cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksander III van Rusland
Bewind
In 1887 beplan die Narodnaja Wolja weer eens om die keiser te vermoor, nes hulle met sy pa gedoen het. Onder die samesweerders is ene Aleksander Oeljanof. Hy kry die doodstraf en word op 5 Mei 1887 gehang. Aleksander was die oudste broer van Wladimir Iljitsj Oeljanof, wat later bekend geword het onder sy eertydse skuilnaam Wladimir Lenin. Die dood van sy broer het ’n groot invloed gehad op Lenin se politieke uitkyk.
Gordeldier
Gordeldiere, ook bekend as armadille, (Dasypodidae) is die enigste soogdiere wat beenpantser in hul vel besit; "armadil" is afkomstig van die diere se Spaanse benaming, "armadillo", wat "klein gepantserde een" beteken. Gordeldiere is versprei oor Midde- en Suid-Amerika en woon in verskeie habitats. Die negebandgordeldier (Dasypus novemcinctus) is die enigste spesie wat sy woongebied tot Noord-Amerika uitgebrei het, in die suidooste van die Verenigde State. Merkwaardig van negebandgordeldiere is dat die wyfie telkens die lewe aan 'n geneties-identiese vierling skenk.
Aleksander III van Rusland
Bewind
Wat buitelandse beleid betref, was Aleksander III hoofsaaklik ’n man van vrede, maar nie noodwendig ’n voorstander van vrede tot elke prys nie. Hy het geglo die beste manier om oorlog te vermy, was om goed voorberei daarop te wees. Hy was teen te veel buitelandse invloed, veral Duitse invloed. Hy wou ’n homogene Rusland hê – homogeen in taal, administrasie en godsdiens. Dit was in skrille kontras met sy pa wat, hoewel hy ’n groot patriot was, baie pro-Duits was.
Huwelik en kinders
Op 28 Oktober 1866 trou Aleksander met die Deense prinses Dagmar. Sy neem die naam Maria Fjodorowna aan en hulle het ses kinders:
Gordeldier
Klassifisering
In die verlede was gordeldiere o.a. saam met die miervreters (familie Myrmecophagidae) en luiaards (familie Bradypodidae) in die orde Edentata ("tandarmes") geklassifiseer, omdat hierdie diere nie snytande of kiestande sou hê nie (of slegs sleg ontwikkelde kiestande het). Daar is later ontdek dat hierdie orde ongeldig is, aangesien min van hierdie families in werklikheid dieselfde gemeenskaplike voorouer gedeel het. Vandag word gordeldiere as die enigste oorlewende familie van die gordeldieragtiges, die orde Cingulata, beskou. Daar is altesaam 21 spesies in agt genera.
Die Dasypodidae is 'n ou familie: Utaetus, een van die eerste gordeldiere, het tydens die Eoseen gelewe en baie op die huidige soorte gelyk.
Voorkoms
'n Gordeldier kan maklik herken word aan sy gepantserde vel. Hierdie beenpantser bestaan uit verskeie, veelhoekige plaatjies wat bymekaar pas en by die kop, skouers en onderste deel van die rug aaneengevoeg is tot 'n onbeweeglike skild. Die plaatjies tussen die kop- en bekkenskild is in geordende rye gerangskik, wat op gordels lyk. Hierdie gordels of bande is los van mekaar, wat beweeglikheid verseker. Die diere se pensvel is met hare bedek en bevat baie minder beenplate, wat op onreëlmatige wyse gerangskik is. Afhangende van die spesie, kan die ledemate en die stert minder of meer bepantser as die res van die liggaam bevat. Die beenplate word met horingagtige skubbe bedek en by sommige spesies kan borselhare waargeneem word, wat tussen die skubbe uitsteek.
Die kleinste spesie, die gordelmol (Chlamyphorus truncatus), weeg minder as 100 gram, terwyl die grootste soort, die reusegordeldier (Priodontes maximus) tot 1,5 m lank kan wees en meer as 60 kg kan weeg. Alle gordeldierspesies besit 'n beenpantser in hul vel en is almal insektivore. Meeste spesies sluit ook ander voedsel in hul dieet in, soos klein gewerweldes, eiers, paddestoele en vrugte.
Voortplanting
Daar is nie baie bekend oor die voortplantingsgewoontes van gordeldiere nie: sommige spesies, soos die negebandgordeldier en die behaarde gordeldier is al bestudeer, terwyl daar weer geen inligting oor die reusegordeldier of Middel-Amerikaanse kaalstertgordeldier beskikbaar is nie. Uit die inligting wat wel beskikbaar is, blyk dat gordeldierwyfies oor die algemeen 'n reuk afgee wat aan die mannetjie duidelik maak wanneer sy begin met ovulasie. Die mannetjies van sommige spesies sal tydens die broeiseisoen digby sy gekose wyfie bly om seker te maak dat geen ander mannetjie met haar paar nie en sodat hy naby is wanneer sy gereed is.
Gedrag
Gordeldiere het 'n springrefleks, wat maak dat hulle byna loodreg in die lug spring. Meeste gordeldiere wat deur motors raakgery word, sterf nie as gevolg van die aanvanklike botsing nie, maar spring dan teen die kar se onderkant wat noodlottige wonde kan veroorsaak. Dis nie duidelik hoekom die diere hierdie refleks het nie.
Gordeldiere is nagdiere en slaap oordag in gate of tonnels wat hulle self grou. Hierdie gate kan tot 7,5 m diep wees en word baie vinnig gegrou, terwyl die dier nouliks stop om asem te haal; gordeldiere kan tot 15 minute lank ophou met asemhaling, te danke aan gestoorde lug in hul lugpyp. 'n Gordeldier kan tot 20 tonnels in sy tuisgebied hê – 'n area van ongeveer vier hektaar. Hulle tonnels kan verskeie nooduitgange bevat.
Die tonnels word met verskeie ander diere gedeel: buidelrotte, stinkdiere, katoenrotte, graafuile en selfs ratelslange en katoenstertkonyne kan in die tonnels gevind word.
Spesies
Daar is altesaam 21 gordeldierspesies in agt genera, verdeel in drie sub- of onderfamilies.
Aralmeer
Die Aralmeer (Kasaks: Арал теңізі, Aral tenjizi; Oesbekies: Orol dengizi; Russies: Аральскοе море) was ’n meer tussen Kazachstan in die noorde en Oezbekistan in die suide. ’n Rowwe vertaling van die naam is "See van Eilande" – dit verwys na meer as 1 534 eilande wat vroeër daar voorgekom het; in Oud-Turks beteken aral "eiland" of "struik".
Gordeldier
Negebandgordeldier
Die negebandgordeldier (Dasypus novemcinctus) is die bekendste van die gordeldiere en het 'n relatief sagte pantser. Ondanks sy naam kan hierdie dier egter enigiets tussen agt en elf gordels besit. 'n Volwasse negebandgordeldier is tussen 40 en 50 cm lank en het 'n gemiddelde massa van 6 kg. Hulle het lang ore met 'n spits snoet; hulle sterte en ledemate is oortrek met pantserbeen. Die negebandgordeldier grou eenvoudige gate met sy groot kloue, wat hy sal deel met ander negebandgordeldiere van dieselfde geslag. Hierdie diere se dieet bestaan hoofsaaklik uit miere, akkedisse, klein slange, insekte, slakke en eiers.
Aralmeer
Dit was voorheen een van die grootste vier mere in die wêreld met ’n oppervlakte van 68 000 km². In die 1960's het dit geleidelik begin krimp omdat die riviere wat dit gevoed het, deur die Sowjetunie weggelei is vir besproeiingsprojekte.
Gordeldier
Negebandgordeldier
Die negebandgordeldier het 'n aantal miljoen jaar gelede in die Verenigde State voorgekom, maar het ongeveer vyf- tot tienduisend jaar gelede verdwyn. In 1854 het die dier weer sy verskyning in Texas gemaak en is vandag van Suid-Carolina en Florida in die Ooste tot selfs Nebraska in die noorde versprei. Die spesie word egter steeds veral met Texas geassosieer en is 'n gewilde dier daar, as gevolg van sy voorliefde vir miere. Hierdie gordeldier geniet die grootste verspreiding van al sy familielede en word suid so ver as Noord-Argentinië aangetref.
Aralmeer
Die meer is taamlik vlak, die grootste deel is dit nie dieper as tussen 10 en 20 m nie. Die kuste is oor die algemeen moerasagtig. Twee riviere vloei in hierdie meer, naamlik die Amoe Darja en Sir Darja. Albie riviere stort jaarliks miljoene ton slik in die meer. Die maksimum diepte van die Aralmeer is 42 m (2008).
Gordeldier
Bolgordeldiere
Die beskrywende naam van hierdie soort, wat tot die genus Tolypeutes behoort, dui op die diere se vermoë om hulself in 'n volmaakte bol te rol; 'n posisie waarin hulle byna geheel en al onkwesbaar is, behalwe deur aanvalle van die jaguar. Hierdie diere staan ook as "bolitas" bekend, 'n Spaanse benaming wat "klein bal" beteken. Daar is slegs twee spesies bolgordeldiere en hulle verspreidingsbied grens aan mekaar: die gewone bolgordeldier (T. matacus) word in Suid-Brasilië, Paraguay en Argentinië] aangetref, terwyl die driebandgordeldier (T. tricinctus) veral in die noordooste van Brasilië lewe.
Aralmeer
Die krimping van die Aralmeer is "een van die planeet se ergste omgewingsrampe" genoem. Die streek se eens vooruitstrewende visbedryf is so te sê vernietig en dit het werkloosheid en ekonomiese teenspoed meegebring.
Gordeldier
Voor- en nadele vir die mens
Baie boere beskou gordeldiere as 'n pes: hulle grou graag in velde waar gewasse geplant word op soek na insekte om te vreet, wat die gewasse beskadig. Hulle vreet egter byna nooit die gewasse self nie, behalwe vir die negebandgordeldier, wat verskeie gewasse vreet, soos grondboontjies, mielies en spanspek. Terselfdertyd word baie van die insekte wat die gordeldiere vreet ook as peste beskou; voor die bevolkings van die reuse-gordeldier drasties gedaal het, was hulle gebruik om blaarsnyermiere in toom te hou, aangesien hierdie insekte se bevolkings reuse getalle kan bereik (sowat 8 miljoen individuele miere) en gewasse geheel en al kan vernietig. Die Noordelike of Middel-Amerikaanse kaalstergordeldier (C. centralis) is een van min spesies wat nie as 'n pes vir gewasse beskou word nie, alhoewel hulle ook lastige insekte vreet.
Vee trap soms in die gate van gordeldiere, met 'n geswikte enkel of gebreekte been as gevolg, terwyl sommige gordeldiere se tonnels vir 'n swak grondoppervlak sorg, wat dyke en padskouers verswak.
Baie gordeldiere word gejag vir hul vleis en pantser. Die pantser word gebruik om mandjies en sierade te maak wat aan toeriste verkoop word. Verder gebruik inboorlinge van Suid-Amerika die pantser om dakke en grafte te bou. Argentynse inboorlinge gebruik die sterte van sesbandgordeldiere om gereedskap in te dra, terwyl die Boliviaanse behaarde gordeldier se pantser in Bolivia en Chili gebruik word vir musiekinstrumente, sierade, gelukbringers en medisyne vir rumatiek.
Aralmeer
Die streek is ook erg besoedel en dit het ernstige gesondheidsprobleme tot gevolg gehad. Dit het na berig word ook die klimaat beïnvloed: somers is warmer en droër en winters kouer en langer.
Gordeldier
Wetenskaplike belang
Gordeldiere wek die belangstelling van wetenskaplikes vir verskeie redes op. Een hiervan is die feit dat wyfies die inplanting van die embrio vir 'n aantal maande kan vertraag en sy tot 20 maande dragtig kan wees – so lank soos 'n olifant. Daar is al aantekening gemaak van 'n wyfie wat drie jaar na die laaste moontlike datum vir bevrugting geboorte geskenk het. Die wyfie van die negebandgordeldier skenk reëlmatig aan vier identiese kleintjies gebore: die embrio, afkomstig van een sel, verdeel in twee en hierdie twee embrios verdeel dan weer in twee. Hierdie vierling het almal dieselfde geslag en is ook geneties identies, wat van besondere waarde vir genetici is.
'n Ander rede is die feit dat die negebandgordeldier een van min diere is wat vatbaar vir besmetting deur die staafdiertjies van melaatsheid is. Alhoewel die staafdiertjie, of basil, reeds meer as 'n eeu gelede geïsoleer is, het geen wetenskaplike tot dusver daarin geslaag om dit uit 'n kultuur te kweek nie en alle monsters is van menslike pasiënte afkomstig. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het jare lank 'n gordeldierkolonie aangehou as 'n bron van die staafdiertjies, om eksperimente uit te voer wat moontlik tot 'n nuwe entstof kan lei: die middels wat tans gebruik word om die siekte te veg dui daarop dat hulle al hoe minder effektief word, aangesien die siekte besig is om immuun teen die middels te raak.
Aralmeer
In ’n poging om die Aralmeer te red en weer van water te voorsien, het Kazachstan ’n damprojek in 2005 voltooi; in 2008 het die watervlak met 24 m gestyg vanaf sy laagste vlak in 2007. Die soutinhoud het ook gedaal en genoeg vis kom weer in die meer voor sodat vissery lewensvatbaar kan wees.
Gordeldier
Gevare
Buiten die mens, het die gordeldier byna geen natuurlike vyande nie. In die verlede is gordeldiere uitgeroei omdat daar geglo was dat hulle die neste van grondvoëls vernietig het; navorsing het bewys dat hierdie nosie vals is. Verder word die dier se dop gebruik om mandjies te maak wat aan toeriste in Texas verkoop word.
Aralmeer
Die Aralmeer het talle eilandjies en skiereilande. In die winter is die noorsoostelike deel van die meer kliphard gevries. Steurvis en karpers word gevang en in die omgewing van die meer word natriumsulfaat gedelf. Die grootste kusdorp is Aralsk.
Skyfremme
'n Skyfrem (mv. skyfremme) is 'n rem waarby 'n skyf wat vasgemonteer is aan die bewegende deel meedraai, en deur remskoene (met behulp van wrywing) teëgehou kan word. Die bekendste voorbeeld is die skyfremme van 'n motorvoertuig wat aan elke wiel gekoppel is, en waarmee die voertuig se spoed verminder, of tot stilstand gebring kan word.
Skyfremme word egter oral in die meganiese tegniek gebruik. Afhangende van die kinetiese energie wat die voertuig besit, kan één of meer skywe ingespan word in een rem, bv. soos gebruik by treinwaens.
Werking
Die werksbeginsel van 'n skyfrem is dat deur die aandruk van remskoene teen 'n rem, wrywing ontstaan. Die skyf - en wat daaraan verbonde is - word hierdeur vertraag. Die bewegingsenergie van die voertuig waaraan die rem gemonteer is, word in hitte omgesit. 'n Rem van 'n motor of motorfiets kan by 'n kragtige remaanwending rooigloeiend word.
Om die remeffektiwiteit so groot moontlik te maak, word remskoene van 'n materiaal gemaak wat 'n hoë wrywingskoëffisiënt op die rem het. Skyfremme word op baie voertuie gepas, van ligte fietse tot swaar treine.
'n Voordeel van skyfremme is dat die stopkrag eweredig met die drukkrag van die blokke is, en die aanwending dus baie maklik is. 'n Nadeel is dat die drukkrag redelik groot moet wees om enige betekenisvolle vertraging te veroorsaak, sodat in moderne motors met skyfremme meestal 'n remversterker benodig word. Dit is in teenstelling met trommelremme, wat 'n selfversterkende effek besit, waardeur die benodigde aanwendingskrag minder mag wees.
'n Enkelvoudige suier bedien hier die rem.
Isa Holm
Isa Holm (gebore 16 April 1945) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sex and the Law (1968), Stolen Spring (1993), en To mand i en sofa (1994), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Slankklipvis
Die Slankklipvis (Pavoclinus litorafontis) is 'n vis wat endemies is aan Valsbaai. In Engels staan die vis bekend as die Slinky klipfish.
Voorkoms
Die vis is gewoonlik groen met donker geelgoen en reënboogkleurige strepe. Daar is 'n silwer streep oor die wang en kieudeksel, die vinne is groen en die vis word tot 21 cm lank.
James Sikking
James Sikking (gebore 5 Maart 1934) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek III: The Search for Spock (1984), The Pelican Brief (1993), en Fever Pitch (2005), en in die televisiereeks Hill Street Blues (1981).
Lys van wolfbevolkings per land
Hoewel die wolf vroeër talryk in Noord-Amerika en Eurasië voorgekom het, kom hy nou in ’n kleiner gedeelte van sy voormalige grondgebied voor weens die wydverspreide habitatvernietiging, die mens se indringing van sy habitat, asook die gevolglike wolf tot mens skermutselings, wat op verdelging uitloop. Tog word die wolf, alles in ag genome, volgens die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur as ’n diersoort beskou oor wie se uitsterwing die minste oor bekommerd hoef te wees. Wolwe word vandag in party gebiede beskerm, vir ontspanning gejag of staar uitwissing as ’n bedreiging vir die mens, vee en troeteldiere in die gesig.
Die wolf pas baie moeilik by verandering aan en word daarom dikwels as ’n “aanduiderdier” beskou; dit is ’n spesie wie se bevolkingsafname in ’n ekostelsel mag dui op ’n sekere omgewingstoestand, soos ’n uitbreek van siekte, besoedeling, mededinging met ander diersoorte, of klimaatsverandering. Dit blyk dat wolwe nie so maklik by die stedelike uitbreiding aanpas soos prêriewolwe (coyotes) nie. Terwyl die verstedeliking daartoe lei dat laasgenoemde se bevolkingsgetalle styg, gebeur net mooi die teenoorgestelde met die eersgenoemde s’n.
Europa en Rusland
Groenland het altesaam tussen 50 en 100 wolwe, wat in sowat 90% van hul tuisgebied beskerming geniet, hoewel geen vergoeding uitbetaal word vir veeverlies of skade nie.
Portugal het ’n bestendige wolfbevolking van 200 – 300 wat ten volle beskerming geniet. Skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal.
Spanje se wolfbevolking word na raming op 2 000 geskat en is aan die toeneem. Wolwe word as ’n wildspesie gereken, hoewel hulle aan die suidelike gedeeltes van die land beskerm word. Skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal, hoewel dit van streekswet tot streekswet verskil.
In Italië is wolwe ’n beskermde spesie, waar die getal wolwe in die natuur tussen 500 – 700 te staan kom. Die grootste sametrekking kom in die Alpe en die Italiaanse Pollino, Abruzze, Lazio e Molise en Toskaanse-Emilianiese Apennynse Nasionale Parke voor. Afsonderlike indiwidue is al naby mensbevolkte gebiede soos Toskane, Bologna, Parma en Tarquinia opgemerk. Wolwe is ook al 25 myl van Rome gesien, met ’n klein bevolking wat in die streekspark van Castelli Romani bly. Tans word daar aangevoer dat die Italiaanse wolfbevolking sedert 1970 jaarliks met 6% toeneem, ofskoon 15 % van die gesamentlike wolfbevolking per jaar sterf weens strooptogte en ongelukke met voertuie. Skadevergoeding word deur die plaaslike regerings vir veeverliese uitbetaal. Professor Luigi Boitani, Italië se toonaangewende wolfbioloog van die Sapienza Universiteit van Rome, het sy bekommernis uitgespreek dat die herstel van die Italiaanse wolfbevolking té suksesvol kon gewees het, omrede ’n groot deel van die openbaar nie ten gunste daarvan was dat die toenemende wolfbevolkings enige beheer oor in die toekoms moes hê nie.
Wolwe het so vroeg soos 1992 vanuit Italië na Frankryk getrek en die huidige Franse wolfbevolking bestaan na bewering uit 40 –50 indiwidue en is aan die toeneem. Skattings wat in 2005 gemaak is, bring die syfers tussen 80 en 100 indiwidue te staan. Die Berne Konvensie is hier van krag, wat beteken dat die wolwe as ’n bedreigde spesie gelys is en dat dit onwettig is om hulle van kant te maak. Amptelike uitdunning word toegelaat om plaasdiere te beskerm, solank die algemene nasionale bevolking nie as ’n geheel bedreig word nie. Skadevergoeding word uitbetaal vir veeverliese.
Wolwe is die eerste keer weer in 1998 in Duitsland opgemerk; daar word vermoed dat hulle vanuit die westelike deel van Pole migreer het. Tans is daar om en by 35 wolwe in 4 troppe wat nou die heideland van die Duitse oostelike gebied van Lausitz bewoon en steeds hul tuisgebied wes- en noordwaarts uitbrei. Wolwe word deur die Duitse wet as 'n beskermde diersoort beskou, maar daar is geen skadevergoeding vir veeverlies betrokke nie.
Skandinawië se bevolking strek oor die 200 wolwe (die amptelike getal in 2007/2008 was 166 – 210 wolwe ) wat tussen Swede en Noorweë gedeel word. Die Noorse bevolking is aan die suidoostelike dele, naby die Sweedse grens, verspreid, wat uit 12 – 18 wolwe bestaan. Die bevolking geniet beskerming en skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal. Swede het ’n beskermde bevolking van omtrent 200 wolwe wat aan die toeneem is en vergoeding vir veeverliese word uitbetaal. Die laaste wolf van Denemarke is in 1813 geskiet, maar in 2009 en 2010 is daar bespiegelings dat ’n wolf die grens na Duitsland oorgesteek het. Die Sweedse wolfbevolking is tot die bewoude dele aan die middelland van Swede beperk. Immigrasie van Finse wolwe kan tot die Skandinawiese wolfbevolking bydra.
Finland het ’n bestendige bevolking van 116 – 123 wolwe. Die wolwe mag slegs gejag word in gebiede met ’n hoë digtheid van rendiere. Skadevergoeding van veeverliese word deur die staat en versekeringsmaatskappye uitbetaal. Die bevolking word aan die groot Russiese wolfbevolking gekoppel.
Pole het ’n toenemende bevolking van 700 – 800 wolwe wat beskerming deur die wet geniet, behalwe in die Bieszczadyberge. Skadevergoeding vir veeverliese word nie uitbetaal nie.
Estland het ’n taamlik stabiele wolfbevolking van sowat 200, ná ’n daling van ’n vroeëre geskatte 500 in die middel van die 1990’s. Die amptelike standpunt is dat die optimale bevolking tussen 100 en 200 moet wees. Ruweg geskat is die wolwe se territoria regoor die land verspreid. In 2007 is ’n wysiging aan die natuurbewaringswet gebring, waar vergoeding vir veeverliese nou deur die staat gedek word.
Litaue het ’n bevolking van 300 – 400 wolwe en toon ’n toename in getalle. Die spesies word nie beskerm nie en slegs vee wat verseker is kry skadevergoeding.
Letland het ’n onbeskermde, maar stabiele bevolking van 900 wolwe. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie.
Wit-Rusland is die tuiste van ’n toenemende bevolking van 2 000 – 2 500 wolwe. Behalwe diegene wat binne natuurreservate woonagtig is, is wolwe in Wit-Rusland meestal onbeskermd. Hulle word as ’n wildspesie omskryf en ’n beloning wat tussen €60 en €70 wissel word per wolf per jagter betaal. Dit is ’n aansienlike bedrag geld binne ’n land waar die gemiddelde salaris maar €230 is. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie.
Oekraïne het ’n onbeskermde, maar tog stabiele bevolking van 2 000 wolwe. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie. Baie van die wolwe is woonagtig in die Vervreemdingsone ten noorde van Tsjernobil, wat min natuurlike bedreigings inhou. Dit geld ook in die Wit-Russiese gedeelte van hierdie sone.
Die Tsjeggiese Republiek het ’n bestendige en beskermde bevolking van 20 wolwe, met geen veeverliesvergoeding wat uitbetaal word nie.
Slowakye het ’n stabiele bevolking van 350 – 400 wolwe wat beskerming geniet, maar met sekere uitsonderings. Geen skadevergoeding word vir veeverlies uitbetaal nie.
Slowenië het ’n bevolking bestaande uit 70 – 100 wolwe wat aan die toeneem is. Vanaf 1991 word die wolf as ’n beskermde spesie beskou en veeverliese word vergoed.
Kroasië het ’n bevolking van 100 – 150 wolwe en is aan die toeneem. Vanaf Mei 1995 geniet hulle beskerming. Vir die persoon wat wolwe doelbewus afmaai kan ’n boete opgelê word wat gelykstaande is aan $6 000. Volgens Dr. Djuro Hubor, aan die Universiteit van Zagreb, het die aantal wolwe wat gedood is toegeneem ná hierdie beskermingswetgewing ingestel is – 40 wolwe is doodgemaak. Veeverlies word vergoed.
Bosnië-Herzegowina het na raming 400 wolwe, hoewel die syfer aan die afneem is en geen beskerming deur die wet van krag is nie. Skadevergoeding vir veeverlies word nie uitbetaal nie.
Die voormalige Serwië en Montenegro het ’n stabiele bevolking van 500 wolwe wat beskerm word, maar met sekere uitsonderings. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie.
Roemenië het ’n toenemende bevolking van 2 500 wolwe wat wetlike beskerming toegestaan is. Party wolwe het hul suksesvol in Braşov gevestig. Veeverliese word nie vergoed nie.
Griekeland het ’n stabiele bevolking van 200 – 300 wolwe wat beskerming deur die wet geniet. Veeverliese word vergoed, met meer as 80% daarvan uit die versekering.
Turkye het ongeveer 7 000 wolwe. In die land, veral aan die westelike gedeeltes, het daar 'n paar uitwissings geskied en in die geheel toon Turkye ’n daling in bevolkingstal. Voorheen is die wolf amptelik as ’n plaag gereken en is hy heeljaar voor die voet afgemaai. Wolwe is eers in 2003 as ’n wildspesie erken. Ofskoon hierdie dier nie in Turkye deur die wet beskerm word nie, het hierdie toegekende status meegebring dat dié spesie slegs met ’n lisensie gejag mag word, wat slegs tot die jagseisoene ingeperk is. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie.
Hoewel wolwe in Rusland nie deur die wet beskerm word nie, staan die getalle 25 000 – 30 000 sterk en is moontlik aan die toeneem in sekere dele, soos Korjakië en Kalmukkië. Party dorpies in Tsjetsjnië se Nadterechny-distrik het die toename in die aantal wolwe sedert die vermindering van militêre bedrywighede aangemeld. Aan die ander kant is die aantal wolwe in die meer bevolkte dele van Sentraal- en Suid-Rusland baie klein. In sommige gebiede word belonings uitgeloof vir die vernietiging van wolwe en hul lêplekke. Wolwe is betreklik min in die Sichote-Alin streek weens die mededinging met die toenemende aantal tiere. Hierdie mededingingsuitkansellering van wolwe deur tiere is deur Russiese natuurbewaarders as standpunt gebruik waarom die jagters in die Verre-Ooste verdraagsaam teenoor die groot katte te wees, omrede hulle ’n mindere invloed op die hoefdierbevolking as wolwe uitoefen en doeltreffend is om laasgenoemde se getalle in toom te hou. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Asië
Sirië het ’n onbeskermde, onbekende aantal wolwe, wat moontlik rondom 200 kan draai. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Libanon het ’n bevolking van 50 wolwe wat nie deur die wet beskerm word nie; geen veeverliese word vergoed nie. Israel het ’n bestendige bevolking van 150 onbeskermde wolwe. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Indië het ’n dalende bevolking van naastenby 1 000 wolwe wat wetlik beskerm word. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Dit blyk dat die getal wolwe in China binne al hulle tuisgebiede afneem. Tans het Cheiludjiang omtrent 500 wolwe, Xinjiang het 10 000 en Tibet het 2 000. In 2006 het die Chinese regering beplan om lisensies aan buitelanders op te veil om wilde diere te jag, wat wolwe insluit. Geen veeverliese word vergoed nie.
Mongolië het ’n stabiele bevolking van 10 000 – 20 000 wolwe wat geen wetlike beskerming geniet nie. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Kasakstan het ’n bestendige bevolking van omtrent 30 000 wolwe. Naastenby 2 000 word jaarliks vir ’n $ 40 beloning doodgemaak, hoewel die diere se getalle gestyg het. Geen veeverliese word vergoed nie.
Turkmenistan het ’n stabiele bevolking van 1 000 wolwe wat nie beskerm word nie. Geen skadevergoeding word vir veeverliese uitbetaal nie.
Oesbekistan het ’n bestendige bevolking van 2 000 wolwe wat nie beskerm word nie. Geen veeverliese word vergoed nie.
Kirgisië het ’n stabiele bevolking van 4 000 wolwe wat nie deur die wet beskerming geniet nie. Geen skadevergoeding vir veeverliese word uitbetaal nie.
Tajikistan het ’n bestendige bevolking van 3000 wolwe wat nie beskerm word nie. Geen veeverliese word vergoed nie.
Daar is tans geen onlangse of betroubare skattings rakende die wolfbevolkings van Irak, Iran, Afghanistan, Nepal en Bhutan nie.
Noord-Amerika
Kanada het meer as 52 000 – 60 000 wolwe, wat volgens wet as ’n groot wildspesie geklassifiseer word, hoewel slegs 3% van hul Kanadese tuisgebied beskerming geniet. Die Noordwestelike Grondgebied, Nunavut en Yukon het 5 000 wolwe elk; Brits-Columbië het 8 000 wolwe; Alberta het 4 200; Saskatchewan 4 300; Manitoba 4 000 – 6 000; Ontario 9 000; Quebec 5 000 en Labrador 2 000. Kanada het tans geen programme om skadevergoeding vir veeverlies uit te betaal nie.
Konsertina
'n Konsertina (ook wel 'n krismiswurm genoem) is 'n draagbare musiekinstrument wat in die hande gehou word. Dit het knoppies vir klawers en 'n blaasbalk wat die lug oor metaaltongetjies blaas. Die instrument vorm deel van die instrumente wat gebruik word om Boeremusiek te maak.
Lys van wolfbevolkings per land
Noord-Amerika
Die Verenigde State as geheel het tot 9 000 wolwe wat in al hul tuisgebiede aan die toeneem is. Die herstel van die wolfbevolking was so suksesvol dat die United States Fish & Wildlife Service die westelike wolf op 28 Maart 2008 van die federale bedreigde spesielys afgehaal het. As gevolg van die omstrede skiet van wolwe het ’n koalisie van omgewingsbewaringsgroepe die federale regering gedagvaar om die wolf terug op die Bedreigde Spesielys te plaas. Op 18 Julie 2008 was die federale regter se uitspraak ten gunste van die wolf se hernieude status as ’n bedreigde dierspesie. Alaska het ’n bestendige wolfbevolking van 6 000 – 7 000 wat wettig vanaf Augustus tot April as ’n groot wildspesie gejag mag word. Minnesota het ’n bevolking van 2 900 wolwe wat deur die wet beskerm word, hoewel hulle so nou en dan, om predasiebeheer, uitgedun word. Minnesota is tans die enigste VS-deelstaat wat veeverliese vergoed. Minnesota het volle beheerreg verkry oor sy wolfbevolking. Die wolfbeheerplan is op ’n minimum bevolkingstal van 1 600 wolwe vasgestel. Die Rotsgebergte-deelstate (Wyoming, Idaho, Montana) se wolfbevolkings is naastenby 1 700 sterk. Twee wolwe is in Julie 2008 in die noordsentrale gebied van die Washington-deelstaat gevang; een was ’n sogende wolvin. Dit is die eerste getuienis van wolwe wat in hierdie deelstaat sedert die 1930’s voortplant. In die noordoostelike Oregon is daar ook in Julie 2008 die gehuil van wolwe deur bioloë gehoor, wat ten minste 2 volwassenes en 2 welpe kon identifiseer. Dit is die eerste bevestigde teelpaar in Oregon. Vanaf 14 Januarie 2009 het die Bush-administrasie die Kanadese wolf van die Bedreigde Spesielys in elke Amerikaanse staat, behalwe Wyoming, geskrap.
Die wolf is in Meksiko sedert die 1970’s in die natuur uitgewis toe die Amerikaanse en Meksikaanse regerings ooreengekom het om alle oorblywende wilde Meksikaanse wolwe te vang en ’n teelprogram in gevangenskap van stapel te stuur, in ’n poging om die streek se subspesie te red. Die Meksikaanse wolf is in 1998 in die Apache-Sitgreave Nasionale Woud in Arizona, as deel van die teelprogram, vrygelaat. Daar is nou ten minste 42 wilde Meksikaanse wolwe aan die suidwestelike geweste van die Verenigde State aanwesig.
ZDF
Die ZDF, 'n afkorting van Zweites Deutsches Fernsehen (Duits: [ˌtsvaɪ̯təs ˌdɔʏ̯tʃəs ˈfɛɐ̯nzeːən]; "Tweede Duitse Televisie"), is 'n openbare Duitse uitsaaikorporasie met sy hoofkwartier in Mainz. Die ZDF is volgens 'n ooreenkoms van die Duitse deelstate in die lewe geroep en word deur lisensiegelde en advertensies gefinansier.
Die ZDF het op 1 April 1963 begin om 'n tweede openbare televisiekanaal (naas dié van die ARD) vanuit sy ateljee in Eschborn, Hesse uit te saai. In 1967 het die ZDF na kleurtelevisie oorgeskakel. Die hoofkwartier en ateljees is in 1974 na Mainz-Lerchenberg in Rynland-Palts verskuif. Daarnaas bedryf die uitsaaikorporasie kleiner ateljees in Duitse deelstaathoofstede.
Howard McNear
Howard McNear (27 Januarie 1905 – 3 Januarie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Anatomy of a Murder (1959), Blue Hawaii (1961), en Follow That Dream (1962), en in die televisiereeks The Andy Griffith Show (1960).
Joseph Sikora
Joseph Sikora (gebore 27 Junie 1976) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ghost World (2001), Charlie Wilson's War (2007), Shutter Island (2010), en Jack Reacher (2012).
Kerkdorp, Oldebroek
Kerkdorp is ’n nedersetting in die munisipaliteit Oldebroek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Kai Holm (akteur)
Kai Holm (4 Maart 1896 – 10 Julie 1985) was 'n Deense akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Death Comes at High Noon (1964) en Takt og tone i himmelsengen (1972).
Christine Woods
Christine Woods (gebore 3 September 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent I Don't Feel at Home in This World Anymore. (2017) en in die televisiereekse Flashforward (2009), Perfect Couples (2010), en Hello Ladies (2013).
Stompneus-penhaai
Die Stompneus-penhaai (Squalus megalops) is 'n haai wat rondom Suid-Afrika en Australië voorkom. In Engels staan die haai bekend as die Shortnose spiny dogfish.
Voorkoms
Die haai het twee dorsale vinne met die agterste vin wat kleiner is as die voorste vin. Die haai is donkerbruin of grys aan die bokant terwyl dit ligter is aan die onderkant. Die oë het 'n groen skynsel. Dit word tot 78 cm lank en kom tot op 'n diepte van 500 m voor. Die spesie is nog volop in Suid-Afrikaanse kuswaters.
Mimi Woods
Mimi Woods is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ghost in the Shell (1995) en Ghost in the Shell 2.0 (2008).
Pretoria Botaniese Tuin
Die Pretoria Nasionale Botaniese Tuin is bekend om sy inheemse sowel as uitheemse plante.
Hierdie “groen long” lê in die area Brummeria aan die oostekant van Pretoria. Die tuin is 76 ha groot, en is in 1984 vir die publiek oopgestel, alhoewel die tuin reeds sedert 1946 ontwikkel word op 'n terrein wat by die Universiteit van Pretoria oorgeneem is. Die tuin huisves ook die hoofkantoor van die Suid-Afrikaanse Nasionale Biodiversiteitsinstituut (SANBI) en die Nasionale Herbarium.
'n 35 m hoë kwartsiet-dagsoom verdeel die tuin van wes na oos in twee dele: 'n koeler suidelike kant en 'n duidelik warmer noordelike deel. Dit skep twee unieke wêrelde vir botanici en belangstellende besoekers.
Brian Blessed
Brian Blessed (gebore 9 Oktober 1936) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flash Gordon (1980), Henry V (1989), Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999), en Alexander (2004).
Washington, D.C.
Washington, D.C. is die administratiewe hoofstad van die Verenigde State van Amerika. "D.C." is 'n afkorting vir die Distrik Columbia (Engels: District of Columbia), die federale distrik, wat egter feitlik gelykstaan aan die stad Washington. Die stad is genoem na George Washington, die militêre leier van die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog en eerste president van die Verenigde State.
Die Distrik Columbia en die stad Washington word deur dieselfde munisipale regering beheer. Vir die meeste praktiese doeleindes word hulle tans as dieselfde politieke en geografiese eenheid beskou. In 1871 was Georgetown egter nog 'n selfstandige stad en daar was verskillende munisipale regsgebiede in die Distrik. Alhoewel daar 'n burgemeester en munisipale regering bestaan, oefen die Kongres die hoogste gesag in die Distrik uit, sodat die burgers 'n ander status en minder verteenwoordiging in die regering het as bewoners van ander deelstate.
Die Distrik Columbia dien as die sentrum van sowel die wetgewende en uitvoerende asook die regsprekende gesag van die Verenigde State. Die stad huisves daarnaas ook die hoofkwartiere van die Wêreldbank, die Internasionale Monetêre Fonds, die Organisasie van Amerikaanse Lande en ander nasionale en internasionale instellings. Washington, en veral sy National Mall, is die plek waar 'n groot aantal betogings en proteste plaasvind.
Talle nasionale besienswaardighede, monumente en museums maak van Washington, D.C. 'n gewilde toeristebestemming. Die stad staan in die VSA algemeen bekend as D.C., The District of net Washington. Om verwarring met die deelstaat Washington in die Noordwestelike Stille Oseaangebied te voorkom, word die stad dikwels D.C. genoem en die deelstaat Washington State.
Die Distrik Columbia het volgens 'n 2019-skatting van die VSA se Sensusburo 'n bevolking van 705 749. Die metropolitaanse gebied van Washington en Baltimore het 'n bevolking van meer as 8 miljoen en is die vierde grootste in die land. As 'n selfstandige deelstaat sou Washington, D.C. ten opsigte van sy oppervlakte die kleinste na Rhode Eiland wees, die vyftigste ten opsigte van sy bevolking (nog voor Wyoming), die eerste ten opsigte van sy bevolkingsdigtheid nog voor New Jersey en die 35ste ten opsigte van sy bruto geografiese produk.
'n Groot persentasie Washingtoners is nakomelinge van arm swart gesinne uit die suide wat hulle baie generasies gelede in die hoofstad gevestig het, in 'n tydperk toe regeringsinstellings die enigste werkgewers was wat ook swartmense vir goedbetaalde loopbane en gevorderde opleiding aangestel het. Ter geleentheid van regeringswisselings of nuwe kongresse vestig enkele duisend nuwe aankomelinge hulle steeds in die hoofstad, maar die oorgrote meerderheid van die inwoners is in ander bedrywe soos nywerhede en die opvoedkundige en sosiale sektor werksaam.
Geskiedenis
Die Distrik Columbia, wat op 16 Julie 1790 gestig is, is volgens die Verenigde State se Grondwet 'n federale distrik waaroor die Amerikaanse Kongres uiteindelike gesag het. 'n Groot deel van hierdie gesag is egter aan die munisipale owerhede oorgedra. Die land wat die federale distrik nou beslaan, het oorspronklik van die deelstate Maryland en Virginië gekom. 'n Gebied van sowat eenhonderd vierkante kilometer (39 vierkante myl) is in 1847 aan Virginië teruggegee en maak nou deel uit van die distrik Arlington en die stad Alexandria. Ná 1847 het die gebied van die distrik uitsluitend uit land bestaan, wat vroeër deel uitgemaak het van Maryland.
Beplanning
Gedurende die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog het die Amerikaanse Kongres meestal in Philadelphia vergader, die grootste stad in die destydse dertien kolonies. Die afgevaardigdes was egter nie oortuig daarvan dat die plaaslike owerhede in staat sou wees om moontlike gewelddadige betogings onder bedwang te bring nie en het in 1783 besluit om 'n nuwe hoofstad op te rig, wat nie deel sou uitmaak van 'n bestaande deelstaat nie. In 1787 het die Amerikaanse stigtingsvaders die idee van 'n federale distrik met 'n oppervlak van tot eenhonderd vierkante myl ontwikkel, waarin die Kongres die eksklusiewe wetgewende gesag sou uitoefen.
Die Kongres het drie jaar lank 'n aantal voorstelle vir 'n nuwe hoofstad oorweeg. Aanvanklik is geskikte rivierhawens langs die Atlantiese kus in oorweging geneem, waarby die noordelike deelstate ten gunste van 'n plek teen die Delaware- of Susquehanna-rivier was, terwyl die Suidstate die voorkeur aan die Potomac gegee het.
Lys van Superrugbyrekords
Hierdie lys van Superrugbyrekords is ’n lys van rekords van die Superrugbykompetisie wat in 1996 begin het, voorheen bekend as Super 12 en Super 14, na ’n ooreenkoms tussen SANZAR en News Limited.
Washington, D.C.
Beplanning
Gedurende 'n dinee wat deur Thomas Jefferson gehou is, het James Madison en Alexander Hamilton ooreengekom dat die nuwe hoofstad van die Verenigde State in die suide opgerig sou word – in ruil vir die Suidstate se toestemming tot die oorname van oorlogs-skuldlaste deur die federale regering. Die stad is deur Pierre Charles L'Enfant, 'n majoor in die Amerikaanse leër, in die barokstyl ontwerp, met breë straalvormige lane, hoofstrate en verkeersirkels, wat uitsigte op belangrike bakens en geboue gebied het.
Lys van Superrugbyrekords
Meeste drieë (indiwidueel)
4 drieë in ’n wedstryd
Washington, D.C.
Beplanning
Die aanvanklike uitleg van die "Federale Distrik" was in die vorm van 'n gelykvormige diamant met 'n sylengte van sestien kilometer of tien myl en 'n totale oppervlakte van 256 vierkante kilometer (100 vierkante myl). Die plek teen die Potomac-rivier is deur President Washington gekies – vermoedelik vanweë sy landskap, wat uiters geskik was vir 'n toekomstige waterweg, en omdat hy self in die Potomac-gebied woonagtig was. Dit was bowendien 'n kompromis wat sowel noordelike asook suidelike deelstate tevrede gestel het. Die stad is op 9 September 1791 amptelik "Washington" genoem. Met sy kenmerkende beskeidenheid het George Washington na die hoofstad nooit as Washington verwys nie, maar dit liewer "die Federale Stad" genoem. Alhoewel hy die plek self gekies en in die nabygeleë Mount Vernon gewoon het, het hy nouliks besoek aan die stad afgelê. Die Federale Distrik is "Columbia" genoem – afgelei van die poëtiese naam Columbia, wat destyds as sinoniem vir die Verenigde State gebruik is.
Nguni (bees)
Die Nguni-beesras is uniek aan Suider-Afrika. Die ras is 'n baster van verskillende Indiese en later Europese beesrasse. Die Nguni-beesras het sy ontstaan te danke aan die oorspronklike inwoners van Suider-Afrika tydens hul migrasie uit die noorde van die kontinent. Die beesras is van mediumgrootte en is aangepas vir hoëveldse weiding.
Washington, D.C.
Beplanning
Aanvanklik het die Distrik Columbia vier verskillende seksies beslaan, waarvan die stad Washington net een was. Die ander drie was die Alexandria-distrik, Georgetown en die Washington-distrik. Georgetown het binne sy huidige grense gelê. Alexandria het uit gedeeltes van die huidige stad Alexandria, asook die huidige Arlington-distrik in die deelstaat Virginië bestaan. Die stad Washington het die grootste deel van sy huidige gebied beslaan, maar het in die weste slegs tot by die huidige Rock Creek Park en in die noorde slegs tot by Floridalaan en Benningstraat gestrek. Floridalaan is destyds Boundary Street genoem. Die Washington-distrik het die res van die gebied beslaan.
Nguni (bees)
Eienskappe
Ngunibeeste is bekend vir hul vrugbaarheid en weerstand teen siektes. Hierdie eienskappe van die beesras maak dit een van die gunstelingrasse in Suider-Afrika (Suid-Afrika, eSwatini, Namibië, Zimbabwe, Botswana en Angola). Die Nguni word gekenmerk deur hul veelkleurige vel met verskillende patrone. Hul neuse het altyd 'n swart punt. Hulle is 'n afstammelinge van die Sanga beeste, wat ontstaan het as basters van Seboebeeste in Oos-Afrika. DNS-ontledings het getoon dat hulle 'n kombinasie van Seboe (Bos indicus) en Bos taurus is, met die Europese en sommige ander rasse van die plaaslike beeste geteel uit Seboes.
Washington, D.C.
Beplanning
In 1791–92 het Andrew Ellicott en Benjamin Banneker die grense van die Distrik met Maryland en Virginië opgemeet en by elke mylpaal grensstene geplaas, waarvan baie tot vandag bewaar is. Die hoeksteen van die Withuis, die eerste nuut opgerigte gebou van die nuwe hoofstad, is op 13 Oktober 1792 gelê – een dag ná die eerste plegtige viering van Columbusdag op die 300ste verjaarsdag van die ontdekking van Amerika.
Nguni (bees)
Eienskappe
Behalwe vir die verskillende kleur velpatrone het die ras ook 'n verskeidenheid van horingvorms. Al die verskillende kombinasies is in die begin van die eeu deur 'n Suid-Afrikaanse beeswagter opgeteken. Hierdie werk het 'n Ngunibeesregister geïnspireer. Dit is 'n versameling van terme wat Nguni koeie en bulle volledig beskryf. Bulle weeg tipies tussen 500 en 600 kg, terwyl koeie tussen 300 en 400 kg weeg.
Washington, D.C.
Die 19de eeu
In een van die merkwaardigste strooptogte van die Engels-Amerikaanse Oorlog van die jaar 1812 het die Britte op 24 Augustus 1812 die Amerikaanse hoofstad aan die brand gesteek – as vergelding vir 'n Amerikaanse aanval in die winter, waartydens die stad York (die huidige Toronto) geplunder en neergebrand is en wat talle Kanadese dakloos gelaat het. President James Madison en die Amerikaanse troepe het gevlug voordat die Britse soldate Washington ingeneem en sy openbare geboue, waaronder die Kapitool, die Withuis en die gebou van die Departement van Finansies, afgebrand het.
Nguni (bees)
Oorsprong
Die voorgeslagte van die Ngunibeeste is tussen 600 en 1400 n.C. deur die Ngunimense (Zoeloes, Xhosas, Ndebele en Swazi's) na Suider-Afrika gebring tydens hul migrasie. Hierdie beesras het 'n belangrike sosiale en ekonomiese rol in die ontwikkeling van hierdie samelewings gespeel. Die beeste word onder andere gebruik as 'n bruidskat (lobola). Die aantal diere wat deur 'n gemeenskap of individu besit word speel 'n belangrike rol in hulle status. Koning Shaka van die Zoeloes het die kulturele en ekonomiese belangrikheid van die bees verstaan, en beslag gelê op Nguni-beeste onder sy heerskappy. Shaka het Ngunis geteel volgens kleurpatrone. Sy persoonlike lyfwagte is uitgeken aan die suiwer wit Nguni-velle wat hulle gedra het, die sogenaamde inyonikayiphumuli.
Washington, D.C.
Die 19de eeu
Die arsenaal van die Amerikaanse Vloot is deur matrose afgebrand om te voorkom dat die skepe en voorrade in Britse hande sou val. Die huis van die Kommandant van die Marinekorps is as een van min regeringsgeboue deur die Britse soldate gespaar – as 'n teken van respek. Dit is tans een van die oudste openbare geboue wat nog steeds in gebruik is.
Nguni (bees)
Huidkleur
Die beeste het baie verskillende kleure en patrone, soos wit, bruin, goudgeel, swart, of gespikkeld.
Washington, D.C.
Die 19de eeu
Tydens die besetting het 'n orkaan, wat ook 'n tornado ingesluit het, oor die gebied getrek en sowel skade by die Britse troepe asook in die Amerikaanse hoofstad berokken. Die storm het vinnig verswak, maar was voldoende om die vlamme te blus. Die Britte het Washington 26 ure lank beset en was daarna binne 'n week op pad na hul volgende teiken, Baltimore.
Gedurende die 1830's is een van die grootste slawehandelstransaksies in die land in die Federale Distrik deurgevoer. Die hawestad Georgetown was 'n groot mededinger vir Alexandria en uit vrees dat die slawerny in die hoofstad afgeskaf sou word, het die bevolking van die Alexandria-distrik in 1846 in 'n referendum gestem waarmee die Kongres oorreed is om Alexandria op 9 Julie van daardie jaar weer by die deelstaat Virginië in te lyf.
Tot by die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog in 1861 het Washington 'n klein stad gebly – volgens die sensus van 1860 het sy bevolking 75 000 beloop. As gevolg van die krygsvoering en die gepaardgaande administratiewe laste het die bevolking vinnig toegeneem. In 1870 was daar reeds 132 000 inwoners in die distrik.
In Julie 1864 het Gekonfedereerde troepe onder die bevel van generaal Jubal Anderson Early 'n aanval op Washington geloods, maar hulle is in die Slag van Fort Stevens afgeweer en Early het uiteindelik na die Shenandoah-vallei teruggekeer. Dit was die enigste slag in die Verenigde State waartydens 'n president, Abraham Lincoln, onder vyandelike vuur gekom het.
Die Washington-monument is in 1888 ingewy. Daar was planne om die monumentele aspekte van die stad deur argitektoniese bydraes van bekende persoonlikhede soos Frederick Law Olmsted en Daniel Burnham verder te ontwikkel. Die boubedrywighede vir die Lincoln-gedenkteken en ander geboue op die National Mall het egter eers in die vroeë 20ste eeu begin.
Die 20ste eeu
Die bevolking van die Federale Distrik het in 1950 sy historiese maksimum van 802 178 bereik. Washington was destyds op agt na die grootste stad in die VSA, nog voor Boston en op een na St. Louis, Missouri. As gevolg van die grootskaalse verhuising na die voorstede het die inwonertal in die volgende dekades net soos in ander ouer stedelike sentrums begin krimp.
Met die 22ste verandering aan die Amerikaanse Grondwet, wat op 29 Maart 1961 bekragtig is, het die inwoners van Washington stemreg in die presidentsverkiesings gekry en hulle stemme is voortaan in die Amerikaanse kieskollege getel, so lank as wat Washington nie meer stemme in die kieskollege het as die deelstaat met die kleinste bevolking nie.