cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Freda Linde
Drama
In standerd ses skryf sy haar eerste toneelstukkie “Die konfytdief” en in standerd tien wen sy ’n eerste prys met die oorspronklike eenbedryf “Antonie”. Sy en haar klasmaats voer dit op en wen ook met die opvoering ’n eerste prys by die Eisteddfod. In 1959 skryf sy “Die bloekombos” vir die halfeeufees-wedstryd van die Heidelbergse Onderwyskollege en sy wen dan ook ’n prys hiermee. As dramaturg publiseer sy die bundel eenbedrywe “Die gesiglose en ander eenbedrywe”. Hierdie bundel bevat die eenbedrywe “Die gesiglose”, “Die droster” en “Dagbreek by Sint Lukas”. “Die gesiglose” is die sterkste eenbedryf in die bundel. Hierin kom ’n man dertig jaar na die oorlog as onherkenbaar verminkte tuis. Sy twee susters (Helena en Dina) verkies die droombeeld wat hulle van hom gehad het teenoor die harde werklikheid en in stede om hom te verwelkom, is hy ’n bedreiging. Sy byna blinde moeder word laat van sy teenwoordigheid bewus en herken hom wel, maar sy susters beskou haar reaksie as dié van ’n seniele. Wanneer hy weg is, besef een suster wie hy regtig was. Die spanning bou geleidelik op in hierdie eenbedryf soos die vreemdeling al hoe meer van sy ware identiteit bekend maak en die kontras tussen illusie en werklikheid en die beperktheid van menslike liefde op dramatiese wyse aangetoon word. “Die droster” se hoofkarakter, die vroeëre onderwyseres mevrou Molen, is as gevolg van beroerte verlam en het haar spraak verloor, sodat sy slegs deur middel van gebare en geskrewe boodskappe kommunikeer. Haar voormalige leerling Douw de Jager daag op, wat sterk veronreg voel deur haar optrede in die verlede, maar nie verwag om haar in hierdie toestand aan te tref nie. Hy beskryf sy mislukkings en frustrasies aan mevrou Molen, wat hom natuurlik nie kan help nie en wend hom dan tot die simpatieke verpleegster Bredenkamp. In die loop van sy gesprekke word besin oor die betekenis van ware sukses in die lewe. “Dagbreek by Sint Lukas” is ’n drama oor die subtiele verlies aan onskuld, selfs in ’n geval waar daar van werklike skuld nie sprake is nie. Die karakters is vier seuns in ’n Rooms-Katolieke verpleeginrigting, waarvan drie aan beentering ly en nie kan loop nie en die vierde ’n geestelik vertraagde is. ’n Onbekende pasiënt word by hulle ingestoot, onherkenbaar toegewikkel in verbande en met ’n velsiekte wat ’n onaangename reuk tot gevolg het. Hy is reeds dood, maar die vier is onbewus daarvan en die swaksinnige dryf ’n pen in sy kop in. Die seuns blameer mekaar dan omdat hulle nie die swaksinnige beheer het nie. Van Freda Linde se dramas word ook oor die radio uitgesaai.
Eerbewyse
Freda Linde is die mees bekroonde kinderboekskrywer in Afrikaans. Benewens die talle pryse vir haar boeke kry sy ook op ander wyse erkenning vir haar werk. ’n Dokumentêre televisieprogram oor haar lewe en werk word in 1981 deur Penguin Films gemaak en oor die senders van SAUK-TV gebeeldsaai. Carl Lohann stel die boek “Freda Linde” oor haar lewe en werk saam, wat in 1983 deur Perskor uitgegee is. In 1987 vereer die Hoërskool Jan van Riebeeck haar met ’n erepenning en in 2004 ken die Suid-Afrikaanse Kinderboekvereniging ’n erepenning aan haar toe. Verskeie van haar boeke word in Engels en Duits vertaal, asook in Afrika-tale soos Xhosa, Tswana, Zoeloe, Suid-Sotho, Nama en Kwanyama.
Frene Ginwala
Frene Noshir Ginwala (25 April 1932 - 12 Januarie 2023) was 'n Suid-Afrikaanse joernalis en politikus wat van 1994 tot 2004 die eerste Speaker van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika was. Sy was invloedryk in die skryf van die Grondwet van Suid-Afrika en 'n belangrike figuur in die vestiging van demokrasie in Suid-Afrika.
Biografie
Ginwala is op 25 April 1932 in Johannesburg gebore, 'n Indiese Suid-Afrikaner uit die Parsi-Indiese gemeenskap van Wes-Indië. Ginwala het 'n aantal boeke geskryf wat handel oor verskeie aspekte van die stryd teen onreg. Vir haar pogings is sy deur internasionale en plaaslike instellings en regerings vereer.
Deur haar anonimiteit te gebruik, het sy 'n geweldige rol gespeel in die daarstelling van ondergrondse ontsnaproetes vir lede van die ANC (African National Congress) in die tydperk ná die Sharpeville-slagting en die verklaring van die Noodtoestand in 1960. Dit het onder meer die adjunkpresident van die ANC, Oliver Tambo, en Yusuf Dadoo, twee leiers van die bevrydingsbeweging beveilig. Sy het ook veilige huise georganiseer vir diegene wat in die land moes bly. Ginwala het ook die Natalse Indiër Kongres (NIK)-leiers Monty Naicker en J. N. Singh, wat vanuit die ondergrond geopereer het, bestuur nadat hulle daarin geslaag het om die polisie se arrestasiepoging te ontduik. Hulle instruksies was om deur die provinsie te reis en geld van geheime skenkers in te samel om die families te ondersteun wat behoeftig gelaat is deur die arrestasie van hul broodwinners onder die Noodtoestand wat vir vyf maande in die land van toepassing was.
Uiteindelik moes sy Suid-Afrika laat in 1960 verlaat en saam met Tambo, en Dadoo, het hulle 'n banneling-ANC-kantoor in Dar-es-Salaam, Tanganjika gestig wat nog tot 9 Desember 1961 onder Britse koloniale administrasie was. Die omverwerping van die Sultanaat van Zanzibar in Januarie 1964 het die weg gebaan vir die vorming van die Verenigde Republiek van Tanzanië in 1964. Afgesien van die ANC het sy haarself in 'n baie breë veld van aktiwiteite gewerp. Sy het lesings aan leerling-diplomate by Oxford Universiteit gegee waar sy vir haar PhD gestudeer het, sy het ook vir 'n aantal van die gevestigde media in die VK en elders geskryf, insluitend die BBC. Frene Ginwala was instrumenteel in die vestiging van 'n kommunikasiestelsel in die nuutgestigte Verenigde Republiek van Tanzanië. Op versoek van president Julius Nyerere het sy die besturende redakteur geword van die Engelssprekende dagblad Standard, en Sunday News. Gedurende die hele tydperk van haar ballingskap (sy het in 1991 na Suid-Afrika teruggekeer) het sy die wêreld deurkruis en die gruwels van apartheid en die stryd daarteen verkondig. Ginwala het akademiese titels van verskeie universiteite in Afrika en in die buiteland beklee. Sy was 'n prokureur; historikus; 'n politieke wetenskaplike, en het 'n doktorsgraad in filosofie van Linacre College aan die Oxford Universiteit verwerf.
In die eerste demokratiese Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 is Frene Ginwala tot die Parlement van Suid-Afrika verkies. Sy is deur die ANC-koukus benoem en deur die parlement verkies as die Speaker van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika, 'n pos wat sy van 1994 tot 2004 beklee het. Ná aftrede as speaker het sy voortgegaan om in 'n aantal internasionale organisasies te dien, insluitend VN-filiale, as Trustee van die Nelson Mandela-stigting en as Kanselier van die Universiteit van KwaZulu-Natal. Ginwala is in April 2005 as die eerste kanselier van die Universiteit van KwaZulu-Natal aangestel. Sy was destyds een van slegs vier vroulike universiteitskanseliers in Suid-Afrika.
Die Suid-Afrikaanse president Thabo Mbeki het Ginwala op 30 September 2007 aangestel om ondersoek te doen na die nasionale direkteur van openbare vervolging, Vusi Pikoli, se geskiktheid om die amp te beklee. Sy het oor die algemeen ten gunste van Pikoli beslis, maar het swak kommunikasie tussen departemente gekritiseer. Sy het ook die direkteur-generaal van die departement van justisie en grondwetlike ontwikkeling, advokaat Menzi Simelane, wie se getuienis teenstrydig was, en sonder grondslag in feite of wet gekritiseer. Sy het ook harde woorde vir president Jacob Zuma gehad oor sy daaropvolgende aanstelling van Simelane as nasionale direkteur van openbare vervolging.
Ginwala sterf op 12 Januarie 2023 aan komplikasies van 'n beroerte wat sy twee weke tevore, op die ouderdom van 90, gely het.
Nemesia diffusa
Nemesia diffusa is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Plasmawolk
thumb|230px|Die ontstaan van ’n plasmawolk. ’n Plasmawolk of koronamassauitbarsting is ’n massiewe uitbarsting van sonwind, ander ligte isotoopplasma en magneetvelde wat uit die Son se korona kom of die ruimte ingeslinger word.
’n Plasmawolk is nie dieselfde as ’n sonvlam nie, hoewel die twee verskynsels verwant is. Plasmawolke bestaan veral uit protone en elektrone, maar in ’n mindere mate ook swaarder elemente.
Plasmawolke wat die ruimte ingeslinger word, kan die planete in die Sonnestelsel bereik. Hier word hulle deur die planeet se magneetveld na die pole afgebuig. Wanneer die gelaaide deeltjies die atmosfeer bereik, verlig hulle die atmosfeer. Dié verskynsel staan bekend as poolligte. In die Suidelike Halfrond word dit die "aurora australis" genoem en in die Noordelike Halfrond die "aurora borealis".
Beskrywing
Plasmawolke word verbind met enorme veranderings en versteurings in die magneetveld van die Son se korona. Hulle volg dikwels op sonvlamme en word ook met ander vorme van sonaktiwiteit verbind, maar dit is nie heeltemal duidelik wat die verband is nie. Hulle ontstaan dikwels in aktiewe streke op die Son se oppervlak, soos naby groepe sonvlekke. Naby sonmaksimums ontstaan sowat drie plasmawolke per dag, terwyl daar naby sonminimums net een elke vyf dae is.
Wanneer die plasmawolk in die rigting van die Aarde uitgeskiet word, kan die skokgolf van die bewegende plasma ’n geomagnetiese storm veroorsaak wat die Aarde se magnetosfeer versteur. Die grootste aangetekende geomagnetiese versteuring, vermoedelik weens ’n plasmawolk wat die Aarde se magnetosfeer getref het, was die sonstorm van 1859, wat dele van die kort tevore geïnstalleerde Amerikaanse telegraafnetwerk buite werking gestel het, brande gestig en sommige telegraafoperateurs geskok het.
Roberta Collins
Roberta Collins (17 November 1944 – 16 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Big Doll House (1971), Wonder Women (1973), Death Race 2000 (1975), en Vendetta (1986).
Surveyor 5
Surveyor 5 was die vyfde onbemande ruimtetuig van die Amerikaanse Surveyor-program wat gestuur is om die oppervlakte van die Maan te verken. Surveyor 5 het in 1967 op Mare Tranquillitatis geland en het altesaam 19 118 foto's na die aarde teruggestuur.
Sending
Die sending het 'n heliumlek in die stelsel ondervind wat die vloeibare brandstof vernier-stuwers onder druk geplaas het wat tot faling kon lei. 'n Geïmproviseerde landingsvolgorde wat die truvuurpyl net 42 km bokant die Maan laat ontbrand het, (ongeveer die helfte van die gewone hoogte) het die vernierstuwers toegelaat om die tuig in 106 sekondes van 'n hoogte van slegs 1 340 m te laat daal (sowat 10% van die gewone). Dit het die vaartuig laat daal met die heliumdruk op die rand van dit wat die enjins sou laat afskakel het weens 'n gebrek aan druk. Die landing was egter suksesvol, en data is vir twee weke ná sy landing deur die aardstasies ontvang. 'n Miniatuur chemiese analise-laboratorium wat 'n alfa-deeltjie- terugstrooitoestel gebruik het, is gebruik om te bepaal of die maanoppervlakte se grond uit basaltiese rots bestaan. 'n Soortgelyke instrument, die APXS, is aan boord van verskeie Marsmissies gebruik.
Surveyor 5 was die derde ruimtetuig in die Surveyor-program wat 'n suksesvolle sagte landing op die maan uitgevoer het. Die ruimtetuig het 'n basiese driehoekige struktuur van aluminium buise gehad, met monteeroppervlaktes vir ingenieurs- en wetenskaplike toerusting. Die doelwit was om televisiebeelde ná landing van die maanoppervlak te verkry, 'n Vernierstuwer-erosie-eksperiment uit te voer, die relatiewe oorvloed van die chemiese elemente in die maangrond te bepaal, landingsdinamikadata te verkry en termiese- en radar reflektiwiteit data te verkry.
Instrumentasie vir hierdie ruimtetuig was soortgelyk aan dié van die vorige Surveyors en het landingsbene, 'n Vernier-aandrywingstelsel en talle ingenieurssensors ingesluit. 'n Alfa-verstrooiingsinstrument is in die plek van die oppervlakmonsternemer geïnstalleer, en 'n klein staafmagneet wat aan een van die voetstukke vasgemaak is, is ingesluit om die teenwoordigheid van magnetiese materiaal in die maangrond op te spoor. Die ruimtetuig het op 11 September 1967 om 00:46:44 UT geland (7:46 nm EST 10 September) in Mare Tranquillitatis, op 1.41° N breedtegraad en 23.18° O lengtegraad (selenografiese koördinate), binne die randlose rand van 'n klein krater teen 'n helling van ongeveer 20 grade.
Die ruimtetuig het uitstekende data oorgedra vir alle eksperimente van kort na landing tot 18 Oktober 1967, met 'n tydperk van geen uitsending nie vanaf 24 September tot 15 Oktober 1967 nie, gedurende die eerste maannag. Uitsendings is ontvang tot 1 November 1967, toe daar weer geen uitsendings was nie weens die tweede maannag. Uitsendings is op die derde en vierde maandae hervat, met die finale uitsending wat op 17 Desember 1967 plaasgevind het. Foto's is gedurende die eerste, tweede en vierde maandae versend. Minder as twee jaar later sou die eerste bemande landing (met Apollo 11) 25 km suid-suidwes van Surveyor 5 plaasvind.
Lansering
Surveyor 5 is op 8 September 1967 vanaf Kaap Canaveral bo-op die Atlas-Centaur-vuurpyl gelanseer.
Televisie
Die TV-kamera het bestaan uit 'n vidikon-buis met 25 en 100 mm brandpuntlense, luike, kleurfilters en iris gemonteer langs 'n as wat ongeveer 16° skuins van die sentrale as van die ruimtetuig was. Die kamera is onder 'n spieël gemonteer wat in asimut en hoogte beweeg kon word. Kamera werking was heeltemal afhanklik van die ontvangs van die regte bevelstruktuur vanaf die Aarde. Raam vir raam dekking van die maanoppervlak is verkry oor 360° in asimut en vanaf +40° bokant die vlak loodreg op die kamera z -as tot 65° onder hierdie vlak. Beide 600-lyn en 200-lyn werkwyses is gebruik. Die 200-lyn-modus het oor 'n omnirigting-antenna uitgesaai en een raam elke 61,8 sekondes afgetas. 'n Volledige video-oordrag van elke 200-lyn-prent het 20 sekondes benodig en het 'n bandwydte van 1,2 kHz benodig. Die meeste uitsendings het bestaan uit die 600-lyn foto's, wat deur 'n rigting antenna getelmeter is. Hierdie rame is elke 3,6 sekondes afgetas. Elke prent van 600 reëls het nominaal 1 sekonde benodig om vanaf die vidikon gelees te word en het 'n 220 kHz band gebruik vir transmissie. <!-- Die televisiebeelde is vertoon op 'n stadige skanderingmonitor wat bedek is met 'n langdurende fosfor. Die volharding is gekies om die nominale maksimum raamtempo optimaal te pas. Een raam van TV-identifikasie is ontvang vir elke inkomende TV-raam en is in reële tyd vertoon teen 'n koers wat versoenbaar is met dié van die inkomende beeld. Hierdie data is op 'n video-magnetiese bandopnemer en op 70 opgeneem mm film. Tydens die eerste maandag, wat op 24 September 1967 geëindig het, is 18 006 hoë kwaliteit televisiebeelde uitgesaai. Nadat dit gedurende die maannag, meer as 20 dae, afgeskakel is, het die kamera op bevele gereageer en tussen 15 en 23 Oktober 1967 'n bykomende 1 048 foto's versend. Nog 64 foto's is op die vierde maandag versend, maar die kwaliteit van foto's wat ná die eerste maandag geneem is, was swak as gevolg van kamera agteruitgang as gevolg van die maan se nagtemperature.
Alfa-verstrooiings oppervlakte ontleder
Die alfa-verstrooiings oppervlakte ontleder is ontwerp om die oorvloed van die hoofelemente van die maanoppervlak direk te meet. Die instrumentasie het bestaan uit ses alfa-bronne (curium 242) wat gekollimeer is om 'n 100 te bestraal mm deursnee opening in die onderkant van die instrument waar die monster geleë was en twee parallelle maar onafhanklike gelaaide deeltjie detektor stelsels. Een stelsel, wat twee sensors bevat, het die energiespektra van die alfa-deeltjies wat vanaf die maanoppervlak versprei is, opgespoor, en die ander, wat vier sensors bevat, het energiespektra van die protone opgespoor wat deur reaksies (alfa en proton) in die oppervlakmateriaal geproduseer word. Elke detektorsamestelling is aan 'n polshoogte-ontleder gekoppel. 'n Digitale elektronika-pakket, geleë in 'n kompartement op die ruimtetuig, het voortdurend seine na die aarde telemetriseer wanneer die eksperiment ook al in werking was. Die spektra bevat kwantitatiewe inligting oor al die belangrikste elemente in die monsters behalwe waterstof, helium en litium. Die eksperiment het gedurende die eerste Maandag 83 uur se hoë kwaliteit data verskaf. Gedurende die tweede Maandag is 22 uur se data opgehoop. Detektor ruis het egter 'n probleem in die vermindering van data vanaf hierdie tweede dag veroorsaak. -->
West Texas Intermediate
Die prys van WTI word gewoonlik in nuusberigte oor oliepryse aangegee, tesame met die prys van Brent-ruolie van die Noordsee. Ander belangrike oliegrade is Doebai-ruolie, Oman-ruolie, Oerale-olie, en die OPUL-verwysingsmandjie. WTI is ligter en soeter (bevat minder swawel) as Brent-ruolie en aansienlik ligter en soeter as Doebai- en Oman-ruolie.
Prys
Die prys van West Texas Intermediate-ruolie (WTI) vir lewering in Mei 2020 word op Maandag, 20 April 2020 negatief weens 'n tekort aan bergingsruimte. Die tekort aan bergingsruimte word toegeskryf aan 'n ineenstorting in aanvraag weens die voortslepende koronaviruspandemie en aan 'n prysoorlog tussen die olieprodusente Rusland en Saoedi-Arabië. WTI vir lewering in Mei 2020 bereik op daardie dag 'n prys van -$40,32, die laagste prys ooit en die grootste prysdaling in een dag. Die prys van dieselfde graad olie vir lewering in Junie 2020 het op dieselfde dag by $20,43 gedraai. Dit was die grootste prysverskil ooit tussen die nabye termynkontrak en die termynkontrak vir lewering een maand later vir hierdie graad van ruolie.
Alnitak
Alnitak, ook genoem Zeta Orionis en 50 Orionis, is ’n veelvoudige ster meer as 1 000 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Jagter. Dit is deel van die Jagter se Belt saam met Alnilam en Mintaka.
Gastroliet
thumb|220px|Gastroliete uit 'n [[reptiel van die Mesosoïkum.]]
'n Gastroliet, ook genoem 'n maagklip, is 'n klip in die spysverteringstelsel van sommige diere. Hulle word in die maag gehou en help om kos fyn te maal in diere sonder die nodige maaltande. In ander spesies word die klippe ingesluk en gaan dit deur die spysverteringstelsel. Dan word dit voortdurend vervang. Die grootte van die klippe hang af van die grootte van die dier en die gastroliete se rol in die spysvertering. Ander spesies gebruik die gastroliete as ballas om hulle dryfvermoë te beheer. Klippe van wisselende groottes, van sandkorrels tot groot klippe, is al aangeteken.
Alnitak
Waarnemingsgeskiedenis
Alnitak is sedert die antieke tyd bekend. Die Duitse amateursterrekundige George K. Kunowsky het in 1819 reeds vermoed dit is ’n dubbelster. Veel meer onlangs, in 1998, het ’n span van die Lowell-sterrewag ontdek die helder hoofster het ’n nabygeleë metgesel, soos sedert die 1970's vermoed is.
Gastroliet
Die woord "gastroliet" kom van die Griekse γαστήρ (gastēr, "maag") en λίθος (lithos, "klip").
Alnitak
Stelsel
Alnitak is ’n dubbelsterstelsel aan die een kant van die Jagter se Belt; die hoofster van die 2de magnitude het ’n metgesel van die 4de magnitude wat sowat 3 boogsekondes weg is, in ’n wentelbaan van meer as 1 500 jaar. Die hoofster (Alnitak A) is self ’n dubbelster, wat bestaan uit Alnitak Aa (’n blou superreus van spektraaltipe O9,5Iab met ’n absolute magnitude van -6 en ’n skynbare magnitude van 2) en Alnitak Ab (’n blou subreus van tipe B1IV met ’n absolute magnitude van -3,9 en ’n skynbare magnitude van 4,3 wat in 1998 ontdek is. ).
Gastroliet
Voorkoms
thumb|220px|Gastroliete uit die [[Juraperiode van Starr Springs, Utah.]]
Nemesia denticulata
Nemesia denticulata is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Gastroliet
Voorkoms
Onder lewende gewerweldes is gastroliete algemeen in krokodille, alligators, pantvretende voëls, robbe en seeleeus. Klippe wat deur volstruise ingesluk word, kan tot langer as 10 cm wees. Skynbare mikrogastroliete is ook al in paddavisse aangetref. Die insluk van slyk en gruis deur paddavisse van verskeie spesies het al volgens waarneming dryfbeheer verbeter.
Eurypon clavigerum
Eurypon clavigerum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Alnitak
Stelsel
Die Alnitak-stelsel word omring deur die newelagtigheid van IC 434.
Eurypon clavigerum
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Nemesia elata
Nemesia elata is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Suid-Afrikaanse Klas 20E
Die Suid-Afrikaanse Klas 20E van 2013 is 'n Suid-Afrikaanse elektriese lokomotief van die Transnet Freight Rail-era.
Vervaardiging
Die eerste tien (van 95) 3 kV gs/25 kV ws dubbelspanning Klas 20E-elektriese lokomotiewe vir Transnet Freight Rail is in China gebou deur Zhuzhou Electric Locomotive Company, 'n filiaal van die China South Locomotive and Rolling Stock (CSR), China se voorste treinvervaardiger. Die eerste twee van hierdie lokomotiewe, no. 20-002 en 20-003, is by Durbanhawe afgelaai op 14 November 2013. 'n Verdere drie, no. 20-001, 20-004 en 20-005 het op 18 Desember 2013 in Suid-Afrika aangekom.
Die kontrak dui op Zhuzhou se grootste enkele oorsese bestelling van elektriese lokomotiewe tot op hede. Die kontrak maak voorsiening vir die maatskappy om elektriese lokomotiefvervaardigingstegnologie na Suid-Afrika uit te voer, en dus 'n plaaslike produksieverhouding van meer as 60 persent te bereik.
Die bekendstellingseremonie van die eerste lokomotief, no. 20-001, het op 20 Augustus 2013 by die fabriek in Changsha in Sentraal-China se Hunanprovinsie plaasgevind. Van die oorblywende 85 lokomotiewe is die nommers 20-011 tot 20-025 aanmekaar gesit uit die Chinese boustelle deur Transnet Engineering in Koedoespoort, en hierdie 15 is almal aan die einde van September 2014 in diens gestel deur Transnet Freight Rail.
Die res van die bestelling het groter plaaslike inhoud vereis en is in Koedoespoort in Suid-Afrika gebou deur 'n konsortium wat bestaan uit CSR Zhuzhou en die Suid-Afrikaanse Swart Ekonomiese Bemagtigingsonderneming Matsetse Basadi. Die eerste hiervan, nr. 20-026, is aan die einde van September 2014 in diens gestel.
Eienskappe
Die lokomotiefbakwerk bestaan uit 'n gesweisde eenheidsontwerp, gebou van staalplate en profieldele, met 'n druksterkte van 4,45 meganewton en 'n treksterkte van 4 meganewton. Die Klas 20E het 'n enkelkajuit met 'n loopgang in die middel van die lokomotief. Dit is toegerus met 'n draadlose datatransmissiestelsel wat die lokomotief se werkingstatus, foutdata en energieverbruikdata via GSM en Wi-Fi vir ontleding na 'n stasie stuur. Dit is ook toegerus met 'n astemperatuuralarmtoestel, brandalarmstelsel, kringtelevisiestelsel (CCTV), wielflenssmeertoestel en, as 'n personeelveiligheidsmaatreël, hoëspanningbeskermende sluittoestelle. Die WS-traksiemotors word beheer deur geïsoleerde-hek bipolêre transistors (IGBT).
Gastroliet
Voorkoms
Somme uitgestorwe diere soos souropode-dinosourusse het blykbaar klippe, soms van verskeie kilogramme elk, gebruik om taai plantmateriaal fyn te maal. Waterdiere, soos plesiosourusse, kon hulle as ballas gebruik het om hulle balans te hou en hulle minder te laat dryf, soos wat krokodille doen. Terwyl die klippe wat in fossiele gevind is rond en glad is, is baie klippe in lewende voëls nie glad nie.
Metielisosianaat
Metielisosianaat is 'n reaktiewe organiese verbinding met chemiese formule. Ook bekend as isosianatometaan en metielkarbielamine. Metielisosianaat is 'n intermediêre chemikalie in die vervaardiging van plaagdoders met karbamaat (soos karbariel, karbofuraan, metomiel en aldikarb). Dit word ook gebruik in die vervaardiging van rubber en kleefmiddels. Metielisosianaat is 'n kleurlose, giftige, lakriemateriaal (maak jou oë water), vlambare vloeistof. Dit is oplosbaar in water tot 6-10 dele per 100 dele, maar reageer ook met water.
Suid-Afrikaanse Klas 20E
Dubbelspanning-bruikbaar
Onder 25 kV WS/50Hz lynspanning is die elektriese stelsel ontwerp om teen 'n maksimum van 31 kV en 'n minimum van 17 kV te opereer, terwyl dit onder 3 kV GS ontwerp is om teen 'n maksimum van 4 kV en 'n minimum van 2 kV te werk.
Metielisosianaat
Vervaardiging
Union Carbide ('n filiaal van die Dow Chemiese Maatskappy) het die stof vervaardig uit metielamien en fosgeen:
Suid-Afrikaanse Klas 20E
Dubbelspanning-bruikbaar
Soos op die dubbelspanningklas 19E, word die hoofelektriese stroombaan outomaties gekies in WS- of GS-modus, gebaseer op die spanning van die oorhoofse kontakdraad wat die lokomotief voed. Om outomatiese probleemvrye in-rit-oorskakeling te vergemaklik, is die lokomotief met aanboordspanningsverklikkers toegerus, terwyl die oorhoofse draad toegerus is met twee houtisolators en 'n neutrale draad van 3 meter om die WS- en GS-voeding te skei. Die neutrale seksie is aan die treinspoor gekoppel wat dien as teruggeleier op geëlektrifiseerde lyne.
Uitleg
Die lokomotief het 'n enkelkajuit met 'n middelgang na agter. Die binne-uitleg en plasing van toerusting is soos volg, van agter die kajuit na agter:
Metielisosianaat
Vervaardiging
Hierdie sintese gebruik fosgeen en lewer soutsuur, wat nie omgewingsvriendelik is nie. In die 1980s het die firma DuPont 'n ander sintese ontwikkel wat koolstofmonoksied gebruik pleks van fosgeen.
In 'n mikroreaktor kan die stof gesintetiseer word deur dehidrogenasie van metielformamied oor 'n silwer-katalisator
Meganisme van toksisiteit
Tot die 1990s was die meganisme van toksisiteit van metielisosianaat by mense grootliks onbekend of onduidelik. Metielisosianaat en ander isosianate is elektrofiele en word daar word tans geglo dat die alkieleering van biomolekules die toksisiteit veroorsaak. Daar is vroeër vermoed dat die meganisme van metielisosianaat die karbamilering van hemoglobien is, wat die suurstofbindingsvermoë kan beïnvloed en hipoksie (suurstofarmoede) kan veroorsaak. Eksperimente het egter getoon dat, toe rotte en proefkonyne aan konsentrasies hoër as die LC50 aan metielisosianaat blootgestel is, slegs 2% van die hemoglobienmolekules gekarbamileer is, wat daarop dui dat dit waarskynlik nie die meganisme van toksisiteit is nie.
Buitenste ruimte
Op 30 Julie 2015 het wetenskaplikes berig dat met die eerste landing van die Philae-lander, Rosetta se klein landingstuig, op komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko se oppervlak, metings deur die COSAC- en Ptolemy-instrumente sestien organiese verbindings aan die lig gebring het, waarvan vier vir die eerste keer op 'n komeet gesien is, insluitend asetamied, asetoon, metielisosianaat en propionaldehied.
Mona Rico
Mona Rico (15 Julie 1907 – 15 Julie 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Eternal Love (1929) en Alma de Gaucho (1930).
Gastroliet
Identifikasie
thumb|links|180px|'n Dinosourus eet gastroliete wat in plantmateriaal verstrengel is.
NGC 1999
duimnael|links|220px|Die hele newel, met die gat in konteks. NGC 1999 is ’n stofgevulde, helder newel met ’n groot gat wat soos ’n swart kol lyk. Dit is ’n refleksienewel en word verlig deur die veranderlike ster V380 Orionis.
Gastroliet
Identifikasie
thumb|220px|'n Fossiel van Psittacosaurus met gastroliete in die maagstreek, Amerikaanse Museum van Natuurgeskiedenis. Tweedens moet die klippe anders lyk as klippe wat in die onmiddellike geologiese omgewing voorkom. Baie gastroliete is ontdek in die deposito's van mere, modder en moerasse. Dié omgewings is kalm waterdeposito's en kan nie klippe rondbeweeg, soos riviere en strande, nie.
NGC 1999
Daar is voorheen geglo die swart kol is weens ’n donker newel wat voor NGC 1999 lê en die lig blokkeer. ’n Ontleding van die kol met ’n infrafooiteleskoop, die Herschel, wat donker wolke kan penetreer, het egter in 2009 steeds ’n leë ruimte getoon. Dit het gelei tot die oortuiging dat die donker wolk dalk besonder dig is, of dat dit ’n onverklaarbare verskynsel is.
Gastroliet
Migrasie
Paleontoloë en geoloë doen navorsing oor nuwe maniere om gastroliete te identifiseer wat buite dieroorblyfsels ontdek word vanweë die belangrike inligting wat hulle kan verskaf. As die geldigheid van sulke gastroliete bevestig kan word, kan hulle moontlik gastroliete terugspeur na die oorspronklike gebied waar die dinosourus die klippe ingesluk het. Dit kan dan baie vertel oor die migrasie van die diere.
Omdat die getal vermeende gastroliete aansienlik is, kan hulle baie inligting oor die lewe en gedrag van dinosourusse verskaf.
NGC 1999
Die newel is sowat 1 500 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Jagter.
Suid-Afrikaanse Klas 20E
Diens
Die Klas 20E-lokomotiewe het heropwekkende en reostatiese remme, 'n maksimum snelheid van 100 km/h, en is toegerus met laespoedbeheer. Die eenhede het radiofrekwensieverspreide kragtegnologie, wat hulle ook in staat stel om in die middel van 'n lang trein te trek.
Ná plaaslike toetse, is die tien Chineesgeboude lokomotiewe in Maart 2014 in diens gestel op die nuwe mangaanertslyn tussen Sishen en Port Elizabeth via Kimberley, De Aar en Noupoort.
Voorbeelde geïllustreer
Foto's van die tweede groep lokomotiewe wat afgelaai word van die drywende kraan "Indlovu" by die O-loods in Durbanhawe op 18 Desember 2013.
Sparaxis auriculata
Sparaxis auriculata is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Sparaxis behoort en is deel van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die vlakte en laer hellings, suid-oos van Vanrhynsdorp, by die basis van die Gifberg en Matsikammaberg voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van slegs 13 km2 en word bedreig deur die uitbreiding van die rooibos tee bedryf en die aanplant van tamatie landerye.
Lampranthus tenuifolius
Lampranthus tenuifolius is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit kom voor vanaf Malmesbury tot by die Kaapse Skiereiland en De Hoop en het 'n voorkomsgebied van 11 835 km². Daar is tans net sewe subpopulasies bekend, die totale populasie word op minder as 1 000 plante geskat en die grootste subpopulasie het net minder as 200 plante. Op die Kaapse Vlakte het ontwikkeling van die subpopulasies se habitat oorgeneem, so ook tussen die Strand en Kaap Agulhas. By Malmesbury is habitat ook afgestaan aan gewasverbouing. Indringerplante is nou ook 'n bedreiging.
Norma Connolly
Norma Connolly (20 Augustus 1927 – 18 November 1998) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente They Only Kill Their Masters (1972) en The Other (1972), en in die televisiereekse The Twilight Zone (1959) en General Hospital (1963).
Eurypon debrumi
Eurypon debrumi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Eva Converse
Eva Converse is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Slacker (1917).
Jimmy Fallon
Jimmy Fallon (gebore 19 September 1974) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Taxi (2004) en Fever Pitch (2005), en in die televisiereekse Late Night with Jimmy Fallon (2009) en The Tonight Show Starring Jimmy Fallon (2014).
Gereformeerde kerk Volksrust
duimnael|links|280px|Ds. [[Derk Rumpff het die hoeksteen van die Gereformeerde kerk Volksrust in 1912 gelê.]]
Die Gereformeerde kerk Volksrust is die derde oudste gemeente in die GKSA se Klassis Piet Retief. Einde 2015, toe hier 102 belydende en 14 dooplidmate was, was dit die sesde grootste van die 10 gemeentes in dié Klassis. In 2001 was die syfers onderskeidelik 117 en 52 en in 1960 118 en 86.
Lidmate van die latere gemeente het eers in verskillende provinsies gewoon in die streek waar die destydse Transvaal, Natal en Oranje-Vrystaat mekaar ontmoet het. In 1893 het lidmate hier as die Gereformeerde kerk Martinus Wesselstroom (die latere Wakkerstroom) afgestig. In 1905 het die gemeente se naam verander na Amersfoort. Ná die Tweede Vryheidsoorlog het Volksrust as spoorwegsentrum ontwikkel en het die gemeente se swaartepunt daarheen verskuif. Vandag nog is Amersfoort, Wakkerstroom asook Memel in die Vrystaat deel van die gemeente Volksrust.
Ds. Derk Rumpff die nuwe kerkgebou op Volksrust se hoeksteen in 1912 gelê. Dis ontwerp as ’n saalkerk met ’n spitsdak en Neo-Gotiese vensters. Die Gereformeerde kerk Heidelberg het die preekstoel en kerkklok aan die gemeente geskenk. Op 8 Augustus 1931 het Volksrust ’n orreltjie present gekry van ’n lidmaat, ene Joubert.
Tini Vorster
duimnael|regs|300px|Vier premiersvroue by die 20-jarige feeskongres van die [[Nasionale Party in Parow: Betsie Verwoerd, Susan Strijdom, Tini Vorster en Maria Malan.]]
Tini Vorster (née Malan; soms gespel Tienie Vorster; 21 Augustus 1917 - 14 September 2000) was die eggenote van voormalige staatspresident John Vorster en was gevolglik van 10 Oktober 1978 tot 4 Junie 1979 die eerste dame van Suid-Afrika.
Martini Steyn Malan is op Worcester gebore en trou in 1941 met die latere pres. John Vorster. Drie kinders is uit die huwelik gebore, 'n dogter Elsa, en twee seuns, Willem en Pieter. Pieter is op die ouderdom van 31 aan waterpokkies oorlede.
Mev. Vorster was Suid-Afrika se eerste geregistreerde vroulike maatskaplike werker. In 1978 ontvang sy 'n eredoktorsgraad van die Potchefstroomse Universiteit vir haar maatskaplike diens en geskiedenisnavorsing oor die presidentslandgoed Groote Schuur.
In 1990 ontvang sy die D.F. Malanmedalje van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap, Kuns en Kultuur vir werk van die hoogste gehalte ter bevordering van die Afrikaanse kultuur. 'n Britse koerant het by geleentheid geskryf dat, as sy in 'n later geslag gebore was, sy self die eerste minister sou kon wees.
Sy was ook 'n ereburger van Kareedouw, waar die egpaar ná hulle aftrede gewoon het. In 1987 het oudpres. P.W. Botha die Orde vir Voortreflike Diens aan haar toegeken.
Sy is op 14 September 2000 na 'n siekbed van 6 maande in 'n aftreeoord in die Strand oorlede. Sy was 83 jaar oud en is deur haar seun Willem, dogter Elsa, 10 kleinkinders en 5 agterkleinkinders oorleef.
Nemesia euryceras
Nemesia euryceras is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Cleo Ridgely
Cleo Ridgely (12 Mei 1893 – 18 Augustus 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Chorus Lady (1915), The Golden Chance (1915), The Love Mask (1916), en The Victory of Conscience (1916).
Nemesia floribunda
Nemesia floribunda is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Eurypon denisae
Eurypon denisae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Vacelet.
Bernhard Riemann
Georg Friedrich Bernhard Riemann (Breselenz in die hedendaagse Jameln naby Dannenberg aan die Elbe, 17 September 1826 - Selasca in die huidige Verbania aan die Lago Maggiore, 20 Julie 1866) was 'n Duitse wiskundige en wetenskaplike wat baanbrekersbydraes tot die analise, die getalteorie, differensiële meetkunde en wiskundige fisika gemaak het. Hy het analise met meetkunde gekombineer en was 'n wegbaner vir Einstein se algemene relatiwiteitsteorie. Die Riemann-hipotese, na hom genoem, is een van die bekendste oop, onbewese wiskundige hipoteses. Bernhard Riemann word beskou as een van die mees invloedryke wiskundiges van alle tye.
Eurypon duoacanthostyla
Eurypon duoacanthostyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Carol Coombs
Carol Coombs (gebore 15 Oktober 1935) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Man Who Returned to Life (1942), It's a Wonderful Life (1946), en The Mating Season (1951), en in die televisiereeks Fireside Theatre (1949).
Nemesia fleckii
Nemesia fleckii is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Suid-Afrikaanse Klas 15E
Die Suid-Afrikaanse Klas 15E van 2010 is 'n Suid-Afrikaanse elektriese lokomotief van die Transnet Freight Rail-era.
Die eerste van ses-en-sewentig Klas 15E swaarvrag elektriese lokomotiewe met 'n Co-Co wieluitleg is in 2010 deur Transnet Freight Rail in diens geplaas op die Sishen-Saldanha ysterertslyn.
Othonna undulosa
Die bobbejaanklimop (Othonna undulosa) is 'n struik wat inheems is aan Namibië, die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor van die suide van Namibië tot by Uniondale en is deel van die Sukkulente Karoo, die Nama-Karoo en die fynbos. Die plant word tot 70 cm hoog en blom van Mei tot Augustus.
Breine as kos
thumb|200px|Lamsbrein verkoop as kos. thumb|200px|Beesbreinkerrie van Indonesië.
Die brein kan, nes die meeste ander interne organe, as afval geëet word. Dit sluit die brein van varke, eekhorings, konyne, perde, beeste, ape, hoenders, kamele, vis skape en bokke in. In baie kulture word sekere soorte brein as 'n lekkerny beskou.
Kultuurgebruike
Kalfsbrein kom in Franse kookkuns voor in geregte soos cervelle de veau en tête de veau. Maghaz is 'n gewilde kossoort in Pakistan, Bangladesj en dele van Indië. In Turkse kookkuns kan breine gebraai, gebak of as 'n slaai geëet word. In Chinese kookkuns is dit 'n lekkerny in Chongqing en Sichuan. In die suidelike dele van China word 'n varkbrein gebruik vir tianma zhunao tang.
In Suid-Indië is bokbreinkerrie 'n lekkerny. Selfs in Mumbai het die plaaslike Oos-Indiese gemeenskap hulle eie weergawe van breinmasalakerrie.
'n Soortgelyke gereg in Mexiko is tacos de sesos. Die Anyang-stam van Kameroen het 'n praktyk beoefen waar 'n nuwe stamhoof die brein van 'n gorilla sou eet, terwyl nog 'n senior lid van die stam die hart sou eet.
'n Spesialiteit in Indonesië is 'n gereg wat bestaan uit beesbrein in 'n klappermelksous bekend as gulai banak ("beesbreinkerrie"). In die Filippyne is tuslob buwa, van gebraaide varkbrein, 'n gewilde straatkos in Cebu-stad. In Kuba word "breinpoffers" gemaak deur brein en broodkrummels saam te koek en te braai.
Eurypon encrusta
Eurypon encrusta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Thomas.
Maxine Cooper
Maxine Cooper (12 Mei 1924 – 4 April 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kiss Me Deadly (1955) en What Ever Happened to Baby Jane? (1962), en in die televisiereeks The Twilight Zone (1959).
Nemesia fruticans
Nemesia fruticans is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Elaine Riley
Elaine Riley (15 Januarie 1917 – 7 Desember 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Devil's Playground (1946), False Paradise (1948), en Sinister Journey (1948), en in die televisiereeks Highway Patrol (1955).
Nemesia glabriuscula
Nemesia glabriuscula is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Nemesia fourcadei
Nemesia fourcadei is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Kaart
’n Kaart is ’n gemodelleerde weergawe van die aardoppervlak; meestal ’n geografiese weergawe, maar soms skematies. Dit word gewoonlik volgens ’n skaal geteken, wat op die kaart aangedui word, soos 1:25 000. Die skaal werk egter nie meer as die kaart verklein of vergroot word, soos met digitale kaarte nie.
Die oudste kaart wat bewaar gebly het, is een van ’n rivierdal tussen twee heuwels op ’n Babiloniese kleitablet van 7,6 × 6,8 cm wat in 1930 gevind is by Ga-Sur, in die omgewing van die huidige Kirkuk. Die begeleidende teks in spykerskrif gee ’n verklaring van die kaart. Dit dateer uit die 25ste tot 24ste eeu v.C.
Tans is baie noukeurige kaarte moontlik danksy onder meer lugfoto's. Op die internet kan op kaarte ingezoem word en GPS-stelsels maak dit moontlik om jou pad te vind terwyl jy in jou motor ry.
Soorte kaarte
Kaarte kan op drie manier ingedeel word:
Geografiese en skematiese kaarte
Kaarte (sowel topografies as tematies) kan ook onderverdeel word in:
Grootskaalse en kleinskaalse kaarte
’n Derde verdeling van kaarte is:
Fritzi Ridgeway
Fritzi Ridgeway (8 April 1898 – 29 Maart 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Fire Flingers (1919), Ruggles of Red Gap (1923), Face Value (1927), en Son of the Golden West (1928).
Lotte Neumann
Lotte Neumann (5 Augustus 1896 – 27 Februarie 1977) was 'n Duitse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hinter verschlossenen Türen (1917), Die Töchter des Herrn von Dornberg (1918), Das Spiel mit dem Feuer (1918), en Moj (1920).
Antonio Fargas
Antonio Fargas (gebore 14 Augustus 1946) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shaft (1971), Across 110th Street (1972), Foxy Brown (1974), en Firestarter (1984).
Eurypon fulvum
Eurypon fulvum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eurypon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1969 deur Lévi.
Sparaxis caryophyllacea
Sparaxis caryophyllacea is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Sparaxis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Nardousberg by Vanrhynsdorp voor. Hier is daar een populasie wat bedreig word deur oorbeweiding en instandhouding van die pad daar.
Broompentafluoried
Broompentafluoried is 'n chemiese verbinding met formule van broom in sy oksidasietoestand +5 met fluoor.
Die stof is 'n baie sterk oksidator en word as fluorineringsagens gebruik, byvoorbeeld om suurstof uit silikate vry te stel in die suurstofisotoopanalise. Dit word ook aangewend in die aandrywing van vuurpyle.
Vorming
Broompentafluoried kan uit broomtrifluoried en fluoor verkry word bokant 200 oC.:
Sintese uit die elemente is onder hierdie omstandighede ook moontlik:
Reaksies
Die stof is uiters reaktief en reageer met glas, klei ensomeer. Die reaksie met droë glas is stadig. Kwartsglas word nouliks aangetas. Die verbinding self is tot 460 °C termies stabiel Dit ontplof wanneer dit met water in aanraking kom en vorm suurstof en waterstoffluoried. Dit reageer heftig met asynsuur, ammoniak, benseen, etanol, waterstof, waterstofsulfied, metaan, kurk, was ensomeer.
In die vloeistof bestaan waarskynlik die ewewig:
Die vloeistof besit hierdeur elektriese geleidingsvermoë.
In reaksies met fluoriede soos CsF kan dit die heksafluorobromaat-anioon vorm.
Met Lewis-sure soos kan die  -katioon gevorm word soos in die adduk.
Eienskappe
Die -molekuul het die vorm van 'n vierkantige piramide en besit die puntgroepsimmetrie C4v. Dit blyk uit die infrarooispektroskopie. Sy spektrum het A1-absorpsies naby 684, 584 en 370 cm-1 en E-absorpsies naby 644, 415 en 245 cm-1
Veiligheid
Hierdie stof is uiters gevaarlik en dit moet met heelparty voorsorgmaatreëls behandel word. Reaksies met broompentafluoried kan ontploffings veroorsaak. Blootstelling aan 5-10 ppm in die lug kan reeds na 'n kort tyd irritasie van die oë en die slymvlies van die neus en mond veroorsaak. Blootstelling aan hoër konsentrasies kan dodelik wees. Die stof is baie korrosief, maar dit kan in nikkel- of monel-vate bewaar word omdat nikkel met 'n beskermende dunne lagie fluoried bedek word wat verdere korrosie verhoed.
Nemesia glaucescens
Nemesia glaucescens is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Dennis Farina
Dennis Farina (29 Februarie 1944 – 22 Julie 2013) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Manhunter (1986), Midnight Run (1988), Get Shorty (1995), en Snatch (2000).
Kandelaarblom
Kandelaarblom kan na enige van die volgende artikels verwys:
Nemesia gracilis
Nemesia gracilis is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Nemesia grandiflora
Nemesia grandiflora is 'n plant wat deel is van die Scrophulariaceae familie.
Suid-Afrikaanse Klas 14E
In 1990 het Spoornet ontvangs geneem van drie prototipe Klas 14E dubbelspanning elektriese hooflynlokomotiewe met 'n Bo-Bo-wieluitleg. Dit was die eerste dubbelspanning 3 kV DC en 25 kV AC lokomotiewe op Suid-Afrikaanse spoorlyne toe dit in 1991 in diens geplaas is. Hulle is in 1994 gevolg deur tien plaaslikvervaardigde Klas 14E1-lokomotiewe.
Vervaardiger
In Januarie 1984 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë (SAR) tenders ingewag vir ses prototipe Klas 14E lokomotiewe. Hierdie was bedoel om dubbelspanning 3 kV DC en 25 kV AC lokomotiewe te wees met selfstuur onderstelle en ten volle gesuspendeerde AC traksiemotors, met 'n 3800 kW kraglewering plus 400 kW om beskikbaar te wees vir die treindienste soos verwarming. Die maksimum snelheid moes ten minste 160 km/h wees met 'n maksimum asbelading van 22 ton.
Slegs drie prototipe lokomotiewe is uiteindelik gebou en afgelewer in 1990. Die 3 kV DC/25 kV AC dubbelspanning Klas 14E-elektriese lokomotief is ontwerp deur die 50 c/s Groep wat bestaan uit SA Ateliers de Constructions electriques de Charleroi (ACEC) van België, AEG-Telefunken en Siemens van Duitsland, Alstom-Atlantique van Frankryk, en Brown Boveri van Switserland. Hulle is deur Swiss Locomotive and Machine Works (SLM) in Winterthur (30 km van Zürich) gebou. <!--
Characteristics
These dual cab locomotives have a roof access ladder on one side only, just to the right of the cab access door. The roof access ladder end is designated the number 1 end. A passage along the centre of the locomotive connects the cabs.
Amongst South African electric locomotives the Class 14E was the first to have solid wheels using double helical or herringbone gears. All earlier South African electric locomotives, with the exception of the Orex Line Class 9E, ran on spoked wheels using spur gears. The locally built Class 14E1, on the other hand, ran on spoked wheels using helical gears.
Upon their introduction in 1990 these were some of the most powerful electric locomotives on the Spoornet roster. They featured 3-phase AC motors (induction motors) made by Siemens. In addition they incorporated Siemens' sophisticated train communication network system.
Works numbers
On the Class 14E the 50 c/s Group’s works numbers are engraved on a plate depicting the circuit diagram of the locomotive, mounted below the sill and halfway between the bogies on the roof access ladder side of the locomotive. The numbers do not follow the locomotive number sequence.
In addition to these, locomotive builder SLM allocated its own works numbers to these three locomotives. The respective works numbers, dates of delivery to Spoornet for testing and the date placed in stock service are set out in the table.