cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrik Mulder
Skryfwerk
Sy letterkundige opstelle in Afrikaans skryf hy onder sy regte naam en publiseer dit veral in Die Huisgenoot, Ons Eie boek en Standpunte. Van hierdie opstelle word gebundel in Opstelle oor poësie, Twee wêrelde, Vyf digters uit die sewentiende eeu en die postuum verskene “Laaste opstelle” (laasgenoemde saamgestel deur D.J. Opperman). Hy is as kritikus van besondere belang deurdat hy met sy breë kennis en blootstelling aan die Europese letterkunde en tradisies onmiddellik die belang en waarde van die Dertigers besef en in sy opstelle hierdie waardebepalings uitspel. Sodoende breek hy in groot mate teenstand en kritiek af wat in die ouer garde van literatore weens onbegrip aanvanklik teen hierdie nuwe beweging ontstaan het. Sy kritiese bydrae tot die ontwikkeling van die Afrikaanse letterkunde word erken in die literatuurgeskiedenisse van Gerrit Dekker, Rob Antonissen en J.C. Kannemeyer, terwyl Rialette Wiehahn ’n aparte hoofstuk oor sy bydrae wy in haar Die Afrikaanse poësiekritiek: ’n histories-teoretiese beskouing.
Opstelle oor poësie bevat opstelle oor hoe poësie ontstaan na aanleiding van die skeppingsproses van sommige digters, die ballade met spesifieke verwysing na I.D. du Plessis en ook beskouings van die werk van N.P. van Wyk Louw, C.M. van den Heever en die Nederlandse digters A. Roland Holst, J.C. Bloem en Marthinus Nijhoff.
Twee wêrelde is soos die titel aandui beskouings oor die Afrikaanse en Nederlandse letterkunde. Die Afrikaanse deel bevat hoofsaaklik resensies van digbundels van N.P. van Wyk Louw, Elisabeth Eybers, W.E.G. Louw en Uys Krige, terwyl hy ook resensies oor prosa van skrywers soos D.F. Malherbe, Hettie Smit, J. van Melle en C.M. van den Heever en die Afrikaanse vertaling van Koning Oidipus deur Theo Wassenaar bespreek. Die Nederlandse gedeelte word deur elf opstelle verteenwoordig, hoofsaaklik oor bepaalde figure en hulle werk, insluitende Willem Kloos, Albert Verwey, J.H. Leopold en Henriëtte Roland Holst. Hy stel ook die Nederlandse letterkunde aan Afrikaanse lesers bekend deur sy artikels en resensies en ook sy medewerking aan die plaaslike reekse Van stamverwante bodem en Nederlandse Boekerij, waarin klassieke werke van Nederlandse skrywers plaaslik gepubliseer word. Vyf digters uit die sewentiende eeu bevat beskouings oor die werk van Revius, Camphuysen, Stalpart van der Wiele, Dullaert en Luyken.
Virus
'n Virus is 'n mikroskopiese parasiet wat selle in biologiese organismes besmet. Virusse is vaste intrasellulêre parasiete; Hulle kan slegs voortplant deur ander selle in te neem en te beheer aangesien hulle op sigself nie die vermoë besit om onafhanklik voort te plant nie. Die term virus verwys gewoonlik na daardie partikels wat eukariote (veelsellige organismes en baie enkelselorganismes) besmet, terwyl die term bakteriofaag verwys na daardie wat prokariote (bakterieë en bakterie-agtige organismes) besmet.
Die partikels dra tipies 'n klein hoeveelheid nukleîensuur (hetsy DNS of RNS of beide) wat omring word deur 'n beskermende laag wat uit proteïene, lipiede, glikoproteïene of 'n kombinasie daarvan bestaan. 'n Belangrike feit is dat die virus se genetiese kode nie alleen vir die proteïene (wat benodig word om sy genetiese materiaal te verpak) voorsiening maak nie, maar ook vir die proteïene wat die virus gedurende sy lewensiklus benodig (die term lewensiklus word hier losweg gebruik aangesien dit onseker is of virusse wel as lewende organismes beskou kan word).
Oorsprong en ontstaan
Die oorsprong van virusse is nie geheel en al duidelik nie en daar is waarskynlik nie 'n enkele meganisme wat die ontstaan van alle virusse kan verduidelik nie. Sommige kleiner virusse wat slegs 'n paar gene het mag dalk hul oorsprong hê uit hulle gasheer-organismes. Hulle genetiese materiaal kan afgelei wees van die oordraagbare elemente soos plasmiede en transposone. Virusse met 'n groot genoom is moontlik verkleinde mikrobes wat 'n simbiotiese verwantskap met die gasheer organismes ontwikkel het wat dit moontlik gemaak het om van die gene af te skud wat nodig sou wees vir 'n bestaan onafhanklik van die gasheer.
Ander aansteeklike partikels wat selfs 'n nog eenvoudiger struktuur as virusse het sluit in viroïede, virusoïede en prione.
Geskiedenis
Reeds in 1892 het die Russiese bioloog Dmitry Ivanowsky met behulp van filtrasie-eksperimente bewys dat daar infektiewe organismes bestaan wat baie kleiner as bakterieë is. Hierdie organismes het 8 jaar later die naam virus gekry, die Latynse woord vir "gif". Dit het gou duidelik geword dat virusse nie "infektiewe oplossings" was, soos aanvanklik vermoed is nie, maar dat hulle uit baie klein partikels bestaan wat oor die vermoë beskik om plante en diere te infekteer, en siektes te veroorsaak.
In die vroeë dertigerjare is bewys dat daar ook virusse bestaan wat bakterieë kan infekteer. Hierdie virusse word bakteriofage genoem. Aanvanklik was plantvirusse die belangrikste studieonderwerp, hoofsaaklik omdat hulle maklik en in groot hoeveelhede geïsoleer kon word. 'n Belangrike deurbraak was die kristallisering van die tabak-mosaïekvirus deur Stanley in 1935.
Die ingebruikneming van die elektronmikroskoop in die vroeë veertigerjare was nog 'n deurbraak, want daarna was dit vir die eerste keer moontlik om hierdie geheimsinnige en soms baie gevaarlike organismes van nader te beskou. 'n Ewe belangrike mylpaal het later in dieselfde dekade gekom toe dit vir die eerste keer moontlik geword het om dierevirusse op groot skaal in weefselkultuur in 'n laboratorium te kweek. Hierdie deurbraak was van deurslaggewende belang in entstofontwikkeling.
Gedurende die laaste vier dekades het kennis oor virusse geweldig uitgebrei. 'n Belangrike rede hiervoor is die groot rol wat bakteriofage in navorsing in die molekulêre biologie gespeel het.
Grootte, struktuur en anatomie
Viruspartikels bestaan uit 'n nukleîensuur genoom wat óf uit DNS óf RNS bestaan in 'n dubbel- of enkelstring met 'n positiewe of negatiewe sin. Dit word omhul deur 'n beskermende laag proteïene wat 'n kapsied genoem word. Die viruskapsied mag of sferies of spiraalvormig wees en bestaan uit proteïene wat deur die virusgenoom gekodeer is. In spiraalvirusse bind die kapsied proteïen direk aan die virusgenoom. In die geval van die maselsvirus byvoorbeeld bind een nukleokapsied proteïen met ses RNS-basisse om 'n spiraal van ongeveer 1.3 mikrometer lank te vorm.
Hierdie proteïen-en-nukleîensuurkompleks word die nukleokapsied genoem en in die geval van die maselsvirus word dit toegevou in 'n lipiedskede wat vanaf die gasheer sel verkry word waarin virusgekodeerde glikoproteïen ingesluit is. Dit maak dan ook die verbinding aan en ingang na die gasheersel moontlik om 'n nuwe besmetting te begin. Sferiese viruskapsiede omsluit die virusgenoom in sy geheel en bind oor die algemeen nie so vas aan die nukleîensuur as wat die spiraalkapsiede doen nie.
Hierdie strukture kan in grootte wissel van minder as 20 nanometer tot soveel as 400 nanometer en bestaan uit virusproteïene wat volgens 'n ikosahedrale simmetrie gerangskik is. Die Ikosahedrale argitektuur is dieselfde beginsel wat R. Buckminster-Fuller gebruik het vir sy geodesiese koepel en is dié mees doeltreffendste manier om 'n stewige beskermende struktuur uit veelvuldige kopieë van dieselfde proteïen te bou. Die aantal proteïene wat benodig word om 'n sferiese viruskapsied te vorm word aangedui deur die T-getal met 60t proteïene as die minimum benodigde hoeveelheid. In die geval van die hepatitus-B virus, is die T-getal 4 wat beteken dat 240 proteïene nodig is om die kapsied te vorm.
Soos in die geval van spiraalvirusse, kan die virus kapsiede omsluit wees met 'n lipiedskede, sferiese virusse het egter dikwels nie die lipiedskede nie en is die kapsied proteïene self verantwoordelik vir die vasklou en indringing van die gasheersel. Die viruspartikel in sy geheel word na verwys as 'n virioon. 'n Virioon is weinig meer as 'n oordraer van gene nie en die komponente van die omhulsel/skede en die kapsied verskaf die meganisme om daardie virusgenoom by die gasheersel binne te dring.
Verdeling
Omdat virusse asellulêr is en nie oor 'n eie metabolisme beskik nie moet hulle van die meganismes en metabolisme van die gasheer gebruik maak om voort te plant. Voordat 'n virus 'n gasheersel binnegaan word dit 'n virioon genoem; die pakkie wat die virus se genetiese materiaal bevat. Virione kan van gasheer na gasheer versprei word hetsy deur direkte konta of deur 'n vektor of draer. Binne die organisme kan die virus die sel op verskeie maniere binnedring. Bakteriofaag—bakterie-agtige virusse—klou aan die selwand op spesifieke plekke.
Daar bestaan drie verskillende maniere waarop genetiese inligting, wat in die virusgenoom vervat is, gereproduseer kan word. Die vorm van die genetiese materiaal vervat in die viruskapsied, die proteïenlagie wat die nukleoonsuur bedek bepaal die presiese voortplantingsproses.
Sommige virusse het DNS wat nadat dit die gasheersel binnegedring het saam met die gasheersel se DNS voortgeplant word.
Daar bestaan twee verskillende voortplantingsprosesse vir virusse wat RNS bevat. Tydens die eerste proses word die virus se RNS direk gekopieer deur die RNS replikase-ensiem. Hierdie ensiem gebruik dan daardie RNS kopie as 'n sjabloon om honderde duplikate van die oorspronklike RNS te skep. 'n Tweede groep RNS-bevattende virusse, ook retrovirusse genoem gebruik die ensiem tru-transkriptase om 'n komplimentêre string DNS te sintetiseer wat die virus se genetiese inligting bevat eerder as in die RNS self. Die virus-DNS kan dan verder voortgeplant word deur die gasheersel se hulpbronne te benut.
Lewensiklus opgesom
Die nuwe virus verlaat dan die sel hetsy deur eksositose of deur selvervloeiïng. Omhulsel verbonde diervirusse veroorsaak dat die gasheer se endoplasmiese retikulum sekere proteïene vervaardig wat glikoproteïene genoem word wat dan aanmekaar klou by die selmembrane. Die virus word dan by hierdie plekke by die sel uitgevoer, 'n proses wat as eksositose bekend staan. Bakteriofage moet aan die ander kant die selwand oopbreek of oplos om te kan ontsnap. Om dit te doen het die fage 'n sekere geen wat die vervaardiging van 'n ensiem lisosiem veroorsaak. Hierdie ensiem breek die selwand af en veroorsaak dat die sel swel en bars. Die nuwe virusse word dus in die omgewing vrygelaat deur die gasheersel in die proses te vernietig.
Lewend of nie-lewend?
'n Virus maak gebruik van die gasheer se ensieme en ander molekules wat deur die gasheersel vervaardig is om viruspartikels (virione) te maak. Sommige virusse bevat die kodering vir al hulle eie genoomvoortplanting en is nie geheel en al afhanklik van polimerase in die gasheer vir die voortplanting van hulle genetiese materiaal nie. Sulke virusse kan behandel word met teenvirale medikasie wat spesifiek op die replikase molekules wat deur die viruskodering vervaardig word gemik is. Virusse is afhanklik van die gasheersel ribosome vir die vervaardig van virusproteïene en gebruik verskeie strategieë om die gasheersel te stimuleer om virusproteïene te vervaardig.
Sommige +RNS-virusse gebruik byvoorbeeld interne ribosoomtoegangsegmente om die omskakeling van hulle genomiese +RNS molekule aan te dryf. Virusse is nie eensellig of veelsellige organismes nie; hulle lê iewers tussen lewende en nie-lewende stowwe. Virusse het gene en toon oorerflikheid maar is afhanklik van gasheerselle om 'n nuwe generasie virusse te kan vervaardig. Baie virusse toon ooreenkomste met komplekse molekules. Omdat virusse afhanklik is van gasheerselle vir hulle voortplanting word hulle gewoonlik nie as lewend geklassifiseer nie. Of hulle lewendig is of nie, hulle is verpligte parasiete en het nie 'n vorm waarin hulle onafhanklik van hulle gasheer kan voortplant nie. Soos die meeste parasiete het hulle 'n spesifieke reeks gashere wat soms selfs net tot een spesie beperk is (of soms selfs tot 'n spesifieke groep selle in daardie een spesie).
Verstaan van basiese selprosesse
Virusse is belangrik in die studie van molekulêre- en selbiologie omdat hulle eenvoudige stelsels verskaf wat gebruik kan word om die funksies van selle te manipuleer en te ondersoek. Virusse het byvoorbeeld die studie van genetika vereenvoudig en ons kennis verbreed oor die basiese meganismes in molekulêre genetika (DNS-replisering, transkripsie, RNS prosessering), Translasie, proteïenvervoer en immunologie.
Genetiese ingryping
Genetika kenners gebruik gereeld virusse as vektore om gene in 'n sel wat hulle bestudeer in te voer. Pogings om menslike siektes te behandel met die gebruik van virusse as toerusting vir genetiese ingryping is een van die doelwitte van geenterapie.
Menslike siektes deur virusse veroorsaak
Voorbeeld van siektes wat deur virusse veroorsaak word is verkoue, wat veroorsaak kan word deur 'n verskeidenheid verwante virusse; pokke; VIGS, wat veroorsaak word deur die MIV-virus; en koorsblare, wat veroorsaak word deur herpes-simpleks. Verskeie siektes word nog bestudeer om die moontlike verband met virusse te bevestig soos onder andere veelvuldige sklerose en kroniese moegheidsindroom. Daar is onlangs getoon dat servikale kanker ten minste deels deur die papillomavirus (oorsaak van vratte) veroorsaak word, wat die eerste betekenisvolle bewys verteenwoordig van 'n skakel tussen kanker en 'n aansteeklike middel in mense.
Die vermoë van virusse om verwoestende epidemies in menslike gemeenskappe te veroorsaak het die kommer laat ontstaan dat dit gebruik kan word in biologiese oorlogvoering. Die kommer is versterk deur die suksesvolle kunsmatige skepping van virusse in die laboratorium.
Laboratoriumdiagnose van siekteverwekkende virusse
Die opspoor en daaropvolgende isolasie van virusse vanaf pasiënte is 'n hoogs gespesialiseerde vakgebied. Gewoonlik verg dit groot fasiliteite, duur toerusting en hoogsopgeleide spesialiste soos tegnici, molekulêre bioloë en viroloë. Dikwels word hierdie werk deur nasionale regerings onderneem en daar bestaan selfs internasionale samewerking soos in die geval van die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO).
Voorkoming en behandeling van virussiektes
Omdat hulle die masjinerie van die gasheersel gebruik om voort te plant is virusse uiters moeilik om dood te maak. Die mees doeltreffende geneeskundige benadering tot virussiektes tot op hede is inenting om weerstand teen infeksie te bevorder en medisyne wat die simptome van infeksies behandel. Pasiënte vra dikwels vir antibiotika wat nutteloos is teen virusse en die misbruik daarvan teen virussiektes is een van die oorsake van antibiotiese weerstand in bakterieë. Antibiotiese behandelings word egter as verstandige maatreël gebruik in die geval van lewensgevaarlike omstandighede onderwyl daar gewag word op toetsresultate om vas te stel of die pasiënt se simptome deur bakterieë of virusse veroorsaak word.
Etimologie
Al is virusse reeds in 1892 deur die Russiese bioloog Dmitry Ivanowsky ontdek, het hulle eers heelwat later hulle naam gekry. Die oorspronklike woord is afkomstig van die Latynse woord virus wat verwys na gif en ander dodelike stowwe. Vandag word dit gebruik om te verwys na biologiese virusse hierbo bespreek en ook as 'n metafoor vir rekenaarvirusse. Die woord virioon verwys na 'n enkele besmettende viruspartikel.
Erica leucoclada
Erica leucoclada is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Frik du Preez
Frederik Christoffel Hendrik "Frik" du Preez (gebore 28 November 1935) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat Noord-Transvaal en die Springbokke verteenwoordig het. Hy is op 'n plaas naby Rustenburg gebore en het by Hoërskool Parys in Parys (Oranje-Vrystaat) skoolgegaan. Du Preez het meestal in die flank- of slotposisies gespeel.
Du Preez het sy toetsbuiging vir die Springbokke op 7 Januarie 1961 in die flankposisie teen Engeland op Twickenham gemaak. Hy speel sy laaste toets op 7 Augustus 1971 op die ouderdom van 35 as 'n slot teen Australië op die Sydney-krieketveld.
Du Preez was 'n uitstekende veelsydige rugbyspeler, en soos die Australiese slot John Eales was hy daardie seldsame verskynsel: 'n slot wat pale toe kon skop en selfs skepskop. Alhoewel hy nie besonder lank was nie, was hy 'n toring van krag in die lynstaan. Boonop het hy fantastiese spoed en fyn hardloopvaardighede met bal in die hand gehad, soos hy gewys het in die drie wat hy in 1968 teen die Britse Leeus gedruk het.
Provinsiale loopbaan
Hy het sy provinsiale rugby vir die destydse Noord-Transvaal as flank en slot gespeel.
Internasionale loopbaan
Sy internasionale rugbyloopbaan het vanaf 1960 tot 1971 gestrek. Hy verteenwoordig Suid-Afrika in 38 toetse, 'n Suid-Afrikaanse rekord vir daardie tyd. Hy het een toetsdrie gedruk.
Jamestown
Jamestown kan na enige van die volgende verwys:
Tom Mix
Tom Mix (6 Januarie 1880 – 12 Oktober 1940) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great K & A Train Robbery (1926), Destry Rides Again (1932), en The Miracle Rider (1935).
Vakuumbuis
'n Vakuumbuis is 'n toestel wat gebruik word om die beweging van elektrone in 'n laëdrukarea te beheer. Die elektronbuis, ook genoem radiobuis, radiolamp of vakuumbuis, was die eerste ware elektroniese komponent.
Die eenvoudigste elektronbuis, die diode, bestaan ​​uit 'n vakuumgetrekte glasbuis waarin 'n filament geplaas word wat as 'n katode dien, omring deur 'n silindriese metaalplaat, die anode. Wanneer die filament verhit word en die anode positief gepolariseer word met voldoende spanning, sal 'n elektronstroom begin (Edison-effek) wanneer die huidige stroombaan tussen anode en katode gesluit word. As die anode negatief gemaak word ten opsigte van die katode, vloei daar geen stroom nie. Per definisie vloei 'n stroom van plus na minus, terwyl die negatief gelaaide elektrone van minus na plus sal vloei.
Ander elektronbuise het tussen die katode en die anode een of meer roosters, roostervormige elektrodes wat die vloei van elektrone beïnvloed. 'n Negatief gelaaide rooster stoot die elektrone af.
Soorte
Die aantal roosters bepaal die naam van die elektronbuis.
Behalwe die genoemde elektroniese kleppe is ook allerlei kombinasies in die mode, in werklikheid twee of meer elektrodestelsels in 'n enkele buis: dubbeldiode, dubbeltriode, triodepentode, triodeheptode, dubbelpentode. Hierdeur kan die aantal buise beperk word en is dit moontlik om 'n beter gelykheid tussen twee triodes / pentodes vir brugbane en dies meer te verkry.
'n Dubbeldiode (dikwels met gewone katode) kan vir tweefase-regstelling dien. 'n Toevoer-transformator met twee sekondêre wikkelings word dan benodig.
'n Triode heptode is baie geskik vir superheterodien ontvangers. Die triode word in 'n ossillator gebruik en die heptode dien as 'n mengbuis.
Behalwe die gewone radiobuise is daar ook nog die katodestraalbuis soos wat in (klassieke) TV-stelle, ossilloskope en rekenaarskerms gebruik is, en indikatorbuise soos wat vir vertoon van opnamevlak van 'n bandopnemer of die seinsterkte van die diensverskaffer golf in 'n radio. X-straalbuise, Geiger-toonbanke, klystrons, mikrogolfoonde, beeldversterkers, vidicons en nixie-buise is ook vorme van elektronbuise.
Werking van 'n versterkerbuis
In die vakuum van 'n versterkerbuis hulself die anode (+), uitgevoer as 'n plaat (en daarom in die verlede ook so genoem), en die katode (-), uitgevoer as gloeidraad of as buisie met daarin 'n filament en bedek met 'n stof, gewoonlik bariumoksied, om goeie emissie van elektrone te behaal. Tussen hierdie twee elektrodes word met behulp van 'n hoë spanning (enkele dekades tot honderde volts) 'n elektriese veld opgebou. Elektrone wat uit die verhitte katode vrygestel word, beweeg van die katode na die anode.
Tussen die katode en anode, vlak by die katode, is 'n roostervormige elektrode, die rooster, geplaas, met daarop 'n negatiewe spanning ten opsigte van die katode, waardeur die elektrone moeiliker, of in die geheel nie, die anode kan bereik. Afhangende van die grootte van die negatiewe spanning sal meer of minder elektrone na die anode gaan. Die stroom deur die pyp kan dus gereguleer word deur die negatiewe spanning op die rooster te verstel. Deur in die reeks met die anode 'n weerstand op te neem, kan oor die weerstand as gevolg van die wisselende anodestroom 'n spanningsverandering opgewek word wat aansienlik groter is as die verandering in die negatiewe spanning op die rooster. Dus word (spanning) wins behaal.
Soort aanduiding
Die buise het 'n nommer wat tipies bestaan ​​uit letters en syfers. Die Amerikaanse benaming begin met 'n nommer, die Europese met 'n letter. In laasgenoemde geval bestaan ​​die benaming uit twee tot vier letters, gevolg deur een tot drie syfers. Die nommers na die letters spesifiseer die uitvoering.
Dit lyk dalk vreemd dat die aanvanklike letter soms 'n spanning en soms 'n stroom aandui. Oor die algemeen sal buise met dieselfde aanvanklike letter in 'n toestel gebruik word. Die filamente word in parallel verbind as hulle vir 'n sekere spanning en in serie as hulle bedoel is vir 'n stroom. In laasgenoemde geval word gewoonlik 'n reeksweerstand benodig.
Byvoorbeeld: Die gewilde buis ECC83 het 'n filament vir 6.3 V, bevat twee triodes en het 'n nuwe voet. Die ECH21 het ook 'n filament vir 6.3 V, bevat 'n triode en 'n heptode en het 'n oktale voet.
In die professionele benaming van die buis word die syfers na die eerste letter geplaas. Byvoorbeeld ECC81 is die kommersiële weergawe, E81CC is die professionele een. Die eienskappe van beide tipes is gelyk, maar die implementering verskil, bv. vergulde kontakte.
Geskiedenis
Die elektronbuis is op 16 November 1904 deur die Brit John Ambrose Fleming gepatenteer. Die werking van die elektronbuis is gebaseer op die Edison-effek. Die gloeilamp van Edison het as 'n newe-effek gehad dat die filament verdamp, wat veroorsaak dat die glasomhulsel swart word. In 1883 ontdek Edison dat dit verhinder kan word deur 'n metaalplaat tussen die filament en die glas te plaas, en ook het hy ontdek dat daar 'n stroom vloei as hy die prentjie buite die gloeilamp verbind met die positiewe pool van die filament, 'n gevolg van die losstaande elektrone uit die filament. Fleming was een van die navorsers wat hierdie verskynsel bestudeer het, en op hierdie basis die eerste diode gebou en gepatenteer het. Die Amerikaner Lee De Forest het in 1906 'n derde elektrode by die diode gevoeg, wat die eerste triode 'n werklikheid maak.
Na die uitvind van die transistor in 1947, het die elektronbuis as versterker teen middel 1980 feitlik heeltemal verdwyn uit verbruikerapparate. Die transistor is baie kompak, hoef nie eers warm te word nie, verbruik minder energie en hou langer as die elektronbuis. Die prestasie van elektroniese kleppe verminder deur herhaalde verhitting en afkoeling en selfs deur diffusie van helium uit die lug deur die glas, sodat die gedrag van die elektrone vernietig word.
Elektronbuisversterkers word wel deur hul kenmerkende oorsturingsgedrag nog baie gebruik in die musiek as byvoorbeeld kitaarversterker en basversterker. In sogenaamde "tradisionele" hoëtrou-toerusting word dit steeds gebruik, gewoonlik prominent bo-op die behuising.
Antonio Fresco
Miguel Antonio Matos (gebore 1 September 1983) beter bekend onder die verhoognaam Antonio Fresco, sy is 'n platejoggie, platemaatskappy en radiopersoonlikheid. Hy is gebore in Silver Spring, Maryland, Verenigde State van Amerika en het in Baltimore grootgeword. Sy musiek sluit dansmusiek, dancehall, reggaeton, moombahton en popmusiek.
Rhoda Jordan
Rhoda Jordan (gebore 3 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Galaxy Hunter (2004), Rule of 3 (2008), Living Things (2014), en Girl Zero.
Mirre
Mirre is die hars van verskillende soorte Commiphora, soos C. momol, C. myrrha en C. abbyssina. Die ruwe hars word deur middel van stoomdistillasie bewerk. Die eindresultaat is 'n dik liggeel olie met 'n warm, kruidagtige, soeterige en rokerige geur. As dit brand bring mirre 'n sterk geur voort.
Michael Spears
Michael Spears (gebore 28 Desember 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dances with Wolves (1990), Yellow Rock (2011), en The Red Man's View.
Die Afrikaner
regs|duimnael|200px|[[Beaumont Schoeman was redakteur van Die Afrikaner van 1970 tot omstreeks 1984.]]
Die Afrikaner was ’n koerant wat as mondstuk van die Herstigte Nasionale Party (HNP) opgetree het.
Die eerste uitgawe het op 16 Januarie 1970 verskyn nadat die HNP op 25 Oktober 1969 van die Nasionale Party weggebreek het weens laasgenoemde se, volgens die HNP, afwyking van die beleid van apartheid. Die eerste hoofredakteur was dr. Willie Lubbe, wat as redakteur van Die Kerkbode bedank het om dié betrekking by die nuwe koerant te aanvaar. Sy voorganger, ds. Andries Treurnicht, by die NG Kerk se orgaan het op sy beurt in 1968 as redakteur bedank om die eerste redakteur van die Pretoriase middagblad Hoofstad te word. Die HNP het ’n groot nederlaag in die 1970-verkiesing gely, waarna Lubbe en nog senior lede op die party se kongres later in 1970 bedank het. Die Afrikaner het die leierskap se weergawe gegee van die gebeure wat daartoe aanleiding gegee het.
Die blad het voortgegaan onder redakteurskap van Beaumont Schoeman, 'n gewese assistent-redakteur by Hoofstad, waar hy onder Treurnicht gewerk het. Die Afrikaner het later ’n nuustydskrif met aantreklike buiteblaaie geword, maar later teruggekeer na ’n koerantformaat.
Dit is ’n tyd lank as ’n volgrootte-koerant uitgegee, maar verander later terug na die oorspronklike ponieformaat, wat die blad daarna behou het. Beaumont Schoeman het die koerant omstreeks 1984 verlaat. In 1995, met sy 25-jarige viering, was Hannes Ferguson die redakteur.
Ghwano
Minerale
Van die minerale wat in ghwano aangetref word is fosfaatminerale soos hidroksielapatiet, brushiet, taranakiet en variskiet en stikstofminerale soos teschemacheriet.
Ghwanovoëls
'n Klein aantal soorte van Suid-Afrika se inheemse seevoëls staan as ghwanovoëls bekend. Hulle kom in kolonies op eilande naby die kus voor waar hulle nes maak en broei.
Pletbaarheid
Pletbaarheid of smeebaarheid is 'n belangrike fisiese eienskap, veral van metale. Dit is die vermoë om onder kompressiewe druk vervorm te word in dun velle. Dit is die teenoorgestelde eienskap van rekbaarheid wat vervorming onder trekkrag inhou. Metale wat uiters pletbaar is hoef nie ook uiters rekbaar te wees nie. Koper is nogtans altwee.
Die pletbaarheid kan gemeet word deur te bepaal watter drukspanning die materiaal kan weerstaan sonder om te breek. Verskille in metale se pletbaarheid weerspieël verskille in hul kristalstruktuur. Van die smeebare metale is goud, silwer, koper, aluminium en indium. Gewoonlik is materiale wat hard is, soos antimoon en bismut, nie baie pletbaar nie.
Ghwano
Ghwano in al sy glorie
Ghwano kan net versamel in daardie dele waar dit feitlik nooit reën nie. Of waar die reënseisoen eers na die broeityd kom.
Namibië
Die meeste ghwano-eilande is natuurlike broeiplekke van seevoëls, maar in Namibië (Suidwes-Afrika) is 'n aantal jare gelede 'n interessante onderneming begin. Plek-plek aan die kus is deur private inisiatief platforms opgerig waarop die voëls in groot getalle kom sit en selfs nes maak. So kan ghwano versamel word.
Soorte voëls wat ghwano lewer
Daar is hoofsaaklik drie soorte seevoëls wat ghwano lewer. Die trekkormorant of trekduiker is die vernaamste verskaffer van ghwano. Die brilpikkewyn word deur die IUBN as 'n kwesbare spesie geklassifiseer omdat die bevolkingstal besig is om drasties te daal. Hul eiers word onder andere deur bruinroofmeeue uit die neste gesteel.
Gerald Mohr
Gerald Mohr (11 Junie 1914 – 9 November 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gilda (1946), The Lone Wolf in Mexico (1947), The Sniper (1952), en The Angry Red Planet (1959).
Besetting van Japan
Die besetting van Japan was 'n tydperk van sewe jaar waartydens Japan deur die Geallieerdes onder leiding van die Verenigde State van Amerika beset is. Japan gee op 14 Augustus 1945 tydens die Tweede Wêreldoorlog oor en die besetting begin 14 dae later op 28 Augustus 1945. Die besetting het tot 28 April 1952 geduur. Dit is tot hede die enigste voorval in die geskiedenis wat Japan deur 'n buitelandse troepemag beset is.
Grondbesoedeling
duimnael|regs|300px|Grondbesoedeling veroorsaak deur die ondergrondse berging van tenks wat teer bevat.
Grondbesoedeling kom voor as die grondoppervlak of grondwater besoedel word deur stowwe wat nie in hulle natuurlike vorm daar voorkom nie. Grondbesoedeling lei tot die afbreek of totale vernietiging van die ekosisteem wat lewe op aarde onderhou.
2017 Belgiese Grand Prix
Die 2017 Formule Een Belgiese Grand Prix is op 27 Augustus 2017 op die Circuit de Spa-Francorchamps, in België, gehou. Dit was die twaalfde wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Grondbesoedeling
Die besoedeling van grond skep geweldige probleme wat drinkwater betref omdat feitlik alle besoedelingstowwe vroeër of later in reën of smeltwater na die grondwater gevoer word. Grondwater is die belangrikste bron van drinkwater. Besoedeling kan veroorsaak dat grond onvrugbaar word indien die organismes wat vir humusvorming en stikstofbinding verantwoordelik is, aangetas word. Die belangrikste besoedelingstowwe is aardolieprodukte, plastiek, bestrydingsmiddels. swaar metale en moeilik verwerkbare stowwe in chemiese afval.
Nie alle stowwe wat in die grond verwerk word, veroorsaak besoedeling nie. Klein hoeveelhede organiese afval is selfs noodsaaklik vir humusvorming, wat die vrugbaarheid van grond in stand hou. In die laaste dekades het die hoeveelheid afval egter so toegeneem en het die samestelling daarvan so ingrypend verander met die toevoeging van plastiek en giftige stowwe dat die afval nie meer in vrugbare humus omgesit kan word nie. Die afvalstowwe wat nie verwerk word nie, vergiftig die grondorganismes.
2017 Belgiese Grand Prix
Kwalifisering
Ná kwalifisering het die McLaren-bestuurder, Stoffel Vandoorne, 'n straf van 65 wegspringplekke ontvang omdat hy sy ratkas en verskeie dele van sy enjin moes vervang. Sauber-bestuurders, Marcus Ericsson en Pascal Wehrlein, het elke 'n straf van vyf plekke gekry omdat hulle hul ratkaste moes vervang. Williams-bestuurder Felipe Massa het vyf beginplekke terug geskuif omdat hy die dubbele geel vlae in die derde vrye oefening geïgnoreer het. Toro Rosso bestuurder Daniil Kvyat het 'n straf van twintig plekke ontvang nadat hy verskeie dele van sy enjin moes verander.
Grondbesoedeling
Die gevolg is dat die hoeveelheid hoër plante wat in die grond groei, sterk kan afneem. Dit kan die opbrengste vir die landbou verminder en ernstige skade aan natuur- en ontspanningsgebiede aanrig. Wanneer die boonste lae van die grond besoedel is, word die meeste skadelike stowwe deur reën- of smeltwater na die grondwater afgevoer. Baie sandgrondsoorte is so deurlaatbaar (poreus) dat die skadelike stowwe na die grondwater afgevoer word voor dit die organismes kan aantas. Dit is in werklikheid skadeliker as wat dit klink, omdat grondwater die belangrikste grondstof vir die bereiding van drinkwater is.
Daarom is dit gevaarlik om, soos dikwels die geval is, verlate sandslote as stortterreine te gebruik. Grondwater dreineer in baie gevalle na die oppervlakwater van plasse, slote en riviere. Grondbesoedeling kan dus via oppervlakwater besoedeling van grondwater veroorsaak. Huishoudelike afval, motorafval, landbou-afval en nywerheidsafval is die belangrikste bronne van grandbesoedeling. Miljoene tonne huishoudelike afval word jaarliks op vullishope in die wêreld se stede gestort.
Landbou-afval bestaan uit bemestingsoorskotte en bestrydingsmiddels van die bio-nywerheid. Kunsmis word ook dikwels oordadig gebruik en hou ŉ bedreiging in vir natuurgebiede waarvan die waarde bepaal word deur hul voedselarme grond. Nywerheidsafval is grotendeels moeilik verwerkbaar. Behalwe die groot aantal motorwrakke is motors ook vir besoedeling verantwoordelik deur lood, olie en petrol. Die stowwe wat die gehalte van grond en bodemwater in groot mate aantas, is aardolieprodukte, plastiek, bestrydingsmiddels, swaar metale en chemiese afval.
Aardolieprodukte
Motors gee miljoene tonne onverbrande petrol in die atmosfeer af. In Europa kom daar vir elke kilometer pad jaarliks meer as 'n halwe ton olieprodukte met die grond in aanraking. ŉ Geweldige hoeveelheid olie wat in motorhawens of deur eienaars afgetap word, beland uiteindelik in die grond. Die oliedeeltjies kleef aan die grond of sand vas, maar mettertyd word die olie in die grondwater uitgespoel. Dit kan ernstige gevolge hê indien daar drinkwateropslagplekke in die omgewing is omdat 1 liter olie 1000 liter water ondrinkbaar kan maak.
Olie in die grond kan die diere- en plantlewe ernstig benadeel. Die hoeveelheid skimmel, bakterieë en alge neem drasties af in besoedelde omstandighede. Sekere bakterieë kan vrye stikstof uit die atmosfeer opneem en dit bind. Besoedeling bevorder die vorming van ammoniak, sodat die bietjie stikstof wat nog opgegaar word, uit die grond verdwyn en die vrugbaarheid verder afneem. Ander natuurlike kringlope, soos die koolstofkringloop, word ook ontwrig.
Plastiek
Plastiek veroorsaak ernstige probleme by die herwinning of verwerking van vullis. Op vullishope belemmer plastiek die toevoer van lug en water, wat die verwerking van afval vertraag. Plastiek veroorsaak ook dat die omskakeling van stortterreine na ontspanningsterreine vertraag word. Die meeste soorte plastiek verteer of ontbind glad nie. In die afvalherwinningsbedryf veroorsaak plastiek en ander sintetiese stowwe toenemende probleme. Teen die einde van die sewentigerjare het plastiek ongeveer 10 % van alle huishoudelike afval uitgemaak. Die aanwesigheid van plastiek maak dit haas onmoontlik om huishoudelike afval vir kompos te gebruik. Ander besware teen plastiekmateriale is dat dit die omgewing ontsier en dat die verbranding daarvan in vullisverwerkingsfabrieke lugbesoedeling veroorsaak.
Swaar metale
Die belangrikste swaar metale wat grondbesoedeling veroorsaak, is lood, sink en kadmium, kwik, koper en chroom. Selfs net klein hoeveelhede van hierdie metaIe is giftig vir lewende organismes. Hulle kan nie afgebreek of in onskadelike stowwe omgesit word nie. Indien hulle dan eenmaal besoedeling veroorsaak het, kan die omgewing nie herstel word nie. Fabrieke waar metaal verwerk en waar verf vervaardig word, voertuigverkeer en die landbou is die grootste besoedelaars.
Motorverkeer veroorsaak dat lood in die grond kom en die landbou bring weer koper en kwik in die grond. Die metaaldeeltjies wat op die grond beland, kom in 'n later stadium in die grondwater of in oppervlakwater te lande. Hier heg die metaaldeeltjies hulle aan kleideeltjies in die water en word deur rivierwater verder gevoer. Die metaaldeeltjies word afgeset op plekke waar die rivier stadiger vloei of waar die rivier in die see uitmond.
Na dekades kan 'n laag slik op so 'n plek gevorm word, wat die visse sal laat vrek en die water ondrinkbaar sal maak. Die swaar metale kom dan via allerhande organismes in die slik in visse, robbe en in die mens te lande. 'n Groot deel van die lood wat in die grond voorkom, is van voertuigverkeer afkomstig. Dit is daarom onverstandig om paaie langs damme of wateropgaarplekke te bou; besoedeling deur petroleumprodukte moet ook in aanmerking geneem word. Die gifgehalte van kwik is onder meer afhanklik van die vorm waarin dit in die grond beland het. Van die bekende vorme is die organiese kwikverbindings soos metielkwik, wat gebruik word om saaisaad te ontsmet.
Die stof verhinder dat ensieme die senuweestelsel bereik wat verlamming of selfs die dood kan veroorsaak. In die sestigerjare het die stof die dood van duisende voëls veroorsaak en sedertdien is die gebruik van kwikhoudende saadontsmettingsmiddels in verskeie lande verbied. Ofskoon minder giftig, is koper net so gevaarlik soos kwik. 'n Groot hoeveelheid koper beland in die grond deur die mis van vee, wat koper deur hut kos inkry. Die feit dat koper by veevoer gevoeg word, beteken nie dat dit onskadelik vir diere is nie. Die uitwerking van koper hang af van die dosis. Klein
hoeveelde is noodsaaklik vir die ontwikkeling van 'n jong dier, maar groot dosisse kan gevaarlik wees. Verskillende diere reageer ook heeltemal anders op die in name van koper. Skape, laer diere en plante is byvoorbeeld uiters gevoelig vir koper. Die koper wat deur misstowwe in die grond beland, kan so toeneem dat dit die plantegroei beskadig.
Bestrydingsmiddels
'n Groot deel van die bestrydingsmiddels teen onkruid en landbouplae beland uiteindelik op plekke waarvoor dit nie bestem is nie. Die deel wat in die grond beland, kan 'n ernstige uitwerking op plante en diere hê. Organismes so os myte en wurms word uitgedun, waardeur die vorming van humus belemmer word.
Dit het 'n ernstige invloed op die gehalte van die grond. Bespuiting met gifstowwe om insekte uit te roei, verminder die vrugbaarheid van die grond, wat dan byvoorbeeld ‘n invloed op oeste het. Die stikstofbinding in die grond neem al, die wurms woel die grond minder om en die gif hoop op in die weefsels van laer diere, wat die prooi van hoër diere is.
Chemiese afval
Sedert mense meer bewus geword het van die behoud van die omgewing, het die chemiese nywerhede groot probleme met die storting van hul afval omdat die nie op dieselfde manier as huishoudelike afval verwerk kan word nie. Waar dit nie heimlik uitgelaat word nie, word chemiese afval in die see of in afgeleë myne gestort, of diep in die grond gepomp, wat geen oplossing vir die probleem is nie. Met diepteafvoer word vloeibare afvalstowwe onder druk na ŉ diepte van 250 m gepomp.
Die metode kan egter net gebruik word as die afvalopgaarplek afgesluit is deur ŉ ondeurdringbare gesteentelaag, wat sal voorkom dat die afval in die grondwater beland. Daar is egter bykans geen gesteentelaag wat ondeurdringbaar is nie. Buitendien dek die lae nie groot oppervlaktes nie, sodat die afval tog mettertyd met ŉ ompad met die grondwater in aanraking sal kom.
Jack Albertson
Jack Albertson (16 Junie 1907 – 25 November 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Subject Was Roses (1968), Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971), The Poseidon Adventure (1972), en The Fox and the Hound (1981).
Randy Spears
Randy Spears (gebore 18 Junie 1961) is 'n Amerikaanse akteur.
Baardolie
Baardolie is 'n olie wat op die baard en gesig van 'n man gesit word om die baard meer soepel en sag te maak. Baardolies kom met verskillende parfuum soos appel, laventel, vanielje, muskus en dies meer. Baardolie word oor die algemeen gemaak uit 'n mengsel van koudgeperste olies en word in bottels wat ultraviolet-bestand is verkoop.
Dan Franck
Dan Franck (gebore 17 Oktober 1952) is 'n Franse skrywer, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Les hommes de l'ombre (2012) en La vie devant elles (2015).
Gary Albright
Gary Albright (18 Mei 1963 – 7 Januarie 2000) was 'n professionele rofstoeier en later 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Stampede Wrestling (1957) en WXW Rage TV (1996).
Land Rover Defender
Die Land Rover Defender (voorheen bekend as die Land Rover Ninety en die Land Rover One Ten) is 'n Britse vierwieldryf veldvoertuig wat ontwikkel is uit die oorspronklike Land Roverreeks van 1948. Land Rover het in Oktober 2013 aangekondig dat produksie ten einde sou loop teen Desember 2015, ná die deurlopende vervaardiging van 67 jaar.
Arbeidersparty
'n Arbeidersparty is 'n politieke party wat maatskaplike toestande wil verbeter, veral vir die werkersklas. Hulle het meestal 'n sosialistiese agenda.
Make Ya Move
Make Ya Move is 'n liedjie van die Amerikaanse DJ Antonio Fresco. Dit is vrygestel op 2 Februarie 2020 en bevat koor deur die Amerikaanse sanger en platemaatskappy Devin O'bannon.
Arbeidersparty
Die term word wêreldwyd vir verskillende politieke partye gebruik, insluitend:
Make Ya Move
Agtergrond
Fresco verklaar dat hy en liedjieskrywer, O'Bannon, oorspronklik die liedjie vir 'n ander kunstenaar geskryf het. Na 18 maande het Fresco egter die liedjie self vrygestel. Hy verduidelik dat die liedjie handel oor iemand wat nie romanties by iemand anders wil betrokke wees nie, 'maar dan is dit die aantrekkingskrag van 'n ander' wat hulle dwing om te heroorweeg. '
Samestelling
Make Ya Move is 'n dansliedjie met elemente van moombahton en dancehall. Die instrumentasie bestaan ​​uit slagwerk gebaseer op die Karibiese Eilande en stukke van O'Bannon se stem.
Kunswerk
Die kunswerk vir 'Make Ya Move' is op 28 Desember 2019 op Fresco se amptelike Twitter-bladsy vrygestel.
Graham Chapman
Graham Chapman (8 Januarie 1941 – 4 Oktober 1989) was 'n Engelse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Monty Python and the Holy Grail (1975), Life of Brian (1979), en The Meaning of Life (1983), en in die televisiereeks Monty Python's Flying Circus (1969).
José Mojica
José Mojica (14 September 1896 – 20 September 1974) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente One Mad Kiss (1930), El precio de un beso (1930), El rey de los Gitanos (1933), en Un capitan de Cosacos (1934).
John Chapman (draaiboekskrywer)
John Chapman (27 Mei 1927 – 3 September 2001) was 'n Engelse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Satan in High Heels (1962) en Not Now Darling (1973), en in die televisiereeks 'Allo 'Allo! (1982).
Sharon Jordan
Sharon Jordan (gebore 11 Maart 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Suite Life of Zack and Cody (2005) en I Didn't Know I Was Pregnant (2008).
Hardie Albright
Hardie Albright (16 Desember 1903 – 7 Desember 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente So Big! (1932), Ladies Love Danger (1935), The Mad Doctor of Market Street (1942), en The Jade Mask (1945).
Minderheidskabinet
'n Minderheidskabinet of minderheidsregering is 'n kabinet wat deur een of meer politieke partye gevorm word, maar gesamentlik nie 'n meerderheid van ten minste die helfte plus een van die totale aantal setels in die parlement het nie.
Nederland
In Nederlandse politiek is 'n koalisieregering is kabinet wat nie deur die helfte plus een setels (76) in die Tweede Kamer van die Nederlandse parlement gesteun word nie.
In die Nederlandse stelsel van eweredige verteenwoordiging is dit amper onmoontlik vir een party om 'n absolute meerderheid van 76+ setels te behaal en is dit altyd nodig om koalisies te vorm. Dit is nogtans nie altyd moontlik om 'n kabinet (regeringspan) te vorm wat op 'n meerderheid berus nie. Dit kan soms deur om nuwe verkiesings te hou opgelos word, maar indien die kieser dikwels genooi word om te stem, word die opkoms dikwels laer. 'n Ander oplossing is om 'n minderheidskabinet te vorm wat nie 'n meerderheid het nie, maar wat deur een of meer partye wat nie aan die koalisie deelneem nie geduld word. In Nederlands word dit gedoogsteun genoem. Minderheidskabinette bestaan gewoonlik nie lank nie en soms is hulle rol beperk en berei hulle net nuwe verkiesings voor.
Liaoning (vliegdekskip)
Die Liaoning (Chinees: 中国人民解放军海军辽宁舰), is 'n vliegdekskip van die Chinese Vloot. Die skip is na die provinsie Liaoning vernoem, waar sy bouwerk voltooi is. Dit dra die Chinese aanduiding Tipe 001. Die skip is in 2012 in diens gestel, maar toe nog sonder vliegtuie. In 2013 word die gewenste vliegtuigtipe, die Shenyang J-15, asook 'n aantal helikopters, op die vliegdekskip ontplooi.
Sowjetherkoms
Die skip is oorspronklik vir die Sowjetvloot gebou as die Riga en die romp is op 4 Desember 1988 te water gelaat. In 1990 word die skip herdoop as die Varyag. In 1991 besluit die Russiese ministerie van Verdediging om konstruksie aan die skip dadelik te staak. Die skip was op daardie stadium 68% voltooi; onder andere het die elektronika en die aandrywing nog ontbreek. Na die ontbinding van die Sowjetunie en die daaropvolgende boedelskeiding word die skip se voltooiing toegewys aan die nuutgestigde Oekraïense Vloot.
Verkoop en op sleeptou na China
Die Oekraïne probeer onsuksesvol om die skip in die jare negentig te verkoop; ten slotte word die romp in 1998 vir 20 miljoen dollar aan 'n Chinese maatskappy verkoop wat beweer dat hulle dit in 'n drywende hotel en kasino in Macau wil omskep. 'n Militêre bestemming word verbied. Die skip moes uit die Swartsee na China gesleep word, waarby 'n moeisame deurvaart van die Bosporus by Istanboel noodsaaklik was.
Turkye wou aanvanklik nie hul toestemming gee vir 'n deurvaart deur die Bosporus nie, maar nadat 'n bedrag van 1 miljoen dollar oorhandig is, is die nodige toestemming in 2001 verkry. Omdat die owerhede wat die Suezkanaal beheer ook nie toestemming vir die deurvaart van gesleepte skepe gee nie, word die skip om Afrika gesleep. In 2002 arriveer dit in Macau. Die eienaar het egter geen kasinovergunning gehad nie en die skip mag nie in Macau bly lê nie. Die skip word opsluit weggesleep en vasgemeer in 'n droogdok in Dalian. Die sleepkoste het na raming 7 miljoen dollar beloop.
Teen 2018 is die skip terug na die werf vir 'n gedeeltelike modernisering. Die brug en lugverkeersleiding word opgeknap en sal meer lyk na dié van die eerste Chineesgeboude vliegdekskip, Tipe 001A. In sy geheel word die brugtoring kleiner gemaak, waardeur daar meer ruimte vir vliegtuie op die dek sal wees.
Kommissie en aktiewe diens
Die skip het op 25 September 2012 kommissie ontvang en is tans in aktiewe diens van die Chinese Vloot.
Morgan Spector
Morgan Spector is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chuck (2016) en Permission (2017), en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010) en Homeland (2011).
Iseomeer
Die Iseomeer (Italiaans: Lago d’Iseo of Lago di Sebino) is die vierde grootste van die Noord-Italiaanse mere, geleë in die Lombardiese provinsies Brescia en Bergamo.
Thomas Andrews (skeepsbouer)
Thomas Andrews, Jr. (* 7 Februarie 1873; † 15 April 1912) was 'n Noord-Ierse sakeman en skeepsbouer; besturende direkteur en hoof van die tekenkantoor van die skeepsbouwerf Harland and Wolff in Belfast, Ierland.
Iseomeer
Geografie
Die meer, wat met sy diep bekken gedurende die Ystydperk deur die gletsers van die Val Camonica gevorm is en tans deur die Oglio- en Borlezza-riviere gevoed word, is sowat op 'n hoogte van 181 m bo seevlak sowat 20 km noordwes van Brescia en suid van die Val Camonica aan die voet van die Bergamaskiese Alpe en die Ademello-Presanella-Alpe geleë. Die Edolo-bergpas verbind die nedersettings aan die meer met die skigebiede van Trentino.
Thomas Andrews (skeepsbouer)
Andrews was die skeepsargitek wat die stoomskip RMS Titanic ontwerp het. Hy was aan boord van dié skip toe dit op sy nooiensvaart op 14 April 1912 'n ysberg getref en gesink het. Andrews was een van 1 507 passasiers en bemanningslede wat in die ramp gesterf het.
Iseomeer
Geografie
Die Iseomeer het 'n oppervlakte van 65,3 km2, met 'n lengte van 25 km en 'n maksimumdiepte van 251 m. Drie eilande is in die meer geleë - Isola di Loreto, Isola di San Paolo (in privaat besit van die wapenvervaardigerdinastie Beretta) en Monte Isola (die "Eilandberg"). Die laasgenoemde is die grootste eiland in 'n Suid-Europese meer. Ondanks die steil rotswande langs sy oewers is daar 'n pad wat oor die hele lengte van die oewer aangelê (en op plekke in die rots gesny) is.