cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarel van der Walt
Loopbaan
Hy het agtereenvolgens die volgende gemeentes bedien: Johannesburg, Johannesburg-Wes en Johannesburg-Suid van 1931 tot 1932 (as hulp vir ds. W.J. de Klerk), Johannesburg-Suid van 1932 tot 1946, Johannesburg-Noord 1946–1950 en Potchefstroom-Noord 1950-1953. Sedert 1953 het hy as professor aan die Teologiese Skool in die vakke apologetiek en Christelike etiek gedien. Hy het besondere vertroue in die Gereformeerde kerkverband geniet en het buitengewone dienste gelewer as lid van die deputate vir diakonale sake asook van die deputate vir gesprek met ander kerke. Vanaf 1968 het hy weer as rektor van die Teologiese Skool en as dekaan van die fakulteit teologie gedien.
In 1949 het hy die Gereformeerde Kerk verteenwoordig op die sinode van die Christian Reformed Church van Amerika. In 1949 woon hy ook as afgevaardigde die Ekumeniese Sinode van Amsterdam by asook die Sinode van Den Haag van die Gereformeerde Kerke in Nederland. Die kulturele belange van die Afrikanervolk het sy besondere belangstelling geniet. Hy het onder andere gedien in die hoofbestuur van die FAK, van die Reddingsdaadbond en die Ekonomiese Instituut. Hy was sekretaris van die reëlingskomitee in Johannesburg met die Ossewatrek in 1938 en het die organisasie waargeneem van die saamtrek van ongeveer 80 000 Afrikaners op 9 September 1939 by die Voortrekkermonument. Op ekonomiese gebied was hy een van die stigters van die klerefabriek Veka Beperk.
Prof. Van der Walt was getroud met Elizabeth Postma, dogter van prof. Ferdinand Postma. Uit die huwelik is vier kinders gebore, onder wie ds. P.J. van der Walt, wat aan die einde van 1968 sy studie aan die Teologiese Skool voltooi het en die volgende gemeentes tot sy aftrede in 2008 bedien het: Marble Hall 1969–1975, Durban-Wes 1975–1982 en Bethlehem 1982–2008. Ds (PJ) Pieter en Marthie van der Walt het 4 kinders. Een van die seuns, Dr Sarel Petrus (SP) van der Walt is vanaf 2002 as GKSA predikant en vanaf 2011 as professor (dogmatiek) aan die GKSA teologiese skool (NWU) verbonde. 'n Dogter van prof Zeller, Magrietha, is getroud met ds. A.Z. Pelser (Bethulie 1958–1964, Phalaborwa 1964–1970, Oos-Moot 1970–1999). Dié egpaar se seun Abri het ook predikant geword.
Skrywer
Uit prof. Van der Walt se pen het onder meer verskyn: Die Wysbegeerte van dr. Herman Bavinck; Dwaling en Waarheid; Wie het ek buiten U ('n preekbundel); Gods Wet en die ander wet; Apologetiek, sy taak en terrein.
Keimoes
Keimoes is 'n klein dorpie in die Noord-Kaap, in Suid-Afrika. Die dorp lê op die oewer van die Oranjerivier en is suid-wes van Upington, omtrent halfpad tussen Upington en Kakamas geleë, naby die kruising van die N14 nasionale pad en R27 hoofpad.
Geskiedenis
Die dorp is gestig in die 1870's deur Klaas Lucas, die aanvoerder van die Korana-groep (deel van die Khoikhoi). In 1887 word die eerste skool gebou en in 1889 die eerste kerk. In 1949 verkry Keimoes dorpstatus. As gevolg van sy ligging direk langs die rivier, is daar gereeld vloede, soos ondervind in die jare 1925, 1934, 1974 en 1988.
Distrik
In die distrik word sultanas, druiwe, lusern, koring en vrugte onder besproeiing verbou. Die perskes van Keimoes is ook gewild onder inmaakfabrieke.
Pous Gregorius I
Gregorius I was die 64ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. In die Oosters-Ortodokse Kerk word hy Gregorius Dialogus genoem.
Biografie
Pous Gregorius I is in Rome gebore ongeveer in die jaar 540. Sy oupagrootjie se pa was Pous Felix III. Sy pa se naam was Gordianus en sy ma was Sint Silvia. Op 3 September 590 volg hy Pous Pelagius II op en regeer tot sy dood op 12 Maart 604. Hy word opgevolg deur Pous Sabinianus. Die naam ‘Gregorius’ beteken 'wagter'.
Pous Gregorius I was baie beïndruk deur die reglement van die Benediktyne-kloosterorde. Hy het 'n biografie van Sint Benedictus van Nursia die stigter van die kloosterorde geskrywe waardeur die orde nog meer populêr geword het. Hy was ook 'n aanhanger van Augustinus van Hippo.
Pontifikaat
Gregorius staan bekend as 'n goeie administrateur en organiseerder. In 573 word hy prefek van Rome, maar besluit om monnik te word. Hy herorganiseer die finansies van die pousdom. By die invalle van die Lombarde het hy persoonlik na die verdediging van Rome omgesien en vir vrede onderhandel. Hy het Augustinus van Kantelberg as sendeling na Brittanje gestuur. Gregorius het die mag van die pous en die biskoppe uitgebrei. Hy lê die teoretiese basis vir die leiding van die kerk. Die Gregoriaanse Kerksang is na hom genoem hoewel dit reeds lank voor die tyd bestaan het.
Pous Gregorius I is bekend vir sy boek "Dialoog". Dit het die hagiografie (lewensbeskrywing van heiliges) lank beïnvloed. Die "Moralia in Job" oor die Bybelboek Job, is in die Middeleeue baie gelees. Van sy "Kommentaar op Hooglied" het ongelukkig net 'n klein deel behoue gebly. In die "Regula pastoralis" gee hy aanwysings vir priesters oor die uitvoering van hulle pligte. Gregorius I is een van die vier Kerkvaders van die Rooms-Katolieke Kerk.
Volgens 'n bekende legende voorspel hy die dood van die Heilige Serafina.
Verering
Pous Gregorius I is die beskermheilige van kerkskole, myne, koorsang, onderwysers, skoliere, studente, sangers, musikante, messelaars en knoopmakers. Hy word aangeroep teen jig en builepes.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse Wikipedia.
Aggeneys
Aggeneys is 'n klein myndorpie wat in 1976 gestig is. Die dorp is in die Noord-Kaap (Suid-Afrika), tussen Pofadder en Springbok geleë. Die N14 nasionale pad gaan naby die dorp verby.
duimnael|links|'n Ongewone monster van Aggeneys kalkopiriet en magnetiet
Geskiedenis
Die dorp was altyd klein totdat ryk neerslae van lood, sink, koper en silwer ontdek is in die 1970's in Black Mountain, 10 km wes van die dorp. Dit het gelei tot mynboubedrywighede op 'n groot skaal. Sommige van die produkte word via Saldanhabaai uitgevoer.
Naam
Die naam van die dorp is van Khoikhoi-oorsprong. Die betekenis is onseker; dit kan 'n paar dinge beteken- 'plek van slagting', 'plek van bloed', 'plek van water' of 'bergagtige gebied'.
Suidelike swie
Die Suidelike swie (Coccopygia melanotis) is 'n endemiese, gelokaliseerde algemene standvoël van woudrande en beboste gebiede met welige plantegroei en kom ook in tuine voor. Die voël is 9 cm groot en weeg 5 - 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Swee Waxbill.
Jack Randall (akteur)
Jack Randall (12 Mei 1906 – 16 Julie 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Riders of the Dawn (1937), Where the West Begins (1938), Covered Wagon Trails (1940), en The Kid from Santa Fe (1940).
Il nome della rosa
Il nome della rosa (Die naam van die roos; Engels: The Name of the Rose) is 'n 1980 Italiaanse boek wat deur die Italiaanse skrywer Umberto Eco geskryf is. In 1986 is die storie verfilm as The Name of the Rose deur Jean-Jacques Annaud met Sean Connery en Christian Slater in die hoofrolle.
Die roman het meer as 50 miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop, en word een van die beste verkoopte boeke wat ooit gepubliseer is. Dit het baie internasionale toekennings en toekennings ontvang, soos die Strega-prys in 1981 en Prix Medicis Étrangère in 1982, en is in 1999 as die 14de op die Le Monde se 100 boeke van die eeu-lys aangewys.
Inhoud
Die roman "Die naam van die roos" speel af in die Middeleeue. Die boek is in die vorm van 'n misdaad-roman, wat plaasvind binne die mure van 'n Benediktynse abdy. As sodanig is dit maklik toeganklik vir die leser, maar soos gewoonlik met Umberto Eco bevat die boek onder die oppervlak van die "speurverhaal" baie dieper lae en literêre verwysings.
In November 1327 is die Franciskaner monnik William van Baskerville gestuur deur die Duitse keiser, Louis van Beiere, na 'n Benediktynse abdy in Noord-Italië. Sy missie is om 'n konferensie voor te berei waarin Benediktyne en Franciskaners sal saamwerk. Daar moet 'n oplossing gevind word vir die aanhoudende konflik oor armoede tussen die Franciscan monnike en Pope Johannes XXII. Die verhaal word aan die einde van sy lewe vertel deur die destydse jong Benediktynse monnik Adson van Melk, wat destyds saam met William as leerlingsekretaris werk.
Dag 1
Op die eerste dag van hul verblyf besoek William en Adson die scriptorium onder die biblioteek. Die biblioteek, wat die klooster se trots is en duisende manuskripte bevat, is 'n doolhof waaraan slegs die bibliotekaris, Malachias van Hildesheim toegang het. Net voor William en Adson by die klooster aangekom het, is die monnik Adelmo van Otranto dood aangetref. Die omstandighede van sy dood is verdag en die skerpsinnige William begin 'n diskrete ondersoek.
Dag 3
Op die derde dag verdwyn 'n ander monnik, assistent-bibliotekaris Berenger. Sy lyk word in die aand gevind. Dit lyk of hy verdrink het, maar William vind uit dat die monnik vergiftig is. Intussen gaan Adson alleen ondersoek instel in die biblioteek. Hy word bang en vlug. In die kombuise van die klooster ontmoet hy 'n meisie uit die naburige dorp wat hom in die geheime van die liefde inisieer.
Dag 4
Op die vierde dag het die Franciskaners aangekom vir die kongres. Bernard Gui, 'n prominente lid van die pouslike afvaardiging, het die assistent-keldermeester Salvatore gevang saam met die meisie wat voorheen Adson verlei het. Hulle word van heksery beskuldig en toegesluit.
Dag 6
Op die sesde dag gaan die bibliotekaris Malachia dood tydens 'n mis in die kerk. Terwyl hy die liggaam ondersoek, merk William op dat drie vingerpunte van die regterhand swart is. Hy het alreeds dieselfde verskynsel tydens die ander sterftes geïdentifiseer. Dit laat hom vermoed dat die slagoffers vergiftig is. Soos hy na ander leidrade soek, ontdek William deur blote denkwerk die kode na 'n geslote gedeelte, wat toegang verleen tot die uiters geheime gedeelte van die biblioteek.
In die nag tussen die sesde en die sewende dag, gaan William en Adson die laaste keer deur die biblioteek. Skielik hoor hulle iemand wat 'n met verstikkingsgeluide agter die muur doodgaan. Hulle ontdek 'n geheime kamer en die sesde sterfte blyk later die abt self te wees.
Dag 7
Uiteindelik slaag William en Adson daarin om die raaisel op te los. 'n Manuskrip word in die geheime sentrum van die biblioteek se doolhof gehou. Dit is die tweede boek van die poësie van Aristoteles, oor die komedie wat vermoedelik verlore gegaan het. William noem aan Jorge as "Die boek van die lag". Toe het 'n hoogdrawende gesprek ontstaan of Jesus Christus ooit gelag het. Jorge van Burgos, die nou blinde oud-bibliotekaris, wou nie hê dat die monnike bewus sou wees van die inhoud van hierdie heidense manuskrip nie en dit met dodelike gif gesmeer het. Die ou Jorge word dus in die doolhof ontmasker, maar probeer om die manuskrip uit die hande van William te red deur die vergiftigde bladsye van die boek te eet en die biblioteek aan die brand te steek. So is die manuskrip van Aristoteles beslis verlore en Jorge word die sewende sterfgeval. Die biblioteek en dan die hele abdy brand tot op die grond af. Soos die abbot voorspel het op die eerste dag, lyk dit of die biblioteek homself kan beskerm. Terwyl die biblioteek afbrand, is die klooster van Salvatore en Remigio van Varagine skrikwekkend tot 'n einde omdat hulle lewendig op 'n branstapel verbrand word. Die meisie deur wie Adson verlei is, was op die branstapel vasgebind, maar ontsnap hierdie lot deur die chaos wat die brand in die abdy veroorsaak en sy word bevry deur die dorp se inwoners.
Die boek eindig wanneer William en Adson die brandende abdy agterlaat. Na 'n vergeefse reis deur Italië, sê hulle totsiens in München om mekaar nooit weer te sien nie.
Die skolastiek
Die boek is 'n illustrasie van die skolastiese denkwyse wat vanaf die dertiende eeu ontwikkel het. Hierdie manier van dink kontrasteer met die mistieke-godsdienstige wêreldbeskouing wat deur baie monnike in die klooster aangehang word. Hulle glo dat die golf van moorde te danke is aan duiwelse magte. William van Baskerville weier om hul bygelowe te aanvaar en probeer om die raaisel op te los deur sy gesonde verstand te redeneer en te gebruik.
Die belangrikheid van die name
"In die begin was die Woord" (Johannes 1: 1) lees ons in die eerste reëls van "Die naam van die roos" en inderdaad blyk die spel van name, woorde en betekenisse die sentrale tema van die boek. Dit word enersyds uitgedruk in die versreël waarmee die roman eindig en waaruit die naam ontstaan: Stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus (Die roos van voorheen bestaan as 'n naam, hou ons in naakte name oor).
Die naamtema manifesteer hom ook in die talle vergelykings en woordspeletjies wat ons in die karakters se name vind. In die name van William van Baskerville en Adson is daar 'n huldeblyk aan Sherlock Holmes, hoofkarakter van die "The Hound of the Baskervilles". Sy naam is ook gebaseer op Willem van Ockham, 'n Middeleeuse Franciskaner monnik en logikus wat die naamgewer is van Ockham se skeermes. Die naam Adson herinner aan dié van Watson, maar ook aan Adso van Montier-en-Der, 'n monnik van die tiende eeu wat die Libro de antichristo geskryf het. Die naam van die blinde siener Jorge van Burgos is 'n toespeling op die Argentynse skrywer Jorge Luis Borges, wat later ook blind geword het en 'n storie geskryf het oor 'n doolhofagtige biblioteek, die biblioteek van Babel (La biblioteca de Babel), waarop Eco dit gebaseer het.
Safan
Safan (Hebreeus "klipdassie") was die skrywer van koning Josia.
Verwysings in die Bybel
Safan: 2 Konings 22: 8-14, 2 Kronieke 34: 14-12 Ahikam: 2 Kronieke 34: 20, Jeremia 26: 24, Jeremia39: 14 Eleasar: Jeremia 29: 3 Gemarja: Jeremia 36: 10 Jaäsanja: Esegiël 8: 11 Gedalja: 2 Konings 25: 22
Skedel en doodsbeendere
thumb|220px|’n Skedel en doodsbeendere op ’n [[seerowersvlag.]] thumb|130px|Skedels en doodsbeendere in ’n [[beenderehuis.]] ’n Skedel en doodsbeendere bestaan uit ’n doodshoof, of skedel van ’n mensgeraamte, met twee lang bene wat ’n kruis daaronder of daaragter vorm. Dit is ’n simbool wat dikwels as waarskuwing teen gevaar gebruik word. Die ontwerp het in die Middeleeue ontstaan as ’n simbool van die dood, veral op grafstene.
In moderne tye word dit gewoonlik gebruik om teen elektrisiteit of dodelike chemikalieë te waarsku.
Geskiedenis van die simbool
Die simbool is baie oud en het in die Middeleeue algemeen geraak saam met die dodedans-simboliek. Van minstens die 12de eeu af is dit vir militêre vlae gebruik en as ’n waarskuwing van die felheid van die eenheid wat dit gebruik het. Dit is van die 14de eeu of vroeër met seerowery verbind. Teen die 15de eeu het dit tot sy huidige vorm ontwikkel.
Die simbool is gebruik om die ingang tot baie begraafplase aan te dui, veral in Spanje, en ook sedert die 19de eeu as waarskuwing op houers met gif en ander gevaarlike vloeistowwe en poeiers.
Die kopbeen en doodsbeendere was ook in die 18de en 19de eeu gewild op kruise en as muurbehangsels in Noord-Europa, omdat dit Christus se oorwinning oor die dood gevier het. Die kruise is ook met begrafnisse op die oorledene se kis geplaas en agterna vir die familie gegee.
Touba
Touba is 'n stad in Senegal met 'n bevolking van 529 176. Die stad is in 1887 deur Aamadu Bàmba gestig en is 194 km oos van die hoofstad Dakar geleë.
Margaret Thatcher
Margaret Hilda Thatcher, Barones Thatcher (13 Oktober 1925 in Grantham, Lincolnshire – 8 April 2013 in Londen) was die Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk van 1979 tot 1990 en die leier van die Britse Konserwatiewe Party van 1975 tot 1990. Sy was die eerste en tot dusver enigste vrou wat hierdie posisie beklee het en het tydens haar bewind bekend geword as Die Ystervrou.
Thatcher is in Engeland, gebore. Sy het chemie aan die Somerville Kollege in Oxford gestudeer en is later as advokaat opgelei. In 1959 het sy 'n setel in die Britse algemene verkiesing van 1959 gewen en 'n parlementslid vir die Londense voorstad Finchley geword. Na die Konserwatiewe Party die algemene verkiesing weer in 1970 gewen het, het die toenmalige eerste minister, Edward Heath, haar as die Staatsekretaris vir Onderrig en Wetenskap aangewys. Vier jaar later het Thatcher vir Keith Joseph ondersteun in sy poging om die leier van die Konserwatiewe Party te word. Joseph was egter geforseer om uit die Konserwatiewe Party se leierskapsverkiesing van 1975 te onttrek; Thatcher het besluit om haarself as kandidaat beskikbaar te stel en is na die verkiesing as die nuwe leier van die Party aangewys. Met die volgende nasionale verkiesing het die Konserwatiewe Party 'n oorwinning behaal en is Thatcher as Eerste Minister aangewys.
In die inleiding tot haar 1979-manifes het sy geskryf oor "'n gevoel van hulpeloosheid, dat 'n eens groot nasie op een of ander manier agtergeraak het". Sy het by Downingstraat 10 ingestap met 'n vaste voorneme om 'n ommekeer teweeg te bring in wat sy as 'n nasionale afname gesien het, gekarakteriseer deur 'n kombinasie van hoë inflasie, hoë werkloosheidsyfers en stagnerende of stadige groei. Haar politiese filosofie en ekonomiese beleid het nadruk gelê op deregulasie (veral in die finansiële sektor), buigbare arbeidsmarkte en die verkoop van besighede in staatsbesit. Die hoë werkloosheidsyfer en 'n nasionale resessie het 'n afname in haar gewildheid beteken, alhoewel die daaropvolgende ekonomiese herstel en die Falklandoorlog in 1982 haar hernieude ondersteuning gebring het. Sy is herverkies in die 1983-verkiesing.
Thatcher het 'n ontoegeeflike houding teenoor vakbonde gehad, 'n sluipmoordaanval oorleef en die Sowjetunie teëgesit. Met die 1987-verkiesing is sy vir 'n derde termyn verkies, maar die volgende jare het moeilik verloop: haar kopbelastingplan was uiters ongewild en haar mede-kabinetslede het nie haar sienings oor die Europese Unie gedeel nie. In 1990 het Michael Heseltine haar posisie as leier van die Konserwatiewe Party uitgedaag en Thatcher het besluit om te bedank.
Haar ampstermyn as Eerste Minister was die langste sedert dié van Lord Salisbury en die langste aaneenlopende sedert Lord Liverpool in die 19de eeu. Sy was die eerste vrou wat 'n groot politieke party in die Verenigde Koninkryk gelei het en die eerste van slegs drie vroue wat enige van die vier hoogste staatsposisies van die Britse staat beklee het. Sy is tot die adel verhef as Barones Thatcher van Kesteven in die Graafskap Lincolnshire, en het sodoende 'n lewenslange lid van die Britse Hoërhuis geword.
Sabta
Sabta is ´n seun van Kus.
Sommige sien ´n verband tussen "Sabta" die ou Arabiese handelstad "Sabota", die hoofstad van die Hadramaut in Jemen.
Verwysings in die Bybel
Genesis 10: 7, 1 Kronieke 1: 9
Nieverwisselbare item
'n Nieverwisselbare item (NVI) (Engels: non-fungible token - NFT) is 'n spesiale soort kriptografiese item of bewys (token) wat iets unieks voorstel; nieverwisselbare items is dus nie onderling uitruilbaar nie. Dit is in teenstelling met kripto-geldeenhede soos bitcoin, en baie netwerk- of hulpbron bewyse wat vervangbaar van aard is.
Gebruike
Nieverwisselbare items word gebruik om verifieerbare digitale skaarsheid te skep, sowel as digitale eienaarskap, en die moontlikheid van bate-uitruilbaarheid op verskeie platforms te skep. NVI's word in verskeie spesifieke toepassings gebruik wat unieke digitale items soos kripto-kuns, digitale versamelstukke en aanlyn-speletjies benodig.
Kuns was 'n vroeë gebruiker vir NVI's, en die blokketting in die algemeen, vanweë die vermoë om bewys te lewer van egtheid en eienaarskap van digitale kuns wat andersins die potensiaal vir massa-reproduksie en ongemagtigde verspreiding van kuns via die internet gehad het. In Februarie 2021 begin 'n opgewondenheid toe die Amerikaanse digitale kunstenaar Beeple se werk "Everydays. The first 5000 days" die eerste NVI-kunswerk word wat in een van die grootste veilingshuise Christie's gelys word. Hierdie collage van beelde  is op 11 Maart 2021 vir VS$ 69,34 miljoen verkoop, wat dit die derde duurste kunswerk van 'n lewende kunstenaar maak. In Februarie 2021 is die meem-animasie Nyan Cat op 'n internetmark verkoop vir VS$ 600 000.
Later het gewilde blokketting speletjies soos CryptoKitties gebruik gemaak van NVI's op die Ethereum-blokketting. NVB's word gebruik om bates in die spel voor te stel, en word deur die gebruiker beheer, in plaas van die speletjie-ontwikkelaar. Hierdeur kan die bates op derdepartymarkte verhandel word sonder toestemming van die speletjie-ontwikkelaar.
ERC-721 Standaard
ERC721 was die eerste standaard vir die voorstelling van nie-vervangbare digitale bates. ERC721 is 'n oorerflike standaard vir 'n vaste kontrak, wat beteken dat ontwikkelaars maklik nuwe ERC721-voldoende kontrakte kan skep deur dit uit die OpenZeppelin-biblioteek in te voer.
ERC-1155 Standaard
ERC1155 bring die idee van semi-vervangbare na die NVI-wêreld, sowel as 'n versameling van ERC721-funksionaliteite, wat beteken dat 'n ERC721-bate met ERC1155 geskep kan word.
Groei en hoofstroom-aantrekkingskrag
Nie-vervangbare bewyse het die eerste keer gewild geraak toe CryptoKitties viraal geword het en daarna 'n belegging van $ 12,5 miljoen ingesamel het. RareBits, 'n mark en ruil vir nieverwisselbare items, het 'n belegging van VS$ 6 miljoen ingesamel. Gamedex, 'n versamelplatform vir versamelbare kaarte wat deur NVI's moontlik gemaak is, het 'n VS$ 800 000-saadronde ingesamel. Decentraland, 'n virtuele wêreld wat op blokketting gebaseer is, het VS$ 26 miljoen ingesamel in 'n aanvanklike kriptobewysaanbod en het vanaf September 2018 'n interne ekonomie van VS$ 20 miljoen gehad. Nike het 'n patent vir sy blokketting-gebaseerde NVI-hardloopskoene genaamd CryptoKicks. 'n Duitse konseptuele kunstenaar het die opspraak rondom NVI kuns vergelyk met die 17de-eeuse Tulpmania en 'n enkele deursigtige pieksel te koop aangebied om sy punt te maak.
Die album When You See Yourself van Kings of Leon sal die eerste musikale album wees wat as 'n nieverwisselbare item versprei word. In Februarie 2021 het die musikant Grimes ongeveer VS$ 6 miljoen se digitale kuns op Nifty Gateway verkoop.
Champions League (dubbelsinnig)
Die term Champions League kan na een van die volgende verwys:
Nieverwisselbare item
Groei en hoofstroom-aantrekkingskrag
Gedurende Maart 2021 het die kunstenaar Norman O’Flynn en die galery Worldart in Kaapstad die eerste Suid-Afrikaanse kunstenaar en instelling geword om die kunsmark te betree met ’n nieverwisselbare item - kunswerk.
Ncandu-waterval
Die Ncandu-waterval is slegs 12 km buite Newcastle in die rigting van Normandien. Dit bied 'n ontspanningsarea in die natuur met braai- en ablusiefasiliteite beskikbaar. Die hekke is daagliks tussen 06h00 en 20h00 oop vir besoekers.
Rooskeelkolpensie
Die rooskeelkolpensie (Hypargos margaritatus) is 'n endemiese, gelokaliseerde algemene standvoël in doringveldruigtes en kusstreke. Hulle drink dikwels vroeg soggens by poeletjies. Die voël is 12 cm groot en weeg 12 – 14 gram. In Engels staan die voël bekend as die Pink-throated Twinspot.
Hettie Cillié
Hettie Cillié (17 Februarie 1885 - 1986) was ’n jeugverhaalskrywer, wat onder andere die eerste kosskoolverhaal in Afrikaans geskryf het.
Lewe en werk
Hester Francina Cillié is op 17 Februarie 1885 op Donkerhoek in die distrik Pretoria gebore as een van agt kinders (vyf susters en drie broers). Haar vader, D.G. Cillié, is eers ’n boer op die wynplaas Patatskloof in Drakenstein in die Kaap maar word deur S.J. du Toit gewerf om onderwys in die Transvaal te gee. Die gesin trek dus in 1884 uit Wellington na die Transvaal, waar hy op Donkerhoek, sowat veertig myl van Pretoria, onderwys gee. Hier is sy gebore. Die vader gee na ’n aantal jare sy bedanking as onderwyser in om eerder weer te gaan boer. Na tydelike verblyf op ’n aantal plase (onder andere by Jopie Fourie se ouers) trek die familie in 1891 na die plaas Skietfontein, agter die Magaliesberg, wat voorheen aan generaal Piet Joubert behoort het. Sy ontvang haar laerskoolopleiding op die skool op die plaas. Tydens die Anglo-Boereoorlog bly hulle tot ses maande voor vredesluiting op die plaas, waarna die plaas afgebrand en hulle na ’n konsentrasiekamp gestuur word. Ná die oorlog ontvang sy haar opleiding aan die La Rochelle Hoër Meisieskool in die Paarl in die Kaapprovinsie, waar sy en een van haar susters in die kosskool tuisgaan. Hier neem sy vir ’n lang ruk kunsklasse, aangesien dit haar begeerte was om kunsskilder te word. Na vyf jaar op kosskool keer sy terug na Pretoria en matrikuleer aan die Eendrag Hoërskool.
Sy studeer verder aan die Pretoria Normaalkollege en bekwaam haar as onderwyseres. Vir vyf-en-twintig jaar gee sy onderwys, eers op Dullstroom en daarna naby Heidelberg, op Morgenzon, op die Hoëveld, in Villieria in Pretoria en toe by die Oos-Eindskool in Pretoria. Tydens haar onderwysloopbaan voltooi sy ook suksesvol ’n joernalistiekkursus, wat haar skryfloopbaan ’n hupstoot gee. Vanaf 1919 bly al die susters (met nie een wat ooit trou nie) saam met die ouers in Sunnyside in Pretoria. In 1933 word sy aangestel as dosent aan die Pretoria Normaalkollege en tree dan in 1940 uit die onderwys om haar voltyds aan haar skryfwerk toe te wy. Sy skryf onder haar eie naam en die skuilnaam Estelle. Van 1958 af is sy vir vyf jaar lank assistent-redakteur van Die Jongspan. In 1973 trek sy by die ouetehuis Huis Hermon in Pretoria in saam met twee van haar susters. Sy is in 1986 in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Reeds op skool begin sy skryf en sy verwerf ’n paar goue medaljes vir kortverhale. In 1906 en 1909 kry sy Taalbondpryse vir histories-romantiese verhale. Sy neem ook in hierdie tyd deel aan letterkundige wedstryde en verower ’n aantal geldpryse. Vanaf 1910 is sy medewerker van Die Brandwag en later van De Volkstem en Die Boerevrou, waarin sy talle huislike verhale en sketse publiseer. Sy beskryf by voorkeur ’n eenvoudige intrige, waarin die liefde ’n rol speel, en verstaan die tegniek van die kortverhaal goed. Haar kortverhale wat in Die Brandwag verskyn sluit in “Twee Susters” (1 Maart 1913) en “’n Ongeluk” (15 Desember 1910), wat beide tipiese voorbeelde is van haar rustige verstelstyl wat bekoor maar nie blywende indruk maak nie. “En die winde het gewaai” is ’n boek waarin sy die ontberings van die Anglo-Boereoorlog op die plaas en in die konsentrasiekamp verhaal. Sestien huisgesinne is aanvanklik tydens die Engelse se verskroeide aarde-beleid oorgesien en hulle plase word eers kort voor die einde van die oorlog verwoes.
Dit is veral as kinderverhaalskrywer wat sy bekendheid verwerf. “Chrissie en Joey” is die eerste kosskoolverhaal vir dogters, gebaseer op haar eie ervarings op kosskool in die Kaap. Chrissie is ’n plaasmeisie en haar niggie Joey ’n dorpsjapie. Na die dood van haar moeder het Chrissie alleen op die plaas by haar pa agtergebly en soos ’n regte rabbedoe groot geword. Joey is net die teenoorgestelde, want sy trek haar neus op vir die rowwe plaaslewe en dink net aan mooi klere, plesier en kêrels. As gevolg van hierdie verskil in temperament is die twee niggies gedurig haaks. Hulle tweestryd in die koshuis en die kattekwaad en insidente word op onderhoudende wyse weergegee. Hierdie boek verskyn aanvanklik as vervolgverhaal in Die Jongspan en word eervol vermeld tydens toekenning van die Hertzogprys in 1926. Dit beleef vele herdrukke. Daarna skryf sy verskeie vervolgstories op hierdie boek, soos “Joey en haar dogters” en “Chrissie se kinders”. “Vier vriendinne” is ’n soortgelyke verhaal van vier opgeskote meisies in ’n koshuis en hulle kaskenades op skool en in die vakansie. Die boek bestaan egter hoofsaaklik eerder uit aaneenskakeling van ’n reeks avonture as wat dit ’n uitbeelding van volronde karakters is, sodat dit ’n anekdotiese aard aanneem. “Beter as geld” vertel die storie van die weeskind Francina, wat deur haar tant Kotie grootgemaak is. Die leser volg haar lewe in ’n onderwyskollege en haar eerste romanse. In “Rachel, die koppige meisiekind” stuur Rachel se pa haar na ’n kosskool na die dood van haar ma. Hier moet sy opnuut probeer aanpas en haar situasie verwerk. verlaat die hoofkarakter haar bekende omgewing as gevolg van die dood van ’n ouer. In “Alleen op pad” gaan bly Gertruida Hoffenaar na die dood van haar weduweemoeder by haar tante, die streng oujongnooi juffrou Andriena Teygerbosch.
“’n Mooi konsert”, “Iesegrim, die geniepsige kabouter”, “Antjie Somers” en “Die paaiboelie van Hangklip” is almal stories gerig op die laerskoolleser. Sy skryf ’n groot aantal geskiedenis-, aardrykskunde- en natuurstudie-pamflette en lewer bydraes vir Afrikaanse skoolleesboek-reekse soos “Prettige praatstories” en “Stories vir almal”. Die dertien stories wat sy skryf vir haar “Dieretuin-stories”, was baie gewild en sommige van hulle is ook in Suid-Sotho vertaal. Hierdie stories het elkeen ’n spesifieke dier as hoofkarakter en dra inligting oor die dier deur middel van ’n storie oor. Die verhale sluit in “Babu, die beer”, “Congoline Nazimbali: die storie van die Afrikaanse olifant”, “Joseph, die liefling van die kinders”, “Josie en Santano, twee swart luiperds”, “Koning Leeu in die Nasionale Dieretuin”, “Kubiek, die krokodil”, “Mierie, die meerkatjie”, “Sigapo, die seekoei”, “Die storie van Benga”, “Oupa Kondor”, “Die Langnek-reus”, “Pikkewyn, die koddige watervoël” en “Zuluana, die wit renoster”. “Ruskamp-stories” bevat ook mooi foto’s en die verhale het eweneens ten doel om feite oor diere in storievorm oor te dra. Sy lewer ook baie bydraes vir C.F. Albertyn se stel boeke “Kinders van die wêreld”.
Suigstokkie-tolbos
Die Suigstokkie-tolbos (Leucadendron immoderatum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit by Riviersonderend voorkom.
Die struik word 2 m hoog. Die populasie is krities bedreigd en min inligting is bekend oor die spesie. Die plant groei op noordelike hellings op hoogtes van 1 300 m.
In Engels staan dit as die Lollipop conebush bekend.
Charlotte Maxeke-hospitaal
Die Charlotte Maxeke-hospitaal (voorheen Johannesburgse Algemene Hospitaal) is 'n geakkrediteerde algemene hospitaal in Parktown, Johannesburg, Gauteng, Suid-Afrika. Dit is vernoem na Charlotte Maxeke.
Stigting en vermoë
Die hospitaal is deur Concor gebou op die terrein van Hohenheim, die eerste herehuis in Parktown, die huis van Heer Lionel en Dame Florence Phillips. Die hoofstruktuur is in 1979 geopen.
Die hospitaal het 1 088 bruikbare beddens. Die professionele en ondersteuningspersoneel van die hospitaal is meer as 4000 mense.
Opleiding
Dit is ook die belangrikste onderrighospitaal vir die Universiteit van die Witwatersrand se fakulteit van Gesondheidswetenskappe. Die instelling bied die diensbasis vir voor- en nagraadse opleiding in alle gesondheidsberoepe.
Die gesamentlike personeel lewer navorsing van wêreldgehalte en werk saam met verskeie universiteite op die vasteland en in die buiteland. Die hospitaal bied 'n volledige reeks tersiêre, sekondêre en hoogs gespesialiseerde dienste.
Die koste verbonde aan die verskaffing van hierdie dienste aan die bevolking van die Gauteng provinsie, benewens die naburige provinsies, word befonds deur 'n Nasionale Tersiêre Dienstetoelaag, sowel as provinsiale toekennings.
Die hospitaal dien ook as verwysingshospitaal vir 'n aantal hospitale in sy verwysingslyn.
Probleme
In 2012 het die Sunday Times van Suid-Afrika verslag gelewer oor 'n kritieke tekort aan toerusting en mannekrag wat mediese sorg bedreig het.
Aka mucosa
Aka mucosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Bergquist.
Serebro
Serebro (van Russies серебро, "silwer") is 'n Russiese poptrio wat in 2006 deur die bekende musiekvervaardiger Maksim Fadejef in Moskou gestig is. Die groep bestaan tans uit die sangeresse Elena Temnikowa, Polina Faworskaja en Katja Kisjoek.
Serebro is een van die gewildste popgroepe in die Russiese Federasie, maar het in 2007 ook internasionale bekendheid verwerf toe hulle hul land by die Eurovision-sangfees in Helsinki, Finland verteenwoordig en met Song #1 'n derde plek behaal het. Naas hierdie lied is nog drie enkelsnitte op hul debuutalbum Opiumroz vrygestel. Die tweede ateljee-album, Mama Lover, is in 2012 opgeneem. Serebro se derde langspeler Сила трёх ("Die mag van drie") word in Mei 2016 vrygestel.
Eksterne skakels
Media
Maggie Millar
Maggie Millar (gebore 6 Januarie 1941) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Mango Tree (1977) en in die televisiereekse Homicide (1964), Prisoner (1979), en Blue Heelers (1994).
Aka minuta
Aka minuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die Kat se Snor
Die Kat se Snor is 'n Afrikaanse musiekgroep. Die groep is in 2010 gestig en bestaan uit die voorsanger Kobus "Die Kat" Dippenaar, Gerhard "Pappa G" Oosthuizen op baskitaarspeler, Joe Dippenaar op kitaar en Andrew "Spac" Lingwood op die dromme. Hulle gelyknamige debuutalbum, Die Kat se Snor, is op 1 Maart 2012 by Muldersdrif Laerskool bekendgestel. Vier van die groep se snitte is in die 2011-rolprent Hoofmeisie gebruik: Hoofmeisie, Skroefie Los, Hier By My en Almal Wil Net Liefde Hê.
Aka nodosa
Aka nodosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Inuktitut
Inuktitut het sowat 35 200 moedertaalsprekers en is die taal van Kanada se inheemse Inuïete. Dit is ná Groenlands een van die belangrikste van die Inuïtiese tale en geniet amptelike status in die Kanadese gebied Nunavut, die noordelike deel van die provinsie Quebec (Nunavik), 'n deel van die provinsie Newfoundland en Labrador (Nunatsiavut) en in die Noordwestelike gebiede. Inuktitut bevat verskeie dialekte en soms word al die ander Inuïtiese tale as 'n dialek van dieselfde taal beskou wat as Inuktut bekend staan.
Frankie Randall (sanger)
Frankie Randall (11 Januarie 1938 – 28 Desember 2014) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Run for Your Wife (1965), Wild on the Beach (1965), en The Day of the Wolves (1971), en in die televisiereeks Flipper (1964).
Inuktitut
Bekende Afrikaanse leenwoorde uit Inuktitut sluit Eskimo en husky in. Inuktitut is nes Afrikaans en Duits bekend vir die skepping van lang woorde. Nuwe woorde word gewoonlik uit Inuktitut-wortels saamgevoeg, maar veral in die moderne taalgebruik word hulle uit Engels of Frans ontleen.
P.J. Cillié
P.J. Cillié (*18 Januarie 1917, Stellenbosch –†20 Oktober 1999, Kaapstad) was 'n joernalis en later redakteur van Die Burger en voorsitter van die direksie van Nasionale Pers. Hy skryf ook gereelde rubrieke vir Die Burger wat later gebundel word.
Vroeë lewe en herkoms
Petrus Johannes Cillié is op 18 Januarie 1917 op Stellenbosch gebore as die tweede jongste seun en een van sewe kinders van die gesin. Sy vader is professor Gabriël Gideon Cillié, die eerste rektor van die Universiteit van Stellenbosch nadat dit van naam verander het vanaf Victoria Kollege, en Maria Elizabeth van Niekerk, leier in die Afrikaanse Christelike Vroue Vereniging. Hy het vier broers (Charl Daniel, Johannes Hendrik, Gabriël Gideon en Sybrand Johannes van Niekerk) en twee susters (Angelique Maria en Martha Helena).
Opleiding en loopbaan as joernalis
Sy skoolopleiding is aan Stellenbosch Boys High School (later Paul Roos Gimnasium), waar hy in 1935 matrikuleer en tweede geplaas word in die Kaapprovinsie. Hy behaal onderskeidings in Engels, Latyn, Grieks, Wiskunde en Skeikunde. Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal in 1935 die B.Sc.-graad in Wiskunde en Fisika met lof.
Onmiddellik hierna begin hy op 1 Desember 1935 sy loopbaan as joernalis by Die Burger. Hy word bevorder tot hoofsubredakteur net voor die Tweede Wêreldoorlog, word daarna buitelandse redakteur in 1944 en in 1945 assistent-redakteur terwyl hy steeds buitelandse redakteur bly. Gedurende die 1948 verkiesing word hy geskuif na binnelandse en politieke aangeleenthede en vanaf 1 April 1954 tot Junie 1977 is hy redakteur. Hy is veral bekend vir sy politieke rubriek wat onder die skuilnaam Dawie in hierdie koerant verskyn en hy behartig ook die Trinkie-rubriek. Teen die einde van 1977 word hy nie-uitvoerende voorsitter van Nasionale Pers Beperk se raad van direkteure en onder sy leierskap neem hierdie groep die drie swart publikasies, City Press, Drum en True Love, asook Finansies en Tegniek oor, word die tydskrif You gestig as kloning van Huisgenoot en verkry die groep honderd persent beheer oor Rapport. M-Net word ook in hierdie tyd gestig. Vanaf 1979 dien hy ook op die redaksie van Standpunte. Die posisie as voorsitter van die direksie beklee hy tot 1992, waarna hy finaal aftree. Hy is voorsitter van Die Burger Kersfonds.
Lewe na aftrede
Na sy aftrede aan die einde van 1977 word die nagraadse Departement van Joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch op sy inisiatief gestig en is hy vanaf 1978 tot 1983 verbonde aan hierdie departement, waarna hy vanaf 1984 lid is van die Raad van die Universiteit van Stellenbosch. Hy lewer in 1981 die N.P. van Wyk Louw-gedenklesing onder die titel Van Wyk Louw se rol in die vrymaking van die Afrikaner.
Gedurende sy loopbaan gaan hy ook op verskeie buitelandse sendings. In 1948 besoek hy Wes-Europese inligtings- en immigrasiesentrums vir die destydse Minister van Binnelandse Sake, dr. T.E. Dönges. In 1954 is hy lid van die Suid-Afrikaanse afvaardiging na die nie-amptelike Chatham House konferensie oor Statebond betrekkinge in Lahore in Pakistan en hy besoek Nederland op uitnodiging van die Nederlandse regering in 1964. In 1965 lig hy die Wêreldhof in Den Haag in oor die saak oor Suidwes-Afrika. Hy gaan ook op verskeie uitnodigings- en studiereise na die buiteland en besoek so onder andere die Verenigde Koninkryk, Wes-Duitsland, Portugal, Nederland, Rhodesië, Zambië en die Verenigde State van Amerika.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy trou op 13 Augustus 1936 met Elizabeth Frederika Bester van Hopefield en hulle het twee dogters, Maria Elisabeth en Angelique Marya. In sy vrye tyd is hy ’n vaardige klavier- en orrelspeler en behartig selfs vir ’n ruk die orrelspel in die NG Kerk Bloubergstrand. Sy vrou is op 15 Junie 1997 oorlede en hy is op 20 Oktober 1999 in sy huis in Oranjezicht in Kaapstad oorlede.
Bundels
Uit sy verspreide artikels en aantekeninge word die bundel Tydgenote saamgestel oor mense van betekenis uit die openbare lewe wat hy geken het.
Koos Human neem Mamba skryf vir omie Matys uit Trinkie op in sy bloemlesing Willekeur.
Baanbrekers vir vryheid (gedagtes oor Afrikaners se rol in Suid-Afrika) word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.
Kinderverhale
Glippie en Slippie is ’n kinderverhaal.
Hy lewer ook ’n bydrae as vertaler van kinderboeke.
Ander skryfwerk
Benewens boeke in sy eie naam maak Cillié vele bydraes tot ander boeke en lewer talle bydraes tot tydskrifte, asook ’n aantal akademiese lesings. Merwe Scholtz neem My vader, G.G. Cillié op in die versamelbundel Vertellers en Die engeltjie wat agtergebly het in Vertellers 2.
Eerbewyse
Sedert 1965 is hy lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. In 1975 vereer die Universiteit van Stellenbosch hom met ’n eredoktorsgraad (D.Litt. (honoris causa)) en hy verower die Markus Viljoenmedalje vir Joernalistieke Prestasie in 1979 en die D.F. Malanmedalje van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns in 1984. Die Phil Webermedalje, Nasionale Pers se hoogste toekenning vir lojale diens aan die maatskappy, word in 1985 aan hom toegeken en terselfdertyd ontvang hy die huldigingsbundel ’n Boekie vir Piet, met ’n voorwoord deur Rykie van Reenen. Die Staatspresident ken in 1988 die Orde vir Voortreflike Diens aan hom toe. In 1991 word hy verkies as erelid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en in dieselfde jaar vereer die Afrikaanse Handelsinstituut hom met die Tinie Louw-onderskeiding. Nasionale Pers stel in 1992 ’n prys vir voortreflike bydrae tot die uitnemendheid van sy publikasies in, wat hulle die P.J. Cillié-prys noem. In opdrag van M-Net word die dokumentêre film Piet Cillié van Die Burger in 1993 vervaardig. J.C. Steyn skryf die omvattende biografie oor sy lewe, wat in 2002 as Penvegter: Piet Cillié van Die Burger verskyn.
Penvegter
Die biografie “Penvegter: Piet Cillié van Die Burger” word geskryf deur Jaap Steyn in opdrag van Tafelberg Uitgewers. Hierin lig Steyn die lewe en veral die politieke tye en gebeure in die tyd van Cillié uit, waarin hierdie dikwels omstrede figuur in die joernalistiek in perspektief gestel word. Cillié se impak as redakteur van Die Burger, sy konfrontasie met Hendrik Verwoerd, sy jare as professor in joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch en sy rol as voorsitter van die direksie van Nasionale Pers word in-diepte bespreek. Die boek word, weens die aard van die personasies en die gebeure wat daarin uitgebeeld word, ook ’n belangrike bydrae tot die Suid-Afrikaanse geskiedskrywing.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Jongi Nokwe
Jongi Nokwe (gebore in Ngxalawe, ou Ciskei op 30 Desember 1981) is 'n voormalige Springbokrugbyspeler wat vir die Valke in die Curriebeker speel. Hy het voorheen vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebeker en die Cheetahs in Superrugby gespeel.
2011 Britse Grand Prix
Die 2011 Formule Een Britse Grand Prix is op 10 Julie 2011 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die negende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Fernando Alonso in sy Ferrari gewen.
Pharyngochromis
Pharyngochromis is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is slegs een spesie wat hoort tot die genus en die spesie kom in Suider-Afrika voor. 'n Kenmerk van die genus is dat daar helder kolle op die mannetjies se analevin is. Hierdie genus lyk baie soos die genus Chetia.
Stuart Randall (akteur)
Stuart Randall (24 Julie 1909 – 22 Junie 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hiawatha (1952), Captain John Smith and Pocahontas (1953), en Headline Hunters (1955), en in die televisiereeks Adventures of Superman (1952).
Johnny Mack Brown
Johnny Mack Brown (1 September 1904 – 14 November 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trail of Vengeance (1937), Flaming Frontiers (1938), Desperate Trails (1939), en The Ghost Rider (1943).
The Fifth Child
The Fifth Child is 'n kort roman van die skrywer Doris Lessing wat die eerste keer in 1988 gepubliseer is. Die boek beskryf die veranderinge in die lewens van 'n gelukkige getroude egpaar na die geboorte van hulle vyfde kind wat disfunksioneel is. Lessing het hierdie roman in 2000 opgevolg met Ben, in the World.
San Pedro Sula
San Pedro Sula is 'n stad in die noordweste van Honduras met 'n bevolking van 1 073 824. Die stad is op 27 Junie 1536 deur Spanjaarde onder Pedro de Alvarado gestig. San Pedro Sula is die tweede grootste stad ná die hoofstad Tegucigalpa.
Alain Poher
Alain Émile Louis Marie Poher (17 April 1909 Ablon-sur-Seine (in die Franse departement Seine-et-Oise) - 9 Desember 1996 Parys) was 'n Franse en Europese staatsman.
Biografie
Alain Poher is die seun van Ernest Poher (1875-1936, 'n spoorwegingenieur en van Louise Souriau (1872-1960). Hy kom uit 'n Bretonse burgerfamilie, wat glo van die huis Poher en deur hulle van die hertoë van Bretagne stam.
Poher was self siviele ingenieur van die École nationale supérieure des mines de Paris en van die École libre des sciences politiques
Sy denkbeelde in die politiek ondergaan die invloed van Emmanuel Mounier se personalisme. In 1938 word hy amptenaar by die ministerie vir Ekonomie, Finansieë en Nywerheid. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is hy in kontak met die Libératio-Nord-netwerk en ná die bevryding help hy as voorsitter om sy departement te suiwer.
Hy word directeur du cabinet vir Robert Schuman en van 1948 - '52 is hy algemene kommissaris vir Duitse en Oostenrykse sake. Hy word ook voorstter van die internasionale outoriteit van die Ruhrgebied. As Schuman se planne vir die EGKS gerealiseer word word hy lid van die assemblee, wat die voorloper van die huidge Europese Parlement is.
In 1945 word hy tot burgemeester van Ablon-sur-Seine verkies. Dit behoort tot die departement Seine-et-Oise, maar ná die hervorming van 1964 word dit Val-de Marne.. In 1946 word hy ook verkies as lid van die Conseil de la Républiek en afgesien van onderbrekings in 1948 en 1952 sal hy dit tot in 1995 bly.
Hy is lid en voorsitter van die MRP, en later van die Union centriste des démocrates de progrès (UCDP) wat die Union centriste (UC) sal word.
Balinese kat
Die Balinese kat (Engels: Balinese) is ’n langharige katras met kleurpunte soos ’n Siamese kat. Dit is hoofsaaklik ’n Siamees, maar met mediumlang hare en ’n pluimstert.
Geskiedenis
Die kat is oorspronklik geregistreer as ’n "langhaar-Siamees" en is bekend sedert die vroeë 1920's. Die langhaarkatjies wat per geleentheid in ’n Siamese werpsel voorkom, was aanvanklik nie skoudiere nie, maar is as troeteldiere verkoop omdat hulle so besonders was. Dit het in die middel 1950's verander toe twee telers, Marion Dorsey van die Rai-Mar Cattery in Kalifornië en Helen Smith van die MerryMews Cattery in New York ’n teelprogram met dié langhaarkatte begin het.
Die naam is gekies omdat Smith gevoel het hulle het die grasie en skoonheid van Balinese dansers en omdat "langhaar-Siamees" ’n redelike lang naam was. Hulle het hierna gewild geword en verskeie telers het daaraan gewerk om die ras te "vervolmaak". Dit het gelei tot twee verskillende voorkomste: dié met ’n tradisionele of "appelvormige" kop en die meer moderne voorkoms wat deur telers en beoordelaars verkies word.
Beskrywing
Die Balinese kat word beskou as die intelligentse langhaar-ras (9–10). In vergelyking is Persiese katte 6 en kleurpunt-langhaarkatte 7. Hulle word 18-21 jaar oud. Die tradisionele soort se pels is sowat 5 cm lank oor sy hele liggaam en hy is ’n stewige kat met ’n halfronde snoet en ore. Die moderne kat het ’n veel korter pels. Dit is feitlik identies aan ’n Siamees buiten die stert wat ’n syagtige pluim vorm. Die kop is wigvormig en die oë helderblou.
Zambezikurper
Die Zambezikurper (Pharyngochromis acuticeps) is 'n varswatervis wat voorkom in die Zambezi-, Okavango- en boonste gedeelte van die Saverivier-stelsels. In Engels staan die vis bekend as die Zambezi river bream.
Voorkoms
Die vis is bruin met swart vertikale bane oor die lyf en helder groen skakerings. Die skubbe op die lyf is donker rooi in die middel met oranje-rooi rante. Daar is bruin kolle op die stertvin en die analevin het 'n oranje rant met helder oranje kolle op. Die vis word tot 220 mm lank.