cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herman Charles Bosman
Versamelbundels
Sy eie werke word ook gereeld gekeur en in bloemlesingvorm uitgegee. Lionel Abrahams is die eerste wat ’n keur uit sy werk saamstel en dit dan in 1965 laat publiseer as Bosman at his best. Stephen Gray maak ’n verteenwoordigende keur van sy kortverhale wat hy in 1980 as Selected stories laat publiseer en in 1982 verskyn The collected works of Herman Charles Bosman in twee dele, waarin die meeste van sy werk wat teen daardie tyd bekend was, opgeneem word.
Onder die titel Uncollected essays stel Valerie Rosenberg ’n bundel saam van sy essays oor veral letterkundige werke, skrywers en aangeleenthede, wat aanvanklik in tydskrifte en koerante verskyn het. Ten spyte van die tydelike aard van essays vir massapublikasies behou hierdie essays tydloosheid in sy uitlig van die kern van onderwerpe en sy fokus op die ewig-menslike.
Sy Afrikaanse verhale en gedigte verskyn oorspronklik in tydskrifte soos Die Ruiter, Trek, Die Brandwag en On Parade. Sestien verhale wat tussen 1948 en 1950 geskryf is, word later deur Leon de Kock in die bundel Verborge skatte opgeneem. Sommige van hierdie verhale verskyn ook in Engels in van sy ander bundels en dit is onduidelik hoeveel daarvan aanvanklik in Afrikaans geskryf is en daarna vertaal (of omgekeerd). Dat ’n beduidende aantal oorspronklik in Afrikaans geskryf moet gewees het, bewys die verskyningsdatum van sommige Afrikaanse verhale (soos Tot stof en Rivier-af verkoop), wat vroeër as die Engelse eweknie gepubliseer is, terwyl ’n aantal verhale in hierdie bundel geen Engelse ekwivalent het nie (byvoorbeeld Die Kaffertamboer en My eerste liefde).
As Afrikaanse skrywer staan hy geheel en al buite die nasionalistiese filosofie van sy tyd en kan met ironie kyk na die Afrikanerdom en gees van die Afrikaner. Hy beeld die pyn van sy karakters uit en ook hoe kras hulle is, sodat die veelvuldige karaktertrekke almal uitgelig word. Hoewel die verhale in die Marico-streek afspeel, is dit vir Bosman meer ’n inkleding as ’n noodsaaklikheid en speel die streek self ’n mindere rol en die mense self en hulle planne die hoofrol. Dit is duidelik dat hulle in enige ander streek ook sou oorleef het weens die universaliteit van hulle problematiek en dus ewe tuis in Engels as Afrikaans is. Die bundel bevat ook twee gedigte van Bosman en opstelle (in beide Engels en Afrikaans) oor Afrikaans en die Afrikaanse letterkunde. Veral die opstel oor die werk van N.P. van Wyk Louw is interessant, daar hy enigsins afwysend staan teen Louw se poësie.
In die withaak se skadu is nog ’n bundel Afrikaanse kortverhale waarin oom Schalk Lourens verhale opgeneem word. Dit bevat die Afrikaanse weergawe van die verhale wat oorspronklik in Mafeking Road verskyn het, plus nog dertien van oom Schalk Lourens se verhale, sommige waarvan self deur Bosman in Afrikaans vertaal is en die ander deur Francois Griebenow. Griebenow bundel nog ’n aantal van sy vertalings in ’n Bekkersdal marathon en ander voorkamerstories, waarin hy die meeste van die Voorkamerstories in Afrikaanse vertaling uitgee. Hennie Aucamp vertaal sy verhaal Mampoer in Afrikaans vir opname in die versamelbundel Borde borde boordevol.
Eerbewyse
Tydens sy lewe ontvang hy min erkenning vir sy werk, maar na sy dood neem die belangstelling in hom en sy werk toe, grootliks aangehelp deur Patrick Mynhardt se verhoogopvoerings van sy werke.
Sy werke word ook wyd bekend wanneer die akteur Patrick Mynhardt begin om sy verhale op die verhoog te vertel, waarna dit ook op CD en DVD versprei word.
Die dramaturg Nicky Rebello skryf die drama A touch of madness oor sy lewe, gegrond op Bosman se outobiografiese geskrifte, terwyl Stephen Gray en Barney Simon se dramatiese verwerking van Cold stone jug gepubliseer word. A teacher in the Bushveld is nog ’n drama van Nicky Rebello oor die tyd wat Bosman in die Groot Marico deurgebring het.
Verskeie boeke oor sy lewe verskyn, insluitende Valerie Rosenberg se Sunflower to the sun (later verwerk tot Between the lines) en Herman Charles Bosman: A pictorial biography, Stephen Gray se Life sentence en Aegidius Jean Blignaut se My friend Herman Charles Bosman. Remembering Bosman is ’n aantal bydraes deur verskeie mense oor hoe hulle hom onthou, saamgestel deur Stephen Gray. Sy werk word onder andere in Frans en Afrikaans vertaal
Heukelum
Heukelum is 'n stad in die munisipaliteit West Betuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Seepunt (kiesafdeling)
duimnael|regs|240px|[[Colin Eglin, L.V. vir Seepunt van 1974 tot 1994.]]
Seepunt was 'n kiesafdeling vir die Volksraad van Suid-Afrika aan Kaapstad se Atlantiese kus.
Die eerste algemene verkiesing nadat die kiesafdeling ontstaan het, was in 1929 toe Gideon Brand van Zyl onbestrede vir die Suid-Afrikaanse Party verkies is. In 1933 staan W.F. Fish as onafhanklike teen Van Zyl en verloor met 'n skamele 33 stemme, maar in 1938 vaar Van Zyl, nou 'n kandidaat van die Verenigde Party, heelwat beter teen G. Parker van die Dominiumparty en wen met 3 480 stemme.
In 'n tussenverkiesing op 11 Januarie 1943, genoodsaak deur Van Zyl se aanstelling as administrateur van Kaapprovinsie, word die V.P. se C.B.M. Abbott onbetrede verkies en so ook in die verkiesing later daardie jaar. In 1948 kom hy te staan teen K. Cunningham van die Sentrale Groep, maar wen met 'n meerderheid van 6 388 stemme. Niemand sien kans om Abbott in 1953 teen te staan nie, en vir die laaste keer word hy onbestrede verkies.
J.A.L. Basson wen Seepunt in 1958 teen die Liberale Party se G. Gordon met 'n meerderheid van 5 625. Die uitslag van die volkstemming oor republiekwording in 1960 was dus geen verrassing nie: 10 877 nee-stemme, 1 077 ja-stemme. In die eerste verkiesing waaraan die Progressiewe Party deelneem, kry I.S. Fourie in Seepunt 3 425 stemme vergeleke met Basson se 6 199. In 1966 waag Colin Eglin, voormalige V.P.-L.P. in Pinelands, wat in 1961 daar as Progressiewe Party-kandidaat teen die V.P. verloor het, die eerste keer sy hand aan Seepunt en kry 2 739 stemme vergeleke met Basson se 6 497. Hy probeer weer in 1970 en verloor met net 231 stemme teen Basson, wat nou reeds die vierde keer in Seepunt wen.
In 1974, die jaar waarin die P.P. uiteindelik 'n deurbraak maak en Helen Suzman tydens die verkiesings vyf kollegas in die Volksraad kry, wen Eglin met sy derde probeerslag in Seepunt teen die V.P. se David Graaff, seun van die partyleier, sir De Villiers Graaff, met 'n skaflike meerderheid van 839. Die belangstelling was taamlik groot met 85,3% van die kiesers wat gaan stem het. Eglin behou uiteindelik die setel in 1977, 1981, 1987 en 1989.
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Vasco, Woodstock, Wynberg
Kay Panabaker
Kay Panabaker (gebore 2 Mei 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nancy Drew (2007) en Fame (2009), en in die televisiereeks Summerland (2004).
Mack Swain
Mack Swain (16 Februarie 1876 – 25 Augustus 1935) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tillie's Punctured Romance (1914), The Gold Rush (1925), Tillie's Punctured Romance (1928), en The Last Warning (1929).
Steve Pemberton
Steve Pemberton (gebore 1 September 1967) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005) en Mr. Bean's Holiday (2007), en in die televisiereekse The League of Gentlemen (1999) en Psychoville (2009).
Middellyn
In meetkunde is 'n middellyn 'n lynstuk tussen twee punte van 'n sirkel wat deur die middelpunt van hierdie sirkel loop.
Die totale lengte van die middellyn word die diameter (en nie die deursnee nie) genoem.
Die helfte van die lengte van die middellyn (oftewel die afstand vanaf die middelpunt tot die rand van die sirkel) word die radius (of straal) genoem.
Nobutoshi Kaneda
Nobutoshi Kaneda (金田 喜稔) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Koma
'n Koma is 'n diepe toestand van langdurige bewusteloosheid waarin 'n persoon nie wakker kan word nie, nie normaal reageer op pynlike stimuli, lig of geluid nie, 'n normale wakker-slaap siklus het en nie vrywillige aksies begin nie.
Etimologie
Die term 'koma' beteken diep slaap, wat reeds in die Hippokratiese korpus en later deur Galen gebruik is.
Tekens en simptome
Algemene simptome van 'n persoon in 'n koma-toestand is:
Callyspongia flabelliformis
Callyspongia flabelliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Tanita.
Withalskraai
Die withalskraai is 'n algemene, gelokaliseerde standvoël.
Identifikasie
Slegs sy agterkop is wit; verder is hy pikswart met 'n baie stewige snawel. 50–54 cm
Habitat
Hou veral in bergstreke, maar swerf ver op soek na kos. 'n Vrypostige soort wat feitlik enigiets vreet en dikwels by karkasse gesien word. Soek gewoonlik een-een kos, maar kom soms in swerms saam by 'n goeie voedselbron.
Gram
Gram is die internasionale eenheid vir massa in die SI-stelsel en word gedefinieer as 'n duisendste van 'n kilogram.
Withalskraai
Verspreiding
Wes- en Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Lesotho, Eswatini, Mpumalanga, die oostelike dele van Limpopo en Zimbabwe en die westelike- en noordelike dele van Mosambiek.
Gram
Let daarop dat die gram nie 'n basiseenheid (fundamentele eenheid) in die SI-stelsel is nie. Ondanks die kilo-voorvoegsel word kilogram as die basiseenheid gesien. Dit is 'n uitsondering op die algemeen gebruikte konvensie. Voorvoegsels word egter afgelei van die eenheid gram. So is 'n miljoenste kilogram 'n milligram en nie 'n mikro-kilogram nie.
Grond-tot-lugmissiel
'n Grond-tot-lugmissiel (Engels: surface-to-air missile (SAM)) is 'n missiel wat ontwerp is om van die grond af gelanseer te word om vliegtuie of ander missiele te vernietig. Dit is een soort lugafweerstelsel. By moderne gewapende magte het missiele meeste ander vorme van doelgeboude lugverdedigingswapens vervang, met lugafweergeskut wat deesdae slegs in gespesialiseerde rolle gebruik word.
Gram
Die gram is egter wel 'n fundamentele eenheid binne die eenheidstelsel.
Die simbool van gram is g. Dit word soms foutiewelik as gr en gm aangedui. Laasgenoemde word soms in Anglo-Sakse lande gebruik.
Een kubieke sentimeter water het 'n massa van ongeveer 1 gram.
Andrea Bendewald
Andrea Bendewald (gebore 4 Maart 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Thin Pink Line (1998), One Night at McCool's (2001), en Employee of the Month (2004), en in die televisiereeks Suddenly Susan (1996).
Tetsuo Sugamata
Tetsuo Sugamata (菅又 哲男) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Middelpunt
Die middelpunt van 'n sirkel of bol is die punt wat dieselfde afstand tot al die punte op die omtrek van die objek het. As 'n sirkel met 'n passer getrek word en die punt van die passer op die middelpunt geplaas word, trek die potlood aan die ander been van die passer 'n lyn langs die omtrek.
Die term middelpunt word ook gebruik vir simmetriepunt, byvoorbeeld die simmetriepunt van 'n ellips of 'n hiperbool.
Meadowlands, Johannesburg
Meadowlands is 'n swart voorstad in Soweto, suid van Johannesburg, Suid-Afrika.
Billy Daniels
Billy Daniels (12 September 1915 – 7 Oktober 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sepia Cinderella (1947), Sunny Side of the Street (1951), The Beat Generation (1959), en Dirty Grandpa (2016).
Punt
Die punt (.) sluit 'n stelsin af. Dit kan ook as skryfteken by afkortings en voorletters, of as simbool by getalle en/of in rekenaarkode gebruik word. (AWS, 2017)
Afsluiting van sinne en sinsdele
Bv: Die hond loop in die straat rond. Bv: Sy het gevra wat sy naam is. Bv: Werner eet graag perskes, appelkose, pere, appels, ens.
Opskrifte en publikasiename
Die punt word nie by koerantopskrifte, paragraaftitels, tabeltitels, boektitels en koerantname gebruik nie.
Deursnee
Die deursnee (ook deursnit of diameter) van 'n bol of sirkel is die grootste afstand wat tussen twee punte deur die bol of sirkel gemeet kan word.
Die term deursnee moet nie met die term middellyn verwar word nie. Die middellyn van 'n sirkel is 'n lyn wat met die middelpunt van die sirkel sny. Die deursnee is die lengte van die lyn.
Die deursnee van 'n sirkel is gelyk aan 2 × die radius (straal).
Die omtrek van 'n bal of sirkel is π × die deursnee.
Rond
Op tegniese tekeninge word deursnee dikwels aangedui met 'n Ø, wat as "rond" uitgespreek word.
Binnedeursnee
In 'n pyp is die binnedeursnee die deursnee van die binneste gedeelte van die pyp.
Buitedeursnee
'n Pyp se buitedeursnee is die deursnee van die buitenste gedeelte.
Heteren
Heteren is ’n dorp in die munisipaliteit Overbetuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Mariano Rumor
Mariano Rumor ( Italiaanse uitspraak: [maˈrjaːno ruˈmor]; 16 Junie 1915 - 22 Januarie 1990) was 'n Italiaanse politikus en staatsman. As lid van die Christelike Demokrasie (DC) het hy gedien as Eerste minister van Italië van 1968 tot 1970 en weer van 1973 tot 1974. As premier het hy vyf verskillende regerings gelei, ondersteun deur verskillende koalisies. Hy was ook van 1959 tot 1963 Minister van Landbou, Minister van Buitelandse Sake van 1974 tot 1976 en Minister van Binnelandse Sake in twee kort periodes, in 1963 en van 1972 tot 1973. Van 1964 tot 1969 was hy ook sekretaris van die Christelike Demokrasie.
Volkskunstenaar van die Russiese Federasie
Volkskunstenaar van die Russiese Fedrasie (Russies: Народный артист Российской Федерации) is 'n hoë ere-titel van die Russiese Federasie, wat toegeken word vir uitmuntende prestasies op die gebied van musiek, sirkus, vaudeville en teater. Dit is deel van die staat se premiestelsel vir die Russiese Federasie.
Die titel van "Volkskunstenaar van die Russiese Fedrasie" is in die lewe geroep vir Russiese kunstenaars, choreograwe, dirigente, dramaturge, komponiste, koorleiers en musici wat staatsopvoerings, musiek, sirkusse en konsertprogramme, teater en filmrolle skep en dit vervolmaak. Hierdeur het hulle uitmuntende bydraes gemaak in die ontwikkeling en instandhouding van die nasionale artistieke kultuur, en deur die vorming van die jonger generasie kunstenaars openbare erkenning ontvang en professionele gemeenskap ervaar.
M1 (Johannesburg)
Die M1, amptelik bekend as die De Villiers Graaff-motorweg is 'n metropolitaanse motorweg en belangrike snelweg deur die kern van die megastad Johannesburg. Die snelweg verbind die suidelike gebiede (insluitend Booysens, Eldorado Park en Soweto) met die middestad en gaan ook verder noord deur Sandton en verbind verder met die Ben Schoeman-hoofweg.
Konstruksie
Konstruksie aan die M1-hoofweg het in 1962 begin en het tot gevolg gehad dat verskeie eiendomme en huise in die historiese Parktown gesloop moes word. Die konstruksie is erg bemoeilik weens die steil Witwatersrand waaroor die 6-laanroete gebou moes word. Verkeer is via Oxfordweg na Sandton herlei terwyl die snelweg deur 'n nek tussen Parktown en Braamfontein in die omgewing van die Universiteit van die Witwatersrand voltooi is.
Gautrein
Byna 50 jaar later is weereens konstruksieprobleme ondervind toe die laaste deel van die Gautrein, tussen Rosebank en Parkstasie, onderdeur dieselde bergrif gebou is. Hierdie keer was dit die deursyfering van groot hoeveelhede onwelkome water wat tydens die horisontale tonnelboordery siviele ingenieurs laat kopkrap het, en gedreig het om die projek te verongeluk. Uiteindelik is deurgedruk en sukses is behaal met die finale indiensstelling van die ondergrondse spoorlyn op 7 Junie 2012.
FC Volendam
FC Volendam is 'n sokkerspan in die gelyknamige Nederlandse dorp. Die span speel in die Eerste divisie en speel sy tuiswedstryde in die Kras Stadion (kapasiteit: 7 400 sitplekke). Baie van die span se spelers kom ook self uit die dorp (al het die dorp net 22 000 inwoners). FC Volendam is nasionaal bekend omdat die span dikwels na die Eredivisie opskuif, maar dan weer vinnig na die Eerste divisie relegeer. Daardeur het hulle die bynaam Heen-en-weer gekry.
Regsprekende gesag van Malawi
Die Regsprekende gesag van Malawi is die vertakking van die Malawiese Regering wat die wette van Malawi vertolk en toepas, ten einde billike en regverdige regspleging te verseker en dien ook as 'n meganisme vir die beslegting van dispute. Die regstelsel van Malawi is baseer op die Engelse reg, maar word deurlopend aangepas sedert 1969. Die Grondwet definieer die regsprekende gesag as die hiërargiese sisteem van howe, met Malawi se hoogste hof wat die Hoogste hof van Appèl is, tesame met a Hooggeregshof en verskeie Landdroshowe.
Hoogste Hof van Appèl
Die Hoogste Hof van Appèl het uitsluitlik jurisdiksie in aangeleenthede waarteen geappelleer word vanaf die laer howe. Dit bestaan uit 'n Hoofregter en nege ander regters.
Hooggeregshof
Die Hooggeregshof van Malawi beskik oor 'n onbeperkte oorspronklike jurisdiksie en kan enige siviele en strafregtelike aangeleentheid aanhoor. Daar is 'n Algemene Afdeling wat ook appèlle van ondergeskikte howe aanhoor, asook 'n kommersiële afdeling wat kommersiële sake, of te wel handelsreg sake, aanhoor. Meeste van die sake in die Hooggeregshof word deur 'n enkel regter aangehoor, maar sake wat handel oor grondwetlike aangeleenthede moet deur drie regters aangehoor word.
Ondergeskikte Howe
Een van die ondergeskikte howe is die Industriële Betrekkinge Hof, wat beskik oor 'n jurisdiksie aangaande arbeidskwessie. Sake voor hierdie hof word op 'n informele wyse aangehoor, met 'n sekere beperking op regsverteenwoordiging, deur 'n paneel wat bestaant uit 'n voorsitter en een verteenwoordiger van elke werkgewer sowel as werknemer.
Geskiedenis
Gedurende koloniale oorheersing het die hiërargie van howe ontstaan by landdroshowe in die dorpe, wat uitgebrei het tot die Hooggeregshof en uiteindelik die Hoogste Hof van Appèl. Daarbenewens, hoofsaaklik in die afgeleë landelike gebiede, is daar verskeie vlakke van plaaslike howe met wisselende magte wat geskille soos egskeidings en ander huwelik kwessies, erflatings en toegang tot grond, gebaseer op die tradisionele gewoontereg, kon aanhoor. Hierdie howe het ook beskik oor geringe strafregtelike jurisdiksie in aangeleenthede wat gespesifiseer is in die Malawiese Strafreg, met behulp van 'n versnelde proses. Hierdie bevoegdheid was ondergeskik aan die Hoogeregshof, en onderhewig aan wetgewing wat die waarborg van 'n billike verhoor daarstel, met inbegrip van die reg tot regsverteenwoordiging en die reg om te appelleer na die Hooggeregshof.
Nadat onafhanklikheid verkry is in 1964, het Eerste Minister Hastings Banda en die Minister van Justisie Orton Chirwa, kritiek begin uitspreek teen Engelsregtelike beginsels soos die vermoede van onskuld, die maatstaf om skuld bo redelike twyfel te bewys en die vereiste van stawende bewyse. In 1969, het die vryspraak van die vyf beskuldigdes in die eerste Chilobwe moorde verhoor grootskaalse woede ontlok. Die daaropvolgende parlementêre reaksie was uiters vyandig en verskeie parlementslede, waaronder ministers, het gemeen dat die Europese regters en die regstelsel wat geskoei is op Europese norme, tot gevolg gehad het dat duidelik skuldige verweerders skotvry van hul misdade afgekom het, ofskoon 'n ander persoon later skuldig bevind is aan ál die moorde in 'n tweede verhoor. Aleke Banda, die Minister van Finansies, val veral die gebruik van verdedigingsprokureurs en die wetlike beskerming, wat deur die Engelsregtelike reëls van die bewysreg daargestel word, aan. Banda (wat President in 1966 geword het) het voorgestel dat die regter moet bedank en het aangevoer dat die inheemse reg vergelding verseker, deurdat 'n tekort aan bewyse nie noodwendig dui op onskuld nie.
Sedert 1970, word die stelsel van tradisionele howe getransformeer. Drie plaaslike tradisionele howe en 'n Nasionale Tradisionele Hof van Appèl is geskep oor die bestaande netwerk van laer-vlak tradisionele howe. Hierdie howe is jurisdiksie gegee oor byna alle strafregtelike aangeleenthede, insluitend moord en hoogverraad, waar die partye Afrikane van Malawiese afkoms was, deur gebruik te maak van "inheemse" bewysregtelike reëls en prosedures. Appelle is gerig aan 'n Nasionale Tradisionele Hof van Appèl eerder as die Malawi Hooggeregshof, soos dit die geval was voor 1970. Die Hooggeregshof en die Hoogste Hof van Appèl het bly voortbestaan en hoofsaaklik siviele sake, wat buite die gewoontereg geval het, aangehoor. Ofskoon hierdie howe hul strafregtelike jurisdiksie behou het, is die oorgrote meerderheid van strafaangeleenthede aangehoor deur die tradisionele howe. Die tradisionele howe was veronderstel om dienooreenkomstig tradisionele Afrikareg en gebruike te bereg, maar het in wese 'n outoritêre, beperkende en bestraffende weergawe van die gewoontereg, wat strook met die sienings van Banda, toegepas. Die meerderheid van die regters was stamhoofde sonder enige regsopleiding, aangestel en ontslaan deur Banda, sonder enige geregtelike onafhanklikheid. Beskuldigdes was nie toegang tot prokureurs gebied nie en het nie beskik oor die outomatiese regte om getuies te roep of om te appelleer teen 'n beslissing nie (hierdie het in die uitsluitlike diskresie van die howe en die Minister van Justisie geval). Beskuldigdes was ook nie vergewis van die besonderhede van die klagte(s) waarvoor hulle verhoor word nie en kon derhalwe geen verdediging voorberei nie.
In Oktober 1993 is die drie streekstradisionele howe, sowel as die Nasionale Tradisionele Appèl Hof onbepaald opgeskort. 'n Nuwe Grondwet tree op 18 Mei 1994 in werking wat erkenning verleen aan die inheemsereg as 'n integrale deel van die regsisteem. Baie van die laer tradisionele howe word omskep in landdroshowe en bepalings word daargestel vir die vestiging van 'n nuwe stelsel van Tradisionele Howe. Wetgewing hiervoor is egter eers in 2011 verorden. Die 2011-wetgewing het voorsiening gemaak vir twee vlakke van gewoonteregtelike howe: verskeie Plaaslike Howe is daargestel in elk van Malawi se 27 distrikte, meestal in die afgeleë gebiede, asook een Distrik Appèl Plaaslike Hof in elke distrik (wat appelle van die laer howe aanhoor). Verdere appelle kan voor die hooggeregshof gebring word, waaraan beide Plaaslike Howe onderhewig was. Elke Plaaslike Hof en Distrik Appèl Plaaslike Hof was bestuur deur 'n voorsitter, wie nie noodwendig 'n regsgeleerde hoef te wees nie, maar met 'n redelike vlak van opvoeding, bevoegdheid in Engels en genoegsame kennis van die inheemse reg en taal van die gebied wat die dien.
Louis Meznarie
Louis Meznarie (gebore op 14 Januarie 1930 in Saintry-sur-Seine en oorlede op 5 Augustus 2020 in Coudray-Montceaux), is 'n voorbereider van motorfietse en kompetisiemotors, en 'n spaneienaar wat aan die 24 uur van Le Mans deelgeneem het.
Van 1959 tot 1971 was hy die NSU se amptelike handelaar, motorfietsvoorbereider en toe motorvoorbereider.
Van 1971 tot 1983 was hy 'n amptelike Porsche 911-afrigter, met 'n reeks oorwinnings in hul kategorie tydens die 24 uur van Le Mans, die Franse tydrenkampioenskap en die Europese tydrenkampioenskap. Op die 24 uur van Le Mans in 1972, bygestaan ​​deur Jürgen Barth, toekomstige wenner in 'n Porsche 936 in 1977, Sylvain Garant en Mike Keizer. Die 2.5-liter 911, geflankeer deur die nommer 41 en geregistreer onder die Louis Meznarie-span se vaandel, het 'n algehele 13de plek behaal terwyl hy sy kategorie gewen het.
Hy is in Augustus 2020 oorlede.
Paralichthyidae
Kenmerke
Die familie se lywe is uiters plat en ovaalvormig met beide oë aan die linkerkant van die kop. Partykeer is die oë aan die regterkant van die kop. Die familie word 14 – 44 cm groot en is bodembewoners.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Bentoriet
Bentoriet is 'n mineraal met die chemiese formule Ca6(Cr,Al)2(SO4)3(OH)12·26(H2O). Dit is violet tot ligte violet in kleur. Sy kristalle is heksagonaal tot di-heksagonaal di-piramidaal, en is deursigtig met 'n glasagtige glans en perfekte kliewing. Dit is nie radioaktief nie. Bentoriet het 'n hardheid van 2 op die Mohs-hardheidskaal. Die mineraal is die eerste keer in 1980 deur Shulamit Gross beskryf vir 'n voorkoms in die Hatrurim formasie van Daniese ouderdom langs die westelike kant van die Dooie See in Israel. Dit is vernoem na Yaakov Ben-Tor (1910–2002), professor aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem en die Universiteit van Kalifornië, San Diego, Kalifornië, VSA, vir sy bydraes tot geologie en mineralogie in Israel.
Hayden Panettiere
Hayden Panettiere (gebore 21 Augustus 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Remember the Titans (2000), I Love You, Beth Cooper (2009), en Scream 4 (2011), en in die televisiereeks Heroes (2006).
Chloe Bennet
Chloe Bennet (gebore 18 April 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Valley Girl (2018) en in die televisiereekse Nashville (2012) en Agents of S.H.I.E.L.D. (2013).
Bob Sweeney (akteur and regisseur)
Bob Sweeney (19 Oktober 1918 – 7 Junie 1992) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Marnie (1964) en in die televisiereekse Hawaii Five-O (1968), The Andros Targets (1977), en The Love Boat (1977).
C.J. Langenhoven
Cornelis Jacob Langenhoven was ’n regsgeleerde, koerantredakteur en Afrikaanse skrywer, digter en dramaturg. Hy het as skrywersname C.J. Langenhoven en Sagmoedige Neelsie gebruik. Sy rol in die Afrikaanse literatuur en kultuurgeskiedenis was formidabel. As Volksraadslid en senator speel hy ’n groot rol in die erkenning van Afrikaans as amptelike landstaal.
Lewe en werk
Cornelis Jacob Langenhoven is net na middernag in die vroeë oggendure van 13 Augustus 1873 op die plaas Hoeko in die distrik Ladismith, Kaap gebore, slegs ’n paar uur nadat sy ouer broertjie (Andries Petrus Blignault Langenhoven) omgekom het in ’n brand in ’n stroois op die werf. Sy oorgrootvader is Pierre Guillaume Langenhoven, wat op 17 Oktober 1755 in Duinkerken in Frankryk gebore is en in 1774 uit Franssprekende België na Suid-Afrika kom. Sy grootvader is Philip Hendrik Morkel Langenhoven (gebore 19 Januarie 1812), agtste kind van die stamvader, wat getroud is met Margaretha Maria van Koppen. Sy vader, Cornelis Jacob Zetuin Langenhoven (26 Maart 1842 – 31 Mei 1923) en sy moeder, Rachel Margaretha Susanna Blignault (30 Mei 1848 – 18 Augustus 1873), is op 10 Junie 1867 op Ladismith getroud en hy is die jongste van hulle vier kinders. Sy een broer (Andries Petrus Blignault) en suster (Margaretha Susanna Petronella) is baie jonk oorlede en slegs sy oudste broer Philip Hendrik Morkel Langenhoven bereik ook volwassenheid. Vyf dae na sy geboorte is Langenhoven se moeder oorlede en in hierdie omstandighede word hy groot by sy oom Pieter Guillaume Langenhoven (10 April 1836 – 2 Julie 1919), sy vader se ouer broer, en tante Margarita Susanna Petronella Blignault (29 Oktober 1826 – 24 Augustus 1912), sy moeder se ouer suster, wat ook op die plaas Hoeko gewoon het en vir wie hy as sy ouers aanvaar. Sy oom en tante het nie eie kinders nie, maar benewens Langenhoven het hulle nog vier aangenome kinders gehad, wie se paaie egter vroeg geskei is. Sy biologiese pa is later weer getroud, hierdie keer met Cornelia Maria Joubert.
Langenhoven se skoolopleiding ontvang hy hoofsaaklik in Engels, eers van ’n aantal goewernantes en dan vanaf 1883 in die nuutgestigte plaasskool op Hoeko by die Hollandse Meester Marthinus Paulus Bloemkolk. Vanaf 1888 gaan hy na die dorpskool op Ladismith waar meneer J.R. Frylinck die hoof was en in Junie 1890 kom hy eerste in die Hoërskooleksamen in die destydse Kaapkolonie. Dan gaan hy vanaf Julie 1890 skool onder mnr. C.F. Rosenow by die Riversdal Public School for Boys. Hier loseer hy aan huis van die parlementslid mnr. Daniel du Plessis Bland en hy matrikuleer in Junie 1892, waartydens hy derde op die merietelys van die Kaapkolonie geplaas word. Op skool ontwikkel hy ’n besondere voorliefde vir Latynse prosa, wat later goed te pas kom by sy studie in die regte en sy direkte en ekonomiese skryfstyl help vorm. Hy trek ook voordeel uit die studie van Macaulay se “Essay on Milton”. Die stylteorie wat hy later in “Die Opdraende Pad” ontwikkel het, is gebaseer op aantekeninge wat hy in hierdie voorgeskrewe boek gevind het. Op Riversdal stig hy ’n skooldebatsvereniging en is redakteur van die weeklikse skoolblad, wat hy onder die naam “The Pursuit of Knowledge” begin. Hy katkiseer en word in 1892 aangeneem by die NG Kerk op Ladismith, maar worstel vir lank met sy geloofsekerheid. In 1893 ontmoet hy die onderwyseres Helena de Vries van Prins Albert tydens ’n debatsaand wat op Ladismith gehou is en hulle raak in 1894 verloof.
Vanaf 8 Julie 1895 is Langenhoven onderwyser by ’n eenmanskooltjie op die plaas Langlaagte in die Transvaalse distrik Heidelberg. Sy termyn as hoof van hierdie skooltjie is nie ’n sukses nie en hy keer in Maart 1896 terug na Hoeko. Hy bly vir ’n tyd op die familieplaas, maar vestig hom dan op Ladismith, waar hy aanvanklik private onderwys gee. ’n Paar maande na sy terugkeer uit Transvaal word sy verlowing met Helena de Vries verbreek. Hy gaan kuier dan by Anna van Velden, vir wie hy private klasse gee om haar met haar skoolwerk te help. Gou raak hy verlief op Anna se ma, die weduwee Lenie van Velden. Op 23 Februarie 1897 trou hy op Ladismith met die tien jaar ouer Magdalena Maria (Vroutjie) Hugo (in daardie stadium die weduwee Van Velden). Sy is op 12 Mei 1863 op die plaas Nobelsfontein naby Victoria-Wes gebore en is op 23 Mei 1950 oorlede. Sy het reeds vier kinders uit haar vorige huwelik gehad, drie dogters (Anna Elizabeth Christina, gebore 1882; Elizabeth Overgaauw, gebore 1886; en Magdalena Antoinette, gebore 1889) en ’n seun (Cornelis Johannes Hugo, gebore 1891). Twee van haar kinders (Dirk en Margaretha Julia) is baie jonk oorlede. Hulle bly aanvanklik in sy vrou se huis op Ladismith, maar die verhouding tussen Langenhoven en sy stiefkinders, wat by hulle inwoon, is van die begin af nie baie goed nie. Later sou dit verder versleg weens Langenhoven se drinkery en ingrypende politieke verskille.
Van die einde van 1896 tot 1899 skryf Langenhoven in as kandidaat-prokureur by die firma Th. C.W. Johnson op Ladismith en hy verwerf in Junie 1899 die LL.B.-graad deur private studie aan die University of the Cape of Good Hope. Hy is nou gekwalifiseer om as beide advokaat en prokureur te werk. Op 17 Augustus 1899 word hy op die prokureursrol geplaas en begin hy as vennoot in die kantoor van J.A. Foster op Oudtshoorn. Hy is aanvanklik alleen na Oudtshoorn, maar op 18 Oktober 1899, ’n week nadat oorlog tussen die twee noordelike republieke in Suid-Afrika en Engeland verklaar is, sluit sy vrou en stiefkinders hulle by hom aan in ’n huurhuis in Hoopstraat in Oudtshoorn. Die verhouding tussen Langenhoven en Foster werk nie goed uit nie en ná twee jaar as prokureur besluit hy om as advokaat in Kaapstad te praktiseer. Op 15 Augustus 1901 word Langenhoven dan as advokaat toegelaat in Kaapstad, ’n beroep wat hy tot 13 November 1902 sonder veel sukses beoefen. Sy vrou is met sy vertrek swanger en bly in hierdie omstandighede in Oudtshoorn agter en hy sluit weer by haar aan tussen Oktober 1901 en einde Januarie 1902 om haar by te staan met die bevalling. Op 22 Desember 1901 word sy enigste dogter, Margarita Rachel Engela, gebore. Engela is later met Niko Brümmer, ’n tandarts, getroud en hulle het een seun, Guillaume. Engela is op 20 Julie 1975 in die hospitaal op Ladismith oorlede. Guillaume, wat in 1971 ’n Ph.D.-graad in Wiskunde aan die Universiteit van Kaapstad behaal het, is getroud met Laetitia Conradie en hulle het drie seuns en ’n dogter, die bekende skryfster Willemien Brümmer.
In Kaapstad begin Langenhoven reeds om alkohol oormatig te gebruik, ’n probleem wat hom die res van sy lewe sou kniehalter en in die tyd van sy verwydering van sy vrou ook tot groot spanning in die huwelik lei. Hy is na die geboorte van Engela teen die einde van Januarie 1902 terug na Kaapstad om sy praktyk as advokaat voort te sit, weer met weinig sukses. In Junie 1902 keer hy terug na Oudtshoorn om een saak te behartig en is in Augustus 1902 vir ’n laaste keer Kaapstad toe. Teen November 1902 is hy terug as prokureur op Oudtshoorn, weer in Foster se kantoor, waar hy onder meer wyd bekendheid verwerf op die gebied van watergeskille. Verder hanteer hy algemene sake wat gewoonlik op ’n plattelandse prokureur se pad kom, soos testamente en erfenisse, boedelprobleme, koop- en huurkontrakte, invorderings van agterstallige skuld, dagvaardings en enkele gevalle van diefstal, bedrog, egskeiding en naamskending. Waar hulle voorheen ’n huis gehuur het, koop sy vrou in Junie 1903 die huis waaraan hy die naam Arbeidsgenot gee en waar hy die res van sy lewe woon. Vanaf einde Maart 1912 is hy nie meer voltyds in die regspraktyk nie, maar hy behartig van tyd tot tyd tot 1918 nog enkele sake. Sy stiefdogter Anna van Velden het hom bygestaan in sy kantoor in Kerkstraat en later het Allan Pocock, wat met sy stiefdogter, Bessie, getrou het, as kandidaatprokureur by hom en Foster ingeskryf. Langenhoven was tot 1928 as prokureur geregistreer, waarna hy die Wetsgenootskap van die Kaap die Goeie Hoop versoek het dat sy lidmaatskap beëindig word omdat hy totaal onaktief is in die regswese.
Aanvanklik skryf hy vermaaklike verhale en gedigte in Engels, waarvan sommige gepubliseer word. Hy bemoei hom egter ook organisatories met debatsverenigings en lewer vir hierdie verenigings vroeg reeds ’n aantal samesprake in Afrikaans. In 1910 skryf hy vir die Engelse koerant The State ’n artikel oor “The problem of the dual language in South Africa”, waarin hy Engels eerder as Nederlands as die uiteindelike taal van Suid-Afrika sien, ten spyte van sy klaarblyklike sterk gevoel vir Afrikaans. Die Engelse prys hierdie artikel met entoesiasme en die Hollandse dagblaaie reageer sterk, wat hom omstreeks April of Mei 1910 noop om sterk standpunt begin in te neem vir Afrikaans, aangesien hy veral negatief was dat Nederlands die taalstryd sou wen. Hierdie nuwe ingesteldheid en standpunt vind uiting in artikels wat in Ons Land, De Volkstem en Die Brandwag verskyn. Op 1 April 1912 word hy redakteur van Het Zuid-Westen, ’n Oudtshoornse nuusblad, wat hy vir die volgende drie jaar, benewens artikels oor aktuele sake, as podium vir sy opvattinge oor Afrikaans gebruik. Hier is Sarah Goldblatt vanaf September 1912 sy assistent en hulle het lewenslank ’n besonder hegte verhouding. Sy word sy vertroueling, sy klankbord en waarskynlik ook sy minnares, en as kuratrise van sy literêre nalatenskap het sy die Langenhoven-legende tot met haar eie dood in 1975 met drif en toewyding aan die gang gehou. Die ineenstorting van die volstruisveremark aan die begin van 1914 raak die omgewing van Oudtshoorn besonder nadelig en Het Zuid-Westen word weens finansiële probleme gedwing om op 9 Januarie 1915 te sluit. Hiermee kom sy joernalistieke loopbaan tot ’n einde, hoewel hy as Sagmoedige Neelsie steeds gereelde politieke artikels vir Die Burger skryf en ook vanaf April 1922 die weeklikse rubriek “Aan stille waters” behartig, welke rubrieke later in twee bundels gepubliseer word. Vanaf die sluiting van Het Zuid-Westen maak Langenhoven hoofsaaklik ’n lewe deur sy inkomste as politikus en sy inkomste uit sy skryfwerk.
Rust-en-Vreugd
Die huis
Tot aan die einde van die 19de eeu was die huis geleë op 'n ruim landgoed. Willem Cornelis Boers het dit tussen 1777 en 1782 besit en die indrukwekkende huis in 1778 laat bou. Die grondplan van die dubbelverdiepinghuis met 'n plat dak is tipies van die 18de-eeuse dorpshuis. Hierdie swierige huis gee 'n goeie idee van hoe die senior personeel van die VOC aan die Kaap geleef het. Opvallend van die huis is sy vooraansig – veral sy stoep, balkon en vier Korinthiese suile. Louis Thibault het die vooraansig ontwerp, Anton Anreith was die verantwoordelik vir die houtwerk van die stoep en die mooi voordeur en die bouer was Hermann Schutte. Die pilare, voordeur, balkondeur en die boligte van kiaathout en die houtsneewerk is deur Anreith. Op die grondvlak is twee sitkamers, eetkamer, spens, kombuis en slaapkamers en agter die binnehof. Bo was nog 'n sitkamer, nog meer slaapkamers, 'n badkamer, pakkamers en balkon.
C.J. Langenhoven
Lewe en werk
In ’n brief aan Het Zuid-Westen van 19 Januarie 1914 lewer Langenhoven ’n sterk pleidooi dat daar ’n nuwe lid vir Oudtshoorn in die komende Provinsiale Raadsverkiesing verkies moet word en hy stel homself voor as kandidaat. Die wyse waarop hy hom as kandidaat vir die Provinsiale Raad verkiesbaar gestel het, was nie alleen hoogs ongewoon nie, maar iets unieks in die politieke geskiedenis van Suid-Afrika. Dit tel egter in sy guns dat die kiesers nie tevrede was met die sittende lid nie en almal was moeg vir die outokratiese optrede van die administrateur, sir Frederic de Waal, en die raadslede se vrees om hom teen te gaan. Langenhoven se potensiële kiesers het geweet dat hy nie op hom sou laat trap nie. Op nominasiedag 2 Maart 1914 word hy dan ook voorgestel as kandidaat vir die Provinsiale Raad as lid van die Suid-Afrikaanse Party van Botha en Smuts. Daar was geen verdere nominasies nie; dus is hy onbestrede as verkose lid verklaar. Op 23 April van dieselfde jaar loods hy in die Provinsiale Raad ’n mosie deur waarvolgens Afrikaans as voertaal tot en met standerd vier in die Kaaplandse skole erken word. Hierdie mosie word sonder ’n enkele teenstem aanvaar en in 1917 word Afrikaans in die hele laerskool ingevoer en vanaf 1920 ook in die hoërskool.
Rust-en-Vreugd
Die hekke
In die oorspronklike hekke van Rust en Vreugd staan die datum 1778. Hierdie smeeysterhekke is in 1878 verkoop aan 'n gemeente in Penkridge in Staffordshire, Engeland.
Bewoners
Die regsgeleerde W.C. Boers was die fiskaal aan die Kaap, maar hy was so betrokke by korrupsie en magsmisbruik dat hy op versoek van die bevolking na Nederland moes terugkeer. In 1782 was Olof G. de Wet, ook 'n VOC-amptenaar, die eienaar. Hy verkoop dit in 1785 aan Jean Martin, 'n Franse geneesheer. In 1798 was die weduwee van Johannes Blösser die eienaar en daarna van R.J. van der Riet, 'n lid van die Politieke Raad. Tussen 1814 en 1826 was dit die residensie van die goewerneur, lord Charles Somerset. Later was die bewoner William Hopper en daarna sy seun. Die Hoppers herdoop die huis na The Grove. In 1860 verander die naam na Rustenburg Gardens en word die huis en die tuin oopgestel vir die publiek. Vanaf Julie 1885 was dit 'n onderwyserskollege (Normaal School, Kaapstad), staatsgastehuis, 'n skool, en 'n verplegingskollege. Met verloop van tyd het die landgoed weens verstedeliking verklein en het die gebou agteruitgegaan totdat die Kaapse Provinsiale Administrasie dit gerestoureer het en die William Fehr-versameling daarin gevestig het. Die huis en die deel van die landgoed wat oorgebly het, is 'n sieraad vir Kaapstad.
C.J. Langenhoven
Lewe en werk
Wanneer Botha en Smuts in 1915 tydens die Eerste Wêreldoorlog Duitswes-Afrika (tans Namibië) binneval en die rebel Jopie Fourie teregstel, ondersteun Langenhoven die politieke rigting van generaal Hertzog en verander sy alliansie in die Provinsiale Raad na die nuut gestigte Nasionale Party. Hy stig ook ’n tak van hierdie party in 1915 op Oudtshoorn en word die eerste voorsitter van hierdie tak. Redelik gou word hy ook opgeneem in die hoofbestuur van die Kaaplandse Nasionale Party en van 1929 tot sy dood is hy voorsitter, terwyl hy van die begin af lid was van die Federale Raad. In 1915 het hy hom verkiesbaar gestel vir die Volksraad, waar hy Oudtshoorn sou verteenwoordig. Hy is aangewys as die Nasionale Party se kandidaat, maar het in die verkiesing van Oktober 1915 met 281 stemme teen die Suid-Afrikaanse Party se kandidaat verloor. In 1917 wen hy egter die verkiesing vir die Provinsiale Raad in Oudtshoorn en in Junie van hierdie jaar word hy ook tot die Uitvoerende Komitee van die Raad verkies. Iemand wat waardering uitspreek vir Langenhoven se politieke standpunte in hierdie tyd is die jong advokaat met boerderybelange in De Rust, S.P. le Roux. Le Roux is later Nasionale Party Kabinetsminister en Langenhoven word peetvader van sy seun, die skrywer Etienne Leroux. In 1920 word hy Volksraadslid vir Oudtshoorn wanneer hy die setel met ’n meerderheid van 225 teen die Suid-Afrikaanse Party se A.H. Mulder verower. Wat Langenhoven se vriend S.P. le Roux gevrees het, is egter nou bewaarheid. Hy was bang Langenhoven sou nie die nodige geduld aan die dag kon lê as hy in die koukus nie sy sin kon kry nie. Langenhoven was ongelukkig in die Volksraad en gefrustreerd as hy nie sy oogmerke gou genoeg kon bereik nie. Kort na die verkiesing het hy op Ladismith aan S.P. le Roux gesê hy wil terug na die Provinsiale Raad en dat sy vriend hom dan in sy plek vir die Volksraad moet beskikbaar stel. Le Roux wou egter niks weet nie.
In Februarie 1921 verloor Langenhoven die setel wanneer generaal Smuts weer ’n algemene verkiesing uitroep en die Suid-Afrikaanse Party met ’n meerderheid van 115 stemme wen. Na Langenhoven se toetrede tot die politiek was sy salaris as politikus sy enigste vaste inkomste en hierdie nederlaag het beteken dat hy hierdie inkomste verloor het. Hy het dus probeer om ander werksgeleenthede te soek, aangesien die politiek ook maar wisselvallig was. In 1921 het hy sy oog op die professoraat in die regte aan die Universiteit Stellenbosch gehad, maar dit het nie gerealiseer nie. Ten spyte van bedenkinge oor sy individualisme en drankmisbruik word hy dan deur die Nasionale Party verkies as senator. Hy beklee hierdie posisie tot met sy dood, wat hom in staat stel om ook met die amptelike erkenning van Afrikaans as landstaal op 25 Mei 1925 ’n beduidende rol te speel. Hy lewer besonder invloedryke toesprake in die parlement en is lid van die parlementêre komitee wat die saak ondersoek, verskeie belanghebbendes oor die regs- en taalkwessies uitvra en ook onderhandel met moontlike teenpartye.
Wanneer Langenhoven in Kaapstad was vir die Parlementsittings of Kaapstad om ander redes moes besoek, het hy gewoonlik by Sarah Goldblatt (eers in die Tuine en later in Mowbray) tuisgegaan. Sy moes hom telkens fisiek uit die ellendes van sy drankverslawing red, soms deur hom letterlik in die huis in te dra en te verpleeg. In Sarah het Langenhoven ook ’n geestesmaat gevind. Sy was die persoon buite sy huislike kring wat die hartstog van sy ideale verstaan het, wat sy kunstenaarsiel begryp en vertroetel het en vir wie hy ten volle met sy werk kon vertrou. Die twee het deur die jare ’n drukke korrespondensie gevoer en uit die korrespondensie is dit duidelik dat daar ’n baie hegte en diep vriendskap tussen hulle was en na baie mense se mening veel meer as net vriendskap. Na Sarah se dood was daar gerugte van ’n seksuele verhouding tussen die twee, maar Jan Scannell het hierdie gerugte as onwaar afgemaak. In sy biografie van Langenhoven meen J.C. Kannemeyer egter dat Scannell die kodes wat daar in die korrespondensie tussen Langenhoven en Sarah was, kon misgekyk het. In ’n brief van 11 Januarie 1926 het Sarah geskryf dat sy alle briewe van hom noukeurig nagegaan het. Alle briewe te make met sy manuskripte, politiek en die pers het sy gehou en die ander tot niet gemaak. Terwyl sy hiermee besig was, het sy “seergekry”, want elke brief “hou ’n intieme skakel uit die verlede voor my oë, en dit vind dadelik weerklank in my geheue en hart”. Daar is verseker kodes wat gereeld in briewe tussen hulle na vore kom wat slegs begryp kan word in die lig van ’n intieme verhouding tussen hulle. Telkens in Langenhoven se briewe is daar ’n soort refrein wat daardeur loop: “Alles is beuselagtig op die een ding ná wat ek nie kan skryf nie” (7 Julie 1924); “Daar is nie ’n ding wat ek sou kan sê nie of ek moet stilbly daarvan” (13 November 1924); “Jy weet, Sub, daar is niks hiervandaan te skryf nie, of ek moet skryf wat ek nie kan skryf nie” (7 Januarie 1925); “Maar ek kan nie vir jou skryf nie want oor die een ding waar my hart vol van is, moet ek nie skryf nie” (16 Junie 1925).
Langenhoven word veral onthou vir sy humoristiese en satiriese werke. Hy was 'n veelsydige skrywer wat meesterlike kort prosa en poësie geskryf het. Hy was welbekend vir sy skerp sin en sagte maniere. Hy het 'n denkbeeldige olifant geskep (baie mense wat hom geken het, kon getuig dat daar nooit 'n werklike olifant was nie ) genaamd Herrie. Hy het Herrie se naam in 'n klip gekerf langs die N12- nasionale hoofweg, halfpad binne-in Meiringspoort, (buite Oudtshoorn). Hierdie klip staan bekend as Herrieklip.
Benewens die los praatjies en gerugte was daar ander inligting wat ook meer lig op die hele saak werp. Die Pococks was doodseker dat daar ’n verhouding was. Vroutjie se kleindogter, Marjorie Pocock, was veral uitgesproke en het meer as een maal gepraat oor Langenhoven se seksuele onversadigbaarheid en onstuimighede, insluitend ’n insident met Sarah in die kantore van Het Zuid-Westen. Dan het Guillaume Brümmer, Engela se seun, sy ouma en moeder een aand hoor gesels. Langenhoven se verhouding met Sarah het ter sprake gekom. Op Engela se vraag hoekom haar ma dit alles verduur het, antwoord Vroutjie: “Ek het hom liefgehad.” Sy het ook aangedui dat selfs die verhouding nie genoeg was om ’n breuk tussen hulle te bring nie, selfs nie die keer toe sy haar man en Saartjie in Arbeidsgenot op heterdaad in ’n bed betrap het nie. In Arbeidsgenot het Vroutjie vir Langenhoven die huislikheid verskaf sodat hy sy skeppingsdrang kon uitleef. Sy het met haar waardigheid, liefde en wysheid aan hom ’n vervullende huwelik en gelukkige tuiste gebied, terwyl Sarah vir hom ’n intellektuele stimulus was. Langenhoven is op Vrydag, 15 Julie 1932 in sy huis op Oudtshoorn aan ’n hartaanval oorlede. Sy vrou is op 23 Mei 1950 oorlede en Sarah Goldblatt op 22 Mei 1975.