cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ikoon
Die oorspronge van ikonografie gaan terug na die 4de eeu. Die Ortodokse ikoneskilderkuns het vanuit die Bisantynse Ryk na Suid-Italië, Armenië en Rusland uitgebrei. Die oudste ikone, wat bewaar gebly het, dateer uit die 6de eeu. Maar slegs 'n klein aantal eksemplare uit dié tydperk is - veral in afgeleë gebiede - nie tydens die Bisantynse beeldestryd in die 8ste en 9de eeu vernietig nie. Hierdie teologiese stryd is rondom die Bybelse uitsprake teen beelde van God gevoer - soos byvoorbeeld in Eksodus 20,4: "Jy mag vir jou geen gesnede beeld of enige gelykenis maak van wat bo in die hemel is... nie."
Volgens die teologie van die Oostelike Kerke word dié Bybelse gebod egter nie deur die skepping en verering van ikone oortree nie aangesien dit God self was wat Christus deur sy menswording sigbaar gemaak het. Die godsdienstige verering van ikone het daarnaas slegs betrekking tot die waarheid wat met die beeld versinnebeeld word, nie tot die beeld self nie.
Dan Sleigh
Kenner van vroeë Kaapse geskiedenis
In 2012 gee hy die openingslesing by die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Geskiedenisonderrig se jaarlikse konferensie. Hierin kritiseer hy Geskiedenis-sillabusse wat ontwerp word om die waarheid van mense te weerhou, almal in onkunde te begrawe en aan politici genoeg ruimte voorsien om mag en ’n plek op die soustrein na te jaag. Sy sig verswak merkbaar vanaf vroeg in sy volwasse lewe en later vind hy dit.
Ikoon
Die skilder van ikone is as liturgiese handeling aan streng reëls onderworpe en volg voorbeelde wat oor die eeue heen feitlik onveranderd gebly het. Heiliges word gewoonlik in 'n eenvoudige styl en in frontale aansig uitgebeeld, meestal teen 'n goue agtergrond wat die hemelryk versinnebeeld.
In Ortodokse kerke word ikone dikwels op 'n drieledige beeldewand, die sogenaamde ikonostase, tussen die altaar en die sentrale skip van die kerk vertoon. Uit die perspektief van die aanskouer word aan die ikonostase se regterkant 'n ikoon van die opgestane Christus geplaas, terwyl 'n ikoon aan die linkerkant Maria met die Jesuskind vertoon. Te midde van hierdie twee ikone is die koninklike deur waardeur die priester in die Evangelies en in die Eucharistie binnekom en vir die gemeente die "koning van ere" bring.
Dan Sleigh
Persoonlike lewe
Sy vrou is in September 2006 oorlede.
Poësie
Sy gepubliseerde debuut maak hy met die digbundel Duif oor water. Hierdie bundel bevat meestal vrye verse oor filosofiese, natuur en volkse temas, hoewel daar geen afdelings binne die bundel is nie. Die titel verwys na die duif wat Noag uit die ark oor die water gestuur het om te kyk of die water al gesak het en daar iewers ’n holte vir sy voet was. So soek die digter na die regte woord en wag op die boodskap wat die duif sal bring. Baie van die gedigte is dan ook gemoeid met die kommunikasieprobleem. Die water in die titel vind ook uiting in ’n aantal gedigte oor die see, waaroor die voorvaders na hierdie land gekom het. Hierdie gedigte vind aansluiting by ’n aantal verse oor die vroeë geskiedenis en persoonlikhede aan die Kaap. Die bundel word in 1974 deur die Departement van Nasionale Opvoeding met die C. Louis Leipoldt-prys bekroon.
Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek en Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Japan Nasionale Roete 456
Japan Nasionale Roete 456 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Dan Sleigh
Jeugverhale
Hy skryf ’n hele aantal jeugromans wat elkeen ’n boeiende verhaal teen ’n historiese agtergrond vertel, waaronder Die nege-maande-mars oor die probleme aan die Oosgrens tydens die bewind van die VOC. Dit is die verhaal van ’n jong man se stryd om sy besondere plek in die samelewing te vind.
Ga-Mahoai
Ga-Mahoai is 'n Swart nedersetting in Aganang Plaaslike Munisipaliteit, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is 42 km wes van Polokwane geleë.
Dan Sleigh
Jeugverhale
’n Man om te hardloop gaan oor die lewe van die Franse sersant Estienne Barbier, bevelvoerder van die Chavonnes-battery aan die Kaap in die tyd tussen 1738 en 1739 toe vier goewerneurs mekaar binne twee jaar opgevolg het.
Vryburger Tas handel oor die lewe van Adam Tas en sy stryd teen goewerneur Willem Adriaan van der Stel. Jakie Nel, kneg van Adam Tas, is ook betrokke en Tas laat hom die skryfwerk doen oor die goewerneur se korrupsie. Sy gesprekke met Tas help die leser om self ook te besin oor die geldigheid al dan nie van die Vryburgers se klagtes.
Fort Lydsaamheid handel oor die Kaap van die agtiende eeu. Op 14 Februarie 1721 vertrek veertig vrywilligers uit die Kaap na Delagoabaai om ’n nuwe handelspos en verversingstasie aan die Ooskus te vestig. Hulle hoop om die fabelagtige rykdomme van die legendariese Monomotapa op te spoor. By hulle aankoms bou hulle ’n klein fort op die wit sand. Die sending verloop rampspoedig, want hulle soeke na Monomotapa loop op niks uit nie, die ruilhandel met die inboorlinge loop dood, hulle getalle word uitgedun deur koors en woeste storms vernietig hulle pogings tot landbou. Op land word hulle bedreig deur die vyandige inboorlinge en die see bring seerowers wat die handelspos plunder en verwoes. In die fort self is ook genoeg tweespalt en spanning om geweld te laat losbars. Een man is egter nie bereid om te erken dat die hele onderneming ’n mislukking is nie: slaag of sterf, is Jan van den Capelle se leuse. Na tien jaar moet die pos egter gesluit word. Weens die ontberinge word die vesting herdoop tot Fort Lydsaamheid. Die verhaal gee die ontberinge van die fortbewoners weer, maar ook hulle geestelike agteruitgang, sodat dit ’n gebalanseerde uitbeelding is van die tragiek eie aan ’n verlore saak.
Tussen twee vlae is die verhaal van die Anglo-Boereoorlog met die jong Afrikaanse Kapenaar George Verwey as hoofkarakter. Hy veg eers saam met die Britse leër as seiner in die Derde Berede Seinerskorps, maar die wrede Ierse lansier Jack Spear se optrede walg hom. Spear het wraak gesweer op alle Afrikaners, kap sy vyande genadeloos met ’n sabel uitmekaar en wil boonop met George se suster trou. George se lojaliteit teenoor sy mede-Afrikaners dryf hom tot optrede en hy word voor ’n krygshof gedaag. Hy kom nou tot ander insigte en sluit aan by die Boeremagte. Die stryd word so vanuit beide kampe weergegee, terwyl met Verwey se posisie as seiner ook belangrike inligting oor die verloop van die oorlog feitlik ongemerk in die verhaal ingewerk word. Die finale konfrontasie tussen Verwey en Spear vorm dan die klimaks van die boek.
Onder die bittervaan speel in die tweede helfte van die sewentiende eeu af. Die Huis van Oranje is ingevolge ’n verdrag met Engeland uit hulle magsposisie verwyder. In Batavia berei sekunde Cornelius van Cloon dan ’n retoervloot voor wat die vaderland ryk genoeg moet maak om ’n oorlog teen Engeland te kan voer en hy laai die skepe met kosbare sy, speserye en juwele. Admiraal Pieter de Bitter met sy meer as tweeduisend matrose moet die kosbare vrag veilig aflewer, maar die vaart om die Kaap is vol gevare en die ganse Engelse vloot lê vir hulle en wag.
Romans
Sy magnum opus is Eilande, met die vroeë Kaap se geskiedenis as tema. Dan werk vir langer as twintig jaar aan hierdie roman, aanvanklik onder die werkstitel Stemme uit die see, maar sy vordering word belemmer deur die feit dat hy nie ’n hoofkarakter het nie. Wanneer hy eindelik besef dat die verhaal nie so ’n karakter hoef te hê nie en dat die boek rondom ’n sentrale tema geskryf kan word, vorder dit goed. Die verhaal speel hom af oor baie jare en verwisseling van vastelande en oseane, wat ook toegespits word op die eilande tussenin, soos Robbeneiland, Dasseneiland, die eilande in Saldanhabaai en Mauritius, met Batavia as die magiese Ooste allerweë in die agtergrond. Hierdie eilande (asook die Kaap self in sy afsondering van die res van die Westerse beskaafde wêreld van daardie tyd), is simbole van die mens se wesenlike eensaamheid. Teen hierdie doek word die geskiedenis van die Nederlandse vestiging van die eerste verversingstasie aan die Kaap en die konflik tussen die nedersetters en die inheemse inwoners geskets. Die boek word verdeel in ’n proloog onder die titel Stemme uit die see en sewe afdelings waarin op geromantiseerde wyse die verhale vertel word van bekende figure uit die tyd van die vestiging van die Kaapse verversingspos deur die VOC en daarna. Eilande is in 2001 die wenner van die Groot Romanwedstryd van Sanlam, Insig en Kwela, in samewerking met Radiosondergrense en LitNet. Hierdie roman verower ook die W.A. Hofmeyr-prys en die gesogte RAU-prys van 2003, asook die M-Net-prys en die Helgaard Steyn-prys in 2004. Eilande word eervol vermeld tydens die Noma-toekenning vir beste boeke in Afrika. Die Nederlandse vertaling Stemmen uit zee, is in 2004 een van die top honderd verkopers in daardie land. Dit word in Engels vertaal deur André P. Brink onder die titel Islands en hierdie vertaling word in 2005 deur Booklist (’n Amerikaanse biblioteekpublikasie) en die Seattle Times aangewys as een van die top tien debuutromans en in 2006 genomineer vir die International IMPAC Dublin Literary Award. Peter Boxall neem die boek in 2006 op in sy lys van 1001 Books you must read before you die.
Afstande is weer ’n historiese roman, maar hierdie keer speel dit nie in die ou Kaap af nie maar in die tyd voor Christus tussen die Middellandse en Swart See, in die tyd van die grondlegging van die Westerse beskawing. Die Jood Nagri beskou homself as die boodskapper van die Verlosser nog lank voor die koms van Johannes die Doper. In ’n herberg herskryf hy Anabis, die Atheense generaal Xenophon se beskrywing van sy bykans ongelooflike reeks veldtogte, wat Nagri saam met hom beleef het. Die aksie begin in 401 v.C. wanneer Xenophon, saam met tienduisend ander Griekse soldate en negentigduisend Persiese soldate onder aanvoering van prins Kuros, broer van die tiranniese koning van Persië, ArtaXerxes, Babilon wil aanval om ArtaXerxes te onttroon en beheer oor die Persiese Ryk oor te neem. Die veldtog misluk en deur verraad word die meeste van die leiers van die Grieke vermoor, waarna Xenophon onverwags as leier moet oorneem om die Griekse leër van tienduisend vanuit Persië na die Swart See terug te lei. Die terugtog lei deur dorre woestyne en oor sneeubedekte berge, deur uiterstes van hitte en koue en ontbering. Op pad moet hulle die gereelde aanslae van die Persiese soldate afslaan, kos en geld kry om die strawwe winter te kan oorleef, deur elke gebied hulle pad oopveg en later ook planne beraam om die bedreiging van die Spartaanse leër die hoof te bied. Nagri voeg sy eie perspektiewe by die verhaal by, want hy het hierdie veldtogte vergesel nadat hy uit Babilon ontsnap het. Nagri beskou Xenophon as die Verlosser op grond van vroeë Joodse profete se voorspellings dat ’n Griek hulle sal verlos. Saam met Xenophon wil Nagri die weg berei na Jerusalem. Die vertellerperspektief wissel deurentyd tussen Xenophon se direkte aanslag, Nagri se interpretasie na die gebeure en die indringende perspektiefstelling volgens die romanskrywer se insigte, sodat die werk tussen kroniek, geskiedskrywing en historiese roman wissel. Die perspektiewe wat Xenophon bied op leierskap in moeilike situasies en sy bestuur van ’n massa diverse en soms opstandige mense is besonder interessant. Die metodes en motiverings wat hy gebruik om die feitlik onmoontlike tog suksesvol af te lê kan steeds vandag met vrug in die militêre en selfs die besigheidswêreld gebruik word. Die inherente kortsigtigheid, selfsug en onvermoë van die mens om sake in ’n groter perspektief te sien word duidelik geïllustreer deur die feit dat Xenophon self dikwels sonder goeie rede deur sy eie mense verdink en aangekla word. Hierdie verhaal toon duidelik aan hoe demokrasie dikwels niks anders is as die tirannie van die meerderheid oor die meer bekwame nie en hoe die enkeling gevangene is van ander se ideale. Hierdie roman is, nes Eilande, ’n monumentale bydrae tot die Afrikaanse romankuns. Afstande is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys en wen in dieselfde jaar die Suid-Afrikaanse Letterkundetoekennings se K. Sello Duiker-prys as beste Afrikaanse werk.
In 2009 wen Wals met Matilda Sanlam en Tafelberg se Groot Romanwedstryd. Hierdie is ’n meer eietydse roman, waarin ’n roman-binne-ŉ-roman besin oor die skryfproses en die verhouding tussen skryf en die lewe. Die skrywende verteller (Koos van der Merwe) se werklike lewe word vermeng met die verhaal wat hy besig is om te skryf. Koos deel ’n woonstel met ander skrywers, die topskrywers van Goeie Hoop Uitgewers. Na die dood van sy vrou en kort daarna sy dogter en haar gesin ly hy egter aan skrywersblok en sal weer moet begin skryf as hy nie uit die woonstel geskop wil word nie. Verder stry hy ook teen die ondergang van die omgewing, die vernietiging van sy taal en kultuur en sy geskiedenis. Die uitgewers stuur Carelina van der Merwe, Boerneef se kleinniggie, na hom om hom te probeer help om te skryf en saam verken hulle die binneland. Carelina word ’n biegmoeder wat Koos help om weer perspektief op die lewe te herwin. Hy begin dan skryf van Japie van der Merwe, die runderpes-reeksmoordenaar wat in Middelburg alles skiet wat voorkom en dan na Australië gaan om meer van skaapboerdery te leer. Japie beland by die Elizabeth Farm in Nieu-Suid-Wallis en ontmoet hier die plaas se erfgenaam, Matilda, wat hom leer wals. So word hy dan die trekarbeider waaroor die bekende lied “Waltzing Mathilda” gaan en wat aan die roman sy titel gee. Benewens die eietydse perspektiewe van ons samelewing en veral die skryfkuns, die uitgewersbedryf en die ontvangs en resensie van boeke, gee die roman ook ’n interessante ontleding van die geskiedenis van wolboerdery. Die roman toon weer, soos in Eilande en Afstande, die individu as slagoffer van ’n bestel wat almal van eie identiteit stroop en die nietige mens wat deur owerhede op feitlik onmoontlike sendings gestuur word, met die mens wat desperaat is om van sy isolasie bevry te word. Wals met Matilda wen in 2012 die W.A. Hofmeyr-prys, die ATKV-prosaprys en die Universiteit van Johannesburg-prys en is op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys.
In 2015 wen Die laaste goeie man NB-Uitgewers se Groot Afrikaanse Romanwedstryd. Hierdie roman het die Britse beleg van die Kaap in 1795 as tema.
Nie-fiksie
Dan Sleigh skryf ook geskiedenisboeke soos Jan Kompanjie: die wêreld van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, The Huguenots (saam met A.J. Grant en Ronald Mayoza), The forts of the Liesbeeck frontier en Ruiters teen die Ryk, laasgenoemde wat ook in Engels verskyn as They rode against an Empire en die Anglo-Boereoorlog as tema het.
Die monumentale werk Die buiteposte: VOC-buiteposte onder Kaapse bestuur 1652–1795 vestig hom as een van die voorste kenners van die vroeë Kaapse geskiedenis en hierdie boek is dan ook waarskynlik die mees volledige en insiggewende werk oor hierdie tydperk in die geskiedenis. Hierin beskryf hy die ontstaan en bedryf van meer as veertig buiteposte en nedersettings oor ’n tydperk van 143 jaar tot in die fynste besonderhede. Benewens die ekonomiese fasette belig hy ook die gebeure van die dag (muitery, drostery, geweld), die botsings tussen die setlaars en die inheemse bevolking en die strawwe wat opgelê is vir oortredings. Ook die manier waarop die natuur misbruik is, word onder die vergrootglas geplaas met byvoorbeeld die beskrywing van hoe 72 000 robbe binne twee jaar op Dasseneiland doodgeslaan is en hoe seevoëls doodgemaak is vir matrasvere. Hierdie werk is feitlik onontbeerlik vir ’n in-diepte begrip van die beskawing en gebeure van sy tyd en is die resultaat van baie jare se navorsing in Suid-Afrika en ook in Nederland. Ten spyte van die klein mark vir navorsingsboeke van hierdie aard word die boek deur navorsers in Australië, Nederland, Rusland, Amerika en Noorweë aangekoop.
Saam met Piet Westra, voormalige hoof van die Suid-Afrikaanse Biblioteek in Kaapstad, skryf hy Die aanslag op die slaweskip Meermin, 1766, waarin die aanslag van die meer as honderd slawe op die skip se bestuur verhaal word. Die slawe vermoor die wagte aan diens, verower die skip en sluit die bemanning op, maar omdat hulle nie weet hoe om die skip te seil nie, dobber die skip slegs op die see rond. Eindelik strand dit by Struisbaai. Hierdie verhaal word verder toegelig met geskiedenis oor slawerny in die algemeen en aan die Kaap.
Toekennings
Dan het vele pryse vir sy skryfwerk ontvang, onder andere die C. Louis Leipoldt-prys van die departement van nasionale opvoeding, vir sy digbundel Duif oor die Water, die 2de prys in Van der Walt se wedstryd vir oorspronklike jeugverhale vir Anselm en die jut. Sy roman, Eilande wat in 2002 verskyn, wen die Sanlam/Insig/Kwêla Groot Romanwedstryd, W.A. Hofmeyr-prys, RAU-prys vir Skeppende Skryfwerk, M-Net-Prys vir Skeppende Werk in Afrikaans en die Helgaard Steyn-prys. Hy wen die ATKV-Prosaprys in 2012 vir Wals met Matilda. Eilande is in Engels (deur André Brink) en Nederlands (deur Riet de Jong-Goosssens) vertaal.
Eerbewyse
In 1998 ontvang hy ’n goue ere-penning van die Stigting Simon van der Stel en in 2002 ’n Molteno-goue medalje van die Kaap 300-Stigting vir uitnemendheid en lewenslange prestasie in die literêre, visuele en uitvoerende kunste. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 2007 ’n erepenning aan hom toe vir sy bevordering van Geskiedenis. In 2011 word hy spesiaal vermeld by die Woordkunstenaar van die vorige jaar toekenning by die Stellenbosse Woordfees en in dieselfde jaar word hy deur die Wes-Kaapse regering gehuldig met ’n Spesiale Prys van die Departement van Kultuursake en Sport. Op 30 April 2012 word hy in ’n plegtigheid wat in die Kasteel in Kaapstad plaasvind met die koninklike Nederlandse onderskeiding Ridder in die Orde van Oranje-Nassau vereer. Hierdie orde word deur David de Waal, die konsul-generaal van Nederland, aan hom oorhandig. In 2014 word hy weer by die Stellenbosch Woordfees gehuldig wanneer ’n profielaanbieding oor hom deel van die program is.
Publikasies
Sleigh se lys boeke sluit in:
Franse roosterbrood
Franse roosterbrood (ook eierbrood genoem) is 'n gereg gemaak van gesnyde brood wat in geklitste eiers en gewoonlik melk geweek is en dan gebraai word. Alternatiewe name en variante sluit in "Bombay toast", "German toast", "gypsy toast", en "poor knights" (van Windsor).
Wanneer Franse roosterbrood as soetgereg bedien word, word melk, suiker, vanielje of kaneel ook gereeld bygevoeg voordat dit gebraai word, en dan kan dit met suiker, botter, vrugte of stroop gevul word. As dit 'n soutgereg is, word dit gewoonlik met 'n knippie sout of peper gebraai, en dan kan dit saam met 'n sous soos tamatiesous of mayonnaise bedien word.
Voorbereiding
Snye brood word geweek of gedoop in 'n mengsel van geklitste eiers, dikwels geklits met melk of room. Suiker, kaneel, neutmuskaat en vanielje kan op verskillende maniere bygevoeg word. Die brood word dan in botter of olyfolie gebraai tot bruin en gaar. Dagoud brood word gereeld gebruik, beide vir die spaarsaamheid daarvan en omdat dit meer eiermengsel sal opneem sonder om uitmekaar te val.
Die gaar skywe kan saam met suiker of enige soet bolaag bedien word, soos konfyt, heuning, vrugte, of esdoringstroop.
Brasilië en Portugal
In beide Portugal en Brasilië is rabanadas 'n tradisionele Kersnagereg. Baie resepte gebruik dikwels Tinto of Portwyn.
Rusperband
Rusperbande is groot modulêre bande wat op tenks, stootskrapers, konstruksie- en ander voertuie, op onverharde terrein gebruik word. 'n Rusperband verdeel gewig oor 'n groter oppervlakte as gewone wiele. Dit sorg dat voertuie met rusperbande nie wegsak in gebiede waar voertuie met wiele sou nie. Die bodemdruk van 'n voertuig is byvoorbeeld gelyk aan die druk van die lug in die bande, ongeveer 207 kPa, terwyl 'n sewentig ton M1 Abrams tenk slegs 'n bodemdruk het van 103 kPa.
Werking
Die beginsel van die rusperband bestaan daaruit dat die voertuig self 'n baan, die "rusperband", neerlê vir sy loopwiele; vandaar die Engelse naam vir 'n rusperbandvoertuig: track-laying vehicle. As die laaste loopwiel oorgerol het, word die baan weer opgeneem, met 'n snelheid dubbeld dit waarmee die voertuig na vorentoe beweeg, en weer daarna neergelê. Die loopwiele is meestal nie aangedrewe nie: die voertuig trek homself oor die baan voort met die tandrat wat die band van agter optel of met 'n tandrat wat die band neerlê. Omdat die proses kontinu is, kan mens die baan beskou as die omtrek van 'n denkbeeldige enkelgrootte wiel en daarom dat die rusperband 'n "band" heet.
Bank
'n Bank kan na een van die volgende verwys:
Franse roosterbrood
Duitsland
In Duitsland is Arme Ritter (Poor Knights) of Pofesen reeds sedert die 14de eeu bekend (genoem in die Duitse woordeboek deur die broers Grimm).
Rusperband
Samestelling
Rusperbande bestaan deesdae meestal uit breë, los skakels of segmente wat as 'n ketting aan mekaar vasgemaak word. Die stuk/stukke word aanmekaar gesit met 'n skarnier waardeur hulle beweegbaar sal wees en om die wiele kan draai. Die band word deur die motor met 'n getande aandrywingswiel aangedryf. Deur middel van gate in die afsonderlike dele word die krag vervolgens deurgegee aan die band wat vervolgens afsit teen die grond. Die aandryfwiel is oor die algemeen ver bo die grond geplaas, sodat dit op 'n vaste posisie kan sit, waartydens die andere wiele op vere beweeg. 'n Nie-aangedrewe (tand)wiel sit aan die ander kant van die rusperband. Dié wiel sorg vir 'n hoë aanvalshoek om maklik oor versperrings te kan klim en verdeel die krag van die rusperband goed.
Franse roosterbrood
Frankryk
In Frankryk het pain perdu 'n wye verskeidenheid streekvariasies.
Rusperband
Voor- en nadele
Vir ruspervoertuie is ongelyke terrein 'n baie kleiner probleem as vir voertuie met wiele. Klein heuwels en dale, insluitend slote en loopgrawe kan geredelik oorbrug word. Rusperbande is natuurlik meer betroubaar in die veld as lugbande, aangesien hulle nooit kan lek nie. Maar daar teenoor het die verliese van 'n enkele segment uit die rusperband tot gevolg dat die hele voertuig homself nie meer kan verplaas nie.
Christian Lodewyk Stals
Dr. Christian Lodewyk Stals (13 Maart 1935 -) was die sewende Goewerneur van die Suid-Afrikaanse Reserwebank. Hy beklee die pos vanaf 8 Augustus 1989 tot 7 Augustus 1999. Hy is aangestel om dr. G.P.C. de Kock op te volg nadat hy oorlede is. Hy is later deur Tito Mboweni opgevolg.
Rusperband
Voor- en nadele
Ruspervoertuie sal egter min in sagte grond bly vassteek, aangesien die rollers die druk verdeel. Die relatief lae bodemdruk beteken ook dat 'n ruspervoertuig baie laer is as 'n wielvoertuig met dieselfde bodemdruk: dit sou enorme wiele nodig hê. Die draaisirkel is ook baie kleiner; 'n ruspervoertuig kan homself op een plek heeltemaal in die rondte draai. Ruspervoertuie draai immers deur die rusperbande teen verskillende snelhede (ten opsigte van mekaar) te beweeg.
Boornbergum
Boornbergum (Wes-Fries: Boarnburgum) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 2 km suidwes van Drachten en ressorteer onder die munisipaliteit Smallingerland (Wes-Fries: Smellingerlân).
Rusperband
Voor- en nadele
Die nadele van rusperbande is egter 'n laer maksimum snelheid, groter slytasie en hoer brandstofgebruik en die skade wat aangerig word aan verharde paaie; by grasvelde en akkers sak wielvoertuie egter baie erger weg. Dikwels word ruspervoertuie om dié redes met 'n laebed-sleepwa vervoer, hoewel tegniese vooruitgang dié verskynsel minder noodsaaklik maak.
Japan Nasionale Roete 457
Japan Nasionale Roete 457 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Franse roosterbrood
Griekeland
In Griekeland staan dit bekend as avgofétes, wat eierbrode beteken, en word bedien as 'n ontbytgereg met suiker en haselneute, en as dit saam met kasseri bedien word, is dit soms 'n soutgereg.
Hongkong
Franse roosterbrood in die Hongkong-styl word tipies voorberei deur die kombinasie van verskeie snye brood met grondboontjiebotter of vrugtekonfyt gevul, dan gedip in geklitste eier en diepgebraai. Dit word bedien met botter, en bedek met goue stroop of heuning. Dit is 'n tipiese aanbieding in Hongkongse teehuise (cha chaan teng). Ander vorme van vulling wat gevind word, is vleisflos, kaya konfyt, ham, of beesvleis.
Indië
In Indië is Bombay-roosterbrood 'n gewilde gereg wat in die strate van Mumbai deur smouse verkoop word. Bombay-roosterbrood word ook Sweet French Bread genoem.
Pole
In Pole staan dit bekend as chleb w jajku, wat eierbrood beteken. Dit is 'n gewilde ontbytgereg.
Nederland en België
In Nederland en Vlaams sprekende België heet dit wentelteefjes of gewonnen brood. In Franssprekende België is dit pain perdu, soos in Frankryk.
Verenigde Koninkryk
In die Verenigde Koninkryk staan dit algemeen bekend as eggy bread of soms Gypsy toast en word dit as 'n soet- en 'n soutgereg bedien.
Nifelvind
Nifelvind is 'n album van Finntroll wat in 2010 vrygestel is.
Hebron
Hebron (Arabies: الخليل, al-Khalīl, ; Hebreeus: חברון, Ḥewron, ) is 'n stad in die suidelike Wesoewer van die Palestynse Grondgebiede, sowat 30 km suid van Jerusalem met 'n bevolking van 215 452. Die stad is veral bekend vir die Grot van die Patriarge.
Hebron is saam met Jerusalem, Safed en Tiberias een van die vier heilige stede binne Judaïsme. In Islam is Hebron die vierde heiligste stad net na Mekka, Medina en Jerusalem.
Hebron se historiese binnestad is in 2017 deur Unesco as 'n Palestynse wêrelderfenisgebied gelys, wat tot groot spanning met beide Israel en die Verenigde State gelei het. Vervolgens het albei lande hul ontrekking van Unesco vir 31 Desember 2018 aangekondig.
Die Grot van die Patriarge word aangewys deur Joodse, Christelike en Islamitiese tradisies as die begraafplaas van drie belangrike patriargale/matriargale egpare. Die stad word dikwels beskou as een van die vier heilige stede in Judaïsme sowel as in Islam.
Hebron word beskou as een van die oudste stede in die Levant. Volgens die Bybel het Abraham hom in Hebron gevestig en die Grot van die aartsvaders gekoop as 'n begraafplaas vir sy vrou Sara. Bybelse tradisie meen dat die aartsvaders Abraham, Isak en Jakob, saam met hul vrouens Sara, Rebekka en Lea, in die grot begrawe is. Hebron word ook in die Bybel erken as die plek waar Dawid as koning van Israel gesalf is. Na die Babiloniese ballingskap het die Edomiete in Hebron gevestig. Gedurende die eerste eeu vC het Herodes die Grote die muur gebou wat steeds die Grot van die Patriarge omring, wat later 'n kerk geword het, en toe 'n moskee.
Met die uitsondering van 'n kort kruisvaarderbeheer, het opeenvolgende Moslem-dinastieë Hebron van die 6de eeu nC. tot die ontbinding van die Ottomaanse Ryk na die Eerste Wêreldoorlog geregeer, toe die stad deel geword het van die Britse protektoraat mandaat Palestina.
'n Bloedbad in 1929 en die Arabiese opstand van 1936–39 het gelei tot die emigrasie van die Joodse gemeenskap vanaf Hebron. Die 1948 Arabies-Israeliese Oorlog het gesien hoe die hele Wesoewer, insluitend Hebron, deur Jordanië beset en geannekseer is, en sedert die 1967 Sesdaagse Oorlog is die stad onder Israeliese militêre besetting. Na die Israeliese besetting is Joodse teenwoordigheid in die stad herstel. Sedert die Hebron-protokol van 1997 word die grootste deel van Hebron deur die Palestynse Nasionale Owerheid beheer.
Die stad word dikwels beskryf as 'n "mikrokosmos" van die Israelies-Palestynse konflik en die Israeliese besetting van die Wesoewer. Die Hebron-protokol van 1997 het die stad in twee sektore verdeel: H1, wat deur die Palestynse Nasionale Owerheid beheer word, en H2, ongeveer 20% van die stad, insluitend 35 000 Palestyne, onder Israeliese militêre administrasie. Alle veiligheidsreëlings en reispermitte vir plaaslike inwoners word gekoördineer tussen die Palestynse Nasionale Owerheid en Israel via die Israeliese militêre administrasie van die Wesoewer (COGAT). Die Joodse setlaars het hul eie munisipale beheerliggaam, die Komitee van die Joodse Gemeenskap van Hebron.
Hebron is vandag die hoofstad van die Hebron-plaaslike regering, die grootste in die staat Palestina, met 'n geskatte bevolking van ongeveer 782 227 in 2021. Dit is 'n besige middelpunt van Wesbank-handel, wat ongeveer 'n derde van die gebied se bruto binnelandse produk genereer, grootliks as gevolg van die verkoop van kalksteen uit steengroewe in sy gebied. Dit het 'n plaaslike reputasie vir sy druiwe, vye, kalksteen, pottebakkery werkswinkels en glasblaas fabrieke. Die ou stad van Hebron beskik oor smal, kronkelende straatjies, platdakke kliphuise en ou basaars. Die stad is die tuiste van die Hebron Universiteit en die Palestina Polytechnic University.
Etimologie
Die Arabiese term is afgelei van die bynaam in die Koran vir Abraham, Khalil al-Rahman ( إبراهيم خليل الرحمن ) "Geliefde van die Barmhartige" of "Vriend van God". Die Arabiese Al-Khalil vertaal dus presies die antieke Hebreeuse toponiem Ḥebron, wat verstaan ​​word as ḥaber (vriend).
Bronstydperk
Argeologiese opgrawings onthul spore van sterk vestings wat gedateer is na die Vroeë Bronstydperk, wat sowat 24–30 dunam beslaan het en rondom Tel Rumeida gesentreer is. ('n Dunam het die hoeveelheid grond verteenwoordig wat deur 'n span osse geploeg kon word in 'n dag.) Die stad het in die 17de–18de eeue vC gefloreer voordat dit deur vuur vernietig is, en is in die laat Middel-Bronstydperk hervestig. Hierdie ouer Hebron was oorspronklik 'n Kanaänitiese koninklike stad.
Abrahamitiese legende assosieer die stad met die Hetiete. Daar is vermoed dat Hebron moontlik die hoofstad van Shuwardata van Gat was, 'n Indo-Europese tydgenoot van Jerusalem se regent, Abdi-Kheba, hoewel die Hebron-heuwels in die Laat Bronstydperk byna sonder nedersettings was. Die Abrahamitiese tradisies wat met Hebron geassosieer word, is nomadies. Dit kan ook 'n Kenitiese element weerspieël, aangesien die nomadiese Keniete na bewering die stad lank beset het, en Heber is die naam vir 'n Kenitiese stam.
In die narratief van die latere Hebreeuse verowering was Hebron een van twee sentrums onder Kanaänitiese beheer. Hulle is regeer deur die drie seuns van Anak of kan 'n mate van Kenitiese en Kenizziete migrasie van die Negev na Hebron weerspieël, aangesien terme wat met die Kenizziete verband hou, blykbaar naby aan Hurrian is. Dit dui daarop dat agter die Anakim-legende een of ander vroeë Hurriese bevolking lê. In Bybelse oorlewering word hulle voorgestel as afstammelinge van die Nephilim. Die Boek Genesis noem dat dit voorheen Kirjat-arba genoem is, of "stad van vier", wat moontlik verwys na die vier pare of paartjies wat daar begrawe is, of vier stamme, of vier kwartiere, vier heuwels, of 'n konfederale nedersetting van vier gesinne.
Die verhaal van Abraham se aankoop van die Grot van die Patriarge van die Hetiete vorm 'n belangrike element in wat die Joodse gehegtheid aan die land sou word deurdat dit die eerste "vaste eiendom" van Israel beteken lank voor die verowering onder Josua. Wanneer Abraham hier gevestig het, word beskryf dat Abraham sy eerste verbond sluit, 'n alliansie met twee plaaslike Amoritiese stamme wat sy ba'alei-brit of meesters van die verbond geword het.
Ystertydperk
Die Hebron van die Israeliete was gesentreer op wat nou bekend staan ​​as Tel Rumeida, terwyl sy rituele sentrum by Elonei Mamre geleë was.
Hebreeuse Bybelvertelling
Daar word gesê dat Hebron van die Kanaäniete verower is deur óf Josua, wat na bewering al sy vorige inwoners uitgewis het, "wat alles vernietig het wat asem geskep het, soos die Here God van Israel beveel het", óf die Stam van Juda as geheel, of spesifiek Kaleb die Judahiet. Daar word gesê dat die stad self, met 'n mate van aangrensende weiveld, aan die Leviete van die geslag van Kehat toegeken is, terwyl die die stad, sowel as sy omliggende dorpe aan Kaleb toegewys is (Josua 21: 3–12; 1 Kronieke 6:54–56). Kaleb het toe die drie reuse Sesai, Ahiman en Talmai verdryf, wat die stad regeer het.
Later in die Bybelse verhaal word koning Dawid deur God geroep om na Hebron te verhuis en van daar vir sowat sewe jaar te regeer (2 Samuel 2:1–3). Dit is daar dat die oudstes van Israel na hom kom om 'n verbond voor Elohim te sluit en hom as koning van Israel te salf. Dit was weer in Hebron dat Absalom homself tot koning verklaar het en dan 'n opstand teen sy vader Dawid laat ontstaan ​​(2 Samuel 15:7–10). Dit het een van die vernaamste sentrums van die stam van Juda geword en is as een van die ses tradisionele toevlugstede geklassifiseer.
Argeologie
Soos blyk uit die ontdekking by Tel Lachish, die tweede belangrikste stad in die Koninkryk van Juda na Jerusalem, in seëls met die inskripsie lmlk Hebron (aan die koning van Hebron), het Hebron voortgegaan as 'n belangrike plaaslike ekonomiese sentrum, gegewe sy strategiese posisie op die kruispad tussen die Dooie See in die ooste, Jerusalem in die noorde, die Negev en Egipte in die suide, en die Shepela en die kusvlakte in die weste. Dit lê langs handelsroetes en het administratief en polities afhanklik van Jerusalem gebly.
Klassieke oudheid
Na die vernietiging van die Eerste Tempel is die meeste van die Joodse inwoners van Hebron verban, en volgens die konvensionele siening, het sommige navorsers spore van Edomitiese teenwoordigheid gevind na die 5de–4de eeue vC, toe die gebied 'n Achaemenidiese provinsie geword het.
In die nasleep van Alexander die Grote se verowering, was Hebron dwarsdeur die Hellenistiese tydperk onder die invloed van Idumea (soos die nuwe gebied wat deur die Edomiete bewoon is gedurende die Persiese, Hellenistiese en Romeinse tydperke genoem is), soos daarvan getuig word in inskripsies van daardie tydperk wat die naam van die Edomitiese God Qōs dra.
Dit blyk ook dat Jode in Hebron gewoon het na die terugkeer uit die Babiloniese ballingskap (Nehemia 11:25). Tydens die Makkabeër-opstand is Hebron verbrand en geplunder deur Juda Makkabeër wat in 167 vC teen die Edomiete geveg het. Dit blyk dat die stad egter vir lank Hasmoniese oorheersing teëgestaan ​​het, en is so laat as die Eerste Joods-Romeinse Oorlog nog steeds as Idumees beskou.
Die huidige stad Hebron is op die laatste teen die Romeinse tyd in die vallei afdraand vanaf Tel Rumeida gevestig.
Agnes-Nicole Winter
Agnes-Nicole Winter (gebore 17 April 1966) is 'n Sweedse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Terminal Exposure (1987) en The Invisible Kid (1988), en in die televisiereeks ''Extra! Extra!'' (2006).
Kontemporêre kuns
Kontemporêre kuns is kuns wat in die hede geskep word. Kontemporêre kuns behels, en ontwikkel uit postmoderne kuns wat op sigself 'n opvolger van moderne kuns is. In omgangstaal is "modern" en "kontemporêr" sinonieme, wat tot 'n samesmelting van die terme "moderne kuns" en "kontemporêre kuns" deur oningeligtes lei.
Omvang
Sommige persone definieer kontemporêre kuns as kuns wat in "ons leeftyd" geskep is, en gee daarmee te kenne dat leeftye en lewensduur verskil. Daar is egter 'n besef dat hierdie generiese definisie aan gespesialiseerde beperkings onderwerp is.
Die klassifikasie van "kontemporêre kuns" as 'n spesiale soort kuns in plaas van 'n algemene bywoordelike frase, kan na die begin van Modernisme in die Engelssprekende wêreld teruggevoer word. In Londen het die kritikus Roger Fry en ander die Kontemporêre Kunsvereniging in 1910 gestig as 'n privaatvereniging vir die aankoop van kunswerke wat in openbare museums uitgestal is. 'n Aantal ander instellings wat die term gebruik het, is in die 1930's gestig, onder andere die Kontemporêre Kunsgenootskap van Adelaide, Australië, wat in 1938 gestig is, en 'n toenemende aantal ná 1945. Baie, soos die Instituut van Kontemporêre Kuns, Boston, het die woord "modern" uit hulle naam verwyder aangesien Modernisme op daardie tydstip as 'n historiese kunsbeweging gedefinieer is, en omdat baie "moderne" kunswerke nie meer as kontemporêr beskou kon word nie. Die definisie van wat kontemporêre kuns werklik is, is egter nie in sement gegiet nie; dit is in die hede geanker met 'n begindatum wat voortdurend vorentoe geskuif word, en die werke wat die Kontemporêre Kunsgenootskap in 1910 aangekoop het, kan nie meer as kontemporêr beskryf word nie.
Spesifieke tydstipte wat 'n verandering in kunsstyle aangedui het, sluit die einde van die Tweede Wêreldoorlog en die 1960's in. Daar was miskien 'n gebrek aan natuurlike breekpunte sedert die 1960's, en in die 2010's is daar wisselende, meestal onnoukeurige, definisies van wat "kontemporêre kuns" uitmaak, Kuns uit die afgelope 20 jaar word gewoonlik ingesluit, en definisies sluit dikwels kuns in wat uit die 1970's dateer;  "die kuns van die laat 20ste en vroeë 21ste eeu";  "die kuns van die laat 20ste en vroeë 21ste eeu, albei 'n uitgroeisel en verwerping van moderne kuns";  "Steng gesproke verwys die term 'kontemporêre kuns' na kuns wat deur kunstenaars geskep is wat vandag leef";  "Kuns uit die 1960's of 70's tot en met vandag";  en soms verder terug, veral in museumkontekste aangesien museums wat 'n permanente versameling van kontemporêre kuns huisves, dit verouderend vind. Baie gebruik die formulering "Moderne en Kontemporêre kuns" ten einde hierdie probleem te vermy. Kleiner kommersiële galerye, koerante en ander bronne gebruik soms strenger definisies deur die "kontemporêre" tot werke sedert 2000 te beperk. Kunstenaars wat na 'n lang loopbaan steeds produktief is, en voortgaande kunsbewegings kan 'n sekere uitdaging inhou; galerye en kritici is dikwels onwillig om hulle werk tussen die kontemporêre en niekontemporêre te verdeel.
Instellings
Die funksionering van die kunswêreld is afhanklik van kunsinstellings, wisselend van groot museums tot privaatgalerye, ruimtes sonder winsoogmerk, kunsskole en uitgewers, en die praktyke van individuele kunstenaars, kurators, skrywers, versamelaars en filantrope. 'n Groot verdeling in die kunswêreld bestaan tussen sektore mét en sektore sonder winsoogmerk. Gedurende die afgelope paar jaar het hierdie onderskeid egter al hoe vaer geword.
Die bekendste kontemporêre kunswerke word deur professionele kunstenaars by kommersiële kontemporêre kunsgalerye deur privaatversamelaars, kunsveilings, korporasies, staatsgefundeerde kunsorganisasies, kontemporêre kunsmuseums of deur kunstenaars self in kunstenaarsbestuurde lokale uitgestal. Kontemporêre kunstenaars maak 'n bestaan uit skenkings, toekennings en pryse sowel as deur direkte verkope van hulle werke. Beroepskunstenaars studeer aan kunsskole of tree uit ander terreine na vore.
Uitsonderlike boeke en tydskrifte en individuele versamelaars kan 'n aansienlike invloed uitoefen.
Korporasies het hulleself ook by die kontemporêre kunswêreld geïntegreer deur uitstallings op hulle persele te hou, kontemporêre kunstoekennings te organiseer en te borg, en omvangryke korporatiewe versamelings op te bou. Korporatiewe bemarkers gebruik dikwels die prestige wat met kontemporêre kuns geassosieer word om verbruikers se aandag op luukse goedere te vestig.
Kunsinstellings is al daaroor gekritiseer dat hulle voorskryf wat as kontemporêre kuns beskou word. Buitestanderkuns ("outsider art") is byvoorbeeld letterlik kontemporêre kuns daarin dat dit vandag geskep word. Een kritikus het egter geredeneer dat dit nie as sodanig beskou kan word nie aangesien die kunstenaars selfopgelei is en dus buite 'n kunshistoriese konteks werk. Handwerkaktiwiteite soos tekstielontwerp word ook by kontemporêre kuns uitgesluit, ondanks groot opkomste by uitstallings. Volgens die kunskritikus Peter Timms moet daar gelet word op die feit dat handwerkvoorwerpe spesifieke waardes moet onderskryf ten einde by kontemporêre kuns ingesluit te word. "'n Keramiekvoorwerp wat gemaak is om kommentaar oor die aard van skoonheid te lewer, staan 'n groter kans om by die definisie van kontemporêre kuns ingesluit te word as een wat eenvoudig mooi is." 'n Spesifieke plek of groep kunstenaars kan op enige tydstip 'n groot invloed op latere kontemporêre kuns hê. Die  Ferus Gallery was byvoorbeeld 'n kommersiële galery in Los Angeles en het in die laat vyftiger- en die sestigerjare nuwe lewe in die Kaliforniese kontemporêre kunstoneel geblaas.
Openbare gesindhede
Kontemporêre kuns blyk soms haaks te wees met 'n publiek wat nie voel dat kuns en kunsinstellings hulle waardes deel nie. In Brittanje het kontemporêre kuns in die 1990's deel van populêre kuns geword, en kunstenaars is as sterre beskou, maar dit het nie tot die "kulturele utopie" gelei waarop daar gehoop is nie. Sommige kritici soos Julian Spalding en Donald Kuspit het beweer dat skeptisisme, selfs verwerping, 'n geldige en redelike reaksie op baie kontemporêre kuns is. In 'n essay getiteld "Art Bollocks" kritiseer Brian Ashbee "baie installasiekuns, fotografie, konseptuele kuns, video's en ander praktyke wat algemeen as postmodern bekendstaan, as te afhanklik van verbale verduidelikings in die vorm van teoretiese diskoers.
Kwelling
'n Algemene kwelling sedert die vroeë 20ste eeu is die vraag oor wat presies kuns uitmaak. In die kontemporêre periode (1950 tot nou) kan die konsep van avant-garde gebruik word om vas te stel watter kuns deur galerye, museums en versamelaars uitgesonder word. In sekere omstandighede word propaganda en vermaak gedurende die kontemporêre kunsperiode as kunsgenres beskou.
Pryse
Die kompetisies, toekennings en pryse in kontemporêre kuns sluit die volgende in:
Geskiedenis
Hierdie tabel is 'n nie-omvattende lys van kontemporêre kunsbewegings en style volgens dekade. {| class="wikitable"
Fred Mace
Fred Mace (22 Augustus 1878 – 21 Februarie 1917) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Without Hope (1914) en What Happened to Jones (1915).
Estadio Multiusos de San Lázaro
Estadio Municipal Vero Boquete de San Lázaro, voorheen Estadio Multiusos de San Lázaro genoem, is 'n veeldoelige stadion in Santiago de Compostela, Spanje. Dit word meestal vir sokkerwedstryde gebruik en is die tuisveld van SD Compostela. Dit het 'n kapasiteit van 16 666 en die baan se afmetings is 105 by 68 meter (344 voet × 223 voet).
Fasiliteite
Die stadion is in die oostelike voorstad San Lázaro geleë en is 'n veeldoelige arena wat hoofsaaklik vir sokkerwedstryde gebruik word. Die stadion is ovaalvormig en het 'n terrakottakleurige dak wat aan die westekant styg om die regisseursitplekke en persfasiliteite op 'n tweede vlak op te neem. Die veld is omring deur 'n atletiekbaan van 400 m, wat in Spaanse stadions relatief ongewoon is. Die meerderheid van die 16 666 sitplekke is op 'n enkele, onderdakvlak opgeneem.
Geskiedenis
Op 8 November 2018 is die stadion herdoop om hulde te bring aan Vero Boquete, Spaanse sokkerspeler.
The Bottom
The Bottom is die hoofstad en grootste stad van Saba, 'n munisipaliteit van Nederland in die Karibiese See. Die stad het in 2001 'n bevolking van 462 gehad en is die belangrikste stad op Saba. The Bottom was in 1632 gestig en was van toe af al die hoofstad van Saba.
Abdon
Abdon is een van die rigters in die Ou Testament van die Bybel. Abdon is die seun van Hillel en afkomstig van Pireaton, in die land Efraim, op die gebergte van die Amalekiete.
Abdon moes ´n vermoende man gewees het. Daar woord genoem dat hy veertig seuns en dertig kleinseuns gehad het wat op sewentig jong esels gery het. Hy moes dus meer as een vrou gehad het.
Volgens Goslinga was Abdon rigter tussen 1082 en 1074 v.C.
Die naam Abdon kom meerdere male as persoonsnaam in die Bybel voor.
In die Bybel word ook na ´n ou Levitiese stad verwys waarvan die ligging onbekend is.
Verwysings in die Bybel
1. Abdon die rigter
Rigt 12: 13-15
Kalemie
Kalemie (voorheen bekend as Albertville in Frans en Albertstad in Nederlands) is 'n stad in die ooste van die Demokratiese Republiek die Kongo. Dit lê op die oewer van die Tanganjika-meer.
Abdon
Verwysings in die Bybel
2. Ander persone
1 Kron 8: 23, 30, 1 Kron 9: 36, 2 Kron 34: 20
3. Stad
Jos 21: 30, 1 Kron 6: 74
Grietman
'n Grietman (letterlik: "hy wat daag", van die Oud-Friesiese "greta" [dagvaar, dagvaar] ) is deels 'n voorloper van die huidige landelike burgemeester in die provinsie Friesland, en deels die voorloper van 'n regter, hy is ongeveer vergelykbaar met ´n landdros.
Die grietmanne was verantwoordelik vir die plaaslike bestuur en regspraak in die distrikte van Friesland ("grietnijen"). Die grietmanne is gekies of aangestel in samewerking deur die goewerneur en die Gedeputeerde Staten (provinsiale uitvoerende gesag). Die 11 stede van Friesland het burgemeesters gehad. Die Gemeentewet (munisipale wet) van Thorbecke (gepromulgeer in 1851) het die benaming van die amp van grietman afgeskaf en die grietmanne is voortaan as burgemeesters aangestel.
Heraldiek
Dit word algemeen aanvaar dat die heraldiese arend van Friesland die eksklusiewe voorreg van 'n grietman en sy nageslag was. Die helfte van die arend verwys na die amp van regter of grietman. Dit is moontlik dat die arend die Heilige Romeinse Ryk uitbeeld en daarna verwys dat die draer geen ander heer as die keiser het nie.
Kortstekel-penvis
Die Kortstekel-penvis (Diodon liturosus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf Oman tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Shortspine porcupinefish.
Habitat
Die vis leef hoofsaaklik op riwwe. Die vis word tot 50 cm groot.
Japan Nasionale Roete 458
Japan Nasionale Roete 458 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Biljoen
’n Biljoen is in Afrikaans en die meeste Europese lande tien tot die mag 12, dus 1 000 000 000 000 of 1012. Dit is ’n miljoen tot die 2de mag, vandaar die naam (bi is twee in Latyn).
Die SI-voorvoegsel vir ’n biljoen is tera, afgekort as T. Voorbeeld: 1 TG = 1 teragreep (terabyte) = 1 biljoen grepe.
Die huidige Britse en Amerikaanse Engelse woord billion het ’n ander betekenis. Dit is wat in Afrikaans ’n miljard genoem word, dus 1 000 miljoen of 1 000 000 000 (109). ’n Biljoen is in Engels trillion (1 000 × 1 0003). Die rede vir die verskil in die name is omdat twee verskillende stelsels, die kort en die lang skaalverdeling, in verskillende dele van die wêreld gebruik word. In Afrikaans word die "lang skaal" gebruik en in Engels die "kort skaal". (Kyk by kort en lang skaalverdeling vir ’n verskil tussen die twee stelsels.) Die historiese definisie van die Britse Engelse woord billion het die lang skaalverdeling gebruik.
Die ontbinding van 1 biljoen in priemfaktore is: 1 000 000 000 000 = 212 × 512
Quintin Brand
Sir Christopher Joseph Quinton Brand (25 Mei 1893 – 7 Maart 1968) was 'n Suid-Afrikaanse offisier wat in die Britse Lugmag diens gedoen het. Hy is in Kimberley gebore en ontvang opleiding in Johannesburg. In die Eerste Wêreldoorlog dien hy in die Britse Vliegkorps en neem saam met sir Pierre van Ryneveld deel aan die beroemde pioneervlug van Londen na Kaapstad in 1920. Hy word later Direkteur van Lugvaart in Egipte. Hy neem ook aan die Tweede Wêreldoorlog deel in beheer van Nr. 10 Vegtersgroep.
Jessica Zandén
Jessica Zandén (gebore 28 Maart 1957) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Freud Leaving Home (1991), In Bed with Santa (1999), en Johan Falk: Kodnamn: Lisa (2012).
Karl Glusman
Karl Glusman (gebore 3 Januarie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love (2015), Nocturnal Animals (2016), The Neon Demon (2016), en Above Suspicion (2018).
Eltham-paleis
Eltham-paleis (Engels: Eltham Palace) is ’n groot huis in die Eltham-distrik in Greenwich, Suidoos-Londen. Dit is ’n onbewoonde koninklike woning wat aan die staat behoort. Dit is in 1999 aan die publiek oopgestel nadat dit gerestoureer is.