cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren
Geskiedenis
Die Akademie speel 'n belangrike rol in Vlaamse ontvoogding en versterk die Vlaamse Beweging op kulturele en intellektuele vlak. Wat die politiek betref het die Akademie nog altyd 'n neutraale standpunt gehandhaaf. In 1972 word die instelling herdoop tot die Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL), Tydens die tweede staatshervorming in 1980 is bevoegdheid oor die Akademie oorgedra aan die Vlaamse Gemeenskap, waarmee dit 'n selfstandige en ongebonde Vlaamse owerheidsinstelling geword het. Die Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap het ook 'n dekreet aangeneem waarin onder meer voorsien word dat die Akademie die Vlaamse regering adviseer.
In 2018 word die Akademie se naam vereenvoudig tot Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren, met behoud van die akroniem KANTL. Met ingang 2018 kan daar 'n maksimum van 40 lede en 'n onbepaalde aantal erelede wees.
Pous Damasus I
Damasus I was die 37ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Damasus I is in 304 waarskynlik in die stad Idanha-a-Nova (Lusitania, Hispania) wat tans in Portugal is of in Guimarães (tans in Portugal) in Gallaecia (nou Galicië, Spanje) gebore, die seun van 'n Spaanse priester met die naam Antonius. Sy ma se naam was Laurentia. Op 1 Oktober 366 volg hy Pous Liberius op en regeer tot sy dood op 11 Desember 384. Hy word opgevolg deur Pous Siricius. Die naam ‘Damasus’ beteken “van Diamant”.
Pontifikaat
Aanhangers van Pous Liberius het die diaken Ursinus as teenpous gekies en geweld en bloedvergieting gebruik om te probeer om hom op die troon van St. Pieter te plaas. Die stadsprefek van Rome Vettius Agorius Praetextatus het Damasus as die wettige pous erken en Ursinus na Keulen verban. Ursinus is later toegelaat om na Milaan terug te keer, maar hy is verbied om naby Rome te kom. Die teenpous het volgehou om Damasus te bekamp en self 'n klag van owerspel teen hom gebring in 378, maar Damasus is deur keiser Gratianus vrygespreek asook deur 'n sinode van 44 biskoppe wat in Rome plaasgevind het en waar sy aanklaers geëkskommuniseer is. Baie mense in die heidense en Christense gemeenskap het Damasus gesien as 'n man met meer wêreldse ambisie as herderlike eienskappe. Sy vermaaklikheidsin was berug weens sy uitspattigheid. Sy kritici het hom “die vroumense se oorblaser” genoem.
Pous Damasus het die Roomse geloof sterk verdedig. Tydens twee sinodes in Rome in 368 en 369 het hy Apollinarisme en Masedonianisme veroordeel en hy het ook gesante gestuur na die Raad van Konstantinopel in 381 wat teen die ketterye betoog het. Tydens die sinode van Rome in 369 is Auxentius, die Ariaanse biskop van Milaan afgeset, maar hy het aangebly tot sy dood in 374 toe hy opgevolg is deur St. Ambrosius. Die ketter Priscillian, wat deur die Raad van Saragossa in 380 veroordeel is, het vergeefs probeer appelleer by Damasus.
Damasus het Hieronimus van Stridon opdrag gegee om die Bybel te hersien en dit het aanleiding gegee tot die totstandkoming van die beroemde Latynse Bybel, die Vulgaat wat die vorige een, die Vetus Latina vervang het. Die Vulgaat is 'n nuwe vertaling uit Hebreeus eerder as die bestaande Griekse Septuagint. Hieronimus het ook die Kanon van die Nuwe Testament vasgestel.
Tydens sy pontifikaat het keiser Theodosius I sy beroemde edik “De fide Catholica” (27 Februarie 380) uitgevaardig, wat bepaal het dat die evangelie wat Petrus aan die Romeine gebring het, die staatsgodsdiens is en dat Damasus die hoof van die kerk is.
Toe Illirium in 379 van die Westerse Ryk afgesky is, het Damasus dadelik 'n Apostoliese vikarus in die persoon van biskop Ascholius van Thessalonika daarheen gestuur om sy gesag daar te vestig. Damasus het ywerig gewerk aan die versterking van die heerskappy van die biskop van Rome as die hoof van die kerk. Die toename van die mag van die pous het gelei tot groter prag en praal, iets wat veral deur Hieronimus veroordeel is. Die keiser Valentianus het op 29 Julie 370 selfs 'n edik uitgevaardig waarin kerklikes en monnikke (later ook biskoppe en nonne) verbied is weduwees en wese lastig te val oor gawes en erflatings.
Damasus het die kerk San Lorenzo in Damaso laat herstel en deeglike huisvesting vir die Vatikaanse Argief verskaf. Hy het die basiliek van Sebastianus laat bou asook die Via Ardeatina tussen die begraafplase van Callixtus en Domitilla. In laasgenoemde is hy volgens die Liber Pontificalis begrawe saam met sy ma en sy suster.
Damasus het verskeie konsilies bymekaargebring, nl.:
Verering
Damasus word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk. Hy is die beskermheilige teen griep. Sy feesdag is op 11 Desember.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Grootoog-tuna
Die Grootoog-tuna (Thunnus obesus) is 'n roofvis wat voorkom in warm water van die Atlantiese-, Indiese- en Stille oseane, verkieslik 17° tot 22 °C. In Engels staan die vis bekend as Bigeye tuna.
Will Lee
Will Lee (6 Augustus 1908 – 7 Desember 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Melody Lane (1941), They Live by Night (1948), en Little Fugitive (1953), en in die televisiereeks As the World Turns (1956).
Ophidiiformes
Ophidiiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Die volgende families is deel van die orde Ophidiiformes:
NG gemeente Gamka-Oos
Die NG gemeente Gamka-Oos is op 22 Junie 1949, dieselfde dag as die NG gemeente Gamkavallei, van die moedergemeente Beaufort-Wes afgestig.
Vroeë jare
Daar was aanvanklik binne die gemeentegrense net 'n pastorie en 'n saaltjie waar nouliks 'n kwart van die kwart van die gemeente se lidmate gehuisves kon word. Tog het die geesdrif destyds so hoog geloop dat nog dieselfde dag van die stigting die eerste kerkraadsvergadering gehou is. Onder andere sou 'n sterk uitvoerende komitee onder leiding van J.P. Coetzee saam met die konsulent, ds. J.C. du Plessis, die leiding neem. Verder word eerw. H.P. van der Merwe gevra om saam met di. J.C. du Plessis en J. Weidemn as tydelike prediker op te tree. Op 18 Julie daardie jaar word besluit om die saaltjie te vergroot om 400 mense te bevat, geldelike verpligtinge geniet aandag en 'n boufonds word in die lewe geroep.
Ds. H.J. Strauss van Daniëlskuil het die beroep na die nuwe gemeente aangeneem en kom reeds op 9 Desember in die stigtingsjaar hier aan. Binne vier maande is meer as £600 ingesamel en die nodige uitrusting aangekoop. Gedurende 1950 stroom die bydraes in en nuwe geriewe word aangebring. Die vergrote saal beantwoord uitstekend aan sy doel en heel spoedig neem die gemeente sy eie Minshall-orrel in ontvangs. Vir hardhorendes skaf die gemeente 'n gehoortoestel aan en die gemeente se koor, onder leiding van mev. S. Wessels, neem sy plek in op die vergrote verhoog. Die eerste voltydse orreliste was me. A. Stals. 'n Eie kerkkantoor word ingerig om die werk van die eerste skriba-kassier, mnr. A. du Preez, te vergemaklik. Lidmate ondersteun die stelsel van wyksfunksies goed en saam met die dankoffers word sowat £400 ingesamel. Die gemeente kon al sy verpligtinge nakom, die boufonds groei en £150 word aangewend om die groot sending-tekort te help uitwis. Al die geseënde pogings laat die kerkraad besluit om ernstige aandag aan die bou van die gemeente se kerkgebou te gee.
Eie kerkgebou
Die gemeente handhaaf sy goeie werk in 1951, die leraar bearbei die lidmate sistematies, siekes en behoeftiges word versorg en die bywoning van die eredienste is goed. Dit was 'n jaar van buitengewone hoë wolpryse en die vrygewigheid van die boeregemeenskap neem toe. Vroeg reeds word besluit om 'n spesiale poging met die insameling van fondse aan te wend en die kerkraad besluit op 27 April 1951 om 'n kerk te bou. Die ontwerp van dié moderne siersteengebou is toevertrou aan die argitek wat tussen 1907 en 1959 vir meer as 80 ander, meesal NG kerkgeboue verantwoordelik was, naamlik Wynand Louw van die Paarl. Gamka-Oos is dan ook een van sy laaste kerkgeboue.
Gelyktydige afstigtings
Dit het net 'n paar keer in die geskiedenis van die NG Kerk gebeur dat meer as een dogtergemeente tegelykertyd van 'n moedergemeente afgestig het. Die vroegste voorbeeld van tweelingdogtergemeentes was in 1906 toe die NG gemeente op Piketberg te groot en uitgestrek geraak en Aurora en Redelinghuys amper saam afgestig het: Aurora op 25 April en Redelinghuys op 26 April. Nog ’n voorbeeld van twee dogters wat ’n dag of wat uitmekaar afgestig het, was Boksburg-Oos (21 Maart 1946) en Boksburg-Wes (23 Maart 1946) van die NG gemeente Boksburg-Noord, wat omstreeks 2010 weer by Boksburg-Oos ingelyf is.
Die eerste en enigste maal dat drie gemeentes tegelykertyd van ’n moedergemeente afgestig het, was op 22 Junie 1950 op Uitenhage toe die indertydse 133 jaar oue NG gemeente Uitenhage in nie minder nie as vier dele verdeel is met die afstigting van die rekordgetal van drie dogtergemeentes: Uitenhage-Noord, Uitenhage-Oos en Uitenhage-De Mist. Dit is verder noemenswaardig dat die drie pasgebore dogters elkeen een van die drie leraars van die ou moedergemeente beroep het en al drie die beroep aanvaar het. Die moedergemeente was hierna vyf maande lank vakant tot twee medeleraars gelyktydig op 24 Februarie 1951 bevestig is.
In Durban het die NG gemeente Durban, wat vandag 2012 net in naam bestaan met skaars 30 lidmate, ook ’n tweeling afgestaan het. Die gemeente is eers in 1913 gestig, ’n volle 78 jaar nadat Durban amptelik as dorp verklaar is, maar danksy die Pakt-regering se beleid om verarmde Afrikaners in Natal te vestig, veral as spoorwegamptenare, het die gemeente van die 1930’s af telkens onbeheerbaar groot geword. In 1940 stig Noordkus af, in Julie 1941 Durban-Suid en in Desember 1941 Durban-Wes. Durban se tweeling is Berea en Port Natal, wat op 18 Julie 1945 saam die lewenslig aanskou het, in die jare 90 saamgesmelt het met Glenwood, maar waarvan Berea later weer afgeskei het. Vier jaar later, op 2 November 1949 stig ook ’n tweeling van die ou moedergemeente Pietermaritzburg af, naamlik Pietermaritzburg-Noord en Pietermaritzburg-Suid.
Okanagan
Okanagan, wat ook as Okanagan Valley en soms as Okanagan Country bekend staan, is 'n gewes in die Wes-Kanadese provinsie Brits-Columbië met 'n oppervlakte van 20 829 vierkante kilometer (sensusgebied van Statistics Canada) en 'n bevolking van 297 601 (2001). Die gebied behels die bekken van die Okanagan-meer en die Kanadese deel van die Okanagan-rivier, en sy belangrikste stad is Kelowna.
Okanagan is een van die warmste gebiede in Kanada en 'n gewilde bestemming vir bootvaarders en ander watersportentoesiaste, asook 'n geskikte gebied vir skisport, stappers en vrugtebou. Okanagan het intussen ook bekendheid verwerf vanweë sy wynboubedryf.
Geskiedenis
duimnael|regs|250px|Wingerde langs die oewer van die Okanagan-meerduimnael|regs|250px|'n Uitsig oor die Okanagan-vallei, soos gesien vanuit die heuwels rondom Kelowna Die Okanagan-vallei is die tuisland van die Okanagan, 'n Eerste Nasie van die Binnelandse Salish-volke wat as 'n volk van jagters en versamelaars met wildsvleis, bessies en wortels as hulle stapelvoedsel. Hulle het daarnaas ook na die noorde en suide getrek om vis (veral salm) te vang en handel met ander nasies te dryf. Die volke van die Okanagan Nation Alliance is vandag onafhanklike nasies wat voordeel trek uit die natuurlike hulpbronne en toerismebedryf in die gebied. Die jaarlikse vergadering in Augustus is 'n fees wat die voortbestaan van die oorspronklike Okanagan-leefwyse en kultuur vier.
In 1811 het die eerste Blanke pelshandelaars, 'n ekspedisie wat vanuit Fort Okanogan in noordwaartse rigting getrek het, hulle in Okanagan gevestig en 'n buitepos van die Pacific Fur Company by die samevloeiing van die Okanagan- en Columbia-riviere gestig. Binne vyftien jaar het pelshandelaars 'n handelsroete deur die vallei gevestig om goedere tussen die Thompson-gebied en die Columbia-rivier te vervoer. Hierdie handelsroete het tot by die jaar 1846 bestaan, toe die 49ste breedtegraad in die Oregon-verdrag as grens tussen Brits-Noord-Amerika en die Verenigde State wes van die Rotsgebergte vasgelê is. Die nuwe grenslyn het dwarsdeur die vallei geloop. Om nie aan die betaling van doeanegelde onderhewig te wees nie, het Britse handelaars 'n roete deur die Fraser Canyon en langs die Thompson-, Nicola-, Coldwater- en Fraser-rivier na Fort Langley gekies wat Fort Okanogan verbygesteek het. Fort Okanogan was destyds in besit van die Hudson's Bay Company wat vroeër met die Northwest Company saamgesmelt het nadat die laasgenoemde die Pacific Fur Company gekoop het. Vir sowat 'n dekade lank het geen vreemdelinge meer 'n besoek aan die Okanagan-vallei afgelê.
Alhoewel Okanagan vandag bekend staan vir sy vrugtebedryf, moes vrugteboere aanvanklik teen baie moeilikhede stry. Die eerste kommersiële appelboorde is in 1892 aangelê, maar vanweë 'n aantal teenslae het die bedryf eers in die 1920's werklik op dreef gekom. Die aanvraag na vervoergeriewe vir vrugte en ander plaaslike produkte het die aanleiding vir die inbedryfstelling van stoombote op die Okanagan-meer gegee - die S.S. Aberdeen in 1886, en die S.S. Sicamous en S.S. Naramata in 1914. Die twee laasgenoemde het as 'n toeristeattraksie in Penticton oorleef.
In die tweede helfte van die 20ste eeu het verskeie ondernemings begin om plaaslike hulpbronne te ontgin soos byvoorbeeld bosbou in Princeton. Die snelste groeiende bedrywe in Okanagan is tans eiendomme, toerisme en aftreeoorde, terwyl daar ook steeds meer vrugteboorde met wynplase en wingerde vervang word.
Die vallei het danksy die sonnige klimaat, sy mere en toeristeaantreklikhede rondom die wynbedryf tot 'n gewilde bestemming vir toeriste en afgetredenes ontwikkel. Gedurende die oesseisoen is Okanagan 'n magneet vir rondtrekkende landbouwerkers uit veral Québec en Meksiko wat in trekarbeiderskampe gehuisves word.
Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan of Bafana Bafana is Suid-Afrika se nasionale sokkerspan vir mans. Die span word deur die Suid-Afrikaanse Sokkerassosiasie bestuur. Hulle keer in 1992 tot die wêreldarena terug nadat hulle vir jare deur FIFA verban was. Die vroue-sokkerspan se bynaam is die Banyana-Banyana.
Die span het die 19de FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in Junie 2010 aanbied nadat hulle die Konfederasiebeker suksesvol in 2009 aangebied het. Hiermee is hulle is die eerste Afrika-land wat geleentheid gegun is om die Wêreldbekertoernooi aan te bied. Bafana Bafana is egter in die groepfase uitgeskakel.
Die span behaal in Augustus 1996 die 16de plek op die FIFA-wêreldranglys, die hoogste posisie wat hulle beklee het. In Desember 1992 bereik hulle hul laagste plek met die 124de posisie op die wêreldranglys.
Die span word tans deur Hugo Broos afgerig.
Deelname aan die FIFA-Wêreldbeker
Suid-Afrika was tussen 1966–1974 uitgesluit van deelname. Tussen 1978 en 1990 was Suid-Afrika nie 'n FIFA-lid nie. In 1992 speel Suid-Afrika sy eerste Wêreldbeker kwalifikasie-wedstryd.
Deelname aan die COSAFA-beker
Suid-Afrika is een van die lande wat aan die COSAFA-beker deelneem.
Top-spelers
{| width=70%
Suring
'n Suring (Oxalis pes-caprae) is 'n plant wat aan die familie klawersurings (Oxalidaceae) behoort. Dit is meerjarig en word 5-15 cm hoog. Die plant bloei jaarliks van Desember tot Mei. Dit is inheems aan Suid-Afrika en Namibië.
Hulle het ’n wêreldwye verspreiding en die bekendste lede van die familie is die surings ( genus Rumex). Baie suringagtiges is onkruide. Die suringorde (orde Polygonales) bestaan uit slegs een familie, die suring- of bokwietfamilie (familie Polygonaceae).
Hoewel die suringagtiges tweesaadlobbige plante is, is hulle duidelik in 'n groot aantal litte en knope verdeel. Die blare is afwisselend gerangskik en aan die basis van elke blaar is daar 'n kokervormige steunblaartjie, bekend as die ochrea, wat die stingel om ring. Nog 'n kenmerk van eensaadlobbiges wat by die suringagtiges aangetref word, is dat die blomme drietallig is, met ander woorde die kelk en die kroon bestaan elk uit 3 dele.
Die kelk- en kroonblare lyk ongeveer dieselfde en vorm saam 'n blomdek of periant. Die blomme is meestal baie klein en onopvallend en is normaalweg in pluime of are gerangskik. Die meeste lede van die familie word in die gematigde dele van die Noordelike Halfrond aangetref, maar die familie as geheel het ’n wêreldwye verspreiding. Ongeveer 30 genera met altesaam ongeveer 800 spesies word aangetref.
Die bekendste lede van die familie is waarskynlik die surings (genus Rumex), wat algemeen as onkruide aangetref word. Ook spesies van die genus Polygonum word dikwels as onkruide beskou. Die spesies van altwee bogenoemde genera word dikwels naby water aangetref.
Kommersieel belangrike plante wat tot hierdie familie behoort, is die bokwiet (Fagopyrum esculentum), wat veral vroeër vir sy saad gekweek is en rabarber (Rheum rhaponticum X Rheum rhabarbarum) ’n groentesoort. Lede van die familie Oxalidaceae staan ook algemeen as surings bekend, maar behoort tot 'n ander, nie-verwante orde.
KwaLunda
KwaLunda is 'n nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 1 673 gehad, waavan 99.8% Swartes was.
Louis Althusser
Louis Pierre Althusser (Birmendreis, Algerië, 16 Oktober 1918 – Parys, 23 Oktober 1990) was 'n Franse filosoof en een van die invloedrykste Marxiste van die twintigste eeu en word gewoonlik onder die strukturiste gekategoriseer. Sy werke Lire le Capital en Pour Marx (albei gepubliseer in 1965) bevat 'n invloedryke herinterpretasie van die werke van Karl Marx. Hy het Marx se oeuvre op 'n anti-humanistiese manier geïnterpreteer, waarin die rol van die onderwerp geminimaliseer word en die klem val op die rol van strukture. Dit het gelei tot die humanisme debat met Althusser en sy volgelinge aan die een kant en die Franse Kommunistiese Party (PCF) met skrywers soos Roger Garaudy, maar ook Jean-Paul Sartre aan die ander kant.
Die werk van Althusser het onder andere betrekking op die werking van ideologie en die verhouding daarvan met die wetenskap. Vir die analise daarvan berus hy op beide Marxisme (Karl Marx, Antonio Gramsci, Wladimir Lenin), die wetenskapsfilosofie (Gaston Bachelard, Michel Foucault), die psigoanalise van Jacques Lacan sowel as die politieke filosofie van Baruch Spinoza. Onder sy leerlinge was Étienne Balibar, Jacques Rancière, Pierre Macherey, Dominique Lecourt, Jacques Derrida en Michel Foucault.
Lewensloop
Althusser is in Algerië gebore as die seun van Franse ouers, sogenaamde pied-noirs. Hy is vernoem na sy pa se oom wat in die Eerste Wêreldoorlog gesterf het. Na sy vader se dood het hy na Marseille getrek saam met sy ma en suster, waar hy die res van sy jeug deurgebring het. In 1937 word hy lid van die Katolieke jeugbeweging Jeunesse Etudiante Chrétienne. Hy is toegelaat tot die École Normale Supérieure, maar kon nie daar enige studie voltooi nie omdat hy in die Tweede Wêreldoorlog opgeroep word. Ná die val van Frankryk is Althusser in 'n Duitse gevangenekamp geïnterneer waar hy die res van die oorlog deurgebring het. Dit is hier waar hy aangetrek word tot die kommunisme.
Na die oorlog het Althusser met sy studies begin, maar hy sy gesondheid was swak – beide wat sy fisiese en sielkundige toestand betref. Hy het in 1947 elektriese skokbehandeling ondergaan, maar sy geestestoestand was sy lewe lank 'n bron van kommer. Hy gradueer in 1946 (agrégation) met 'n proefskrif oor die filosofie van Hegel met Gaston Bachelard as promotor. Filosofie was vir Althusser 'n belangstelling waarin hy ook sy toekomstige beroep gesien het. Politiek, aan die ander kant, was 'n passie in verband waarmee hy 'n kommunistiese militante wou word. Gedurende hierdie tydperk het hy hoofsaaklik gefokus op die politieke filosofie van die 18de en 19de eeu met outeurs soos Marx, Montesquieu, Rousseau en Feuerbach.
In dieselfde jaar ontmoet Althusser die Litaus-Joodse Kommunis Helène Rytman, wat tot sy dood sy lewensmaat sou bly. Waar hy eers 'n linksgesinde Katoliek was, het hy in 1948 'n lid geword van die Franse Kommunistiese Party (PCF), terwyl ander filosowe soos Maurice Merleau-Ponty hul geloof in hierdie party begin verloor het.
Op 16 November 1980 het Althusser sy vrou Helène, in omstandighede wat steeds duister en onduidelik is, gewurg. Althusser het gesê dat hy geen herinnering aan die voorval gehad het nie en dat hy in 'n vlaag van tydelike waansinnigheid opgetree het. Daar was geen getuies nie. Althusser is nie aanspreeklik gevind nie en gevolglik is hy nie regtens vervolg nie. In pleks daarvan is hy in 'n psigiatriese hospitaal opgeneem, waaruit hy in 1983 ontslaan is. Hy het hierna by sy huis in Parys afgetree. Hy het in die laaste jare van sy lewe nie aan enige ander werk as sy outobiografie, L'Avenir dure longtemps, gewerk nie. Althusser sterf op 22 Oktober 1990 op 72-jarige leeftyd aan die gevolge van 'n hartaanval. Baie van sy nuutste werke is eers postuum gepubliseer. 'n Nuwe intellektuele fase van Althusser kan ook gevind word in hierdie laaste geskrifte, waarin hy homself van sy vroeëre oortuigings dat Marxisme 'n wetenskap is distansieer.
Marxisme
Althusser was 'n uitgesproke Marxis en daarom sterk toegewy aan die idees van Karl Marx en ander Marxiste soos Antonio Gramsci en Vladimir Lenin. Volgens Althusser was die grootste prestasie van Marx die vestiging van die wetenskap van die geskiedenis, as die geskiedenis van die klasstryd. Die feit dat dit nie so deur almal beskou word nie, het hy verklaar deur die Marxistiese idee dat daar "'n heersende ideologie is, waarvan die funksie is om die meganismes van klasuitbuiting te verberg."
Althusser het op meer konkrete wyse aangevoer dat Marx, en veral sy werk Das Kapital, beskou kan word as een van die drie groot wetenskaplike ontdekkings in die geskiedenis. Die ontdekking vind immers in hierdie werk plaas van "die konsepstelsel (en dus die ontdekking van wetenskaplike teorie) wat die weg baan vir wetenskaplike kennis aangaande die inhoud van die geskiedenis." Voorheen is die "inhoud van wiskunde" deur die Grieke en die "inhoud van die natuurkunde" deur Galileo Galilei ontdek. Filosofie volg dieselfde evolusie van die wetenskappe. Althusser het byvoorbeeld daarop gewys dat die filosofie van die Antieke Grieke, insluitend Plato, ontstaan het in reaksie op die ontstaan van wiskunde, en René Descartes se filosofie in reaksie op die opkoms van die eksakte wetenskappe. Sedert Marx word die filosofie ook volgens Althusser revolusionêr. Die feit dat mense vandag nog nie Marxisme herken nie, en voortgaan met hul antropologiese of sosiaal-sielkundige benaderings, kom vir Althusser as soortgelyk aan die verskynsel van die Aristotiliese natuurkunde wat lank na Galileo nog aanhang geniet het, voor.
'n Belangrike stelling van Althusser is dat daar binne die werk van Marx 'n epistemologiese breek (coupure epistemologique) plaasgevind het, naamlik tussen die jong humanis en die latere wetenskaplike Marx. Hierdie breek het volgens hom êrens rondom 1845 plaasgevind. Hierdie breuk impliseer ook dat Marx en al die vorige idealistiese filosofieë en ideologieë, soos humanisme en die Duitse idealisme, se paaie geskei het. In die sin is die latere Marxistiese leerstellinge nie 'n voortsetting of teregwysing van Hegel nie, maar 'n radikale afwerping daarvan. Marx het daarvolgens die ou ideologiese probleme wat op kwessies soos vervreemding van die menslike natuur gefokus het, vir 'n nuwe wetenskaplike probleem wat op ekonomiese kwessies gefokus het, verruil. Althusser ontleed die idee van die epistemologiese breek van Gaston Bachelard, wat die konsep epistemologiese breek (rupture epistemologique) in sy werk gebruik het, om die volwassenheid van die natuurwetenskappe te karakteriseer. Werklike wetenskap is volgens Bachelard bereik deur te breek met alledaagse standpunte en kennis oor die navorsingsvoorwerpe.
Ideologie en klassenstryd
Vir Marx hou 'n ideologie 'n "droombeeld" voor, 'n valse konstruksie (bricolage). Althusser het in sy werk 'n algemene konsep van "ideologie" gebruik, wat hy onderskei van konkrete ideologieë. Ideologieë word gekenmerk deur 'n konkrete eksterne geskiedenis, terwyl Althusser verklaar dat "ideologie geen geskiedenis het nie." Althusser wou twee tesisse oor ideologie verdedig:
Althusser het dus afgewyk van die klassieke sienings oor ideologie. Hy het geargumenteer dat die klassieke meganistiese siening (die elite het dit gedoen om mag te behou) tot en met die hermeneutiese interpretasie van Ludwig Feuerbach en die vroeë Marx (mense verteenwoordig hul denkbeeldige lewensomstandighede, hulle word vervreem van hul werk), nie op bevredigende wyse antwoorde op die vraag betreffende waarom mense sulke denkbeeldige situasies nodig het, kon bied nie."
Jad Saxton
Jad Saxton (gebore 27 September 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Escaflowne: The Movie (2000), Wolf Children (2012), en Fairy Tail: Priestess of the Phoenix (2012), en in die televisiereeks High School DxD (2012).
Louis Althusser
Ideologie en klassenstryd
Althusser beskou hierdie voorstel as noodsaaklik vir enige ontleding van die konsep van ideologie. Hy het gesê dat 'n ideologie bestaan uit 'n struktuur en sy praktyke. Dit is wesenlik in die sin dat as iemand byvoorbeeld in God glo, dit beteken dat hy ook kerk toe gaan. Hy verwys in dié verband na Blaise Pascal wat die raad gegee het: "Kniel en bid, en jy sal glo."
Verder het Althusser geskryf:
"Ek sal dus verklaar dat in die geval van 'n onderwerp […] dat die bestaan van sy idees wesenlik is in die sin dat sy idees materiële aksies is, in materiële kontekste geplaas kan word, wat deur materiële rituele beheer word wat hulleself bepaal word deur die materiële ideologiese strukture waarvan die idees van die onderwerp kom."
Die groot bron van inspirasie hiervoor is Baruch Spinoza, wat 'n sterk materialistiese wêreldbeskouing gebruik het. Invloed en beheer van idees vind nie net in terme van denke plaas nie, los van alles anders, maar altyd gekoppel aan die liggaam, die passies en die wêreld in terme van denke.
In sy essay Idéologie et appareils ideologiques d'état (1970) (ideologie en ideologiese staatsapparate), het hy verder ingegaan op Marx se tesis van geskiedenis as 'n klassestryd. Daar het Althusser gesê dat, binne 'n ekonomiese stelsel, die uiteindelike voorwaarde van produksie die reproduksie van die voorwaardes vir daardie produksie is. Dit beteken dat om te kan voortgaan om te produseer, verseker moet word dat die voorwaardes vir daardie produksie gereproduseer word. Volgens Althusser bestaan die repoduksie uit twee dele.:
Reproduksie van die werksmag
Die reproduksie van die werksmag vind plaas buite die bedryf. Maar maatskappye verseker dit onregstreeks deur lone aan die arbeidsmag te betaal, "sodat die loonwerkers die volgende dag weer voor die hek verskyn." Die kapitalis het ook deur die jare opgemerk dat daar meer voorwaardes verbonde aan die reproduksie van werknemers is. Op hierdie manier moet ook verseker word dat werknemers die regte talente en vaardighede het, en dit word verskaf deur 'n omvattende onderwysstelsel uit te werk. Hier leer hulle aan die een kant kennis, praktiese tegnieke wat hulle tydens hul latere werk kan gebruik, en aan die ander kant 'n gedragskode en dissipline. Die volhoubaarheid vereis dus ook 'n reproduksie van die onderwerping aan die gevestigde orde.
Althusser het geskryf: "Die reproduksie van die arbeidsmag toon dus nie net slegs die reproduksie van die 'talente' nie, maar ook die reproduksie van die onderwerping aan die heersende ideologie of aan die 'praktyk' van daardie ideologie as noodsaaklik vir sy bestaan, met dien verstande dat dit nie genoeg is nie om dit as 'n 'nie net maar ook' te beskou nie, want dit is duidelik dat die voorwaardes van hierdie reproduksie van die talente van die werkers slegs in en onder hierdie vorms van ideologiese onderwerping moontlik is."
Hier kan ook die invloed van Althusser op Michel Foucault gesien word. Foucault het later verklaar dat die staat mag kry oor sy burgers deur alle areas van die samelewing te dissiplineer en die model van die gevangenis toe te pas: streng orde, die skep van 'n panoptiese vaste skedules en permanente evaluering. Foucault sou die Marxistiese konteks in sy proefskrif grootliks agterweë laat.
Ideologiese staatsstrukture
Althusser het begin met 'n analise van die begrip "staat". Klassieke Marxiste, soos Marx self, maar ook Lenin, beskou die staat as 'n onderdrukker, as 'n masjien van onderdrukking wat deur die regerende klas gebruik word, 'n staatsapparaat (staatsstruktuur), met die polisie, weermag, howe ens. Althusser het egter geargumenteer dat hierdie klassieke skrywers verskillende begrippe verwar het. Eerstens moet die staat onderskei word van die "staatsmag", dit is die beheer oor die staat. In die klassetryd gaan dit nie oor die staat self nie, maar oor wie die staatsmag besit. Althusser het byvoorbeeld verwys na hoe die staat van "eienaars" gedurende die Franse Revolusie verander het, maar die rol van staat het skaars verander. Hy het selfs aangevoer dat Lenin ook die staatsstrukture behou het. Dit is duidelik dat Althusser nie wou argumenteer dat Marx of Lenin verkeerd was in hul doelwitte nie. Hy het egter geargumenteer dat hulle waarskynlik hierdie toegewings in die praktyk gemaak het, maar hulle het dit nie voldoende in hul teorieë omskryf nie. Die doel van die Marxiste was om altyd die staatsmag te bekom om die bourgeois staatsstrukture te vernietig, om dit met hul eie strukture te vervang, met die uiteindelike doel van die einde van die staat (en daarmee ook van die staatsstrukture (die polisie, weermag ,. .) en die staatsmag). 'n Uitsondering volgens Althusser is Antonio Gramsci, wie 'n redelike teoretiese beskrywing bedink het. 'n Tweede onderskeid wat Althusser met die staat gemaak het, is die verskil tussen die onderdrukkende staatsstrukture aan die een kant en die ideologiese staatsstrukture aan die ander kant. Die verskil tussen die twee bestaan uit die volgende elemente.
"[Die oplossing] is dat die (onderdrukkende) staatsstrukture op 'n massiewe skaal, en hoofsaaklik van onderdrukking, gebruik maak, insluitend fisiese onderdrukking en ideologie as sekondêre middel. (Daar is nie so iets soos 'n suiwer onderdrukkende struktuur nie). Op dieselfde manier, maar omgekeerd, is dit in die essensie van 'n ideologiese staatsstruktuur om ideologie op 'n massiewe skaal te gebruik en slegs sekondêr van onderdrukking gebruik te maak […] (Daar is nie so iets soos 'n suiwer ideologiese staatsstruktuur nie). "
Die klassetryd bestaan dus ook in die beheer van hierdie ideologiese staatsstrukture, iets wat nie onmiddellik verwesentlik kan word deur 'n staatsgreep nie en dus ook nie deur die besit van die onderdrukkende staatsstruktuur nie. 'n Voorbeeld van 'n stryd om die ideologiese staatsstrukture kan gevind word in die Kulturele Rewolusie in die Volksrepubliek van China. "Empiriese" voorbeelde wat Althusser van hierdie ideologiese staatsstrukture gegee het, sluit in die godsdienstige-ideologiese staatsstruktuur, die opvoedkundige-ideologiese staatsstruktuur en die kommunikasie-ideologiese staatsstruktuur (die media, radio, pers, …).
Althusser het ook opgemerk dat, in teenstelling met die onderdrukkende staatsstruktuur wat oor tyd dieselfde bly, die ideologiese staatsstruktuur kan verskuif. Vir die kapitalisme was die Kerk dus die oorheersende ideologiese staatsstruktuur. Tans is dit volgens Althusser, die opvoedkundige-ideologiese staatsstruktuur wat oorheersend is. Hy het dus nie verklaar dat die politieke staatsstruktuur in die vorm van parlementêre demokrasie die oorheersende staatsstruktuur is nie. Althusser het daarop gewys dat ander vorme van regering moontlik is, ondanks kapitalisme. Die skole is egter oral dominant: kinders moet dikwels skool toe gaan en is dus verplig om tegnieke te leer, of selfs suiwer ideologie in die vorm van etiek, burgerlike sin of filosofie.
Reproduksie van produksieverhoudings
Hoe is dit, nadat hierdie onderskeid gemaak is, dat die reproduksie van die produksieverhoudinge gerealiseer word? Althusser het gesê dat hierdie waarborg afkomstig is van die politieke en ideologiese bobou. "Dit word gerealiseer deur die uitoefening van die staatsmag deur die staatsstrukture, enersyds via die (onderdrukkende) staatsstrukture, en aan die ander kant via die ideologiese staatsstrukture.
Individue en onderwerp
'n Finale punt wat Althusser in hierdie essay gemaak het, is dat die begripsvraag 'n ideologiese konstruksie is. Die kategorie van "onderwerp" word tot op sekere mate saamgestel deur die ideologie. Hy het ook geargumenteer dat 'n idee van 'n ideologiese onderwerp "toutologies" is en dat "die mens 'n ideologiese dier van die natuur is." In hierdie verband het hy ook die voorbeeld uitgebrei na na die Christelike godsdienstige ideologiese staatsstruktuur. Daar het hy gesê dat die idee van die onderwerp kom van die idee van God, naamlik van God as noodsaaklikheid, as unieke, ander Onderwerp. Deur hierdie idee van God word op subjektiewe wyse voortgebring: individue onderwerp hul aan God en word onderwerpe. In die konfrontasie tussen die onderwerp en die ondergeskiktes erken hulle mekaar, en erken hulle daardeur ook hulself. In hierdie sin het Althusser die visie van Emmanuel Levinas genader, wat ook verklaar het dat 'n onderwerp slegs in die Ander tot homself/haarself gekom het. En hierdie Ander het Levinas ook gereeld met God gelykgestel. 'n Groot verskil is dat Althusser hier 'n ideologiese praktyk gesien het wat 'n illusie van subjektiwiteit veroorsaak (hier was die strukturalisme tasbaar), terwyl Levinas dit as 'n fundamentele eties-metafisiese gebeurtenis gesien het.
Althusser en psigoanalise
Althusser wou in sy werk ook die psigoanalise van Sigmund Freud, wat verder deur Jacques Lacan ontwikkel is, rehabiliteer. Hy het gereageer op baie Franse Marxiste wat psigoanalise gelykgestel het aan 'n "reaksionêre ideologie". Hierdie verwerping van psigoanalise het volgens Althusser uit die revisionistiese interpretasies van baie opvolgers van Freud gekom. Hierdie herleiding van Freud se werk na biologie, sosiologie of sielkunde bied 'n valse beeld van Freud se psigoanalise, en dit is hierdie vervorming wat die Marxiste verwerp. Hierdie vervormde interpretasie van Freud was volgens Althusser verkeerd, maar is nie die ware teorie van Freud nie. Volgens Althusser is psigoanalise 'n aparte wetenskap, hoofsaaklik omdat dit al die elemente het: dit het 'n praktyk (die terapie), 'n tegniek (die metode van hierdie terapie) en 'n ondersteunende teorie. Dit is Lacan wat ook die onherleibaarheid van psigoanalise en sy navorsingsvoorwerp (die onderbewussyn) verdedig.
Republiek van Kliprivier
Die Republiek van Kliprivier was 'n Boererepubliek met 'n kortstondige bestaan wat in 1847 in die Ladysmith-omgewing gestig is deur Andreas Theodorus Spies. Teen Januarie 1847 het slegs 40 van die oorspronklike Voortrekkergesinne steeds in Natal gewoon. Meeste het weggetrek na die anneksasie van die Natalia Republiek deur die Verenigde Koninkryk in 1843.
Louis Althusser
Althusser en psigoanalise
Dit was egter slegs Lacan se strukturalisme, gebaseer op die wetenskap van die taalkunde, wat psigoanalise as suiwer wetenskap moontlik maak. Lacan sê byvoorbeeld: "Die diskoers van die onbewuste is gestruktureer as 'n taal" en sien in die onbewustelike (soos in drome) strukture soos die metafoor en metoniem aan die werk. Freud, en verder Lacan, het dus volgens Althusser gewys dat die onderwerp nie 'n sentrum het nie, maar slegs deur 'n struktuur gebou word wat self nie 'n sentrum het nie. In die werk van Lacan het Althusser ook advies gegee oor hoe sy oeuvre die beste gelees kan word.
Republiek van Kliprivier
'n Formele verdrag is op 7 Januarie 1847 met die Zoeloekoning Mpande geteken waarvolgens die republiek tussen die Tugela en Buffelsriviere vir 'n prys van 1 000 Riksdaalders bekom is.
Die Republiek is 'n paar maande later deur Brittanje geannekseer. Die goewerneur van die Kaapkolonie, Sir Harry Smith, het die burgers van beskerming verseker en in 1848 is die dorp Ladysmith gestig.
Heilige Alliansie
[[Lêer:Map of the Holy Alliance (1840).svg|duimnael|Die Heilige Alliansie
{{legend|#ffd42aff| Keiserryk Oostenryk }} {{legend|#4d4d4dff| Koninkryk Pruise }} {{legend|#008000ff| Russiese Ryk }} ]] Die Heilige Alliansie was 'n alliansie van Rusland, Oostenryk en Pruise, gestig op 26 September 1815 in Parys op die inisiatief van tsaar Aleksander I van Rusland, as deel van die herstel van Europa ná die val van Napoleon Bonaparte.
Die alliansie is gesluit om 'n Christelike teenwig te bied teen die sekulêre en demokratiese idees van die Franse Revolusie. In daardie tyd was die tsaar onder die invloed van 'n Russiese mistikus, Baroness Barbara Juliana von Krüdener. Die idee vir die alliansie het waarskynlik van haar gekom.
Die feit dat Rusland, Oostenryk en Pruise elk 'n ander vorm van die Christendom (onderskeidelik die Russies-Ortodokse Kerk, Rooms-Katolisisme en Protestantisme) aangeneem het, was geen probleem nie. Die drie lande het al jare lank teen die Franse Rewolusie en Napoleon geveg. Die drie lande was ook verenig in 'n ander anti-revolusionêre alliansie, die Viervoudige Alliansie. Die Heilige Alliansie en Viervoudige Alliansie is dus vinnig met mekaar geïdentifiseer.
Polities gesproke was die verdrag 'n redelike vae en betekenislose dokument; dit was hoofsaaklik 'n godsdienstige manifes. Die vorste het net belowe om volgens die Christelike beginsels van liefde, geregtigheid en genade op te tree en om Christelike moraliteit as 'n riglyn te gebruik, nie net in die privaat lewe nie, maar ook in die openbare lewe. Die alliansie is eintlik net ernstig opgeneem deur tsaar Alexander I. Die magtige Oostenrykse staatsman Klemens von Metternich noem dit 'n "groot herrie oor niks" en die Britse minister van buitelandse sake, Robert Stewart, Visegraaf Castlereagh, het dit "sublieme mistisisme en onsin" genoem. In die hande van reaksionêre staatsmanne soos Metternich word die alliansie gou omskep in 'n instrument van die Viervoudige Alliansie om enige poging tot liberale hervorming in die naam van die Christendom te onderdruk.
Geskiedenis
Na die stigting van die Heilige Alliansie in 1815 het al die vorste van Europa by die alliansie aangesluit, behalwe die koning van Groot-Brittanje, wat vir grondwetlike redes nie kon aansluit nie (maar het as koning van Hanover aangesluit) en die sultan van die Ottomaanse Ryk, wat nie genooi is om aan te sluit nie weens die Christelike aard van die alliansie. Die pous het ook nie by die Heilige Alliansie aangesluit nie. Die Rooms-Katolieke Kerk was onverskillig of selfs vyandig teenoor die alliansie weens die inter-religieuse aard en die feit dat dit deur 'n nie-Katolieke vors gevorm is.
Met die disintegrasie van die Viervoudige Alliansie in 1823, die dood van Tsaar Alexander I in 1825 en die Belgiese Revolusie en die Julie-Revolusie in 1830, het die Heilige Alliansie inderdaad geëindig. Rusland, Oostenryk en Pruise het egter die alliansie met die Berlynse Konvensie in 1833 geheraktiveer. Met die uitbreek van die Krimoorlog in 1853 het die Heilige Alliansie finaal geëindig.
Die Heilige Alliansie het 'n invloedryke idee gebly. In 2004 het byvoorbeeld die Amerikaanse professor Zbigniew Brzeziński (voormalige nasionale veiligheidsadviseur vir president Jimmy Carter) geskryf dat president George W. Bush 'n anti-Islamitiese alliansie gesmee het, vergelykbaar met die Heilige Alliansie van 1815. .
Onafhanklike Staat Kroasië
Die Onafhanklike Staat Kroasië (OSK, Kroaties: Nezavisna Država Hrvatska, kort NDH) was 'n kortstondige outoritêr-fascistiese Kroatiese republiek wat tussen 1941 en 1945 bestaan en naas die huidige Kroasië en Bosnië en Herzegowina ook dele van Serwië ingesluit het. Die staatshoof en diktator Ante Pavelić, leier van die nasionalistiese Ustaša-beweging, het noue bande met die Spilmoondhede gehandhaaf en hul kant in die Tweede Wêreldoorlog gekies.
Die Balkanveldtog van die Duitse Weermag, wat op 6 April 1941 met 'n aanval op die Serwies-oorheerste sogenaamde "Koninkryk Joego-Slawië" begin het, is deur baie etniese groepe, veral Bosniese Moslems, as 'n bevryding van Serwiese onderdrukking en 'n kans op die verwesenliking van hul nasionale aspirasies beskou (wat eers in 1993 realiteit geword het). Die OSK is in April 1941 in die lewe geroep nadat die Europese Spilmoondhede, die sogenaamde Groot-Duitse Ryk en die Koninkryk Italië, die Koninkryk Joego-Slawië ontbind het. Aanvanklik het die spilmoondhede ook besettingsmagte in die OSK gestasioneer.
Madeleine Martin (Sweedse aktrise)
Madeleine Martin (gebore 20 Augustus 1991) is 'n Sweedse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Easy Money II: Hard to Kill (2012), Easy Money III: Life Deluxe (2013), en Breaking Surface (2020).
Risk
Risk, "Die klassieke Spel van Wêreldoorheersing" is 'n kommersiële strategiese bordspel wat deur Parker Brothers (nou 'n afdeling van Hasbro) vervaardig is. Die spel is in die vroeë 1950's deur die Franse filmregisseur, Albert Lamorisse ontwikkel en is in 1957 vir die eerste keer in Frankryk vrygestel. Nathan Youmans is in 2006 die "Risk Grootmaarskalk" aangesien hy die eerste plek behaal het in die 2006 Risk Wêreldkampioenskappe.
Risk 'n beurtspel vir twee tot ses spelers en word op 'n bord gespeel wat 'n politiese kaart van die wêreld uitbeeld in die styl van die Napoleaanse-era. Die kaart is verdeel in 42 gebiede wat in ses kontinente gegroepeer is. Spelers beheer leërs om gebiede van ander spelers oor te neem. Die doel van die spel is om al die spelers te elimineer en al die gebiede te oorheers. Wêreldoorheersing is die mees algemene manier waarop die spel gespeel word, kan dit ook gespeel word deur 'n "doelwitkaart" aan 'n speler te gee (wat doelwitte kan bevat soos om "die blou speler te elimineer" of "Afrika te oorwin"), die eerste speler wat dan sy doelwit bereik is dan die wenner. Vergeleke met ander oorlogspeletjies is dit relatief eenvoudig en abstrak, aangesien dit realistiese beperkinge soos die grootte van die wêreld, logistiese oorwegings van uitgerekte veldtogte ensovoorts buite rekening laat.
Standaard opstelling
Die opstel van die Risk bord is ietwat meer ingewikkeld as baie ander bordspeletjies. Spelers begin met 'n aantal leërs, wat wissel afhangende van die aantal spelers in die spel. Elke speler rol een dobbelsteen; die speler wat die hoogste getal gooi beset 'n enkele gebied van sy of haar keuse met 'n leër. Die besetting van gebiede gaan voort na links van die aanvanklike speler totdat al die gebiede beset is. Spelers gaan dan voort om hul oorblywende leërs te plaas op gebiede wat hulle beset, totdat al hul aanvanklike leërs geplaas is. Na die aanvanklike opstelling voltooi is, neem die eerste speler die eerste beurt van die spel op, met spel wat kloksgewys voortgaan. Die 2-speler spel verskil in soverre die Leërkaarte gebruik word om te bepaal waar jou leërs geplaas word, baie soos met die oorspronklike Franse weergawe.
In die oorspronklike Franse weergawe, word Risk kaarte uitgedeel aan die spelers en elke speler plaas dan 'n leër op die lande op elke kaart vertoon. Bykomende leërs word dan op die spelers se eie gebiede geplaas na elke speler se goeddunke, nie noodwendig om die beurt nie. Wanneer al die spelers klaar is met die plasing van hul leërs, rol elke speler een dobbelsteen en die speler met die hoogste getal speel eerste met beurte wat wissel na links (kloksgewys).
Speler beurt
Risk word in beurte gespeel. Elke speler het die geleentheid om sy gebiede te versterk, teenstanders aan te val in aangrensende gebiede en dan hul beurt te beëindig deur hul eie gebiede te versterk.
Versterkings
Aan die begin van elke speler se beurt, kan die speler versterkings tot hule leërs byvoeg. 'n Speler ontvang bykomende leërs op grond van die aantal gebiede wat hulle beheer, die waarde van die kontinente wat hulle beheer en die waarde van enige Risk kaarte wat hulle inruil. Die speler ontvang een leër vir elke drie gebiede onder sy beheer met 'n minimum van drie leërs per beurt. Die getal versterkings wat toegeken word vir die beheer van 'n kontinent wissel. As die speler Asië beheer kry hy sewe ekstra leërs by, vir Noord-Amerika en Europa, vyf; vir Afrika word drie leërs toegeken en vir die kontinent van Australië en Suid-Amerika word twee versterkende leërs op die bord geplaas.
Bo en behalwe die versterkings wat verkry word vir die besetting van gebiede, kan spelers ook versterkings kry deur Risk kaarte in te ruil. Tydens die aanvalsfase van sy beurt kan 'n speler 'n Risk kaart kry as hy ten minste een gebied oorneem. Die kaart vertoon een van die twee-en-veertig gebiede en 'n prent van 'n infanteris, 'n ruiter of 'n kanon. 'n Stel Risk kaarte is drie identiese kaarte, of drie kaarte wat een van die Risk eenhede elk vertoon. Die aantal versterkings wat toegeken word vir 'n kaart wat ingeruil word neem toe hoe meer stelle kaarte ingeruil word. As 'n kaart ingeruil word met die 'n gebied wat deur die speler beset word daarop vertoon word twee bykomende leërs toegeken vir daardie gebied.
Aanval
Nadat die versterkings ontplooi is, kan die speler aanval om gebiede oor te neem en sodoende 'n Risk kaart te kry. Aanvalle kan slegs tussen twee gebiede plaasvind, een wat deur die aanvallende speler besit word en een wat deur 'n ander speler besit word. Die uitkoms van die geveg word beslis op grond van die rol van 'n dobbelsteen. Elke rol van 'n dobbelsteen word as 'n enkele aanval beskou en die aanvallende speler mag soveel kere aanval as wat hy of sy goed dink op voorwaarde dat die speler voldoende leërs het om aan te val. As 'n aanvallende speler 'n verdedigende speler se laaste gebied beset en hom uit die spel uit elimineer, word die aanvaller beloon met al die verdediger se Risk kaarte.
As 'n aanval die laaste verdedigende leër uitwis, moet die aanvaller leërs vanaf die aanvallende gebied na die verslaande gebied oordra. Die minimum aantal leërs moet gelykstaande wees aan die getal dobbelstene wat gerol is en daar is geen beperking op die getal wat geskuif mag word nie solank as wat daar ten minste een leër in die aanvallende gebied oorbly. As die aanvaller dus drie leërs in die aanvallende gebied het, mag hy slegs twee dobbelstene rol aangesien hy slegs twee leërs beskikbaar het om die gebied te beset. Die verdedigende speler kan 'n dobbelsteen rol vir elke leër wat op 'n gebied gestasioneer is tot 'n maksimum van twee. 'n Gebied wat dus verdedig word deur 'n enkele leër is swakker as een wat deur meer verdedig word.