cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elsa Joubert
Romans en novelles
Die reise van Isobelle beslaan ’n hele eeu se tydsverloop, vanaf die Anglo-Boereoorlog met sy konsentrasiekampe tot met die struggle en die nuwe politieke bestel in eietydse Suid-Afrika. Deur te fokus op die lotgevalle van ’n familie deur verskeie geslagte, kry die boek ’n persoonlike aanslag waardeur die politieke en historiese gebeure in Suid-Afrika des te duideliker belig kan word. Die verhaal volg die lewensgeskiedenis van dominee Josias van Velde (getroud met die Engelse Emma Anderson) en sy nasate deur al die traumatiese gebeure en oorloë van die twintigste eeu, met telkens verdeeldheid tussen die Afrikaners wanneer verskillende politieke gesigspunte met mekaar bots. Die reise van Isobelle verower in 1996 die W.A. Hofmeyr-prys en in 1998 die Hertzogprys. Hierdie roman is in 1996 ook op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys en word in Engels en Duits vertaal.
Twee vroue bevat twee novelles oor soekende vroue, waar een suksesvol is en die ander misluk. Pampas kry beslag tydens die skrywer se besoek aan Argentinië. Hierin vertel sy van ’n vrou, Elvira van Staden, wat na die Anglo-Boereoorlog op soek na bevryding trou met ’n Afrikaner wat hom in Argentinië hervestig. In stede van bevryding vind sy egter gevangenskap in ’n vreemde land en liefdelose toestand. Sy word in hierdie afsondering en eensaamheid gekonfronteer met die beperkinge van haar menslikheid en moet worstel met die onherroeplikheid van die keuses wat sy gemaak het. Haar rol is uitsluitlik dié van ’n vrugbare vrou wat vir haar man seuns moet voortbring om hom op die plaas te help werk. Aanvanklik word egter slegs dogters vir hulle gebore en haar enigste seun sterf ’n paar weke na geboorte. Hierna keer sy terug na Suid-Afrika, maar hierdie fisiese bevryding vind nie weerklank in haar gees nie, aangesien sy die letsels van haar ondervinding lewenslank saam met haar dra. Klooster vertel die verhaal van ’n vrou, Helena, wat saam met drie mans na die St. Katherina-klooster in die Sinai woestynlandskap gaan, op soek na ’n verlore manuskrip. Wat sy vind is nie die verlore manuskrip nie, maar groter begrip en lewenswysheid in ’n spirituele reis.
Kortverhale
Elsa Joubert skryf ook verskeie kortverhale, wat in letterkundige tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde verskyn en in Melk en Dansmaat gebundel word.
Die verhale in Melk fokus meestal op menseverhoudinge binne die veelrassige, revolusionêre konteks van Afrika en veral Suid-Afrika. Die bekende Engelse spreekwoord van die “milk of human kindness”, wat in die titel weerklank vind, word selde oor rassegrense heen bewys. Die titelverhaal verskyn eers in Standpunte. Dit is ’n hoogtepunt in die bundel en behandel ’n Portugese egpaar wat op ’n vlugtog uit Angola na Suid-Afrika deur ’n aantal swart mans voorgekeer word. Hulle verkrag die vrou om die beurt en daardie aand probeer die man haar weer syne maak. ’n Seun word gebore, wat aanvanklik na die vrou se ander kinders lyk, maar geleidelik kom vreemde gelaatstrekke te voorskyn, soos ’n breë neus en tuitmond. Elke borsvoeding word vir die moeder ’n hernude verkragting, totdat sy self die kindjie versmoor. Die sendeling se dood is nog ’n hoogtepunt. Hierdie kortverhaal verskyn aanvanklik in Die Huisgenoot van 9 Junie 1972 en word daarna deur Hennie Aucamp in Bolder en Abraham H. de Vries in Die Afrikaanse kortverhaalboek opgeneem.
Die vier vriende en ander stories uit Suid-Afrika is kinderverhale waarin sy veral dierefabels uit die verhaalskat van die swart volke van Afrika opteken. Sy vertaal self hierdie boek in Engels as The four friends.
Van haar korter prosawerk word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Herfsdag in Oostenryk in Dames 17 onder redaksie van C.J.M. Nienaber en In memoriam Johanna in Vrou: Mens onder redaksie van Corlia Fourie. Haar werk verskyn ook in onder andere Die Afrikaanse kortverhaalboek, Herinnering se wei, Bolder, Blommetjie gedenk aan my, Borde borde boordevol, Wys my waar is Timboektoe, Sewe sondes, nee meer, Trekvoëls, Kompas, Keerpunt, Uit die kontreie vandaan, Vertellers 1 en 2, Stad en stedelig en Kort-kort. ’n Les in musiek is ’n essay oor jeugherinneringe wat sy spesiaal skryf vir die versamelbundel Herinnering se wei, terwyl ’n Vriendelike begin haar aankoms in Johannesburg beskryf en opgeneem word in die versamelbundel Son op die land. Koos Human neem Stone probeer die land se dokters, maar hy word nie beter nie (’n fragment uit Die swerfjare van Poppie Nongena) op in sy bloemlesing Willekeur en Lina Spies neem Graffie vir ’n kat (’n fragment uit Die verste reis) op in Majesteit, die kat. Engelse vertalings van haar werk word ook in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Backyard in A land apart en Armoured vision, Milk in Penguin Books of South African stories en Death of a missionary in Storyflight.
Outobiografie
In die outobiografie ’n Wonderlike geweld beskryf sy haar vormingsjare, vanaf geboorte tot wanneer sy in 1948 op haar eerste lang buitelandse reis vertrek. Sy bied hierdie boek aan deur middel van ’n derdepersoonverteller, afgewissel met uittreksels uit dagboeke waarmee sy begin het toe sy dertien jaar oud was. Hierdie boek word deur Irene Wainwright in Engels vertaal en as A lion on the landing gepubliseer.
Reisiger is die tweede deel van haar outobiografie, waar die titel reeds aandui dat die vernaamste fokus die vele reise deur die wêreld en veral Afrika is wat sy in haar lewe onderneem het, insluitende die “reis in Suid-Afrika” met die skryf van Die swerfjare van Poppie Nongena en al die gebeurtenisse wat daarop volg. In 2010 verower Reisiger die Universiteit van Johannesburg-prys, die Recht Malan-prys vir nie-fiksie, die Via Afrika-prys vir letterkunde en in 2011 ken die Akademie die Louis Hiemstra-prys vir nie-fiksie aan hierdie boek toe. Die Stellenbosse Woordfees wys haar in 2011 aan as die woordkunstenaar van 2010 op grond van hierdie boek.
Die derde deel van haar outobiografiese drieluik is Spertyd, wat in 2017 verskyn. Dit fokus op die die skrywer se latere jare in 'n aftreeoord in Kaapstad, maar bevat oor herinneringe van haar jeugervaringe, waaronder haar betrokkenheid by die CSV.
Drama
Die drama Poppie (met ’n verwerking deur haar in samewerking met Sandra Kotzé) word gepubliseer. Sendeling is ’n verhoogverwerking deur Saartjie Botha van haar kortverhaal Die sendeling se dood. Hierdie verhoogdrama word in 2011 by die Woordfees, die Suidoosterfees, Aardklop en elders opgevoer.
Rimush
]] }}
Montreal
Inligtings- en kommunikasietegnologie
Die Franse sagtewarereus Ubisoft se besluit om sy Kanadese hoofkwartier in 'n leegstaande tekstielfabriek in Mile End te vestig, het van dié buurt, wat oorspronklik as 'n minder gewilde, suiwer residensiële kwartier met lae eiendomspryse en huurgeldvlakke beskou is, 'n kulturele en tegnologiese spilpunt en 'n gewilde woonplek vir jong professioneles gemaak.
Rimush
Rimush (of Rimoesj; Akkadies:, Ri-mu-uš) was die tweede koning van die Akkadiese Ryk. Hy was die seun van koning Sargon. Hy is deur sy broer, Manishtushu, opgevolg en was die oom van koning Naram-Sin.
Montreal
Media en kommunikasie
Montreal is al lank 'n belangrike kommunikasiesentrum in Kanada, en vandag het die meeste Franssprekende media-ondernemings hul hoofkwartiere in die stad, waaronder vier Franse televisie-netwerke: Radio-Canada (as Franse afdeling van die federale openbare uitsaaier Canadian Broadcasting Corporation, kort CBC), Télé-Québec (as opvoedkundige uitsaaier in provinsiale besit), en die twee privaat uitsaaiers TVA en V (vroeër bekend as Quatre-saisons).
Rimush
Volgens die Sumeriese Koningslys het hy nege jaar lank regeer (hoewel sommige afskrifte sewe of vyftien jaar aangee). Daar is een jaarnaam vir ’n onbekende jaar tydens sy bewind: "Jaar waarin Adab vernietig is". Volgens tradisie is hy in ’n sluipmoordaanval dood.
Montreal
Media en kommunikasie
Daarnaas is ook die hoofkwartiere van Franse radio-netwerke hier gesetel. Die groot konsentrasie media-ondernemings het 'n positiewe uitwerking op die plaaslike kulturele lewe en maak van Montreal een van die leidende mediasentrums van die Franssprekende wêreld. Twee plaaslike televisiestasies, CBC en CTV, voorsien net soos talle radiostasies in die behoeftes van die Engelssprekende bevolking.
Met La Presse, Le Devoir en Le Journal de Montréal verskyn tans drie Franse dagblaaie in Montreal. The Gazette teiken die Engelssprekende mark. Daarnaas word talle weekblaaie en tydskrifte in Montreal gepubliseer. Groot Franse uitgewerye soos Sogides, Québec-Amérique, Boréal en ander het hul hoofkwartiere eweneens in die Sint-Laurens-metropool.
Elsa Joubert
Aanhaal
Die man met die stof in die groewe op sy gesig het stadig gepraat. Af en toe het hy met die hand oor die kop gevee, die yl hare probeer platstryk. Die tolk het vertaal, en iemand – 'n verslaggewer? - het neergeskryf.
Volkspele
Niggies
Die lyfie is nousluitend met 'n puntjie van 6cm laer as die middel voor. Voor bestaan die lyfie uit 'n middelpant en twee sypante war met 'n koord aanmekaar gestik is. Die middelpantjie is 10-12cm breed. Die lyfie agter het tweesypantjies en die middelpantjie het 'n versteekte ritssluiter reg in die middel. Die middel agterpantjie is 5-6cm aan weerskante van die ritssluiter. Die lyfie strek tot in die niggie se middel and word met 'n koord aan die romp vasgestik. Die halslyn is rond en sowat 1cm onder die kuiltjie van die hals, afgewerk met 'n belegsel.
Elsa Joubert
Aanhaal
Die woorde is uit hom getrek. Hulle kon nie genoeg kry nie. Hy het by tye gesluk en dan weer voortgegaan:
Volkspele
Niggies
Die halsdoek bestaan uit drie aparte dele en word met 'n fyn kantjie afgewerk. By 'n moeslien- of organdierok is dit van wit voile of wasbare kant (gekleurde of swart kant word nooit vir die halsdoek gebruik nie). By 'n donkerkleurige tafsy-rok mag roomkleurige kant gebruik word.
Die wye onderrok word onder 'n tafsy bo-rok gedra en het 'n breë val van dieselfde kleur as die bo-rok. By 'n deurskynende bo-rok word 'n vollengte onderrok gedra. 'n Tweede gestyfde onderrok van drie wydtes het 'n breë val en word met kantjies afgesit.
Elsa Joubert
Eerbewyse
Benewens die spesifieke pryse wat haar boeke verower, ontvang sy verskeie ander eerbewyse. As gevolg van die sukses van die Engelse vertaling van Die swerfjare van Poppie Nongena word sy ’n Fellow van die British Royal Society of Literature.
Volkspele
Neefs
duimnael|Detail van die neefs se onderbaadjie Neefs se broeke word tradisioneel van 100% wol gemaak en is donkerblou, donkergroen, donkerbruin of swart van kleur. Die broekspype is sonder die omslag en effens skuins na vore gesny, terwyl daar geen agtersak, dog twee klein sakkies voor aangebring is. Voorts is die romp effens langer as die gewone broek s'n. Die dra van kruisbande word sterk aanbeveel, asook die dra van 'n bypassende effekleurige sokkie.
Elsa Joubert
Eerbewyse
Tydens die Klein Karoo Nasionale Kunstefees van 1996 ontvang sy saam met André P. Brink die Afrikaans Onbeperk-toekenning.
Volkspele
Neefs
Die onderbaadjie is eenkleurig, met, waar moontlik, Suid-Afrikaanse blomme op die voorpante geborduur. Die nekdoek is driehoekvormig en word verkry uit 'n vierkant van 68,5 cm wat van hoek tot hoek deurgesny is. Geen wapen word op die driehoekpunt agter die nek aangebring nie, aangesien hierdie punt onder die kraag van die onderbaadjie ingesteek word. Die nekdoekring word self uit 'n Suid-Afrikaanse houtsoort of selfs horing of been gemaak. Hemde word van suiwer-wit materiaal volgens 'n vasgestelde patroon gemaak, met moue wat klein bietjie wyer as gewone hempsmoue is. Waar moontlik word ook 'n ferweelbaadjie gedra.
Montreal
Media en kommunikasie
Met die hoofkwartiere van BCE Inc en talle van sy dogtermaatskappye is Montreal 'n eersterangse rolspeler in die Kanadese telekommunikasiebedryf. Danksy 'n groot aantal klein- en middelgroot-multimedia-ondernemings speel die stad 'n leidende rol in die Kanadese multiamediabedryf.
Musiek
Bekende musikante en sangers wat in Montreal gebore is sluit onder meer Leonard Cohen in. Die sanger Jérôme Minière, 'n boorling van Orléans in Frankryk, is 'n sanger wat in 2003 met die Prix Félix  bekroon is. Maar ook internasionaal bekende popgroepe soos Arcade Fire en die Stars het hulle in Montreal gevestig.
Kookkuns
Net soos Parys, sy Franse eweknie, staan Montreal as 'n tuiste van eersterangse kookkuns bekend. Die eerste vereniging van fynproewers is reeds in 1606 deur die kartograaf en velhandelaar Samuel de Champlain gestig. Sy Ordre de Bon Temps sien die kookkuns as 'n geskikte tydverdryf gedurende Québec se lang winters.
Vandag doen die Institut de tourisme et d'hôtellerie, wat in 1968 gestig is, navorsing oor die plaaslike tradisionele kookkuns en die Nouvelle cuisine. Die instituut onderhou 'n biblioteek met meer as 30 000 resepte uit Québec se 400-jarige geskiedenis.
Die American Automobile Association (AAA) het Montreal selfs tot gastronomiese hoofstad van Noord-Amerika verklaar. So het ook die bekende Britse sjefs en televisiepersoonlikhede Gordon Ramsay en Jamie Oliver Montreal gekies as die geskikte plek vir die opening van hul eerste restaurante in Kanada.
Montreal se kroeë is oop tot drie uur snags, en daar is 'n groot aantal eersterangse restourante, wat hulle op Haute Cuisine en Franse kookkuns toespits. Outentieke Frans-Kanadese en internasionale geregte word eweneens in talle restourante aangebied.
Gewilde plaaslike spesialiteite sluit Franse brood en bagels in, asook gerookte vleis (sandwich à la viande fumée), esdoringstroop, kreef van die Magdalene-eilande, Matane-garnale en salm uit die Gaspé-streek in. Tipiese dranke, wat plaaslik vervaardig word, sluit bier en sider in, maar ook eksotiese spesialiteite soos esdoringwyn.
Ondergronds
Die Ondergrondse Montreal (La Ville Souterraine, sedert 2004 amptelik RÉSO) verbind oor 'n afstand van 30 kilometer 1 700 winkels, 200 restourante, 37 rolprentteaters en kunsgalerye, 'n aantal hotelle en 60 kantoorgeboue. Die ondergrondse kompleks beskik oor lugversorging sodat 'n mens selfs in die koue van die winter maklik inkopies kan doen – en voetgangers en padverkeer is van mekaar geskei. 'n Moltreinnet (Frans: Métro) en wandellane vebind die ondergrondse sentra.
Susterstede
• 3
Elsa Joubert
Eerbewyse
Haar alma mater, die Hoërskool La Rochelle, hou in 1998 ’n spesiale fees tot haar eer om saam te val met die toekenning van die Hertzogprys vir Die reise van Isobelle.
Die Universiteit van Stellenbosch ken in 2001 ’n eredoktorsgraad aan haar toe vir haar uitsonderlike bydrae op die gebied van die letterkunde en die Universiteit van Pretoria vereer haar in 2007 op soortgelyke wyse.
In 2001 kry sy die Patrick Petersen-toekenning van die Afrikaanse Skrywersvereniging en in 2003 word die ATKV se prestigeprys aan haar oorhandig vir haar volgehoue bydrae tot die Afrikaanse kultuur.
Die Staatspresident vereer haar in 2004 met die Orde van Ikhamanga (silwer), Suid-Afrika se hoogste toekenning vir prestasie in die skeppende en uitvoerende kunste, in erkenning van haar letterkundige bydrae en haar vroeë betrokkenheid as skrywer met die Afrika-problematiek. Sy ontvang die toekenning by dieselfde geleentheid as Ingrid Jonker (postuum) en hulle is op daardie stadium die enigste Afrikaanse skrywers naas Karel Schoeman wat so vereer is.
Vryheidsfront Plus
Die Vryheidsfront Plus (VF+) is ’n Suid-Afrikaanse politieke party vanuit die republikeinse tradisie wat daarop ingestel is om die belange van die Afrikaners te beskerm. Die huidige leier van die party is dr. Pieter Groenewald.
Elsa Joubert
Eerbewyse
In 2005 ken die klub van studenteraadsvoorsitters aan die Universiteit van Stellenbosch ’n erepenning aan haar toe.
In dieselfde jaar wys ’n paneel van deskundiges Die swerfjare van Poppie Nongena aan as die beste prosawerk in Afrikaans en sy kry op grond hiervan ’n toekenning van die Minister van Kuns en Kultuur.
Sy ontvang in 2008 ’n Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning, geborg deur die Departement van Kuns en Kultuur, vir haar lewensbydrae tot die Suid-Afrikaanse letterkunde.
Vryheidsfront Plus
Geskiedenis
Die Vryheidsfront is op 4 Maart 1994 gestig. Die party het destyds besluit om deur deelname aan die demokratiese proses sy doelwitte van minderheidsregte en selfbeskikking na te jaag. ’n Grondwetlike wysiging kort voor die algemene verkiesing van 1994 het voorsiening gemaak vir ’n grondwetlike beginsel wat kulturele en etniese minderheidsgroepe in staat sou stel om hulle vir die bevordering van selfbeskikking binne die raamwerk van die grondwet te beywer. Dit het die weg gebaan vir die Vryheidfront se deelname in die eerste demokratiese verkiesings.
Elsa Joubert
Eerbewyse
Die Woordfees op Stellenbosch wys haar aan as 2010 se Woordkunstenaar op grond van haar outobiografie Reisiger.
Vryheidsfront Plus
Geskiedenis
In die algemene verkiesing van 1994 het die destydse Vryheidsfront onder die leierskap van Generaal Constand Viljoen 424 555 stemme (2,2% van die nasionale stemme) gekry. Dit het aan die party nege lede in die eerste nasionale vergadering besorg. In die algemene verkiesing van 1999 het die steun van die party afgeneem tot 127 217 (0,8% van die nasionale stemme).
Elsa Joubert
Eerbewyse
In 2012 word sy by die Fiesta-toekennings van KykNet met ’n beeldjie vereer vir haar lewenslange bydrae tot woordkuns. Sy is ook een van die vroue waarop KykNet fokus in Formidabele vroue, hulle reeks van dertien episodes oor vroue wat ’n verskil gemaak het in Suid-Afrika.
Vryheidsfront Plus
Geskiedenis
Na die munisipale verkiesing van 2016 het die VF+ nes ander kleiner partye met die groter Demokratiese Alliansie (DA) koalisies aangegaan om Johannesburg, Tshwane en verskeie ander munisipaliteite te bestuur.
Elsa Joubert
Eerbewyse
Die Arts and Culture Trust vereer haar in 2013 met ’n toekenning vir haar lewensbydrae.
Vryheidsfront Plus
Geskiedenis
In 2018 is die Vryheidsfront Plus se hoofkantoor in Centurion na Pieter Mulder vernoem as erkenning vir sy bydrae tot die party.
Samesmelting met die KP en AEB
In September 2003, kort voor die 2004-verkiesing het die Konserwatiewe Party (KP) en die Afrikaner Eenheidsbeweging (AEB) hulle aan die sy van die Vryheidsfront geskaar. Die Vryheidsfront sou sedertdien as die Vryheidsfront Plus bekend staan. In die 2004-verkiesing het die party se steun toegeneem tot 139 465 stemme of 0,89% van die uitgebragte stemme. Dit het aan die party 4 lede in die Nasionale Vergadering en 1 lid in die Nasionale Raad van Provinsies besorg. Die party het ook verteenwoordiging in 5 van die 9 provinsiale wetgewers.
Die Vryheidsfront Plus word ook nou verbind met die Afrikanergemeenskap van Orania, wat die enigste dorp in Suid-Afrika is met ’n VF-burgemeester, en is voorstanders van die Afrikaner-Volkstaatidee.
Die party poog ook meganismes buiten gewone politiek te gebruik om Afrikaners te bevoordeel. Dit word gedoen as deel van die party se strategie van “Meer as net opposisie”. ’n Voorbeeld hiervan is die webwerf SA Talent wat Suid-Afrikaners uitnodig om hulle kundigheid op ’n databasis te registreer as ’n alternatief vir die invoer van buitelanders om agteruitgang in die staatsdiens en munisipaliteite te verhoed. Kundige Suid-Afrikaners in Suid-Afrika en die buiteland word volgens die party tans weens regstellende aksie verhinder om dit te doen.
Meer onlangse suksesse van die Vryheidsfront Plus is ’n geding in die Hooggeregshof van Suid-Afrika om Suid-Afrikaners (waaronder baie Afrikaners) wat hulle tans in die buiteland bevind te laat stem. Die hof het in die VF+ se guns beslis en duisende Suid-Afrikaners het hul stemreg teruggekry en kon in die 2009- en 2014-verkiesings in die buiteland stem.
Lid van UNPO
Op internasionale gebied het die VF+ as organisasie wat die Afrikaner-minderheid verteenwoordig lidmaatskap gekry by UNPO, die Unrepresented Nations and Peoples Organisation, wat staatlose volke verteenwoordig.
Jeug
Die VF+ het ook ’n groeiende en baie aktiewe jeugvleuel onder leiding van Jan van Niekerk en beheer reeds vir ’n aantal jare die universiteitsrade van Pretoria en Bloemfontein en maak vordering by die universiteit van Potchefstroom asook by verskeie tegniese universiteite.
Die politieke ideologie van die VF+ kan onder die volgende hoofpunte saamgevat word:
Verkiesingsresultate
Hierdie tabelle toon die verkiesingsuitslae van die Vryheidsfront Plus sedert 1994 se nuwe bedeling in Suid-Afrika:
Provinsiale verkiesings
!rowspan="2"|Verkiesing !colspan="2" |Oos-Kaap !colspan="2" |Vrystaat !colspan="2" |Gauteng !colspan="2" |KwaZulu-Natal !colspan="2" |Limpopo !colspan="2" |Mpumalanga !colspan="2" |Noordwes !colspan="2" |Noord-Kaap !colspan="2" |Wes-Kaap
Munisipale verkiesings
!Verkiesing !Stemme !%
Britse algemene verkiesing van 2005
Die Britse algemene verkiesing van 2005 was 'n algemene verkiesing wat op 5 Mei 2005 in die Verenigde Koninkryk gehou is. Die Arbeidersparty (bekend in Engels as Labour) het, vir die derde keer sedert 1997, ’n algehele meerderheid in die laerhuis van die Britse parlement behaal.
Na die verkiesing was Tony Blair steeds die eerste minister.
Ons Klyntji
Ons Klyntji was die eerste tydskrif in Afrikaans.
Ontstaan
Op die eerste Afrikaanse taalkongres in die Paarl, op die 15de en 16de Januarie 1896, is besluit om ‘n Afrikaanse tydskrif in die lewe te roep, wat neutraal sou staan ten opsigte van die politieke vraagstukke van die tyd.
By die kongres het Ons Klyntji reeds 500 intekenaars gewerf, wat binne die eerste jaar tot 3 000 gestyg het. Ds. S.J. du Toit is aangestel as die eerste redakteur.
Die kongres is gereël deur die Genootskap van Regte Afrikaners wat tydens 'n vergadering op sy twintigste verjaarsdag, d.w.s. 14 Augustus 1895, besluit het om dit te reël. Die Genootskappers het gevoel dat die koerant, Di Patriot, wat die Genootskap in 1876 op die been gebring het, nie in die doel slaag wat hulle in gedagte gehad het nie, naamlik om "van hart tot hart met die huisgesin te spreek".
Danielle Macdonald
Danielle Macdonald (gebore 19 Mei 1991) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The East (2013), Every Secret Thing (2014), Patti Cake$ (2017), en Dumplin' (2018).
Ons Klyntji
Ontstaan
Di Patriot, wat in 1876 as spreekbuis vir die taalstrewe van die Genootskap van Regte Afrikaners verskyn het, en waarvan S.J. du Toit ook redakteur was, het mettertyd in ‘n nuusblad verander. Die koerant het baie van sy lesers in 1892 verloor nadat dit Cecil Rhodes in sy konflik teen Paul Kruger, destyds die president van Transvaal, ondersteun het.
Ons Klyntji het 'n goeie ontvangs van Afrikaners gekry. Na 1900 het dit egter finansieel gesukkel, veral as gevolg van die Tweede Anglo Boere Oorlog, en in 1905 het die laaste uitgawe verskyn.
Bydrae tot die ontwikkeling van Afrikaans
Ons Klyntji het Afrikaners in hulle eie taal aangespreek. Deur hierdie houding het die tydskrif ‘n teenwig vir die verengelsingsbeleid gevorm. Op taalgebied het hy baie bygedra tot die gebruik – veral lees en skryf – van Afrikaans, aangesien dit in eenvoudige taal verskyn het wat mense kon verstaan. Die redakteur het gereeld lesers aangemoedig om bydraes in te stuur.
Wedstryde, wat oor Afrikaanse taalgebruik gegaan het, is ingespan om mense meer belangstelling in hulle taal en die suiwere gebruik daarvan te gee. Deur taalbewusmaking het Ons Klyntji gedien as ‘n skakel tussen die eerste en tweede Afrikaanse taalbewegings.
Inhoud
Omdat die tydskrif ook ongeskoolde Afrikaners bereik het, het dit deels 'n opvoedkundige rol gespeel, veral ten opsigte van taal, letterkunde, geskiedenis en wetenskap. Eenvoudige lessies is 'n op praktiese wyse aangebied en het oor ‘n groot verskeidenheid van onderwerpe gehandel.
Die was bydraes van die eerste Afrikaanse skrywers soos S.J. de Toit, T.L. Cachet, J.P. Toerien, M.H. Neser, G.R. von Wielligh, C.P. Hoogenhout, J.D. du Toit en B.R. Buys. Die prosa en poësie was van 'n hoër standaard as dié wat in Di Patriot verskyn het. Soos Ons Klyntji dit in sy hoofartikel stel: “Di Patriot het honderde geleer om te skrywe fer ‘n koerant, Ons Klyntji moet tiintaller leer om goed te skrywe.”
Volkskundige interesse
Vanuit 'n sosiologiese en kultuurhistoriese oogpunt verskaf Ons Klyntji 'n spieëlbeeld van die kulturele ingesteldheid van die gemiddelde Afrikaner rondom 1900. Daaruit kan ‘n beeld gevorm word van die Afrikaner in sy daaglikse omgang; sy sedes, norme, godsdiens, lewensbeskouing, gewoontes en gebruike.
S.J. du Toit het veral moeite gedoen om ou vertellings, dokumente en volksgewoontes in Ons Klyntji te publiseer. Briewe wat tydens die oorlog deur Boere te velde of in krygsgevangenekampe ingestuur is, skep 'n indruk van die lewe tydens die oorlog.
Moderne opvolger
In die 1990's is die tydskrif heringestel as 'n jaarlikse gedrukte tydskrif, sowel as 'n aanlyn digitale tydskrif.
Agelas marmarica
Agelas marmarica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Lévi.
Laptefsee
Die Laptefsee (Russies: мо́ре Ла́птевых, more Laptevykh) is 'n see van die Arktiese Oseaan in Noord-Rusland tussen Sewernaja Zemlja in die weste, die Nieu-Siberiese Eilande in die ooste en die vasteland van Siberië in die suide. Die Laptefsee grens aan die Karasee in die weste, die Arktiese Oseaan in die noorde en die Oos-Siberiese See in die ooste. Die see het 'n oppervlakte van sowat 714 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 578 m. Die see is genoem ná die Russiese ontdekkingsreisigers Dmitri Laptef en Khariton Laptef en was voorheen bekend as Nordenskiöldsee (Russies: мо́ре Норденшёльда), genoem ná Adolf Erik Nordenskiöld.
Belangrike riviere wat in die Laptefsee uitmond is die Lena en die Olenjok. Die see is feitlik die hele jaar gevries.
Al-Ahly SC
Al-Ahly (Arabies:النادي الأهلي الرياضي‎) is 'n Egiptiese sokkerspan uit Kaïro wat in die Egiptiese Sokker Premierliga speel. Die span speel sy tuiswedstryde in die Kaïro Stadion, wat met 'n kapasiteit van 75 000 toeskouers die grootste stadion in Egipte is. Die Rooi Duiwels (soos hulle bynaam lui) word algemeen as die beste sokkerspan in Afrika beskou. Al-Ahly het die CAF Champions League reeds ses keer gewen en het ook 36 keer die nasionale titel gewen. Al-Ahly verkry sterk mededinging van sy stadsgenoot Al-Zamalek SC. Die derby tussen hierdie twee spanne is moontlik die strafste derby in Afrika en staan as die Kaïro Derby bekend.
Agelas linnaei
Agelas linnaei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur De Voogd, Parra-Velandia & Van Soest.
TP Mazembe
TP Mazembe is 'n Kongolese sokkerspan in Lubumbashi, wat in die Linafoot (Kongo se hoogste sokkerafdeling) speel. Die Rave (hulle bynaam) speel hulle tuiswedstryde in die Stade Frederic Kibassa Maliba, wat 'n kapasiteit van 35 000 toeskouers het. Mazembe is een van die sterkste klubs in Kongo en in Afrika. Die span het vier keer die CAF Champions League gewen en was die eerste Afrika span wat die eindstryd om die FIFA Wêreldbeker vir Klubs bereik het (waar hulle vir Internazionale met 3-0 geklop het).
Alvin Toffler
Alvin Toffler (4 Oktober 1928 – 27 Junie 2016) was 'n Amerikaanse skrywer en futuris, bekend vir sy werke oor die digitale rewolusie, die kommunikasie rewolusie en die tegnologiese enkelvoudigheid. Hy was 'n voormalige redakteur van Fortune tydskrif en sy vroeë werk het gefokus op tegnologie en die gevolge daarvan soos inligtingoorlading. Daarna het hy ondersoek ingestel oor die reaksie op veranderinge in die samelewing en die gevolge van die post-industriële samelewing op konflik en oorlog. Hy was getroud met Heidi Toffler, ook 'n skrywer en futuris.
Sy idees
In sy boek The Third Wave beskryf Toffler drie tipes samelewings, gebaseer op die konsep van 'golwe' waarvolgens elke golf die ouer samelewing en sy kultuur opsy skuif.
In hierdie post-industriële samelewing, is daar groot diversiteit van lewenstyle ("subkulture"). Adhocrasië (vloeibare organisasies soos byvoorbeeld die Wikipedia gemeenskap) reageer gou op veranderinge. Informasie word toenemend die plaasvervanger van materiële hulpbronne en word die hoofbron van werk (kenniswerkers). Massa op maat gemaak vermoëns verhoog die moontlikheid vir goedkoop, verpersoonlike produksie wat gefokus is op klein nismarkte (sien net-in-tyd produksie). Die gaping tussen vervaardiger en gebruiker word oorbrug met tegnologie. "Produbruikers" (Engels: prosumers) vervul hul eie behoeftes (sien oopbron, monteerstel en vryskutwerk).
Toffler verduidelik egter ook, "Die samelewing benodig mense wat omsien na die bejaardes en dié wat weet om meelewend en eerlik te wees. Die samelewing benodig mense wat in hospitale werk. Die samelewing benodig alle tipe vaardighede wat nie net kognitief is nie, maar ook emosioneel en liederyk. 'n Mens kan nie 'n samelewing net op data en rekenaars bestuur nie."
Sedert die 1960's, het mense gepoog om sin te maak van die gevolge van nuwe tegnologie en sosiale veranderinge. Toffler se skryfwerk was invloedryk selfs buite die grense van die wetenskap, ekonomie en openbare beleidsbesprekings. Tegno-musiek-pionier Juan Atkins stel dit dat Toffler se konsep "tegno-rebelle" in Future Shock hom geïnspireer het om die woord "tegno" (Engels: techno) te gebruik om hierdie musiekstyl te benoem.
Toffler se werke en idees word uit verskeie oorde gekritiseer, gewoonlik met dieselfde argumente gebruik teen toekomsstudies, naamlik dat dit onmoontlik is om die toekoms enigsins betroubaar te voorspel.
Sy boeke
'n Paar van sy bekende werke is:
The Shockwave Rider is 'n wetenskapfiksieverhaal geïnspireer deur sy Future Shock.
Hagiografie
'n Hagiografie (Grieks ἁγιογραφία hagiographia, afgelei van ἅγιος, (h)agios "heilig" en γράφειν, graphein "skryf") is 'n biografie van 'n heilige of kerkleier. Die term "hagiografie" kan ook gebruik word om na die biografie van 'n hoogs ontwikkelde geestelike wese in enige van die wêreld se geestelike tradisies te verwys.
Christelike hagiografieë fokus op die lewe, en in die besonder die wonderwerke, van mans en vroue wat deur die Rooms-Katolieke Kerk, Anglikaanse Gemeenskap, Oosters-Ortodokse Kerk, Oosters-Ortodokse Kerk en Kerk van die Ooste gekanoniseer is. Ander godsdienste soos Boeddhisme, Hindoeïsme, Islam, Sikhisme en Djainisme skep en onderhou ook hagiografiese tekste (soos die Sikh Janamsakhis) rakende heiliges, ghoeroes en ander individue wat glo heilige krag ontvang het.
Hagiografiese werke, veral dié uit die Middeleeue, kan 'n verslag van die institusionele en plaaslike geskiedenis, sowel as getuienis van populêre kultusse, gebruike en tradisies insluit. Wanneer daar egter na moderne, niekerklike werke verwys word, is die term "hagiografie" dikwels 'n pejoratiewe verwysing na biografieë en historiese werke waarvan die outeurs vermoedelik naïef oor of eerbiedig teenoor hulle onderwerp is.
Ontwikkeling
Hagiografie was 'n belangrike literêre genre in die vroeë Christelike kerk en het geskiedkundige inligting tesame met die meer inspirerende stories en legendes bevat. 'n Hagiografiese vertelling van 'n individuele heilige kan óf 'n vita of biografie óf 'n beskrywing van die heilige se dade en/of wonderwerke óf 'n vertelling van die heilige se martelaarskap ('n passio) – of 'n kombinasie hiervan – wees.
Die genre van die lewens van die heiliges het oorspronklik in die Romeinse Ryk tot stand gekom toe legendes oor Christenmartelaars aangeteken is. Die datums van hulle sterftes het die basis van martelaarsverhale gevorm. In die vierde eeu was daar drie hoofsoorte katalogusse van heiliges se lewens:
In Wes-Europa was hagiografieë gedurende die Middeleeue een van die belangrikste bronne vir die studie van die geïnspireerde geskiedenis. Die Goue Legende van Jacob de Voragine is 'n versameling Middeleeuse hagiografieë met 'n sterk klem op wonderwerke. Lewens is dikwels beskryf om die kultus van plaaslike of nasionale state te bevorder, en veral om pelgrimstogte te ontwikkel om relikwieë te besoek. Die brons Gniezno-deure van die Gniezno-katedraal in Pole is die enigste Romaneske deure in Europa wat die lewe van 'n heilige uitbeeld. Die lewe van sint Adalbert van Praag, wat in die katedraal begrawe is, word in 18 tonele uitgebeeld, waarskynlik gebaseer op 'n verlore versierde kopie van een van sy lewensverhale.
Die Bollandistiese Vereniging is steeds betrokke by die studie, akademiese versameling, waardasie en publikasie van materiaal oor die lewens van Christenheiliges. (Sien Acta Sanctorum.)
Middeleeuse Engeland
Baie van die belangrike hagiografiese tekste wat in Middeleeuse Engeland saamgestel is, is in die Anglo-Normandiese dialek geskryf. Met die koms van Latynse literatuur na Engeland in die 7de en 8ste eeu het die genre van die lewens van die heiliges in populariteit toegeneem. Wanneer dit met die populêre heldedig, byvoorbeeld Beowulf, vergelyk word, blyk dit dat daar sekere gemeenskaplike eienskappe bestaan. In Beowulf veg die titulêre karakter teen Grendel en sy ma terwyl die hagiografiese karakter, byvoorbeeld Athanasius se Antonius (een van die oorspronklike bronne vir die hagiografiese motief) of die karakter Guthlak, in 'n geestelike sin teen ewe skrikwekkende figure baklei. Albei genres fokus op die held-krygerkarakter, maar met die onderskeid dat die heilige tot 'n geestelike genre behoort.
Uit al die Engelse hagiograwe was daar niemand so produktief of so bewus van die belangrikheid van die genre soos die ab Ælfric van Eynsham nie. Sy werk The Lives of the Saints (MS Cotton Julius E.7) bestaan uit 'n reeks preke oor die heiliges se lewens wat voorheen deur die Engelse kerk bestudeer is. Die teks bestaan uit twee voorwoorde, een in Latyn en een in Oudengels, en 39 lewens wat op 25 Desember met Christus se geboorte begin, en met drie tekste afsluit waarin geen heiliges se verhale opgeneem is nie. Die teks dek die hele jaar en beskryf die lewens van baie heiliges, Engels sowel as kontinentaal, en daar word ook teruggegaan na van die vroegste heiliges van die vroeë kerk.
Daar is twee bekende gevalle in Brittanje waar 'n heilige se lewe in 'n volkstoneelstuk verwerk is, naamlik die Korniese werke Beunans Meriasek en Beunans Ke, oor die lewe van onderskeidelik die heiliges Meriasek en Kea.
Ander voorbeelde van hagiografieë uit Engeland sluit in:
Middeleeuse Ierland
Ierland is befaamd vir sy ryk hagiografiese tradisie, en vir die groot hoeveelheid materiaal wat gedurende die Middeleeue geproduseer is. Ierse hagiograwe het hoofsaaklik in Latyn geskryf terwyl sekere van die latere heiliges se lewens in die hagiograaf se volkstaal Iers geskryf is. Van besondere belang is die lewe van sint Patrick, sint Columba (Latyn) / Colm (Iers) en sint Brigit/Brigid – Ierland se drie beskermheiliges. Verder het sekere Ierse kalenders wat met die feesdae van Christenheiliges (soms martelaars- of feesverhale genoem) verband hou, verkorte oorsigte van heiliges se lewens bevat wat uit baie verskillende bronne saamgestel is. Belangrike voorbeelde sluit die Martelaarsverhaal van of Tallaght en die Félire Óengusso in. Sulke hagiografiese kalenders was belangrik in die opstel van lyste van Iers gebore heiliges, 'n nabootsing van kontinentale kalenders.
Oosterse Ortodoksie
In die 10de eeu het daar 'n wending gekom toe die Bisantynse monnik Simeon Metaphrastes iets anders van die genre gemaak het deur 'n moraliserende en lofprysende aard daaraan te gee. Sy hagiografieë het die norm vir al die Westerse en Oosterse hagiograwe geword wat relatiewe biografieë en uitbeeldings van ideale heiliges sou skep deur stelselmatig van die ware feite van hulle lewe weg te beweeg. Deur die jare is daar 'n aantal narratiewe intriges en digterlike beelde (dikwels van voor-Christelike oorsprong, soos draakgevegte ens.), Middeleeuse gelykenisse, kortverhale en anekdotes in die genre opgeneem.
Die genre van die lewens van die heiliges is tesame met die skryfkuns en ook in vertalings uit Grieks deur die Suid-Slawe na Kiëf-Roes gebring. In die 11de eeu het die Roes begin om die oorspronklike lewensverhale van die eerste Roes-heiliges, byvoorbeeld Boris en Gleb, Theodosius Pechersky, ensovoorts, te versamel. In die 16de eeu het die metropolitaan Macarius die lys van Roes-heiliges uitgebrei en die samestellingsproses van hulle lewensverhale gemonitor. Al die verhale sou in die sogenaamde Welikije Tsjeti-mineji-katalogus (Великие Четьи-Минеи, of Groot Menaion-leesboek) opgeneem word wat uit 12 volumes, ooreenkomstig elke maand van die jaar, bestaan. Hulle is in 1684–1705 deur sint Dimitrius van Rostof hersien en uitgebrei.
Vandag is die genre van die lewens van die heiliges 'n waardevolle historiese bron en verteenwoordig dit denke oor verskillende sosiale idees, wêreldbeskouings en estetiese konsepte uit die verlede.
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson (Yslands: [ˈsɪɣmʏntʏr ˈtaːvið ˈkʏnløyxsɔn]; * 12 Maart 1975 in Reykjavik, Ysland) het vanaf 23 Mei 2013 tot 7 April 2016 as Ysland se 25ste eerste minister gedien.
Ná proteste in die strate van Reykjavik vanweë onthullings in die Panama-verslag van die Mossack Fonseca regsfirma oor 'n besigheid van sy vrou Anna Sigurlaug Pálsdóttir wat bedoel is om belastings te ontduik is hy gedwing om af te tree.
Sy vrou het in 2007 Wintris Inc. gekoop, 'n besigheid op die Britse Maagde-eilande om geld wat haar pa, die enigste invoerder van Toyota op die eiland verdien het te belê. Aanvanklik het Gunnlaugsson 50% van dié besigheid besit, maar hy het dit vir $1.- verkoop aan sy vrou toe hy parlementslid geword het vir die Progressiewe Party. Hy het dit nooit bekend gemaak nie, maar daar is ook nie bewyse vir onwettige gebeure nie.
Hy word opgevolg deur Sigurður Ingi Jóhannsson, wat die minister vir landbou en vissery was in sy regering.
Agelas mauritiana
Agelas mauritiana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Kreefskeerkring
Die Kreefskeerkring merk die noordelikste breedtegraad waarop die son eenmaal per jaar loodreg oor staan. Dit gebeur tydens die sonstilstand, ongeveer 21 Junie, en dui die middel van die somer in die Noordelike Halfrond aan.
Die Kreefskeerkring loop deur die volgende lande:
Sien ook
Wendekreis (Breitenkreis)
J. Edward Bromberg
J. Edward Bromberg (25 Desember 1903 – 6 Desember 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stowaway (1936), The Mark of Zorro (1940), Lady of Burlesque (1943), en Pillow of Death (1945).
Thomas Tew
Thomas Tew (oorlede September 1695) was ’n 17de-eeuse Engelse kaapvaarder wat ’n seerower geword het. Hy het op twee groot plundertogte gegaan en is tydens die tweede tog gedood. Hy het die roete bekend as die Seerowersroete begin. Baie ander berugte seerowers het in sy voetspoere gevolg, onder andere Henry Every en William Kidd. Tew was na berig word een van die stigters van die seerowerstaat Libertalia.
Lewe
Soms word genoem Tew was van Rhode Island, maar dit is onseker waar hy gebore is. Hy het wel in ’n stadium in Newport, Rhode Island, gewoon. In 1691 het Tew na Bermuda verhuis. Sommige beweer hy was toe reeds ’n seerower, maar daar is nie eintlik bewyse hiervan nie. Hy was moontlik slegs betrokke by kaapvaart teen Franse en Spaanse skepe. Op Tew se eerste plundertog was kaptein Richard Want sy eerste stuurman, en op die tweede was Want aan die stuur van sy eie skip, die Dolphin, aan die sy van Tew se Amity.
thumb|links|240px|Thomas Tew op ’n sigaretkaart. thumb|links|240px|Tew se tradisionele [[seerowersvlag.]]
Eerste seerowertog
In 1692 het Thomas Tew ’n kapersbrief gekry om ’n Franse fabriek naby die kus van Wes-Afrika te vernietig. Hy en die kaapvaarder George Dew het saam vertrek, maar het in ’n storm op see geskei geraak. Dew se verwoeste skip het dit tot in Saldanhabaai, Suid-Afrika, gemaak, waar hy in hegtenis geneem is.
Net nadat hulle Bermuda verlaat het, het Tew sy bemanning se toestemming gevra om na seerowery oor te slaan en hulle het ingestem. Sonder hulle toestemming sou hy dit nie kon doen nie. Hulle het dadelik ’n kwartiermeester gekies, wat die kaptein se mag uitbalanseer het.
Tew het die Rooisee bereik en laat in 1693, op pad van Indië na die Ottomaanse Ryk, het hy en sy bemanning ’n groot dhow verower. Net die goud en silwer aan boord was £100 000 werd. Tew wou dadelik die ander skepe in die Indiese konvooi ook agternasit, maar sy kwartiermeester het hom teengestaan. Hy het toe na die Kaap die Goeie Hoop vertrek en op pad by Adam Baldridge se seerowernedersetting by St. Mary op Madagaskar aangedoen.
Tweede seerowertog
In September 1695 het ’n konvooi met 25 skepe van die Mogolryk die Mandab-seestraat genader en in die nag verby die seerowers geglip. Tew en die ander seerowers het hulle agternagesit. Die Amity het een van die Mogolskepe aangeval en hy is in die daaropvolgende geveg gedood, na berig word met ’n kanonskoot. Sy bemanning het oorgegee, maar is later bevry toe Avery se Fancy een van die skepe oorrompel.
Grootlangtoon
Die Grootlangtoon (Actophilornis africanus) is 'n watervoël wat identifiseerbaar is aan hulle lang bene en groot pote, wat dit vir hulle moontlik maak om op drywende waterplante in waterleliepanne, damme of stadigvloeiende riviere te loop. Jonges het 'n swart streep deur die oë en 'n swart kroon. Dit uiter 'n "kyoum"-geluid in vlug of op die grond. Hou een-een of in verspreide groepies wat mekaar lawaaierig rondjaag; vlieg laag oor kort afstande. 'n Algemene standvoël.
Identifikasie
40 cm in lengte.
Billy Quirk
Billy Quirk (29 Maart 1873 – 20 April 1926) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man Worthwhile (1921) en Salomy Jane (1923).
Grootlangtoon
Habitat
Vlak water-areas met drywende waterplante.
Laerskool Jan van Riebeeck
Die Laerskool Jan van Riebeeck het op 31 Januarie 1921 in Kaapstad ontstaan en is die oudste asook een van die bekendste Afrikaansmedium laerskole in Suid-Afrika.
Leerdertalle
Die skool het in in 2012 319 leerders gehad, van wie 52 in gr. 1 en 47 in gr. 7, vergeleke met 309 in 2010, waarvan 41 in gr. 1 was en 36 in gr. 7. In 2012 was die grootste klas die gr. R's met 60 leerders. Hierna het die getalle tot 2014 skerp toegeneem tot 385 in die graadklasse danksy 'n groot gr. 1- en gr. 2-klas van onderskeidelik 65 en 70. In die gr. R-klasse was daar in daardie jaar 64 leerlinge. In 2014 was daar gemiddeld 47 leerders per graad in die hoogste drie grade, maar 65 per graad in gr. 1 tot 3. Die skool het 2015 se skooljaar begin met 469 leerlinge, van wie 405 in die graadklasse was, 20 meer as die jaar vantevore. Die eerste twee grade het drie meer leerders as die vorige jaar gehad. Begin 2016 was die totale getal leerders 492 (418 in die graadklasse), van wie 74 in gr. R was, die grootste graad in die skool.
Grootlangtoon
Geluid
"kyoum"
Laerskool Jan van Riebeeck
Ontstaan
As tuiste vir die skooltjie is 'n gebou aangrensend tot Rosmead in twee klaskamers omskep. Dit was tot in daardie stadium 'n stal. Op die eerste dag het 23 leerlinge, seuns en meisies, hulle hier ingeskryf, en die volgende dag nog een. Die medium van onderrig was Afrikaans en die skool het tot graad ses gestrek. Die eerste hoof was mej. Tiba le Roux, wat die hulp van nog 'n onderwyser, mej. W. Seeliger, gehad het. 'n Inspeksieverslag van dieselfde jaar meld: "The enrolment was small and did not justify the employment of two teachers but action will probably be unnecessary as the school ought to grow." So het dit gebeur, want die volgende jaar was daar 36 inskrywings, twee jaar later 48 en drie jaar daarna, 160.
Huidige gebou
Die gebou langs die huis Rosmead het aan Vinestraat gegrens en so het dit die naam Vinestraat-Skool gekry. Die skool het so uitgebrei dat die "lugtige skoolkamers" spoedig te klein geraak het. In 1927 is 'n nuwe gebou op die huidige terrein aan Kloofstraat gebou wat die vorige jaar uit die Vinestraat-Skool gegroei het. Op 15 Junie 1926 is op 'n skoolraadsvergadering besluit om die skool te doop tot die Jan van Riebeeck Skool Kaapstad en dat die skool se kleure "oranje en groen met wit strepies vir afsitting" sal wees. By dieselfde geleentheid is tot die plegtige leuse "Wees uself" besluit. Twee jaar later is die kleure verander na oranje, wit en blou - die kleure van die Van Riebeeck-vlag, met oranje wat beskerming, wit reinheid en blou kalmte voorstel. Daar is ook tot 'n skoolwapen met drie ringe besluit na aanleiding van die drie goue ringe teen 'n rooi agtergrond op die volksplanter se wapen.
Skoollied
Die skool se skoollied lui as volg:
Waar Suidoos se spierwit pluime
oor ou Tafelberg afval,
kanonskoot twaalfuur knal:
waar die see se blinkblou branders
teen ou Tafelbaai aanspoel,
staan ons skool, die Jan van
Devon-rex
Die Devon-rex is ’n intelligente, kortharige katras wat in die 1960's in Engeland verskyn het. Dit het ’n sagte, kort en krullerige pels soortgelyk aan dié van die Corniese rex.
Laerskool Jan van Riebeeck
Skoollied
Riebeeck, met 'n groot en edel doel.
Devon-rex
Geskiedenis
Die eerste Devon-rex is in 1960 deur Beryl Cox in Buckfastleigh, Devon, Brittanje, ontdek in ’n werpsel katjies naby ’n ou myn. Eers is geglo die kat is verwant aan die Corniese rex, maar toetse het dit weerlê.
Die meeste ander katte het drie soorte hare: die boonste dekhare wat sowat 5 cm lank is by korthaarkatte en sowat 10 cm by langhaarkatte, ’n middelste laag en ’n onderste laag wat baie sag en donsig en sowat 1 cm lank is. Die Corniese rex het net die onderlaag, maar ’n Devon-rex het wel ’n bietjie dekhare.
Laerskool Jan van Riebeeck
Skoollied
liefde daarvoor sal ons uitdra oor
Devon-rex
Beskrywing
Die krul in die Devon-rex word veroorsaak deur ’n ander mutasie en geen as by die Corniese en Duitse rex, en wanneer dié rasse gekruisteel word, word katjies gebore sonder krulhare. Devons is ligte, medium-groot katte. Hul besonder groot ore is laag aan die kant van hul breë koppe geleë, hul oë is groot en hulle het effense wipneuse. Anders as by ander katte is hul snorbaarde baie kort en dikwels so gekrul dat dit lyk of hulle nie snorbaarde het nie. Hul lang, stewige bene is geskik vir lang spronge en hul tone is buitengewoon groot. Hulle is in alle kleure te kry.
Laerskool Jan van Riebeeck
Skoollied
ons hele vaderland.