cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1924
Die Suid-Afrikaanse parlementsverkiesing van 1924 het op 19 Junie 1924 plaasgevind. Tydens die verkiesing is 135 verteenwoordigers vir die Volksraad van Suid-Afrika verkies. Groeiende ontevredenheid met die regering van Jan Smuts lei tot 'n nederlaag vir die regerende party nadat die pro-Afrikaner Nasionale Party en die Arbeidersparty 'n koalisie vorm. Genl. Barry Hertzog en kol. Frederic Creswell stel vervolgens die nuwe regering saam en Hertzog word as die 3de Eerste Minister van Suid-Afrika ingesweer, 'n posisie wat hy tot 1939 beklee. Die koalisie was as die Pakt-regering bekend.
Afbakening van kiesafdelings
Die Suid-Afrika-wet van 1909 maak voorsiening vir 'n Afbakeningskommissie om die grense van die kiesafdelings te definieer. Die verteenwoordiging per provinsie, onder die vierde verslag van 1923, word in die tabel hieronder uiteengesit. Die syfers in hakies is die aantal kiesafdelings in die vorige (1919) afbakening. As daar geen syfer tussen hakies is nie, het die aantal onveranderd gebly.
Uitslag
duimnael|links|Setels in die [[Volksraad van Suid-Afrika na die 1924-verkiesing
]] Daar was 413 136 geregistreerde kiesers, waarvan 319 047 gestem het. Daar is nie 'n amptelike syfer vir die aantal bedorwe stemme bekend nie.
Nadraai
Die nuwe Pakt-regering, wat beide arbeids- en Afrikanerbelange gedien het, het amptelik erkenning aan die Afrikaanse Taalbeweging verleen, maar het ook rasseskeiding en -diskriminasie in wetgewing verskans. Tydens die regering se bewind, wat geduur het tot die koalisie van die N.P. en die S.A.P. in 1933 wat op die Verenigde Party se stigting op 5 Desember 1934 uitgeloop het, het Afrikaans Nederlands in 1925 as ampstaal vervang, die Stem van Suid-Afrika het gelyke status naas God Save the King gekry en in 1928 is die Suid-Afrikaanse vlag aanvaar om naas die Union Jack te wapper.
Pannonia Superior
Pannonia Superior was een van die Romeinse Donauprovinsies, geleë tussen die oostelike Alpe, die Donau en die Saverivier - ’n gebied wat die weste van moderne Hongarye, die Oostenrykse deelstaat Burgenland, die Weense Bekken en 'n gebied op die Balkanskiereiland tussen die Save- en Dravariviere beslaan het en deur (waarskynlik) Illiriese Pannoniërs bewoon is. Sy administratiewe setel was Carnuntum.
Petrosia capsa
Petrosia capsa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pannonia Superior
Pannonia Superior het sy oorsprong in Pannonia, 'n provinsie wat in 10 n.C. deur keiser Augustus ingerig is. Later, in 103 of 106, is hierdie provinsie deur Trajanus in twee administratiewe eenhede verdeel, Pannonia Inferior en Pannonia Superior.
Petrosia capsa
Die spons behoort tot die genus Petrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1987 deur Desqueyroux-Faúndez.
Pannonia Superior
Die provinsie is deur uitgestrekte met vrugbare vlaktes oorheers. Syriviere van die Donau het die water vir 'n florerende landboubedryf verskaf. Landgoedere, waarvan sommige die karakter van klein nedersettings gehad het, het veral in die vrugbaarste streke ontstaan, waaronder die Weense Bekken. Die belangrikste riviere was Arrabo (tans bekend as Raab), Danuvius en Hister (tans albei bekend as Donau), Dravus (Drau of Drava), Murus (Mur) en Savus (Save). Die Balatonmeer het in die antieke tydperk as Lacus Pelso bekendgestaan, terwyl die huidige Neusiedlermeer (Neusiedler See in Burgenland) net as moerasgebied bestaan het of gedeeltelik uitgedroog was.
Voor-Romeinse tydperk
Mense het hulle al vroeg (omstreeks 5000 v.C.) in die gebied van Pannonië gevestig. Danksy die Donau as belangrike waterweg en die Barnsteenroete as antieke Europese handelspad, wat deur die gebied geloop het, was daar interkulturele kontakte met ander streke in Europa. Gedurende die Bronstydperk het Keltiese stamme hulle hier kom vestig. Skitiërs, wat die streek in die 7de en 6de eeu binnegedring het, het min spore gelaat. Die noorde en weste het Kelties gebly, terwyl die oorspronklike Pannoniese bevolking die oorheersende etniese groep in die suide en ooste was.
Net soos in die aangrensende provinsie Dalmatia word aangeneem dat Pannoniërs vanaf die 2de eeu v.C. in aanraking met Romeine gekom het. Nogtans het Rome eers in 35 v.C. met die verowering van dele van die Save-vallei deur Octavianus, wat met sy troepe tot Siscia (tans Sisak) beweeg het, sy stempel massief op die gebied begin afdruk. Die Keltiese bevolking van Noord-Pannonië het die Romeinse bewind gou aanvaar, terwyl Illiriese stamme suid van die Savus eers teen 9 v.C. vir goed deur Tiberius onderwerp is.
Provinsie Pannonia
Die nuwe Romeinse provinsie Pannonia is deur 'n konsulêre Legatus augusti pro praetore bestuur wat die opperbevel oor drie legioene in Poetovio (tans Ptuj-Pettau), Siscia en Carnuntum gevoer het. Die laasgenoemde het as administratiewe setel van die stadhouer gedien. Gedurende die bewind van keiser Domitianus is 'n vierde legioen in die provinsie gestasioneer. Die twee militêre kampe in die binneland is ontbind en na die grensgebiede verskuif. Naas Carnuntum is Romeinse legioene vervolgens ook in Vindobona (tans Wene), Brigetio (tans Szöny-Komaron) en Aquincum (tans Boedapest) gestasioneer.
Verdeling in twee provinsies
Tydens die bewind van Trajanus is 'n smal landstrook langs die Donau in die suide en ooste as selfstandige provinsie Pannonia inferior ingerig met Sirmium as administratiewe setel. Sodoende is Pannonië in 'n westelike en 'n oostelike entiteit opgedeel. Die verstedelikings- en romaniseringsproses het stadig verloop. Die meeste stedelike nedersettings is doelgerig as kolonies (coloniae) vir veterane gestig. Germaanse stamme het die provinsie teen die middel van die 2de eeu met hul aanvalle langs die Donaugrens onder druk geplaas. Die spanninge het vanaf 167 hul hoogtepunt in die sogenaamde Markomanne-oorlog gevind. Die volgende eeu was 'n relatief rustige periode voordat die Gote met hul invalle vanaf 260 verwoesting in die provinsie gesaai het.
Administratiewe hervorming onder Diocletianus
Tydens die regentskap van keiser Diocletianus is Pannonia Superior langs die loop van die Savus in twee administratiewe eenhede verdeel – Pannonia prima in die suide (met Siscia as administratiewe setel) en Savia in die noorde (met Savaria – tans Szombathely in Wes-Hongarye – as hoofstad). As bejaarde man het Diocletianus in Carnuntum nog eens die keiserlike regering hervorm en voorsiening gemaak vir 'n tetrargiese bedeling waarvolgens die Romeinse Ryk in vier gebiede verdeel is wat elkeen deur 'n tetrarg (een van vier heersers) geregeer is. Die provinsies het in hierdie periode 'n laaste bloeitydperk beleef.
Laat-Romeinse tydperk
Gedurende die bewind van Konstantyn die Grote was die provinsie weer aan verval blootgestel. Vandale-setlaars is toegelaat om hulle in die gebied te vestig. Later – in die nasleep van die Slag van Adrianopel – het ook Gote en Hunne Romeinse bondgenote geword. Hierdie beleid is deur keiser Gratianus voortgesit. Gotiese en Markomanniese rooftogte het vervolgens verwoesting gesaai, terwyl talle stedelike nedersettings, waaronder Carnuntum en Vindobona, vernietig is. Uiteindelik het ook Markomanne toestemming verkry om hulle in die provinsie te vestig.
Teen die begin van die vroeë 5de eeu het die plattelandse bevolking in opstand teen die owerheid gekom. Die Romeinse administrasie het nog eens daarin geslaag om die kontrole oor die provinsie te herwin. Uiteindelik moes die Romeinse bewindhebbers voor die Hunne swig wat Pannonië binnegeval het.
Thomas te Water
duimnael|regs|200px|Dr. Thomas te Water.
Dr. Thomas Nicholas German te Water (Graaff-Reinet, 6 Junie 1857 – Wynberg, Kaapprovinsie, 23 Oktober 1926) was ’n Suid-Afrikaanse politikus en mediese praktisyn.
Herkoms en opleiding
Te Water se vader, dr. Frans Karel te Water (1824–1912) het omstreeks die middel van die 19de eeu uit België na Suid-Afrika gekom, waar hy getroud is met Carolina Theodora Muller. Thomas was die derde van nege kinders. Hy het sy opleiding aan die Graaff-Reinetse Kollege gehad en in 1875 'n B.A.-graad van die Universiteit van Kaap die Goeie Hoop ontvang. Daarna het hy sy opleiding voortgesit het aan die Universiteit van Cambridge en eindelik medies aan die Universiteit van Edinburgh studeer waar hy die grade M.B. en C.M. in 1879 verwerf het. Die volgende twee jaar het hy deurgebring aan die universiteite van Berlyn, Wene en Straatsburg en in Londense hospitale, en die graad M.D. in 1881 verwerf.
Toetrede tot die politiek
Onder die invloed van sy lewenslange vriend J.H. Hofmeyr (Onze Jan) het Te Water by die Afrikanerbond aangesluit was ’n suksesvolle Bondskandidaat in die Kaapkolonie se verkiesing van 1893. Die Bond wou manne soos Te Water betrek om hul vermoë om debat te voer in die Kaapse parlement te versterk. So het hy verteenwoordiger geword van die kiesafdeling wat sy vader van 1879 tot 1883 in die laerhuis en van 1869 tot 1878 in die hoërhuis verteenwoordig het. Hy was ’n bekwame parlementariër wat sy pligte as partysweep, tydens Cecil John Rhodes se tweede kabinet, met groot vaardigheid uitgevoer het. Kort voor lank het hy die tipiese aansien van ’n Bondsman van die 1890's geniet.
Kabinetsminister
Ná die val van die Rhodes-bewind 12 dae ná die Jameson-inval het sir Gordon Sprigg met moeite ’n regering saamgestel wat daartoe in staat was om die Kaapkolonie se gebruiklike ewewig te handhaaf tussen die imperiale lojaliteit en republikeinse strewe in die noorde van Suid-Afrika. Dus het Sprigg vir Te Water, P.H. Faure en J. Sivewright, drie vriende van Transvaal, gevra om by sy kabinet van ses lede aan te sluit. Hy het baie gedoen om onderwys en openbare gesondheid te bevorder, maar bedank in 1897 as gevolg van die wetsontwerp oor die herverdeling van setels, op Sprigg se voorstel, wat die Sprigg-kabinet se val en ’n algemene verkiesing bespoedig het. In die nuwe kabinet van die gematigde W.P. Schreiner, broer van die romanskrywer Olive Schreiner, het Te Water van Oktober 1898 tot Junie 1900 as minister sonder portefeulje gedien, dié keer in die geselskap van J.W. Sauer en John X. Merriman. Die kabinet was egter gou verdeeld oor kwessies wat uit die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) voortgespruit het.
In die opposisie
Te Water het toe tot die opposisie van die nuwe Sprigg-regering behoort, die Republikeinse saak openlik gesteun en hom so aan beskuldigings van sogenaamde ondermyning blootgestel. Ná die tweede Boere-inval in die Kaapkolonie was die politieke onrus so erg dat die parlement in Desember 1900 op reses gegaan het om eers weer in Augustus 1902 te vergader. Te Water het na Europa toe gegaan in vrywillige ballingskap, maar in Augustus 1902 inderhaas na die Kaap teruggekeer toe Chamberlain hom waarsku dat hy moontlik by sy terugkeer in Suid-Afrika in hegtenis geneem sou word op aanklagte van verraad. Merriman het daarna die wetgewende vergadering verlof gevra om namens sy vriend op die beskuldigings te antwoord.
Terug in die laerhuis het Te Water volgehou dat hy onskuldig was en dat die beëdigde verklarings teen hom onder dwang verkry is. Op 23 September 1902 het sy politieke loopbaan tot 'n einde gekom toe hy 'n beroerteaanval in die laerhuis gekry het waarvan hy nooit ten volle herstel het nie. Hy het uit die politiek getree en is as LWV opgevolg deur G.H. Maasdorp, wat Graaff-Reinet van 1904 tot Uniewording in 1910 sou verteenwoordig.
Waardering
Die naamlose skrywer van sy biografiese skets in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek skryf: "Hoewel sy huistaal, vanweë sy moeder se herkoms, Engels was en hy Europa dikwels besoek het, het sy lojaliteit by die Afrikanersaak gelê. Hy het die antipatie tussen Boer en Brit betreur en hom beywer vir ’n verenigde selfregerende Suid-Afrika. Hy het egter nie die dryfkrag en visie gehad om ’n groot staatsman te word nie."
Huwelikslewe
Te Water is in 1883 met Josephine Marion (Minnie) Currie, uit 'n Britse setlaarsfamilie, getroud. Vyf kinders is uit die huwelik gebore van wie die derde, Charles Theodore te Water, een van Suid-Afrika se toonaangewende diplomate geword het.
Die Real Housewives van Pretoria
Die Real Housewives van Pretoria (of RHOPTA) is 'n Suid-Afrikaanse realiteit televisie reeks wat op 13 Oktober 2022 op KykNET, DStv kanaal 144 begin het.
Die reeks is ook beskikbaar op Showmax.
Die is ook die eerste Afrikaanse weergawe van die reeks.
Die reeks is die 27ste internasionale aflewering van die Amerikaanse The Real Housewives reeks.
Dié reeks is die vyfde weergawe van die Real Housewives-formaat in Afrika. Die ander sluit Johannesburg, Durban, Lagos en Kaapstad in. Die tweede afrikaanse weergawe, Die Real Housewives van die Wynlande, word vanaf April 2023 op KykNET uitgesaai.
Roy Orbison
Roy Kelton Orbison (23 April 1936 – 6 Desember 1988) was 'n Amerikaanse sanger-liedjieskrywer en musikant wat bekend is vir sy emosiebelaaide sangstyl, ingewikkelde liedstrukture en donker, intense ballades. Sy musiek is destyds deur kritici vergelyk met operastukke, wat aan hom die byname "Die Caruso van Rock" en "The Big O" verleen het. Baie van Orbison se liedere dra 'n gevoel van weerloosheid oor, in teenstelling met sy manlike tydgenote wat 'n gevoel van "machismo" wou oordra. Hy het gewoonlik tydens sy opvoerings bewegingloos gestaan, en swart klere gedra saam met sy gekleurde swart hare en donker sonbril; laasgenoemde het hy gedra om sy teruggetrokkenheid en skugterheid teen te werk.
Orbison is gebore in Texas, en het reeds as tiener in 'n "rockabilly" en "country-en-western" "band" begin sing. Hy het in 1956 'n kontrak aangegaan met Sam Phillips van Sun Records, maar het egter sy grootste sukses behaal met die plaatetiket Monument Records. In die tydperk 1960 tot 1966 het 22 van Orbison se enkelspelerplate die Billboard Top 40 behaal. Hy het byna al sy grootste treffers (Top 10) self of saam met iemand anders geskryf, insluitende "Only the Lonely" (1960), "Running Scared" (1961), "Crying" (1961), "In Dreams" (1963), en "Oh, Pretty Woman" (1964). Van sy ander belangrike liedjies sluit in "Blue Angel", "It's Over", "I Drove All Night", "Leah", "A Love So Beautiful", "Blue Bayou" en "You Got It."
In die middel van die 1960's het 'n aantal persoonlike tragedies Orbison getref, en sy loopbaan het ook daaronder gely. In die 1980's het sy gewildheid egter weer skerp toegeneem na die sukses van verskeie "cover versions" van sy liedjies. In 1988 is hy medestigter van die Traveling Wilburys ('n rock supergroep), saam met George Harrison, Bob Dylan, Tom Petty, en Jeff Lynne. Orbison sterf tragies in Desember 1988 op die ouderdom van 52 aan 'n hartaanval. 'n Maand later is "You Got It" (1989) vrygestel as 'n enkelspeler. Dit was sy eerste treffer in byna 25 jaar wat die VSA en VK se Top 10 trefferlyste bereik het.
Orbison is in 1987 in die Rock and Roll Hall of Fame en Nashville Songwriters Hall of Fame, in 1989 in die Songwriters Hall of Fame, en in 2014 in die Musicians Hall of Fame and Museum ingesluit. In 2002 het die Billboard-tydskrif hom as no. 74 gelys op hul lys van die Top-600 opnamekunstenaars van alle tye.
Opvoeringstyl
Orbison het dikwels sy stilstaande en roerlose optredes probeer verskoon deur te sê dat sy liedjies nie instrumentele afdelings bevat wat hom sou toelaat om op die verhoog rond te beweeg of te dans nie, hoewel liedjies soos "Mean Woman Blues" wel die geleentheid gebied het. Hy was reeds in die vroeë 1960's bewus van sy unieke uitvoeringstyl, toe hy soos volg kommentaar daarop gelewer het: "Ek is nie 'n superpersoonlikheid nie—nie op die verhoog of daarvan af nie. Ek bedoel, jy kan mense soos Chubby Checker of Bobby Rydell in tweederangse programme insluit en hulle sal steeds deurskyn, maar nie ek nie. Ek sal voorbereid moet wees. Mense kom luister na my musiek,... my liedjies. Dit is waarop ek moet konsentreer, en aan hulle moet oordra."
k.d. lang het Orbison met 'n boom vergelyk; met 'n terughoudende maar daadkragtige skoonheid. Hierdie beeld van Orbison as onbeweeglik tydens opvoerings is in so 'n mate met hom geassosieer dat dit geparodieer is deur John Belushi op Saturday Night Live, met Belushi aangetrek as "Orbison" wat omval terwyl hy "Oh, Pretty Woman" sing, en dan doodluiters voortgaan met die opvoering terwyl sy mede spelers hom weer regop laat staan. Lang het egter hierdie styl gekwantifiseer deur die volgende opmerking te maak: "Dit is so moeilik om te beskryf hoe Roy se energie werklik daar uitgesien het, want hy kon 'n kamer met slegs sy energie en teenwoordigheid van hom laat kennis neem en laat "bruis", maar terselfdertyd nie 'n enkele woord uiter nie, synde dat hy so gegrond en so sterk en so sag en stil was. Hy was net daar."
Orbison het sy eie passie tydens sy optredes toegeskryf aan die tydperk toe hy in Fort Worth grootgeword het terwyl die VSA vir die Tweede Wêreldoorlog gemobiliseer het. Sy ouers het in 'n verdedigingsaanleg gewerk; sy pa het in die aande 'n kitaar te voorskyn gebring, en hul vriende en familielede wat pas by die weermag aangesluit het, het bymekaargekom om lekker te drink en te sing. Orbison het later hieroor besin: "Ek dink daardie intensiteitsvlak het 'n groot en blywende indruk op my gemaak, want dit is steeds daar. Daardie gevoel van 'doen dit vir alles wat dit werd is en doen dit nou en doen dit goed.' Ek wil dit nou nie te veel ontleed nie, maar ek dink die geesdrif en entoesiasme wat almal rondom my gevoel en uitgeleef het, het my al die tyd bygebly."
Regsleer
Moderne regspraak het in die 18de eeu begin en was gefokus op die eerste beginsels van natuurreg, siviele reg, en die wet van nasies. Algemene regspraak kan in kategorieë verdeel word, beide volgens die tipe vraag wat geleerdes wil beantwoord en deur die teorieë van regspraak, of denkrigtings, oor hoe daardie vrae die beste beantwoord word. Kontemporêre regsfilosofie, wat handel oor algemene regspraak, spreek probleme intern tot die reg en regstelsels aan en probleme van die reg as 'n sosiale instelling wat verband hou met die groter politieke en sosiale konteks waarin dit bestaan.
Michael Hordern
Michael Hordern (3 Oktober 1911 – 2 Mei 1995) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Where Eagles Dare (1968), Barry Lyndon (1975), The Slipper and the Rose: The Story of Cinderella (1976), en Watership Down (1978).
Eleanor Baker
Eleanor Baker (21 Augustus 1944 Pretoria – 1 Julie 2002) was 'n Afrikaanse skrywer wat 15 romans, twee draaiboeke en verskeie jeugboeke oor haar loopbaan geskryf het. Van haar boeke is onder die skuilname Christine le Roux en Alex Muller gepubliseer.
Haar eerste roman, Wêreld sonder einde, het in 1972 verskyn. Die kwart-voor-sewe-lelie is in 1991 vir die Ou Mutual-prys vir letterkunde benoem, en Verbeelde werklikheid het in 1996 die kortlys vir die M-Net-boekprys gehaal. Daar is spore op die maan het in 1992 die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Scheepersprys vir Jeugliteratuur gewen en word in skole voorgeskryf.
Lewe en werk
Eleanor Elizabeth Liebenberg is op 21 Augustus 1944 in Pretoria gebore as tweede oudste van vyf kinders (een seun en vier dogters). Haar ouers is Christie en Ena Liebenberg. Haar vader was ’n professor wat Chemie doseer het aan die Universiteit van Pretoria. D.F. Malherbe is haar oupa se neef. Sy word groot op ’n plaas net buite Pretoria. Vanaf 1957 is sy ’n leerling aan die Hoërskool F.H. Odendaal in Pretoria, waar sy in 1961 matrikuleer en ook die hoofmeisie is.
Hierna studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria waar sy aanvanklik inskryf vir ’n B.Mus.-graad, maar later in die letterkunde studeer. Sy is in hierdie tyd kortstondig getroud en staan bekend as Eleanor Kritzinger. In 1968 verwerf sy onder hierdie naam die M.A.-graad in Afrikaans met lof, met ’n verhandeling oor Die toepassing van die tegniek van bewussynstroom in enkele moderne Afrikaanse romans. Sy behaal nie ’n formele onderwyskwalifikasie nie, maar hou vanaf 1966 skool by die King Edwardskool in Houghton in Johannesburg en vestig haar in hierdie tyd in Hillbrow.
Eleanor Baker is op Maandag 1 Julie 2002 oorlede aan longinfeksie nadat sy siek word van die chemoterapiebehandeling vir limfkanker wat kort tevore by haar gediagnoseer is.
Skryfwerk
Reeds in 1957 begin sy om dagboeke te hou en van haar bydraes word opgeneem in die skool se jaarblad. Sy begin haar ernstige skryfloopbaan deur romans te skryf, waarvan die eerste twee vir publikasie afgekeur word. Haar werk word gekenmerk deur haar unieke manier van omgaan met menslike verhoudings en veral liefdesverhoudings, waarin sy ’n fyn sin en aanvoeling vir mense se gevoel en omgang teenoor mekaar openbaar. Hierdie verhoudings word gereeld aangebied in ’n eenvoudige, tot ’n mate voorspelbare verhaal, waar die verhoudings en nie die verhaal nie, die belangrikste element is. Haar karakters word deurgaans lewensgetrou en eg geteken en sy skroom nie weg van sensitiewe onderwerpe soos masturbasie, buite-egtelike verhoudings, depressie en verkragting nie. Sy skryf ook twee televisiedramas. Benewens haar meer literêre werk, skryf sy ook verskeie populêre liefdesverhale onder die skuilnaam Christine le Roux en onder die naam Alex Muller skryf sy vyf speurverhale. Die boeke wat sy onder haar eie naam skryf, is opmerklik ingestel op ’n fyn waarneming van die werklikheid, met veral ’n baie raak beskrywing van die menslike verhoudings. Wanneer sy onder ’n skuilnaam skryf, gee sy haar verbeelding meer vrye teuels om agter die storie aan te skryf, ongeag of dit altyd heeltemal met die werklikheid versoen kan word. Daarenteen is ’n opvallende kenmerk van haar “ernstiger” romans juis die mate waarin sy populêre en meer literêre elemente kombineer, asook dikwels humor en erns. André P. Brink noem haar by geleentheid ’n miskende skrywer in Afrikaans wat enige tyd Karel Schoeman se gelyke is, nadat hy in die sewentigerjare meegedoen het aan die miskenning deur dit te betreur dat ’n roman van haar uitgegee is.
Prosa
Wêreld sonder einde is haar eerste roman wat vir publikasie aanvaar word. Hierin raak twee karakters met oënskynlik geen raakpunte nie, by mekaar betrokke. Die een is ’n bejaarde, eensame en armoedige weduwee, mevrou Bildendyk, en die ander ’n ankerlose, rebelse jong man, Rocky. Hy is ’n jeugmisdadiger wat een aand onverwags gewond voor haar venster beland, nadat hy deur sy bende aangerand is. Die probleem van kommunikasie tussen hulle blyk aanvanklik onoorbrugbaar te wees. Sy neem hom nietemin in en versorg hom vir ’n paar dae in haar woonstel in Hillbrow sonder dat iemand daarvan weet, en sodoende vind albei genesing van hulle eie omstandighede.
Splinterspel se hoofkarakter en ek-verteller, Johanna, woon saam met haar drie dogters alleen op ’n kleinhoewe. Johanna beskryf die emosionele mishandeling wat sy van haar moeder gekry het en die haat wat sy as gevolg daarvan in haar omdra. Gaandeweg word dit egter duidelik dat sy nie ’n betroubare verteller is nie en dat sy met haar ontoereikende geestestoestand gereeld haar toevlug neem tot verbeeldingsvlugte om die werklikheid te ontsnap. Die vele uitdagings wat haar normale (of verbeelde) situasie bied word vererger deur die aankoms van ’n minnaar en sy kan die spannings nie te bowe kom nie. Haar wroeging en geestelike stryd en veral grootliks onverwerkte haat lei eindelik tot totale versplintering, totdat sy voor ’n spieël staan waaruit haar gesig verdwyn het, simbolies van haar verlies aan eie identiteit.
Mǿrketiden (letterlik “die donker tyd”) is die naam vir die donkerste tyd in die Skandinawiese lande, wanneer die son feitlik glad nie sy verskyning maak nie. Hierin word ’n reis deur die donkerte van die menslike gees onderneem. Die hoofkarakter, Clinton Alexander, bevind hom in sy soektog na betekenis te midde van ’n psigodrama in fantastiese omgewings en gebeure. In die voorspel kom hy nog redelik normaal voor, maar ontsenu sy gaste in sy deftige woonstel met geheimsinnige speletjies, waar almal in terme van diere geïdentifiseer word. Hiervandaan slaan die gebeure oor na die fantastiese en bevind Clinton hom toenemend in irrasionele droomwerklikhede, wat sy stryd om normaliteit uitbeeld. Hy beland in situasies waaroor hy geen beheer het nie en waarvan hy die slagoffer of sondebok is. So word hy uit ’n goedkoop kafee uitgegooi; hy wil die vet kafeemeisie huis toe vergesel, maar sy vererg haar en ontsnap; hy kom aan by ’n vreemde gebou in ’n vreemde omgewing waar almal by ’n bisarre partytjie hom herken, maar almal dig ’n ander identiteit aan hom toe. Wanneer hy ontvlug, word hy eindelik “gevange” gehou in ’n gebou waar sy bewegings tot enkele vertrekke beperk word en hy geestelik afgetakel word en gereduseer word tot die mees basiese. Elke spookagtige episode wat hy deurmaak word gevolg deur ’n gesprek met ’n onsigbare stem uit die plafon. Hierdie verblyf loop uit op ’n “verhoor” waar hy sy aandadigheid en skuld aan menswees moet bely. Die hellevaart neem hom dan terug na sy woonstel, maar met die wete dat die groot Oordeel nog kom.
In ’n Geslote boek neem die ek-verteller (Magdaleen) ’n oorsese pos aan as sosiale sekretaresse, waar sy met ’n wye verskeidenheid van mense te doen kry. Haar spesiale taak is om sakemanne en hulle gades op die lughawe te ontmoet, waarna hulle tuisgaan in die huis waar sy ook bly. Haar skerp waarnemingsvermoë tipeer en karakteriseer hierdie mense en hulle verhoudinge met mekaar op subtiele manier, maar eindelik is daar die besef dat elke mens tog maar ’n geslote boek bly. Magdaleen se verhouding met Paul Nolte groei subtiel. ’n Ervaring met terroriste waarin haar vriendin Medina in ’n bomontploffing sterf verander egter haar lewensbeeld en wêreld. Dit is die enigste boek wat handel oor die skrywer se ervarings in die diplomatieke diens.
Weerkaatsings word in die subtitel as ’n sprokie beskryf en die verhaal bevat dan ook verskeie subtiele verwysings na bekende sprokies. Daar is ook deurentyd spanning tussen die “werklikheid” waarin die karakters hulle bevind, en die “sprokieswêreld” waarin hulle veral in hulle gedagtes leef. Die heldin, die jong joernalis Lize Bergen, gaan na België, waar sy behandeling vir ’n seldsame bloedkwaal moet ondergaan. Hier neem ’n ryk sakeman, Charles Ashton, haar onder sy vlerke. Hy is ’n vrygesel wat as gevolg van ’n ongelukkige jeug ’n kluisenaarsbestaan voer. Sy gaan ’n geleentheidshuwelik met hom aan, maar hulle onvermoë om te kommunikeer strem hulle verhouding binne die huwelik. Dit verg ’n langsame groeiproses deur skadubeelde (“weerkaatsings”) vir hulle om eers die self en dan die ander persoon werklik te ontdek. Hierdie boek word in vyf tale vertaal (waaronder deur haarself in Engels en deur ander ook in Hebreeus, Fins, Deens en Sweeds), vir skole voorgeskryf en oor die radio voorgelees. In 1986 publiseer die Deense tydskrif Allers en ’n Finse tydskrif dit as vervolgverhaal. Weerkaatsings verower in 1984 die Kaaplandse FAK Helpmekaar-prys vir Ontspanningsliteratuur. Koos Human neem die fragment ’n Tuiskoms vir Charles uit hierdie roman op in sy bloemlesing Willekeur.
Dossier van ’n gyseling vertel van ’n jong vrou, Christien, wat ’n jaar oorsee deurbring om ervaring op te doen. Op die laaste dag in Amsterdam voor haar vertrek terug huis toe word sy saam met ander mense in die reisagent se kantoor deur ’n terroristebende ontvoer. Die uiterlike vorm van die geykte spanningsverhaal word hier gebruik om die essensie van mensheid en insig in eie persoonlikheid weer te gee. Terwyl die geweld op gebanaliseerde wyse weergegee word juis om die leegheid daarvan te onderstreep, gaan dit in hierdie situasie meer oor die onderlinge interaksie tussen die gyselaars en tussen die gyselaars en terroriste. In hierdie traumatiese situasie val die skanse van beskawing gou weg en kom die onderliggende persoonlikhede na vore. Die reaksies op die krisis, die spanning en die impak van vrees op die menslike psige word goed beskryf. Daar word gesoek na lesse wat geleer moet word, of ’n mens op hierdie wyse enigiets kan bewys en wat ’n mens werklik in die lewe wil en kan bereik. Dossier van ’n gyseling is in 1986 op die kortlys vir die toekenning van beide die ATKV-prys en Rapportprys.
Iris is die naam van die ek-verteller in Die kwart-voor-sewe-lelie en ’n iris is ’n blom wat slegs een maal per jaar blom. Iris glo dat sy ook een of ander tyd op buitengewone wyse sal blom en haar planne en optredes is alles gerig op hierdie groot toekomstige gebeurtenis. Sy ontsnap egter nie aan die alledaagse beperkinge van ’n middelklaslewe nie en begewe haar in ’n onromantiese huwelik met vervelige roetine, waarin sy simbolies ’n lelie word wat elke dag kwart voor sewe oopgaan. So word die buitengewone dan eindelik deur die alledaagse sleur verdring. Op humoristiese wyse word Iris se omgang met haar uiteenlopende susters en haar wêreldvreemde ma uitgebeeld. Die rassesituasie word subtiel aangeraak, al speel die roman in Amerika af, en die nugter huishoudster Johanna word ’n gewaardeerde vriendin. Die bonatuurlike speel ook ’n rol, met ’n engel wat sy verskyning maak en deurlopend ’n beskermingsrol speel. Die kwart-voor-sewe-lelie is in 1991 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.
In die middel van die Karoo het as gegewe twee mense wat om uiteenlopende redes die stad verlaat en in die Klein Karoo beland. Anna Fransen is die voorbeeldige vrou van ’n sakeman en moeder van drie kinders, maar ontdek op ’n dag dat haar man ’n verhouding met ’n ander vrou het. Sy besluit om haar lewe te verander en trek Karoo toe, waar sy ’n huis op ’n boer se grond huur. Danie Muller is ’n bruin staatsamptenaar wat moeg is vir die verveling van sy werk en omstandighede. Hy bedank en onderneem ’n reis na die Karoo, op soek na spore van sy geheimsinnige ouma. Voorspelbaar genoeg vind hulle mekaar, maar die verhaal wentel nie primêr rondom ’n liefdesverhouding nie. Dit gaan veral oor die feit dat baie mense in die hede voel dat hulle nie inpas nie, met daarmee gepaardgaande die verlede wat die oorsaak is van hulle gebroke lewens. Die verwerking van hierdie spoke uit die verlede word dan die eintlike tema.
Die nes vertel van die Belgiese skrywer Karoline Kerr, ’n pasiënt in ’n sielkundige inrigting wat onder verdowing gehou word sodat sy nie die traumatiese gebeure wat tot haar ineenstorting gelei het, kan onthou nie. Sy ervaar trauma sedert haar kinderdae en het as gevolg daarvan haarself geleidelik onttrek in ’n beskermende “nes”, sodat sy met haar opname in die inrigting reeds amper in ’n katatoniese toestand verkeer. Wanneer ’n nuwe hoof aangestel word, verander hy die behandeling, want hy glo dat slegs deur te onthou kan daar genesing kom. Die pasiënt ervaar dit soos ’n roofvoël wat aan haar veilige nes torring, wat dan die metafoor word vir die titel en die verhaal. Eindelik word dit duidelik dat die verskil tussen normaal en abnormaal ’n graadverskil is en nie ’n wesenlike een nie.
Verbeelde werklikheid vertel van die skryfster Sophia wat vasgevang is in die alledaagse sleur van kinders grootmaak en huishou en wat die tyd wat sy voor die tikmasjien kan sit en skryf koester. So word die boek dan ’n wisselwerking tussen die skryfster se werklike lewe (hoofsaaklik Sophia se huwelik met Gert) en die droomverhaal (oor die fiksie-heldin Elizabeth Linder wat haar droomheld Paul by die see ontmoet) wat sy besig is om te skryf. Hoewel daar aanvanklik geen raakpunte tussen “werklikheid” en “storie” is nie, laai die spanning tussen werklikheid en fiksie egter op, met die krisispunt wanneer dit wat in Sophia se eie lewe gebeur, nie in die storielyn van die verhaal wat sy skryf inpas nie. Gert versoek vir Sophia om ’n egskeiding omdat hy ’n verhouding met ’n sekere Jolein het. Sophia vertel vir Gert dat dit nie in haar storie inpas nie en waarsku hom dat sy storie met Jolein opgemaak is en nie die einde kan hê wat hy droom nie. So verander sy haar werklike lewe deur die storie daarin te herken en na haar wense te rig. Die roman word gesluit met die skryfster wat haar karakter Elizabeth regstreeks aanspreek en kommentaar lewer oor tonele wat miskien na te maklike oplossings lyk, sodat die skryfster self korrektief deelneem aan die gegewe van die verhaal – ’n baie kreatiewe tegniek.
Groot duiwels dood het die Anglo-Boereoorlog as tema, met ’n redelik gegoede Boerfamilie se wedervaringe as fokuspunt en ’n meer as terloopse verwysing na die swaarkry van anderskleuriges. Die lotgevalle van die hoofkarakter (Cornelia), haar kinders en kennisse en hulle lyding in die konsentrasiekampe vorm die vernaamste bestanddele van die roman. Kort na die geboorte van haar tweede kind moet Cornelia die plaas se verantwoordelikhede oorneem wanneer haar man, Johannes, by die Boeremagte aansluit. Sy word verraai en moet ook ’n aanval verduur van een van die swart plaaswerkers wat in diens van die Engelse tree. Die plaashuis word verbrand en sy en haar gesin oorleef vir ’n ruk in ’n grot. Hulle word gevang en na ’n konsentrasiekamp verplaas, waar sy geliefdes aan die dood moet afstaan. Al hierdie gebeure en die lyding wat sy ondergaan, maak van haar ’n sterker en wyser mens. Hierdie ondervindinge wek in haar die begeerte om erkenning te kry vir haar groei as vrou en om nooit weer onderdanig te wees aan enigiemand nie. Die belewenisse van die hoofkarakter word aangevul deur briewe wat sy ontvang van verskeie ander karakters (haar niggie in Natal, haar man Johannes in die veld, haar suster in Engeland, haar moeder in die Kaap en haar broer in die veld en later in ballingskap. Hierdie briewe gee verskillende perspektiewe wat die gebeure aanvul.
In ’n Ou begin beland die middeljarige kombuis-argitek Judith Meiring op ’n Karoodorpie wanneer haar motor probleme gee. Sy wou bietjie wegkom om haar kop skoon te kry en voor haar vertrek gee haar ma haar die boks briewe saam van haar voormoeder Hannie uit die negentiende eeu. Tydens haar verblyf hier raak sy toenemend betrokke by die briewe en by die stories van die dorpsbewoners. So word die besoek ’n soeke na betekenis en vind Judith sowel die raakpunte as die verskille in hulle lewens. In haar eie lewe kom daar ’n kentering, veral wanneer die verhaal van Hannie gaandeweg ontvou. Verhoudings staan in die kern van hierdie verhaal, veral die aard van egpare en die manier waarop hulle mekaar en ander familielede en medemense behandel.
Die ander Marta is haar laaste roman, met die bewuste sinspeling op die dienende Marta van die Bybel. Met al haar verborge verlangens en vrese hou sy aan om haar rol gedienstig te vervul, maar word dan deur ’n groot ingryping geleidelik bevry. Die Marta van die titel is ’n middeljarige boervrou wat op ’n dag breekpunt bereik in haar lewe van onderdanigheid aan Hendrik, haar ontroue man. Sy vat die motor en ry weg na die Weskus met die idee om ’n einde aan alles te maak. Haar selfmoordpoging misluk en sy vind ’n tydelike heenkome in ’n eenvoudige klein vissersgemeenskap. Hier moet sy haar menswaardigheid herontdek en geestelik ontwikkel om as gelyke in ’n verhouding met ander te tree. In haar afwesigheid moet Hendrik (met behulp van veral sy susterskind Dead Ice), leer dat manlike meerderwaardigheid nie bestaan nie en dat alle mense gelykwaardig is. Die titel verwys na Marta wat algaande verander van die dienende Marta na ’n ander Marta wat haar nie meer laat voorsê of vertrap nie. In hierdie roman poog Baker om lewenswaarhede oor die aard van die vrou, jeug, ouderdom en menseverhoudinge oor te dra. Die ander Marta word vir die verhoog verwerk deur Celeste van Rooyen en onder andere in 2005 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer.
“As ’n pou kon vlieg” is ’n verblyfboek oor haar tyd in Teheran, wat veral die toenemende oproer onder die bevolking voor die Islamse revolusie in 1979 knap uitbeeld. Die skets “Teheran” word opgeneem in “Stad en stedelig”, ’n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede. Haar werk (en veral “Weerkaatsings”) word in verskeie tale vertaal, onder andere Engels, Sweeds, Nederlands, Hebreeus, Deens en Fins. Verder publiseer sy ook die studie oor “D.F. Malherbe: mens en meester”. Hierdie is ’n boek gerig op skoliere waarin die skrywer se menslikheid beklemtoon word, eerder as ’n sistematiese studie oor sy skrywerskap.
Microceratus
Microceratus ("met klein horings") was ’n genus klein seratopsiër-dinosourusse wat in die Kryt-periode in Asië voorgekom het. Hy het op twee bene geloop en het kort arms gehad, asook ’n kenmerkende seratopsiër-kraag en snawelagtige bek. Hy was moontlik sowat 0,6 meter lank. Hy was een van die eerste seratopsiërs (dinosourusse met horings) in Mongolië.
Eleanor Baker
Ontspanningsleesstof
Onder die naam Christine le Roux skryf sy liefdesverhale. ’n Veilige hawe (1980) is haar eerste ontspanningsverhaal. Madelein le Grange gaan lank met die goeie en betroubare Johan uit, maar op ’n naweek in Durban ontmoet sy vir Colin. Sy verloor kontak met hom en besluit eindelik om tog maar met Johan te trou. Twee weke voor die troue maak Colin weer sy verskyning. Madelein is ’n impulsiewe jong vrou wat geleidelik tot groter volwassenheid groei. Hester Verster aanvaar in Om lief te hê (1981) ’n pos by ’n plaasskool, maar die plaaseienaar is uit die staanspoor openlik vyandig teenoor haar. Na ’n mislukte verhouding met haar werkgewer, gaan werk Elizabeth in Kosbaar soos die lewe (1981) vir dokter Nel. Sy pas sy seuntjie Fransie op en doen sy huishouding. Wanneer dokter Nel siek word, verpleeg sy hom, maar sy vorige vriendin daag weer op en Fransie raak weg. Gita van Duinen besef in Deel van die pakket (1993) sy sal haar hippieklere en eksentrieke gedrag moet laat vaar as sy die nuwe ambassadeur se persoonlike assistent gaan wees. In Liefde uit die stormnag (1993) soek ’n kunstenares skuiling tydens ’n hewige sneeustorm en is dae lank vasgekeer saam met ’n skatryk Kanadese nyweraar in sy verwaarloosde herehuis. Sy begin dan om die huis te restoureer. Die gerieflikheidshuwelik wat hierop volg, maak haar die teiken van ontvoerders.
Microceratus
Die tipe-spesie, "Microceratops" gobiensis, is in 1953 die eerste keer deur Bohlin beskryf. Die genusnaam het egter reeds aan ’n ander dier behoort en die nuwe naam Microceratus is in 2008 deur Mateus geskep.
Alfred Gerasch
Alfred Gerasch (17 Augustus 1877 – 12 Augustus 1955) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente ''Königin Luise, 2. Teil (1928), Marquis d'Eon, der Spion der Pompadour (1928), Napoleon at St. Helena (1929), en Marschall Vorwärts'' (1932).
Eleanor Baker
Ontspanningsleesstof
Teësinnige erfgenaam (1994) vertel van die 28-jarige Melissa van Eeden, wie se verbitterde ma haar sielkundig gevange gehou het en geleer het om nie mooi te lyk nie, omdat mans haar dan sal misbruik. Sy vertel haar ook niks omtrent haar pa nie, net dat hy dood is. Na haar ma se dood voel sy totaal verlore in ’n vreemde wêreld. Sy hoor dan dat sy haar skatryk pa se erfgenaam is, maar hoewel sy nou geld en vryheid het, sukkel sy om aan te pas by al die aandag wat sy skielik van mans kry en die keuses wat dit op mens afdwing. “Die honger hart” (1995) het Julia Naudé as hoofkarakter. Nadat haar verloofde haar verkul, begin sy ’n nuwe lewe waar sy op haarself staatmaak en alles self beheer en beplan. Haar peetpa se testament bepaal egter dat sy helfte van die plaas Ouderus erf en die plaasbestuurder André Malan die ander helfte. Om die erfporsie te kry moet sy egter met André trou en ten minste ’n jaar saam met hom op die plaas bly. In Liefdesvallei (1995) hoop Julia Eksteen om haar tesis in die stilte en natuurskoon van Groenvallei te voltooi, maar nou weet die eienaar van die plaas, Gerard Koch, niks van haar verblyfooreenkoms nie en hy is alles behalwe verwelkomend. Gerard en sy onaansienlike verloofde staan op trou, maar dit lyk asof albei hulself staal teen ’n onafwendbare ontbering. Julia se reguit, spontane geaardheid laat mettertyd almal op die plaas ontdooi, en skielik lyk almal se lewenspaadjies anders. In Die ontbrekende helfte (1995) begin twee mense se liefde op ’n vreemde kontinent, maar dis eers wanneer hulle weer op Suid-Afrikaanse bodem is dat hulle die ontbrekende helftes in hulle lewens herken. Yvette Faure word hier deur ’n agentskap as sekretaresse gestuur na die verstrooide professor Rabe se huis, waar hulle met die verlede en hulself gekonfronteer word. In 1996 verower sy die Ela Spence-medalje vir Die ontbrekende helfte. ’n Wêreld sonder hom (1995) is Nicolene Kruger se verhaal. Sy ontmoet dokter Peter Hofmeyr in die hospitaal waar haar broer aansterk na ’n motorongeluk. Vir Nicolene is Peter ’n altyd besige dokter en hy sien haar weer as net nog ’n mannejagter, totdat sy eendag baie siek word.
Die groen maan (1995) draai om die oeroue probleem of ’n mens, waar dit die liefde aangaan, met jou kop of jou hart moet kies. Johan Norval is 36 en ongetroud en hy het vrede met sy alleenlopery. Toe hy sy buurman Jakobus Duvenhage en dié se nuwe vrou se pos vir hulle vat, lê die krisis hom egter en inwag. By die plaas aangekom is die buurman nie tuis nie en vind Johan die nuwe vroutjie half bewusteloos in die storthokkie. Hy jaag met haar hospitaal toe en skenk nog bloed ook. Sy buurman is alles behalwe dankbaar en dit is ook nie die einde van Johan se betrokkenheid by die mooie Magdaleen nie. In Diana – Verwarde liefde (1996) is Nicky uit die staanspoor vies vir die man wat oor haar en haar broer as voog aangestel word na haar pa se dood. Wie dink Andrew is hy om vir haar oor die liefde te preek? Hy self leef soos 'n priester en beweer sy is onvolwasse. Hy sal in elk geval nooit van haar hou as sy aanhou om soos 'n histeriese tiener uit te bars nie. Sy kan dit egter nie help nie, want hy maak haar irrasioneel. Verskuilde liefde (1996) vertel van dokter Edmund Wiese wat na twee jaar in Amerika met die dood van sy jonger broer terugkeer na Suid-Afrika. Hy gaan besoek sy skoonsuster uit pligsgevoel en vind uit dat sy in omstandighede leef waarvan nie een van hulle bewus was nie. Na haar man se dood het sy geboorte gegee aan ’n tweeling en nou sukkel sy om hulle alleen groot te maak. In hierdie verhaal word mense se behoeftes en beperkings ondersoek en hoe trots en lojaliteit optredes beïnvloed. In 1996 verower “Verskuilde liefde” die Ela Spence-medalje wat deur die uitgewer J.P. van der Walt toegeken word vir die beste liefdesroman. In Bittersoet hartstog (1996) besef Renée en dokter Richard Wessels gou dat hulle nie net toevallig albei uitgenooi is na gemeenskaplike vriende se strandhuis nie. Na haar vorige kêrel haar gruwelik bedrieg het, sweer Renée wraak teen alle mans. Sy laat Richard dus gou verstaan dat sy net een doel voor oë het en dit is om mans te misbruik soos hulle haar misbruik het. Die liefde laat homself egter nie voorskryf nie. Na ’n ernstige motorongeluk ly Emilia Roux in ’n Nuwe begin (1996) aan geheueverlies en herken nie eens haar eie man nie. Sy sien daarteen op om saam met hierdie volslae vreemdeling huis toe te gaan. Geleidelik kom haar geheue stuk-stuk terug, wat haar dilemma vererger, want sy hou glad nie van die mens wat sy was nie. Sy moet haarself en die mens wat sy was in die oë kyk en begin met haar eie regstellende aksie.
In Die glasappel (1997) kry die argitek Theo Senekal te doen met ’n onortodokse meisie wat sy geboue kritiseer, hom ’n messelaar noem en ongenooid ’n nag op sy rusbank deurbring. Om hom te bedank gee sy hom dan ’n glasappel as geskenk. ’n Kwessie van tegniek (1997) vertel van die joernalis Alicia Conradie wat haar in ’n Karoo-dorpie as draaiboekskrywer vir ’n rolprentspan bevind. Die hoofakteur is ene André Rosner met wie sy vantevore ’n rampspoedige onderhoud gehad het. Hy het haar toe só kwaad gemaak dat sy gesê het hy kan gif drink vir al wat sy omgee. Op hierdie noot begin hul samewerking nou en dit word selfs giftiger. In Liewe onskuld (1997) lyk die jong rabbedoe Olivia Joubert aanvanklik na 'n onwaarskynlike kinderoppaster, maar sy laat geen teenspraak toe nie. Die huwelik tussen Roland Meyer en Victoria in Verborge liefde (1997) sou slegs ’n huwelik in naam wees. Vir Victoria was dit die oplossing van haar probleme, maar kitsoplossings kan ’n mens soms duur te staan kom en die liefde laat hom nie bind deur kontrakte nie. In Verlore dekade (1997) kruis Alexandra se pad weer met dié van Ryno, vir wie sy tien jaar gelede verlaat het sodat hulle mekaar nie vernietig nie. Hy is terug uit die buiteland en kort voor lank begin die skanse wat sy om haar bou verkrummel.
Die liefde laat hom in Bewys van liefde (1998) nie voorsê deur omstandighede nie. Die fisioterapeut Corinne wil haar vriend se verlamde broer, Siegfried, uit sy kokon van selfbejammering ruk. Haar vriend Karel dink egter sy is effens te eerlik en uitgesproke en dit maak die sterkste gevoelens wakker. Etienne Barnard is in Bosnimf (1998) ergerlik oor die ou, stowwerige huis wat hy by sy tante erf. Hy besef egter dat sy tante haar huis dalk met voorbedagte rade aan hom bemaak het, maar die werklike rede is onbekend. Veral raaiselagtig is die sorgelose nimf wat in sy fontein baljaar en waarvoor hy nou skielik verantwoordelik voel. Klarissa du Toit, ’n mooi maar effens eksentrieke speurverhaalskrywer, word in Die blou uur (1999) deur haar swaer versoek om in te staan as bruid vir sy vriend. Wanneer sy die man, die Skotse dokter Andrew Cameron ontmoet, weet sy hulle is bestem vir mekaar. Na ’n gelukkige paar maande saam met Andrew, begin sy werk as kriminoloog ’n wig tussen hulle indryf en Klarissa vertrek na Skotland om oor haar toekoms na te dink. In Tweede beste (2001) wil Nicolette se kêrel, Jack, nie alleen saam met haar vir ’n naweek na die berge toe gaan nie. Sy nooi een van sy vriende in sy plek, die skaam en teruggetrokke Philip de Waal. Die uitkenningsparade (2002) is die verhaal van Karlien en Steven, wat mekaar op ’n partytjie ontmoet. Karlien bied aan om vir Steven ’n uitkenningsparade te reël, sodat hy sy trouvrou voor Kersfees kan ontmoet, maar in die proses begin sy twyfel oor haar eie trouplanne en toekoms saam met haar verloofde, Neil.
Omnibusse
Drie van Christine le Roux se tydskrifverhale, voorheen ongepubliseer in boekvorm, word saamgebundel in Omnibus 10, naamlik Tot in ewigheid, Uitdraai na Ukuthula en ’n Hele nuwe mens. Tot in ewigheid vertel van Jacques en Kirsten. Die aantreklike Jacques is enige meisie se droomheld, maar hy is versot op die lang, lenige Kirsten. Hulle is getroud na slegs ses hartstogtelike weke, maar dis onseker of hulle liefde die toets van tyd sal weerstaan. Kirsten smag soms na ’n bietjie rustigheid, maar Jacques is ’n jaloerse minnaar wat haar ten alle tye by hom wil hê.
In Uitdraai na Ukuthula sou Laetitia Jonker se besoek aan Ukuthula baie vlugtig wees, maar sy vind dinge nie heeltemal soos sy dit verwag het nie. Terwyl sy die binneversiering van die wildsplaas se geboue probeer opknap, meng André Steyn, een van die eienaars, se verloofde aanhoudend in. Wanneer die einste verloofde stad toe verkas, moet Laetitia skielik as kok ook instaan. ’n Hele nuwe mens vertel van ’n gesinstragedie. Madie word dringend uitgeroep om na ’n baba om te sien. Die kind se ma is dood en haar foto’s is stukkend geskeur en weggesmyt. Die pa loop met donker, gemartelde oë rond en wil nie aan sy seuntjie raak nie.
Speurverhale
Die verhale wat sy onder die naam Alex Muller skryf, is speurverhale waar speurder Adriaan Kruger verskeie misdade ondersoek en oplos.