cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregoriaanse gelyksang
Melodiese restitusie
Volgens dié benadering word die vroeëre "ritmiese" manuskripte van onverhoogde neume (wat 'n oorvloed melo-ritmiese inligting bevat, maar nie van presiese toonhoogtes nie) in groot vergelykende tabelle vergelyk met toepaslike latere "melodiese" manuskripte wat op lyne geskryf is of dubbele alfabetiese en neumenotasies oor die teks gebruik, maar in die reël minder ritmiese verfyning het vergeleke met die vroeëre groep. Die vergelyking tussen dié twee groepe het dit egter moontlik gemaak om ooglopende foute reg te stel. In ander gevalle is dit nie so maklik om tot 'n vergelyk te kom nie.
In 1984 publiseer Chris Hakkennes sy eie transkripsie van die Graduale Triplex. Hy het 'n nuwe grafiese aanpassing van vierkantige notasie 'simplex' geprakseer, waarin hy die ritmiese aanduidings van die twee mees relevante bronne (dié van Laon en Sankt Gallen) geïntegreer het.
Met verwysing na hierdie manuskripte noem hy sy eie transkripsie Gradual Lagal. Hy het boonop, terwyl hy die transkripsie gemaak het, die melodiese manuskripte gekruiskontroleer om modale en ander melodiese foute reg te stel wat in die Graduale Romanum voorkom. Sy bedoeling was om 'n gekorrigeerde melodie in ritmiese notasie te voorsien, maar wat bowenal vir praktiese gebruik – hy was immers 'n koordirigent – geskik is, dus 'n eenvoudige, geïntegreerde notasie. Alhoewel hy die belangrikheid van Hakkennes se melodiese hersienings ten volle erken het, het Van Kampen (sien hierbo) bevind dat die ritmiese oplossing wat in die Graduale Lagal voorgestel word op beskeie wyse aan die teks van die gelyksang verwant is.
Liturgiese funksies
Gregoriaanse gelyksang word in die offisie tydens die kanonieke ure en tydens die liturgie van die mis gesing. Tekste wat as "accentus" bekend staan, word deur biskoppe, priesters en diakens gekantilleer, meestal op 'n enkele resiteertoon met eenvoudige melodiese formules op sekere plekke in elke sin. Meer ingewikkelde gelyksang word deur opgeleide soliste en kore gesing. Die Graduale Romanum bevat die toepaslike liedere van die mis (dit wil sê die introïtus, die trapgesang, Alleluja, traktus, die Offertorium en die kommunie) en die volledige Kyriale (die versameling van die instellings van die ordinarium van die mis). Die Liber usualis bevat die liedere vir die Graduale Romanum en die offisiegelyksange wat die meeste gebruik word.
Die proprium-gelyksange van die mis
Introïtusse word tydens die instap van die offisiante (amptenare) gesing. Die introïtus is 'n antifonale gelyksang, wat tipies bestaan uit 'n antifoon, 'n psalmvers, 'n herhaling van die antifoon, 'n kantilering van die Gloria Patri- doksologie en 'n finale herhaling van die antifoon. Resiteernote oorheers dikwels die melodiese strukture.
Trapgesange is responsoriese gelyksange wat ná die lees van die Epistel volg. Trapgesange spruit meestal uit sentonisasie; Standaard- musikale frases word soos 'n lapwerk saamgevoeg om die volledige melodie van die gelyksang te skep en dus families van musiekverwante melodieë te skep. Trapgesange gaan hand aan hand met 'n uitgebreide vers, sodat dit eintlik uit twee verskillende dele bestaan, naamlik AB. Dikwels word die eerste deel herhaal, wat 'n "rondeau" skep: ABA. Ten minste die vers – indien nie die hele trapgesang nie – word deur die solo-kantor gesing en is in 'n uitgewerkte, sierlike styl met lang melismata met wye toonomvang.
Die Alleluja is bekend vir die jubilus, 'n uitgebreide, vreugdevolle melisma op die laaste vokaal van die woord alleluja. Die Alleluja bestaan ook uit twee dele – die Alleluja self en die psalmvers – waardeur die Alleluja geïdentifiseer word (byvoorbeeld Alleluia V. Pascha nostrum). Die laaste melisma van die vers is dieselfde as die jubilus wat aan die Alleluja gekoppel is. Die Allelujas word nie in boetetye soos die Vastyd gesing nie. In plaas daarvan word 'n traktus gesing, gewoonlik met tekste uit die Psalms. Traktusse, soos trapgesange, is hoogs gesentoniseer.
Sekwente is gesonge gedigte wat op koeplette gebaseer is. Alhoewel baie sekwente nie deel van die liturgie is nie en derhalwe ook nie deel van die Gregoriaanse repertorium nie, sluit Gregoriaanse sekwente bekende liedere soos Victimae paschali laudes en Veni, Sancte Spiritus in. Volgens Notker Balbulus, 'n vroeëre sekwentskrywer, lê die oorsprong daarvan in die toevoeging van woorde aan die lang melismas van die jubilus-gedeeltes van die Alleluja-gelyksange.
Offertoriums word tydens die bedien van die brood en wyn tydens die Heilige Sakrament van die Altaar (Eucharistie) gesing. Offertoriums het eens hoogdrawende melodieë in die versgedeeltes bevat, maar die gebruik van verse in Gregoriaanse Offertoriums het rondom die 12de eeu verdwyn. Dié verse tel egter van die mees versierde en uitgebreide in die hele gelyksangrepertorium. Offertoriums is in die vorm die naaste aan responsiegesange, wat op dieselfde wyse met ten minste een vers gepaardgaan en die openingsgedeeltes van sowel die Offertorium as die respons word word gedeeltelik na die vers/e herhaal. Dié finale gedeelte word dus die repetenda ("herhaling") genoem en is tydens uitvoering die laaste melodiese reël van die gelyksang.
Kommunies word tydens die uitdeel van die Eucharistie gesing en is soortgelyk aan die Introïtus, 'n antifoon met 'n reeks psalmverse. Kommuniemelodieë is dikwels dubbelsinnig en pas nie in 'n enkele musikale modus nie, wat daartoe gelei het dat dieselfde kommunie in verskillende modusse in verskillende manuskripte of uitgawes geklassifiseer is.
Gelyksange van die ordinarium van die mis
Die teks van die Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus en Agnus Dei is presies dieselfde vir elke diens van die mis. Omdat hulle die vaste, onveranderlike 'orde' van die mis volg, staan hierdie dele as die ordinarium van die mis bekend.
Die Kyrie bestaan uit 'n drievoudige herhaling van die woorde "Kyrie eleison" ('Here, wees genadig"), 'n drievoudige herhaling van "Christe eleison" ("Christus, wees genadig"), gevolg deur 'n tweede drievoudige herhaling van "Kyrie eleison". In baie vroeë gelyksange word die woorde "Kyrie eleison imas" ("Here, wees ons genadig") soms aangetref. Die Kyrie is die enigste gedeelte van die ordinarium wat in Grieks in plaas van Latyn is. Vanweë die tekstuele herhaling kom verskillende musikale herhalingstrukture in hierdie sang voor. Die voorbeeld hiernaas (Kyrie ad. lib. VI, vanuit 'n Kambriese manuskrip) gebruik die vorm ABA CDC EFE', met verskuiwings in die tessitura tussen die onderskeie afdelings. Die E'-afdeling van die finale "Kyrie eleison" het intern 'n aa'b-struktuur, wat tot die klimaks bydra. Die Gloria bestaan uit die Groter Doksologie, en die Credo uit die Niceense geloofsbelydenis. Vanweë die lengte van hierdie tekste, word hierdie gelyksange gewoonlik in musikale onderafdelings verdeel wat met tekstuele pouses ooreenstem. Omdat die Credo die laaste ordinarium-gelyksang is wat tot die mis gevoeg is, is daar relatief min Credo-melodieë in die Gregoriaanse korpus.
Die Sanctus en die Agnus Dei bevat, net soos die Kyrie, herhalende tekste wat dikwels deur die musikale strukture daarvan benut word.
Tegnies gesproke behoort die Ite missa est en die Benedicamus Domino, wat die mis afsluit, ook tot die ordinarium van die mis. Dit het hul eie Gregoriaanse melodieë, maar omdat dit kort en eenvoudig is en selde later getoonset is, word dit dikwels in besprekings weggelaat.
Gelyksange van die offisie
Gregoriaans gelyksang word tydens die kanoniese ure van die kloosteroffisie gesing, meestal in antifone wat gebruik word om die Psalms te kantilleer, in die Groot Responsies van die mette en in die Kort Responsies van die klein ure en komplet (gebede aan die ende van die dag). Die psalmantifone van die offisie is geneig om kort en eenvoudig te wees, veral in vergelyking met die ingewikkelde Groot Responsies.
Aan die einde van die offisie word een van die vier Mariaanse antifone gesing. Hierdie liedere – Alma Redemptoris Mater, Ave Regina caelorum, Regina caeli laetare en Salve, Regina – is betreklik laat gelyksange wat uit die 11de eeu dateer en is aansienlik meer ingewikkeld as die meeste offisie-antifone. Willi Apel het dié vier liedere as van die mooiste skeppings uit die laat Middeleeue beskryf.
Middeleeuse en Renaissancemusiek
Gregoriaanse gelyksang het 'n beduidende invloed op die ontwikkeling van die musiek van die Middeleeue en Renaissance gehad. Moderne balknotasie het direk uit Gregoriaanse neume ontwikkel. Die vierkantige notasie wat vir gelyksang ontwikkel is, is geleen en vir ander tipes musiek aangepas. Sekere neumegroeperings is gebruik om herhalende ritmes (of ritmiese modusse) aan te dui. Geronde nootkoppe het in die 15de en 16de eeu toenemend die ouer vierkantige en ruitvormige koppe begin vervang, hoewel gelyksangboeke die vierkantige notasie op konserwatiewe wyse behou het. Teen die 16de eeu het die vyfde reël wat tot notebalk gevoeg is standaard geword. Die bassleutel en die mol-, natuurlike en kruisbyteken is direk uit Gregoriaanse notasie oorgeneem.
Gregoriaanse melodieë het musiekmateriaal voorsien en as modelle vir trope en liturgiese dramas gedien. Volksliedere soos "Christ ist erstanden" en "Nun biten wir den Heiligen Geist" is oorspronklik Gregoriaanse melodieë wat vir vertaalde tekste aangepas is. Sekulêre wysies soos die gewilde "In Nomine" (Renaissance) is op Gregoriaanse melodieë gebaseer. Met die aanvang van geïmproviseerde harmoniserings van Gregoriaanse glyksang – wat as organum bekend gestaan het – het dié gelyksange 'n dryfkrag in Middeleeuse en Renaissance-polifonie geword. Dikwels is 'n Gregoriaanse gelyksang (soms in gewysigde vorm) as cantus firmus gebruik, sodat die opeenvolgende note van die gesang die harmoniese progressie bepaal. Die Mariaanse antifone, veral Alma Redemptoris Mater, is gereeld deur Renaissance-komponiste verwerk. Die gebruik van gelyksang as 'n cantus firmus was die oorheersende praktyk tot in die Baroktydperk, toe die sterker harmoniese progressies van 'n onafhanklike baslyn standaard geword het.
Die Katolieke Kerk het later toegelaat dat polifoniese verwerkings die Gregoriaanse gelyksang van die ordinarium van die mis vervang. Dit verduidelik waarom die mis as komposisievorm en getoonset deur komponiste soos Palestrina of Mozart wel 'n Kyrie bevat, maar nie 'n introïtus nie. Vir sommige plegtige geleenthede kan die proprium-gedeeltes ook deur toonsettings vir koor vervang word. William Byrd en Tomás Luis de Victoria is van die komponiste wat die meeste polifoniese toonsettings van die proprium van die mis gekomponeer het. Dié polifoniese verwerkings bevat gewoonlik elemente van die oorspronklike gelyksang.
20ste eeu
Die hernude belangstelling in vroeë musiek in die laat 19de eeu het ook 'n invloed op 20ste-eeuse musiek gehad. Gregoriaanse invloed op klassieke musiek sluit in die toonsetting vir koor van vier gelyksange in Quatre Motets sur des thèmes grégoriens deur Maurice Duruflé, die kersliedere van Peter Maxwell Davies en die koorwerke van Arvo Pärt. Gregoriaanse gelyksang is ook effens in ander genres nagevolg, byvoorbeeld in die London Boys se Requiem en 'n paar ander danskomposisies, Enigma se Sadeness (Part I), die gelyksanginterpretasies van pop en rock deur die Duitse groep Gregorian, die New Age-projek Era, die techno-projek E Nomine, verskeie van die liedjies van die Amerikaanse power/thrash metal-groep Iced Earth, en die werk van die black metal-groep Deathspell Omega. Die modale melodieë van gelyksang klink vreemd op die oor van mense wat aan moderne toonlere gewoond is.
Populêre kultuur
Die monnike van Solesmes (wat hierbo bespreek is weens hul herlewing van die Gregoriaanse gelyksang), het 'n aantal opnames uitgereik. Toe Gregoriaanse gelyksang as gewone gelyksang 'n gewilde herlewing beleef tydens die New Age- en wêreldmusiekbewegings van die 1980's en 1990's, was Chant die onverwagse ikoniese album. Dié album is deur die Benediktynermonnike van Santo Domingo de Silos in Spanje opgeneem. Dit is bemark as musiek om tydlose kalmte en rustigheid te bewerkstellig. In 2008 het die Cisterciënsermonnike van die Oostenrykse Heiligenkreuz-abdy die CD Chant – Music for Paradise vrygestel, wat die topverkoperalbum van die Oostenrykse popranglys geword het en die sewende plek op die Britse ranglys gehaal het. In die VSA is die album onder die titel Chant – Music for the Soul uitgereik, waar dit die vierde plek op die BillBoard-tydskrif se klassieke ranglys behaal.
Visteelt
Dierlike voedsel wat so verkry is, is dikwels aangevul met plantaardige materiaal wat in die veld versamel is. Vanweë die toenemende bevolkingsdigtheid het die mens egter oorgegaan tot die kweek van voedingsgewasse, soos graan en peulvrugte, en die domestisering van diere, soos beeste, skape en hoenders. Die situasie ten opsigte van voedsel uit die water het egter deur die eeue min verander. Hoewel die Chinese reeds duisende jare gelede al met welslae vis geteel het, word 95 % van alle vis wat vandag in die wêreld verbruik word, verkry deur hulle te vang.
Visvangtegnieke het geweldig verbeter, maar die natuurlike hulpbronne is beperk. Sommige visse, soos die sardyne langs die weskus van Suider-Afrika, word reeds deur oorbenutting bedreig. Die enigste manier waarop die opbrengs betekenisvol verhoog kan word, is om vis te teel en deur die toepassing van basiese ekologiese en landboubeginsels groot getalle vis in beperkte volumes water te produseer. Visteelt het baie potensiaal, maar word tans nog deur 'n relatief onontwikkelde tegnologie en ekonomiese probleme gekortwiek.
Die teel van verbruikersvis
Die karp kan beskou word as die baanbrekervis wat die teel van vis vir menslike gebruik betref. Die jaarlikse kunsmatige produksie van karp en verwante spesies word op meer as 2 miljoen ton geskat, waarvan die grootste deel in China, Indië en Indonesië geteel word. Karpteelt is ook van praktiese belang in Israel en enkele Oos-Europese lande waar rooivleis en vars seevis baie skaars en duur is.
Suid-Afrika het in die laaste paar jaar ook na vore begin tree as ŉ grootskaalse teler van karp en ander varswatervissoorte (veral kurpers). 'n Groot voordeel by die teel van karp en kurper is dat hierdie visse nie hoë eise aan hul omgewing stel nie. Die vissoorte kan albei selfs in verdunde rioolwater leef en hulle ondergaan 'n verrassend vinnige massatoename in sulke waters.
Buiten die teel van karp en kurper is veral die teel van forel van belang in Suid-Afrika. Forelle word geteel in gebiede waar voldoende varswater met 'n lae temperatuur aanwesig is. Ander lande wat ook baie forelle teel, is Frankryk, Italië, die Skandinawiese lande, Japan, Kanada en die VSA. Die belangrikste verteenwoordiger van hierdie vissoort is die reënboogforel (Salmo gairdneri), hoewel die bruinforel (Salmo trutta) en die beekforel (Salvelinus fontinalis) albei ook baie geskik is vir kunsmatige teling.
Ianthella aerophoba
Ianthella aerophoba is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Lendenfeld.
Paul Tortelier
Paul Tortelier (21 Maart 1914 – 18 Desember 1990) was 'n Franse tjellis en komponis.
Lewe en werk
Tortelier was gebore in Parys as die seun van 'n kabinetmaker met wortels in Bretagne. Hy was aangemoedig om die tjello te speel deur beide sy vader Joseph en moeder Marguerite(Boura). Aangesien hy intellektueel begaafde was, is hy reeds op 12 jaar by die Paryse Konservatorium ingeskryf waar hy die tjello bestudeer het saam met Louis Feuillard en daarna saam met Gérard Hekking. Hy het op 16-jarige leeftyd die eerste prys gewen in tjello by die konservatorium en het tydens die geleentheid die Elgar Tjello Concerto gespeel. Hy het daarna harmonie under Jean Gallon gestudeer. Sy debuutopvoering was in 1931 op die ouderdom van 17 jaar gemaak saam met die Orchestre Lamoureux waartydens hy Édouard Lalo se tjellokonsert gespeel het.
In 1935 het Tortelier as eerste tjellis aangesluit by die Monte-Carlo Filharmoniese Orkes en saam met die orkes gespeel tot 1937. Hy het opvoerings gegee onder Bruno Walter en Arturo Toscanini, en hy het ook die solodeel gespeel in Richard Strauss se' Don Quixote, met die komponis wat gedirigeer het. Dit is 'n stuk wat dikwels geassosieer sou word met Tortelier aangesien hy baie opvoerings daarvan gegee het en dit ook opgeneem het.
In 1937 het hy aangesluit by die Boston Simfonieorkes onder Serge Koussevitsky, waar hy tot 1940 as eerste tjellis sou speel. In 1938 het hy sy sololoopbaan by Boston se stadsaal begin, begelei deur Leonard Shure. Hy was ook vanaf 1947-47 eerste tjellis gewees van die Orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire, Parys. In 1947 het hy sy Britse buiging gemaak onder Thomas Beecham toe hy weer Don Quixote gespeel het tydens die Fees van Richard Strauss in Londen. "My seun", het Beecham gese, "jy sal suksesvol wees in Engeland omdat jy oor die die regte temperament beskik". In 1950 was Tortelier deur Pablo Casals geselekteer om die primêre tjellis te wees tydens die Prades Feesorkes. Tortelier het geglo dat van al die tjelliste, dit Casals was wat hom die meeste beïnvloed het. 'n Franse kritikus het van Tortelier geskryf:" Indien Casals Jupiter is, dan is Tortelier Apollo." Tortelier het ook tydens die Peabody Mason Concert reeks van 1952 in Boston gespeel.. Hy was professor van musiek by die Conservatoire de Paris (1956–69); Folkwang Hochschule in Essen (1969–1975); en ook die Nice Konservatorium (1978–80). He was ook 'n honorêre professor by die Sentrale Konservatorium in Beijing, China. Ten spyte daarvan dat hy Frans was, het hy sy studente gemaan om Franse musiek te vermy en te konsentreer op Beethoven en Mozart- synde musiek te wees wat meer verkieslik vir die publiek was. Alhoewel hy 'n Katoliek was, was Tortelier geïnspireer deur die ideale van die stigters van die nuutgevormde staat van Israel in 1948, en in die jare van 1955 tot 1956 het hy tyd saam met sy vrou en twee kinders spandeer in die Maabarot Kibboets naby Netanya.
Sy komposisies sluit 'n concerto vir twee tjellos en orkes (1950); 'n solo tjello suite in D; en twee sonatas vir tjello en klavier, in. Hy het ook 'n stel variasies vir tjello en orkes geskryf, en 'n simfonie nl. die Israel Simfonie na aanleiding van sy ondervinding in die kibboets. Sy uitgawe van Johann Sebastian Bach se Tjellosuites was deur Galliard gepubliseer in 1966.
Hy het aan Jacqueline du Pré klasse gegee toe sy kortliks sy klasse bygewoon het by die Parys Konservatorium, alhoewel hy nie haar prinsipiële of primêre onderwyser was nie (dit was William Pleeth gewees). Ander studente het Arto Noras, Nathan Waks en Raphaël Sommer ingesluit. Tortelier het in die 1970's 'n reeks meestersklasse aangebied wat opgeneem was en uitgesaai is op televisie deur die BBC, welke opnames sy dinamiese speelstyl ten toon gestel het.
Sy belangstellings het fietsry en die speel van die fluit ingesluit. Behalwe vir sy opvoerings op die tjello het hy ook verskynings as dirigent gemaak toe hy ouer geword het. (soortgelyk aan Mstislav Rostropovich. Alhoewel Rostropovich somtyds as die uitvinder daarvan geag word, was dit Tortelier wat die uitvinder was van die "skuins" gehoue tjello spits-wat dit moontlik gemaak het om die instrument meer horisontaal as vertikaal te hou.
Paul Tortelier het twee keer getrou. Sy eerste huwelik aan Madeleine Gaston het op 'n egskeiding in 1944 uitgeloop. Sy tweede huwelik was met Maud Monique Martin (ook 'n tjellis). Sy seun, Yan Pascal Tortelier, is 'n vername dirigent, en sy dogter, Maria de la Pau is 'n pianis. Hy het op die ouderdom van 76 gesterf aan 'n hartaanval in Villarceaux, Yvelines, naby Parys.
Tortelier het sy kinders onttrek van formele opvoering sodat hulle kon konsentreer op musiek. Hy was daaroor gevra, gedurende 'n onderhoud met Huw Wheldon op Britse televisie, en toe Wheldon vra of daar nie owerhede in Frankryk is wat jou dwing om jou kinders skool toe te stuur nie, het Tortelier geantwoord: "Ek wil nie enigiets oor owerhede weet nie. Ek is 'n solis, en my kinders sal soliste word." Weldon het daarna gevra "maar wat gebeur indien hulle nie soliste word nie?" waarop Tortelier verrassend geantwoord het, "Wel, indien jy begin dink wat sal gebeur indien jy nie slaag nie, sal jy nooit slaag nie."
Opnames
Vername opnames sluit die Johann Sebastian Bach Tjello Suites van 1960 in Parys, en die opnames daarvan in Londen in 1982, die Elgar Tjello Concerto, met die Londen Filharmoniese Orkes met Adrian Boult as dirigent in 1972, en Richard Strauss se Don Quixote (Strauss) saam met die Koninklike Filharmoniese Orkes van 1947/48 onder Thomas Beecham in; sowel as die Sächsische Staatskapelle Dresden opnames van  dieselfde werk onder  Rudolf Kempe van 1973 in. (alles vir EMI ,met wie hy 'n eksklusiewe kontrak gehad het).
Guarrieko
Guarrieko (Fockea capensis) is 'n endemiese en buitengewoon seldsame plant wat in die Suid-Kaap aangetref word. Een van die plante is in 1798 in die tuin van die Imperiale Oostenrykse paleis van Schönbrunn geplant en leef vandag nog. Die plant was op 'n tyd as uitgesterf beskou, maar is in 1906 deur dr. Rudolf Marloth naby Barrydale en Willowmore herontdek.
Farrea campossinus
Farrea campossinus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Lopes, Hajdu & Reiswig.
Bayraktar TB2
Die Bayraktar TB2 is 'n medium-hoogte languithouvermoënde onbemande gevegsvliegtuig wat in staat is tot afstandbeheerde of outonome vlugoperasies. Dit word vervaardig deur die Turkse maatskappy Baykar Defence, hoofsaaklik vir die Turkse Weermag. Die onbemande vliegtuie word gemonitor en beheer deur 'n lugbemanning in 'n grondbeheerstasie, insluitend die wapenontplooiing. Die ontwikkeling van die onbemande vliegtuig is grootliks toegeskryf aan Selçuk Bayraktar, 'n voormalige Massachusetts Institute of Technology (MIT) - gegradueerde student. Terwyl die Turkse weermag Bayraktar TB2 as "taktiese onbemande vliegtuig-klas" beskryf om te verhoed dat dit 'n mededinger vir die TAI Anka onbemande vliegtuig is, sal internasionale standaarde dit klassifiseer as 'n medium-hoogte langstrek onbemande vliegtuig.
Die onbemande vliegtuig het voorheen staatgemaak op ingevoerde en gereguleerde komponente en tegnologieë soos die enjins (vervaardig deur Rotax in Oostenryk) en opto-elektronika (FLIR-sensors ingevoer vanaf Wescam in Kanada of Hensoldt uit Duitsland). Enjinuitvoere is gestaak toe Bombardier, eienaar van Rotax, bewus geword het van die militêre gebruik van hul Rotax 912-ontspanningsvliegtuigenjin. In Oktober 2020 is Kanadese WESCAM-uitvoere (optika en sensors) deur die Kanadese ministerie van buitelandse sake beperk. Terselfdertyd het plaaslike FLIR-integrasietoetse op 6 November 2020 met Aselsan se CATS FLIR-stelsel begin.
Bayraktar hommeltuie is geloof vir hul prestasies deur Turkse en nie-Turkse owerhede. Die Britse minister van verdediging, Ben Wallace, en die Amerikaanse skrywer van politieke wetenskap Francis Fukuyama het die platform en sy stelsels geloof. Teen 26 November 2021 het die TB2 hommeltuig 400 000 vliegure wêreldwyd voltooi. Ontleder Salem Al Ketbi het aangevoer dat die groot aanvraag na die hommeltuigmodel bygedra het tot die uitbreiding van Turkye se "strategiese invloed". Bayraktar hommeltuie is die eerste keer in 'n groot militêre konflik gebruik in die 2022 Russiese inval in die Oekraïne, toe hulle suksesvol gebruik is om Russiese tenks en pantser te vernietig.
Natalse groenslang
Die Natalse groenslang (Philothamnus natalensis) is 'n skadelose slang wat aan die oostekant van Suid-Afrika voorkom. Dit kan maklik verwar word met die groenmamba of boomslang.
Daar is twee subspesies:
Die Oostelike Natalse groenslang kom voor van Amanzimtoti noordwaarts al langs die ooste van KwaZulu-Natal, deur Mpumalanga en Limpopo, Mosambiek, Eswatini en Lesotho.
Die Westelike Natalse groenslang kom voor in die Wes-Kaap, Oos-Kaap, suide en weste van KwaZulu-Natal, die Oos-Vrystaat, Mpumalanga, Gauteng, Limpopo en Noordwes en Eswatini.
Die slang is heldergroen tot turkooisgroen aan die rugkant en die pens is groenwit of liggelerig. Die kop is onderskeibaar van die lyf. Onvolwasse slange kan soms donker dwarsbande oor die voorlyf hê. Hulle verkies laaglandwoude, vogtige en dorre savanne, grasveld en die onderste hange van berge.
Die groenslang is 'n aktiewe slang wat in die dag bedrywig is waar dit die meeste van sy tyd in bome en struike deurbring. Dit word dikwels naby water aangetref. Dit verkies digte plantegroei waar dit baie goed gekamoefleer is.
Die slang het gekielde pensskubbe, kan goed klim en verdwyn vinnig in die plantegroei wanneer dit versteur word. Indien die slang gevang word, sal dit sy nek opblaas en maklik byt. Die slang vreet akkedisse, veral geitjies en paddas uitgesonderd skurwepaddas. Sy natuurlike vyande is roofvoëls, klein karnivore, en ander slange - veral die takslang.
Die slang is ovipaar en dit lê 4-6 eiers, veertien is al waargeneem. Die klein slangetjies is 15 cm lank wanneer hulle uitbroei.
Mariken van Nieumeghen
Mariken van Nieumeghen is 'n Middelnederlandse drama met aspekte van die mirakelspel wat êrens tussen 1490 en 1510 geskryf is. Die outeur van die teks is nie bekend nie. Volgens die titelblad van die oudste bekende druk (1515) is die oorspronklike titel van die drama: Die waerachtige ende een seer wonderlijcke historie van Mariken van Nieumeghen die meer dan seven iaren metten duvel woende ende verkeerde.
Inhoud
Mariken en haar oom, die priester Ghijsbrecht, woon in die Nijmegen-distrik van Gelderland. Die openingstoneel speel af teen plaaslike politieke struwelinge nadat hertog Anton van Gelre deur sy seun Adolf gevang en opgesluit is. Een oggend moet Mariken na die mark in Nijmegen gaan en die aand moet sy by haar moeye, of tante, oornag. Die tante het egter 'n rusie met die ander vroue van die dorp gehad en ontvang vir Mariken op 'n onbeskofde wyse. Die tante beskuldig Mariken onder meer daarvan dat sy met haar oom Ghijsbrecht slaap.
Mariken storm hartseer en woedend uit dorp terug huis toe. Sy gaan sit langs 'n heining en bid om hulp, maak nie saak wie dit verleen nie: “God of die duvel, tes mi alleleens”. Hier gryp die duiwel dan sy kans aan en daag in die vorm van 'n man met die naam Moenen by Mariken op.
Moenen beloof om Mariken die sewe vrye kunste te leer: retoriek, musiek, logika, grammatika, geometrie, rekenkunde en alchemie. Hierdeur spreek Moenen Mariken se kennisdrang aan. Hy beloof ook aan haar aardse besittings en bevredig sodoende haar besitsdrang. Mariken, terdeë bewus daarvan dat Moenen die duiwel is, stem in om saam met hom te gaan en saam met hom te leef.
Moenen dring aan dat Mariken haar naam moet verander na Emmeken, want Mariken klink te veel soos Maria, die moeder van Jesus Christus. Verder mag Mariken nooit weer die kruisteken maak nie. Hierna vertrek Mariken en Moenen na 's-Hertogenbosch waarna hulle na Antwerpen in Vlaandere reis.
Mariken en Moenen lei 'n sondige lewe in Antwerpen. Mariken begin egter na haar vriende en familie verlang in Nijmegen. Sy oorreed Moenen dat hulle soontoe moet reis sodat sy hulle kan groet. Met hul aankoms in Nijmegen is daar 'n wagenspel, of die "spel van Masscheroen" wat plaasvind. Mariken, wanneer sy die wagenspel sien, kry berou oor haar sonde. Hierop word Moenen woedend en hy gooi haar in die lug op en sy val haar byna dood. Mariken se lewe word gered omdat haar oom, wat deel van die skare is, vir haar bid.
Ghijsbrecht verdryf Moenen deur 'n bybelvers oor hom uit te spreek. Wanneer Mariken wakker word, soek sy vergifnis vir haar sondige lewe. Uiteindelik eindig Mariken en haar oom voor die pous wat as straf aan haar drie ysterringe om haar nek en arms gee. Hulle sal afval die dag wanneer haar sondige lewe vergewe is. Terug in Gelderland gaan woon sy in 'n klooster. Na vele jare van boetedoening, kom verlos die aartsengel Gabriël haar van die ringe.
Mirakelspel
'n Mirakelspel handel oor die wonderwerke in die lewens van heiliges en martelare. Dit word ook beskryf as 'n laat-middeleeuse toneelspel wat nou aansluit by die volksgeloof met sy verering van heliges en die die stof vir hierdie toneelstukke is gereeld geput uit legendes van volkse oorsprong.
In die verhaal vind twee mirakels (wonderwerke) plaas. Mariken oorleef die val ná die wagenspel en die ysterringe val van haar arms en nek af wanneer die engel haar besoek.
Invloed van die rederykers
Die rederykers het hulself tussen 1450 en 1570 in rederykerverenigings georganiseer en was bemoeid met voordragte, poësie en drama. Hoewel die identiteit van Mariken van Nieumeghen se outeur nie bekend is nie, word daar aanvaar dat die persoon van Antwerpen afkomstig was. Die gebruik van die woorde “ionsten” en “versamen” sinspeel daarop dat die skrywer deel van die Antwerpse rederykerskamer De Violieren was omdat laasgenoemde se leuse “Uut jonste versaemt” was.
Vanuit veral verstegniese aspekte uit Mariken van Nieumeghen is dit duidelik dat die skrywer 'n rederyker was. Daar word op verskeie plekke in die drama afgewyk van gepaarde rym en eerder “kunstige rym” met komplekse rymskemas gebruik.
Gewildheid
Die verhaal van Mariken van Nieumeghen word veral in Nijmegen gehuldig. Twee standbeelde gedenk die verhaal, naamlik die Mariken-beeld in die Grote Markt en 'n beeld van Moenen voor die Grote of Sint-Stevenskerk. In 1974 verskyn die film Mariken van Nieumeghen geskryf deur Jos Sterling wat ook die regie behartig het.
Papenburg
Papenburg [ˈpaːpn̩bʊɐ̯k] is 'n stad in die administratiewe distrik Emsland van die Noord-Duitse deelstaat Nedersakse, geleë aan die Eemsrivier. Papenburg is in die eerste helfte van die 17de eeu as sogenaamde veendorp gestig - 'n nedersetting in 'n uitgestrekte moerasgebied wat deur koloniste droog gelê is. Woongeboue het geleidelik langs kanale ontstaan, sonder 'n funksionele middestad. Winkels en openbare geboue is dus oor meerdere stadsdele versprei. Die stadsnaam is afgelei van 'n waterkasteel (Papenborch) wat omstreeks 1250 deur die biskop van Münster hier opgerig is.
Die oorsprong van die huidige stadsdeel Aschendorf strek verder terug. Hier is omstreeks 800 'n doopkerk gevestig. Die Emsland, waarvan die stad deel uitmaak, is een van min oorwegend Rooms-Katolieke streke in Noord-Duitsland. Sy bande met die Rooms-Katolieke Kerk spruit uit sy politieke geskiedenis as deel van die Vorsbisdom Münster in Wesfale voort.
Pioneer 0
Pioneer 0 (ook bekend as Able 1) was 'n onbemande ruimtetuig van die Verenigde State wat ontwerp was om in 'n wentelbaan om die Maan te gaan. Dit het 'n televisiekamera, mikrometeorietdetektor en 'n magnetometer aan boord gehad. Die ruimtevlug, met sy wetenskaplike vrag, was die eerste wat deel van die International Geophysical Year was. Die ruimtetuig is ontwerp deur die Amerikaanse Lugmag se Ballistiese Missieldivisie as die eerste ruimtetuig van die Pioneer-program. Dit was ook die eerste poging deur enige land om verby 'n aardewentelbaan te gaan. Die sending was 'n mislukking want die vuurpyl het ontplof net na lansering op 17 Augustus 1958. Die ruimtetuig sou Pioneer (of Pioneer 1) genoem gewees het, maar weens die mislukkking van die sending is die naam nooit gebruik nie.
Ruimtetuig ontwerp
Die ruimtetuig het bestaan uit 'n dun, silindriese middelgedeelte met 'n kort, dik (16,5 cm), afgeknotte keël aan beide kante van die silinder. Die silinder was 74 cm in diameter en die afstand van die punt van die een keël tot by die punt van die ander keël was 76 cm. In die middel-as van die ruimtetuig was 'n vastestaatbrandstof vuurpylmotor van 11 kg met die uitlaat van die motor wat uitgesteek het aan die punt van die onderste keël. Die motor was die hoof- strukturele gedeelte van die ruimtetuig. Daar was agt klein, lae-stukrag vastestaatbrandstofstuwers vir snelheidaanpassings bo-op die boonste keël, in 'n ring, aangebring. Die stuwers kon afgeskiet word na gebruik. Daar was ook 'n magnetiese dipool antenne aan die bokant van die boonste keël. Die ruimtetuig was bedek met 'n gelamineerde plastiek, wat geverf was met 'n patroon van donker en ligte strepe om te help met temperatuurbeheer.
Elektrisiteit om die ruimtetuig se vuurpyle te ontsteek is verskaf deur nikkel-kadmium batterye, silweroksied battery het die televisiestelle van elektrisiteit voorsien en kwik batterye het al die ander stelsels van elektrisiteit voorsien. Radiokommunikasie het die 108.06 MHz band gebruik, 'n standaardfrekwensie gebruik deur satelliete gedurende die International Geophysical Year. Die radiostelsel het 'n elektriese dipoolantenna gebruik vir telemetrie en 'n dopplerformasie en magnetiese dipoolantenna vir die televisiestelsel. Bevele vanaf die Aarde is ontvang deur die elektriese dipoolantenne teen 115 MHz. Die ruimtetuig sou in die rondte getol het teen 1,8 omwentelings per sekonde. Die tolrigting was min of meer reghoekig met die geomagnetiese meridiaan vlakke van die trajek.
Lansering en mislukking
Pioneer 0 is gelanseer op 'n Thorvuurpyl, nommer 127, om 12:18:00 GMT op 17 Augustus 1958 deur die Amerikaanse Lugmag se Ballistiese Missieldivisie, 4 minute later as die geskeduleerde tyd. Die vuurpyl en ruimtetuig is vernietig in 'n ontploffing gedurende die eerste stadium van die Thorvuurpyl, 73,6 sekondes na lansering op 'n hoogte van 16 km oor die Atlantiese Oseaan. Die ontploffing is toegeskryf aan 'n turbopomplaer wat losgekom het en veroorsaak het dat die vloeibare suurstofpomp ophou werk het. Die skielike verlies aan stukrag het veroorsaak dat die Thorvuurpyl posisiebeheer verloor en afwaarts geneig het, wat veroorsaak het dat die vloeibare suurstof tenks afgeskeur en die hele vuurpyl vernietig het. Wisselvallige telemetrie seine was van die ruimtetuig en tweede stadium ontvang vir nog 123 sekondes na die ontploffing en tweede stadium is gevolg totdat dit in die oseaan neergestort het. Die sending was beplan vir die ruimtetuig om 2.6 dae na die Maan sal reis wanneer die TX-8-6 soliedstaatbrandstof motor dan sal ontbrand om dit in 'n 29,000 km wentelbaan om die Maan te plaas waar dit vir ongeveer twee weke sou bly. Beamptes van die Lugmag het gesê dat hulle nie verras was deur die faling nie en dat hulle meer geskok sou wees indien die sending suksesvol was.
Dit was die enigste sending van die Projek Able-1 ruimtetuie wat geheel en al deur die Lugmag se Ballistiese Missieldivisie beheer was. Sendings daarna was onder die beheer van NASA.
QBittorrent
qBittorrent is 'n kruisplatform-kliënt vir die BitTorrent-protokol wat vrygestel word onder die GNU GPL, weergawe 2. qBittorrent streef daarna om 'n vrye en oopbronalternatief vir gewilde kliënte soos µTorrent te wees.
Geskiedenis
qBittorrent is oorspronklik ontwikkel in Maart 2006 deur Christophe Dumez van die Université de technologie de Belfort-Montbéliard (Universiteit van Tegnologie van Belfort-Montbeliard) in Frankryk.
Funksies
Sommige van die funksionaliteit van qBittorrent sluit in:
Ontvangs
'n Hersiening deur MakeUseOf beskryf qBittorrent as " 'n baie stabiele en elegante instrument" met 'n skoon en warboel-vry koppelvlak. Ghacks het qBittorrent voorgestel as 'n goeie alternatief vir µTorrent vir enige iemand afgesit deur onlangse veranderinge aan µTorrent.
Wostok (Astrachan-oblast)
Wostok (Russies: Восток) is 'n dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel en die enigste nedersetting van die gelyknamige Wostok Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê op die regteroewer van die klein Jenotajefkarivier 23 kilometer suidoos van die rajon se setel. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "oos".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wostok 1 274 inwoners gehad. Etniese Kasakke en Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Godheid
’n God of godheid (vroulik: godin) is ’n hipotetiese bonatuurlike entiteit wat in ’n geloof as ’n magtige, bomenslike wese aanbid word en as verantwoordelik beskou word vir bepaalde aspekte van die werklikheid of vir die werklikheid as ’n geheel. Gode word soms beskou as wesens wat op die aarde lewe, met name van die natuurelemente, of in die hemel of ’n onderaardse wêreld.
Verskillende gelowe
In sommige gelowe word net een god aanbid (monoteïsme), soos die Christendom, Islam en die Jodedom, en in ander gelowe is daar meer as een god (politeïsme), soos in die Griekse en Romeinse mitologie en Hindoeïsme.
Hoewel die meeste monoteïstiese gelowe hulle god as alomteenwoordig en vir ewig beskou, is dit nie noodsaaklik in die definisie van ’n "godheid" nie. Verskeie kulture stel hulle gode anders voor. Monoteïstiese gelowe verwys gewoonlik na hulle god in manlike terme, terwyl ander gelowe op verskeie maniere na hulle gode verwys – manlik, vroulik of sonder geslag.
Histories het baie antieke kulture, insluitende dië van Mesopotamië, Antieke Egipte, Antieke Griekeland en die Antieke Romeine, natuurverskynsels vergoddelik. Sommige gode, soos die Vediese gode, is as etiese begrippe beskou. In Indiese gelowe is gode beskou as manifestasies binne die tempel van elke lewende wese se liggaam, soos sintuiglike organe en die siel.
Kyung-Wha Chung
Vroeë jare
Kyung Wha Chung was in Seoul gebore; die middelste kind van die sewe kinders wat uit haar gesin gebore is. Haar vader was 'n uitvoerder, en haar moeder het 'n restaurant bedryf. Sy het op 4-jarige leeftyd met klavierstudies begin, en op 7-jarige leeftyd met vioolstudies. Sy was vroeg reeds as 'n wonderkind erken, en teen die ouderdom van nege jaar het sy alreeds die Mendelssohn Vioolconcerto saam met die Seoul Filharmoniese Orkes gespeel. Met verloop van tyd het sy geleidelik die meeste van die bekendste musiekkompetisies in Korea gewen. Sy het saam met haar broers en susters deur die land getoer, en beide as solis en as deel van ensembles gespeel. Met die kinders wat in Korea bekend geword het, het Chung se moeder begin voel dat die relatief afgeslote en klein gebied nie aan haar kinders die geleentheid gebied het om hul musiekloopbane te bevorder nie, en derhalwe het sy die besluit geneem om na die VSA te trek. Al Chung se broers en susters het klassieke instrumente bespeel, en drie van hulle sou professionele musici word. Haar jonger broer, Myung-whun Chung, is 'n dirigent en 'n pianis, en haar ouer suster, Myung-wha Chung, 'n tjellis en onderwyser by die Koreaanse Nasionale Universiteit van die Kunste in Seoul. Die drie van hulle het in hulle latere loopbane op professionele vlak as die Chung Trio saamgespeel.
Chung het op die ouderdom van dertien jaar in die VSA gearriveer. Sy het in die voetspore van haar ouer suster Myung-Soh Chung gevolg, welke 'n fluitspeler is, en die Juilliard skool in New York bygewoon waar sy onder Ivan Galamian studeer het. In 1967 was Chung en Pinchas Zukerman die gesamentlike wenners van die Edgar Leventritt-kompetisie gewees, wat die eerste keer was dat so 'n uitkoms in die geskiedenis van die kompetisie plaasgevind het. Hierdie prys het tot verskeie verbintenisse in Noord-Amerika gelei, soos bv. met die Chicago Simfonieorkes en die New York Filharmoniese Orkes. Sy het ook vir Nathan Milstein ingetree vir sy Withuis Gala toe hy ongesteld was. Haar volgende groot geleentheid het in 1970 gekom toe sy vir Itzhak Perlman moes intree saam met die Londen Simfonieorkes. Die sukses van hierdie geleentheid het tot baie ander uitvoerings in die Verenigde Koninkryk gelei asook 'n opnamekontrak met Decca/London. Haar debuutalbum met André Previn en die Londen Simfonieorkes, bestaande uit die vioolconcertos van Tsjaikofski en Sibelius, het haar internasionale roem besorg, insluitende die top aanbeveling in BBC Radio 3 se Building a Library program, wat die verskillende opnames van die Sibelius concerto vergelyk het. Chung het in Europa haar studies onder Joseph Szigeti voortgesit.
Haar kommersiële opnames sluit die hoof repertorium in, insluitende Beethoven, Tskaikofski en Berg. Sy het ook kamermusiek-werke opgeneem soos die Brahms vioolsonates, die Franck & Debussy sonates, en Respighi & Strauss se sonates (met Krystian Zimerman, 'n opname wat aan haar 'n Gramophone toekenning vir Beste Kamermusiek opname besorg het). Ander opnames sluit Vivaldi se Vier Seisoene in, wat gekies was as Gramophone se redakteurskeuse, en die Brahms vioolconcerto saam met die Weense Filharmoniese Orkes onder Simon Rattle.
In 1997 het sy die 30ste herdenking van haar internasionale buiging by die Barbican in Londen en in haar tuisstad Seoul gevier. In 2008 het ongesteldheid en beserings haar egter genoop om tydelik halt te roep met haar loopbaan. Haar mees onlangse terugkeer na die verhoog was in Londen by die Koninklike Fees-saal in Desember 2014. Haar reaksie tot die gehoor se gehoes, insluitende volgehoue hoesbuie deur 'n kind in haar lyn van visie, en haar gevolglike gesprek met die kind se ouers, het wydverspreide kontroversie tydens die uitvoering veroorsaak. Chung het twee seuns genaamd Frederick en Eugene gehad uit haar huwelik met die Britse sakeman Geoffrey Leggett. Hul 1984 huwelik het in die egskeidingshof opgeëindig.
Chung trio opnames
Sien Kyung-Wha Chung se diskografie by discogs.com
Ianthella basta
Ianthella basta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Thaksin Shinawatra
Thaksin Shinawatra (Thai: ทักษิณ ชินวัตร; RTGS: Thaksin Chinnawat; uitspraak [tʰák.sǐn t͡ɕʰīn.nā.wát]; Serwies: Taksin Šinavatra; gebore 26 Julie 1949) is 'n Thaise sakeman, politikus, en besoekende professor. Hy is aan korrupsie skuldig bevind en leef tans in ballingskap. Hy dien vanaf 1973 tot en met 1987 in die Thaise Polisie en was vanaf 2001 tot en met 2006 Eerste Minister van Thailand.
In 1987 stig Thaksin die selfoonnetwerk Advanced Info Service en die IT- en telekommunikasiekonglomeraat Shin Corporation, wat uiteindelik daartoe lei dat hy een van die rykste mense in Thailand word. In 1998 stig hy die Thai Rak Thai-party (TRT) en in 2001 word hy na 'n oorweldigende oorwinning in die verkiesing premier. Hy was die eerste demokraties verkose premier van Thailand wat 'n volle termyn uitgedien het en is in 2005 weer eens met 'n oorweldigende meerderheid tot premier herverkies.
Thaksin het 'n "oorlog op dwelms" verklaar waarin 2 500 mense gesterf het. Sy regering het programme van stapel gestuur om armoede te verminder, infrastruktuur uit te brei, klein en middelmatige sakeondernemings te bevorder, en universele gesondheidsorgdekking te verbreed. Thaksin het die separatistiese opstand in die Islamitiese suidelike provinsies gewelddadig onderdruk.
Hy het skerp kritiek gelok na hy aandele in sy maatskappy vir meer as 'n miljard belastingvrye dollar aan buitelandse beleggers verkoop het. 'n Burgerlike beweging teen Thaksin, genaamd die Volksalliansie vir Demokrasie oftewel die "Geelhemde", het massaproteste van stapel laat loop en hom van korrupsie, magsmisbruik, en outokratiese neigings beskuldig. In reaksie hierop het Thaksin 'n vroeë verkiesing uitgeroep wat deur die opposisie geboikot is en deur die grondwethof ongeldig verklaar is.
Thaksin is op 19 September 2006 in 'n militêre staatsgreep omvergewerp. Sy party is verban en hy is verbied om aan politieke aktiwiteite deel te neem. Thaksin leef sedertdien in selfopgelegde ballingskap wat in 2008 deur 'n kort besoek aan Thailand onderbreek is. Hy is in absentia tot twee jaar tronkstraf gevonnis vir magsmisbruik. Hy hou aan om vanuit die buiteland Thaise politiek te beïnvloed deur middel van die Volksmagparty, wat in 2008 geregeer het, die opvolgorganisasie Pheu Thai-party, en die Verenigde Front vir Demokrasie Teen Diktatorskap oftewel die "Rooihemde". Sy jonger suster, Yingluck Shinawatra, was vanaf 2011 tot en met 2014 premier van Thailand.
Ianthella concentrica
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Hyatt.
James Lafferty
James Lafferty (gebore 25 Julie 1985) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Small Town Crime (2017) en in die televisiereekse Crisis (2014), The Royals (2015), en Underground (2016).
Farrea costifera
Die spons kom uit die genus Farrea en behoort tot die familie Farreidae.
Searsia gueinzii
Searsia gueinzii is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap asook Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 384.
Farrea convolvulus
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Schulze.
Unitêre owerhede van Engeland
Die unitêre owerhede van Engeland (unitary authorities of England) is plaaslike owerhede wat verantwoordelik is vir die verskaffing van alle plaaslike regeringsdienste binne 'n bepaalde distrik. Hulle is gevorm ingevolge die Wet oor Plaaslike Regering van 1992 (Local Government Act 1992) waardeur die vorige Wet oor Plaaslike Regering van 1972 aangevul is om graafskappe te vorm wat nie uit meerdere distrikte bestaan nie. Sodoende mag groter nedersettings hul eie plaaslike owerhede vestig, onafhanklik van minder sterk verstedelikte streke in hul graafskappe. Dieselfde geld vir kleiner graafskappe waar 'n onderverdeling in distrikte onprakties sou wees.
Habitatverlies
Habitatverlies is die proses waardeur 'n natuurlike habitat nie in staat word om sy inheemse spesies te ondersteun nie. Die organismes wat voorheen die terrein bewoon het, is verplaas of dood, waardeur biodiversiteit en spesies-volopheid verminder word. Habitatverlies is die hoofoorsaak van biodiversiteitverlies. Fragmentasie en verlies van habitat het een van die belangrikste onderwerpe van navorsing in ekologie geword, aangesien dit groot bedreigings vir die voortbestaan van bedreigde spesies is.