cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sranantongo
Sranantongo (Sranan Tongo, letterlik: "Surinaamse tong"; Nederlands: Surinaams) is 'n Engels-gebaseerde Kreools wat deur sowat 715 700 mense in Suriname gepraat word. Sranantongo dien saam met Nederlands, die amptelike taal van Suriname, as lingua franca van dié land. Dit was oorspronklik die moedertaal van die Kreole, maar word nou deur alle bevolkingsgroepe van Suriname gebesig.
In Nederlands word Sranantongo Surinaams genoem, wat soms deur mense met 'n Surinaamse agtergrond as inkorrek beskou word. 'n Ander bekende Surinaamse taal is byvoorbeeld Sarnami Hindoestani, die moedertaal van die Hindoestane. Sarnami beteken ook Sranan, "Surinaams". Voorheen is na Sranantongo informeel verwys as "Taki-Taki" (geklets) of "Negerengels". Dié benaminge word as neerhalend beskou.
As geskrewe taal bestaan Sranantongo sedert die laat 19de eeu. 'n Amptelike ortografie is op 15 Julie 1986 deur die Surinaamse regering met Resolusie 4501 goedgekeur. Van Suriname se bekendste skrywers het in Sranantongo geskryf, waaronder die digter Henri Frans de Ziel ("Trefossa"; 1916–1975). Hy is die skepper van die Surinaamse volkslied, God zij met ons Suriname, waarvan die tweede vers in Sranantongo is.
Maureen Reagan
Maureen Reagan (4 Januarie 1941 – 8 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Marcus Welby, M.D. (1969), Arnie (1970), en The Love Boat (1977).
Koningluislang
Die koningluislang (Python regius), ook genoem die balluislang, is 'n luislangsoort wat inheems is aan Wes- en Sentraal-Afrika, waar dit in grasvelde, struike en oop woude woon. Dit word as die minste kommer op die IUBN-rooilys gelys vanweë die wye verspreiding daarvan. Dit word bedreig deur die jag vir sy vleis en vir die internasionale handel in troeteldiere. Hierdie nie-giftige konstriktor is die kleinste van die Afrikaanse luislange en groei tot 'n maksimumlengte van 182 cm (72 duim of ses voet). Die Engelse naam ball python verwys na die slang se neiging om in 'n bal te krul as dit gestres of bang is.
Die balluislang is swart of donkerbruin met ligbruin vlekke aan die agterkant en sye. Die wit of roombuik is versprei met swart merke. Dit is 'n bonkige slang met 'n relatiewe klein kop en gladde skubbe.
Beide geslagte het pelviese spore aan beide kante van die anus. Gedurende kopulasie gebruik mannetjies hierdie spore om die wyfie vas te hou.
Verspreiding en habitat
Die koningluislang is afkomstig van Wes-Afrika suid van die Sahara, Senegal, Mali, Guinee-Bissau, Guinee, Sierra Leone, Liberië, Ivoorkus, Ghana, Benin en Nigerië deur Kameroen, Tsjad en die Sentraal-Afrikaanse Republiek tot Soedan en Uganda. Dit verkies grasvelde, savanne en ylbeboste gebiede.
Gedrag en ekologie
Hierdie aardse spesie is bekend vir sy verdedigingstrategie wat behels dat dit in 'n stywe bal oprol as dit bedreig word, met sy kop en nek in die middel weggesteek. In hierdie toestand kan dit letterlik rondgerol word. Sy gunstige toevlugsoorde sluit in gate van soogdiere en ander ondergrondse wegkruipplekke, waar dit ook in somerslaap gaan. In gevangenskap word hulle as goeie troeteldiere beskou, met hul relatiewe klein grootte en rustige aard wat dit maklik hanteerbaar maak. Mannetjies is geneig om meer semi-boomgedrag te openbaar, terwyl wyfies na grondgedrag neig.
Dieet
Die dieet van die balluislang in die natuur bestaan meestal uit klein soogdiere soos knaagdiere, skeerbekmuise en voëls. Jong luislange van minder as 70 cm voed veral op klein voëltjies. Balluislange langer as 100 cm prooi veral op klein soogdiere. Mannetjies prooi meer gereeld op voëls, en wyfies meer gereeld op soogdiere.
Wyfies is ovipaar en lê drie tot 11 taamlike groot, leeragtige eiers. Die eiers broei na 55 tot 60 dae uit. Jong luislangetjies bereik seksuele volwassenheid op 11–18 maande, en wyfies op 20–36 maande. Die versorging van die eiers word beëindig sodra dit uitgebroei het, en die wyfie laat die nageslag oor om vir hulself te sorg.
Giulio Caccini
Giulio Romolo Caccini (ook Giulio Romano) (8 Oktober 1551 — begrawe 10 Desember 1618) was 'n Italiaanse komponis van die vroeë baroktydperk. Hy is veral bekend vir twee albums van arias en solo madrigale wat altwee onder die titel Le nuove musiche (die nuwe musiek) verskyn het, onderskeidelik in 1602 en 1614. Hy is een van die komponiste wat opera as genre help skep het, en het drie operas getoonset, naamlik Euridice (1600), Il rapimento di Cefalo (1600), en weer Euridice (1602). Vandag is sy grootste bekendheid egter as komponis van die madrigaal "Amarilli, mia bella".
Margrit Läubli
Margrit Läubli (gebore 3 April 1928) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hanussen (1955) en Länger leben (2010).
Aasblom
Die aasblom (Orbea variegata) is 'n vetplant wat in Suid-Afrika voorkom. Dit kom hoofsaaklik op kusvlaktes voor, vanaf Lambertsbaai in die noorde tot by die Kaapse Skiereiland in die suide, en oos tot by Humansdorp.
Beskrywing
Die stingels is liggroen met purperige merke en is vierhoekig. Dit dra blomme van ongeveer 50 tot 80 mm, waarvan die basiskleur liggroengeel tot bottergeel is met rooierige pers tot bruinerige kolle. Die blomme het vyf breë blomblare en 'n prominente opgehewe sentrale skyf (annulus). Hierdie annulus is een van die karaktertrekke wat hierdie genus onderskei van die Stapelia-genus.
Sinonieme
Die spesie het 117 sinonieme name.
NoFap
NoFap is ’n webtuiste en gemeenskapsforum wat dien as steungroep vir mense wat pornografie en masturbasie wil vermy. Die naam kom van die internet-slengterm fap, wat verwys na manlike masturbasie.
Kniphofia flammula
Kniphofia flammula is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en kom tussen Glencoe en Dannhauser voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 10 km2 en kom voor in moerasagtige veld. Die plant word bedreig deur dam konstruksie, een sub populasie het reeds verlore gegaan nadat 'n dam vol water geraak het. Die populasie word ook bedreig deur oorbeweiding, vertrapping, indringerplante en 'n gebrek aan veldbrand beheer.
NoFap
Stigting
NoFap is in Junie 2011 deur Alexander Rhodes gestig nadat ’n plasing op Reddit oor ’n Chinese studie van 2003 waarin bevind is mans wat sewe dae lank nie masturbeer nie ondervind ’n toename van 45,7% in testosteroonvlakke, die voorblad van ’n gewilde forum op Reddit gehaal het. Alexander Rhodes verskyn in die dokumentêr met die titel Sticky: A (Self) Love Story, wat deur Nicholas Tana geskryf en geregisseer is, en bespreek daarin sy bevindings en sy menings oor masturbasie.
Rhodes het NoFap hierna as ’n "subreddit"-forumgemeenskap op Reddit gestig. NoFap het aanvanklik weeklikse en maandelikse uitdagings aan ’n klein groep mense op die forum gestel en daarna het die administrateurs ’n daaglikse telstelsel daargestel. Nuwe forumlede stel vir hulself persoonlike doelwitte. Die verskynsel word soms in Engels fapstinence genoem.
Lede
Die lede van NoFap wissel van ateïste soos die stigter, Rhodes, tot fundamentalistiese Christene. Voue behoort ook daartoe. Die lede noem hulself "Fapstronauts." Sommige selferkende pornoverslaafdes gaan na NoFap vir hulp, terwyl ander aansluit vir die uitdaging om hul lewe en/of interpersoonlike verhoudings te verbeter.
Sommige van die NoFlap-lede beweer nadat hulle ’n ruk lank van pornografie en masturbasie weggebly het, ondervind hulle onder meer "’n drastiese toename in sosiale selfvertroue, energie, konsentrasie, helderheid van verstand, motivering, emosionele stabiliteit, geluk, seksuele vaardigheid en aantrekkingskrag vir die teenoorgestelde geslag. Sommige NoFap-gebruikers beweer hul brein het verwronge geraak weens pornografie, ten koste van verhoudings in die regte lewe.
Ander se menings
Gedragskenners het statistieke wat van NoFap verkry is, gebruik om verslawing te bestudeer. Robert Weiss van The Huffington Post beskou NoFap as deel van ’n tegno-teenreaksie. Nog kritiek is dat die onderneming vernederende newe-effekte veroorsaak soos verlengde en/of ongewensde ereksies in mans of ’n oormatige libido.
Aan die positiewe kant het die Duitse gedragsekonoom Alec Sproten van die Universiteit van Heidelberg ’n opname gedoen wat daarop dui dat weerhouding van pornografie die deelnemers meer onbaatsugtig, pligsgetrou en waagmoedig laat voel het.
Lugverspreide siekte
Lugverspreide siekte verwys na enige siekte wat veroorsaak word deur 'n patogeen wat oorgedra kan word deur die lug oor tyd en afstand deur klein druppels. Baie siektes wat oorgedra word in die lug is van groot mediese belang en van belang in veeartsenykunde. Die betrokke patogene kan virusse, bakterieë of swamme wees, en dit kan versprei word deur asemhaling, praat, hoes, nies, stof ophoop, spuit van vloeistowwe, 'n spoeltoilet of enige aktiwiteite wat aërosol deeltjies of druppels opwek.
Die patogene wat oorgedra word, kan enige soort mikrobe wees, en dit kan in aërosols, stof of vloeistowwe versprei word. Die aërosols kan gegenereer word uit besmettingsbronne soos die liggaamsuitskeiding van 'n besmette dier of persoon, of biologiese afvalstowwe soos ophoop in hokke, grotte, vullis en dies meer.
Oorsig
Patogene of allergene in die lug veroorsaak ontsteking in die neus, keel, sinusse en longe. Dit word veroorsaak deur die inaseming van hierdie patogene wat 'n persoon se asemhalingstelsel of selfs die res van die liggaam beïnvloed. Sinus probleme, hoes en seer keel is voorbeelde van inflammasie van die boonste lugweë as gevolg van hierdie luggedraagde middels. Lugbesoedeling speel 'n belangrike rol in luggedraagde siektes wat gekoppel is aan asma. Besoedeling kan die longfunksie beïnvloed deur die kanse van longontsteking te verhoog.
Oordragroetes
Luggedraagde infeksies vind gewoonlik deur asemhaling plaas, deur middel van aërosols. Dit bevat droë deeltjies, dikwels die oorblyfsel van 'n ingedampte nat deeltjie wat kerne genoem word, en nat deeltjies. Hierdie soort infeksie benodig gewoonlik onafhanklike ventilasie tydens behandeling, bv. Tuberkulose.
Oordrag
Omgewingsfaktore beïnvloed die effektiwiteit van die oordrag van lugsiektes; die opvallendste omgewingstoestande is temperatuur en relatiewe humiditeit. Die som van al die faktore wat temperatuur en humiditeit beïnvloed, hetsy meteorologiese (buite) of menslike (binnenshuise), sowel as ander omstandighede wat die verspreiding van aansteeklike druppels bevat, soos winde, of menslike gedrag beïnvloed, beïnvloed die oordrag van luggedraagde siektes.
Klimaat bepaal temperatuur, winde en relatiewe humiditeit, die belangrikste faktore wat die verspreiding, duur en aansteeklikheid beïnvloed van druppels wat aansteeklike deeltjies bevat. Die griepvirus word maklik in die winter van die Noordelike Halfrond versprei weens klimaatstoestande wat die aansteeklikheid van die virus bevorder.
Voorkoming
Sommige maniere om luggedraagde siektes in die lug te voorkom, is onder meer siektespesifieke immunisasie, die dra van 'n asemhalingsmasjien en die beperking van die tyd wat spandeer word in die teenwoordigheid van 'n pasiënt wat waarskynlik 'n bron van infeksie is. Blootstelling aan 'n pasiënt of dier met 'n siekte waarborg nie die opdoen van die siekte nie, aangesien infeksie afhanklik is van die vermoë van die gasheer se immuunstelsel plus die hoeveelheid besmette deeltjies.
Jeffrey Donovan
Jeffrey Donovan (gebore 11 Mei 1968) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Book of Shadows: Blair Witch 2 (2000), Hitch (2005), en Changeling (2008), en in die televisiereeks Burn Notice (2007).
Lisi Mangold
Lisi Mangold (24 April 1950 – 4 Januarie 1986) was 'n Switserse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Serpent's Egg (1977), Trokadero (1981), en Man Without Memory (1984), en in die televisiereeks Tatort (1970).
Donna Reed
Donna Reed (27 Januarie 1921 – 14 Januarie 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Picture of Dorian Gray (1945), It's a Wonderful Life (1946), en From Here to Eternity (1953), en in die televisiereeks The Donna Reed Show (1958).
Kniphofia fluviatilis
Kniphofia fluviatilis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Vrystaat.
Babala
Babala (Pennisetum typhoides, Pennisetum glaucum) is wêreldwyd die bekendste mannasoort. Dit staan ook bekend onder die name pêrelmanna, mbalala, munga, mahangu en nyouti.
Babala is een van die belangrikste landbouprodukte in die droër graanstreke en verarmde en minder vrugbare boerderystreke van Afrika en die suidooste van Asië. Ten minste 18 soorte word verbou, elkeen in sy eie klimaatstreek.
Die blouerige sade word gemaal vir die maak van pap en die brou van bier. Babala word aan varke gevoer om baie spek te kry. Verder word dit as hoenderkos en voëlsaad gebruik. Dit is 'n goeie somerweiding en maak goeie kuilvoer en kan gebruik word vir hooi. Die plant word 1½m tot 3 m hoog en dors baie goed.
Die saad het 'n hoë voedingswaarde. Dit bevat drie maal soveel yster as koring en amper net soveel minerale, vesel en proteïne as koring.
Sandra Moser
Sandra Moser (gebore 27 Oktober 1969) is 'n Switserse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Aloys (2016) en in die televisiereekse Eurocops (1987), Fascht e Familie (1994), en Boomtown Berlin (1996).
Stipagrostis rigidifolia
Stipagrostis rigidifolia is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Algerië, Libië, Soedan en Tsjad.
Tate Donovan
Tate Donovan (gebore 25 September 1963) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Potion No. 9 (1992), Hercules (1997), Shooter (2007), en Argo (2012).
Bosduif
Bosduif kan na een van verskeie duifspesies verwys:
Vloeibare suurstof
In die lugvaart-, duikboot- en gasindustrie is vloeibare suurstof (of LOX in Engels) die vloeibare vorm van molekulêre suurstof. Dit is as die oksideermiddel in die eerste vloeibare brandstofvuurpyl gebruik, wat in 1926 deur Robert H. Goddard uitgevind is, 'n toepassing wat tot vandag toe voortgaan.
Fisies
Vloeibare suurstof het 'n ligblou kleur en is sterk paramagneties: dit kan tussen die pole van 'n kragtige hoefystermagneet opgehou word. Dit het 'n digtheid van 1,141 kg/L (1,141 g/ml), effens digter as vloeibare water, en is kriogeen met 'n vriespunt van 54,36 K (−218,79 °C) en 'n kookpunt van 90,19 K (−182.96 °C) teen 15 psi. Vloeibare suurstof het 'n uitsettingsverhouding van 1:861 onder 1 standaard atmosfeer (100 kPa) en 20 °C, en daarom word dit in sommige kommersiële en militêre vliegtuie gebruik as 'n vervoerbare bron van asemhaling suurstof. Die oppervlakspanning van vloeibare suurstof by sy normale drukkookpunt is 13,2 dyn/cm.
Verbranding
As gevolg van die kriogeniese aard daarvan, kan vloeibare suurstof veroorsaak dat die materiale wat dit raak uiters bros word. Vloeibare suurstof is ook 'n baie kragtige oksideermiddel en daarom sal organiese materiale vinnig en energiek in vloeibare suurstof verbrand. Verder, as dit in vloeibare suurstof geweek word, kan sommige materiale soos steenkoolblokke, koolstofswart, ens., onvoorspelbaar ontplof vanaf bronne van ontsteking soos vlamme, vonke of impak van ligte houe. Petrochemikalieë, insluitend asfalt, vertoon dikwels ook hierdie gedrag.
Tetrasuurstof
Die tetrasuurstofmolekule (O4) is die eerste keer in 1924 voorspel deur die Amerikaanse fisiese chemikus, Gilbert N. Lewis, wat dit voorgestel het om te verduidelik waarom vloeibare suurstof nie Curie se wet gehoorsaam nie. Moderne rekenaarsimulasies dui daarop dat, hoewel daar geen stabiele O4-molekules in vloeibare suurstof is nie, is O2-molekules geneig om in pare met antiparallelle spins te assosieer, wat kortstondige O4-eenhede vorm.
Gebruike
In die handel word vloeibare suurstof as 'n industriële gas geklassifiseer en dit word wyd gebruik vir industriële en mediese doeleindes. Vloeibare suurstof word verkry uit die suurstof wat natuurlik in lug voorkom deur fraksionele distillasie in 'n kriogeniese lugskeidingsaanleg.
Lugmagte het lank reeds die strategiese belangrikheid van vloeibare suurstof besef, beide as 'n oksideermiddel en as 'n toevoer van gasvormige suurstof vir menslike asemhaling in hospitale en tydens vlugte van hoëhoogte-vliegtuie. In 1985 het die Amerikaanse Lugmag 'n program begin om sy eie suurstofopwekkingsfasiliteite by alle groot verbruiksbasisse te bou.
Vloeibare suurstof is die mees algemene kriogene vloeibare oksideerdryfmiddel vir ruimtetuigvuurpyl-toepassings, gewoonlik in kombinasie met vloeibare waterstof, keroseen of metaan. Elon Musk het in 2012 by die Koninklike Lugvaartvereniging in Londen gesê "Ons gaan metaan doen", soos hy sy toekomsplanne vir herbruikbare lanseervoertuie beskryf het, insluitend dié wat ontwerp is om ruimtevaarders binne 15 jaar na Mars te neem. "Die energiekoste van metaan is die laagste en dit het 'n effense spesifieke impulsvoordeel bo keroseen en dit het nie die risikofaktor wat waterstof het nie. SpaceX se aanvanklike plan sal wees om 'n lox/metaanvuurpyl vir 'n toekomstige boonste stadium te bou, met kodenaam Raptor. Die nuwe Raptor-boonste stadium-enjin sal waarskynlik net die eerste enjin in 'n reeks lox/metaan-enjins wees."
Vloeibare suurstof is in die eerste vloeibare brandstofaangedrewe vuurpyl gebruik. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het V-2-vuurpyle ook vloeibare suurstof onder die naam A-Stoff en Sauerstoff gebruik. In die 1950's, tydens die Koue Oorlog, het beide die Verenigde State se Redstone- en Atlas-vuurpyle, en die Sowjet R-7 Semyorka vloeibare suurstof gebruik. Later, in die 1960's en 1970's, het die opstygfases van die Apollo Saturn V-vuurpyle, en die ruimtependeltuig-hoofenjins vloeibare suurstof gebruik.
Geskiedenis
Teen 1845 het Michael Faraday daarin geslaag om die meeste gasse wat toe bekend was vloeibaar te maak. Ses gasse het egter elke poging tot vervloeiing weerstaan en was destyds bekend as "permanente gasse". Hulle was suurstof, waterstof, stikstof, koolstofmonoksied, metaan en stikstofoksied. In 1877 het Louis Paul Cailletet in Frankryk en Raoul Pictet in Switserland daarin geslaag om die eerste druppels vloeibare lug te produseer. In 1883 het Poolse professore Zygmunt Wróblewski en Karol Olszewski die eerste meetbare hoeveelheid vloeibare suurstof geproduseer.
Kniphofia foliosa
Kniphofia foliosa is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan Ethiopië.
Houerhyskraan
'n Houerhyskraan (ook houerhanteringspoortkraan of skip-tot-kus-kraan) is 'n tipe groot hawepoortkraan wat by houerterminale gevind word vir die laai en aflaai van intermodale houers vanaf houerskepe. Houerhyskrane bestaan uit 'n ondersteunende raamwerk wat die lengte van 'n kaai of werf op 'n spoor kan deurkruis. In plaas van 'n haak, is hulle toegerus met 'n gespesialiseerde hanteringsinstrument wat 'n strooier genoem word. Die strooier kan bo-op 'n houer laat sak word en sluit aan die houer se vier hoeksluitpunte met 'n draaislotmeganisme. Hyskrane vervoer gewoonlik 'n enkele houer op 'n slag, maar sommige nuwer hyskrane het die vermoë om twee tot vier 20 voet- houers op een slag op te lig.
Tipes
Daar is twee algemene tipes houerhanteringskrane: hoëprofiel, waar die balk aan die waterkant van die hyskraanstruktuur geskarnier word en in die lug gelig word om plek te maak vir skeepsnavigasie, en lae profiel, waar die kraan se balk oor die skip geskuif word, om die trollie toe te laat om houers te laai en af te laai. Laeprofiel-hyskrane word gebruik waar hulle in die vlugbaan van vliegtuie kan wees, soos waar 'n houerterminaal naby 'n lughawe geleë is. Die tipe hyskraan wat in die houerterminaalontwerpproses gekies word, word bepaal deur die ontwerpvaartuig en plaaslike omgewing.
Groottes
Houerhyskrane word oor die algemeen geklassifiseer volgens hul hefvermoë en die grootte van die houerskepe wat hulle kan op- en aflaai.
Kleiner groottes
Kleiner houerhyskrane word by spoorlyne gebruik om houers van platwaens na vragmotorsleepwaens oor te plaas of andersom. Sowel die rollende materiaal as die sleepwaens kan onder die basis beweeg. Kleiner houerhyskrane word ook gebruik by spooreind-oorlaaifasiliteite.
Panamax
'n Panamax -hyskraan kan houers volledig op- en aflaai vanaf 'n panamax-klashouerskip wat deur die Panamakanaal kan gaan (190) ft (57,91 m) limiet in lugtrek, 12–13 houers breed).
Nectarinia
Nectarinia is 'n genus van sangvoëls in die familie van suikerbekkies (Nectariniidae).
Houerhyskraan
Super-post-Panamax
Die grootste moderne houerkrane word geklassifiseer as "super-post-Panamax" (vir vaartuie van ongeveer 22 of meer houers wyd). 'n Moderne houerkraan wat in staat is om twee 20-voet (6,1 m) lang houers op een slag (punt tot punt) onder die teleskopiese strooier sal oor die algemeen 'n gegradeerde hefvermoë van 65 ton hê. Sommige nuwe hyskrane het 'n laaivermoë van 120 ton, wat hulle in staat stel om tot vier 6,1 m te lig of twee 12 m houers.
Hyskrane wat in staat is om ses 20-voet-houers op 'n slag op te lig, is ook ontwerp. Post-Panamax hyskrane weeg ongeveer 800–900 ton, terwyl die nuwe generasie super-post-Panamax hyskrane 1 600–2 000 ton kan weeg. Die grootste Super-post-Panamax hyskrane het 'n uitreik van 26 houerrye.
Operasie
Die hyskraan word deur 'n operateur gedryf wat in 'n kajuit sit wat aan die trollie hang. Die trollie loop langs relings wat aan die bokant of kante van die balk geleë is. Die operateur beweeg die trollie oor die skip om die vrag op te lig, gewoonlik houers. Sodra die strooier op die houer sluit, word die houer opgelig, oor die dok geskuif en op 'n vragmotoronderstel (sleepwa) geplaas om na die stoorwerf geneem te word. Die hyskraan lig ook houers van onderstelle op die dok op en laai dit op die skip.
Krag
'n Hyskraan kan deur twee tipes kragtoevoer aangedryf word: 'n dieselenjin-aangedrewe kragopwekker wat bo-op die hyskraan geleë is of, die algemeenste, elektriese krag vanaf die dokke. Die vereiste spanning kan wissel van 4 000 tot 13 200 volt.
Florence Reed
Florence Reed (10 Januarie 1883 – 21 November 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Eternal Sin (1917), Wives of Men (1918), The Black Panther's Cub (1921), en Great Expectations (1934).
Gewone luisiesbos
Die gewone luisiesbos (Leucospermum cuneiforme) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en vorm deel van die fynbos. Die plant is endemies aan Suid-Afrika waar dit voorkom in die Riviersonderendberge, Langeberg, Outeniekwaberge tot by Qolora in die Oos-Kaap, Potberg en die Swartberg. Die struik word 1,5 tot 2 m hoog en dra blomme van Augustus tot Februarie.
In Engels staan dit as die Wart-stemmed pincushion bekend. Omrede die struik so hoog word het dit 'n FSA-boom nommer, naamlik 84.2.
Patience
thumb|300px|Die uitleg van die patience-spel bekend as The Carpet.
Patience (Europa) of solitaire (VSA/Kanada) is 'n genre kaartspeletjies waarvan die doel is om speelkaarte in die een of ander stelselmatige volgorde te rangskik, of soms pare te maak met die doel om van hulle ontslae te raak. Die meeste is vir een speler ontwerp, maar daar is ook spele vir twee of meer spelers.
Naam
"Patience" is die vroegste aangetekende naam in Britse én Amerikaanse bronne vir dié soort kaartspel. Die naam is van Franse oorsprong, want die spel is "beskou as 'n oefening in geduld".
Hoewel die naam "solitaire" in die 20te eeu in Amerika algemeen geword het vir sulke speletjies, sê die Britse kaartspelkenner David Parlett daar is goeie redes hoekom die naam "patience" beter is. In die eerste plek is patience 'n kaartspeletjie, terwyl solitaire enige spel vir 'n enkele speler is, insluitende bordspeletjies. Verder kan enige patience-spel mededingend deur twee of meer spelers gespeel word.
Die Amerikaanse spelkenners Wood en Goddard sê patience "is enige spel met speelkaarte waarin die doel is om die kaarte te rangskik... in die een of ander stelselmatige volgorde". Volgens hulle is daar "uitstekende patience-speletjies vir twee of meer spelers, maar die meeste... is vir een speler ontwerp". Solitaire is "enige spel wat een speler alleen kan speel". In die praktyk word die name "solitaire" en "kaart-solitaire" egter meestal in Amerika gebruik". Beide patience en solitaire verwys soms na die spesifieke spel klondike.
Kaartgrootte en formaat
Kaarte vir patience of solitaire is dikwels kleiner as 'n standaardpak kaarte. Die afmetings is gewoonlik sowat 67 x 42 mm. Pakke wat "patience" gemerk is, is ook al in die standaardformaat (sowat 88 x 58 mm) en in miniatuurgroottes van 45 x 32 mm ontwerp. Hulle word dikwels as twee pakke in 'n enkele verpakking verkoop, want baie speletjies vereis twee volle pakke. Die twee pakke het soms verskillende patrone of kleure op die rugkant, maar dit beïnvloed nie die spel nie.
Spelname
In vroeë Britse en Amerikaanse bronne is die bepaalde lidwoord gewoonlik in die naam gebruik, soos "The Beleaguered Castle" en "The Clock". Soms het die woord "solitaire" of "patience" in name voorgekom, soos "The Baroness Patience" en "Gateway Solitaire". Moderne bronne gebruik dit gewoonlik nie meer nie, behalwe in uitsonderlike gevalle. Amerikaanse bronne verander soms die Britse name, soos "British Constitution" en "Duchess of Luynes" na net "Constitution" of "Grand Duchess".
Oorsig
Patience of solitaire-speletjies is gewoonlik vir 'n enkele speler, hoewel daar sommige vir twee, drie of selfs vier spelers is. Dit is speletjies van vernuf en geluk, of 'n kombinasie van die twee. Daar is drie soorte patience, wat volgens doel geklassifiseer word.
Die taak om al die kaarte in 'n pak in 'n reek uit te sit, met hulle pare te maak of hulle te kombineer is moeilik, met verskillende grade van sukses soos deur die spesifieke spelreëls bepaal. Die speler moet dus bedag daarop wees dat hy baiekeer gaan misluk en soms net-net nie uitkom nie. Dan is dit duidelik waar die naam "patience" vandaan kom.
thumb|220px|Pakke patience-kaarte (onder) is kleiner as standaardkaarte vir [[poker of brug, want kleiner kaarte is nodig om patience op 'n tafel uit te lê. ]]
Geskiedenis
thumb|220px|[[Klondike, wat dikwels "solitaire" genoem word deur sagtewarevervaardigers.]]
Patience is vermoedelik van Duitse of Skandinawiese oorsprong. Die spel het in die vroeë 19de eeu in Frankryk gewild geraak en het Brittanje en Amerika in die laaste helfte van dié eeu bereik. Die vroegste bekende aantekening van 'n spel patience was in 1788 in die Duitse spelbundel Das neue Königliche L'Hombre-Spiel.
Geen vorige versamelings, soos Charles Cotton se The Compleat Gamester (1674) en Abbé Bellecour se Academie des Jeux (1674), het dit genoem nie.
Die eerste keer dat patience in 'n boek genoem is, was kort nadat kaarte vir toekomsvoorspellings omstreek 1765 hulle verskyning gemaak het. Dit dui op 'n verband tussen die twee. Dié teorie word gesteun deur die naam van die spel in Deens en Noors, kabal(e). In 1895 is 'n variasie van die speletjie beskryf vir gebruik spesifiek in toekomsvoorspellings.
Die eerste versameling patience-kaartspeletjies in Engels word toegeskryf aan lady Adelaide Cadogan in haar Illustrated Games of Patience, wat omstreeks 1870 gedruk en verskeie kere daarna herdruk is. Ander versamelings het gou gevolg, soos Patience deur Ednah Dow Littlehale Cheney (1869), Amusement for Invalids deur Annie B. Henshaw (1870) en later William Brisbane Dick se Dick's Games of Patience. Ander boeke teen die einde van die 19de eeu sluit in dié van H.E. Jones, Angelo Lewis, Basil Dalton, Ernest Bergholt en Mary Whitmore Jones. In die vroeë 20ste eeu het die naam "solitaire" in Noord-Amerika gevestig geraak.
Rekenaarspeletjies
Patience en ander solitaire-speletjies het 'n herlewing beleef nadat hulle in sagtewareformaat uitgegee is om op rekenaars en ander elektroniese media te speel.
Die invloedrykste weergawe was seker Microsoft se "solitaire", wat eintlik die spel klondike is. Die insluiting daarvan sedert 1990 deur Microsoft Windows het veral die speletjies weer gewild gemaak. Talle soortgelyke elektroniese weergawes is ook onder ander name vervaardig.
Prosomanna
Prosomanna (Panicum miliaceum, familie Gramineae) is een van die meer bekende mannasoorte. Dit staan ook bekend as pluimmanna.
Pluimmanna word veral in Rusland en die Ooste gebruik. In Afrika is dit 'n belangrike broodkoring, maar in Suid-Afrika is dit hoofsaaklik voël- en hoendervoer. In Amerika en Oos-Europa word die hooi as veevoer gebruik.
Die plant word tot 1,20 m hoog, het blare van 30 cm lank en 2½ cm breed, en 'n groot pluimvormige bloeiwyse. Die sade bevat meer proteïne per gram as ander mannasoorte. Dit bevat ook meer vet en vesels as koring, rys, sorghum en ander graansoorte.
Die plant benodig min water en lewer onder goeie omstandighede baie saad en goeie hooi.
Negatiewe Dialektiek
Negatiewe Dialektiek (Duits: Negative Dialektik) is 'n boek uit 1966 van die filosoof Theodor W. Adorno.
Opsomming
Adorno wou die filosofiese proses bekend as die dialektiek opdateer en dit bevry van eienskappe wat voorheen daaraan toegeskryf is, wat hy as fiktief beskou het. Vir Georg Wilhelm Friedrich Hegel was die dialektiek 'n proses van besef dat dinge hul eie ontkenning bevat en deur hierdie besef word die gedeeltes geassimileer tot iets groter. Adorno se dialektiek verwerp hierdie positiewe element waarin die resultaat iets groter was as die dele wat voorafgegaan het en het geargumenteer vir 'n dialektiek wat iets wesenlik negatief opgelewer het. Adorno het geskryf dat, "Negatiewe dialektiek, 'n frase is wat tradisie teengaan. Reeds so vroeg as by Plato het die dialektiek bedoel om deur negering iets positiefs te bereik; die gedagtefiguur van die 'negering van die negering' het later die bondige term geword. Hierdie boek poog om dialektiek van sulke regstellende eienskappe te bevry, sonder om die bepalendheid daarvan te verminder."
Sy doel was om die formele logiese grense van die vorige definisie van dialektiek te oorkom deur aan die lig te bring dat nuwe kennis minder voortspruit uit 'n Hegeliaanse eenwording van die teenoorgestelde kategorieë soos gedefinieer volgens Aristoteliese logika as deur die openbaring van die grense van kennis. Sodanige onthulling van die grense van kennis reik uit na die ervare voorwerp wat in sy geheel die eenvoudigste kategorieë van suiwer teoretiese denke ontsnap. Daardeur belig hy die moontlik essensiële epistemologiese aard van die filosofie en die essensiële skakel daarvan tot die werklikheid. Sy refleksie beweeg 'n stap hoër deur die begrip dialektiek toe te pas, nie net op buite-objekte van kennis nie, maar ook op die proses van denke self.
Om saam te vat, "... hierdie negatiewe dialektiek waarin alle estetiese onderwerpe vermy word, kan 'n 'anti-stelsel' genoem word. Dit probeer deur middel van logiese konsekwentheid om die eenheidsbeginsel te vervang, en om die idee van wat buite die bestek van sodanige eenheid is te identifiseer. Deur die gebruik van die krag van die onderwerp om die onwaarheid van gekonstrueerde subjektiwiteit te negeer - dit is wat die skrywer gevoel het is sy taak [...]. On ferm die amptelike skeiding van die suiwer filosofie en die substantiewe of formeel wetenskaplike velde te oortref, was een van sy bepalende motiewe."
Invloed
Adorno se werk het 'n groot invloed op kultuurkritiek gehad, veral deur Adorno se ontleding van populêre kultuur en die kultuurbedryf. Die verhaal van Adorno oor die dialektiek het Joel Kovel, die sosioloog John Holloway, die anargo-primitivistiese filosoof John Zerzan en die Oostenrykse musikoloog Sebastian Wedler beïnvloed.
Kniphofia galpinii
Kniphofia galpinii is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal en Mpumalanga.
Alfonso II van Asturië
Alfonso II (*759 – †20 Maart 842) was 791–801 en 802–842 koning van Asturië.
Hy was die seun van koning Fruela van Asturië, maar toe sy pa in 768 vermoor word, was hy nog 'n klein seuntjie en ander lede van die familie kom op die troon:
Alfonso was waarskynlik die eerste heerser oor Asturië wat regtig 'n nuwe koninklike titel opgeëis het. Hy is die eerste wat rex genoem word. Die ou koningstitel van die Visigotiese konings het niemand ná die Moorse verowering van 711 kon opeis nie. Hierdie titel het berus op die vereniging van alle Gote, 'n verkiesing deur die Gotiese adel en 'n salwing in Toledo en dit was almal onmoontlik.
Alfonso se voorgangers, soos die stigter van Asturië, Pelagius (Pelayo) word in tekste net princeps (prins) genoem. Hulle het geheers oor 'n klein gebied en oor 'n janhagel van plaaslike Asturiërs gemeng met baie Christelike ballinge uit ander dele van die vroeër Visgotiese Ryk. Die Gote was dalk net 'n klein minderheid sonder mag en die titel 'Goties' word nie meer opgeëis nie.
Koning
Alfonso word ná Vermudo se nederlaag koning. Hy steun veral op die Baskiese ooste van sy klein koninkryk wat opnuut in konflik met die magtige Emiraat van Córdoba kom. Hisjam I van Córdoba (788–796) hou vanaf 791 jaarliks 'n plundertog teen die klein Christelike gebied aan die noordkus van die Iberiese Skiereiland. Die meeste word net in Arabiese bronne genoem, maar in 794 verslaan Alfonso die Moslems oortuigend. In hierdie jaar het die Emir besluit om die klein Christelike koninkryk 'n doodslag te gee. Hy het Oviedo beset, die stad aan die brand gesteek en geplunder, maar op die terugtog is hy belaai met buit deur die Asturiërs onder Alfonso verslaan. In 796 sterf Hisjam I skielik en dit veroorsaak 'n tydperk van swakte en verwarring in die Emiraat. Alfonso gebruik dit om in 797 self op rooftog te gaan aan die weskant van die skiereiland. Hy beset selfs Lissabon, diep in Moslemgebied, maar dit val later weer in hulle hande.
Van die plunder word na Karel die Grote gestuur. Die betrekkings met die magtige Frankiese bure is goed. In 797 is daar amptelike diplomatieke kontakte. Die Franke probeer om in die Katalaanse gebied hulle Spaanse Mark te vestig en dit verminder die More se druk op Asturië. Hulle stuur hulle magte na die Franke pleks van na Oviedo. Einhard beweer dat Karel vir Alfonso sy 'eie man' (vasal) probeer maak, maar Alfonso het dalk min hulp van die Franke ontvang. Einhard noem hom koning van Galisië en Asturië. Tussen hulle lê die gebied van die Baske wat gedeeltelik steeds heidens is en probeer om hulle onafhanklikheid van Asturiërs, Franke en More te behou. Die Franke val in 801 die huidige Katalonië aan en neem Barcelona. Alfonso kan nie daaraan deelneem nie omdat hy deur 'n staatsgreep van die troon verdryf word.
Alfonso trek homself in die klooster van Ablania terug tot die usurpator dood is. In 802 keer hy terug as koning, maar daar word min met die More gebaklei. Daar was moeilikhede in al-Andalus. Onder Al-Hakam I word daaraan met groot geweld 'n einde gemaak. Onder sy seun Abd ar-Rahman II (822-852) beleef die Emiraat opnuut 'n bloeityd en die aanvalle op Asturië word hervat. Die More hou in 823 en 838 weer 'n rooftog teen Alfonso.
Hy laat verskeie geboue in Oviedo bou. Die kerk van San Julián de los Prados met sy pragtige fresko's word dikwels as van hierdie tydperk beskou, maar dit is nie seker nie, maar is ander dele van geboue wat wel van sy tyd is.
Alfonso het nooit in die huwelik getree nie en word soms o Casto, die 'Reine' of 'Kuise' genoem. Ná sy dood sou die troon na Nepotian, sy nefie gaan, maar Vermudo se seun Ramiro I begin 'n burgeroorlog en word koning. Onder hom verskyn die eerste Wikingvlote op die kus van Asturië.
Stipagrostis pungens
Stipagrostis pungens is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Afghanistan, Algerië, Iran, Libië, Mauritanië, Marokko, Niger, Tsjad, Tunisië, Turkmenistan en Wes-Sahara.
Ionosfeer
Die ionosfeer is 'n laag van die atmosfeer waar blootstelling aan die son se straling neutrale gasmolekule in ione verander. Die druk en digtheid van die atmosfeer neem met toename in hoogte af, en op hoogtes hoër as ongeveer 70 km is die atmosfeer gedeeltelik geïoniseer. Hierdie hoër gedeeltes van die atmosfeer staan as die ionosfeer bekend. Die bestaan van die ionosfeer is in 1925 ontdek deurdat die weerkaatsing opgevang is van radiogolwe wat vertikaal uitgestuur is. Die atmosfeer se gasmolekules word deur ultraviolet en X-strale afkomstig van die son geïoniseer.
Die gevormde positief gelaaide gasione en negatief gelaaide elektrone kan weer kombineer tot neutrale gasmolekules en 'n dinamiese ewewigsituasie ontstaan. Die mate van ionisasie word deur die stralingsintensiteit en die digtheid van die atmosfeer bepaal. Verskeie strata of lae van die ionosfeer kan ontstaan: die D-laag (70 tot 100 km), die E-laag (100 tot 140 km), die F2-laag (140 tot 200 km) en die F1-laag (200 tot 400 km). Die eerste drie lae is hoofsaaklik in die dag teenwoordig wanneer die son skyn, maar die F2-laag is ook in die nag teenwoordig. Die ionosfeer speel 'n belangrike rol by die voortplanting van radiogolwe, aangesien dit radiogolwe onder bepaalde toestande na die aarde kan terugkaats.
Elke laag weerkaats slegs bepaalde frekwensies. Radio-uitsendings se frekwensies moet volgens die aanwesigheid van bepaalde lae aangepas word. Die F2-laag is belangrik aangesien dit radio-uitsendings gedurende die nag moontlik maak. Op 'n hoogte van 600 tot 1 000 km gaan die ionosfeer oor in die magnetosfeer. Die magnetosfeer kan nie radiogolwe terugkaats nie, en kan slegs met behulp van instrumente in ruimtetuie en satelliete ondersoek word. In die magnetosfeer word die gelaaide ione sterk deur die aarde se magneetveld beïnvloed, en deeltjies beweeg teen hoë snelhede, soos byvoorbeeld in die Von Allen-stralingsgordel. Die buitegrens - bekend as die magnetopouse word deur die son wind beïnvloed: aan die sonkant is dit ingeduik en aan die skadukant is dit druppelvormig uitgerek. Die son straal ook deeltjies uit wat steurings in die ionosfeer en magnetosfeer veroorsaak en radiokommunikasie kan versteur.
Ontdekking en waarneming van die ionosfeer
Die ontdekking en ondersoek van die ionosfeer hang nou saam met die ontwikkeling van radiokommunikasie. Reeds in 1878 het Balfour Stewart veronderstel dat ŉ elektriese stroom deur geïoniseerde lae in die boonste atmosfeer verantwoordelik is vir die klein afwykings in die aarde se magneetveld. In 1901 het Guglielmo Marconi in Newfoundland ŉ radiosein van 'n sender 2 900 km ver in Cornwall, Engeland, opgevang. Hierdie verskynsel kon nie in verband gebring word met die reglynige voortplanting van radiogolwe nie. Arthur Edwin Kennelly (1861 - 1939) van Amerika en Olivier Heaviside (1850- 1925) van Engeland het in 1902 onafhanklik daarop gewys dat radiogolwe deur geïoniseerde lae van die atmosfeer op groot hoogtes na die aarde teruggekaats word, en sodoende ŉ reikwydte om die kromming van die aarde kan hê. Eccles het dan ook in 1912 die basiese teorie vir die proses uitgewerk, en dit is in 1924 verder deur Larmor voltooi.
Die bestaan van die ionosfeer is in 1925 eksperimenteel deur die Amerikaners Gregory Breit (geb. 1899) en Merle Antony Tuve (geb. 1901) en die Brit sir Edward Victor Appleton (1892-1965) aangetoon. Hulle het kort radio-impulse uitgestuur en die weerkaatsings waargeneem. Deur die pulse op 'n ossilloskoop te registreer, is vasgestel dat die totale looptyd tussen 0,8 en 0,7 millisekonde was. Die voortplantingsnelheid van 'n radiogolf in ŉ vakuum is dieselfde as die van lig (3 x l08 m/s) en daar is dus bereken dat die ionosfeer op 'n hoogte van tussen 110 en 120 km moet lê. Daar is ook vasgestel dat die gemete hoogte vir verskillende radiofrekwensies verskil en dat geen weerkaatsings bokant 'n sekere frekwensie meer waargeneem word nie.
Verder het die hoogte tussen dag en nag en met seisoene ook gewissel. Breit en Tuve het 'n apparaat bekend as die ionosonde ontwikkel om die hoogte van die ionosfeer te ondersoek. Die apparaat bestaan uit 'n radiosender wat kort pulse uitstuur, en die frekwensie varieer in 'n tydsbestek van enkele minute tussen 1-20 MHz (1 MHz= 106 Hz) terwyl 'n ontvanger voortdurend op die sendfrekwensie ingestem bly. Op 'n ossilloskoop word dan ŉ beeld verkry waaruit die weerkaatsingshoogte (duur) vir verskillende frekwensies afgelei kan word. 'n Grafiek van die beeld word ŉ ionogram genoem.
Ontstaan van die ionosfeer
Die strale wat deur die son uitgestraal word, strek oor 'n wye spektrum van golflengtes. Aan die kortgolflengtekant is daar X-strale (0,1 tot 100 nm) en ultraviolet strale (100 tot 400 nm). Dan volg die sigbare gebied met kleure van violet tot rooi (400 nm tot 800 nm), en aan die langgolflengtekant infrarooi straling (800 tot 2000 nm). Na die infrarooi gebied volg ook radiogolwe met golflengtes wat strek van enkele millimeters tot etlike meters (1 nm=l0-9 m). Die meeste energie van die son af lê in die sigbare gebied en die intensiteit in hierdie gebied is baie konstant. Daar is egter 'n aansienlike variasie in die intensiteit van ultraviolet en X-strale, en dit volg ŉ reëlmatige patroon saam met die sonvleksiklus van 11 jaar.
Hierbenewens is daar ook onreëlmatige variasies oor 'n tydperk van dae of weke. Die ionosfeer word juis deur hierdie strale geskep, en daar is dan ook 'n variasie in die ionosfeer. Die konsentrasie ione wat geskep word, is eweredig aan die produk van die digtheid van die atmosfeer en die stralingsintensiteit van ultraviolet en X-strale. Op baie groot hoogtes is die stralingsintensiteit hoog, maar die digtheid van die atmosfeer is laag. Die gasse is hier feitlik volledig in positiewe ione en negatiewe elektrone geïoniseer.
Die atmosfeer bestaan egter uit verskeie soorte gasse, en dit lei tot verdere komplikasies in die ionisasieproses. Verskillende gasse word deur verskillende dele van die sonspektrum geïoniseer, en as gevolg hiervan ontstaan verskillende lae. Verder ontbind die gevormde ione en elektrone weer met mekaar en 'n dinamiese ewewig ontstaan. Hierdie herkombinasieproses is ingewikkeld en elektrone verbind meestal net met twee- of meer-atomige ione, waarna die ioon in twee neutrale deeltjies opbreek. Indien die atmosfeer op 'n bepaalde hoogte hoofsaaklik uit twee- of meer-atomige gasse bestaan, vind die herkombinasie vinnig plaas. Dit is dan ook die geval by die laer lae tot op 'n hoogte van 200 km (D-, E en F1-Iae). Op groter hoogtes bestaan die atmosfeer merendeels uit een-atomige gasse. Bokant 100 km neem die druk van die ligter gasse ook stadiger af, en die konsentrasie van een-atomige gasse neem toe. Aangesien herkombinasie nou baie stadig plaasvind, kan die ionisasie etlike ure lank bly voortbestaan sonder dat nuwe ione gevorm word.
Gebiede in die ionosfeer
Die laagste gebied van die ionosfeer is die D-Iaag en dit kom op ŉ hoogte van ongeveer 70 tot 100 km voor. Die D-Iaag is swak geïoniseerd. Op 'n hoogte van 70 km is die konsentrasie ione slegs 'n paar honderd per cm3, en op 95 km, waar dit geleidelik in die E-Iaag begin oorgaan, is dit enkele tienduisende per cm3. Die ionisasie in die D-Iaag word hoofsaaklik deur ultraviolet strale veroorsaak, en veral deur die Lyman-alfastraling met 'n golflengte van 121,6 nm, wat sterk in die son se spektrum aanwesig is. Hierdie stralings ioniseer stikstofmonoksied (NO). Hierdie gas kom slegs in ŉ bale klein konsentrasie in die atmosfeer voor, maar dit is genoeg om die ionisasie in die D-Iaag te veroorsaak.
Deir el-Bahari
Deir el-Bahari of Dayr el-Bahri (Arabies: الدير البحري, "die Noordelike Klooster") is ’n kompleks van dodetempels op die westeroewer van die Nylrivier in Egipte, oorkant Luxor. Dit is deel van die Thebaanse dodeakker, ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Ionosfeer
Gebiede in die ionosfeer
Ionisasie word in mindere mate ook deur X-strale en kosmiese strale veroorsaak. Die gevormde ione se herkombinasietyd is bale kort, en ionisasie verdwyn by sonsverduistering 01 na sonsondergang binne enkele minute. Aan die onderkant van die D-Iaag bereik die temperatuur ŉ minimum van -70°C tot -80 °C en die gebied staan as die mesopouse bekend. Die D-Iaag weerkaats radiogolwe met baie lae frekwensies (10 kHz), maar dit absorbeer hoër frekwensies baie sterk. Die verdwyning van die D-Iaag in die nag gee dan ook aanleiding tot die verskynsel dat mediumgolfradio-uitsendings na sonsondergang drasties verbeter. Gedurende uitbarstings op die son kan die ionisasie van die D-Iaag sodanig toeneem dat alle radiogolwe geabsorbeer word.
Langafstand radiokommunikasie word dan onmoontlik, en die situasie staan as SID (sudden ionospheric disturbance) bekend. Die D-Iaag kan as gevolg van die sterk absorpsie nie met 'n ionosonde ondersoek word nie, en ondersoek geskied veral met behulp van instrumente in ruimtetuie. Die tweede laag is die E-Iaag, wat strek van 'n hoogte van 100 km tot 140 km. Die laag bestaan, soos die D-Iaag, slegs wanneer die son skyn, hoewel dit snags nie heeltemal verdwyn nie. Die ionisasie word ook deur ultraviolet strale in die golflengtegebied 91 nm tot 103 nm veroorsaak (asook 'n klein bydrae van X-strale). Twee-atomige suurstof is hoofsaaklik vir die ionisasie verantwoordelik, en die herkombinasietyd is slegs enkele minute.
Deir el-Bahari
Dodetempel van Mentoehotep
Mentoehotep II, die farao van die 11de Dinastie wat Antieke Egipte aan die begin van die Middelryk weer verenig het, het ’n baie buitengewone begrafniskompleks laat bou. Sy dodetempel is gebou op verskeie vlakke in die baai van Deir el-Bahari. Dit is bereik deur ’n pad van 16 meter breed wat gelei het vanaf ’n tempel in die vallei wat nie meer bestaan nie.
Ionosfeer
Gebiede in die ionosfeer
Die konsentrasie ione bereik 'n maksimum op 'n hoogte van ongeveer 100 km, en is ongeveer 5 x105 ione per cm3. Die E-Iaag word ook sterk deur sonvlekke beïnvloed en met verhoogde aktiwiteit van die son verder versterk. Soms ontstaan daar 'n dun, maar sterk geïoniseerde E-Iaag, die sogenaamde sporadiese E-Iaag, wat willekeurig ontstaan en verdwyn. Dit word waarskynlik deur kosmiese deeltjies, en veral metaalatome wat van meteoriete afkomstig is, veroorsaak. Hierdie lae ontstaan veral in gebiede waar wind 'n sterk gradiënt met hoogte het. Radiogolwe in die frekwensiegebied 1-3 MHz word deur die E-Iaag weerkaats, en die E-Iaag kan dus met 'n ionosonde ondersoek word. Elektriese strome wat in die E-Iaag vloei, veroorsaak klein afwykings in die aarde se magneetveld.
Deir el-Bahari
Dodetempel van Mentoehotep
Die tempel bestaan uit ’n voorhof wat aan drie kante deur mure omsluit word en ’n terras met ’n groot struktuur wat die oerheuwel kan voorstel wat uit die waters van chaos ontstaan het. Die tempel kyk oos en word dus waarskynlik verbind met die sonkultus van Ra en die herlewing van die koning.
Ionosfeer
Gebiede in die ionosfeer
Die ionosfeer se boonste laag staan as die F-Iaag bekend, en dit word verdeel in die F1-laag, wat van 100 km tot 200 km strek, en die F2-Iaag, wat van 200 tot 400 km strek. Beide lae ontstaan hoofsaaklik deur die ionisasie van suurstof in die vorm van enkel atome deur ultraviolet strale in die golflengtegebied 17 nm tot 91 nm. Die herkombinasietyd van die F-laag is so groot dat die laag regdeur die nag kan bestaan. Die F1-laag volg soos die E-Iaag ŉ reëlmatige gedrag saam met die son. Die ionisasie is eweredig aan die sonhoogte, en op gematigde breedtegrade is die variasie in die somergroot maar klein in die winter. Die gedrag van die F2-Iaag is daarenteen in baie opsigte uit pas met die son.