cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
X 2000
Geskiedenis
duimnael|regs|250px|'n X 2000-treinstel Aangesien Swede met sy relatief lae bevolkingsdigtheid duidelik van Sentraal-Europa se digbevolkte lande verskil, is duur hoëspoedspoorlyne hier ekonomies nie vatbaar nie, terwyl die bou van só 'n hoëspoednetwerk in die bergagtige Sweedse landskap met sy talle heuwels ook in tegniese opsig baie koste-intensief sou wees. Die koste vir só 'n verbinding tussen die twee grootste stede in die land, Stockholm en Göteborg, is in die 1990's op sowat 9 miljard Sweedse kroon (SKR) beraam (rytuie ingesluit).
SJ het derhalwe besluit om 'n kanteltreinstel van die X2-reeks te gebruik wat in staat is om op die bestaande spoorweglyne hoër reissnelhede te bereik.
Tot in 1989 is twintig treinstelle bestel wat met lugreëling en radiotelefoon toegerus was. Die beplande maksimale reissnelheid was 200 kliometer per uur. Tien van die twintig treinstelle was bestem vir die roete tussen Stockholm en Göteborg, terwyl die res op die roetes tussen Stockholm en Malmö en tussen Stockholm en Östergötland sou ry. Die treinstelle is teen 'n koste van 100 miljoen SKR in ABB se Västerås-aanleg vervaardig. Vir hulle ontwikkeling is tot in die jaar 1989 twee miljard SKR bestee.
Die eerste gereelde treindiens tussen Stockholm en Göteborg is vanaf September 1990 bedryf. Die eerste reeks van twintig treinstelle is tot in die jaar 1994 in gebruik geneem. Die treine ry tans op verskillende roetes wat van Kopenhagen tot by Härnösand in Noord-Swede strek.
Ekonomie van Indië
Die ekonomie van Indië is die sesde grootste ter wêreld ten opsigte van nominale BBP en die derde grootste ten opsigte van koopkragpariteit. Met 'n gemiddelde groeikoers van ongeveer 7% oor die afgelope twee dekades, word die land geklassifiseer as 'n nuut-geïndustrialiseerde land en is in die Groep van 20 groot-ekonomieë ingesluit. Maharashtra is die rykste Indiese deelstaat met 'n jaarlikse nominale BBP van VS$330 miljard, wat ongeveer gelykstaande aan dié van Venezuela en die Verenigde Arabiese Emirate is, en dit verteenwoordig 13,4% van Indië se BBP, gevolg deur die state van Tamil Nadu (VS$170 miljard) en Uttar Pradesh (VS$150 miljard).
Chioggia
Chioggia (Italiaanse uitspraak: [ˈkjɔddʒa]; Venesiaans: Cióxa [ˈtʃɔ.za]; Latyn: Clodia) is 'n klein hawestad en comune (munisipaliteit) in die Noordoos-Italiaanse administratiewe streek Veneto. Met 'n bevolking van naastenby 50 000 is Chioggia die tweede grootste nedersetting in die Venesiaanse strandmeer na Venesië. Chioggia maak deel uit van die Metropolitane Stad Venesië. Chioggia is in die uiterste suidelike deel van die Venesiaanse strandmeer geleë waar dit - net soos Venesië - op eilandjies gebou is. So word na Chioggia dikwels as "Klein-Venesië" verwys. Vissery, toerisme (veral in die stadsdeel Sottomarina), landbou (met die plaaslike radicchio of sigorei as belangrikste produk) en skeepswerwe vorm die stad se ekonomiese basis. Die Universiteit van Padua se fakulteit Mariene biologie het sy setel in Chioggia.
Ekonomie van Indië
Indië se ekonomie het in die laaste kwartaal van 2014 die wêreld se vinnigste groeiende groot ekonomie geword, dit het dié van die Volksrepubliek China oortref.
E.B. Grosskopf
duimnael|regs|200px|E.B. Grosskopff, omstreeks 1930.
Ernst Berthold Grosskopf (18 Oktober 1888, Bloemfontein – 15 Desember 1949, Kaapstad ) was 'n joernalis, redakteur van die tydskrif Die Naweek en Afrikaanse skrywer, wat veral bekendheid verwerf met sy jeugverhaal oor Patrys-hulle. Die dramaturg J.F.W. Grosskopf is sy ouer broer.
Vroeë lewe en herkoms
Ernst Berthold Grosskopf is op Donderdag 18 Oktober 1888 in Bloemfontein gebore. Hy is die seun van die Duitse sendeling, eerwaarde Johann Gottlob Grosskopf van die Lutherse gemeente. Sy moeder, Marie Bertha Auguste Grützner, is in 1864 in die Lydenburg-distrik gebore en was die oudste dogter van eerwaarde Carl Heinrich Theodore Grützner, een van die eerste sendelinge (saam met A. Merensky) wat deur die Transvaalse regering toegelaat is om binne sy grense te arbei.
Opleiding en begin van loopbaan
Ernst ontvang sy skoolopleiding in Bloemfontein en studeer dan verder aan die Grey Universiteitskollege (later die Universiteit van die Oranje-Vrystaat), waar hy een van die eerste studente is om ’n B.A.-graad te verwerf. Aanvanklik gee hy in Bloemfontein onderwys.
Eerste Wêreldoorlog en nagevolge vir Grosskopf
duimnael|regs|300px|Die eerste foto wat van [[Die Burger|De Burger se redaksie (1916–'17) geneem is. Voor: J. Steinmeyr, dr. D.F. Malan, D.P. du Toit. Agter: J. du Toit, H.A. Fagan, C.J.L. Ruysch van Dugteren, E.B. Grosskopf. D. de Flamingh en H. Weerts.]] Hy het reeds sy pos bedank omdat hy ’n studiebeurs vir drie jaar in Duitsland verwerf het en was op die punt om te vertrek toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek en hy en sy jonger broer as verdagte Duitse simpatiseerders verbied word om die dorp te verlaat. Hy kry in hierdie tyd ’n onderwyspos elders, maar die magistraat weier dat hy dit aanvaar, waarop hy weier om sy parool verder te onderhou en tot 1915 as “rebel” in Pietermaritzburg geïnterneer word. By sy uitkoms vind hy dit onmoontlik om ’n onderwyspos te bekom en sluit dan in 1915 as een van die eerste lede by die redaksie van Die Burger in Kaapstad aan. Hier is hy onder andere parlementêre verslaggewer en vir ’n ruk ook sportredakteur, terwyl hy ook die rubriek Rissies onder die skuilnaam Duineboer behartig.
Vanaf 1922 hou hy weer skool in die Vrystaat, maar drie maande na die stigting van Die Suiderstem in 1936 sluit hy hom by hierdie blad aan. In 1940 word hy aangestel as die eerste redakteur van Die Naweek en hy beklee hierdie pos tot met sy dood. Benewens sy verhale en joernalistieke geskrifte doen hy ook heelwat radiowerk
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is getroud met Jacoba Hendrika Maria (Kotie) Strauss, oorspronklik van die Calvinia-distrik. Sy vrou is die suster van Jacobus Gideon Nel (Koos) Strauss, wat in 1950 na die dood van generaal Jan Smuts die leier van die Verenigde Party geword het. Die egpaar het twee seuns, Ernst Martin (Ernie) wat later ’n appèlregter word, en Heinrich Johannes wat later redakteur sou word van Beeld en professor in joernalistiek aan die Universiteit van Stellenbosch en getroud is met die skryfster Santie Grosskopf, en ’n dogter Marie.
Op 15 Desember 1949 is Ernst in die Groote Schuur-hospitaal in Kaapstad oorlede.
Skryfwerk
duimnael|regs|200px|Hierdie is 'n foto van Leon Mare, Hertzogpryswenner, nie van E.B. Grosskopf nie.
Patrys-hulle
Sy boek Patrys-hulle word beskou as die eerste werklike seunsverhaal in Afrikaans en het klassieke status verwerf. Hierdie boek is gegrond op die skrywer se eie jeugherinneringe. Dit verskyn oorspronklik as vervolgverhaal in Die Huisgenoot, word dan in 1926 in boekvorm gepubliseer en is sedertdien byna vyftig kere herdruk. Hierin word die lotgevalle en avonture van ’n groep maats op ’n plattelandse dorpie in die vroeë twintigerjare van die vorige eeu uitgebeeld. Hoewel die verhaal in episodes verloop, word dit tot ’n hegte eenheid verbind deur die hoofkarakter Patrys, sy gevoel vir Nettie, sy voortdurende botsings met die gemene Jan Flap en die invloed van die onderwyser, meester Stals. Die verhaal munt veral uit met die lewensgetroue weergawe van die seuns se nukke, grille en stoutigheid. Party van die seuns se kaskenades staan in verband met die skool, terwyl ander uit die daaglikse lewe geneem is. Dit is ’n opbouende boek waarin die positiewe voorrang kry en die boek met humor deurspek is. ’n Hoogtepunt is die hoofstuk oor die geveg tussen die “Boere” en die “Basoeto’s”, waarin klippe as ammunisie moes dien, met die onvermydelike rampspoedige gevolg. Die hele “kommando” met “verpleegsters” en al het oombliklik verdwyn en net ’n paar het die gewonde “burger” gevolg om te sien wat tuis gaan gebeur. Die verering van die gewonde die volgende dag by die skool is besonder goed geteken. In later jare het die skrywer gesê dat hierdie voorval die enigste een in die boek is wat net so gebeur het. Kultuurhistories het die verhaal ook groot waarde, aangesien dit die speletjies van ’n verbygegane tyd, soos tolgooi, albaster en kleilat deeglik beskryf en verduidelik. Hierdie boek word eervol vermeld tydens toekenning van die Hertzogprys in 1926. In 1988 word ’n televisiereeks van die verhaal gemaak en oor die SAUK-senders gebeeldsaai.
Ander skryfwerk vir kinders
Saam met O.G.P. Grosskopf versorg hy ook vir die Berlynse Sendinggenootskap die Klein Kinderbybel in Afrikaans.
Kortverhale
Sy eerste bundel kortverhale is Die swart slang en ander verhale, waarin hy sy suiwer skryftegniek ten toon stel. Sonder die onnodige mooiskrywery, versierings en afwykings wat baie van sy tydgenote kniehalter, beskryf hy slegs die verwikkelinge wat nodig is om sy verhaaldoel te bereik. Dit gaan weliswaar merendeels slegs om die storie, sonder diep lewensopenbaring, sodat sy verhale eerder as populêr en nie literêr beskou kan word nie. Vyf van die verhale in hierdie bundel het ’n tragiese afloop. In die titelverhaal veroorsaak Swart Slang selfs na sy dood ’n ongeluk wat ’n gehate mededinger uit die weg ruim; Kees, die wraaksugtige bobbejaan, bewerk die dood van sy baas en nooi, maar oorleef sy triomf nie lank nie en wanneer die swaksinnige Mal Piet geterg word, het dit tragiese gevolge.
Hierna volg die bundel Henri, die skildknaap, waarin die verhaal Witkwas uitstaan. Die skrynende gevolge van armoede word hier voortreflik uitgebeeld. Hermaans is ’n vooruitstrewende armblanke wat dit eindelik regkry om ’n koei te koop. Witkwas word geliefd by sy kinders wat heerlik drink aan vars melk en Hermaans maak berekeninge oor hoeveel hy sal kan verdien met die verkoop van melk. Werkloosheid, die dood van ’n kind en winkelskuld haal die gesin in en in hul nood moet hulle Witkwas verkoop aan ’n geslepe winkelier wat nog wins maak uit hul armoede. Die kinders se verdriet hieroor word treffend geteken en beklemtoon die bitterheid van armoede. Die titelverhaal is ’n vermaaklike beskrywing van ’n Middeleeuse toernooi wat op vernuftige wyse gemoderniseer is. Ou Dokter bevat ’n voorspelling van die toestande in Suid-Afrika oor vyftig jaar wanneer die swart bevolking aan bewind van die regering sal wees.
Sy laaste bundel kortverhale is Dorpenaars en ander verhale, wat luimige dorpsvertellings bevat. Opvallend is die raak karakterisering van die inwoners en die vermaaklike geselstrant waarin die verhale geskryf is. Daap se vryery is in heerlike geselstrant geskryf, met die plattelandse karakters wat lewendig gestalte kry in die storie wat die skoenmaker, Jan Venters, vertel. Die oujongkêrel Daap Gans wil trou en soek raad by Jan, wat hom help met die identifisering van geskikte weduwees en ook met die briefskryf. Daap wil egter nie die brief waarin hy die jawoord vra pos nie, want dan weet die hele dorp dit. Hy sien die seun van die weduwee wat hy in die oog het en gee die brief aan hom om vir sy ma te gee, maar misgis hom so ’n bietjie met die seun se identiteit en wie die seun se ma regtig is.
Versamelbundels
Van Grosskopf se kortverhale word in versamelbundels opgeneem, onder andere die kortverhaal Witkwas wat in Tien uitgesoekte kortverhale gepubliseer word, Djakkalaas wat opgeneem word in Die jongste Afrikaanse kortverhale en Daap se vryery wat deur Daniel Hugo in Tydskrif 2 opgeneem word.
Ciocalypta gracilis
Ciocalypta gracilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
E.B. Grosskopf
Verwerkings
Grosskopf verwerk ook die Middeleeuse Duitse heldesage, Die Nibelunge, in Afrikaans. Ten tyde van sy dood is hy besig met ’n roman oor die wedervaringe van ’n groep Vikings in die Middellandse See.
Ciocalypta gracilis
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Topsent.
E.B. Grosskopf
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Masiphumelele
Masiphumelele is 'n township in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het die voorstad 'n bevolking van 15 969 gehad.
Ciocalypta hyalina
Ciocalypta hyalina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1978 deur Pulitzer-Finali.
Sesstreep-lipvis
Die Sesstreep-lipvis (Pseudocheilinus hexataenia) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Sixstripe wrasse.
Voorkoms
Die vis se liggaam is reghoekig en dun en die stertvin is bolrond. Die sylyn is onderbroke. Die vis is bloupers van kleur met ses helder horisontale oranjegeel strepe oor die lyf. Die boonste strepe gaan tot op die kop. Die stertvin is groenerig met 'n swart kol op die boonste kant van die basis. Daar is geel en rooi spikkels op die onderkant van die kop. Die vis word 9 cm lank.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe in water wat 2 – 35 m diep is. Hulle vreet soöplankton en bodem skaaldiere en leef in klein groepies saam.
Watsonia bella
Watsonia bella is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort. Die plant is inheems aan Mpumalanga en Eswatini.
Spelonkbaber
Voorkoms
Die vis het 'n kort kop, kleiner of geen oë nie, lang lyf en het geen pigmente nie wat aan die vis 'n bleek, gelerige voorkoms gee. Die vis word tot 161 mm lank.
Habitat
Die leef op rotsbanke in oop, helder water en vreet vlermuismis, dierkarkasse en enige insekte wat in die grot se meer mag val.
Volkswagen Jetta
Die Volkswagen Jetta is 'n klein gesinsmotor wat deur die Duitse vervaardiger Volkswagen vervaardig word sedert 1979, en wêreldwyd bemark is oor ses geslagte.
Arizona
Arizona (Engels: State of Arizona) is 'n deelstaat in die suidweste van die Verenigde State van Amerika. Die hoofstad en grootste nedersetting hiervan is Phoenix. As gevolg van grootskaalse binnelandse migrasie en immigrasie (veral uit Meksiko en ander Spaanssprekende lande) het die Metropolitaanse Gebied van Groter Phoenix, ook bekend as Valley of the Sun, tot die vyfde grootste stedelike agglomerasie in die Verenigde State gegroei. Sedert 2000 het meer as 'n miljoen nuwe aankomelinge hulle in die gebied gevestig, waarby oorspronklike migrasiepatrone ingrypend verander het. Oorspronklik 'n gewilde bestemming vir afgetredenes uit noordelike deelstate, is Phoenix intussen 'n trekpleister vir jonger migrante en het die persentasie inwoners ouer as 65 jaar tot sowat elf persent gedaal. Groter Phoenix huisves sowat die helfte van Arizona se bevolking.
Arizona het 'n oppervlakte van 295 254 vierkante kilometer en 'n bevolking van 7,3 miljoen. Dit word in die noorde deur Utah, in die ooste deur Nieu-Meksiko, in die suide deur Meksiko (deelstate: Sonora en Baja California), en in die weste deur Nevada en Kalifornië begrens. Arizona is bekend vir sy woestynklimaat met warm somers en gematigde winters. Die Grand Canyon, waardeur die Coloradorivier vloei, wat in die noordoostelike hoek van die staat lê, word as een van die sewe wonders van die wêreld beskou.
Arizona is die 48ste deelstaat wat tot die Unie toegelaat is. Sy bynaam is The Grand Canyon State.
Dvorak
Dvorak kan moontlik verwys na:
Gotoku Sakai
Gotoku Sakai (gebore 14 Maart 1991) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Sem Dresden
Samuel (Sem) Dresden (5 Augustus 1914, Amsterdam – 6 Mei 2002, Leiden) was 'n Nederlandse literatuurwetenskaplike, romansier en essayis. Hy was 'n neef van die komponis Sem Dresden (1881-1957).
Biografie
Nadat hy sy skoolloopbaan aan die Vossius Gimnasium in Amsterdam voltooi het, het Dresden die Gimnasium A-staatseksamen afgelê en filosofie en Frans in Amsterdam en Parys studeer. Dresden is in 1947 aangestel as professor van Franse letterkunde aan die Rijksuniversiteit Leiden. Hy was vanaf 1962 tot 1963 "rector magnificus" van dié instelling en vanaf 1975 tot 1981 het hy die leerstoel beklee vir algemene literêre studies. Dresden was ook vanaf 1978 tot 1981 die president van die Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.
Benewens ongeveer 200 artikels, het Dresden ook baie boeke gepubliseer. "Vervolging, vernietiging, literatuur", wat oor die Jode se letterkundige verwerking van die Sjoa handel, is waarskynlik sy bekendste werk. Hy het verskeie literêre toekennings ontvang. Hy het self ook tientalle kere op die beoordelingspanele van literêre pryse gesit, waaronder die Martinus Nijhoff-prys.
Nico Mirallegro
Nico Mirallegro (gebore 26 Januarie 1991) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Habit of Beauty (2016) en in die televisiereekse Hollyoaks (1995) en The Village (2013).
Port Elizabeth-Suid (kiesafdeling)
duimnael|regs|240px|Dr. [[Jan Steytler, Volksraadslid vir Queenstown van 1953 tot 1961, het in 1961 in Port Elizabeth-Suid kom staan maar met 2 730 stemme teen die Verenigde Party se Robert Plewman verloor. Hy was tot 1970 leier van die Progressiewe Party al is hy nooit weer tot die Volksraad verkies nie.]]
Suid-Afrikaanse Poskantoor
Die Suid-Afrikaanse Poskantoor (SAPO) is die nasionale posdiens van Suid-Afrika en 'n staatsbeheerde onderneming. Sy enigste aandeelhouer is die Suid-Afrikaanse regering. In terme van die Suid-Afrikaanse reg, is die Poskantoor die enigste entiteit wat wettig toegelaat word om voorbehoude pos te aanvaar en bedryf as sodanig 'n monopolie.
Dit het meer as 23 820 werknemers en bedryf meer as 2 486 posafsetpunte regoor die land. Daarom word daar 'n poskantoor in elke stad, dorp en byna elke gehug in Suid-Afrika aangetref.
Port Elizabeth-Suid (kiesafdeling)
Sir William Macintosh, wat Port Elizabeth-Suid van 1915 tot 1924 verteenwoordig het, wen in laasgenoemde jaar as kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party in Port Elizabeth-Suid met 'n meerderheid van 1 344 stemme teen die Arbeidersparty se H.G.R. Theys. In die algemene verkiesing op 18 Junie 1929 verslaan hy die Arbeider-Cresswelliet met 1 637 stemme, maar hy bly net Volksraadslid tot 19 November 1929, toe hy waarskynlik oorlede is. In die tussenverkiesing op 24 Desember 1929 word Edwin Robert McIlwraith van die S.A.P. onbestrede verkies, maar in die algemene verkiesing van 1933 verslaan die onafhanklike John Gauntlett Hirsch hom met 320 stemme.
Suid-Afrikaanse Poskantoor
Geskiedenis
Die geskiedenis van die posdiens in Suid-Afrika kan teruggevoer word tot 500 jaar gelede. In 1500 het die kaptein van 'n Portugese skip, Petro D'Ataide, 'n brief in 'n witmelkhoutboom in Mosselbaai geplaas. Hy het berig oor die vergaan van drie skepe in sy vloot, insluitend dié van Bartolomeus Dias, tydens 'n hewige storm oor die Atlantiese Oseaan. Portugese skepe het gereeld aangedoen in Mosselbaai om vars water in te neem, en drie maande later is die brief gevind en afgelewer in Portugal. Matrose wat na of van die Ooste gereis het, verby die suidkus van Afrika, het hul briewe onder die posklippe geplaas, met die hoop dat dit opgetel sou word en afgelewer word deur ander skepe se matrose.
Otterwandelpad
Die Otterwandelpad is 'n staproete langs die kus en woude van die Tuinroete Nasionale Park (vroeër die Tsitsikamma Nasionale Park). Dit is na die groototter vernoem, wat algemeen in die area voorkom.
Suid-Afrikaanse Poskantoor
Geskiedenis
Op 2 Maart 1792 het die waarnemende goewerneur van die Kaap, Johan Isaac Rhenius, 'n poskantoor in 'n kamer langs die spens by die Kasteel in Kaapstad geopen. Dit was die begin van wat later die Suid-Afrikaanse Poskantoor (SAPO) geword het. Teen 1805 was daar reeds 'n gereelde binnelandse posdiens tussen Algoabaai en Valsbaai in die Kaap, met behulp van die boere te perd. 'n Poskoets hardloop daarna twee keer per week tussen Kaapstad en die dorp Stellenbosch. In 1806 het Sir David Baird beslis dat die Khoi, verslaafde inheemse mense van die Kaap, gebruik sal word om briewe en klein pakkette oor te dra. 'n Posbootdiens is ingestel tussen Engeland en die Kaap in 1815 en in 1848 het die destydse Transvaalse regering posmanne aangestel om amptelike posstukke te vervoer. Voor hierdie ontwikkeling is alle pos met 'n spesiale boodskapper, of met enige beskikbare vervoer, versend. Die eerste seëls wat in Suid-Afrika uitgereik is, was die Kaapse Driehoekseëls in 1853. Die seël het twee waardes gehad – die vierpennieblou en die eenpennierooi. In 1860 is die eerste posbusse in die Kaap opgerig en verskeie spoorlyne is voltooi en gebruik vir die vervoer van pos. Die eerste postrein is in 1883 in gebuik geneem.
In 1973 is poskodes ingestel om outomatiese possortering te vergemaklik, en gestandaardiseerde briewe is ook later daardie jaar ingestel. In 1994 is Suid-Afrika weer tot die Wêreldposunie (Universal Postal Union) toegelaat na die einde van apartheid. SAPO word tans bedryf onder 'n 25-jaar lisensie, toegestaan deur die Onafhanklike Kommunikasie-Owerheid van Suid-Afrika (OKOSA). In terme hiervan moet 'n universele diens aan alle burgers van die land gelewer word.
Huidige aktiwiteite
Die Suid-Afrikaanse Poskantoorgroep bestaan tans uit 'n aantal afdelings en filiale wat in die velde van pos, finansiële dienste, logistiek, eiendom, elektroniese handel en kleinhandeldienste opereer. Tradisionele versameling, sortering en aflewering van briewe en pakkies vorm die primêre besigheidsaktiwiteit van die groep, wat verantwoordelik is vir byna 65% van die groep se inkomste in 2010/12. In die 2010/11 finansiële jaar is byna 1,5 miljard posstukke hanteer. Ten einde hierdie volume positems te verwerk en versprei, bedryf die groep 6 groot possentrums en meer as 40 depots oor die hele land. Die groep ondervind egter 'n drastiese afname in tradisionele posvolumes oor die laaste 3 jaar. Hierdie afname is soortgelyk aan dalings ervaar deur die meerderheid van posoperateurs regoor die wêreld, aangesien tradisionele pos as 'n kommunikasiemedium vervang is deur elektroniese alternatiewe soos e-pos en meer onlangs selfone.
Die tweede grootste aktiwiteit van die groep is om finansiële dienste te bied deur middel van sy spaarbanke wat bedryf word onder die naam Postbank. Die Postbank as sodanig is in 1910 gestig, en is die grootste spaarbank in die land. Met meer as 6 miljoen kliëntrekeninge op Postbank se boeke, maak dit dit een van die grootste banke in Suid-Afrika, gemeet in kliëntgetalle. Die Postbank is slegs 'n deposito-nemende instelling, en bied dus nie kredietprodukte aan nie, maar slegs spaar- en beleggingsprodukte.
Port Elizabeth-Suid (kiesafdeling)
Hirsch behou die setel in die 1938-verkiesing as kandidaat van die Verenigde Party teen J.R. More van die Dominiumparty en die onafhanklike S.H. Kemp met 'n meerderheid van 1 176. In 1943 wen die Verenigde Party se James McLean met 'n reuse-meerderheid van 5 992 teen die onafhanklike J.J. Oelofse. Op 26 Mei 1948 word Heinrich Oloff Frielinghaus van die V.P. dan ook onbestrede verkies. In 1953 stel die Nasionale Party vir P.J. Nortje as kandidaat teen Frielinghaus, wat nou met 'n meerderheid van 6 131 wen. In 1958 word Frielinghaus die tweede maal onbestrede verkies.
Otterwandelpad
Die staproete word as een van die beste staproetes ter wêreld beskou en strek van die Stormsrivier se monding (34°01′15.5″S 23°52′47.5″O) in die ooste tot by Nature's Valley (33°58′56″S 23°34′36″O) in die weste. Dit is 26 km lank soos die kraai vlieg, maar 41 km as dit gestap word. Dit neem 5 dae om die staproete te voltooi, en altesaam 4 nagte word in gerieflike hutte met mooi uitsigte deurgebring.
Port Elizabeth-Suid (kiesafdeling)
Die volkstemming oor republiekwording is bloot 'n weerspieëling van al die verkiesings in Port Elizabeth-Suid sedert 1924 toe die Nasionale Party nooit hond haaraf kon maak nie, want 9 583 kiesers stem teen die republiek en net 2 645 daarvoor. Jan Steytler, dienende Volksraadslid van Queenstown wat in 1959 uit die V.P. bedank en leier van die nuwe Progressiewe Party geword het, kom staan in 1961 in Port Elizabeth-Suid en kry 3 166 stemme vergeleke met die V.P. se Robert Percival Plewman se 5 896. Port Elizabeth-Suid is voor die verkiesing van 1966 afgeskaf toe Port Elizabeth se kiesafdelings grondig hersien is en Algoa, Newton Park en Walmer al drie die eerste keer hul opwagting maak. Tesame met Port Elizabeth-Noord en Port Elizabeth-Sentraal sou die vyf kiesafdelings in die vriendelike stad bly tot in 1994.
Tennessee
Tennessee (Engels: State of Tennessee; Cherokee: ᏔᎾᏏ ta-na-si) is 'n deelstaat in die suide van die Verenigde State van Amerika. Die hoofstad is Nashville en die grootste stad is Memphis. Die deelstaat het 'n bevolking van 6,3 miljoen.
Tennessee se bynaam is Volunteer State.
duimnael|links|250px|[[Great Smoky Mountains Nasionale Park]]
Brunstad Christian Church
duimnael|regs|Die stigter Johan O. Smith ([[1871-1943).]] Brunstad Christian Church, ook Smith se Vriende of Den Kristelige Menighet (in Noorweë), is ’n wêreldwye Christelike vereniging wat in die vroeë 20ste eeu in die Noorse provinsie Vestfold gestig is. Die onafhanklike kerkvereniging het sy oorsprong in Charismatiese tradisies soos die Pinksterbeweging, alhoewel dit in baie opsigte daarvan verskil.
Brunstad Christian Church is oorspronklik na sy stigter Johan O. Smith vernoem en het as Smith se Vriende bekend gestaan. Vandag is dit 'n georganiseerde gemeente met 'n amptelike lys van geregistreerde lede wat na hulself as Brunstad Christian Church verwys.
Smith se Vriende is die enigste wêreldwye Christelike gemeenskap wat in Noorweë ontstaan het. Volgens die DCG se eie statistieke het die Gemeente vandag 30 000 vaste lede wat oor 65 lande versprei is. Smith se vriende het drie gemeentes in Suid-Afrika: In Vanderbijlpark, Pretoria en Kaapstad.
Geskiedenis
duimnael|[[Brunstad Conference Center]]
Die ontstaan van Smith se Vriende
Johan Oscar Smith (1871–1943) word as die stigter van vandag se onafhanklike gemeente Smith se vriende beskou. Smith het as ’n onderoffisier in die Noorse Vloot gedien. Hy is gebore in Fredrikstad en het opgegroei in ’n Christelike huis. Op vyftienjarige ouderdom het hy 'n loopbaan as seeman gekies en twee jaar later, op 17-jarige leeftyd, het hy by die vloot aangesluit waar hy vir meer as 40 jaar gewerk het. Toe hy in 1898 26 jaar oud geword het hy het homself bekeer en begin om die teologiese grondslag vir die huidige leerstellings van Smith se Vriende te lê. Dit was die begin van wat vandag bekend staan as Smith se vriende.
Johan O. Smith het nie die bedoeling gehad om ’n gemeente te begin nie. Die groep was aanvanklik slegs 'n Christelike vriendekring. Een van die eerste “vriende“ was Theodor Ellefsen. Later het meer mense by die groep aangesluit, waaronder Smith se broer Aksel Smith, 'n tandarts van beroep.
’n Ander belangrike persoon was Elias Aslaksen (1888–1976), wat net soos Smith in die vloot gedien het en in 1908 vir hom ontmoet het. Elias Aslaksen het die leier geword van Smith se vriende ná Smith se dood in 1976. Tydens sy loopbaan in die vloot en in die visserybedryf het Smith vir baie jare op see gevaar. Dit het aan hom die geleentheid gegee om vriende te maak langs die hele kus van Noorweë, vanaf die Oslofjord tot by Mehamn en Vardø.
Ledetal
Aangesien Smith se Vriende van begin af weinig belang in 'n interne organisasiestruktuur en die samestelling van ledelyste gestel het, is dit moeilik om die presiese ledetal te bepaal. Daar is nogtans skattings oor die aantal lede. Brunstad Christian Church gaan daarvan uit dat hulle sowat 30 000 lede in 65 lande het. In Lowell D. Streiker se verslag uit die jaar 1996 word die ledetal op 30 000 beraam, waarvan bykans 15 000 volwassenes en 'n gelyke aantal kinders. Ook Geir Lie verwys in sy berig oor Brunstad Christian Church na 'n ledetal van tussen 25 000 en 30 000 wat aan die toeneem is.
Daarenteen beweer Johan Velten in sy boek „Ansatt av Gud: Et kritisk søkelys på Smiths venner“ (2002) ("Deur God benoem: 'n Kritiese benadering tot Smith se Vriende") dat Brunstad Christian Church slegs sowat 4 500 lede in Noorweë en 'n verdere 7 000 in die buiteland het. Hy verwys na gegewens uit die jaar 2001 wat deur Brunstad Christian Church ter verkryging van staatsondersteuning verstrek is en na internasionale navorsing oor sektes. In die somer van 2004 het 11 700 "Vriende" in Brunstad vir 'n "Somerkonferensie" byeengekom.
Bent Mejding
Bent Mejding (gebore 14 Januarie 1937) is 'n Deense akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Flickering Lights (2000), Brothers (2004), en We Shall Overcome (2006).
Anna Pauw
duimnael|regs|200px|Net twee van eerw. Rath se ses kinders het die skeepsramp in 1859 by [[Walvisbaai oorleef. Anna Margartha is in 1898 met eerw. J.C. Pauw getroud en in 1940 oorlede. Sy is begrawe langs die moederkerk op Wellington.]]
Anna Margaretha Pauw (gebore Rath, Otjimbingwe, Suidwes-Afrika, 29 Maart 1851 – Wellington, Kaapland, Suid-Afrika, 26 Januarie 1940) was ’n sendingonderwyseres en eggenote van die sendingkerkleier en -dosent eerw. J.C. Pauw.
Agtergrond
Anna Pauw is gebore op die sendingstasie Otjimbingwe in Damaraland wat haar vader, eerw. Johannes Rath, twee jaar vantevore namens die Rynse Sendinggenootskap gestig het. Rath het op 4 Januarie 1845 uit Duitsland op Walvisbaai aan land gegaan en eers op Otjikango (later Gross Barmen genoem) as assistent van die Rynse sendeling Carl Hugo Hahn gewerk. Anna se vader trou op 21 Maart 1848 op Walvisbaai met Anna Jörris, van Mettmann by Düsseldorf, Duitsland. Die egpaar het ses kinders gehad voor die skeepsramp waarin mev. Rath en al vier die jongste kinders wat saam met hulle op die skip by Walvisbaai was, omgekom het. Die oorlewende kinders, Emma Cathrina en Anna Margaretha, was onderskeidelik nege of 10, en agt. Hermann was ses, Johannes vier, Mariechen twee en Leopold nog ’n baba.
Skeepsramp by Walvisbaai
In Oktober 1858 gaan Anna, haar vyf sibbes en ouers (blykbaar per skip oor Walvisbaai) na Kaapstad om die twee oudstes (Anna en ’n suster van haar) in 'n skool te sit en met die vooruitsig om eerw. Rath Herero-woordeboek van 3 900 woorde daar te laat druk. Met hul terugkeer ly die gesin op 1 April 1859 by Walvisbaai skipbreuk en verloor eerw. Rath sy vrou en vier van sy kinders, wat in die ramp omkom. Adinda Vermaak vertel die verhaal van die skeepsramp by Walvisbaai in haar boek Kroniek van ’n kontrei, die verhaal van die NG kerk Kuilsrivier: “In 1859 het eerw. Rath, sy vrou, hul ses kinders en 'n diensmeisie van Damaraland, Katuti, na Stellenbosch gereis om die oudste twee dogtertjies, Emma Catherina (10) en Anna (8), by die Rynse Instituut (vandag Rhenish Meisieskool) te los vir hul skoolopleiding. Hy het die storie van die tragedie wat hulle gesin hierna getref het in 'n aangrypende brief aan sy twee dogtertjies op Stellenbosch beskryf.
Charles Evans (akteur)
Charles Evans (* 1896, † 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Dark Mirror (1946), Queen Esther (1948), Demetrius and the Gladiators (1954), en Cyborg 2087 (1966).
Anna Pauw
Skeepsramp by Walvisbaai
“Die enigste plek waar die Rath-gesin en hul diensmeisie kon staan, was op die trap. Aan die bokant was eerw. Rath met die tweejarige Mariechen en die vierjarige Johannes in sy arms. Verder ondertoe, waar hy haar nie kon sien nie, maar wel kon hoor, was sy vrou, Anna, met die baba, Leopold, en Katuti met die sesjarige Hermann, wat dapper probeer het om nie te huil nie. Die yskoue branders het weer en weer oor hulle gespoel. Toe hy besef dat Mariechen in sy arms dood is, besluit hy om dit liewer nie vir sy vrou te sê nie. Hulle twee het hardop gebid en Bybeltekste vir mekaar opgesê en gereed gemaak om te sterf. Na ongeveer 'n uur in die ysige water het sy vrou gesê: ‘Vader, Leopold het gesterf.’ Hulle het toe besluit om die dood stil in te wag.
Thora Meincke
Thora Meincke (23 Mei 1877 – 26 Desember 1911) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente En rekrut fra 64 (1910) en In the Hands of Impostors (1911).
Anna Pauw
Skeepsramp by Walvisbaai
“'n Rukkie later het Katuti gesê: ‘Hermann, na koka (Hermann is dood).’ Van sy vrou het hy niks verder gehoor nie. Later het hy by Katuti gehoor dat – kort nadat Leopold dood is – die tou waaraan sy vasgehou het uit haar hande geglip het. Sy het agteroor weggesink in die yskoue water. Eerw. Rath het die twee lewelose liggaampies van sy kinders, wat hy steeds in sy arms vasgehou het, aan die water oorgegee. Ná 'n ruk het hy, bedwelmd geslaan deur die branders, besef dis sy plig om sy eie lewe te probeer red en hy het Katuti, wat ook nog gelewe het, aangespoor om hoër te klim. Behalwe die vyf lede van die Rath-gesin het drie bemanningslede ook omgekom.
“Nadat hulle gered is en uiteindelik Walvisbaai bereik het, het eerw. Rath desperaat langs die kus begin soek na die liggame van sy vrou en vier kinders. Al wat egter uitgespoel het, was 'n koffer van sy vrou. Die slot was oopgebreek en alles was gesteel, behalwe sy Damaraboeke. In die koffer was ook 'n bladsy met 'n preek wat hy op 16 Mei die vorige jaar gelewer het oor die woorde: ‘Dein Wille geschehe / auff Erden / wie im Himel.’ (‘Laat u wil ook op die aarde geskied, net soos in die hemel,’ Matt. 6:10.) Aan die einde van die preek kon hy nog dofweg die volgende woorde uitmaak: ‘Der HERR hats gegeben / der HERR hats genomen / Der name des HERRN sey gelobt.’ (‘Die Here het gegee en die Here het geneem. Prys die Naam van die Here,’ Job 1:21.)
“In die laaste deel van die ontroerende brief probeer hy sy twee dogtertjies daar ver op Stellenbosch moed inpraat. Hy vergelyk hul moeder se beproewing met dié van Christus aan die kruis. As troos vertel hy dat sy 'n kort rukkie voor haar dood vir hom gesê het dat sy ‘geheel nie onrustig’ voel nie, en hy herinner hulle daaraan dat Christus, op sy beurt, moes uitroep: ‘My God, my God, waarom het U My verlaat? (Matt. 27:45)."
Eerw. Raath verhuis na Sarepta
regs|duimnael|300px|Anna Pauw het 'n tyd lank onderwys gegee aan sendelingskinders op [[Suurbraak en Amaliënstein (die sendingkerk verskyn op die foto).]]
Hy keer terug na Otjimbingwe, maar op 13 Junie 1861 verlaat hy dié stasie en ook Suidwes-Afrika vir goed en gaan vestig hom as sendeling op Sarepta by Kuilsrivier in die Kaapkolonie, waar hy arbei tot hy op 27 Julie 1893 deur eerw. Friedrich Eich opgevolg word.
Vermaak skryf dat albei eerw. Rath se oorlewende kinders 'n lewe van diens gelei het, op sy aandrang: “Eerw. Rath het sy brief aan sy twee moederlose dogtertjies afgesluit deur hulle te maan om na die voorbeelde van hul ma en Christus vlytig op skool te leer sodat hulle later bruikbaar vir God en mens kon wees. . . Hulle moes dus leer, sluit hy af, sodat God en hul medemens hulle kon gebruik. Sy twee dogters het (blykbaar) sy vermaning in die brief ter harte geneem.” Anna het van 1882 tot 1898 op Sarepta skoolgehou. Haar suster, Emma, is in 1878 met een van Kuilsrivier se boere, Daniël Francois (oupa Danie) de Villiers van die plaas Annandale getroud. Sy was lewenslank betrokke by Sarepta, onder andere as skoolhoof. Dit was grootliks aan haar te danke dat die wit inwoners van Kuilsrivier reeds destyds, selfs voor hulle 'n eie gemeente gehad het, baie sterk sendingbewus was. Die De Villiers's se twee dogters het albei met ’n sendelinge getrou: Anna Emma met Otto Siebörger, 'n Morawiese sendeling, en Frederica (Frieda) met H.J. Groenewald. Frieda het voor haar troue die Sendingwerkgeselskap van Sarepta op die been gebring, die kerkkoor gelei, die harmonium tydens eredienste gespeel, en Sondagskool gehou."
In Julie 1882 het Anna Rath beheer oor die skool op Sarepta oorgeneem met die jong Maria Thomas as hulponderwyseres. Die skoolgeboutjie met sy kleivloer was toe reeds bouvallig. Toe die superintendent-generaal van onderwys, dr. Langham Dale, Anna Rath in Oktober 1890 inlig dat die Kaapse regering geen geld vir geboue van sendingskole gestem het nie, het eerw. Rath self die leiding geneem, die ou houtkamertjie laat afbreek en in Desember 1890 die fondament van 'n nuwe skoolgebou laat lê. Sommige plaaslike boere en van die lidmate het elkeen 500 of meer stene geskenk en op Paasmaandag, 30 Maart 1891, is die skool, bestaande uit twee klaskamers, ingewy.
Anna het blykbaar nooit na Suidwes-Afrika teruggekeer nie. Volgens 'n ander bron het sy gaan werk op Amaliënstein, ’n stasie van die Berlynse Sendinggenootskap 22 km oos van Ladismith, en op die nabygeleë sendingstasie Zoar, gestig deur die Suid-Afrikaanse Sendinggenootskap. Op albei plekke het sy onderwys aan die sendelinge se kinders gegee, maar die bron maak dit nie duidelik of dit agtereenvolgens of gelyktydig was nie. Moontlik het sy op dié stasies gewerk voor sy na Sarepta verhuis het, want in daardie stadium (1882) was sy reeds 30 of 31.
Huwelikslewe
duimnael|regs|170px|Anna se man, [[Jacobus Pauw|J.C. Pauw.]] Sy trou in November 1898, toe sy reeds 47 was, vir die eerste keer en wel met die 60-jarige eerw. Jacobus Pauw, wat in 1896 die tweede keer wewenaar geword het en die vader van 12 kinders uit sy tweede huwelik was. Anna gaan woon op Wellington, waar haar vader by hulle kom inwoon in die sendingpastorie op die dorp. Die 87-jarige sendeling is 6 Junie 1903 oorlede tydens ’n besoek aan sy ander dogter, mev. D.F. de Villiers van Kuilsrivier, en op Sarepta begrawe.
Anna se man het in 1910 as sendingpredikant afgetree toe die NG Kerk ’n jaarlikse honorarium van £100 aan hom toeken (in die dae voor pensioenfondse). In 1913 lê hy ook die tuig neer as dosent aan die Sendinginstituut en gaan sag heen op 13 Junie 1918. Sy weduwee het hom met sowat 22 jaar oorleef en in haar later jare ’n lewenskets van hom geskryf wat in 1943, drie jaar ná haar dood, in druk verskyn het.
Newton Park (kiesafdeling)
Newton Park was een van die drie nuwe kiesafdelings wat voor die algemene verkiesing van 1966 in Port Elizabeth geskep is. Die ander was Algoa en Walmer wat saam met Port Elizabeth-Noord en Port Elizabeth-Sentraal die vyf kiesafdelings in die vriendelike stad sou bly tot in 1994.
In die eerste verkiesing in 1966 wen Myburgh Streicher van die Verenigde Party gemaklik met 'n meerderheid van 4 159 teen die Nasionale Party se M. la R. van der Vyver. Hy behou die setel in die 1970-verkiesing vir die V.P. met 'n meerderheid van 4 003 bo die N.P. se J. de Jager, wat 3 316 stemme kry en die Progressiewe Party se J. Molyneux met 786 stemme. Streicher wen in 1974 die vierde keer agtereenvolgens, nou met 'n meerderheid van net 1 061 stemme bo die N.P. se L.S. Strydom, wat 4 264 stemme gekry het, en die P.P. se S.S. Schkolne met 1 378 stemme.
Op 19 Januarie 1977 skors die Verenigde Party ses Volksraadslede onder leiding van Streicher, toe Kaaplandse leier, omdat hulle geweier het om die planne vir 'n nuwe party, wat uit die Progressiewe Reformiste Party, Demokratiese Party (1973) en Verenigde Party se lede sou bestaan, te steun. Dit was almal lede van die regtervleuel in die V.P., die sogenaamde Ou Garde. Hulle het gevolglik die Onafhanklike Verenigde Party op 26 Maart 1977 gestig, wat met ingang 28 Mei 1977 die Suid-Afrikaanse Party geword het. In die verkiesing van 1977 het die party in twee setels, naamlik Port Elizabeth-Sentraal en Walmer, asook Simonstad gewen. Streicher was die SAP-kandidaat in Wynberg, maar het verloor.
Van 1977 af was Newton Park 'n veilige N.P.-vesting.
Volkswagen Passat
Die Volkswagen Passat is 'n mediumgesinsmotor wat sedert 1973 deur die Duitse vervaardiger Volkswagen vervaardig word, en wêreldwyd bemark is oor agt geslagte. Dit is tussen die Volkswagen Jetta en die Volkswagen Phaeton geposisioneer in die huidige Volkswagenreeks. Sy variante staan bekend as die Dasher, Santana, Quantum, Magotan, Corsar en Carat.
Volkswagen het sy reeks in 2008 uitgebrei met die vrystelling van die Volkswagen CC, 'n vierdeurkoepeeweergawe van die Passat.
Alphonse Ethier
Alphonse Ethier (10 Desember 1874 – 4 Januarie 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Monsieur Lecoq (1915), Oh, Johnny! (1918), Baby Face (1933), en Ex-Lady (1933).
Regio Centurion Onafhanklike Laerskool
Regio Centurion Onafhanklike Laerskool is 'n Afrikaanse laerskool in Clubview, Centurion. Die skool het sy deure vir die eerste keer in 2006 geopen met die doel om gehalte, toekomsgerigte onderrig aan die gemeenskap te bied. Die skool beskik ook oor 'n kleuterskool, Regio Centurion Kleuterskool, waar dieselfde onderrigsfilosofie gebruik word om kleuters voor te berei vir die laerskool.
Filosofie
Die Regio Centurion Skole het in 2006 begin en die onderrigbenadering is gebaseer op die filosofie van die Reggio Emilia skole in die Noorde van Italië. Dr Elsie Calitz se persoonlike mens- en wêreldbeskouing wat oor baie jare ontwikkel het, sluit so nou aan by Loris Malaguzzi se filosofie dat dit moontlik was om hierdie filosofie by Suid-Afrikaanse omstandighede aan te pas.
Agtergrond
Dr Elsie Calitz se aanvanklike beroep was as maatskaplike werker. Die opleiding wat sy ondergaan het in die sestigerjare was sterk akademies, maar ook terselfdertyd 'n opleiding wat reflektiewe vaardighede ontwikkel en baie klem geplaas het op 'n beskouing dat hulpverlening moet fokus op die ontwikkeling van die hulpbehoewende se eie sterktes. Reeds op hierdie stadium het Elsie 'n baie sterk belangstelling in kinderontwikkeling en kindersielkunde gehad. In die vroeë sewentigerjare het Elsie Calitz begin om voorskoolse onderwys te studeer. Hierdie skuif het haar laat besef dat betrokkenheid by jong kinders se ontwikkeling die geleentheid skep om 'n langtermyninvloed op kinders se lewens uit te oefen Na 'n aantal jare as hoof van 'n kleuterskool het sy geskuif na UNISA se Fakulteit Opvoedkunde as dosent in Bewegingskunde en Omgewingsopvoeding in die kleuterskool.
Dr Calitz se studies in die werk van Dr Montessori, Piaget, Vygotsky, Gardner en Erikson het haar siening dat jong kinders oor ongelooflike potensiaal beskik en die wil en motivering om self uit te vind en self beheer te neem oor hulle leefwêreldeksplorasie en –verkenning, versterk. Sy het ook besef dat sy 'n besondere talent het om nie net onderwyser van kinders te wees nie, maar ook volwassenes te begeester met dieselfde passie wat sy vir onderwys het.
In Februarie 1997 het een van die eerste artikels in die populêre pers verskyn oor breinontwikkelingnavorsing. "Fertile minds" in Time het in haar 'n lewenslange belangstelling in – en toewyding aan – die groeiende navorsingsbedryf in die ontwikkeling van veral babas en jong kinders se breine geskep. Dit het haar lewenstaak geword om onderwysers en ouers in te lig oor die unieke, ongelooflike potensiaal wat daar in elke kind opgesluit lê.
Min of meer hierdie selfde tyd het sy begin lees oor Loris Malaguzzi se werk by die Reggio Emilia-skole in die noorde van Italië. Daar was soveel raakpunte tussen die Reggio Emilia-filosofie en Elsie Calitz se eie kindbeeld en onderrigfilosofie dat dit amper 'n onafwendbare nadere kennismaking sou wees.
Toe ouers Elsie Calitz in 2004 genader het om hulle te help om 'n laerskool te begin was haar mening dat sy slegs daarby sou betrokke raak indien dit kon deel wees van 'n kleuterskool.
Kurrikulum
Die kurrikulum wat gevolg word is die amptelike kurrikulum van die Departement van Basiese Onderwys. Die onderrigmetode wat berus op die onderrigfilosofie van Loris Malaguzzi en Elsie Calitz verskil egter radikaal van die gewone onderrigmetodes. Een van die navorsingsareas wat Elsie Calitz baie in belangstel is toekomsstudies. Daar is baie studies oor veranderinge wat in die gemeenskap gaan plaasvind oor die volgende 5 na 10 jaar (Cathy Davidson, Thomas & Brown, Ken Robinson ). Verandering vind eksponensieel vinniger plaas en die veranderinge is ook radikaal. Vir die onderwyser wat ernstig is oor die voorbereiding van leerders vir die toekoms, is daar baie aspekte in die konvensionele onderwys wat teenproduktief blyk te wees. Al die genoemde navorsers identifiseer die volgende vaardighede wat by leerders ontwikkel moet word:
"Loris Malaguzzi het gesê: “Creativity becomes more visible when adults try to be more attentive to the cognitive processes of children than to the results they achieve in various fields of doing and understanding.“" Die doelwit van die ontwikkeling van kreatiewe denke beïnvloed dus die wese van die onderrig.
Hierdie aspekte beteken dat die onderrig by Regio Skole gedurig onder die loep geneem word, aangepas word en gebruik word om leerders voor te berei vir 'n toekoms wat baie anders is as die een waarin vandag se volwassenes leerders was.
Sally Dynevor
Sally Dynevor (gebore 30 Mei 1963) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960) en Juliet Bravo (1980).
Christa Campbell
Christa Campbell (gebore 7 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Winter on Fire: Ukraine's Fight for Freedom (2015), The Hitman's Bodyguard (2017), Hellboy (2019), en Red Sonja.
Ciocalypta hyaloderma
Die spons behoort tot die genus Ciocalypta en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Robert Webber
Robert Webber (14 Oktober 1924 – 19 Mei 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 12 Angry Men (1957), The Dirty Dozen (1967), Midway (1976), en Revenge of the Pink Panther (1978).
Douglas Evans (akteur)
Douglas Evans (26 Januarie 1904 – 25 Maart 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dangerous Venture (1947), Dragnet (1947), en I Saw What You Did (1965), en in die televisiereeks The Twilight Zone (1959).
Lod
Safed (Hebreeus: לוֹד, Arabies: الْلُدّ‎) is 'n stad in Israel met sowat 70 000 inwoners. Die stad lê sowat 15 km van Tel Aviv af.
ICOSA
ICOSA (afkorting vir Independent Civic Organisation of South Africa) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party. Dit is gestig deur Truman Prince, die voormalige ANC bestuurder van die Pixley ka Seme-distriksmunisipaliteit, wat in Januarie 2006 van die party geskors is. Hy is na 'n uitgerekte regstryd in Junie 2007 weer deur die munisipale raad in sy pos aangestel, maar is in Augustus deur 'n provinsiale stemming afgedank. Jeffrey Donson, voorheen van die NPP (National People's Party), is tans die president van 'n party wat in 2016 48% van die stemme in die munisipaliteit Kannaland behaal het.