cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Titaan-44
Astrofisika
Hierde isotoop met sy halfleeftyd van 60 jaar -of liewer sy gammastraling- is in die supernova-wolk van Cassiopeia A aangetref, wat effens langer as drie eeue gelede ontplof het. Sy vervalproduk kalsium-44 word in presolêre korrels aangetref. Titaan-44 kan uit elf alfadeeltjies opgebou word en is daardeur relatief stabiel hoewel dit te min neutrone besit. Dit word nes silikon-28, swawel-32, argon-36 en kalsium-40 as een van die "alfa-kerne" beskou. Dit word waarskynlik in drie situasies gevorm:
Maar die korrels waarin dit aangetref word, moet binne 'n paar honderd jaar gevorm word. Hulle bevat dikwels amper suiwer kalsium-44. Die verval van titaan-44 stel eers gammafotone van 68 keV en 78 keV vry as dit tot skandium-44 verval en daarna skielik 'n foton van 1,16 MeV as dit na kalsium-44 verval.
Spoorder
Hierdie nuklied kan in 'n siklotron vervaardig en as 'n spoorder gebruik word omdat dit 'n taamlik lang halfleeftyd besit en maklik gemeet kan word.
Japan Nasionale Roete 31
Nasionale Roete 31 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Johnathon Schaech
Johnathon Schaech (gebore 10 September 1969) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Prom Night (2008) en Marauders (2016), en in die televisiereekse Ray Donovan (2013) en Legends of Tomorrow (2016).
.pk
.pk is die Internettopvlakdomein vir Pakistan.
NG gemeente Daniëlskuil
duimnael|links|300px|Daniëlskuil se eerste NG kerkgebou, waarskynlik afgeneem met of kort ná sy inwyding omstreeks 1895. Die huidige kerkgebou is omstreeks 1963 ontwerp deur [[Hendrik Vermooten.]] 170px|regs|duimnael|Ds. M.B. Brink, van 1915 tot 1925 Daniëlskuil se eerste NG leraar. duimnael|links|300px|Dieselfde kerkie as bo, soos dit vandag lyk. duimnael|links|170px|Ds. Albert Jacobus Stals was van 1925 tot 1929 die tweede leraar toe hy na die [[NG gemeente Warmbad in Suidwes-Afrika vertrek.]] duimnael|160px|regs|Ds. Nicolaas Everhardus Nel was van 1931 tot 1936 Daniëlskuil se derde leraar. Dit was die eerste van sy ses gemeentes tot hy op [[11 Junie 1972 op De Hoop geëmeriteer het.]] duimnael|regs|160px|Ds. David Stephanus Lubbe, van 1937 tot 1944 die vierde leraar. duimnael|regs|230px|Ds. Daniël Theron, leraar van 1944 tot 1946, en sy gesin. duimnael|regs|160px|Ds. Daniël Theron, leraar van 1944 tot 1946. duimnael|regs|160px|Ds. J.A. Hough, die sewende leraar van 1950 tot 1958, toe hy na die [[NG gemeente Randburg, toe nog Ferndale genoem, vertrek.]]
.pk
Eksterne skakels
Toppdomän
NG gemeente Daniëlskuil
Die NG gemeente Daniëlskuil is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die ring van Griekwastad en Sinode van Noord-Kaapland met sy setel op die gelyknamige dorp.
Agtergrond
Danielskuil, wat amptelik sonder die deelteken op die "e" geskryf word teenoor die gemeentenaam wat dit wel kry, is in Griekwaland-Wes geleë en kry sy naam van die diep grot in die omgewing van die dorp met 'n koepelvormige dak en 'n opening daarin. Die Griekwa-opperhoof Andries Waterboer het dit as 'n gevangenis gebruik toe hy sy prisoniers daarin laat afsak het met net 'n kort stokkie om hulle teen slange te verdedig. Dit het die sendelinge in die omgewing aan die Bybelse Daniël in die leeukuil laat dink. Aanvanklik is die nedersetting meesal deur bruin en swart mense bewoon. Van daardie tyd dateer van die ou grafte op die dorp.
Vanaf 'n vroeë datum is hier buitedienste, asook katkisasie en aanneming, waargeneem en wel deur die predikant van die NG gemeente Griekwastad, wat in 1881 gestig is. Die eerste kerkgebou se hoeksteen is op 17 Desember 1894 gelê. Op 30 September 1895 is 'n petisie van Daniëlskuil by die kerkraad van Griekwastad ingedien, waarin 'n eie kerkraad gevra is. Op 'n kerkraadsvergadering gehou op 11 April 1898 is gevra dat daar 'n lyn bepaal moet word, met die oog op die stigting van die nuwe gemeente Daniëlskuil. Die Ring het verlof verleen om met dié saak voort te gaan.
Afstigting
Op 3 Oktober 1898 is meegedeel dat die waarborglys om oor te gaan tot 'n selfstandige gemeente in orde is. Hoewel die kerkraad hul goedkeuring aan die beweging tot afstigting geheg het, besluit die Ring dat die saak tot die volgende sitting moet oorstaan. Die Tweede Vryheidsoorlog met sy nasleep van armoede en ellende het toe uitgebreek. Etlike jare lank kon daar dus geen sprake van afstigting wees nie.
Toe ds. J.J. Wessels, Griekwastad se leraar van 1912 tot en met sy dood in 1918, die gemeente in Januarie 1913 besoek, was hy gretig om saam te werk vir afstigting. Op die kerkraadsvergadering van Griekwastad, gehou op 7 April 1913, word 'n petisie van 244 lede ingedien met die oog daarop om op Daniëlskuil 'n selfstandige gemeente te stig. Hierdie saak word heelhartig deur die kerkraad onderskryf. So word dan op 28 November 1913 die Ned. Geref. gemeente Danielskuil (destyds sonder 'n deelteken geskryf) van die Griekwastad en Klein-Boetsap (later bekend as Delportshoop) afgestig.
Leraars
In Junie 1915 is ds. M.B. Brink as eerste herder en leraar van die gemeente bevestig. Gedurende sy dienstyd het die gemeente so gegroei dat 'n nuwe kerk en pastorie opgerig moes word. Die stene en boumateriaal is die honderd myl (160 km) vanaf Kimberley met ossewaens aangery. Ná 1925 is ds. Brink, wat in daardie jaar die beroep na die NG gemeente Sutherland aangeneem het, agtereenvolgens opgevolg deur di. A.J. Stals (1925 – '29), N.E. Nel (1931 – '36), D.S. Lubbe (1937 – '44), D. Theron (1944 – '46), Hendrik Johannes Strauss (1946–?) en ds. J.A. Hough.
Lidmaattal
Die lidmaattal vir enkele jare, lyk as volg:
Susterskerke
Die Gereformeerde Kerk het in 1949 'n gemeente op Danielskuil gestig wat ook Lime Acres insluit. Dié gemeente het in 2002 20 doop- en 60 belydende lidmate gehad, maar anders as met die plaaslike NG gemeente, het die getal Doppers tot 2013 toegeneem: die dooplidmate met agt tot 28 en die belydende lidmate met 10 tot 70. Die Hervormde Kerk het nie 'n gemeente op Danielskuil nie. Die dorp val onder die gemeente Postmasburg, wat op 17 Julie 1976 gestig is en ook die dorpe Lime Acres, Prieska, Douglas en Griekwastad insluit. Dié gemeente se lidmate het van 158 (103 belydend) in 2002 tot 136 (110 belydend) in 2013 afgeneem, klaarblyklik weens 'n dalende kindertal.
Rati Gupta
Rati Gupta (gebore 9 Februarie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mortified Nation (2013) en in die televisiereeks Does This Baby Make Me Look Fat? (2014).
Kapokkraalhoogte
Kapokkraalhoogte is 'n bergpas in die Oos-Kaap wat op 'n grondpad suidoos van Burgersdorp en wes van Jamestown lê. Die pas bereik 'n hoogte van 1824 m en 'n maksimum steilte van 1:12.
Henrik Fiig
Henrik Fiig (gebore 23 Junie 1965) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Nightwatch (1994) en in die televisiereekse The Kingdom (1994) en Klovn (2005).
SSVg Velbert
SSVg Velbert  is 'n sokkerklub uit Velbert in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland.
Die klub is op 23 Februarie 1902 gestig as Velberter FC 02. In 1917 het die sokkerafdeling van Turner Velberter Turnvereins 1864 met die klub saamgesmelt om VFC 02, Spielabteilung des Velberter Turnvereins 1864 te vorm, maar na 5 jaar het die 2 groepe weer uitmekaargespat. In 1933 het die klub met Ballspiel-Verein 07 Velbert saamgesmelt om Verein für Bewe-gungspiele 02/07 Velbert te vorm.
In 1964 het die klub met SSV Velbert 1912 saamgesmelt om die huidige klub te vorm (SSV Velbert 1912 was die klub wat ontstaan het uit die sokkerafdeling van Turner Velberter Turnvereins 1864 met wie die klub vir 5 jaar vanaf 1917 saamgesmelt was).
Die klub se hoogtepunt was in 1969, toe die tweedeliga Regionalliga Wes gehaal is.
Japan Nasionale Roete 32
Nasionale Roete 32 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Kei Cuttings
Die Kei Cuttings is 'n bergpas op die N2-nasionale pad tussen Butterworth en Komga. Dit is in 1955 gebou en staan ook bekend as die Groot-Keirivierpas.
Joubertspas
Joubertspas is 'n bergpas wat oos van Lady Grey lê op 'n grondpad wat oos wegdraai uit die R58 provinsiale pad in die Witteberge by. Die pas is amptelik op 17 Desember 1914 geopen. Dit begin onder op 2 236 m en bereik sy hoogste punt op 2 349 m bo seevlak met 'n besonderse maksimum helling van 1:6.
Hierdie bergpas is in Suid-Afrika en moet nie met Joubertpas in Namibië verwar word nie.
Klimaat
Die klimaat op die pas is montaine (bergagtig) en die lug is "dunner" as in die valleie. Die gemiddelde temperatuur was 14 °C. Die warmste maand is Januarie, op 20 °C, en die koudste Junie, teen 6 °C. Gemiddelde reënval is 914 millimeter per jaar. Die natste maand is Desember, op 156 millimeter reën, en die droogste Augustus, op 18 mm.
Lys van nedersettings in België
Hierdie is 'n lys van dorpe en stede van België.
Cambrai
Cambrai of Kameryk is 'n Franse stad en onderprefektuur in die département Nord met sowat 33 000 inwoners. Dit is een van die oudste stede in die gebied en bekoor met sy argitektuur in die Spaanse en Vlaamse boustyle. Die stad staan vroeër veral bekend vir die kambriek, 'n fyn katoenweefsel wat hier verwaardig is. Cambrai is vandag nog steeds 'n sentrum van die tekstielnywerheid.
Geskiedenis
Die Gallies-Romeinse stad Cameracum is na die jaar 430 die hoofstad van 'n Frankiese onderkoninkryk. Later word dit 'n deel van die Merowingiese Ryk. Omtrent 800, onder die heerskappy van Karel die Grote, word Cambrai versterk.
Danksy die tekstielnywerheid word Cambrai in die 10de en 11de eeu 'n ekonomies belangrike stad en setel van 'n biskop. Die katedraal, wat tussen 1150 en 1472 opgerig word, staan vinnig as die "Wonder van die Nederlande" (la merveille des Pays-Bas) bekend. Danksy die rykdom van die kerk bly die stadbewoners belastingvry.
Onder die heerskappy van die Boergondiese hertog Karel die Stoute (Charles le Téméraire, 1433-1477) word Cambrai in etniese en ekonomiese opsig by Frans-Vlaandere ingelyf.
Tydens die Franse Rewolusie word die katedraal in 1793 verwoes en in die 19de eeu deur 'n nuwe kerkgebou, Notre-Dame, vervang.
Duitse troepe beset Cambrai in 1914. Die Slag van Cambrai (20 November tot 6 Desember 1917) is die eerste pantserslag van die Eerste Wêreldoorlog.
Bonaventura
Bonaventura, gebore as Giovanni di Fidanza, (Bagnorea (die huidige Bagnoregio), 1221 - Lyon, 15 Julie 1274) was 'n Italiaanse fransiskaanse teoloog en filosoof.
Lewe
Giovanni di Fidanza word gebore in die gebied tussen Orvieto en Viterbo. Van 1236 tot 1243 studeer hy in teologie aan die Universiteit van Parys.Teen ongeveer 1240 word hy lid van die fransiskaanse orde. Minstens vanaf die tyd moes hy lesings gevolg het van sy medefransiskaan Alexander van Hales. Hy doseer in Parys van 1248 tot 1255 met die rang van sententiarius, dosent van de Libri Sententiarum van Petrus Lombardus. Dit was 'n opvallende lae rang vir iemand van sy formaat. Die fransiskaane maak hom in 1253 hoof van hul leerstoel in Parys. In 1257 het Bonaventura sy doktorsgraad verwerf.
In die tydperk van 1257 tot1273 word Bonaventura verkies tot "Minister Generaal" van die fransiskaanse-orde. Hy skryf in die hoedanigheid die amptelike heiligenlewe van Franciskus van Assisi, die stigter van die Fransiskane. Self word Bonaventura as tweede stigter van sy orde beskou. Hy reorganiseerde die orde onder andere deur studie tot 'n staande element vir lidmaatskap te maak. Pous Gregorius X benoem hom in 1273 tot kardinaal en biskop van Albano. Op versoek van hierdie pous werk hy mee aan die voorbereiding van die tweede konsilie van Lyon in 1274. Tydens die konsilie sterf hy op ongeveer 53-jarige leeftyd. Dit beteken dat hy in dieselfde jaar sterf as Thomas van Aquino. Saam word hulle beskou as die grootste teoloë uit die skolastiektydvak.
Werk
In sy teologiese werke fokus Bonaventura op Christus en sy lyding. Sy werke het 'n duidelike mistieke inslag. Sy middeleeuse bynaam is doctor passionis, "doktor van die  lyding". Pous Sixtus V verleen aan hom die eretitel Doctor Seraphicus. Behalwe sy kommentaar op Petrus Lombardus is veral sy  Itinerarium mentis ad Deum en die Breviloquium bekend. Die negentiende-eeuse uitgawe van Bonaventura se Opera omnia omvat tien dele. Die latere pous Benedictus XVI verdedig in 1957 sy Habilitasietesis oor Bonaventura. Ook Romano Guardini wy 'n studie aan Bonaventura.
Pous Sixtus IV, 'n fransiskaan, verklaar Bonaventura in 1482 heilig. In 1588 benoem pous Sixtus V, eweneens 'n fransiskaan, hom tot kerkleraar. Sy feesdag is 15 Julie.
Kate Walsh (aktrise)
Kate Walsh (gebore 13 Oktober 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kicking & Screaming (2005), Legion (2010), en The Perks of Being a Wallflower (2012), en in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005) en Emily in Paris (2020).
Eric Schaeffer
Eric Schaeffer (gebore 22 Januarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente If Lucy Fell (1996), Fall (1997), After Fall, Winter (2011), en Boy Meets Girl (2014).
Eenstreepmuis
Die Eenstreepmuis (Lemniscomys rosalia) kom in die ou Transvaalgebied en KwaZulu-Natal van Suid-Afrika, Zimbabwe, Mosambiek en die noorde van Namibië voor.
Voorkoms
Die knaagdier se kleur wissel van 'n bleek, grysbruin in die droë gebiede tot oranjebruin in hoëreënvalgebiede. Die enkele streep op sy rug is kenmerkend. Die diertjie word tot 27 cm lank en weeg ±60 g.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies om in grasryke dele van die bosveld of droë bossieveld te woon. Die eenstreepmuis is daglewend en 'n alleenloper. Hulle grawe gate onder ou platgevalde gras of by die basis van 'n struik. Hulle gebruik ook uitgetrapte paadjies na hul weigebied. Daar word 2 tot 5 kleintjies gebore van September tot Maart en hulle eet gras en sade.
Amatholeberge
Die Amathole-, Amatole- of Amatolaberge is 'n digbebosde bergreeks, geleë in die sentrale deel van die Oos-Kaapprovinsie in Suid-Afrika. Die woord amathole beteken "kalwers", en Amathole distrik, wat suid hiervandaan lê, is vernoem na die bergreeks.
Natuurgeskiedenis
As deel van die 'Amathole en Stormberg' streek, vorm hierdie berge die mees-oostelike grens van die reuse Kaapse Kusbergreeks en hul styg tot 1 800 meter bo seevlak. Die berghange is dig bedek met Knysna-Amathole inheemse bosse van Geelhout, Witstinkhout, Kaapse okkerneut en ander inheemse bome. Knysna-Amatole inheemse bosse soos by Kologha en Kubusie is van die grootste stukke woud in Suid-Afrika. Die bergtoppe word bedek met blomryke inheemse grasvelde. Albanie-struikbosse kan ook in die omgewing gevind word.
Die bergreeks is bekend vir sy natuurskoon met lowerige woude, rivierlopies, watervalle en wyd-uitgestrekte gesigte. Die sesdaagse Amathole-staptog is een van die gewildste staproetes in Suid-Afrika.
Geologie
Die Amatholeberge se geologie is karaktertrekkend op die Beaufort-groep, wat deel vorm van die Karoo-supergroep. Die sedimentasie is gevorm deur afsaksels in die rivierkanale, vloedvlaktes en moerasse.
Historiese bewoners
Die meeste van vandag se dorpe in die Amatholestreek – soos Adelaide, Bedford, Alice, Cathcart en Fort Beaufort – het ontstaan as militêre buiteposte van die Britse Regering in die 19de eeu, wat die grens van die Kaapkolonie in stand moes hou. Die gevolg was voortdurende grensoorloë tussen die Britse besetters en die Xhosas wat oos van die grens as trekboere geboer het, maar aanhoudend die Britse grens sou oorsteek vir beter weivelde en jurisdiksie op groter grondgebied.
Uiteindelik, ná die terugslae wat hulle in die oorloë gelei het, het die Xhosakrygers teruggetrek in die bebosde klowe en valleie van die Amatholeberge in, en het die Kaapkolonie die militêre poste gebou om hul aanspraak op hierdie grensgebied vir hul boere te behou.
Interessante dorpe
King William's Town is die oudste nedersetting in die streek. Die stad het ook 'n groot museum, die Amathole Museum, met heelwat ou, geskiedkundige versamelings.
Aan die voet van die berge, in die dorpie Alice, is die kampus van die Universiteit van Fort Hare geleë.
Stutterheim, aan die voet van die Kologha-reeks na die ooste toe, het aanvanklik as nedersetting gedien vir oud-soldate wat in die 'Amathole-oorlog' geveg het.
Die eerste inwoners van Hogsback was boere gewees. Die dorpie is vandag 'n baie aanloklike vakansiebestemming en daar word dikwels beweer dat die Amatholebos die Engelse skrywer J.R.R. Tolkien tot sy fiktiewe Mirkwood-bos in die roman The Lord of the Rings (Die Heer van die Ringe) geïnspireer het.
Bear Lake (Idaho–Utah)
Bear Lake is 'n varswatermeer langs die grens tussen die deelstate Idaho en Utah in die weste van die Verenigde State, sowat 125 myl noord van Salt Lake City en 40 myl noordoos van Logan in die suidelike gedeelte van die Bear Lake Valley geleë. Bear Lake het 'n oppervlakte van 109 vierkante myl (280 km2) wat ongeveer eweredig verdeel is oor die twee deelstate. Die meer strek van die administratiewe distrik Rich County in die noordooste van Utah tot Bear Lake County in die suidooste van Idaho. Toerisme-ontwikkeling het veral langs Utah se meeroewer plaasgevind. Dikwels word na Bear Lake met sy sandstrande verwys as die Caribbean of the Rockies, 'n sinspeling op die meer se turkooisblou water wat baie op die kleur van die Karibiese See lyk. Die diep blou kleur is aan kalksteen uit die nabygeleë bergreeks Bear River Range te danke wat in die water opgelos is. Mikroskopies klein partikels wit kalsiumkarbonaat weerkaats die water se natuurlike blou kleur terug na die oppervlak.
Net soos die Karibiese Seegebied is ook Bear Lake ontsluit vir toerisme. Besoekers word dwarsdeur die jaar na die meer gelok en kan vir hul ontspanning gedurende die somermaande uit 'n groot verskeidenheid water- en hengelsportgeriewe kies. Sneeuval gedurende die wintermaande maak van die meer en sy omgewing daarnaas 'n gewilde wintersportbestemming. Bear Lake Valley is vanweë sy ligging van sowat 1 800 meter bo seevlak en die plaaslike mikroklimaat met warm dae en koel nagte 'n belangrike sentrum van die framboosbedryf. Die vrugteboorde van die vallei lewer danksy die optimale klimaattoestande frambose van hoë gehalte op. Gedurende die eerste week in Augustus vier die bewoners van Garden City teen die einde van oestyd hul framboosfees, die Raspberry Days, met onder meer rodeo's, optogte, vuurwerk, dansopvoerings, 'n framboos-kookwedstryd en konserte.
Die legende van die Bear Lake Monster fassineer toeriste net soos verhale van die Loch Ness-monster in Skotland. Maar ook wetenskaplikes stel groot belang in Bear Lake - een van die oudste mere in Noord-Amerika wat, in teenstelling met ander mere, selfs gedurende uitgestrekte warm en droë klimaatperiodes nooit uitgedroog het nie. Die plaaslike bankbedryf was interessant genoeg om die belangstelling van die berugte bankrower Butch Cassidy (1866–1908) en sy Wild Bunch te wek. So is The Bank of Montpelier in Bear Lake County in 1896, vyf jaar ná sy stigting, deur Cassidy beroof.
Geologie
Bear Lake County in Idaho het 'n baie hoë risiko vir sterk aardbewings. Sedert 1931 is altesaam 74 aardbewings aangeteken.
Bibliothèque nationale de France
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Towerkrag
Towerkrag in die okkultisme is die vermoë om toegang te kry tot die een of ander bonatuurlike krag wat nie normaalweg beskou word as 'n menslike vermoë nie. Met towerkrag probeer iemand om die natuur te onderwerp aan die wil van die mens en dit word gedefinieer as: "Die kuns en wetenskap om verandering te bewerkstellig in samewerking met wilskrag". Metodes en tegnieke word ondersoek wat lei tot bewustelike evolusie deur die rig van energie en om bewustelik toegang te kry tot vermoëns soos intuïsie, inspirasie en kreatiewe verbeelding.
Bibliothèque nationale de France
Bibliothèque nationale de France
Towerkrag
Die idee van towerkuns is dat die wêreld bestaan uit subtiele energie wat gerig kan word om verandering te bewerkstellig. 'n Groot fokus word dus geplaas op die gedissiplineerde ontwikkeling van verstand, wilskrag en bewussynsvlakke. Towerkuns vereis as basis 'n gebalanseerde lewe met 'n stabiele en geïntegreerde karakter. 'n Groot klem word dus geplaas op die ontwikkeling van 'n individu.
Bibliothèque nationale de France
Parys
Hoofliggings
Towerkrag
Voorbeelde van towerkrag is:
Bibliothèque nationale de France
Site Richelieu-Louvois Site François-Mitterrand
Stigting
1461
as Koninklike biblioteek
Digitale versameling
Voorsitter
Laurence Engel
Begroting
Gesamentlike katalogus
BnF Catalogue général
Webtuiste
BnF
Towerkrag
Towerkuns word onderskei van kulkuns, wat te doen het met oëverblindery waardeur die towenaar die gehoor mislei met goed beplande truuks. Kulkuns word gewoonlik as vermaak aangebied.
Bibliothèque nationale de France
Die Bibliothèque nationale de France (afkorting: BnF; Afrikaans: Nasionale biblioteek van Frankryk) is 'n openbare instelling met setel in Parys. Die biblioteek onder beskermheerskappy van die Franse Departement van Kultuur versamel en bewaar boeke en ander drukwerk om dit toeganklik te maak vir die publiek. Franse uitgewers en drukkerye met setel in die gewes Île-de-France is verplig om een eksemplaar van elke nuwe publikasie by die BnF te deponeer. Die biblioteek se argief groei jaarliks met sowat 160 000 boekdele (waarvan 60 000 verpligte eksemplare). Met 'n versameling van altesaam sowat 40 miljoen media (waarvan 16 miljoen boeke en dokumente) word die BnF onder die grootste biblioteke ter wêreld gereken. Die BnF se digitale biblioteek Gallica beskik oor 'n versameling van sowat 4,8 miljoen dokumente wat vir die algemene publiek aanlyn toeganklik is.
Anders as vergelykbare nasionale biblioteke in ander lande - soos die Deutsche Nationalbibliothek in Duitsland - word die BnF as 'n universele biblioteek bedryf wat hom nie tot publikasies uit of oor Frankryk beperk nie, maar literatuur uit alle tydperke en vakgebiede versamel. Sy jaarlikse begroting vir die aankoop van nuwe media beloop €20 miljoen.
Die BnF publiseer 'n katalogus, werk saam met biblioteke in Frankryk en in die buiteland en neem deel aan navorsingsprogramme. Sedert haar benoeming op 11 April 2016 word die BnF bestuur deur Laurence Engel (* 1966), 'n oud-student van die École normale supérieure in Fontenay-aux-Roses, die IEP te Parys en die ENA.
Angoni vleirot
Die Angoni vleirot (Otomys angoniensis) kom in die noorde en ooste van Suid-Afrika voor asook in sentrale Zimbabwe.
Voorkoms
Die knaagdier se kleur wissel van bleekbruin tot donkerbruin met 'n grys onderkant. Die dier word tot 30cm lank en weeg 100 - 250g. Die rot se stert is kort en die bokant is donkerder as die onderkant. Die ore is groot.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies nat vleie en moerasagtige gebiede langs riviere. Hulle bou hulle grasneste bokant die watervlak en maak voetpaadjies na hul weigebied. Daar word 1 - 4 kleintjies in die somer gebore. Die diertjie eet gras, riete en ander plante.
Qibing
Qibing is 'n township van Wepener, 130 km suidoos van Bloemfontein, Vrystaat, naby die grens met Lesotho.
Courtney Henggeler
Courtney Henggeler (gebore 11 Desember 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Big Bang Theory (2007), Mom (2013), en Cobra Kai (2018).
Carl Fischer (akteur)
Carl Fischer (9 Oktober 1876 – 7 Augustus 1953) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Barken Margrethe (1934), 7-9-13 (1934), Flådens blå matroser (1937), en Blaavand melder Storm (1938).
Japan Nasionale Roete 33
Nasionale Roete 33 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Fraserse bokvis
Fraserse bokvis (Parupeneus fraserorum) is 'n vis wat in die suidooste van Madagaskar voorkom, en aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf die noorde van KwaZulu-Natal suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as Frasers goatfish. Die vis is eers in 2009 geklassifiseer.
Identifikasie
Die vis word tot 18 cm lank. Die bokant van die lyf is ligbruin met 'n oranjegeel streep wat oor die sylyn strek. Die lyf is gryswit aan die onderkant. Daar is 'n ligblou reënboogkleurige merk op elke skub en klein rooi kol op die boonste rand van die kieue deksel. Die vis leef in aflandige riwwe in water wat 15 tot 80m diep is. Hulle word ook gevind op die sandbodems van aangrensende riwwe. Die vis is 'n alleenloper maar kom ook in klein groepies voor. Hulle vreet bodemongewerweldes.
Tsjernobil-kernramp
Die Tsjernobil-ramp was die ergste kernkragongeluk in die geskiedenis in terme van koste en ongevalle. Dit is een van slegs twee geklassifiseer as 'n vlak 7 gebeurtenis (die maksimum klassifikasie) op die "International Nuclear Event" skaal, die ander is die Fukushima Daiichi-kernramp van Japan in 2011. Die stryd om die besoedeling te beperk en 'n groter katastrofe te voorkom, het uiteindelik meer as 500 000 werkers betrek en 'n geskatte 18 miljard roebels gekos. Tydens die ongeluk is 31 mense dood, maar langtermyneffekte soos kanker word nog ondersoek.
ArcelorMittal Orbit
Die staalstruktuur is die grootste kunswerk in 'n openbare ruimte van die Verenigde Koninkryk. Dit is ontwerp as permanente en blywende herinnering aan die ligging van Londen as gasheer van die Olimpiese Spele. Die toring is geleë tussen die Olimpiese Stadion en die London Aquatics Centre.
Die toring is deur Anish Kapoor en Cecil Balmond ontwerp. Die idee vir die konstruksie is op 31 Maart 2010 aan die publiek bekendgemaak na seleksie deur 'n nege stuk adviserende wedstryd-paneel. Dit volg nadat die burgemeester van Londen, Boris Johnson en die Olimpiese Minister, Tessa Jowell in 2008 besluit het dat die park ietsie ekstra kort en ontwerpers versoek het om voorstelle vir 'n oriëntasiepunt in te dien.
Die toring beskik oor twee uitkykplatforms, elk met 'n kapasiteit van 150 persone van waar die publiek oor die hele park en tot 30 km oor Londen kan uitkyk. Twee hysbakke verleen toegang tot die platforms, elk met 'n kapasiteit van 21 persone. Daarnewens is toegang ook moontlik met 'n wenteltrap van 455 treë. Die konstruksie is gebou uit 2 000 ton staal, waarvan 63% herwonne skrootstaal is. Verder is 35 000 boute en 19 000 liter verf gebruik. As die struktuur uitgerol kon word, sou dit 'n totale lengte van 560 m hê.
Die toring het 22,7 miljoen Britse pond gekos, waarvan die metaalmagnaat Lakshmi Mittal 19,6 miljoen pond gefinansier het. Hiermee het hy die maatskappy waarvan hy die voorsitter is, ArcelorMittal, se naam aan die toring gekoppel.
Tydens die Olimpiese Spele was die toring, teen 'n toegangsprys van 15 pond, vir die publiek toeganklik gewees. Na die omskakeling van die park is die toring vanaf 2014 permanent vir besoekers oopgestel.
Maiara Walsh
Maiara Walsh (gebore 18 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Desperate Housewives (2004), The Vampire Diaries (2009), en The Last Ship (2014).
Johan George Steytler
Ds. Johan George Steytler (Victoria-Wes, 2 Julie 1864 - Kaapstad, 28 Julie 1932) was leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, onder meer die agtste predikant van die NG gemeente Beaufort-Wes en 'n leraar van die NG gemeente Piketberg. Sy wens om in die amp te sterf, is vervul toe hy in die ouderdom van 68 in 'n Kaapstadse hospitaal oorlede is terwyl hy nog in die amp gestaan het op Piketberg.
Agtergrond
Hy is op Victoria-Wes in die Bo-Karoo gebore as die oudste seun van Fred Albert Steytler. Op jeugdige leeftyd is sy vader dood en moes die jong Johan help om die jonger kinders te versorg. Tog het hy deur privaat studie daarin geslaag om 1884 te matrikuleer. Hy het die onderwysloopbaan gekies en agtereenvolgens gewerk as onderwyser op Fraserburg, Willowmore, Jansenville, Hoopstad en Boshof. Ds. A.P. Smit, wat 'n lewensbeskrywing van Steytler gee in sy Gedenkboek van die Nederduitse Gereformeerde Gemeente Beaufort-Wes (1820-1945), skryf hy het in later jare in sy katkisasieklas gesit en "hom steeds bewonder as 'n gebore onderwyser, wat intens belang bly stel het in die onderwys, veral van die minderbevoorregtes".
Op 24-jarige leeftyd tree hy in die huwelik met mej. Johanna van Ryneveld, volgens Smit 'n "waardige en edele vrou wat in later jare as predikantsvrou in ons Kerk baie hoog geag is". Kort voor die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog het Steytler hom geroepe gevoel tot die evangeliebediening en ondanks verskeie moeilikhede het hy na die Kweekskool op Stellenbosch gegaan om daar van 1897 tot 1900 te studeer. Hy is in laasgenoemde jaar gelegitimeer, maar die toe nog heersende oorlog het 'n stok in die wiel van sy beroepswerk gesteek. Hy is as een van die "ongewenste predikante" in 'n militêre kamp op Matjiesfontein etlike maande lank gevange gehou. Eers in 1902 het hy 'n beroep na die pasgestigte gemeente De Rust aangeneem, wat van die Oudtshoornse gemeente afgestig is. Volgens eerw. Andries Dreyer, skrywer van die ''Eeufees-Gedenkboek van die Ned.-Geref. Kerk, Piketberg'', was dit die begin van 'n "besonder vrugbare loopbaan as predikant en hy het vir homself naam in die Kerk gemaak". Dreyer sê hy was 'n man van "onwrikbare beginselvastheid en vir die werk van die Kerk het hy alles veil gehad. Geseën met 'n sterk en gesonde liggaam, en minsaam van natuur het hy al sy kragte in sy diens gebruik."
Aankoms op Beaufort-Wes
Ná ds. Paul Roux se dood het ds. C.M. Hofmeyr nog ses maande lank waargeneem in die NG gemeente Beaufort-Wes tot in Januarie 1912 toe die kerkraad eervolle ontslag aan hom gegee en afskeid van hom en sy vrou geneem het. (Hy het daarna agtereenvolgens die gemeente Murraysburg en Standerton bearbei en is in Maart 1930 oorlede.) Gelukkig kon terselfdertyd die diens verseker word van prop. M.L. de Villiers, wat op Saterdag 27 Januarie 1912 hier georden is. Hy het met vrug gearbei tot die koms van ds. Steytler as vaste predikant in September 1912. Hierdie hulpprediker van Beaufort het in latere jare bekendheid verwerf onder meer deur sy toonsetting van Die Stem van Suid-Afrika. Die kerkraad het nie minder nie as nege beroepe tydens die vakature uitgebring. Die negende is op ds. Steytler van Hopefield aan die Weskus uitgebring op 15 Julie 1912 en dit het geslaag.
Die 48-jarige dominee was toe nog in die krag van sy jare en die volgende agt jaar sou hy en sy eggenote hul beste kragte aan die gemeente skenk in 'n besonder vrugbare en geseënde bediening. Omtrent sy ontvangs en bevestiging skryf De Kerkbode op 19 September 1912 as volg (uit die Hollands vertaal): "Die dae 4 en 5 September was blye dae gewees vir die gemeente Beaufort-Wes. Immers kon sy toe in haar midde 'n nuwe herder en leraar verwelkom. Ds. Steytler en sy gesin het aangekom op Woensdag 4 September. Die konsulent, die besoekende leraars en die kerkraadslede het hulle amptelik by die stasie gaan ontmoet in 'n aantal motorkarre. Die gemeente, wat in groot getalle opgekom het, het hulle ingewag by die pastorie. Hier is aan ds. Steytler 'n hartlike welkomsadres voorgelees namens die Kerkraad en namens die Sondagskoolkinders, wat hom ook 'n welkomslied toegesing het. Op beide het die leraar met gepaste woorde geantwoord. Nadat die leraars saam die middagmaal in die pastorie geniet het, wat onder toesig van die susters van die gemeente van 'n goeie voorraad van allerlei eetgoed voorsien is, maak die gemeente in die namiddag by geleentheid van 'n onthaal kennis met haar leraar en sy eggenote."
Die volgende dag het die plegtige bevestiging plaasgevind, waaraan die volgende leraars deelgeneem het: di. J.G. Perold (konsulent, Victoria-Wes), Hugo (Colesberg), Hofmeyr (Murraysburg), Daneel (Fraserburg), Pienaar (Merweville) en eerww. Barnard en Tyndale van onderskeidelik die plaaslike sending- en Wesleyaanse gemeente. Eers die volgende Sondag het ds. Steytler sy intreepreek gelewer. Dit alles het die gemeente groot genoeë verskaf en "een ieder ging naar huis met dankbaar hart en met een zeer aangename indruk van den nieuwen leraar en zyn gade".
Kerkvereniging
duimnael|300px|Die Jongeliedesaal oftewel kerksaal van die [[NG gemeente Beaufort-Wes.]]
Ná die staatkundige vereniging van die verskillende kolonies en state van Suid-Afrika met uniewording in 1910, is daar ook pogings in die werk gestel om die verskillende NG Kerke in die vier provinsies te verenig onder een bestuur. 'n Wetsontwerp met dié strekking is deur die Unieparelement geloods, maar toe tweederdes van die kerkrade in die Unie en elders in Suider-Afrika nie ten gunste van dié saak was nie, het die hele aangeleentheid deur die mat geval. Die kerkraad van Beaufort-Wes was wel ten gunste van die voorstel van vereniging en het in April 1912 as volg besluit: "De kerkeraad erkent de leiding van de hier in de stappen reeds genomen tot hereniging van onze Ned. Geref. Kerk in Zuid-Afrika en verklaart zich mits deze ten gunste van de voorgestelde vereniging."
'n Kerksaal gebou
duimnael|links|190px|Ds. J.G. Steytler omstreeks 1917. Ná die stigting van die Sendingvereniging omstreeks 1889 het dié liggaam 'n Christelike vergadersaal, later ook die lokaal vir die "Armen School", gebou wat bekendgestaan het as die Ou Sendingsaal en eers in die vroeë 1940's deur die kerkraad vir £850 verkoop is. Die gebou was geleë by Donkinstraat 114. Dit was die oudste Christelike vergadersaal van die NG Kerk op Beaufort-Wes en hierin het verskillende sending- en ander Christelike verenigings hul vergaderings gehou. In Maart 1909 het die kerkraad ten gunste van die bou van 'n "Jongelieden Zaal" besluit. Genl. ds. Roux, dr. A.M. Neethling en ander lede van die toe bloeiende Christelike Jongeliedevereniging (C.J.V.) het die saak baie sterk bepleit. Dis egter telkens uitgestel en eers met die koms van ds. Steytler in September 1912 is 'n boukommissie aangestel waarin, behalwe die leraar, die broers P.D. de Villiers, J.A. Louw, A.T. Theron en C.G. Smith gedien het. Hierdie kommissie het die bou van 'n saal teen £3 500 aanbeveel, maar aangesien die distrik hom destyds in so 'n benaderde toestand weens die droogte bevind het, is dit weereens uitgestel. Met geld wat die kerkraad geleen het, is toe die volgende jaar gebou en teen Desember 1913 is die eerste eintlike kerksaal van die gemeente voltooi vir die som van £3 857, meublement ingesluit, waarvan ruim nog £6 600 verskuldig was.
Een van die eerste funksies in dié saal was die viering van die silwerbruilof van ds. en mev. Steytler in Desember 1913. In Oktober die volgende jaar is 'n blommetentoonstelling daarin gehou. In dieselfde tyd is 'n ystertraliewerk rondom die kerksaal gebou. Dié saal is vandag nog in gebruik, een van die duursame monumente van ds. Steytler in dié gemeente.
Elektriese beligting en kerktoring herbou
Teen 1918 het die plaaslike spoorwegstasie elektriese lig gehad. Daar was sprake dat die dorpsposkantoor elektriese met eersgenoemde verbind sou word en ds. Steytler het hom baie beywer om in so 'n geval elektriese lig vir die kerkgebou van die poskantoor te verkry. Die Eerste Wêreldoorlog was toe nog aan die gang en weens die hoë koste en skaarste van materiaal moes die owerheid afsien van die plan om krag na die poskantoor aan te lê. Die kerkraad moes toe maar wag op normale tye. Ná die oorlog, en wel in 1921, het die dorp toe 'n elektriese ligstelsel gekry en in April daardie jaar het die kerkraad op aanbeveling van ouderling J.P. Pienaar besluit om elektriese ligte in die kerk, saal, koshuis, pastorie en kostershuis te plaas. Benewens broer Pienaar het die broers A.C. Koch en J.H.E. Vivier hul baie hiervoor beywer. Die hele onderneming het iets oor die £400 gekos en is reeds in Junie 1921 voltooi. In Oktober die volgende jaar is ook die orrel van 'n nuwerwetse blaastoestel voorsien en het die ou orreldrukker van die toneel verdwyn. Dit was vanselfsprekend 'n groot verbetering op die asetileenligte uit ds. Roux se tyd.
Teëspoed en kerkskuld
Die onthulling van die Paul Roux-gedenkteken langs die kerk was vir 30 Oktober 1914 bepaal, maar moes uitgestel word weens die oorlog en kon eers in Julie die volgende jaar plaasvind. Diep onder die indruk van die erns van die wêreldtoestand, is op voorstel van ds. Steytler die Dingaansfees (16 Desember) van 1914 afgesonder as 'n dag van verootmoediging en gebed. Anders as in die Tweede Wêreldoorlog, was daar tydens die Eerste Wêreldoorlog geen prysbeheer nie; daarom maak die kerkraadsnotules melding van geldskaarste en tekorte in die kerkkas, wat vererger is deur die baie aansoeke om plaaslike armeversorging. Die oorlogstoestande was ook verantwoordelik vir die vertraging van die kerkraad se planne vir die stigting van 'n koshuis vir behoeftige leerlinge asook die elektriese verligting van die dorp en daarmee saam ook die kerklike geboue. Om alles te kroon, breek die rampspoedige griep-epidemie in Oktober 1918 uit en baie slagoffers moes grafwaarts gedra word. In dié donker tyd was ds. Steytler en sy vrou 'n toring van lig en krag in die gemeente en het byvoorbeeld in Julie 1919 sowat £400 in die gemeente gekollekteer vir die "Griep Weezen Fonds".
Met die koms van ds. Steytler het daar nog 'n kerkbouskuld van 'n paar duisend pond bestaan. Dié syfer is verder aansienlik opgeskuif deur die aankoop van die nuwe orrel in 1912 (£1 180), die bou van 'n kerksaal in 1913 (£3 857), die herbou van die kerktoring in 1919 (£986), die elektrieseligstelsel vir die kerklike geboue in 1921 (£400), en ander uitgawes. Teen 1919 was die kerkskuld ver oor die £6 000. Daarbenewens het die oorlogstoestand jaarlikse tekorte in die kerkkas meegebring; meer as £400, byvoorbeeld, in 1916. Die salarisse van kerklike beamptes moes met 10 persent besnoei word in daardie jaar. Spesiale pogings is aangewend om die fondse te styf, veral ter vermindering van die groot kerkskuld. Hieraan het ds. Steytler daadwerklik meegehelp. Behalwe die uitdeel van sowat 2 000 bussies aan die bewoners van die verafgeleë geplase om hulle erediens-kollektes daarin te gooi (op die Sondae dat hulle nie by die kerk kon uitkom nie, om dit dan met Nagmaal kerk toe te bring, het ds. Steytler in 1917, vergesel van een of meer wykskerkraadslede in 'n gehuurde motor die gemeente van huis tot huis deurgegaan om vir die kerkskuld te kollekteer. Hierdeur is die skuld met sowat £1 200 verminder. Die gewone dankoffer-insameling van daardie jaar het die rekordbedrag van £848 ingebring, hoewel net 671 van 1 171 lidmate bygedra het. Dat die kerkraad die dienste van ds. Steytler op prys gestel het, blyk uit die notule van 30 November 1918: "Ouderling Smith spreekt een woord over de diensten door de leraar aan de gemeente bewezen met de collecte voor de kerkschuld en tydens de epidemie van de Spaansche influenza en stelt voor dat hem de som van £50 gegeven worde as blyk van waardering zyner diensten."
Die geldelike staat van die gemeente sou egter eers tydens die dienstyd van ds. Steytler se opvolger, ds. Johannes Rabie, werklik verbeter. Die dankofferkaartjies, indertyd deur ds. Paul Roux begin, moes in 1919 plek maak vir kollekteboekies, maar is twee jaar later daarna teruggebring. In 1919 is vir die eerste keer gebruik gemaak van skeurbladboekies ten einde behoorlik boek te hou van die geld wat kerkraadslede ontvang. Hierin is duidelik die presiese hand van ds. Steytler, wat orde in alles wou sien.
Intensiewer gemeente-bearbeiding
Ds. Steytler het hom uit die staanspoor beywer vir die meer intensiewe bearbeiding van die gemeente. Hy was 'n pastoor in die ware sin van die woord en iemand met verbasende werkkrag. Op sy aandrang het die kerkraad reeds enkele maande ná sy bevestiging (Februarie 1913) besluit om voortaan gereeld buitedienste te hou: jaarliks op Juriesfontein (Nieuwveld 3) en tweejaarliks op Hendrikskraal (Ghoup 4), Esterville (Nieuwveld 2), Putfontein en Vlakfontein (Ghoup 3). Op 'n volgende vergadering getuig die leraar van die goeie bywoning van hierdie dienste en ander bidure in die buitewyke. Om dit vir hom makliker te maak om hierdie buitewyke te besoek en te bearbei, het die kerkraad in Mei 1913 die kwessie van die aankoop van 'n vervoermiddel ernstig oorweeg. Een voorstel was ten gunste van die aanskaf van 'n kar en perde vir sowat £100 en die ander vir dié van 'n "motor car". Toe die stemme staak, het die lot ten gunste van die ou boere-vervoermiddel beslis. Drie jaar later is daar weer ernstig gedink aan die koop van 'n motor vir gemeentelike bediening, maar die swaar tye vanweë die wêreldoorlog laat die kerkraad vir die onkoste terugdeins.
Dit was toe reeds duidelik dat die groot en uitgestrekte gemeente bo die vuurmaakplek van 'n enkele leraar is. Op sterk aandrang van die Ring het die kerkraad in Julie 1918 besluit om 'n hulpprediker aan te stel, maar eers in die volgende jaar Junie kon die kerkraad prop. A.B. Wessels as hulpprediker verwelkom. Prop. Wessels, later van onder meer leraar van Merweville en konsulent van Beaufort-Wes, het ná 'n kort dienstyd van enkele maande reeds in November daardie jaar vertrek.
Nou word dit vir ds. Steytler duidelik dat die oplossing vir die gemeentelike bediening nie 'n hulpprediker nie, maar 'n medeleraar sou wees. Hy het alles in sy vermoë gedoen om die kerkraad en die gemeente in hierdie rigting op te voed. Op 'n gemeentevergadering in Julie 1920 is dan ook met meerderheid van stemme besluit ten gunste van die wenslikheid van die beroeping van 'n tweede predikant en laat die saak in die hande van die kerkraad. 'n Baie sterk minderheid het teen hierdie beginsel gestem en baie jare sou hierna verloop voor 'n tweede of medeleraar beroep sou word.
duimnael|regs|220px|[[Beaufort-Wes se byna 120 jaar oue NG kerkgebou waarin ds. Steytler van 1912 tot 1920 die Woord verkondig het.]]
Eie buitelandse sendeling
Die onderwys en opvoeding ds. Steytler sy lewe lank na aan die hart gelê. Hy was egter veral 'n sendingman en as sodanig 'n waardige opvolger van die sendingliewende ds. Roux. Onder sy leiding het die kerkraad so vroeg as September 1913 besluit om ds. Colin Murray van Mlandastasie, Njassaland, al 'n sending in die heidenveld vir die rekening van Beaufort-Wes se gemeente te neem. Eers is net 'n gedeelte, maar sedert 1919 die volle salaris van £285 van ds. Murray betaal. Die eerste eintlike sendingfees is deur ds. Steytler in Julie 1914 georganiseer en sedertdien is gereelde jaarlikse sendingbasaars en -feeste gehou, veral vir die salaris van die sendeling in die buiteland se salaris waarvoor die gemeente verantwoordelik was. So is daar in die boekjaar wat op 30 Julie 1915 geëindig het, die mooi som van £627 uitbetaal, asook £295 voor die binnelandse sendeling, soos die armesorg toe nog genoem is.
Sy afskeid van Beaufort-Wes
Teen die middel van 1920 het ds. Steytler 'n beroep na die gemeente Piketberg ontvang en aangeneem. Op Sondag 1 Augustus het hy afskeid geneem met 'n troosvolle laaste boodskap na aanleiding van Deut. 33:27 (Statebybel): " De eeuwige God zij u een woning, en van onder eeuwige armen; en Hij verdrijve den vijand voor uw aangezicht, en zegge: Verdelg!" Veertien dae later het die volgende treffende berig in De Kerkbode verskyn (uit die Hollands vertaal): "Byna agt jaar was ds. Steytler leraar van dié gemeente. Veel, baie veel het hy in die tyd vir ons gedoen, ook sware tye met ons deurgemaak. Om maar slegs een te noem, die donker Oktobermaand 1918, toe die groep oor ons heengaan. Hoe het hy en mev. Steytler ons siekes besoek en verpleeg, die dooies begrawe, die bedroefdes getroos! Nooit het hulle aan die gevaar vir hul eie lewe gedink nie. Ja, waarlik, hulle was onder ons soos dienendes en nie om gedien te word nie. Die pastorie was vir ons altyd 'n oop huis ... In die kerkraadsvergaderings was daar altyd liefde, al was daar ook klein verskille. Nie alleen was die prediking van ds. Steytler vir ons tot seën nie, maar ook sy lewe onder ons was 'n getuienis vir sy Meester."
Piketberg en sy dood
In die groot en belangrike gemeente Piketberg het ds. Steytler 12 jaar lank met seën gearbei. Dit was sy wens om in die tuig te sterf en dié begeerte is hom dan ook gegun, want sy eerbare en skoon loopbaan van by die drie dekades het geëindig toe hy op 28 Julie 1932 in 'n verplegingsinrigting in Kaapstad oorlede is na 'n langdurige siekbed. Sy stoflike oorskot is na sy laaste standplaas teruggebring en hy is voor die kerk begrawe waarin hy so lank en getrou die evangelie verkondig het. In dankbaarheid teenoor hom het die kerkraad 'n gepaste grafsteen laat oprig, wat by geleentheid van die gemeente se eeufeesviering deur mev. Steytler onthul is.
Veral in sy latere jare het ds. Steytler 'n belangrike plek in die Kerk ingeneem. Hy was onder andere lid van die Algemene Sendingkommissie, voorsitter van die Kuratorium van die Sendinginstituut op Wellington en met sy dood ook lid van die Kuratorium van die Kweekskool op Stellenbosch. Sy loopbaan en bediening, so skryf ds. A.P. Smit, was "besonder vrugbaar". Mev. Steytler skryf in Piketberg se Eeufees-Gedenkboek onder meer van haar man: "Hy het onder die diepe besef verkeer van die heiligheid van sy roeping as draer van Gods boodskap aan die mens. Steeds was dit sy strewe om die Boodskap, wat so getrou verkondig het, ook prakties uit te lewe. Vandaar sy onselfsugtigheid, sy sagheid met kinders, sy beleefdheid teenoor almal, sy traagheid om andere te oordeel en om liewer die goeie kant te sien en te beklemtoon, sy genialiteit wat uit sy gesig gestraal het, sy opregte simpatie met die wat in lyding is, sy reinheid, sy blanke opregtheid en selfopoffering in die diens van die Heer. Naas die prediking van die Woord het huisbesoek by hom die swaarste geweeg. In die vervulling van hierdie plig was hy besonder getrou en het hy dit steeds met veel vreugde gedoen. Ek kan my nie herinner dat hy ooit hieroor gekla het nie of moeg was daarvan nie. Ek kan getuig dat hy daardie afmattende werk met vreugde en blydskap gedoen het. Die gemeente (Piketberg) was groot, te groot vir één man (1 700 lede) maar die grootheid van die werk was vir hom eerder 'n aansporing as 'n ontmoediging."
Bybelgordel
Die Bybelgordel (Nederlands: Bijbelgordel) is die naam (gebaseer op die Bible Belt van die Verenigde State) wat gegee word aan ’n strook land in Nederland wat gekenmerk word deur 'n hoë konsentrasie Protestante. Die Bybelgordel strek van Seeland en Goeree-Overflakkee, regdeur die Alblasserwaard, Wes-Betuwe en Veluwe tot by die noordelike dele van die Overijssel-provinsie.
Plekke
Daar is egter gemeenskappe met sterk konserwatiewe Protestantisme wat buite die gordel geleë is. Daar kan byvoorbeeld gekyk word na die voormalige eiland Urk, wat deur baie mense as een van die mees tradisievaste gemeenskappe in die land beskou word, na die kusdorp Katwijk naby die stad Leiden, na die dorp Rijssen in die Twente-streek, sowel as sekere munisipaliteite van Friesland wat eienskappe soortgelyk aan dié binne die Bybelgordel het.