cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opsporing van eksoplanete
Weerkaatsings-/uitstralingsmodulasies
Kortperiodeplanete wat na aan hul sterre wentel, sal variasies in hul weerkaatste lig toon omdat hulle, nes die Maan, deur fases gaan van vol tot donker en weer tot vol. Daarbenewens is hul termiese uitstralings makliker waarneembaar omdat hulle baie sterlig kry wat hulle verhit. Omdat teleskope nie die planeet en die ster van mekaar kan onderskei nie, sien hulle net die gekombineerde lig, en dit lyk of die helderheid van die moederster gedurende elke omwenteling op ’n periodieke manier verander. Hoewel die uitwerking klein is – die fotometriese presisie wat nodig is, is omtrent dieselfde as wanneer ’n aardgrootte-planeet voor ’n songrootte-ster verbybeweeg – is sulke Jupitergrootte-planete met ’n wentelperiode van ’n paar dae waarneembaar deur ruimteteleskope soos Kepler. Nes met die oorgangsmetode, is dit makliker om groot planete naby hul moedersterre op te spoor omdat hulle meer lig van die ster af kry. As ’n planeet ’n hoë albedo het en om ’n relatief helder ster wentel, is sy ligvariasies makliker in sigbare lig te sien met hierdie metode, terwyl donkerder planete om sterre met ’n lae temperatuur makliker in infrarooilig waarneembaar is. Op die lang duur kan die meeste van Kepler se planete dalk met hierdie metode opgespoor word omdat die variasies van die weerkaatste lig gedurende die fases grootliks onafhanklik van die planeet se baanhelling is en nie verg dat die planeet voor die ster se skyf verbybeweeg nie. Dit kan steeds nie planete met ’n ronde wentelbaan wat van die aarde af reg van voor gesien word, opspoor nie omdat die hoeveelheid lig wat weerkaats word nie gedurende hul omwentelings verander nie.
Die heel eerste regstreekse waarneming van die spektrum van sigbare lig wat deur ’n eksoplaneet weerkaats is, is in 2015 deur ’n internasionale span sterrekundiges gemaak. Hulle het die lig van 51 Pegasi b (die eerste eksoplaneet wat om ’n sonagtige hoofreeksster ontdek is) bestudeer met die High Accuracy Radial velocity Planet Searcher (HARPS)-instrument by die ESO se La Silla-sterrewag in Chili.
Beide Corot en Kepler het al die weerkaatste lig van planete gemeet. Die bestaan van dié planete was egter reeds bekend omdat hulle voor hul moedersterre verbybeweeg. Die eerste sterre wat met dié metode opgespoor is, is Kepler-70b en Kepler-70c, wat deur Kepler ontdek is.
Relativistiese bondeling
Een van die grootste nadele van dié metode is dat die ligvariasies baie klein is. ’n Planeet van Jupiter se grootte wat 0,025 AE van ’n sonagtige ster af is, is skaars waarneembaar. Dit is nie die ideale manier om eksoplanete op te spoor nie omdat die hoeveelheid lig wat deur die planeet weerkaats en uitgestraal word, gewoonlik baie meer is as die ligvariasies vanweë relativistiese bondeling. Die metode is egter steeds nuttig, want dit maak die meting van die planeet se massa moontlik sonder die versameling van ekstra data met radialesnelheidswaarnemings.
Die eerste eksoplaneet wat met hierdie metode ontdek is, is Kepler-76b. Die ontdekking is in 2013 aangekondig.
Pulsartydmeting
’n Pulsar is ’n neutronster: een van die kleinste, digste oorblyfsels van ’n ster wat in ’n supernova ontplof het. Pulsars straal radiogolwe uiters reëlmatig uit terwyl hulle roteer. Omdat die wesentlike rotasie van ’n pulsar so reëlmatig is, kan effense afwykings in die tydmeting van sy rodiopulse gebruik word om sy beweging te volg. Nes ’n gewone ster sal ’n pulsar in sy eie klein wentelbaan beweeg as dit ’n planeet het. Met berekenings gebaseer op pulstydwaarnemings, kan die parameters van daardie wentelbaan dan vasgestel word.
Dié metode is nie oorspronklik ontwerp om planete op te spoor nie, maar is so sensitief dat kleiner planete daarmee opgespoor kan word as met enige ander metode, tot minder as ’n tiende van die Aarde se massa. Dit kan ook wedersydse swaartekragversteurings tussen die verskeie lede van ’n planetêre stelsel bespeur en so nadere inligting oor die planete en hul baaneienskappe verskaf. Bowendien kan dit maklik planete waarneem wat relatief ver van die pulsar is.
Daar is twee groot nadele aan dié metode: Pulsars is relatief skaars en spesiale omstandighede is nodig vir ’n planeet om naby ’n pulsar te vorm. Dit is dus onwaarskynlik dat baie eksoplanete op dié manier opgespoor sal word. Lewe soos ons dit ken, kan ook nie bestaan op planete wat om 'n pulsar wentel nie weens die intensiteit van hoë-energiestraling daar.
In 1992 het Aleksander Wolszczan en Dale Frail tydmeting gebruik om planete om die pulsar PSR 1257+12 te ontdek.
Swaartekragmikrolenseffek
Die swaartekragmikrolenseffek vind plaas wanneer die swaartekragveld van ’n ster as ’n lens optree en die lig van ’n verafgeleë agtergrondster vergroot. Dit gebeur net as die twee sterre amper presies oplyn. Die effek is van korte duur, ’n paar weke of dae, terwyl die twee sterre en die Aarde almal relatief tot mekaar beweeg. Meer as duisend sulke voorvalle is die afgelope 10 jaar aangeteken.
As die voorgrondster ’n planeet het, kan die planeet se eie swaartekragveld ’n waarneembare bydrae tot die lenseffek lewer. Omdat dit ’n hoogs onwaarskynlike oplyning verg, moet ’n baie groot getal verafgeleë sterre aaneenlopend gemonitor word om enige noembare resultate te kry. Dié metode is veral nuttig vir planete tussen die Aarde en die middel van die Melkweg omdat dit ’n gebied met baie agtergrondsterre is.
Die sterrekundiges Shude Mao en Bohdan Paczyński het in 1991 voorgestel die swaartekragmikrolenseffek word gebruik om na dubbelster-metgeselle te soek. Die volgende jaar is hul voorstel deur Andy Gould en Abraham Loeb verfyn as ’n metode om eksoplanete op te spoor. Sukses dateer van 2002, toe ’n groep Poolse sterrekundiges van Warskou tydens die projek OGLE (die Optiese Swaartekraglensproefneming) ’n werkbare tegniek ontwikkel het. In een maand het hulle verskeie moontlike planete gekry, hoewel beperkings in die waarnemingstye klinkklare bevestiging verhinder het. Sedertdien is verskeie bevestigde eksoplanete met dié metode waargeneem. Dit was die eerste metode waarmee planete met die Aarde se massa om gewone hoofreekssterre opgespoor is.
Anders as ander metodes, wat beter resultate lewer met planete met óf klein óf groot wentelbane, kan die swaartekragmikrolenseffek gebruik word vir planete wat sowat 1-10 AE van sonagtige sterre af is.
’n Merkbare nadeel is dat die lenseffek nie herhaal kan word nie, want so ’n toevallige oplyning gebeur nooit weer nie. Sulke planete is ook gewoonlik verskeie duisende ligjare van die Aarde af en ander metodes kan dus nie gebruik word om die resultate te bevestig nie. Boonop is die enigste fisieke eienskap wat bepaal kan word, die massa van die planeet. Ook baaneienskappe is nie duidelik nie, want al wat regstreeks bepaal kan word, is die huidige semihoofas van die moederster en dit kan misleidend wees as die planeet ’n eksentrieke baan volg. As die planeet ver van die ster af is, bring dit net ’n baie klein deeltjie van sy wentelbaan in ’n toestand deur waar dit met dié metode waarneembaar is en die wentelperiode van die planeet kan dus nie vasgestel word nie. Dit is ook makliker om planete om sterre met ’n lae massa op te spoor omdat die lenseffek toeneem met die planeet-tot-ster-massaverhouding.
Die grootste voordeel van dié metode is dat planete met ’n klein massa opgespoor kan word (in beginsel tot so groot as Mars met toekomstige projekte soos WFIRST), asook planete om baie veraf sterre en planete met groot wentelbane wat vergelykbaar is met dié van Saturnus en Uranus (wat wentelperiodes het wat te lank is vir die radialesnelheids- en die oorgangsmetode).
Regstreekse waarneming
Planete is uiters flou ligbronne in vergelyking met sterre en die bietjie lig wat hulle weerkaats, is geneig om verlore te gaan in die gloed van hul moederster. In die algemeen is dit dus baie moeilik om hulle regstreeks waar te neem. Planete wat ver genoeg van hul moederster af wentel, weerkaats baie min sterlig en daarom word planete eerder deur hul termiese straling opgespoor. Dit is makliker om beelde te kry as die stelsel naby aan die Son is, as die planeet besonder groot is (heelwat groter as Jupiter), dit ver van die moederster af is en so warm is dat dit kragtige infrarooistraling uitstraal. Infrarooibeelde is al geneem waar die planeet helderder is as by sigbareliglengtes. ’n Koronograaf word gebruik om lig van die ster te blokkeer, terwyl die planeet sigbaar is. ’n Regstreekse beeld van ’n aardgrootte-planeet vereis uiterse optotermiese stabiliteit.
Regstreekse beeldvorming kan net ’n rowwe aanduiding gee van ’n planeet se massa, wat afgelei word van die ouderdom van die ster en die temperatuur van die planeet. Massa kan aansienlik wissel omdat planete verskeie miljoene jare ná hul moederster kan vorm. In sommige gevalle is dit moontlik om ’n redelik akkurate aanduiding van die radius van ’n planeet te gee gebaseer op die planeet se temperatuur, sy skynbare helderheid en sy afstand van die Aarde af. Die spektra van die planete hoef nie van die ster geskei te word nie, en dit vergemaklik die bepaling van die planeet se chemiese samestelling.
Soms is waarnemings by meer as een golflengte nodig om die moontlikheid uit te skakel dat die voorwerp ’n bruindwerg is. Regstreekse beeldvorming kan gebruik word om die planeet se wentelbaan om die ster akkuraat te meet. Anders as die meeste ander metods werk regstreekse beeldvorming beter met planete waarvan die wentelbane van bo of ander af gesien word eerder as van die kant af, omdat die planeet dan tydens sy hele wentelbaan sigbaar is en nie net wanneer dit die verste van die moederster af is nie.
Die planete wat met regstreekse beeldvorming opgespoor word, val tans in twee kategorieë: dié om sterre met ’n groter massa as die Son wat jonk genoeg is om ’n protoplanetêre skyf te hê, en moontlike subbruindwerge om baie dowwe sterre of bruindwerge wat minstens 100 AE van hul moederster af is.
Weesplanete word ook deur regstreekse beeldvorming opgespoor.
Astrometrie
Hierdie metode behels die presiese meting van ’n ster se posisie in die lug en die waarneming van hoe dié posisie mettertyd verander. Dit is oorspronklik visueel en met handgeskrewe aantekeninge gedoen. Teen die einde van die 19de eeu is fotografiese plate gebruik, wat die akkuraatheid van die metings in ’n groot mate verbeter het en die skepping van ’n data-argief moontlik gemaak het. As ’n ster ’n planeet het, veroorsaak die swaartekraginvloed van die planeet dat die ster self in ’n klein wentelbaan beweeg omdat die planeet en ster albei om hul massamiddelpunt wentel. Omdat die ster ’n baie groter massa het, sal sy wentelbaan baie kleiner wees. Die massamiddelpunt lê dikwels iewers binne die radius van die groter liggaam. Daarom is dit makliker om planete met dié metode te vind om sterre met ’n klein massa, veral bruindwerge.
Astrometrie is die oudste metode om na eksoplanete te soek en was aanvanklik gewild vanweë die sukses daarvan om die eienskappe van astrometriese dubbelsterre te bepaal. Dit dateer van verklarings wat in die laat 18de eeu deur William Herschel gemaak is. Hy het beweer ’n "onsigbare metgesel" beïnvloed die posisie van die ster wat hy "70 Ophiuchi" genoem het. Die eerste bekende amptelike astrometriese berekenings van ’n eksoplaneet is in 1855 deur William Stephen Jacob vir dié ster gedoen. Soortgelyke berekening is nog ’n halfeeu lank deur ander herhaal totdat dié metode eindelik in die vroeë 20ste eeu weerlê is.
Ongelukkig is veranderings in sterre se posisie so klein – en atmosferiese en sistematiese verwringings so groot – dat selfs die beste grondgebaseerde teleskope nie metings van die nodige akkuraatheid kan produseer nie. Alle bewerings van ’n "planetêre metgesel" van kleiner as 0,1 sonmassas met astrometrie wat voor 1996 gemaak is, is waarskynlik vals. In 2002 het die Hubble-ruimteteleskoop wel daarin geslaag om die eienskappe van ’n reeds ontdekte planeet om die ster Gliese 876 met dié stelsel te bepaal.
Die ruimtegebaseerde sterrewag Gaia, wat in 2013 gelanseer is, sal na verwagting duisende eksoplanete met astrometrie opspoor, maar geen opsporing van ’n planeet was ten tyde van die lansering van die tuig al bevestig nie.
’n Moontlike voordeel van die astrometriese metode is dat dit veral sensitief is vir planete met ’n groot wentelbaan. Dit maak die metode aanvullend tot ander metodes wat sensitiewer vir planete met ’n klein wentelbaan is. Baie lang waarnemingstye sal egter nodig wees – jare en moontlik dekades – omdat planete ver genoeg van hul moederster af om met astrometrie opgespoor te word, ook ’n lang tyd neem om ’n wentelbaan te voltooi.
Planete wat om een van die sterre van ’n dubbelstelsel wentel, is maklik waarneembaar omdat hulle albei sterre versteur. Nog waarnemings is egter nodig om te bepaal om watter een van die sterre hulle wentel.
In 2010 is ses dubbelsterre astrometries gemeet. Een van die stelsels, HD 176051, het "heel moontlik" ’n planeet. In 2018 het ’n studie wat waarnemings deur Gaia van die Beta Pictoris-stelsel met Hipparcos-data vergelyk het, bepaal die massa van Beta Pictoris b is sowat 11 Jupiter-massas. Dit stem ooreen met vorige ramings van sy massa van rofweg 13 Jupiter-massas.
Fluktuasies en eggowaarnemings
Nieperiodieke wisselings in ligsterkte, soos fluktuasies, kan uiters dowwe eggo's in die ligkurwe veroorsaak as hulle van ’n eksoplaneet of ander verstrooiingsmedium in die sterstelsel weerkaats word. Onlangs is voorspel eggo's van eksoplanete kan ontdek word uit ou fotometriese en spektroskopiese metings van aktiewe sterstelsels, soos M-sterre, danksy beter instrumente en seinprosesseringstegnieke. Hierdie eggo's is teoreties waarneembaar in alle wentelfluktuasies.
Oorgangsbeelding
’n Reeks infrarooi-/optiese interferometers versamel nie soveel lig soos ’n enkele teleskoop van ekwivalente grootte nie, maar het die resolusie van so ’n teleskoop. Dié eienskap kan gebruik word om die oppervlak van ’n helder ster tydens ’n oorgang af te neem en die planeet se skaduwee voor die ster te sien verbybeweeg. Dit kan ’n regstreekse meting van die planeet se hoekradius moontlik maak en, deur parallaks, van sy werklike radius. Dit is akkurater as ramings met behulp van oorgangsfotometrie, wat afhanklik is van die raming van die ster se radius, wat weer afhang van modelle van die ster se eienskappe. Beelding verskaf ook akkurater bepalings van die baanhelling as fotometrie.
Magnetosferiese radiostralings
Radiostralings uit magnetosfere sal met toekomstige radioteleskope opgespoor kan word. Dit kan daartoe lei dat die rotasiespoed van ’n planeet vasgestel kan word; dit is moeilik om op ’n ander manier te bepaal.
Aurora-radiostralings
Aurora-radiostralings van groot planete met plasmabronne, soos Jupiter se vulkaniese maan Io, kan met radioteleskope soos LOFAR waargeneem word.
Sirkumstellêre skywe
Skywe ruimterommel (rommelskywe) kom om baie sterre voor. Die stof kan waargeneem word omdat dit gewone sterlig absorbeer en dit as infrarooistraling heruitstraal. Selfs as die totale massa van die stofdeeltjies kleiner is as dié van die Aarde, kan hul totale oppervlakte steeds groot genoeg wees om meer infrarooilig as hul moederster uit te straal.
Die Hubble-ruimteteleskoop kan stofskywe waarneem. Selfs beter foto's is geneem deur sy susterinstrument die Spitzer-ruimteteleskoop en deur die Europese Ruimteagentskap se Herschel-ruimtesterrewag, wat verder as Hubble in infrarooigolflengtes kan sien. Stofskywe is al ontdek om meer as 15% van nabygeleë sonagtige sterre.
Die stof ontstaan vermoedelik weens botsings tussen komete en asteroïdes. Stralingsdruk vanuit die ster sal die stofdeeltjies oor ’n taamlik kort tydskaal in die interstellêre tuimte wegdruk. Die waarneming van stof dui dus op voortdurende aanvulling deur nuwe botsings, en verskaf onregstreekse bewyse van die teenwoordigheid van klein liggame soos komete en asteroïdes om die moederster. Die stofskyf om die ster tau Ceti dui byvoorbeeld aan dat dit ’n bevolking van voorwerpe het wat ooreenstem met dié van die Kuipergordel in ons Sonnestelsel, maar minstens 10 keer so dik.
Besoedeling van steratmosfere
Spektrale ontledings van die atmosfeer van witdwerge dui dikwels op besoedeling deur swaarder elemente soos magnesium en kalsium. Dié elemente kan nie in die sterre se kern ontstaan nie en dit is moontlik dat die besoedeling die gevolg is van asteroïdes wat vanweë swaartekragwisselwerkings met groter planete te naby aan hierdie sterre gekom het (binne die Rochelimiet) en toe deur die ster se getykragte uitmekaargeruk is. Tot 50% van jong witdwerge kan op hierdie manier besoedel wees.
Daarbenewens kan die stof wat vir die atmosferiese besoedeling verantwoordelik is, waargeneem word deur infrarooistraling as dit in genoegsame hoeveelhede voorkom, nes die opsporing van rommelskywe om hoofreekssterre. Volgens data van Spitzer kan 1-3% van witdwerge waarneembare sirkumstellêre stof hê.
In 2015 is kleinplanete om die witdwerg WD 1145+017 ontdek. Die materiaal wentel elke 4,5 uur om die steroorblyfsel en die vorms van die oorgangsligkurwes dui daarop dat die groter liggame aan die disintegreer is, en dit dra by tot die besoedeling van die witdwerg se atmosfeer.
Ruimteteleskope
Die meeste bevestigde eksoplanete tot dusver is met ruimtegebaseerde teleskope ontdek. Baie van die opsporingsmetodes werk beter met hierdie soort teleskope omdat atmosferiese deinserigheid en steurings uitgeskakel word. Corot en Kepler was ruimtesendings vir die opsporing van eksoplanete met die oorgangsmetode. Corot (2007–2012) het sowat 30 nuwe eksoplanete ontdek. Kepler (2009–2013) en K2 (2013- ) het meer as 2 000 bevestigde planete opgespoor.
Die Hubble-ruimteteleskoop en MOST het ook ’n paar ontdek of bevestig. Die infrarooi-Spitzer is gebruik om oorgange van eksoplanete waar te neem sowel as verduisterings van die planete deur hul moederster.
CHEOPS, wat einde 2019 en PLATO wat in 2024 gelanseer word, en TESS, wat in 2018 die ruimte ingestuur is, sal die oorgangsmetode gebruik.
Pilsen
Pilsen (Tsjeggies: Plzeň) is die vierde grootste stad in Tsjeggië en die hoofstad van die gelyknamige streek. Die stad is ongeveer 90 km wes van Praag en het meer as 170 322 inwoners. Dit is in die weste van die historiese Boheme-streek geleë.
Die stad is wêreldberoemd vir sy bier. Josef Groll het die eerste Pilsner-bier in 1842 hier gebrou.
Pilsen en die Belgiese stad Mons is as die Europese Kultuurhoofstede van 2015 aangewys.
Susterstede
Pilsen is die susterstad van die volgende stede:
Kilogram per kubieke meter
Kilogram per kubieke meter is 'n SI-eenheid van digtheid – die massa in kilogram gedeel deur die volume in kubieke meter. Die amptelike afkorting is kg•m−3 of kg/m3.
Japan Nasionale Roete 141
Japan Nasionale Roete 141 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica brachialis
Erica brachialis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Kaapse Skiereiland en ook van Rooiels tot by Hangklip voor. Daar is tans slegs 1 200 plante in ses subpopulasies. Die plant se habitat word bedreig deur kusontwikkeling, te veel veldbrande en indringerplante.
George J. Lewis
George J. Lewis (10 Desember 1903 – 8 Desember 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Zorro's Black Whip (1944), Federal Operator 99 (1945), en Radar Patrol vs. Spy King (1949).
Burgenland-Kroaties
Burgenland-Kroaties (Gradišćanskohrvatski jezik; Duits: Burgenlandkroatische Sprache; Hongaars: Gradišćei horvát nyelv) is 'n Suid-Slawiese taal wat in die Oostenrykse deelstaat Burgenland (Kroaties:Gradišće) as erkende minderheidstaal en tweede ampstaal naas Duits deur Burgenlandse Kroate gepraat word. Volgens amptelike statistieke van 2001 is daar 19 412 sprekers. Groter gemeenskappe Burgenlandse Kroate word daarnaas ook in Wene (sowat 12 000) en Graz aangetref.
Dikwels word ook na die klein minderhede Kroatiessprekendes in Wes-Hongarye, Suidwes-Slowakye en Suid-Tsjeggië as Burgenland-Kroate verwys. Hulle maak gebruik van òf die Burgenland-Kroatiese òf die Standaard-Kroatiese skryftaal en het noue historiese en kulturele bande met die Kroatiese minderheid in Oostenryk. Die totale aantal sprekers in al vier lande, insluitende migrante in die buiteland, word op sowat 55 000 beraam.
Burgenland-Kroaties word al eeue lank in Burgenland gepraat. Gedurende die Turkse oorloë in die 16de eeu is die taal deur Kroatiese setlaars uit die kusgebiede en die binneland van Kroasië in Burgenland gevestig en hier vanaf die tweede helfte van die 19de eeu gestandaardiseer en tot skryftaal ontwikkel. Hierdie skryftaal is 'n mengsel van verskillende dialekte wat as kommunikasiemiddel vir Kroatiessprekendes in Wes-Hongarye gedien het. Alle Burgenland-Kroatiese publikasies en leerboeke baseer op dié taalvorm.
Burgenland-Kroaties verskil merkbaar van Standaard- of Hoog-Kroaties, soos dit tans in die Republiek Kroasië gepraat word, omdat dit baie 16de eeuse anachronismes bewaar het en daarnaas deur die eeue aan sterk Hongaarse en later Duitse invloede blootgestel is. In die sowat vyftig Burgenlandse dorpe, waar Burgenland-Kroaties as omgangstaal gebesig word, is 'n reeks argaïese Kroatiese dialekte bewaar wat die herkoms van die oorspronklike setlaars uit Kroasië en Bosnië weerspieël.
Seafarer
Die passasier- en vragskip SS South African Seafarer van 8101 ton het in die vroeë oggendure van 1 Julie 1966 in Tafelbaai sonder enige lewensverlies vergaan.
Die SA Seafarer is in 1950 deur die Greenock Dockyard Co. gebou. Aanvanklik was die skip bekend onder die naam Clan Shaw, maar dit is later na Steenbok verander. In 1960 is die skip verkoop aan die Springbok Shipping Co. Ltd., in 1966 herdoop tot die SA Seafarer met Kaapstad as tuishawe en bestuur deur die Safmarine-redery.
Toe die skip op 30 Junie Tafelbaai nader, het die noordweste wind teen 30 knope gewaai, die see was dus besonder rof en die lug was swaar bewolk. Om probleme met die gevaarlike vrag te voorkom, besluit die hawekaptein, kapt. Matson, dat die skip buite die hawe moes wag tot dagbreek. Weens misverstande en 'n reeks kleiner foute besluit die 32-jarige kapt. Ian Branch om nogtans te kom vasmeer.
Vir die versekeraars was die verlies groot: R2½ miljoen vir die skip en R2 miljoen vir die vrag. Kapt. Branch is in die geregtelike ondersoek aan nalatigheid skuldig bevind.
Hierdie stranding het getoon dat die werklike belangrike reddingstuig by skipbreuke nie reddingsbote is nie, maar helikopters. Ook is bewys dat moderne navigasiemiddels nie skeepsrampe heeltemal gaan uitskakel nie, omdat die menslike faktor altyd 'n rol speel.
Suidae
Die Suidae is die varkfamilie van die ewehoewige soogdier-orde Cetartiodactyla.
Die bekendste lid van hierdie familie is die vark van die genus Sus, wat nog party ander spesies omvat. 'n Ander genus wat tot hierdie familie behoort is Potamochoerus, wat twee spesies het wat ook in Suid-Afrika voorkom:
Kommerdijk
Kommerdijk is ’n nedersetting in die munisipaliteit Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland.
Japan Nasionale Roete 142
Japan Nasionale Roete 142 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Eduard die Martelaar
Eduard die Martelaar (Engels: Edward the Martyr; c. 962 – 18 Maart 978) was waarskynlik die buite-egtelike seun van Edgar die Vreedsame en Ethelfleda, ’n non wat hy verlei het, hoewel verskeie weergawes van sy afkoms bestaan. Hy het sy pa in 975 opgevolg as koning van Engeland, maar is ná ’n paar jaar vermoor. Eduard is beskou as ’n groot Christen en is in 1001 tot heilige verklaar.
Bewind en dood
Sy troonbestyging is betwis deur ’n groep mense onder leiding van sy stiefma, koningin Elfrida. Sy het gevoel haar seun en Eduard se halfbroer, Ethelred, moes koning geword het. Eduard het egter groter steun gehad. ’n Paar jaar later is hy vermoor terwyl hy Elfrida en Ethelred besoek het. Sommige bronne meld nie wie hom vermoor het nie, terwyl ander beweer hy is deur Elfrida vermoor of laat vermoor. Hy is sonder koninklike seremonie in Wareham begrawe.
Kultus rondom Eduard
Eduard se liggaam is vroeg in 980 met groot seremonie herbegrawe by Shaftesbury-abdy. In 1001 is sy oorskot na ’n meer prominente plek in die abdy geskuif, waarskynlik met die seëning van sy halfbroer, koning Ethelred. In dié tyd is Eduard tot heilige verklaar. Sy feesdag is op 18 Maart, die dag van sy moord.
In die 16de eeu onder koning Hendrik VIII is talle kloosters gesluit en heilige plekke verwoes, maar Eduard se oorskot is versteek om te keer dat dit geskend word. In 1931 het J. Wilson-Claridge die oorskot gevind tydens ’n argeologiese opgrawing. Die beenkundige T.E.A. Stowell het bevestig dat dit wel Eduard s’n is. In 1970 het ’n ondersoek getoon dat die jong man op dieselfde manier as Eduard gesterf het.
Die oorskot is later na ’n kerk in die Brookwood-begraafplaas in Woking, Surrey, geskuif. Die kerk heet tans die St. Edward the Martyr Orthodox Church.
Otterlo
Otterlo is ’n nedersetting in die munisipaliteit Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Farmasie
Die aptekerswese of farmasie behels die bestudering en beoefening van dié gebied van die gesondheidswetenskappe wat fokus op die veilige en doeltreffende gebruik van medisyne. Die Griekse woord φάρμακον (phármakon) beteken "medisinale stof". 'n Apteker is dus per definisie 'n farmaseut.
Funksie
Die farmaseutiese wetenskap hou hom besig met die werking van medisyne en plasebo's, en die invloed wat hulle het op mens en dier, in die besonder by siektes of ander mediese klagtes. Daarbenewens word die eienskappe en effektiwiteit van medisinale stowwe, die samestelling, voorbereiding en wyse van bewaring van medisyne, die gewenste dosis, interaksie tussen medisyne en die giftigheid (toksisiteit) van medisyne bestudeer.
Bern-Mittelland (administratiewe distrik)
Die distrik Bern-Mittelland in die kanton Bern van Switserland is op 1 Januarie 2010 gestig. Dit is deel van die administratiewe streek Bern-Mittelland, en is die enigste distrik in die streek. Dit bevat 77 munisipaliteite met 'n oppervlakte van 946,30 km2 en 'n bevolking van 414 658 in 2018.
Lizo Gqoboka
Lizo Pumzile Gqoboka (gebore 24 Maart 1990 op Tabankulu) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat op stut speel vir die Bulls in die Superrugbykompetisie. Sy gereelde posisie is stut. Alhoewel hy sedert 2016 reeds in verskeie toetsspanne ingesluit is, het hy nog nie in 'n Springboktrui opgedraf in 'n toetswedstryd nie.
Porsche
Die motorvervaardiger Porsche is deur Ferdinand Porsche, die "Vader van die Volkswagen Beetle", gestig.
Die eerste Porsche-motorvoertuie het elektriese motors gehad. Eers later het hulle ook petrolenjins gebruik, omdat die batterye nie genoeg lading kon stoor nie. Porsche het selfs trekkers vervaardig. Ferdinand Porsche se seun, Ferdinand Anton Ernst Porsche het die Porsche motormaatskappy, soos ons dit ken, gevestig. In die 1930's het hy by sy pa se ingenieurskonsultasiebesigheid aangesluit en het direk na die oorlog die klassieke 356 ontwerp. Hy was ook verantwoordelik vir die volgehoue verbintenis met Volkswagen en het so vinniger 'n internasionale status bereik.
Farmasie
Funksie
Die omvang van farmasiepraktyk sluit meer tradisionele rolle in soos die samestelling en reseptering van medikasie, maar ook meer moderne dienste wat verband hou met gesondheidsorg, insluitende kliniese dienste, immunisasie, die hersiening van medikasie vir veiligheid en doeltreffendheid, en die verskaffing van inligting oor medisyne, dwelmmiddels en gifstowwe. Aptekers is dus die kenners op die gebied van geneesmiddelterapie en is die primêre gesondheidswerkers wat die gebruik van medikasie optimaliseer tot die voordeel van die pasiënt.
Opleiding
Vertakkings van aptekerstudie is onder andere: farmakologie (bestaande uit farmakodinamiek en farmakokinetika), farmakognosie, farmaseutiese chemie, farmaseutika (insluitende resepteerkunde en die voorbereiding van medisyne), farmakoterapie en biofarmaseutiese analise. Die farmaseutiese industrie doen navorsing, ontwikkel en vervaardig medisyne.
Wetlike regulering
Die wetlike vereistes vir die voorbereiding van voorskrifmedisyne in Suid-Afrika is vasgelê in die Wet op Aptekers, 1974, die Wet op die Beheer van Medisyne en Verwante Stowwe (Wetnommer 101 van 1965, soos gewysig), asook die Regulasies daarmeesaam afgekondig. 'n Suid-Afrikaanse apteker het universiteitsopleiding ondergaan en word na die voltooiing van sy/haar apteekindiensopleiding ingeskryf in die aptekersregister van die Suid-Afrikaanse Aptekersraad. Die geneesmiddelwetgewing kan van land tot land verskil. Die Internasionale Konferensie vir harmonisering (ICH) werk aan standaardisering van geneesmiddelwetgewing.
Thijs Nel
Thijs Nel (8 Junie 1943 - 27 Maart 2020) was ’n kunstenaar, dramaturg en skrywer.
Lewe en werk
Mathijs Isak Nel was ’n bekende kunstenaar, pottebakker, skrywer, dramaturg, digter en filosoof. Hy is op 8 Junie 1943 op die plaas Waterkloof in die Waterberg naby Ellisras gebore en word groot in Noordwes-Transvaal. Hy matrikuleer aan die Hoër Landbouskool Merensky op Tzaneen, waarna hy sy jaar militêre diensplig voltooi en dan kuns studeer aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy behaal ’n B.A.-graad in die Skone Kunste. Vanaf 1965 tot 1970 is hy kunsredakteur van Die Vaderland. Tussen 1970 en 1975 woon, werk en studeer hy in Parys in Frankryk, eers vir twee jaar by die Cité International des Arts, waar hy muurskilderye voltooi by Bois d’Arcy en Neuilly-sur-Marne en litografie bestudeer in die ateljees van Henri Deprest en Jean-Paul Pons. Daarna deel hy ’n ateljee met opera-direkteur en ontwerper Jean-Yves Taverniér, waar hy waardevolle ondervinding opdoen met die gebruik van lig-effekte. By sy terugkeer na Suid-Afrika vestig hy hom in Ferndale in Randburg, waar hy sy eie ateljee het en meer as veertig kunsuitstallings daar asook elders hou, soos by die Randse Afrikaanse Universiteit, ander plekke in Suid-Afrika en in Frankryk, Botswana en Zimbabwe. Sy bekoring met die antieke skoonheid van die subkontinent veroorsaak dat hy Indië ’n hele paar keer besoek.
Vanaf 1990 begin hy om die moontlikhede van klei en keramiek in die kuns te ondersoek. In 1997 verhuis hy en sy lewensmaat Johan Gerber na Oudtshoorn, waar hy onder andere aktief betrokke is by die Felix-trust, wat kleihuise verskaf as antwoord op Suid-Afrika se behuisingsnood. Van sy kunswerke is in talle museums en private versamelings opgeneem en sy werk word verteenwoordig in openbare en private versamelings in Frankryk, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State van Amerika, Nederland, Israel, Ethiopië, Suid-Afrika en China. Onder sy opdragwerk tel die 1971-muurskilderye in die eetkamer van die Amadeus Mozart-skool in Bois d’Arcy naby Versailles in Frankryk, die dekor vir Sukovs se produksie van Don Pasquale en etlike fonteine vir bekende tuine, onder andere die Vrede vir Afrika-fontein op die kampus van die Universiteit van Pretoria. By die Taaldagviering van die ATKV (Kannaland) in Oudtshoorn op 12 Augustus 2005 lewer hy ’n rede oor Langenhoven as kunstenaar.
Skryfwerk
Sy drama Fleur de lys word in 1986 by die Kampustoneelfees opgevoer. Die drama speel af in Parys, met ’n Suid-Afrikaanse skilder wat daar werk as hooffiguur. Hy het interaksie met twee Amerikaners (een ’n dwelmverslaafde wat kuns studeer en die ander een besig om Chinees te leer), ’n Franse musikus en ’n Suid-Afrikaanse meisie wat au pairwerk doen en 'n kunsstudent is. Die drama behandel die probleme wat jongmense ondervind in ’n vinnig veranderende wêreld. Die Suid-Afrikaner keer eindelik terug huis toe om gesamentlike verantwoordelikheid vir sy land te aanvaar eerder as om weg te hardloop, terwyl die Suid-Afrikaanse meisie moet besluit of sy die kind wat sy by ’n swart minnaar verwag gaan aborteer of nie. Fluit vir die vlieë word in 1987 deur TRUK opgevoer met Sandra Prinsloo in die hoofrol en sy verwerf beide die Vita-prys en Dalro-prys vir haar vertolking. Hierdie drama lewer op verrassende en unieke manier kommentaar op die Christus-verhaal. Jan en Kato vier hulle 33e huweliksherdenking, maar twee swerwers onderbreek die fees. Kato Vermaak is ’n aardse maar intelligente vrou wat haar lewe verspil het in ’n huwelik met ’n man (Jan) wat nie by haar pas nie. Om te ontvlug tree sy dikwels vreemd op, het ’n vreemde sin vir humor en kommunikeer vreemd met haar seun Gabrieel (straks ’n verhulde engel). Twee voortvlugtiges, Josef-en-Maria tipes, word deur Jan opgelaai en huis toe gebring, maar die man het hul kind vermoor en begrawe. Die Christus-kind binne die struktuur van verwysings is ’n swart meisie, waardeur die tradisionele manlike wit-sentriese opvattings van die Godheid en die Christendom uitgedaag word. Ten spyte van die verwikkelde onderbou is die stuk basies ’n komedie wat op hierdie gebied ook slaag deur die realistiese boertigheid van die dialoog en handeling. Ander opgevoerde dramas sluit in In memoriam patris (1988) en Brief vir die harlekyn (2007). In memoriam patris se aksie vind plaas langs die graf van ’n vader. Sy drie kinders, ’n ballerina, ’n predikant en ’n boer, het teruggekeer huis toe om hom te begrawe. “Brief vir die harlekyn word by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer en is Nel se verwerking in ’n sirkus-milieu van die essays Fragment en Brief vir die harlekyn uit Stille waters van C.J. Langenhoven. Dit handel oor die kunstenaar as martelaar en hoe die lyding kuns word. Hy skryf ook die drama Gebroke glas, waarin die verhouding tussen ’n ouer vrou en ’n jong man verken word. ’n Musiekstuk oor die verlore seun verskyn ook uit sy pen, waar hy die metafisiese, intellektuele en fisiese van hierdie verhaal ondersoek. Vir die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie vertaal hy programme soos Arsene Lupin vanuit Frans in Afrikaans.
Hy skryf ook kortverhale en publiseer daarvan in letterkundige tydskrifte soos Kol en Donga. Sy publikasie debuut is met die kortverhaalbundel ’n Annerster soort, waarvan die oorgrote meerderheid verhale reeds tussen 1965 en 1969 geskryf is en baie daarvan ook in letterkundige tydskrifte gepubliseer is. Die verhale in die eerste afdeling van die bundel behandel die kinderjare van ’n groep seunskarakters op die Transvaalse platteland, terwyl die verhale in die tweede afdeling meer eksperimenteel van aard is en aansluit by die buitestaandertema en surrealisme eie aan die Sestiger-prosa. Die derde afdeling sluit weer aan by die eerste afdeling en bevat Kruis of munt, ’n klaarblyklike nie-fiksionele jeugherinnering. Die verhale beeld meermale ’n worsteling uit in die soeke na begrip, aanvaarding en betekenis. In die titelverhaal bevind die hoofkarakter hom in ’n wêreld waarmee hy bitter min gemeen het en is hy gedoem om soos ’n vreemdeling en uitgeworpene sy lewe te slyt. Veral aangrypend is ’n Grafskrif vir Martha, wat handel oor die vriendskap tussen ’n eenkant jong seun en ’n toegewyde bokoppasser, ’n swart vrou van ’n ­ander kontrei wat deur die ­ander mense van die plaas as “mal” bestempel word. Die seun en ­Martha sien mekaar se andersheid raak en reik uit na mekaar. Eindelik maak die jong seun twee kere kennis met die dood; eers die dood van sy oupa, en toe dié van Martha, wat ’n ­boklam teen ’n slang wou beskerm en toe self deur die slang gepik is. Sy bundel Sluitsteen, wat hy privaat in ’n beperkte, genommerde oplaag uitgee, open met die gedig Apologie. Hierdie gedig is ’n besinning oor die dood, wat open met die strofe “om te sterf is ’n misdaad wat almal pleeg”. Die bundel bevat verder hoofsaaklik essays, kortverhale en besinnings oor die dood en betekenis, soos reeds gesuggereer deur die titel. Waar die werklikheid van hierdie stukke vol dood, verlies en vertrek is, bied skoonheid telkens troos, sodat die dood van godsdienstige clichés bevry word en die bundel ’n troosbundel word. In Skeppingsdrif oftewel kreatiwiteit bundel hy sy credo oor die skeppingsaktiwiteit, geïllustreer met kleurplate van sy werk. Die kortverhaal Boormasjien, wat oorspronklik in April 1972 in Contrast gepubliseer is, word deur Hennie Aucamp in die versamelbundel Blommetjie gedenk aan my opgeneem. Ander versamelbundels waarin sy werk opgeneem word, sluit in Borde borde boordevol saamgestel deur Hennie Aucamp en Soort soek soort saamgestel deur Johann de Lange.
Hy skryf ook gedigte en maak in 2003 ’n skenking aan die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum van ’n reeks skilderye waaruit gedigte ontstaan het, sodat dit in wese ’n digbundel in wording verteenwoordig. ’n Manuskrip van gedigte stel hy in 2011 saam onder die titel Eggo's van ’n ego.
In 1990 vereer die Universiteit van Pretoria hom vir sy bydrae tot kuns in Suid-Afrika. By die Klein Karoo Nasionale Kunstefees verower hy in 2003 die Kanna Visuele Kunste-prys vir sy Vuka Uzenzele ("staan op en help jouself") kunsvlytprojek, waar hy plaaslike vroue in Bongolethu in die Klein-Karoo help om met klei posbusse en ander ornamente te vervaardig. In 2005 ontwerp hy die Kanna-trofee en hy word in hierdie jaar ook benoem as internasionale visuele kunstenaar van die jaar deur die International Biographical Centre in Cambridge.
Dood
Nel is op 27 Maart 2020 in die versorgingseenheid van 'n aftreeoord in Oudtshoorn oorlede.
Joan Edwards (sangeres)
Joan Edwards (13 Februarie 1919 – 27 Augustus 1981) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Hit Parade of 1947 (1947) en in die televisiereekse Cavalcade of Stars (1949), The Joan Edwards Show (1950), en Songs for Sale (1950).
Erica brachycentra
Erica brachycentra is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Oos- en Wes-Kaap. Dit kom voor van Mosselbaai tot by Humansdorp. Daar is tans vyf subpopulasies, almal op berghange by bergpasse. Daar word vermoed dat daar ten minste tien subpopulasies kan wees. Die plant se habitat het gebied afgestaan aan bosbou bedrywighede maar die bedreiging bestaan nie meer nie.
Sadeness (Part I)
Sadeness (Part I) is die eerste enkelsnit van die groep Enigma uit 1990. Die snit was die eerste van vier enkelsnitte afkomstig van die album MCMXC a.D.. Die snit word meteens die suksesvolste treffer van die groep. In vier-en-twintig lande behaal dit die no.1-ranglys, waaronder Suid-Afrika.
Sadeness gaan oor die seksuele verlange van Markies de Sade, vandaar die naam Sadeness, as woordspeling van die Engelse woord sadness. Na Sadeness kom Mea Culpa (Part II), 'n soort opvolg, al was hierdie snit minder gewild as Sadeness self.
Musiekvideo
In die musiekvideo is 'n geleerde te sien, miskien 'n verwysing na die markies, wat aan die slaap val in sy kamer terwyl hy skryf. Dan het hy 'n fantastiese, verligtende droom; hy loop deur 'n ruïne van 'n katedraal en kom daarna by 'n deur, waarskynlik die "verbode deur", as daar na die albumkonsep gekyk word. Agter die deur staan 'n mooi jong vrou, wat die liriek van die musiek na hom fluister: ''Sade, dis-moi. Sade, donne-moi. (vertaal: Sade, vertel my. Sade, gee my''). Die man draai dan om en wil vlug, maar deur sy verlange word hy deur die deur teruggesuig. Op daardie oomblik word die man wakker, waarna die lied eindig.
Antonio Negri
Antonio (Toni) Negri (Padua, 1 Augustus 1933) is 'n Italiaanse neomarxistiese filosoof.
Chrétien de Troyes
As seun van 'n arm riddergesin het hy in sy jeug aan die hof van die Grawe van Vlaandere gebly. Hy het al vroeg bekendheid verwerf vir sy uitstekende digkuns, en Gravin Marie het hom uitgenooi om aan die hof van die Champagne in Troyes te bly wat toe as die literêre sentrum van Europa beskou is.
Chrétien het talle romans oor die figure uit die Artuslegende geskryf en steeds die ideale van die hoofse beskawing en opleiding en die ridderlike deugde geprys. In sy hoofse romans verskyn die getroude edelvrou naas die selfstandige en eiesinnige dame. Sy bekendste werke is "Erec en Enide" (1165) wat as die eerste Franse roman beskou word, Cligès (1165-1170), Lancelot (1170), Yvain (1175) en die onvoltooide Parsival (Perceval of Le Conte du Graal, "Die Storie van die Heilige Graal", tussen 1180/1182 en 1190). Chrétien de Troyes se romans het die hoofse lewe van sy tyd sterk beïnvloed, asook die letterkunde van Engeland en Duitsland, en begrippe soos chevalier (ridder) en tafelronde het danksy die digkuns van Chrétien algemeen bekend gestaan.
Antonio Negri
Aktivisme
Negri het 'n "sterloopbaan" aan die Universiteit van Padua en word op jong ouderdom benoem tot voltydse hoogleraar in die dottrina dello stato (staatsteorie), 'n uitgesproke Italiaanse vakgebied wat beide juridiese as konstitusionele aspekte behels.
Vanaf begin jare 60 maak Negri deel uit van die uitgewery van Quaderni Rossi, die koerant wat gestalte gee aan die intellektuele herlewing van die Italiaanse marxisme buite die konteks van die kommunistiese party (met as bastionne onder meer Raniero Panzieri, Mario Tronti, Rita di Leo en Romano Alquati). Hierdie groep voorspel vroegtydig die klassestryd van die operaio massa (dit wil sê, die konsep van die arbeider wat die massa voorhande is, sonder kwalifikasies en uitruilbaar, 'n louter funksionele element vir die groot, gemeganiseerde fabriek), met as hoogtepunt die sogenaamde autunno caldo (warm herfs) van 1969, toe 'n uitbreeking van opstande plaasgevind het met as episentrum die FIAT-Mirafiorikompleks te Turyn, die petrochemiese kompleks te Porto Marghera en die Lagune van Lagune van Venesië.
Negri het vir sy publikasies voorts saamgewerk met sleutel figure van Italiaanse arbeiders-, studente en vroue bewegings gedurende die jare 60 en 70, waaronder Panzieri, Tronti, Sergio Bologna, Alquati, Mariarosa Dalla Costa en Franco Berardi. Sy bekendste werk is die opspraakwekende Empire (2000), wat hy saam met die Amerikaner Michael Hardt skryf. Die boek, wat in 2004 opgevolg word met Multitude, word deur baie aktiviste gesien as 'n herbesinning van die antiglobalisme. Daarbenewens publiseer Negri nog 'n hele klomp ander boeke, waarin die werke van onder meer Karl Marx en Baruch Spinoza op 'n oorspronklike manier ontleed word.
Arrestasie en verbanning
Op 7 April 1979 word die 46-jarige Antonio Negri gearresteer. Hy word daarvan aangekla dat die moord op destydse premier Aldo Moro beplan het, uitgevoer deur die Brigate Rosse (BR – Rooi Brigades) in 1978. Verder sou hy 'n sameswering begin het om die regering omver te werp. Negri is op daardie staduim professor in die politieke wetenskap aan die Universiteit van Padua, gaslektor aan die École Normale Supérieure en selfverklaarde revolusionêre marxis wat ten gunste van 'n gewapende opstand is. Negri self het steeds ontken dat enige persoonlike of ideologiese verhouding het met die Rooi Brigades gehad het.
Die meeste aanklagte teen Negri (waaronder 17 moorde) word in minder as nege maande weerlê weens 'n gebrek aan bewyse. Daar word nie daarin geslaag om hom met die Rooi Brigades te verbind nie, aangesien hy hom na bewering skuldig maak aan kriminele bende vorming en opstand teen die staat (later teruggetrek). Negri word ten einde veroordeel tot 30 jaar gevangenisstraf omdat hulle hom op grond van sy publikasies en revolusionêre aktiwiteite 'moreel verantwoordelik' ag vir die gewelddade teen die Italiaanse staat in die jare sestig en sewentig. Amnestie Internasionaal het die 'ernstige wettige onreëlmatighede' tydens die verhoor aan die kaak gestel, en Michel Foucault skryf oor die 'geval Negri' die volgende in sy werk. Die Gemaskerde Filosoof: "Is hy nie in die sel bloot omdat hy 'n intellektueel is?". Negri bring vier jaar deur in die gevangenis ('n aantal van sy ervarings publiseer hy later in Die Trein van Finland), totdat die Partito Radicale van Marco Pannella, wat geywer het vir sy vrylating, hom op die kieslys plaas vir die algemene verkiesings van 1983 en hy die verkiesings wen ook. Die parlement verleen hom die toestemming om die gevangenis te verlaat ten einde sy politiek amp te kan beklee, maar die toestemming word enkele maande later herroep. Negri gaan in ballingskap in Frankryk, waar hy 14 jaar bly en waar hy nie hoef te vrees vir uitlewering nie, danksy die beskerming wat hy geniet van die regering van François Mitterrand.
Publikasies en politieke werke
Die uiterste oorspronklike, maar tegelykertyd kompakte en moeilik werk van Negri, is sy kritiese hersiening van die belangrikste intellektuele strominge van die tweede helfte van die 20ste eeu, ten gunste van 'n nuwe marxistiese analise van die kapitalisme en die postmoderne samelewing. Geïnspireerd deur die idees van Michel Foucault en sy ontleding van die biomag, asook deur die analise van Gilles Deleuze en Felix Guattari, lê Negri gedurende die jare 80 die basis vir die aanpasing van die werk van Marx, in terme van die sosiale dimensies van die produksie, die samewerking en die bestuurgefokusde mag. Hierin is die pas die voornemende, strategiese en konseptuele, beskou as die menigte.
Die vertrekpunt van sy werk Empire is dat die nasiestaat sy sentrale rol as die primêre politieke formasie verloor het en plek het gemaak vir 'n globale meganisme van diffusie en gedesentraliseerde mag (die "Imperi"). Die oorgangsproses word betwis en is nie vry van katastrofes nie. Dit verteenwoordig 'n stryd van die arbeidersklasse en van die postkoloniale akteurs wat hierdie magstransformasies aan die gang gesit het. Met ander woorde die transedentale produksiedimensies en die dimensies van die wêreldmark het gelei tot 'n Interregnum (tussenregering), 'n netwerk van wêreldwye mag, die Empire, waarin verskillende akteurs (monargisties, soos in die VSA, aristokratiese, soos enkele nasie-state en demokratiese akteurs soos die NRO's, multinasionale korporasies en die massamedia) vorm gegee aan 'n Imperium wat gebaseer is op 'n magsnetwerk. Sy stelling is baie kontroversieel, veral na aanleiding van die aggressiewe en unilaterale houding wat die Verenigde State aangeneem het sedert die aanvalle op 11 September 2001.
Twee vorige publikasies wat vermeld kan word is sy The Savage Anomaly (1982), waarin hy 'n oorspronklike interpretasie gee van Baruch Spinoza, en Marx oltre Marx (1982), 'n versameling lesings oor die Grundrisse, die manuskripbundel wat Karl Marx geskryf het ter voorbereiding van sy Das Kapital.
In 2005 neem hy 'n minder populêre standpunt binne die radikaal-linkse beweging in wanneer hy in verskeie opiniestukke en onderhoude die ja-stem verdedig in die referendum vir die Europese Grondwet. Hy neem ook saam met Daniel Cohn-Bendit deel aan 'n verkiesingsvergadering van die Parti Socialiste (sosialistiese party in Frankryk) om sy steun aan die ja-stem te bewys in die Franse referendum. Negri is van mening dat die Europese Grondwet gunstig is om die mag van die nasie-state te verminder ten voordele van die mag van Europa. 'n Pleidooi vir Europa is te vind in sy boek Europa en Imperium.