Charles_Baudelaire
Les Fleurs du mal (Die Blomme van Boosheid)
Baudelaire se poëtiese meesterstuk, die 1861 uitgawe van Les Fleurs du mal, bestaan uit 126 gedigte wat rangskik is in ses afdelings van wisselende lengte. Baudelaire het altyd daarop aangedring dat die versameling nie ‘n blote “eenvoudige album” was nie, maar dat dit “‘n begin en ‘n einde gehad het,” - elke gedig wat sy volle betekenis slegs openbaar wanneer dit in verhouding tot die ander gelees word binne die “enkele raamwerk” waarin dit geplaas is-. ‘n Inleidende gedig maak dit duidelik dat Baudelaire se belang by die algemene menslike verknorsing of penarie lê, waarvan sy eie verknorsing verteenwoordigend van is. Die bundel mag dalk die beste opgesom word in die afsluitende gedig, Le Voyage, as synde ‘n reis deur die “self” en die beskawing op soek na ‘n onmoontlike bevrediging wat altyd die reisiger sal ontkom. Die eerste gedeelte, genoem “Spleen et idéal,” open met ‘n reeks gedigte wat teenstellende beskouinge van kuns, prag, en die kunstenaar dramatiseer, welke kunstenaar op alternatiewelike wyse voorgestel word as martelaar, visioenêr, opvoerder, verstoteling en pateet. Die fokus skuif dan na seksuele en romantiese liefde, met die eerstepersoons verteller van die gedigte wat wissel tussen uiterstes van ekstase (“idéal”) en angs (“spleen”), soos hy poog om bevrediging te vind deur ‘n opeenvolging van vroue ten opsigte van wie dit moontlik, en tog simplisties is, om hul te identifiseer met Jeanne Duval, Apollonie Sabatier, en Marie Daubrun. Elke stel liefdesgedigte beskryf ‘n erotiese siklus wat lei vanaf intoksikasie deur konflik en afkeer tot ‘n uiteindelike dubbelsinnige rustigheid wat gebore is uit geheue, herinnering en die transmutasie van lyding na kuns. Tog kom die poging om alledaagshede deur liefde te vind op die einde tot niks nie, en “Spleen et idéal” eindig met ‘n opeenvolging van angstige gedigte, met verskeie van die gedigte wat die titel “Spleen” dra, waarin die “self” getoon word as sou hy binne homself vasgekeer wees, met slegs die sekerheid van lyding en die dood waarop hy kan uitsien. Die tweede afdeling, “Tableaux parisiens,” was bygevoeg tot die 1861 uitgawe, en beskryf ‘n 24-uur siklus in die lewe van die stad waardeur die Baudelairiaan reis, welke abstraksie nou verander het in ‘n flaneer, en op soek is na bevryding van die ellende en nood van “self”, net om by elke draai beelde van lyding en isolasie te vind wat hom op pertinente wyse aan sy eie ellende herinner. Die afdeling sluit sommige van Baudelair se mees meesterlike gedigte in, veral kan genoem word Le Cygne, waar die herinnering aan ‘n swaan wat in totale verwaarlosing naby die Louvre gestrand is, die simbool word van ‘n eksistensiële toestand van verlies en verbanning wat tyd en ruimte te bowe gaan. Die reisiger wat deur die stad flaneer het en die heeltyd in homself vasgeloop het soek sy heil, in die aansienlik korter afdelings wat volg, in groterwordende mate in drank (Le Vin), seksuele sedeloosheid en perversiteit (Fleurs du mal), en Satanisme (Révolte) op soek na die ontwykende ideaal. Sy soektog is op voorspelbare wyse tevergeefs, welke op treffende wyse in die finale afdeling getiteld La Mort geopenbaar word: Sy reis is vernaam ‘n eindelose, oop-kantige Odusseia wat voortgaan tot na die dood, en wat hom sal neem na die dieptes van die onbekende, altyd op soek na die “nuwe”, wat ironies genoeg en op paradoksale wyse per definisie hom vir ewig sal ontwyk.