cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atoomgetal
Die afwykings in hierdie volgorde is uiteindelik deur Henry Gwyn Jeffreys Moseley na aanleiding van sy navorsing in 1913 verduidelik. Moseley het 'n streng verwantskap ontdek tussen die x-straaldiffraksiespektra van die elemente en hulle korrekte plasing in die periodieke tabel. Dit het later duidelik geword dat die atoomgetal ooreengestem het met die elektriese lading van die kern; met ander woorde die aantal protone. Dit is hierdie lading wat aan elemente hulle chemiese eienskappe verleen eerder as hul atoommassas.
Tamatiebredie
Tamatiebredie is 'n eg Suid-Afrikaanse gereg wat gewoonlik van skaapvleis gemaak word en as hoofgereg bedien word. Dit word vir 'n lang tyd gekook, maar 'n drukkoker (stoompot) kan gebruik word om die tyd te verkort. Dit bevat bestanddele soos kaneel, kardamom, gemmer en naeltjies sowel as brandrissies.
Atoomgetal
Die atoomgetal is nou verwant aan die massagetal (maar hulle moet nie met mekaar verwar word nie) wat die aantal protone en neutrone in die kern van 'n atoom is. Die massagetal word dikwels na die naam van die element geskryf, bv. koolstof-14 (gebruik in koolstofdatering).
Tamatiebredie
Die gereg is oorspronklik van Nederlandse oorsprong, maar die woord "bredie" is van Maleisiese oorsprong. Dit is vir die eerste in die Kaap deur Maleiers gekook, meestal deur slawe wat na die kolonie gebring is. Die woord bredie verwys na oosterse spinasie. In tamatiebredie word tamaties natuurlik as 'n plaasvervanger vir spinasie gebruik. Pampoen, groenbone en waterblommetjies word ook soms gebruik.
Sondagsriviervallei Plaaslike Munisipaliteit
Die Sondagsriviervallei Plaaslike Munisipaliteit (Engels: Sunday's River Valley) is een van die Plaaslike Munisipaliteite in die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Whitford Kane
Whitford Kane (30 Januarie 1881 – 17 Desember 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hide-Out (1934), The Adventures of Mark Twain (1944), My Dog Rusty (1948), en Who Killed Doc Robbin? (1948).
Beijing
Beijing (Chinees: 北京, pinyin: Běijīng, [pèi.tɕíŋ], ; of Peking) is 'n stad in die noorde van China en is die hoofstad van die Volksrepubliek China. Beijing word tans regstreeks deur die Chinese regering geadministreer en is sodoende gelykgestel aan provinsies, outonome gebiede en spesiale administratiewe streke.
Die administratiewe gebied van die Beijing-munisipaliteit strek oor 'n oppervlakte van 16 807,8 vierkante kilometer, maar behels naas Beijing merendeels landelike gebiede. Die munisipaliteit grens aan die provinsie Hebei in die noorde, weste, suide en 'n klein gedeelte in die ooste en die Munisipaliteit Tianjin in die suidooste.
Beijing is een van die vier groot geskiedkundige hoofstede van China en fungeer vandag vanweë sy status as regeringsetel as die politieke sentrum van die Volksrepubliek China. Die stad pronk danksy sy lang en veelbewoë geskiedenis, wat oor meer as drieduisend jaar strek, met 'n indrukwekkende kulturele erfenis. Bekende besienswaardighede sluit die Tiananmen-plein (Chinees, "Plein van die Poort van Hemelse Vrede"), die Verbode Stad met die voormalige keiserlike paleis, wat deur die Unesco in 1987 tot wêrelderfenisgebied verklaar is, die Ou en Nuwe Somerpaleis en verskillende tempels soos die Hemelse Tempel, die Lamatempel en die Confuciustempel in. Beijing het as die gasheerstad van die Olimpiese Somerspele en die Paralimpiese Somerspele van 2008 opgetree. Die stad sal ook as die gasheerstad van die Olimpiese Winterspele en die Paralimpiese Winterspele van 2022 optree.
Beijing is China se tweede grootste stad in terme van bevolking ná Sjanghai. Dit is 'n beduidende vervoersentrum, met dosyne treinspore, paaie en hoofweë in alle rigtings. Die stad huisves ook die belangrike Beijing Capital Internasionale Lughawe. Beijing vorm die politieke en kulturele sentrum van die Volksrepubliek China, terwyl stede soos Sjanghai en Hongkong die leiers is op ekonomiese gebied.
Name
Beijing (北京) beteken letterlik "Noordelike hoofstad" wat in lyn is met die Oos-Asiatiese tradisie om hoofstede te benaam. Ander stede wat ook so benoem is sluit die Chinese stad Nanjing (南京) in, wat letterlik "Suidelike hoofstad" beteken; Tokio (東京), Japan, en Tonkin (東京; nou Hanoi), Viëtnam, beide beteken "Oostelike hoofstad"; sowel as Kioto (京都), Japan, en Gyeongseong (京城; nou Seoel), Korea, beide beteken eenvoudig "hoofstad".
Peking is die naam van die stad in Romaanse pinyin, en is ook die tradisionele naam van Beijing in Engels (ook behou in Nederlands). Hierdie term het ontstaan as gevolg van Franse sendelinge vierhonderd jaar gelede, en is gebaseer op 'n ouer uitspraakvorm in Mandaryn van [kʲ] na [tɕ]. ([tɕ] word in pinyin voorgestel as j, soos in Beijing.)
In China het die stad verskeie name gehad. Tussen 1928 en 1949 het die stad bekend gestaan as Beiping (北平; pinyin: Beiping; Wade-Giles: Pei-p'ing), wat letterlik "Noordelike vrede" beteken. Hierdie naam is verander - met die verwydering van die element wat "hoofstad" beteken (jing of king, 京) — om aan te dui dat Peking met die vestiging van die Kuomintang-regering in Nanking (pinyin: Nanjing) nie meer die hoofstad van China was nie, en dat die "warlord"-regering, wat in Peking gesetel was, nie as wettig beskou is nie.
Die Kommunistiese party van China het die naam in 1949 weer terug verander na Beijing (Peking) - onder meer om aan te dui dat Beijing weer sy funksie as administratiewe hoofstad van China sou waarneem. Die regering van die Republiek China op Taiwan het nog nooit die naamverandering formeel aanvaar nie, en gedurende die 1950's en die 1960's was dit algemeen in Taiwan dat Beijing amptelik Peiping genoem is om aan te dui dat die Volksrepubliek China onwettig sou wees. Vandag word die naam Beijing amper oral in Taiwan gebruik, insluitende die amptelike taalgebruik van die regering van die Republiek China, alhoewel sekere kaarte van China steeds die ou naam en ou politiese grense voor 1949 gebruik.
Yanjing (燕京; pinyin: Yānjīng; Wade-Giles: Yen-ching) is en was 'n ander gewilde informele naam vir Beijing, wat 'n verwysing is na die ou Staat van Yan wat op hierdie plek bestaan het gedurende die Zhou-dinastie. Hierdie naam kom voor in die plaaslike Yanjing-bier asook die amptelike naam van die Yenching Universiteit. Beijing is ook die Cambuluc (Khanbaliq) soos beskryf in die verhale van die Venesiaanse ontdekkingsreisiger Marco Polo.
Geografiese ligging
Beijing is 110 kilometer noordwes van die Golf van Bo Hai in die provinsie Hebei geleë, maar vorm in administratiewe opsig 'n enklawe wat regstreeks deur die Chinese regering geadministreer word. Die stadsgebied beslaan slegs 1 369,9 vierkante kilometer of agt persent van die Beijing-munisipaliteit se totale oppervlakte, terwyl Beijing se voorstede en plattelandse gebiede oor 15 398,4 vierkante kilometer of 92 persent van die totale oppervlakte strek. Die metropolitaanse gebied van Beijing sluit naas die stadsgebied ook die voorstadgordel in en strek oor 'n oppervlakte van 8 859,9 vierkante kilometer.
Beijing is aan die noordwestelike rand van die digbevolkte Noord-Chinese Laagvlakte teen 'n gemiddelde hoogte van 63 meter bo seevlak geleë en word deur die berge van die Mongoolse Plato omring. Die gebied strek in noord-suidelike rigting oor 'n afstand van 180 kilometer en oor 170 kilometer in oos-westelike rigting. Ander beduidende stede in die Beijing-munisipaliteit sluit Mentougou met 'n bevolking van 205 574 mense soos op 1 Januarie 2007, Tongzhou (169 770), Shunyi (122 264), Huangcun (109 043) en Fangshan (100 855).
Klimaat
Alhoewel Beijing net sowat 150 kilometer van die kus af lê, word dit vanweë sy ligging in die weswindgordel deur 'n gematigde kontinentale klimaat met warm en vogtige somers en koue, droë winters gekenmerk. Die gemiddelde jaarlikse reënval beloop 578 millimeter, waarvan sowat 62 persent in Julie en Augustus val.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 11,8 °C. Julie is die warmste maand met 'n maksimale gemiddelde temperatuur van 30,8 °C en 'n gemiddelde minimum van 21,6 °C. Die koudste maand in die Beijing-gebied is Januarie met 'n maksimale gemiddelde van 1,6 °C en 'n gemiddelde minimum van -9,6 °C.
Gedurende die winters daal die kwik dikwels tot by -20 °C, terwyl 'n ysige wind uit die vlaktes van Binne-Mongolië waai. Die somers (Junie tot Augustus) is bedompig en warm met temperature wat tot by 40 °C kan styg. Die kort lentetyd in April en Mei word deur droë, maar winderige weerstoestande gekenmerk. Die najaar in September en Oktober is droog met milde temperature.
Wanneer die wind uit die suidelike of suidoostelike rigting waai, word die sig veral in die periode tussen Junie en Augustus belemmer. Ysige noordewinde in die winter bring bitter koue saam, terwyl sandstorms hoofsaaklik in die lente voorkom. Die hoogste temperatuur wat ooit in Beijing amptelik aangeteken is, was 42,6 °C op 15 Junie 1942, die laagste -27,4 °C op 22 Februarie 1966.
Geskiedenis
In die eerste millenium v.C. was daar drie stede gewees in die omgewing van Beijing, sowel as hoofstad van die Staat van Yan (燕), een van die magte van die oorlogvoerendestateperiode, was gevestig by Ji (T: 薊 / S: 蓟), naby die moderne Beijing. Gedurende die Sui- (581–618) en die Tang-dinastie (618–907), het slegs klein dorpe bestaan in hierdie omgewing.
Daar word beweer dat Beijing die grootste stad was in die wêreld vanaf 1425 tot 1650 en vanaf 1710 tot 1825.
Die Verbode Stad is van 1406 tot 1420 gebou, gevolg deur die Hemeltempel (1420), sowel as verskeie ander konstruksieprojekte. Tian'anmen, wat 'n staatssimbool geword het van die Volksrepubliek China, was twee keer afgebrand gedurende die Ming-dinastie en die laaste herkonstruksie was uitgevoer in 1651.
Jean de La Fontaine
Jean de La Fontaine (8 Julie 1621 – 13 April 1695) was 'n Franse skrywer wat wêreldbekend geword het vanweë sy fabels, waarmee hy sy tyd op satiriese wyse uitgebeeld en gestalte gegee het aan algemeen menslike eienskappe. Hy was ook 'n groot bewonderaar van die klassisisme en word self as een van die belangrikste verteenwoordigers van die Franse klassisisme beskou.
Jean de La Fontaine is op 8 Julie 1621 op Château-Thierry in 'n woudagtige streek in Frankryk gebore en het sy jeug daar deurgebring. Hoewel hy hom in omstreeks 1641 tot 'n geestelike amp geroepe gevoel het, het hy later besluit om in die regte te studeer en 'n advokaat geword. La Fontaine is in 1647 getroud, maar dié huwelik het op die rotse geloop en in 1658 het hy hom in Parys gevestig. Van toe af het hy hom ten volle aan die letterkunde gewy terwyl hy deur 'n beskermheer of -vrou onderhou is. Eers was dit die kunsbeskermheer Nicolas Fouquet, daarna die hertogin van Orléans, toe ene mevrou De La Sablière en laastens die egpaar d'Hervart. In Parys het hy ook met ander skrywers soos Molière en Racine kennis gemaak. La Fontaine is op 13 April 1695 in Parys oorlede.
Voordat sy fabels gepubliseer is, het La Fontaine al bekendheid verwerf met sy eerste "Contes" (verhale), wat tussen 1665 en 1674 verskyn het. Die redelik libertynse inhoud van dié verhale en sy onkonvensionele optrede het sy verkiesing tot die Franse Akademie (1684) lank vertraag.
La Fontaine het 'n omvangryke poëtiese oeuvre nagelaat, onder meer 'n groot aantal geleentheidsgedigte wat hy in opdrag van sy verskillende beskermers geskryf het. Wat prosa betref, het hy Die liefdes van Psyche en Cupido (1669) en talle literêre briewe en verhandelings oor uiteenlopende onderwerpe geskryf.
Dit is egter sy fabels, bekend as Die fabels van La Fontaine (1668, 1678, 1694), wat hom beroemd gemaak het. In sy eerste ses boeke (1668), wat hy aan die Franse kroonprins opgedra het, het La Fontaine geskryf: "Ek maak van diere gebruik om mense te onderrig." Die vertelings is ondergeskik aan die moraliserende strekking daarvan en dit is nie duidelik of La Fontaine dit werklik bedoel het en of hy net die tradisie dat 'n fabel 'n sedeles moet hê, gerespekteer het nie.
In sy eerste bundel, waarin hy die tradisie van Aesopus (6de eeu v.C.) voortgesit het, is daar enkele fabels.wat wêreldberoemd geword het, onder meer Die haas en die skilpad en Die kriek en die mier.
Sy tweede bundel (1678/79) was omvattender deurdat hy onder meer kennis geneem het van fabels uit Indië. Sosiale en politieke kwessies kom hier duideliker na vore, terwyl die toon van die fabels meer satiries is. In sy fabels het hy sy persoonlike siening van toestande (en wantoestande) soos hy dit aan die hof en in die stads- en buitelewe ervaar het, weergegee. In die individuele diere het hy egter universele en tydlose karakters uitgebeeld.
Die stof vir sy fabels het La Fontaine aan sy klassieke voorgangers ontleen. Die "imitatio" (nabootsing van die klassici) het egter nie beteken dat hy geen persoonlike stempel op sy werk geplaas het nie: "nabootsing, maar geen slaafsheid", was sy slagspreuk. Weens dié imitatio, gehoorsaamheid aan die eis van waarskynlikheid in sy fabels en die uitbeelding van algemeen-menslike eienskappe, was La Fontaine by uitstek die verteenwoordiger van die Franse klassisisme. Hy het dié stroming hartstogtelik verdedig en 'n belangrike rol gespeel in die sogenaamde "stryd tussen die oue en die nuwe". Dit was 'n literêre twis tussen aanhangers van die klassisisme en 'n groep skrywers wat hulle verset het teen die kritieklose verering en navolging van die klassieke.
La Fontaine se grootsheid lê veral in die meesterlike wyse waarop hy bekende stof op 'n heel eie manier verwerk het. In 1694 het die laaste van twaalf dele fabels die lig gesien. Die fabels het met die verloop van eeue talle uitgawes beleef wat dikwels van deur beroemde kunstenaars soos Gustave Doré geïllustreer is. Vertalings daarvan het in byna alle Europese tale, asook in Afrikaans, verskyn.
Opel Astra
Die Opel Astra is 'n klein gesinsmotor (C-segment in Europa) wat ontwerp en sedert 1991 deur die Duitse motorvervaardiger Opel vervaardig word.
Dit dra die embleem Opel Astra in die Verenigde Koninkryk en Buick Excelle XT in China. Die Holden Astra is gestaak in Australië en Nieu-Seeland in 2009 as gevolg van 'n wisselkoers wat die motor onmededingend gemaak het in uitvoermarkte, en is vervang deur die Holden Cruze. Op 1 Mei 2014 het Opel aangekondig dat die Astra GTC en Astra OPC met Holdenkentekens na Australië en Nieu-Seeland uitgevoer sou word.
Bosbok
Die bosbok (Tragelaphus scriptus) is 'n klein wildsbok wat in Afrika suid van die Sahara aangetref word.
Volwasse bosbokke het 'n gemiddelde massa van 70 kg en 'n hoogte van ongeveer 90 cm. Die ramme het horings wat tot 55 cm lank kan word.
Bosbokke word nie maklik raakgesien nie, omdat hulle digte bosgebiede en rietruigtes langs riviere verkies.
Die ooi is ses tot sewe maande dragtig, waarna 'n enkele lammetjie in die lente of somer gebore word. Bosbokke het 'n moontlike lewensduur van nege jaar.
Ben Rappaport
Ben Rappaport is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Hope Springs (2012) en in die televisiereekse Outsourced (2010), Mr. Robot (2015), en For The People (2018).
Seelt
Die Seelt (Tinca tinca) is 'n varswater vis wat natuurlik voorkom in Europa. Die vis is in 1910 vanuit Engeland in Suid-Afrika vrygelaat. In Engels staan die vis bekend as die Tench.
Voorkoms
Die vis is olyf groen of koper bruin tot amper swart en die onderkant is geel. Al die vinne is swart en die vis word tot 640 mm lank. Die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 1.98 kg.
Habitat
Die vis leef in diep water vol plantegroei soos in vleie en moerasse. Hulle kan oorleef in water wat arm is aan suurstof. Die vis is 'n omnivoor en vreet bodem ongewerweldes soos slakke en insekte. Hulle broei in vlak water tussen digte plantegroei. Die vis kom voor in die Breederivier en verskeie damme in die Wes- en Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Wildevlier
Die Wildevlier (Nuxia congesta) is 'n boomspesie in die Stilbaceae familie.
Die boom se FSA-nommer is 633.
Habitat
Dit is 'n komponent van woudveld, bosveld of grasveld, en kom langs bosrande voor, maar het 'n aanleg vir rotsagtige terrein en kranslyne.
Berke Khan
Berke Khan (oorl. 1266) (ook Birkai; Mongools: Бэрх хаан, Tataars: Бәркә хан) was die heerser van die Oeloes van Djotsji, of Goue Horde. Hy het die mag van die Blou en Wit Horde van 1257 tot 1266 gekonsolideer. Hy het sy broer Batoe Khan en broerskind opgevolg as die leier van die Blou Horde (weste) en was verantwoordelik vir die eerste amptelike vestiging van Islam in ’n khanaat van die Mongoolse Ryk.
Ná Batoe Khan se dood het sy seun Sartaq hom opgevolg. Ná laasgenoemde se dood was Berke eers die regent vir sy nefie Oelaktsji, wat net 10 jaar oud was, maar in 1257 het Berke khan geword. Hy het aanvalle uitgevoer teen Litoue en Pole, veral om geld te kry om sy neef Hülegü aan te val.
Berke en Hülegü
Hülegü se ma, Sorghaghtani Beki, was ’n Christen en hy het ’n afkeer van die Islam gehad. Hy was leier van die khanaat in Persië, die Ilkhanaat, en in 1258 het hy Bagdad aangeval en tot op die grond afgebrand. Berke het dit beskou as ’n aanval teen sy mede-Moslems en het wraak gesweer. Hy het Hülegü se leër aangeval en met die Egiptiese Mamelukke saamgespan. Hulle het die Slag van Ain Jalut gewen omdat Hülegü ’n deel van sy leër na Mongolië gestuur het om onder meer die opvolging van Möngke as Groot Khan te reël.
In 1263 het Berke Hülegü se leër verslaan en Hülegü so gekeer in sy poging om die hele Islamitiese wêreld af te brand. Hülegü is in 1265 dood en is opgevolg deur sy seun Abaqa Khan, wat Berke in 1266 vermoor het. Berke is opgevolg deur sy kleinseun Mengoe-Timoer.
Honoré de Balzac
Honoré de Balzac (1799–1850) was ’n Franse romanskrywer en dramaturg. Hy het veral oor die Franse samelewing geskryf en is bekend vir sy romanreeks La Comédie humaine (Die menslike komedie). Dit is 'n versameling van romans en kortverhale oor die lewe in Frankryk ná 1815. Van die bekendste boeke in die reeks is La Peau de chagrin (1831), Eugénie Grandet (1833) en Le Père Goriot (1835). Sy werk het talle ander skrywers beïnvloed, onder andere vir Marcel Proust, Émile Zola, Gustave Flaubert, Charles Dickens en Edgar Allan Poe.
As gevolg van sy skerp waarneming van detail en ongefiltreerde voorstelling van die samelewing, word Balzac beskou as een van die grondleggers van realisme in die Europese letterkunde. Hy is bekend vir sy veelsydige karakters waarvan selfs sy mindere karakters kompleks, moreel dubbelsinnig en volkome menslik is. Ook lewelose voorwerpe is deurdrenk van karakter. So neem die stad Parys, 'n agtergrond vir baie van sy skryfwerk, baie menslike eienskappe aan.
Balzac, 'n entoesiastiese leser en onafhanklike denker as kind, het probleme ondervind om by die onderrigstyl van sy skool aan te pas. Sy moedswillige geaardheid het dwarsdeur sy lewe moeilikheid veroorsaak en sy ambisies om sukses in die sakewêreld te behaal, in die wiele gery.
Toe hy klaar was met skool, het Balzac met 'n vakleerlingskap in 'n regskantoor begin, maar hy het sy rug op regstudies begin draai nadat hy moeg geword het vir die onmenslikheid en banale roetine daarvan.
Voor en tydens sy loopbaan as skrywer het hy gepoog om 'n uitgewer, drukker, sakeman, kritikus en politikus te wees, en hy het in al hierdie pogings misluk. La Comédie Humaine weerspieël sy werklike probleme, en sluit tonele uit sy eie ervaring in.
Balzac het sy lewe lank aan gesondheidsprobleme gely, moontlik as gevolg van sy intense skryfprogram. Sy verhouding met sy familie was dikwels gespanne as gevolg van finansiële en persoonlike drama, en hy het meer as een vriend verloor oor kritiese resensies. In 1850 trou Balzac met Ewelina Hańska, 'n Poolse aristokraat en sy jarelange liefde.
Sy boek, Eugénie Grandet, is in 1945 deur J.F. Marais in Afrikaans vertaal.
Balzac is op 20 Mei 1799 in Tours in Frankryk gebore. Hy sterf op 18 Augustus 1850 in die ouderdom van 51 in Parys en is in die Père-Lachaise-begraafplaas begrawe.
Bibliografie
{{Kolomme3
Romans
Anoniem Onder pseudoniem
Knut (ysbeer)
Knut (5 Desember 2006 – 19 Maart 2011) was 'n ysbeer in die Berlynse Dieretuin (Zoologischer Garten Berlin) wat deur sy moeder, Tosca, verwerp is. Sy tweelingbroer het twee dae ná geboorte gesterf.
Honoré de Balzac
Romans
As "Lord R'Hoone" As "Horace de Saint-Aubin" }}
Knut (ysbeer)
Die ysbeer is deur sy versorger Thomas Dörflein (1963–2008) grootgemaak. Daar is aanvanklik berig dat diereaktiviste die dier eerder wou laat uitsit, omdat hulle gemeen het dat Knut later versteurde, asosiale gedrag sou toon omdat hy nie binne 'n groep ysbere grootgemaak is nie. Dit is egter nie bevestig nie, en diereaktiviste het later verklaar dat die berigte op misverstande berus het.
Qoloramond
Qoloramond (uitgespreek Kologamond) is geleë aan die kus, 38 km noord-oos van Oos-Londen in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Leucetta avocado
Leucetta avocado is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Noordelike Kroon
Die Noordelike Kroon (Latyn: Corona Borealis) is ’n klein sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Summer Glau
Summer Glau (gebore 24 Julie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Serenity (2005) en Knights of Badassdom (2013), en in die televisiereekse Firefly (2002) en Terminator: The Sarah Connor Chronicles (2008).
Noordelike Kroon
Ruimtevoorwerpe
Die Noordelike Kroon kry sy naam van sy vorm en het geen sterre met ’n groter helderheid as 1 mag nie. Sy helderste ster, Alpha Coronae Borealis (ook bekend as Alphecca of Gemma) is 2,2 mag en is ’n effense veranderlike ster. Die sterrebeeld het verskeie interessante veranderlike sterre: die bekendste is R Coronae Borealis en T Coronae Borealis.
Die sterrebeeld bevat geen ander helder voorwerpe nie. Abell 2065 is ’n digte sterrestelselswerm met meer as 400 stelsels – die helderste een het ’n helderheid van 16 mag.
Mpulungu
Die hawe het 'n bedrywige vissersbedryf en die veerboot MV Liemba doen gereeld hier aan op sy vaarte op die meer. Toeriste kan oorbly in talle lodges in die omgewing, maar moenie dat die sandstrande en helder water hulle om die bos lei nie. Seekoeie en krokodille is volop en die waterslang, hier as die Tanganjika-kobra bekend, word ook af en toe opgemerk.
Al wat van Zambië se oudste kerk, by Niamkolo, oorgebly het, is 'n 15 m hoë kloktoring. Die Londense Sendinggenootskap het die kerk in 1895 2 km oos van die dorp voltooi, nadat hulle 'n sendingstasie hier gestig het in 1880 om 'n einde aan die Arabiese slawehandel te probeer bring. Die sendelinge moes die plek kort daarna verlaat weens die Arabiere se teenstand, maar danksy die Britte in Njassaland se suksesvolle optrede teen die handelaars, kon die sendelinge in 1887 terugkeer. Ene Alfred J. Swan het die kerk in 1893 begin bou ná hy 'n stuk grond vir die doel gekoop het. Die sendelinge moes die stasie egter in 1908 skuif weens die hoë voorkoms van slaapsiekte. Kort daarna het 'n brand die kerk in puin gelê. In 1963 is die mure wel herbou.
Die meer bied uitstekende hengelgeleenthede.
The Economist
The Economist is 'n weeklikse koerant in Engels in tydskrifformaat wat deur Economist Group besit word en in Londen in die Verenigde Koninkryk geredigeer word. Die koerant word in 1843 deur James Wilson gestig en word sedertdien ononderbroke gepubliseer. In 2015 is die gemiddelde weeklikse sirkulasie ietwat meer as 1,5 miljoen waarvan sowat die helfte in die Verenigde State verkoop is. Vir die jaar geëindig Maart 2016 verklaar Economist Group 'n bedryfswins van £61m.
Kouga Plaaslike Munisipaliteit
Die Kouga Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Topografie
Hierdie munisipaliteit dek 'n area van 2133 vierkante km. Die gebied word gekenmerk deur drie hoofstreke:
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Lys van nedersettings in Suid-Afrika
Limpopo
regs|duimnael|190px|Roeteaanwyser wat die rigting na Vaalwater en Modimolle (Nylstroom) aandui.
Ralph Waldo Emerson
Ralph Waldo Emerson (25 Mei 1803 – 27 April 1882) was 'n Amerikaanse essayis, lektor, filosoof, en digter wat die Transendentale Beweging van die middel 19de eeu gelei het. Hy is gesien as 'n voorstander van die Individualisme en ook as 'n profetiese kritikus van die kompenserende spanninge van die beskawing, en het sy gedagtes versprei deur etlike dosyne gepubliseerde essays, asook meer as 1 500 openbare lesings oor die lengte en breedte van die VSA.
Emerson het weldra wegbeweeg van die godsdienstige en maatskaplike oortuigings van sy tydgenote, en die filosofie van transendentalisme geformuleer en uitgedruk in sy 1836 essay Natuur. Op die hakke van hierdie werk het hy ook 'n toespraak getiteld Die Amerikaanse Geleerde gelewer in 1837, welke Oliver Wendell Holmes snr. as Amerika se "intellektuele Deklarasie van Onafhanklikheid" beskou het."
Emerson het die meeste van sy essays as lesings geskryf en dit daarna vir publikasie hersien. Sy eerste twee versamelings van essays, Essays: First Series (1841) en Essays: Second Series (1844) verteenwoordig die kern van sy denke. Hulle sluit die alombekende essays "Self-Reliance", "The Over-Soul ", "Circles ", "The Poet ", en "Experience" in. Saam met "Nature", het hierdie essays die dekade wat strek van die middel 1830's tot die middel 1840's Emerson se mees produktiewe tydperk gemaak.
Emerson het oor 'n groot aantal onderwerpe geskryf, maar hy het nooit spesifieke filosofiese beginsels onderskryf nie, maar sekere idees soos Individualisme, Vryheid, die vermoë van die mens om byna enigiets en alles te realiseer, en die verhouding tussen die siel en die omliggende wêreld, ontwikkel. Emerson se aard was meer filosofies as naturalisties: "Filosofies gesien, is die heelal saamgestel uit die natuur en die siel." Emerson is een van verskeie figure wat 'n groter Panteïstiese benadering gehad het deur die idee te verwerp dat God apart van die wêreld bestaan.
Vroeë lewe en opvoeding
Emerson is op 25 Mei 1803 in Boston, Massachusetts gebore, en was die seun van Ruth Haskins en eerwaarde William Emerson, 'n Unitariese dominee. Hy is vernoem na sy moeder se broer Ralph en sy vader se oumagrootjie Rebecca Waldo. Ralph Waldo was die tweede van vyf seuns wat volwassenheid bereik het. Die ander was William, Edward, Robert Bulkeley, en Charles. Drie ander kinders — Phebe, John Clarke en Mary Caroline — het reeds in hul kinderjare beswyk. Die Emersons was geheel en al van Engelse afkoms, en Emerson se familie was reeds vanaf die koloniale periode in die Nieu-Engelandarea woonagtig.
Emerson se vader het op 12 Mei 1811 aan maagkanker beswyk, minder as twee weke voor Emerson se agste verjaardag. Emerson is deur sy moeder grootgemaak, wie steun en hulp van ander vroue in die familie ontvang het. Sy tante Mary Moody Emerson het 'n diepgaande invloed op hom uitgeoefen. Sy het op 'n ongereelde basis by die familie gewoon, en het tot haar dood in 1863 gereeld en konsekwent met Emerson gekorrespondeer.
Emerson se formele skoolopleiding het in 1812 op die ouderdom van nege jaar by die Boston Latynse Skool begin. In Oktober 1817, op die ouderdom van veertien, is Emerson by Harvard-universiteit ingeskryf en ook aangestel as 'n eerstejaarboodskapper vir die president. Die aanstelling het die stuur van boodskappe aan die fakulteit en die aankeer van ongehoorsame studente behels. Teen die middel van sy eerste jaar het Emerson begin om 'n lys van boeke te hou wat hy gelees het, en het hy ook 'n joernaal begin, synde 'n reeks notaboeke te wees wat hy "Wide World" sou noem.
Hy het buitemuurse werkies aangeneem ten einde die koste van sy skoolopleiding te dek, insluitende as 'n kelner vir die Junior Commons en nou en dan as 'n lektor saam met sy oom Samuel en sy tante Sarah Ripley in Waltham, Massachusetts. In sy seniorjaar het Emerson besluit om voortaan bekend te staan as Waldo. Emerson het gedien as klasdigter, en soos die gebruik was, het hy 'n oorspronklike gedig voorgedra op Harvard se Class Day. Dit was 'n maand voor sy amptelike gradeplegtigheid op 29 Augustus 1821. Hy was op die stadium agtien jaar oud. Hy het nie uitgestaan as 'n student nie en het in die presiese middel van sy klas (uit 59 studente) gestaan wat akademiese prestasie betref.
In 1826 het hy, in die lig van sy swak gesondheidstoestand, na 'n blyplek met 'n warmer klimaat begin soek. Hy het eers na Charleston, Suid-Carolina gegaan maar die klimaat steeds te koud gevind. Hy het toe verder suid getrek na St. Augustine, Florida, waar hy uitstappies na die strand geneem en poësie begin skryf het. Terwyl hy in St. Augustine was het hy ene Prins Achille Murat ontmoet, die nefie van Napoleon Bonaparte. Murat was sy senior met twee jaar en hulle het goeie vriende geword en mekaar se geselskap geniet. Die twee het verligte geselskappe oor godsdiens, samelewing, filosofie en die regering gehou. Emerson het Murat as 'n belangrike figuur in sy intellektuele ontwikkeling beskou.
Vroeë loopbaan
Ná Harvard het Emerson sy broer William bygestaan by 'n skool vir jong vroue wat in hul moeder se huis gestig is, nadat hy sy eie skool in Chelmsford, Massachusetts gestig het. Toe sy broer egter na Göttingen vertrek het om in die regte te studeer in die middel van 1824 het Emerson die skool gesluit; maar tot vroeg in 1825 voortgegaan om onderrig te gee in Cambridge, Massachusetts. Emerson is aan die einde van 1824 aanvaar in die "Harvard Skool vir Geloofstudies", en was in 1828 ingelyf in Phi Beta Kappa. Emerson se broer Edward wat twee jaar jonger as hy was, het na sy studies (hy het eerste in sy klas by Harvard Universiteit gestaan) aangesluit by die firma van die prokureur Daniel Webster.
Edward se gesondheid het egter bly versleg, hy het kort daarna ook 'n geestesineenstorting gehad en is op die ouderdom van 23 in Junie 1828 na 'n psigiatriese instelling geneem. Alhoewel hy sy geestelike welstand herwin het, sterf hy in 1834 vermoedelik aan tuberkulose waaraan hy klaarblyklik reeds 'n geruime tyd gely het. Nog een van Emerson se belowende jonger broers, Charles, wat in 1808 gebore is, het ook aan tuberkulose beswyk in 1836, wat hom die derde jeugdige in Emerson se sirkel van familie en kennisse maak om binne 'n paar jaar te sterf.
Emerson het sy eerste vrou, Ellen Louisa Tucker, in Concord, Nieu-Hampshire op Kersdag in 1827 ontmoet, en is met haar getroud toe sy agtien was. Die paartjie het na Boston getrek en Emerson se moeder Ruth het saam getrek ten einde te help met die sorg van Ellen wat reeds siek was aan tuberkulose. Minder as twee jaar later, op 8 Februarie 1831, het Ellen op die ouderdom van 20 beswyk. Haar laaste woorde was: "Ek het nie die vrede en blydskap vergeet nie". Emerson was baie gekrenk deur haar dood en het daagliks haar graf in Roxbury besoek. In 'n joernaalinskrywing gedateer 29 Maart 1832 skryf hy "Ek het Ellen se graf besoek en die kis oopgemaak".
Die Tweede Kerk in Boston het Emerson uitgenooi om as sy juniordominee te dien en hy is op 11 Januarie 1829 as sulks georden. Sy aanvanklike salaris was $1,200 per jaar, welke vermeerder is tot $1,400 in Julie, maar met sy kerkrol het hy ook ander verantwoordelikhede aangeneem: hy was onder andere die kapelaan van die Wetgewer van Massachusetts en 'n lid van die Boston-skoolkomitee. Sy kerkaktiwiteite het hom besig gehou alhoewel hy gedurende hierdie periode die dreigende dood van sy vrou moes verwerk, wat hom laat twyfel het aan sy eie oortuigings.
Ná sy vrou se dood het hy begin verskil van die kerk se metodes en in sy joernaal in Junie 1832 geskryf, "Ek het somtyds gedink dat, ten einde 'n goeie dominee te wees, dit nodig was om die bediening te verlaat. Die bediening is oudmodies. In 'n ander era, het ons die dooie vorme van ons voorvaders aanbid". Sy verskille met kerkamptenare oor die administrasie van Nagmaaldiens, en bedenkinge oor openbare gebed het uiteindelik in 1832 tot sy bedanking gelei. Hy het geskryf, "Hierdie wyse van die herdenking van Christus is nie aanvaarbaar vir my nie. Dit is genoeg rede waarom ek dit moet verlaat". Een Emerson kenner het in die verband soos volg opgemerk, "Met die skaflike swart van die priestersgewaad van hom af, was hy vry om die gewaad van die dosent en onderwyser aan te trek, van die denker wat nie beperk was binne die beperkinge van 'n instelling of 'n tradisie nie". Emerson het later in 1833 deur Europa getoer en oor sy reise geskryf in English Traits (1856). Hy het op Kersdag, 1832 vertrek aan boord die Jasper en het eerste na Malta gevaar. Gedurende sy Europese reis het hy 'n paar maande in Italië deurgebring en onder andere Rome, Florence (Firenze) en Venesië besoek. In Rome het hy kennis gemaak met John Stuart Mill, wat aan hom 'n aanbevelingsbrief gegee het om Thomas Carlyle te ontmoet. Hy het daarna na Switserland gereis. Die mede-passasiers moes hom smeek om Voltaire se huis in Ferney te besoek, "heelpad protesterende teen die onwaardigheid van sy herinnering". Hy het daarna na Parys gegaan, "'n luidrugtige moderne New York van 'n plek",, waar hy die Jardin des Plantes besoek het. Hy was beïndruk deur die tentoonstelling van plante wat georganiseer is volgens Antoine Laurent de Jussieu se klassifikasiestelsel en die wyse waarop die voorwerpe in verband gebring en gekonnekteer is. Soos Robert D. Richardson sê, "Emerson se oomblik van insig in die aaneengeskakeldheid van dinge in die Jardin des Plantes was 'n oomblik van amper visioenêre intensiteit wat hom weg van teologie gestuur het na die wetenskap toe".
Emerson het aanbeweeg na Engeland, en daar vir William Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge en Thomas Carlyle ontmoet. Carlyle was 'n besonders sterk invloed op Emerson, en Emerson sou later dien as die nie-amptelike literêre agent in die V.S.A. vir Carlyle. In Maart 1835 sou hy poog om Carlyle te oorreed om na die V.S.A. te gaan ten einde lesings aan te bied. Die twee sou tot Carlyle se dood in 1881 korrespondeer.
Emerson het op 9 Oktober 1833 teruggekeer na die V.S.A., en het saam met sy moeder in Newton, Massachusetts gaan woon. In Oktober 1834 het hy na Concord, Massachusetts getrek ten einde saam met sy stief-oupagrootjie, Dr. Ezra Ripley te woon, by wat later hernoem sou word na The Old Manse. Emerson het in die bloeiende Lyceum beweging, wat lesings oor allerhande onderwerpe voorsien het, 'n moontlikheid gesien vir 'n loopbaan as 'n dosent. Op 5 November 1833 het hy in Boston die eerste lesing (Die Nuttigheid van Natuurhistorie) gegee van wat uiteindelik sowat 1500 lesings sou word. Dit was 'n uitgebreide relaas van sy ondervindinge in Parys. In die lesing het hy sommige van sy belangrikste oortuigings uiteengesit en die idees wat hy later sou ontwikkel in sy eerste gepubliseerde essay naamlik Natuur:
"Natuur is 'n taal en elke nuwe feit wat mens aanleer is 'n nuwe woord; maar dit is nie 'n taal wat in stukkies opgebreek kan word en wat stof vergader in woordeboeke nie, maar 'n taal wat saamgestel is in 'n mees beduidende en universele sin. Ek wil graag hierdie taal aanleer, nie sodat ek nuwe grammatika kan aanleer nie, maar sodat ek die groot boek kan lees wat geskryf is in daardie tongval."
Op 24 Januarie 1835 het Emerson in 'n brief aan Lydia Jackson voorgestel dat hulle trou. Haar aanvaarding het hom per brief bereik op die 28ste. In Julie 1835 het hy 'n huis gekoop wat geleë was op die Cambridge en Concord Tolhek in Concord, Massachusetts, en wat hy "Bush" genoem het. Dit is deesdae oop vir besigtiging deur die publiek as die Ralph Waldo Emerson Huis. Emerson het spoedig een van die gesiene burgers in die dorp geword. Hy het op 12 September 1835 'n lesing gegee om die 200ste verjaardag van die stigting van die dorp Concord te herdenk. Twee dae later het hy met Lydia Jackson in haar tuisdorp van Plymouth, Massachusetts getrou, en op 15 September by hul nuwe tuiste in Concord ingetrek saam met sy moeder.
Emerson het vinnig sy vrou se naam na Lidian verander, en sou haar "Queenie" noem, en somtyds Asia, terwyl sy hom Mnr. Emerson sou noem. Hulle kinders was Waldo, Ellen, Edith, en Edward Waldo Emerson. Edward Waldo Emerson was die vader van Raymond Emerson. Ellen was op Lidian se voorstel vernoem na Emerson se eerste vrou Ellen.
Emerson was tydens sy jare by Harvard in geldelike nood, maar was later in staat om sy familie te onderhou vir die grootste deel van sy lewe. Hy het 'n aansienlike bedrag geld na sy eerste vrou Ellen se dood geërf, alhoewel hy in 1836 'n regsaksie teen die Tucker familie moes loods ten einde die erfporsie te kry. Hy het in Mei 1834 $11,600 ontvang, en 'n verdere $11,674.49 in Julie 1837. Hy het in 1834 geskat dat hy 'n inkomste van $1,200 'n jaar verkry het uit die aanvanklike betaling uit die boedel, wat gelykstaande is aan wat hy verdien het as dominee.
Literêre loopbaan en transendentalisme
Op 8 September 1836, die dag voor die publikasie van sy boek Natuur, het hy Frederic Henry Hedge, George Putnam en George Ripley ontmoet om periodieke byeenkomste te beplan van ander soortgelyke intellektuele. Dit was die begin van die Transendentale Klub, wat gedien het as 'n sentrum vir die beweging. Die klub se eerste amptelike vergadering is op 19 September 1836 gehou. Op 1 September 1837 is 'n vergadering van die klub vir die eerste keer ook deur vroue bygewoon. Emerson het vir Margaret Fuller, Elizabeth Hoar en Sarah Ripley vir aandete by sy huis genooi ten einde te verseker dat hulle teenwoordig sal wees by die saamkomplek. Fuller sou 'n belangrike figuur in die transendentalisme word.
Emerson het sy eerste essay, Natuur op anonieme wyse op 9 September 1936 gepubliseer. 'n Jaar later het hy op 31 Augustus 1837 sy nou-bekende Phi Beta Kappa Genootskap toespraak, "The American Scholar", in Cambridge gelewer met die aanvanklike titel "An Oration". Dit was hernoem vir 'n bundel essays (wat die eerste algemene publikasie van Natuur ingesluit het) in 1849. Sy vriende het hom aangespoor om die toespraak te publiseer, wat hy toe gedoen het op sy eie onkoste, in 'n uitgawe van 500 bylae, wat binne 'n maand uitverkoop het. In die toespraak het Emerson literêre onafhanklikheid in die Verenigde State van Amerika verklaar, en Amerikaners aangemoedig om 'n eiesoortige skryfstyl te skep wat vry is van Europese invloed. James Russell Lowell, 'n student aan Harvard op daardie tydstip, het dit " 'n geleentheid sonder vorige gelyke in ons literêre annale" genoem. 'n Ander lid van die gehoor, eerwaarde John Pierce, het dit " 'n klaarblyklik onsamehangende en onverstaanbare toespraak" genoem.
In 1837 het Emerson bevriend geraak met Henry David Thoreau. Alhoewel hulle waarskynlik so vroeg as in 1835 ontmoet het, het Emerson in die herfs van 1837 aan Thoreau gevra of hy 'n joernaal of dagboek aanhou, en die vraag sou weldra 'n lewenslange inspirasie vir Thoreau word. Emerson se eie dagboek was in 16 groot bylae gepubliseer in die definitiewe Harvard Universiteit Uitgewers uitgawe wat tussen 1960 en 1982 uitgereik is. Sommige geleerdes beskou die dagboek as Emerson se belangrikste literêre werk.
In Maart 1837 het Emerson 'n lesingreeks gegee op die filosofie van geskiedenis by die Vrymesselaartempel in Boston. Dit was die eerste keer dat hy 'n lesingreeks op sy eie bestuur het, en dit was die begin van sy loopbaan as lektor of dosent. Die wins van hierdie reeks was baie groter as toe hy deur 'n organisasie betaal is om lesings te gee, en hy het dikwels deur sy lewe sy eie lesings georganiseer. Hy het weldra soveel as 80 lesings 'n jaar gegee, en het deur die noordelike VSA gereis, dikwels so ver as St. Louis, Des Moines, Minneapolis, en Kalifornië.
Op 15 Julie 1838 is Emerson uitgenooi na die Harvard Godsdiensskool om die skool se gradeplegtigheidstoespraak te hou, wat bekend sou word as die Divinity School Address. Emerson het die Bybelse wonderwerke afgemaak, en geproklameer dat terwyl Jesus 'n grootse man was, hy nie God was nie: historiese Christenskap, het hy gesê, het Jesus omgetower in 'n "halfgod, soos die Oosterlinge of die Grieke Osiris of Apollo sou beskryf ". Sy kommentaar het die establishment en die algemene Protestantse gemeenskap woedend gemaak. Hy is afgemaak as 'n ateïs en 'n besoedelaar van jongmense se gedagtes. Ten spyte van die oproerige en luidrugtige stem van kritici het hy geen repliek gelewer nie, en in die proses dit aan andere oorgelaat om namens hom sy verdediging te behartig. Hy was vir 'n tydperk 30 jaar nie weer uitgenooi om by Harvard te praat nie.
Die transendentale groep het begin om sy vlagskip joernaal, The Dial, in Julie 1840 te publiseer. Hulle het die joernaal beplan vir Oktober 1839, maar werk daaraan het eers die eerste week van 1840 begin. George Ripley was die besturende redakteur. Margaret Fuller was die eerste redakteur, nadat sy genader is deur Emerson na verskeie ander nie die rol wou opneem nie. Fuller het vir 2 jaar aangebly, en Emerson het toe oorgeneem en die dagboek of joernaal gebruik om talentvolle jong skrywers te bemark soos William Ellery Channing en Thoreau.
In 1841 het Emerson Essays gepubliseer, welke sy tweede boek was en die bekende essay "Self-Reliance" ingesluit het. Sy tante het dit 'n "snaakse mengsel van ateïsme en valse onafhanklikheid" genoem, maar dit het gunstige resensies in beide Londen en Parys ontvang. Die boek en sy populêre ontvangs het, meer as enige ander van Emerson se bydraes tot op daardie stadium, die basis gelê vir sy internasionale faam.
In Januarie 1842 is Emerson se eerste seun, Waldo, aan skarlakenkoors oorlede. Emerson het van sy smart en hartseer beskryf in die gedig "Threnody" ("want hierdie verlies is ware doodgaan"), en die essay "Experience". In dieselfde maand is William James gebore en Emerson het toegestem daartoe om sy peetouer te wees.
Amos Bronson Alcott het in November 1842 sy planne aangekondig om " 'n plaas van 'n honderd akkers in uitmuntende toestand, met goeie geboue, en 'n goeie vrugteboord en gronde" te vind. Die transendentalis Charles Lane het in Mei 1843 'n 90 akker-plaas in Harvard, Massachusetts gekoop wat later die Fruitlands sou word, 'n gemeenskap gebaseer op utopiese ideale wat deels geïnspireer is deur transendentalisme. Die plaas sou op 'n kommunale basis bedryf word, en sou geen diere vir arbeidsdoeleindes gebruik nie, en sy deelnemers sou geen vleis eet en ook geen wol of leer gebruik nie. Emerson het gesê dat hy hartseer gevoel het dat hy nie ook self deelgeneem het aan die projek nie. Nogtans het hy nie gevoel dat Fruitlands 'n sukses sou wees nie. "Hulle hele leer is geestelik", het hy geskryf, "maar hulle eindig altyd deur te sê, gee ons baie grond en geld". Selfs Alcott het erken dat hy nie voorbereid was op die moeilikhede om Fruitlands te bedryf nie. "Geeneen van ons was voorberei om op praktiese wyse die ideaal te verwesenlik waarvan ons gedroom het nie". Na die mislukking van Fruitlands het Emerson gehelp om 'n plaas vir Alcott se familie in Concord aan te skaf wat Alcott "Hillside" genoem het.
Publikasie van The Dial is in April 1844 gestaak; en Horace Greeley het daaroor opgemerk dat dit die einde was van die "mees oorspronklike en weldeurdagte tydskrif wat ooit in hierdie land gepubliseer is".
In 1844 het Emerson sy tweede versameling essays gepubliseer naamlik Essays: Tweede Reeks. Hierdie versameling het "The Poet", "Experience", "Gifts", en 'n essay getiteld "Natuur", ingesluit, wat 'n verskillende werk was van die essay van dieselfde naam van 1836.
Emerson het 'n lewe gemaak as 'n gewilde lektor in Nieu-Engeland en 'n groot deel in die res van die land. Hy het begin lesings gee in 1833 en teen die 1850's het hy soveel as 80 lesings per jaar gegee. Hy het o.a. die Boston Genootskap vir die Diffusie van Nuttige Kennis toegespreek en ook die Gloucester Lyceum. Emerson het oor 'n wye reeks onderwerpe gepraat, en baie van sy essays het hul oorsprong in die lesings gehad. Hy het tussen $10 en $50 gevra vir elke verskyning, wat aan hom soveel as $2 000 besorg het in 'n tipiese Winterlesingreeks. Dit was meer as sy verdienste uit ander bronne. In sommige jare het hy soveel as $900 verdien vir 'n reeks van ses lesings, en in 'n ander jaar, vir 'n winterlesingreeks in Boston, het hy $1 600 ontvang. Hy het uiteindelik sowat 1 500 lesings in sy leeftyd gegee. Hierdie inkomste het hom in staat gestel om sy eiendomme uit te brei, en hy het 11 akker grond by Walden Pond gekoop asook 'n paar akkers in 'n naburige dennebos. Hy het geskryf dat hy "landheer en waterheer van min of meer 14 akkers was".
Emerson was blootgestel aan Indiese filosofie deur die werke van die Franse filosoof Victor Cousin. Emerson se 1845 dagboekjoernale toon dat hy besig was om die Bhagavad Gita en Henry Thomas Colebrooke se Essays op die Vedas te lees. Vedanta het hom baie beïnvloed, en 'n groot aantal van sy skryfwerk toon ook sterk skakerings van nie-dualisme. Een van die duidelikste voorbeelde van laasgenoemde kan gevind word in sy essay "The Over-soul": "Ons lewe in opvolging, in verdeling, in dele, in partikels. Intussen skuil daar in Man die siel van die geheel; die wyse stilte; die universele prag, waaraan elke deel en partikel in gelyke mate verband hou, die ewige EEN. En hierdie diep krag waarin ons bestaan en wie se prag toeganklik is aan ons, is nie net selfonderhoudend en perfek in elke uur nie, maar die daad om te sien en die ding gesien, die siener en die spektakel, die onderwerp en die voorwerp, is een. Ons sien die wêreld op stapsgewyse wyse, deeltjie vir deeltjie, soos die son, die maan, die dier, die boom; maar die geheel, waarvan laasgenoemde dele van is, is die siel."
In 'n toespraak in Concord, Massachusetts op 3 Mei 1851 het Emerson die Wet op Vlugtelingslawe soos volg veroordeel: "Die wet van [die] Kongres is 'n wet wat elkeen van julle op die vroegste moontlike geleentheid sal breuk-'n wet wat geen man kan gehoorsaam nie, nie sonder verlies aan selfrespek, en [die] verbeuring van die naam van jintelman nie."
Daardie somer het hy in sy dagboek geskryf: "Hierdie verfoeilike inwerkingtreding was in die negentiende eeu gemaak deur mense wat kon skryf en lees. Ek sal dit nie gehoorsaam nie."