cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rugbywêreldbeker 1991
Australië het die eindstryd op Twickenham in Londen teen Engeland met 12–6 gewen en sodoende sy eerste rugbywêreldbekertitel ingepalm. Die verdedigende kampioen Nieu-Seeland het in die derde en Skotland in die vierde plek geëindig. Suid-Afrika kon nie aan die rugbywêreldbeker deelneem nie as gevolg van ’n sportboikot teen dié land weens sy voortgesette apartheidsbeleid. Die Wes-Samoaanse het vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem, terwyl al die ander spanne vir ’n tweede keer verskyn het. Die Namibiese nasionale rugbyspan is in Maart 1990 gestig, te laat om hoegenaamd aan die Rugbywêreldbeker 1991-kwalifisering deel te neem. Vir Zimbabwe sou dit die laaste deelname aan ’n rugbywêreldbekertoernooi wees, omdat hulle sedertdien nie meer vir ’n toernooi gekwalifiseer het nie.
Toewysing
Nadat die Rugbywêreldbeker 1987 in Australië en Nieu-Seeland aangebied is, is die Rugbywêreldbeker 1991 aan die vyf rugbylande toegewys, wat destyds jaarliks om die Vyfnasies-beker meegeding het. Die Engelse Rugbyvoetbalunie het met die ander Vyfnasies-beheerliggame ooreengekom om van die wedstryde ook in Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis aan te bied.
Deelnemers
Die volgende 16 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 1991 gekwalifiseer: Die nominale gasheer Engeland en die ander sewe spanne wat tydens die Rugbywêreldbeker 1987 tot die kwarteindrondte gevorder het, het regstreeks gekwalifiseer. Hulle was Australië, Fidji, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland en Wallis. Om die oorblywende agt plekke het tydens die kwalifiseringsrondte 33 nasionale rugbyspanne meegeding. Wes-Samoa, wat Tonga vervang het, is die enigste verandering in die 16-span-lys van die Rugbywêreldbeker 1987.
[[Lêer:1991 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die Rugbywêreldbeker 1991 is deur Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, en wedstryde is regoor dié vyf lande gehou. Van Poel A, waarin Engeland meegeding het, se wedstryde is die helfte in Londen gehuisves, maar wedstryde het ook in Leicester, Gloucester en Otley plaasgevind. Poel B, met die Europese nasies Ierland en Skotland, wat hul wedstryde tuis in óf Dublin óf Edinburg gespeel het; een wedstryd is in Belfast gehou. Poel C met Wallis, wat al sy wedstryde in Cardiff gespeel het, en die ander wedstryde in Pontypool, Pontypridd en Llanelli. Poel D, waarin Frankryk gespeel het, met wedstryde in Agen, Bayonne, Béziers Brive, Grenoble en Toulouse. Geen van die kwart- of halfeindwedstryde is in Engeland gespeel nie, maar wel in Frankryk, Ierland en Skotland. Die bronseindstryd is op Cardiff se Nasionale Stadion aangebied en die eindstryd op die Londense Twickenham.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 1991 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die poelwedstryde is onder die vyf gashere soos volg verdeel:
Poelfase
Soos in die Rugbywêreldbeker 1987 is die 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in vier poele van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die poelfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, twee vir ’n gelykop en een vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens die punte wat total aangeteken is gerangskik.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur die punte wat total aangeteken is bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Sakyong Mipham
Sakyong Mipham (Tibettaans: ས་སྐྱོང་མི་ཕམ་) of Sakyong Jamgon Mipham Rinpoche, Jampal Trinley Dradul (geb. in 1962 as Osel Rangdrol Mukpo) is die hoof van die Shambhala-Boeddhisme-lyn en van Shambhala Internasionaal, ’n wêreldwye netwerk van meditasiesentrums, kloosters, ’n universiteit en ander organisasies wat deur sy pa, Chögyam Trungpa Rinpoche, gestig is. Sakyong Mipham Rinpoche is ’n lama in die Nyingma-lyn van Tibettaanse Boeddhisme.
Rugbywêreldbeker 1991
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel 1 het teen die naaswenner van Poel 4 en die wenner van Poel 4 teen die naaswenner van Poel 1 gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die bronseindstryd óf die eindstryd kon ontmoet het.
Sakyong Mipham
Shambhala-Boeddhiste beskou Sakyong Mipham as hul hoof en die tweede Sakyong ("aardebeskermer"); die eerste was Chögyam Trungpa. Met ’n mengsel van Oosterse en Westerse perspektiewe onderrig hy meditasie en sosiale transformasie terwyl hy ook ’n paar humanitêre projekte lei. In 2006 het die Sakyong die Barmhartige Leierskapkonferensie-en-dialoog begin deur die Lewende Vredesprys aan die Dalai Lama toe te ken; dit word gegee aan lewende voorbeelde van mense wat die mensdom bevoordeel.
Rugbywêreldbeker 1991
Uitklopfase
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
Sakyong Mipham
Die Sakyong het verskeie boeke geskryf; sy mees onlangse boek, The Shambhala Principle, is op 7 Mei 2013 uitgereik. Hy is ook ’n digter, kunstenaar en atleet.
Rugbywêreldbeker 1991
1991-effek op 1995-kwalifisering
Die agt spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika gekwalifiseer. Hulle was Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Kanada, Nieu-Seeland, Samoa en Skotland.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van 17 skeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelwedstryde
16 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 1991.
Frank Merrill (akteur)
Frank Merrill (21 Maart 1893 – 12 Februarie 1966) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Reckless Speed (1924), Dashing Thru (1926), Tarzan the Mighty (1928), en Tarzan the Tiger (1929).
Dark Hedges
Twee eeue later het die laning een van die mees gefotografeerde natuurbesienswaardighede in Noord-Ierland geword. Dit maak deel uit van die gewilde kusroete Causeway Coastal Route en het internasionale bekendheid verwerf as een van die coulisses vir die Amerikaanse kabeltelevisiekanaal HBO se epiese fantasie-dramareeks Game of Thrones wat in Belfast se filmateljee Titanic Studios vervaardig word.
Die Dark Hedges-lanings is vanaf 30 Oktober 2017 gesluit vir padverkeer - behalwe vir noodreddingsvoertuie en plaaslike inwoners - nadat die bome skade gely het.
Rooihemde (Verenigde State)
Die Rooihemde (Red Shirts) in die Suidelike Verenigde State was 'n witbaasskap paramilitêre terroristegroep wat aktief was laat in die 19de eeu aan die einde van die era van Heropbou in die Verenigde State se geskiedenis.
Die Rooihemde se groepe het ontstaan vanuit Mississippi in 1875, toe polities konserwatiewe private terreurgroepe rooi hemde aangeneem het om hulself meer sigbaar en gevaarlik te maak vir die progressiewes in die Suidelike State. Hul geledere het bestaan uit beide blankes en vrygelate slawe. Soortgelyke groepe in die area van Carolina het ook die rooi hemde gedra. Van die mees prominente Rooihemde was ondersteuners van die Demokratiese Partykandidaat Wade Hampton gedurende die verkiesingsveldtog van Suid-Carolina in 1876 en 1878. The Rooihemde was een van verskeie paramilitêre organisasiesfere, soos die White League in Louisiana, wat ontwikkel het uit volgehoue pogings van wit Demokrate om politieke mag in die suide te herwin. Hierdie groepe het as die militêre arm van die Demokratiese Party opgetree.
Terwyl die Rooihemde partykeer by geweld betrokke was het hulself, die White League, skietklubs en ander verwante groepe openlik laat in die negentiende eeu geopereer. Hulle was beter georganiseerd as ondergrondse terroristegroepe soos die Ku Klux Klan.
Die Rooihemde het van organisasie, intimidasie en dwang gebruik gemaak om die Demokrate se politieke oogmerke om mag te herstel deur die Republikeine omvêr te gooi en die siviele- en stemregte van vrygelate slawe te onderdruk. Gedurende die verkiesingsveldtogte van 1876, 1898 en 1900 in Noord-Carolina het die Rooihemde 'n prominente rol vertolk met die intimidasie van kiesers wat anti-Demokratiese Party gesind was.
Oorsprong en simbolisme
Volgens E. Merton Coulter in The South During Reconstruction (1947), was die rooi hemp in 1975 deur "suidelike brigadiers" ingebring wat gekant was teen swart Republikeine. Die Rooihemde het Republikeinse byeenkomste ontwrig, swart leiers geïntimideer en vermoor. Ook het hulle swart deelname by stembusse ontmoedig en onderdruk.
Gedurende die Demokratiese flitslig parade in Charleston, Suid-Carolina op 25 Augustus,1876, het daar mans in rooi opgedaag. Dit was om die waving the bloody shirt toespraak deur Benjamin Franklin Butler van Massachusetts, teen te staan waar valslik beweer is dat hy 'n bloedbevlekte hemp omhoog gehou het van 'n politieke indringer wat deur 'n lid van Ku Klux Khan met 'n sweep bygekom is gedurende die era van Heropbou.
"Waving the bloody shirt" het 'n idioom in die Suide geword wat aan die retoriek van Republikeinse politici soos Oliver Hazard Perry Morton toegeskryf kan word in die Senaat. Morton het emosionele weergawes van onregte aan Noordelike soldate en politieke indringers gebruik om steun aan te moedig vir die Republikeinse Heropbou beleid in South Carolina. Die Rooi hemp simboliek het vinnig versprei. Verdagtes wat van die Hamburgse bloedbad beskuldig is het rooi hemde gedra toe hulle op 5 September oppad was om op aanklagte daarvan in die hof te verskyn, in Aiken, Suid-Carolina.
Martin Gary, die organiseerder van die Demokratiese veldtog in 1876, het opdrag gegee dat ondersteuners rooi hemde moes dra na alle saamtrekke en funksies.
Dit het 'n bron van trots en weerstand teen die Republikeinse bewind vir wit Demokrate in Suid-Carolina geword om 'n rooi hemp te dra. Vroue het rooi flanel aan hemde vasgewerk en ander kledingstukke van rooi gemaak. Dit was ook in die mode vir vroue om rooi linte in hul hare of om hul middels te dra. Jong mans het rooi hemde gedra om hul militantheid uit te druk nadat hulle te jonk geag is om in die Amerikaanse Burgeroorlog te veg.
Bellamy Young
Bellamy Young (gebore 19 Februarie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente We Were Soldiers (2002) en Mission: Impossible III (2006), en in die televisiereekse Scrubs (2001) en Scandal (2012).
Olaf Højgaard
Olaf Højgaard (gebore 25 Januarie 1972) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Rita (2012), Bankerot (2014), Greyzone (2018), en Comedy Cocktail (2019).
Skuinsstreep
Die skuinsstreep of per (ook solidus, vorentoe skuinsstreep, virgule, regleunstreep of vooroor skuinsstreep) (“/”) is ’n leesteken wat in die volgende gevalle gebruik word:
In Afrikaans kan die skuinsstreep as leesteken of skryfteken optree. Volgens die AWS (2017) impliseer die skuinsstreep as leesteken beketenisverwantskap tussen die dele weerskante van die skuinsstreep, of dui aan dat daar van die leser verwag word om keuses tussen moontlikhede te maak.
Alternatiewe en keuses
Bv: Meneer/Sir, Goeiedag / Good day / Dumela
Let op die gebruik van spasies in die voorbeeld hierbo. Waar die skuinsstreep afkortings of enkelwoorde skei, is daar geen spasies nie. Waar dit frases of sinne skei, is daar 'n spasie weerskante van die skuinsstreep. In 'n reeks wat bestaan uit enkelwoorde én frases, moet daar spasie aan weerskante van die skuinsstreep wees. (AWS, 2017)
Bv: man-/vroulik, akteur/-trise
Anale seks
Kultuur
Hierdie tipe seksuele omgang is al vanaf vroegtyd in 'n wye verskeindenheid kulture opgeteken. In gevalle waar dit geskied tussen twee mans is dit in sommige lande onwettig en is deur alle eeue deur sommige veroordeel, selfs voor die Christen-tydperk. Anale seks word beoefen deur mense met enige seksuele identiteit of oriëntasie. Alhoewel dit meer gereeld onder manlike pare voorkom, is daar meer heteroseksuele paartjies wat anale seks beoefen in absolute terme.
Tegniek, veiligheid
Gewoonlik word een of ander vorm van kunsmatige smering tydens anale omgang gebruik. Daar is twee sluitspiere by die ingang en net binne-in die anus geleë. Hulle is gewoonlik gesluit. Die buitenste sluitspier kan na willekeur ontspan of saamgetrek word, maar die binneste is minder onder bewustelike beheer. Die persoon wat tydens anale omgang aan die ontvangkant is, moet leer om die buitenste sowel as die binneste sluitspier te ontspan ten einde pyn tydens anale gemeenskap te vermy. Hoewel kunsmatige hulpmiddels hiervoor gebruik kan word, is dit waar van die meeste passiewe vennote in anale omgang dat die spiere albei ontspan wanneer hulle op hulle gemak is met hulle maat. Wanneer die penis verby die sluitspiere beweeg het, bereik dit die rektum, wat wyd is en nie pyn registreer nie. Stimulering van die prostaatklier lei tot 'n besonder intense en soms ook langdurige orgasme by die passiewe vennoot, oftewel die ontvanger.
Die gebruik van 'n kondoom tydens anale omgang is veral belangrik, omdat die wand van die anus makliker skeur as dié van die vagina. 'n Smeermiddel met 'n waterbasis moet gebruik word, aangesien dié met oliebasis die struktuur van 'n kondoom aftakel en tot die oordrag van seksueel oordraagbare siektes kan lei. Boonop is die slymwand van die anus hoogs absorberend en kan oliegebaseerde smeermiddels tot probleme lei.
Die algemene reël by anale omgang is om op te hou wanneer daar pyn óf bloed aanwesig is.
Aloe decorsei
Aloe decorsei is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Anale seks
Besware
Besware daarteen om die passiewe vennoot in anale gemeenskap te wees, sluit die vrees van "onderwerping" en "vervrouliking" in, maar in gay verhoudings word die rolle gereeld omgeruil ("veelsydigheid" genoem in die populêre kultuur) sodat daar nie 'n oorheersende en 'n ondergeskikte rol kan ontwikkel nie en ook nie sielkundige stereotipering nie. Die beswaar teen pyn hang af van hoe goed die aktiewe vennoot bedeeld is, watter tegniek gebruik word en of die passiewe vennoot op sy of haar gemak is.
Ogyen Trinley Dorje
Ogyen Trinley Dorje (Tibettaans: ཨོ་རྒྱན་འཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ; geb. 26 Junie 1985), ook gespel Urgyen Trinley Dorje, is ’n aanspraakmaker op die titel 17de Karmapa. Die Karmapa is hoof van die Karma Kagyu-skool, een van die vier hoofskole van Tibettaanse Boeddhisme. Die ander aanspraakmaker op die titel is Trinley Thaye Dorje.
Biografie
duimnael|200px|links|Ogyen Trinley Dorje op 14 jaar. Ogyen Trinley Dorje is in Lhatok, Tibet, gebore en is die seun van nomadiese ouers. Hy het hom glo vroeg in sy kinderdae as die Karmapa aan sy familie onthul. (Die identiteit van die Karmapa word egter betwis; sien die Karmapa-omstredenheid.)
Hy was bekend as Apo Gaga en was sewe jaar oud toe ’n soekgeselskap onder Tai Situpa, met instruksies wat hy beweer het deur die vorige Karmapa gelaat is, hom as die nuwe Karmapa geëien het. Hy is by die Tsurphu-klooster, die tradisionele setel van die Karmapa in Tibet, as sulks erken deur beide die 14de Dalai Lama en die Staatsraad van die Volksrepubliek van China, wat verklaar het hy is ’n "lewende Boeddha" – dit was die eerste keer dat China se kommunistiese regering ’n lama erken het.
Op 14 jaar het hy deur Nepal na Indië ontsnap, en op 5 Januarie 2000 daar aangekom. Hy het gevoel hy sou nie in China die gespesialiseerde opvoeding kon kry wat hy nodig gehad het nie.
Van 15 Mei tot 2 Junie 2008 het hy sy eerste Westerse reis onderneem en verskeie stede in Amerika besoek. Hy is amptelik in die Noord-Amerikaanse setel van die Karmapa in Woodstock, New York, gekroon.
Jeremy Brett
Jeremy Brett (3 November 1933 – 12 September 1995) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente War and Peace (1956) en My Fair Lady (1964).
Reghoekige vlindervis
Die Reghoekige vlindervis (Chaetodon trifascialis) is 'n vlindervis wat voorkom in die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf die Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Right-Angle butterflyfish.
Meton van Athene
Meton van Athene (Grieks: Μέτων ὁ Ἀθηναῖος) was 'n Oud-Griekse astronoom, wiskundige en ingenieur. Hy was die seun van Pausanias en leef in die tweede helfte van die 5de eeu voor Christus. Hy bestudeer geometrie en astronomie onder Paeinus, wie in 'n observatorium op die Lycabettos heuwel sterrenkundige waarnemings doen. Hy ontdek saam met Euctemon die ongelyke lengte van die jaargetye.
Lewensloop
Meton was geïnteresseerd in die fases van die maan en bevestig in die verband die waarde van die periode van 19 jaar wat in Babilonië al sedert 747 voor Christus gebruik word. In 19 jaar gaan 235 maanmaande verby en bevind sowel die son as die maan hul weer in dieselfde posisie. Hierdie periode word die siklus van Meton genoem; naamlik na 19 jaar val die maanfases weer op dieselfde dae van die maan.
Hy gebruik dit om 'n kalender saam te stel van 110 "leë" maande van 29 dae en 125 "volle" maande van 30 dae. Dit het 'n gemiddelde jaarlengte van 365+ 5/19 dag geimpliseer. Hoewel dit maar 30 minute en 11 sekondes te lank is, was daar in 492 voor Christus deur Nabu-rimanni 'n berekening wat maar 6 minute en 2 sekondes te lank was.
Meton kry egter in Athene geen belangstelling in sy kalender nie en dit word dan ook nie ingestel nie. Aristophanes dryf met hom die spot in Die Wolke en Die Voëls. Meton word voorgestel as 'n lafaard wat geestelike versteurdheid voorhou as verskoning om nie te hoef veg in die oorlog in Sisilië nie.
Die impakkrater Meton op die maan is na hom genoem. Die krater het 'n deursnee van 130 km en die koördinate is 7'6'N 18'8'O.
Bear's Den
Bear's Den is 'n Britse folk-rockgroep uit Londen. Die groep is in 2012 gestig en bestaan uit Andrew Davie en Kevin Jones. Joey Haynes het die groep vroeg in 2016 verlaat. Vir hul 2016/2017-toer in Europa en Noord-Amerika word Joey Haynes vervang deur die Nederlandse kunstenaar Christof van der Ven, nie as 'n amptelike lid nie, maar as sessiemusikant.
Die groep is genomineer vir verskeie musiektoekennings gedurende hul loopbaan. Die liedjie Above the Clouds of Pompeii is in 2015 genomineer vir die Ivor Novello-prys. Die groep het twee nominasies by die UK Americana Awards in 2016 ontvang, kunstenaar van die jaar en liedjie van die jaar vir Agape.
Pernille Højmark
Pernille Højmark (gebore 21 Mei 1960) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heaven and Hell (1988), Sirup (1990), en Sort høst (1993), en in die televisiereeks Taxa (1997).
Mefistofeles
duimnael|Mefistofeles vlieg oor [[Wittenberg, in 'n litograaf deur Eugène Delacroix.]] Mefistofeles (Duitse uitspraak: mefɪˈstoːfɛlɛs; ook Mephistophilus, Mephostopheles, Mephistophilis, Mephisto, Mephastophilis, en ander spellinge) is 'n demoon in die Duitse folkloristiese tradisie (dit is naamlik 'n Duitse volksverhaal). Die karakter het oorspronklik in letterkunde verskyn as die demoon in die Faustlegende, en het sedertdien verskyn in ander werke as 'n algemene karakter.
Binne die Faust legende
duimnael|regs|MEPHISTO_PHILES in die 1527 Praxis Magia Faustiana, toegeskryf aan Faust.
Die naam Mefistofeles word geassosieer met die Faust-legende van 'n ambisieuse geleerde, gebaseer op die historiese Johann Georg Faust. In die legende maak Faust 'n kontrak met die Duiwel met as teenprestasie sy siel, met Mefistofeles wat as die agent van die duiwel optree.
Die naam verskyn in die laat 16de eeu in die boeke van Faust. In die 1725 weergawe, wat Goethe gelees het, is Mephostophiles 'n duiwel wat in die vorm van 'n Franciskaanse broeder voorkom wat deur Faust in 'n woud buite Wittenberg opgeroep word.
Uit die boeke is die naam in die Faustiaanse literatuur opgeneem. Baie skrywers het dit gebruik, van Christopher Marlowe tot Goethe. In die 1616-uitgawe van Marlowe se The Tragical History of Doctor Faustus het Mephostophiles Mephistophilis geword.
Mefistofeles in latere behandelings van die Faust-materiaal figureer dikwels as 'n titelkarakter: in Meyer Lutz se opera Mephistopheles, or Faust and Marguerite(1855), Arrigo Boito se Mefistofele (1868), Klaus Mann se roman Mephisto en Franz Liszt se Mephisto Walse.
Interpretasies
duimnael|Mefistofeles deur [[Mark Antokolsky, 1884.]]
Alhoewel Mephistopheles vir Faustus voorkom as 'n demoon - 'n werker vir Lucifer - beweer kritici dat hy nie na mense soek om te korrupteer nie, maar dat hy die siele van diegene wat reeds verdoem is dien en uiteindelik versamel. Farnham verduidelik: "Mefistofeles verskyn nie aanvanklik voor Faustus as 'n duiwel wat daarop uit is om enige individu wat teëgekom word in die versoeking in te lei nie. Hy verskyn omdat hy in die magiese oproep van Faustus besef dat Faustus reeds korrup is, dat hy inderdaad alreeds 'in gevaar is om verdoem te word'."
Mefistofeles is reeds vasgevang in sy eie hel deurdat hy die duiwel dien. Hy waarsku Faustus oor die keuse wat hy maak deur ' sy siel aan die duiwel te verkoop': "Mephistophilis, 'n agent van Lucifer, verskyn en raai Faust aan om nie die vooruitsig van die hemel vaarwel te roep ten einde sy aardse doelwitte na te streef nie". Farnham voeg by tot sy teorie, "... Faustus betree 'n ewige private hel soos dié van Mephistophiles".
Buite die Faust-legende
Shakespeare noem "Mephistophilus" in die Merry Wives of Windsor (Bedryf I, Toneel I, reël 128). Teen die 17de eeu het die naam onafhanklik van die Faust-legende geword. Volgens Burton Russell, "Dat die naam 'n suiwer moderne uitvinding van onsekere oorsprong is, maak dit 'n elegante simbool van die moderne Duiwel met sy vele nuwe en uiteenlopende vorms".
Mefistofeles verskyn ook as die hoofantagonis in Goethe se Faust, en in die ongepubliseerde scenario's vir die Walpurgis-Nacht (Duits vir "die Walpurgis-nag") het hy en Satan as twee aparte karakters verskyn.
Pop
Hoewel die pop as 'n redelik natuurgetroue weergawe van die menslike figuur tradisioneel hoofsaaklik 'n speelding was, het dit mettertyd ook verskeie ander funksies bygekry, byvoorbeeld as marionet in die poppeteater en as model by die vervaardiging en vertoon van klere.
In Japan en by sommige Afrika-volke, byvoorbeeld die Asjanti, het die vroue babapoppe met hulle saamgedra om vrugbaarheid te bevorder, terwyl die Noord-Amerikaanse Hopi-Rooihuide volgens religieuse gebruik die katsjina - 'n pop wat bonatuurlike magte voorstel - aan hul kinders as speelding gee. In Japan word die daroema, 'n pop waarvan die oë deur 2 stukkies wit papier vervang is, in tempels te koop aangebied. Wanneer 'n wens uitgespreek word, word 'n pupil op een van die papierogies geteken en indien die wens vervul word, word die ander pupil ook ingeteken.
Dit bly 'n omstrede kwessie of die oorsprong van die pop geleë is in prehistoriese afgode en wy- of begrafnisbeeldjies, al dan nie. Die funksie van die pop as speelding kan wel tot diep in die geskiedenis teruggevoer word, maar daarnaas het die ander baie ou gebruike ook bly voortbestaan. Poppe is byvoorbeeld reeds in die 14e eeu van Parys na ander stede gestuur om die howelinge op die hoogte van die jongste modes te hou en kan dus as 'n voorloper van die moderne modetydskrif beskou word.
Sierpoppe wat verskillend geklee is, het sedert die wêreldtentoonstellings in die 19e eeu baie gewilde versamelstukke geword. 'n Bekende voorbeeld is die Russiese matresjka, wat bestaan uit 5 houtpoppe van verskillende groottes wat inmekaarpas en die opeenvolgende geslagte voorstel. Poppe word ook as marionette in die poppeteater of as modelle by die vervaardiging en vertoon van klere gebruik.
Speelpoppe
Die vroegste voorbeelde van poppe as speelgoed kom uit Mesopotamië en Egipte en dagteken van ongeveer 2000 v.C. Die poppe was van hout gemaak en het beweegbare ledemate gehad wat met penne aan die liggaam vas was - soortgelyke gelede poppe word nog steeds vervaardig. In Voor-Indië is poppe van hout en ivoor gemaak, terwyl die Grieke en Romeine gelede poppe van erdewerk vervaardig het; die oudste voorbeelde hiervan (6e eeu v.C.) is in Griekeland gevind.
Die poppe se liggame was met geometriese motiewe beskilder en hulle het lang nekke, kort, dun arms en beweegbare bene gehad. In die Griekse Oudheid was dit tradisie dat ŉ meisie haar poppe aan die godinne Athena, Aphrodite of Artemis wy wanneer sy in die huwelik getree het. Die gebruik is oorgeneem deur die Romeine, wat hul poppe weer aan die Lares (huisgode) en later aan Venus, die godin van liefde, gewy het. Uit vrees vir afgodery het die Christendom die pop aanvanklik met agterdog bejeën, en in die 8e en 9e eeu is selfs die lappop, wat uit oorskietstukkies materiaal vervaardig is, ook as voorwerp van bygeloof beskou.
Byna geen poppe uit die Vroeë Middeleeue het bewaar gebly nie. Benewens houtspeelgoed is tuisgemaakte poppe dikwels in die winter deur die boeregemeenskappe vervaardig en op die mark en deur smouse van die hand gesit. Afgesien van poppe met beweegbare ledemate van hout is poppe ook van klei gemaak en in vorms gebak. Poppemakers was reeds so vroeg as 1413 in die speelgoedstad Neurenberg, Duitsland, bekend. In die 17e eeu is al hoe meer poppe op die draaibank vervaardig, en dit het meegebring dat die prys daarvan aansienlik gedaal het.
Goedkoop gedraaide gelede poppe is byvoorbeeld in Thüringen in Duitsland gemaak, maar vanweë die swak gehalte van die materiaal waaruit dit vervaardig was, het min daarvan behoue gebly. Die meeste poppe wat in die 17e en 18e eeu gemaak is, was in der waarheid ook vir kinders uit gegoede huise bestem. Die poppe was, net soos hulle eienaartjies, soos volwassenes aangetrek en het 'n opvoedkundige funksie vervul deur die meisie vir moederskap voor te berei.
Die pop het waarskynlik eers teen die einde van die 18e eeu sy funksie as speelding gekry toe groter belangstelling in die wêreld van die kind ontwikkel het. Die massaproduksie van poppe uit goedkoop materiaal in die 19e eeu het die speelgoed ook binne die bereik van die gegoede burgerklasse gebring. Die duurder poppe se gesigte, hande en bolywe is destyds van porselein of was gemaak. Sedert omstreeks 1750 is poppe se oë ook van glas gemaak dit was aanvanklik bruin, maar sedert die bewind van koningin Victoria is die oë blou gemaak.
Die Italiaanse onderneming Montanari (ca. 1850) het mooi waspoppe vervaardig waarvan die hare en wimpers afsonderlik vasgeheg is, terwyl die Franse firma Jumeau (ca. 1860) beroemd was vir sy porseleinpoppe. Die sogenaamde Dutch Dolls of Hollandse poppe asook papierpoppe was heelwat goedkoper. ŉ Papierpop wat uitgeknip en op hout geplak kon word, is in 1790 in Engeland gemaak en 'n stel verwisselbare papierklere is daarmee saam gekry. Die eerste pop van papier-maché is in omstreeks 1810 in Sonneberg gemaak, terwyl rubber sedert 1840 en selluloïde sedert 1880 gebruik is. Meganiese poppe is reeds in die Oudheid gemaak en die tegniek het gedurende die 18e en 19e eeu tot ŉ fyn kuns ontwikkel.
Johann Nepomuk Maelzel (1772-1838) het in 1829 die praatpop uitgevind en poppe met slaapoë en oë wat van links na regs kan beweeg, het in onderskeidelik omstreeks 1880 en 1905 op die toneel verskyn. Meer onlangse weergawes van die portretpop, wat in die 19e eeu besonder gewild was (byvoorbeeld van koningin Victoria), is die Shirley Temple-pop asook nabootsings van karakters uit gewilde televisieprogramme en Walt Disney-rolprente.
Hoewel die eerste babapop reeds in omstreeks 1850 in Sonneberg vervaardig is, het dit eers in die begin van die 20e eeu besonder gewild geraak, toe die pop meer op die wêreld van die kind toegespits is. Vanweë die gebruik van nuwe materiale soos nylon en plastiek het natuurliker vorms terselfdertyd ontwikkel. Die uiters eenvoudige en tewensgetroue poppe van die Duitse kunstenares Käthe Kruse (1883- 1968) het baie beroemd geword. Die sensuele pop (byvoorbeeld Barbie) het in 1958 op die mark verskyn en spoedig ongelooflik gewild geraak. Daarteenoor het egter 'n tendens van eenvoudige vormgewing ontwikkel wat deur die volkskuns geïnspireer is.
Poppe in Suid-Afrika
Die poppe wat in 1652 saam met die koloniste na die Kaap gebring is, was redelik groot en hulle was van hout gemaak. Kleiner houtpoppe (uit Nederland ingevoer) asook poppies met porseleinkoppe het later gewild geraak - laasgenoemde soort was egter uiters breekbaar en min van hulle het derhalwe behoue gebly. Van die interessantste poppe wat wel bewaar gebly het, is die tuisgemaakte teerpoppe waarmee die Voortrekkerkinders gespeel het.
Lappoppe was baie gewild en sommiges het pragtige haarstukke gehad - sybokhaar het as haredos gedien. Die tuisgemaakte poppe is met wol, saagsels, strooi, sybokhaar of selfs mielieblare opgestop. Suid-Afrikaanse poppe is vir die eerste keer na die Eerste Wêreldoorlog bemark. Dit was lap poppe wat deur die Laubscher-gesin van Graaff-Reinet gemaak is en bewegende ledemate gehad het. Poppe met koppe wat uit gips gevorm en daarna oorgetrek is, is ook later vervaardig.
Rügen
Rügen (Duits: [ˈʁyːɡn̩], ; Latyn: Rugia) is die grootste eiland van Duitsland. Dit is in die Oossee geleë en word van die vasteland geskei deur die smal Strelasund en die veel breër Greifswalder Bodden. Die eiland is 926 vierkante kilometer groot en het 77 000 inwoners (2006). Administratief maak die eiland saam met gebiede op die vasteland deel uit van die distrik Landkreis Vorpommern-Rügen wat in 2011 nuut geskep is. Die grootste nedersetting is Bergen. Ander groot plekke is Sassnitz, Binz, Garz en Putbus.
Pop
Poppe in Suid-Afrika
Verskeie poppeversamelings is in museums opgeneem, byvoorbeeld in die Stellenbosch-museum, die William Campbell-museum in Durban en die F.S. Malan-museum by Fort Hare Laasgenoemde huisves 'n interessante versameling poppe wat deur Swart kinders vervaardig is en in die toepaslike stamdrag aangetrek is. Onder die Swart volke van Suid-Afrika is poppe dikwels 'n simbool van vrugbaarheid, byvoorbeeld by die Swazi, die Ndebele, die Zoeloe en die Xhosa. Die Swazi pop bestaan uit die stert van 'n wildebees met klere aan.
Rügen
Die eiland is aanvanklik deur Germaanse (die naamgewende Oos-Germaanse Rugiërs) en Slawiese stamme bewoon en het daarna agtereenvolgens deel uitgemaak van die hertogdom Pommere, Swede, Pruise en die Duitse Ryk. Na die Tweede Wêreldoorlog was dit deel van die staatsgebied van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR). Met die hereniging van Duitsland in 1990 en die herstigting van federale deelstate in die ooste is dit by Mecklenburg-Voorpommere ingesluit, net soos die kleiner eiland Hiddensee net wes van Rügen.
Pop
Poppe in Suid-Afrika
Hout, klei, materiaal en selfs stokkies wat rondom die kraal opgetel word, word ook dikwels deur Swartes vir die maak van poppe gebruik. Die Tsonga se pop bestaan uit 'n kalbas waarop regte haarkroesies, wat met wit kraletjies versier is, aangebring word. Anders as die meeste "Swart" poppe het dit geen betekenis as vrugbaarheidsimbool of fetisj nie, maar dien dit bloot as 'n kind se speelding. Die liggaam van 'n Xhosapop bestaan uit 'n mieliestronk wat met die tradisionele Xhosadrag aangetrek word. Ten einde die versameling van onder meer die besondere poppe te koördineer, is die Protea-Poppeklub op 22 Januarie 1969 gestig. ŉ Internasionale poppefees is in 1980 in Pretoria gehou.
Rügen
Rügen is 'n belangrike toeristebestemming en dit het in dié opsig sy teenstander, Sylt, in die Noordsee intussen verbygesteek. In Putbus was daar in 1816 die eerste badplaas. Die eiland is vir 'n groot deel natuurgebied (drie natuurreservate) en het behalwe strande ook hoë krytrotse, byvoorbeeld die Königsstuhl op die eilandgedeelte Jasmund. Die krytrotsformasie Wissower Klinken, wat die Duitse landskapskilder Caspar David Friedrich omtrent 1818 geïnspireer het om sy beroemdste werk te skilder, het op 24 Februarie 2005 weens verwering verbrokkel en in die see gestort. Rügen het oornag een van sy bekendste besienswaardighede verloor.
Geologie
Saam met die Deense eiland Møn anderkant die see het Rügen oorspronklik deel uitgemaak van 'n groot krytkalkplato wat deur tektoniese bewegings na die aardoppervlak geskuif is. Die oorgrote deel van hierdie landmassa het as gevolg van erosie en die vorming van breuke lankal weer verdwyn. Met hul kenmerkende krytrotse is Rügen en Møn die laaste oorblyfsels daarvan.
Geografie
Rügen se huidige landskapsvorme het met die einde van die laaste kouetydperk sowat 14 000 jaar gelede ontstaan. Landskapsvorming op die eiland is 'n proses wat steeds voortduur. Terwyl storms, branders en sterk winde aan Rügen se ooskant die steil kranse van krytformasies voortdurend verander en laat verweer, groei die eiland aan sy weskant as gevolg van versandingsprosesse.
Die noordelikste punt van Rügen is die Kaap Arkona op die skiereiland Wittow, tewens die noordelikste punt van die vroeëre DDR. Die eiland strek oor 'n maksimale afstand van 51,4 km in noord-suidelike rigting en oor 42,8 km in wes-oostelike rigting. Weens die diep ingekeepte kuslyn van 570 km is geen nedersetting op Rügen verder as 7 km van die see af geleë nie. Rügen se kuslandskappe varieer grootliks, van fyn sand- tot klipstrande of van steil kranse tot meeragtige baie.
Die hoogste punt op Rügen is die heuwelpiek Piekberg met 161 meter bo seevlak, geleë op die skiereiland Jasmund. Die binneland word oorheers deur 'n vrugbare heuwellandskap met enkele denne- en beukebosse, moerasgebiede en heidelandskappe.
Die eiland Hiddensee net wes van Rügen is feitlik 'n strandwal, soos Bug, Schaabe en Schmale Heide. Hierdie strandwalle verbind Rügen met Jasmund en Wittow. Tussen Rügen en die strandwalle lê strandmere wat plaaslik Bodden genoem word.
Rügen, het net soos Sylt, en die ander groot Oossee-eiland, Usedom, 'n vaste oewerverbinding. Die eiland kan sedert 1936 deur middel van 'n brug oor die Strelasund vanuit Stralsund bereik word. Daar is ook veerbootdienste na verskillende Duitse en Skandinawiese hawens. Die langafstandsverbindinge oor die Oossee word vanuit Sassnitz en Neu-Mukran onderhou. Die nuwe Rügenbrug (Duits: Rügenbrücke), wat Rügen met die stad Stralsund verbind en vandag as Strelasundquerung bekend staan, is in 2007 voltooi. Die brug met 'n lengte van 583 meter is teen 'n koste van 100 miljoen Euro opgerig as een van die grootste moderne brugbouprojekte in Duitsland.
Geskiedenis
Argeologiese vondse in die strandmere van die eiland dui daarop dat Rügen reeds in die Steentyd deur mense bewoon is. Die Rugiërs was die eerste Germaanse volkstam wat hom op die eiland gevestig het, tog is Rügen in die tydperk van die Volksverhuising deur die Slawiese Rane (Rujane) beset en deur plaaslike vorste regeer.
Die Deense koning Waldemar I het Rügen in die 12de eeu verower en in 1168 die laaste toevlugsoord van die Svantevit-kultus naby Kaap Arkona verwoes. Onder die heerskappy van vors Jaromar I is die kerstening van die inheemse bevolking voltooi, terwyl gelyktydig Duitse setlaars uit die gebiede wes van die Elberivier hulle op Rügen begin vestig het.
Die opvolgers van Jaromar het 'n deel van die Pommerse kusgebied verower, in 1234 die stad Stralsund gestig en daarin geslaag om die Dee nse juk af te werp. Wizlaw II het die eiland in 1282 as 'n lening van die Duitse koning Rudolf I geneem en die amp van 'n ryksjagmeester beklee.
Stormvloede het in 1304 en 1317 groot skade op die eiland berokken en 'n deel daarvan, die eiland Ruden, afgeskeur.
Ná die dood van Wizlaw II van Rügen in 1325 het die eiland eers 'n deel van die gebied Pommere-Wolgast geword en is in 1478 vir goed met Pommere verenig. Saam met Pommere het Rügen ingevolge die ooreenkomste van die Vredesluiting van Wesfale, wat in 1648 'n einde aan die Dertigjarige Oorlog gemaak het, 'n Sweedse besitting geword.
Op 23 en 24 September 1678 en op 15 November 1715 het die Brandenburgers die eiland verower, en tussen 1807 en 1813 is die eiland deur Franse troepe beset. Met die vredesluiting van Kiel in 1814 het Swede die eiland aan Denemarke afgestaan. In 1815 het die eiland saam met Nieu-Voorpommere 'n deel van die Pruisiese staat geword.
Boukuns
Steengrafte is die oudste strukture op Rügen. Argeologiese ondersoeke toon dat die magtige rotsblokke, waarvan die ouderdom op tussen 4 000 en 5 000 jaar beraam word, sorgvuldig beplan en opmekaargestapel is.
Vroeë 12de eeuse kerkgeboue het nes ander houtstrukture verlore gegaan. Eers in die 13de en 14de eeu het Romaanse en Gotiese baksteenkerke ontstaan waarvan voorbeelde in Bergen, Altenkirchen, Garz of Gingst besigtig kan word. 'n Noemenswaardige uitsondering is die dorpskerk van Bobbin wat as veldsteenkerk opgerig is.
'n Groot verskeidenheid kastele en herehuise het deur die eeue op die eiland ontstaan. Baie van hulle is in 1945 as gevolg van oorlogshandelinge beskadig en geplunder en was gedurende die DDR-bewind om finansiële of ideologiese redes aan verval blootgestel. Vanaf 1990 is met omvattende herstelwerk begin. Sommige kastele en herehuise is omgeskep tot elegante hotelle in rustige landelike omgewings soos die indrukwekkende Renaissance-kasteel Spyker, die feodale Ralswiek-kasteel in die Neorenaissance-styl of die herehuis Bohlendorf op die skiereiland Wittow. Die jagkasteel Granitz in die gelyknamige streek, wat in opdrag van prins Wilhelm Malte I in die eerste helfte van die 19de eeu ontstaan het, is soos baie ander in 1945 deur soldate van die Rooi Leër geplunder. Na omvattende restourasiewerk is dit sedert 1994 as museum toeganklik vir die publiek.
Haplogroep
260px|duimnael|Menslike migrasies en mitochondriale haplogroepe.
Rügen
Boukuns
Ná die stigting van die Duitse Keiserryk in 1871 het seebaddens langs die Oosseekus gewilde reisbestemmings geword. Vir hotelle en die privaat wonings en somerhuise van welgesteldes het in die sogenaamde Gründerzeit, 'n tydperk van snelle ekonomiese groei tussen 1890 en 1910, 'n eiesoortige boustyl ingeburger geraak waarvoor elemente uit die antieke Griekse en Romeinse boukuns met Mediterreense invloede gekombineer is. Kenmerkend vir hierdie styl, wat as Bäderarchitektur bekendstaan, is ryk versierde fasades en balkonne.
Haplogroep
’n Haplotipe is ’n groep gene in ’n organisme wat saam van ’n enkele ouer oorgeërf word, en ’n haplogroep (haploïed, van die Grieks ἁπλούς, haploûs, "eenvoudig") is ’n groep ooreenstemmende haplotipes wat van ’n gemeenskaplike voorouer af kom deur ’n enkelnukleotiedpolimorfisme-mutasie.
Rügen
Boukuns
Tydens die Nazi-bewind laat die staatsbeheerde Kraft durch Freude (KdF)-organisasie, wat veral die vryetydbesteding en vakansies van werkers as sy hooftaak het, 'n reusagtige vakansieoord, Prora, noord van Binz oprig. Die gebouekompleks kon weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog nie voltooi word nie. Latere pogings om die kompleks te sloop misluk weens die massiewe bouwyse. 'n Deel van die kompleks dien vandag as 'n museum.
Haplogroep
’n Haplogroep is meer spesifiek ’n kombinasie van allele by verskillende chromosoomstreke wat nou verbind is en wat gewoonlik saam oorgeërf word. Dit bestaan uit soortgelyke haplotipes en dit is gewoonlik moontlik om ’n haplogroep uit haplotipes te voorspel. Haplogroepe het betrekking op ’n enkele afstammingslyn, wat gewoonlik duisende jare terugstrek. Daarom hang lidmaatskap van ’n haplogroep, deur enige individu, af van ’n relatief klein deel van die genetiese materiaal wat daardie individu besit.
Rügen
Boukuns
In die DDR het privaat bouhere dikwels moeilikhede ondervind met die beskaffing van skaars boumateriaal soos dakteëls. Baie van hulle het teruggekeer tot tradisionele Rügense boukuns wat deur vakwerkhuise met rietdakke oorheers is. Riet, wat op die eiland tot hoogtes van vier meter groei, was volop, en so is nuwe enkelgesinshuise dikwels van rietdakke voorsien. 'n Laag riet van 30 sentimeter hoef eers na sowat vyftig jaar vervang te word.
Haplogroep
Haplogroepe word gewoonlik geïdentifiseer met ’n aanvanklike letter van die alfabet, en verfynings bestaan uit ’n bykomende syfer-of-letterkombinasie, soos A → A1 → A1a.
Rügen
Boukuns
'n Innoverende bydrae tot betonboukuns is deur die DDR-ingenieur Ulrich Müther (1934–2007), 'n boorling van die eilanddorp Binz, gelewer. Sy elegante en swierige betondakke, waarvoor die Oos-Duitse vakterm Hyparschale ingeburger geraak het, was net soos sy reddingstasies 'n welkome afwisseling in 'n tyd toe boukuns eerder funksioneel as opspraakwekkend was. Die toerismekantoor in Binz herinner in 2019 ter geleentheid van Ulrich Müther se 85ste verjaardag aan die Rügense ingenieur wat ook die pawiljoen vir die Berlynse televisietoring ontwerp het.
Haplogroep
In menslike genetika is die haplogroepe wat die meeste bestudeer word Y-chromosoom (Y-DNA)-haplogroepe en mitochondriale DNS (mtDNA)-haplogroepe, wat albei gebruik kan word om genetiese bevolkings te definieer. Y-DNS word net met die vaderlike lyn langs oorgedra, van pa aan seun, terwyl mtDNA met die moederlike lyn oorgedra word, van die ma aan kinders van albei geslagte. Nie een van die twee herbind nie, en dus verander Y-DNA en mtDNA net deur toevallige mutasies in elke generasie, sonder dat daar ’n vermenging tussen die twee ouers se genetiese materiaal is.
They Stood Up for Love
They Stood Up for Love is 'n liedjie deur die alternatiewe rockgroep Live, wat as die derde en finale enkelsnit uit hul 1999-album, The Distance to Here, vrygestel is. Dit het nommer een op die Belgiese enkelsnit-treffersparade bereik.
Erica kougabergensis
Erica kougabergensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Oos-Kaap en kom in die Kougaberge in die Uniondale-distrik voor. Dit groei op die suidelik hange op hoogtes van 1 000 tot 1 500 meter. Daar is slegs drie subpopulasies bekend, die plant se habitat is stabiel.
Carlson Young
Carlson Young (gebore 29 Oktober 1990) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Key and Peele (2012), Scream: The TV Series (2015), en Last Teenagers of the Apocalypse (2016).
Erica kougabergensis
Die plant het 'n subspesie: ''Erica kougabergensis var. recurvifolia'' H.A.Baker
Gary Merrill
Gary Merrill (2 Augustus 1915 – 5 Maart 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Where the Sidewalk Ends (1950), All About Eve (1950), Mysterious Island (1961), en The Woman Who Wouldn't Die (1965).
Frans Lion Cachet
Frans Lion Cachet (28 Januarie 1835 in Amsterdam – 27 November 1899 in Bergen op Zoom) was 'n Nederlandse predikant en skrywer.
Lewe en werk
Frans Lion Cachet is op 28 Januarie 1835 in Amsterdam gebore as een van vyf kinders. Sy pa is Salomon Lion Cachet en sy ma die ortodokse Jodin Rachel Hamburger. Sy jonger broer is die bekende Jan Lion Cachet, skrywer van Sewe duiwels en wat hulle gedoen het en Gereformeerde predikant van Rustenburg 1868–1869, Burgersdorp 1869–1875, Philipstown 1875–1883 en Steynsburg 1883–1894, en daarna professor aan die Teologiese Skool op Burgersdorp van 1894 tot 1904 en eindelik tot sy aftrede in 1911 op Potchefstroom nadat dié instelling daarheen oorgeplaas is. In 1849 gaan die hele familie onder die invloed van die Hollandse digter Isaac da Costa na die Christendom oor. Hy word dan op 30 September 1849 in die Noorder-Kerk te Amsterdam gedoop en opgeneem as lidmaat van die Hervormde Gemeente van Amsterdam.
Aan die Skotse Seminarium in Amsterdam studeer hy in die teologie om opgelei te word vir die buitelandse sending in diens van die Vrye Kerk van Skotland. Hy bring ook tyd deur in Ermelo by die filantroop en sendingvriend ds. H.W. Witteveen. Op 25 Maart 1858 behaal hy sy diploma aan die Skotse Seminarium. Hierna vertrek hy op 6 April 1858 na Suid-Afrika met die bedoeling om sendingwerk onder die heidene te doen. By sy aankoms in Kaapstad doen hy aansoek by ds. Abraham Faure om gelegitimeer te word as predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Die versoek word geweier omdat hy slegs ’n sendelingsdiploma gehad het. Op 28 September 1858 trou hy in Wynberg, Kaapstad, met Yda Johanna Jacoba van Reenen, oorspronklik van Claremont. Die egpaar het twee kinders, maar die oudste is ’n paar weke ná geboorte oorlede.
Vir ’n ruk arbei hy in die St. Stephen's-kerk in Kaapstad onder die Bruin mense en in die Ebenezer-gemeente onder die Moslems. Met die hulp van die swart sendeling Tyo Soga word hy, ná ’n voorafgaande eksamen, in hul gebied op Alice aan die Oosgrens op 26 Oktober 1860 deur die Skotse Kerk georden. Hoewel Cachet hierna steeds in Kaapstad werksaam is, nooi ds. Piet Huet van Pietermaritzburg hom om in 1861 as waarnemende predikant van die NG gemeente Ladysmith in Natal op te tree. Tydens die Sinode van November 1862 word hy, nadat ’n colloqium doctum met hom gehou is, as predikant in die NG Kerk gelegitimeer. In Mei 1863 word hy bevestig as predikant van Ladysmith en ook as konsulent van die gemeentes Harrismith in die Vrystaat en Utrecht in Transvaal. Sy belangstelling in die sending lei daartoe dat hy belangrike aanvoorwerk in Natal verrig op hierdie gebied.
Aloe decurva
Aloe decurva is 'n aalwyn wat endemies aan Mosambiek is.