cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Annette Mocke
Skryfwerk
Baie van haar kortverhale verskyn in Die Brandwag. Sy skryf 25 oorlog- en liefdesromans. In “Brood op die water” sien mense neer op Lena Scheepers omdat sy van Blikkiesdorp af kom. Sy skep vir haar ’n alternatiewe persoonlikheid en word die geheimsinnige Irene Vorster wat duisende bewonderaars het. Dan verskyn iemand in haar lewe vir wie sy nie geheime kan wegsteek nie. “Uit duisende lewens” is ’n kortverhaalbundel.
Ken Curtis
Ken Curtis (2 Julie 1916 – 28 April 1991) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Searchers (1956), The Killer Shrews (1959), en Robin Hood (1973), en in die televisiereeks Gunsmoke (1955).
Krimbrug
Die Krimbrug (Russies: Крымский мост, Krimski most, [ˈkrɨmskʲij most]; Oekraïens: Міст через Керченську протоку) is twee parallelle brûe met lane vir motors en treine wat die Russiese Federasie oor die Kertsj-straat na die Krim gebou het en wat nou gedeeltelik vernietig is. Dit strek tussen die Krim se Kertsj-skiereiland en die Taman-skiereiland in Rusland se Krasnodar-krai. Met 'n lengte van 18,1 km is dit die langste brug in Europa.
Die brug se bou is 'n omstrede saak, omdat dit die Russiese Federasie verbind met die Krim wat steeds deur Oekraïne opgeëis word nadat Rusland dit ingelyf het. Die boukoste was die hoogstes ooit vir 'n brugprojek in Rusland - onder meer vanweë die geologiese besonderhede van die gebied waarin dit ontstaan het. Aangesien dit seismies aktief is, is die brug ontwerp om ook sterker aarbewings te kan weerstaan. Die sagte grond het vereis dat steunpilare sowat 100 meter diep in die seebodem ingedryf moes word.
Vroeë voorstelle
In die 1870's is ’n spoorlyn van Engeland deur die Krim en oor die Kertsj-straat na Indië oorweeg, maar as te duur beskou. In 1903 het tsaar Nikolaaas II die idee van ’n brug oorweeg, maar daarvan afstand gedoen weens die Russies-Japannese Oorlog en kort daarna die Eerste Wêreldoorlog.
In 1943, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is die idee weer geopper en later in die jaar is selfs op bevel van Hitler begin met bouwerk aan ’n brug vir voertuie en treine. Die Duitsers het egter voor die Sowjetmagte gevlug en die brug, waarvan ’n derde voltooi was, opgeblaas.
’n Brug van 4,5 km is in die somer van 1944, ná die bevryding van die Krim deur die Rooi Leër, gebou met materiaal wat die Wehrmacht op die terrein agtergelaat het. Dit is egter binne maande deur vloeiende ys vernietig weens die afwesigheid van waterkerings.
Sedert 1944 is verskeie projekte voorgestel en pogings aangewend om ’n pad oor die seestraat te bou.
Vanaf die middel 1960's is die Kertsj-hidro-eenheidprojek (Керченский гидроузел) hier ontwikkel. Dit was ’n stelsel van damme en brûe oor die seestraat. Die projek het nie die lig gesien nie weens die verbrokkeling van die USSR.
Ná die Sowjettyd
Die idee van ’n brug is weer opgehaal ná die verbrokkeling van die Sowjetunie, maar in 1994 kon die Russiese en Oekraïense kante nie tot ’n vergelyk kom nie.
In 2010 het die Oekraïense president, Wiktor Janoekowitsj, en sy Russiese ampgenoot, Dmitri Medwedef, ’n ooreenkoms onderteken om ’n brug oor die Kertsj-seestraat te bou. Laat in Januarie 2014 het die twee lande se regerings besluit ’n nuwe gesamentlike Russies-Oekraïense maatskappy sal die brug bou.
Ná die anneksasie van die Krim deur Rusland in Maart 2014 te midde van die agteruitgang van betrekkinge tussen die twee lande, het Poetin aangekondig Rusland gaan ’n pad-en-spoorbrug oor die seestraat bou. In April het die Oekraïense regering Rusland ses maande kennis gegee van sy onttrekking aan die destydse ooreenkoms tussen die lande.
In Januarie 2015 is die kontrak vir die bou van ’n brug aan die SGM-groep toegeken. Volgens BBC News bou die groep, waarvan die hoof na bewering goeie vriende met Poetin is, eintlik pyplyne en het dit geen ondervinding van die bou van brûe nie.
Ontwerp
Volgens die Russiese regering se beskrywingspunt van 1 September 2014 moet die brug vier lane vir voertuie en twee vir treine hê. Die vier voertuiglane loop parallel met die dubbele spoorlyn. Die hoofoorspanning oor die seestraat se skeepskanaal het ’n staalboogsteunstuk en is 227 meter breed, met ’n deurgangshoogte van 35 meter bo die water sodat skepe onderdeur kan vaar. Daar is drie dele: van die Taman-skiereiland tot die Toezla-skoorwal is 7 km; oor Toezla-eiland is 6,5 km; en van die eiland tot die Krim is 5,5 km (altesaam 19 km).
Atoom
'n Atoom is 'n submikroskopiese struktuur wat in alle gewone materie voorkom. Atome bestaan uit subatomiese partikels: elektrone, protone, en neutrone. Atome het die geneigdheid om te kombineer om molekule te vorm. Die watermolekuul bestaan byvoorbeeld uit twee waterstofatome en een suurstofatoom. Atome is die fundamentele boustene van chemie en word nie vernietig in chemiese reaksies nie. Slegs 91 tipes chemiese boustene, of chemiese elemente, word natuurlik op die aarde gevind, en word geklassifiseer in die periodieke tabel. Die klassifikasie is gebaseer op die aantal protone in die atoom. Ander tipes atome kan kunsmatig berei word, maar hulle is onstabiel en breek geleidelik af na natuurlike chemiese elemente deur middel van kernfisie.
Atome van dieselfde chemiese element kan verskillende radioaktiewe eienskappe hê, gebaseer op die aantal neutrone. Atome met dieselfde aantal protone maar verskillende getal neutrone word isotope genoem van dieselfde chemiese element. Omdat atome oral voorkom, is dit baie eeue lank reeds 'n belangrike studieveld. Tans fokus navorsing op kwantumeffekte, soos in Bose-Einsteinkondensaat.
Atoomteorie
Die oudste atoomteorie is deur die Griekse filosowe Leucippus van Milete (460- 371 v.C.) en Democritus van Abdera (Se eeu v.C.) opgestel. Hulle het beweer dat materie opgebou is uit atome wat in 'n origens leë ruimte in 'n rustende of bewegende toestand verkeer. Hierdie atome sou voorkom in 'n beperkte aantal vorms wat verband hou met sekere waarneembare eienskappe soos droogheid, natheid, warmte en koue.
Aristoteles was 'n voorstander van die idee dat alle materie opgebou is uit hierdie vier komponente. Die idee dat atome beweeg, en boonop volgens 'n voorspelbare patroon, was in stryd met die destydse godsdienstige opvattings. Volgens die Kerk sou die atoomteorieë impliseer dat die Goddelike ingryping onnodig is nadat die atoommeganisme in werking gestel is.
Die teenstand van die Kerk is egter nie 'n verklaring waarom die atoomteorie tydens die 17e en 18e eeu so min vordering gemaak het nie. Die oorsaak moet eerder gesoek word in die feit dat Democritus se idees moeilik was om eksperimenteel te ondersoek. Die eerste groot deurbraak wat tot die moderne atoomteorie sou lei, is aan die einde van die 18e eeu gemaak.
Robert Boyle het reeds in die helfte van die 17e eeu voorgestel dat atome die eenvoudigste deeltjies is waaruit chemiese elemente saamgestel is, en na die werk van die Franse skeikundiges Antoine Lavoisier en J.L. Proust het Boyle se teorie steun begin kry. Die meeste krediet kom die Engelsman John Dalton toe. Dalton, 'n onderwyser van Manchester, het die samestelling van gasse soos metaan, etileen en koolstofmonoksied bestudeer, wat gelei het tot sy wet dat elemente in sekere verhoudings met mekaar verbind.
Hieruit het Dalton die baie belangrike gevolgtrekking gemaak dat atome van verskillende elemente verskillende massas moet hê. Ten spyte van al hierdie vordering was wetenskaplikes aan die begin van die 19e eeu nog skepties oor die bestaan van die atoom. William Crookes en Jean Perrin het eksperimente gedoen met ŉ glasbuis wat onder lae druk met gas gevul is.
Hulle het gevind dat as ŉ hoë elektriese spanning oor die buis aangelê word, die buis lig uitstraal. Later het J.J. Thomson hierdie werk voortgesit en strale ontdek wat hy "katode-strale" genoem het. Wat hy egter nie geweet het nie, is dat hy die elektron ontdek het en hiervoor het hy in 1906 die Nobelprys ontvang. Nadat wetenskaplikes die elektron geïdentifiseer het en dit "negatiewe elektrisiteit" genoem het, was die volgende vraag: Wat van "positiewe elektrisiteit?"
In 1886 het die redelik onbekende wetenskaplike Goldstein ontdek dat indien hy gleuwe in die negatiewe plaat van Thomson se apparaat sny, daar eienaardige ligstrepe in die buis ontstaan. Dit is "kanaalstrale" genoem en Thomson het dadelik aan die werk gespring om hierdie strale te ondersoek. Hy het gevind dat die strale positief gelaaide deeltjies is en weer eens is 'n groot deurbraak gemaak, want dit was die voorloper van massa-spektrometrie, wat vandag nog gebruik word om chemiese stowwe te ontleed.
Terselfdertyd het ander wetenskaplikes navorsing gedoen om die atoom te ondersoek. Onder hulle was die Duitser Wilhelm Conrad Röntgen, wat X-strale ontdek het. Vir hierdie werk is die Nobelprys vir fisika in 1901 aan hom toegeken. Röntgen het ontdek dat hierdie strale, baie soos sonlig, in reguit lyne voortplant en nie deur elektriese of magnetiese velde gebuig word nie, in teenstelling met katode- en kanaalstrale. Hy het hierdie strale opgewek deur verskillende metale met elektrone te bombardeer. betastrale, bestaan.
Alfastrale is heliumatome waarvan twee elektrone verwyder is en betastrale is niks anders as elektrone nie. In 1900 het die Franse wetenskaplike Paul Villard gammastrale ontdek. Hierdie strale kom baie ooreen met X-strale, behalwe dat dit meer deurdringend is as X-strale. In 1904 het Thomson met sy "pudding"-model - 'n voorstelling van 'n atoom - 'n nuwe atoomteorie opgestel. Hiervolgens sou die positiewe lading van 'n atoom oor die hele volume van die atoom uitgesprei wees.
Die elektrone sit dan hierbinne en word deur die positiewe lading omhul of ingebed, byna soos rosyntjies in 'n poeding. Terselfdertyd het Philip Lenard ŉ atoommodel voorgestaan waarin die negatiewe elektrone rondom die positiewe kern sirkel, soos planete rondom 'n son. Lenard het verbasend min erkenning vir hierdie groot deurbraak gekry, want later sou Ernest Rutherford eksperimenteel bewys dat Lenard se idee van die atoom korrek was. In 1911 het Rutherford met die bewys gekom waarop die wêreld so lank gewag het.
Hy het die baan van alfadeeltjies bepaal wanneer hulle deur 'n dun goudlagie geskiet word en dit was duidelik dat die "planetêre model" nie-'n volledige verklaring van die atoom se bou gee nie. Dit verklaar byvoorbeeld nie waarom sekere atome radioaktiwiteit uitstraal volgens 'n sekere patroon nie. Buitendien was dit strydig met die klassieke teorie van elektromagnetisme, wat beweer dat 'n elektron wat om 'n positiewe kern beweeg, nie 'n stabiele baan kan volg nie.
Carnotiet
Carnotiet is 'n mineraal met formule .3. Dit is na Marie-Adolphe Carnot [27 Januarie, 1839 Parys, Frankryk - 20 Junie 1920] genoem. Hy was 'n Franse mynbouingenieur en chemikus. Dié mineraal is radioaktief en bevat naas uraan gewoonlik ook uraan se vervalprodukte soos radium.
Atoom
Atoomteorie
Die elektron sal 'n energieverlies ondergaan en na die kern val. Basies beteken dit net dat die elektron al hoe stadiger sal beweeg en omdat teegestelde ladings mekaar aantrek, sal die kern (wat positief gelaai is) die elektron nader trek en uiteindelik vasgryp. Hierdie probleem is oorbrug toe die Deense wetenskaplike Niels Bohr in 1913 die eerste werklike suksesvolle atoomteorie geformuleer het. Hy is in 1922 met die Nobelprys bekroon.
Carnotiet
Mynbou
Carnotiet is 'n belangrike erts vir vanadium en uraan. Dit word in die Carrizo-berggebied in die noordweste van New Mexico aangetref. Hierdie is 'n Navaho-reservaat. Van Mei 1942 tot Februarie 1944 is hier ongeveer 22,000 ton erts gemyn.
Atoom
Kwantumteorie
Die kwantumteorie Bohr het sy kwantumhipotese op Rutherford se planetêre model toegepas. Hy het geredeneer dat as ŉ elektron nader aan die kern beweeg, dit energie in diskrete hoeveelhede sal afgee, terwyl dit presies dieselfde energie sal opneem as dit van die kern af wegbeweeg. Die elektron se beweging is egter baie beperk en daar is nie 'n kontinue verandering van bane nie. In 1900 het Max Planck al 'n soortgelyke redenasie gebruik met die formulering van sy kwantumteorie vir straling. Dit was 'n baie revolusionêre konsep, waarvoor Planck in 1918 die Nobelprys ontvang het.
Carnotiet
Mynbou
Karnotietneerslae word in Australië, Namibië, Suid-Afrika, Mauretanië, Somalië, Jordanië, die VS, Argentinië en China aangetref. Die volopste voorrade is:
Atoom
Moderne teorie van die atoom
Daar is al baie "modelle" van die atoom geformuleer. 'n Model is bloot 'n beskrywing van 'n atoom. Dit kan vergelyk word met 'n kaart. Sommige kaarte bevat meer detail as ander, en dit is presies dieselfde probleem waarmee wetenskaplikes sit. Daar is al vroeg besef dat die atoom baie ingewikkelder is as wat aanvanklik gedink is. 'n Kaart kan baie volledig opgestel word, maar dit is baie onwaarskynlik dat elke klein dorpie of spruitjie daarop aangedui sal wees. En selfs al is dit gedoen, bly daar nog die huise en plase oor wat nie aangedui is nie.
In die atoom is daar 'n hele klomp klein geheimsinnige deeltjies waarvan ons nog nie baie weet nie. 'n Atoom bestaan uit 'n kern wat opgebou is uit 'n aantal positief gelaaide deeltjies (protone). Rondom die kern beweeg dieselfde aantal elektrone met hulle negatiewe ladings. In 'n neutrale atoom kanselleer die negatiewe en positiewe ladings mekaar uit, sodat die atoom as geheel geen elektriese lading bevat nie. As een of meer van die elektrone verwyder word, is daar meer positiewe as negatiewe ladings en dit word 'n ioon genoem (die atoom is elektries gelaai). In so 'n geval is dit 'n positiewe ioon, maar daar kan ook negatiewe ione wees.
In ŉ negatiewe ioon is daar meer elektrone as protone. Dit behoort duidelik te wees as 'n mens in gedagte hou dat elektrone negatief gelaaide deeltjies is en dat protone positief gelaai is. Die elektron is baie klein - 'n proton is 1 840 keer swaarder as 'n elektron. Hieruit kan dus afgelei word dat 'n atoom se massa oorwegend in die kern geleë is. Die kern is egter ook relatief klein en maak 'n baie klein deel van die atoom se volume uit.
Die aantal protone (wat dieselfde as die aantal elektrone is) word die atoomgetal genoem. Daar is egter nog 'n deeltjie wat in die kern van 'n atoom voorkom. Dit is die neutron, 'n deeltjie wat ongeveer dieselfde massa as 'n proton het, maar wat geen elektriese lading het nie, met ander woorde dit is elektries neutraal. Die kern is dus opgebou uit protone en neutrone en saam word hulle nukleone genoem. Die aantal nukleone in die kern word die massagetal van daardie element genoem.
Hulle massagetalle verskil, maar hulle chemiese eienskappe is presies dieselfde. In die natuur kom elemente as mengsels van isotope voor. Uraan wat in die natuur voorkom, bestaan uit verskeie isotope. Die uraankern bestaan uit 92 protone en 'n aantal neutrone. Een van die isotope het 146 neutrone en staan bekend as uraan 238. Die massa van hierdie atoom is 238 atoommassa-eenhede, want dit bevat 92 plus 146 nukleone, wat 'n totaal van 238 gee. Dit het dus 'n massagetal van 238. 'n Ander isotoop van uraan, wat baie belangrik is in die moderne samelewing, is uraan 235. Hierdie kern het 92 protone en 143 neutrone.
Die isotoop maak slegs 0,7 % van alle uraanatome uit en word verrykte uraan genoem nadat dit deur verrykingsmetodes van die ander atome geskei is. Wanneer hierdie atome met neutrone gebombardeer word, kan hulle op gewelddadige wyse uitmekaar spat en baie energie in die vorm van lig en hitte vrystel. Dit is die beginsel waarop kern reaktors werk, en is ook vir die eerste kernbomme gebruik. Wanneer uraan 238 met neutrone gebombardeer word, verander dit in uraan 239 (die kern het een neutron bygekry).
Uraan 239 is nie stabiel nie en gaan via neptunium oor in plutonium. Laasgenoemde is nuwe elemente en staan bekend as die " trans-uraniese" elemente. Dit het dus moontlik geword om nuwe elemente sinteties te vervaardig.
Sub-atomiese partikels
Atome met minder elektrone as protone het 'n positiewe lading en staan bekend as katione. Atome met meer elektrone as protone het 'n negatiewe lading en staan bekend as anione.
Elektrone wentel rondom die kern teen hoë snelhede. Elektrone wentel teen verskillende afstande vanaf die kern. Ons sê die naaste aan die kern kom in een skil (ook 'n orbitaal genoem) voor en dié wat verder weg is weer in 'n ander skil. Daar word aan elke skil/orbitaal 'n nommer toegeken. Die een naaste aan die kern is skil 1, die volgende skil vanaf die kern word skil 2 genoem, ensovoorts. Die kern is meer as 100 000 keer kleiner as die atoom – die grootte van die atoom word dus bepaal deur die grootte van die buitenste elektronskil. Indien 'n atoom vergroot sou word tot die grootte van Johannesburg se lughawe, sou die kern in die middel kleiner as 'n gholfballetjie wees!
Elemente en isotope
Atome word gewoonlik geklassifiseer volgens hul atoomgetalle, wat ooreenstem met die aantal protone in die atoom (in neutrale atome, is dit dieselfde as die aantal elektrone). Die atoomgetal bepaal die familie of element waaraan die atoom behoort. Koolstofatome is byvoorbeeld die enigste atome wat 6 protone bevat. Al die atome met dieselfde atoomgetal deel 'n wye verskeidenheid fisiese eienskappe en toon dieselfde chemiese gedrag. Die verskillende tipes atome word in die periodieke tabel aangedui. Die massagetal of nukleongetal is die totale protone en neutrone wat in die atoom voorkom. Die aantal neutrone het geen invloed op die elementklassifikasie van 'n atoom nie. Daar kan dus in een "atoomfamilie" of element verskeie atoomtipes wees wat dieselfde atoomgetal het, maar met verskillende massagetalle. Hierdie verskillende atoomtipes word dan isotope van mekaar genoem.
Om 'n isotoop van ander isotope in sy elementfamilie te onderskei skryf 'n mens net die naam van die element en sy massagetal neer, bv. koolstof-14 (wat bestaan uit 6 protone en 8 neutrone in elke atoom).
Uitstraling van alfadeeltjies
Sommige radioaktiewe elemente gee alfadeeltjies af. Soos vroeër aangetoon, is alfadeeltjies heliumatome waarvan twee elektrone verwyder is. Die heliumkern bestaan uit twee protone en twee neutrone en as ŉ element 'n alfadeeltjie uitwerp (so ŉ element word 'n alfastraler genoem), sal daardie atoom se massagetal met 4 verminder (onthou ŉ alfa bestaan uit 4 nukleone). Terselfdertyd sal die atoomgetal (die aantal protone van die alfa) met twee verminder. So kan op natuurlike wyse nuwe elemente gevorm word.
Uitstraling van betadeeltjies
Soos reeds gesê, is betadeeltjies elektrone. Hoe 'n elektron, wat nie deel van die kern is nie, uitgewerp kan word, is nog nie heeltemal duidelik nie. Hier is dit asof 'n neutron verval tot 'n proton en in die proses 'n elektron uitwerp. Die nuwe element wat gevorm word, se atoomgetal is een meer, terwyl die massagetal onveranderd bly.
Latere verwikkelinge
In 1931 het Wolfgang Pauli die bestaan van die neutrino ('n klein deeltjie sonder enige lading) veronderstel. Hierna het wetenskaplikes probeer om bekende deeltjies te beskryf met behulp van die kwantummeganika en relatiwiteitsteorie in die vorm van wiskundige teorieë. Met dieselfde teorieë het hulle ook probeer om ander fundamentele deeltjies te voorspel. In 1934 het Enrico Fermi Pauli se teorie verder ontwikkel en dit was hy wat die neutrino (klein neutron) sy naam gegee het. In 1934 het Hideki Joekawa sy veldteorie gepubliseer.
Joekawa het probeer om met sy teorie te verklaar waarom 'n proton en 'n neutron in 'n kern so sterk aan mekaar gebind is. Omdat die invloed van swaartekrag op sulke klein deeltjies veels te swak is om sulke kragte tot gevolg te hê en omdat elektromagnetiese krag nie ter sprake is nie (die neutron is elektries neutraal). moes na 'n ander oorsaak vir hierdie krag gesoek word. Joekawa het die bestaan van 'n nuwe deeltjie voorspel wat vir hierdie krag verantwoordelik is.
Dit word die meson genoem en Joekawa het bereken dat die massa hiervan ongeveer 280 maal die van die elektron is. Die massa val dus tussen die van die elektron en proton. Hierdie deeltjie is eers in 1946 deur Cecil Frank Powell ontdek. Powell se deeltjie word die pimeson genoem. Die rede hiervoor is dat Neddermyer en Anderson al in 1932 'n soortgelyke deeltjie, die munieson ontdek het. Aanvanklik is gemeen dat dit Joekawa se deeltjie was, maar later is gevind dat die massa daarvan ongeveer 207 keer die van die elektron is.
Johann Baptist Cysat
Johann Baptist Cysat (Frans: Jean-Baptiste Cysat) (omstreeks 1587 – 17 Maart 1657), ook bekend as Cysatus, was ’n Switserse Jesuïete-wiskundige en sterrekundige na wie die maankrater Cysatus genoem is. Hy was een van die eerste mense wat die teleskoop gebruik het.
Stadio Comunale di Monigo
Stadio Comunale di Monigo is ’n sportstadion in Treviso, Italië, wat vir rugby gebruik word. Dit bied sitplek aan 6 700 toeskouers. Die toeskouertal het oor die seisoene toegeneem weens die toenemende gewildheid van rugby in Italië.
Atoom
Buitenste orbitale en verbinding
Die chemiese gedrag van atome is hoofsaaklik te danke aan die interaksie tussen hulle elektrone. Veral die elektrone in die buitenste skil/orbitaal, wat die valenselektrone genoem word, het die grootste invloed op chemiese gedrag. Kernelektrone (dié wat nie in die buitenste skil voorkom nie) speel wel 'n sekondêre rol, hoofsaaklik vanweë die afskermingseffek van die positiewe lading in die atoomkern.
Johann Baptist Cysat
Cysat se belangrikste werk was oor komete. Hy het die komeet van 1618 waargeneem en die volgende jaar ’n monografie daaroor geskryf. Sy waarnemings oor komete was so akkuraat dat hy in 1804 nog as een van die beste kenners daaroor beskou is.
Atoom
Buitenste orbitale en verbinding
Elke orbitaal rondom die kern kan 'n beperkte aantal elektrone huisves: Orbitaal 1: - 2 elektrone Orbitaal 2: - 8 elektrone Orbitaal 3: - 8 of 18 elektrone (afhangende van watter element)
Elke atoom wat 'n vol (of leë) buitenste orbitaal het, is meer stabiel. Atome bereik die stabiliteit deur elektrone te deel met naburige elektrone of deur elektrone van ander atome geheel en al te verwyder. Wanneer elektrone gedeel word, word 'n kovalente verbinding gevorm.
Kovalente verbindings is die sterkste atomiese verbinding. Sodoende bly atome saam in groepe wat molekules genoem word. Die elektrone in die buitenste orbitale wentel dan om al die atome, wat elke individuele atoom dan laat met 'n vol (dus stabiele) buitenste orbitaal.
Wanneer een of meer elektrone geheel en al van 'n atoom verwyder word deur 'n ander atoom, word 'n ioon gevorm. Ione is atome wat 'n netto lading bevat as gevolg van die wanbalans in die aantal protone en elektrone. Sommige atome, soos natrium, het een elektron in die buitenste orbitaal.
Ander, soos chloor, het net een meer elektron nodig om die buitenste orbitaal vol te maak. As natriumatome dus kontak maak met chlooratome, sal die natriumatome hulle buitenste elektrone afgee aan die chlooratome. Die natriumatome sal dus 'n positiewe lading verkry en die chlooratome sal 'n negatiewe lading verkry. Die ioon wat die elektron gesteel het word die anioon genoem en is negatief gelaai. Die atoom wat sy elektron verloor het word 'n katioon genoem en is positief gelaai. Katione en anione word na mekaar aangetrek as gevolg van die coulombiese kragte tussen die positiewe en negatiewe ladings. Die aantrekkingskrag word elektrovalente of ioniese verbinding genoem en is swakker as kovalente verbindings.
Nag Hammadi-geskrifte
Die Nag Hammadi-geskrifte, wat ook as Nag Hammadi-biblioteek bekend staan, is 'n versameling vroeg-Christelike tekste met 'n sterk gnostiese inslag wat in Desember 1945 naby die Egiptiese dorp Nag Hammadi deur plaaslike boere ontdek is. Die meeste van hierdie geskrifte, waaronder die Evangelie van Tomas, was voorheen onbekend of slegs in fragmente bewaar.
Ontdekking
In Desember 1945 het sommige Egiptiese boere aan die voet van die Jabal-al-Tarif-rotshelling sowat elf kilometer noordoos van Nag Hammadi op soek na mis vir hulle velde. Hier het hulle op 'n geheimsinnige vonds afgekom – onder 'n rots het hulle 'n kruik met 'n hoogte van sowat een meter ontdek. Hulle het die kruik in stukke geslaan in die hoop om daarin goud te vind. Die kruik het egter dertien kodekse bevat wat in leer gebind was, waarvan twaalf uiteindelik bewaar gebly het.
Hartenbos
Hartenbos is 'n dorp in die Wes-Kaap provinsie van Suid-Afrika. Dis is geleë 45 kilometer vanaf George en behoort saam met 20 ander nedersettings aan die Munisipaliteit van Mosselbaai. Hartenbos was oorspronklik 'n plaas, maar die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens het die dorp in 1933 in 'n vakansieoord vir hulle werknemers verander. Die strand by Hartenbos is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
Nag Hammadi-geskrifte
Ontdekking
Een teks, die kodeks XIII, het oorspronklik deel uitgemaak van kodeks VI, maar het verlore gegaan. Ongelukkig is kodeks XII grotendeels gebruik om die ander tekste saam te snoer.
Die boere het hulle vonds as waardeloos geag en aan 'n Koptiese priester gegee, en sy swaer het die vonds in Kaïro aan die aarts George Sobhi getoon. Die tekste is vir sowat 300 Egiptiese pond aan die staat verkoop en op 4 Oktober 1946 aan die Koptiese Museum oorhandig.
Hartenbos
Wapen
Hartenbos se munisipale raad het in 1985 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer : In goud,  'n  alwyn  met  drie blomtrosse van natuurlike  kleur,  die  skild,  aan  weerskante   rond uitgesny van blou en belaai met 'n regopgesplaaste goue vis. Die helmteken was 'n bosbok op 'n grasgrond, en die wapenspreuk was "Met hart en hand".
Nag Hammadi-geskrifte
Omvang en herkoms
Dit is tans nie bekend nie wie die tekste versamel het nie. Hulle verteenwoordig moontlik die biblioteek van 'n onbekende gnostiese gemeenskap. Aangesien die tekste naby 'n Pagomiaanse klooster gevind is en hulle in materiaal gebind is wat gedeeltelik uit briewe en kwitansies van Pagomiaanse monnike bestaan, word daar nou ook vermoed dat die geskrifte vroeër deel van die klooster se biblioteek uitgemaak het.
Dit is nie duidelik of die tekste as 'n soort inligtingsbron vir die stryd teen gnostiese ketters saamgestel is of as gevolg van die 39ste Paasfeesbrief van Athanisius as ketterse geskrifte uit die kloosterbiblioteek verban is.
Inhoud en betekenis
Die geskrifte, wat gedeeltelik ernstig beskadig is, is ná hulle rekonstruksie as enkeltekste gepubliseer. Die eerste uitgawes is deur Martin Krause en Pahor Lahib en deur Johannes Leipoldt en Hans-Martin Schenke. Eers sedert 1977 is die Nag Hammadi-geskrifte danksy 'n Engelse vertaling aan 'n breë publiek bekend gestel. Nag Hammadi is nou naas Qumran die belangrikste vonds vir navorsing in verband met die vroeë Christendom en die gnostisisme.
Die geskrifte het hulle oorsprong in verskillende rigtings van die Gnosis en verteenwoordig naas Valentiniaanse ook tekste wat by die Sethiaanse Gnosis gereken word. Daarnaas sluit die versameling ook tekste wat onder 'n suiwer Christelike invloed geskryf is. Die Christelike rigting het homself as die juiste interpretasie van die Christendom beskou en sodoende die teologiese spekulasie binne die kerk sterk bevorder. Ander tekste is hermeties van aard of bevat wyshede, terwyl ander hoegenaamd nie in verband met die Gnosis staan nie soos byvoorbeeld 'n fragment van Plato se werk oor die staat.
Klavichord
Die klavichord is 'n reghoekige toetsinstrument waarin koper- of ysterstiffies aan die punte van die toetshefbome teen snare raak om klank voort te bring asook om die lengte van die klinkende deel van die snaar te bepaal. Dit is vernaamlik vanaf die laat Middeleeue, deur die Renaissance en Barok tot in die klassieke tydperk gebruik. Dit was meer gepas as 'n hulpmiddel tydens komposisie, omdat die klank wat dit voortbring nie luid genoeg vir lewendige opvoerings is nie.
Eben Cruywagen
Eben Cruywagen is een van vier kinders. Hy is bekend as digter en skrywer van radioverhale.
Lewe en Werk
Sy ouers is albei onderwysers. Hy word op Randfontein groot, waar hy sy skoolopleiding aan die plaaslike laerskool ontvang. Sy hoërskooljare bring hy op Amanzimtoti in Natal deur en hy matrikuleer in 1974 aan die Hoërskool Kuswag, waar hy die eerste hoofseun is. Hy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die B.A. Drama-graad behaal. Hy is hierna vir ’n jaar akteur by die Kaapse Raad vir Uitvoerende Kunste (KRUIK) en aanvaar daarna ’n pos as omroeper by Radio Port Natal. Hy behaal in 1992 die M.A.-graad in Drama aan die Universiteit van Durban-Westville met ’n verhandeling oor “The radio drama and the radio feature in South Africa: a comparative study”. Nadat hy ’n toets by die destydse Radio Suid-Afrika aflê, word hy as omroeper by hierdie stasie (later Radiosondergrense) aangestel en hy werk vanuit die Seepunt-kantore. Hier koördineer hy opvoedkundige programme en doen gereeld die regie van radiodramas en radiovervolgverhale. Hy verwerf in 1999 sy doktorsgraad (D.Phil.-graad) in Drama aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor “Luister-leer: die opvoedkundige moontlikhede van die hoorspel in Suid-Afrika”. Hy is op deeltydse basis lektor aan die Universiteit van Stellenbosch se Departement van Drama. Hy woon in Bellville saam met sy vrou, Theresea.
Skryfwerk
Hy stel die versamelbundel “Droomskip en ander radiodramas” saam. Van sy gedigte word opgeneem in die versamelbundel “Nuwe verset”. Hy skryf ook radiovervolgverhale en “Die Maansfaktor” word oor die senders van Radiosondergrense uitgesaai. Hierin is Maans Swiegers ’n oud-onderwyser wat sy pa se ysterwarewinkel in Rondebosch bestuur. Verder verwerk hy ook onder andere A.R. Gurney se “Kysbriewe”, Bartho Smit se “Putsonderwater” en Franz Kafka se “’n Verslag aan ’n Akademie” vir Radioteater.
Elektriese resistiwiteit
Elektriese resistiwiteit (ook bekend as spesifieke elektriese weerstand of volume resistiwiteit) is 'n mate van hoe sterk 'n materiaal die vloei van elektriese stroom opponeer. 'n Lae resistiwiteit wys op 'n materiaal wat die gemaklike beweging van  elektriese lading toelaat. Die SI-eenheid van elektriese resistiwiteit is die ohm meter (Ω m).
Eben Cruywagen
Publikasies
2009 – Droomskip en ander radiodramas (samesteller)
Elektriese resistiwiteit
Definisies
duimnael|'n Stuk resistiewe materiaal met elekriese kontakte aan beide kante.
waar
Laastens word elektriese resistiwiteit ook gedefinieer as die inverse van die geleiding σ (sigma), van die materiaal, of
Verduideliking
Resistiwiteit het eenhede van ohm-meter (Ω.m), in plaas van die meer intuitiewe ohm per meter (Ω/m), die rede hiervoor kan waarskynlik die beste verduidelik word deur die weerstand die onderwerp te maak vanaf die definisie;
Die weerstand van 'n gegewe monster sal toeneem met die lengte, maar afneem met die deursnitarea. As die algemene vergelyking met hidroliese stelsels gebruik word, om 100 liter water per minuut deur 'n tuinslang te probeer druk sal redelike weerstand tot gevolg hê. 100 liter per minuut deur 'n 100mm deursnee pyp sal baie makliker gaan, en mider druk benodig. Dus vehoging in deursnitarea verlaag die weerstand. Soortgelyk sal 'n 5m tuinslang 'n sekere tyd neem om 'n 20 liter emmer vol te maak. Om dieselfde emmer met dieselfde druk in die tuinslang vol te maak, sal 'n 100m tuinslang heelwat langer neem. Soos die lengte groter word vehoog die weerstand.
Weerstand word gemeet in ohm. Lengte oor area het eenhede van 1/afstand. Om met ohm te eindig, moet resitiwiteit in eenhede van "ohms × afstand" wees (SI ohm-meter).
Tabel van resistiwiteite
Hierdie tabel wys die resistiwiteit en temperatuur koëffisiënt van verskeie materiale teen 20 °C (68 °F)
Hannah du Plessis
Hannah du Plessis (*22 Februarie 1920, Albertinia – †20 April 1990, Pretoria) was ’n Afrikaanse skrywer van liefdesromans. Gedurende haar loopbaan publiseer sy meer as 50 liefdesverhale en word in 1985 deur die uitgewer J.P. van der Walt en Seuns bekroon vir haar volgehoue bydrae, hoë gehalte en die gewildheid van haar ontspanningsromans.
Lewe en werk
Johanna Maria van Zyl is op 22 Februarie 1920 op die historiese plaas Boplaas in die distrik Albertinia gebore. Hier gaan sy vir ses maande skool, waarna die gesin na Johannesburg verhuis. Haar hoërskoolopleiding ontvang sy aan die Hoër Volkskool op Heidelberg in die Transvaal, waar die bekende komponis Stephen Eyssen die hoof was en ’n liefde vir die letterkunde in haar aanwakker.
Sy trou in 1940 met C.M du Plessis en die egpaar het drie seuns en ’n dogter. Na haar eerste man se dood in 1978 trou sy in 1980 met kolonel A.B. Terblanche, maar neem nie hierdie van aan nie. Haar tweede man is agt jaar na die huwelik oorlede. Vir die laaste tien jaar van haar lewe bly sy op Gouritsmond naby George.
In die begin van 1984 het sy ’n ligte beroerte-aanval en skryf daarna baie moeiliker. Op 20 April 1990 is sy weens longontsteking in die Jakaranda Hospitaal in Pretoria oorlede
Skryfwerk
Sy is van jongs af lief vir lees en om haar eie stories te skep, maar begin eers in 1960 ernstig skryf. Sy spits haar hoofsaaklik toe op liefdesverhale, wat deur boekklubs versprei word.
In Die weg van ’n arend (1965) versorg Willa vir Susan du Rand, eienares van die groot huis op Voëlklip. Met haar sonnige geaardheid breek sy deur Susan se selfopgelegde bannelingskap en raak betrokke by haar lewe en verlede en dié van die ander inwoners op die dorp.
Rusplek van die gode (1968) is ’n spanningsroman. Die Vuurvlieg, ’n groot passasiersboot, loop op ’n koraalrif en al die passasiers sterf behalwe een-en-twintig in een van die reddingsbote. Nadat hulle dae lank op die see rondgedobber het, word hulle uitgespoel op ’n onbewoonde eiland iewers in die trope. Hier moet hulle oorleef en ’n nuwe tuiste skep.
Ontwaking op Kroonbaai (1969) skets die lewe en inwoners van hierdie dorpie, elkeen met sy eie verlangens, vrese en begeertes.
Melodie (1970) is ’n jong meisie uit die agterbuurt wat weens ’n sameloop van omstandighede by twee oujongkêrels, Henk en Bertie, in hulle woonstel gaan woon. Gou raak sy ingeburger en sorg vir die huislike take. Wanneer Henk weggaan, is sy en Bertie alleen in die woonstel.
Heidi van die berg (1972) vertel van Die Brei se gemeenskap in die berge, waar Koot en Sara met hulle drie aangenome kinders woon. Op ’n dag kom Koot met nog ’n klein vondeling by die huis aan, Heidi. Hy het haar bo in die berg gekry op ’n plek waar sy onmoontlik nie op haar eie kon kom nie, maar sy ly aan skok en geheueverlies. Niemand meld haar as vermis aan nie en soos die maande aanstap, kruip sy dieper in hulle harte in.
Net die seemeeue weet (1972) is ’n spanningsverhaal wat afspeel in die honderd jaar oue dorpie Westhaven.
Callyspongia clathrata
Callyspongia clathrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Hannah du Plessis
Skryfwerk
In Brug oor troebel water (1973) huur Marisa ’n afgeleë strandhuis nadat haar verloofde haar in die steek gelaat het. Dokter Conrad Webb daag ook daar op en word saam met haar in die huis vasgekeer tydens die hewige reënstorm wat baie dae duur. Boonop daag daar nog ’n vreemde vrou ook op, waarna snaakse dinge begin gebeur.
In ’n Sluier vir Estelle (1973) het Estelle geheueverlies nadat sy van ’n perd afgeval het en herken selfs nie haar man, Dave Lamont, en hulle seun Tim nie. Tim glo nie dat die perd haar afgegooi het nie, want sy is ’n baie goeie ruiter en waar hulle haar gekry het, was daar spore van ’n motor en van ’n man en ’n vrou. Iets snaaks het hier gebeur.
Die geheim van Brunnental (1974) vertel van die plaas Brunnental wat Karina Hancke van haar grootoom Frans Hancke erf. Hy bepaal dat sy ten minste ’n maand daar moet bly voordat sy besluit om dit sommer te verkoop. Saam met haar oom Wim en ’n paar vriende gaan sy dan soontoe, maar uit die staanspoor gebeur daar vreemde dinge. Die getroue Stefaans wat die plaas moet oppas verdwyn spoorloos en die ander werkers vertel dat hy bang geword het. Hulle hoor ’n waansinnige gelag in die nag, ’n gekap onder die huis en kry ’n kleipoppie vol spelde gesteek voor die buitekamer se deur. Dit is duidelik dat iemand hulle van die plaas af wil verwilder.
In Merk van die akkedis (1974) trou Walter Bohmann met Selma, maar hy het haar duidelik nie lief nie, want op hulle huweliksnag bespreek hy aparte kamers. Saam met hom gaan sy na die kasteel in die Namib-woestyn wat sy erfenis is, maar hier gebeur onheilspellende dinge, soos Rudi wat deur iemand van die krans afgestamp word en ’n geheim rondom die borsspeld in die vorm van die akkedis. Sy kan nie agterkom hoekom Walter met haar getrou het nie, maar raak dan op sy broer Anton verlief.
Nanette Cronjé se ouers is in Tuin van geluk (1974) klaarblyklik liewer vir plesier as vir haar, terwyl Oom Kowie Maartens so lief is vir sy twee stiefseuns dat ’n mens sou sê hulle is sy eie kinders. André Basson, een van die stiefseuns, raak verlief op haar, sonder dat sy dit besef.
’n Bruid vir Koen (1975) bring die boodskap dat ’n mens tog weer geluk kan vind al het jy die grootste fout van jou lewe gemaak. Tillie trou halsoorkop met Koen, maar die huwelik bring nie geluk nie. Koen het eintlik vir Rosa liefgehad, maar Rosa wou hom nog jare lank aan ’n lyntjie hou en Koen was haastig om te trou sodat hy sy erfenis kon kry. Tillie het ook geërf, maar sy kon haar erfenis ook eers kry as sy een-en-twintig word of voor die tyd trou. Toe vra Koen maar vir Tillie om met hom te trou en Tillie sê ja en hulle trou toe sommer haastig voor die landdros. Daarna was hulle vasgevang in die keuses wat hulle gemaak het.
In Onder helder sterre (1975) begin dinge na dekades op die klein vissersdorpie De Duin verander. Die skatryk sakeman Anton Bresler is betrokke in ’n motorongeluk net buite die dorp en word noodgedwonge in dokter Flip se spreekkamer en huis opgeneem, waar dokter Flip se dogter Sandra hom verpleeg. Anton wil ’n fabriek vir die bou van bote in die dorp oprig en sy vriendin, Norma Bates, kom ook op die dorp aan. Haar pa stel ’n nuwe jong dokter aan om hom te help en hy wil vir Sandra nuwe lewenswaardes aanleer.
Na Leslie de Beer se tant Amanda in Deur donker strome (1976) oorlede is, behoort die plaas in die Kaap aan haar. Sy en haar tant Rykie gaan soontoe, maar die bediendes op die plaas laat dit duidelik blyk dat hulle nie welkom is nie en in die nag is daar geluide op die solder. Hulle ontmoet ook ’n verwaarloosde seuntjie langs die rivier, wat daarna gereeld by hulle kom eet, maar niemand weet waar hy vandaan kom of waar hy bly nie. Haar studentevriend, dokter Con du Randt, het toevallig ook ’n plaas daar naby, waarop hy hom wil kom vestig.
In Vaarwel aan gister (1976) ontdek Arno Meyer dat die dogter van die buurplaas, Linda Benade, groot geword het. Sy was al die jare op hom verlief, met Dawid wat haar in hierdie tyd geduldig ondersteun het. Wanneer die lewe se storms haar tref, staan Arno afsydig daarteenoor en verander sy in ’n harde, ongenaakbare vrou en Dawid weet nie hoe om haar te waarsku nie.
Drome van gister (1977) is Wilma Bresler se verhaal. Nadat hulle vir drie jaar uitgegaan het en op die punt staan om te trou, raak André verlief op die mooi Theresa Moodie en die verhouding ly skipbreuk. Sy gaan kuier op die wingerdplaas van die Mosterts, ou vriende van haar ouers. Die plaasbestuurder is Kobus, wie se verloofde Babie in ’n motorongeluk oorlede is. Ook op die plaas is Wikus, Kobus se neef, wat saam met Babie in die ongeluk betrokke was.
Die juwele van Excelsior (1977) is ’n ou Kaapse verhaal. Cleonie Dure kom Kaap toe met die verwagting om ’n rustige lewe by haar oom Con la Grange op sy plaas Excelsior te lei. Op Excelsior gaan dit egter rof, want daar is in die nag mense in die huis en haar neef André word gewond. Daar gaan ’n lig vir haar op wanneer sy hoor van die juwele van Excelsior.
In Onheil oor die hawe (1977) sterf ou dokter Louw Schoeman se enigste kind en sy vrou. Mientjie besluit om haar as verpleegster te bekwaam en so haar oupa by te staan by Die Hawe, die huis wat geslagte lank al aan die Schoemans behoort. Voordat sy haar opleiding voltooi word haar oupa siek en sy staak haar studies en pas hom op tot met sy dood, waarna sy Die Hawe in ’n vakansieplaas omskep. Uiteenlopende mense kom hier uitspan, ook die afsydige Denys Davel en sy dogtertjie Santjie.
In Vrug van die najaar (1977) is Dina Myburgh en Henk Maré geliefdes, maar Henk verdwyn net een dag om na sy peetpa in Australië te gaan soek en sy hoor nie weer iets van hom nie. Na die dood van haar pa trou sy met Eben, maar na die troue leer sy die ware Eben ken en besef dat sy hom nooit werklik lief gehad het nie. Dan daag ’n vreemde vrou op uit die verre verlede wat haar baie graag wil sien en soos ’n skim verskyn Henk Maré ook weer.
Tanya (1978) word uit haar werk ontslaan omdat haar sieklike ma, Amanda, haar gedurig by die werk lastig val. Haar ma kontak nou haar broer Bart, met wie sy in geen jare kontak gehad het nie. Hy willig in dat sy by hom kan kom bly, maar Tanya moet saamkom en die huishouding vir hom behartig. Sy ontmoet hier vir dokter Leon Basson, maar vind in hierdie tyd uit dat sy ’n buite-egtelike kind is. Boonop sien tant Serena en haar hooghartige seun Conroy op haar neer en wag hierdie twee angstig vir oom Bart om te sterf sodat hulle kan erf.
’n Bloeisel vir Minda (1979) is Minda Joubert se storie. Haar man Fred sterf in ’n motorongeluk, maar hulle huwelik was reeds op die rotse. Minda is egter geskok toe sy uitvind dat Fred verskeie verhoudings met ander vrouens gehad het, dat hy maande lank nie meer gewerk het nie en dat hy oral geld geleen het om aan die lewe te bly. Fred het ook by ’n tante van hom, wat ’n plasie naby Bergloop het, geld geleen en die tante verkeer nou in groot geldelike nood. Minda en haar getroue vriendin, Miems Fick, vertrek Bergloop toe, waar hulle die tante in haglike omstandighede aantref. Hulle besluit om daar te bly, van Minda se erfgeld te gebruik en vir tant Marta te help om haar plasie weer aan die gang te kry. Henk du Preez beskuldig egter vir Minda dat dit haar skuld is dat Fred vir arme tant Marta so bedrieg het en sy kan die man nie verdra nie. Sy ontmoet ook vir Bertie en voel aangetrokke tot hom. Wanneer Henk se meisie uit die stad, Bernice, kom kuier, kan Minda egter nie haar gevoelens verklaar nie.
In die skadu van jou liefde (1979) is ’n verhaal oor die vreugde en pyn van ’n eerste liefde. Op die Vaalrivier se walle, in die skadu van wilgerbome, raak Salomie en Jurgen verlief. Salomie troetel hierdie liefde en slegs Herman weet daarvan want hy is soos ’n eie broer. Salomie en Jurgen droom saam drome, maar dan gryp die noodlot in die vorm van Susan de Witt in en hulle word van mekaar geskei.
Kinkels van die noodlot (1980) is ’n romantiese avontuurverhaal. Santie Meyer raak onmiddellik verlief toe sy die aantreklike blonde man in die hotel op Sandvlei sien, waar sy haar oom Paul se ontvangdame was. Sy besef egter dit is ’n hopelose liefde, want hulle sou tog nooit kon trou nie. Santie sien een nag ’n motor sonder ligte in die donker verbykom met ’n man en ’n vrou in, met die vrou se kop op die man se skouer. Later, toe Sue Parker ontvoer is, het sy weer aan die voorval gedink. Op ’n wandeling sien sy meneer Grant se leë dubbelverdiepinghuis met die daktorinkie en die bome en struike wat wild groei tot teen die huis. Dit is mooi, maar spookagtig, en sy sien iets in die torinkie beweeg. Sy het toe nie kon dink dat sy een verskriklike nag alleen in die leë huis in gevaar sou verkeer nie.
Colene se oupa jaag haar ma in Bloeisels en wildeals (1982) uit die huis omdat sy met ’n visserman wou trou en Colene word vervreemd van haar Deysel-familie groot. Wanneer sy na Dasklip gaan om daar onderwys te gee, is dit duidelik dat iemand haar wil laat verongeluk. Sy word agtervolg in die bosse, klippe word van die rotse op haar afgerol en iemand draai die moere van een van haar motor se wiele los. Colene gaan besoek haar oupa en hulle raak versoen, maar kort daarna sterf haar oupa en haar niggie, Maria, verdwyn.
In ’n Masker oor my drome (1983) kry Irma ’n nuwe buurman, die skrywer Sydney Hilton. Naby Irma woon ook Stan Howard en sy stiefma. Irma was jare gelede verlief op Stan, maar hy was intussen in ’n vliegongeluk betrokke waarin sy halfbroer Steve dood is. Stan het baie verander hierna en ly ook aan geheueverlies. Dan daag Steve se vrou daar op en Stan herken haar dadelik, al het hy haar nooit geken nie. Daar is ook nog die huishoudster Ems en haar pa wat nie wil toelaat dat sy iets met mans te doene moet hê nie.
Eerbewyse
In 1985 ontvang sy ’n toekenning van die uitgewer J.P. van der Walt en Seuns vir haar volgehoue bydrae, hoë gehalte en gewildheid van haar ontspanningsromans.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Langstraal-plooibek
Die Langstraal-plooibek (Gerres macracanthus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by Algoabaai in Suid-Afrika. In Engels staan die vis bekend as die Longspine pursemouth.
Voorkoms
Die lyf is silwer en soms is daar 6 - 10 dowwe vertikale strepe oor die lyf. Die vis word tot 20 cm lank.
Habitat
Die vis leef in riviermondings, hawens en die oop see.
Wikus du Toit
Lewe en werk
Johannes Lodewikus du Toit is op 18 Junie 1972 in Bethal in Mpumalanga gebore. Hy gaan op sy geboortedorp skool en matrikuleer aan die Hoërskool Hoogenhout. Na sy nasionale diensplig aan die Lugmaggimnasium op Valhalla naby Pretoria, voltooi hy sy Graad VIII Musiekeksamen aan die Universiteit van Suid-Afrika. Hy studeer aanvanklik argitektuur, maar verander dan van studierigting en skakel oor na Drama. Hy skryf in vir die Nasionale Diploma in Drama aan die Technikon Pretoria (later die Tshwane Universiteit van Tegnologie) en behaal hier sy B.Tech. Drama-graad en sy M.Tech. Drama-graad (cum laude) oor die ontwikkeling van kabaret in Suid-Afrika. Daarna woon hy kursusse in koormusiek by aan die Universiteit van Graz in Oostenryk en hy studeer ook onder John Kander (van “Chicago”-faam) aan die New York Universiteit.
Pienkes du Plessis
Pienkes du Plessis (*1935 -) is ’n sakeman en Afrikaanse skrywer. Hoewel sy 'regte' naam Gert van Eden du Plessis is, skryf hy onder sy noemnaam Pienkes. Hy maak ook van die skuilnaam Gerrit du Plessis gebruik.