cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monocentridae
Agtergrond
Die liggaam van hierdie visse is ovaalvormig met groot skubbe. Hulle kom voor in dieptes van 3 tot 400 m in die Indiese-Pasifiese area.
J.C. Kannemeyer
Afrikaanse literatuurgeskiedenis
In 1973 nader Koos Human van Human & Rousseau, met die ondersteuning van D.J. Opperman, hom oor die moontlikheid om ’n Afrikaans literatuurgeskiedenis aan te pak. Dit was nodig aangesien die twee vorige skrywers van so ’n geskiedenis, Gerrit Dekker en Rob Antonissen, beide reeds oorlede is. Hierdie werk vestig hom as die toonaangewende literator in Afrikaans. Hy skryf dan die vir sy tyd mees omvattende literatuurgeskiedenisse in Afrikaans, eers in afsonderlike bande. Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur I, wat die tydperk vanaf die aanvang tot met die Dertigers dek, verskyn in 1978 en word in 1979 bekroon met die Recht Malan-prys. In 1979 is dit ook een van die vyf boeke op die kortlys van die Louis Luyt-prys. Die tweede band, Geskiedenis van die Afrikaanse literatuur II, dek die tydperk vanaf die Dertigers tot met 1970 en is in 1984 op die kortlys vir die toekenning van die Louis Luyt-prys. Veral weens koste oorwegings, maar deels ook oor die polemiek wat tussen hom en T.T. Cloete ontstaan oor hierdie literatuurgeskiedenisse en wat die voorskryf van hierdie literatuurgeskiedenisse op universiteite beperk, word afgesien van die voorgenome derde band. Kannemeyer kondenseer die inhoud van die twee bande en werk die nuutste letterkundige geskrifte in een band by onder die titel Die Afrikaanse literatuur 1652-1987. ’n Gekondenseerde weergawe van hierdie literatuurgeskiedenis word in Engels vertaal deur Elaine Ridge as A history of Afrikaans literature. Na verloop van 17 jaar verskyn die laaste bygewerkte geskiedenis as Die Afrikaanse literatuur 1652-2004. Literatuur-geskiedkundige boeke is ook Die Afrikaanse bewegings, waarin hy die ontstaan en geskiedenis van die Eerste en Tweede Afrikaanse Taalbeweging uiteensit, en Letterkunde en beweging voor 1900, wat bestaan uit ’n oorsig oor hierdie tydperk en ’n bloemlesing van die geskrifte. Oor sy taak as geskiedkundige lewer hy verslag in Die taak van literêre geskiedskrywing.
Stefan George
Invloed
George se poësie het 'n groot invloed gehad op die musiek van die komponiste van die Tweede Weense, veral tydens hul ekspressionistiese periode. Arnold Schoenberg het George se poësie getoonset in werke soos sy "Ich darf nicht dankend", Op. 14/1 (1907), Strykkwartet No. 2, Op. 10 (1908), en sy The Book of the Hanging Gardens, Op. 15 (1909), terwyl sy student, Anton Webern, van George se verse gebruik gemaak het vir sy vroeëre koorwerk getiteld Entflieht auf leichten Kähnen, Op. 2, sowel as in twee stelle liedere, Opp. 3 en 4 van 1909, en in verskeie vokale werke uit dieselfde periode wat postuum gepubliseer is.
Monocentridae
Genera
Die volgende genus word in Suid-Afrika gevind:
Die volgende genus kom buite Suider-Afrika voor:
George Bizos
George Bizos (15 November 1927 - 9 September 2020) was 'n menseregteprokureur wat hom teen apartheid in Suid-Afrika beywer het, en is veral bekend weens sy deelname aan die Rivonia-verhoor. Hy het Mandela raad gegee om die kwalifikasie 'indien nodig' by sy verhoortoespraak dat hy bereid is om te sterf, te voeg, wat bygedra het dat hy die doodsvonnis vrygespring het. Bizos het ook die families van anti-apartheidsaktiviste, wat deur die regering om die lewe gebring is, verteenwoordig, gedurende die verhore van die Waarheid- en Versoeningskommissie.
Vroeë lewe
Bizos was die seun van Antonios (by sy familie en vriende bekend as "Antoni") Bizos, die burgemeester van die klein dorpie Vasilitsi, suid van Koroni en Kalamata op die Messenia-skiereiland van die Peloponnesos, Griekeland. Hy is op 15 November 1927 gebore (alhoewel verkeerd opgeteken in sy Suid-Afrikaanse identiteitsdokument as 1928, vanweë die verklaring van sy vader aan die owerheid by hul aankoms in Egipte).
In Mei 1941, op dertienjarige ouderdom, het George Bizos en sy vader sewe Nieu-Seelandse soldate (Don Gladding, Mick Karup, Peter Martin, John Lewis en drie ander) gehelp om in die heuwels weg te kruip om die Nazi-besette Griekse vasteland te ontsnap na Kreta. Hy sê die ontsnapping het nie goed verloop nie en hy was drie dae op die see drywend totdat hy daarin geslaag het om die aandag van die bemanning te trek op die Britse torpedojaer, HMS Kimberley, wat op pad was na die Slag van Kreta. Na die slag het HMS Kimberley hom in Alexandrië, Egipte, afgelaai.
As vlugteling is hy na Suid-Afrika gestuur en het in Durban geland. Van daar af het hy per trein na Johannesburg gereis en by die Braamfontein-treinstasie afgeklim. Destyds betoog die Ossewabrandwag, 'n Afrikanergroep met Nazi-simpatie, teen die binnekoms van vlugtelinge. Die Ossewabrandwag blameer eerste minister Jan Smuts dat hy die "vuilgoed van Europa" na Suid-Afrika gebring het. Die plaaslike Griekse gemeenskap het gehelp om hom in die samelewing te integreer.
Bizos het sy eerste twee jaar in die land nie skoolgegaan nie, omdat hy nie Engels of Afrikaans kon praat nie. Hy het in 1949 toelating tot die Universiteit van die Witwatersrand bekom, en begin met 'n 3-jarige Baccalaureus Artium-graad, gevolg deur 'n drie-jarige LLB-graad in die regte. Dit was hier waar hy vir die eerste keer polities aktief geword het en by die Studenteraad onder leiding van Harold Wolpe aangesluit het.
Regsloopbaan
In 1954 is Bizos tot die balie in Johannesburg toegelaat. Gedurende die 1950's en 1960's was hy regsverteenwoordiger vir 'n wye verskeidenheid bekende mense, waaronder Trevor Huddleston van Sophiatown.
Tydens die Rivonia-verhoor van 1963-64 was Bizos deel van die span wat Nelson Mandela, Govan Mbeki en Walter Sisulu verdedig het. Die beskuldigdes is lewenslange tronkstraf opgelê, maar die doodstraf gespaar. Alhoewel daar soms gesê word dat hy beweer dat hy Mandela se beroemde toespraak opgestel het wat tydens die verhoor gelewer is, sê hy dat sy belangrikste bydrae was om die gebruik van die woorde "indien nodig" te adviseer voordat Mandela gesê het dat hy bereid was om te sterf. Bizos het geglo dat dit moontlik tot die vermyding van die doodstraf bygedra het deurdat Mandela blykbaar nie martelaarskap wou soek nie. Hierdie verhoor het die aankoms van 'n groep stoere menseregteprokureurs aangekondig - Joel Joffe, Harry Schwarz, Arthur Chaskalson en Harold Hanson.
Bizos word 'n seniorlid van die Johannesburgse balie in 1978. Hy was 'n lid van die Nasionale Raad vir Menseregteprokureurs, wat hy in 1979 help oprig het. Hy was senior raadgewer by die Legal Resources Centre in Johannesburg in die Constitutional Litigation Unit. Hy was 'n regter in Botswana se appèlhof van 1985 tot 1993.
In 1990 word Bizos 'n lid van die African National Congress (ANC) se regs- en grondwetlike komitee, en by die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA) dien hy as adviseur vir die onderhandelingspanne en neem hy deel aan die opstel van die Voorlopige Grondwet. Hy was betrokke by die opstel van wetgewing, en veral die Wet op die Bevordering van Nasionale Eenheid en Versoening en wysigings aan die Strafproseswet, om dit in ooreenstemming te bring met Hoofstuk 3 van die grondwet, wat fundamentele menseregte aan alle burgers van Suid-Afrika waarborg.
Stefan George
In populêre kultuur
In Rainer Werner Fassbinder se 1976 rolprent Satansbraten poog die protagonis Walter Kranz om sy lewe op die van George te modelleer.
George Bizos
Regsloopbaan
In die verhore van die Waarheids- en Versoeningskommissie was Bizos die leier van die span wat die aansoeke om amnestie namens die families Biko, Hani, Goniwe, Calata, Mkonto, Mhlauli, Slovo en Schoon teëgestaan het.
In 1994 is Bizos deur president Mandela aangestel in die Kommissie vir Geregtelike Dienste, wat ingevolge die grondwet kandidate aanbeveel om as regters aan te stel en hervormings aan die regstelsel voorstel om die apartheidsverlede daarvan uit te wis. Bizos was die leier van die span vir die Suid-Afrikaanse regering om aan te voer dat die doodstraf ongrondwetlik was , en raadslid vir die Nasionale Vergadering in die Sertifisering van die Grondwet deur die Grondwethof.
In 2005 was Bizos regsadviseur van Nelson Mandela in 'n bittere regsgeskil met Mandela se voormalige advokaat, Ismail Ayob.
Film oor Rivonia
In 2017 verskyn Bizos saam met oorlewende beskuldigdes by die Rivonia-verhoor, Denis Goldberg, Andrew Mlangeni en Ahmed Kathrada, saam met mede-verdedigingsadvokate Joel Joffe en Denis Kuny, in 'n dokumentêre film getiteld "Life is Wonderful", geregisseer deur Sir Nicholas Stadlen, wat die verhaal van die verhoor vertel. Die titel weerspieël Goldberg se woorde aan sy moeder aan die einde van die verhoor toe hy gehoor het dat hy en sy kamerade die doodsvonnis gespaar is.
Bekende mense verteenwoordig
Nelson Mandela, sedert die 1950's
Trevor Huddleston van Sophiatown, 1950's
Mac Maharaj in die Little Rivonia-verhoor
J.C. Kannemeyer
Samesteller en redigeerder
Hy is betrokke by die versorging en samestelling van ’n groot aantal geskrifte. Die galeie van Jorik is ’n faksimilee en transkripsie van die oorspronklike dokumente, met ’n weergawe van die finale teks van Joernaal van Jorik van D.J. Opperman. Uit hierdie boek kan die ontwikkeling van die teks grondig nagegaan word. Van Opperman versorg hy ook die faksimilee uitgawe van die manuskrip van sy onvoltooide laaste digbundel, Sonklong oor Afrika en hy bring sy Verspreide opstelle in een bundel bymekaar. Hy versorg die Versamelde gedigte van C. Louis Leipoldt en in Literêre cuaserie bundel hy Leipoldt se kritiese opstelle oor die literatuur. Van Uys Krige versorg hy die Versamelde gedigte, Vier eenbedrywe (’n keur uit Krige se reeds gepubliseerde eenbedrywe), Die veelsydige Krige (’n saambundeling van lesings deur verskillende literators wat oorspronklik van 1 tot 5 Februarie 1988 by die Somerskool van die Universiteit van Kaapstad aangebied is) en Naamlose muse (Krige se kritiese werk en letterkundige essays). Etienne Leroux se verspreide korter tekste vat hy in twee bundels saam. Tussenspel bevat Leroux se kreatiewe skryfwerk en Tussengebied bevat sy lesings en artikels oor die literatuur en die taak van die skrywer. Eers Jan Greshoff en later Fred le Roux voer in die veertigerjare onder die skuilnaam Kees Konyn ’n skrikbewind onder die pretensieuse in die letterkunde en Kannemeyer bundel ’n keur van hulle artikels saam in Die koleperas van Kees Konyn. Saam met ander versorg hy Die volledige versamelde gedigte van Eugène N. Marais. Kraaines is ’n bloemlesing uit die werk van Afrikaanse digters na 1955. By geleentheid van Koos Human se vyftigste verjaardag versorg hy saam met Karel Schoeman die huldigingsbundel  'n Natsteen vir Koos Human, terwyl Skanse teen die tyd ’n huldigingsbundel is vir W.E.G. Louw se 65ste verjaardag, wat hy saam met E.C. Britz en R.H. Pheiffer redigeer. Kritiese aanloop is ’n saambundeling van letterkundige opstelle en resensies van J.F.W. Grosskopf, C. Louis Leipoldt en Eugène N. Marais, wat beskou kan word as die aanvang van die wetenskaplike kritiek in Afrikaans.
Hy versamel die Briewe van Peter Blum wat Blum aan vriende en die pers geskryf het. Na W.E.G. Louw se dood skenk sy weduwee in 1988 sy dokumenteversameling aan die Universiteit van Stellenbosch en hieruit stel Kannemeyer later die bundel Ek ken jou goed genoeg saam, waarin die briefwisseling tussen N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw tussen 1936 en 1939 gepubliseer word, vergesel van ’n inleiding deur Kannemeyer. Hierdie publikasie lei daartoe dat familie van die broers ’n onsuksesvolle aansoek by die hooggeregshof in Kaapstad indien om verspreiding van die boek te stop. Die rede vir die polemiek is die simpatie wat daar veral uit N.P. van Wyk Louw se briewe blyk vir die nasionaal-sosialistiese beleidsrigtinge van die Duitse regering onder Hitler, asook die argwaan wat beide broers toon teenoor die rol van Jode in Suid-Afrika. Gelees teenoor die algemene agtergrond van sy tyd, die feit dat die briewe geskryf is voor Hitler se ergste vergrype en die ouderdom van die broers (albei is steeds in hulle twintigs), is hulle sentimente egter nie werklik radikaal nie en het beide se latere geskrifte afdoende bewys gelewer van hulle sobere oordeel oor sake van die dag. Veral Van Wyk Louw word inderdaad beskou as filosoof in sy uitsprake oor rasseverhoudinge in Suid-Afrika, veral tussen wit en bruin. Die briewe is verder van groot waarde vir ’n beoordeling van die broers se letterkunde en kunsbeskouing. Hierdie eerste bundel word opgevolg deur Briewe van W.E.G.en N.P. van Wyk Louw 1941 - 1970, wat hy eweneens redigeer en van ’n inleiding voorsien.
Eerbewyse en toekennings
In 1988 ken die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns die Gustav Preller-prys vir Literêre Kritiek aan hom toe. In 2000 ontvang hy van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde die C. Louis Leipoldt-prijs vir sy artikel oor Uys Krige en die Suid-Afrikaanse politiek. Die Akademie vereer hom in 2003 met die N.P. van Wyk Louw-medalje. Deur die jare ontvang hy etlike beurse van onder andere Rupert International, Het Jan Marais Internationale Fonds, Stichting Neerlandia, Van Ewijck-stigting en Voorsittersfonds van Nasboek en Tafelberg-uitgewers vir navorsing plaaslik en in die buiteland. Die Universiteit van Stellenbosch ken in 2010 ’n eredoktorsgraad aan hom toe vir sy lewenswerk en rol as navorser, skrywer en kenner van die edisiewetenskap en sy bevordering van die Afrikaanse letterkunde. Na sy dood word hy op die Woordfees van 2012 gehuldig wanneer sy werk en persoon by twee geleenthede deur uitgewers, letterkundiges en skrywers bespreek word.
George Bizos
Bekende mense verteenwoordig
Govan Mbeki in die Rivonia-verhoor in 1963–64
Walter Sisulu in die Rivonia-verhoor in 1963–64, en daarna sy vrou
Ahmed Timol se familie oor sy dood in 1971 in aanhouding
Steve Biko se familie oor sy dood in aanhouding in 1977
Neil Aggett se familie oor sy dood in 1982 in aanhouding
Rob Adam in 'n verhoor vir betrokkenheid by ANC-aktiwiteite, 1982
Patrick Lekota (bekend as "Terror") en Popo Molefe by die Delmas-verraadverhoor, 1985 - 89
Chris Hani se familie tydens 'n verhoor van die Waarheids- en Versoeningskommissie waar huurmoordenaars van Hani om amnestie aansoek gedoen het.
Morgan Tsvangirai, leier van die Movement for Democratic Change van Zimbabwe, toe hy aangekla is van die beplanning van 'n staatsgreep voor die algemene verkiesing in 2002
Winnie Madikizela-Mandela
Ander aktiwiteite
In die 1970's het Bizos gehelp om 'n Griekse skool, SAHETI, te begin. Dit het die Griekese kultuur onderskryf, maar was selfs tydens die hoogtepunt van apartheid nie-eksklusivisties. Dit was hier waar mense soos Chris Hani se kinders opgevoed is.
In 2013 het twee van Mandela se dogters hofgeding ingestel om Bizos, die voormalige minister van behuising, Tokyo Sexwale, en die advokaat Bally Chuene as direkteure van twee van Mandela se ondernemings af te sit. Bizos het gesê dat die dogters probeer om dinge in die hande te kry wat nie verkoop moet word nie. Die saak is vertraag nadat die dogters se advokaat Ismail Ayob hom aan die saak onttrek het.
Jan Meyer
regs|duimnael|200px|Jan Meyer.
Meyer het geen geringe aandeel aan die opsporing van die hoofrif op die Witwatersrand gehad nie. As veldkornet moes hy gedurig inspeksies doen en bakens oprig. Dit het hom die gulde geleentheid gebied om die geologiese strukture te bestudeer en waar te neem waar dagsome uitsteek. Baie van die vroeë opsporings van die hoofrif was te danke aan sy opmerksaamheid. Dit was op sy aanbeveling dat G.J. du Plessis die hoofrif op die plaas Turffontein opgespoor het. Hy was die stigter van Meyerskamp, later bekend as Natalkamp, en as mede-eienaar van die Meyer-en-Charltonmyn was hy een van die eerste Afrikaanse mynmagnate.
Hy het Johannesburg van 1887 tot 1892 in die Volksraad verteenwoordig as die eerste Volksraadslid vir Johannesburg. Sake waarvoor hy hom beywer het, was die verkryging van ’n munisipaliteit vir Johannesburg ('n saak wat wel gerealiseer het), die aanbou van die Delagoabaai-Pretoriaspoorweg deur Johannesburg, wat dui op die besef wat hy gehad het van die belangrikheid van Johannesburg as ’n mark vir plaaslike en ingevoerde landbouprodukte en die feit dat baie nywerheidsmateriaal deur Johannesburg benodig is. Hy het klaarblyklik besef die korter afstand na die hawe sou die mynmagnaat, handelaar, nyweraar asook die boere om Johannesburg bevoordeel. Derdens het hy ’n rol gespeel in die instelling van die Tweede Volksraad, wat die uitlanders se belange verteenwoordig het.
Herkoms en jeug
Meyer was ’n seun van Johan George (Org) Meyer en Hester Christiana Elizabeth Mulder. Johan Meyer het die Groot Trek as jong vrygesel meegemaak, waarskynlik as lid van Andries Henrik Potgieter se geselskap, en het saamgetrek tot by Ohrigstad. Lede van die trekgeselskap het op pad volgens oorlewering laer getrek naby die huidige standplaas van die NG gemeente Alberton-Suid en op die grond waarop die gemeente se pastorie gebou is, is die graf van ’n Voortrekkervrou en –kind. Org was bes moontlik lid van die geselskap van 11 man wat in 1835 noordwaarts gery het om Louis Tregardt op te soek en die wêreld in die noorde te verken. Met sy terugkeer in Augustus 1836 was hy net betyds om sy mense te organiseer om hulle te verdedig by Vegkop in Oktober daardie jaar, toe die Matabele hulle aangeval het. Blykbaar het Org Meyer toe na Prins Albert teruggekeer. Daar is hy in 1840 met Hester Mulder getroud en op 26 Junie 1842 is Johannes Petrus (Jan) daar gebore, vyf maande voor die stigting van die NG gemeente Prins Albert.
In 1844 het die twee jaar oue Jan saam met sy ouers na Transvaal gereis, waar sy vader eienaar van drie plase geword het: Elandsfontein (waarop hulle gewoon het), Klipriviersberg en Alwynspoort. Die gesin het die Karoo laat in die 1840's besoek, want met hul terugkeer het Jan se vader ene Smit op Klipriviersberg aangetref waar dié hom tuisgemaak het. Org Meyer was volgens oorlewering maar te bly om ’n buurman in die ylbevolkte streek te hê; daarom het hy die plaas aan Smit gegee. In 1860 is Smit oorlede en nadat sy boedel afgehandel is, het Klipriviersberg in die mark gekom. Jan Meyer wou die plaas bekom, maar omdat die hoofpad tussen Vereeniging en Pretoria naby die plaas verbyloop, het ’n paar handelaars ook hul oog op die plaas gehad met die doel om ’n winkel daarop op te rig. Dit was ook die oornemende Jan Meyer se gedagte. Plase kon destyds verniet bekom word, maar omdat hier sprake van mededingers was, is die hoogste bod van £500 vir die plaas op Jan Meyer toegeslaan. Jan het net £200 gehad, maar die res geleen by ene Erasmus, want later by Irene geboer het. Jan het ’n winkel op die plaas opgerig en begin transport ry.
In 1855 het die Meyers weer hul familie op Prins Albert besoek. Op pad terug, by Colesberg, is Org Meyer oorlede. So het die verantwoordelikheid om die gesin terug in Transvaal te kry, op die 13-jarige Jan se skouers gerus. Vol riviere moes hulle met oorsteek en die vee moes snags beskerm word teen wilde diere. Dit het baie gereën en daar was nie droë hout vir vuurmaak nie. ’n Broer van Jan het in 1851 verkluim, terwyl hy met ’n wa en span osse langs die Jukskeirivier hout gaan haal het. Daar het ’n hewige storm losgebars en kapok het hulle oorval. Die vee en die swart werkers het die loop geneem en hy het onder die wa skuil gehou.
Jan Meyer is getroud met Christina Salmina Meyer (nie verwant nie) en in 1860 het hy sy eerste huis gebou op die grond waar die nuwe Albertonse burgersentrum nou staan. Hierdie stukkie grond van 13 morg, het hy vir £13 van sy stiefvader, Abraham Viljoen, gekoop. Sy koringland en vrugtebome is met ’n leivoor uit die Natalspruit natgelei. Christina is met die geboorte van hulle vierde dogter op 31 Julie 1870 oorlede. Hy het op dié grond gebly tot met die dood van hierdie dogtertjie op 29 Augustus 1871. In 1872 is hy weer getroud, met die weduwee Stephina Petronella Botha, gebore Strydom, waarna hulle hul intrek op Klipriviersberg geneem het. Hy het ’n seun en vier dogters gehad.
Die enigste formele onderrig wat hy ontvang het, was van sy weduweemoeder, maar ondanks ’n lewe van armoede en ontberinge in sy jeug het hy vroeg reeds aanleg getoon vir openbare sake.
Jong lewe
In Augustus 1881 is Meyer verkies as veldkornet vir die wyk Kliprivier, distrik Heidelberg. Met verloop van tyd het hy op sy drie groot plase met vee geboer en ’n saaiery volgens die beste landboumetodes van daardie tyd aan die gang gesit het. Tydens die Transvaalse Vryheidstryd was Meyer deel van die kommando wie se taak dit was om die Britse soldate op die verskillende dorpe vas te keer en afgesny te hou. Toe dit vir sir Owen Lanyon, Britse administrateur van Transvaal en opvolger van sir Theophilus Shepstone, duidelik word dat die Transvalers vasbeslote was om die bestuur van die land oor te neem, het hy ’n afdeling soldate beveel om van Lydenburg na Pretoria te gaan om die garnisoen daar te versterk. Die Transvalers wou dit voorkom en het kmdt. Frans Joubert opdrag gegee om hierdie opmars met ’n kommando te stuit. Dit het tot die eerste groot slag van die oorlog gelei. Op 20 Desember 1880 het die Slag van Bronkhorstspruit plaasgevind, waartydens die grootste deel van die Engelse soldate binne enkele minute gewond of gedood is. Jan Meyer se verdere bewegings tydens die Eerste Vryheidsoorlog is nie bekend nie, maar hy moes hom onderskei het, want in dié tyd is hy as veldkornet vir Kliprivier aangestel. In dié hoedanigheid het hy ’n belangrike rol in die ontdekking van goud gespeel.
Die ontdekking van goud
duimnael|links|300px|'n Kaart van die plase waarop die [[Witwatersrand aangelê is met die dagsoom daarop aangedui. Meyer het eers op die plaas Elandsfontein en daarna tot sy dood op Klipriviersberg gewoon.]] Met die ontdekking van goud op Barberton het Meyer daar besoek afgelê en waardevolle kennis opgedoen rakende die identifisering van gouddraende erts. Toe dit in die 1880's bekend word dat daar ook goud op die Rand was, het Meyer volgens oorlewering, voorbeelde van die gouddraende erts bymekaar gemaak en dit na Pretoria geneem om die owerheid se aandag daarop te vestig.
In 1884 het hulle hom opdrag gegee om die bakens van die plase in sy wyk na te gaan om vas te stel of daar nie stukkies grond oorgebly het wat geen eienaar het nie. Dit het bekendgestaan as uitvalgrond en sou dan tot staatsgrond geproklameer word. Dit het 18 maande geduur om die opdrag uit te voer. So het hy op die Witwatersrand so ’n stuk grond gekry wat hy, volgens oorlewering, Randjeslaagte genoem het. Die staat het in dié tyd – en veral omdat die staatskas juis toe leeg was – hulle veldkornette baie min betaal en omdat hy 18 maande in die saal was, het hy die owerheid versoek om as betaling vir die werk wat hy gedoen het nadat die Staatsekretaris vir hom gesê het dat die staat hom nie kon betaal nie, hierdie stukkie grond aan hom te gee. Die Volksraad was nie in sitting nie en die staatsekretaris het gesê hulle sou eers moes wag tot die volgende sitting om oor die versoek te besluit.
Intussen het dit geblyk dat die Witwatersrand baie goud gehad het en het die staat besluit om eerder ’n dorp op die grond te stig, maar dat hulle die dorp na hom sou noem. Geen dokumentêre bewys bestaan dat die Staatsekretaris hierdie inligting aan Meyer oorgedra het nie; Johannesburg is trouens nie na hom nie, maar na Christiaan Johannes Joubert en Johann Rissik genoem.
Bloedige Sondag in Vilnius
Die term Bloedige Sondag verwys na die gebeure op 13 Januarie 1991 in Vilnius toe veertien mense tydens betogings vir die vryheid en onafhanklikheid van Litaue (wat destyds nog 'n Sowjet-republiek was) dood en meer as 1 000 beseer is. Die slagoffers is doodgeskiet of deur Sowjet-Russiese tenks platgery. Een Sowjet-soldaat is per ongeluk noodlottig getref deur vriendelike vuur.
Jan Meyer
In die openbare lewe
Die ontdekking van goud het gelei tot ’n toestroming van delwers na die Rand. Dit het praktiese probleme opgelewer vir die grondeienaars. Oral het delwers toestemming gevra om op plase te delf. In ander gevalle, soos met die eienaar van die plaas Doornfontein, F.J. Bezuidenhout, het hulle sonder toestemming begin delf. Kapitaliste uit Kimberley het opsies op plase geneem of selfs plase opgekoop. In Pretoria het die owerheid eers gemeen die stormloop sou soortgelyk wees aan dié by Pelgrimsrus, Barberton en Lydenburg, naamlik tydelik. Al staatsamptenaar op die toneel was veldkornet Meyer en was dit sy taak om sake te behartig soos die afpenning van kleims, ooreenkomste tussen grondeienaars en delwers, toekenning van delwerslisensies en die toepassing van die Grondwet.
Bloedige Sondag in Vilnius
Agtergrond
Die Republiek van Litaue het op 11 Maart 1990 sy onafhanklikheid van die Sowjetunie verklaar en daarna in 'n politieke en ekonomiese noodtoestand verkeer. Naas die ekonomiese moeilikhede het ook 'n energiekrisis die openbare vertroue in die nuutgestigte staat ondermyn. Die Sowjetunie het tussen April en laat Junie 'n ekonomiese blokkade teen Litaue ingestel.
Jan Meyer
In die openbare lewe
Die ontdekking het groot verantwoordelikhede op Meyer se skouers geplaas, maar hom ook geleentheid gegee om geldelik baat te vind by die vonds. Omdat die owerheid gemeen het die goudkoors sou mettertyd afkoel, moes Meyer ook die rol van mynkommissaris vervul. Op 5 Julie 1885 (volgens die bron, maar bes moontlik 1886) het ’n prospekteerlisensie uitgeneem en op die plaas Doornfontein van sy vriend F.J. Bezuidenhout vir homself kleims afgepen. In vennootskap met ene Charlton het hy die Meyer & Charltonmyn opgerig, ’n baie ryk myn.
Roggeveldberge
Die Roggeveldberge is 'n bergreeks in 'n afgeleë gebied van die Suid-Afrikaanse provinsie Noord-Kaap, wat baie min deur toeriste besoek word. Dit word ook baie min op kaarte van Noord-Kaap of Suid-Afrika aangedui, want dit is nie so bekend nie. Die naam Roggeveld is afgelei van die wilde rog wat vroeër volop in die gebied voorgekom het.
Jan Meyer
In die openbare lewe
Kort voor lank het die stormloop so moeilik geword om te beheer dat hy onder meer die staat versoek het om die gebied tot openbare delwerye te verklaar. In Pretoria het die owerheid toe besef wat die waarde van die goudvonds was en op 4 Augustus 1886 besluit om die gebied as openbare delwery te proklameer. C.J. Joubert en J.F.B. Rissik is na die gebied gestuur om te bepaal watter plase deur hierdie besluit geraak sou word. Hierin moes hulle ten nouste met Meyer as plaaslike veldkornet en tydelike mynkommissaris saamwerk.
Roggeveldberge
Die bergreeks lê tussen die dorpe Calvinia, 'n sentrum van die wolbedryf in Suid-Afrika, en Sutherland, die sentrum van die sterrekunde in Afrika en die koudste dorp in die land, oos en noordoos van die Tankwa Karoo Nasionale Park. Die Oubergpas in die Roggeveldberge lê 1 404 meter bo seevlak en die hoogste piek is die Sneeukrans op 1 739 meter. Rondom die Roggeveldberge strek die maanagtige landskap van die Moordenaarskaroo.
Bloedige Sondag in Vilnius
Agtergrond
Die inflasiekoers het op 100% gestaan en verder versnel. Die eensydige onafhanklikheidsverklaring van Litaue het daarnaas misnoeë by Litause se etniese minderhede van Poolse en Russiese afkoms gewek. Baie van hulle was immers aanhangers van die Litause Kommunistiese Party (wat deur Moskou oorheers is) en die kommunisties oorheerste Jedinstwo-beweging.
Spanninge het vroeg in 1991 verder toegeneem. Gedurende die vyf dae voor die Januarie-gebeure het Russiese, Poolse en ander werkers teen die regering se prysverhogings vir verbruikersgoedere en beweerde etniese diskriminasie geprotesteer. Volgens Human Rights Watch het die Sowjet-regering destyds 'n propaganda-veldtog begin om die etniese spanninge verder op te laat loop.
Die konflik tussen die parlementsvoorsitter, Vytautas Landsbergis, en die meer pragmatiese eerste minister Kazimiera Prunskienė het op 8 Januarie sy hoogtepunt bereik toe sy bedank het. Prunskienė het op daardie dag met die Sowjetleier Michail Gorbatsjof ontmoet. Die eerste minister se versoek om nie militêr op te tree nie is deur Gorbatsjof geweier. Op dieselfde dag het die Jedinstwo-beweging 'n protesvergadering voor die Hoogste Raad van Litaue gehou. Betogers het 'n poging onderneem om die parlementsgebou te storm, maar is deur ongewapende veiligheidsmagte met waterkanonne uiteen gejaag. Alhoewel die Hoogste Raad ten gunste van 'n hersiening van die prysverhogings gestem het, het die proteste, wat deur Jedinstwo ("Eenheid") en die Kommunistiese Party gesteun is, verder verskerp. Gedurende 'n toespraak, wat op radio en televisie uitgesaai is, het Landsbergis 'n oproep op alle ondersteuners van Litause onafhanklikheid gedoen om by die belangrikste regerings- en infrastrukturele geboue te vergader en hulle te beskerm.
Tussen 8 en 9 Januarie is 'n aantal spesiale militêre Sowjet-eenhede na Litaue gevlieg (waaronder die befaamde Alpha-anti-terreur-groep en Sowjet-Russiese lugmag-paratroepe). Volgens amptelike verklarings was hierdie stap nodig om die grondwetlike orde en wette van die Litause SSR en die Sowjetunie te handhaaf.
Op 10 Januarie het Gorbatsjof hom tot die Hoogste Raad gewend om die grondwet van die Sowjetunie in Litaue te herstel en alle nie-grondwetlike wette te herroep. Hy het daarna verwys dat 'n militêre intervensie binne enkele dae moontlik was. Toe Litause regeringsamptenare Moskou se waarborg dat troepe nie ontplooi sou word nie gevra het, het hulle van Gorbatsjof geen antwoord ontvang nie.
Dave Bald Eagle
Dave Bald Eagle (8 April 1919 – 22 Julie 2016) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Skins (2002), Imprint (2007), River of Fundament (2014), en Neither Wolf Nor Dog (2016).
Gespikkelde opah
Die Gespikkelde opah (Lampris guttatus) is 'n vis wat voorkom in al die oseane van die wêreld in subtropiese en gematigde waters; hulle kom nie voor in ekwatoriële water nie. In Engels staan die vis bekend as die Spotted opah.
Voorkoms
Die vis se lyf is blouerig met die bokant donkerder en die onderkant meer silwerblouerig. Die hele lyf is ook bedek met wit kolletjies. Al die vinne en die voorste gedeelte van die snoet is rooi-oranje van kleur. Die vis word tot 1,8 m lank en 150 kg swaar.
Bloemside
Bloemside is 'n hoofsaaklik Swart voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Roggeveldberge
Daubenya aurea is 'n bedreigde plantspesie wat slegs op die berg voorkom.
Aërodinamika
Aërodinamika, uit Griekse ἀήρ aer (lug) + δυναμική (dinamika), is 'n onderafdeling van vloeidinamika wat die beweging van lug, veral die interaksie met soliede voorwerpe soos 'n vliegtuig se vlerk, bestudeer. Die studie van gasse wat nie in beweging is nie word aërostatika genoem.
Aërodinamika is die ontwerp van vliegtuie, d.w.s. die ondersoek van lugstrome langs die romp van 'n vliegtuig en die invloed daarvan op sekere dele van die vliegtuig, soos byvoorbeeld die romp, vlerke en stert. Die beginsel waarop vliegtuie vlieg, kan aërodinamies verklaar word, en die werkverrigting van 'n vliegtuig kan bereken word uit sekere aërodinamiese groothede en die vermoë van die motore.
Die beginsels waarop vliegtuie vlieg
Wanneer 'n vliegtuig deur die lug beweeg, is daar 'n lug van voor af wat om die vlerk vloei. Aan die voorkant van die vlerk word hierdie lugstroom in twee dele verdeel. Een deel vloei oor die bokant en die ander deellangs die onderkant van die vlerk, en aan die agterkant van die vlerk kom hulle weer bymekaar. Die vlerk is so ontwerp dat die voorkant dik en rond is, terwyl dit geleidelik smaller na agter word.
Die bokant loop met 'n boog na agter, terwyl die onderkant reguit na agter loop. Die lugdeeltjies wat oor die bokant vloei, het weens die gekromde oppervlak 'n langer pad om te volg as die deeltjies wat langs die gelyke onderkant beweeg. Dit het tot gevolg dat die deeltjies bo-oor die vlerk vinniger as die deeltjies aan die onderkant beweeg. As dit nie gebeur nie, sal 'n lugleegte agter die vlerk ontstaan, omdat die natuur sulke ongelyke toestande nie duld nie. Volgens die wet van Bernoulli word die druk van 'n gas kleiner namate dit vinniger beweeg. Dit beteken dat die druk aan die bokant van die vlerk kleiner is as die druk aan die onderkant daarvan. Die natuur probeer om hierdie ongelyke lugdrukke te herstel en 'n opwaartse lugstroom ontstaan. Hierdie lugstroom oefen 'n krag op die vliegtuig uit wat die hefkrag genoem word. Dis ook hierdie krag wat die vliegtuig "dra". As die hefkrag op albei vlerke presies dieselfde is, sal die vliegtuig se vlerke horisontaal bly, maar as dit verskil sal die vliegtuig kantel. Hoe vinniger die vliegtuig vlieg, hoe groter word die hefkrag.
Tydens landing en opstyging is die snelheid relatief klein en gevolglik is die hefkrag dan ook klein. Die hefkrag kan groter gemaak word deur die vlerkoppervlakte groter te maak of deur die ronding van die vlerk te vergroot. Om dit reg te kry, word klappe aan die agterkant van die vlerke gebruik. Deur hierdie klappe te verstel, word die ronding van die vlerk groter gemaak sodat die lug wat bo-oor die vlerk vloei se snelheid verhoog word.
Hierdie klappe word hoofsaaklik by landing en opstyging gebruik. Daar is egter moderne vliegtuie wat ook klappe aan die voorkant van die vlerke het. Aan die vlerke is daar ook nog die rolroer waarmee die vlerke gekantel kan word. Aan die stert is daar die hoogteroer en die rigtingroer. Die hoogteroer Iyk soos twee klein klappe en dit laat die vliegtuig styg of daal. Die rigtingroer staan vertikaal aan die agterkant van die stert en daarmee kan die rigting van die vliegtuig verander word. Die hefkrag ontstaan weens 'n drukverskil tussen die bo- en onderkant van die vliegtuig. Hierdie drukverskil is afhanklik van die hoek waarmee die vlerk deur die lugstroom beweeg.
Dit word die invalshoek genoem. As hierdie hoek groter gemaak word, kry ons die verskynsel dat die lugdeeltjies wat langs die vlerkoppervlak beweeg, neig om weg te breek van die vlerk en hulle eie pad te volg. Dan ontstaan werwelstrome rondom die vlerk wat die hefkrag verminder of selfs uitskakel. Dan het die vlerke 'n staakpunt bereik en kan hulle die vliegtuig nie meer dra nie. Die invloed van lugweerstand aan die voorkant van die vlerk en neus van 'n vliegtuig is daar 'n punt waar die lugstroom verdeel. Op daardie punt is die snelheid van die lugstroom ten opsigte van die vliegtuig nul.
Dit beteken eenvoudig dat die lug deur die vliegtuig aangestoot word voordat dit oor die vlerke begin beweeg. In hierdie punt vind 'n opbouing van druk plaas wat 'n weerstand teen die vliegtuig bied. Die totale weerstand word saamgestel deur die wrywingsweerstand, vormweerstand en die geïnduseerde weerstand. Die dun luglagie wat teen die romp en vlerke verbystroom, word die grenslaag genoem.
Die lug teen die wande se snelheid is nul, terwyl die lug in die grenslaag verskillende snelhede het. Buite die grenslaag is die snelheid van die lugdeeltjies dieselfde as die van die vliegtuig, maar in 'n teenoorgestelde rigting. Die feit dat die lugdeeltjies in die grenslaag teen verskillende snelhede beweeg, is die gevolg van onderlinge wrywing tussen die lugmolekules. Hierdie wrywing word die viskositeit van die lug genoem en die krag wat nodig is om hierdie wrywing te oorkom, is die wrywingsweerstand. Die wrywingsweerstand kan verminder word deur die vliegtuig 'n gladde afwerking te gee, en deur geskikte kontoere en profiele met die ontwerp van die vliegtuig te kies. Die vormweerstand ontstaan weens werwelstrome rondom die vlerke in 'n vlug.
Die geïnduseerde weerstand word by die punte van die vlerke gevorm deurdat die lug van onder na bo stroom. Dit beïnvloed die stromingsrigting van die lug wat weer werwelstrome aan die agterkant van die vliegtuig veroorsaak. Laasgenoemde veroorsaak 'n afwaartse krag op die stert wat ons die stert of as noem.
Jan Meyer
In die openbare lewe
Voorrade vir die winkel op sy plaas Klipriviersberg moes van Kimberley of Pietermaritzburg af aangery word met ’n ossewa. Gevolglik was hy bekend met ’n hele aantal Natallers. Mettertyd het ’n delwerskamp naby sy myn en langs die spruit opgespring wat hoofsaaklik deur Natallers bewoon is. Hierdie kamp het die naam Meyerskamp (later Natalkamp) gekry en die spruit het bekend geword as Natalspruit.
Aërodinamika
Die beginsels waarop vliegtuie vlieg
As die hefkrag gelyk is aan die gewig van die vliegtuig plus die stertlas, sal die vliegtuig horisontaal vlieg. As die hefkrag kleiner as hierdie twee kragte saam is, sal die vliegtuig daal, en omgekeerd. 'n Ander vorm van weerstand wat van belang is, is die sogenaamde nadelige weerstand. Dit is die lugweerstand wat deur aile dele van die vliegtuig (die vlerke uitgesonder), veroorsaak word.
Jan Meyer
Die afpen van kleims
Weens die geologiese struktuur van die Rand was dit onmoontlik vir afsonderlike kleimhouers om hul kleim alleen te bewerk; swaarmasjinerie sou dus nodig wees wat net die kapitaliste kon bekostig. Die verkryging van nog kleims was dus nodig. Om die huurders en eienaars van plase die geleentheid te gee om voldoende aaneengeskakelde kleims te bekom, is aanbeveel dat ’n mynpagbrief op hul grond van die owerheid verkry word. Dis ’n bepaalde stuk grond wat die staat aan die eienaar toeken en waarop hy teen betaling van 5/- per morg per jaar kon myn. Dit het die grondeienaar bevoordeel. ’n Delwerslisensie het £1 per kleim per maand gekos. Die houer van ’n mynpagbrief was in groot aanvraag en eienaars of huurders kon ’n goeie prys daar-voor vra.
Op 20 Augustus 1886 het die regering besluit om mynpagbriewe aan eienaars en huurders uit te reik. Hierdie mynpaggronde is dan in kleims opgedeel. Op grond wat tussen 50 en 500 morg groot was, kon ’n mynpaggebied van 50 morg toegeken word. Die voordele wat die Goudwet van 1885 verder vir die eienaar ingehou het, was dat voor sy plaas tot openbare delwery verklaar kon word, die eienaar ’n tiende van sy plaas kon uitsoek, waarvoor hy dan van die regering ’n mynpagbrief gekry het. Die regering het egter die reg behou om, in plaas van die huurgeld, 2½% van die goudopbrengs uit die mynpaggronde in te vorder. Die eienaar kon verder vir homself 10 kleims afpen waarop hy dan die gewone prospekteerlisensiegelde van 5/- per kleim per maand moes betaal. Voorts moes die eienaar bepaal op watter plekke, soos tuine, landerye en sy plaasopstal, nie gedelf mag word nie. Delwerslisensies was 20/- per kleim per maand. Deur ’n plaas nie te verkoop nie, kon die Afrikanerboer groot finansiële voordeel vir homself behaal.
Meyer word ’n mynmagnaat
Die stigting van die eerste NG gemeente in Johannesburg was ook onder andere aan sy inisiatief te danke. Tydens ’n erediens wat deur ds. Van Warmelo in sy huis gehou is, is besluit om ’n gemeente in Johannesburg te stig.
Tweede Vryheidsoorlog
Soos die meeste Boere is Jan Meyer ook swaar getref deur die Runderpes van 1896-'97. Hy het baie beeste verloor, soos ook tydens die Boereoorlog en volgens sy kleinseun P.L. Meyer het hy dikwels die mis van siek beeste gesmeer in die bekke van beeste wat blyk dat hulle die siekte onder lede het,.
Met die uitbreek van die Driejarige oorlog was hy amper 60 jaar oud en het hy nie aan die vryheidstryd deelgeneem nie. Sy seun, Org Meyer, wat in later jare ’n kolonel geword het, was tot aan die einde by die stryd betrokke. ’n Jagongeluk het meegebring dat Meyer nie die effektiewe gebruik van sy een been gehad het nie, met ’n kruk moes loop en daarom nie op kommando kon gaan nie. Sy herehuis, wat vandag nog te sien is langs die snelweg tussen Germiston en Vereeniging en wat in 1891 opgerig is, is nie deur die Britse militêre owerheid afgebrand nie. Gedurende die oorlog is ’n hele reeks blokhuise, waarvan een nog te sien is langs die snelweg na Vereeniging, rondom Johannesburg opgerig met die doel om onder meer die goudmyne van Johannesburg te beskerm. Die meeste van die plase wat binne die ring blokhuise was, is deur die Britse owerheid onaangetas gelaat. Heel moontlik het die Britse militêre owerheid hom simpatiek behandel omdat hy betrokke was by die stigting van Johannesburg, dat hy ’n mynmagnaat was en dat hy die belange van die Uitlanders in Johannesburg in die ou Transvaalse Volksraad verteenwoordig het.
Hy was nie ’n ondersteuner van die Rebellie van 1914 nie, maar hy het elke oggend kos laat stuur vir genl. Christiaan de Wet, wat in die gevangenis in Johannesburg aangehou is.
Volksraadslid
Vanweë die stemregwette van die ZAR het die Afrikaners in Johannesburg, al was hulle ver in die minderheid, die politieke mag in die hand gehad. Kragtens die Grondwet was alle burgers wat die ouderdom van 21 jaar bereik het en lid was van ’n Protestantse kerk, stemgeregtig vir die Volksraad. Om in die behoeftes van die groeiende uitlanderbevolking te voorsien, is in 1890 ’n Tweede Volksraad in die lewe geroep en was dit noodsaaklik dat ’n stelsel van differensiasie ten opsigte van burgerskap ingestel word. Vanaf 1890 kon net burgers wat in die land gebore is en ouer as 21 jaar was, vir die Eerste Volksraad stem. Persone wat die land binnegekom het, kon ná twee jaar naturaliseer. Stemreg vir die Tweede Volksraad kon twee jaar ná naturalisasie en teen betaling van £5 verkry word. Volle burgerskap en dus stemreg vir die Eerste Volksraad kon eers 12 jaar ná naturalisasie verkry word.
Vir die eerste jaar ná die ontdekking van die Witwatersrandse goudvelde is Johannesburg in die Volksraad deur die Volksraadslid van Heidelberg verteenwoordig. Op 23 November 1887 het die uitvoerende raad besluit om die publieke delwerye by Barberton, Komatipoort en Steynsdorp tot een kiesafdeling en dié van die Witwatersrand ook. So het die Rand sy eie verteenwoordiger gekry. Met die instelling van die Tweede Volksraad in 1890 is Johannesburg deur een Volksraadlid in elkeen van die twee Volksrade verteenwoordig. Begin 1888 is Meyer tot die eerste Volksraadslid van die Witwatersrandse goudvelde verkies. Omdat hy ’n knap veldkornet en iemand met uitgebreide en suksesvolle mynbelange was, is hy as die bekwaamste persoon vir dié pos beskou. Hy het as sy vernaamste take gesien die verkryging van ’n munisipaliteit vir Johannesburg; die aanbou van die Delagoabaai-Pretoriaspoorweg deur Johannesburg en die instelling van ’n Tweede Volksraad. Meyer was dus blybaar van mening dat as die uitlanders volle stemreg sou verkry, hulle die Transvaalse Volksraad, vanweë hulle getalle, sou oorheers. Hy sou dus met pres. Kruger saamgestem het dat uitlanders tot die Tweede Volksraad verkies kon word waar hulle hul eie belange kon verteenwoordig. Belangrike sake soos buitelandse beleid en verdediging sou in die hande van die Eerste Volksraad bly, wat veral na die belange van die ou ingesetenes omgesien het. As Voortrekkerkind was dit vir Meyer waarskynlik belangrik om die onafhanklikheidsideaal sy ouers met besorgdheid te vertroetel. ’n Tweede rede was die besef by Meyer dat die politieke aspirasies van die uitlanders bevredig moes word. Hy het immers daagliks ten nouste met hulle saamgewerk. Hy het juis gestreef na samewerking met die Engelssprekende en die ander uitlanders op die Witwatersrand, veral as in aanmerking geneem word dat hy later (1894) ’n stigterslid was van die Witwatersrandse Landbougenootskap (later bekend as die Randse Skou) en jare lank tot kort voor sy dood in 1919 ’n gewaardeerde adjunkpresident van die genootskap was.
Met die instelling van die Tweede Volksraad is onmiddellik met verkiesingsveldtogte begin. H.J. Morkel was die eerste kandidaat in die veld. Hy was vlot tweetalig en het Kroonstad ses jaar lank in die Vrystaatse Volksraad verteenwoordig. Maar aangesien hy nie ’n genaturaliseerde burger van die ZAR was nie, moes hy homself aan die verkiesingstryd onttrek. Carl Jeppe en Johannes de Meillon het by die owerheid teen die verkiesing beswaar aangeteken. Die ondersoekkommissie, bestaande uit spesiale landdros Carl von Brandis en mynkommissaris Jan Eloff, het bevind dat die stemopnemers nie ingesweer was nie en dat Jeppe vir die drank betaal het wat aan sy ondersteuners verskaf is. Gevolglik het die Regering die verkiesing onwettig verklaar. Gevolglik het die Witwatersrand net Meyer in die Eerste Volksraad gehad en niemand in die Tweede Volksraad nie. Daar was aanvanklik vier kandidate vir die herverkiesing van ’n lid vir die Tweede Volksraad wat op 29 Julie 1891 sou plaasvind. C.L. Neethling het gedu-rende 1881 as Volksraadslid vir Heidelberg diens gedoen, maar aangesien hy nie die nodige getal naamtekeninge op sy nominasiebrief kon verkry nie, moes hy hom aan die 1891-verkiesing onttrek. Dit was blykbaar omdat Neethling nie op goeie voet met JMeyer, Eerste Volksraadslid vir die Witwatersrand, verkeer het nie. The Star het beweer "Oom Jan deserves so well of this community, he has done such yeoman's service in our cause", dat dit daarom noodsaaklik was dat die kiesers nie hulle steun aan Neethling moes gee nie aangesien dit in die belang van Johannesburg was dat die lid van die Tweede Volksraad saam met, en nie teen Meyer nie, moes werk.
Met die onttrekking van Carl Jeppe het net J.F. Celliers en J. de Meillon as kandidate oorgebly. Ná ’n wanordelike verkiesing op 29 Julie 1891 is Celliers as die verkose kandidaat verklaar. De Meilllon het dadelik by die staat beswaar aangeteken en beweer dat sy ondersteuners verhoed is om te stem. Maar ’n kommissie van ondersoek het De Meillon se besware van die hand gewys en so het Celliers die eerste lid van die Tweede Volksraad vir Johannesburg geword.
Gedurende 1892 het Meyer se gewildheid vinnig begin afneem. Op 4 April 1892 was net nege mense teenwoordig op ’n vergadering wat belê het. Die groot terugslag vir Meyer het in Augustus 1892 gekom toe twee teenstrydige memories, een van die gesondheidskomitee en een van die inwoners van Doornfontein, by die Volksraad ingedien is en waarin presies die teenoorgestelde versoeke tot die owerheid gerig is. Meyer het die twee memories met mekaar verwar en op grond van sy pleidooie is die memorie van die gesondheidskomitee verwerp. Dit was onvergeeflik aangesien hy beloof het om die memorie te steun, "and it is Jan Meyer who is the turncoat, who goes back on his promises, snubs the Board and Johannesburg generally, and stands in the way of its progress and prosperity".
Tot Meyer se krediet moet gereken word dat hy daarvoor verantwoordelik was dat die Delagoabaaispoorlyn tot die voordeel van Johannesburg gebou kon word, dat hy altyd gepoog het om die beste Goudwet tot stand te bring, en dat hy ’n vurige teenstander van die konsessiestelsel was. Hy was egter nie geesdriftig wat betref die verkryging van stemreg vir uitlanders nie. Hy het nie kans gesien om man alleen te veg wanneer memories ingedien is waarvan die strekking strydig met die gees van die Volksraad was nie. Meyer se siening in verband met uitlanderstemreg het veroorsaak dat hy ál meer onaanvaarbaar vir die uitlanders geword het en dat die Engelse pers hom heftiger gekritiseer het.