cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
M. Stanley Whittingham
Erkenning
Whittingham het die Young Author Award van The Electrochemical Society in 1971 ontvang, gevolg deur die Battery Research Award in 2003, en is in 2004 verkies tot 'n genoot van die elektrochemiese vereniging. In 2010 is hy deur die Greentech Media as een van die top-40 innoveerders genoem vir bydraes tot die bevordering van groen tegnologie. In 2012 het Whittingham die IBA Yeager-toekenning vir lewenslange bydrae tot navorsing oor litiumbatterymateriaal ontvang, en is in 2013 verkies tot 'n genoot van die materiaalnavorsingsvereniging. Hy is saam met John B. Goodenough op die lys van mense wat baanbrekersnavorsing doen wat gelei het tot die ontwikkeling van die litiumioonbattery en is op 'n lys van Clarivate Citation Laureates vir die Nobelprys vir Chemie deur Thomson Reuters gelys in 2015. In 2018 is Whittingham verkies tot die Nasionale Akademie vir Ingenieurswese "vir die baanbrekerswerk in die toepassing van interkalasiechemie vir opbergingsmateriaal vir energie".
Persoonlike lewe
Stanley is getroud met dr Georgina Whittingham, 'n professor in Spaans aan die Staatsuniversiteit van New York, Oswego. Hulle het twee kinders, Michael Whittingham en Jenniffer Whittingham-Bras.
Amelia Clarkson
Amelia Clarkson (gebore 1997) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Intrigo: Dear Agnes (2019) en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Peripatopsidae
Beskrywing
Die Peripatopsidae vertoon relatief baie eienskappe wat as oorspronklik of "primitief" met betrekking tot die Peripatidae beskou word. Hulle besit tussen 13 en 25 pare bene, agter of tussen die laaste is die geslagsopening (gonopore). Beide ovipaar- en ovovivipaaragtige, sowel as egte vivipare, bestaan, hoewel die Peripatopsidae in wese nie 'n plasenta het nie.
Terapontidae
Kenmerke
Die familie se lywe is lank en ietwat plat. Die hele lyf en grootste gedeelte van die kop is bedek met skubbe. Daar is skerp punte op die kieue delsels. Die grootte wissel van 15 – 33 cm en die familie kom in vlak kuswater voor.
Genera
Die volgende genera en spesies word aan die Suid-Afrikaanse kus aangetref:
Artemisina indica
Artemisina indica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1974 deur Thomas.
Tydlyn van die verre toekoms
thumb|274x274px|’n Kunstenaar se voorstelling van die [[Aarde oor ’n paar miljard jaar, wanneer die Son ’n rooireus sal wees.]] Hoewel die toekoms nooit met absolute sekerheid voorspel kan word nie, kan ’n mens sekere voorspellings vir ’n tydlyn van die verre toekoms waag aan die hand van verskeie wetenskaplike terreine, al is dit net in die breedste sin. Dié terreine sluit in astrofisika, wat onthul het hoe planete en sterre vorm, met mekaar ’n wisselwerking het en tot ’n einde kom; deeltjiefisika, wat onthul het hoe materie op die kleinste skale optree; evolusionêre biologie, wat voorspel hoe lewe mettertyd sal ontwikkel; en plaattektoniek, wat wys hoe kontinente oor millenniums skuif.
Alle voorspellings oor die toekoms van die Aarde, Sonnestelsel, en heelal moet die tweede wet van termodinamika in ag neem wat bepaal dat entropie, of ’n verlies van die energie wat beskikbaar is om werk te doen, mettertyd moet toeneem. Sterre se voorraad waterstofbrandstof sal eindelik opraak en hulle sal ophou brand. Wisselwerkings tussen hemelliggame sal veroorsaak dat swaartekrag planete uit hulle steromgewings werp, en sterre en hulle planete uit sterrestelsels.
Fisici verwag dat materie self eindelik onder die invloed van radioaktiewe verval sal kom, want selfs die stabielste materiale breek op in subatomiese deeltjies. Huidige data dui daarop dat die heelal ’n plat geometrie het (of baie na aan plat) en dit sal dus nie ná ’n eindige tyd inkrimp nie, en die oneindige toekoms maak voorsiening vir ’n aantal uiters onwaarskynlike gebeure, soos die vorming van Boltzmann-breine.
Die tydlyne in dié artikel dek gebeure van die begin van die 11de millennium tot die verste toekoms. ’n Paar alternatiewe gebeure in die toekoms word gelys om rekenskap te gee van kwessies wat nog onopgelos is, soos of die mens sal uitsterf, of protone verval en of die Aarde sal oorleef wanneer die Son uitsit en ’n rooireus word.
Ruimteverkenning
Tot op datum is daar vyf ruimtetuie in bane wat uit die Sonnestelsel tot in die interstellêre ruimte lei: Voyager 1, Voyager 2, Pioneer 10 en 11 en New Horizons. Buiten in die geval van ’n uiters onwaarskynlike botsing met die een of ander voorwerp, sal hulle onbepaald voortreis.
Sterrekundige gebeure
Uiters seldsame sterrekundige gebeure wat in die 11de millennium (jaar 10001 n.C.) begin, is:
Aktiveringsenergie
In chemie is die aktiveringsenergie 'n begrip wat in 1889 deur Svante Arrhenius bekend gestel het wat gedefinieer word as die energie wat verskaf moet word vir 'n chemiese reaksie om plaas te vind. Aktiveringsenergie kan ook beskryf word as die minimum energie wat benodig word vir 'n spesifieke chemiese reaksie om plaas te vind. Die aktiveringsenergie van 'n reaksie word gewoonlik aangedui met Ea in eenhede van kilojoule per mol.
'n Mens kan aan die aktiveringsenergie dink as die hoogte van 'n potensiaaldrumpel (ook soms die energiedrumpel) wat die twee minima van potensiële energie skei (van die reagense en die produkte van die reaksie onderskeidelik). As 'n chemiese reaksie teen 'n merkbare tempo geskied moet daar 'n merkbare aantal molekules wees wat oor energie gelykstaande of meer as die aktiveringsenergie beskik.
Oorgangstoestande
Vir baie reaksies stem die aktiveringsenergie rofweg ooreen met die hoogte van die oorgangstoestanddrumpel. Die oorgangstoestand op 'n reaksiepad is die punt waar die maksimum vrye energie bereik word, waar die breek en maak van bindings in balans verkeer. Veelstap reaksies sluit 'n aantal oorgangstoestande in. Die snelheidsbeperkende stap (wat ooreenstem met die oorhoofse aktiveringsenergie) is die een met die hoogste oorgangstoestanddrumpel.
Vir 'n groot aantal reaksies stem die hoogte van die hoogste drumpel egter nie ooreen met die aktiveringsenergie soos geïmpliseer word deur die temperatuurafhanklikheid van die reaksietempo nie (sien Arrhenius se vergelyking). In hierdie gevalle kan 'n mens dink aan die aktiveringsenergie as die hoogte van 'n effektiewe drumpel wat dieselfde tempo tot gevolg sou gehad het as hierdie invloede nie teenwoordig was nie.
Neem kennis dat IUPAC alle verwysings na oorgangstoestande in hulle definisie van aktiveringsenergie verwyder het (sien eksterne skakels).
Negatiewe aktiveringsenergie
In sommige gevalle daal die reaksietempo met toenemende temperatuur. Wanneer die reaksie steeds 'n eksponensiële verwantskap toon kan die reaksiekonstante steeds gepas word op die Arrhenius vergelyking, wat 'n negatiewe waarde vir Ea tot gevolg het. Reaksies met 'n negatiewe reaksie-energie is tipies drumpellose reaksies, waar die reaksie staatmaak op die vangs van molekules in 'n potensiaalput. Toenemede temperature lei tot 'n verlaagde waarskynlikheid dat die botsende molekules mekaar sal vang. So 'n reaksie kan nie geïnterpreteer word deur van die drumpelhoogte konsep gebruik te maak nie.
Temperatuurafhanklikheid en die Arrhenius vergelyking
Die Arrheniusvergelyking vorm die kwantitatiewe basis vir die verwantskap tussen die aktiveringsenergie en die tempo waarteen 'n reaksie plaasvind. Arrhenius se vergelyking kan gebruik word om die aktiveringsenergie as volg uit te druk:
Mila Kunis
Milena „Mila“ Markiwna Kunis (Oekraïns: Мілена Марківна Куніс; * 14 Augustus 1983 in Tsjernitsi, Oekraïne) is 'n Amerikaanse aktrise van Joodse afkoms.
Aktiveringsenergie
Temperatuurafhanklikheid en die Arrhenius vergelyking
Hierdie vergelyking laat dit blyk asof die aktiveringsenergie temperatuurafhanklik is waar die Arrheniusvergelyking geldig is maar dit word uitgeskakel deur di temperatuurafhanklikheid van k. Dus kan Ea vanaf die snelheidskonstante afgelei word by enige temperatuur (binne die geldigheidsbestek van die Arrheniusvergelyking).
Mila Kunis
In 1991 het sy en haar familie van Oekraïne na die Verenigde State van Amerika verhuis.
Boskasiewolbos
Die Boskasiewolbos (Spatalla tulbaghensis) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit op die Witzenbergvlakte en Skurwebergpas voorkom.
Aktiveringsenergie
Katalise
'n Stof wat die oorgangstoestand na 'n laer energietoestand verander word 'n katalisator genoem; 'n biologiese katalisator word 'n ensiem genoem. Dit is belangrik om op te let dat 'n katalisator die snelheid van 'n reaksie kan verhoog sonder om opgebruik te word. Verder verander die katalisator ook nie die energie van die oorspronklike reagense of produkte nie. Die reagens- en produkenergie bly dieselfde en slegs die aktiveringsenergie word verlaag.
Boskasiewolbos
Die struik is plat, gerond, word slegs 50 cm hoog en blom van September tot Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in klam, growwe sandvlaktes op hoogtes van 910 m.
In Engels staan die struik as die Shaggy-hair spoon bekend.
Martin Melck
In diens van die VOIK
Martin Melck is as seun van Georg Melck, 'n bootsman, en sy vrou Katharina Elisabeth Scholer in die Oosseehawe Memel gebore. Sy werk het sy pa dikwels maande lank van die huis weggeneem. Martin het vir 'n ander loopbaan gekies en op 18-jarige leeftyd 'n opleiding as messelaar in Riga (tans Letland) begin. Later het hy na Nederland geëmigreer om as soldaat in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOIK) te tree. Agttien maande ná die voltooiing van sy beroepsopleiding het hy in die lente van 1746 aan boord van die skip 't Slot van Capelle gegaan. Net soos ander VOIK-skepe het dit vanweë sy diepgang vanuit Texel-hawe vertrek - die hawens in Amsterdam en Rotterdam was in dié tyd nie diep genoeg nie. Drie maande later het die skip op 26 Junie 1746 in die Kaapse winterhawe Simonsbaai aangekom.
Toe Martin voet aan wal gesit het, was hy in 'n statige VOIK-uniform van swaar donker wolstof uitgevat wat soldate gewoonlik self moes koop en betaal, met blink geelkoperknope, rooi sokkies en 'n hoed met 'n een-duim-breë goue band. Aan die Kaap het VOIK-soldate nie noodwendig militêre pligte uitgevoer nie. Dikwels het die Kompanjie die werkvermoë van sy militêre personeel aan burgers verhuur en is soldate as plaaswerkers na boerderye gestuur of het in myne gewerk.
Martin is kort ná sy aankoms aan Johann Philipp Giebeler verhuur om enkele maande as voorman op sy plaas Elsenburg te werk. Op 1 September 1746 is Melck as mynwerker na 'n silwermyn teen die suid-oostelike hellings van Simonsberg gestuur. Hy het later vir 'n kort rukkie na Elsenburg teruggekeer om vervolgens as voorman op Jacob Cloete se plaas Nooitgedacht te werk. Al was die werk hard, is soldate van verblyf en kos voorsien. Martin het twaalf gulden per maand verdien, drie gulden meer as wat die Kompanjie betaal het.
Vryburger en sakeman
In 1750, vier jaar ná sy aankoms, is Martin Melck met volle eer uit die Kompanjie se diens ontslaan. Hy het hom vervolgens as vryburger in Stellenbosch gevestig. Nog in dieselfde jaar het hy die plase Aan't Pad (tans Cloetesdal) en Watergang gekoop. Die helfte van die koopprys is in harde kontant betaal. Naas boerdery het hy 'n besigheid begin en vervoerdienste aangebied. Nadat hy in Saldanhabaai op 'n ryk voorkoms van kalk afgekom het (dit was blykbaar gefossileerde mosseldoppe), het hy daar 'n tweede winsgewende bedryf as leweransier van boumateriaal begin. Deur kalksteen in 'n kalkoond te verhit, is brandkalk gemaak wat verder tot boumateriaal verwerk en aan messelaars verkoop kon word.
Ná die afsterwe van sy eerste werkgewer aan die Kaap, Johann Giebeler, in 1752 het hy af en toe na Elsenburg gery om besoeke aan dié se weduwee Anna Margaretha Hop te bring. Twee maande voor sy 29ste verjaardag, op 20 Augustus 1752, het hy met Anna Margaretha getrou. Uit die huwelik is drie kinders gebore. Huwelike was in dié tyd uitsluitlik binne gemeenskap van goedere, en so het Martin die eienaar van twee spogplase, Elsenburg en Hoopenburg (ook Mulders Vallei genoem, tans Muldersvlei) geword. Voor sy huwelik was hy in besit van 'n perd, 48 beeste en 4 000 wingerdstokke. Nou is sy boedel oornag aansienlik vergroot met nuwe bates, waaronder vyftien slawe, veertig perde, sestig beeste, vyfhonderd skape, twintig varke en 30 000 wingerdstokke.
Op 7 Februarie het Martin Melck die plaas De Driesprong (tans Muratie, 'n bekende wynplaas en steeds in besit van die Melck-familie) in Stellenbosch vir sy dogter Anna Catherina gekoop. Drie jaar later is hy as heemraad van Stellenbosch benoem. Gedurende sy ampstermyn het hy die grenslyn tussen die Stellenbosch- en Swellendam-distrikte bepaal en die Eersterivier se loop verander om oorstromings te voorkom. In die 1770's het hy die eerste wapad tussen die Kasteel en 't Rondebosje gebou. As toegewyde boer het Melck in 1770 nóg plase gekoop - De Laaste Gift (wat tans deel uitmaak van die Lourensford-landgoed), Kersefontein (steeds in besit van Melck se nakomelinge en tans 'n gasteplaas ) en St. Helena aan die Bergrivier.
Anna Hop, Martin se eerste gade, is op 22 Mei 1776 oorlede. Melck was op hierdie tydstip die mees welgestelde man aan die Kaap. Sy boedel, waarvan die waarde op 240 000 gulden beraam is (wat gelykstaan aan 2 222 jaar se gemiddelde lone) het tien plase, twee leenplase, 'n woonhuis en twee pakhuise in Kaapstad, 203 slawe, 170 perde, 1 321 beeste, 4 167 skape, 106 varke en sowat 200 000 wingerdstokke ingesluit. Op 2 November 1778 het Melck met sy tweede vrou, Maria Rosina Loubser, weduwee van Hercules Adriaan Malan, getrou. Uit die huwelik is een kind gebore.
Weldoener
Die VOIK se beleid om geen Lutherse kerkgemeentes aan die Kaap toe te laat nie, het by Melck kommer gewek. Hy was, net soos baie Duitse en Skandinawiese immigrante, 'n gelowige Lutheraan. Alle versoeke, wat Melck by die Kompanjie ingedien het om die saak te hersien, is verwerp. So het hy sake in eie hande geneem en 'n saal in Kaapstad se statige Seestraat (tans Strandstraat) laat oprig. Hy het voorgegee dat dit 'n pakhuis sou wees, maar dit is as vanaf 1771 as geheime kerksaal gebruik, net soos Rooms-Katolieke schuilkerke in die Protestantse Nederlande, om Lutherse kerkdienste te hou. Op 6 April 1774 is die kerksaal aan die plaaslike Lutherse gemeente oorhandig.
Die Kaapse goewerneur Ryk Tulbagh, 'n felle teenstander van die Lutherse geloof, het wél kennis van dié geheime kerkdienste gehad, maar as Melck se noue vriend het hy 'n blinde oog gedraai. Naas die kerkgebou, wat teen 'n koste van 45 000 gulden opgerig is, het Melck nog twee erwe langsaan vir die bou van 'n pastorie en 'n kostershuis aan die gemeente geskenk.
In 1780, een jaar voor Melck se afsterwe, het die Here Sewentien, die Nederlandse bestuurders van die VOIK, hul beleid teenoor Lutherane aan die Kaap hersien, en die eerste Lutherse predikant het sy diens in die Kaapse gemeente begin. Met die bou van die pastorie is eers na Melck se dood begin. Die gebou is deur die argitek Louis Thibault ontwerp, Anton Anreith het die versierings by die fasade aangebring. Sedert 1932 staan die gebou, wat in Maart 2013 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar is, as Martin Melck-huis bekend. Die pragtige gebou, die enigste stadhuis in die Kaapse dakkamer-styl wat bewaar gebly het, getuig steeds van die weelde van Melck se huishouding.
Dood
Martin Melck is op 23 Februarie 1781 in die ouderdom van 58 jaar op sy plaas Elsenburg oorlede. Hy is waarskynlik in die Lutherse kerk in Strandstraat ter ruste gelê. 'n Gedenkplaat, wat deur Anton Anreith geskep is, is vier jaar ná die weldoener se afsterwe by die kerk onthul.
Ameniras
Ameniras (fl. 1ste eeu v.C.) was 'n Meroïtiese koningin van die koninkryk Koesj.
Sy is waarskynlik die eggenote van koning Teriteqas, wat ná sy dood saam met – of as regent vir – haar seun prins Akindad oor die ryk geheers het. Sy is bekend van die Hamadab-stele wat in 1910 naby die Koesjitiese hoofstad Meroë deur John Garstang gevind is. Die inskripsie is in Meroïties, wat moeilik is om te lees, maar dit gee waarskynlik inligtings oor die Koesjities-Romeinse oorlog van 25-21 v.C. wat in 'n oorwinning vir die Koesjiete geëindig het. Haar titel was kore, wat heerser beteken in Meroïties, of kdke (kandake), wat glo koningin-moeder beteken. Amptelik was haar titel Amnirense qore li kdwe li. Ameniras word ook in die Bybel genoem (Hand 8:26-27)
Sy is ook uit Romeinse bronne bekend. Strabo skryf oor 'n "kandake met net een oog" wat Romeinse pogings om Koesj te verower, verhoed het. Aelius Gallus, wat Augustus se prefek in Egipte was, beweer Koesj het 'n Romeinse vasalstaat geword. Sy opvolger, Gaius Publius Petronius, het egter 'n Koesjitiese inval van Egipte tot in die Thebe-gebied afgeweer. Moontlik het Koesjiete probeer gebruik maak van Aelius Gallus se veldtog in Arabië wat sleg afgeloop het.
Strabo beskryf hoe Petronius 'n teenaanval gelei het na Napata, wat die Meroïtiese hoofstad was. Geleerdes betwyfel egter of die Romeine regtig so ver suid deurgedring het. Keiser Augustus het afstand gedoen van die plan om Koesj te onderwerp.
Tiamien
Tiamien ook genaamd vitamien B1 of die "tio-vitamien" ("swaelbevattende vitamien") is 'n wateroplosbare vitamien van die vitamien B-kompleks.
Alle lewende organismes benodig tiamien, maar slegs bakterië, fungi en plante kan dit sintetiseer. Diere moet dit uit hul dieet verkry, en daarom is dit 'n essensiële nutrient of voedingstof vir hulle. By die mens kan 'n tekort aan tiamien ly tot beri-beri.
Vaughn Lucas
Vaughn C. Lucas is 'n Suid-Afrikaanse akteur en regisseur. Hy is die seun van 'n Johannesburgse stadsraadslid en hy het 'n broer en 'n suster. Hy is bekend vir sy rol as die rugbyspeler Denver Cloete in kykNET se televisiereeks Getroud met rugby. As ook Carter Blake in Isidingo, en Ty in Generations. Hy het ook rolle vertolk in die rolprente Vuil wasgoed, The Giver en in 'n aflewering van die Amerikaanse reeks Homeland en Dominion. In 2018 en 2019 het hy die sielkundige Nathan Alexander gespeel in die sepie 7de Laan.
Meganiese ingenieurswese
Meganiese ingenieurswese is 'n ingenieurstak wat ingenieursfisika en wiskundige beginsels met materiaalwetenskap kombineer om meganiese stelsels te ontwerp, ontleed, vervaardig en in stand te hou. Dit is een van die oudste en mees uiteenlopende vertakkings van die ingenieurswese.
Meganiese ingenieurswese vereis 'n begrip van kernareas, insluitend meganika, dinamika, termodinamika, materiaalwetenskap, struktuuranalise en elektrisiteit. Bykomend tot hierdie kernbeginsels, gebruik meganiese ingenieurs gereedskap soos rekenaargesteunde ontwerp (CAD), rekenaargesteunde vervaardiging (CAM) en bestuur van produklewensiklusse om vervaardigingsaanlegte, industriële toerusting en masjinerie, verwarmings- en verkoelingstelsels, vervoerstelsels, vliegtuie, watervaartuie, robotika, mediese toestelle, wapens en ander te ontwerp en te ontleed. Dit is die tak van ingenieurswese wat die ontwerp, vervaardiging en bedryf van masjinerie behels.
Geskiedenis
Gedurende die 17de eeu het belangrike deurbrake in die fondamente van meganiese ingenieurswese in Engeland plaasgevind. Sir Isaac Newton het Newton se bewegingswette geformuleer en Calculus ontwikkel as die wiskundige basis van fisika.
Meganiese ingenieurswese het tydens die Industriële Revolusie in Europa in die 18de eeu as 'n veld ontstaan; die ontwikkeling daarvan kan egter duisende jare regoor die wêreld teruggevoer word. In die 19de eeu het ontwikkelinge in fisika gelei tot die ontwikkeling van die meganiese ingenieurswetenskap.
Meganiese toestelle
Voorbeelde van meganiese toestelle en rangskikkings is:
Ga-Modikana
Ga-Modikana is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is noordwes van Polokwane geleë.
Rooijakkals
Die rooijakkals (Canis mesomelas) (ook genoem 'n silwerrugjakkals) is 'n spesie van die jakkals wat in twee gebiede in Afrika versprei is wat 900 km van mekaar af weg is. Een van die twee gebiede is Suider-Afrika, waar die rooijakkals in Suid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe aangetref kan word. Die ander gebied is langs die oostelike kuslyn in die lande Kenia, Somalië en Ethiopië.
Beskrywing
Middelgroot hondagtige vleisvreter met kenmerkende swart saal, wat breed by die nek en skouers is en na die basis van die stert nouer word. Die saal is ryklik met wit hare gespikkel. Sy gesig, sye en bene rooibruin; borskant gewoonlik ligter; lippe, keel en bors is wit. Sy taamlike groot gepunte ore is rooierig aan die agterkant en aan die binnekant met wit hare uitgevoer. Hy het 'n dik swart stert. Die stert is borselrig en donker van kleur. Wyfies is effens kleiner as mannetjies.
Kamuela C. Searle
Kamuela C. Searle (29 Augustus 1890 – 14 Februarie 1924) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Island of Desire (1917), The Son of Tarzan (1920), The Sea Wolf (1920), en Fool's Paradise (1921).
Rooijakkals
Beskrywing
Die rooijakkals is opmerklik slanker as ander jakkalsspesies met groot, regop, gepunte ore.
Daar is reuk-/stankkliere op die gesig en die anus en geslagsareas. Die rooijakkals het 6–8 tepels.
Gedrag
Die rooijakkals woon gewoonlik in pare wat gewoonlik hul lewe lank duur, maar jag dikwels in troppe om groter prooi soos rooibokke en wildsbokke te vang. Hulle is gebiedsterritoriaal; elke paar domineer 'n permanente gebied. Hulle is hoofsaaklik nagdiere maar kom ook in die dag tevoorskyn. Hul grootste vyande is luiperds, leeus en mense. Jakkalse word soms doodgemaak vir hul pels en omdat hulle boere se lewendehawe vang.
Dieet en jag
Die rooijakkals is 'n veelsydige vreter en sal sy dieet aanpas volgens beskikbaarheid van interspesifieke kompetisie. Hulle maak gewoonlik jag op klein tot mediumgrootte soogdiere (soos rotte, springhase en jong gehoefde diere), reptiele en voëls. Hulle sal ook aas en menslike vullis eet. Ander voedselitems sluit ongewerwelde diere, plante, visse, vinvoetige soogdiere en gestrande seesoogdiere in.
Die rooijakkals is 'n sosiale vreter en kan in groepe van 8–10 indiwidue gesien word wat saam aan 'n karkas vreet. Daar is al aangeteken dat soveel as tagtig jakkalse robkolonies aan die Namibiese kus versamel hoewel dit soms gepaard gaan met intraspesifieke aggressie.
Die rooijakkals is 'n pes vir baie boere omdat hulle jag maak op lewendehawe (veral skape en bokke).
Habitat
Die rooijakkals kom in 'n groot verskeidenheid habitatte in Afrika voor, soos bosveld, oop grasvlaktes en die Karoo. Hulle pas maklik aan by verskillende habitatte.
Voortplanting
Die rooijakkals het 'n draagtyd van twee maande. 'n Werpsel bevat een tot ses kleintjies waarvan elkeen ongeveer 200–250 gram weeg. Op 8 maande is die kleintjies oud genoeg om hul ouers te verlaat en hul eie gebied te verkry. Dit gebeur dikwels dat 'n jong jakkals terugkeer om die ouers te help om die volgende werpsel groot te maak. In sulke gevalle is daar 'n groter kans op oorlewing vir die werpsel. Soos verskeie ander jakkalsspesies is die rooijakkals gewoonlik eenwywig.
Subspesies
Daar is twee erkende subspesies van hierdie spesie:
1865
Die jaar 1865 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 65ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pyrex
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Handelsmerk vir kook- en bakgerei
in besit van Corning Inc.
Lisensiehouers
Noord-Amerika:
World Kitchen, LLC
Rosemont, Illinois
Europa, Midde-Ooste, Afrika:
International Cookware
Roissy
Handelsmerk vir laboratoriumglas
Corning, New York
Webtuistes
pyrex.eu - International Cookware
Corning - Pyrex Labware
Pyrex (as handelsnaam meestal gestileer as PYREX) is 'n handelsmerk vir hittebestande borosilikaatglas wat hoofsaaklik in bak- en kookgerei asook laboratoriumtoerusting gebruik word. Ander moontlike toepassings is brilglas, teleskope en elektroniese komponente.
Die handelsmerk is in 1908 deur die Amerikaanse onderneming Corning Inc. ingevoer. Elf jaar later, op 27 Mei 1919, is Corning se Pyrex-glasformule gepatenteer.
Ter wille van kostebesparing word Pyrex-produkte, wat tans in die Verenigde State deur World Kitchen bemark word, intussen van getemperde glas (sodakalkglas) vervaardig - in teenstelling met markte buite Noord-Amerika wat deur International Cookware bedien word en waar vasgehou word aan die gebruik van duurder borosilikaat vir die vervaardigingsproses.
International Cookware bemark as eksklusiewe lisensiehouer onder meer Pyrex-glaskook- en bakgerei op markte in Europa, die Midde-Ooste en Afrika.
Geskiedenis
22 jaar voordat Corning Inc. sy Pyrex-produklyn begin vervaardig het, is borosilikaatglas vir die eerste keer in 1893 deur die Duitse skeikundige en glastegnikus Otto Schott, die stigter en naamgewer van die bekende Duitse glasvervaardiger Schott AG, vervaardig. Schott het sy produk onder die naam Duran bemark.
In 1908 het Eugene Sullivan, die navorsingsdirekteur van Corning Glass Works, 'n borosilikaatglas met lae termiese uitsetting ontwikkel wat vir die vervaardiging van skokbestande lanterngloeilampe en batterybekers gebruik kon word. As doktorale student in Leipzig, Duitsland het Sullivan kennis gekry van Schott se borosilikaatglas.
Jesse Littleton, 'n fisikus en personeellid van Corning, het die potensiaal van borosilikaatglas as kookgerei raakgesien toe hy in 1913 vir sy vrou 'n kasserolbak gegee het wat hy vervaardig het deur 'n Nonexglas-batterybeker uitmekaar te haal. Nonexglas was 'n vroeë voorloper van Pyrex wat weens die gebruik van lood in sy formule nog nie geskik was vir die vervaardiging van bak- en kookgerei nie. Corning het die formule aangepas om 'n loodvrye variant te ontwikkel wat deur die Philadelphia Cooking School noukeurig getoets is.
Pyrex-glas het in 1915 ook ingang gevind tot Amerikaanse laboratoriums. Glasware vir wetenskaplike toepassings is oorspronklik uit Duitsland ingevoer, maar as gevolg van die oorlog is die Verenigde State van dié invoere afgesny. Corning het die leemte in die mark met sy Pyrex-glas gevul, en danksy sy hoë gehalte is die meeste ingevoerde produkte kort voor lank deur Pyrex vervang. Tans word Corning se glasprodukte in laboratoriums dwarsoor die wêreld aangetref.
Wollerige slangkoppie
Die Wollerige slangkoppie (Spatalla mollis) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Spatalla behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit in die Hottentots-Hollandberge, Groenlandberg tot Kleinmondberge voorkom.
Die struik is plat, gerond, word slegs 80 cm hoog en blom van Julie tot Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Twee maande nadat die plant geblom het, val die ryp sade op die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in veenagtige grond in klam lope, rivieroewers op hoogtes van 450 - 920 m.
In Engels staan die struik as die Woolly spoon bekend.
Kraaiagtiges
Corvidae, of die Kraaiagtiges, is ’n wydverspreide familie sangvoëls wat die kraai, raaf, roek, gaai, ekster en neutkraker insluit. Meer as 120 spesies is beskryf. Die genus Corvus, wat kraaie, roeke en rawe insluit, maak meer as ’n derde van die familie uit.
Corvidae toon tekens van noemenswaardige intelligensie vir diere van hul grootte en is van die intelligentste voëls wat tot dusver bestudeer is. Lede van die familie het veral bewys hulle kan hulself in spieëltoetse herken (Eurasiese eksters) en gereedskap maak (kraaie en roeke), vermoëns wat tot onlangs net met die mens en ’n paar ander hoër soogdiere vereenselwig is. Die grootte van hul brein in verhouding tot hul lywe stem ooreen met dié van groot ape en Walvisagtiges, en is net effens laer as dié van mense.
Hulle is middelmatig tot groot, met sterk pote en snawels, haaragtige vere aan die basis van die snawel en ’n enkele ververing per jaar (die meeste sangvoëls verveer twee keer). Corvidae word wêreldwyd aangetref, behalwe aan die suidpunt van Suid-Amerika en die yskappe by die pole. Die meeste spesies kom voor in die tropiese Suid- en Sentraal-Amerika, Suid-Asië en Eurasië, met minder as 10 spesies elk in Afrika en Australasië. Die genus Corvus het na Australië teruggekeer in die relatief onlangse geologiese voorgeskiedenis. Dié land het vyf spesies en een subspesie. Verskeie spesies rawe kom op eilande voor, en van hulle word nou ernstig bedreig of het uitgesterf.
Klassifikasie en evolusie
Die familie Corvidae is deur die Engelse soöloog William Elford Leach bekendgestel in ’n gids tot die inhoud van die Britse Museum wat in 1820 gepubliseer is. Deur die jare was daar groot onenigheid oor die presiese evolusionêre verhoudings van die familie en verwante spesies. Wat uiteindelik duidelik was, is dat Corvidae afstam van Australasiese voorouers en dat hulle van daar af oor die wêreld heen versprei het.
Fossielrekord
Die vroegste Corvidae-fossiele dateer van die middel Mioseen, sowat 17 miljoen jaar gelede. Miocorvus en Miopica kon onderskeidelik voorouers van kraaie en sommige van die eksterspesies gewees het, of soortgelyk aan die bestaande vorme vanweë samelopende evolusie. Dit lyk of die bekende prehistoriese Corvidae-genera hoofsaaklik van die Nuwe en Ou Wêreldse gaai- en Holarktiese eksterlyne is:
Daarbenewens is daar talle fossielspesies van bestaande genera sedert die Mioseen en Plioseen, hoofsaaklik Europese Corvus.
Morfologie
Kraaiagtiges is groot tot baie groot sangvoëls met ’n robuuste bou, sterk bene en haaragtige veertjies aan die basis van die snawel (buiten een gaai). Baie lede van Corvidae in gematigde streke het hoofsaaklik swart of blou vere; sommige is egter swart-en-wit gevlek, ander het ’n bloupers skynsel en baie tropiese spesies is kleurryk. Die mannetjies en wyfies lyk baie eenders. Kraaiagtiges het sterk, stewige snawels en ’n groot vlerkspan. Die familie sluit die grootste spesies van die orde Passeriformes in.
Die kleinste lid van die familie is die witkeeldwerggaai (Aphelocoma nana); dit is 21,5 cm lank en weeg sowat 41 g. Die grootste lid is die gewone raaf (Corvus corax) en die dikbekraaf (Corvus crassirostris); albei is langer as 65 cm en weeg meer as 1,4 kg.
Spesies kan uitgeken word aan hul grootte, vorm en geografie; sommige, veral die Australiese kraai, kan aan hul hees gekras uitgeken word.
Intelligensie
duimnael|240px|Dendrocitta vagabunda duimnael|240px|Urocissa flavirostris duimnael|240px|[[Garrulus glandarius]] duimnael|240px|[[Pica pica]] duimnael|240px|Cyanocorax chrysops duimnael|240px|[[Corvus corax]] duimnael|240px|Corvus cornix duimnael|240px|[[Corvus crassirostris]]
Toe hulle met katte en honde vergelyk is in ’n eksperiment om hul kossoekvermoë met behulp van driedimensionele leidrade te toets, het die Kraaiagtiges veel beter gevaar. In ’n studie waarin getoets is hoe dikwels voëls nuwe maniere kry om kos in die natuur te vind, is bevind Corvidae is die innoverendste. In ’n oorsig van 2004 is bevind hul kognitiewe prosesse (om te leer en kennis op te doen) is op die vlak van die groot ape s'n.
Die vindingrykheid van die Kraaiagtiges word geïllustreer deur hul voedingsvaardighede, onthouvermoëns, gebruik van gereedskap en groepsgedrag. Die lewe in groot sosiale groepe word al lank verbind met groot kognitiewe vermoëns, want individue moet ander kan herken en hul sosiale posisie en kossoekmetodes ken. Hulle moet tussen geslagte, ouderdomme en statusse kan onderskei en op die hoogte bly van veranderings in die groep. Die moeilikheidsgraad van die sosiale lewe stem dalk ooreen met hul kognitiewe vermoëns.
Die Eurasiese ekster is die enigste niesoogdierspesie wat homself in ’n spieëltoets kan herken. Eksters is ook al waargeneem waar hulle aan uitgebreide rourituele deelneem wat ooreenstem met menslike begrafnisse, insluitende die neerlê van graskranse.
Daar is getuienis van een swartkraai wat neute gekraak het deur dit op ’n voetoorgang van ’n pad neer te sit sodat die motors wat verbyry, dit stukkend trap. Hy het dan gewag dat die verkeerslig rooi word en die motors stilhou, en dan in veiligheid die inhoud gaan oppik. ’n Groep kraaie in Engeland het beurte gemaak om vullisblikdeksels op te lig sodat hul maats kon kos bymekaarmaak.
Dit is bekend dat lede van Corvidae kyk waar ander voëls hul kos weegsteek en dit later gaan steel. Hulle beweeg ook hul kos rond tussen wegsteekplekke om te keer dat ander dit steel, maar net as hulle al self voorheen kos gesteel het (hulle onthou dus die sosiale verband, gebruik hul eie kennis van steel om ander se gedrag te voorspel en kan stappe doen om te keer dat hul kos gesteel word). Die resultate van studies om dié soort gedrag by ape te toets, was onbeslis.
Wipsnawelkraaie (Corvus moneduloides) is bekend daarvoor dat hulle gereedskap maak. Hulle maak hake uit takkies en blare en gebruik dit om inseklarwes uit gate in bome te hark. Daar was ook al waarnemings van Amerikaanse kraaie, blou- en groengaaie wat gereedskap maak. Groot ape is sover bekend die enigste ander diere wat sulke gereedskap kan maak.
Die ander groep hoogs intelligente voëls van die orde Psittaciformes (wat "ware" papegaaie en kaketoes insluit) is nie naby verwant aan Corvidae nie.
Status en bewaring
Anders as wat met ander voëlfamilies die geval is, het Corvidae, veral kraaie, se kans op oorlewing verbeter danksy menslike ontwikkelings en hul verhouding met mense. Landbou verskaf nuwe voedselbronne: struiklande ryk aan bessies en insekte. Wanneer die struike nog jonk en dig is, gebruik gaaie en kraaie dit om nes te maak. Rawe verkies gewoonlik groter bome in digter woude.
Hoewel Corvidae nie bedreig word nie en baie se getalle eintlik toeneem danksy menslike bedrywighede, is ’n paar spesies wel in gevaar. Die vernietiging van Suidoos-Asiatiese reënwoude lei daartoe dat gemengde swerms, wat Kraaiagtiges insluit, bedreig word. Ook die Florida-struikgaaie se getalle neem af omdat hul halfdroë struiklandhabitat ’n bedreigde ekostelsel is. ’n Paar eilandspesies, wat erger geraak word deur ingevoerde dierspesies en die verlies van hul habitat, het uitgesterf (soos die Nieu-Seelandse raaf) of word bedreig (soos die Marianakraai).
Genera en spesies
Van die bekendste genera en spesies is:
Afsonderlike genera Gaaie van die Nuwe Wêreld Gaaie van die Ou Wêreld Afsonderlike genera uit die Indo-Maleisiese gebied Boomeksters Holarktiese eksters Neutkrakers Alpekerkkraai en alpekraai Piapiak Kerkkraaie Ware kraaie
Komkommerbos
Die Komkommerbos (Thilachium africanum) is 'n klein boom wat inheems is in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga asook Eswatini, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zimbabwe. Die boom verkies laagliggende bosveld en die blare is enkelvoudig of getrifolioleer. Die blare is leeragtig met 'n ingeduikte hoofaar. Die vrug is 'n houtagtige peul, word tot 60mm lank en het 12 duidelike riwwe.
Aloe vossii
Aloe vossii is 'n aalwyn wat endemies is aan die Soutpansberg in Limpopo.
Holstein Kiel
Holstein Kiel is 'n Duitse sokkerklub uit Kiel in Sleeswyk-Holstein en is in 1900 gestig as ''1. Kieler Fussball Verein''. Die klub se grootste prestasie was toe dit in 1912 Duitsland se nasionale kampioen geword het deur Karlsruher FV in die eindstryd te verslaan.
Na die Eerste Wêreldoorlog het die klub met FC Holstein saamgesmelt en sy huidige naam aangeneem. In die jare 20 van die vorige eeu het die klub verskeie kere die uitspeelwedstryde om die nasionale titel gehaal, maar is altyd vroeg uitgeskakel. In 1930 het die klub weer die eindstryd gehaal, maar teen Hertha BSC Berlyn verloor.
Tydens die Derde Ryk is 16 eerste klasse ingevoer en Kiel is ingedeel by die Gauliga Nordmark. In 1942 is die Gauliga Nordmark opgedeel in die Gauliga Hamburg en die Gauliga Sleeswyk-Holstein. Sterk klubs soos Hamburger SV was dus nie meer in Kiel se kompetisie nie en die klub kon maklik die uitspeelwedstryde haal. In 1943 haal die klub die halfeindstryd, maar word deur die uiteindelike kampioen Dresdner SC uitgeskakel.
Na die Tweede Wêreldoorlog was die gloriejare van die klub verby. In 1965 het Kiel 'n geleentheid om promosie na die Bundesliga gemis nadat die klub die Regionalliga Noord gewen het, maar nie suksesvol was in die uitspeelwedstryde nie.
Erelys
Duitse sokkerkampioen
Robert Carson (akteur)
Robert Carson (9 Junie 1909 – 2 Junie 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Red Snow (1952) en The Ten Commandments (1956), en in die televisiereekse Mr. & Mrs. North (1952) en Hawaiian Eye (1959).
Artemisina jovis
Artemisina jovis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
'n Sondagmiddag op die eiland La Grande Jatte
'n Sondagmiddag op die eiland La Grande Jatte (Frans: Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte ) wat in 1884 geskilder is, is een van Georges Seurat se beroemdste werke, en is 'n voorbeeld van pointillisme.
Agtergrond
In 1879 het Georges Seurat as 'n soldaat by die Franse weermag aangesluit en teen 1880 was hy terug by die huis. Later het hy 'n klein kunstenaarsateljee in Parys besit en in 1883 het hy sy werke vir die eerste keer in die openbaar uitgestal. In die volgende jaar het Seurat aan La Grande Jatte begin werk en die skildery in die lente van 1886 saam met die Impressioniste uitgestal. Danksy La Grande Jatte is Seurat onmiddellik as die leier van Neo-Impressionisme, destyds 'n nuwe en rebelse vorm van Impressionisme, erken.
Seurat het meer as twee jaar aan  'n Sondagmiddag gewerk  en besondere aandag aan die park se landskap gegee. Hy het heelwat wysigings aan die oorspronklike werk aangebring en verskeie voorlopige tekeninge en oliesketse voltooi. Hy het die park besoek en talle oefensketse van die verskillende figure gemaak. Hy het op kleur, lig en vorm gefokus. Die skildery is ongeveer 2 by 3 meter groot.
Geïnspireer deur die optiese effekte en persepsies inherent aan die kleurteorieë van Michel Eugène Chevreul, Ogden Rood en ander, het Seurat hierdie wetenskaplike navorsing op sy skilderwerk toegepas. Hy het van kontrasterende miniatuurkolletjies of klein kwashale kleur gebruik gemaak wat deur middel van optiese vermening in die kyker se oog as 'n enkele skakering of tint waargeneem word. Hy het geglo dat hierdie manier van skilder, destyds divisionisme genoem, maar nou bekend as pointillisme, die kleure helderder en sterker laat vertoon as gewone kwashale. Dit was gedurende die tweede jaar van sy werk aan die skildery, 1885–86, dat hy van kolletjies van ongeveer dieselfde grootte begin gebruik maak het. Om die voorkoms van skildery nóg meer treffend te maak het hy dit met 'n strook geverfde kolletjies omraam, en uiteindelik binne 'n spierwit houtraam geplaas. Dit is dan ook hoe dit vandag in die Kunsinstituut van Chicago uitgestal word.
Die Eiland la Grand Jatte is teen Parys, in die Seine tussen Neuilly en Levallois-Perret geleë, nie ver van die La Défense sakegebied nie. Alhoewel dit vir baie jare 'n industriële distrik was, is dit vandag 'n openbare tuin en die terrein van 'n behuisingsontwikkeling. Toe Seurat in 1884 met die skildery begin het, was die eiland 'n landelike oord ver van die middestad af.
Die skildery is vir die eerste keer in 1886 by die tweede Salon van die Société des Artistes Indépendants uitgestal waarvan Seurat in 1884 'n stigter was. Seurat was uiters gedissiplineerd, altyd ernstig en in so 'n mate privaat dat hy amper geheimsinnig voorgekom het. Oor die algemeen het hy sy eie gang gegaan. As 'n skilder wou hy 'n verskil in die kunsgeskiedenis maak en met La Grand Jatte het hy daarin geslaag.
Interpretasie
Seurat se skildery was 'n spieël-indruk van sy eie skildery, Baaiers by Asnières, wat hy kort tevore in 1884 voltooi het. Waar die figure in die eerste skildery in lig gebaai is, lyk dit asof amper al die persone in La Grande Jatte in skadu gehul is, of dié van bome of 'n sambreel, of dié van 'n ander persoon. Parysenaars het Sondae graag uit die warm stad na die eiland se koeltebome en die koel rivierbriesie ontsnap. Met die eerste oogopslag sien die kyker baie verskillende mense op 'n grasperk langs die rivier ontspan. Regs voor is 'n deftige paartjie, die vrou met 'n sambreel en die man in sy pluiskeil. Links staan 'n ander goedgeklede vrou met haar visstok oor die water. Daar is 'n man met met 'n swart hoed en dun kierie wat na die water kyk, 'n wit hond met 'n bruin kop, 'n vrou wat brei, 'n man wat trompet speel, twee soldate wat op aandag staan en 'n vrou wat met geboë skouers onder 'n oranje sambreel sit. Seurat het ook 'n man met 'n pyp, 'n vrou onder haar parasol in 'n boot vol roeiers, en 'n paartjie wat hulle baba bewonder, geskilder.
Sommige van figure doen interessante dinge. Die dame aan die regterkant het 'n apie aan 'n leiband. Op die oewer is 'n vrou besig om vis te vang. Die area was destyds bekend as 'n plek waar lede van die bourgeoisie prostitute kon verkry, 'n waarskynlike toespeling op die andersins vreemde "visstok". In die middel van die skildery, in 'n sonkol, staan 'n klein dogtertjie in 'n wit rokkie wat direk na die kyker van die skildery kyk. Dit kan vertolk word as iemand die toeskouers vra: "Wat sal van hierdie mense en hulle klas word?" Seurat skilder hulle vooruitsigte as droewig, in skaduwee en 'n beduidenis van sonde gehul.
Volgens William R. Everdell, 'n historikus van Modernisme, het "Seurat self vir 'n simpatieke kritikus, Gustave Kahn, gesê dat die Panathenaïese optog in die Parthenon-friespaneel as sy model gedien het. Maar Seurat wou nie die antieke Atheners skilder nie. Hy wou die 'modernes in hulle essensie ten toon stel.' Met 'modernes' het hy niks gekompliseerd bedoel nie. Hy wou gewone mense en 'n gewone lewe as onderwerp hê. Hy was iets van 'n "Kommunard," soos een van sy vriende opgemerk het, 'n verwysing na die linksgesinde revolusionêres van 1817; en hy was gefassineer deur die verhouding tussen teenoorstaande, verskillende dinge: die stad en die platteland, die plaas en die fabriek, die bourgeois en die proletariër wat in 'n soort harmonie van teenoorgesteldes ontmoet."
Die rand van die skildery is in omgekeerde kleure geverf, asof die wêreld rondom die figure ook stadig besig is om die rug te keer op die lewe wat hulle geken het. Wanneer daar in hierdie konteks na die baaier aan die oorkantse oewer by Asnières gekyk word, lyk dit asof hy na hulle roep en sê: "Ons is die toekoms! Kom oor na ons toe".
Artemisina melana
Die spons behoort tot die genus Artemisina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
'n Sondagmiddag op die eiland La Grande Jatte
Skildermateriale
Seurat het die 'La Grande Jatte' in drie verskillende fases geskilder. In die eerste fase, wat in 1884 begin het, het Seurat van verskeie individuele pigmente gebruik gemaak om sy verf te meng en het hy steeds dowwe aardse pigmente soos oker of sienna gebruik. In die tweede fase, gedurende 1885 en 1886, het Seurat met die aardse pigmente weggedoen en die hoeveelheid individuele pigmente in sy verf beperk. Hierdie verandering in Seurat se palet was die gevolg van sy toepassing van die gevorderde kleurteorieë van sy tyd. In plaas daarvan om die individuele pigmente op doek te meng, wou hy klein spikkels of kwashale suiwer kleur verf wat in die kyker se retina sou saamsmelt om die gewenste kleurindruk te verkry.
Seurat se palet het uit die gewone kleure van sy tyd bestaan  soos kobalt, parysgroen en vermiljoen. Daarbenewens het Seurat die nuwe pigment sinkgeel (sinkchromaat), hoofsaaklik vir ligte gedeeltes in die gras in die middel van die skildery gebruik, maar ook in kombinasie met oranje en blou pigmente. In die eeu of wat sedert die skildery se voltooiing het die sinkgeel weens 'n chemiese reaksie 'n bruin skakering aangeneem – iets wat reeds in Seurat se leeftyd begin het. In die derde fase gedurende 1888–89 het Seurat die gekleurde strook rondom sy skildery aangebring.
Resultate van die ondersoek na die verkleuring van hierdie skildery is op vindingryke wyse met verdere navorsing oor die natuurlike veroudering van verf gekombineer ten einde die skildery digitaal te verjonk.
Aanskaffing deur die Kunsinstituut van Chicago
In 1923 is Frederic Bartlett as die trustee van die Kunsinstituut van Chicago aangestel. Hy en sy tweede vrou, Helen Birch Bartlett, het hulle versameling Frans Post-Impressionistiese en Modernistiese kuns vir die museum geleen. Dit was mev. Bartlett wat in Franse en avant-garde kunstenaars belanggestel het en haar man se smaak beïnvloed het. Sondagmiddag op die Eiland La Grande Jatte is in 1924 op advies van die Kunsinstituut se kuratoriese personeel aangekoop.
In die konseptuele kunstenaar Don Celender se 1974–5 boek Observation and Scholarship Examination for Art Historians, Museum Directors, Artists, Dealers and Collectors, word daar beweer dat die instituut destyds $24,000 vir die werk betaal het.
In 1958 is die skildery vir die enigste keer uitgeleen: aan die Museum van Moderne Kuns (MoMA) in New York. Op 15 April 1958 het 'n brand, waarin een persoon dood is, die ontruiming van die skildery genoodsaak, wat op 'n vloer bokant die brand in die Whitney Museum (destyds aangrensend aan die MoMA) uitgestal is.
Carina Nel
Carina Nel (geb. 4 Januarie 1988) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy het op sesjarige ouderdom al begin toneelspeel en het haar dramagraad by die Tshwane-Universiteit vir Tegnologie behaal.