cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Dordrecht
Die NG gemeente Dordrecht is die 70ste oudste gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die 16de oudste gemeente in die Sinode van Oos-Kaapland, hoewel dit onderskeidelik die 71ste en 17de is wat gestig is, maar ’n plek opbeweeg het weens die samesmelting van die NG gemeente Middelburg met die NG gemeente Middelburg-Uitsig in 2010. Die middelpunt van die gemeente is die dorp Dordrecht, Oos-Kaap.
Stigting
Die Ring van Graaff-Reinet, destyds die sogenaamde Derde Ring, naas Swellendam en Kaapstad, het op 14 Oktober 1856 besluit om die gemeente Dordrecht te stig. Ds. John Murray, destyds die leraar van die NG gemeente Burgersdorp, is aangewys as konsulent van die nuwe gemeente. Die eerste kerkraad is op 5 Februarie 1857 benoem en op 10 Junie daardie jaar bevestig. Eers in Augustus 1861 word ds. C.T. Scholtz as eerste leraar bevestig, maar sy verblyf was kort en dit blyk uit die destydse notules dat dit ook nie juis geslaagd was nie. Hy vertrek dan ook in 1863 na Napier.
Tweede en derde leraars
In September 1864 is ds. E.Z.J. de Beer as leraar bevestig. Hy was een van die eerste vier proponente wat aan die Kweekskool op Stellenbosch afgestudeer het, 'n ywerige werker en iemand wat geseënde werk in die gemeente gedoen het. In Augustus 1878 volg ds. D.J.J. van Velden hom as leraar op. Gedurende sy dekade lange verblyf in die gemeente is die kerkgebou, wat vandag nog bo die dorp uittroon, opgerig. Die gebou is ontwerp in die Neogotiese styl wat destyds so gewild was vir Hollandse kerke en waarvan die Duitse argitek Carl Otto Hager die grootste eksponent in Suid-Afrika was. Die hele kerk is uit plaaslike klip gebou.
Twee bekende leraars
Op 22 September 1888 kom ds. W.A. Alheit as nuwe leraar op Dordrecht aan en gee bekwame leiding tot op 7 Januarie 1894. Hy is op 16 Junie 1878 in sy eerste gemeente, NG gemeente Colesberg, bevestig. Op Dordrecht beywer hy hom veral daarvoor om die Afrikaners wat verspreid in die Transkei gewoon het, kerklik te organiseer. Die totstandkoming van die nuwe gemeentes Elliot en Umtata was te danke aan sy en ander se ywer. Op 19 Januarie 1894 aanvaar hy diens op Ceres in sy derde en laaste gemeente.
Ds. D.S. Botha, later moderator van die Kaapse Kerk, het sy lang kerklike loopbaan begin toe hy op 1 Oktober 1879 as sendeling georden is. Vanweë sy begeerte om predikant te word, studeer hy van 1882 tot 1885 aan die Stellenbosse Kweekskool. Met verlof van die professore neem hy die Sondagdienste op Philadelphia waar. Die gemeente beroep hom dan ook en hier arbei hy as leraar van 1886 tot 1894. Hoewel dit destyds een van die kleinste gemeentes in die Kerk was, bly ds. Botha al die jare daar met toegewydheid en opgewektheid arbei. Toe hy in September 1894 op Dordrecht bevestig word, was dit in werklikheid vir hom soos ’n bevordering omdat dit ’n heelwat groter gemeente was. Ds. Botha het baie vir die plaaslike onderwys en opvoeding beteken, maar bly net tot Januarie 1898. Van 1898 tot 1904 arbei hy in die NG gemeente Swellendam. Op 9 Desember 1904 word hy op Stellenbosch bevestig, waar hy in 1927 aftree en dieselfde jaar sterf.
Latere leraars
Ná ’n vakature van meer as ’n jaar word ds. J.F. Marais op 23 Maart 1899 op Dordrecht bevestig. Hy bedien die gemeente meer as 22 jaar lank en was in 1952, met die verskyning van Ons gemeentelike feesalbum, die oudste leraar in die NG Kerk. Tydens sy dienstyd het die kerkraad 'n kerkie op Indwe vir die bediening van die NG lidmate wat daarheen getrek het op soek na werk in die steenkoolmyne. Ds. Marais het een maal per maand 'n erediens daar waargeneem. Die NG gemeente Indwe is in 1906 gestig.
In Mei 1907 het die gemeente sy 50-jarige jubileum gevier en die voorreg gehad dat vier van sy vorige leraars die feesviering kon bywoon, naamlik di. De Beer, Botha, Van Velden en Alheit. Ds. J.F. van Wyk is in 1920 as medeleraar bevestig en het ná ds. Marais se vertrek met die medeleraarskap van ds. Rens en later ds. C.A. Beyers tot in 1938 in die gemeente gestaan. Ds. Beyers het die werk ná ds. Marais se vertrek voortgesit en is ’n kort rukkie lank bygestaan deur ds. D.J. Retief, wat toe na die NG gemeente Maclear vertrek het. Ná ds. Beyers se dood (in die amp) in 1946, is ds. J.G. Bezuidenhoud as leraar bevestig op 9 Mei 1947. Hy word op 5 Mei 1951 opgevolg deur ds. J.T. Schutte.
Ring van Dordrecht
Dordrecht verleen sy naam aan die kleinste van die 13 ringe in die NG Kerk in Oos-Kaapland, wat lidmaattal betref. Dit is ook een van die oudste ringe in die sinode. Onderstaande tabel toon die verskil in vyf-jaar-intervalle in die getal dooplidmate van elk van die gemeentes in die Ring van Dordrecht. Die persentasieverandering vir elke vyf-jaar-tydperk word ook aangegee. Die getal gemeentes het tydens die oorsigtydperk van 27 jaar onveranderd op sewe gebly. Die persentasie ná elke jaartal se syfer is die verskil wat jaarliks ingetree het in die vyf jaar tot by die volgende syfer, buiten vir die twee jaar tussen 2010 en 2012.
BMW M50
In September 1992 is die M50 opgegradeer na die M50TU ('tegniese opdatering'), wat BMW se eerste enjin was wat veranderbare kleptydreëling gebruik het. Die stelsel word 'n enkele VANOS genoem deur BMW en het die fase van die inlaatnokas aangepas.
Die M50 is begin uitfaseer na die bekendstelling van die M52-enjin in 1994.
Die E36 M3 word aangedryf deur die S50-enjinreeks, wat 'n hoë-uitsetweergawe van die M50 is.
Lophiidae
Die Monnikvisse (Lophiidae) is 'n vis-familie wat in die orde Lophiiformes. Daar is 4 genera met ongeveer 25 spesies in die familie. Vyf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Visse van hierdie familie het groot monde met tande wat na binne gerig is. Die kop en die voorste gedeelte van die liggaam is plat en wyd en die voorkop het stekels, knoppe en riffels op. Daar is ook tentakels op die kop en rug aanwesig. Die grootte wissel van 30 cm tot 1.2 m. Die familie is jagters en eet slegs ander vis.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Tylecodon bodleyae
Tylecodon bodleyae is 'n plant wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Noord-Kaap provinsie voorkom. Op die SANBI-rooilys word dit as 'kritiek bedreigde' (CR B1ab(v)+2ab(v)- spesie gelys.
Gekuifde pikkewyne
Die geslag is vir die eerste keer in 1816 deur die Franse ornitoloog Louis Jean Pierre Vieillot beskryf. Die naam is afgelei vanuit Oudgrieks: eu beteken "goeie" en dyptes, "duiker".
Tylecodon bodleyae
Dit is 'n vetplant wat net in die struikgebied van Vyftienmyl se Berge naby Port Nolloth voorkom en bedreig word deur versamelaars vir die handel in vetplante. Dit groei op kwartsitiese sandsteenklowe op die hange wat op die suide uitsien. Dit word saam met die vygie Conophytum bolusiae gevind.
Dit is 'n dwergvetplantjie wat 10cm hoog word en groei uit 'n uitsonderlik geswolle wortelstok groei. Dit is dalk nie voldoende verskillend van Tylecodon similis nie. Die spesie is na Elise Bodley van Wyk (1922-1997) genoem wat Tylecodon-spesies geskilder het.
Pieter van Zyl
Pieter van Zyl (gebore in Pretoria, 14 September 1989) is ’n rugbyspeler wat op skrumskakel vir die Bulls in Superrugby speel, asook vir die Blou Bulle in die Curriebekerreeks.
Hy maak sy toetsdebuut vir die Springbokke op 15 Junie 2013 teen die Skotte in Nelspruit op die ouderdom van 23 jaar.
Michael Learned
Michael Learned (gebore 9 April 1939) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dragon: The Bruce Lee Story (1993) en in die televisiereekse The Waltons (1972), Nurse (1981), en American Playhouse (1981).
Lys van Switserse komponiste
Hierdie artikel is 'n lys van die bekendste Switserse komponiste (klassieke musiek).
Mupfurerivier
Die Mupfurerivier (ook bekend as die Umfulirivier) is 'n rivier in Zimbabwe.
Hierdie rivier het sy oorsprong op Zimbabwe se waterskeiding op die plato wes van Marondera, suid van Harare, noord van Mosasa, by 18° 22′ suid en 31° 6′ oos en op 'n 1 500 m bo seespieël.
Die Mupfure is 224 km lank en het 'n opvangsgebied van 12 000 km². Dit vloei noordweswaarts verby Beatrice, Zimbabwe oor die grens van die provinsies Masjonaland-Oos en Masjonaland-Wes, verby Chegutu, tot by die dorpie Copper Queen. Hier vloei die rivier saam met die Munyatirivier (uit die suidweste) en gaan saam verder onder die naam Sanyatirivier na die mond in die Hydro Bay in die Karibadam op die oosgrens van die Natusadone Nasionale Park.
Die grond in die streek is baie vrugbaar en leen hom tot gemengde boerdery, veral tabak.
Mupfure beteken “plek van die maroelaboom".
Lucknow
Lucknow (Hindi: लखनऊ, Oerdoe: لکھنو; lakhnaū) is 'n groot stad aan die oewer van die Gomtirivier en die ekonomiese sentrum van die Indiese staat Uttar Pradesh. Dit lê in die noorde van die land en is die 12de grootste stad in Indië. Lucknow het 'n inwonertal van 3 050 447 en 'n oppervlakte van 310,1 km2. Dit is bekend as Stad van Nawabs, Goudstad in die ooste, Shiraz-i-Hind en Konstantinopel van Indië.
Sport
Lucknow beskik met die Ekana Internasionale Krieketstadion oor 'n toetskrieketstadion. In die stad speel die Indiese nasionale krieketspan van sy tuiswedstryde. Tydens die Krieketwêreldbeker 2023 sal in die stadion wedstryde beslis word.
Boraks
Die mineraal is 'n evaporiet wat eers in droë meerbeddings in Tibet aangetref is. Dit word ook sinteties uit borate vervaardig wat veral in die suidweste van die VSA gemyn word. Die bekendste myn is in Boron, Kalifornië. Hierdie mynbou is die bron vir die element boor, wat talle toepassings het.
Die mineraal vorm kleurlose deursigtige monokliene kristalle, dog blootgestel aan droë lug kan die hidraat water verloor en oorgaan in 'n ander laer hidraat wat as die mineraal tinkalkoniet bekend is.
Geskiedenis
Die mynbou van boraks en ander boraatneerslae het 'n lang geskiedenis. Die goudsmede van Babilonië het reeds omstreeks 2000 v.C. borate as vloeimiddel aangewend en die Egiptenare het dit sedert 1500 v.C. in die mummifikasieproses gebruik. Ongelukkig is dit nie moontlik om te bepaal presies watter boraatminerale hulle gebruik het nie. Die eerste gedateerde gebruik deur die Arabiere van Mekka, Medina en Bagdad stam van die jaar 762. Borate se gebruik versprei vanuit die Midde-Ooste na China, waar Arabiese tekste daaroor in Chinees vertaal word. Marco Polo vermeld dat in die hoë berge van Tibet boraks uit die droë modder van mere verkry word wat in die basaars verhandel word. Hierdie Tibetaanse bron word 'n belangrike rede vir die glasmonopolie van Venesië, wat vier eeue geduur het. Die Hollanders het daarna die monopolie gebreek en in die 17de eeu begin om boraks uit Indië in te voer. Die VOC se handelsmonopolie het tot 1770 standgehou.
In 1818 word in vulkaniese stoomuitlate in Toskane boraat ontdek en hierdie ontoeganklike Lardello-gebied word die nuwe hoofbron. Omstreeks 1856 word egter in Kalifornië 'n meer ontdek wat nou Borax Lake heet en dit is die begin van die oorheersende posisie van hierdie gebied vir die mynbou van borate wat — saam met neerslae in die huidige Turkye — tot vandag voortduur.
Imperiale Militêre Spoorweë
Die Imperiale Militêre Spoorweë (Engels: Imperial Military Railways of IMR) was 'n spoorwegnetwerk wat gedurende die Tweede Vryheidsoorlog deur die Britse leër gebruik is. Die IMR-raad het direkte beheer oor die voormalige spoorweë van Oranje-Vrystaat en van die Suid-Afrikaanse Republiek (ZAR) gehad en 'n toesighoudende rol oor die spoorweë van die Natalkolonie en die Kaapkolonie. Die onderneming is enkele dae voor die uitbreek van die oorlog deur die Britse regering as deel van die Britse leër gestig en na die oorlog is die onderneming aan die nuwe regerings van die Oranjerivierkolonie en die Transvaalkolonie oorhandig.
Stigting
Toe die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek het, is daar vyf spoorwegondernemings in Suider-Afrika: die Kaapse Regeringspoorweë (Cape Government Railays of CGR), die Natalse Regeringspoorweë (Natal Government Railways of NGR), die Oranje Vrijstaatsche Gouvernementsspoorwegen of OVGS, die Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy (Nederlandsch-Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij of NZASM) en die Pretoria Pietersburg Spoorweg Maatschappij of PPS. NZASM en die PPS is albei private ondernemings (PPS 'n Britse maatskappy en NZASM 'n Nederladse maatskappy) en die ander drie ondernemings was die eiendom van hul regerings. Toe die oorlog uitgebreek het, is die PPS deur die ZAR ontein and met NZASM saamgesmelt. 'n Beduidende aantal OVGS-werknemers was Britse burgers, terwyl die meeste van die buitelandse NZASM werknemers was Nederlanders.
Tydens oorlogstyd is die spoorwegadministrateurs nie altyd bewus van militêre vereistes nie, en militêre personeel is nie altyd bewus van die tegniese beperkinge van 'n spoorweg nie. Die IMR is op 7 Oktober 1899 gestig met die doel om 'n tussenganger tussen die Britse weermag en die tegniese werkende administrasie van die spoorweë te wees, om te sorg dat die gewone werking van die spoorweg die grootste militêre doeltreffendheid verseker en om aan die vereistes van die leër aan die spoorlyn te voldoen sonder om die werking van die spoorwegstelsel as geheel te organiseer. Die eerste direkteur van die IMR was majoor (later kolonel sir) Percy Girouard. Sy opdrag was om spoorwegaktiwiteite tussen die Britse koloniale spoorwegondernemings en die leër te koördineer, om spoorweginfrastruktuur te herstel wat deur vyandelike optrede beskadig is, en om toesig oor die spoorwegstelsels wat van die vyand af weggeneem is te hou.
Nikolai Podgorni
Nikolai Viktorovich Podgorni (Oekraïens: Микола Вікторович Підгорний, Russies: Никола́й Ви́кторович Подго́рный, IPA: [nʲɪkɐˈlaj ˈvʲiktərəvʲɪtɕ pɐdˈgornɨj]; 18 Februarie [O.S. 5 Februarie] 1903 - 12 Januarie 1983) was 'n Sowjet-staatsman wat van 1965 tot 1977 voorsitter was van die Presidium van die Opper-Sowjet, die staatshoof van die Sowjetunie.
Imperiale Militêre Spoorweë
Stigting
In 1899 het militêre taktici weinig ervaring met die gebruik van spoorweë in oorlogvoering gehad, veral wanneer spoorweë deur vyandige gebied bewerk word. Hedendaagse taktieke was op 'n kritiek op die Franse beplanning tydens die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870 (Les chemins de fer pendant la guerre de 1870-1871) deur F Jacqmin gebaseer. Die boek beskryf hoe 'n burgerlike spoorlyn volgens 'n gereelde rooster loop, maar hoe 'n militêre spoorweg baie buigsaam moet wees om aan die veranderende vereistes van die veldtog te voldoen. Die bestuurstruktuur wat deur Girouard ingestel is, was 'n streng skeiding van militêre en spoorwegpersoneel en 'n sentrale gesamentlike militêre spoorwegkomitee om toesig te hou oor die algehele bestuur van die spoorwegnetwerk en sodoende die gebruik van hulpbronne te optimaliseer.
Nikolai Podgorni
Podgorni is gebore uit 'n Oekraïense werkersklasgesin in die stad Karlovka, en het in 1926 aan 'n plaaslike werkerskool gegradueer en in 193 aan die Kiev Technological Institute of Food Industry. Podgorni het in 1930 lid geword van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie en het die Sowjet-hiërargie deur die industriële leer opgeklim deur die produksiedoelwitte wat deur die burokrate van die sentraal beplande ekonomie gestel is, te lewer. Podgorni word in 1953 tweede sekretaris van die Kommunistiese Party van die Oekraïne en word van 1957 tot 1963 tot Eerste Sekretaris van die Sentrale Komitee van die party verhef.
Imperiale Militêre Spoorweë
Verloop van die Oorlog
Daar was twee afsonderlike fases in die oorlog wat op 11 Oktober 1899 uitgebreek het. In die eerste fase het die Boere-leërs die inisiatief geneem, Ladysmith, Mafeking en Kimberley is beleër en hulle kon die hele Natalkolonie beset. Groot versterkings kom per seë uit die Verenigde Koninkryk en die drie beleërde dorpe is opgehef. Die eerste fases is op 3 September 1900 geëindig nadat die Britse magte Pretoria beset het en die Suid-Afrikaanse Republiek geannekseer het. Gedurende hierdie fase van die oorlog is die IMR hoofsaaklik vir die vervoer van oorlogsmateriaal gebruik.
Nikolai Podgorni
Podgorni is verkies tot voorsitter van die Presidium van die Hoogste Sowjet ná die bedanking van Anastas Mikojan in 1965 en regeer die Sowjetunie in 'n trojka met Leonid Brezjnef en Aleksei Kosigin na die verwydering van die Sowjet-leier Nikita Chroesjtsjof. Podgorny het die tweede magtigste figuur in die Sowjetunie geword agter Brezjnef na die val van Kosigin in 1968. Podgorni is in 1977 verwyder as voorsitter van die Presidium tydens Brezjnef se konsolidasie van mag as sekretaris-generaal, en later sy setel in die Politburo verloor. Podgorni is gedwing om uit die aktiewe politiek te bedank en is in die Sowjet-aangeleenthede geplaas totdat hy in 1983 gesterf het.
Imperiale Militêre Spoorweë
Verloop van die Oorlog
Tydens die tweede fase van die oorlog neem die Boere guerrilla-taktieke eerder as konvensionele oorlogvoeringstaktieke. Hierdie taktieke bind baie Britse hulpbronne vas. Uiteindelik is die Boere onderdanig gedwing en op 31 Mei 1902 eindig die oorlog eindig met die Verdrag van Vereeniging. Tydens hierdie fase van die oorlog neem die spoorlyne self 'n strategiese rol aan om die beweging van die Boerekommando's te belemmer.
Eerste fase: Konvensionele oorlogvoering
Toe Girourd in Suid-Afrika aankom, is Mafeking en Kimberley alreeds beleër, terwyl in Natal het dier Boere beheer oor die grootste deel van Noord-Natal. Die beleg van Ladysmith begin 'n week na Girourd se aankoms. Afgesien van die vernietiging van brûe oor die Oranje- en Modderriviere, het die spoorlyne nie 'n belangrike rol in die Boere-offensief in die Kaapkolonie gespeel nie. Die Britse verwaarlosing om infrastruktuur in Noord-Natal tydens hul toevlugsoord te vernietig het die Boere 'n kans gegee om die NGR spoorlyn om mans en materiaal na die front te vervoer.
Nadat Kimberley verlig is, val lord Roberts, die Britse bevelvoerder, Bloemfontein aan en op 13 Maart 1900 die stad binnegekom. Gevolglik is 'n hoeveelheid rollende voorraad tussen Bloemfontein en die Oranjerivier vasgevang. Baie van die Britse OVGS werknemers wat die Vrystaat met die uitbreek van die oorlog verlaat het, kry hulle ou werk terug en ander spoorwegwerkers wat onverskillig is teenoor die oorlog, word behou. Werknemers wat vyandiggesind teenoor die Britte was, het met die Boere-leër noordwaarts teruggetrek. Vakatures wat deur hulle gelaat is is deur Britse soldate, wat self spoorweg ervaring gehad het, gevul. Aangesien dat voor 1896 die OVGS deur die CGR bewerk is, is die OVGS werkspraktyk en die CGR werkspraktyk amper dieselfde, dus is die CGR werkspraktyk op die geneemde spoorlyn gebruik.
Toe die Boere-leër terugtrek, vernietig hulle soveel brûe en duikers as hulle kon. In Natalkolonie het hulle ook die Laings Nek-tonnel vlakby die ZAR se grens vernietig. Die IMR-herstelspan moet die spoorlyn en veral die brûe oor die Oranjerivier herstel om toe te verseker dat treine voorrade na Britse leër kan bring. Op 3 Mei 1900 begin Roberts sy aanval noordwaarts. Op 13 Mei is Kroonstad beset, maar die herstelspan het so ver agter geraak dat Roberts 'n paar dae lank tot stilstand moes kom. Op 27 Mei steek die Britse magte die Vaalrivier by Viljoensdrift oor en op 31 Mei Johannesburg binnegegaan.
Op 31 Mei beset Roberts Johannesburg en op 5 Junie beset hy Pretoria. Die NZASM-rekords toon dat daar binne die 48 uur voordat Roberts Pretoria ingeval het, vertrek 70 treine ooswaards in die rigting van Komatipoort. Al het de Wet op 8 Junie die spoorlyn aangeval, is die Vaalbrug op 11 Junie herstel en op 21 Julie begin spoorwegkommunikasie tussen Kaapstad en Pretoria weer. Om militêre redes was herstelwerk aan die spoorlyn na Durban van minder belang as dié aan die Kaapkolonie. Op 21 Julie ontmoet die herstelspanne vanuit die noordwes en die suidoos mekaar by Standerton en Durban is weer met die Witwatersrand gekoppel.
Op 1 Junie kom Girourd by Pretoria aan. Die NZASM-personeel het dit duidelik gemaak dat hulle geen opdragte van die Britte sou neem nie, dus het Girourd die taak om 3000 manne te vind om die spoorweë te bewerk. Alle NZASM werknemers met Nederlandse burgerskap is gedeporteer. Hy het dit verwag en nadat hy Bloemfontein ingeval het, het hy 'n lys saamgestel van Britse soldate met spoorweg ervaring. Hierdie soldate saam met vrywilligers van die NGR en CGR is opgestel om die NZASM-stelsel te bewerk.
Tweede fase: Guerilla-oorlogvoering
By die begin van Augustus 1900, nadat die spoorlyne vanaf the Witwatersrand na die Natalkolonie en na die Kaapkolonie herstel is en dienste met die IMR ingesluit is, begin die Britse militêre na die ooste en die Portugeese grens te stoot. Na die Slag van Bergendal (21-27 Augustus) vlug die Boere magte in die rigting van die Portugeese grens. Op 11 September vertrek President Kruger oor die Portugeese grens en op 27 September is Komatipoort deur die Britse magte beset. Toe die Britse leër daar aankom, vind hulle daat ongeveer die helfte van die gesamentlike NZASM- en OVGS-spoorwegvoertuie is op die onvoltooide Selati-spoorlyn staan en dat baie van die voertuie aan die brand gesteek is.
Die Britte neem die spoorlyn na Klerksdorp in met min weerstand, maar in die noorde stop die aanvanklike opmars by Pienaarsrivier, 55 km noord van Pretoria. Die oorblywende 230 km van die spoorlyn na Pietsersburg bly onder die Boere-beheer tot April 1901.
Gedurende die guerrilla-fase van die oorlog het die spoorlyne wat teikens vir die Boerekommando's geword het, die land effektief opgedeel. Blokhuise is gebou om die spoorlyn te beskerm. In totaal is meer as 8000 gebou, ongeveer 440 uit klip en die res uit sink. Elke blokhuis is binne sig van sy buurman gebou en het 'n klein aantal soldate huisves.
Spoorwegvoertuie
Die NGR en CGR was onder indirekte beheer van die IMR, maar die OVGS en NZASM kom onder direkte beheer van die IMR en die meeste van die OVGS en NZASM lokomotiewe is deur die IMR aangevra.
Nuwe Lokomotieve
Die IMR het 'n aantal ander lokomotiewe bestel. Hulle het ook beslag op lokomotiewe wat voor die oorlog deur NZASM of OVGS bestel is, maar wat na die uitbreek van die oorlog afgelewer gelê. Die "Western Autralian" lokomotieveklas is oorspronlik vir Wes-Australië bedoel maar is na die Kaap-kolonie herlei.
Die "Reid tenwheeler" lokomotiefklas is volgens die NGR-spesifikasie bestel. Ten einde leweringstye te verbeter, is die bestelling tussen twee maatskappye verdeel. Na die oorlog is al hierdie lokomotiewe volgens nuwer spesifikasies herbou.
Hierdie lokomotiewe is hier gekatalogiseer.
Beslaglegging op spoorwegvoertuie
Die IMR bestaan byna geheel uit spoorwegvoertuie waarop beslag belê is tydens die oorlog. Terwyl die Britse troepe gevorder het, val die Boeremagte terug en soveel spoorwegvoorrade as moontlik saamgeneem. Ongeveer die helfte van die spoorwegvoorrade is eers deur die Britse magte ingeneem nadat die Boere-onttrekking die Portugese grens bereik het. Die aantal besette voertuie word hieronder gegee.
Nuwe Spoorwee
In 1901 begin die IMR met die bou van 'n aantal nuwe spoorlyne, veral om Bloemfontein met Modderpoort te verbind, om die Durban-Harrismith-spoorlyn in die rigting van Kroonstad uit te brei en om 'n spoorlyn tussen Langlaagte en Vereeniging te bou. Vanaf hierdie spoorlyne is die eerste 35 km van die Bloemfontein-Modderpoort gedeelte voor die einde van die oorlog geopen. Na die Verdrag van Vereeniging (31 Mei 1902) het die CSAR die bou van die oorblywende spoorlyne oorgeneem. Die verskillende dele van hierdie spoorlyn met hul openingsdatums is soos volg:
Notas
Na die oorlog
Na die Verdrag van Vereeniging is die IMR ontbind en 'n nuwe spoorwegmaatskapei, die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (Central South African Railways of CSAR)gestig. Die CSAR is deur die Interkoloniale Raad van Transvaal en de Oranje Vrijstaat beheer. Girouard is as Kommissaris vir Spoorweë (Commissioner for Railways) aangestel. Die spoorlyn bou wat deur die IMR begin is, is snel voltooi en heelwat ander spoorweë is gebou. Met die stigting van die Unie van Suid-Afrika is die CSAR met die CGR en die NGR gesmelt om die Suid Afrikaanse Spoorweë te stig.
Noordhoek, Bloemfontein
Noordhoek is 'n 68% Blanke voorstad van Bloemfontein in die Vrystaat.
Faisalabad
Faisalabad (Pandjabi en Oerdoe: ‏فیصل آباد) is die derde grootste stad in Pakistan ná Karatsji en Lahore. Dit het 'n bevolking van 2 880 675 in 2010 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 1 280 km².
Myung-whun Chung
Myung-whun Chung (gebore op 22 Januarie 1953, Seoul) is 'n Suid-Koreaanse dirigent en pianis. Hy was 'n student van Olivier Messiaen, en is veral bekend om sy interpretasies van die Franse komponis se werke.
Loopbaan
Chung en sy susters, die violis Kyung-wha Chung en die tjellis Myung-wha Chung, het in die verlede saam opgetree as die Chung-trio. Hulle het onder andere Beethoven se Trippelconcerto vir Deutsche Grammophon in die hoedanigheid opgeneem. Chung was in 1974 die gesamentlike tweede pryswenner gewees tydens die Internasionale Tsjaikofski-kompetisie van daardie jaar. Chung het dirigeer gestudeer aan die Mannes Musiekkollege en die Juilliard-skool. Hy het ook klavier gestudeer by Maria Curcio, wat die laaste en gunsteling leerling van Artur Schnabel was. Chung was tydens die musiekregisseurskap van Carlo Maria Giulini die assistent-dirigent van die Los Angeles Filharmoniese Orkes gewees. Hy is die stigter van die Asiese Filharmoniese Orkes en het as gasdirigent vir die Inbal Orkes opgetree, wat in 1985 ter ere van die Israeliese dirigent Eliahu Inbal opgerig is.
Wat Europa betref, het Chung van 1984 tot 1990 as hoofdirigent van die Rundfunk-Sinfonieorchester Saarbrücken gedien. Hy het ook van 1987 tot 1992 gedien as hoof-gasdirigent van die Teatro Comunale Florence. Hy het verskeie van die mees prominente Europese en Amerikaanse orkeste gedirigeer, en in 1986 sy buiging by die Metropolitan Opera in New York gemaak met Simon Boccanegra. Aan die einde van die 1987/88 seisoen het hy die Premio Franco Abbiati della Critica Musicale Italiana-toekenning van Italiaanse kritici ontvang, en die volgende jaar die Arturo Toscanini-prys. Van 1989 tot 1994 was Chung die musiekdirekteur van Paris Opera. Hy het die openingseisoen by die nuwe Opéra Bastille ingelei met Berlioz se volledige Les Troyens en uitgebreide lof daarvoor ontvang. In 1991 het die Vereniging van Franse teaters en musiekkritici hom as 'Kunstenaar van die Jaar' benoem, en in 1992 het hy die Erelegioen ontvang vir sy bydrae tot die Paris Opera. Hy neem sedert 1990 eksklusief vir Deutsche Grammophon op, en baie van sy talle opnames het internasionale pryse en toekennings verower. Dit sluit Messiaen se Turangalîla-Symphonie en Éclairs sur l'au-delà ..., Verdi se Otello, Berlioz se Symphonie fantastique, Rimski-Korsakof se Scheherazade, Stravinski se Vuurvoel-suite, Sjostakowitsj se Lady Macbeth of the Mtsensk District saam met die Opéra Bastille-orkes; 'n reeks Dvořák -simfonieë en serenades saam met die Weense Filharmoniese Orkes, en 'n reeks gewy aan die bekendste gewyde musiek saam met die Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia (insluitend die veel geprese opname van Maurice Duruflé en Fauré se misse saam met Cecilia Bartoli en Bryn Terfel) in.
In 1995 is Chung drie keer vereer tydens die Franse Victoires de la musique classique, en is hy ook aangewys as Meilleur Chef d'Orchestre de l'Année (beste dirigent van die jaar). Hy het aan die hoof gestaan van die wêreldpremière van Messiaen se laaste werk: die Concert à quatre vir vier soliste (klavier, tjello, hobo, fluit) en orkes, wat die komponis aan Chung en die Orchester de la Bastille opgedra het. Chung het in 2001 spesiale artistieke adviseur van die Tokio Filharmoniese Orkes geword, en vanaf 2010 honorêre dirigent-laureaat. Hy dien ook vanaf 2016 as die orkes se honorêre musiekdirekteur. Hy is na afloop van sy optredes in Japan deur Japanese kritici met die hoogste prys van die plate-akademie bekroon. Benewens die toekenning van talle musiekpryse, is Chung ook vereer met die mees luisterryke Koreaanse kulturele toekenning, te wete die Orde van Kulturele Verdienstelikheid, of Geum-gwan-medalje (Goue Kroon) vir sy bydrae tot die Koreaanse musikale bedryf. Hy het as ambassadeur vir die dwelmbeheer-program by die Verenigde Nasies opgetree, en het ook as Korea se honorêre kulturele ambassadeur gedien; welke 'n eerste vir die Koreaanse regering was. Hy dien sedert 1997 as musiekdirekteur van die Asiese Filharmoniese orkes. Chung is met ingang 2000 aangestel as die musiekdirekteur van die Orchestre philharmonique de Radio France, en dien vanaf 2001 as die spesiale artistieke adviseur van die Tokio Filharmoniese Orkes. (Hy dien ook vanaf 2016 as die honorêre musiekdirekteur van die orkes). Met ingang van die 2012/2013 seisoen het hy die eerste hoof-gasdirigent in die geskiedenis van die Staatskapelle Dresden geword.
In 2005 is Chung aangestel as hoofdirigent van die Seoul Filharmoniese Orkes. In April 2011 het die Seoul Filharmoniese Orkes die eerste Asiese orkes geword om 'n kontrak met een van die groot platemaatskappye te teken, met 'n doelwit van 10 CD's vir Deutsche Grammophon. Chung het tydens die orkes se eerste Proms-verskyning in Augustus 2014 aan die hoof daarvan gestaan. In September 2011 het Chung 'n kulturele deurbraak gemaak toe hy Pyongyang, Noord-Korea besoek het.
71ste Oscar-toekenningsaand
Die 71ste Oscar-toekenningsaand is op 21 Maart 1999 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1998. Whoopi Goldberg was die aanbieder.
Die suksesvolste prent was Shakespeare in Love, wat 13 benoemings gekry en sewe Oscars gewen het, onder meer vir beste rolprent. Saving Private Ryan en Life Is Beautiful het onderskeidelik 11 en sewe benoemings gekry. Eersgenoemde het vyf pryse gewen en laasgenoemde drie.
Dit was die eerste keer dat twee akteurs benoem is vir die vertolking van dieselfde persoon in twee verskillende prente: Cate Blanchett in Elizabeth en Judi Dench in Shakespeare in Love as koningin Elizabeth I.
Suid-Afrika
Suid-Afrika, amptelik die Republiek van Suid-Afrika, is 'n republiek aan die suidpunt van Afrika. Dit grens in die noorde aan Namibië (1 005 km grens), Botswana (1 969 km grens) en Zimbabwe (230 km grens), en in die noordooste aan Mosambiek (496 km grens) en Eswatini (438 km grens). Lesotho (1 106 km grens) vorm 'n enklawe binne die grense van Suid-Afrika.
Mhlambanyatsi
Mhlambanyatsi (voorheen Buffelspruit ) is 'n dorp in die westelike deel van Eswatini. Die dorp is 18 kilometer suidwes van die hoofstad Mbabane geleë.
Suid-Afrika
Suid-Afrika is een van die mees etnies diverse lande in Afrika. Die land het meer Europese immigrante ontvang as enige ander land in Afrika en het die hoogste bevolking van Europese, Indiese en gemengde afkoms. Rasse- en etniese stryd was nog altyd 'n groot deel van die geskiedenis en politiek van die land. 'n Ander belangrike faktor in die ontwikkeling van die land is die ryk mineraalbronne waaroor die land beskik. Die land se ekonomie is die grootste en mees ontwikkelde op die kontinent met moderne infrastruktuur oor die hele land. Suid-Afrika is 'n lidland van die Afrika-unie, Gemeenskaplike Monetêre Gebied, Suider-Afrikaanse Doeane-unie, Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap, Britse Statebond en die Verenigde Nasies. Daarbenewens is Suid-Afrika die enigste Afrikaland van die Groep van 20 en het in 2010 by BRIC aangesluit, wat vervolgens BRICS geword het.
Rassekonflik tussen die wit minderheid en die swart meerderheid het die Suid-Afrikaanse geskiedenis en politiek lank oorheers. Die tema het 'n hoogtepunt bereik met die apartheidsbewind tussen 1948 en die negentien-negentigs. Nadat die Nasionale Party na die verkiesing van 1948 aan bewind gekom het, is verskeie stelsels ingestel gegrond op eie rasse-ontwikkeling. Wette wat suiwer op eie rasse-ontwikkeling gegrond is, is vanaf 1990 afgeskaf na 'n lang en soms gewelddadige stryd teen apartheid waarin swart mense die leiding geneem het. Wit, Bruin en Indiër-Suid-Afrikaners het egter ook deelgeneem en buitelandse druk was 'n belangrike faktor in die uiteindelike aftakeling van apartheid.
71ste Oscar-toekenningsaand
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Suid-Afrika
Die dramatiese verandering in die politieke stelsel is egter op die ou einde op wonderbaarlike wyse relatief vreedsaam bewerkstellig. Suid-Afrika is een van die min lande in Afrika (en die res van die ontwikkelende lande) wat nie 'n staatsgreep ondergaan het nie. Die veelpartysamesprekings, waarvolgens die nuwe Suid-Afrika in plek gestel is, het gelei tot die ontwikkeling van die Grondwet van Suid-Afrika met stewige beskerming van menseregte.
Vandag word daar gereeld na Suid-Afrika as die Reënboognasie verwys – 'n term wat aanvanklik deur Aartsbiskop Desmond Tutu bedink is en later op uitgebrei is deur die toenmalige president Nelson Mandela – as 'n metafoor vir die land se nuutgevonde multikulturele diversiteit na die beëindiging van die skeiding wat deur die apartheidsideologie meegebring is. Suid-Afrika is die eerste, en sover enigste, land wat kernwapens ontwikkel het en daarna vrywillig sy hele kernwapenprogram ontbind het.
Naam
Suid-Afrika het twaalf amptelike tale, met slegs Indië wat meer het. As gevolg hiervan is daar elf amptelike name vir dié land. Sewe nieamptelike tale word ook erken: Fanagalo, Lobedu, Noord-Ndebele, Phuthi, Khoe, Nama en San.
Lys van elemente volgens simbool
Hier is die lys van chemiese elemente met hul simbole soos tans deur IUPAC erken. Gebruik gerus die pyltjies om dit anders te sorteer
Suid-Afrika
Naam
Die naam "Suid-Afrika" is afgelei van dié land se geografiese ligging aan die suidelike punt van Afrika. By sy vorming is dié land in Engels Union of South Africa genoem, wat sy oorsprong uit die eenwording van vier voorheen afsonderlike Britse kolonies weerspieël. Sedert die Republiekwording in 1961 is die respektiewelik die Afrikaanse en Engelse langname Republiek van Suid-Afrika en Republic of South Africa gebruik, met RSA as amptelike afkorting. Sedert 1994 het die RSA in elkeen van sy elf amptelike tale 'n amptelike naam.
Prehistoriese geskiedenis
Suid-Afrika het een van die oudste argeologiese terreine in Afrika. Uitgebreide fossieloorblyfsels by die Sterkfontein-, Kromdraai- en Makapansgatgrotte dui aan dat verskeie lede van Australopithecus in Suid-Afrika gewoon het vanaf ongeveer drie miljoen jaar gelede. Hulle is gevolg deur verskeie Homo-spesies insluitend Homo habilis, Homo erectus en die moderne mens, Homo sapiens.
Bantoe ystergebruikende landbouers en veewagters het teen die 4de- of 5de eeu suid oor die Limpoporivier in hedendaagse Suid-Afrika in beweeg (die Bantoe-uitbreiding). Hulle het stadig verder suid getrek, waar die vroegste ystergieterye in die hedendaagse KwaZulu-Natalprovinsie uit ongeveer 1050 gedateer word. Die mees suidelike groep was die Xhosas wat tot by die Groot-Visrivier getrek het, wat vandag in die Oos-Kaapprovinsie lê. Die ystertydperkgroepe het vroeëre jagter-versamelaargroepe verplaas soos hulle suid getrek het.
Vroeë Europese kontak
Dias het op 12 Maart 1488 'n 2 meter hoë padrão naby die monding van die Rio do Infante te Kwaaihoek op die kruin van strandduin geplant. Dit was die verste punt van hierdie Portugese ontdekkingsreis wat namens die Portugese hof onderneem is. Met die terugtog is 'n tweede klipkruis op 6 Junie by Cabo de Boa Esperanza geplant. Met sy reis vanaf 1497 het da Gama op 7 November by St. Helenabaai en op 25 November by São Brás (d.i. Mosselbaai) aangedoen. Op 25 Desember vaar hy langs die Pondolandse of Natalse kus en noem dit Terra do Natal. Op 24 Mei 1500 het Dias se skip vergaan voor hy weer om die Kaap kon vaar. Met Pedro de Ataíde (in Cabral se vloot) se terugkeer het hy Dias se dood bekend gemaak deur 'n brief by die Poskantoorboom agter te laat, waar dit meer as 'n jaar later deur João da Nova gevind is.
Meiolania
Meiolania ("klein swerwer") is ’n genus van die skilpad uit die Oligoseen tot die Holoseen wat sowat 2 000 jaar gelede uitgesterf het.
Beskrywing
duimnael|links|220px|M. platyceps van voor. Die vorm van Meiolania se skedel was ongewoon, met baie knop- en horingagtige uitsteeksels. Twee groot horings het na die kante gewys en daarom is die totale breedte van die skedel 60 cm. Dit sou die dier verhinder het om sy kop heeltemal in sy dop te trek. Die stert is deur gepantserde ringe beskerm en het doringagtige uitsteeksels op die punt gehad.
Die skilpad was taamlik groot: sowat 2,5 m lank. Dit was die tweede grootste bekende skilpad – net Megalochelys atlas van Asië, wat in die Pleistoseen voorgekom het, was groter. Meiolania het in Australië, Lord Howe-eiland, Nieu-Kaledonië en Vanuatu voorgekom.
Suid-Afrika
Vroeë Europese kontak
Op 22 Maart 1647 het die Haarlem in Tafelbaai gestrand, en etlike Nederlandse matrose moes in tente binne 'n fort op 'n strandduin agterbly. Die fort het hulle Sandenburgh genoem, en 'n positiewe verslag is oor hul verblyf en hulle suksesvolle aanplantings gelewer. Die VOC is hierin aangemoedig om die Kaap as halfweghawe te oorweeg, en Jan van Riebeeck, wat die Kaap reeds in die Haerlem besoek het, sou ook hierdie verslag onder oë kry en repliek daarop lewer. In 1648 het van Riebeeck weereens in Tafelbaai aan land gegaan toe hy aan boord van 'n Nederlandse vloot uit Batavië arriveer. Hy het die skiereiland tot in Houtbaai verken, en twee jaar later het die VOC amptelik besluit om 'n halfwegstasie aan die Kaap de Goede Hoop te vestig.
Nederlanders en Xhosas in die Kaap
Die geskrewe geskiedenis van Suid-Afrika begin op 6 April 1652 toe 'n verversingstasie by die Kaap die Goeie Hoop deur Jan van Riebeeck namens die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie gevestig is. Wat hulle hier gevind het was geen universiteite, geen biblioteke, geen tegnologie en geen kultuur. Hulle het 'n mensdom hier ontmoet genaamd die Koi San, wat op die brink van die oermens gevestig was. Dié antieke mensdom het op daardie stadium nog nie eers die wiel ontdek nie. In die Kaap was geen sien van enige ander beskawings behalwe die Koi San. Vir die grootste deel van die 17de en 18de eeue was die vestiging, wat stadig aan die uitbrei was, 'n Nederlandse besitting. Die Nederlandse setlaars het uiteindelik naby die Visrivier met die Xhosas, wat besig was om in 'n suidwestelike rigting uit te brei, in aanraking gekom. Ook hulle was 'n baie primitiewe en selde beskaafde nomadiese trekvolk wat in hulle beslag geen form van ontwikkeling of tegnologie gehad het, behalwe die vorm van ystertydperk tipe assegaaie nie. Ook hulle het nog nie die wiel uitgevind nie en was afhanklik van die spies en die assegaai op oorlewing.
'n Reeks oorloë, wat as die Kaapse grensoorloë bekend staan, het hierop gevolg. Die oorloë is meestal deur botsende belange veroorsaak en veediefstal. Om arbeidstekorte in die Kaap te verlig, is slawe uit Indonesië, Madagaskar, en Indië deur die Nederlandse owerheid ingevoer. Die meeste afstammelinge van dié slawe, wat gereeld met Nederlandse setlaars getrou het, is later saam met die oorblyfsels van die oorspronklike Khoikhoi as "Kaapse Kleurlinge" en "Kaapse Maleiers" geklassifiseer. Hierdie twee groepe verteenwoordig sowat vyftig persent van die bevolking van die provinsie Wes-Kaap. Die Europese immigrante uit Nederland is onder meer aangevul deur Duitsers en Franse Hugenote.
Britse kolonie
Groot-Brittanje neem die Kaap die Goeie Hoop in 1797 vir die eerste keer tydens die Vierde Engelse-Nederlandse oorlog in besit. Nederland is in 1795 deur die Franse weermag onder die leierskap van Napoleon Bonaparte oorwin. Brittanje wou verhoed dat die Kaap in Franse hande val en die Britse weermag, onder Generaal Sir James Henry Craig vaar na Kaapstad om die kolonie te beskerm namens die Stadhouer Prins Willem V van Oranje.
Die goewerneur van Kaapstad weier aanvanklik om enige instruksies van die prins te gehoorsaam, maar na die Britte gedreig het om kragdadig op te tree, stem hy in. In Februarie 1803 lei die Vrede van Amiens daartoe dat die kolonie weer onder Nederlandse beheer kom in die vorm van die Bataafse Republiek. Ná oorlog weer uitbreek, word 'n Britse mag weereens na die Kaap gestuur en na 'n slag in Januarie 1806 op die strande van Tafelbaai gee die Nederlandse vesting van die Kasteel oor aan die Britte onder Sir David Baird, en die Britte annekseer die Kaapkolonie in 1806.
Die Britte sit die oorlog teen die Xhosas voort en stoot die oostelike grens ooswaarts tot by 'n lyn van forte, wat langs die Visrivier opgerig is, en konsolideer die gebied deur Britse Setlaars aan te moedig om hulle in dié gebied te vestig. As gevolg van druk deur afskaffingsverenigings in Brittanje, beëindig die Britse parlement sy wêreldwye slawehandel in 1806 en skaf slawerny in al sy kolonies af in 1833.
Die voortslepende grensoorloë, ongelukkigheid met die wyse waarop slawerny afgeskaf is en ander verskille met die Britse owerheid lei daartoe dat 'n gedeelte van die Nederlandssprekende bevolking as deel van die Groot Trek verder in die binneland in trek buite Britse beheer. Die groep, wat eers as Voortrekkers en later as Boere bekend sou staan, kom in teenstand met swart stamme soos die Zoeloes. Hulle vestig 'n reeks Boererepublieke, waarvan die Zuid-Afrikaansche Republiek en Oranje-Vrystaat die belangrikste is.
Eerste en Tweede Vryheidsoorloë
Die Boere het byvoorbeeld kakiekleure gedra wat dieselfde kleur as die veld was terwyl die Britte helderrooi baadjies gedra het wat hulle maklike teikens vir die Boereskerpskutters gemaak het. Die Britte keer ondanks teenstand deur die Liberale Party in die Britse Parlement in die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) in groter getalle terug. Ondanks aanvanklike suksesse en verbete weerstand deur die Boere, oorweldig die Britse magte die Boere as gevolg van hulle getalleoorwig en beter toevoerlyne.
Nadat die Boere tot guerilla-oorlogvoering oorgaan, slaag die Britte eers daarin om die Boere tot oorgawe te dwing toe hulle die geskroeide aarde beleid en gepaardgaande konsentrasiekampe gebruik om dit vir die Boere onmoontlik te maak om verder te veg. Met die Verdrag van Vereeniging word volle heerskappy oor die Suid-Afrikaanse republieke aan Brittanje gegee. Die Britse regering kom ooreen om die £3 000 000 oorlogskuld van die Boereregerings oor te neem.
Unie van Suid-Afrika
Na vier jaar van onderhandelinge is die Unie van Suid-Afrika geskep uit die Kaap- en Natalkolonies en die Oranje-Vrystaat en Transvaalse Republieke op 31 Mei 1910, presies agt jaar na die einde van die Tweede Vryheidsoorlog. Die nuut geskepte Unie van Suid-Afrika was 'n Britse dominium. In 1934 smelt die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party saam om die Verenigde Party te vorm, wat versoening tussen Afrikaners en Engelssprekende blankes nagestreef het. Dit skeur egter in 1939 oor die Unie se deelname aan die Tweede Wêreldoorlog as 'n bondgenoot van die Verenigde Koninkryk. Die Nasionale Party het met Nazi-Duitsland gesimpatiseer omdat baie Boere dit nie goed gedink het om die Kakies te ondersteun na wat hulle als aan die Boere volk gedoen het nie.
Bosoorlog 1966–1989
Geskiedenis omtrent hierdie oorlog is 'n baie omstrede onderwerp in Suid-Afrika en word inligting oor veldslae, oorwinnings, helde en nederlae tot nog toe nie aan die wye publiek bekend gemaak nie.
Apartheid en die Nuwe Suid-Afrika
In 1948 verslaan die Nasionale Party die Verenigde Party van genl. Jan Christian Smuts in die algemene verkiesing en mettertyd word 'n reeks strawwe afsonderingswette ingestel om die apartheidsbeleid te implementeer. Onder apartheid, is mense van verskillende rasse geskei en is swart mense stemreg binne die "wit Suid-Afrika" ontsê. Implementering van die beleid veroorsaak oneindige leed aan miljoene Suid-Afrikaners deur gedwonge verskuiwings, beperkings op beweging, indiensneming en gewelddadige onderdrukking van die stryd teen apartheid.
Apartheid knou ook die ekonomiese vooruitgang van veral swart Suid-Afrikaners. Terwyl die wit minderheid van die hoogste lewenstandaarde in Afrika geniet het, in baie opsigte soortgelyk aan die in die "eerste wêreld" se westerse lande, is die swart meerderheid agtergelaat in terme van byna elke moontlike meetbare standaard, insluitend inkomste, opvoeding, behuising, en lewensverwagting.
Apartheid het al hoe meer omstrede geword in die internasionale arena wat tot sanksies en onttrekking van beleggings gelei het, wat gepaard gegaan het met al hoe erger onluste. Die spanning het 'n hoogtepunt bereik in 1984–85 toe die regering met al hoe strawwer teenmaatreëls reageer. Dit het weer gelei tot feller weerstand van anti-apartheidbewegings (veral die African National Congress). Weerstandsbewegings soos MK onder leiding van Nelson Mandela self het talle mense vermoor.
Ten spyte van die beëindiging van Apartheid leef miljoene swart Suid-Afrikaners, maar ook honderdduisende blankes steeds in armoede. Terwyl swart armoede gereeld toegeskryf word aan die nalatingskap van apartheid, skenk min waarnemers aandag aan die feit dat Suid-Afrika se ekonomiese en politieke raamwerk nooit dié van 'n moderne welvaartstaat gevolg het nie, maar dat dit eerder op 'n neoliberale vryemarkekonomie berus wat aan markkragte en globalisering blootgestel is.
Al is daar ook druk op die huidige regering om dienslewering op te knap en sosiale vraagstukke aan te spreek en is baie vordering gemaak wat betref behuising, elektrisiteitsvoorsiening en toegang tot water, sal miljoene armes, wat nie by die vereistes van 'n geglobaliseerde ekonomie kan aanpas nie, die verloorders wees. So word na raming reeds 400 000 blanke Suid-Afrikaners in krotbuurte en plakkerskampe gehuisves.
Terwyl die ANC-regering hom tot die bou van 'n nie-rassige samelewing verbind het, word sy strategie in hierdie verband – die beleid van swart ekonomiese bemagtiging – dikwels bevraagteken. Terwyl hierdie beleid die vorming van 'n groeiende swart bourgeoisie en middelklas bevorder en versnel het, lewer ander sosiale groepe kritiek op die newe-effekte van dié beleid – nepotisme, die akkumulasie van kapitaal in min swart hande, groeiende ongelykheid en inkomstegaping binne die swart gemeenskappe, en voortgesette diskriminasie teen blanke werknemers waardeur die ekonomie en die hele samelewing ook dekades ná die einde van apartheid volgens rasselyne georganiseer word.
Politiek
Suid-Afrika het 'n tweekamerparlement wat bestaan uit 'n Nasionale Raad van Provinsies (of hoërhuis) met 90 lede en 'n Nasionale Vergadering (of laerhuis) met 400 lede. Lede van die laerhuis word volgens proporsionele verteenwoordiging verkies: helfte van die lede word direk verkies op grond van nasionale lyste en die ander helfte word verkies uit provinsiale lyste. Tien lede word verkies om elke provinsie in die Nasionale Raad van Provinsies te verteenwoordig, ongeag die bevolkingsgrootte van die provinsie. Verkiesings vir beide kamers word elke vyf jaar gehou. Die regering word in die laerhuis gevorm en die leier van die meerderheidsparty in die Nasionale Vergadering is die President.