cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unifikasie van Italië
Cavour bevestig Garibaldi se Oorwinning
In Februarie 1861 het die Inlywing 'n voldonge feit geword, en 23 miljoen Italianers is verenig. Victor Emanuel het nou die titel Koning van Italië aangeneem. Daarna het Cavour, omdat hy besef het dat die stad Rome, geskiedkundig so nou verbonde aan die glorieryke verlede, uiteindelik die hoofstad van 'n verenigde Italië moes word, die parlement daartoe gedwing om hierdie gedagte in beginsel te aanvaar. In Junie 1861 is Cavour oorlede, uitgeput deur die spanning van die politieke bedrywigheid gedurende die vorige drie jaar. Sy taak het hy byna volbring. Die sukses in die nasionale stryd was hoofsaaklik te danke aan sy diplomatieke vernuf. Hy was een van die vernaamste stigters van moderne Italië.
Tweede wet van termodinamika
'n Toename in entropie is verantwoordelik vir die onomkeerbaarheid van natuurlike prosesse, waarna dikwels verwys word in die konsep van die rigting van tyd (of tydspyl).
Unifikasie van Italië
Die Insluiting van Venesië, 1866
In die daaropvolgende oorlog is aan Italië gedugte neerlae op land by Custozza, en op see naby Lissa, deur die Oostenrykers toegedien. Nietemin het hy Pruise gehelp om die oorwinning te behaal. Oostenryk is deur die Vrede van Praag (1866) gedwing om van Venesië en die Vierkant afstand aan Italië te doen. Oostenryk het egter die Trentino en Istrië behou. In 1921, na die Wêreldoorlog beëindig is, is hierdie twee streke, met 'n bevolking van anderhalf-miljoen, aan Italië deur die Geallieerdes toegeken.
Rome as die Hoofstad van Italië.
Rome en die omliggende gebied, bekend as die Kerklike State, was die laaste grondgebied wat by die koninkryk Italië gevoeg is. Die Pous wou nie vrywilliglik afstand van die Kerklike State aan die koninkryk van Italië doen nie, en hierin is hy deur Frankryk gesteun. In 1862 het Garibaldi 'n tweede poging aangewend om Rome te annekseer. Hy het met sy vrywilligers in Sicilië geland en sy opmars begin met die kreet, "Rome of die Dood".
Tweede wet van termodinamika
Die tweede wet is al op verskeie maniere aangebied. Die eerste formulering, wat die regte definisie van entropie voorafgegaan het en gebaseer was op kalorie-teorie, is Carnot se stelling, toegeskryf aan die Franse wetenskaplike Nicolas Léonard Sadi Carnot, wat in 1824 getoon het dat die doeltreffendheid van die omskakeling van hitte na werk in 'n hitte-enjin 'n boonste limiet het. Die eerste streng definisie van die tweede wet, gebaseer op die konsep van entropie, kom van die Duitse wetenskaplike Rudolf Clausius in die 1850s. Dit sluit sy stelling dat "hitte nooit van 'n kouer na 'n warmer liggaam kan oorgaan sonder enige ander verandering wat daarmee verband hou nie" in.
Unifikasie van Italië
Rome as die Hoofstad van Italië.
Victor Emanuel, uit vrees dat Frankryk tussenbei sou kom, het weer teen Garibaldi opgeruk en hom by Aspromonte verslaan. Na die inlywing van Venesië in 1866 het Garibaldi 'n derde aanval op Rome gemaak. Hierdie keer is hy deur die Franse in 1867 by Mentana verslaan en sy poging het op 'n mislukking uitgeloop. Garibaldi is gevange geneem en na sy tuiste op die eiland Caprera verban. Die Frans-Pruisiese oorlog het eindelik aan Victor Emanuel die geleentheid gebied om Rome te annekseer.
Tweede wet van termodinamika
Die tweede wet van termodinamika kan ook gebruik word om die begrip "termodinamiese temperatuur" te definieer, maar dit word gewoonlik aan die nul wet van termodinamika gelaat.
Verskeie verklarings van die wet
Die tweede wet van termodinamika kan op baie spesifieke maniere uitgedruk word. Die mees prominente klassieke uitdukkings is die stelling van Rudolf Clausius (1854), die stelling deur Lord Kelvin (1851), en die stelling in die aksiomatiese termodinamika deur Constantin Carathéodory (1909). Hierdie verklarings stel die wet in algemene fisiese terme en verwys na die onmoontlikheid van sekere prosesse. Daar is bewys dat die Clausius- en die Kelvin-stellings gelykstaande is.
Unifikasie van Italië
Rome as die Hoofstad van Italië.
In 1870 is die Franse garnisoen uit Rome teruggetrek vir diens in die oorlog teen Pruise. Victor Emanuel het toe aangedring by die Pous om Rome aan die Italiaanse volk oor te lewer. Toe aan hierdie versoek nie voldoen is nie, is Italiaanse troepe gestuur om die stad in te neem. Rome is ingelyf, en dié daad is by wyse van 'n volkstemming met 'n oorweldigende meerderheid bekragtig. Na die vernietiging van Napoleon se mag by Sedan was dit duidelik dat Frankryk nie in staat sou wees om in Rome ten behoewe van die Pous in te gryp nie. Gevolglik is Rome in 1871 tot hoofstad van Italië uitgeroep.
20 Desember
20 Desember is die 354ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (355ste in skrikkeljare). Daar volg nog 11 dae in die res van die jaar.
Tweede wet van termodinamika
Verskeie verklarings van die wet
Carnot se beginsel
Unifikasie van Italië
Rome as die Hoofstad van Italië.
"Die werk waaraan ons ons lewens gewy het, is eindelik voltooi. Na lange beproewing is Italië aan homself en aan Rome terugbesorg."
Tweede wet van termodinamika
Verskeie verklarings van die wet
Die historiese oorsprong van die tweede wet van termodinamika was in Carnot se beginsels. Dit verwys na 'n siklus van 'n Carnot-hitte-enjin wat fiktief gebruik word in 'n manier van uiterste traagheid, bekend as kwasi-staties, sodat die hitte- en werkoordragte gebeur tussen substelsels wat altyd in hul eie interne toestande van termodinamiese ewewig is. Die Carnot-enjin is 'n geïdealiseerde toestel van spesiale belang vir ingenieurs met betrekking tot die doeltreffendheid van hitte-enjins. Carnot se beginsel is deur Carnot ontwikkel op 'n tydstip waarop die kalorie-teorie van hitte ernstig oorweeg is, voor die erkenning van die eerste wet van termodinamika, en voor die wiskundige uitdrukking van die konsep van entropie. As Carnot se beginsel in die lig van die eerste wet geïnterpreteer word, is dit fisies gelykstaande aan die tweede wet van termodinamika, en bly dit vandag geldig al is Carnot se oorspronklike argumente is aangevoer vanuit die oogpunt van die kalorie-teorie, voordat die eerste wet van termodinamika ontdek is. Een aanhaling uit sy boek is:
In moderne terme kan Carnot se beginsel meer presies gestel word:
Clausius se verklaring Die Duitse wetenskaplike Rudolf Clausius het die grondslag gelê vir die tweede wet van termodinamika in 1850 deur die verband tussen hitte-oordrag en werk te ondersoek. Sy formulering van die tweede wet, wat in 1854 in Duits gepubliseer is, staan bekend as Clausius se verklaring:
Hitte kan nie spontaan van koue streke na warm gebiede vloei sonder dat daar eksterne werk aan die stelsel gedoen word nie, wat blyk uit gewone ervaring van verkoeling, byvoorbeeld. In 'n yskas vloei hitte van koud na warm, maar slegs wanneer dit deur 'n eksterne middel, die verkoelingstelsel, gedwing word.
Kelvin se verklaring
Kelvin het die tweede wet soos volg uitgedruk:
Planck se voorstel
Planck het die volgende stelling aangebied, wat direk uit ervaring afgelei is. Dit word soms as sy verklaring van die tweede wet beskou, maar hy het dit as 'n vertrekpunt vir die afleiding van die tweede wet beskou.
Planck se verklaring
Planck het die tweede wet soos volg gestel:
Inleiding
Die eerste wet van termodinamika bied die definisie van die interne energie van 'n termodinamiese stelsel aan en gee uitdrukking aan die wet van die behoud van energie. Die tweede wet handel oor die rigting van verloop van natuurlike prosesse. Dit beweer dat 'n natuurlike proses slegs in een rigting verloop en nie omkeerbaar is nie. As 'n pad vir geleiding en bestraling byvoorbeeld beskikbaar gestel word, vloei hitte altyd spontaan van 'n warmer na 'n kouer liggaam. Sulke verskynsels word in terme van entropie verreken. As 'n geïsoleerde stelsel aanvanklik in interne termodinamiese ewewig gehou word deur die binnedeling van ondeurdringbare mure, en dan word die mure deurdringbaar, ontwikkel die stelsel spontaan om 'n finale nuwe interne termodinamiese ewewig te bereik, en die totale entropie,
S
, neem toe.
dS
) van 'n stelsel gedefinieer as gevolg van 'n infinitesimale oordrag van hitte (
δQ
) na 'n geslote stelsel (wat die in- of uitgang van energie toelaat - maar nie materie-oordrag nie), gedeel deur die gemeenskaplike temperatuur (
T
) van die stelsel in ewewig en die omgewing wat die hitte voorsien:
Verskillende notasies word gebruik vir infinitesimale hoeveelhede warmte (δ) en infinitesimale hoeveelhede entropie (d) omdat entropie 'n funksie van toestand is, terwyl hitte, soos werk, nie is nie. Vir 'n werklike moontlike infinitesimale proses sonder massa-uitruil met die omgewing, vereis die tweede wet dat die toename in stelsel-entropie die Clausius-stelling vervul:
Dit is omdat 'n algemene proses in hierdie geval mag werk, wat deur die omgewing aan die stelsel gedoen word, insluit. Dit kan wrywing of viskose effekte binne die stelsel hê, omdat 'n chemiese reaksie aan die gang is, of omdat hitte-oordrag eintlik net onomkeerbaar plaasvind en aangedryf word deur 'n verskil tussen die stelseltemperatuur (
) en die temperatuur van die omgewing (
omg).
'n Stel interne veranderlikes \xi kan gebruik word om die afwyking vanaf die chemiese ewewigstoestand van 'n termodinamiese stelsel in fisiese ewewig te beskryf. Die relevante vergelyking is dan:
Die tweede term stel werk voor, van interne veranderlikes wat deur eksterne invloede versteur kan word, maar die stelsel kan geen positiewe werk deur interne veranderlikes verrig nie. Hierdie vergelyking wys dat dit onmoontlik is om die verandering met tyd in die termodinamiese stelsel om te keer.
Voortdurende beweging van die tweede soort
Voordat die tweede wet tot stand gekom het, het baie mense wat belanggestel het om 'n masjien vir ewige beweging uit te vind, probeer om die beperkings van die eerste wet van termodinamika om te seil deur die onttreking van die massiewe interne energie van die omgewing as die bron van die krag van die masjien. So 'n masjien word 'n “permanente bewegingsmasjien van die tweede soort” genoem. Die tweede wet het die onmoontlikheid van sulke masjiene verklaar.
Carnot se stelling
Dit wil sê, enige werklike hitte-enjin sal minder doeltreffend wees as die gelykstaande Carnot-enjin.
Clausius se ongelykheid
Die Clausius-stelling (1854) sê dat in 'n sikliese proses:
Dit beteken dat in enige sikliese proses verandering in hitte met tyd altyd negatief (of nul) is, afhangend van of die proses omkeerbaar of onomkeerbaar is. Uit hierdie vergelyking is dit moontlik om die vergelyking vir entropie af te lei.
Beskikbare energie, nuttige werk
Beskou die teoretiese situasie waar die substelsel van belang omring word deur 'n onbeperkte hittereserwe teen temperatuur T_R en druk P_R. Dit maak nie saak hoeveel hitte na (of van) die substelsel oorgedra word nie, die omgewing bly op temperatuur T_R; en dit maak nie saak met hoeveel volume die substelsel die omgewing verander nie, dit bly onder druk P_R. ('n Voorbeeld van hierdie situasie is een planeet omring deur die heelal.)
Volgens die eerste wet van die termodinamika is die verandering in interne energie dU van die substelsel die som van die hitte \delta q wat by die substelsel gevoeg word, minus enige werk \delta w wat deur die substelsel gedoen word, plus enige netto chemiese energie wat die substelsel binnedring:
Die hitte wat die omgewing verlaat en die substelsel binnegaan is:
Daarom is die netto werk \delta w wat deur die substelsel gedoen word:
waar gedefinieer word as die beskikbaarheid of eksergie E van die substelsel.
Dus vir ons eenvoudige substelsel:
Termodinamika van lewende organismes
Daar is twee hoofwyses om termodinamika te formuleer, (a) deur verandering van een toestand van termodinamiese ewewig na 'n ander, en (b) deur sikliese prosesse, waardeur die stelsel onveranderd gelaat word, terwyl die totale entropie van die omgewing verhoog word. Hierdie twee maniere help om die lewensprosesse te verstaan. Die termodinamika van lewende organismes is deur baie outeurs oorweeg, soos Erwin Schrödinger, Léon Brillouin en Isaac Asimov.
Tot 'n billike benadering kan lewende organismes as voorbeelde van (b) beskou word. Die fisiese toestand van 'n dier gaan deur sikliese prosesse ongeveer daagliks en die dier word byna onveranderd gelaat. Diere neem voedsel, water en suurstof in en stoot metabolisme afbreekprodukte en hitte uit. Plante neem stralingsenergie van die son in, wat as hitte en koolstofdioksied en water beskou kan word, en hulle gee suurstof uit. Op hierdie manier groei hulle. Uiteindelik sterf hulle, en hul oorskot verrot en verander meestal in koolstofdioksied en water. Dit kan as nog 'n sikliese proses beskou word. Oor die algemeen kom die sonlig van 'n hoë temperatuurbron, die son, en die energie daarvan word na 'n area van laer temperatuur oorgedra. Dit is 'n toename in entropie in die omgewing van die plant. So volg diere en plante die tweede wet van termodinamika, beskou in terme van sikliese prosesse.
Verder is die vermoë van lewende organismes om te groei en in kompleksiteit te verander, sowel as na hul omgewing aan te pas en geheus te vorm nie teen die tweede wet nie. Dit is eerder soortgelyk aan algemene resultate wat daarop volg: volgens sommige definisies lei 'n toename in entropie ook tot 'n toename in kompleksiteit, en vir 'n eindige stelsel wat met eindige reserwes van hitte wissel, is 'n toename in entropie gelyk aan 'n toename in korrelasies tussen die stelsel en die reserwes.
Lewende organismes kan as oop stelsels beskou word, omdat materie daar in en uit gaan. Termodinamika van oop stelsels word dikwels beskou in terme van verandering van een toestand van termodinamiese ewewig na 'n ander. Die termodinamika van lewende organismes kan verder vereenvoudig word deur dit te beskou as 'n bestendige toestand met onveranderlike vloei. Hierdie algemene beginsels van entropieproduksie vir sulke benaderings is nog onderhewig aan huidige debat of navorsing.
Termodinamika van swaartekragstelsels
Gewoonlik het stelsels waarvoor swaartekrag nie belangrik is nie, 'n positiewe warmtekapasiteit, wat beteken dat hul temperatuur styg met hul interne energie. As energie dus van 'n voorwerp met 'n hoë temperatuur na 'n voorwerp met 'n lae temperatuur vloei, daal die brontemperatuur terwyl die sinktemperatuur verhoog word; vandaar dat temperatuurverskille mettertyd verminder.
Verwysings
{{verwysings|30em|verwysings=
} }}
Rooiwangnaguil
Die Rooiwangnaguil (Caprimulgus rufigena) is 'n naguiltjie in die Caprimulgidae familie. Dit is 'n migreer binne Afrika en broei in die suide van die verspreidingsgebied. Dit bring die broeiseisoen in Oos-Nigerië, Kameroen, die suide van Tsjad en Soedan, die Republiek van die Kongo, die Demokratiese Republiek van die Kongo en westelike Sentraal-Afrikaanse Republiek. In die suidelike halfrond se somer word dit in Angola, Botswana, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Zambië en Zimbabwe gevind.
Habitat
Die Rooiwangnaguil kom in 'n verskeidenheid van habitats voor. Dit wissel van Kalahari savanne boswêreld tot die Karoo ooptes. Dit eet uitsluitlik insekte en jag gewoonlik naby watergate teen skemer. Dit maak nes in 'n natuurlike, vlak oases in growwe grond, waar dit 1-2 eiers met 48 uur tussenposes lê. Die tweede eier is altyd groter en swaarder as die eerste. Dit broei die eiers vir 15-17 dae, waarna die kuikens uitbroei. Die kuikens word deur die mannnetjie teen skemer gevoer wat die wyfie kans gee om te jag. Die kuikens bly in die nes vir 15-17 dae.
Messier 78
Messier 78 of M78 (ook bekend as NGC 2068) is ’n refleksienewel in die sterrebeeld Jagter. Dit is in 1780 deur Pierre Méchain ontdek en Charles Messier het dit in dieselfde jaar in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Veanne Cox
Veanne Cox (gebore 19 Januarie 1963) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You've Got Mail (1998), Erin Brockovich (2000), Two Weeks Notice (2002), en The Rebound (2009).
Messier 78
M78 is die helderste diffuse newel van ’n groep newels wat NGC 2064, NGC 2067 en NGC 2071 insluit. Die groep behoort tot die Orion-kompleks en is sowat 1 600 ligjare van die Aarde af. Dit kan maklik met ’n klein teleskoop gevind word as ’n mistige kol en het twee sterre met ’n skynbare helderheid van 10 mag. Die twee sterre, HD 38563A en HD 38563B, is verantwoordelik daarvoor dat die stofwolk in M78 sigbaar is danksy die lig wat hulle reflekteer.
Die newel bevat sowat 45 veranderlike sterre van die tipe T Tauri – jong sterre wat steeds besig is om te vorm.
Axinellidae
Die Axinellidae (kelksponse) vorm 'n familie binne die orde van die Axinellida.
Leefwyse
Die kelksponse word tot 40 cm groot en voed hulself grotendeels met mikroplankton en alge. Hierdie voeding gebeur deur middel van die filtrering van ingesuie water. Slegs voedseldeeltjies kleiner as 0,01 mm word deur die poriën opgeneem. Sponse vorm ook 'n prooi vir groter visse en verskeie ander spesies soos naak- en strandslakke.
Verspreiding en leefgebied
Kelksponse kom veral in die seë van Oseanië voor, hoewel hul soms ook in die Indiese en Stille Oseaan opgespoor word.
919
Die jaar 919 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 19de jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Marga van Rooy
Marga van Rooy (* 1942 – † 2017) was 'n Afrikaanse aktrise, veral bekend vir haar rol as Ella in Vetkoekpaleis, asook TV-sepies soos Egoli, Molly en Wors en Villa Rosa. Sy het ook talle eenvrou-vertonings oor die land opgevoer. Van haar rolprente sluit in Verkeerde nommer, Die Windpomp en Vrou Soek Boer. Sy is ook die skrywer van die boek In die skadu van skisofrenie (2016), saam met haar oudste dogter Henriëtte Boot.
Lewensloop
Marga Henriette van Rooy is op 25 Januarie 1942 op 'n plaas naby Burgersdorp in die Oos-Kaap gebore. Haar ma, wat algemeen as tannie Jetjie bekendgestaan het, en pa, Maurits, het drie kinders gehad: Marga, Joon en Mietie. Jetjie van Rooy was hoof van die plaasskool op Matjiesvlei, hul plaas. Dis op die Kommedantskoppad in die distrik Albert. Marga se pa was die sewende kind van Izak van Rooy, die sesde kind van die Van Rooy-stamouers, Johannes Cornelis van Rooy en Anne Holsters.
In 1965 word die eerste Jamie Uys-dramabeurs aan haar toegeken, waarna sy haar BA-graad in Drama en haar honneursgraad (cum laude) aan die Universiteit van Pretoria verwerf. In 1963 is sy as die beste aktrise by die ASB-dramafees vir studente aangewys.
In 1964 word sy by die destydse Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (Truk) aangestel. Sy vertolk uiteenlopende rolle, van Shakespeare tot Melt Brink, Tsjechof tot Sophokles en het talle nominasies en toekennings vir haar spel ontvang.
Tydens haar tyd by Sukovs van 1994 tot 1995 verower sy die nasionale FNB Vita-prys vir haar debuutopvoering, Die Pakkamer, as Beste Dramaturg. Sy ontvang ook ’n VITA-prys as Beste Byspeler in Pieter Fourie se drama Die groot wit roos.
Sy word later landswyd bekend vir haar uitbeelding van Worsie se ma in die TV-reeks Vetkoekpaleis. Sy was ook in reekse soos Egoli, 7de Laan en in Villa Rosa op kykNET te sien. In 2014 verower sy die titel van Beste Byspeler vir die fliek Die Windpomp. Sy is ook vir 'n SAFTA vir haar rol in Fanie Fourie se Lobola benoem.
Ná jare se optredes in eenvrou-vertonings by feeste, bv. met werke van Dot Serfontein, P.H. Nortje en Mikro, word sy in 2015 as Beste Byspeler vir haar rol in Beauty Queen (Martin McDonagh o.l.v. Henry Mylne) genomineer.
Sy is op 15 Januarie 2017, op 74-jarige ouderdom, aan kanker oorlede. Van Rooy was met Frans Boot getroud. Die egpaar het vyf kinders gehad.
Hendrik Aucamp
duimnael|regs|200px|H.B. Aucamp.
duimnael|300px|regs|Aucamp en sy vrou se graf in die begraafplaas op [[Bethulie.]] Hendrik Barnardus Aucamp (Burgersdorp, Kaapkolonie, 9 Junie 1877 – Bethulie (waarskynlik), 1 Augustus 1964) was ’n boer, Kaapse Rebel, een van die eerste lede van die Nasionale Party en ’n leier van die party in die Noordoos-Kaap.
Aucamp se ouers was Pieter Louis Stefanus en Hester du Plessis. Sy vader het omstreeks 1850 saam met sy ouers uit die distrik Graaff-Reinet na die distrik Albert verhuis. Sy vader was een van die stigters van die Gereformeerde kerk Burgersdorp, die eerste in die Kaapkolonie, op 21 Januarie 1860; sy naam verskyn as sodanig in die gemeente se eerste lidmaatskapsregister. Hy het ook in die grensoorloë diens gedoen.
Aucamp het sy opvoeding op Burgersdorp ontvang en by die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog in Oktober 1899 as Kaapse Rebel by kmdt. Steenekamp aangesluit. Op 5 Maart 1900 is hy gevang en eers na Oos-Londen gestuur, van daar per skip na Kaapstad en ná 10 maande na die eiland Sint Helena. Eers ses maande ná die vrede in Mei 1902 is hy terug na Suid-Afrika gestuur. Ná die vrede het hy nog ses maande tronkstraf gekry.
Sy vrou was in die konsentrasiekamp te Norvalspont. Al hul besittings is tydens die oorlog gekonfiskeer. Ook sy vader is na die kamp gestuur toe hy reeds 78 jaar oud was en daar het die familie 14 maande lank gebly.
Aucamp was een van die eerste lede van die Nasionale Party. Van die tak Knapdaar was hy agt jaar sekretaris en daarna voorsitter van die tak Kareepoort en ondervoorsitter van die distriksbestuur van Venterstad, waar hy op die plaas Rus geboer het. Hy was afgevaardigde van Burgersdorp op die Herenigingskongres in Bloemfontein, en na partykongresse te onder meer Victoria-Wes, Oudtshoorn en Ceres. Ook het hy meermale in die verkiesingskommissie van sy party gedien.
Hy is op 11 Januarie 1897 op sy geboortedorp met Hester Maria van der Walt (1881–1973) getroud. Sewe kinders is uit dié huwelik gebore. Die egpaar het blykbaar hul laaste jare op Bethulie deurgebring.
RB Leipzig
RB Leipzig  is 'n sokkerklub uit Leipzig in die deelstaat Sakse in Duitsland.
Die klub is in Junie 2009 gestig deur die Red Bull-maatskappy, wat alreeds drie sokkerklubs besit: Red Bull Salzburg, New York Red Bulls en Red Bull Brasilië. Die naam verskil van die ander omdat die DFB-statute nie 'n borg se naam as deel van 'n klubnaam toelaat nie. Verder vereis die DFB ook dat 51% van 'n sokkerklub se aandele deur die ledevereniging gehou word en Red Bull mag dus net 49% van die aandele hou.
RB Leipzig se mikpunt is om binne ag na tien jaar die Bundesliga te haal. Die klub het 'n Oberliga-lisensie bekom deur, ondanks besware deur Markranstädt-ondersteuners, 'n “vennootskap” met SSV Markranstädt te sluit. Ingevolge die ooreenkoms het RB Leipzig effektief die klub se sokkerspanne en stadion oorgeneem in die verskillende ligas waarin dit meeding. Vanaf 2010 sal die klub sy tuisveld verskuif na die Zentralstadion (met 'n kapasiteit van 44 345) in Leipzig, wat dan herdoop sal word na die Red Bull Arena. Red Bull het in 2006 probeer om FC Sakse Leipzig te bekom, maar het sy pogings laat vaar nadat geweld aangestig is deur beswaarde ondersteuners van die klub.
Quebec
Quebec (Frans: Québec, [keˈbɛk], ) is een van die tien provinsies van Kanada, met 'n landoppervlakte van 1 540 687 vierkante kilometer en 'n merendeels Franssprekende bevolking wat op 1 Julie 2019 op 8 484 965 beraam is. Dit is die enigste van Kanada se provinsies waar uitsluitlik Frans erkenning geniet as ampstaal. Met sy eie taal, kultuur, tradisies en instellings, vorm Quebec 'n afsonderlike Franssprekende nasie in Kanada.
Die provinsie het grense met die Verenigde State in die suide, die provinsie Ontario in die weste en die provinsie Nieu-Brunswyk (Frans: Nouveau-Brunswick) in die ooste. Sowat die helfte van die grondgebied bestaan uit mere en riviere – die provinsie besit 16 persent van die wêreld se varswaterreserwes. Die noorde (Grand-Nord québécois) is arkties en yl bevolk, terwyl die vlaktes van die Sint-Laurensrivier (Frans: Fleuve Saint-Laurent) tot die gematigde sone behoort.
Maria van Riebeeck
Maria van Riebeeck (Rotterdam, 28 Oktober 1629 – Malakka, 2 November 1664) gebore Maria de la Quellerie as 'n dogter van Abraham Quevellerius (de la Quellerie), predikant te Rotterdam. Op 28 Maart 1649 trou sy op 19-jarige ouderdom in Schiedam met Jan van Riebeeck, stigter van Kaap de Goede Hoop, wat toe 29 jaar oud was.
Quebec
Quebec is Kanada se tweede mees bevolkte provinsie na Ontario. Die grootste deel van die bevolking is in stedelike gebiede langs die Sint-Laurensrivier tussen Montreal as die provinsie se ekonomiese en industriële spilpunt en die administratiewe hoofstad Quebecstad saamgetrek. Meer as die helfte van die Québécois, soos die bewoners in Frans genoem word, woon in die metropolitaanse gebied van Groter Montreal op en rondom Montrealeiland.
Maria van Riebeeck
Hulle gaan woon in die handelstad Rotterdam wat op daardie stadium 26 000 inwoners gehad het. Later trek hulle na Haarlem, Leiden en Amsterdam. Maria en Jan van Riebeeck het saam 8 kinders gehad waarvan die meeste op jong ouderdom oorlede is. Maria was een van die eerste Hugenote wat hulle in Kaap de Goede Hoop gevestig het. Sy sterf op 35-jarige ouderdom op 2 November 1664 in Malakka. Haar graf is steeds in die ruïnes van die Sint Pauluskerk in Malakka. Die oorspronklike grafsteen is gedurende 1910 na Kaapstad geneem. Tans is daar 'n gedenksteen op haar graf wat die inligting hier vervat.
Die Suid-Afrikaanse duikboot die SAS Maria van Riebeeck is na haar vernoem.
Afkoms en kinders
Maria de la Quellerie se ouers was Abraham de la Quellerie (1589–1630) en Maria du Bois (gebore 1593). Abraham was soos sy vader Chrétienne (gebore 1543) 'n Waalse predikant.
Maria en Jan Van Riebeeck se kinders het ingesluit Abraham van Riebeeck, wat op 18 Oktober 1653 in die Kaap gebore is en later Goewerneur-Generaal van Nederlands-Indië geword het, en Anthonia van Riebeeck, wat op 6 November 1663 in Malakka gebore is. Anthonia is in 1678 in Batavia met die plaaslike predikant Melchior Leydecker getroud. Die eerste volledige vertaling van die Bybel in Maleis, die Leydecker-vertaling, is na hom vernoem. Verder het die Van Riebeecks die Khoi-meisie Eva Krotoa in hulle huishouding opgeneem. Eva is later met Pieter van Meerhof, uit Kopenhagen in Denemarke, getroud en is 'n vroeë nie-Europese voorouer van sommige Afrikaner-families.
Quebec
Alhoewel Kanada op federale vlak Engels en Frans as amptelike tale erken, bly die status van ampstaal in Quebec beperk tot Frans. As 'n gebied wat sy historiese en kulturele oorsprong in die eertydse Franse kolonies in Noord-Amerika het, is die provinsie tans die enigste gebied op die vasteland met 'n Franssprekende meerderheid en provinsiale regering en 'n Franse regstelsel, die Code civil.
Cliona laticavicola
Cliona laticavicola is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Pang.
Quebec
Selfregering speel 'n belangrike rol in die politiek van Quebec – die amptelike opposisie, die Sosiaal-Demokratiese Parti Québécois, is 'n voorstander van nasionale onafhanklikheid. Regeringspartye, wat die wegbreek van Kanada as politieke agenda verkondig het, het al twee referendums (in 1980 en 1995) oor hierdie saak gehou, tog het 'n klein meerderheid Québécois teen die voorstel gestem. In 2006 het die Kanadese Laerhuis 'n simboliese mosie aanvaar waardeur die Franssprekende Québécois as 'n "nasie binne die verenigde Kanada" erken is.
Simbole van die provinsie
Quebec se vlag, die fleurdelisé, is 'n wit kruis op 'n blou agtergrond (die simbool van 'n christelike nasie) met vier lelies (Fleur de Lys) wat die Franse monargie versinnebeeld. Dit is die koninklike vlag wat die leër van generaal Montcalm, Marquis de Saint-Véran by hulle oorwinning in die slag van Carillon in 1758 gebruik het. Aangesien dit die simbool van die voormalige koningshuis van die Bourbone is, word dit in Frankryk sedert die Franse Rewolusie as kontrarewolusionêr beskou.
Die fleurdelisé-vlag het op 21 Januarie 1948 die ou Britse Union Jack op die toring van die parlementsgebou vervang as amptelike vlag van die provinsie.
Die Nasionale Leuse is "Je me souviens" (Ek herinner my) – 'n trotse verwysing na die provinsie se kleurryke geskiedenis. Gilles Vigneault se lied "Gens du pays" word dikwels as die nie-amptelike volkslied van die provinsie beskou.
Die nasionale blom is die Iris versicolor (blouvlag-iris), en die nasionale voël is die sneeu-uil.
Die Heilige Anna en Johannes die Doper is die beskermheiliges van Frans-Kanada. 24 Junie, la Saint-Jean, is Quebec se nasionale fees en word sedert 1977 amptelik Fête nationale du Québec genoem.
Geografie
Quebec lê in die ooste van Kanada en word deur die Engelstalige provinsie Ontario en die Hudsonbaai in die weste, die Atlantiese Oseaan met die Labradorsee, die provinsie Newfoundland en Labrador (Frans: Terre-Neuve) en die provinsie Nouveau-Brunswick in die ooste, die Verenigde State (met die deelstate Maine, New Hampshire, Vermont en New York) in die suide en die Arktiese Oseaan in die noorde begrens.
Quebec is Kanada se grootste provinsie en beslaan 15,5 persent van die land se totale oppervlakte en sowat drie keer die oppervlakte van Frankryk. Die provinsie vorm 'n reusagtige landmassa, wat van die 45ste noordelike breedtegraad tot by die Arktiese See strek. Die grootste deel van die gebied, veral die noordelike gebiede van Nouveau-Québec, is egter yl bevolk. Meer as 90 persent van Quebec se oppervlakte lê binne die Kanadese Skild, 'n baie ou geologiese gebied, wat geskiedkundig ook as die Ungava-gewes bekend staan. Die Laurentides-gebergte noord van Montreal is die oudste bergreeks ter wêreld.
Die gebied noord van die 55ste breedtegraad, Nunavik, is die tuisland van die Inuït.
Die Sint-Laurensrivier is die lewensaar van die provinsie. Langs die rivier lê die digbevolkte sentrale gedeelte van die povinsie met die stede Montreal en Quebecstad. Die Sint-Laurens verbind danksy die Sint-Laurenswaterweg sedert 1959 die Groot Mere tussen Kanada en die Verenigde State met die Atlantiese Oseaan. Naas die Sint-Laurens beskik Quebec met sy een miljoen mere en riviere oor enorme reserwes van varswater.
Klimaat
Quebec kan in drie verskillende klimaatstreke verdeel word. Die suide en weste van die provinsie, waar die grootste deel van die bevolking gekonsentreer is, het 'n vogtige kontinentale klimaat met warm somers en lang, koue winters met sneeuval. Die belangrikste klimatiese invloede is lugmassas wat vanuit Wes- en Noord-Kanada in oostelike rigting en vanuit die suidelike en sentrale Verenigde State in noordelike rigting beweeg.
Die meeste streke in die hartland van Quebec het 'n subarktiese klimaat. Die winters is hier lank, terwyl ook die laagste temperature in Oos-Kanada hier aangeteken word. Die somers is warm, maar baie kort vanweë die gebied se noordelike ligging en die groter invloed van Arktiese lugmassas. Afgesien van 'n aantal hoër geleë streke kry die sentrale gedeelte van Quebec ietwat minder neerslae as die suide.
Die noordelike geweste van Quebec word deur 'n Arktiese klimaat gekenmerk wat baie koue winters en kort koel somers behels. Die hoofsaaklike klimatiese invloede in hierdie gebied is die seestromings in die Arktiese Oseaan (soos die Labrador-stroming) en kontinentale lugmassas uit die hoë Arktiese noorde.
Bevolking
Die bevolking van die Province du Québec bestaan uit die afstammelinge van die Franssprekende en Engelssprekende setlaars en die Eerste Nasies (Premières Nations of Amerindians, veral Iroquois en Hurone, en Inuïete). Die Franssprekende bevolking van ses miljoen is merendeels afstammelinge van die oorspronklike Franse setlaarbevolking van sowat 10 000 siele. Alhoewel hulle 'n Noord-Amerikaanse leefstyl volg, word hul politieke kultuur en denke deur Europa bepaal.
Daarbenewens het immigrante van dwarsoor die wêreld hulle in Quebec gevestig. Sedert 1945 het 650 000 immigrante uit 80 lande 'n nuwe tuiste in Quebec gevind. 83% van die totale bevolking praat Frans, sowat 12% is Engelstalig. Daar is minderhede van Han-Sjinese, Portugees-, Grieks- en Italiaanstaliges. Die grootste deel van die Québécois leef langs die Fleuve Saint-Laurent (Saint-Laurentrivier).
Messier 79
Messier 79 of M79 (ook bekend as NGC 1904) is ’n bolvormige sterreswerm sowat 41 000 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Haas. Dit is in 1780 deur Pierre Méchain ontdek en Charles Messier het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Nes met Messier 54 (die ander bolswerm op Messier se lys buite die Melkweg), word geglo dat dit nie eie aan die Melkweg is nie, maar behoort tot die Canis Major-dwergsterrestelsel wat tans in ’n baie nabye interaksie met die Melkweg betrokke is – een wat dit waarskynlik nie ongeskonde sal oorleef nie. Dit is egter ’n betwisbare onderwerp aangesien sterrekundiges steeds ’n debat voer oor die aard van die Canis Major-stelsel self. Die meeste sterre in die swerm is rooireuse.
Quebec
Bevolking
Die elf stamme van die Eerste Nasies het vandag sowat 70 000 lede en streef daarna om hul eie taal en kultuur te bewaar. Die Iroquois en Hurone is albei lede van die Irokese taalfamilie. Die naam "Huroon" is afgelei van die eienaardige kapsels van die mans. Die Franse woord l'huire, wat eintlik die opgesette borstels van 'n vark beskryf, word tot "Huroon" vervorm.
Die bevolking van Quebec het in die derde kwartaal van 2007 met 0,25 persent gegroei, en alhoewel hierdie syfer minder as die gemiddelde van Kanada is, het die aantal geboortes merkbaar toegeneem. Vir die eerste keer sedert die 1980's is die natuurlike bevolkingsgroei sedert die begin van die jaar 2006 steeds hoër as die gemiddelde natuurlike bevolkingsaanwas vir die hele land.
Die Franse taal het die taalstryd in die sewentigerjare gewen: opskrifte en kennisgewings moes gewoonlik eentalig Frans wees. Die afskaling van Engels word vandag nie meer stelselmatig deurgevoer nie; Engelstalige opskrifte behoort egter steeds kleiner te wees as die Franse. Immigrante word deur die provinisiale regering gekies; in 'n poging om die persentasie Franstaliges te vergroot het baie Noord-Afrikane in die afgelope jare 'n verblyfpermit gekry.
Immigrasie
In 2003 is 37 619 immigrante aanvaar, veral uit Franssprekende lande en voormalige Franse kolonies. Die belangrikste lande van herkoms is Frankryk, België, Haïti, Libanon, Marokko, Sirië en Algerië. Die aantal immigrante het in 2010 gestyg tot 54 000.
In 2011 het die Minister vir Immigrasie en Kulturele Gemeenskappe, Kathleen Weil, aangekondig dat Quebec in die periode tussen 2012 en 2015 sowat 200 000 immigrante sal aanvaar. Vanaf 2015 is 'n jaarlikse immigrasiekwota van 50 000 vasgestel.
Die tien grootste munisipaliteite volgens bevolking
* Bevolking soos in 2007
Die Franse taal in Quebec
Alhoewel taal tans as die belangrikste kulturele band beskou word wat Quebec en ander dele van Franko-Amerika steeds met Frankryk as die historiese Moederland verbind, het vier eeue van aparte ontwikkeling bygedra tot die ontstaan van 'n variëteit van gesproke – en soms ook geskrewe – Frans wat van die Europese oorsprongstaal in sommige opsigte verskil, net soos Engels in Noord-Amerika van sy Britse eweknie en Portugees in Brasilië van Europese Portugees.
Naas die uitspraak van Frans in Quebec, wat in sommige opsigte dié van 17de eeuse Frans bewaar het (alhoewel sprekers van formele Frans in Quebec dikwels moeilik onderskei kan word van Europese sprekers van Standaardfrans), toon Kanadese Frans, veral in sy gesproke vorm, verskille as gevolg van
Ekonomie
Die provinsie beskik oor 'n pos-moderne ekonomie wat 'n gemaklike handelsoorskot handhaaf. Ingevolge die vrye handel-ooreenkoms met die Verenigde State in 1987 het Quebec se uitvoere, waarvan sowat 85 persent vir die VSA-mark bestem is, aansienlik gestyg. In 2002 het Quebec produkte en dienste ter waarde van 83,4 miljard VSA-dollar ingevoer, terwyl sy uitvoere tot 92,2 miljard VSA-dollar gestyg het. Die bruto geografiese produk per capita was in 2002 27 601 VSA-dollar.
Die vallei van die Saint-Laurentrivier is 'n vrugbare landbougebied vir vrugte, groente en graan. Quebec is die belangrikste produsent en uitvoerder van esdoringstroop. Veeteelt is 'n verdere basis van die landbou.
Groot natuurlike hulpbronne en bloeiende nywerhede verseker dat die inwoners van Quebec tot die welvarendstes wêreldwyd behoort. Quebec se bosbou, waterkragsentrales, elektroniese, telekommunikasie, lug- en ruimtevaartnywerheid is beduidende uitvoerders, veral na die VSA.
Die hoëtegnologie-bedrywe in Montreal sluit lugvaartondernemings soos die straler-vervaardiger Bombardier, die stralerenjin-vervaardiger Pratt and Whitney en die vlugnabootser-vervaardiger CAE in. Hierdie wêreldbekende ondernemings en talle toeleweringsbedrywe maak van Quebec se lugvaartnywerheid die vierde grootste wêreldwyd.
Regering en politiek
Quebec se regeringstelsel is geskoei op die Britse Westminster-stelsel, met 'n eenkamerparlement, die Nasionale Vergadering van Quebec (Assemblée nationale du Québec). Die 125 afgevaardigdes word in 125 kiesafdelings volgens die meerderheidskiesstelsel verkies. Die voorsitter van dié party, wat die meeste setels in 'n verkiesing gewen het, word as eerste minister (premier ministre) aangewys, net soos die lede van die Ministersraad (kabinet).
Die vise-goewerneur mag die parlement na konsultasie met die eerste minister binne 'n bepaalde tydperk van maksimaal vyf jaar ontbind en 'n nuwe verkiesing uitskryf. Tot en met 1968 was daar 'n tweede kamer van die parlement, die Wetgewende Raad, met benoemde lede. Quebec was die laaste Kanadese provinsie wat sy tweede parlementskamer afgeskaf het.
Die amp van eerste minister word sedert 23 April 2014 deur Philippe Couillard beklee nadat sy Liberale Party (Parti libéral du Québec, PLQ) met 41,5 persent van die uitgebragte stemme 'n oorwinning in die provinsiale verkiesing behaal en sewentig setels in Quebec se parlement, die Nasionale Vergadering, het. Die vorige regering is tussen 2012 en 2014 deur die separatistiese Parti Québécois (PQ) met 54 setels in die parlement as 'n minderheidsregering gevorm.
Naas die Liberale Party is die sosiaal-demokratiese PQ met 30, die konserwatiewe Coalition Avenir Québec ("Koalisie Toekoms Quebec") met 22 en die links-alternatiewe Québec solidaire met drie setels in die Nasionale Vergadering verteenwoordig. Die huidige adjunkgoewerneur en verteenwoordiger van koning Charles III as staatshoof is J. Michel Doyon.
Volgens die Kanadese grondwet word Quebec met 75 setels in die Kanadese Laerhuis en 24 setels in die Senaat verteenwoordig. Die provinsiale verteenwoordigers is lede van partye wat net op federale vlak in die politieke lewe meeding, maar nie by die provinsiale politiek betrokke is nie.
Kookkuns
Naas sy natuurskoon en ryk kulturele erfenis is dit Quebec se gastronomiese tradisies wat van die provinsie 'n gewilde trekpleister vir Noord-Amerikaanse en oorsese fynproewers maak. Ondanks sterk Italiaanse, Asiatiese, Midde-Oosterse en Amerikaanse invloede is Quebec se eetgewoontes diep gewortel in die kookkuns van sy Franse moederland. Die 17de eeuse setlaars, wat hulle in die destydse Nieu-Frankryk gevestig het, het hul tradisionele kookgereedskap – kookpotte en -panne wat van gietyster gemaak is – saamgebring waarin eenvoudige plattelandse kos berei is. Hierdie tradisie is later ook deur Ierse immigrante gedeel.
Die lewe in 'n vreemde omgewing is vir die eerste setlaars verder bemoeilik deur Quebec se lang en bitter koue winters. Daar was baie monde om te voed, maar min kos beskikbaar. Die vroeë Kanadese het die voorkeur gegee aan kos met 'n hoë voedingswaarde, soos in Quebec se gunstelingdisse steeds weerspieël word. Die meeste gesinne het die tradisionele resepte van hul voorvaders bewaar om hulle aan nuwe generasies oor te dra.
So is tourtières en ragouts (bredies), pâtés (pasteie) en terrines, soupes (soos die soupe aux pois of ertjiessop), tartes (soos die tarte au sucre of suikertert) en galettes bo aan die lys – geregte wat hul oorsprong in die noordweste van Frankryk het en daar al sedert die 15de eeu voorgesit is. Dié gunstelingdisse word in Quebec steeds op feesdae en vir gesins- en kleingroepbyeenkomste berei.
Tourtières is die gewildste klaargemaakte kos wat dwarsdeur die jaar in winkels te koop aangebied word. Pâtés en terrines is 'n vaste bestanddeel van onthaaletes. 'n Groot verskeidenheid terte en ander gebak is in bakkerye te koop, met die tradisionele Kersfeeskoek bûche de Noël – met sjokolade-botterroom en versierings wat dit op 'n yule log laat lyk – as die kulinêre hoogtepunt van Kersaand.
Ander merkwaardige kookmetodes, wat hul oorsprong in 15de eeuse Frankryk het, is die gebruik van kruie en speserye soos kaneel en naeltjies vir vleisgeregte; die gebruik van gesoute kruie; vleisaftreksels wat van bene gekook word; die gebruik van brood en broodkrummels in baie resepte; die gewoonte om broodpoedin of Franse braaibrood van ou brood te berei; die gebruik van geroosterde meel as spesery en as verdikker; die gebruik van gedroogde groentes vir tradisionele sopdisse soos ertjiessop; die vermenging van vars en gedroogde vrugte in nageregte soos appel-en-rosyntjiestert en dadeltert; en die gebruik van heuning en neute as spesery in nageregte.
Andries Buys
duimnael|200px|regs|200px|Andries Johannes Buys.
Andries Johannes Buys (Burgersdorp, 24 Februarie 1893 – onbekend) was ’n prokureur en plaaslike leier in die Nasionale Party.
Buys se ouers was Barend Rudolph en Levina Susanna Lasya Kruger. Die stamvader, Barend Buys, het in 1716 na die Kaap die Goeie Hoop gekom in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie. A.J. Buys se vader het in die Tweede Vryheidsoorlog as Kaapse Rebel geveg en onder meer te Stormberg geveg. Hy was ’n dienaar in die Gereformeerde kerk Aliwal-Noord.
Andries Buys het aan die Gereformeerde Christelike Skool op Burgersdorp skoolgegaan en later aan die hoërskool op Aliwal-Noord, waarheen sy broer Stephanus in 1912 verhuis het. Sy wetseksamen het hy by N.E. Smuts & kie afgelê en is in 1917 toegelaat. In dieselfde jaar het hy in diens getree van G.P. Steyn op Willowmore. In 1919 het hy op Steytlerville (in vennootskap met Steyn) ’n onderneming begin en dit in 1921 oorgeneem. Hy het van 1919 af aktief aan die Nasionale Party deelgeneem en was onder meer sekretaris van die dorpstak en die distriksbestuur, ’n amp wat hy jare lank beklee het.
Buys is in September 1919 op Zastron in die Oranje-Vrystaat met Elizabeth Magaritha van der Walt getroud. Drie kinders is uit die huwelik gebore.
Basil D'Oliveira
Basil D'Oliveira (1931–2011) was ’n veelsydige bruin Suid-Afrikaanse krieketspeler. Hy het van 1966 tot 1972 in 44 toetse vir Engeland gespeel, maar weens die apartheidsbeleid nooit vir sy eie land nie. As regshandige kolwer het hy teen ’n gemiddeld van 40,06 lopies per kolfbeurt 2 484 toetslopies aangeteken. As mediumsnel-regsbouler het hy 47 toetspaaltjies ingeoes. In sy eersterangse loopbaan van 1964 tot 1980 het hy altesame 19 493 lopies aangeteken en 551 paaltjies geneem. Sy insluiting in ’n Engelse toerspan na Suid-Afrika het in 1976 tot die afgelasting van dié toer, ná heftige beswaar teen sy insluiting deur die destydse Suid-Afrikaanse eerste minister, John Vorster, gelei.
Lewensloop
Basil Lewis D'Oliveira is op 4 Oktober 1931 op Seinheuwel in Kaapstad in die destydse Unie van Suid-Afrika gebore. As jong seun het hy in die bome buite die Nuweland-krieketveld geklim om na die wedstryde te kyk. Hy was later die kaptein van Suid-Afrika se nie-blanke krieketspan, en het ook vir Suid-Afrika se nie-blanke nasionale sokkerspan uitgedraf.
Hy emigreer in 1960 na Engeland en sluit in 1964 by die Worcestershire-krieketklub aan. In 1966 is hy vir die Engelse nasionale krieketspan gekies. In 1968 besef Suid-Afrikaanse krieketbeamptes dat sy insluiting in die Engelse span tot die kansellasie van die toer, en die moontlike uitsluiting van Suid-Afrika uit toetskrieket, sou lei. As gevolg van druk en om krieketbande met Suid-Afrika oop te hou, is aanvanklik besluit om hom nie te kies nie. As gevolg van Tom Cartwright se besering is D'Oliveira uiteindelik tog by die span ingesluit. John Vorster het dit egter reeds duidelik gemaak dat D'Oliveira se insluiting nie aanvaarbaar was nie. Ondanks talle onderhandelinge is die toer uiteindelik gekanselleer. Die D'Oliveira-saak het wyd publisiteit geniet en bygedra om internasionale opinie teen die apartheidsregime te draai.
D'Oliveira het later in sy lewe aan Parkinson se siekte gelei. Hy is op 19 November 2011 (op 80 jarige ouderdom) in Engeland oorlede.
Thurston Hall
Thurston Hall (10 Mei 1882 – 20 Februarie 1958) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lone Wolf Returns (1935), The Amazing Dr. Clitterhouse (1938), You Can't Cheat an Honest Man (1939), en Two Sisters from Boston (1946).
Volhoubaarheid
In die ekologie is volhoubaarheid (van onderhou en vermoë) die eienskap van biologiese stelsels om onbepaald divers en produktief te bly. Langlewende en gesonde vleilande en woude is voorbeelde van volhoubare biologiese stelsels. In meer algemene terme is volhoubaarheid die uithouvermoë van die stelsels en prosesse. Die basiese beginsel vir volhoubaarheid is volhoubare ontwikkeling, wat die vier onderlinge terreine insluit van die ekologie, ekonomie, politiek en kultuur. Volhoubaarheidswetenskap is die studie van volhoubare ontwikkeling en omgewingswetenskap.
Volhoubaarheid kan ook gedefinieer word as 'n sosio-ekologiese proses wat gekenmerk word deur die nastreef van 'n gemeenskaplike ideaal. 'n Ideaal is per definisie onbereikbaar binne 'n gegewe tyd en ruimte. Deur dit egter aanhoudend en dinamies te benader, is 'n volhoubare stelsel die uiteindelik resultaat.