cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patriarg Nikon van Moskou
Skeuring
Nikon, wat ondersteun is deur tsaar Aleksei, wat van 1645 tot 1676 regeer het, het in 1652 ’n sinode saamgestel om Russiese en Griekse liturgiese boeke met mekaar te vergelyk. In 1666 het ’n tweede sinode van patriarge en biskoppe die hervormings bekragtig.
’n Skeuring het gevolg en dit was die ontstaan van die Raskolniki, wat later bekend geraak het as die Ougelowiges. Onder leiding van aartspriester Awwakoem Petrof (1620 of 1621 tot 1682) het die Ougelowiges alle kerkhervormings in die openbaar verwerp. Die aktiefste lede is gearresteer en verskeie van hulle, onder andere aartspriester Awwakoem, is in 1682 tereggestel.
In onguns
Nadat die verhouding tussen patriarg Nikon en tsaar Aleksei versleg het, het Nikon Moskou verlaat en gedink die tsaar sou hom bedink en Nikon vra om weer patriarg te word. Dit het egter nie gebeur nie en eindelik is Nikon op die konsilie van 1666-1667 van sy amp onthef en verban.
Patriarg Nikon is steeds ’n omstrede persoon. Hy word deur sommige beskou as die oorsaak van die skeuring in die Russies-Ortodokse Kerk, terwyl ander meen hy is onregverdig behandel en hom loof vir sy politieke insig en daadkrag.
Lys van Wêrelderfenisgebiede
Hier volg 'n lys van Unesco se wêrelderfenisgebiede, gesorteer volgens lande:
Afkortings: Datums in rooi:
Afganistan -- Albanië -- Algerië -- Andorra -- Angola -- Antigua en Barbuda -- Argentinië -- Armenië -- Australië -- Azerbeidjan -- Bahrein -- Bangladesj -- Barbados -- Belarus -- België -- Belize -- Benin -- Bolivia -- Bosnië en Herzegowina -- Botswana -- Brasilië -- Bulgarye -- Burkina Faso -- Chili -- Colombia -- Costa Rica -- Demokratiese Republiek van die Kongo -- Denemarke -- Dominica -- Dominikaanse Republiek -- Duitsland -- Ecuador -- Egipte -- El Salvador -- Eritrea -- Estland -- Ethiopië -- Fidji -- Filippyne -- Finland -- Frankryk -- Gaboen -- Gambië -- Georgië -- Ghana -- Griekeland -- Guatemala -- Guinee -- Haïti -- Honduras -- Hongarye -- Ierland -- Indië -- Indonesië -- Irak -- Iran -- Israel -- Italië -- Ivoorkus -- Jamaika -- Japan -- Jemen -- Jerusalem -- Jordanië -- Kaap Verde -- Kambodja -- Kameroen -- Kanada -- Kanada en die Verenigde State van Amerika -- Kasakstan -- Kenia -- Kirgisië -- Kiribati -- Kroasië -- Kuba -- Laos -- Lesotho -- Letland -- Libanon -- Libië -- Litaue -- Luxemburg -- Madagaskar -- Malawi -- Maleisië -- Mali -- Malta -- Marokko -- Marshalleilande -- Mauritanië -- Mauritius -- Meksiko -- Mianmar -- Mikronesië -- Moldowa -- Mongolië -- Montenegro -- Mosambiek -- Namibië -- Nederland -- Nepal -- Nicaragua -- Nieu-Seeland -- Niger -- Nigerië -- Noord-Korea -- Noord-Masedonië -- Noorweë -- Oeganda -- Oekraïne -- Oesbekistan -- Oman -- Oostenryk -- Pakistan -- Palau -- Palestina -- Panama -- Papoea-Nieu-Guinee -- Paraguay -- Peru -- Pole -- Portugal -- Republiek van die Kongo-- Roemenië -- Rusland -- Saint Kitts en Nevis -- Salomonseilande -- San Marino -- Saoedi-Arabië -- Senegal -- Sentraal-Afrikaanse Republiek -- Serwië -- Seychelles -- Singapoer -- Siprus -- Sirië -- Slowakye -- Slowenië -- Soedan -- Spanje -- Sri Lanka -- Suid-Afrika -- Suid-Korea -- Suriname -- Swede -- Switserland -- Tadjikistan -- Tanzanië -- Thailand -- Togo -- Tsjad -- Tsjeggië -- Tuniesië -- Turkmenistan -- Turkye -- Uganda -- Uruguay -- Vanuatu -- Vatikaanstad -- Venezuela -- Verenigde Arabiese Emirate -- Verenigde Koninkryk -- Verenigde State van Amerika -- Viëtnam -- Volksrepubliek China -- Ysland -- Zambië -- Zimbabwe
Nederland
Behalwe die Rietveld Schröderhuis het al die Nederlandse monumente met mekaar in gemeen dat hulle verband hou met die dikwels moeisame verhouding van die bewoners met die water. Ander temas is die Goue Eeu en die argitektuur van die 'Internasionale Beweging' uit die periode tussen die twee wêreldoorloë.
Eksterne skakel:
Mi Ridell
Mi Ridell (gebore 1968) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Reine & Mimmi i fjällen! (1997) en in die televisiereeks Rena rama Rolf (1994).
Rika Sennett
Rika Sennett is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy het in die 70’s bekendheid verwerf as die Rissiepit in die rolprent Snip en Rissiepit. In 1975 word sy die eerste vroulike aanbieder op plaaslike televisie. Sedertdien het sy al in verskeie verhoogproduksies, televisiereekse en films verskyn.
FC Gifu
FC Gifu (FC岐阜) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Gifu-prefektuur, Japan.
Natasha Gregson Wagner
Natasha Gregson Wagner (gebore 29 September 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Buffy the Vampire Slayer (1992), Lost Highway (1997), Urban Legend (1998), en High Fidelity (2000).
Paul Bocuse
Paul Bocuse (* 11 Februarie 1926 in Collonges-au-Mont-d'Or naby Lyon; † 20 Januarie 2018 in Collonges-au-Mont-d'Or ) was 'n Franse sjef, restaurateur en skrywer van 'n aantal kookboeke.
Paul Bocuse staan vandag bekend as een van die belangrikste verteenwoordigers van die Nouvelle Cuisine (betekenis:Nuwe Kookkuns, of letterlike vertaling: nuwe kombuis), 'n term wat in 1972 vir die eerste keer in 'n koerantartikel gebruik word, wat minder opulent is en ook minder kalorieë bevat. Die klemtoon word hier op eersterangse, vars bestanddele gelê.
Bocuse word as een van die grootste sjefs van die 20ste eeu beskou en het 'n restourant in sy geboortestad Lyon bestuur, wat ook sy naam dra. Baie van sy leerlinge is nou self bekende sjefs, soos onder meer Eckart Witzigmann, die eerste Duitse sjef wat vir sy kookkuns drie sterre toegeken is.
Edred van Engeland
Edred (923 – 955) was van 946 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die seun van Eduard die Ouere en sy derde vrou, Eadgifu van Kent, en het sy broer Edmund I opgevolg.
In die Anglo-Saxon Chronicle word vertel hoe hy Northumbrië in 946 onder sy beheer gekry het. Hy het latere probleme in die noorde onderdruk deur Skandinawiese aanspraakmakers op die troon te verslaan.
Edred het ’n spysverteringsprobleem gehad wat veroorsaak het dat hy feitlik nie kon eet nie en dit het eindelik sy lewe geëis. Hy is op 23 November 955 in Frome, Somerset, dood. Hy was ongetroud en is opgevolg deur sy broerskind Edwy.
Kurkbos
Die Kurkbos (Mundulea sericea) is 'n klein boompie wat noordwaarts van die Vaalrivier en in die noorde van KwaZulu-Natal voorkom. Die boom se peule word tot 8 cm lank en is met goudbruin, fluweelagtige hare bedek. Die hare word mettertyd grys en die peule hang 'n hele tydjie aan die boom. Die bas en hooftakke is diep gegroef en kurkagtig en bevat die gif rotenoon. Die blare word egter deur diere gevreet.
Boko Haram
Boko Haram, volle naam Jama'atu ahlis sunna lidda'awati waljihad (Arabies: جماعة اهل السنة للدعوة والجهاد, jama'atu ahli s-sunna li-d-da'awati wa-l-jihad) wat vertaal kan word as "Mense gewy aan die verspreiding van die woord van die profeet en die jihad" is 'n terroriste-organisasie in Nigerië, wat streef na die streng toepassing van die Sjaria dwarsoor die land. Die organisasie het die karakter van 'n kultus.
Boko Haram het berug geword weens die groot aantal aanvalle en die ontvoering op 15 April 2014 van 'n groot groep skoolmeisies in Chibok. Die groep gebruik ook alle moontlike vorme van geweld. Die totale aantal slagoffers van Boko Haram-geweld het sedert 2011 tot meer as 23 000 gestyg. Die meeste geweld deur Boko Haram word in noordoostelike Nigerië gepleeg.
Boko Haram is sedert 2014 aan die Islamitiese Staat verbind. In die lente van 2014 het Boko Haram se leier, Abubakar Shekau, 'n eed aan die Islamitiese Staat in Irak en die Levant (ISIL) gesweer en sy eie beweging "die Wes-Afrikaanse provinsie IS" genoem.
In November 2015 het die Australiese Institute for Economics and Peace die Global Terrorism Index vir 2014 gepubliseer. Dit het getoon dat Boko Haram in 2014 die dodelikste en vinnigste groeiende terreurgroep in die wêreld was, ten spyte van die gelyktydige opkoms van ISIL.
Agtergrond
Die onderliggende oorsake van die groei van Boko Haram is die voortdurende godsdienstige geweld tussen Christene en Moslems in Noord-Nigerië en die feit dat Noord-Nigerië skaars voordeel trek uit vinnige Nigeriese ekonomiese groei en in vergelyking met die suide verder en val verder agter raak.
Naam en ideologie
Die naam beteken in die plaaslike taal bedrog is sondig, maar word dikwels verkeerd vertolk as "Westerse onderwys is haram." Die woord 'boko' word in die Hausa-taal gebruik om bedrog of onenigheid aan te dui, soos die verpligte 'Westerse opvoeding' wat onder Engelse koloniale heerskappy in Noord-Nigerië ingestel is. Alhoewel Boko Haram die Westerse opvoeding teenstaan, is hierdie weerstand nie hul hoofdoel nie.
Boko Haram streef na 'n Islamitiese staat in Wes-Afrika wat 'n verbod op alle onderwys insluit wat nie op Islam gebaseer is nie. Die groep vergelyk hom met die Taliban in Afghanistan en word soms plaaslik so genoem. Boko Haram veg nie net teen die Westerse onderwys nie, maar ook teen kulturele, godsdienstige en wetenskaplike invloede wat aan die Weste toeskryf word. Die groep verbied byvoorbeeld, die dra van T-hemde en broeke en die uitbring  van 'n stem tydens verkiesings. In Boko Haram se siening word die staat Nigerië geregeer deur ongelowiges. Die beweging is egter nie konsekwent met die uitdrukking van sy doelwitte nie. Hulle het gesê dat alle Nigeriërs moet bekeer word na die Islam, maar ook dat hulle Christene as dhimmis sal beskerm of dat hulle 'n onafhanklike Noord-Nigerië wil hê, waaruit Christene óf moet vertrek of as dhimmis moet bly. Met die toewyding aan die Islamitiese staat blyk dit dat hulle hulself as Wes-Afrikaanse deel van die IS-kalifaat beskou, maar hierdie band is waarskynlik net nominaal. Daar is ook nominale skakels met al-Kaïda in die Islamitiese Magreb.
Marie Robertson
Marie Robertson (gebore 14 April 1977) is 'n Sweedse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Rederiet (1992), Beck (1997), en Äkta människor (2012).
Stoffel Botha
Jan Christoffel "Stoffel" Botha (*Standerton, 1929 – †Howick, 18 April 1998 ) was ’n Suid-Afrikaanse politikus, ’n lid van die Nasionale Party, verkose verteenwoordiger van Port Natal (tot 1989), administrateur van Natal (1979–1984) en minister van binnelandse sake (1985–1989) in P.W. Botha se regering.
Botha was ’n prokureur van beroep en het sy professionele loopbaan in Pretoria begin, voor hy die politiek betree het.
Hy is in 1979 in Natal, waar hy ’n plaas besit het, verkies tot administrateur van die provinsie. Hy was die provinsiale hoof van die Nasionale Party toe staatspresident P.W. Botha hom in sy regering as minister van binnelandse sake in 1985 aangestel het. In hierdie amp was hy verantwoordelik vir sensuur, en het die swartskaap van die opposisiepers geword, insluitend The Weekly Mail. In 1986 het hy magsdeling met die swart meerderheid teengestaan, toe hy die nuwe rigting wat die Nasionale Party ingeslaan het, besef het.
In 1989, toe F.W. de Klerk aan die bewind gekom het, het hy sy uittrede uit die politiek aangekondig. Hy is in 1998 oorlede.
Roasso Kumamoto
Roasso Kumamoto (ロアッソ熊本) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Kumamoto Prefektuur, Japan.
Robert Z. Leonard
Robert Z. Leonard (7 Oktober 1889 – 27 Augustus 1968) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Master Key (1914), Judge Not; or The Woman of Mona Diggings (1915), The Divorcee (1930), en The Great Ziegfeld (1936).
Erica austroverna
Erica austroverna is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal en Eswatini.
Maitreya
Maitreya (Sanskrit) of Metteyya (Pali) word beskou as ’n toekomstige Boeddha. In sommige tekste word hy Ajita genoem.
Volgens die Boeddhistiese tradisie is Maitreya ’n bodhisattva wat in die toekoms op aarde sal verskyn, volkome verligting sal bereik en die ware dharma (geloof) sal predik. Hy sal die huidige Boeddha, Gautama Boeddha, vervang. Die voorspelling van die koms van Mitreya verwys na ’n tyd in die toekoms wanneer die meeste mense op aarde die dharma sal vergeet het.
Bronne
Die naam Maitreya is afgelei van die Sanskrit-woord maitrī, "liefde-goedheid", wat weer afgelei is van die selfstandige naamwoord mitra, "vriend". Die Pali-vorm, Metteyya, word in die Pali-kanon en in die Boeddhavamsa gebruik.
In die Grieks-Boeddhistiese kuns van Gandhara, in die eerste eeue n.C. in Noord-Indië, was Maitreya en Gautama Boeddha (ook Shakyamuni genoem) die gewildste figure wat uitgebeeld is. In die 4de tot 6de eeu in China is die name Shakyamuni en Maitreya afwisselend gebruik, wat daarop dui dat die onderskeid tussen die twee Boeddhas nog nie getref is nie.
Volgens die Theravada-Boeddhistiese tradisie is Maitreya die laaste van die 29 Boeddhas wie se naam bekend is en die laaste van die vyf Boeddhas van die huidige kalpa.
Die huidige kalpa word die bhadrakalpa ("Gunstige Eon") genoem. Die vyf Boeddhas van dié eon is:
Beskrywing
Maitreya word gewoonlik uitgebeeld as sittend, met óf albei voete op die grond óf by die enkels gekruis, terwyl hy sy tyd afwag. Hy dra die klere van óf ’n bhikkhu óf ’n Indiese koninklike. As ’n bodhisattva staan hy gewoonlik en dra hy juwele. Hy het gewoonlik ’n klein stoepa in sy kopbedekking.
In die Grieks-Boeddhistiese kuns van Gandhara word Maitreya uitgebeeld as ’n Sentraal-Asiatiese of Noord-Indiese adellike. Weerskante van hom staan sy twee altaardienaars, die broers Asanga en Vasubandhu.
Haaibekvygie
Haaibekvygie of haaibekkie (Gibbaeum shandii) is 'n dwergplantjie wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit word op die SANBI-rooilys as veilig (LC) gelys. Dit kom by Swellendam in die Wes-Kaap voor en groei veral op hellings wat met kwarts bedek is.
Die vetplantjie bestaan uit twee dik blaadjies. Die een is langer as die ander en saam lyk hulle op 'n haai se bek. Dit verklaar die naam haakbekkies vir hierdie spesie. Die naam word soms ook gebruik vir die visbekkie G. pubescens. Die plantjie word net 5 cm hoog, maar groei in polle wat 10 cm of meer breed word. Die blare is met silwergryse haartjies bedek. In die winter kry dit madeliefieblomme wat pers of pienk is en lank bly bloei.
Sibongile Khumalo
Sibongile Khumalo (24 September 1957 - 28 Januarie 2021) was 'n Suid-Afrikaanse sanger.
Biografie
Sibongile Khumalo is gebore in Orlando-Wes, Soweto in Johannesburg, Suid-Afrika, en was aanvanklik begelei deur haar vader, Khabi Mngoma, 'n professor in musiek. Sy het 'n BA-graad in musiek aan die Universiteit van Zululand en BA Honneurs aan die Universiteit van die Witwatersrand behaal. In 1993 wen Khumalo die Standard Bank Young Artist Award tydens die Grahamstad-fees.
In 2009 is Khumalo deur die Rhodes-universiteit in Grahamstad, Suid-Afrika, vereer deur 'n doktorgraad in die musiek honoris causa aan haar toe te ken. Sy het ook eredoktorsgrade verwerf van die Universiteit van Suid-Afrika (Doctor of Musicology Honoris Causa) en die University of Zululand (Doctor of Philosophy Honoris Causa).
Op 28 Januarie 2021 sterf Sibongile Khumalo op 63-jarige ouderdom na 'n lang tydperk van siekte.
Adjuvilo
Adjuvilo is 'n kunsmatige taal wat Claudius Colas onder die pseudoniem "Profesoro V. Esperema" in 1910 gepubliseer het. Alhoewel dit 'n volledige taal is, is dit miskien nie geskep om gespreek te word nie. Baie mense vermoed Colas, 'n Esperanto-spreker, het Adjuvilo geskep om die Ido-beweging te ondermyn, wat destyds groeiend was. Colas het sy taal 'n vereenvoudigde vorm Ido genoem en het verskeie verbeterings vir Ido voorstel.
Dionusos
Dionusos of Dionusus (Grieks: Διόνυσος of Διώνυσος) is in die Griekse mitologie die god van wyn, teater, druiwe, rituele waansin en religieuse ekstase. Hy het later volgens sommige bronne een van die twaalf Olimpiese gode geword nadat Hestia haar plek afgestaan het.
Die geografiese oorsprong van sy kultus is onbekend, maar alle mites dui op ’n "buitelandse" oorsprong; hy is die tipiese god van die goddelike openbaring, "die god wat kom". Die naam "Dionusos" is ook van onsekere afkoms; die "nisos"-deel is moontlik nie-Grieks, maar die "dio"-deel word nog altyd met Zeus (genitief Dios) verbind. Sy eweknie in die Romeinse mitologie is Bacchus.
Dionusos is ook bekend as "Die Bevryder", die god wat ’n mens van sy normale self bevry – deur wyn, waansin en ekstase. Sy doel was om ’n einde te bring aan kommer.
Mite
Dionusos is soms die seun van Zeus en Semele, ander kere van Zeus en Persefone. Hy word beskryf as "verwyf" of "man-vrouagtig". Sy gevolg is die tiasos genoem en het bestaan uit hoofsaaklik menades en saters.
Geboorte
Dionusos het ’n vreemde geboorte gehad, wat dit moeilik maak om hom in die Olimpiese panteon in te pas. Sy ma was ’n sterflike vrou, Semele, dogter van Kadmus van Thebe, en sy pa was Zeus, koning van die gode. Zeus se jaloerse vrou, Hera, het van die verhouding uitgevind terwyl Semele swanger was. Sy het haar as ’n ou vrou vermom en met Semele vriende gemaak. Dié het aan haar erken dat Zeus die pa is. Hera het gemaak of sy haar nie glo nie en so saadjies van twyfel in haar gemoed geplant. Semele eis toe dat Zeus homself in al sy glorie as koning van die gode openbaar. Zeus smeek haar om dit nie te doen nie, maar sy volhard.
In die Kretiese weergawe van dieselfde storie is Dionusos die seun van Zeus en Persefone, die koningin van die onderwêreld. ’n Jaloerse Hera probeer weer die kind doodmaak, dié keer deur Titane te stuur om Dionusos te verskeur. Zeus verdryf die Titane met sy weerligstrale, maar teen dié tyd het hulle reeds alles geëet behalwe die kind se hart, wat onderskeidelik deur óf Atena óf Rea óf Demeter gered word. Zeus gebruik die hart om Semele weer swanger te maak, en dus is hy weer eens "twee keer gebore". Volgens ander weergawes gee Zeus vir Semele die hart om te eet om haar so te bevrug.
Erica autumnalis
Erica autumnalis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Dionusos
Kinderjare
Ná die baba se tweede geboorte gee Zeus hom vir Hermes om te versorg. Volgens een weergawe neem Hermes die seun na koning Atamas en sy vrou, Ino, Dionusos se tante. Hermes vra die egpaar om die seun as ’n meisie groot te maak om hom te bewaar teen Hera se wraak. ’n Ander weergawe is dat Dionusos na die reënnimfe van Nisa geneem is om hom groot te maak.
Arlington, Vrystaat
Arlington is 'n klein dorpie in die Oos-Vrystaat wat naby Lindley geleë is. Dié dorpie is eers Lindleyweg genoem en is hoofsaaklik 'n spoorverbinding tussen Kroonstad en die KwaZulu-Natalse spoorlyne.
Dionusos
Kinderjare
As volwasse man het Dionusos wynbou ontdek, maar Hera het waansin oor hom gebring en hom ’n wandelaar laat word wat die wêreld deurkruis het. In Frigië het die godin Kubele, by die Grieke beter bekend as Rea, hom gesond gemaak en vir hom haar religieuse rite geleer. Daarna het hy deur Asië gereis en die mense van wynbou geleer.
As jong man was Dionusos besonder aantreklik. Terwyl hy eenkeer langs die see gesit het, vermom as ’n sterflike, het matrose hom gesien en gedink hy is ’n prins. Hulle het hom probeer ontvoer om ’n losprys te eis, maar geen tou kon hom vashou nie. Dionusos het in ’n leeu verander en ’n beer op die skip losgelaat wat almal doodgemaak het wat hy gesien het. Dié wat oorboord gespring het, is in dolfyne verander. Die enigste oorlewende was die stuurman, Akoites, wat die god herken en die ander matrose van die begin af probeer keer het.
Bacchusfeeste
Van omstreeks 200 v.C. is die Bacchusfeeste in Rome gehou. Dit het van die Grieke in die suide van Italië oorgewaai, of van Etrurië. Dis op 16 en 17 Maart in die geheim gehou en net vroue het dit bygewoon. Later is mans ook toegelaat en die vierings het vyf keer per maand plaasgevind. Dié feeste is beskou as ’n bedreiging van die politieke status quo, nes ander sulke feeste waar allerhande misdade en politieke sameswerings sou plaasvind. Dit het in 186 v.C. gelei tot die Senaat se dekreet bekend as die Senatus consultum de Bacchanalibus – op ’n bronsplaat geskryf en in 1640 in Kalabrië ontdek, nou in Wene – waarvolgens die feeste regdeur Italië verbied is behalwe in spesiale gevalle waar vooraf by die Senaat toestemming gevra moes word. Ondanks groot strawwe is die feeste nog lank in Italië gehou.
Susan Kelechi Watson
Susan Kelechi Watson (gebore 11 November 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Third Watch (1999), NCIS (2003), The Blacklist (2013), en This Is Us (2016).
Türk Telekom Arena
Türk Telekom Arena, ook genoem Aslantepe Stadion (voorheen Seyrantepe Stadion), is die nuwe sokkerstadion van Galatasaray in Istanboel wat vanaf 2007 tot 2010 gebou is.
Embraer EMB 110 Bandeirante
Die Embraer EMB 110 Bandeirante is 'n twee motorige, turboskroefaangedrewe Brasiliaanse passasiersvliegtuig ontwerp vir algemene gebruik. Dit is ontwerp deur Embraer om 15 tot 21 passasiers te kan dra vir militêre en burgerlike gebruik. Die vliegtuig is ontwerp deur die Franse ingenieur Max Holste wat onder die toesig van Ozires Silva, 'n Brasilaanse lugvaart ingenieur, gewerk het. Die vliegtuig is ontwerp na aanleiding van 'n spesifikasie van die IPD-6504 program wat deur die Brasiliaanse Lugvaart Ministrie uitgereik is in 1965. Die doelwit vir die daarstel van vliegtuig vir algemene gebruik in die militêre sowel as die burgerlike mark. 'n Hoë vlak van betroubaarheid en lae operasionele koste was vereistes van die spesifikasie.
Cape Maclear
Cape Maclear, of Chembe, is ’n dorp in die Mangochi-distrik van Malawi se Suidelike Streek. Die nedersetting op die Nankumba-skiereiland lê aan die suidelike oewer van die Malawimeer naby die Domwe- en die Thumbwe-eiland en is die besigste oord aan die meer. Dit val in die Malawimeer Nasionale Park.
Visakhapatnam
Visakhapatnam (Telugu: విశాఖపట్నం) is die tweede grootste stad in die Indiese deelstaat Andhra Pradesh ná Hyderabad en die derde grootste stad aan die oostelike kus ná Chennai en Kalkutta met 'n bevolking van 1 730 320 in 2011. Dit is aan die kus van die Golf van Bengale geleë en is 'n belangrike basis van die Indiese Vloot.
Tochigi SC
Tochigi SC (栃木SC) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Tochigi-prefektuur, Japan.
Visakhapatnam
Visakhapatnam was een van die gasheerstede tydens die Krieketwêreldbeker 1996.
Cape Maclear
Geskiedenis
Voor die koms van Skotse sendelinge was die gebied onder beheer van die Moslemse Yao-volk. Die sendeling en ontdekkingsreisiger David Livingstone het in 1859 die kaap bereik en dit "Cape Maclear" genoem, na sy vriend die sterrekundige Thomas Maclear aan die Kaap die Goeie Hoop. In Oktober 1875 is ’n nuwe sendingstasie, "Livingstonia", deur Skotse sendelinge gestig.
Natuurlewe
Verskeie voëlsoorte kom voor, onder meer verskeie soorte visvangers. Daar is ’n museum oor die vorming van die Malawimeer en sy natuurlewe.
Toerisme
Die dorp is ’n "groot toeristebestemming" en die besigste oord aan die meer. Daar is kroeë, restaurante, lodges en gastehuise, onder meer ’n lodge op Maleri-eiland in die meer.
Die gebied is veral gewild onder rugsakstappers. Bedrywighede sluit in snorkelduik, stap, boot- en kajakvaarte.
Gesondheidsorg
Daar is ’n mediese kliniek op Cape Maclear. Die Billy Riordan-gedenkkliniek is in 2004 gestig en bied behandeling vir siektes soos disenterie, bilharzia en malaria. Mags Riordan, wat die kliniek gestig het, is die ma van ’n man wat in 1999 naby Cape Maclear in die Malawimeer verdrink het.
Bilharzia kom algemeen hier voor; drie keer meer as op ander plekke aan die Malawimeer.
Eva Röse
Eva Röse (gebore 16 Oktober 1973) is 'n Sweedse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kopps (2003) en Göta kanal 3 - Kanalkungens hemlighet (2009), en in die televisiereeks Äkta människor (2012).
Kataller Toyama
Kataller Toyama (カターレ富山) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Toyama-prefektuur, Japan.
Rose Weaver
Rose Weaver is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lady in White (1988), The Accused (1988), en Poetic Justice (1993), en in die televisiereeks American Playhouse (1981).
Vancouver
Vancouver [vænˈkuːvɚ] is 'n hawestad aan die Stille Oseaan, in die weste van die provinsie Brits-Columbië, Kanada, met 'n bevolking van 603 502 in 2011.
Vancouver is die naamgewende metropool van die Groter Vancouver Streeksdistrik met 2,3 miljoen inwoners en die grootste stedelike nedersetting in westelike Kanada. Die stad is vernoem na die Britse kaptein George Vancouver wat in 1792 as opmeter in die gebied werksaam was.
Vancouver is ook die naam van die groot eiland langs die kus, alhoewel dit nie deel van die stadsgebied is nie. Vancouver-eiland is met sy Fort Victoria die voormalige hoofkwartier van die Hudsonbaai-kompanjie (Hudson's Bay Company) in Wes-Kanada, wat later tot die administratiewe hoofstad van British Columbia, Victoria, ontwikkel.
Vancouver lê op 'n skiereiland tussen die Fraserrivier en die inham Burrard Inlet, met pragtige groen berge, wat tot in die somer sneeubedek bly, in die agtergrond.
Vancouver is vandag 'n kosmopolitiese stad, wat bekend staan vir sy aangename weskus-leefstyl en die vreedsame naasbestaan van 'n verskeidenheid kulture. Die stad met sy gematigde klimaat word dikwels met San Francisco vergelyk en kan danksy sy ligging en sy talle parke in baie opsigte met die Kaliforniese metropool meeding, alhoewel die naglewe van Vancouver nog nie regtig ontwikkel het nie.
Die gematigde klimaat en aantreklike omgewing maak van Vancouver 'n gewilde woonplek in Wes-Kanada, en die stad het veral sedert die tagtigerjare van die 20ste eeu ongekende ekonomiese groei beleef. 'n Groot aantal nuwe immigrante het hulle in die stad gevestig, waaronder ook tienduisende voormalige burgers van Hongkong.
Vancouver het as die gasheerstad van die Olimpiese Winterspele in Februarie 2010 opgetree. Sommige van die wedstryde het plaasgevind in Whistler, 'n dorp wat sowat 125 kilometer noordoos van Vancouver geleë is. Vancouver was die derde Kanadese gasheerstad vir Olimpiese Spele ná Montreal in 1976 en Calgary in 1988.
Geskiedenis
Die sentrum van Brits-Columbië se goudkoors in 1858 is New Westminster, 'n voorstad van Vancouver, wat toe nog 'n groot bosgebied is.
In vergelyking met die Oos-Kanadese metropole is Vancouver 'n taamlike jong stad. Sy bakermat is die stadswyk Gastown, waar Jack Deighton en sy eggenote in 1866 met 'n whiskeyvat voet aan wal gesit en digby 'n saagmeule hul kroeg geopen het. Deighton, 'n egte praatgraag, kry vinnig die bynaam Gassy Jack, en die nedersetting staan voortaan bekend as Gassy's Town (later Gastown).
Toe die spoorwegmaatskappy Canadian Pacific Railroad in 1886 besluit om 'n spoorwegverbinding dwarsoor die vasteland tot by Vancouver se Burrard Inlet aan te lê, begin die ekonomiese groei van die stad, wat ter ere van kaptein George Vancouver sy huidige naam kry. 1886 is ook die amptelike stigtingsdatum van Vancouver.
Vancouver se hawe word 'n belangrike voorpos in die handel met die Verenigde State, China en Japan; veral koring en steenkool word hier vanaf uitgevoer. In hierdie tydperk verdubbel die inwonertal elke vyf jaar, en in 1912 het die inwonertal reeds 120 000 beloop. In 1930 was Vancouver die derde grootste stad in Kanada, na Montréal en Toronto.
In 1898 het duisende gouddelwers in Vancouver-hawe aangekom wat tydens die stormloop na die nuwe goudvelde van die noorde ook hulle toerusting en voedselvoorrade hier gekoop het.
Met die opening van die Panamakanaal in 1914 kry Vancouver 'n maklike toegang tot die Europese markte. Dit is tans verreweg die grootste uitvoerhawe vir graan in Noord-Amerika.
Die wêreldtentoonstelling Expo 1986 bring 'n groot ekonomiese oplewing vir die stad en staan aan die beginpunt van 'n massa-immigrasie uit onder meer Hongkong. Sowat 70 000 welgestelde burgers van hierdie Chinese hawestad vestig hulle in Vancouver.
Vandag is die stad Kanada se poort na die markte van die Stille Oseaan, en 'n groot aantal immigrante uit die Verre Ooste kom hulle nog steeds hier vestig.
Ekonomie
Groot rolprentateljees in Vancouver en Burnaby maak van Groter Vancouver en omliggende gebiede een van die spilpunte van die rolprent- en televisiebedryf in Noord-Amerika, wat aan die stad byname soos Hollywood North en Brollywood besorg het. Gewilde televisiereekse soos Supernatural word plaaslik vervaardig.
Sheldon Leonard
Sheldon Leonard (22 Februarie 1907 – 11 Januarie 1997) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente To Have and Have Not (1944), It's a Wonderful Life (1946), en Guys and Dolls (1955), en in die televisiereeks Make Room for Daddy (1953).
Oumatjie Stoffberg
duimnael|regs|220px|Oumatjie Stoffberg.
Francina Susanna Aletta (bynaam Cinie, erenaam Oumatjie) Stoffberg (die plaas Nabygelegen, distrik Wellington, 24 Augustus 1865 – Johannesburg 1 Oktober 1966) was ’n legendariese onderwyseres, huisvrou en alombekende volksmoeder wat reeds vroeg in die 20ste eeu bekendheid verwerf het vir haar welsyns- en opheffingswerk onder Afrikaners.
Herkoms en opleiding
Stoffberg was die tweede jongste van ses kinders uit die huwelik van Pieter Rossouw en die weduwee Francina Malan. Haar sterk godsdienstige opvoeding en die prediking van ds. Andrew Murray het daartoe bygedra dat sy op agtjarige ouderdom godsdienstig ingestel geraak het, waardeur 'n evangelisasie- en sendingywer ontketen is wat haar hele lewe gerig het. Sy het haar skoolopleiding aan die Groenberg-skool op Wellington ondergaan, hoofsaaklik onder C.P. Hoogenhout, en op 16 as onderwyseres aan die Hugenote-seminarium gekwalifiseer, waarna sy twee jaar in die distrik Piketberg onderwys gegee het.
Xu Jinglei
Xu Jinglei (Chinees: 徐静蕾; Pinyin: xú jìnglěi) of Jane Xu (gebore 16 April 1974 in Beijing) is 'n bekende aktrise, sangeres en filmregisseur in China.
Xu studeer van 1993 tot 1997 aan die Instituut vir Uitvoerendekunste van die Beijing Rolprentakademie. Gedurende haar tyd aan die akademie speel sy in ondersteunende rolle in televisiedramas en rolprente. Na sy gegradueer het, het sy hoofrolle in verskeie televisiereekse en rolprente gespeel en het 'n bekende en gewilde aktrise in China geword.
Xu Jinglei maak ook naam as filmregiseur in die 2002 rolprent My Father and I. Xu regiseer nog 'n rolprent A Letter from an Unknown Woman in 2004.
Oumatjie Stoffberg
Huwelikslewe
Stoffberg se dogter Francina (bynaam Lassie, 17 September 1889 – Oos-Londen, 27 Januarie 1979) is op 24 Mei 1910 getroud met ds. Georg Hofmeyr, destyds leraar van die jong en hulpbehoewende NG gemeente Port Elizabeth. Vier kinders is uit dié huwelik gebore: Francina Gardiol (gebore in 1911 in Port Elizabeth), Jan Hendrik (1914, Port Elizabeth), in ’n stadium chirurg in Oos-Londen, Theunis Christoffel Stoffberg (1922, Bedford), in ’n stadium munisipale tesourier in Pretoria, en Isabella Murray (1928, Greytown), later professor in verpleegkunde aan die Universiteit van Stellenbosch. Lassie Hofmeyr was die skrywer van Brandhout uit die vuur (1950) wat die verhaal van die Kinderhawe in Johannesburg vertel.
Xu Jinglei
In Augustus 2006, haal haar webjoernaal die meeste inkomende skakels van alle webjoernale op die internet, volgens Technorati. Xu Jinglei het haar eerste album as sangeres in Junie 2006 vrygestel.
Oumatjie Stoffberg
Huwelikslewe
Een van Stoffberg se seuns, Pieter Andries (geb. 26 September 1890), is in 1922 aangestel as hoof van die Rapportryerskool op Randfontein. In 1949 is hy verkies tot lid van die Transvaalse provinsiale raad vir Randfontein, en in 1954 en 1959 herkies. Hy is in 1954 aangestel as voorsitter van die Gesondheidsraad vir Buitestedelike Gebiede en van 1949 af het hy gedien as sekretaris van die onderwysgroep van die NP-koukus. In 1960 word hy verkies tot president van die Transvaalse Munisipale Vereeniging en in November daardie jaar word hy senator. Pieter Stoffberg is op 10 April 1922 getroud met Johanna Lombard.
Sarah Wiedenheft
Sarah Wiedenheft (gebore 3 Julie 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Psycho-Pass (2012), Dragon Ball Super (2015), Hundred (2016), en Grimgar of Fantasy and Ash (2016).
Xu Jinglei
Filmografie
As filmregisseur en aktrise: As aktrise:
Oumatjie Stoffberg
Huwelikslewe
Die egpaar het in 1890 na Vryheid in Natal verhuis, later na Utrecht in dieselfde provinsie en eindelik na Rustenburg in Transvaal, waar hulle hul op Kroondal, 'n Duitse nedersetting in die distrik, gevestig het. Tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog (1899–1902), met haar man op kommando, is sy en haar gesin deur die Britse magte na Pretoria gestuur, maar deur bemiddeling van mevv. Louis Botha en Lucas Meyer het sy toestemming gekry om haar kinders na Riebeek-Wes te stuur, waarheen sy hulle later gevolg het.
In die 20ste eeu
Ná die Driejarige Oorlog het haar man op haar aandrang die betrekking van superintendent-huisvader van die Langlaagte-weeshuis onder ds. A.P. Kriel aanvaar. Ten spyte van swak gesondheid en nege kinders van haar eie, het sy as moeder en verpleegster vir die oorlogswesies opgetree, tot 40 tande per dag getrek en selfs met sukses 'n afgesnyde vinger aangewerk. Sy het later hierdie jare beskryf as 'n “Hoër Skool of Universiteit van die Here” wat haar vir die latere lewe bekwaam het. Die Stoffbergs se vertrek van die kinderhuis was 'n gevoelige slag wat ds. Kriel diep ter harte gegaan het. In 'n verslag wat destyds opgestel het, skryf hy onder meer: "Veel het ons Kerk aan die huisvader en sy eggenote te dank vir die bloei en seën wat op die weeshuis rus."
Van 1908 tot 1915, terwyl haar man inspekteur van skole was, het sy haar aan die Rand besig gehou met opheffingswerk onder oorlogsverarmdes. Stoffberg het deurgaans 'n besondere belangstelling in wêreldsake, die politiek en veral die Afrikanersaak gehad. Ná die Rebellie van 1914–‘15 het sy deelgeneem aan die vroueoptog na die Uniegebou om die vrylating van genl. Christiaan de Wet en ander rebelle te vra. Sy was ook ’n steunpilaar vir haar man in sy politieke loopbaan, eers as lid van die provinsiale raad van Transvaal van 1923 tot 1928 en van laasgenoemde jaar tot 1937 as senator.
Politieke bewuswording
duimnael|regs|Oumatjie Stoffberg onthul die herstelde gedenksteen in die Johannesburgse konsentrasiekampkerkhof tydens die Krugerdagviering (waarskynlik op [[10 Oktober) 1957 nadat die oorspronklike, wat in 1941 onthul is, kwaadwillig vernietig is.]]
Iris Murdoch
Dame Jean Iris Murdoch (Dublin, 15 Julie 1919 – Oxfordshire, 8 Februarie 1999) was 'n Engelse skrywer van romans en 'n filosoof. Voorgraads het sy klassieke kultuurgeskiedenis en filosofie aan die Universiteit van Oxford studeer. Nagraads het sy haar studies in filosofie aan die Universiteit van Cambridge voortgesit. Haar filosofiese skrywes val grootliks binne die Platoniese tradisie, terwyl haar introspektiewe romans in die tradisies van skrywers soos Dostojefski, Tolstoi, George Eliot en Marcel Proust volg.
Sy het die Booker-prys vir haar 1978-roman The Sea, the Sea gewen.
Murdoch was van 1956 tot en met haar dood weens Alzheimersiekte in 1999 met die romanskrywer en literêre kritikus John Bayley getroud.
A severed head (1961) en The Italian girl (1964) is ook suksesvol as toneelstukke opgevoer. Jean Iris Murdoch is op 15 Julie 1919 in Dublin gebore. Sy was in Bristol op kosskool en het aan die Universiteit van Oxford klassieke tale bestudeer.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy vir die Britse departement van finansies en later vir die Verenigde Volke gewerk. Daarna het sy in die filosofie gestudeer en in 1948'n dosent in filosofie aan Oxford geword met die eksistensialisme as haar besondere studieveld.
Oumatjie Stoffberg
Politieke bewuswording
Eers op 71 het Stoffberg in werklikheid aktief aan die openbare lewe begin deelneem. Sy het die Nasionale Party met daad en geld gesteun, erelid van die Vroueraad van die Herenigde Nasionale Party of Volksparty van Transvaal geword, haar by die Ossewa-Brandwag as voorbidder aangesluit en as beskermvrou van die Vroue-vryheidsbeweging opgetree. By talle geleenthede het sy voorspraak gemaak vir onderwys in Afrikaans, ruim steun aan sendingwerk verleen en nou gemoeid gebly met liefdadigheidswerk. In die Ossewa-Brandwag is die Cinie Stoffberg-kommando, wat spesifiek gewerk het aan die rehabilitasie van "minderbevoorregte" Afrikaners (die Armblankes) gewerk het, na haar genoem.
Iris Murdoch
Haar eerste boek, die monografie Sartre, romantic rationalist (1953), het dan ook op die eksistensialiste betrekking gehad.
Haar debuut as romanskryfster het sy die volgende jaar met Under the net gemaak. Die boek was in die tradisie van die sogenaamde Angry Young Men se romans, soos Kingsley Amis se Lucky Jim (1954) en John Wain se Hurry on down (1953). Dit is 'n geestige verslag van die avonture wat 'n jong skrywer in Londen en Parys beleef. In haar tweede boek, The flight from the enchanter (1955), het Iris Murdoch se eie styl duideliker na vore getree.
Die toon is minder opgewek en die slot nie so optimisties nie. In The sandcastle (1957) word die verhouding van 'n man met sy baasspelerige vrou en 'n jong skilderes beskryf en The bell (1958) handel oor die lotgevalle van ŉ lekegemeenskap wat onder dramatiese omstandighede in duie stort. A severed head (1961) is in heelwat ligter trant.
AI die Murdoch-bestanddele soos owerspel, driehoekverhoudings, egskeiding, bloedskande en selfmoordpogings is ook hier aanwesig, maar die keer is dit in 'n geestige melodrama saamgevoeg. Die roman is ook suksesvol vir die verhoog verwerk. In al haar romans beskryf Iris Murdoch 'n groot aantal gebeurtenisse en verwikkelinge (meestal in 'n kort tydsbestek) wat uiteindelik daartoe lei dat die hoofkarakter tot groter selfkennis kom.
In haar vroeëre werke is die ervarings taamlik regstreeks aan die teser oorgedra, terwyl besprekings en teoretiese gesprekke in haar tater werke 'n groter rol speel. Filosofiese onderwerpe soos die spanning tussen goed en kwaad kom ook meer dikwels ter sprake en in 1970 het sy 'n verhandeling oor die onderwerp, The sovereignty of good, gepubliseer.
Ander romans van Iris Murdoch is onder meer: An unofficial rose (1962), The unicorn (1963), The Italian girl (1964), The red and the green (1965), The time of the angels (1966), The nice and the good (1967), Bruno's dream (1969), A fairly honourable defeat (1970), An accidental man (1971), The black prince (1 973) en The sacred and the profane love machine (1974).
Fabiano Caruana
Fabiano Luigi Caruana (gebore 30 Julie, 1992) is 'n Italiaanse-Amerikaanse skaakspeler. 'n Skaakwonderkind, hy het 'n grootmeester geword op die ouderdom van 14 jaar, 11 maande en 20 dae — die jongste grootmeester in die geskiedenis van beide Italië en Amerika op daardie tydstip.
Hy is gebore in Miami en begin skaakspeel op die ouderdom van 5. Hy het vir Amerika gespeel tot 2005, toe hy migreer na Italië. Hy het sy grootmeester titel ontvang in 2007. Hy het terug migreer na Amerika in 2015.
Wêreldkampioenskap
In November 2018 het hy teen huidige kampioen Magnus Carlsen verloor in die skaakwêreldkampioenskap.
Oumatjie Stoffberg
Politieke bewuswording
Op Saterdag 22 Junie 1940 het Stoffberg deelgeneem aan ’n protesoptog deur vroue na die Uniegebou. Dit is binne vyf gereël om vroue kans te gee om hul stem te hoor in verset teen die Tweede Wêreldoorlog. Die Ossewa-Brandwag, waarvan dr. Hans van Rensburg die hoofleier was, het ’n belangrike rol in die reëlings gespeel. Sowat 6 000 uit alle dele van die land het van Kerkplein tot by die Uniegebou. Op pad het nog vroue aangesluit sodat amper 9 900 eindelik in gelid gestap het. Langs die pad was duisende toeskouers, meestal mans. 'n Deputasie van drie vroue, beskryf as "bejaarde volksmoeders", het die versoekskrif om neutraliteit by die Uniegebou aan die destydse eerste minister, genl. J.C. Smuts se adjunk, min. J.H. Hofmeyr, oorhandig. Dit was nadat Smuts se privaat sekretaris, J.D. Pohl, in antwoord op die vroue se versoek dat hy die versoekskrif ontvang, laat weet het "dat die Generaal nie bereid is om die afvaardiging te ontvang nie, daar hul versoek in stryd is met die beleid van die regering en die besluite van die Parlement. Die Eerste Minister het geen tyd vir party politieke propaganda (sic) in stryd met die aangenome landsbeleid nie".
Die versoekskrif se presiese bewoording was: "Namens die Afrikaanse moeders, vroue en dogters en die tienduisende wat in die gees aanwesig is en ons versoekskrif steun, wens ek ons die Hoogedele Regering in alle beskeidenheid met die diepste erns waaroor ons beskik te versoek om, eerstens, nie langer toe te laat dat met dreigemente van ontslag, verplasing of watter vorm van behandeling ookal (sic), druk uitgeoefen word op die burgers van ons staat ten einde hulself beskikbaar te stel vir militêre diens buite die Unie nie – hetsy deur privaat werkgewers of deur die staat, en, tweedens, onmiddellik (sic) 'n eerbare en regverdige vrede met die lande met wie ons in oorlog verkeer, te sluit. Geteken, H. Armstrong"
Stoffberg het in haar hoedanigheid as “bejaarde volksmoeder” haar rol as afgevaardigde en lidmaatskap van die OB in dieselfde asem verduidelik: “Toe die versoek kom: ‘Sal Oumatjie aan die Vroue-optog as één van die leidsters deelneem, sal sy saam met die afvaardiging gaan om genl. Smuts te ontmoet?’ was dit my ’n duidelike stem van my geliefde volk wat my roep. Toe 'n versoek kom wat reeds as 'n innige verlange in my hart gebrand het, om die vroue van Suid-Afrika op te roep tot gebed vir die Volksraadsitting en die vredesversoek van duisende wat voor die Parlement gelê moes word, was dit 'n nuwe roepstem van my volk. Toe kom daar 'n versoek van die Ossewabrandwag: ‘Sal Oumatjie nie by die beweging aansluit om op te tree as ons voorbidder nie?’ Hoe kon ek weier as my volk my nodig het?” Sy het, tydens die oorhandiging aan min. Hofmeyr by die Uniegebou, gesê dat sy met haar familie dit 'n saak van gebed gemaak het om te vra of dit die Here se wil was dat die vroue die Bedevaart moes onderneem, en sy is seker dat dit die Here is.
Intussen het sy ontwikkel in ’n ywerige, onderhoudende briefskrywer met ’n mooi humorsin. Sy het gemiddeld 500 briewe per jaar geskryf, soms tot 30 per week. Dit was briewe van bemoediging, vermaning en bestraffing aan bekendes en onbekendes in Suid-Afrika en in die buiteland. Alle briewe het sy as “Oumatjie Stoffberg” onderteken en so dié erenaam verwerf. Onder haar wye vriendekring het dr. J.D. Kestell en ses van Suid-Afrika se eerste ministers getel. Dr. D.F. Malan het haar op ’n keer bestempel as ’n “onmisbare geestelike kragsentrale” wat deur haar briewe al die jare ’n skakel was tussen my en Jannie Smuts en myself”. Genl. Smuts het na haar verwys as “my ou moedertjie”, wie se voorbidding hy waardeer het en wie se liefde vir hom dierbaar was. Elke besoeker aan haar huis moes sy naam in ’n besoekersboek skryf om te verseker dat sy gereeld vir hom bid.
Skrywer
Uit haar pen het bydraes in Die Boerevrou, Die Burger, die kinderafdeling van Die Kerkbode en Die Vaderland verskyn, asook vertellings, outobiografiese aantekeninge en ander pennevruggries.
Verering
regs|270px|duimnael|Oumatjie Stoffberg was die model vir die figuur regs op die tweede van 27 panele in die historiese fries in die [[Voortrekkermonument. Dié paneel beeld die oorhandiging van 'n Bybel aan Jacobus Uys deur Grahamstad se vrederegter, Thomas Philipps, uit. ]]
Stoffberg het as model poseer vir die ou moeder in die tweede paneel (daar is 27) van die historiese fries in die heldesaal van die Voortrekkermonument waarop Grahamstad se vrederegter, Thomas Philipps, 'n Bybel aan die trekleier Jacobus Uys oorhandig. Al is modelle, onder wie Stoffberg, vir al die ander figure in die paneel gebruik, is die skenker 'n lewensgetroue voorstelling van William Rowland Thompson wat die rede by die plegtigheid gevoer het (maar nié die Bybel oorhandig het nie), danksy 'n portret van hom wat deur sy kleinseun, regter C. Newton Thompson, beskikbaar gestel is. Stoffberg wou aanvanklik nie vir 'n "gesnede beeld" poseer nie, maar het eindelik ingestem, solank sy 'n Bybel mag vashou, aldus die Erfenisstigting.
Op haar 101ste verjaardag het die FAK ’n oorkonde aan haar toegeken as blyk van waardering vir haar onbaatsugtige liefde teenoor gesin, medemens, volk en taal.
Haar dood
Sy is oorlede aan huis van haar skoondogter E. Otto op Alberton en begrawe in die Rebeccastraat-begraafplaas in Pretoria. Op haar grafsteen staan: “Jesus alleen.”
Die Argief vir Eietydse Aangeleenthede van die Universiteit van die Vrystaat bewaar Stoffberg se privaat dokumente wat die tydperk tussen 1887 en 1970 dek en 79 lêers beslaan.
Geffrye Museum
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Geffrye Museum
in Kingsland Road, Shoreditch, Londen
Engeland
Opgerig
Boustyl
Restourasie/Georgiaans
Uitbreiding
Aan die gang (2016–2020)
Johanna Sällström
Johanna Sällström (30 Desember 1974 – 13 Februarie 2007) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Beneath the Surface (1997) en in die televisiereekse Rederiet (1992), Tre kronor (1994), en Wallander (2005).
Geffrye Museum
Opening as museum
1914
Webtuiste
Die Geffrye Museum (amptelik: The Geffrye - Museum of the Home) is 'n museum in Shoreditch, Londen wat aan die geskiedenis van interieurstyle vanaf die 16de eeuse Elisabethaanse tydperk tot hede gewy is. Die museum is vernoem na Sir Robert Geffrye (1613–1703), 'n vroeëre Londense burgemeester (Lord Mayor of London) en Master of the Worshipful Company of Ironmongers ("Gilde van Ysterhandelaars"), een van die City of London se tradisionele gildes. Die museum, wat in 1914 ingerig is, word in 'n reeks historiese almoeseniershuise gehuisves wat in 1714 uit die nalatenskap van Sir Robert Geffrye vir lede van die Gilde van Ysterhandelaars opgerig is. Naas elf vertoonkamers, waarvan elkeen die interieurstyl van 'n bepaalde historiese tydperk vertoon, en spesiale uitstallings is daar ook 'n tuin wat volgens die styl van verskillende historiese periodes beplant is. 'n Bykomende ommuurde tuin met kruie is in 1993 aangelê. Vyf jaar later het 'n nuwe museumvleuel volgens die ontwerp van die ateljee Branson Coates Architects ontstaan.
Nuwe uitbreidings, wat teen 2020 voltooi sal wees, maak voorsiening vir 'n nuwe galery, biblioteek en studeerkamer. Die uitstalruimtes sal aansienlik vergroot word, van die bestaande 2 000 m2 tot 3 500 m2.
Kant (materiaal)
Kant is 'n vlegwerk van garingdrade wat met behulp van 'n naald of ŉ klos op 'n bepaalde manier gekruis en geslinger is sodat daar 'n netwerk van sierlike patrone ontstaan. Dit word gebruik as versiering op klere (byvoorbeeld op krae en mou· boordjies), maar ook vir groter stukke soos bedspreie en altaarklede.
Vanweë die intensiewe arbeid wat by die vervaardiging betrokke is, word byna alle kant vandag met masjiene gemaak. Daar word tussen 2 soorte kant onderskei: naaldkant en kloskant, wat elkeen op 'n ander manier vervaardig word. Vir naaldkant, wat in die 16e eeu ontwikkel het, word 'n patroon op perkament geteken en op 'n dubbele laag grondstof vasgesit om stewigheid te verleen. Om die buitekant van die patroon word 'n kontoerdraad gevorm wat met hegsteke aan die grondstof vasgeryg word.