cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HMS Thetis
Die finale duiktoets is uitgestel tot 1 Junie 1939 in Liverpoolbaai. Die Thetis verlaat Birkenhead net na 09:00 met 'n groot aantal addisionele persone aan boord; in totaal 103. Die weer was goed, die see kalm met 'n ligte oostewind wat gewaai het. Almal aan boord het uitgesien na die vaartog. Die Thetis was vergesel deur die Grebecock, 'n tweejaaroue sleepboot met 'n bemanning van sewe onder beheer van lt. Dick Coltart. Die teenwoordigheid van die Grebecock was deel van die transaksie met die skeepsbouers, Cammell Laird. Die Grebecock moes ander skepe waarsku dat die duikboot in die omgewing is asook om passasiers van die Thetis op te laai wat nie meer met die tog wou voortgaan nie.
Die noodlot slaan toe
Die Thetis sein aan die Grebecock dat hy gaan duik en om 14:00 gee Bolus die sein om te duik. Aanvanklik weier die duikboot egter om te duik; maar minute later duik die duikboot skielik en daar word aanvaar dat alles normaal is.
Maar alles was nie normaal nie. Binne-in die duikboot was die nommer 5-torpedobuis (533 mm) oop aan die seekant en die agterste deur van die buis in die duikboot was ook oop weens 'n foutiewe instrument. Derhalwe het seewater in die duikboot ingestroom en die Thetis het gesink. Soos die tyd verbygaan word Coltart oortuig dat iets verkeerd geloop het met die Thetis. Hy stuur 'n boodskap na die duikbootbasis te Fort Blockhouse. Ongelukkig kry die bode wat die telegram moet aflewer se fiets 'n papwiel en die boodskap word vertraag. Toe dit uiteindelik afgelewer word, word vinnige torpedojaers na die ongelukstoneel gestuur en die RAF stuur vier Anson vliegtuie om te help met die soektog. 'n Bergingskip, die Valiant, word vanaf Liverpool gestuur; teen hierdie tyd was dit reeds agt ure sedert daar laas met die Thetis gekommunikeer is.
Drie ure later sien 'n uitkykwag van die torpedojaer Brazen, iets in die verte op die horison. Dit was 'n 5,5 m gedeelte van die agterstewe van die duiboot wat teen 'n hoek uit die water gesteek het. Die duikboot lê teen 'n hoek in water wat 45 m diep is, ongeveer 24 km vanaf die kus van Wallis. Die toestand in die duikboot was haglik, die lug was besmet en het begin opraak. Bolus besluit om mense via die Davis Submerged Escape Apparatus (DSEA) uit die duikboot te kry. Min mense in die duikboot was egter opgelei om die toestel te gebruik. Vrywilligers stap na vore en kapt. Joe Oram, in bevel van die 5de Flottielje, en lt. Woods ontsnap suksesvol uit die duikboot. Hulle word opgepik deur die Brazen en kon toe verslag doen oor die situasie in die duikboot. Slegs vier persone ontsnap uit die duikboot.
Teen daardie tyd was reeds ses torpedojaers, vyf sleepbote, die Llandudno - 'n lewensreddingboot en die bergingskip Vigilant versprei om die Thetis. Hul laaste plan was om 'n gat in die Thetis se kant te sny met 'n asetileen vlam maar teen 15:00 op 2 Junie breek die kabels en die Thetis sink tot op die bodem en neem die 99 persone aan boord saam met hom. Na nog pogings om die boot te bereik is die reddingspoging laat vaar teen die volgende dag. Familielede van die oorledenes het 'n regssaak van nalatigheid gemaak en ses-en-'n-half jaar later is die saak deur die hof afgekeur.
Percy Haswell
Percy Haswell (30 April 1871 – 14 Junie 1945) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Daddy-Long-Legs (1919) en The River of Romance (1929).
Fox Broadcasting Company
Fox Broadcasting Company (dikwels afgekort tot Fox en in hoofletters gestileer as FOX) is 'n Amerikaanse kommersiële televisienetwerk wat 'n vlagskip-eiendom van die Fox Corporation is. Die hoofkantoor van die netwerk is geleë te 1211 Avenue of the Americas in New York-stad, met bykomende kantore in die Fox Broadcasting Center (ook in New York-stad) en in die Fox Television Centre in Los Angeles.
Dit is op 9 Oktober 1986 gestig as 'n mededinger van die groot drie televisienetwerke (ABC, CBS en NBC). Fox het mettertyd die suksesvolste poging tot 'n vierde televisienetwerk geword. Dit was die hoogsgerekende gratiskyk-netwerk in die ouderdomsgroep 18–49 van 2004 tot 2012, en was die Amerikaanse televisienetwerk met die meeste kykers tydens die 2007-08 seisoen.
Suzanne Clément
Suzanne Clément (gebore 12 Mei 1969) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Laurence Anyways (2012), Mommy (2014), en The Child Remains (2017), en in die televisiereeks Les hauts et les bas de Sophie Paquin (2006).
Al-Anfal
thumb|160px|links|Vers 41 van die soera Al-Anfal. [[Bagdad, omstreeks 1305-1307. (Museum van die Islamitiese Tydperk).]]
Al-Anfâl (Arabies: ٱلْأَنْفَال, "Vrywillige Gawes") is die 8ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 75 ajat, of verse. Dit is 'n Medinese soera, wat beteken dit is vermoedelik in Medina geopenbaar en nie in Mekka nie. Dit is voltooi ná die Slag van Badr. Dit vorm 'n eenheid met die volgende soera, At-Tawbah.
At-Tawbah
At-Tawbah (Arabies: ٱلتَّوْبَة, "Die Boetedoening") is die 9de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 129 ajat, of verse, en is een van die laaste Medinese soeras, wat beteken dit is vermoedelik in Medina geopenbaar en nie in Mekka nie.
Al-Anfal
Volgens die vooraanstaande Moslemse filosoof Abul A'la Maududi is die hoofstuk vermoedelik geopenbaar in 2 A.H. ná die Slag van Badr, die eerste verdedigende geveg tussen Mekkane en die inwoners van Medina nadat hulle van vervolging in Mekka gevlug het. Dit bevat 'n uitgebreide oorsig van die slag.
Naam
Die soera word genoem Al-Anfal uit die eerste aja. Die woord beteken eintlik "oorlogsloot".
At-Tawbah
Dié soera is na berig word geopenbaar in die tyd van die Slag van Taboek in Medina in die 9de jaar van die hidjra. Dit is die enigste soera van die Koran wat nie begin nie met Basmala, die gewone openingsin, "In die Naam van Allah, die Barmhartige, die Genadige.". Dit behandel feitlik dieselfde onderwerpe as dié in Al-Anfal. In teenstelling met alle ander soeras, het Mohammed nie opdrag gegee dat die openingsin aan die begin van die soera geplaas word nie.
Babiana ambigua
Babiana ambigua is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor vanaf die Gifberg, suidwaarts tot by die Kaapse Skiereiland en ooswaarts langs die kus tot by Riversdal. Daar is twintig subpopulasies en sommiges in die lae kus gedeeltes, word bedreig deur indringerplante en ontwikkeling. Gelukkig is die spesie so wyd versprei dat dit nie sy voortbestaan bedreig nie.
Sasol-kunsmuseum
Die Sasol-kunsmuseum is 'n kunsmuseum te Ryneveldstraat 52 in Stellenbosch in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die museum vorm deel van die Eben Dönges-sentrum op die kampus van die Universiteit Stellenbosch.
Ecionemia megastylifera
Ecionemia megastylifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sasol-kunsmuseum
Dit word in 'n Hollandse Neo-klassieke gebou uit 1907 gehuisves, wat in 1976 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar is. Die gebou is aanvanklik deur die Bloemhof Skool gebruik, waarna dit gerestoureer en op 3 Oktober 1991 as 'n kunsmuseum geopen is. Die restourasiewerk is deur Sasol befonds, wat tot die naam aanleiding gegee het.
1990 Portugese Grand Prix
Die 1990 Formule Een Portugese Grand Prix is op 23 September op die Estoril-renbaan in Portugal gehou. Dit was die dertiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nigel Mansell in 'n Ferrari gewen.
Ecionemia megastylifera
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Wintermann-Kilian & Kilian.
New York Modeweek
New York Modeweek (Engels: New York Fashion Week), wat in Februarie en September van elke jaar gehou word, is 'n halfjaarlikse reeks geleenthede (wat gewoonlik 7–9 dae lank is) wanneer internasionale mode-versamelings aan kopers, die pers en die breë publiek vertoon word. Dit is een van die vier grootste Modeweke ter wêreld, gesamentlik bekend as die "Groot 4", saam met die in Parys, Londen, en Milan. Die Council of Fashion Designers of America (CFDA) het die moderne idee van 'n gesentraliseerde "New York Modeweek" in 1993 geskep, hoewel stede soos Londen in die 1980's reeds hul naam van die stad in samewerking met die woorde modeweek gebruik het. NYFW is gebaseer op 'n ouer reeks geleenthede genaamd "Press Week", wat in 1943 gestig is.
Produsente van die New York Modeweek sluit in IMG, The SOCIETY Fashion Week, FTL Moda in samewerking met Fashion Week Online, Style 360, Art Hearts Fashion, Style Fashion Week, en ASC Fashion week onder andere.
'n Gesentraliseerde kalender van stadswye geleenthede (insluitend diegene verbonde aan WME/IMG) word gehou deur die CFDA, en is van die kalenderstigter Ruth Finley verkry.
Die ekonomiese impak van die New York Modeweek word op VS$ 887 miljoen geraam.
Oorsprong
Die eerste New York Modeweek was gestig in 1943 deur Eleanor Lambert, persdirekteur van die Amerikaanse mode-industrie se eerste promosie-organisasie, die New York Dress Institute.
Felix Mallard
Felix Mallard (gebore 20 April 1998) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Neighbours (1985), Neighbours: Summer Stories (2016), Neighbours vs. Time Travel (2017), en Happy Together (2018).
New York Modeweek
Oorsprong
Press Week was 'n sukses, en modetydskrifte soos Vogue, wat gewoonlik gevul was met Franse ontwerpe, het toenemend Amerikaanse mode gekenmerk.
Teen die middel-1950s, het die geleentheid bekend geword as "Press Week of New York". Lente 1951 (gehou in Februarie 1951) was die 16de jaarlikse Press Week of New York.
Euryops hebecarpus
Euryops hebecarpus is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en kom van De Hoop tot by Stilbaai voor. Dit vorm deel van die fynbos en Hartenbos strandveld. Die plant het 'n voorkomsgebied van 587 km² en daar is tussen ses en tien subpopulasies wat bedreig word deur indringerplante en oorbeweiding.
Euryops hypnoides
Euryops hypnoides is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap en kom by Grahamstown voor. Dit vorm deel van die Suurberg-fynbos. Daar is net een populasie wat bedreig word deur indringerplante.
Soechoi Su-27
Die Su-27 (NAVO-naam Flanker) is 'n tweemotorige supermanuvreerbare aanvalsvliegtuig ontwerp deur Soechoi in die Sowjetunie. Dit is bedoel as 'n direkte mededinger vir die groot Verenigde State vierde-generasie vegters, met 3 530 km reikafstand, swaar wapentuig, gesofistikeerde avionika en hoë beweegbaarheid.
Die Su-27 vlieg meestal lugoppermagsmissies, maar die moderner weergawes is in staat om byna al die gevegsoefeninge uit te voer. Aanvullend tot die kleiner MiG-29, is die Su-27 die naaste eweknie aan die Amerikaanse F-15 Eagle. Die Su-27 tree in diens van die Sowjetlugmag in 1985. Vandag word dit steeds operasioneel ontplooi deur die Russiese Lugmag, maar ook voormalige Sowjetstate en in bondgenote van dié lande.
Yunus
thumb|200px|links|Jona en die reusevis, uit die antieke werk Jami' al-tawarikh (omstreeks 1400). Metropolitan-kunsmuseum.
Yûnus (Arabies: يُونُس, "Jona") is die 10de soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 109 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka geopenbaar.
Yunus is genoem na die profeet Yunus (Jona). Daar word geglo die soera is geopenbaar voor die migrasie van die profeet Mohammed en sy volgelinge van Mekka na Medina (die hidjra).
Die hoofstuk is die eerste van ses soeras wat begin met die allegoriese letters (Muqattaʿat) Alief, Laam, Raa.
Ecionemia nigra
Ecionemia nigra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Sollas.
Michelino da Besozzo
Michelino Molinari da Besozzo (c. 1370 – c. 1455) was 'n noemenswaardige vyftiende eeuse Italiaanse skilder wat wyd geprys was vir sy werk. Hy het meestal in Milaan en Lombardye gewerk, en was in diens van die Visconti familie, te wete die heersers van Milaan. Michelino se werk volg die tradisies van die Lombardiese Skool, en het die Trecento styl gevolg.
Persoonlike lewe
Michelino was in 1388 gebore, en is na 1450 oorlede. Daar word geglo dat daar by name van Michele de Pavia na hom verwys word, aangesien hy in die begin van sy loopbaan in Pavia woonsaam was. Michelino het van 1439 tot en met sy afsterwe in Milaan gewoon, waar hy werksaam was vir die Viscontis, die heersers van Milaan. Toe sy beskermheer, die eerste hertog van Milaan, ( Gian Galeazzo Visconti ) gesterf het en Giovanni Maria Visconti die mag bekom het, het Michelino na Venesië en Vicenza getrek ten einde die moeilike regering van Giovanni te vermy. In Venesië was Michelino in kontak met die skilder Gentile da Fabriano (Gentile di Niccolò di Massio).
Michelino het 'n seun gehad by name van Leonardo, wie ook in dieselfde rigting werksaam was en tussen 1428 en 1488 gewerk het. Leonardo se werk sluit noemenswaardige fresko's in wat steeds in die kerk van Sint Giovanni a Carbonara in Napels Italië gevind kan word.
Loopbaan
As 'n vyftiende eeuse Italiaanse kunstenaar van die Lombardiese Skool het Michelino se werk die lineêre vorm van die Internasionaal Gotiese Styl nagevolg, en is dit van 'n abstrakte aard. Tog kom dit as gevolg van die gedetailleerde aard van die kunstenaar se werk as naturalisties voor. Alhoewel min van sy werke oorleef het was Michelino een van die bekendste kunstenaars van sy tydperk, en was hy wyd bewonder en geprys. Oorblywende voorbeelde van Michelino se werk ontken of vermy die klassisistiese styl van die Renaissance en bly eerder getrou aan die meer rigiede vorms van die oudmodiese Gotiese styl van die Proto-Renaissance. Michelino se loopbaan was mees relevant gedurende sy tyd in Milaan waar hy in diens was van die Viscont i familie. In Milaan het Michelino groot opdragte ontvang en was hy opmerklik in diens geneem om vensters te ontwerp vir die Visconti’s se katedraal.
Huldeblyk vir Giangaleazzo Visconti
In 1404 het Michelino miniature vir die begrafnis-toespraak van sy beskermheer, Gian Galeazzo Visconti, geskep. Hierdie miniature is nou in besit van die Bibliothèque Nationale in Parys. Die teks van die Huldeblyk vir Giangaleazzo Visctoni was deur die Visconti-hof aangevra en deur 'n Augustiniaanse monnik, Pietro da Castelletto, geskryf. Michelino se illuminasies van die teks sluit delikate kranse van blomme in wat Pietro da Castelletto se teks omring. Michelino se illuminasie bevat ook details soos 'n ere-doek met beide die imperiale en Visconti wapen. Die wapen dien as agtergrond vir 'n toneel van Pietro se huldeblyk wat Giangaleazzo se kroning uitbeeld, uitgevoer deur die Christus Kind, wat groter uitgebeeld word as al die ander figure n die werk. Ander tonele sluit Pietro da Castelletto in terwyl hy Augustiniane van sy preekstoel adresseer. die Huldeblyk vir Giangaleazzo Visconti sluit ook Michelino se illuminasies van 'n voltooide stamboom van die Visconti familie in, welke Michelino definieer deur profiel-daarstellings wat inspirasie put uit Grieks-Romeinse muntstukke en medaljes. Die stamboom spoor die afkoms en geskiedenis van die Visconti familie terug tot by die troue van die Trojaanse prins Anchises en die godin Venus, wat na bewering deur Jupiter uitgevoer was. Michelino verteenwoordig Anchises, Venus, en Jupiter as 15de eeuse Florentynse adel. Die verwysings na oudheid (die antieke tye) impliseer die voorkoms van humanisme by die Visconti-hof, selfs terwyl hulle deur Michelino se werk 'n middeleeuse voorkoms aanneem. Hierdie werk is soortgelyk aan kunswerke van die Huis van Valois in Frankryk, en derhalwe het dit aan die koninklike fokus op die Visconti familie voldoen, asook hul begeerte vir dinastiese mag b.w.v. familiebande. Die gedetailleerde en verfynde aard van die werk en sy ooreenkoms met die werk van die Valois-hof benadruk waarom Michelino se werk so aantreklik was vir die aristokrasie. [[File:Michelino Molinari da Besozzo - St. Luke Painting the Virgin - Google Art Project.jpg|thumb|Sint Lukas Skilder die Maagd, Michelino Molinari da Besozzo, Gebedsboek in Latyn, Milaan, ca. 1420, 170 x 120 mm
Sint Luke Skilder die Maagd
Sint Lukas Skilder die Maagd is 'n illuminasie van 'n klein Latynse gebedeboek van 1420 wat tans in die versameling van die Morgan Library and Museum is. Hierdie gebedeboek bevat die meerderheid van Michelino se bestaande werk, en die teks daarvan, wat uit sewe-en-veertig gebede bestaan, was deur 'n enkele skriba in donkerbruin geskryf. Die boek, wat nou met 19de eeuse satyn verbind is met silwer knippies, sluit twee-en-twintig illuminasies met blomme-grense in. Die helfte van die oorspronklike miniatuur illuminasies is egter nou verlore. Die illuminasie van Sint Lukas Skilder die Maagd, beeld Sint Lukas uit soos hy besig is om die skilder van 'n paneel van die Maagd en Kind te voltooi en is van die eerste Westerse kuns-uitbeeldings van die toneel. Die onderwerp sou later in die 15de eeu en regdeur die restant van die Italiaanse Renaissance meer gewild word, aangesien Sint Lukas die beskermheilige van skilders en skilders-gildes was. Reg deur die 15de, 16de, en 17de eeu het kunstenaars voortgegaan om die artistieke uitbeelding van heiliges te propageer deur Sint Lukas wat die Madonna en Kind skilder uit te beeld. Michelino se weergawe toon Sint Lukas uit in 'n staande posisie soos hy besig is om te werk op 'n paneel met 'n gewel daarop, terwyl die uitbeelding van die toneel in Georgio Vasari se 1565 fresko wat hom in die kerk van Santissima Annuciata bevind, Sint Lukas ten toon stel waar hy 'n portret skilder van 'n ander-wêreldse aansitter, wat ook uitgebeeld word in Vasari se skilderkuns.
Volwassenheid
Michelino se 1410 besoek aan Venesië was van uiterste belang tot die gehele ontwikkeling van Venesiaanse skilderkuns in die volgende twee dekades. Beide Venesië en Vicenza het Michelino se delikate styl waardeer en geloof. Ander noemenswaardige werke sluit die Mistieke Troue van Sint Katerina, wat nou geleë is in die Pinacoteca in Siena, in. Hierdie klein skildery beeld die troue tussen Sint Katrina en Christus uit. Die Mistieke Troue van Sint Katrina en die Troue van die Maagd is die enigste twee werke (beide paneel-skilderye) wat definitief toegeskryf kan word aan Michelino. Die Troue van die Maagd  word besit deur die Metropolitan Museum of Art in New York Stad; die oppervlak daarvan is nou egter beskadig. Hierdie werk, gemaak van tempera op hout met opgehewe goue ornamentasie beeld 'n bejaarde Josef uit wat 'n ring aan 'n jong en skugter Maagd aanbied. Die humor in die uitdrukkings van die omringende verwerpte mans benadruk Michelino se vaardigheid, deur sy vermoë om beweging in die toneel met uitdrukking te projekteer. Die Troue van die Maagd maak die skareryke komposisie van Michelino se werk na met verligte manuskripte. Verder meer, is die kurwe-lineêre vorme in die werk tekenend van die Internasionaal Gotiese Styl.
Erfenis en belang
Michelino het gedurende sy leeftyd, en ook daarna, baie erkenning vir sy werk en vaardigheid ontvang, en is slegs vandag redelik onbekend omrede so min van sy werke oorleef het. Die Humanis Umberto Decembrio het Michelino “die mees uitgelese kunstenaar van ons tyd.” genoem Tydgenote het na Michelino verwys as die "mees superieure skilder." Verder meer, het die Hertog van Berry 'n agent gestuur om 'n onderhoud met Michelino te voer, wat gerapporteer het dat Michelino “die mees uitstekende skilder tussen al die skilders in die wêreld was.”
Joaquim de Almeida
Joaquim de Almeida (gebore 15 Maart 1957) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Clear and Present Danger (1994), Fast Five (2011), en The Hitman's Bodyguard (2017), en in die televisiereeks 24 (2001).
Panspermia
Panspermia is die hipotese dat mikrobes in die heelal lewe oordra na bewoonbare planete in die ruimte (soos die aarde). Hierdie hipotese word gebruik om die ontstaan van lewe op aarde te probeer verklaar omdat dit so hoogs onwaarskynlik is dat lewe per toeval ontstaan het. Fred Hoyle het byvoorbeeld die volgende gesê:
"The likelihood of the formation of life from inanimate matter is one to a number with 40,000 naughts after it … It is big enough to bury Darwin and the whole theory of evolution. There was no primeval soup, neither on this planet nor any other, and if the beginnings of life were not random, they must therefore have been the product of purposeful intelligence."
Hier volg 'n lys van name wat panspermia voorstaan:
Combretum subumbellatum
Combretum subumbellatum is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Euryops floribundus
Euryops floribundus is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap waar dit wydverspreid voorkom. Die plant het 'n magdom plaaslike name: harpuisbos, kamdebooharpuis, rapuis, soetharpuis en vetrapuis.
Intira Jaroenpura
Intira Jaroenpura (gebore 23 Desember 1980) is 'n Thaise aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nang Nak (1999), The Unborn (2003), In the Shadow of Naga (2008), en Love, Not Yet (2011).
Ecionemia metastrosa
Ecionemia metastrosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hilo Hattie
Hilo Hattie (28 Oktober 1901 – 12 Desember 1979) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Song of the Islands (1942), Tahiti Nights (1944), City Beneath the Sea (1953), en Blue Hawaii (1961).
Teenpous Clemens VIII
Teenpous Clemens VIII gebore Gil Sanches Muñoz y Carbon was 'n teenpous met setel in Avignon van 10 Junie 1423 tot 26 Julie 1429
Ecionemia metastrosa
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Lebwohl.
Teenpous Clemens VIII
Biografie
Gil Sanches Muñoz was die seun van Pedro II Muñoz y Liñan en Catalina Sanchez de Carbon. Hy studeer kerkreg en was tot 1396 in diens van die kurie in Avignon. As gesant van Teenpous Benedictus XIII en aartsbiskop van Valencia het hy hom beywer vir die beëindiging van die Westerse Skisma.
Op die konsilie van Constance is Benedictus afgeset en Pous Martinus V tot pous verkies. Benedictus het die afsetting nie erken nie en homself tot sy dood in 1423 as die regmatige pous beskou. Na sy dood het drie van die vier kardinale wat deur Benedictus aangestel is, vir Gil Sanchez Muños as sy opvolger verkies. Hy het die naam Clemens VIII aangeneem. Hy het die steun van koning Alfonso V van Aragon en Sisilië gekry omdat die koning 'n geskil met Rome gehad het. Pas drie jaar na die dood van Benedictus op 19 Mei 1426 laat Clemens hom as pous uitroep. Die vierde kardinaal wat deur Benedictus aangestel is, was nie tevrede met die keuse nie en het sy eie kandidaat Teenpous Benedictus XIV laat aanstel. Clemens het toe Benedictus XIV in die ban gedoen.
In 1429 het Rome en Aragon vrede gesluit en die politieke steun vir Clemens het verval. Op 26 Julie 1429 doen hy afstand van die pousskap en om verdere moeilikhede te voorkom laat hy sy kardinale die bestaande pous Martinus V as pous verkies. Clemens onderwerp hom aan pous Martinus en word aangestel as biskop van Mallorca.
Slag van Waterberg
Die Slag van Waterberg het op 11 Augustus 1904 by Waterberg in Duits-Suidwes-Afrika (die hedendaagse Namibië) plaasgevind. Dit was die beslissende geveg in die Duitse veldtog teen die Herero's.
Die Duitse magte was onder die bevel van luitenant-generaal Lothar von Trotha met net meer as 1 500 soldate. Hulle was bewapen met 1 625 gewere, 30 kanonne en 14 masjiengewere. Die Herero's, daarteenoor, was onder die bevel van Samuel Maharero. Hulle het 3 500 tot 6 000 krygers en hulle families bymekaargebring, met die verwagting dat vredesonderhandelinge sou plaasvind. Die geskatte aantal Herero's in die gebied was tussen 25 000 en 50 000. Die res was met hulle tradisionele wapens bewapen.
Tydens die geveg is die Herero's verslaan en is hulle die woestyn van Omaheke ingedryf waar die meeste van hulle weens dors omgekom het.
Wes Mannion
Wes Mannion (gebore 1970) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Getaway (1992), Australian Story (1996), The Crocodile Hunter Diaries (2000), en Bindi's Bootcamp (2012).
Kennedi Clements
Kennedi Clements (gebore 21 Januarie 2007) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Poltergeist (2015) en in die televisiereekse V (2009) en Rogue (2013).
Pachycephalosauria
Pachycephalosauria (van die Griekse παχυκέφαλοσαυρος vir "dikkop-akkedisse") is ’n klade Ornithischia-dinosourusse. Bekende genera sluit in Pachycephalosaurus, Stegoceras, Stygimoloch en Dracorex. Die meeste het tydens die Laat Kryt-periode voorgekom in wat nou Noord-Amerika en Asië is. Hulle was tweepotige, plantvretende/vleisvretende diere met dik skedels. Die rede vir hul koepelvormige skedels is onseker; die gewilde teorie is dat hulle dit gebruik het om mekaar soos sekere boksoorte met die kop te stamp.
Shinzo Abe
Shinzo Abe (安倍 晋三 Abe Shinzō, IFA: [abe ɕin(d)zoː]; gebore 21 September 1954 – 8 Julie 2022) was 'n Japannese politikus en van 2012 tot 2020 premier van Japan en president van die Liberaaldemokratiese Party (LDP).
June Haver
June Haver (10 Junie 1926 – 4 Julie 2005) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Three Little Girls in Blue (1946), ''Scudda Hoo! Scudda Hay! (1948), Look for the Silver Lining (1949), en Love Nest'' (1951).
Shinzo Abe
Op 28 Augustus 2020 kondig Abe sy uittrede weens gesondheidsredes aan. Hy het lank reeds aan 'n chroniese inflammatoriese dermsiekte gely, wat veroorsaak het dat hy in 2007 ook skielik as premier moes bedank. Nadat die siekte onder beheer gebring is, word hy in 2012 as premier herkies. Abe word in 2019 die langsdienende premier van Japan.
In Augustus 2020, het Abe sy hangende bedanking as premier aangekondig, met verwysing na 'n herlewing van sy ulseratiewe kolitis. Hy het tot 16 September 2020 in die amp aangebly, waarna die Kokkai geskeduleer was om sy opvolger te verkies, na aanleiding van die uitslag van 'n LDP-leierskapsverkiesing wat drie dae vantevore gehou is.
Sluipmoord
Op 8 Julie 2022 is Abe is van agter geskiet, terwyl hy 'n veldtogtoespraak in Nara gelewer het. Hy was na bewering na die voorval in 'n hartstilstand en het onmiddellik ná die skietery geen lewenstekens getoon nie. Die polisie het die vermeende skieter, Yamagami Tetsuya, weens poging tot moord in hegtenis geneem. Abe is toe na die hospitaal gejaag en is daar oorlede. Hy was 67 jaar oud.
Euryops exudans
Euryops exudans is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap waar dit op die Sneeuberge tussen Graaff-Reinet en Cradock bo 1 600 m. voorkom. Dit het 'n voorkomsgebied van 1119 km² en het tans geen bedreigings nie.
Salma Hayek
Salma Hayek Pinault (née Hayek Jiménez; * 2 September 1966) is 'n Meksikaans-Amerikaanse aktrise, rolprentvervaardiger en gewese fotomodel. Hayek het haar loopbaan in Meksiko met 'n rol in die telenovela Teresa begin en later in die rolprent El Callejón de los Milagros (Engelse titel: Miracle Alley) verskyn, waarvoor sy deur die Academia Mexicana de Arte y Ciencias Cinematográficas (AMACC) vir 'n Ariel-prys genomineer is. In 1991 het Hayek haar in Hollywood gevestig waar sy bekendheid verwerf het vir haar rolle in rolprente soos Desperado (1995), From Dusk till Dawn (1996), Dogma (1999) en Wild Wild West (1999).
Haar groot deurbraak het in 2002 met die rolprent Frida gekom waarin sy die hoofrol as die Meksikaanse skilderes Frida Kahlo vertolk het. Hiervoor is Hayek in die kategorie "Beste aktrise" vir 'n Academy Award, BAFTA Award, Screen Actors Guild Award en Golden Globe Award genomineer. Die rolprent, wat groot belangstelling gewek het en gunstig deur kritici ontvang is, was 'n kommersiële sukses.
Haar regiewerk vir The Maldonado Miracle is in 2004 met 'n Daytime Emmy Award in die kategorie "Kinder/Jeug/Gesin" bekroon. Drie jaar later is sy vir haar rol in ABC se komiese televisiedramareeks Ugly Betty vir 'n Emmy Award as "Uitstekende gas-aktrise in 'n komediereeks" genomineer. Tussen 2009 en 2013 het sy daarnaas as gas-aktrise in NBC se komediereeks 30 Rock opgetree. Meer onlangse filmprojekte sluit Grown Ups (2010), Puss in Boots (2011), Grown Ups 2 (2013), Tale of Tales (2015) en The Hitman's Bodyguard (2017) in.
Aesopus
Aesopus (ook Esopus; Grieks: Αἴσωπος Aisopos) (620-560 v.C.) was 'n Antieke Griekse skrywer van kort stories, bekend as Aesopus se fabels. Die stories gebruik vermenslikte diere en lewelose voorwerpe om sedelessies oor te dra. Van sy meer bekende fabels sluit in: "Die skilpad en die haas", "Die wolf en die skaapwagter", "Die jakkals en die druiwe" en "Die noordewind en die son". Laasgenoemde word dikwels in die taalkunde gebruik om vergelykings tussen verskillende tale of variëteite van 'n taal te doen.
Daar is min oor Aesopus se lewe bekend en sy geskrifte het nie behoue gebly nie. Tog is daar talle verhale wat oor die eeue uit verskeie tale versamel is, wat aan hom toegedig word. Van die verhale word tot vandag toe nog gebruik, veral in kinderstories en strokiesprente.
In die fabel van "Die skilpad en die haas", as voorbeeld, daag 'n haas 'n skilpad vir 'n wedloop uit. Die haas is seker van sy oorwinning en neem nie die wedloop ernstig op nie. Hy neem middagslapies en sy aandag word deur allerlei dinge afgetrek. Die skilpad, daarteenoor, is doelgerig en neem die resies ernstig op. Ten spyte daarvan dat die skilpad veel stadiger is, wen hy uiteindelik die wedloop. En so is dit ook met mense, die wat volhard behaal sukses.
Ecionemia robusta
Ecionemia robusta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Combretum tenuipetiolatum
Combretum tenuipetiolatum is 'n struik of klein boompie wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Kenia en Tanzanië.
Laz Alonso
Laz Alonso (gebore 25 Maart 1974) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Avatar (2009), Fast & Furious (2009), Jumping the Broom (2011), en Detroit (2017).
Frédérique Collin
Frédérique Collin (gebore 1944) is 'n Kanadese aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente La cuisine rouge (1980), Marie s'en va-t-en ville (1987), Waterfront Dreams (2002), en Sur le seuil (2003).
Tyrannosauridae
Tyrannosauridae ("tiran-akkedisse") was ’n familie teropode-dinosourusse wat bestaan uit twee subfamilies met tot elf genera, insluitende die bekende Tyrannosaurus. Die presiese getal genera is onseker; sommige wetenskaplikes erken so min as drie. Al dié diere het naby die einde van die Kryt-periode geleef en hul fossiele is net in Noord-Amerika en Asië ontdek.
Hoewel hulle van kleiner voorsate afgestam het, was tirannosourides feitlik altyd die grootste roofdiere in hul onderskeie ekosisteme en aan die bopunt van die voedselketting. Die grootste spesie was Tyrannosaurus rex, een van die grootste landroofdiere – dit was tot 12,3 m lank en het tot 6 500 kg geweeg. Tirannosourides was tweevoetige karnivore mat enorme skedels met groot tande. Ondanks hul grootte was hul bene lank en geskik vir vinnige beweging. In teenstelling daarmee was hul voorpote baie klein en het hulle net twee funksionele vingers gehad.
Beskrywing
Anders as met ander groepe dinosourusse is volledige skelette vir die meeste tirannosourides ontdek. Hul biologie kon dus baie goed bestudeer word. Sagte weefsel, beide gefossileer en onbeskadig, is vir een Tyrannosaurus rex gevind.
Die tirannosourides was almal groot diere; alle spesies kon tot minstens ’n ton geweeg het. Albertosaurus, Gorgosaurus en Daspletosaurus was almal tussen 8 en 10 m lank, terwyl Tarbosaurus tot 12 m lank kon word van sy bek tot sy stert. Die enorme Tyrannosaurus het tot 12,3 m lank geword. Volwasse tirannosourides het lank, enorme skedels gehad met baie bene wat saamgegroei het om dit sterker te maak. Terselfdertyd was daar hol kamers in die bene en groot openinge tussen die bene om die skedel ligter te maak. Tyrannosaurus, Tarbosaurus en Daspletosaurus se skedels was langer as 1 m. Die grootste Tyrannosaurus-skedel wat ontdek is, was meer as 1,5 m lank.
Die skedel was vooraan ’n "S"-vormige nek geleë, en ’n lang, swaar stert het die dier sy balans help hou. Die massamiddelpunt was oor die heupe. Tirannosourides het net op hul agterpote geloop en die bene in die pote was dus massief.
Euryops dentatus
Euryops dentatus is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant kom grotendeels in die Oos-Kaap op hoë berge soos die Sneeuberge, Koudeveld- en Kamdeboo-berge voor. Daar is drie subpopulasies en die plant het 'n voorkomsgebied van 7114 km². Die plant het tans geen bedreigings nie.
Jarunee Suksawat
Jarunee Suksawat (gebore 12 Februarie 1962) is 'n Thaise aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kru Kha Nu Ngao (1978), Salak Jitr (1979), en Dam Morakot (1983).
Lex Marinos
Lex Marinos (gebore 1 Februarie 1949) is 'n Australiese akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent An Indecent Obsession (1985) en in die televisiereekse The Aunty Jack Show (1972) en Kingswood Country (1980).
Combretum tetrandrum
Combretum tetrandrum is 'n struik of klein boompie wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Mosambiek, Zambië en Zimbabwe.
Daar is twee subspesies:
Kīlauea
Kīlauea (Engels: [ˌkiːlaʊˈeɪə], Amerikaanse Engels: [ˌkɪləˈweɪə]; Hawais: [tiːlɐwˈwɛjə]) is 'n aktiewe skildvulkaan in die eilandgroep en Amerikaanse deelstaat Hawaii. Dit is die jongste en tans aktiefste van vyf vulkane wat saam die namgewende eiland Hawaii (dikwels ook Groot Eiland genoem om verwarring met die hele eilandgroep en deelstaat te voorkom) vorm. Die vulkaan, wat langs die suidkus van die eiland geleë is, is tussen 300 000 en 600 000 jaar oud en het sowat 100 000 jaar gelede bo die water van die Stille Oseaan begin oprys.
Hawaiërs het oorspronklik net na die vulkaanpiek se kaldera as Kīlauea verwys. Eers in die moderne tydperk het aardwetenskaplikes begin om die hele vulkaan so te noem - 'n taalgebruik wat later ook in die algemene omgangstaal ingeburger geraak het.
Ecionemia solida
Ecionemia solida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kīlauea
Die vulkaan het godsdienstige en mitologiese betekenis as tradisionele woonplek van Pele, die Hawaise vulkaangodin. Ou Hawaise gesange en mondelinge oorlewerings vertel van vroeëre uitbarstings wat as die werk van 'n woedende Pele beskryf word. Die eerste Europeër, wat die vulkaanpiek met sy eie oë kon sein, was die sendeling William Ellis wat in 1823 'n besoek aan die gebied gebring het.
Ecionemia solida
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Lévi.
Kīlauea
Die vulkaan se kaldera het gedurende die 19de en vroeë 20ste eeu byna ononderbroke vulkaniese aktiwiteit getoon. Sedert 1952 was daar altesaam 34 uitbarstings. Langs die sogenaamde East Rift Zone het in Januarie 1983 'n periode van voortgesette aktiwiteit begin wat steeds voortduur. In Maart 2008 het 'n verdere opening in die vulkaanpiek se Halema‘uma‘u-krater ontstaan, met 'n borrelende lawapoel en 'n gaspluim.
Kīlauea is oorspronklik as 'n satelliet (newevulkaan) van Mauna Loa, die grootste vulkaan ter wêreld, beskou. Meer onlangse vulkanologiese navorsing het egter getoon dat Kīlauea oor 'n selfstandige magmastelsel beskik wat tot 'n diepte van 60 kilometer strek. Die piek van Kīlauea maak saam met Mauna Kea en Kohala deel uit van 'n boogvormige reeks vulkane. Mauna Loa is buite hierdie reeks geleë.
Rhabdodontidae
Rhabdodontidae was ’n familie ornitopode-dinosourusse van die Kryt-periode. Die rabdodontides het baie gelyk soos groot, robuuste hipsilofodonte, met diep skedels en kakebene.
Kanadese nasionale krieketspan
Die Kanadese nasionale krieketspan (Engels: Canada national cricket team; Frans: Équipe du Canada de cricket), met die bynaam “Maple leafers”, is die nasionale krieketspan wat Kanada in internasionale krieket verteenwoordig. Krieket word in Kanada deur Krieket Kanada (CC, van Engels en Frans: Cricket Canada) beheer. Kanada is sedert 1968 ’n assosiaatlid van die Internasionale Krieketraad (IKR).
Hoewel Kanada nie gemagtig is om toetswedstryde te speel nie, het die span wel deelgeneem aan internasionale eendagwedstryde en eersterangse wedstryde (in die IKR Interkontinentale Beker) teen ander nietoetsspelende lande. Die wedywering met die Verenigde State is so sterk in krieket as wat dit in enige ander spansport is en albei spanne ding jaarliks om die K.A. Auty-beker mee. Die wedstryd tussen die twee lande is in der waarheid die oudste internasionale wedywering in krieket en is reeds in 1844 uitgespeel. Kanadese krieket is geneig om ’n laer profiel as die meeste ander sportsoorte in te neem en die span word meestal saamgestel uit uitgewekenes van meer suksesvolle krieketlande. Sulke spelers probeer om ’n vlak van internasionale ervaring te bereik deur vir Kanada te speel wanneer hulle as te oud geag word om vir hul onderskeie nasionale spanne te verskyn. Die Kanadese Krieketwêreldbeker 2003-span het byvoorbeeld verskeie spelers ingesluit wat in Sri Lanka, Indië, Pakistan en Wes-Indië gebore is.
Kanada se eerste internasionale wedstryd teen ’n ander span as die Verenigde State was in 1893, toe Australië na Kanada getoer het. Nes ander assosiaatlede van die IKR het Kanada in 1979 aan sy eerste internasionale toernooi deelgeneem, die IKR-trofee in Engeland, waar Kanada vir die Krieketwêreldbeker 1979 gekwalifiseer het, nadat hulle net na Sri Lanka tweede geëindig het. Daarna het Kanada eers weer in 2003 vir ’n krieketwêreldbekertoernooi gekwalifiseer, hoewel hulle die hele tyd een van die toonaangewende assosiaatlede was. Tussen 2006 en 2013 het Kanada beide EDI- en T20I-status geniet, nadat hulle vir die Krieketwêreldbeker 2007 en die Krieketwêreldbeker 2011 gekwalifiseer het. Sedert die nuwe Wêreldkrieketliga van stapel gestuur is, het hulle egter nie meer so goed gevaar nie – Kanada was onder die laaste spanne tydens die 2014-krieketwêreldbekerkwalifikasie en die Wêreldkrieketliga se afdeling twee in 2015, en is vervolgens tot die Wêreldkrieketliga se afdeling drie afgeskakel.
In April 2018 het die IKR besluit om aan al sy lede volle T20I-status toe te ken. Vervolgens sal al die T20I-wedstryde wat Kanada ná 1 Januarie 2019 teen ander IKR-lede speel, as ’n volle T20I erken word. Kanada is tans (April 2023) 20ste op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Krieket Kanada (Engels en Frans: Cricket Canada, CC) is in 1892 as die Kanadese Krieketvereniging (Engels: Canadian Cricket Association, CCA; Frans: Association canadienne de cricket, ACC) gestig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in Kanada. In 1968 het hulle as ’n assossiaatlid by die Internasionale Krieketraad (IKR) aangesluit.
Krieket Kanada bestuur al die Kanada-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is CC verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Kanadese span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Kanada oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.
Invoering van krieket
Volgens algemene bewerings het Britse soldate ná die Slag van die Abraham-vlakte in 1759 tydens die Sewejarige Oorlog in Noord-Amerika die krieketspel na Kanada gebring. Die eerste bekende beskrywing van ’n krieketwedstryd dateer uit 1785 en beskryf ’n wedstryd op Sint-Helena-eiland, Quebec, die plek van die latere Wêreldtentoonstelling 67. Die wortels van die moderne Kanadese krieket lê in die streek Bo-Kanada, veral rondom Toronto, destyds bekend as York. Aan die begin van die 19de eeu het die onderwyser George Anthony Barber die spel daar bekend gemaak en hy word sedertdien “die vader van Kanadese krieket” genoem. In 1827 was hy by die stigting van die Toronto Cricket, Skating and Curling Club betrokke en in 1829 het hy dié sport by die Bo-Kanada Kollege help vestig. Barber het in 1836 ’n wedstryd tussen die Toronto-krieketklub en die Bo-Kanada Kollege se krieketspan gereël wat deur die kollegespan gewen is. Sedertdien word jaarliks reekse tussen albei spanne uitgespeel en baie nasionale spelers is van albei klubs afkomstig.
Van 24 tot 26 September 1844 het Kanada sy eerste internasionale wedstryd teen die Verenigde State voor ’n gehoor van 20 000 by die St George’s-krieketklub in Bloomingdalepark in New York, die plek van die latere New York-universiteit se latere geneeskundige fakulteit, gespeel. Dit was die eerste internasionale wedstryd nog en word as een van die eerste internasionale sportgebeurtenisse in die moderne geskiedenis beskou. Kanada, wat onder die benaming “Britse Ryk se Kanadese Provinsie” verskyn het, het die wedstryd met 23 lopies gewen. Die wedstryd is tot in die 1910’s jaarliks beslis en het die grondslag vir die oudste sportiewe wedywering geleë, wat self 30 jaar ouer is as die bekendste wedywering in internasionale krieket, Die As tussen Australië en Engeland. In 1845 is die eerste internasionale wedstryd tussen albei spanne in Kanada beslis en deur die gasheer met 61 lopies gewen. In 1846 is die Kanadese span deur die Verenigde State in New York op 28 lopies uitgeboul, die laagste telling vir die nasionale span nog. In 1853 is Kanada in Harlem vir die eerste keer deur die Verenigde State verslaan. Die snelbouler Joel Bradbury het in 1854 in Toronto teen die Verenigde State nege paaltjies vir ses lopies geneem, waarna die gaste op net 32 lopies uitgeboul is. Tot op hede is dit die Verenigde State se laagste telling teen Kanada.
Verspreiding in die 19de eeu
George Parr het in 1859 ’n Engelse span op hul toer na Kanada aangevoer, dit was die eerste internasionale kriekettoer nog. Ná dié toer het Fred Lillywhite die boek The English Cricketers’ Trip to Canada and the United States in 1859 geskryf, wat die volgende jaar uitgegee en een van die oudste krieketboeke nog is. Tydens die toer, wat ook die Verenigde State ingesluit het, het die span al sy vyf wedstryde gewen teen spanne wat uit 22 spelers saamgestel is, waaronder wedstryde teen die nasionale spanne van Kanada en die Verenigde State. Tydens die toer is ook uitstallingswedstryde gespeel en twee uitstappies na die Niagara-waterval onderneem. In 1868 en 1872 het verdere toere deur Engelse spanne na Noord-Amerika gevolg, waartydens die gaste ook teen Kanada en die Verenigde State te staan gekom het. Hierdie toere was suiwer finansiële ondernemings. Die meeste wedstryde is “teen kanse” gespeel om ’n gebalanseerde wedstryd moontlik te maak; die tuisspan is toegelaat om meer as elf spelers in te span (meestal 22).
Wanneer Kanada in 1867 ’n nasie geword het, was krieket so gewild dat dit deur die eerste eerste minister John A. Macdonald as nasionale sport benoem is. Ná die einde van die Amerikaanse Burgeroorlog het egter bofbal uit die Verenigde State begin versprei, wat ’n agteruitgang van krieket in Kanada tot gevolg gehad het, ondanks toere deur Engelse en Australiese spanne. Tydens die derde Engelse toer in 1872, aangevoer deur Robert Allan Fitzgerald, het W.G. Grace saam na Kanada getoer en teen die Toronto-krieketklub 142 lopies aangeteken. Dié rekord het vir 100 jaar bly staan en was die beste kolfbeurt deur ’n Engelse kolwer in Kanada. In 1878 het die Australiese span, aangevoer deur Dave Gregory, sy eerste toer na Kanada aangepak en in 1893 teruggekeer om Kanada met ’n beurt te verslaan. In hierdie jare met talle krieketbedrywighede in die ooste van die land het die sport ook in Wes-Kanada meer gewild geword. In 1864 is die North West Cricket Club in Winnipeg gestig en in 1876 het die Victoria Cricket Club aan die weskus gevolg. Op hierdie twee klubs het verdere in die Prêrieprovinsies, Alberta en Brits-Columbië gevolg. Daarmee het krieket ook wes van Ontario begin vestig en word sedertdien landswyd uitgeoefen.
Eerste oorsese toere
Gedurende somer 1880 het vir die eerste keer ’n Kanadese span onder hul kaptein Thomas Dale ’n toer na Engeland onderneem, waartydens hulle onder andere die Marylebone-krieketklub (MCC) ontmoet het; Kanada het vier oorwinnings aangeteken, vyf nederlae gely en agt wedstryde het onbeslis geëindig. Die plaaslike owerhede het dié span egter nie amptelik erken nie, wat toe tot talle probleme gelei het. Dale is tydens die eerste wedstryd teen Leicestershire in hegtenis geneem, omdat hy met ’n droster van die Britse Leër verwar is. Vervolgens het T.D. Phillips van Kanada na Engeland gereis om as kaptein oor te neem, maar die toer is voorheen gekanselleer en die Kanadese span het huis toe gereis. In 1887 het die eerste amptelike Kanadese span na Engeland getoer, aangevoer deur die veelsydige Edward Ogden. Hulle het teen verskeie county clubs gespeel, waarby alle spanne ewe veel spelers ingespan het. Die Kanadese het oorwinnings teen Ierland, Derbyshire, Warwickshire en Leicestershire aangeteken. Ogden het ook ’n goeie toer gehad en tellings van 98 lopies teen Durham en 133 lopies teen Hampshire aangeteken; in die wedstryd teen die MCC op Lord’s het hy nege paaltjies vir 83 lopies geneem. Tydens die toer het Kanada die reekse van twee wedstryde elk teen Ierland en Skotland met 0–1 verloor, van die 15 wedstryde in Engeland het hulle twee gewen.