cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mahatma Gandhi
Mohandas Karamchand Gandhi (Gujarati: મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી, Devanagari: मोहनदास करमचंद गांधी; 2 Oktober 1869 — 30 Januarie 1948), genoem Mahatma Gandhi (groot Siel Gandhi soos hy populêr bekend staan, en uit eerbied genoem word), was die denker en charismatiese volksleier wat Britse koloniale Indië heerskappy bevraagteken het en onder die wêreld se aandag gebring het. Sy idees, veral die satyagraha-model van vreedsame protes, het nasionalistiese bewegings internasionaal beïnvloed.
Gandhi het by wyse van, onder andere, 'n hongerstaking, Indië se onafhanklikheid van die Britse oorheersing bewerkstellig en daarmee ander volke wat onder koloniale heerskappy gestaan het, geïnspireer om hul onafhanklikheid te verkry. Sy aktiwiteite het uiteindelik bygedra tot die einde van die koloniale era van die Britse Ryk en die opkoms van die Britse Statebond.
Die eervolle titel Mahatma
Die naam "Mahatma", word verkeerdelik as Gandhi se naam beskou, maar is 'n Sanskritbenaming wat "verhewe siel" beteken. In sy outobiografie verduidelik Gandhi dat hy nooit enige waarde aan die titel geheg het nie.
Belangrikste prestasies
Mohandas Karamchand Gandhi word deur sommige as een van die mees invloedryke morele kragte van die Twintigste Eeu beskou.
Sy eenvoudige leefwyse, sy liefde vir armes en sy verwerping van enige vorm van geweld, het hom die sentrale figuur in Brits-Indië se bevrydingstryd gemaak. Hy word steeds vandag as voorbeeld voorgehou vir alle pasifiste wat alternatiewe metodes vir gewelddadige protes soek.
As prokureur in Suid-Afrika, wat onder Britse koloniale heerskappy was, het Gandhi hom veral vir die regte van Indiese kontrakwerkers in Natal beywer.
Ramatseliso's Gate
Ramatseliso's Gate is 'n grenspos in die verre noorde van die Oos-Kaap tussen Suid-Afrika en Lesotho en staan so bekend aan weerskante van die grens. Die grenspos is daagliks oop tussen 08:00-16:00. Die naaste dorp is Matatiele, sowat 40 km suidwes hiervandaan.
Mahatma Gandhi
Belangrikste prestasies
Gandhi se politieke filosofie was gebaseer op die konsep van pasifistiese teenstand. Die tweeledige filosofie bestaan uit ahimsa en satyagraha. Ahimsa is 'n antieke Hindoekonsep wat geweldloosheid teenoor alle mense en diere voorskryf. Satyagraha bepaal in wese "om die waarheid te behou'.
Gandhi het die waarhede van liefde en geestesoortuiging eerder as geweld, as oorheersende lewensbeginsels beskou. Hy het dit nie as die wapen van die swakker party of as geriefsmetode gesien nie, maar as 'n manier om die teenstander deur die krag van eie lyding, waarheid en gees te oorwin. Gandhi se filosofie was grootliks beïnvloed deur werke so uiteenlopend as die Bhagavad-Gita, die Nuwe Testament en die werke van Leo Tolstoi wat sy vurige bepleiting vir godsdienstige verdraagsaamheid verduidelik.
Met sy terugkeer na sy eie land het Gandhi homself onmiddellik beywer vir die stryd vir Indiese onafhanklikheid en herhaaldelik gebruik gemaak van satyagraha (sielkrag). Die doel van sy veldtogte vir passiewe teenstand en opeenvolgende besoeke aan klein Indiërgemeenskappe was om Britse beheer in Indië te beëindig, om Moslems en Hindoes in Indië te versoen en om 'n einde te maak aan die kastestelsel wat miljoene Indiërs tot die minderwaardige staat van 'onaanraakbaar' verlaag het.
Lewensgeskiedenis
Gandhi is in 1869 in Porbandar (Kathiawar) gebore. Hy het 'n regsgraad in Engeland behaal en op die ouderdom van 24 na Suid-Afrika gekom om 'n Indiese advokaat in 'n hofgeding in Pretoria by te staan.
Verblyf in Suid-Afrika
Op daardie stadium is 'n aantal wette wat die vryheid van beweging en die politiese en ekonomiese regte van Indiërs beperk het in Natal uitgevaardig. Op versoek van die Indiërgemeenskap het Gandhi ingestem om langer te bly sodat hy die Indiërstryd kon lei en rigting gee.
Hy het die Natalse Indiërkongres in 1894 gestig, 'n florerende regspraktyk in Johannesburg opgebou en die grootste gedeelte van hierdie inkomste gebruik om die Indiërsaak te bevorder. Tussen 1906 en 1914 het Gandhi en sy volgelinge op twee geleenthede passiewe teenstand gebruik in protes teen die diskriminerende Transvaalse immigrasiewette van 1907 en 1913.
Met die Immigrasiewet van 1913 het die beweging van passiewe teenstand sy toppunt bereik. Gandhi, wat op verskeie geleenthede gearresteer is, was weer in hegtenis geneem en tot nege maande gevangenskap gevonnis. Dit het groot oproering veroorsaak en gelei tot die Smuts-Gandhi-ooreenkoms van 30 Junie 1914 waarna Gandhi sy werk as afgehandel beskou het en na Indië teruggekeer het.
Terugkeer na Indië
In Indië het Gandhi ook satyagraha geïmplementeer. Die slagting by Amritsar in 1919 het hom diep geskok en hom oortuig dat die Britse bewind in Indië tot 'n einde moet kom. Hy het egter die veldtog gekanselleer omdat sy volgelinge nog nie gereed was vir satyagraha nie en weens gereelde geweld tussen protesterende Indiërs en die Britse soldate.
In 1930 het hy die veldtog vir burgerlike diensweiering voortgesit. Hy is na die groot optog na die see, in protes op die regering se soutmonopolie, in hegtenis geneem, maar na twee jaar vrygelaat nadat hy 'n vas tot die dood begin het namens die onaanraakbares.
Hy is weer in 1942 in hegtenis geneem nadat kongres 'n besluit aangeneem het dat Brittanje Indië moes verlaat. Hierdie keer het sy gevangenskap selfs meer gewelddadige reaksie uitgelok en Brittanje het sy voorneme om Indië te verlaat in 1947 aangekondig.
Gandhi is op 30 Januarie 1948 in Nieu-Delhi deur 'n ekstremistiese Hindoe-aktivis vermoor. Sy vrou, Kasturbai, met wie hy op die ouderdom van dertien getroud is en wat vir hom vier seuns gebaar het, is vier jaar vroeër in gevangenskap oorlede.
John Hudson (akteur)
John Hudson (24 Januarie 1919 – 5 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gunfight at the O.K. Corral (1957) en The Screaming Skull (1958), en in die televisiereekse Playhouse 90 (1956) en Combat! (1962).
Roofbuideldier
Die roofbuideldiere (Dasyuromorphia) is 'n orde van soogdiere wat tot die buideldiere behoort. Hulle kom net in Australië en Nieu-Guinea voor. Die meeste Australiese buideldiere wat karnivories is, behoort tot hierdie orde.
Die orde word in drie families verdeel
Die roofbuideldiere behoort saam met die ander Australiese buideldiere soos die klimbuideldiere tot die Australidelphia. Een kenmerkende verskil tussen die buidelroofdiere en die klimbuideldiere (Diprotodontia) is dat die buidelroofdiere meer as twee snytande het.
408
Die jaar 408 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Guancha arabica
Guancha arabica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Geoff Pierson
Geoff Pierson (gebore 16 Junie 1949) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Changeling (2008) en in die televisiereekse Unhappily Ever After (1995), 24 (2001), en Dexter (2006).
Victoria Foyt
Victoria Foyt is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Babyfever (1994), Last Summer in the Hamptons (1995), Déjà Vu (1997), en Going Shopping (2005).
409
Die jaar 409 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 9de jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Guancha arnesenae
Guancha arnesenae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Guancha en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2006 deur Rapp.
Speekselklier
Ligging
Speekselkliere by soogdier e soos die mens, is talryk en kom paarsgewys voor. Die grootstes en belangrikstes is die oorspeekselkliere (parotis). Die ondertongspeekselkliere (sublingualis) en die onderkaakspeekselkliere (submaxillaris). Die mens besit ses speekselkliere in pare van twee. Die drie paar groot speekselkliere word in die mondholte aangetref.
Speeksel
Die afskeiding van die speekselkliere word speeksel genoem. Die speekselkliere werk gedurig en skei speeksel af selfs wanneer mens slaap. Oor 'n tydperk van 24 uur word gemiddeld sowat 2 liter speeksel afgeskei.
Speeksel bevat 'n ensiem wat ptialien genoem word. Dit werk in op die stysel in die kos en breek dit af tot glukose. Omdat die kos nie baie lank in die mond vertoef nie, speel die ensiem nie so 'n groot rol in die spysverteringsproses nie.
Bou
Die speekselkliere is soliede strukture wat uit miljoene selletjies bestaan. Tussen die selle loop klein buisies wat die speeksel versamel en dit na 'n enkele, groter buis voer. Die speeksel loop deur die groot buis na die mond.
Kristin Scott Thomas
Kristin Scott Thomas (gebore 24 Mei 1960) is 'n Britse aktrise en regisseuse.
Sy is in 1997 vir sowel 'n Oscar as 'n Golden Globe genomineer vir haar ondersteunende rol as Katharine Clifton in die romantiese oorlogsdrama The English Patient. Meer as twintig ander rolprenttoekennings is al aan haar gegee, insluitend 'n BAFTA-toekenning in 1995 (vir Four Weddings and a Funeral), 'n National Board of Review-toekenning in 1996 (vir The English Patient ), beide 'n Satelliettoekenning en 'n Screen Actors Guild-toekenning in 2002 (albei saam met die hele rolverdeling van die satiriese swart komedie Gosford Park) en 'n Europese rolprenttoekenning in 2008 (vir Il ya longtemps que je t'aime). Dit terwyl Scott Thomas genomineer is vir die Razzie-toekenning as swakste byspeler vir haar filmdebuut in Under the Cherry Moon (1986).
Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Four Weddings and a Funeral (1994), The English Patient (1996), Gosford Park (2001), en Only God Forgives (2013).
SV Sandhausen
Die klub is op 1 Augustus 1916 gestig as SV Sandhausen en in die 1930/'31-seisoen gepromoveer na die Bezirksliga Rhein/Saar, destyds die hoogste vlak. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die klub tydelik met TSV Walldorf en VfB Wiesloch saamgespeel as KSG Walldorf-Wiesloch. Na die oorlog is die klub herstig as SG Sandhausen en in 1951 is die huidige benaming aangeneem.
Die klub se grootste prestasie is in die 1985/86-seisoen behaal toe dit die kwarteindstryd van die DFB-Pokal gehaal het.
Plymouth, Montserrat
Plymouth is 'n spookdorp en die de jure hoofstad van die eilandnasie Montserrat, 'n Britse oorsese grondgebied in die Karibiese See in Noord-Amerika. Die stad is sedert 'n vulkaniese uitbarsting in 1997 'n spookdorp en Brades is de facto die hoofstad van Montserrat.
Eric Nobbs
Eric Nobbs (1 Januarie 1954 - 23 Oktober 2022) was 'n Suid-Afrikaanse akteur.
Loopbaan
Nobbs maak op 11 Januarie 1978 sy debuut op die professionele verhoog in die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (TRUK) se produksie van Die Keiser deur Bartho Smit en werk vir die res van die jaar onder kontrak vir Suidwes-Afrikaanse Raad vir die Uitvoerende Kunste (SWARUK) in Windhoek. In 1979 keer hy terug na TRUK, waar hy tot 1986 sou werk. In hierdie tydperk vestig hy hom as 'n toonaangewende akteur in sulke uiteenlopende rolle soos Faan in Faan se Stasie (deur Pieter Fourie); Org in Pa, Maak vir my 'n Vlieër Pa (deur Chris Barnard); Bezuidenhout in The Road to Slagtersnek (deur André P. Brink); Mitch in Die Trem Se Naam: Begeerte (A Streetcar Named Desire deur Tennessee Williams); en Cyril in Huis op Horings.
In 1995 het hy sy eie vertonings begin skep en daarna met geslaagde eenmanvertonings deur Suid-Afrika en Namibië getoer.
Lynette Blignaut
Lynette Blignaut, ’n Suid-Afrikaanse skrywer, is in 1950 gebore as die dogter van die skrywer Toek Blignaut (Johanna Marthina Sophia Blignaut) en Jacobus Nicolaas Francois (Jaap) Blignaut. Sy skryf onder haar nooiensvan Lynette Blignaut en haar getroude van, Lynette Scott.
Lewe en werk
Sy het 'n suster, Leandré, wat as Leandré Hanekom self talle boeke skryf. In 1967 matrikuleer sy aan die Hoërskool Lyttelton. Lynette behaal in November 1988 'n honneursgraad in biblioteekkunde, met kinderliteratuur as hoofvak. Haar tesis is getiteld Humor in kinderliteratuur.
Skryfwerk
Sy skryf die roman Bestemming gister onder haar nooiensvan en daarna skryf sy onder haar getroude van, Scott. Sêra-sêra waaikant is die verhaal van vier doodgewone jong meisies op universiteit aan die begin van hul lewe. Amber droom van beter wêrelde, maar verbeur haar enigste kans en moet haar geliefde kunsstudie staak; Rynie droom van roem as 'n swemheldin, maar moet haar drome laat vaar toe sy haar skouer breek; Hessie se enigste doel is om 'n man te kry en Maretha is die praktiese een wat die verhaal, en die vriendinne, bymekaarhou.
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
Energiemedisyne
Energiemedisyne, energieterapie, energiegenesing, vibrasie medisyne, psigiese genesing, geestelike medisyne of spirituele genesing is takke van alternatiewe medisyne gebaseer op 'n pseudowetenskaplike oortuiging dat genesers "genesende energie" in 'n pasiënt kan kanaliseer en positiewe resultate kan bewerkstellig. Hierdie idee self bevat verskeie metodes: "hande op die pasiënt", "hande van die pasiënt af", en "ver" (of "afwesig") waar die pasiënt en geneser op verskillende plekke geleë is.
Daar bestaan ​​baie skole vir energie-genesing met baie name: bv. bio-veld-energie-genesing, geestelike genesing, kontakgenesing, genesing op 'n afstand, Qi Do, terapeutiese aanraking, Reiki of Qigong. Geestelike genesing vind in 'n sekere mate plaas waar praktisyns tradisionele godsdienstige geloof nie as 'n voorvereiste vir geneesmiddels beskou nie. Daarenteen vind geloofsgenesing binne 'n tradisionele godsdienstige konteks plaas.
Onlangse oorsigte van die wetenskaplike literatuur oor energiemedisyne het tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen bewyse is wat die kliniese doeltreffendheid ondersteun nie. Die teoretiese basis van genesing is as onwaarskynlik gekritiseer. Daar is gevind dat navorsing en oorsigte wat energiegeneeskunde ondersteun, metodologiese gebreke  en seleksie-vooroordeel bevat. Daar is ook vasgestel dat positiewe terapeutiese resultate voortspruit uit bekende sielkundige meganismes.
Dit is bekend dat sommige van diegene wat energie-medisyne toestelle verkoop bedrieglike eise maak en hul bemarkingspraktyke tot regstappe in die VSA gelei het.
Karen Fraction
Karen Fraction (15 Februarie 1958 – 30 Oktober 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Palmetto (1998) en in die televisiereekse Walker, Texas Ranger (1993), My Brother and Me (1994), en Sheena (2000).
Onafhanklikheidsdag (Finland)
In Finland is die Onafhanklikheidsdag (Fins: itsenäisyyspäivä, Sweeds: självständighetsdagen) 'n nasionale openbare vakansiedag ter herdenking van die Finse onafhanklikheid van Rusland op 6 Desember 1917. Die dag is 'n amptelike vlagdag in Finland en word ook as die land se nasionale dag beskou.
Die vieringe sluit in 'n ekumeniese erediens in die Katedraal van Helsinki, konserte, 'n militêre optog en besoeke aan oorloggrafte. Dit is ook gewild om na die klassieke Finse rolprent Tuntematon sotilas (1955, "Die Onbekende Soldaat") te kyk. Die dag se hoogtepunkt is vir baie Finne die Presidensiële Onafhanklikheidsdagaanvaarding, dikwels genoem Linnan juhlat ("Die Kasteelbal"), wat vir ongeveer 2000 politici, verskillende leiers en ander beroemdhede in die Presidensiële Paleis in Helsinki gehou is. Die rolprent sowel as die presidensiële aanvaarding is op TV uitgesaai.
Gulpen-Wittem
Gulpen-Wittem (Limburgs: Gulpe-Wittem) is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg, wat grens aan die Voerstreek van die Vlaamse provinsie Limburg, aan die Waalse provinsie Luik en aan die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale. Die munisipale gebied het sowat 14 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 73 km². Gulpen-Wittem is in 1999 gestig en gevorm uit die munisipaliteite Gulpen en Wittem. Eersgenoemde is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Gulpen-Wittem is Nederland se suidelikste munisipaliteit. Deur hierdie gebied vloei die Gulp- en Geul-riviere.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Gulpen-Wittem:
Beertsenhoven, Berghem, Berghof, Beutenaken, Billinghuizen, Bissen, Bommerig, Broek, Cartils, Crapoel, Dal, De Hut, De Piepert, Diependal, Elkenrade, Elzet, Epen, Eperheide, Etenaken, Euverem, Eys, Eyserheide, Gracht Burggraaf, Gulpen, Helle, Heijenrath, Hilleshagen, Höfke, Hurpesch, Ingber, Kapolder, Kleeberg, Klein-Kullen, Klein-Kuttingen, Kosberg, Kuttingen, Landsrade, Mechelen, Nijswiller, Overgeul, Partij-Wittem, Pesaken, Plaat, Reijmerstok, Schweiberg, Sinselbeek, Slenaken, Stokhem, Terpoorten, Terziet, Trintelen, Wahlwiller, Waterop en Wijlre.
William Hudson (akteur)
William Hudson (24 Januarie 1925 – 5 April 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mister Roberts (1955), The Amazing Colossal Man (1957), en Attack of the 50 Foot Woman (1958), en in die televisiereeks Rocky Jones, Space Ranger (1954).
Landon Pigg
Landon Pigg (gebore 6 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Imagine That (2009), Whip It (2009), Shrek Forever After (2010), en The Perks of Being a Wallflower (2012).
411
Die jaar 411 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
410
Die jaar 410 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 10de jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lauren Taylor (aktrise)
Lauren Taylor (gebore 16 Junie 1998) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Slit Mouth Woman in LA (2014) en in die televisiereekse Liv and Maddie (2013), Best Friends Whenever (2015), en Richie Rich (2015).
Pieter van der Byl
Vroeë lewe
Die eerste Van der Byl wat sy voet aan wal gesit het in die Kaap was Gerrit van der Byl in 1668. Oor die eeue het die Van der Byls magtige grondbaronne geword deur onder andere die volgende plase te bekom: Vredenberg, Klavervlei, Joostenberg, De Leeuwenhoek, Welmoed, Spier, Fairfield (waar die familie steeds bly) en Groote Schuur (die huidige woning van die president van Suid-Afrika. Dit is later verkoop aan Cecil John Rhodes).
Van der Byl is gebore as die seun van Tin van der Byl en Adelaide Taylor Piek. Sy vader verkies om sy kinders plaaslik te laat opvoed daarom ontvang hy sy opleiding by die Diocesan-kollege in Kaapstad en daarna sit hy die familietradisie voort deur te studeer by Pembroke College, Cambridge. Hy vaar nie baie goed op skool nie as gevolg van ’n ernstige siekte, maar op Cambridge blink hy uit in roei en neem hy deel aan verskeie Oxford-Cambridge regatta’s en in sy finale jaar ontvang hy ’n Blou (moontlik die eerste Suid-Afrikaner om dit te verower in roei).
Net ’n kort verduideliking van wat ’n Blou is – sportmanne en -vroue van beide universiteite kan ’n Vol Blou of ’n Half Blou toegeken word vir deelname op die hoogste vlak van universiteitsport wat ’n universiteitswedstryd moet insluit. ’n Vol Blou is die hoogste eer wat iemand kan bekom en is ’n gesogte en prestige toekenning.
Militêre lewe
Tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, dien hy met uitsondering onder generaal Jan Smuts en generaal Louis Botha in die Duits-Suidwes-kampanje sowel as die Oos-Afrika-kampanje. Tydens die Oos-Afrika-kampanje kry hy egter malaria wat sy gesondheid vir die res van sy lewe benadeel. Hier word hy bevorder tot kaptein van die personeel van generaal Smuts. Hy word gereeld gebruik om met die Duitse Weermag te onderhandel onder die leiding van die formidabele generaal Von Lettow-Vorbeck, wie met slegs 3000 Duitse offisiere en duisende plaaslike Askari’s, die Suid-Afrikaanse en Britse magte in toom gehou het.
Gedurende die tyd het hy gereeld ’n ou familievriend, die befaamde grootwildjagter F.C. Selous, genader vir raad. Hy was ook een van die laaste mense wat Selous gesien het voor sy sluipmoord.
Aangesien daar nie veel vir hom was om te doen in Oos-Afrika nie, verseker hy ’n verplasing na die Westelike Front waar hy by die Britse Koninklike Lugmag (RAF) aansluit. Die oorlog was egter verby voordat hy sy opleiding kon voltooi. Vir sy pogings gedurende die oorlog word hy ’n "chevalier de la Légion d’Honneur" deur die Franse Regering en word hy uitgenooi na Buckingham Paleis vir ontvangs van die Militêre kruis.
Boerdery en Politieke loopbaan
Na afloop van die oorlog keer hy terug na ’n meer besadigde lewe tussen Engeland en sy familieplase in Suid-Afrika. In Suid-Afrika ontmoet hy per toeval veldmaarskalk sir Douglas Haig, met wie hy ’n lewenslange vriendskap aangeknoop het.
Tydens ’n ontmoeting met generaal Smuts in dieselfde jaar, oorreed Smuts hom om te dien in die amptelike kapasiteit as Minister van Verdediging. In 1928 besluit hy om die politiek te betree, en na sy werwingsveldtog vir die Suid-Afrikaanse Party word hy verkies as kandidaat vir Bredasdorp in 1929.
Toe Smuts die Eerste Minister geword het in 1939, was Van der Byl ’n minister sonder portefeulje in die kabinet. Hy was ’n flambojante en vermaaklike karakter, bekend vir sy gesegdes en humor asook sy elegante kleredrag (hy is verskeie kere aangewys as die bes geklede parlementslid ). Gedurende die oorlogsjare was hy, buiten sy ander pligte, die minister wat die uitgeworpe Griekse koninklike familie moes versorg. Hy raak bevriend met hulle en hulle besoek hom gereeld.
In 1948 word van der Byl versoek om die nuwe Zoeloekoning, Cyprian Bhekuzulu kaSolomon (vader van Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu) te kroon, waarvoor hy die lied "Nkosi Sikelel' iAfrika" kies om te speel by die kroning.
Die Suid-Afrikaanse Party het die 1948-verkiesing verloor, en daarmee saam het Van der Byl ook sy kiesafdeling, Bredasdorp met 259 stemme teen die N.P. verloor. Hy word in die tussenverkiesing in die kiesafdeling Groenpunt in Oktober van daardie jaar onbestrede verkies nadat Robert Bowden, wat onbestrede verkies is op 26 Mei op 27 Junie, ter wille van Van der Byl bedank. Hy behou hierdie setel tot en met sy aftrede in 1966.
Gedurende hierdie jare van opposisie was hy nog steeds baie gewild en gerespekteer. Parlementslede is toegelaat om hom Oom Piet te noem.
Gedurende hierdie tydperk het sy uitkyk op die politieke denkwyse van die Nasionale Party nooit verander nie en het hy by verskeie geleenthede hulle beleid openlik gekritiseer. Hy was in besonder simpatiek teenoor die kleurlinggemeenskap. Gedurende die vorige regering is stemreg aan verskeie kleurlinge gegee maar die Nasionale Party het hulle van hierdie regte asook ander ontneem wat hom kwaad gemaak het. Hoewel hy stemreg vir die swart populasie voorgestaan het, het hy ook nie aan meerderheidsregering geglo nie. Hy het geglo die tragedies wat voorgekom het in ander Afrikanasies soos die Kongo-slagtings en die vinnige agteruitgang van die state was as gevolg van die feit dat die bevolking nie voorbereid was op die onafhanklikheid en die koloniale magte wat so vinnig verdwyn het nie.
Van der Byl was ’n ondersteuner van Rhodesië, waar hy bang was dat onafhanklikheid sal lei tot ’n chaos. Hy was ook krities teenoor die Britse regering omdat hulle sanksies teen Suid-Afrika en Rhodesië ingestel het, omdat hy geglo het hulle het lojaliteit gehad gedurende beide Wêreldoorloë en Brittanje geldelik en militêr bygestaan.
Ten spyte van sy gewildheid het hy vyande gehad in Nasionale Party-geledere soos Vorster, Strijdom en Verwoerd oor sy uitgesproke aanvalle op hulle beleid. Dit het later sigbaar geword in die feit dat hulle nie met sy seun, P.K. van der Byl, toe hy ’n minister in Rhodesië was, wou saamwerk nie. In 1966, nadat hy ’n luide uitjou in die Parlement aangehoor het en daarop gevra is om die parlement vir die sessie te verlaat oor sy opmerking oor die huidige regeringsbeleid, het hy gevoel, genoeg is genoeg en na 37 jaar in die politiek tree hy af op 77 jaar.
Dit was die einde van ’n era in die Suid-Afrikaanse politiek, aangesien hy een van die weinige politici was wat gebore was in die koloniale era, en het die oorgang en die omvang van die Boere-oorlog beleef, deur Uniewording en tot in die nuwe Republiek. Tydens sy aftrede word hy ’n direkteur van die Suid-Afrikaanse versekeringsreus Ou Mutual. Hy skryf ook ’n drie volume outobiografie:
Gesinslewe
In 1922 trou hy met Joyce Clare Fleming, ’n Skotse vrou bekend om haar skoonheid en wie hy geken het sedert die einde van die oorlog. Hulle was baie prominent in die Engelse gemeenskap en was goed bevriend in die militêre kringe asook met die koninklike familie. Gedurende 1947 vergesel hy die Britse koninklike geselskap op hulle toer en hy reël ook die 21ste verjaarsdagparty van prinses Elizabeth in die Mount Nelson Hotel.
In 1923 word van der Byl se eerste seun gebore, P.K. van der Byl, (wie ’n minister in Rhodesië was) en die tweede seun, William, in 1925. Hy was later 'n direkteur van ANCI in Suid-Afrika.
Serena Scott Thomas
Serena Scott Thomas (gebore 21 September 1961) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The World Is Not Enough (1999), Hostage (2005), en Inherent Vice (2014), en in die televisiereeks Buffy the Vampire Slayer (1996).
Rekonstruksie van Europa na die Eerste Wêreldoorlog
Hierdie artikel bespreek die heropbou van Europa na die Eerste Wêreldoorlog.
Die Toestand in Europa
Die wapenstilstand wat 'n oorwonne Duitsland aan die end van die Eerste Wêreldoorlog aanvaar het, het hom in 'n weerlose toestand gelaat waarin dit vir hom heeltemal onmoontlik was om gewapende weerstand voort te sit. Al waarop hy nog kon hoop, was 'n finale vrede volgens die beginsels neergelê in president Wilson se beroemde ,,Veertien Punte" wat hy in Januarie 1918 wêreldkundig gemaak het. Hierdie beginsels is aanvaar as 'n basis vir 'n duursame vrede.
Guancha blanca
Guancha blanca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Rekonstruksie van Europa na die Eerste Wêreldoorlog
Die Toestand in Europa
Vredesverdrae, só het president Wilson verklaar, moes in die openbaar opgestel word en nie deur geheime diplomasie nie. Die vryheid van die see moes vasgestel word, en bewapening moes internasionaal beperk word. Alle gebied in België, Frankryk, Italië en die Balkan wat deur vyandelike moondhede beset was, moes ontruim en teruggegee word en die herafbakening van grense moes op die basis van duidelik waarneembare nasionaliteitsgrense geskied. Pole moes as 'n onafhanklike staat met toegang tot die see opgerig word. Ten slotte moes 'n algemene bond van volke van die hele beskaafde wêreld gevorm word wat toekomstige oorloë moes voorkom.
Guancha blanca
Die spons behoort tot die genus Guancha en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Miklucho-Maclay.
Rekonstruksie van Europa na die Eerste Wêreldoorlog
Die Toestand in Europa
Die oorlog het Europa waarlik in 'n erbarmlike toestand gelaat. Alhoewel Duitsland self skaars deur die verwoesting van die oorlog geraak was, was aansienlike dele van België, Frankryk en Pole verwoes. Stede en dorpe was verwoes en uitgestrekte landboustreke nutteloos gemaak en myne en nywerhede geruïneer. Veel erger was die uitwerking van die oorlog op die mense. Baie miljoene jong mense het gesneuwel en baie miljoene meer was sterwend as gevolg van gebrek aan voedsel of weens siektes. Daar was geen land in Europa wat nie as gevolg van ondervoeding gely het nie. Selfs in neutrale lande soos Nederland het die kinders weens ondervoeding gely. In party lande soos Pole het die arm boere in hul nood wortels, gras en akkers geëet. Ook was die politieke toestand in Europa onseker. Die ou regerings in Rusland, Duitsland en Oostenryk-Hongarye het in duie gestort en die nuwe republikeinse regerings was nog nie behoorlik gevestig nie.
Die Vredeskonferensie
Onder sulke omstandighede het die afgevaardigdes van twee-en-dertig volke vroeg in 1919 by die konferensie in Parys vergader. Rusland, wat reeds 'n tyd lank nie meer aan die oorlog deelgeneem het nie, was nie verteenwoordig nie, nog minder die oorwonne lande Duitsland, Oostenryk, Bulgarye en Turkye. Die sogenaamde ,,Groot Vier’’ het by die Konferensie die meeste invloed uitgeoefen. Hulle was president Wilson, wat die Verenigde State verteenwoordig hef, Lloyd George en Orlando, die Britse en Italiaanse eerste ministers, en Clemenceau, die leier van die Franse afgevaardiging, wat voorsitter van die Konferensie was.
Dit was uit die staanspoor duidelik dat die vier manne hemelsbreed verskil het ten opsigte van hul sienswyses in verband met die bepalinge van die vrede wat die oorwonne volke opgelê moes word. Wilson is in Engeland en Europa as die apostel van wêreldvrede verwelkom. Hy het verklaar dat Amerika geen grondgebied of skadevergoeding begeer het nie. Ongelukkig is hy egter nie in sy sienswyse deur sy landgenote ondersteun nie, van wie die meerderheid nog aan 'n beleid van isolasie geglo het. Lloyd George het 'n opdrag van sy kiesers gehad om te eis dat Duitsland al die koste van die oorlog moes betaal. Op daardie tydstip het baie mense geglo dat Duitsland alleen vir die oorlog verantwoordelik was. Orlando het soveel grondgebied vir Italië opgeëis dat 'n ernstige onenigheid tussen hom en Wilson ontstaan het. Clemenceau se vernaamste oogmerk was om Frankryk teen toekomstige Duitse aggressie te vrywaar.
Uiteindelik is die vredesvoorwaardes na langdurige beraadslaging opgestel, en die twee Duitse afgevaardigdes is gedwing om die verdrag in die Spieëlsaal te Versailles op 28 Junie 1919 te onderteken. Dit was vir die Duitsers vernederend, want die Duitse keiserryk is in daardie selfde saal in 1871 uitgeroep. Daarná is afsonderlike vredesverdrae met Oostenryk, Hongarye, Bulgarye en Turkye gesluit. Die vrede met Turkye is weens binnelandse veranderinge wat in dáárdie land deur 'n onverskrokke militêre leier, Moestafa Kemâl, teweeggebring is, nooit bekragtig nie. 'n Gewysigde verdrag is in 1923 onderteken. Die hoop is gekoester dat die Vrede van Versailles 'n vrede sou wees wat oorlog in die toekoms sou voorkom. Die tyd sou egter toon dat daar bepalinge in die verdrag was wat later tot ernstige onenigheid sou lei. Die Vredesvoorwaardes was 'n skok vir die Duitsers, alhoewel hulle self by Brest-Litowsk strenge voorwaardes aan die Russe voorgeskryf het.
Die Vrede van Versailles (1919)
Dit is nodig om die gebiedsreëlings vervat in die verskillende verdrae op te som. Duitsland het Elsas-Lotharinge aan Frankryk en 'n klein stukkie grondgebied aan België afgestaan, en 'n deel van Sleeswyk is aan Denemarke teruggegee, nadat 'n volkstemming gehou is. Die Saarvallei met sy waardevolle steenkoolvelde sou deur Frankryk vyftien jaar lank beset word. Pole is as afsonderlike republiek opgerig en het van Duitsland 'n groot stuk van Opper-Silesië, die merendeel van Posen en Wes-Pruise verkry.
Roemenië het groot aanwinste van hulpbronne en bevolking van Hongarye verkry. Hy het die hele Seweburge met sy uitgestrekte woude en waardevolle ertslae gekry. Daarbenewens het hy grondgebied van Oostenryk teruggekry en Bessarabië van Rusland. Die grootte van sy grondgebied is dus feitlik verdubbel. Bulgarye moes gebied aan beide Joego-Slawië en Griekeland afstaan en is van die Egeïese See afgesny.
In die noorde het Estland, Letland en Litaue, wat voorheen Russiese Oossee-provinsies was, onafhanklike state geword. Finland se onafhanklikheid is ten tyde van die Russiese Rewolusie in 1917 erken. Duitsland moes al sy kolonies aan Groot-Brittanje, België, Frankryk en Japan afstaan. Verder het Turkye Sirië, Mesopotamië en Arabië verloor. Die Duitse en die Turkse kolonies, met uitsondering van Arabië, wat tot 'n onafhanklike staat gevorm is, is onder die beheer van verskeie state geplaas, wat mandate van die Volkebond aanvaar het. Só is Palestina as 'n mandaatgebied aan Brittanje gegee en het dit 'n tuiste vir die herstelde Joodse volk geword. Die Unie van Suid-Afrika sou vir Duits-Suidwes-Afrika verantwoordelik wees.
Herstelbepalinge
Die finansiële aspek van die vredesonderhandelinge was die oorsaak van groot moeilikhede. President Wilson was aanvanklik teen die gedagte van oorlogskadevergoeding gekant, maar uiteindelik het hy toegegee aan die druk van die kant van Brittanje en Frankryk, en is die vyandslande die verpligting opgelê om skadevergoeding te betaal. Die Geallieerdes het verwag dat Duitsland 'n kolossale ongespesifiseerde bedrag moes betaal vir oorlogskade wat wederregtelik in besette gebied aangerig is en vir skepe wat vernietig is. Hierdie bedrag is verder vergroot deur die insluiting van pensioene vir weduwees wat hulle mans verloor het en van ongeskiktheidspensioene aan diegene wat permanent vermink is. Dit het egter onmoontlik geblyk om herstelskulde te betaal, wat uiteindelik vasgestel is volgens die skaal van honderd miljoen pond jaarliks betaalbaar oor 'n tydperk van ses-en-sestig jaar. Hierdie skuld moes vereffen word deur 'n onmiddellike betaling in goud en goedere soos steenkool. Die betaling van so 'n groot bedrag as skadevergoeding het Duitsland so verarm dat hy nie meer in staat was om soos voorheen van ander nasies te koop nie, en dit het 'n ekonomiese ineenstorting veroorsaak.
As gevolg hiervan het Engelse fabrieke stilgestaan, Amerikaanse landbouprodukte kon nie verkoop word nie, en Europese lande het ook die nadelige uitwerking daarvan ondervind. Wat die opstellers van die vrede nie vooruit kon sien nie, was dat die Tweede Wêreldoorlog deur die finansiële ineenstorting van Duitsland, sowel as van 'n groot deel van Europa gevolg, sou word.
Duitsland is gedwing om hierdie krasse voorwaardes te aanvaar, en hy moes inderdaad deur sy ondertekening van die verdrag alleen verantwoordelikheid vir die oorlog aanvaar. Selfs Wilson was oortuig van die skuldigheid van die Hohenzollernse keiser Willem II aan die ontketening van die oorlog. Jare later het geskiedskrywers die werklike grondoorsake van die oorlog aan die lig gebring.
In die vredestraktate is ook die algemene vermindering van bewapening in die vooruitsig gestel. Die Duitse vloot het hom reeds oorgegee. Die vloot is egter deur sy Duitse bemannings in 1919 by Scapa Flow gesink. Die Duitsers moes ook die grootste gedeelte van hulle handelsvloot oorgee, en die Oostenrykers hul hele vloot. Die Duitse leër is tot 100,000 man beperk, diensplig afgeskaf en die vloot tot ses klein oorlogskepe beperk. Ten einde te verseker dat die bepalinge van die verdrag met Duitsland uitgevoer word, sou 'n besettingsleër bestaande uit Britse, Franse en Amerikaanse troepe minstens vyftien jaar lank in die Rynland aangehou word.
Bloemfontein
Bloemfontein is die hoofstad van die Suid-Afrikaanse provinsie Vrystaat en die land se sesde grootste stad. Dit is ook sedert 1910 Suid-Afrika se regterlike hoofstad (een van die land se drie hoofstede). Bloemfontein staan informeel as Bloem bekend en word in Suid-Sotho Mangaung genoem en deur die Griekwas ǀʼAuxa ǃXās. Die stad beslaan 'n oppervlakte van 236 vierkante kilometer en het 'n bevolking van sowat 528 000.
Bloemfontein lê in die hart van die Vrystaat se sentrale plato en is een van die min stede met 'n wildtuin in sy sentrum, bo-op Naval Hill. Bloemfontein staan nog steeds vir sy blommeprag bekend en het die bynaam Rosestad.
Die stad het sy oorsprong in 'n Britse fort en nedersetting wat in 1846 deur majoor Henry Douglas Warden in die destydse Transoranje-streek gevestig is. Dit het vervolgens as administratiewe setel van die Britse kolonie Oranjerivier-soewereiniteit (1848–1854) en die onafhanklike Boererepubliek Oranje-Vrystaat gedien wat in 1854 gestig is.
Tussen Mei en Junie 1899 is die historiese Bloemfontein-konferensie hier gehou as 'n laaste vergeefse poging om 'n militêre konflik tussen die destydse Boererepublieke en die Britse Ryk te vermy.
In die 20ste eeu het Bloemfontein tot die geografiese spilpunt van Suid-Afrika se spoorwegnetwerk ontwikkel. Sowat 160 km noordoos van Bloemfontein het 'n groot ekonomiese opswaai vanaf 1948 met die ontginning van die Vrystaatse Goudveld begin. Later, vanaf 1962, het die gebied sentraal gestaan in die verwesenliking van die Oranjerivierprojek met sy waterkragsentrales en besproeiingskemas.
Vandag is Bloemfontein 'n moderne stad met wolkekrabbers, winkelsentrums en restaurante; en die Sand du Plessis-teater as een van sy kenmerkendste argitektoniese besienswaardighede. Tegelykertyd het Bloemfontein sy kulturele erfenis bewaar, en die stad spog met pragtige historiese geboue soos die Raadsaal, een van die mooistes in Suid-Afrika.
Etimologie en bynaam
Daar is onsekerheid oor die oorsprong van die stad se naam. Daar word aangeneem dit kom van die Nederlandse woorde bloem en fontein, dus "fontein van blomme".
Een van die gewilde koloniale legendes lui 'n os met die naam Bloem het behoort aan Rudolphus Martinus Brits, een van die eerste boere, wat naby 'n fontein op sy plaas deur 'n leeu gevang is.
412
Die jaar 412 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 12de jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Bloemfontein
Etimologie en bynaam
Die Suid-Sotho-naam, Mangaung, beteken "die plek waar die jagluiperds (cheetahs) dwaal". Die Griekwa-naam, ǀʼAuxa ǃXās, verwys na Jan Bloem II.
Daar word dikwels na die stad verwys as die "Rosestad" danksy die verskeidenheid rose wat goed in die klimaat aard en jaarliks van die lente tot diep in die herfs 'n blommeprag oplewer.
Vroeë geskiedenis
Die Bloemfonteingebied is oorspronklik deur San, Griekwas en Basotho bewoon voordat die eerste Voortrekkers hulle in die 1830's hier gevestig het. Een van die eerste Afrikaners, wat omstreeks 1840 'n plaas in die streek bewoon het, was Johannes Nicolaas Brits (* 1790). Volgens oorlewering het Brits sy plaas na aanleiding van 'n fontein met blomme "Bloemfontein" genoem.
Britse dorpstigting
Alhoewel Bloemfontein later merendeels deur Afrikaners bewoon is, is die nedersetting in 1846 deur 'n Engelse majoor, Henry Douglas Warden, as 'n Britse fort en buitepos in die Transoranje-streek gestig – 'n gebied met voldoende watervoorrade wat destyds deur trekboere, Griekwas en Basotho bewoon is. Warden het die plek hoofsaaklik gekies weens die nabyheid tot die hoofroete na Winburg, die uitgestrekte oop terrein en die feit dat dit destyds vry van perdesiekte was. Brits het sy plaas vervolgens vir £37 10s aan majoor Warden verkoop.
Die dorp is in 1850 die eerste keer as 'n woongebied verklaar, vier jaar voor die stigting van die Oranje-Vrystaat waarvan Bloemfontein die regeringsetel geword het. Die dorpsgebied is deur Andrew Hudson Bain opgemeet. Sy reghoekige uitleg het voorsiening gemaak vir lang strate wat parallel met die plaaslike rivier in noord-suidelike rigting geloop het en kort strate. Die nedersetting het geleidelik na terreine noord van die rivier uitgebrei. In 1851 het die bevolking op sowat 300 te staan gekom en was daar sowat sestig woonhuise.
Vroeë kerkgemeentes en perswese
Die Eerste Raadsaal is in 1849 in St Georgesstraat gebou waar dit aanvanklik as skoolgebou en vergadersaal gedien het, maar ook vir kerkdienste gebruik is. Die eerste Nederduitse Gereformeerde gemeente is reeds in 1848 gestig en kon in Mei 1852 hul nuwe kerkgebou, die bekende tweetoringkerk, in Kerkstraat inwy. In dié tyd het ook die eerste Rooms-Katolieke, Anglikaanse en Metodistegemeentes in Bloemfontein ontstaan wat hul kerkdienste almal in die Eerste Raadsaal gehou het. Die Metodiste-predikant, wat in 1850 in Bloemfontein aangekom het, het ook kerkdienste vir die bruin en swart bevolking gehou, al moes hulle hiervoor in 'n meer beskeie gebou, 'n eenvoudige hut, vergader. Die eerste Rooms-Katolieke kerkgebou is in 1852 naby die regeringskantore in St Georgesstraat opgerig. Die eerste dagblad, The Friend of the Sovereignty and Bloemfontein Gazette, het op 10 Junie 1850 verskyn.
Daniel O'Donnell
Daniel O'Donnell, gebore 1961 in Kincasslagh, County Donegal, Ierland, is as sanger Ierland se topverkoper-solokunstenaar.
Bloemfontein
Vroeë kerkgemeentes en perswese
"Die Volksblad", later Volksblad, uit die Media24-stal was die laaste oorblywende dagblad wat in Bloemfontein vervaardig en na die hele Vrystaat en Noord-Kaap versprei is. Dit is tans net aanlyn beskikbaar.
Koloniale ekonomie en infrastruktuur
Terwyl die nedersetting aanhou groei het, is ook steeds meer besighede in Bloemfontein gevestig. In Junie 1850 is die eerste munisipale amptenaar benoem. Nogtans het die dorp in dié tyd nog geen volle munisipale status gehad nie en was die infrastruktuur maar gebrekkig. 'n Beperkte posdiens tussen Bloemfontein en Colesberg is reeds in 1846 deur majoor Warden gevestig, en kort daarna het ander posroetes gevolg.
Die eerste amptelike poskantoor is in 1875 in die Ou Parlementsgebou op Markplein ingerig. Toe dit te klein geraak het, is dit deur 'n groter gebou op dieselfde plek vervang. Die gebou troon steeds sedert sy opening op 22 Junie 1892 oor Hoffmanplein in die sentrale stad.
Oranje-Vrystaat
Nòg die Britse Koloniale Kantoor te Londen nòg die meerderheid Nederlandssprekende bewoners van die Oranjerivier-soewereiniteit was werklik tevrede met die politieke situasie in die kolonie, en so het die Britte besluit om hulle aan die gebied te onttrek. Op 30 Januarie 1854 is die Republiek van die Oranje-Vrystaat gestig en Bloemfontein tot sy hoofstad verklaar.
Nuwe administratiewe strukture is in 1859 in die dorp gevestig, en in 1880 het Bloemfontein munisipale status verwerf. Robert Innes is as die eerste burgemeester verkies, terwyl die destydse bevolking op 2 567 beraam is.
In 1899 is die Bloemfontein-konferensie gehou wat gepoog het om die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog te vermy. Deel van die onderhandelinge was die ontmoeting tussen die president van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR), Paul Kruger, en Sir Alfred Milner. Dié twee staatsmanne is deur die staatshoof van die Oranje-Vrystaat, president Steyn, na Bloemfontein genooi om die dreigende militêre konflik tussen die ZAR en die Britse Ryk af te weer. Op 13 Maart 1900 het Britse magte die stad oorgeneem.
Bloemfontein in die Unie van Suid-Afrika
Tien jaar later (1910) het Bloemfontein deel van die Unie van Suid-Afrika geword en is die Appèlafdeling van die Suid-Afrikaanse Hooggeregshof hier gevestig.
Bloemfontein, wat in die sentrum van die nuutgestigte staat geleë was, het destyds nie oor 'n noemenswaardige nywerheidsbasis beskik nie, maar het nogtans danksy enkele belangrike onderwysinstellings 'n nasionale rol as opvoedkundige sentrum gespeel.
In 1912 het swart afgevaardigdes van dwarsoor Suid-Afrika in Bloemfontein vergader om die voorloperorganisasie van die African National Congress (ANC), die Native National Congress (NNC), in die lewe te roep. Die afkondiging van die Naturelle-grondwet – die eerste in 'n reeks vroeë Apartheidswette wat grondbesit deur swart Suid-Afrikaners beperk het – in die wit Suid-Afrikaanse parlement is daardeur verhinder.
Apartheidsera
Die segregasie van woonbuurte in Bloemfontein het in die 19de eeu reeds begin met die aanvaarding van Ordinansie 1 van 1860. Daarvolgens mag geen "nieblanke" sonder geskrewe toestemming van die eienaar, bly op grond in dorpe waar plaaslike munisipaliteite nog nie bestaan het nie. Op 3 Junie 1861 het die raad die volgende terreine in Bloemfontein aangewys: Die swart bevolking moes na die gebied regs van die buurt bekend as Kaffirfontein trek, bruin mense na die Waaihoek- swart buurt aan die oostelike buitewyke van die stad. Die inwoners van dié gebiede moes "hutbelasting" betaal, sowel as belasting op weiregte. Dit het die fondament gelê vir die toepassing van woonbuurtsegregasie soos gevisualiseer deur die argitekte van apartheid, wat in 1948 in werking getree het.
Toe die regering die Groepsgebiedewet van 1950 uitvaardig, het die Bloemfonteinse minisipaliteit veranderings in werking gestel in die rasse-opset van die stad. Die munisipaliteit het die Cape Stands-woongebied afgebreek waar die stad se bruin bevolking gewoon het en het die inwoners na Heidedal geskuif. Omdat bruin en swart so naby aan mekaar gewoon het, het gemengde huwelike algemeen voorgekom, en dit het gelei tot 'n gedeeltelik gemengde bevolking in Heidedal en Mangaung. In 1952 het Bloemfontein nuwe woongebiede vir die swart bevolking begin bou. Nuwe woongebiede is gestig om 'n skeiding te tref tussen die rassegroepe, soos die Basoeto, Xhosas en Tswanas. Die gebiede was saam bekend as Mangaung.
Phahameng, 'n Suid-Sotho-township, was die eerste formele behuisingsprojek wat deur die munisipaliteit goedgekeur is, in 1956. Fisieke buffers soos die spoorlyn en paaie tussenin is gebruik om die swart etniese groepe, die wit mense en die bruine mense van mekaar te skei. Tussen 1952 en 1968 is 11 000 huise in Mangaung gebou.
In 1968 het Mangaung 'n ernstige tekort aan huise gehad, met sowat 3 000 tot 6 000 eenhede wat benodig is. Om die probleem op te los is 'n uitbreiding van 55 km na oos, Botshabelo, in 1979 bygevoeg. Die Bloemfonteinse munisipaliteit het alle swart verstedeliking na Thaba Nchu en Botshabelo gekanaliseer. Dié is ontwikkel as 'n bron van goedkoop arbeid vir die stad en 'n gesubsidieerde busdiens is ingestel. In 1988 het sowat 14 500 mense elke dag tussen Botshabelo en Bloemfontein gependel.
In 1994, ná apartheid, het Bloemfontein, Botshabelo en Thaba Nchu deel van die Motheo-distriksmunisipaliteit geword. Op 18 Mei 2011 is dié munisipaliteit ontbind en Mangaung is opgradeer tot 'n metropolitaanse munisipaliteit met Bloemfontein as hoofsetel.
Kultuur
Kultureel is die stad toonaangewend. Skeppende werk op die gebied van uitvoerende kuns, beeldende kuns, letterkunde en skilderkuns word gedoen. Die stad is sentrum vir die Vrystaat Kunswedstrydvereniging.