cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etosha (kiesafdeling)
Agtergrond
In 1950 het die Suid-Afrikaanse Parlement 'n wet deurgevoer wat aan Suidwes-Afrika ses setels in die Unie-Volksraad en vier in die Senaat (waarvan twee verkose en twee genomineer) gegee het. Met hierdie stap het dr. D.F. Malan, die eerste minister sedert 1948 se oorwinning deur die Nasionale Party, onteenseglik aan die buitewêreld gesê dat hy Suidwes-Afrika as 'n vyfde provinsie van Suid-Afrika beskou. Dit was in antwoord op die Verenigde Nasies se besluit in 1946 dat genl. Smuts nie Suidwes-Afrika by die Unie mag inlyf nie.
Die ses kiesafdelings was Windhoek, Namib, Karas, Etosha, Middelland en Omaruru. Terselfdertyd is die destydse Wetgewende Vergadering, gedeeltelik benoem, omskep in 'n nuwe met 18 verkose lede. Die Verenigde Party, wat die wetgewing oor die regstreekse verteenwoordiging van Suidwes tydens sy bewind onder genl. Jan Smuts aangevoor het, was gekant teen die hoë getal setels wat buite verhouding tot die blanke bevolking van die mandaatgebied was, maar wou nie die kiesers daar vervreem deur dit heftig teen te staan nie. Die party het boonop gehoop sy leiers se deelname aan die besetting van die eertydse Duitse kolonie in 1915 sou in hul guns tel.
Die eerste verkiesing in Suidwes is op 30 Augustus 1950 gehou. Die V.P.-regering het altyd stryd gevoer teen alle pogings van die Verenigde Nasies om Suidwes onder voogdy van die V.N. te plaas, maar het nietemin ingestem om jaarlikse verslae oor die gebied aan die wêreldliggaam voor te lê. Nadat die eerste verslag van die N.P. heftig gekritiseer is, het die nuwe regering besluit om die gebruik te staak. In 1949 besluit die V.N. om die Wêreldhof om 'n adviserende mening oor die Unie se internasionale verpligtinge in verband met Suidwes te nader. Die meerderheidsuitspraak in Julie 1950 het beslis die Unie was nie wetlik verplig om die gebied onder die V.N. se voogdy te plaas nie, maar dat die V.N. tog toesig oor die gebied moes hou soos die ou Volkebond dit gedoen het.
Gloster Gauntlet
Operasionele Diens
In Mei 1936 is die Gauntlet Mk II deur 56 Eskader en 111 Eskader in gebruik geneem. Teen die einde van 1936 is nog ses eskaders met die Gauntlet uitgerus. Op die kruin van die vliegtuig se loopbaan was 'n totaal van 14 eskaders met Gauntlets uitgerus. 32 Eskader Gauntlets is in vroeë toetsvlugte vir grondbeheer van vegvliegtuie deur middel van radar gebruik.
Etosha (kiesafdeling)
Agtergrond
Die woelinge oor Suidwes-Afrika op die wêreldtoneel het aan die Nasionaliste voldoende skietgoed gegee om die Verenigde Nasionale Suidwes-party (V.N.S.W.P.), wat onafhanklik van die V.P. sou staan tot 1971, maar nietemin die steun van die Suid-Afrikaanse opposisie geniet het, oortuigend te verslaan. Die N.P. se slagkreet was dat hy nie voor die V.N. sou buk nie en ook nie die gebied "vir die wolwe" sou gooi nie. Die kiesers het Nasionaliste in al ses kiesafdelings vir die Unie-Volksraad verkies en 15 uit 18 vir die Wetgewende Vergadering. Albei verkose senatore was Nasionaliste wat saam met die twee benoemdes die regering se gevaarlike klein meerderheid in die hoërhuis met vier vergroot het. Anders as in Suid-Afrika in 1948 sowel as in 1953 het die meeste Suidwes-kiesers wel vir die Nasionale Party gestem, naamlik 12 434 (55,4%) vergeleke met 10 003 (44,6%) vir die V.N.S.W.P. Dit het aan die regering 'n baie gemakliker meerderheid van 13 in die Unie-Volksraad besorg. In al die Suidwes-kiesafdelings, buiten Etosha waar die party 'n meerderheid van 846 behaal het, het die party naelskraaps gewen. In Karas was sy meerderheid 67, Middelland 229, Namib 441, Omaruru 584 en Windhoek 234.
Gloster Gauntlet
Operasionele Diens
Toe meer gevorderde vegvliegtuie, soos die Gloster Gladiator, Hawker Hurricane en Supermarine Spitfire begin gebruik is om Gauntlet eskaders her-uit te rus in 1936 en 1937, is die oortollige Gauntlets na nuutgevormde eenhede gestuur as hulle eerste toerusting wat hulle toegelaat het om opleiding te ondergaan voor meer moderne vliegtuie gebruik is. Gauntlets is ook na die Midde-Ooste gestuur waar drie RAF-eskaders hulle gebruik het.
Etosha (kiesafdeling)
Agtergrond
Vanaf 1953 is die verkiesing in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika gelyktydig gehou. In 1953 het die N.P. 13 305 (56,6%) stemme op hom verenig en die V.N.S.W.P. 10 021 (42,6%). Die N.P.-meerderheid in Etosha was 1 205, Karas 238, Middelland 272, Namib 554, Omaruru 826 en Windhoek 189. Teen 1958 het die N.P. sy houvas versterk met 'n meerderheid van 1 334 in Etosha, 449 in Karas, 604 in Middelland, 689 in Namib, 1 204 in Omaruru en 506 in Windhoek. In daardie jaar het die N.P. 16 390 (58,2%) stemme gekry en die V.N.S.W.P. 11 568 (41,1%).
Namibiese Universiteit van Wetenskap en Tegnologie
Die Namibiese Universiteit van Wetenskap en Tegnologie (NUST) is ’n instelling vir tersiêre opleiding in Namibië. In November 2015 toe die naam verander is vanaf Politegnikum van Namibië was die studentetal sowat 13 000.
Etosha (kiesafdeling)
Uitslae
In die eerste verkiesing van 1950 wen die Nasionale Party hier met die grootste meerderheid van al ses kiesafdelings toe Albert Jacobus van Niekerk 2 412 stemme kry vergeleke met die V.N.S.W.P. se D.I.H.R. Meintjies se 1 566 vir 'n meerderheid van 846 stemme. Van Niekerk behou Etosha in 1953 se algemene verkiesing, nou met 'n vergrote meerderheid van 1 205 teen die V.N.S.W.P. se K. Frielingsdorf.
Gloster Gauntlet
Operasionele Diens
Teen die begin van die Tweede Wêreldoorlog is alle Britse tuiseskaders met meer moderne vliegtuie toegerus. In die Middeooste het die vliegtuie egter langer in gebruik gebly in No.3 Eskader van die Koninklike Australiese Lugmag (RAAF) toe Italië in 1940 oorlog verklaar het. Dié is vlugtig vir grondaanvalle teen die Italianers gebruik voor dit weens onderhoudsprobleme uit diens onttrek is. Gauntlets is steeds vir meteorologiese vlugte gebruik tot 1943.
Namibiese Universiteit van Wetenskap en Tegnologie
Die NUST het in 1985 in Windhoek in die destydse Suidwes-Afrika ontstaan as ’n tegnikon, die benaming wat in Suid-Afrika vir soortgelyke instellings gebruik is. Dié tegnikon het naas die Akademie bestaan, wat gerig was op akademiese opleiding. Ná die gebied se onafhanklikwording in 1990 het die eerste president, Sam Nujoma, ’n kommissie aangestel om ondersoek in te stel na naskoolse opleiding in Namibië. Gevolglik is besluit dat die Akademie herdoop moes word tot die Universiteit van Namibië (Unam) terwyl die tegnikon die Politegnikum van Namibië (Polytechnic of Namibia) sou word. In 1999 het ’n naamsverandering van die politegnikum die eerste keer ter sprake gekom.
Svante Arrhenius
Svante August Arrhenius (* 19 Februarie 1859 op die landgoed Vik naby Uppsala; † 2 Oktober 1927 in Stockholm) was 'n Sweedse chemikus en fisikus. Arrhenius is in 1884 gepromoveer tot doktor in die wetenskappe aan die universiteit van Uppsala. Sy proefskrif het gehandel oor die elektrolitise geleibaarheid. Hoewel sy kommissie die waarde van díe proefskrif nie onderken het nie het dit die uitgangspunt en grondslag geword van sy teorie oor elektrolitise dissosiasie. In 1903 het Arrhenius die Nobelprys vir Chemie ontvang en in 1919 word hy direkteur van die Nobel-instituut vir fisiese chemie in Stockholm. Hy word beskou as een van die grondleggers van die fisiese chemie.
Gloster Gauntlet
Operasionele Diens
Sewentien Gauntlets IIs is onder lisensie in Denemarke vervaardig. Na die uitbreek van die Winteroorlog tussen Finland en die Sowjetunie het die Unie van Suid-Afrika 29 Gloster Gauntlet opleidingsvliegtuie by die RAF gekoop en aan Finland geskenk. Slegs 25 is van Engeland gestuur en slegs 24 is lugwaardig gemaak. Die vliegtuie is na Göteborg in Swede verskeep en by Centrala Flygverkstaden in Malmslätt aanmekaargesit. Die eerste twee 2 arriveer op 10 Maart 1940 in Finland, nog 3 op 3 April en 4 op 12 April. Die res is na Finland verskeep en 15 kom tussen 16 en 17 Mei by LeV aan.
Etosha (kiesafdeling)
Uitslae
In 1958 behaal Arthur Webster, wat LV vir Middelland was van 1950 tot voor die algemene verkiesing van daardie jaar, 'n meerderheid van 1 334 teen die V.N.S.W.P. se B.O. Thompson. Etosha se kiesers stem dan ook in die volkstemming in 1960 oorweldigend ten gunste van republiekwording: 6 692 ja-stemme en 1 521 nee-stemme. Webster word gevolglik onbestrede verkies in die algemene verkiesing van 1961.
Hy tree voor die 1966-verkiesing uit en nou behaal die N.P. se dr. Jacobus Wynand Brandt 'n meerderheid van 2 774 toe hy 76,9% van die stemme op hom verenig. Dit was die laaste verkiesing in Etosha waaraan die V.N.S.W.P. sou deelneem. In 1970 word Brandt onbestrede verkies, maar in 1974 staan die Herstigte Nasionale Party se D.J. Harmse teen hom. Brandt kry 4 510 stemme vergeleke met Harmse se 708 vir 'n meerderheid van 3 802.
Namibiese Universiteit van Wetenskap en Tegnologie
In 2012 het die kabinet besluit om voort te gaan met die verandering, in Maart 2015 is die nodige wetgewing deurgevoer en van 16 November 2015 staan die instelling amptelik bekend as die Namibiese Universiteit vir Wetenskap en Tegnologie, waarvan die Engelse afkorting NUST is. Die naamsverandering het na raming sowat R25 miljoen gekos. Aanvanklik sou die kursusse dieselfde bly en die personeel ook dieselfde betrekkings beklee. Die jare lange rektor is Tjama Tjivikua.
Tito Goya
Tito Goya (* 4 April 1951, † Desember 1958) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Marathon Man (1976), All That Jazz (1979), Going in Style (1979), en Night of the Juggler (1980).
Gereformeerde kerk Brakpan
regs|170px|duimnael|Dr. [[Philippus de Klerk|P.J.S. de Klerk, eerste leraar, in kombinasie met Germiston 1924–1927 en Johannesburg-Oos 1927–1930.]]
duimnael|regs|170px|Dr. [[Jan Schutte|J.A. Schutte, leraar van 1932 tot 1941.]]
duimnael|regs|170px|Ds. Louis van der Walt, leraar van 1941 tot 1946.
duimnael|regs|170px|Dr. [[Stephanus van der Walt|Stephanus Johannes van der Walt, die leraar van 1946 tot 1952.]]
duimnael|regs|300px|Ds. [[Stephanus van der Walt|S.J. van der Walt, leraar van 1946 tot 1952, was in 1926 lid van die eerste span van die PU vir CHO wat 'n enkele punt kon aanteken op 'n Dalrymple-byeenkoms. Staande: S.J. van der Walt, Sampie de Kock, J.J. van der Walt en J. Meyer. Sittende: D.G. Steenkamp, J. Vorster, J.F. du Plooy en W.F. Venter.]]
duimnael|regs|170px|Ds. M.J. Booyens, leraar van 1953 tot 1958.
Die Gereformeerde kerk Brakpan was van 1926 tot 1979 en weer vanaf 2013 die enigste gemeente van die Gereformeerde Kerk op die Oos-Randse dorp Brakpan. In die tussentyd was daar ook ’n gemeente Brakpan-Suid, wat van die eerste gemeente afgestig het en eindelik weer by haar ingelyf is.
Die gemeente Brakpan is in 1926 op ’n gemeentevergadering van Germiston afgestig. Op Saterdag 10 Julie 1926, op die eerste kerkraadsvergadering bestaande uit vier ouderlinge en drie diakens, is ’n kerkboufonds gestig. Intussen is eredienste in die saal van die NG gemeente Brakpan gehou. Kort daarna, op 26 Augustus daardie jaar, het die kerkraad besluit om twee erwe teen £80 elk van die Kompanjie Brakpandorp te koop. Presies ’n dag en 'n jaar later (27 Augustus 1927) het die gemeente besluit om tot kerkbou oor te gaan. P. Vorster, ’n lidmaat van die gemeente, se tender vir £1 055 is aanvaar en elke lidmaat moes binne ses maande £10 vir die boufonds bymekaarmaak.
DEFA
Die Deutsche Film AG, kort DEFA, was die rolprentateljee van die Duitse Demokratiese Republiek. Die ateljee, wat deur die Oos-Duitse staat genasionaliseer is, het sy hoofkwartier in Potsdam-Babelsberg gehad en was sedert die 1950's ook 'n belangrike inhoudverskaffer vir die nuutgestigte DDR-televisieuitsaaidiens Deutscher Fernsehfunk (later Fernsehen der DDR).
Gereformeerde kerk Brakpan
Ds. P.J.S. de Klerk, die gemeente se eerste leraar (in kombinasie met die moedergemeente), het die hoeksteen op Sondag 16 Oktober 1927 gelê. Sowat 20 jaar lank het die ou kerk die gemeente gehuisves, maar mettertyd het dit te klein geword. Omstreeks die eeufees van die Gereformeerde Kerk in 1959 het dit byvoorbeeld uit sowat 600 belydende en 430 dooplidmate bestaan. In die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog, toe boubeperkings gegeld het, het die kerkraad op 14 November 1946 om ’n boupermit aansoek gedoen. Dr. S.J. van der Walt het daarna op 1 Mei 1948 die hoeksteen van die nuwe kerk gelê. Die argitek was weer ’n Gereformeerde lidmaat, J.J. Vorster, siviele ingenieur van Brakpan se stadsraad. Die bouaannemer, eweneens ’n plaaslike lidmaat, was A. Boot.
DEFA
Die DEFA het sowat 700 rolprente, 750 animasiefilms asook 2 250 dokumentêre en kortfilms vervaardig. Sowat 8 000 buitelandse rolprente is van Duitse klankbane voorsien.
Gereformeerde kerk Brakpan
Op 7 Mei 1949 het die gemeente van die ou na die nuwe kerkgebou gestap om dit amptelik in gebruik te neem. ’n Statebybel en ’n Afrikaanse Bybel is die vier straatblokke saamgedra na die nuwe gebou op die hoek van Bekker- en Schuttestraat, genoem na ds. J.A. Schutte, die gemeente se eerste voltydse leraar. Hy het ook in die stadsraad gedien en is daarom vernoem.
Die kerkgebou word vandag nog gebruik tesame met Brakpan-Suid se kerk by Magnoliastraat 19. Dit bied sitplek aan sowat 400 kerkgangers en het ’n pragtige pyporrel.
DEFA
Oorhoofse doel
Volgens sy stigters sou die DEFA die nuwe bewindhebbers in Oos-Duitsland se voorneme ondersteun "om die demokrasie in Duitsland te herstel, fascistiese houdings te verander en mense tot sosialistiese burgers op te voed." Die politieke suiweringsbeleid van denazifisering in die Sowjet-besettingsone van Duitsland en in die DDR was ook daarop gemik om die rolprentbedryf en die kulturele lewe van "reaksionêre elemente en die ondemokratiese anti-humanistiese nasionaal-sosialistiese ideologie en sy voorstanders te bevry".
Die hoofonderwerp van DEFA-rolprente was van die begin af een van die amptelike hoofbestaansredes van die DDR, soos voorgegee deur die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) – anti-fascisme, saam met die ideale van sosialistiese realisme. Denkwyses en uitbeeldings van nihilisme, dekadensie, formalisme, burgerlike bekrompenheid en "burgerlike gedrag" moes deur professionele filmlui liewers vermy of gekritiseer en deur sosialistiese ideale vervang word.
So is veral rolprente vervaardig wat in die tradisie van die werkersklas gestaan het, asook anti-oorlogsrolprente wat die NS-ideologie sou ontmasker. Van DEFA-films is verwag dat hulle die sosialistiese, humanistiese en kommunistiese waardes asook die liefde vir die DDR sou weerspieël.
Bosveldharpuisboom
Die bosveldharpuisboom (Ozoroa paniculosa) is 'n immergroen boom wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Dit kom algemeen rondom Pretoria en Johannesburg voor, asook in die Noordwes en Limpopo. Die spesie is ook inheems in Botswana, Eswatini, Mosambiek en Namibië.
Die boom word gemiddeld 4 meter hoog. Die vrugte is ongeveer 7 x 10 mm groot en lewer 'n vlugtige sowel as nie-vlugtige olie. Die vloeistof in die bas en wortels word hard sodra dit aan lug blootgestel word.
Ander name sluit in die (gewone) harpuisboom of harsbessie. Die Engelse naam is "Common resin tree", terwyl dit in Tswana as die "Monokane" bekend staan.
Die boom se FSA-nommer is 375.
Vakwerkboogbrug
'n Vakwerkboogbrug kombineer elemente van vakwerk en boë. Die werklike spanning-verspreiding sal van die ontwerp afhang. As geen horisontale drukkragte gegenereer word nie, word dit 'n gevormde vakwerk, essensieel 'n gebuigde balk - vergelyk byvoorbeeld 'n maanbrug. As horisontale drukkrag genereer word, terwyl die toppunt van die boog 'n penlas is, is dit struktureel 'n A-raam wat uit twee gebuigde dele bestaan - vergelyk byvoorbeeld die Iron Bridge. As spannings in die boog langs die pad van die boog loop is dit 'n ware boog of vakwerkboog.
In die Iron Bridge (ysterbrug) wat onder vertoon word, vorm die stuktuur van elke raam die soort struktuur wat vantevore van hout gemaak is. Sulke houtstrukture gebruik balke wat naby mekaar vasgepen is sodat die lede binne die rame nie vry is om relatief tot mekaar te beweeg nie aangesien hulle in 'n pengeskakelde vakwerkstruktuur vervat is wat rotasie by die penlas toelaat. Sulke stywe strukture (wat buigkragte op die elemente daarvan afdwing) is in die 20ste eeu verder ontwikkel as die Vierendeelvakwerk.
Landadel
Landadel is 'n hoofsaaklik historiese sosiale klas wat, veral in die Britse konteks, uit adellike landeienaars bestaan het wat hul hele inkomste uit hul landgoede getrek het, sy dit regstreeks of deur huur- en paggelde. Hul werksaamhede was dikwels slegs administratief van aard insoverre as hulle hul eie landgoede bestuur het.
Gus Grissom
Virgil Ivan "Gus" Grissom (3 April 1926 – 27 Januarie 1967) was een van die eerste ruimtevaarders van Nasa en was deel van die Mercury Sewe. Hy was 'n vlieënier en toetsvlieënier in die Amerikaanse Lugmag, waar hy die titel van luitenant-kolonel gehad het, en ook 'n meganiese ingenieur. Hy is die tweede Amerikaner wat in die ruimte gevlieg het en die eerste wat twee keer in die ruimte gevlieg het. Hy was deel van Mercury-Redstone 4, Gemini 3 en hy sterf op 27 Januarie 1967 in 'n brand aanboord die Apollo 1.
The Lion King
The Lion King (Afrikaans: Die Leeukoning) is 'n bekende geanimeerde musikale dramafilm. Die verhaal speel af in 'n koninkryk van leeus in Afrika en is beïnvloed deur die Bybelse verhale van Josef en Moses, en William Shakespeare se Hamlet. Dit is vervaardig in 1994.
Storielyn
By die aanvang van Die Leeukoning word Simba as die pasgebore seun van Koning Mufasa en Koningin Sarabi aan die kykers vertoon. Hy word deur die wyse mandril, Rafiki, gesalf en omhoog bo-op die Leeurots gehou, sodat al die diere van Leeuland hul toekomstige koning kan aanskou.
Soos Simba groter word, verander hy in 'n lewendige, weerbarstige en soms selfs 'n verwaande jong welpie, wat glo dat koningskap beteken dat hy van soggens tot saans kan hiet en gebied soos hy luskry. Deur die welpie se naïewe geaardheid tot sy voordeel aan te wend, vertel sy konkelende oom Scar hom van die Olifantbegraafplaas. Hoewel hy vir Simba aanraai om nie soontoe te gaan nie, weet hy verseker dat die jong welpie uit pure nuuskierigheid juis daar 'n draai sal wil gaan maak. Nie net kies Simba self koers daarheen nie, maar neem ook sy beste maat, Nala, saam met hom. Simba en Nala beraam 'n plan om van Zazu, hul neushoringvoël oppasser, ontslae te raak, wat regdeur 'n musiekblyspel uitgevoer word.
Sodra hulle die begraafplaas bereik, word hulle deur drie gevlekte hiënas, Shenzi, Banzai en Ed, wie eintlik Scar se dienaars is, aangekeer. Mufasa snel die twee welpe te hulp nadat hy deur Zazu van hul verknorsing ingelig is. Mufasa is baie teleurgesteld in Simba, maar besluit daarteen om hom te bestraf. In plaas daarvan leer hy hom van al die groot konings uit die verlede wat bo by die sterre geleë is, wat altyd 'n ogie oor die jong prins hou. Die volgende dag laat Scar Simba alleen in 'n v-vallei agterbly, deur hom wys te maak dat sy vader 'n ‘reuse verrassing’ het wat oppad is, en dat hy daarvoor moet wag. Scar beveel dan vir Shenzi, Banzai en Ed om 'n wildebeesstormloop op die been te bring. Mufasa red Simba uit die stormloop, maar toe hy homself probeer red, word die koning deur sy broer tussen die wildebeeste ingegooi, en vertrap.
Weereens word Simba deur sy oom 'n gat in die kop gepraat, dié keer om te glo dat hy vir sy eie pa se dood verantwoordelik is en daarvoor landuit moet vlug. Emosioneel verpletter en te weerloos om nugter oor die saak dink, kies die hoofkarakter die hasepad. Om doodseker te maak dat Simba nooit as opvolger van die troon sal dien nie, stuur Scar sy hiënas agterna om hom te vermoor. Simba ontsnap 'n strook doringbosse in en hardloop die woestyn in. Die hiënas, afgeskrik deur die doringbosse, reken dat dit onnodig is om Simba verder agterna te sit, siende dat die kanse goed lyk dat hy in die woestyn sal omkom.
Simba val weens hitteuitputting bewusteloos in die woestyn neer. Aasvoëls kolk en vergader rondom Simba, maar word deur Timon en Pumbaa ('n meerkat en vlakvark onderskeidelik) verjaag. Hulle beveilig en neem hom na hul oerwoudtuiste. Waar hulle aanklank vind by die gedagte van 'n roofdier wat hulle eendag kan beskerm, stel hulle Simba aan 'n insekte-dieet voor, wat hy glad nie te versmaai vind nie. Simba bereik wasdom terwyl hy in die oerwoud woonagtig is. Hy leef tussen drie tot vyf jaar volgens die Hakuna Matata (‘Geen Bekommernisse, Geen Probleme!’)-leuse, hoewel hy sy pakkie innige selfbeskuldiging steeds met hom saamdra.
Die ommekeer ontstaan toe Nala, wat 'n gewelddadige jong leeuin geword het, in sy lewe weer opdaag. Die ou vriendskapsband tussen Simba en Nala vorder tot 'n liefdesverhouding. Sy vertel hom van Scar se verwoestende dwingelandy wat oor Leeuland woed en probeer Simba oorreed om terug te keer as die regmatige koning. Simba weier om hulp aan haar te verleen of om enige rede vir sy besluit te verstrek.Hy hardloop die grasveld in om hul rusie te beëindig, met Nala wat ontsteld en verward agterbly.
Terwyl Simba alleen is, verskyn Rafiki en vra Simba om hom te volg, omrede hy weet waar om die blykbaar ‘lewendige’ Mufasa op te spoor. Die leeu volg Rafiki deur die grasveld en doringbosse tot by 'n poel water. Hier sê Rafiki vir hom om na sy weerkaatsing te kyk; hy kyk in die gesig van sy pa s’n vas. Mufasa se spook verskyn in 'n warrelende stormwolk, wat vir sy seun aanpraat om na sy vaderland terug te keer en sy geregtelike plek as koning in die lewensiklus te neem. Simba besef wat hom te doen staan en hardloop deur die woestyn terug Leeuland toe. Nala, Timon en Pumbaa haal hom op 'n hoë rots in wat oor die gehawende landskap uitkyk.
Timon en Pumbaa lok 'n paar hiënas weg, wat Simba die kans gun om na Scar te sluip. Hy konfronteer sy oom, wie op sy beurt Simba oortuig om valslik te beken dat hy vir Mufasa se dood aanspreeklik gehou moet word, en probeer Simba, met die hulp van sy hiëna-weermag, om die lewe te bring. Ewenwel, soos Simba aan die rand van Leeurots se voorgebergte vasklou, fluister Scar, wat onder die indruk is dat hy gewen het, aan Simba die waarheid omtrent Mufasa se dood.
'n Verwoede Simba vlieg op en druk Scar se strottehoof teen die grond vas en dwing hom hierdeur om die waarheid aan die nabye leeuinne te bieg. 'n Geveg volg terwyl Leeurots in ligte laaie is, wat veroorsaak is toe 'n weerligstraal 'n dooie boom getref het. Nala versamel al die ander leeuwyfies, wat haar ma Sarafina en die gewese Koningin Sarabi insluit, en val die hiënas aan.
Simba wen die stryd deur Scar oor 'n krans te gooi. Laasgenoemde word deur die hiënas doodgemaak, sienend dat hy vroeër in 'n teenoormekaarstelling met Simba hulle as die ware vyand beskou het, in 'n poging om homself te verontskuldig. Simba neem uiteindelik sy regmatige plek op Leeurots in, en brul onder gietende reën oor sy koninkryk uit.
'n Onbepaalde tydperk later, wanneer Leeuland weer tot sy volle prag herstel is, vergader die diere weereens om Leeurots, waar Rafiki vir Simba en Nala se pasgebore welpie hoog oplig, om sodoende die lewensiklus te laat voortgaan.
1054
Die jaar 1054 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Brigid Bazlen
Brigid Bazlen (9 Junie 1944 – 25 Mei 1989) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Honeymoon Machine (1961), King of Kings (1961), en How the West Was Won (1962), en in die televisiereeks Hawkins Falls: A Television Novel (1950).
Maputorivier
Die Maputorivier (Portugees: Rio Maputo), ook bekend as die Groot Usuturivier, Lusutfurivier of Suthurivier, is 'n rivier in Suid-Afrika, Eswatini en Mosambiek. Die naam Suthu verwys na die Basotho-mense wat naby die bron van die rivier gewoon het, maar deur die Swazi's aangeval en verplaas is. Daar word ook gemeen dit beteken "donkerbruin", 'n beskrywing van die rivier se modderige water.
Koers
Die rivier ontspring naby Amsterdam, Mpumalanga, Suid-Afrika, en vloei ooswaarts deur Eswatini, waar dit by die Lebomboberge ingaan. Die 13 km lange kloof vorm die grens tussen Eswatini en Suid-Afrika. Vir ongeveer twintig kilometer vorm dit die grens tussen Suid-Afrika (provinsie KwaZulu-Natal) en Mosambiek. Daar, in die Ndumo-natuurreservaat, absorbeer dit sy grootste sytak, die Pongolarivier. Dan kronkel dit deur die Mosambiekse kusvlakte en loop uit in die suide van Maputobaai, ongeveer 85 kilometer stroomaf.
In Eswatini word die rivier die Groot Usutu of Lusutfu genoem en vloei dit deur die dorpe Bhunya, Luyengo, Siphofaneni en Big Bend. Laasgenoemde is naby 'n punt waar die rivier skielik kronkel. Die Groot Usutu is die grootste rivier in Eswatini en die terrein van die land se laagste punt (21 m bo seevlak), en is bekend vir witwaterry. Geen groot dorpe kan aan die oewers gestig word nie as gevolg van die diep, smal valleie en digte woude. Daar is egter 'n paar gholfbane, hotelle en natuurreservate.
Sytakke
Van die oorsprong tot sy mond is die sytakke (in volgorde): die Seganaganarivier, Bonniespruit, en die riviere Mpuluzi, Buhlungu, Umvenvane, Lusushwana, Sidvokodvo, Mkhondvo, Mhlamani, Mzimneni, Mzimphofu, Mhlathuzane, Mtsindzekwa, Nyetane, Funuane en Pongola.
1055
Die jaar 1055 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 55ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
David Graf
David Graf (16 April 1950 – 7 April 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Police Academy (1984), Police Academy 4: Citizens on Patrol (1987), Police Academy 5: Assignment: Miami Beach (1988), en Police Academy: Mission to Moscow (1994).
Berliner Philharmoniker
Geskiedenis
Die orkes is in 1882 in Berlyn gestig deur omtrent 50 musici nadat hulle besluit het om teen die autokratiese en hardvogtige leiding van Benjamin Bilse, in wie se orkes hulle voorheen gespeel het, te rebelleer. Aanvanklik het finansiële probleme gedreig om die jong orkes te kniehalter, maar in 1887 het die konsertagent Hermann Wolff die bestuur van die orkes oorgeneem en dadelik begin beplan om die orkes se toekoms te verseker. Hy het die dirigent Hans von Bülow aangestel as die eerste hoofdirigent van die orkes.
Binne vyf jaar daarna het Von Bülow 'n unieke speelstyl vir die orkes geskep. Enkele van die dirigente wat die orkes in daardie tyd gedirigeer het, was Hermann Levi, Hans Richter, Felix Mottl, Felix von Weingartner, Ernst von Schuch as ook komponiste soos Johannes Brahms en Edvard Grieg en komponis-dirigente soos Gustav Mahler, Richard Strauss en Hans Pfitzner.
Peter Tsjaikowski, wat verskeie kere deur die orkes genooi is, het een keer met entoesiasme na 'n konsert opgemerk: "Die uitmundende Berlynse Filharmoniese Orkes het 'n spesiale eienskap waarvoor ek nie die gepaste uitdrukking kan vind nie, behalwe buigbaarheid. Die musici het die vermoë om hulle aan te pas by die dimensies van Berlioz of van Liszt, om die arabesque-kleure van eersgenoemde weer te gee, asook die toonryke arsenaal van laasgenoemde. Behalwe daarvoor, kan hulle hulle ook aanpas by die delikate toon van Joseph Haydn. Die lede van die Orkes werk nie in die teaters nie en daarom is hulle nie uitgeput en oorwerk nie. Daarbenewens is hulle ook 'n outonome orgaan, hulle speel vir eie gewin en nie vir 'n besigheidsman wat 'n deel van die wins hou nie. Hierdie gunstige en uitsonderlike faktore dra natuurlik by tot hulle artistieke harmoniese uitvoering."
Arthur Nikisch het Hans von Bülow in 1895 opgevolg. Nikisch, aanvanklik 'n violis, was 'n dirigent met kalm en ekonomiese gebare. In die 27 jaar wat hy aan die helm van die orkes was, het hy bygedra tot 'n uitsonderlike artistieke kontinuïteit. Nikisch het die orkes se repertorium uitgebrei; hy was 'n groot voorstander van Bruckner en die musiek van Tsjaikowski, Berlioz en Liszt het voorrang geniet bo die in daardie stadium moderne musiek van Strauss en Mahler. Onder die soliste wat gedurende sy termyn saam met die orkes opgetree het, tel die pianiste Ferruccio Busoni, Wilhelm Backhaus en Alfred Cortot, die violiste Jacques Thibaud, Carl Flesch, Bronislav Huberman, Jascha Heifetz en Adolf Busch en die tjeliste Pablo Casals en Heinrich Sclusnus.
Die musieklewe in Berlyn het redelik vinnig herstel na die verwoesting van die stad aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Die orkes het in April 1945 sy laaste konsert gehou voor die oorgawe, en het aan die einde van Mei daardie jaar weer 'n konsert gehou onder leiding van Leo Borchard, sonder noemenswaardige verlies onder sy lede. Na die skielike dood van Borchard, is Sergiu Celibidache, 'n jong, onbekende en onervare 33 jarige Roemeense dirigent, aangestel as hoofdirigent. Hy was 'n mens wat aangedryf is deur sy temperament, sy passie en fanatiese liefde vir musiek, en is oor die algemeen gekenmerk as iemand met 'n komplekse persoonlikheid. Sy konserte in die gemeenskapsaal in Zehlendorf, in die Titania-Paleis in Steglitz, en later in die Musiekhoërskool was gekenmerk as eiesoortig en besonders.
In die daaropvolgende jare is die isolasie wat gevolg het op die kulturele beleid van die Nazi's vinnig oorkom. Internasionaal bekende dirigente en soliste, soos Yehudi Menuhin, het begin om terug te keer na Berlyn. Die orkes het 'n toer van Duitsland en buurlande onderneem. Wilhelm Furtwängler het in 1946 teruggekeer en is weer aangestel as hoofdirigent in 1952. In die jaar na sy dood in 1954 is Herbert von Karajan aangestel as nuwe hoofdirigent deur die lede van die orkes. Tydens die 34 jaar as hoofdirigent van die orkes het Karajan 'n unieke kombinasie van perfeksie en styl geskep wat 'n onmiskenbare klankkenmerk op die orkes gelaat het. Die konserte, toere en tallose opnames getuig van hierdie wêreldberoemde vennootskap.
Sedert Oktober 1963 is die Philharmonie die tuiste van die orkes, in Kemperplatz, ontwerp en gebou deur Hans Scharoun. In 1987 is die Kamermusieksaal (in Duits: Kammermusiksaal), in wese 'n kleiner weergawe van die groter saal, spesifiek vir kamermusiekuitvoerings bygevoeg tot die Philharmonie.
In April 1989 het Herbert von Karajan bedank as hoofdirigent, en hy is op 16 Julie 1989 in Anif, naby sy geboortestad Salzburg, in Oostenryk, oorlede.
Op 8 Junie 1989 het die orkes vir Claudio Abbado aangestel as hulle vyfde artistieke direkteur. Tydens Abbado se tydperk by die orkes het twintigste eeuse musiek gereeld op die programme van die orkes verskyn, tesame met die tradisionele repertorium van klassieke en romantiese komponiste. Onder Abbado se leiding het die orkes begin om konsertuitvoerings van operas in die Philharmonie te lewer, onder andere van Il Viaggio a Reims van Rossini, Boris Godunov van Mussorgksi, Elektra van Richard Strauss, Otello en Simon Boccanegra van Verdi, Wozzeck van Alban Berg, Fierrabras van Schubert en Tristan und Isolde van Wagner.
Claudio Abbado het in 1998 aangekondig dat hy weens gesondheidsredes nie na 2002 sou aanbly as musiekdirekteur nie. Op 23 Junie 1999 het die orkes vir Sir Simon Rattle aangestel as musiekdirekteur vanaf 2002. Hy beklee die amp tot en met sy uittrede in 2018 en is deur Kirill Petrenko opgevolg.
In 2006, het die orkes aangekondig dat hulle hul rol tydens die Nazi-tydperk sou ondersoek. In 2007, het Misha Aster The Reich's Orchestra, gepubliseer, sy studie oor die verhouding tussen die Berliner Philharmoniker en die heersers van die Derde Reich. In 2007 is die dokumentêre film Die Reichsorchester deur Enrique Sánchez Lansch vrygestel, waarin die orkes se aktiwiteite tydens die Nazi-era ondersoek is en wat onderhoude ingesluit het met musici wat gedurende daardie era in die orkes gespeel het.
Die klank, styl en samestelling van die Orkes
Baie kritici is dit eens dat die orkes 'n unieke klank het. Dit is al beskryf as warm, donker, intiem en fluweelagtig. Die oorsprong van hierdie unieke klank word deur baie kritici toegeskryf aan Herbert von Karajan. Sir Simon Rattle het al by geleentheid erken dat hy nog steeds Herbert von Karajan se orkes dirigeer, as 'n erkenning van die Karajan se nalatenskap.
Die orkes het tans 128 lede, uit 22 verskillende nasionaliteite, en 'n gemiddelde ouderdom van 38.
Die orkes het drie konsertmeesters, Guy Braunstein (van Israel), Daniel Stabrawa (van Pole) en Daishin Kashimoto (van Japan).
Sommige lede van die orkes word gereeld deur die kritici gemeld vir spesiale erkenning. Oor konsertmeester Guy Braunstein is al gesê dat hy gemaklik en onverstoord speel, met sy voete gekruis onder sy stoel, gerieflik eerder as op aandag, met 'n onvergelykbare tegniek en standaard van spel. Amihaï Grosz, hoofaltvioolspeler, ook van Israel, en stigterslid van die Jerusalem Strykkwartet is al besing oor sy "bykans meganiese strykstokarm" terwyl sy klank wissel tussen "grof" en "syagtig", "glad" en "rof". Alhoewel al die spelers virtuose is, word die volgende gereeld geprys vir uitnemendheid: Emmanuel Pahud (fluit), Albrecht Mayer (hobo), Daniele Damiano (fagot) en Stephan Dohr (Franse horing).
Digitale Konsertsaal
In 2008 het die Berliner Philharmoniker die wêreld se eerste virtuele konsertsaal geskep, genaamd die Digital Concert Hall. Die konsep behels dat die orkes se konserte lewendig uitgesaai word oor die internet. Intekenare kan die konserte via die internet kyk teen 'n subskripsiefooi. Elke konsert wat uitgesaai word, word dan in die Digitale Konsertsaal se argief gestoor word en intekenare kan dit daarna te eniger tyd weer via die internet kyk. Die argief bestaan ook uit opnames van die Berliner Philharmoniker wat tydens Claudio Abbado se tydperk as hoofdirigent verfilm is, en wat voorheen op DVD vrygestel is, asook van sekere gasorkeste en jeugorkeste wat in die Philharmonie optree en dokumentêre films oor die Berliner Philharmoniker en dirigente wat saam met hulle opgetree het, soos Carlos Kleiber en Claudio Abbado.
Louise Beaudet
Louise Beaudet (5 Desember 1859 – 31 Desember 1947) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Price She Paid (1917).
Berliner Philharmoniker
Digitale Konsertsaal
Sir Simon Rattle het gesê dat die Digitale Konsertsaal die "weg van die toekoms" is vir klassieke musiek. Volgens hom is dit "'n wonderlike ding vir beide die orkes en die publiek asook wonderlik om 'n baie groter gehoor tot die Philharmonie te verwelkom".
Die Digitale Konsertsaal word geborg deur Deutsche Bank.
Queen (album)
Queen is 'n album van Queen wat in 1973 vrygestel is. Hierdie album was die groep sy debuut album.
Nanabessie
Die nanabessie (Searsia dentata) is 'n klein boompie wat hoofsaaklik in die ooste van Suid-Afrika voorkom: Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap en die Vrystaat. Die plant is ook inheems aan Eswatini, Lesotho, Mosambiek en Zimbabwe. Die blaartjies is getand. In die herfs kry die blare helder kleure en die vrugte verkleur tot bruin, oranje of rooi. Die vrugte is ongeveer 4 mm in deursnee.
Die boom se FSA-nommer is 381.
Taylor Cole
Taylor Cole (gebore 29 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 12 Rounds (2009), Surrogates (2009), The Green Hornet (2011), en Dumbbells (2014).
Ellips
duimnael|regs|200px|Die ellips en sommige van sy wiskundige eienskappe.
'n Ellips is kortliks 'n ovaal: 'n figuur soos ’n sirkel, maar met twee kante wat effens langer en platter is. 'n Lyn wat die verste punte verbind, word die groot, hoof- of lengteas genoem. 'n Lyn wat die naaste punte verbind, word die klein, kort- of breedteas genoem.
Algebraïes is 'n ellips 'n kromme in die Cartesiese vlak gedefinieer deur 'n vergelyking met die vorm: sodat B^2 < 4 AC, waar al die koëffisiënte reël is, en waar meer as een oplossing wat dier punt (x, y) op die ellips, bestaan.
Die lynsegment wat deur die brandpunte gaan en op die ellips eindig, word die groot, hoof- of lengteas genoem. Die lengteas loop met die langste segment langs wat deur die ellips gaan. Die lyn wat deur die middelpunt (halfpad tussen die brandpunte) teen 'n regte hoek tot die lengteas gaan, word die klein, kort- of breedteas genoem. 'n Halwe lengteas is die helfte van die lengteas: die lynsegment vanaf die middelpunt, deur 'n brandpunt, tot by die rand van die eillips. Net so is die halwe breedteas die helfte van die breedteas.
As die twee brandpunte saamval, is die ellips 'n sirkel – 'n sirkel is dus 'n spesiale geval van 'n ellips, een waar die eksentrisiteit nul is.
'n Ellips met sy middelpunt by die oorsprong kan gesien word as die beeld van die eenheidsirkel onder 'n lineêre afbeelding geassosieer met 'n simmetriese matriks A = PDP^T, waar D 'n diagonale matriks is met die eiewaardes van A, wat beide reël en positief is, langs die hoogdiagonaal, en P 'n reële unitêre matriks met die eievektore van A as kolomme. Dan sal die asse van die ellips langs die eievektore van A lê, en die kwadrate van die lengtes van die asse is die omgekeerdes van die eiewaardes.
'n Ellips kan geproduseer word deur die x-koördinate van alle punte op 'n sirkel met 'n konstante te vermenigvuldig sonder om die y-koördinate te verander.
Parameterisering
Die grootte van 'n ellips word bepaal deur twee konstantes, gewoonlik aangedui met a en b. Die konstante a is gelyk aan die lengte van die halwe lengteas en die konstante b aan die lengte van die halwe breedteas. As gevolg hiervan is a altyd groter as b (of gelyk aan mekaar in die geval van 'n sirkel).
'n Ellips met sy middelpunt by die oorsprong van 'n x-y-koördinaatstelsel met sy lengteas langs die x-as, word gedefinieer deur die vegelyking vir die elliptiese voorwerp.
Die afleiding van die formule is nogal insiggewend en nie te moeilik nie.
500px|center
Dieselfde ellips word ook beskryf deur die parametriese vergelykings: wat die trigonometriese funksies sinus en kosinus gebruik.
As 'n ellips se middelpunt nie by die oorsprong van 'n x-y-koördinaatstelsel is nie, maar steeds sy lengteas parallel aan die x-as het, kan dit deur die volgende vergelyking gespesifiseer word
waar (h,k) die middelpunt is.
In poolkoördinate waar die oorsprong een brandpunt van die ellips is, is die vergelyking:
'n Gauss-kaart vorm: het normaal.
Eksentrisiteit
Die eksentrisiteit is 'n positiewe getal minder as 1, of 0 in die geval van 'n sirkel. Hoe groter die eksentrisiteit is, hoe hoër die verhouding van a tot b, en daarom hoe meer uitgerek die ellips. Die ellips in die onderstaande beeld het 'n eksentrisiteit van ongeveer 0.8733. Die afstand tussen die brandpunte is 2ae.
Semi-latus rectum en poolkoördinate
Die semi-latus rectum van 'n ellips, gewoonlik aangedui l\,\! (kleinletter L), is die afstand van 'n brandpunt van die ellips na die ellips self, gemeet langs 'n lyn loodreg tot die hoofas. Dit is verwant aan a\,\! en b\,\! (die ellips se halwe asse) deur die formule al=b^2\,\! of, as eksentrisiteit gebruik word,.
Kyk ook
center|Ellipse, wat die semi-latus rectum vertoon
Dzimauli
Dzimauli is 'n nedersetting in die Collins Chabane Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika
1056
Die jaar 1056 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing
Die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN) van Suid-Afrika loods gewoonlik grootskaalse beleidverwante, sosiaal-wetenskaplike projekte vir gebruikers van die algemene publiek, nieregeringsorganisasies en internasionale ontwikkelingsorganisasies ter ondersteuning van ontwikkeling in Suid-Afrika, die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) en in Afrika.
Die RGN poog ook om bydraes te lewer in die navorsings- en ontwikkelingstrategie van die Suid-Afrikaanse Departement van Wetenskap en Tegnologie (wat verantwoordelik is vir die RGN), veral deur sy missie om te fokus op die bydrae tot wetenskap en tegnologie deur armoede aan te spreek.
Daar is tans meer as 130 navorsers en 100 ondersteuningspersoneel in die vyf groot Suid-Afrikaanse sentra wat in diens van die RGN staan.
1057
Die jaar 1057 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Chronofilie
Die term chronofilie is deur John Money gebruik om ’n soort parafilie te beskryf waar ’n individu net seksueel aangetrokke voel tot mense van ’n sekere ouderdom. Die term word nie algemeen deur seksuoloë gebruik nie; hulle verkies terme wat na ’n spesifieke ouderdomsgroep verwys. ’n Moontlike geskiedkundige voorloper van die term was Richard von Krafft-Ebing se konsep "ouderdomsfetisjisme".
Frank Graham (stemakteur)
Frank Graham (22 November 1914 – 2 September 1950) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cosmo Jones in the Crime Smasher (1943) en The Three Caballeros (1944).
Windhoek (kiesafdeling)
duimnael|regs|340px|In Suidwes het die [[Suidwes-Afrikaner veel langer 'n mondstuk vir die Verenigde Party gebly as sy eweknieë in Suid-Afrika, waarvan die laaste die Sondagkoerant Sondagstem was wat in 1967 gesluit het. Hier is die koerant se personeel voor Unie-Volkspers se kantoor in Windhoek in 1949.]]
Windhoek was van 1950 tot 1974 'n kiesafdeling in die destydse Suidwes-Afrika vir die Suid-Afrikaanse Volksraad.
Nicole Kidman
Nicole Mary Kidman (20 Junie 1967) is 'n Australiese en Amerikaanse aktrise, sangeres, rolprentvervaardiger en model. Na sy in 'n verskeidenheid klein Australiese flieks en televisiereekse verskyn, was Kidman se deurbraak haar rol in die 1989 riller Dead Calm. Na verskeie flieks in die vroeë 1990's het sy wêreldwye erkenning gekry vir haar optredes in Days of Thunder (1990), Far and Away (1992) en Batman Forever (1995). Kidman volg dit op met ander suksesvolle flieks in die laat 1990's. Dit was met haar optrede in die musiekfilm, Moulin Rouge (2001), wat Kidman haar tweede Golden Globe Award verdien het en haar eerste "Academy Award" nominasie vir Beste Aktrise. Vir haar vertolking van Virginia Woolf die jaar daarop in die dramaprent The Hours (2002) ontvang Kidman kritiese erkenning en ontvang die Academy Award vir Beste Aktrise.
Banjo
Banjo, ook Bandjo (†1904) was 'n hoof van die Herero in Otjombonde.
African People's Convention
Die African People's Convention (APC) is 'n politieke party in Suid-Afrika. Die party is op 4 September 2007 gestig deur die voormalige onderleier van die Pan Africanist Congress of Azania, Themba Godi, en die PAC se enigste twee provinsiale verteenwoordigers, Zingisa Mkabile (Oos-Kaap) en Malesela Ledwaba (Gauteng). Alhoewel die party albei provinsiale setels in die 2009 algemene verkiesing verloor het, het hy sy setel in die Nasionale Vergadering behou, en ook in 2014.
Banjo
Hy het gesterf tydens die Herero-oorlog in 1904.
Windhoek (kiesafdeling)
Agtergrond
In 1950 het die Suid-Afrikaanse Parlement 'n wet deurgevoer wat aan Suidwes-Afrika ses setels in die Unie-Volksraad en vier in die Senaat (waarvan twee verkose en twee genomineer) gegee het. Met hierdie stap het dr. D.F. Malan, die eerste minister sedert 1948 se oorwinning deur die Nasionale Party, onteenseglik aan die buitewêreld gesê dat hy Suidwes-Afrika as 'n vyfde provinsie van Suid-Afrika beskou. Dit was in antwoord op die Verenigde Nasies se besluit in 1946 dat genl. Smuts nie Suidwes-Afrika by die Unie mag inlyf nie.
Nicole Kidman
Kidman se ander suksesvolle flieks sluit in Cold Mountain (2003), The Interpreter (2005), Happy Feet (2006) en Australia (2008). Vir haar spel in 2010 se Rabbit Hole, wat sy ook vervaardig het, verdien Kidman verdere toekennings en 'n daaropvolgende Academy Award nominasie vir Beste Aktrise. Kidman was 'n Goeiewil-ambassadeur vir UNICEF sedert 1994 en vir UNIFEM sedert 2006. Kidman se werk het haar 'n ster op die Hollywood Walk of Fame verdien, drie Golden Globe-toekennings, een BAFTA en 'n Academy Award. Kidman ontvang die titel van Metgesel van die Orde van Australië, Australië se hoogste siviele eer, en was ook die hoogsbetaalde aktrise in die rolprentbedryf. Weens haar Australiese ouers en geboorte in Hawaii, het Kidman dubbele burgerskap van Australië en die Verenigde State.
Windhoek (kiesafdeling)
Agtergrond
Die ses kiesafdelings was Windhoek, Namib, Karas, Etosha, Middelland en Omaruru. Terselfdertyd is die destydse Wetgewende Vergadering, gedeeltelik benoem, omskep in 'n nuwe met 18 verkose lede. Die Verenigde Party, wat die wetgewing oor die regstreekse verteenwoordiging van Suidwes tydens sy bewind onder genl. Jan Smuts aangevoor het, was gekant teen die hoë getal setels wat buite verhouding tot die blanke bevolking van die mandaatgebied was, maar wou nie die kiesers daar vervreem deur dit heftig teen te staan nie. Die party het boonop gehoop sy leiers se deelname aan die besetting van die eertydse Duitse kolonie in 1915 sou in hul guns tel.
Die eerste verkiesing in Suidwes is op 30 Augustus 1950 gehou. Die V.P.-regering het altyd stryd gevoer teen alle pogings van die Verenigde Nasies om Suidwes onder voogdy van die V.N. te plaas, maar het nietemin ingestem om jaarlikse verslae oor die gebied aan die wêreldliggaam voor te lê. Nadat die eerste verslag van die N.P. heftig gekritiseer is, het die nuwe regering besluit om die gebruik te staak. In 1949 besluit die V.N. om die Wêreldhof om 'n adviserende mening oor die Unie se internasionale verpligtinge in verband met Suidwes te nader. Die meerderheidsuitspraak in Julie 1950 het beslis die Unie was nie wetlik verplig om die gebied onder die V.N. se voogdy te plaas nie, maar dat die V.N. tog toesig oor die gebied moes hou soos die ou Volkebond dit gedoen het.
Die woelinge oor Suidwes-Afrika op die wêreldtoneel het aan die Nasionaliste voldoende skietgoed gegee om die Verenigde Nasionale Suidwes-party (V.N.S.W.P.), wat onafhanklik van die V.P. sou staan tot 1971, maar nietemin die steun van die Suid-Afrikaanse opposisie geniet het, oortuigend te verslaan. Die N.P. se slagkreet was dat hy nie voor die V.N. sou buk nie en ook nie die gebied "vir die wolwe" sou gooi nie. Die kiesers het Nasionaliste in al ses kiesafdelings vir die Unie-Volksraad verkies en 15 uit 18 vir die Wetgewende Vergadering. Albei verkose senatore was Nasionaliste wat saam met die twee benoemdes die regering se gevaarlike klein meerderheid in die hoërhuis met vier vergroot het. Anders as in Suid-Afrika in 1948 sowel as in 1953 het die meeste Suidwes-kiesers wel vir die Nasionale Party gestem, naamlik 12 434 (55,4%) vergeleke met 10 003 (44,6%) vir die V.N.S.W.P. Dit het aan die regering 'n baie gemakliker meerderheid van 13 in die Unie-Volksraad besorg. In al die Suidwes-kiesafdelings, buiten Etosha waar die party 'n meerderheid van 846 behaal het, het die party naelskraaps gewen. In Karas was sy meerderheid 67, Middelland 229, Namib 441, Omaruru 584 en Windhoek 234.