cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huis van Nassau-Weilburg
Luxemburg
Die Groothertog van Luxemburg is die staatshoof van die staat Luxemburg, die enigste oorblywende soewereine groothertogdom ter wêreld. Die land het dié status in 1815 gekry ná sy vereniging met Nederland onder die Huis van Oranje-Nassau.
Die gebiede van die Nassau-familie in die Heilige Romeinse Ryk was gedeeltelik onderworpe aan die Saliese wet, wat die troonbestyging van vroue of deur vroulike lyne net toegelaat het as daar geen manlike erfgename was nie. Toe Willem III van Nederland sterf met net ’n dogter, Wilhelmina, as erfgenaam, het die troon van Nederland, wat nie aan dié wet onderworpe was nie, na Wilhelmina gegaan. Die troon van Luxemburg het egter gegaan na ’n manlike lid van ’n ander tak van die Huis van Nassau: Adolf, hoof van die Nassau-Weilburg-tak.
In 1907 het Adolf se enigste seun, Guillaume IV, Groothertog van Luxemburg, ’n wet laat deurvoer wat die reg van sy oudste dogter, Marie-Adélaïde, bevestig om hom op te volg aangesien daar geen manlike erfgenaam van die Huis van Nassau was nie. Sy het die land se eerste vroulike heerser geword ná haar pa se dood in 1912. Toe sy in 1919 abdikeer, is sy opgevolg deur haar jonger suster Charlotte. Charlotte het met ’n lid van die Huis van Bourbon-Parma getrou en dus is haar opvolgers, wat sedert haar abdikasie in 1964 oor Luxemburg regeer, ook van vaderskant lede van die Huis van Bourbon.
1281
Die jaar 1281 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Maltesekruismeganisme
Die Maltesekruismeganisme of Geneefse aandrywer is 'n meganisme wat kontinue rotasie omskakel na onderbroke rotasie. Dit is effektief 'n onderbroke rat waar die dryfwiel met 'n pennetjie toegerus is, wat inroteer in 'n skuifslot van die aangedrewe wiel. Hierdeur word die aangedrewe wiel met elke siklus van die dryfwiel, met een fase of stap aangeskuif. Die dryfwiel het ook 'n gehewe sirkelvormige stuitblok wat die aangedrewe wiel in 'n bepaalde posisie sluit tussen skuiwe.
Agtergrond
Die naam Geneefse aandrywer is afgelei van die ontwerp se vroegste toepassing in meganiese horlosies, met Switserland en Genève as belangrike sentra vir klokvervaardiging. Die ontwerp word ook algemeen 'n Maltesekruismeganisme genoem weens die voorkoms wat met 'n Maltese kruis ooreenstem.
In die mees algemene rangskikking, het die aangedrewe wiel vier skuifslotte, wat beteken dat dit met elke rotasie van die dryfwiel met een stap van 90° aanskuif. Indien die dryfwiel oor n getal skuifslotte beskik, vorder dit met 360°/n per volle rotasie van die dryfwiel.
Omdat die meganisme beste werk met min wrywing, word dit dikwels binne 'n oliekapsule geïnstalleer.
Toepassings
Een toepassing van die Geneefse aandrywer is in filmprojektors: die film loop nie reëlmatig deur die projektor nie. Instede word die film raam vir raam gevorder, terwyl elke raam tot stilstand kom voor die lens vir 1/24 van 'n sekonde (met 'n dubbele beligting per fase, wat 'n frekwensie van 48 Hz ten gevolg het). Hierdie onderbroke beweging word verwesentlik deur die Geneefse aandrywer. (Moderne filmprojektors mag ook 'n elektronies beheerde indeksmeganisme of stapmotor aanwend, wat spoel van die film vergemaklik.) Die eerste gebruik van Geneefse aandrywers in filmprojektors gaan terug na 1896, met die projektors van Oskar Messter en Max Gliewe en die Teatrograaf van Robert William Paul. Voorafgaande projektors, insluitend Thomas Armat se projektor, bemark deur Edison as die Vitascope, het 'n "slagmeganisme" gebruik, uitgevind deur Georges Demenÿ in 1893, wat ook onderbroke filmvoer bewerkstellig het.
Geneefse wiele, in die vorm van die aangedrewe wiel, is ook gebruik in meganiese horlosies, maar dan nie as 'n aandrywer nie, maar om die spanning van die veer te beheer, sodanig dat dit slegs sal werk binne die perke waar die elastiese krag daarvan byna lineêr is. Indien een van die skuifslotte van die aangedrewe wiel gestop word, is die getal fases wat die dryfwiel kan inneem beperk. In horlosies is die dryfwiel die een wat die veer opwen, terwyl die Geneefse wiel met vier tot vyf speke en een gestopte skuifslot oormatige opwenning van die veer verhoed (asook volkome afwenning). Hierdie sogenaamde Geneefse stop of "Geneefse stopwerk" was 'n uitvinding van die 17de of 18de eeuse horlosiemakers.
Ander toepassings van die Geneefse aandrywer sluit in die penvervangingmeganisme in plotters, geoutomatiseerde steekproefontwerpe, indekstafels by vervoerbandvervaardiging, gereedskapruilers vir CNC-masjiene, en ander. Die Ysterringklok gebruik 'n Geneefse meganisme om onderbroke rotasie na een van sy ringe oor te dra.
Interne Geneefse aandrywer
Benewens die eksterne Geneefse aandrywer wat eerste beskryf is, bestaan daar ook 'n interne Geneefse aandrywer. Die eksterne vorm is meer algemeen, aangesien dit in kleiner dimensies saamgestel kan word, en hoër meganiese spanning verdra. Die as van die dryfwiel van die interne Geneefse aandrywer kan slegs aan een kant van 'n laer voorsien word. Die hoek waardeur die dryfwiel moet roteer om een nuwe faserotasie van die aangedrewe wiel ten gevolg te hê, is altyd minder as 180° in 'n eksterne Geneefse aandrywer, en altyd groter as 180° in 'n interne ontwerp, waar die skakeltyd gevolglik groter is as die tyd wat die wiel in rus verkeer.
Miranda Raison
Miranda Raison (gebore 18 November 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Match Point (2005) en My Week with Marilyn (2011), en in die televisiereekse MI-5 (2002) en Spotless (2015).
Tweeling (sterrebeeld)
Die Tweeling (Latyn: Gemini) is ’n sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde. Dit word verbind met die tweeling Castor en Pollux in die Griekse mitologie.
Sterre
Die helderste sterre in die Tweeling is Pollux en Castor. Hoewel Castor die Bayer-naam Alpha Geminorum het, is dit eintlik die tweede helderste ster in die sterrebeeld naas Pollux. Castor is ’n veelvoudige ster wat uit ses komponente bestaan. Dit is 52 ligjare van die Aarde af en lyk met die blote oog soos ’n blou-wit ster met ’n magnitude van 1,6. Twee spektroskopiese dubbelsterre is sigbaar met ’n magnitude van 1,9 en 3 en ’n periode van 470 jaar.
Pollux is die helderste ster in die Tweeling, al is sy Bayer-naam Beta Geminorum (waarskynlik weens ’n fout deur Johann Bayer toe hy in 1603 die sterre name gegee het). Dit is ’n oranje reusester met ’n magnitude van 1,2 en is 34 ligjare van die Aarde af. Dit het ’n eksoplaneet, nes twee ander sterre, HD 50554 en HD 59686. Gamma Geminorum (Alhena) is ’n blou-wit ster met ’n magnitude van 1,9 en is 105 ligjare van die Aarde af.
Diepruimtevoorwerpe
As ’n mens na die Tweeling kyk, kyk jy weg van die Melkweg en daar is dus min noemenswaardige diepruimtevoorwerpe. Die Eskimo- en die Medusa-newel is albei planetêre newels. Die eerste een is sowat 2 870 ligjare van die Aarde af en die ander een sowat 1 500 ligjare. Messier 35 (M35) is ’n oop sterreswerm wat in 1745 ontdek is. Geminga is ’n neutronster sowat 550 ligjare van die Aarde af. Ander noemenswaardige voorwerpe is NGC 2129, NGC 2158, NGC 2266, NGC 2331, NGC 2355 en NGC 2395.
M35 (ook bekend as NGC 2168) is ’n groot, lang oop sterreswerm met ’n magnitude van 5; sy oppervlakte is sowat 0,2 vierkante grade, dieselfde as die volmaan. Vanweë sy groot ligsterkte is dit met die blote oog sigbaar op ’n donker nag, andersins deur ’n verkyker. M35, wat 2 800 ligjare van die Aarde af is, se 200 sterre kom in kettings voor wat deur die swerm vleg. Nog ’n oop swerm is NGC 2158. Dit is ’n baie ryk swerm meer as 12 000 ligjare van hier af en kan deur groot amateurteleskope gesien word.
Mitologie
In die Babiloniese sterrekunde was die sterre Castor en Pollux bekend as die Groot Tweeling (MUL.MASH.TAB.BA.GAL.GAL). Hulle is beskou as minder belangrike gode en is Meshlamtaea (die een wat uit die onderwêreld herrys het) en Lugalirra (magtige koning) genoem. Albei name kan dui op Nergal, die Babiloniese god van plae en peste wat koning van die onderwêreld was.
In die Griekse mitologie is die Tweeling verbind met die verhaal van Castor en Pollux, saam bekend as die Dioscuri. Toe Castor sterf omdat hy ’n sterflike was, het Pollux by sy pa, Zeus, gesmeek dat hy Castor onsterflik maak. Zeus het dit gedoen deur hulle in die lug te verenig.
Thomas François Burgers
Thomas François Burgers (1834–1881) was 'n omstrede teoloog en 'n ongewilde president van die ou Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR). Hy volg Marthinus Wessel Pretorius in 1872 op en dien as die tweede president van die ZAR tot die Britse anneksasie in 1877.
Herkoms en opleiding
Burgers is op 15 April 1834 op die plaas Langfontein naby Graaff-Reinet gebore. Hy was die jongste kind van Barend Jacobus Burger (1775–1845) en sy derde eggenote, Elisabeth Magdalena Theron (1792–1867), weduwee van Willem Jacobus van Heerden. Die bekende Graaff-Reinetse heemraad Barend Jacobus Burger was sy grootvader. Die ewe bekende ouderling, Barend Jacobus Burger (Barend Vleiplaas) van Graaff-Reinet en Murraysburg was Burgers se oudste halfbroer (gedoop 1796) uit sy vader se eerste huwelik. Die familienaam is deur Burgers se voorgeslag en deur sy ouers as “Burger” geskryf, ook by sy doop op Graaff-Reinet op 11 Mei 1834. Self het hy reeds as negentienjarige by sy vertrek na Europa “Burgers” geskryf.
Hy het sy skoolopleiding op Graaff-Reinet deur die Engelse medium ontvang. Van 1853 tot 1858 studeer hy in Utrecht, Nederland, waar by onder invloed van prof. C.W. Opzoomer die “moderne” of liberale rigting in die teologie aanvaar het. In 1858 is hy getroud met 'n Skotse dame, Man Bryson (26 Desember 1836 tot 26 April 1929). Hulle het tien kinders (twee seuns en agt dogters) gehad van wie drie vroeg oorlede is.
In sy eerste gemeente raak hy betrokke in 'n teologiese geskil op grond van sy beweerde liberalisme (hy het hom sterk uitgespreek teen die destydse opwekkingsdienste) en ongeloof in die letterlike waarheid van die Bybel. Dit het sy skorsing in 1862 deur die Sinode tot gevolg gehad. Burgers beroep hom op die Kaapse Hooggeregshof en word gelyk gegee en as predikant herstel, nadat die Sinode se appèl ook by die Britse Geheime Raad misluk.
President van Transvaal
Pres. J.H. Brand van die Vrystaat, wat aanvanklik self uit Transvaal genader is om ook die presidentskap van die Z.A.R. op hom te neem en 'n federale unie tussen die twee susterrepublieke tot stand te bring, het Burgers aanbeveel as kandidaat vir die Transvaalse presidentskap wat juis in 1871 vakant geraak het ná die bedanking van M.W. Pretorius weens die Keate-uitspraak oor die Transvaalse suidwestelike grens. Terwyl die Hervormde Kerk sy kandidatuur gesteun het, is hy deur die NG Kerk, en veral ds. F. Lion Cachet teengewerk, sowel as deur die waarnemende president, D.J. Erasmus, en kmdt.genl. S.J.P. Kruger. Daar is egter die behoefte aan 'n "geleerde" president gevoel wat op 'n kritieke tydstip in die betrekkinge met Groot-Brittanje sterk en bekwaam sou kon optree. Daarop is Burgers met 2 964 teenoor 388 stemme bo William Robinson tot president verkies, en op 1 Julie 1872 op Pretoria ingesweer.
Burgers was 'n idealis wat in 'n "nationaal idee" en 'n verenigde Suid-Afrika onder 'n federale bestuur geglo het, hoewel nie bewys kan word dat hy dit onder eie vlag bedoel het nie. Aanvanklik was dit sy oogmerk om die republiek uit sy ekonomiese, geestelike en politieke afsondering te verlos deur vooruitgang te bevorder in die finansies, onderwys en handel, onder meer deur nuwe wetgewing en 'n spoorweg tussen Pretoria en Delagoabaai, en ten slotte om te voorkom dat die republiek deur die ongunstige Keate-uitspraak gebiedsverliese aan sy suidwestelike grense sou ly. Om die finansiële toestand te verbeter en waardelose papiergeld te vervang, het hy na Kaapstad gegaan en £50 000 by die Cape Commercial Bank geleen. Hy het ook die Lydenburgse goudvelde besoek en twee verteenwoordigers in die volksraad vir die sowat 500 Engelstalige delwers toegestaan.
In 1874 het hy die eerste Burgers-ponde van Transvaalse goud laat slaan waarop sy beeltenis en die landswapen gepryk het. Hy het Utrecht besoek waar daar onrus op die Zoeloegrens was, daarna Christiana waar die Keate-uitspraak beroering onder die swart mense gebring het. Hy was dikwels uit die hoofstad afwesig en in 1874 maande lank weens oorwerk en siekte uit diens. Teen die inmenging van sir Henry Barkly, die Kaapse goewerneur en Britse hoë kommissaris, in sy land se binnelandse sake oor die Keate-gebied, het pres. Burgers 'n hewige stryd gevoer en in Augustus 1874 het hy oor Barkly 'n diplomatieke oorwinning behaal met sy weerlegging (in 'n stuk van meer as 100 bladsye folio) van die Keate-uitspraak. Hy het die regte van die republiek op die suidwestelike grens gehandhaaf deur ooreenkomste in verband met grond afstand in die betwiste Keate-gebied met die swart kapteins te sluit, waardeur die republiek sy jurisdiksie bly uitoefen het asof die uitspraak nie bestaan het nie.
Ongewildheid
In 1874 het sy omstrede onderwyswet gevolg wat ná enige wysigings eers in 1876 onder W.J. van Gorkom as superintendent van onderwys in werking getree het, en waaronder E.J.P. Jorissen en J. A. Roorda-Smit onderwysers geword het in 'n gimnasium wat in 1876 met vier leerlinge begin het. Hy het die kulturele lewe in Transvaal bevorder deur die stigting van die blad De Volksstem in Pretoria in 1873, met J.F. Celliers as eerste redakteur, en deur 'n museum, 'n biblioteek, en 'n botaniese tuin waarin sy standbeeld vandag staan, te begin.
Tog het Burgers te veel op eie houtjie opgetree sonder om die volk genoegsaam in sy handelinge te ken. Onder die publiek was daar die mening dat sy onderwyswet in sy aanvanklike vorm die Bybel uit die skool neem en die kinders aan die kerk ontruk. Toe hy in 1874 die Transvaalse vlag en wapen verander en die Vierkleur vervang deur 'n oorhoekse rooi kruis op 'n blou veld, wat volgens hom die ou Potgietervlag was, het die burgers teen die veronagsaming van die tradisie in verset gekom en die vlag op verskeie plekke neergehaal. In 1875 herroep die volksraad die vlagwysiging in pres. Burgers se afwesigheid en dit het op sy beurt aan sy kant bitterheid en teenkritiek tot gevolg gehad.
Intussen was daar reeds 'n breuk tussen Burgers en sy burgers wat hom so eenparig tot president gekies het: hulle het teleurgesteld geraak met sy taktlose en oorhaastige optrede soos hy met hul behoudendheid en onontwikkeldheid; hy wou hoër vlieg as wat die republikeinse vlerke toegelaat het, en sy oorskatting van sy land se potensiaal het tot teleurstelling vir albei gevoer. Pleks dat hy die burgers, soos pres. Brand, om sy persoon verenig het, het pres. Burgers sy veroordeling en geringskatting van die Transvalers nie verberg nie. Sy liberale godsdienstige opvattinge, die beleid om homself deur liberale Hollandse amptenare te omring, sy minagting vir tradisie en gebrek aan kennis van die volk en sy omstandighede het ál meer verwydering en verdeeldheid veroorsaak sodat hy afgesonderd geraak het en die vertroue van sy mense verbeur het.
Europese besoek
Burgers was dikwels uit Pretoria afwesig, en tydens sy 14 maande lange verblyf in Europa (1875–76), waar hy in opdrag van die volksraad gehoop het om 'n spoorweglening van £300 000 te sluit en die republiek daar bekend te maak, het sy teenstanders veld gewen. Sy doel was om Pretoria met Lourenço Marques per spoor te verbind, die land ekonomies onafhanklik van die Britse kuskolonies te maak en buitelandse kapitaal te be trek vir die ontwikkeling van die potensiële rykdom aan grondstowwe. Hierdie ideaal het egter ingedruis teen die Britse federasiegedagte en die belange van die Britse kushandelaars. Daarom is sy reis van Britse kant dopgehou. Hy het Brittanje onderweg na die Vasteland aangedoen en die minister van kolonies, lord Carnarvon, ontmoet in wie hy vertroue gekry het. Hy het Nederland besoek en in Utrecht 'n eredoktoraat ontvang. Ook het hy België, Switserland en Portugal besoek waar ere-ordes aan hom toegeken is.
Hy het 'n spoorwegtraktaat met Portugal gesluit. In 1875 het Catharina van Rees in Bonn vir hom die Transvaalse volkslied, “Ken gij dat volk vol heldenmoed”, gedig en getoonset wat in 1876 vir die eerste keer in Arnhem gespeel is; in Nederland is in 1876 die Lebombo-spoorwegmaatskappy gestig met Transvaal as die grootste aandeelhouer, en die firma Insinger het onderneem om die lening te plaas. Die lening is egter slegs gesluit, en Burgers het hom daarna kritiek op die hals gehaal deur in Transvaal die indruk te skep dat dit ook volteken is, terwyl van die beoogde £300 000 in werklikheid net £90 000 gevind is.
In Leuven het Burgers 'n bestelling vir spoorwegmateriaal vir £63 000 geplaas en met België en Nederland traktate van vrede, vriendskap en handel gesluit. Met sy terugkoms het die landsomstandighede sy grootste spoorwegplanne in die war gestuur. Lord Carnarvon het intussen sedert Mei 1875 sy federasieplan vir Suid-Afrika van stapel gestuur en pres. Burgers het die waarnemende president, Piet Joubert, reeds gelas om 'n konferensie daaroor by te woon. Die volksraad het egter die onskendbaarheid van die Transvaalse onafhanklikheid as voorwaarde gestel en aangebied om net grense en sake met betrekking tot swart stamme te bespreek. Die konferensie in Suid-Afrika het weens die weerstand van die Kaapse regering teen federasie ewewel nie plaasgevind nie. Met die doel om Burgers se spoorwegplan te verongeluk, wat Transvaal buite die federasie sou hou en op die buiteland en weg van die Britse kolonies sou oriënteer, het Carnarvon egter besluit om Transvaal te annekseer. Indien die anneksasie slaag, sou dit hom die bykomende voordele besorg van die oplossing van die Transvaalse grenskwessies in die suidweste en suidooste en die insluiting van Zoeloeland sowel as die Oranje-Vrystaat binne Britse gebied. Afgesien van die ongewildheid van Burgers se spoorwegbelasting, het die gouddelwersgemeenskap in Oos-Transvaal wat pro-Brits en ten gunste van federasie was, in hul mondstukke soos The Gold Fields Mercury, The Transvaal Advocate en The Transvaal Argus, sterk kritiek uitgespreek oor die bestuur van die republiek.
Stryd teen Sekhukhune
Ook het die botsing met Sekhukhune ná sy opstand teen die regering in Mei 1876 die staatskas leeggemaak. Dit het 'n ongewilde oorlogsbelasting meegebring wat Burgers verplig was om in te stel, en het burgerlike ongehoorsaamheid in die hand gevoer. Pres. Burgers het gehoop dat 'n flinke oorwinning veiligheid, vertroue en sekerheid sou meebring, maar hy moes oorlog voer sonder die hulp van erkende militêre leiers soos Kruger en Joubert wat geweier het om die kommando's aan te voer. Hy het die fout begaan om in te stem om self as opperbevelhebber op te tree oor kommando's wat onder aanvoering van genl. N. J. Smit en oudpres. M.W. Pretorius nie goed saamgewerk het nie. Die aanvalle op Johannes en Sekhukhune se krale in Julie en Augustus 1876 het misluk; die kommando's het weggesmelt omdat mismoediges huis toe gegaan het en uiteindelik was dit 'n vrywilligerskorps onder kapt. C.H. von Schlickmann wat Sekhukhune so uitgeput het dat hy om vrede gevra het.
In sy afwesigheid tydens die veldtog is pres. Burgers se posisie op Pretoria en die dorpe, veral in Lydenburg, ondergraaf deur diegene wat die Britse gesag in Transvaal wou binnehaal. Die gouddelwers het die geleentheid benut om 'n Defence Committee te vorm wat die Britse regering om beskerming versoek het; Barkly het beledigende briewe aan Burgers geskryf waarin hy hom beskuldig het van 'n aanvalsoorlog teen Sekhukhune en wreedhede teenoor die inboorlinge, en voorgehou het dat Burgers se optrede 'n bedreiging vir die vrede en veiligheid van Brits-Suid-Afrika uitgemaak het. Carnarvon het vanuit Whitehall van die situasie gebruik gemaak om sir Theophilus Shepstone in Oktober 1876 na Transvaal te stuur met geheime opdrag om die republiek te annekseer. Die tydstip waarop Shepstone in Januarie 1877 met 25 berede polisie in Pretoria aankom, was vir pres. Burgers erg ongeleë; as gevolg van die burgers se weiering om die spoorweg- en oorlogsbelasting te betaal, en die druk van Transvaal se skuldeisers is die staatskas leeg, die staatsamptenare en die poskontrak onbetaald. Boonop was 'n presidentsverkiesing op hande waarin Paul Kruger hom tot groot teleurstelling en ontsteltenis van Burgers as kandidaat teen hom laat benoem het. Die inwoners was verdeel in 'n Burgers-, 'n Kruger- en 'n federasiegroep. 'n Hegte nasionale gevoel en patriotisme het ontbreek in 'n toestand waar die burgers gekant was teen hul president, die Zoeloes rusteloos aan die suidoosgrens was, en Burgers self magteloos in die situasie. Hy was verbitterd op sy eie mense en die opruiende vreemdelingelement, en het gevoel dat hy verlate en verraai is. Shepstone het geïntrigeer met Sekhukhune, die Zoeloes en die Britse federasie-voorstanders.
Colorado-staatsuniversiteit
Die Colorado-staatsuniversiteit (Colorado State University, CSU), is 'n openbare universiteit wat in Fort Collins, Colorado, VSA  geleë is. Die universiteit is tot stand gebring by wyse van 'n toegif van grond deur die staat, en is die vlagskip universiteit van die Colorado staatsuniversiteit-stelsel.
Thomas François Burgers
Stryd teen Sekhukhune
Shepstone het steun gevind vind by Burgers se eie staatsekretaris, N.J.R. Swart, wat 'n dubbele rol gespeel het, en het 'n draaltaktiek gevolg. Shepstone het 'n kommissie oor die Britse "griewe" te woord gestaan en Burgers was spoedig daarvan bewus dat hy gekom het om die land te annekseer. Daarop het hy probeer om die geopperde griewe uit die weg te ruim deur ter elfder ure op hervormings aan te dring. Burgers roep hierna die volksraad byeen, maar verswyg teenoor die raad Shepstone se anneksasiedoel; hy probeer die finansies hervorm, die vrede met Sekhukhune reël, en federasie (waarteen die meerderheid van die burgers en die volksraad gekant was) bespreek. Burgers het in dié kritieke tyd Shepstone gebruik om sy eie posisie te versterk. Hy het aangevoer dat die republiek met hom val of staan; hy beskuldig sy burgers in die teenwoordigheid van Shepstone van inherente swakheid, geesloosheid, onkunde, die neiging tot regeringloosheid, onbekwaamheid, blindheid, demoralisasie, opstand en konserwatisme — asof hulle met oop oë hul onafhanklikheid self ondergrawe.
Colorado-staatsuniversiteit
In 2004 was die inskrywingsgetal ongeveer 33,877 studente, insluitende residensiële en nie-residensiële studente. Die universiteit beskik oor ongeveer 2,000 fakulteite wat in agt kolleges en 55 akademiese departemente verdeel is. B.A. grade word in 65 studievelde aangebied, met onderwysgrade in 55 studievelde. Die Colorado-staatsuniversiteit verleen tans doktorale grade in soveel as 40 studievelde.
Thomas François Burgers
Stryd teen Sekhukhune
Hy het Shepstone se besware aanvaar as gegrond en stel as redmiddel óf die aanvaarding van Britse gesag óf 'n kolossale hervorming deur "beskaafde" wette (wat die veroordeling van die Grondwet en staatsinstellinge impliseer) en die uitvoering daarvan. Deur sy blyke van swakheid en ondiplomatiese hantering van 'n netelige situasie het hy in die eerste maande van 1877 in Shepstone se hande gespeel. Die volksraad het sy nuwe Grondwet aanvaar wat voorsiening gemaak het vir meer mag vir die president, 'n sterker uitvoerende raad bestaande uit departementshoofde, beter finansiële en polisiebeheer en 'n hooggeregshof waarin die Kaapse advokaat J.G. Kotzé as hoofregter aangestel sou word. Kruger is onder die nuwe Grondwet (wat in 1882 weer prysgegee sou word) tot adjunkpresident verkies. Die "hervormings" het Shepstone nie tevrede gestel nie; om sy saak te versterk, laat hy Sekhukhune oprui, en dreig hy met die Zoeloe-gevaar. Britse troepe was ook reeds op die grense. Burgers laat 'n wet teen verraad aanneem en weiering om belasting te betaal word tot hoogverraad verklaar. Hy het egter self geen vertroue in sy skielike veranderinge gehad nie en verklaar privaat dat die val van die republiek onvermydelik is, en dat hy federasie onder Britse vlag as die enigste eervolle uitweg beskou; maar die anneksasie nie. Dit wou hy verhoed. Hy staan magteloos, erken dat sy kandidatuur verdeeldheid bring en beskuldig Kruger van troubreuk. Op 9 April 1877 kom die uitvoerende raad byeen met die wete dat Shepstone die republiek sou annekseer. Daar word besluit om te protesteer teen Shepstone se daad en om Kruger en Jorissen as kommissie af te vaardig om die republiek se regte in die buiteland te gaan bepleit.
Die anneksasie van Transvaal
Daarna stel Burgers 'n kort formele protes op 11 April 1877 op wat tesame met die uitvoerende raad se besluit met Shepstone se proklamasie uitgewissel word. Die dag daarna is die Britse vlag in Pretoria gehys. Vir Burgers was die anneksasie 'n diplomatieke nederlaag en die einde van sy politieke loopbaan. By sy vertrek in Mei 1877 na Kaapstad was hy verarm, veral omdat sy persoonlike vermoë in die belang van die staat verpand was — 'n ligpunt in sy optrede en bedoelinge. 'n Jaarlikse pensioen van £500 sou later van Britse kant uit die Transvaalse staatskas aan hom uitbetaal word mits hy van Transvaal wegbly, maar sou by die aanvaarding van 'n ander betrekking verval. Allerlei gissinge en onplesierige verwyte ontstaan hieroor, en uit Transvaal is beskuldigings van verraad gehoor wat by Burgers 'n diepe verbittering wek teenoor die Transvalers wat hy van ondankbaarheid, onkunde en agterlikheid beskuldig. Hy ontwyk in 1878 aanraking met die tweede deputasie (Kruger en Joubert) by wie hy deur Joubert self uitgenooi word om as derde lid aan te sluit, wys advies en hulp in die belang van Transvaal van die hand, verkleineer Kruger, raai die Boerevoormanne aan om in die anneksasie te berus en hulle "denkbeeldige" griewe teen Brittanje te laat vaar. Hy verklaar dat hy in federasie onder Britse vlag 'n oplossing vir die Transvaalse probleme sien, en spreek sy twyfel uit of die Transvalers verdien om 'n onafhanklike volk te wees. In 1881 het hy skepties gestaan teenoor die herwinning van die vryheid van die republiek.
Sy latere lewe
Burgers boer aanvanklik met volstruise op die plaas De Dammen, in die distrik Hanover; in April 1879 boer hy op 'n huurplaas Zoetvlei in die distrik Richmond, en trek vandaar na Schanskraal in dieselfde distrik waar hy ernstig siek word aan 'n pynlike en ongeneeslike siekte. Hy word na die dorp Richmond vervoer waar hy in 1881 op Richmond in die Karoo onder armoedige omstandighede sterf. Sy oorskot word in 1888 na die plaas Zoetvlei oorgebring, en die feestelike opening van die Delagoabaaispoorweg, wat eers Burgers se ideaal was, word hy op 26 November 1895 deur die regering van die ZAR herbegrawe in die Ou kerkhof, Pretoria. Ná die dood van sy vrou in April 1929 word ook sy daar ter ruste gelê en 'n granietmonument oor die graf geplaas.
Die dorp Burgersfort is na hom vernoem.
Waardering
As mens was Burgers aantreklik van voorkoms en aangenaam; 'n idealis, maar eersugtig en strydlustig. Hy word die slagoffer van omstandighede wat hom oor die hoof groei en slaag nie daarin om die pioniersmentaliteit van die Transvalers te verstaan nie. Hy pas daar nie in sy omgewing nie; omdat hy sy tyd ver vooruit is, verloor hy sy invloed en word 'n verdelende pleks van 'n verenigende faktor in die vyf jaar dat die republiek onder sy leiding staan. Hoewel hy 'n goeie redenaar met ’n aantreklike persoonlikheid was, was hy ook taktloos, uitdagend, aggressief en onversigtig in sy uitlatings, en het hy spoedig in die kerklike stryd tussen ortodoksie en liberalisme beland wat destyds in die Kaapse NG Kerk aan die gang was. Hy was krities teenoor die tradisionele kultuur en radikaal in sy teologiese beskouinge. Hy het geglo dat nie alles in die Heilige Skrif Gods Woord is nie en dat die meeste Bybelverhale “onwaarskynlik en ongeloofwaardig” is. Jesus se absolute sondeloosheid en liggaamlike opstanding en 'n ewige straf, het hy betwyfel. Hy het die kerk beskou as 'n menslike instelling en geloof as iets subjektiefs. Vir hom was die laaste geloofsgrond eie insig, rede en gewete, godsdiens 'n lewensbeginsel en die mens ’n draer van die sedelik goeie. Ds. Burgers het nie die innig religieuse, die wese van sonde (vir die mens deur God gewil) en die waaragtige bekering in sy preke beklemtoon nie.
Skryfwerk
Hy skryf nog in Nederlands en publiseer tussen 20 September 1866 en 1869 in Het Volksblad sketse oor sy ondervindings in en rondom die pastorie op die dorp Hanover. Sy bedoeling met die sketse is hoofsaaklik om probleemtoestande op maatskaplike en kerklike gebied te hekel en te bestry. Die sketse is geskryf in die styl van die romanties-realistiese Nederlandse prosakuns van die negentiende eeu, soos beoefen deur skrywers soos Nicolaas Beets, Cornelis van Koetsveld en andere. Deur die beskrywings kry die hedendaagse leser ook ’n insiggewende kykie in die kultuur en gebruike van die tyd. Die sketse is met ’n fyn en skerpsinnige hand geteken en getuig van besondere talent en waarnemingsvermoë, waarin simpatie nooit verloor word met die gehekelde tipes nie. Die dialoog is lewendig en deurgaans in die algemene spreektaal (hoofsaaklik vroeë Afrikaans) weergegee. Dit kan beskou word as ’n onbetwisbare hoogtepunt in die prosa van sy tyd. Abraham H. de Vries wys daarop dat hierdie verhale, ’n eeu voor die Sestigers, reeds op betrokke manier die kleurkwessie aanraak.
Die eerste twaalf sketse is so baie gelees dat die uitgewer dit in 1867 bundel en as Toneelen uit ons dorp met subtitel Schetsen uit ons dagelijksch leven publiseer. Die boek word in 1882 in Den Haag herdruk en van ’n voorwoord voorsien deur sy privaatsekretaris tydens sy politieke loopbaan, Theodore Marie Tromp. De dorpsbewoner zelf is die eerste skets, waarin die tipiese dorpsbewoner geskilder word en onder andere hulle siel beskryf word as eerder soos ’n dam as ’n fontein, aangesien hulle baie meer bekommerd is oor wat hulle ontvang as oor wat hulle gee. Ons dorp teken die aktiwiteite wat alles rondom die kerk gesitueer is, of dit nou partytjies en onthale of strafsittings is, en kontrasteer dit dan met die swart lokasie buite die dorp, waar die inwoners saans hulle “goera” tokkel vir die dans, soos die Israeliete van weleer hulle lier in Babilon getokkel het. Daar is twee sketse oor Ons dorpsbewoners waarin hy die dorpstipes uitbeeld, soos die predikant, die ouderling, die koster, die magistraat, die winkelier, die agent, die stadsklerk, die drentelaar, die rentenier, die markmeester en die Khoi en swart man. Die kerklike tipes kom die slegste af van die uitbeelding, waar die ortodokse dominee glad nie rede gebruik in sy interpretasie van die Bybel nie en die skynheilige ouderling pepermente suig om sy gebruik van drank te probeer verbloem. Die magistraat word geteken as van Skotse oorsprong en die winkelier as die tipiese Jood. Hierdie bewoners word dan geskets in hulle daaglikse wandel en optrede in die heersende toestande in sketse soos Met Nachtmaal, Huisbezoek, By het krankbed, By het sterfbed, De Wonderdoctor, Nieuwe Toestanden en Licht en Schaduw. Die stukke is deurgaans geestig en satiries, soos byvoorbeeld in die beskrywing van huisbesoek, waar die welgestelde inwoners gereeld besoek word om na die welstand van hulle siele te verneem, maar die armes of siekes nooit besoek word nie. Die sterwende op die sterfbed vermaan die geestelikes om nie onderlinge twis oor dogma met godsdiensywer te verwar nie en eerder toe te laat dat die liefde van God in hulle hart woon, wat die groot tekort in die geestelike omgang duidelik uitlig. In Licht en schaduw en Nieuwe Toestanden word gespot met die Afrikaner van Franse afkoms (neef Piet) wat in ’n poets oortuig word dat hy uit die Franse adelstand stam en daar ’n groot rykdom en titel in Frankryk op hom wag as hy maar die verlore dokumente in die hande kan kry. Sy uitspattige gedrag en grootdoenery daarna kom natuurlik tot ’n val.
In 2004 word meeste van hierdie verhale, saam met ’n tiental verhale wat in Het Volksblad verskyn het maar nie voorheen in boekvorm nie, in Nederland onder die titel Dorp in het onderveld: Zuid-Afrikaanse verhalen gepubliseer. Dit vorm deel van ’n reeks van tekste uit die negentiende eeu en is vergesel van ’n nawoord van Olf Praamstra, waarin hy die leser nie net inlig oor die agtergrond van die werk en die skrywer nie, maar ook die aandag vestig op die lewenskragtige Nederlandse letterkunde wat in die negentiende eeu in Suid-Afrika bestaan het. Die voorheen ongebundelde sketse sluit in “Op een Bruiloft”, twee sketse oor De zending, Een Boeren Bazaar, Een jagt party (twee sketse), De Katechisasie, De Broederlijke Conferentie, Kersdag en Nieuwjaar en Achter de Schermen. Hierdie sketse is nie minder gevat en oorspronklik as die voorheen gebundeldes nie en beeld die dorpsbewoners op geestige en raak manier in hulle doen en late uit. De Broederlijke Conferentie wemel byvoorbeeld van predikante, ouderlinge, armversorgers en ander vernaamdoeners, maar die verrigtinge is alles behalwe broederlik. Die fokus is om andersdenkendes by te kom en die self as meer geregverdig in denke aan te bied. Die foute van die dorpsbewoners word duidelik belig en berispe, sonder om te hard te wees, terwyl in al die sketse die humoristiese vlak onder die oppervlak lê.
Charlotte Brontë
Charlotte Brontë (21 April 1816 - 31 Maart 1855) was 'n Engelse skryfster en het bekend geraak na die publikasie van haar boek Jane Eyre. Sy was deel van die Brontë-familie en het ook die skuilnaam Currer Bell gebruik.
Lillian Albertson
Lillian Albertson (6 Augustus 1881 – 24 Augustus 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Greatest Show on Earth (1952) en The Ten Commandments (1956), en in die televisiereekse The Cisco Kid (1950) en Summer Theatre (1953).
Arabies-Israeliese konflik
Die Arabies-Israeliese konflik is 'n term wat gebruik word om die spanning en openlike vyandighede tussen die Arabiese lande (in die Midde-Ooste en Noord-Afrika) en Israel te beskryf. Die konflik heers al sedert 1948.
Agtergrond
Die Arabies-Israeliese konflik het begin oor vroeër spanning tussen die Arabiese en Joodse gemeenskappe in die Britse mandaat van Palestina, met die opkoms van twee nasionalistiese bewegings: die Sioniste-beweging onder Jode en Palestynse/Arabiese nasionalisme onder die Arabiere. Die etniese konflik was ook 'n gevolg van die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk, wat spanning oor die afbakening en eienaarskap van die gebied geskep het. Terwyl die Joodse volk die gebied as hulle historiese tuisland, Israel, gesien het, het die Pan-Arabiese beweging Palestina as Moslem-grondgebied beskou.
Gebeure
Die moderne konflik begin in 1948 met die Arabies-Israeliese oorlog in parallel met die skepping van die Israelse staat deur die Jode. Later, met die verloop van die oorlog, bring die Arabiese Liga 'n Palestynse regering in die Gasastrook tot stand. Israel het die 1948-oorlog gewen en die Palestynse regering is na Kaïro in Egipte verskuif. Hulle is nie toegelaat om na Gasa terug te keer nie en het geleidelik minder belangrik geword, totdat dit in 1959 deur die Egiptiese president Nasser geskrap is.
In 1964 is nog 'n Palestynse politieke organisasie, die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PBO) deur Yasser Arafat gevorm. In 1967 raak die Arabiese lande en Israel in die Sesdaagse Oorlog slaags, wat tot die Israelse oorname van die Gasastrook, die Sinai-skiereiland van Egipte, die Wesoewer van die Jordaanrivier en Golanhoogland van Sirië lei. Kort daarna begin Jordanië, Egipte en die PBO met 'n lae-vlak uitputtingsoorlog, wat van 1967 tot 1970 duur, met geen beduidende voordele aan enige van die kante nie.
In 1973 breek die Jom Kippoeroorlog uit. Dit eindig met groot lewensverlies, maar geen territoriale veranderinge nie. Desnieteenstaande het Egipte en Sirië later op 'n oorwinning aanspraak gemaak.
Oor die jare het die konflik verander van 'n grootskaalse Arabies-Israeliese konflik tot 'n meer plaaslike Israeli-Palestynse konflik, al stem die Arabiese wêreld en Israel nog glad nie oor dié grondgebied met mekaar saam nie.
1282
Die jaar 1282 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 82ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Berber
Berber kan na een van die volgende verwys:
Charlie Chaplin
Charlie Chaplin (1889–1977) was 'n Britse rolprentakteur en -regisseur wat in die 1920’s, hoofsaaklik in die VSA, in komiese stilrolprente opgetree het. Hy was een van die mees buitengewone akteurs en filmmakers van die twintigste eeu. Hy was te sien as 'n komieklike karakter met ’n snorretjie, bolhoed en kierie wat snaaks geloop het met sy hakke na mekaar en tone na buite gedraai. Die "Little Tramp", 'n innemende figuur in 'n groot broek, styfpassende jas, hardebolhoed wat te klein was vir sy kop, bamboeskierie, skroefstrikdas en verspotte klein snorretjie, was in 1913 op die ingewing van die oomblik geskep, maar het 'n internasionaal erkende filmikoon geword.
Watsonia versfeldii
Watsonia versfeldii is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Piketberg en Portervilleberge. Daar is 'n paar klein verspreide, subpopulasies maar daar is geen bedreigings vir die plant nie.
Charlie Chaplin
Meester van die stilfilmgenre, het Charlie Chaplin die hoofrol vertolk in klassieke rolprente soos The Kid (1921), The Gold Rush (1925), City Lights (1931) en Modern Times (1936). Alhoewel hy aanvanklik nie in praatrolprente wou speel nie, het hy The Great Dictator (1940), Monsieur Verdoux (1947) en Limelight (wat in 1952 voltooi is, maar eers twee dekades later vrygestel is weens politiese en regstwis in Koueoorlog-Amerika) gemaak.
Leeu (sterrebeeld)
Die Leeu (Latyn: Leo) is ’n sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde. Sy simbool is (Unicode ).
Sterre
Die Leeu bevat baie helder sterre. Regulus (Alpha Leonis) is ’n blou-wit hoofreeksster met ’n magnitude van 1,4 en is 77,5 ligjare van die Aarde af. Dit is ’n dubbelster wat deur ’n verkyker sigbaar is; die sekondêre ster se magnitude is 7,7. Die naam Regulus beteken "klein koning". Die Leeu se stert, Denebola (Beta Leonis), is aan die ander kant van die sterrebeeld geleë. Dit is ’n blou-wit ster met ’n magnitude van 2,1 en is 36 ligjare van hier af. Die naam Denebola beteken "die leeu se stert".
Charlie Chaplin
Lewensgeskiedenis
Charles Spencer Chaplin is op 16 April 1889 in Londen gebore. Sy kindertyd was gekenmerk deur nypende armoede. Albei sy ouers was verskeidenheidskunstenaars en die klein seuntjie kon amper dans voor hy kon loop en sing voor hy kon praat. Sy pa was 'n alkoholis wat die gesin verlaat het en aan sy verslawing oorlede. Sy ma se geestesonstabiliteit het haar onbevoeg gemaak om na haar kinders om te sien, wat daartoe gelei het dat Charlie en sy broer vir 'n rukkie in 'n weeshuis gebly het.
Leeu (sterrebeeld)
Sterre
Algieba (Gamma Leonis) is ’n dubbelster met ’n derde, optiese komponent; die primêre en sekondêre sterre kan deur ’n klein teleskoop van mekaar onderskei word en die derde ster is deur ’n verkyker sigbaar. Die primêre ster is ’n geel reusester met ’n magnitude van 2,3 en die sekondêre ster is dieselfde tipe, maar het ’n magnitude van 3,6; hulle het ’n tydperk van 600 jaar en is 126 ligjare van die Aarde af. Die derde ster, wat nie met hulle verbind is nie, 40 Leonis, is ’n geel ster met ’n magnitude van 4,8. Algieba beteken "die voorkop". Delta Leonis, of Zosma, is ’n blou-wit ster met ’n magnitude van 2,6 en is 58 ligjare weg. Epsilon Leonis is ’n geel reusester met ’n magnitude van 3 en is 251 ligjare van die Aarde af.
Daar is verskeie ander helder en dubbelsterre in die Leeu. Zeta Leonis (Adhafera) is ’n optiese driedubbele ster. Die helderste ster is ’n wit reus met ’n magnitude van 3,4 en is 260 ligjare weg. Die tweede helderste ster, 39 Leonis, is suid van hom en het ’n magnitude van 5,8. 35 Leonis is noord van hulle en het ’n magnitude van 6. Iota Leonis is ’n dubbelster wat met die blote oog soos ’n geel ster met ’n magnitude van 4 lyk. Die stelsel, wat 79 ligjare van die Aarde af is, se komponente het ’n magnitude van 4,1 en 6,7. Nog twee sterre met name is Rasalas (Mu Leonis) en Chertan (Theta Leonis).
Clathria myxilloides
Clathria myxilloides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Leeu (sterrebeeld)
Sterre
Die Leeu huisves ook ’n helder veranderlike ster, die rooi reus R Leonis. Dit is ’n Mira-veranderlike met ’n minimum magnitude van 10 en ’n normale maksimum magnitude van 6 (wat soms tot 4,4 verhelder). R Leonis, wat 330 ligjare van die Aarde af is, het ’n tydperk van 310 dae en ’n deursnee van 450 keer dié van die Son.
Clathria myxilloides
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
Leeu (sterrebeeld)
Sterre
Die ster SDSS J102915+172927 (Caffau se Ster) is ’n populasie II-ster in die galaktiese halo van die Melkweg. Dit is sowat 13 miljard jaar oud en dus een van die oudste sterre in die sterrestelsel. Dit het die laagste metaalinhoud van enige bekende ster.
Diepruimtevoorwerpe
Die Leeu bevat baie helder sterrestelsels. Die bekendstes is Messier 65, M66, NGC 3628, M95, M96 en M105; die eerste drie vorm die Leeu-drietal, ’n groep van drie sterrestelsels. Die Leeu-ring, ’n wolk van waterstof en helium, is in ’n wentelbaan om twee sterrestelsels wat in die sterrebeeld voorkom.
M95 en M96 is albei spiraalstelsels wat 20 miljoen ligjare van die Aarde af is. Hoewel hulle as dowwe voorwerpe sigbaar is deur klein teleskope, kan hul struktuur net deur groot instrumente gesien word. M95 is ’n staafspiraalstelsel. M105 is sowat een graad van M95 en M96 af; dit is ’n elliptiese sterrestelsel met ’n magnitude van 9 en is ook sowat 20 miljoen ligjare van hier af.
NGC 2903 is ’n staafspiraalstelsel wat in 1784 deur William Herschel ontdek is. Dit stem baie met die Melkweg ooreenstem wat grootte en vorm betref. Dit is sowat 25 miljoen ligjare van die Aarde af. Dit het ’n streek waar talle nuwe sterre gevorm word, waarskynlik vanweë die teenwoordigheid van die stowwerige staaf, wat skokgolwe deur sy rotasie stuur na ’n gebied met ’n deursnee van 2 000 ligjare. In die buitestreke van die sterrestelsel is baie oop sterreswerms.
U1.27 (ook bekend as die Huge-LQG), die grootste bekende struktuur in die heelal, word ook in die Leeu aangetref.
Mitologie
Die Leeu is een van die vroegste erkende sterrebeelde, aangesien daar bewyse is dat die Mesopotamiërs in 4000 v.C. al ’n soortgelyke konstellasie gehad het. Die Perse het die sterrebeeld Ser of Shir genoem; die Turke Artan; die Siriërs Aryo, die Jode Arye en die Indiërs Simha, wat alles "leeu" beteken. In Babiloniese sterrekunde is dit UR.GU.LA (die "Groot Leeu") genoem.
In die Griekse mitologie is die Leeu verbind met die leeu wat Hercules tydens sy Twaalf Take doodgemaak het en wat daarna in die lug geplaas is.
1283
Die jaar 1283 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Charlie Chaplin
Lewensgeskiedenis
Op die jeugdige ouderdom van sewe het Charlie vir 'n jaar lank saam met 'n verskeidenheidsstuk, The Eight Lancashire Lads, getoer. Hy het presies twee maande formele opleiding ontvang toe sy ma weereens in 'n geestesinrigting opgeneem is en Charlie gelaat het om vir homself op straat te sorg. Sy eerste vollengte film, The Kid (1921) het sy Dickense bestaan met die eeuwisseling weergegee.
Chaplin het besluit om op dieselfde manier as sy ouers 'n bestaan te voer en het uiteindelik by die bekende Fred Karno geselskap aangesluit. Terwyl hy saam met die geselskap in Amerika getoer het, het Mack Sennett van Keystone Films hom raakgesien het die geleentheid gebied om in kort films in Kalifornië te speel. Sy salaris was 'n beduidende $150 per week en hy het in sy eerste jaar 35 films gemaak. Teen Februarie 1916 was hy so gewild dat Mutual hom $10 000 per week aangebied het. In 1919 het hy United Artists saam met sy goeie vriend Douglas Fairbanks, en twee ander filmlegendes, Mary Pickford en D. W. Griffith, gestig.
Sy swakheid vir jong vroue het deur sy lewe aansienlike openbare kritiek uitgelok. Hy is twee keer met 16-jarige meisies getroud en van hulle geskei. Die eerste was Mildred Harris, met wie hy in 1918 getroud is, en die tweede was Lita Grey, met wie hy in 1924 getroud is. Sy derde vrou was Paulette Goddard. Met sy vierde vrou, Oona (Eugene O'Neil se dogter) het hy blywende geluk gevind.
Tydens die veertigerjare het hy 'n slagoffer van die Amerikaanse vrees vir Kommunisme geword. The Great Dictator (1940) en Monsieur Verdoux (1947) het onpopulêre sosiale kommentaar gelewer en hy is deur die On-Amerikaanse Komitee ondersoek. 'n FBI-ondersoek wat uiteindelik 'n 2 000-bladsy-dokument oor Chaplin geword het, kon geen bewyse vind dat hy 'n Kommunis is nie. Chaplin wat genoeg gehad het van die Rooivrees-heksejag het besluit om hom in Switserland te vestig. Hy het net een keer in 1972 na Amerika teruggekeer om 'n eretoekenning te ontvang. Hy is op Kersdag 1977 in Corsier-sur-Vevey, Switserland oorlede.
Riggisberg
Riggisberg is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 2 491 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Kiritimati
Kiritimati, ook bekend as Kersfeeseiland,is 'n atol in die Stille Oseaan en is deel van die Republiek Kiribati. Die eiland is 232 km (144 myl) noord van die ewenaar, 2 160 km (1 340 myl) suid van Honolulu en 5 360 km (3 330 myl) wes van San Francisco geleë. Die eiland is in 1537 deur die Spaanse ekspedisie van Hernando de Grijalva ontdek. Dit is ook deur James Cook op 24 Desember 1777 besoek.
Groot-Brittanje het in 1957 waterstofbomme hier laat ontplof en Amerika het ook in 1962 hier kerntoetse gedoen.
Alix Wilton Regan
Alix Wilton Regan (gebore 26 Januarie 1986) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Wife (2017) en in die televisiereeks The Brave (2017).
Ranavalona III
Ranavalona III (22 November 1861 – 23 Mei 1917) was van 30 Julie 1883 tot 28 Februarie 1897 die laaste monarg van die Koninkryk Madagaskar. Haar bewind is gekenmerk deur voortdurende en eindelik vrugtelose pogings om Frankryk se koloniale planne teen te staan.
Bewind
As jong vrou is Ranavalona uit verskeie andriana (adellikes) gekies om koningin Ranavalona II ná haar dood op te volg. Sy het nes die koninginne voor haar ’n politieke huwelik met die eerste minister aangegaan. Dié het die koninkryk se algemene en buitelandse sake behartig.