cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksei Kosigin
Gedurende die laaste helfte van die 1960's het Kosigin aanvanklik na vore getree as die prominentste figuur in die trojka ná die Chroesjtsjof. Benewens die bestuur van die Sowjetunie se ekonomie, het hy 'n belangrike rol in die buitelandse beleid van die land aangeneem deur wapenbeheer-samesprekings met die VSA te lei en direkte toesig te hou oor die betrekkinge met ander kommunistiese lande. Die aanvang van die lente van Praag in 1968 het egter gelei tot 'n hewige terugslag teen sy beleid wat Brezjnef in staat gestel het om hom as die dominante figuur in die Politburo te verduister. Terwyl hy en Brezjnef mekaar nie van gehou het nie, bly hy in die amp totdat hy op 23 Oktober 1980 gedwing is om af te tree weens slegte gesondheid. Hy is twee maande later op 18 Desember 1980 oorlede.
Alldays
Alldays is 'n dorp in die Blouberg Munisipaliteit van Capricorn-distrik in die noordweste van die Limpopo-provinsie, Suid-Afrika. Die dorp het 'n bevolking van sowat 2 987 inwoners in 2011 gehad.
Die Venetia-diamantmyn is naby Alldays geleë, binne die 360 vk. kilometer Venetia Limpopo-natuurreservaat. Dit is een van die ses oorblywende myne van De Beers in Suid-Afrika. Dit is ook die jongste diamantmyn in die land. Dit beskik ook oor 'n klein lughawe: Alldays-lughawe.
Kameroen
Kameroen (Engels: Cameroon, [kæməˈruːn]; Frans: Cameroun, [kamˈʁun], ), amptelik die Republiek Kameroen (Republic of Cameroon; République du Cameroun), is 'n unitêre republiek in Sentraal-Afrika. Dit grens aan Nigerië, Tsjad, die Sentraal-Afrikaanse Republiek, die Republiek van die Kongo, Gaboen, Ekwatoriaal-Guinee en die Golf van Guinee. Nadat dit oorspronklik 'n Duitse kolonie was word dit na die Eerste Wêreldoorlog tussen die Franse en Britte verdeel. In 1960 word Frans-Kameroen 'n onafhanklike republiek en smelt in 1961 met die suidelike deel van Brits-Kameroen saam om die Federale Republiek Kameroen te vorm. Dit word in 1972 herdoop tot die Verenigde Republiek Kameroen en die Republiek Kameroen (Engels: Republic of Cameroon of Frans: République du Cameroun) in 1984 (die amptelike tale is Engels en Frans). Kameroen het meestal stabiliteit ervaar wat die land toegelaat het om landbou, paaie, en spoorweë, sowel as 'n petroleumindustrie te ontwikkel. Ten spyte van beweging in die rigting van politiese hervorming bly mag stewig in die hande van 'n etniese oligargie.
Geskiedenis
In 1960 verkry Frans-Kameroen onafhanklikheid en word die Republiek Kameroen. Die suidelike deel Brits-Kameroens sluit in 1961 aan. Ter selfde tyd word die res van Brits-Kameroen deel van Nigerië. Die nuwe koalisieregering word gelei deur Ahmadou Ahidjo wat toeslaan op rebellegroepe wat oorgebly het van voor onafhanklikheid.
Ahidjo tree in 1982 uit en word opgevolg deur die huidige president, Paul Biya. Biya wen talle verkiesings, maar die regverdigheid van die verkiesings word in twyfel getrek. Die laaste verkiesing is op 7 Oktober 2018 gehou.
Politiek
Die president van Kameroen het uitvoerende mag in die Kameroenregering. Hierdie bepaling is deel van die 1996-hervorming aan die grondwet wat aanvanklik in 1972 opgestel is. Die president word 'n breë verskeidenheid van magte gegee en kan dit uitvoer sonder om die Nasionale Vergadering te raadpleeg.
Die Nasionale Vergadering bestaan uit 180 afgevaardigdes en vergader drie keer per jaar. Die hoofverantwoordelikheid van die vergaderings is om wette goed te keur, maar het selde enige wette verander of in die weg gestaan van nuwe wetgewing.
Die regbank is ondergeskik aan die uitvoerende tak se Ministerie van Gereg. Die hooggeregshof kan die grondwetlikheid van 'n wet nagaan slegs op versoek van die president.
Provinsies
Kameroen bevat tien provinsies:
Geografie
Geografiese koördinate: 6° N 12° O
Kaartverwysings: Afrika
Oppervlak:
Ekonomie
Vir 'n kwart eeu na onafhanklikheid was Kameroen een van die mees vooruitstrewende lande in Afrika. Die val in kommoditeitspryse vir die land se hoofuitvoerprodukte — petroleum, kakao, koffie en katoen — in die middel-1980's, gekombineer met 'n oorwaardeerde geldeenheid en ekonomiese wanbestuur, lei tot 'n dekade-lange resessie. Die reële BBP per capita val met meer as 60% van 1986 tot 1994. Die lopenderekening en fiskale tekort vergroot. Tog as gevolg van oliehulpbronne en voordelige landboutoestande het Kameroen steeds een van die bes-bedeelde primêre kommoditeitsekonomië in Afrika suid van die Sahara.
Ten spyte van snelle verstedeliking is die enkel grootste ekonomiese aktiwiteit in Kameroen bestaansboerdery waarin byna die hele landelike bevolking werksaam is.
Demografie
Kameroen se demografie bestaan uit 'n geskatte 250 afsonderlike etniese groepe, wat in vyf groot streekkulture verdeel kan word:
Kultuur
Verder sluit dit openbare vakansiedae wat rondskuif in:
Onderwys
Kameroen is bekend daarvoor dat dit een van die beste onderwysstelsels in Afrika het. Primêre onderrig is beide gratis en verpligtend. Statistiek dui aan dat 70% van alle kinders tussen 6-12 jaar skoolgaan. 79% van Kameroen se bevolking kan lees. Daar is in die laaste paar jaar 'n neiging vir al hoe meer van die beste studente om die land te verlaat om oorsee te studeer en hulle dan daar te vestig – die sogenaamde "breindrein".
Philip Friend
Philip Friend (20 Februarie 1915 – 1 September 1987) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 'Pimpernel' Smith (1941), Spy Hunt (1950), en Buccaneer's Girl (1950).
Sharon Leal
Sharon Leal (gebore 17 Oktober 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dreamgirls (2006), Why Did I Get Married? (2007), en This Christmas (2007), en in die televisiereeks Boston Public (2000).
NG gemeente Mthatha
Die NG gemeente Mthatha (vir die grootste deel van sy bestaan geskryf "Umtata") is die enigste oorblywende gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die voormalige tuisland Transkei nadat al die ander gemeentes mettertyd gekwyn en ontbind of by ander gemeentes ingelyf is, naamlik Butterworth (gestig 1958, ingelyf by die eertydse gemeente Komga omstreeks 1978), Du Plessis (1919, deels in die tuisland Transkei en deels in die aanliggende Oos-Kaapland, ingelyf by Indwe) en Pondoland (1948, ingelyf by Kokstad op 24 September 1968). Dieselfde lot het die enigste gemeente van die Gereformeerde Kerk, Transkei, gestig in 1955, oorgekom toe dit in 1974 ontbind het.
Mthatha is deel van die Ring van Dordrecht, wat ook bestaan uit die gemeentes Dordrecht, Barkly-Oos, Elliot, Ugie, Indwe en Maclear.
Agtergrond
Hoewel Umtata eers in 1890 of '91 as selfstandige gemeente van die NG gemeente Dordrecht afgestig is, het daar reeds in 1872, kort ná die aankoms van die eerste boere in die Transkei, 'n kerkgeboutjie van sooie verrys. Dit was in die buffergebied wat die destydse regering daargestel het met die hoop dat blanke nedersetting die voortdurende oorloë tussen die Pondo en die Temboes tot 'n einde sou bring. Hoewel plase gratis verkrygbaar was, is al die grond nie beset nie. Teen 1877 het die stryd opnuut uitgebars sodat die boere in 1880 die wyk moes neem. In die agt jaar wat gevolg het, is die geboutjie tydens hul afwesigheid deur strydende inboorlinge vernietig.
Ds. Helgard Müller se voorganger in die NG gemeente Barkly-Oos, ds. Geo. S. Malan, het al in 1886 die verafwonende lidmate in Griekwaland-Oos en Temboeland besoek, maar dit was veral ds. Müller wat hom oor hierdie afgeleë buitewyke, wat eintlik buite die grens van die gemeente Barkly-Oos gelê het, ontferm het. Die verwagting van die eerste intrekkers in dié verre uithoek van die Kaapkolonie was baie groot, maar so ook hul ontnugtering. Misreën het tot 12 dae aangehou en die grond het 'n pappery geword. Riviere het weke lank aaneen vol gebly en alle verbinding met die buitewêreld afgesny. Daar was nie paaie om van te praat nie. Gras het meer as 'n meter hoog gestaan en mens of dier wat daardeur 'n weg wou baan, het papnat geword. In die vleie wat moerasse was, het diere dikwels vasgesit en kon nie sonder hulp uitkom nie. Perde, wat die enigste vervoermiddel was, het gekwyn en gevrek. Die bosluis wat ooskuskoors gedra het, het vee uitgeroei. Armoede en terneergedruktheid het die boere moedeloos gemaak.
Burgersdorp se Ring gryp in
Midde-in dié benaderde omstandighede het die Ring van Burgersdorp besluit om die uitgeweke lede van die Kerk geestelik te bearbei deur leraars van aangrensende gemeentes as konsulente na die setlaars in Griekwaland-Oos te benoem. Elliot, Cala en Embokotwa (laasgenoemde twee van 1919 die dienspunte van die NG gemeente Du Plessis) sou deur die leraar van die NG gemeente Dordrecht bearbei word en Ugie, Maclear, Mount Fletcher, Cedarville en Umtata deur die leraar van die NG gemeente Barkly-Oos. Dié reëling het voortgeduur tot 1888 toe daar nuwe lewe en ontwaking onder die NG lidmate in Griekwaland-Oos en Temboeland gekom het danksy die beroep wat ds. W.A. Alheit na Dordrecht aangeneem het. Hy het verklaar dit is sy doelwit om "ons verstrooide geloofsgenote" in Griekwaland-Oos en Temboeland te bearbei. Kort voorheen het die NG gemeente Barkly-Oos 'n nuwe leraar in die persoon van die jeugdige en wakkere ds. Helgard Müller gekry. Hy sou hom in die besonder bepaal by die lidmate in Griekwaland-Oos.
Danksy di. Müller en Alheit se ywer is Cedarville in 1888 as afsonderlike gemeente afgestig, maar weens die geldelike toestand sou die gemeente aanvanklik nie 'n eie leraar beroep nie. Die NG gemeente Elliot het in 1891 gevolg en ds. J.C. du Plessis, na wie die NG gemeente Du Plessis in 1919 genoem is, is op Elliot as die gemeente se eerste leraar bevestig. Sy opdrag was om oral in Griekwaland-Oos en die Transkei-gebied waar ook al moontlik, gemeentes te stig. Deur sy arbeid het Matatiele, Ugie, Kokstad en Embokotwa elk 'n gemeente gekry.
Toe Ugie van 1891 af onder Barkly-Oos ressorteer, het ds. Müller hierheen afgekom om die sakramente te bedien op al die verspreide plekke van samekoms. Hy het die uiterste ontberings uitgestaan, maar nooit verslap nie. Die kapok en misreëns en die lang ure op die perd het naderhand sy gesondheid aangetas en hom na 'n vroeë graf gesleur. Later het Ugie onder Umtata geval en is dit deur ds. E.C. Anderssen bearbei. Ook ds. August Ahrbeck het as hulpprediker van Umtata, nadat hy gedwing is om in die NG gemeente Prieska te bedank weens allerlei bewerings teen hom, Ugie besoek en bearbei.
Dit was 'n blye dag toe die Ring van Burgersdorp in 1888 besluit om 'n hulpleraar vir Griekwaland-Oos en Temboeland aan te stel in die persoon van prop. W.S.E. Rörich, wat in Maart 1889 op Dordrecht georden is. Hy het as hulpprediker onder die toesig gestaan van die gemeente Barkly-Oos sowel as Dordrecht. In sy godsdiensverslag kon ds. Müller berig dat danksy die toegewyde arbeid van ds. Rörich die buitewyk Ugie meer gereeld bearbei kon word. Die leraar van Barkly-Oos was vol vertroue dat die dag nie meer ver was nie waarop Slangrivier en Ugie tesame tot 'n afsonderlike gemeente afgestig sou kon word. (Dit het eers in 1903 gebeur.)
Ook vir Cedarville, waar in 1888 'n afsonderlike gemeente gestig is dog sonder 'n predikant weens die geldelike situasie, het ds. Müller gedoen wat hy kon. In September 1889 het hy byvoorbeeld vergesel van prof. J.I. Marais van die Kweekskool wat Barkly-Oos op ds. Müller se uitnodiging besoek het, die lang pad na Cedarville en Umtata afgelê waar hulle op onderskeidelik 22 en 29 September die Nagmaal bedien het. In 1890 het ds. Müller weer 'n konsulentsreis na Cedarville onderneem wat toe nog altyd vakant was. (ds. D.F. Bosman is trouens eers in April 1892 as Cedarville se eerste leraar bevestig. )
In 1889, toe die boere terugkeer, is deur ds. J.P. Jooste, leraar van die NG gemeente Komga van 1882 tot 1894, 'n begin gemaak met dienste op Roodeheuwel (die latere Decoligny-sendingstasie), wat dan ook later as kerkplaas aangekoop is en waar in 1903 'n sierlike kerkgebou in die gotiese styl verrys het, soos blyk uit ou tekeninge wat nog in die kerkraad se besit is. Daar is genotuleer dat die boukoste laag was omdat gemeentelede baie van die werk self gedoen het. Die heer Kriel, 'n lidmaat, het beloof om enige tekort teen “zeer billijke renten” voor te skiet. Op 18 September 1903 het die boukommissie sy laaste vergadering gehou en oorhandig toe die gebou “met de schuld” aan die kerkraad. Die skuld het £702.4.6 bedra. Die pastorie op Cicira is reeds in 1902 voltooi en deur ds. S.P. Helm bewoon. Die Cicira-kerk het ook sy kerkhof gehad en wel 200 treë na die suide. Gedurende 1949 het die Kerkraad besluit om 5 sjielings per maand tot die instandhouding daarvan by te dra.
Dit was hier op Roodeheuwel dat die gemeente Umtata gestig is.
Verskuiwing van Decoligny
Intussen het die dorp Umtata gegroei en het die Afrikaanse gemeenskap se getalle so toegeneem dat dit bloot natuurlik was dat die middelpunt van die gemeente na Umtata sou moes verskuif word. Hier is dan ook in 1922 die huidige kerkgebou opgerig, hoewel nie sonder teenstand van die ou inwoners wat natuurlikerwys aan die ou kerkplaas geheg was. Om die teenstand uit die weg te ruim het die kerkraad die sonderlinge weg gevolg deur die kerkgebou op Roodeheuwel te sloop en die plaas later te verkoop.
Die indertydse leraar, ds. C.C. Nepgen, het die kerkgebou se hoeksteen op 21 Julie 1922 gelê. Die bewoording lui: "Christus de uiterste hoeksteen. Gelegd door ds. C.C. Nepgen, M.A. B.D. 21 Julie 1922." Dis nie meer bekend wie die gebou ontwerp het nie. Onlangse bestudering van Wynand H Louw se 1922 dagboek deur J Wynand Louw het aan die lig gebring dat hy die ontwerper was.
Ná die eerste sestig jaar van die gemeente se bestaan het sowat driekwart van die lidmate op Umtata gewoon en was die plase in lidmate se besit die een ná die ander aan die verdwyn weens die destydse regering se beleid dat die grond deur die Naturelletrust aangekoop is vir bewoning deur swart mense. Teen 1952 was slegs nege plase rondom Umtata, twee op Port St. Johns en een op Tsolo nog in NG lidmate se besit. In daardie jaar het die gemeente tien dorpe gehad waar die Woord bedien moes word en het dit gestrek van die Umzimvubu in die ooste tot die Bashee in die weste, terwyl die noordelike grens die bergreeks onderkant Maclear was en die suidelike grens die see. Die lidmate het merendeels bestaan uit staatsamptenare, openbare en ander kantoorwerkers, landdroste, polisielede, pad- en spoorwerkers, handelaars en klerke.
Lidmaattal
Die gemeente Mthatha se lidmate is nou (2013) meer as tien keer minder as wat dit op sy hoogtepunt vroeg in die jare sewentig was. Hier is enkele jaartalle met die getal belydende (volwasse) lidmate. Die jaartalle dui op die jaar waarin die syfers in die NG Kerk se Jaarboek verskyn het en nie op die jaar waarin dit getel is nie.
Hippidion
Hippidion (wat "klein perd" beteken) was ’n perd wat tydens die Pleistoseen, sowat 2 miljoen tot 10 000 jaar gelede, in Suid-Amerika voorgekom het.
Evolusie
duimnael|links|210px|’n Skelet in die Natuurhistoriese Museum in [[Londen.]] Hippidion is eers beskou as ’n afstammeling van Pliohippus, perde wat sowat 2,5 miljoen jaar gelede na die Suid-Amerikaanse kontinent gemigreer het. Onlangse DNS-toetse dui egter daarop Hippidion is lid van die lewende genus Equus en veral naby verwant aan wilde perde, Equus ferus.
Hippidion en ander Suid-Amerikaanse perde het sowat 8 000 jaar gelede uitgesterf. Geologiese bewyse is in Chili gevind dat Hippidion saldiasi 10 000 tot 12 000 jaar gelede in dié streek voorgekom het. Perde is daarna eers weer in die 16de eeu deur die mens na Suid-Amerika gebring.
Beskrywing
Die perd was by sy skouers sowat 1,4 m hoog en het baie soos ’n donkie gelyk. Uit die delikate struktuur van die neusbene lyk dit of Hippidion apart van perdespesies in Noord-Amerika ontwikkel het.
Stephen Tobolowsky
Stephen Tobolowsky (gebore 30 Mei 1951) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Spaceballs (1987), Single White Female (1992), Groundhog Day (1993), en Memento (2000).
Billy Barty
Billy Barty (25 Oktober 1924 – 23 Desember 2000) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Under the Rainbow (1981), Legend (1985), Masters of the Universe (1987), en Willow (1988).
Lef Kamenef
Lef Borisowitsj Kamenef (gebore Leo Rosenfeld of Lef Borisowitsj Rozenfeld; 18 Julie [O.S. 6 Julie] 1883 - 25 Augustus 1936) was 'n Bolsjewistiese revolusionêr en 'n prominente Sowjet-politikus. Hy was een van die sewe lede van die eerste Politburo wat in 1917 gestig is om die Bolsjewistiese Rewolusie te bestuur: Lenin, Zinowijef, Kamenef, Trotsky, Stalin, Sokolnikof en Boebnof.
Kamenef was die swaer van Leon Trotsky. Hy dien kortliks as ekwivalent van die eerste staatshoof van Sowjet-Rusland in 1917, en van 1923-'24 as waarnemende premier in die laaste jaar van Wladimir Lenin se bewind. Josef Stalin beskou hom as 'n oorsaak van ontevredenheid en teenkanting teen sy eie leierskap. Kamenef is op 25 Augustus 1936 tereggestel na 'n skouverhoor gedurende die tydperk van die Groot Suiwering.
NG gemeente Machado-Boven
duimnael|links|300px|Die eerste NG kerkie op Machadodorp.
links|240px|duimnael|Die kerkgebou op [[Machadodorp, ingewy op 30 Maart 1928 en ontwerp deur Gerard Moerdyk.]]
duimnael|regs|170px|Ds. P.H. Coetzee, leraar van 1947 tot 1962, waarna hy aftree.
Die NG gemeente Machadodorp was die naam van ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode wat verander is na Macho-Boven nadat die gemeente Waterval-Boven (gestig in 1936) daarby ingelyf is.
Stigting
Die gemeente Machadodorp is op 13 November 1912 deur die Ringskommissie van die Ring van Lydenburg gestig. Die eerste kerkraadsvergadering is op 2 Desember 1912 gehou en het uit vyf ouderlinge en 10 diakens bestaan. Op 2 Desember is ds. A.G. Driessen van Barberton met 'n volstrekte meerderheid beroep. Groot was die blydskap toe die gemeente op 12 Februarie 1913 'n eie leraar kon verwelkom.
Beginjare
Die gemeente was arm en het geen geld gehad nie. Op 16 Mei 1916 het ds. Driessen demissie ontvang en het hy uit die gemeente vertrek. Die volgende leraar was ds. G.C. van Rooyen (1915–'24). Gedurende die dienstyd van ds. Van Rooyen is die eerste motorkar vir gemeentelike werk aangekoop. Onder datum Januarie 1921 kom die volgende in die notule van 'n kerkraadsvergadering voor: “Die kommissie vir die aankoop van die motor gee verslag dat die motor ontvang is teen 'n prys van £427 7s. 1d. Daar er geen krediet kon verkry word, moes die motor gelos word deurdat dit C.O.D. (KBA) gestuur werd."
Kerkbou
In hierdie tyd het die gemeente ook die behoefte aan 'n doeltreffende kerkgebou gevoel en is daar met die insameling van geld 'n begin gemaak. In April 1926 is prop. J.A. Theron as leraar van die gemeente bevestig. In dieselfde jaar het die kerkraad besluit om 'n aanvang te maak met 'n nuwe kerkgebou. Die inwyding het op 30 Maart 1928 plaasgevind, sonder 'n pennie skuld. Die gebou het £13 800 gekos.
Ds. Paul Nel van Ermelo, het die inwydingsdiens waargeneem. Groot was die vreugde van die gemeente om die sierlike Godshuis in besit te neem. In April 1944 het ds. Theron, ná 'n dienstyd van 18 jaar, 'n beroep na Mafeking aangeneem. Sy opvolger was ds. J.P. Joubert van Chrissiesmeer en hy is op 12 Augustus 1944 hier bevestig.
Ná 'n dienstyd van twee jaar en drie maande het hy vertrek na Lydenburg. Op 22 Maart 1947 het ds. P.H. Coetzee hier gekom. Gedurende die dienstyd van ds. Theron is Waterval-Boven afgestig en het hy 'n selfstandige gemeente geword. Ds. Joubert het die noodsaaklikheid van 'n skoolkoshuis gevoel. Die kerkraad was die saak goedgesind, met die gevolg dat op 30 Julie 1948 die gerieflike koshuis geopen kon word.
Op sendinggebied het die gemeente ook nie agterweë gebly nie. Sendingvriende het bymekaargestaan en 'n doeltreffende sendingkerk in die swart woonbuurt opgerig.
NG gemeente Krokodilrivier
duimnael|regs|170px|Ds. Sybrand Johannes van der Spuy, leraar van 1917 tot 1921 en weer van 1922 tot sy dood op [[12 Februarie 1926.]]
duimnael|regs|170px|Ds. E. Friis, leraar vanaf [[28 Januarie 1950.]]
Stigting
In die jaar 1914 is die gemeente Krokodilrivier van die NG gemeente Magaliesburg afgestig. In daardie vakante periode het ds. Rudolph van Rustenburg as konsulent opgetree. Die eerste leraar, ds. S.J. van der Spuy, het in 1916 hier aangekom. ’n Aantal jare lank het hy die gemeente getrou bearbei. Hy ontvang toe 'n beroep na Malopo omstreeks die jaar 1924 en vertrek daarheen. Kort was sy verblyf in die gemeente Malopo, want slegs drie maande daarna word hy teruggeroep na Krokodilrivier, waarheen hy terugkeer met die uitdruklike voorwaarde dat die gesindheid teenoor die sendingsaak onmiddellik in die kerkraad en gemeente verbeter en met ywer aangepak word.
Tweede en latere leraars
Ná sy dood word hy opgevolg deur ds. W.R. Joyce, wat van 1927 tot 1948 die gemeente bedien het. Deur sy ywerige optrede vir die sendingsaak het daar in 1930 'n sendinggemeente tot stand gekom waarvan Seretsi die eerste evangelis was en Maloto die eerste inboorling-leraar. Eerw. Maloto het egter 'n magtige skeuring in die sendinggemeente veroorsaak, so groot dat toe eerw. Phiri in 1944 bevestig is, feitlik geen swart lidmaat teenwoordig was nie. Eerw. Tshenge volg eerw. Phiri in 1951 op.
Gedurende die bediening van ds. W.R. Joyce het hierdie dele, wat vroeër saam met Magaliesburg alles een met Pretoria was, nog drie dogtergemeentes laat afstig en een kleindogter. Ds. W.R. Joyce het hom beywer om die gemeentes Krokodilrivier en Brits aaneen te behou met een groot kerk en twee leraars, maar eindelik het die afstigters geseëvier en so het die jong gemeente Brits in 1949 tot stand gekom Die gemeente het toe meer as 'n jaar lank vakant gebly, totdat ds. E. Friis op 28 Januarie 1950 in Krokodilrivier georden is.
Kerkbou
Die eerste kerksaal was 'n sinksaal wat op Krokodilrivier gestaan het, naby die ou pastorie. Dis ongeveer 8 km buite die dorp Brits. Die oorspronklike gedagte was dat daar 'n dorp aangelê sou word, maar later het dit geblyk dat die gedagte verkeerd was. Die gevolg was dat die ou pastorie in 1916 daar gebou is en 18 Oktober 1918 het ds. Van der Spuy die hoeksteen van 'n sierlike kerk daar gelê. Die ou pastorie en ou kerk is later verkoop. Ds. W.R. Joyce het egter die voorreg gehad om op 5 Augustus 1939 die hoeksteen van 'n sierlike kerksaal op Brits self te lê, wat ná afstrigting die saal van Brits-gemeente geword het. Ds. E. Friis het die voorreg gehad om die inwyding van die nuwe pastorie op Brits waar te neem. Die hoeksteen van die nuwe kerk, ontwerp deur Gerard Moerdyk en Henry Watson, langs die nuwe pastorie in Harringtonstraat is op 8 September 1951 gelê. Met die beywering van een van ds. Joyce se diakens, mnr. S.H. du Plessis, het daar in die swart woonbuurt 'n sendingkerk verrys, waarvan die hoeksteen deur eerw. Phiri op 6 Maart 1949 gelê is. Daarna het die moedergemeente haar beywer vir 'n nuwe skool by die sendingkerk.
Judy Garland
Garland is ook vir verskeie ander pryse benoem, onder meer vir Academy Awards vir beste aktrise in die herproduksie van A Star is Born en beste vroulike byspeler vir haar rol in die 1961-rolprent Judgment at Nuremberg. Op die ouderdom van 39 het sy die jongste ontvanger geword van die Cecil B. DeMille-prys vir haar lewenslange bydrae tot die rolprentbedryf.
Loopbaan
Ná optredes in vaudeville-produksies saam met haar twee ouer susters is Garland as tiener deur Metro-Goldwyn-Mayer ’n kontrak aangebied. Sy het in meer as twee dosyn rolprente vir hulle opgetree, onder meer in nege saam met Mickey Rooney en in die 1939-film waarmee sy die meeste verbind sou word, The Wizard of Oz.
Ná 15 jaar is sy vrygestel van haar kontrak, maar het hernieude sukses behaal deur konsertoptredes wat nuwe rekords opgestel het.
In 1997 is 'n Grammy Lifetime Achievement Award postuum aan haar toegeken. Verskeie van haar opnames is opgeneem in die Grammy Hall of Fame. In 1999 het die Amerikaanse Rolprentinstituut haar onder die tien grootste vroulike sterre in die geskiedenis van die Amerikaanse rolprentbedryf geplaas.
Persoonlike lewe
Ondanks haar professionele sukses het Garland haar lewe lank persoonlike probleme gehad. Sy het oor haar voorkoms getwyfel weens regisseurs wat vir haar vertel het sy is onaantreklik en haar voorkoms op die skerm verander het. Sy het ook gereeld finansiële probleme gehad en het die belastinggaarder dikwels honderdduisende dollars geskuld.
Garland was vyf keer getroud; sy is van haar eerste vier mans geskei. Sy het tydens die grootste deel van haar loopbaan 'n stryd teen alkohol en dwelms gevoer en is op 47 jaar dood weens 'n oordosis dwelms. Sy het drie dogters gehad: Liza Minnelli, Lorna Luft en Joey Luft.
Lugbraaier
'n Lugbraaier of waaierbraaier is 'n elektriese kombuistoestel waarin kos deur middel van warmlugsirkulasie gaargemaak word. Hul tegniese ontwerp kombineer die voordele van 'n konvensionele diepbraaier (wat 'n bros kors aan kos soos vleis en slaptjips gee) met dié van 'n konveksie-oond (waarvoor geen diepbraai-olie benodig word nie en wat geen onaangename reuke veroorsaak nie), en net soos die laasgenoemde werk 'n lugbraaier met 'n meganiese waaier wat warm lug binne 'n kookkamer gelykmatig sirkuleer - gewoonlik teen temperature van tussen 180 en 200 °C.
Lugbraaiers word as 'n gesonde alternatief tot diepbraaiers beskou, alhoewel nie alle soorte kos, wat gewoonlik in 'n diepbraaier berei kan word, ook sonder meer in 'n lugbraaier gaargemaak kan word nie. So word 'n koekpan benodig om vloeibare deeg in 'n lugbraaier te bak.
Lugbraaiers kan in drie kategorieë verdeel word:
Die kookkamer van 'n statiese lugbraaier is net groot genoeg om 'n diepbraaimandjie daarin te plaas. Groter hoeveelhede kos kan in dinamiese lugbraaiers berei word. Die laasgenoemdes is ook geskik vir vars gemaakte slaptjips.
Moroni Olsen
Moroni Olsen (27 Junie 1889 – 22 November 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mildred Pierce (1945), Notorious (1946), At Sword's Point (1952), en Lone Star (1952).
Vlag van Meksiko
Die nasionale vlag van Meksiko (Spaans: Bandera de México) is op 16 September 1968 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie ewe breë vertikale bane in groen, wit en rooi met die wapenskild van Meksiko in die middel van die wit baan. Hoewel die betekenis van die kleure na verloop van tyd verskeie kere verander het, is die kleure tydens die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog (1810–1821) teen Spanje deur die daaropvolgende Eerste Meksikaanse Keiserryk goedgekeur. Die huidige vlag is in 1968 aangeneem aangesien die Meksikaanse wapen toe die laaste keer gewysig is, maar die algemene ontwerp dateer uit 1821, toe die eerste nasionale vlag geskep is.
Rooi, wit en groen is die kleure van die nasionale weermag in Meksiko. Die sentrale embleem in die Meksikaanse wapen is gebaseer op die Asteekse simbool vir Tenochtitlan (nou Meksikostad), die sentrum van die Asteekse Ryk. Dit herinner aan die legende van ’n arend wat op ’n kaktus sit terwyl hy ’n slang verslind, wat vir die Asteke aandui waar hulle hul stad Tenochtitlan moes stig. ’n Lint in die nasionale kleure is aan die onderkant van die wapen. Deur die geskiedenis heen is die vlag verskeie kere verander, aangesien die ontwerp van die wapen en die lengte-breedte-verhouding van die vlag verander is. Die wapen het egter alreeds dieselfde kenmerke gehad: ’n Arend met ’n slang in sy kloue sit op die spits van ’n stekelpierkaktus; die kaktus is op ’n rots in ’n meer. Die wapen is ontleen aan ’n Asteekse legende dat hulle gode vir hulle gesê het om ’n stad te bou waar hulle ’n arend op ’n nopale sien wat ’n slang eet; dit is waar nou Meksikostad geleë is.
Die huidige wet op die nasionale simbole, die Ley sobre el Escudo, la Bandera y el Himno Nacionales is sedert 1984 van krag.
Wapen
Die afbeelding van die wapen is gebaseer op ’n eeue-oue Asteekse legende. Hierdie legende lui dat die god Huitzilopochtli die Asteke opdrag gegee het om hul mitiese blyplek Aztlan te verlaat en na ’n plek gaan waar hulle ’n meer sou vind waarin ’n eiland van klippe sou wees. Op die eiland sou ’n turksvyboom staan met ’n arend daarop wat besig is om ’n slang te eet. Die Asteke sou verskeie jare rondtrek op soek na die eiland, totdat hulle in 1325 die plek uiteindelik ontdek het. Hulle het hulle nuwe hoofstad, Tenochtitlan, hier gestig. Vandag is Meksikostad op hierdie plek.
Hoewel die wapens volgens heraldiese reëls nie werklik ’n wapen is nie, beskou die Meksikaanse regering dit as sodanig.
Kleure
Die kleure van die vlag is afgelei van die vlag van die Leër van die Drie Waarborge wat tussen 1821 en 1823 bestaan het. Hierdie leër het drie belangrike uitgangspunte (‘waarborge’) gehad: die onafhanklikheid van Meksiko, die Rooms-Katolisisme en die gelykheid vir en eenheid tussen al die bevolkingsgroepe in die land. Hierdie waarborge is uitgebeeld deur onderskeidelik groen, wit en rooi.
Die betekenis van die kleure het egter verander weens die sekularisering van Meksiko in die 1850’s en wat gelei is deur president Benito Juárez. In die nuwe simboliek het groen hoop voorgestel, wit het eenheid, suiwerheid en eerlikheid voorgestel en rooi het die bloed van die nasionale helde voorgestel.
Aangesien die Meksikaanse wet egter geen amptelike simboliek aan die kleure toegeken het nie, kan daar ook ander betekenisse wees. ’n Alternatiewe verklaring koppel byvoorbeeld die groen aan die Meksikaanse grondgebied (die berge, riviere, vlaktes en natuurlike hulpbronne), die wit aan die volk en die rooi aan die stryd om die handhawing van die nasionale onafhanklikheid en vryheid. Daar bestaan ook die volgende beskrywing: groen stel hoop voor, wit stel suiwerheid voor en rooi stel geloof voor.
Sommige Meksikaanse groeperinge het die Meksikaanse kleure in gebruik as deel van hul logo’s of simbole. So het die Institusionele Rewolusionêre Party (PRI) die nasionale kleure in sy logo opgeneem. die Party van die Demokratiese Rewolusie (PRD) het die nasionale kleure ook in sy logo geplaas, maar het dit in die 1990’s verander nadat daar debat ontstaan het oor die gebruik van die nasionale kleure in partysimbole. Verskillende Meksikaanse deelstate, soos Querétaro en Hidalgo, het die Meksikaanse vlag geheel of gedeeltelik in hul staatswapens opgeneem. In heelwat deelstate is die Meksikaanse vlag die enigste amptelike vlag en het die staatsvlae geen amptelike status nie.
Spesifikasies
Die amptelike ontwerp van die Meksikaanse vlag kan gekry word in artikel 3 van die Wet op Nasionale Wapen, die Vlag en die Volkslied. Hierdie wet stam uit 1874 en is sedertdien enkele kere gewysig waarvan 2005 die laaste keer was. Die derde artikel bepaal hoe die vlag moet lyk en welke afmetings dit moet hê.
Afskrifte van die eksemplaar wat volgens die wet gemaak is kan in die Nasionale Argief (Archivo General de la Nación) en die Chapultepec-paleis gevind word. Die konstruksietekening hieronder is op grond van die wet gemaak.
Kleure
Die Secretaría de Gobernación adviseer die presiese kleurkodering volgens die onderstaande tabel. Die Pantone-kleure wat hieronder gelys word, is deur die Londense Organiserende Komitee van die Olimpiese en Paralimpiese Spele in sy "Vlaghandleiding" uitgereik, terwyl die Vlaghandleiding van die Olimpiese Somerspele 2008 in Beijing ander Pantone voorgestel het.
Vergelyking met die ontwerp van die Italiaanse vlag
Alhoewel die Meksikaanse driekleur (groen, wit, rooi) voortdurend vir ’n langer tydperk as die Italiaanse s’n gebruik word, is ten tyde van die goedkeuring van die Meksikaanse vlag die soortgelyke getinte Italiaanse driekleur al kort in Europa gebruik, byvoorbeeld deur die Cisalpynse Republiek in 1797, maar sy afmetings het van die moderne Italiaanse s’n verskil.
Dit gebeur dikwels dat mense deurmekaar raak met die Meksikaanse en Italiaanse vlae. Dikwels word die Meksikaanse Wapen in die middel van die Italiaanse vlag geplaas wanneer die vlag van Meksiko gemaak word. Die rede hiervoor is dat mense dink dat die enigste verskil in die twee vlae die wapen in die wit baan is.
Albei vlae gebruik dieselfde kleure (groen, rooi en wit), maar die Meksikaanse vlag gebruik ’n donkerder groen en ’n donkerder rooi. Daarnaas is die hoogte-breedteverhouding van die vlae ook verskillend, waardeur albei uniek daar uitsien. Die hoogte-breedteverhouding van die Italiaanse vlag is 2:3.
Ander vlae
Die huidige vlag van Meksiko is die sogenaamde Vierde Nasionale vlag, maar dit beteken nie dat dit slegs die vierde vlag in die Meksikaanse geskiedenis is nie: daar is agtereenvolgens sewe vlagontwerpe gebruik tot 1968 toe die huidige vlag aanvaar is. Vyf van die vlae is amptelik gesien as (variante van) die Tweede Nasionale vlag, terwyl die ander twee in gebruik was tydens die twee keiserlike periodes in die Meksikaanse geskiedenis.
Kolonisasie en Onafhanklikheidsoorlog
Voordat die Meksikaanse Vryheidsoorlog in 1810 uitgebreek het, was Meksiko die sentrum van die onderkoninkryk van Nieu-Spanje. Nieu-Spanje het ’n wit vlag met ’n rooi Boergondiese kruis gebruik.
Tydens die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog het die stryders teen die Spaanse leër van verskillende vlae gebruik gemaak. Hoewel dit nooi aanvaar is as nasionale vlag nie, beskou talle historici Miguel Hidalgo se vaandel van die Maagd van Guadalupe as die eerste nasionale vlag. Hierdie vaandel is gebruik by die Grito de Dolores (die Meksikaanse Onafhanklikheidsverklaring) van 16 September 1810.
Die vaandel was die eerste simbool van die Meksikaanse onafhanklikheidstryders, maar wel nie die enigste nie. José María Morelos het in 1813 ’n vlag met ’n gekroonde adelaar op ’n kaktus met die letters V.V.M. (Viva la Virgen María – Lewe die Maagd Maria) daarop. Die leër wat teen die Spanjaarde geveg het, het ’n vertikale driekleur gebruik in die kleurkombinasie wit-blou-rooi, waarskynlik gebaseer op die Franse Rewolusionêre vlag.
Eerste Meksikaanse Keiserryk
Die kleure van die huidige vlag is vir die eerste keer voorgestel op 24 Februarie 1821 deur die onafhanklikheidstryder Agustín de Iturbide wat ’n jaar later die keiser van Meksiko sou word. Die kleure het, soos hierbo genoem, die “drie waarborge” vir die toekoms van die land voorgestel, nl.: geloof, onafhanklikheid en eenheid. ’n Voorlopige regering het in dieselfde jaar beslis oor die gebruik van ’n afbeelding van ’n adelaar op ’n kaktus (later die landswapen van Meksiko) in die middel van die vlag. Hier is die hoogte-breedteverhouding van die vlag ook vasgestel op 4:7.
In November 1821 is die groen-wit-rooi-driekleur met die wapen in die middel vir die eerste keer deur Iturbide aanvaar. In die instansie wou hulle ’n horisontale driekleur gehad het, maar om meer ruimte aal die keiserlike adelaar te verleen is besluit op ’n vertikale vlag. Die regering het besluit dat:
Die vlag is vir die eerste keer op 21 Julie 1822 gehys met die amptelike stigting van die Eerste Meksikaanse Keiserryk. Na die ontbinding van die Eerste Meksikaanse Keiserryk is hierdie vlag nie meer gebruik nie.
Eerste vlag van die Meksikaanse Republiek
Die vlag en dan veral die embleem (posisie en vorm van die adelaar, die versierings ens.) sou oor tyd verskeie kere aangepas word deur opeenvolgende politieke strominge. Die eerste aanpassing het reeds in 1823 plaasgevind toe die kroon op die kop van die adelaar verwyder is omdat die monargie afgeskaf is nadat keiser Iturbide omvergewerp is. Daar is toe ook enkele ander klein aanpassings gedoen maar die hoogte-breedteverhouding het dieselfde gebly. Hierdie vlag sou tot 30 Desember 1880 in gebruik bly met die periode van die Tweede Meksikaanse Keiserryk (1863–1867) daartussen. Ten tyde van die tweede monargistiese periode het die republikeinse opstandelinge dikwels onder die vlag van 1823 geveg wat na hul oorwinning weer heringestel is.
Die gebied waar die vlag gehys is, is intussen redelik ingeperk aangesien die suide van die Eerste Meksikaanse Keiserryk hom in 1823 onafhanklik verklaar het as die Federale Republiek van Sentraal-Amerika met sy eie vlag. Later sou Meksiko ook in die noorde gebiede moes afstaan, in hierdie geval aan die Verenigde State. Verder het die Republiek van Yucatán (ook met ’n eie vlag) asook die Republiek van die Rio Grande (ook met hul eie vlag) hul tydelik van Meksiko afgeskei.
Die gebruik van hierdie vlag is in 1864 beëindig tydens die ontbinding van die eerste federale republiek.
Die vlag van 1881
Op 20 Desember 1880 het president Porfirio Díaz besluit dat die adelaars vlerke in die Franse styl moes kry, na ’n ontwerp van Tomás de la Peña. Die hoogte-breedteverhouding is ook verander na 2:3. Daarmee is ’n nuwe vlag aanvaar wat op 1 Januarie 1881 vir die eerste keer gehys is. Amptelik is hierdie vlag, net soos die vlae van 1899, 1917 en 1934 beskou as dieselfde vlag van 1823 (die Tweede Nasionale Vlag). Die vlag van 1881 sou tot 31 Desember 1898 in gebruik bly.
Die vlag van 1899
Op 1 Januarie 1899 is onder Díaz weer ’n nuwe vlag in gebruik geneem deur ’n aanpassing van die wapen, terwyl die hoogte-breedteverhouding van 2:3 dieselfde gebly het. Die nuwe wapenafbeelding, ook in die Franse styl, is ontwerp deur Juan de Dios Fernández.
Die vlag van 1917
Tydens die presidentskap van Vanustiano Carranza, oorwinnaar van die Meksikaanse Rewolusie en president tussen 1914 en 1920, is weer ’n nuwe vlag aanvaar deur ’n wysiging van die wapenontwerp. Hierdie vlag is in gebruik tussen 15 September 1917 en 4 Februarie 1934. Die kop van die adelaar het in hierdie vlag vir die eerste maal in die rigting van die vlagpaal gekyk, soos volgens die reëls van die heraldiek. Die aanskouer van die vlag het ook vir die eerste keer die sykant van die voël aanskou, in plaas van die voorkant. Die adelaar het in hierdie vlag baie soos dié in die huidige vlag begin lyk. Die presiese ontwerp van die voël is ook nie presies vasgelê nie, waardeur daar verskillende weergawes van die vlag te sien was.
Die vlag van 1934
Die Meksikaanse vlag van 1934 was die laaste wat formeel gegeld het as die vlag van 1823. Ook by hierdie vlag het die wapen in die wit baan (’n ontwerp van Jorge Enciso) al baie herinner aan die huidige wapen. Die vlag was in gebruik sedert 5 Februarie 1934 en sou tot met die aanvaarding van die huidige vlag in 1968 die amptelike vlag van Meksiko wees met ’n hoogte-breedteverhouding van 2:3.
Aanvaarding van die huidige vlag
Die laaste aanpassing het op 16 September 1968 plaasgevind (158 jaar na die onafhanklikheidsverklaring), na ’n ontwerp van Francisco Eppens Helguera, met die goedkeuring van die toenmalige president Gustavo Díaz Ordaz. Met die nuwe vlag is die detail van die wapen vir die eerste keer amptelik vasgelê. Daardeur, en die regstelling van die hoogte-breedteverhouding na 4:7, is die sogenaamde Vierde Nasionale Vlag aanvaar. Die belangrikste verandering was ’n meer aggressiewe houding van die adelaar. ’n Moontlike rede hiervoor is dat Meksikostad die Olimpiese Somerspele 1968 sou aanbied in Oktober van daardie jaar.
Tegelykertyd is besluit dat skepe van die Meksikaanse handelsvloot nie meer, soos vroeër toegestaan is, ’n vlag sonder die wapen mag gebruik nie. Die rede hiervoor was die voorkoming van verwarring met die Italiaanse vlag.
Daar was ook in 1984 ’n debat oor hoe die wapen op die agterkant van die vlag uitgebeeld sou word. Om hierdie probleem op te los, het ’n PAN-adjunk in dieselfde jaar ’n verandering aan die Wet op die Nasionale Vlag, Wapen en Lied voorgestel om toe te laat dat die arend na regs kyk wanneer die agterkant van die vlag vertoon word.
Protokol
Wanneer die vlag voor ’n skare geparadeer word moet diegene in militêre uniforms ’n saluut gee volgens militêre regulasies. Burgerlikes wat teenwoordig is moet die volgende saluut vir die nasionale vlag gee: wanneer hulle op aandag staan lig hulle hul regterarms en plaas hulle hul regterhande op hul borskas, op die hart. Die hand is plat in die palm wys na die grond. Die saluut staan bekend as El saludo civil a la Bandera Nacional (“Die Burgerlike Saluut vir die Nasionale Vlag”). Wanneer die president as die hoof van die Meksikaanse Weermag optree, salueer hy die vlag met ’n militêre saluut. Wanneer die Nasionale Lied van Meksiko op televisie gespeel word om die daaglikse uitsending te begin of af te sluit, word die nasionale vlag vertoon. Gedurende sekere tye van die jaar word die vlag deur burgerlikes en staatsamptenare gehys. Sulke dae val gewoonlik saam met nasionale vakansiedae en dae van nasionale belang. Wanneer ’n belangrike Meksikaan oorlede is sal die vlag halfstok gehang word ter ere van die oorledene. Hierdie datums word gelys in Artikel 18 van die Wet op die Nasionale Vlag, Wapen en Lied. Die nasionale Día de la Bandera (“Vlagdag”) is 24 Februarie. Op hierdie dag in 1821 het al die faksies wat in die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog geveg het, saam gestaan om die Leër van die Drie Waarborge te vorm in antwoord op die Plan de Iguala (Plan van Iguala), wat deur Vicente Guerrero en Agustín de Iturbide onderteken is om die onafhanklikheid van Meksiko te bekragtig. Generaal Vicente Guerrero was die eerste militêre offisier wat trou aan die nasionale vlag gesweer het. ’n Ander vlagtradisie is dat die President die vlag oorhandig aan die vlagdraer voor elke Olimpiese Spele waarin Meksiko deelneem.
Burgerlike seremonies
Die vlaglied is aan die vlagdag toegewyd, dit is ’n nasionale vakansiedag in Meksiko. Sedert 1937 word vlagdag jaarliks op 24 Februarie gevier. Dit is deur President generaal Lázaro Cárdenas begin voor die monument wat opgerig is ter ere van generaal Vicente Guerrero en Agustín de Iturbide.
Variante
Daar is twee variante van die nasionale vlag wat deur die wet toegelaat word. Die verskil tussen die nasionale vlag en die variante is die ontwerp van die wapenskilde. In die eerste variant wat deur die Meksikaanse president en sekretarisse van federale liggame gebruik word, is die hele wapenskild in goud, met die uitsondering van drie driekleurige lint wat groen, wit en rooi is en die steen, meer en naels van die adelaar se poot in silwer. In die tweede variant is alles, insluitend die lint, steen, meer en naels in goud. Die tweede variant word oorwegend deur Staatsregerings en federale liggame gebruik waar die federale liggame nie die eerste variant kan gebruik nie.
Regulasies vir gebruik
Die beeld van die vlag word deur die wet beskerm. ’n Spesiale permit is nodig om die beeld af te beeld. In Februarie 2010 het MTV Meksiko ’n episode van die tekenprent South Park gekanselleer omdat daar blykbaar nie ’n permit was om die beeld te gebruik nie.
In 2008 is die Meksikaanse popsanger Paulina Rubio beboet nadat sy kaal geposeer het vir ’n Spaanse tydskrif met ’n Meksikaanse vlag oor haar gedrapeer.
Monumentale vlae
In 1999 het die Meksikaanse president Ernesto Zedillo ’n program ter oprigting van reuse vlae dwarsdeur die land geloods. Hierdie banderas monumentales (monumentale vlae) is in verskeie stede en plekke, waarvan die meeste van groot belang vir die nasie is, deur die Sekretariaat van Nasionale Verdediging (Secretaría de la Defensa Nacional) opgerig. Volgens ’n dekreet wat op 1 Julie 1999 deur Zedillo uitgereik is, moes hierdie vlae in Meksikostad, Tijuana, Ciudad Juárez en Veracruz opgerig word. Dié dekreet het ook bepaal dat die vlae 14,3 meter by 25 meter moet meet en aan vlagpale met ’n hoogte van 50 meter gehys moet word. Nadat hierdie aanvanklike monumentale vlae opgerig is, het stede soos Ensenada, Nuevo Laredo en Cancún aansoek gedoen om hul eie monumentale vlae te hê. Kleiner vlae, banderas semi-monumentales genoem, is in kleiner stede en by verskeie opvoedkundige instellings opgerig.
Soos op 22 Desember 2010 is die grootste Meksikaanse vlag wêreldwyd tans in Piedras Negras, Coahuila. Dit is aan die Gran Plaza (Great Plaza) regoor die Internasionale Brug I wat Piedras Negras met Eagle Pass, Texas, verbind, geleë. Die vlagpaal is 120 meter hoog en weeg 160 ton, wat dit die hoogste in Latyns-Amerika en een van die hoogste in die wêreld maak. Die vlag meet 60 by 34 meter en weeg 420 kg.
Meksiko se eerste groot monumentale vlag is in Mirador del Obispado in Monterrey (noordoos) met ’n vlagpaal van 120 ton en ’n hoogte van 100,6 meter gehys. Die vlag meet 50 by 28,6 meter en weeg 230 kilogram, vier keer groter as die meeste ander monumentale vlae destyds. Dit is op die spits van Cerro del Obispado (Biskopheuwel) met ’n hoogte van 775 meter bo seespieël (die stad se hoogte is 538 meter). In die stad Dolores Hidalgo, Guanajuato, is ’n ander monumentale vlag met ’n soortgelyke grootte (in vergelyking met Monterrey s’n); dié stad is die wieg van Meksikaanse onafhanklikheid.
Freddie Frinton
Freddie Frinton (17 Januarie 1909 – 16 Oktober 1968) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Comedy Playhouse (1961), Meet the Wife (1963), en Thicker Than Water (1968).
Sias Ebersohn
Sias Ebersohn (gebore in Bloemfontein, 23 Februarie 1989) is ’n rugbyspeler wat vir die Cheetahs as ’n losskakel speel in die Superrugbyreeks en vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebekerreeks. Ebersohn het Suid-Afrika as 'n Junior Bok verteenwoordig by die IRR Junior Wêreldkampioenskap in 2008 en 2009.
Ebersohn het oorsee gespeel vir die Australiese Force nadat hy 'n kontrak geteken het vir die 2013 tot 2015 Superrugbyseisoene.
Hy keer middel-2015 terug na Bloemfontein vir die Curriebekerseisoen, en sal in 2016 weer vir die Cheetahs uitdraf in Superrugby.
The Last Kingdom (televisiereeks)
The Last Kingdom is 'n Britse fiksietelevisiereeks gebaseer op die reeks van romans van Bernard Cornwell genaamd The Saxon Stories. Die eerste seisoen van agt episodes première op 10 Oktober 2015 op BBC America. 'n Tweede seisoen met agt episodes begin in Maart 2017 op BBC Two draai. Netflix besit sedert die derde seisoen eksklusiewe uitsaairegte, en die derde seisoen word deur Carnival Films vervaardig en begin op 19 November 2018 stroom. Op 26 Desember 2018 hernu Netflix die reeks vir 'n vierde seisoen, wat weer eens deur Carnival Films vervaardig word en op 26 April 2020 begin stroom. Netflix hernu die reeks op 7 Julie 2020 vir 'n vyfde seisoen.
Evan Todd
Evan Todd (gebore 25 Februarie 1989) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sydney White (2007), Damsel (2015), en 4th Man Out (2015).
NG gemeente Dordrecht
160px|links|duimnael|Ds. [[Johan Bezuidenhoud|J.G. Bezuidenhout was Dordrecht se leraar van 1947 tot 1950.]]