cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristel Loots
Skryfwerk
Kristel begin ernstig skryf wanneer die kinders uit die huis is en ongeveer 1991 begin sy om tydskrifverhale te skryf. Haar eerste verhaal word deur Huisgenoot aanvaar en sy woon kort daarna ’n kursus by die ATKV-skryfskool in Stellenbosch by, gelei deur Hans du Plessis en Petra Müller. Hierna word verskeie van haar kortverhale, novelles en vervolgverhale in Huisgenoot, Sarie, Rooi Rose en Landbouweekblad gepubliseer. Sy skryf ook uitsendings oor Vrouerubriek en Siembamba, terwyl van haar kortverhale in versamelbundels opgeneem word. Hierna is sy gereed om die liefdesverhaalgenre aan te pak en haar eerste roman, “Die agtervolger”, word in 1998 gepubliseer. “Dokter van drome” (2006) is die liefdesgeskiedenis van Anastasia de Wit, wat onder ’n wolk by haar vorige tuiste en werk weg is. Sy kry ’n assistentpos by dokter Juan Harmse, ’n vooraanstaande plastiese chirurg. Hulle raak verlief, maar die geraamtes uit hulle albei se verlede verskyn weer om hulle liefde en lojaliteit te toets. In “Engel van my hart” (2007) sluit Breggie Bruwer in Londen aan by Graham Condor, ’n man wat sy op die Internet ontmoet het. Die werklikheid is egter anders as wat die voorstelling op die webwerf is. In “Aspoesterskoene” (2009) woon Sarah in Bloemfontein met ’n liefdelose man (Christian) en rebelse seun (Waldo), met weinig inspirasie uit haar werk as vertaler. As oud-hoofmeisie word sy gevra om te help met reëlings vir die reünie van haar skool op Doringbaai aan die Weskus. Die oud-hoofseun is die skatryk Marius Malan. Sarah het ’n nuwe paar skoene nodig om haar meer selfvertroue te gee. “Muurblom” (2009) is Kristel Loots se eerste boek met ’n geestelike inslag. Die heldin, Karli, is nie die tipiese beeldskone heldin nie, inteendeel. Sy is volrond van figuur en breek dan weg om na ’n man te soek wat haar om haarself sal liefhê. Sy ontmoet egter nie net opregte mans nie en moet leer om te onderskei en te kies tussen liefde en begeerlikheid. Veral leer sy dat die waarheid vrymaak en dat liefde sondes kan bedek. “Voorskrif vir die hart” (2009) is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV se prys vir romanses. “’n Lipstiek-lewe” (2010) het die flerrie Roxy as hoofkarakter. Haar kollega Zander Muller vra haar om tydens ’n spanbou-naweek, waar sy pa die motiveringspreker sal wees, voor te gee dat hulle uitgaan. Hierdie plan het onverwagte en verreikende gevolge.
Natasha Richardson
Natasha Richardson (11 Mei 1963 – 18 Maart 2009) was 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Parent Trap (1998), Maid in Manhattan (2002), Asylum (2005), en Wild Child (2008).
Kristel Loots
Skryfwerk
In “Troukoek maak nie vet nie” (2011) beland Dixie de Lange altyd in vreemde situasies wat maak dat mense haar nie ernstig opneem nie. Sy is terug onder haar ma se dak nadat sy voor die kansel gelos is. Na al die jare saam met Kurt het sy niks om daarvoor te wys nie en sy het selfs haar werk verloor. Dan word sy die bestuurder van haar suster se afgeleefde bruidsboetiekwinkel. In “Eendagmooi” (2012) vind Janeke Fourie ná ’n duistere verlede dat sy vir die derde keer swanger is. Sy het reeds ’n moeilike tienerdogter, Heidi, en ’n besige kleuterseuntjie. Haar man, Fanus Fourie, sien nie kans vir nog ’n kind nie en verlaat haar om in ’n hotel te gaan bly. “Eendagmooi” wen in 2013 die ATKV-prys vir liefdesromans. “Die ander vrou” (2013) is ’n vervolg op “Eendagmooi”. Fanus het ’n verhouding met Linda begin toe sy huwelik met Janeke in stormwater beland het. Hierdie boek spring weg met Linda en Fanus se wittebrood. Linda is die spreekwoordelike “ander vrou” van die titel. Reeds op hul wittebrood gaan dinge egter nie meer so lekker nie. Daar is steeds ’n hegte band tussen Fanus en Janeke, Linda vind die seksuoloog-predikant Makarios Moolman baie aantreklik en dan kom Kyla, Linda se tweelingsuster wat selfs mooier is as sy, ook op die toneel. Om sake verder deurmekaar te krap is daar ’n geheim uit Linda se jeug wat vroeër of later na vore sal moet kom. “Die ander vrou” is in 2014 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-prys vir liefdesromans. “Die engel rook skelm” (2014) het die verwarde Dezi Diedericks as hoofkarakter. Nadat haar Britse kêrel al haar geld steel, moet sy noodgedwonge huis toe kom. Sy besluit om te studeer, maar haar ma begin saam met haar klasloop en sy skop haar studies op. Sy kry werk as geleentheidsbeplanner, maar maak die fout om by die werk uit ’n koek te spring. Deur haar eie toedoen beland sy in vele ongemaklike situasies, maar dit wil tog lyk of sy stadigaan meer insig in die lewe kry. Veral toe sy die Mensa-lid Adam ontmoet. “Sushi en sjampanje” (2014) is ’n romantiese verhaal waarin Jacki haar geliefde toets deur ’n Facebook-profiel van ’n vrou te skep wat met hom kontak maak. Hierdie intrige het baie belofte, maar die virtuele karakter word te gou ontbloot, waarna die res van die verhaal resepmatig verloop. In “Katerina se mojo” (2015) is Katerina ’n doodgewone huisvrou, bietjie oorgewig en met ’n bedenklike selfbeeld. Haar dokterman Simon skeep haar af en prewel die naam van Jennifer, sy skynbaar pragtige kollega, in sy slaap. Simon wil Kanada toe emigreer, maar Katerina wil nie, veral nie toe sy hoor dat Jennifer ook op pad is Kanada toe nie . ’n Paar misverstande lei tot ’n vinnige egskeiding, Simon vat die pad en Katerina sit in sak en as. Wanneer haar pa sterf, raak sy en Simon egter versoen. “’n Ander vrou se rok” (2015) se hoofkarakter is Zia Bekker, wat tweedehandse rokke koop, maar smag na ’n rok en ’n lewe wat werklik hare is. Sy probeer dan om haar lewe te verander deur ’n nuwe loopbaan te volg. Haar onderwyser-kêrel, Karel, steek nou ook sommer sleg af teen haar nuwe baas, Jack, die hoof van ’n advertensie-agentskap.
Belém
Belém is 'n stad in die noorde van Brasilië en die hoofstad van die deelstaat Pará. Die stad het 'n bevolking van 1 402 056 in 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 1 059 km². Die stad is net wes van die Amasonedelta, die Marajó-eiland en die monding van die Rio Tocantins in die Atlantiese Oseaan geleë.
Die woord Belém ([beˈlẽj] is die Portugees vir Betlehem; aanvanklik genoem Nossa Senhora de Belém do Grão-Pará), dikwels genoem Belém van Pará.
Dit is die poort na die Amasonerivier met 'n besige hawe, lughawe en bus-/koetsrystasie. Belém lê ongeveer 100 km rivierop vanaf die Atlantiese Oseaan, aan die Parárivier, wat deel is van die groter Amasonerivierstelsel, geskei van die groter deel van die Amasonedelta deur die Marajó-eiland). Met 'n geskatte bevolking van 1 499 641 – of 2 491 052, met inagneming van sy metropolitaanse gebied – is dit die elfde mees bevolkte stad in Brasilië, sowel as die 16de volgens ekonomiese relevansie. Dit is die tweede grootste in die Noordstreek, net tweede na Manaus, in die deelstaat Amazonas.
Belém is in 1616 deur die Koninkryk Portugal gestig. Dit was die eerste Europese kolonie aan die Amasone, maar het eers in 1775 deel van Brasilië geword.
Die nuwer deel van die stad het moderne geboue en wolkekrabbers. Die koloniale gedeelte behou die bekoring van boomgevulde pleine, kerke en tradisionele blou teëls. Die stad het 'n ryk geskiedenis en argitektuur uit die koloniale tyd. Onlangs het dit 'n wolkekrabberoplewing gesien.
Belém is ook bekend as die Metropool van die Brasiliaanse Amasonestreek of die Cidade das Mangueiras (Stad van Mangobome) as gevolg van die groot aantal van daardie bome wat in die stad gevind word. Brasiliane verwys dikwels na die stad as Belém do Pará ("Belém van Pará") eerder as net Belém, 'n verwysing na 'n vroeëre naam vir die stad, Santa Maria de Belém do Grão Pará ("Sint Maria van Betlehem van Groot Pará"), en ook om dit te onderskei van 'n aantal ander dorpe genaamd Belém in Brasilië, sowel as die stad Betlehem in die Wesoewer van Palestina. Dit is vernoem na Santa Maria de Belém in Lissabon, ook beter bekend onder sy verkorte naam, Belém.
Belém word bedien deur Val de Cans Internasionale Lughawe, wat die stad met die res van Brasilië en ander stede in Suid-Amerika, Noord-Amerika (Verenigde State) en Europa (Lissabon) verbind. Die stad is ook die tuiste van die Federale Universiteit van Pará en die Pará Staatsuniversiteit.
Etimologie
Die naam Belém het sy oorsprong in Arabies wat "die huis van vleis" beteken. Aanvanklik is die stad "St. Maria van Belém van Pará" (Portugees: Santa Maria de Belém do Pará) of "Ons Liewe Vrou van Betlehem van Grão-Pará" (Portugees: Nossa Senhora de Belém do Grão Pará), genoem, uiteindelik verkort tot Belém do Pará (naam gegee deur Filips III van Spanje), met verwysing na Kersfees; die dag toe kaptein Francisco Caldeira Castelo Branco in 1615 uit die stad São Luís vertrek het om die lande van Pará te verower.
Geskiedenis
In 1615 het die Portugese kaptein-generaal Francisco Caldeira Castelo Branco van die kapteinskap van Bahia 'n militêre ekspedisie beveel wat deur die goewerneur-generaal van Brasilië gestuur is om die handelsuitstappies van buitelanders (Franse, Nederlanders, Engelse) teen die rivier (Amazon) vanaf Cabo do Norte in Grão Pará na te gaan.
Op 12 Januarie 1616 het hy geanker in wat nou bekend staan as Guajarábaai, gevorm deur die samevloeiing van die Para- en Guamá-riviere, wat deur die Tupinambás, "Guaçu Paraná" genoem word. Caldeira het die baai as die hoofkanaal beskou, en 178 km stroomop het hy 'n houtfort gebou, bedek met strooi, wat hy "Presépio" (geboortetoneel) genoem het, nou bekend as "Forte do Castelo". Die kolonie wat deur die fort gevorm is, het die naam Feliz Lusitânia, "Gelukkige Lusitania", gegee. Dit was die embrio van die toekomstige stad Belém. Die fort kon nie die Nederlandse en Franse handel onderdruk nie, maar het wel kolonisasie afgeweer.
Die vroeë dekades van die 19de eeu is gekenmerk deur politieke onstabiliteit. Opstande en onderlinge twis het uiteindelik in 1836 geëindig, na aansienlike lewensverlies.
Klimaat
Belém het 'n tropiese reënwoudklimaat meer onderhewig aan die Intertropiese Konvergensiesone as die maritieme passaatwinde, en met geen siklone nie, het dit 'n ware ekwatoriale klimaat. In al die twaalf maande van die jaar sien die stad gemiddeld meer as 60 mm reënval, dus het die stad geen ware droë seisoen maand nie. Belém het egter merkbaar natter en droër seisoene. Die natter seisoen strek van Desember tot Mei, terwyl die droër seisoen die oorblywende ses maande van die jaar dek. Soos baie stede met 'n tropiese reënwoudklimaat, wissel die gemiddelde temperature min deur die loop van die jaar, gewoonlik rond 26,5 grade Celsius. Soos 'n mens sou verwag, is tropiese reënwoud die natuurlike plantegroei in en om die stad.
Plantegroei
Die Amasone verteenwoordig meer as die helfte van die planeet se oorblywende reënwoude en bestaan uit die grootste en mees spesieryke deel van tropiese reënwoude ter wêreld. Nat tropiese woude is die mees spesieryke bioom, en tropiese woude in die Amerikas is deurgaans meer spesieryk as die nat woude in Afrika en Asië. As die grootste deel van die tropiese reënwoud in die Amerikas, het die Amasone-reënwoude ongeëwenaarde biodiversiteit. Meer as een derde van alle spesies in die wêreld woon in die Amasone-reënwoud.
Poole
Poole is 'n groot kusdorp in die graafskap Dorset, in suidelike Engeland. Die kusdorp lê 33 km oos van Dorchester en Poole grens aan die stad Bournemouth in die ooste.
UY Scuti
Naam en geskiedenis
UY Scuti is in 1860 die eerste keer opgeteken, deur Duitse sterrekundiges by die Bonn-sterrewag. Dit is BD -12 5055 genoem: die 5 055ste ster tussen 12°S en 13°S vanaf regte klimming 0h.
Met die volgende waarneming van die ster is bevind die helderheid het effens verander, wat daarop gedui het dit is ’n nuwe veranderlike ster. In ooreenstemming met die internasionale naamgewing van veranderlike sterre, is dit UY Scuti genoem: die 38ste veranderlike ster van die sterrebeeld Skild (sien Benaming van veranderlike sterre).
Onder besonder goeie omstandighede met geen ligbesoedeling nie, kan UY Scuti met ’n klein teleskoop of groot verkyker gesien word as ’n rooierige ster met ’n effense valerigheid. Hoewel die ster baie helder is, word ’n waarnemer se sig deur die Melkweg belemmer.
Eienskappe
Die ster word geklassifiseer as ’n halfreëlmatige veranderlike ster met ’n polsperiode van sowat 740 dae. Dit het die algehele bolometriese ligsterkte van 340,000 lson en is dus een van die helderste sterre in die Melkweg.
In 2012 het sterrekundiges van die Baie Groot Teleskoop in Chili die parameters van drie superreusesterre naby die sentrale streek van die Melkweg gemeet: UY Scuti, AH Scorpii en KW Sagittarii. Hulle het vasgestel al drie is sowat duisend keer groter as die Son en dus van die grootste sterre sover bekend. UY Scuti was die grootste van die drie, teen 1 708 ± 192 sonradiusse: die grootste sover bekend en 1,7 keer dié van die beroemde Betelgeuse. Dit is so groot dat ’n hipotetiese voorwerp wat teen die snelheid van lig beweeg, sewe uur sou vat om om UY Scuti te beweeg, terwyl dit net 14,5 sekondes sou duur vir ’n reis om die Son.
Die ster se massa is onseker, hoofsaaklik omdat daar nie ’n sigbare metgeselster is waarteen sy massa deur middel van swaartekragversteuring gemeet kan word nie.
Supernova
UY Scuti behoort binne die volgende paar miljoen jaar litium, koolstof, suurstof, neon en silikon in sy kern te verbrand. Daarna sal sy kern yster begin vervaardig en eindelik ’n tipe IIb-, IIn- of Ib/Ic-supernova veroorsaak.
Huis van Lancaster
Die Huis van Lancaster was ’n tak van die Engelse koningshuis van Plantagenêt. Dit was een van die strydende faksies in die 15de-eeuse Rose-oorlog, ’n burgeroorlog om die troon. Drie Engelse konings was van dié huis: Hendrik IV (1399–1413), Hendrik V (1413–1422) en Hendrik VI (1422–1461 en 1470–1471).
Die Huis van Lancaster stam af van Eduard III se derde oorlewende seun, Jan van Gent. Hy het getrou met die erfgenaam van verskeie landgoede, Blanche van Lancaster, en so het Gent die grootste grondeienaar in Engeland geword naas die koning. Richard II het egter ná Gent se dood in 1399 op sy grond beslag gelê. Gent se verbanne seun en erfgenaam, Hendrik (van) Bolingbroke, het later dieselfde jaar na Engeland teruggekeer om sy erfporsie op te eis. Hy het egter eindelik die bewind van die ongewilde Richard omvergewerp en is gekroon as Hendrik IV. So het hy die afstammelinge van Eduard III se tweede seun, Lionel van Antwerpen, omseil wat toe die opponerende Huis van York geword het.
Hendrik IV is in 1413 deur sy seun, Hendrik V, en in 1422 deur sy kleinseun, Hendrik VI, opgevolg.
Hendrik VI was ’n swak koning en het met tye tekens van ’n geestesiekte getoon. Hy is in 1461 deur sy neef Eduard van York gevange geneem en dié het homself verklaar tot Eduard IV, die eerste koning van die Huis van York.
Hendrik het teruggeveg en in 1470 weer aan die bewind gekom, maar sowat ses maande later is hy weer deur Eduard IV van die troon gedwing.
Ron Perlman
Ron Perlman (gebore 13 April 1950) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hellboy (2004) en Hellboy II: The Golden Army (2008), en in die televisiereekse Beauty and the Beast (1987) en Hand of God (2014).
Ralf Krewinkel
Ralf Karel Hubert Krewinkel (gebore 12 November 1974 in Kerkrade) is 'n Nederlandse politikus en lid van die Party van die Arbeid (PvdA).
Krewinkel was van 31 Augustus 2015 tot 18 Maart 2019 burgemeester van die Limburgse munisipaliteit Heerlen gewees. Daarvoor was hy van 2011 tot 2015 burgemeester van die Limburgse munisipaliteit Beek gewees.
Van 1998 tot 2006 was Krewinkel 'n lid van die munisipale raad van die Limburgse munisipaliteit Kerkrade (van 2002 tot 2006 as raadsverteenwoordiger) en vervolgens van 2006 tot 1 Mei 2011 'n wethouer van dieselfde munisipaliteit.
Batna
Batna (Arabies: باتنة) is 'n stad in noordoostelike Algerië en hoofstad van die Batna-provinsie. Met sowat 290 645 inwoners (2008) is dit die vyfde grootste stad in die land.
Adel
thumb|260px|Die Britse Hoërhuis (die ou huis, wat in 1834 afgebrand het), soos geteken deur Augustus Pugin en Thomas Rowlandson vir Rudolph Ackermann se Microcosm of London (1808-1811).
Die adel is ’n sosiale klas, gewoonlik net onder die koningshuis, wat in sommige gemeenskappe aangetref word wat ’n amptelike aristokrasie het. Hulle geniet voordele en ’n hoër sosiale status as die meeste ander klasse in ’n gemeenskap. Die voordele kan aansienlike gunste in vergelyking met nieadellikes behels of kan blote erevoordele wees, soos voorrang, en kan van plek tot plek en tyd tot tyd wissel. Lidmaatskap van die adel, insluitende regte en verantwoordelikhede, is gewoonlik oorerflik.
Lidmaatskap van die adel is histories deur die monarg of regering toegeken. Mense kan egter ook deel van die adel word danksy aansienlike mag, geld, militêre dapperheid of koninklike begunstiging.
Daar is gewoonlik ’n verskeidenheid range in die adelstand. Wetlike erkenning van adelikheid is algemener in monargieë, maar die adel het ook bestaan in lande soos die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande (1581-1795), die Republiek Genua (1005-1815), die Republiek Venesië (697-1797) en die Ou Switerse Konfederasie (1300-1798). Dit is ook steeds deel van die wettige sosiale struktuur van sommige nieoorerflike regerings, soos San Marino en die Vatikaanstad in Europa.
In die klassieke oudheid was die nobiles (adellikes) van die Romeinse Republiek die families wat afgestam het van ’n konsul. Mense wat tot die oorerflike patrisiërfamilies behoort het, was adellik, maar plebejers wie se voorouers konsuls was, is ook as nobiles beskou. In die Romeinse Ryk was die adel die afstammelinge van dié republikeinse aristokrasie. Die moderne Europese adel het nie bande met die Romeinse adel nie, want hulle oorsprong lê in die feodale/leenheer-stelsel wat in die Middeleeue in Europa ontstaan het.
Oorerflike titels en aanspreekvorme wat by name gevoeg word (soos "prins", "lord" of "lady"), sowel as ander betitelings (soos "u hoogheid"), onderskei gewoonlik adellikes en nieadellikes in gesprekke en geskrewe kommunikasie. In baie nasies het die meeste van die adel hulle titels verloor en sommige oorgeërfe titels dui nie op adellikheid nie. Sommige lande het nieoorerflike adel, soos die Brasiliese Ryk of life peers in die Verenigde Koninkryk.
Geskiedenis
thumb|links|200px|Die adel is beskerm in ruil vir diens. thumb|links|200px|Franse aristokrate, omstreeks 1774.
Die Afrikaanse term kom via Nederlands van die Hoogduitse woord Adel (Oudhoogduits: adal of edili; Latyn: nobilitas). In die antieke Romeinse gemeenskap het nobiles as ’n informele aanduiding ontstaan vir beide patrisiër- en plebejerfamilies met ’n voorvader wat ’n konsul was.
Deesdae word "adel" gebruik vir die hoogste sosiale klas in voormoderne gemeenskappe, buiten die dinastie wat heers. In die feodale stelsel in Europa en elders was die adel gewoonlik dié wat ’n grondeiendom of amp gehad het wat "uitgeleen" is in ruil vir trou en verskeie soorte, veral militêre, diens aan die opperleenheer. Die kon ’n adellike met ’n hoë rang of ’n monarg wees. Dit is gou begin beskou as ’n oorerflike kaste, wat soms verbind is met die reg om ’n oorerflike titel te hê – en ook om, soos in Frankryk voor die rewolusie, belasting- en ander voordele te geniet.
Terwyl adellike status voorheen in die meeste jurisdiksies op aansienlike voorregte gedui het, het dit teen die 21ste eeu in die meeste gemeenskappe ’n grootliks ereposisie geword, hoewel ’n paar voorregte steeds wettiglik behou word (byvoorbeeld in Nederland, Spanje en Brittanje). ’n Paar Asiatiese, Pasifiese en Afrikakulture heg steeds aansienlike waarde aan formele oorerflike range en titels.
Die adel is ’n historiese, sosiale en dikwels wetlike begrip in teenstelling met ’n hoë sosiaal-ekonomiese status, deurdat laasgenoemde hoofsaaklik op inkomste, besittings of leefstyl geskoei is. Iemand wat ryk en invloedryk is, is nie uit die aard van die saak adellik nie, en adellikes is ook nie noodwendig ryk of invloedryk nie. Baie aristokratiese families het hulle rykdom op verskeie maniere verloor.
Hoewel baie gemeenskappe ’n bevoorregte hoër stand het met aansienlike geld en mag, is die status nie noodwendig oorerflik nie en behels dit nie ’n bepaalde regstatus of aanspreekvorm nie. Verskeie republieke, insluitende Europese lande soos Griekeland, Oostenryk en die voormalige Ystergordynlande, en plekke in die Amerikas soos Mexiko en die VSA het die toekenning en gebruik van titels vir hulle burgers uitdruklik afgeskaf. Dit verskil van lande wat nie die reg om titels te erf afgeskaf het nie, maar nie wetlike erkenning of beskerming daaraan verleen nie, soos Duitsland en Italië, hoewel Duitsland die gebruik van titels erken as deel van ’n wettige van. Ander lande laat die gebruik van titels toe, maar verbied die heg van enige voorregte daaraan, soos Finland en Noorwee.
Die Franse reg beskerm wel wettige titels teen die wederregtelike toeëiening daarvan.
Goiânia
Goiânia is 'n stad in die sentrum van Brasilië en die hoofstad van die deelstaat Goiás. Die stad het 'n bevolking van 1 318 148 in 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 739,492 km².
Natalkaree
Die Natalkaree (Searsia natalensis), voorheen Rhus natalensis, is 'n struik of soms klein boom wat tot 5 m hoog word. Die plant kom voor vanaf Oos-Londen tot by Kosibaai, ook verder noord tot in Mosambiek en Oos-Afrika. Dit kom ook in Saoedi-Arabië en Jemen voor. Die struik blom van Augustus tot Maart, die blomme is klein en groenerig-geel. Die vruggies verskyn van Februarie tot Julie. Die plant se wortels en blare word gebruik vir medisyne.
Die boom se FSA-nommer is 390.
Maile Flanagan
Maile Flanagan (gebore 19 Mei 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent 500 Days of Summer (2009).
Christine Albeck Børge
Christine Albeck Børge (gebore 12 Augustus 1974) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Bouncer (2003) en Love and Other Catastrophes (2016), en in die televisiereekse Bron/Broen (2011) en The Other World (2016).
Laerskool Totius
Die Laerskool Totius is 'n primêre staatskool met Afrikaans as onderrigmedium in Boston, 'n voorstad van Bellville.
Teen April 2016 het die skool 595 leerders van gr. RR tot gr. 7 gehad, van wie 135 in die voorgraadse en 460 in die graadklasse was. Die kleinste graadgroep was die gr. 7's met 53 en die grootste die gr. R's met 80 leerders. Daar was 'n redelik gelykop verdeling van 228 meisies en 232 seuns. Sedert 2015 is mnr. H.L. Bester die skoolhoof.
Geskiedenis
Die skool is op 9 April 1951 met 150 leerders en vyf onderwyseresse in ses losstaande klaskamertjies begin. Destyds het dit Voorbereidingskool Boston geheet, en is net leerders tot gr. 3 geakkommodeer.
Gedurende die tydperk April 1951 tot Desember 1953 was Voorbereidingskool Boston besig om die fondamente te lê waarop Totiusskool sedert 1 Januarie 1954 begin verrys het. Met die afsterwe van prof. J.D. du Toit (Totius), godgeleerde, Bybelvertaler, digter en volksman, in 1953 is besluit om die skool na hom te noem.
In Januarie 1954 het dit Totiusskool geword. In dieselfde jaar is toestemming van die departement van onderwys verkry om die skool in ´n laerskool te verander, en elke jaar het een graadgroep bygekom.
Omdat daar te min plek in die tydelike geboue van die skool was, moes die leerders en onderwysers in twee groepe verdeel word en is onderrig in dubbelskofte gedoen. Een groep se skooldag was van 8 vm. tot 1.30 nm. en die ander s´n van 12 vm. tot 4.30 nm.
Die hoeksteenlegging van die nuwe skoolgebou, soos dit vandag nog daar uitsien, is op 5 Mei 1955 gedoen. Op 28 November 1956 is die nuwe skoolgebou ingewy. Dr. J.G. Meiring, superintendent-generaal van onderwys in Kaapland, het die skool geopen. Dr. Meiring het tydens dié geleentheid aanbeveel dat, aangesien die skool na Totius heet, die laaste vers van Psalm 91, wat deur Totius berym is, die skool se Psalm moes word.
Die volgende hoofde het die skool gedien:
Hidrasien
Hidrasien is 'n anorganiese verbinding met die chemiese formule. Dit is 'n eenvoudige hidried en is 'n kleurlose, vlambare vloeistof met 'n ammoniakagtige reuk.
Laerskool Totius
Skoolnaam
Prof. dr. J.D. du Toit (1877–1953) is een van 'n handjie vol groot geeste wat aan Suid-Afrika geskenk is. Vir die skool is hy die verpersoonliking van Liefde en Lig, die twee grondliggende gedagtes wat ons as leuse aanvaar. Totius is die afgeleide vorm van prof. dr. J.D. du Toit se naam. Dit is ook die naam waaronder hy gedig het.
Hidrasien
Hidrasien is baie giftig, tensy dit in oplossing hanteer word, soos byvoorbeeld hidrasienhidraat (NH2NH2·xH2O). Dit word hoofsaaklik gebruik as 'n skuimmiddel by die bereiding van polimeerskuim, maar toepassings sluit ook die gebruik daarvan in as voorloper vir polimerisasie-katalisators, farmaseutiese en landbouchemikalieë, sowel as 'n langtermyn-stoorbare dryfmiddel vir die aandrywing van ruimtetuie in die ruimte.
Laerskool Totius
Skoolwapen en leuse
Die skoolwapen, die sewepuntige ster, met sy leuse "Liefde en Lig", simboliseer hoër ideale en die nastrewing van 'n verderliggende doelstelling, waardeur die leerders se horisonne verbreed en verryk word. Die LIG word in sewe punte van die ster saamgevat; elke punt verteenwoordig 'n dag van die week:
Hidrasien
Die term "hidrasiene" verwys na 'n klas organiese stowwe wat verkry word deur een of meer waterstofatome in hidrasien deur 'n organiese groep te vervang.
Laerskool Totius
Die Skoollied
Ons sing in vroeë lentejare
van Totiusskool wat stewig bou.
Wat ons besiel met ideale
Hidrasien
Suurstofverwyderaar
Hidrasien word in industrieë gebruik as 'n suurstofverwyderaar of suurstofwasser (in Engels, oxygen scavenger). Die doel is om die laaste oorblyfsels van suurstof uit ketelvoerwater te verwyder om korrosie te voorkom. Dit vind deur die volgende reaksie plaas:
Laerskool Totius
Die Skoollied
sodat ons moedig koers kan hou.
Hidrasien
Suurstofverwyderaar
Omdat hidrasien skadelik is vir mense, word koolhidrasied gewoonlik eerder gebruik. Koolhidrasied ontbind by temperature hoër as 180 °C om hidrasien te vorm, wat dan weer met suurstof reageer:
Laerskool Totius
Die Skoollied
Ons seuns ontluik soos vreugde-plante
Hidrasien
Verhoog pH in ketelsisteme
Nie net verwyder hidrasien suurstof nie, maar verhoog dit ook die pH van water wat korrosie verder teenwerk.
Laerskool Totius
Die Skoollied
veredel in hul jeug.
Hidrasien
Verhoog pH in ketelsisteme
Omdat ammoniak 'n basis is (pH is hoër as 7) werk dit korrosie verder teë.
Laerskool Totius
Die Skoollied
Ons dogters is paleispilare
gebeitel tot 'n beeld van deug
Hidrasien
Verhoog pH in ketelsisteme
Of dit ontbind soos volg in water:
Laerskool Totius
Die Skoollied
Ons sal die goue ster se skitter
Hidrasien
Verhoog pH in ketelsisteme
Wanneer die konsentrasie van OH- verhoog, verhoog dit ook die pH van die oplossing.
Laerskool Totius
Die Skoollied
gelowig volg waar dit ons rig.
Hidrasien
Gas en dryfmiddels
Die grootste gebruik van hidrasien is 'n voorloper vir 'n verbindings wat in staat is om 'n sellulêre struktuur te produseer deur middel van 'n skuimproses in verskillende materiale wat verhard of fase-oorgang ondergaan, soos polimere, plastiek en metale. Spesifieke voorbeelde van die verbindings sluit in asodikarbonamied en asobisisobutironitril. In 'n verwante toepassing word natriumasied, die gasvormende middel in lugsakke, vervaardig uit hidrasien deur reaksie met natriumnitriet.
Laerskool Totius
Die Skoollied
Ons leuse is ons inspirasie –
Hidrasien
Gas en dryfmiddels
Hidrasien word ook gebruik as 'n metode om die dryfmiddel aan boord van 'n ruimtevoertuig lank op te berg, soos NASA se Dawn-ruimtetuig na Ceres en Vesta. Dit word ook beruik om die konsentrasie van opgeloste suurstof te verminder en die pH van water wat in groot industriële ketels gebruik word, te beheer. Die F-16-vegvliegtuig, NASA se pendeltuie en die U-2-verkenningsvliegtuig gebruik hidrasien om hul noodkrageenhede aan te vul.
Laerskool Totius
Die Skoollied
Uitbundig juig ons: LIEFDE en LIG!
Hidrasien
Gas en dryfmiddels
Die Amerikaanse lugmag gebruik gereeld H-70, 'n mengsel van 70% hidrasien 30% water, in operasies wat gebruik maak van die General Dynamics F-16 vegvliegtuig en die Lockheed U-2 verkenningsvliegtuie. Die enkelstraal-enjin F-16 gebruik hidrasien om sy noodkrageenheid aan te dryf, wat elektriese en hidrouliese krag in noodgevalle lewer waar 'n enjin afskakel. Die noodkrageenheid aktiveer outomaties of deur loodsbeheer in die geval van hidrouliese druk- of elektriese kragverlies om sodoende noodvlugkontrole te bied. Die enkelstraal-enjin U-2 gebruik hidrasien ook om sy noodstelsel aan te dryf, wat 'n uiters betroubare metode bied om die enjin weer te laat vlieg in geval van 'n enjin wat afskakel in 'n noodgeval.
Laerskool Totius
Die Skoollied
Woorde: J.F. Spies
Toonsetting: Dirkie de Villiers
Hidrasien
Vuurpylbrandstof
Hidrasien is die eerste keer gebruik as 'n komponent in vuurpylbrandstowwe tydens die Tweede Wêreldoorlog. 'n Mengsel van 30% hidrasien met 57% metanol (in die Duitse Luftwaffe was metanol "M-Stoff" genoem) en 13% water is deur die Duitsers "C-Stoff" genoem. Die mengsel is gebruik om die Messerschmitt Me 163 Komet, 'n vuurpylaangedrewe vegvliegtuig, aan te dryf. Die Duitse het 'n oplossing van 85 tot 98 persent waterstofperoksied met water (genoemd "hoogtoetsperoksied" of "T-Stoff") as oksideerder gebruik.
Hidrasien word gebruik as 'n lae-krag dryfmiddel vir die maneuverende vuurpyle van ruimtetuie, en word gebruik om die hulpverleningskrageenhede van die pendeltuig aan te dryf. Daarbenewens word vuurpylenjins wat met hidrasien aangedryf word dikwels gebruik in die afkomsfase van ruimtetuie. Sulke enjins is in die 1970's op die Viking-programlanders gebruik, sowel as die Phoenix-lander en die Curiosity-verkenningstuig wat onderskeidelik in Mei 2008 en Augustus 2012 op Mars geland het.
Grantessa pelagica
Die spons behoort tot die genus Grantessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Ridley.
Hospitaal
'n Opleidingshospitaal kombineer hulp aan mense met vakkundige opleiding van mediese studente en verpleegkundiges. 'n Mediese fasiliteit kleiner as 'n hospitaal word gewoonlik 'n kliniek genoem. Die hospitale het 'n verskeidenheid afdelings (bv. chirurgie en dringende sorg) en spesialiseenhede soos kardiologie.
Hidrasien
Ander gebruike
Hidrasien is 'n voorloper vir verskeie farmaseutiese middels en plaagdoders. Hierdie toepassings behels dikwels omskakeling van hidrasien na heterosikliese ringe soos pirasole en piridasiene.
Hidrasien is voorgestel as 'n alternatief vir waterstof in brandstofselle, aangesien dit 'n hoër energiedigtheid het as soortgelyke brandstofselle en nie 'n duur platinumkatalisator benodig nie.
'n Mengsel van 63% hidrasien, 32% hidrasiennitraat en 5% water is 'n standaard dryfmiddel vir eksperimentele grootladingsartillerie wat met vloeibare dryfmiddels werk. Die dryfstofmengsel hierbo is een van die voorspelbaarste en bestendigste.
Sintese
Daar is verskillende roetes ontwikkel. Die belangrikste stap is die skepping van die stikstof-stikstof enkelbinding. Die vele roetes kan verdeel word in die wat chlooroksidante gebruik (en sout genereer) en die wat nie sout vorm nie.
Hidrasien kan uit ammoniak en waterstofperoksied gesintetiseer word (sonder om 'n sout te vorm):
Hidrasien word vervaardig in die Olin-Raschig-proses uit natriumhipochloriet en ammoniak, 'n proses wat in 1907 aangekondig is. Die tussenstap is die vorming van monochlooramien.
Ureum kan geoksideer word in plaas van ammoniak. Weereens dien natriumhipochloriet as die oksideermiddel.
Hospitaal
As 'n reël, en geldend in die meeste lande ter wêreld, kan 'n hospitaal, of hospitaalgroep, óf privaat gefinansier wees (sg. privaatsektor), óf 'n staatsinstelling (in die openbare gesondheidstelsel) wees.
564
Die jaar 564 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 64ste jaar van die 6de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Vyfde kolonne
'n Vyfde kolonne is enige groep mense wat 'n groter groep van binne ondermyn, gewoonlik ten gunste van 'n vyandelike groep of staat. Die aktiwiteite van 'n vyfde kolonne kan openlik of klandestien wees. Magte wat in die geheim gebou is, kan openlik mobiliseer om 'n eksterne aanval te help. Hierdie term word ook uitgebrei tot georganiseerde optrede deur militêre personeel. Klandestiene aktiwiteite in die vyfde kolonne kan dade van sabotasie, disinformasie of spioenasie behels wat binne verdedigingslyne uitgevoer word deur geheime simpatiseerders van 'n eksterne mag.
Oorsprong
In 1936, aan die einde van die Spaanse Burgeroorlog staan die nasionalistiese leleier, generaal Emilio Mola, buite Madrid gereed om die stad oor te neem. Toe hy gevra is watter van sy vier kolonnes eerste die stad gaan binneval antwoord hy: "Die vyfde". Hy verwys na 'n groep simpatiseerders in die stad. Hierdie konsep "vyfde kolonne" word sedertdien gebruik vir die beskrywing van 'n verraaier, iemand wat die vyand van binne help. Die term is toe wyd in Spanje gebruik. Ernest Hemingway gebruik dit ook as die titel van sy enigste toneelstuk, wat hy in Madrid geskryf het terwyl die stad in 1938 gebombardeer is en wat in sy boek The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories gepubliseer is.
Alhoewel Mola se gebruik in 1936 algemeen beskou word as die oorsprong van die frase, haal die historikus Christopher Clark 'n brief van die Oostenrykse militêre attaché Joseph Pomiankowski uit Februarie 1906 aan, met die frase 'die vyfde kolonne-werk' "van die [Serwiese] Radikale in vredestyd, wat stelselmatig die houding van ons Suid-Slawiese bevolking vergiftig en kan, as die ergste gebeur, baie ernstige probleme vir ons leër skep." Sommige skrywers, met inagneming van die oorsprong van die frase, gebruik dit slegs as verwysing na militêre operasies eerder as die breër en minder gedefinieerde reeks aktiwiteite waaraan simpatiseerders kan deelneem om 'n verwagte aanval te ondersteun.
Tweede Wêreldoorlog
Teen die einde van die dertigerjare, namate Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog meer waarskynlik geword het, is die konsep vyfde kolonne gereeld gebruik om teen moontlike sedisie en ontrouheid binne die grense van die Verenigde State te waarsku. Die vrees vir verraad is versterk deur die vinnige inname van Frankryk in 1940, wat sommiges geblameeer het op interne swakheid en 'n pro-Duitse vyfde kolonne. 'n Reeks foto's word in die uitgawe van die tydskrif Life in Junie 1940 gepubliseer en waarsku teen "tekens van die vyfde kolonne van die Nazi's orals." In 'n toespraak in die parlement dieselfde maand het Winston Churchill parlementslede gerusgestel dat 'die parlement ons die magte gegee het om die vyfdekolonne-aktiwiteite met 'n 'sterk hand te beveg'. In Julie 1940 verwys die tydskrif Time na gesprekke oor 'n vyfde kolonne as 'n "nasionale verskynsel".
Die New York Times het op 11 Augustus 1940 drie redaksionele tekenprente met die konsep gebruik. John Langdon-Davies, 'n Britse joernalis wat die Spaanse burgeroorlog gedek het, het 'n verslag met die naam The Fifth Column geskryf wat dieselfde jaar gepubliseer is. In November 1940 bevraagteken Ralph Thomson, in die New York Times, die ondersoek van Harold Lavine se Vyfde Kolonne in Amerika, 'n studie van kommunistiese en fascistiese groepe in die VSA, oor die keuse van die titel: "die frase is so baie gebruik dat dit nie langer enigiets beteken nie."
Onmiddellik na die Japannese aanval op Pearl Harbor, het die Amerikaanse sekretaris van die vloot, Frank Knox, 'n verklaring uitgereik dat "... die doeltreffendste werk in die vyfde kolonne van die hele oorlog op Hawaii gedoen is, met die uitsondering van Noorweë." In 'n rubriek gepubliseer in die Washington Post, op 12 Februarie 1942, skryf die rubriekskrywer Walter Lippmann van die naderende gevaar van optrede wat deur die Japannese Amerikaners geneem kan word. Met die titel "Die vyfde kolonne aan die kus" het hy geskryf oor moontlike aanvalle langs die Weskus van die Verenigde State wat die skade kan vererger wat deur 'n moontlike aanval deur die Japannese vloot- en lugmagte veroorsaak kan word. Vermoedens oor 'n aktiewe vyfde kolonne aan die kus het uiteindelik tot die internering van Japanese Amerikaners gelei.
Tydens die Japannese inval in die Filippyne, lui 'n artikel in die Pittsburgh Post-Gazette in Desember 1941 dat die inheemse Moro-Moslems 'in staat is om met die vyfdekolonners en die invallers te hanteer'. 'n Ander een in die Vancouver Sun die volgende maand het beskryf hoe die groot bevolking Japannese immigrante in Davao in die Filippyne die inval verwelkom het: "die eerste aanval op Davao is aangehelp deur die getal vyfdekolonners - inwoners van die stad."
Republikeinse Strydfonds
duimnael|regs|300px|Die HNP het die Republikeinse Strydfonds in 1943 opgerig om geld in te samel sodat die party beter kon vaar in verkiesings ter verwesenliking van die republikeinse ideaal. Dié sertifikaat is aan bydraers uitgereik.
Die Republikeinse Strydfonds was ’n geldinsamelingspoging van die Nasionale Party (HNP of NP) om sy verkiesingsveldtogte te finansier.
Die Federale hoofbestuur van die NP het ná die 1943-verkiesing besluit om ’n fonds te stig waaruit genoeg kapitaal beskikbaar sou wees om die volgende verkiesing doeltreffend aan te pak. Dr. D.F. Malan, as voorsitter van die Federale Raad, het dr. A.J.R. van Rhyn, redakteur van Die Volksblad, genader om die geldinsameling te loods met ’n doelwit van £50 000. Dit sou bekend staan as die Republikeinse Strydfonds. Nadat Van Rhyn die versoek aanvaar het, versoek F.C. Erasmus, sekretaris van die Federale Raad, Malan, as direkteur van Nasionale Pers, om die direksie te oortuig om Van Rhyn vir ’n jaar, met volle salaris, aan die party af te staan. Hierdie versoek is gedurende September eenparig deur die direksie toegestaan, bewys van die Pers en Party se noue samewerking.
Van Rhyn het sy taak met geesdrif aanvaar en ná vier maande kon Die Burger berig dat £20 000 reeds ingesamel is. Die koerant interpreteer die geesdrif waarmee tot die fonds bygedra is as aanduiding van ’n groeiende gees van steun vir die NP. Ná die eerste jaar is £30 000 ingesamel; daarom het die direksie van die Nasionale Pers verlof toegestaan dat Van Rhyn vir nog jaar kon voortgaan sodat die fonds sy mikpunt kon bereik. Einde 1945 kon Van Rhyn £54 000 aan Malan oorhandig. Net die rente op die fonds sou vir die organisasie van politieke veldtogte gebruik word en die kapitaal sou net in buitengewone omstandighede aangewend word. Die uniekheid van dié geldinsameling is onder meer dat die geld in die moeilike oorlogsjare verkry is en dat gewone partylede in groot getalle daartoe bygedra het. Die insamelingsaksie het ook omvattende bekendstellingsfunksie gelewer, waardeur baie meer kiesers bewus geraak het van die NP en sy doelstellings. Nog ’n belangrike uitvloeisel was dat die NP kapitaal tot sy beskikking gehad het wat die party in 1948 se verkiesingsveldtog met groot sukses kon aanwend.
Reeds in 1944 het Die Burger ’n plan in breë trekke uiteengesit oor hoe die NP hom effektief kon versterk. Volgens die koerant moes die party met intensiewe organisasieplan die bewind in 1948 oorneem. Daarom was dit die plig van elke Nasionaal-gesinde om die party as getroue lid te steun, aktief nuwe lede te werf en tot die Republikeinse Strydfonds by te dra. Dit was duidelik dat die NP die beginsels wat die koerant gepredik het, aanvaar het, want spoedig het selfs van die regeringskoerante die party se doeltreffende organisasie waargeneem. Volgens The Argus was die organisasie in 1944 alreeds so gerat soos gedurende ’n algemene verkiesing. Dié koerant het onder meer beweer dat die NP met genoegsame geld, fyn uitgewerkte planne en aanhoudende agitasie teen die regering 'n wesenlike probleem vir die VP in die volgende verkiesing sou wees. Geen beter kompliment kon vir die NP en sy organisasie gegee word as juis dié berig nie.
’n Jaar later berig Die Kruithoring, die NP se amptelike mondstuk, dat die organisasie van die party so uitgebrei het, dat die NP-hoofraad in Kaapland ’n eie gebou vir die party aangekoop het waarin sy hoofkantoor in Kaapstad gehuisves kon word. ln dieselfde berig is aangekondig dat die ledetal van die NP in Kaapland tussen 1940 en 1945 van 37 500 tot 70 000 gestyg het.
’n Nuwigheid was ook dat betaalde organiseerders die party se mondering na 1945 ál verder versterk het. So is gedurende Junie 1947 'n landwye organiseerderskonferensie in Bloemfontein gehou. Op dié konferensie is die organisasie van die Party baie duidelik en deeglik verduidelik en bespreek. Die strategie vir die 1948-verkiesing is tydens die konferensie beplan en Die Burger kon met reg beweer dat die konferensie niks goeds vir die VP voorspel het nie. Die Burger berig voorts dat daar sigbare en toenemende geesdrif vir die NP te bespeur was. Volgens die koerant was daar veral groeiende steun vir die NP op die Transvaalse platteland en in die OVS te bespeur.
Die kroon op die fonds se insamelings is in 1948 gespan met die NP se skokoorwinning.
Vlugsone van diere
Die vlugsone van 'n dier is die gebied rondom 'n dier waar inbreuk deur 'n potensiële roofdier of 'n bedreiging, insluitend mense, ervaar word. Betreding van hierdie gebied sal veroorsaak dat die dier alarm maak en ontsnapgedrag toon. Die vlugsone word bepaal deur die dier se vlugafstand, soms genoem vluginstellingafstand (VIA) wat horisontaal van die dier af strek, maar soms vertikaal. Dit kan ook ontsnapafstand, of waarskuwingafstand genoem word.
Abel Erasmuspas
Die Abel Erasmuspas is 'n bergpas in die noordoostelike Drakensberg van Suid-Afrika. Die pas is 11 km lank en geleë tussen Hoedspruit en Ohrigstad.
Die pas is genoem na 'n bekende boer en staatsamptenaar in die dae van die Zuid-Afrikaansche Republiek. Vanaf Ohrigstad daal die R36-hoofpad na die Laeveld en volg 'n ou Voortrekkerpad. Die pas sluit die J.G. Strijdomtonnel in, genoem na die eertydse Eerste Minister van Suid-Afrika adv. J.G. Strijdom. Die tonnel is in 1959 voltooi en is 134 m lank.
Nobelium
Nobelium (IFA: ), ook bekend as unnilbium (IFA:, simbool Unb), is 'n sintetiese element in die periodieke tabel met die simbool No en atoomgetal 102. 'n radioaktiewe metallieke transuraan in die actinide reeks, nobelium word gesintetiseer deur curium met koolstof ione te bombardeer. Dit is vir die eerste keer deur 'n span gelei deur Albert Ghiorso en Glenn T. Seaborg in 1958 geïdentifiseer.
Merkbare eienskappe
Min is bekend oor nobelium en slegs klein hoeveelhede is ooit vervaardig. Dit het hoegenaamd geen gebruike buite die laboratorium nie. Die stabielste isotoop, 259No, het 'n halfleeftyd van 58 minute en verval na 255Fm deur alfaverval of na 259Md deur elektronvangs.
Geskiedenis
'n Jaar tevore het fisici by die Nobel Instituut in Swede egter aangekondig dat hulle 'n isotoop van element 102 gesintetiseer het. Die span het rapporteer dat hulle 'n isotoop met 'n halfleeftyd van 10 minute teen 8.5 MeV geskep het nadat hulle 244Cm met 13C kerne gebombardeer het. Gebaseer op die verslag het die Kommissie op Atoommassas van die Internasionale Unie van Suiwer en Toegepaste Chemie die naam nobelium en die simbool No vir die "nuwe" element toegeken en aanvaar. Russiese en Amerikaanse pogings om die eksperiment te herhaal het gefaal.
In 1966 het navorsers te UC Berkeley die eksperimente van 1958 bevestig en verder die bestaan van 254No (halfleeftyd 55 s), 252No (halfleeftyd 2.3 s) en 257No (halfleeftyd 23 s). Die volgende jaar het Ghiorso se groep daarop besluit om die naam nobelium vir element 102 te behou.
Isotope
13 radioisotope van is gekarakteriseer, waarvan die stabielste 259No met 'n halfleeftyd van 58 minutes, 255No met 'n halfleeftyd van 3,1 minute, en 253No met 'n halfleeftyd van 1,7 minute is. Al die ander radioaktiewe isotope het halfleeftye van minder as 56 sekondes. Die element het ook een metastaat, 254mNo (t½ 0,28 sekondes).
Kamdeboo
Die Kamdeboo is 'n geografiese area grotendeels in die Oos-Kaap, Suid-Afrika wat min of meer die gebied tussen Graaff-Reinet, Pearston, Somerset-Oos, Jansenville, Willowmore en Aberdeen insluit. Die Kamdeboo se reënval wissel van 300 mm in die goeie jare tot hoogstens 75 mm in die slegte jare. Die gebied word deur die Sondagsrivier en sy sytakke gedreineer. Die naam is afgelei van die Khoikhoi uitdrukking 'groen hoogtes' of 'groen holte'. Die N9 nasionale pad loop regdeur die Kamdeboo.
Nedersettings
Dorpe in die Kamdeboo:
Sjatrandja
Sjatrandja شَطْرَنْج is 'n ou vorm van skaak wat uit Indië na Persië gekom het en vir byna 1000 jaar gewild was in Persië. Die vroegste Persiese verwysing word aangetref in die Middelpersiese boek Karnamak-i Artaxshir-i Papakan wat tussen die 3de en 7de eeu geskryf is. Die antieke boek verwys na Sjah Ardashir I wat van 224–241 regeer het as 'n meester van die spel
Sjatrandja het uit die nog ouer Indiese spel tsjastoeranga ontwikkel. Dit het in die vroeë Christentydperk uit Indië na Persië gekom.
Moderne skaak het geleidelik uit die spel ontwikkel.
Sjatrandjastukke en aanvanklike opstelling
Die aanvanklike opstelling in sjatrandja was wesentlik dieselfde as in moderne skaak. Die posisie van die wit sjah (koning) aan die regter of linkerkant was egter nie vas nie. Dit kon soos in moderne skaak in die e-gelid wees, of in die d-gelid. In albei gevalle sou die swart sjah egter in dieselfde gelid wees. Die spel is met die volgende stukke gespeel:
Stukke word in diagramme en notasie aangedui met die ekwivalente moderne simbole. In moderne beskrywings van shatrandj word die name koning, toring, ruiter en pion algemeen vir die sjah, rukh, faras, en baidaq gebruik.
Skuiwe
Die sjah, ruhk en faras skuif soos die koning, toring en ruiter in moderne skaak. Die Baidaq skuif ook soos die pion maar sonder die vergunning om tuydens die eerste skuif 2 blokkies te mag skuif. Die fers is 'n baie swakker stuk as die dame in moderne skaak en die ontwikkeling van die fer tot die dame was 'n belangrike stap tot die vorming van moderne skaak. Ook die pīl is swakker stuk as die loper in moderne skaak aangesien dit net na 4 ander blokkies kon skuif. Dit kon egter, anders as 'n loper, oor ander stukke spring.
Shatrandj verskil ook op ander manier van moderne skaak: Rokade is eers baie later uitgevind en pat het gelei tot 'n oorwinning deur die speler wat die ander in pat geplaas het. 'n Speler kon ook wen deur al die teenstander se stukke buiten die koning te buit (baring the king), behalwe as die teenstander die eerste speler se laaste stuk op sy volgende skuif sou kon buit wat in meeste dele van die Moslemwêreld tot 'n gelykopuitslag gelei het maar in Medina steeds as 'n oorwinning beskou is. Aangesien die pion nooit twee blokkies kon skuif nie was en passant nie ter sprake in sjatrand nie.
Joanna Riding
Joanna Riding (gebore 9 November 1967) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Into the Woods (2014) en in die televisiereekse Men of the World (1994), Midsomer Murders (1997), en Stella (2012).