cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Murray Hofmeyr
Afskeid van Murraysburg
Op 5 April 1924 het ds. Hofmeyr 'n beroep na Standerton ontvang en dit aangeneem. Ds. Oberholster skryf dit was vir Murraysburg 'n "gevoelige" verlies. Ds. G.A. Maeder het in Ons Kerk Album van 1917 geskryf ds. Hofmeyr het op Murraysburg met "lust, moed en zegen als een waardige telg" van die gemeente se eerste leraar gearbei. Op 12 Julie het hy sy demissie ontvang en die Sondagmiddag sy afskeidswoord tot die gemeente gerig na 'n "seer aangename en geseënde" verblyf in hul midde. Sy teks was 2 Korintiërs 13:11 en die kerk was stampvol. In die berig wat die kerkraad na die Kerkbode gestuur het, is berig: "Ds. en mev. Hofmeyr het deur hul opregte nederigheid, minsaamheid en diensvaardigheid vir hulle 'n weg gebaan tot ieder se hart met wie hulle in aanraking gekom het." In die eerste godsdiensverslag ná ds. Hofmeyr se vertrek, skryf die kerkraad: "Dit is ook 'n behoefte van die hart om hier melding te maak van die getroue, liefdevolle en selfopofferende wyse waarop hy sy werk onder ons verrig het. Die gemeente was innig aan hom verbonde."
Ballymoney
Ballymoney (afgelei van die Ierse Baile Monaidh "Woonplek in die moerasland", → baile "tuiste, woonplek", → móin "moeras(land), turf") is 'n nedersetting en civil parish in die Noord-Ierse graafskap Antrim, sowat 'n uur se motorrit noordwes van Belfast.
Charles Murray Hofmeyr
Op Standerton
regs|270px|duimnael|Die NG kerk op Standerton, afgeneem omstreeks 1917, sowat sewe jaar voor ds. Hofmeyr hierheen gekom het.
Ballymoney
Besienswaardighede
Die Dark Hedges, 'n laning ou beukebome tussen die dorpe Armoy en Stranocum, is 'n bekende toneel (die "Koningspad" of King's Road) uit die gewilde televisiereeks Game of Thrones.
Charles Murray Hofmeyr
Op Standerton
In 1929 het ds. Hofmeyr siek geword en aan die begin van 1929 is hy, vergesel van sy vrou, na Engeland vir mediese behandeling, heel waarskynlik vir kanker, hoewel die bronne dit nie vermeld nie aangesien dié siekte nie destyds by die naam genoem is nie. Al was dit reeds sowat ses jaar sedert sy vertrek, het Murraysburg se lidmate weer bewys gelewer van hul gehegtheid aan hul oudleraar toe op Hutchinson-stasie £100 aan ds. Hofmeyr oorhandig is met sy deurreis na Kaapstad, van waar hy die skip Engeland toe sou haal. Ds. Oberholster skryf: "Hoe ondeurgrondelik was die weg van die Here met Sy dienskneg, want hy moes so ver gaan om op 7 Maart 1930 te Londen te sterwe."
Ds. Hofmeyr se stoflike oorskot is na sy vaderland gebring en op 15 April 1930 is hy plegtig op Standerton begrawe. Meer as 4 000 rouklaers, onder wie genl. J.C. Smuts, het die bygewoon en mans, vroue en kinders het die stoet te voet gevolg. Murraysburg se gemeente het in hierdie tyd £100 aan ds. Hofmeyr se weduwee gegee om haar te help.
Ficus
Ficus (vyebome) is 'n genus wat behoort tot die familie Moraceae. Hierdie genus sluit al die inheemse vyebome in. Dit sluit ook die ingevoerde gekweekte vy Ficus carica in. Dié vy is afkomstig van die Middellandse See.
Al die spesies van hierdie genus gee 'n melkerige sap af wanneer 'n blaar of vy gepluk word. Almal dra eetbare vrugte alhoewel dit kleiner en droër is as die gekweekte vy. Die vy is eintlik glad nie 'n vrug nie. 'n Vyeboom se blomme groei in werklikheid aan die binnewand van die vy.
Eddie Foy Jr.
Eddie Foy Jr. (4 Februarie 1905 – 15 Julie 1983) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nearly Naked (1933), Secret Service of the Air (1939), Murder in the Air (1940), en Yankee Doodle Dandy (1942).
Rjazan-oblast
Rjazan-oblast (Russies: Ряза́нская о́бласть, Rjazanskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Rjazan.
1399
Die jaar 1399 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Amnion
Die woord amnion is afgelei van die Antieke Griekse ἀμνίον - "lammetjie", die verkleiningsvorm van ἀμνός - "lam".
Die amnion is 'n kenmerk van die amniota, 'n onderverdeling van die werweldiere wat die reptiele, voëls en soogdiere insluit, maar nie amfibieë en visse nie. Die amnion spruit uit die ekstra-embrioniese somatiese mesoderm aan die buitekant en die ekstra-embrioniese ektoderm aan die binnekant.
By die mens
In die menslike embrio, is die vroegste stadiums van die amnion se vorming nog nie waargeneem nie; in die jongste embrio wat bestudeer is, was die amnion reeds teenwoordig as 'n geslote sak, en verskyn in die binneste sel-massa as 'n holte. Hierdie holte is bedek deur 'n enkele stratum van plat ektodermale selle, die amniotiese ektoderm, en sy vloer bestaan uit die prismatiese ektoderm van die embrioniese skyf – die verbinding tussen die bokant en onderkant is op die rand van die embrioniese skyf. Buite die amniotiese ektoderm is 'n dun laag mesoderm, wat aaneenlopend is met die mesoderm van die somatopleure, en deur die liggaam-steel verbind word met die mesodermale voering van die chorion.
Die amniotiese vloeistof maak vrye beweging van die fetus gedurende die latere stadiums van swangerskap moontlik, en beskerm dit ook teen beserings. Dit bevat minder as twee persent vaste stowwe, meestal ureum, anorganiese soute, 'n klein hoeveelheid proteïen, en spoor van suikers. Die fetus sluk ook van die amniotiese vloeistof, wat daartoe lei dat epidermale oorblyfsels en hare in die inhoud van die fetale spysverteringskanaal voorkom.
Kliniese betekenis
Ekstra-amniotiese swangerskap is 'n seldsame toestand wat die gevolg is van 'n skeur in die amnion, en lei daartoe dat die fetus in die ekstraembrioniese seloom ontwikkel.
Ander diere
In reptiele, voëls, en baie soogdiere ontwikkel die amnion soos volg:
Waar die primitiewe spysverteringstelsel van die embrio vernou en aansluit by die dooiersak, vou die somatopleure opwaarts.
Hierdie amniotiese vou maak eers sy verskyning by die koppunt van die embrio, en daarna by die stertpunt en kante, en geleidelik vou dit al hoe meer. Die kante van die vou ontmoet en smelt oor die dorsale aspek van die embrio saam, en omsluit 'n holte, die amniotiese holte. Hierdie tipe amnion staan as pleuroamnion bekend ("gevorm word deur 'n vou"), in kontras met die schyzoamnion ("gevorm deur skeiding van lae").
Die ruimte tussen die amnion en die serosa vorm die ekstra-embrioniese seloom, en vir 'n tydperk is dit in verbinding met die embrioniese seloom.
Katjies en hondjies word binne die amnion gebore; dit word deur die moeder oopgebyt en geëet.
In olifante is die amnion aaneenlopend met die basis van die naelstring op die allantois, wat 'n beduidende grootte aanneem, en neem 'n posisie tussen die chorion en amnios in, om te verhoed dat enige deel van die amnios die binneste oppervlak van die plasenta bereik. Die amnios bestaan uit twee lae, naamlik die korrellaag, wat op die binnekant of fetale oppervlak van die allantois uitbrei, en daarvandaan op die naelstring; die ander is die gladde buitenste laag, wat op die buitenste of chorionale oppervlak van die allantois uitbrei, en daarvandaan op die binne-oppervlak van die chorion."
Brooklyn, Kaapstad
Brooklyn is 'n voorstad van Kaapstad in die Wes-Kaap met 'n bevolking van 10 941. Brooklyn lê ten noorde van Maitland, wes van die Lugmagbasis Ysterplaat en ten ooste van Paarden Eiland. Die Swartrivier vloei deur 'n gedeelte van Brooklyn.
Bestuur
Brooklyn is geleë in wyk 55 van die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit. Die sittende wyksraadslid is Fabian Ah-Sing van die Demokratiese Alliansie. Wyk 55 is ook deel van subraad 15.
Demografie
Volgens die 2011-sensus het die bevolking van Brooklyn 10 941 getel. Hiervan het 35,60% hulself as "Swart mense" beskryf, 31,46% as "Kleurling", 30,28% as "Wit", 1,17% as "Indiër" of "Asiër" en 1,49% as ander. 52,6% van die mense het Engels as hul eerste taal gepraat, 22,3% het Afrikaans gepraat, 5% het Xhosa gepraat en 20% ander tale.
Onderwys
Skole in die voorstad is:
Vervoer
Die M5 loop deur Brooklyn. Die N1 is ten suide van Brooklyn geleë. MyCiTi het roetes wat deur Brooklyn gaan, dus ry busse gereeld deur die voorstad. Belangrike paaie in die voorstad sluit Sectionstraat en Koebergweg in.
Nasionale Biblioteek van Australië
Die Nasionale Biblioteek van Australië (Engels: National Library of Australia; NLA) voorheen die Nasionale Statebondsbiblioteek, is die grootste verwysingsbiblioteek in Australië en is verantwoordelik vir "die handhawing en ontwikkeling van ’n nasionale versameling biblioteekmateriaal, insluitende ’n uitgebreide versameling materiaal oor Australië en die Australiese volk". Dit is in Parkes, Canberra, geleë.
Die biblioteek is in 1960 gestig en teen einde Junie 2019 het dit 7 717 579 artikels bevat. Die NLA bestuur ook die Trove-diens vir die ontdekking van kultuurerfenis, wat toegang insluit tot die Australiese Webargief en nasionale e-versameling van gedigitaliseerde koerante, amptelike dokumente, manuskripte en foto's, sowel as nuwe digitale inhoud.
Programmering
Programmering kan verwys na een van die volgende aktiwiteite wat almal die opstel van een of ander "program" behels:
Vuurpylsuikerbos
Die vuurpylsuikerbos (Protea rupestris) is 'n blomdraende boom wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant kom in Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zambië voor. Die boom het min takke en word 10 m hoog. Dit blom van Mei tot Desember.
'n Brand vernietig die boom maar die sade oorleef. Die saad word 9-12 maande vrygelaat nadat dit geblom het en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in woudland en bergagtige graslande op hoogtes van 1 200 – 1 950 m.
In Engels staan dit as die Rocket Sugarbush bekend.
Calais
Calais is 'n stad in die noordweste van Frankryk, in die administratiewe gewes Nord-Pas-de-Calais. Met 72 509 inwoners op 1 Januarie 2019 is dit die grootste stad in die Departement. Dit is 'n hawe- en nywerheidstad langs die Straat van Dover (Engelse Kanaal), op die kortste afstand tussen Frankryk en die Verenigde Koninkryk. Dit het 'n bevolking van 72 589 in 2012 gehad en het 'n oppervlakte van 33,5 km². Dover is ongeveer 33 km aan die oorkant van die Engelse Kanaal aan die Engelse kus. Die stad is bekend vir sy veerbote van en na Dover in Engeland.
Naam
Die naam Calais kom van die Middeleeuse Latynse woord Calesium en die Latynse woord Caletum, wat op sy beurt weer van die naam van die Keltiese stam van Caleti kom. Hulle naam word teruggevoer na die Proto-Keltiese woord kaletos.
Geskiedenis
Calais het in die Middeleeue ontstaan ​​​​as 'n vissersdorpie van Pétresse, later Saint-Pierre. Die plek het gegroei en het geblyk van strategiese belang te wees. In die 13de eeu is die stad versterk.
Calais was deel van die Artois gebied, totdat die Engelse dit met die beleg van Calais in 1347 verower het en dit 'n Engelse eksklawe gemaak het. In 1558 is Calais deur die Franse herower. Die stad is later deur die Spanjaarde in die Beleg van Calais (1596) van die Spaanse Nederlande geneem en word tydelik deel van Nederland, maar is met die Vrede van Vervins in 1598 aan Frankryk terugbesorg.
In 1885 is die gemeente Saint-Pierre-lès-Calais, wat weens industrialisasie groter as historiese Calais geword het, by Calais geannekseer. Laefrankiese (Nederlandse) dialekte is tot in die 19de eeu nog in Calais gepraat.
Vanaf 1879 het 'n standaardspoor perdtram gery. Hierdie tremnetwerk is omstreeks 1906 geëlektrifiseer en omgeskakel na meterspoor. Ná die oorlog in Mei 1940, na die beleg van Calais, is die tremnetwerk nie herbou nie.
Die stad is vroeg in die Tweede Wêreldoorlog in Mei 1940 hewig gebombardeer. Omdat die Duitsers 'n inval op hierdie plek verwag het, het hulle hier verdediging opgebou.
Weens die teenwoordigheid van die Kanaaltonnel woon 'n groot aantal migrante sedert 1999 in en om Calais, insluitend in 'n kamp genaamd The jungle. Hulle wil die Kanaal oorsteek en hulle in Engeland vestig. Op 26 Oktober 2016 is die kamp heeltemal deur die Franse Mobiele Eenheid ontruim. Honderde migrante was egter reeds in 2017 teenwoordig.
Ekonomie
'n Belangrike aktiwiteit is die verkeer tussen die Europese vasteland en Engeland via die Kanaaltonnel en die hawe van Calais. Visvang is ook belangrik.
Groot maatskappye wat hier gevind kan word is Tioxide, Wärtsilä, Alcatel (seekabels) en Prysmian. Daar is 'n universiteit, die Université du Littoral Côte d'Opale.
In die verlede was die tekstielbedryf, insluitend die vervaardiging van kant, van groot belang. Die vooruitgang van hierdie bedryf het in 1816 begin. In 1834 is die Jacquard-masjiene bekendgestel. In 1950 is Calais as die wêreldsentrum van die kantbedryf beskou. Daar is vyf groot maatskappye wat kant vervaardig.
Natuur en landskap
Calais is aan die Pas de Calais geleë en is net 30 km van Engeland af. Die stad is in die Vlaamse vlakte geleë en die hoogte bo seespieël wissel van 0-18 meter. Die stad word gedreineer deur slote wat waterlope genoem word. Die Canal de Calais verbind Calais met Sint-Omaars. Die spruite Guînes en Hames vloei in die see by Calais en het eens 'n klein natuurlike baai gevorm.
Verkeer en vervoer
Die hawe van Calais is die belangrikste Franse hawe vir passasiersverkeer tussen Frankryk en Engeland, en is die vierde grootste Franse kommersiële hawe.
In Calais is die spoorwegstasies van Calais-Ville, Les Fontinettes en Beau-Marais. In die naburige munisipaliteit Fréthun bied die Calais-Fréthun-stasie 'n verbinding met die hoëspoed-treinnetwerk.
Aan die suidekant loop die A16-snelweg verby Calais en die A26 sluit by die stad aan. Oos van Calais is die A216 wat die N216 word en saam die verbinding tussen die hawe van Calais en die Franse snelwegnetwerk vorm.
Sport
Die Calais sokkerklub neem deel in die RUFC. Die klub het die eindstryd van die Coupe de France in 2000 gehaal.
Die Tour de France fietsren het drie keer deur Calais gegaan.
Aardrykskunde
Soos op 1 Januarie 2019 is Calais se oppervlakte 33,5 km² en die bevolkingsdigtheid 2 164 inwoners per km².
Fresnaye
Fresnaye is 'n voorstad in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Fresnaye 'n inwonertal van 2 011 gehad.
Dwerglangtoon
Dwerglangtoon (Microparra capensis) is 'n watervoël wat in Afrika suid van die Sahara voorkom. Hierdie voëls behoort aan die familie van langtone (Jacanidae). Dit is die enigste spesie wat aan die genus Microparra behoort. Hulle kom wydverspreid in gebiede met varswater voor.
Bevolkingsdigtheid
Bevolkingsdigtheid (in Landbou: staande lewende hawe en oes op die lande) is 'n maatstaf van bevolking per eenheidsgebied of eenheidsvolume; dit is 'n tipe van hoeveelheid van aantal digtheid. Dit word gereeld by lewende organismes en in die meeste gevalle by mense toegepas. Dit is 'n belangrike geografiese term.
Biologiese bevolkingsdigtheid
Biologiese bevolkingsdigtheid is die bevolking verdeel deur die totale grondoppervlakte of watervolume, soos dit toepaslik is. Dit is 'n mate van die aantal mense of organismes per eenheid area. Variasies hierop sluit in die bevolking per eenheid woonbare, bewone, produktiewe (of potensieel produktiewe) of gekultiveerde area. 'n Sekere geografiese gebied het 'n drakapasiteit, wat die maksimum bevolking voorstel wat onderhou kan word. Sekere waarnemers van menslike gedrag glo dat die idee van drakapasiteit ook op menslike bevolkings toegepas kan word, en dat omgekeerde bevolkingsgroei kan lei tot 'n "Malthusiese katastrofe"; hierdie standpunt word deur andere betwis.
Lae-densiteit kan 'n uitwissings-spiraal veroorsaak wat verder na verminderde vrugbaarheid kan lei. Dit is vernoem na die wetenskaplike wat dit geïdentifiseer het – die Allee-effek. Voorbeelde van die oorsake hiervan in lae-bevolkingsdigtheid sluit in:
Menslike bevolkingsdigtheid
Met die berekening van mense word die bevolkingsdigtheid volgens die aantal mense in 'n gebied bepaal. Dit word gewoonlik per vierkante kilometer of vierkante myl bereken (dit kan, byvoorbeeld water- of gletsergebiede insluit, of uitsluit). Oor die algemeen word dit vir 'n distrik-, stad-, land-, vir 'n gebied-, of vir die hele wêreld bereken.
Die wêreld se bevolking is sowat 7,000,000,000  en die  Aarde se totale gebied (insluitende land en water) is 510,000,000 vierkante kilometer (197,000,000 vierkante myl). Die wêreldwye mensbevolkingsdigtheid is dus sowat 7,000,000,000 ÷ 510,000,000 = 13.7 per vierkante kilometer (35 per vierkante myl). Indien net die Aarde se landoppervlakte van 150,000,000 vierkante kilometer (58,000,000 vierkante myl) in ag geneem word, is die mens se bevolkingsdigtheid 47 per vierkante kilometer (120 per vierkante myl) meer. Dit sluit alle vastelande en eilande se grondgebiede asook Antarktika in. Met Antarktika uitgesluit, is die bevolkingsdigtheid meer as 50 mense per vierkante kilometer (meer as 130 per vierkante myl). Meer as die helfte van die aarde se landmassa bestaan uit onherbergsame gebiede, wat nutteloos is vir menslike habitat, soos woestyne en hoë berge. Mense is geneig om rondom seehawens en varswaterbronne saam te trek. Daarom bied dié syfer dus nie juis enige behulpsame maatstaf van die mens se bevolkingsdigtheid nie.
Stede met hoë bevolkingsdigtheid word, deur sommiges, as oorbevolk beskou, hoewel dit afhang van faktore soos die gehalte van behuising en infrastrukture en toegang tot hulpbronne. Meeste van die digbevolkte stede is in Suidoos-Asië, Kaïro en Lagos in Afrika en val ook in hierdie kategorie.
Ander metodes van meting
Hoewel rekenkundige digtheid die algemeenste manier van meting vir bevolkingsdigtheid is, is daar verskeie ander metodes ontwikkel om 'n meer akkurate meting van bevolkingsdigtheid oor 'n spesifieke gebied te meet.
Clathria elastica
Clathria elastica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Archimedes
Archimedes van Sirakuse (Grieks: Άρχιμήδης) (287 v.C. – 212 v.C.) was ’n antieke Griekse wiskundige, fisikus en ingenieur. Alhoewel min oor sy lewe bekend is, word hy beskou as een van die leidende wetenskaplikes in die klassieke oudheid. Benewens sy ontdekkings in die veld van wiskunde en meetkunde, word die vervaardiging van masjiene wat hul tyd ver vooruit was aan hom toegeskryf.
Hy het die fondamente van hidrostatika gelê en die beginsel van die hefboom verklaar, die toestel waarop meganika gebaseer is. Sy vroeë vorderings in wiskundige analise sluit in die eerste bekende samevatting van ’n oneindige reeks, met 'n metode wat vandag gebruik word.
Die geskiedkundiges van Antieke Rome het 'n sterk belangstelling in Archimedes getoon en verslae van sy lewe en werk geskryf, terwyl die relatief min kopieë van sy verhandelings wat die Middeleeue oorleef het 'n invloedryke bron van idees was vir wetenskaplikes tydens die Renaissance.
In verband met dryfvermoë het Archimedes die volgende gesê: Enige voorwerp, heeltemal of gedeeltelik gedompel in 'n vloeistof, word opgestoot deur 'n krag gelyk aan die gewig van die vloeistof wat deur die voorwerp verplaas word. - Archimedes
Waarhede en legendes
Omdat so min oor die persoonlike lewe van Archimedes bekend is, is daar baie legendes oor hom in om loop. Tydens die beleg van Sirakuse deur die Romeine is Archimedes gevra om oorlogstuig te ontwerp, en sommige van hierdie apparate het die Romeine die skrik op die lyf gejaag. Een hiervan was 'n gryptuig – iets wat soos reuse-knypers gelyk het en 'n skip in die water kon gryp en rondskud.
Die storie dat hy brandspieëls ontwerp het om die Romeinse skepe aan die brand te steek, is heel waarskynlik 'n legende wat deur die Romeine self versprei is. Archimedes het self nie veel waarde aan sy tegniese uitvindings geheg nie maar dit bloot as wetenskaplike oefeninge beskou. Hy was by uitstek 'n akademikus en al was bloot toevallig dat sy wetenskaplike kennis goed te pas gekom het by die ontwerp van oorlogstuig. Hy het 'n intensiewe studie van hefbome gemaak en het eenkeer gesê: "Gee my 'n plek om te staan en ek sal die aarde beweeg”.
Hiermee het hy verwys na die groot krag wat deur 'n lang hefboom uitgeoefen kan word. Daar word vertel dat hy 'n katrolstelsel ontwerp het waarmee een man alleen 'n volgelaaide skip in die water wal toe kon sleep. Dit is blote fantasie, maar ons weet dat Archimedes 'n studie van kafrolstelsels gemaak het. Die een wat so pas genoem is, is waarskynlik net 'n oordrywing van die feite.
Nog 'n legende is dat hy die spiraalwaterpomp ontwerp het, maar dis bekend dat die Egiptenare al vroeër sulke pompe vir besproeiingsdoeleindes gebruik het. Dit is moontlik dat Archimedes een van hierdie pompe in Egipte gesien het en later in Sirakuse een gebou het om daarmee te eksperimenteer. Dit is 'n spiraal wat baie presies in 'n silinder pas; as die spiraal gedraai word, kan dit water pomp. Dit word ook in stoomlokomotiewe gebruik om steenkool vanaf die kolewa na die vuurkas in die lokomotief te stoot.
Waarvoor Archimedes die meeste roem verwerf het, is sy wet dat ŉ voorwerp wat in 'n vloeistof gedompel word, 'n skynbare verlies aan massa ondergaan. Daar word gepraat van 'n "skynbare" massaverlies, want in so 'n geval is 'n werklike massaverlies natuurlik nie moontlik nie. Wat gebeur, is dat die vloeistof 'n opwaartse krag op die voorwerp uitoefen, sodat dit ligter word. Hierdie skynbare verlies aan massa is gelyk aan die massa van die vloeistof wat verplaas word.
Hierdie wet het hy geformuleer nadat koning Hieron hom opdrag gegee het om die suiwerheid van die goud in ŉ kroon te bepaal sender om die kroon te beskadig. Daar word vertel dat Archimedes baie hard oor die probleem nagedink het. Toe hy op 'n dag in die bad klim, merk hy op dat die watervlak in die bad styg, en dis waar hy die idee gekry het. Hy het glo nakend in die straat afgehardloop en geskreeu:
Basies is die apparaat slegs ŉ koperkan met 'n pypie wat aan die bokant ingesoldeer is. Vir die eksperiment word die kan so vol moontlik met water gemaak. Die voorwerp wat ondersoek word, word met 'n toutjie in die water laat sak en die water wat by die tuit uitloop, word opgevang en die volume daarvan gemeet. So kan die volume van 'n onreëlmatige liggaam gemeet word. Dit was 'n baie eenvoudige maar 'n baie belangrike eksperiment. Archimedes het ook vasgestel dat die digtheid van goud verskil van die van silwer.
Wiskundige en ander wetenskaplike bydraes
Archimedes het omwenteIingsliggame bestudeer. Wanneer ons byvoorbeeld 'n ronde kartonskyf vinnig om sy middellyn laat draai, sal dit soos 'n bal lyk. Ons se dan die omwentelingsliggaam van 'n sirkel is 'n sfeer. Die spiraal van Archimedes is ŉ meetkundige figuur met interessante eienskappe. Hy het ook gevind dat as 'n bal in 'n silinder pas en die hoogte van die silinder dieselfde is as die deursnee van die bal, dan is die volume van die bal twee derdes die van die silinder.
Hy was die eerste persoon wat besef het dat ŉ stof ŉ eienskap soos digtheid het en hy kon die oppervlaktes en volumes van onbekende voorwerpe bepaal deur hulle massas op 'n weegskaal met die van bekende voorwerpe te vergelyk. Die geskrif waarin hy laasgenoemde metode verduidelik, is eers in 1901 deur die Griekse wetenskaplike Kerameus in Jerusalem ontdek. Dit was nie juis een van Archimedes se grootste werke nie maar geskiedkundig was dit 'n groot vonds. Dit was aan Archimedes se vriend Eratostenes gerig en heet Die Metode. Archimedes het gereeld aan sy kollegas en geesgenote in Alexandrië geskryf, waarvandaan hulle sy geskrifte verder versprei het.
Die Beleg van Sirakuse
In 216 v.C., toe Archimedes al oor die 70 jaar oud was, is Hieron, die koning van Sirakuse, oorlede. Dit was in die tyd van die Tweede Puniese Oorlog en Sirakuse het besluit om 'n verbond met die Carthagers te sluit. As gevolg hiervan het die Romeine 'n leër onder aanvoering van die konsul Claudius Marcellus gestuur om die stad te beleer. Archimedes was oud en sou seker verkies het om rustig en vreedsaam sy navorsingwerk voort te sit. Sy medeburgers was egter goed bewus van sy wysheid en vindingrykheid, en het sy hulp ingeroep met die verdediging van die stad.
Archimedes het teësinnig aan die versoek voldoen, maar die Romeine het gou sy bekwaamheid as uitvinder en ingenieur ontdek – tot hul ontsteltenis. Die bemanning op een van hul skepe wat dit tot reg onder die vyand se vestingwerke gewaag het, het gesien hoe iets wat soos 'n paar reuse-knypers lyk, uit die muur kom, die skip se romp tussen sy kake beetkry, dit heen en weer skud en dit byna vernietig. Die “knypers" was 'n oorlogsmasjien wat deur Archimedes ontwerp is en het met 'n stelsel van hefbome en katrolle gewerk, 'n soort meganisme waarvan die ou wetenskaplike groot kennis gedra het.
Terselfdertyd het reuse-katapulte 'n stortvloed swaar spiese en klippe gewerp op die skepe wat 'n ent van die vesting voor anker gelê het. Die dekke en rompe van die skepe is stukkend geslaan, die maste gebreek en die bemanning afgemaai. Groot rotse is ook van die hoogste punte van die vestingmure op die Romeinse skepe afgerol. Daar word selfs vertel dat Archimedes sommige skepe aan die brand gesteek het deur die son se strale met reuse-spieëls op hulle te rig, maar die storie is heel waarskynlik net 'n legende.
Terwyl die Romeinse vloot op hierdie wyse van die vesting weggebou is, het spanne werkers en slawe dag en nag in die diep grotte en steengroewe van die stad gewerk om nog meer gedugte masjiene volgens Archimedes se ontwerp te bou.
Sy dood
Onbewus dat dit Archimedes was, het hy hom met sy swaard neergevel. Die aanvoerder van die Romeinse magte, Claudius Marcellus, was baie ontsteld toe hy van Archimedes se dood verneem. Die Romeine, wat groot waarde aan akademiese prestasies geheg het, het 'n groot bewondering en respek vir Archimedes gehad.
Rostof-oblast
Rostof-oblast (Russies: Росто́вская о́бласть, Rostofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Suidelike Federale Distrik en die hoofstad is Rostof aan die Don.
Kousale gelaagde analise
Kousale gelaagde analise (KGA) (Internasionaal bekend as Causal Layered Analysis, afgekort CLA) is 'n tegniek wat gebruik word in strategiese beplanning en in toekomsstudies om insig ten opsigte van die toekoms te skep. Die tegniek is ontwikkel deur Sohail Inayatullah, 'n Pakistan-Australiese toekomsstudienavorser. KGA is veral bruikbaar om nuwe visies van die toekoms te genereer siende dat dit sterk steun op beelde en metafore.
Teorie
Kousale gelaagde analise is 'n tegniek wat gebruik maak van analise op vier verskillende vlakke gefokus op 'n onderwerp onder beskouing, in 'n poging om 'n geïntegreerde insig in veral moontlike toekoms beelde en tendense te verkry. Inayatullah identifiseer die vier vlakke as volg:
1. Die litanie-vlak wat insluit kwantitatiewe tendense, gewoonlik oorbeklemtoon vir politieke doeleindes. Hierdie vlak verwys na die uiters sigbare maar ook grootliks nie-krities beskoude data en opskrifte wat aandag trek. Die gevolg kan wees 'n gevoel van apatie, hulpeloosheid, of geprojekteerde aksie. Inayatullah noem dit "die konvensionele vlak van toekomsnavorsing wat geredelik politiek van vrees kan genereer."
2. Sosiale oorsake-vlak, insluitende ekonomiese, kulturele, politieke en historiese faktore wat die litanie vlak onderlê.
3. Strukturele en wêreldbeskouing-vlak wat struktuur in die samelewing ondersteun en legitimeer. Dit verwys na die verskillende maniere om kennis te bekom en die onderliggende strukture wat sodanige kennis ondersteun.
4. Metaforiese, mitiese en narratiewe-vlak. Hierdie bly sentraal ten opsigte van alle insigte, aksies en situasies onder beskouing. Die uitdaging is om die navorsing te doen terwyl op en af tussen die verskillende lae (vlakke) beweeg word. KGA help om inklusief te wees ten opsigte van die verskillende maniere van kennis bekom.
Agtergrond van KGA
KGA word vir die eerste keer as 'n toekomsstudies tegniek voorgestel in Sohail Inayatullah se 1998 artikel in die toekomsstudies vaktydskrif Futures. soewl as sy TEDx aanbieding Later sou Inayatullah twee werke oor KGA en die toepassing daarvan saamstel naamlik die CLA Reader in 2004 en CLA 2.0 in 2015. Hierdie boeke bevat verskeie studies waarin KGA toegepas word in verskillende onderwerpe waaronder:
Dave Willock
Dave Willock (13 Augustus 1909 – 12 November 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Queen of Outer Space (1958), What Ever Happened to Baby Jane? (1962), en Emperor of the North (1973), en in die televisiereeks Hogan's Heroes (1965).
Reaktant
'n Reaktant is 'n chemiese stof wat aan 'n reaksie deelneem. Die reaktante reageer met mekaar om die reaksieprodukte te vorm.
Een voorbeeld: Waterstof (H2) en Suurstof (O2) reageer. Die eindproduk is dat water (H2O) gevorm word.
Sétif
Sétif (Arabies: سطيف‎) is die hoofstad van die Sétif-provinsie, in noordoostelike Algerië. Die stad het ongeveer 290 duisend inwoners en is een van die koudste plekke in die land.
Bloukransrivier (spruit in Oos-Kaap, lat -31,85, long 24,43)
''Hierdie artikel handel oor 'n spruit in die Oos-Kaap. Vir gelyknamige riviere elders, sien Bloukransrivier.''
Die Bloukransrivier is 'n spruit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Yangambi-botterbaber
Die Yangambi-botterbaber (Schilbe yangambianus) is 'n varswatervis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier en die Kongorivier. In Engels staan die vis bekend as die Yangambi butterbarbel.
Voorkoms
Die vis is 'n donker sjokoladebruin met 'n gelerige basiskleur. Daar is 'n groot swart vlek agter die kop. Die onderkant van die kop en pens is ligter van kleur. Die dorsale en pektorale vinne is lank en dun. Die kop is kort en gerond met vier pare baarde om die mond. Die vis word tot 132 mm lank.
Habitat
Die vis leef in kleiner woudstrome met rotsbodems. Hulle vreet hoofsaaklk insekte.
John Arnatt
{{Inligtingskas Akteur }}
John Arnatt (9 Mei 1917 – 21 Desember 1999) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The 2nd Best Secret Agent in the Whole Wide World (1965) en A Challenge for Robin Hood (1967), en in die televisiereekse My Friend Charles (1956) en The Other Man (1956).
Assur
Die stad was bewoon van die middel 3de millennium v.C. tot die 14de eeu n.C., toe Tamerlane die inwoners laat uitmoor het. Assur was ook die naam van die hoofgod van die stad. Hy is beskou as die hoogste god in die Assiriese panteon en die beskermer van Assirië.
Die terrein is ’n Unesco-wêrelderfenisgebied, maar word van 2003 af as bedreig beskou weens onrus in die gebied en ’n voorgestelde dam wat deel van die terrein sal oorspoel. Dit is sowat 64 km suid van die voormalige Nimrod en 96 km suid van Nineve.
Omsk-oblast
Geskiedenis
Volgens argeologiese bewyse word die gebied al die afgelope 14 000 jaar bewoon. Neolitiese gemeenskappe het hier bestaan deur vis te vang en te jag. Sowat 3 000 jaar gelede het landbou gevestig geraak. ’n Been van die Man van Oest-Isjim, wat 45 000 jaar gelede geleef het, is in 2008 in Omsk-oblast ontdek.
Verskeie Turkse state het die gebied deur die Middeleeue oorheers, waarvan die belangrikstes die Wes-Turkse Khaganaat en die Siberiese Khanaat was. Siberiese Tatare, Mongole, Chanti- en Mansi-stamme en ander het die gebied bewoon.
Verkenning van Siberië
Die Russiese geskiedenis van Omsk het in 1584 begin met die aankoms van ’n Kosakmag onder Jermak wat die plaaslike heersers verslaan en nominale Russiese beheer oor die gebied gevestig het. Om verdere uitbreiding te verseker het die tsaars Fjodor I en Boris Godoenof gefortifiseerde nedersettings en militêre buiteposte in die suide van Siberië laat bou om die burgers teen aanvalle deur nomadiese stamme te beskerm en gesag oor die plaaslike bevolkings uit te oefen, veral oor die Tatare, wat heffings betaal het. Die eerste permanente Russiese nedesetting in die streek, die stad Tara, is in 1594 gestig. Dit het gou ’n belangrike rol gespeel in die pelshandel wat Rusland met Sentraal-Asië en China verbind het.
In 1716 is ’n fort by die samevloei van die Om- en Irtisjrivier laat bou en dit het die kern gevorm van die ontwikkeling van die toekomstige stad Omsk. Teen die tweede helfte van die 18de eeu was die fort die grootste gebou in die oostelike deel van Rusland.
Namate die Russiese nedersettings in die 18de eeu om die Jenisei, Tobol en Irtisjrivier begin versprei het, het die Omsk en die omliggende gebied ontwikkel. In 1764, toe die Siberiese provinsies van Rusland in twee goewernate georganiseer is, met die hoofstede in Irkoetsk en Tobolsk, het die stad Tara en die fort van Omsk in laasgenoemde geval. In 1780 is die fort op bevel van Katharina die Grote aan die Koliwan-oblast oorgedra.
Russiese Ryk
In 1804 is die gebiede om Omsk in die Omsk-okroeg georganiseer. Die stad het belangrik geword toe Siberië in 1822 weer herorganiseer is en Omsk die administratiewe hoofstad van die Goewernaat van Oos-Siberië geword het. Dit het daarna verskeie naamsveranderings ondergaan voordat dit in 1918 die Omsk-goewernaat geword het.
In die 19de eeu het Omsk vanweë sy sterk stelsel van grensforte berug geword as die bestemming van politieke bannelinge en gevangenes uit die Europese deel van die Russiese Ryk. Desembriste, Poolse rebelle, Franse oorlogsgevangenes en politieke aktiviste het almal in Siberië beland. Een van hulle was Fjodor Dostojefski, wat vier jaar in die Omsk-tronk deurgebring het (van 1850 tot 1854).
In die vroeë 19de eeu het nywerheid in die stad en die res van die Irtisj-bekken vooruitgegaan. Die Siberiese Kosakleër se hoofkwartier was ná 1808 in Omsk en hulle het bygedra tot die ontwikkeling van die stad. In die 18de en 19de eeu het baie Duitsers na die gebied getrek, vanaf beide die Wolgastreke en oorsee.
Sowjettyd en daarna
In 1925 is die Omsk-goewernaat ontbind en die nuwe Siberiese Krai is gevorm. In 1934 is dit weer herorganiseer, dié keer as ’n oblast. Nog herorganisasies het daarna plaasgevind.
In die 1950's is die petroleumbedryf gevestig en verskeie tegnologiese geriewe gebou, en dit het die ekonomie van die oblast vir die res van die eeu gedefinieer.
Met die vebrokkeling van die Sowjetunie het die oblast deel van die nuwe, onafhanklike Russiese Federasie geword. Met die onafhanklikwording van Kasakstan het Omsk ’n internasionale grens in die suide gekry. Op 19 Mei 1996 het die oblast ’n magdelingsooreenkoms met die federale regering gesluit waarvolgens outonomie aan hulle toegeken is. Die ooreenkoms is op 21 Desember 2001 afgeskaf.
Demografie
In 2010 het die oblast ’n bevolkingsyfer van 1 977 665 gehad. Daarvan was 85,8% Russe, 4,1% Kasakke, 2,7% Oekraïners, 2,6% Duitsers en 2,2% Tatare. Ander groepe het almal minder as 1% van die bevolking uitgemaak.
Stellaland
Stellaland, amptelik Republiek Stellaland & Het Land Goosen, ná die unifikasie met Goosen Verenigde Staten van Stellaland, was vanaf 1882 tot 1885 'n onafhanklike Boererepubliek in die noordelike deel van die destydse Kaapkolonie en nou deel van Suid-Afrika.
Vandag word die naam steeds gebruik om die streek aan te dui wat die dorpe Vryburg, Stella en Reivilo insluit, asook kleiner plekke soos Bray, Tosca en Vorstershoop.
Die naam kom van Stella, die Latynse woord vir ster en is blykbaar gekies omdat daar 'n komeet in die nagruim sigbaar was tydens die gevegte wat aanleiding gegee het tot die stigting van die republiek. Daar is ook 'n dorp met die naam Stella naby Vryburg.
Charlet Chung
Charlet Chung (gebore 16 Februarie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Cold Case (2003), Chuck (2007), en Touch (2012).
Stellaland
Geskiedenis
Vryburg, die hoofdorp, is toe uitgelê op 'n plek wat die Tswanas as Huhudi (Tswana vir "lopende water") ken.
Gerrit Jacobus van Niekerk (1849-1896) was die eerste (en enigste) president van die republiek wat in Augustus 1883 formeel geproklameer is.
Stellaland het 'n eenvoudige administrasiestelsel ontwikkel en op 23 Februarie 1883 ’n Volksraad in plek gestel. Die grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek is aanvaar.
Op 11 Oktober 1883 sluit Stellaland en Goosen, 'n naburige onafhanklike gebied, 'n voorlopige ooreenkoms om saam te smelt om die "Verenigde State van Stellaland" te vorm, maar dit is nie uitgevoer nie en hulle het aparte state gebly.
Stellaland wou met die Transvaalse Republiek verenig, maar die Britse regering het dit teengestaan en wou hê dat die westelike grens van die Transvaal gehandhaaf moet word. Gedurende Februarie 1885 het 'n Britse ekspedisiemag onder Sir Charles Warren die dorp ingeneem en op 30 September 1885 die gebied by Brits-Betsjoeanaland ingelyf, wat toe in 1895 deel van die Kaapkolonie geword het. In 1910 het die Kaapkolonie die Kaapprovinsie (een van die vier provinsies van die Unie van Suid-Afrika en later die Republiek van Suid-Afrika) geword. Gedurende die tuisland-era, was Vryburg en omstreke 'n "wit eiland" in die onafhanklike tuisland Bophuthatswana. Sedert 1994, toe die land in nege provisies ingedeel is, is hierdie gebied deel van die Bophirima ("Westelike")-streek van die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika.
Vlag
Stellaland het minstens drie vlae gehad. Die eerste was blou met 'n rooi ster daarop. Die tweede was groen met 'n wit ster daarop. Die derde, wat slegs deur die Bestuur gebruik is en as die 'standaard' bekend gestaan het, was groen met die staatswapen daarop. Laasgenoemde is in 1885 aan koningin Victoria gestuur en in 1934 deur koning George V terugbesorg.
'n Ander vlag, van groen en rooi met 'n agtpuntige wit ster daarop, wat sedert 1952 in verskeie boeke as die Stellalandse vlag voorgegee is, is eintlik van onbekende herkoms.
Posseëls
In Februarie 1884 het Stelland hulle eie posseëls uitgegee, met 5 verskillende waardes. Hierdie seëls is vandag baie skaars en sommige eksemplare is meer as R5000 werd.
Horace Walpole
Horace Walpole, 4de Graaf van Orford (soms ook Horatio Walpole, * 24 September 1717, †  2 Maart 1797) was 'n Engelse kunshistorikus, skrywer, intellektueel, antikwaar en politikus van die Whig-party. Hy word tans veral verbind met Strawberry Hill House, die huis wat hy vir homself in Twickenham suidwes van Londen laat bou het en waar hy die Gotiese boustyl enkele dekades voor sy Victoriaanse opvolgers laat herleef het, asook sy Gotiese roman The Castle of Otranto. Naas hierdie boek, wat van Walpole die vader van Gotiese fiksie gemaak het, berus sy literêre reputasie op sy Letters wat van groot sosiale en politieke belang is.
Horace Walpole was die seun van die eerste Britse premier, Sir Robert Walpole, 'n neef van admiraal Lord Nelson se grootmoeder. Aangesien hy kinderloos gebly het, het sy baronie na sy neef met dieselfde van oorgegaan wat die nuwe Graaf van Orford geword het.
Januarie
Januarie is die eerste maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 31 dae. Die maand is vernoem na Janus, die god van deure en poorte.
In die Romeinse tyd (ongeveer 700 v.C.) was Januarie en Februarie die laaste twee maande wat by die kalender bygevoeg is. Die Romeine het die winter oorspronklik as 'n periode sonder maande beskou. Die oorspronklike Romeinse kalender het uit tien maande bestaan (304 dae). Alhoewel Maart oorspronklik die eerste maand was, het Januarie sy plek ingeneem, aangesien dit was wanneer die konsuls verkies is.
Glenys Lynne
Glenys Lynne Mynott (* 5 Mei 1945) is 'n Suid-Afrikaanse sanger, later deel van Four Jacks and a Jill, wat bekend is vir treffers soos Ramaja, Haai Casinova en Een, twee, drie.
Januarie
Die eerste dag van die maand word Nuwejaarsdag genoem.
Glenys Lynne
Lynne het op twaalf begin sing. Haar ma het haar aangespoor en sy het lesse by Al Preston geneem. Op vyftien wen sy 'n landwye talentkompetisie en kort daarna behaal sy 'n tweede plek op LM Radio se Talent Parade. Haar eerste album, Teenage Time, is op sestien vrygestel.
Januarie
Vorige name vir Januarie was die oorspronklike Romeinse benaming van Januarius, die Saksiese woord Wulf-monath (die wolfmaand) en Karel die Grote se benaming van Wintarmanoth (die winter- of koue maand).
Glenys Lynne
Ná skool sing sy sewe maande lank saam met die Harold Roy Band in Benoni, waarna sy saam met Johnny Kongos en die G-Men deur Suid-Afrika toer. In 1962 speel sy in Gordon Vorster se rolprent, Jy’s lieflik vanaand, waarin sy die liedjie ‘n Bietjie te jonk sing. Haar eerste enkelspeler, Not Because I'm Bad, is in 1963 vrygestel.
In 1964 begin sy saam met The Zombies, Suid-Afrika se eerste rockgroep met lang hare, te sing. Die groep het hul naam later na Four Jacks and a Jill verander.
In die 1970's begin Lynne om Afrikaanse albums op te neem, wat haar gewildheid 'n hupstoot onder 'n wyer deel van die Suid-Afrikaanse bevolking gegee. Sy het ook 'n aantal geestelike albums vrygestel.
Haar grootste sukses was met Ramaja, wat in Julie 1976 op Springbokradio se Top 20-treffersparade gedebuteer het, en vir drie weke in die nommer een-posisie was.
Bruinkool
Bruinkool of ligniet is 'n bruinerige koolstofhoudende afsettingsgesteente wat veral deur diagenese van veen gevorm word.
Reaksieproduk
'n Reaksieproduk ontstaan tydens 'n chemiese reaksie as reaktante met mekaar reageer.
Bruinkool
Vorming
Aanvanklik bestaan die diagenese veral uit verlies van water wat uit humus 'sagte' bruinkool (Weichbraunkohle) vervaardig. Dit lyk nog baie soos veen. Die omsetting na harde 'glans'-ligniet (Glanzbraunkohle) behels nogtans 'n chemiese verandering wat dikwels ook as 'n metamorfiese proses beskou word. In sagte bruinkool is die houterige reste amper identies aan hout self, maar in die glansvorm is sy selliggame volledig saamgepak. Die humusmateriaal moet in hierdie verandering aan peptisasie blootgestaan het. Hierdie proses kan in die laboratorium nageboots word deur sagte bruinkool tot bokant 100 °C te verwarm en bloot te stel aan 'n druk soos dit op 1400 meter diepte heers. Die voggehalte verminder met omtrent 24% en die volume met 40% tydens hierdie eksperiment. In die natuur word gevind dat die voggehalte in byvoorbeeld die harde ligniet van Borneo 1% verminder per 100 meter diepte. Kenmerkend vir die oorgang van die sagte vorm na die glansvorm is dat die gehalte aan aromatiese koolstofverbindings hoër word. 'n Hoë temperatuur is 'n belangrike faktor in die omsettingsproses, maar die voorkoms van harde bruinkool uit die Vroeë Karboon van Moskou wys dat 'n lang tydverloop dit ook kan bewerkstellig.
Bruinkool kan ondergrondse brande veroorsaak. Die grondlae bo die bruinkool vorm hierdeur dikwels klinker: natuurlike baksteen en die breuke wat hierby ontstaan lewer toegangspaaie vir die suurstof van die atmosfeer. Hierdeur hou die brand homself in stand.
Reaksieproduk
Maar daar kan ook meer produkte wees, soos in:
Bruinkool
Brandstof
Bruinkool is sedert lank as brandstof gebruik, hoewel dit taamlik groot nadele het. Die koolstofgehalte van ligniet is omtrent 70% en sy energiewaarde is die laagste van alle soorte kool (omtrent 14,6 – 19,3 MJ/kg) Ketels wat ligniet stook moet daarom groter wees as ander ketels. Omdat bruinkool baie vlugtige stowwe bevat is dit ook die maklikste om te ontsteek en dit kan gevaar oplewer. Die vervoer van bruinkool is gewoonlik nie winsgewend nie en bruinkool word daarom meestal op die plek waar dit gevind word verwerk of verbrand om elektrisiteit op te wek. 'n Ander probleem is dat bruinkool dikwels 'n hoë swawelgehalte besit. In Tsjeggiese bruinkool wat naby die stad Most gemyn word is dit 2,5% en dit bevat ook arseen. Verbranding kan daarom tot groot skade aan die omgewing en die gesondheid lei. In die kommunistiese tyd was dit 'n groot probleem.
Die grootste ontginner van bruinkool is China met omtrent 18%. Ander lande waar dit gemyn word is Duitsland, die Russiese federasie, Turkye en Indonesië. Saam ontgin hulle omtrent 55% van die wêreldproduksie van omtrent 1,05 miljard ton (2016).
Omgewingspolitiek
In die DDR het bruinkool vroeër 75% van die opgewekte energie gelewer en in Oos-Duitse streke soos die Lausitz is die bruinkoolmynbou steeds baie belangrik. Duitsland het in 2017 nog 43 kragstasies wat met bruinkool gestook word. Dit is in Duitsland 'n polities taamlik omstrede saak. Veral die Groene party wil die uitstoot van koolstofdioksied verder verminder. Steenkool en bruinkool is sterk vir hierdie uitstoot verantwoordelik.
Brikette
Bruinkool word ook bewerk en gepers om brikette te vervaardig. Hulle is gesog vir braaidoeleindes. Dit benodig nogtans omtrent 50 minute voordat die eerste vleis daarop gelê kan word.
Adsorbente
Bruinkool kan as adsorbent gebruik word, sy hoë spesifieke oppervlak, poreusheid, funskionele groepe en teenwoordigheid van kalsium- en magnesiumione dra aan hierde eienskap by. Basiese kleurstowwe word maklik opgeneem. Dit kan verder geaktiveer word deur behandeling met 50% swawelsuur by 100 oC. Bruinkool word ook verwerk tot aktiewe koolstof, 'n absorbent wat baie aangewend word om metaalione of kleurstowwe uit water te verwyder.
Rekenaarprogrammering
Rekenaarprogrammering (of net programmering) is die ontwerp en skryf van programme in programmeertale deur 'n rekenaarprogrammeur sodat dit op 'n rekenaar uitgevoer kan word. In meer besonderhede is dit die implementering van een of meer verwante abstrakte algoritmes en/of datastrukture, deur gebruik te maak van 'n programmeertaal om 'n werkende rekenaarprogram te skep. Programmering bevat elemente van kuns, wetenskap, wiskunde en ingenieurswese.
Maraboe
Die maraboe (Leptoptilos crumeniferus) is 'n groot waadvoël in die familie van ooievaars (Ciconiidae). Hulle broei in Afrika suid van die Sahara, in nat en droë habitatte, dikwels naby menslike bewoning, veral ashope. Hulle word soms "begrafnisondernemer-voëls" genoem as gevolg van hul vorm van agter: swart mantelagtige vlerke, wit bene en soms met 'n klossie wit hare op die kop.
Pierre van Ryneveldpark
Pierre van Ryneveldpark is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Pierre van Ryneveldpark is geleë tussen die spogwoonbuurte Elarduspark, Rietvalleirand, Wingate Park, Waterkloofrif en grens aan die Lugmagbasis Waterkloof. Onder die vorige munisipale bedeling, het dit in Centurion geval.
Die voorstad is vernoem na Sir Pierre van Ryneveld, 'n Suid-Afrikaanse soldaat en vlieënier van 1915 tot 1949.
Rekenaarprogrammering
Programmering is die noukerige vertaling van 'n probleem area in 'n taal wat dan in rekenaar kode omskep kan word deur 'n masjien vertaler. Dus skep die programeerder 'n instruksie lys vir die rekenaar om te volg.
Op die heel boonste vlak bestaan geïnterpreteerde tale. Dit is tale waar opdrag-vir-opdrag uitgevoer word soos Perl, Python en Basic. 'n Program of interpreteerder loop in die agtergrond en ontvang opdragte vanaf die geïnterpreteerde taal en voer die opdragte uit.