cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ystydperk
Oorsake
Die soeke na oorsake vir die sikliese voorkoms van glasiale en interglasiale tye binne ystydperke is vandag nog een van die groot uitdagings in navorsing oor klimaatsverandering. Hierdie werk word veral verbind met James Croll en Milutin Milanković. Albei het die gedagtes van die Fransman Joseph Alphonse Adhémar verder ontwikkel, volgens wie veranderings in die aarde se wentelbaan verantwoordelik was vir terugkerende ystye.
Die aarde
duimnael|225px|Minimum (interglasiale tyd, swart) en maksimum (glasiale tyd, grys) ysvorming in die Noordelike Halfrond. duimnael|225px|Minimum (interglasiale tyd, swart) en maksimum (glasiale tyd, grys) ysvorming in die Suidelike Halfrond.
Die belangrikste oorsaak vir die algemene afkoeling in die Paleogeen en Neogeen was die gevolge van die aarde se tektoniese verskuiwings, dit wil sê die verskuiwing van die vastelande oor die aardbol. Deur die sluiting of opening van seestrate het die seestrome beduidend verander en daarmee saam die verspreiding van hitte.
Seestrate
Deur die wegdrywing van Australië en later Suid-Amerika van Antarktika tydens die Oligoseen het twee seestrate, die Tasmaniese en die Drake-deurgang, geopen. Hierdeur het ’n stroomstelsel om Antarktika tot stand gekom. Die koue stroom het die gebied volledig afgesluit van warm oppervlakwaters. Antarktika het afgekoel en ysvorming op die suidelike poolkap het 35 miljoen jaar gelede begin. Voorheen kon die seestrome van die trope die kontinent bereik en verhit.
Die vorming van ’n landbrug tussen Noord- en Suid-Amerika tussen 4,2 miljoen en 2,4 miljoen jaar gelede het warmer seestrome weggekeer en die huidige Golfstroom laat ontstaan. Die toevoer van warm water na die verre noorde het byna die Noordelike Halfrond verhit, maar het ook genoeg vog vrygestel om gletsers in Groenland, Noord-Amerika en Noord-Europa met die verdere afkoeling te laat ontstaan.
Vorming van hoë gebergtes
Die botsing van kontinentale plate vorm berge sedert die latere Tersiêr (Neogeen). Die opstoot van grond tot groot hoogtes het die lugstroming op klein en groot skaal verander. Die ontstaan van gebergtes soos die Alpe, Rotsgebergte en Himalaja, wat vir ’n verandering in die sirkulasiepatroon in die atmosfeer gesorg het, het eweneens vog na die kontinente gebring, wat bygedra het tot ysvorming in groot dele van die Noordelike Halfrond. Die hoë berge is ook die ideale plekke vir die ontstaan van gletsers.
Ander oorsake
In die Kryt-periode en die Paleogeen was daar ook groter vulkaniese aktiwiteit as in die Neogeen en die Kwartêr. Aangesien elke vulkaniese uitbarsting ’n beduidende hoeveelheid koolstofdioksied vrystel, het die CO2-gehalte van die atmosfeer in hierdie tyd gestyg. Dus was die natuurlike kweekhuiseffek op aarde ook sterker.
Beweging van die aarde
Die verandering in die bewegings van die aarde in sy wentelbaan word deur wedersydse swaartekrag tussen die son, aarde en maan veroorsaak. Dit verander die vorm van die aarde se elliptiese wentelbaan (eksentrisiteit) oor ’n periode van ongeveer 100 000 jaar en die helling van die aarde se as tot die wentelbaan oor ’n periode van ongeveer 40 000 jaar (helling van die sonnebaan), terwyl die dag-en-nag-ewening op die elliptiese wentelbaan na ongeveer 25 780 jaar weer dieselfde posisie op die ellips inneem (apsidale presessie). Deur hierdie sogenoemde Milankovič-siklusse verander ook die verdeling van sonenergie op die aarde.
Onder invloed van die Duitse weerkundige Wladimir Peter Köppen het Milutin Milankovič in 1941 die hipotese geformuleer dat ’n glasiale tyd altyd intree wanneer die somersonuitstraling in die hoë noordelike breedtegrade minimaal word. Koel somers is volgens Köppen belangriker vir die opbou van ys as koue winters. Milankovič het dus na oorsake vir ystydperke gesoek waar hulle die opvallendste is: in die hoë noordelike breedtegrade.
Tans kry dié teorie steeds meer kritiek. Al hoe meer aandag word sedert die 1990's geskenk aan die rol van ysvorming in die Noordelike én Suidelike Halfrond. Daarby speel die CO2-inhoud van die atmosfeer ook ’n rol. ’n Ingewikkelde wisselwerking tussen oseaniese en atmosferiese sirkulasie, die werking van kweekhuisgasse en ander prosesse het gelei tot ’n ingewikkelde meganisme waarvolgens glasiale en interglasiale tye mekaar afwissel.
Sonaktiwiteit
Gedurende die laaste glasiale tyd was daar ’n dosyn klimaatswisselings, waartydens die lugtemperatuur oor die Noord-Atlantiese gebied binne ’n dekade met sowat 12 ºC gestyg het. Hierdie Dansgaard-Oescher-gebeurtenisse kom elke 1 470 jaar voor. Dit kan verklaar word aan die hand van die drie bekende aktiwiteitsiklussse van die son van 11, 86,5 en 210 jaar: na 1 470 jaar het die 210-jaar-siklus sewe maal en die 86,5-jaar-siklus 17 maal verloop. In die huidige interglasiale tyd kom hierdie Dansgaard-Oescher-gebeurtenisse nie meer voor nie, aangesien die swak sonwisselings die afgelope 10 000 jaar nie meer die stabiele Atlantiese strome kan versteur nie.
Boergondië
120px|duimnael|Wapenskild van die tweede Hertogdom van Boergondië en later die Franse provinsie Boergondië Boergondië (Frans: Bourgogne; Duits: Burgund) is 'n saggies golwende landskap in die hartland van die latere Frankiese Ryk wat sy naam aan die Boergondiërs te danke het, 'n Germaanse stam wat in die 5de eeu n.C. hul oorspronklike tuisland in Agter-Pommere aan die Oossee verlaat het om hulle in die vrugbare Saônevallei te vestig en hier hul eie koninkryk te stig. Die Boergondiese Koninkryk is in die 6de eeu deur die Franke verower.
Boergondië, wat oorspronklik deur Kelte en later deur 'n Gallo-Romeinse bevolking bewoon is, is later verdeel, waarby die westelike deel as Hertogdom van Boergondië (Frans: Duché de Bourgogne) en die oostelike deel as Graafskap van Boergondië (Frans: Comté de Bourgogne) voortbestaan het. Die Hertogdom van Boergondië is die bekendste van hierdie twee geweste. Die Hertogdom van Boergondië het in 1542 as die Generaliteit van Boergondië (Généralité de Bourgogne) 'n provinsie van Frankryk onder die Franse kroon geword, terwyl die Graafskap van Boergondië voortbestaan het as die provinsie Franche-Comté, letterlik vry graafskap.
Die historiese Boergondië strek tans oor twee staatsgebiede, dié van Frankryk en van Switserland. Die hedendaagse administratiewe gewes van Boergondië kom grootliks ooreen met die voormalige Hertogdom van Boergondië.
Vandag word in die streek (een van Frankryk se belangrikste wynproduserende gebiede) nog talle oorblyfsels van die Romeinse beskawing asook talle kerke en katedrale in die Romaanse boustyl aangetref. Ná die verval van die Karolingiese Ryk het Boergondië in die 11de en 12de eeu 'n nuwe bloeitydperk beleef en gelykertyd met die monastiese hervormingsbeweging van Cluny en die stigting van die Cisterciënse-orde tot die sentrum van 'n geestelike vernuwing ontwikkel wat groot dele van Europa sou raak.
In die 15de eeu het Boergondië, waarby intussen ook 'n aantal aangrensende gebiede ingesluit is, onder hertog Filips die Goeie uit die huis van Valois, tot een van die welvarendste en magtigste state in Europa ontwikkel.
Senuoordraer
Senuoordraers (ook neurotransmitters of chemiese boodskappers genoem) is chemiese stowwe wat die oordrag van seine in die senuweestelsel moontlik maak. Hulle dra seine oor ’n chemiese sinaps oor, van een neuron (senusel) na ’n ander teikenneuron, ’n spiersel of ’n kliersel.
Senuoordraers word van sinaptiese blasies in sinapse vrygestel in die sinaptiese spleet, waar hulle deur reseptore in die teikenselle ontvang word. Baie senuoordraers word gesintetiseer van eenvoudige en algemene voorlopers soos aminosure, wat geredelik beskikbaar is uit die dieet en net ’n klein getal biosintetiese stappe benodig vir omvorming. Senuoordraers speel ’n groot rol in die alledaagse lewe en bedrywighede. Dit is nie bekend presies hoeveel daar is nie, maar meer as 100 chemiese boodskappers is al geïdentifiseer.
Werking
Senuoordraers word in sinaptiese blasies geberg wat onder ’n selmembraan in die aksonterminaal aan die presinaptiese kant van die sinaps geleë is. Hulle word in die sinaptiese spleet vrygestel en versprei, en bind dan aan spesifieke reseptore in ’n membraan aan die postsinaptiese kant van die sinaps.
Die meeste senuoordraers is omtrent so groot soos ’n enkele aminosuur; sommige kan egter so groot wees soos groter proteïene of peptiede. ’n Vrygestelde senuoordraer is gewoonlik vir ’n kort tyd in die sinaptiese spleet beskikbaar voordat dit deur ensieme gemetaboliseer word, die presinaptiese neuron teruggetrek word of aan ’n postsinaptiese reseptor bind. Korttermynblootstelling is egter voldoende vir ’n seinoordrag.
Pleknaamsveranderinge in Botswana
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Botswana waarvan die name verander is:
514
Die jaar 514 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 14de jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Julia Stiles
Julia Stiles (gebore 28 Maart 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 10 Things I Hate About You (1999), Save the Last Dance (2001), The Prince and Me (2004), en Silver Linings Playbook (2012).
Tessa Ferrer
Tessa Ferrer (gebore 30 Maart 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), You're the Worst (2014), en Mr. Mercedes (2017).
Clathrina broendstedi
Clathrina broendstedi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Rapp, Janussen & Tendal.
Mikhail Baryshnikov
Mikhail Nikolayevich Baryshnikov (Russies: Михаи́л Никола́евич Бары́шников; gebore op 28 Januarie 1948) is ’n Russiese balletdanser, choreograaf en akteur wat die Sowjetunie verlaat en hom in Amerika gevestig het. Hy word dikwels saam met Vaslav Nijinsky en Rudolf Nureyev genoem as een van die grootste balletdansers in die geskiedenis.
Ná ’n belowende loopbaan in die Kirof-balletgeselskap in Leningrad (nou Sint Petersburg) het hy in 1974 na Kanada oorgeloop vir meer Westerse dansgeleenthede. Nadat hy vryskut gedans het, het hy by die New Yorkse Balletgeselskap aangesluit as ’n hoofdanser. Hy was daarna by die American Ballet Theatre, waar hy later die artistieke direkteur geword het.
Baryshnikov het veral moderne danse bevorder en talle werke, insluitende sy eie, aangebied. Sy sukses as akteur op die verhoog en televisie en in rolprente het gehelp dat hy waarskynlik die mees herkende moderne balletdanser is. In 1977 het hy ’n Oscar- en Golden Globe-benoeming gekry vir sy rol as Yuri Kopeikine in die rolprent The Turning Point. Hy het ook ’n aansienlike rol gehad in die laaste seisoen van die TV-reeks Sex and the City.
Lewe en loopbaan
Baryshnikov is gebore in Riga, Letland, wat toe as die Lettiese Sosialistiese Sowjetrepubliek deel van die Sowjetunie was. Sy ouers was Russe: Nikolai Barisjnikof, ’n ingenieur, en Aleksandra (gebore Kiseljowa), ’n rokmaker. Baryshnikov het sy balletstudies in 1960 in Riga begin toe hy 11 jaar oud was. In 1964 het hy in Leningrad begin skoolgaan. Hy het gou die topprys in die junior afdeling van die Varna Internasionale Balletkompetisie gewen. Hy het in 1967 by die Marijinski-teater se Kirof-balletgeselskap aangesluit.
Verskeie Russiese choreograwe het sy talent en sterk verhoogpersoonlikheid raakgesien en vir hom ballet gechoreografeer. Hy het veral in Giselle uitgeblink. Terwyl hy nog in die Sowjetunie was, het die New York Times se resensent Clive Barnes hom genoem "die mees perfekte danser wat ek nog gesien het".
Op 29 Junie 1974, terwyl hy saam met Kirof-ballet in Kanada op toer was, het hy na die Weste oorgeloop en in Toronto om politieke asiel aansoek gedoen. Sy eerste TV-optrede daarna was in La Sylphide vir die Kanadese Nasionale Balletgeselskap. Hy het van daar na die VSA verhuis.
Hy het in 1984 na ABT teruggekeer as danser en artistieke direkteur, ’n pos wat hy 10 jaar lank beklee het. Op 3 Julie 1986 het hy ’n burger van die VSA geword. Van 1990 tot 2002 was Baryshnikov artistieke direkteur van die White Oak-dansprojek, ’n toergeselskap wat hy saam met die choreograaf Mark Morris gestig het. In 2003 het hy die Prix Benois de la Danse vir sy lewenslange bydrae ontvang. In 2005 het hy die Baryshnikov-kunssentrum in New York van stapel gestuur. In 2012 het hy die Vilcek-prys ontvang.
Dans
Baryshnikov se talent was van jongs af duidelik, maar die Sowjet-stelsel waarin hy grootgeword het, was nie geskik vir die ontwikkeling daarvan nie. Hy was korter as die meeste ander dansers en kon nie oor ’n ballerina en pointe uittroon nie; daarom het hy sekondêre rolle gedans. Nog meer frustrerend was dat Sowjet-dans gehou het by 19de-eeuse tradisies. Min is gedink van kreatiewe choreograwe in die Weste, wie se werk Baryshnikov soms op toer en in rolprente gesien het. Sy hoofdoel toe hy die Sowjetunie verlaat, was om met hierdie innoveerders saam te werk; in die eerste twee jaar daarna het hy vir nie minder nie as 13 verskillende choreograwe gewerk.
Nuwe dansstyle het hom bly fassineer. Soos hy gesê het: "Dit maak nie saak hoe hoog jy jou been oplig nie. Die tegniek gaan oor deursigtigheid, eenvoud en ’n ywerige poging.” Die White Oak-projek is gestig om oorspronklike werk vir ouer dansers te skep.
In 2006 het hy saam met Hell's Kitchen Dance deur Amerika en Spanje getoer, wat deur die Baryshnikov-kunssentrum geborg is. In Augustus 2007 het hy in Stockholm, Swede, opgetree. Hy het ook drie keer in Israel gedans: in 1996, 2010 en 2011. In 2011 het hy in ’n onderhoud met die koerant Haaretz gesê hy is teen artistieke boikots van Israel en dat die geesdrif van Israeliese moderne dans ongelooflik is.
Rolprent en TV
Baryshnikov het sy Amerikaanse televisiedebuut in 1976 gemaak, in die program In Performance Live from Wolf Trap National Park for the Performing Arts. In 1977 is die hoog aangeskrewe American Ballet Theatre-produksie van Tsjaikofski se klassieke ballet Die Neutkraker op TV vertoon, en dit is vandag steeds in die VSA die gewildste TV-produksie van dié ballet en die een wat die meeste uitgesaai word. Benewens Baryshnikov is verskeie bekende Amerikaanse dansers daarin te sien. Dit is ook vir ’n Emmy benoem en op DVD uitgereik.
Baryshnikov het ook in twee spesiale TV-programme gedans wat Emmys gewen het: op musiek van Broadway en Hollywood onderskeidelik.
Kort nadat hy in Amerika aangekom het, het hy in sy eerste rolprent gespeel. Hy was die karakter Yuri Kopeikine, ’n beroemde Russiese hartebreker-balletdanser, in The Turning Point (1977). Hy is daarvoor vir ’n Oscar en Golden Globe benoem. Hy het ook saam met Gregory Hines en Isabella Rossellini gespeel in die 1985-prent White Nights. In die laaste seisoen van die TV-reeks Sex and the City het hy die rol vertolk van ’n Russiese kunstenaar, Aleksandr Petrovsky, wat na Carrie Bradshaw vry en haar na Parys neem. In 1991 het hy saam met Gene Hackman in Company Business verskyn.
As deel van sy belangstelling in moderne dans het Baryshnikov in 2015 in ’n TV-advertensie vir die klere-ontwerper Rag-and-Bones opgetree saam met die straatdans-kunstenaar Lil Buck. Albei het danse uitgevoer.
Verhoog
In April 2012 was Baryshnikov in ’n toneelstuk met Dmitry Krymov as regisseur met die titel In Paris. Hy was ook in die teaterverwerking van Anton Tsjechof se Man in a Case.
Gesinslewe
Hy is tans al lank in ’n verhouding met die voormalige ballerina Lisa Rinehart. Hulle het drie kinders: Peter (gebore 1989), Anna (1992) en Sofia (1994). In ’n onderhoud met Larry King het hy gesê hy glo nie in die huwelik nie, want die commitment van twee mense teenoor mekaar het niks met ’n wettige huwelik te doen nie. Hy is ook nie godsdienstig nie en dit sal dus vir hom niks beteken om voor die kansel te gaan staan nie.
Op 25 Februarie 2012 verwys hy egter in ’n onderhoud op sy 64ste verjaarsdag met The Wall Street Journal verskeie kere na sy "vrou". Hulle is in 2006 wettig getroud.
Fjodor III van Rusland
Fjodor III Aleksejewitsj van Rusland (Russies: Фёдор III Алексеевич) (9 Junie 1661 - 7 Mei 1682) was van 1676 tot 1682 tsaar van Rusland. Tydens sy kort heerskappy was daar sprake van ’n groot Poolse kulturele invloed op die Kremlin.
Jeug
Hy is egter erg vermink en half verlam weens ’n geheimsinnige siekte, dalk skeurbuik. Hy kan nie loop nie weens sy geswolle voete en bring die grootste deel van die dag in die bed deur. Hy is dikwels in die geselskap van die jong adellikes Jazikof en Lichatsjof, wat die Russiese hof later bekend stel aan Poolse seremonies, kleredrag en die Poolse taal.
Heerskappy
Fjodor is nes sy pa ’n vroom man en is die eerste Russiese tsaar wat Westerse klere en sy hare op ’n Westerse manier dra.
Op 28 Julie 1680 trou hy met Agafia Simjonowna Groesjefskaja, dogter van die Oekraïense bojaar Simjon Fjodorowitsj Groesjefsk en sy vrou, Maria Iwanowna Zaborofska. Sy energie word nie ondermyn deur sy gebreke nie; en gou bewys hy hy is so ’n deeglike en toegewyde hervormer as wat hy onder die omstandighede kan wees. ’n Nuwe liberalisme word ook oral gesien en die strafwette word minder streng gemaak. Hy stig die Slawies-Grieks-Latynse Akademie, die eerste Slawiese inrigting vir hoër onderwys, in die Zaikonospasski-klooster waar vermoënde professors onderrig gee in alles wat nie in stryd met die Russies-Ortodokse Kerk is nie, onder meer in Kerkslawies, Grieks, Latyn en Pools.
Die grootste verskil tussen Fjodor se hervormings en dié wat Pieter die Grote later ingestel het, was dat eersgenoemde hoofsaaklik vir die glorie van die kerk was en laasgenoemde hoofsaaklik tot voordeel van die staat.
Fjodor se belangrikste hervorming was egter die afskaffing van die mestnitsjestwo-stelsel, ’n rangstelsel waarvolgens bojare op grond van die hul adellike afkoms bevorder is. Dit het gelei tot groot vergrypinge in die bestuurstelsel van Moskowië en Rusland wat die hele staats- en militêre organisasie lamgelê het. Voortaan sou alle aanstellings in die staats- en militêre diens volgens meriete en die wil van die tsaar wees, terwyl adellike geslagsregisterboeke vernietig moes word.
Fjodor se eerste vrou, Agafia Simjonowna Groesjefskaja, deel sy progressiewe idees. Sy is die eerste voorstander van die skeer van hare en baarde. Op 21 Julie 1681 skenk die tsarina die lewe aan die tsarewitsj, Ilja Fjodorowitsj. Agafia sterf drie dae later weens komplikasies, op 24 Julie, en ses dae later, op 30 Julie, sterf ook die nege dae oue tsarewitsj.
The Four Loves
The Four Loves is 'n boek deur C.S. Lewis waarin hy die aard van liefde vanuit 'n Christelike en filosofiese perspektief aan die hand van gedagte-eksperimente ondersoek het. Die boek was op 'n reeks radiopraatjies in 1958 gebaseer, en is destyds in die VSA gekritiseer oor die openheid waarmee daar oor seks gepraat is.
Fjodor III van Rusland
Heerskappy
Sewe maande later, op 24 Februarie 1682, trou Fjodor met sy tweede vrou, Marfa Matwejewna Apraksina (1667-1716), dogter van Matwei Wasilijewitsj Apraksin en sy vrou, Domna Bogdanowna Lowtsjikowa.
The Four Loves
Genietinge
Vervolgens het Lewis die aard van genot bestudeer. Hy het tussen Behoefte-genot (soos water vir 'n dors persoon) van Waarderingsgenot, soos liefde vir die natuur, onderskei. Uit laasgenoemde het hy 'n sogenaamde "derde element in liefde... Waarderende liefde" ontwikkel  wat met Behoefteliefde en Geeliefde gepaard gegaan het.
Fjodor III van Rusland
Dood
Fjodor sterf drie maande ná sy laaste troue en kort voor sy 21ste verjaardag, sonder erfgename of ’n opvolger. Hy word begrawe in die Katedraal van die Aartsengel op Katedraalplein in Moskou.
Die nuus van sy dood gee aanleiding tot ’n groot twis oor die troonopvolging. Eindelik bestyg Fjodor se suster Sofia Aleksejewna die troon as regentes vir die geestelik en liggaamlik gestremde Iwan V en die jong Pieter I.
The Four Loves
Genietinge
In die res van die boek het Lewis hierdie drievoudige, kwalitatiewe onderskeid teenoor die vier basiese tipes liefde gestel wat in sy titel opgeneem is.
Salzburg (deelstaat)
Salzburg (Duits: [ˈzaltsbʊɐ̯k], ) is 'n deelstaat van die land Oostenryk. Dit beslaan 'n oppervlakte van 7 154,56 km² en het 'n bevolking van 568 346 in 2023 gehad. Die deelstaat Salzburg grens aan die deelstate Tirol in die weste, Opper-Oostenryk in die noordooste, Stiermarke in die ooste, Karintië in die suidooste en Oos-Tirol in die suide. In die suidweste grens dit aan Italië (Suid-Tirol) en in die noordweste aan Duitsland (Beiere). Salzburg is die hoofstad en met 'n bevolking van 153 377 (2017) die grootste stad van Salzburg.
Hunter Payton
Hunter Payton (gebore 4 Oktober 2004) is 'n Amerikaanse akteur.
Salzburg (deelstaat)
Geskiedenis
Die deelstaat, wat oor 'n lang tydperk in die politieke spanningsveld tussen Beiere en Oostenryk gestaan het, het sy oorsprong in die gelyknamige bisdom wat in 696 met die stigting van die Sint Pieter-klooster (Stift St. Peter) – tans die oudste bestaande abdy in die Duitse taalgebied – en die vroueklooster op die Nonnberg deur Sint Rupert van Salzburg (omstreeks 650–718) gevestig is. As aartsbisdom het Salzburg vanaf 798 tot die middelpunt van die Beierse kerkprovinsie ontwikkel.
Sowat 400 jaar later het aartsbiskop Eberhard II verskeie graaf- en voogdyskappe en jurisdiksies saamgesmelt tot 'n unitêre politieke entiteit. Salzburg se grense is in 1275 deur die Beierse hertog Heinrich XIII erken, en al was Salzburg in dié tyd nog onder Beierse gesag, is met dié erkenning die eerste stap geneem om Salzburg onafhanklik te maak van die aangrensende Hertogdom Beiere. Vanaf 1328 was Salzburg grotendeels selfregerend.
Die ontginning van en handel met sout en goud (so in die Rauriser- en Gasteiner-vallei) het bygedra tot die streek se ekonomiese welvaart, alhoewel naas adellikes en vors-aartsbiskoppe net stedelike elites daarin gedeel het. Die groot inkomsteverskille tussen dié heersende klas en die landelike bevolking het sosiale spanninge meegebring. Omstreeks 1500 het boere in opstand teen die owerheid gekom. Hierdie onluste het in die tyd van die Reformasie toenemend 'n godsdienstige ondertoon gekry. In 1711 is 20 000 Protestante op bevel van aartsbiskop Leopold Graf von Firmian uit Salzburg verdryf.
In 1805 is Salzburg by die Oostenrykse Keiserryk ingesluit. Ná 'n kortstondige periode onder Beierse gesag vanaf 1810, toe die streek Salzachkreis genoem is, het die gebied volgens besluite, wat tydens die Kongres van Wene geneem is, in 1816 weer Oostenryks geword. Nog tot in die middel van die 19de eeu het dit as Salzburgkreis deel uitgemaak van Österreich ob der Enns (Opper-Oostenryk), terwyl ander gebiede in die weste soos die voormalige vors-prosdy Berchtesgaden Beiers gebly en die Ziller-vallei en Windischmatrei by Tirol ingesluit is. In 1850 het Salzburg 'n selfstandige Oostenrykse Kroonland geword, tien jaar later het die eerste Salzburgse parlement (Landtag) vergader.
In Oktober 1918 is Salzburg ná die ontbinding van die Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie by Duits-Oostenryk en in die volgende jaar by die nuutgestigte Republiek Oostenryk ingesluit. In die tyd van die Nasionaalsosialistiese diktatuur en die aansluiting by die sogenaamde Groot-Duitse Ryk (tussen 1938 en 1945) was Salzburg naas Karintië die enigste Oostenrykse deelstaat wat as sogenaamde Reichsgau Salzburg in sy vroeëre grense voortbestaan het. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die land tussen 1945 en 1955 saam met Opper-Oostenryk suid van die Donau en 'n sektor van Wene deel uitgemaak van die Amerikaanse besettingsone voordat Oostenryk sy soewereiniteit as onafhanklike republiek herwin het.
The Four Loves
Genietinge
In sy oorblywende vier hoofstukke behandel Lewis liefde onder vier kategorieë ("die hoogste kan nie sonder die laagste bestaan nie"), deels gebaseer op die vier Griekse woorde vir liefde: storge (familieliefde), vriendskap, eros en agape (familieliefde). Net soos Lucifer (voorheen 'n aartsengel) trots geraak het en in perversie verval het, kan liefde—wat algemeen as aarts-emosie beskou word—ook verdorwe raak deur voor te gee om iets te wees wat dit nie is nie.
'n Fiktiewe hantering van hierdie liefdes is die hooftema van Lewis se roman Till We Have Faces.
Storge—empatieband
Storge (storgē, Grieks: στοργή) is die liefde gekenmerk deur die gehegtheid van gemeensaamheid, familielede of onverwante persone wat op vertroude maniere met mekaar omgaan. 'n Voorbeeld hiervan is die natuurlike liefde en teerheid van ouers vir hulle kinders. Dit word as die mees natuurlike, emotiewe en verspreide van al die liefdes beskryf: natuurlik in die sin dat dit sonder enige dwang teenwoordig is; emotief aangesien dit die resultaat van teerheid gebaseer op bekendheid is; en verspreid aangesien dit nie geaffekteer word deur eienskappe wat as "waardevol" of "liefdeswaardig" beskou word nie, en gevolglik die mees diskriminerende faktore oortref. Lewis beskryf dit as 'n afhanklikheidsgebaseerde liefde wat die gevaar loop om uit te sterf indien die behoeftes nie vervul word nie.
Ducati Monster
Die Ducati Monster (Il Mostro genoem in Italiaans) is 'n spierfiets ontwerp deur Miguel Angel Galluzzi en vervaardig deur Ducati in Bologna, Italië sedert 1993. Dit is 'n sogenaamde kaalfiets, wat gekenmerk word deur 'n blootgestelde enjin en raam. Die doelgerigte en deurdagte gebruik van 'n tralieraamwerk in die Ducati Monster is 'n integrale deel van die motorfiets se ontwerp wat vir beide estetiese en strukturele doeltreffendheid sorg.
The Four Loves
Storge—empatieband
Toegeneentheid het volgens Lewis Behoefte- sowel as Geeliefde ingesluit. Hy het dit vir nege tiendes van vaste en blywende menslike geluk verantwoordelik beskou.
Ducati Monster
In 2005 was verkope van die Monster vir meer as die helfte van Ducati se wêreldwye verkope verantwoordelik. Ducatimotorfietse gebruik byna uitsluitlik 90° V-tweelingenjins, wat hul die L-tweeling noem, met desmodromiese kleppe en 'n buisstaaltraliewerkraam, ontwerp deur Fabio Taglioni (1920-2001).
Lotaringe
Lotaringe of Lotharinge (Frans en Engels: Lorraine, Duits: Lothringen, Nederlands: Lotharingen) was een van die voormalige 27 Franse administratiewe geweste (Frans: régions) wat ingevolge die instelling van die geweste in 1956 opgerig is. Die gewes het sowat 2 350 000 inwoners (2008) en 'n oppervlakte van sowat 23 500 km² gehad. Die hoofstad was Metz.
Ducati Monster
Die Monsterlyn het talle variasies oor die jare heen beleef, van intreevlak 400 cc fietse tot die top-van-die-lyn multiklep, waterverkoelde superbike-enjinweergawes, met soveel as nege verskillende Monsterweergawes in 'n enkele modeljaar. Die Monster se basiese eenvoud het dit ook 'n gunsteling platform vir persoonlike motorfietsbouers gemaak, soos te siene is by tentoonstellingskompetisies soos die Monsteruitdaging. Monsters was uiteindelik verantwoordelik vir twee-derdes of meer van Ducati se produksie-uitset.
The Four Loves
Storge—empatieband
Ironies genoeg is dit egter die krag van toegeneentheid wat dit kwesbaar maak. Aangesien dit blyk dat storge ingebou" of "klaargemaak" is, sê Lewis, verwag mense dat hulle dit ongeag hulle optrede en die natuurlike gevolge daarvan sal ontvang.  Storge, in sy Behoefte- sowel as Geeformaat, kan dan "versuur", en deur faktore soos jaloesie, ambivalensie en versmoring bederf word.
Lotaringe
Geografie
Die voormalige Noordoos-Franse région Lotaringe grens aan België, die Groothertogdom Luxemburg en die Duitse deelstate Rynland-Palts en Saarland.
Gambiereilande
Die Gambiereilande of Mangareva-eilande (Frans: Îles Gambier of Archipel des Gambier) is ’n klein, bewoonde groep eilande, oorblyfsels van ’n kaldera, in Frans-Polinesië in die Stille Oseaan. Hulle lê net suidoos van die Tuamotu-argipel.
Ducati Monster
2021
Die 2021 Ducati Monster is 'n kleiner, ligter aluminiumraam kaalstraatfiets wat 'n 937cc, vloeistofverkoelde, Testastretta 110 V-Twin enjin en 'n 6-gangtransmissie het. Dit is toegerus met 'n nat, meervoudige skuiwer en servo-ondersteunende hidrouliesgedrewe koppelaar. Die voorremme is radiaal gemonteerde Brembo 4-suier M4.32 remknypers, radiale hoofsilinder, dubbele 320 mm semi-swewende skywe met ABS, terwyl die agterkant Brembo 2-suier remknypers op 'n 245 mm skyf met ABS het.
Gambiereilande
Inwoners word as ’n aparte groep van Tuamotu beskou omdat hul kultuur en taal met dié van die Marquesaseilande ooreenstem, en ook omdat Tuamotu uit ’n reeks koraal-atolle bestaan, terwyl Gambier ’n vulkaniese oorsprong het.
Vanweë hul nabyheid word die Acteongroep asook die nabygeleë atolle Maria Est, Morane, Marutea Sud en Temoe, wat almal onbewoon is, soms by die Gambiereilande ingesluit.
Administrasie
Die munisipaliteit Gambier bestaan uit die Gambiereilande (met die onbewoonde Temoe-atol, 40 km suidoos van die hoofgroep, ingesluit), die onbewoonde Acteongroep in die noordweste en die atolle Marutea Sud, Maria Est en Morane. Dié groep eilande en atolle beslaan ’n gebied van 35 km² Die hoofdorp is Rikitea op die grootste eiland, Mangareva.
Gambier bestaan uit:
Geografie
Die Gambiergroep word omring deur ’n koraalrif met drie deurgange na die oop see. Hulle het hoofsaaklik ’n vulkaniese oorsprong, hoewel ’n paar koraaleilande is. Die bevolking was in 2007 altesaam 1 641. Die hoogste punt is Berg Duff aan Mangareva se suidkus, wat 441 m hoog is.
Geskiedenis
Van omstreeks die 10de tot die 15de eeu het die Gambiereilande ’n paar duisend bewoners gehad wat handel gedryf het met ander eilandgroepe soos Marquesas, die Geselskapseilande en Pitcairneilande. Omdat te veel bome afgekap is, het Mangareva heeltemal ontbos geraak, en dit het rampspoedige gevolge vir die eiland se omgewing en ekonomie gehad.
Volgens oorlewering was daar ’n burgeroorlog en het kannibalisme voorgekom terwyl die eilandbewoners afgesny geraak het van die res van die wêreld, en daar is argeologiese bewyse daarvan. Vandag kan die eiland net ’n paar honderd mense onderhou.
In 1834 het Franse priesters ’n Rooms-Katolieke sending op die eilande begin. Hulle het daarna, in 1836, na Tahiti aanbeweeg.
Die eilande was ’n logistieke basis vir Frankryk se kernwapentoetse in Mururoa, ’n atol van die Tuamotu-argipel.
The Four Loves
Filie—vriendskapsband
Filie (philía, Grieks: φιλία) is die liefde tussen vriende wat so sterk en langdurig soos dié tussen broers en susters is. Vriendskap is die sterk band tussen persone wat dieselfde waardes, belangstellings of aktiwiteite deel. Lewis onderskei vriendskapsliefde onmiddellik van die ander liefdes. Hy beskryf vriendskap as "die mins biologiese, organiese, instinktiewe, gesellige en die mees onnodige liefde... die mins natuurlike liefde". Die mensdom het vriendskap nie nodig om voort te plant nie, maar die Klassieke en Middeleeuse samelewings het dit as 'n hoëre liefde beskou, want dit word vrywillig gekies.
Lotaringe
Geografie
Lotaringe het bestaan uit vier départemente:
Die Maas-, Moesel-, Saar- en Meurthe-riviere vloei deur die gewes. In die ooste lê die westelike deel van die Vogese-gebergte (départemente Moselle en Vosges). Die Hohneck op die grens met die gewes Elsas is met 1 364 meter die hoogste berg van Lotaringe.
Tale
In die gewes is naas Frans ook Lorreins gepraat, met uitsondering van die noordelike deel aan die grens met Luxemburg waar Luxemburgs en aan die grens met Duitsland waar Lotharings Frankies en Ryn Frankies as omgangstaal gebruik is.
Geskiedenis
Vroeër het die volgende Lotaringiese gebiede bestaan:
The Four Loves
Filie—vriendskapsband
Lewis verduidelik dat ware vriendskappe, soos dié tussen Dawid en Jonatan in die Bybel, amper 'n verlore kuns is. Hy toon 'n sterk afkeur vir die manier waarop vriendskap in die moderne samelewing geïgnoreer word. Hy skryf dat hy nie aan een gedig kan dink waarin ware vriendskap soos dié tussen Dawid en Jonatan, Orestes en Pulades, Roland en Oliver, Amis en Amiles besing word nie. Lewis skryf: "Vir die Antieke was Vriendskap die gelukkigste en mees volkome menslike van alle liefdes; die kroon van die lewe en die skool van deugsaamheid. In vergelyking daarmee word dit in die moderne wêreld geïgnoreer".
Vir Lewis was vriendskap, as produk van kameraadskap, 'n hoogs waarderende liefde, maar een wat volgens hom in die moderne samelewing nie na waarde geskat word nie, aangesien so min mense ware vriendskap ervaar.
Lewis was nietemin bewus van die gevare van vriendskappe, soos die potensiaal vir kliekerigheid, anti-outoritarisme en trots.
Eros—erotiese band
Eros (erōs, Grieks: ἔρως) was vir Lewis liefde in die sin dat dit "verlief op iemand" of "lief vir iemand" beteken het, in teenstelling met die rou seksualiteit van dit wat hy Venus genoem het: Lewis tref 'n onderskeid tussen "begeerte na 'n vrou" en "begeerte na een spesifieke vrou", 'n weerspieëling van sy (klassieke) siening van die mens as 'n rasionele dier, saamgestel uit beredeneerde engel en instinkmatige straatkat.
Eros verander die behoefte-genot van Venus in die mees waarderende van alle vorms van genot;  nietemin waarsku Lewis teen die moderne neiging van mense om Eros 'n god te maak deur hulle volkome daaraan oor te gee, en om 'n regverdiging van selfsug, selfs 'n falliese godsdiens, te word.
Kevin Spacey
Kevin Spacey Fowler (gebore op 26 Julie 1959 in South Orange, New Jersey) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger en sanger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Usual Suspects, Seven, L.A. Confidential en American Beauty.
The Four Loves
Eros—erotiese band
Nadat hy seksuele aktiwiteit en die geestelike betekenis daarvan in 'n heidense sowel as Christelike sin ondersoek het, skryf hy dat Eros (of om verlief te wees) op sigself 'n afsydige, neutrale krag is: hoe "Eros in al sy prag... na die kwaad sowel as die goeie kan neig". Alhoewel hy aanvaar dat Eros 'n uiters innige ervaring kan wees, is hy bewus van die donker manier waarop dit tot selfs selfmoorverbonde kan lei, sowel as die verwoede weiering om van mekaar afstand te doen - "'n wrede saamketting van twee wedersydse folteraars, elk deurtrek met die gif van haat-in-liefde".
Kevin Spacey
Vroeë lewe
Spacey is gebore in South Orange, New Jersey. Sy ma Kathleen Ann (née Knutson) was 'n sekretaresse, en sy pa Thomas Geoffrey Fowler, a tegniese skrywer en datakonsultant. Hy het 'n ouer broer, Randy Fowler, wat 'n limousine bestuurder en Rod Stewart-nabootser in Boise, Idaho is, en 'n suster, Julie Ann Fowler Keir, 'n kantoorwerker.
The Four Loves
Agape—onvoorwaardelike "Godliefde"
Agape (agápē, Grieks: ἀγάπη) is die liefde wat ongeag veranderende omstandighede bestaan. Lewis beskryf dit as die grootste van die vier liefdes en beskou dit as 'n spesifiek Christelike deug. Die hoofstuk oor hierdie onderwerp fokus op die belangrikheid om die ander drie natuurlike liefdes ondergeskik aan God se liefde te stel. Want soos Lewis skryf: "Die natuurlike liefdes is nie selfstandig nie"  Deur hierdie onderwerping van die ander liefdes kan die liefde van God, wat vol welwillendheid is, die mens se "demoniese" selfverheffing voorkom. Lewis het die woord agape nie self gebruik nie; later sou ander kommentators dit wel gebruik.
Kevin Spacey
Seksuele wangedrag bewerings
In Oktober 2017 is Spacey beskuldig deur akteur Anthony Rapp van seksuele wangedrag toe Rapp 14-jaar oud was. Kort daarna het talle ander mans beweer dat Spacey hulle seksueel geteister of aangerand het. As gevolg hiervan het Netflix bande met hom gesny, sy film Gore geskuif en hom in die laaste seisoen van House of Cards verwyder. Sy rol in Ridley Scott se rolprent  All the Money in the World (2017) is deur die akteur Christopher Plummer oorgeneem. Die volgende jaar verskyn Spacey in Billionaire Boys Club met sy rol onveranderd.
Bruinrugboompadda
Die Bruinrugboompadda (Leptopelis mossambicus) is 'n padda wat in die oostelike Laeveld gedeelte van Suid-Afrika voorkom. Die volwasse padda het 'n geelbruin rug en donker sye. Die onvolwasse padda is liggroen. Die padda het 'n breë kop en groot uitpeul oë terwyl die ledemate dun is met tone en vingers wat in skyfies eindig. Die padda is naglewend en eet insekte.
Ravi Zacharias
Ravi Zacharias (26 Maart 1946 – 19 Mei 2020 ) was 'n Indies-gebore Kanadees-Amerikaanse Christelike evangelis en filosoof. Zacharias is die outeur van meer as 30 boeke wat oor Christenskap handel, insluitende die Evangelical Christian Publishers Association se Goue Medalje pryswenner Can Man Live Without God? in die kategorie "teologie en doktrine" asook die Christelike topverkopers Light in the Shadow of Jihad en The Grand Weaver. Zacharias was die stigter en voorsitter van die raad van Ravi Zacharias International Ministries (RZIM) en aanbieder van die radioprogramme Let My People Think en Just Thinking.
Vroeë lewe en opvoeding
Zacharias is op 26 Maart 1946 in Madras, Indië gebore. Toe hy nog jonk was het sy gesin na Delhi verhuis waar hy grootgeword het. Sy familie was Anglikaans, maar hy was tot op die ouderdom van sewentien, toe hy probeer het om selfmoord te pleeg deur gif in te sluk, 'n ateïs. Terwyl hy in die hospitaal was, het 'n plaaslike Christenwerker vir hom 'n Bybel gebring en sy moeder aangesê om vir hom voor te lees uit Johannes 14. Zacharias het gesê dat dit Johannes 14:19 was wat hom aangeraak het as die bepalende paradigma: "omdat Ek lewe en julle sal lewe", en dat hy gedink het, "dit is miskien my enigste hoop: 'n nuwe manier van leef. Die lewe soos omskryf deur die outeur van die lewe." Hy het sy lewe daaraan toegewy om Christus te aanbid: "Jesus, as U die een is wat lewe gee soos dit bedoel is, wil ek dit hê. Kry my asseblief uit hierdie hospitaalbed, en ek belowe dat ek geen steen onaangeraak sal laat in die strewe na waarheid nie."
In 1966 het Zacharias saam met sy gesin na Kanada geëmigreer, en sy voorgraadse graad aan die Ontario Bible College (nou Tyndale-universiteit) in 1972 behaal, sowel as sy M.Div. graad aan die Trinity International University. In 1990 het hy 'n sabbatsperiode van twee tot drie maande by Ridley Hall, Cambridge, 'n Anglikaanse teologiese skool in Cambridge, spandeer.
As leraar
Zacharias het die somer van 1971 in Suid-Viëtnam deurgebring, waar hy Amerikaanse soldate geëvangeliseer het, sowel as gevange Viet Cong-lede. Nadat hy aan die Ontario Bybelkollege gegradueer het, het hy 'n bediening aanvaar by die Christian and Missionary Alliance (C&MA) in Kanada. In 1974 het die C&MA het hom na Kambodja gestuur, waar hy slegs 'n kort tydjie voor die val van die Khmer Rouge gepreek het. In 1977, nadat hy aan Trinity gegradueer het, is Zacharias deur die C&MA versoek om wêreldwyd te preek. . Hy is later georden deur die Christian and Missionary Alliance en as 'n internasionale evangelis opgeroep. .
In 1983 is Zacharias uitgenooi om in Amsterdam te praat tydens die Billy Graham Evangelistic Association se jaarlikse evangelisasie konferensie. Hier het hy die eerste keer 'n gebrek aan bediening opgemerk op die gebied van die Christelike apologetiek. Na Amsterdam het Zacharias die somer deurgebring met evangelisasiewerk in Indië, waar hy voortgegaan het om die noodsaaklikheid van 'n apologetiese bediening om mense na Christus te lei en om Christenleiers op te lei te besef. In Augustus 1984 is Ravi Zacharias International Ministries in Toronto, Kanada, in die lewe geroep om sy roeping as "klassieke evangelis in die arena van intellektuele weerstand" te realiseer en voort te sit. Vandag is die hoofkwartier daarvan in Atlanta, Georgia geleë en beskik dit oor kantore in Kanada, Indië, Singapoer, die Verenigde Koninkryk, die Midde-Ooste, Hong Kong, Roemenië, Turkye, Oostenryk, Spanje en Suid-Afrika.
In 1989 is Zacharias kort na die val van die Berlynse Muur uitgenooi om in Moskou te praat. Terwyl hy daar was het hy lesings aan studente aan die Lenin Militêre Akademie sowel as politieke leiers van die Sentrum vir Geopolitieke Strategie gegee. Dit was die eerste van vele evangelisasie geleenthede op politieke gebied. Toekomstige gebeure het 'n uitnodiging in Bogota, Colombië in 1993 ingesluit, waar hy met lede van die regbank gepraat het oor die belangrikheid van 'n soliede morele fondament.
In 1990 skryf hy sy eerste boek getiteld A Shattered Visage: The Real Face of Atheism. In 1993 is Zacharias uitgenooi om tydens sy eerste besoek aan die Veritas Forum aan Harvard-universiteit 'n lesing te gee,  en later daardie jaar was hy een van die hoofsprekers tydens die Urbana konvensie. Zacharias was tot sy afsterwe 'n gereelde gas tydens hierdie forums, en het beide lesings gegee en studente se vrae beantwoord asook deelgeneem aan antwoordsessies aan akademiese instellings soos die Universiteit van Georgia, die Universiteit van Michigan, en die Pennsylvanië Staatsunversiteit (Penn State).
Zacharias het media-aandag getrek toe die The Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints (LDS Kerk) in 2004 sy kansel by die Salt Lake Tabernakel aan hom beskikbaar gestel het vir 'n reeks boodskappe. Zacharias het 'n preek oor "Wie is die waarheid? Die verdedig van Jesus Christus as die weg, die waarheid en die lewe" aan ongeveer 7000 leke en geleerdes uit beide LDS- en Protestantse kampe gelewer in 'n inisiatief om 'n oop gesprek tussen die kampe te bewerkstellig.
Sommige evangeliste het die besluit van Zacharias gekritiseer om nie van hierdie geleentheid gebruik te maak om die "diepliggende" verskille tussen die historiese Christelike geloof en die leër van die LDS-kerk direk aan te spreek nie. Hy het geantwoord deur te beweer dat Christene nie onmiddellik die teologiese verskille met Mormonisme moet veroordeel nie, maar "een stap op 'n slag moet bou, ten einde ons geloof met helderheid en oortuiging te kommunikeer". Hy het gesê dat dit net so effektief is as om die foute van iemand se geloof aan hom of haar uit te wys.
Die spreekbeurt is byna gesaboteer deur 'n bewering van die organiseerder van die geleentheid, Greg Johnson, die president van Standing Together, dat Zacharias niks met die redigering van die boek The Kingdom of the Cults te make gehad het nie, maar slegs sy naam aan die jongste uitgawe verleen het. Johnson het later om verskoning gevra vir sy opmerking.
Zacharias was 'n gereelde dosent binne die evangelisasiegemeenskap tydens geleenthede soos die Future of Truth-konferensie in 2004, die National Religious Broadcasters Convention and Exposition in 2005, en die National Conference on Christian Apologetics in 2006. Tydens daaropvolgende aande in Oktober 2007 het hy eers die studente en fakulteit van Virginia Tech en daarna die gemeenskap van Blacksburg, Virginia, toegespreek oor die onderwerp van kwaad en lyding in die nasleep van die Virginia Tech-slagting. Zacharias het die evangeliese medewerkers verteenwoordig by geleenthede soos die Nasionale Dag van Gebed in Washington, DC en die jaarlikse gebedsontbyt by die Verenigde Nasies. Daar is 'n onderhoud gevoer met Zacharias tydens Focus on the Family se Waarheidsprojek. In November 2009 het Zacharias 'n ekumeniese verklaring onderteken wat bekendstaan as die Manhattan Declaration: A Call of Christian Conscience wat die heiligheid van menslike lewe, die waardigheid van die huwelik as 'n vereniging van man en vrou, en vryheid van godsdiens as fundamentele beginsels van geregtigheid en die algemene goed bevestig.
Volgens die openbare belastingopgawe (Form 990) het Ravi Zacharias en sy vrou in 2015 'n totale verdienste van $523,926 uit sy nie-winsgewende maatskappy Ravi Zacharias International Ministries (RZIM) gerapporteer.
Persoonlike lewe
Zacharias het op 7 Mei 1972 met Margaret "Margie" Reynolds getrou. Hy het haar tydens een van sy kerk se jeuggeleenthede ontmoet. Hulle het drie kinders genaamd Sarah, Nathan and Naomi, gehad Hy het in Atlanta, Georgia, gewoon.
Zacharias is in Maart 2020 gediagnoseer met 'n kwaadaardige kankergewas binne sy rugstring. Sarah Zacharias Davis, Zacharias se dogter en HUB van Ravi Zacharias International Ministries (RZIM) het aangekondig dat Zacharias sou terugkeer na sy woning in Atlanta, Georgia vir "so lank as wat die Here ons gee." 'n Aantal hoëprofiel Christene het aanlyn boodskappe gestuur wat Zacharias se invloed op hulle beskryf het. Zacharias het op 19 Mei 2020 op 74-jarige ouderdom by sy huis in Atlanta gesterf.
Sarah Stiles
Sarah Stiles (gebore 20 Junie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Unsane (2018) en in die televisiereekse The Blacklist (2013), Get Shorty (2017), en I'm Dying Up Here (2017).
515
Die jaar 515 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 15de jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Korporatisme
Korporatisme is 'n politieke ideologie wat die organisasie van die samelewing deur korporatiewe groepe, soos landbou-, arbeid-, militêre, wetenskaplike- of gildeverenigings voorstaan op grond van hul gemeenskaplike belange. Die term is afgelei van die Latynse corpus, oftewel 'menslike liggaam'. Die hipotese dat die samelewing 'n hoogtepunt van harmonieuse funksionering sal bereik wanneer elkeen van sy afdelings sy aangewese funksie doeltreffend verrig, soos die organe van 'n liggaam wat tot sy algemene gesondheid en funksionaliteit bydra, is die middelpunt van die korporatistiese teorie.
Korporatistiese idees word sedert antieke Griekse en Romeinse samelewings uitgespreek, met integrasie in Katolieke sosiale onderrig en Christen-demokratiese politieke partye. Hulle is deur verskillende individue verkondig en in verskillende samelewings geïmplementeer met 'n wye verskeidenheid politieke stelsels, waaronder outoritarisme, absolutisme, fascisme, liberalisme en sosialisme.
Korporatisme kan ook verwys na ekonomiese tripartisme wat onderhandelinge tussen arbeids- en sakebelangegroepe en die regering insluit om ekonomiese beleid op te stel. Dit word soms ook neo-korporatisme of sosiaal-demokratiese korporatisme genoem.
Verwantskapskorporatisme
Verwantskapgebaseerde korporatisme wat klan-, etniese en familie-identifikasie beklemtoon, was 'n algemene verskynsel in Afrika, Asië en Latyns-Amerika. Konfusianistiese samelewings gebaseer op gesinne en familie in Oos-Asië en Suidoos-Asië word beskou as soorte korporatisme. China het sterk elemente van klankorporatisme in sy samelewing wat wettige norme betref vir gesinsverhoudinge. Islamitiese samelewings bevat dikwels sterk geslagte wat die basis vorm vir 'n gemeenskapsgebaseerde korporatistiese samelewing. Familiebesighede is wêreldwyd algemeen in kapitalistiese samelewings.