cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Lion Sleeps Tonight
Kopieregkwessies
Hoewel Linda op die plaat vermeld word as 'n kunstenaar het die Weavers gedink dat hy 'n tradisionele Zoeloe-lied opgeneem het. Hul bestuurders, uitgewer en hul prokureurs het van beter geweet, want hulle is gekontak deur—en het 'n ooreenkoms bereik met—Eric Gallo van Gallo Records in Suid-Afrika. Die Amerikaners het egter volgehou dat Suid-Afrikaanse kopiereg nie geldig is nie, want Suid-Afrika was nie 'n ondertekenaar van die Amerikaanse kopieregwet nie. In die 1950's, ná Linda se outeurskap duidelik gemaak is, het Seeger $1000 aan Linda gestuur. Seeger het ook aan TRO/Folkways opdrag gegee om voortaan sy deel van die skrywersverdienste aan Linda te betaal. Die folksanger het klaarblyklik sy uitgewer se woord aanvaar en het dit óf nie nodig geag óf was nie in staat daartoe om seker te maak dat sy opdragte uitgevoer is nie.
In Julie 2004, vanweë die publisiteit na Malan se artikel en die dokumentêr daarna, het die liedjie die onderwerp van 'n regsgeding geword tussen Linda se boedel en Disney, met die eis dat DIsney $1,6 miljoen aan tantieme vir die gebruik van"The Lion Sleeps Tonight" in the fliek en musikale verhoogproduksie van The Lion King. Terselfdertyd het die Richmond Organization begin om jaarliks $3,000 in Linda se boedel in te betaal. In Februarie 2006 het Linda se nasate 'n regsooreenkoms aangegaan met Abilene Music Publishers, wat die wêreldwye regte besit en die liedjie aan Disney gelisensieer het, om die verdienste van die liedjie in 'n trust te plaas.
Uitgesoekte lys van opgeneemde weergawes
Die lied is deur verskeie kunstenaars opgeneem, en is 'n standaard wat 'n deel van die populêre kultuur geword het.
Lew Parker
Lew Parker (29 Oktober 1910 – 27 Oktober 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Are You with It? (1948) en Country Music Holiday (1958), en in die televisiereekse The Kaiser Aluminum Hour (1956) en That Girl (1966).
1 Henog
thumb|220px|Papyrus Chester Beatty XII, ’n 4de-eeuse uittreksel uit die Boek van Henog, in [[Grieks.]] thumb|220px|’n Uittreksel uit 1 Henog, in [[Aramees.]] 1 Henog, of die Boek van Henog (Ge'ez: መጽሐፈ ሄኖክ, maṣḥafa hēnok), is ’n antieke Hebreeuse godsdiensteks wat volgens tradisie deur Henog, die oupagrootjie van Noag, geskryf is. 1 Henog bevat unieke materiaal oor die oorsprong van demone en reuse, die val van sekere engele, ’n verduideliking van hoekom die sondvloed moreel noodsaaklik was, en ’n profetiese uiteensetting van die 1 000 jaar lange heerskappy van die Messias.
Die oudste dele van die teks (veral in die Boek van die Wagters) kom na raming uit omstreeks 300-200 v.C., en die jongste deel (die Boek van Gelykenisse) moontlik uit 100 v.C.
Verskeie Aramese fragmente wat in die Dooie See-rolle gevind is, asook Koine-Griekse en Latynse fragmente, het bewys die Boek van Henog was bekend onder die vroeë Jode en Christene. Die boek is ook aangehaal deur sommige 1ste- en 2de-eeuse skrywers, soos in die Testamente van die Twaalf Stamvaders. Skrywers van die Nuwe Testament het ook van die inhoud geken. ’n Klein deel van 1 Henog (1:9) word in die Nuwe Testament aangehaal, in Judas 1:14-15, en word daar toegeskryf aan "Henog, wat van die sewende geslag ná Adam was" (1 Henog 60:8), hoewel hierdie deel van 1 Henog ’n midrasj van Deuteronomium 33:2 is. Verskeie eksemplare van die vroeë dele van 1 Henog is onder die Dooie See-rolle ontdek.
Dit is nie deel van die Bybelse kanon wat deur Jode gebruik word nie, buiten Beta Israel (Ethiopiese Jode). Die meeste Christelike denominasies en tradisies aanvaar dat 1 Henog ’n mate van historiese of teologiese belang het, maar beskou dit nie as deel van die Bybelse kanon nie.
Dit het net in Ge'ez volledig behoue gebly. Daar is ook Aramese fragmente onder die Dooie See-rolle en ’n paar Koine en Latynse fragmente. Die algemene Ethiopiese sienswyse is dat dit oorspronklik in Ge'ez geskryf is, terwyl moderne geleerdes meen dit is eers in óf Aramees óf Hebreeus geskryf; Ephraim Isaac stel voor die boek is, nes Daniël, deels in Aramees en deels in Hebreeus geskryf. Geen Hebreeuse weergawe het sover bekend behoue gebly nie.
Daar word in die boek self beweer dat dit deur Henog geskryf is, voor die sondvloed.
Inhoud
Die eerste deel van 1 Henog beskryf die val van die Wagters, die engele wie se kinders die Nefilim (reuse) was. Die res van die boek beskryf Henog se besoeke aan die hemel in die vorm van reise, visioene en drome, en sy openbaring.
Die meeste geleerdes glo die vyf dele was oorspronklik onafhanklike werke (met verskillende datums van oorsprong), en dat hulle in ’n groot mate verwerk is voordat hulle later saamgevoeg is om dit te vorm wat nou 1 Henog is.
Die Boek van die Hemelligte
Vier gefragmenteerde uitgawes van die Boek van die Hemelligte is in Qumran ontdek, 4Q208-'211. 4Q208 en 4Q209 dateer van die begin van die 2de eeu v.C., wat beteken die boek is op die laatste in die 3de eeu v.C. geskryf. Die fragmente wat in Qumran ontdek is, sluit ook materiaal in wat nie in latere weergawes van 1 Henog verskyn nie.
Die boek bevat ’n beskrywing van die beweging van hemelliggame en van die uitspansel, as feite wat aan Henog onthul is tydens sy besoeke aan die hemel onder leiding van die aartsengel Uriël. Dit beskryf ’n sonkalender wat later ook in die Boek van Jubileë beskryf is en wat deur die Dooie See-sekte gebruik is. Die gebruik van dié kalender het dit onmoontlik gemaak om feeste op dieselfde tyd as by die tempel in Jerusalem te vier.
Die jaar het bestaan uit 364 dae, wat in vier ewe lang seisoene van 91 dae elk verdeel is. Elke seisoen het bestaan uit drie ewe lang maande van 30 dae elk, met ’n ekstra dag wat aan die einde van die derde maand gevoeg is. Die jaar het dus uit 52 weke bestaan. Elke jaar en elke seisoen het altyd op ’n Woensdag begin, wat die vierde dag van die Genesis-skeppingsverhaal was – die dag waarop God die ligte aan die hemelgewelf, die seisoene, dae en jare geskep het (Genesis 1:14-18). Dit is nie bekend hoe hulle die kalender aangepas het vir die tropiese jaar van 365,24 dae nie (daar is verskeie voorstelle), en selfs of hulle dit nodig geag het nie.
Oseanië
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 26em; text-align: right; font-size: 0.86em; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Oseanië
In 'n ruimer perspektief word Australië, Nieu-Guinee en Nieu-Seeland ook as deel van Oseanië gesien. Mense praat dan van die kontinent Oseanië, hoewel dit strenggesproke foutief is omrede slegs die Australiese kontinent (Sahoellandplaat) as 'n kontinent gereken word.
Lande
Die kaart met skakels hieronder wys die eksklusiewe ekonomiese streke van die eilande van Oseanië en omliggende gebiede as ’n gids vir die volgende tabel. (Duidelike politieke grense is onmoontlik op ’n kaart van die Stille Oseaan op hierdie skaal.)
Algemene gegewens
Die Stille Oseaan is die grootste aaneengeslote watermassa op aarde. Dit is twee maal groter as die Atlantiese Oseaan; op sy breedste is hy meer as 20 000 km breed, terwyl die oppervlakte meer as 180 miljoen km² beslaan. Op sommige plekke, in die sogenaamde trôe (so as die Tonga-trog en die Mariane-trog), is die see meer as 11 km diep. Na raming is daar meer as 7 000 eilande in die gebied, waarvan net meer as 2 600 bewoon word.
Die grootte van die eilande wissel baie: Nieu-Guinee beslaan meer as 800 000 km², Tahiti sowat 1 000 km², terwyl Puka-Puka net 5 km² groot is. Slegs sowat 1% van die totale oppervlakte van die Stille Oseaan bestaan uit landmassas. Die eilande het op verskillende maniere ontstaan. Nieu-Guinee is 'n kontinentale eiland en het vroeër deel uitgemaak van 'n vasteland of kontinent. Vanweë die styging van die seevlak na die laaste ystyd is die laagste dele van die kontinent oorstroom, terwyl die hoër liggende gebiede, wat droog gebly het, eilande geword het. Tahiti en Puka-Puka is egter oseaniese eilande, wat nie deel uitgemaak het van 'n vasteland nie.
Daar kan tussen twee soorte oseaniese eilande onderskei word, naamlik vulkaniese en die kleiner koraaleilande. Vulkaniese eilande bestaan uit die pieke van vulkane wat so hoog van die seebodem af strek dat hulle redelik ver bo die water uitsteek. Gewoonlik bestaan vulkaniese eilande uit 'n aantal pieke en tussenruimtes wat opgevul is met vulkaniese afskeidings- en verweringsmateriaal. Tipiese voorbeelde is die Hawaii-eilande, die Geselskapseilande (Archipel de la Société, waarvan Tahiti deel uitmaak) en die Marquesaseilande.
Vulkaniese eilande is meestal baie vrugbaar en die hoë reënval maak oorvloedige plantegroei moontlik. Koraaleilande is daarenteen laag en steek net 'n paar meter bo die seevlak uit. Hulle is opgebou uit kalk wat deur koraaldiertjies gevorm word. Namate die seevlak na die ystyd gestyg het, het die korale ook al hoe hoër gegroei en uiteindelik ’n koraalrif rondom die langsaam kleiner wordende vasteland of eiland gevorm. Baie vulkaniese eilande het vandag sulke riwwe, wat 'n beskerming teen die geweld van die oseaan vorm.
Wanneer so 'n (vulkaniese) eiland met verloop van tyd geheel en al onder die water verdwyn, bly net 'n koraalring oor, ’n wye krans van kalksteen, wat as ’n atol bekend staan. Die vlak water binne die ring vorm 'n lagune. Wind en golwe verweer die kalkrande en vorm 'n reeks los, lae eilandjies, wat uit 'n soort growwe sand op 'n rotsagtige ondergrond bestaan. Hierdie lae eilande is oor die algemeen droog en onvrugbaar en net 'n paar plante kan daar groei.
Die verskillende spesies van die genus Pandanus (familie Pandanacea) en die kokospalm (Cocos nucifera) is die belangrikste plantegroei. Hoewel die meeste atolle ’n omtrek van 'n paar kilometer het, is net 'n paar van die talle eilandjies bewoonbaar. Die eilande van die Stille Oseaan word in die volgende hoofgroepe verdeel: Polinesië, Melanesië en Mikronesië.
Soomriwwe (ook kusriwwe genoem)
Hulle ontwikkel op die seebodem teenaan die kus en smelt plek-plek daarmee saam.
Walriwwe
Walriwwe (Engels: barrier reefs), lê ewewydig met die kus, maar word deur 'n breë seestrook, 'n strandkanaal genoem, daarvan geskei. Hulle kan tussen 100 meter en meer as 100 kilometer van die kus af lê en honderde kilometers lank wees. Die groot, beroemde walrif aan die kus van Queensland in Australië is ongeveer 2 000 kilometer lank en ongeveer 150 kilometer van die kus. Hierdie rif beskerm wel die kus teen die aanslae van die see, maar dit bou ook groot gevaar vir die skeepvaart in. Baie skepe het reeds hier gestrand, terwyl ander ernstig deur die vlak uitlopers van die rif beskadig is.
John Belushi
John Belushi (24 Januarie 1949 – 5 Maart 1982) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Animal House (1978), 1941 (1979), en The Blues Brothers (1980), en in die televisiereeks Saturday Night Live (1975).
Oseanië
Atolle (strandmeereilande)
Dit is lae koraaleilande wat 'n kring vorm om die stukkie see wat bulle insluit. Op party plekke is die rif onderbreek en kan mens die strandmeer in die middel (diepte tot 150 meter) van die oop see af bereik. Volgens die bioloog Charles Darwin het die atolle ontstaan deurdat koraalneerslae om klein eilande gevorm het.
Soos die koraalrif groei, sink die eiland totdat dit geheel en al onder die see verdwyn, en ons het dan 'n strandmeer, omring deur die kring van koraaleilande. Hoewel hierdie teorie vandag die meeste aanhang geniet, is daar bewyse dat dit in sy eenvoudigste vorm nie die enigste verklaring vir die vorming van atolle is nie.
Polinesië
Die eilande binne ’n denkbeeldige driehoek wat deur Hawaii (Verenigde State), Nieu-Seeland en Paaseiland (Chili) gevorm word, staan bekend as Polinesië ("baie eilande"). Die gebied het 'n bevolking van sowat 10 miljoen. Die Polinesiërs toon, ondanks die dikwels groot afstande tussen die verskillende eilandgroepe, baie ooreenkomste ten opsigte van taal en kultuur.
Mikronesië
Mikronesië ("klein eilande") word begrens deur ’n denkbeeldige lyn wat deur Hawaii en Nieu-Seeland loop in die ooste, deur Japan en die Filippyne in die weste en deur die Filippyne en Fidji in die suide. In hierdie gebied het sowat 1 miljoen mense gewoon.
Die meeste eilande in hierdie gebied is atolle, terwyl 'n paar, soos Yap, Ponape of Saipan, vulkaniese eilande is. Net soos die atol Tarawa het Saipan tydens die Tweede Wêreldoorlog bekend geword vanweë die verwoede stryd tussen die Verenigde State en Japan om besit van hierdie strategies belangrike eilande. Mikronesië sluit ook die Mariana-, die Karoline-, die Marshall-, die Palau-en die Kiribati-eilande in. Sedert die Tweede Wêreldoorlog staan al hierdie groepe, met uitsondering van die Gefedereerde State van Mikronesië, Kiribati, Marshalleilande, Nauru en Palau, onder die bestuur van die Verenigde State (die sogenaamde eilandgebiede).
Melanesië
Melanesië ("swart eilande", so genoem na aanleiding van die donker velkleur van die bewoners) bestaan meestal uit kontinentale eilande wat in 'n lang boog noordoos van Australië uitgestrek lê. Daar is meer as 10 miljoen inwoners in hierdie gebied. Die bevolking van hierdie eilande is baie minder homogeen as die van die ander twee groepe.
Ekonomiese betekenis
Oseanië het reeds vroeg in die 19de eeu ekonomies aanloklik geword. Die walvis is op groot skaal gejag en die handel in sandelhout het gebloei. Ander belangrike produkte was kopra (gedroogde klapper), suiker, pynappels, vis en fosfaat. Kopra, die gedroogde vleis van die kokosneut, is 'n belangrike grondstof vir die vervaardiging van seep en margarien.
Toe die handelsmoontlikhede daarvan bekend word, is die kokospalm op groot skaal aangeplant en na raming was daar met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog ongeveer 50 miljoen kokospalms in Oseanië. Meer as 'n kwartmiljoen ton kopra word jaarliks na die kopraverwerkende nywerhede van die Westerse lande uitgevoer. ’n Deel van die kopra word deur die inheemse bevolking geproduseer, terwyl die res verkry word van groot plantasies wat in besit van Westerse ondernemings is.
Byna 40 000 Chinese is sedert 1835 vir hierdie doel na Hawaii gebring. Na hul kontrakte verstryk het, het heel party na China teruggekeer, maar die meeste het hulle in Hawaii gevestig en hulle op die handel toegelê. Vandag is die handel grotendeels in Chinese hande. Tussen 1894 en 1939 is meer as 180 000 Japanners na die eilande gebring en hulle vorm tans die grootste bevolkingsgroep op die Hawaii-eilande. Ook hulle het die plantasies geleidelik verlaat, en om in die voortdurende arbeiderstekort te voorsien, is arbeiders uit die Filippyne gebring.
Vandag woon daar meer as 100 000 Filippino's in Hawaii. Die suikerverbouing op die Hawaii-eilande word deur slegs ’n paar families gemonopoliseer en na die Tweede Wêreldoorlog was daar hewige arbeidskonflikte. Op die Fidji-eilande word die suikerplantasies bewerk deur ingevoerde arbeiders uit Indië. Die meer as 60 000 arbeiders wat tussen 1870 en 1916 vir die werk gewerf is, was ywerig en ambisieus en het gou hulle invloed laat geld. Hulle speel vandag 'n groot rol in die ekonomie van die eilande.
Veral op die Hawaii-eilande, maar ook elders, vorm pynappelverbouing 'n belangrike bron van inkomste. Die probleem om hierdie vrugte in eetbare toestand oor die oseaan te vervoer, is opgelos deur die pynappels in te maak. Die Hawaii-eilande lewer op die oomblik meer as 60% van die wêreld se ingemaakte pynappels. Wat die visserybedryf betref, word daar nou op groot skaal tuna en katonkel gevang omdat die walvisse byna heeltemal uitgeroei is. Veral Japanse vissers is baie bedrywig in die gebied.
'n Deel van die jaarlikse visvangs word van klein, primitiewe bootjies gevang en 'n deel van groot, goed toegeruste skepe met 'n groot vaarbereik en van die modernste hulpmiddele om skole vis op te spoor. Dik lae fosfaat word op die klein, geïsoleerde eilandjies Nauru en Ocean Island (Kiribati) aangetref. Hierdie delfstof word sedert 1900 ontgin, ook met behulp van ingevoerde (Japanse en Chinese) arbeiders. Ook elders, byvoorbeeld op Makatea (naby Tahiti) en Angaur (Karoline-eilande), word fosfaat ontgin.
Die jare na die Tweede Wêreldoorlog het nog 'n nuwe bron van inkomste vir die eilande van Oseanië opgelewer, naamlik toerisme. Dit was veral die Hawaii-eilande en Tahiti wat die eerste belangstelling gewek het. Vandag is baie meer eilande op toerisme toegespits, soos die Samoa- en die Tonga-eilande. Die welvaart wat toerisme gebring het, het daartoe gelei dat ook ander eilande probeer om welgestelde vakansiegangers te trek.
Ekonomiese probleme
Die inheemse bevolking trek maar min voordeel uit die welvaart. Hulle werk in hotelle en is ook lede van dansgroepe, maar deel nie noodwendig in die winste nie. Op byna al die eilande is die probleme dieselfde: die inkomste is beperk, die bevolkingstal klein en die oppervlakte van die eilande onekonomies klein. Solank hulle deel uitgemaak het van 'n groter geheel, byvoorbeeld as kolonie of as lid van 'n gemenebes, het dit voorspoedig gegaan.
Staatjies soos Tonga, die Cookeilande, Niue, Papoea-Nieu-Guinee en Samoa is, saam met die buurlande Australië en Nieu-Seeland, verenig in onder meer die South Pacific Forum en die South Pacific Commission. Ook die betrekkinge met ander lande wat groot belange (ekonomies of strategies) in die gebied het, soos die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Japan en die Verenigde State, speel 'n belangrike rol.
Polinesië
Die Polinesiese eilande is oor die algemeen groter, hoër en vrugbaarder as die atolle van Mikronesië. Dit geld egter nie vir die Eillice- en Tuamoto-eilande nie, wat (net soos die meeste Mikronesiese eilande) geheel en al uit atolle bestaan, en ook nie vir 'n paar van die Cookeilande nie, wat insgelyks tot hierdie kategorie behoort. Die lewensomstandighede op die ander eilande is gunstiger, daar woon baie meer mense en daar het uiteindelik baie komplekse kulture ontwikkel.
Hul redelik verdraaide berigte het as 't ware as bewys gedien vir die bestaan van die sogenaamde edel barbaar, 'n ideale figuur wat veral in die geskrifte van Jean-Jacques Rousseau en sy aanhangers verheerlik is. Hulle het betoog dat die mens net in sy natuurlike staat werklik gelukkig is. Die minder gelukkige kant van die Polinesiërs se lewenswyse, wat ook in die joernale van ontdekkingsreisigers beskryf is, is in Europa geïgnoreer.
Die Polinesiese samelewing
In Polinesië, net soos op die Mikronesiese eilande was herkoms ’n bepalende faktor in 'n persoon se posisie in die samelewing. Daar het dikwels 'n groot afstand tussen die verskillende groepe van die bevolking bestaan. Oor die algemeen was daar 'n adellike groep met baie voorregte, en dan die gewone volk, wat talle verpligtinge gehad het. Hierdie patroon het van eiland tot eiland en van eilandgroep tot eilandgroep verskil, maar die ongelykheid het tog die grondslag van die Polinesiese samelewing gevorm.
Die Polinesiërs glo dat hulle van een van die drie gode Tu, Tane of Rangiroa afstam. Van die goddelike krag het in hul afstammelinge bewaar gebly, en die krag was natuurlik die sterkste in diegene wat direkte afstammelinge van hierdie gode was. Hierdie krag is gewoonlik met die term mana aangedui.
In die tradisionele eilandsamelewing het hierdie afstammelinge van die gode die vorste geword. Hul posisie is deur die godsdiens bevestig, maar hulle moes tog deur die verrigting van groot dade toon dat hulle inderdaad die draers van hierdie sogenaamde mana was. Hierdie vorste is as so heilig beskou en was volgens oorlewering met sulke ontsettende mag beklee dat alles wat op hulle betrekking gehad het, met die uiterste omsigtigheid behandel moes word.
Die taboe, soos dit bekend gestaan het, het veral gedien om die bestaande samelewing met sy range en stande te stabiliseer. In die daaglikse lewe het die taboe (in Polinesies word daar gepraat van "tapu") ook gedien om die gewone burger teen die gewaande bonatuurlike kragte van die vors te beskerm. Oortreding van 'n taboe sou 'n onmiddellike dood tot gevolg hê, maar voor dit kon gebeur, is die skuldige deur handlangers van die vors doodgemaak. Die begrip taboe het ook buite Polinesië 'n meer algemene betekenis verkry.
Direk onder die vors was die adel. Die adelstand was nou verwant aan die vors en kon aanspraak maak op verhewe afstamming. Uit hierdie groep het gewoonlik die bestuursamptenare, die ministers, die distrikshoofde, leëraanvoerders en priesters gekom. Net op die Hawaii-eilande was dit moontlik dat begaafde manne uit die volk betekenisvolle poste kon bekom. Die volk het egter nie net uit 'n gedifferensieerde massa tuinbouers en vissers bestaan nie. Bepaalde families, die sogenaamde lae adel, het wel meer aansien as ander gehad.
Op Tahiti was dit byvoorbeeld die raatira, die kleingrondbesitters, en op die Tonga-eilande die matapule, die laer bestuursamptenare. Bepaalde beroepe het aan die beoefenaars daarvan ook meer aansien gegee as ander beroepe, soos byvoorbeeld die kanobouers, die huisbouers of bekwame krygsmanne. Die res van die bevolking het meestal bestaan uit tuinbouers en vissers. Hulle het in ruil vir grond in bruikleen gereeld voedsel aan hulle leenheer verskaf en ook ander dienste gelewer.
In werklikheid was dit 'n soort pag- en belastingstelsel. Hulle was ook verplig om op bepaalde tye goedere, meestal voedsel, aan die vors te lewer, in tye van oorlog saam met hom te veg, en, indien nodig, vir die vors allerlei werk te verrig. So is daar op Tahiti in die loop van die eeue tientalle tempels (marae) gebou. op die Tonga-eilande groot grafmonumente van koraalkalk en op die Hawaii-eilande landbouterrasse.
Daaglikse lewe
’n Meisie wat reeds 'n kind het, is eintlik 'n gesogte eggenote omdat sy reeds haar vrugbaarheid bewys het. Daar is ook maklik afstand gedoen van kinders. Kinders is uitgeruil of aan vriende gegee, en die meeste Polinesiërs was ook altyd bereid om kinders aan te neem. Die tradisionele kleredrag op die eilande was van geklopte boombas, die sogenaamde tapa, gemaak. Die klere is deur die vroue gemaak en die grondstof was die bas van die papiermoerbeiboom, wat spesiaal vir hierdie doel gekweek is.
Om die bas te bekom, is die boom afgekap en die bas afgetrek. Na 'n paar weke in die water het die skors losgegaan en die repe bas is met houthamers geklop totdat dit sag en dun was. Hierdie stukke is dan met ander stroke bas vergroot en verstewig en dan beskilder. Vandag word daar nog op baie eilande tapa gemaak, wat veral gebruik word as bruilofs- en begrafnisgeskenke.
Mikronesië
Die meeste eilande wat tot Mikronesië behoort, is atolle met net 'n paar honderd bewoners. Die bevolking leef meestal uit die natuur, maar vandag word die voorrade soms met ingemaakte voedsel wat ingevoer is, aangevul. Westerse gebruiksartikels word ook ingevoer. Die belangrikste plant is die kokospalm (Cocos nucifera), wat byna alles lewer wat die mens nodig het. Die kiemwit van die neute word geëet of gedroog en as kopra verkoop, die sap (kokosmelk) word gedrink, van die vesels word garing en tou gemaak, en die groot blare word gebruik vir die dekking van huise.
Die stam van die boom lewer die hout vir gebruiksvoorwerpe, huise en bote. Die doppe van die neute word as kommetjies, skottels of lampies gebruik, en soms ook as ratels om haaie mee af te skrik. Van die blare van skroefpalms (familie Pandanaceae) word rokke gemaak, die vrugte word geëet en die hout en die vesels word ook gebruik. Die verbouing van taro (Colocasia esculenta), 'n knolgewas wat soos 'n aartappel lyk is ’n moeisame proses op die atolle.
Taro is afhanklik van baie varswater, wat skaars is op die lae eilande. Om die probleem te oorbrug, word diep groewe in die grond (tarogate) gegrawe totdat die (brak) grondwater bereik is. Die knolle word dan in 'n mandjie wat met grand en blare (groenbemesting) gevul is, in die brakwater geplaas, waar hulle mettertyd ryp word en 'n redelike oes lewer. Die plantaardige dieet word aangevul met vis. Die vroue en kinders soek in die riwwe en die vlak lagunewater na vis en skaaldiere, terwyl die mans en seuns, toegerus met nette, visstokke en spiese, met hul kano's in die see gaan visvang.
Gewoonlik woon die atolbewoners saam in klein dorpies. Die reghoekige huise is ruim en lugtig. Die raam word van kokospalmtakke gemaak, die dak bestaan uit 'n dik laag palmblare (sonwerend), en die mure bestaan uit vlegwerk wat so gemaak word dat dit opgerol kan word. Die wind kan dan deur die huis waai sodat dit altyd koel is. Vandag word sinkplate dikwels gebruik, maar hulle is nie eintlik vir die klimaat geskik nie; hulle roes gou en hou die hitte van die son nie uit die huis nie.
Net soos ingemaakte voedsel, huishoudelike metaalgereedskap en tabak word hierdie sinkplate gekoop van die Blanke of die Chinese koprahandelaars. Ten einde voldoende kopra te kan produseer om die ingevoerde goedere te kan bekostig, word kokospalms oral op die atol aangeplant.
Raviv Ullman
Raviv Ullman (gebore 24 Januarie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Phil of the Future (2004), Phineas and Ferb (2007), en Broad City (2014).
Oseanië
Die samelewing
Hy moet dus probeer om op sy "tuiseiland" bekend te bly, sodat sy reg bewaar word. So nie probeer hy, dikwels met behulp van sy skoonfamilie, elders grond verwerf. Hierdie situasie bring mee dat die eilandbewoners gewoonlik baie goed op die hoogte is van hul stamboom en hul familie, omdat dit aanspraak op grond beteken. Daar is ook 'n ander rede waarom die stamboom en familie belangrik is. Nie al die atolbewoners is gelyk nie; sommige het meer aansien as ander en die aansien word erflik bepaal.
So het 'n oudste seun byvoorbeeld meer aansien as die jongste en die oudste seun van ’n oudste seun het weer meer aansien as sy broers of neefs. In werklikheid het elkeen dus 'n eie "rang". Op sommige eilande het hierdie stelsel daartoe gelei dat so 'n oudste seun van 'n oudste seun, ensovoorts, op grond van sy afstamming 'n hoofman met baie mag geword het. Op ander eilande word hy daarenteen weer net 'n soort voorsitter van 'n raad van oudstes.
Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het daar geleidelik veranderinge in hierdie sosiale stelsel gekom. Die meeste Mikronesiese eilande word tans deur die Verenigde State bestuur, wat baie gedoen het om die onderwys en gesondheidsorg te verbeter. Die meeste kinders ontvang tans onderrig. Op 'n paar meer sentraal geleë eilande is middelbare skole tot stand gebring en hulle word goed bygewoon. Geskoolde jongmense het in baie gevalle inspraak gekry in die bestuur van die eilande, maar ’n probleem wat van wee die nuwe situasie ontstaan het, is dat daar vir die meeste skoolverlaters geen werk op die eilande is nie. Baie van hulle het daarom na die bestuursentra getrek of geëmigreer na gebiede waar hulle hul opleiding wel kan gebruik.
Melanesië
Van die drie hoofgroepe toon Melanesië verreweg die grootste verskeidenheid ten opsigte van tale, sedes en gewoontes. Op Nieu-Guinee alleen word meer as 700 tale, wat tradisioneel beskryf word as die Papoea-tale, gepraat. Die ander tale van Melanesië word saam met dié van Polinesië, Mikronesië en Indonesië tot die Austronesiese tale gereken. Die bestaansmiddele op die Melanesiese eilande toon 'n groot ooreenkoms met dié elders in Oseanië.
Die belangrikste voedselgewasse is, naas die kokosneut, taro, jam en broodvrugte. Al drie hierdie gewasse kom in tallose plaaslike variëteite ten opsigte van grootte en smaak voor. Minder verspreid is die piesang en die verskillende soorte sagopalms, wat veral op Nieu-Guinee voorkom. Om die sago te berei, moet die boom afgekap en die stam gekloof word. Die murg van die stam lewer die sago. Die plantaardige dieet word aangevul met varkvleis.
Langs die kus word ook vis gevang. Op die groter eilande word daar ook baie gejag. Hoewel die groot verskille ten opsigte van tale en kulture dit moeilik maak am te veralgemeen, kan daar amper oral 'n onderskeid gemaak word tussen die bewoners aan die kus en die in die binneland. Die kusbewoners het meestal meer kontak met mekaar en ook 'n meer gevarieerde dieet. Die binnelanders het oor die algemeen 'n meer primitiewe leefwyse en leef ook meer geïsoleerd.
By hulle vervul die voorvadergeeste 'n veel belangriker funksie. In Polinesië word nie net die gode in ’n uitgebreide ritueel aanbid nie, maar bepaalde groepe mense word ook gesien as direkte of indirekte afstammelinge van gode. Hul uitgebreide voorregte word deur ’n stelsel van gebods- en verbodsbepalings beskerm. Wat die materiële kultuur betref, is daar die verskil dat die kuns en ambagswerk in Melanesië in beginsel vir elkeen beskikbaar is, terwyl die fraaiste en die beste ambagswerk net vir die boonste laag van die Polinesiese samelewing bestem is. Oor die algemeen is die Melanesiese kultuur op materiële gebied minder ontwikkel as dié van Polinesië.
Dobu
Die Dobu bewoon 'n klein eilandjie in die Massim-groep suidoos van Nieu-Guinee. Dit is ’n bergagtige eiland wat min moontlikhede vir landbou bied, en die belangrikste gewas is die jam. Die Dobu woon verspreid in klein gehuggies. Hulle het 'n uitgebreide stelsel van gebede, spreuke en besweringe ontwikkel – dikwels aangedui met die term magie – om hulle bestaan te verseker. Die een wat oor die sterkste spreuke en besweringe beskik, het volgens hulle die grootste kans op sukses.
Hierdie opvatting het daartoe gelei dat iemand wat nie veel sukses behaal het nie, glo dat iemand anders towerkuns teen hom gebruik. Die samelewing word dus oorheers deur agterdog en afguns. Hierdie benadering het ook ’n invloed op die familielewe. Gewoonlik kom die man en vrou uit verskillende dorpe en hulle woon afwisselend vir 'n jaar in mekaar se dorp. By die Dobu erf die vrou alles, en 'n kind vind dat wanneer die familie die jaar in sy vader se dorp woon, hy geen aanspraak kan maak op grond of besittings nie. Alles wat die vader besit, behoort in werklikheid aan die familie van sy moeder. Gedurende die jaar in die moeder se dorp is die situasie vir die kind heeltemal anders.
Hier behoort die kind tot die groep van grondbesitters. Die vader is hier net ’n "vreemdeling", wat die talle reëls en voorskrifte ten opsigte van die "besitters" in ag moet neem. Situasies soos die, gekombineer met die reeds genoemde oorheersende agterdog en jaloesie, bring mee dat die lewe van 'n Dobu in voortdurende spanning verloop. Die verskillende eilande in die Massimgebied het deur die eeue kontak met mekaar behou deur middel van 'n ingewikkelde seremoniële handelstelsel, die kula. Volgens die stelsel word armbande vir halssnoere geruil, maar hierdie voorwerpe word selde as versierings gedra omdat hulle voortdurend weerverruil word.
Terwyl een groep voorwerpe regsom in ’n denkbeeldige sirkel stuur, stuur die ander groep voorwerpe linksom. Die ruilvennote bou op die manier al ruilend en manipulerend 'n hele netwerk van betrekkinge op waarbinne hulle nie net die seremoniële sierade ruil nie, maar ook kano's vol kos en gebruiksvoorwerpe. 'n Deelnemer aan hierdie stelsel kan nie weier om bepaalde sierade te ruil nie. In so 'n geval word daar soveel morele druk deur die ander deelnemers op hom uitgeoefen dat hy uiteindelik moet toegee. Onder Westerse invloed het die kula van sy betekenis verloor, hoewel daar nog ekspedisies onderneem word am elders begeerde sierade te bekom.
Siuai
Die Siuai in die suidweste van Bougainville, een van die Salomonseilande, woon op 'n vlakte tussen die berge en die kusmoerasse en verbou daar taro, piesangs en kokospalms. Varkboerdery word nog rondom die dorpies gedryf. Hulle vul hulle dieet aan deur te jag en vis te vang. Die lewe van die Siuai is taamlik eentonig en bestaan hoof saaklik uit plant, skoffel en oes. Hoewel de Siuai nog towerkuns beoefen, het dit 'n ander betekenis as by die Dobu.
Om dit te kan doen, moet hy egter eers ’n vergaderplek bou, en die eerste groot fees word gehou wanneer die gebou voltooi is. Die moontlike leier probeer om soveel mense moontlik oor te haal om hom te help bou. Tydens die bouery voorsien hy hulle rojaal van voedsel, en as die huis uiteindelik klaar is, word die inwydingsfees gehou. Dit is die begin van sy proses am meer aansien en invloed te verwerf en hy moet voortgaan om aktiwiteite en feeste te organiseer.
Geleidelik plaas hy die mense wat die feeste bywoon, onder 'n verpligting teenoor hom. Die wat die beste hierin slaag, word as 'n groot leier beskou. Deur middel van sy rykdom en geskenke bind hy die mense aan hom en is hy voortdurend besig om sy netwerk uit te brei en te verstewig. Solank al les goed gaan, is almal bereid om hom te steun, maar as hy sy hulpmiddele te gou uitput, verswak sy posisie vinnig.
Ё (Cyrillies)
Ё (kleinletter: ё) is ’n letter van die Cyrilliese alfabet wat in Russies, Belarussies en ’n paar Turkse tale gebruik word en moenie met die Afrikaanse letter E met ’n deelteken verwar word nie. Die letter is in 1797 deur onder andere die Russiese historikus Nikolai Karamzin gewild gemaak, maar is eers in die veertigerjare van die 20ste eeu gestandaardiseer.
Dit is ’n unieke letter wat uit die Cyrilliese (e) ontstaan het. Dit word as /jo/ uitgespreek en is feitlik altyd beklemtoon. As ’n woord met ’n (ё) verbuig of ’n samestelling gevorm word en die klem skuif na ’n ander plek in die woord, verander die (ё) in ’n gewone onbeklemtoonde (e), wat as /i/ uitgespreek word. Voorbeeld: Die naam Petrograd (Петроград) is afgelei van die naam Pjotr (Пётр). In Russies skuif die klem in Petrograd na die "grad"-gedeelte van die naam en die (ё) verander in ’n onbeklemtoonde (e); dit word dus "Pitragrád" uitgespreek.
In Engels word die letter dikwels as ’n "e" beskou en so getranslitereer, en dit lei tot die verkeerde uitspraak van name. So is die bekende naam "Potemkin" byvoorbeeld in Russies Потёмкин, en die uitspraak is dus "Potjómkin". So ook word die van van Michail Gorbatsjof, wat in Engels as Gorbachev getranslitereer word, in Russies as Горбачёв geskryf, wat 'n uitspraak van "Ghorbatsjóf" aandui.
Gebruik in Russies
Die letter jo is die sewende letter van die Russiese alfabet, maar hoewel dit ’n ander klank as je verteenwoordig, word dit dikwels as dieselfde letter gehanteer. In woordeboeke kom die woord ёж byvoorbeeld tussen едок en ездить.
Van die middel 1730's af is die letter soms as (іо) of (і͡о) geskryf en dit het in 1783 die amptelike skryfwyse geword. Dit was egter nooit baie gewild nie. In die plek daarvan is soms о, ьо, їô, ió en ио gebruik.
In 1783 is die letter (ё) op ’n vergadering van die nuut gestigte Russiese Akademie voorgestel. Dit het later in dié jaar amptelike erkenning gekry. Dit is in 1795 die eerste keer deur die digter Iwan Dmitrijef in druk gebruik. Dit is later ook deur invloedryke skrywers soos Nikolai Karamzin en Gawrila Derzjawin gebruik, en dit het verseker dat die letter in die letterkunde opgeneem is.
Die deelteken dien geen ander doel in Russies nie; dit word slegs gebruik om tussen (е) en (ё) te onderskei.
Die gebruik van die (ё) was, buiten vir ’n kort tydperk ná die Tweede Wêreldoorlog, nog nooit verpligtend in Russies nie. Dit word meestal gebruik in woordeboeke en in grammatikaboeke vir kinders en tweedetaalgebruikers. Andersins word (е) gebruik, en (ё) kom net voor as dit nodig is om dubbelsinnigheid te vermy, soos om tussen все ("almal") en всё ("alles") te onderskei wanneer dit nie uit die sinsverband duidelik is nie of in minder bekende eiename om die regte uitspraak te verseker.
Die feit dat (ё) in die gedrukte media met (е) vervang word, veroorsaak dikwels verwarring omdat dit moeiliker is om woorde en name reg uit te spreek of transkribeer. Dit geld veral vir Russiese vanne, soos dié wat op -ев (-jef) of -ёв (-jof) eindig. Dit blyk uit die Engelse spellings van bekende politici se vanne wat op -jof eindig, soos Khrushchev en Gorbachev, omdat die letter in dié taal as ’n (e) getranskribeer word. In Afrikaans word -of gebruik (Chroesjtsjof en Gorbatsjof). Nog ’n belangrike feit is dat die vanne meestal verkeerd uitgespreek word omdat die klem in baie ander tale vorentoe geskuif word, terwyl die (ё) altyd beklemtoon is. Die regte uitspraak van bogenoemde vanne is dus Chroesjtsjóf en Gorbatsjóf.
Die ontwikkeling van die rekenaar het ’n groot invloed op die gebruik van (ё) gehad. Die Russiese alfabet het 33 letters, wat (ё) insluit, en die ontwerpers van taalkodes los dikwels die (ё) uit sodat al die Russiese letters in seksies van 16 elk pas. Vroeg al het die ontwikkelaars van sagteware verkies om nie (ё) te gebruik nie.
Nigel Green
Nigel Green (15 Oktober 1924 – 15 Mei 1972) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jason and the Argonauts (1963), Zulu (1964), The Ipcress File (1965), en The Ruling Class (1972).
NG gemeente Kensington
duimnael|regs|270px|Die eertydse [[NG gemeente Malvern se kerk is in Augustus 1944 ingewy en het in 1992 die tuiste van die saamgestelde gemeente geword.]]
Die NG gemeente Kensington is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die voorstad Malvern in die ooste van Johannesburg wat op 1 November 1992 ontstaan het vanweë die samesmelting van NG gemeente Jeppestown (waarby die NG gemeente Bezuidenhoutsvallei in 1980 reeds ingelyf is) en NG gemeente Malvern (waarby die NG gemeente Belgravia ingelyf is, ook in 1980).
Dit was ná drastiese afname in die Afrikaanse bevolking van Johannesburg-Oos, wat ook sy tol geëis het op die skole in die omgewing sodat uiteindelik net 'n enkele Afrikaanse laerskool van die aanvanklike drie oorgebly het, die Laerskool Kensington, wat ontstaan het uit die samesmelting van die laerskole Kensington, Johan Rissik en Malvern, met ingang 1992. Leon van Eeden, wat die voorafgaande drie jaar die hoof van die Laerskool Malvern was, was die nuwe hoof van die saamgesmelte skool en is in 1994 oorlede. Herman van der Schyff is toe aangestel as hoof en die skool het onder sy leiding groot hoogtes bereik. Hy pleeg in 2006 selfmoord. Engels is geleidelik as onderrigmedium ingevoer van 2003 af en het omstreeks 2010 die enigste onderrigtaal geword. Die Hoërskool Kensington, ook 'n Afrikaansmediumskool, het al einde 1991 gesluit. Sy terrein huis die Sekondêre Skool Kensington.
Ligging
Die kerkgebou is geleë in Kingstraat in Malvern.
Publieke domein
Publieke domein of openbare besit is 'n benaming vir sagteware, tekste, beelde en oudiowerke wat geheel en al van outeursregte vrygestel is. Enige persoon kan dus met 'n werk wat onder die publieke domein val, doen wat hy wil sonder enige grense. 'n Werk kan in die publieke domein kom wanneer die outeursreg verval het. 'n Werk val outomaties onder outeursreg, selfs al meld die outeur dit nie.
'n Outeur kan sy werk onderhewig aan 'n lisensie publiseer. Só is die GFDL 'n lisensie waaronder Wikipedia uitgegee word.
Hertogdom van Boergondië
Die Hertogdom van Boergondië (Frans: Duché de Bourgogne) was 'n feodale hertogdom wat tussen die 9de- en 15de eeu bestaan het met sy hoofstad in Dijon. Dit is regeer deur die Hertoë van Boergondië en was van 1363 tot 1477 deel van die Boergondiese staat.
Geskiedenis
Na die nederlaag van Gundomar II teen Lotharius en Childebert in 534 het die voormalige Koninkryk van Boergondië deel geword van die Frankiese Ryk. Dit het wel aparte status behou en die ou Boergondiese wette het van krag gebly. Met die verloop van tyd het die onderskeid tussen Franke en Boergondiërs vervaag en is beide geleidelik in die omringende Latynssprekende bevolking geassimileer. Die Boergondiese deel van die Frankiese Ryk was geleë in die hele Rhônevallei, vernaamlik die huidige Franse régions Rhône-Alpes en Provence-Alpes-Côte d'Azur. By die Verdrag van Verdun het die westelike deel van Boergondië in Wes-Francië geval en die oostelike deel in die Midderyk.
Die noord-westelike of "Franse" deel van Boergondië het in 880 'n hertogdom onder die Franse kroon geword toe die Franse koning Karel II die titel van Hertog van Boergondië aan sy swaar Richard van Autun toegeken het. Die lyn het voortbestaan tot 1004, toe Boergondië geannekseer is deur Hendrik I. Die laaste hertog, Otto-Willem, het geen seuns gehad nie. Boergondië het in naam weer onafhanklik geword in 1032, toe Hendrik die titel aan sy broer Robert I Capet toegeken het.
Huis van Valois
Die Huis van Capet het tot 'n einde gekom met die dood van Filips I van Boergondië in 1361, wat geen kinders nagelaat het nie. Karel de Slegte, koning van die Navarra het die titel opgeëis. Dit was egter vir Frankryk onaanvaarbaar wat daartoe lei dat Navarra Engeland in die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk gesteun het. Die Franse koning Jan II het die titel aan sy seun Filips die Stoute toegeken waarmee die huis van Valois begin is.
Onder Filips en sy seun Jan sonder Vrees het Boergondië 'n bedreiging vir die Franse troon geword. Karel VI, kleinseun van Jan II, was waansinnig, en Filips het die Franse troon opgeies. Sy vernaamste teenstander was Lodewyk van Orléans, 'n jonger broer van Karel VI. In 1407 het Jan sonder Vrees Lodewyk, en alhoewel Jan absolusie verkry het van Karel VI, is verhoudings nie herstel nie.
Die Engelse koning Hendrik V het in die geheim 'n verbond met Jan sonder Vrees gesluit en by die slag van Agincourt was Boergondiese troepe afwesig. Die Franse leër is in die slag vernietig. In 1418 het Boergondiese troepe Parys verower. Die dauphin (kroonprins) Karel VII slaag egter daarin om te ontsnap. Karel die Waansinnige is deur Boergondië onder druk geplaas om nie Karel VII, maar die seun van Hendrik V as troonopvolger te erken om sodoende die troon van Frankryk aan Engeland te gee.
In 1419 word Jan sonder Vrees op 10 September vermoor deur troepe van die dauphin, maar dit kon nie voorkom dat op 6 November 1429 nie Karel VII, maar die jong Hendrik VI van Engeland die Franse troon bekom nie. Jan se seun Filips die Goeie was nou hertog van Boergondië, en met diplomatieke sette slaag hy daarin om die vrede te bewaar met die troepe van die dauphin en Engeland. Filips slaag daarin om sy ryk uit tebrei deur dele van die Lae Lande in te palm. Teen 1451 omvat die Bourgondiese gebied die Lae Lande met uitsondering van Friesland, Gelre, Brabant-Limburg, en uiteraard ook sonder Luik en 'n aantal kleiner gebiede wat nooit tot die Sewentien Provinsies behoort het nie. Gelre en Brabant-Limburg was toe al vasalle en ook Luxemburg het onder Boergondiese beheer gekom asook Artesië, Picardie, dele van Lotharinge in die huidige Frankryk. Die hertoë was nou op die toppunt van hulle mag.
Onder Filips se seun Karel die Stoute is die Boergondiese mag gesentraliseer in die ryk en ekonomies belangrike Lae Landen, nadat in 1406 ook Brabant-Limburg definitief in Boergondiese hande oorgegaan het na die dood van hertog Jan IV van Brabant. Die hoofstad van die ryk is na Brussel verskuif. Karel het probeer om sy besittings nog verder uit te brei met diplomatieke en militêre middele. Dit het aanvanklik baie voorspoedig verloop, maar in 1477 het Karel in die Slag van Nancy teen Lotharinge en Switserland gesneuwel. Frankryk het van die geleentheid gebruik gemaak om groot dele van die ryk, waaronder Boergondië self, oor te neem.
Nwatinwambuspruit
Die Nwatinwambuspruit is 'n spruit wat in die suide van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is aan die suidebank van die Sabierivier, tussen Skukuza en Onder-Sabie (H4-1 teerpad).
Linkin Park
Linkin Park is 'n beroemde musiekgroep wat in 1996 deur drie hoërskoolvriende van Kalifornië, Mike Shinoda, Brad Delson en Rob Bourdon gestig is. Later is Joe Hahn, Dave Farrell en Mark Wakefield nadergehark. Hulle het aanvanklik liedjies in Mike Shinoda se slaapkamer opgeneem, maar Mark Wakefield het die groep verlaat toe hulle nie 'n platekontrak kon kry nie. In 1999 het Chester Bennington Wakefield se plek ingeneem en die groep het aan die werk gespring. Hulle het eers as Xero bekendgestaan voor hulle hul naam na Hybrid Theory en later na Linkin Park verander het.
Hybrid Theory
Hul debuutalbum, Hybrid Theory, was 'n wegholsukses met meer as 5 miljoen CDs wat in 2000 verkoop is. Dit was 'n versameling van vyf jaar se werk met treffers soos Crawling en One Step Closer. In 2001 het hulle 'n Grammy vir die beste harderock-uitvoering vir Crawling ontvang.
Meteora
Hul tweede album, Meteora, is na geskiedkundige kloosters in Griekeland genoem. Altesaam 800 000 van die CDs is binne 'n week ná die uitreiking in 2003 verkoop. Daarop is treffers soos Somewhere I Belong, Breaking the Habit en Numb. 'n Jaar later het hulle saam met die rapper Jay-Z aan die album Collision Course gewerk wat hulle in 2005 hul tweede Grammy vir die beste rap-sang-kombinasie vir Numb/Encore besorg het. Shinoda het ook tussendeur 'n hip-hop-groep, Fort Minor, begin.
З
З (kleinletter: з) is ’n letter van die Cyrilliese alfabet en moenie met die syfer 3 verwar word nie. Dit word uitgespreek as /z/. In die ou Cyrilliese alfabet was die letter se naam zemlja (зємліа) en het dit ’n syferwaarde van 7 gehad.
Anas
Anas is 'n genus van die familie van eendvoëls (Anatidae). Die genus omvat 47 spesies.
Sunshine Parker
Sunshine Parker (10 Junie 1927 – 17 Februarie 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Pee-wee's Big Adventure (1985), The Sure Thing (1985), Road House (1989), en Tremors (1990).
Selenis Leyva
Selenis Leyva (gebore 26 Mei 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sex and the City 2 (2010), The Place Beyond the Pines (2012), en Spider-Man: Homecoming (2017), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Matrysgietwerk
duimnael|'n [[Vergasser wat met matrysgietwerk geproduseer is.]]
Matrysgietwerk is 'n gietwerkproses vir die vervaardiging van metaalonderdele deur gesmolte metaal onder hoë druk in herbruikbare staal gietvorms in te forseer. Hierdie gietvorms, wat as matryse bekend staan, kan ontwerp word om komplekse vorms met 'n hoë graad van akkuraatheid te produseer. Gietstukke kan skerp gedefinieer wees, met gladde oppervlaktes of ingewikkelde teksture. Die duursaamheid van matryse laat mens toe om die proses herhaaldelik met dieselfde matrys uit te voer. Die groot aanvanklike kapitale uitleg as gevolg van die duur gietvorms veroorsaak dat matrysgietwerk prosesse beperk is tot hoë volume produksie om dit ekonomies haalbaar te maak.
Geskiedenis
Die eerste voorbeelde van gietwerk deur van hoëdrukinspuiting gebruik te maak – in teenstelling met normale gietwerk wat deur swaartekrag invloei – het in die middel-1800's plaasgevind. Die eerste patentreg vir matrysgietwerk is in 1849 uitgereik vir 'n masjien wat gebruik is vir die giet van letters vir tikmasjiene. Aanvanklik is die proses slegs vir hierdie doel gebruik, hierdie fase het ongeveer 20 jaar geduur. Nader aan die einde van die eeu het matrysgietwerk meer aandag geniet en is ander voorwerpe op hierdie wyse begin vervaardig. Teen 1892 was daar al kommersiële toepassings van die proses, soos die produksie van onderdele vir grammofone en kasregisters. Die massaproduksie van onderdele het in die vroeë 1900's begin.
duimnael|Vereenvoudigde [[skematiese voorstelling van die matrysgietwerk:
1) Matrys of gietvorm (segment)
2) Skietkamer (uitlaat)