cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virtuele wêreld
Geskiedenis
In 1996 het die stad Helsinki, Finland met Helsinki Telephone Company (sedert Elisa Group) bekend gestel wat die eerste aanlyn virtuele 3D-uitbeelding genoem is wat bedoel was om 'n hele stad te karteer. Die Virtual Helsinki-projek is uiteindelik herdoop na die Helsinki Arena 2000-projek en dele van die stad in moderne en historiese konteks is in 3D weergegee.
In 1999 is Whyville.net, die eerste virtuele wêreld spesifiek vir kinders bekendgestel met 'n basis in speletjie-gebaseerde leer en een van die vroegste virtuele geldeenheid-gebaseerde ekonomieë. Kort daarna, in 2000, het Habbo van stapel gestuur en gegroei tot een van die gewildste en langslopende virtuele wêrelde met miljoene gebruikers regoor die wêreld.
Vitellariopsis ferruginea
Vitellariopsis ferruginea is struik of klein boom wat endemies aan Zimbabwe is.
Lampranthus convexus
Lampranthus convexus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Mani pulite
Mani pulite (Italiaanse fonetiese uitspraak: ˈmaːni puˈliːte, Italiaans vir "skoon hande") was 'n landswye regterlike ondersoek na politiese korrupsie in Italië wat in die 1990's gehou is. Dit het tot die ondergang van die sogenaamde "Eerste Republiek" en die verdwyning van verskeie politieke partye gelei. Sommige politici en industriële leiers het selfmoord gepleeg nadat hul misdrywe blootgestel is. Antonio Di Pietro was die belangrikste regterlike figuur in die ondersoek.
Ingevolge sommige verslae was soveel as 5 000 openbare figure onder verdenking. Op een stadium was meer as die helfte van die lede van die Italiaanse parlement onder beskuldiging, terwyl meer as 400 stads- en dorpsrade ontbind is as gevolg van korrupsieklagtes. Die geskatte waarde van die omkoopgeld wat in die 1980's betaal is deur Italiaanse en buitelandse maatskappye wat vir groot regeringskontrakte gebie het, het soveel as 4 miljard Amerikaanse dollar (6.5 miljard lira) beloop.
Die korrupte stelsel wat deur die ondersoek blootgelê is, is verwys na as Tangentopoli (Italiaanse uitspraak: tandʒenˈtɔːpoli). The begrip het sy oorsprong in die Italiaanse woord tangente, wat 'omkoop' beteken, en in die konteks verwys dit na omkope (in diè konteks in Engels bekend as 'kickbacks') wat gegee is vir openbare werke kontrakte, en die Griekse woord polis bedoelende 'stad'; dit word dus soms vertaal in Engels as "Bribesville" of "Kickback City".
Arrestasie van Mario Chiesa
Die Tangentopoli het op 17 Februarie 1992 begin toe regter Antonio Di Pietro vir Mario Chiesa, 'n lid van die sentrum-linkse Italiaanse Sosialistiese Party (PSI), laat arresteer het vanweë sy aanvaarding van omkoopgeld van 'n Milaanse skoonmaakfirma. Die PSI het hulself gedistansieer van Chiesa, met die partyleier Bettino Craxi wat hom mariuolo, of skurk, 'n wilde splinter van 'n andersins skoon party, genoem het. Na aanleiding van hierdie behandeling deur sy voormalige kollegas het Chiesa begin om inligting te gee oor korrupsie wat hulle geïmpliseer het. Dit was die begin van die mani pulite ondersoek; en nuus van politieke korrupsie het in die Italiaanse pers begin versprei.
Effek op nasionale politiek
Tydens die 1992-munisipale verkiesing wat in Desember gehou is in agt Kommunes het die DC die helfte van hul stemme verloor. Die volgende dag is Craxi amptelik van korrupsie beskuldig; hy het uiteindelik bedank as leier van die PSI. Die regering van Giuliano Amato (PSI) en sy minister van justisie, Giovanni Conso (onafhanklik), het op 5 Maart 1993 gepoog om 'n oplossing te vind met 'n dekreet wat toegelaat het dat strafregtelike aanklagte van verskeie misdade wat verband hou met omkopery, vervang word deur administratiewe aanklagte; volgens die destydse volksmening sou dit gelei het tot 'n de facto amnestie vir die meeste korrupsie aanklagte. Te midde van openbare verontwaardiging en landswye saamtrekke, het president Oscar Luigi Scalfaro (DC) geweier om die besluit te onderteken en dit as ongrondwetlik beskou. Die volgende week is 'n Amerikaanse skandaal van $ 250 miljoen, waarby Eni, die regeringsbeheerde energie-onderneming, betrokke was, onthul. Die toestroming van beskuldigings, bekentenisse en gevangesettings het voortgeduur.
Op 25 Maart het die parlement die munisipale kieswet verander na 'n meerderheidstelsel. Later, op 18 April, het die publiek die opheffing van die bestaande proporsionele verteenwoordiging van die parlementêre stelsel in 'n referendum oorweldigend gesteun ('n gemengde stelsel is in Augustus ingestel), wat veroorsaak het dat Amato drie dae later bedank het. Die parlement was nog steeds geskok oor die onlangse gebeure, en kon nie 'n nuwe regering oplewer nie. Carlo Azeglio Ciampi (onafhanklik), voormalige goewerneur van die Bank van Italië, is as hoof van die regering aangestel; hy het 'n tegnokratiese regering sonder politieke invloede aangestel. Intussen het die parlement die ondersoek na Craxi geblokkeer, wat veroorsaak het dat verskeie kabinetsministers - waaronder Francesco Rutelli (Federasie van die Groenes) en Vincenzo Visco (onafhanklik) - in protes bedank het na slegs drie dae in hul poste. Tydens die nuwe plaaslike verkiesing van 6 Junie het die DC weer die helfte van hul stemme verloor; die PSI het feitlik verdwyn. Gevolglik het LN die sterkste politieke mag in Noord-Italië geword. Die linkse opposisie het derhalwe nader aan 'n meerderheidsposisie beweeg, maar het steeds nie eenheid en leierskap gehad nie.
Uiteindelik het al vier partye van die 1992-regering verdwyn, op verskillende tye en op verskillende maniere: DC, die PSI, die Italiaanse Sosialistiese Demokratiese Party en die Italiaanse Liberale Party. Die Demokratiese Party van die Linkses, die Italiaanse Republikeinse Party en die Movimento Sociale Italiano was dus die enigste oorblywende nasionale partye; die Republikeinse Party is die enigste party wat sedertdien sy naam behou het.
Die Cusani-verhoor
Op 20 Julie 1993 het die voormalige Eni-president, Gabriele Cagliari, selfmoord gepleeg in die tronk. Sy vrou het later $ 3 miljoen se onreëlmatig verdiende geld teruggegee. Intussen is Sergio Cusani verhoor en beskuldig van misdade verbonde aan Enimont, 'n gesamentlike onderneming tussen Eni en 'n ander energieonderneming, Montedison. Die verhoor is op nasionale televisie uitgesaai, en is beskou as 'n vertoonvenster van teregwysing van die ou soort politiek. Terwyl Cusani self nie 'n groot figuur was nie, het sy verbintenis aan die Enimont-saak al die belangrikste politici van die land as getuies opgeroep.
'n Hoë noot is bereik in die Cusani-verhoor toe die voormalige regeringshoof, Arnaldo Forlani (DC), tydens beantwoording van 'n vraag eenvoudig gesê het: "Ek onthou nie"; hy was toevallig baie senuweeagtig en het nie opgemerk dat sweet op sy lippe pêrel nie, en dat die beeld juis deur baie beskou is as simbolies van die mense se afkeer en walging vir die korrupte stelsel. Craxi het in plaas daarvan erken dat sy party onwettige fondse in die bedrag van $ 93 miljoen ontvang het. Hy het sy optrede geregverdig deur te sê dat "almal dit doen." Selfs die Lega Nord was by die verhoor betrokke; sekretaris Umberto Bossi en die voormalige tesourier Alessandro Patelli is skuldig bevind aan die ontvangs van 200 miljoen lira se onwettige befondsing (destyds ongeveer $ 100.000).
Daar is beweer dat die Italiaanse Kommunistiese Party 'n omkoopgeskenk ontvang het, maar daar kon nie vasgestel word wie die oortreding begaan het nie. 'n Aantal Milaanse lede van die Demokratiese Party van die Linkses is gedurende hul tyd as lede van die PCI van korrupsie aangekla, maar is vrygespreek. Soos die aanklaer, Antonio Di Pietro, (onafhanklik) verklaar het: "Verantwoordelikheid vir straf is persoonlik van aard. Ek kan nie 'n persoon met die voornaam Party en laaste naam Kommunisties hierheen bring nie." ("La responsabilità penale è personale, non posso portare in giudizio una persona che si chiami Partito di nome e Comunista di cognome.")
Syringodea
Syringodea is 'n blomplant genus en geofiete wat hoort tot Iridaceae, die irisfamilie, en is die eerste keer in 1873 beskryf. Die genus is endemies aan Suid-Afrika. Die genus is 1983 deur die plantkundige, Miriam de Vos, hersien.
Mani pulite
Die Cusani-verhoor
Die Enimont-verhoor self is ná die Cusani-verhoor gehou, maar met veel minder openbare belangstelling.
Syringodea
Die naam is afgelei van die Griekse woord syrinx wat pyp beteken.
Mani pulite
Ondersoeke op ander fronte
Intussen het die ondersoek buite die politieke terrein beweeg: op 2 September 1993 is die Milanese regter, Diego Curtò, gearresteer. Op 21 April 1994 is 80 finansiële reguleerders, en 300 indiwidue in die industrie, van korrupsie aangekla. 'n Paar dae later het die sekretaris van Fiat oor korrupsie gebieg by wyse van 'n brief aan 'n koerant. Die media-magnaat Silvio Berlusconi het later die jaar die politiek betree en die algemene verkiesing van 1994 gewen. Baie het egter gemeen dat dit 'n poging was om sy verskeie sakebelange teen moontlike ondersoeke te beskerm. Hierdie vermoede is op 11 Februarie versterk toe Berlusconi se broer, Paolo Berlusconi, gebieg het oor korrupsie.
Farrea weltneri
Farrea weltneri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1901 deur Topsent.
Mani pulite
Ondersoeke op ander fronte
Op 13 Julie 1994 het die Berlusconi-regering 'n nuwe wet uitgevaardig om gevangenistyd vir die meeste korrupsie-misdade te skrap, waarvan die tydsberekening sou saamval met Italië se oorwinning oor Bulgarye tydens die 1994 Wêreldbekersokkertoernooi se halfeindronde, in die hoop dat die publiek se aandag daardeur afgelei sou word. Aangesien Roberto Baggio egter die laaste strafdoel teen Brasilië tydens die eindrondte te hoog geskop het, en die nuusberigte beelde van korrupte politici uit die tronk getoon het, het die openbare mening verwoed geword; die beelde van Francesco De Lorenzo, voormalige Italiaanse Minister van Gesondheid, was veral opvallend, aangesien die algemene publiek die diefstal van fondse uit hospitale as veral 'n gruwelike daad van gewetenloosheid beskou het.
Slegs 'n paar dae vantevore het die gearresteerde reguleerders gepraat oor korrupsie in Fininvest, die beheermaatskappy wat deur die Berlusconi-familie beheer is. Die meeste regters het verklaar dat hulle die wette van die staat sal respekteer, maar dat hulle nie in 'n situasie sou kon werk waar plig en gewete bots nie; hulle het daarom versoek dat hulle aan ander pligte toegewys word. Aangesien die regering dit nie kon bekostig om gesien te word as 'n teenstander van die gewilde groep regters nie, is die besluit vinnig herroep en aangedui as 'n "misverstand"; die Italiaanse minister van binnelandse sake, Roberto Maroni van Lega Nord, het beweer dat hy nie eens die kans gehad het om dit te lees nie. Terwyl die Italiaanse Minister van Justisie Alfredo Biondi was, is bewerings dat die besluit deur Cesare Previti, 'n advokaat van Fininvest, geskryf is, ten minste geloofwaardig.
Op 29 Julie is Berlusconi se broer weer gearresteer maar onmiddellik weer vrygelaat.
Eskalerende konflik tussen Berlusconi en Di Pietro
Op hierdie punt het openbare konflik tussen Berlusconi en Di Pietro uitgebars. Terwyl Berlusconi se ondernemings ondersoek is, is inspekteurs van die regering na die Milanese regterskantore gestuur om na formele onreëlmatighede te soek. Niks is ooit gevind nie, maar hierdie taktiek, tesame met Berlusconi se vaste greep op die media, het bygedra tot die verspreiding van wat in ander omgewings beskryf word as "vrees, onsekerheid en twyfel". Die stryd het sonder wenners geëindig: Di Pietro het op 6 Desember bedank, twee weke voordat die Berlusconi-regering bedank het voor 'n kritieke stem in die parlement wat na verwagting teen die regering sou wees.
Tydens 1995 is talle ondersoeke teen Di Pietro begin, wat jare later van alle aanklagte vrygeskeld sou word. Intussen is verdere aanklagte van korrupsie teen Berlusconi gemaak. Daar is later vasgestel dat die man wat Di Pietro vervolg het, naamlik Fabio Salamone van Brescia, die broer was van 'n man wat Di Pietro self vervolg het en tronk toe gestuur het vir verskillende korrupsie aanklagte. Dit was egter eers later dat die owerhede die botsing van belange besef het en Salamone aan ander pligte toegewys het, al het sy ondersoek 'n heeltemal ander rigting ingeslaan: Paolo Berlusconi en Previti is beskuldig van sameswering teen Di Pietro, maar die aanklaer wat later Salamone vervang het, het gevra vir hul vryskelding, en so ook die hof.
Nadat hy vrygeskeld is, het Di Pietro die politiek betree, ten spyte daarvan dat hy voorheen nie die gewildheid wou benut nie ten einde te doen wat hy bloot beskou het as sy plig. Sy beweging word Italia dei Valori ("Italië van waardes") genoem. In 1998 het Cesare Previti, wat toe in die parlement gedien het ná die Berlusconi-regering, tronkstraf vermy danksy parlementêre ingryping, alhoewel Berlusconi en sy bondgenote in die opposisiebanke gesit het. Craxi is in onbetwisbare skuldigbevindings tot 'n paar jaar kumulatiewe tronkstraf gevonnis maar het na Tunisië gevlug, waar hy tot sy dood op 19 Januarie 2000 gewoon het.
Steenkool in Suid-Afrika
Suid-Afrika beskik oor een van die wêreld se grootste steenkoolreserwes in die Ecca-neerslag. Hierdie neerslag beslaan tweederdes van die land se reserwes en ŉ derde van alle steenkool wat in die Suidelike Halfrond gevind word.
Mani pulite
Statutêre termyn strategie
Na 1994 het die waarskynlik dat verhore gekanselleer sal word toegeneem weens die verstryking van die voorgeskrewe statutêre termyne (beperkingstatute). Die regering het die pleidooie van die regstelsel om meer geld vir die aankoop van toerusting geïgnoreer, en wette aanvaar wat die berugte trae regstelsel van Italië nog meer traag gemaak het en onderhewig gestel het aan vroeëre verjaringsvoorskrifte. Die ingewikkelde aard van hierdie wette het advokate toegelaat om baie vertragingstaktieke te gebruik: 'n besonders leersame voorbeeld was 'n vervolgingsgeval van Berlusconi, waar hy beskuldig is van wanbesteding van die geld van Fininvest om "swart fondse" voor te berei wat vir omkopery of ander onwettige doeleindes gebruik kon word; op die laaste dag het 'n advokaat van Fininvest in die hof verskyn en gekla dat sy maatskappy nie formeel van die verhoor in kennis gestel is nie. Terwyl hierdie verhoor goed in die pers gedek is, het die formele aard daarvan vereis dat die verhoor weer van voor af begin word, en derhalwe is Berlusconi uiteindelik vrygespreek deur die verjaring van statutêre termyne. Hy kon ook later voordeel trek uit 'n algemene verlaging van die termyne vir ander tipe verhore, wat op hul beurt vroeër verjaar het.
Steenkool in Suid-Afrika
Volgens die Mineraleraad van Suid-Afrika is daar 33 groot steenkoolmyne, hoofsaaklik in Mpumalanga, in bedryf. Die belang van die mineraal vir die land se ekonomie lê daarin dat 88 persent van alle elektrisiteit deur hierdie brandstof opgewek word en 20 persent van petroleumprodukte van steenkool afkomstig is.
Mani pulite
Statutêre termyn strategie
Na die oorwinning van Berlusconi in die Italiaanse algemene verkiesing van 2001 het die openbare mening op so 'n wyse teen die regters gedraai dat dit nie slegs openlik aanvaarbaar geword het om hulle te kritiseer omdat hulle deur hul dade klaarblyklik weliswaar Mani pulite sou fasiliteer nie, maar ook het dit al hoe moeiliker geword om gunstige menings te gee. Sommiges blameer Berlusconi se media-invloed vir die rol wat dit gespeel het in hierdie verandering van openbare mening, asook die onvermoë van die opposisie om die instemming van konserwatiewe kiesers te verkry. Selfs Umberto Bossi, wie se Lega Nord in opposisie was, het krities teenoor regters geword.
Steenkool in Suid-Afrika
Met die meeste lidlande van die Verenigde Nasies wat hulself tot die bekamping van koolstofuitlaatgasse verbind het, en poog om koolstofneutraal te wees teen 2050, word Suid-Afrika se steenkoolbedryf deur ŉ gewisse dood in die gesig gestaar.
Mani pulite
Lottizzazione
Die term lottizzazione, wat die wyse daarstel waarop 'n terrein in kleiner dele of lotti verdeel word, het weldra begin dui op die prosedure wat gevolg word vir die toekenning van topposte in belangrike staatskonglomerate soos bv. in Istituto per la Ricostruzione Industriale, ENEL of ENI aan politici, of dan ten minste bestuurders met 'n duidelike politieke oriëntasie.
Steenkool in Suid-Afrika
Geskiedenis
Steenkoolmynbou het in die laat negentiende eeu aan die Witwatersrand begin ten einde die groeiende goudmynbedryf van brandstof te voorsien. Gedurende en ná die Tweede Wêreldoorlog het Suid-Afrika se ekonomie vinnig geïndustrialiseer en het die vraag na steenkool skerp toegeneem. Hierdie industrialisering het onder meer die bou van baie steenkoolkragsentrales asook Sasol se steenkool-tot-brandstof-aanleg ingesluit.
Mani pulite
Lottizzazione
Die beskikbare setels is gewoonlik toegeken sodat regeringspartye (en opposisiepartye soos die Italiaanse Kommunistiese Party) 'n deel van die mag sou kry ooreenkomstig hul invloed in die regering.
Steenkool in Suid-Afrika
Geskiedenis
Ten einde Suid-Afrika se steenkool na die res van die wêreld uit te voer, en veral ná die oliekrisis van die 1970’s, is die Richardsbaai-steenkoolterminaal aangelê in 1976.[8] Die terminaal se oorspronklike kapasiteit was 12 miljoen ton en is intussen tot 91 miljoen ton vergroot.
Mani pulite
In moderne kultuur
In 2005 het die kunstenaar Gianni Motti 'n stuk seep genaamd Mani Pulite geskep wat gebaseer is op die skandaal. Daar word beweer dat hierdie stuk saamgestel is uit vet wat afkomstig is van 'n liposuiging-operasie van Silvio Berlusconi. Dit is tydens die 36ste uitgawe van Art Basel vir 15.000 euro verkoop.
Disperis capensis
Disperis capensis is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom voor vanaf die Sederberg tot by Grahamstown. Die plant is ook deel van die fynbos en blom van Julie tot September.
Steenkool in Suid-Afrika
Gebruike van steenkool
Steenkool word as brandstof vir verhitting gebruik in steenkoolkragsentrales, plase, myne en verskeie nywerhede. Dit word ook in die vervaardiging van staal gebruik.
Mani pulite
In moderne kultuur
'n 2015 televisiereeks getitel 1992 is gebaseer op die gebeure van mani pulite.
Steenkool in Suid-Afrika
Ontginning
Steenkool word op verskeie maniere ontgin. Oppervlakmynbou geskied waar die steenkoolaar naby aan die oppervlakte geleë is en ŉ groter hoeveelheid steenkool word sodoende per ton erts verkry. In hierdie opsig word oopgroefmyne aangelê.
Ekonomiese bydrae van steenkool
Die steenkoolbedryf het in 2019 altesaam 92 230 werknemers in diens gehad teenoor 86 647 in 2018. Dit verteenwoordig ongeveer een uit elke vyf mynwerkers in Suid-Afrika.
Produksie van steenkool het in 2019 altesaam 258,9 miljoen ton beloop teenoor 253 miljoen ton in 2018. Totale verkope in 2019 was R139,3 miljard. Die steenkoolbedryf het in 2019 sowat R61 miljard aan die verkryging van goedere en dienste bestee, waarvan die meeste van plaaslike verskaffers was.
Probleme op die toegewyde spoorlyn vanaf Mpumalanga se steenkoolvelde na die Richardsbaai-steenkoolterminaal het in 2020 skade verrig aan uitvoere. Dié terminaal hanteer ongeveer 95% van al Suid-Afrika se steenkooluitvoer. Hierdie probleme is teen die einde van 2021 steeds nie aangespreek nie. In 2021 het steenkooluitvoer sy laagste volume sedert 1996 bereik. In 2021 het die terminaal 58,7 miljoen ton steenkool uitgevoer, oftewel 11 miljoen ton laer as in 2020. Vir 2020 beoog die terminaal om 70 miljoen ton steenkool te verskeep.
Die spoorlyn, van 750 kilometer, word geteiken deur kabeldiewe wat tot gereelde treinontsporings lei.
Syringodea bifucata
Syringodea bifucata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Syringodea behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap, Gauteng en die Vrystaat.
Iophon minor
Iophon minor is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Searsia tomentosa
Korentebos {Searsia tomentosa) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap, Wes-Kaap asook Lesotho en Zimbabwe. Dit is ook deel van die fynbos.
Die boom se FSA-nommer is 394.
Aleksejefka (Kamiziak-rajon)
Aleksejefka (Russies: Алексеевка) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Samosdelka Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Maliekolder
thumb|190px|'n Maliekolder.
'n Maliekolder is 'n Middeleeuse harnas wat bestaan uit metaalringetjies ("malies") wat inmekaarskakel om 'n soort maas te vorm. Dit was tussen die 3de eeu v.C. en die 16de eeu n.C. in algemene gebruik in Europa, en langer in Asië en Noord-Afrika.
Geskiedenis
thumb|220px|links|Albei kante van die "malies", of metaalringetjies. Die woord "malie" kom uit [[Nederlands.]] Die vroegste voorbeelde van maliekolders wat bewaar gebly het, is in die Karpatebekken ontdek op 'n begrafnisterrein uit die 3de eeu v.C. in Horný Jatov, Slowakye, en in 'n hoofman se graf in Ciumești, Roemenië. Die Kelte kry gewoonlik die eer vir die ontdekking daarvan, maar daar is voorbeelde van stukkies Etruskiese maliemateriaal uit die 4de eeu v.C.
Maliekolders is dalk geïnspireer deur die veel vroeëre geskubde harnas. Dit het na Noord-Afrika, Wes-Afrika, die Midde-Ooste, Sentraal-Asië, Indië, Tibet, Suidoos-Asië en Japan versprei.
Herodotos het geskryf die antieke Perse het geskubde harnasse gedra, maar maliekolders word ook genoem in die Avesta, die antieke heilige skrif van die Persiese godsdiens Zoroastrisme wat in die 5de eeu v.C. deur die profeet Zoroaster gestig is.
Malies word steeds in verskeie soorte moderne toerusting gebruik wat wissel van handskoene vir slagters en houtwerkers tot duikpakke wat teen haaibyte weerstand bied.
Farrea watasei
Farrea watasei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Fieldingia lagettoides
Fieldingia lagettoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Fieldingia en tot die familie Fieldingiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Kent.
Iophon nigricans
Iophon nigricans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1858 deur Bowerbank.
Bjarte Engeset
Bjarte Engeset (gebore op 25 Augustus 1958, in Ørsta) is 'n Noorweegse dirigent van klassieke musiek.
Biografie en loopbaan
Bjarte Engeset het musiek by die Universiteit van Georgia, Grieg Akademiet in Noorweë en die Sibelius Akademie in Finland in 1988 onder Jorma Panula studeer. Hy het daarna die somer van 1989 by die Tanglewood Musieksentrum Seminaar van Dirigente spandeer, waar hy onder Seiji Ozawa, Gustav Meier, Simon Rattle, Marek Janowski en andere studeer het.
Engeset was Musikale Direkteur (hoofdirigent) van die Tromsø Simfonieorkes en die Noorweegse Wind Ensemble, artistieke direkteur van Noord-Noorweë se Noordelike Ligte-fees en die Opera Nord, en permanente gas-dirigent van die Vlaamse Radio-orkes. Engeset is sedert 2007 hoofdirigent en Artistieke Direkteur van Swede se DalaSinfonietta. Hy het wyd getoer, te wete in Skandinawië, Brittanje, Duitsland, België, die Tsjeggiese Republiek, Roemenië, Slowakye, Estland en die Verenigde State. Hy het saam met verskeie orkeste saamgewerk, insluitende die Baltimore Simfonieorkes, Bergen Filharmoniese Orkes, Bournemouth Simfonieorkes, Moskou Radio-simfonieorkes, Malmø Simfonieorkes, NDR Filharmoniese Orkes, Washington NGA Simfonieorkes, Oslo Filharmoniese Orkes, Koninklike Skote Nasionale Orkes, en die Sint Petersburg Filharmoniese Orkes en andere. Engeset het reeds verskeie CD's opgeneem vir die Naxos, EMI, en Classic Produktion Osnabrück plate-etikette. Hy het veral opnames van musiek deur Skandinawiese komponiste soos Grieg, Sibelius en Tveitt gemaak.
Smith se Bybelwoordeboek
Die oorspronklike woordeboek is in 1863 in Londen en Boston, VSA, as 'n drie-volume stel gepubliseer. Hierdie eerste uitgawe is in 1893 gevolg deur 'n uitgebreide vier volume weergawe wat in die Verenigde State gepubliseer is as A dictionary of the Bible comprising its antiquities, biography, geography, and natural history, wat deur Smith en J. M. Fuller geredigeer is.
Die oorspronklike publikasies is nou in die publieke domein, maar sommige afgeleide, kommersiële weergawes is steeds onder kopiereg.
Een van die bydraers tot die woordeboek was George Edward Post (van die Amerikaanse Universiteit van Beiroet (AUB)).
Jan van der Noot
Jonker Jan Baptista van der Noot (Brecht, omstreeks 1539 – Antwerpen, na 1595) was 'n Suid-Nederlandse digter. Hy was die vernaamste vroeë renaissance digter uit die Nederlande.
Jeug en Antwerpse periode
Van der Noot was die sewende en jongste kind van die ridder Adriaan van der Noot, wat die schout van Brecht en oud-schepen van Antwerpen was, en van sy vrou Josine Daens. Na die dood van sy ouers (respektiewelik in 1555 en 1557) vestig van der Noot hom in Antwerpen waar hy in 1562 schepen word. In 1565 word hy nogmaals aangestel as schepen vir die stad.
Londense periode
In Londen verskyn in 1568 Het Theatre oft Toon-neel wat in Frans en Engels verskyn. Die werk bevat 'n aantal kort gedigte en vertalings van die werk van Francesco Petrarca en Du Bellay, asook van sy eie allegoriese gedigte, voorsien van prosakommentaar waarin die Katolieke Kerk sterk aangeval word.
I.D. du Plessis
Izak David du Plessis (Philipstown, 25 Junie 1900 – Kaapstad, 11 Desember 1981) was 'n Afrikaanse skrywer en digter wat onder die naam I.D. du Plessis gepubliseer het. Hy was een van die sogenaamde Dertigers.
Jan van der Noot
Londense periode
Die tweede werk wat in Londen verskyn was Het Bosken in 1570. Die titel was geïnspireer deur Le Bocage van Pierre de Ronsard uit 1554. Die werk bevat jeugpoësie van Van der Noot, en was die eerste volwaardige renaissance-agtige digbundel in Nederlands in die Nederlande.
I.D. du Plessis
Du Plessis is een van die veelsydigste en vrugbaarste skrywers wat die Afrikaanse letterkunde nog gehad het. Naas jeugverhale, navertellings van ou legendes en volksverhale, spookstories, kortverhale, essays, werke oor die Maleiers en 'n outobiografie is hy die skrywer van een en twintig bundels poësie – bloemlesings en versamelings uitgesonderd – waarin hy uiteenlopende vorme soos die ballade en sonnet, die biegvers en hekeldig, die volkse vers en kwatryn beoefen. Hy skryf ook onder die skuilnaam Okulis.
Jan van der Noot
Londense periode
Ondertussen was Van der Noot op 15 Februarie 1570 deur toedoen van die hertog van Alva weens sy calvinistiese simpatieë tot lewenslange verbanning uit die Spaanse Nederlande gevonnis.
I.D. du Plessis
Vroeë lewe en skoolloopbaan
Izak David du Plessis is op 25 Junie 1900 op Philipstown in die Karoo gebore as een van vyf kinders (vier seuns en ’n dogter), van Hendrik Jakob du Plessis en Huibrecht Johanna Alida du Plessis. Sy broers is Petrus Vorster, Jacobus Stephanus en Jacob en sy suster is Issie Davida.
Jan van der Noot
Duitse periode
Van der Noot reis in 1571 na Duitsland waar hy vertoef in die hertogdom Kleef en in die Rynland. Van der Noot publiseer daar die Duitse vertaling van Het Theatre oft Toon-neel (1572) onder die titel Theatrum das ist Schawplatz. Ondertussen het hy hom weer bekeer tot die Rooms-Katolieke Kerk en het hy dienooreenkomstig in die Duitse vertaling die aanvalle teen die kerk vervang deur aanvalle teen die duiwel. Waarom van der Noot uiteindelik tog weer rooms-katoliek word is onduidelik.
I.D. du Plessis
Vroeë lewe en skoolloopbaan
Sy vader is eers onderwyser en toe prokureur op Philipstown en vanaf 1902–1905 prokureur in Kaapstad. In 1905 trek die gesin na Steynsburg, waar sy pa as prokureur praktiseer, maar die gesin keer in 1908 terug na Kaapstad as sy pa as regsadviseur aangestel word van die Spoorweë tydens die Burton-regime. Izak se pa is in 1929 oorlede en hy is slegs agt jaar oud toe sy moeder in 1908 oorlede is. Hy word vanaf die ouderdom van agtien maande in Kaapstad groot, behalwe vir die tydperk 1905 tot 1908 wanneer die gesin in Steynsburg bly. Sy skoolopleiding begin op Steynsburg en hy gaan dan vanaf 1908 op Petrusville skool en woon daarna ’n plaasskool in die Karoo by, waarna hy vanaf 1910 weer in Kaapstad is. Hy matrikuleer in 1917 aan Wynberg Boys High School in Kaapstad, waar die latere Eerste Minister Hendrik Verwoerd vir 'n paar jaar een van sy skoolmaats is. Daar heers in hierdie tyd sterk akademiese wedywering tussen Izak en Verwoerd en hulle neem gereeld beurte om eerste in die klas te staan.
Verdere studie en loopbaan
Vanaf 1918 studeer hy aan die Universiteit van Kaapstad waar hy die B.A.-graad in 1921 met lof behaal. Hy verower talle pryse, onder andere, die Donallier-prys vir Latyn, die Onze Jan Prys as eerste in die Unie van Suid-Afrika in die Hoogste Taalbondeksamen, die medalje vir Nederlands in sy finale B.A.-eksamen en die Redenaarsmedalje van die Universiteit van Kaapstad Debatsvereniging.
Jan van der Noot
Duitse periode
In 1576 publiseer van der Noot in Keulen Das Buch Extasis, te wete 'n epos in renaissance-styl ter ere van die stad oftewel heiligdom van Olimpia.
Virgilia
Virgilia (keurboom) is 'n genus wat tot die familie Fabaceae hoort. Daar is slegs twee spesies wat tot die genus hoort en die twee spesies lyk baie na mekaar. Die genus is endemies aan Suid-Afrika en kom slegs in die Wes-Kaap voor. Beide die spesies is deel van die fynbos.
Jan van der Noot
Ontmoeting met die Pléiadeskrywers
In die somer van 1578 woon Van der Noot vir 'n tydperk in Parys, waar hy 'n aantal ontmoetings het met Pléiadedigters soos Jean Dorat en sy sy afgod Pierre de Ronsard. Na die somer keer hy terug na Antwerpen nadat sy beeld deur die Pasifikasie van Gent in ere herstel is.
Lorne Lanning
Lorne Lanning (gebore 20 Maart 1964) is 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer.
Jan van der Noot
Terug in Antwerpen
In 1579 word 'n Nederlandse en Franse verkorte vertaling van Das Buch Extasis in Antwerpen gepubliseer onder die titel ''Cort Begrijp der XII. Boecken Olympiados / Abregé des douze livres Olympiades''. Die volgende jaar word Lofsang van Braband/Hymne de Braband gewy aan die hertogdom van Brabant en gepubliseer met die versoek om Van der Noot as amptelike digter aan te stel. Van toe af het hy genoegsame vergoeding ontvang en broodskrywer geword. Tussen 1580 en 1595 verskyn Poeticsche werken, 'n versameling van enkele oorspronklike, eentonige bundels wat elk aan ander mense gewy is. Jan van der Noot het self 'n stapel gedigte gehad wat die koper volgens sy eie smaak en insig in 'n versameling gedigte kon saamstel, waardeur die kliënt van voor af die gedig(te) wat hy vir hom bedoel was kon vind. Elke uitgawe van Poeticsche werken is in werklikheid 'n aparte publikasie.
I.D. du Plessis
Verdere studie en loopbaan
Hy bly die grootste deel van sy lewe in ’n woonstel in Tuynstraat, wat later Koningin Victoriastraat word. In 1925 op deeltydse basis en vanaf 1926 voltyds word hy  joernalis in die redaksie van Die Burger (hy is die eerste sportredakteur van hierdie koerant, waar hy onder andere gereeld oor rugby verslag doen) en in 1927 is hy assistent-redakteur van Die Huisgenoot. Vanaf 1928 is hy lektor in Humaniteite aan die Kaapse Tegniese Kollege en soms deeltydse lektor aan die Universiteit van Kaapstad. In hierdie jare ontstaan sy belangstelling in sport (veral rugby) en begin hy jeugverhale oor hierdie tema skryf, terwyl hy vanaf die vroeë dertigerjare ook toenemend belangstel in die maatskaplike lewe en kulturele produkte van die Maleiers. In die jare 1933–1934 besoek hy dan ook die Ooste, waar hy onder meer Java en Bali aandoen. In 1932 aanvaar hy ’n aanstelling as lektor in die Departement Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad en in 1935 promoveer hy hier met ’n proefskrif oor Die bydrae van die Kaapse Maleier tot die Afrikaanse volkslied. In die dertigerjare reis hy heelwat in die buiteland en benewens die Ooste besoek hy onder meer Europa (waar hy die Berlynse Olimpiese Spele van 1936 bywoon) en Suid-Amerika.
Jan van der Noot
Belang van Van der Noot
Van der Noot was na die rederijkers die eerste renaissancedigter wat 'n hoër opvatting betreffende poësie gehad het. In navolging van Petrarca en Pléiade-digters soos De Ronsard blyk dit uit sy werk dat hy oor 'n grondige kennis van die oudheid en die mitologie beskik het. Van der Noot het ook die epos en die sonnet (saam met Lucas d'Heere en Daniël Heinsius) aan die Nederlandse literatuur/Nederlandse letterkunde bekend gestel.
I.D. du Plessis
Persoonlike lewe
Hy is nooit in sy lewe getroud nie. Na aanleiding van sy bundel gedigte Vreemde liefde is dit egter duidelik dat hy hom aangetrokke gevoel het tot dieselfde geslag in ’n tyd toe die gemeenskap baie sterk gekant was teen hierdie soort verhoudings. In ’n poging om ’n “normale” lewe te lei, raak hy dan in die veertigerjare verloof aan dr. Anna de Villiers, bekende romanskrywer en taalhistorikus van Stellenbosch. Hy verbreek hierdie verhouding, maar voel hierna so ongelukkig dat hy straf begin drink en sodoende sy betrekking by die universiteit in gevaar stel. Die rektor versoek dan vir N.P. van Wyk Louw en J. du P. Scholtz om met hom te gaan praat, waarna hy sy drankgebruik afskaal. Izak het later ’n langdurige en stabiele verhouding met sy lewensmaat John Wakefield.
Jan van der Noot
Sonet
Ick sach myn Nimphe int suetste van den Iare In eenen beemt gheleghen aende sye Van heuren hof, alleene als de vrye: Neffens een gracht, waer af het water clare Gheboort met lisch, cruyt en bloemen eenpare, Lustigher scheen dan alle schilderye, Noyt man en sach schoonder tappisserye, Soo schoon was tvelt ghebloeyt veer ende nare: Ghelyck Flora sadt sy daer op die bloemen, Om heur schoonheyt machmense Venus noemen, Om heur verstant Minerua wys van sinne, Diana oock om heur reyn eerlyck wesen, Bouen Iuno is sy weert t'syn ghepresen: Tsynts desen tyt queelt myn siele om heur minne.
I.D. du Plessis
Kaapse Maleier-gemeenskap
Sy verbintenis met die Maleier-gemeenskap aan die Kaap is besonder diep. In 1931 kom hy in die loop van sy navorsing vir sy doktorsgraad oor die volkslied op ’n bron af wat ’n belangrike kultuurskat van Suid-Afrika aan die vergetelheid ontruk. Toevallig verneem hy dat die Kaapse Maleiers nog Hollandse volksliedere sing, en kom dan in aanraking met Rasdien Cornelius, een van die Maleise baassangers. Die ongeletterde Rasdien het sedert 1906 baie van die Hollandse volksliedere by Frans de Jong, ’n verloopte Hollandse matroos, geleer. So word in hierdie gemeenskap dan liedere bewaar wat selfs in Nederland vergete geraak het. Du Plessis lê die meeste van die liedere en die Maleise sang op plate vas en monster en organiseer ook die Maleiersang op groot en doeltreffende skaal. Nadat hy die vertroue van die Kaapse Maleiergemeenskap gewen het, loods hy verskeie aksies om die buitewêreld aan hierdie kleurryke gemeenskap en hulle prestasies voor te stel. Hy laat Rasdien se Hollandse koor oor die radio uitsaai en die destydse goewerneur-generaal, die hertog van Clarendon, hoor dit en nooi hulle uit om voor hom te kom optree. Sedertdien is hulle sangbedrywighede behoorlik en sterk georganiseer, met die Maleise Koorraad wat Du Plessis in 1935 gestig het, as middelpunt. Jaarliks het die Maleise kore in die Kaapstadse stadsaal bymekaar gekom om aan koorwedstryde deel te neem en die saal het oorgeloop van toeskouers. Hy bring ook ’n Maleise komitee op die been wat hulle saam met ’n groep Kapenaars beywer vir die behoud van die Maleise woonbuurt in die Bo-Kaap. In 1980 toer hy saam met die Raad van Maleierkore oorsee. Hulle bied konserte aan in Engeland, Italië en Nederland, waar hulle deelneem aan die Tulip-time International Choral Festival in Katwijk.
Jan van der Noot
Sonet
Ick sach op een wit peert sitten den man ghetrouwe, Hebbendé ooghen als vier, en op sijn hooft veel croonen, Synen naem was d'woort gods, syn cleet bebloet was schoone Een scherpsnydende sweert quam wt synen mont bouwe, Des hemels scharen oock volchden op witte peerden, met witte sy' gecleedt, hy tradt des torens persse. Den enghel wt der son' riep met een stem seer versse Den vogelen compt eet t' vlees der Princen der eerden, De Coninghen sach ick met de beeste versaemt, Om teghen hem (die op het wit peert sat) te stryden, Ende de beeste werdt met den valschen Propheten, Ghegrepen endé inden vierighen poel ghepraemt: En d'ander sijn gedoot deur syns monts sweerts scherp snijden En de vogelen syn versayt van heur vleesch t' eten.
I.D. du Plessis
Kaapse Maleier-gemeenskap
In 1948 word hy hoof van die Instituut vir Maleise Studies aan die Universiteit van Kaapstad en word later ook lid van die Raad van hierdie universiteit. Van 1951 tot 1961 dien hy as Kommissaris van Kleurlingsake en in 1961 word hy Sekretaris van die departement. Hy tree in Junie 1963 uit die staatsdiens, maar bly tot einde 1964 persoonlike adviseur van die betrokke Kabinetminister. Hierdie betrekking stel hom in staat om heelwat waardevolle werk vir hierdie bevolkingsgroep te doen. Hy is onder meer gemoeid met die oprigting van die Universiteit van Wes-Kaapland in 1961, waar hy vanaf die vroeë vyftigerjare dien in ’n komitee onder voorsitterskap van H.S. van der Walt, destydse Sekretaris van Onderwys, wat die universiteit se stigting moes beplan. Na stigting dien hy in die raad van die universiteit en word dan ook die kanselier vanaf 1970 tot 1978. Hy toon ook ’n besondere belangstelling in die musieklewe en is onder meer ’n stigterslid van die Kaapstadse Simfonie-orkes. Saam met sy lewensmaat John Wakefield deel hy vir geruime tyd tot aan die einde van sy lewe ’n huis in Somerset-Wes.
Op 29 November 1981 het hy ’n beroerte-aanval, waarna hy na die destydse Volkshospitaal in Kaapstad geneem is, waar hy op 11 Desember 1981 oorlede is.
Jan Siebelink
Jan Geurt Siebelink (13 Februarie 1938, Velp, Gelderland) is 'n Nederlandse skrywer. In 2005 het hy die roman Knielen op een bed violen geskryf, waarvan meer as 700,000 eksemplare verkoop is. In 1991 het hy die Ferdinand Bordewijk-prys vir De overkant van de rivier ontvang.
I.D. du Plessis
Grafkelder
In die sestigerjare laat Izak ’n grafkelder in die styl van ’n kramat in die groen omgewing van die Franschhoek-vallei op die plaas Bordeaux bou. Sy lewensmaat, John Wakefield, wat in die middel sewentigerjare oorlede is, word hier begrawe. Ook sy honde, Sally en Buster, is in loodbelynde kiste in hierdie grafkelder weggebêre. Hier rus ook Jeun-Prieur, stamvader van die Du Plessis’s, saam met agt ander geslagte, met Izak die eerste van die tiende geslag. ’n Gedeelte van Izak se as is op 5 Februarie 1982 hier ter ruste gelê, terwyl die ander gedeelte in die kerkhof op die familieplaas Houtkraal naby De Aar begrawe is.
Poësie
Reeds sedert 1920 publiseer hy gedigte in die tweetalige Kwartaalblad van die Universiteit van Kaapstad, Die Huisgenoot, Die Kleinspan en Die Nuwe Brandwag en later ook die Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring, sommiges onder die skuilnaam Okulis. Benewens die Engelse gedig Ophelia in The South African Nation van 12 Maart 1927 is al sy aanvanklike gedigte in Afrikaans.
In die Sabie is ’n goedige hekeldig op destydse aktualiteite in die Afrikaanse samelewing (insluitende die spellingstryd, die Du Plessis-kerksaak en politieke toestande), vermom as ’n dieregeskiedenis met ’n windhond as sentrale karakter. Die luimige woordkeuse vermaak, maar die stuk mis die essensiële verontwaardiging wat die satire verby die alledaagse na ’n meer universele vlak kon neem. Ten spyte van nuwe temas en ’n nuwe aanslag, is hierdie poësie steeds meer tradisioneel van aard. Verder is die tema verouderd omdat die aktualiteit van die tyd vergete is en die stryd gestry is.
In sy volgende twee digbundels sluit hy aan by die meer individualistiese verse van sy tydgenote, die Dertigers.
Die gedigte in Stryd volg die motto voorin van die Nederlands-Joodse digter Jacob Israel de Haan: “In onrust geboren, word ik gedreven tot waar de dood my kust”. Dit is dus biegverse waarin die digter in voortdurende konflik en gevegte met sy “bloedrooi luste” poog om suiwerheid te bereik, maar terselfdertyd bewus is van sy geringe krag en sondigheid. Die tiental belydenis-sonnette (Duister weë) is dan ook van die hoogtepunte in die bundel, selfs al is dit merendeels die menslikheid en eerlikheid wat tref, eerder as die tegniese bemeestering van die Petrarcaanse sonnet of die suiwerheid van segging. Waar die innerlike stryd duidelik gaan om wellus en seksuele strewe, word hierdie tema gesuggereer eerder as beskryf, wat dan ook die betekenis verbloem en die impak verminder. Nogtans is gedigte soos Gekerker in die kelder van die vlees, Soos deur ’n lamp van melkwit porselein, Ek struikel deur die lewensweë heen en Die groot rooi appels van die lewensboom aangrypend. Hierdie verse verskyn in die vroeë dertigerjare reeds in tydskrifte en is daardeur die eerste belydenis in Afrikaans van die enkeling se stryd met die bose en met die luste van die vlees. Liefdesgedigte soos Offerande, Et praeterea nihil (wat veral tref met sy mooi beeld van die eensame reier wat agterbly na die dood van sy maat) en Eenling is die mens gebore is noemenswaardig, al is nie ’n enkele een in sy geheel goed nie. Ook goed is die Karoo-sonnette (veral Koppies met sy kombinasie van die antieke mitologie en die plaaslike natuur) waar die natuurbeskrywings eg en vars aandoen en die spreker sy lewensgevoel op die landskap projekteer. Van ’n koningsdogter is ’n Germaanse ballade (waarin die verhaalelement eerder as die liriese oorheers) en beeld effektief die hofhouding van ’n Middeleeuse koning uit. Die koning het die mag om sy dogter as vrou aan te bied aan die ridder van sy keuse, terwyl die bode, wat die prinses se eintlike minnaar is, in hierdie bestel geen hoop kan koester om met haar te trou nie. Die bode word dan ook deur die koning gedood.
Du Plessis se volgende bundel sluit ten nouste by Stryd aan, waar hy die oorheersende tema egter meer intellektueel en minder emosioneel benader. Vreemde liefde bevat, soos die titel aandui, liefdesgedigte met homoseksuele suggesties. Mooi is die digterlike uiteensetting van As ek my vreemde liefde bloot moes lê, wat naas aanhalings van Sappho en Marsman as motto vir die bundel gebruik word. Die gedigte word genommer eerder as om daaraan titels te gee, met die insetreël wat hier gebruik word om die gedig te identifiseer. Die bundel is in vier afdelings verdeel. In die eerste word eensaamheid en die hunkering na die geliefde beskryf, met die alleenloper wat gestel word teen die geborgenheid van die gesin. Die tweede afdeling besing die samesyn met die geliefde, getemper deur die besef van die verganklikheid van liefde en die vreugde wat dit bring. Mooi is hier IX: Die hart van die daeraad het ons ingery, wat die hoogtepunt van samesyn in kwatrynvorm uitbeeld. Die derde afdeling betreur die einde van die verhouding wat soveel troos maar ook vernedering gebring het en die skeiding, met XXVI (Ek wonder of jy soms) wat veral die gevoel duidelik verwoord. Die laaste afdeling aanvaar dat rus slegs gekry kan word in ’n groter liefde, naamlik dié van Christus. Dit is waarskynlik dat hierdie bundel sy finale beslag gekry het nadat die innerlike stryd reeds uitgewoed was en daar meer besinning oor die impak daarvan was. Terwyl die verse dus meer beheers is, mis dit tog iets van die spontaneïteit van Stryd. Die titelgedig word in 2008 aan ’n hele nuwe geslag lesers bekend gestel toe dit as gedig (met vertalings in Engels en Xhosa) in Januarie 2008 aangehaal is in die Vigs-aktiviste Zackie Achmat en Dallie Weyers se uitnodigingskaartjie na hul huwelik. Die gedig en die vertalings het ook op Achmat en die TAC (Treatment Action Campaign) se webtuistes verskyn. In 1937 word Vreemde liefde saam met Ballades met die Hertzogprys vir poësie bekroon.
Ballades is ’n saambundeling van ballades wat in vorige bundels (Lied van Ali en Stryd) verskyn het, maar bevat ook ses voorheen ongepubliseerde ballades. Veral treffend is Rietfontein, wat die verhaal vertel van twee minnaars wat by Rietfontein in die wit lig van die maan vermoor is. Die subtiele woordverandering in die herhalingsrefrein slaag daarin om spanning te bou en die werklike betekenis en verandering in atmosfeer te skilder. Vendetta het die wraak van ’n vrou in haar hartstog as tema, terwyl By die kruispad die tema het van die man wat sy siel aan die duiwel verkoop om sy wil op aarde te kry. In 1937 word Ballades saam met Vreemde liefde met die Hertzogprys vir poësie bekroon.
Du Plessis skryf sedert die vroeg dertigerjare toenemend kwatryne en in die bundel Kwatryne word ’n keuse hieruit saamgebundel. Tematies sluit baie van die kwatryne in die eerste groep aan by die gedigte in Vreemde liefde, waar hierdie belydenisse ’n blymoedige aanvaarding van die swakhede as mens vertoon. Veral mooi is In Djokjakarta met sy Oosterse atmosfeerskepping wat die romantiese agtergrond vir die geskenk van die spreker aan die geliefde vorm, en Oor donker velde. Oosterse, Kaaps-Maleise en ander temas uit die digter se reise word aangespreek in die tweede groep. Hoogtepunte is Reën in die duine, Skemering, Duiwe (met effektiewe vermenging van die duiwe en druiwe-beelde), Voorbode, Khalifa, Piekniek en Tempel-optog. Die derde groep van tien kwatryne is bepeinsinge oor die lewe, onrus en verganklikheid, wat eindig met Aanvaarding. In hierdie afdeling sluit die Carpe diem-motief tematies aan by die kwatryne van Omar Khayyám. Die kwatryne is persoonlik aan sy kuns en bevat vele fraai resultate, waarin veral die behandeling van klank en kleur uitstaan.
Skermutseling en skote sluit by die digbundel In die Sabie aan, waar die Skermutseling afdeling ’n hekeling is van literêre aktualiteite, insluitende die Vereniging vir die Vrye Boek, die polemiek oor Sy kom met die sekelmaan van Hettie Smit en Kees Konyn (Die Groot Konyn) se satiriese rubrieke. Die afdeling Skote is gerig teen volksgebreke (soos kultuurlose kultuurleiers) en die politieke beleid. Hierdie temas is uit hulle aard slegs van verbygaande belang en die digter slaag nie daarin om daaraan ’n meer universele betekenisvlak te gee nie.