cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kommunisme
Afrika
Op alle terreine van die ekonomiese lewe lewer hy soveel hulp en rentevrye lenings dat sy bystand in verskeie lande onontbeerlik vir verdere ontwikkeling geword het, veral in Tanzanië. Hoewel slegs 'n geringe getal Afrikalande (Angola, Mosambiek, Benin en Madagaskar) 'n Marxistiese regeringstelsel het, kom sosialisme in 'n verskeidenheid van vorme in baie van die ander lande voor. Hul vatbaarheid vir invloede uit die Kommunistiese wêreld (die Sowjetunie en China) is nie soseer ideologies van aard nie, maar ekonomies. Dit is die vatbaarheid wat deur die Kommunisme uitgebuit kon word.
Suid-Afrika
In 1915 het 'n deel van die Arbeiderparty weggebreek en 'n organisasie, die International Socialist League, gestig. Sy amptelike spreekbuis was 'n publikasie genaamd die International. Ander linksgesinde groepe in Suid-Afrika in daardie jare was die Cape Communist Party, die Social Democratic Federation, die Durban Marxian Club en die Jewish Socialist Society. Hierdie organisasies het by 'n kongres in Johannesburg (Januarie- Maart 1921) besluit om die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party te stig.
Die stigtingskongres is in Julie/ Augustus 1921 in Kaapstad gehou. Die amptelike publikasie van die SAKP was The Worker, waarmee die International saamgesmelt het. Meer as die helfte van die blad is in Swart tale gepubliseer omdat daar veral gepoog is om die Swart arbeiders by die Kommunistiese beweging te betrek. Die sekretaris van die party, W.H. Andrews, het die SAKP in 1923/24 in die Derde Internasionale in Moskou verteenwoordig.
Kort voordat die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme (No. 44 van 1950) op 17 Julie 1950 van krag geword het, het die SAKP self ontbind en ondergronds gegaan. Sommige van die partylede het beheer verkry oor Swart politieke organisasies soos die African National Congress. Na sy verbanning het die SAKP sy aktiwiteite in Brittanje voortgesit. 'n Marxisties-Leninistiese program vir Suid-Afrika wat in 1962 deur die Sentrale Komitee van die party opgestel is, aanvaar die beleid van ondermyning en gewelddadige revolusie. Die Suid-Afrikaanse situasie word as 'n spesiale soort kolonialisme beskou en 'n regering soortgelyk aan die van die "volksdemokrasieë" van Oos-Europa word vir Suid-Afrika in die vooruitsig gestel. Op 2 Februarie 1990 het die regering die SAKP, die ANC, die PAC en ander verbode partye en organisasies ontban. Tydens die eerste demokratiese en veelrassige parlementsverkiesings van April 1994 het die SAKP nie as 'n onafhanklike party aan die verkiesing deelgeneem nie, maar sy lede aangemoedig om die ANC te steun. Die ANC het die verkiesing gewen en in sy kabinet het die nuwe president, Nelson Mandela, 'n aantal lede van die SAKP / ANC aangestel, insluitende Joe Slovo as die Minister van Behuising.
Louis Sylvester Larsen
Louis Sylvester Larsen (gebore 7 April 2000) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Department Q: A Conspiracy of Faith (2016) en in die televisiereeks Pendlerkids (2012).
Klein Karoo Nasionale Kunstefees
Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) is 'n Afrikaanse kunstefees wat jaarliks op Oudtshoorn in die Wes-Kaap aangebied word. Die fees sluit beide beeldende en uitvoerende kunste in en word amptelik deur die Suid-Afrikaanse regering as 'n nasionale kunstefees erken. Dit is 'n projek wat deur Kunste Onbeperk gedryf word. Volgens die aantal besoekers is dit die grootste kunstefees in Suid-Afrika.
Die eerste fees het in 1995 plaasgevind en was die idee van Nic Barrow, 'n sakeman van Oudtshoorn, en Andrew Marais, 'n vorige openbare verhoudingsbestuurder van Naspers.
Die KKNK trek jaarliks meer as 1 000 kunstenaars wat optree of uitstal in meer as 200 produksies en uitstallings oor agt dae; die 25ste KKNK het van 21 tot 27 Maart 2019 plaasgevind. Die fees het 'n sentrale rol in Afrikaanse verhoogproduksies begin speel – nuwe produksies word gewoonlik eers by die KKNK opgevoer voordat dit vir die res van die jaar deur Suid-Afrika geneem word.
Ekonomies is die KKNK 'n bron van inkomste vir Oudtshoorn en die omliggende gebiede, met baie privaat individue en instansies wat gedurende die fees baat vind by die verhuur van verblyf, sale en grond.
Balvi
Balvi (Duits:Bolwen) is 'n dorpie in die noord-oos van Letland.
Sorosilikaat
'n Sorosilikaat is 'n silikaat wat die dimeer bevat. 'n Voorbeeld is die mineraal thortveitiet.
Die naam sorosilikaat kom van Grieks σορος=gekoppel en verwys na die haltervormige -ione wat bestaan uit twee silikaat tetraëders wat deur een suurstofatoom gekoppel is. Die twee helftes van die halter kan ewewydig (soos in åkermaniet) of teenoorgesteld (soos in thortveitiet) gerangskik wees. Die helfte kan ook onder verskeie hoeke gekantel wees, soos in lawsoniet. Sorosilikate word soms ook pirosilikate genoem.
Die sorosilikate word gewoonlik deur 'n digpakking van -halters gekenmerk en die vorming van hierdie halters gebeur hoofsaaklik onder hoë druk.
Lawsoniet is 'n goeie voorbeeld. Sy formule kan as β- geskryf word, maar dit is eintlik 2x==. Lawsoniet is dus 'n sorosilikaat en nie 'n nesosilikaat nie. Hierdie fase is op 400 km diepte in die laesnelheidsone van die aarde se mantel dié vorm wat die gunstigste energie besit.
Karl Benz
Geskiedenis
Benz stig die maatskappy Benz & Co. in 1883 in Mannheim om industriële masjiene te vervaardig. Hy het verskeie tweeslagenjins by die maatskappy ontwikkel. Hy het ook aan 'n motorwa met 'n vierslagmotor gewerk. Die motorwa het 'n waterverkoelde enjin op 'n driewielbasis met één silinder gehad. Die motor ry vir die eerste keer in 1885. Op 29 Januarie 1886 doen Benz aansoek om 'n patent vir die eerste suksesvolle petrolaangedrewe motor. Op 3 Julie 1886 onderneem hy 'n proefrit met sy eerste motor deur Mannheim.
Sy vrou, Bertha Benz sou in 1888 die eerste langafstandrit met 'n motor onderneem, toe sy van Mannheim na Pforzheim bestuur het.
Indiese bokvis
Die Indiese bokvis (Parupeneus indicus) is 'n vis wat in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Port Alfred voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Indian goatfish.
Voorkoms
Die vis het twee lang baarde wat aan die ken geheg is. Daar is 'n swart kol langs die stertvin se basis en 'n groter, langwerpige goudkleurige kol op die sylyn tussen die twee dorsale vinne. Die vis word tot 35 cm lank.
Habitat
Die vis leef op seegrasbeddings en sanderige bodems naby riwwe. Hulle vreet skaaldiere, seekat, wurms en ander vis.
Maggie Q
Maggie Q (gebore 22 Mei 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Balls of Fury (2007), Live Free or Die Hard (2007), Divergent (2014), en Insurgent (2015).
Jack Wagner (omroeper)
Jack Wagner (17 Desember 1925 – 16 Junie 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Jive Junction (1943) en in die televisiereekse Highway Patrol (1955), Flight (1958), en Sea Hunt (1958).
Keita Suzuki
Keita Suzuki (gebore 8 Julie 1981) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Dorothea Gosen
Dorothea Gosen was ’n Voortrekker wat godsdienstige gedigte skryf, wat later gepubliseer is.
Lewe en werk
Dorothea Magdalena Goosen was op 16 Desember 1774 gebore, waarskynlik in die distrik Graaff-Reinet. Sy is die jongste van nege kinders van Willem Johannes Goosen en Sara Gous. Reeds op nege maande ouderdom is haar vader oorlede, wat die gesin in groot armoede dompel. In hierdie omstandighede ondergaan sy geen formele skoling nie. Sy het egter ’n groot begeerte om te leer en ten einde raad huur haar moeder op veertienjarige ouderdom ’n ou skoolmeester wat self swak gekwalifiseer was om haar te leer lees en skryf. By hom kry sy vir ongeveer drie maande klas en begin onder sy leiding om die Bybel van voor deur te lees. Op agtienjarige leeftyd word sy in die kerk op Graaff-Reinet aangeneem en sewe jaar later kom sy in aanraking met die predikant en skrywer M.C. Vos, wat ’n heilsame invloed op haar het. Sy trou op 25-jarige leeftyd op 2 Oktober 1800 op Stellenbosch met Theunis Christoffel Botha en is sy derde vrou. Hulle het vier dogters, naamlik Cornelia Margaretha, Dorothea Magdalena Josina, Sibella Elizabeth en Anna Johanna. Sy neem deel aan die Groot Trek. Dit is onbekend waar en wanneer sy oorlede is.
Skryfwerk
Sy skryf godsdienstige gedigte in ’n fyn handskrif en dit word in ’n leergebonde boek in die Voortrekkermuseum in Pietermaritzburg bewaar, vanwaar dit later uitgegee is. Die tema van haar verse is uitsluitlik godsdienstig. Haar gedig “Een gebed” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Andriëtte Norman
Andriëtte Norman (gebore 17 Oktober 1987, Brackenfell, Kaapstad, Suid-Afrika), ook bekend as Andriëtte, is 'n Afrikaanse sangeres. Sy het al verskeie kere tydens KKNK en Huisgenoot-Skouspel opgetree. Van haar treffers sluit in: "Napoleon" (geskryf deur Steve Hofmeyr), "Dinge" en "Sewe Oseane" (geskryf deur Rudi Claase), "Storm in my hart" (geskryf deur Munro du Toit) en "Dink aan my".
Norman is in 2007 aangewys as die naaswenner in die Suid-Afrikaanse TV-sangkompetisie Idols. Haar debuutalbum, Diamant, is in 2008 vrygestel. In 2009 palm sy 'n Vonk-prys vir Beste Kontemporêre Vroulike album in. Haar tweede album, Dink aan my is in 2009 uitgegee en haar derde, Vat my hoër, in 2011. In 2014 ontvang sy 'n Ghoema-toekening in die kategorie Beste Kontemporêre Vroulike album vir die album Wat rym met liefde.
Loopbaan
Norman bring na hoërskool haar beroepsloopbaan as skoonheidsterapeut op die been, maar vestig haar aandag voltyds op sang nadat sy in 2007 'n tweede plek in die Idols-sangkompetisie behaal het.
"Sewe oseane"
"Sewe oseane" is deur Rudi Claase geskryf. 'n Nederlandse weergawe van hierdie liedjie is ook deur Belinda Kinnaer opgeneem.
Houghton Estate
Houghton Estate is 'n luukse voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Bevolking
In die mees algemene sin van die woord is 'n bevolking die versameling mense (of organismes van 'n spesifieke spesie) wat woon in 'n gegewe geografiese area.
Bevolkingsdigtheid is 'n mate van die hoeveelheid mense of organismes per eenheid area. Variasies hierop sluit in die bevolking per eenheid woonbare, bewone, produktiewe (of potensieel produktiewe) of gekultiveerde area. 'n Sekere geografiese gebied het 'n drakapasiteit, wat die maksimum bevolking voorstel wat onderhou kan word. Sekere waarnemers van menslike gedrag glo dat die idee van drakapasiteit ook op menslike bevolkings toegepas kan word, en dat ongekeerde bevolkingsgroei kan lei tot 'n "Malthusiese katastrofe"; hierdie standpunt word deur andere betwis.
Wêreldbevolking
Volgens die Verenigde State se sensusburo is die wêreldbevolking teen die begin van 2019 sowat 7,6 miljard mense. Die lande met die grootste bevolkings is China (1,4 miljard), Indië (1,3 miljard), die Verenigde State van Amerika (331,883,986), Indonesië (264,935,824), Pakistan (210,797,836), Brasilië (210,301,591), Nigerië (208,679,114), Bangladesj (161,062,905), Rusland (141,944,641) en Meksiko (127,318,112).
Die Population Reference Bureau in die VSA skat dat daar teen 2050 reeds 9,9 biljoen mense op aarde sal leef – 2,3 biljoen of 29% meer mense as tans. Die organisasie voorspel ook dat Afrika se bevolking teen 2050 2,6 biljoen sal wees – meer as dubbeld die huidige getal. In Asië sal die bevolking dan sowat 5,3 biljoen bereik, terwyl dit in Europa en Rusland van 746 miljoen tot 730 miljoen sal daal. Die VSA se bevolking behoort van 1 biljoen tot 1,2 biljoen in 2050 te groei en Oseanië (Australië en Nieu-Seeland) s'n van 41 miljoen tot 64 miljoen.
Suid-Afrika se bevolking
Volgens Trading Ecnomics.com verteenwoordig Suid-Afrika 0.73% van die wêreldbevolking, wat beteken dan sowat een uit elke 138 mense op aarde 'n Suid-Afrikaanse burger is.
Terwyl geboortes en sterftes die belangrikste faktore is wat bevolkingsveranderinge teweegbring, is migrasie ook ŉ faktor om mee rekening te hou – op politieke, ekonomiese en maatskaplike vlakke. Volgens StatsSA ontvang Suid-Afrika tussen 2016 en 2021 sowat 1.02 miljoen immigrante, waarvan die meeste na Gauteng stroom. Gauteng word as die land se ekonomiese kern beskou en lok daarom internasionale sowel as plaaslike migrante uit landelike provinsies soos Limpopo, KZN en die Oos-Kaap.
Eksterne skakels
Penduduk
Chondrilla linnaei
Chondrilla linnaei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrilla en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Fromont, Usher, Sutton, Toze & Kuo.
Thortveitiet
Thortveitiet is 'n seldsame skandiumsilikaat-mineraal met die formule Dit is genoem van Gunder Olaus Olsen Thortveit (1872–1917)
Dit word in granietpegmatiete in die Iveland-Evje-gebied van Noorweë en die Befanamo-gebied van Madagaskar aangetref. Daar is net nege skandiumminerale en thorveitiet is die belangrikste skandiumerts.
Kristalstruktuur
Thortveitiet se monokliniese kristalstruktuur is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se S2-struktuur. Dit is 'n sorosilikaat wat die -ioon bevat, wat as -O- weergegee kan word. Die O-Si-O bindingshoek wat Bianchi et al. in 1988 gevind het, is 180 °, maar die temperatuurbeweging wat hulle loodreg aan die O-Si-O het, is taamlik groot, sodat dit moontlik 'n dinamiese gemiddelde is. In ander sorosilikate is die bindingshoek gewoonlik nie 180 ° nie. Die silikon-atome het 'n tetraëdriese koördinasie, die skandium-atome is deur 'n versteurde oktaëder van suurstofatome omring. In natuurlike thortveiliet is amper 'n kwart van die skandiumposisie deur yttrium vervang en nog amper 'n kwart deur hoofsaaklik ytterbium en ander lantaniede soos disprosium, erbium, tulium en lutesium. Sintetiese monsters met suiwer skandium of suiwer yttrium het dieselfde struktuur, maar die selparameters wyk af.
Yojiro Takahagi
Yojiro Takahagi (髙萩 洋次郎) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Richard Cordery
Richard Cordery is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente About Time (2013), The Wife (2017), en Judy (2019).
Margaret Qualley
Margaret Qualley (gebore 23 Oktober 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Nice Guys (2016) en Novitiate (2017), en in die televisiereeks The Leftovers (2014).
Ole Larsen
Ole Larsen (17 Maart 1899 – 9 Julie 1982) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seksdagesløbet (1958), That Brief Summer (1976), en Next Stop Paradise (1980).
Jan Greshoff
Jan Greshoff (*15 Desember 1888, Nieuw-Helvoet – †20 Maart 1971, Kaapstad) was ’n Nederlandse digter wat hom in Suid-Afrika vestig, waar hy groot invloed op die letterkundige wêreld het en onder andere vir lank in die redaksie van die literêre tydskrif Standpunte dien.
Herkoms
Jan Greshoff is op 15 Desember 1888 in Nieuw-Helvoet in Nederland gebore. Sy ouers is Jan Hendrik Greshoff, ’n masjinis en stoomwerktuigkunde dosent, en Petronella Jacoba Maria Buys. Sy skoolopleiding ontvang hy aan verskeie skole, maar sy vernaamste vorming geskied deur die uitgebreide lees van lektuur.
Loopbaan as joernalis
Na skool wend hy hom tot die joernalistiek, waar hy veral in die kunste spesialiseer. Van 1908 tot 1914 werk hy by verskeie Haagse koerante, naamlik die Dagblad van Zuid-Holland en ‘s-Gravenhage, die weekblad De Hofstad, die Haagsche Courant, De Nieuwe Courante en De Avondpost. Tussendeur gaan hy op verskeie reise na Europa en Noord-Afrika, waar sy kontak met kunstenaars, skrywers en uitgewers sy artistieke ontwikkeling beïnvloed. Sy Nederlandse vriendekring sluit in hierdie tyd onder andere in J.C. Bloem, A. Roland Holst, Dirk Coster en die skilder Jan Boon.
Greshoff stig in 1912 en redigeer tot 1915 die letterkundige tydskrif De Witte Mier, wat beskryf word as een klein maandschrift voor de vrienden van het boeken, terwyl hy saamwerk met Jan van Nijlen en sy swaer J. van Krimpen aan die totstandkoming van die reeks Palladium. In 1916 sluit hy aan by die kunsredaksie van De Telegraaf en hy beklee hierdie posisie vier jaar lank.
In die najaar van 1918 word hy deur die Franse regering genooi om die geallieerde offensief tydens die Eerste Wêreldoorlog te dek en hy is net betyds om ook die vredesonderhandelinge in Versailles mee te maak.
In Januarie 1920 word hy hoofredakteur van die Nieuwe Arnhemsche Courant, waar hy bly tot April 1923 wanneer hy op beginselgronde bedank omdat die direksie inmeng in die redaksionele inhoud van die koerant. In hierdie tyd lei sy vriendskap met die uitgewer A.A.M. Stols, wat hy in 1922 ontmoet, tot sy redigering van die reeks De schatkamer (1924–1926), ’n nuwe reeks van De Witte Mier (1924–1926) en die Palladium-reeks (1920–1925). In 1925 sluit hy aan by die redaksie van Den Gulden Winckel waar hy tot die begin van 1928 redakteur is en vir baie jare daarna steeds medewerker aan hierdie blad is.
In 1927 vertrek hy uit Arnhem na Brussel in België as kulturele korrespondent van Het Vaderland en die Nieuwe Rotterdamsche Courant en hy bly daar tot 1939. Vanaf 1934 is hy hoofredakteur van Het Hollandsche Weekblad. Sy jare in België word van sy vrugbaarste jare in terme van letterkundige produksie, terwyl sy invloed op die literatuur van sy tyd ook grootliks toeneem.
Hy het noue kontak met Nederlandse letterkundiges en skrywers, insluitende M. Roelants, Jan van Nijlen, Karel van de Woestijne, Menno ter Braak, Simon Vestdijk, Hendrik Marsman en Jan Slauerhoff. Saam met van hierdie skrywers is hy stigterslid van die tydskrif Forum (1932–1935) en hy lewer gereelde bydraes daartoe, al dien hy nie op die redaksie nie.
In 1932 word hy redakteur van Groot Nederland en hierdie blad is na die ondergang van Forum die mondstuk waartoe die meeste Forum-bydraers hulle wend. Greshoff is besonder doeltreffend in sy posisie as redakteur van literêre tydskrifte en spoor vele skrywers en digters aan om bydraes te lewer, insluitende Willem Elsschot wat na ’n lang periode van stilswye weer begin skryf. Hy is aktief betrokke by die oprigting van die tydskrif Werk in 1939, waaruit later die tydskrif Criterium voortspruit.
Emigrasie na Suid-Afrika
Met die spanning in Europa wat deurgaans oplaai voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, besluit hy in 1939 om ter wille van sy gesin Europa te verlaat en hy emigreer na Suid-Afrika, waar hy op 12 Julie 1939 in Kaapstad aan wal stap. Hy vestig hom in Kaapstad, waar hy die nuus ontvang van die Duitse besetting van Nederland en die dood van sy vriende Menno ter Braak, Hendrik Marsman en E. du Perron.
Saam met W.E.G. Louw en D.B. Bosman versorg hy die samestelling van die bloemlesing Tussen die engtes, die opbrengs van die verkope waarvan aangewend word tot voordeel van die Nederlandse skrywers. Hy spandeer in 1940 geruime tyd op Java en in Oktober 1942 vertrek hy in diens van die Nederlandse regering-in-ballingskap na die Ooste en daarna na New York, waar hy die res van die oorlog deurbring in diens van die Nederlandse Inligtingsdiens. Na die vredesluiting keer hy permanent terug na Suid-Afrika, waar hy help met die stigting van Standpunte en vir baie jare op die redaksie dien. Vanaf 1947 tot enkele jare voor sy dood behartig hy ook ’n weeklikse literêre kroniek vir die Haagse dagblad Het Vaderland. Tydens sy verblyf in Suid-Afrika maak hy elke twee jaar ’n maandelange reis na Europa en Amerika.
Persoonlike lewe en sterfte
Greshoff is op 14 Februarie 1917 getroud met Agatha Christina Brunt en uit die huwelik word twee seuns, Kees en Jan, gebore. Sy vrou is ook ’n skrywer, wat onder haar eie naam (Aty Greshoff) en die skuilname Nini Brunt en Aline van Alphen skryf. Onder laasgenoemde naam publiseer sy die Afrikaanse roman Die swaar pad terug.
Hy is na ’n lang siekte op Saterdag 20 Maart 1971 in sy huis in Tamboerskloof in Kaapstad oorlede.
Kees Konyn
Hy skryf (en Fred le Roux vertaal in Afrikaans) die eerste van die hekelgeskrifte oor oorskatte skrywers en boeke onder die naam Kees Konyn, wat tussen 1940 en 1944 in die tydskrif Trek verskyn. Na sy vertrek na New York sit Fred le Roux die werksaamhede van Kees Konyn voort. J.C. Kannemeyer maak later ’n keur van hierdie geskrifte en voorsien dit van ’n inleiding, waarna dit gepubliseer word as Die koléperas van Kees Konyn.
Digkuns
Van sy Nederlandse gedigte word in Standpunte gepubliseer. Hy is ook instrumenteel daarin om Etienne Leroux se werk te bevorder en is verantwoordelik vir die eerste opname van Leroux se werk in Standpunte.
Sy vernaamste werk is sy Nederlandse gedigte, wat hy in meer as twintig bundels versamel. Na ’n nie-merkwaardige begin met Aan den verlaten vijver slaag hy daarin om met sy suiwere segging en pratende verteltrant ’n reputasie as een van die leidende digters van sy tyd te verwerf. Sy statuur as digter word bevestig wanneer hy in 1967 die gesogte Constantijn Huygens-prys vir sy hele oeuvre verower.
Prosa
Hy skryf ook prosa en gee in In alle ernst (1938) en Steenen voor brood (1939) sy misnoeë met die politieke situasie in Europa weer, terwyl hy in Afscheid van Europa (1969) sy outobiografiese herinneringe boekstaaf
Eerbewyse
Met sy sestigste verjaarsdag vereer die tydskrif Standpunte hom deur hulle uitgawe van Januarie 1949 aan hom te wy.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Dennis Brutus
Dennis Brutus (1924–2009) was 'n Suid-Afrikaanse digter en aktivis. Hy was ’n leidende figuur in die internasionale sportboikot teen Suid-Afrika in die tyd van apartheid. Sy digbundels sluit in Sirens Knuckles and Boots, Stubborn Hope en Still the Sirens. Hy het ook die pseudoniem John Bruin gebruik.
Lewensloop
Dennis Brutus is op 24 November 1924 in Salisbury (tans Harare) in Zimbabwe gebore. Sy ouers was Suid-Afrikaners en hy het in Port Elizabeth grootgeword. Hy studeer Engels en pedagogiek aan die Universiteit van die Witwatersrand en was van 1947 tot 1961 onderwyser in Afrikaans en Engels in Port Elizabeth en vervolgens lektor aan die Universiteit van Fort Hare.
Omdat hy hom teen apartheid verset het en die voorsitter van die organisasie was wat gemengde Suid-Afrikaanse deelname aan die Olimpiese Spele gepropageer het, is hy verbied om klas te gee en te publiseer. In 1963 moes hy die land uit vlug. Hy is egter in Mosambiek in hegtenis geneem en aan Suid-Afrika uitgelewer, waar hy tot 18 maande dwangarbeid op Robbeneiland gevonnis is.
In 1966 kon hy na die Verenigde Koninkryk emigreer en later na die Verenigde State van Amerika. Brutus het die grootste deel van sy volwasse lewe as 'n dosent in die VSA gewerk, waar hy as professor emeritusvan die Universiteit van Pittsburgh uitgetree het.
Brutus is op 26 Desember 2009 in Kaapstad oorlede. Hy was 85 jaar oud.
Can Tho
Can Tho (Viëtnamees: Cần Thơ) is 'n stad in die suide van Viëtnam. Die stad het 'n bevolking van 1 121 000 gehad en is die vierde grootste stad van die land ná die hoofstad Hanoi, Ho Chi Minh-stad en Hai Phong. Can Tho is geleë net suid van die grens tot Kambodja en suidwes van Ho Chi Minh-stad. Die stad lê aan die monding van die Mekongrivier in die Suid-Chinese See.
Vlag van Barbados
Die nasionale vlag van Barbados is op 30 November 1966 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie ewe breë vertikale bane met blou aan die vlagpaalkant en die wapperkant en ’n geel baan in die middel. In die geel baan is ’n swart gebroke drietand.
Simboliek
Die simbool in die middel van die geel baan is die Drietand van die Mitiese seegod, Neptunus. Hierdie simbool pryk ook op die Sëel van die kolonie wat deur die wapenskild van Barbados vervang is. Die gebroke staaf van die Drietand dui op die band wat gebreek is met die land se historiese en grondwetlike bande as ’n voormalige kolonie.
Keiviïet-Y
Keiviïet-Y is 'n yttrium-sorosilikaat met die formule.
Die mineraal is vernoem na die westike Keivy-massief op die Kola-skiereiland. Dit word ook in Skandinavië, soos in Ytterby in Swede en Stitind in Noorweë aangetref en in klein hoeveelhede in die pegmatiete van Strange Lake op die grens van Québec en Labrador.
Kristalstruktuur
Keiviïet-Y is isostruktureel met thortveitiet en dit vorm 'n oplossingsreeks met keiviïet-Yb, die ytterbium-weergawe
Reinickendorfer Vosse
Reinickendorfer Vosse  is 'n sportklub uit Berlyn, die hoofstad van Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Benewens sokker het die klub ook afdelings vir basketbal, rolbal, boks, gimnastiek, handbal, yshokkie, swem, tennis, tafeltennis, krieket en vlugbal. Reinickendorf is 'n stadswyk van Berlyn.
Die klub is op 28 Januarie 1891 gestig as Turn Verein Reinickendorf. Ter nagedagtenis aan Adolf Dorner, wat 'n leidende rol gespeel het om gimnastiek in Duitse skole te vestig, is die klub in 1893 herdoop na Turnverein Dorner. Die naam is later verander na Turn- und Sportverein Dorner. In 1937 het TSV Dorner met Reinickendorfer Fußball Club Halley-Concordia en Reinickendorfer Hockeyclub saamgesmelt om Turn- und Rasensportverein Reinickendorf te vorm. RFC Halley-Concordia was weer die produk van die samesmelting van Reinickendorfer FC Halley 1910 en Concordia 95 in 1925.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar laat in 1945 is die grootste gedeelte van die sportklub herstig as SG Reinickendorf-Ost, maar die sokkerafdeling is afsonderlik herstig as SG Felsenbeck. In April 1947 is SG Reinickendorf Ost ontbind en herstig as Berliner Turn- und Sportverein von 1891 Reinickendorfer Füchse (die huidige naam). Felsenbeck is herdoop na RFC Halley - Borussia en op 1 Desember 1948 het die twee klubs weer verenig.
Die klub se beste prestasie was om tussen 1963 en 1969 op die tweede vlak in die Regionalliga Berlyn mee te ding, asook om (onsuksesvol) in 1989 en 1990 aan promosie-relegasiewedstryde om promosie na die 2. Bundesliga deel te neem.
Spookgarnaal
Die spookgarnaal (Cuapetes tenuipes) is 'n garnaal wat wydverspreid voorkom in die westelike Stille Oseaan en die Indiese Oseaan. Dit word ook gevind in die noorde van KwaZulu-Natal en die spesie word as seldsaam beskou.
Die seedier word slegs 35 mm lank. Die lyf is deurskynend met 'n paar rooibruin strepe wat oor die lengte van die lyf strek, tot by die stert. Daar is 'n rooibruin homp op die kop met 'n witlyn in die middel. Die groot oë het 'n pienk middel en is aan die kante van die kop geplaas. Voelers en knypers het bruin vlekke op. Die knypers is buitegewoon lank. Hulle leef in sanderige areas en ook onder oorhange saam met seeanemone. Hulle is omnivore.
Danielle Brooks
Danielle Brooks (gebore 17 September 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Angry Birds Movie (2016) en Clemency, en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Naotake Hanyu
Naotake Hanyu (gebore 22 Desember 1979) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Highlands-Noord
Highlands-Noord is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Khady Hane
Khadidjatou Hane of Khady Hane (Dakar, 6 Desember 1962) is 'n Senegalese skrywer.
Keiviïet-Yb
Kristalstruktuur
Keiviïet-Y is isostruktureel met thortveitiet en dit vorm 'n oplossingsreeks met keiviïet-Y, die yttrium-weergawe
Chondrilla mixta
Chondrilla mixta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrilla en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Schulze.
Peter Larsen (akteur)
Peter Larsen (gebore 2 Januarie 1956) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Murder in the Dark (1986), Jasper's Ghost (1992), en Noche en la terraza (2002), en in die televisiereeks Alletiders jul (1994).
Sun City
Sun City is die naam van verskeie plekke, waarvan die meeste deur die Amerikaanse eiendomsontwikkelaar Del Webb ontwikkel is, nou deel van Pulte Homes.
Vuur-dikkop
Die vuurdikkop (Nemateleotris magnifica) is 'n vis wat in die Indies-Pasifiese area voorkom en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by die Aliwal-bank van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Fire goby.
Voorkoms
Die vis het 'n ronde kop terwyl die kop en voorste helfte van die lyf wit is. Die agterste helfte van die lyf en dorsale en anale vinne is oranje-rooi. Die voorste dorsale vin het 'n lang straal en die bekkenvinne is skraal. Daar is twee pers lyne wat deur die anale en dorsale vinne gaan. Daar is ook 'n streep deur die stertvin se lobbe. Die vis word 9 cm groot.
10 Januarie
10 Januarie is die tiende dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 355 dae in die res van die jaar (356 in skrikkeljare).
Max Wagner
Max Wagner (28 November 1901 – 16 November 1975) was 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Slim (1937), Half Past Midnight (1948), Invaders from Mars (1953), en Robbery Under Arms (1957).
Jordan Coulson
Jordan Coulson is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Zombie Spring Breakers (2016).
Dionne Quan
Dionne Quan (gebore 20 Oktober 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rugrats Go Wild (2003) en in die televisiereekse The Fairly OddParents (2001) en All Grown Up! (2003).
Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party
Die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) is 'n politieke party in Suid-Afrika. Dit is in 1921 gestig as die Kommunistiese Party van Suid-Afrika deur die samesmelting van die International Socialist League en ander onder leierskap van William H. Andrews.
Die SAKP is deel van 'n drieparty-alliansie wat tans saam met die ANC en COSATU die land regeer.
Tot die Tweede Wêreldoorlog
Die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) is in 1921 gestig as die Kommunistiese Party van Suid-Afrika (KPSA) en het aanvanklik uitsluitlik op wit werkers gefokus. Die party was 'n lid van die Kommunistiese Internasionale (Komintern). Die eerste voorsitter van die party was Bill Andrews. Die KPSA het eers in 1922 tydens die Rand-rebellie, 'n staking deur wit mynwerkers op die voorgrond getree. Die rede vir die staking was die bedoeling van die eienaars van die myne om 'n meer soepeler beleid teenoor die swart werkers in te stel. Dit is met hewige opposisie van die wit werkers teengestaan wat bang was om hul bevoorregte werk posisie te verloor. Tydens die staking het die party 'n beroep gedoen op die wêreldwye vereniging van werkers vir 'n blanke Suid-Afrika ("Workers of the world, unite and fight for a white South Africa"). Die staking is hardhandig onderdruk deur die regering met behulp van die weermag.
Na die onderdrukking van die staking is die party-leierskap van die KPSA deur die Komintern in Moskou, Sowjetunie ontbied en die party is beveel om sy beleid te verander. Van toe af moet die KPSA nie meer uitsluitlik op wit werkers fokus nie, maar veral op swart werkers. Die KPSA het ook die Inheemse Republiek ('n republiek vir die oorspronklike bevolking)-strategie van die Komintern (1924) aangeneem. Die party se naam is verander na die SAKP. Toenadering tot die ANC het aanvanklik op niks uitgeloop nie omdat die ANC op daardie tydstip veral probeer het om met die blanke regering in gesprek te tree. Daarbenewens was die ANC-leiers destyds baie anti-kommunisties.
In 1928 was van die 1750 party lede 1600 swart. In 1939 het Moses Kotane Sekretaris-Generaal van die Sentrale Komitee van die SAKP geword en die grondslag gelê vir samewerking met die ANC. Dit was hoofsaaklik te wyte aan die nie-dogmatiese aard van Kotane. Suid-Afrikaanse kommuniste het outomaties lede van die ANC geword, terwyl hulle ook in hul eie party aktief gebly het.
Gedurende die apartheidsregering
In 1948, nadat die Nasionale Party van dr Daniel François Malan die parlementsverkiesing gewen het, word apartheid geimplimenteer. Die nuwe regering het 'n wet aanvaar wat alle kommunistiese (of vermeende kommunistiese) aktiwiteite verbied het. Onder hierdie wet is die SAKP in 1950 verban. Die SAKP het ondergronds gegaan en was sterk teen die apartheidsregering gekant. Van die begin het die SAKP gewapende weerstand teen die regime bepleit, maar die ANC het steeds sterk op nie-gewelddadige weerstand gefokus. Na die verbod op die SAKP het die partyleierskap sy lede aangeraai om 'n lid van die ANC te word. Die ondergrondse SAKP het sy strategie van die "Inheemse Republiek" laat vaar en sedertdien het dit 'n nie-rassige Suid-Afrika nagestreef. Die nuwe benadering was ook meer in lyn met die doel van die ANC.
Baie SAKP lede beklee sleutelpunte binne die ANC. Kotane was jare lank tesourier van die ANC. Wit kommuniste verenig in die Congress of Democrats (COD), 'n organisasie wat aan die ANC geaffilieer is. Binne die ANC was daar egter baie lede van die ou garde wat die instroming van kommuniste gekant het, maar die jonger generasie nasionaliste het geen beswaar teen die kommuniste gehad nie, solank hulle nie hul ideologie op nie-kommunistiese ANC lede opgedwing het nie. In 1959 het sommige Afrikaniste van die ANC weggebreek en het die Pan Africanist Congress (PAC) gestig wat streef na 'n Afrika beheerde Suid-Afrika eerder as 'n nie-rassige benadering. Die PAC beskou die Marxisme-Leninisme van die "kommunistiese gesinde ANC" as 'n vreemde ideologie.
In 1960 is die ANC en die PAC ook deur die regering verban. 'n Aantal ANC-leiers het hulself in ballingskap gevestig, maar baie het ook ondergronds in Suid-Afrika gebly. Ná die verbod op die ANC het die jonger geslag onder leiding van Nelson Mandela en Walter Sisulu hul uitgespreek ten gunste van 'n gewapende weerstand teen die regering. Hulle het die Umkhonto we Sizwe ("Spies van die Volk"), die militêre vleuel van die ANC, gevorm. Binne Unmkhonto we Sizwe was baie kommuniste aktief. In 1961 het die SAKP-lid Joe Slovo bevelvoerder van Umkhonto geword. Ruth First, Slovo se vrou, het Umkhonto se hoof-teoretikus geword en verskillende guerrilla taktieke geleer. Die invloed van die kommuniste in die ANC het toegeneem toe die kommunistiese state wapens aan die gewapende vleuel van die ANC begin voorsien het. Die ANC self het egter 'n sosiaal-demokratiese organisasie gebly.
In 1984 word Slovo, wat sedert 1963 in ballingskap was, die sekretaris-generaal van die SAKP. In 1990 het Slovo teruggekeer na Suid-Afrika om deel te neem aan gesprekke met die regering van staatspresident Frederik Willem de Klerk oor die beëindiging van apartheid. Die Suid-Afrikaanse regering het tot die gevolgtrekking gekom dat die apartheidsregering nie meer volhoubaar was nie. Op 2 Februarie 1990 het die regering die SAKP, die ANC, die PAC en ander verbode partye en organisasies ontban. Die ANC het in Augustus 1990 aangekondig dat dit die gewapende stryd gestaak het. In 1991 het Chris Hani, voormalige hoof van personeel Umkhonto, Slovo as sekretaris-generaal van die SAKP opgevolg. Hani is op 10 April 1993 in Boksburg vermoor deur die wit ekstremis Janus Walús wat kontak gehad het met die LP van die pro-apartheidsparty Konserwatiewe Party, Clive Derby-Lewis. Hani was naas Mandela een van die gewildste lede van die ANC.
Vanaf 1994
Tydens die eerste demokratiese en veelrassige parlementsverkiesings van April 1994 het die SAKP nie as 'n onafhanklike party aan die verkiesing deelgeneem nie, maar sy lede aangemoedig om die ANC te steun. Die ANC het die verkiesing gewen en in sy kabinet het die nuwe president, Mandela, 'n aantal lede van die SAKP / ANC aangestel, insluitende Joe Slovo as die Minister van Behuising. Opmerklik, die ANC het nie die kapitalistiese ekonomie vervang met 'n beplande ekonomie nie. Onder president Thabo Mbeki (1999-2008) was die invloed van die kommuniste op die regering se beleid uiters beperk. Mbeki se ekonomiese beleid het geen ruimte vir kommunistiese insette gelaat nie, omdat Mbeki as 'n ondersteuner van 'n vryemarkekonomie beskou is. In 2007 het die SAKP 'n belangrike rol gespeel om Mbeki as voorsitter van die ANC te vervang en sy vervanging deur Jacob Zuma. In 2008 het die SAKP gehelp om die bedanking van Mbeki as president van Suid-Afrika te bewerstelig.
Aanvanklik tydens die presidentskap van Jacob Zuma, word hy beskou as meer toegeeflik teenoor die eise van die SAKP en die vakbondbeweging COSATU. Zuma was ook lid van die SAKP, maar het sy lidmaatskap in 1990 beëindig. Die huidige sekretaris-generaal van die SAKP, dr. Blade Nzimande, is minister van hoër onderwys in die Zuma-kabinet aangestel. Gedeeltelik danksy die deelname van die SAKP in die regeringskolisie, word die Zuma-kabinet deur die Demokratiese Alliansie (DA) as 'n kommunistiese vriendelike kabinet beskou.
Ideologie
Hoewel die SAKP Marxisme-Leninisme as politieke ideologie aanhang, het die party reeds in 1989 sy Marxisties-Leninistiese beeld van 'n "revolusionêre voorhoede" -party gestroop. In 1989 het die destydse sekretaris-generaal van die SAKP, Joe Slovo, die boek geskryf. Has Socialism Failed? ("Het die sosialisme misluk?"), Waarin Slovo die ekstremisme van stalinisme as onmenslik verwerp het en die gewildheid van sosialisme in Suid-Afrika beperk het. Slovo het egter sterk gekant teen die idee dat sosialisme se dae getel is. Benewens marxisme is die party ook ten gunste van 'n veelrassige Suid-Afrika waar daar plek is vir swartes, blankes en alle ander volke wat tradisioneel in Suid-Afrika gewoon het. Die party is verbind tot die verbetering van die lewensomstandighede van die armes en is sterk teen rassisme en uitbuiting. Die SAKP was sterk gekant teen die Robert Mugabe-regime in Zimbabwe.
Oksidasietoestand
In Chemie is die Oksidasietoestand 'n aanduiding van die graad van oksidasie van 'n atoom in 'n chemiese verbinding. Die formele oksidasietoestand is die hipotetiese lading wat 'n atoom sou gehad het as al die verbindings tot andersoortige elemente 'n 100% ionies van aard was. Volgens konvensie word oksidasietoestand aangedui met Arabiese syfers en kan dit positief, negatief of nul wees.
Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party
Organisasie
Soos ander kommunistiese partye het die SAKP die tradisionele struktuur van 'n kommunistiese party met 'n partykongres as die hoogste liggaam, 'n sentrale komitee as bestuur en 'n politburo as daaglikse administrasie en partysekretariaat.
Oksidasietoestand
Die proses waartydens die oksidasietoestand van 'n atoom toeneem word oksidasie genoem; 'n afname in oksidasietoestand word reduksie genoem. Sulke reaksies behels die oordrag van elektrone, 'n netto toename aan elektrone is 'n reduksie en 'n netto afname is 'n oksidasie.
Die definisie van oksidasietoestand deur IUPAC is as volg:
"'Oksidasietoestand :'n Mate van die graad van oksidasie van 'n atoom in 'n stof. Dit word gedefinieer as die denkbeeldige lading wat 'n atoom sou hê as elektrone getel word volgens 'n ooreengekome stel reëls: (1) die oksidasietoestand van 'n vrye element (onverbonde element) is nul; (2) vir 'n eenvoudige (monatomiese) ioon, is die oksidasietoestand gelyk aan die netto lading op die ioon; (3) waterstof het 'n oksidasietoestand van 1 en suurstof het 'n oksidasietoestand van -2 wanneer hulle in die meeste verbindings teenwoordig is. (Uitsonderings hierop is dat waterstof 'n oksidasietoestand van -1 in hidriede van aktiewe metale het, bv. LiH, en suurstof het 'n oksidasietoestand van -1 in peroksiede, bv. H2O2; (4) die algebraïse som van oksidasietoestande van alle atome in 'n neutrale molekuul moet nul wees, terwyl die algebraïse som van oksidasietoestande van die atome waaruit 'n ioon bestaan gelyk moet wees aan die lading van daardie ioon. Byvoorbeeld, die oksidasietoestand van swael in H2S, S8 (elementêre swael), SO2, SO3, en H2SO4 is respektiewelik: -2, 0, +4, +6 en +6. Hoe hoër die oksidasietoestand van 'n gegewe atoom is, hoe groter is sy graad van oksidasie; hoe laer die oksidasietoestand is, hoe groter is die graad van reduksie.' "
Berekening van Oksidasietoestand
Daar is twee maniere waarop die oksidasietoestand van 'n atoom in 'n verbinding bereken word. Die eerste metode word gebruik vir molekule wat 'n Lewisstruktuur het, wat dikwels die geval is by organiese molekule, terwyl die tweede een gebruik word vir eenvoudige verbindings (molekulêr aldan nie) en vereis nie 'n Lewis-struktuur nie.
Daar moet onthou word dat die oksidasietoestand van 'n atoom nie die "ware" lading op daardie atoom verteenwoordig nie: dit is veral waar by hoë oksidasietoestande, waar die ionisasie-energie wat vereis word om 'n positiewe ioon met meer as 'n enkele positiewe lading baie groter is as die energie beskikbaar in chemiese reaksies. Die toekenning van elektrone tussen atome wanneer 'n oksidasietoestand bereken word is suiwer konvensie. Dit bly egter 'n nuttige hulpmiddel om chemiese reaksies te verstaan.
Vanaf 'n Lewis-struktuur
Wanneer die Lewis-struktuur van 'n molekule beskikbaar is, kan die oksidasietoestand ondubbelsinnig toegeken word deur die verskil te bereken tussen die aantal valenselektrone wat 'n neutrale atoom van daardie element sou hê en die aantal elektrone wat "behoort" aan sy Lewisstruktuur. Vir berekeningsdoeleindes behoort elektrone in 'n verbinding tussen atome van verskillende elemente aan die mees elektronegatiewe atoom; elektrone in 'n verbinding tussen atome van dieselfde element word gelykop verdeel en elektrone in 'n alleenpaar behoort slegs aan die atoom met die alleenpaar.
Beskou asynsuur as voorbeeld:
400px|Asynsuur
Deur dieselfde reëls toe te pas op die karboksielsuur se koolstofatoom toe te pas vind ons dat die oksidasietoestand van die atoom +3 is (Dié koolstofatoom kry slegs een elektron vanaf die C-C verbinding; die suurstofatome kry al die ander elektrone omdat suurstof meer elektronegatief is as koolstof). Die suurstofatome het beide 'n oksidasietoestand van -2; hulle kry elk 8 elektrone (4 vanaf die alleenpare en 4 vanaf die verbindings), terwyl 'n neutrale suurstofatoom 6 sou hê. Die waterstofatome het almal 'n oksidasietoestand van +1 omdat hulle almal hulle elektron aan die meer elektronegatiewe atome afstaan waaraan hulle verbind is.
Oksidasietoestande is 'n nuttige hulpmiddel om chemiese vergelykings van redoksreaksies te balanseer, omdat die veranderinge in die geoksideerde atome gebalanseer moet word met die veranderinge in die gereduseerde atome. Die reaksie van asetaldehied met Tollens se reagens om asynsuur te vorm (hierbenede getoon) verander die karbonielgroep se koolstofatoom se oksidasietoestand van +1 tot +3 (oksidasie). Hierdie oksidasie word gebalanseer deur die reduksie van twee ekwivalente silweratome vanaf Ag+ tot Ago.
Sonder 'n Lewisstruktuur
Die algebraïse som van oksidasietoestande van alle atome in 'n neutrale molekuul moet nul wees, terwyl die algebraïse som van oksidasietoestande van die atome in 'n ioon gelyk moet wees aan die lading van die ioon. Hierdie reël tesame met die feit dat baie elemente bykans altyd dieselfde oksidasietoestand het, maak dit vir 'n mens moontlik om oksidasietoestande in eenvoudige verbindings te bereken. 'n Paar tipiese reëls wat gebruik word om oksidasietoestande vir eenvoudige verbindings toe te ken is as volg:
Chondrilla montanusa
Chondrilla montanusa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrilla en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Carballo, Gomez, Cruz-Barraza & Flores-Sanchez.
Golden Brooks
Golden Brooks (gebore 1 Desember 1970) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Impostor (2001), Beauty Shop (2005), en The Inheritance (2011), en in die televisiereeks Girlfriends (2000).
Peter Gren Larsen
Peter Gren Larsen (gebore 7 Oktober 1963) is 'n Deense akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Tragedy with a Happy End (1994), Next Stop Copenhagen (1998), en Baby Doom (1998).
Britse algemene verkiesing van 2017
Die Britse algemene verkiesing van 2017 was 'n algemene verkiesing wat op 8 Junie 2017 in die Verenigde Koninkryk plaasgevind het. Dit was die eerste verkiesing sedert die Brexit-referendum in 2016.
Uitslag
Ander partye wat setels verower het:
Wallis
Plaid Cymru 4
Noord-Ierland
Sinn Féin 7, Onafhanklikes 1 (Lady Sylvia Hermon in North Down as onafhanklike Unioniste-LP)
Hiroki Yamada
Hiroki Yamada (山田 大記) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Hawkins Estate
Hawkins North is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
PAL
PAL (afkorting vir die Engels phase-alternating line) is 'n kleurkoderingstelsel wat gebruik word in televisie uitsaaistelsels in groot dele van die wêreld, insluitend Suid-Afrika. Ander algemene analoogtelevisie koderingstelsels is SECAM en NTSC. PAL is deur Walter Bruch by Telefunken in Duitsland ontwikkel. Die formaat is vir die eerste keer in 1967 bekendgestel.
Telefunken is later deur die Franse elektronika-vervaardiger Thomson oorgekoop. Thomson het ook die maatskappy genaamd Compagnie Generale de Télévision oorgekoop waar Henri de France die SECAM-stelsel, die eerste Europese kleurtelevisiestandaard, ontwikkel het. Thomson is deesdae ook mede-eienaars van die RCA-handelsmerk vir elektroniese verbruikersprodukte, wat aanvanklik die NTSC kleur TV standaard ontwikkel het.
Die afkorting "PAL" word gewoonlik gebruik om informeel te verwys na 'n 625-lyn/50Hz TV-stelsel en om dit te onderskei van die 525-lyn/60Hz "NTSC" TV-stelsel wat hoofsaaklik in Noord- en Sentraal-Amerika en in Japan gebruik word. Dienooreenkomstig word DVD-skywe gewoonlik aangedui as "PAL" of "NTSC" (om informeel na die lyntelling en raamtempo te verwys) al het nie een van die twee PAL of NTSC saamgestelde kleur daarop gekodeer nie.