cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edelvalk
Die Edelvalk (Falco biarmicus) is 'n roofvoël in die familie Falconidae. Die wetenskaplike naam biarmicus kan vertaal word as "twee keer bewapen". Dit verwys na die skerp punte op die edelvalk se snawel. Die edelvalk is 'n groot valk, ongeveer 43–50 cm lank met 'n vlerkspan van 95–105 cm. Die Europese edelvalke (Falco biarmicus feldeggi) het 'n leiklip- of bruingrys rugkant. Die meeste edelvalke in Afrika het 'n ligter blougrys rug. Die geslagte lyk eenders maar die onvolwasse edelvalke is bruiner van kleur.
Die edelvalk kom meestal in bergdele, woestyne en grasvlaktes voor. Dit vermy woudagtige gedeeltes. Die edelvalk jag in 'n horisontale vlugpad, in teenstelling met die swerfvalk wat in 'n duikvlug jag. Die edelvalk neem sy prooi (meestal voëls) in die vlug. Dit lê 3-4 eiers op 'n kranslys of soms in 'n ou stoknes in 'n boom.
Hulle word suksesvol in gevangenskap geteel waar verbastering met die swerfvalk soms voorkom.
Mary Sellers
Mary Sellers (gebore 3 September 1962) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente StageFright (1987), The Crawlers (1993), Loon Lake (2012), en The Orchard (2018).
Konsul (Rome)
‘n Konsul was die hoogste verkose politieke amptenaar van die Romeinse Republiek.
Elke jaar, is twee konsuls saam verkies, om ‘n eenjaartermyn te dien. Aan elke konsul is ‘n vetoreg oor sy kollega toegeken, en die twee amptenare het mekaar maandeliks afgewissel. Die konsuls sou egter na die vestiging van die Ryk, slegs nominale verteenwoordigers van Rome se republikeinse erfenis word, en sou baie min mag en gesag oorhou, met die keiser wat oppergesag gehandhaaf het.
Onder die Republiek
Ná die legendariese omverwerping van die laaste Etruskerkoning Lucius Tarquinius Superbus en die beëindiging van die Romeinse Koninkryk, is meeste van die bevoegdhede en gesag van die koning oënskynlik na die nuut-ingestelde konsulskap oorgedra. Oorspronklik is die konsuls praetors (of "leiers") genoem, verwysend na hul pligte as die leidende militêre aanvoerders. In 305 v.C. is die naam van die amp egter verander na konsul; in Latyn beteken consulere naamlik "om te konsulteer". Die Romeine het geglo dat die konsulamp na die tradisionele stigting van die Republiek in 509 v.C. terugdateer kon word, maar in werklikheid was daar in die 5de eeu v.C. nie ‘n deurlopende opeenvolging van konsuls nie. Konsuls het uitgebreide bevoegdhede gehad in vredestyd (administratief, wetgewend en regsprekend), en was in oorlogstyd dikwels die hoogste militêre aanvoerders. Hul bykomende godsdienstige pligte het sekere regte ingesluit, wat as aanduiding van hul formele belang, slegs deur die hoogste staatsamptenare uitgevoer kon word. Konsuls moes ook met wiggelary bedrewe wees, ‘n vereiste gebruik voordat weermagte te velde aangevoer kon word.
Elke jaar is twee konsuls verkies wat saam opgetree het, elk met ‘n vetoreg oor die ander se aksies, ‘n gewone magistraatsmaatreël. Vermoedelik was oorspronklik slegs patrisiërs vir die konsulskap verkiesbaar. Konsuls is verkies deur die Comitia Centuriata, waarvan die stemsamestelling sedert hul stigting ‘n aristokratiese vooroordeel bevat het, wat met verloop van jare toegeneem het. Nietemin het hulle net formeel hul magte aanvaar ná die ratifisering van hul verkiesing in die ouer Comitia Curiata, wat konsuls hul imperium gegun het deur die uitvoering van ‘n wet, die "lex curiata de imperio".
Tradisie sou dit hê dat die konsulskap aanvanklik net vir die patrisiaat beskore was, en dat die plebejers eers in 367 v.C. die reg sou verkry om vir die hoogste amp te staan, toe die Lex Licinia Sextia bepaal het dat minstens een konsul in elke jaar 'n plebejer moes wees. Die eerste plebejerse konsul, Lucius Sextius, is sodoende in die volgende jaar verkies. Moderne historici het die tradisionele verslag van plebejerse emansipasie tydens die vroeë Republiek egter bevraagteken (sien Konflik van die Ordes), deur byvoorbeeld op te merk dat sowat dertig persent van die konsuls wat Sextius voorafgegaan het, plebejerse eerder as patrisiërname gehad het. Moontlik is die oorgelewerde kronologie onakkuraat, maar dit wil tog voorkom of een van die eerste konsuls, Lucius Junius Brutus, van ‘n plebejerse familie afkomstig was. ‘n Verdere moontlikheid is dat tydens die 5de-eeuse sosiale omwentelinge, die amp van konsul mettertyd deur ‘n patrisiër-elite gemonopoliseer is.
In oorlogstyd was militêre aanleg en reputasie die vernaamste bevoegdhede vir konsulskap, maar te alle tye was die keuse polities gelaai. Met verloop van tyd het die konsulskap die ooglopende einddoel geword van die cursus honorum, die voorgehoue opeenvolging van ampte vir die ambisieuse Romein. Na Sulla die cursus wetlik gestruktureer het, was die minimum ouderdom vir konsulbenoeming effektief 41 jaar.
Beginnend by die laat-Republiek, het ‘n (voormalige) konsul na voltooiing van sy konsulêre jaar, gewoonlik ‘n lonende termyn vervul as prokonsul, die Romeinse goewerneur van een van die (senatoriale) provinsies. Die mees algemeengekose provinsie vir die prokonsulskap was Cisalpynse Gallië.
Consul suffectus (vervangingskonsul)
As ‘n konsul tydens sy termyn oorlede is (nie buitengewoon vir konsuls aan die gevegsfronte nie), of van sy amp onthef is, sou ‘n ander verkies word om die oorblywende termyn te voltooi as consul suffectus, of vervangingskonsul.
Toe Augustus die Prinsipaat tot stand gebring het, het hy die politieke aard van die konsulaat verander, deur dit van meeste militêre gesag te ontdaan. Alhoewel steeds ‘n groot eer — inderdaad die konstitusionele staatshoof, en gevolglik eponiem — en ‘n voorvereiste vir ander ampte, sou vele konsuls tydens die jaar bedank sodat ander manne hul termyn as suffekte kon voltooi. Dié wat die amp op 1 Januarie beklee het, bekend as die consules ordinarii (enkelvoud, consul ordinarius), het die eer gehad om hul name met daardie jaar te vereenselwig. Gevolglik, weens die aantal posontruimings, sou omtrent die helfte van die mans in die rang van praetor, ook die konsulskap behaal. Soms sou ook die vervangingskonsul bedank, en ‘n tweede vervangingskulsul sou aangestel word. Hierdie praktyk het onder Commodus hoogty gevier, toe in die jaar 190 n.C., vyf-en-twintig mans die konsulskap beklee het.
Tydens die Ryk
Keisers het dikwels hulself, hul mentors of familieverwante aangestel as konsuls, selfs sonder aansiens van die ouderdomsvereistes. Byvoorbeeld is keiser Honorius die konsulskap by geboorte toegeken. Cassius Dio meld dat Caligula beoog het om sy perd Incitatus konsul te maak, maar hy is om die lewe gebring voor hy dit kon uitvoer.
Aanvaarding van die konsulskap was ‘n groot eer en die amp was die toonbeeld van die steeds republikeinse konstitusie. In ‘n blykbare poging om hul formele legitimiteit aan te dui, het die afgesplinterde Galliese Ryk in hul bestaanstyd hul eie konsulpare aangewys (260–274 n.C.). Die lys van konsuls van hierdie staat is egter onvolledig, en berus op inskripsies en munte.
Een van die hervorminge van Konstantyn I (regeer 306–337 n.C.) was om een van die konsuls aan die stad Rome toe te wys, en die ánder aan Konstantinopel. Daarom het, toe die Romeinse Ryk met die dood van Theodosius I (regeer 379–395) in twee helftes verdeel is, die keiser van elke helfte die reg verkry om een van die konsuls aan te stel—alhoewel een keiser tog sy kollega om verskillende redes vergun het om beide konsuls aan te stel. Die konsulskap, ontdaan van enige werklike mag, was steeds ‘n groot eer, maar die gebruiklike vieringe – bowenal die perdewaresies – het uiteindelik aansienlike uitgawes meegebring, wat slegs binne enkele burgers se vermoë was, dermate dat die uitgawes deels deur die staat befonds moes word. In die 6de eeu is die konsulskap toenemend spaarsamig toegeken, totdat dit onder Justinianus I (regeer 527–565) vakant gelaat is: die westelike konsulskap het is in 534 n.C. afgeskaf, met Decius Paulinus as die laaste ampsbekleër, en die konsulskap van die Ooste in 541 n.C., met Anicius Faustus Albinus Basilius. Konsulêre datering is reeds mee weggedoen in 537 n.C., toe Justinianus datering volgens keiserlike bewindsjaar ingevoer het, benewens die 15-jaar indiksie. Die benoeming tot konsulskap het deel van die rite van uitroeping van ‘n nuwe keiser geword vanaf Justinianus II (regeer 565–578), en word die laaste keer betuig deur die proklamasie van die toekomstige Konstans II (regeer 641–668 n.C.) as konsul in 632 n.C.. Die amp het de jure oorleef tot die vroeë 9de eeu, toe Keiser Leo die Wyse (regeer 886–912 n.C.) dit finaal opgehef het met Novel 94. Teen daardie tyd is die Griekse titels vir konsul en ekskonsul, naamlik "hypatos" en "apo hypaton", getransformeer na betreklik beskeie eerbetonings.
Nietemin is die titel van Romeinse konsul deur die Pous aan Karel Martel voorgehou in 739 n.C., wat dit egter geweier het.
Republikeinse pligte
Na die verdrywing van die konings en die totstandbrenging van die Republiek, het al die magte van die konings oorgegaan na twee ampte, die konsuls en die Rex Sacrorum. Terwyl die Rex Sacrorum die koningsbevoegdheid as hoëpriester van die staat beërwe het, is die siviele en militêre verantwoordelikhede, bekend as die imperium, aan die konsuls toegeken. Om egter die misbruik van koninklike mag hok te slaan, is die imperium gedeel deur twee konsuls, waarvan elk die ander se aksies kon veto.
Die konsuls is beklee met die uitvoerende gesag van die staat en was aan die hoof van die Republiek se regering. Aanvanklik het die konsuls oor uitgebreide uitvoerende en juridiese gesag beskik. Met die geleidelike ontplooiing van die Romeinse regstelsel egter, is sekere belangrike funksies van die konsulskap na nuwe amptenare gedelegeer. Sodoende is, in 443 v.C., die bevoegdheid om die sensus te onderneem, van die konsuls ontneem en toegeken aan die sensors. Die tweede funksie om van die konsulskap ontneem te word, was hulle juridiese gesag. Hul posisie as hoofregters is in 366 v.C. na die praetors oorgedra. Hieropvolgend sou die konsul slegs as regters optree in uitsonderlike kriminele sake, en dan onderhewig aan ‘n beroeping deur ‘n Senaatsdekreet.
Siviele sfeer
Onder hul uitvoerende funksies, was dit die konsuls se opgawe om die Senaatsdekrete en die wette van die vergaderings tot uitvoering te bring. Soms, in groot dringendheid, mog hulle selfs uit eie gesag en verantwoordelikheid optree. Die konsuls het ook fungeer as die hoofdiplomaat van die Romeinse staat. Voor enige buitelandse ambassadeurs Senaatsittings kon betree, is hulle deur die konsuls ontvang. Die konsul sou die ambassadeurs aan die Senaat voorstel, en slegs hulle het onderhandelinge tussen die Senaat en buitelandse state gevoer. Die konsuls kon die Senaat saamroep, en het oor die vergaderings daarvan gepresideer. Elke konsul het vir ‘n maand as president van die Senaat gedien. Hulle kon ook enige van die drie Romeinse vergaderings (Kuriaat, Kenturiaat en Stam) saamroep, en het daaroor gepresideer. Gevolglik het die konsuls die verkiesings van stapel gestuur en wetgewende maatreëls aan stemming onderwerp. Wanneer beide konsuls uitstedig was, is hulle siviele verpligtinge deur die praetor urbanus behartig.
Elke konsul is by elke publieke verskyning vergesel deur twaalf liktore, wat die luister van die amp versinnebeeld het, en ook as lyfwagte opgetree het. Elke liktor het ‘n faskes gedra, ‘n roedebundel wat om ‘n byl verbind was. Die roede was simbolies van mag en kastyding, en die byl van die volmag oor doodstraf. Binne die pomerium het die liktore die byl uit die faskes verwyder om aan te dui dat ‘n burger nie sonder verhoor terreggestel kon word nie. By betreding van die Comitia Centuriata, sou die liktore die faskes neersit as aanduiding dat die magte van die konsuls aan die mense (populus romanus) te danke was.
Militêre sfeer
Buite die mure van Rome, was die magte van die konsuls veel meer omvangryk in hul rol as hoofaanvoerders van alle Romeinse legioene. Dit was in hierdie funksie wat die konsuls met volle imperium toegerus was. Wanneer die legioene volgens ‘n Senaatsdekreet opgekommandeer is, het die konsuls die opname in die Campus Martius oorsien. By opname in die weermag, moes alle soldate ‘n eed van getrouheid aan die konsuls aflê. Die konsuls het ook die revisie gedoen van die opgevorderde troepe wat deur Roomse vennote verleen is.
Binne die stad kon ‘n konsul ‘n burger straf en arresteer, maar het geen mag besit om ‘n terregstelling uit te voer nie. Op kampanjes egter, kon ‘n konsul strawwe na sy goeddunke uitvoer op enige soldaat, offisier, burger of vennoot.
Elke konsul het ‘n weermag aangevoer, gewoonlik twee legioene sterk, bygestaan deur militêre tribune en ‘n quaestor met finansiële pligte. In die uitsonderlike geval dat beide konsuls saam opmarsjeer het, het hulle die bevel daagliks afgewissel. ‘n Tipiese konsulêre weermag was sowat 20 000 manskappe sterk en het bestaan uit twee burger- en twee vennotelegioene. In die vroeë jare van die republiek, was Rome se vyande in sentraal-Italië geleë, sodat kampanjes enkele maande geduur het. Namate Rome se grensfronte uitgebrei is, in die 2de eeu v.C., het die kampanjes langduriger geword. Rome was ‘n krygsywerige gemeenskap, en was net selde nie in ‘n oorlog gewikkel nie. Gevolglik was van die konsul by ampsaanvaarding deur die Senaat en die Mense verwag om met sy weermag teen Rome se vyande op te ruk, en die Romeinse grensfront uit te brei. Sy soldate het verwagtings gekoester om ná hul kampanjes na hul tuistes terug te keer met buit. Indien die konsul ‘n volslae oorwinning behaal het, is hy deur sy troepe as imperator gehuldig, en kon hom beroep op ‘n triomftog.
Die konsul kon die kampanje na sy goeddunke aanvoer, en het oor onbeperkte magte beskik. Na die kampanje egter, kon hy vir vergrype vervolg word, soos byvoorbeeld die misbruik van die provinsies of verkwisting van publieke geld. Om sodanige rede is Scipio Africanus in 205 v.C. deur Cato aangekla.
Bekamping van magsmisbruik
Misbruik van konsulêre mag is voorkom deurdat aan elke konsul die reg gegee is om sy kollega te veto. Daarom kon die konsuls, met die uitsondering van daardie provinsies waar ‘n konsul as hoofaanvoerder oppergesag gehandhaaf het, slegs eenparig optree, of minstens nie teen mekaar se oortuigde wil nie. Teen die vonnis van een konsul, kon ‘n appèl voor sy kollega gebring word, wat indien dit sou geluk, die vonnis tersyde kon stel. Ten einde onnodige konflik te vermy, het slegs een konsul die ampspligte in ‘n betrokke maand vervul. Dit beteken nie dat die oorblywende konsul van gesag ontdaan was nie, maar het wel meegewerk dat die eerste konsul sonder direkte inmenging kon optree. In die daaropvolgende maand het die konsuls hul bevoegdhede afgewissel, en dit sou voortduur tot die einde van die konsulêre termyn.
Nog ‘n teenwig teen konsulêre vergrype was die sekerheid dat hulle na afloop van hul ampstermyne tot verantwoording geroep kon word vir die aksies daarin geneem.
Daar was benewens ook drie ander beperkings op konsulêre mag. Hul ampstermyn was kort (een jaar); hul pligte het volgens voorafbepaalde Senaatsvoorskrifte geskied; en hulle was nie onmiddellik na hul ampstermyne herverkiesbaar nie. Gewoonlik is ‘n dekadelange tussenpose tussen konsulskappe vereis.
Goewerneurskap
Na ontruiming van hul amp, is die konsuls deur die Senaat aan ‘n provinsie toegewys om te administreer as goewerneur. Die aangewese provinsies vir elke konsul is deur loting bepaal en wel voor die einde van sy konsulskap. Deur omskakeling van sy konsulêre imperium na prokonsulêre imperium, sou die konsul ‘n prokonsul en goewerneur word van een (of verskeie) van Rome se vele provinsies. As ‘n prokonsul, was sy imperium beperk tot slegs die aangewese provinsie, en nié die hele Republiek nie. Enige uitoefening van prokonsulêre imperium in enige ander provinsie was onwettig. Ook was ‘n prokonsul nie geoorloof om sy provinsie te verlaat voor sy termyn verstreke was, of voor die aankoms van sy opvolger nie. Uitsonderings is slegs as spesiale vergunnings van die Senaat toegestaan. Meeste termyne as goewerneur het tussen een en vyf jaar geduur.
Aanstelling van die diktator
In krisistye, gewoonlik wanneer Rome se grondgebied in onmiddellike gevaar verkeer het, is ‘n diktator deur die konsuls aangestel vir ‘n periode van hoogstens ses maande, ná ‘n voorstel van die Senaat. Tydens die diktator se ampsbediening is die imperium van die konsuls opgeskort.
Keiserlike pligte
Nadat Augustus die eerste Romeinse keiser geword het in 27 v.C., met die totstandbrenging van die prinsipaat, het die konsuls meeste van hul magte en verantwoordelikhede verloor onder die Romeinse Ryk. Alhoewel steeds amptelik die hoogste staatsamp, was hulle onder die keiser se deurslaggewende imperium bloot ‘n simbool van Rome se republikeinse erfenis. Een van die twee konsulêre benoemings is dikwels deur die keisers self waargeneem en sou eindelik slegs vir die keiser voorbehou word. Nietemin sou die keiserlike konsuls steeds oor die reg beskik om oor Senaatsittings te presideer, en dié reg na die welgevalle van die keiser. Hulle kon in buitengewone gevalle regsprekend optree, en het die spele in die Circus Maximus aangebied, asook alle publieke plegtighede ter ere van die keiser op hulle eie onkoste. Ná verstryking van hul ampte, het die eks-konsuls (prokonsuls) hul loopbaan voortgesit as bewindhouer oor een van die provinsies wat deur die Senaat geadministreer is. Hierin het hulle gewoonlik vir termyne van drie tot vyf jaar waargeneem.
Konsulêre datering
Die hoogste magistrate was eponiem, wat beteken dat elke jaar amptelik, soos ‘n regeringsjaar in ‘n monargie, aangedui is deur die twee konsuls se name, alhoewel daar ook ‘n meer praktiese numeriese datering bestaan het, bekend as die ab urbe condita, d.i. volgens die era beginnende by die mitiese stigting van Rome. Byvoorbeeld het die jaar 59 v.C. van die moderne kalender onder die Romeine bekend gestaan as "die konsulskap van Caesar en Bibulus," aangesien die twee kollegas in die betrokke konsulskap (Gaius) Julius Caesar en Marcus Calpurnius Bibulus was — ten spyte daarvan dat Caesar die konsulskap so deeglik oorheers het, dat grappenderwys daarna verwys is as "die konsulskap van Julius en Caesar".
In Latyn word die ablatiewe absolute konstruksie dikwels gebruik om die datum aan te dui, soos bv. "M. Messalla et M. Pupio Pisone consulibus," wat letterlik weergegee kan word as "Marcus Messalla en Marcus Pupius Piso synde konsuls," soos Caesar dit ook stel in sy De Bello Gallico.
Tolenirivier (Tina, Oos-Kaap)
Die Tolenirivier is 'n rivier wat in die noorde van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Tinarivier.
Molibdeniet
Molibdeniet is 'n mineraal met formule. Hierdie mineraal is die belangrikste bron van die element molibdeen en lewer ook renium.
Die mineraal word as twee politipes aangetref: 2H-Molibdeniet (volop) en 3R-Molibdeniet (seldsaam).
Struktuur
Molibdeniet het 'n gelaagde struktuur. Die 2H-politipe is heksagonaal en dit is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se C7-struktuur.
Die struktuur bestaan uit S-Mo-S toebroodjielae met 'n heksagonale digpakking wat weergegee kan word as:
Die molibdeenatome word deur 'n trigonaal prisma van swawel atome omring. Die swawelatome het net aan een kant molibdeenatome as bure. Aan die ander kant is 'n vanderwaalsgaping na die volgende toebroodjie se swawellaag. Dit maak die materiaal 'n goeie vastestof-smeermiddel soos grafiet. 3R-molibdeniet is romboëdries met 'n eenheidsel: a = 3.16 Å, c = 18.33 Å. en ruimtegroep R3m.
Vondsplekke
Molibdeniet word veral in hoëtemperatuur-hidrotermale are aangetref. Dit word in verspreide afsettings van die porfier-tipe gevind, met sowel as sonder geassosieerde groot mineraliserings van koper. In meteoriete word dit selde aangetref, maar dit kan ook in metamorfe kontakneerslae in kalksteen met kalsiumsilikaatminerale sowel as in pegmatiete, graniete en apliete gevind word. Dit kom dikwels met chalkopiriet en ander koperminerale voor.
Molibdeniet, die volopste molibdeenmineraal, het 'n wydverspreide voorkoms. In die VSA word fune kristalle in die Crown Point-myn, Chelan Lake, Chelan Co., Washington; en by die Frankford-steengroef, Philadelphia, Pennsilvanië gevind. Kanada, Marokko, Rusland, Duitsland en Japanhet ook vondsplekke. In Suid-Afrika word dit byvoorbeeld in die Vergenoeg-myn van Tshwane, die Vioolsdrif-gebied van die Noord-Kaap, en by Houtenbeck in Limpopo gevind.
Arcadia Group
Arcadia Group Ltd. (voorheen bekend as Arcadia Group plc en Burton Group plc) is 'n Britse multinasionale kleinhandelonderneming met sy hoofkwartier in Londen. Die groep besit mode-ondernemings soos Burton Menswear London, Dorothy Perkins, Evans, Miss Selfridge, Topman, Topshop en Wallis wat hul besighede gewoonlik in groot winkelstrate in die middestad bedryf, en die modeketting Outfit wat in sy buitestedelike winkels modelyne van die groep se ander modekettings verkoop. Arcadia Group bedryf meer as 2 500 modewinkels in die Verenigde Koninkryk, naas konsessiewinkels in Britse afdelingswinkels soos Debenhams, Selfridges en House of Fraser, asook 900 konsessiewinkels in veertig lande. In Suid-Afrika is konsessiewinkels vir die handelsmerke Topman en Topshop gevestig.
Arcadia Group is merendeels in besit van Taveta Investments wat op sy beurt in besit is van Tina Green, die vrou van Sir Philip Green.
Mrs H.S. Ball’s blatjang
Mrs. H.S. Ball’s blatjang is 'n tradisionele Suid-Afrikaanse sous wat sedert 1914 gemaak word.
Geskiedenis
Mrs. H.S. Ball is op 23 Maart 1865 as Amelia Alice Elizabeth Adkins, in King William’s Town gebore. Sy was die dogter van Henry James Adkins, 'n kleinhandelaar van Gonubie, en Sarah Adkins née Spalding. Sy is later met Herbert Sandleton Ball, 'n spoorweg-superintendent van Kaapstad, getroud en die paartjie het in Kaapstad gaan woon. Die jong bruid het die gesogte geheime blatjangresep as geskenk van haar moeder ontvang, 'n resep wat reeds vir geslagte in hul familie van ma na dogter oorgedra is.
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914, is die blatjang op klein skaal geproduseer, en as geskenke aan vriende gegee of by kerkbasaars verkoop. Dit het gewild geraak en die Ball-kombuis is omskep in 'n tydelike produksielyn. Namate die vraag daarvoor groter geword het, het Amelia en Herbert, met die hulp van die Kaapse sakeman, Fred Metter, die produksie verhoog. Metter was ook verantwoordelik vir die ontwerp van die agtkantige bottel wat vandag nog vir die blatjang gebruik word.
Sextans-dwergsterrestelsel
Die Sextans-dwergsterrestelsel of LEDA 88608 is ’n satellietstelsel van die Melkweg in die sterrebeeld Sekstant (Sextans). Dit is in 1990 ontdek deur die sterrekundiges Mike Irwin, M.T. Bridgeland, P.S. Bunclark en R.G. McMahon. Dit beweeg teen 224 km/s weg van die Melkweg.
Mrs H.S. Ball’s blatjang
Geskiedenis
Die Woodstock-fabriek het in 1917 geopen om aan die toenemende vraag na die blatjang te voldoen, en toe die uitvoer van die blatjang na Groot-Brittanje toegeneem het, is 'n selfs groter fasiliteit later in Dieprivier geopen. In 1962 sterf Amelia op 97-jarige ouderdom, met die vrede dat die geheime resep net aan haar seun en haar kleinseun bekend gemaak is. Oor die jare was Mrs. H.S. Ball’s deel van Unilever Foods en in April 2013 het dit 'n filiaal van Tiger Consumer Brands Limited geword.
SS Quanza
Sommige bronne beweer dat Amelia Adkins se vader die kaptein van die skip SS Quanza was, en dat haar ouers hulself noodgedwonge in King William’s Town gevestig het nadat die skip in 1852, onderweg van Kanada na Australië, naby die kus van Oos-Londen skipbreuk gely het. Dit is egter nie waar nie. Amelia se ouers is op 16 Februarie 1852 in King William’s Town getroud en die SS Quanza het eers op 26 Mei 1872 naby Oos-Londen skipbreuk gely. Die skipwrak is aan Henry James Adkins verkoop vir herwinning. Amelia se moeder, Sarah Spalding, is in 1836 in Halifax, Nova Scotia gebore, toe haar vader Alexander Spalding in diens van die Britse weermag daar gestationeer was. Hy is in Augustus 1845 na Suid-Afrika verplaas waar hy en sy familie hulself gevestig het. Hy tree in 1853 op King William’s Town af.
Dercitus sibogae
Dercitus sibogae is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Rob van Soest, Beglinger & De Voogd.
Juweliersware
Juweliersware word gemaak om byna elke deel van die liggaam te versier, van haarnaalde tot toonringe, en selfs genitale juweliersware. Dit word van 'n wye verskeidenheid materiale gemaak. Edelstene en soortgelyke materiale soos amber en koraal, edelmetale, krale en skulpe word wyd gebruik, en emalje is ook dikwels belangrik. In die meeste kulture kan juweliersware begryp word as 'n statussimbool, vir hul materiaaleienskappe, hul patrone, of vir betekenisvolle simbole.
Die gedragspatrone vir die dra van juweliersware tussen geslagte, en deur kinders en ouer mense kan baie wissel tussen kulture, maar volwasse vroue is die mees konsekwente draers van juweliersware. In die moderne Europese kultuur is die dra deur volwasse mans relatief laag in vergelyking met ander kulture en ander tydperke in die Europese kultuur.
David Millin
David Millin (1920–1999) was 'n Suid-Afrikaanse regisseur, kinematograaf en vervaardiger. Hy het verskeie Afrikaanse en Engelse rolprente oor sy loopbaan vervaardig. Hy was sedert 1972 'n lid van die Amerikaanse vereniging van kinematograwe, die eerste lid van Afrika wat aan die organisasie behoort het. In 1994 word hy deur M-Net vereer vir sy lewenslange bydrae tot die bedryf en in 1997 word hy ook deur SASC/Kodak vir sy bydrae vereer. Hy was bekend vir sy skouspelagtige uitbeeldings, groot (maar akkurate) oorlogstonele en sy droë sin vir humor.
Filmografie
As regisseur:
As kinematograaf:
As vervaardiger:
As draaiboekskrywer:
Monique Dupree
Monique Dupree (gebore 10 Desember 1974) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger en regisseuse. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent American Gangster (2007). Sy het in onafhanklike rillerfilms, bemoeidheid (fetish), strokiesprente, plaaslike en nasionale werklikheidstelevisie gespeel. Af en toe het sy katalogus- en alternatiewe modelwerk gedoen, asook 'n oorskakeling na hoofstroomtelevisie en -bioskoop.
Haar optredes sluit musiek in deur haar orkes Negro Childe, publikasie, promosie, internetradio, fiksheid, produksie en pro-stoei. Sy toer agter die skerms in stoei met die voormalige ECW-ster en eggenoot Tommy Dreamer in sy promosie House of Hardcore sowel as impakstoei.
Sy is ook 'n professionele medespeler wat by geleenthede en byeenkomste verskyn. Haar opvallendste mederol tot nog toe was Wonderwoman, Nubia, Mohawk Storm en Marie Antoinette. Tot op hede het Monique meer as 100 films en televisieprojekte voltooi, die skepping van verskeie strokiesprente geïnspireer en dit is te huur regoor die wêreld.
Monique is die moeder van 10 kinders. Sy is betrokke by verskeie liefdadigheidsorganisasies en sosiale uitreikorganisasies.
Sowjet-monument (Treptower Park)
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Sowjetisches Ehrenmal im Treptower Park
Berlyn, Duitsland
Opgerig
1946–1949
93 000 m²
Ontwerp en uitvoering
J.B. Belopolski, argitek
S.S. Walerius, ingenieur
J.W. Woetsjetitsj, beeldhouer
Funksie
Gedenkteken en militêre begraafplaas
Sowjet-monumente in Berlyn
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Rooi Leër in die stadsgebied van Berlyn drie Sowjet-monumente laat oprig om gesneuwelde Sowjet-soldate te herdenk – veral die sowat 80 000 stryders wat gedurende die verowering van Berlyn geval het. Hierdie monumente is nie net as gedenktekens vir die oorwinning oor Nazi-Duitsland opgerig nie, maar dien ook as militêre begraafplase. Die monument in die Treptower Park het as sentrale gedenkteken ontstaan, terwyl twee bykomende monumente in die Schönholzer Heide in die Berlynse stadsdistrik Pankow en in die sentraal geleë Tiergarten opgerig is.
Bougeskiedenis
Die Sowjet-kommandantuur het vir die oprigting van die monument 'n wedstryd vir argitekte uitgeskryf waartydens 33 ontwerpe ingedien is. Die ontwerp van die wenner-span, 'n "skepperskollektief" onder leiding van die Sowjet-argitek Jakof S. Belopolski, die beeldhouer Jefgeni Wiktorowitsj Woetsjetitsj, die skilder Aleksander A. Gorpenko en die ingenieur Sarra S. Walerius, is vanaf Junie 1946 uitgevoer.
Naas skulpture en reliëfs is ook vlamskale met 'n deursnee van 2,5 meter ontwerp wat in 1948 deur die kunsgietery Lauchhammer vervaardig is. Die monument het op 'n vroeëre speel- en sportterrein ontstaan en is in Mei 1949 voltooi.
Die groot standbeeld van 'n soldaat van die Rooi Leër is in Oktober 2003 in 'n ateljee op die eiland Rügen gerestoureer, per skip terug na Berlyn vervoer en op 4 Mei 2004 weer op sy sokkel geplaas.
Geskiedenis
Toe die Sowjet-monument in die Treptower Park op 8 Mei 1949 – vier jaar ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog – ingewy is, het Otto Grotewohl, een van die voorsitters van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED) en latere eerste minister van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) wat vier maande later gestig sou word, die Duitse afvaardiging gelei. Grotewohl het sy toespraak met die volgende woorde beëindig:
Ons dank die roemryke Sowjet-leër wat ons van die gesel van die mensheid, die fascisme, bevry het. Die belofte van miljoene proletariërs lui in hierdie uur: om vir demokrasie, vrede en sosialisme te veg.
In die tyd van die politieke ommeswaai in die DDR het onbekendes die steensarkofae en die sokkel van die kripte op 28 Desember 1989 met anti-Sowjet-leuses besmeer. Die Party van die Demokratiese Sosialisme (PDS) het dit as 'n verregse daad beskou en 'n massabetoging op 3 Januarie 1990 georganiseer waaraan 250 000 DDR-burgers deelgeneem het. Sodoende het die PDS by die anti-fascistiese tradisie van sy voorloperparty SED aangesluit wat steeds as positief ervaar is en tegelykertyd 'n poging onderneem om ook in 'n tyd van politieke omwentelinge aanspraak op die leidende rol in die staat te maak.
Die partyleier Gregor Gysi het hierdie geleentheid gebruik om vir die stigting van 'n veiligheidsdiens te pleit wat die DDR se grondwet sou beskerm. Hy het sodoende na die destyds heersende diskussie oor die moontlike re-organisasie of ontbinding van die Buro vir Nasionale Veiligheid (Amt für Nationale Sicherheit) verwys – die opvolgorganisasie van die berugte Staatsveiligheidsdiens. Die geskiedkundige Stefan Wolle het die moontlikheid aangetoon dat medewerkers van die Staatsveiligheidsdiens, wat bevrees was dat hulle hul werk sou verloor, die anti-Sowjet-leuses aangebring het.
Ná 'n staatsplegtigheid in die Berlynse teater Schauspielhaus am Gendarmenmarkt het die laaste Sowjet-magte in die DDR op 31 Augustus 1994 hul afskeid by die monument geneem. 1 000 Russiese en 600 Duitse weermaglede het aangetree om die gesneuweldes gemeenskaplik te herdenk. Gedurende hierdie militêre plegtigheid het die Duitse bondskanselier Helmut Kohl en die Russiese president Boris Jeltsin kort toesprake gehou en kranse neergelê.
Sedert 1995 word by die monument jaarliks 'n herdenkingsfunksie gereël en blomme en kranse neergelê. Hierdie funksies word onder meer deur die vereniging Bund der Antifaschisten Treptow e.V. onder die leuse Tag der Befreiung (Dag van die Bevryding) georganiseer. In die nag van 8 Mei 1945 is in die Berlynse stadsdeel Karlshorst die dokument onderteken waarin Duitse weermagleiers volledig voor die geallieerde magte gekapituleer het. Hierdie dag is steeds 'n openbare vakansiedag in die Russiese Federasie.
Ná die Duitse hereniging het egter ook kritiese stemme oor die Sowjet-monument vanuit konserwatiewe politieke kringe soos die Christen-Demokratiese Party van Duitsland (CDU) opgegaan. Daar is onder meer teen Stalin-aanhalings geprotesteer wat op die steles ingegraveer is. Sommige van hierdie aanhalings is intussen deur vandalisme vernietig.
Die monument-kompleks
Die toegangspoort tot die Sowjet-monument – 'n triomfboog wat van grys graniet gemaak is – is vlakby Poesjkin-laan (Duits: Puschkinallee) geleë. 'n Inskrif op die boog is aan die stryders toegeken "wat vir die vryheid en onafhanklikheid van die sosialistiese tuisland gesneuwel het". 'n Pad lei die besoeker tot 'n soort voorplein waar die standbeeld van 'n vrou met 'n hoogte van drie meter staan – 'n allegorie vir "Moeder Tuisland" wat haar gevalle seuns betreur. Die voorplein bied 'n panoramiese uitsig oor die hoofmonument.
'n Breë pad, wat 'n effens opwaartse helling maak en deur berkebome gesoom is, lei langs die monument se sentrale as tot die hoofveld wat deur twee groot gestileerde vlae van rooi graniet aan weerskante van die pad gemarkeer word. Aan hulle voorkante is twee skulpture wat knielende soldate in uniform uitbeeld, albei bewapen met 'n masjienpistool. Die stryder aan die linkerkant is 'n ouer soldaat, dié aan die regterkant 'n jong vegter.
'n Aantal trappe lei van hier na benede tot by simboliese begraafplaas wat die middelpunt van die monument-kompleks vorm. Die omheinde grafte is met gras toegegroei en word deur vyf vierkante steenplate met lourierkranse gemarkeer. Die werklike grafte is egter aan die twee sykante van die monument onder platane en onder die grafheuwel aangelê.
Langs die buitekante van die hoofveld is sestien wit marmer-sarkofae geplaas. Hul lengtesye is met reliëfs versier wat tonele uit die Groot Vaderlandse Oorlog van die Sowjet-volke uitbeeld. Die smal kante, wat na die sentrale veld wys, dra inskripsies met Stalin-aanhalings – met die Russiese teks aan die noordelike linkerkant van die kompleks en 'n Duitse vertaling aan die suidelike regterkant. Elkeen van die sarkofae is aan 'n spesifieke onderwerp gewy: die Duitse aanval, verwoesting en lye in die Sowjetunie, opoffering en ontberings van die Sowjet-volk en sy ondersteuning vir die leër, die Heldhaftige Leër, die Heldhaftige Stryd van die leër, opoffering en lye van die leër, oorwinning, heldedood.
Die laaste twee sarkofae, wat aan die heldhaftige sterwe gewy is, is in 'n reguit lyn met die kompleks se sentrale grafheuwel geplaas. Hierdie kunsmatige heuwel word deur Jefgeni Woetsjetitsj se skulptuur "Die Bevryder" oorheers wat op 'n dubbele koniese sokkel staan. Die skulptuur beeld 'n soldaat uit wat in sy regterhand 'n swaard en 'n kind beskermend op sy linkerarm dra – 'n swastika, die simbool van Nazi-Duitsland, bars onder sy stewels. Die skulptuur is twaalf meter hoog en het 'n gewig van 70 ton. Die kind versinnebeeld die onskuldige volk wat nou in die arms van sy redder na 'n beter toekoms kan uitsien.
Die standbeeld is oor 'n begaanbare pawiljoen opgerig. Sy koepel huisves 'n mosaïek met 'n omlopende Russiese inskripsie en 'n (foutiewe) Duitse vertaling. Die heuwel is met sy pawiljoen volgens die voorbeelde van 'n koergan, 'n Middeleeuse Slawiese grafheuwel in die Don-riviervlakte, ontwerp. Koergans is by die oprigting van Sowjet-monumente verskeie kere as stylelement gebruik, soos byvoorbeeld in Odessa, Donetsk, Smolensk, Kiëf, Minsk en Wolgograd. Die heuwel vorm saam met die pawiljoen en standbeeld met 30 meter die hoogste punt in die monument-kompleks en die Treptower Park.
Die beeldhouer het in 'n aantal onderhoude steeds beklemtoon dat die uitbeelding van die soldaat 'n suiwer simboliese betekenis het en nie op 'n spesifieke ware gebeurtenis baseer nie. Nogtans het in die DDR die verhaal van sersant Nikolai Iwanowitsj Massalof (1921–2001) bekendheid verwerf wat op 30 April 1945 tydens die bestorming van die Rykskanselary 'n jong meisie in veiligheid gebring het. Hy is later met 'n gedenkplaat by die brug oor die Landwehr-kanaal vereer. Oor 'n lang tyd is na hom as die voorbeeld vir die "Treptowse soldaat" verwys. Dit was nogtans die Sowjet-soldaat Iwan Odartsjenko wat vir die bronsfiguur model gestaan het.
Meer as 5 000 gesneuwelde Sowjet-stryders is op die begraafplaas ter ruste gelê.
June Neethling
June Neethling was 'n Suid-Afrikaanse aktrise.
Saycon Sengbloh
Saycon Sengbloh (gebore 23 Oktober 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente American Gangster (2007) en Double Play (2017), en in die televisiereekse The Good Wife (2009) en Scandal (2012).
Kenhardt
Kenhardt is 'n dorp in die Noord-Kaap (Suid-Afrika) wat in 1868 gestig. Die Rooibergdam is naby geleë.
Geskiedenis
Die dorp het op 27 Desember 1868 ontstaan toe 'n polisiebuitepos hier gestig is. Vyftig berede polisiemanne en 'n spesiale magistraat, Maximilian Jackson, het hulle onder 'n reuse kameeldoringboom gevestig. Nuwe nedersetters het hulle by die polisiemag onder die kameeldoringboom gevestig en in 1876 het die nedersetting 'n dorp geword. Die NG gemeente is in 1889 gestig.
Distrik
Die kameeldoringboom waaronder die spesiale magistraat sy tent opgeslaan het, bestaan nog en is tot 'n nasionale monument verklaar.
Marj Dusay
Marj Dusay (gebore 20 Februarie 1936- 28 Januarie 2020) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Breezy (1973) en in die televisiereekse Guiding Light (1952), Star Trek (1966), en All My Children (1970).
Miriam Cooper
Miriam Cooper (7 November 1891 – 12 April 1976) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916), The Deep Purple (1920), Serenade (1921), en The Oath (1921).
Katedraal van Straatsburg
Met 'n hoogte van 142 meter was die katedraal tussen 1647 en 1874 die hoogste gebou ter wêreld. Dit het tot by die jaar 1880 die hoogste kerkgebou gebly en is daarna deur die katedrale van Keulen en Ulm oortref. Dit is vandag nog steeds die hoogste katedraal in Frankryk na dié van Reims en die vierde hoogste kerkgebou ter wêreld.
Vroeë historiese bouwerke
duimnael|regs|250px|Die Katedraal van Straatsburg in die aandskemer duimnael|regs|250px|Die koornis Die terrein van die huidige katedraal is al baie eeue gebruik vir die oprigting van sakrale bouwerke. Aanvanklik het die Romeine hier 'n heiligdom gebou, wat in die Christelike tydperk deur 'n kerk, wat aan die Jonkvrou Maria gewy was, vervang is. Teen die einde van die 7de eeu het die biskop Sint-Arbogast hier die eerste katedraal opgerig.
Hierdie kerkgebou is in die 8ste eeu onder die heerskappy van Karel die Grote deur 'n groter katedraal vervang. In sy testament uit die jaar 778 het biskop Remigius die kripte as sy begraafplaas vasgelê. In hierdie katedraal is waarskynlik ook die sogenaamde Ede van Straatsburg afgelê. Argeologiese opgrawings dui aan dat die Karolingiese katedraal oor drie skepe en drie absides beskik het. 'n Destydse digter het in een van sy werke na die ryk ornamente en versierings van goud en juwele verwys, wat onder biskop Ratald aangebring is. Die katedraal is verskeie kere - in 873, 1002 en 1007 - deur brande vernietig.
Werner van Habsburg, die biskop van Straatsburg, het in 1015 die hoeksteen vir 'n nuwe katedraal op die bouvalle van die Karolingiese basiliek gelê. Die nuwe katedraal is in die Romaanse boustyl uitgevoer, maar aangesien die gebou volgens die destydse tradisie nog met 'n houtdak voorsien was, is dit in 1176 weer deur 'n brand vernietig. Ná die ongeluk het Heinrich von Hasenburg, die nuwe biskop, die besluit geneem om 'n nuwe katedraal op te rig, wat nog indrukwekkender sou wees as dié van die Switserse stad Basel, wat in daardie tyd voltooi is. Die boubedrywighede op die perseel was egter uiteindelik oor 'n tydperk van enkele eeue aan die gang.
Die boubedrywighede (1176-1439)
Die boubedrywighede het by die koor en die noordelike dwarsskip begin, wat nog in die Romaanse boustyl uitgevoer is. 'n Bouspan uit Chartres, wat in 1225 in Straatsburg gearriveer het, het die ontwerp van die katedraal met sy toepassing van die nuwe Gotiese boustyl gerewolusioneer. Die gebruik van kleure by die glasvensters verwys na die dubbele Franse en Duitse invloede, wat op die argitektuur van die katedraal uitgeoefen is: Die Franse bouspanne het die voorkeur aan rooi en blou gegee, terwyl die Duitsers volgens hulle styl groen vensters ingesit het. Die fondse, wat vir die voltooiing van die kerkskip benodig is, is in 1253 deur middel van aflaatbriewe ingesamel.
Die huidige katedraal
Terwyl die oostelike dele, veral die koor en die suidportaal, nog by die laat Romaanse boustyl gereken word, is die langskip en die beroemde wesfasade, wat met duisende figure versier is, meesterwerke van die Gotiese argitektuur.
As die bekendste gebou en biskopskerk van die welvarende Vrye Ryksstad Straatsburg maak die katedraal deel uit van die Duitse argitektuurgeskiedenis. Net soos in die geval van die katedraal van Keulen het die boumeesters, waaronder Ulrich von Ensingen, wat ook die katedraal van Ulm opgerig het, en Erwin von Steinbach egter veral invloede van die Franse katedralegotiek as aanleiding vir hulle ontwerp gebruik. Tipiese voorbeelde van die Franse boustyl is die dubbeling van die westorings, waardeur ook die wesfasade vergroot is, en die basiliekagtige ontwerp van die langskip, wat duidelik van die Duitse saalkerkontwerpe verskil.
Die noordelike toring, wat in 1439 voltooi is, was met 'n hoogte van 143 meter tussen 1647 en 1874 die hoogste gebou ter wêreld. Die katedraal van Straatsburg het met sy kenmerkende asimmetriese vorm (die suidelike toring is nooit gebou nie) tot vandag die simbool van Elsas gebly. Die katedraal is duidelik sigbaar van die Duitse Rynoewer, wat sowat drie kilometer van die gebou af lê, en die bergreekse van die Vogese en die Swartwoud.
Asimmetriese vorms en 'n verskeidenheid boustyle kenmerk die hele gebou. Naas die lang boutyd het ook die neiging van die argitekte, om nuwe Gotiese invloede naas die bestaande tradisies te volg. Die lang reeks van argitekte, wat by die oprigting van die katedraal betrokke was, het ook tot die asimmetriese ontwerp van die fasade gelei. Aanvanklik is dit sonder 'n toring beplan, en een van die argitekte het in 1439 'n verdieping met 'n deurbreekte koepel bygevoeg. Die suidelike toring is egter nooit gebou nie.
Die Astronomiese Horlosie
duimnael|regs|250px|Die astronomiese horlosie Een van die kenmerkende besonderhede van die katedraal is sy Astronomiese Horlosie. Sy voorloper, die Driekoningshorlosie, is in 1354 gebou. Dit is in 1533 deur 'n nuwe horlosie vervang, wat reeds met astronomiese funksies gespog het en tot by 1870 geloop het. Toe het Jean Baptiste Schwilgué die opdrag gekry om die horlosie te herstel. Hy het 'n volledig nuwe uurwerk met unieke funksies gebou.
Die horlosie wys die aardbaan, die maanbaan en die bane vn al die planete, wat destyds bekend was (van Mercurius tot by Saturnus). Sy mees verbasende deel is die raderwerk, wat op Nuwejaarsaand loop en in staat is om die datums van kerklike feesdae te bereken. Die horlosie spog daarnaas met die stadigste tandrad ter wêreld - met slegs een omwenteling in 25 000 jaar wys dit die presessie van die aardas.
Geskiedenis
Die geskiedenis van die katedraal is nou verbind met dié van die stad Straatsburg en die gewes Elsas. Die stad was in die laat Middeleeue daarin geslaag om van die biskop se heerskappy kwyt te raak en erkenning te kry as 'n Vrye Ryksstad. Die reformasie het al vroeg na Straatsburg uitgebrei, en 'n Lutheraanse kerkorde is in 1534 aanvaar. Die katedraal het 'n Evangeliese kerk geword.
L’Oréal
L'Oréal is 'n Franse maatskappy wat produkte vir persoonlike sorg vervaardig. Die onderneming, wat op 30 Julie 1909 deur Eugène Schueller gestig is, het intussen 'n internasionale groep en die wêreld se grootste kosmetiekmaatskappy geword.
Françoise Bettencourt en haar kinders besit bykans 33,2% van die groep en hul fortuin is in 2020 op meer as 75 miljard Amerikaanse dollar geraam.
Sophie Okonedo
Sophie Okonedo (gebore 11 Augustus 1968) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dirty Pretty Things (2002), Hotel Rwanda (2004), Æon Flux (2005), en After Earth (2013).
Dercitus simplex
Dercitus simplex is 'n spons in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Carter.
William, Prins van Wallis
William, Prins van Wallis KG KT PC ADC(P) (volle naam: William Arthur Philip Louis; gebore 21 Junie 1982 in Paddington, Westminster), is die oudste seun van koning Charles III en wyle prinses Diana, wat in 1997 oorlede is. Hy is die regmatige erfgenaam van die Britse troon.
William is in Londen gebore en het skoolgegaan aan Wetherby, Ludgrove en Eton-kollege. Hy het 'n deel van sy brugjaar in Belize en Chili deurgebring voordat hy 'n meestersgraad in geografie aan die Universiteit van Sint Andrews behaal het. Hy het daarna opleiding aan die militêre akademie Sandhurst ontvang voordat hy in die Blues and Royals diens gedoen het. Hy het in April 2008 aan die lugmagkollege Cranwell gegradueer en vroeg in 2009 by die Britse lugmag se Soek-en-reddingsmag aangesluit. Van Julie 2015 af was hy twee jaar lank 'n voltydse vlieënier in die Oos-Agliese Lugambulans.
In 2011 is William die Hertog van Cambridge gemaak voor sy troue met Catherine Middleton. Hy het die Hertog van Cornwall en van Rothesay geword nadat sy pa, koning Charles III, die troon op 8 September 2022 bestyg het. Die volgende dag is hy die Prins van Wallis en Graaf van Chester gemaak, titels wat gebruik word deur die regmatige erfgenaam van 'n regerende monarg, en Catherine het die Prinses van Wallis geword. Die egpaar het drie kinders: prins George, prinses Charlotte en prins Louis.
Lewensloop
Prins William het aan die skole Wetherby, Ludgrove en Eton-kollege skoolgegaan, daarna geografie aan die Skotse Universiteit van Sint Andrews gestudeer en sy militêre opleiding aan die militêre akademie Sandhurst voltooi.
Prins William is 'n lid van die Kerk van Engeland, soos gebruiklik deur die Britse koninklike familie. Hy het 'n jonger broer, prins Harry (gebore 1984). Deur hul moeder stam hulle af van die 17de-eeuse Engelse koning Karel II.