cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanadese nasionale krieketspan
Eerste oorsese toere
Tussen 1888 en 1890 het Kanada drie wedstryde teen Ierland gespeel, waarvan Ierland een gewen met die ander twee wat onbeslis geëindig het. In 1892 is die Kanadese Krieketvereniging gestig, waardeur die sport landswyd gereël kon word. Reeds in 1880 is in Ontario die eerste provinsiale beheerliggaam gestig, verdere het gevolg in 1895 in Manitoba, in 1902 in Quebec, in 1910 in Alberta en Saskatchewan, in 1922 in Brits-Columbië, in 1967 in Nova Scotia en in 1980 in Nieu-Brunswyk. Gedurende die 1890’s het die wedersydse wedstryde met die Verenigde State nuwe gewildheid verkry met die twee glo beste veelsydiges in die Noord-Amerikaanse krieketgeskiedenis: Die Amerikaanse Bart King en die Kanadese Jack Laing. Albei spelers het die plaaslike krieket vir amper 20 jaar oorheers en groot gehore het hulle tweestryde dopgehou. Laing het in 13 wedstryde vir Kanada teen die Verenigde State, Ierland, Australië en Engeland gespeel. Gedurende sy internasionale loopbaan het hy altesaam 77 paaltjies met sy vinnige swaai boulwerk geneem. In die 1895-wedstryd in Toronto het hy die Amerikaanse kolforde versteur, nadat hy in die eerste kolfbeurt sewe paaltjies vir 21 lopies geneem en sodoende die eerste internasionale driekuns met die paaltjies van J.W. Sharp, S. Goodman en L.K. Mallinkrodt geneem het. In die daaropvolgende jaar het hy nog beter geboul en in Manheim, Pennsilvanië, ses paaltjies vir 17 lopies en agt paaltjies vir 37 lopies geneem, waarmee hy ’n Kanadese boulrekord opgestel het wat vandag nog bestaan. Laing het ook as kolwer uitgeblink: In die wedstryd vir die Wanderers-krieketklub teen die Douglaspark-krieketklub in 1903 in Chicago het hy 249 lopies aangeteken, waarmee hy saam met J.G. Davis, wat 103 onoorwonne lopies aangeteken het, met die vennootskap om die vierde paaltjie van 313 lopies ’n nuwe rekord in Noord-Amerikaanse krieket opgestel het. In 1906 het King teen Kanada agt paaltjies vir net 17 lopies geneem. Wedstryde teen die Verenigde State het gereeld voortgegaan tot die onderbreking in 1912. Tydens die Australiese besoek in 1893 het Kanada vir die eerste keer teen ’n ander nasionale span as die Verenigde State te staan gekom, maar hulle is met ’n beurt verslaan.
In 1913 het die Australiërs ’n Noord-Amerikaanse toer vir 53 wedstryde onderneem en net een nederlaag teen die Germantown-krieketklub uit Philadelphia gely. In die wedstryd teen Vancouver het die Australiërs 633 lopies vir die verlies van agt paaltjies aangeteken, die hoogste beurttelling in Kanadese krieket. Daarteenoor is die Winnipeg Krieketvereniging op ses lopies uitgehaal, wat as die laagste telling in Kanadese krieket beskou word. Die Australiër Charlie Macartney het op die toer met 2390 lopies teen ’n kolfgemiddelde van 45.92 uitgeblink, waaronder sewe honderdtalle; daarbenewens het hy 189 paaltjies met ’n boulgemiddelde van 3.81 geneem. Hierdie individuelle prestasies word dalk nie meer aangeteken nie, aangesien dit as onwaarskynlik beskou word dat só ’n omvangryke toer weer deurgevoer sal word. Op die toer is ook twee eersterangse wedstryde teen ’n gesamentlike Amerikaans-Kanadese span beslis, wat albei deur die gaste gewen is. Die wedstryd in Toronto was die eerste eersterangse wedstryd in Kanada.
Tussenoorlogse tydperk
In 1922 het Norman Seagram, wat van ’n bekende entrepreneurfamilie afkomstig was, ’n Kanadese span saamgestel, wat ’n suksesvolle toer na Engeland onderneem het. In 1932 het die Australiërs onder hul kaptein Vic Richardson Kanada besoek, onder die spelers was ook die bekende Donald Bradman. Dié toer word, ten spyte van die Groot Depressie se impak, as ’n groot sukses beskou. In die wedstryd teen Wes-Ontario in Guelph het Bradman 260 lopies aangeteken. Dié kolfbeurt was vir 58 jaar ’n Kanadese rekord, totdat dit deur die regshandige kolwer Don Maxwell oortref is, toe hy in 1990 tydens die Toronto & District Cricket Association se toernooi vir die York-universiteitskrieketklub 280 onoorwonne lopies teen die Commonwealth-krieketklub aangeteken het. In die wedstryd tussen die Ridley College en die Australiese gaste in St. Catharines het Clarke Bell met 109 onoorwonne lopies die enigste honderdtal teen die Australiese besoekers tydens hul 1932-toer aangeteken. Bell het later een van die beste kolwers in die Kanadese krieketgeskiedenis geword. In sy kort loopbaan het hy altesaam 16 honderdtalle aangeteken en ook in die John Ross Robertson-trofee (die Kanadese krieket se klubtoernooi) goed presteer. In sy altesaam 25 kolfbeurte het hy 1401 lopies aangeteken, waaronder vyf honderdtalle, met ’n persoonlike rekord van 193 lopies in die Toronto-krieketklub se wedstryd teen die Bell Telegraph-krieketklub in 1930. Sy laaste kolfgemiddelde in die toernooi was ’n uitstekende 70.05 lopies in een kolfbeurt. Hy is egter tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Aanval op Dieppe op 19 Augustus 1942, drie dae voor sy 32ste verjaarsdag, dood. ’n Ander talentvolle krieketspeler, wat tydens die Australiese toer na Kanada uitgeblink het, was Greg Wenman uit Brits-Columbië. Hy word as een van die produktiefste lopiemakers in Kanadese krieket beskou. In sy loopbaan oor 40 jaar het hy 37 honderdtalle aangeteken, waaronder drie honderdtalle binne vier dae tydens die Wes-Kanadese toernooi 1929 in Regina. Die enigste Noord-Amerikaanse krieketspeler, wat meer honderdtalle as Wenman aangeteken het, was die Amerikaanse Bart King met 38.
Ten spyte van finansiële probleme gedurende die 1930’s het Kanada onder sy kaptein Billy Bell in 1936 ’n ambisieuse toer na Engeland aangepak. Die span is onder die patronaatskap van die destydse minister van finansies, Robert Charles Matthews, saamgestel. Voor die Tweede Wêreldoorlog was hy ’n groot borg van Kanadese krieket. Die span het sportgeskiedenis gemaak, toe hulle die MCC op Lord’s met 76 lopies geklop en sodoende die eerste oorwinning van ’n Kanadese span teen ’n Engelse span aangeteken het. ’n Uitstekende speler in die Kanadese 1936-span was die veelsydige Lloyd Percival, ’n kundige in fisieke fiksheid. Sy broer Gordon, wat in 1931 binne 42 minute ’n honderdtal vir die Yorkshire-krieketklub teen die Rosedale-krieketklub in Toronto aangeteken het, was ook deel van die span. Die eerste 50 lopies het hy binne 17 minute aangeteken en hy is eindelik op 177 lopies, wat hy binne 80 minute gemoker het, uitgeboul. In 1954 het ’n derde broer saam met die Kanadese span na Engeland getoer.
Naoorlogse tydperk
Ná die Tweede Wêreldoorlog het emigrante uit die Britse Statebond die Kanadese krieket laat herleef, waarby veral Lewis Gunn en Donald King noemenswaardig is. Hierby is hulle ondersteun deur Charles D. Wilson, wat meer as 50 jaar aan krieket in Ontario gewy het. Gunn het ’n groep entoesiastiese krieketondersteuners rondom hom versamel en in 1947 het hy saam met die beheerliggaamspresident Billy Bell in Toronto ’n nuwe nasionale kampioenskap tussen die provinsies van Kanada van stapel gestuur. Ontario het die eerste toernooi om die Bracht-trofee gewen. In dié tyd van hernuwing is die gewilde toere uit die vroeë jare hervat. In 1951 het die MCC onder sy kaptein R.W.V. Robins Kanada besoek; die eersterangse wedstryd by die Toronto Cricket, Skating and Curling Club het die besoekers met 151 lopies gewen. Daarop het die suksesvolle 1954-toer na Engeland gevolg, waartydens Kanada onder sy kaptein Basil Robinson in 18 wedstryde gespeel het, waaronder vier eersterangse wedstryde, insluitende dié teen Pakistan, wat destyds ook in Engeland was, maar ook teen Essex, Warwickshire en Yorkshire. In 1958 het Pakistan, aangevoer deur Imtiaz Ahmed, Kanada besoek. In 1959 het die MCC onder sy kaptein Dennis Silk weer Kanada besoek en ’n driedaagse wedstryd teen ’n Kanadese keurspan in Toronto gespeel, wat die gaste met tien paaltjies gewen het. Die gaste het op hul hele toer onoorwonne gebly en die meeste wedstryde met groot tellings gewen, maar hulle het ook in ’n taai gelykop teen die Toronto-krieketklub gespeel. In 1967 het die MCC, weer onder Silk, na Kanada teruggekeer; dié toer was deel van Kanada se eeufees. In die dekade het die Imperiale Krieketkonferensie (IKR) beplan om aan Kanada toetsstatus toe teken, maar Kanada self het dié idee verwerp, aangesien hulle van mening was dat die Kanadese nasionale krieketspan nie aan die standaard voldoen het nie, en dat hulle verdere mededinging teen volle lede nodig gehad het en hul gehalte van plaaslike krieket ook moes verhoog. Maar die dinge het nie volgens hul planne verloop nie en dit sou nog ’n verdere 50 jaar neem totdat Kanada weer in ’n eersterangse wedstryd speel.
Donald King het die goeie samewerking met Billy Bell, Lewis Gunn en Charlie Wilson voortgesit en ná samesprekings met Amerikaanse verteenwoordigers, aangevoer deur John I. Marder, is in 1963 die internasionale reekse tussen albei spanne in Toronto hervat. Later het Marder ’n boek oor Noord-Amerikaanse krieket geskryf: The International Series, the history of the United States and Canada at cricket. In die eerste toer ná die hervatting in dieselfde jaar het Ray Nascimento in die wedstryd in Toronto 176 lopies aangeteken, waarmee hy die ou rekord van 111 lopies deur F.W. Terry uit die jaar 1895 verbeter het. Sy uitstekende kolfbeurt het aan Kanada ’n rekordtelling van 403 lopies vir die verlies van ses paaltjies besorg, wat eers in 1985 oortref is, toe Kanada in Toronto 437 lopies vir die verlies van agt paaltjies aangeteken het, ook teen die Verenigde State. Sedert 1968 is Kanada ’n assosiaatlid van die Internasionale Krieketraad. Die beste kolfbeurt van ’n span teen Kanada het in 1984 ’n Jamaikaanse keurspan in Kingston met 374 lopies vir die verlies van agt paaltjies aangeteken.
Eerste deelnames aan krieketwêreldbekertoernooie
In 1973 het Kanada op die Toronto Cricket, Skating and Curling Club teen Ierland gelykop gespeel, nadat Ivan Anderson ’n Ierse rekordtelling van 198 onoorwonne lopies aangeteken het. In die daaropvolgende jaar het Kanada weer ’n toer na Engeland aangepak. Dié toer was van ’n laer gehalte as die 1954-toer met Kanada wat teen klubspanne, tweede countyspanne en kleiner counties te staan gekom het. Kanada het tydens die toer ’n wenrekord van 4/6 aangeteken met ’n verdere ses wedstryde wat onbeslis geëindig het. Gedurende die krieketseisoen 1975 het die Wes-Kanadese span ’n sensasie behaal, toe hulle die besoekende Australiese span onder hul kaptein Ian Chappell, wat vroeër aan die Krieketwêreldbeker 1975 deelgeneem het, in Toronto met vyf paaltjies geklop het. Franklyn Dennis het 57 onoorwonne lopies teen die Australiese boulers Dennis Lillie, Max Walker en Allan Hurst aangeteken. Voorheen het die Kanadese boulers Jitu Patel, Rick Stevens en Roy Callender die besoekers op 159 lopies uitgeboul en sodoende die pad vir hul kolwers gebaan.
Hulle is nie vir die eerste Krieketwêreldbeker 1975 uitgenooi nie en in 1979 het Kanada aan die eerste IKR-trofee deelgeneem. Hulle het die eindstryd van dié toernooi gehaal, wat hulle teen Sri Lanka verloor het, waarmee hulle vir die Krieketwêreldbeker 1979 gekwalifiseer en gelyktydig EDI-status ontvang het. Die krieketwêreldbekertoernooi, waartydens Kanada sy eerste EDI-wedstryde gespeel het, het egter nie suksesvol verloop nie, nadat hulle al hul drie groepwedstryde teen Pakistan, Engeland en Australië verloor het en vroeg uit die toernooi geskakel is. Nogtans het Kanada homself as een van die leidende geassosieerde krieketnasies gevestig.
Kanada het in 1982 en 1986 weer aan die IKR-trofee deelgeneem. Hulle het egter nie daarin geslaag om hul sukses van 1979 te herhaal nie, nadat hulle tydens albei toernooie versuim het om vanaf die eerste rondte te vorder. Vervolgens het Kanada die krieketwêreldbekertoernooie in 1983 en 1987 misgeloop. Verdere internasionale wedstryde gedurende die 1980’s sluit in ’n onbesliste wedstryd teen Ierland in 1981, en ’n nederlaag teen Barbados met drie paaltjies.
Gedurende die 1990’s het Kanada tydens die drie IKR-trofeë in 1990, 1994 en 1997 elk die tussenrondte gehaal en vervolgens die krieketwêreldbekertoernooie in 1992, 1996 en 1999 misgeloop. Vanaf 1996 het hulle ook aan die Wes-Indiese EDI-toernooi deelgeneem. Tydens die Statebondspele 1998 se kriekettoernooi het Kanada ná swak nederlae teen Australië, Indië en Antigua nie daarin geslaag om vanaf die eerste rondte te vorder nie. Aan die einde van die 1990’s het Kanada verskeie EDI-reekse tussen die twee aartsvyande Indië en Pakistan aangebied (in 1996, 1997 en 1998), was almal as “vriendskapbeker” beslis is, maar hulle het nie self teen albei spanne te staan gekom nie. Vir 1999 was ’n verdere aanbieding van dié reeks beplan, maar ná die uitbreek van die Kargil-oorlog tussen albei lande het Wes-Indië ingespring en teen albei spanne elk gespeel.
In die nuwe millennium
In 2000 het Kanada die eerste Amerikastrofee aangebied en dié toernooi gewen. Die daaropvolgende jaar het hulle na Sri Lanka getoer, maar hul hoogtepunt in dié jaar was die aanbieding van die IKR-trofee. Hulle het in dié toernooi derde geëindig en vervolgens vir die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika gekwalifiseer. Tydens die IKR-trofee het John Davison verskyn, wat een van Kanada se mees suksesvolle spelers sou word. In voorbereiding op die Krieketwêreldbeker 2003 het Kanada baie wedstryde gespeel en in April 2002 Argentinië besoek, waar hulle die Amerikastrofee naas hul mededinger uit die Verenigde State in die tweede plek afgesluit het, waarop ’n vyfde plek tydens die Sesnasiesuitdaagtoernooi 2002 in Namibië gevolg het. In dieselfde jaar het Wes-Indië se tweede span Kanada besoek, die gasheer het die EDI-reeks met 2–1 gewen en in die tweedaagse wedstryd onbeslis gespeel. Dit is opgevolg deur Kanada se beste vertoning tydens die Wes-Indiese EDI-beker, nadat hulle twee groepwedstryde gewen en die halfeindstryd net naelskraap misgeloop het.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2003 het Kanada gemengde resultate aangeteken. Hulle het dié toernooi met hul eerste EDI-oorwinning begin, toe hulle die volle lid Bangladesj met 60 lopies verslaan het. Daarop is hulle deur Kenia met vier paaltjies geklop. Aansluitend is hulle deur Sri Lanka op net 36 lopies uitgeboul, die destyds laagste EDI-telling, en hulle het met nege paaltjies verloor. In die daaropvolgende wedstryd teen Wes-Indië het John Davison die vinnigste honderdtal nog aangeteken, maar Kanada is nogtans met sewe paaltjies verslaan en sodoende uit die toernooi geskakel. Hulle is eindelik deur Suid-Afrika met 118 lopies en deur Nieu-Seeland met vyf paaltjies geklop.
In 2004 het hulle tydens die Interkontinentale Beker die eindstryd gehaal en is toe deur Skotland geklop. Hul hoogtepunt tydens dié toernooi was die wedstryd teen die mededingers uit die Verenigde State in Fort Lauderdale, toe John Davison in die beste boulwerk sedert Jim Laker se 19 paaltjies teen Australië tydens die As-toer 1956 geslaag het. Tydens die Amerikastrofee in Bermuda in dieselfde jaar was hulle ook suksesvol en het dié toernooi gewen. Tydens die Interkontinentale Beker 2005 het hulle as tweede in hul groep nie die halfeindrondte gehaal nie. Tydens die IKR-trofee 2005 het Kanada weer die derde plak gehaal, waardeur hulle vir die tydperk van 2006 tot die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2009 EDI-status bespreek en vir die Krieketwêreldbeker 2007 gekwalifiseer het. In 2006 het Kanada al sy wedstryde tydens die Sesnasiesuitdaagtoernooi verloor en dié toernooi in die Verenigde Arabiese Emirate in die laaste plek afgesluit. Tydens die Interkontinentale Beker 2006 het hulle die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Ierland verslaan. Tydens die Amerikastrofee in Augustus het hulle Argentinië en die mededinger uit die Verenigde State geklop, maar hulle is deur die Kaaimanseilande en die latere kampioen Bermuda verslaan, destyds hul swakste prestasie in dié toernooi. Tydens die Interkontinentale Beker 2007/08 het hulle nog swakker gevaar en is reeds in die groepfase uitgeskakel.
Nadat Kanada tydens die Wêreldkrieketliga se afdeling een 2007 reeds in die groepfase uitgeskakel is, het hulle die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika misgeloop. Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië is hulle deur Kenia met sewe paaltjies geklop, deur Engeland met 51 lopies en deur Nieu-Seeland met 114 lopies.
In Junie en Julie 2008 het Kanada Bermuda vir drie EDIs en Interkontinentale Bekerwedstryde teen Bermuda en Skotland gehuisves. In Augustus het Kanada Ierland vir die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2008 besoek. Hulle het egter nie daarin geslaag om vir die T20I-wêreldbeker 2009 in Engeland te kwalifiseer nie, nadat hulle die kwalifisering in die vyfde plek afgesluit het. In die laat somer van 2008 het Wes-Indië en Bermuda Kanada vir die Scotiabank EDI-reeks besoek. Die gasheer het Bermuda geklop en in die eindstryd teen Wes-Indië te staan gekom. Die Wes-Indiese kaptein Chris Gayle het sy 16de EDI-honderdtal aangeteken en sy span in King City na ’n maklike oorwinning met sewe paaltjies geneem. Tydens die Scotiabank EDI-reeks is die talentvolle Rizwan Cheema ontdek, wat tydens die Al Barakah T20 Canada 2008/09 uitgeblink het. Aan dié toernooi het naas die gasheer ook Pakistan, Sri Lanka en Zimbabwe deelgeneem. Kanada het twee wedstryde verloor en in een onbeslis gespeel, maar Kanada het die onbesliste wedstryd se uitbouling verloor, waardeur hulle vir dié wedstryd geen punte ontvang het nie. Sri Lanka het die toernooi gewen, nadat hulle in die eindstryd Pakistan geklop het. Die toernooi sou na verwagting die volgende vier jaar jaarliks gespeel word. Aan die einde van November 2008 het Kanada aan die Amerikastrofee in Florida deelgeneem. Die Verenigde State het ná jare se wanorde in hul beheerliggaam daarin geslaag om saam te trek en dié toernooi te wen. Kanada het die toernooi volgens lopietempo na Bermuda in die derde plek afgesluit, nadat die direkte ontmoeting weens reën afgelas is.
In April 2009 het Kanada aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering deelgeneem. Nadat hulle die beste span in jare saamgestel het, het hulle die groepfase oorheers en die kwalifisering in die tweede plek afgesluit. Met dié prestasie het Kanada vir die Krieketwêreldbeker 2011 in Indië, Bangladesj en Sri Lanka gekwalifiseer. Hulle is egter deur Sri Lanka met 210 lopies verslaan, deur Zimbabwe met 175 lopies, deur Pakistan met 46 lopies, deur Nieu-Seeland met 97 lopies en deur Australië met sewe paaltjies; hul enigste oorwinning was teen Kenia met vyf paaltjies.
Misgelope toernooie
Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2010 het Kanada al sy groepwedstryde verloor en sodoende die T20I-wêreldbeker 2010 misgeloop. Die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2012 het ietwat beter verloop, toe hulle in die sesde plek geëindig het, maar nogtans die T20I-wêreldbeker 2012 misgeloop het. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2013 vir die T20I-wêreldbeker 2014 het Kanada weer swakker gevaar en net die twaalfde plek gehaal.
In 2010 het die IKR aangekondig dat aan die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland net tien spanne mag deelneem, wat dit vir assosiaatlede moeilik sou maak om hoegenaamd te kwalifiseer. Die beheerliggaam Krieket Kanada het sy teleurstelling met hierdie besluit bekend gemaak. Die IKR het sy besluit later teruggeneem, maar vir die Krieketwêreldbeker 2019 ’n vermindering op tien spanne aangekondig. In Januarie 2014 het Kanada, ná ’n swak vertoning tydens die krieketwêreldbekerkwalifisering 2014 in Nieu-Seeland, nadat hulle reeds in die groepfase uitgeskakel is, beide sy EDI- en T20I-status verloor, waarvolgens hulle tot die daaropvolgende kwalifiseringsrondte geen verdere grootskaalse internasionale krieket kon speel nie.
In 2015 het Kanada aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering in Ierland en Skotland deelgeneem, hulle het egter geen van hul groepwedstryde gewen nie en is met die laaste plek in hul groep uitgeskakel. Tydens sy eerste wedstryd teen Kenia in Edinburg het Kanada 143 lopies in sy 20 kolfbeurte aangeteken en vyf paaltjies verloor. In antwoord daarop het Irfan Karim in 54 aflewerings 74 lopies aangeteken en Kenia na ’n oorwinning met sewe paaltjies geneem. In die tweede wedstryd het Kanada in Stirling teen Oman te staan gekom. Weens slegte weerstoestande moes dié wedstryd op 13 boulbeurte per span verkort word. Kanada het eerste gekolf en Nitish Kumar het die kolfwerk met 52 lopies uit 25 aflewerings gekenmerk. Oman se Zeeshan Maqsood het 86 onoorwonne lopies aangeteken en sy span na ’n oorwinning met sewe paaltjies geneem. Die derde wedstryd teen die Verenigde Arabiese Emirate is ook in Stirling aangebied. Kanada het eerste gekolf en ’n telling van 132 lopies aangeteken. Die Verenigde Arabiese Emirate het die wedstryd met vyf paaltjies gewen. In die vierde wedstryd het hulle teen die gasheer in Edinburg te staan gekom. Kanada het weer eerste gekolf en 135 lopies vir die verlies van agt paaltjies aangeteken. Skotland het die wedstryd eindelik gewen. Die vyfde en laaste wedstryd teen Nederland is ook in Edinburg aangebied. Kanada het weer gekolf en 172 lopies vir die verlies van agt paaltjies aangeteken. Nederland het die telling suksesvol gejaag en Kanada uit die kwalifisering geskakel.
Ná die teleurstellende kwalifisering het enkele Kanadese nasionale spelers goeie nuus ontvang, nadat 21 van hulle met spelers uit die Verenigde State, Bermuda en Suriname vir ’n keurspan – ICC Americas – gekeur is, wat in Januarie 2016 aan die Nagico Super50 2015/16 sou deelneem. Aan die einde van die keurproses was Jeremy Gordon die enigste Kanadese kolwer en Hamza Tariq is as ’n paaltjiewagter vir die span benoem.
Vir die Interkontinentale Beker 2015/17 was die span vir die eerste keer nie vir die Interkontinentale Beker gekwalifiseer nie. Tydens die Wêreldkrieketliga se afdeling twee 2018 het die span nie daarin geslaag om die krieketwêreldbekerkwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 2019 te haal nie. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2019 het hulle nie vanaf die eerste rondte gevorder nie en sodoende die T20I-wêreldbeker 2021 misgeloop. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering se Groep A 2022 het Kanada net die vyfde plek gehaal en sodoende die T20I-wêreldbeker 2022 misgeloop. Tydens die Krieketwêreldbeker-uitdaagliga 2019–2022 vir die Krieketwêreldbeker 2023 het Kanada sy groep A gewen en is saam met die eerste van groep B, Jersey, na die Krieketwêreldbeker-uitspeelrondte 2023 bevorder. Hulle het egter slegs in die vierde plek onder ses deelnemers geëindig en sodoende die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2023 vir die Krieketwêreldbeker 2023 misgeloop. As ’n troosprys het hulle die Wêreldkrieketliga 2 2023–2027 vir die Krieketwêreldbeker 2027 gehaal.
Kleure, kenteken en bynaam
In krieket dra Kanadese spelers rooi truie met wit kleuraksente, rooi moue en ’n rooi V-halslyn en rooi broeke. Veldwerkers dra ’n rooi bofbalpet of ’n rooi sonhoed. Die kolwers se helms is op ’n soortgelyke manier geverf. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se embleem op die regter mou en die belettering CANADA verskyn op die middel van die trui.
Krieket Kanada se kenteken toon ’n elfpuntige esdoringblaar (Acer saccharum) in die nasionale kleure wit en rooi, ontleen aan die vlag van Kanada, met die belettering Cricket Canada daaronder. Die Kanadese nasionale krieketspan se bynaam is Maple leafers, afgelei van Kanada se nasionale simbool, die esdoringblaar (Maple Leaf).
Tuisstadions
Kanada beskik oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Kanadese nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Kanada:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Kanada 95 spelers EDI- en 65 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Kanadese span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was twaalf spelers reeds die kaptein vir Kanada tydens ’n EDI-wedstryd en ses tydens ’n T20I.
2002 Italiaanse Grand Prix
Die 2002 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 12 September 2002 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Rubens Barrichello in sy Ferrari gewen.
Kalander
Kalander kan na een van die volgende verwys:
Suangporn Jaturaphut
Suangporn Jaturaphut (gebore 1988) is 'n Thaise aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent P (2005).
Keiskie se Poort
Keiskie se Poort is 'n bergpas in die Noord-Kaap op die P2279-pad deur die Keiskieberge. Die pas is suidsuidoos van Calvinia geleë by die koördinate. Dit bereik 'n hoogte van 1 207 m bo seevlak en 'n maksimum helling van 1:5.
Runderivier
Die Runderivier (voorheen bekend as die Lundirivier) dreineer die suidoostelike deel van Zimbabwe.
Roete
Die rivier ontspring net suid van Gweru aan die suidelike kant van die Chironde-bergreeks in die Middellande op 'n hoogte van 'n 1460 m bo seespieël. Daarna vloei dit suidoos deur die streke rondom Shurugwi en Zvishavane en nadat dit 'n 1200 m aan hoogte verloor het, sluit dit net voor die grens met Mosambiek by die Saverivier aan.
Sytakke
Die Runderivier met sy wye netwerk van sytakke het 'n opvangsgebied van 41400 km². Sy grootste sytakke is die Ngezirivier, Mutirikwerivier en die Chiredzirivier en daar is verskeie damme en mere. Suidwes van Shurugwi is die Gwenorodam wat water verskaf aan Gweru. Wes van Masvingo is die Mushandike-dam in die Mushandikerivier. Net noord van die Morgenster-sendingstasie en die Zimbabwe-ruïnes (Groot-Zimbabwe) en by die samevloeiing van die Umshagashirivier en die Mtilikwerivier (net suidoos van Masvingo) is die Mutirikwedam (Lake Kyle). Verder stroomaf in die Mtilikwerivier is by Renco die Bangaladam. Die MacDougalmeer is in die Chiredzirivier. In die laer loop van die Runderivier is die Chipinda-poele, die Chiviriga-waterval en die Chitove-waterval.
Frank Chikane
Frank Chikane (3 Januarie 1951) is 'n Suid-Afrikaanse teoloog en voormalige anti-apartheidsaktivis. Chikane is 'n lid van die African National Congress.
Chikane se vader het in Johannesburg gewerk, terwyl sy moeder in Bosbokrand gewoon het. Chikane is in Bosbokrand gebore, maar sommige koerante dui op Johannesburg. Chikane het in Soweto grootgeword. Sy vader was 'n prediker in die Apostoliese Geloofsending (AGS), 'n Pinksterkerk, en Chikane is opgelei in teenstelling met diegene rondom hom. Hy is na die Universiteit van die Noorde en het betrokke geraak by die swartbewussynsbeweging en met Cyril Ramaphosa in kontak gekom.
Na sy skorsing het Chikane hom aangesluit by die Institute for Contextual Theology, 'n dinkskrum van die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke. In 1987 volg Chikane ds. Beyers Naudé op as sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Raad vir Kerke. Hy beklee hierdie pos tot 1994. In 1989 het die Suid-Afrikaanse regering Chikane probeer vergiftig deur sy onderklere met senuweegif te behandel. Chikane, wat in die Verenigde State woonagtig was, het oorleef danksy tydige mediese behandeling. In 2007 is die verantwoordelike minister Adriaan Vlok en die polisiehoof Johan van der Merwe tien jaar gevangenisstraf opgelê, wat voorwaardelik opgeskort is. As boetedoening was Vlok, net soos Chikane, 'n godsdienstige Christen, die voete van Chikane.
Lauren Collins
Lauren Collins (gebore 29 Augustus 1986) is 'n Kanadese aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Take the Lead (2006) en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001), Kroll Show (2013), en Impulse (2018).
Combretum trichophyllum
Combretum trichophyllum is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
George Alvarez
George Alvarez (gebore 25 Januarie 1960) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), General Hospital (1963), The Bold and the Beautiful (1987), en Port Charles (1997).
Paul McDermott
Paul McDermott (gebore 13 Mei 1962) is 'n Australiese akteur, skrywer, en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent DAAS: The Edinburgh Years (1991) en in die televisiereeks DAAS Kapital (1991).
Afrique-sur-Seine
Afrique-sur-Seine is 'n Franse rolprent vervaardig deur Jacques Mélo Kane, Mamadou Sarr en Paulin Soumanou Vieyra in 1955. Een van die eerste kortfilms wat deur Afrikane vervaardig is, wat in 1955 in Parys verfilm is, is die begin van Afrika-rolprentkuns genoem.
Opsomming
Die rolprent is die magtiging wat nodig gehad het om in Senegal te verfilm, onder die Laval-dekreet geweier. Viera het daarna besluit om sy eerste kortfilm in Parys te verfilm Die film vertel die lewe van Afrika-studente in Parys, hul ontmoetings en die nostalgie wat hulle ver van hul geboorteland gevoel het.
Michael Lucas
Lewe en loopbaan
Lucas is op 10 Maart 1972 in Moskou, Sowjetunie (nou Rusland) gebore vir Ljef Bregman, 'n ingenieur, en Jelena Treiwas, 'n onderwyseres. Hy is in 'n sekulêre Joodse gesin grootgemaak. Hy het in 1997 na New York verhuis. Hy is veral bekend vir sy aktivisme en uitgesprokenheid. Sy kritiek op dwelmgebruik en sy borgskap van advertensies oor die gevare van onbeskermde seks in die gay gemeenskap het daartoe gelei dat Harvey Fierstein vir The Advocate 'n onderhoud met hom gevoer het.
Lucas het in 2009 die rolprent Men of Israel uitgereik, wat as sy belangrikste prent beskou word. Dit is in verskeie publikasies genoem as 'n landmerkprent: die eerste pornofliek met net Israeliese akteurs. Lucas het die prent opgevolg met 'n gay toer deur Israel.
Volgens hom is sy prent Michael Lucas' La Dolce Vita die duurste gay pornofliek wat ooit gemaak is, teen 'n koste van $250 000 en met kameeverskynings deur verskeie vermaaksterre. In 2009 is Lucas in die GayVN-heldesaal opgeneem. Hy het ook in 2009 in 'n artikel in die tydskrif New York verskyn oor mense wat met baie min in die stad aangekom en tog beroemd geraak het.
Onlangse jare
Lucas het in onlangse jare ook dokumentêre prente begin maak. In 2012 het hy sy eerste dokkie uitgereik, oor die florerende Israeliese LGBT-gemeenskap. Dit het die titel Undressing Israel: Gay Men in the Promised Land, en sluit tonele in van Tel Aviv se lewendige naglewe, 'n Israeliese selfdegeslaghuwelik en onderhoude met uiteenlopende Israeliese gays en lesbiërs, insluitende 'n gay militêre polisieman, gay weermagopleier, fopdosser, transvestiet en selfdegeslagouers en hulle kinders. In 2014 het hy sy tweede dokkie uitgereik: Campaign of Hate: Russia and Gay Propaganda. Dit gaan oor die huidige antigayklimaat in Rusland.
June Havoc
June Havoc (8 November 1912 – 28 Maart 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hi Diddle Diddle (1943), Gentleman's Agreement (1947), The Iron Curtain (1948), en The Story of Molly X (1949).
Lang mars
Die lang mars (Oktober 1934 - Oktober 1935) was 'n strategiese terugval onderneem deur tussen 100 000 tot 130 000 Chinese kommuniste van die Chinese Rooi Leër. Die hoofmars was van Jiangxi na Yan'an in Shaanxi en tienduisende deelnemers het die reis nie oorleef nie.
Die kommuniste, onder die uiteindelike bevel van Mao Zedong en Zhou Enlai, het ontsnap in sirkelende vlug-aksies van die weste na die noorde, wat na bewering oor 370 dae meer as 9 000 kilometer deurkruis het. Die roete het deur die moeilikste terrein van Wes-China gegaan eers wes, dan noord, na Shaanxi.
Die lang mars het die begin van Mao se magopkoms in China ingelei. Hy het sy leierskap tydens hierdie terugtog in die Kommunistiese Party van China (KPC) gevestig. Die ontberings tydens die lang mars het tot gevolg dat slegs ongeveer 'n tiende van die mag wat Jiangxi verlaat het, dit voltooi (ongeveer agt duisend van ongeveer honderdduisend). Dit sou 'n belangrike episode in die geskiedenis van die KPC verteenwoordig en sou die persoonlike aansien van Mao Zedong en sy ondersteuners as die nuwe leiers van die party in die volgende dekades verseël.
Verloop
Die Jiangxi Sowjet, waar Mao Zedong beheer gevoer het, was in 1934 deur die nasionaliste omring. Daar is besluit dat elkeen wat 'n kommunis was wat in staat was om te loop, na Yan'an sou opmars, aangesien die gebied ontoegankliker en makliker verdedigbaar was. Daarbenewens het die Nasionale Revolusionêre Leër (van die Kuomintang) hulle al hoe meer onder druk geplaas. 'n Groep van ongeveer 100 000 tot 130 000 mense het bymekaargekom en deur die omsingeling te breek.
Verskeie voorvalle het tydens die mars plaasgevind. Die Tibetane van Sichuan was byvoorbeeld teen die Rooi Leër gekant en het 'n guerrilla-oorlog uit die woude teen die kolom begin. Chiang Kai-shek het van die lang mars gebruik gemaak om steun in die binneland te werf. Krygshere van provinsies wat die Rooi Leër se bewegings as 'n bedreiging beskou, het hul invloed gevrees, waarna hulle meer as bly was om Chiang as senior Chinese leier te erken.
Die kommuniste is voortdurend gejag deur die magte onder leiding van die nasionaliste wat alle kommunistiese invloede as 'n bedreiging beskou het. Chiang se troepe het hulle ook regdeur China aangeval. Soms is hulle deur Chiang se klein lugmag gebombardeer.
Aan die Dadu-rivier slaag die kommuniste daarin om die Luding-brug, 'n hangbrug gebou in 1706, in te neem. Volgens die amptelike weergawe het die nasionaliste die planke verwyder en die brug met masjiengewere bestook. Kommunistiese selfmoordbomaanvallers het daarin geslaag om met die kettings oor te kom en hierdie masjiengeweerneste te vernietig. Die brug is herstel en die kommuniste kon die dreigende omsingeling ontsnap.
Wilna Adriaanse
Wilna Adriaanse (gebore 19 Maart 1958, Kalahari) is 'n Afrikaanse skrywer van romantiese fiksie. Haar eerste boek, Die wingerd sal weer bot, is in 2000 deur LAPA Uitgewers onder die skrywersnaam Wilmine Burger gepubliseer. Haar boek,  'n Heildronk op liefde, is in 2003 met LAPA se liefdesromanprys bekroon en sy ontvang in 2009 die ATKV-Woordveertjieprys vir haar roman, Die boek van Ester.
Lang mars
Verloop
Die groep het 'n roete gestap wat hulle eers na die berge in die weste geneem het, en daarna na die noordelike hooglande van Shaanxi. Daar kom die groep letterlik uitgeteer aan. Intussen het hulle kommuniste van elders ingeneem, en Mao is aangestel as die onbetwiste leier van die KPC. Dit is nie heeltemal duidelik hoe lank die opmars was nie. Volgens die kommuniste was dit 'n reis van ongeveer 10 000 kilometer. Volgens die Britse stappers Ed Jocelyn en Andy McEwan, wat die staptog in 2003 ná 384 dae voltooi het, was dit 'net' ongeveer 6 000 kilometer.
Wilna Adriaanse
Sy publiseer ook verskeie liefdesverhale onder die skuilnaam Wilmine Burger.
Adriaanse is die moeder van die akteur en musikant Beer Adriaanse.
Lewe en werk
Wilna Adriaanse is op 19 Maart 1958 in die Kalahari gebore as die middelste kind tussen twee broers. Sy word dan groot op Worcester in die Boland. In 1976 matrikuleer sy aan Hoërskool Worcester en studeer vanaf 1977 verder aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy behaal ’n B.A.-graad met Sosiologie en Ontwikkelingsbestuur as hoofvakke en ’n B.A. Honneurs-graad in Ontwikkelingsbestuur. In 1981 trou sy met haar studenteliefde Deon Adriaanse. Uit die huwelik word drie seuns (Cobus, Jaco en Johann) gebore. Hulle bly vir drie en ’n halwe jaar in Giyani in Gazankulu (nou deel van Limpopo) waar beide in die Algemene Kommissaris se kantore werk en keer dan in 1985 terug na die Kaap, waar hulle eersteling gebore word. Hier bly hulle sedert 1987 op ’n wynplaas buite Durbanville. Terwyl sy by die huis bly om die kinders groot te maak, studeer sy verder in Sielkunde deur die Universiteit van Suid-Afrika. Haar man werk in 2002 in Lagos in Nigerië, wat meebring dat sy in hierdie jaar baie saam met hom reis. In 2009 skryf sy haar in vir ’n M.A.-graad in Kreatiewe Skryfwerk aan die Universiteit van Kaapstad onder leiding van Etienne van Heerden, ’n graad wat sy in 2011 verwerf. Sy is in 2010 vir die eerste keer een van SkryfNet se inwonende skrywers vir hulle gereelde prosa aanlynskryfskool en is ook kursusleier van die Afrikaanse deel van die Skryf ’n Roman-kursus van die South African Writers College. Sedert 2012 werk Deon in Botswana en reis Wilna gedurig tussen Somerset-Wes en Botswana. In 2015 is sy betrokke by skryfopleiding van voornemende skrywers by die skryfskool van die Breytenbach-sentrum op Wellington.
BMW N52
Die BMW N52 is 'n natuurlike lugvloei-inlynsessilinder-petrolenjin wat van 2004-2015 deur BMW vervaardig is. Die N52 vervang die BMW M54 en debuteer op die E90 3-reeks en E63 6-reeks.
Wilna Adriaanse
Skryfwerk
Vandat sy kan praat vertel sy graag stories en op skool skryf sy graag opstelle en briewe. Wanneer haar oudste kind in 1999 na die Paul Roos Gimnasium op Stellenbosch se koshuis toe gaan, begin sy egter vir die eerste keer ernstig skryf. Dit is haar nuwejaarsvoorneme vir 2000 om haar op skryf toe te spits. Sy deurloop Martie Preller se Internetskryfkursus en pak daarna haar eerste roman aan. Sy skryf ontspanningsliteratuur, aanvanklik onder die skuilnaam Wilmine Burger, om die mark se aanvaarding te toets. ’n Heildronk op die liefde, wat sy onder hierdie skuilnaam skryf, wen in 2002 LAPA se Liefdesverhaaltoekenning van die jaar. Nicolene du Toit werk as sjef in Londen en kom terug Kaap toe vir haar suster Karen se troue. Sy het ’n paar dae voor die troue om by haar familie te kuier voordat Andrew, die Engelsman met wie sy ’n verhouding het, ook arriveer. Haar jeugvriend, Jaques Roux, gaan haar op die lughawe haal en sy ontmoet ook vir Mariaan, Jaques se nuwe meisie. Nicolene het haar voorgeneem om nooit by Jaques betrokke te raak nie, want sy het deur die jare te veel gebroke harte gesien. Die paar dae voor die troue maak haar egter baie onseker oor wat haar gevoelens is. Sy skryf ook die liefdesromans Die wingerd sal weer bot, Liefde is ’n kleur en Die brug van woorde onder haar skuilnaam.
BMW N52
Vanaf 2011 is begin om die N52 te vervang met die BMW N20 turbo-aangejaagde viersilinderenjin totdat produksie van die N52 in 2015 gestaak is.
Wilna Adriaanse
Skryfwerk
Wanneer Tafelberg Uitgewers in 2001 ’n manuskrip van haar koop, besluit sy om die naam Wilmine Burger vir haar LAPA-boeke te gebruik en haar eie naam vir Tafelberg. In 2001 verskyn die eerste boek onder haar regte naam, naamlik ’n Ongewone belegging, waarin Georgina Walters moeg gevlug is van haar hartseer herinneringe. Haar swaer stel voor dat sy kinderoppasser word vir ’n baie welgestelde vriend van hom se drie jong spruite, maar die kinders se pa dink klaarblyklik sy is nie opgewasse vir haar taak nie. Alleenvlug is die verhaal van Francis Malan. Sy glo nie aan ewige liefde nie en haar verbintenis met die joernalis, Michael Alheit, is dus gewoon platonies van aard. Selfs 'n week saam met hom in Spanje laat haar nie van haar oortuigings vergeet nie, maar dit raak toenemend moeilik om nie te wonder waar hy is en wat hy doen nie. In Die reuk van verlange, is dit al drie jaar dat dr. Josslyn Neethling alleen omsien na ’n sendinghospitaal op die afgeleë platteland van Kenia, waar sy en haar man Pieter voor sy dood so gelukkig was. Dan daag dr. Adam Berkowitz op, haar eerste liefde. Hy is nog net so arrogant soos destyds en hulle stry na ses jaar nog oor dieselfde onbenullighede. Dan volg Serenade vir ’n nagtegaal. Ann is na vyf jaar se harde werk eindelik klaar met haar musiekstudie. Sang is haar hele bestaan en Carl, haar sangdosent, die liefde in haar lewe. Haar ouers skenk haar ’n twee weke lange Europese toer na Parys, Switserland en Italië. Dit is egter 'n ongeleë geskenk, want dit is kort voor die Kersuitvoering waarvoor sy so lank voorberei het. Carl verbreek ook die verhouding en Ann vertrek op reis met 'n gebroke hart. Sy is nie lus vir die mense saam met wie sy toer nie, veral nie die onbeskofte ‘perdedokter’ wat haar letterlik oor haar eie voete laat struikel nie. Hande wat heelmaak is Libby Malherbe se verhaal. Sy het twee jaar in Engeland gewerk en keer dan as fisioterapeut terug na haar tuisdorp. Die vyfjarige Nikolai is een van haar eerste pasiënte. Hy het 'n gebreekte been en nadat sy ouers verongeluk het, is hy in die sorg van sy oom Andrew, die nuwe ortopeed. Andrew sukkel om gewoond te raak aan sy skielike verantwoordelikheid as pa én aan die nuwe omgewing.
Eurofighter Typhoon
Die Eurofighter Typhoon is 'n tweeling-enjin, kanard-deltavlerk, multirolvegvliegtuig. Die Typhoon is ontwerp en word vervaardig deur 'n konsortium van drie maatskappye. BAE Systems, Airbus Groep en Alenia Aermacchi, deur 'n gesamentlike houermaatskappy, Eurofighter Jagdflugzeug GmbH, wat in 1986 gestig is. Die projek word bestuur deur die NATO Eurofighter and Tornado Management Agency, wat ook optree as die primêre kliënt.
BMW N52
Herroeping
In 2017 het BMW 740 000 sessilindermodelle (328i, 525i) teruggeroep weens berigte oor die verwarmer vir die krukas se ventilasieklep wat kortsluit en 'n brand kan veroorsaak.
Eurofighter Typhoon
Toetsvlugte
Die nooiensvlug van die Eurofighter prototipe is op 27 Maart 1994 in Beiere, geloods deur DASA se hoof- toetsvlieënier Peter Weger. Op 9 Desember 2004 het die Eurofighter Typhoon IPA4 begin met drie maande se koue-omgewingsproewe by die Vidsel Lugbasis in Swede, wat ten doel gehad het om die operasionele gedrag van die vliegtuig en sy stelsels in temperature tussen -25 en 31 °C te verifieer. Die eerste vlug van die instrumentasieproduksievliegtuig 7 (IPA7), die eerste tenvolle toegeruste Tranche 2-vliegtuig, was by EADS se Manching-vliegveld op 16 Januarie 2008.
Charlotte van den Broeck
Charlotte Van den Broeck (gebore in 1991 in Turnhout) is 'n Vlaamse digteres. Nadat sy 'n diploma in taal- en letterkunde behaal aan die Universiteit van Gent (UGent) studeer sy woordkuns aan die Koninklijk Conservatorium Antwerpen.
Wilna Adriaanse
Skryfwerk
’n Klein lewe is die resultaat van haar meestersgraad in kreatiewe skryfwerk. Die boek het duidelike outobiografiese kenmerke en behandel ’n naamlose hoofkarakter, ’n wit vrou wat in die laat vyftigerjare in apartheid Suid-Afrika gebore is. Sy word groot binne ’n bestel wat sy nie noodwendig ondersteun nie, maar ook nie teenstaan nie. Na haar studies woon en werk sy en haar man as jong getroudes in Giyani, waar hulle met die werklikhede van armoede en mislukking van die tuislandbeleid gekonfronteer word. Hulle keer terug na die Kaap, waar haar man betrokke raak by gemeenskapontwikkeling in swart gebiede en weens sy werk ten diepste betrokke raak by die geweld van die tagtigerjare. Eindelik word hy gedwing om sy werk te bedank, omdat sy wit vel van hom ’n teiken maak. Hy raak betrokke elders op die kontinent om die hulp en ontwikkeling te bied wat hy nie in sy geboorteland kan doen nie. Deur hierdie roman probeer die skrywer sin maak van die witmens se teenwoordigheid in Afrika vandag, om tot begrip en nie konfrontasie nie te kan kom. Dit is die weergawe van ’n klein lewe, soos baie ander, wat bekend sal wees vir miljoene wit Suid-Afrikaners. Hierdie verhaal is nie aktivisties nie en beskryf nie die lewens van mense wat die wêreld wou verander nie. Dit is doodgewone mense wat ’n morele lewe wou leef, probeer goed doen en ’n pad wou vind deur die politieke probleme van sy tyd. Dit is ’n gewone en klein lewe en juis daarom so toepaslik op ’n groot gros mense wat daardie tyd moes deurleef. Die boek verteenwoordig ’n soeke na identiteit en ’n motivering vir ’n bestaan as blanke in Afrika.
Dubbelspel het die misdaad in Suid-Afrika as tema, met die titel wat die dubbele lewens uitbeeld wat baie van die karakters lei. Die hoofkarakters is Ellie McKenna, ’n sielkundige in diens van die Polisie se misdaadintelligensie-afdeling, en Nick Malherbe, oud-polisieman wat in beheer is van die sekuriteit van die Allegretti-familie, wat van allerlei misdade verdink word. Nadat Ellie se polisieman-pa by ’n padblokkade doodgeskiet word, wil sy by die ondersoek na sy dood betrokke raak, maar mag nie. Haar polisievriend Albert Greyling is betrokke by ondersoeke na Kaapse dwelmsindikate en bied aan om haar op klandestiene wyse by sy ondersoek te betrek. Ellie word dan onder ’n dekmantel die oppasser van Clara Veldman, wat ’n verhouding het met Enzio Allegretti en ’n familielid is van Nazeem Williams, wat van onder meer perlemoensmokkelary beskuldig word. Ellie en Nick se paaie kruis gou, maar albei speel ’n spel om te verseker dat die ander nie te veel van hulle wys word nie. Hierdie is die eerste deel van ’n tweeluik en daar hang steeds etlike drade in die lug wanneer die boek afgesluit word. Dubbelspel is in 2015 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys vir spanningslektuur.
Haar flitsverhaal, Fia, die formidabele, wat in die tydskrif Sarie verskyn het, is een van 40 flitsverhale wat in die versamelbundel Sarie 40 Flitsverhale opgeneem is.
Charlotte van den Broeck
In Januarie 2015 verskyn haar debuutbundel getiteld Kameleon by De Arbeiderspers met beeldende, verhalende gedigte. Op Gedichtendag in 2016 (dit val altyd op die laaste Donderdag van Januarie) word die Herman de Coninck-debuutprys aan haar toegeken.
In Oktober 2016 was sy die jongste gas(land)spreker ooit saam met Arnon Grunberg tydens die opening van die Frankfurter Buchmesse. Haar tweede digbundel, Nachtroer, verskyn aan die begin van 2017 en is aan die einde van dié jaar genomineer vir die 24ste, en laaste, VSB Poëzie-prys. In 2019 word die bundel bekroon met die Paul Snoek-prys.
Op 1 Oktober 2019 verskyn haar prosadebuut getiteld Waagstukken by De Arbeiderspers. Hierdie portret van dertien argitekte wat selfmoord pleeg is in 2020 bekroon met die Confituur Boekhandelsprijs. In September 2020 is die boek genomineer vir die Boekenbon Literatuurprijs.
In September 2020 publiseer Van den Broeck die boek Woorden temmen: van kop tot teen in samewerking met die Nederlandse poësiekritikus Jeroen Dera.
Combretum villosum
Combretum villosum is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Ecionemia spinastra
Ecionemia spinastra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ecionemia en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Lévi.
Makahiki
thumb|200px|Hawaise stoeiwedstryde tydens Makahiki.
Die Makahiki-seisoen is die antieke Hawaiërs se nuwejaarsfees ter ere van die god Lono. Dit word gevier oor vier opeenvolgende maanmaande, omstreeks van Oktober of November deur Februarie of Maart. Die fokus van die seisoen was vir mans, vroue en hoofde om te rus en die liggaam te versterk ná die jaarlikse oes.
thumb|220px|links|Geskenke word aangedra na die Hawaise god [[Lono, 2010.]] Gedurende die Makahiki-seisoen was werk verbode en daar was dae vir rus en feesvier. Die Hawaiërs het hulde aan hulle god Lono, of Lonoikamakahiki, gebring vir sy sorg. Hy het lewe, seëninge, vrede en oorwinning na die land gebring. Hulle het ook tot die gode gebid vir die dood van hulle vyande. Gewone mense het gebid dat die grond van hulle aliʻi (hoof) vergroot mag word en dat hulle eie fisieke gesondheid en dié van hulle hoofde van die beste sou wees.