cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eugene Fodor (skrywer)
Lewe
Danksy sy veeltaligheid en omvangryke reiservarings het Fodor gedurende die Tweede Wêreldoorlog by die Amerikaanse leër se tak vir sielkundige oorlogsvoering en die Kantoor vir Strategiese Dienste (Office of Strategic Services, OSS) aangesluit. Vir sy leidende rol by die bevryding van Praag en Pilsen het hy militêre dekorasies ontvang. Gedurende die Koue Oorlog was hy as geheime CIA-agent in Wene en Boedapest werksaam. Baie van sy reisgidsskrywers het eweneens uit die spioenasiebedryf gekom.
In 1949 het hy die uitgewery Fodor's in die Franse hoofstad Parys gevestig waar hy onder meer sy reisgidsreeks Fodor Modern Guides gepubliseer het. Die onderneming is nog voor sy afsterwe na Litchfield in die VSA-deelstaat Connecticut verskuif.
Ten opsigte van sy reisgidse was Fodor 'n baanbreker as eerste skrywer wat sy gidse jaarliks hersien en ook nuttige inligting vir reisigers oor vervoer, logistiek en verblyf ingesluit het. Kenmerkend was sy passie om met plaaslike bewoners te kommunikeer en meer oor hul tradisies en gebruike te wete te kom. So was hy die eerste skrywer van reisliteratuur wat op die moderne kultuur van reisbestemmings gefokus het. Reise was vir hom belangrike kulturele en intellektuele ervarings waartydens die toeris kennis kan maak met die leefwyse van ander nasies en kulture, dit begin aanvaar en uiteindelik ook verstaan. Sodoende lewer reise volgens hom 'n bydrae tot verdraagsaamheid.
Japan Nasionale Roete 236
Japan Nasionale Roete 236 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Glenbervie, Nieu-Seeland
Glenbervie is 'n nedersetting in Northland, Nieu-Seeland. Die stad van Whangarei lê in die suide, en die plekke van Kiripaka en Ngunguru na die noordooste. Die Glenbervie Bos is noord van die nedersetting.
Onderwys
Glenbervie Skool is 'n mededingende bydraende laerskool (1-6 jaar oud) met 'n decile rating van 7 en 'n rol van 231. Die skool is gestig in 1893.
Anafoor (stylfiguur)
'n Anafoor is die herhaling van 'n woord of 'n frase aan die begin van opeenvolgende sinne of sinsnedes.
Meg Randall
Meg Randall (1 Augustus 1926 – 20 Julie 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ma and Pa Kettle (1949), Ma and Pa Kettle Go to Town (1950), en Ma and Pa Kettle Back on the Farm (1951), en in die televisiereeks Highway Patrol (1955).
183
Die jaar 183 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 83ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Erica cubitans
Erica cubitans is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en daar is slegs een populasie by Lemoenshoekpiek in die Langeberg wat die plant seldsaam maak. Die habitat word egter nie bedreig nie.
Trévago
Trévago is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 65 inwoners.
Mashonahyliota
Die Mashonahyliota (Hyliota australis) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël in miombo- en ander breëblaarboomveld. Die voël is 12 cm groot en weeg 11 gram. In Engels staan die voël bekend as die Southern Hyliota.
Dageraad
Die jong visse is pienk met 'n horisontale band deur die middel van die lyf en twee vlekke onder die rugvin.
Hulle vreet meestal in die vroeë oggende en vreet dan krappe, wurms, tjokka, vis en seesterre. Hulle word ook gevang met 'n verskeidenheid aas. Die vis is oorvang en aksie is nodig sodat die bevolking kan herstel.
Spoetnik-ruimteprogram
Die Spoetnik-ruimteprogram (Russies: Спутник; "satelliet" of "medereisiger") was ’n reeks ruimtetuie van die Sowjetunie. Die eerste een, Spoetnik 1, was die eerste mensgemaakte voorwerp in ’n wentelbaan om die aarde. Dit is op 4 Oktober 1957 gelanseer en het teen 29 000 km/h om die aarde gewentel.
Spoetnik 2 is op 3 November 1957 gelanseer en het die eerste lewende passasier aan boord gehad: die wyfiehond Laika. Die sending het nie voorsiening gemaak vir die veilige terugkeer van Laika nie.
Spoetnik 3 was veranderstel om die Sowjetunie se eerste satelliet om die aarde te wees. Die lansering is egter voortdurend uitgestel en eindelik is die eenvoudige Spoetnik 1 en daarna Spoetnik 2 in die plek daarvan gelanseer uit vrees dat die VSA die Sowjetunie in die ruimte sou voorspring. Spoetnik 3 is eindelik op 15 Mei 1958 gelanseer. Dit was ’n navorsingsatelliet om die boonste atmosfeer en die nabye ruimte te verken.
Spoetnik 4 of Korabl-Spoetnik 1 was die eerste toetsvlug van die Sowjetunie se Wostok-ruimtetuig wat later vir die eerste bemande ruimtevlug gebruik sou word. Dit is op 15 Mei 1960 gelanseer. ’n Fout in die gidsstelsel het veroorsaak dat die tuig na ’n hoër wentelbaan beweeg het in plaas daarvan om terug te keer aarde toe.
Spoetnik 5 of Korabl-Spoetnik 2 was die tweede toetsvlug van die Wostok-ruimtetuig. Dit was die eerste keer dat diere die ruimte ingestuur is en veilig teruggebring is aarde toe. Dit is op 19 Augustus 1960 gelanseer met twee honde, Belka en Strelka, en ander diere aan boord. Die tuig het op 20 Augustus teruggekeer, ’n dag ná die lansering.
Spoetnik 6, Korabl-Spoetnik 3 of Wostok-1K No. 3 is op 1 Desember 1960 gelanseer. Dit het twee honde bevat, Ptsjolka en Moesjka, sowel as ’n televisiekamera en wetenskapinstrumente. Die vlug het ’n dag geduur, waarna dit op 2 Desember weens ’n tegniese fout in die atmosfeer gedisintegreer het.
Spoetnik 7 of Tjazjoli Spoetnik ("Swaar Satelliet"), ook bekend as Wenera 1WA No. 1, is op 4 Februarie 1961 gelanseer. Dit was veronderstel om die eerste ruimtevlug te wees om die planeet Venus te verken. Weens ’n tegniese fout het dit egter nooit sy lae wentelbaan verlaat nie. Dit het die aarde se atmosfeer op 26 Februarie 1961 oor Siberië binnegedring. In ’n poging om die mislukking van die ruimtesending te ontken het die Sowjet-regering aangekondig dat die tuig ’n toetsvlug was vir ’n "swaar satelliet" wat sou dien as lanseerplatform vir toekomstige sendings.
Die meeste van dié ruimtetuie, asook latere Spoetnik-tuie, was ook onder ander name bekend.
Philip Loeb
Philip Loeb (28 Maart 1891 – 1 September 1955) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Room Service (1938), A Double Life (1947), en The Goldbergs (1950).
Japan Nasionale Roete 237
Japan Nasionale Roete 237 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Ike Moriz
Ike Moriz is 'n bekende Suid-Afrikaanse popster, sanger, liedjieskrywer, vervaardiger en akteur (B.Mus., B.Mus.Ed.). Hy het 20 albums vrygestel, wat wissel van oorspronklike melodiese Indie-Rock, Pop tot Latin, Easy Listening, Lounge, Blues en Jazzy Swing.
Musiekstudies
Nadat hy na Hamburg teruggekeer het, studeer hy van 1993 tot 1995 besigheidsekonomie aan die Universiteit van Hamburg, waar hy ook sy eerste optredes as sanger in 'n Rockgroep en rolle in toneelstukke in Engelse gehad het. Daarna studeer hy Jazz, Rock en Pop aan die Carl Maria von Weber-musiekakademie in Dresden van 1995 tot 1999. Tydens sy musiekstudies neem hy deel aan 'n twaalf maande lange uitruilprogram aan die Suid-Afrikaanse Musiekkollege in Kaapstad en die Rotterdam se Konservatorium van 1997-1998. Hy het twee akademiese grade vir Jazz-, Rock-, Popmusiek asook vir sangonderrig ontvang (B.Mus.Ed.).
In Londen (1999-2005)
Ike Moriz het van einde 1999 tot begin 2005 in Londen gewoon. Aanvanklik verskyn Moriz daar as 'n straatmusikant en as 'n hoof sanger en klawerbordspeler vir die Indie-rockgroep 'Stunt Double' en uiteindelik as solosanger. In 2002 vertolk hy sy eerste hoofrol in die Amerikaanse musiekblyspel "Saving Anne" in die Greenwich-teater. Hy stig sy platemaatskappy, Mosquito Records London Pty Ltd., en neem sy eerste trefferliedjie 'Fall Into The Sun' saam met die vervaardiger Steve Kent in 2002 in Tin Pan Alley Studios op. Dit is gevolg deur sy eerste twee solo-albums wat hy van 2002 tot 2005 saam met Alan van Kleef by Motion Studios opgeneem en vervaardig het. Moriz se liedjies bereik nommer een op radiostasies in die Verenigde Koninkryk, Nederland, Suid-Afrika en Duitsland en is in sewentien lande regoor die wêreld op radio gespeel.
Die Britse sanger David Bowie het verskeie kere Ike Moriz se liedjies as 'Top Song of the Week' op sy webwerf aangewys. In 2004 was Moriz ook verskeie kere op die Ukkasie Kunstefees in Londen saam met verskeie ander Suid-Afrikaanse kunstenaars soos Dozi, Heinz Winckler, Nianell en Steve Hofmeyr het opgetree.
Moriz het ook kleiner rolle vertolk en verskyn in internasionale films soos 'Alfie' (2004), 'Shanghai Knights' (2003) en 'Love Actually' (2003), asook in Suid-Afrikaanse en Britse TV-reekse soos 'EastEnders', 'Strike Back' (2010), 'Backstage' (2006), 'Family Affairs' en 'The Bill'.
In Suid-Afrika en internasionaal (sedert 2005)
Moriz woon sedert Mei 2005 amptelik in Suid-Afrika, waar hy dadelik groot mediadekking ontvang het met sy tweede album 'Play Me' en die enkelsnitte 'I Feel Real' en 'Play Me'. Hy het via die media en optredes vinnig landswyd bekend geword en is in 2006 as een van die land se top vyf sangers aangewys.
Dit is gevolg deur nog 'n album in die rock / pop-genre 'All Around The World' (2007), wat hy vir die eerste keer aangebied het met bekendstellingskonserte in Fashion-TV-Cafés in Johannesburg en Kaapstad. Die albumbekendstelling in Kaapstad het gelyktydig plaasgevind as CD-partytjies in Duitsland, Nederland en Groot-Brittanje.
Moriz tree gereeld saam met 'n verskeidenheid begeleidende musikante op, soos in die Oude Libertas-amfiteater, die Victoria & Alfred Waterfront, in Kirstenbosch Botaniese Tuin, talle hotelle en verskeie nagklubs, teaters en wynplase. In 2008 het die kunstenaar, voorheen bekend as 'n Indie-pop- en Rocksanger, begin om 'n verskeidenheid ander musiekstyle aan te bied, soos sy "Stardust Trilogy" (2009, drie albums in die Swing- en Jazz-genre). Die styl, wat vir hom nuut was, het die deur oopgemaak vir 'n nog groter gehoor, veral in die sogenaamde hoofstad van jazz, Kaapstad, waar die vierde grootste jazzfees ter wêreld sedert 2000 jaarliks ​​gehou word. In dieselfde jaar publiseer hy die Kersalbum 'Starry Night', waarvoor hy ook 'n musiekvideo in Duitsland by die Hamburg-Sterrewag in die Bergedorf-distrik opgeneem het, en tree verskeie kere op by die 'Vision Sternwarte'-fees. Sedert hy na Suid-Afrika verhuis het, het Moriz al sy albums en enkelsnitte opgeneem in die Paris Studios opname-ateljee in Vishoek. Tussen 2010 en 2016 het nog sewe Jazz en Swing albums gevolg, sowel as albums in die genres Easy Listening, Latin, Lounge, Blues en Pop-Rock. Na sy album 'Gold Rush' (2017) het Moriz in 2018 vir die eerste keer 'n trefferalbum 'Millennium Hits 2002-2018' uitgereik. In April van dieselfde jaar word Moriz se eerste enkelsnit in Afrikaans uitgereik, 'n interpretasie van die Louis van Rensburg-lied “Voshaarnooi”. Moriz se jongste album, 'Dragons', is op 14 Mei 2020 tydens die Covid-19 grendeltyd vrygestel op Moriz se verjaardag, saam met die musiekvideo van sy liedjie “Say Your Name”. Moriz het wel laat in 2021 en in die somer van 2022 'n kort 'Dragons Tour' saam met saksofoonspeler Kurt Buschmann in Duitsland aangepak om sy nuwe album te bevorder. Tydens die toer het hy opgetree by die kasteel Vietgest, St. Michaelis-kerk, Hamburg sowel as die kasteel Reinbek waar hy Billy Joel se anti-oorlogslied Leningrad tydens 'n onderhoud op die Duitse TV-kanaal NDR 3 uitgevoer het.. In 2023 was hy weer op toer in Duitsland, waar hy ook saam met die Suid-Afrikaanse Steinway-kunstenaar Charl Du Plessis opgetree het.
Die veelsydige liedjieskrywer sing in Engels, maar het ook liedjies in Duits, Afrikaans, Spaans, Xhosa en Frans gesing. Hy toer sedert 2010 een keer per jaar saam met o.a. die Hamburgse saxofoonspeler Kurt Buschmann. In Suid-Afrika speel en toer Moriz met bekende ateljeemusikante en musiekgroepe soos die Kaapse Filharmoniese Orkes, die 'Ike Moriz Swing Band', die saxofoonspeler Willie Van Zyl, kitaarspeler Willem Moller, Gregory Schoeman, Gorm Helfjord, David Leadbetter of Jeremy Olivier, tromspelers Kevin Gibson, Paul Tizzard, Ivan Bell, Shaun Michau, Tony Paco, Barry van Zyl en Frank Paco, pianiste Andrew Ford, Charl Du Plessis, Amanda Tiffin, Muriel Marco, Jason Reolon, Andre Petersen en baskitaarspeler Robert Nel, Wesley Rustin, Emilio Gassibe, Dave Ridgeway en Charles Lazar. Ander bekende Suid-Afrikaanse sangers soos Judith Sephuma, Monique Hellenberg, Elana Afrika en Melanie Scholtz het ook saam met hom opgetree of saam met hom liedjies opgeneem.
Gedurende sy loopbaan het Ike Moriz in agtien lande opgetree: Suid-Afrika, Groot-Brittanje, Duitsland, Namibië, Marokko, Spanje, Italië, Griekeland, Frankryk, Portugal, Senegal, Malta, Turkye, Nederland, Luxemburg, Kanariese Eilande, Botswana en België. Al sy musikale werke is vrygestel deur CD Baby en sy eie platemaatskappy Mosquito Records London PTY Ltd, gepubliseer en versprei deur Jassics Music (Jazz-albums) en Select Music Distribution (eerste drie albums en maxi-singles). Sy musiekkatalogus word in Suid-Afrika herpubliseer deur Sheer Publishing.
Sosiale bydrae
Ike Moriz is passievol oor liefdadigheidswerk. Saam met die fotograaf en skrywer Kiara Worth stig hy in 2014 die belangegroep 'Fresh Air For Hout Bay' vir omgewingsbeskerming, waarvoor hy die proteslied 'Lucky Star Ain't What You Are' gepubliseer het. Hy verskyn in talle koerantberigte en betogings as woordvoerder.
In 2015 komponeer en publiseer hy 'n 'anthem' vir die Suid-Afrikaanse 'Volunteer Wildfire Services' (VWS), 'Heroes In Red'.
Hy het ook 'n spesiale bydrae gelewer aan die Kaapstadse dierewelsynsvereniging D.A.R.G. deur gratis konserte aan te bied en by liefdadigheidsgeleenthede gespeel om epilepsie-navorsing in die Rooikruiskinderhospitaal in Kaapstad te ondersteun met die 'Alexi and Me'-veldtog. Hy speel ook gereeld by Rotariërs in Kaapstad om hul gemeenskapsdiens te ondersteun. In 2008 verskyn Ike Moriz as een van die hoofkunstenaars van 'Zimfest' saam met ander bekende groepe soos 'Freshlyground' en 'The Rudimentals' om die werk van die nie-vir-winsorganisasie 'PASSOP' te ondersteun. In 2006 het Ike ook saam met dertien ander Suid-Afrikaanse bekendes aan die enkelsnitopname van 'Greatest Love Of All' deelgeneem om geld in te samel vir die "Differently Abled 24/7/36 Initiative". Moriz, 'n ywerige drawwer, neem gereeld deel aan, en is behulpsaam by sy plaaslike 'Parkrun' in Houtbaai.
In Augustus 2022 het Moriz by Hamburg se hoof landmerk, die St. Michaelis-kerk, gesing ter ondersteuning van die kinderhulporganisasie 'Plan International', nadat die konsert eers in 2020 uitgestel is weens die COVID-19-pandemie in Duitsland.
Persoonlike lewe
Moriz is sedert 2012 getroud met Madri le Roux-Moriz, suster van die bekende Suid-Afrikaanse sanger Nataniël. Hulle woon met hul dogters Sofia en Kateline in Houtbaai in die Wes-Kaap.
Op die beroemde Chapmanspiek-rylaan bokant Houtbaai is 'n rotsformasie in 2012 vernoem na Ike Moriz ('Ike's Thumb').
Skoolmeester
Die woord skoolmeester, of eenvoudig meester, het voorheen verwys na 'n manlike skool onderwyser. Hierdie gebruik leef voort in Britse onafhanklike skole, beide sekondêre en voorbereidende skole, maar elders is die term oor die algemeen uitgedien.
Waar 'n skool meer as een skoolmeester het, word na die persoon in beheer van die skool as die skoolhoof verwys. Hierdie naam oorleef in Britse onafhanklike skole, maar is deur hoofonderwyser vervang in die meeste Britse openbaarbefondsde skole, hoewel "skoolhoof" nog steeds gebruik word in die volksmond, en is gelykstaande aan "prinsipaal" in Amerikaanse skole.
184
Die jaar 184 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Voorrym
Voorrym (ook beginrym of aanvangsrym genoem) is rym aan die begin van versreëls.
Voorrym moet nie met alliterasie verwar word nie.
Voorbeeld
klinkende  kele en jubelgeskal.
Van Rhynspas
Die Van Rhynspas is 'n bergpas in die Bokkeveldberge op die R27 lei van Van Rhynsdorp na Nieuwoudtville, die Hantam en die Groot Karoo. Die pad is aanvanklik in 1880 deur Thomas Bain gebou en in 1963 geteer. Die pas in 8km lank, bereik 'n hoogte van 900m en 'n maksimum helling van 1:9.
Vlag van Jamaika
Die nasionale vlag van Jamaika is op 6 Augustus 1962 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n geel Sint Joriskruis met die driehoeke aan die vlagpaal- en wapperkante in swart en die boonste en onderste driehoeke in groen.
Erica cumuliflora
Erica cumuliflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Vlag van Jamaika
Simboliek
Die vlag bestaan uit die kleure groen, goud en swart. Swart simboliseer die krag en kreatiwiteit van die Jamaikaanse volk, goud stel die sonlig en die natuurlike rykdomme van die land voor en die groen verteenwoordig die hoop vir ’n goeie toekoms asook die land se rykdomme. Die drie kleure simboliseer ook die meeste Jamaikaners se herkoms (Afrika) voor.
Ontwerp
Die huidige ontwerp van die vlag het ontstaan uit voorstelle wat deur die publiek ingestuur is. Dit is oorspronklik ontwerp met drie horisontale bane maar die gevoel was dat dit te na aan die Tanganjikaanse vlag was. Daar is uiteindelik ’n Sint Andrieskruis ingevoeg en die huidige vlag het sy vorm aangeneem.
Judas Priest
Judas Priest is 'n Britse (Engelse) heavy metal musiekgroep gevorm in Wes-Bromwich in 1969. Die musiekgroep het oor die 50 miljoen albums verkoop en word beskou as een van die grootste heavy metal musiekgroepe van alle tye.
Sien ook
Lys van heavy metal-kunstenaars
Ou Letteregebou
Die Ou Letteregebou is geleë op die Universiteit van Pretoria se kampus in Pretoria en was een van die eerste geboue wat op die terrein opgerig is. Die gebou is geleë aan die oostelike punt van 'n oop grasplein teenoor die fakulteit Ingenieurswese aan die westelike punt van die plein. Die planne vir die gebou is opgestel deur die amptelike stadsargitek in diens van die Department van Openbare Werke. Op 3 Augustus 1910 het Goewerneur-generaal Gladstone die hoeksteen van die Ou Letteregebou gelê. Die gebou is opgerig deur JJ Kirkness in 1911 waarna die universiteit na die huidige kampus getrek het.
Plaaslike sandsteen is gebruik om die gebou te bou en die styl herinner aan die Franse Renaissance styl. Die gebou het 'n kenmerkende kloktoring en die gebrandskilderde venters vertoon die skild van die Transvaalse Universiteits Kollege (T.U.K.).
Die gebou huisves die Mapungubwe Museum in die noordelike vleuel van die boonste verdieping waar 166 000 artefakte uit die Mapungubwe argeologiese uitgrawing uitgestal word. In die suidelike vleuel van die boonste verdieping word die Van Tilburg Museum gehuisves wat toegespits is op Suid-Afrikaanse oudhede en beskik oor die grootste versameling Oosterse keramiek in die suidelike halfrond. Daar word ook beplan dat 'n versameling bronsbeelde uit die Anton van Wouwversameling in die sentrale toringgedeelte van die gebou uitgestal sal word.
Kinkhoes
Kinkhoes is 'n aansteeklike kindersiekte wat veroorsaak word deur die bakterie Hemophilus pertussis. In die jare voor inenting en antibiotika het dit gepaard gegaan met baie longkomplikasies en sterftes.
Haemophilus Pertussis
Die Belgiese bakterioloog Jules Bordet en sy Franse kollega Octave Gengou was die eerste geleerdes wat die mikrobe wat kinkhoes veroorsaak, gekweek het. Die wetenskaplike naam van die kiem is Haemophilus pertussis, maar selfs na meer as 100 jaar word nog dikwels daarna verwys as die Bordet-Gengou-basil.
Haemoph//us pertussis Is een van die kleinste bakterië wat menslike siektes veroorsaak. Dit is ongeveer 0,001 mm lank en 0,0002 mm breed. Haemophllus beteken "liefhebber van bloed". Die kinkhoes­-basil word so genoem omdat dit een van 'n groep bakterië is waaraan bloed verskaf moet word wan­neer hulle kunsmatig in 'n laboratorium gekweek word. Pertussis beteken "hoes" - die mees kenmer­kende eienskap van infeksle deur die mlkrobe.
'n Kinkhoes-aanval
Die weefsel wat die lugpype na die longe uitvoer, word deur die Bordet-Gengou-basil aangeval. Wanneer 'n kind wat die  siekte onder lede het, hoes, versprei hy dus 'n groot aantal van die gevaar­like bakterieë in die lug rondom hom. Enige persoon naby hom kan van die kieme inasem en aangesteek word.
Die periode na besmetting en totdat die eerste simptome van die siekte verskyn, staan bekend as die ontkiemingstyd. In die geval van kinkhoes wissel die periode tussen agt en veertien dae. 'n Kink­hoes-aanval begin gewoonlik met 'n loopneus, die liggaamstempera­tuur is bo normaal en die persoon hoes liggies. In die beginstadium toon dit baie ooreenkomste met 'n gewone verkoue, maar pleks dat dit na twee of drie dae ophou, vererger die hoes. In die meeste gevalle oorval hoesbuie die pasiënt en eienaardige en kommerwekkende geluide word gehoor wanneer die sieke sy asem intrek.
Veral by jong kinders gaan die hoesbuie gepaard met vomering, maar eienaardig genoeg veroorsaak die herhaaldelike  vomering selde gewigsverlies.
Kinkhoes duur 'n maand of meer en gedurende die grootste deel van die tyd kan die pasiënt ander mense aansteek. Wanneer die liggaamstemperatuur weer tot normaal terugkeer, begin die pasiënt beter voel. Dikwels hou die hoesbuie nog vir maande aan, selfs nadat die ander simptome verdwyn het.
'n Deurbraak
Die eerste deurbraak in die lang stryd was toe Bordet en Gengou die klein basil in 'n spesiale medium in hul laboratorium gekweek het. Daarna is verskeie pogings aangewend om entstof van kulture van die organismes voor te berei. Dit was egter eers in 1939 dat die Amerikaanse dokters Pearl Kendrick en G. Eldering die resultate van die eerste volledige en geslaagde inentingsproewe gepubliseer het. Die Mediese Navorsingraad in Brittanje het gedurende 1945 tot 1950 baie noukeurige proewe op die Amerikaanse tipe entstof uitgevoer. Die proewe het getoon dat die entstof baie goeie resultate lewer. Kort hierna was die entstof ook in ons land aan almal beskik­baar en vandag sterf baie min kinders jaarliks aan  kinkhoes.
Die entstof is egter nie onfeilbaar nie en partykeer kry kinders wat ingeënt is, steeds kinkhoes, maar dan kom dit gewoonlik in 'n baie ligte graad voor.
Red Wing (aktrise)
Red Wing (13 Februarie 1884 – 13 Maart 1974) was 'n Amerikaanse aktrise.
Gestapo
Die Gestapo (van Duits: Geheime Staatspolizei, Geheime Staatspolisie) was die geheime staatspolisie in Nazi-Duitsland (1933–1945).
Agtergrond
Die Gestapo of Geheime Staatspolizei is op 26 April 1933 gestig. Die Gestapo is gevorm vanuit 'n bestaande organisasie van die Pruisiese veiligheidspolisie. Aanvanklik was die Gestapo slegs 'n tak van die Pruisiese Polisie, bekend as "Departement 1A van die Pruisiese staatspolisie". 'n Wet van 30 November 1933 het bepaal dat die Gestapo in die deelstaat Pruise as 'n selfstandige tak van die binnelandse administrasie (Innere Verwaltung) sou bestaan.
Die eerste bevelvoerder was Rudolf Diels wat lede gewerf het van professionele polisie-departemente. Hy het die Gestapo bestuur as 'n federale polisieagentskap soortgelyk aan moderne voorbeelde soos die Amerikaanse Federal Bureau of Investigation (FBI). Die Gestapo se rol as 'n politieke polisiemag het eers begin nadat Hermann Göring in 1934 as bevelvoerder aangestel is.
Dit was Göring wat die term "Gestapo" vir die eerste keer gebruik het (in die begin het dit as Gestapa bekend gestaan). Hy het die NS-bewind versoek om die mag van die Gestapo uit te brei om die hele Duitsland in te sluit. Hierin was Göring suksesvol, behalwe in Beiere, waar Heinrich Himmler (hoof van die SS), as die Beierse Polisie President gedien het en die plaaslike SS-eenhede as 'n politieke polisiemag gebruik het.
In April 1934 het Göring en Himmler saamgestem om hul verskille by te lê (grootliks weens hul gedeelde afkeur van die Sturmabteilung), en Göring het die volle bevel van die Gestapo oorgedra aan die SS. Op daardie stadium is die Gestapo saamgevoeg in die Sicherheitspolizei en as 'n suster-organisasie van die Sicherheitsdienst of SD beskou.
Heinrich Himmler is op 20 April 1934 as bevelvoeder van die Gestapo benoem, terwyl sy naaste kollega Reinhard Heydrich die daaglikse leiding oorgeneem het (met as ondergeskikte Heinrich Müller).
Die rol van die Gestapo was om ondersoek in te stel en "alle staatsgevaarlike tendense" te beveg. Die Gestapo het die gesag ontvang om ondersoek in te stel na verraad, spioenasie, sabotasie en kriminele aanvalle op die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Werkersparty en op Duitsland. Die nuwe Wet van die Geheime Staatspolizei van 10 Februarie 1936 het die lede van die Gestapo en hul dade vry gestel van latere geregtelike ondersoek.
Op 26 Junie 1936 het Reichsführer-SS en Chef der Deutschen Polizei im Reichsministerium des Innern Heinrich Himmler 'n dekreet uitgevaardig waarvolgens die Duitse polisie-eenhede in twee afdelings verdeel sou word, naamlik die Ordnungspolizei (Orpo) en die Sicherheitspolizei (Sipo). Himmler het van die Gestapo 'n korps gemaak wat alle vermeende of werklike staatsvyande van die NS-bewind in Duitsland en die besette Europese gebiede opgespoor het en, as gevolg van 'n geregtelike vryskeldbrief, die mag ontvang het om sonder uitgebreide juridiese prosedures mense te vervolg. Onteenseglik is ook persone sonder enige blaam of skuld aan hoogverraad met hierdie terreurtaktiek in die vele konsentrasiekampe aangehou. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Gestapo uitgebrei tot ongeveer 45 000 lede.
Die Orpo was die algemene uniformdraende polisie. Die Sipo het uit die Gestapo, die Reichskriminalpolizei (Kripo) en die grenspolisie bestaan. Die Gestapo – en tot 'n mate die Kriminalpolizei – was die uitvoerende magte van die Nazi-polisiestaat. In 1942 is die Kripo, die Sicherheitsdienst en die Gestapo saamgevoeg en onder die bevel van die Reichssicherheitshauptamt (RSHA) geplaas.
Gestapo-agente het 'n ovaal metaalpenning aan 'n ketting by hulle gedra wat as identiteits-kenteken gebruik is. Op die een kant het die bekende Duitse adelaar verskyn, en aan die ander kant die teks "Geheime Staatspolizei", met 'n nommer daaronder.
Die daaglikse aktiwiteite van die Gestapo
In teenstelling met die populêre mening was die Gestapo nie 'n alomteenwoordige agentskap wat in elke deel van die Duitse samelewing teenwoordig was nie. Die sogenaamde "V-mans", wat as onderdekking-Gestapo-agente opgetree het, het slegs die sosiaal–demokrate en kommunistiese opposisiegroepe geïnfiltreer.
Afloop na die oorlog
Na die verhore voor die Internasionale Militêre Geregshof in Neurenberg het die Gestapo ophou bestaan. Omdat die Gestapo en die Sicherheitsdienst baie nou saamgewerk het en hul aktiwiteite baie soortgelyk was, is hierdie organisasies tydens dié verhore saam aangekla. Sowel die Gestapo, die SS en die SD is na die oorlogstribunaal as kriminele organisasies bestempel.
Boeke
'n Moontlike vervalste werk oor die Gestapo sluit in:
Adolf
Adolf is 'n bekende Duitse manlike voornaam.
Voorname
Die oorspronklike vorm is Adolfine.
Waterpokkies
Waterpokkies is 'n aansteeklike kindersiekte en word deur 'n virus veroorsaak. Een aanval besorg met enkele uitsonderings lewenslange immuniteit.
Geskiedenis en epidemiologie
Waterpokkies kom in alle dele van die wêreld voor. Voor roetine-immunisering was die aantal gevalle wat elke jaar voorkom, gelyk aan die aantal mense wat gebore is. Sedert immunisering het die aantal infeksies in die Verenigde State afgeneem met byna 90%. In 2015 het waterpokkies 6 400 sterftes wêreldwyd gehad vanaf 8 900 in 1990. Sterftes vind plaas in ongeveer 1 per 60 000 gevalle. Waterpokkies is nie geskei van pokke tot die laat 19de eeu nie.
Simptome
Die vroeë simptome by adolessente en volwassenes is naarheid, gebrek aan eetlus, spierpyne en hoofpyn. Dit word gevolg deur die kenmerkende uitslag of mondsere, en 'n laegraadse koors wat die teenwoordigheid van die siekte aandui. Mondelinge manifestasies van die siekte kan die eksterne uitslag voorafgaan. By kinders is die eerste teken die uitslag of die kolle in die mondholte. Die uitslag begin as klein rooi kolle op die gesig, kopvel, torso, boarms en bene.
Katedraal
Die term ecclesia cathedralis is vir die eerste keer tydens die Konsilie van Tarragona in 516 gebruik. As belangrike kerke is katedrale ook ecclesia maior ("groot kerk") en as hoofkerke van 'n distrik uiteindelik ook Latyns Domus Dei ("die Huis van God") genoem. Hiervan afgelei is die Italiaanse term Duomo en die Duitse Dom. Katedrale is in argitektoniese opsig gewoonlik indrukwekkende geboue, en alhoewel die term katedraal oorspronklik funksioneel gebruik is, het hy geleidelik ook 'n kunshistoriese betekenis gekry. 'n Katedraal word gevolglik in die algemeen as 'n biskopskerk gedefinieer, wat volgens die Duitse kunshistorikus en skrywer Hans Jantzen tegelykertyd ook 'n "draer van die leidende gedagtes van die westerse boukuns" ("Träger der führenden Gedanken der abendländischen Baukunst") is. Daar is ook 'n suiwer kunshistoriese definisie, waarvolgens katedrale as die "hoofkerke van die Gotiese boustyl" beskou word (Adolf Adam).
Katedrale het hulle argitektoniese en kunshistoriese hoogtepunt tydens die gotiese tydperk bereik, en hier veral in Frankryk, waar katedrale naas hulle godsdienstige funksie ook die aansien en magsposisie van biskoppe en wêreldlike heersers weerspieël het. Die term katedraal word gevolglik dikwels in samehang met die gotiese boustyl gebruik. Wat hulle argitektoniese uitvoering in die tydperk betref, waarin die Franse katedraalboukuns sy grootste invloed uitgeoefen het, toon die meeste katedrale in Europa baie ooreenkomste.
Die oprigting van katedrale gaan gepaard met die verskuiwing van die geestelike sentrum, wat van die landelike gebiede na die stede beweeg het, en die stedelike katedrale begin die kerke van abdye geleidelik vervang. As reaksie op hierdie ontwikkeling is ook kloosters digby of in stede opgerig, sodat hulle nog steeds 'n invloed op die bevolking kon uitoefen.
185
Die jaar 185 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Katedraal
'n Aantal katedrale, soos byvoorbeeld dié van Keulen of Praag, het ná die einde van die gotiese tydperk onvoltooi gebly en is eers tydens die 19de eeu klaar gebou.
Die Pous verleen aan 'n aantal beduidende Rooms-Katolieke kerkgeboue die titel Basilica minor. 'n Voorbeeld hiervan is die Sint-Viktorkerk in die Duitse stad Xanten, wat nooit as 'n katedraal gedien het nie. Katedrale met die bynaam Basilica minor word ook basiliekkatedrale genoem.
Ekonomiese aspekte
Middeleeuse katedraalboumeesters was op die voorpunt van verandering en innovasie. Die groot katedrale van die 12de en 13de eeu was massiewe en reusagtige steengeboue, waarin elke geluid ge-eggo is. Die fasades het met pragtige glasvensters gespog, waarop tonele uit die Heilige Skrif en uit die lewe van die heiliges uitgebeeld is, en ook met ander versierings soos torinkies en gewels. Die reusagtige poorte van katedrale is met skulptures van heiliges en apostels verfraai.
Die katedraal van Speyer in Duitsland, die grootse Romaanse kerk in die land, is meer as 133 meter lank, en sy middelskip bereik 'n hoogte van meer as 34 meter. Sy kripte strek oor 850 vierkante meter en is sewe meter hoog. Die katedraal van Straatsburg in Elsas (Frankryk) spog met 'n kerktoring, wat met 142 meter eeue lank tot by die 19de eeu een van die hoogste geboue ter wêreld gebly het. Die katedraal van Ulm in Duitsland bied plek vir sowat 29 000 gelowiges - meer as die stad se inwonerstal in die 14de eeu. Hierdie grootskaalse bouprojekte is dikwels eers na enkele eeue voltooi - die oprigting van die Straatburgse kerktoring het byvoorbeeld meer as driehonderd jaar geneem voordat dit in 1439 ingewy kon word.
Gedurende die Middeleeue was katedrale, maar ook ander kerkgeboue, die belangrikste verbruikers van boumateriale en opgeleide mannekrag. Gawes en skenkings is ontvang van konings en vorste, gildes en burgers. Die biskop van Parys het in die laat 12de eeu selfs teensinnig geweier om 'n skenking van die stad se prostitute te aanvaar, waarmee hulle die geld vir een van die pragtige vensters van die Notre-Dame-katedraal beskikbaar wou stel. Desondanks was geestelikes dikwels genoodsaak om sakereise te onderneem en sodoende fondse in te samel, en ook tydens dienste het hulle steeds geld van die gelowiges gevra.
Die bou van die Hoog-Gotiese katedrale van Noord-Frankryk - waaronder Amiens, Beauvais, Bourges, Chartres en Reims - het in die tydperk tussen 1195 en 1225 begin. Die kerklike en wêreldlike owerhede het vinnig besef dat hierdie soort reusagtige geboue nie bekostigbaar sou wees nie, en latere katedrale in die gebied is as kleiner geboue beplan.
Maar in ander Europese lande het mense geywer om die Franse voorbeelde te volg, en 'n aantal katedrale is volgens Franse geboue ontwerp. Die Engelse abdy van Westminster is deur die Engelse koning Hendrik III as 'n weergawe van die katedraal van Reims opgerig. Die katedraal van Amiens het as inspirasie vir die Duitse katedraal in Keulen gedien, en ook Spaanse projekte in Burgos, León en Toledo is volgens Franse voorbeelde uitgevoer.
Vanaf die laat 13de en vroeë 14de eeu is die oprigting van groot katedrale in die noorde van Europa weens die hoë koste uiteindelik gestaak, en net 'n klein aantal welvarende handelsentrums in die Mediterreense lande het voortgegaan om dergelike projekte aan te pak.
Boukunstenaars en bouhutte
Tot by die 12de eeu is sakrale geboue meestal deur ervare lekebroeders opgerig. Hulle is in die 13de eeu deur die sogenaamde bouhutte vervang, 'n vereniging van argitekte, messelaars, beeldhouers, muur- en glasskilders, wat in die 14de eeu sy bloeitydperk beleef het en as die voorlopers van die stedelike gildes beskou word. Die lede van die bouhutte was anders as die latere ambagsmanne van die gildes nie op 'n bepaalde plek woonagtig nie, maar het net vir 'n spesifieke bouprojek saamgesluit.
Danksy hulle samewerking is in Europa katedrale as argitektoniese pronkstukke van tot dusver ongekende afmetings opgerig. Die ligtheid van die boustyl is deur hulle gekombineer met lig, kleure en klank, en hulle was die dryfkrag agter die ontwikkeling van die stede en die kulturele vernuwing van hulle tydperk.
Die bouhutte het die grootste bydrae tot die uitbreiding van die Gotiese argitektuur in Europa gelewer. Hulle vaardighede en kennis is soos 'n geheim bewaar en was net vir ingewydes bestem. In die Romantiese tydperk van die 19de eeu is hulle praktyke, wat geheime leuses en herkenningstekens ingesluit het, geïdealiseer. Moderne navorsing dui aan dat die bouhutte oor 'n uitgebreide kennis van geometrie beskik het, waarin die afmetings van die mistiek 'n baie belangrike rol gespeel het.
Jag
Jag verwys na die aktiwiteit waarin diere gesoek en uiteindelik doodgemaak word. Die rede waarom hierdie aktiwiteit geskied is óf 'n behoefte na kos, óf vir sport, óf om dieregetalle te beheer. Diere wat só gejag word deur mense, word gewoonlik wild genoem.
Tog is daar steeds volke wie se bestaan hoofsaaklik van jag en veldkos afhanklik is. Hierdie volke bewoon die onherbergsaamste gebiede van die wêreld en daarom bestaan daar geen noukeurige gegewens oor hulle lewenswyse nie. Jag het in Suid-Afrika net soos in ander lande deur 'n aantal fases gegaan. Aanvanklik het die inboorlinge met primitiewe wapens en die Blanke setlaars met gewere ter wille van voedsel en veiligheid gejag. Die nuus van die land se wildrykdom het oorsese jagters egter na die land laat stroom, en die verbetering in vuurwapens het die Boere ook meer laat jag as wat nodig was. Wildbewaringswette het reeds in die middel van die 19e eeu nodig geword, en Suid-Afrika se wildstapel word vandag met 'n aantal streng regulasies van owerheidsweë beskerm.
Algemeen
Jag was oorspronklik 'n suiwer ekonomiese bedrywigheid wat saam met die versamel van plantaardige voedsel die oudste manier is waarop die mens homself aan die lewe gehou het. Gevaarlike diere moes boonop ook dikwels as beskermingsmaatreël gejag word. Die oudste vorm van jag word vandag nog by die sogenaamde natuurvolke soos die Eskimo's, die Indiane van Suid-Amerika, die Rooihuide van Noord-Amerika, die pigmeë en Boesmans van Afrika en sommige Asiatiese volke aangetref.
Hulle jag ter wille van vleis, asook velle en huide, wat vir klerasie en behuising nodig is, ivoor, horings en been vir die vervaardiging van werktuie en wapens, en tande en vere vir versieringsdoeleindes. In die moderne samelewings word oorblyfsels van hierdie jagvorm nog in pelsjasse, handtasse van krokodil- of slangleer en vere vir hoede aangetref. In die vroegste tye is dieselfde wapens vir jag gebruik as die waarmee geveg is, naamlik knuppels en boemerangs. Spesialisasie in jagwapens het egter gou ingetree en honderde verskillende soorte pyle en boë met punte van been, horing of harde hout (wat soms met gif besmeer is), dolke van klip, been, bamboes en yster, spiese, slingers, blaaspypies en talle ander toerusting is ontwikkel.
Japan Nasionale Roete 238
Japan Nasionale Roete 238 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Jag
Algemeen
'n Goeie voorbeeld van hierdie spesialisasie is 'n pyl met 'n afgeplatte, knotsvormige punt waarmee die Papoeas van Nieu-Guinee en Melanesië paradysvoëls geskiet het om te voorkom dat die pragtige verekleed, wat as versiering by danskostuums gebruik is, met bloed bevlek word. Benewens om van wapens gebruik te maak, is ander jagmetodes ook ingespan, soos byvoorbeeld vangkuile, nette, strikke en valle. In die Middeleeue het jag toenemend 'n sportsoort geword waarmee die adelstand hom in vredestyd feitlik daagliks besig gehou het. Jag het toe baie hoë aansien geniet. Die adellikes was so suinig met hul wildstapels dat ondergeskiktes verbied is om te jag. 'n Oortreder van die verbod is swaar gestraf - soms selfs met die dood.
Later in die Middeleeue is die jagtersinstink van sommige diere soos honde, roofvoëls en jagluiperds by jagtogte gebruik. Dryfjagte te perd om bisons te vang, is toe reeds deur die Noord-Amerikaanse Rooihuide uitgevoer. Teenswoordig word jag in die ontwikkelde lande feitlik uitsluitlik as sport en ontspanning beoefen, maar ook om wildstapels te beheer deur oorbevolking te voorkom. Hoofsaaklik swak-ontwikkelde diere word uitgeskiet. Dit is egter steeds noodsaaklik om skadelike diere dood te maak.
Westerse jaggeskiedenis
Nomadestamme het tot in die Neolitikum (ca. 6000 tot 2000 v.C.) in Europa gewoon en hoofsaaklik van jag gelewe. In hierdie tydperk het dele van die bevolking hul egter al op 'n vaste plek gevestig om voedsel te verbou, en jag het 'n minder belangrike rol as voorheen gespeel. Gaius Julius Caesar (100-44 v.C.) het byvoorbeeld in sy De bello Gallieo geskryf dat die dier vir die Germane nog baie belangrik was. Caesar het daarop gewys dat daar in die destydse bosryke Wes-Europa nog rendiere, elande en oerosse was. Die diere wat deur die Germane met spiese en valstrikke gevang is, het reeds in die Middeleeue nie meer voorgekom nie. Die Germane het toe waarskynlik ook reeds dryfjagte met honde uitgevoer. Hierdie jagvorm het sy oorsprong in Gallië (min of meer die huidige Frankryk) gehad. Kleiner wildsoorte en voëls is met 'n pyl en boog gejag. Die Romeinse oorheersing het die Wes-Europese jagtegnieke nie beïnvloed nie. Veranderings op dié gebied het in die Middeleeue voorgekom toe jag reeds tot die elitegroepe beperk was, en die laere stand verbied is om te jag.
Middeleeue
Reeds tydens die bewind van keiser Karel die Grote (768-814) was jag al 'n belangrike tydverdryf van die hoër stand. Die keiser het groot stukke bosryke grond opsy laat sit waar slegs hy en 'n klein groepie uitverkorenes mog jag. Daar het hulle dryfjagte met honde asook valkejagte, wat sedert die 4e eeu gebruiklik geword het, uitgevoer. 'n Ander vorm was die sogenaamde ingeslote jag, waar die wild deur 'n kleiner wordende kring jagters vasgetrek is.
Die jagvorm was veral na 900 in die Duitse gebiede baie gewild, terwyl die dryfjag met honde in Frankryk steeds die gewildste was. Tot diep in die Middeleeue was jag oor die algemeen 'n aksie net vir mans. Na die eerste kruistogte in die 11e en 12e eeu het die jag met voëls soos vaIke, sperwers en hawikke al wyer in gebruik geraak. Hierdie vorm, wat uit Asië en Noord-Afrika afkomstig was, het hom tot die deelname van die edelvroue geleen, en jagpartye het 'n onontbeerlike deel van die elite se feeste geword.
Robert Logan
Robert Logan (gebore 29 Mei 1941) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Adventures of the Wilderness Family (1975), Across the Great Divide (1976), en Adventures of the Wilderness Family 3 (1979), en in die televisiereeks 77 Sunset Strip (1958).
Jag
Middeleeue
Jag het ook toenemend 'n sportsoort geword waarby die klem meer op vermaak as op voedselvoorsiening geval het. In die 14e eeu is daar selfs handboeke oor die jagsport geskryf wat met prentjies van diere en jagtegnieke versier was. Sedert die 15e eeu is vuurwapens by dryfjagte gebruik. Tydens die regering van Lodewyk XV (1715- 1774) het sluipjag, waarvoor die koning baie lief was, mode geword. Hierby moes die jagters, wat dikwels gekamoefleer was, die wild tot op skootafstand nader. Die Franse jagmetodes was in die 17e en 18e eeu toonaangewend vir die hele Wes-Europa.
Nadele
Die adel se jagliefhebbery is ten koste van die boere bedryf. In Engeland het Willem die Veroweraar (1066- 1087) se opvolgers die boere verjaag en sulke groot stukke landbougrond laat ontruim om jagterreine aan te lê. Die Franse koning Lodewyk XI (1461 - 1483) het die jagreg in die hele grondgebied vir homself en sy naaste familie en vriende voorbehou. Dit het veroorsaak dat die wildstapel in so 'n mate toegeneem het dat dit 'n plaag vir die boere geword het. Hutlanderye was nie omhein nie en die diere het groot skade aan die oeste berokken. Daarby was die boere ook aan die gevaar wat die groeiende aantal wolwe ingehou het, blootgestel. As hulle die diere self sou doodmaak, het hulle gevaar geloop om weens oortreding van die jagwet vervolg te word.
19e eeu
Sedert die 19e eeu is die jagsport in die Weste al hoe minder intensief beoefen. Die wild het skaarser geword, as gevolg van onder meer die sterk bevolkingstoename. Veral grootwild het al hoe skaarser geword. Die adelstand het sy voorregte, en dikwels ook sy rykdomme, verloor, wat meegebring het dat die jagtradisie nie meer op dieselfde skaal as in die Middeleeue voortgesit kon word nie. Daarby het die regerings steeds strenger bepalings aan jag gekoppel. Deesdae is lisensies feitlik oral in die Weste 'n vereiste.
Jagtersvolke
Die term jagtersvolke verwys in die kulturele antropologie na groepe met 'n selfstandige kultuur wat heeltemal van jag en die versamel van veldkos afhanklik is, en wat geen akkerbou of veeteelt beoefen nie. Hoewel die jag op grootwild ŉ belangrike deel van hul lewens vorm, versamel die meeste jagtersvolke ook plantaardige voedsel en ander kos soos eiers, larwes en vis. Daarom is dit beter om na jagters en versamelaars te verwys. Vroeër is hierdie volke ook dikwels "natuurvolke" genoem. Daarmee is bedoel dat hulle nader aan die natuur sou gelewe het as meer beskaafde samelewings wat "kultuurvolke" genoem is. Jagters en versamelaars het wel 'n kultuur, en moet net soos alle ander mense leer hoe om sosiaal reg op te tree en hoe om voedsel te bekom. Die bestaan van jagters en versamelaars is wel volkome verweef met die natuurlike prosesse in hul onmiddellike omgewing, waarin hulle selde ingryp maar wat 'n groot invloed op hul sosiale lewe en hul godsdiens het.
Oorsprong van jag
Daar bestaan enkele gegewens wat daarop dui dat alle mense tot sowat 10 000 jaar gelede jagters en versamelaars was. Gedurende die 2 tot 3 miljoen jaar van die mens se bestaan het hy homself van gereedskap voorsien en hom aangepas om hom in die uiteenlopendste omstandighede te kan handhaaf (Eskimo's in uiterste koue, Ethiopiërs en pigmeë in kwaai hitte). As die tydperk waarin die mens op aarde bestaan, aan een uur gelykgestel word, dan was hy vir feitlik 56 minute van daardie uur jagter en versamelaar.
Volgens 'n ander raming was sowat 90% van alle mense wat tot nou toe gelewe het, jagters en versamelaars. Hierteenoor vorm huidige ramings dat nog slegs 'n paar honderdduisend mense lewe wat tot die een of ander jagtersvolk behoort, 'n skerp kontras. Hierdie mense woon boonop verspreid oor die hele wêreld, in die meeste gevalle in gebiede wat vir ander mense (tot vandag toe) onaantreklik is, naamlik halfwoestyne, poolgebiede en tropiese oerwoude.
Die vraag bestaan hoe lank hulle nog sal voortbestaan, want in die laaste paar eeue het talle jagterskulture verdwyn - veral sedert Europeërs hul jaggebiede binnegedring en oorgeneem het. Oor sommige jagterskulture is deeglike navorsing gedoen, maar oor andere is min of niks bekend nie. Dit is trouens nie eens moontlik om 'n volledige lys van alle bestaande jagtersvolke op te stel nie.