cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Barry
Dr. James Barry (c. 1795–1865) was 'n militêre chirurg in die Britse Leër. Hy is in Ierland gebore. Sy ouers is onbekend, hy was egter verwant aan die skilder, John Barry. Hy studeer in die medisyne in Edenburg, sluit in 1813 by die Britse Leër aan as hospitaal-assistent en word in 1815 bevorder tot assistent-chirurg. Hy kom in die Kaapkolonie aan waar hy tot 1825 bly en word in 1827 majoor-chirurg. Hy gaan na Mauritius in 1828. As 'n uiters bekwame geneesheer het hy die fondament gelê van moderne hospitaaldienste, van die Mediese Raad en het selfs begin met opleiding van vroedvroue. Sy kort humeur het daartoe gelei dat hy aan 'n tweegeveg aan die Kaap deelgeneem het. In 1859 word hy Inspekteur-generaal en is in 1865 oorlede.
Later het die storie die rondte gedoen dat 'n nadoodse ondersoek aan die lig gebring het dat Barry 'n vrou was. In 1965 het prof. Percival Kirby van Grahamstad egter mediese dokumente van die Britse departement oorlog gepubliseer wat bewys het dat hy 'n man was ten spyte van sy tweeslagtige (hermafroditiese) bou en voorkoms.
Omar Gooding
Omar Gooding (gebore 19 Oktober 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ghost Dad (1990) en Baby Boy (2001), en in die televisiereekse Barbershop (2005) en Family Time (2012).
Tom Walls
Tom Walls (18 Februarie 1883 – 27 November 1949) was 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente On Approval (1930), Turkey Time (1933), A Cup of Kindness (1934), en Lady in Danger (1934).
Halichondria vansoesti
Halichondria vansoesti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Halichondria en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Hooper, Cook, Hobbs & Kennedy.
Aspalathus leptocoma
Aspalathus leptocoma is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit kom by Nuwekloof naby Tulbagh tot by Badsberg, noord van Rawsonville voor en het 'n voorkomsgebied van 259 km². Die plant het tans geen bedreigings nie en die populasie is stabiel. Die plant word as seldsaam beskou.
Aboe Dhabi Internasionale Lughawe
Aboe Dhabi Internasionale Lughawe (Arabies: مطار أبو ظبي الدولي) (IATA: AUH, ICAO: OMAA) is 'n lughawe in Aboe Dhabi, die hoofstad van die gelyknamige emiraat en regeringsetel van die Verenigde Arabiese Emirate. Dit is een van die snelgroeiendste lughawens ter wêreld volgens passasiersgetalle wat steeds nuwe lugredery-operateurs lok en sy infrastruktuur voortdurend uitbou. In Januarie 2012 het 53 lugrederye vlugte na 85 bestemmings in 49 lande aangebied.
Die lughawe, wat 30,6 km suidoos van Aboe Dhabi-stad af op die vasteland geleë is, is die tweede grootste in die VAE, en het in 2012 meer as 14 miljoen passasiers gehanteer. Aboe Dhabi Internasionale Lughawe is versprei oor 'n gebied van 60 vierkante kilometer (15 000 hektaar). Die terminaalruimtes word oorheers deur Etihad Airways, wat die Verenigde Arabiese Emirate se vlagdraer en tweede grootste lugdiens is na Emirates.
Die lughawe beskik oor drie operasionele passasiersterminale, nommers 1, 2 en 3. Die nuwe terminaal 3, 'n AED 1 miljard (VS$ 270 miljoen) tussentydse fasiliteit, is ontwerp om voorsiening te maak vir die lughawe se passasiersgroei voor die beplande opening van die nuwe Midfield-terminaal op 17 Julie 2017 om 07:00. Die terminale word hoofsaaklik gebruik deur Etihad Airways, wat die lughawe se sewe miljoen passasiers per jaar kapasiteit na 12 miljoen sal verhoog. Daar is ook 10 nuwe poorte bygevoeg, waarvan twee Airbus A380-versoenbaar is.
Birobidzhaner Shtern
Birobidzhaner Shtern (Jiddisj: ביראָבידזשאַנער שטערן, Russies: Биробиджанер Штерн) is 'n tweetalige Jiddisj-Russiese koerant wat sedert 1930 in Birobidzjan gepubliseer word. Saam met die Amerikaanse koerant The Forward is dit een van net twee sekulêre Jiddisjtalige periodieke publikasies in die wêreld wat tot vandag toe aktief is. Die koerant word deur die streeksregering van die Joodse Outonome Oblast ondersteun en gefinansier.
Birobidzhaner Shtern se hoofredakteur is Elena Sarasjefskaja wat geen Joodse wortels het nie en Jiddisj geleer het tydens haar universiteitsjare.
Aboe Dhabi (emiraat)
Aboe Dhabi (ook Abu Dhabi; Arabies: أَبُو ظَبْيٍ, Abū Ẓabī, [ɐˈbuˈðˤɑbi]), amptelik die Emiraat Aboe Dhabi (Arabies: إِمَـارَة أَبُـوظَـبِي, Imārat Abū Ẓaby, [ʔabuː ˈðˤɑbi]), is een van die sewe outonome emirate van die Verenigde Arabiese Emirate (VAE) wat op die Arabiese Skiereiland aan die Persiese Golf geleë is. Aboe Dhabi is met 'n oppervlakte van 67 340 km² die grootste deelstaat van die VAE met 'n bevolking van 2,78 miljoen (2018), waarvan die oorgrote meerderheid (sowat tagtig persent) buitelanders is. Die gelyknamige hoofstad dien ook as regeringsetel van die VAE.
Geografie
Die emiraat, wat grotendeels uit woestynvlaktes bestaan, grens in die weste en suide aan Saoedi-Arabië, in die ooste aan Oman, en in die noordooste aan die emirate Doebai en Sharjah. Meer as 400 kilometer van die VAE se kuslyn is in Aboe Dhabi geleë, so ook sowat tweehonderd eilande.
BoerBurgerBeweging
Die BoerBurgerBeweging (afgekort BBB) is 'n Nederlandse politieke party, wat op 1 November 2019 gestig is. Die party staan ​​op vir die platteland en veral vir die boere. BBB is hoofsaaklik gefokus op die gebied buite die Randstad.
Die politieke leier is Caroline van der Plas. Die party het in die verkiesings van die nuwe Tweede Kamer op 17 Maart 2021 vir die eerste keer die parlement betree. BBB het één setel behaal.
John Beardwood
duimnael|regs|180px|John Beardwood.
John Francis Beardwood (Dublin, Ierland, 1853/'57–1923) was 'n Ierse en daarna Transvaalse argitek wat in die Goudstad gewerk het van 1895 tot sy dood.
Lewensloop
duimnael|regs|270px|Die Kensington-sanatorium. Beardwood het dié gebou ontwerp vir die inrigting wat die Sisters of the Holy Family in 1905 gestig het. Dit staan nog, hoewel dit met die jare vergroot is.
Beardwood was die seun van W.H. Beardwood en het sy opvoeding aan die University High School in sy geboortestad ontvang. Daarna was hy 'n leerlingargitek in die kantoor van sir John Moir, ook in Dublin. Volgens een bron het hy hom by sy oom William Henry Beardwood se praktyk aangesluit nadat hy sy leerlingskap voltooi het, maar 'n ander bron noem dit nie en dui sy vader se naam aan as William Henry. Volgens dieselfde bron is hy in 1857 gebore.
Beardwood het in 1895 om gesondheidsredes na Suid-Afrika gekom met die doel om hom op Cradock te vestig, maar 'n onderhoud met Cecil John Rhodes het hom van dié plan laat afsien, nadat Rhodes hom oorreed het om hom liewer in Johannesburg te vestig. Hy het in die kantoor van Reid & Williams gaan werk. Kort daarna het hy sy eie praktyk opgerig. Hy het in 1896 'n vennootskap met J. Ibler gesluit. Nadat hulle saam talle opdragte uitgevoer het, is die vennootskap in Augustus 1899 aan die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog beëindig.
Tydens die Driejarige Oorlog het Beardwood die Goudstad verlaat en 'n kantoor in Durban geopen, waar hy minstens twee opdragte uitgevoer het voor hy ná die oorlog na die Rand teruggekeer en sy kantoor opgerig het in Strathern Mansion, Foxstraat. Daar is hy in diens geneem deur die Transvaalse Rooms-Katolieke Sending, waarna baie van sy werk vir die Katolieke gemeenskap was. Van sy bekendste werk is dan ook vir instellings of kerke. Hy was in 1904 verantwoordelik vir uitbreidings aan Nazareth House in Yeoville.
Betrokkenheid by professie
Beardwood was 'n aktiewe lid van die argitektuurprofessie in Transvaal. Ná die dood van William Leck in 1907 is hy verkies tot voorsitter van die Genootskap van Argitekte, Londen. Hy is verkies tot lid van die Transvaalse Instituut van Argitekte in 1906 en in 1907 tot tesourier van die Transvaalse afdeling van die Genootskap van Argitekte. Hy is verkies tot voorsitter van die TIA vir die jare 1909–'10 en 1910–'11. In 1914 is hy verkies tot voorsitter van die Vereniging van Transvaalse Argitekte. Beardwood het per geleentheid opgetree as assessor van wedstryde, byvoorbeeld vir die Suid-Afrikaanse Party-gebou in 1919.
Hy is in 1888 met Genevieve O'Ratigan getroud. Van hul sewe kinders is twee baie jonk oorlede.
Nazareth House (1904)
duimnael|regs|270px|'n Poskaart van Nazareth House, wat in 1904 in [[Yeoville opgerig is volgens Beardwood se plan.]] Die oorspronklike Katolieke tehuis Nazareth House was 'n klein geboutjie wat in 1894 deur die Nazareth Order of London vir hulpbehoewende kinders geopen is. Die gebou het 'n sentrale blok gevorm, maar was te klein vir die behoeftes van die tallose kinders, veral ná die Tweede Vryheidsoorlog. Die goudmagnate (Randlords), veral die here Alfred Beit, F.G.J. Eckstein en Barney Barnato, het ruim bygedra om die gebou te laat vergroot. Beardwood is versoek om twee bykomende vleuels te ontwerp en die hoeksteen is in 1904 deur lord Milner gelê.
Convent of the Holy Family (1905)
Die Convent of the Holy Family is een van drie soortgelyke kloosters wat in Parys gestig is. Die eerste was die Sisters of Charity wat in 1633 deur die heilige Vincent de Paul gestig is. Sy lede was toegewy aan die sorg en opvoeding van die siekes en armes. Die Genootskap van Sint Vincent de Paul, wat soortgelyke werk verrig het, is in die middel 19de eeu deur 'n Franse geleerde, Antonie Ozanam, gestig.
In Ierland was die Sisters of Mercy nog 'n Rooms-Katolieke orde wat gegrond was op dieselfde beginsels, maar dit het die klem laat val op die misbruik van vroue en kinders. Catherine McAuley het dit in 1827 in Dublin. Dit bestaan nog en het sy ideale uitgebrei en bedryf nou hospitale, weeshuise, liefdadigheidstehuise en skole. Die gebou wat Beardwood in Johannesburg ontwerp het, is in 1905 in Oxfordweg, Parktown, opgerig.
Morris Hoffman
Morris Hoffman (1885 – 1940) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer wat poësie en prosa in Jiddisj en Hebreeus geskryf het.
Rosalie Thomass
Rosalie Thomass (gebore 14 Augustus 1987) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kohlhaas oder die Verhältnismäßigkeit der Mittel (2012), Grüße aus Fukushima (2016), en The Unheard Woman (2016), en in die televisiereeks Polizeiruf 110 (1971).
Rosalie Thomass was vroeg in haar lewe aangetrokke tot musiek deur reeds met klavier en fluitlesse te begin. Ook is sy in sang en dans onderrig as kind. In 2003 het sy vir die eerste keer in 'n kort film getiteld Emily will sterben op die televisie opgetree.
Vervolgens het sy in menige Duitse rolprente en televisiereekse opgetree. In 2008 het sy die Duitse Prys vir Kortfilms ontvang vir haar vertoning in die rolprent The Girl with the Yellow Socks.
Morris Hoffman
Biografie
Hoffman is in 'n Joodse familie gebore in die Letse dorpie Preiļi, destyds deel van die Russiese Ryk. Jiddisj was sy moedertaal, maar hy het ook van jongs af Hebreeus gepraat, omdat hy die Talmoed bestudeer het. As jong man het hy artikels, gedigte en kortverhale geskryf vir Oos-Europa se Joodse koerante en tydskrifte.
In 1906 het hy na die Kaapkolonie geëmigreer om sy verpligte militêre diensplig in Rusland te ontduik. Hoffman het hom in De Aar in vandag se Noord-Kaap gevestig. Daar was Hoffman die grootste deel van sy lewe 'n winkelier, maar hy het voortgegaan om sy werke in Suid-Afrikaanse Joodse pers te publiseer. Sy boek Volgungs-Klangen ("Dwaaleggo's") is Suid Afrika se eerste wêreldklas poëtiese werk in Jiddisj genoem.
Andréa Ferréol
Andréa Ferréol (gebore 6 Januarie 1947) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Last Metro (1980), A Zed & Two Noughts (1985), en I'm Crazy About Iris Blond (1996).
John Beardwood
Kensington-sanatorium (1905)
duimnael|regs|270px|Die Kensington-sanatorium, Robertslaan, [[Kensington, Johannesburg|Kensington.]] Beardwood het in 1897 die eerste fase van die Sanatorium ontwerp, wat in later jare sou bekendstaan as die Kensington-kliniek. Dis geleë in Robertslaan, Kensington. In 1905 het hy die tweede fase aan die oostelike gedeelte ontwerp. Die gebou is opgerig vir die Katolieke Order of the Sisters of the Holy Family, wat in 1837 in New Orleans gestig is deur die Eerbiedwaardige Henriette de Lille (1813–'62). In 1842 is die oorspronklike naam, Sisters of the Presentation, verander na Sisters of the Holy Family. Die orde het pleegsorg aan ander gebied en eindelik ook skole opgerig vir hulpbehoewende kinders en tehuise vir weeskinders. Hulle het hul Johannesburgse hospitaal bedryf van sy oprigting in 1889 tot 1915.
Rose Tapley
Rose Tapley (30 Junie 1881 – 23 Februarie 1956) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Sex Madness (1938).
Halichondria velamentosa
Halichondria velamentosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Halichondria en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Hansen.
Geirlaug
Geirlaug of Gerloc, gedoop in Rouen as Adela (of Adèle) in 912, was die dogter van Rollo van Normandië, graaf van Rouen, en sy vrou Poppa van Bayeux. Sy was die suster van Willem I van Normandië.
In 935 is sy getroud met Willem III van Akwitanië, die toekomstige graaf van Poitiers en hertog van Akwitanië. Sy het geboorte geskenk aan twee kinders, voor haar afsterwe op 14 Oktober 962:
Air Seychelles
Air Seychelles is die nasionale lugredery van die Seychelle, met sy hoofkantoor op die eiendom van die Seychelle Internasionale Lughawe op die eiland Mahé. Dit bedryf inter-eiland dienste en internasionale vlugte. Die belangrikste basis is die Seychelle Internasionale Lughawe. Die lugredery word tans 40% besit deur Etihad Airways.
Air Seychelles is tans een van slegs twee Afrikarederye wat as 'n gesogte 4-ster lugredery deur Skytrax geklassifiseer word.
Vloot
Die vloot van Air Seychelles vir internasionale bestemmings bestaan in Desember 2013 uit:
Forrest Goodluck
Forrest Goodluck (gebore 6 Augustus 1998) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Revenant (2015) en Snowblind (2018), en in die televisiereekse The NAID'em Chronicles (2013) en Designated Survivor (2016).
Mauritiusduif
Die Mauritiusduif (Engels: Pink Pigeon, Columba mayeri), is 'n baie skaars spesie in die familie Columbidae (duiwe) wat endemies aan Mauritius is. Dit is die enigste Maskareense duif wat nie uitgesterf het nie. Dit was op die rand van uitwissing in 1991 toe slegs 10 indiwidue oorgebly het, maar sy getalle het toegeneem as gevolg van die pogings van die Durrell Wildlife Conservation Trust sedert 1977. Die boek Golden Bats and Pink Pigeons deur Gerald Durrell verwys na die bewaringspogings. Die IUCN het die spesie afgegradeer van krities bedreig na bedreig op die IUCN Rooilys in 2006. Mauritius se posdiens het 'n reeks posseëls uitgereik wat die endemiese Mauritiusduif uitbeeld.
Beskrywing
'n Volgroeide duif is 32 cm lank van bek tot stert en weeg 350 gram. Mauritiusduiwe het pienk vere op hul kop, skouers en buik, saam met pienk pote en 'n pienk snawel. Hulle het donkerbruin vlerke, en 'n breë, rooibruin stert. Hulle het donker bruin oë omring deur 'n ring van rooi vel.
Pas uitgebroeide kuiken het yl, donsige wit vere en toe oë.
Wat Phra Kaew
thumb|300px|Uitsig op die tempel vanuit die buitehof van die paleis.
Mauritiusduif
Taksonomie en evolusie
Aanvanklik is die Mauritiusduif geklassifiseer as 'n ware duif, maar later is dit deur Tommaso Salvadori as 'n monotipiese genus geherklassifiseer. Onlangse DNA-ontleding dui daarop sy naaste verwante lid op die filogenetiese boom die geografies-nabygeleë Madagaskar tortelduif (Streptopelia picturata) is, en word dus in die genus Streptopelia geplaas wat meestal tortelduiwe bevat. Maar die twee spesies vorm 'n afsonderlike groep wat nie onomwonde aan óf Streptopelia óf Columba toegeskryf kan word nie. Inderdaad, die plasing van die twee spesies in Nesoenas weerspieël die feit dat hulle van dieselfde evolusionêre afkoms blyk te wees (Johnson et al., 2001).
Gedrag en ekologie
Die teelseisoen begin in Augustus-September, hoewel die voëls die hele jaar kan broei. Die mannetjie maak die wyfie die hof met 'n "stappie en buiging"-vertoning. Paring is gewoonlik monogaam, met die paartjie wat 'n vlak platformnes maak en 'n klein gebied rondom dit beskerm (selfs al het die duiwe aanvanklik geen natuurlike roofdiere gehad nie).
Die wyfie lê gewoonlik 2 wit eiers, en inkubasie duur twee weke. Die mannetjie broei gedurende die dag, en die wyfie gedurende die nag en vroeë dag. Hulle broei baie dikwels en lê 5 tot 10 eiers per seisoen. Rusperiodes in die natuur is slegs terwyl hulle verveer. Hulle ondergaan óf 'n volle ververing óf slegs 'n kopververing.
Wat Phra Kaew
Die tempelkompleks het verskeie geboue vir spesifieke godsdiensdoeleindes wat in 'n verskeidenheid Thaise argitektoniese style gebou is, terwyl die tradisionele beginsels van Thaise godsdienstige argitektuur steeds gevolg is.
Geskiedenis
thumb|160px|Koning Rama I het die Chakri-dinastie in 1782 gestig; hy het 'n jaar later begin met die bou van die tempel.
Toe koning Rama I Bangkok op 6 April 1782 die hoofstad van die huidige Thaise koninkryk maak, was 'n geskikte koninklike paleis en tempel nodig om die nuwe Chakri-dinastie te wettig. Die rede dat die koning 'n nuwe hoofstad gekies het, was om hom te distansieer van koning Taksin, wat hy vervang het as koning van Siam. Die ou paleis in die vorige hoofstad, Thonburi, was klein en tussen twee tempels ingedruk en dit het verdere uitbreiding voorkom.
Rama I het die Groot Paleis aan die oosteroewer van die Chao Phrayarivier laat bou, binne 'n versterkte stadsgebied wat nou as Rattanakosineiland bekend is. 'n Terrein in 'n paleiskompleks is tradisioneel uitgehou vir 'n tempel of kapel vir die koning en sy familie se persoonlike gebruik. Die tempel (of wat) sou aan alle kante deur 'n muur omring wees en dus apart wees van die koning se woonruimte. Dit sou al die eienskappe van 'n gewone Boeddhistetempel hê, buiten woonkwartiere vir monnike. In plaas van sy eie monnike te hê, is monnike van ander tempels genooi om rituele uit te voer, en daarna het hulle weer vertrek.
thumb|links|Die Wat Phra Kaew-kompleks soos gesien van buite die mure van die Groot Paleis. Bouwerk aan die tempel het in 1783 begin. Die tempel het die amptelike naam Wat Phra Si Rattana Satsadaram gekry, wat beteken "die tempel wat die pragtige juweel van die klooster van die goddelike onderwyser bevat". Die tempel se hoofsaal was die eerste gebou in die hele paleiskompleks wat in messelwerk voltooi is, terwyl die koning se woning steeds van hout gemaak was. Die tempelkompleks is in die noordoostelike hoek van die buitehof van die Groot Paleis gebou.
Op 22 Maart 1784 is die Smarag Boeddha met groot seremonie van Thonburi oor die rivier na die Rattanakosin-kant vervoer en in sy huidige posisie geplaas.
Percy Walsh
Percy Walsh (24 April 1888 – 19 Januarie 1952) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Case of Gabriel Perry (1935), Me and Marlborough (1935), Oh, Mr. Porter! (1937), en A Yank in London (1945).
Wat Phra Kaew
Geskiedenis
Die tempel het verskeie tydperke van groot restourasie deurgemaak. Dit het begin tydens die bewindstydperke van Rama III en Rama IV. Rama III het herbouwerk in 1831 begin vir die 50ste herdenking in 1832 van Bangkok as hoofstad, terwyl Rama IV se restourasies deur Rama V voltooi is vir die honderdjarige herdenking in 1882. Verdere restourasies is deur Rama VII laat doen tydens Bangkok se 150ste herdenking as hoofstad en deur Rama IX vir die 200ste herdenking in 1982.
As koninklike tempel dien die Wat Phra Kaew steeds as terrein vir Boeddhistiese godsdiensrituele deur die koning en sy familie, insluitende gebeure soos kronings van konings en inhuldigings van patriarge. Die koning, of iemand wat hy aanstel, woon ook jaarliks seremonies by om die groot Boeddhistiese vakansiedae en ander feeste in die tempel te vier. Drie keer per jaar word die goue klere van die Boeddha omgeruil vir die seisoene. Op die meeste ander dae is die tempel en ander dele van die Groot Paleis oop vir besoekers. Hulle is van die land se grootste toeriste-attraksies.
Ubosot
thumb|Die Ubosot van Wat Phra Kaew word deur 'n lae muur omring.
Die Phra Ubosot (พระอุโบสถ), of inhuldigingsaal, beslaan feitlik die hele suidelike deel van die tempelkompleks. Die Ubosot word deur 'n lae muur omring; dié skeiding lê klem op die gebou se gewyde aard. Die muur bevat agt klein pawiljoene met hoë spitse, elk met 'n dubbele grenssteen wat met bladgoud oortrek is. In Thaise godsdiensargitektuur dui sulke stene tradisioneel op 'n heilige grens waarbinne die inwyding van 'n monnik plaasvind.
Bouwerk aan die Ubosot het in 1783, tydens die bewind van Rama I, begin; as sulks is dit een van die oudste strukture in die tempel. Dit is gebou om die Boeddhabeeld bekend as die Smarag Boeddha te huisves; die koning het in 1779 in Laos daarop beslag gelê. Die beeld is voorheen in Thonburi gehou en is op 22 Junie 1784 in die tempel geplaas. In 1831 het Rama III 'n groot restourasie van die buitekant van die Ubosot gelas.
Buitekant
thumb|links|Die sentrale basis van die Ubosot is versier met 'n ry van 112 goudbeelde.
Die enkelverdieping-Ubosot is reghoekig en die hoofingang is aan die oostekant. Die saal word omring deur pilare wat 'n massiewe dak ondersteun. Die dak is bedek met blou, geel en oranje geglasuurde teëls. Aan die kante van die dak word die Hindoegod Narayana (of Vishnu) op die rug van 'n Garuda ('n mitiese halfman, halfvoël) uitgebeeld, terwyl laasgenoemde in albei hande die sterte van twee slange vashou. Die figuur van die god is 'n tradisionele simbool van koningskap en is van die vroegste tye af deur Thaise konings as hulle simbool aanvaar. Die vahana (of voertuig) van die god is die mitiese Garuda. Laasgenoemde is 'n wese van krag en trou en is as 'n nasionale embleem deur Thailand aanvaar. Aan die dakrand is honderde klein, vergulde windklokkies.
Die buitemure van die Ubosot is bedek met tradisionele Thaise versiering van bladgoud en gekleurde glas. Dit is op 'n basis van verskeie lae gebou en staan hoog bo die grond. 'n Trap is nodig om dit binne te gaan. Die laagste van die basislae is versier met geverfde teëls met blompatrone op 'n dofblou agtergrond. Die volgende vlak is 'n lotusontwerp in gekleurde glas. Die volgende vlak is versier met die Garuda. Altesaam 112 Garudas, elk met twee slange in sy kloue, omring al vier kante van die Ubosot. Hulle is verguld en het inlegsels van glasmosaïek. Daar is ses deure, drie aan elke punt van die gebou. Elke deur het bo-op 'n kroonagtige, spitsvormige versiering en kan net deur 'n kort trap bestyg word. Die middelste deur, effens groter as die ander, mag net deur die koning gebruik word. Die deure is versier met pêrelinlegsels wat mitiese diere en blaarontwerpe uitbeeld. Die Ubosot se mure is uiters dik, en binne die binnedeurrame word beskermgode in goud uitgebeeld met óf swaarde óf spiese.
Aan die kante van die trappe wat na die deure van die Ubosot lei, staan 12 bronsleeus. Sommige van hulle is afbeeldings wat moontlik deur Rama III laat maak is.
Binnekant
thumb|links|220px|Die onderste deel van die Ubosot is versier met geverfde [[porselein, met blomme en voëls op ligblou.]]
Die hele binnekant van die Ubosot is bedek met geverfde muurskilderings wat stories oor die Boeddha uitbeeld. Die houtplafon is geverf met rooi sterre wat van glasmosaïek gemaak is. In die westelike deel van die Ubosot is die voetstuk met veelvuldige lae waarop die Smarag Boeddha sit. Talle ander Boeddhabeelde omring dit.
Teen die oostelike muur word die storie van die Boeddha en die demoon Mara uitgebeeld. Dit vertel hoe Mara en sy leër probeer voorkom het dat die Boeddha verligting bereik. Die Boeddha het die godin Phra Mae Thorani egter gevra om hom te verdedig. Sy word regs bo die middelste deur uitgebeeld – sy druk water uit haar hare en dit veroorsaak 'n groot vloed wat Mara se leër laat verdrink.
Teen die westelike muur agter die Smarag Boeddha word die Traiphum, of Boeddhistiese kosmologie, uitgebeeld.
Teen die noordelike en suidelike muur is die skilderings in horisontale seksies verdeel. In die boonste dele bo die vensters word stories oor die Boeddha se lewe uitgebeeld. Teen die noordelike muur beeld die onderste deel 'n koninklike optog op land uit en teen die suidelike muur 'n koninklike optog op water.
Smarag Boeddha
thumb|240px|Die Smarag Boeddha word as die heiligste beeld in Thailand beskou.
Die Smarag Boeddha, of Phra Kaeo Morakot (Thai: พระแก้วมรกต), amptelik Phra Phuttha Maha Mani Rattana Patimakon (พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร), is die tempel se belangrikste Boeddhafiguur. Die heilige beeld is van 'n mediterende Gautama Boeddha wat in die lotusposisie sit. Dit is gemaak van 'n groen halfedelsteen (wat dikwels as smarag beskryf word, maar die woord verwys na die kleur) en dra goue uitrustings. Dit is sowat 66 cm hoog.
Die voetstuk van verskeie lae (than chukkachee) waarop die Smarag Boeddha sit, is in die vorm van 'n butsabok-troon, 'n oop pawiljoen op 'n piramidebasis met 'n hoë spits. Die hoogs ornamentele voetstuk is tydens die bewind van Rama I gemaak; dit is van hout en met goud oorgetrek. In die tyd van Rama III is dit hoër gemaak toe hy 'n doodsbaar vir Rama II daaronder laat plaas het. Talle Boeddhabeelde kom om die voetstuk voor, sowel as skatte wat die afgelope 200 jaar deur verskeie konings geskenk is. Voorbeelde sluit twee marmervase en 'n marmertroon van Europa in wat in 1908 aan die tempel geskenk is.
Ander Boeddhabeelde
Om die voetstuk is ander Boeddhabeelde wat deur verskeie konings aan die tempel geskenk is. Die merkwaardigstes is:
Phra Phuttha Yotfa Chulalok
Die beeld staan regs voor die Smarag Boeddha en kyk van die ingang na die voetstuk se noordekant. Die Boeddha staan met albei sy hande na voor gedraai, wat dui op vreesloosheid. Dit word die "stilmaak van die water" genoem. Dit gedenk 'n wonderwerk van Boeddha wat gekeer het dat 'n vloed sy huis bereik. Dit is ook simbolies van die Boeddha se bemeestering van die passies. Die beeld dra 'n kroon, halsband, ringe en ander bykomstighede. Dit is meer as 3 m hoog en is van brons, oorgetrek met goud. Dit is in 1841 op bevel van Rama III laat maak om die bewind van sy oupa Rama I te gedenk.
Phra Phuttha Loetla Naphalai
Dié beeld staan links voor die Samarag-Boeddha (aan die suidekant van die voetstuk). Dit lyk nes die eerste een, maar gedenk die bewind van Rama II. Die beelde se name, Phra Phuttha Yotfa Chulalok (พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) en Phra Phuttha Loetla Naphalai (พระพุทธเลิศหล้านภาลัย) is die amptelike troonname van dié twee konings.
Boeddhas wat die Chakri-dinastie verteenwoordig
Om die sentrale voetstuk van die Smarag Boeddha is nog 10 Boeddhabeelde wat elk die lewe van 'n lid van die vroeë Chakri-dinastie gedenk. Hulle is almal deur verskeie konings laat maak ter ere van 'n afgestorwe voorouer of familielid. Hulle het ook die "stilmaak van die water"-houding. Hulle word deur hulle gewade (klere) onderskei: Dié met hulle gewade uitwaarts gesprei, verteenwoordig koninklike mans; dié met hulle gewade wat om die lyf gevou is, verteenwoordig koninklike vroue. Die beelde staan op drie vlakke, met een op elk van die vier hoeke van die voetsuk op die boonste vlak, vier op die vier hoeke van die middelste vlak en twee aan die voorkant van die voetsuk op die onderste vlak.
Phra Samphuttha Phanni
Op die basis aan die voorkant van die voetstuk is die Phra Samphuttha Phanni. Dié Boeddhabeeld is in 1830 deur Rama IV laat maak toe hy nog 'n monnik was. Toe hy in 1851 koning word, het hy die beeld laat omruil met die Phra Phuttha Sihing, wat na die Voorste Paleis geskuif is en wat hy aan sy broer Pinklao geskenk het. Die goue Boeddhabeeld is in 'n mediterende posisie en is 67,5 cm hoog. Dit wyk duidelik af van die vorige ikonografie van die Boeddha. Die naturalistiese gesig en realistiese gewaad is 'n styl wat deur Rama IV verkies is.
Boeddhabeeldsale
thumb|220px|Ho Ratchakoramanuson, Phra Photithat Phiman en Ho Ratchaphongsanuson staan aan die agterkant van die Ubosot, met die beeld van die hermiet voor.
Drie strukture, wat almal deur Rama IV laat bou is, staan teen die westemure van die Ubosot. Heel noord is die Ratchakoramanuson-Boeddhabeeldsaal (หอพระราชกรมานุสรณ์), gevolg deur die Phra Photithat Phiman- (พระโพธิธาตุพิมาน) en die Ratchaphongsanuson-Boeddhabeeldsaal (หอพระราชพงศานุสร). Die Ratchakoramanuson en Ratchaphongsanuson is identies. Hulle bevat altesaam 42 Boeddhabeelde.
Die Ratchaphongsanuson-saal bevat 34 Boeddhabeelde wat die voormalige konings van die Ayutthaya- en Thonburi-koninkryk verteenwoordig. Die muurskilderings binne beeld die geskiedenis van die stigting van Ayutthaya uit. Die Ratchakoramanuson-saal bevat agt Boeddhabeelde van die Rattanakosin-koninkryk en muurskilderings wat die stigting van Bangkok uitbeeld.
Al die Boeddhabeelde is van koper en is vir Rama III gemaak. Sy opvolger, Rama IV, het hulle laat verguld. Tussen dié sale is die Phra Photithat Phiman, a butsabok-troon met 'n kroonvormige spits. Binne-in is 'n kleiner stoepa van goud wat 'n reliek van Boeddha bevat wat Rama IV in die noorde van Thailand gekry het.
Sala
Om die Ubosot staan 12 oop sala rai (ศาลาราย), of pawiljoene, met grys marmerbasisse. Dié pawiljoene is tydens die bewind van Rama I gebou vir gelowiges om na dreunsang of preke in die Ubosot te luister. Al 12 pawiljoene het dieselfde ontwerp en grootte, met ses vierkantige pilare wat 'n dak van blou en oranje geglasuurde teëls ondersteun. Hulle is deur die jare deur verskeie konings laat herbou en restoureer.
Chao Mae Kuan Im
thumb|180px|links|Die klipbeeld van 'n sittende [[Avalokitesvara|Guanyin, wat in Thai Chao Mae Kuan Im genoem word.]]
Voor die Ubosot staan 'n klipbeeld van Chao Mae Kuan Im (of Guanyin), 'n Bodhisattva bekend as Avalokitesvara in the Mahayana-tak van Boeddhisme. Sy sit voor 'n pilaar van sandsteen met 'n lotusblom van brons op, en langs haar is twee mitiese voëls van klip wat Nok Wayupak genoem word.
Om dié groep is twee osse van lood wat na die hek kyk. Hulle was voorheen deel van die koning se pawiljoen, van waar hy die koninklike ploegseremonie kon dophou. Dit was 'n belangrike landbouritueel wat jaarliks voor die regerende koning uitgevoer is. Rama V het die osse na binne die tempel laat skuif. Om dié gebied kan lede van die publiek wierook brand en blomme offer, want in die Ubosot self word dit verbied.
Die hermiet
Agter die Ubosot staan 'n sittende beeld van die hermiet (of rishi) Jivaka Komarabhacca (ชีวกโกมารภัจจ์). Die beeld is tydens die bewind van Rama III in brons gegiet vir sy tempel.
Voor die hermiet staan 'n groot meulsteun. In die verlede het tradisionele mediese praktisyns hulle medisynes op hierdie steen gemaak sodat dit deurdrenk kon word deur die heiligheid van die hermietbeeld.
Phaithi-terras
thumb|220px|Die Phaithi-terras met die belangrikste geboue van regs af: die Prasat Phra Thep Bidon, Phra Mondop en Phra Si Rattana Chedi.
Die Than Phaithi (ฐานไพที) is 'n verhoogde terras waarop verskeie belangrike geboue van die tempel staan. Die drie belangrikstes is die Prasat Phra Thep Bidon, Phra Mondop en Phra Si Rattana Chedi. Die terras het ses trappe wat na die bokant lei: twee in die noorde, een in die ooste, twee in die suide en een in die weste. Aanvanklik het die terras net die Phra Mondop bevat; in 1855 het Rama IV gelas dat die terras uitgebrei word en die ander twee strukture is toe gebou. Die reguit lyn waarin die geboue staan, weerspieël die klassieke rangskikking van tempels in beide Sukhothai en Ayutthaya.
Prasat Phra Thep Bidon
thumb|links|220px|Die oostelike ingang na die Prasat Phra Thep Bidon, of die Koninklike Panteon, wat in 1855 deur Rama IV laat bou is.
Die Prasat Phra Thep Bidon (ปราสาทพระเทพบิดร) is aan die oostekant van die Than Phaithi. Dit is oorspronklik deur Rama IV laat bou om die Smarag Boeddha te huisves. Dit is toe die Phutthaprang Prasat (พุทธปรางค์ปราสาท) genoem. Die koning is dood voordat dit voltooi is en die Smarag Boeddha het nooit daar gestaan nie. In 1903 het die gebou afgebrand en dit moes heeltemal herbou word.
Die huidige struktuur is vroeg in die 20ste eeu tydens die bewind van Rama VI voltooi. Die koning het besluit om die gebou vir 'n ander doel te gebruik en dit verander in 'n gedenkteken aan sy voorgangers. Die naam is verander na die Prasat Phra Thep Bidon, of die Koninklike Panteon. Rama VI het volgroot, lewensgetroue standbeelde van die eerste vyf Chakri-konings laat maak en dit in die gebou laat plaas. Nog standbeelde is in 1927, 1959 en 2020 bygevoeg. Daar is tans nege beelde. Dit is gewoonlik gesluit vir die publiek, maar word elke jaar op 6 April oopgesluit vir Chakri-gedenkdag, 'n nasionale vakansiedag in Thailand.
Die panteon is kruisvormig. Dit het vier ingange, een aan die punt van elke arm; die hoofingang is aan die oostekant. In die middel van die dak is 'n hoë spits, 'n ontwerp wat gewoonlik vir koninklike wonings gebruik word. Die dak het groen en oranje teëls. Die vier kroonlyste van die panteon beeld die persoonlike embleme van die eerste vier Chakri-konings uit. Die noordelike kroonlys bevat die persoonlike embleem van Rama I, in die suide is dit dié van Rama II, in die weste dié van Rama III en in die ooste dié van Rama IV.
Die buitekant van die panteon se mure is versier met blou teëls met 'n blommotief. Bo elke deur en venster is 'n koninklike kroon.
Phra Mondop
thumb|200px|Die Phra Mondop, of biblioteek, bevat verskeie ornamentele boekrakke vol heilige geskrifte.
Die Phra Mondop (พระมณฑป) is in die middel van die Than Phaithi geleë. Dit is 'n bewaarplek vir heilige geskrifte en word soms die biblioteek genoem. Die huidige struktuur is deur Rama I laat bou om 'n vorige struktuur te vervang wat afgebrand het. In 1788 het Rama I 'n algehele hersiening en samestelling van die Tripitaka gelas, omdat die vorige koninklike eksemplare van dié heilige geskrifte in 1767 in die plundering van Ayutthaya verwoes is. 'n Stel is in die Phra Mondop bewaar.
Tydens die bewind van Rama III is die buitekant van die Phra Mondop gerestoureer vir die 15de herdenking van die stigting van Bangkok in 1832. Die gebou is rofweg vierkantig en het 'n spits bo-op. Die buitemure is ryklik versier. Om die sentrale saal is 20 vierkantige pilare wat versier is met wit, groen en rooi glas. Talle klein, vergulde windklokkies hang aan alle kante aan die dakrand. Op die vier hoeke van die gebou staan Boeddhas van klip wat Rama V van Java, Indonesië, verkry het. Die huidiges Boeddhas is replikas; die oorspronklikes is nou in die Museum van die Smarag Boeddha-tempel.
Die Phra Mondop het net een kamer. Die vloer is bedek met 'n mat van geweefde silwer. In die middel van die kamer is 'n kabinet met hoogs ingewikkelde perlemoeninlegsels met al 84 000 hoofstukke van die Tripitaka. In die vier hoeke van die vertrek staan kleiner kabinette.
Phra Si Rattana Chedi
thumb|links|220px|Die Phra Si Rattana Chedi, 'n tradisionele [[stoepa wat met goue mosaïekteëls uit Italië bedek is.]]
Die Phra Si Rattana Chedi (พระศรีรัตนเจดีย์) staan aan die westekant van die Than Phaithi en huisves relieke van die Boeddha van Sri Lanka wat aan Rama IV geskenk is. Dit is in 1855 gebou en is 'n ronde, klokvormige stoepa (of chedi) van stene. Dit is later heeltemal met goudkleurige teëls bedek wat spesiaal deur Rama V uit Italië ingevoer is. Die stoepa bestaan uit verskeie lae en het 'n groot, ronde basis wat na 'n klokvormige middel lei. Daarbo is 'n vierkantige seksie, gevolg deur 'n hoë spits. Die stoepa het vier ingange met uitstekende suilegange. Bo elke suilegang is 'n presiese miniatuur van die stoepa.
Die binnekant van die stoepa is 'n ronde saal. In die middel daarvan is 'n kleiner stoepa van swart lak; dit is waar die relieke van die Boeddha gehou word.
Phra Suvarnachedi
thumb|220px|Detail van een van die goue chedi, met die ondersteunende reuse om die basis.
Twee goue Phra Suvarnachedi (พระสุวรรณเจดีย์) staan aan die oostekant van die terras, weerskante van die trappe wat na die bokant van die Prasat Phra Thep Bidon lei. Die twee chedi is deur Rama I laat bou ter ere van sy ouers: die suidelike chedi vir sy pa, Thongdi, en die noordelike een vir sy ma, Daoreung. Die twee strukture is feitlik identies. Elk het 'n agthoekige marmerbasis van 8,5 m breed met 'n goue stoepa met 'n vierkantige basis en driedubbele, ingekeepte hoeke. Die boonste spits is versier met nege vlakke van gelaagde lotusknopmotiewe. Die strukture is met koperplate bedek wat met lak oorgeverf en met bladgoud bedek is.
Die twee chedi is geskuif toe die terras uitgebrei is om plek vir die koninklike panteon te maak. Om die basis van elke chedi is figure van vier ape en 16 reuse wat die chedi ondersteun. Die kleur en klere van die figure identifiseer elk as 'n spesifieke karakter in die Thaise epiese verhaal Ramakien.
Monumente van die koninklike embleme
Die monumente van die koninklike embleme, of Phra Borom Ratcha Sanyalak (พระบรมราชสัญลักษณ์), is vier monumente wat die nege embleme van die konings van die Chakri-dinastie uitbeeld. In 1882, met die honderjarige herdenking van die stigting van Bangkok, het Rama V die bou van drie monumente in die vorm van 'n butsabok-troon gelas om die embleme van vorige konings te huisves. Dié embleme was geskoei op die konings se persoonlike seëls. Later is 'n vierde struktuur bygevoeg vir die embleme van latere konings.
Die eerste monument, in die noordwestelike hoek, beeld die embleme uit van die eerste drie konings, Rama I, II en III. Die suidoostelike monument huisves die embleem van Rama IV en die suidwestelike monument die embleem van Rama V. Die vierde monument, in die noordoostelike hoek, beeld die embleme van vier konings uit: Rama VI, VII, VIII en IX.
Phra Chedi Songkhrueang
Die vier versierde chedi wat die Phra Chedi Songkhrueang (พระเจดีย์ทรงเครื่อง) genoem word, is agter die Phra Si Rattana Chedi geleë. Daar is twee aan elke kant van die westelike stoep. Die chedi is vierkantig met ingekeepte hoeke. Die basisse is wit en die bokant is versier met bladgoud en gekleurde glas. Nes die twee goue chedi, is hulle na hulle huidige posisies geskuif om plek te maak vir die uitbreiding van die terras.
Model van Angkor Wat
thumb|220px|Die model van Angkor Wat.
Die model van Angkor Wat het gespruit uit 'n idee van Rama IV om een van die Khmer-tempels na Bangkok te skuif. Dit het egter onuitvoerbaar blyk te wees, en dus het hy gelas dat 'n model van Angkor Wat gemaak word. Die antieke Khmer-tempelkompleks is kort tevore, in 1860, in Kambodja herontdek. Die model met sy baie detail is noord van die Phra Mondop geplaas.
Mitologiese figure
Sewe pare mitologiese figure van brons en bladgoud versier die terras. Hulle is hemelse wesens wat halfmens, halfdier is en volgens tradisie in die mitiese Himavanta-woud gewoon het. Die Theppaksi se bolyf is dié van 'n man en het geveerde arms, die onderlyf is dié van 'n voël en die voete menslik. Hulle hou 'n swaard vas. Die Thepnorasi het 'n menslike bolyf en die onderlyf van 'n leeu. Hulle hou 'n blom vas. Die Singhaphanon het die bolyf van 'n aap en onderlyf van 'n leeu, en hulle hou 'n septer vas. Die Apsarasingha het die bolyf van 'n vrou en onderlyf van 'n leeu. Die Asuarapaksi het die bolyf van 'n reus en die onderlyf van 'n voël. Die Kinnon het ook 'n manlike bolyf en onderlyf van 'n voël. Die Asurawayuphak het die bolyf van 'n reus en die onderlyf van 'n voël, en hou 'n staf vas.
Suidelike portiek
Die suidelike portiek was voorheen die ingangshek na die Phra Mondop; dit is waarskynlik na sy huidige plek geskuif toe die terras uitgebrei is. Die kroonlys toon die embleem van Rama III. Die deure is van gekerfde hout en beeld twee vegters uit wat 'n spies vashou. Dit is met bladgoud oorgetrek.
Westelike portiek
Die westelike portiek is deur Rama IV laat maak as 'n ingang tot die uitgebreide terras. Die portiek was versier met blom- en geometriese ontwerpe van gekleurde keramiek. Die dak is in die vorm van 'n prasat (koninklike gebou) en het 'n sentrale spits.
Panom Mak
thumb|links|220px|Phra Sawet Kudakhan Wihan Yot bevat baie belangrike Boeddha-beelde.
Panom Mak (พนมหมาก) is 18 versierde beelde wat offerandes van blomme en piesangblare op 'n skinkbord voorstel. Hulle is geskoei op tradisionele blommerangskikkings wat aanbidders aan die Boeddhastandbeelde geoffer het. Hulle is versprei aan die ooste- en westekant van die terras. Hulle is van gips gemaak en in keramiekteëls van verskillende kleure bedek, en is deur Rama V op die terras laat plaas.
Phra Sawet Kudakhan Wihan Yot
Die Phra Sawet Kudakhan Wihan Yot (พระเศวตกุฏาคารวิหารยอด), of Wihan Yot, loop van die terras af noordwaarts. Dit is 'n saal van Boeddhabeelde en is die eerste keer deur Rama III laat bou om baie belangrike Boeddhabeelde te huisves. Die gebou is kruisvormig en het 'n hoë spits bo-op in die vorm van 'n kroon. Die spits is versier met blomontwerpe van gekleurde porselein.
Bronsfigure van Tantima-voëls – voëls met 'n menslike torso en die kop van Garuda – hou wag by die ingange in die weste en ooste.
thumb|220px|Phra Sawet Kudakhan Wihan is met klein stukkies gekleurde porselein versier.
Ho Phra Khanthararat
Die Ho Phra Khanthararat (หอพระคันธารราษฎร์) is 'n Boeddha-altaar en staan op dieselfde basis as die Phra Mondop Yot Prang. Dit is deur Rama IV laat bou en albei is aan die suidoostekant van die Ubosot geleë. Die klein struktuur is gebou om die Phra Khanthararat-beeld te huisves. Dié Boeddhabeeld word verbind met die koninklike ploegseremonie. Die beeld is oorspronklik deur Rama I in brons laat giet. Later het Rama IV dit laat verguld en 'n groot diamant in sy voorkop laat invoeg. Die Ho Phra Khanthararat is aan die buitekant versier met groen, blou en geel teëls. Die ingang is aan die noordekant, met 'n portiek wat uit die voorkant van die saal steek. Agter die portiek is daar 'n prang-spits bo-op die reghoekige gebou, en die vier daklyste daaronder is met blompatrone versier. Die gekerfde deure en vensterrame beeld gerwe rys, vis en garnale uit en verteenwoordig die vrugbaarheid van die nasie.
Phra Mondop Yot Prang
Die Phra Mondop Yot Prang (พระมณฑปยอดปรางค์) staan op 'n hoër platform agter die Ho Phra Khanthararat. Op die agthoekige platform staan 'n mondop-pawiljoen en spits. Binne-in die pawiljoen is 'n klein goue stoepa. Rama IV het die stoepa aangeskaf toe hy nog 'n monnik was. Dit bevat belangrike Boeddhistiese relieke. Miniatuurbeelde van Chinese bewakerleeus omring die mure van albei altare.
Kloktoring
Die Kloktoring, of Ho Rakhang (หอระฆัง), is in die suide van die kompleks geleë. Rama I het die eerste toring laat bou vir 'n enkele klok en Rama IV het dit heeltemal laat oorbou. Dit is net betyds voltooi vir die honderdste herdenking in 1882 van die stigting van Bangkok. Die toring het 'n agthoekige basis, met vier deure en uitstekende portieke een alke kant. Binne-in is trappe wat na die klok lei wat onder 'n spits in 'n mondop-styl hang. Die hele struktuur is bedek met blom- en geometriese ontwerpe van gekleurde porselein.
Die klok word net gelui met die inhuldiging van die opperste patriarg.
Ho Phra Nak
Die Ho Phra Nak (หอพระนาก) is 'n koninklike mausoleum aan die noordwestekant van die tempel. Dit was voorheen 'n saal vir Boeddhabeelde en is deur Rama I laat bou vir die heilige Phra Nak-Boeddhabeeld van Ayutthaya, wat van goud en koper gemaak was. Hoewel die beeld later na die Wihan Yot geskuif is, het die gebou sy naam behou.
Die saal is reghoekig, met 'n ingangsportaal aan die oostekant. Die dak is met groen en oranje teëls bedek. Binne-in is die saal in sewe vertrekke verdeel. As en oorblyfsels van lede van die koninklike familie word daar gehou. Dit bevat ook die as van al die onderkonings van die Chakri-dinastie en hulle afstammelingprinse. Dié as word in honderde individuele goue urne gehou.
thumb|220px|Die Ho Phra Monthiantham is 'n saal vir geskrifte.
Ho Phra Monthiantham
Die Ho Phra Monthiantham (หอมณเฑียรธรรม) is 'n saal vir die bewaring van geskrifte aan die noordoostelike kant van die tempel. Die saal is reghoekig en word aan al vier kante omring deur pilare wat die dak ondersteun. Die ingang is aan die westekant. Die dak, in vier vlakke, is bedek met geel en oranje teëls. Die onderkoning Maha Sura Singhanat, Rama I se broer, het vir die bouwerk betaal.
Die daklys van die saal beeld die god Indra uit op Airavata, die driekoppige olifant. Die binnekant van die saal is versier met houtkerfwerk van die god Hanuman, die simbool van die onderkoning. In die saal staan twee boekrakke met perlemoeninsetsels wat die Tripitaka bevat. Die saal word vandag ook op Boeddhistiese heilige dae vir dienste gebruik.
Ry van agt toringspitse
thumb|links|220px|Die ry van agt prangs soos gesien vanaf die buitekant van die tempelmuur.
Die ry van agt prangs, voorheen bekend as Phra Atsda Maha Chedi (พระอัษฎามหาเจดีย์), is deur Rama I laat bou en later deur Rama III met delikaat gekleurde porselein laat bedek. Dié prangs is kenmerkend van die Rattanakosin-tydperk; hulle is hoër en dunner as dié van Ayutthaya. Elke toringspits het 'n agthoekige steenbasis en die versierings is van gips. Elkeen het vier deurkosyne, met figure van goue staande dewas weerskante. Bo hulle is rye ondersteunende yaksha, of reuse. Die prangs het gewoonlik buite die kompleks gestaan, aan die oostelike muur, maar Rama IV het die tempelmuur laat vergroot en twee van die prangs staan nou in die kompleks.