cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Strukturalisme
Sosiologie
Iemand soos Bourdieu sal dan 'n teorie in Choses dites (1987) onder die naam "konstruktiewe strukturalisme" uitwerk. In hierdie is hy egter ook teen strukturalisme en konstruktiwisme. Hy sal argumenteer dat daar inderdaad sulke sosiale strukture as strukturele aansprake is, maar dat dit deur die mens self geskep is. Maar sodra hulle geskep is, verloor die mens beheer oor hulle. Byvoorbeeld, Bourdieu sal daarop wys dat daar sekere vaste patrone is in die gedrag en klere van 'n bepaalde groep in die samelewing (bv. Professore). Alhoewel hulle dit self self bepaal, verloor hulle uiteindelik beheer en moet hulle voldoen aan wat die standaarde aan hulle gestel word.
Strukturele marxisme
Volgens Althusser word hierdie tweede element gerealiseer deur die ideologiese staatsapparate. Dit moet sekere strukture insluit wat in die samelewing teenwoordig is en in die funksie van die regerende klas daarvoor verseker dat die ideologie op alle lae van die samelewing opgelê word. Die klasstryd bestaan dus ook in die beheer van hierdie ideologiese staatsapparate, iets wat nie onmiddellik deur 'n staatsgreep gerealiseer kan word nie en dus die besit van die gewone (onderdrukkende) staatsapparaat bly.
Althusser het ook opgemerk dat die gewone onderdrukkende staatsapparaat oor tyd dieselfde bly, terwyl die ideologiese staatsapparaat wel van 'n invloedswaarde kan verskuif. Op hierdie manier was die kerk oorheersend, maar vandag, volgens Althusser, is die opvoedkundige-ideologiese staatsapparaat oorheersend. Hy het dus nie verklaar dat die politieke staatsapparaat die oorheersende staatsapparaat is nie. Althusser het daarop gewys dat ander vorme van regering moontlik is, ondanks die kapitalisme. Die skole daarteenoor is oral dominant aangesien kinders dikwels verplig word om skool toe te gaan en is dus verplig is om tegnieke aan te leer, of selfs suiwer ideologie in die vorm van etiek, burgerlike sin of filosofie.
Geskiedenis
'n Afsonderlike figuur in strukturalisme is Michel Foucault, wat daartoe bydra dat strukturele idees ook in die geskiedenis voorkom. Die doel van Foucault is hoofsaaklik om te dink oor die verborge verbande tussen sosiale instellings, idees, gebruike en magsverhoudinge. Op hierdie manier probeer hy die verskillende vorme van kennis ontrafel en dit na die oppervlak bring. Foucault argumenteer immers dat onderbewuste epistèmes aan die werk is, wat die denke van 'n tydvak bepaal. Hierdie idee is baie soortgelyk aan die konsep van Thomas Kuhn se paradigma, maar gaan verder as die wetenskap alleen. Volgens Foucault word die totale denke van 'n sekere tydperk bepaal deur 'n onderliggende stelsel.
Foucault gebruik 'n metode wat hy vind in die werk van Friedrich Nietzsche, veral die genealogie metode wat deur Nietzsche in Jenseits von Gut und Böse (1886) en Zur Genealogie der Moral (1887) gebruik is. Nietzsche beskryf in hierdie werke die geskiedenis van fundamentele begrippe soos rede en moraliteit en argumenteer hier dat hierdie fundamentele waardes lyk asof dit gefundeer is op vroeë toevallige gebeurtenisse. Die moraliteit is byvoorbeeld die gevolg van die vroeëre verhouding tussen die sterkes en die swakkes in die samelewing, waarna die swakkes die verhoudings deur manipulasie verander het en hul eie eienskappe van swakheid en beskeidenheid 'n deug gemaak het. Foucault neem hierdie metode oor en pas dit toe op ander domeine van die geskiedenis.
In Folie et déraison (1961),byvoorbeeld sal hy 'n geskiedenis van waansin uitwerk. Foucault sal argumenteer dat die verskillende vorms van waansin 'n produk van stigmatisering deur die samelewing is. Met ander woorde, sekere eienskappe, gedrag en karaktereienskappe word gekenmerk as kranksinnig omdat dit nie inpas by die kultuur en norme van die samelewing nie. Geneeskunde volg hierdie stigmatisering noukeurig en sal daarna teorieë voorstel om hierdie stigmatisering te regverdig.
In Les Mots et les Choses (1966) is 'n geskiedenis van die geesteswetenskappe en meer spesifiek 'n ondersoek na die voorwaardes vir kennis. Die geesteswetenskappe is 'n duidelike produk van 'n bepaalde tyd. Voorheen was die mens nie 'n onderwerpp van wetenskaplike navorsing nie, en Foucault beweer ook dat die mens deur die koms van strukturalisme nie meer 'n voorwerp van wetenskaplike navorsing sal wees nie. Hy ondersoek hier hoe die geesteswetenskappe van die Renaissance tot die 19de eeu ontstaan het. In hierdie werk het hy hoofsaaklik sy begrip van epistème gebruik, en elke tydsperiode getipeer deur 'n heeltemal individuele (onderliggende) denkraamwerk. Hy het geargumenteer dat die uiteindelike denkraamwerk, waarin die geesteswetenskappe ontstaan en waarin die mens beide navorsers en navorsingsonderwerpe is, 'n kortsluiting sou veroorsaak. Dit is hierin dat ons strukturalisme moet verstaan; die mens besef dat hy self nie die oorsprong van kennis en aksie is nie, maar bloot 'n produk daarvan is.
'n Verdere belangrike werk is Surveiller et Punir (1975), waarin Foucault die geskiedenis van die gevangenis beskryf. Hier neem hy die feit dat strawwe mettertyd grootliks verander het waar. Waar oorspronklik van lyfstraf gebruik gemaak word, sou die mens geleidelik in strawwe in lyn met die funksie van morele verbetering ontwikkel. Hy kom veral tot die gevolgtrekking dat die moderne samelewing gekenmerk word deur 'n skerp toename in dissiplinering, in alle sosiale areas. Die onderwys, die hospitaal en baie ander gebiede is almal volgens die gevangenismodel ingerig. In die skool en hospitaal word byvoorbeeld 'n duidelik omskrewe rooster en skedule gebruik. Almal het vaste ure en vaste vertrekke. Leerders en pasiënte word ook genommer, en hulle word deurlopend geëvalueer en onder toesig geplaas. Leerlinge word deur die jaar gereeld geassesseer, en dit geld ook vir pasiënte.
In sy latere werk sal hy hom egter met seksualiteit besig hou, maar Foucault sal hier van die tipiese strukturele elemente afsien, en die taalkunde van De Saussure sal nie meer so streng wees nie. So word hy dikwels beshou as 'n poststrukturalis.
Verdere toepassings
Daarbenewens word die term ook in argitektuur gebruik onder die term argitektoniese strukturalisme. Dit is veral duidelik in die vroeë werk van Herman Hertzberger. Trouens, die struktuur is ook in sielkunde toegepas, deur Edward B. Titchener, hoewel hierdie posisie nie baie suksesvol was nie.
Jean Piaget en Noam Chomsky kan ook met hierdie filosofie geassosieer word. By Piaget word dit hoofsaaklik weerspieël in sy werk Le Structuralisme (1968). Hy sal byvoorbeeld sê dat daar sekere herhalende strukture in die groeiproses van elke kind is, wat altyd terugkom. Dit sal Lucien Goldmann wees, wat probeer om hierdie werk van Piaget uit te brei en dit in 'n meer strukturele raamwerk in die vorm van genetiese strukturalisme te plaas.
Chomsky sal sy generatiewe taalkunde in Syntactic Structures (1957) ontwikkel en verklaar dat daar sekere vaste taalstrukture is wat in elke mens voorkom. Die kern hiervan kan op grond van sy hipotese geformuleer word dat daar 'n universele grammatika is: daar is 'n aangebore taal wat in elke mens voorkom en dat die ooreenkomste tussen menslike tale verduidelik moet word. Chomsky sal egter die klassieke strukturele linguistiek sterk teenstaan, soos die van De Saussure. René Thom en sy wiskundige katastrofeteorie kan ook onder die strukturele invloed geplaas word. Hierdie laasgenoemde outeurs het egter die kenmerk dat hulle nie meer so ver gaan in strukturalisme nie, en nie meer argumenteer dat sekere strukture die hele sosiale lewe oorheers nie. Hulle sal meer beskeie argumenteer dat daar op sekere gebiede strukture is wat 'n deurslaggewende rol speel.
Kritiek
Daar word kritiek uit verskillende hoeke op die stroming strukturalisme uitgespreek. Iemand soos Ernest Gellner het, byvoorbeeld daarop gewys dat die aantrekkingskrag van hierdie beweging lê in die feit dat dit sorg daarvoor, omdat die sosiale werklikheid deur die mens opgerig word, dit nie ooit volkome van die mens vervreem kan word nie. Werklikheid kan nie koud, onverskillig en heeltemal anders wees nie, want dit is 'n produk van strukture wat analoog is aan die menslike taal.
Dit is natuurlik nie 'n beslissende argument teen hierdie beweging nie. Gellner beweer egter ook dat strukturalisme verkeerd is in die idee om alle sosiale strukture te analiseer met analogie van simboliese stelsels. Sosiale gedrag word gelei deur 'n bepaalde gewoonte of morele reël en 'n immorele daad word ten volle deur alle lede van daardie kultuur verstaan, terwyl groot grammatikale foute tot misverstand kan lei. Met ander woorde, sosiale gedrag het nie so 'n rigiede grammatika soos 'n taal het nie. "[Sosiale gedrag] is dikwels tegnies: dit kies effektiewe middele, nie gekodeerde simbole nie. As dit so is, kan baie moderne strukturisme geïnspireer word deur die verkeerde model." Die grootste verskil is egter dat sosiale gedrag, in teenstelling met elke taal, 'n byproduk is van twee dinge, en nie een soos die taal nie. Die taal word slegs beheer deur die kulturele konvensies en die reëls wat in taal heers. Gedrag word egter ook aangedryf deur die oorsaaklike verbindings in die fisiese wêreld wat onafhanklik van daardie konvensies is. My gedrag kan bepaal word deur die weer, 'n siekte of 'n fisiese muur wat in my pad is.
Invloed
Strukturisme loop die gevaar om so vinnig te verdwyn as wat dit ontstaan het. Die oorspronklike projek om onderliggende bewuste strukture te soek wat die mens se lewe bepaal, het misluk. Nietemin speel strukturele denke 'n noodsaaklike rol in die verdere verloop van die filosofie en verskeie geesteswetenskappe. Ten slotte word verdere filosofie as "poststrukturalisme" getipeer, en dit kan dus gestel word dat strukturalisme noodsaaklik was vir verskeie ander belangrike denkers.
'n Verdere belangrike aspek van die invloed van strukturalisme is dat dit ook baie domeine buite die filosofie, soos antropologie, sosiologie en literatuurstudie, binnegedring het. Dit is ook belangrik dat strukturalisme op hierdie manier die blywende idee agtergelaat het dat die mens waarskynlik nie vry is in sy aksies in die samelewing nie. Dit is nie die mens self wat alles kies wat in 'n samelewing gebeur nie, maar daar is sekere strukture wat hierdie besluitnemingsprosedures vergesel. Maar hedendaagse skrywers gaan nie so ver nie en het die idee agtergelaat dat alle sosiale elemente produkte van sulke strukture is.
Walter Mathews (akteur)
Walter Mathews (10 Oktober 1926 – 28 April 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Naked Kiss (1964), Nighthawks (1981), en Mission Kill (1986), en in die televisiereeks That Girl (1966).
Sojasous
Sojasous in sy huidige vorm is ongeveer 2 200 jaar gelede geskep tydens die Westerse Han-dinastie van antieke China, en dit het deur Oos- en Suidoos-Asië versprei waar dit in kookkuns en as 'n spesery gebruik word.
Lewis Martin (akteur)
Lewis Martin (1 November 1895 – 21 Februarie 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Whip Hand (1951), The War of the Worlds (1953), en The Court Jester (1955), en in die televisiereeks Perry Mason (1957).
Sojasous
Gebruik en berging
Sojasous kan direk by kos gevoeg word, en word as 'n doop- of soutgeur in kookkuns gebruik. Dit word dikwels saam met rys, noedels en soesji of sashimi geëet, of kan ook met gemaalde wasabi gemeng word as 'n doopsous. Bottels sojasous as soutgeurmiddel van verskeie kosse is algemeen op restauranttafels in vele lande. Sojasous kan teen kamertemperatuur gestoor word.
Amphiute lepadiformis
Amphiute lepadiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphiute en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Borojevic.
Bob May (akteur)
Bob May (4 September 1939 – 18 Januarie 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Patsy (1964) en Hardly Working (1980), en in die televisiereekse Cheyenne (1955) en Lost in Space (1965).
Lissodendoryx vicina
Lissodendoryx vicina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Satyrium liltvedianum
Satyrium liltvedianum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Kogelberg voor.
Ewdik
Ewdik (Russies: Эвдык, Kalmikies: Өвдг) is 'n klein dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Tsjkalofski Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie nedersettings insluit, en lê naby die Sarpameer 51 kilometer oos van die rajon se setel, Kettsjeneri.
Die dorpie se naam kom van die Kalmikiese woord vir "knie".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Ewdik 263 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
May Clark
May Clark (9 Augustus 1889 – 31 Mei 1984) was 'n Engelse aktrise.
Cecilia Payne-Gaposchkin
Cecilia Payne-Gaposchkin (gebore Cecilia Helena Payne; – ) was 'n Brits-gebore Amerikaanse sterrekundige en astrofisikus wat in 1925 in haar doktorsgraad voorgestel het dat sterre hoofsaaklik uit waterstof en helium bestaan. Haar baanbrekende gevolgtrekking is aanvanklik verwerp omdat dit die wetenskaplike wysheid van die tyd weerspreek het, wat gemeen het dat daar geen beduidende elementêre verskille tussen die Son en Aarde was nie. Onafhanklike waarnemings het egter uiteindelik bewys dat sy korrek was. Haar werk oor die aard van veranderlike sterre, wat saam met haar man, Sergei Gaposchkin, uitgevoer is, was die grondslag vir moderne astrofisika.
Vroeë lewe
Cecilia Helena Payne was een van drie kinders gebore in Wendover in Buckinghamshire, Engeland, aan Emma Leonora Helena (née Pertz) en Edward John Payne, 'n Londense advokaat, historikus en musikant wat 'n Oxford -genoot was. Haar ma kom uit 'n Pruisiese familie en het twee vooraanstaande ooms gehad, historikus Georg Heinrich Pertz en die Sweedborgse skrywer James John Garth Wilkinson; haar suster Florence was 'n pianis. Cecilia Payne se pa is dood toe sy vier jaar oud was, wat haar ma in 'n posisie geplaas het om die gesin op haar eie groot te maak.
Cecilia Payne het in Wendover begin skoolgaan by 'n privaatskool wat deur Elizabeth Edwards bestuur was. Toe sy twaalf was, het haar ma na Londen verhuis ter wille van die opvoeding van Cecilia se broer Humfry, wat later 'n argeoloog geword het. Cecilia het St Mary's College, Paddington, bygewoon, waar sy nie veel wiskunde of wetenskap kon studeer nie, maar sy het in 1918 van skool verander en geskuif na St Paul's Girls' School. Daar is sy deur Gustav Holst, wat musiek by die skool gegee het, aangemoedig om 'n loopbaan in musiek te volg, maar sy het verkies om op wetenskap te fokus. Die volgende jaar het sy 'n beurs gewen wat al haar uitgawes by Newnham College, Cambridge Universiteit betaal het, waar sy aanvanklik plantkunde, fisika en chemie studeer het, maar sy het plantkunde na haar eerste jaar laat vaar.
Haar belangstelling in sterrekunde het begin nadat sy 'n lesing deur Arthur Eddington op sy 1919-ekspedisie na die eiland Príncipe in die Golf van Guinee aan die weskus van Afrika bygewoon het om die sterre naby 'n sonsverduistering waar te neem en te fotografeer as 'n toets van Albert Einstein se algemene relatiwiteitsteorie. Sy het oor die lesing gesê: “Die resultaat was ’n volledige transformasie van my siening van die wêreld [. . . ] My wêreld was so geskud dat ek iets soos 'n senuwee-ineenstorting ervaar het." Sy het haar studies voltooi, maar is weens haar geslag nie 'n graad toegeken nie; Cambridge het nie grade aan vroue toegestaan tot 1948 nie.
Payne het besef dat haar enigste loopbaanopsie in die VK was om 'n onderwyser te word, en daarom het sy toekennings gesoek wat haar in staat sou stel om na die Verenigde State te verhuis. Nadat sy voorgestel is aan Harlow Shapley, die Direkteur van die Harvard College Observatory, waar hy pas 'n gegradueerde program in sterrekunde gevestig het, het sy Engeland in 1923 verlaat. Dit is moontlik gemaak deur 'n beursprogram wat vroue aangemoedig het om by die sterrewag te studeer. Adelaide Ames het in 1922 die eerste beurs student geword; die tweede student was Payne. Sy is deur Lawrence H. Aller beskryf as een van die “bekwaamste go-getters” in Shapley se groep.
Doktorale proefskrif
Shapley het Payne oorreed om 'n doktorale proefskrif te skryf, en so het sy in 1925 die eerste persoon geword wat 'n PhD in sterrekunde van Radcliffe College van Harvard-universiteit behaal het. Haar tesistitel was Stellar Atmospheres; 'n Bydrae tot die observasiestudie van hoë temperatuur in die omkerende lae van sterre.
Alsophila (mot)
Alsophila is 'n genus van die motfamilie Geometridae, subfamilie Alsophilinae. Die genus is eers beskryf deur Jacob Hübner in 1825. Die genus is kenmerkend as gevolg van duidelike geslagsdimorfie wat lei tot sterk verminderde vlerke by wyfies, soveel so dat hulle nie kan vlieg nie. Die motte vlieg in die laat herfs of vroeë lente.
Cecilia Payne-Gaposchkin
Doktorale proefskrif
Payne kon die spektrale klasse van sterre akkuraat met hul werklike temperature in verband bring deur die ionisasieteorie wat deur die Indiese fisikus Meghnad Saha ontwikkel is, toe te pas. Sy het gewys dat die groot variasie in sterabsorpsielyne te wyte was aan verskillende hoeveelhede ionisasie by verskillende temperature, nie aan verskillende hoeveelhede elemente nie. Sy het gevind dat silikon, koolstof en ander algemene metale wat in die Son se spektrum gesien word in ongeveer dieselfde relatiewe hoeveelhede as wat op Aarde teenwoordig was, in ooreenstemming met die aanvaarde oortuiging van die tyd, wat gemeen het dat die sterre ongeveer dieselfde elementêre samestelling het as die aarde. Sy het egter gevind dat helium en veral waterstof baie meer volop was (vir waterstof, met 'n faktor van ongeveer een miljoen). Haar tesis het tot die gevolgtrekking gekom dat waterstof die oorweldigende bestanddeel van sterre is (sien Metallicity ), wat dit die volopste element in die Heelal maak.
Toe Payne se proefskrif hersien is, het sterrekundige Henry Norris Russell, wat by die teorieë van die Amerikaanse fisikus Henry Rowland gestaan het, haar egter daarvan weerhou om tot die gevolgtrekking te kom dat die samestelling van die Son hoofsaaklik waterstof was omdat dit die huidige wetenskaplike konsensus sou weerspreek het dat die elementêre samestelling van die Son en die Aarde soortgelyk was. In 1914 het hy in 'n akademiese artikel geskryf:"Die ooreenstemming van die son- en aardlyste is van so 'n aard dat dit Rowland se mening baie sterk bevestig dat, indien die aardkors tot die temperatuur van die Son se atmosfeer verhef word, dit 'n baie soortgelyke absorpsiespektrum sou gee. Die spektra van die Son en ander sterre was soortgelyk, so dit het gelyk asof die relatiewe oorvloed van elemente in die heelal soortgelyk aan dié in die aardkors was."Payne het gevolglik haar resultate as “onwaar” beskryf. 'n Paar jaar later het die sterrekundige Otto Struve haar werk beskryf as "die mees briljante PhD-proefskrif wat ooit in sterrekunde geskryf is". Russell het ook besef sy was korrek toe hy dieselfde resultate op verskillende maniere verkry het. In 1929 het hy sy bevindinge gepubliseer in 'n artikel wat kortliks erkenning gegee het aan Payne se vroeëre werk en die ontdekking, insluitend die vermelding dat "[die] belangrikste vorige bepaling van die oorvloed van die elemente deur astrofisiese middele is dat deur Miss Payne [... ]"; nietemin word hy dikwels gekrediteer vir die gevolgtrekkings waartoe sy gekom het.
Beroep
Na haar doktorsgraad het Payne sterre met hoë helderheid bestudeer om die struktuur van die Melkweg te verstaan. Later het sy alle sterre helderder as die tiende magnitude ondersoek. Sy het toe veranderlike sterre bestudeer en meer as 1 250 000 waarnemings met haar assistente gemaak. Hierdie werk is later uitgebrei na die Magellaanse Wolke, wat 'n verdere 2 000 000 waarnemings van veranderlike sterre bygevoeg het. Hierdie data is gebruik om die paaie van sterre-evolusie te bepaal. Sy het haar gevolgtrekkings gepubliseer in haar tweede boek, The Stars of High Luminosity (1930). Haar waarnemings en ontleding van veranderlike sterre, wat saam met haar man, Sergei Gaposchkin, uitgevoer is, het die basis gelê vir alle daaropvolgende werk aan sulke voorwerpe.
Payne-Gaposchkin het haar hele lewe lank wetenskaplik aktief gebly en haar hele akademiese loopbaan aan Harvard deurgebring. Toe sy begin het, was vroue verbied om professore aan Harvard te word. Sy het dus jare lank minder gesogte, karig betaalde navorsingswerk gedoen. Nietemin het haar werk verskeie gepubliseerde boeke tot gevolg gehad, waaronder The Stars of High Luminosity (1930), Variable Stars (1938) en Variable Stars and Galactic Structure (1954). Shapley het pogings aangewend om haar posisie te verbeter, en in 1938 het sy die titel "Sterrekundige" gekry. Op Payne se versoek is haar titel later verander na Phillips Astronomer, 'n toegdeelde pos wat haar 'n "beampte van die universiteit" sou maak; om goedkeuring vir haar titel te kry, het Shapley die universiteit verseker dat die aanstelling van Payne-Gaposchkin in hierdie pos haar nie gelykstaande aan 'n professor sou maak nie, maar het privaat aangedring dat die pos later in 'n eksplisiete professoraat omskep word as die "Phillips Professor in Sterrekunde". Sy is in 1943 verkies as 'n genoot van die Amerikaanse Akademie vir Kuns en Wetenskappe. Haar kursusse is eers in 1945 in die Harvard-universiteit se katalogus aangeteken.
Toe Donald Menzel in 1954 die Direkteur van die Harvard College Observatory geword het, het hy gepoog om haar aanstelling te verbeter, en in 1956 het sy die eerste vrou geword wat van binne die fakulteit by Harvard se Fakulteit Lettere en Wetenskappe tot volle professor bevorder is. Sy is in 1958 as die Phillips-professor in sterrekunde aangestel. Later, met haar aanstelling as die voorsitter van die departement van sterrekunde, het sy ook die eerste vrou geword wat aan die hoof van 'n departement by Harvard was. [14]
Haar studente het Helen Sawyer Hogg, Joseph Ashbrook, Frank Drake, Harlan Smith en Paul W. Hodge ingesluit, wat almal belangrike bydraes tot sterrekunde gemaak het. Sy het ook toesig gehou oor Frank Kameny, wat later 'n prominente voorstander van gay regte geword het.
Payne-Gaposchkin het in 1966 uitgetree uit aktiewe onderrig en is daarna as Emerita-professor van Harvard aangestel. Sy het haar navorsing voortgesit as 'n personeellid by die Smithsonian Astrophysical Observatory, asook die redigering van die joernale en boeke wat deur Harvard Observatory gepubliseer is vir twintig jaar. Sy het die lesings van Walter Baade as Evolution of Stars and Galaxies (1963) geredigeer en gepubliseer.
Nalatenskap
Die pad wat sy in die grootliks manlik-gedomineerde wetenskaplike gemeenskap gebaan het, was 'n inspirasie vir talle. Sy het byvoorbeeld 'n rolmodel vir die astrofisikus Joan Feynman geword. Feynman se ma en ouma het haar afgeraai om wetenskap te volg, aangesien hulle geglo het dat vroue nie fisies in staat was om wetenskaplike konsepte te verstaan nie. Feynman is later deur Payne-Gaposchkin geïnspireer toe sy van haar werk in 'n sterrekundehandboek afgekom het. Om te sien hoe Payne-Gaposchkin se navorsing op hierdie manier gepubliseer is, het Feynman oortuig dat sy in werklikheid haar wetenskaplike passies kon volg.
Terwyl Payne die Henry Norris Russell-prys van die American Astronomical Society aanvaar het, het Payne gepraat oor haar lewenslange passie vir navorsing: "Die beloning van die jong wetenskaplike is die emosionele opwinding om die eerste persoon in die geskiedenis van die wêreld te wees wat iets sien of iets verstaan. Dit is 'n onvergelykbare ervaring [. . . ] Die beloning van die ou wetenskaplike is die gevoel dat hy ’n vae skets sien groei het tot ’n meesterlike landskap.”
Persoonlike lewe
In haar outobiografie vertel Payne dat sy, terwyl sy op skool was, 'n eksperiment oor die doeltreffendheid van gebed geskep het deur haar eksamens in twee groepe te verdeel, net op een vir sukses te bid, met die ander eksamen as 'n kontrolegroep. Sy het die hoër punte in laasgenoemde groep behaal. Later jare het sy 'n agnostikus geword.
In 1931 het Payne 'n Amerikaanse burger geword. Op 'n toer deur Europa in 1933 het sy die Russies-gebore astrofisikus Sergei I. Gaposchkin in Duitsland ontmoet. Sy het hom gehelp om 'n visum na die Verenigde State te kry, en hulle het in Maart 1934 getrou en hulle in die historiese dorpie Lexington, Massachusetts, 'n kort entjie vanaf Harvard gevestig. Payne het haar man se naam by haar eie gevoeg, en die Payne-Gaposchkins het drie kinders gehad: Edward, Katherine en Peter. Payne se dogter onthou haar as "'n geïnspireerde naaldwerkster, 'n vindingryke breier en 'n vraatsugtige leser". Payne en haar gesin was lede van die First Unitarian Church in Lexington, waar Cecilia Sondagskool gegee het. Sy was ook aktief betrokke by die Kwakers. Sy is op 7 Desember 1979 by haar huis in Cambridge, Massachusetts, op 79-jarige ouderdom oorlede. Kort voor haar dood het Payne haar outobiografie privaat laat druk as The Dyer's Hand. Dit is later herdruk as Cecilia Payne-Gaposchkin: An Autobiography and Other Recollections.
Payne se jonger broer, Humfry Payne (1902–1936), wat met die skrywer en filmresensent Dilys Powell getroud was, het direkteur van die British School of Archaeology in Athene geword, waar hy in 1936 op 34-jarige ouderdom gesterf het. Payne se kleindogter Cecilia Gaposchkin is 'n professor in laatmiddeleeuse kultuurgeskiedenis en Franse geskiedenis aan Dartmouth College.
Geselekteerde bibliografie
Gepubliseerde akademiese boeke:
Celtis toka
Celtis toka is 'n boom wat deel is van die Cannabaceae familie. Die spesie is inheems aan Benin, Burkina Faso, Eritrea, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Jemen, Ivoorkus, Kameroen, Mali, Mauritanië, Niger, Nigerië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Somalië, Togo, Tsjad en Uganda.
Saracha
Saracha (Russies: Сараха, Kalmikies: Сарха) is 'n klein dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Tsjkalofski Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie nedersettings insluit, en lê 25 kilometer oos van die rajon se setel, Kettsjeneri.
Die dorpie se naam kom van die Kalmikiese woord vir "stamperig".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Saracha 77 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Michael Madsen
Michael Madsen (gebore 25 September 1957) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Reservoir Dogs (1992), Kill Bill: Vol. 1 (2003), Kill Bill: Vol. 2 (2004), en The Hateful Eight (2015).
Amphiute paulini
Amphiute paulini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphiute en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1894 deur Hanitsch.
Die Linke
Die Linke (Duits: Die Linke) is 'n ver-linkse, demokratiese sosialistiese party in Duitsland. Die party is in 2007 gestig as gevolg van die samesmelting van die Party van Demokratiese Sosialisme (PDS) en Arbeid en sosiale geregtigheid - die kiesalternatief (WASG). Deur middel van PDS is die party die direkte afstammeling van die Marxisties-Leninistiese regerende party van die voormalige Oos-Duitsland (DDR), die Sosialistiese eenheidsparty van Duitsland (SED).
Sedert 2021 word die party deur Janine Wissler en Susanne Hennig-Wellsow gelei. Die party het tans 39 setels uit die beskikbare 735 in die Bundestag, die federale wetgewer van Duitsland, nadat hulle 4,9% van die stemme in die 2021-verkiesing ontvang het. Die Linke parlementêre groep is die tweede kleinste van die sewe groepe in die Bundestag, en word tans gelei deur Amira Mohamed Ali en Dietmar Bartsch.
Eric Mayne
Eric Mayne (28 April 1865 – 9 Februarie 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Conquering Power (1921), Cameo Kirby (1923), Barriers Burned Away (1925), en East Lynne (1925).
Lissodendoryx variisclera
Lissodendoryx variisclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lissodendoryx mediterranea
Lissodendoryx mediterranea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Sarà & Siribelli.
Lithobactrum
Lithobactrum is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Lissodendoryx schmidti
Lissodendoryx schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
John Magaro
John Magaro (gebore 16 Februarie 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Not Fade Away (2012), Liberal Arts (2012), Carol (2015), en The Big Short (2015).
Moet
Moet of Maoet ("moeder" in Antieke Egipties) was in die Egiptiese mitologie die moedergodin met veelvuldige aspekte wat oor die duisende jare van die kultuur verander het. Sy is beskou as ’n oergodin wat verbind is met die waters waaruit alles gebore is. Sy is dikwels uitgebeeld met die krone van Egipte op haar kop.
Filozoa
Die Filozoa is 'n monofiletiese groep binne die Opisthokonta. Dit sluit in diere en hulle naaste eensellige familie (die organismes wat nader aan diere verwant is as aan swamme of Mesomycetozoa).
Dit groepe is tans toegewys aan die klade Filozoa:
Etimologie
Van Latyn filum wat "draad" beteken, en Grieks zōion wat "dier" beteken.
Moraea vespertina
Moraea vespertina is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveldplato en in die Tankwa Karoo Nasionale Park voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 1339 km² maar het geen bedreigings nie.
Celtis mauritiana
Celtis mauritiana is 'n boom wat deel is van die Cannabaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Benin, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Madagaskar, Mauritius, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda.
Swaartegolf
In Newton se teorie word 'n verandering in die swaarteveld oombliklik regdeur die heelal gevoel, maar in die relatiwiteitsteorie kan geen kousale effek vinniger as die ligsnelheid voortplant nie. Die krommingstensor van die swaartekrag bevredig die golfvergelyking. Dit volg dan dat die versteuring van die swaarteveld teen ligsnelheid deur die ruimte sal voortplant. Hierdie voortplantende versteuring word 'n swaartegolf genoem.
Geskiedenis
Einstein het in 1916 probeer om te bereken hoeveel energie 'n draaiende staaf sal uitstraal as hy op sy vinnigste draai, net voordat hy breek. Wat hy gevind het is 'n waarde van ongeveer 10-37J/s, wat te klein is om eksperimenteel waar te neem. In die heelal is daar egter baie groot massas wat versnel (soos sterre wat rondom mekaar wentel) en daar is gedink dat hulle bronne van waarneembare swaartegolwe kon wees.
In 1959 het Joseph Weber van die Universiteit van Maryland gepoog om swaartegolwe uit die heelal te meet met siliders van aluminium en sy resultate het aanvanklik baie belangstelling gewek, maar ander groepe kon nie sy metings herhaal nie. Ook die Apollo-projek se swaartekragmeter op die maan het nie gehelp nie. Dit was die begin van 'n lang reeks pogings om die bestaan van swaartegolwe te toon.
Ontdekking
Op Donderdag 11 Februarie 2016 kondig wetenskaplikes van die Laser Interferometer Gravitations-Wave Observatory (Ligo) aan dat swaartegolwe uiteindelik na vyftig jaar van pogings suksesvol waargeneem is. David Reitze, die direkteur van die observatorium meld dat hulle detektor twee swart gate, die een 35 keer die massa van ons son, die ander 'n bietje kleiner, waargeneem het, terwyl hulle baie vinnig (30 keer per minuut) om mekaar gedraai het. Die snelheid het toegeneem tot 250 keer per sekonde en toe het die twee reusagtige massas teen mekaar gebots.
Die 2017-Nobelprys vir fisika is toegeken aan Rainer Weiss, Kip Thorne en Barry Barish vir hul rol in die regstreekse waarneming van swaartegolwe.
Moraea worcesterensis
Moraea worcesterensis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemiesaan die Wes-Kaap en kom by Worcester voor. In die oorspronklike gebied waar die plant ontdek is, is dit uitgestorwe weens ontwikkeling. Daar is egter drie ander subpopulasies ontdek rondom Worcester maar hulle word bedreig deur die aanlê van wingerde, verdere ontwikkeling en indringerplante.
Amphoriscus buccichii
Amphoriscus buccichii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Amphoriscus en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Ebner.
Lithobactrum forte
Lithobactrum forte is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lithobactrum en tot die familie Siphonidiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Kirkpatrick.
Chonsoe
Chonsoe (ook Khonsu of Chons) was in die Egiptiese mitologie ’n god wat hoofsaaklik met die maan verbind is. Sy naam beteken "reisiger" en dit kan verband hou met die maan se baan aan die naghemel.
Chonsoe was instrumenteel in die skepping van nuwe lewe in alle lewende kreature. In Thebe het hy, sy pa, Amoen, en ma, Moet, die Thebaanse Triade (drietal) gevorm.
Duitse federale verkiesing van 2021
Die Duitse federale verkiesing van 2021 is op 26 September 2021 gehou om die lede van die 20ste Bundestag te verkies. Op dieselfde dag is daar ook staatsverkiesings in Berlyn en Mecklenburg-Voorpommere gehou. Die sittende bondskanselier van Duitsland, Angela Merkel, het nie vir herverkiesing gestaan nie, wat die eerste keer in die naoorlogse geskiedenis was dat 'n sittende bondskanselier nie vir herverkiesing gestaan het nie.
Met 25,7% van die totale stemme het die sentrum-linkse Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland (SPD) hul beste uitslag sedert 2005 behaal en vir die eerste keer sedert 2002 die grootste party in die Bundestag geword. Die sentrum-regse, regerende CDU/CSU, wat 'n groot koalisie met die SPD sedert 2013 lei, het hul swakste resultaat ooit behaal met 24,1%, 'n beduidende afname van 32,9% in 2017. D|ie sentrum-linkse Alliansie 90/Die Groenes het hul beste resultaat in die geskiedenis behaal met 14,8%, terwyl die sentrum-regse Vrye Demokratiese Party (FDP) gegroei het tot 11,5%. Die ekstreem regse Alternative für Deutschland (AfD) het met 10,3% van die stemme van die derde na die vyfde plek geval, 'n afname van 2,3 persentasiepunte. Die ver-linkse Die Linke het die swakste vertoning sedert hul amptelike stigting in 2007 beleef, en kon nie die drempel van 5% met net meer as 'n tiende van 'n persentasiepunt oorskry nie. Die party was nietemin geregtig op volle proporsionele verteenwoordiging, omdat dit drie direkte kiesafdelings gewen het.
Met die ingewikkelde koalisiegesprekke wat nodig is vir die vorming van 'n regering, word die FDP en die Groenes beskou as koningmakers, en 'n driepartykoalisie word as 'n waarskynlike uitkoms bespreek.
Lithochela
Lithochela is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Tsjkalofski (Kalmikië)
Tsjkalofski (Russies: Чкаловский) is 'n dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Tsjkalofski Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie kleiner nedersetting, Dasjman, Ewdkik en Saracha, insluit. Dit lê 27 kilometer suidoos van die rajon se setel, Kettsjeneri.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Tsjkalofski 673 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Tom McBride (akteur)
Tom McBride (7 Oktober 1952 – 24 September 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Friday the 13th Part 2 (1981), Remo Williams: The Adventure Begins (1985), en White Lies (1997), en in die televisiereeks Highway to Heaven (1984).
Moraea afro-orientalis
Moraea afro-orientalis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die is inheems aan Kenia, Soedan, Tanzanië en Uganda.
Vlag van Turkye
Die nasionale vlag van Turkye (Turks: Türk Bayrağı) is op 29 Mei 1936 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele rooi baan met ’n wit ster en sekelmaan effens regs van die middel.
Ontwerp
Die onderstaande spesifikasie, soos deur die Turkse Vlagwet verskaf, impliseer dat die afstand tussen (die linkerkant van) die binnesirkel van die sekelmaan en ’n vertikale lyn wat dit aan die twee puntente van die sekelmaan verbind 279⁄800 G = 0.34875 G is; Die linkerpunt van die ster sny dus 0.0154 G oor daardie denkbeeldige lyn.
Kleure
In ’n RGB-kleurruimte is bestaan die rooi kleur van die Turkse vlag uit 227 (89%) rooi, 10 (3,9%) groen en 23 (9%) blou (uitgedruk as #E30A17 in heksadesimale kleurkode). In ’n CMYK-kleurruimte bestaan dit uit 0% siaan, 95,6% magenta, 89,9% geel en 11% swart. Die vlag het ’n tinthoek van 356,4 grade, ’n versadiging van 91,6% en ’n ligtheid van 46,5%. Die rooi kleur van die Turkse vlag is helderrooi en hierdie kleur kan verkry word deur #FF142E met #C70000 te meng. Die naaste webveiligekleur is #D11919.
Die kleurskema word hieronder gelys:
Vroeë geskiedenis
Die premoderne Ottomaanse leërs perdestertstandaarde of tugh-baniere gebruik in plaas van vlae. Sulke standaarde het tot die 19de eeu naas vlae in gebruik gebly. ’n Beskrywing van ’n tugh kan in Joseph Pitton de Tournefort se Relation d’un voyage du Levant (1718) gevind word. Oorlogsvlae het teen die 16de eeu in gebruik gekom. Gedurende die 16de en 17de eeue het Ottomaanse oorlogsvlae dikwels die gevurkte Zoelfikar-swaard afgebeeld, wat dikwels in Westerse literatuur verkeerdeliks as ’n skêr uitgebeeld is. ’n Zoelfikar-vlag wat na bewering deur Selim I († 1520) gebruik is, is op tentoonstelling in die Topkapi-museum. Twee Zoelfikar-vlae is ook afgebeeld op 'n plaat in vol. 7 van Bernard Picart se Cérémonies et coutumes religieuses de tous les peuples du monde (1737) wat aan Turkse vlae toegewei is, en word aan die Janitsare en Ottomaanse ruitery toegeskryf. Die sekelmaansimbool verskyn ook op vlae van so vroeg as die 14de eeu wat aan Tunis toegeskryf word. (Libro de conoscimiento), lank voor Tunis onder Ottomaanse regering beland het. Die Spaanse vlootmuseum in Madrid vertoon ook twee Ottomaanse vlootvlar wat uit 1613 dateer; albei is swaelstertvlae, een in groen met die sekelmaan naby aan die vlagpaalkant en die ander in wit met twee wit bane naby die punt van die vlag en ’n rooi sekelmaan naby die vlagpaalkant.
Ottomaanse Ryk
Die aanvaarding van die ster en sekelmaan as staatsimbool het gedurende Mustafa III se regering (1757–1774) en die gebruik daarvan het tydens Abdülhamid I (1774–1789) en Selim III (1789–1807) se tydperke goed gevestig geraak. Volgens Alfred Znamierowski is die rooi vlag met die ster en sekelmaan in 1793 aanvaar. ’n Buyruldu van daardie jaar noem dat die skepe in die Ottomaanse vloot daardie vlag gebruik het en verskeie ander dokumente van vroeëre en latere jare noem die gebruik daarvan. Die aantal punte van die ster is aanvanklik nie vasgestel nie. Die wit sekelmaan met ’n agpuntige ster op ’n rooi veld is in Colton se Delineation of Flags of All Nations (1862) aangedui as die vlag van ’n “Turkse Kryger”. Steenbergen se laggen van alle Natiën van dieselfde jaar gee ’n sespuntige ster weer. ’n Plaat in Webster’s Unabridged (1882) beeld die vlag met ’n agpuntige ster uit en skryf dit toe aan “Turkye, Kryger”. Die vyfpuntige ster blyk sedert ten minste 1857 naas hierdie variante teenwoordig te gewees het. Met die Tanzimaat-hervormings in die 19de eeu is vlae herontwerp in die styl van die Europese leërs van die tyd. Die vlag van die Ottomaanse vloot is rooi gemaak aangesien rooi die kleur van sekulêre instellings en groen dié van geloofsinstellings was. Soos die hervorming al die verskeie vlae (standaarde) van die Ottomaanse pasjaliks, beiliks en emirate afgeskaf het, is ’n enkele nuwe Ottomaanse nasionale vlag ontwerp om dit te vervang. Dit het uitgeloop op die rooi vlag met die wit ster en sekelmaan, wat die voorloper van die huidige vlag is. ’n Eenvoudige rooi vlag is as die burgerlike vaandel vir alle Ottomaanse onderdane ingestel.
Legendariese oorsprong
Ter verklaring van die ster-en-sekelmaan-simbool het Ottomane soms na die legendariese droom van die gelyknamige stigter van die Huis van Ottoman, Osman I, verwys waarin hy volgens oorlewering ’n maan sien opkom het uit die bors van ’n kadi met wie se dogter hy wou trou. “Toe dit vol was het dit in sy eie bors gesak. Toe het daar uit sy heupe ’n boom opgekom wat, soos dit groter geword het, die hele aarde in die skadu van sy groen en pragtige takke oordek het.” Daaronder het Osman die wêreld voor hom sien oopsprei met die sekelmaan daarbo.
Billy Magnussen
Billy Magnussen (gebore 20 April 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Into the Woods (2014), Bridge of Spies (2015), The Big Short (2015), en Game Night (2018).
Vlag van Turkye
Republikeinse era
Die grondbeginsels van die Turkse vlag dateer uit 1844 en is op 29 Mei 1936 gedurende die Turkse republikeinse era in die Turkse Vlagwet No. 2994 vasgevang. Die Turkse Vlagregulasie No. 2/7175 van 28 Julie 1937 en die Aanvullende Regulasie No. 11604/2 van 29 Julie 1939 is verorden om te beskryf hoe die vlagwet geïmplementeer moet word. Die Turkse Vlagwet No. 2893 van 22 September 1983 is ses maande na die publikasie daarvan op 24 September 1983 in die Amptelike Koerant, gepromulgeer. Volgens Artikel 9 van die laasgenoemde wet is ’n status met die grondbeginsels van die implementering ook gepubliseer.
Staatsinstellings
Die vlag het altyd ’n prominente plek in staatsinstellings, van skole tot staatsdepartemente. Die Çankaya-paleis, parlement, ministeries, skole, weermag, rade, goewerneursgeboue, Muhtars-kantore, brûe, lughawens en elke ander gebou in staatsbesit in die land bevat een of meer Turkse vlag.
Uniforms
Die vlag word op militêre uniforms op ’n lapwerk op òf die regterskouer òf voor op die uniform geplaas. Helms mag ook die vlag voor op of aan die kante vertoon. Vliegpakke, vlootuniforms, Jandarma-uniforms en andere vertoon die vlag op skouerlapwerk of op valhelms. Verskeie ander embleme en lapwerk vertoon naas uniforms die vlag met prominensie of met klein wysigings.
Dae vir vertoon
Turkye vier talle nasionale gebeure soos veldslagoorwinnings en Republiekdag. Mense vergader in strate met vlae om hierdie dae te vier. Ander geleenthede wanneer die vlag gebruik word, is tydens betogings of wanneer sterftes herdenk word. Standbeelde en monumente mag met die vlag gedrapeer word terwyl marse en liedere gespeel word. Die vlag word ook op televisieskerms vertoon ter viering van sulke geleenthede, naas ’n portret van president Atatürk. Die vlag kan ook halfstok vertoon word op dae van rou, wanneer ’n tragiese voorval plaasgevind het, of op belangrike dae.
Begrafnisse
Die vlag word prominent vertoon tydens staats- en militêre begrafnisse. Die begrafnisvlag word altyd oor die afgestorwene se kis gedrapeer en word deur die Askeri İnzibat of familie van die afgestorwene gedra. Enige soldaat en die Presidensiële Wag dra ook met tye die kis. Talle teenwoordiges vertoon ook die vlag op hul lapelle saam met ’n afbeelding van die afgestorwene.
Turkse Kolonies
Verskeie lande wat deur die ryk onder beheer geneem is, of deur die ryk gekoloniseer is, het Ejalette en later Vilajette met hul eie vlae geword.
Sint Sofia-katedraal, Kijif
Die Sint Sofia-katedraal in Kijif, Oekraïne, is 'n argitektoniese monument van Kiëf-Roes. Die voormalige katedraal is een van die stad se bekendste landmerke en saam met die Kijifse Klooster van die Grotte die eerste wêrelderfenisgebied in Oekraïne. Benewens die hoofgebou sluit die katedraal 'n groep ander geboue in, soos die kloktoring. In 2011 is die historiese terrein verskuif van die jurisdiksie van die Oekraïense departement van streeksontwikkeling na dié van die departement van kultuur. Een van die redes was dat die katedraal en die Klooster van die Grotte deur Unesco as een terrein beskou word, terwyl dit in Oekraïne deur twee aparte regeringsinstellings beheer is. Dit is tans 'n museum.
Biografisch Portaal
Die Biografisch Portaal (Biografie portaal) is 'n inisiatief gebaseer by die Huygens Instituut vir Nederlandse Geskiedenis in Amsterdam, met die doel om biografiese tekste van Nederland meer toeganklik te maak.
Sint Sofia-katedraal, Kijif
In Oekraïens is die katedraal bekend as Sobor Swjatoji Sofiji (Собор Святої Софії) of Sofiiski sobor (Софійський собор). Die katedraalkompleks is die hoofkomponent en museum van die Nasionale Heiligdom "Sofia van Kijif", die staatsinstelling wat verantwoordelik is vir die bewaring van die kompleks sowel as vier ander landmerke in die land.
Biografisch Portaal
Die projek is in Februarie 2010 begin met materiaal vir 40 000 gedigitaliseerde biografieë, met die doel om digitale toegang te gee tot alle betroubare inligting oor (gestorwe) mense van die Nederlande van die vroegste begin af van die geskiedenis tot moderne tye.