cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cetshwayo
Anglo-Zoeloe-oorlog
In 1877 is sir Henry Bartle Frere as Britse Hoëkommissaris vir Suid-Afrika aangestel deur lord Carnarvon wat gehoop het dat Frere binne twee jaar die goewerneur van 'n Suid-Afrikaanse dominion sou wees. Frere moes uitvoering geen aan 'n nuwe Britse beleid teenoor suidelike Afrika, genaamd Confederation, waarvolgens die gebied se uiteenlopende Britse besittings, Boererepublieke en Swart-koninkryke byeengebring sou word onder een sentrale Britse owerheid. Die beleid is gemotiveer deur die begeerte om Britse beheer oor die minerale rykdom in Suid-Afrika te verkry na die ontdekking van goud en diamante in die gebied. Frere was oortuig dat die Zoeloekoninkryk in die pad van die beoogde Konfederasie gestaan het en hy wou daarvan ontslae raak as deel van 'n breër program van onderdrukking van swart weerstand. In 1878 gebruik hy 'n aantal grensskendings en 'n ou grensgeskil met die Transvaal, wat Brittanje kort te vore as deel van dieselfde program geannekseer het, om die Zoeloekoning, Cetshwayo kaMpande, in Desember 1878 'n ultimatum te gee. Die ultimatum het vereis dat Cetshwayo die stelsel beëindig waarvolgens die koning militêre en sosiale diensplig van sy jong manlike onderdane kon opeis, en dat hy praktiese outoriteit aan 'n Britse amptenaar oorhandig. Dit was 'n eis waaraan geen onafhanklike heerser met enige selfrespek sou kon voldoen nie – wat presies is wat Frere in gedagte gehad het.
Op 11 Januarie 1879 het die ultimatum verstryk en het Britse troepe onder Luitenant Generaal Lord Chelmsford Zoeloeland binne gegaan. Drie kolonne Britse troepe het Zoeloeland ingeval. Die veldtog het byna onmiddellik vir die Britte skeefgeloop. Op 22 Januarie is die sentrale kolon, onder Lord Chelmsford se persoonlike bevel, in die Slag van Isandlwana verslaan. In een van die ergste rampe van die Britse koloniale era het meer as 1 300 Britse troepe en hulle swart bondgenote gesterf. In die nasleep van Isandlwana het die Zoeloereserwes 'n aanval op die Britse grenspos by Rorke's Drift geloods wat deur slegs 145 man bewaak is. Na tien ure se hewige gevegte in die Slag van Rorke's Drift is die Zoeloes weggedryf. Elf van die Rorke's Drift verdedigers is die Victoriakruis toegeken. Na aanvanklike teëspoed het die Britte die oorhand begin kry. Teen die middel van April het versterkings Natal bereik en kon Chelmsford sy magte herorganiseer. Voor hulle finaal sou sukses behaal, sou een van die Britse ongevalle egter skokgolwe deur Europa stuur. Die aangewese opvolger tot die Franse troon, Prins Napoléon Eugène Louis Bonaparte, wat op vrywillige grondslag in die Britse leër gedien het, het op 1 Junie 1879 gesterf toe 'n verkenningsgeselskap deur Zoeloes aangeval is. Dit het 'n einde gebring aan enige gedagtes vir 'n dinastiese restourasie van die Bonapartes tot die Franse troon.
Cetshwayo se hoofstad, Ulundi, is ingeneem en afgebrand op 4 Julie. Alhoewel Cetshwayo van Ulundi ontsnap het, is hy kort daarna op 28 Augustus in die Ngomewoud deur Britse dragonders gevang. Hy is deur Shepstone ingelig dat hy uit die koninkryk verban sou word en dat die nasie in 13 aparte hoofmanskappe onder Britse outoriteit verdeel sou word.
Op 15 September 1879 is Cetshwayo na Kaapstad gestuur waar hy in die Kasteel as krygsgevangene aangehou is tot Februarie 1881 toe hy verplaas is na Oude Molen, 'n plaas op die Kaapse vlakte.
Ontmoeting met Koningin Victoria, herinstallering as Zoeloekoning en sterfte
In 1882 is Cetshwayo toegelaat om na Engeland te reis vir 'n oudiënsie met Koningin Victoria. Daar het hy 'n pleidooi gelewer vir sy terugkeer na Zoeloeland as heerser. Hy was gewild onder die Londense gemeenskap en het 'n gunsteling onder die publiek geword.
Cetshwayo is in geheim na Zoeloeland teruggebring op 10 Januarie 1883. Hy is by Port Durnford deur sir Theophilus Shepstone (wat uit aftrede teruggeroep is vir die aangeleentheid) ontvang. Shepstone het die detail van Cetshwayo se restourasie op 29 Januarie gereël. Hy is nie toegelaat om weer 'n leër te hê om sy nasie te verdedig nie. Die nasie is ook effens verklein aangesien die reëlings bepaal het dat die noorde van Zoeloeland onder die beheer van Zibhebhu kaMaphitha geplaas is.
Teen 1882 het verskille tussen twee Zoeloefaksies – pro-Cetshwayo uSuthus en drie wedywerende hoofmanne (o.a. UZibhebhu) – uitgebreek in bloedvetes en burgeroorlog. In 1883 het die Britte gepoog om Cetshwayo te herinstalleer om ten minste oor 'n deel van sy vorige gebied te heers, maar die poging het misluk. Hoofman UZibhebhu het 'n opvolgingsoorlog begin – met bystand van berede Boerehuursoldate – en op 22 Julie 1883 het hy Cetshwayo se nuwe kraal in Ulundi aangeval. Cetshwayo is gewond maar het na Nkandlawoud gevlug. Na pleidooie van die Resident Kommissaris, sir Melmoth Osborn, het die koning na Eshowe geskuif waar hy 'n paar maande later oorlede is, oënskynlik van 'n hartaanval, maar moontlik as gevolg van vergiftiging. Sy liggaam is suid van die woud naby die Nkunzanerivier begrawe. Die oorblyfsels van die wa wat sy lyk na die terrein gedra het is op die graf geplaas en die oorblyfsels daarvan kan by die Ondini Museum naby Ulundi besigtig word.
Cetshwayo het in Februarie 1884 as die laaste koning van 'n onafhanklike Zoeloenasie gesterf. Sy seun Dinuzulu is as troonopvolger op 20 Mei 1884 tot koning verklaar.
Perdepis
Perdepis (Clausena anisata) – ook bekend as die perdebos – is 'n klein boompie wat inheems is in Afrika en Asië. In Suid-Afrika kom die spesie voor aan die suid- en ooskus. Dit het saamgestelde blare wat ellipties gevormd is. Die blare gee 'n skerp geur af wanneer hulle gekneus of fyngedruk word. Volgens sommige mense is die reuk soos dié van die urine van 'n perd. Die boom dra wit blommetjies. Die boom se FSA-nommer is 265.
Cleveland (Engeland)
Cleveland is 'n streek in die noordooste van Engeland, met die monding van die Teesrivier as sy sentrum, wat in die tydperk tussen 1974 en 1996 'n nie-metropolitaanse graafskap met 'n oppervlakte van 583 vierkante kilometer en 'n bevolking van 567 000 (1976) vorm.
Perdepis
Verspreiding
Die spesie is inheems in Afrika en Asië. In Afrika kom dit voor in Angola, Benin, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Laos, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tsjad, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.
Alloway
Alloway (Skots-Gaelies: Allmhaigh [aɫ̪avaj]) is 'n beskermde nedersetting in South Ayrshire, Skotland, drie myl suid van Ayr geleë, wat tans administratief aan die nabygeleë Ayr behoort. Die nedersetting staan veral bekend as die geboorteplek van Skotland se nasionale digter, Robert Burns, waaraan hy sy gedig Tam o' Shanter gewy het. 'n Ander bekende boorling van Alloway is die messelaar Tobias Bachope wie se werk Hopetoun House, Craigiehall en Kinross House insluit.
Die historiese dorpie Alloway en sy omgewing is in 1935 by die vroeëre Royal Burgh of Ayr ingesluit. Dit is tans 'n voorstad van Ayr, 'n groot nedersetting aan die Doonrivier (River Doon).
Perdepis
Verspreiding
In Asië kom dit voor in Bangladesj, China - suidsentraal en suidoos, Indië, Mianmar, Nepal, Sri Lanka, Thailand en Viëtnam.
Sinonieme
Die spesie het 47 sinonieme:
Cleveland (Engeland)
Die naam is etimologies afgelei van cliff-land, 'n verwysing na die bergagtige suidelike deel van die gebied.
Die graafskap is saamgestel uit dele van die North Riding of Yorkshire en die graafskap County Durham en kom nie met die historiese gebied van Cleveland ooreen nie. In 1996 is die graafskap volledig ontbind, alhoewel die naam nog steeds gebruik word in onder meer Cleveland Police, en Cleveland Fire Brigade.
Robert Adair (akteur)
Robert Adair (3 Januarie 1900 – 9 Augustus 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Journey's End (1930) en The Ticket of Leave Man (1937), en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en The Broken Horseshoe (1952).
Houhoekpas
In 1682 het Olof Bergh en in 1689 Isaq Schrijver reeds hier roete na die binneland gevolg. Charles Michell het, terwyl hy met die Sir Lowryspas besig was, begin met die Houhoekpas. Sy ontwerp was besonder goed vir die tyd. Voorheen kon slegs ossewaens oor die pas, maar nou kon perdekarre met 'n vinnige tred dit gebruik. Die pad het net 15 jaar gehou. In 1846 het Andrew Geddes Bain die pad herstel en herbou. Klipmure is gebou en die dreinering verbeter. Toe die spoorlyn in 1904 oor die berg na die Overberg gebou is, is die pad verlê na langs die Jakkalsrivier. Soos motors sterker en vinniger geword het en die verkeersvolume toegneem het is die roete van die pad gewysig na die Tweede Wêreldoorlog, na 'n trajek oor die berg. Gedurende 1976 is die pad weereens verbou tot die huidige snelweg met vier bane.
Sterkstroom
Sterkstroom is 'n Oos-Kaapse dorpie op die Hexrivier aan die suidelike voet van die Stormberg, 272 km noordwes van Oos-Londen, op die R397-pad tussen Molteno en Queenstown.
Dit is in 1875 deur die Nederduitse Gereformeerde Kerk aangelê en verkry munisipale status in 1898 toe 'n dorpsraad bestaande uit ses lede benoem is en alle regte van die dorp van die NG Kerk vir 'n bedrag van £5 000 gekoop is. Die naam verwys na die rivier.
Munisipale vooruitgang
Sterkstroom se waterskema is omstreeks 1976 voltooi. Die dorp is in 1928 van elektrisiteit voorsien en in 1966 is die elektrisiteitskema geheel en al gemoderniseer teen 'n koste van R280 000. Elektriese krag is destyds in grootmaat van Queenstown aangekoop, terwyl Molteno weer sy krag in grootmaat van Sterkstroom verkry het.
Die destydse steenkoolmyn was gedeeltelik op dorpsgrond geleë en het bygedra tot die dorp se ontwikkeling. Die steenkool was egter van 'n lae gehalte en is, soos byna al die ander steenkoolmyne in die Noordoos-Kaap, met Uniewording gesluit omdat die Kaapkolonie toe steenkool uit die ander provinsies kon kry. Nietemin het Sterkstroom geleidelik gegroei en ontwikkel en veeboerdery, waarvoor die gebied uitstekend geskik is, het steeds uitgebrei.
Teen die middel jare 70 van die 20ste eeu was al die strate in die dorp opgebou en 4,8 km daarvan is van oppervlakdreinering voorsien. Destyds is 'n nuwe nywerheidsgebied met sylyngeriewe ook uitgelê. Die dorp het indertyd beskik oor 'n munisipale biblioteek, 'n munisipale mark waar weeklikse veilings gehou is en 'n kliniek. Die stadsraad het ruim voorsiening gemaak vir ontspanningsgeriewe wat geleenthede vir rugby, krieket, atletiek, tennis, perdesport, gholf, rol- en pluimbal ingesluit het. Daar was ook 'n woonwapark en 'n speelpark vir kinders.
Gereformeerde gemeente
Sterkstroom is een van die min Suid-Afrikaanse dorpe waar die gemeente van die Gereformeerde Kerk voor dié van die NG Kerk gestig is. Sterkstroom se Gereformeerde gemeente het in 1887 tot stand gekom, ruim 27 jaar ná die eerste gemeente in die destydse Kaapkolonie, naamlik Burgersdorp. Ná Burgersdorp het ook nog gekom Middelburg, Kaap (1860), Aliwal-Noord (1864), Dordrecht (1869), Barkly-Oos (1871, twee jaar voor die NG gemeente Barkly-Oos), Steynsburg (1872) en Venterstad (1874). Sterkstroom se Gereformeerde kerk het teen 2002 net 16 belydende lidmate en 3 dooplidmate oorgehad en is dan ook in daardie jaar ontbind.
In 1977 was Sterkstroom se bevolkingsamestelling 700 wit, 200 bruin en 8 000 swart. Indertyd het die NG gemeente 155 doop- en 340 belydende lidmate gehad. Volgens die sensus van 2011 was die wit inwonertal toe 300 en die swart inwonertal 3 444. Die bruin inwoners het 106 getel. Teen 2012 het die NG dooplidmate afgeneem tot 27 en die belydende lidmate tot 135. Indien die verhouding van NG lidmate tot wit inwoners min of meer dieselfde gebly het, beteken dit die wit bevolking van die dorp het in dieselfde tyd afgeneem tot skaars 250. Tot einde 2015 het die NG lidmate nog afgeneem en wel tot 10 doop- en 94 belydende lidmate.
NG gemeente
Reeds op 14 Augustus 1874 is die plase Kraaidoorns en Jonaskraal aan die voet van die Stormberge gekoop met die oog op die stigting van 'n gemeente hier. Dit het egter tot 24 Januarie 1891 geduur voordat dié gemeente uit die gemeente Molteno-Sterkstroom gestig kon word. Molteno-Sterkstroom is reeds in 1881 afgestig as NG gemeente Molteno. In die jaar 1891 is ook ses ander gemeentes van die NG Kerk gestig, naamlik Umtata (vandag Mthatha), Rondebosch, Tamboerskloof, Jamestown, Bothaville en Thaba Nchu. Die eerste predikant, prop. Willem Daniel Joubert, is op 24 Januarie 1893 hier georden en het in die gemeente aangebly tot en met sy dood op 15 Julie 1919.
Die hoeksteen van die nuwe kerkgebou, wat die oue wat van voor die gemeentestigting bestaan het, moes vervang, is op 21 Julie 1913 gelê en die gebou op 27 Junie 1914 ingewy.
Tirschenreuth
Tirschenreuth is 'n Duitse stad in Beiere. Tirschenreuth het 'n oppervlakte van 66,54 km² en het 'n bevolking van 8 992 op 31 Desember 2013 gehad.
28 Mei
28 Mei is die 148ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (149ste in skrikkeljare). Daar volg nog 217 dae.
Filum
'n Filum, of ook stam, is 'n woord wat gebruik word in die wetenskaplike klassifikasiestelsel om alle lewendige wesens te klassifiseer. Die oorspronklik Griekse woord (φῦλον, phulon, stam) is aangepas van die familiegroepgebaseerde phylai, Griekse stemgroepe in destydse stadstate. Die filum verteenwoordig die hoogste groepering van organismes. Dit word egter wel soms voorafgegaan deur superfilums.
Daar is ongeveer 35 filums, waarvan nege die oorgrote meerderheid spesies bevat. Talle filums kom uitsluitlik in seewater voor, en net een filum kom glad nie in die wêreld se oseane voor nie: die Onychophora of fluweelwurms. Die bekendste dierefilums is die weekdiere, stekelselliges, platwurms, rondewurms, gesegmenteerde wurms, geleedpotiges, en spinaalkoordiges, die filum waaraan die mens behoort.
Martin Milner
Martin Milner (28 Desember 1931 – 6 September 2015) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gunfight at the O.K. Corral (1957), Sweet Smell of Success (1957), en Valley of the Dolls (1967), en in die televisiereeks Adam-12 (1968).
Maxwell se vergelykings
Met Maxwell se vergelykings word daar na 'n groep parsiële differensiaalvergelykings verwys, wat beskryf hoe magneetvelde en elektriese velde mekaar beïnvloed en oor tyd verander. Hulle beskryf en verklaar 'n verbasende groot aantal fisiese verskynsels, waaronder die werking van stroombane en die gedrag van elektromagnetiese straling (soos lig). Saam met Newton se bewegingswette, en die Lorentzkrag, vorm hulle die basis van die Klassieke fisika.
Die oorspronklike formulering van die vergelykings is deur die Skotse wiskundige en fisikus James Clerk Maxwell ontwikkel tusen 1861 en 1862. Dit was in 'n ingewikkelde vorm geskryf, wat van elektriese en magnetiese potensiale gebruik gemaak het, en het uit 20 vergelykings in 20 veranderlikes bestaan. In 1884 word daar 'n veel eenvoudiger maar gelykstaande weergawe deur Oliver Heaviside gepubliseer. Deur Maxwell se vergelykings in 'n vektoranalise raamwerk te herskryf, het hy hulle verkort tot slegs vier vergelykings. Dit het die moderne vorm van Maxwell se vergelykings geword.
Die Vergelykings
Die veranderlikes wat deur die vergelykings beskryf word is die elektriese veldsterkte \mathbf{E} en sy gepaardgaande diëlektriese verplasing \mathbf{D}, sowel as die magnetiese induksie \mathbf{B} en sy gepaardgaande magnetiese veldsterkte \mathbf{H}. Die simbool \rho dui die elektriese ladingsdigtheid aan, en \mathbf{J} is die stroomdigtheid. Soos gebruiklik in vektoranalise word die divergensie operator deur \nabla\cdot aangedui, en die rotasie operator deur. Hoofletters dui vektoreenhede aan. Maxwell se vergelykings is dan:
Interpretasie van die vergelykings:
Die vier vergelykings van Maxwell beskryf elkeen 'n afsonderlike wet, wat in sommige gevalle alreeds voor Maxwell bekend was:
Boonop moet die verhouding tussen die magnetiese induksie en die magnetiese veldsterkte (H en B), sowel as die verhouding tussen die diëlektriese verplasing en die elektriese veldsterkte (D en E) bekend wees. Dit hang van die plaaslike materiaal se eienskappe af, en word deur die materiaalvergelykings gegee, wat aandui hoe 'n materiaal reageer as hy binne 'n magneetveld of 'n elektriese veld geplaas word:
Waar P die polarisasie en M die magnetisasie van die materiaal is.
Lineêre Materiale
In die geval van 'n lineêre materiaal, bestaan daar eenvoudiger materiaalvergelykings:
Waar ε die elektriese permittiwiteit is en μ die magnetiese permeabiliteit is. Die vergelykings van Maxwell kan dan in 'n eenvoudiger vorm geskryf word wat slegs die twee velde E en B bevat. Dit is die vorm wat gewoonlik deur ingenieurs en fisikuste gebruik word, aangesien dit gemakliker is om mee te werk, en 'n goeie benadering tot die werkilkheid vorm:
Integraalvorm van die Vergelykings
Die vergelykings soos hierbo uitgelê, is in hulle differensiaalvorm geskryf. Dit wil sê dat hulle die gedrag van die elektromagnetiese velde op een spesifieke punt in die ruimte beskryf. Deur die vergelykings oor bepaalde volumes of kurwes te integreer kan daar 'n gelykstaande formulering bekom word, wat die integraalvorm genoem word. Dit beskryf die gedrag van die elektromagnetiese velde oor makroskopiese volumes en paaie. Dit is die vorm waarin die oorspronklike wette van Gauss, Ampère en Faraday geskryf was. Die integraalvorm is:
Waar \Phi_E die elektriese fluks, \Phi_B die magnetiese fluks, I die elektriese stroom en U die elektriese spanning is. Verder is A 'n geslote oppervlak wat die lading Q volledig omsluit, en s is 'n geslote pad wat die fluks volledig omsluit.
Maxwell se bydrae
Teen die tyd wat Maxwell aan sy formulering begin werk het, was die meeste van die elektromagnetisme wette alreeds bekend. Maxwell het hulle saamgevoeg tot 'n wiskundige eenheid. Maxwell se groot bydra word gewoonlik as sy toevoeging van die verplasingsstroom (die term in vergelyking (3), die wet van Ampère) gesien. Daar is nog onsekerheid oor Maxwell se redes om hierdie term in te sluit, maar latere eksperimente het duidelik getoon dat dit korrek was. Die aanwesigheid van die verplassingsstroom maak die stelsel vergelykings meer simmetries, en lei onder meer na die feit dat daar elektromagnetiese golwe kan bestaan. Gebaseer hierop het Maxwell dan ook die bestaan van elektromagnetiese straling voorspel, en aangedui dat lig waarskynlik so 'n golf is. Hierdie voorspellings is later deur die werk van Heinrich Hertz bevestig, wat groot geloofwaardigheid aan Maxwell se vergelykings verskaf het.
Bronne
Hierdie artikel gebruik materiaal wat oorspronklik op die Nederlandse weergawe was.
Toyota AZ-enjin
Die Toyota AZ-reeks is 'n enjinfamilie van gevorderde inlynviersilinder suierenjins.
Rutaceae
Rutaceae is die sitrus-familie wat hoort tot die orde Sapindales. Die meeste plante van die familie het blare wat welriekende kliere bevat en 'n skerp reuk afgee wanneer dit fyngedruk word. Die kliere kan gesien word indien die blare teen die lig gehou word. Boegoe is ook deel van die familie. Wêreldwyd hoort daar 1000 spesies tot die familie waarvan 379 in Suider-Afrika voorkom en daarvan is 20 spesies bome.
Toyota AZ-enjin
Die AZ-reeks gebruik 'n aluminium-enjinblok met gietystersilindervoerings en aluminium DBNA-silinderkoppe. Die enjinreeks bied vele gevorderde tegnologie, insluitende skuins-inspuiting ontbrandingskamers, afwykende silinder-krukaslyne en die VVT-i voortdurend-veranderlike-inlaatklep-tydstelsel. Die aluminiumenjin se afmetings is 626 mm lank, 608 mm breed en 681 mm hoog.
Rutaceae
Boom Spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Toyota AZ-enjin
Die enjin is in die jare 2000 tot 2018 deur Toyota vervaardig.
Maine (Frankryk)
duimnael|regs|250px|Die ligging van Maine in Frankryk
Maine is 'n historiese provinsie suid van Normandië (Noord-Frankryk), wat reeds in die Gallies-Romeinse tydperk as 'n afsonderlike streek bestaan het. Onder die Frankiese heerskappy vorm Maine 'n deel van Neustrië en word dit eers deur Karel die Grote by die Bretagne ingelyf.
In die 9de eeu vorm die gebied 'n graafskap onder die heerskappy van 'n plaaslike gesin. Die oorheersing van Maine lei tydens die 11de eeu tot 'n politiese konflik tussen die hertoë van Normandië en die grawe van Anjou. Laasgenoemde annekseer Maine in die jaar 1101.
Danksy die sentrale ligging tussen Engeland, Normandië, Anjou en Akwitanië word Maine teen die tweede helfte van die 12de eeu een van die belangrikste gebiede van die Angevin-ryk. In 1203 verower koning Filips II van Frankryk die gebied en maak dit tot 'n deel van die kroondomein.
Die wetgewende liggaam van die VSA-deelstaat Maine het in 2002 beslis dat die Amerikaanse deelstaat na dié provinsie vernoem is.
Prins Franz Wilhelm van Pruise
Prins Franz Wilhelm van Pruise (Franz Wilhelm Victor Christoph Stephan Prins van Pruise; gebore 3 September 1943) is ’n Duitse sakeman en lid van die Huis van Hohenzollern, die voormalige keisershuis van Duitsland en koningshuis van Pruise. Van 1976 tot 1986 was hy bekend as groothertog Michail Pawlowitsj van Rusland. As ’n agterkleinseun van Wilhelm II van Duitsland is hy ook ’n agter-agter-agterkleinkind van koningin Victoria en ’n verlangse neef van Charles, Prins van Wallis.
Persoonlike lewe
Prins Franz Wilhelm is op 4 September 1976 op ’n burgerlike seremonie en op 22 September 1976 op ’n godsdiensseremonie getroud met sy verlangse niggie, groothertogin Maria Wladimirowna van Rusland (’n agter-agter-kleindogter van koningin Victoria). Hy het hom voor sy huwelik tot die Russies-Ortodokse geloof bekeer en is ’n groothertog van Rusland met die naam Michail Pawlowitsj gemaak deur sy skoonpa, groothertog Wladimir Kirillowitsj van Rusland. Prins Franz Wilhelm en groothertogin Maria het een seun (groothertog Georgi)  gehad voordat hulle in 1985 geskei is. Hy het daarna sy ou titel teruggeneem. Hy is in 2019 met Nadia Nour getroud.
Garmisch-Partenkirchen
Garmisch-Partenkirchen is 'n markdorp en die administratiewe sentrum van die gelyknamige distrik in die Suid-Duitse deelstaat Beiere. Garmisch-Partenkirchen, wat amptelik as herstellingsoord erken is, is daarnaas ook die belangrikste nedersetting in die streek Werdenfelserland. Ondanks sy bevolking van meer as 27 000 het Garmisch-Partenkirchen nie Duitse stadstatus nie.
Partenkirchen het sy oorsprong in die Romeinse padstasie Partanum wat langs 'n ou handelsroete geleë was. Die eerste verwysing na Garmisch as nedersetting dateer van 802. In die hoë middeleeue was Partenkirchen vir die Fuggers en Welsers, twee vooraanstaande families van handelaars en koopmanne, 'n belangrike tussenstasie op die handelsroete na Italië tussen Augsburg en Venesië. Garmisch het sy ekonomiese welvaart in dié tyd aan vlotvaarders te danke gehad wat die Loisach-rivier as waterweg gebruik het. Eers in die tyd van die Dertigjarige Oorlog het vir die twee nedersettings 'n periode van ekonomiese agteruitgang begin.
Vandag is Garmisch-Partenkirchen 'n gewilde toeristeoord, veral vanweë sy natuurskoon en die nabygeleë bergpiek Zugspitze, die hoogste punt van Duitsland op 2 962 meter bo seevlak. Argitektoniese besienswaardighede sluit historiese huisfasades met kleurryke muurskilderye (Lüftlmalereien), die Romaans-Gotiese Alte Kirche (Ou Kerkgebou) uit die 13de eeu en die Barokstylkerk St. Martin in Garmisch en die Werdenfelser Heimatmuseum, die middeleeuse Altes Haus en ander historiese geboue in Partenkirchen in.
Lys van eerste honderd NG gemeentes in Suid-Afrika
duimnael|220px|Die Groote Kerk is die gebou van die oudste NG gemeente. duimnael|regs|180px|[[NG gemeente Stellenbosch|Stellenbosch se NG moedergemeente is die tweede oudste in Suid-Afrika.]] duimnael|180px|Die gebou van die Paarlse NG gemeente (die Strooidakkerk) is die oudste NG kerkgebou wat steeds in gebruik is. Die gemeente is die derde oudste.
duimnael|regs|180px|Tulbagh se ou NG kerkgebou is tans 'n museum. Dit is die vierde oudste NG gemeente in Suid-Afrika. regs|duimnael|180px|Swellendam is die sewende oudste gemeente. duimnael|regs|180px|[[NG gemeente George is die negende oudste in die Kerk en die agste oudste in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland.]] duimnael|regs|180px|Cradock is die 11de ouste gemeente. Dié replika van St. Martin-in-the-Fields dateer van 1868. Nog 'n redelike getroue weergawe van die Londense kerk is die gebou van die gemeente Alberton-Wes duimnael|180px|Beaufort-Wes is die 12de oudste gemeente. Die kerkgebou is in 1892 opgerig, maar twee of wat van die ou kerk se mure het behoue gebly as deel van die nuwe. duimnael|regs|180px|Worcester se NG moederkerk, setel van die 14de oudste gemeente. duimnael|180px|Die meer as honderd jaar oue NG kerkgebou van Wynberg, die 20ste oudste gemeente in Suid-Afrika, 14de oudste in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland en derde oudste in die Kaapse Skiereiland. duimnael|180px|[[NG gemeente Wellington is die 18de oudste in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland en die 26ste in die NG Kerk.]] duimnael|regs|180px|Franschhoek se NG kerkgebou is net twee jaar jonger as die gemeente, die 32ste oudste. 180px|regs|duimnael|Die [[NG gemeente Calvinia is die 35ste oudste gemeente.]] duimnael|regs|180px|Die [[NG gemeente Hopefield is die 48ste gemeente.]] duimnael|regs|180px|[[NG gemeente Tarkastad, die 89ste gemeente. Die kerkgebou was op 12 Februarie 2015 reeds 135 jaar oud.]]
Die eerste honderd gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika gestig, chronologies gerangskik. Almal, buiten waar anders aangedui, is in die huidige Wes-en-Suid-Kaaplandse Sinode. Geografiese etikette dui op NG Sinodes en nie op huidige provinsies nie, omdat die sinodes en provinsies net breedweg ooreenstem, hoewel daar nege van elk is. Waar twee gemeentes in dieselfde jaar gestig is, word die juiste datum (indien beskikbaar) aangegee.
Koester (vis)
Die koester (Acanthistius sebastoides) is 'n vis wat endemies is aan Suid-Afrika en van Valsbaai tot by Durban voorkom.
Die kop en liggaam is gelerig bruin, amper geel en bedek met klein oranje spikkels. Verspreide bruin vlekke kom ook op die liggaam voor. Die stert- en analevinne is donkergrys.
Die vis word 35 cm groot en verkies rotsbodems in water wat 1 – 25 m diep is. In Engels staan die vis ook bekend as die Koester.
Boerboel
'n Boerboel is 'n Suid-Afrikaanse hond wat spesifiek vir waghonddoeleindes geteel is. Die honde is geskiedkundig aangehou vir beskerming teen aanvalle van wilde diere.
Rasgeskiedenis
Boerboelle is die enigste honde wat uitsluitlik in Suid-Afrika geteel is as waghonde. Dit word algemeen aanvaar dat die ras se oorsprong 'n kruis is tussen inheemse honde uit Afrika en spesies wat ingevoer is tydens die Europese vestiging in die Kaap. De Beers het in 1928 bullmastiff honde ingevoer om die myne te bewaak, welke ras ook gekruis was met boerboelle.
Voorkoms en karaktereinskappe
Hoewel daar verskeie verenigings bestaan wat boerboelle registreer, elk met hul eie rasstandaarde, is daar 'n algemene konsensus oor die mees opvallende aspekte.
Die boerboel is ’n groot hond met 'n indrukwekkende en ontsaglike, kragtige voorkoms. Die hond het 'n prominente en goed ontwikkelde spierstelsel met veerkragtige beweging. Die vel is dik, los met matige plooie op die voorkop. Die pels is kort en glad, met ’n digte haarbedekking oor die hele hond. Die erkende kleure is alle skakerings van geel, bruin, briekwa, of swart.
Die boerboel se kop is kort, breed, diep, blokkig en gespierd en met goed gevulde wange en kan swart gemaskerd wees.
Die mees gesogde karaktereienskap is die boerboel se getrouheid en gewilligheid om sy familie te beskerm (beskermingsdrang) as gevaar dreig. Ander eienskappe is gehoorsaamheid en intelligensie, met 'n selfversekerde en vreeslose houding.
Dierewelsyn
Dierewelsyn is die welstand van diere in die algemeen. Die standaarde van "goeie" dierewelsyn wissel aansienlik in verskillende kontekste. Hierdie standaarde is onder konstante hersiening en word gedebatteer, geskep en hersien deur dierewelsynsgroepe, wetgewers en akademici wêreldwyd. Dierewelsynswetenskap gebruik verskeie maatreëls, soos hoë ouderdom, siekte, immuunonderdrukking, gedrag, fisiologie, en voortplanting, maar daar is 'n debat oor watter van hierdie aanwysers die beste inligting verskaf.
Kommer oor die welsyn van diere is dikwels gebaseer op die oortuiging dat nie-menslike diere ook gevoel het en dat oorweging gegee moet word aan hulle welstand en/of lyding, veral wanneer hulle in die sorg is van die mens. Hierdie probleme sluit in hoe diere geslag word vir kos, hoe hulle gebruik word in wetenskaplike navorsing, hoe hulle aangehou word (as troeteldiere, in dieretuine, plase, sirkusse, ens.), en hoe menslike aktiwiteite die welsyn en oorlewing van wilde spesies beïnvloed.
Dierewelsyn was 'n bron van kommer vir sommige antieke beskawings, maar het in die 19de-eeu in Groot-Brittanje begin om 'n groter plek in Westerse openbare beleid in te neem. In die 21ste eeu is dit 'n belangrike fokus van die wetenskap, etiek, en dierewelsynsorganisasies.
Daar is twee vorme van kritiek oor die konsep van dierewelsyn, komende van lynreg teenoorgestelde posisies. Een uitkyk, wat eeue terug dateer, beweer dat diere nie bewus is nie en dus nie in staat is om swak (of goeie) welsyn te ervaar nie. Hierdie, eens dominante, argument is in stryd met die oorheersende siening van moderne neurowetenskaplikes, wat nou oor die algemeen beweer dat diere bewus is, ondanks filosofiese probleme met die definisie van bewussyn, selfs in die mens. Sommige hou steeds daarby dat bewussyn 'n filosofiese vraag is wat miskien nooit wetenskaplik opgelos sal word nie.
Die ander siening is gebaseer op die posisie oor diereregte, nl. dat diere nie beskou moet word as eiendom nie en dat enige gebruik van diere deur die mens onaanvaarbaar is. Gevolglik redeneer sommige diereregtevoorstanders dat die persepsie van beter welsyn vir diere voortgesette en verhoogde uitbuiting van diere fasiliteer. Sommige owerhede behandel daarom dierewelsyn en diereregte as twee teenoorgestelde posisies. Ander sien die verhoogde kommer oor die welsyn van diere as toenemende stappe in die rigting van diereregte. Die mees algemene posisie in die Westerse wêreld is 'n praktiese middeweg; die posisie dat dit moreel aanvaarbaar is vir mense om nie-menslike diere te gebruik, op voorwaarde dat die nadelige uitwerking op die welsyn van die diere tot die minimum beperk word.
Restio's
Restio's is 'n groep monokotiele plante wat tot die familie Restionaceae behoort. Die genus Restio behoort daartoe, maar die naam word ook vir ander genera aangewend.
Dierewelsyn
Benaderings en definisies
Daar is baie verskillende benaderings tot die beskrywing en definisie van dierewelsyn.
Voorwaardes deur die mens voorgehou
Die verskaffing van goeie welsyn vir diere word soms gedefinieer deur 'n lys van positiewe omstandighede wat voorsien moet word vir die dier. Hierdie benadering is geneem deur die Vyf Vryhede en die drie beginsels van professor John Webster.
Die Vyf Vryhede is:
Restio's
Restio's is tweehuisige plante. Party van hulle word vir besems of vir grasdakke gebruik. Die meeste restio's kom uit die Kaap, maar daar is ook Australiese spesies, soos van die genus Baloskion en party groei in Nieu-Seeland. Restio's word nou in tuine oor die hele wêreld gekweek. Hul blare is gereduseer tot skedes en die stingels (halms) is groen en het die fotosintese oorgeneem. Daar is 330 restio-spesies in Afrika, 150 in Australië, 4 in Nieu-Seeland, 1 in Suid-Amerika en 1 in Suidoos-Asië.
Dierewelsyn
Voorwaardes deur die mens voorgehou
John Webster definieer die welsyn van diere deur drie positiewe toestande te bepleit: Om 'n natuurlike bestaan te voer, om fiks en gesond te wees, en om gelukkig te wees.
Produksie deur diere
In die verlede is die welsyn van plaasdiere hoofsaaklik gesien in terme van die vraag of die dier goed produseer. Die argument was dat 'n dier in swak omstandighede nie goed sou produseer nie. Die feit is egter dat baie plaasdiere hoogs produktief bly ten spyte van omstandighede waar goeie welsyn definitief in die gedrang kom, bv. henne in batteryhokke.
Gevoelens van diere
Ander in die veld, soos professor Ian Duncan  en professor Marian Dawkins  fokus meer op die gevoelens van die dier. Hierdie benadering dui op die geloof dat diere beskou moet word as lewende wesens. Duncan skryf dat die welsyn van diere te doen het met die gevoelens wat deur hulle ervaar word: die afwesigheid van sterk negatiewe gevoelens, gewoonlik genoem lyding, en (waarskynlik) die teenwoordigheid van positiewe gevoelens, gewoonlik genoem plesier. In enige assessering van die welsyn van die dier, is dit hierdie gevoelens wat geassesseer behoort te word. Dawkins het geskryf dat daar nie hare gekloof moet word nie; die welsyn van diere behels hulle subjektiewe gevoelens.
Yew-Kwang Ng definieer dierewelsyn in terme van ekonomiese welsyn. Hy sê dat welsynsbiologie die studie is van lewende dinge en hul omgewing met betrekking tot hul welsyn (gedefinieer as geluk of genot minus lyding). Ten spyte van probleme met die vasstelling en meet van welsyn en die relevansie tot normatiewe kwessies, is die welsyn van die biologie 'n positiewe wetenskap.
Woordeboek definisie
In die Saunders Comprehensive Veterinary Dictionary word die welsyn van diere gedefinieer as die vermyding van mishandeling en uitbuiting van diere deur die mens deur volgehoue toepaslike standaarde vir akkommodasie, voeding en algemene versorging; die voorkoming en behandeling van siektes en die versekering van vryheid van teistering en onnodige ongemak en pyn.
Diere se hanteringsvermoë
Professor Donald Broom definieer die welsyn van 'n dier as "die gesteldheid van die dier met betrekking tot sy pogings om om te gaan met sy omgewing.” Hierdie toestand sluit in wat en hoeveel hy moet doen om dit te hanteer en tot watter mate hy daarin slaag of nie slaag nie, asook die gepaardgaande gevoelens. Hy beweer dat die welsyn sal wissel oor 'n kontinuum van baie goed tot baie swak en studies van die welsyn sal die effektiefste wees as 'n wye verskeidenheid van maatreëls gebruik word. John Webster het hierdie omskrywing gekritiseer vir "geen poging om te sê wat is goeie of wat is slegte welsyn nie.
Alfred George Robertson
Alfred George Robertson (1867 – 1929) was 'n Administrateur van Transvaal. Hy is 1867 in Natal gebore en ontvang opleiding aan Hilton-Kollege. Sy ouers was Alexander March Robertson en Elsie Ballot. Hy begin sy loopbaan met die bestuur van 'n koetsdiens na Barberton. In 1895 vestig hy hom in die distrik Wakkerstroom waar hy 'n vooraanstaande skaapboer word en baanbrekerswerk in verbeterde metodes doen. In 1907 word hy verkies tot die Transvaalse Parlement onder die Kroonkoloniebewind. Hy word lid van die Transvaalse Provinsiale Raad en ná Uniewording word hy die Administrateur van 1917 tot 1924. Hy is in 1929 oorlede.
Cherry Jones
Cherry Jones (gebore 21 November 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Perfect Storm (2000), Signs (2002), The Village (2004), en Ocean's Twelve (2004).
Dylan Riley Snyder
Dylan Riley Snyder (gebore 24 Januarie 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Flock of Four (2017) en in die televisiereekse Kickin' It (2011) en Better Call Saul (2015).
Alarik II
Alarik II, ook bekend as Alaric, Alarich, en Alarico in Spaans en Portugees of Alaricus in Latyn (Gesterf: 507) het sy vader Eurik in 485 as die agste koning van die Wesgote opgevolg. Sy ryk het die hele Hispanië, behalwe die noordwestelike hoek, asook Gallia Aquitania en die grootste deel van die toe nog onverdeelde Gallia Narbonensis ingesluit.
Alarik was 'n Arianer maar hy het die vervolgingsbeleid van sy vader teenoor die Katolieke grootliks laat vaar. In 506 het hy selfs die hou van die Konsilie van Agde in sy gebied toegelaat.
Hy het 'n kommissie saamgestel wat op grond van die Romeinse Reg 'n wetboek vir sy Romeinse onderdane moes opstel. Die werk staan bekend as die Breviarium Alaricianum. Alarik het gepoog om hom te hou by die verdrag wat sy vader met die Franke gesluit het. Hy het dan ook geweier om asiel aan Afranius Syagrius, die voormalige heerser van die Domein van Soissons wat deur Clovis I verslaan is, te verskaf en hom gevangene geneem en aan Clovis gerepatrieer waar hy onthoof is. Wedywering tussen die twee Germaanse koninkryke en hulle konings sou egter noodwendig tot geskille lei. Op 'n stadium is daar selfs 'n persoonlike onderhoud tussen Alarik en Clovis gehou op 'n klein eiland van die Loire, naby Amboise. Daar het hulle omhels, gemoedelik gesels, saam feesmaaltye genuttig en op vriendelike voet uitmekaar gegaan. Clovis I wou egter graag die Gotiese deel van Gallië vir die Frankiese Ryk inpalm en het in Alarik se Arianisme 'n voorwendsel vir oorlog gevind. Clovis is in die planne gesterk deur sy Katolieke vrou uit Boergondië, Clotilda. Die tussenbeidetreding van Theoderik, Koning van die Oosgote en skoonvader van Alarik, het te vergeefs geblyk. Die twee leërs het in 507 op die Campus Vogladensis naby Poitiers slaags geraak in die Slag van Vouillé. Die Gote is verslaan en hulle koning Alarik II wat op die vlug geslaan het, is doodgemaak volgens oorlewering deur Clovis self.
As gevolg van hulle nederlaag het die Wesgote al hulle besittings in Gallië verloor behalwe vir Septimanië, die westelike deel van Gallia Narbonensis. Alarik is deur sy onegte seun, Gesalek, opgevolg aangesien sy wettige seun Amalarik nog 'n kind was.
Nico Minardos
Nico Minardos (15 Februarie 1930 – 27 Augustus 2011) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Istanbul (1957) en Assault on Agathon (1977), en in die televisiereekse The Twilight Zone (1959) en Mission: Impossible (1966).
Deutscher Fernsehfunk
Die Deutsche Fernsehfunk (DFF, "Duitse Uitsaaikorporasie"), tussen 1972 en 1990 Fernsehen der DDR (DDR-FS, "Televisie van die Duitse Demokratiese Republiek"), was die staatsbeheerde uitsaaikorporasie van die Duitse Demokratiese Republiek (kort DDR, of Oos-Duitsland).
1950 tot 1956 – Van Televisiesentrum tot DFF
Op 21 Desember 1952 – die 74ste verjaardag van Josef Stalin – is 'n toetsprogram geloods en vervolgens twee ure se programme per dag uitgesaai, waarby die Brandenburgse Poort as kenteken gebruik is. Op hierdie tydstip was sowat 60 toestelle in die DDR in gebruik, almal in Berlyn. Omroepster Margit Schaumäker en die bestuurder het televisiekykers om agt uur saans begroet, en vervolgens is die eerste nuusbulletin van die Aktuelle Kamera (AK) met nuusleser Herbert Köfer uitgesaai. Die Aktuelle Kamera is as die oudste Duitse nuusbulletin tot en met 14 Desember 1990 uitgesaai.
In sy vroeë jare is die Aktuelle Kamera nog nie as spreekbuis van die oorheersende eenheidsparty SED ingespan nie aangesien televisie in die destydse DDR nog nie as 'n massamedium beskou is nie. Die party het televisie as ongevaarlik en sodoende minder interessant geag – en die nuusinhoud was allesbehalwe aktueel. Nogtans het sowel die Wes-Duitse Tagesschau asook die Aktuelle Kamera daarin geslaag om geleidelik die weeklikse nuusbulletins, wat in rolprentteaters vertoon is, te vervang. Maar aanvanklik het die weeklikse DEFA-nuusbulletin Der Augenzeuge as amptelike nuusmedium in rolprentteaters gefungeer en verslag oor onlangse gebeurtenisse gelewer – waaronder die werkersopstand op 17 Junie 1953. Die nasleep hiervan het tot bestuurder Zilles se bedanking gelei. Sy opvolger in die somer van 1954 was Heinz Adameck wat hierdie pos tot by die politieke omwentelinge van 1989/90 beklee het.
Die uitsaainetwerk is vinnig uitgebou om televisie-programme vir groter getalle kykers toeganklik te maak: 1953 is die televisiesender Berlyn-Grünau in bedryf gestel, en vervolgens Berlyn-Müggelberg en Dresden (1954), Berlyn-Mitte, Brocken, Inselsberg (1955, Brocken en Inselsberg het ook na Wes-Duitsland uitgesaai), en Helpterberg, Marlow, Chemnitz en Berlyn-Köpenick (1956).
Die tegniese installasies en ateljees is eweneens vinnig uitgebou. In die somer van 1953 is Studio I ("Ateljee I") op die terrein van Berlyn-Adlershof in bedryf gestel. In 1955 is 'n uitsaaiwa en 'n derde ateljee bygevoeg.
1956 tot 1972 – Van DFF tot DDR-televisie
Die Televisiesentrum Berlyn se "amptelike toetsprogram" is op 2 Januarie 1956 afgesluit, en op 3 Januarie het die Deutscher Fernsehfunk (DFF) begin om sy programme uit te saai. Dit was 'n doelbewuste besluit om die uitsaaier nie Fernsehen der DDR ("Televisie van die DDR") te noem nie aangesien die DFF daarop aanspraak gemaak het om programme vir die hele Duitsland aan te bied. Ten spyte van televisiemaste wat naby die grens met Wes-Duitsland opgerig is was dit nie moontlik om alle Wes-Duitse gebiede te bereik nie, terwyl die Wes-Duitse ARD se programme later byna orals in die DDR ontvang kon word. Die gebied rondom Dresden het hier 'n uitsondering gevorm en is derhalwe in die volksmond die "Vallei van Oningeligtes" (Tal der Ahnungslosen) genoem.
Teen die einde van 1958 was daar in die DDR meer as 300 000 televisietoestelle geregistreer. Vanaf 7 Oktober 1958 is herhalings van programme ook in die voormiddae uitgesaai sodat skofwerkers dit kon kyk. Op die volgende dag is een van die gewildste DFF-kleuterprogramme, Das Sandmännchen ("Die Sandmannetjie"), ingevoer. Hierdie program is later ook na ander lande verkoop en selfs ná die DFF se ontbinding in 1991 steeds deur ander kanale uitgesaai.
Gereelde kleurtelevisieprogramme is op 3 Oktober 1969 ter geleentheid van die 20ste verjaardag van die DDR op 7 Oktober ingevoer. Die kleurkodering is volgens die Franse SECAM-standaard deurgevoer – 'n bewuste afwyking van die Wes-Duitse PAL-standaard. Slim tegnici het egter vinnig begin om Oos-Duitse televisietoestelle met PAL-modules, wat uit die weste verkry is, te modifiseer. In die laaste jare van die DDR is toestelle, wat vir PAL-kleurontvangs toegerus was, ook in winkels verkoop. Kleurprogramme was aanvanklik beperk tot die nuutgestigte tweede kanaal DFF 2, en met die invoering van hierdie tweede uitsaaier het ook die sendtyd drasties toegeneem.
1972 tot 1989 – Fernsehen der DDR
Die uitsaaikorporasie se naam is op 11 Februarie 1972 amptelik gewysig tot Fernsehen der DDR ("Televisie van die DDR").
As gevolg van die Sowjet-inval in Afghanistan het die meeste westelike lande die Olimpiese Spele van 1980 in Moskou geboikot. Om die Spele nogtans vir Wes-Duitse sportentoesiaste regstreeks ook in PAL uit te saai, was daar planne om die Oos-Duitse televisie gedurende die Olimpiade in westelike rigting ook in PAL-standaard te beeldsend. Behalwe vir 'n aantal toetsprogramme is hierdie plan uiteindelik nie verwesenlik nie.
K-Way
K-Way is 'n Suid-Afrikaanse avontuur- en buitelewe-klerevervaardiger en is 'n onderafdeling van die Cape Union Mart Groep. K-Way se klere word uitsluitlik in Cape Union Mart se 70 winkels landswyd verkoop. Die K-Way klerefabriek is geleë in Ottery, Kaapstad, en het in 2012 ongeveer 190 mense in diens gehad.
Deutscher Fernsehfunk
1972 tot 1989 – Fernsehen der DDR
Vanaf 1988 is enkele DDR-televisieprogramme ook deur die Sowjet-Russiese satelliet Gorizont gedbeeldsend en kon sodoende in baie dele van die wêreld opgevang word. In die volgende jaar is die grafiese ontwerp met behulp van moderne rekenaartegnologie verbeter.
Die tegniese uitrusting van Oos-Duitse televisie-ateljees is gedeeltelik uit sogenaamde "nie-Sosialistiese ekonomieë" ingevoer en het gevolglik op die PAL-sisteem berus (soos toestelle van die Wes-Duitse vervaardiger Bosch). Voordat hulle gebeeldsend is, is die seine na SECAM oorgeskakel. Ná die politieke omwenteling van 1989/1990 kon Oos-Duitse ateljees dus gemaklik na die PAL-standaard oorskakel. Daarnaas is Oos-Duitse programme wat vir uitvoer bestem was (en onder meer deur ARD en ZDF gekoop is) met geselekteerde toerusting van vervaardigers soos Sony en Bosch geproduseer.
Die televisiekanale DDR 1 en DDR 2 is op 12 Maart 1990 hernoem tot DFF 1 en DFF 2.
1989 tot 1990 – Politieke omwenteling
Met die politieke omwenteling in die DDR in 1989 het ook die mediabedryf onafhankliker van die owerhede geword. Politieke verslaggewing het objektiewer en kritieser geword, en talle nuwe programme is geloods.
Toe die uitsaaibedryf nog deur die staat beheer is, is op 1 September 1989 met Elf 99 (die naam was n verwysing na die destydse poskode van Berlyn-Adlershof, 1199) 'n nuwe program geloods wat veral op jonger toeskouers gemik was. Die eenheidsparty SED het hiermee 'n poging onderneem om meer Oos-Duitse jongmense van westelike media weg te lok.
In laat Oktober 1989 is die eerste nuusberigte oor massavlugte en betogings uitgesaai – 'n voorheen ongekende oopheid en vryheid van die media is ingelui. Op 18 Oktober 1989 het Erich Honecker en ander lede van die gesagvoerende Politburo van die Sentrale Komitee van die SED bedank. Oos-Duitse radio- en televisiestasies het hul programme onmiddellik daarna hervorm, Die politieke propagandaprogram Der schwarze Kanal, wat deur Karl-Eduard von Schnitzler aangebied is, is op 30 Oktober 1989 gestaak.
Die nuusbulletin Aktuelle Kamera is as AK Zwo ("AK Twee") uitgesaai. Later is hierdie bulletin tydens die opening van die grense tussen Wes- en Oos-Duitsland ook deur die openbare Wes-Duitse uitsaaier 3sat oorgeneem. In Februarie 1990 het die kanaal DFF self 'n lid van 3sat, wat programme uit Duitsland, Switserland en Oostenryk uitsaai, geword.
Destyds is 'n groot verskeidenheid nuwe programinhoude en -formate ontwikkel en gebeeldsend, waaronder inbelprogramme soos die omstrede geselsprogram Donnerstagsgespäch wat aanvanklik nog deur medewerkers van die Oos-Duitse staatsveiligheidsdiens in die ateljee dopgehou is.
Volgens 'n besluit van die DDR-parlement Volkskammer is die Oos-Duitse uitsaaikorporasie in Februarie tot 'n politiek onafhanklike, openbare uitsaaier omgeskep. Die nuwe DDR-mediawetgewing van September 1990 het hierdie status bevestig.