cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Castro (akteur)
David Castro (gebore 7 Februarie 1996) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Arranged (2007), Where God Left His Shoes (2007), en 27 Dresses (2008), en in die televisiereeks Shadowhunters: The Mortal Instruments (2016).
Kalkspruit
Die Kalkspruit is 'n spruit wat via Alexanderspruit in Mpumalanga in die Kwenadam vloei.
Lunskliprivier
Die Lunskliprivier is 'n spruit wat verby Dullstroom in die Mpumalanga-provinsie in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Krokodilrivier.
Kalkspruit
Die Kwenadam lê direk langs die R36-pad tussen die Bambi Country Lodge en Lydenburg.
Gereformeerde kerk Welkom
duimnael|links|300px|Die eerste Gereformeerde kerk op Welkom nadat 'n brand dit in November 1957 in puin gelê het.
duimnael|regs|160px|Dr. [[Petrus Pelser|P.J. Pelser, die leraar van 1967 tot 1976.]]
Die Gereformeerde kerk Welkom was die negende oudste van die 22 gemeentes in die GKSA se Klassis Noord-Vrystaat en een van twee Afrikaanse gemeentes van dié kerkverband in die stad Welkom, maar in 2018 het Welkom en Welkom-Noord saamgesmelt en gebruik die nuwe gemeente Welkom-Noord se kerkgebou, die ou Welkom-kerk. Einde 2015 het die gemeente 126 belydende en 26 dooplidmate gehad vergeleke met 276 en 101 in 2001. Die gemeentegrense sluit woonbuurt soos Bedelia, Doorn, Jan Cellierspark, Lakeview, Naudeville, Sandania en St. Helena in terwyl die res van Welkom val onder die gemeente Welkom-Noord, wat in 1969 van Welkom afgestig het.
Field Cate
Field Cate (gebore 22 Julie 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en Pushing Daisies (2007).
Gereformeerde kerk Welkom
Die myndorp Welkom is in 1946 op die Vrystaatse Goudvelde geproklameer. Enkele wyke van die Gereformeerde kerk Odendaalsrus het op 8 Oktober 1950 as die Gereformeerde kerk Welkom afgestig. Vier jaar later, op 22 Mei 1954, is ’n eie kerkgebou in gebruik geneem. Die argitek was Pieter Dykstra. Maar drie jaar later, in die vroeë oggendure van 13 November 1957, het ’n brand dié kerk in puin gelê.
Kolligatiewe eienskappe
Kolligatiewe eienskappe is in die termodinamika dié eienskappe wat net deur die aantal deeltjies en nie deur hulle grootte of massa bepaal word nie. Kolligatiewe eienskappe kan gebruik word om die molêre massa van 'n onbekende stof te bepaal, hoewel dit nou meestal meer van geskiedkundige dan van praktiese waarde is.
Raoult se wet
Vir verdunde oplossings is Raoult se wet gewoonlik nog geldig vir die oplosmiddel en in beginsel kan dit gebruik word om 'n molêre massa te meet:
Ongelukkig werk dit net vir lae molêre massas en hierdie waardes is gewoonlik reeds bekend.
Kookpuntsverhoging
Die kookpunt Tk van 'n oplosmiddel (A) word hoger as 'n nie-vlugtige stof daarin opgelos word. Indien ons aanneem dat die verdampingsentalpie nie beïnvloed word deur die aanwesigheid van die opgeloste stof nie, is die temperatuurverandering eweredig met die molfraksie van die opgeloste stof (B):
Dikwels word die molfraksie vervang deur die molaliteit m, wat daarmee eweredig is.
Smeltpuntsverlaging
Die smeltpunt Ts van die oplosmiddel word laer, wat byvoorbeeld gebruik word om sneeu of vriesreën op die paaie te bestry. 'n Vergelykbare afleiding as vir kookpunt kan gemaak word, maar dit moet wel aangeneem word dat die vastestof heeltemaal geen vaste oplosbaarheid vertoon nie.
Ook hier word dikwels die molfraksie vervang deur die molaliteit m, wat daarmee eweredig is.
Die krioskopiese waardes is hoger as die ebulioskopiese, veral dié vir kamfer. Daarom is in die verlede baie gebruik gemaak is van krioskopie met kamfer om molêre massas te bepaal. Die gevoeligheid van die meting te gering om vandag nog van belang te wees, maar die prinsipe word nog wel toegepas in suiwerheidsbepaling.
Osmotiese druk
Indien 'n oplossing van 'n opgesloste stof (J) in 'n oplosmiddel geskei word van die suiwere oplosmiddel deur 'n halfdeurlatende membraan sal daar 'n osmotiese proses optree. Molekule van die oplosmiddel sal deur die membraan dring op die oplossing te verdun en die volume van die oplossing sal toeneem. Die resultaat is die opbou van 'n osmotiese druk Π wat gemeet kan word as hidrostatiese druk van die hoogteverskil van die twee vloeistofkolomme. Die Van 't Hoff-vergelying wat dit beskryf lyk baie op die idealegaswet:
In beginsel sou een meting van Π voldoende wees om die konsentrasie [J] te bepaal. Indien die massa van J wat toegevoeg is aan die oplossing bekend is kan die molêre massa bepaal word. Ongelukkig wyk die osmotiese druk vinnig af van ideale gedrag. Nes by die gaswet kan 'n viriaalvergelyking uitkoms bied.
Die reeksontwikkeling gee:
Die konstante B word die osmotiese viriaalkonstante genoem.
Om die effekte van nie-ideale gedrag uit te sluit word die meting nie net voor een konsentrasie, maar vir 'n reeks konsentrasies uitgevoer. In massakonsentrasie "c" uitgedruk kan die vergelyking geskryf word as:
Deur h/c in 'n grafiek teen c te skets kan die afsnyding bepaal word. Dié afsnyding is omgekeerd eweredig aan die molêre massa M. Dat wil sê dat hoe groter M is, hoe moeiliker dit word om te bepaal. In die praktyk kan M tot ongeveer 8.000-10.000 Dalton nog bepaald word.
Die omgekeerde proses, tru-osmose, word gebruik vir watersuiwering.
Kontemporêre Afrika-kuns
Kontemporêre Afrika-kuns beskryf die verskillende temas en kunsvorms van die kontinent van Afrika. Dit verwys hoofsaaklik na 'n aantal van style en nasionale produksies in Afrika. Talle kunstenaars en organisasies het vir die term verskeie betekenisse en definisies gegee.
Geelklipspruit
Geelklipspruit is 'n rivier wat tussen Standerton en Amersfoort op die Mpumalanga-hoëveld in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Vaalrivier.
Mesembryanthemum gariepense
Mesembryanthemum gariepense is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie en is endemies aan die Noord-Kaap. Die spesie kom in die Richtersveld voor en is deel van die Sukkulente Karoo bioom. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 100 km². Die plant word as seldsaam beskou.
Lif en Lifthrasir
thumb|200px|Lífþrasir en Líf (1895), deur Lorenz Frølich.
Verhaal
thumb|200px|Die wêreldboom [[Yggdrasil.]] In die gedig Vafþrúðnismál in die Poëtiese Edda vra Odin vir Vafþrúðnir watter mense die Fimbulvetr ("Slepende winter") sal oorleef, en Vafþrúðnir antwoord Líf en Lífþrasir, wat in die Hoddmímis holt sal wegkruip. Hulle sal die oggenddou as voedsel inneem en "uit hulle sal generasies voortkom".
Ook in hoofstuk 53 van die boek Gylfaginning in die Prosaïese Edda word gesê Líf en Lífþrasir sal in Hoddmímis holt wegkruip tydens die vuurreus Surtr se brand en dat "uit hierdie mense so 'n groot nageslag sal voortkom dat die wêreld weer bewoon sal word".
President van Kenia
Die President van die Republiek van Kenia (Swahili: Rais wa Jamhuri ya Kenya) is die staatshoof en die regeringshoof van Kenia. Die president lei die uitvoerende tak van die regering van Kenia en is die opperbevelvoerder van die Keniaanse weermag. Die president se amptelike woning is by State House, Nairobi. Die vrou van die president word na verwys as die eerste vrou van Kenia.
Lif en Lifthrasir
Verhaal
Volgens Rudolf Simek moet Hoddmímis holt nie verstaan word as 'n letterlike woud waarin die twee mense wegkruip nie, maar eerder as 'n ander naam vir die wêreldboom Yggdrasil. Hy sê die idee dat die mens uit bome ontstaan het, "is antiek in Germaanse streke en dit word ná Ragnarök herhaal".
President van Kenia
Die president word verkies deur 'n gewilde stem tydens die algemene verkiesing wat gedurende Augustus elke 5 jaar gehou word. Die algemene verkiesing van 2017 is vir die eerste keer in die geskiedenis van enige Afrika-land nietig verklaar.
Vir die verkiesing van die president om geldig te wees, moet hulle die volgende hê:
Llewellyn Rees
Llewellyn Rees (18 Junie 1901 – 7 Januarie 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Withnail & I (1987) en A Fish Called Wanda (1988), en in die televisiereekse Doctor Who (1963) en The Way We Live Now (1969).
Barbara von Annenkoff
Barbara von Annenkoff (13 Februarie 1900 – 1979) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sündenbabel (1925), ''Derby. Ein Ausschnitt aus der Welt des Trabersports (1926), Höhere Töchter (1927), en Prince or Clown'' (1928).
Christo Coetzee
Christo Coetzee (1929–2000) was 'n Suid-Afrikaanse skilder, 'n assemblage- en neobarokkunstenaar en 'n belangrike verteenwoordiger van die avantgarde-bewegings van Europa en Japan gedurende die 1950's en 1960's. Hy ontwikkel sy oeuvre onder die invloed van kunsteoretikus Michel Tapié, kunshandelaar Rodolphe Stadler, kunsversamelaar en fotograaf Anthony Denney, en die Gutai-groep van Japan. Ander kunstenaars wat veral sterk deur Tapié se Un Art Autre (1952) beïnvloed is, sluit in Georges Mathieu, Wols, Jean Dubuffet, Jean Fautrier, Hans Hartung, Pierre Soulages, Antoni Tàpies, en Lucio Fontana.
Vroeë lewe en opvoeding
Christo Coetzee word op 24 Maart 1929 te Biccardstraat, Turffontein in Johannesburg aan Josef Adriaan Coetzee en Francina Sofia Kruger (1888–1964) gebore. Die familie het in die omgewing van Colesberg geboer, maar trek voor Christo se geboorte as gevolg van droogte en die verdunning van inkomste (weens 'n groot aantal seuns op die Coetzees se familieplaas, Strydpoort) na die ryk mynboustreek Witwatersrand op soek na inkomste. Christo se vader ontwikkel tuberkulose, toe omganklik as myntering bekend, en verwissel sy werk met 'n loopbaan in die boubedryf, waar 'n talent vir teken gou na voorskyn kom. Christo sou later sy kunstalent aan sy vader toeskryf, en sy besigheidsvernuf aan sy moeder. Sy vader sterf in 1939, waarna hy deur sy moeder en sy twee susters, Gertruida en Johanna, onderskeidelik twintig en sestien jaar ouer as hy, opgevoed is.
Coetzee woon Parkview Primêre Skool by en daarna Parktown Hoër Seunskool, waar hy 'n entoesiastiese kunsstudent word.
Van 1946 tot 1950 studeer hy aan die Universiteit van die Witwatersrand, waar ook Larry Scully, Cecil Skotness, Esmé Berman, Nel Erasmus, Ruth Allen (née Furness), Gordon Vorster, Anna Vorster, en Gerda Meyer (née Eloff) toe aan die studeer is. Tesame met Scully, Skotness, Vorster en Erasmus word hy deel van die sogenaamde Wits-groep, 'n ongehegte groep wat bekend is nie soseer vir enige estetiese filosofie nie, maar eerder vir die groepslede se onderskeie uiteindelik suksesvolle loopbane. Coetzee ontwerp ook dekor en kostuums vir die universiteit se dramaproduksies, en val onder die invloed van onderwysers Charles Argent, Maria Stein-Lessing, Heather Martienssen, en Marjorie Long. Laasgenoemde sou later Coetzee se eerste eggenote word.
Christo Coetzee studeer in 1951 af met 'n graad in die skone kunste, waarna hy sy eerste solo-uitstalling in Januarie van daardie jaar hou. Hierdie uitstalling word deur die direkteur van die Suid-Afrikaanse Nasionale Galery, John Paris, geopen en toon portrette in die styl van Victoriaanse daguerreotipie.
Londen, 1951–1955
Gefinansier deur 'n beurs van die Universiteit van die Witwatersrand, reis Coetzee in 1951 na Londen waar hy onder professor William Coldstream aan die Slade School of Art studeer. Die jaar daarop trou hy met Marjorie Long in Hammersmith, Londen. Hul wittebrood duur agt maande en word in die Spaanse kusdorp Benodirm in Alicante deurgebring. Nadat sy vrou na Suid-Afrika terugkeer, bring hy 'n verdere ses maande in Londen deur voordat hy aan die begin van 1953 na Johannesburg terugkeer.
Terug in sy tuisland werk Coetzee eers by Suid-Afrikaanse Spoorweë en daarna by die Universiteit van die Witwatersrand. Die kantoorwerk verveel hom, en sy lewe word tydelik opgevrolik deur 'n uitstalling van sy klein olieskilderye by die Lawrence Adler-galery in Johannesburg. Die uitstalling wek belangstelling in sy werk by die Kaapstadse kunshandelaar Louis Schachat, wat dit gevolglik sy prioriteit maak om Coetzee se werk van hierdie uitstalling en die uitstalling in 1951 in die hande te kry. Coetzee word deur wanderlust oorval en vertrek op 6 November 1953 terug na Londen. Sy huwelik met Long sou later in 1963 as gevolg van hierdie gedrag ontbind, en sy vergesel hom nooit weer op 'n internasionale reis nie.
Hierdie reis moes Coetzee self finansier; hy aanvaar dus noodgedwonge 'n onvervullende administratiewe pos by 'n tabakmaatskappy. Hy doen navraag by Gimpel Fils, waar Peter en Ernest Gimpel (neefs van Joseph Duveen) hom aanraai om aansoek te doen om 'n pos by die beramingsbesigheid van Robert Savage, waar Coetzee inderdaad 'n meer vervullende posisie opneem. Gedurende hierdie tyd neem Coetzee een van sy skilderye na Gillian Ayres by die Artists' International Association. Ayres wys die skildery aan fotograaf en stilis Anthony Denney, wat dit onmiddellik vir £12 opraap.
Fania Marinoff
Fania Marinoff (20 Maart 1890 – 17 November 1971) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Nedra (1915) en New York (1916).
Christo Coetzee
Londen, 1951–1955
Denney nooi Coetzee vir aandete by sy huis te 30 St. Peter's Square, Hammersmith, Londen, waar Coetzee sy skildery bo 'n werk van Antoni Clavé sien hang. Dit was die begin van 'n lewenslange vriendskap. In 1954 trek Coetzee in een van Denney se spaarkamers in, waar hy sy huur deur middel van skilderye betaal. Denney neem sodoende omtrent tien van Coetzee se skilderye gedurende hierdie tydperk in besit.
Coetzee se uitstalling bestaan uit 51 portrette en stillewes. Volgens Coetzee betaal Denney £100 vir Pompeian lobster; kleiner skilderye is teen £50 elk verkoop. Op 26 Oktober 2011 verkoop afslaers Bonham's een van hierdie skilderye – Fabergé egg – uit die versameling van Max Aitken, wat namens hom deur Le Roux Smith Le Roux gekoop is, vir £13 750, wat die koperspremie insluit. Ander kopers was Sandy en Bunny Roger – wie se twee aanskaffings in 1998 deur Sotheby's verkoop is – en Elizabeth David.
Italië, Januarie 1956 – April 1956
In 1956 ontvang Coetzee en Australiër Sydney Nolan 'n beurs van die Italiaanse regering, deur bemiddeling van die British Council, vir 'n vertoef van vier maande in Italië. Met 'n inleidingsbrief van Erica Brausen aan Pawel Tsjelitsjef, vertrek hy in Januarie van daardie jaar na Frascati. Hy ontmoet Alberto Burri in Rome, besoek die Quadrenniale di Roma, en reël die aanskaf van Burri se Tutto Nero vir Anthony Denney se versameling. Later lê hy 'n pelgrimstog na Peggy Guggenheim in haar huis in Venesië af; hy sou die glas- en metaalhek daar van die Amerikaanse kunstenaar Claire Falkenstein duidelik onthou.
Parys, 1956–1959
Op 'n besoek aan Anthony Denney in Londen merk die Franse tachis Georges Mathieu een van Coetzee se skilderye op. Hy rig gevolglik 'n uitnodiging aan Coetzee om na Parys te kom en die Galerie Rive Droite te besoek en die eienaar, Jean la Carde, te ontmoet. Met Coetzee se aankoms in Parys word hy deur Michel Tapié de Céleyran aan Mathieu voorgestel. Tapié sou Coetzee se werke met die styl van art informel (tachisme) beïnvloed.
Jean la Carde besluit kort daarna om te trou en die galery te sluit. Met die aanmoediging van Denney en Tapié, trek Coetzee na die nuwe Galerie Stadler, wat 'n jaar vantevore deur Rodolphe Stadler te 51 Rue de Seine gestig is. Die galery bied 'n toelaag aan sy kunstenaars en vereis dat hulle gereeld uitstallings van skilderye voorsien. Coetzee vestig sy ateljee in 'n kelder te 4 Rue de l'Hotel Colbert, en woon in die solder van 5 Rue de Lille – beide adresse in die sewende arrondissement op die Linkeroewer.
In 1958 word Coetzee se assemblageskildery Crespian (1957) in die Pittsburgh Internasionale Uitstalling van Kontemporêre Skilder- en Beeldhoukuns, tesame met kunstenaars soos Joan Mitchell, Conrad Marca-Relli, Édgar Negret, Maurice Wyckaert, Nassos Daphnis, Ellsworth Kelly, Alexander Calder, en Richard Diebenkorn, uitgestal.
Coetzee word 'n bywoner van die Donderdag-salon van Marie-Louise Bousquet, eggenote van dramaturg Jacques Bousquet en redaktrise van Harper's Bazaar in Parys vir vyftig jaar. Hier ontmoet Coetzee die Nederlandse skilder Karel Appel, Annabel Buffett (eggenote en muse van Bernard Buffet), en galeryis Charles Vessey.
Coetzee vorm 'n belangrike vriendskap met Aileen Hennessy, die konjakerfgenaam, wat in 'n woonstel te 1 Rue Git-le-Cœur in die sesde arrondissement, slegs sewe minute se stapafstand van Coetzee se ateljee, woon. Aileen was 'n skilder wat Coetzee na galerye vergesel en hom na die samekomste wat sy in haar woonstel aan die Seine aanbied, nooi. Die tipe bywoners van hierdie byeenkomste sluit byvoorbeeld Aileen se suster Scheilagh en Alice DeLamar, erfgenaam van die fortuin van Joseph Raphael de Lamar, wat ook 'n woonstel in dieselfde gebou had, in. In latere jare sou Aileen se broer, Francis Hennessy, Coetzee in Tulbagh (Suid-Afrika) besoek.
Op 17 Maart 1959 sluit Coetzee by Lucio Fontana aan deur sy werk by die Galerie Stadler uit te stal. Tydens hierdie aangeleentheid bied Solange de Noailles, Duchesse d'Ayen, moderedaktrise van die Franse Vogue, 'n middagete aan met talle toekomstige versamelaars van Coetzee se werke. Die groep sluit argitek en binnenshuise versierder Victor Grandpierre, Marie-Hélène de Rothschild, en Tom Kernan, redakteur van Maison & Jardin, in.
Japan, Februarie 1959 – Maart 1960
Coetzee ontvang in 1959 deur bemiddeling van die Bitish Council 'n Japannese regeringsbeurs vir twee jaar se studie in Osaka en Tokyo. Francis King, wat later 'n gerespekteerde skrywer sou word, werk by die Bitish Council en is Coetzee se skakel daar. Kort ná sy aankoms in Februarie 1959 word hy deur professor J. Ijimi van die Universiteit van Kyoto na die kunstenaarsgroep Gutai verwys. Coetzee het basiese kennis van die groep danksy Michel Tapié, en hy ontmoet binnekort die groep se stigter Jiro Yoshihara en sy seun Michio Yoshihara. Coetzee sou elf maande op samewerking met hierdie belangrike Japannese kunstenaars bestee.
Coetzee lê gereeld besoek af aan Tokyo, waar hy selfs 'n ateljee opneem. Hierdie werk loop in Oktober 1959 uit op 'n uitstalling van werke in die styl van art informel by die Minami-galery in Tokyo. In Tokyo ontmoet Coetzee ook die kunstenaar Takako Idemitsy en haar eggenoot Tono, 'n kunsresensent.
Een van Coetzee se skilderye van hierdie tydperk, Butterfly lighting in a diamond (1960), word deur Philip Johnson vir $1 000 van die Stadler-galery gekoop en reguit na die Museum of Modern Art gestuur vir die 1961 The art of assemblage-skou wat uit 140 kunstenaars behels, insluitende Braque, Dubuffet, Marcel Duchamp, Picasso, en Kurt Schwitters, asook die Amerikaners Man Ray, Joseph Cornell, en Robert Rauschenberg. Coetzee sou Johnson in sy glashuis in New Canaan, Connecticut in 1962 besoek.
Coetzee verlaat Japan in Maart 1960 vir 'n solo-uitstalling by die Swertzhoff-galery in Boston, wat ook die assemblagekunstenaar Bruce Conner verteenwoordig het, gevolg deur 'n groepuitstalling by die Martha Jackson-galery te 32 East 69th Street, New York. Die tweeledige skou New Media, New Forms en New Media-New Forms: Version II loop onderskeidelik van 6 tot 24 Junie 1960 en van 28 September tot 22 Oktober 1960. Coetzee is betrokke by die eerste weergawe van die skou, tesame met Antoni Tàpies, Jean Arp, Alberto Burri, Alexander Calder, John Chamberlain, Joseph Cornell, Jim Dine, Jean Dubuffet, Dan Flavin, Jasper Johns, Allan Kaprow, Yves Klein, Louise Nevelson, Claes Oldenburg, en Robert Rauschenberg.
Parys, 1961–1965
Christo Coetzee se eerste soloskou by Galerie Stadler open einde Januarie 1961 en in April 1961 word soloskoue by die Lawrence Adler-galery in Johannesburg en die Galerie d'Arte del Naviglio in Milaan gehou. Rondom hierdie tyd wen Anthony Denney en sy vennoot Alex Collins 'n opdrag van die verskepingsmagnaat Basil Mavroleon om die interieur van sy seiljag Radiant II te ontwerp.
Gedurende dieselfde jaar, op pad na 'n onthaal wat deur die kunshistorikus en medestigtende redakteur van die tydskrif L'ŒIL, Rosamond Bernier, aangebied is, sit Coetzee in 'n hysbak vas saam met Elsa Schiaparelli. Hulle begin gesels en word bevriend, en Schiaparelli bestel 'n skildery vir die bemarking van haar parfuum S. Die skildery word later op die ereplek bo die trappestel by haar huis te 22 Rue de Berri in die agtste arrondissement van Parys gehang.
Noordkaaprivier
Die Noordkaaprivier is 'n takrivier van die Kaaprivier, op sy beurt weer 'n tak van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Christo Coetzee
Parys, 1961–1965
In 1962 word Coetzee se Celestial Doors (1961), 'n diptiek uitgevoer op twee aluminiumdeurrame, uitgestal by die uitstalling Antagonismes 2 : L'Objet, Musée des Arts Décoratifs, Palais du Louvre, Parys, 7 Maart – April 1962, wat deur François Mathey saamgestel is en werke ingesluit het van kunstenaars soos Yves Klein en Dorothea Tanning.
Lys van staatshoofde van Zambië
Hierdie is 'n lys van staatshoofde van Zambië.
Christo Coetzee
Parys, 1961–1965
'n Tweede solo-uitstalling van neobarokwerke word van 22 Oktober tot 18 November 1963 by die Galerie Stadler gehou. Die inleiding tot die uitstalling is weer eens deur Michel Tapié de Céleyran aangebied en foto's wys dat Anthony Denney, Duchesse d'Ayen en Aileen Hennessy aanwesig was.
Finestrat en Tulbagh, 1965–1983
In 1965 word Coetzee genoop om sy ateljee in Rue de l'Hotel Colbert te verlaat weens planne om die gebou te restoureer. Coetzee se vriend Anthony Denney, met wie hy so vroeg as 1956 al gereeld by Salvador Dalí en sy broer Gala besoek aflê in Port Lligat op die Spaanse Cap de Creus-skiereiland, was in besit van 'n finca (hoewe) naby die bergdorp Finestrat in Valencia. In die lig van die verlies van sy ateljee, skaf Coetzee 'n huis in Finestrat aan, waar hy hom vestig. Terwyl hy in Spanje woon, bevriend hy Imme Reich en Frederico van Ankum en stal hy by hul Galeria Arrabal in Callosa d'En Sarrià uit.
Hy begin ook aansienlik meer tyd in sy tuisland bestee en stal meer gereeld daar uit. Tydens 'n kort besoek aan Suid-Afrika word daar besluit om 'n terugskouende uitstalling van sy werk by die Pretoria-kunsmuseum van Desember 1965 tot Januarie 1966 te hou. Die uitstalling is deur Albert Werth saamgestel en daar is 77 van sy werkstukke, wat oor 'n tydperk van sewentien jaar strek, uitgestal.
In Mei 1966 sterf Coetzee se vriend Ludwig Binge weens hartprobleme in Pretoria. Coetzee nooi Binge se weduwee, Ferrie, om hom in Spanje in die daaropvolgende jaar te besoek. Anthony Denney reik 'n eenderse uitnodiging aan haar uit. Sy arriveer in Junie 1967, en sy en Coetzee trou in Gibraltar op 5 Maart 1968. Sedertdien sou Coetzee sy tyd tussen Spanje en Suid-Afrika verdeel. In Oktober van daardie jaar word Coetzee se werk vir die eerste keer in sewentien jaar in die Kaap uitgestal. Die uitstalling was in Stellenbosch.
In 1975 betree Christo Coetzee 'n nuwe tydperk in sy loopbaan. Hierdie tydperk sou later deur sommige resensente na verwys word as 'n protesfase of 'n kluisenaarsfase. In Januarie 1975 open 'n solo-uitstalling van sy werk by die galery van die voormalige Suid-Afrikaanse Kunsvereniging (Kaap). Die volgende middag keer Coetzee terug na die galery en sny 23 skilderye in flenters op. Die daad is ontketen deur 'n swak beoordeling van sy uitstalling en 'n nuusberig oor die kunstenaar Christo Claude, met wie se werk Coetzee vertroud was tydens sy vertoewe in Europa. Op 7 Februarie 1975 lewer Coetzee 'n lesing oor die daad by die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging in Kaapstad, waar hy hierdie vernietigende aksie in die konteks van van sy werke van die 1950's plaas en waartydens hy na die daad as 'n Gutai-daad verwys. In Mei 1975 word talle van die vernielde skilderye by die Rand Afrikaanse Universiteit se Gencor-galery uitgestal. Coetzee bied weer 'n openbare lesing aan oor die prosesse betrokke by sy werk.
By die openingsaand van 'n uistalling van Ferrie Binge-Coetzee se werk in Potchefstroom in 1983 koop Coetzee 'n skildery, sny dit in stukke en versprei die flardes onder die gehoor, waarna hy hulle oorreed om die vernielde werkstuk op te eet. Dit was 'n indirekte verwysing na Daniel Spoerri se Eat Art as 'n vorm van artistieke protes.
Latere jare en nalatenskap
Christo Coetzee ontvang in 1983 die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Eremedalje vir daardie jaar. In dieselfde jaar word 'n herdenkingsuitstalling by die Potchefstroomse Universiteit gehou, tesame met 'n retrospektief by die Pretoria-kunsmuseum. 'n Uitstalling van sy werk word in 1985 by die Taipei-skonekunstemuseum in Taiwan gehou. In 1999 word 'n belangrike retrospektief in Stellenbosch gehou.
Coetzee beswyk op 12 November 2000 in Tulbagh aan kolorektale kanker. Sy huis, 'n nasionale monument wat uit 1796 dateer, is saam met die skuur wat hy as 'n ateljee gebruik het, gerestoureer en in Augustus 2011 as die Christo Coetzee Huismuseum en Galery geopen. Coetzee se versameling van by die 2 600 objets d'art is aan die Universiteit van Pretoria-kunsversameling, wat reeds van 193 van die kunstenaar se kunswerke in besit was, geskenk.
Belangrike versamelings
Christo Coetzee se werke word by 'n aantal noemenswaardige versamelings ingesluit:
Kniphofia albomontana
Kniphofia albomontana is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Lesotho en die Vrystaat.
H. Reeves-Smith
H. Reeves-Smith (17 Mei 1862 – 29 Januarie 1938) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Three Weeks (1924), No More Women (1924), en The Return of Sherlock Holmes (1929).
Kniphofia ankaratrensis
Kniphofia ankaratrensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is endemies aan sentraal Madagaskar.
Kniphofia angustifolia
Kniphofia angustifolia is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Joelia Timosjenko
Joelia Timosjenko (Oekraïns: Юлія Володимирівна Тимошенко, gebore 27 November 1960) is 'n Oekraïnse politikus. Sy is die leier van die Joelia Timosjenko-groep politieke party, en die voormalige eerste minister van Oekraïne. Sy het vir twee termyne gedien. Haar eerste ampstermyn was van 24 Januarie tot 8 September 2005, sy is op 18 Desember 2007 herkies, maar op 3 Maart 2010 is sy deur die Oekraïnse parlement van haar posisie verwyder.
Reg E. Cathey
Reg E. Cathey (18 Augustus 1958 – 9 Februarie 2018) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mask (1994), Tank Girl (1995), S.W.A.T. (2003), en Fantastic Four (2015).
Lissy Arna
Lissy Arna (20 Desember 1900 – 22 Januarie 1964) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Under the Lantern (1928), Harbor Drift (1929), The Squeeker (1931), en Ein Unsichtbarer geht durch die Stadt (1933).
Albertyn-uitgewers
C.F. Albertyn (Edms.) Bpk. was ‘n uitgewersmaatskappy van naslaanwerke in Afrikaans op Stellenbosch gevestig.
Die firma was bekend vir die reekse
Die maatskappy is op 30 November 1961 in Kaapstad gestig deur Christiaan Fick Albertyn, voorheen die algemene bestuurder van Nasionale Pers en is bygestaan deur Johan Jacobus Spies, ‘n vorige redakteur van Huisgenoot.
Alhoewel C.F. Albertyn die redakteur was van die bekende Afrikaanse Kinderensiklopedie, was sy firma nie die uitgewer daarvan nie. Hy was ook vir ‘n tyd lank die redakteur van die jeugtydskrif Die Jongspan.
Albertyn was die eerste persoon wat ‘n doktorsgraad in die sosiologie aan ‘n Afrikaanstalige universteit behaal het. Sy promotor was H.F. Verwoerd.
Poecillastra symbiotica
Poecillastra symbiotica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Poecillastra en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1902 deur Topsent.
Sushant Singh Rajput
Sushant Singh Rajput (Hindi: सुशांत सिंह राजपूत; 21 Januarie 1986 – 14 Junie 2020) was ’n Indiese akteur. Hy is veral bekend vir die rol wat hy in die TV-sepie Pavitra Rishta vertolk het. Later het hy in die dansprogram Jhalak Dikhhla Jaa 4 deelgeneem. Rajput het sy debuut in Abhishek Kapoor se dramafilm Kai Po Che! gemaak. Hy het aanbeweeg om ’n rol in die romantiese komedie Shuddh Desi Romance te vertolk, daarna het hy die rol van ’n titulêre speurder in die riller Detective Byomkesh Bakshy! vertolk – beide van dié films is deur Yash Raj Filmproduksies geproduseer.
Edna Marion
Edna Marion (12 Desember 1906 – 2 Desember 1957) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Call of the Wilderness (1926), Readin', 'Ritin', 'Rithmetic (1926), For Ladies Only (1927), en Romance of the West (1930).
Mesembryanthemum gessertianum
Mesembryanthemum gessertianum is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan Namibië.
Enid Markey
Enid Markey (22 Februarie 1894 – 15 November 1981) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Yankee Way (1917), Tarzan of the Apes (1918), The Romance of Tarzan (1918), en Sink or Swim (1920).
Gereformeerde kerk Welkom-Noord
duimnael|regs|320px|Die Gereformeerde kerk Welkom-Noord, vroeër die Gereformeerde kerk Welkom.
Die Gereformeerde kerk Welkom-Noord was die jongste van die tweede Afrikaanse gemeentes van die GKSA in die Vrystaatse stad Welkom en die sewende jongste van die 22 gemeentes in dié kerkverband se Klassis Noord-Vrystaat. Einde 2015 was hier 163 belydende en 34 dooplidmate, vergeleke met die moedergemeente Welkom se 126 en 26. In 2001 was Welkom-Noord se getalle 253 en 87 en Welkom s’n 276 en 101. Op 22 Oktober 2017 het die twee gemeentes een geword.
Die Gereformeerde kerk Welkom-Noord het in Junie 1969 van Welkom afgestig en as bruidskat die moedergemeente se kerkgebou ontvang. Dit was Welkom se tweede kerkgebou nadat die eerste, wat op 23 Mei 1954 as die eerste gebou van ’n Afrikaanse Kerk op Welkom in gebruik geneem is, in die oggendure van 13 November 1957 afgebrand het.
Die tweede Gereformeerde kerk Welkom en die een wat in 1969 aan Welkom-Noord geskenk is, sou aanvanklik op dieselfde plek as die oue gebou word, maar ’n ander stuk grond is ná onderhandelings verkry. Die basiese plan van die afgebrande gebou is net so gebruik. Die fondament rus op pilare wat 10 m in die grond gesink is en waarop ’n betonraamwerk gegooi is. So is gebou bestand gemaak teen barste. Die argitek was Leon Roodt en die bouaannemer Hans Weiss. Die hoeksteen is op 23 April 1960 gelê.
Binne die gemeentegrense val Welkom-Noord van woonbuurte soos Dagbreek, Flamingo Park, Jim Fouchépark, Reitzpark, Rheederspark, Riebeeckstad, Seemeeupark, ’n gedeelte van Doorn asook Voorspoed en Voorspoed-Oos. Die res van die stad val onder Welkom-gemeente.
Kniphofia bequaertii
Kniphofia bequaertii is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is inheems aan Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Rwanda, Tanzanië en Uganda.
Mesembryanthemum geniculiflorum
Mesembryanthemum geniculiflorum is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Namibië en Suid-Afrika waar dit in die Oos-Kaap en die Noord-Kaap voorkom.
Suidkaaprivier
Die Suidkaaprivier is 'n takrivier van die Kaaprivier, op sy beurt 'n tak van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Nelly Arno
Nelly Arno (15 Julie 1892 – 1966) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Take My Life (1947), Lost Daughter (1949), The Great Manhunt (1950), en The Love Lottery (1954).
Kyle Catlett
Kyle Catlett (gebore 16 November 2002) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Young and Prodigious T.S. Spivet (2013) en Poltergeist (2015), en in die televisiereeks The Following (2013).
Kynaston Reeves
Kynaston Reeves (29 Mei 1893 – 5 Desember 1971) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Housemaster (1938), The Weaker Sex (1948), en Badger's Green (1949), en in die televisiereeks The Forsyte Saga (1967).
Mesembryanthemum grossum
Mesembryanthemum grossum is 'n geofiet wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Kniphofia benguellensis
Kniphofia benguellensis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo en Zambië.
Betty Astor
Betty Astor (21 April 1905 – 1972) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Vorderhaus und Hinterhaus (1925), Wie bleibe ich jung und schön - Ehegeheimnisse (1926), Die Dollarprinzessin und ihre sechs Freier (1927), en Oh Those Glorious Old Student Days (1930).
Mesembryanthemum granulicaule
Die loogbos (Mesembryanthemum granulicaule) is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Namibië en Suid-Afrika waar dit in die Noord-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voorkom.
Mesembryanthemum glareicola
Mesembryanthemum glareicola is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan Wes-Kaap en kom by Vanrhynsdorp voor. Daar is twee subpopulasies wat bedreig word deur oorbeweiding, vertrapping, gewasverbouing en mynbou aktiwiteite. Die spesie is deel van die vygieveld.
Pollux
Pollux (ook bekend as Beta Geminorum of β Gem) is ’n oranjekleurige, geëvolueerde reusester sowat 34 ligjare van die Son af in die noordelike sterrebeeld Tweeling (Gemini). Dit is die helderste ster in die Tweeling en die naaste reusester aan die Son.
Queensrivier
Die Queensrivier is 'n klein sytak van die Suidkaaprivier, op sy beurt weer 'n tak van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
Pollux
Naam
Die ster se Bayer-naam is "Beta Geminorum". Die tradisionele naam "Pollux" verwys na die tweeling Kastor en Polluks in die Griekse en Romeinse mitologie. Op 28 Julie 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die eienaam Pollux vir Beta Geminorum goedgekeur.
Castor en Pollux is die "hemelse tweeling"-sterre wat aan die sterrebeeld Tweeling sy naam verleen. Die twee sterre se eienskappe is egter heel verskillend. Castor is ’n komplekse sesvoudige stelsel van warm, blouwit A-tipe sterre en dowwe rooidwerge, terwyl Pollux ’n koeler, geeloranje enkelreus is.
Eienskappe
Met ’n skynbare magnitude van 1,14 is Pollux die helderste ster in die Tweeling. Dit is 6,69 grade noord van die sonnebaan, en dus sien kykers in die Suidelike Halfrond die ster op seldsame geleenthede naby die Maan. Dit is 33,78 ligjare van die Son af.
Die ster se massa is sowat twee keer dié van die Son en sy radius sowat nege keer die Son s'n. Dit was eers ’n A-tipe hoofreeksster, maar het die waterstof in sy kern opgebruik en geëvolueer in ’n reusester met ’n sterreklassifikasie van K0 III. Sy oppervlaktemperatuur is sowat 4,666 K, wat daaraan sy oranje kleur gee wat tipies van K-tipe sterre is. Sy rotasiespoed is 2,8 km·s-1.
Die waarneming van swak X-strale dui op ’n klein magneetveld, die kleinste wat nog om ’n ster waargeneem is. Die vlak van X-strale is sowat 1027 erg s-1, wat omtrent dieselfde as dié van die Son is. Die teenwoordigheid van dié veld dui aan Pollux was eens ’n Ap-ster met ’n baie sterker magneetveld.
Planeetstelsel
Wetenskaplikes vermoed sedert 1993 dat ’n eksoplaneet om Pollux wentel, en dit is op 16 Junie 2006 bevestig. Pollux b se massa is na raming minstens 2,3 jupitermassas. Dit wentel om die ster met ’n periode van sowat 590 dae.
Nadat die planeet om Pollux ontdek is, is dit Pollux b genoem. Nadat die publiek betrek is om ’n naam voor te stel en daarvoor te stem, het die Internasionale Astronomiese Unie in Desember 2015 aangekondig die wennaam is Thestias. Thestias is die patroniem van Leda, Pollux se ma, die dogter van Thestius. Dit is gekies omdat die naam Leda toe al aan ’n asteroïde en ’n maan van Jupiter toegeken was.
T20I-wêreldbeker 2024
Die T20I-wêreldbeker 2024 (Engels: 2024 ICC Men's T20 World Cup) sal van 4 tot 30 Junie 2024 in die Verenigde State en Wes-Indië beslis word. Dit sal die negende T20I-wêreldbeker in T20I-krieket wees wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word en die eerste kriekettoernooi nog in die Verenigde State, terwyl Wes-Indië voorheen die 2010-toernooi aangebied het. Dit sal ná die Krieketwêreldbeker 2007 en die T20I-wêreldbeker 2010 die derde groot kriekettoernooi in Wes-Indië wees.
Tydens die T20I-wêreldbeker 2024 sal 55 wedstryde gespeel word, waaronder 40 tydens die eerste rondte, twaalf in die Super Agt, en drie in die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne word in vier groepe van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die groep speel. Die twee beste spanne van elke groep kwalifiseer hierna vir die Super Agt, waarvandaan die vier beste spanne vir die halfeindrondte kwalifiseer en die wenners mekaar in die eindstryd ontmoet. Elke wedstryd bestaan uit 20 boulbeurte per span. Die agt beste spanne van die T20I-wêreldbeker 2024 sal saam met die twee gashere van die 2026-toernooi regstreeks vir die volgende T20I-wêreldbeker 2026 in Indië en Sri Lanka kwalifiseer.
Toewysing
Die T20I-wêreldbeker 2024 is deur die Internasionale Krieketraad in November 2021 aan die Verenigde State en Wes-Indië toegewys. Ná jare se voorbereiding is ’n gemeensame bod deur Krieket Wes-Indië en VSA Krieket as deel van ’n strategiese ooreenkoms tussen dié twee beheerliggame ingedien. Die IKR beoog om met die toernooi die “Verenigde State op die internasionale krieketkaart te plaas”. Die toernooi is aan Noord-Amerika toegewys, omdat dié vasteland deur die wêreldbeheerliggam as een van die hoofgroeimarkte beskou word en hulle die doel gehad het, om die sport in die land te vertoon, waar die Olimpiese Somerspele 2028 beslis word, waarop hulle met krieket as ’n Olimpiese sportsoort mik.
In Oktober 2022 is berig dat die IKR VSA Krieket van sy regte as medegasheer ontneem het, nadat dié beheerliggaam steeds nie aan die IKR se finansiële protokolle voldoen het nie en kommer uitgespreek het oor VSA Krieket se finansiële situasie, insluitende ’n tekort aan sowat $650 000. Volgens verwagtinge sal dit egter nie die aanbieding van wedstryde in dié land raak nie.
Deelnemers
Aan die T20I-wêreldbeker 2024 sal 20 spanne kan deelneem. Die volgende twaalf spanne het reeds vir die T20I-wêreldbeker 2024 gekwalifiseer: Die twee gashere (Verenigde State en Wes-Indië), die agt beste spanne van die vorige T20I-wêreldbeker 2022 (Australië, Engeland, Indië, Nederland, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka en Suid-Afrika) en die twee naasbeste spanne op die T20I-ranglys soos op 14 November 2022 (Afghanistan en Bangladesj). Indien die Verenigde State en Wes-Indië die 2022-toernooi nie onder die beste agt spanne kon afsluit nie sou dit beteken dat die twee beste ongekwalifiseerde spanne op die IKR se T20I-ranglys vir die 2024-toernooi kwalifiseer; sou een van die twee gashere onder die beste agt spanne wees, sou hul plek aan die naasbeste ongekwalifiseerde span gaan, indien nodig. Die oorblywende agt plekke sal tydens plaaslike kwalifiseringstoernooie bespreek word, met twee spanne elk uit Afrika, Asië en Europa, saam met een span elk uit die Amerikas en die Oos-Asië-Pasifiek-streek. In Mei 2022 het die IKR die plaaslike kwalifiseringstoernooie vir Europa, Oos-Asië-Pasifiek en Afrika bevestig. Aangesien reeds vyf Asiatiese spanne vir die T20I-wêreldbeker 2024 gekwalifiseer het en tydens die Asiatiese kwalifisering twee bykomende plekke bespreek word, sal dit die eerste internasionale kriekettoernooi nog word, waaraan sewe Asiatiese spanne sal kan deelneem. Dit sal ook die eerste T20I-wêreldbekertoernooi wees met drie spanne uit die Amerikas en Afrika elk, asook vier Europese spanne. Nes die medegasheer die Verenigde State sal daar nog ’n nuweling uit die Amerikas wees.
Ierland en Skotland het die twee Europese kwalifiserende spanne geword, nadat hulle dié streek se kwalifisering in Julie 2023 onderskeidelik in die eerste en tweede plek afgesluit het. In dieselfde maand het Papoea-Nieu-Guinee die Oos-Asiatiese-Stille-Oseaan-kwalifisering gewen.
Eerste rondte en Super Agt
Die T20I-wêreldbeker 2024 sal deur 20 nasionale krieketspanne beslis word. Die spanne sal in vier groepe van vyf spanne elk verdeel word. Elke span sal een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep speel, dus sal elke span vier wedstryde in die eerste rondte speel. Twee punte sal vir ’n oorwinning toegeken word, een vir ’n onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte eindig, sal volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik word. Die twee beste spanne van elke groep dring na die Super Agt deur.
Die Super Agt sal deur agt spanne in twee groepe van vier spanne elk beslis word, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep sal speel, dus sal elke span drie wedstryde in die Super Agt speel. Die kwalifisering sal gegrond wees op dieselfde kriterias as in die eerste rondte.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af sal die toernooi ’n uitklopformaat aanneem wat uit drie wedstryde bestaan: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die wenner en naaswenner van elk van die Super Agt-groepe sal na die uitklopfase deurdring. Die groepwenner van albei groepe sal teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde speel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moet met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag is, sal die wenner deur ’n Superboulbeurt bepaal word.
2024-effek op 2026-kwalifisering
Die agt beste spanne van die 2024-toernooi (saam met die 2026-gashere Indië en Sri Lanka) sal regstreeks vir die volgende T20I-wêreldbeker 2026 kwalifiseer.
Wedstryde
Die wedstryde word in drie fases opgedeel, naamlik die eerste rondte, die Super Agt en die uitklopfase.
Eerste rondte
20 spanne sal aan die eerste rondte deelneem. Die twee beste spanne in elke groep sal na die Super Agt deurdring.
Super Agt
Agt spanne sal aan die Super Agt deelneem. Die twee beste spanne in elke groep sal na die uitklopfase deurdring.
Kniphofia baurii
Kniphofia baurii is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Elise Aulinger
Elise Aulinger (11 Desember 1881 – 12 Februarie 1965) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Das Wirtshaus im Spessart (1923), Der Schimmelkrieg in der Holledau (1937), Wunschkonzert (1940), en Venus on Trial (1941).
Kaaprivier
Die Kaaprivier is 'n sytak van die Krokodilrivier in Mpumalanga in Suid-Afrika.
George Relph
George Relph (27 Januarie 1888 – 24 April 1960) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ballet Girl (1916), The Life and Adventures of Nicholas Nickleby (1947), The Final Test (1953), en Ben-Hur (1959).
Poecillastra tenuilaminaris
Poecillastra tenuilaminaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Poecillastra en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Sollas.
Poecillastra tuberosa
Poecillastra tuberosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Poecillastra en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
Wêreldrugby o/20-trofee
Die Wêreldrugby o/20-trofee (tot in 2014 bekend as die IRR Juniorrugbywêreldtrofee) is ’n internasionale rugbykompetisie wat deur Wêreldrugby vir o/20-spelers aangebied word. Die eerste toernooi is in Junie 2008 in Chili aangebied en vervang die vorige o/19 en o/21-kompetisies. Agt spanne neem jaarliks aan die kompetisie deel.
Die Junior Rugbywêreldtrofee is die tweede vlak van Wêreldrugby se toernooistruktuur vir o/20-spanne. Die hoogste vlak, die Wêreldrugby o/20-kampioenskap, word vir die sterkste lande aangebied en twaalf lande ding hierom mee.
Bevordering en afskuiwing tussen die twee toernooi word toegepas. Die wenner van die trofee sal aan die volgende jaar se Kampioenskap deelneem terwyl die span wat laaste geëindig het in die Kampioenskap om die volgende jaar se trofee sal meeding.
Geskiedenis
Die eerste toernooi is in 2008 gehou, deur Chili gehuisves en deur Uruguay gewen. Wêreldbeker se besluit dat die Verenigde State die toernooi van 2012 sal aanbied, is deur die Verenigde State beskou as ’n stap nader om die Rugbywêreldbeker aan te bied.
Kniphofia bruceae
Kniphofia bruceae is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap.
Kniphofia brachystachya
Kniphofia brachystachya is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en Lesotho.
Poecillastra tenuirhabda
Die spons behoort tot die genus Poecillastra en tot die familie Pachastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
John Samuel Schlesinger
John Samuel Schlesinger (1923 - ) was 'n Suid-Afrikaanse kapitalis en nyweraar. Hy was die seun van I.W. Schlesinger en is in Johannesburg gebore. Sy moeder was die aktrise Mable Schlesinger (neè May). Hy het sy onderrig aan Michaelhouse, Natal, en aan die Harvard-universiteit, VSA, ontvang. Hy veg saam met die Amerikaanse Magte in die Tweede Wêreldoorlog. Hy het in 1949 met die dood van sy vader die beheer oor van die ontsaglike Schlesinger-organisasie oorgeneem.
The King's Speech
The King's Speech is 'n Britse rolprent uit 2010 wat geregisseer is deur Tom Hooper. Die rolprent het 4 Oscars gewen tydens die 83ste Oscar-toekenningsaand.
The Artist
The Artist is 'n Franse rolprent uit 2011 wat geregisseer is deur Michel Hazanavicius. Die rolprent het vyf Oscars gewen tydens die 84ste Oscar-toekenningsaand.
Gereformeerde kerk Virginia
duimnael|regs|300px|Die Gereformeerde kerk Virginia, 2008. duimnael|regs|160px|Ds. Alwyn Johannes du Plessis, leraar van 1961 tot 1964.