cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haley Hudson
Haley Hudson (gebore 14 Junie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Freaky Friday (2003), Marley & Me (2008), en The Pact (2012), en in die televisiereeks Weeds (2005).
Klas G-tenklokomotief
Die Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas G 4-8-2T van 1904 is 'n tenklokomotief wat in die begin van die twintigste eeu in die Kolonie van Natal onwerp is.
In 1904 het die Natalse Regeringspoorweë 25 Klas E 4-8-2 "Mountain"-tipe tenklokomotiewe in diens gestel. In 1912, toe hierdie lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle hernommer en as Klas G herklassifiseer.
Timothy Bateson
Timothy Bateson (3 April 1926 – 16 September 2009) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Italian Job (1969), High Road to China (1983), Labyrinth (1986), en Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007).
Southend-on-Sea
Southend-on-Sea (dikwels afgekort tot Southend) is 'n plaaslike munisipaliteit en kusdorp in die Engelse graafskap Essex. Die plek het sowat 165 300 inwoners en 'n oppervlakte van 41,8 km2.
Die klooster uit die 12de eeu, wat as 'n museum dien, is 'n noemenswaardige besienswaardigheid.
Camille Winbush
Camille Winbush (gebore 9 Februarie 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eraser (1996) en Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999), en in die televisiereekse Minor Adjustments (1995) en The Bernie Mac Show (2001).
GLONASS
GLONASS is 'n Russiese satelliet-navigasiestelsel, vergelykbaar met die Amerikaanse GPS en Europese Galileo. Die stelsel bestaan uit 24 satelliete waarvan 21 altyd operasioneel en 3 in reserwe is. GLONASS in Russies: ГЛОНАСС, is 'n afkorting vir ГЛОбальная НАвигационная Спутниковая Система; GLObal'naya NAvigatsionnaya Sputnikovaya Sistema; in Engels: "GLObal NAvigation Satellite System".
Die volledige naam is GLObalnaja NAvigatsionnaja Spoetnikovaja Sistema (ГЛОбальная НАвигационная Спутниковая Система; "Wêreldwye navigasie-satellietstelsel").
Geskiedenis
Die eerste drie satelliete is in Oktober 1982 gelanseer en in Desember 1983 is die eerste satelliet van die stelsel in werking gestel. Oorspronklik sou die hele stelsel in 1991 operasioneel gewees het, maar weens ekonomiese probleme is die laaste van die 24 satelliete eers in Desember 1995 in hul baan geplaas. Alle satelliete is met Proton-lanseerders vanaf die basis Tyuratam in Kazachstan gelanseer.
Huidige status
'n Samewerkingsooreenkoms is ter verdere uitbreiding met Indië aangegaan om die stelsel te onderhou en te verbeter.
Japannese slagskip Kongo
Die Kongō was 'n slagskip van die Japannese Keiserlike Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy is in 1913 in diens geneem nadat hy in Engeland gebou is. Hy is as 'n kruiser gebou maar net voor die Tweede Wêreldoorlog omgebou na 'n slagskip. Hy is gedurende 1944 gekelder.
Tegniese besonderhede
Die Kongō het 31 720 ton water verplaas en was aangedryf deur vier turbines wat gesamentlik 136 000 dryfasperdekrag gelewer en 'n topspoed van 30,5 knope verseker het. Hy was toegerus met agt 14-duim kanonne, veertien 4-duim kanonne en agt 5-duim lugafweerkanonne.
Jack McDonald (akteur)
Jack McDonald (17 September 1880 – 1962) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ne'er Do Well (1916), The Last of the Mohicans (1920), Lorna Doone (1922), en Show Boat (1929).
Fritze Hedemann
Fritze Hedemann (gebore 8 Mei 1945) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente When Svante Disappeared (1975) en Suzanne og Leonard (1984), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Vegvliegtuig
'n Vegvliegtuig is 'n spesiale vliegtuig wat ten doel het om lugoorheersing (of lugsuperioriteit) te behaal in 'n gewapende konflik. Vegvliegtuie kan beide aanvallend en verdedigend ontplooi word.
Geskiedenis
In 1903 het die Wright-broers die eerste suksesvolle vlugte met vliegtuie in die VSA onderneem.
Sewe jaar later het die Britse Minister van Oorlog gesê: "Ons glo nie dat vliegtuie enige nut vir oorlogsdoeleindes sal hê nie". Dié mening is wêreldwyd deur owerhede gehuldig, onder meer in Frankryk, wat vinnig besig was om die middelpunt van lugvaartkundige ontwikkeling te word. In 1912 is die Royal Flying Corps (RFC) egter in Brittanje gestig met die doel om verkenningsvlugte oor vyandelike linies uit te voer. Bloot vir die pret het die vlieëniers begin om met gewere en rewolwers na vlieërs te skiet. Teen 1913 is 'n militêre vliegtuig deur die Vickers-maatskappy tentoongestel. Dit was die sogenaamde "Experimental Fighting Biplane" en is spesiaal ontwerp sodat 'n masjiengeweer in sy neus gemonteer kon word.
Geskiedenis van die jagter
Vergeleke met die latere oorloë het die vliegtuig in die Eerste Wêreldoorlog nog geen deurslaggewende rol gespeel nie. Die vliegtuie was nog taamlik primitief en die gevegte het oor die algemeen 'n individuele karakter gehad. Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog was die Britse lugmag, die Royal Air Force (RAF), met sy meer as 22 500 vegvliegtuie, die grootste lugmag ter wêreld. In die periode tussen die 2 wêreldoorloë is vegvliegtuie verder ontwikkel en verbeter.
Twee verskillende soorte vegvliegtuie, die jagter en die bomwerper, het mettertyd ontstaan. In die Tweede Wêreldoorlog het vegvliegtuie 'n beslissende rol in die verloop van die oorlog gespeel. Jagters en bomwerpers het 'n groot rol gespeel in die Slag om Brittanje en in die lugaanvalle op groot Britse en Duitse stede. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland sowat 4 000, Brittanje sowat 2 200, Frankryk sowat 4 000 (baie was verouderd). die Sowjetunie sowat 15 000 (wat egter hoegenaamd geen kans teen die moderne vliegtuie van die Duitse Luftwaffe gehad het nie) en die VSA sowat 2 800 vliegtuie gehad.
Japan het ook 'n groot lugmag gehad, waarvan die grootste gedeelte vanaf vliegdekskepe opgetree het. Aan die einde van die oorlog het die RAF 9 200, die Sowjetunie 20 000 en die VSA 31 200 vegvliegtuie gehad. Omdat bomwerpers al hoe vinniger geword het, moes die jagters ook vinniger vlieg en beter bewapen wees, en spesiale instrumente soos radar is ontwikkel.
Kort voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland die eerste land geword wat 'n vliegtuig met 'n straalenjin gebou het (Heinkel He 178). Teenswoordig het byna alle vegvliegtuie straalaandrywing. Met die soort aandrywing ('n turbine-enjin) kan vliegtuie baie groter snelhede as met 'n lugskroef en 'n suierenjin bereik. Die Koreaanse en die Viëtnamese oorlog het vliegtuigbouers aangespoor om vegvliegtuie verder te verfyn sodat vorm en konstruksie drasties verander, snelheid verhoog en bewapening verbeter is.
Dun, deltavormige vlerke wat pylvormig gemonteer is, is ontwerp, en moderne elektroniese instrumente, soos rekenaars, radar, fotoapparaat en geleide missiele, het deel van die uitrusting geword.
Taak van die jagter
Jagters kan in twee groepe gedeel word, naamlik lugverdedigings- of onderskeppingsjagters, wat die eie lugruim moet verdedig deur vyandelike vliegtuie te onderskep en by aanvalle op vyandelike doelwitte geleiwerk moet doen, en jagterbomwerpers (aanvalsjagters of ligte bomwerpers), wat 'n meer uitgebreide taak het. Teenswoordig is die meeste jagters van laasgenoemde soort. Hulle moet nie slegs die eie lugruim kan verdedig nie, maar ook gronddoelwitte met bomme en missiele kan aanval.
Byna alle jagters kan deesdae in feitlik alle weersomstandighede gebruik word omdat hulle met boordradar uitgerus is. Die onderskeppingsjagters, wat baie vinnig moet kan vlieg en styg, word dikwels na en tydens die geveg deur die gevegsleidingsentrums op die grond gelei. Met behulp van radar lei die gevegsleier die vlieënier na die doel, totdat die vyandelike vliegtuig op die boordradar gesien kan word. As die doel binne vuurbereik is, word die missiele afgevuur, wat deesdae dikwels die doel outomaties volg en vernietig.
Alle gegewens omtrent snelheid, hoogte en koers van albei vliegtuie word deur 'n rekenaar verwerk en aan dievlieënier verskaf, sodat hy reguit op sy doelwit kan afvlieg. Die gevegsleidingsentrums van NAVO vorm saam 'n net van radarstasies, wat NADGE (NATO Air Defence Ground Environment) genoem word en die hele Europa dek. Die AWACHS-sisteem is ook deel van die beskerming van Wes-Europa. Die radarstasies en vliegvelde is altyd op 'n gereedheidsgrondslag. Jagters kan ook vir verkenning gebruik word. Hiervoor word hulle met spesiale kameras toegerus, wat in alle omstandighede, ongeag die hoogte en snelheid, presisiefoto's kan neem.
Spesiale toerusting
Omdat die hedendaagse vliegtuie baie vinnig kan versnel, ondervind vlieëniers probleme met g-kragte. Dit gebeur veral wanneer die vliegtuig skerp draaie maak, of uit 'n daal- of duik- vlug kom. Die kragte kan tot tussen 8 en 10 maal die swaartekrag oploop.
As daar nie voorsorgmaatreëls getref word nie, word die bloed uit die harsings van die vlieënier weggetrek en word hy bewusteloos. Om dit te voorkom, dra die vlieënier 'n sogenaamde g-pak, wat voorkom dat die bloed aan die harsings onttrek word. Vir vlieëniers van lugverdedigingsjagters, wat meestal op groot hoogtes (tot 25 000 m) vlieg, is daar benewens die konstante kajuit druk van die vliegtuie ook 'n spesiale drukpak ontwerp vir ingeval die, kajuitdruk wegval.
Bomwerpers
Bomwerpers is uitsluitend bestem vir die vervoer van groot ladings bomme en die werp daarvan op vyandelike installasies, troepe en nywerhede. Die aanwending van vliegtuie gedurende die Eerste Wêreldoorlog vir die afgooi van bomme het na die oorlog grotendeels tot die ontwikkeling van die bomwerper bygedra. Sedertdien het die bomwerper 'n soortgelyke ontwikkeling as die jagter deurgemaak. Die eerste egte bombardement vanuit die lug het in 1937 gedurende die Spaanse Burgeroorlog plaasgevind. Die Baskiese stad Guernica is toe grotendeels deur Duitse bomwerpers verwoes.
Dit was egter ŉ voorspel tot wat enkele jare later gedurende die Tweede Wêreldoorlog sou gebeur. Toe het vyandelike magte oor en weer bombardementsvlugte uitgevoer om mekaar se groot stede en nywerhede te bombardeer. Voorbeelde hiervan is Londen, Coventry, Keulen, Hamburg, Berlyn, Dresden, Rotterdam, Tokio en Stalingrad; Hirosjima en Nagasaki, twee groot Japanse stede, is kort na mekaar deur atoombomontploffings grotendeels verwoes.
Ligte bomwerpers is jagbomwerpers wat slegs 'n klein aantal bomme kan dra en 'n betreklik klein aksieradius (operasionele vliegbereik) het. Hulle word by taktiese operasies (doelwitte wat nie ver van die basis af geleë is nie) gebruik. Middelswaar bomwerpers het ŉ groter aksieradius en tree gewoonlik op van groter hoogtes as jagters, wat van baie lae hoogtes aanvalle kan uitvoer. Middelswaar bomwerpers vlieg meestal in groot getalle saam, terwyl ligte bomwerpers alleen of in klein getalle optree.
Die kernbomme word ook weer in taktiese en strategiese bomme onderverdeel. Die vernietigingskrag van taktiese kernbomme is nie so groot as die van strategiese kernbomme nie. Strategiese bomwerpers word dag en nag deur die VSA en die Sowjetunie in die lug gehou. Hulle ladings bomme kan deur 'n bevel wat vanaf 'n sentrale punt gegee word, geaktiveer word. Bomwerpers vir vlootdoeleindes het benewens dieptebomme vir duikbote en torpedo's vir oppervlakskepe meestal 'n groot hoeveelheid elektroniese apparaat aan boord vir die opsporing van vyandelike duikbote en oppervlakskepe.
Vir eie verdediging het bomwerpers 'n boordbewapening wat op so 'n plek in die vliegtuig geplaas is dat die bemanning hul vliegtuig teen aanvalle van enige kant af kan verdedig. Die middelswaar en swaar bomwerpers het 2 tot 8 enjins, terwyl die aantal bemanningslede van 1 of 2 by jagbomwerpers tot 12 of meer by swaar bomwerpers kan wissel.
Luggevegte
By luggevegte (Eng. "dogfights") tussen twee vliegtuie probeer die aanvallende vlieënier sy vliegtuig op die regte plek plaas om sy wapens af te vuur. Die verdediger probeer natuurlik om alles te ontduik.
'n Vegvlieënier het dikwels las van sterk gravitasiekragte (algemeen bekend as g-kragte). Die vlieënier se bloed kan deur die versterking of verswakking van die swaartekrageffek uit die kop wegvloei of instroom.
Bewapening
Jagters en aanvalsvliegtuie is deesdae bewapen met vyf soorte wapens:
Bomme en missiele word gewoonlik onder die vliegtuig se vlerke aangeheg. Sommige missiele gelei met 'n infrarooisensor op 'n hittebron soos die uitlaat van die straalmotor, en bomme val net deur swaartekrag na benede. Die masjiengewere is gewoonlik in die neus van die vliegtuig of daar naby geplaas.
Missiele word gewoonlik gebruik as lug-tot-lugafweer in luggevegte, maar ook as lug-tot-grondmissiele om radar, tenks of skepe aan te val. Bomme word gewoonlik gebruik vir lug-tot-grondgevegte. Militêre vliegtuie met die hooftaak om bomme af te gooi, staan bekend as bomwerpers. Torpedo's word onderwater teen skepe gerig.
Vermensliking
Vermensliking (ook personifikasie of die minder gebruikte antropomorfisme) verwys na enige toekenning van menslike eienskappe (of karaktereienskappe wat aangeneem word slegs aan mense toegeskryf kan word) aan nie-menslike diere, nie-lewende dinge, verskynsels, voorwerpe of ontasbare voorstellings (soos geeste of godhede). Diere en plante asook natuurkragte soos wind, reën of die son kan as skepsels met menslike beredeneringsvermoë of spraak uitgebeeld word.
Personifikasie toon 'n sterk ooreenkoms met die vergelyking, maar veral met die metafoor. Personifikasie is eintlik maar 'n vorm van die metafoor, maar met die bykomende eienskap dat wat ook al gemetaforiseer word, eintlik vermenslik word.
Voorbeelde
Enkele voorbeelde van vermensliking:
April Winchell
April Winchell (gebore 4 Januarie 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Who Framed Roger Rabbit (1988) en Despicable Me 2 (2013), en in die televisiereekse Swat Kats: The Radical Squadron (1993) en 101 Dalmatians: The Series (1997).
Henry Baynton
Henry Baynton (23 September 1892 – 2 Januarie 1951) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Auld Lang Syne (1917).
Opstand in die Warskou-ghetto
Die Opstand in die Warskou-ghetto was die Joodse opstand teen Nazi-Duitsland se pogings om die oorblyfsels van die Warskou-ghetto in Pole tydens die Tweede Wêreldoorlog te elimineer.
Die belangrike voorloper van die hoofgeveg was 'n gewapende opstand teen die Duitsers en hulle Joodse medewerkers wat begin het op 18 Januarie 1943. Die hoofgeveg het geduur van 19 April 1943 tot 16 Mei van dieselfde jaar, toe 'n vasberade maar swak gewapende en sleg voorsiende weerstandsbeweging uiteindelik deur SS-Gruppenführer (toe Brigadeführer) Jürgen Stroop verslaan is.
Agtergrond
Aan die begin van 1940 het die Nazi's daarop gekonsentreer om die Pools-Joodse bevolking van oor die 3-miljoen in 'n aantal uiters beknopte ghetto's in verskeie Poolse stede te plaas. Die grootste hiervan was die Warskou-ghetto, wat oor die 380 000 mense in 'n beknopte area in die middel van die stad gehuisves het. Die ghetto is op 16 November 1940 deur die Duitsers ommuur en van die buitewêreld afgesluit. Duisende Jode het gesterf as gevolg van wydverspreide siekte of uithongering nog voor die Nazi's begin het met die massiewe deportasies van Jode in die ghetto na die Treblinka-verdelgingskamp. In die 52 dae voor 12 September 1942 is ongeveer 300 000 ghettoburgers na Treblinka gestuur en vermoor.
Die Teenstanders
Terwyl die gefrustreerde Duitsers addisionele hulp gestuur het om die opstand te beëindig, het die burgers van die ghetto vir die volgende drie maande hulself voorberei vir wat hulle besef het sal hul laaste geveg wees. Honderde gekamoefleerde skuilkelders is onder huise gegrawe (insluitende 618 skuilkelders teen lugaanvalle); die meeste hiervan is deur die rioolstelsel verbind en aan die sentrale water- en elektrisiteitstoevoer gekoppel. Die ghetto-vegters was gewapend met pistole en rewolwers, 'n paar gewere en een masjiengeweer (drie masjiengewere volgens sommige bronne). Hulle het min ammunisie gehad en was aangewese op geïmproviseerde bomme en brandbombottels. 'n Aantal ander wapens is deur die opstand voorsien of vanaf die Duitsers in beslag geneem. Die ghetto-area was in drie militêre distrikte verdeel: elke organisasie was verantwoordelik vir sy eie distrik.
Hulle moeite was egter nie genoeg teen die volle mag van die Nazi oorlogmasjien nie; die Duitsers het uiteindelik 'n gemiddelde daaglikse mag gehad van 2 054 soldate en 36 offisiere, insluitende 821 Waffen-SS Panzergrenadier-troepe (bestaande uit vyf Reserwe en Opleiding Bataljonne en een SS Kavalerie Reserwe en Opleidingbataljon) en 363 Poolse Marine-Blou Polisiemanne wat deur die Duitsers beveel is om die mure van die ghetto te beman. Die res van die Duitse vegmag het bestaan uit:
Hulle wapens het onder meer bestaan uit gepantserde vegvoertuie, geveggasse, vuurwerpers, vliegtuie, tenks en artillerie.
Duitse aanval
Die finale stryd het begin op die aand van Paasfees, 19 April, toe die Duitse kolomme die ghetto met alle mag aangeval het. Joodse opstandelinge het op die Nazi-troepe geskiet en hulle met Molotofbomme en handgranate gegooi vanuit stegies, riole, huisvensters en selfs brandende geboue. 'n Frans-vervaardigde SS-tenk is aan die brand gesteek deur ZOB-petrolbomme en die aanvanklike aanval is teruggedryf. Die Joodse opstandelinge het merkwaardige sukses behaal teen die magte van Ferdinand von Sammern-Frankenegg, wat sy pos as die SS- en polisiebevelvoerder van die Warskou-area verloor het, en vervang is deur Jürgen Stroop.
Na 'n pouse is die aanval hervat; die Nazi's het die huise nou blok vir blok afgebrand, kelders en riole opgeblaas en elke Jood wat hulle kon vang gevange geneem of doodgemaak. Nog 'n Duitse tenk is vernietig op 27 April in 'n versettingsaanval waarin die ZZW se kommandant, David Apfelbaum, swaar gewond is en die volgende dag gesterf het. Die langdurendste posisiegeveg het plaasgevind rondom die ZZW-vesting by Muranowski-plein van 19 April tot aan die einde van daardie maand. Op 29 April het die oorblywende vegters van die organisasie - wat al sy leiers verloor het - die ghetto deur die Muranowski-tonnel verlaat en na die Michalin-woud gegaan. Dit het die einde van die hoofgeveg ingelui.
"Skoonmaak"
Na die belangrikste geveg verby was, is die weggesteekte skuilings die hoofarena van verset. In dié geveg het die Duitsers rookgranate en traangas of gifgas gebruik om die Jode uit skuilings te forseer. In vele instansies het die Jode aangehou om te vuur soos hulle die skuilings uitgekom het en 'n aantal manlike en besonderlik vroulike vegters het verborge granate gegooi of handwapens gevuur nadat hulle hulself oorgegee het. Op 8 Mei het die Duitsers die bevelpos van die ZOB by Mila 18 ontdek, met tot gevolg die dood van die meeste van hulle leierskap asook 100 oorblywende vegters - die meeste van hulle is egter dood as gevolg van massa-selfmoord, insluitende die organisasie se bevelvoerder, Mordechai Anielewicz.
Die opstand is op 16 Mei geëindig. Nogtans kon deur die somer van 1943 nou en dan 'n skietery in die area van die ghetto gehoor word. Uiteindelik is die opstand finaal stopgesit op 5 Junie, toe die laaste geveg met die Duitsers gelei was deur 'n groep Joodse kriminele sonder enige verbintenis met die ZZW of ZOB.
Die dodetal
Tydens die opstand het ongeveer 7 000 Joodse burgers gesterf. 'n Addisionele 6 000 was lewendig verbrand of vergas in skuilings. Die oorblywende 50 000 mense is na die Duitse doodskampe gestuur - meestal na die Treblinka-verdelgingskamp.
Die laaste verslag van Jürgen Stroop op 13 Mei 1943, het gelees: "180 Jode, bandiete en sub-mense was vernietig. Die voormalige Joodse stadswyk van Warskou bestaan nie meer nie. Die grootskaalse aksie was afgesluit teen 20:15 uur deur die opblasing van die Warskou Sinagoge. (...) Totale getal Jode behandel 56 065, insluitende beide Jode wat gevang is en Jode wie se uitroeiing bewys kan word."
Volgens die verslag is van Stroop se mag 16 mense dood gemaak en 86 gewond, insluitende oor die 60 Waffen-SS. Volgens ander se berekeninge is tot 1 300 Duitsers en hul medewerkers dood gemaak tydens die opstand.
Nasleep
Na die geveg is die meeste afgebrande huise met die grond gelyk gemaak en die kompleks van die KL-Warskou ("Konzentrationslager Warschau", konsentrasiekamp van Warskou) is in die omgewing van die ghetto gestig. Die Duitsers het die voormalige ghetto ook gebruik om Poolse Łapanka gevangenes te vermoor uit wraak in hoogs geadverteerde gyselaarsteregstellings.
Gedurende die Warskou-opstand in 1944 het die Poolse Tuisweermag Bataljon, "Zoska", 380 Joodse konsentrasiekampgevangenes van die KL-Warskou se Gęsiówka-subkamp kon red; die meeste van hulle het onmiddellik by die AK aangesluit. 'n Paar klein groepe van die ghettoburgers het dit ook reggekry om in die riole te oorleef tot die Warskou-opstand.
Verwantskap aan die 1944 Warskou-opstand
Die Opstand van 1943 word somtyds verwar met die Warskou-opstand van 1944. Die twee gebeurtenisse het in verskillende tye afgespeel en het verskillende doelwitte gehad. Die eerste, in die ghetto, was 'n keuse om vegtend te sterf - met 'n skraal hoop op ontsnapping, eerder as 'n definitiewe dood in die verdelgingskampe. Die keuse om te veg is gemaak op die laaste oomblik toe die krag om te veg nog steeds beskikbaar was. Die tweede opstand was 'n gekoördineerde aksie en deel van die groter Operasie Storm ("Plan Burza").
Daar is egter 'n verband tussen die twee gebeurtenisse, siende dat 'n aantal (ongeveer 100) van die opstandelinge van die Ghetto-opstand deelgeneem het in die latere Warskou-opstand en geveg het in die geledere van die AK en AL.
In Israel
'n Aantal oorlewendes van die Warskou-ghetto-opstand, ook genoem die "Ghetto-vegters", insluitende Icchak Cukierman (ZOB adjunk-kommandant), en sy vrou, Cywia Lubetkin (wat ook 'n bevelvoerder van een van die gevegseenhede was), het voortgegaan en die "kibbutz Lohamey ha-Geta'ot" ("ghettovegters se kibboets") in Israel gestig. In 1984 het die lede van die kibboets "Dapei Edut" gepubliseer ("Getuienisse van Oorlewing", onderhoude en redigering deur Zvika Dror), vier volumes van persoonlike getuienisse van 96 lede van die kibboets. Die kibboets is Noord van Akko geleë en stel ten toon 'n museum en argiewe opgedra ter nagedagtenis aan die Sjoa, die Joodse Volksmoord van die 20ste eeu.
Suid-Afrikaanse Amazwi-letterkundemuseum
Die Suid-Afrikaanse Amazwi-letterkundemuseum, beter bekend onder die Engelse naam, Amazwi South African Museum of Literature, en vroeër bekend as die National English Literary Museum (NELM), is 'n museum gemik op die berging van argiefmateriaal oor Suid-Afrika se letterkunde-erfenis. Die museum is geleë in Makhanda (vroeër Grahamstad) in die Oos-Kaap.
Die Minister van Kultuur, Nathi Mthethwa, het die naam van die museum in Mei 2019 amptelik verander na die "Amazwi South African Museum of Literature" nadat die museum se mandaat aangepas is om die promosie en bewaring van alle belangrike Suid-Afrikaanse letterkundewerke in alle inheemse tale in te sluit, waar dit vroeër net op Engelse letterkunde gefokus was.
Oorsprong
Die museum is in 1972 gestig deur professor Guy Butler, die digter en destydse hoof van Rhodes-universiteit se Engelsdepartement. Die doel van die museum was om Suid-Afrikaanse skrywers se manuskripte te berg en bewaar. Dit is uit die oorspronklike versameling werke dat die NELM gegroei het en later bestaansreg gekry het deur wetgewing in 1980 waarmee dit verklaar is tot 'n kulturele instelling.
Satellietinstellings
Daar is twee Amazwi-satellietinstellings:
William Holman Hunt
William Holman Hunt (2 April 1827 – 7 September 1910) was ‘n Engelse skilder en een van die stigterslede van die Broederskap van die Pre-Rafaëliete. Sy skilderye is bekend om hul aandag aan detail, kleurrykheid en uitgebreide simboliek. Hierdie kenmerke is beïnvloed deur die skryfwerk van John Ruskin en Thomas Carlyle, ingevolge wie die wêreld gesien moes word as ‘n stelsel van visuele tekens. Volgens Hunt was dit die plig van die kunstenaar om die samespraak tussen hierdie tekens en feite te onthul. Hunt het regdeur sy loopbaan die getrouste gebly aan die ideale van die beweging. Hy was altyd gretig gewees om die gewildheid en openbare aantrekkingskrag van sy werke te bevorder.
Biografie
William Holman Hunt het sy van, van "Hobman Hunt" na Holman Hunt verander toe hy ontdek het dat ‘n klerk die naam verkeerd gespel het nadat hy gedoop is by die Anglikaanse Kerk van die Heilige Maria die Maagd in Ewell, Engeland. Nadat hy uiteindelik ingeskryf is by die kunsskole van die koninklike akademie nadat sy aansoek aanvanklik verwerp is, het Hunt gerebelleer teen die invloed van die stigter daarvan, Joshua Reynolds. Hy het gevolglik voortgegaan en die Broederskap van die Pre-Rafaëliete in 1848 gestig nadat hy die kunstenaar en digter Dante Gabriel Rossetti ontmoet het. Hulle het saam met John Everett Millais gepoog om die kunste te vernuwe deur klem te plaas op die gedetailleerde observasie van die natuurlike wêreld in ‘n gees van kwasi-godsdienstige toewyding aan die waarheid. Hierdie godsdienstige benadering is beïnvloed deur die spirituele kwaliteite van middeleeuse kuns, in teenstelling met die beweerde rasionalisme van die Renaissance wat in Rafaël beliggaam is. Hunt het verskeie leerlinge gehad, insluitende Robert Braithwaite Martineau.
Hunt se werk was aanvanklik nie suksesvol gewees nie en is aangeval in die pers vanweë die beweerde afstootlikheid daarvan. Hy het egter vroeër bekendheid en aansien verwerf vir sy intens-naturalistiese tonele van moderne landelike en stedelike lewe, soos byvoorbeeld sy The Hireling Shepherd en The Awakening Conscience. Dit was egter vir sy godsdienstige skilderye dat hy bekendheid verwerf het, aanvanklik The Light of the World (1851–1853), wat nou gehuisves word in die kapel by Keble-kollege, Oxford, Engeland. (‘n Latere weergawe (1900) is regoor die wêreld uitgestal, en word nou gehuisves in St Paul's Cathedral, Londen, Engeland.)
In die middel van die 1850’s het Hunt na die Heilige Land gereis op soek na akkurate topografiese en etnografiese material vir verdere godsdienstige werke, en om sy “kragte te ontplooi om Christus se Leer en geskiedenis meer tasbaar te maak”; hy het aldaar die werke The Scapegoat, The Finding of the Saviour in the Temple, en The Shadow of Death geskilder, tesame met verskeie landskaptekeninge en skilderye van die streek. Hunt het ook baie werke geskilder wat gebaseer is op poësie, soos byvoorbeeld Isabella, or the Pot of Basil en The Lady of Shalott. Hy het uiteindelik sy eie huis in Jerusalem gebou.
Hy moes later skilder opgee omdat sy verswakkende sig beteken het dat hy nie die kwaliteit kon behaal waartoe hy vorentoe in staat was en wat hy wou bereik nie. Sy laaste groot werke, insluitende ‘n groot weergawe van The Light of the World, is voltooi met die bystand van sy assistent, Edward Robert Hughes.
Hunt het op 7 September 1910 gesterf en is begrawe in St Paul's Cathedral in Londen, Engeland.
Pryse, erkenning en herdenking
Hunt het in 1905 ‘n outobiografie gepubliseer. Baie van sy latere skryfwerk kan beskryf word as pogings om die interpretasie van sy werk te beheer. Hy het aan die einde van sy lewe in Sonning-on-Thames gewoon.
Sy persoonlike lewe was die onderwerp van Diana Holman-Hunt se boek My Grandfather, his Life and Loves.
Die Broederskap van die Pre-Rafaëliete is uitgebeeld in twee BBC kostuumdrama’s (periode dramas). In die eerste, The Love School van 1975, speel Bernard Lloyd die rol van Hunt. In die tweede, Desperate Romantics, word Hunt gespeel deur Rafe Spall.
Reg oorkant die Mar Elias Klooster is ‘n steenbank wat opgerig is deur die skilder se vrou. Hy het sommige van sy grootste werke daar geskilder. Die bank bevat Bybelse verse in Hebreeus, Grieks, Arabies en Engels.
Tanamiwoestyn
Die Tanamiwoestyn is 'n woestyn wat in die noordelike area van Australië geleë is, en oor Wes-Australië en die Noordelike Gebiede strek. Die streek het 'n klipperige terrein, met klein koppies. The Tanami was hier Noordelike Gebied se laaste onontdekte gebied, en is tot goed in die twintigste eeu nie heeltemal deur Australiërs van Europese afkoms ontdek nie. Die Tanami spoorpad kruis hierdie area. Daar word vermoed dat die naam Tanami afgelei is van die verdraaiing van die Walpiri naam vir die area, 'Chanamee', wat rofweg vertaal "sterf nooit" beteken. Dit verwys na rots gate in die woestyn wat volgens oorlewering nooit droogloop nie. Die Tanamiwoestyn word geklassifiseer as 'n voorlopige Australiese biostreek, wat 25 997 277 hektaar beslaan.
Biologiese belangrikheid
Volgens Australiese regeringskommisies, is die Tanamiwoestyn baie uniek en een van die belangrikste biologiese areas in Australië, aangesien dit skuiling bied aan verskeie skaars en bedreigde spesies van Australië. Spesies wat gevind word sluit die volgende in: Belangrike voëlspesies sluit in:
Plaaslike Inheemse Volke
Die Kukatja en Walpiri stamme bly in hierdie area, terwyl die Tjurabalan op die grense bly.
Suidelike-Tanami Inheemse Beskermde Gebied
10 000 000 Hektaar (38% van die woestyngebied) is in Julie 2012 as 'n inheemse bewaringsgebied verklaar.
Ford Territory
Die Ford Territory is 'n oorkruissportnutsvoertuig wat deur Ford Australië gebou word van April 2004 tot 2016. Dit is gebaseer op die EA169 platform wat ook deur die 2002 Ford Falcon gebruik word. Die Territory het verskeie motortoekennings verower sedert sy bekendstelling, en is die eerste SNV om die gesogte titel van die Australiese Wheels "Motor van die Jaar" te wen in 2004, danksy sy tipiese sedanhantering en praktiese uitleg.
Beide agterwielaandrywing en veelwieldryfkonfigurasies is beskikbaar in die Australiese mark. 4WD-modelle het 'n opsionele heuweldaalbeheerstelsel, wat met behulp van die teensluitremstelsel die beweging van die motor teen afdraandes beheer.
Tekenend van sy SNV ontwerp, het die Territory vyf (in twee rye) of sewe (in drie rye) sitplekke vir passasiers. Al die sitplekke is in 'n "teaterstyl" gerangskik, met die eerste ry die laagste voor en die laaste ry die hoogste agter. Die middel- en agterrye kan platvou teen die vloer om die beskikbare vragvolume te vergroot.
Die Territory word in Nieu-Seeland verkoop, en in 2005 is uitvoere na Suid-Afrika en Thailand begin (alhoewel die Thai-reeks beperk was tot die top-in-die-reeks 4WD Ghia en later, die Titaniumspesifikasie). Teen Oktober 2016 het al Ford Australië se produksie gestaak word, insluitend die Territory.
Die polisie in Australië gebruik die Ford Territory as een van hul patrollievoertuie.
Warmwaterberg
Warmwaterberg is 'n warmwaterbron geleë tussen Barrydale en Ladismith in die Klein Karoo.
Die bron is 31 km van Barrydale, by 33° 45' 55″ suid en 20° 54' 3″ oos en 500 m bo seevlak. Dit is hoog teen Warmwaterberg.
In die oog is die watertemperatuur 45,6°C en daagliks lewer dit sowat 790 000 liter water. Dit bevat yster en mangaan en is effens bruin van kleur. Rondom hierdie oase is die plantegroei maar karig. Somertemperature styg soms baie hoog.
Dit is die tweede warmbron in Suid-Afrika waar 'n rusoord ingerig is. Die ontwikkeling het in 1886 begin en bekende besoekers uit die verlede was sir Walter Hely-Hutchinson en dr. D.F. Malan. Tans is daar nog sober bad- en oornaggeriewe beskikbaar.
Plantegroei
Op die Warmwaterberg word 'n dwergvorm van Adromischus leucophyllus aangetref.
Geelspikkelkoningvis
Die Geelspikkelkoningvis (Carangoides fulvoguttatus) is 'n vis wat aan die ooskus van Suid-Afrika voorkom vanaf Port Elizabeth. Die vis word tot 103 cm lank en 18 kg swaar. Die vis is blougroen tot silwer van kleur met geel spikkels op. Die volwassenes het 2 - 5 groot swart kolle oor die laterale steep op die sye.
Die geelspikkelkoningvis kom voor aan die kante van riwwe en rotsbanke tot op 'n diepte van 100 m. Hulle eet klein ongewerweldes en vissies.
Lys van minder suiwer Afrikaanse woorde
Hoewel dit nie verkeerd is om Romaanse woorde te gebruik nie, is dit nogtans van 'n stilistiese oogpunt beskou, verstandiger om, indien moontlik, aan die suiwerder Dietse woorde voorkeur te gee. Soms bewys die praktyk dat die minder suiwer woord meer gewild geraak het as die suiwere; daarom klink biblioteek, akrobaat, makaroni, depressie, krematorium en politiek meer bekend as boekery, koorddanser, deegdrade, handelslapte, lykoond en staatkunde.
Dit gebeur ook dat die Dietse en die minder suiwer woord gebruik word met 'n effense verskil in betekenis. Dink maar aan advokaat en pleitbesorger, inspeksie en ondersoek, arbiter en skeidsregter, fondament en grondslag. Hier vul die minder suiwere woorde tot op sekere hoogte die Afrikaanse taalskat aan. Ook brei hulle die woordeskat uit waar daar, soos dit lyk, nie 'n geskikte woord vir 'n bepaalde begrip is nie. Daar word gepraat van die logika vir die redeneerkuns, van profeteer en voorspel, van illustreer en ophelder, maar wat logies, profeties en geïllustreerde betref, lyk dit asof laasgenoemde woorde sê wat iemand nie deur die Dietse woorde kan weergee nie. Dan verryk hulle die Afrikaanse taalskat.
Water (data)
Hierdie bladsy wys die eienskappe van water.
Leeu-Gamka
duimnael|links|270px|Die nuwe NG kerk op Leeu-Gamka. duimnael|links|270px|Ds. D.J. Le R. Marchand van die [[NG gemeente Prins Albert, het die hoeksteen op 7 Junie 1922 gelê. Sedert die bou van die nuwe kerk gebruik die gemeente dit as 'n saal.]]
Water (data)
Stoomtabel
Die volgende tabel gee die eienskappe van water by ewewig (versadigde water by sekere temperatuur).
Leeu-Gamka
Leeu-Gamka is 'n nedersetting in die Karoo langs die N1 nasionale pad, suidwes van Beaufort-Wes in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie het ongeveer 2 700 inwoners in 2011 gehad.
Water (data)
Stoomtabel
Dus is die druk wat in die tabel gegee word, die dampdruk van water by die spesifieke temperatuur. Hierdie waarde kan ook met behulp van die Antoinevergelyking verkry word.
Skrikbewind (Franse Rewolusie)
Die Skrikbewind of Terreur (Frans: la Terreur), was 'n periode van die Franse Rewolusie toe daar na die totstandkoming van die Eerste Franse Republiek 'n reeks bloedbadde en talle openbare teregstellings plaasgevind het na aanleiding van rewolusionêre ywer, anti-klerklike sentimente en valse beskuldigings van hoogverraad deur Maximilien Robespierre en die Komitee vir Openbare Veiligheid.
Leeu-Gamka
Dit was vroeër as "Bitterwater" bekend en 'n gewilde aandoenplek vir reisigers na die Noorde, aangesien dit een van die min plekke in die omgewing was wat drinkbare water gehad het. In 1879 is 'n klipgeboustasie met ’n lae platform opgerig en is dit herdoop tot "Fraserburgweg". Die eerste kerk en skool is in 1896 gebou en 'n hotel in 1898. Gedurende die Anglo-Boereoorlog is die hotel en van die ander geboue as 'n hospitaal gebruik deur die Britse magte.
Water (data)
Stoomtabel
Die volgende beskryf die verskillende kolomme:
Skrikbewind (Franse Rewolusie)
Daar is meningsverskille tussen geskiedkundiges oor wanneer presies "die Terreur" begin het. Sommige meen dat dit eers in 1793 begin het, met die datum van óf 5 September, Junie of Maart, toe die Rewolusionêre Tribunaal tot stand gekom het. Ander noem egter die vroeëre tydstip van die September-slagting in 1792, of selfs Julie 1789, toe die eerste moord van die rewolusie plaasgevind het. Daar is 'n konsensus dat dit geëindig het met die val van Maximilien Robespierre in Julie 1794 en die gevolglike Termidoriese-reaksie. Teen daardie tyd is 16.594 amptelike teregstellings sedert Junie 1793 in Frankryk uitgevoer, waarvan 2.639 alleen in Parys was.
Leeu-Gamka
In die 1940's is die naam na Leeu-Gamka verander na aanleiding van die Leeu- en die Gamkariviere wat naby die dorp verbyloop. Die naam is saamgestel uit Afrikaans "leeu" en Khoi -gam- ‘leeu’ met -ka wat op ’n suigklank dui; dit is dus ’n verdubbeling van betekenis: ‘leeu-leeu’.
Die laaste van die uitgestorwe Kaapse leeus is vermoedelik naby Leeu-Gamka in 1842 doodgeskiet.
Water (data)
Stoomtabel
Die entalpie van die damp kan soos volg bereken word:
Skrikbewind (Franse Rewolusie)
Barère en Robespierre verheerlik "terreur"
Daar was 'n gevoel van dringendheid onder die voorste politici in Frankryk in die somer van 1793 te midde van die wydverspreide burgeroorlog en die teenrevolusie. Bertrand Barère het op 5 September 1793 in die Konvensie uitgeroep: "Laat ons terreur aan die orde van die dag maak!" Hulle was vasberade om geweld soos die Massamoorde van September 1792 te vermy deur geweld in eie hande te neem as instrument van die regering.
Water (data)
Stoomtabel
Hdamp = Hvloeistof + ΔHverd
Skrikbewind (Franse Rewolusie)
Barère en Robespierre verheerlik "terreur"
Robespierre het in Februarie 1794 tydens 'n toespraak die noodsaaklikheid van terreur soos volg verduidelik:
Sommige geskiedkundiges voer aan dat sulke terreur 'n noodsaaklike reaksie op die omstandighede was. Ander beweer dat daar bykomende oorsake was, waaronder ideologiese en emosionele oorsake.
Verligte gedagtes
Die Verligting het die belangrikheid van rasionele denke beklemtoon en die wettige en morele grondslae van die samelewing begin uitdaag en aan die leiers van die Terreur nuwe idees gegee oor die rol en struktuur van die regering. Rousseau se sosiale kontrak het aangevoer dat elke persoon met regte gebore is, en dat hulle 'n regering sou vorm om die regte te beskerm. Ingevolge die maatskaplike kontrak moes die regering optree vir die algemene wil, wat die belange van almal eerder as enkele faksies verteenwoordig. Vanuit die idee van 'n algemene wil het Robespierre gevoel dat die Franse Rewolusie 'n Republiek tot gevolg kan hê wat gebou is vir die algemene wil, maar slegs nadat diegene wat hierdie ideaal bedreig verdryf is. Diegene wat die regering teengestaan het is as "tiranne" beskou wat veg teen die deugde en eer van die algemene wil. Die leiers het gemeen dat hul ideale weergawe van die regering van binne en buite Frankryk bedreig word, dus was terreur aan die orde van die dag, en ook die enigste manier om die waardigheid van die Republiek wat deur die Franse Rewolusie geskep is, te bewaar.
Robespierre se ideologie is nie streng gesproke van die van Rousseau afgelei nie. Die skrywes van 'n ander denker van die Verligting van die tyd, Baron de Montesquieu, het Robespierre sterk beïnvloed. Een van Montesquieu se geskrifte, Die Gees van die Wette, definieer 'n kernbeginsel van 'n demokratiese regering: deugde. Hy beskryf dit as "die liefde van wette en van ons land." In Robespierre se toespraak aan die Nasionale Konvensie op 5 Februarie 1794 getitel, Oor politieke moraliteit, het hy gesê dat die deugde die "fundamentele beginsel van populêre of demokratiese regering" is. Dit was eintlik dieselfde deugde wat Montesquieu byna 50 jaar tevore gedefinieer het. Robespierre was van mening dat die deugde wat nodig was vir enige demokratiese regering by die Franse volk ontbreek het. Gevolglik het hy besluit om diegene wat hy meen nooit oor hierdie deugde sou beskik nie, uit te wis. Die resultaat was 'n voortdurende neiging in die rigting van Terreur. Die konvensie het dit gebruik as regverdiging om "die vyande van die rewolusie te verpletter, ... laat die wette uitgevoer word, ... en laat vryheid gered word."
Hierdie lede van die Verligting-beweging het rewolusionêre leiers grootliks beïnvloed; waarskuwings van ander denkers van die Verligting is egter blatant geïgnoreer. Voltaire se waarskuwings is dikwels oor die hoof gesien, alhoewel sommige van sy idees gebruik is om die rewolusie en die begin van die terreur te regverdig. Hy het geprotesteer teen Katolieke Dogmas en die weë van die Christendom, en gesê: "van alle gelowe moet die Christen natuurlik die meeste verdraagsaamheid inspireer, maar tot nou toe was die Christene die mees onverdraagsaam van alle mense." Hierdie kritiek is dikwels deur Robespierre en ander leiers gebruik as regverdiging vir hul anti-godsdienstige hervormings. Voltaire het ook enkele waarskuwings neergelê. In sy "Filosofiese Woordeboek" verklaar hy, "ons is almal vol swakheid en dwaling; laat ons mekaar ons dwaashede vergewe; dit is die eerste wet van die natuur" en "elke individu wat 'n man, sy broer; vervolg; omdat hy nie sy mening deel nie, is 'n monster."
Dreigemente van buitelandse invalle
Na die begin van die Franse Rewolusie het die omliggende monargieë geen wesenlike vyandigheid teenoor die rebellie getoon nie. Alhoewel hy meestal geïgnoreer is, kon Louis XVI later steun vind by Leopold II van Oostenryk (Marie Antoinette se broer) en Frederick Willem II van Pruise. Op 27 Augustus 1791 het hierdie buitelandse leiers die Pillnitz-verklaring afgelê en verklaar dat hulle die Franse monargie sal herstel as ander Europese regeerders daarby aansluit. In antwoord op wat hulle beskou het as die inmenging van buitelandse moondhede, het Frankryk op 20 April 1792 oorlog verklaar. Op hierdie punt het die oorlog egter slegs Pruise en Oostenryk teen Frankryk betrek. Frankryk het hierdie oorlog begin met 'n groot reeks nederlae, wat 'n vrees vir invalle in die mense sou meebring wat regdeur die verloop van die oorlog sou voortduur. Alhoewel reuse-hervormings van militêre instellings op die lange duur baie effektief was, het die aanvanklike probleme van onervare magte en leiers van twyfelagtige politieke lojaliteit blootgestel. Gedurende die tyd wat dit verdienstelike offisiere geneem het om hul nuwe vryhede te gebruik om die bevelsketting te klim, het Frankryk baie gely. Baie van die vroeë gevegte was definitiewe verliese vir die Franse. Daar was ook die voortdurende dreigement van die Oostenryks-Pruisiese troepe wat in die rigting van die hoofstad opgeruk het en gedreig het om Parys te vernietig indien die monarg beseer sou word. Hierdie reeks nederlae, tesame met militante opstande en betogings binne die grense van Frankryk, het die regering gedwing om drastiese maatreëls te neem ten einde die lojaliteit van elke burger te verseker, nie net teenoor Frankryk nie, maar belangriker nog, teenoor die rewolusie.
Terwyl hierdie reeks verliese uiteindelik stopgesit is, het die realiteit van wat kon gebeur het indien dit voortgegaan het oor Frankryk gehang. Die gety sou nie draai tot September 1792 nie, toe die Franse 'n kritieke oorwinning by Valmy behaal het wat die Oostenryks-Pruisiese inval verhoed het. Terwyl die Franse weermag gestabiliseer het en teen die amptelike aanvang van die Skrikbewind oorwinnings begin behaal het, het die druk om in hierdie internasionale stryd suksesvol te wees gedien as regverdiging vir die regering om sy tiranniese optrede voort te sit. Dit was eers na die teregstelling van Louis XVI en die anneksasie van die Rynland dat die ander monargieë genoegsaam bedreig begin voel het om die Eerste Koalisie te vorm. Die koalisie, bestaande uit Rusland, Oostenryk, Pruise, Spanje, Holland en Sardinië, het Frankryk van alle rigtings begin aanval, hawens beleër en die grond wat aan Frankryk afgestaan is herower. Met soveel ooreenkomste met die eerste dae van die Revolusionêre Oorloë vir die Franse regering, met dreigemente van alle kante af, het unifikasie van die land 'n topprioriteit geword. Soos wat die oorlog voortgeduur het en die Skrikbewind begin het, het leiers 'n verband gesien tussen die gebruik van terreur en die behaal van oorwinnings. Soos dit gestel is deur Albert Soboul, "terreur, wat aanvanklik 'n geïmproviseerde reaksie op nederlaag was, het toe dit eers georganiseerd was, 'n instrument van oorwinning geword." Die bedreiging van nederlaag en buitelandse invalle het moontlik die begin van die Skrikbewind aangevuur, maar die saamval van die Skrikbewind of terreur met Franse oorwinnings het die groei daarvan regverdig.
Populêre druk
Tydens die Skrikbewind het die sans-culottes en die Hébertiste druk op die afgevaardigdes van die Nasionale Konvensie geplaas en bygedra tot die algehele onstabiliteit van Frankryk. Die Nasionale Konvensie was skerp verdeeld tussen die Montagnards en die Girondiste. Die Girondiste was meer konserwatief, terwyl die Montagnards radikale geweld en die laer klasse ondersteun het. Nadat die Montagnards beheer oor die Nasionale Konvensie verkry het, het hulle radikale maatreëls begin eis. Boonop het die sans-culottes, die stedelike werkers van Frankryk, leiers aangespoor om diegene wat die belange van die armes teengestaan het te straf. Die gewelddadige betogings van die sans-culottes, gepaardgaande met gewelddadige demonstrasies, het voortdurend druk op die Montagnards geplaas om hervorming in werking te stel. Die sans-culottes het die waansin van onstabiliteit en chaos gevoer deur gebruikmaking en uitoefening van druk vanaf die volk tydens die Rewolusie. Die sans-culottes het byvoorbeeld briewe en versoekskrifte aan die Komitee vir Openbare Veiligheid gestuur waarin hulle versoek is om die belange en regte van die sans-culottes te beskerm met maatreëls soos belasting op voedsel wat werkers bo die rykes bevoordeel het. Hulle het gepleit vir arrestasies van diegene wat gesien is as persone wat hervorming teengestaan het, en die meer militante lede het geweld voorgestaan om die gewenste gelykheidsvlakke te bewerkstellig. Die gevolglike onstabiliteit het probleme veroorsaak wat die vorming van die nuwe Republiek en die bereiking van volle politieke steun krities gemaak het.
Godsdienstige omwenteling
Baie regte en magte wat lank reeds gehou was is van die kerk gestroop en aan die staat gegee. In 1789 is grond wat deur die kerk besit is onteien en priesters vermoor of gedwing om Frankryk te verlaat. 'n Fees van rede is in die Notre-Dame-katedraal, wat hernoem is na "Die Tempel van Rede", gehou, en die ou tradisionele kalender is vervang met 'n nuwe rewolusionêre kalender. Die leiers van die skrikbewind het probeer om die oproepe om hierdie radikale, rewolusionêre begeertes aan te spreek, terwyl hulle terselfdertyd self noukeurige beheer probeer handhaaf het oor die anti-Christenskap beweging, wat die meerderheid van die steeds toegewyde Katolieke bevolking in Frankryk bedreig het. Die spanning wat deur hierdie teenstrydige doelstellings ontstaan het, het die grondslag gelê vir die "geregverdigde" gebruik van terreur om revolusionêre ideale te verwesenlik en Frankryk van die godsdienstigheid te suiwer wat rewolusionêres van mening was in hulle pad gestaan het.
Groot gebeure tydens die terreur
Op 6 April 1793 het die Nasionale Konvensie die Komitee van Openbare Veiligheid tot stand gebring, wat geleidelik die de facto oorlogse regering van Frankryk geword het. Die komitee het toesig gehou oor die Terreur. "Tydens die bewind van terreur is minstens 300,000 verdagtes gearresteer; 17,000 is amptelik tereggestel en waarskynlik 10 000 het in die gevangenis of sonder verhoor gesterf."