cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Panama-dokumente
Die Panama-dokumente (Engels: Panama Papers) is 'n groot aantal elektroniese onthullings oor die regsfirma Mossack Fonseca van Jürgen Mossack in Panama-stad. Die onthullings behels 'n verbysterende 2,6 teragrepe inligting wat teruggaan tot 1977, die jaar waarin die firma gestig is. In 1986 is die firma versmelt met 'n klein firma van Ramón Fonseca, 'n Panamese politikus.
Gerrie Radlof
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Panama-dokumente
Die onthullings is aan die begin van April 2016 bekendgemaak deur die Süddeutsche Zeitung en die International Consortium of Investigative Journalists en behels talle handelstransaksies met belastingsparadyse soos die Britse Maagde-eilande en die Seychelle.
Daar is ook aanduidings dat 33 mense of organisasies wat aan internasionale sanksies onderhewig was deur die firma gehelp is. Daaronder is firmas in Iran, Zimbabwe en Noord-Korea. Een daarvan was betrokke by Noord-Korea se kernprogramme. 'n Ander geval is dié van Rami Makhlouf, Bashar al-Assad, die Siriese president, se neef, wat 'n besit van $5 miljard het.
Ysland
Die eerste politieke slagoffer van die onthullings was die Yslandse eerste minister Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, wat op 5 April afgetree het.
Die Verenigde Koninkryk
Op 7 April 2016 gee eerste minister David Cameron toe dat hy 'n aandeel gehad het in 'n buitelandse besigheid wat sy wyle vader gestig het.
Suid-Afrika
'n Suid-Afrikaner wat genoem word, is Clive Khulubuse Zuma, wie se oom Jacob Zuma die land se voormalige president is. Khulubuse Zuma het Caprikat Limited verteenwoordig, 'n besigheid wat in 2010 by 'n olietransaksie in die Demokratiese Republiek van die Kongo betrokke was. Dieselfde jaar het Mossack Fonseca sy bande met Caprikat verbreek. Zuma het ontken dat hy onregmatig gehandel het en verklaar dat die transaksies "taamlik aantreklik" vir die DRK was.
Pous Benedictus I
Biografie
Pous Benedictus I is gebore in Rome die seun van 'n ryk edelman met die naam Bonifatius. Die Griekse Kerk het Benedictus I Pous Bonosus genoem, (Euagrius, Hist, V, 16). Op 2 Junie 575 volg hy Pous Johannes III op en regeer tot sy dood op 30 Julie 579. Hy word opgevolg deur Pous Pelagius II. Die naam ‘Benedictus’ beteken 'die geseënde'.
Simosaurus
Simosaurus is 'n uitgestorwe genus van ’n seereptiel in die superorde Sauropterygia uit die Middel-Trias van Sentraal-Europa. Fossiele is gevind in neerslae in Frankryk en Duitsland wat ongeveer 230 miljoen jaar oud is. Dit word gewoonlik as 'n notosouroïde geklassifiseer, maar word ook as 'n Pachycephalosauria of 'n meer primitiewe vorm van Sauropterygia beskou.
Beskrywing
Simosaurus het tussen drie en vier meter lank geword. Dit het 'n stomp, afgeplatte kop en groot openinge agter sy oë gehad wat boonste temporale fossae of holtes genoem word. Hierdie holtes was groter as die oogkante, maar nie so groot soos dié van ander notosouroïdes nie. Simosaurus verskil ook van ander notosouroïdes deurdat dit stomp tande gehad het wat waarskynlik gebruik is vir die kraking van harde skulporganismes. Die kaakgewrig was ver agtertoe geleë en het buite die hoofgedeelte van die skedel uitgesteek.
Geskiedenis
Die tipespesie, Simosaurus gaillardoti, is in 1842 deur die Duitse paleontoloog Christian Erich Hermann von Meyer 'n naam gegee. In dieselfde jaar het Von Meyer ook S. mougeoti benoem. Hy het in 1855 'n derde spesie, S. guilelmi, benoem. Oscar Fraas het S. pusillus in 1881 ’n naam gegee, en dit is 'n jaar later in sy eie genus, Neusticosaurus, ingedeel. S. mougeoti en S. guilelmi is meer onlangs as junior sinonieme van S. gaillardoti beskou, wat beteken dat hulle dieselfde spesie verteenwoordig. Die eerste fossiele van Simosaurus, wat deur von Meyer beskryf is, is in Lunéville, Frankryk, ontdek. Dit is gevind in die boonste Muschelkalk, wat dateer uit die Ladiniese stadium van die Middel-Trias. Materiaal wat in Frankryk gevind is, bevat die holotipe-skedel van S. gaillardoti en 'n gedeeltelike mandibel wat vermoedelik aan S. mougeoti behoort het. Albei is deur Von Meyer beskryf. Die skedel, wat die basis vir die eerste beskrywing van Simosaurus was, het sedertdien verlore geraak. Alhoewel dit aanvanklik aan Simosaurus toegeskryf is, is die mandibel in een van von Meyer se latere geskrifte as "Nothosaurus mougeoti" bestempel.
Bykomende oorblyfsels van Simosaurus is in Franke en Württemberg in Duitsland gevind. Hertog William van Württemberg het 'n volledige skedel ontdek en dit in 1842 aan Von Meyer gestuur. Op grond van hierdie skedel het Von Meyer S. guilelmi benoem en opgemerk dat dit kleiner en smaller was as dié van die tipespesie. 'n Volledige skelet wat eers as S. guilelmi uitgewys is, is die neotipe van Simosaurus genoem. Sommige Duitse fossiele word in die stratigrafies jonger Keuper-neerslae gevind, maar is baie skaars. Simosaurus is teenwoordig in biosones van die Muschelkalk wat onderskei word deur verskillende soorte Ammonoidea. Simosaurus verskyn eers in die nodosus-biosone, waar fossiele van die ammoniet Ceratites nodosus volop is. Monsters is algemeen in die effens jonger dorsoplanus-biosone, wat gekenmerk word deur die ammoniet Ceratites dorsoplanus.
Beweging
Simosaurus het goed ontwikkelde werwels en 'n dorsoventraal afgeplatte romp gehad wat die beweging van die kant af sou belemmer het. Hierdie beweging, wat laterale golwe genoem word, kom in die meeste ander notosouroïdes voor, insluitend Nothosaurus. Die humerus het goed ontwikkelde kruine en die onderkant van die borsgordel is groot, wat daarop dui dat die voorpote 'n kragtige ondertoon het en die meeste van die krag voorsien wat nodig is om te swem. Die skapula is relatief klein vir 'n reptiel wat met sy ledemate swem, wat daarop dui dat die dier se stygslag swak was. Simosaurus was waarskynlik 'n matige swemmer met 'n beweging wat oorgegaan het tussen die laterale golwing van vroeë Sauropterygia en die sterk wipaangedrewe swem van Plesiosaurus.
Voeding
Aangesien dit stomp tande gehad het, word aangeneem Simosaurus het organismes met harde skulpe geëet. Sulke reptiele het gewoonlik diep kake en groot adduktorspiere wat hulle toemaak, maar Simosaurus het lang, slanke kake en relatief klein adduktorspiere. Die lang kakebeen lyk meer soos dié van reptiele wat gehapbyt het. Lang kakespiere heg aan die voorkant van die groot temporale holtes aan die bokant van die skedel en skuins na die agterkant van die onderkaak. Hierdie lang, skuins spiere oefen 'n voorwaartse trekking op die kakebeen uit en knip dit vinnig toe. Kleiner spiere lê verder agter in die skedel, en heg aan die agterste gedeelte van die temporale holtes. Hierdie spiere is korter omdat hulle teen vertikale hoeke lê en die skedel baie laag langs die vertikale as is. Die nabyheid van die kaakgewrig maak dit egter moontlik om meer drukkrag uit te oefen.
Die kombinasie van spiere wat die kakebeen vinnig knyp en spiere wat verpletterende krag aan die agterkant van die kakebeen bied, is uniek aan Simosaurus. Dit het waarskynlik organismes met matig harde doppe geëet soos Ceratites en Holostei-visse.
Pous Benedictus I
Pontifikaat
Weens die aanvalle van die Lombarde was kontak met Konstantinopel amper onmoontlik. Die keiser in Konstantinopel, wat die pous se verkiesing moes goedkeur, hoor eers 11 maande na die verkiesing daarvan. Die inwyding van die pous is met meer as 'n jaar vertraag omdat die keiser se toestemming Rome nog nie bereik het nie. Die pous verleen 'n erfporsie, die "Massa Veneris" in die gebied rond Miturnae aan ab Stephen van Sint Marcus by die mure van Spoleto (Gregorius I, Epistolae, IX 87, I al. 30). Die pous het ook een Desembermaand 15 priesters, 3 diakens (waaronder die latere Pous Gregorius I) en 21 biskoppe gewy. Die stad Rome is deur die Lombarde uitgehonger en die Liber Pontificalis skimp dat die pous gesterf het in sy pogings om die probleme te bowe te kom.
Verering
Pous Benedictus I is begrawe in die voorportaal van die Sint Pieterskerk.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Dit word betwyfel of die volgende pouse met die naam Benedictus hulle na hierdie pous vernoem het, maar eerder na Sint Benedictus van Nursia die stigter van die Benediktyne-kloosterorde.
2010 Britse Grand Prix
Die 2010 Formule Een Britse Grand Prix is op 11 Julie 2010 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die tiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Mark Webber in sy Red Bull-Renault gewen.
Yei
Yei is 'n medium-grootte stad in die suidweste van Suid-Soedan met 'n bevolking van 185 000. Dit is 'n besigheidsentrum naby aan die grense met twee handelsvennote, Uganda en die Demokratiese Republiek van die Kongo, dus lok die stad handelaars en kliënte van al drie lande. Ivory Bank en Kenia Commercial Bank besit takke in die stad.
Landbou
Die gebied rondom Yei ontvang voldoende reënval regdeur die jaar, wat dit moontlik maak vir die verbouing van voedsel en kontantgewasse, asook die produksie van vee. Koffie en maniok is 'n paar van die gewasse wat plaaslik verbou word. Welige landerye bedek die landskap in die stad se buitewyke.
Wopke Hoekstra
Wopke Bastiaan Hoekstra (gebore op 30 September 1975 in Bennekom) is 'n Nederlandse politikus wat aan die Christen-Demokratiese Appèl behoort. Vanaf Desember 2020 is hy die CDA se politieke leier.
Hoekstra het in die regte gestudeer aan die Universiteit van Leiden en 'n MBA behaal aan INSEAD in Fontainebleau en Singapoer.
Hy het by Shell in Duitsland en Rotterdam gewerk en was 'n konsultant by McKinsey & Company gewees.
Van 2011 tot 2017 was hy 'n lid van die Eerste Kamer gewees. Van Oktober 2017 tot Januarie 2022 was hy die minister van Finansies in die Rutte III-kabinet gewees. Van Maart 2021 tot Januarie 2022 was hy ook 'n lid van die Tweede Kamer gewees. Sedert Januarie 2022 is hy die minister van Buitelandse Sake en tweede adjunk-premier in die Rutte IV-kabinet.
Persoonlik
Hoekstra het opgegroei in Zeist en woon in Bussum met sy eggenote en vier kinders.
Skandaal
'n Skandaal is 'n openbare voorval waartydens 'n ongeregtigheid, skande of 'n morele oortreding aan die klok gehang word. Dit behels 'n beskuldiging(s) teen 'n persoon of organisasie wat wye openbare en/of mediablootstelling geniet. Skandale kan oor 'n werklike gebeurtenis handel, maar kan ook uit valse aantygings, of 'n kombinasie daarvan, bestaan.
Galápagos-skilpad
Die Galápagos-skilpad (Chelonoidis nigra, sinoniem Chelonoidis elephantopus) is 'n reuse skilpad wat aan die familie van landskilpaaie (Testudinidae) behoort. Die skilpaaie kom endemies op die Galápagos-eilande voor en is die grootste lewende skilpadspesie ter wêreld. Hulle kan 1,3 tot 1,9 meter lank word, tot 250 kg weeg en tot 200 jaar oud word.
Die skilpad word op sewe van die Galápagos-eilande aangetref. Hierdie eilande is deel van 'n vulkaniese eilandgroep, sowat 906 kilometer (563 myl) wes van die Ecuadorse vasteland. Spaanse ontdekkingsreisigers het die eilande in die 16de eeu ontdek, en dit die naam galápagos, wat skilpad beteken, gegee.
Skandaal
Skandale word deur joernaliste, tv-kanale, fluitjieblasers of kuberkrakers, wat toegang tot geheime inligting het, geopenbaar. Die motiewe wat mense hiertoe dryf sluit in: wraak, winsbejag, soeke na publisiteit of 'n regverdigheidsgevoel.
Galápagos-skilpad
Die karapaks (bo-dop) wissel in grootte en vorm. Op eilande met 'n vogtige hoogland is die skilpaaie groter, met koepelvormige doppe en kort nekke. Op eilande met droë vlaktes, is die skilpaaie egter kleiner, met saalagtige doppe en lang nekke. Charles Darwin se waarneming van hierdie verskille (tydens sy tweede reis met die Beagle in 1835) het hom gehelp om sy teorie van evolusie te ontwikkel.
Skandaal
Die persone of organisasies wat beskuldig word, word meestal negatiewe deur skandale geraak. Dit kan hul geloofwaardigheid aantas en tot reuse verliese lei. Skandale word egter soms (veral deur kunstenaars) ingespan om publisiteit te verwerf.
Galápagos-skilpad
Verskeie pogings is aangewend om die skilpaaie van uitwissing te red. Duisende skilpaaie is in gevangenskap geteel en weer op hul tuiseilande vrygelaat. As gevolg hiervan het die bevolking aan die begin van die 21ste eeu tot 19 000 gegroei. Dit word egter steeds deur die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUCN) as 'n "kwesbare" spesie gelys.
Skandaal
Onwaar aantygings lei dikwels tot 'n verlies aan respek vir daardie persoon, en kan hul loopbane vernietig. Aan die ander kant kan pogings om 'n skandaal toe te smeer tot 'n groter skandaal lei, veral as die toesmeerdery nie werk nie.
Voorbeelde van bekende skandale is die Inligtingsdebakel, Watergate-skandaal en die Panama-verslag. Die mees onlangse sportskandaal is die Australiese krieketbalpeuterskandaal van 2018.
Tokelauaans
Tokelauaans (fakatokelau) is 'n Maleis-Polinesiese taal wat saam met Engels die amptelike tale van die eilandnasie Tokelau, 'n gebied van die Koninkryk van Nieu-Seeland, vorm. Die teks van Tokelau se volkslied, Te Atua o Tokelau, is in Tokelauaans.
Taalkundiges klassifiseer Tokelauaans as 'n Wes-Polinesiese taal wat nou verwant is aan Tuvaluaans, een van die amptelike tale van Tuvalu, en albei tale is onderling verstaanbaar. Dit is ietwat minder verwant aan Samoaans en het daarnaas nog 'n los verbintenis met die tale van Oos-Polinesië, waaronder Cookeilandse Māori, Hawais, Māori, Rapa Nui en Tahitiaans.
Tokelauaans word deur 3 970 mense gepraat.
Van Dyke Brooke
Van Dyke Brooke (22 Junie 1859 – 17 September 1921) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer.
Sewernaja Zemlja
Sewernaja Zemlja (Russies: Се́верная Земля́, [ˈsʲevʲɪrnəjə zʲɪˈmlʲa]; letterlik: "Noordland") is 'n eilandgroep in die Arktiese Oseaan. Die argipel is noord van Siberië, oos van Franz Josef-land, noordoos van Nowaja Zemlja, noordwes van die Nieu-Siberiese Eilande en suid van die Noordpool geleë. Dit grens aan die Arktiese Oseaan in die noorde, die Karasee in die suidweste en die Laptefsee in die suidooste.
Sewernaja Zemlja is onbewoon en groot dele is met ys bedek; die res word deur toendra oorheers. Die argipel behoort administratief aan die Krasnojarsk-krai van die Siberiese Federale Distrik.
Die eilandgroep is in 1913 deur Boris Wilkizki ontdek en Sewernaja Zemlja is in 1930–1932 gekarteer, waarmee dit die laaste groot argipel op aarde geword het, wat verken is. Die hele eilandgroep is oorspronklik na die destydse tsaar Nikolaas II van Rusland Nikolaus-II-land (Russies: Земля Николая II) en enkele eilande – indien hulle erken is – na heiliges van die Russies-Ortodokse Kerk genoem. In 1926 is hulle egter, op besluit van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (KPSU), hernoem. In 2007 het 'n poging om weer na die ou name terug te keer by die plaaslike parlement van die Krasnojarsk-krai misluk.
Sewernaja Semlja bestaan uit die volgende eilande:
Agelas robusta
Agelas robusta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1982 deur Pulitzer-Finali.
Papierkannetjie
Die papierkannetjie (Conophytum burgeri L.Bolus) is 'n knopie wat net naby Aggeneys in die noordelike Boesmanland aangetref word. Die wetenskaplike naam burgeri verwys na die familie Burger wat die kwartsietvlakte naby Aggeneys besit het waar hierdie knopie aangetref word. Hierdie grond is nou in die besit van die Black Mountain-mynboubedryf, maar hulle beskerm steeds die plek waar dit voorkom. Hierdie deel van die sukkulente Karoo is die enigste plek waar dit aangetref word.
Hierdie knopie is 'n dwergplantjie met 'n besondere vorm wat dit teen die kwartsietagtergrond waar dit voorkom, uiters moeilik maak om te vind. Dit word net 2 cm hoog en 4,5 cm in deursnee en het die vorm van 'n eier. Dit is eintlik twee vergroeide dik blare. Dit kan groen van kleur wees, maar ook rooierig soos robyn, maar dit is dikwels oortrek met 'n papieragtige omhulsel wat eintlik die uitgedroogde reste van die vorige seisoen se blare is. Hierdie bedekking maak die plantjie nie net moeilik om te vind nie, maar die omhulsel is ook 'n beskerming teen die son. Onder die papierjassie is die plantjie halfdeurskynend, wat die son se gefilterde lig dieper in die plant laat deurdring, om daar fotosintese moontlik te maak. Die vorm van die plant is rond om vogverlies te beperk. In April kry die plantjie 'n enkel blommetjie wat helderpienk van kleur is en met sy heuninggeur bye en ander insekte lok.
Swartwangsysie
Die Swartwangsysie (Estrilda erythronotos) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in dorre savanne en rivierruigtes. Hulle kom dikwels in klein swerms voor. Die voël is 12 cm groot en weeg 7 - 11 gram. In Engels staan die voël bekend as die Black-faced Waxbill.
Cassandra Magrath
Cassandra Magrath (gebore 8 Januarie 1981) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wolf Creek (2005), Summer Coda (2010), en Big Mamma's Boy (2011), en in die televisiereeks SeaChange (1998).
Karl J. Jooste
Lewe en werk
Karl J. Jooste is gebore op 16 Oktober 1925 in Vermeulenstraat, Pretoria as seun van Jacobus Christoffel Jooste en sy vrou Johanna Jooste (née Reyneke). Hy het sy primêre skoolopleiding in Pretoria ontvang en later die Innes-laerskool te Uitenhage besoek. Sy hoërskoolopleiding het hy aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria ontvang waar hy in 1943 gematrikuleer het. Vervolgens het hy tussen 1944 en 1947 'n akademiese opleiding aan die Universiteit van Pretoria (UP) gevolg waar hy die diploma in argitektuur behaal het en, in 1953, 'n BA-graad in argitektuur.
Reeds vanaf sy tweede jaar as argitektuurstudent het hy eerste praktiese ondervinding in die praktyk van Norman Eaton gedoen, 'n argitek wat onder die vleuels van Herbert Baker gestudeer het, en was daarnaas ook vir die Oostenrykse argitek Robert Schmickl in Pretoria werksaam. In 1954 het hy sy studies in Europa voortgesit. Hier het hy intensiewe studies van die Europese bou- en kunsgeskiedenis gedoen, insluitende die Griekse, Romeinse, Vroeë Christelike, Bisantynse, Gotiese, Renaissance-, Rokoko-, Romantiese, Manieristiese, Elisabethaanse en Victoriaanse en Kubistiese stylperiodes, asook dié van die Industriële Revolusie. Daarnaas het hy belang gestel in Oosterse filosofie. In 1956 het sy Nagraadse Diploma in Argitektuur aan die Universiteit van Pretoria behaal.
In 1964 het Karl Jooste 'n tweede besoek aan Europa gebring waar hy besondere aandag aan hospitaalargitektuur geskenk en met Le Corbusier ontmoet het. 'n Derde besoek aan Europa het in 1970/71 gevolg.
In 1957 het Jooste sy eie praktyk begin, Argitekte Karl Jooste in Pretoria. Sy vrou Sylvia (née Slabbert) was van begin af 'n integrale lid van die ateljee. Daarnaas het hy met die argitekte W A Steyn, C Gerneke, F Viljoen, A E du Toit en J Malherbe gepraktiseer. Saam met sy staf het hy 'n proporsionele stelsel van meetkundige verhoudings ontwikkel wat op die werk van Hamridge en Le Corbusier baseer. Die teoretiese raamwerk sou die grondslag vorm vir alle projekte wat deur die praktyk ontwerp is.
Boris Asafjef
Asafjef is in Sint Petersburg gebore. Hy het 'n beduidende invloed op Sowjetmusiek gehad. Sy komposisies sluit ballette, operas, simfonieë, concertos en kamermusiek in. Sy ballette sluit in Die Vlamme van Parys, gebaseer op die Franse Rewolusie, en Die Fontein van Bachtsjisarai, wat die eerste keer in 1934 opgevoer is.
Karl J. Jooste
Lewe en werk
Naas sy doseerwerk aan die UP het Jooste ook as eksterne eksaminator opgetree. Jooste sterf op 12 Februarie 1971 in 'n motorongeluk naby George. Hy word oorleef deur sy vrou Sylvia en twee seuns wat uit die huwelik gebore is, Johan Karl en Ludwig Karl. Sy praktyk bestaan voort.
Boris Asafjef
Sy skrywes, onder die naam Igor Glebof, sluit in Die Boek oor Strawinski en Glinka (waarvoor die Stalinprys in 1948 aan hom toegeken is).
Karl J. Jooste
Lewe en werk
Sy argitektoniese werk sluit die Karl Jooste-huis in, die huis wat hy vir homself en sy gesin in Ariesstraat 381, Waterkloofrif, Pretoria ontwerp het en wat tussen 1965 en 1967 ontstaan het. Hierdie gebou in die brutalistiese styl, waarvoor die argitektoniese beginsels van Le Corbusier aangepas is aan die konteks van Afrika, huisves sedert 1994 'n restaurant.
Projekte
Bron: artefacts.co.za: Karl J (Karel) Jooste
Vitus Bering
duimnael|290px|Vitus Bering se ekspedisie ly in 1741 skipbreuk naby die [[Aleoetiese Eilande.]] Vitus Jonassen Bering (5 Augustus 1681 – 19 Desember 1741), ook bekend as Iwan Iwanowitsj Bering, was ’n Deense ontdekkingsreisiger en ’n offisier in die Russiese vloot. Hy is bekend vir sy twee ekspedisies na die noordooskus van Asië en van daar na die weskus van Noord-Amerika. Die Beringstraat, Beringsee, Beringeiland, Beringgletser en Beringlandbrug is ná sy dood na hom genoem.
Ekspedisies
In 1704 het Bering by die vinnig uitbreidende vloot van Pieter die Grote aangesluit. Nadat hy eers afgetree het, het hy in 1724 weer aangesluit. Pieter het hom toe gekies om die ekspedisie na Kamtsjatka te lei – noord van Russiese buiteposte op die Kamtsjatka-skiereiland af – om nuwe gebiede te karteer en uit te vind of Asië en Amerika ’n landsgrens deel. Bering het in Februarie 1725 uit Sint Petersburg vertrek met 34 man. Hulle het nog mense bygekry op pad na Ochotsk, maar het baie probleme ondervind, onder meer ’n gebrek aan kos, voordat hulle in Ochotsk aangekom het. Van daar het hulle na die Kamtsjatka-skiereiland gevaar en daar nuwe skepe gekry om noord te vaar. In Augustus 1728 het Bering besluit hulle het genoeg bewyse dat daar ’n oop see is tussen Asië en Amerika, wat hy nie op sy tog gesien het nie.
Bering het intussen te siek geword om in bevel te wees van die skip, wat eindelik gedwing is om op ’n onbewoonde eiland in die Kommandeur-eilandgroep in die suidwestelike Beringsee anker te gooi. Bering is op 19 Desember 1741 op die eiland dood (dalk aan skeurbuik, hoewel dit betwis word). Die eiland is toe Beringeiland genoem.
Rags Ragland
Rags Ragland (23 Augustus 1905 – 20 Augustus 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Whistling in the Dark (1941), Whistling in Brooklyn (1943), Girl Crazy (1943), en Bud Abbott and Lou Costello in Hollywood (1945).
Chapman-Kolmogorov-vergelyking
In wiskunde, veral in waarskynlikheidsleer en in die besonder die teorie van Markoviaanse stogastiese prosesse, is die Chapman-Kolmogorov-vergelyking 'n identiteit van die gesamentlike waarskynlikheidsverdelings van die verskillende stelle van die koördinate op 'n stogastiese proses. Die vergelyking is onafhanklik deur beide die Britse wiskundige Sydney Chapman en die Russiese wiskundige Andrey Kolmogorov aangekom.
Stogastiese proses { fi } is 'n geïndekseerde versameling van ewekansige veranderlikes, dit is, 'n stogastiese proses. Laat
die gesamentlike waarskynlikheidsdigtheidsfunksie funksie van die waardes van die ewekansige veranderlikes f1 to fn. Dan is die Chapman-Kolmogorovvergelyking
dit wil sê 'n eenvoudige marginalisering oor die oorlas veranderlike.
(Let daarop dat ons nog nie veronderstel om iets oor die temporale (of enige ander) bestel van die ewekansige veranderlikes die bogenoemde vergelyking van toepassing is gelyk aan die marginalisering van enige van hulle.)
Aansoek om Markov-kettings
Wanneer die stogastiese onder oorweging Markoviaanse is, is die Chapman-Kolmogorov-vergelyking gelykstaande aan 'n identiteit op die oorgangdigthede. In die Markovketting omgewing, veronderstel dat i1 < ... < in. Dan, asgevolg van die Markov eiendom,
waar die voorwaardelike waarskynlikheid tussen die tye i>j. So, die Chapman-Kolmogorov-vergelyking neem die vorm
In eenvoudige terme, en informeel, sê dat die waarskynlikheid van die staat 1 om 3 van die waarskynlikheid van 1 tot 'n intermediêre staat 2 en dan 2-3 kan gevind word deur die byvoeging van oor al die moontlike intermediêrestate 2.
As 'n uitvloeisel is, volg dit dat die oorgang matriks van spring t te bereken, is dit voldoende om die oorgang matriks van spring een in te samel om die krag van t, dit is
Enrique Peña Nieto
Enrique Peña Nieto (Spaans: [enˈrike ˈpeɲa ˈnjeto], ; * 20 Julie 1966 in Atlacomulco, Meksiko) het tussen 1 Desember 2012 en 30 November 2018 as 57ste president van Meksiko gedien. Dit is aanbeveel deur die Pan-Amerikaanse Universiteit en Meestersgraad in Besigheidsadministrasie van die Instituto Tecnología de Estudios Superiores. Hy is 'n lid van die Institusionele Revolusionêre Party sedert 1984. Voor die presidensie, het hy gedien as 'n finansiële assistent koördineerder van die veldtog van Arturo Montiel; private sekretaris van die hoof van die Ministerie van Ekonomiese Ontwikkeling van die staat regering van Meksiko; Sekretaris van die administrasie van die staat regering van Meksiko; plaaslike adjunk vir die XIII distrik in die Staat van Meksiko se kongres is die koördineerder van die parlementêre faksie van die Institusionele Revolusionêre Party. Tussen 2005 en 2011 was hy as goewerneur van die staat van Meksiko waarna hy hardloop vir die presidentskap van Meksiko in die federale verkiesing van 2012 deur die Meksiko verbintenis verkiesings alliansie groepering die Institusionele Revolusionêre Party en die ekoloog Groen Party van Meksiko. Hy is verkies en bekragtig deur die Federale Verkiesingskommissie Tribunaal op 29 Augustus 2012, ná die uitdaging aangebied. Hy ingesweer as president op 1 Desember 2012.
Persoonlike lewe
Hy gebore in die stad van Atlacomulco, Staat van Meksiko, die seun van Gilberto Enrique Peña del Mazo, 'n professionele elektriese ingenieur, en Maria meester van Perpetual Help Ofelia Nieto Sanchez, wie se huwelik het geboorte gegee aan drie kinders: Veronica, Ana Cecilia en Arturo. Deur sy ouers gesê: Hy is bekend van twee vorige goewerneurs van die toestand van Meksiko: op die vaderlike kant, met Alfredo del Mazo Gonzalez, en die moeder, met Arturo Montiel; ook een van sy vaderlike ooms, Arturo Peña del Mazo, was burgemeester van Atlacomulco.
Die eerste elf jaar van sy kinderjare was deurgebring in Atlacomulco, waar hy studeer primêre in twee opvoedkundige instellings: as aanhangsel by laerskool Normale Onderwysers en Antonio Plan Carte. Daarna het sy gesin verander sy woning na die stad van Toluca, studeer Hoërskool in Metepec Argos en die PAIDEIA skool in Toluca Kulturele Instituut.
Van Augustus 1984 tot Junie 1989, studeer hy regte aan die Universidad Panamericana gradueer met die proefskrif "Die Mexikaanse presidensialisme en Alvaro Obregon," gepubliseer in 1991. Die begin van sy graad is ook die ingang na die militante van die Revolusionêre Party institusionele. Later, studeer hy 'n meestersgraad in Besigheidsadministrasie aan die Monterrey Institute of Technology en Hoër Onderwys. Saam met sy voorgraadse studies het hy in 'n paar regsfirmas as Laffan Muse en Kaye, Korporatiewe San Luis en notaris getal 96 van die Federale Distrik. Daarna het hy begin oefen wet individueel.
In 1993 is hy getroud met sy eerste vrou Monica Pretelini wie hy ontmoet terwyl jy werk as 'n veldtog tesourier Emilio Chuayffet Chemor. Gevolg van hierdie unie gebore sou word drie kinders: Paulina, Alexander en Nicole. Na dertien jaar van die huwelik op 11 Januarie, 2007, toe hy as goewerneur van die staat van Meksiko was, weduwee, want sy vrou het 'n hart aritmie wat veroorsaak word deur 'n beroerte (Lede van die opposisie glo dat hy vermoor Monica Pretelini).
In 2008 aangekondig Peña Nieto openbaar in 'n TV-program sy betrokkenheid by aktrise Angelica Rivera. Op 27 November, 2010 trou hy sy tweede aktrise in die katedraal van Toluca, die integrasie van sy familie om die dogters van die eerste huwelik van haar: Sofia, Fernanda en Regina.
Agelas rudis
Agelas rudis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Lenapilare
Die Lenapilare (Russies: Ле́нские столбы́, Lenskije Stolbi) is ’n natuurlike rotsformasie aan die oewers van die Lenarivier in die verre Oos-Siberië. Die pilare is 150 tot 300 m hoog en is in van die Kambriese seebekkens gevorm. Die Lenapilare-natuurpark is van 2012 af ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
duimnael|links|Die Lenapilare en Lenarivier. Die terrein is minder as ’n dag se reis van die stad Jakoetsk, die hoofstad van die Republiek Sacha, af. Die pilare bestaan uit wisselende lae kalksteen, mergel, dolomiet en leisteen uit die vroeë tot sentrale Kambrium-periode wat ruwe punte gevorm het vanweë erosie.
Toerisme
’n Riviervaart kan deur ’n reisagentskap in Jakoetsk gereël word. ’n Mens kan ook op ’n toer gaan wat die Baikalmeer insluit, maar moet in gedagte hou Jakoetsk is die koudste stad ter wêreld en die riviervaarte begin sowat 1 400 km van die meer af.
Daar is min moderne geriewe in dié deel van Siberië, behalwe as ’n mens met ’n passasierskip op die Lena vaar.
Staproetes in die gebied is steil en soms gevaarlik.
Wade-Giles
Wade-Giles is ’n stelsel vir die transkripsie van Chinees, gebaseer op Mandaryns. Dit is geskoei op ’n stelsel deur Thomas Wade, wat dit in die middel 19de eeu opgestel het. Die Wade-Giles-stelsel het saam met die Chinees-Engelse woordeboek van Herbert Giles van 1912 ontstaan.
Wade-Giles was tydens die grootste deel van die 20ste eeu die belangrikste stelsel vir die transkripsie van Chinese woorde en name in die Westerse wêreld. Dit is nou grotendeels deur die amptelike pinyin-transkripsie vervang, maar word soms nog gebruik vir name uit Taiwan, soos Chiang Kai-shek (pinyin: Jiǎng Zhōngzhèng).
Loodglit
Loodglit of litargiet (Eng. litharge van Grieks λιθάργυρος (silwerklip)) is 'n mineraal met chemiese formule. By hoër temperature (488 °C) gaan dit oor in 'n geel allotroop wat as die mineraal massikot bekend is.
Loodglit word in Namibië naby die Tsumeb-smelter aangetref (Osjikoto-streek).
Kristalstruktuur
Die tetragonale struktuur van loodglit is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se B10-struktuur.
Wau
Wau (Arabies: واو) is 'n stad in die noordwestelike Suid-Soedan met 'n bevolking van 151 320.
Chris Barnard
Chris Barnard verwys na:
Hurghada
Hurghada is 'n toeristestad langs die Rooisee in Egipte met 248 000 inwoners. Dit is vroeg in die twintigste eeu gestig, en is veral sedert die 1980's uitgebou. Daar is ook 'n internastional lughawe.
Rooiassie
Die Rooiassie (Sporaeginthus subflavus) is 'n redelike algemene standvoël in grasveld en plekke met kruidplante, veral naby water. Hulle verspreidingsgebied en getalle het blykbaar die afgelope paar jaar afgeneem. Die voël is 9 cm groot en weeg 6 - 10 gram. In Engels staan die voël bekend as die Orange-breasted waxbill.
Gerome Ragni
Gerome Ragni (11 September 1935 – 10 Julie 1991) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hair (1979), Forrest Gump (1994), The 40-Year-Old Virgin (2005), en Zodiac (2007).
Walter Brooke
Walter Brooke (23 Oktober 1914 – 20 Augustus 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bloodlust! (1961), The Graduate (1967), en ''Tora! Tora! Tora! (1970), en in die televisiereeks The Green Hornet'' (1966).
Deborah Mailman
Deborah Mailman (gebore 14 Julie 1972) is 'n Australiese aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Radiance (1998), Bran Nue Dae (2009), en The Sapphires (2012), en in die televisiereeks Offspring (2010).
2001
Die jaar 2001 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 1ste jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
2001 was die Verenigde Nasies se internasionale jaar van die vrywilliger.
Stadsaal van Pretoria
Die Stadsaal van Pretoria is 'n groot gebou in Pretoria se middestad wat in 1931 gebou en in 1935 ingewy is. Dit is in Paul Kruger-straat suid van Kerkplein en reg oorkant die Transvaal-museum geleë.
Die Pretorius-vierkant lê voor die gebou met 'n fontein en goed onderhoude tuin. Die volgende beelde van noemenswaardige persone versier die park:
Portrush
Portrush (afgelei van Iers-Gaelies Port Rois, "hawe by die landpunt") is 'n stranddorp in die Noord-Ierse graafskap Antrim, digby die grens met die graafskap Londonderry en nie ver van Portstewart nie, 'n ander bekende see-oord, met 'n bevolking van 6 454 volgens die sensus van 2011. Die grootste deel van Portrush se historiese dorpskern, insluitende die spoorwegstasie asook die meeste hotelle, restaurante en kroeë, is op die Ramore Head-landpunt geleë, 'n skiereiland wat oor 'n afstand van een myl in noord-noordoostelike rigting in die Atlantiese Oseaan uitsteek. Buite die toeristeseisoen dien Portrush hoofsaaklik as slaapstad vir die nabygeleë Coleraine-kampus van die Universiteit van Ulster.
Portrush staan veral bekend vir sy drie uitgestrekte sandstrande - West Strand, East Strand en White Rocks, asook die Koninklike Portrush-gholfklub (Royal Portrush Golf Club), die enigste Britse gholfklub buite die hoofeiland Groot-Brittanje wat as gasheer vir die Ope Kampioenskap opgetree het.
Agelas sceptrum
Agelas sceptrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1815 deur Lamarck.
Hidjab
duimnael|180px|Vroue wat ’n hidjab dra.
’n Hidjab of hijab (Arabies: حجاب; IFA: hɪˈdʒɑːb) is ’n sluier wat Moslemvroue in die openbaar dra of in die teenwoordigheid van mans wat nie deel van hul nabye familie is nie. Dit bedek die kop en skouers. Die term kan ook uitgebrei word na enige kleed wat die kop, gesig of liggaam bedek om aan ’n sekere mate van fatsoenlikheid te voldoen. Die term kan ook gebruik word om na die afsondering van vroue van mans in die openbaar te verwys, of dit kan ’n metafisiese dimensie aandui, byvoorbeeld om te verwys na "die sluier wat die mens of die wêreld van God skei".
Simbool van fatsoenlikheid
In die meeste gevalle word die hidjab deur Moslemvroue gedra as ’n simbool van fatsoenlikheid en privaatheid. Volgens die Encyclopedia of Islam and Muslim World behels fatsoenlikheid in die Koran beide mans en vroue se "blik, houding, kleredrag en geslagsdele". Die Koran raai Moslemvroue aan om fatsoenlik aan te trek. Sommige Sjaria omskryf dit as die bedekking van alles behalwe die gesig, elmboë en knieë. Dié riglyne word gevind in hadit en fikh, wat ontstaan het ná die openbaring van die Koran, maar volgens sommige is dit afgelei van verse uit die Koran.
In die Koran verwys die term "hidjab" na ’n afskeiding of gordyn in die letterlike en metaforiese sin. Die vers waarin dit letterlik gebruik word, word gewoonlik verstaan dat dit verwys na die gordyn wat besoekers aan Mohammed se huis geskei het van sy vrou se woonkwartier. (In die Afrikaanse Koran word die woord "gordyn" gebruik.) Dit laat sommige glo die opdrag in die Koran om die hidjab te dra, is van toepassing op die vroue van Mohammed, en nie vroue in die algemeen nie.
Sekere lande soos Iran en Saoedi-Arabië vereis die dra van die hidjab in die openbaar. Ander lande het weer wette afgekondig wat sekere of alle soorte hidjab in die openbaar of op sekere plekke verbied. Vroue ondervind in sekere dele van die wêreld ook nieamptelike druk om die hidjab in die algemeen of in sekere vorme te dra of nie. Dit sluit fisieke aanvalle in.
David Brooks (akteur)
David Brooks (24 September 1915 – 31 Maart 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks Nash Airflyte Theatre (1950).
Gewone kwartelvinkie
Die Gewone kwartelvinkie (Ortygospiza atricollis) is 'n algemene standvoël en nomade in kort gras en kaal gedeeltes in grasveld en landerye, dikwels naby water. Die voël is 10 cm groot en weeg 9 - 14 gram. In Engels staan die voël bekend as die Black-faced quailfinch.
Antioquia
Antioquia is 'n departement in die noordooste van Colombia. Die departement het ongeveer 5,3 miljoen inwoners wat antioqueño genoem word. Die hoofstad is Medellín. Die goewerneur is Aníbal Gaviria Correa.
Streke en munisipaliteite
Antioquia is in nege streke verdeel om die departement se administrasie te behartig. Hierdie streke bevat 'n totaal van 126 munisipaliteite. Die streke met hulle munisipaliteite is:
Hanna Mangan-Lawrence
Hanna Mangan-Lawrence (gebore 5 Maart 1991) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente X: Night of Vengeance (2011) en Beyond the Reach (2014), en in die televisiereekse Bed of Roses (2008) en Spartacus: War of the Damned (2010).
Vickers VC10
Die Vickers VC10 is 'n middelgroot smalromp-straalvliegtuig met sitplek vir 135 passasiers wat deur die Britse vervaardiger Vickers-Armstrongs (Aircraft) Ltd ontwikkel is. Sy nooiensvlug is in 1962 vanaf die Brooklands-vliegveld in Surrey onderneem.
Die VC10 is spesifiek ontwerp vir lugrederye wat roetes na Afrika bedien het. So was dit nie net geskik vir die betreklik kort aanloopbane van dié tyd nie, maar ook aangepas vir die besondere atmosferiese toestande van hooggeleë lughawens op die Afrikavasteland met relatief hoë temperature en laer lugdigtheid. Die VC10 hou ook steeds die rekord vir die vinnigste transatlantiese vlug van enige subsoniese vliegtuig, vanaf New York se John F. Kennedy-lughawe na Glasgow-Prestwick, met 5 ure en 1 minuut - net die Concorde was sneller.
Wat die VC10 se ontwerp betref, word daar dikwels vergelykings getrek met die Sowjet-Russiese Iljoesjin Il-62. Albei stralers is deur vier enjins aan hul agterkant aangedryf. 'n Derde, maar kleiner vliegtuig met hierdie kenmerkende ontwerp is die sakestraler Lockheed JetStar.
Agelas schmidti
Agelas schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1902 deur Wilson.
Spinnekopjagters
Spinnekopjagters is 'n groep insekte wat voorkom in die familie Pompilidae. In Engels staan hulle bekend as die Spider-hunting wasps. Daar is minstens 200 spesies in die familie.
Kleurlingstemregvraagstuk
Die Kleurlingstemregvraagstuk was 'n verbete stryd tussen die Nasionale Party onder leiding van dr. D.F. Malan enersyds en andersyds die Verenigde Party onder adv. J.G.N. Strauss, die Torch Commando, Arbeidersparty en bruin organisasies oor die stemreg van sowat 45 000 Kaapse bruin kiesers wat in die Suid-Afrika-wet verskans was, maar wat die NP van 1950 af met mag en mening wou wegneem.
Agtergrond
Toe die Kaapkolonie in 1853 die eerste keer 'n verteenwoordigende grondwet kry, was daar geen diskriminasie op grond van kleur by die bepaling van stemreg nie. Alle mans is toegelaat om as kiesers te registreer en hulle vir die Wetgewende Vergadering verkiesbaar te stel mits hulle £50 per jaar verdien het of £25 verdien het en voorsien is van woonplek of as hulle 'n huis bewoon het waarvan die algehele waarde £25 was. In 1892 is die huis- en grondvoorwaardes opgeskuif na £75 en 'n onderwystoets is ingestel ingevolge waarvan die aansoeker sy naam, woonadres en beroep moes kon skryf.
Een van die vernaamste debatte in die Nasionale Konvensie, wat sou aanleiding gee tot die Suid-Afrika-wet wat Uniewording moontlik gemaak het, was oor die vraagstuk van die Kaapse nie-blanke stemreg en uiteindelik, ná baie debatvoering, is daar besluit om die stemreg van die Kaapse kiesers te waarborg, maar dit nie na die ander drie provinsies uit te brei nie, buiten die swart stemreg wat in Natal behoue sou bly. Toe stemreg in 1930 aan blanke vroue toegeken is, is Kleurlingvroue hiervan uitgesluit sodat Kleurlingkiesers se aandeel aan die totale getal kiesers min of meer gehalveer is. In 1936 is die handjie vol swart mans wat stemreg in die Kaapprovinsie en Natal gehad het, deur wetgewing daarvan ontneem. Teen 1950 het bruin kiesers net in nege kiesafdelings in die Wes-Kaap (Kaapstad-Kasteel, Kaapse Vlakte, Paarl, Wynberg, Stellenbosch, Soutrivier, Vasco, Hottentots-Holland en Malmesbury) enigsins 'n beduidende rol gespeel, hoewel hulle nêrens die meeste kiesers in 'n kiesafdeling was nie. Hulle was egter byna deur die bank VP-ondersteuners en hulle aanwesigheid op die algemene kieserslys het nie by die NP se apartheidsdroom ingepas nie.
Kleurlingkiesers is egter nie getel tydens die berekening van die aantal setels waarop Kaapland geregtig was nie. In 1948 het Kaapland se 49 setels byvoorbeeld elkeen 10 089 kiesers verteenwoordig terwyl Transvaal se 60 setels elk net 9 712 kiesers gehad het, ondanks die feit dat Kaapland meer plattelandse setels gehad het en meer setels dus "ontlaai" kon word as wat die geval in Transvaal was.
Reeds dié wetgewing het gekleurde kiesers van die reg ontneem om hul sitplek in te neem as lid van die Unie-Volksraad. Geen nie-blanke het dit in elk geval gedoen in die ou Kaapse Parlement nie, maar die reg was altyd daar. Die nie-blankes was ook ontsteld oor die moontlikheid dat hul stemreg deur die Unie-Parlement weggeneem kon word en hul vernaamste organisasie, die African Peoples' Organisation, het 'n afvaardiging na Londen gestuur om hul beswaar te kenne te gee. Die bruin kiesers was verbitter omdat die Britse Parlement die diskriminasie toegelaat het in die wet, wat eers deur albei huise van die Britse Parlement aangeneem moes word voor Suid-Afrikaners daaroor sou stem.
In die twintigerjare het 'n beweging onder wit kiesers ontstaan om swart kiesers van die algemene kieserslys te laat verwyder en talle wetsontwerpe is in die Unie-Volksraad ingedien, maar in 1930 en 1931 het die verlening van stemreg eers aan wit vroue en toe aan alle wit kiesers sonder enige kwalifikasies die nie-blanke aandeel aan die totale stemgeregtigdes byna onbeduidend gemaak. In 1929 was daar byvoorbeeld 410 729 blanke kiesers in die Unie, vergeleke met 41 744 nie-blanke kiesers. Met die blanke bevolkingstoename, die stemreg vir vroue en die opheffing van kwalifikasies (vir blankes), het die getal blanke kiesers teen 1939 toegeneem tot 1 530 555, vergeleke met net 30 130 bruin kiesers. Teen daardie tyd is die swart kiesers in Kaapland van die algemene kieserslys verwyder en afsonderlike verteenwoordiging deur drie blanke Volksraadslede (die sogenaamde Naturelleverteenwoordigers) gegee.
Nog 'n vraag wat in verband met Kleurlingstemreg ter sprake gekom het, was óf die bepalinge van die Suid-Afrika-wet nog hoegenaamd gegeld het nadat die Statuut van Westminster van 1931 en die Statuswet van 1934 alle Britse beheer oor die Unie se politiek verwyder het. Genl. Hertzog was oortuig daarvan dat dit wel nog gegeld het en dat "die beskerming van afdeling 152 nie weggeneem kan word nie". Die latere minister van gesondheid, dr. A.J. Stals, het hom ondersteun: "Ek dink nie enigeen in dié Huis, of in die Unie, twyfel aan die morele plig van die Parlement en die volk om die grondbeginsel in ons Grondwet te eerbiedig nie." Mnr. C.R. Swart, later minister van Justisie en uiteindelik staatspresident, het genl. Hertzog gelyk gegee: "Ons voel die verskanste klousules is 'n saak van goedertrou en ek kan my nie voorstel dat enige regering hulle met 'n eenvoudige meerderheid sal verander nie." Selfs die speaker, dr. E.G. Jansen, wat minister van naturelleaangeleenthede geword het onder dr. Malan en later goewerneur-generaal, het in 'n goed oorwoë uitspraak gesê: "Nieteenstaande die bepalinge van die Statuut van Westminster is ek van mening dat as ons verlang om die verskanste klousules te verander of te herroep, dan moet ons eers die prosedure volg wat neergelê word in die Suid-Afrika-wet."
Malan verander sy standpunt
Geleidelik het dr. Malan sy houding jeens die bruin mense verander en ná die aanneming van die Hertzog-wette van 1936 het hy voorspraak begin maak vir die verwydering van die bruin mense sowel as die swart mense van die algemene kieserslys. Genl. Hertzog het hom deeglik hieroor uitgedaag. Hy het daarop gewys dat, ten einde te keer dat die bruin keisers se simpatie heeltemal van hulle vervreem word, het die Nasionale Party, met die volle ondersteuning van Hertzog sowel as Malan, die bruin mense verseker politieke skeiding sou nie op hulle van toepassing gemaak word nie. Hy het gesê dr. Malan se kleurbeleid sou veroorsaak dat "ontrouheid en onbetroubaarheid die riglyn sal word vir die wit man in Suid-Afrika in die bepaling en vervulling van sy pligte as bewaker van die nie-blanke".
"Wanneer 'n verkiesing nader, in elke kiesafdeling waarin daar 'n Kleurlingstem van enige grootte is, weet die politieke kenners watter individu of klein groepie die Kleurlingstem in sy sak het en hy moet oortuig word. Die kandidaat is hulpeloos. Heel dikwels weet hy of sy nie wat gedoen moet word om seker van die Kleurlingstem te wees nie. Die verkiesingsagent sê dis die beste om die Kleurlingstem aan hom oor te laat. Hy doen die nodige stappe en als is wel. Ek bedoel nie die prys word noodwendig in geld betaal nie. Dit kan op die een of ander ander manier betaal word. Maar dit word altyd in geheimhouding gehul, 'n sekere onwelriekende reuk en 'n geïmpliseerde aanvaarding dat die meeste, indien nie dalk alle Kleurlingstemme nie sal inkom ingevolge die opdragte wat uitgereik is deur die geheime middelpunt van die misterie. In my kiesafdeling in 1938, terloops, was die Kleurlingstem so gering en my agent so beslis persona grata by die Kleurlinge dat ek bestand was teen al dié nare intrige. Maar ander kandidate in Kaapse kiesafdelings is nie so gelukkig nie. Die lang reeds bestaande en toenemende diktatorskap van die Kleurling-"baas" in Kaapse kiesafdelings is 'n vermenigvuldigende bedreiging."
Volgens John Hatch is dit algemene kennis dat drukgroepe in alle politieke gemeenskappe voorkom en dat geen sodanige omkopery ooit tot in daardie stadium bewys is in verband met dié "breukdeel" van die Kaapse kiesers nie. Boonop het Long vroeër in dieselfde boek die stelling gemaak: "Geen verantwoordelike waarnemer, met praktiese ervaring van ons politiek, sal sê dat die deel van ons blanke bevolking wat die stemreg waardig is, enigiets buiten verbasend laag is nie."