cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voorvaderaanbidding
Voorvaderaanbidding in die Chinese kultuur
Voorvaderaanbidding was vroeër 'n belangrike ritueel vir alle Chinese, wat daagliks of twee keer per maand uitgevoer is (op die 1ste en 15de dag van elke maand van die Chinese kalender). Offerandes word ten minste vier keer per jaar gemaak, dit is op chuxi, qingming, ullambana en chongyang. Sedert globalisering en kerstening het voorvaderaanbidding onder die Chinese minder algemeen geword. In die verlede het byna alle Chinese voorvaderaanbidding beoefen en elke gesin het sy eie vooroueraltaar by die huis gehad. Elke oggend en aand is drie wierookstokkies voor die altaar verbrand. In Hongkong is daar 'n gebruik om sewe wierookstokkies aan te steek in plaas van drie.
Tydens die ritueel word tradisionele Chinese musiek uitgevoer en 'n draakdans, leeudans, qilin-dans of suili-dans word gehou. Dan word vuurwerke afgevuur. 'n Gebraaide speenvark, 'n stuk varkvleis, 'n stuk beesvleis of 'n stuk lam word vir die voorvaders aangebied. Meisies geklee in wit en met hul hare in 'n bolla bring vyf soorte graan na die offertafel. Dragoffers en wierookoffers word voor die voorvaderaltaar, sitang of familiegraf gemaak.
Benewens die voorouers met dieselfde familienaam, word die voorouers van alle Chinese ook vereer. Dit is Yandi, Huangdi, Leizu, Xia Yu, Chuanzuwang en Congerdi.
Bhimrao Ramji Ambedkar
Bhimrao Ramji Ambedkar (Marathi: भीमराव रामजी आंबेडकर [bʱiːmraːw raːmdʑiː aːmbeːɽkər]; 14 April 1891 – 6 Desember 1956), algemeen bekend onder die naam Babasaheb Ambedkar, was 'n Indiese regsgeleerde, ekonoom, politikus en gelykheidsvegter wat aksie teen die diskriminasie en ongelyke behandeling van die Onaanraakbare (Dalite) geneem het. Sy bekering tot Boeddhisme in 1935 het tot die stigting van die Boeddhistiese Dalitbeweging gelei. Verder het hy 'n rol in die stryd vir vroueregte en die arbeidersbeweging gespeel. Hy was die eerste minister van justisie in die onafhanklike Indië en hy word herken as die mees vooraanstaande vormer van die Grondwet van Indië.
Voorvaderaanbidding
Voorvaderaanbidding in die Chinese kultuur
Wierook, dooiegeld, papierbegrafnisartikels, vrugte en ander kos word ook vir die voorvaders in hierdie ritueel aangebied. Die papierware word voor die familiegraf verbrand en die ander offermateriaal word voor die voorouerborde en die familiegraf geplaas.
Die groot opoffering aan die voorvaders (gewoonlik op vakansiedae en herdenkings gedoen) volg 'n vaste volgorde, hoewel dit nie meer deur almal gevolg word nie.
Sommige gesinne hou elke jaar twee groot offers wat die "twee offers van lente en herfs" (春秋二祭) genoem word. Die eerste is die Lenteoffer (春祭) en word gewoonlik tydens Qingming-fees gehou; en die tweede word die Herfsoffer (秋祭) genoem en word gewoonlik in die sewende maan van die Chinese kalender gehou.
Deesdae word allerhande moderne tegniese toerusting ook van papier gemaak om aan die oorledene te bied.
Romano Guardini
Romano Guardini (Verona, 17 Februarie 1885 – München, 1 Oktober 1968) was 'n Duitse katolieke priester, teoloog en filosoof. Hy word gebore in 'n Italiaanse gesin, maar woon en werk gedurende sy hele lewe in Duitsland. Guardini promoveer as teoloog aan die universiteit van Freiburg. Tussen 1923 en 1939 was hy hoogleraar vir godsdiensfilosofie en katolieke wêreldbeskouing in Berlyn. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog onderbreek hy noodgedwonge sy professoraat. Ná die oorlog word hy hoogleraar te Tübingen.
Jean Kent
Jean Kent (29 Junie 1921 – 30 November 2013) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Caravan (1946), Sleeping Car to Trieste (1948), The Inheritance (1950), en The Browning Version (1951).
Voorvaderaanbidding
Voorvaderaanbidding in ander Oos-Asiatiese kulture
As gevolg van die verspreiding van Chinese kulture honderde jare gelede, is voorvaderaanbidding in Korea, Japan en Viëtnam vandag nog baie belangrik. Baie politeïstiese Chinese minderhede beoefen ook voorvaderaanbidding.
Romano Guardini
Priesterroeping en studie
Guardini studeer eerste skeikunde (Tübingen) en ekonomie (Münster), maar hy was nie suksesvol in hierdie studies nie. Gedurende die tydperk worstel hy ook met die sin van die bestaan. Na 'n vesrskil met die kritiek op die Godsbewussyn van Kant besef hy dat hy sy geloof verloor het. Hy beleef 'n bekeringsoomblik, en streef daarna na volle oorgawe aan die godsdiens. Hy besluit om as priester te kwalifiseer. Hiervoor gaan hy teologie studeer in Freiburg, en na hierdie studie meld hy hom aan by die kweekskool van Mainz. Op 28 Mei 1910 word hy as priester ingesweer.
In 1915 promoveer hy in Freiburg met 'n proefskrif oor die verlossingsleer van Bonaventura (Giovanni di Fidanza).Bonaventura is by uitstek 'n mistieke godsgeleerde, wat in lyn is met die Augustynse Godsleer, 'n sterk band sien tussen God en die mens.
Werk aan 'n nuwe wêreld
In 1920 kry hy studieverlof om in Bonn sy habilitasie te gaan doen, weereens oor Bonaventura. Hy doseer daarna in godsdiensfilosofie en katolieke wêreldbeskouings in Berlyn. Guardini voer egter vanaf 'n jeugdige ouderdom 'n hewige stryd teen depressie (Vom Sinn der Schwermut (1928)). In die laatste jare van syn lewe sou hierdie problem vererger.
In deselfde periode (1923-1939) is Guardini verbonde aan die Quickborn jeugbeweging van Burg Rothenfels aan die Main. Hier probeer hy by die jeug 'n nuwe bewussyn aan te kweek in terme van hulle katolieke identiteit. Sy Werkwochen (spel, sport, teologiese onderrig en besinning) word bekend. In sekere sin is Burg Rothenfels 'n proefplek vir sy gedagtegoed. In 1939 word Guardini deur die aksies van die Nazi’s vervroeg met emeritaat gestuur. Burg Rothenfels word gekonfiskeer. Guardini word verbied om lesings aan te bied. Die Tweede Wêreldoorlog word 'n produktiewe tyd vir sy skryfwerk.
Die einde van 'n tydperk
Die Tweede Wêreldoorlog traumatiseer Duitsland. Verskeie vrae word gestel oor hoe 'n beskaafde volk hierdie verskrikking kon laat gebeur. Daar ontstaan 'n persepsie dat die ideaal van die moderne, redelike, humanitêre mens ten einde gekom het. Guardini is deur die oorlog verander. Hy is van mening dat die katastrofe met Hitler die uiting en 'n voorbode is van die einde van 'n tydperk en terselfdertyd die angswekkende begin van 'n nuwe tydperk is. Hy herlei hoe dit alles wel moes gebeur in die raamwerk van die toenmalige kultuurgeskiedenis. Hierdie sit hy uiteen in sy essay Das Ende der Neuseit (1950), maar in die entosiasme van die weeropbou vind sy denke weinig weerklank.
Werke
'n Seleksie uit sy oeuvre:
Annette Kerr
Annette Kerr (2 Julie 1920 – 23 September 2013) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Murder Most Foul (1964) en in die televisiereekse The Avengers (1961), The Golden Age (1967), en 2point4 Children (1991).
Mycale subclavata
Mycale subclavata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Rooikloofpas
Die Rooikloofpas is net buite Sutherland op die R356-streeksroete na Matjiesfontein.
40 Wall Street
40 Wall Street, ook bekend as The Trump-gebou, is 'n 283 meter hoë Neogotiese wolkekrabber aan Wallstraat tussen Nassau- en Williamstrate in die Finansiële Distrik van Manhattan in New York Stad. Die gebou, wat in 1929–1930 as die hoofkwartier van die Manhattan Company opgerig is, was oorspronklik bekend as die Bank of Manhattan Trust-gebou, en ook as die Manhattan Company-gebou, totdat sy stigterhuurder saamgesmelt het om die Chase Manhattan Bank te vorm. Dit is ontwerp deur H. Craig Severance in samewerking met Yasuo Matsui en Shreve &amp; Lamb.
Mycale tasmani
Mycale tasmani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
40 Wall Street
Die gebou is op 'n L-vormige perseel geleê. Terwyl die onderste gedeelte 'n fasade van kalksteen het, bevat die boonste verdiepings 'n dofgeel-baksteenfasade en bevat talle inspringings. Ander kenmerke van die fasade sluit in spandraad tussen die vensters op elke verdieping, wat agter die vertikale pilare op die fasade ingebou is. Aan die bokant van die gebou is 'n piramide met 'n spits op sy top. Die Manhattan Company se hoofbanksaal en raadsaal was op die onderste verdiepings, terwyl die oorblywende vloere aan ander huurders verhuur is. Die voormalige bankvertrek is in 'n Duane Reade-winkel omskep.
Mycale tasmani
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
40 Wall Street
Perseel
40 Wall Street is in die finansiële distrik van Manhattan, in die middel van die blok begrens deur Pinestraat in die noorde, Williamstraat in die ooste, Wallstraat in die suide, en Nassaustraat in die weste. Die terrein is L-vormig, met 'n langer fasade op Pinestraat as op Wallstraat. Die perseel beslaan 3 120 m2 en meet 64 m op Pinestraat en 46 m op Wallstraat.
40 Wall Street word omring deur talle geboue, insluitend Federal Hall National Memorial en 30 Wall Street in die weste; 44 Wall Street en 48 Wall Street na die ooste; Liberty Street 28 na die noorde; en 23 Wall Street en 15 Broad Street in die suide. Die terrein loop skuins suidwaarts af, sodat die Pinestraat-ingang op die tweede verdieping is, terwyl die Wallstraat-ingang op die eerste verdieping is.
Rooikloofpas
Die pas is by nagenoeg 32° 27′ suid en 20° 39′ oos. Dit is 2,8 km lank en bereik ‘n hoogte van 1 593 m met ‘n maksimumhelling van 1:12.
Mark Venturini
Mark Venturini (10 Januarie 1961 – 14 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of the Living Dead (1985), Friday the 13th: A New Beginning (1985), en Best Seller (1987), en in die televisiereeks Space Rangers (1993).
Kel Mitchell
Kel Mitchell (gebore 25 Augustus 1978) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Good Burger (1997) en Mystery Men (1999), en in die televisiereekse Kenan & Kel (1996) en Clifford the Big Red Dog (2000).
Stedelike Stigting
Die Stedelike Stigting was ‘n Suid-Afrikaanse organisasie om die lewensgehalte van die swart stedelike bevolking te verhoog.
Mycale suezza
Mycale suezza is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Stedelike Stigting
Stigting
Na die Soweto-opstand het die groot sakeleiers in Suid-Afrika besef dat hulle nie kan toelaat dat sake in die land van erg na erger ontwikkel en onregeerbaar word. ‘n Groep vooraanstaande swart gemeenskapsleiers onder Nthato Motlana en ‘n 200 sakeleiers waaronder Raymond      Ackerman, Anton Rupert, Harry Oppenheimer, Gavin Relly en  David Susman het in Johannesburg byeengekom om die akute probleem te bespreek. Hulle was van mening dat hulle geld beskikbaar moes stel om die land te herbou, want hulle ondernemings het tydens die jare van apartheid gefloreer weens daardie beleid. In November 1976 word die nie-winsgewende Stedelike Stigting in die lewe geroep met oud-regter Jan Steyn as besturende direkteur. Dit was ‘n sambreelorganisasie waaronder hierdie sakeleiers by groot sakeondernemings in Suid-Afrika en die buiteland geld ingesamel het. Om die beoogde projekte te finansier is besluit om ‘n %-heffing in te stel op deelnemende maatskappye se omset, verkope of wins.
Projekte
Om die lewensgehalte van die inwoners van die stedelike gebiede te verbeter, is veral aandag gegee aan die verbetering van die huisvesting vir armes. So is daar bygedra tot die verskaffing van elektrisiteit aan huise in Soweto. Geld is beskikbaar gestel vir beter onderwysgeleenthede vir die stedelike jeug en hulp aan jong entrepreneurs. Plaaslike komitees het gehelp met die indentfisering van verdienstelike projekte. In die eerste anderhalfjaar na die stigting is ‘n R5 miljoen ingesamel en spandeer aan opheffingswerk. Gedurende 1982 het sakeondernemings ‘n bedrag van meer as R2½ miljoen geskenk vir onderwysdoeleindes. ‘n Groot bedrag geld is in die VSA ingesamel om die huisvesting in stede te verbeter. Ook het dit sakemanne uit alle rassegroepe byeengebring en is ‘n gees van onderlinge vertroue en begrip geskep. Die Stedelike Stigting het druk uitgeoefen op die owerhede om rassediskriminerende maatreëls soos die Groepsgebiedewet, instromingsbeheer en die paswette te skrap. Vroeg in die 1990’s is die stigting ontbind toe ander organisasies die take oorgeneem het.
Mycale suezza
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Row.
Big Hero 6 (rolprent)
Big Hero 6 is 'n rekenaargeanimeerde familie-/buddy-rolprent van 2014 wat deur Don Hall en Chris Williams geregisseer is en die stemme van Scott Adsit, Ryan Potter, Daniel Henney, T.J. Miller, Jamie Chung, Damon Wayans Jr., Genesis Rodriguez, James Cromwell, Maya Rudolph, onder andere, gebruik. Die rolprent is deur Roy Conli vervaardig en deur die verspreidingsfirma Walt Disney Studios Motion Pictures versprei. Die draaiboek is deur Jordan Roberts, Robert L. Baird en Dan Gerson geskryf met musiek van Henry Jackman.
Ranger 5
Ranger 5 was 'n onbemande ruimtetuig wat deel was van die Ranger-program en ontwerp is om foto's van die maan se oppervlak na aardstasies te stuur gedurende die laaste tien minute van die vlug, om 'n seismograaf met 'n harde landing op die maan se oppervlak te plaas, om invlug gammastralingdata te versamel, radarweerkaatsing op die maan se oppervlakte te ondersoek en om die toetsing van Rangertoerusting voort te sit as deel van die ontwikkeling van maan- en interplanetêre ruimtevaart. As gevolg van 'n onbekende probleem het die ruimtetuig se elektrisiteit opgeraak en het dit opgehou om te funksioneer. Dit het binne 725 km van die maan af verbybeweeg.
Ruimtetuigontwerp
Ranger 5 was 'n Blok II-ontwerp soortgelyk aan Ranger 3 en Ranger 4. Die basiese struktuur van die ruimtetuig was 3,1 m hoog en het bestaan uit 'n maankapsule wat met 'n balsahout-skokabsorbeerder van 650 mm in deursnee bedek was. Daar was ook 'n mono-aandrywingsmiddel middelwentelbaan enjin, 'n truvuurpyl met stukrag van 22,6 kN en 'n goud- en chroombedekte seskantige basis met 'n deursnee van 1,5 m wat deel van die struktuur was. 'n Groot hoëwinsantenne was aan die basis gemonteer. Twee sonpanele van 5,2 m in deursnee was ook aan die basis geheg en is vroeg tydens die vlug ontplooi. Elektrisiteit is opgewek deur 8 680 sonselle op die sonpanele wat 'n 11,5 kg 1 kW·h kapasiteit silwer-sinkbattery gelaai het vir gebruik tydens die lansering en ook vir rugsteuning. Beheer van die ruimtetuig is verskaf deur 'n soliedestaatrekenaar en ordener en ook beheerstelsels wat van die aarde af beheer is.
Posisiebeheer is verskaf deur son- en aardsensors, giroskope en kouse stikstof hoogte- en rolroer-gasstuwers. Die telemetriestelsel aan boord het bestaan uit twee 960 MHz senders, een met 'n 3 W kraguitset en die ander met 'n 50 mW kraguitset, 'n hoëwinsantenne en 'n alomgerigte antenne. Temperatuurbeheer was passief van aard en het bestaan uit wit verf, goud- en chroomplatering en 'n silweragtige plastiese laag oor die truvuurpyl.
Daar was heelparty eksperimentele apparate aan boord. Dit het ingesluit: 1) 'n vidikon-televisiekamera wat een raam elke tien sekondes kon aftas; 2) 'n gammastraalspektrometer, gemonteer op 'n 1,8 m lange arm; 3) 'n radarhoogtemeter en 4) 'n seismograaf wat met 'n harde landing op die maan se oppervlakte geplaas moes word. Die seismograaf is in die kapsule geplaas saam met 'n versterker, 'n 50 mW sender, spanningsbeheerder, 'n kruisdipoolantenne en ses Ag-Cd batterye wat die ruimtetuig se kapsulesender vir 30 dae van krag kon voorsien. Al die toerusting is ontwerp om op die maan te kan land teen 130 tot 160 km/h. Die instrumentvrag het in 'n laag freon binne in die balsahoutsfeer gedryf. Die radarhoogtemeter kon ook gebruik word vir weerkaatsingstudies. Dit was ook ontwerp om die kapsuleskeiding te inisieer en die truvuurpyl te ontbrand.
Sending
Die suksesvolle lansering van Mariner 2 op 27 Augustus het egter die angel uit die kritiek teen NASA en JPL gehaal en het ook die ontwerp van die Rangerruimtetuie as suksesvol bewys. Op daardie stadium was die ingenieurs van JPL steeds besig met 'n ondersoek na wat presies die rekenaarfaling van Ranger 4 veroorsaak het. Die insident het gebeur toe die ruimtetuig buite die bereik van die opsporingstasies op aarde was. Die faling van die rekenaar was onverwags vir die JPL-ingenieurs omrede dit deeglik op aarde getoets is en daar toe geen probleme ondervind is nie. 'n Ondersoek van die telemetriedata het daarop gedui dat die faling voorgekom het gedurende die proses waar Ranger 4 van Agena geskei het, meer presies toe die elektriese koppeling tussen die twee tuie ontkoppel moes word en Ranger 4 na sy eie kragvoorsiening moes oorskakel.
Die gedrag van Ranger 4 dui daarop dat 'n transformator of omskakelaar die probleem veroorsaak het, moontlik weens 'n kortsluiting wat veroorsaak is deur 'n los stukkie metaal wat met die kontakpunte in die naelstringkabel, wat die twee tuie verbind het, in kontak gekom het. Verbeteringe aan Ranger 5 het 'n duplikaattydreëlaar ingesluit, om te verseker dat die telemetriestelsel aanhou funksioneer indien die aanboordrekenaar sou faal. Daar is ook 'n ekstra stikstofbottel vir die posisioneringstelsel aangebring om die druk van die gas te verminder en 'n ekstra ontsteker vir die middevlugbaan-korreksieontbranding. Die belangrikste is dat ekstra diodes en sekerings aan die elektriese kabels aangebring is om kortsluitings of oorbeladings te voorkom.
Die Ranger 5 is ook met hitte gesteriliseer, soos die Rangers 3 en 4, om onbedoelde besoedeling van die maan met aardse mikrobes te verhoed. Rolf Halstrup, hoof van die sterilisasieprogram, het beswaar aangeteken teen die prosedure omrede hy oortuig was dat die hitte die sensitiewe elektroniese toerusting in die ruimtetuie beskadig. Hy het die bestuur van JPL in Pasadena, Kalifornië oortuig dat die sterilisasie van Ranger 4 heel waarskynlik die rekenaar met ordener en tydreëlaar beskadig het en dat die praktyk gestaak moet om die betroubaarheid van die ruimtetuie te verseker. Die bestuur het saamgestem en besluit dat die hittesterilisasie nie meer gedoen sal word nie, maar slegs vanaf Ranger 8, omrede Rangers 6 en 7 reeds gesteriliseer was.
Die Ranger 5-ruimtetuig is op 20 Augustus vanaf Kalifornië na Florida verskeep en het daar aangekom op die dag wat Mariner 2 gelanseer is. Die Atlas 215D en Agena 6005 het later in die week gearriveer en die voorlanseringinspeksies kon begin. Die inspeksies het eers gefokus op die vuurpyl en sy fases omrede dit amper net soveel probleme as die Rangers veroorsaak het. Die Atlas-Agena kombinasie het vier uit die ses keer wat NASA dit gelanseer het, probleme opgelewer. Elke vuurpyl wat by Kaap Canaveral afgelewer is, moes modifikasies of herstelwerk ondergaan voordat dit gebruik kon word. Bowendien, in die jaar tussen Ranger 1 en Mariner 2 se lanserings, was daar geen verbetering in die kwaliteit van die Atlas-Agena vuurpyl se beheerprogram nie. Omrede Rangerlanserings voorheen vertraag is deur vuurpylprobleme, het tegnici seker gemaak dat geen soortgelyke probleme met Ranger 5 voorkom nie.
Nasporing van Mariner 2 was gedurende hierdie tyd 'n voortdurende taak en aangesien NASA se diepruimte-opsporingsnetwerke nie albei tuie gelyktydig kon volg nie, is besluit om alle aandag op Ranger 5 te vestig vir sy kort sending.
Nadat die lanseerpoging tweekeer uitgestel moes word, een keer weens 'n elektriese kortsluiting aan die tuig en die ander weens ongure weer, is die "go to fly" vir 18 Oktober gegee. Lansering het op 12:59 nm EST plaasgevind en die Atlas-Agena het kort daarn in 'n betrokke grys lugruim verdwyn. 'n Wanfunksionering van die geleistelsel se koersbaken teen T+93 sekondes het steurende baankoersdata verskaf, maar, anders as met Ranger 3, is diskrete bevele steeds deur die geleistelsel ontvang en gestuur. Die Agena het sy aardwentelbaan suksesvol bereik en ontbranding is begin om Ranger 5 op 'n trajek na die maan te plaas.
Ongelukkig is hoë temperature in die rekenaarstelsel bespeur en kort hierna het kragopwekking deur die sonpanele gestaak. Die gammastralingdetektor het aangeskakel maar die rekenaar het nie die instruksie gegee om die ruimtetuig in lyn met die Aarde te bring nie. Tesame daarmee het die opsporingstelsels in Australië en Suid-Afrika begin om onverstaanbare data te ontvang. Dit was duidelik dat 'n kortsluiting die sonpanele buite aksie gestel het, wat beteken het dat Ranger 5 slegs enkele ure oorgehad het voor die battery pap sou word.
Tegnici by JPL het gemeen hulle kon die missie steeds gedeeltelik red deur die middeweg-korreksie-enjin te ontbrand en te hoop dat die tuig die maan soos beplan sou tref, maar hulle moes dit spoedig doen voor Ranger 5 se krag opraak. Grondbeheer het opdragte gestuur om die hoëwinsantenne te ontplooi en die tuig vir sy middeweg-ontbranding op te stel, maar gedurende hierdie tyd het daar blykbaar meer kortsluitings voorgekom, aangesien daar momenteel 'n onderbreking in data van die telemetriesender was.
Die middeweg-korreksie-enjin is ontbrand, maar Ranger 5 se batterye was halfpad deur die lopie uitgeput. Die radiotransponder- en telemetrieseine het gestaak, gevolg deur 'n ongekontroleerde getuimel van die tuig. Ranger 5 het 724 kilometer van die maanoppervlak af verbygeskiet op pad na 'n permanente baan om die Son. Seine is steeds van die klein seismometerkapsule ontvang, totdat die tuig se afstand van die Aarde af te groot begin raak het. Die sendingbeheer kon dit tot op 'n afstand van 1,3 miljoen km naspoor. Ranger 5 was die derde poging om 'n Blok II-ruimtetuig met die maan te laat bots.
1992 Franse Grand Prix
Die wedren is gewen deur Nigel Mansell in 'n Williams-Renault.
Arielgroep
'n Arielgroep, in organiese chemie, is enige funksionele groep of substituent afgelei van 'n aromatiese ring, gewoonlik 'n aromatiese koolwaterstof, soos feniel en naftiel.
Die proses waarin 'n arielgroep aan 'n substituent geheg word, word arilering or arilasie genoem. Hierdie reaksies is oor die algemeen kruiskoppelingsreaksies, wat metaalkatalisatore gebruik. Arielgroep reaksies is diselfde as dié van die arene.
Poesjkinskoje (Kalmikië)
Poesjkinskoje (Russies: Пушкинское) is 'n klein dorpie in Gorodowikofsk-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die gelyknamige Poesjkinskoje Plaaslike Munisipaliteit wat nog een groter nedersetting, Tsjapajefskoje, insluit. Dit lê 10 kilometer noordwes van die rajon se setel, Gorodowikofsk.
Geskiedenis
Die dorpie is aan die begin van die 20ste eeu deur Kalmikiese setlaars gestig en het oorspronklik die naam Negdgtsj Ik Toegtn gehad. Ná die deportasie van die Kalmikiërs na Siberië deur Josef Stalin se Sowjetregering is die dorpie ter ere van Aleksander Poesjkin hernoem.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Poesjkinskoje 110 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Janet Key
Janet Key (10 Julie 1945 – 26 Julie 1992) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Vampire Lovers (1970) en 1984 (1984), en in die televisiereekse The Tenant of Wildfell Hall (1968) en Department S (1969).
Sasha Mitchell
Sasha Mitchell (gebore 27 Julie 1967) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kickboxer 3: The Art of War (1992), Kickboxer 4: The Aggressor (1994), en Class of 1999 II: The Substitute (1994), en in die televisiereeks Step by Step (1991).
Fosforsuur
Fosforsuur (ook ortofosforsuur, monofosforsuur of fosfor(V)suur) is 'n swak suur met die chemiese formule. Dit is 'n belangrike chemiese produk wat veral in die kunsmis nywerheid gebruik word. Ander gebruike sluit in seep en skoonmaakmiddels, bymiddels in die voedselbedryf, waterbehandeling en tandepasta. Dit word uit fosforertse berei deur die inwerking van swaelsuur. Afhangend van die hoeveelheid swaelsuur wat gebruik word, word verskillende kaliumsoute uit fosforsuur gevorm. Naas die gebruik daarvan in die kunsmisnywerheid is fosforsuur ook belangrik as beitssuur by die oppervlakbehandeling van metale, waterversagter en roesverwyderaar en vir nywerheidsgebruik in dranke en limonades.
Benoeming
Die korrekte naam vir fosforsuur is ortofosforsuur, ter onderskeiding van 'n groot aantal ander bekende fosforsure. 'n Verbinding met die samestelling 2. is in 'n kristallyne vorm bekend. By verhitting verloor ortofosforsuur water en gaan eers oor in pirofosforsuur en vervolgens oor in metafosforsuur, waarin fosfor vrywaardig is en wat soute (die fosfate) vorm.
Vervaardiging
Fluoroapatiet is 'n alternatiewe grondstof en in die geval is fluoried verwyder as die onoplosbare verbinding. Die fosforsuuroplossing bevat gewoonlik 23–33% fosforpentoksied (32–46% fosforsuur). Dit kan gekonsentreer word om kommersiële- of handelsgraad-fosforsuur te produseer, wat ongeveer 54–62% (75–85% ) bevat. Verdere verwydering van water lewer superfosforsuur met 'n -konsentrasie bo 70% (wat ooreenstem met byna 100% ). Kalsiumsulfaat (gips) word as 'n neweproduk vervaardig en word as fosfogips verwyder.
Om voedselgraad fosforsuur te produseer, word fosfaaterts eers met kooksteenkool in 'n elektriese boogoond gereduseer om elementêre fosfor te maak. Silika word ook bygevoeg, wat lei tot die produksie van 'n kalsiumsilikaatslak. Elementêre fosfor word uit die oond gedistilleer en met lug verbrand om hoë-suiwerheid fosforpentoksied te produseer, wat in water opgelos word om fosforsuur te maak.
Die fosforsuur van beide prosesse kan verder gesuiwer word deur verbindings van arseen en ander potensieel giftige onsuiwerhede te verwyder.
Gebruike
Die oorheersende gebruik van fosforsuur is vir kunsmis, wat ongeveer 90% van produksie verbruik. Voedselgraad fosforsuur (bymiddel E338) word gebruik om voedsel en drank soos verskeie kolas en konfyte te versuur en dit verskaf 'n pikante of suur smaak. Die fosforsuur dien ook as 'n preserveermiddel. Fosforsuur in koeldrank het die potensiaal om tanderosie te veroorsaak. Fosforsuur het ook die potensiaal om by te dra tot die vorming van nierstene, veral in diegene wat voorheen nierstene gehad het.
Eienskappe
Fosforsuur is 'n swakker suur as soutsuur of swaelsuur, maar werk tog etsend in op die vel. Dit kan by verhitting selfs glas en keramiek aantas. Omdat dit nie giftig is vir inwendige gebruik nie en in 'n verdunde vorm 'n prikkelende smaak het, word fosforsuur in dranke en limonades gebruik.
Suur eienskappe
Fosforsuur het drie waterstofstowwe en al drie is suur, met dissosiasiekonstantes pKa1 = 2,14, pKa2 = 7,20 en pKa3 = 12,37. Dit volg dat, in wateroplossings, fosforsuur meestal gedissosieer word in een of ander kombinasie van sy drie anione, behalwe teen baie lae pH. Die ewewigsvergelykings is:
In Suid-Afrika
Die grootste fabriek in Suid-Afrika waar fosforsuur berei word, is Foskor in Richardsbaai. Die apatiet word met swaelsuur behandel en lewer dan hidrofluoorsuur, kalsiumfosfaat en fosforsuur in 'n stroperige vloeistof (wat nie heeltemal suiwer is nie).
Superfosfaat, dubbelfosfaat en ammoniumfosfaat
As die apatietrots met verdunde swaelsuur behandel word, word nie fosforsuur nie, maar wel Ca2 gevorm. Hierdie verbinding is die hoofbestanddeel van die kunsmisstof superfosfaat, wat egter ook nog CaSO4, fosfaaterts en kalsiumfluoried kan bevat. Dubbelsuperfosfaat is 'n suiwerder vorm van Ca2 as superfosfaat en word berei deur kleiner hoeveelhede apatiet met fosforsuur en 'n swak konsentrasie swaelsuur te behandel.
Nog 'n belangrike kunsmisstof (ammoniumfosfaat) wat stikstof aan die grond voorsien, word berei deur superfosfaat en dubbelsuperfosfaat met ammoniak en fosforsuur te behandel. Al bogenoemde soute is in so 'n mate oplosbaar dat plante dit kan opneem.
Pioneer 4
Pioneer 4 was 'n Amerikaanse tolgestabiliseerde, onbemande ruimtetuig wat 'n deel van die Pioneer-program was. Dit is op 3 Maart 1959 gelanseer op 'n verbyvlug van die maan met die doel om in 'n heliosentriese wentelbaan te gaan. Dit is die eerste Amerikaanse ruimtetuig wat uit die Aarde se aantrekkingskrag ontsnap het. Dit het 'n vrag soortgelyk as dié van Pioneer 3 gedra: 'n maanradiasie-omgewingseksperiment wat 'n Geiger–Müllerbuisdetektor gebruik het en 'n maanfotografiese eksperiment. Pioneer 4 het 58 983 km van die maan se oppervlak verbybeweeg. Dit het egter nie naby genoeg gekom om sy fotoëlektriese sensor te aktiveer nie. Dit was in 1969 nog in 'n heliosentriese wentelbaan. Pioneer 4 is die enigste suksesvolle lansering van 'n maanverkenningstuig in twaalf probeerslae tussen 1958 en 1963. Eers in 1964 het Ranger 7 Pioneer 4 se sukses verbygesteek deur al sy sendingdoelwitte te bereik.
Nadat die Sowjet Loena 1-ruimtetuig die eerste suksesvolle verbyvlug van die maan op 3 Januarie 1959 uitgevoer het, was die druk wat die VSA ondervind het om met 'n maansending te slaag, enorm, veral aangesien Amerikaanse sendingmislukkings heeltemal openbaar was terwyl die Sowjetmislukkings geheim gehou is.
Ruimtetuig-ontwerp
Pioneer 4 was 'n keëlvormige ruimtetuig 51 cm hoog en 23 cm in deursnee aan sy basis. Die keël is saamgestel uit 'n dun veselglasdop wat met 'n goue lagie bedek is om dit elektries geleidend te maak en met wit strepe geverf om die temperatuur tussen 10 en 50 °C te handhaaf. Aan die punt van die keël was 'n klein sonde wat met die keël self gekombineer het om as 'n antenna op te tree. Aan die basis van die keël het 'n ring kwikbatterye krag verskaf. ’n Foto-elektriese sensor het uit die middel van die ring uitgesteek. Die sensor is ontwerp met twee fotoselle wat deur die lig van die Maan geaktiveer sou word wanneer die ruimtetuig binne sowat 30 000 km van die Maan was. In die middel van die keël was 'n spanningstoevoerbuis en twee Geiger–Müller-buise.
Die Laboratorium se Microlock-stelsel, wat gebruik is om met vroeëre Explorer-satelliete te kommunikeer, het nie genoeg bereik gehad om hierdie missie uit te voer nie. Daarom is 'n nuwe radiostelsel genaamd TRAC(E) [Tracking And Communication (Extraterrestrial)] ontwerp. TRAC(E) was 'n integrale deel van die Goldstone Deep Space Communications Complex. 'n Sender met 'n massa van 0,5 kg het 'n fasegemoduleerde sein van 0,1 W teen 'n frekwensie van 960,05 MHz gelewer. Die gemoduleerde drakrag was 0,08 W en die totale effektiewe uitgestraalde krag 0,18 W.
'n Ontspinmeganisme het bestaan uit twee gewigte van 7 gram wat na die punt van twee 150 cm-drade uitgespoel het toe dit 10 uur na lansering deur 'n hidrouliese tydhouer geaktiveer is. Die gewigte is ontwerp om die ruimtetuig se tol van 400 rpm tot 6 rpm te vertraag, en dan is die gewigte en drade losgelaat. Pioneer 4 het 'n paar klein wysigings oor sy voorganger ontvang, naamlik bygevoegde loodafskerming rondom die Geiger-buise en wysigings aan die telemetriestelsel om sy betroubaarheid en seinsterkte te verbeter. Die ruimtetuig het S/N #4 gehad, met ruimtetuig #3 wat van lansering herroep is weens tegniese probleme.
Lanseervoertuig
Pioneer 4 is met 'n Juno II-lanseervoertuig gelanseer, wat ook Pioneer 3 gelanseer het. Juno II het baie soos die Juno I (Jupiter-C- gebaseerde) voertuig gelyk wat Explorer 1 gelanseer het. Sy eerste fase was 'n 19,51 m langwerpige Jupiter IRBM-missiel wat deur die Amerikaanse Leër gebruik is. Bo-op die Jupiter-aandrywingsgedeelte was 'n leiding- en beheerkompartement wat 'n roterende bad met die vuurpylstadia 2, 3 en 4 ondersteun het. Pioneer 4 is bo-op die 4de stadium gemonteer.
Missie
Om 05:10:56 GMT (net na middernag plaaslike tyd) op 3 Maart 1959 het Pioneer 4 vanaf LC-5 by Kaap Canaveral opgestyg. Hierdie keer het die aanjaervuurpyl byna perfek gefunksioneer sodat Pioneer 4 sy primêre doelwit ('n Aarde-Maan-trajek) bereik het, stralingsdata teruggestuur het en 'n waardevolle opsporingsoefening verskaf het. 'n Effens langer as nominale tweedestadiumvuur was egter genoeg om klein trajek- en snelheidsfoute te veroorsaak, sodat die ruimtetuig binne 58 983 km van die maan se oppervlak (7,2° O, 5,7° S) verbygevlieg het op 4 Maart 1959 om 22:25 GMT (5:25) nm EST) teen 'n spoed van 7230 km/h. Die afstand was nie naby genoeg om die tuig se foto-elektriese sensor te aktiveer nie.
Die ruimtetuig het voortgegaan om stralingsdata vir 82,5 uur oor te dra tot op 'n afstand van 658 000 kilometer (409 000 myl), en bereik perihelium op 18 Maart 1959 om 01:00 GMT. Die silindriese vierde stadium omhulsel (173 cm lank, 15 cm deursnee, 4,65 kg) het met die ruimtetuig in 'n maanwentelbaan gegaan. Die kommunikasiestelsel het goed gewerk, en daar is beraam dat seine tot 1 000 000 kilometer (620 000 myl) ver ontvang kon word as daar genoeg batterykrag was.
Ekwivalensie
Eugene Nida onderskei tussen twee tipes ekwivalensie, te wete formele en dinamiese ekwivalensie. Eersgenoemde behels dat die vorm en inhoud van die bronteks in die doelteks weerspieël word. Dinamiese ekwivalensie word bereik wanneer die boodskap in die bronteks so natuurlik moontlik in die doelteks oorgedra word.
Reuseblaarvy
Die reuseblaarvy (Ficus lutea) is 'n boom wat groot en spreidend kan word. In Suid-Afrika word die spesie aangetref vanaf die Oos-Kaap tot in KwaZulu-Natal.
Velskoenblaar
Die velskoenblaar of bobbejaanoor (Haemanthus sanguineus) is 'n Suid-Afrikaanse bolplant wat endemies in die fynbos van die Wes-Kaap en Oos-Kaap voorkom. Die SANBI-rooilys beskryf dit as 'n veilige (LC) en stabiele spesie.
Reuseblaarvy
Buite Afrika is die boom Inheems in Aldabra, Angola, Benin, Burkina Faso, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kaap Verde, Kameroen, Kenia, Liberië, Madagaskar, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Seychelle, Sierra Leone, Somalië, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Velskoenblaar
Die plant is dormant in die somer en kan nie gesien word nie. In die herfs verrys 'n treffende bloedrooi blom vanuit die grond. Dit bestaan uit 'n bloedrooi stam wat 'n massa van klein rooierige en geel blommetjies dra.
Glen Vernon
Glen Vernon (27 Oktober 1923 – 27 Oktober 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ding Dong Williams (1946), Bedlam (1946), Impact (1949), en So I Married an Axe Murderer (1993).
Velskoenblaar
Die plant produseer twee ronde leeragtige blare in die herfs en winter. Hierdie blare lê plat op die grond en het tipies 'n rand van rooi haartjies. Die blare is diep groen aan die bokant, maar het pienk en rooi kolle aan die onderkant.
Alison King
Alison King (gebore 3 Maart 1973) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Shanghai Knights (2003) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), Dream Team (1997), en Mile High (2003).
Freon
Freon, of te wel chloorfluoorkoolstowwe (CFK) en waterstofchloorfluoorkoolstowwe (HCFK), is volledig of gedeeltelik gehalogeneerde koolwaterstowwe wat koolstof (C), waterstof (H), chloor (Cl) en fluoor (F) bevat en wat as vlugtige derivate van metaan, etaan en propaan geproduseer word. Hulle is ook algemeen bekend onder die DuPont handelsnaam Freon.
Reuseblaarvy
In Engels staan die boom bekend as die Giant-leaved Fig. Die boom se FSA-nommer is 61.
Freon
Die mees algemene verteenwoordiger is dichloordifluoormetaan (Freon 12). Baie CFK's is wyd gebruik as verkoelingsmiddels, dryfmiddels (in aërosoltoepassings) en oplosmiddels. Omdat CFK's tot osoonuitputting in die boonste atmosfeer bydra, is die vervaardiging van sulke verbindings onder die Montreal-protokol uitgefaseer, en hulle word vervang met ander produkte soos hidrofluoorkoolstowwe (HFC's).
Geskiedenis
Koolstoftetrachloried is vanaf die laat negentiende eeu tot omstreeks die einde van die Tweede Wêreldoorlog in brandblussers gebruik. Eksperimentering met chlooralkane vir brandonderdrukking op militêre vliegtuie het ten minste so vroeg as die 1920's begin. Freon is 'n handelsnaam vir 'n groep CFK's wat hoofsaaklik as verkoelingsmiddels gebruik word, maar ook gebruike het in brandbestryding en as dryfmiddels in spuitbusse. Broommetaan word wyd gebruik as 'n berokingsmiddel. Dichlorometaan is 'n veelsydige industriële oplosmiddel.
Die Belgiese wetenskaplike Frédéric Swarts het in die 1890's baanbrekerswerk gedoen met die sintese van CFK's. Hy het 'n effektiewe uitruilmiddel ontwikkel om die chloried in koolstoftetrachloried met fluoried te vervang om CFC-11 en CFC-12  te sintiseer.
In die laat 1920's het die Amerikaanse chemiese ingenieur Thomas Midgley Jr. die proses van sintese verbeter en die poging gelei om CFK as 'n koelmiddel te gebruik om ammoniak, chloormetaan en swaweldioksied , wat giftig is, maar in algemene gebruik was, te vervang. In die soeke na 'n nuwe koelmiddel, was vereistes vir die verbinding: lae kookpunt, lae toksisiteit en om oor die algemeen nie-reaktief te wees. In 'n demonstrasie vir die American Chemical Society in 1930 het Midgley al hierdie eienskappe flambojant gedemonstreer deur van die gas in te asem en dit te gebruik om 'n kers dood te blaas
Kommersiële ontwikkeling en gebruik
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was verskeie chlooralkane in standaardgebruik in militêre vliegtuie, hoewel hierdie vroeë verbindings aan oormatige toksisiteit gely het. Ten spyte daarvan het hulle na die oorlog stadigaan ook meer algemeen in burgerlugvaart geword. In die 1960's het fluoroalkane en broomfluooralkane beskikbaar geword en is vinnig erken as hoogs doeltreffende brandbestrydingsmateriaal. Baie vroeë navorsing met Halon 1301 is onder die vaandel van die Amerikaanse weermag gedoen, terwyl Halon 1211 aanvanklik hoofsaaklik in die Verenigde Koninkryk ontwikkel is. Teen die laat 1960's was hulle standaard in baie toepassings waar water- en droëpoeierblussers 'n bedreiging van skade aan die beskermde eiendom ingehou het, insluitend rekenaarkamers, telekommunikasieskakelaars, laboratoriums, museums en kunsversamelings. Begin met oorlogskepe, in die 1970's, het broomfluooralkane ook geleidelik geassosieer geraak met die vinnige uitwissing van ernstige brande in beperkte ruimtes met minimale risiko vir personeel.
Teen die vroeë 1980's was broomfluooroalkane algemeen gebruik op vliegtuie, skepe en groot voertuie sowel as in rekenaarfasiliteite en galerye. Kommer het egter begin oor die impak van chlooralkane en broomalkane op die osoonlaag. Die Weense Konvensie vir die Beskerming van die Osoonlaag het nie broomfluooralkane gedek nie, aangesien daar destyds gemeen is dat noodafvoer van blusstelsels te klein in volume was om 'n beduidende impak te hê, en te belangrik was vir menslike veiligheid om te beperk.
Name
Voorbeeld:
Freone wat broom bevat, word met vier getalle aangedui.
Tom Villard
Tom Villard (19 November 1953 – 14 November 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Grease 2 (1982), Heartbreak Ridge (1986), My Girl (1991), en Popcorn (1991).
Cliffortia castanea
Cliffortia castanea is 'n struik wat tot die Rosaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom in die Witteberg tot by Anysberg voor. Die plant is deel van die fynbos-biome.
John Cleese
John Marwood Cleese (gebore op 27 Oktober 1939) is ’n Britse akteur, komediant, skrywer en rolprentvervaardiger. Hy het bekendheid verwerf as een van die hoofkarakters in Monty Python’s Flying Circus en later as die hotelbaas Basil Fawlty in die TV-komedie Fawlty Towers. Sy flieks sluit in A Fish Called Wanda (1988). Hy speel die rol van Q in die James Bond-fliek Die Another Day (2002) en die rol van mnr. Edly, The Guv, in die twee Spud-flieks.
Loopbaan
Cleese het op die Edinburgfees bekend geraak as ’n draaiboekskrywer van randproduksies en akteur in The Frost Report. In die laat 1960's was hy die medestigter van Monty Python, die komediegeselskap wat verantwoordelik was vir die sketsprogram Monty Python's Flying Circus en die vier Monty Python-rolprente: And Now for Something Completely Different, Monty Python and the Holy Grail, Life of Brian en The Meaning of Life.
In die middel 1970's het Cleese en sy eerste vrou, Connie Booth, die Britse TV-sitkom Fawlty Towers geskryf en daarin gespeel. Die reeks het drie Baftas gewen. Later het hy saam met Kevin Kline, Jamie Lee Curtis en Michael Palin in A Fish Called Wanda en Fierce Creatures gespeel, wat hy albei ook geskryf het. Hy was ook in baie ander prente te sien, soos Clockwise, twee James Bond-flieks as Q (die kwartiermeester), twee Harry Potter-prente en die laaste drie Shrek-flieks.
Saam met die skrywer van Yes Minister, Antony Jay, was hy die stigter van Video Arts, ’n vervaardigingsmaatskappy wat vermaakopleidingsprente maak. In 1976 was hy ook medestigter van The Secret Policeman's Ball-welsynprogramme om geld in te samel vir die menseregte-organisasie Amnestie Internasionaal.
Mycale tenuisinuousitylostyla
Mycale tenuisinuousitylostyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Silas Weir Mitchell (akteur)
Silas Weir Mitchell (gebore 30 September 1969) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Grimm (2011).
Diana King (aktrise)
Diana King (2 Augustus 1918 – 31 Julie 1986) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Pink Floyd: The Wall (1982) en in die televisiereekse The Scarf (1959), Pride and Prejudice (1967), en Cuffy (1983).
Mycale tenuispiculata
Mycale tenuispiculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Chetan Bhagat
Chetan Bhagat (gebore 22 April 1974 in Nieu-Delhi) is 'n Indiese skrywer.
Port-aux-Français
Port-aux-Français (Frans vir: "hawe van die Franse") is die grootste nedersetting van die Franse Suidelike en Antarktiese Gebiede, 'n Franse oorsese gebied, en dit dien as hoofstad van die distrik Kergueleneilande. Dit het 'n bevolking van sowat 50–100 (afhangende van die seisoen) en beslaan 'n oppervlakte van 0,7 km².
Mycale tenuispiculata
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Port-aux-Français
Besetting
Die nedersetting is aan die oewer van die Golf van Morbihan geleë. Sowat 45 inwoners oorwinter hier en die groep kan in die somer meer as 120 mense bereik. Die plek is in 1949 deur die sendinghoof Pierre Sicaud gekies vanweë sy beskutte ligging wat geskik was vir die bou van 'n vliegaanloopbaan, hoewel dit nooit gebou is nie.
Edgar Aubert de la Rüe, lid van die eerste ekspedisie, vertel:
“Die enigste noemenswaardige landtoegang van hierdie kus is 'n klein inham, wat geïdentifiseer is deur diegene wat verantwoordelik was vir die keuse van die ligging van die kamp. Dit is 500 meter breed by die ingang, en gaan dan 'n goeie kilometer die binneland in. Vlak en gedeeltelik bedek met sand, loop hierdie inham halfpad leeg tydens hoogwater, wat hier ongeveer 2 meter is. Vaartuie, selfs met 'n vlak diepgang, kan dit nie binnegaan nie en moet redelik ver van die kus af bly, op 'n baie blootgestelde roete, wat die La Pérouse gedoen het toe die weer dit toelaat. Hierdie inham is darem toeganklik vir bote wanneer die wind matig is. ’n Kragtige bank rotse beskerm die ingang ietwat en bied skuiling. Hoe dit ook al sy, op winderige dae jaag die see in groot golwe soontoe. Dit is 'n soort doodloopstraat, aan die onderkant waarvan die branders mettertyd baie wrakke opgehoop het. Dit is 'n kosbare bron vir vuurmaakhout! Terwyl sy kettings tydens 'n storm gebreek het, het die Arques, wat ek geweet het by Port-des-Iles geanker was, by die ingang van hierdie inham gestrand, waar sy wrak nog sigbaar is.
Diplopoda
Hoewel duisendpote (klas Diplopoda) bekend is vir hulle groot aantal pote, het die langste duisendpoot slegs 200 paar pote, terwyl die meeste spesies van hierdie klas nog minder pote het. Die kleinste spesie van die duisendpote is slegs 2 mm lank, terwyl die langste duisendpoot sowat 300 mm lank kan word.
Port-aux-Français
Besetting
Die naam gee van die terrein wat gekies is om die Sending te huisves, was nogal moeisaam. In die eerste plek het hierdie inham die naam van Aretas, ons dokter, gekry; waarna die van Anse des Weasels die oorhand gekry het, om die aankoms in Kerguelen van gemotoriseerde voertuie te vier. Uiteindelik het Pierre Sicaud besluit dat die plek Port-aux-Français genoem sou word.”.
Diplopoda
Duisendpote en honderdpote (Ghilopoda) is voorheen saam in die klas Myriapoda geklassifiseer. AI wat hierdie twee diere egter gemeen het, is die feit dat albei wurmagtig is en baie pote het. Die duisendpote en honderdpote word tans in twee afsonderlike klasse, die Diplopoda en die Ghilopoda.geklassifiseer. Hierdie klasse behoort albei tot die phylum Arthropoda
Port-aux-Français
Besetting
Van 1955 tot 1957 het 'n Franse slagtersmaatskappy, SIDAP, 'n olifantrobverwerkingsaanleg gebou wat toegerus is met Australiese masjinerie. Die fabriek het sy deure geopen net ná die troue van die direkteur, Marc Péchenart, en Martine Raulin op 16 Desember 1957. Dit was die eerste huwelik wat ooit op die eilande gevier is. Die fabriek het in 1960 gesluit, en die toerusting is in 2005 na Réunion gestuur.
Diplopoda
Bou
Die duisendpoot (Diplopoda) se liggaam bestaan uit 'n kop en 'n romp. 'n Tipiese kenmerk van hierdie diertjie is dat sy rompsegmente twee-twee aanmekaar vergroei is om dubbelsegmente te vorm. As gevolg hiervan het elke dubbelsegment twee paar pote (Diplopoda beteken "dubbelpotiges"). Die duisendpoot het geen pote aan sy kop nie, maar wel 'n paar gelede voelers en soms ook aan weerskante van sy kop groepies enkelvoudige oë. Die voorste mondledemate is tot sterk kake (mandibels) ontwikkel. Die eerste rompsegment dra geen pote nie, die tweede tot vierde segmente dra slegs een paar pote en die dubbelsegmente dra almal twee paar pote. Aan die einde van die liggaam is daar drie klepagtige aanhangsels wat oopgaan as die dier afvalstowwe uitskei. Net soos in die geval van insekte (klas Insecta) haal die duisendpoot deur trageë asem. Die dier het 'n baie eenvoudige bloedvat- en senustelsel.
Port-aux-Français
Besetting
Port-aux-Français het 'n vlak seehawe wat die aflaai van voorraadskepe (gewoonlik die Marion Dufresne) moontlik maak met kleinbote wat na die kaai vaar.
Diplopoda
Bou
Die duisendpoot se hart bestaan uit 'n buis aan die rugkant van die dier se liggaam. Die bloed word deur middel van klein slagaartjies na die verskillende segmente van sy liggaam gevoer. Nadat die bloed die suurstof in die weefsel afgegee het, beweeg dit deur openinge aan die kant van hierdie buis weer terug.