cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2010-Drienasiesreeks
Formaat
Die formaat vir die 2010-toernooi was soortgelyk aan dié van die vorige jare. Elke span het drie keer tuis gespeel, en drie keer weg, met ’n totaal van ses wedstryde elk, en nege in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste vier drieë in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die toernooi se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Klier
’n Klier is ’n orgaan in ’n dier se liggaam wat ’n stof soos hormone sintetiseer om in die bloedstroom (endokriene klier) of in holtes in die liggaam of sy oppervlak (eksokriene klier) vrygestel te word.
Struktuur
Kliere is organe wat ’n stof soos hormone sintetiseer om in die bloedstroom (endokriene klier) of in holtes in die liggaam of in sy oppervlak (eksokriene klier) vrygestel te word. Talle kliere bestaan in die menslike liggaam.
Ontwikkeling
Elke klier word gevorm deur ’n ingroeisel van ’n epiteeloppervlak. Hierdie ingroeisel kan aan die begin ’n buisstruktuur hê, maar in ander gevalle kan kliere as ’n soliede kolom selle begin wat later ’n buis vorm.
Kliere word volgens hulle vorm geklassifiseer.
Kliere is gespesialiseerde selle of organe wat bepaalde stowwe produseer en afskei. By eksokriene kliere word die klierprodukte direk na buite of in bepaalde liggaamsholtes soos die maag afgeskei. Voorbeelde hiervan is die sweetkliere en die verskillende kliere wat spysverteringsensieme afskei. Endokriene kliere daarteenoor skei hul produkte direk in die bloed uit. AI die hormoonproduserende kliere in die liggaam soos die hipofise en die skildklier behoort tot die groep. Kliere kom ook by feitlik alle plante voor, maar die verskille tussen endo - en eksokriene kliere is minder opvallend omdat die produkte van albei soorte kliere dikwels in dieselfde ruimte gestoor of deur dieselfde organe uitgeskei word.
Plante
Byna alle plante bevat een- of meersellige organe wat bepaalde stowwe produseer en uitskei. Hierdie plantaardige kliere kom voor in die opperhuid (epidermis) sowel as in die parenchiemweefsels en ander weefsels van die hoër plante. Behalwe enkelvoudige klierselle kom daar by plante ook nog afskeidingsholtes en kanale voor. Daar kan onderskei word tussen skisogene kliere, wat gevorm word wanneer afsonderlike selle van mekaar af wegbeweeg, en lisogene kliere, wat spruit uit aangrensende selle waarvan die gemeenskaplike selwande verdwyn het. Voorbeelde van skisogene kliere is die harskanale van dennebome en die olie-en slymkliere van die skerm-blommiges (familie Umbelliferae). Voorbeelde hiervan is die klierholtes by sitrusplante en 'n groot aantal mirtesoorte.
Soorte
Wanneer die produkte wat deur die sel vervaardig is, binne die sel self geberg word, word dit sekresie of afskeiding genoem. Wanneer die produkte egter deur die selmembraan na buite uitgeskei word, word daarna verwys as ekskresie of uitskeiding. Hierdie onderskeid is by plante nie altyd baie duidelik nie omdat verskillende plantaardige klierprodukte dikwels in dieselfde ruimte geberg of deur dieselfde organe uitgeskei word. Die klierprodukte self hang af van die plantsoort.
Die geproduseerde nektar dien veral om insekte soos skoenlappers en bye, maar ook ander diere soos voëls en vlermuise, aan te lok ten einde blombestuiwing te bewerkstellig. Behalwe deur verdamping kan plante ook deur middel van waterkliere of hidatodes van oortollige water ontslae raak. Onder die invloed van worteldruk word die oortollige water uit die blaarselle na buite gevoer, waar dit druppeltjies op die blare vorm. Dit kom veral voor by grasse (familie Poaceae), fuchsia 's (genus Fuchsia) en plante soos die vrouemantel (Alchemilla vulgaris).
Melksapkliere kan eensellig wees maar kan ook uit 'n reeks geassosieerde selle bestaan. Die produk van die kliere bestaan uit oplossings of emulsies van tanniene, suikers, harse, wasagtige stowwe en alkaloïede. Plante met 'n baie hoe rubbergehalte in hul melksap is die rubberplant (Ficus elastica) en die rubberboom (Hevea brasiliensis). Die melksap van papawers bevat ŉ gewoontevormende alkaloïed, morfien, en die melksap van papajas bevat 'n ensiem, papaïen, wat proteïene in kleiner fragmente kan verteer.
Mens en dier
Alle lewende selle is in staat om stowwe te produseer en uit te skei. Wanneer 'n aantal gespesialiseerde selle egter bymekaar lê en 'n orgaan vorm wat verantwoordelik is vir die produksie van 'n bepaalde verbinding, word die orgaan 'n klier genoem. Eensellige kliere word aangetref in die voering van die dermkanaal, terwyl die meersellige kliere verspreid deur die liggaam voorkom. Daar kan onderskei word tussen endokriene en eksokriene kliere. Eersgenoemdes stel hul produkte in die bloed vry, terwyl laasgenoemdes dit in liggaamholtes of na buite vrystel.
Manier van sekresie
Daar bestaan verskillende maniere waarop die klierprodukte deur die selle vrygestel word. Die afskeiding kan hiervolgens in drie tipes verdeel word. By merokriene sekresie bly die sel dwarsdeur die hele proses ongeskonde. Die selle neem gewoonlik deur hul onderkante produkte op uit die bloed, konsentreer of verander dit en skei dit weer aan die teenoorgestelde kant van die sel uit. Die tipe uitskeiding kom by sowel endokriene as eksokriene kliere voor. By holokriene sekresie daarteenoor hoop die klierprodukte in die sel op totdat die sel doodgaan en opbreek sodat die produk saam met die selreste vrygestel word. ŉ Tussenvorm, apokriene sekresie, kom ook voor. In hierdie geval verloor 'n sel slegs die gedeelte van sy sitoplasma waarin die opgehoopte produk (die sekreet) voorkom.
Funksie
Kliere word op grond van hulle funksie in twee groepe verdeel:
Endokriene kliere
Endokriene kliere skei stowwe af wat deur die bloedstroom sirkuleer. Hierdie kleiere wat hulle produkte deur die basale lamina in die bloedstroom afskei het nie ’n vatstelsel nie. Hierdie kliere skei dikwels hormone af en speel ’n belangrike rol in die handhawing van homeostase. Die pineale klier, timusklier, pituitêre klier, skildklier en die twee byniere is almal endokriene kliere.
Endokriene kliere skei hul produkte, die hormone. direk in die bloedstroom uit, van waar dit na ander dele van die liggaam vervoer word. Van die belangrikste endokriene kliere is die epifise, hipofise, skildklier, byskildklier, timus, byniere, die eilandjies van Langerhans en die geslagskliere. Die meeste kliere het ŉ komplekse struktuur wat bestaan uit stringe selle wat geskei word deur ŉ groot aantal vertakte bloedvaatjies (kapillêres). Die skildklier bestaan uit afskeidingsholtes (follikels) met 'n wand wat een sellaag dik is. Die bloedvaatjies lê tussen hierdie follikels.
Die chemiese samestelling van die hormone wat deur die kliere afgeskei word, verskil en daar kan onderskei word tussen proteïen-, glikoproteïen- en polipeptiedhormone. Hierdie tipe hormone word gewoonlik as korrels in afskeidingsholtes in die sel geberg. Wanneer hierdie afskeidingsholtes tot teenaan die selmembraan gedruk word, kan hulle oopbars en die hormone vrystel.
Benewens bogenoemde hormoontipes is daar ook steroïedhormone wat waarskynlik in die mitochondrieë van selle gesintetiseer word. Daar is geen aanduidings dat hierdie tipe hormone geberg word nie. Steroïedhormone kan in 'n opgeloste vorm ongehinderd deur die selmembrane beweeg. Wanneer die hormone buite die sel beland, moet hulle nog deur die basaalmembraan beweeg asook deur die endoteelsellaag waaruit die wand van die bloedvate saamgestel is. Die endoteel besit hiervoor spesiale dun, deurlaatbare plekke wat as fenestra bekend staan.
'n Endokriene klier word geaktiveer deur die sentrale senuweestelsel of deur ander endokriene kliere, of 'n kombinasie daarvan. Die samehang tussen al hierdie faktore is baie belangrik vir die regulering van die verskillende fisiologiese aktiwiteite van die liggaam. Hierdie aktiwiteite sluit in die aktivering, onderdrukking of instandhouding van sellulêre funksies elders in die liggaam. Die epifise (pineale klier) is ŉ klein orgaantjie wat by die mens in die derde ventrikel van die brein geleë is. Die funksie van die klier is nie volkome duidelik nie maar daar word aangeneem dat dit deur middel van 'n hormoon 'n rol speel by die regulering van die ritmiese aktiwiteite van die endokriene sisteem.
Die adenohipofise ontstaan gedurende embrionale ontwikkeling as 'n dorsale (aan die bokant geleë) uitstulping in die dak van die mondholte (Rathke se divertikel). Die twee dele ontwikkel verder tot die hipofise. Die skildklier (tiroïedklier) bestaan ook uit twee lobbe wat deur middel van 'n smal tussenstuk met mekaar verbind is. Die klier lê teenaan die larinks of strottehoof. Dit bestaan uit 'n groot aantal follikels of blasies wat omring is deur selle wat deur hulle basale kant stowwe uit die bloed opneem en die tiroïedhormoon deur hul ander kant in follikels uitskei. Daarvandaan word dit weer in die bloedstroom afgegee. Die tiroksienhormoon wat in die skildklier gevorm word, bevat jodium en speel 'n rol in metabolisme en groei.
Die byskildklier (paratiroïedklier) bestaan uit selle wat dig op mekaar geleë is en soms in stringe gerangskik is. Die paratiroïedhormoon wat deur die klier afgeskei word, reguleer die kalsiumvlakke in die bloed. Die timus is 'n orgaan waarin die limfosiete, 'n sekere klas witbloedliggaampies, gevorm word. Daar word waarskynlik ook 'n hormoon geproduseer. Die klier is veral by pasgeborenes en jong mense en diere goed ontwikkel. Met toenemende ouderdom verloor die timus sy funksie en word dit vervang deur vetweefsel.
By die meeste soogdiere lê die timus teenaan die perikardium ('n membraansak om die hart) op die plek waar die groot bloedvate die hart binnekom. Die bynier lê aan die bokant van die nier en bestaan uit twee dele wat duidelik van mekaar onderskei kan word, naamlik die bynierskors en die byniermedulla (murggedeelte). Die skors of korteks produseer die kortikosteroïede en die androgene en estrogene hormone. Die medulla produseer adrenalien en noradrenalien, wat 'n rol speel by die regulering van die bloeddruk.
Die eilandjies van Langerhans vorm die endokriene deel van die pankreas. Hulle bestaan uit gevormde groepies epiteelselle wat deur middel van bloedvaatjies baie goed van bloed voorsien is. Daar kan onderskei word tussen alfaselle, wat die hormoon glukagon afskei, en betaselle, wat die baie bekende hormoon insulien produseer. Die testis is 'n tweeledige klier met sowel 'n endokriene as 'n eksokriene funksie. Die endokriene gedeelte bestaan uit interstisiële selle (Leydig se selle) wat die manlike geslagshormone testosteroon produseer. Hierdie hormone is verantwoordelik vir sekondêre geslagskenmerke soos baardgroei. Onder die invloed van die hipofisehormone produseer die ovarium ook 'n aantal hormone soos estrogeen en progesteroon.
Eksokriene kliere
Eksokriene kliere skei hulle produkte af deur ’n buis op ’n buite-oppervlak van die liggaam, soos die vel of die menslike spysverteringstelsel. Sekresie is direk op die apikale oppervlak. Die kliere in hierdie groep in in drie groepe verdeel word:
Die soort afskeidingsproduk van eksokriene kliere kan ook in een van drie kategorieë val:
2012 Singapoerse Grand Prix
Die 2012 Formule Een Singapoerse Grand Prix is op 23 September 2012 op die Marinabaai Straatrenbaan in Singapoer gehou. Dit was die veertiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull Racing-Renault gewen.
Kraanvoël
Die kraanvoël is 'n sierlike en statige voël en groter familielid van die korhaan en riethaan in die Gruidae familie. Hulle word gewoonlik in die Karoo, Hoëveld, Transkei en KwaZulu-Natal aangetref. Alle kraanvoëls het vere wat aan albei kante van hulle sterte oorhang en is lief om te pronk en merkwaardige danspassies uit te voer, waarby soms meer as twee voëls betrek kan word. Hulle het lang pote en verskil van ooievaars deurdat hulle kort snawels het en boonop lawaaierig is. Hulle vlieg egter net soos ooievaars, met die kop en nek gestrek. Die bloukraanvoël word op die Hoëveld aangetref en kan maklik makgemaak word. Die pragtige mahem met swark kop, goue kuif en rooi of goue stert, is 'n kuddevoël van die vleie van Natal en Zoeloeland.
Kraanvoëls (familie Gruidae) is groot, slanke voëls wat soos ooievaars lyk. Hulle is bekend vir hul danse, waarop talle primitiewe volke se stamdanse gebaseer is. Kraanvoëls kom in die Noordelike Halfrond en in Afrika en Australië voor, maar die voortbestaan van 6 van die 14 spesies word ernstig bedreig omdat die voëls in die verlede blindelings gejag is. Die bloukraanvoël (Anthropoides paradisea) is Suid-Afrika se nasionale voël en is ook op die 5c-stuk afgebeeld. Kraanvoëls (familie Gruidae) is baie groot voëls wat in verskeie opsigte met ooievaars en reiers ooreenkom, hoewel hulle nie aan mekaar verwant is nie. Die meeste kraanvoëls is swart, grys en wit en enkele spesies het rooi vlekke aan die kop. Hul pote, nekke en vlerke is lank, terwyl die snawels oor die algemeen kort is. Sommige spesies het lang sterte en ander kortes. Net soos reiers vlieg kraanvoëls ook met kragtige, stadige bewegings, maar hulle strek hul nekke en pote ver uit. 'n Merkwaardige eienskap van kraanvoëls is die verlengde lugpyp soms tot 1 ,5 m lank - wat gedeeltelik opgerol in die borsbeen lê. Dit is hierdie orgaan wat die voëls in staat stel om die geluid, wat soos trompetgeskal klink, te maak.
Leefwyse
Kraanvoëls verkies moerasagtige gebiede en oop grasveld naby water, maar sommige spesies word ook in baie droë streke aangetref. Die spesies uit die noordelike lugstreke trek tydens die herfs na suideliker gebiede, waar hulle oorwinter. Hulle vlieg in ŉ duidelike V-formasie of in 'n reguit lyn en doen op pad na hul bestemming altyd dieselfde plekke aan om te rus en te eet. Hul voedsel bestaan uit plantdele en klein diertjies soos slakke, insekte en wurms. Kraanvoëls is bekend vir hul indrukwekkende danse, wat nie uitsluitlik deel is van die paringspel nie. Die mannetjies, wyfies en jong diere vertoon die gedrag die hele jaar deur, hoewel daar tydens die broeityd meer gedans word as andersins. Tydens die dans trippel die voëls met halfuitgespreide vlerke en swaaiende lywe om mekaar heen, spring en vlieg tot 5 m hoog op en daal dan stadig neer terwyl hulle voortdurend en luid roep. Baie primitiewe volke het hul stamdanse op die kraanvoëls se dansbewegings gebaseer. Kraanvoëls se neste bestaan meestal uit 'n hopie plantmateriaal wat tussen riete of lang gras versteek is. Die 2 eiers wat gelê word, word deur die mannetjie en wyfie uitgebroei en die kuikens verlaat die nes onmiddellik nadat hulle uitgebroei is. Hulle kan dadelik loop en dikwels ook al swem.
Spesies
Die verskynsel word wel by waterdiere aangetref, maar is ongewoon vir landlewende voëls wat op hul vlerke moet staatmaak om op die vlug te slaan. Die algemene kleur van die bloukraanvoël is 'n ligte blougrys. ŉ Skaars en sku spesie is die lelkraanvoël (Grus carunculatus), wat maklik aan die 2 wit lelle herken kan word. In Suider-Afrika word die kroonkraan voëls deur die mahem (Balearica pavonina) verteenwoordig.
Die naam is afgelei van die voel se roepgeluid. Hy het 'n opvallende kuit van lang, geel borselhare wat orent staan. Die bekendste kraanvoël in Europa is die gewone kraanvoël (Grus grus), wat in baie lande by wet beskerm word. In Amerika kom die Kanadese kraanvoël (Grus canadensis) voor, wat 'n kenmerkende bol-stertjie het, terwyl die wit trompetkraanvoël (Grus americana) van Noord-Amerika tot op 'n vyftigtal na uitgesterf het. Baie moeite word gedoen om die voel se voortbestaan te verseker. Nou aan hom verwant, is die wit kraanvoël (Grus leucogeranus), wat nog op 3 plekke in Siberië aangetref word.
Sy getalle, sowel as die van die monnikskraanvoël (Grus monacha) en die witnekkraanvoël (Grus vipio), wat in die Amoergebied broei, neem jaarliks af. Die sierlike Chinese kraanvoël (Grus japonensis) was vroeër blykbaar baie volop en het ŉ belangrike rol gespeel in die Japanse literatuur en beeldende kunste. In die Zen-Boeddhisme is hy die simbool van ewige lewe en jag op hom was verbode.
Slegs die keiser het die reg gehad om die Chinese kraanvoël dood te maak. Nadat die Boeddhisme nie meer die staatsgodsdiens was nie, is daar egter kwaai jag op hom gemaak en in Japan is die spesie heeltemal uitgeroei. Danksy beskermende maatreëls kom daar nou weer enkele tientalle op Hokkaido voor en enkeles broei ook weer in China en Japan. Die swartnekkraanvoël (Grus nigricolfis) broei in Tibet en is ook baie skaars. In Indië kom die groot saruskraanvoël (Grus antigone) voor wat rooi vlekke aan die kop het.
Die Australiese kraanvoël (Grus rubicunda) is veral bekend vanweë die groepsdans wat die voëls in rye van 30 uitvoer. Die inheemse bevolking, die Aborigine s, het hul inwydingseremonies op die dans gebaseer.
Bedreiging
Die voortbestaan van 6 van die 14 kraanvoëlspesies word tans bedreig. Dit is deels te wyte aan die jag, maar die ontwatering, die ontginning en die ontsluiting van hul broeigebiede dra ook baie daartoe by. Kraanvoëls is baie gebonde aan 'n spesifieke broeiplek en vestig hulle nie maklik elders nie. In baie lande, onder meer Suid- Afrika, word kraanvoëls beskerm en dit is blykbaar moontlik om hulle in gevangenskap te teel. In die sewentigerjare is 'n projek begin om die trompetkraanvoëls se getalle te vermeerder deur uit elke nes een van die 2 eiers te verwyder en hulle by spesiale teelstasies kunsmatig uit te broei.
Dieet
Kraanvoëls lewe van akkedisse, insekte, wortels of graan.
Sewe wonders van die wêreld
Verskeie lyste van die Sewe wonders van die wêreld is van die klassieke tot moderne tye opgestel om die mees besondere natuurlike en mensgemaakte wonders te katalogiseer.
Klassieke wonders
Die antieke Grieke het Sewe Wonders van die Wêreld uitgewys, omdat die getal sewe vir hulle 'n magiese betekenis gehad het. Van dié sewe is net vyf deur die Grieke self gebou, maar almal lê binne die grense van Alexander die Grote se ryk.
Die sewe klassieke wonders is die:
Middeleeuse wonders
Die sewe middeleeuse wonders is:
Nuwe wonders
Die sewe nuwe wonders is:
Moderne wonders
Die American Society of Civil Engineers het die volgende wonders aangewys:
Nuwe sewe natuurwonders
New7Wonders of Nature (2007-2011) was ’n moderne poging om ’n lys van sewe natuurwonders op te stel. Dit is in ’n wêreldwye stemming aangewys en een van die wenners was Tafelberg in Kaapstad, Suid-Afrika.
Victoria Beckham
Victoria Beckham (née Adams; 1974-) is 'n Britse popsangeres en mode-ontwerpster. Sy was 'n lid van die Spice Girls gewees, waar sy die bynaam “Posh Spice" gehad het. In 1999 is sy is met die sokkerheld David Beckham getroud en het as gevolg daarvan wye mediadekking geniet. Die egpaar is een van die wêreld se bekendste glanspare en verskyn dikwels in koerante en tydskrifte in duur, modieuse klere.
Lewensloop
Victoria Caroline Adams is op 17 April 1974 in Harlow, Essex in Engeland gebore.
In 1994 stig sy en vier ander dames die popgroep Spice Girls. Hulle stel hulle eerste enkelsnit, Wannabe, in 1996 vry. Die snit is 'n oornag sukses en bereik die nommer een-posisie in 37 lande.
In 2001, ná die Spice Girls, het Beckham 'n kort solo-loopbaan gevolg. In teenstelling met haar mede-orkeslede, kon sy nie die nommer een-posisie op die treffersparade haal nie. Daarna het sy saam met haar man begin om klere en parfuum te skep.
In 2007 het sy saam met die Spice Girls vir 'n wêreldtoer byeengekom.
Jim Davis (akteur)
Jim Davis (26 Augustus 1909 – 26 April 1981) was 'n Amerikaanse akteur en kunsregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big Jake (1971), Bad Company (1972), en The Day Time Ended (1979), en in die televisiereeks Dallas (1978).
Epiprocta
Epiprocta is een van die twee bestaande subordes van die Odonata (die orde waaraan die naaldekokers en die waterjuffers behoort). Dit is relatief onlangs voorgestel, nadat dit geskep is om die Anisozygopterasuborde in te sluit toe daar bepaal was dat Anisozygoptera nie 'n natuurlike suborde is nie, maar eerder 'n parafetiese versameling van afstammelinge. Anisozygoptera is nou gekombineer met die vorige suborde Anisoptera, die bekende naaldekokers, in die suborde Epiprocta. Die ou suborde Anisoptera word nou voorgestel as 'n infraorde binne die Epiproctasuborde, terwyl Anisozygopterae ook nou hier ingesluit word as die infraorde Epiophlebioptera.
Slanksuikerbos
Die slanksuikerbos (Protea simplex) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea-genus behoort. Die plant kom voor op die eskarp van die Drakensberg vanaf Mariepskop deur Mpumalanga en Eswatini tot by Vryheid in KwaZulu-Natal asook Lesotho. Die plant is klein, platterig en word 16 cm in deursnee en blom van Desember tot Maart.
In Engels staan dit as die Dwarf grassveld sugarbush bekend.
Gereformeerde kerk Oos-Londen
duimnael|links|370px|Die kerkgebou wat tot 1950 in gebruik was en die ou pastorie. Die kerk is gesloop en die pastorie waarskynlik ook.
Otto Møller Jensen
Otto Møller Jensen (31 Julie 1940 – 12 Maart 1996) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Father of Four (1953), Far til fire i sneen (1954), Far til fire i byen (1956), en Far til fire med fuld musik (1961).
Gereformeerde kerk Oos-Londen
duimnael|links|170px|Ds. H.V.F. Kruger, van 1937 tot 1942 die gemeente se tweede leraar.
Die Gereformeerde kerk Oos-Londen is die enigste Afrikaanse gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Oos-Kaapse hawestad Oos-Londen. Dit is in 1925 gestig.
Agtergrond
Die kerkraad het hierdie rapport goedgekeur asook die feit dat in die plek van oudl. H.B. Coetsee wat intussen oorlede is en wie se sekunde nie kon gaan nie, ouderling T.J. Kruger gegaan het. Verder is besluit om die Algemene Vergadering te vra om Burgersdorp uit die Sustentasiefonds te help om die lidmate aldaar, veral waar hulle afkomstig was uit verskillende gemeentes van hul kerkverband, meer dikwels te besoek om hulle met Woord en Sakramente te bedien, en dat hulle dan as 'n wyk van Burgersdorp se gemeente beskou kon word.
Wyk van Burgersdorp
duimnael|regs|170px|Ds. [[Izak Krüger|Izak David Krüger, 1949-1954, sy laaste gemeente.]]
duimnael|links|170px|Ds. [[Philippus Snyman|Flippie Snyman, leraar van 1960 tot 1964.]]
duimnael|regs|170px|Dr. C.J. Malan, die leraar van 1964 tot 1966.
duimnael|links|300px|Ds. J.F. du Plooy, Oos-Londen se eerste predikant, was in 1926 lid van die eerste span van die [[PU vir CHO wat 'n enkele punt kon aanteken op 'n Dalrymple-byeenkoms. Hy sit derde van links en het dié punt aangeteken deur derde te kom in die 120 tree-hekkies. Staande: S.J. van der Walt, Sampie de Kock, J.J. van der Walt en J. Meyer. Sittende: D.G. Steenkamp, J. Vorster, J.F. du Plooy en W.F. Venter.]]
duimnael|regs|170px|Mev. ds. [[Johanna du Plooy|J.F. du Plooy, van 1933 tot 1936 eerste predikantsvrou van Oos-Londen en van 1946 tot minstens 1959 eerste redaktrise van Die Gereformeerde Vroueblad.]]
duimnael|regs|170px|Dr. Petrus Paulus Kruger, leraar van 1974 tot 1982.
Die predikant kon op die vergadering van 5 Junie 1914 die besluit van die Algemene Vergadering bekend maak, naamlik dat genoeë geneem is met die gedagte dat die lidmate as 'n wyk van Burgersdorp beskou kon word en aangesien hy reeds weer die wyk besoek het, kon hy ook bekend maak dat die lidmate aldaar daarmee ten volle tevrede is. Die broeders wat laas verkies is, is toe in hulle ampte bevestig, sodat die geestelike bearbeiding nou op vaster voet geplaas is. Die lidmate aldaar het self die reiskoste vergoed. Die kerkraad het hierdie verslag met dank aangeneem en daardeur aanvaar dat die lidmate van Oos-Londen onder die kerkraad geressorteer het.
Die voordeel van hierdie reëling vir die groepie lidmate aldaar het spoedig geblyk, want nie alleen het hulle gereelde bediening van Woord en Sakramente ontvang nie, maar in 1918 kon hulle deur die besondere bemiddeling van Burgersdorp 'n eie kerkgebou bekom. In die notule van die vergadering van 23 Maart 1918 is die besonderhede aangeteken, wat kortliks hierop neerkom: 'n Ooreenkoms het tussen die kerkraad van Burgersdorp en sekere mnr. J.L. Pansegrau insake die kerkgebou tot stand gekom: Mnr. Pansegrau het onderneem om die gebou in Oos-Londen te koop vir £700 en dit aan te bied aan die kerkraad van Burgersdorp onder voorwaarde dat die kerkraad die rente op gemelde som teen 4% bereken half-jaarliks aan hom en sy eggenote sal waarborg en na die dood van die langslewende sou die bedrag van £700 as erfenis aan die Gereformeerde Kerk toeval. Indien mnr. Pansegrau die gebou nie self sou koop nie, kon die kerkraad van Burgersdorp dit koop en sou hy die £700 op presies dieselfde voorwaardes voorskiet, sodat na die dood van die langslewende die bedrag uitgewis sou wees.
'n Afsonderlike gemeente
Die kerkraad van Burgersdorp het hierdie voorstel met groot dankbaarheid aanvaar en langs daardie weg die groepie lidmate van Oos-Londen aan 'n kerkgebou gehelp. Hierdie reëling insake Oos-Londen het voortgeduur tot 1925 toe dit 'n selfstandige gemeente geword het.
Kerkgeboue
Toe Oos-Londen nog 'n wyk was van die Gereformeerde kerk Dordrecht het 'n lidmaat van die NG Kerk, J. Pansegrau, die gebou van die Presbiteriaanse Kerk in Quanzastraat aangekoop en dit aan die Gereformeerde Kerk beskikbaar gestel, waarna die kerkraad hom in paaiemente kon betaal. Ná sy dood het die kerkgebou die Gereformeerde Kerk se eiendom geword. Dié eerste geboutjie in die hawestad is op 6 Julie 1918 in gebruik geneem. Die gemeente het ook 'n tweede kerkgebou gehad, maar daarvan vermeld die beskikbare bronne niks buiten dat dit, nes die eerste gebou, gesloop is. In 1950 het die toe 25 jaar oue gemeente die Moth-saal op die hoek van St. Peter- en Recreationweg gekoop, wat destyds sentraal geleë was.
Destyds het die gemeente so sterk aangegroei dat planne in 1963 goedgekeur is om dit te verkoop om sitplek aan 380 kerkgangers te bied. Om die een of ander rede wou Oos-Londen se stadsraad nie toelaat dat die gemeente 'n nuwe kerk bou nie; daarom moes die ou saal herbou word. Met die vergroting is die uitleg van die binnekant van noord-suid verander na oos-wes en 'n pyporrel ingebou. In 1979 besluit die gemeente om 'n kerksaal aan te bou en om dié saal deur middel van 'n bedieningsluik met die kombuis te laat skakel.
In 1992 is 'n muur om die perseel gebou vir veiligheid en meer plaveisel om die kerk aangebring om instandhouding van die tuin te beperk. In 2005 is die kerk oorwegend in twee skakerings beige geverf met donkerpers vir kontras. Jare lank al woon min lidmate in die omgewing van die kerk sodat die meeste meer as 5 km moet aflê om eredienste by te woon. Blykbaar het die onmiddellike omgewing van die kerk verval, want parkering, wat net op straat beskikbaar is, skep 'n veiligheidsprobleem. In 2010 het 'n Xhosasprekende gemeente, van wie die meeste lidmate in die omgewing woon, ook die kerk gebruik.
In 2021 het die gemeente sy kerkgebou by St. Petersweg 25, Southern Wood, in die mark gesit en 'n ooreenkoms met die Presbiteriaanse kerk Stirling gesluit om soggens om halfelf in hul kerkgeboue eredienste te hou.
Lidmaattal
Dié syfers dui op die jaar waarin dit in die Kerk se Almanak verskyn het en nie op die jaar waarin dit getel is nie, wat gewoonlik die jaar vantevore is.
Kiwidore Fillis
Kiwidore Fillis is 'n Afrikaanse digter.
Pous Paulus IV
Paulus IV was die 223ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1555 tot 1559. Hy is die mede-stigter van die Orde van die Teatyners.
Kiwidore Fillis
Lewe en werk
Kiwidore Ezau Fillis is op 11 Oktober 1960 op Worcester gebore as een van agt kinders. Sy laerskoolopleiding is by die NGK Oefen Primêre Skool en hy matrikuleer in 1978 aan die Hoërskool Esselenpark op Worcester. In 1984 kwalifiseer hy as onderwyser met Afrikaans as hoofvak aan die Onderwyskollege Suid-Kaapland op Oudtshoorn. Hy gee skool aan Bonne Esperance Primêr op De Doorns, naby Worcester, en is lid en oudvoorsitter van die Breedevallei Dichters. Later word hy onderwyser aan Hex Park Primary School op Worcester, waarna hy ’n pos aanvaar as assistent-kultuurbeampte van die Breedevallei Munisipaliteit op Worcester.
Pous Paulus IV
Biografie
Pous Paulus IV is gebore as Gian Pietro Carafa op 28 Junie 1476 in Capriglio, Italië. Sy vader was Giovanni Antonio Carafa en sy moeder Vittoria Camponeschi, die dogter van Pietro Lalle Camponeschi, vyfde graaf van Montorio. Sy oom en mentor, Oliviero Carafa hom gehelp om op 30 Julie 1505 aangestel te word as biskop van Chieti. Op 18 September 1505 word hy tot biskop gewy. Op 20 Desember 1518 word hy aartsbiskop van Brindisi. Tussen 1520 en 1525 woon Carafa in Rome en vlug tydens die plundering van Rome na Venesië. In 1524 stig hy saam met Sint Cajetan die Orde van die Teatyners. Pous Paulus III stel Carafa op 22 Desember 1536 aan as kardinaal en as lid van die nuutgestigte kommissie vir' n algemene hervorming van die kerk. Op 15 Januarie 1537 word hy kardinaal-priester van Sint Pancrazio, op 24 September 1537 kardinaal-priester van Sint Sisto en op 6 Julie 1541 kardinaal-priester van San Clemente. Vanaf 1542 lei hy die Inkwisisie. Op 24 September 1543 word hy kardinaal-biskop van San Maria in Trastevere, op 17 Oktober 1544 kardinaal-biskop van Albano en op 8 Oktober 1546 kardinaal biskop van Sabina. Op 23 Februarie 1549 word hy aartsbiskop van Napels en op 28 Februarie 1550 kardinaal-biskop van Frascati. In 1553 word hy benoem as die dekaan van die kollege van kardinale, op 29 November 1553 kardinaal-biskop van Porto en Santa Rufina. Op 11 Desember 1553 word hy kardinaal-biskop van Ostia, sy laaste pos voordat hy pous word. Op 23 Mei 1555 volg hy Pous Marcellus II en word gekroon op 26 Mei 1555 deur kardinaal Francesco Pisani. Hy regeer tot sy dood op 18 Augustus 1559 en word opgevolg deur Pous Pius IV. Die naam ‘Paulus’ beteken 'die kleintjie'.
Kiwidore Fillis
Lewe en werk
As politieke aktivis in die tagtigerjare spandeer hy ook tyd in die Victor Verster-gevangenis in Paarl. Hy is in 2000 'n leiersfiguur met die stigting van Breërivier Onafhanklik, 'n politieke beweging van onafhanklike kandidate wat aan die verkiesing in die Breedevallei Plaaslike Munisipaliteit deelneem. In 2006 stel hy homself verkiesbaar as ANC-verteenwoordiger in die plaaslike regeringsverkiesings. Hy het 'n groot passie vir die All Blacks-rugbyspan en hy is voorsitter van die All Blacks-ondersteunersklub op Worcester. Hy is ook 'n rugbyskeidsregter. Hy is getroud met Beatrice.
Pous Paulus IV
Pontifikaat
Pous Paulus IV was 79 jaar toe hy as pous verkies is. Voor sy verkiesing het hy herhaaldelik van hervormings gepraat. Na die verkiesing maak hy hom skuldig aan nepotisme deur een van sy neefs, Carlo Carafa, 'n condottiere, kardinaal-staatsekretaris te maak en 'n ander neef, Giovanni Carafa,' n wrede avonturier, die eerste kaptein-generaal van die kerk en daarna hertog van Paliano te maak.
Kiwidore Fillis
Skryfwerk
Op kulturele gebied maak hy 'n groot bydrae deur leerlinge van die omgewing aan te moedig om gedigte te skryf, wat hy dan in bloemlesings laat saamstel en publiseer.
Pous Paulus IV
Sekulêre Politiek
Nadat Paulus, toe nog kardinaal Carafa as hoof van die Inkwisisie gewys het dat hy onvergeeflik teen die Italiaanse Protestante was, protesteer die pous teen die Vrede van Augsburg, 25 September 1555. Die vrede laat elke vors toe om die religie van sy gebied te bepaal. Toe keiser Karel V in 1556 abdikeer en sy broer Ferdinand I die titel "Heilige Romeinse Keiser" aanneem, verklaar Pous Paulus dit as ongeldig. As teenstander van die Spaans-Habsburgse mag, verloor Paulus weens sy alliansie met Frankryk die oorlog teen Spanje en op 12 September 1557 ná die besetting van die pouslike staat deur die Hertog van Alva, moet hy die voorwaardes van die vrede van Cave Palestrina aanvaar. Oor die kwessie van die Britse troon, het hy sy invloed probeer gebruik teen die Protestantse Elizabeth.
Kiwidore Fillis
Skryfwerk
Sy gedigte word opgeneem in versamelbundels soos “Nuwe stemme 3” en “Groot verseboek”. By verskeie geleenthede lees hy van sy gedigte in die openbaar voor, onder andere by die bekendstelling van “Nuwe stemme 3”, by Woordfees op Stellenbosch en tydens 'n spesiale Valentynsdagviering by die Afrikaanse Taalmuseum. Hoewel hy twee digbundels en 'n roman aan hoofstroomuitgewers in Suid-Afrika voorlê, word al hierdie geskrifte vir publikasie afgekeur. Hy publiseer self sy digbundel “Hierdie taal van my”.
Pous Paulus IV
Kerkpolitiek
Om die Katolieke Kerk te versterk, brei Paulus die bevoegdhede van die "Heilige Inkwisisie." uit. Daar word beweer as sou hy gesê het: "Selfs as my eie vader 'n ketter was, sou ek die hout bymekaar maak om hom te verbrand". In sy bul "Cum Nimis absurdum" van 14 Julie 1555 beveel hy dat Jode in ghetto's moet woon. 'n Paar dae later word 24 Jode wat onder dwang bekeer is en uit Portugal gevlug het, verbrand in Ancona. Dit was die enigste daad van hierdie soort in die geskiedenis van Italië. Die verdaagde konsilie van Trente roep hy nie weer op nie omdat hy die taak van kerkhervorming wou oorgee aan die kurie en die kollege van kardinale. As een van sy laaste dade, publiseer hy die bul "Cum ex apostolatus officio" waarin hy boeksensuur en die berugte "Index librorum prohibitorium" (Indeks van verbode boeke) instel. In 1559 herstruktureer hy die bisdomme van die Habsburgse Nederlande.
Gebeure na sy dood
Na sy dood het die burgers van Rome fees gevier, die gevangenes van die Roomse Inkwisisie bevry, en die paleis van die Inkwisisie aan die brand gesteek. Lede van die munisipale owerheid van Rome, wat tydens die bewind van Paulus IV ernstige beperkinge opgelê is, het die geleentheid uitgebuit en die mense se woede in hulle guns aangevuur. Tien dae na sy dood, het die hertog van Paliano, met die goedkeuring van sy broer, die kardinaal-staatsekretaris sy (die hertog s'n) swanger vrou laat vermoor. Onder die bewind van die nuwe pous, Pous Pius IV, word hulle voor die regbank gebring. Die kardinaal-staatsekrtearis word in die Engeleburg verwurg en die hertog word onthoof. Hulle handlangers is ook tereggestel.
Die kollege van kardinale
Pous Paulus IV het 19 nuwe kardinale aangestel in vier konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis-URL: de:Paul IV.
Don Taylor (Amerikaanse akteur en regisseur)
Don Taylor (13 Desember 1920 – 29 Desember 1998) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stalag 17 (1953), Escape from the Planet of the Apes (1971), The Island of Dr. Moreau (1977), en Damien: Omen II (1978).
Tonye Patano
Tonye Patano (gebore 16 Oktober 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Savages (2007), The Taking of Pelham 123 (2009), en The Company Men (2010), en in die televisiereeks Weeds (2005).
Marita Napier
Jeug
Marita (gebore Jacobs) was die derde van vier kinders uit 'n musikale gesin. Haar vader het viool bespeel en haar moeder het graag gesing. Reeds op driejarige leeftyd begin sy met balletlesse saam met haar ouer suster. Later het sy na klavierlesse oorgeskakel en haar eerste onderrig en musiekagtergrond by Olive Lieberitz gekry. Hoewel sy op skool nie veel aan solosang deelgeneem het nie, het sy en haar suster Ena soms in streekskunswedstryde duette gesing. Sy het aan die Hoërskool D.F. Malan (destyds die Hoërskool Crosby) in die Johannesburgse voorstad Crosby gematrikuleer. Ná skool sluit sy haar aan by die Neerlandia-koor en begin in die openbaar as 'n solis optree. Sy hou met haar sanglesse vol, eers by Margaret Roux en later by Stella Cavalli. In dié tyd bevriend sy die musiekman Maartin Coetzee, wat toe by die SAUK gewerk het.
Sy woon ook 'n konsert by van 'n sangeres wie se tegniek haar só betndruk dat sy navraag doen en vasstel die sangeres se leermeester is professor Theo Lindenbaum in Detmold, 'n stadjie in die Duitse staat Noord-Rynland-Wesfale. Marita stuur 'n oudisieband aan hom en hy aanvaar haar dadelik as student. Sy spaar twee jaar lank terwyl sy in 'n kantoor werk en kan uiteindelik in 1965 Duitsland toe gaan met behulp van 'n skenking van die Ernest Oppenheimer-trustfonds. Deon Knobel skryf in Die Burger van 23 April 2004: “Marita het my vertel hoe sy ná enkele weke by Lindenbaum besef het dat sy haar ware roeping gevind het. Daarvoor het sy alles opgeoffer en volgens Ena selfs deeltyds in 'n konfytfabriek gewerk om vir haar lesse te betaal.” Tog skryf haar vriend, die Kaapse koorleier, orrelis en stemafrigter Danie Theron, kort na haar dood in Die Burger Marita was aan kafeïen verslaaf, maar het opgemerk: “Dis snaaks dat koffie nooit so lekker smaak soos dit ruik nie.” “’n Uitlating wat sy telkens met haar loopbaan vergelyk het. Die een groot operahuis en konsertsaal ná die ander is verower, maar die bevrediging wat sy verwag het, was baie selde daar.” Marita het vir hom gesê: “Ek het so min gesien, want ek is van die lughawe na die hotel, na die teater en weer vort.”
Jacobs word Napier
Voor haar vertrek na Duitsland het sy haar aangesluit by 'n sangkwartet wat aan talle koraaluitvoerings van werke van Johann Sebastian Bach en Georg Friedrich Händel deelgeneem het. Luidens een bewering was twee ander lede van die kwartet se van ook Jacobs en omdat sy nie van plan was om 'n sololoopbaan te bou nie, maar eerder verwag het sy sou lid van die kwartet bly, het Marita besluit om haar van na "Napier" te verander ten einde verwarring te voorkom. Haar suster Ena het egter gesê Marita het alle beskikbare inligting oor internasionale sangers nagegaan om seker te maak dat sy nie sou sing onder 'n naam wat verwarring kon veroorsaak nie. Niemand weet egter wat haar op “Napier” laat besluit het nie. Volgens 'n onderhoud met Sandra Prinsloo was dit 'n van uit die familie.
Eerste Europese optredes
Met haar vertrek uit Suid-Afrika besluit sy om haar sangloopbaan twee jaar te gun: as sy dan nog nie 'n deurbraak gemaak het nie, sou sy terugkeer om haar as fisioterapeut te bekwaam. In 1966 het sy in Bielefeld as enigste sopraan in 'n Bach-konsert op. Op grond hiervan word sy gevra om oudisies vir drie operahuise te doen. Sy slaag al drie en kies Bielefeld, waar sy onder meer die volgende rolle vertolk:
Tydens die repetisie vir laasgenoemde opera het sy haar toekomstige man, liriese tenoor Wolfram Assmann, ontmoet, wat die rol van Tamino vertolk het. Hulle is kort daarna getroud, maar selde saam opgetree voor sy aftrede enkele jare daarna.
Europese sukses
Sy het drie jaar by Lindenbaum onderrig ontvang en mettertyd het die aanbiedings om op te tree, begin inkom. Haar eerste Europese deurbraak was toe sy die sopraan-hoofrol in Carl Orff se "Carmina Burana" in Dijon, Frankryk, gesing het. Daarna het sy aan 'n fees deelgeneem vir jong sangers, waar sy in Guiseppe Verdi se "Requiem" saam met die tenoor Edward Sooter opgetree het. Kort na die fees is sy uitgenooi om saam met die bariton Dietrich Fischer-Dieskau in Johann Sebastian Bach se Kersoratorium in Bielefeld te sing.
Dié optrede is goed ontvang en het die weg gebaan vir haar eerste voltydse kontrak-aanbod (van Bielefeld se operahuis), maar voor sy dit kon aanvaar het die direkteur van Lübeck se operahuis vir haar 'n kontrak aangebied om die daaropvolgende seisoen die rol van die Marschallin in al dié operahuis se opvoerings van Richard Strauss se Der Rosenkavalier te sing. Sy het egter Bielefeld se aanbod aanvaar, omdat sy só nader aan haar musiekonderwyser kon wees.
Amerikaanse sukses
Haar eerste optrede in die VSA was as Sieglinde in Wagner se Die Walküre vir die San Francisco Opera met Jess Thomas as Siegmund. Die resensente is ekstaties. Die dirigent Seiji Ozawa vra haar daarna om Mahler se Agtste Simfonie (“Simfonie van Duisend”) saam met hom te doen. Sy was nog betreklik onervare en het die werk nog nie vantevore gehoor nie, maar leer dit binne vier dae. Die ontvangs is ewe geesdriftig. Ozawa beveel haar by Wolfgang Sawallisch aan as Sieglinde vir 'n opvoering in La Scala in Milaan.
Suid-Afrikaanse debuut
Napier kom in 1976 Suid-Afrika toe vir haar debuut in haar geboorteland as Senta in Richard Wagner se Der fliegende Holländer in Kaapstad. In 'n huldeblyk op 6 Mei 2004 skryf Thys Odendaal in Beeld: "Onderweg na Kaapstad vir die debuut in haar eie land . . . het 'Riets', soos Ma Skattie haar genoem het, die Johannesburgse media te woord gestaan, vars van haar eerste internasionale triomf in Bayreuth, as Sieglinde in Wagner se Die Walküre. As prima donna het sy die pers in die BBP-sitkamer voor flitsende kameras en skerp TV-ligte ontmoet. Sy vra 'n sigaret, 'verkieslik Camel', en toe 'n glas 'gin&tonic' . . . pragtig geklee in 'n wyerandhoed en luiperdkoltabberd. Nie baie spraaksaam nie. Wydoog, en die glimlag breed. Rook en 'n operastem gaan nie saam nie, het iemand onseker opgemerk. Sonder aarseling kom die droë antwoord: 'Smoking is bad for the voice, but singing is even worse." Dit is die 'laidback'-humor wat Napier as sanger én mens gekenmerk het." Op eie bodem het sy in Februarie 1985 vir die destydse Truk as Isolde in Wagner se Tristan und Isolde gesing en kort daarna in Bloemfontein Abigaille in Guiseppe Verdi se Nabucco vir die ingebruikneming van die Sand du Plessis-teater. In die Staatsteater in Pretoria was sy ook te sien as onder meer Turandot en as Santuzza in Cavalleria Rusticana van Mascagni.
Deur die jare het sy gereeld plaaslik opgetree, onder meer in:
Verdere loopbaan
Die rolle wat Marita die meeste vertolk het, is onder meer Senta (in Richard Wagner se Der Fliegende Holländer, Chrysothemis (in Richard Strauss se Elektra), Leonore (in Beethoven se Fidelio) en Ariadne (in Strauss se Ariadne auf Naxos). Haar gunstelingrolle was laasgenoemde en die Keiserin in dieselfde komponis se Die Frau ohne Schatten. Later jare het sy dikwels die rol van Turandot in Puccini se gelyknamige opera vertolk.
Marita het haar grootste roem verwerf as vertolker van Strauss en Wagner se musiek. Sy het in 19 produksies van Wagner se Ring der Niebelungen opgetree: in die Metropolitan, La Scala, Covent Garden, San Francisco, Bayreuth en die Weense Staatsopera.
In haar loopbaan het Marita die verhoog met wêreldberoemde sangers soos Birgit Nilsson, Christa Ludwig, Placido Domingo en Leonie Rysanek (as wie se opvolger sy in 'n stadium beskou is) gedeel. Sy het ook saam met die bekendste dirigente soos Karl Böhm, Zubin Mehta en Wolfgang Sawallisch gewerk, maar nie Herbert von Karajan nie. Hy het haar vroeg in haar loopbaan gevra om die Koningin van die Nag in Mozart se Towerfluit te sing, wat sy van die hand gewys het. Hy het haar nooit weer vir 'n rol gevra nie.
Begrafnis
Marita Napier se gedenkdiens is in April 2004 in die St. George-katedraal in Kaapstad gehou. Haar vriend Johan Liebenberg sê in Rapport van 11 April 2004: "Haar begrafnisdiens . . . sal 'n huldeblyk wees aan die wonderlike mens wat sy was. Hoewel sy nie Anglikaans was nie, het sy reeds 'n paar jaar gelede haar begrafnis daar beplan." Die eenvoudige seremonie is gelei deur vader Lyle Redelinghuys. Van haar vriende en kollegas wat haar talenten en karaktertrekke op besonderhede wyse geskilder het, was haar jare lange medewerker Weiss Doubell indertydse direkteur van die Roodepoortse stadskouburg. Deon Knobel skryf in Die Burger van 23 April daardie jaar: “Vader Lyle het sy rede in die begrafnis afgesluit met 'n verwysing na die aartsbiskop van Kantelberg se woorde by die begrafnis van die Britse koninginmoeder in 2002 en dit op Marita van toepassing gemaak: dat sy geliefd was juis omdat sy haarself aan ons gegee het, so gewillig en so mildelik. Noudat die son gesak het, vloei van die warmte wat sy aan ons gegee het na haar terug.”
Marita die mens
Resensent Thys Odendaal skryf in ‘’Beeld’’ van 6 Mei 2004 dat Marita Napier welbelese was, dol op poësie, graag gefliek het en ywerig beeldende kuns versamel het. “Sy het haar landgenote gerespekteer: het Nellie du Toit as stemraadgewer ingeroep toe sy 'n probleem ondervind het en Emma Renzi bewonder vir haar enorme kennis van opera en haar mededeelsaamheid.” Hy skryf sy het 'n 27 jaar lange stryd teen kanker gevoer, maar was meer besorg oor die lot van die mense agter die Ystergordyn: “Sy het graag in Praag gaan sing, want dan kon sy blikkieskos vir die gehore insmokkel.”
Haar vriend, die Kaapse koorleier, orrelis en stemafrigter Danie Theron, skryf kort na haar dood in Die Burger dat Marita alles amper perfeksionisties en beheersd gedoen het en dat dit haar help ontwikkel het in die kunstenaar wat sy was. “Dissipline was haar wagwoord. En baie harde werk. Terselfdertyd het dit haar baie ontoeganklik gemaak, want situasies is altyd in toom gehou. Daarom was dit lekker as sy nou en dan net laat loop het. Soos 'n paar jaar gelede met haar verjaardag. Dit was 'n snikhete dag in Februarie. Marita het onthaal en was warm van kook en drankies vir al haar gaste aandra. Die volgende oomblik laat val sy alles en storm met klere en al die swembad in.”
Sy was 'n baie privaat mens. Theron skryf: “Sy het selde enigiets van haar laat deurskemer. Dit was eers in die laaste paar maande, toe sy besef het die kanker gaan die oorhand kry, dat sy begin oopmaak en oor haar diep menslike behoeftes en belange begin praat het.” Sy was volgens hom iemand van wie 'n mens maklik gehou het danksy haar sagtheid en rustigheid, maar sy kon jou ook met haar lang stiltes ontsenu. Odendaal beaam dit: “As mens was sy stil, soms afsydig, en kon lank in 'n geselskap sit en net waarneem. Skielik, asof van nêrens, kon sy 'n lagbui skaars bedwing.” Nietemin skryf hy ook: “Napier was 'n unieke, gul mens en sanger, volkome toegewyd aan haar kuns en vriendekring. Baie spesiaal.”
Opnames
Onder haar internasionale CD-opnames is die Koorsimfonie (nr. 9) van Beethoven onder leiding van Ozawa, Schoenberg se Gurrelieder met Pierre Boulez as dirigent, sowel as Das Rheingold (Fricka onder Janowski) en Die Walküre (Gerhilde onder Levine) en Kurt Weill se Der Zar lässt sich photographieren. Daar bestaan ook 'n 1973 lewendige opname waarin Marita Venus in Wagner se Tannhauser saam met die dirigent Otmar Suitner sing. Daar bestaan ook 'n aantal Suid-Afrikaanse opnames van opvoerings en talle roofopnames.
Repertorium
Beethoven:
D'Albert:
Mascagni:
Humperdick:
Jánaček:
Mozart:
Offenbach:
Puccini:
Strauss:
Temmingh:
Verdi:
Weber:
Weill:
Johnnie Davis
Johnnie Davis (11 Mei 1910 – 28 November 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Garden of the Moon (1938), Cowboy from Brooklyn (1938), You Can't Ration Love (1944), en Hollywood Ending (2002).