cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrik Adriaan van Reede tot Drakestein
Biografie
Van Rheede stam uit die adellike geslag Van Reede van Utrecht. Hy was die seun van Ernst van Reede (1588–1640), wat sedert 1633 raad van die Admiraliteit van Amsterdam was en in 1634 naby Lage Vuursche 'n hofstede (plaas) gekoop het. Sy ma, Elisabeth van Utenhove, afkomstig uit Oostende, is reeds in 1637 dood. Ná sy pa se dood in 1640 word hy deur sy oom Godard van Reede (1588–1648), heer van Nederhorst, opgevoed. Sy broer Gerard laat in 1640 die plaashuis verbou, wat nou Kasteel Drakestein is, en wat lank die tuiste van koningin Beatrix is. In 1657 kom hy, saam met Isaac de l'Ostal de Saint-Martin en Johan Bax van Herenthals, as adelborst in diens van die VOC.
Indië
In 1662 probeer Rijcklof van Goens opnuut om Kochi, die sentrum van die handel in speserye te verower: Hendrik van Rheede word daarby gevangegeneem, maar hy onderhou goeie betrekkinge met Cochin se vorstehuis.
In 1665 kry hy 'n aanstelling in Jaffna. Hy sluit daar Johan Nieuhof op as hy hom betrap met die smokkel van pêrels. In 1670 word hy kommandant van Malabar op die Indiese weskus. In Kochi hou hy hom met die bou van 'n vesting besig, maar hy kweek ook tropiese gewasse. Daar is egter hewige kritiek op die hoë koste van sy bouprojekte.
Nuwe opdrag
In 1684 benoem die Here XVII hom egter tot kommissaris-generaal, met die opdrag om 'n einde te maak aan die 'morshandel', die korrupsie van die VOC-dienare, en:
de kantoren in Bengalen, op de kust van Choromandel, op Ceylon, Malabar, Soeratte en aan de Kaap te visiteeren, alle frauden, mesusen, malversatiën te ontdekken, zoodanige redressen te beramen en in te voeren als noodig zouden zijn, niet alleen de schuldigen, maar de verdachte ambtenaren te ontslaan en met hunne stukken en informatiën naar Nederland op te zenden.
Opnuut aan die Kaap
Hy reis met sy sekretaris Hendrick Zwaardecroon en Isaac Soolmans na 'die Oos' en besoek opnuut die Kaap. Groot Constantia is amptelik deur VOC-kommissaris Van Rheede aan Simon van der Stel toegeken ter bevordering van die plantkunde, die wynbou en die tuinbou in die Kaapkolonie. Daar ontmoet hy ook Rijcklof van Goens se seun, wat hom as 'n vors gedra. Hy het selfs die VOC-tuine met jong kaneelbome wat vir de Hortus Botanicus Amsterdam bestem was, vernietig. Van Rheede stuur Van Goens na Batavia terug.
Werk
As plantkundige is hy bekend vir sy standaardwerk oor die flora van Indië, die Hortus Indicus Malabaricus, wat tussen 1678 en 1703 in twaalf dele verskyn. Die Nederlandse vertaling deur Abraham Poot heet die Malabaarse Kruydhof. Die werk bevat gravures van hoë kwaliteit en gedetailleerde beskrywings van 740 plante uit die Malabar, rofweg 'n gebied van 30 x 900 km.
Die volledige titel is: ''Hortus Indicus Malabaricus, Continens Regni Malabarici apud Indos celeberrimi omnis generis Plantas rariores, Latinis, Malabaricis, Arabicis, & Bramanum Characteribus nominibusque expressas, unà cum Floribus, Fructibus & seminibus, naturali magnitudine à peritissimis pictoribus delineatas, & ad vivum exhibitas. Addita insuper accurata earundem descriptione, qua colores, odores, sapores, facultates, & praecipue in Medicina vires exactissimè demonstrantur.''
Die rankplant Entada rheedei is na hom genoem.
Clathria rugosa
Clathria rugosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Lévi.
Tsjeka
Die Tsjeka (Russies: ЧК – чрезвыча́йная коми́ссия; tsjrezwitsjainaja komissija, Buitengewone Kommissie) was die eerste van ’n reeks Sowjet-veiligheidsorganisasies. Dit is op 20 Desember 1917 deur Wladimir Lenin gestig. Die eerste hoof was Feliks Dzerzjinski.
Ná 1922 het die Tsjeka verskeie kere van vorm en naam verander en eindelik die KGB en ná die verbrokkeling van die Sowjetunie die FSB geword, maar sy lede is tot in die 1980's Tsjekiste genoem. Die term "Tsjekisme" is daarna en word vandag nog deur sommige gebruik vir die alomteenwoordigheid en mag van die geheime diens in die Sowjetunie en die hedendaagse Rusland.
KykNET
kykNET is 'n Afrikaanse TV-kanaal wat deel is van M-Net. Dit word op MultiChoice se DStv-satelliettelevisiediens uitgesaai. Die kanaal is in Oktober 1999 geloods. Die eerste uitsending was op 15 November en die eerste program was Emma Koe Lê Ma. Op 16 Julie 2014 het DStv aangekondig dat kykNET in hoë-definisie uitgesaai sal word van 12 Augustus 2014 af.
Karen Meiring is vroeg in 2009 as kykNET se kanaalhoof aangestel. kykNET het op 1 Oktober 2012 na kanaal 144 op DStv geskuif.
Programme
Op 17 November 1999 word Kwêla die eerste keer uitgesaai wat dit een van kykNET se oudste programme maak.
Elana Afrika-Bredenkamp skop haar TV-loopbaan af toe sy die aanbieder van die jeugprogram Jip word. Haar mede-aanbieder is Henré Pretorius.
Die kookprogram Van Pampoen tot Perlemoen skop op 3 April 2002 af met Sonia Cabano as aanbieder.
Die sangpaar Johnny & Vivian is in 2003 die eerste wenners van die Zing!-sangkompetisie vir duo's.
Song vir Katryn, met die rocker Valiant Swart in die manlike hoofrol, begin op 10 April 2003. Katryn word gespeel deur Therese Benadé.
Die dramareeks Plek van die Vleisvreters, met Hans Strydom, Tertius Meintjes en Richard van der Westhuizen as drie broers, begin op 15 April 2004.
Amalia, 'n dramareeks uit die pen van Chris Barnard, begin op 14 April 2005. In die rolverdeling is Dawid Minnaar, Marius Weyers, Illse Roos en Anna-Mart van der Merwe.
Hier Gaan Ons Alweer, Petri de Wet se visvangprogram, word die eerste keer op 2 Julie 2005 uitgesaai. Die sestiende reeks is in 2017 uitgesaai.
Dit Wat Stom Is, 'n dramareeks met die sanger Jan Blohm in die hoofrol, begin op 14 Julie 2005. Ander spelers is Elzabé Zietsman, Milan Murray en Ivan Zimmermann.
Die musiekkanaal MK, ook bekend as MK89 omdat dit destyds op kanaal 89 uitgesaai is, sien in 2005 die lig.
Orion, die eerste TV-reeks wat op een van Deon Meyer se boeke gegrond is, word in 2006 uitgesaai. In die rolverdeling is Neil Sandilands, Albert Maritz en Yvonne van den Bergh.
Dryfsand, geskryf deur P.G. du Plessis, begin op 14 April 2007. Die regisseur is Koos Roets en die spelers is Richard van der Westhuizen, Therese Benade, Frank Opperman en Frantz Dobrowsky.
Hester en Ester Bester, 'n komedie met Lizz Meiring, Karen Wessels en Marisa Bosman, begin op 7 Julie 2007.
Jukebox saai op 6 April 2008 vir die eerste keer uit. Die aanbieder is Kurt Darren. Pieter Koen neem op 12 Junie 2011 by hom oor.
Hannon Bothma se Glam Guru maak op 8 April 2008 sy debuut.
Kruispad, met Justin Strydom, Natania van Heerden en Altus Theart in die rolverdeling, begin op 5 Julie 2008. Dit is die eerste reeks in Deon Opperman se trilogie wat Hartland en Donkerland insluit.
Boer Soek 'n Vrou se eerste reeks begin op 30 September 2008 met Elma Postma as die aanbieder. Die elfde reeks, met Leah as aanbieder, word in 2018 uitgesaai. Ander aanbieders deur die jare was Minki van der Westhuizen, Angelique Gerber en Nadia Beukes.
Die dramareeks Getroud met Rugby begin oop 7 April 2009. Die reeks word in 2016 'n sepie.
Molly en Wors, nog 'n komediereeks van Willie Esterhuizen, begin in 2009.
In 2010 verdubbel kykNET die tydsduur van sy premie-tydgleuf.
Die eerste reeks van Vallei van Sluiers begin op 19 April. Die indrukwekkende rolverdeling sluit spelers in soos At Botha, Michelle Burgers en Nico Panagio.
Op 18 Julie 2010 het kykNET, in samewerking met E.tv se eNuus, saans om 19:00 'n Afrikaanse nuusbulletin begin uitgesaai. Freek Robinson is een van die nuuslesers.
Die Fiësta-toekenning, 'n kykNET-inisiatief wat die bestes op die ses grootste Afrikaanse kunstefeeste bekroon, word in 2011 vir die eerste keer uitgedeel.
Die eerste Silwerskermfees word in 2011 op Prins Albert in die Karoo gehou. Die filmfees skuif in 2012 na Kampsbaai waar dit sedertdien elke jaar gehou word.
Die eerste Ghoema-toekennings, met kykNET as hoofborg, word op 11 Maart 2012 uitgedeel.
Die musiekkanaal kykNET Nou! begin in 2012 uitsaai en kykNET & Kie begin op 9 April 2013 uitsaai.
Die Boland Moorde, met Stian Bam, Brendon Daniels en Vicky Davids, begin op 2 April 2013. Donkerland, die derde reeks in Deon Opperman se trilogie, begin op 13 Augustus.
Op 10 Julie 2014 begin die eerste reeks van Die Republiek van Zoid Afrika. Die aanbieder is Karen Zoid en die eerste gaste is Riaan Cruywagen en Zolani Mahola.
Die kykNET-Rapport-boekpryse word die eerste keer op 21 November 2014 uitgedeel.
Suidooster, die eerste sepie in Suid-Afrika wat in die Kaap afspeel, begin op 16 November 2015 op kykNET én kykNET & Kie uitsaai.
Die Boekklub, 'n dramareeks wat op die Karoo-dorp Merweville afspeel, begin op 12 Januarie 2016. Die tweede reeks word in 2017 uitgesaai.
In 2022 word die eerste Afrikaanse weergawe van The Real Housewives formaat, Die Real Housewives van Pretoria op kykNET uitgesaai.
Projekte
kykNET het deur die jare verskeie projekte van stapel gestuur.
Fiëstas-toekennings
Die Fiëstas-toekennings is vir die eerste keer op 3 Februarie 2011 uitgedeel. Die eerste Fiëstas is by die Kunstekaap in Kaapstad gehou.
Lewensbydrae
Woordkuns – Verna Vels
Musiek – Stefans Grové
Teater – Cobus Rossouw
Beste opkomende kunstenaar
Moenier Adams – Afrikaaps
Beste teaterontwerp
Marthinus Basson – As die broek pas
Beste Fiësta-aabieder
Bobby van Jaarsveld
Gewildste musiekgebeurtenis
Hatfield Karnaval
Beste prestasie in ‘n musiekgedrewe produksie
Afrikaaps
Beste solovertolking
Antoinette Kellerman – As die broek pas
Beste regie
Nicola Hanekom – Betésda
James Grace – Around the world in 60 minutes
Beste manlike byspeler
Theodore Jantjies – Vaselinetjie
Beste vroulik byspeler
Bettie Kemp – Dood van ‘n verkoopsman
Beste akteur
André Odendaal – Magspel
Beste aktrise
Gewildste fees
US Woordfees
Beste nuutgeskepte Afrikaanse opvoering
Beste aanbieding
1191
Die jaar 1191 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 91ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jonah Lomu
Jonah Tali Lomu (12 Mei 1975 – 18 November 2015) was ’n Nieu-Seelandse rugbyspeler van Tongaanse herkoms. Hy het sy land in 63 toetse verteenwoordig. Oor hom is gesê dat hy die eerste ware globale rugbysuperster was en dat hy ’n enorme invloed op die spel gehad het. Hy is op 9 Oktober 2007 in die Internasionale Rugbyheldesaal opgeneem en op 24 Oktober 2011 in die IRR Heldesaal. Hy het tydens die Rugbywêreldbeker 1995 en Rugbywêreldbeker 1999 vir Nieu-Seeland uitgedraf.
Lomu het ’n nieroorplanting ondergaan in 2004, maar het daarna weer rugby gespeel. Hy is op 40-jarige ouderdom skielik aan nierversaking in Auckland, Nieu-Seeland, oorlede.
Persoonlike lewe
In 1996 het Lomu getrou met die Suid-Afrikaanse Tanya Rutter en hulle het vier jaar lank in Nieu-Seeland gewoon voor hul skeiding. Hy het in Augustus 2003 met sy tweede vrou, Fiona, in 'n geheime seremonie op Waiheke eiland getroud. Hy het 'n week later 'n fees op die eiland gehou.
Dotering
In elektronika is dotering die proses waartydens sekere chemiese elemente by 'n halfgeleier gevoeg word om die elektriese geleibaarheid daarvan te verander. Hierdie elemente is klein onsuiwerhede. Dit word gedoen om diodes te skep wat elektrisiteit in een rigting laat beweeg, of om transistor- en halfgeleier skakelaars te maak.
Wanneer die element boor by silikon gevoeg word, word die boordopmiddel 'n aanvaarder genoem, want dit hou daarvan om elektrone te aanvaar. Wanneer die element fosfor by silikon gevoeg word, word die fosfor 'n donateur genoem, want dit hou nie van elektrone nie.
Daar bestaan twee tipes dotering, naamlik n- en p-dotering.
Pietro Badoglio
Pietro Badoglio (Grazzano Badoglio, 28 September 1871 - Grazzano Badoglio, 1 November 1956) was 'n Italiaanse soldaat en politikus.
Hy is gebore in Grazzano Monferrato (later Grazzano Badoglio) in die provinsie van Asti, Italië. Nadat hy aan die militêre akademie in Turyn gestudeer het dien hy van 1892 in die Italiaanse leër. Hy het aanvanklik as 'n luitenant in die artillerie gedien. Hy neem deel aan die veldtogte in Eritrea (1896) en Libië (1912), waar hy homself onderskei het tydens die Slag van Zanzur. Aan die begin van die Italiaanse deelname aan die Eerste Wêreldoorlog was hy 'n luitenant-kolonel en word tot die rang van generaal bevorder vir sy rol tydens die oorname van Monte Sabotino in Mei 1916. Teen 1918 was hy die senior aide de camp vir die Italiaanse Bevelvoeder ten spyte daarvan dat hy gedeeltelik verantwoordelik was vir die terugslag by Caporetto (24 Oktober 1917).
Na hy gedien het in die Eerste Wêreldoorlog word hy verkies as 'n senator, maar bly aan die leër verbonde en ontvang spesiale opdragte wat hom in 1920 en 1921 neem na Roemenië en die VSA. Aanvanklik het hy Benito Mussolini teengestaan en word hy in 1922 uit Italië gestuur as ambassadeur in Brasilië. Nadat hy sy politieke mening verander het keer hy terug na Italië en word aangestel as Hoof van die Generalestaf van die Italiaanse leër op 4 Mei 1924. Badoglio word goewerneur van Libië (1929–33) en volg in 1936 generaal Emilio de Bono op as bevelvoeder van die Ethiopiese inval (wat in 1935 begin is). Gedurende die jaar behaal hy sukses en Ethiopië word deur Italië beset. Hy word as hertog van Addis Abeba aangestel. Hy was nie ten gunste van die Italiaanse - Duitse Pakt van Staal nie en was ook pessimisies oor die sukses van Italië in enige oorlog. Hy bedank in Desember 1940 na die swak vertoning van Italiaanse leër tydens die inval in Griekeland.
Na die val van Mussolini word hy deur Koning Victor Emmanuel III benoem tot premier van Italië in 1943. Hy sluit 'n ooreenkoms met die Geallieerdes en Italië verklaar oorlog teen Duitsland op 13 Oktober 1943. 'n Besluit wat baie Italiaanse soldate onkant gevang het. Hy kry opposisie in Italië, veral vanuit die anti-fasistiese beweging en tree in 1944 af. Hy word vervang deur Ivanoe Bonomi.
Na sy dood in 1956 word hy opgevolg as hertog van Addis Abeba (Duca di Addis Abeba) deur sy kleiseun ook genoem Pietro. Hy was getroud met Prinses Phuong Mai, dogter van Bao Dai, laaste Keiser van Vietnam.
Clathria tuberosa
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Kalgoorlie
Kalgoorlie-Boulder is 'n Wes-Australiese stad sowat 595 km oos-noordoos van Perth geleë is in die Oostelike Goudvelde van Wes-Australië. Die stad is in 1893 gestig tydens die Yilgarn-Goldfields goudstormloop en is naby aan die sogenaamde "Goue Myl".
Kalgoorlie-Boulder het amptelik stadstatus verkry met die samesmelting van die dorp Kalgoorlie en die Boulder Graafskap in 1989. Die stad het 'n bevolking van 28 246 mense, wat dit die grootste nedersetting in die Goldfields-Esperance streek maak en die vyfde grootste in Wes-Australië. Hierdie bevolkingsyfer word dikwels deur die plaaslike owerheid betwis wat meen dat die bevolking van die dorp ver oor 30 000 is en dat die sensus-syfers oor die algemeen nie die veranderende bevolkingsaard van die dorp in ag neem nie (gereelde trekarbeiders).
Geskiedenis
Die naam Kalgoorlie is afgelei vanuit die Wangai woord Karlkurla, wat "plek van die sypere" (Die sypeer is 'n plant wat ook soms as die bospiesang bekend staan). In Junie van 1893 het die prospekteerders Paddy Hannan, Tom Flanagan en Dan O'Shea na Mount Youle gereis toe een van hulle perde 'n skoen verloor het. Tydens die gevolglike onderbreking van hul reis het die mans tekens van goud in die omgewing opgemerk en besluit om daar te bly. Op 17 Junie 1893 het Hamman om 'n kleim aansoek gedoen wat daartoe gelei het dat honderde mans na die gebied gestroom het op soek na goud en so is die dorp, wat oorspronklik as Hannan's bekend gestaan het gebore. Die myn van goud saam met ander metale soos nikkel is sedertdien 'n groot bedryf in Kalgoorlie en vandag is 'n kwart van die dorp se inwoners betrokke by die mynbedrywighede en maak mynbou ook 'n beduidende deel van die dorp se inkomste uit. Die gebied rondom die dorp waar die groot goudmyne aangetref word, word dikwels na as die Goue Myl verwys en word beskou as van die rykste neerslae per vierkante kilometer ter wêreld. Die dorp se bevolking was omtrent 30 000 in 1903 en het verder gegroei met die stigting van die nabygeleë Boulder.
Die nou spoor van die Wes-Australiese spoorweë het die dorp in 1896 bereik en was daar 'n gereelde trein genaamd The Westland wat tussen die dorp en Perth gereis het tot in die 1970's. In 1917 is 'n standaard wydte spoorlyn, die Trans-Australian Railway voltooi wat Kalgoorlie met Port Augusta in Suid-Australië oor 2000 km se woestyn verbind het. Die spoorlyn het dus sodoende die dorp met die oostelike deelstate verbind. Die standardisering van die spoorweg na Perth in 1968 het die Sydney-Perth spoorlyn voltooi wat dit moontlik gemaak het om vanaf Perth tot in Sydney te reis. Die Indian Pacific spoordiens is kort daarna begin. Die Goldfields gebied het 'n bevolkingsontploffing beleef met soveel as 200 000 mense, hoofsaaklik prospekteerders. Die gebied het berug geword as die wilde weste van Australië met vele rampokkers en prostitute. Die skielike toename in die bevolking het gelei tot 'n voorstel vir 'n nuwe staat genaamd Auralia, maar die gebied het vinnig leeggeloop na die goudstormloop en is die planne nie deurgevoer nie.
Plekke en besienswaardighede wat die dorp beroemd of berug gemaak is sluit in die Goldfields Watervoorsieningskema wat deur C.Y. O'Connor ontwerp is en wat vars water vanaf Mundaring naby Perth inbring; sy Hay Street bordele (die straat is skynbaar na Hay Street in Perth vernoem; sy two-up skool ('n dobbelspel); die Goldfields spoorlyn; die Kalgoorlie Stadsaal; die Paddy Hannan standbeeld/fontein; die Super Pit goudmyn en Mount Charlotte se uitkykpunt. Die hoofstraat is Hannan Street en is vernoem na die dorp se stigter.  Een van die berugte eertydse bordele dien ook as 'n museum en is 'n groot nasionale trekpleister vir toeriste.
Kalgoorlie en die omliggende distrik was bedien deur 'n uitgebreide versameling van spoor- en tremlyne wat voorsiening gemaak het vir passasier- asook vragvervoer.
Leo Gorcey
Leo Gorcey (3 Junie 1917 – 2 Junie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They Made Me a Criminal (1939), Spook Busters (1946), Lucky Losers (1950), en It's a Mad Mad Mad Mad World (1963).
Patricia Clarkson
Patricia Clarkson (gebore 29 Desember 1959) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Green Mile (1999), Far from Heaven (2002), The Station Agent (2003), en Easy A (2010).
Heaton Nicholls
Senator George Heaton Nicholls was 'n Suid-Afrikaanse politikus en diplomaat.
Ná verdere diens in die res van Afrika, vestig Nicholls hom in Natal as suiker boer waar hy bekendheid verwerf as voorsitter van die Zululand Sugar Planters' Union en stig ook die Umfolozi Co-operative Sugar Planters.
Hy is later aangestel as voltydse lid van die Naturellesake-kommissie. Daarna dien hy van 1944 as hoë kommissaris van die Unie in Londen en administrateur van Natal. In 1948 word hy senator.
Hy bedank uit die Verenigde Party en word op 'n hoë ouderdom leier van die Verenigde Federale Party in 1953, maar die party ontbind kort daarna nadat dit geen steun werf nie. Nicholls bedank in 1954 as senator. Die party was 'n herlewing in veral Natal van die Britsgesinde Unionisteparty en die Dominiumparty van vroeër jare.
Fabaceae
Fabaceae, ook bekend as Leguminosae, is die peuldraende familie wat hoort tot die orde Fabales. Dit is een van die grootste en ekonomies belangrikste families. Spesies van die familie kom oor die hele wêreld voor. Die familie word in drie sub-families verdeel: die akasias, Mimosoideae; die kassias, Caesalpinioideae en die ertjies, Papilionoideae.
Heaton Nicholls
Uit sy pen het verskyn 'n roman genaamd "Bayete", wat gehandel het oor die swart bedreiging vir die wit beskawing. Nicholls sterf op 26 September 1959 in Durban.
Fabaceae
Sub-familie: Mimosoideae
Dit sluit genera in soos:
Sub-familie: Caesalpinioideae
Dit sluit genera in soos:
Sub-familie: Papilionoideae
Dit sluit genera in soos:
1193
Die jaar 1193 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 93ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Veldpond
Die veldpond is 'n goue muntstuk wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog deur 'n rondgaande munt te velde gedruk is naby Pelgrimsrus. Elke muntstuk het die woorde "Z.A.R. 1902" op die voorkant, "Een Pond" op die keersy en 'n gekartelde rant.
Daar is amptelik 986 goue muntstukke gemunt, elk met 'n oorspronklike waarde van 22 sjielings.
Geskiedenis
Teen die einde van 1901 het generaal Ben Viljoen Pelgrimsrus sy hoofkwartier gemaak. Dit het moeilik geraak om handel te dryf aangesien daar nie fisiese geld beskikbaar was nie en in baie gevalle moes mense staatmaak op ruilhandel. Op dié stadium is daar steeds goud gedelf op Pelgrimsrus en genoeg goud is gevind om die oprigting van 'n munt te regverdig. Nadat generaal Viljoen gevang is, het generaal Muller bevel oorgeneem en die idee met veldkornet A.G.E. Pienaar bespreek. Hulle het gedink dit sou moontlik wees om 'n munt op te rig en het dadelik die regering om toestemming gevra. 'n Week later het hulle dit gekry en Pienaar is aangestel as "Hoofd van de Staatsmunt ten Velde". Met die hulp van Dick Graham en W. Reid het Kloppers ou toerusting van die "Transvaal Gold Mining Estates (TGME)", wat in 'n verlate werkswinkel gevind is, gebruik om 'n roller en 'n munt te bou. Die munte is ook uiteindelik in die werkswinkel gemunt en nie in die veld nie.
Die Transvaalse regering was uiters tevrede met die muntstukke en na die oorlog is Kloppers en die res van sy span elk met 'n ornament, wat bestaan het uit 4 goue muntstukke, beloon. Daar is altesaam 7 van die ornamente gemaak.
1194
Die jaar 1194 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 94ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Wetenskaplike klassifikasie
Wetenskaplike klassifikasie of Taksonomie is 'n hulpmiddel wat in die biologie gebruik word om organismes te klassifiseer. 'n Verskeidenheid eienskappe, soos anatomiese, morfologiese, embriologiese en genetiese eienskappe, gedrag, ensovoorts kan gebruik word om die organismes in kategorieë in te deel.
Bioloë erken 7 basiese en onontbeerlike kategorieë, naamlik die ryk, phylum, klas, orde, familie, genus en spesie. 'n Verdere onderskeid kan tussen die kategorieë gemaak word deur hulle in super-, sub- of infra-eenhede in te deel. Dit is belangrik dat die groot verskeidenheid lewende organismes in groepe ingedeel word wat hulle onderlinge verwantskap toon en wat die groepe wat bymekaarhoort, bymekaargroepeer.
Die Griekse wysgeer Aristoteles het 'n stelsel ontwikkel wat 2 000 jaar lank in gebruik was. Carolus Linnaeus het in die 18e eeu 'n stelsel ontwikkel waarvan die basiese beginsels vandag nog gebruik word. Die doel van klassifikasie is om organismes so in te deel dat die evolusionêre en funksionele verwantskappe van die groepe duidelik blyk. Die indelingsproses berus op internasionaal aanvaarde standaarde en reëls, wat vereis dat organismes na 'n deeglike studie van die eienskappe of in 'n reeds bestaande groep of in 'n nuwe groep ingedeel word.
Die eienskappe wat gebruik word, kan baie uiteenlopend wees, soos anatomies, morfologies, embriologies, geneties (chromosoomgetalle) of biochemies (aminosuurvolgordes, ensovoorts). Die eienskappe van die organismes word met ander verwante organismes vergelyk en dan word dit in die betrokke groep geplaas. Bioloë gebruik 7 basiese groepe vir die indeling van organismes.
Alle lewende organismes word deur die meeste bioloë in 5 ryke ingedeel: die diere behoort tot die ryk Animalia, plante tot die ryk Plantae, eensellige plante en diere tot die ryk Protista, swamme en gisse tot die ryk Fungi en die bakterieë en ander prokariote tot die ryk Monera. Die indeling is egter voortdurend onderhewig aan veranderings. Daarna word 'n ryk gewoonlik in phyla (in die geval van diere) of afdelings (in die geval van plante) ingedeel.
'n Voorbeeld van so ŉ indeling is die geleedpotiges (phylum Arthropoda) of die weekdiere (phylum Mollusca). 'n Phylum kan verder onderverdeel word in subphyla, byvoorbeeld die Chordata, wat in onder meer die subphyla Cephalachordata en Vertebrata ingedeel word. Die daaropvolgende indeling is die klas. Die werweldiere, byvoorbeeld, word in 'n aantal klasse ingedeel, soos die beenvisse (klas Osteichthyes), kraakbeenvisse (klas Chondrichthyes), amfibieë (klas Amphibia), reptiele (klas Reptilia), voëls (klas Aves) en soogdiere (klas Mammalia).
Klasse word nou onderverdeel in ordes, byvoorbeeld die soogdiere, wat ingedeel word in die roofdiere of vleiseters (orde Carnivora), die knaagdiere (orde Rodentia), ensovoorts. Die ordes word in families ingedeel, soos die Carnivora, wat onder meer die volgende families, bevat: familie Mustelidae (die otters, muishonde, ensovoorts), die Viveridae (sivette, muskeljaatkatte) en die Felidae (leeus, luiperds, tiere, katte, ensovoorts).
Elkeen van die taxa kan verder gekwalifiseer word deur byvoorbeeld 'n superklas te skep, soos die superklas Pisces, wat al die visse, lewend en uitgestorwe, akkommodeer. Die taxa kan ook tot 'n subeenheid, byvoorbeeld 'n subklas, en ŉ taksonomiese eenheid daaronder, die infraklas, ingedeel word. Die voorvoegsels super-, infra- en sub is op al bogenoemde taxa van toepassing. 'n Aantal ander eenhede soos kohorte of tribus kan ook gebruik word, maar dit is nie baie algemeen nie.
Individuele groepe organismes word gewoonlik aan die hand van hul genus en spesiename aangedui en die metode word die binominale stelsel genoem. 'n Genus is 'n versameling van 'n aantal baie nouverwante soorte of spesies. Spesies kan op verskillende maniere gedefinieer word en die spesiedefinisies van plante en diere verskil. 'n Dierspesie kan gedefinieer word as ŉ groep diere waarvan die lede kan paar en nasate produseer wat kan voortplant. 'n Alternatiewe metode is om spesies te beskou as diere wat 'n gemeenskaplike, spesifieke maatuitkenningstelsel deel, wat beteken dat 'n mannetjie in natuurlike omstandighede net met 'n wyfie van sy eie spesie paar.
Die onderstaande lys wys hoe lewende dinge geklassifiseer word:
'n Organisme se wetenskaplike naam is 'n kombinasie van sy genus en spesie. 'n Hond se wetenskaplike naam is byvoorbeeld Canis familiaris en 'n perd is Equus caballus. Die wetenskaplike naam word gewoonlik kursief (skuinsgedruk) geskryf. Die genus word met 'n hoofletter geskryf en die spesie met 'n kleinletter.
Die volgende tabel is 'n lys van die verskillende koninkryke met ooreenstemmende filums/afdelings (die wetenskaplike naam is soms tussen hakies):
Nota:
Sien Filum vir 'n redelik volledige lys van verskillende filums/afdelings.
Die volgende tabelle van die verskillende filums bou voort op die boonste tabel:
Gewerweldes, rugstringdiere; superklas: visse met kake
Notas:
Gewerweldes, rugstringdiere; superklas: kaaklose visse
Notas:
Ongewerweldes – geleedpotiges – skaaldiere
Nota:
Skaaldiere (Crustacea) vorm 'n baie groot groep van die geleedpotiges en word gewoonlik as 'n subfilum hanteer. Dit sluit bekende diere soos krappe, krewe, varswaterkrewe, garnale, planktonkrefies en eendmossels in.
Shaun Pollock
Shaun Pollock OIS (16 Julie 1973 in Port Elizabeth, Kaapprovinsie) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse krieketspeler en kaptein van die Proteas. Pollock het saam met Allan Donald jare lank 'n indrukwekkende boul-vennootskap gevorm. Van 2000 tot 2003 was hy die kaptein van die Proteas. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 1996, Krieketwêreldbeker 1999, Krieketwêreldbeker 2003 en Krieketwêreldbeker 2007 vir Suid-Afrika gespeel.
Wetenskaplike klassifikasie
Plante en bome (kyk by Filum vir 'n lys)
Notas:
Shaun Pollock
Op 11 Januarie 2008 het hy sy aftrede van alle vorme van internasionale krieket aangekondig na sy 303ste Internasionale eendagwedstryd op 3 Februarie. Hy doen nou vir SuperSport verslag oor Suid-Afrikaanse krieket. Shaun Pollock is in November 2021 in die IKR se Heldesaal opgeneem.
Kapteinskap
Nadat Hansie Cronje uit krieket verban is, het Pollock as kaptein in April 2000 oorgeneem. Hy is vervang ná Suid-Afrika se swak vertoning in die 2003-krieketwêreldbeker.
Alhoewel hy nie meer kaptein was nie, het hy sy plek in die span behou. Ná 'n teleurstellende toetsreeksreeks teen Australië in 2005/2006 was hy gekritiseer dat hy sy boulvermoë verloor het. Hy het die beste ekonomiese koers van enige bouler wat 300 EDI paaltjies geneem het, en hy is ook die eerste Suid-Afrikaner en slegs die tiende speler om 400 toetspaaltjies te neem. In September 2007 is hy vir die eerste keer in sy loopbaan nie gekeur vir die Suid-Afrikaanse toetsspan nie.
Porositeit
Porositeit of poreusheid is die aanwesigheid van klein openinge (porieë) in ’n materiaal. Porositeit het in die algemeen tot gevolg dat die materiaal stadigaan vog deurlaat. Ook die opsuig van vog deur haarvatwerking is moontlik. Die term word in talle velde gebruik, soos medisyne, keramiek, metallurgie, materiaalkunde, aardrykskunde, grondkunde en ingenieurswese.
Shaun Pollock
Kapteinskap
Hy het die meeste paaltjies vir Suid-Afrika geneem in toetse totdat Dale Steyn hom op 26 Desember 2018 verbygesteek het. Hy het 421 toetspaaltjies geneem en 3 781 toetslopies in sy 108 toetswedstryde aangeteken.
Persoonlike lewe
Pollock kom uit 'n familie van hoofsaaklik Skotse afkoms. Sy oupa aan vaderskant, Andrew Pollock, wat vir Oranje-Vrystaat gespeel het, is in Edinburg gebore. Hy het by die Northwood-skool in Durban, KwaZulu-Natal, skoolgegaan. Hy is getroud met twee dogters. Sy vrou was 'n finalis in die Mej. Suid-Afrika-kompetisie in die vroeë 90's en het vir 'n Suid-Afrikaanse telekommunikasiemaatskappy gewerk. Hy neem geen sterk drank nie en is 'n toegewyde Christen. Pollock is 'n gegradueerde van die Universiteit van Natal met 'n baccalaureusgraad in handel.
Porositeit
Materiale
Voorbeelde van poreuse materiale is: Daar bestaan ook poreuse pleister, kunsstowwe en sintermetaal.
Grondkunde
In grondkunde dui die term porositeit die hoeveelheid porieë in die grond aan. Dit word gemeet aan die persentasie porieë ten opsigte van die vaste stof. So bestaan sandsteen met ’n porositeit van 35% vir 65% uit sandsteen en vir 35% uit ander materiaal, byvoorbeeld gas of vloeistof.
In grond met ’n goeie porositeit kan suurstof, water en voedingstowwe goed tot die plantwortels deurdring. Te veel water in die grond beïnvloed die porositeit nadelig. Die porieë loop vol en verhinder goeie belugting, die minerale los op en kan selfs uitspoel.
Anna Politkofskaja
Anna Politkofskaja (Russies: А́нна Политко́вская; 1958–2006) was ’n Russiese joernalis, skrywer en menseregte-aktivis wat bekend was vir haar teenkanting teen die Tsjetsjniese konflik en die eertydse president Wladimir Poetin. Op 7 Oktober 2006 is sy doodgeskiet in die hyser van haar woonstelblok, ’n onopgeloste sluipmoord wat steeds internasionale belangstelling wek.
Politkofskaja het bekend geword danksy haar beriggewing oor Tsjetsjnië. Haar konstante stroom artikels ná 1999 oor toestande in Tsjetsjnië het later verskeie boeke geword wat meestal oorsee gepubliseer is. Russiese lesers het haar egter leer ken deur haar ondersoeke wat in die Russiese koerant Nowaja Gazeta gepubliseer is. Sedert 2000 het sy verskeie gesaghebbende internasionale toekennings vir haar werk ontvang.
Politkofskaja het ’n Amerikaanse paspoort gekry, maar nooit haar Russiese burgerskap prysgegee nie.
Vroeë lewe
Politkofskaja is in 1958 in New York Stad gebore as Anna Mazepa. Haar ouers was Oekraïens en was albei diplomate wat by die Verenigde Nasies gewerk het. Anna het in Moskou grootgeword en haar graad in joernalistiek in 1980 aan die Moskouse Staatsuniversiteit behaal. Sy is daar met medestudent Aleksander Politkofski getroud. Hulle het twee kinders gehad, Wera en Ilja.
Joernalistiek
Politkofskaja het van 1982 tot 1993 vir die koerant Izwjestija gewerk, en van 1994 tot 1999 as assistent-hoofredakteur van Obsjtsjaja Gazeta onder Jegor Jakowlef, waar sy dikwels oor maatskaplike probleme, veral die lot van vlugtelinge, geskryf het. Van Junie 1999 tot in 2006 het sy rubrieke geskryf vir die tweeweeklikse Nowaja Gazeta, ’n koerant met sterk ondersoekende beriggewing wat van die begin af teen die nuwe regering ná 1991 was. Sy het verskeie toekennings ontvang vir boeke oor Tsjetsjnië, die lewe in Rusland en president Poetin se bewind, onder andere Putin's Russia.
Berigte oor Tsjetsjnië
Haar berigte oor Tsjetsjnië was hoog aangeskryf en sy het verskeie toekennings vir haar werk gekry. Sy het elk van hierdie toekenningsgeleenthede aangegryp om groter besorgdheid en verantwoordelikheid aan te moedig by Westerse regerings, wat Poetin se bydrae tot die "oorlog teen terrorisme" ná 9/11 verwelkom het. Sy het graag gesê sy is "nie ’n ondersoekende magistraat nie, maar iemand wat die lewe van die burgers beskryf aan diegene wat dit nie self kan sien nie, want wat op televisie gesien en in die meeste koerante gelees word, is verwater en deurtrek van ideologie". Sy het met amptenare, die polisie en militêre leiers gepraat en dikwels hospitale en vlugtelingkampe besoek – in Tsjetsjnië asook in die naburige Ingoesjetië – om onderhoude te voer met mense wat beseer of deur die konflik ontwortel is.
In verskeie artikels teen die oorlog in Tsjetsjnië en die nuwe pro-Kremlin-regering daar, het Politkofskaja berig oor beweerde vergrype deur die Russiese militêre magte, Tsjetsjniese rebelle en die Russies-gesteunde regering onder Achmad Kadirof en sy seun Ramzan Kadirof. Sy het ook geskryf oor skendings van menseregte en die mislukking van beleidrigtings elders in die Noord-Kaukasus. In ’n kenmerkende geval het sy nie net geskryf oor die lot van ’n etnies gemenge ouetehuis wat in 1999 in Grozni met bomme bestook is nie, maar ook met die hulp van haar koerant en openbare steun gesorg dat die bejaardes na veiligheid gebring word.
Haar artikels, waarvan baie saamgevat is in A Dirty War (2001) en A Small Corner of Hell (2003), beeld ’n konflik uit wat beide Tsjetsjniese vegters en Russiese dienspligtiges in monsters verander het en ’n hel geskep het vir die mense wat tussen hulle beland het. Volgens haar het die orde wat kamtig onder die Kadirofs herstel is, net die marteling, ontvoerings en moorde verdoesel, óf deur die Tsjetsjniese owerheid óf deur die verskeie federale magte in Tsjetsjnië. Een van haar laaste ondersoeke was na die beweerde massavergiftiging van Tsjetsjniese skoolkinders met ’n sterk en onbekende chemiese stof wat hulle vir maande siek gemaak het.
Kritiek teen Poetin en die FSB
Nadat Politkofskaja in die Weste bekend geword het, is sy gevra om Putin's Russia (later met die subtitel Life in a Failing Democracy) te skryf, ’n wyer verslag oor haar mening en ondervinding nadat die voormalige KGB-luitenant-kolonel Wladimir Poetin eerste minister geword het onder president Boris Jeltsin en hom in 2000 opgevolg het. Dit het natuurlik Poetin se voortsetting van die Tsjetsjniese Oorlog ingesluit. In die boek beskuldig sy die Russiese geheime diens, die FSB (die opvolger van die Sowjetunie se KGB), daarvan dat hulle alle burgerlike vryhede onderdruk sodat hulle ’n Sowjet-styl diktatorskap tot stand kan bring, maar erken: "Dit is ons wat verantwoordelik is vir Poetin se beleidrigtings . . . die gemeenskap het grenslose onbelangstelling getoon . . . terwyl die Tsjekiste hulle in die mag ingegrawe het; ons het hulle toegelaat om ons vrees te sien, en daardeur hul drang versterk om ons soos beeste te behandel. Die KGB respekteer net die sterkes. Dit verslind die swakkes. Ons van alle mense behoort dit te weet." Sy het ook geskryf: "'Ons word weens ons eie onkunde teruggegooi in ’n bodemlose Sowjet-put, in ’n inligtingsvakuum wat die dood beteken. Al wat ons oorhet, is die internet, waar inligting steeds vrylik beskikbaar is. As jy egter wil voortgaan om as ’n joernalis te werk, is dit met algehele onderworpenheid aan Poetin. Anders kan dit die dood beteken, ’n koeël, gif of ’n verhoor – wat ook al ons spesiale dienste, Poetin se waghonde, goeddink.''"
Ook begin sy 'n essay met die titel Is Ek Bang?, met: "'Mense vertel dikwels vir my ek is ’n pessimis, dat ek nie in die krag van die Russiese volk glo nie, dat ek obsessief is in my teenkanting teen Poetin en niks anders raaksien nie,'"
en sluit dit af met die woorde: "'As enigiemand dink hulle kan troos vind in die 'optimistiese' beskouing, laat hulle dit doen. Dit is beslis die maklike manier, maar dit is die doodsvonnis van ons kleinkinders.'"
’n Russiese dagboek
In Mei 2007, ná haar dood, het die uitgewer Random House haar A Russian Diary gepubliseer. Dit bevat uittreksels uit haar aantekeningboek en ander geskrifte. Dit het die subtitel A Journalist's Final Account of Life, Corruption, and Death in Putin's Russia en gee ’n verslag van die periode van Desember 2003 tot Augustus 2005, oor onder andere wat sy beskryf as "die dood van die Russiese parlementêre demokrasie", die skoolgyselaardrama in Beslan en die "winter en somer van ontevredenheid" van Januarie tot Augustus 2005. In ’n nota skryf die vertaler: omdat sy vermoor is voor die vertaling klaar was, "moes die finale redigering voortgaan sonder haar hulp".
Gyselaardramas
Politkofskaja was nou betrokke by die poging om oor die vrylating van gyselaars te onderhandel in die gyselaardrama in 2002 in ’n teater in Moskou. Met die Beslan-skoolgyselaardrama in September 2004 in die Noord-Kaukasus, het sy daarheen gevlieg om as bemiddelaar op te tree, maar is in Rostof-aan-die-Don van die vliegtuig gehaal toe sy uiters siek geword het (sien Vergiftiging).
Verhouding met die Russiese owerhede
In Moskou is Politkofskaja nie na nuuskonferensies of -byeenkomste genooi wat deur Kremlin-amptenare bygewoon is nie, uit vrees dat die organiseerders daarvan verdink sou word dat hulle haar goedgesind is. Talle top-amptenare het egter glo met haar gepraat wanneer sy met ondersoeke vir haar artikels besig was. Volgens een van haar artikels het hulle met haar gepraat, "maar net as daar nie gevaar was dat hulle gesien sou word nie: buite in skares, of in huise waarheen hulle met ’n ompad gereis het, soos spioene". Sy het ook beweer dat die regering haar toegang tot inligting probeer blokkeer het en haar naam sleggemaak het.
Doodsdreigemente
Ná die moord op Politkofskaja het ’n kollega by Nowaja Gazeta, Wjatsjeslaf Izmailof (voorheen ’n militêre onderhandelaar), gesê hy weet van minstens nege ander gevalle waar Politkofskaja se lewe in gevaar was. Volgens hom gaan "soldate in die voorste linies nie so dikwels in ’n oorlog in en oorleef nie".
Politkofskaja self het nie ontken dat sy bang was nie, maar het net so verantwoordelik vir en bekommerd oor haar informante gevoel. Op ’n konferensie oor persvryheid in Desember 2005 in Wene het sy gesê: "Mense boet dikwels met hul lewe as hulle hardop sê wat hulle dink. Om die waarheid te sê, ’n mens kan sterf omdat jy vir my inligting gegee het. Ek is nie die enigste een in gevaar nie. Ek het voorbeelde wat dit bewys." Sy het dikwels doodsdreigemente ontvang weens haar werk, ook dreigemente dat sy verkrag sou word. Sy is selfs eenkeer met ’n kamma-teregstelling gedreig terwyl soldate in Tsjetsjnië haar gevange gehou het.
Aanhouding in Tsjetsjnië
Vroeg in 2001 is Politkofskaja deur militêre amptenare in die suidelike dorp Chottoeni aangehou. Sy het klagtes van 90 Tsjetsjniese families ondersoek oor strafaanvalle deur federale magte. Sy het ’n onderhoud gevoer met ’n ouma, Rosita van die dorpie Towzeni, wat twaalf dae lank geslaan, met elektriese toerusting geskok en in ’n put aangehou is. Die mans wat haar aangehou het, het gesê hulle werk vir die FSB. Hulle het ’n losprys van Rosita se familie geëis, wat vir ’n kleiner bedrag onderhandel het wat hulle sou kon bekostig. ’n Ander ondervraagde het die moorde en verkragtings van Tsjetsjniese mans beskryf in ’n "konsentrasiekamp met ’n kommersiële aanslag" naby Chottoeni.
Toe sy die kamp verlaat, is Politkofskaja deur Russiese soldate aangehou, ondervra, geslaan en verneder. ". . . die jong offisiere het my gemartel deur my vernuftig op al my teer plekke te slaan. Hulle het na my kinders se foto's gekyk en gesê wat hulle graag aan die kinders sou wou doen. Dit het omtrent drie uur aangehou." Daarna het hulle ’n kamma-teregstelling uitgevoer met ’n BM-21 Grad-vuurpyllanseer-stelsel. Sy is ook tee gegee met gif in wat haar laat opgooi het en beslag is op haar bandopnames gelê.
Dreigemente van ’n polisieman
In 2001 het Politkofskaja na Wene gevlug ná e-pos-dreigemente dat ’n polisieman wat sy beskuldig het van wreedheid teenoor burgerlikes in Tsjetsjnië, wou wraak neem. Korporaal Sergei Lapin is in 2002 gearresteer en aangekla, maar die saak is die volgende jaar laat vaar. In 2005 is Lapin skuldig bevind en tronk toe gestuur weens die marteling en verdwyning van ’n burgerlike Tsjetsjniese aangehoudene, die saak wat Politkofskaja in haar artikel Mense Wat Verdwyn onthul het.
Konflik met Ramzan Kadirof
In 2004 het Politkofskaja ’n gesprek gevoer met die destydse eerste minister van Tsjetsjnië, Ramzan Kadirof. Een van sy assistente het vir haar gesê: "Iemand moes jou in Moskou geskiet, reg in die straat, soos wat hulle in jou Moskou doen." Ramzan het agter hom aangesê: "Jy is ’n vyand. Jy behoort geskiet te word." Volgens Nowaja Gazeta se hoofredakteur, Dmitri Moeratof, sou Politkofskaja op die dag van haar dood ’n lang artikel indien oor marteling-praktyke wat na bewering gebruik word deur Tsjetsjniese veiligheidseenhede bekend as "Kadirowiete". In die laaste onderhoud van haar lewe beskryf sy Kadirof, nou president van Tsjetsjnië, as die "Tsjetsjniese Stalin van ons tyd".
Moord, ondersoek en verhoor
Politkofskaja is op Saterdag 7 Oktober 2006 dood aangetref in die hyser van haar woonstelgebou in Sentraal-Moskou. Sy is twee keer in die bors geskiet, een keer in die skouer en een keer in die kop. Sy is op Dinsdag 10 Oktober begrawe. Voor sy ter ruste gelê is, het meer as duisend mense verby haar kis geloop om eer aan haar te betoon. Duisende van haar kollegas, openbare figure en aanhangers was by die begrafnis, hoewel geen hoë Russiese amptenare daar gesien is nie. Daar was ’n groot internasionale reaksie op haar dood. Van haar kollegas en vriende het die Russiese owerhede daarvan beskuldig dat hulle versuim het om enigiets te doen om die sluipmoord te voorkom, of selfs van betrokkenheid by die moord.
In Mei 2007 het Nowaja Gazeta ’n groot nadoodse versameling van haar werk gepubliseer met die titel Met Goeie Rede. Dit was kort ná die geboorte van haar jongste kleinkind: Wera se dogtertjie is Anna genoem ter ere van haar ouma. ’n Paar maande later is tien mans gearresteer weens hul beweerde betrokkenheid by die moord. Vier van hulle het in Oktober 2008 in die Moskouse militêre distrikshof verskyn.
Verhoor
Op 25 November 2008 is berig dat opdrag vir die sluipmoord moontlik deur ’n politikus in Rusland gegee is. Moerad Moesajef, ’n advokaat van die drie beskuldigdes, het vir joernaliste gesê in die saaknotules word genoem dat ’n politikus wat in Rusland gestasioneer is (maar nie in die notules genoem word nie), agter haar moord gesit het.
Op 5 Desember 2008 het Sergei Sokolof, ’n senior redakteur van Nowaja Gazeta, in die hof getuig dat hy inligting ontvang het van bronne wat hy nie wil noem nie, dat die beskuldigde Dzjabrail Machmoedof ’n agent van die FSB is; volgens hom het Machmoedof se oom Lom-Ali Gaitoekajef, wat ’n vonnis van twaalf jaar uitgedien het vir die poging tot moord op ’n Oekraïense sakeman, ook vir die FSB gewerk.
In Februarie 2009 is al drie beskuldigdes vrygespreek van die moord op Politkofskaja. Net voor die einde van die verhoor, op 19 Januarie 2009, is Stanislaf Markelof, ’n prokureur wat baie van die oortredings ondersoek het waaroor Politkofskaja geskryf het, en die joernalis Anastasia Baboerowa in Moskou doodgeskiet. Baboerowa was ’n vryskut-bydraer van Politkofskaja se koerant en Markelof het Nowaja Gazeta dikwels verteenwoordig. In November 2009 is in ’n ondersoek bevind daar is geen direkte verband tussen die dubbele moord en Politkofskaja se sluipmoord nie.
’n Gebeurtenis wat nouer verband hou met Politkofskaja se werk, was die moord op 15 Julie 2009 van Natalia Estemirowa. Sy was ’n lid van die Russiese menseregte-organisasie Memorial en een van Politkofskaja se grootste informante, gidse en kollegas in Tsjetsjnië. Sy is in Grozni gevang en is ’n paar uur later dood aangetref in die naburige Ingoesjetië. Al drie moorde wys hoe ongestraf moorde op sulke aktiviste in Rusland bly. (sien Lys van joernaliste wat in Rusland vermoor is). Ná die eerste moorde het Dmitri Moeratof in die openbaar gevra dat sy joernaliste opgelei word om hulself te verdedig, met vuurwapens indien nodig. Toe nog twee menseregte-aktiviste, Zarema Sadoelajewa en haar man, Oemar Dzjabrailof, ná Estemirowa in Grozni doodgeskiet word, het Nowaja Gazeta aangekondig dat hy nie langer die kans kan waag om sy joernaliste na Tsjetsjnië te stuur nie.