cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Graafwater-tolbos
In Engels staan dit as die Graafwater conebush bekend. Daar is ook 'n ander subspesie, Leucadendron brunioides subsp. brunioides.
Kate Mara
Kate Mara (gebore 27 Februarie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shooter (2007), 127 Hours (2010), Happythankyoumoreplease (2010), en Fantastic Four (2015).
Gelapte snellervis
Die Gelapte snellervis (Rhinecanthus rectangulus) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Patchy triggerfish.
Identifikasie
Die vis word tot 25 cm lank. 'n Kenmerk is die breë, swart band wat diagonaal strek oor die lyf vanaf die oog tot by die analevin. Die vis leef in rotsagtige kusareas en vlak riwwe waar die water onstuimig is. Hulle kom selde voor in water wat dieper as 10 m is. Die onvolwasse vissies word soms in getypoele gesien. Die vis is 'n alleenloper en gebiedsgebonde, dit bly altyd naby sy skuiling. Dit vreet alge, detritus en klein ongewerweldes.
UTC+04:51
'''UTC+4:51 was die tydsone vir:
Tans word hierdie tysone nie aangewend nie.
Stella Southern
Stella Southern was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Man from Snowy River (1920), The Betrayer (1921), A Rough Passage (1922), en Odds On (1928).
UTC+04:30
UTC+04:30 is die tydsone vir:
Eksterne skakels
Huso horario
UTC+03:30
UTC+3:30 is die tydsone vir:
Eksterne skakels
Huso horario
Neal Burns
Neal Burns (26 Junie 1892 – 3 Oktober 1969) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Divorce Made Easy (1929).
Groot-Atlas
Groot-Atlas, gewoonlik die Hoë-Atlas (of Frans: Haut Atlas) genoem, is 'n bergreeks in sentraal Marokko in die Atlasstreek. Die reeks sluit Jbel Toubkal in.
duimnael|500px|links|Die gesamentlike Atlasgebergte topografies en polities
Jeremy Marr Williams
Jeremy Marr Williams is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Purest Blue (2010), The Resistance (2011), Redemption of the Commons (2014), en Genesis (2016).
IZingolweni
iZingolweni is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie lê langs die N2 nasionale pad in die verresuide van die provinsie. Die dorp is in die 1870's gestig as 'n polisie- en administrasiepos. Die naam is van Zoeloe-oorsprong en beteken glo "plek met baie vlak gate".
LW: Die dorpie moet nie verwar word met Zingolweni wat 'n rivier is in die verrenoorde van KwaZulu-Natal nie.
1905
Die jaar 1905 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 5de jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kaapse drievin
Die Kaapse drievin (Cremnochorites capensis) is 'n vis wat endemies is aan Suid-Afrika en kom voor van Valsbaai tot by Koffiebaai. In Engels staan die vis bekend as Cape triplefin.
Voorkoms
Die vis het drie dorsale vinne. Die liggaam is liggekleurd met onreëlmatige bruin strepe op. Daar is 'n vertikale bruin streep onder die oog en daar is stekels om die oë. Die vis word tot 8 cm groot.
Habitat
Die vis leef in rots riwwe in water wat 5 – 20 m diep is.
Kolwyntjie
'n Kolwyntjie is 'n ronde soet koekie of broodjie wat in 'n vormpie gebak word. Die naam van die koekie is afgelei van St. Colombino en dit is tradisioneel op die naamdag van dié heilige bedien.
Vlag van Nicaragua
Die nasionale vlag van Nicaragua is op 20 Mei 1902 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane in blou, wit en blou met die landswapen van Nicaragua in die middel van die vlag.
Simboliek
Nicaragua het van 1823 tot die burgeroorlog van 1838–1840 deel uitgemaak van die Verenigde State van Sentraal-Amerika wat vanaf 1825 bekend gestaan het as die Federale Republiek van Sentraal-Amerika. Net soos die ander state wat uit hierdie federasie ontstaan het nl. Costa Rica, El Salvador, Guatemala en Honduras, het Nicaragua sy vlag gebaseer op die vlag van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika.
Die twee blou bane staan vir die Stille en Atlantiese Oseane waartussen Nicaragua geleë is. Die wit baan stel die land voor wat tussen die twee watermassa lê. In die middel van die wit baan is die wapen van Nicaragua wat baie herinner aan wapen van die Verenigde State van Sentraal-Amerika. Die vyf vulkane in die wapen staan vir die vyf lidstate van hierdie federasie, die reënboog in die wapen stel vrede voor en die frigiese mus stel vryheid voor. Die driehoek simboliseer gelykheid.
Lantana
Die Lantana (Lantana camara) is 'n stekelrige struik en indringerplant wat in subtropiese bosveld en droë woude voorkom. Dit behoort tot die Verbenaceae familie. Dit is wêreldwyd as 'n indringerspesie verklaar, en is veral 'n probleem op eilande en ook in Australië. Die plant is giftig vir vee. Die lantana het digte, helderkleurige en aanskoulike blomhofies. Die plant is 'n genaturaliseerde spesie in Suid-Afrika.
Vlag van Nicaragua
Ontwerp
Die vlag het ’n hoogte-breedteverhouding van 3:5, waarby geld dat elk van die bane een derde van die hoogte van die vlag is.
Die blou kleur word amptelik beskryf as kobaltblou.
Die vlag van Nicaragua is net een van twee nasionale vlae wat die kleur pers bevat, die ander is die vlag van Dominica.
Ander vlae
Die huidige Nicaraguaanse vlag is op 4 September 1908 aanvaar. Op 27 Augustus 1971 is die ontwerpdetails en vlaginstruksie van die vlag amptelik vasgelê deur middel van ’n wet in die grondwet van 1987.
Vlae van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika
Die vlag van Nicaragua is afgelei van die vlag van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika, wat weer op sy beur beïnvloed is deur die vlag van Argentinië. Die Sentraal-Amerikaanse vlag het bestaan uit drie horisontale bane in blou, wit en blou met die wapen van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika in die middel van die wit baan. In die periode van die federasie se bestaan (1823–1841) het die Nicaraguaanse vlag gedien as die deelstaatvlag en die federale vlag het gedien as die nasionale vlag.
Die ander lande wat uit die federasie ontstaan het (Costa Rica, El Salvador, Guatemala en Honduras) het elk ook hul vlae op die vlag van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika gebaseer. Die vlae van hierdie lande is ook in blou, wit en blou; die uitsonderings is egter dat die vlag van Costa Rica ’n rooi baan in die wit baan gevoeg het en die vlag van Guatemala wat vertikaal is.
Vlae van die onafhanklike Nicaragua
Nicaragua het sedert sy onafhanklikheid agtereenvolgens ’n aantal verskillende nasionale vlae gehad, dus is die presiese status van die vlae weens ’n gebrek aan dokumentasie moeilik uitkenbaar. Dit is wel duidelik dat Nicaragua, na onafhanklikheid, vir nog ’n redelike tyd die vlag van die Federale Republiek van Sentraal-Amerika gebruik het; hierdie vlag was ook gebruik as die vlag vir die deelstaat Nicaragua binne die Federale Republiek van Sentraal-Amerika.
Sommige bronne skryf ’n horisontale driekleur in wit, geel en rooi met ’n groen vulkaan in die middel toe aan Nicaragua (wat dateer uit omstreeks 1852). Of hierdie vlag werklik (deur Nicaragua) gebruik is, word egter betwyfel.
Op 21 April 1854 is die eerste ‘egte’ Nicaraguaanse vlag aanvaar waaroor wel duidelikheid bestaan; dit gaan hier om ’n horisontale geel, wit en oranjebruin vlag. Op die handelsvlag is die naam van die land in die middel van die wit baan vermeld. Na ’n magsoorname het die vlag tussen 1856 en 1858 de facto in onbruik geraak, om in 1858 formeel vervang te word deur die blou, wit en blou vlag van die ontbinde federasie.
Intussen het die Amerikaanse avonturier William Walker in 1855 sy geluk getoets in Nicaragua; hy het die toenmalige hoofstad Granada aangeval en verower met troepe uit León wat vyandig was teenoor Granada. Hy het homself aangestel as president van die land. Walker het ’n blou, wit en blou vlag aanvaar met ’n rooi vyfpuntige ster in die middel. In 1857 is Walker deur ’n koalisie van Mid-Amerikaanse state verslaan en uitgelewer aan die Verenigde State van Amerika. Die genoemde vlag is egter nooit amptelik aanvaar as Nicaraguaanse vlag nie, maar as die vlag van één van die partye wat in die burgeroorlog betrokke was.
In 1869 is ’n blou, wit en blou vlag sonder ’n wapen aanvaar. In die dekades daarna sou verskillende vlae egter in gebruik wees, dikwels deur politieke partye wat die gesag van die land oorgeneem het. Die meeste van hierdie vlae het blou, wit en blou as basis gebruik.
In 1895 het dit aan die lig gekom dat Nicaragua saam met Honduras en El Salvador die Groter Republiek van Sentraal-Amerika sou vorm; weer ’n poging om die Sentraal-Amerikaanse lande te verenig in een staat. Die vlag van die Republiek van Sentraal-Amerika was slegs een maand in 1898 in gebruik, omdat die republiek gou na die stigting tot niet gegaan het. Vyf jaar vroeër het Nicaragua weer ’n eie vlag aanvaar, bestaande uit drie bane in blou, wit en blou. In 1896 is die toenmalige wapen in die vlag geplaas; hierdie vlag is in 1908 deur die huidige vlag vervang, waaraan daar in 1971 klein wysigings aan die wapen aangebring is.
Richard I van Engeland
Richard I Leeuehart (Frans: Richard Cœur de Lion, Engels: Lionheart; 8 September 1157 – 6 April 1199) was van 1189 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die tweede seun van Hendrik II en Eleonore van Akwitanië, een van die kunssinnigste persoonlikhede in Middeleeuse Europa. So het Richard hom ook as digter en troubadour bekwaam.
Richard I se lewe en die keuses, wat hy gemaak het, weerspieël die feit dat hy meer was as net die koning van Engeland. Groot dele van sy besittings was op die Europese vasteland, in die weste van Frankryk, geleë, terwyl sy politieke belange nog verder gestrek het. Gedurende sy regentskap van tien jaar het hy slegs sowat ses maande lank in Engeland gebly.
Ook was hy, net soos sy Normandiese voorgangers, Engels nouliks magtig. Sy Engelse onderdane het nogtans sy prestasies as kruisridder en militêre leier in die Heilige Land tydens die Derde Kruistog gewaardeer en bewonder. Engeland was vir die duur van sy afwesigheid immers in goeie hande en het tydens sy regentskap 'n bloeitydperk beleef.
Vroeë lewe
Hoewel Richard in Oxford, Engeland, gebore is, was hy nes die ander Plantagenêts eintlik Frans. Toe sy ouers uitmekaar is, het hy by sy ma gebly om aan haar hof 'n opleiding volgens die tradisies van Akwitanië te ontvang. In 1172 het hy die Hertog van Akwitanië geword.
Hy het twee ouer broers gehad: Willem, wat jonk dood is, en Hendrik, wat daarna as mede-koning gekroon is en bekend was as "Hendrik die Jong Koning". Hendrik sou die Engelse troon van sy pa geërf het en Richard sy ma se besittings. Die twee jonger broers, Godfried en Jan, sou onderskeidelik Bretagne en Ierland gekry het.
Hendrik het egter sy erflating voortdurend verander en dit het gelei tot jaloesie en aggressie onder sy seuns. In 1173 het sy seuns teen hom in opstand gekom om die grond te probeer bekom wat aan hulle belowe is. Daar was ook voortdurend konflik tussen die broers. Nadat Hendrik die Jong Koning in 1183 dood is ná ’n opstand teen sy pa, het Godfried in 1186 gesterf.
Toe Richard in 1183 as troonopvolger benoem is, het hy opnuut met sy pa slaags geraak en die steun van koning Filips II van Frankryk verwerf. Hy het hom eindelik verslaan en op 6 Julie 1189 koning van Engeland geword.
Bewind
Ná konflik tussen Richard en Filips het hulle ’n verdrag gesluit en met voorbereidings begin vir die duur Derde Kruistog. Tydens die kruistog was daar weer eens groot konflik tussen hulle. Toe Filips na Akko vertrek, het Richard verloof geraak aan Berengaria van Navarra. Hy is in 1191 met haar getroud ná die verowering van Ciprus. Daarna is Richard ook na Akko, waar hy ’n groot rol gespeel het in die verowering van die stad. Filips het na Frankryk teruggekeer, maar Richard het die kruistog voortgesit en oorwinnings behaal oor sy Moslem-eweknie Saladin.
Intussen is ’n komplot gesmee deur Filips en Richard se broer Jan. Toe Richard hiervan hoor, het hy ’n verdrag met Saladin gesluit en teruggekeer na Europa. Op sy terugreis is hy deur hertog Leopold V van Oostenryk gevange geneem. Omdat die aanhouding van ’n kruisvaarder ’n oortreding van die publieke reg was, het Pous Celestinus III Leopold uit die kerk geban.
Vroeg in 1193 het Leopold Richard aan Hendrik VI, Heilige Romeinse keiser, oorhandig wat ’n losprys vir sy vrylating geëis het. Hendrik is toe ook uit die kerk geban. Die losprys is deur Richard se ma bymekaargemaak en betaal, en Richard is in 1194 vrygelaat. Ná sy terugkeer na Engeland het hy die mag teruggeneem en sy broer Jan vergewe vir die sameswering teen hom.
Richard was bekend as ’n veglustige en dapper man, maar hy het ook in kultuur belanggestel en ’n humorsin gehad. Al dié eienskappe het hom die bynaam Leeuehart besorg. Deur sy avontuur- en oorlogsugtigheid het hy Engeland tot by die rand van bankrotskap gebring. Hy was van die tien jaar van sy bewind nie meer as ses maande in Engeland nie. Hy was sowel die langue d'oïl (die destydse dialekgroep van Frankryk noord van die Loirerivier en voorloper van moderne Frans) as die langue d'oc (Oksitaans) magtig. Hy het tot 1198 verder teen Frankryk oorlog gevoer.
Regering van Engeland
Tydens Richard I se afwesigheid is Engeland deur 'n komitee geadministreer. Kanselier William Longchamp, biskop van Ely, was die invloedrykste persoonlikheid gedurende die vroeë jare van Richard I se regentskap. 'n Rebellie van Engelse barons het hom in 1191 in ballingskap gedwing. Sy opvolger was Walter van Coutances, aartsbiskop van Rouen. Die mees bekwame en belangrikste van Richard I se ministers was Hubert Walter, aartsbiskop van Kantelberg (Canterbury), wat tussen 1193 en 1198 as regter en tussen 1199 en 1205 as kanselier gedien het.
Dood
Op 25 Maart 1199 is Richard deur die pyl van ’n jong seun in die skouer gewond, op die vierde dag van die beleg. Gangreen het ingetree en hy is op 6 April 1199 dood. Sy dood is later beskryf as "the Lion (that) by the Ant was slain". Hy is opgevolg deur sy broer Jan, wat later bekend geword het as "Jan Sonder Land". Hy het die boogskutter wat hom raakgeskiet het, na hom laat roep, hom vergewe en selfs geld aangebied. Toe, nie in staat om verder te praat nie, het hy die laaste sakramente ontvang en gesterf.
Richard se brein is in die Charroux-abdy in Poitou begrawe, sy hart in die katedraal van Rouen in Normandië en die res van sy oorskot aan die voete van sy ouers in die Fontevraud-abdy in Anjou.
FC Hansa Lüneburg
FC Hansa Lüneburg  is 'n sokkerklub uit Lüneburg in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland.
Geskiedenis
Die klub het op 1 Maart 2008 ontstaan met die samesmelting van die sokkerafdelings van Lüneburger SK en Lüneburger SV. Luneburger SK was die meer prominente van die twee klubs wat sokker aanbetref. Beide klubs bestaan steeds afsonderlik voort as algemene sportklubs. Na die samesmelting het die nuwe klub Lüneburger SK se posisie in die nuwe Oberliga Nedersakse-Oos oorgeneem. Die klub se naam is gekies nadat die lesers van 'n plaaslike koerant, die Landeszeitung für die Lüneburger Heide 'n naam kon kies deur te stem. Die "Hansa" verwys na Lüneburg as lid van die Hanse.
Lüneburger SK
Die klub is in 1901 gestig as Lüneburger Fussball-Klub. In 1912 is die naam verander na Lüneburger Sport-Klub von 1901. Die klub se grootste sukses was om die Oberliga Noord te haal vir een seisoen (1950/51), destyds die hoogste vlak. Ten tyde van die samesmelting het die klub in die Verbandsliga op die vyfde vlak van die sokkerstruktuur meegeding.
Lüneburger SV
Die klub se oudste voorganger was Freien Sportvereinigung Lüneburg, wat in 1913 gestig is. In 1971 het die klub met Hagener Sportvereins saamgesmelt, gestig in 1926, om Lüneburger Sportvereinigung von 1913 te vorm. Ten tyde van die samesmelting het die klub in die Bezirksliga op die sewende vlak van die sokkerstruktuur meegeding.
Vaalpopulier
Die vaalpopulier (Populus x canescens) is skraal, bladwisselende, regop boom en 'n indringerplant wat feitlik dwarsoor Suid-Afrika voorkom behalwe die noordwestelike gedeeltes van die Noord-Kaap. Die bas is wit of grys met dwarsbande. Die jong boompie se blare is driehoekig en getand en die ouer bome se blare is enkelvoudig, rond en gaafrandig. Die boom kan tot 20 m hoog word. Die boom is 'n kruising van twee of meer Eurasiese Populus-spesies. Kolonies vorm van wortelsuiers.
Sambar
Die sambar of perdhert (Rusa unicolor) is ’n groot takbok wat inheems is aan Indië, Suid-China en Suidoos-Asië. Die naam "sambar" verwys hoofsaaklik na R. unicolor, hoewel dit soms ook gebruik word om te verwys na ’n paar ander hertsoorte.
Beskrywing
duimnael|links|’n Sambar-ooi en ’n jong rammetjie. Die voorkoms en grootte van die sambar wissel grootliks deur hul verspreidingsgebied, en dit het in die verlede tot groot verwarring gelei; meer as 40 wetenskaplike sinonieme is al vir die spesie gebruik. Hulle is gemiddeld 102 tot 160 cm hoog by hul skouers en kan tot 546 kg weeg, hoewel die gemiddelde gewig 100 tot 350 kg is. Hulle is sowat 1,62 tot 2,7 m lank. Sambars van die westelike subspesies is meestal groter as dié van die oostelike subspesies, en ooie is kleiner as ramme.
Hulle het groot gewei en die balke vurk aan die punte. Dit is sowat 110 cm lank in volwasse ramme. Ooie het nie gewei nie.
Die pels is enigiets van geelbruin tot donkergrys en is gewoonlik eenkleurig, hoewel sommige spesies se kleure kol-kol kan verskil. Hulle het klein, maar digte maanhare, wat meer prominent by ramme is. Die stert van 22 tot 35 cm is relatief lank vir ’n takbok en is gewoonlik swart bo en wit onder.
Verspreiding en ekologie
Die sambar kom voor in Suid-Asië (tot so ver noord as die hange van die Himalaja), Suidoos-Asië (Birma, Thailand, Indo-China en die Maleise Skiereiland), Suid-China, Taiwan en die eilande van Sumatra en Borneo. Hulle verkies die digte beskerming van bladwisselende struike en grasse, maar dit verskil weens hul groot verspreidingsgebied.
Die diere kom hoofsaaklik in bosgebiede voor en eet ’n groot verskeidenheid plante, onder meer gras, blare, vrugte en waterplante, afhangend van die plaaslike habitat. Hulle eet ook struike en bome.
Sambars se grootste vyande is tiers en leeus. In Indië maak hulle tot byna 60% van die prooi van die Bengaalse tier uit. Hulle word ook deur krokodille en wildehonde aangeval, veral as hulle siek is.
Subspesies
duimnael|’n Sambar word in Indië deur wildehonde aangeval. Die subspesies van Indië en Sri Lanka is die grootste en hulle het die grootste gewei. Die Sumatraanse sambar van die Maleise Skiereiland en Sumatra en die Borneotiese sambar het die kleinste gewei in verhouding met hul liggaamsgrootte. Die Formosaanse sambar is die kleinste Rusa unicolor.
Sewe subspesies word tans erken, hoewel verskeie ander al voorgestel is:
Lynnwood Glen
Dit word begrens deur Atterburyweg aan die suide, January Masilela-rylaan (voorheen Generaal Louis Botharylaan) aan die ooste, Lynnwoodweg aan die noorde en die N1-snelweg aan die westekant.
Die Moreleta- en Waterkloofspruite loop deur die voorstad en die Strubendam-voëlreservaat is ook hier geleë. Die gebied is bekend vir sy unieke verskeidenheid inheemse voëls en klein soogdiere.
Mary Mara
Mary Mara (21 September 1960 - 26 Junie 2022 ) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bound (1996), A Civil Action (1998), K-PAX (2001), en Prom Night (2008).
Paul E. Burns
Paul E. Burns (26 Januarie 1881 – 17 Mei 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente New Moon (1940), Smoky River Serenade (1947), Blind Spot (1947), en Son of Paleface (1952).
Tellatlas
Die Tellatlas (ook Klein-Atlas) is 'n bergreeks van meer as 1 000 kilometer, wat deel vorm van die Atlasgebergte. Dit lê teen die Middellandse See in Noord-Afrika in Marokko, Algerië en Tunisië.
In sy gebied lê heelwat groot stede, wat die Algerynse hoofstad Algiers met sowat 1 500 000 (2005) inwoners en Oran met 770 000 (2005) inwoners insluit. 'n Ander Algerynse stad Constantine met sowat 505 000 (2005) inwoners, lê in die berge teen 650 meter bo seespieël.
Die hoogste piek is 2 308 meter bo seespieël.
Brummeria
Brummeria is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Witteberg-tolbos
Die Witteberg-tolbos (Leucadendron cadens) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Witteberge suid van Matjiesfontein voorkom. Die plant word as seldsaam beskou.
Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg, val eers grond toe nadat dit ryp geword het en word deur knaagdiere versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur die wind bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op rotsagtige kwarsietriwwe.
In Engels staan dit as die Witteberg sunbush bekend.
E.G. Jansen
Dr. Ernest George Jansen (Dundee, 7 Augustus 1881 – 25 November 1959) was ’n kultuurleier, skrywer, kabinetsminister, Speaker van die Volksraad en voorlaaste goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika. Hoewel hy in 1934 saam met ander leiers van die Nasionale Party met die Suid-Afrikaanse Party saamgewerk het om die Verenigde Party te stig, het hy skaars vyf jaar later uit dié party bedank en teruggekeer na die sogenaamde Herenigde Nasionale Party nadat die eerste minister genl. J.B.M. Hertzog se mosie van neutraliteit in die Volksraad verslaan is en Suid-Afrika oorlog teen Duitsland verklaar het. In die vyf jaar dat hy in die Verenigde Party was, het sy vrou, Mabel Jansen, deurentyd 'n stoere Nasionalis gebly.
Jeugjare
Jansen is op Strathearn naby Dundee in Natal gebore as die seun van Andries Louis Jansen en Cornelia Carolina Wohlitz. Sy vader was ’n onderwyser wat hom later tot die landbou wend. Hy ontvang sy eerste skoolopleiding tuis van sy vader, maar gaan daarna na Ladysmith en matrikuleer uiteindelik aan die Hoërskool Durban in 1898 waar hy die enigste Afrikaanssprekende leerling was. Op skool het Jansen uitgeblink in sport en het hy vir die skool se eerste span krieket en sokker gespeel, en hy was ook twee agtereenvolgende jare victor ludorum. In 1902 het die jong Ernest (so gedoop weens ’n klerikale fout omdat hy na sy oupa aan moederskant, ’n Duitse boer, Ernst Georg moes geheet het) by ’n prokureursfirma in Pietermaritzburg begin met sy leerkontrak en deur afstandonderrig in die regte studeer aan die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop en behaal die grade B.A. en L.L.B. Hy is in 1906 as prokureur toegelaat en vier jaar later begin hy en H. Murray die prokureursfirma Murray en Jansen. In 1913 word hy as advokaat tot die balie toegelaat. Hy trou met Martha Mabel Pellissier en hulle het een kind, Erns Louis Jansen, wat ’n Transvaalse regter en later appèlregter geword het en oorlede is in Pretoria op 23 Mei 2011.
Kultuurleier
In die oorwegend Engelssprekende Natal het Jansen ’n leidende rol in die bevordering van die Afrikaanse taal en kultuur gespeel. Hy was prominent in die kultuur-historiese verenigingslewe van dié provinsie. Hy het onder meer in die besture van die Debats- en Letterkundige Vereniging van Pietermaritzburg gedien, wat hy in 1908 gestig het, en ook van die Voortrekkermuseumkomitee. Hy het die stigting van soortgelyke verenigings elders in die Tuinprovinsie aangemoedig, wat in Maart 1910 saamgebind is in die Unie van Debatsverenigingen. Dit het weer gelei tot die stigting van De Organisatie van Hollandse Taalvrienden in 1914. Hierin speel Jansen ’n groot rol in die stryd om Afrikaans erken te kry as onderrigmedium. ’n Blywende bydrae was die stigting saam met sy vrou en prof. G. Besselaar in Pietermaritzburg van die Saamwerk-Unie van Natalse Vereniginge in 1917, waarvan hy voorsitter gebly het tot 1924 en wat die voorloper was van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge. Jansen was ’n stigterslid van die F.A.K. Onder leiding van die Jansen-egpaar begin die Saamwerk-Unie die eerste eksamens in die Afrikaanse taal, wat aanvanklik deur hulle gereël, gevoer en bestuur is.
Jansen het lewendig belanggestel in die Suid-Afrikaanse geskiedenis en skryf die gesaghebbende Die Voortrekkers in Natal in 1938, Uit die Voortrekkertyd in 1939 en Die Boerekongres in Natal in 1942. Deur sy, sy vrou en sy swaer ds. (later prof.) George Murray Pellissier se ywer is die Geloftekerk in Pietermaritzburg bewaar. Hy het ook ’n groot aandeel daarin gehad dat die Engelenburg-huis vir die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns bekom is. Van die Akademie was hy in 1909 ’n stigterslid. Dit het destyds nog bekend gestaan as die Zuid-Afrikaanse Akademie voor Taal, Letteren en Kunst. Jansen was sedert 1938 voorsitter van die Sentrale Volksmonumentekomitee en Eeufeeskommissie, wat vir die organisasie, oprigting en hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument verantwoordelik was. In 1949 tree hy weer as voorsitter van die Voortrekkermonument se Inhuldigingskomitee op. Hy was seremoniemeester tydens die hoeksteenlegging in 1938 en die inhuldiging van die Voortrekkermonument in Desember 1949.
Ragamuffin
Die Ragamuffin is ’n katras wat in 1994 die eerste op die toneel verskyn het. Hy is bekend vir sy dik, konynagtige pels.
E.G. Jansen
Koerantredakteur
Die Nasionale Pers het in 1918 besluit om De Afrikaner, wat toe lank reeds Dinsdae en Vrydae in Pietermaritzburg verskyn het, aan te koop. Jansen was destyds een van die vernaamste Nasionaliste in die Natalse hoofstad wat druk op die Nasionale Pers uitgeoefen het om De Afrikaner as sakeonderneming, met sy drukkery, uitgewery en boekhandel oor te neem. Jansen het soos baie ander Afrikaners in Natal gevoel die koerant, onder redakteurskap van ’n eksentrieke Hollander, dr. J. Vrolik, verleen onvoldoende en inkonsekwente steun aan die Nasionale saak. Die Nasionale Pers neem die koerant in November daardie jaar oor en op 18 September 1919 besluit die direksie om Jansen te nader en die redakteurskap aan hom aan te bied teen ’n salaris van £30 per maand, met die reg om as advokaat te bly praktiseer. Jansen aanvaar die pos op 1 Desember 1919, maar na nog onderhandelings berig die hoofbestuur in April 1920 dat hy teen ’n salaris van £50 per maand aangestel sal word, waarvan die Nasionale Party gevra is om in die eerste jaar of twee £150 by te dra.
UTC+05:30
UTC+5:30 is die tydsone vir:
Rooiwit Ahlen
Rooiwit Ahlen is 'n Duitse sokkerklub in Ahlen in Noord-Rynland-Wesfale.
E.G. Jansen
Koerantredakteur
Jansen bedank ná net nege maande as redakteur. Hy was nou die Natalse leier van die Nasionale Party en het gemeen hy kon geldelik beter vaar as hy sy regspraktyk voortsit. Nietemin het die egpaar Jansen in hierdie jare albei skrywers geword. Hy het aan die geskiedenis van die Voortrekkers in Natal gewerk en sy vrou het haar eerste drama, “Afrikaner harte” gelewer wat by die Pers in Pietermaritzburg gedruk en oral in Natal opgevoer is. Deur die nuwe blad het die Jansens ’n aansienlike stoot aan die Afrikaanse kultuurlewe in Natal gegee. Onder die leiding van die egpaar het die Saamwerk-Unie in ’n reeks los bylaes in Die Afrikaner sy kultuurwerk onder die Afrikaners in Natal bevorder. Die egpaar was in die jare wat die Nasionale Pers die koerant besit het (1918 tot ’25), in verskeie hoedanighede op die voorgrond.
Adv. Jansen was die aanvaarde leier van die Afrikaners in Natal as toonaangewende regsgeleerde, sakeman, politikus, kultuurleier, joernalis en geskiedskrywer. Mev. Jansen as kultuurleidster, skryfster, joernalis en politikus. C.F.J. Muller skryf in Sonop in die Suide: “Sy het haar oortuigings nie weggesteek nie en was soms voortvarend. . . Maar twee swaeltjies kon nie somer maak nie. Van 1921 af moes die Jansens sittings van die Parlement bywoon. Dit het ’n gaping gelaat; die ander Afrikanerleiers in Natal was nie van dieselfde statuur nie.” Daarom verkoop die Nasionale Pers die Natalse tak in 1925 aan mnr. S. Ferreira van Pietermaritzburg.
Politieke loopbaan
Hy betree die politiek kort voor Uniewording as sekretaris van die Afrikanerorganisasie Het Kongres en neem aktief aan die verkiesingsveldtog van 1910 deel, maar stel hom nie verkiesbaar nie. Hy bly in die amp van sekretaris toe Het Kongres De Volksvereniging word. Ná Uniewording, en nadat De Volksvereniging in die SAP opgeneem is, beklee hy die amp van sekretaris van die Suid-Afrikaanse Party in Natal tot 1915 terwyl hy ook op die party se hoofbestuur gedien het. Met die wegbreek van genl. J.B.M. Hertzog uit die SAP in 1914, het Jansen hom nie onmiddellik gevolg nie. Hy was van mening dat die beginselbasis van Hertzog reg was, maar dat die Nasionale Party nie die regte taktiek gevolg het nie. Met die samenstelling van die NP in Natal was Jansen nie teenwoordig nie en dit was eers met sy benoeming as kandidaat vir Umvoti in Julie 1915 dat hy hom met die NP vereenselwig het. Tydens die verkiesing verloor hy met 143 stemme teen G. Leuchars van die Suid-Afrikaanse Party.
Met die samestelling van die Vryheidsdeputasie in 1919 is Jansen en A.T. Spies as Natalse verteenwoordigers aangewys. Hulle het onder leiding van Hertzog op 4 Maart 1919 met die Nederlandse skip Bawean na Europa vertrek om ooreenkomstig ’n bepaling in die Veertien Punte van pres. Woodrow Wilson van die VSA betreffende die regte van kleiner nasies en die waarborg van hul vryheid, te eis dat die onafhanklikheid van Transvaal en die Oranje-Vrystaat herstel moet word. Na heelwat wedervaringe en talle teleurstellings het die deputasie uiteindelik Lloyd George, premier van Brittanje, op 5 Junie 1919 in Parys te spreke gekry. Hy het hulle per brief laat weet dat hul standpunt nie verteenwoordigend van die mening van die meerderheid Suid-Afrikaners was nie. Met Wilson kon hulle nie ’n afspraak gereël kry nie en na ’n lang omweg het die deputasie op 3 September 1919 in Durban aangeland. Alhoewel die sending misluk het, het Jansen en sy kollegas se deelname aan die deputasie tot gevolg gehad dat Afrikanernasionalisme ná hul terugkeer ’n faktor in die Suid-Afrikaanse politiek sou word.
As afgevaardigde na die Afrikaner-Herenigingskongres in Bloemfontein op 22 September 1919 het Jansen ook ’n rol gespeel in die pogings om die Afrikaners in die NP en die SAP weer polities bymekaar te bring. Hy is aangewys as een van die vyf NP-lede van die Versoeningskommissie wat met vyf SAP-lede moes onderhandel. Hul pogings het egter misluk en die twee partye het mekaar weer tydens die 1920-verkiesing geopponeer. In Vryheid is Jansen deur J.J.C. Emmett van die SAP met 81 stemme verslaan, maar met die verkiesing die volgende jaar het hy Emmett met drie stemme gewen. Jansen het hierdie kiesafdeling 22 jaar in die Volksraad verteenwoordig en was die eerste verteenwoordiger van die NP in Natal.
In 1920 word hy leier van die NP in Natal en beklee die posisie tot 1924 toe hy speaker van die Unie-Volksraad geword het, ’n pos wat hy met groot welslae beklee tot 1929, toe hy Minister van Naturellesake word. In 1924 wen hy Vryheid met ’n meerderheid van 176 stemme teen B.J.E. Human van die Suid-Afrikaanse Party, in 1929 teen dieselfde party se P.J. Wessels met ’n meerderheid van 331, in 1933 as N.P.-Koalisie-kandidaat met 1 877 stemme teen die onafhanklike D. Hampton en in 1938 vir die Verenigde Party met ’n meerderheid van 1 334 teen die N.P.-kandidaat, D.P. du Toit. Ná sy terugkeer na die N.P. met genl. Hertzog se bedanking in 1939, staan hy in 1943 in Vryheid as N.P.-kandidaat, maar verloor met 150 stemme teen die V.P.-kandidaat, L.S. Steenkamp. Hy neem op 15 Januarie 1947 deel as N.P.-kandidaat in die tussenverkiesing in die kiesafdeling Zoeloeland, maar verloor met 1 684 stemme teen die V.P. se A.W.S. Mortifee. Drie maande later (26 Maart 1947) staan hy in die tussenverkiesing in Wolmaransstad, nadat genl. J.C.G. Kemp kort van tevoren oorlede is, en klop die V.P.-kandidaat, J.D.M. Prinsloo, met 1 881 stemme. Net die jaar daarna, tydens die verkiesing van 1948, staan hy weer in Wolmaransstad en klop die V.P.-kandidaat, L. van Wyk, met ’n meerderheid van 2 289.
Van 1929 tot 1933 was hy die Pakt-regering se minister van naturellesake en besproeiing in Hertzog se kabinet. Hy was leier van die Suid-Afrikaanse afvaardiging parlementariërs wat Kanada in 1928 besoek het. Nog voor die stigting van die Verenigde Party word hy vir die tweede maal speaker van die Unie-Volksraad op 26 Mei 1933 omdat sy integriteit deur alle Unie-Volksraadslede hoog geag is. Hy beklee dié amp tot hy in 1939 uit die Verenigde Party tree en as Nasionalis die kiesafdeling Vryheid in die algemene verkiesing van 1943 verloor, maar tree weer toe in 1947, toe hy in Wolmaransstad slaag en word in 1948 weereens minister van naturellesake, dié keer in dr. D.F. Malan se kabinet.
Op 23 Oktober 1950 stel die Britse regering hom aan as eerste Afrikaanssprekende goewerneur-generaal. As stoere republikein weier hy om die eed van trou aan die Britse monarg af te lê of om die ampsgewaad te dra met sy inhuldiging op 1 Januarie 1951. Hy is in 1959 in die amp oorlede.
Verkiesingsuitslae
!Datum !Kiesafdeling !Kandidaat !Party !Stemme !Persentasie
Die Jansen-versameling en Huis Jansen
Huis Jansen, vandag ’n boetiekhotel by Kingstraat 9, Irene, is een van die eerste huise wat deur Bertie van der Byl in 1904 in Irene gebou is. Die naam daarvan was toe Moorhurst. In 1943 word dit deur die Jansen-egpaar gekoop. Mev. Jansen se neef, dr. Samuel Henri Pellissier, het in die huis gewoon gedurende die tyd dat adv. Jansen goewerneur-generaal was. Twee jaar ná Jansen se dood en wel in 1961 is dit van die vroeër Victoriaanse styl na Kaaps-Hollands verander. Die argitek was ene mnr. Doherty van die argiteksfirma Burg, Lodge en Burg in Pretoria. Mev. Jansen was ’n kranige versamelaar van Kaapse silwer, Kaapse meubels en erdewerk, en van skilderye van al die groot skilders van die tyd. Daar was selfs stukke uit die tyd van die V.O.C., Kaapse erdewerk ens. Sy verkoop die huis in die sewentigerjare aan dr. Peter Lamb en die hele kunsversameling, wat toe sowat 600 stukke gestel het, aan die staat tesame met Jansen se versameling Africana-boeke en -dokumente.
Die Erfenisvereniging van Centurion het in sy 2005-jaarverslag berig dat die destydse eienaars, Sep en Marlene Serfontein, die huis wou verkoop omdat hulle na die Suid-Kaap wou verhuis. “Toe ons hoor dat die huis in die mark is, is ’n baie omvattende voorlegging op 30 Junie 2004, tesame met foto-materiaal van die huis en sekere stukke van die kunsversameling, aan Historiese Huise van Suid-Afrika (die Rupert-stigting) op Stellenbosch voorgelê, met die suggestie dat die verkryging van die huis hulle ’n geleentheid (sal) bied om ook in die noorde van die land in ’n geskiedenisryke Kaaps-Hollandse huis te belê. Die antwoord op ons vertoë, sonder enige navraag omtrent die kosprys van die huis, was net dat hulle nie geld daarvoor het nie.”
Die verslag lui verder: “Die Kunsversameling lê tans in kiste toegespyker by die ‘Northern Flagship’ (Nasionale Kultuurhistoriese Museum) nadat die staat ook hierdie versameling van mev. Jansen gekoop het. Die Vereniging koester lank reeds die hoop dat die versameling uiteindelik tog weer in Irene tereg sal kom omdat … Irene die bakermat van die geskiedenis van ons dorp is.”
Dit is ironies dat dit Jansen was wat ’n ander geskiedkundige versameling in Pretoria gered het, terwyl sy vrou se versameling lê en stof vergader. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns skryf oor die Engelenburghuis-museum, laaste blyplek van die redakteur van Die Volkstem, dr. Frans Engelenburg: “Deur die beywering van goew.genl. E.G. Jansen het die regering die waardevolle inhoud van die woning teen £2 000 van die boedel gekoop en is ’n gedeelte van die huis as ’n museum ingerig. Die onkoste vir die instandhouding en uitstal van die versameling sou vir die rekening van die Regering wees. Die museum is onder die kuratorskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns geplaas. Later het die huis en sy inhoud die eiendom van die S.A. Akademie geword. Die huis met sy versameling kosbaarhede is ’n verklaarde kulturele inrigting.”
Skryfwerk
Sy besonderse belangstelling in die geskiedenis lei tot ’n aantal publikasies, waaronder Die Voortrekkers in Natal, Uit die Voortrekkertyd, herinneringe van Louis Jacobus Nel en Die Natalse Boerekongres. Laasgenoemde boek behandel die stryd van die enkelinge in Natal aan die begin van die twintigste eeu wat die Afrikaner in die politiek wil bevorder.
Eerbewyse
Hy ontvang eredoktorsgrade van die Universiteit van die Witwatersrand in 1938 en die Universiteit van Stellenbosch in 1959, terwyl die Akademie hom in 1959 ook vereer as die laaste oorlewende stigterslid. Die Saamwerk-Unie ken in Julie 1959 ook ’n goue erepenning aan hom toe as huldeblyk vir sy kultuurwerk.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Rooiwit Ahlen
Geskiedenis
In 1917 is die Freie Sportclub Union (FSCU) Ahlen gestig, maar die klub word deur die regime van die Derde Ryk in 1933 ontbind omdat driekwart van die spelers buitelanders was. TuS Germania Ahlen word in sy plek opgerig, wat later saamsmelt met Wacker Ahlen. Nadat die Geallieerdes die klub na die Tweede Wêreldoorlog ontbind het, word TuS Ahlen in 1948 in die lewe geroep.
Teen 1992 het die klub erge finansiële probleme ontwikkel nadat die klub in die 1991-seisoen so laag as die Kreisliga (agste vlak) moes meeding. Die klub word egter gered toe Helmut Spikker, 'n sakeman met 'n sakeryk in die kosmetiekbedryf, wat in sy jeug 'n lid van die klub was, die hoofborg word en as klubpresident verkies word.
Met die nuwe finansiële spierkrag het Ahlen sterk herstel en teen 1996 promoveer die klub na die Regionalliga Wes/Suidwes. In dieselfde jaar smelt die klub met Blau-Weiß Ahlen saam en word herdoop na LR Ahlen (Leichtathletik Rasensport Ahlen e.V.). LR is ook die naam van die besigheid van Helmut Spikker. In 2000 eindig die klub 2de in die Regionalliga en speel 'n eindronde-uitspeelwedstryd teen 1. FC Union Berlyn uit die 2. Bundesliga. Ahlen seëvier met 2-1 en promoveer. Nadat die klub in die 2005/06-seisoen weer gerelegeer is, is die verhouding met Helmut Spikker beëindig. Die naam van die klub is na Rooiwit Ahlen verander en die klub speel in die 2006/07-seisoen in die Regionalliga Noord.
Die klub speel in die Wersestadion, wat in 1999 opgerig is om aan die hoër ligas se lisensiestandaarde te voldoen. Ahlen se tuisveld was vroeër die Glückaufkampfbahn in Ahlen.
Ragamuffin
Geskiedenis
In die 1960's het ’n teler, Ann Baker, verskeie klein katjies van ’n buurvrou gekoop en begin om wat nou as die Ragdoll bekend is, te ontwikkel. Sy het die International Ragdoll Cat Association (IRCA) gestig en streng standaarde opgestel vir enigiemand wat onder dié naam met die katte wou teel. Ander verenigings mag ook nie die Ragdoll geregistreer het nie. In 1975 het ’n groep van die IRCA weggebreek met die doel om algemene erkenning vir die katte te kry. Hulle het eindelik die standaarde vir die Ragdoll ontwikkel soos wat groot verenigings dit tans aanvaar.
UTC+05:30
Beide die tye word vanaf die observatorium in Allahabad in Indië bereken.
Ragamuffin
Geskiedenis
In 1994 het nog ’n groep van die IRCA weggebreek weens die streng teelbeperkings. Hulle kon nie dieselfde naam gebruik nie en het hul kat die Ragamuffin (Afrikaans: skobbejak, smeerlap) genoem. Die naam is as ’n grap voorgestel, maar toe die oorspronklike registrasie nie verander kon word nie, moes die naam behou word. Om die katte se genetiese gesondheid te verbeter, is hulle met Persiese katte, Himalajakatte en langharige huiskatte gekruis en dit het die kat anders as sy Ragdoll-voorouers laat lyk.
UTC+05:30
Eksterne skakels
Huso horario
Ameland
Ameland is 'n munisipaliteit in die provinsie Friesland in die noorde van Nederland en 'n eiland in die Waddesee. Die administratiewe setel is in Ballum.
Ragamuffin
Beskrywing
Ragamuffins is sterk, swaar katte wat eers ná vier of vyf jaar volwasse word. Hulle het ’n reghoekige lyf met ’n breë bors en kort nek. Hul pels is halflank en word langer na die maag toe. Dit is ook lank om die nek en kante van die gesig. Hulle kan enige kleur en patroon hê.
Ameland
Die eiland se hoogste punt is 24 m hoog.
Ragamuffin
Beskrywing
Die katte word geteel om liefdevol, sosiaal en spelerig te wees.
Ameland
Plekke
Dorpies: Ballum • Buren • Hollum • Nes
Gehuggie: Kooiplaats
Spesiale relatiwiteit
Spesiale relatiwiteit, ook bekend as die teorie van spesiale relatiwiteit, is in 1905 deur Albert Einstein ontwikkel, aangesien hy ontevrede was met die destydse verklarings van elektromagnetisme. Volgens Einstein het hierdie verklaring nie ooreengestem met die beginsel van relatiwiteit nie.
Basis van spesiale relatiwiteit
Wetenskaplikes was reeds vóór Einstein besig om die "relatiewe spoed" van lig te probeer meet, deur die spoed waarmee die lig van sterre die Aarde bereik te meet. Indien die Aarde na 'n ster beweeg, sou die ster se lig vinniger blyk. Indien die Aarde weg van 'n ster af beweeg, sou die ster se lig stadiger as normaalweg lyk. Alle eksperimente, die wêreld oor en met verskillende sterre, het egter dieselfde "relatiewe spoed" van lig gekry: geen ster se lig het vinniger of stadiger beweeg nie.
Einstein het hierdie verskynsel probeer verklaar deur na 'n eienaardige verhouding tussen afstand en tyd te wys. Volgens Einstein beweeg horlosies op die Aarde al hoe stadiger soos die Aarde deur die ruimte beweeg (dog in 'n baie klein mate), sodat enige horlosie wat gebruik word om die spoed van lig te meet, presies genoeg vertraag is sodat dit lyk asof die lig teen sy gewone spoed beweeg.
Makrolletjie
'n Makrolletjie is 'n koekie wat van eierwit, suiker en fyngemaakte amandels gemaak word.
Spesiale relatiwiteit
Basis van spesiale relatiwiteit
Verder, het Einstein beweer, verander die lengte van die meetinstrumente ook in 'n baie klein mate, soos die Aarde deur die ruimte beweeg. Só sou enige meetinstrument wat gebruik word om die spoed van lig te meet, ook net genoeg uit wees sodat dit lyk asof die lig teen sy gewone spoed beweeg.
Ander wetenskaplikes voor Einstein het geskryf dat lig altyd dieselfde spoed blyk te hê, ongeag van die manier hoe dit waargeneem of gemeet is. Die idee wat Einstein se relatiwiteit so revolusionêr gemaak het is, is dat lig nie slegs lyk asof dit altyd teen dieselfde spoed beweeg nie, maar dat dit werklik altyd teen dieselfde spoed beweeg, ongeag van die beweging deur die waarnemer.
Die faktor wat vir relatiwiteit gebruik word is: (1 - v /c ) =
, waar v die spoed is en c die spoed van lig is (c=3x10 )
Internasionale Bofbalfederasie
Die Internasionale Bofbalfederasie (Engels: International Baseball Federation, IBAF; Spaans: Federación Internacional de Béisbol, Frans: Fédération internationale de baseball) is die voormalige wêreldwye beheerliggaam wat deur die Internasionale Olimpiese Komitee erken is as die gesagsliggaam wat bofbal organiseer, bindende besluite daaroor maak en die beleid van die sport bofbal uitvoer. Die IBAF het sedertdien die internasionale "Bofbalafdeling" van die Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie (WBSC) – die amptelik erkende beheerliggaam vir bofbal (en sagtebal) – geword. Een van die IBAF se hoofverantwoordelikhede onder die WBSC is die organisering, standaardisering en sanksionering van internasionale kompetisies tussen bofbal se 124 nasionale beheerliggame, deur die organisering van verskeie toernooie om 'n wêreldkampioen aan te wys en die IBAF-wêreldranglys vir beide mans- en vrouebofbal te bereken. Voor die stigting van die Wêreld-bofbal-sagtebalkonfederasie, wat sedertdien die gesagsposisie van die Internasionale Bofbalfederasie vervang het, was die IBAF die enigste entiteit wat die titel "wêreldkampioen" kon toewys aan enige verteenwoordigende bofbalspan. Die IBAF se kantore is geleë binne die WBSC-hoofkwartier in Lausanne, Switserland — die Olimpiese Hoofstad.
Borne, Nederland
Borne lê in die provinsie Overijssel in Nederland (in Twente), met 'n oppervlakte van slegs 26 vierkante kilometer en meer as 21 000 inwoners.
UTC+05:40
UTC+5:40 word somtyds gebruik as 'n skatting van die tydsone vir Nepaltyd (NPT) in Nepal, dit is op die gemiddelde tyd in Katmandoe gebaseer (UTC+5:41:16).
In 1986 word Nepaltyd verander na UTC+5:45.
Patrisiër
Patrisiër (Latyn:  Patricius)  is oorspronlik die naam vir die lede van enkele Romeinse geslagte. Mense glo in die begin van die stigting dat die patrisiërs die Romeine was wat afstam van Romulus, die legendariese stigter van die Romeinse Ryk; die hoof (pater of vader) van so 'n familie was lid van die senaat. Patrisiërs was met ander woorde dus lede van die Romeinse adel, en hierdie betekenis het die woord vandag nog in vele lande. Lynreg teenoor die patrisiërs staan die plebejers of plebs . Die benaming vir die geheel van alle patrisiese families tesame is die patrisiaat.
Die begrip patrisiër herleef in die Lae Lande tydens die laat Middeleeue, toe in die stede die vernaamste geslagte hul groepeer om die bestuursfunksies (burgemeester, skepe en dergelike) in 'n beurtrol te verdeel. Mense word tot so 'n funksie slegs toegelaat indien afstamming van een van die aanvaarde familiegeslagte aantoonbaar was.
Roy Rogers
Roy Rogers (5 November 1911 – 6 Julie 1998) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shine on Harvest Moon (1938), South of Santa Fe (1942), en Men in Black 3 (2012), en in die televisiereeks The Roy Rogers Show (1951).
Aurèsgebergte
Die Aurèsgebergte ook bekend as die Sahara-Atlas van Algerië is die oostelike gedeelte van die Atlasgebergte. Nie so hoog soos die Groot-Atlas van Marokko nie, is dit baie meer imposant as die Tellatlasreeks wat nader aan die kus loop. Die hoogste piek in die reeks is die 2236 m hoë Djebel Aissa.
550px|duimnael|senter|Die gesamentlike Atlasgebergte topografies en polities
Damhert
Die damhert (Dama dama) is ’n spesie takbok wat inheems is aan Wes-Eurasië, maar ingevoer is na onder meer Suid-Afrika, São Tomé, Madagaskar, Mauritius, Réunion, Seychelle, Comore, Marokko, Algerië, Tunisië, Australië, Nieu-Seeland, Kanada, Amerika en Peru.
Beskrywing
duimnael|200px|links|’n Damhertram met sy besonderse [[gewei.]] Volwasse damhertramme is 140 tot 160 cm lank en staan by die skouers 85 tot 95 cm hoog. Hulle weeg gemiddeld 60 tot 100 kg. Ooie is 130 tot 150 cm lank, 75 tot 85 cm hoog en weeg 30 tot 50 kg. Lammers word in die lente gebore en weeg sowat 4,5 kg. Die diere lewe 12 tot 16 jaar.
Daar is groot variasies in die pelskleur met vier hoofvoorkomste, van wit tot amper swart. Net die ramme het gewei, wat breed en graafvormig is. Die diere hou van gemengde boslande en oop graslande. Hulle is vinnig en rats as gevaar dreig en kan oor kort afstande tot 48 km/h hardloop. Hulle kan ook tot 1,75 meter hoog en tot 5 meter ver spring.