cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosaïek
Geskiedenis
Die kleure was intens en veral goud is baie gebruik om die heiliges ŉ bonatuurlike aura te gee. Dit is gedoen deur 'n klein stukkie bladgoud onder verhitting aan die agterkant van glastesserae vas te heg. Die mosaïeke in die Santa Maria Maggiore in Rome beeld tonele uit die Ou en Nuwe Testament uit, en daar is baie van helderkleurige en goue tesserae gebruik gemaak. Die beste voorbeelde uit hierdie periode is egter in Ravenna, wat toe die hoofstad van die Wes-Romeinse Ryk was.
Die mosaïeke van keiser Justinianus in die St. Vitale (Ravenna, gebou tussen 526 en 547) is baie beroemd. Dit beeld die keiser, die keiserin, die aartsbiskop en howelinge teen 'n goue agtergrond uit. Ook die mosaïeke in die St. Appolinare Nuovo (Ravenna, 6e eeu) is baie bekend. In die Oos-Romeinse Ryk was. ŉ soortgelyke ontwikkeling aan die gang, al het daar vanweë die ikonoklasme (beeldstorming) min van die Vroeg-Christelike mosaïeke oorgebly. In die St. Demetrius-kerk (Salonika, 6e en 7e eeu) kan 'n belangrike kenmerk van die Bisantynse mosaïeke nog gesien word: Die heiliges is frontaal afgebeeld en kyk die toeskouer aan sodat daar 'n direkte kontak tussen die afbeelding en die gelowige ontstaan. 'n Gestileerde landskap het as agtergrond gedien.
Ook in die wêreld van die Islam is baie van mosaïek gebruik gemaak. In die moskeë het veral Griekse mosaïekmakers gewerk. Omdat die Islam die afbeelding van menslike figure verbied, het hulle hoofsaaklik dekoratief gewerk. Veral ŉ gestileerde plantmotief het baie voorgekom, en die oorheersende kleure was goud, blou en groen. Die mosaïeke in die Koepel van die Rots in Jerusalem (ca. 690) en in die Omajadenmoskee in Damaskus (ca. 700) is beroemd.
Na 'n afname in die mosaïekkuns in die Weste, wat deur barbaarse invalle veroorsaak is, is mosaïek weer tydens die Karolingiese renaissance gemaak. In die ooste het die mosaïekkuns na die ikonoklasme 'n bloeityd beleef (9e tot 11e eeu). Die mooiste voorbeelde uit die 11e eeu is die mosaïeke in die kloosterkerk van Daphni (by Athene) en Hosios Lucas in Phokis, ook in Griekeland. Die hele interieur van die kerk word saamgevat in een groot siereenheid waarin die belangrikste figure op die hoogste plekke geplaas is: Christus Pantokrator (as Heerser oor die heelal) in die sentrale koepel, Maria in die apsis, met die heiliges daaronder.
Die buitekant van die kerk het onversier gebly. Verhalende tonele is byna nooit afgebeeld nie. Dit het eers in die Bisantynse kerke uit die 12e tot 14e eeu voorgekom, toe episodes uit die lewe van Christus (veral die geboorte, doop en kruisiging) uitgebeeld is. Ook tonele van Maria is afgebeeld, dikwels in die kerkportaal. Met die kruistogte het die mosaïekkuns oor die hele Europa versprei. Een van die mooiste voorbeelde wat uit die 12e tot 14e eeu dateer, is die San Marco in Venesië. In die 15e en 16e eeu is daar 'n paar verbeteringe in die tegniek aangebring (onder meer die uitvinding van 'n sterker en ligter sement), terwyl daar steeds na meer kleure en kleurskakerings gesoek is, sodat 'n groter skilderkunseffek bewerkstel lig kon word.
Die Spaanse argitek Antonio Gaudi (1852-1926) het 'n unieke metode ontwikkel om sowel groot vlakke as ruimtelike strukture met mosaïekwerk te bedek. Sy werk is byvoorbeeld te sien in die Sagrada Família (Barcelona, van 1883 af) en die Güell-park (Barcelona, van 1898 af). Ook in Mexiko, 'n land met 'n lang tradisie van mosaïekkuns, is daar baie belangrike kunswerke, byvoorbeeld die grootste mosaïek van die moderne tyd: David Alfaro Siqueiros (1896- 1974) se versiering op die buitemure van die universiteitsbiblioteek van die stad Mexiko (1952-1954). Dit is deur Juan O'Gotman (geb. 1905) ontwerp.
Mosaïekkuns in Suid-Afrika
Na die Tweede Wêreldoorlog het mosaïekkuns ook in Suid-Afrika gewild geraak. In talle geboue kan die werk van mosaïekkunstenaars gesien word. Een van Suid-Afrika se bekendste mosaïekkunstenaars is die Italiaanse immigrant Armando Baldinelli (geb. 1908). Hy het reeds in Italië bekendheid verwerf en van sy mosaïekwerke sluit in fresko's in Noto en Reggio Calabria, en mosaïekwerke vir die begraafplaas by Assisi. In 1953 het hy besluit om hom in Suid-Afrika te vestig.
Van sy bekendste werke sluit in mosaïeke by die lughawe OR Thambo, 2 panele in die gebou van die Transvaalse Provinsiale Administrasie in Pretoria (1965), waar hy marmer, natuurlike klip en geëmaljeerde glas gebruik het, en 2 mosaïeke in die Hyde Park-winkelsentrum (1969) en in die voorportaal van die Santamgebou in Johannesburg (1967).
Ander bekende mosaïekkunstenaars is Ernst de Jong (geb. 1934), wat 2 mosaïeke, Dag en Nag, vir die gebou van die Transvaalse Provinsiale Administrasie gemaak het, en Jeanne Kotze, wat Son en saffier, 'n landskappaneel met figure, voëls, diere en gestileerde blomme, vir dieselfde gebou gemaak het. Ook Cecity Sash (geb. 1925) het bekendheid verwerf. Van haar werk is te sien by die Universiteit van die Witwatersrand, Yskor op Vanderbijlpark, en ook in die gebou van die Transvaalse Provinsiale Administrasie. Ander bekendes is Leo Theron en Eleanor Esmond-White (geb. 1914).
Stefan Ludik
Stefan Ludik (gebore 5 April 1981) is 'n Namibiese musikant, TV-persoonlikheid, akteur en voormalige krieketspeler van Windhoek. Hy was die eerste deelnemer wat Namibië in die werklikheidsreeks Big Brother Africa verteenwoordig het. Hy is 'n gewilde Afrikaanse sanger en akteur.
Biografie
Ludik is op 5 April 1981 gebore. Sy pa, Paul, is 'n forensiese wetenskaplite en sy ma, Susan, 'n assuransiemakelaar. Hy het 'n jonger broer, Hugo, ook 'n voormalige krieketspeler wat in die musiekbedryf betrokke is.
Ná matriek verteenwoordig hy Namibië se o/19 krieketspan by die wêreldbeker in Sri Lanka. Daarna is hy na Duitsland, waar hy as konstruksiewerker gewerk het. Met sy terugkeer kwalifiseer hy homself in die forensiese wetenskappe en begin sy eie onderneming in 2000, genaamd Invictus Intelligence.
In 2003 skryf hy in vir die Big Brother Africa-werklikheidsreeks. Hy was die eerste deelnemer van Namibië wat aanvaar is en ook die enigste wit deelnemer in die huis. Kort daarna maak hy sy debuut as akteur in Haak en Steek saam met Casper de Vries. Die daaropvolgende jaar vertolk hy die rol van Werner Krantz in M-Net se Egoli: Plek van Goud.
Jason Flemyng
Jason Flemyng (gebore 25 September 1966) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998), From Hell (2001), The League of Extraordinary Gentlemen (2003), en The Curious Case of Benjamin Button (2008).
Vlagskip
'n Vlagskip is 'n vaartuig wat gebruik word deur die bevelvoerder van 'n groep vlootskepe, kenmerkend van 'n vlagbeampte wat geregtig is deur gebruik om 'n onderskeidende vlag te vertoon. Meer losweg gebruik, is dit die leierskip in 'n vloot van skepe, tipies die eerste, grootste, vinnigste, swaarste gewapende, of die welbekendste skip.
Metafoor ('n ander mening)
Oor die jare heen het die term "vlagskip" 'n metafoor geword wat gebruik word in bedrywe soos die uitsaaiwese, motors, lugrederye, akkommodasie en kleinhandel om te verwys na die bemarker se hoogste profiel of duurste produkte en plekke.
Vlootgebruik
In die algemene vlootgebruik, beteken die term vlagskip fundamenteel 'n tydelike aanwysing; die vlagskip is die vaartuig waarop die admiraal se vlag wapper. Admiraals benodig egter altyd addisionele fasiliteite, insluitend 'n vergaderkamer wat groot genoeg is om al die kapteins van die vloot te kan huisves, asook 'n plek vir die admiraal se personeel om planne te beraam en bevele saam te stel. Histories kon net groter skepe sodanige vereistes akkommodeer.
Die term word ook gebruik deur kommersiële vlote, wanneer die onderskeid tussen 'n land se vloot en 'n handelsvloot nie duidelik blyk te wees nie. 'n Voorbeeld was die Sea Venture, vlagskip van die vloot van die Virginia Company, wie se bevelvoerder die Britse Vloot se skoutadmiraal Christopher Newport was, maar tog was die Handelsvloot se admiraal van die maatskappy se vloot, Sir George Somers aanboord tydens sy noodlottige vaart in 1609.
Tydens die era van seilskepe, was die vlagskip tipies 'n eerste-koersskip; die agterdeel van een van die drie dekke sou die admiraal se kwartiere en personeelkantore huisves. Dit is te siene op die HMS Victory, die vlagskip van Admiraal Nelson tydens die Slag van Trafalgar in 1805, wat nog steeds in diens staan van die Britse Vloot as die seremoniële vlagskip van die "First Sea Lord" van Portsmouth, Engeland.
Sedert die 20ste eeu het skepe groot genoeg geword sodat die groter soorte, kruisers en verder op, 'n bevelvoerder en sy personeel kan akkommodeer. Sommige groter skepe kan oor 'n aparte vlagbrug beskik vir die admiraal en sy personeel se gebruik, terwyl die kaptein steeds opdragte vanuit die hoofnavigasiebrug gee. Omdat sy primêre funksie is om 'n vloot te koördineer, is 'n vlagskip nie noodwendig swaarder gewapen of gepantser as ander skepe in die vloot nie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het admiraals dikwels 'n vinniger skip bó die grootste een verkies.
Moderne vlagskepe word hoofsaaklik ontwerp en gebou vir die bevel-en-beheerfunksie, eerder as om te kan veg, en staan ook bekend as bevelskepe.
Ross Thomas (akteur)
Ross Thomas (gebore 21 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shelter (2007) en Soul Surfer (2011).
Old Firm
Die Old Firm is 'n derby tussen die twee grootste sokkerspanne in Skotland: Celtic en Rangers. Beide spanne se tuisvelde is in Glasgow. Hierdie derby is miskien die strafste sportwedstryd ter wêreld as gevolg van die ekstreme mededinging tussen die ondersteuners van beide spanne wêreldwyd.
Die wedstryd
Die eerste Old Firm is in 1888 (as die eerste wedstryd van Celtic) gespeel. Tussen 1888 en nou is ongeveer 400 wedstryde gespeel tussen beide spanne, waarby Rangers enkele wedstryde meer het gewen. Die wedstryd word minstens vier keer (in die Skotse sokkerliga speel spanne vier keer teen mekaar) en dikwels vyf of ses keer (vir die Scottish Cup en die Scottish League Cup). Omdat Celtic en Rangers baie sterker is as die ander spanne in Skotland, is die wedstryde dikwels bepalend vir die titel, wat die mededinging verhoog.
Sasolburg
Sasolburg is 'n groot dorp in die Noord-Vrystaat en ook deel van die Vaaldriehoek (wat insluit: Vereeniging, Meyerton en Vanderbijlpark). Die dorp is slegs 5 km suid van die Vaalrivier. Omringende dorpe sluit ook in: Oranjeville, Deneysville, Heilbron, Parys en Vredefort.
Geskiedenis
Die dorp is in 1954 gestig om werknemers te huisves van SASOL 1 en ander chemiese nywerhede soos Natref, Karbochem, Safripol en Polifin. Die aanvanklike fokus van die aanleg was op die vervaardiging van vloeibare brandstof uit steenkool, wat maar een van die hoofprodukte was. Die stad is beplan met behulp van moderne stadsbeplanningsbeginsels. Meer as 72 000 bome is aangeplant.
Distrik
Die distrik is in 1957 geproklameer en is 1 000 km2 groot. Gemengde boerdery word beoefen. Sasolburg val nou onder die Metsimaholo Plaaslike Munisipaliteit. Wat die dorp besonders maak is sy boomrykheid. Dit is die dorp met die meeste eikebome in die land - 26 verskillende spesies - en 'n groot verskeidenheid ander inheemse, sowel as uitheemse boomspesies.
Coalbrook-ramp
Op 21 Januarie 1960 het Suid-Afrika se grootse mynramp by die Coalbrook-steenkoolmyn plaasgevind toe die myn ineengestort en 435 myners lewend begrawe is. Die gebeure is deur Die Briels in hulle liedjie Ter nagedagtenis aan 435 mynwerkers beskryf.
Twentse derby
Geskiedenis
Voor 1965 (toe FC Twente gestig is) het baie sokkerspanne in Twente bestaan. Die strafste derbies was toe die Enschedese derby (tussen Sportclub Enschede en Enschedese Boys) en die ou Twentse derby (tussen Sportclub Enschede en SC Heracles) gewees. Die nuwe Twentse derby (dus tussen FC Twente en Heracles) het nie dadelik baie geleef by die ondersteuners nie, ook aangesien Heracles al vinnig (in 1966) na die Eerste divisie relegeer, waar die span (op een seisoen na) tot 2005 sou bly. Verder is die derby gespeel toe FC Twente ook het gerelegeer (vir een seisoen in 1983) na die Eerste divisie en 'n paar keer vir die KNVB-Beker. Sedert 2005 staan die Derby van die Ooste weer twee keer per jaar op die kalender van die Eredivisie en deur die toegeneem invloed van FC Twente én Heracles, het die wedstryd gewen aan aandag en belang onder ondersteuners.
Die wedstryd
Aangesien FC Twente ryker is as Heracles (dus beter spelers kan koop), het FC Twente die meeste wedstryde gewen. Maar omdat die derby meer leef by die ondersteuners van Heracles, speel hierdie span altyd sy beste wedstryd teen hulle vyand.
Op 10 Februarie 2012 het Heracles vir die eerste maal sedert hul promosie by FC Twente gewen met 2-3. By die terugkoms van die spelersbus in Almelo het honderde ondersteuners hul opgewag om hierdie fees te vier.
Ondersteuners
Die jeugdakademies van beide sokkerspanne het saamgesmelt in die Voetbalacademie FC Twente en baie ondersteuners van die klubs ondersteun ook ('n bietjie) die ander span, wanneer hulle teen 'n nie-Twentse span speel. Die atmosfeer is daardeur vriendelik rondom die wedstryd. In Almelo woon sowat 400 ondersteuners (wat 'n jaarkaartjie het) van FC Twente, terwyl in Enschede sowat 150 mense woon met 'n jaarkaartjie van Heracles.
Bernard Barrow
Bernard Barrow (30 Desember 1927 – 4 Augustus 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Serpico (1973) en Invasion U.S.A. (1985), en in die televisiereekse Ryan's Hope (1975) en Loving (1983).
Laura-Leigh
Laura-Leigh (gebore 9 Januarie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Ward (2010), We're the Millers (2013), en Tooken (2015), en in die televisiereeks The Client List (2012).
Ponhea Yat
Ponhea Yat (Khmer: ពញាយ៉ាត; Thai: พญาญาติ, Phaya Yat), ook bekend as Barom Reachea II (Khmer: បរមរាជាទី២; Thai: บรมราชาที่ ๒, Borommaracha Thi Song), was die laaste koning van die Khmer-ryk. Hy was die seun van Khamkhat.
Lewe
duimnael|220px|links|Die hoofpagoda van Wat Phnom.
Sean Patrick Thomas
Sean Patrick Thomas is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cruel Intentions (1999), Save the Last Dance (2001), Halloween: Resurrection (2002), en Barbershop (2002).
Satelliet
Die term satelliet (afgelei van Latyn satelles, "lyfwagter") verwys in die ruimtevaart na 'n mensgemaakte voorwerp wat vir wetenskaplike, kommersiële of militêre doeleindes in 'n elliptiese of ronde wentelbaan om 'n ander voorwerp soos byvoorbeeld ons aarde of die maan geplaas word.
Gravitasie trek die satelliet nader aan die primêre voorwerp, maar die satelliet beweeg in 'n ander rigting sodat die satelliet heeltyd die primêre voorwerp vermy. Die woord word oor die algemeen gebruik om 'n kunsmatige satelliet te beskryf (in teenstelling met natuurlike satelliete). Alle voorwerpe wat deel vorm van die sonnestelsel, insluitend die aarde, is natuurlike satelliete van die son, of satelliete van daardie voorwerpe, soos byvoorbeeld die maan, en word in 'n aparte artikel behandel.
Die wêreld se eerste kunsmatige satelliet, Spoetnik 1 is in 1957 deur die Sowjetunie gelanseer. Sedertdien is duisende satelliete in wentelbane om die aarde geplaas. Sekere satelliete, soos groot ruimtestasies, is al gelanseer in dele en dan herbou in die ruimte. Kunsmatige satelliete is al ontwikkel deur meer as 40 lande en 10 lande is tans in staat om satelliete te lanseer. Omtrent 'n duisend van die satelliete wat tans om die aarde wentel, is steeds operasioneel terwyl duisende nie-operasionele satelliete en afgebreekte stukke om die aarde wentel as ruimterommel. Daar is al ook satelliete om ander hemelliggame geplaas, soos byvoorbeeld die Maan, Mercurius, Venus, Mars, Jupiter, Saturnus, Eros, Vesta, Ceres en die Son.
Omtrent 6600 satelliete is al gelanseer. Daar is onlangs geskat dat omtrent 3600 steeds wentel terwyl net 1000 van daardie satelliete steeds operasioneel is.
Inleiding
Dieselfde wette wat vir die beweging van byvoorbeeld die maan om die aarde geld, geld ook vir die beweging van 'n satelliet. Wanneer 'n satelliet in 'n min of meer sirkelvormige baan om die aarde beweeg, is die middelpuntvliedende krag as gevolg van die beweging in ewewig met die aarde se swaartekrag. Satelliete word gewoonlik eers in 'n elliptiese baan geplaas en dan, indien nodig, in 'n sirkelvormige baan gebring.
Die punt in die baan wat die verste van die aarde af is, heet die apogeum en die naaste punt die perigeum. Die hoek wat die baanvlak met die ewenaarvlak maak, staan bekend as die inklinasie en dit bepaal oor watter geografiese breedtegraad die satelliet wentel. Namate die satelliet verder van die aarde af is, neem dit langer om ’n omwenteling te voltooi en op ’n hoogte van 36 000 km is die omlooptyd ongeveer 24 uur.
Aangesien die aarde binne 24 uur om sy eie as wentel, kan die satelliet nou relatief tot 'n bepaalde punt op aarde saam met hierdie punt sy wenteling uitvoer en dus stasionêr raak ten opsigte van die aardposisie (geostatiese baan). 'n Satelliet wat ’n aantal omwentelings in 24 uur voltooi en op sekere tye presies weer op dieselfde plek is, volg ’n geosinchrone baan. 'n Satelliet se wentelbaan is nie presies ellips- of sirkelvormig nie aangesien die hemelliggaam (die aarde) waaromheen dit wentel, nie 'n reëlmatige vorm het nie.
Die wentelbaan word ook beïnvloed deur ander hemelliggame, die stralingsdruk van die son (sonwind) en die dampkring om die aarde. Die dampkring veroorsaak deur die wrywing wat dit bied, dat ’n satelliet geleidelik nader aan die aarde beweeg totdat dit uiteindelik daarop neerstort. Vanuit 'n hoogte van 100 km sal 'n satelliet byvoorbeeld na 10 uur neerstort, vanuit 300 km ongeveer na 15 dae, vanuit 450 km na 1 jaar en vanuit 650 km na 125 jaar.
By 'n snelheid van 11,2 km/s (40 320 km/ h) gaan 'n satelliet se elliptiese baan oor in 'n paraboliese baan en dit beland in 'n baan om die son. Teen 'n snelheid van 46 km/ s (165 600 km/h) sal 'n satelliet die sonnestelsel verlaat. Die tuig moet dan eerder 'n ruimtetuig as 'n satelliet genoem word.
Ponhea Yat
Lewe
In 1431 was hy verplig om uit Yasodharapura te vlug omdat dit onverdedigbaar was teen die Siamese koninkryk Ayutthaya. Hy het hom eers in Basan (Srey Santhor) gevestig en nadat dié oorstroom is, in Chaktomuk (nou deel van Phnom Penh).
Satelliet
Inleiding
Dit het 'n deursnee van 58 cm gehad en 83 kg geweeg. Na 92 dae het dit in die dampkring uitgebrand. Spoetnik 1 is opgevolg deur Spoetnik 2, met die hond Laika aan boord. Die satelliet het 508 kg geweeg. Die eerste Amerikaanse satelliet, Explorer 1, is in 1958 in 'n wentelbaan geplaas. Dit het slegs 14 kg geweeg, maar was toegerus met instrumente wat tot die ontdekking van die bekende Van Allen-gordel gelei het.
Ponhea Yat
Lewe
In Phnom Penh het die koning opdrag gegee dat die grond opgebou word om dit teen vloede te beskerm en ’n paleis te bou. Tydens sy bewind het hy ook ses Boeddhistekloosters om die stad laat bou en sy oorskot is steeds in ’n stoepa agter die Wat Phnom.
Satelliet
Inleiding
Al hoe meer satelliete is daarna gelanseer (tot 100 per jaar), waaraan ander lande ook begin deelneem het, waaronder Engeland (1962), Kanada (1962), Italië (1964), Frankryk (1965), Australië (1967), Japan (1970), die Volksrepubliek China (1970), Nederland (1974) en Indië (1975). Teenswoordig wentel duisende satelliete en dele van ruimtetuie om die aarde en daar word soms tereg daarna verwys as ruimte-afval of –rommel.
Ponhea Yat
Lewe
Koning Ponhea Yat is ná sy dood in Phnom Penh deur sy oudste seun, Narayana Reachea, opgevolg. Dié het tot 1469 daar regeer en is deur sy jonger broer, Srey Reachea, opgevolg.
Satelliet
Vroeë voorstellings
Die eerste bekende navorsing oor die moontlikheid van 'n kunsmatige satelliet is deur Isaac Newton voorgestel as 'n gedagte-eksperiment in sy A Treatise of the System of the World.
Die eerste bekende fiktiewe beskrywing van 'n satelliet was in die kortverhaal The Brick Moon, geskryf deur Edward Everett Hale. Hierdie storie is reeds in 1869 gepubliseer en die konsep van 'n satelliet is weer beskryf in Jules Verne se verhaal The Begum's Fortune(1879).
Die konsep van 'n satelliet is in 1903 amptelik ondersoek deur Konstantin Tsiolkofski in sy artikel Exploring Space Using Jet Propulsion Devices. Hierdie artikel het beskryf hoe 'n vuurpyl wat vloeibare waterstof en suurstof as brandstof gebruik, gebruik kan word om 'n minimale wentelspoed van 8 km/s te bereik.
In 1928 het Herman Potočnik die boek Die probleem van Ruimtevaart – Die Vuurpylmotor bekend gestel. Die boek het 'n plan beraam om ruimtevaart te vergemaklik en permanente hawens vir mense in die ruimte te bou. Die boek het die wentelbaan van 'n geostasionêre ruimtestasie bepaal sowel as die andere nodige besonderhede vir die stasie. Die boek het verder gegaan deur te beskryf hoe satelliete vir waarnemingsdoeleindes gebruik kan word en die spesiale toestande in die ruimte gebruik kan word vir 'n verskeidenheid wetenskaplike ondersoeke. Daar was ook kort beskrywings van kommunikasie, maar die boek het nie die moderne toepassings van satelliete vir massakommunikasie en uitsending voorspel nie.
Arthur C. Clarke het in 1945 in 'n artikel 'n wye beskrywing van die moontlike gebruike van kommunikasiesatelliete vir grootskaalse kommunikasie gegee. Clarke het uitgebrei oor lanseringsmetodiek, moontlike wentelbane en ander aspekte van die moontlikhede met 'n netwerk van satelliete. Een van sy groot argumente was oor die voordele van wêreldwye dekking, wat hy voorgestel het deur drie geostasionêre satelliete gelewer kan word.
Kunsmatige satelliete
Die eerste gelanseerde kunsmatige satelliet was Spoetnik 1, gelanseer deur die Sowjetunie op 4 Oktober 1957 as deel van die Sowjet Spoetnikprogram waarvan Sergei Korolef die hoofontwerper was. Daar is 'n krater op die duskant van die maan wat in sy eer vernoem is. Hierdie het die intensiteit van die ruimtewedloop tussen die Sowjetunie en die Verenigde State van Amerika verhoog en het 'n sogenaamde Spoetnikkrisis by die laasgenoemde veroorsaak. Hierdie was te danke aan die Amerikaanse bekendstelling dat hulle 'n satelliet in die lente van 1958 sal lanseer. Die Sowjetunie het twee dae na die bekendstelling aangekondig dat hulle 'n satelliet so vroeg soos die herfs van 1957 sal lanseer.
Spoetnik 1 het inligting oor die atmosferiese lae se digthede verkry deur sy eie wentelbaanveranderings te meet sowel as om data oor radioseindistribusie in die ionosfeer te verkry.
Spoetnik 2 is op 3 November 1957 gelanseer en het die eerste lewende wese in 'n wentelbaan geplaas, 'n hond genaamd Laika.
Die Amerikaners het daarna onder geweldige interne druk hul eie satelliet ontwikkel onder twee kompeterende ontwikkelingsprogramme. Alhoewel die eerste poging misluk het, het die Amerikaners wel op 31 Januarie 1958 hul eerste satelliet Explorer 1 in 'n wentelbaan geplaas.
Slegs drie jaar en ses maande na die suksesvolle lansering van Spoetnik het die Amerikaners 115 kunsmatige satelliete aangeteken. Volgens gegewens van die Amerikaanse NASA was daar op 31 Mei 1969 altesaam sowat 1 950 mensgemaakte voorwerpe in die ruimte, waarvan 1 889 op 'n ronde wentelbaan om die aarde, 17 in 'n ellips en 38 op 'n wentelbaan rondom die son. Van hierdie voorwerpe was 394 aardsatelliete en ruimtetuie, waarvan 289 deur die Verenigde State, 83 deur die Sowjetunie, vyf deur Frankryk, twee deur die Verenigde Koninkryk en drie deur die European Space Research Organisation gelanseer is.
In 2006 het die aantal bekende aktiewe satelliete meer as 800 beloop. Daar is ook enkele duisend ander mensgemaakte voorwerpe soos uitgediende satelliete, dele van vuurpyle en ander ruimte-afval in 'n wentelbaan om die aarde – volgens ESA-gegewens het hul aantal in 1996 sowat 8 500 beloop. Die United States Strategic Command se Joint Space Operations Center verwys na 18 500 mensgemaakte voorwerpe wat ons planeet in Februarie 2009 omsirkel het. Ongeag die groot aantal voorwerpe kom botsings nouliks voor. Die eerste bekende botsing van 'n aktiewe satelliet met 'n uitgediende voorwerp het vroeg in 2009 plaasgevind: 'n Russiese Cosmos-2251-satelliet, wat in 1993 gelanseer is en vanaf 1999 buite werking was, het met 'n kommunikasie-satelliet van die Amerikaanse maatskappy Iridium Satellite gebots. Die Amerikaanse satelliet is hiermee ernstig beskadig.
Die grootste kunsmatige satelliet wat tans om die aarde wentel is die Internasionale Ruimtestasie.
Ruimtewaarnemingsnetwerk
Die United States Space Surveillance Network (SSN) verkry data oor alle voorwerpe wat om die aarde wentel. Hierdie netwerk was reeds in 1957 ingestel met die lansering van Spoetnik en het sedertdien reeds meer as 26 000 voorwerpe gemonitor. Daar is tans meer as 8000 mensgemaakte voorwerpe wat steeds gemonitor word. Die ander voorwerpe sou die aarde se atmosfeer weereens binne gedring het en of uitgebrand het of die wrywing oorleef het en die aarde getref het.
Die SSN moniteer voorwerpe wat groter as 10 cm in deursnee is (dit is belangrik om te stel dat teen 8 km/s het selfs sulke klein voorwerp 'n geweldige hoeveelheid kinetiese energie en kan dus 'n bedreiging vir ander satelliete wees). Slegs omtrent 7% van die voorwerp is operasionele satelliete (rofweg 560 satelliete) terwyl die res ruimterommel is. Die SSN se hoofdoelwit is om die aktiwiteite van werkende satelliete te moniteer, maar hulle hou ook data oor ruimterommel wat andersins verkeerd geïdentifiseer kan word as missiele wanneer dit weer die atmosfeer binnedring.
Vaste satellietdienste
Vaste satellietdienste verskaf dataoordrag tussen verskeie lande en selfs kontinente. Dit kan data in die vorm van video, suiwer data of spraakdata insluit en word gedoen deur gebruik te maak van geosinkrone satelliete, soos byvoorbeeld DStv wat deur Intelsat 20 uitgesaai word.
Mobiele satellietdienste
Mobiele satellietstelsels laat kommunikasie toe tussen geïsoleerde landelike gebiede, skepe ter see, vliegtuie en die res van die wêreld. Hierdie satelliete sal nie geosinkroon wees nie weens die beperkte hoeveelheid plek in daardie wentelbaan en die gebrek aan aanvraag in die gebiede, maar sal wisselvallige dienste lewer. Partykeer kan effektief konstante dekking gelewer word deur van verskeie satelliete gebruik te maak. Die hoofdoel van hierdie dienste is om kommunikasie moontlik te maak en navigasiedata te verskaf.
Wentelbane
Wentelbane kan op verskeie maniere geklassifiseer word en word gegroepeer soos nodig. Om die nut van verskillende wentelbane te verduidelik, moet 'n paar eienskappe van die wentelbane verduidelik word. Eerstens, die aarde is 'n satelliet van die son. Dis beteken dat teen alle tye is die aarde besig om te beweeg in 'n wentelbaan om die son. Tweedens, die aarde draai om sy eie as.
Dus as 'n satelliet om die aarde wentel in 'n rigting teenoor die draairigting sal dit vir 'n waarnemer op die grond lyk asof die satelliet teen 'n ver groter snelheid as wat hy wel beweeg weg van die waarnemer af beweeg. Vir 'n waarnemer om 'n satelliet te sien asof dit op 'n vaste posisie is, moet die satelliet se snelheid gelyk wees aan die aarde se draaisnelheid.
So 'n wentelbaan word 'n geosinkrone wentelbaan genoem en bestaan uit satelliete uit wat 35,786 km bo die aarde is. Enige ander wentelbaan het dan 'n beperkte kommunikasiegleuf met 'n waarnemer op die grond, wanneer sig moontlik is tussen die satelliet en die waarnemer.
Sentriese klassifiserings
'n Sentriese klassifisering beskryf 'n wentelbaan met betrekking tot die groter voorwerp waarom die satelliet wentel. Die algemeenste wentelbane deur mense gebruik is om die aarde, maar ander wentelbane is moontlik.
Helling klassifiserings
Die helling van 'n wentelbaan verwys na die hoek die helling en 'n plat vlak wat deur die ewenaar loop. 'n Satelliet met 'n helling van 0 grade sal dus altyd in lyn met die ewenaar bly.
Satellietsubstelsels
Elke satelliet wat gelanseer word, word gekenmerk deur sy loonvraag. Vir 'n satelliet wat verskille in plantegroeistreke ondersoek, kan dit byvoorbeeld 'n kragtige beeldnemer wees. Eenvoudig gestel is die loonvraag dit wat die satelliet toelaat om sy primêre funksie te verrig. Verder moet alle satelliete 'n ADCS(Attittude Determination and Control System) stelsels hê, sowel as 'n drywingsbeheerstelsel en 'n kommunikasie loonvraag. Elke stelsel het 'n unieke doel wat bydrae tot die primêre funksie van die satelliet.
ADCS
Die doel van die ADCS is om relatief akkurate inligting oor die satelliet se posisie te kry (dit word gewoonlik gedoen deur gebruik te maak van die sterre – twee beelde van sterre word geneem en bekende sterre word geïdentifiseer. Met informasie oor die satelliet se snelheid kan daar dan wiskundig 'n skatting van die satelliet se posisie gemaak word), sowel as om die oriëntasie van die satelliet te beheer. 'n Satelliet wat vry wentel (sonder enige menslike invloed) sal tuimel op so 'n manier om die meeste energie te behou. Dus moet daar aktief krag deur die ADCS op die satelliet toegepas word om die satelliet in 'n gewenste rigting te laat wys.
Drywingsbeheerstelsel
Enige satelliet het 'n beperkte hoeveelheid drywing beskikbaar. Satelliete het gewoonlik ook sonpanele wat gebruik kan word om hul batterye te herlaai. Dit is belangrik om by te voeg dat die satelliet 'n totale sonsverduistering sal ervaar weens die aarde wat tussen die son en die satelliet is. Die effektiewe bestuur van 'n satelliet se drywing laat dit toe om gewoonlik 'n effektiewe leeftyd te hê waartydens dit genoeg drywing sal hê om sy primêre funksie te vervul. Daarna sal die meerderheid van die satelliet se stelsels afgeskakel moet word of in 'n laedrywyingsmodus moet werk.
Kommunikasieloonvrag
Die kommunikasie bestaan uit die antennas en senders wat gebruik word om data te stuur en te ontvang. 'n Satelliet se kommunikasie word verdeel tussen bevele aan die satelliet en die aflaai van nuttige data wat deur die satelliet ingesamel is (byvoorbeeld beelde wat deur die satelliet geneem is).
Missiespesifieke loonvrag
Die missiespesifieke loongvrag sal spesifieke komponente behels wat uniek is tot elke satelliet en die satelliet toelaat om sy primêre funksie te verrig. Vir 'n kommunikasiesatelliet kan dit 'n kragtige uitsaaier wees, vir 'n verkenningsatelliet kan dit 'n beeldopnemer wees.
Hoe bly satelliete in die lug?
Die Wet van Swaartekrag, wat vir die eerste keer in die 17de eeu deur die grootste wetenskaplike van alle tye, Isaac Newton, geformuleer is, se dat die aarde enige voorwerp in sy omgewing wat vry kan beweeg, aantrek. Wanneer ons ’n klip in die lug in gooi, trek dit nie onbepaald opwaarts nie; dit beweeg al hoe stadiger, stop en val dan na die aarde terug. Die rede hiervoor is dat die aarde, wat soos 'n groot magneet optree, die klip deur swaartekrag terugtrek.
Almal van ons weet dat hoe vinniger die klip beweeg, hoe verder sal dit trek voordat dit na die aarde terugkeer. As ons dus 'n klip vinnig – genoeg van die aarde kan wegskiet dat dit in 'n baan om die aarde beland, en die snelheid van die klip sodanig is dat die middelpuntvliedende krag, wat die klip van die aarde wil wegvoer, net so groot is soos die swaartekrag, wat die klip afwaarts dwing, sal die klip in 'n wentelbaan om die aarde beweeg.
Ons kan dit met ’n eenvoudige proef verduidelik: as mens 'n emmer half met water vul en dit vinnig in die rondte swaai, bly die water in die emmer, selfs al is laasgenoemde onderstebo. As die emmer te stadig geswaai word, sal die water uitloop. As ons dus wil hê dat die water in die emmer moet bly, moet die emmer vinnig genoeg beweeg. In hierdie proef stel die water die satelliet voor; die snelheid waarmee ons die emmer swaai, verteenwoordig die snelheid van die satelliet in sy wentelbaan om die aarde en ons arm verteenwoordig die swaartekrag van die aarde.
Om na die klip terug te keer: die klip sal nie naby die aarde se oppervlak in 'n wentelbaan kan beweeg nie, aangesien sy snelheid deur wrywing met die lugdeeltjies gou sou afneem en hy dus sy wentelsnelheid sou verloor. Maar op enige hoogte hoër as 150 km bo die aarde is die lug so dun dat wrywing nie meer ’n rol speel nie. Op so 'n hoogte sal die klip of ’n satelliet in 'n elliptiese (ovaalvormige) baan om die aarde beweeg indien dit 'n snelheid van sowat 29 000 km/h (of omtrent 8 km/s) kan handhaaf Indien dit nie hierdie snelheid kan  handhaaf nie word dit teruggetrek in die aarde se atmosfeer en die geweldige wrywing veroorsaak dat dit uitbrand.
Einde van leeftyd
Satelliete het 'n beperkte tyd waarvoor hulle een of meer doele probeer verrig vir hul unieke missie. Nadat 'n sekere tyd verstryk het of die satelliet nie meer in staat is om sy missie te verrig nie, het die satelliet die einde van sy leeftyd bereik. Die satelliet kan dan uit sy wentelbaan verwyder word of geskuif word na 'n wentelbaan wat nie van belang is nie. (Sekere wentelbane is van baie meer nut met betrekking tot menslike belang as ander.)
Weens die geskiedenis van die ruimtewedloop en beperkings tot algemene begrotings is daar nie genoegsame beplanning gedoen met betrekking tot die verwydering van satelliete uit 'n wentelbaan nie. Dus is die meerderheid van ouer satelliete steeds in wentelbane om die aarde, en dra so by tot die probleem van ruimterommel. Indien 'n satelliet lank genoeg wentel sal hy egter van self vernietig word deur die toenemende kragte wat daarop uitgeoefen word.
Lande met lanseervermoë
Hierdie lys beskryf lande wat onafhanklik van ander lande satelliete binne wentelbane kan plaas. Let wel: Talle ander lande het die vermoë om satelliete volledig te ontwerp en te bou, maar is afhanklik van ander lande om die satelliete te lanseer. Hierdie lys dek nie daardie lande nie, maar lys slegs lande wat heeltemal op hul eie satelliete kan lanseer sowel as die datum van die eerste keer toe hulle suksesvol gelanseer het.
Aanvalle op satelliete
Dit is in die moderne tyd moontlik om satelliete te kraak en hul data te steel of effektief hulle kommunikasies af te luister. Dit het die gevolg dat sekuriteit in satellietkommunikasie ook ontwikkel moet word.
Om te wys dat hulle die vermoë het om satelliete uit hul wentelbane uit te verwyder, het Rusland, China en die Verenigde State satelliete in lae-aardwentelbane vernietig met missiele. In 2007 het China 'n verouderde weersatelliet met 'n missiel vernietig, wat meer as 40 000 stukke ruimterommel geskep het. Die Verenigde State het ook in 2008 'n ongebruikte spionasiesatelliet met missiele vernietig.
Kaaimansgat
Kaaimansgat is die plek tussen George en Knysna waar die Kaaimansrivier en die Swartriver saamvloei. Die plek is bekend om sy besondere natuurskoon.
Naam
Dit is nie seker waar die naam Kaaimans vandaan kom nie. Kaaiman is 'n ander woord in Afrikaans vir koggelmander. Dit kan ook wees dat die naam sy oorsprong het in die taal van die Khoisan. Dat die woord na 'n krokodil of selfs 'n alligator verwys, is onwaarskynlik.
Vroeë besoekers
Kaaimansgat is van historiese belang omdat dit een van die min plekke tussen die berge en die see is waar dit moontlik was om die Kaaimansrivier oor te steek met perde en waens. Waarskynlik het vroeë perderuiters wildspaadjies en voetpaaie van die Khoisan gevolg en op hierdie deurgang afgekom.
Die eerste aangetekende besoek aan die drif was deur die ekspedisie gelei deur vaandrig August Beutler. Op 13 Oktober 1752 was sy geselskap vir die VOC te perd op pad na die oostelike deel van die kolonie. Goewerneur Joachim van Plettenberg het in Oktober 1778 met 'n geselskap en drie waens die rivier hier oorgesteek onderweg na die Kaap. In 1782 besoek Francois le Vaillant en in 1803 Hinrich Lichtenstein hierdie rivieroorgang en lewer kommentaar daaroor in hul reisverslae. Soos baie ander reisigers het ook Lichtenstein se groep hier skade aan hul waens opgedoen.
Outeniqualand is in die 18de eeu langsaam ontsluit, maar die verkeer ooswaarts hierlangs het baie stadiger toegeneem weens die steil wande en die diep kloof van die Kaaimansrivier. Dikwels het die ruiters wel hierdie roete gevolg, maar het die geselskap hul ossewaens met die voorrade dikwels deur die Attakwaskloofpas en die Klein Karoo gestuur.
Roete
Die drif was waar vandag die laagwaterbrug en die brug op die N2-nasionale pad oor die rivier is. Die roete was dus destyds van wes via Saasveld en die plaas Woodifield, steil af na die drif en dan reguit teen die steilte op na Wildernishoogte en Ginnesville (en andersom). Na 1870 is hierdie al minder gebruik. Die pad nader aan die voetheuwels van die berge het toe in gebruik gekom. Hierdie pad is gebou deur Thomas Bain en staan vandag bekend as die Sewepassepad.
The Mayfield Four
The Mayfield Four was ’n Amerikaanse rockgroep wat in 1996 deur Myles Kennedy in Spokane, Washington gestig is. Die groep het twee albums, Fallout en Second Skin, vrygestel voordat hulle in 2002 ontbind het.
Geskiedenis
The Mayfield Four is in 1996 gestig in Spokane deur vier jeugvriende wat ’n voorliefde vir musiek en optrede gedeel het. Hulle was Myles Kennedy as sander en hoofkitaarspeler, Craig Johnson op ritmekitaar (albei het voorheen lede van Citizen Swing), Marty Meisner op baskitaar en Zia Uddin op tromme. In die Amerikaanse herfs van 1996 het die groep ’n platekontrak met Epic Records geteken danksy hulle krities bekroonde voorbeeldplaat Thirty Two Point Five Hours wat vroeër die jaar opgeneem is. Dit is opgevolg met ’n langspeler getiteld Motion wat tydens ’n konsert in 1997 opgeneem is. The Mayfield Four se debuutalbum, Fallout, is ondersteun deur ’n toer van vyftien maande met groepe soos Creed, Big Wreck en Stabbing Westward. Dit album is deur goed ontvang deur resensente maar kon nie die musiekaanwysers haal nie. Dit het daartoe gelei dat Craig Johnson deur die groep in die pad gesteek is weens onbekende redes. Na die vrystelling van die album is die groep se tweede, en laaste album, Second Skin in Junie 2001 vrygestel. Die album is ook goed ontvang deur resensente en Kennedy het opgemerk hoe hierdie album en Fallout baie meer gewild is as toe dit vrygestel is.
Robert Flemyng
Robert Flemyng (3 Januarie 1912 – 22 Mei 1995) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Outsider (1948), Funny Face (1957), en The Deadly Affair (1967), en in die televisiereeks Danger Man (1960).
Joy Lauren
Joy Lauren (gebore 18 Oktober 1989) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Desperate Housewives (2004).
Amee
Trần Huyền My (gebore 23 Maart 2000), beter bekend onder haar verhoognaam Amee is 'n Viëtnamese sangeres. Sy is veral bekend as die eerste solo-vroulike kunstenaar wat haar musiek deur St.319 Entertainment vrygestel het.
Sangoma, Limpopo
Sangoma is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
MonArk
MonArk is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep wat in 2013 gestig is. MonArk se musiek word as popmusiek beskryf. Die voorsanger van MonArk is Eugene Coetzer. Ewald Jansen van Rensberg is die vervaardiger van hulle musiek. Die eerste album wat uitgereik is, word Negative (Deluxe) genoem.
Hier volg die lys van die liedjies wat op Negative (Deluxe) gevind kan word:
Bannik
Bannik is die badhuis-gees in die Slawiese mitologie. Badhuise het soos saunas gelyk met stoomkamers aan die binnekant en ’n ontkleevertrek aan die buitekant. Dit was ’n plek waar vroue die lewe geskenk en waarsêery beoefen het, en dus was die badhuise vol sterk kragte. Die derde aansteking van die vuur (of die vierde, na gelang van die tradisie) was die offerande aan Bannik. Geen Christelike beelde is toegelaat nie omdat dit die bewoners kon aanstoot gee.
The Mayfield Four
Geskiedenis
Hoewel The Mayfield four gewild was het hulle nooit genoeg blootstelling gekry om ’n inbreku op die hoofstroom te maak nie. In 2002 het die toekoms van die groep donker gelyk. Die groep het daardie jaar ’n breuk geneem en uiteindelik ontbind. Drie liedjies wat voorheen nooit vrygestel is nie het vroeg in 2010 op ’n ondersteunersblad van MySpace verskyn wat gerugte dat die groep weer byeen gaan kom tot gevolg gehad het. Kennedy het dit egter in ’n onderhoud ontken.
Alfa Romeo Brera
Die Alfa Romeo Brera en die Alfa Romeo Spider (Type 939) is twee sportmotors wat tussen 2005-2010 deur Alfa Romeo vervaardig is. Die Brera is 'n 2+2 koepee en die Spider 'n roadster. Beide modelle is deur Pininfarina gebou.
Modjadjiskloof
Geskiedenis
Die dorp het ontwikkel rondom die spoorweghalte nadat die spoorlyn tussen Tzaneen en Soekmekaar die dorp in 1914 bereik het. Die dorp is in 1919 opgemeet en in 1920 geproklameer. Die naam Duiwelskloof is waarskynlik afkomstig van die togryers wat deur die reënseisoen hier moes deursukkel wanneer die grond soos 'n moeras geword het. Die naam Duivelskloof was ook algemeen gebruik.
Die huidige naam van die dorp vereer koningin Modjadji of die Reënkoningin, die oorerflike heerser van die Balobedu-stam van die gebied.
Omgewing
Die Westfalia-landgoed van wyle dr. Hans Merensky, is sowat 5 km suid van die dorp.
George Barrows
George Barrows (7 Februarie 1914 – 17 Oktober 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Robot Monster (1953), She Demons (1958), en Frankenstein's Daughter (1958), en in die televisiereeks The Wild Wild West (1965).
Vesoul
Vesoul is 'n Franse stad van die gewes (région) Boergondië-Franche-Comté en die prefektuur van die département Haute-Saône met 'n bevolking van 19 000 inwoners in 2010.
Tim Thomerson
Tim Thomerson (gebore 8 April 1946) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trancers (1984), Iron Eagle (1986), Near Dark (1987), en Trancers II (1991).
Kofun-tydperk
Die Kofun-tydperk (古墳時代) is 'n tydperk in die geskiedenis van Japan van omtrent 250 tot 538. Dit word gekenmerk deur die bou van groot grafheuwels wat bekend staan as (古墳 kofun). Dit word gewoonlik in twee fases verdeel: vroeg (4de eeu) en laat 5de en 6de eeu). Die Kofun-tydperk het die ontwikkeling van die klasgenootskap ontwikkel, beginnende verstedeliking,die opkoms van die Yamato-staat,en was die era voor die bekendstelling van Boeddhisme in Japan. Die Kofun en die daaropvolgende Asuka-tydperk word soms gesamentlik die Yamato-tydperk genoem.
Hierdie tydperk is die vroegste era van opgetekende geskiedenis in Japan, maar studies hang baie van argeologie af, aangesien die chronologie van historiese bronne geneig is om te verdraai.
Dit was 'n tydperk van kulturele invoer. Soos die Yayoi-tydperk, is die Kofun-tydperk gekenmerk deur 'n sterk invloed van die Koreaanse skiereiland; argeoloë beskou dit as 'n gedeelde kultuur regoor die suidelike Koreaanse skiereiland, Kioesjoe en Honsjoe. Die word kofun is Japannees vir die tipe grafheuwel wat uit hierdie era dateer, en argeologie dui aan dat die grafheuwels en materiële kultuur van die elite in die hele streek soortgelyk was. Uit China is Boeddhisme en die Chinese skryfstelsel teen die einde van die periode ingestel. Die Kofun-tydperk het Japan se vroegste politieke sentralisering aangeteken, toe die Yamato-stam in die suidweste van Japan aan bewind gekom het, die Keiserlike Huis van Japan gestig, en het gehelp om handelsroetes regoor die streek te beheer.
Geometriese bontpaling
Die Geometriese bontpaling (Gymnothorax griseus) is 'n vis (daar word na die vis verwys as 'n paling) wat voorkom aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by die Oos-Kaap. Dit kom ook voor in die westelike Indiese Oseaan. In Engels staan die paling bekend as die Geometric moray.
Voorkoms
Die paling word tot 65 cm lank, die lyf is geelgrys van kleur en bedek met bruin na goudbruin kolletjies en die kop is bedek met opmerklke lyne wat uit swart kolletjies bestaan. Bo-op die rug is 'n dorsale vin. Dié paling lyk asof dit 'n hermafrodiet kan wees, met eiers en sperms wat gelyktydig ontwikkel.
Kofun-tydperk
Gewone mense
Baie gewone mense het nog steeds in grasdakhuise gewoon, maar min verander van die prehistoriese Jomon-tyd, met een verbetering, die kamado-stoof. Die meeste huise het een langs die muur gebou, wat die luggehalte in die huis verbeter het. Sommige van die huise was nie meer puthuise of ondergrondse-huise nie,maar is bo die grond gebou en sommige het houtmure en houtpanele oor die vloere. Dorpe van die tydperk bestaan dikwels uit 'n kombinasie van gesinkte puthuise en bogrondse huise, saam met verhoogde hutte vir rysstoor en ander sekondêre geboue, omring deur heinings. Daar was dikwels drie tot vyf huishoudings in elk. Paaie van minder as 'n meter in breedte het die een huis van die ander geskei,en daar word oor die algemeen geglo dat dorpenaars nogal 'n gemeenskaplike, gesamentlike ondersteunende leefstyl geleef het.
Eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika
Die Eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika (Engels: Insular Areas of the United States) is 'n term vir 'n groep van eilande van die Verenigde State van Amerika, wat geen deel van die 50 deelstate van die Verenigde State van Amerika of die Distrik van Columbia uitmaak nie. Die eilandgebiede is in die Karibiese See en die Stille Oseaan geleë en sluit die klein afgeleë eilande van die Verenigde State van Amerika in.
Geometriese bontpaling
Habitat
Die paling kom voor in koraalriwwe, skuil bedags en is snags aktief wanneer dit klein vissies jag. Die paling is skadeloos en aard goed in 'n akwarium.
Kristi Lauren
Kristi Lauren (gebore 19 Januarie 1994) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse I Hate My Teenage Daughter (2011) en Mimosas with Millie (2016).
Kofun-tydperk
Hoë samelewing
Huise van magtige familie en dorpsleiers was aansienlik groter en is soms gebou met behulp van argitektoniese tegnieke vir die bou van verhoogde pakhuise. Hulle het ook begin om hul huise van die gewone mense te onderskei en hulle met slote en heinings omring.Konings en hoofmanne het in geboue met wonderlike kenmerke begin woon, om hul status te wys.'n Tipiese uitleg van die herehuis van 'n elite uit die tydperk het 'n omheinde gebied omring deur 'n aansienlike grag. Dit is ook verdeel in seremoniële en alledaagse leefareas.
Voedsel
Sommige van die belangrikste voedsel bevat rys, koring, bone en kalebas, en mense het perde geteel om in die lande te gebruik.
Mense het rys verbou, maar om die maer tye gedurende die laat winter te oorleef, het hulle ander gewasse geplant en ook gejag en visgevang. Hulle het rysvelde met goeie dreinering en immigrantetegnologie bewerk. Gedurende die tydperk het die Kofun-mense ook die omvattende onvrugbare land herwin of nat moerasse as landbougrond ontwikkel.
Godsdienstige lewe
Dwarsdeur Japan, as hegte gemeenskappe, het mense van die Kofun-periode landbouseremonies soos feeste gehou en bygewoon (Toshigoi) om te bid vir goeie oeste en dankseggingsfeeste (Niname) wat vermoedelik deur die toraijin-immigrante ingestel is. Rituele lewe en towery het hul lewens beheer.
Hulle het verskillende godhede aanbid en die sjamanistiese praktyke en waarsêersrituele van vroeër Yayoi-tye voortgesit. Rituele, byvoorbeeld, waar takbokke verhit en verbrand is, en lotgevalle wat uit die krake gelees en vertel is, is regoor Kofun in Japan beoefen.