cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Innocentius X
Pontifikaat
In die Engelse Burgeroorlog steun die pous die onafhanklikheid van die Konfederasie van Ierland in weerwil van die teenstand van kardinaal Mazarin en die koningin-moeder Henrietta Maria. Die pous stuur kardinaal Giovanni Battista Rinuccini, aartsbiskop van Fermo na Ierland. Die aartsbiskop land in Kilkenny met 'n groot vrag wapens en militêre voorrade insluitende 20 000 pond buskruit en 'n groot som geld. Rinuccini word met groot seremonie in Ierland ontvang. Hy verklaar dat hy die koning steun en die katolieke wil beskerm. Uiteindelik bring Oliver Cromwell Ierland oor na die kant van die parlementariërs met veel bloedvergieting en aartsbiskop keer onverrigter sake na Rome terug in 1649.
Die weduwee van die pous se broer, Olimpia Maidalchini, het baie invloed op die pous gehad, hoewel daar geen bewyse is dat sy sy minnares was. Sy was egter baie suinig, het die pous se besittings na sy dood uit die Vatikaan verwyder en wou nie bydra tot sy begrafeniskoste nie.
Die kollege van kardinale
Pous Innocentius X het 40 nuwe kardinale aangestel in agt konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis URL: en:Pope Innocent X
Pesjawar
Pesjawar (Engels: Peshawar; Persies, Pandjabi en Oerdoe: پشاور; letterlik: "stad aan die grens", Pasjtoe: پېښور) is 'n stad in die noordooste van Pakistan. Die stad het 'n bevolking van 3 055 254 in 2010 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 1 257 km². Pesjawar is geleë net oos van die grens tot Afghanistan en noordwes van Islamabad en Rawalpindi.
31 Desember
31 Desember is die 365ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (366ste in skrikkeljare). Dit is ook die laaste dag van die vierde kwartaal van die jaar. Dit is die laaste dag van die jaar.
Pesjawar
Pesjawar is meer as 2500 jaar gelede deur die konings van Gandhara gestig en het weens se geografiese ligging eeue lank as belangrike handelsentrum tussen Indië, Persië en Sentraal-Asië gedien. Die stad word as die Pasjtoene se tweede belangrikste kulturele sentrum ná Kandahar beskou.
Pesjawar was een van die gasheerstede tydens beide die Krieketwêreldbeker 1987 en Krieketwêreldbeker 1996.
Megyn Price
Megyn Price (gebore 24 Maart 1971) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Larry the Cable Guy: Health Inspector (2006) en in die televisiereekse Quantum Leap (1989), Grounded for Life (2001), en Rules of Engagement (2007).
Donderdag
Donderdag is die weeksdag tussen Woensdag en Vrydag. Die naam is afkomstig van die Germaanse god Thor en beteken "Thor se dag".
Sommige konvensies (sien ISO 8601) skryf voor dat Donderdae die weeksnommers van 'n jaar bepaal: week 1 is die week wat die eerste Donderdag van die jaar bevat, ensovoorts.
In die Verenigde Koninkryk word verkiesings tradisioneel op Donderdae gehou. Dit was om 'n hoë opkoms te verseker, omdat mense reeds hulle vorige week se loon (wat op Vrydae betaal is) teen daardie tyd spandeer het.
In The Hitchhiker's Guide to the Galaxy deur Douglas Adams sê die karakter Arthur Dent "This must be Thursday. I could never get the hang of Thursdays", en 'n paar minute later word die planeet Aarde verwoes.
Lee Boardman
Lee Boardman (gebore 2 Julie 1972) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Jack the Giant Slayer (2013) en in die televisiereekse Rome (2005) en Beowulf: Return to the Shieldlands (2016).
Roland Drew
Roland Drew (4 Augustus 1900 – 17 Maart 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hitler - Beast of Berlin (1939), Flash Gordon Conquers the Universe (1940), Across the Pacific (1942), en The Contender (1944).
Tsukasa Umesaki
Tsukasa Umesaki (gebore 23 Februarie 1987) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Eerste kabinet van Thabo Mbeki
Die eerste kabinet van Thabo Mbeki was van 17 Junie 1999 tot 29 April 2004 in Suid-Afrika aan bewind gewees.
Samestelling
Samestelling van Mbeki se kabinet:
Gross Barmen
Gross Barmen (ook Otjikango en gestig in 1844 as Neu-Barmen) is ’n geskiedkundige nedersetting, warmwaterbron en voormalige Rynse sendingstasie in die streek Otjozondjoepa in sentraal-Namibië, sowat 25 km vanaf Okahandja.
Geskiedenis
Die Herero wat hier gewoon het, het die naam Otjikango (“groot fontein”) aan die plek gegee vanweë die warmwaterbronne. Die eerste Rynse sendelinge in Suidwes-Afrika, Carl Hugo Hahn en Franz Kleinschmidt, het op 6 Oktober 1842 uit die noordweste van die Kaapkolonie by die hoofkwartier van Jonker Afrikaner op /Ai//gams (Windhoek) aangekom, kort voor die Herero en die Nama op Kersdag 1842 'n vrede sluit wat tot 1846 sou standhou, maar vertrek kort daarna omdat die Wesleyaanse sendeling Richard Haddy, wat eweneens deur Jonker uitgenooi is om sy volk te kom bearbei, daar opgedaag het.
Hollandiet
Hollandiet (chemiese formule: Ba(Mn4+6Mn3+2)O16 is 'n oksiedmineraal. Dit is die barium-mangaan (III) eindlid van die Coronadiet-groep. 'n Mineraal met die chemiese samestelling BaMn4+6Fe3+2O16, wat die eerste keer in die Kajlidongri-myn in die Jhabua-distrik in Madhya Pradesh, Indië, aangetref is, het die naam hollandiet gehad totdat dit as ferrihollandiet herklassifiseer is deur die Internasionale Mineralogiese Vereniging in 2012. Ferrihollandiet is die barium-yster (III) eindlid van die Coronadiet-groep.
Gross Barmen
Geskiedenis
Hahn leer die inboorlinge om tuine aan te lê en hul veestapel te verbeter; ’n eerste gebou word in 1850 opgerig en Hahn probeer om onderwys te gee en belangstelling in geestelike dinge te wek. Sy hoop dat 'n hele stam van die nomadiese Herero hom op Otikango sou vestig, word nie verwesenlik nie. Ná die verpletterende neerlaag wat hulle in die verbete stryd teen Jonker se Nama in Augustus 1850 op Okahandja gely het, verlaat die Herero tydelik die gebied om aan die voortdurende aanslae van hul vyand te ontkom.
Hahn word na Duitsland teruggeroep om verslag te doen, maar kry 'n nuwe opdrag toe hy in November 1852 Kaapstad bereik. Omdat die Wesleyaanse sendeling intussen weens die rooftogte van Jonker sy werk op Windhoek gestaak het, kry Hahn van sy genootskap opdrag om daar in die bres te tree, maar sy poging faal en hy reis na Duitsland waar hy op 13 September 1853 in Barmen aankom. Begin 1856 is hy weer terug, maar vestig hom op Otjimbingwe waar 'n deel van die Hererovolk intussen 'n toevlug gesoek het.
Die volgende Rynse sendeling wat hom op Gross Barmen kom vestig het, was eerw. Peter Heinrich Brincker. Hy trou op 10 Februarie 1864 en kom kort daarna aan op die stasie, waar hy besluit het om die sendingwerk te hervat. Herhaalde aanvalle van die Nama op die stasie dwing Brincker om dit nie minder as sewe keer te ontruim nie omdat hy in lewensgevaar verkeer. Telkens beset hy dit weer.
Omdat die bewoners die stasie weens die oorlog eindelik verlaat het, gaan Brincker in 1866 terug na Otjimbingwe, maar enkele maande later keer hy terug omdat 'n stam van die Oos-Herero, die Mbandjeru, hul onverwags op Neu-Barmen gevestig het. Sy pogings om hierdie mense te kersten word met 'n sekere mate van sukses bekroon, maar weldra weer verydel toe die Mbandjeru hulle by die opperhoof Maharero op Okahandja aansluit. Weer trek Brincker na Otjimbingwe en nogeens keer hy in 1869 terug omdat die oorlog toe feitlik verby is.
Chelonaplysilla erecta
Chelonaplysilla erecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Tsurnamal.
Woensdag
Woensdag is die weeksdag tussen Dinsdag en Donderdag. Die naam is afkomstig van die Ou Engelse wodnesdæg, wat "Wodan se dag" beteken. Die astrologiese teken van die planeet Mercurius stel Woensdag voor, wat dies mercurii vir die Romeine was. In Engels het dit "Woden's Day" geword, omdat die Romeinse god Mercurius deur Woden in noordelike Europa geïdentifiseer was.
Wanneer Sondag as die eerste dag van die week geneem word, is Woensdag die middelste dag van die week. Ooreenkomstig is die Duitse naam vir Woensdag Mittwoch (letterlik: middelweek) vanaf die Tiende Eeu, wat die oorspronklike naam Wochentag vervang het.
Woensdag is ook in die middel van die algemene werksweek van Maandag tot Vrydag.
In Spaans word miércoles gebruik om Woensdag te beteken, maar is ook 'n effe onbeleefde uitdrukking vir nooit ooit.
Chloe Bridges
Chloe Bridges (gebore 27 Desember 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Final Girls (2015) en Mike and Dave Need Wedding Dates (2016), en in die televisiereeks The Carrie Diaries (2013).
Nestlé Bear Brand
Bear Brand is 'n Switserse handelsmerk van poeier- en gesteriliseerde melk wat in 1976 bekendgestel is, en deur Nestlé besit word.
Geskiedenis
Bear Brand se gesteriliseerde melk verskyn die eerste keer in die 1900's op die mark as Marca Oso of Bear Brand Swiss Milk. In 1976 is Bear Brand Instant Filled Milk Powder bekendgestel.
Variante
Ook bonuspakke:
In 2008 is Bear Brand Lunch bekend gestel as een van die meer gewilde drankies. Hierdie weergawe van Bear Brand-melk het gevolg kort na die ineenstorting van die Energen-drankmark. Dit is waarskynlik een van Nestle se reaksies op Sigmavit, en Bear Brand Choco, 'n sjokolademelkdrankproduk, is ook beskikbaar naas Bear Brand Adult Plus. In 2011 het hulle Bear Brand Adult Plus bekendgestel. Bear Brand Jr. is 'n produk van die melkaanvullingsproduk en is voorheen 'Bear Brand 1+' genoem, 'n melkaanvullingsmerk wat in 2001 bekendgestel is.
Ebbe Langberg
Ebbe Langberg (1 Augustus 1933 – 3 Februarie 1989) was 'n Deense akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Soldaterkammerater (1958), Soldaterkammerater på efterårsmanøvre (1961), Mord for åbent tæppe (1964), en Tre små piger (1966).
Eleotris
Eleotris is 'n genus van visse wat aan die familie Eleotridae behoort. Hierdie genus het 2 spesies wat in Suider-Afrika voorkom in strandmere en ook varswater.
Khan Bonfils
Khan Bonfils (1972 – 5 Januarie 2015) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999), Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), en Batman Begins (2005).
Giles Watling
Giles Watling (gebore 18 Februarie 1953) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Human Factor (1979) en in die televisiereekse Gideon C.I.D. (1964) en Bread (1986).
Chelonaplysilla incrustans
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Eleotris
Spesies
Die spesies wat hoort tot die genus en voorkom in Suider-Afrika:
Molly Price
Molly Price (gebore 15 Desember 1965) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sweet and Lowdown (1999), Just Visiting (2001), en How Do You Know (2010), en in die televisiereeks Third Watch (1999).
Multinasionale korporasie
'n Multinasionale korporasie is 'n maatskappy wat in meer as een land (of selfs die meeste lande) teenwoordig is deur produksie, dienslewering en/of verkope.
Bekende voorbeelde van multinasionale korporasies sluit in:
Theodore von Eltz
Theodore von Eltz (5 November 1893 – 6 Oktober 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sea Wolf (1926), Bright Eyes (1934), Topper (1937), en California Straight Ahead! (1937).
Nödslakt
Nödslakt is 'n musiekgroep wat in 2004 in Dals Långed, Dalsland, Swede tot stand gekom het en vinnige hardcore-punkmusiek maak. Die groep word deur 'n vrou, Anna, gefront en ten spyte van hul politieke opinies en Amri-Miret-agtige stem, het hulle bykans geen heavymetal-invloede nie: hul klank is vintage met vurige 1980's thrashcore en Sweedse lirieke, tesame met somtydse manlike rugsteunsang. Die groepslede is Anna (voorsang), Linus (baskitaar), en Marcus (tromme en sang). Hulle het tot dusver drie vollengteateljeealbums vrygestel, naamlik Vi ruttnar och dör (2005, Afrikaans: Ons verrot en sterf), Allt du äger är ditt hat (2006, Afrikaans: Alles wat jy besit is jou haat) en Pantkassar & inkassokrav (2007, Afrikaans: Leë bottels en skuldinvordering).
Sochi Autodrom
Die Sochi Autodrom (Russies: Сочи Автодром), ook bekend as die Sochi Internasionale Straatbaan en die Sochi Olimpiese Parkbaan, is 'n 5,848 km lange Formule Een motorrenbaan in die ontspanningsdorp Sotsji langs die Swartsee in Rusland.
Chelonaplysilla noevus
Chelonaplysilla noevus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sochi Autodrom
Die baan is soortgelyk aan die Circuit Gilles Villeneuve en die Sydney Olimpiese Parkbaan, omrede dit rondom 'n Olimpiese stadion gebou is; in hierdie geval, die Sochi Olimpiese Park, plek van die Olimpiese Winterspele 2014.
Chelonaplysilla noevus
Die spons behoort tot die genus Chelonaplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Carter.
Sochi Autodrom
Dit huisves die Russiese Grand Prix, 'n wêreldkampioenskapsren, sedert 2014, aanvanklik vir 'n sewe-jaar kontrak.
S. Rankin Drew
S. Rankin Drew (19 September 1891 – 19 Mei 1918) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Suspect (1916), The Girl Philippa (1916), en The Belle of the Season (1917).
Glasryk
250px|duimnael|regs|Voorbeelde van kunsvolle glasvoorwerpe uit die Sweedse Glasryk Die sogenaamde Glasryk (Sweeds: Glasriket) in die historiese provinsie Småland in Suidoos-Swede is sedert die 18de eeu die tradisionele geografiese sentrum van die Sweedse glaskuns en behels vandag veertien glasfabrieke en 'n verskeidenheid kleiner ondernemings in die munisipaliteite Emmaboda, Nybro, Uppvidinge en Lessebo. Die meeste glasfabrieke is in klein dorpe soos Kosta, Orrefors, Nybro oder Lessebo gesetel, terwyl Växjö met sy glasmuseum in die weste van die Glasryk as die hoofstad van die gebied beskou word.
Die glasfabrieke en hul kunsvolle produkte het lankal 'n onmisbare deel van die Sweedse kultuur geword, en voorbeelde van dekoratiewe glaskuns uit die gebied word in baie Sweedse huise en woonstelle aangetref.
Geskiedenis
duimnael|regs|250px|Bollspelande flickor ("Balspelende meisies"). Bokaal deur Edward Hald (1919)Glas is vir die erste keer in 1556 in Swede vervaardig, tog is die eerste glasfabriek in die land eers sowat 200 jaar later in die land gevestig.
In Småland het die glasvervaardiging omstreeks 1628 begin toe Karl Karlsson Gyllenhielm, 'n halfbroer van koning Gustav II Adolf, die glasblaser Paul Gaukunkel uit Duitsland of Nederland uitgenooi het om die plaaslike natuurlike hulpbronne soos kwartssand en brandhout as basis vir die vestiging van 'n glasbedryf te gebruik. Mettertyd het meer as honderd klein bedrywe en fabrieke hulself in die streek gevestig.
Die gebied tussen Växjö en Kalmar met sy uitgestrekte bosse was uiters geskik vir die vestiging van 'n glasnywerheid wat brandhout vir sy oonde benodig het. Net die tekort aan opgeleide ambagsmanne was 'n knelpunt vir die bedryf, alhoewel reeds Gustav Wasa sowat 200 jaar vroeër Venesiaanse glasblasers na Swede gelok het wat ook met die beroepsopleiding van Swede vir 'n loopbaan in die glasbedryf begin het. Die Smålandse glasmakery is uiteindelik veral deur ambagsmanne uit Boheme aan die gang gesit, en hul nasate speel nog steeds 'n belangrike rol in die bedryf.
Die oudste glasfabriek, Kosta, is in 1742 (sommige bronne gee 1726 as die stigtingsjaar) deur twee voormalige generale, Anders Koskull en Georg Bogislaus Staël von Holstein, gestig nadat koning Karl XII hulle in erkenning vir hul militêre prestasies tot provinsiale goewerneure van Småland benoem het. Die fabriek se naam is uit die beginletters van hul vanne saamgestel, en dit is veral gevestig om 'n ekstra inkomste vir die goewerneurs te genereer. Die tweede oudste glasfabriek, Rejmyre, is in 1810 deur Johann Jakob Graver gestig.
Die plaaslike owerhede het die glasbedryf in Småland gedurende die 18de en 19de eeu doelbewus bevorder. Veral die goewerneurs van Kronoberg en Kalmar het daarin belang gestel om die omgewing tot 'n nywerheidsgebied te ontwikkel. Glasvervaardigers is uiteindelik danksy die beskikbaarheid van groot bosgebiede na die streek gelok, aangesien hulle groot hoeveelhede brandhout as energiebron benodig het. Die fabrieke het hulle aanvanklik op die massavervaardiging van glas vir die Sweedse mark toegespits. Kosta het later bekend gestaan vir sy kristalglas wat die hoogste loodinhoud in Swede (tot by dertig persent) bevat het. duimnael|links|200px|Kunsglas deur Simon Gate (1924) As gevolg van die strawwe mededinging tussen die verskillende glasfabrieke het nyweraars in die laat 19de eeu begin om hul glasprodukte deur kunstenaars te laat ontwerp. Veral vervaardigers soos Orrefors en Kosta het met hierdie strategie in die 19de eeu ook bekendheid op internasionale markte verwerf. Orrefors het taamlik laat in 1898 tot die glasbedryf toegetree en aanvanklik hoofsaaklik vensterglas en bottels vervaardig. Toe die Göteborgse nyweraar Johan Ekman die fabriek in 1913 oorgeneem het, het hy na die produksie van tafelglas en dekoratiewe glaskuns oorgeskakel.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Ekman daarin geslaag om die kunstenaars Simon Gate (1883-1945), 'n landskapskilder, en Edward Hald (1883-1980), 'n skolier van Henri Matisse, aan te stel. Hul glaskunswerke het Orrefors tot 'n glasmanufaktuur van wêreldfaam laat ontwikkel. In teenstelling met die meeste ander glasfabrieke in Swede, wat massavervaardigers vir die plaaslike mark gebly het, het die Smålandse glasblasers hulle as meesters van die glaskuns onderskei wat groot sukses op die internasionale markte behaal het. In hierdie tydperk is na die Oos-Smålandse hartland van die glasbedryf ook die eerste keer as "Glasryk" verwys. Tans is daar veertien glasvervaardigers in die Smålandse Glasryk, waarby die groot aantal kleiner glasateljees van plaaslike kunstenaars nie ingereken is nie. Glasprodukte uit die Glasryk word internasionaal met die gewilde Sweedse ontwerpkuns vereenselwig. Naas indrukwekkende glasware vir die huishoudelike gebruik soos drinkglase en vase vervaardig die fabrieke ook kunswerke uit glas.
Toerisme
duimnael|regs|200px|'n Straatbord vir toeriste verwys na die "Glasryk" In die laat 20ste eeu het die glasfabrieke begin om hul deure vir belangstellende besoekers te open, en sedert die jaar 2000 beskik elf glasfabrieke oor 'n gemeenskaplike toerisme-onderneming. Die fabrieke kan besigtig word (gewoonlik beskik die fabrieke oor 'n uitkykplatform sodat toeriste 'n lewende vertoning van die kuns van glasblasery kan bywoon), en glaskunswerke word ook in spesiale fabriekswinkels aangebied. Toeriste dra intussen sowat tien persent tot die totale omset by.
Danksy die toerisme het die glasfabrieke ook die ou tradisie van sogenaamde hyttsill-aande laat herleef. Die glasfabrieke was in die verlede nie blote werkswinkels nie, maar het ook as die sosiale middelpunt van hul gebied gedien. Dorpsbewoners het hier bymekaargekom om te gesels en haring en aartappels in die smeltoonde se vuur te braai. Groot fabrieke soos Kosta, Orrefors, Bergdala of Pukeberg bied gedurende die somermaande vir toeriste 'n moderne weergawe van hierdie hyttsill-braai aan.
Beroepsopleiding
Die Nasionale Sweedse Glasskool (Sweeds: Riksglasskolan), 'n internasionaal befaamde instelling wat beroepsopleiding vir loopbane soos glasblaser, glaskunstenaar en glasnyweraar aanbied, is in Orrefors gesetel. Hier studeer grotendeels Skandinawiese studente, maar die skool se kursusse staan ook oop vir buitelandse studente.
Glasfabrieke (2007)
duimnael|regs|250px|Glasskottel Höst ("Herfs") deur K. Engman (Kosta Boda)
Kleiner ondernemings in die glasbedryf
Daar is 'n groot aantal kleiner glasondernemings in die Glasryk, waarvan sommige afstigtings van een van die groter fabrieke is, soos glasateljees, glasherstellers, glasskilders en glasontwerpers.
Nancy Priddy
Nancy Priddy (gebore 22 Januarie 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Sweetest Thing (2002) en Bad Moms (2016), en in die televisiereekse The Waltons (1971) en The Young and the Restless (1973).
Pompombossie
Die pompombossie (Campuloclinium macrocephalum (Less.) DC.) is 'n kategorie-1 indringerplant afkomstig vanaf Suid-Amerika. Dit is vanaf 1970 in Suid-Afrika opgemerk. Dit kom in al die provinsies voor maar is die volopste in Gauteng. Dit is ‘n regopgroeiende meerjarige plant wat tot 1,5 m hoog word met helderpienk tosselvormige blommetjies.
Die plant het geen natuurlike vyande in Suid-Afrika nie en sy verspreiding het die afgelope vyf jaar verdubbel. Die plant is giftig en uiters moeilik om te beheer. Die Lekgalameetse-natuurreservaat in die Wolkberg-gebied suidoos van Tzaneen is die ergste aangetas.
Takahiro Futagawa
Takahiro Futagawa (gebore 27 Junie 1980) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Margrethe I van Denemarke
Naam
Sy is in Denemarke bekend as "Margrethe I" om haar te onderskei van die huidige koningin. Denemarke se grondwet het nie in dié tyd voorsiening gemaak vir ’n vrou op die troon nie en met haar seun, Olaf II, se dood het sy die "almagtige dame, meesteres en regent van die Koninkryk van Denemarke" geword. Sy het haarself eers in 1375 koningin van Denemarke begin noem. Die volgende jaar het sy Noorweë se "heersende koningin" geword. Na dié omverwerping van koning Albrekt van Mecklenburg se bewind in 1389 is sy gekies as "almagtige dame van Swede".
Bewind
Margrethe was die dogter van Waldemar IV van Denemarke en Hedwig van Sleeswyk. Sy het op 10-jarige ouderdom getrou met koning Haakon VI Van Noorweë, die jongste oorlewende seun van Magnus VII van Noorweë (Magnus II van Swede).
Met haar pa se dood het Margrethe verseker dat haar seun, Olaf II van Denemarke, koning word. Hy was te jonk om te regeer en Margrethe het haarself bewys as ’n slu en bekwame regent. In 1380, toe sy pa dood is, het Olaf hom opgevolg as koning van Noorweë. Olaf is op 17-jarige ouderdom dood en die volgende jaar is Margrethe, wat albei koninkryke in sy naam regeer het, gekies as regent van Noorweë en Denemarke.
In Swede was die bevolking in opstand teen hul ongewilde koning, Albrecht. Verskeie adellikes het aan Margrethe geskryf dat as sy hulle help om van Albrecht ontslae te raak, sy regent van Swede sou word. Sy het nie gras onder haar voete laat groei nie en dadelik ’n leër op die been gebring om Swede binne te val.
In Maart 1388 het die Swede al Margrethe se voorwaardes aanvaar en het sy die "almagtige dame van Swede" geword – en die magtige heerser van drie koninkryke. Sy het die drie Skandinawiese koninkryke op 13 Junie 1397 verenig in ’n persoonlike unie onder een kroon vir haar opvolger, koning Erik van Pommere.
Erik van Pommere
Daar is van die begin af ooreengekom dat Margrethe die drie koninkryke so gou as moontlik van ’n koning sou voorsien. Volgens Noorweë mag sy saam met die nuwe koning regeer het. In 1389 het sy haar kleinneef Erik van Pommere aangewys as koning van Noorweë. In 1396 het hy ook die heerser van Denemarke en Swede geword. Margrethe was regent tot hy meerderjarig was.
’n Paar jaar na die Kalmarunie, toe Erik 18 was, is hy meerderjarig verklaar en het hy koning van al drie lande geword, maar terwyl Margrethe geleef het, was sy die ware heerser van Skandinawië. Sy is op 28 Oktober 1412 skielik oorlede.
Raymond-Rogier Trencavel
Raymond-Rogier Trencavel (ook Raimond, Oksitaans: Raimon Rogièr; 1185 – 10 November 1209) was 'n lid van die Trencavel adellike familie. Hy was burggraaf van Béziers en Albi (en dus 'n vasal van die Graaf van Toulouse), en burggraaf van Carcassonne en die Razès (en dus 'n vasal van die Graaf van Barcelona, wat op daardie stadium ook oor Aragon regeer het).
Raymond-Rogier was die seun van Rogier II Trencavel (d. 1194) en Azalais van Toulouse (wat ook bekend gestaan het as die "Gravin van Burlats"), dogter van Raymond V van Toulouse en suster van Raymond VI. Raymond-Rogier was getroud met Agnes van Montpellier. Sy tante, Beatrice van Béziers, was die tweede vrou van Raymond VI van Toulouse.
Raymond-Rogier het in die château comtal in die Cité de Carcassonne gewoon. Die château is deur sy voorvaders gebou in die 11de eeu. Raymond-Rogier was nie 'n Kathaar nie, alhoewel sy onderdane wel was. Hy het 'n laissez-faire houding teenoor Katharisme – en ten opsigte van ander kulture en gelowe – ingeneem. Hy het byvoorbeeld sterk op Jode gesteun om Béziers, sy tweede magsetel, te bestuur.
Teen die middel van 1209, aan die begin van die Albigensiese Kruistog, het ongeveer 10 000 kruisvaarders in Lyon bymekaar gekom en 'n opmars na die suide begin. In Junie het Raymond van Toulouse, wat die potensiële ramp wat voorhande was raakgesien het, belowe om teen die Kathare op te tree, en sy ekskommunikasie is gelig. Die kruistog het na Montpellier en die gebiede van Raymond-Rogier Trencavel opgeruk met die Kathaarse gemeenskappe om Albi en Carcassonne as hulle teiken. Soos Raymond VI van Toulouse, het Raymond-Rogier gestreef vir 'n onderhandelde skikking met die kruisgangers, maar Raymond-Rogier is 'n vergadering geweier en moes hom na Carcassonne teruggehaas om sy verdediging voor te berei. Die stad Béziers is in Julie geplunder en die bevolking uitgemoor.
Die stad Carcassonne was goed verstrek, maar was kwesbaar en oorbevolk met vlugtelinge. Die kruisvaarder, gelei deur 'n pouslike legaat, Arnaud Amaury, Abdis van Cîteaux, het buite die stad aangekom op 1 Augustus 1209. As vasal van Koning Pieter II van Aragon, Raymond-Rogier het gehoop op beskerming, maar Pieter was magteloos om Pous Innocentius III se leër en kon slegs as bemiddelaar opteer. Die beleg het nie lank geduur nie. Teen 7 Augustus het die kruisvaarders die stad se watertoevoer afgesny. Raymond-Rogier het 'n vrygeleide in die Kruistogkamp aanvaar om oorgawe voorwaardes te onderhandel. Aan die einde van die onderhandelinge is hy gevangene geneem en in sy eie kerker aangehou waar hy gesterf het, moontlik van disenterie, alhoewel daar ook vermoed is dat hy dalk vergiftig is. Die stad Carcassonne het op 15 Augustus oorgegee. Die inwoners is nie uitgemoor nie maar is gedwing om die stad te verlaat. Simon de Montfort is beheer van die gebied wat bestaan het uit Carcassonne, Albi, en Béziers toegeken. Raymond-Rogier se onteiende seun, Raymond II (1204-1263) het formeel sy regte aan Lodewyk IX van Frankryk opgesê in 1247, na verskeie pogings om sy erfenis te herwin.
Sommige outeurs identifiseer Raymond-Rogier met die legendariese Parsival.
Sarah Goldblatt
Sarah Eva Goldblatt (25 Desember 1889 in Londen – 22 Mei 1975 in Kaapstad) was 'n Suid-Afrikaanse joernalis, onderwyser en letterkundige redakteur van C.J. Langenhoven se skryfwerk. Sy publiseer self Afrikaanse kinderverse.
Lewe en werk
Goldblatt is gebore as die oudste van vier kinders van David Nathan Goldblatt en Fanny Esther Smith. Haar ouers was Duitse Jode uit Pole wat kort voor haar geboorte na Engeland emigreer. Sarah het twee broers (onder wie die advokaat Israel) en ’n suster (Rebecca). As kind leer sy reeds om Duits en Engels vlot te praat. Die gesin emigreer in 1897 na Kaapstad, waar sy skoolgaan aan die St. Martini Schule in Koningin Victoriastraat. Nadat sy standerd vier slaag begin sy werk in haar vader se klein drukkery in Kaapstad. Deur private onderrig in Nederlands by mnr. C.J. van Rhijn en deur selfstudie verwerf sy later die skooleindsertifikaat (standerd agt), waarna sy haar in 1911 aan die Cape Town Training College as primêre onderwyseres bekwaam deur die T3-sertifikaat vir primêre onderwys te verwerf. Sy werk hierna vir ’n jaar by die Cape Town Commercial College en in 1912 begin sy onderwys gee by die Commercial Evening School op Oudtshoorn. As daar ’n vakature by die koerant Het Zuid-Westen met C.J. Langenhoven as redakteur kom, tree sy in September 1912 toe tot die redaksie en hulle behartig tot aan die begin van 1915 saam hierdie koerant. Dit is in hierdie tyd wat die baie hegte vriendskap tussen hulle gesmee word. By haar aanstelling was sy nog nie Afrikaans magtig nie, maar sy leer die taal aan en deel gou Langenhoven se passie daarvoor. Die ineenstorting van die volstruisveremarkte en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog knou die koerant en weens finansiële probleme word dit aan die begin van 1915 gestaak. Sy gee dan weer tydelik klas by die Commercial Evening School op Oudtshoorn en op Wynandsrivier in die Oudtshoorndistrik, terwyl sy dikwels naweke dorp toe moet kom om vir Langenhoven tikwerk te doen.
In Januarie 1916 beklee sy haar eerste pos in die Kaapse Onderwysdepartement as onderwyseres van die plaasskool op Leeublad in die distrik George. Dan keer sy in die middel van 1917 terug na Kaapstad en vestig haar later in Mowbray in ’n huis wat sy Loeloeraai noem. Vanaf 1 Oktober 1917 tot 31 Mei 1918 is sy die eerste vroulike redaksielid van Die Burger. Hier begin sy haar taak met die versorging van C.J. Langenhoven se manuskripte by Die Burger en Nasionale Pers. Die Burger moet in 1918 personeel inkort om geld te bespaar en sy is een van diegene wat afgelê word, hoewel sy ’n goeie getuigskrif kry by die redakteur, dr. D.F. Malan. Na haar termyn by Die Burger is sy betrokke by die stigting van Sanlam en hou dan in 1919 vir kort tye skool in Afrikaans aan die Laerskool Simonstad en Laerskool East Park en is daarna vir drie kwartale by Tokai Public School, wat later die Laerskool Simon van der Stel word. Agtereenvolgens gee sy hierna onderwys in Afrikaans op Retreat en dan vanaf Januarie 1922 aan die Cape Town Training College. Later gee sy skool aan die Central Girls High School in Roelandstraat in Kaapstad en dit is terwyl sy by hierdie skool werk dat sy die tyding ontvang van Langenhoven se dood op 15 Julie 1932.
In 1924 slaag sy in die matrikulasie-eksamen en behaal daarna ook met onderskeiding die Hoër Primêre Onderwysdiploma en slaag in die hoogste Taalbondeksamen. Terselfdertyd voltooi sy ook kursusse in Sielkunde, Biologie en Soölogie en sy studeer ook verder in Duits en Nederlands. Vanaf 1940 tot 1944 is sy verbonde aan die Laerskool Brooklyn in Kaapstad en gee na haar amptelike aftrede op pensioen aan die einde van 1944 nog onderwys by die Herschel Meisieskool, die Christian Brothers in Seepunt en die Opleidingskollege vir Kleuteronderwysers in Claremont. Sy gee ook deurlopend in haar loopbaan private klasse in Afrikaans vir studente, hoërskoolleerlinge, immigrante, diplomate en Parlementslede aan haar huis. As onderwyser is sy ’n verbete kampvegter vir Afrikaans en voer Afrikaans as voertaal vir al haar klasse in, ongeag die teenstand. Sy dien as lid van die Suid-Afrikaanse Onderwysunie en is voorsitter van die Kaapse tak van hierdie vereniging en is ook een van die stigters van die Kaapse Skoolradiodiens. In later jare spits sy haar toe op verplegingsonderwys. Ná Langenhoven se dood in Julie 1932 tree sy op as letterkundige eksekutrise van sy nalatenskap en spandeer meeste van haar tyd daaraan om sy nalatenskap te bemark. Haar eerste groot taak was om sy “Versamelde Werke” byeen te bring en uit te gee, waarna sy ook die bewaring van Langenhoven se huis Arbeidsgenot inisieer.
Eerbewyse
Sy kry in 1964 ’n toekenning van die Drie Eeue-Stigting uit erkentlikheid vir haar werk as eksekutrise van Langenhoven se letterkundige nalatenskap. In 2003 behaal Leonie van Zyl ’n M.A.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n verhandeling oor haar lewe en werk, getiteld “Sarah Goldblatt: letterkundige administratrise van C.J. Langenhoven”.
Jesper Langberg
Jesper Langberg (20 Oktober 1940 – 29 Junie 2019) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They Are All Like That (1968), Stolen Spring (1993), en Hvordan vi slipper af med de andre (2007), en in die televisiereeks Matador (1978).
Seshoek
'n Seshoek of heksagoon is 'n veelhoek met ses hoeke en ses sye. "Hexa" is die Griekse woord vir "ses", terwyl "gonos" Grieks is vir "hoek". 'n Gewone seshoek se binnehoeke is gelyk aan 120° en sy sye is ewe lank. Sulke seshoeke pas perfek langs mekaar en 'n plat vlak kan met seshoeke gebou word sonder dat daar enige oop spasies bestaan. Die waskoeke van bye is 'n voorbeeld hiervan in die natuur.
Die oppervlak van 'n gewone seshoek met die sylengte gelyk aan a\,\! kan voorgestel word deur:
Die omtrek van 'n gewone seshoek met die sylengte gelyk aan a\,\! is 6a\,\!, die maksimum deursnee is 2a\,\! en die minimum deursnee.
Berekening van oppervlak
Dit kan soos volg bereken word: trek twee lyne van die boonste twee punte van die seshoek na die onderste twee punte en ook 'n lyn van die linkerkantste punt na die regterkantste punt. Nou is die seshoek verdeel in 4 × 30° reghoeke driehoeke met die lengte van die skuinssy = a en twee reghoeke met breedte a en 'n hoogte wat dieselfde is as die lang reghoeksy van die driehoeke.
In 'n 30° reghoekige driehoek is die verhouding tussen die skuinssy en kort sy 1/2 (sin 30° = 1/2, kyk driehoeksmeting). Volgens Pythagoras is die lang reghoeksy dus 31/2. Indien die skuinssy a lank is, is die lang reghoeksy dus a.31/2/2 en die kort sy a/2.
Konstruksie van 'n seshoek
'n Gewone seshoek kan met behulp van 'n passer en liniaal geteken word. Die volgende is 'n stap-vir-stap animasie wat u wys hoe om dit te doen.
Venterspruit (Limpopo)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Limpopo. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Venterspruit (dubbelsinnig)''
Seattle
Seattle is die 23ste grootste stad in die Verenigde State van Amerika en die grootste stad in die deelstaat Washington met 'n bevolking van meer as 700 000 (sy inwoners word in Engels Seattleites genoem), geleë aan die Puget Sound-seestraat in die Pasifiese Noordweste. Die stad word omring deur water, bergpieke en immergroen bosse. Parke en ander groen ruimtes in die stadsgebied beslaan 'n oppervlakte van duisende hektaar. Baie groot ondernemings uit die tegnologiebedryf het hulle hoofkwartiere in Seattle en sy metropolitaanse gebied, waaronder Microsoft en Amazon. Die futuristiese Space Needle ("Ruimtenaald"), 'n uitsig- en restauranttoring met 'n hoogte van 184 meter wat ter geleentheid van die wêreldtentoonstelling van 1962, die Century 21 Exposition, opgerig is, is die bekendste baken van Seattle met jaarliks een miljoen besoekers. Die toring is in 2018 gerenoveer.
Ekonomie
Van die grootste vervaardingingsaanlegte van Boeing se vliegtuie in net buite Seattle geleë.
Dit is die geboorteplek van Grunge Musiek, Starbucks en Amazon.com.
Lughawe
Die meeste nasionale en internasionale besoekers kom by die Sea-Tac International Airport aan wat 14 myl suid van Seattle geleë is en sedert sy opening in 1944 die metropolitaanse gebied van Seattle en Tacoma bedien. 'n Openbare vervoerdiens na die middestad word deur Link Light Rail verskaf. Die rit neem sowat veertig minute.
Daar is nog twee kleiner lughawens in die omgewing. King County Internasionale lughawe, ook bekend as Boeing Field, en vyf myl suid van die middestad geleë, was tot 1944 Seattle se hooflughawe. Tans word dit deur kleiner lugrederye soos Kenmore Air bedien wat vlugte na bestemmings in ander dele van Washington bied, terwyl lugvrag ook hier gehanteer word.
Dennehof, Johannesburg
Dennehof is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
3 Januarie
3 Januarie is die derde dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 362 dae in die res van die jaar (363 in skrikkeljare).
Johanna Gertze
duimnael|regs|240px|Johanna Gertze, gebore Uerita Kazahendike.
duimnael|regs|200px|Johanna Gertze en twee van die sendeling-ekonomis Johann Wilhelm Redecker van [[Omaruru se kinders wat sy omstreeks 1880 opgepas het. Sy was op 25 Julie 1858 die eerste Herero-dopeling nadat eerw. Carl Hugo Hahn reeds 15 jaar onder haar mense gearbei het.]]
Johanna Gertze (gebore Uerita Kazahendike, Otjimbingwe 16 Julie 1836 – Otjimbingwe 3 Julie 1935) was die eerste Hererovrou wat haar laat doop het en iemand met ’n fyn taalkundige aanvoeling.
By die Hahn-gesin
duimnael|links|260px|Uerita Kazahendika was huishoudster van die stigter van die sendingstasie Otjikango (later [[Gross Barmen genoem), eerw. Carl Hugo Hahn. Hy is in 1989 met dié possëel vereer; terwyl 'n posseël ter nagedagtenis aan haar 10 jaar later uitgereik is.]]
Uerita Kazahendike se ma was Herero en haar pa Damara. Volgens stamgebruik is sy as Herero beskou. Op ongeveer 11-jarige ouderdom het sy die oppasser van die sendeling Carl Hugo Hahn en sy vrou se kinders op Otjikango (later Gross Barmen genoem na aanleiding van die Rynse Sendinggenootskap se hoofkantoor in Barmen, Wesfale) geword. Dié stasie, wes van Okahandja, het Hahn op 31 Oktober 1844 gestig. Terwyl sy die kinders opgepas het, het Uerita ook die plaaslike sendingskooltjie bygewoon.
In diens van die Kreft-gesin
duimnael|regs|250px|Johanna Gertze het eers op Otjikango (Gross Barmen) in die omgewing van [[Okahandja gewoon, toe op Bethanien in Namaland en later weer in Hereroland: onder meer op Gross Barmen, Omaruru en eindelik Otjimbingwe.]]
Eerw. Hahn het in 1853 kans gekry om tuisverlof in Duitsland te neem en Uerita vergesel die gesin na Kaapstad van waar die Hahns ’n skip Duitsland toe sou haal. In Kaapstad neem sy van die gesin afskeid en keer saam met die sendeling Johannes Rath terug na Suidwes-Afrika, maar pleks dat sy na Otjikango terugkeer, bly sy op Bethanien agter by die gesin van nog ’n Rynse sendeling, Hermann Kreft. Sy gesin het iemand nodig gehad om met die huistake te help en hier leer Uerita Nederlands en ’n bietjie Duits. In 1936 het die sendeling en opvoedkundige Heinrich Vedder van ’n voorval geskryf wat ’n blywende indruk op Uerita gemaak en waarskynlik tot haar bekering bygedra het: "Dit was klein Mary se slapenstyd. Ná sy gebad het, is ons na haar slaapkamer waar ek haar in die bed wou sit. Sy was egter teensinnig om in die bed te klim en kom kniel voor my. Sy vou haar handjies saam en vra my om saam met haar te bid soos haar ma altyd met slapenstyd gedoen het. Ek het nie geweet hoe nie en dit het my baie skaam laat voel.”
Uerita het tot in 1857 by die Kreft gesin in Namaland gebly. Hier het sy kennis gemaak met ’n Christen-gemeente, iets wat toe nog ongewoon was in Herereland, en woon klasse vir doopkategese saam met ’n groep Namas by. Tog het sy toe nog geen drang ervaar om haar te laat doop nie en Kreft het ook nie druk op haar geplaas nie.
Terug na die Hahns
320px|duimnael|links|Die sendingstasie [[Gross Barmen, waar Johanna Gertze as 11-jarige vir die sendeling Carl Hugo Hahn se gesin begin werk het.]]
Die Hahn-gesin het in 1857 teruggekeer na Hereroland en Uerita verwelkom dit om by hulle op Otjimbingwe aan te sluit. Op 25 Julie 1858 word sy op dié stasie gedoop as Johanna, die eerste Hererovrou wat die Christelike doop ontvang.
Chelonaplysilla psammophila
Chelonaplysilla psammophila is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Johanna Gertze
In Duitsland
’n Groot taak wag in Duitsland op Johanna. Sy moes steeds die Hahns se huishouding behartig en was ook betrokke by die sendingwerk. Ook moes sy by ontvangs van die gedrukte blaaie van Bertelsmann-uitgewers van die tekste wat eerw. Hahn geskryf het, die teks begin proeflees terwyl die teks bespreek word om te verseker dat die Hererotaal korrek gebruik is. Buiten die Nuwe Testament, publiseer Bertelsmann ook ’n Herero-grammatika en omvattende woordeboek. Ongelukkig het Johanna gesukkel om in Europa aan te pas. “Dit is ’n mooi land, maar slegs as jy daar gebore is,” sou sy later sê. “As jy in Afrika gebore is, moet jy eerder in Afrika bly.”
Getroude lewe
In 1861 keer sy na haar geboorteland terug op advies van haar dokter omdat die Duitse klimaat haar gesondheid begin benadeel. Hugo Hahn, wat nog twee jaar in Duitsland sou aanbly, stel voor dat Johanna na die huishouding van ’n jong sendeling op Otjikango, Peter Heinrich Brincker, omsien. Ene Samuel Gertze (gebore omstreeks 1805 in Kookfontein, oorlede op 16 Oktober 1889 en begrawe op Otjimbingwe) wat op Otjikango woon, se vrou sterf en agt kinders word moederloos gelaat. Hy trou met Johanna volgens die Herero-gebruik, wat met die slag van twee beeste en verskeie bokke vir die huweliksfees gepaardgaan.
Johanna en Samuel het saam nege kinders gehad, van wie twee in hul vroeë tienerjare gesterf het. Samuel is in 1889 op ’n hoë ouderdom oorlede. Johanna was ongeveer 60 jaar oud toe sy besluit om haar as ’n vroedvrou te bekwaam en bring talle kinders van Redecker se vrou in die lewe. Haar bedrewenheid was later so bekend dat haar dienste ook deur baie ander Europese vroue gebruik is.
Laaste jare
Op 25 Julie 1933 is ’n mylpaal op Otjimbingwe herdenk deur ’n Rynse gemeente wat kon terugkyk oor ’n 75-jarige geskiedenis wat met Johanna se doop begin het. Sy het die geleentheid bygewoon en staaltjies uit vervloë dae vertel, maar toe was sy reeds 97 jaar oud en moeg vir die lewe. “Die Here het seker van my vergeet,” het sy by dié geleentheid gesê. Ná haar dood skaars twee jaar later toe sy nagenoeg 99 jaar oud was, is sy langs haar man in die begraafplaas op Otjimbingwe begrawe. Hul name is uitgebeitel op ’n grafsteen waarop ’n kruis verskyn.
Heinrich Vedder het in 1936 'n boek, Die schwarze Johanna: Lebens- und Zeitbild der 99jährigen Johanna Gertze, der Erstlingsfrucht vom Missionsfelde des Hererolandes by die uitgewery Verlag des Missionshauses gepubliseer.
In 1999 is Johanna Gertze vereer deur middel van ’n posseël wat Namibië se Poskantoor ter nagedagtenis aan dié besonderse vrou uitgereik het.
Pieter Pieterse
Pieter Pieterse (* 9 Junie 1936, Pietersburg – † Maart 2002, Marlothpark) was ’n Afrikaanse skrywer, storieverteller en TV-persoonlikheid. Pieterse het tientalle boeke en draaiboeke geskryf en verskeie literêre toekennings daarvoor ontvang. Hy het onder andere bekroonde jeugverhale geskryf, asook etlike werke vir volwassenes, waarin hy hoofsaaklik steun op sy ervarings tydens sy nomadiese bestaan put. Daarbenewens was hy vanaf 1991 tot met sy dood die aanbieder van verskeie TV-reekse soos Swerwerskos, Boude en blaaie, Van die Kaap tot die Kunene en Maak ’n las.
Herkoms en vroeë lewe
Pieterse is op 9 Junie 1936 in Pietersburg gebore as die oudste van vier kinders. Sy ma was die skrywer Emily Pieterse en sy pa ’n boer Ferdinand Petrus Arend Pieterse. Hy het aan die Laerskool Soekmekaar en die Laerskool Daviesville skoolgegaan. Die gesin verhuis in 1949 na ’n plaas naby Messina, agter die Soutpansberg. Toe hy dertien jaar oud is, verhuis die gesin na die plaas Oporto agter die Soutpansberg, langs die Sandrivier in Noord-Transvaal. In 1954 matrikuleer hy aan die Hoërskool Pietersburg. Ná matriek bly hy ongeveer vier jaar in die bos, lewe van die veld en skryf. Hierna werk hy vir ’n ruk as winkelassistent in Waterpoort, as poskantoorklerk en by die spoorweë. As polisieman word hy na vier jaar sersant, waarna hy tot 1974 bemarking doen vir Sanlam in die Kaap. Hy het veral uitgeblink in gimnastiek en rugby. (Die Hoërskool Pietersburg het in Pieter se matriekjaar die Administrateursbeker vir rugby gewen.)
Swerwersdrang
Sy kenmerkende selfvoorsienende leefwyse begin toe hy na matriek vir vier jaar in die bos gaan bly, van die veld geleef en sy eerste kortverhale in 1956 gepubliseer het.
Daarna het hy ’n polisieman en later ’n versekeringsverteenwoordiger geword. Hy het egter nooit opgehou skryf nie – sy eerste boek, Smokkelaars in die Nag, verskyn in hierdie tydperk. Na ’n verdere sewe boeke besluit hy in 1974 om sy werk as bemarkingsbestuurder van Sanlam in Bellville op te gee sodat hy voltyds kan skryf. Hy verhuis na ’n plaas, Kom tot Rus, in die Noord-Transvaal. In 1979 kry sy swerwersdrang weer die oorhand en hy maak sy woonwa, Die Spookhuis, sy nuwe basis en werkplek. Hy het die manier gehad om vir ’n jaar of twee met Die Spookhuis op ’n (meestal ongerepte) plek te gaan staan, die natuur en die mense van die plek intiem te leer ken, en dan daaroor te skryf. Van sy staanplekke was die Laeveld, Dasseneiland, Mosambiek, die Kavango, die Skedelkus, die Weskus en die Caprivi. Uit ’n jeugverhouding het hy ’n dogter, Shirley, en hy trou dan in die vroeë sestigerjare met die onderwyseres Annetjie Lategan. Uit hierdie huwelik word vyf kinders gebore, naamlik Shirley, Madie, Emsie, Ferdie (wat in Mei 1997 in ’n motorongeluk oorlede is) en Annatjie. In 1974 begin hy voltyds skryf en boer op sy plaas Kom tot Rus in die Soekmekaardistrik in die Noord-Transvaal. Hy verkoop die plaas en alles wat hy besit in 1982 en gaan bly in ’n karavaan langs die Kaapse Weskus, waar hy voltyds skryf en uit die oorvloed van die see leef.
In 1984 skei hy van sy vrou en trou dan op 11 Desember 1985 op Tietiesbaai naby Paternoster aan die Weskus met die tuinboukundige en skrywer Jenny Winter. Die digter en predikant Patrick Petersen bevestig die huwelik sommer in die woonwa waarin hy woon. Vir lang tye voer hulle ’n swerwerbestaan en bly in die woonwa, wat hy Die Spookhuis noem. Nadat hulle geruime tyd op Tietiesbaai bly, dwing dorpsontwikkeling hulle later om te trek. Hulle gaan dan na Torrabaai by die mond van die Uniabrivier aan die Skedelkus, waar hulle vir sowat agtien maande woon. Vandaar is dit verder noord, na die Mahango-wildtuin in die Kavango, bo teen die Botswana-grens, waarna hulle weer in 1989 terugkeer na Tietiesbaai. Hulle spandeer dan ’n paar maande op Dasseneiland. In 1991 besluit hulle om na Namibië te verhuis en koop vir hulle ’n huis in Hentiesbaai. Hierdie lewe staan hulle egter nie aan nie en nadat hulle uitvind dat hulle steeds meer tyd in die woonwa spandeer as in die huis, trek hulle terug na die Weskus en gaan bly in Stompneusbaai in ’n woonwa. In 1994 is hulle terug na die binneland, waar hulle in Venda op die oewer van die Mutalerivier vertoef. Hiervandaan reis hulle deur Mosambiek en maak onder andere ook ’n draai in Zambië. Dan trek hulle na die Kwandorivier in Namibië se verre Oos-Caprivi, 140 kilometer oos van Katima Mulilo, waar hy lid word van die Mafwe-stam. Hy en sy vrou kom hier tot bekering en begin met ’n sendingstasie, terwyl hulle ook baie betrokke raak by hulpverlening aan die mense van die gebied, onder andere deur kritieke siek pasiënte na die naaste hospitaal te vervoer. Beide hy en sy vrou doen hier in 1996 malaria op, wat sy gehoor aantas, en hulle draai by die dood om. Hierna moet hy permanent 'n gehoorapparaat dra. Die behoefte om nader aan ’n dokter te wees veroorsaak dat hulle weer in April 1997 terug verhuis na Stompneusbaai, waar hulle die woonwalewe verlaat en ’n geboude huis betrek. Eindelik verhuis hulle in Oktober 2001 na Marlothpark naby Komatipoort.
Sterfte
Pieter is in Maart 2002 op 65 jarige ouderdom wreed by sy huis in Marlothpark in Mpumalanga vermoor. Sy vrou, Jenny het op sy erg ontbinde lyk afgekom nadat hy die vorige Sondag laas in die kerk gesien is. Hy is 28 keer met ’n skerp voorwerp in die hart, longe en kop gesteek.