cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Grahamstad
Die nuwe kerk
Begin 1947 is die perseel met twee ou geboue op die hoek van Mark- en Hillstraat teen £3 000 met die oog op die bou van 'n nuwe kerk aangekoop. Maar eers drie jaar later het die kerkraad besluit dat die tyd om met die bouwerk te begin, ryp was. Kort daarna is die bekende argitek Wynand H. Louw, van die Paarl, versoek om 'n plan te voorsien en later in die jaar is die uitvoering daarvan opgedra aan die bouaannemer F.P. van Heerden, van Germiston, wat reeds meer as 30 kerkgeboue tot sy krediet gehad het. Op 18 Januarie 1951 is die eerste sooi deur dr. J.D. Louw gespit en die boubedrywighede begin. Die werk het so fluks gevorder dat ds. G.M. Daneel die hoeksteen op 17 Maart 1951 kon lê toe ds. H.C. Hopkins, van Fort Beaufort, die rede gehou het. 'n Skaduwee het oor die bouverrigtinge geval toe oom Ben van Heerden, die bouvoorman wat nie alleen sy werk op baie bekwame wyse gedoen het nie maar ook van die begin af die volste vertroue van die gemeente geniet het, op die aand van 31 Mei plotseling oorlede is. Sy plek is deur J. de Wit geneem en teen die einde van Augustus, dit wil sê in die baie kort tyd van sewe en 'n half maande, was die werk feitlik voltooi. Die gebou van swart en rooibruin sierstene bied sitplek aan ten minste 700 persone. Die banke van die ou kerk is op die galerye gebruik, terwyl die nuwe banke asook die preekstoel van Transvaalse kiaat vervaardig is. Die toringhorlosie en klok wat nog in 'n uitstekende toestand is, kom uit die bekende Tower House in Bathurststraat en is teen 'n baie billike prys verkry. 'n Pyporrel sal is later aangebring. Van die boukoste is reeds met die inwyding sowat die helfte deur die bydraes van die gemeente en hulp van buite byeengebring.
Die inwyding van die nuwe Godshuis op 14 September 1951 was 'n baie belangrike mylpaal in die geskiedenis van ons kerk in Grahamstad bereik. Die verwesenliking van hierdie lank gekoesterde ideaal waarvoor deur die jare gebid en gewerk is, dien as besieling vir die gemeente om met nuwe moed die toekoms in te gaan, aldus ds. Hopkins.
'n Volgende hoogtepunt vir die gemeente was die stigting van die Hoërskool P.J. Olivier in 1956 as eerste Afrikaansmedium-hoërskool in dié oorwegend Engelse stad. Vandag nog bestaan daar 'n besondere band tussen die gemeente en die skool. In 1970 volg die afstigting van die militêre NG gemeente Grahamstad-Grenspos, maar dit is laat in die jare negentig weer by die moedergemeente ingelyf, soos die geval was met byna alle soortgelyke gemeentes in Suid-Afrika en Namibië.
Bruin lidmate deel van gemeente
Ds. Strauss de Jager, reeds sedert 1984 leraar van Grahamstad en vanaf 2000 van Albanie, skryf op die gemeente se webtuiste dat die gemeente altyd pastoraal nou betrokke was by die plaaslike wyk van die Sendinggemeente Stockenström, vroeër die NG gemeente Stockenström. Leraars van Grahamstad het dan ook een maal per maand 'n diens vir dié gemeente se lidmate gehou. Mettertyd het die NG en Sendinglidmate hegte bande gesmee, dermate dat al die lidmate van die gemeente Stockenström in 1990 en '91 lidmate van Grahamstad geword het. De Jager sê: "Ek beskou dit as 'n besliste hoogtepunt van my tyd hier dat hierdie broers en susters (van buurte soos Hooggenoeg, Vergenoeg, Scotts Farm, asook Uitbr 6, 8 en 9) op so 'n mooi en sinvolle wyse kon deel word van die gemeente en ook op voortreflike wyse die Here saam met ons dien. Die groepie was vantevore deel van Stockenström-gemeente, waar die eerste aparte nagmaalsbediening in 1857 ingestel is."
Inlywing
Grahamstad se destyds amper 84 jaar oue gemeente is in 2000 ingelyf by die destyds amper 169 jaar oue NG gemeente Albanie en staan sedertdien as sodanig bekend.
Dragon Li
Die Dragon Li (Chinees: 狸花猫; Li Hua Mao) is ’n Chinese katras. Die Chinese naam beteken "jakkalsblomkat" na aanleiding van sy ooreenkoms met die jakkals en die kenmerkende patroon van die pels.
Geskiedenis
Daar word geglo Dragon Li's stam van die Chinese bergkat (Felis silvestris bieti) af en dat hulle self mak geword het. Daar is egter geen bewyse daarvoor nie. Dit is ’n skaars spesie, selfs in China self. Die katte is in 2003 die eerste keer as ’n eksperimentele ras in China geskou. In 2010 is dit deur die Cat Fanciers' Association (CFA) in die Gemengde Klas aanvaar.
Sien ook
Lys van katrasse
Wolkberg-wildernisgebied
Die Wolkberg-wildernisgebied is 'n beskermde gebied in Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit is geleë in die Wolkberg, 'n subreeks van die Drakensberge ongeveer 14 km suidoos van Haenertsburg en 60 km oos van Polokwane. Die 2 127 m hoë Ysterkroon en die omliggende 22 000 ha is in 1977 tot 'n wildernisgebied verklaar.
Die kantoor, parkeerplek en kampeerterrein is by die Klipdraai-bosstasie geleë. Die park word deur die Mohlapitserivier, 'n sytak van die Olifantsrivier, deurkruis.
Vele voëlsoorte het hul tuiste in hierdie beskermde gebied gevind, onder andere is daar die skaars vlermuisvalk, asook swartarende, kroonarende, hamerkoppe, pêrelborsswael en nog meer.
Nat Carr
Nat Carr (12 Augustus 1886 – 6 Julie 1944) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Talk of Hollywood (1929), Bank Alarm (1937), en On Trial (1939).
Aardslang (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Aardslangjaar het in 1989 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 6 Februarie 1989 tot 26 Januarie 1990.
Aardslangjare
Die volgende jare is Aardslangjare:
Filippynse kikkerbek
Die Filippynse kikkerbek (Batrachostomus septimus) is 'n nagvoëltjie wat slegs in die Filippyne voorkom. In Filippyns staan die voël as die "pawpaw" bekend. Daar is nie baie inligting oor die voëltjie bekend nie aangesien hulle slegs in die nag aktief is en nie enige roepe of geluide maak nie. Hulle vreet sprinkane, krieke, sonbesies, ens.
Avigdor Arikha
Avigdor Arikha (28 April 1929 – 29 April 2010) was 'n Roemeens-gebore Frans-Israelse skilder, tekenaar, druk-kunstenaar, en kuns-geskiedkundige.
Biografie
Avigdor Arikha (oorspronklik Victor Długacz) is gebore in 'n Duitssprekende Joodse gesin in Rădăuţi, maar het grootgeword in Czernowitz in Bukovina, Roemenië (nou in Oekraïne).
Hy en sy gesin is in 1941 gedwing om na die Roemeense konsentrasiekampe van Transnistria te gaan, waar sy vader uiteindelik sou sterf. Hy het egter danksy die tekeninge wat hy van deportasietonele gemaak het oorleef, wat gou aan verteenwoordigers van die Internasionale Rooikruis gewys is.
Arikha het in 1944 na die toe-nog Brits-beheerde gebied van Palestina geëmigreer saam met sy suster. Hy het tot 1948 in die Kibboets van Ma'ale HaHamisha gewoon. In 1948 was hy ernstig gewond in die Israelse Onafhanklikheidsoorlog. Van 1946 tot 1949 het hy die Bezalel Kunsskool in Jerusalem bygewoon.
Regopkwassie
Die struik word slegs 100 cm hoog en blom van Julie tot Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sanderige grond op hoogtes van 450 - 1200 m.
Avigdor Arikha
Kunsloopbaan
In die laat 1950's het Arikha se styl verander in een van abstraksie en het hy homself gevestig as 'n abstrakte skilder, maar hy het egter uiteindelik aan abstraksie begin dink as 'n doodloopstraat.
In 1965 het hy opgehou skilder en begin teken, slegs gebaseer op onmiddellike, lewendige tonele, en met die behandeling van alle onderwerpe in 'n enkele sitting. Hy het op die weg voortgegaan vir die volgende agt jare, en sy aktiwiteite was tot laat-1973 beperk tot tekeninge en drukwerk. Dit was toe dat hy 'n drang gevoel het om voort te gaan met skilderwerk.
Hy het, in die woorde van sy doodsberig in die Economist tydskrif, geword wat bestempel kan word as "miskien die beste skilder van onmiddellike en lewendige tonele tydens die laaste dekades van die 20ste eeu".
Hy het daarna voortgegaan om slegs direk van die voorwerp, in natuurlike lig, te skilder, met geen voorlopige sketse nie, en het die skildery, pastel, druk, ink of tekening in een sessie voltooi. Sy diepgaande kennis van kunstegnieke en sy meesterlike tekenaarskap het hom in staat gestel om tot die einde van sy lewe te hou by die beginsel van onmiddellikheid, wat deels geïnspireer is deur voorbeelde van skilderye uit China wat met die kwas geskilder is.
Dit was 'n beginsel wat hy gedeel het met sy nabye vriend Henri Cartier-Bresson, aan wie se "instant décisif" dit herinner het.
Hy het eksklusief van lewendige en onmiddellike tonele geskilder en geteken, en nooit uit sy geheue en fotografie nie, en het sodoende daartoe gemik om die waarheid wat voor sy oë op daardie spesifieke oomblik afgespeel het voor te stel. Hy is bekend om sy portrette, naaktonele, stillewes, en landskappe, wat op realistiese en spontane wyse gelewer is, maar in hul radikale ruimtelike samestelling duidelik die lesse toon van abstraksie, en in besonder die van Piet Mondriaan. Hy het illustrasies gemaak vir sommige van die tekste van Samuel Beckett, met wie hy 'n naby vriendskap sou hou tot die skrywer se dood.
In die woorde van die kunskritikus Marco Livingstone, het Arikha "die modernistiese avant-garde van suiwer abstraksie; en die tradisies van skilder en teken uit direkte observasie-wat terug strek na die Renaissance-, oorbrug. Hy was op hardkoppige wyse daarop gesteld en het aangedring daarop dat hy nie deel was van enige "terugkeer na figurasie" nie, maar eerder sy eie weg gevind het as " 'n post-abstrakte verteenwoordigende kunstenaar.".
Arikha het 'n aantal aangevraagde portrette geskilder, insluitende die van Koningin Elizabeth, die Koningin-moeder (1983), en die van Alec Douglas-Home, voormalige eerste minister van die Verenigde Koninkryk (1988), wat beide in die versameling van die Skotse Nasionale Portretgalery, Edinburgh is. Ander portrette sluit die van Catherine Deneuve (1990) vir die Franse staat, of die van die voormalige Eersteminister Pierre Mauroy vir die stad van Lille in.
As 'n kunsgeskiedkundige, het Arikha katalogusse geskryf vir uitstallings op Poussin en Ingres waarvoor hy kurator was by die Musée du Louvre, die Frick Versameling van New York, die Museum van Fyn Kunste, Houston, en die Israel Museum in Jerusalem. Sy skrywes sluit Ingres, Fifty Life Drawings (Museum van Fyn Kunste, Houston/Frick Versameling, New York, 1986); Peinture et Regard (Parys: Hermann, 1991, 1994; nuwe, aangevulde uitgawe 2011); On Depiction (Londen: Bellew Publiseerders, 1995); en verskeie essays wat gepubliseer is in tydskrifte soos die New York Boekeresensie, The New Republic, Commentaire, Literary Imagination, ens. in.
Hy het ook lesings gegee by Princeton Universiteit, Yale-universiteit, by die Frick Versameling in New York Stad, by die Prado Museum in Madrid, en by baie ander liggings. In 2006 was hy uitgenooi na die Thyssen-Bornemisza Museum in Madrid om 'n aantal werke van sy versameling te selekteer en om die inleidings te skryf vir die katalogus wat die gevolglike uitstalling begelei het
China Anne McClain
China Anne McClain (gebore 25 Augustus 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Daddy's Little Girls (2007) en in die televisiereekse House of Payne (2006) en A.N.T. Farm (2011).
Maurice Schwartz
Maurice Schwartz (15 Junie 1889 – 10 Mei 1960) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Broken Hearts (1926), Uncle Moses (1932), en Tevya (1939).
Toyota FJ Cruiser
Die Toyota FJ Cruiser is 'n retrogestileerde sportnutsvoertuig wat se stilering op die ou FJ40 Land Cruiser geskoei is.
Kurt Yaeger
Kurt Yaeger (gebore 3 Januarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Triple 9 (2016) en in die televisiereekse Sons of Anarchy (2008), Lethal Weapon (2016), en Quarry (2016).
Dan Pienaar
Dan Pienaar CB DSO (17 Augustus 1893 – 19 Desember 1942) was 'n Suid-Afrikaanse generaal-majoor en 'n militêre leier in die Tweede Wêreldoorlog.
Lewensloop
Hy het in 1911 by die Natal Polisie (NP) se artillerieskool aangesluit, en is in 1913 na die Unie-Verdedigingsmag oorgeplaas toe dit die NP vervang het. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy as artilleris vir die Suid-Afrikaanse oorsese ekspedisie in Duits-Oos-Afrika en Palestina diens gedoen. Hy het ook aan verskeie veldslagte tydens die Tweede Wêreldoorlog, hoofsaaklik as 'n militêre leier, deelgeneem.
Hy is in 1942 in 'n vliegongeluk in Kenia oorlede, op pad terug na Suid-Afrika, ná die geveg in El Alamein. Hy was ’n gewilde militêre leier. 'n Voorstad van Bloemfontein is na hom genoem.
Tweede Wêreldoorlog
In 1940 tot 1941 het Pienaar tydens die Oos-Afrikaanse veldtog, die 1ste Suid-Afrikaanse Infanterie Brigade aangevoer. Hy het geveg in die slagte van El Wak, The Juba, Combolcia, en Amba Alagi deelgeneem.
In 1941 tot 1942 het Pienaar tydens die Noord-Afrika-veldtog deelgeneem in die gevegte van Sidi Rezegh en Gazala. Op 10 Maart 1942, is hy bevorder tot die generaal in bevel van die 1ste Suid-Afrikaanse Infanterieafdeling, wat hy gelei het in die slag van Gazala, die terugtrekking na Egipte, die verdediging van El Alamein en die laaste slag van El Alamein. Hy is twee keer die Distinguished Service Order (DSO) toegeken en is twee keer in kabels vir sy diens in Noord-Afrika genoem.
Op 20 November 1942 is hy as lid van die Order of the Bath (CB) aangewys "in erkenning van die hoogste dapperheid en prestasies van Britse en Dominium troepe en hulle bevelvoerders in die huidige bedrywighede in die Midde-Ooste."
Gedurende die vroeë stadiums van die Noord-Afrikaanse veldtog is die Suid-Afrikaanse 5 Brigade op 23 November 1941, Sidi Rezegh en 21 Junie 1942 vernietig. Die 2de Afdeling, met 4 en 6 Brigades onder bevel, het oorgegee na die val van Tobroek. As gevolg van hierdie swaar verliese was Pienaar, nou die bevelvoerder van 1ste Divisie versigtig en toenemend huiwerig om sy troepe te waag, het hy die vertroue van sy Britse bevelvoerders verloor. Dit is onregverdig geglo, dat sy Divisie nie die nodige aggressiwiteit getoon het nie en dryfkrag vir offensiewe operasies nie. Die Divisie het egter 'n belangrike rol gespeel in die oorwinning by El Alamein.
Aan die ander kant, Ronald Lewin, wat aan die hele veldtog deelgeneem het, geskryf: "Wat is opvallend ... is hoe dikwels die Britte 'n volledige gepantserde brigade in 'n nuttelose aanval op 'n vaste posisie sal verloor." Pienaar het eenvoudig nie in die "Up Guards and at 'em!"-benadering wat gelei het tot die vernietiging van die Statebond en Indiese afdelings, geglo nie. Hierdie eenhede het die meeste van die vegwerk in die Woestynoorlog gedoen. "Jy weet die drie dinge wat ek in hierdie wêreld haat - Britse here, Britse generaals en hierdie verdomde Guards!" het hy aan Brigadier E. P. Scrubbs Hartshorn gesê. "Die las van die skuld" vir die verlies van Tobruk in 1942, het Winston Churchill in Volume 4 van sy Memoires, The Hinge of Fate, "... aan die [Britse] Hoë Bevelstruktuur toegeskryf, eerder as aan [die vestingkommandant Suid-Afrikaanse] Generaal [Hendrik ] Klopper en nog minder op sy troepe. "
Dood
In 1942 is Pienaar in 'n vliegongeluk in Kenia op pad terug na Suid-Afrika dood. Generaal-majoor Pienaar was waarskynlik een van Suid-Afrika se mees charismatiese en gewilde militêre bevelvoerders. 'n Infanterie-regiment, uitstallingsaal by die Suid-Afrikaanse Nasionale Museum van Militêre Geskiedenis en 'n voorstad van sy tuisdorp, Bloemfontein, is later na hom vernoem.
Sam Brewer, oorlogskorrespondent vir die Chicago Tribune, het in sy doodsberig geskryf dat Pienaar "deur al die militêre owerhede erken is ... as een van die beste vegleiers wat die Britte in hierdie oorlog gehad het. Hy was in sy wese 'n soldaat en 'n man en boonop met 'n kwaliteit wat nie altyd in 'n moeilike generaal gevind word nie - hy was soos 'n pa deur sy manne liefgehad ... Meer as een keer het hy harde woorde met hoër owerhede gehad toe hy gedink het onvoldoende aandag gegee is aan die veiligheid en gemak van die voetsoldate, wat die meeste van die stryd voer. Twee punte het almal bygebly wat Dan Pienaar ontmoet het - eerstens sy verontagsaming vir persoonlike gevaar, tweedens sy versorging van sy manskappe."
Paul Carr (akteur)
Paul Carr (1 Februarie 1934 – 17 Februarie 2006) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bat People (1974) en Akira (1988), en in die televisiereekse Star Trek (1966) en The Time Tunnel (1966).
Blomlose kwassie
Die blomlose kwassie  (Sorocephalus crassifolius) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Sorocephalus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Riviersonderendberge. Die plante was laas in die 1980's in blom gesien. Daar is slegs vyftien plante oor.
Die struik word slegs 80 cm hoog, neig om uit te sprei en blom van Desember tot Februarie. Die plant spruit weer uit na 'n brand. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word, twee maande nadat die plant geblom het, ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei op hoogtes van 1280 - 1460 m.
In Engels staan die struik as die Flowerless clusterhead bekend.
Zvee Scooler
Zvee Scooler (1 Desember 1899 – 25 Maart 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Uncle Moses (1932), Fiddler on the Roof (1971), Lady Ice (1973), en Love and Death (1975).
Sierra McClain
Sierra McClain (gebore 16 Maart 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Gospel (2005), Daddy's Little Girls (2007), en Shrink (2009), en in die televisiereeks A.N.T. Farm (2011).
Indo-Europese fabel
Die Indo-Europese fabel is in 1868 deur die taalkundige August Schleicher in 'n herboude Indogermaanse oertaal geskryf. Schleicher wou met hierdie teks nie slegs enkele gerekonstrueerde woorde nie, maar ook 'n voorgestelde sinsbou in die verhaal tot stand bring. Aanvanklik het Schleicher gepoog om uit die bestaande tekste na die oertaal oor te vertaal, maar dit het nie geluk nie, juis omdat die hoeveelheid vasgestelde en beskikbare Indo-Europese oerwoorde vir die doel te gering was. Hy besluit toe om sommer self sy eie verhaaltjie te skryf.
Die eerste heruitgawe verskyn in 1939 deur Hermann Hirt en die tweede in 1979 deur Winfred P. Lehmann en Ladislav Zgusta. In 1997 verskyn 'n verdere hersiening deur Douglas Quentin Adams in die Encyclopedia of Indo-European Culture (1997:501), in 2007 nog een deur Frederik Kortlandt en nog 'n hersiening in 2008 deur Rosemarie Lühr. Daarna volg Euler (2009), Voules & Barrack (2009), Melchert (2009) en Byrd (2013).
Skryfwerk
Schleicher (1868)
Avis akvāsas ka
Schleicher se Duitse vertaling sonder die ontbrekende [Duitse] woorde (1868)
Schaf und rosse
Hirt (1939)
Lehmann en Zgusta (1979)
Owis eḱwōskʷe
RSA
Moontlike betekenisse van die afkorting RSA:
Indo-Europese fabel
Skryfwerk
Adams (1997)
H2óu̯is h1ék̂u̯ōs-kʷe
Kortlandt (2007)
ʕʷeuis ʔkeuskʷe
Lühr (2008)
h2ówis h1ék’wōskwe
Euler (2009)
Awiz eχwôz-uχe
Voyles & Barrack (2009)
Owis eḱwōs kʷe
Melchert (2009)
H₂ówis (h₁)ék̂wōs-kʷe
Byrd (2013)
H₂óu̯is h₁éḱu̯ōs-kʷe
Duitse vertaling
(Das) schaf und (die) rosse
Vrye Afrikaanse vertaling
Die skaap en die perde
Kritiek
Aanvanklik is die rekonstruksie van 'n oertaal as suiwer tydverspilling en spekulasie beskou, hoewel hierdie uitkyk later sou verander.
De Groot beskou in sy Inleiding tot de algemene taalwetenschap (1964) die rekonstruering van 'n oertaal as nodig, hoewel foute beslis sal gemaak word, juis omdat die mens 'n taal in wese inlees, as't ware 'n kunstaal skep en daar geen klinklare bewyse is waarteen mens so 'n herboude oertaal kan opweeg nie:
Ondermaanse
duimnael|180px|Aristoteles. duimnael|180px|Copernicus.
Die ondermaanse is ’n begrip in Arestoteliaanse fisika wat uit die Griekse sterrekunde kom. Dit is die deel van die kosmos onder die maan, met die aarde as middelpunt, wat bestaan uit die vier klassieke elemente: aarde, water, lug en vuur.
Ontwikkeling van die idee
Plato en Aristoteles het in die antieke tyd die oorspronklike teorie van ’n ondermaanse sfeer help formuleer. Dit het gewoonlik gepaard gegaan met die begrip geosentrisme – dat die aarde die middelpunt van die heelal is.
Avicenna het die Aristoteliaanse idee dat veranderings en korrupsie tot die ondermaanse beperk is, tot in die Middeleeue gevoer. Middeleeuse skolastici soos Thomas Aquinas – wat in sy werk Summa Theologica die verdeling tussen die hemelse en die ondermaanse sfeer op ’n kaart aangedui het – het ook met Cicero en Lucanus saamgestem dat daar ’n groot grens is tussen die Natuur en die Lug, die ondermaanse en die eteriese sfeer.
Die teorieë van Copernicus het egter hierdie siening begin verander. Daarbenewens het Tycho Brahe se waarnemings van ’n nuwe ster ("nova") en van komete in die veronderstelde onveranderlike hemelruim dié idees verder in die wiele gery.
Sophia Snyman
duimnael|regs|320px|Sophia Snyman en haar gesin met haar skoonseun ds. [[Willem Postma (links). Haar seun, dr. Flippie Snyman, staan tussen haar en haar man. Sy het haar man en enigste seun in onderskeidelik April en Mei 1915 verloor.]]
duimnael|links|200px|Sophia Snyman.
duimnael|regs|320px|[[Venterstad met die Gereformeerde kerk links voor, in die tyd toe Sophia Snyman se man hier predikant was.]]
Haar eggenoot, ds. Willem Jacobus Snyman sr. (gebore 28 Augustus 1852) is in 1877 in die gemeente bevestig, sy enigste, en het sy emeritaat in 1913 aldaar ontvang. Hy is op 2 April 1915 oorlede. Sophia Snyman het aktief in die sending wat destyds daar begin is, belanggestel. Afgesien van die stille krag wat van haar in die gemeente uitgegaan het, het sy 'n veelbewoë lewe gehad. Van die 11 kinders wat vir hulle gebore is, het net vier volwassenheid bereik.
Kenmerkend van haar was haar kinderlike geloofsvertroue, onderworpenheid en haar blymoedige geloofsversekerdheid. Dit het weer duidelik geblyk toe sy in die tyd van ses weke haar man (op 2 April) sowel as haar enigste seun, dr. Flippie Snyman van Steynsburg (op 9 Mei) in 1915 aan die dood moes afstaan. Ná die dood van haar skoondogter, Truitjie (geb. Van Rooy, ’n dogter van die Van Rooy-stamvader, Johannes Cornelis van Rooy) in 1919 het sy die sorg van die wese wat toe op Potchefstroom woonagtig was, op haar geneem. Hiermee het die bejaarde ou moeder volgehou tot haar oudste kleinseun, die latere teologiese prof. W.J. Snyman, in 1924 klaar studeer het.
Yslands
Yslands (íslenska ['i:s(t)lɛnska] ) is 'n Noord-Germaanse of Skandinawiese taal wat deur sowat 310 000 mense gepraat word. Dit is die amptelike taal van Ysland.
Yslands behoort saam met Faroëes tot die westelike of eiland-Skandinawiese tale. Dit is nie sonder meer te verstane vir sprekers van die Skandinawiese tale van die vasteland: Noors, Sweeds en Deens nie.
Yslands word geskryf met die Latynse alfabet, waartoe verskillende tekens toegevoeg is: Á/á, É/é, Í/í, Ó/ó, Ú/ú, Ý/ý, Ð/ð (edh), Þ/þ (thorn), Ö/ö en Æ/æ. Die letters c, q, w en z word nie gebruik nie.
Die spesiale letter thorn (þ) gee die klank weer wat mens ook teekom as die th in die Engelse think, en edh (ð) is die stemhebbende variant daarvan (soos die th in die Engelse that).
Ysland is tussen die jare 800 en 1000 bevolk vanuit Wes-Noorweë. Yslands is dus eintlik Oudnoors. In Noorweë het daar soos in die res van die Germaanse taalgebied, in die eeue daarna allerlei taalveranderings plaasgevind, maar op die afgeleë Ysland het dit nie gebeur nie en bly die woordeskat en die verbuigingstelsel grootliks onveranderd. Die uitspraak het wel erg verander. Yslands besit 'n aantal foneme wat selde in ander Europese tale, voorkom, byvoorbeeld stemlose l, n, m en r.
In Yslands is die ou Skandinawiese verbuigingstelsel dus nog heeltemaal ongeskonde. Alle selfstandige naamwoorde, byvoeglike naamwoorde, lidwoorde, aanwysende voornaamwoorde, besitlike voornaamwoorde en eiename word verbuig in vier naamvalle, wat vir al drie woordgeslagte aparte vorme ken.
Ter illustrasie volg hier die verbuiging van die onreëlmatige manlike woord fjörður, 'fjord'.
Die bepaalde lidwoord word net soos in die ander Skandinawiese tale agteraan die selfstandige naamwoord geheg (aangehegte lidwoord), waardeur mens vorms kan kry soos fjarðarins "van die fjord", fjörðunum "aan die fjorde".
'n Opvallend kenmerk van Yslands is die sterk purisme, wat 'n groot invloed op die ontwikkeling van die taal gehad het. Waar baie ander Germaanse tale soos Engels en Nederlands deurtrek is met leenwoorde uit Frans en Latyn, en die vasteland-Skandinawiese tale bowendien met leenwoorden uit die Nederduitse tale, het mense in Ysland steeds probeer om vir die benaming van nuwe begrippe uit die bron van erfwoorde te put.
Yslands is 'n ryk taal, vanwee die vele eeue sageliteratuur. Daardeur kan mens dikwels vergete woorde uit die verlede neem om nuwe begrippe aan te dui. So word "telefoon" sími, na 'n ou woord vir 'draad', en 'skerm' (televisieskerm, rekenaarskerm) skjar, na 'n ou woord vir "venster". 'n Uiterste vorm van taalsuiwering is terug te vind in die Hoogyslands.
Witstamkanniedood
Die witstamkanniedood (Commiphora tenuipetiolata) is 'n immergroen boom in die Burseraceae familie.
Die boom se FSA-nommer is 289.
Verspreiding
Die boom kom voor in die sentrale en noordelike deel van Namibië in droë bosveld. Daar is 'n afgesonderde populasies in die sentrale deel van die Limpopovallei, op die heuwelhange ten suide van Pafuri asook waar die Shingwedzi- en Olifantsriviere deur die Lebomboberge sny na Mosambiek toe. Die boom is ook inheems in Angola, Botswana, Namibië en Zimbabwe.
Beskrywing
Die boom se stam is glad en liggrys tot blouerig en skilfer in silwerige tot liggeel stukke af.
Marcus Annaeus Seneca
Marcus Annaeus Seneca (54 v.C. – 39 n.C.), bekend as Seneca die ouere, was ’n redekunstenaar en skrywer van antieke Rome. Hy is in ’n ryk aristokratiese familie in Hispania (nou die Iberiese Skiereiland) gebore.
Seneca het deur die bewind van drie keisers geleef: dié van Augustus (27 v.C. – 14 n.C.), Tiberius (14-37 n.C.) en Caligula (37-41 n.C.). Hy was die pa van die stoïsynse filosoof Seneca die jongere (Lucius), wat ’n leermeester van Nero was.
Hudson Yang
Hudson Yang (gebore 24 Oktober 2003) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Sisterhood of Night (2014) en in die televisiereekse Liv and Maddie (2013) en Fresh Off the Boat (2015).
Koerdies
Koerdies (كوردی, Kurdî, Kurdí), oftewel die Koerdiese tale (زمانی کوردی, Zimanê kurdî), is 'n dialekkontinuum wat aan die Irannese tale behoort en deur etniese Koerde in die geokulturele streek Koerdistan en die Koerdiese diaspora gepraat word. Die drie Koerdiese tale is Noord-Koerdies (Kurmanji), Sentraal-Koerdies (Sorani) en Suid-Koerdies (Xwarîn). 'n Ander groep van nie-Koerdiese Noordwestelike Irannese tale, die Zazaki-Gorani-tale, word ook deur miljoene se etniese Koerde gepraat. Volgens ondersoeke in 2009 word die aantal Koerdiese moedertaalsprekers in Turkye op tussen 8 en 20 miljoen geraam. Die meerderheid Koerde praat Koermandsji. Die meeste Koerdiese tekste is in Koermandsji en Sorani geskryf. Koermandsji word met die Hawar-alfabet geskryf, 'n aangepaste weergawe van die Latynse alfabet, en Sorani word met die Sorani-alfabet geskryf, 'n variant van die Arabiese alfabet.
Die kategorisering van Laki as 'n dialek van Suid-Koerdies of as 'n vierde Koerdiese taal is tans die onderwerp van 'n debat, maar die onderskeie tussen Laki en ander Suid-Koerdiese dialekte is minimaal.
Tot in die 20ste eeu was die literêre uitset in Koerdies veral beperk tot poësie, toe meer algemene literatuur verskyn het. Vandag word veral die twee Koerdiese dialekte Koermandsji en Sorani vir skryfwerk gebruik. Sorani is saam met Arabies een van Irak se twee ampstale en word in politieke dokumente eenvoudig "Koerdies" genoem.
Hendrik Tjaart van der Walt
duimnael|regs|240px|H.T.J. van der Walt en sy tweede vrou, die weduwee Levina Susanna Lasya Kruger.
Hendrik Tjaart Johannes van der Walt (Graaff-Reinet, Kaapkolonie, 27 Augustus 1803 – Middelburg, Kaap, 4 Junie 1877) was mede-eienaar van die plaas Grootfontein waarop die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap, op 1 Desember 1860 gestig is en wat in later jare die tuiste van die Grootfontein-landboukollege geword het.
Ds. Louw du Plessis het in 1909 van hom geskryf (vry vertaal uit die Nederlands): "(Van der Walt) was een van die mense wat ’n mens vanself liefgehad het. ’n Mens het jou tot hom aangetrokke gevoel. Ernstig vroom was hy, maar baie beminlik; liefde was die hooftrek van sy karakter."
Herkoms en gesinslewe
Hendrik Tjaart van der Walt was ’n kleinseun van sy tak van die Van der Walts se stamouers, Gaele Andriesz van der Walt en Johanna Weyers. Sy vader was Nicolaas (Klaas) van der Walt (Kaapstad, 26 Desember 1756 – April 1811) en sy moeder Marie Jacoba (Marie) Coetzee (Piketberg, 29 Mei 1762 – Colesberg, 29 September 1849). Hendrik, die jongste van sy ouers se 10 kinders, se sibbes was Johanna Margaretha, Andries Johannes, Anna Martha, Hester Jacoba Kruger, Johannes Lodewicus, Nicolaas; Anna Maria du Plessis, Elizabeth Johanna, Renche Johanna en Susanna Sophia Coetzee.
Hy was twee keer getroud, eers met Martha Helena Lessing (17 Oktober 1806 – 3 Maart 1862) en daarna met die weduwee Levina Susanna Lasya Kruger (née Aucamp, Graaff-Reinet, 26 September 1813 – 1 Desember 1886). Al sy kinders is uit die eerste huwelik gebore, naamlik Nicolaas, Johannes Christiaan, Hendrik Tjaart Jacobus, Maria Jacoba Buys, Hester Duvenhage, Martha Johanna Levina Pretorius, Lasya Susanna Vorster (eggenote van ds. C.J.H. Vorster en moeder van ds. L.P. Vorster) en Lasya Francina Vorster. Hy het ook vyf stiefdogters en vier stiefseuns gehad.
Voor aansluiting by die Gereformeerde Kerk
Hendrik van der Walt se vader, Klaas, het reeds omstreeks in 1798 op die plaas Grootfontein gewoon in die dae toe dit 3 800 hektaar beslaan het. Die eerste amptelike registrasie het eers in 1836 plaasgevind toe dit aan Hendrik en sy broer Nicolaas as erfpaggrond toegeken is. Hulle het wel lank voor dié datum op die plaas gewoon, want die oorspronklike opstel, die huidige museum, is al in 1827 opgerig. Omstreeks die Tweede Vryheidsoorlog en nog ’n ruk lank daarna was dit ’n kamp vir Britse soldate.
Hy was geruime tyd ouderling van die NG gemeente Middelburg, Kaap, hoewel hy teen die rigting van die NG Kerk gekant was. Volgens ds. Du Plessis kon hy sy werk as ouderling doen omdat die destydse leraar van Middelburg, ds. William Murray, "zeer verstandig handelde" en in pad gestaan het van die Doppers in die gemeente se midde nie. "Bovendien had hij Br. Van der Walt innig lief en bezocht hem nog een paar dagen voor zijn dood."
Ds. Postma se besoek aan Grootfontein
duimnael|regs|300px|Die opstal op die plaas Grootfontein wat aan Van der Walt en C.H.J. Vorster behoort het en waarop die [[Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap, gestig is. Die gebou staan vandag op die perseel van die Landboukollege Grootfontein. Die destydse eienaar, broer S.W. Vorster, het dit in 1867 herbou soos dit nou lyk nadat dit in 1827 opgerig is.]] Op 21 Januarie 1860 het ds. Dirk Postma die Gereformeerde kerk Burgersdorp as eerste gemeente van dié kerkverband in die Kaapkolonie gestig. Die beswaarde lidmate van Middelburg het van sy besoek verneem en 'n deputasie is gestuur na die plaas Roosterhoek (sedert 1872 binne die grense van die gemeente Steynsburg) met die versoek aan ds. Postma om ook hier aan hulle 'n besoek te bring. Ds. Louw du Plessis skryf in 1909 Van der Walt het ds. Postma genooi om na Middelburg te kom. So het dit gebeur dat hy in Februarie 1860 'n groot byeenkoms van vriende en vyande op die plaas Grootfontein, waarvan C.J.H. Vorster (1795–1890) en Hendrik Tjaart van der Walt die eienaars was, toegespreek het. Vorster was die vader van Louis Petrus Vorster (1822–1867), vader van ds. C.J.H. Vorster (1843–1899), wat getroud was met Van der Walt se dogter Lasya Susanna Vorster, die ouers van die predikant en Volksraadslid ds. Louis Vorster.
Volgens getuienis van tydgenote, soos opgeteken in De Vijftigjarige Feestviering te Middelburg, K.P., wou 'n groot aantal lidmate toe al hê dat ds. Postma hulle sou herstig as 'n Gereformeerde kerk, maar omdat hy gevrees het vir 'n oorhaastige besluit wat hulle later kon berou, was sy raad aan hulle om so 'n stap nie op daardie tydstip te doen nie, maar "weest voorzichtig en nuchter!" Dit ten spyt het vyf gesinne tog by hierdie geleentheid as lidmate van die Gereformeerde Kerk ingeskryf. Voornemende lidmate van die kerk het deeglik besef watter toekoms van opoffering, selfverloëning en stryd op hulle gewag het. Hulle het nie blindelings op die ingewing van die moment 'n sprong in die duister gegee nie; daarom dat, toe dit op hulle neergereën het, hulle nie vir hoon en smaad teruggedeins het nie.
Stigting van GK Middelburg, Kaap
Elf maande later het ds. Postma weer gekom en op 1 Desember 1860 en is die Gereformeerde Kerk Middelburg gestig. Vir die destydse predikant van die plaaslike NG kerk, ds. William Murray, was dit 'n bedroewende ervaring. Hy was nog ongetroud en het ingewoon by Hendrik van der Walt, wat toe by die Gereformeerde Kerk aangesluit en tot ouderling verkies is. Die eerste notuleboeke van die kerkraad, tot 1869 toe die eerste predikant hier bevestig is, het nie bewaar gebly het nie.
Waardering
Ds. Du Plessis skryf van H.T.J. van der Walt: "De oude vader was van een lange en sterk gebouwde gestalte, met een helder blik, en van een vastberaden karakter, zeer minsaam en innemend. Met woord en daad was hij tot grooten zegen voor de nieuwe gemeente. Hij en zijne echtgenote behoorden tot de stillen in den lande, doch waren als schijnende lichten velen tot nut en den Hemelschen Vader tot verheerlijking. Hij stierf in goeden ouderdom." Ds. Du Plessis meld ook dat Van der Walt se seun Nicolaas ná hom as ouderling van Middelburg gedien het en sy skoonseun J. Vorster eers diaken van Middelburg was en later (1899) as predikant van Humpata gesterf het.
Sandveld-natuurreservaat
Sandveld-natuurreservaat is 'n beskermde gebied in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Ligging
Dit is aan die Vrystaatse kant van die Bloemhofdam geleë. Die Bloemhofdam lê waar die Vaalrivier en die Vetrivier mekaar ontmoet op die grens tussen die Vrystaat en Noordwes.
Die volle gebied rondom die dam is tot natuurreservaat verklaar. Aangesien dit op die grens tussen twee provinsies is, is twee afsonderlike reservate gestig. Aan die Vrystaatse kant is die Sandveld-natuurreservaat, terwyl die beskermde gebied aan die Noordweskant die Bloemhofdam -natuurreservaat heet.
Flora en fauna
Die Sandveld-natuurreservaat is ongeveer 37 000 ha groot. Dit is so genoem weens sy sanderige sandveld gebied, hoewel deel van sy oppervlak bestaan uit doringveld-savanne met kameeldoringbome.
Onder die groot soogdiere wat in die reservaat voorkom, is die witrenoster, kameelperde, swartwitpense, bastergemsbokke, buffels, blouwildebeeste en sebras.
Bill Scott (stemakteur)
Bill Scott (2 Augustus 1920 – 29 November 1985) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Rocky and His Friends (1959), The Bullwinkle Show (1961), Hoppity Hooper (1964), en George of the Jungle (1967).
Heinrich Vedder
Hermann Heinrich Vedder (Westerenger, Wesfale, 3 Julie 1876 – Okahandja, Suidwes-Afrika, 26 April 1972) was ’n sendeling, opvoedkundige, taalkundige, volkekundige, historikus en senator in die senaat van die Unie van Suid-Afrika.
Hy was ’n buitengewoon intelligente man wat homself minstens agt tale aangeleer het: Nederlands, Engels, Grieks, Afrikaans, Nama, Herero, Osjindonga en ’n Khoekhoen-dialek. Saam met sy moedertaal, Duits, was hy dus minstens nege tale magtig. Met sy minsame geaardheid en onkreukbare integriteit het hy die hoë agting van alle rasse in Suidwes geniet en 'n blywende indruk gelaat op sy studente aan die Augustineum by Okahandja, waaraan hy meer as twee dekades lank tot 1943 verbonde was. Hy kan beskou word as die persoon wat die grootste en 'n blywende bydrae tot die onderwys en opvoeding van die inheemse volke van Namibië gelewer het. Ter ere van hom is 'n woonbuurt op Okahandja, waar hy dekades lank gewoon het, Veddersdal genoem.
Herkoms en opleiding
Vedder was die derde en jongste kind van Wilhelm en Anna Margarethe Vedder, kleinboere wat ook die weefkuns as 'n tuisvlyt beoefen het. Hulle het op 'n klein plasie naby Lenzinghausen in Wesfale geboer. Volgens die erfreg daar sou hy, as jongste seun, die hoewe van sy vader geërf het. Vedder, wat van kleins af op sy tweede naam genoem is, het self nooit sy voornaam gebruik nie. Hy het in 'n streng godsdienstige huis grootgeword en het die plaaslike laerskool (Volksschule) besoek waar hy onder die invloed van sy bekwame en diepgelowige leermeester, Decius, ontwikkel het tot 'n toegewyde leerling, met 'n besonderse aanleg vir tale. Op twaalfjarige leeftyd het hy met behulp van 'n Griekse Nuwe Testament en grammatika op eie houtjie begin om Grieks te leer; op dieselfde wyse het hy ook die snelskrifkuns bemeester.
Begeerte om sendeling te word
Uit daardie gesprek en die stille hunkering van 'n godvrugtige moeder het die sendingdrang in die fynbesnaarde kind ontstaan; maar nóg hy nóg sy het ooit kon droom dat hy nog eendag vir die susterskind van Swart Johanna in Suidwes sou skoolhou.
Toestemming om tot sending toe te tree
Op aandrang van sy vader het hy die skool ná die aflegging van sy geloofsbelydenis verlaat om met die boerdery te help en in die weefkuns opgelei te word. Die jong Vedder was vasbeslote em sendeling te word, maar hy was bang om met sy vader oor die saak te praat. Hy sou wag tot hy as soldaat moes dien en dan sou hy daar van ver af aan sy vader skryf om sy hart aan hom bloot te lê. Maar weer het 'n heel klein insidentjie voorgeval, wat vir die sewentienjarige Heinrich van groot betekenis was. Een Augustusaand het hy en sy ouer broer, August, in die maanlig oor die stoppellande geloop en daar moet hy toe hoor dat die broer van plan was om te trou en die plaas te verlaat, om self 'n begin te gaan maak. 'n Groot angs het die jong Heinrich beetgepak en so het hy sy erfreg aan sy ouer broer verruil vir die belofte dat hy op die hoewe sou bly sodat hy, wat na regte die plasie moes erf, sendeling kon word. Heinrich Vedder het geweet dat dit vir sy vader strelend was wanneer sy pynende voete saans in warm water gewas word. Ou vader Vedder het aan rumatiek in die bene gely en omdat hy nie meer sy voete met sy hande kon bykom nie, moes sy jongste seun saans sy sokkies uittrek en sy voete in warm water baai. By hierdie werkie is daar byna nooit gepraat nie, maar dit was altyd duidelik dat die oubaas dadelik in 'n goeie stemming gekom het sodra sy voete gewas word.
Een Saterdagaand het Heinrich van hierdie geleentheid gebruik gemaak en vir sy vader gevra of hy weet dat August binnekort gaan trou en die hoewe wil verlaat. Sy vader het gesê dat hy bewus was daarvan. “Maar sal dit vir ons hoewe goed wees?” het Heinrich gevra. “Hy verstaan van landbou baie meer as ek. Sou dit nie beter wees as hy bly en ek gaan nie?” “Waarheen wil jy gaan?” het die vader verbaas gevra. “As julle niks daarteen het nie," het Heinrich geantwoord, “wil ek na die sendinginstituut in Barmen gaan en sendeling word. “Gaan dan," het die vader gesê. En dit was al wat daar tussen vader en seun oor die saak gepraat is."
Die Rynse Sendinggenootskap in Suidwes-Afrika
In die Kaapkolonie was die Westerse beskawing, waarvan die Rynse sendelinge draers was, reeds taamlik goed gevestig toe hulle daar aankom; daarom kon hulle rustig vorder op min of meer gebaande weë. In die huidige Namibië, wat hulle vanaf 1842 binnegegaan het, was die geval net die mooi die teenoorgestelde. Hier het ’n uiters moeilike taak op hulle gewag, want die droë, warm klimaat was uitputtend vir Europeërs en die Nama- en Hererostamme oorlogsugtig dat hulle die evangelie geensins geredelik aanvaar het nie. Tot 1884 was die gebied onder die beheer van heidense stamhoofde. Die sendelinge moes, sonder die beskerming van ’n Westerse regering, elementêre opvoedingswerk onderneem buiten die verkondiging van die evangelie. By geleenthede, in 1853 en ’59, moes hulle magteloos toekyk hoe die inheemse bevolking hul sendingstasies in puin gelê het en moes hulle van vooraf begin. Ook was baie van die inboorlinge aan drank verslaaf wat beginsellose smouse die gebied binnegebring het in ruil vir beeste. Die sendelinge het hierdie smousery teengestaan en meermale opgetree as vredemakers in die gedurige oorlogvoering tussen die Namas en Herero’s. So het hulle die sogenaamde sendelingsvrede tussen die stamhoofde Maherero en Jan Jonker Afrikaner bewerkstellig.
Sendingstasies het ontwikkel in permanente nedersettinge ’n in sommige gevalle dorpe, want die ook wit nedersetters, soos amptenare, handelaars en ambagslui, het hulle daar gevestig. Ná Warmbad en Bethanie, het die volgende stasies tot stand gekom: Berseba (1850), Gibeon (1863), Keetmanshoop (1866) in Namaland; en Windhoek (1842), Otjikango-Barmen of Gross Barmen (1844), Rehoboth (1845), Otjimbingwe (1849), Okahandja, Omaruru en Okombahe (1870) in Hereroland.
Deurtastende navorsings het ook blywende sukses opgelewer. ’n Deeglike studie van die onbekende land en sy inwoners was nodig. Talle reise is onderneem en die land in alle rigtings verken deur sendelinge soos die Noorweër H.C. Knudsen en die Duitsers C. Hugo Hahn, Johannes Rath and Heinrich Scheppmann. Die tale, gebruike en gewoontes asook die geskiedenis en godsdienstige opvattings van die onderskeie stamme is die eerste keer noukeurig opgeteken. Sendelinge soos Vedder, Knudsen, Hahn, P.H. Brincker, Johannes Olpp, J.G. Krönlein, H. Tönjes, Gottlieb Viehe, J. Irle en C.G. Büttner het grammatikaboekies, woordeboeke en handboeke van die uiters moeilike inheemse tale saamgestel. Hulle het die Bybel, kategismus en talle gesange vertaal en so die aanvoorwerk gedoen vir die ontwikkeling van dié tale in geskrewe tale en die skep van ’n eiesoortige Christelike letterkunde.
Metaalslang (astrologie)
Die Metaalslang (辛巳, xīnsì) is die 18de jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die agtste Hemelstam (辛, xīn; die element Metaal en Jin) met die sesde Aardtak (巳, sì), gesimboliseer deur die Slang (蛇, shé).
Heinrich Vedder
Die Rynse Sendinggenootskap in Suidwes-Afrika
Die Rynse sendelinge was die baanbrekers van die gevolglike kolonisering van die land deur Europeërs. Enersyds het die besetting van Suidwes-Afrika deur Duitsland in 1884 die sendelinge se werk vergemaklik omdat dit wet en orde daargestel het. Andersyds het die nadelige newe-effekte van die “beskawing” en die toenemende spanning wat gelei het tot inboorlingopstande die werk gekniehalter. In die Nama- en Herero-oorloë van 1904 tot ’07 het sommige van hul stasies en instellings in die slag gebly. Dit was in dié tyd dat Vedder na Duits-Suidwes-Afrika binnegekom het. Nadat die vrede gesluit is, is die stameenheid van die Herero’s vernietig. Die Rynse sendelinge het ingegryp om die verslane stam van algehele ondergang te red en hulle ’n nuwe lewenswyse te leer. Die eertydse nomades moes werkers en dagloners word. Die ou stamgrense is afgeskaf en die onderskeie volke moes voortaan in vrede saamleef. Dit het meer werk vir die sendelinge beteken, maar die RSG het, nes in die verlede, volhard.
Opleiding as sendeling
Nadat sy vader in 1894 toestemming verleen dat hy sendeling mag word, het hy hom kort daarna as student aan die Rynse Sendinginstituut in Barmen laat inskryf, waar hy hom op 1 April 1894 aangemeld het. Van 1895 tot 1901 deurloop hy die kerklike opleiding as sendeling en, ná 'n onderbreking van een jaar vir militêre opleiding, het hy die eindeksamen in 1903 afgelê. Hy is georden op 5 Augustus 1903. Toe die tyd aanbreek dat Vedder na die sendingveld gestuur moet word, het hy gemeen dat hy vir China bestem was, want die taalvorser in hom het tot die oeroue kultuur van die Chinese en hul oeroue skrif aangetrokke gevoel. Die beslissing het egter min of meer van die sendinginspekteur Spiecker afgehang. Spiecker het toe pas van Suidwes-Afrika af teruggekeer en het al klaar besluit om Vedder na Swakopmund te stuur. Toe hy teenstand in die komitee ondervind van die kant van diegene wat gemeen het dat Vedder vir China uitverkore was, het hy kort en bondig gesê: “In die sending se taalgebied word Chinese in vier toonhoogtes gesing; Vedder is geheel en al onmusikaal; hy kan dus hierdie taal nie behoorlik leer nie. Dus pas hy ook nie vir China nie!"
Metaalslang (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Metaalslangjaar het in 2001 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 24 Januarie 2001 tot 11 Februarie 2002.
Heinrich Vedder
Opleiding as sendeling
Ná die komiteevergadering is Vedder meegedeel dat hy na Swakopmund moes gaan en voorlopig eers by ou sendeling Boehm op Walvisbaai sou loseer. Maar omdat daar ook Nederlands en Engels gepraat is, moes hy eers na Nederland gaan om daar Hollands te leer en dan weer na Londen om Engels te leer. Die vergadering waarop hierdie besluit geneem is, het in Augustus 1903 plaasgevind en die datum vir Vedder se vertrek na Suidwes-Afrika is vir Desember vasgestel. Dit was al tyd wat hom toegestaan is om twee vreemde tale te leer, maar in dié korte tydjie het hy met sy studie van Hollands so goed gevorder dat hy met gemak in Hollands kon preek.
Metaalslang (astrologie)
Metaalslangjare
Die volgende jare is Metaalslangjare: