cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rookgewoonte
Rook hou baie nadelige gevolge vir die mens se gesondheid in. Die skadelikste stowwe in tabakrook is teer, koolstofmonoksied en nikotien. Daar is reeds bewys dat minstens 15 teerprodukte direk of indirek kanker veroorsaak. Die sterk verhoogde kans op hart- en bloedvatsiektes (onder andere ook hartaanval) by rokers word waarskynlik veroorsaak deur die langdurige blootstelling aan nikotien en koolstofmonoksied. Die gebruik van tabak het in Europa ontstaan kort na die ontdekking van Amerika, waar die moontlikhede van die tabakplant lank reeds bekend was.
Dit is byvoorbeeld bekend dat die rookgewoonte reeds aan die begin van die Christelike jaartelling in Meksiko beoefen is. Rook het vroeër 'n godsdienstige betekenis vir sommige Indiaanse stamme gehad, en geneeskundige waarde is aan tabak toegeken. Selfs vandag nog word 'n bepaalde betekenis hieraan geheg. Ook by die bekendstelling daarvan in Europa was een van die omstrede oogmerke die toepassing as geneesmiddel.
Die mens het egter baie gou tabak ook vir sy plesier begin gebruik. Aanvanklik het dit veral plaasgevind in die vorm van die snuif van tabakpoeier; later het pyprook en die kou van stukkies tabak (pruim) in die mode gekom. Sigarette het eers in die 19e eeu gewild begin raak. Aanvanklik moes die sigaret met die hand gedraai word, maar sedert 1884 is dit masjienvervaardig. In Europa het die geweldige toename in die rook van sigarette na die Eerste Wêreldoorlog waarskynlik in navolging van die Engelse en Amerikaanse soldate begin.
Sedertdien het die gebruik van sigarette geweldig gestyg. Die toename in die gebruik van sigarette by vroue dateer van veral na die Tweede Wêreldoorlog. Die grootste gedeelte van die prys van tabakprodukte beland in die staatskas in die vorm van verkoops- en aksynsbelasting. Tabak het nog altyd onder 'n hoë aksynsdruk gebuk gegaan: in Engeland is hierdie belasting deur Jakobus I (1566-1625) ingestel omdat die verbod op die verbruik van tabak wat deur die kerk uitgevaardig was, weinig sukses behaal het. Tabak is gesnyde blaar van die tabakplant (Nicotiana tabacum), wat in baie lande van die wêreld wild groei. Die plant het sy naam te danke aan die Franse gesant in Portugal, Jean Nicot de Villemain (1530–1600), wat die plant na Frankryk ingevoer het. Een van die belangrikste bestanddele van tabak is die alkaloïed nikotien, wat in klein hoeveelhede in die blare voorkom. Daarnaas bevat tabakrook diverse stowwe in die vorm van gasse (onder andere koolstofmonoksied) en vaste stowwe (teerprodukte). By die beoordeling van sigarette word daar op die nikotien- sowel as die teergehalte van die sigaret gelet. Tabakrook beland by die roker in die mond- en keelholte en deur inaseming ook in die longe.
Nikotien
Suiwer nikotien is ŉ helder, kleurlose vloeistof wat by verbranding bruin word en aan tabak sy kenmerkende geur verleen. Die menslike liggaam kan nikotien opneem via die maag, die longe, die vel en die slymvliese van die mond en keelholte. In groot dosisse is nikotien 'n sterk gif.
Dit word in die landbou as 'n insektedoder gebruik. Nikotien het 'n prikkelende uitwerking op die outonome senuweestelsel (die onbewuste en onwillekeurige senuweestelsel), wat onder meer veroorsaak dat die hart vinniger klop en die bloeddruk styg. Die versnelde polsslag is gewoonlik duidelik waar te neem na die opsteek van 'n sigaret. By hoë dosisse is die werking omgekeerd en word die outonome senuweestelsel onderdruk. Nikotien werk deels prikkelend en deels stremmend in op die sentrale deel van die willekeurige senuweestelsel.
Dit verklaar moontlik die verskynsel dat die rookgewoonte by sommige mense 'n stimulerende en by ander mense 'n nie-stimulerende uitwerking het. Ook die werking van die spiere word deur nikotien beïnvloed, terwyl die produksie van urien onderdruk word. 'n Ligte, akute vergiftiging met nikotien gaan gepaard met mislikheid en braking, asook met versnelling van die harttempo en verhoging van die bloeddruk. Hierdie simptome kom algemeen voor wanneer persone vir die eerste maal rook.
By ernstige vergiftiging, wat meestal nie by rokers voorkom nie maar byvoorbeeld by mense wat aan nikotienbevattende insektedoders blootgestel is, daal die bloeddruk baie laag en ontstaan verlamming. As die asemhalingspiere ook verlam word, kan die dood selfs intree.
Longkanker
Daar is reeds in die twintigerjare van hierdie eeu ŉ duidelike styging in die aantal sterftes aan longkanker (bronguskarsinoom) waargeneem. Slegs ŉ klein gedeelte van hierdie styging kan aan verbeterde ondersoekmetodes toegeskryf word.
Die styging is spoedig gekoppel aan die rookgewoonte, wat op daardie tydstip nog maar net enkele jare lank in die mode was. Afgesien van hierdie retrospektiewe bevindings is daar ook prospektiewe ondersoeke (jarelange waarneming van rokers en nie-rokers en die optekening van enige siekteverskynsels wat by hulle voorkom) gedoen. Uit hierdie ondersoeke het dit geblyk dat die rokers van sigarette 'n veel groter kans het om aan longkanker te sterf as wat die geval by nie-rokers is.
Breinkanker
Rook is 'n risikofaktor by breinkanker. Sekondêre of metastase breingewasse kom sowat vier keer meer gereeld voor as primêre breingewasse en sowat die helfte van metastates is afkomstig van longkanker.
Ander skadelike gevolge
Behalwe longkanker kom gevalle van keel-, lip- (pyprokers) en stembandkanker gereelder onder rokers voor; stembandkanker kom 6 keer meer voor as by nie-rokers. Verder beskadig tabakrook die trilhaarepiteel van die lugweë, waardeur bakterieë en stofdeeltjies makliker in die longe kan inkom en die kanse op infeksie vergroot word. Baie rokers ly aan chroniese brongitis (ontsteking van die slymvliese van die lugwegtakke), waarvan een van die kenmerke 'n rokershoes is.
Om die omvang van die probleem verder te vergroot, het dit geblyk dat rook 'n groot rol speel by die ontstaan van hart- en bloedvatsiektes (waarskynlik speel nikotien en koolstofmonoksied hier die belangrikste rol) soos hartinfarkte, aarverkalking en tromboangiïtis obliterans (Bürger se siekte). Laasgenoemde siekte kom uitsluitlik voor by mans tussen die ouderdomme van 25 en 45 indien hulle swaar rook (sigarette en/of sigare) en gaan gepaard met die ontstaan van klein stolseltjies en ontsteking in die bloedvate van die ledemate.
Ircinia pauciarenaria
Ircinia pauciarenaria is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Searsia tridactyla
Die griekwasuurkaree (Searsia tridactyla) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Die boom se FSA-nommer is 394.2.
Ircinia pauciarenaria
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Lampranthus liberalis
Lampranthus liberalis is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos.
Rookgewoonte
Ander skadelike gevolge
Die eerste klagtes is dikwels pynlike, gevoellose of tintelende tone. As die pasiënt ophou rook, verdwyn die verskynsel. Kinders van moeders wat tydens die swangerskap swaar gerook het, toon gemiddeld 'n laer geboortemassa as die kinders van moeders wat nie gerook het nie. Hoewel die betekenis van hierdie verskynsel nog nie heeltemal duidelik is nie, is dit waarskynlik die oorsaak van die hoër sterftesyfer onder kinders van moeders wat rook.
Die aantal aangebore afwykings toon geen verband met die moeder se rookgewoonte nie. Ten slotte bestaan daar ook ŉ duidelike verband tussen die rookgewoonte en maagswere. In al hierdie gevalle maak dit nouliks enige verskil watter tipe sigaret gerook word: ook filters bied weinig beskerming en is somtyds selfs nog skadeliker.
Verslawing
Die rookgewoonte is ŉ hardnekkige gewoonte wat dikwels reeds vanaf die kinderjare bestaan. Naas die gewoontevormende neiging rook die mens ook om positiewe effekte te versterk en negatiewe gevoelens te verminder (byvoorbeeld 'n sigaret na ete).
Die mens rook ook om probleme te ontvlug of vir kalmering in benarde situasies. Omdat hier geen sprake is van ware genesing nie, bestaan daar geen rede vir die stimulering van die rookgewoonte nie. Wanneer die rookgewoonte glad nie of slegs met baie moeite afgeskud kan word, word dit as verslawend beskou.
Nikotien speel waarskynlik die belangrikste rol hierin. In teenstelling met wat dikwels beweer word, kan die liggaam van nikotien afhanklik raak en by onthouding van rook sal dan onttrekkingsimptome soos duiseligheid en mislikheid ontstaan. Om die rookgewoonte te laat vaar, is die eerste vereiste die wil om dit te doen. Hulpmiddels (soos pille wat die smaak bederf) kan as ondersteuningsmiddels ingespan word. Dit is altyd sinvol om op te hou rook omdat die liggaam in sekere mate oor die vermoë beskik om van die aangerigte skade te herstel.
Vexatorella
Vexatorella is 'n struikgenus wat hoort tot die familie Proteaceae en bevat vier spesies. Die genus is endemies aan die Kaapse floraryk. Die naam beteken klein moeilikheidmaker na aanleiding van die aanvanklike moeite om V. latebrosa in die familie te plaas. Al vier die spesies is struike wat in droë fynbos habitatte op die rand van die Sukkulente Karoo aangetref word. Die bloeiwyse is soortgelyk aan die van die leucospermums maar het ook kenmerke van die leucadendrons met die vorming van die houtagtige saaddoppie na bestuiwing. Die blomme word deur insekte bestuif en die sade word versprei deur die werking van miere.
Ari Lehman
Ari Lehman (gebore 2 Mei 1965) is 'n Amerikaanse akteur, komponis, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Friday the 13th (1980), Night on Has Been Mountain (2010), Terror Telly: Chopping Channels (2015), en Action Super Squad Des Moines: The Scourge of Satan.
Disperis tripetaloides
Disperis tripetaloides is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Comore-eilande, Madagaskar, Mauritius, Réunion, Rodrigues en die Seychelle.
Raw Leiba
Raw Leiba is 'n Amerikaanse akteur en rolprentvervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Limitless (2011), The Heat (2013), Dead Man Down (2013) en Bone Tomahawk (2015).
Vepris parvicalyx
Vepris parvicalyx is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Comore-eilande.
Gerhard Hancke
Gerhard P. Hancke van die Universiteit van Pretoria, is 'n Suid-Afrikaanse elektriese ingenieur wat in 2016 aangewys is as 'n genoot van die Instituut vir Elektriese en Elektroniese Ingenieurs (IEEE)  vir bydraes tot draadlose sensornetwerke.
Opvoeding en loopbaan
Hancke het 'n B.Ing en M.Ing aan Universiteit Stellenbosch verwerf en het sy doktersgraad aan die Universiteit van Pretoria in 1983 ontvang. Hy is voorsitter van die Rekenaaringenieurswese-program aan die Universiteit van Pretoria en is verantwoordelik vir voorgraadse, nagraadse en navorsingsaktiwiteite. Hy is hoof van 'n gesamentlike inisiatief tussen die Universiteit van Pretoria en die Wetenskaplike en Nywerheidnavorsingsraad (WNNR), genoemd die "Navorsingsgroep vir Verspreide Sensornetwerke".
Hy het in 2005 die Gevorderde Sensornetwerknavorsingsgroep van die Universiteit van Pretoria gestig en was tot die middel van 2017 die hoof van die groep. Hy het 'n handboek oor industriële draadlose sensornetwerke: toepassings, protokolle en standaarde saamgestel, wat in April 2013 gepubliseer is, die eerste oor die onderwerp.
Hy het meer as 190 artikels gepubliseer en sy werk is meer as 8000 keer aangehaal.
Hancke het die THRIP-tegnologie toekenning ontvang van die Departement van Handel en Nywerheid in 2007 (vir KMMO-ontwikkeling) en 2011 (Gevorderde hoë tegnologie-kategorie).
Navorsingsprojekte
Hancke het saam met die bedryf gewerk aan verskeie projekte wat verband hou met draadlose sensornetwerk en kommunikasie. Voorbeelde van hierdie projekte is:
Disperis ciliata
Disperis ciliata is 'n meerjarige, blomdraende plant wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Ircinia paucifilamentosa
Ircinia paucifilamentosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Vacelet.
Disperis uzungwae
Disperis uzungwae is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Jeanine Áñez
Jeanine Áñez Chávez (gebore 13 Junie 1967) is 'n Boliviaanse politikus en prokureur. Sy was die 66ste President van Bolivië van 12 November 2019 tot 8 November 2020 gewees en is opgevolg deur Luis Arce. Sy het president geword na die bedanking van president Evo Morales. Sy was voorheen 'n senator vir Beni, Bolivia.
Sy was die eerste vroulike president van Bolivië.
Ananda Mahidol
Ananda Mahidol (Thai: พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล, Ananthamahidon; 20 September 1925 - 9 Junie 1946), nadoodse regerende titel Phra Athamaramathibodin, was die agtste monarg van Siam uit die Chakri-dinastie. Hy was ook bekend as Rama VIII.
Toe hy in Maart 1935 deur die Nasionale Vergadering as koning erken is, was hy 'n negejarige seun wat in Switserland gewoon het. Hy het in Desember 1945 na Thailand teruggekeer, maar ses maande later, in Junie 1946, is hy doodgeskiet in sy bed gevind. Aanvanklik is geglo dat dit 'n ongeluk was, maar mediese ondersoekers het die oorsaak van sy dood as moord beslis, en drie koninklike ondersoeke is later uitgevoer. Die geheimsinnige omstandighede rondom sy dood was baie omstrede.
Ruhan du Toit
Ruhan du Toit is 'n Suid-Afrikaanse sanger. Hy het in Port Elizabeth grootgeword en woon tans in Pretoria. Hy is al sedert 1993 in die musiekbedryf en sing in ses tale, veral Afrikaans en Engels.
Op tienjarige ouderdom het Du Toit sy eerste soloalbum, Die Hemel Is (1994) uitgereik en daarna nog drie: Mensekind (1995), I believe (1997) en Sal ek jou kom haal (2008). Hy het ook twee duetalbums, Sound of Silence (2000) en Langpad (2006), saam met sy broer, Jeanré, opgeneem.
Du Toit het in 2012 by die musiekgroep Touch of Class aangesluit en het 'n paar jaar saam met die kitaarspeler Deon van der Merwe opgetree. Die Engelse liedjie The Sound of Silence van Simon & Garfunkel, as deel van dié groep, was een van sy groot treffers. Hy het intussen besluit om op 'n sololoopbaan te fokus. Sy vyfde soloalbum, Monumentaal, is al beskikbaar.
Eksterne skakels
Amptelike webtuiste
Hyalonema coniforme
Hyalonema coniforme is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Searsia pyroides var. dinteri
Die Namibiese taaibos (Searsia pyroides var. dinteri) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan Namibië.
Die boom se FSA-nommer is 392.1.
Alfred Hitchcock
Sir Alfred Joseph Hitchcock KBE (13 Augustus 1899 tot 29 April 1980) was ’n Britse rolprentregisseur en -vervaardiger. Hy is dikwels "die Meester van Spanning" genoem en het baie tegnieke ontwikkel in die spanning- en rillergenres. Ná ’n suksesvolle loopbaan in Brittanje in stil- en vroeë praatrolprente, het hy in 1939 Hollywood toe getrek. Hy het in 1955 ’n Amerikaanse burger geword.
In sy loopbaan van langer as ’n halfeeu het Hitchcock sy eie regisseurstyl ontwikkel. Hy het ’n kamerategniek geskep wat so beweeg dat dit lyk of dit die akteur se blik volg en so het hy die gehoor in staat gestel om ’n soort voyeurisme te beleef. Hy het skote geraam om angstigheid, vrees of empatie te verhoog en het geïnnoveerde regisseurstegnieke gebruik. Sy prente het dikwels mense uitgebeeld wat voor die gereg vlug en baie van die vroulike karakters was blondines. Sy rolprente het dikwels uitbeeldings van geweld, moord en misdaad en ’n onverwagte einde gehad. Van hulle het ook temas ontleen aan psigoanalise en het sterk seksuele ondertone gehad. Danksy sy kameerolle in baie van sy rolprente het Hitchcock ’n kultuurikoon geword.
Hitchcock het in sowat ses dekades altesaam 50 rolprente geregisseer. Hy word dikwels as die beste Britse regisseur van alle tye beskou en het die eerste plek behaal in ’n meningsopname in 2007 in die Britse Daily Telegraph, wat geskryf het: "Hitchcock is onteenseglik die beste rolprentmaker wat hierdie eilande opgelewer het en hy het meer as enige ander regisseur gedoen om die moderne rolprentwese te vorm, wat heeltemal anders sou gewees het sonder hom. Hy het ’n aanleg gehad vir die vertellende styl en het op ’n wrede manier belangrike inligting weerhou (van sy karakters en van ons), en so die gehoor se emosies betrek soos niemand anders nie." Die tydskrif MovieMaker het hom beskryf as die invloedrykste regisseur van alle tye, en hy word wyd beskou as een van die rolprentwese se belangrikste kunstenaars.
Vroeë lewe
Hitchcock is op 13 Augustus 1899 in Leytonstone (toe deel van Essex, nou van Londen) in Engeland gebore as die tweede seun en jongste kind van William Hitchcock (1862–1914), ’n vrugte-, groente- en pluimveehandelaar, en Emma Jane Hitchcock (gebore Whelan; 1863–1942). Hy het skoolgegaan aan die Salesian College en die Jesuïetekollege St. Ignatius' College in Londen.
Toe Hitchcock 15 was, is sy pa oorlede. Hy het daarna aan ’n ingenieurskool in Poplar, Londen, studeer en toe ’n tegniese tekenaar en advertensie-ontwerper geword by ’n maatskappy met die naam Henley's. Met die Eerste Wêreldoorlog is hy afgekeur vir militêre diens weens sy oorgewig. Tog het hy in 1917 by ’n kadetregiment van die Royal Engineers aangesluit.
Toe Henley's in 1919 ’n maatskappypublikasie, The Henley Telegraph, stig, het Hitchcock dikwels kort artikels daarvoor geskryf en gou een van die mees gereelde bydraers geword. In dié tyd het hy ook in fotografie begin belangstel en in Londen in die rolprentwese begin werk. In 1920 het hy ’n voltydse pos by Islington Studios gekry as ontwerper van stilrolprente se onderskrifte. Sy opgang na rolprentregisseur het vyf jaar geduur.
Xenoscapa fistulosa
Xenoscapa fistulosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Xenoscapa behoort. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap, die Wes-Kaap en Namibië.
Alfred Hitchcock
Britse loopbaan
Hitchcock het heelwat teenspoed gehad met sy eerste paar films. Die eerste, met die gepaste naam Number 13, se vervaardiging is beëindig weens finansiële probleme. In 1925 het Michael Balcon van Gainsborough Pictures hom die geleentheid gegee om ’n prent in Duitsland te regisseer: The Pleasure Garden. Dit was ’n kommersiële mislukking. Sy volgende prent, The Mountain Eagle, het nes die ander eindelik verlore geraak.
Vepris peraperta
Vepris peraperta is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Alfred Hitchcock
Britse loopbaan
In 1926 was Hitchcock gelukkiger met sy eerste riller, The Lodger: A Story of the London Fog. Dit was ’n spanningsprent oor ’n Jack the Ripper-tipe reeksmoordenaar in Londen. Dit is in Januarie 1927 uitgereik en was ’n groot kommersiële sukses in Brittanje. Ná die sukses van The Lodger het Hitchcock ’n publisiteitsagent gehuur om te help bou aan sy groeiende reputasie. Op 2 Desember 1926 is Hitchcock getroud met sy assistentregisseur, Alma Reville. Hul dogter en enigste kind, Patricia, is op 7 Julie 1928 gebore.
In 1929 het Hitchcock aan die prent Blackmail begin werk. Terwyl hulle besig was met die vervaardiging, het die ateljee, British International Pictures (BIP), besluit dit moet ’n klankprent wees. Die prent word dikwels ’n mylpaal genoem en beskou as die eerste Britse dialoogrolprent. Die klimaks van die rolprent speel af op die koepel van die Britse Museum, en dit was die begin van Hitchcock se tradisie om bekende landmerke as die agtergrond vir spanningstonele te gebruik. Hy het ook sy langste kameerol daarin gehad, dié van ’n man wat op ’n moltrein deur ’n seuntjie lastig geval word.
In 1933 het Hitchcock weer vir Michael Balcon gewerk by Gaumont-British Picture Corporation. Sy eerste prent vir die ateljee, The Man Who Knew Too Much (1934), was ’n sukses en sy tweede, The 39 Steps (1935), word dikwels beskou as een van sy bestes in sy vroeë periode in Brittanje; die British Film Institute beskou dit as die vierde beste Britse rolprent van die 20ste eeu. Dit was ook in Amerika gewild en het Hitchcock ’n ster in dié land gemaak. Dit het die tradisie gevestig van die Engelse "Hitchcock-blondine" in sy prente.
Sy volgende groot sukses was The Lady Vanishes (1938), ’n prent in ’n vinnige trant oor die soektog na ’n vrou wat op ’n trein in ’n denkbeeldige land verdwyn het. Sy gewildheid het nou nog toegeneem oorsee. Die New York Times het berig daar is drie waardevolle Britse instellings wat Amerika nie het nie: die Magna Carta, Tower Bridge en Alfred Hitchcock. Die tydskrif Variety het na hom verwys as "moontlik die beste vertelstyl-regisseur in Engeland". David O. Selznick het hom ’n kontrak vir sewe jaar aangebied en in 1939 het die Hitchcocks na Hollywood getrek.
Hollywood
In Hollywood het die spanning en galgehumor wat Hitchcock se handelsmerk geword het, steeds in sy rolprente voorgekom. Die werkomstandighede was egter nie baie goed nie; Selznick het dikwels geldelike probleme gehad en Hitchcock was dikwels ontevrede oor Selznick se beheer oor sy werk. Selznick het Hitchcock meer aan die groter ateljees verhuur as wat hy self Hitchcock-prente vervaardig het. Daarby het Selznick net ’n paar prente per jaar gemaak en het hy nie altyd projekte vir Hitchcock gehad nie.
Hitchcock se eerste goeie prent in Amerika was Selznick se Rebecca (1940), met Laurence Olivier en Joan Fontaine. Dit het in 1941 die Oscar vir beste prent gewen. Die Oscar het gegaan aan Selznick, as die vervaardiger. Hitchcock is benoem as beste regisseur, die eerste van vyf keer, maar het nie gewen nie. Sy tweede Amerikaanse prent, Foreign Correspondent (1940), wat in Europa afspeel, is in dieselfde jaar as beste prent benoem.
1940's
Hitchcock se rolprente in die 1940's was uiteenlopend; dit het gewissel van die romantiese komedie Mr. & Mrs. Smith (1941) tot die hofdrama The Paradine Case (1947) en die donker en ontstellende film noir Shadow of a Doubt (1943).
Suspicion (1941) was Hitchcock se eerste prent as regisseur én vervaardiger. Dit was die eerste keer dat die akteur Cary Grant saam met hom gewerk het. Joan Fontaine het vir haar spel ’n Oscar as beste aktrise gewen.
Saboteur (1942) was die eerste van twee prente wat Hitchcock vir Universal Studios gemaak het. Hy was verplig om die Universal-kontrakakteurs Robert Cummings en Priscilla Lane te gebruik, wat albei bekend was vir hul rolle in komedies en ligte dramas. In dié jaar het hy ook Have You Heard? gemaak.
Shadow of a Doubt (1943) was Hitchcock se gunsteling van al sy prente en die tweede een vir Universal. Hy het sy persoonlike geboeidheid met misdaad en misdadigers gewys met ’n toneel waarin twee karakters verskeie maniere bespreek waarop ’n mens iemand kan vermoor.
Hitchcock het weer vir Selznick gewerk toe hy Spellbound (1945) regisseer waarin psigoanalise verken word. Dit bevat ’n droomtoneel wat deur Salvador Dalí ontwerp is. Gregory Peck en Ingrid Bergman het daarin gespeel.
In 1946 het Notorious gevolg, met Grant en Bergman. Dit was ’n reusesukses by die loket en is steeds een van Hitchcock se prente wat die hoogste aangeslaan word. Weens sy gebruik van uraan as deel van die storielyn is hy vir ’n kort ruk deur die FBI dopgehou. Hy het ook navraag gedoen oor die bou van ’n atoombom, maar Selznick het gemeen dit is "wetenskapsfiksie". Kort daarna, in Augustus 1945, was die atoombomme op Hirosjima en Nagasaki in Japan in die nuus.
Ná nog ’n prent vir Selznick het Hitchcock sy eerste kleurprent gemaak: Rope (1948). Hy wou die hele prent in een skoot opneem, maar die langste film wat ’n kamera op ’n slag kon hou, was 10 minute lank. Die prent is toe in ’n paar skote geskiet, maar van die oorgange tussen skote is verdoesel deur ’n donker voorwerp die hele skerm te laat vul. Die volgende skoot is dan van presies dieselfde plek geneem. James Stewart was in die hoofrol. In 1949 het Under Capricorn gevolg. Hitchcock het vir dié twee prente sy eie produksiemaatskappy gestig saam met Sidney Bernstein, maar dit het ophou prente vervaardig ná dié twee onsuksesvolle pogings. Hitchcock het hierna vir die res van sy lewe sy eie rolprente vervaardig.
1950's
In 1950 het Hitchcock Stage Fright in Brittanje gemaak. Vir die eerste keer het hy een van Warner Bros. se gewildste sterre, Jane Wyman, en die Duitse aktrise Marlene Dietrich saam in ’n prent gebruik. Hy het ook verskeie vooraanstaande Britse akteurs gebruik soos Michael Wilding, Richard Todd en Alastair Sim.
Ná I Confess (1953) met Montgomery Clift het drie gewilde prente met Grace Kelly gevolg. Die eerste was Dial M for Murder (1954). In dieselfde jaar het hy Rear Window vir Paramount Pictures gemaak met James Stewart en weer Kelly. In 1955 het Hitchcock ’n Amerikaanse burger geword. Sy derde Kelly-rolprent, To Catch a Thief (1955), het ook Cary Grant ingehad. Ondanks ’n liggewig-storielyn was die prent ’n kommersiële sukses. Dit was sy laaste prent met Kelly; sy is in 1956 met prins Rainier III van Monaco getroud en die idee dat sy nog prente maak, was nie gewild in dié land nie.
Hitchcock het in 1956 sy eie 1934-prent The Man Who Knew Too Much oorgemaak. Dié keer was Stewart en Doris Day in die prent te sien. Day het die temalied, "Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)", gesing en dit het die Oscar vir beste oorspronklike liedjie gewen.
Hoewel Vertigo deesdae as ’n klassieke prent beskou word, het dit nie goed gevaar by die loket of goeie resensies gekry nie, en dit was die laaste keer dat Hitchcock en Stewart saamgewerk het. Hoewel dit amper 50 jaar lank as tweede beste prent van die dekade beskou is (naas Citizen Kane), het resensente dit in ’n 2012-opname in Sight and Sound gekies as die beste.
Vertigo is deur nog drie suksesvolle prente gevolg. Twee word beskou as van sy beste prente: North by Northwest (1959), met Cary Grant, en Psycho (1960). Die derde prent was The Birds (1963).
1960's
Psycho (1960) is feitlik seker Hitchcock se bekendste prent. Dit is vervaardig met ’n klein begroting van $800,000 en is in swart-wit geskiet. Die ongekende geweld van die storttoneel, die vroeë dood van die heldin en die onskuldige lewens wat deur ’n versteurde moordenaar uitgewis word, het die kenmerke van ’n nuwe rilfliek-genre geword.
Die publiek was dol oor die fliek en lang rye mense het buite teaters gestaan om dit te sien. Dit het loketrekords in China en die res van Asië, Frankryk, Brittanje, Suid-Amerika, Amerika en Kanada oortref. Dit was die swart-wit prent wat die meeste geld nog gemaak het.
Ná 1960
The Birds was Hitchcock se 49ste rolprent. Die nuweling Tippi Hedren het haar debuut daarin gemaak. In sy volgende prent, Marnie, het Hedren saam met Sean Connery gespeel. Dit was ’n romantiese drama en sielkundige riller. Dekades later het Hedren die regisseur ’n vrouehater genoem en gesê hy het haar loopbaan verwoes deur haar vir twee jaar op ’n eksklusiewe kontrak te hou nadat sy sy seksuele toenadering van die hand gewys het. In antwoord hierop het verskeie aktrises wat saam met hom gewerk het, onder andere Eva Marie Saint, Doris Day en Kim Novak, in ’n Daily Telegraph-berig gesê hulle het nooit gesien dat hy seksuele toenadering by enigiemand soek of snaaks teenoor iemand optree nie.
Swak gesondheid het daartoe bygedra dat Hitchcock in die laaste twee dekades van sy loopbaan minder rolprente gemaak het. Die biograaf Stephen Rebello het beweer Universal het hom "gedwing" om twee prente te maak: Torn Curtain (1966) en Topaz (1969). Albei het Koue Oorlog-verwante temas gehad. Paul Newman en Julie Andrews het in Torn Curtain gespeel en ’n samewerking van 12 jaar tussen Hitchcock en die komponis Bernard Herrmann is beëindig omdat Hitchcock ontevrede was met sy musiek vir die prent. Topaz was geskoei op ’n boek deur Leon Uris en speel in Kuba af. Albei rolprente het gemengde resensies gekry.
In 1972 het Hitchcock teruggekeer na Engeland om sy voorlaaste prent, Frenzy, te maak. Dit was weer ’n moordriller en soortgelyk aan sy vroeë prent The Lodger. Hy het vir die eerste keer naaktheid en vloekwoorde in ’n prent toegelaat; voorheen was dit taboe.
Family Plot (1976) was Hitchcock se laaste prent. Die akteurs was onder andere Barbara Harris en Bruce Dern. Dit is die enigste van sy prente waarvoor John Williams die musiek geskryf het.
Hitchcock is op 29 April 1980 op 80 oorlede in sy huis in Los Angeles. Hy is veras en sy as is in die Stille Oseaan gestrooi.
Kameerolle
Hitchcock verskyn vir ’n kort rukkie in die meeste van sy eie rolprente. Hy word byvoorbeeld gesien waar hy sukkel om ’n kontrabas op ’n trein te kry (Strangers on a Train), waar hy met sy honde uit ’n troeteldierwinkel loop (The Birds), as ’n skaduwee (Family Plot), waar hy by ’n tafel sit op ’n foto (Dial M for Murder) of waar hy ’n bus verpas (North by Northwest).
Temas en motiewe
Hitchcock het dikwels teruggekeer na die spanning-genre, met die gehoor as voyeur. ’n Sentrale tema was moord en die sielkunde daaragter.
Sielkunde van sy karakters
In ’n paar van Hitchcock se prente het karakters ’n moeilike verhouding met hul moeders. In North by Northwest (1959) is Roger Thornhill (Cary Grant) ’n onskuldige man wat deur sy ma gespot word omdat hy volhou dat skaduagtige, moorddadige mans agter hom aan is. In The Birds (1963) word die wêreld van Rod Taylor se karakter, ’n onskuldige man, aangeval deur wreedagtige voëls en hy sukkel om homself te bevry van sy klouerige ma (Jessica Tandy). Die moordenaar in Frenzy (1972) verag vroue, maar aanbid sy ma. Bruno in Strangers on a Train haat sy pa, maar het ’n ongelooflike noue band met sy ma. Sebastian in Notorious (1946) se verhouding met sy ma is vol konflik terwyl sy sy nuwe bruid verdink. Norman Bates het probleme met sy ma in Psycho (1960).
Hitchcock se heldinne is gewoonlik blond. Die slagoffers in The Lodger is almal blondines. In Marnie (1964) is die naamkarakter (Tippi Hedren) ’n dief. In To Catch a Thief (1955) bied Francie (Grace Kelly) aan om ’n man te help wat sy dink is ’n inbreker. Die bekendste blondine is Psycho se Janet Leigh, wie se ongelukkige karakter $40 000 steel en deur ’n psigopaat vermoor word. Sy laaste blonde heldin was Barbara Harris in sy laaste prent, Family Plot (1976).
Hitchcock het dikwels gesê sy gunsteling onder sy eie prente was Shadow of a Doubt.
Toekennings
Hitchcock is ’n paar keer benoem vir pryse en hy het verskeie van hulle gewen. Hy het twee Golden Globes, agt Laurel-pryse en vyf toekennings vir sy lewenswerk gewen (insluitende ’n Bafta). Hy is ook vyf keer vir ’n Oscar vir beste regisseur benoem, maar het dit nooit gewen nie. Rebecca (wat in 1941 elf Oscar-benoemings gekry het) het die prys vir beste prent gewen. Nog ’n Hitchcock-prent, Foreign Correspondent, is in dieselfde jaar ook vir beste prent benoem.
In 1980 het Hitchcock ’n Knight Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (KBE) geword.
Herhaaldelik gebruikte akteurs
Sewe prente
Ses prente
Vyf prente
Vier prente
Drie prente
Apple Newton
Die Apple Newton was een van die eerste persoonlike digitale assistente (PDA). Die toestel is ontwikkel deur die Apple-onderneming en is vanaf 1993 verkoop. Die toestel het sy eie bedryfstelsel, genaamd Newton OS.
Die Newton was minder suksesvol in die mark. Die erkenning van die handskrif het nie goed gewerk nie, die toestel was te groot en duur (byna VS$ 1000) en sinkronisasie met die rekenaar was moeilik. Toe die eerste PalmPilot, gebaseer op PalmOS, verskyn het, het dit gelyk of die dae van die Apple Newton getel is. Die PalmPilot het op bogenoemde aspekte baie beter gevaar.
Die volgende Newton-modelle is geproduseer:
Die Apple Newton se metode vir die erkenning van handskrifte is Calligrapher genoem en is ontwikkel deur die Russiese maatskappy Paragraph International. Die erkenning van die handskrif was op sigself baie gevorderd: die gebruiker kon normaal skryf en hoef nie 'n aparte handskrif te leer nie. Die stelsel kon ook aanpas by die handskrif van die gebruiker en voorspel watter woord die gebruiker wou neerskryf. Begin met die Newton OS 2.0, ingebou uit die tweede generasie MessagePad 120, is 'n addisionele vorm van handskrifherkenning (kodenaam Rosetta) bygevoeg waarin die gebruiker in blokletters moes skryf.
Data is op die Newton gebêre in objekgeoriënteerde (OO) databasisse, genoem 'soppe'. Hierdie databasisse vir alle programme (kruissop) beskikbaar was: 'n afspraak kon dus in 'n nota omgeskakel word en die adresboek van die agenda af geraadpleeg kan word. Daarbenewens kon 'n programmeerder 'n nuwe soort adresboek ontwikkel met behulp van die databasisse van die oorspronklike adresboek.
Die Newton het 'n seriepoort en 'n infrarooi poort gehad. Daar was 'n PCMCIA-uitbreidingsgleuf in die toestelle (daar was selfs twee in die Newton 2000 en 2100), wat 'n netwerkverbinding moontlik gemaak het. Die Newton kon 'n telefoonnommer deur die luidspreker bel. 'n Faks- en e-posfunksie was ook moontlik met eksterne insteekkaarte.
In 1997 word die Newton eMate 300 vrygestel, 'n duursamer en goedkoper toestel (ongeveer VS $ 800) vir onderwysinstellings. Dit het dieselfde monochrome skerm as die MessagePad, 'n pen, 'n sleutelbord, infrarooi poort en addisionele poorte vir drukkers en modems. Hierdie mini-skootrekenaar het 'n ingeboude herlaaibare battery. Ander handtoestelle was destyds nog steeds met aparte batterye aangedryf.
Swiss International Air Lines
Swiss International Air Lines AG (IATA: LX – ICAO: SWR; Roepsein: SWISS) is die vlagdraerlugredery van Switserland wat geskeduleerde dienste bedryf in Europa en vlieg na Noord-Amerika, Suid-Amerika, Afrika en Asië. Sy belangrikste sentrum is Zürich Lughawe (ZRH). Die lugredery is gestig na die 2002-bankrotskap van Swissair, Switserland se voormalige vlagdraer.
Swiss is 'n lid van die Star Alliance. Dit is 'n filiaal van die Duitse lugrederygroep die Lufthansagroep, met sy hoofkwartier by Eurolughawe Basel-Mulhouse-Freiburg naby Basel, Switserland, en 'n kantoor op Zürich Lughawe in Kloten, Switserland. Die maatskappy se geregistreerde kantoor is in Basel.
Die lugredery gebruik die IATA-kode LX, wat dit van die Switserse plaaslike lugredery Crossair (Swissair se kode was SR) geërf het. Die ICAO-kode is SWR, van Swissair geërf (Crossair was CRX), ten einde internasionale vliegregte te behou.
Riccardo Muti
Riccardo Muti (* Napels, 28 Julie 1941 - ) is 'n Italiaanse dirigent, wat veral bekend is as musiekdirekteur van die Teatro alla Scala in Milaan (1986 - 2005).
Muti het die Cantelli Prys vir jong dirigente in 1967 gewen. 'n Jaar later word hy aangestel as leier van Maggio Musicale Fiorentino. Vanaf die begin van die sewentigerjare het Muti gereeld vir die Philharmonia Orkes verskyn; en na die vertrek van Otto Klemperer geword hy benoem tot hoofdirigent van die orkes.
Op 16 Maart 2005 neem die orkes en personeel van die Teatro alla Scala 'n mosie van wantroue teen Muti aan. Ten grondslag hiervan lê 'n geskil tussen Muti en die algemene direkteur Carlo Fontana wat 'n maand vroeër gelei het tot die bedanking van Fontana. Op 2 April bedank Muti by La Scala.
Op 13 Oktober 2011 neem Muti die Birgit Nilsson prys in Stockholm in ontvangs, waartydens koning Karel XVI Gustaaf van Swede en koningin Silvia van Swede ook aanwesig was. Dié prys behels 'n geldbedrag van 1 miljoen dollar.
Manson-krater
Die Manson-krater is 'n slagkrater naby Manson, Iowa, waar 'n asteroïde of komeetkern die Aarde tydens die Krytperiode, sowat 74 miljoen jaar gelede, getref het. Dit was een van die grootste bekende impakvoorvalle in Noord-Amerika.
Voorheen is geglo dit het tot die uitwissing van die dinosourusse gelei, totdat bewys is dit is te oud.
Geen bewyse van die krater bestaan op die oppervlak nie weens taamlike onlangse bedekking deur gletsersediment. Die terrein van die krater is nou begrawe en 'n plat landskap. Sowat 20 tot 90 m onder die oppervlak is egter 'n struktuur met 'n deursnee van omtrent 38 km.
Hyalonema conqueror
Hyalonema conqueror is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Disperis cordata
Disperis cordata is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in Madagaskar, Mauritius en Réunion.
Omer Šipraga
Omer Šipraga (7 Januarie 1926 – 7 April 2012) was 'n partisaan wat saam met sy broer Mustafa een van die eerste plaaslike Bosniese opstandelinge tydens die Tweede Wêreldoorlog was.
Biografie
Omer Šipraga is in 1926 gebore. Hy was deel van die aristrokratiese familie van Mujo Šipraga; en 'n direkte afstammeling van een van die stigterslede van die plaaslike nedersetting; (vandag die landelike gemeenskap van Šiprage) gewees. Hy het in 'n liefdevolle gesin grootgeword, en was op 'n jeugdige ouderdom daartoe verbind gewees om hom teen die geweld van die gendarmerie in die Koninkryk van Joegoslawië te verset. Hy het hom later in Bosnië en Herzegowina en die Onafhanklike staat Kroasië bevind.
Onmiddellik na die stigting van die eerste plaaslike partisaan-eenheid, wat bekendgestaan het as Eenheid uit die Djevojačka-ravan (ook bekend as die Imljani-eenheid of as die Šiprage-eenheid) sluit hy daarby aan en toon opvallende waagmoed, alhoewel hy nog minderjarig is. Hy word vir ideologiese opleiding en aansluiting by die Kommunistiese Jeug aanbeveel. Hy woon eers 'n kursus vir jonger lede by, en word in 1942 verkies as sekretaris van die kommunistiese jeugorganisasies vir die Šiprage-munisipaliteit. "“Werk soos syne het 'n massa-reaksie by die jeug ontlok om by die proletariese brigades en nuutgestigte partisaan eenhede aan te sluit. Daarnaas is die bates van die komitees van die Kommunistiese Jeug en Nasionale Bevryding herstel. Reuse bates was vir kommunistiese doeleindes beskikbaar gestel. Omer Šipraga was die sekretaris vir Šiprage; in Skender-Vakuf was die sekretaris Jovanka Crnomarković; en in Maslovare was dit Nevenka Petrić. In die bevryde Kotor-Varoš is die Kommunistiese Jeugorganisasie gevestig, waarvan die sekretaris Advan Hozić was; en die lede Arfan Hozić, Mustafa Karaselimović, Teufik Korić-Tufko, Drago Luburić en Vlasta Tvrz “."
Absint
Absint is 'n sterk alkoholiese drank wat tradisioneel van bitter alsem (Artemisia absinthium, in Afrikaans ook bekend as wildeals), anys (Pimpinella anisum), vinkel - en afhangende van die metode - 'n verskeidenheid ander gekruie gestook word. Kenmerkend vir baie absintsoorte is hul groen kleur (die alsem-ekstrak bevat groen chlorofiel-pigmente) sodat na absint ook dikwels as "die groen feetjie" (Frans: la fée verte) verwys word.
Met 'n alkoholgehalte van tussen 45 en 85 persent word absint onder die sterkste dranke gereken en gewoonlik met water verdun voordat dit geniet word. Maar dit is veral die hallusinatoriese uitwerking van bitter alsem wat 'n slegte reputasie aan absint besorg het. In sy oorsprongsgebied, die Val de Travers in die huidige Switserse kanton Neuchâtel, is absint vanaf 1792 vanweë sy genesende eienskappe gestook en as 'n "kuur-vir-alles" bemark nadat bitter alsem reeds van oudsher as genesende kruid gebruik is. Die plant is antisepties en het die vermoë om inwendige wurms te verdryf en om die baarmoeder te stimuleer. Dit is daarnaas ook as insekweerder ingespan.
In die tweede helfte van die 19de en in die vroeë 20ste eeu het absint veral in Frankryk baie gewild geraak as die gunstelingdrank van kunstenaars, skrywers en ander kreatiewe siele. Bekende absintdrinkers het onder meer Charles Baudelaire, Paul Gauguin, Vincent van Gogh, Ernest Hemingway, Edgar Allan Poe, Arthur Rimbaud, Aleister Crowley, Henri de Toulouse-Lautrec en Oscar Wilde ingesluit. Absint is indertyd dikwels vereenselwig met dekadensie en 'n boheemse leefstyl, en ná 'n reeks opspraakwekkende voorvalle - daar was selfs bewerings dat die Nederlandse skilder Vincent van Gogh onder die invloed van absint nie net skilderye met lewendige groen kleure geskep het nie, maar ook 'n deel van sy linkeroor afgesny het - het die drank weens die verslawende effek en ander sosiale euwels, wat daarmee geassosieer is, onder skoot gekom. Die stook van absint is in baie lande vir die grootste deel van die 20ste eeu heeltemal verbied.
Die mees verdagte bestanddele was thujone, ook absintol of tanasetoon genoem - 'n groep van bisikliese monoterpeen-ketone. Thujone is kleurlose vloeistowwe met 'n mentholagtige geur wat in die eteriese olies van onder meer wilde alsem, thuja, tiemie, salie en roosmaryn voorkom.
Moderne navorsing het die mites rondom absint hok geslaan. Die gesondheidskade, wat die drink van absint in die 19de en vroeë 20ste eeu na bewering aangerig het, word deesdae toegeskryf aan die slegte gehalte van destydse alsem-ekstrakte, oordosering daarvan en die groot hoeveelhede alkohol wat mense in dié tyd gedrink het. Sedert 1998 mag absint in die meeste Europese lande weer gedistilleer, verkoop en gedrink word. Dieselfde geld vir Suid-Afrika.
Gekruie
Naas bitter alsem (artemisia absinthium) bevat absint, wat in Frankryk en Switserland gestook word, ook anys (wat gedeeltelik vervang word deur goedkoper steranys), vinkel (Foeniculum vulgare), hysop (Hyssopus officinalis), sitroenkruid (Melissa officinalis) en Pontiese of Romeinse alsem (Artemisia pontica). Vir sommige variante van absint word ook engelkruid (Angelica archangelica), kalmoes (Acorus), Origanum dictamnus, koljander (Coriandrum sativum), Veronica, jenewer (Juniperus communis), groenneutmuskaat (Myristica fragrans) en 'n verskeidenheid ander gekruie gebruik. Alsem, hysop, anys en vinkel verleen 'n besondere smaak aan absintlikeur. Alle ander kruie rond die smaak af. Groen absintsoorte het hul kenmerkende kleur aan chlorofiel-pigmente te danke wat in Pontiese alsem, hysop, sitroenkruid en kruisement (Mentha) voorkom.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Thujon
Thujon (ook absintol genoem) is 'n bestanddeel van bitter alsem se eteriese olie wat vir die stook van absint gebruik word. Die skadelike uitwerkings van thujon op die gesondheid van absint-drinkers, wat op die hoogtepunt van absint se gewildheid in 19de eeuse Frankryk waargeneem is, het onder meer duiseligheid, hallusinasies, waanvoorstellings, depressie, krampe, blindheid asook geestelike en liggaamlike verval ingesluit.
Konvulsiewe aanvalle, wat veral in 19de eeuse diereksperimente met absint waargeneem is, word tans aan die blokkade van GABAA-reseptore en die desensitisering van serotonien-5-HT3-reseptore toegeskryf wat deur thujon veroorsaak word.
Meer onlangse navorsing het egter getoon dat absint slegs relatief klein hoeveelhede thujon bevat wat nie die bogenoemde toksiese uitwerking op mense het nie. Waarskynlik is die alkoholgehalte van absint die beslissende faktor of selfs die oorsaak van alle waargenome skadelike uitwerkings.
Alkohol
Die alkoholgehalte per volume van historiese absinte het tussen 45 en 78 persent gewissel. Met enkele uitsonderings val die alkoholvlakke van moderne absintsoorte in dieselfde kategorie. Daar word egter ook soorte met 'n alkoholgehalte van tot 90 persent aangebied. Vanweë sy hoë alkoholvlak word absint gewoonlik verdun voordat dit gedrink word.
Historiese absinte is volgens hul alkoholgehalte per volume in vyf kwaliteitsgrade geplaas:
Volgens die bogenoemde kategorisering was Absinthe des essence van laer gehalte en is dit ook deur die laagste alkoholvlak gekenmerk, terwyl Absinthe suisse nie na Switserse absint verwys het nie, maar na die beste kwaliteit met 'n hoë alkoholgehalte.
Terugblikkend op die verlede konstateer die meeste moderne navorsers dat die verskynsel van "absintisme" in die 19de en vroeë 20ste eeu in samehang met die hoë alkoholgehalte en destydse drinkgewoontes bekyk moet word. In 1914 was die jaarlikse alkoholverbruik per capita in Frankryk nog 30 liter - veel hoër as die huidige wêreldrekordvlak van 18,22 liter suiwer alkohol per jaar en persoon wat in 2013 volgens statistieke van die Wêreldgesondheidsorganisasie deur Moldawiërs ingeneem is. Die simptome van absintisme verskil hoegenaamd nie van dié van chroniese alkoholmisbruik nie.
Ander bestanddele
'n Verdere vraagstuk van 19de eeuse absintstokery, wat deur navorsers belig is, was die toevoeging van minderwaardige bestanddele. So het destydse absint onder meer amielakohol en ander foeselolies bevat. Nóg 'n bestanddeel, wat ernstige gesondheidsgevare inhou, was metanol of metielalkohol, die eenvoudigste alkohol wat duiseligheid, hoofpyn en ander ongesteldhede veroorsaak. Oor die langtermyn kan die inname van methanol selfs tot blindheid of verlamming lei, terwyl 'n oordosis dodelik kan wees.
Geskiedenis
Die oorsprong van absint is onseker. Sommige bronne noem 'n Franse dokter, Pierre Ordinaire, wat in 1768 na Couvet gevlug het en absint na bewering omstreeks 1792 as 'n medisyne en "kuur-vir-alles" aan sy pasiënte voorgeskryf het, maar hierdie hipotese word nie deur enige dokument gestaaf nie. Die likeur word eweneens verbind met die Henriod-susters wat in dieselfde dorp woonagtig was. Moontlik het Henriette Henriod die resep vir absint self ontwikkel om dit kommersieel te gebruik en die likeur in apteke te verkoop.
In 1797 het Daniel-Henri Dubied saam met sy seun Marcelin en sy skoonseun Henri-Louis Pernod die eerste absintstokery in Couvet gestig om die likeur grootskaals te bemark. Aanvanklik is sestien liter absint per dag gestook. Weens die groot sukses, wat met die drank behaal is, en die tydrowende doeaneformaliteite en hoë uitvoerbelasting het Pernod in 1805 in Pontarlier, Frankryk sy eie likeurfabriek gevestig wat weens die groeiende vraag na absint uitgebrei moes word. Die absintbedryf in die Val-de-Travers, waar alsem kommersieel verbou is, het eweneens gefloreer. 'n Twintigtal stokerye is hier gevestig sodat die absintbedryf die belangrikste bron van inkomste vir die bewoners geword het. Absint is hoofsaaklik na Frankryk uitgevoer.