cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fascisme
Die eenvoudigste manier om fascistiese bewegings te definieer is tydens die wetenskaplike debatte van die 1960's en 1970's deur die Duitse deskundige Ernst Nolte geformuleer - dit konsentreer op kenmerke soos die sentrale en hiërargiese organisasiestruktuur met 'n leier (Duits: Führerprinzip, "leiersbeginsel") en grondleggende strukturele doelwitte wat as anti-marxisme, anti-liberalisme, anti-konserwatisme, leiersbeginsel, vorming van 'n partyleër en totalitêre oorheersing van die samelewing saamgevat kan word. Die fascistiese ideologie van bepaalde Europese groeperings soos die Duitse NSDAP behels daarnaas ook mities-irrasionele elemente, rassistiese teorieë en 'n positiewe houding teenoor geweld en oorlog (asook die bereidheid om dit as 'n politieke middel te gebruik).
Etimologie
Die term fascisme is afgelei van die Latynse fasces - 'n bundel roedes wat in die Romeinse Ryk as 'n magsimbool deur die hoogste amptenare gebruik is. Tydens die Franse Rewolusie is die fasces volgens die gedagtes van die volkssoewereiniteit herinterpreteer as 'n simbool vir die staatsgesag.
Die Italiaanse woord vir bundel kan daarnaas ook betrekking hê tot verbonde of verenigings. Die meervoudsvorm fasci is derhalwe sedert omstreeks 1870 ook gebruik om na vakbonde, boereorganisasies en ander belangegroepe te verwys.
Ná die Eerste Wêreldoorlog het die fasces die amptelike simbool van die Italiaanse beweging onder Benito Mussolini geword. Mussolini het vir sy propaganda al drie simbolieke - sentrale gesag, volksheerskappy en verbondenheid (of solidariteit) - gebruik, onder meer vir sy monument in Bozen (Bolzano) en sy standaardvlag.
Agtergrond
Sedert die unifikasie van Italië tot een koninkryk (met 'n parlementêre regering) in 1870, is die land gekonfronteer met byna onoplosbare probleme soos groot armoede en agterlikheid, ernstige sosiale en regionale teenstellings en die drukkende invloed van die Rooms-Katolieke Kerk. Voor 1914 was Italië 'n bondgenoot van Duitsland, maar met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het hy verkies om neutraal te bly en het in 1915 uiteindelik aan die kant van die Geallieerdes toegetree in die hoop dat hy gebiedsuitbreidings as vergoeding sou ontvang.
Van die beloofde gebiedsuitbreidings het feitlik niks gekom nie en al wat die oorlog vir Italië opgelewer het, was 'n totaal ontredderde ekonomie en ernstige sosiale spanning. Stakings was aan die orde van die dag en die aanhang van radikale sosialisme en die kommunisme het steeds toegeneem. In die klimaat van nasionale en sosiale frustrasie is enkele skouspelagtige optredes deur oud-stryders gewoonlik entoesiasties toegejuig. Die optredes het gewoonlik uitgegaan van die Fasci italiani di combattimento, 'n beweging wat op 23 Maart 1919 deur Benito Mussollni, self 'n oud- stryder, gestig is.
Die naam van die beweging wat hy gestig het, beteken " Italiaanse strydbonde", en die woord fascio, wat sowel "bond" as "bundellatte" beteken, is afgelei van die Latynse woord fasces, wat betrekking gehad het op die bundel latte wat voor die Romeinse keiser uitgedra is as simbool van sy gesag. Mussolini se volgelinge het as Fasciste bekend geword. Oudstryders, herkenbaar aan hul swart hemde, wat later die amptelike drag van die Fasciste geword het, hef gewoonlik die botoon gevoer in die strydgroepe, maar aanhangers van revolusionêre sindikalisme, die radikale vleuel van die vakbondbeweging, het ook as prominente lede op die voorgrond getree.
Mussolini was voor sy skielike bekering tot die nasionalisme in 1914 van huis uit 'n linkse sosialis, en dit was betekenisvol dat die Fascistiese beweging in die nywerheidstad Milaan ontstaan het. Van die Swarthemde se eerste dade was teen die sosialiste gerig (verwoesting van die kantoor en drukkery van die dagblad Avanti, waarvan Mussolini self eers redakteur was), maar dit het nie beteken dat die Fasci in daardie stadium reeds 'n ver regse groep was nie.
Hulle was wel ontevrede oor die gebrek aan revolusionêre aktiwiteite by die sosialistiese beweging, maar hul eerste program het selfs 'n paar openlik linkse beleidspunte bevat. Dieselfde mengsel van nasionalisme, frustrasie, militarisme en sosiale beroering was aanwesig in die verrassende verowering en besetting van die stad Fiume in Dalmasië - 'n streek waarop Italië na die oorlog aanspraak gemaak het - deur die skrywer- nasionalis Gabriele D'Annunzio en 'n paar vrywilligers op 12 September 1919. Die optrede, wat hand aan hand gegaan het met die Fascistiese dade van Mussolini, is deur niemand minder nie as Nikolai Lenin as 'n revolusionêre daad bestempel.
Squadristi
Grootskaalse en langdurige fabrieksbesettings in September 1920 in Noord-Italië het 'n skeiding van denke in die Fasci veroorsaak en terselfdertyd die Fascisme met rasse skrede in 'n ver regse en nasionalistiese rigting laat uitbrei. Op die platteland het die sogenaamde squadristi (stormbendes) op die voorgrond getree. Gewapen met vuurwapens, knuppels en kasterolie het hulle hulle uitsluitlik teen die Sosialiste en die Kommuniste gerig, maar terselfdertyd deur dwang en demagogie 'n massa-aan hang verwerf.
Mussolini is as duce (leier) gekies. Die squadristi se "strafekspedisies" en magsoornames (byvoorbeeld die besetting van openbare geboue) het Italië intussen op die rand van 'n burgeroorlog tussen links en regs gebring. Die spanning het 'n toppunt bereik toe Mussolini op 20 September 1922 in 'n toespraak by Udine verklaar dat die regerende politieke elite ("hierdie bourgeoisie") gefaal het en vervang moes word deur 'n Fascistiese bewind, al moet dit dan ook met behoud van die monargie geskied.
Meer as 100 000 Fasciste het sy uitlatings letterlik opgeneem en in Oktober 1922 begin met 'n opmars na Rome onder leiding van die sogenaamde Quadrumvirato (viermanskap van Grandi, Balbo, Emilio de Bono en Cesare Maria de Vecchi). Die opmars het nie tot 'n uitbarsting gelei nie omdat koning Victor Emanuel III (1869- 1947) geweier het om die noodtoestand wat deur die regering afgekondig is, te bekragtig. In plaas daarvan het hy aan Mussolini opdrag gegee om 'n nuwe regering saam te stel.
Diktatorskap
Voordat die verkiesing van April 1924 gehou is, het Mussolini 'n nuwe verkiesingswet laat aanneem: die party wat die meeste stemme verower, sou outomaties twee derdes van die setels ontvang en sodoende 'n volstrekte meerderheid hê. Die verkiesing het gepaard gegaan met dade van intimidasie deur die MVSN en die uitslag was 'n uitgemaakte saak: die PNF het 65 % van die stemme ontvang. Toe die sosialis Giacomo Matteotti (1885-1 924) die ondemokratiese karakter van die verkiesing in geskrifte en toesprake veroordeel, is hy deur die squadristi ontvoer en vermoor.
Die parlementêre stelsel is afgeskaf deurdat alle opposisiepartye verbied is. Persvryheid en die vryheid van meningsuiting is ingekort, die doodstraf is ingestel vir politieke oortredings van 'n ernstige aard, die polisie het buitengewone magte verkry en 'n spesiale militêre hof is ingestel vir die verhoor van politieke oortreders. Terselfdertyd is die Fascistiese party self aan die wil van Mussolini onderwerp en by die staatsapparaat geïntegreer.
Ondanks die aanspraak dat die algemene politieke beleid slegs deur Fasciste bepaal is, en ondanks die massiewe propaganda- en beheerfunksie van die PNF, was Mussolini se bewind nooit ‘n egte Party diktatuur nie: daarvoor was die monargie en die Rooms-Katolieke Kerk te diep in die Italiaanse lewe gewortel. Die MVSN is byvoorbeeld in die naam van sowel die duce as die koning beëdig en die polisie het nooit in die hande van die party geval nie.
Dat die PNF nooit die openbare lewe in Italië volledig oorheers het nie, was in 'n mate te danke aan Mussolini se siening dat tradisionele staatsorgane nie aan die party ondergeskik gemaak moet word nie. Die diktatuur van Mussolini kan daarom beskou word as 'n kompromis tussen konserwatiewe en Fascistiese belange waaroor hy 'n stewige leierskap uitgeoefen het. Sy grootste sukses in die gees van die kompromis was die ondertekening van die Lateraanse Verdrae deur die pous op 11 Februarie 1929.
Sosio-ekonomiese beleid
Op sosio-ekonomiese gebied het die Fasciste 'n totale omwenteling in die vooruitsig gestel, maar in die praktyk het daar nie veel van gekom nie. Die uitgangspunt aan die begin van die Fascistiese bewind was 'n sosiale en ekonomiese ordening wat van bo af deur die staat gereguleer sou word en waarin daar geen plek vir "egoïstiese" individuele of groepsbelange sou wees nie. Die klassestryd sou uitgeskakel word deur eendragtige (al is dit ook gedwonge) samewerking tussen werkgewers en werknemers in alle vertakkings van die ekonomiese lewe.
Onder leiding van die staat sou die nasionale produksie vinnig styg en Italië sodoende minder afhanklik van die buiteland maak. Hier-die ideologie het geen ruimte gelaat vir die ontwikkeling van selfstandige vakbonde (met stakings as wapen) of vir die onbeperkte vryheid van die ondernemer nie. Die ideologie was die van 'n korporasiestaat: korporasies of saamwerkorganisasies van werkgewers en werknemers in elke bedryfsvertakking moes die skerp teenstellings en konflikte tussen die 2 klasse uitskakel.
Daar was egter een essensiële verskil met die algemene teorie van korporatisme: die vele korporasies in Italië het oor geen selfstandigheid beskik nie en was van die begin af volledig ondergeskik aan die sentrale staatsorgane. Die staat het dus die korporasies beheer en die beleid bepaal. Hierdie vertikale sosio-ekonomiese strategie van die jare tussen 1926 en 1929 het misluk, deels as gevolg van die wêreldwye ekonomiese krisis wat in 1929 begin het. In werklikheid het die Fasciste die sosiale probleme, veral die van armoede, nooit met erns aangepak nie.
In 1930 was die lone van Italiaanse arbeiders die laagste in Europa. Na 1930 het Mussolini, om sy bewind in die ekonomiese krisisjare staande te hou, steeds meer konserwatief-liberaal geword. Daar is weinig gedoen om die Fascistiese ekonomiese teorie in die praktyk toe te pas.
Buitelandse beleid
Teen 1930 was die Fascistiese bewind in Italië gewilder as wat die parlementêre regeringsvorm ooit was. Selfs tydens die Depressie in die vroeë dertigerjare het die Fasciste daarin geslaag om deur hul propaganda-organisasies die steun van 'n groot deel van die volk te behou. Daar is voortgegaan met openbare magsvertoon, luidrugtige toesprake, monumentale kuns en goedkoop openbare vermaak wat deur die Opera Nazionale Dopolavoro georganiseer is.
Mussolini se buitelandse beleid het die Fascistiese beweging in Italië egter op die pad na ondergang geplaas. Aanvanklik het hy 'n gematigde beleid gevoer en die vriendskap van Frankryk en Brittanje geniet. Saam met die twee lande het hy in 1935 'n ooreenkoms onderteken waarvolgens hulle onderneem het om die onafhanklikheid van Oostenryk (bedreig deur Duitse herbewapening) te waarborg. Later dieselfde jaar het hy met 'n veroweringsoorlog teen Ethiopië begin en die land in 1936 volledig aan Italië onderwerp.
Sy imperialisme het hom die steun van Brittanje en Frankryk laat verloor, sodat hy in toenemende mate op Duitsland onder Hitler as bondgenoot aangewese was. Die totstandkoming van die Berlyn-Rome-Spil in 1936 is gevolg deur die Verdrag van Staal tussen Duitsland en Italië in 1939. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 was Italië onvoorbereid en hy het in 1940 huiwerig en onder Duitse druk tot die oorlog toegetree. Vir Duitsland was Italië eerder 'n meulsteen om die nek as 'n bondgenoot. Met die Geallieerde inval in 1943 in Italië het die Fascistiese bewind ineengestort.
1285
Die jaar 1285 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tanya Reynolds
Tanya Reynolds is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Delicious (2016).
Wildsvleis
Wildsvleis is vleis van 'n dier gejag vir voedsel; die dier word normaalweg nie makgemaak nie. Wild word ook gejag vir sport en ontspanning. Dit word as 'n eeu-oue kuns beskou om 'n wildsbok te agtervolg, te bekruip en dit met 'n goedgeplaasde skoot dood te skiet, hetsy met 'n geweer of 'n pyl-en-boog.
Vis is uitgesluit van die benaming, en vis wat gevang word vir ontspanning word na verwys as sportvis of hengelvis.
Per streek
In die meeste lande word wildsoorte geklassifiseer, insluitend wetlike vereistes met betrekking tot lisensies vir die jag van óf kleinwild of grootwild. Kleinwild sluit klein diere, soos hase, fisante, ganse of eende in. 'n Enkele kleinwildlisensie kan al die klein wildsoorte dek en is onderworpe aan jaarlikse sakgrense.
Grootwild sluit wildsbokke in soos koedoes, blesbokke, impalas, kameelperde, rendiere, en ook buffels en bere. Hulle is dikwels onderhewig aan individuele lisensiëring waar 'n afsonderlike lisensie vereis word vir elke individuele dier gejag. Grootwild as 'n term word soms uitruilbaar gebruik vir verskeie grootwildsoorte, hoewel dit meestal verwys na die groot soogdiere van Afrika (soos olifante en renosters) wat hoofsaaklik gejag word vir hul trofeë, en nie vir kos nie.
Afrika
In Midde-Afrika word wilde diere gejag vir hul vleis, dit word "bosvleis" ( bush meat) genoem; sien die artikel vir meer inligting oor hierdie bedryf in die ekonomie (vir persoonlike gebruik en vir geld) en die reg (insluitend oorbenutting en onwettige uitvoere).
Diere gejag vir bosvleis sluit in, maar is nie beperk nie tot:
Sommige van hierdie diere is bedreigde spesies of word andersins beskerm, en dit is dus onwettig om hulle te jag.
In Afrika, waar diere gejag word vir hul velle en ivoor, word dit na verwys as grootwildjag (of selfs erger, "stroping").
Sien ook die wetlike definisie van wild in eSwatini.
Voëls in Suid-Afrika
Suid-Afrika het 62 jagvoëlsoorte, wat tarentale, fisante, patryse, kwartels, sandpatryse, eende, ganse, snippe, poue en korhane insluit. Sommige van hierdie spesies word nie meer gejag nie, en van die 44 inheemse voëls wat potensieel in Suid-Afrika gejag mag word, benodig slegs drie, naamlik die Geelkeelsandpatrys, Delegorgues duif en die Dwerggans spesiale beskerming.
Van die oorblywende 41 spesies, het 24 se getalle en verspreiding in die laaste 25 jaar verbeter. Die status van 14 spesies verskyn onveranderd, met onvoldoende inligting wat beskikbaar is vir die oorblywende drie spesies.
Voorbereiding
Sodra dit verkry is, moet wildsvleis dadelik verwerk word. Die metode van verwerking hang af van die wildspesie en sy grootte. Kleinwild en voëls kan eenvoudig na die huis gedra word en afgeslag word. Grootwild soos bokke moet vinnig bewerk word deur die verwydering van die ingewande in die veld, terwyl baie groot diere soos elande gedeeltelik afgeslag word in die veld a.g.v. die probleme met die ongeskonde verwydering van die karkasse uit hul habitat. Kommersiële verwerkers hanteer dikwels wildsbokke wat geskiet is tydens die jagseisoen, soms ook slaghuise of supermark vleismarkte. Anders sal die jagter die afslag en verdere bewerking self moet behartig. Die karkas word koel gehou om bederf te voorkom.
Gaarmaak
Gewoonlik word wild op dieselfde manier as ander vleis gaargemaak. Omdat sommige wildsvleis maerder is as winkelgekoopte beesvleis, is die oorgaarmaak daarvan 'n algemene fout wat vermy kan word indien dit korrek voorberei word. Dit word soms gebraai of stadig gekook met klamhitte-metodes om die vleis sagter te maak, aangesien sommige wild geneig is om taaier te wees as plaas-geproduseerde vleis. Ander metodes van malsing (sagmaak) sluit marinering in, sowel as die maak van 'n wildspastei of kook in 'n bredie. Vleis van veral groter wildsbokke leen hul natuurlik uitstekend vir die maak van heerlike wildsbiltong, veral gedurende die koeler wintermaande.
Opus Dei
Opus Dei, amptelik bekend as Die Prelaatskap van die Heilige Kruis en Opus Dei (Engels: The Prelature of the Holy Cross and Opus Dei; Latyn: Praelatura Sanctae Crucis et Operis Dei), is ’n instelling van die Rooms-Katolieke Kerk wat leer almal kan heilig word en dat die gewone lewe ’n weg na heiligheid is. Die meeste lede is niegeestelikes; die res is niekloosterlike priesters onder leiding van ’n kerkvoog of prelaat wat deur spesifieke lede gekies en deur die pous aangestel word. Opus Dei is Latyn vir "Werk van God" en lede verwys dikwels na die organisasie as "die Werk".
Opus Dei is in 1928 in Spanje gestig deur die Katolieke heilige en priester Josemaría Escrivá, en het in 1950 die goedkeuring van die Katolieke Kerk gekry deur middel van pous Pius XII. Pous Johannes Paulus II het dit in 1982 ’n persoonlike prelaatskap gemaak deur die Apostoliese konstitusie Ut sit; dus dek die jurisdiksie van sy eie biskop, eerder as geografiese bisdomme, die persone in Opus Dei waar hulle ook al is.
Stephen Haggard
Stephen Haggard (21 Maart 1911 – 25 Februarie 1943) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mozart (1936), Old Bill and Son (1941), en The Young Mr. Pitt (1942).
Opus Dei
Omstredenheid
Opus Dei is deur die loop van sy geskiedenis uit baie oorde gekritiseer en dit het joernaliste aangespoor om die instelling te beskryf as "die mees omstrede mag in die Katolieke Kerk" en die stigter as ’n "polariserende" figuur. Kritiek op Opus Dei gaan veral oor bewerings van geheimhouding, sy omstrede en aggressiewe werwingsmetodes, streng reëls vir lede, elitisme en vrouehaat, en steun of deelname aan outoritêre of regse regerings, veral Spanje onder die regering van Francisco Franco tot in 1978. Die kastyding van die vlees wat sommige lede beoefen, word ook gekritiseer. Verdere kritiek is dat hulle na bewering onafhanklikheid en meer invloed in die Katolieke Kerk nastreef.
Aan die ander kant meen verskeie joernaliste wat Opus Dei bestudeer het, baie van die kritiek is geskoei op versinsels deur teenstanders,   en daar is al beweer die teenstand kom van mense wat teen heiligwording is. Verskeie pouse en ander Katolieke leiers het Opus Dei se innoverende lering oor die heiligmakende waarde van werk geloof, asook die instelling se getrouheid aan Katolieke geloofsoortuigings. In 2002 het pous Johannes Paulus II Escrivá tot heilige verklaar en hom "die heilige van die alledaagse lewe" genoem.
In onlangse jare het Opus Dei internasionale aandag getrek vanweë die roman The Da Vinci Code en sy rolprentweergawe van 2006, wat deur vooraanstaande Christene sowel as niegelowiges as misleidend, onakkuraat en anti-Katoliek afgemaak is.
Kritici soos die Jesuïet Wladimir Ledóchowski verwys soms na Opus Dei as ’n "Katolieke", "Christelike" en "wit" vorm van die Vrymesselaars.
Watsonia wilmaniae
Watsonia wilmaniae is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Behoud van energie
Die behoud van energie beginsel wat ook bekend staan as die eerste wet van termodinamika is een van die onderliggende beginsels in chemiese ingenieurswese. Die eerste wet van termodinamika lui as volg:
Die wet bepaal dat die energie E0 aan die een kant van die skeidingsvlak tussen twee media van verskillende digthede, byvoorbeeld ’n vakuum met ’n digtheid van ρ0, en die energie E1 aan die ander kant van die skeidingsvlak van ’n materiële medium met ’n digtheid ρ1, dieselfde is.
1286
Die jaar 1286 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 86ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bog van Benin
Die Bog van Benin of Baai van Benin is 'n baai langs die kus van Wes-Afrika in die noordweste van die Golf van Guinee, wat in die Atlantiese Oseaan lê. Dit strek van Kaap Three Points in Ghana in die weste tot aan die Nigerdelta in Nigerië in die ooste, waar die baai in die Golf van Bonny oorgaan. Daartussen lê die lande Togo en Benin.
Die baai is bekend vir sy dreigende getye en was vir lank met die slawehandel verbind. Talle mense is in die tyd in die baai oorlede. Die oewers van die baai staan as die Goudkus en die Slawekus bekend.
Sentraal Kalahari Wildreservaat
Die Sentraal Kalahari Wildreservaat (Tswana: Lefelo la diphologolo la Central Kalahari) is 'n uitgebreide nasionale park in die Kalahariwoestyn van Botswana. Die park is in 1961 gestig en beslaan 'n gebied van 52 800 vierkante kilometer ('n elfde van Botswana se oppervlakte), wat dit die tweede grootste wildreservaat ter wêreld maak.
Die landskap is meestal plat of stadig golwend met bosse en gras wat die sandduine bedek, asook dele met groter bome. Baie van die riviervalleie is tot soutpanne gefossileer. Vier versteende riviere kronkel deur die reservaat, insluitend Deception Valley, wat 16 000 jaar gelede begin vorm het.
Vlag van Wake-eiland
Ander vlae
Die amptelike vlag van die eilande is die vlag van die Verenigde State.
Sentraal Kalahari Wildreservaat
Boesmans (die San) het die land vir duisende jare as nomadiese jagters bewoon. Sedert die 1990's probeer die Botswana-regering om die Boesmans van die reservaat te verwyder, omdat hulle blykbaar 'n drein op finansiële hulpbronne is, ten spyte van hul inkomste uit toerisme. In 1997 is 'n driekwart van die San-bevolking uit die reservaat verskuif, en in Oktober 2005 het die regering hul gedwonge verskuiwing na kampe buite die park voortgesit, totdat slegs sowat 250 permanente inwoners oorgebly het. In 2006 verklaar Botswana se hof die uitsettings onwettig en bevestig die Boesmans se reg om na die reservaat terug te keer. Die meeste Boesmans word egter toegang tot die park geweier. 'n Landswye verbod op jag het dit ook vir Boesmans onwettig gemaak om hul tradisionele jagter-versamelaar leefwyse te beoefen, ten spyte daarvan dat privaat wildplase jaggeleenthede aan toeriste bied.
In 2014 is 'n diamantmyn (Ghaghoo-myn, wat deur Gem Diamonds bedryf word) in die suidooste van die reservaat geopen. Die maatskappy beraam dat die myn tot $4.9 miljard se diamante kan lewer.
Van die diere wat hier voorkom: buffels, savanne-olifante, witrenosters, gevlekte hiënas, strandwolwe (bruin hiëna), ratels, graatjiemeerkatte, witkwasmuishonde, vlakvarke, jagluiperde, rooikatte, wildehonde, rooijakkalse, bakoorjakkalse, silwerjakkalse, luiperde, leeus, blouwildebeeste, bontkwaggas, elande, swartwitpense, gemsbokke, springbokke, steenbokke, rooibokke, koedoes, erdvarke, waaierstertmeerkatte, vlakhase, ystervarke, bobbejane, rooihartbeeste en volstruise.
Gryshemde
Die Gryshemde was die belangrikste van ’n reeks klein fascistiese of proto-fascistiese groeperings wat in die 1930’s en 1940’s in Suid-Afrika gestig is. Aanvanklik het die naam “Gryshemde” slegs na die burgermag van Louis Weichardt se “Suid-Afrikaanse Nie-Joodse Nasionaal-Sosialistiese Beweging” verwys (wat ook as “Suid-Afrikaanse Christelike Nasionaal-Sosialistiese Beweging” bekend gestaan het), ’n beweging van Nazi-simpatiseerders wat in 1933, een jaar ná die stigting van die Suid-Afrikaanse tak van die Duitse Nazi-party NSDAP se buitelandse afdeling NSDAP-AO (NSDAP-Auslandsorganisation), in die lewe geroep is. Die naam is dan ook vinnig gebruik om na die beweging self te verwys.
Weichardt se beweging was net soos sy Duitse voorbeeld besonder anti-Semities, en die Gryshemde is as die Suid-Afrikaanse eweknie van die Duitse Sturmabteilung (SA) georganiseer. Dit was opvallend dat die Gryshemde nie ’n suiwer Afrikaner-beweging was nie, maar eerder op altwee blanke taalgroepe gemik was.
Ondanks sy strewe na eenheid het daar ook in die Gryshemde se geledere verdeeldheid ontstaan sodat ’n aantal kleiner splintergroepe in die lewe geroep is soos Johannes von Moltke se "Suid-Afrikaanse Fasciste". Die meeste van hierdie groepe het onder die leiding van Daniel François Malan saamgesluit tot die "Gesuiwerde" Nasionale Party. Die Gryshemde het geweier om by hierdie beweging aan te sluit en die Suid-Afrikaanse verkiesing in 1938 as ’n selfstandige party met kandidate in drie distrikte aangedurf. Hierdie besluit het uiteindelik geblyk om verkeerd te wees aangesien die Gryshemde hoegenaamd geen impak op die verkiesing gehad het nie.
Die Gryshemde is reeds tevore in Oktober 1934 deur die Nasionale Party in ’n artikel in die Kaapstadse dagblad Die Burger aangeval: “Ons dink dat hierdie party, wat algemeen as die Gryshemde bekend staan en onder die dekmantel van ’n anti-Joodse beweging optree, na ’n gevaarlike regeringsvorm in Suid-Afrika strewe. Hulle doelwit is om van Suid-Afrika 'n diktatuur te maak”.
Die Gryshemde se aktiwiteite is gedurende die Tweede Wêreldoorlog gemonitor, en die beweging het hul naam in 1949 gewysig tot Blanke Werkersparty. Teen hierdie tydstip het die meeste lede egter al na die Herenigde Nasionale Party oorgeloop.
Tille-koningvis
Die Tille-koningvis (Caranx tille) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf Zanzibar tot by Durban. In Engels staan die vis bekend as die Tille kingfish. Kenmerkend van die vis is die groot donker kol op die bokant van die kieuedeksel.
1287
Die jaar 1287 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 87ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Elizabeth May
Elizabeth May (gebore 9 Junie 1954 in Hartford, Connecticut (VSA) ) is tans die leier van Kanada se Groen Party. Sy is ook 'n omgewingsaktivis, skryfster en prokureur.
In die 2008 Federale Verkiesing verslaan Peter MacKay, die konserwatiewe minister van verdediging haar deur 46.6% steun op hom te vestig, maar palm sy nogtans 32.2% van die stemme in om die tweede posisie in die Central Nova-distrik te behaal.
Zonderwater-gevangenis
Die Zonderwater-gevangenis is 'n tronk in Cullinan, 10 km buite Rayton in Gauteng, Suid-Afrika. Dit word deur die Suid-Afrikaanse Departement van Korrektiewe Dienste bestuur. Sommige van Suid-Afrika se mees berugte gevangenes in die geskiedenis is hier aangehou.
Bekendes wat hier aangehou is sluit in:
Dülfersitz
Die voordele van die Dülfersitz is dat 'n mens sonder 'n klimharnas of belay-toerusting kan abseil, en dat die tou minder slytasie ondervind, omdat dit nie geknak word of aan gekonsentreerde kragte onderwerp word nie. Die groot nadeel van hierdie metode is dat die intense hitte wat deur die wrywing op die skouer, nek en heup gegenereer word, pynlik kan wees en klere kan beskadig.
1288
Die jaar 1288 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 13de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Privaatskool Moria
Privaatskool Moria in Outjo is die oudste Afrikaanse privaat skool in Namibië.
Die skool is by die ministerie van onderwys van Namibië geregistreer en het op 21 Januarie 1991 geopen, minder as 'n jaar nadat Namibië onafhanklik geword het en Afrikaans geleidelik as onderrigtaal uit die staatskool gefaseer is, buiten in die eerste drie grade.
Die skool se verklaarde doelstelling is om "Christelike onderrig aan leerlinge te bied, Afrikaans as onderrigmedium te gebruik en hoë akademiese standaarde te handhaaf". In 2013 het die skool 16 voltydse en twee deeltydse onderwysers gehad wat onderrig aan 222 leerders van gr. 1 tot 12 gebied het.
Justinus II van Bisantium
Bewind
Justinianus I is in die nag van 14 op 15 November 565 oorlede. Callinicus, ’n hofamptenaar, was die enigste getuie van sy laaste woorde en volgens hom het Justinianus "Justinus, Vigilantia se seun" as sy opvolger aangewys. Daar word vermoed Callinicus het die laaste woorde opgemaak om sy politieke bondgenoot op die troon te kry, want daar was ook ’n ander Justinus, ’n konsul en die seun van Justianus se neef Germanus.
Dakota Blue Richards
Dakota Blue Richards (gebore 11 April 1994) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Golden Compass (2007) en in die televisiereekse Skins (2007) en Endeavour (2012).
Justinus II van Bisantium
Bewind
Anders as sy oom, het Justinus geheel en al op die steun van die aristokrasie staatgemaak. Hy was ’n trotse man en omdat die staatskoffers leeg was, het hy die praktyk stopgesit om potensiële vyande om te koop.
Eric Hales
Eric Hales (6 Augustus 1901 – 14 Oktober 1993) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lure of the Atlantic (1929), The Secret of the Loch (1934), Under the Red Robe (1937), en Blackout (1940).
Justinus II van Bisantium
Bewind
Justinus het sy aandag gefokus op die noordelike en oostelike grense. In 572 het sy weiering om belasting aan die Sassaniede te betaal, tot ’n oorlog met hulle gelei. Ná twee rampspoedige veldtogte waarin die Perse Sirië en die strategiese fort Dara verower het, het Justinus na berig word waansinnig geraak.
Vanweë sy sporadiese periodes van waansin het Justinus besluit om ’n kollega aan te wys. Hy het sy eie familie oorgesien en op aanbeveling van Sophia vir generaal Tiberius in Desember 574 as medekeiser aangewys en hom as sy seun aangeneem. Daarna het hy hom afgesonder.
Sophia en Tiberius het vier jaar lank saam regeer terwyl Justinus al hoe kranksinniger geword het. Toe Justinus in 578 sterf, het Tiberius hom opgevolg as Tiberius II Konstantyn.
Koninkryk van Nieu-Seeland
Die Koninkryk van Nieu-Seeland (Engels: Realm of New Zealand) is die hele gebied, waarin die koning van Nieu-Seeland die staatshoof is. Die Koninkryk bestaan uit Nieu-Seeland, die Cookeilande, Niue, Tokelau en die Ross-Afhanklikheid in Antarktika, en is gedefinieer deur 'n Patentbrief van 31 Oktober 1983 vanaf die kantoor van die goewerneur-generaal van Nieu-Seeland.
Goewerneur-generaal
Die Goewerneur-generaal van Nieu-Seeland verteenwoordig die staatshoof van Nieu-Seeland (Charles III in sy hoedanigheid as koning van Nieu-Seeland) in die gebied van die Koninkryk. Die Goewerneur-generaal neem hoofsaaklik al die waardigheid en reserwe magte van die staatshoof oor. Die huidige Goewerneur-generaal is sedert 2021 Cindy Kiro.
Cookeilande en Niue
Die Cookeilande en Niue is selfregerende lande in vrye assosiasie met Nieu-Seeland. Die parlement van Nieu-Seeland is nie gemagtig om eensydig wetgewing ten opsigte van hierdie lande te doen nie. In buitelandse sake en verdedigingskwessies mag Nieu-Seeland nie optree namens hierdie lande nie, maar slegs met hulle raad en toestemming.
Nieu-Seeland
Nieu-Seeland bestaan uit die volgende eilandgroepe:
Olive Ann Alcorn
Olive Ann Alcorn (10 Maart 1900 – 8 Januarie 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente For a Woman's Honor (1919), The Long Arm of Mannister (1919), The Phantom of the Opera (1925), en Up the Ladder (1925).
Koninkryk van Nieu-Seeland
Tokelau
Tokelau het 'n mindere mate aan de jure-onafhanklikheid as die Cookeilande en Niue en beplan 'n status van vrye assosiasie. Nieu-Seeland se verteenwoordiger in Tokelau is die administrateur van Tokelau, wat die mag het om wette wat deur die algemene parlement besluit is te verwerp. Die bevolking van Tokelau het in verskeie referendums, wat deur Nieu-Seeland uitgevoer en deur die Verenigde Nasies ondersteun is, teen 'n stelsel van 'n regering met gelyke magte soos die Cookeilande en Niue gestem.
Ross-Afhanklikheid
Die Ross-Afhanklikheid is grondwetlik deel van Nieu-Seeland. Die Goewerneur-generaal van Nieu-Seeland is ook die goewerneur van die Ross-Afhanklikheid. Die Ross-Afhanklikheid sluit in die McMurdo-stasie wat bedryf word deur die Verenigde State, wat nie Nieu-Seeland se soewereiniteit oor Ross-Afhanklikheid erken nie. Die toepassing van soewereiniteit in die Ross-Afhanklikheid is daaropvolgend op die toepassing van terme wat in die Antarktiese Verdrag gevind is.
Clathria tuberculata
Clathria tuberculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur Burton.
Clathria scabida
Clathria scabida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (Deens: Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glucksborg), van Glücksburg in Noord-Duitsland, is ’n lyn van die Huis van Oldenburg wat afstam van koning Christiaan III van Denemarke. Sy lede sluit in die koningshuise van Denemarke en Noorweë, die afgesette koningshuis van Griekeland en die erfgename van die trone van die Verenigde Koninkryk en vyftien ander Statebondryke.
Hierdie spesifieke lyn kom van die Hertoë van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Beck. Die laaste een van hulle het die Hertog van Glücksburg geword en sy titel verander na Frederik Wilhelm, Hertog van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg. Hy was getroud met prinses Louise Caroline van Hesse-Kassel, ’n kleindogter van koning Frederik V van Denemarke.
Nie Hertoë van Beck of van Glücksburg was soewereine heersers nie – hul grond was leengrond van die soewereine Hertoë van Sleeswyk en Holstein – die konings van Denemarke en (voor 1773) die Hertoë van Holstein-Gottorp.
Christiaan IX, die vierde seun van Frederik Wilhelm, is deur die kinderlose koning Frederik VII van Denemarke as opvolger gekies omdat Christiaan getroud was met Frederik se niggie, Louise van Hesse-Kassel. Wilhelm, die tweede seun van kroonprins Christiaan en kroonprinses Louise, is op 30 Maart 1863 gekies as koning van Griekeland. Hy het George I van Griekeland geword. Sy pa het op 15 November 1863 koning van Denemarke geword as Christiaan IX. Prins Karel, die tweede seun van Frederik VIII van Denemarke, Christiaan IX se oudste seun, het op 18 November 1905 koning van Noorweë geword as Haakon VII. Christiaan IX se dogters Alexandra van Denemarke en Dagmar (wat Maria Fjodorowna geword het) het getrou met onderskeidelik Edward VII van die Verenigde Koninkryk en Aleksander III van Rusland. Teen 1914 was Christiaan IX se afstammelinge net so algemeen op Europese trone as dié van koningin Victoria.
1289
Die jaar 1289 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 89ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Golf van Bonny
Die Golf van Bonny of Baai/Bog van Biafra is 'n golf of baai langs die kus van Afrika in die ooste van die Golf van Guinee, wat in die Atlantiese Oseaan lê. Die golf strek van die Nigerdelta in Nigerië in die noordweste tot aan Kaap Lopez in Gaboen in die suidooste.
Die golf se naam is in 1972 in Nigerië van die "Bog van Biafra" na die "Bog van Bonny" verander. Die rede hiervoor was dat die Nigeriese regering, ná die Biafra-oorlog, alle geografiese name wat na die separatistiese Biafra verwys het wou verwyder. Die naam Bonny kom van die gelyknamige hawestad in die ooste van die Nigerdelta.
Gabbro
Gabbro verwys na ‘n uitgebreide groep donker, grofgreinige, intrusiewe mafiese stollingsgesteentes wat chemies ekwivalent is aan basalt. Die rotse is intusief, en word gevorm wanneer gesmelte magma onder die aardoppervlak vasgevang word, en afkoel na ‘n kristallyne massa.
Die oorgrote deel van die aardoppervlak word onderlê deur gabbro onder die oseaanvloer, geproduseer deur basalt-magmatisme by die mid-oseaanriwwe.
Petrologie
Gabbro is dig, groenerig of donkerkleurig, en bevat piroksien, plagioklase, amfibole, en olivien (olivien-gabbro wanneer heelwat olivien teenwoordig is).
Die piroksien is oorwegend klinopiroksien; klein hoeveelhede ortopiroksien mag teenwoordig wees. Indien die ortopiroksien-inhoud aansienlik groter is as die klinopiroksien, is die rots ‘n noriet. Kwartsgabbros is ook bekend, en is waarskynlik die gevolg van magma wat met silika oorversadig was. Essexiete verteenwoordig gabbros waarvan die ouermagma onderversadig was met silika, wat die vorming van die veldspaatoïdmineraal nefelien tot gevolg het. (Silikaversadiging van ‘n rots kan deur normatiewe mineralogie geevalueer word). Gabbros bevat in mindere mate, gewoonlik net ‘n paar persent, ystertitaanoksiede soos magnetiet, ilmeniet en ulwospinel.
Gabbro is oorwegend grofgreinig, met kristalle in die 1 mm of groter ordegrootte. Fynergreinige eweknieë van gabbro word diabaas genoem, alhoewel die term mikrogabbro by geleentheid gebruik word vir bykomende beskrywing. Gabbro kan besonder grofgreinig tot pegmatities wees, en sekere piroksien-plagioklase kumulate is effektief grofgreinige gabbro, alhoewel diesulkes asikulêre kristalgedrag mag vertoon.
Gabbro het gewoonlik ‘n ewegranulêre tekstuur, alhoewel dit by tye porfirities kan wees, veral wanneer plagioklase oikokriste vroeër as die matriksminerale gegroei het.
Aplocheilidae
Aplocheilidae is 'n varswatervisfamilie van die orde Cyprinodontiformes. Die familie staan ook bekend as die kuilvisse. Die familie bevat ses genera; twee kom voor in Suider-Afrika en die ander in Madagaskar en Asië.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Burgersfort
Burgersfort is 'n dorp in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Die dorp lê sowat 60 km noord van Lydenburg, en 26 km van Ohrigstad af in die vallei van die Spekboomrivier naby die sameloop met die Steelpoortrivier.
Oorsprong van dorpsnaam
Die dorp het sy naam gekry van die seskantige Fort Burgers wat in 1876–77 gebou is tydens die tweede oorlog van Transvaal met die Bapedi. Die fort is vernoem na President Thomas François Burgers.
Mineraal- en landbouproduksie
Groot neerslae van ystererts, asbes, andalusiet en vanadium is in die distrik bevestig, en word tans ontgin. Die belangrikste gewasse is lusern, tabak, koring en sitrus.
Lys van tsare en keisers van Rusland
Hier volg ’n lys van die tsare en keisers van Rusland. Die eerste tsaar (Russies: царь, tsar) van Rusland was Iwan die Verskriklike van die Rjoerik-dinastie en die laaste tsaar Pieter die Grote van die Romanof-dinastie wat later as keiser (Russies: император, imperator) van Rusland herkroon is. Imperator was die amptelike titel van die Russiese heersers tot met die abdikasie van Nikolaas II in 1917. Hy is in 1918 saam met sy gesin tereggestel. Toe hy abdikeer, is sy broer groothertog Michail Aleksandrowitsj as keiser aangewys, maar hy het ná ’n dag die troon van die hand gewys.
Keisers en keiserinne van Rusland (1721-1917)
(Die keisers was ook groothertoë van Finland van 1809 tot 1917; en konings van Pole van 1815 tot 1916)
1290
Die jaar 1290 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 90ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tacuinum Sanitatis
duimnael|Tacuinum sanitatis casanatensis (XIV eeu)
Die Tacuinum (somtyds Taccuinum) Sanitatis is 'n middel eeuse handboek oor gesondheid, gebaseer op die Taqwim al‑sihha تقويم الصحة ("Tafels van Gesondheid"), 'n elfde-eeuse Arabiese mediese verhandeling deur Ibn Butlan van  Bagdad; dit bestaan in verskillende Latynse weergawes, waar die manuskripte uitbundig geïllustreer is. Alhoewel die voordele en skadelike eienskappe van kosse en plante in die fynste besonderhede beskryf word, is dit veel meer as slegs 'n kruieboek. Dit stel ses essensiële elemente voor vir welvaart:
Apollo-maanmodule
Die Apollo-maanmodule was die landingstuig van die Apollo-ruimtetuig (LM) wat gebou is om met twee persone op die maan te land en ook weer veilig terug te keer om met die wentelende Apollo-beheermodule (BDM) te dok.
Tacuinum Sanitatis
Volgens die boek is siektes die uitslag van wanbalanse van hierdie elemente, daarom is 'n gesonde lewe 'n lewe in harmonie.
Apollo-maanmodule
Herkoms
Die maanmodule is deur Grumman Aerospace gebou. Dit is ontwerp vir maanwentel-koppelings en het bestaan uit 'n landing- en 'n opstyg-gedeelte. Die maanmodule is deur die beheermodule na 'n maan-wentelbaan vervoer. Nadat die maanmodule gebruik is, is daarvan ontslae geraak. Dit is ontwerp om slegs in die buitenste ruimte te kan werk en kon glad nie in die aarde se atmosfeer vlieg nie. Dit is die eerste voorwerp wat ontwerp is om slegs in 'n vakuum te werk. Dit is die enigste bemande vaartuig wat op 'n natuurlike voorwerp in die heelal geland het.
Tacuinum Sanitatis
Die verhandeling vertaal in Latyn in middel-dertien-eeuse Palermo, waar dit 'n Italies-Normandiese tradisie voort dra as een van die hoof plekke van vreedsame inter-kulturele kontak tussen die Islamitiese en Europese wêrelde.
Apollo-maanmodule
Vordering
Onder toesig van Grumman was die LM se ontwikkeling geteister met probleme wat sy eerste onbemande vlug met sowat tien maande en sy eerste bemanningsvlug met drie maande vertraag het. Tog het die LM die mees betroubare komponent van die Apollo-Saturn-ruimtevoertuig geword. Die totale koste van die LM se ontwikkeling en die vervaardigde eenhede was $2,2 miljard ($21,3 miljard in 2016-dollars)
Tacuinum Sanitatis
Die Tacuinum was baie populêr in Wes-Europa in die Laat Middeleeue; 'n indikasie van die gewildheid is die gebruik van die woord taccuino in moderne Italiaans om te bedoel enige soort sak handboek, gids of notaboek. duimnael|links|Knoffel oes, van Tacuinum sanitatis, 15de eeu ([[Bibliothèque nationale)]] In byvoeging tot sy belangrikheid vir sy studie van middeleeuse medisyne, is die Tacuinum ook van belang in die studie van boerdery en kook; byvoorbeeld, die vroegste herkenbare beeld van 'n wortel — 'n moderne plant; word daarin gevind.
Apollo-maanmodule
Vordering
Tien maanmodules is die ruimte in gelanseer. Hiervan het ses van 1969 tot 1972 met mense op die Maan geland. Die eerste twee wat gelanseer is, was toetsvlugte in 'n lae aardbaan—die eerste sonder 'n bemanning, die tweede met een. Nog een is deur Apollo 10 gebruik vir 'n kleedrepetisievlug in 'n lae maan wentelbaan, sonder om te land. Een maanmodule het as 'n reddingsboot vir die bemanning van Apollo 13 gefunksioneer, wat lewensondersteuning en aandrywing verskaf het toe hul BDM gedeaktiveer is deur 'n suurstoftenk-ontploffing op pad na die Maan, wat die bemanning gedwing het om hul planne vir 'n maanlanding te laat vaar.
Die ses afdaalstadiums wat geland het, bly steeds op hul landingsplekke; hul ooreenstemmende opstygfases het na gebruik op die maanoppervlak neergestort. Een stygstadium (Apollo 10 se Snoopy) is in 'n heliosentriese wentelbaan weggedoen nadat sy afdaalstadium in 'n maanbaan weggedoen is. Die ander drie LM's is in die Aarde se atmosfeer verbrand: die vier stadiums van Apollo 5 en Apollo 9 het weer elk afsonderlik binnegedring, terwyl Apollo 13 se Aquarius ook volledig binnegekom het, na sy noodmaneuvers.
Werking
Tydens die lansering van die Saturn V-vuurpyl is die maanmodule, met sy landingspote ingetrek, onder die Apollo-beheer en diensmodule (BDM) gestoor, in die tussentydse stadium. Sodra die vuurpyl oppad maan toe was, het die BDM van die derde fase geskei en die tussenstadium van Saturn V geopen. Dit het die maanlander beskikbaar gemaak. Met 'n maneuver het die BDM aan sy neus met die MM gekoppel, waarna die BDM die maanlander uit die derde vuurpylstadium getrek het. Die ruimtevaarders kon via 'n dokluik deurstap.
Tydens die vlug na die Maan is die dokluike oopgemaak en die maanmodule-vlieënier het die maanlander binnegegaan om tydelik aan te skakel en alle stelsels behalwe die aandrywing te toets. Die maanmodule-vlieënier het die rol van 'n ingenieursbeampte vervul en die stelsels van beide ruimtetuie gemonitor.
Maanwentelbaan en landing
Nadat hulle 'n maanparkeerbaan bereik het, het die bevelvoerder en vlieënier die maanlander binnegegaan en alles aangeskakel, die luike en doktoerusting terug geplaas, sy landingsbene oopgevou en in plek gesluit, en van die BDM geskei deur onafhanklik te vlieg. Die bevelvoerder het die vlugkontroles en enjinversneller bedien, terwyl die maanmodule-vlieënier ander ruimtetuigstelsels bestuur het en die bevelvoerder ingelig gehou het oor stelselstatus en navigasie-inligting. Nadat die bevelmodule-vlieënier die landingstuig visueel geïnspekteer het, is die maanlander na 'n veilige afstand teruggetrek, en dan geroteer totdat die afdaalenjin vorentoe gewys is in die reisrigting. 'n 30-sekonde daalwentelbaan-invoegontbranding is uitgevoer om spoed te verminder en die maanmodule se perilune te laat val tot binne ongeveer 50 000 voet (15 km) van die oppervlak, ongeveer 480 km weg van die beplande landingsplek.
Die moederskip, die BDM, het in 'n wentelbaan om die maan gebly. Die voordeel hiervan was dat dit nie nodig was om vir brandstof voorsiening te maak vir die terugreis na die maanoppervlak nie. Dit het aansienlike brandstofbesparings beteken.
Noodgeval tydens Apollo 13
Tydens die vlug van Apollo 13 het die maanmodule Aquarius as 'n reddingsboot vir die bemanningslede Lovell, Haise en Swigert gedien. As gevolg van 'n aantal foute tydens die toets van 'n suurstoftenk by die vervaardiger North American Rockwell, het 'n ontploffing plaasgevind in hierdie suurstoftenk van die bevel-/diensmodule tydens die uitwaartse reis na die maan. Die ruimtevaarders het die reis van vier dae terug aarde toe oorleef deur gebruik te maak van die suurstof, elektrisiteit en vuurpylmotor van die maanmodule.
Name
Elke bevelsmodule en elke maanmodule het 'n naam gekry wat vir kommunikasie tydens die vlug gebruik is:
Gerald Hamer
Gerald Hamer (16 November 1886 – 6 Julie 1972) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bulldog Drummond's Bride (1939), Sherlock Holmes Faces Death (1943), The Scarlet Claw (1944), en Pursuit to Algiers (1945).
Tangaroa
Tangaroa (of Takaroa) is in die Maori-mitologie een van die belangrike gode, die god van die see. Hy is die seun van Ranginui en Papatuanuku (die Lug en Aarde).
Loganiaceae
Loganiaceae is die Klapper-familie. Daar is meer as 400 spesies wêreldwyd wat tot die familie hoort waarvan 30 in Suider-Afrika voorkom en almal is bome.
Tangaroa
240px|duimnael|links|Houtsneewerk aan ’n oorlogskano.
Loganiaceae
Spesies
Die Suider-Afrikaanse spesies is:
Tangaroa
Nadat hy en sy broers Rongo, Tu, Haumia en Tane hul ouers geskei het, word hy deur sy broer Tawhirimatea, die god van storms en winde, aangeval en hy moet in die see gaan skuil. Tangaroa is die vader van baie seewesens. Sy seun, Punga, het twee kinders, Ikatere, die voorvader van die visse, en Tu-te-wehiwehi, die voorvader van die reptiele. Uit vrees vir Tawhirimatea se aanval gaan skuil die visse in die see en die reptiele in die woude. Sedertdien het Tangaroa ’n wrok teenoor Tane, die god van die woude, omdat hy skuiling aan sy kinders gebied het (Grey 1971:1–5).
Die stryd tussen Tangaroa en Tane, die voorvader van voëls, bome en die mens, is ’n aanduiding dat die Maori die oseaan en land as teenoorgestelde ryke beskou het. Wanneer die mens op die see gaan om te hengel of reis, is hulle eintlik verteenwoordigers van Tane wat die ryk van sy vyand betree. Daarom is dit belangrik om voor so ’n ekspedisie offerandes aan Tangaroa te bring (Orbell 1998:146-147).