cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sensus
Antieke sensusse
In Antieke Rome is sensusse gebruik om belasting mee te bepaal. Die woord sensus kom van die Romeinse sensor, wat in beheer was van die telling van die Romeine bevolking en die bepaling van belastingkoerse. In die Bybel beskryf die boek Numeri sensusse wat deur God vereis is toe Moses die uitverkore volk uit Egipte gelei het. Koning Dawid van Israel het 'n volkstelling beveel soos in 1 Kronieke 21 beskryf, wat sterk deur God en sy onderdane afgekeur was. Die rede hiervoor is nie heeltemal duidelik nie, maar konserwatiewe en evangeliese Bybelgeleerdes glo dat God nie die Verenigde Koninkryk onder Konings Dawid en Salomo op sy eie mag tydens oorlog wou laat vertrou nie. 'n Ander rede wat gegee word is dat, soos in die Romeinse en Egiptiese sensusse, die sensus gebruik sou word om belasting te bepaal. 'n Romeinse sensus word ook in Lukas van die Nuwe Testament genoem.
Moderne sensusse
Elke land het sy eie buro van statistiek wat sensusse afneem. In Suid-Afrika word dit elke vyf jaar deur Statistiek Suid-Afrika afgelê en verwerk.
Amy Seimetz
Amy Seimetz (gebore 25 November 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tiny Furniture (2010), Sun Don't Shine (2012), Upstream Color (2013), en Alien: Covenant (2017).
Dercitus luteus
Dercitus luteus is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Pulitzer-Finali.
Jan Lion Cachet
Prof. Jan Lion Cachet (29 November 1838, Amsterdam – 21 September 1912, Potchefstroom) was ’n predikant en professor in die Gereformeerde Kerk en ’n vroeë Afrikaanse skrywer en digter. Cachet is gebore uit Joods-Portugese ouers as jonger broer van Frans Lion Cachet. In 1849 het die gesin oorgegaan tot die Christendom. In 1861 emigreer Cachet na Suid-Afrika as onderwyser. Hy het ’n hom as predikant bekwaam en later ’n professor geword aan die Teologiese Skool op Burgersdorp, waarvan prof. Dirk Postma die rektor was. In 1905 het hy saam met die teologiese skool na Potchefstroom verhuis en ’n paar jaar daarna is hy oorlede.
Kirsten Dunst
Kirsten Dunst (gebore 30 April 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), Little Women (1994), Spider-Man (2002), en Melancholia (2011).
Jan Lion Cachet
Dr. B. Spoelstra beskryf Cachet in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek as 'n ernstige, stigtelike en boeiende verkondiger van die evangelie; hy is spesiaal deur die staatspresident, pres. Paul Kruger, ook lidmaat van die Gereformeerde Kerk, geroep om op 27 Augustus 1899 in Pretoria 'n biduur met die oog op die dreigende oorlog te lei. As professor was hy die gemoedelike en toeganklike wat met sy wye Skrifkennis, liefde vir die geskiedenis en praktiese lewenskuns predikante vir diens aan kerk en volk gevorm het, pleks van teoloë. Hy was trots om Jood, Nederlander en Afrikaner te wees, 'n veelsydige en belese mens, 'n skerp en simpatieke waarnemer met kritiese sin, 'n stille leier op kerklike, politieke, opvoedkundige en kulturele gebied, gelykmatig en beheers van temperament, soms geneig tot swaarmoedigheid, maar getemper deur geestigheid en vriendelikheid. In die omgang was hy nederig, opvallend eenvoudig geklee, 'n roepingsbewuste kerkman en volksman.
Kirsten Dunst
Vroeë lewe
Dunst is gebore in Point Pleasant, New Jersey, dogter van Klaus Hermann Dunst and Inez Rupprecht. Sy het 'n jonger broer, Christian. Haar pa het vir Siemens gewrk as 'n uitvoerende hoof vir mediese dienste, en haar ma het vir Lufthansa gewerk as 'n lugwaardin.
Jan Lion Cachet
In Februarie 1909 ontvang hy van koningin Wilhelmina van die Nederlande die offisierskruis in die Orde van Oranje-Nassau. Hy word veral onthou vir sy gedig, "Di Afrikaanse Taal", wat in 1896 in Ons Klyntji verskyn, en later in sy prosawerk Sewe duiwels en wat hulle gedoen het gepubliseer is.
Riethuisiesrivier
Die Riethuisies is 'n droë rivierloop oos van Tankwa en Sutherland in die Noord-Kaap van Suid-Afrika. Dit is deel van die opvanggebied van die Oranjerivier.
Jan Lion Cachet
Herkoms en opvoeding
Jan Lion Cachet is op 29 November 1838 by Krom Boomssloot 3, Amsterdam, gebore as een van vyf kinders en die derde seun. Sy geslagsregister gaan terug tot in die agtiende eeu. Die Jood Lion (Levie) Calman het met sy seun vanaf die Groot Glogau aan die Oder in Silezië (Pole) vertrek om hulle in Nederland te gaan vestig. Hy was ’n kasjetsnyer van beroep en toe sy seun Calman Lion op 13 Desember 1811 tydens die regering van Napoleon I ’n van moes aanneem, aanvaar hy die van Cachet, alhoewel hy op daardie stadium die eienaar van ’n tabakbesigheid was. Calman Lion se jongste seun, Salomon, is in 1833 met ’n ortodokse Jodin, Rachel Aletta Hamburger, getroud en hulle is Jan se ouers. Een van sy ouer broers is ds. Frans Lion Cachet, wat later NG predikant in Transvaal was, en sy ander broer is Carel. In 1849 gaan die hele familie, net soos die Hollandse digter Isaac da Costa, onder invloed van die Hollandse Réveil-beweging na die Christendom oor en word hulle op 30 September 1849 in die Noorder-Kerk in Amsterdam gedoop. Jan gaan skool by Isaac da Costa se skool en ontvang daarna opleiding as sendeling aan die seminarie van die Vrye Skotse Kerk in Amsterdam. Hy bekwaam hom in 1857 as godsdiensonderwyser en gee tot 1860 onderwys in die skool van die Havenlooze in Amsterdam.
Na Suid-Afrika
Cachet kom in Januarie 1861 na Suid-Afrika na aanleiding van 'n oproep deur dr. William Robertson om onderwysers en katkiseermeesters uit Europa vir die NG Kerk. Sy oudste broer en studiemaat, Frans Lion Cachet, was toe reeds in Suid-Afrika werksaam. Hy gee ongeveer twee maande onderwys in die Kaap aan die skool Tot Nut van 't Algemeen en dan tot Maart 1862 aan ’n kerkskooltjie (die Nederduits Gereformeerde Kweekskool) in Breëstraat. Die Kaap is in hierdie tyd egter grootliks onder die invloed van die liberale beweging in die kerk, waar hy hom ontuis voel. Hy gaan dus in April 1862 na Ladysmith in Natal en gee hier onderwys op ’n plaasskool en daarna private onderwys in die distrik. Op sy eie bestudeer hy verskillende tale en word so Frans, Duits en Engels magtig. Op Ladysmith gaan hy van die NG Kerk oor na die Gereformeerde Kerk en besluit in 1865 om hom as predikant te bekwaam. Ná privaat studie onder ds. Dirk Postma (toe nog predikant van Rustenburg) word hy op 27 Julie 1868 toegelaat om as predikant van die Gereformeerde Kerk op Rustenburg bevestig te word.
Na die Gereformeerde Kerk
In 1869 word hy aangestel as predikant van Burgersdorp en bedien hier tot aan die einde van 1874. Hy word in hierdie tyd saam met Dirk Postma dosent aan die nuut gestigte Teologiese Skool Burgersdorp, wat in 1869 met vyf studente begin. In 1873 begin hy De Maandebode as nie amptelike blad van die kerk, 'n voorganger van die Kerk se amptelike orgaan, Die Kerkblad. Hierin verskyn gereelde bydraes van hom, veral gerig op kinders. Hierna staan hy in die bediening as predikant van Philipstown (1875–1883) en Steynsburg (1883–1891). Terwyl hy in die Kaapkolonie is, laat hy ook sy invloed op politieke gebied geld en was hy onder andere medestigter van die Afrikanerbond en werk hy mee aan die opstel van die grondwet van hierdie bond. Hy word meermale versoek om hom verkiesbaar te stel vir die Kaapse parlement, maar weier omdat hy hom nie aan die Britse regering wil onderwerp nie. Hy was 'n vurige voorstander van 'n Afrikaanse vertaling van die Bybel en was sedert 1886 behulpsaam met die beplanning daarvan. Op sy voorstel word die Statebybel as grondslag geneem.
Ná die dood van Dirk Postma in 1890 keer hy terug na Burgersdorp as waarnemende professor in die Teologie tot hy in 1894 sy vaste aanstelling as professor van die Gereformeerde Sinode van Reddersburg kry. Aan die Teologiese Skool was Totius een van sy studente. As enigste hoogleraar was dit sy taak om die hele terrein van die teologie te dek en klas in al die vakke te gee. Hy behartig in hierdie tyd ook die redakteurskap van die koerant De Stem op die dorp. Met die eerste Afrikaanse Taalkongres wat op 15 en 16 Januarie 1896 in die Paarl gehou is, lewer hy 'n lesing oor die aard van Afrikaans. Hier lewer hy ook waardevolle insette oor die vertaling van die Bybel, die oprigting van ’n eie tydskrif (Ons Klyntji) en van 'n eie woordeboek. Volgens die eerste uitgawe van Ons Klyntji in Maart 1896 is die naam van hierdie tydskrif deur hom voorgestel.
Die agting wat daar vir sy bediening was, word onder andere daarin weerspieël dat president Paul Kruger hom spesiaal uitnooi om op 27 Augustus 1899 in Pretoria ’n bidstond oor die dreigende oorlog met Engeland te lei. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog word hy in 1901 weens hoogverraad in hegtenis geneem en in die tronk op Burgersdorp toegesluit omdat hy die rebellie sou steun en ongeoorloofde kontak maak met die Transvalers. Die werklikheid was dat hy hom geroepe geag het om die Woord te verkondig aan afgeleë Boerekommando’s. Goedgesinde Engelse stel toe 'n petisie op vir sy vrylating en weens ’n gebrek aan bewyse teen hom, word hy ná ses weke vrygelaat. Tydens die oorlog was die Teologiese Skool se voortbestaan voortdurend in die weegskaal. Benewens sy eie inhegtenisneming is twee kuratore ook weens hoogverraad in hegtenis geneem. Sy eie seun Calman Efraim (ook ’n voormalige student van hom), drie studente, onder wie Japie Maré, en nog 'n oudstudent het in die Driejarige Oorlog gesneuwel. Ná Calman se dood in 1901 op Poortjie naby Steynsburg, skryf Cachet die hartroerende gedig Leg hem neder naast zijn moeder.
Die Dorslandtrek
duimnael|links|270px|Prof. Cachet en sy derde vrou, Marthie Viljoen, en die kinders uit sy tweede sowel as derde huwelik. Agter: [[Calman Lion Cachet|Calman en Petrus. Middel: Francois Nicolaas. Voor: Anna Mirjam (getroude van Van der Walt) en Rachel Aletta (getroude van Van Rooy).]]
Die Dorslandtrekkers na Suidwes-Afrika en Angola, met wie hy die afkeer van die modernistiese pres. T.F. Burgers van die ZAR gedeel het, beroep hom in 1877 vir die "trekkende gemeente der Gereformeerde Kerk van Zuid-Afrika". Hy bedank, maar probeer tevergeefs terwyl hy nog op Philipstown predikant was, om in opdrag van 'n Kaapse noodlenigingskomitee onder leiding van Jan Hendrik Hofmeyr en ds. W.P. de Villiers en andere, die trekkers in die Kaokoveld in Suidwes-Afrika te bereik (1879–'80). Hy slaag met 'n tweede poging (1881), besoek hulle selfs by hul woonplek op St. Januario, Humpata, in Angola, en dien daarna as kerklike en nasionale informant en skakel vir hulpverlening aan die Dorslandtrekkers.
Afrikaanse nasionale figuur
Dr. B. Spoelstra skryf: "Hierdie merkwaardige bekeerde Jood uit Nederland styg tot 'n Afrikaanse nasionale figuur vanweë sy vereenselwiging met kerk en volk, sy ruim geestelike blik en sy profetiese visie in die toekoms van 'n onmondige Afrikaanse volk en taal." As vurige ondersteuner van en medewerker aan die Afrikanerbond van ds. S.J. du Toit behartig hy gedurende die 1880's in Die Afrikaanse Patriot (volgens Spoelstra die "eerste mondstuk van doelbewuste nasionale Afrikanerpolitiek") die rubriek "Zwart pilletjies" waarin hy medisyne vir nasionale siektes voorskryf.
Hy was die politieke raadgewer van die distrik Albert (waarvan Burgersdorp die setel is) waar juis in dié tyd die nasionale bewussyn onder Afrikaners kenmerkend is, en vaste medewerker en selfs redakteur van die plaaslike koerant, De Stem. Hy was 'n doelbewuste kampvegter in die Eerste Afrikaanse Taalbeweging om Afrikaans van spreektaal tot skryftaal te verhef. Onder verskeie skuilname dig en skrywe hy: Ou oom Jan, Pastor, Junior, Neef Jan, Neef Jan wat versies maak, Jan die versiemaker, N.N., en nog ander.
In die Tweede Afrikaanse Taalbeweging word hy in 1909 'n stigterlid van die Zuid-Afrikaanse Akademie voor Taal, Letteren en Kunst.
Digter en skrywer
duimnael|links|320px|Die tronk op Burgersdorp waarin prof. Lion Cachet tydens die [[Tweede Vryheidsoorlog aangehou is.]]
Onder die skuilnaam “Neef Jan wat versies maak” skryf hy ’n aantal (veral Dacostiaans-godsdienstige) gediggies in Nederlands en Afrikaans en hy is een van die eerste medewerkers aan Di Patriot. Sy belangrikste gedig is seker die allegoriese “Di Afrikaanse taal”, wat vir die eerste keer in 1896 in Ons Klyntji gepubliseer word en daarna gereeld in bloemlesings opgeneem word. Hierin word die verwantskap tussen Afrikaans, Hollands en Engels allegories aangedui deur die Boerenooi, haar Hollandse suster en Engelse niggie.
Ander bekende gedigte is Op, op met die Vierkleur (wat later deur professor J. de Villiers getoonset word en ná die Eerste Vryheidsoorlog bekend en gewild word as vlaglied), Die Vierkleur in gevaar! (geskryf toe dit duidelik was dat die Anglo-Boereoorlog dreig om uit te breek), Jesus’ Hemelvaart en Jesus is omhoog gevare.
Hy skryf ook gedigte in Engels, onder meer die lang, moraliserende gedig Vita Christi oor die lewe van Christus.
Soos reeds uit die titels afgelei kan word, is die vernaamste temas van sy gedigte nasionaliteit, taal en godsdiens. Behalwe vir Di Afrikaanse taal (wat in verskeie bloemlesings opgeneem word, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Afrikaanse letterkunde, Eerste stemme, Digters en digkuns, Uit ons letterkunde, Patriot-digters en Die junior digbundel) verval sy digkuns egter redelik gou in die vergetelheid. Die Afrikaanse liedjiessinger verskyn aanvanklik in Ons Klyntji van Junie 1896 en word later in Die junior digbundel opgeneem.
Die werk waarvoor hy egter bekendheid verwerf, is Sewe duiwels en wat hulle gedoen het, wat eers vanaf 1882 in Di Patriot onder die skuilnaam Oom Jan verskyn en dan apart gedruk word (Di drankduiwel 1882; Di geldduiwel 1882; Di liegduiwel 1883; Di praatduiwel 1884 en Di spogduiwel 1892), waarna dit in 1907 saam met nog twee novelles gebundel word. Die laaste twee, Di Afgunsduiwel in 1897 en Di Baasduiwel in 1899, is aanvanklik in Ons Klyntji gepubliseer. In hierdie verhale beeld Cachet op onderhoudende wyse (en met humor) die werksaamhede van die verskillende duiwels in ’n werklikheidsgerigte milieu uit. Telkens word die hoofsonde in ’n hoofkarakter beliggaam en dan word van die gevolge vir hierdie karakter vertel. Die stukke het elkeen ’n duidelike didaktiese doel: Die geldduiwel se les is om nie geld te dien en bo alles te begeer nie, want gierigheid is die wortel van alle kwaad; in die drankduiwel maak drank rehabilitasie baie moeilik, omdat die wysheid in die kan is wanneer die wyn in die man is; met die liegduiwel is daar die les dat al is die leuen nog so snel, die waarheid agterhaal hom wel; die praatduiwel is laster wat die siel en dikwels ook die liggaam vermoor; die spogduiwel se swakte laat jou afdwaal van die voorvaderlike sedes en om terug te keer tot nederigheid is nie maklik nie; die les in die afgunsduiwel is om nie afgunstig te wees nie, want wanneer jy ’n gat vir iemand anders grawe, val jy self daarin; die baasduiwel is huigelary en jy moenie ’n geveinsde tong hê nie, want dit is ’n teken dat jou verstand nie in ooreenstemming werk met jou opregte gevoel nie. Die taal is vol idiomatiese uitdrukkings en die stukke bevat groot volkswysheid, wat deur middel van ’n storie (met heelwat humor tussenin) sy boodskap oorbring. Die didaktiese oogmerk verhinder egter die karakters om ware mense te wees en hulle word deurgaans eensydig geteken as goed of sleg. Hierdie stukke word deur verskeie kenners as die hoogtepunt van die Afrikaanse prosa van die Eerste Afrikaanse Taalbeweging beskou en F.V. Lategan beskou dit ook as die aanvang van die kortverhaalvorm in Afrikaans. Die liegduiwel word opgeneem in die versamelbundel Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal onder redaksie van F.V. Lategan en Die afgunsduiwel deur D.F. Malherbe in Afrikaanse letterkunde.
Onderwysstryder
Hy was ’n pionier en stryder vir Vrye Christelike laer en middelbare skole en vir Christelike hoër onderwys soos sy oudstudent Ferdinand Postma dit later sou help verwesenlik. Sy vergesigte en beginselprogram spreek uit gepubliseerde geleentheidsredes soos dié op 30 November 1889, by die herdenking van die ontstaan van die Gereformeerde Kerk se teologiese skool; ''Vier gelegenheids redevoeringen. . . (Paarl, 1894), sy Wie veracht den dag der kleine dingen? Afscheidswoord, 14 April 1911'' (1911), en sy kritiek teen die Transvaalse onderwyswet van genl. J.C. Smuts vanuit Christeliknasionale standpunt: Niet om te twisten, maar om des gewetens wil: eenige bezwaren tegen het Transvaalsche schoolwet-ontwerp (Potchefstroom, 1907). Op vakgebied lewer hy die Gedenkboek der Gereformeerde Kerk van Zuid-Afrika 1859–1909 (Potchefstroom, 1909), en apologetiese brosjures soos Eenige opmerkingen over het boekje 'Mijne overkomst tot de Nederduitsch Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika verklaard door M.P.A. Coetsee jr.'  (Paarl, 1894) en (saam met dr. J.D. du Toit) Waarom zingt de Gereformeerde Kerk alleen de Psalmen? (1909).
Hy was in 1907 een van die stigters van die Voorbereidende Skool op Potchefstroom, voorloper van die Potchefstroom Gimnasium.
Laaste jare
duimnael|links|300px|Die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerk op [[Burgersdorp, 1902, die eerste algemene vergadering ná die Tweede Vryheidsoorlog. Eerste ry: Di. J.A. van Rooy, L.P. Vorster, Gert Kruger. Tweede ry: Prof. Jan Lion Cachet, dr. P.C. Snyman, prof. J.A. Du Plessis, ds. T. Hamersma, S. Postma, Willem Postma, W.J. Snyman. Derde ry: Di. H.J. du Plessis, Schalk Buys, N. van der Walt, Christiaan van Wyk, D.G. Grobler.]]
Prof. Cachet het in 1908 60 geword. Ná die verplasing van Burgersdorp af het alles van 1905 af normaal aan die Teologiese Skool op Potchefstroom verloop. In 1909 vier die Gereformeerde Kerk sy halfeeufees op Rustenburg. Die Nederlandse Konsul-Generaal wat Haar Majesteit koningin Wilhelmina van die Nederlande in Suid-Afrika verteenwoordig, was met ’n besonderse doel ook op die fees teenwoordig. Hy moes uitvoering gee aan koningin Wilhelmina se koninklike besluit no. 53 van 2 Januarie 1909, waardeur aan prof. Jan Lion Cachet die Officierskruis in de Orde van Oranje-Nassau toegeken word. Hierdie Orde, by wet ingestel op 4 April 1892, strek tot vererende onderskeiding van persone wat hulle teenoor die koningin of die staat of teenoor die maatskappy besonder verdienstelik gemaak het. Dit was 'n besondere eer wat Cachet te beurt geval het, maar deur hom ook die Gereformeerde Kerk en die Teologiese Skool.
Vir Cachet was dit 'n aandoenlike oomblik. Hy het daardie dag gesê: “By hierdie eerbewys buig ek my nederig voor my God, wat dit my laat geniet het." Maar dit was ook 'n eer vir die Afrikanervolk. Cachet het dit gestel uit dié onderskeiding moenie afgelei word dat hy nog Hollander is nie; inteendeel. “Ik ben Afrikaner geworden en hier zal waarschijnlik mijn graf zijn," hy het gesê in sy antwoord by die ontvangs van die Orde. Op die volgende Sinode, 1910, het ook die voorsitter die hartlike gelukwensing en erkentlikheid vir sy dienste namens die kerkverband uitgespreek.
Aftrede
duimnael|links|220px|Jan Lion Cachet as bejaarde hoogleraar.
Weens ouderdom en siekte het prof. Cachet se kragte afgeneem. Uit die notules van die kuratorevergaderings is dit duidelik dat hy hom nie uit eie beweging kon losbreek van die werk en die skool wat vir hom dierbaar was nie. Op sy vergadering van 1 Desember 1909 het die kuratore baie taktvol besluit om by die sinode aan te beveel dat, vanweë die afnemende kragte van prof. Cachet, vir hom 'n assistent benoem sal word, wat dan tegelyk sy opvolger sou wees. Tydens die sinode, wat vanaf 7 Maart 1910 gesit het, is berig dat prof. Cachet gevra het om op 1 Mei 1911 af te tree. Die sinode het die kuratore toestemming verleen om die ontslag toe te staan.
Op 14 April 1911 lewer hy sy afskeidsrede oor "Wie veracht den dag der kleine dingen" (Sag. 4: 10a). Byna 26 jaar lank het prof. Cachet aan die skool gedien. Nie net hy nie, aldus Cachet, maar ook die kerk moet hom rekenskap gee van die 42 jaar van die skool se bestaan. Die verlede moet ons leer hoe ons in die toekoms moet werk. Cachet laat die verlede spreek. In vergelyking met die skoolpaleise deur die regering opgerig, met die leër van bekwame hoogleraars deur die regering besoldig, met die groot getal studente wat die universiteite besoek, lyk die skool so klein, so bitter klein en swak.
By die oprigting van die skool het hulle, aldus Cachet, gedink aan 'n Christelike universiteit. Daarom is dit ingerig om vir predikante sowel as ander beroepe op te lei. Die behoefte aan sodanige onderrig en aan 'n universiteit op Bybelse grondslag het nie verminder nie; inteendeel: “De tempel der wetenschap moet gebouwd worden, maar. geen wetenschap diê van God afvoert, maar eene die in nederigheid erkent dat zij is Gods dienares en dat haar hoogste eer is God te verheerlijken". Cachet vrees dat uit die universiteite weldra 'n stroom van ongeloof oor ons land sal heenspoel. God het die werk aan die skool geseën en volgens Cachet aan hulle “die het kleine niet veracht hebben, getoond, dat Hij het groote geven kan. Dat wij dan ook dankbaar Gods werk mogen erkennen".
Waarlik die tydperk van 42 jaar van die bestaan van die skool, volgens Cachet, was 'n tydperk van stryd, en niemand kon beter daarvan getuig as juis hy, wat in die voorhoede as professor en as kurator meegestry het nie. Die kerk kon veel meer doen, veel meer offer vir die skool as dit altyd besef het watter “genadegawe" God in en deur die skool aan die kerk gegee het. Hoe moeilik was dit soms om mense te beweeg om 'n klein gawe vir die skool af te sonder. Hy wat die skool lief-het, sal daarvoor offer en daarvoor bid. Cachet sien vir die skool 'n groot toekoms. “Ik zie reeds in mijn verbeelding mannen ten volle toegerust, wetenschappelijke mannen van de school uitgaan, en werken ten nutte van volk, land en kerk." Dit is geen ydele droombeeld, aldus Cachet, van 'n ou man op die rand van die graf nie: sy oë sou dit nie sien nie, maar wel die kinders en kindskinders. Hy sluit af deur te sê: “Moge de Heere in zijne genade onze kerk zeer nabij zijn, en het werk door de vaderen begonnen, door de kinderen laten voortzetten en voltooien".
Dood en waardering
duimnael|links|300px|Prof. Cachet se begrafnis op [[Potchefstroom, 1912.]]
duimnael|regs|240px|Prof. Cachet en, volgens die fotobron, sy tweede vrou, Catharina Viljoen (oorlede 1885, 'n dogter van ds. [[Petrus Viljoen|P.J. Viljoen) en die kinders uit sy eerste huwelik, met Zwaantje Postma (oorl. 1875). Maar dis meer waarskynlik sy derde vrou en die kinders uit sy tweede sowel as derde huwelik.]]
Prof. Cachet is net 'n kort rustyd gegun waarin hy ook nog deeltydse diens aan die Teologiese Skool verrig het. Ds. Petrus Postma het sy begrafnisrede gehou na aanleiding van Spreuke 10:7. Almal het getreur oor hierdie nederige, eenvoudige dienskneg van Jesus Christus, 'n vader, 'n vriend. Hy was breed in kennis en wetenskap, sterk in die geloof, 'n steunpilaar vir kerk, skool en volk. Dr. J.D. du Toit noem hom by sy heengaan 'n “wegwyser": “Ons is soos pelgrims wat op 'n kruispunt gekom het en nie weet waarheen nie. Ons vra na die weg, maar sy stem is stil.” Dikwels het hy van die Teologiese Skool gespreek as sy kind. Soos 'n vader het hy dit bemin en oor die belange daarvan gewaak. Hy het fyn voelhorings gehad vir die belange van die skool en het dikwels in die verte 'n gevaar bespied wat vir ander onopgemerk gebly het. Sy heengaan is ook 'n verlies vir land en volk. Sy stryd vir die Afrikanervolk, Afrikaanse taal en vir Christelik-nasionale onderwys gee hom 'n eervolle en blywende plek in die vestiging en groei van die Afrikaanse gedagte in Suid-Afrika. Hierdie stryd het hy aangedurf as een van die oprigters van die Afrikanerbond. In die taalbeweging van die vorige eeu is hy 'n leidende figuur.
By sy afsterwe het ds. Sietse Los van die Gereformeerde kerk Pretoria opgemerk: "Met prof. Cachet is een periode van de Geref. Kerk van Zuid-Afrika afgesloten. Met hem is de ‘Sturm-und-Drang’-periode der Kerk geëindigd. Vaders Postma en Cachet hebben gestreden. Paulus heeft geplant, Apollos heeft natgemaakt. God heeft de wasdom gegeven. Deze Apollos is nu heengegaan, naar de heerlikheid zijns Gods. Daarom moeten wij de dooden loslaten. Zij horen bij Christus. Maar gedenkt hem en zegt: ‘Zie, hier ben ik, Heere, bij het graf van Cachet. En ik zweer een dure eed, dat mijn goed, en mijn vlees, en mijn bloed, zijn voor uwe heilige zaak, O Heere, God onzer vaderen.’"
In 1913 besluit lede en erelede van die Gereformeerde Studentekorps Veritas Vincet om geld vir 'n fonds in te samel, waarvan die rente gebruik sal word om boeke vir die biblioteek te koop. Voor in elke boek sal aangeteken word "Cachet-biblioteek".
Gesinslewe
duimnael|links|250px|Prof. Cachet se grafsteen in Potchefstroom.
Hy trou in 1868 op Burgersdorp met Zwaantje Postma (oorlede 1875), oudste dogter uit ds. Dirk Postma se derde huwelik, op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens (†30 Maart 1857). Haar oudste broer is drie weke ná sy geboorte in Julie 1851 oorlede, maar haar broers Petrus Postma (1854–1919), veral bekend as Gereformeerde leraar in Pretoria en pres. Paul Kruger se kapelaan en raadgewer, en Martinus Postma (1855–1926), eerste Gereformeerde predikant aan die Witwatersrand, het bekendheid verwerf. Die twee kinders uit hierdie huwelik is jonk oorlede. In 1877 trou hy met Catharina Viljoen (oorlede 1885), dogter van sy kollega ds. P.J. Viljoen, emeritus-predikant van Colesberg. Twee seuns en 'n dogter (Anna Mirjam, mev. H.J.J. van der Walt) is uit die huwelik gebore. Die oudste seun, 'n belowende student in die teologie, was kmdt. Calman Lion Cachet, wat op 13 Augustus 1901 op Poortjie, distrik Steynsburg, sneuwel. (Die ander seun het Petrus geheet.) Op 15 Maart 1901 word Cachet self op aanklag van hoogverraad deur die Britse militêre owerheid ses weke op Burgersdorp in die gevangenis opgesluit en daarna op borgtog van £3 000 uitgelaat, maar die aanklag word later teruggetrek. In 1889 trou Cachet op Venterstad met Martha Sophia Viljoen (oorlede 1939), 'n niggie van sy tweede vrou en dogter van Francois Jacobus Viljoen. Uit dié huwelik kom daar 'n seun en 'n dogter, later getroud met prof. J.C. van Rooy van Potchefstroom. Sy weduwee trou in 1922 met die vader van haar skoonseun.
Twee kinders: Drie kinders: Twee kinders:
Hy is aan sy woning oorlede en onder blyke van groot belangstelling op Potchefstroom begrawe.
Di Afrikaanse Taal
Jan Lion Cachet se gedig Di Afrikaanse Taal (sic) het in 1896 in Ons Klyntji verskyn.
Di Afrikaanse Taal
Ek is ’n arme boerenôi, Mar tog is ek fan edel bloed, Uit Holland het myn pa gekom, Uit Frankryk waar di druiftros swel,
Hul skel my uit fer Hotnots myd; Want an myn lipiis kan jy siin, Soet floei di woordjiis uit myn mond; Mar as ek bid dan hoor je wel,
Myn sussi, wat uit Holland kom, Di lug is al te skerp fer haar; Di dokters kom nou bymakaar, Mar tog met al di doktery
My niggi met haar stywe nek, En baing jonkmans loop haar na; Mar as die awentuurtji kom, Dis “hartji” voor en “hartji” na:
As ek mar eers myn fryer het, Een wat my om myself bemin, Wanneer di fryer tot my kom En maak ek hom, hoe swak ek skyn,
Want ek het onder in my kis Wat ek nog fan myn ouma het, Hef ek di staf op, “Moedertaal”, En ek is net nou koningin
Eerbewyse
Die Cachet-biblioteek aan die Teologiese Skool is na hom genoem. In 1909, tydens die jubileum van die Gereformeerde Kerk van Suid-Afrika, is die Offisierskruis in die Orde van Oranje-Nassau deur die Nederlandse koningin Wilhelmina aan hom toegeken in erkenning van sy verdienstelikheid teenoor die koningin, die staat en die maatskappy. Die Afrikaanse Skrywerskring vereer hom postuum in Augustus 1951 deur ’n gedenkplaat op sy graf op te rig.
Brakkloofspruit (Swart-Kei)
Die Brakkloofspruit is 'n rivier wat net noord van Whittlesea in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Swart-Keirivier, en in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.
Trenitalia
Trenitalia is 'n Italiaanse spoorwegmaatskappy wat as dogteronderneming van die staatsonderneming Ferrovie dello Stato Italiane (FS) bedryf word. Trenitalia is volgens die Europese Unie se riglyne vir die deregulasie van spoorvervoer, waarvolgens aparte ondernemings vir goedere- en passasiervervoer geskep is, in 2000 gevestig en tans die belangrikste spooronderneming vir passasiervervoer in Italië, terwyl FS die land se spoorinfrastruktuur en -dienste bestuur.
Cheryl Dunye
Cheryl Dunye (gebore 13 Mei 1966) is 'n Amerikaanse regisseuse, skryfster, en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Watermelon Woman (1996), The Owls (2010), en Mommy Is Coming (2012).
Shirl Conway
Shirl Conway (3 Junie 1916 – 7 Mei 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente You Can't Fool an Irishman (1949) en Helter Skelter (1949), en in die televisiereekse Let's Stay Home (1956) en The Doctors and the Nurses (1962).
Sculptor-dwergsterrestelsel
Die Sculptor-dwergsterrestelsel of PGC 3589 is ’n sferoïdale satellietstelsel van die Melkweg in die sterrebeeld Beeldhouer (Sculptor). Dit is in 1937 deur Harlow Shapley ontdek.
Die Sculptor-dwerg is sowat 290 000 ligjare van die Son af. Net soos by baie ander sterrestelsels in die Lokale Groep is die ouer sterre se metaalgehalte laag en die jonger sterre s'n hoër.
Mbanyanarivier
Die Mbanyanarivier of Bumbanerivier is 'n rivier wat in die Mbhashe Plaaslike Munisipaliteit (voormalige Transkei) van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit mond uit in 'n uitgestrekte lagune net noord van die M'basherivier.
Dercitus occultus
Dercitus occultus is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1909 deur Hentschel.
Om die wêreld in 80 dae
Om die wêreld in 80 dae (Frans: Le tour du monde en quatre-vingts jours) is 'n klassieke avontuurroman deur die Franse skrywer Jules Verne. Dit is vir die eerste keer is 1873 gepubliseer. Verskeie rolprente is al van die boek gemaak.
Die held van die verhaal is 'n ene Phileas Fogg. Hy gaan 'n weddenskap aan dat hy binne tagtig dae om die wêreld kan reis. Fogg is deur sy kneg, Passepartout, vergesel. Uiteindelik slaag hulle om die reis op die nippertjie te voltooi.
Phileas was 'n stiptelik man, wat presies uitgewerk het watter vervoermiddels hy sal moet gebruik en hoe lank elke tog sal neem. Sy skedule was as volg:
Sedibeng
Sedibeng kan na een van die volgende verwys:
David Cameron
David William Donald Cameron (* 9 Oktober 1966 in Londen), 'n Britse politikus, was van 11 Mei 2010 tot 13 Julie 2016 die Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk. Hy was die leier van die Konserwatiewe Party van 6 Desember 2005 tot 13 Julie 2016 en sedert 2001 'n lid van die Laerhuis van die Britse Parlement waar hy die kiesafdeling Witney in Oxfordshire verteenwoordig het.
David Cameron het filosofie, politiek en ekonomie by die Universiteit van Oxford se Brasenose-kollege gestudeer waar hy in 1988 'n eersteklasgraad verwerf het. Hy word beskou as 'n moderne liberale lid van die Konserwatiewe Party.
In 1997 het hy in die kiesafdeling Stafford vir die eerste keer as Euro-skeptiese konserwatiewe kandidaat vir die Britse Laerhuis gestaan. Maar eers in die algemene verkiesing van 2001 het hy daarin geslaag om 'n setel te verower, hierdie keer in die kiesafdeling Witney. Twee jaar later is hy bevorder tot die amptelike opposisie se parlementêre voorbank. Hy het vinnig in sy politieke loopbaan gevorder en is gedurende die verkiesingsveldtog van 2005 en 2006 as hoof van beleidskoördinasie van die Konserwatiewe Party benoem. Sy openbare beeld van 'n jeugdige en gematigde kandidaat, wat veral by jong kiesers aanklank gevind het, het bygedra tot sy verkiesing as partyleier in 2005.
In die algemene verkiesing, wat op 6 Mei 2010 gehou is, het die Konserwatiewes 306 setels in 'n hung parliament (pat-parlement) verower. Ná vyf dae se onderhandelinge het Cameron saam met die Liberaal-Demokrate 'n koalisieregering gevorm - die eerste in die Verenigde Koninkryk sedert die Tweede Wêreldoorlog. Die destyds 43-jarige Cameron was die jongste Britse premier sedert Robert Jenkins, die 2de graaf van Liverpool, wat die ampseed 198 jaar tevore afgelê het.
In 'n waterskeidingsreferendum op 23 Junie 2016 het Britse kiesers hulle met 'n algehele meerderheid van 51,9 persent van die uitgebragte stemme teen die Verenigde Koninkryk se voortgesette lidmaatskap van die Europese Unie uitgespreek. Ná die bekendmaking van die referendum se finale uitslag op 24 Junie het Cameron aangekondig dat hy in Oktober 2016 as eerste minister sal bedank. Volgens hom is sy besluit daarop gegrond dat hy voel iemand anders die land verder moet lei op 'n nuwe weg, buite die Europese Unie. Sy swanesang in die Britse Laerhuis was egter reeds op 13 Julie, waarna hy sy bedanking by die koningin ingedien het. Hy is as premier en leier van die Konserwatiewe Party opgevolg deur Theresa May.
David Cameron se outobiografie For the Record sal op 19 September 2019 in die Verenigde Koninkryk en vyf dae later in die Verenigde State gepubliseer word. Dit verskyn vooraf in die dagblad The Times as vervolgreeks.
Regardt van den Bergh
Regardt van den Bergh (gebore 2 September 1952) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, rolprentregisseur en draaiboekskrywer.
Biografie
Van den Bergh is op 2 September 1952 in Johannesburg, Suid-Afrika, gebore. Hy begin sy skoolloopbaan aan die Laerskool Louw Geldenhuys in Linden en matrikuleer aan die Hoërskool Linden.
Sy ouers, Gert van den Bergh en Dulcie van den Bergh was albei akteurs. Hy was met die aktrise Jana Cilliers getroud. Twee dogters, Lika en Leán is uit die huwelik gebore. Ná hul egskeiding is hy getroud met nog 'n aktrise, Clara Joubert. Lika Berning en haar man, Clyde, speel albei ook toneel en het onder meer saam op die silwerdoek verskyn in die liefdesdrama Uitvlucht (2016), waarvan Van den Bergh die regie behartig het.
Toleni
Toleni is die naam van verskeie riviere in Suid-Afrika:
Anh Duong
Anh Duong (gebore 25 Oktober 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Scent of a Woman (1992), My Best Friend's Wedding (1997), High Art (1998), en Appropriate Behavior (2014).
Dercitus plicatus
Dercitus plicatus is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Ethyle Cooke
Ethyle Cooke (4 Augustus 1885 – 20 April 1949) was 'n Amerikaanse aktrise.
Marian Seldes
Marian Seldes (23 Augustus 1928 – 6 Oktober 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Home Alone 3 (1997), The Haunting (1999), Mona Lisa Smile (2003), en Leatherheads (2008).
Martha Howe-Douglas
Martha Howe-Douglas (gebore 14 September 1980) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bill (2015) en in die televisiereekse Doctors (2000), The Office (2001), en Doctor Foster (2015).
Tiffany Dupont
Tiffany Dupont (gebore 22 Maart 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Brian Banks (2018) en in die televisiereekse Greek (2007), Murder in the First (2014), en Star (2016).
Postmodernisme in politieke wetenskap
Postmodernisme in politieke wetenskap verwys na die gebruik van postmoderne idees in politieke wetenskap. Die invloed van postmodernisme tree sedert die tweede helfte van die 20ste eeu sterk na vore in die vakgebied van politieke wetenskap. Volgens die postmodernistiese siening beskik indiwidue nie oor 'n outonome rede wat onafhanklik kan funksioneer van subjektiewe gevoelens en sienswyses nie. Anders gestel word die mensdom se begrip van die werklikheid noodwendig beïnvloed deur die verhale en oortuigings van die kulturele groep waaraan hulle behoort. Hierdie gevolgtrekking veronderstel dat die mensdom nie insig kan verkry in die saak of daar 'n objektiewe, universele en absolute werklikheid bestaan nie. Die postmodernisme beklemtoon eerder die rol van die bewussyn in die konstruering van 'n subjektiewe realiteit – wat noodwendig die politieke landskap insluit. Hierdie pluralistiese siening van die werklikheid en relativistiese begrip van moraliteit maak postmoderne denkers skepties oor politieke denkskole wat aanspraak maak op objektiewe interpretasies van sosiale gebeure. Politieke ontleders onder die invloed van die postmodernisme verskil egter nie alleen met die gevolgtrekkings van ander benaderinge nie, maar is ook krities oor die geldigheid van die bepaalde benaderinge wat gevolg word. Die kritiese ingesteldheid van die postmodernisme kan veral in verband gebring word met poststrukturalisme en dekonstruksie.
Die poststrukturaralisme is 'n postmoderne benaderingswyse wat veral beïnvloed is deur die kontinentale filosofie van Franse filosowe soos Michel Foucault. Met poststrukturalisme word klem veral geplaas op die vormgewende funksie van taal waardeur die menslike bewussyn uitgedruk word in die vorm van woorde. Die verband tussen taal en magspolitiek word uitgelig deur die postmoderne filosoof Jacques Derrida. Hy interpreteer diskoerse in die openbare sfeer as 'n stryd waar gepoog word om 'n nuwe realiteit te skep deur een interpretasie ten koste van 'n ander te vervang. Die belangegroep met die dominante argument verkry mag wanneer hulle subjektiewe opinies aanvaar word as die heersende realiteit. Met die benaderingswyse van poststrukturalisme word politieke tekste dekonstruktief en krities ontleed omdat geen interpretasie aanvaar kan word as enigste en finale waarheid nie. Gevolglik moet die politieke ontleder bedag wees op vooroordele en teenstrydighede in die teks, en moet daar ook kennis geneem word van die skrywer se subjektiewe denkraamwerk.
Boeing 727
Die Boeing 727 is 'n middelgroot driemotorige kommersiële passasierstraalvliegtuig gebou deur Boeing-Korporasie. Dit kan 149-189 passasiers dra en latere modelle kan 4 400 tot 5 000 km (2,400 tot 2,700 seemyl) ononderbroke vlieg. Die 727 is ontwerp vir kort- en mediumafstandvlugte, en kan redelike kort aanloopbane gebruik by kleiner lughawens. Alle modelle is toegerus met drie Pratt & Whitney JT8D enjins, een aan elke vlerk met 'n sentrale enjin wat verbind is deur 'n S-buis na 'n inlaat voor die T-stert. Die 727 is Boeing se enigste drie-motorige vliegtuig.
Produksie
Die 727 was die steunpilaar van lugdienste se binnelandse roetes en is ook gebruik op die kort- en medium-afstand internasionale roetes. Passasiers-, vragvliegtuig en omskepbare weergawes van die 727 is gebou.
Die 727 was massa-geproduseer in die 1970's en die laaste 727 is in 1984 voltooi. Teen Julie 2011 was 23 727-100s en 227 727-200s steeds in verskeie lugrederye se diens. Lughawens se hersiene geraasregulasies het daartoe gelei dat latere 727s met geraasdempers toegerus is.
Die laaste passasiersvlug van 'n Boeing 727 is deur Iran Aseman Airlines in Januarie 2019 voltooi. Die vliegtuie word nou hoofsaaklik gebruik vir die vervoer van vrag en staatsamptenare en belangrike persone.
Gebruikers
Suid-Afrika
Rynromantiek
Die Rynromantiek was 'n kuns- en kultuurstroming binne die Romantiek waarin die rivierlandskap en die sages en mites, wat rondom die geskiedenis van die Duitse Rynvallei ontstaan het, die middelpunt van belangstelling geword en groot invloed op die Duitse Romantiek uitgeoefen het. Vanaf die laat 18de tot die laat 19de eeu het die Rynromantiek in alle kunsgenres uitdrukking gevind en van riviervaarte op die Ryn 'n gewilde toeriste-aantreklikheid gemaak – en die prototipe van georganiseerde toerisme. Dit was die kombinasie van 'n ongerepte rivier, die lig van die Rynvallei, die steil rotswande langs sy oewers, die middeleeuse karakter van die nedersettings langs die rivier en die bouvalle van kastele waardeur kunstenaars en besoekers gefassineer is.
Antieke en middeleeuse rivierervarings
Die middelloop van die Ryn tussen Rüdesheim en Bingen in die suide en Remagen in die noorde word vanweë sy landskapformasies as die mooiste deel van die Ryn beskou. Van oudsher was die Ryn 'n belangrike waterweg wat die noordelike en suidelike gebiede van Sentraal-Europa met mekaar verbind het. So het reeds vanaf die Romeinse tydperk groot skare soldate, koopmanne, reisigers en pelgrims die Ryn bevaar. Maar vir hulle was dit meestal 'n gevaarlike riviertog deur 'n soms baie noue vallei waar hulle die rotse moes vermy.
Die oewers van die Ryn is van die mooiste wat 'n mens in die wêreld kan aanskou; van die een einde tot die ander is daar só 'n groot aantal beduidende stede, só baie besienswaardighede, só 'n groot reeks kastele dat dit ongelooflik is; hulle is dig bymekaar geleë en 'n indrukwekkende gesig met hul hoë loopgange, hul windwysers en vergulde appels.
Hermès International
Hermès International, voorheen Hermès Paris of bloot Hermès, is 'n Franse onderneming wat luukseprodukte ontwerp, vervaardig en verkoop, veral leerware, gereedskap, parfuum, horlosies, huisware en leefstylbykomstighede. Dit is in 1837 in Parys deur Thierry Hermès gestig. Die maatskappy, oorspronklik 'n harnas- en saalvervaardiger, behoort vandag nog hoofsaaklik aan sy erfgename.
Die fortuin van die gesin word op 39,6 miljoen euro geraam.
Ahmedabad
Ahmedabad (Gujarati: અમદાવાદ [ˈəmd̪ɑːʋɑːd̪], letterlik: "stad van Ahmed") is die grootste stad en voormalige hoofstad van die Indiese deelstaat Gujarat. Die stad is aan die oewer van die Sabarmatirivier in die weste van die land geleë.
Ahmedabad het in 2011 'n bevolking van 5 577 967 en 6 357 693 in die metropolitaanse gebied gehad. Die stad het 'n totale oppervlakte van 464,165 km² en is die vyfde grootste stad en sewende grootste metropolitaanse gebied van Indië. Dit is ook die ekonomiese sentrum van die Indiese deelstaat Gujarat.
Ahmedabad is veral bekend vir sy historiese stadsentrum wat in 2017 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys is.
Sport
Die Narendra Modi-stadion (ook Motera-stadion genoem) in die voorstad Motera is met 'n kapasiteit van 110 000 die grootste toetskrieketstadion ter wêreld. In Februarie 2021 is dit na die eerste minister Narendra Modi genoem. Die Indiese nasionale krieketspan speel van sy tuiswedstryde in die stad. In die Motera-stadion is onder andere wedstryde tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1987, 1996 en 2011, asook die Kampioenetrofee 2006, aangebied. Tydens die Krieketwêreldbeker 2023 sal in dié stadion ook wedstryde beslis word, waaronder die eindstryd.
Die Voortrekkers (rolprent)
Genre
Die rolprent is ’n geskiedkundige oorlogsprent (dokumentêr).
Storielyn
Die rolprent wys die moedige stryd van die Voortrekkers teen die natuur, die Britte en die impies. Die sentrale tema is die dood van die Voortrekkerleier Piet Retief in 1838 aan die hand van die Zoeloe-koning Dingaan. Die aanvalle op boerekampe by Bloukrans en Italeni (eThaleni) word onder andere herleef.
Edna Mae Cooper
Edna Mae Cooper (19 Julie 1900 – 27 Junie 1986) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Male and Female (1919), Grounds for Divorce (1925), Scotty of the Scouts (1926), en The Ten Commandments (1956).
Oosterhout
Oosterhout is 'n stad en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Noord-Brabant, geleë noordoos van die stad Breda in die Baronie van Breda. Die munisipale gebied het sowat 54 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 73 km².
Dercitus senegalensis
Dercitus senegalensis is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Rob van Soest, Beglinger & De Voogd.
Parminder Nagra
Parminder Nagra (gebore 5 Oktober 1975) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bend It Like Beckham (2002) en Ella Enchanted (2004), en in die televisiereekse ER (1994) en Alcatraz (2012).
Pagel se sirkus
Pagel se sirkus was tydens byna hele eerste helfte van die 20ste eeu ‘n welbekende instelling vir openbare vermaak op die platteland van Suider-Afrika.
Die legendariese kragman en latere sirkusbaas Friedrich Wilhelm August Pagel is op 5 Februarie 1878 in Plathe in Pommere (naby die stad Stettin in die huidige Pole) gebore. Hy was baie goed en groot gebou met besonder groot polse en enorme voorarms. As jongeling het hy reeds oor enorme krag beskik. Op 19 jarige ouderdom weeg hy al oor die 100 kg (later amper 135 kg), en sy lengte was 1,85 m. As tiener werk hy eers as assistent vir ‘n grofsmid. Daarna vaar hy as stoker op ‘n stoomskip oor die wêreld en besoek so die Verre Ooste en Australië. In Sydney verlaat hy die skip en werk by ‘n restaurant as kombuishulp en uitsmyter. In 1899 trou hy op Tasmanië met Mary Dinsdale (die latere Madame Pagel).
In 1902 sluit Pagel by ‘n sirkus aan, maar koop kort daarna sy eie tent. Na ‘n besoek aan Europa om sirkustoerusting te koop, land die egpaar in Februarie 1905 in Durban. Die eerste optrede is in Pietermaritzburg, maar hulle reis kort daarna deur die hele Suider-Afrika (tot in Uganda) met hul sirkus. As leeutemmer en weens sy sterkte raak hy landswyd bekend. Veral na die Tweede Vryheidsoorlog, want toe was die sirkus se besoek nog ‘n hoogtepunt op die sosiale kalender. Na ‘n besoek van die Pagels aan Indië en Birma om tiere en olifante te koop, bestaan die sirkus se kudde in 1910 uit 5 perde, 9 ponies, 2 sebras, ‘n kameel, 4 olifante, 6 tiere, 3 leeus, 5 luiperds, 3 ysbere en ‘n kangaroe.
Finansieel het dit soms broekseur met die sirkus gegaan, maar dit het al die wedervaringe oorleef. Omdat Pagel ‘n Duitser was, was die skares hom tydens die Eerste Wêreldoorlog nie altyd goedgesind nie. Hy is selfs ‘n tyd geïnterneer.
Sy vrou het nie net die sirkus bestuur nie, maar self ook aan die vertonings deelgeneem en het tot ‘n kleurryke persoonlikheid ontwikkel. Om publisiteit vir hul sirkus se besoek te maak, ry Madame Pagel dikwels bedags deur die strate met ‘n swartmaanhaar-leeu in die passasiersitplek langs haar en soms ook nog met ‘n prominente persoon uit die gemeenskap op die agterste sitplek. Sy sterf in 1939.
In 1944 tree Pagel af nadat wonde wat hy in ‘n stoeiery met ‘n leeu opgedoen het, begin infekteer. Sy laaste optrede was op 70-jarige ouderdom in Wakkerstroom. Hy sterf nog dieselfde jaar aan ‘n beroerte in Knysna. Sy tweede vrou, Cecil Pagel, het nog probeer om die sirkus voort te sit, maar dit het stadig doodgeloop nadat Boswell en Wilkie se sirkusse die toneel begin oorheers het.
Trivia
Na Pagel se eerste besoek aan Zimbabwe het die woord “istrongimani” vir sirkus in die inheemse tale bekend geword.
Tolenirivier (Groot-Kei, Oos-Kaap)
Die Tolenirivier is 'n rivier wat suidwes van Butterworth in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van, en in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.