cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klimenti Nagorni
Bannelingskap en dood
In die Ipatijef-huis het Nagorni en die lakei van die groothertoginne, Iwan Dmitrjewitsj Sednef met die wagte gestry oor die behandeling van die gevangenes. Hulle het die onwelvoeglike woorde en tekeninge wat die soldate van die Rooi Leër op die mure aangebring het om die keiserlike familie te tart, afgewas. Hulle het ook beswaar aanteken teen die feit dat van die wagte die gesin se besittings gesteel het. Pierre Gilliard het later onthou hoe die twee nie hulle verontwaardiging kon wegsteek oor 'n goue ketting wat van die kant van die tsarewitsj se bed verwyder is nie.
Op 28 Mei is die matrose uit die huis verwyder en tronk toe gestuur. Vroeg in Junie (volgens sommige, of vroeg in Julie volgens ander) 1918 is hulle en 'n groep ander gevangenes na 'n stil plek geneem en in die geheim in die rug geskiet omdat hulle "die saak van die rewolusie verraai het". Hulle lyke is op die toneel gelos sonder om begrawe te word. Toe die Wit beweging Jekaterinburg bereik en die lyke van Nagorni en Sednef vind, half ontbind en half deur voëls gevreet, is hulle begrawe.
Op 16 Oktober 2009 het die kantoor van die Russiese prokureur-genraal 52 lede van die keiser se huishouding, onder andere Nagorni, gerehabiliteer.
Orbea verrucosa
Orbea verrucosa is 'n vetplant wat aan die familie Apocynaceae behoort. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap voor.
Molalane
Molalane is 'n landelike nedersetting in die suidooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Langstekelseekastaiing
Die Langstekelseekastaiing (Diadema setosum) is 'n seekastaiing wat in die westelike Stille Oseaan asook die Indiese Oseaan voorkom, meer spesifiek, die Rooisee en die kus van Oos-Afrika tot by die noorde van KwaZulu-Natal. Die kastaiing word tot 70 mm groot. Die stekels is normaalweg donker van kleur maar is soms wit. Soms het die spesies met donker stekels wit met donker bande tussen in. Hulle kom voor in water wat tot 30m diep is. Hulle bly soms in groot groepe saam in areas wat versteur is bv. kaaie en waterfront areas. Die seedier vreet alge. Die stekelwonde is in pynlik wanneer dit die vel binnedring.
Penares anisoxia
Penares anisoxia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sigbjørn Obstfelder
Sigbjørn Obstfelder (gebore op 21 November 1866, Stavanger, Noorweë, sterf op 29 Julie 1900, Kopenhagen, Denemarke) was ‘n Noorweegse Simbolistiese digter, wie se ongerymde vers en atmosferiese, ongefokusde beeldskepping, Noorweë se beslissende breek met naturalistiese poësie daargestel het. Die meeste van Obstfelder se werke het in die 1890’s verskyn naamlik; sy eerste volume poësie, ‘’Digte’’ (1893; ‘’Gedigte’’); ‘n toneelstuk, ‘’De røde draaber’’ (1897; “Die Rooi Druppels”); verskeie novelles; en die postuum gepubliseerde fragment ‘’En praests dagbog’’ (1900; “’n Pastoor se Dagboek”). Sy oogpunt is die van ‘n eensame buitestaander wat verby die materiële wêreld tuur op soek na eksistensiële sekerheid en eenheid met ‘n eksterne spirituele realiteit. Obstfelder se erotiese verlange na die ewige was transgressief en het hom ‘n belangrike voorloper van Skandinawiese modernisme gemaak. Hy was die model vir die held in die Duitse digter Rainer Maria Rilke se bekende ‘’Notaboek van Malte Laurids Brigge’’.
Bylaag
'n Bylaag of 'n bylae is aanvullende materiaal aan die einde van 'n boek, artikel, dokument of ander teks, gewoonlik van 'n verklarende, statistiese, of bibliografiese natuur.
Bylaag vs bylae
Kollega Kobus Bergh doen navraag oor bylaag vs. bylae. Wat is die korrekte vorm vra hy?
Addendum vs. Bylaag
Dikwels word "addendum" egter gebruik met dieselfde betekenis as "bylaag".
James Fox
James Fox (gebore 19 Mei 1939) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Passage to India (1984), Sexy Beast (2000), Charlie and the Chocolate Factory (2005), en Sherlock Holmes (2009).
Harriet Hoctor
Harriet Hoctor (25 September 1905 – 9 Junie 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Great Ziegfeld (1936) en Shall We Dance (1937), en in die televisiereeks Texaco Star Theatre (1948).
Christendom (uitbreiding en vervolging)
''Die eerste klein Christelike gemeente is deur die apostel Petrus in Judea gestig. Danksy die ywerige sendingwerk van die apostels, het die Christendom binne 'n kort tydjie dwarsdeur die Romeinse Ryk versprei. Oral is gemeentes gestig en die Kerk, as bewaarder van Gods Woord, is op 'n stewige grondslag georganiseer. Die wrede en stelselmatige vervolging van die Christene deur Rome, veral in die 3e eeu, kon die Christendom nie vernietig nie en het dit eerder versterk. In 313 het keiser Konstantyn amptelike erkenning verleen aan die Christelike geloof in die Romeinse Ryk en in 380 is dit tot staatsgodsdiens. van die Ryk verhef. Na die val van die Wes-Romeinse Ryk het die Kerk die bewaarder van die Romeinse beskawing geword en die Christendom onder die Germane versprei.
Stigting en groei van die Christelike kerk
Die geskiedenis van die Christendom begin by Jesus Christus se lewe op aarde. Nadat Hy aan die kruis gesterf het, het Sy volgelinge nie uiteengespat nie. Hulle was vervul met die geloof dat Christus uit die dood opgestaan het, opgevaar het na die hemel en weer na die aarde sal terugkeer. Gesterk in hulle geloof in Christus het hulle bymekaargestaan en is die gemeenskap wat rondom hulle ontstaan het, gehandhaaf. Onmiddellik na die eerste Pinksterfees in Jerusalem, toe die Heilige Gees op die dissipels uitgestort is, het Petrus die eerste Kerk van Christus gestig. Hoewel die dissipels leidende rolle in die eerste gemeente gespeel het, is dit aan sewe verkose diakens opgedra om die belange van die gemeente te behartig. Die dissipels, toe bekend as apostels, het krag van die Heilige Gees ontvang om die evangelie te verkondig.
In Grieks beteken evangelie "goeie boodskap" en die apostels het die goeie boodskap van lewensvernuwing deur die vergewing van sondes en deur die belofte van 'n nuwe wêreld, nie net in Judea verkondig nie, maar ook oral in die Romeinse Ryk.
Later is die evangelie nie net deur die apostels verkondig nie, maar ook deur ander volgelinge. Die belangrikste nuwe verkondiger was Paulus, voorheen Saulus van Tarsus. Paulus was eers 'n meedoenlose vervolger van die Christene, maar het hom tydens ŉ reis na Damaskus bekeer. Paulus het lang reise onderneem en oral nuwe gemeentes gestig. Aan die einde van die eerste eeu na die geboorte van Christus was daar al oral Christengemeentes in die Romeinse Ryk. Die vinnige verspreiding van die Christelike leer was aan verskeie faktore te danke. Die belangrikste was sekerlik die ywer waarmee die apostels hul werk gedoen het. Ook die aanvaarbaarheid van die evangelie self was 'n belangrike faktor. Die Christelike leer het antwoorde op die groot vrae van die lewe verskaf en is daarom gretiglik deur groot getalle mense in ŉ betreklik kort tydjie aanvaar. Die verspreiding van die evangelie is vergemaklik deur die goeie verbindingsweë wat daar in die Romeinse Ryk bestaan het.
Langs die besige handelsroetes het soldate, handelaars, reisigers, ensovoorts die Woord verkondig. In groot handelstede, soos Antiochië en Alexandrië, was daar florerende Joodse gemeenskappe, elk met ŉ eie sinagoge wat as brandpunte gedien het vir die evangelieverkondiging. Nie net Jode is in die sinagoges tot bekering gebring nie maar ook die heidene (nie-Jode). Die buitewêreld het die Christene aanvanklik as 'n Joodse sekte beskou.
In Antiochië, omstreeks 100 n.C., is die woord "Christene" vir die eerste keer gebruik om die volgelinge van Christus aan te dui. Weens die gevoel van onveiligheid as gevolg van die sporadiese vervolging, het daar ŉ hegte band tussen die eerste Christengemeentes bestaan. Hulle het vertroosting gesoek in hul gemeenskaplike verbondenheid aan Christus en in die gebruik van die sakremente. Die verwagting was dat Christus gou weer na die aarde sou terugkeer. Daarom is die vroeëre Kerk net op ŉ voorlopige basis georganiseer. Langsamerhand het die besef ontstaan dat die Kerk nog lank sou moes voortbestaan as bewaarder en beskermer van Gods Woord en dat ŉ goeie organisasie nodig was om die Kerk sterker te maak.
Reeds vroeg in die 2e eeu het die organisasie van elke gemeente uit ŉ biskop, ouderlinge en diakens bestaan. Die biskoppe is beskou as opvolgers van die apostels. Hulle moes waak teen afwyking en moes die evangelie suiwer hou. ŉ Kort rukkie later is die amp van priester, die bedienaar van die Woord, ingestel. Riglyne is gevind in die evangeliegeskrifte van Mattheus, Markus, Lukas en Johannes en in ŉ aantal ander betroubare geskrifte wat almal in die Nuwe Testament opgeneem is.
Die eerste eeue (50-250)
Aanvanklik het die Romeine die Christene as ŉ Joodse sekte beskou en hulle as sodanig verdra. Geleidelik het dit egter duidelik geword dat die Christendom ŉ godsdiens op sy eie was en by die owerheid, sowel as by die volk, het daar wantroue in die Christene ontstaan. Omdat openbare vergaderings in die Romeinse Ryk verbode was, moes die Christene in die geheim byeenkom om hul godsdiens te beoefen. Weens die geheimsinnigheid het allerlei gerugte oor die Christene se eredienste (in besonder oor die Nagmaal) die ronde begin doen. Mense het Christene van gruwels soos bloedskande, kindermoord en kannibalisme verdink. In die oë van die Romeinse owerheid was hulle ŉ oproerige sekte, bestaande uit slawe en die laer sosiale klasse, wat geen juridiese regte geniet het nie en die Romeinse staat vyandiggesind was. Hulle is veral as vyande van Rome beskou omdat hulle geweier het om die keiser as ŉ god te vereer. Godsdienstige vereniging van die keiser is egter eers sedert die 2e eeu as ŉ bewys van lojaliteit van die Christenonderdane vereis.
Christene as sondebokke
Die wantroue wat daar oral in die Christene gestel is, het daartoe gelei dat hulle dikwels die sondebokke gemaak is na groot rampe, soos die brand van Rome in 64 n. C. Die regeerder in daardie jare, keiser Nero, het vermoedelik self die stad aan die brand laat steek, maar hy het die blaam daarvoor op die Christene geplaas. Om die Christene te straf, is baie van hulle dood gemartel of lewendig verbrand. Volgens oorlewering het keiser Nero die Christene as mense-fakkels by sy tuinpartye gebruik. Die Christene was soms ook die slagoffers van plaaslike oproerighede. In Lyon het daar in 177 n.C. opstande uitgebreek oor ŉ tekort aan brood. Die heidense priesters en Joodse rabbi’s het die geleentheid gebruik om die opstandelinge teen die Christene aan te hits en hulle (die Christene) die skuld vir die tekort te gee. Tot in die 3e eeu het die vervolging van die Christene egter sporadies en plaaslik plaasgevind. Die meeste keisers wou nie die Christendom bevorder nie, maar het ook niks gedoen om die groei daarvan te stuit nie.
Stelselmatige vervolging
In die loop van die 3e eeu het die Christendom al so deeglik posgevat dat dit ŉ kultuur tot stand gebring het. Die gewildheid daarvan het ook onder die hoër sosiale stande en die adel van Rome begin toeneem. Die Romeinse Ryk het tekens van verval begin toon en die owerheid het tot die gevolgtrekking gekom dat die verbrokkeling van die Romeinse kultuur deur die invloed van die Christendom veroorsaak is. In die eerste helfte van die 3e eeu is Rome deur epidemies hongersnood en oorloë geteister.
Om die toorn van die gode af te wend en die volk onder die staatsgodsdiens te herenig, is daar besluit om die Christendom in die Romeinse Ryk met wortel en tak uit te roei. Keiser Decius (249-251) was die eerste keiser wat met 'n algemene en stelselmatige vervolging teen die Christene begin het. Hy het alle onderdane verplig om aan die staatsgode te offer. Diegene wat wel geoffer het, is van 'n bewysstuk voorsien om hulle teen vervolging te vrywaar. Baie Christene - en Jode - het geweier om aan die gode te offer en is dikwels op wrede wyse om die lewe gebring.
As deel van die skouspele in die gewilde Romeinse arenas is Christene, saam met slawe en krygsgevangenes,onder groot gejuig lewendig deur leeus verslind of moes hulle sonder wapens teen die gladiators veg. Slagoffers van die vervolging is deur die Kerk as martelare vereer en daar was selfs 'n paar fanatici wat met opset 'n martelelaarsdood gesterf het. As gevolg van die grootskaalse vervolging het baie Christene afvallig van die Kerk geword, gevlug of weggekruip.
Decius se dood het verligting vir die Christene gebring, maar in 257 het keiser Valerianius 'n nuwe vlaag van vervolging begin. Hy het die kerke en begraafplase van die Christene gekonfiskeer en hulle verbied om eredienste te hou, Daardeur wou hy nie net die Christendom probeer vernietig nie, maar hy het ook die staatskis met hul gekonfiskeerde eiendom probeer aanvul. Boonop het hy die Christene gebruik as sondebokke vir sy militêre nederlae. Dit was gedurende hierdie vervolging dat die baie katakombes ontstaan het. Die katakombes was ongrondse begraafplase en was nie, soos algemeen aanvaar is, skuilplekke vir die Christene nie.
Keertyd
In 259 is Valerianus deur die Perse gevange geneem. Sy seun en opvolger het die steun van die Christene nodig gehad om sy troon te kon behou en het die gekonfiskeerde besittings teruggegee. In die volgende veertig jaar van vrede het die Kerk nog vinniger gegroei en het die haat teen die Christene onder die Romeinse bevolking verdwyn. Die Christene se voorbeeldige leefwyse het baie gehelp om die gevoelens jeens hulle te laat verander. In 297 is die vrede egter versteur toe Diocletianus begin het om sy leër, die amptenary en die adel van Christene te suiwer.
Sy motiewe was dieselfde as die van die vorige vervolgers: hy wou die Romeinse staat op die tradisionele fondamente herbou. In 303 het hy begin met die grootste vervolging teen die Christene in die Romeinse geskiedenis. Duisende Christene het gesterf, kerke is verwoes en geskrifte is verbrand. In 311 het die vervolging van die Christene finaal tot ŉ einde gekom toe keiser Galerius besef het dat hulle nooit vernietig sou kon word nie. Vervolging buite die Ryk In die 3e eeu het die Christendom in Mesopotamië en Persië reeds sterk wortelgeskied.
Die opkoms van die Nuwe Persiese Ryk het ook 'n gepaardgaande herlewing van die tradisionele Persiese godsdiens van Zarathoestra tot gevolg gehad. Die godsdiens was onverdraagsaam teenoor die Christene en streng maatreëls is getref om die groei van die Christendom daar te verhinder. Nil die val van Rome het enkele Germaanse stamme, soos die Friese, geweier om gekersten te word en hulle het die Christene aangeval. Teen die jaar 1 000 was die heIe Wes-Europa, insluitende die Wikings, al gekersten.
Die patriarg van Rome, later pous ("vader, pappa") genoem, is as die belangrikste beskou. Hulle is beskou as die opvolgers van Petrus, wat in Rome sendingwerk gedoen en daar 'n martelaarsdood gesterf het.n 395 is die Romeinse Ryk, wat lank reeds deur twee keisers - een in Rome en een in Kontantinopel – geregeer is, amptelik in twee verdeel. Konstantinopel het die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk geword. Die verdeling van die Ryk het ook 'n verdeling van die Kerk teweeggebring. Die patriarg van Konstantinopel het hoof geword van die Grieks-Ortodokse Kerk, wat later Rusland en die Balkanlande vir die Christendom verower het. Die skeuring tussen die Kerk van Rome en die Kerk van Konstantinopel het egter eers in die 11 e eeu permanent geword.
Kerstening van Europa In 476 het Germaanse invallers die keiser uit Rome verdryf en daarmee die Wes-Romeinse Ryk tot 'n val gebring. Selfs nog voor die val van Rome het sekere Germaanse stamme in die Donaugebied met die Christendom in aanraking gekom. Hul kontak met Rome het veroorsaak dat hul eie kultuur begin verbrokkel het. Die Christelike leer het dus maklik by hulle inslag gevind. Toe hulle later weswaarts verhuis het, selfs so ver as Spanje en Portugal, het hulle die Christelike geloof met hulle saamgeneem. Hoewel die Romeinse Ryk tot niet gegaan het, het die Kerk bly staan. As erfgenaam van die Romeinse beskawing, het die Kerk die taak opgeneem om die heidense volke te beskaaf en te kersten. Veral pous Gregorius die Grote (590-604) het intensiewe sendingwerk laat doen. Die beroemde heilige, Sint Patrick, wat in die middel van die 5e eeu gelewe het, het 'n belangrike rol by die kerstening van die lere gespeel.
Hy was uit Engeland afkomstig en het in "vrywillige ballingskap" gegaan om die Christen leer in Ierland te kan verkondig. In latere eeue is sy voorbeeld gevolg deur baie ander geestelikes wat die Christelike geloot in 'n ander land as hul eie gaan versprei het. Kloosters is oral in Ierland opgerig, nie net as verblyf vir die monnike nie, maar ook as sentra vir Kerklike bestuur. Dieselfde beleid is met die kerstening van Skotland gevolg. ŉ Ierse edelman, Columbanus (521-597), het in 563 die eerste klooster in Skotland opgerig en daarmee met die kerstening van die Skotte en Pikte begin.
In 597 het Augustinius van Kantelberg, op bevel van pous Gregorius, met sendingwerk in Engeland begin. Kent was die eerste van die klein Angel Saksiese koninkrykies wat die Christelike geloof aanvaar het. ŉ Eeu later was die hele Engeland gekersten. Nog voor die val van Rome was daar 'n groot Christengemeenskapo wat tussen die heidense Franke en Boergondiërs in die romeinse provinsie Gallië in Frankryk gewoon het. Die Kerk was hier goed georganiseer en het die woelinge van die groot volksverhuisings van die 5e eeu deurstaan.
Aan die einde van die 5e eeu het die Kerk ŉ groot oorwinning behaal toe Clovis, koning van die Franke, tot bekering gekom het. Sy hele volk het saam met hom die Christelike geloof aangeneem. Die uitbreiding van die Frankiese ryk (veral onder Karel die Grote laat in die 8e eeu) het die Christendom tot ver anderkant die Ryn in die teenswoordige Nederland en Duitsland laat versprei. In Duitsland het Bonifacius (675 – 754) beslissende sendingwerk gedoen. Stede soos Keulen, Mainz, Worms en Spiers het as basisse vir sendingwerk gedien. Die kerstening in Noord-Europa het langs verskeie weë geskied. Wanneer dit nie met anneksasie gepaard gegaan het nie, is vriendskaps- en handelsbetrekkinge gebruik. Sedert die 9e eeu het die biskop van Hamburg sendingwerk gedoen onder die Dene, die Swede en die Noormanne.
Ook die Engelse sendelinge het hier ŉ belangrike bydrae gelewer. Aan die einde van die 10e eeu het die Noorse koning, Olaf Tryggvason, ŉ ryk op Christelike grondslag gestig. Die Hongare en Slawiese volke het voor 900 die kultuur van die Wes-Europese volke, waar onder Christendom, oorgeneem en in Rusland en Oos-Europa is sendingwerk deur die Grieks-Ortodokse Kerke gedoen. In die 11e eeu was die hele Europa vir die Christendom gewen.
Moetladimo
Moetladimo is 'n landelike nedersetting in die suidooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Ixia
Die Ixia (kalossie) 'n genus wat tot die Iridaceae-familie behoort en endemies is aan die Noord-, Oos- en Wes-Kaap. Die genus is meerjarige plante en ook geofiete. Die genus staan bekend as kalossies, afgelei van die kalotjie (hoedjie) wat die vroeëre Maleise slawe op hul koppe gedra het en waaraan die blomme van dié genus hulle herinner het.
Spesies
Die genus Ixia sluit die volgende spesies in:
Erwin Faber
Erwin Faber (21 Julie 1891 – 4 Mei 1989) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Am Rande der Welt (1927), Bride 68 (1929), en Der Edelweißkönig (1957).
Portland Hoffa
Portland Hoffa (25 Januarie 1905 – 25 Desember 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse What's My Line? (1950), All Star Revue (1950), The Colgate Comedy Hour (1950), en Omnibus (1952).
Reuse-ooruil
Die reuse-ooruil (Bubo lacteus) (ook bekend as Verreaux se ooruil) is 'n lid van die familie Strigidae en is die grootste uilspesie in Afrika. Hierdie uil word gereken as die wêreld se derde grootste uil, naas Blakiston se visuil en die Eurasiese ooruil.
Penares apicospinatus
Penares apicospinatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Penares en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Desqueyroux-Faúndez & Van Soest.
Leigh Francis
Leigh Francis (gebore 30 April 1973) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Keith Lemon: The Film (2012) en in die televisiereekse Bo' Selecta! (2002), Celebrity Juice (2008), en The Keith and Paddy Picture Show (2017).
Mutlumuvirivier
Die Mutlumuvirivier is 'n sytak van die Sandrivier, op sy beurt 'n sytak van die Sabierivier in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Die riviere se samevloei is by Rolle in die Bosbokrand Plaaslike Munisipaliteit.
Birarivier
Die Bira of Birha (uitgespreek Biega) is 'n rivier wat langs die kus van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit mond tussen Hamburg en die Groot-Visrivier uit in die Indiese Oseaan.
Dialium schlechteri
Die Zoeloepeulbessie (Dialium schlechterii) is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die plant is inheems aan Mosambiek en Suid-Afrika.
Die boom se FSA-nommer is 211.
Orbea carnosa
Orbea carnosa is 'n vetplant wat aan die familie Apocynaceae behoort. Die spesie is inheems aan Botswana, Eswatini, Mosambiek, Zimbabwe en Suid-Afrika. In Suid-Afrika kom dit in KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes voor.
Die plant het twee subspesies:
Karl Falkenberg
Karl Falkenberg (gebore 6 April 1887) is 'n Duitse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Der Erbe von 'Het Steen' (1917), Maciste und die chinesische Truhe (1923), The Pleasure Garden (1925), en Die Piraten der Ostseebäder (1927).
Ruby Hoffman
Ruby Hoffman (28 Julie 1886 – 22 September 1973) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Dictator (1915), The Fatal Ring (1917), The House of Hate (1918), en The Lightning Raider (1919).
Cherson-oblast
Cherson-oblast (Oekraïens: Херсонська область) is 'n oblast in suidelike Oekraïne. Cherson is die hoofstad en met 330 duisend inwoners, ook die grootste stad. Die oblast grens aan die Krim in die suide. Die Dnjepr-rivier vloei deur die provinsie. Sedert die Russiese inval in Oekraïne in 2022 is dit deels deur Rusland beset en op 30 September 2022 in weerwil van internasionale reg geannekseer.
WALL-E
WALL-E is 'n rekenaargeanimeerde familie/buddy-rolprent van 2008 wat deur Andrew Stanton geregisseer is. Die stemme van Ben Burtt, Elissa Knight, Jeff Garlin kom onder andere daarin voor. Die rolprent is deur Jim Morris vervaardig en versprei deur Walt Disney Studios Motion Pictures. Die draaiboek is deur Andrew Stanton en Jim Reardon geskryf en die musiek is gekomponeer deur Thomas Newman.
Kaapse ooruil
Die Kaapse ooruil (Bubo capensis) is 'n uilspesie in die Strigidae familie. Dit word gevind in Eritrea, Ethiopië, Kenia, Lesotho, Malawi, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Eswatini, Tanzanië, en Zimbabwe. Die uil is 'n skaars standvoël wat in rotsagtige en bergagtige terrein leef; vanaf seevlak tot op hoogtes van 3 000 meter. In Engels staan die uil bekend as die Cape Eagle-Owl.
Identifikasie
Die uil is 48 tot 54 cm lank en weeg 910 tot 1 400 gram. Die uil word maklik met die gevlekte ooruil verwar. Laasgenoemde is egter kleiner. Die Kaapse ooruil het swart en kastaiingsbruin vlekke op die bors en duidelike, breë dwarsstrepe oor die pens en sye.
Hugh Fraser (akteur)
Hugh Fraser (gebore 7 Oktober 1950) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Patriot Games (1992) en 101 Dalmatians (1996), en in die televisiereekse Jack the Ripper (1988) en Poirot (1989).
Rekgaritlhile
Rekgaritlhile is 'n township van die dorp Stella in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Robert H. Jackson
Robert Houghwout Jackson (13 Februarie 1892 – 9 Oktober 1954) was 'n Amerikaanse prokureur en regter wat gedien het as 'n Mederegter ("Associate judge") van die Hooggeregshof van die Verenigde State van Amerika. Hy het voorheen gedien as onder andere die VSA se prokureur-generaal (Engels: "Attorney General"). Jackson was ook bekend om sy werk as die Hoof-aanklaer van die Verenigde State tydens die Neurenberg-verhore van Nazi oorlogsmisdadigers na afloop van die Tweede Wêreldoorlog.
Jackson was toegelaat tot die balie deur 'n kombinasie van regswerk by 'n gevestigde prokureur en deur die bywoning van regskool. Hy is die mees onlangse regter sonder 'n regsgraad om aangestel te word by die Hooggeregshof van die Verenigde State. Jackson is bekend om sy advies dat, "Enige prokureur wat sy sout werd is, die verdagte sal vertel, in geen onsekere terme, om geen verklaring aan die polisie onder enige omstandighede te maak nie," en vir sy aforisme in die beskrywing van die Hooggeregshof, "Ons is nie finaal omdat ons onfeilbaar is nie, maar ons is onfeilbaar slegs omdat ons finaal is." Jackson het 'n reputasie ontwikkel as een van die beste skrywers wat op die Hooggeregshof gedien het, asook as een van die mees toegewyde regters wat die afdwing van die "due process" (behoorlike proses) vereiste betref, as synde beskerming teen oorywerigheid deur federale agentskappe.
Penares candidata
Penares candidata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Penares en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Masker
duimnael|200px|Dié steenmasker uit die [[Neolitikum van voor erdewerk dateer van 7000 v.C. en is waarskynlik die oudste masker in die wêreld wat bewaar gebly het (Musée "Bible et Terre Sainte").]]
In kunsgeskiedenis, veral in erdewerk, is "masker" die term wat gebruik word vir 'n gesig sonder 'n lyf wat nie rond is nie (wat dit 'n "kop" sou maak).
Etimologie
Die woord "masker" kom via Nederlands uit die Franse woord masque ("bedekking om die gesig te verberg of beskerm"). Dit kom van die Italiaanse maschera, van die Latynse masca "masker, spookbeeld, nagmerrie". Dié woord is van onsekere afkoms, moontlik van die Arabiese maskharah مَسْخَرَۃٌ ("voorwerp van bespotting, maskerade"). Dit kon oorspronklik 'n leenwoord uit 'n Pre-Indo-Europese taal gewees het.
Geskiedenis
Maskers het in die Westerse beskawing aanvanklik 'n magiesreligieuse funksie vervul, maar is deur die eeue met die teater in verband gebring. Maskers is in die Klassieke Oudheid in dramas gebruik en het ook in bepaalde toneelvorme soos die misteriespel en die Commedia dell'Arte ŉ belangrike rol gespeel.
Die masker is onder invloed van die Oosterse teater aan die begin van die 20ste eeu ook in Westerse dramas gebruik. Die dra van maskers is 'n universele verskynsel wat, soos die gebruik om gesigte te beskilder, van magies-religieuse oorsprong is. Die magiese werking is daarin geleë dat die maskerdraer nie net sy gesig en sy persoonlikheid agter die masker kan verberg nie, maar dat hy terselfdertyd die illusie kan skep dat hy ŉ ander wese is, byvoorbeeld ŉ godheid, 'n duiwel of 'n voorouer.
Die oudste maskers was dieremaskers, wat in rituele voor ŉ jagtog gebruik is. By baie volke het maskers 'n belangrike rol gespeel in die verering van hul voorouers en gode. Optogte is byvoorbeeld in die 6e eeu v.C. ter ere van Dionusos in Griekeland gehou waartydens die deelnemers hulle soos bokke vermom het. Die Griekse teater het waarskynlik uit hierdie kultus ontstaan. Die digter en akteur Thespis (werksaam ca. 534 v.C.) het volgens oorlewering die eerste mensemasker op die verhoog gedra.
Aischulos (ca. 525-456 v.C.) het die gebruik van maskers in die teater om artistieke en praktiese redes verder ontwikkel. 'n Masker het die akteur in staat gestel om verskillende rolle te vertolk en bowendien kon gesigsuitdrukkings op die masker so beklemtoon word dat teatergangers agter in die gehoor dit duidelik kon sien. Verskillende maskers is byvoorbeeld vir die tragedie, die komedie en die saterspel gebruik. Romeinse akteurs het in navolging van die Grieke ook maskers in tragedies en komedies begin dra.
Maskers is ook in die Atellaanse klug, die volksteater van die tyd, gebruik om 4 vaste karaktertipes uit te beeld. Die baie gewilde mimiek ('n klugspel met 'n hoofsaaklik onbetaamlike inhoud) is egter meestal sonder maskers aangebied. In die Middeleeue is groteske maskers gewoonlik gebruik om die duiwel in misteriespele uit te beeld. Sommige karakters in die Commedia dell' Arte het donker halwe maskers gedra wat nie die mond en ken bedek het nie. Anders as baie teatermaskers, was die maskers relatief uitdrukkingloos.
In die 18e en 19e eeu is maskers net by uitsonderlike geleenthede in die teater gebruik, onder andere deur Goethe. Eers aan die begin van die 20e eeu is die masker se talle moontlikhede vir die teater opnuut ontdek vanweë 'n nuwe belangstelling in die Japanse Nospele. Maskers is in sommige stukke van die Ierse skrywer Yeats en in die ekspressionistiese teater gedra, en ook Bertolt Brecht het dit in sy dramas gebruik om veral die vervreemdingseffek te verkry wat uit sy werke geblyk het.
Opvoerings van Klassieke tragedies en komedies na die Tweede Wêreldoorlog het ook meegebring dat maskers weer af hoe meer in dramas gebruik is. Maskers is destyds van hout, linne, leer, klei, metaal, papier-maché, was, bas en klip gemaak, maar deesdae word gewoonlik van sintetiese stowwe gebruik gemaak. Die kleure van die maskers het gewoonlik 'n simboliese betekenis, Benewens maskers wat die hele gesig bedek, is daar ook halwe maskers en maskers wat oor die kop gedra word (kopmaskers). In die Westerse teater is die maskers gewoonlik redelik realisties, terwyl gestileerde, ornamentele maskers baie in Oosterse teater gebruik word.
Benewens die Japanse Nospele wat uit ou tempeldanse ontstaan het, is daar ook teatervorme soos die kolam-nätima of kolam-natanava (maskerspel) op Sri Lanka en die Sarong-toneel op die eiland Bali, waarin die gebruik van maskers 'n noodsaaklike element is. Maskers speel ook op baie ander gebiede 'n belangrike rol, byvoorbeeld in folkloristiese gebruike soos 'n karnaval of by die sogenaamde maskerbal. Die dodemasker is in baie kulture ook 'n algemene verskynsel. Dit is 'n getroue beeltenis van die oorledene se gelaat en word meestal van gips of was gemaak.
Isaac Herzog
Hy het in die regte studeer aan die Universiteit van Tel Aviv en is die voormalige president Chaim Herzog se seun.
Julius Falkenstein
Julius Falkenstein (25 Februarie 1879 – 9 Desember 1933) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo and Juliet in the Snow (1920), Der Stolz der Kompagnie (1926), Zopf und Schwert - Eine tolle Prinzessin (1926), en The Only Girl (1934).
Mgwalanarivier
Die Mgwalanarivier is 'n rivier wat aan die kus van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit mond tussen Hamburg en die Groot-Visrivier uit in die Indiese Oseaan.
Stiebeuel
thumb|240px|’n Moderne stiebeuel wat in uithouperdritte gebruik word.
Geskiedenis
In die oudheid was die eerste steunstukke vir voete (wat teen die 2de eeu v.C. hulle verskyning in Indië gemaak het) ’n buikriem of gewone toulusse. Later is ’n enkele stiebeuel gebruik om die rydier te bestyg; dubbele stiebeuels het ontstaan nadat saalbokke uitgevind is. In China het die stiebeuel in die eerste paar eeue n.C. begin verskyn en dit is dalk daarna deur die nomadiese volke van Sentraal-Eurasië weswaarts versprei.
Die Chinese Jin-dinastie kry die eer vir die eerste gebruik van dubbele stiebeuels, wat in die Middeleeue na Europa versprei het. Sommige geleerdes meen die stiebeuel was een van die basiese stukke gereedskap wat gebruik is om die beskawing te skep en te versprei, en moontlik net so belangrik soos die wiel of drukpers.
Thakwane
Thakwane is 'n landelike nedersetting in Noordwes, Suid-Afrika.
Klein-Sandrivier
Die Klein-Sandrivier is 'n sytak van die Sandrivier, op sy beurt 'n takrivier van die Sabierivier in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die rivier, ook genoem die Mohlomobe, ontspring teen die hange van die Drakensberg naby die natuurskone God's Window in Oos-Transvaal.
Worpswede-skool
Die Worpswede-skool was ‘n groep kunstenaars wat hulle na 1889 gevestig het in die noord-Duitse dorpie Worpswede naby Bremen ten einde die plaaslike landskap te skilder. Hulle het die woude, strome, brûe, windmeule en plaaslike inwoners van die area in ‘n romantiese en sentimentele wyse uitgebeeld wat herinner het aan die vroeëre 19de eeuse Barbizon-skool in Frankryk. Fritz Mackensen en Otto Modersohn was eerste om te arriveer. Gedurende die 1890s het Paula Becker (wat later met Modersohn getrou het), Hans am Ende, Fritz Overbeck, en Heinrich Vogeler by hulle aangesluit. Clara Westoff,’n talentvolle beeldhouer, het ook in Worpswede gewerk waar sy die Duitse digter Rainer Maria Rilke ontmoet het met wie sy in 1901 getrou het. Twee jaar later het Rilke ‘n boek, ‘’Worpswede’’, gepubliseer wat die kunstenaars en die landskap bespreek. Die Worpswede skilders het hul werke in 1895 by die ‘’Glaspalast’’ in München uitgestal, en het erkenning behaal toe ‘n goue medalje aan Mackensen toegeken is vir sy skildery "Sermon in the Moors". Alhoewel die Worpswede skilders in die 1890’s gewild was met die publiek is hul sukses egter nie volgehou nie. As streekskilders was hulle geïsoleer van die gevorderde prestasies van Franse kuns en, met die uitsondering van Paula Modersohn-Becker, was hulle onbewus van die Post-impressionistiese skilderkuns. Modersohn-Becker; geïnspireer deur die werke van Vincent van Gogh, Paul Gauguin, en Paul Cézanne, wat sy op haar reise na Parys waargeneem het; se styl het ontwikkel na een van “platheid” en “vereenvoudiging”, wat die Ekspressionistiese beweging in Duitsland voorafgegaan het.
2023 Miami Grand Prix
Bande beskikbaar gestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne in Miami verskaf:
Kwalifisering
§ Weens 'n ongeluk waarby Charles Leclerc betrokke was, is K3 kortgeknip en Max Verstappen en Valtteri Bottas kon nie 'n tyd vasstel nie. Verstappen begin voor Bottas, aangesien hy voor die Fin geëindig het tydens K1 en K2.
Renuitslag
Max Verstappen ry vir die 23ste keer in sy loopbaan 'n vinnigste rondte en behaal daarmee 'n ekstra punt. *1 Carlos Sainz jr. het 'n 5 sekonde tydstraf opgedoen omdat hy te vinnig in die kuipelaan gery het, maar dit het nie sy vyfde plek in die uitslag beïnvloed nie.
Diamantstoel
Die Diamantstoel is in 1952 deur Harry Bertoia ontwerp.
Die diamantstoel word van staalstawe wat aanmekaar gesweis is, gemaak. Stafies van gepoleerde of satynafgewerkte chroom word gebruik. Die stafies kan ook van versterkte rilsan, 'n baie duursame staal, met 'n nylonafwerking, gemaak word. Die stoel is krapbestand, en is bestand teen beskadiging van chemiese stowwe. Los kussings op die stoel word met sluitknippies aan die sitplekke vasgeheg. Volledige materiaalbedekkings kan ook oor die draadraamwerk getrek word, met hakies wat aan die sitplek geheg word om dit in posisie te hou.
Harold French
Harold French (23 April 1897 – 19 Oktober 1997) was 'n Engelse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Adam and Evalyn (1949), The Dancing Years (1950), Encore (1951), en The Paris Express (1952).
Diamantstoel
Bertoia het oor die stoele gesê: 'Dit is hoofsaaklik van lug gemaak, soos beeldhouwerk. Ruimte beweeg daardeur.'
Marteragtiges
Die roofdierfamilie marteragtiges (Mustelidae) sluit 'n groot aantal diere soos marters, wesels, hermelyne, stinkdiere, Amerikaanse muishonde, otters, ratels en Europese dasse in. Oor die algemeen het hierdie diere lang liggame, kort pote en spits snoete.
Hoewel hulle op grond van hul gebit as roofdiere beskou word, vreet baie marteragtiges naas vleis ook aas en plantaardige kos. 'n Aantal marteragtiges word op relatief groot skaal vir hul pels gejag en spesies soos byvoorbeeld die nerts is reeds oor die grootste deel van sy oorspronklike verspreidingsgebied uitgeroei.
Algemeen
Marteragtiges (familie Mustelidae) is primitiewe roofdiere (orde Carnivora). Dit blyk onder meer uit die groot aantal tande, waaronder groot oogtande, skerp snytande en gepunte maaltande. Die liggaam van 'n marteragtige is meestal lank en slank en die pote is kort. Die skedel is gewoonlik plat en breed en die snoet spits. By baie marteragtiges van die gematigde en koue streke kom ’n verlengde dratyd voor.
Na bevrugting verdeel die eiersel slegs enkele kere tot 'n klein selklompie (blastula) wat eers 'n paar maande later, gewoonlik vroeg in die lente, aan die baarmoederwand bly vassit. Danksy hierdie vertraging word die kleintjies in die warmer tyd van die jaar gebore. Die familie marteragtiges bestaan uit sowat 70 verskillende spesies. Die Suid-Afrikaanse verteenwoordigers, naamlik sekere muishonde asook ratels en otters, word onder afsonderlike kenwoorde behandel.
Wesels, hermelyne, stinkdiere en frette
Die gewone wesel (Mustela nivalis) is met 'n lengte van 25 cm die kleinste van die genus Mustela. Hy is nogtans 'n gedugte roofdier wat naas voëls, muise en spitsmuise ook soms konyne aanval. In die gematigde streke is hy altyd bruin, maar in kouer gebiede kry hy in die winter 'n spierwit pels.
'n Soortgelyke kleurverandering kom ook in sommige streke by die hermelyn (Mustela erminea) voor. Talle hermelyne ondergaan in die winter nie 'n volledige kleurverandering nie, maar het steeds bruin kolle op die wit winterpels. Oor die algemeen vang die hermelyn groter prooidiere as die wesel. In teenstelling met die wesel en die hermelyn jag die stinkdier (Mustela putorius) slegs snags. Sy pels is donkerbruin en glansend en die hare is lank. Hy verkleur ook nie in die winter nie.
Die fret (Mustela putorius furo) is 'n halfmak albino-subspesie van die stinkdier. Hy word in verskeie lande vir konynjag gebruik: 'n baie mak fret word in een van die konyngate se gange geplaas en die vlugtende konyne word by die uitgange gevang. Die gewone hermelyn kom in Noord-Eurasië en in die noordelike dele van die Verenigde State voor. Suid van die dele word die langsterthermelyn (Mustela frenata) aangetref. Die Amerikaanse verwante van die stinkdier, die swartpootstinkdier (Mustela nigripes), loop gevaar om uit te sterf.
Marters, tayra en veelvraat
Marters (genus Martes) verskil duidelik van wesels deurdat hulle groter is, groter ore en dikker sterte het. Twee spesies kom in Europa voor, naamlik die boommarter (Martes martes), wat feitlik uitsluitend in woude leef, en die steenmarter (Martes foina), wat ook soms in stede aangetref word.
Die donkerbruin pelse van hierdie diere is baie gewild, maar nie so gewild soos die van die sabelmarter (Martes zibellina) nie. Laasgenoemde is in Skandinawië reeds heeltemal uitgeroei en het in Noord-Asië ook feitlik verdwyn, maar danksy teelprogramme is sy voortbestaan voorlopig verseker. Die tayra (Eira barbata) is ’n marteragtige van Suid-Amerika.
Hy is 'n boombewoner en word onderskei weens sy besonder lang pote. Die grootste verteenwoordiger van die marteragtiges is die veelvraat (Gulo gulo), wat in die Noordpoolgebied voorkom. Hy kan tot 90 cm lank word. Sy pels is bruin met 'n breë geelwit streep oor die flanke. Die veelvraat het vroeër ook in Suid-Kanada en Pole voorgekom. Hy vreet aas en vang ook self prooidiere.
Dasse
Verskeie spesies marteragtiges word dasse genoem. Die diere moet egter nie met die Suider-Afrikaanse dassies en klipdassies (familie Procaviidae) verwar word nie. Die dasse van die familie Mustelidae is swaar, plomp diere met besonder breë skedels en is nou verwant aan die Suider-Afrikaanse ratels.
Die Europese das (Meles meles) lyk effens so as die ratel (Mellivora capensis) en woon ook in gate. In China en Voor- en Agter-Indië kom die varkdas (Arctonyx collaris) voor, wat 'n besonder lang, spits snoet het. In hierdie gebied kom ook sondasse (genus Melogale) voor wat uiterlik baie na gewone marters lyk. Die Maleise stinkdas (Mydaus javanensis) en die Filippynse stinkdas (Suillotaxus marchei) skei 'n onwelriekende vloeistof deur anale kliere uit; vandaar die naam stinkdas.
Die enigste das van die Nuwe Wêreld is die silwerdas (Taxidea taxus), wat soos 'n klein Europese das lyk. Sy pels is egter van 'n baie beter gehalte. Benewens klein soogdiere eet dasse ook baie bessies, ander plantaardige kos, wurms en slakke. Amerikaanse muishonde Hierdie diere ("skunks") kom uitsluitend in Noord- en Suid-Amerika voor. Die nege verskillende spesies verskil uiterlik min. Hulle is plomp diere met klein koppe en hulle vreet ook baie plantaardige kos. Ondanks die stinkkliere wat 'n baie onwelriekende stof afskei wanneer gevaar dreig, was die pels van Amerikaanse muishonde vroeër baie gewild.
As-Saffat
As-Sâffât (Arabies: الصافات, "Hulle Wat In Rye Georden Is") is die 37ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 182 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar.
Opsomming
Die soera kan in drie dele opgedeel word na aanleiding van een eienskap van Arabiese poësie algemeen bekend as "driedelige verdeling". Die eerste deel strek van vers 1 tot 74, die tweede deel van vers 75 tot 148 en die laaste deel van vers 149 tot 182.
Vers 1-74: profesie van die laaste dinge
thumb|220px|Jona en die groot vis in die antieke werk Jami' al-tawarikh. In vers 58-74 is daar nog 'n beskrywing van die ongelowiges se ondervinding. In vers 62-69 word 'n spesifieke boom genoem: die boom van Zakkoem, waarvan die vrugte mense in die hel se leiding sal vererger.
Vers 75-148: Vroeë boodskappers van God
In die vroeë Mekkaanse soeras was daar geen melding van die vroeë boodskappers van God soos hulle in die Bybel teenwoordig is nie, maar van die middelste Mekkaanse tydperk af is hulle geleidelik ingebring om te vertel van hulle groot belonings in die hiernamaals. Veral in dié deel word 'n paar Bybelse figure genoem, asook spesifieke dade waarvoor hulle grootliks beloon is. Dit begin met Noag en sy ark, asook Jona en die groot vis wat hom ingesluk het. Daar is ook vertellings van Abraham, Moses, Aäron, Elia en Lot vir dieselfde doel: om klem te lê op God se belonings aan sy ware diensknegte (vers 121).
Vers 149-182: die oordeelsdag
In dié laaste deel sien ons die oordeelsdag. Nes in die begin genoem word, is daar inderdaad engele in rye wat God prys. Die soera begin dus by 'n punt en keer aan die einde na dieselfde punt terug, en so word 'n sirkel voltooi.
Skopsuil
Die skopsuil (Otus senegalensis) is 'n klein uil inheems tot Sub-Sahara Afrika.
Identifikasie
Die skopsuil het 'n unieke "prrrp" roep wat elke 5 sekondes herhaal word.
Verspreiding
Die skopsuil kom wyd verspreid voor oor Suid-Afrika in savanne en bosveldgebiede. Verspreiding word verder aangetref noord vanaf Suid-Afrika tot in Angola, Zambië, die suide van die D.R. Kongo, Oos-Afrika en Ethiopië suid van die Sahara, tot in Wes-Afrika.
Bron
African Scops Owl: Atlas of South-African Birds
Margit Meyer-Rödenbeck
Margit Meyer-Rödenbeck, ook bekend as Dowwe Dolla, gebore in die Paarl, Wes-Kaap, is ŉ Suid-Afrikaanse aktrise, komediant, sosiale kommentator en teatervervaardiger, veral bekend vir haar verhoogkarakter, Dowwe Dolla. Nadat Margit aan Hoërskool Durbanville matrikuleer het, het sy in 1988 begin om Drama te studeer aan die Universiteit van Stellenbosch. In 1991 het sy haar honneursgraad behaal en in 1997 haar meestersgraad in teaterbestuur. Margit het die karakter, Dowwe Dolla, geskep wat in verskeie produksies te sien is. In 2011 was Margit en Chris van Niekerk albei regisseurs van die teaterproduksie, Bye Ma, Jaypee, en dit was ŉ onthulling aan die gehoor om vrede te maak met hul huidige omstandighede en om voort te gaan ten spyte van dit wat om ŉ mens gebeur.
In 2013 het sy die teaterproduksie, Boksballade, se regie behartig, asook Kytie – ŉ Koos Kombuis-storie en sy het ook gespeel in Jong Dames Dinamiet en Lag jou G*t Af. Behalwe vir haar verhoogwerk in onder ander kinderteater en kabaret, het sy ook as radio-omroeper gewerk by Radio Punt en is ŉ mede-eienaar van die teaterrestaurant, Die Boer, in Durbanville, Wes-Kaap, saam met haar man Jurg Human.
Penares chelotropa
Penares chelotropa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Margit Meyer-Rödenbeck
In Februarie 2019, speel Margit en die aktrise Marion Holm, in die produksie, Die Voordele van Eierwit, is ŉ komiese drama en ‘n meer ernstige toneelstuk wat dieper gevoelens konfronteer en dat dit nodig is om in ŉ gejaagde leefstyl tot stilstand te kom en introspeksie te moet doen. Later in 2019 het Margit ook kragte saamgesmee met aktrises Lizz Meiring en Nicole Holm vir die teaterproduksie, 3 Susters, die teks is ŉ blik op verhoudingbou en om met deernis na mekaar te om te sien.
Penares chelotropa
Die spons behoort tot die genus Penares en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Köchelverzeichnis
Die Köchelverzeichnis of Köchel-katalogus is 'n inklusiewe, chronologiese lys van komposisies deur Wolfgang Amadeus Mozart, wat oorspronklik geskep is deur Ludwig von Köchel, en waarin die inskrywings afgekort word tot K. (KV in Duits). Die nommers in die Köchel-katalogus weerspieël die voortdurende vestiging van 'n volledige chronologie van Mozart se werke, en dien as kitsverwysings na die komposisies.
Volgens Köchel se telling is Requiem in D mineur die 626ste stuk wat Mozart gekomponeer het, en word gevolglik as K. 626 aangegee. Köchel se oorspronklike katalogus van 1862 is twee keer hersien. Enkele werke het drie K.-nommers, bv. Mozart se Horingconcerto nr. 1, K. (412+514)/386b.
Lys van Mozart se werke
Om so veel as moontlik van die oorspronklike K-numering van die lys te behou, is letters na die syfers aangebring in die hersiene, kronologiese reeks. Die lys wat volg toon Köchel se oorspronklike aanduiding (K1) asook die sesde weergawe (K6). Ander bylae en aanvullings tot die katalogus word aangedui met , afgekort tot 'Anh.'
Inkubasie
Inkubasie is 'n vakterm uit die biologie wat verwys na 'n tydperk van ontwikkeling by voëls en ander organismes soos bakterieë.