cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reginald VelJohnson
Reginald VelJohnson (gebore 16 Augustus 1952) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ghostbusters (1984), Die Hard (1988), en Die Hard 2 (1990), en in die televisiereeks Family Matters (1989).
Lys van reptiele
Hier volg 'n lys van reptiele volgens orde en familie:
Vingerploegskulpslak
Die Vingerploegskulpslak (Bullia digitalis) is 'n ongewerwelde slak wat hoofsaaklik aan die wes- en suidkus van Suid-Afrika voorkom. Die diertjie het 'n gladde, roomkleurige skulp met 'n lang, gepunte toring. Dit leef in die sanderige gebiede langs die brandersone. Die spesie versamel in groot getalle om op dooie jellievisse en bloublasies te aas.
3 Henog
3 Henog, of die Derde Boek van Henog (Hebreeus: ספר חנוך לר׳ ישמעאל כ׳׳ג), is ’n apokriewe boek. Dit gee voor dat dit in die 2de eeu geskryf is, maar die oorsprong daarvan kan eers na die 5de eeu teruggespoor word. Ander name vir 3 Henog sluit in Die Boek van die Paleise en Die Openbaring van Metatron.
Die naam "Boek van Henog" verwys gewoonlik na 1 Henog, wat net in Ge'ez volledig bewaar gebly het. Daar is ook ’n Tweede Boek van Henog, wat net in Oudslawies bewaar gebly het.
Inhoud
Die naam "Sefer Hekhalot" (Hekhalot beteken "paleise" of "tempels") en die skrywer, ene rabbi Ishmael, dui aan die boek is deel van die vroeë Joodse mistisisme. Die inhoud dui daarop dat 3 Henog se idees nuwer is as ander mistieke geskrifte. Dit bevat nie gesange nie, en het ’n unieke uitleg en smeekbede. Dié feite maak 3 Henoge nie net uniek in mistisisme nie, maar ook wat betref geskrifte oor Henog.
Dit lyk of die boek oorspronklik in Hebreeus geskryf is, maar dit bevat ’n paar Griekse en Latynse woorde. Daar is ’n paar aanduidings dat die skrywer van 3 Henog kennis gehad het van 1 Henog of dit waarskynlik gelees het.
Die hooftema in die boek is die opvaarding van Henog na die hemel en sy transformasie in die engel Metatron.
Doug Burgum
Douglas James "Doug" Burgum (gebore 1 Augustus 1956) is 'n Amerikaanse entrepreneur, filantroop en politikus. Hy is die 33ste goewerneur van Noord-Dakota en 'n lid van die Republikeinse Party. Burgum het in 1983 by Great Plains Software aangesluit. Hy het vir meer as 32 jaar as die president van die maatskappy gedien vanaf 1984 tot 2016. Burgum is in 1956 in Arthur, Noord-Dakota gebore. Hy het 'n BA-graad aan die Noord-Dakota-staatsuniversiteit verwerf en 'n MBA-graad aan Stanford Universiteit behaal. Burgum was 'n besigheidsman voordat hy in 2016 aangekondig het dat hy 'n kandidaat vir goewerneur is. Hy het die staat se prokureur-generaal Wayne Stenehjem in die Republikeinse voorverkiesing verslaan. Burgum het die algemene verkiesing in November gewen en is op 15 Desember ingehuldig. Hy het vir Jack Dalrymple opgevolg.
Burgum was vanaf 1991 tot 2003 met Karen Stoker getroud. Hy het drie kinders uit sy huwelik met Karen. Hy het in 2016 met Kathryn Helgaas getrou.
R352 (Suid-Afrika)
Die R352 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Dimbaza met Tsomo verbind via Stutterheim.
Sondra Locke
Sondra Locke (28 Mei 1944 – 3 November 2018) was 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Outlaw Josey Wales (1976), Every Which Way But Loose (1978), Bronco Billy (1980), en Sudden Impact (1983).
Suidelike rondloper
Die Suidelike rondloper (Emmelichthys nitidus nitidus) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, Australië, Nieu-Seeland, Tristan da Cunha en aan die Suid-Afrikaanse kus vanaf die Wes-Kaap tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Southern rover.
Voorkoms
Die vis is rooierig van kleur met die bokant blouerig en die onderkant silwer wit. Die vis word tot 50 cm lank.
Batman
Batman is 'n fiktiewe superheld in strokiesprente, flieks en TV-programme wat (as 'n vigilante) veral psigopatiese misdadigers takel en gewone mense beskerm. Batman se vreesaanjaende mondering, met swart mantel en masker met gepunte ore, herinner aan 'n reusevlermuis. Soms staan ’n helper met die naam Robin hom by.
Batman is in 1939 deur Bob Kane en Bill Finger vir DC Comics geskep. Dit is aanvanklik as 'n strokiesverhaal gepubliseer, maar is later vir talle boeke, rolprente en TV-programme verwerk. Dit word ook as tema vir speelgoed gebruik.
Ontstaan
In 1938, ná die sukses van Superman, het die vraag na superhelde vir strokiesprente gegroei. Die tekenaar Bob Kane het sy idee vir "The Bat-Man" aan skrywer Bill Finger oorgelê, wat die storie verder aangevul het. In Mei 1939 verskyn Batman vir die eerste keer in die sewe-en-twintigste uitgawe van Detective Comics, 'n geheimsinnige wreker van onreg, wat nie deur geweld afgeskrik word nie.
Batman se gewildheid het vinnig gegroei en in 1940 word dit in 'n aparte reeks ontwikkel (met The Joker en Catwoman reeds in die eerste storie), terwyl dit steeds die "Detective Comics"-reeks oorheers het. Vroeër daardie jaar het sy makker, Robin, sy intrede gemaak, sodat Batman iemand sou hê aan wie hy sy bevindinge kon verduidelik (vergelyk Sherlock Holmes en dr. Watson). Spoedig daarna is besluit dat Batman nie meer vuurwapens sou gebruik nie en ook nie meer moord sou pleeg nie.
Wateros (astrologie)
Die Wateros (癸丑, guǐchǒu) is die 50ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die 10de Hemelstam (癸, guǐ; die element Water en Jin) met die tweede Aardtak (丑, chǒu), gesimboliseer deur die Os (牛, niú).
Bramidae
Die Pomfrets (Bramidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is twee subfamilies en ses genera met twintig spesies wat hoort tot dié familie en nege van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Wateros (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Waterosjaar het in 1973 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 3 Februarie 1973 tot 22 Januarie 1974.
Waterosjare
Die volgende jare is Waterosjare:
Bramidae
Kenmerke
Die familie se lywe is plat en lank met 'n lang dorsale en anale vinne. Die pektorale vinne is aansienlik langer as die bekken vinne en die stertvin is gevurk. Die grootte wissel van 29 cm tot 1 m. Die familie is pelagiese vis; hulle kom in die oop oseane voor en nooit naby die land nie. Hierdie familie is gewilde prooi vir tuna, makriel en marlyn.
Genus
Die volgende genus en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
FC Groningen
FC Groningen is 'n Nederlandse sokkerspan in die stad Groningen wat in die Eredivisie speel. FC Groningen speel sy wedstryde sedert 2006 in die Euroborg-stadion (22 550 sitplekke). In 2015 het die klub die KNVB-Beker gewen.
Geskiedenis
FC Groningen is op 16 Junie 1971 gestig as opvolger van GVAV (Groninger Voetbal en Atletiek Vereniging; 1921). In die eerste dertig jaar speel FC Groningen boaan die Eerste divisie of onderaan die Eredivisie. In die seisoen van 1988/89 behaal hulle die 1/8de eindronde van die UEFA-Beker en die eindstryd van die KNVB-Beker (nadat hulle teen PSV Eindhoven verloor). Sedert hulle promosie na die Eredivisie in 2000 het FC Groningen baie gegroei en is hulle nou 'n soliede Eredivisiespan. In 2015 wen die klub teen PEC Zwolle die KNVB-Beker.
Honderdjarige Oorlog
Die Honderdjarige Oorlog het betrekking op die periode van 116 jaar (1337 tot 1453) waartydens Frankryk en Engeland in talle konflikte gewikkel was, afgewissel deur tydperke van kort of langere wapenstilstande. Die oorlog het begin toe Eduard III van Engeland 'n défi (oorlogsverklaring) aan die koning van Frankryk Filips VI van Valois gestuur het. Die Verdrag van Picquigny, wat op 29 Augustus 1475 by Picquigny in Picardie onderteken is dui die amptelike einde van die oorlog aan. Die jaar 1453, toe die Engelse uit die hele Frankryk behalwe Calais verjaag is, word ook dikwels as die einde van die oorlog beskou.
Historiese agtergrond
Die Honderdjarige Oorlog moet as die laaste fase van 'n politieke stryd beskou word wat reeds in 1066 met die troonbestyging van Willem die Veroweraar, hertog van Normandië, as heerser oor Engeland 'n aanvang geneem het. Die koning van Engeland het sedertdien oor uitgestrekte besittings in Frankryk beskik en is deur die Franse konings as 'n ongewensde mededinger beskou in hulle pogings om hul magsposisie in die land uit te brei.
Tot en met die jaar 1250 was die meeste Engelse besittings in Frankryk weer onder die gesag van die Franse Kroon – met die uitsondering van die hertogdom Akwitanië (of Gascogne), 'n gebied wat destyds groot hoeveelhede wyn (claret) na Engeland uitgevoer het. In die 1290's het Filip die Skone byna daarin geslaag om die Engelse koning Eduard I van Engeland ook uit hierdie geweste te verdryf en dit by die Franse Kroondomein in te lyf. Die beleid van Filip VI van Frankryk, 'n neef van die Engelse koning Eduard III, het in die 1330's weereens 'n bedreiging vir die Engelse heerskappy oor die gebied ingehou. [[Lêer:Frankryk 1330.svg|duimnael|links|300px|Frankryk in 1330
]] Die Honderdjarige Oorlog was dus aanvanklik veral 'n Franse burgeroorlog waarin die Franse koning gepoog het om van sy belangrikste vasaal ontslae te raak. Maar in die 14de eeu het ook ander moondhede by die oorlogsgebeure betrokke geraak. Die Skotte het as gevolg van hulle vryheidsstryd teen Engeland bondgenote van Frankryk geword.
Filips VI het dit in 1334 duidelik gestel dat 'n skikking met Engeland oor Gascogne net bereik kon word indien dieselfde verdrag ook die regte van die Skotse monarg sou bevestig. Eduard III het op sy beurt geprobeer om die steun van die Lae Lande vir sy saak te verseker – die Engelse wolembargo teen die Vlaamse stede met hul welvarende lakenbedryf was 'n doeltreffende drukmiddel om van Vlaandere 'n geallieerde nasie te maak.
Maar uiteindelik het in 1336 die Franse koning se planne om in Engeland in te val en militêre bystand aan Skotland te verleen die politieke spanninge verskerp. Die Engelse het die aansienlike Franse Vloot, wat in Franse seehawens langs die Engelse Kanaal geanker en volgens amptelike bewerings vir 'n kruistog bestem sou wees, as 'n ernstige bedreiging beskou.
Eduard III was vasbeslote om hierdie bedreiging af te weer en het die Engelse parlement oorreed om 'n hoë oorlogsbelasting goed te keur. Met Frankryk se preventiewe inval in Gascogne het die Honderdjarige Oorlog 'n aanvang geneem.
In teenstelling met sy voorgangers het Eduard III in sy stryd teen Frankryk oor 'n magtige wapen beskik, naamlik sy aanspraak op die Franse troon. Die Capet-dinastie wat die Franse troon sedert die jaar 987 in 'n ononderbroke suksessie aan die eersgebore koninklike seuns vererwe het, het in 1328 onverwags in sy manlike linie uitgesterf. Die drie seuns van Filips die Skone, wat almal as troonopvolgers geregeer het, het sonder kinders gesterf. Die Franse kroon is aan Filips VI van Valois, 'n neef van die laaste drie Capet-heersers (maar ook van Eduard III), oorgedra.
Deur sy moeder Isabella van Frankryk was Eduard III ook die grootseun van Filips die Skone. Maar alhoewel hy in 1328 nie in 'n posisie verkeer het om werklik aanspraak op die Franse troon te maak nie (die vroulike vorstelike linie se erfreg is deur die Paryse parlement verwerp), het hy in 1337, toe Filips Gascogne verbeur verklaar het, sy reg op die Franse troon bevestig. In 1340 het Eduard III formeel aanspraak gemaak op die Franse koningstitel en die Franse koninklike simbool, die fleur-de-lis, by sy mantel gevoeg.
Johanna van Arkel
Johanna van Arkel, 'n jong boeremeisie uit Lotharinge, het beweer dat sy visioene van God gehad het waarin sy deur "hemelse stemme" aangesê is om haar land van Engelse oorheersing te bevry laat in die Honderdjarige Oorlog. Die kroonprins, ongekroonde Franse Koning Karel VII ,het haar ná die beleg by Orléans gestuur as deel van 'n sending om die stad te bevry. Sy het bekendheid verwerf toe sy die minagtende houding van die ervare bevelvoerders oorkom het en die beleg in slegs nege dae opgehef het. Verskeie ander snelle oorwinnings het gelei tot Karel VII se kroning by Reims.
Sy het 'n keerpunt in die oorlog gebring: die Franse soldate het onder haar inspirerende leiding moed geskep. Die wankelmoedige, dadelose kroonprins het op sy eie bene begin staan. Die verskillende partye in Frankryk het hul twiste op die agtergrond geskuif.
Vanaf 1428 is die Engelse vernederend verslaan en die Franse kon uiteindelik die indringers verdryf. Johanna is deur haar Franse vyande aan die Engelse verkoop, wat haar deur die inkwisisie laat verhoor het. Nadat die regters besluit het dat haar "stemme" nie van God nie, maar van die duiwel kom, is sy in 1431 as heks verbrand.
Erica pumila
Erica pumila is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Paul Perri
Paul Perri (gebore 6 November 1953) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Manhunter (1986), Demolition Man (1993), Hellraiser: Bloodline (1996), en Chaos (2005).
Abner Biberman
Abner Biberman (1 April 1909 – 20 Junie 1977) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente His Girl Friday (1940), The Leopard Man (1943), Winchester '73 (1950), en The Golden Mistress (1954).
Erica pulvinata
Erica pulvinata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die 	Soetanysberg voor. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 3 km2 en daar is net een populasie. Die habitat het egter verklein weens die indringerplant, die rooikrans. Dié plant word wel verwyder maar dit teel vinniger aan as wat dit verwyder word.
Soelawesi
Soelawesi (vroeër bekend as Celebes), die wêreld se elfde grootste eiland, beslaan 'n oppervlakte van 180 680,7 km² en word begrens deur die Floressee in die suide, die Celebessee in die noorde, die Molukkesee in die noordooste en die Bandasee in die suidooste. Soelawesi is die derde grootste en mees oostelike van die vier Groot Soenda-eilande asook die vierde grootste eiland van die eilandnasie Indonesië. Dit is in die ooste van Borneo, in die suide van die Filippyne, in die weste van die Molukke en in die noorde van die Klein Soenda-eilande langs die ewenaar geleë. Die Javasee word in die weste deur die Makassar-straat met die Celebessee verbind. Soelawesi het 'n bevolking van 18 455 058 in 2014 gehad.
Verbruiker
'n Verbruiker is 'n persoon wat die produkte en dienste koop wat deur sakeondernemings aangebied word. Verbruikers is 'n baie belangrike deel van die markomgewing. Ondernemings kan slegs sake doen wanneer daar verbruikers is wat die produk of diens van die onderneming sal koop.
Verbruikers het behoeftes wat bevredig moet word. Hierdie behoeftes kan primêre behoeftes wees wat noodsaaklik vir lewe is, of sekondêre behoeftes (begeertes) wat luukshede is.
Die sielkundige Abraham Maslow het 'n teorie van menslike motivering ontwikkel. Hy het 'n hiërargie van behoeftes opgestel en die behoeftes in vyf kategorieë verdeel. Maslow se hiërargie van behoeftes is nuttig om te oordeel watter produkte en dienste spesifieke verbruikers moontlik wil hê. 'n Persoon sal eers die basiese behoeftes bevredig voordat hy na die volgende vlak beweeg.
Kylix
’n Kylix (Grieks: κύλιξ; meervoud: κύλικες, kylikes) was in Antieke Griekeland ’n soort wynkelk. Dit was groot en vlak, met ’n kort steel en twee handvatsels.
Die buitekant van die kelk was dikwels versier, maar die binnekant, of tondo, het die belangrikste versiering bevat. Aangesien dit met wyn bedek was, sou die tonele mettertyd ontbloot word terwyl iemand daaruit drink. Kylikes is dikwels ontwerp met dié feit in gedagte; tonele is so geskep dat die drinker eindelik verras of vermaak sou word wanneer die glas leeg was.
Die woord beteken "kelk" in Grieks en is verwant aan die Latynse woord calix, die aanvanklike bron van die Afrikaanse woord "kelk" – maar nie aan die soortgelyke Griekse woord calyx nie; laasgenoemde beteken "blomkelk".
Doel
Hulle het gewoonlik sowat 250 ml wyn gehou, hoewel dit grootliks verskil het volgens die grootte en vorm.
Subtipes
Daar is talle subtipe kylikes wat verskil van vorm, die ligging van die geverfde tonele, die plek van vervaardiging of dikwels ’n kombinasie hiervan. Hier volg ’n paar voorbeelde:
Georgetown
Georgetown is (of was) die naam van 'n aantal stede en dorpe:
Milo Ventimiglia
Milo Ventimiglia (gebore 8 Julie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pathology (2008), Gamer (2009), en Killing Season (2013), en in die televisiereeks Heroes (2006).
Drywingselektronika
Drywingselektronika (English: power electronics) is die transformasie en beheer van elektriese energie wat die geskikte spanning en stroom aan 'n las verskaf deur die gebruik van elektroniese komponente.
Inleiding
Drywingselektronika omsetters word gebruik in toestelle waar dit nodig is om die vorm van elektriese energie te verander. Omsetters word in verskeie elektroniese toestelle gebruik soos om batterye te laai, elektriese motors te beheer en enige elektroniese toestel wat van die WS toevoer af werk.
Die drywing omsetting kan in vier groepe geklassifiseer word:
Oorsig van Halfgeleier Skakelaars
In drywingselektronika is daar 'n groot verskeidenheid halfgeleier skakelaars waar die seleksie van die skakelaar afhang van die soort funksie wat dit moet verrig. Elke halfgeleier skakelaar se funksie verskil soos hoe vinnig dit kan skakel, wat is die aangeslane spanning en stroom, hoe word die verskillende skakelaars beheer, ens. Hierdie tipe informasie kan van 'n databladsy afgekry word, wat help om die omsetter te ontwerp. Die halfgeleier skakelaars word in drie groepe geplaas volgens hoe dit beheer word. In die groepe is daar die verskillende tipe skakelaars, elk met hul eie funksie.
Diodes
1. Schottky diodes
2. Vinnig-herstelbare diodes
3. Lyn-frekwensie diodes
Tiristors
2. Inverter-grade tiristor
3. Lig-geaktiveerde tiristor
Beheerbare Skakelaars
1. BJTs
2. MOSFETs
3. GTOs
4. IGBTs
Spencer Locke
Spencer Locke (gebore 20 September 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Resident Evil: Extinction (2007), Resident Evil: Afterlife (2010), en Insidious: The Last Key (2018), en in die televisiereeks Cougar Town (2009).
Emmelichthyidae
Die Rondlopers (Emmelichthyidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is drie genera met twaalf spesies wat hoort tot dié familie en drie van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Wildreservaat
'n Wildreservaat is 'n gebied wat opsy gesit word vir die instandhouding van wildlewe vir spesiebewaring, toerisme of jag. Baie wildreservate is in Afrika geleë. Meeste is toeganklik vir die publiek, en is gewild onder toeriste wat wild op safari wil besigtig.
Plymouth (dubbelsinnig)
Plymouth is (of was) die naam van 'n aantal stede en dorpe:
Melvyn Hayes
Melvyn Hayes (gebore 11 Januarie 1935) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Curse of Frankenstein (1957) en Carry on England (1976), en in die televisiereekse Jo's Boys (1959) en Here Come the Double Deckers! (1970).
Robert Bice
Robert Bice (14 Maart 1914 – 8 Januarie 1968) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tales of Robin Hood (1951), Red Snow (1952), The Gun That Won the West (1955), en Foxfire (1955).
Tammy Locke
Tammy Locke (gebore 19 September 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Once a Thief (1965) en in die televisiereekse Alcoa Premiere (1961) en The Monroes (1966).
R390 (Suid-Afrika)
Die R390 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Cradock in die Oos-Kaap met Bethulie in die verresuide van die Vrystaat verbind. Dit word medebeskryf met die R56-provinsiale pad vir 10 kilometers suidwes van Steynsburg.
Vincent Ventresca
Vincent Ventresca (gebore 29 April 1966) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Romy and Michele's High School Reunion (1997) en in die televisiereekse Prey (1998) en The Invisible Man (2000).
Finansiële wiskunde
As sulks poog dit om finansiële instrumente te prys en modelle te bou om prosesse, soos bv. die toekomstige prysverloop van 'n aandeel, te beskryf of te projekteer.
Toepassings
Finansiële wiskunde word op die volgende terreine ingespan:
Córdoba
Córdoba is (of was) die naam van 'n aantal stede en dorpe:
Provinsies:
Ander:
Ingen
Ingen is ’n dorp in die munisipaliteit Buren in die provinsie Gelderland in Nederland.
NG gemeente Johannesburg-Noord
duimnael|160px|regs|Ds. Jacobus Johannes Odendaal was 1943 tot 1946 Johannesburg-Noord se eerste leraar. Sy vorige gemeente was [[NG gemeente Jeppestown|Jeppestown, van 1938 tot sy koms hierheen.]] duimnael|regs|160px|Ds. [[Attie Burger, tweede leraar.]] duimnael|regs|160px|Ds. M.H. van der Merwe, leraar van [[29 April 1967 tot 1976.]] duimnael|160px|regs|Johannesburg-Noord was ds. Johannes Christoffel Jansen se laaste gemeente, van 1981 tot hy sy emeritaat in 1985 aanvaar het.
Weil am Rhein
Weil am Rhein (Alemanniese Duits: Wiil am Rhii) is 'n stad en munisipaliteit in die Duitse distrik Landkreis Lörrach in die deelstaat Baden-Württemberg. Die stad lê aan die drielandepunt van Duitsland, Frankryk en Switserland. Westelik lê die Ryn-rivier (wat o.a. hier die grens met Frankryk vorm) en waaraan die wesoewer die Franse nedersettings Village-Neuf en Huningue hom bevind, suidelik lê die Switserse stad Basel en oostelik die Duitse stad Lörrach. Die munisipale gebied het sowat 30 000 inwoners (2010) en 'n oppervlakte van 19 km².
NG gemeente Johannesburg-Noord
Die NG gemeente Johannesburg-Noord/Andrew Murray Congregation (vanaf November 2011 verkort tot NG kerk Andrew Murray) is 'n tweetalige (Afrikaans en Engels) gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Johannesburgse voorstad Orchards wat ontstaan het toe NG gemeente Johannesburg-Noord in 1999 met die Engelstalige Andrew Murray Congregation saamgesmelt het en sedertdien as gemeente sonder grense funksioneer.
Weil am Rhein
Weil am Rhein lê in die Markgräflerland-streek.
NG gemeente Johannesburg-Noord
Agtergrond: Johannesburg-Noord
Die ontstaan van die gemeente kan teruggevoer word na die ontstaan van voorstede soos Orange Grove, Norwood, Orchards en Sydenham onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog. Afrikaners wat hulle in dié noordoostelike dele van die Goudstad kom vestig het, het aangesluit by die Johannesburgse gemeente (Braamfontein) of die gemeente Johannesburg-Oos (Irenekerk). Soos dus die geval was met NG gemeente Parkhurst in 1944, was die twee middestadse gemeentes aan die Rand gesamentlik die moedergemeentes van die NG gemeente Johannesburg-Noord. Die Irenekerk kon selfs daartoe oorgaan om reeds in 1905 'n kerksaal in Orchards op te rig wat, soos dikwels destyds die geval was, die voorloper was van 'n selfstandige gemeente.
Ontstaan: Johannesburg-Noord
Dit sou egter tot omstreeks 1940 duur voordat 'n eie gemeente vir die noordoostelike voorstede baie ernstig gevoel is. Johannesburg se kerkraad het dié moontlikheid die eerste keer in sy vergadering van Desember 1939 bespreek, terwyl Johannesburg-Oos se kerkraad in April 1942 geredelik sy toestemming tot die afstigting van Norwood gegee het. So is die gemeente Johannesburg-Noord op 26 Junie 1942 in die kerksaal in Norwood afgestig uit dele van die twee moedergemeentes. Johannesburg het die nuwe gemeente 'n bruidskat van £1 000 aangebied, terwyl Johannesburg-Oos se kerkraad al die moedergemeente se eiendomme in Lyndhurst en Norwood (insluitende die Norwood-saal) aan die nuwe dogter afgestaan het. Danksy die hulp van die twee moedergemeentes ontvang, kon die nuwe gemeente dadelik 'n stewige begin maak. Ná 'n paar vergeefse beroepe is ds. J.J. Odendaal van Jeppestown uiteindelik in Januarie 1943 as eerste leraar bevestig. Saam met die kerkraad het hy gevoel die gemeente se eerste mikpunt moet wees om 'n behoorlike kerkgebou te laat oprig. Tydens 'n gesellige byeenkoms in Maart 1945 beloof talle gemeentelede om elkeen 'n bedrag te stort in wat as die begin van 'n boufonds kon dien.
Odendaal vertrek egter in Junie 1946 uit die gemeente nadat hy 'n beroep na Vereeniging aanvaar het. Eers meer as ses maande later, in Januarie 1946, kon die gemeente sy tweede leraar, ds. Attie Burger, bevestig. Sy eerste gemeente was Paulpietersburg in Noord-Natal waar hy in 1937 die dryfveer vir die stigting van die NG Kerk se maandblad, Die Voorligter, was en daarna Pretoria-Noord, waar hy hom die lot van verarmde Afrikaners aangetrek het, die Christelike Maatskaplike Raad gelei en die eerste gemeenskapsentrum met 'n voltydse maatskaplike werkster begin het. In 1947 was daar reeds sowat 800 lidmate in Johannesburg-Noord.
Latere ontwikkelings
Terselfdertyd het die Andrew Murray Congregation, wat in 1966 in Johannesburg ontstaan het uit veral die bediening onder die Jode, na 'n plek van aanbidding gesoek. Die gemeente is 'n tyd lank gehuisves in die voormalige kerkgebou van die gemeente Belgravia in Jeppestown-Suid, maar dié buurt het langsamerhand vervalle begin raak, en so smelt die gemeentes saam om die NG gemeente Johannesburg-Noord/Andrew Murray Congregation (stigtingsdatum 1999) te vorm. Omstreeks 1999 het die Afrikaanse gedeelte van die samestelling slegs 161 belydende lidmate oorgehad, maar die Engelse gedeelte 536. Teen 2005, toe die syfers nie meer afsonderlik aangegee is nie, was die getal belydende lidmate 845, in 2010 was dit 718 en in 2011 589. Daarna het dit gestabiliseer sodat dit in 2014 590 was.
Naamsverandering
In Januarie 2012 berig die Kerkbode die kerkraad het dit op 22 November 2011 amptelik goedgekeur dat die gemeente die "Johannesburg-Noord"-gedeelte van sy naam laat vaar en voortaan net as "NG kerk Andrew Murray" bekend sal staan. Die volledige berig lui: "Die Kerkraad van die NG Gemeente Johannesburg-Noord Andrew Murray het op ’n vergadering van 2 November 2011 eenparig besluit om die gemeente se naam na NG Kerk Andrew Murray te verander. Die proses is voorafgegaan deur deeglike oorlegpleging met die lidmate. Lidmate het kans gehad om vraelyste in te vul en die meerderheid het gekies vir die voorgestelde naam. Die Ringskommissie van die Ring van Johannesburg het die naamsverandering op 22 November 2011 goedgekeur ingevolge Kerkorde Art 26.6.6."
Savate-dag
Savate-dag word elke jaar op 21 Maart deur die oud-lede van die 32-Bataljon van die Suid-Afrkaanse Weermag (SAW) herdenk. Op 21 Mei 1980 het die eenheid deelgeneem aan die veldslag van Savate in Angola as deel van Operasie Tiro-a-tiro. Tydens die veldslag is die hoofkwartier van FAPLA in Suid-Angola vernietig. 15 Soldate van die eenheid het tydens die veldslag gesneuwel.
Grootswartooievaar
Die Grootswartooievaar (Ciconia nigra) is 'n skaars standvoël wat by mere, riviere, riviermondings en strandmere in Suid-Afrika, Zimbabwe en Namibië voorkom. Die voël is 95 – 110 cm groot en weeg 2.5 - 3.2 kg. Daar is slegs 'n 1000 broei pare. In Engels staan die voël bekend as Black Stork.
R391 (Suid-Afrika)
Die R391 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Burgersdorp met Hofmeyr verbind. Dit word medebeskryf met die R56-provinsiale pad vir nege kilometers.
Sparta Rotterdam
Sparta is 'n Nederlandse sokkerspan in Rotterdam wat in die Eerste divisie speel. Hulle tuisveld, sedert 1916, is Het Kasteel (kapasiteit: 10 500 sitplekke). Sparta was al ses keer die kampioene van Nederland gewees.
Middel-Europese Somertyd
Die teoretiese sone van Midde-Europese Somertyd loop vanaf 7,5° oosterlengte tot 22,5° oosterlengte.
Die lande wat MEST gebruik is:
Lande buite die geografiese MEST
Europese lande wat Middel-Europese Tyd gebruik, maar geografies in die Wes-Europese Tydsone lê is:
Slagting van Wounded Knee
Die Slagting van Wounded Knee (Engels: Wounded Knee Massacre) was 'n skermutseling waarin die 7de Berede Divisie (U.S. 7th Cavalry) van die Amerikaanse leër op 29 Desember 1890 'n groep van die Minneconjou Lakota Sioux uitgemoor het. Die berede troepe het vier Hotchkiss-kanonne teen die Sioux gebruik. Sowat 200 Sioux-vroue en -kinders het ook omgekom. Die Sioux was navolgers van 'n godsdienstig-politiese sekte. Die insident by Wounded Knee word beskou as die afsluiting (hoewel nog nie die heel laaste skermutseling nie) van die oorlog tussen die Indiane en die ander Amerikaners om beheer van die westelike VSA.
Jan Šimon Václav Thám
Jan Šimon Václav Thám (26 Oktober 1765, Praag - omstreeks 1816, Galisië) was 'n Tsjeggiese digter, dramaturg, vertaler, akteur en regisseur.
Gacrux
Gacrux (ook bekend as Gamma Crucis of γ Cru) is die naaste rooireus aan die Son: volgens parallaksmetings tydens die Hipparcos-sending sowat 88,6 ligjare weg.
Eienskappe
Gacrux het ’n sterreklassifikasie van M3,5 III. Dit het die hoofreeks verlaat, maar is waarskynlik in die rooireusetak eerder as die asimptotiese reusetak. Hoewel sy massa net 30% groter as die Son s’n is, het dit uitgesit tot 84 keer so groot.
Sy ligsterkte is sowat 1 500 keer dié van die Son. Met ’n effektiewe temperatuur van 3 626 K het Gamma Crucis ’n prominente rooi-oranje kleur, soos ander sterre met dié klassifikasie. Dit is ’n halfreëlmatige veranderlike met veelvoudige periodes. (Sien tabel links.)
Die atmosfeer van die ster bevat baie barium, wat verduidelik kan word aan die hand van materiaal wat van ’n verder ontwikklede ster af oorgedra word. So ’n metgesel sou gewoonlik ’n witdwerg geword het.
Geen so ’n metgesel is egter nog ontdek nie. ’n Optiese metgesel met ’n skynbare magnitude van 6,4 lê wel sowat 2 boogminute weg teen ’n posisiehoek van 128 grade en kan met ’n verkyker gesien word.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Gamma Crucis". Die historiese naam, "Gacrux", is deur die sterrekundige Elijah Hinsdale Burritt gevestig. Dit is ’n verkorte vorm van Gamma Crucis.
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Gacrux" vir die ster goedgekeur.
Wes-Europese Somertyd
Wes-Europese Somertyd is 'n tydsone wat een uur voor Gekoördineerde Universele Tyd val, met ander woorde UTC+1. 'n Deel van Wes-Europa val in hierdie tydsone. Hierdie tydsone beslaan die gebied van 7,5° westerlengte tot 7,5° oosterlengte.
Lande
Lande waarin Wes-Europese tyd op 'n deel van hulle grondgebied gebruik word:
Behalwe vir Ysland, gebruik al hierdie lande in die somermaande Wes-Europese Somertyd. Europese lande wat geografies binne die Wes-Europese tydsone lê, maar Middel-Europese Tyd gebruik, is:
Oenochoë
’n Oenochoë of oinochoë (Grieks: οἰνοχόη; van οἶνος oînos, "wyn", en χέω khéō, "ek skink") is ’n wynbeker en ’n belangrike soort erdekruik uit Antieke Griekeland. Die meervoud is oenochoai of oinochoai.
Beskrywing
Daar is baie soorte oenochoai; die vroegste bekende soort is die olpe (ὀλπή), wat gewoonlik ’n handvatsel gehad het wat ver bo die rand uitsteek en met geen onderskeibare skouer nie. Tipe 8 is wat ’n mens ’n beker sou noem; dit het geen tuit gehad nie. Die chous (χοῦς) was ’n stewige oenochoë met ’n drieledige tuit. Klein voorbeelde met uitbeeldings van kinders daarop is dikwels in kindergrafte geplaas. Oenochoai is soms versier en ander kere nie. Hulle het gewoonlik net een handvatsel gehad en dikwels ’n drieledige tuit vir skink. Groottes het aansienlik verskil; die meeste was tot 25 cm hoog en kon met een hand vasgehou word, maar daar was ook groteres.
Die meeste Griekse oenochoai was erdewerk, maar bekers van metaal was waarskynlik algemeen onder die meer gegoedes. Min het egter bewaar gebly. Groot klipweergawes is dikwels gebruik om grafte te merk. Sommige oenochoai was van "plastiek", met ’n mensekop of twee wat die lyf vorm.
Laurence Olivier
Laurence Kerr Olivier, baron Olivier (22 Mei 1907 – 11 Julie 1989) was ’n Britse akteur, regisseur en vervaardiger. Hy word algemeen beskou as een van die grootste akteurs van die 20ste eeu.
Tydens sy loopbaan van ses dekades het Olivier baie rolle op die verhoog en die silwerdoek vertolk. Sy drie Shakespeare-rolprente as akteur-regisseur, Henry V (1944), Hamlet (1948) en Richard III (1955) word as ’n hoogtepunt in die rolprentwese beskou. Sy meer as 120 rolle op die verhoog sluit in Richard III, Macbeth, Romeo, Hamlet en Archie Rice in The Entertainer. Hy het in byna 60 rolprente verskyn, onder meer Wuthering Heights (1939) en Alfred Hitchcock se Rebecca (1940).
Olivier het in 1974 as verhoogakteur uitgetree, maar sy rolprentwerk het voortgeduur tot die jaar voor sy dood in 1989. TV-produksies waarin hy opgetree het, sluit in Long Day's Journey into Night (1973), The Merchant of Venice (1973), Cat on a Hot Tin Roof (1976), Brideshead Revisited (1981) en King Lear (1983). Sy latere rolprentrolle sluit in Joseph L. Mankiewicz se Sleuth (1972) en John Schlesinger se Marathon Man (1976).
Olivier het altesaam 12 Oscar-benoemings gekry en het twee daarvan gewen, vir beste akteur en beste prent vir die 1948-rolprent Hamlet, asook twee erepryse. Hy het ook vyf Emmys gewen van die nege keer dat hy benoem is, en drie Golden Globes en BAFTA's.
Hy was in 1947 die jongste akteur wat tot ridder geslaan is en twee dekades later die eerste wat tot die adelstand verhef is, as baron. (Sien Titels.) Hy was drie keer getroud, met die aktrises Jill Esmond, Vivien Leigh en Joan Plowright.
Vroeë lewe
Olivier is in Dorking, Surrey gebore. As die seun van Gerard Kerr Olivier, ’n Anglikaanse priester, is hy streng en godsdienstig grootgemaak. Sy ma, Agnes Louise, is in 1920 op 48-jarige ouderdom oorlede. In 1918 het die gesin na Hertfordshire getrek; hy het skoolgegaan aan die koorskool van All Saints in Londen, waar hy op nege al in skoolproduksies gespeel het. Op 13 is hy na die St Edward's School in Oxford, waar hy weer in skooldramas gespeel het. Dit was sy pa wat besluit het Laurence, of "Kim" soos die familie hom genoem het, moet ’n akteur word.
Vroeë loopbaan
Olivier het op 17 die Central School of Speech and Drama bygewoon en in 1926 het hy by die Birmingham-toneelgeselskap aangesluit. Die volgende jaar het hy Hamlet en Macbeth gespeel. In 1928 het hy kaptein Stanhope in die Apollo-teater se eerste produksie van Journey's End gespeel.
Op 25 Julie 1930 is Olivier getroud met Jill Esmond, ’n opkomende jong ster; hul enigste seun, Simon Tarquin, is op 21 Augustus 1936 gebore. Olivier was egter van die begin af ongelukkig in sy huwelik. Hy het sy godsdienstige grootwordjare daarvoor geblameer dat hy nie op sy huweliksnag seksueel kon fungeer nie. Hy het tydelik van godsdiens afstand gedoen en ook sy vrou begin kwalik neem, hoewel hul huwelik tien jaar gehou het.
Hy het sy rolprentdebuut in The Temporary Widow gemaak en sy eerste hoofrol in The Yellow Ticket gespeel. Sy verhoogdeurbraak was in 1930 in Noël Coward se Private Lives, gevolg deur Shakespeare se Romeo and Juliet in 1935. Hy en John Gielgud het die rolle van Romeo en Mercutio alternatiewelik gespeel. Olivier het nie saamgestem met die manier waarop Gielgud Shakespeare gespeel het nie en was geïrriteerd oor die feit dat Gielgud beter resensies as hy gekry het. Die spanning tussen die twee akteurs het in 1940 tot ’n punt gekom toe Olivier die Londense impresario Binkie Beaumont genader het om hom te finansier vir die vier groot Shakespeare-tragedies: Hamlet, Othello, Macbeth en King Lear. Beaumont het ingestem mits Olivier en Gielgud die rolle van Hamlet/Laertes, Othello/Iago, Macbeth/Macduff en Lear/Gloucester alternatiewelik speel en dat Gielgud die regisseur van minstens een van die stukke moes wees. Olivier het dit van die hand gewys.
Hy het Vivien Leigh vir die eerste keer in 1936 in The Mask of Virtue gesien, en ’n vriendskap het ontwikkel nadat hy haar met haar spel gelukgewens het. Terwyl hulle die rolle van minnaars gespeel het in Fire Over England (1937), het hulle tot mekaar aangetrokke begin voel, en ná die voltooiing van die prent het hulle ’n verhouding begin.
Hollywood
Olivier het na Hollywood gereis om aan die prent Wuthering Heights te begin werk. Leigh het hom kort daarna gevolg, deels om by hom te wees, maar ook omdat sy graag die rol van Scarlett O'Hara in Gone with the Wind (1939) wou hê.
Die verfilming van Wuthering Heights was vir Olivier moeilik, maar dit was op die ou end ’n keerpunt vir hom – vanweë beide sy sukses in Amerika en die feit dat hy anders na rolprente begin kyk het; hy het aanvanklik op dié medium neergesien. Die prent was ’n groot sukses en Olivier is benoem vir ’n Oscar vir beste akteur. Leigh het die Oscar vir beste aktrise gewen vir haar rol in Gone with the Wind, en skielik was die paartjie regdeur die wêreld beroemd. Hulle wou trou, maar albei se huweliksmaats het geweier om te skei. Hulle is eindelik wel geskei en is op 31 Augustus 1940 getroud.
Nog suksesvolle optredes deur Olivier het gevolg in Rebecca en Pride and Prejudice (albei 1940).
Oorlog
In 1944 is tuberkulose by Leigh gediagnoseer en sy moes verskeie weke in die hospitaal deurbring. In die lente het sy aan Caesar and Cleopatra gewerk toe sy uitvind sy was swanger, maar het ’n miskraam gehad. Sy het erg depressief geraak en dit het sy hoogtepunt bereik toe sy Olivier eendag verbaal en fisiek aanval tot sy op die grond neerval. Dit was een van haar baie ineenstortings weens maniese depressie, of bipolêre gemoedsversteuring.
In 1944 is Olivier en sy mede-akteur Ralph Richardson van hul weermagpligte onthef om die nuwe Old Vic-teatergeselskap by die Nuwe Teater (nou die Noël Coward-teater) te begin. "Verreweg die beste akteur wat ons het", het Noël Coward in sy dagboek geskryf nadat hy Olivier in die hoofrol van Richard III gesien het. Die tweede seisoen van die teater was ook hoogs suksesvol danksy Olivier se toneelspel.
In 1947 is Olivier ’n "Knight Bachelor" gemaak en teen 1948 was hy op die direkteursraad van die Old Vic-teater. Hy en Leigh het na Australië en Nieu-Seeland vertrek om geld vir die teater in te samel. Tydens hul toer van ses maande het hy in Richard III gespeel asook saam met Leigh in The School for Scandal en The Skin of Our Teeth.
Die toer was ’n groot sukses en hoewel Leigh aan slaaploosheid gely het en ’n week lank siek was, het sy die druk goed hanteer en Olivier het opgelet dat sy "die pers bekoor". Tog het die egpaar verskeie rusies gehad – die ergste was toe hulle mekaar geklap het toe Leigh eenkeer geweier het om op die verhoog te gaan.
Aan die einde van die toer was albei uitgeput en siek, en Olivier sou later erken dat hy Vivien in Australië "verloor het". Dit kon ’n verwysing wees na Leigh se verhouding met die Australiese akteur Peter Finch, vir wie Olivier op die toer ontmoet en na Engeland genooi het. Daar het Olivier sy mentor geword en vir hom ’n langtermynkontrak gegee. Finch het in 1948 ’n affair met Leigh begin; dit het jare lank af en aan voortgeduur en eindelik tot ’n einde gekom weens die agteruitgang van haar geestelike toestand.
In 1951 het Leigh die rol van Blanche gekry in die rolprentweergawe van A Streetcar Named Desire, waarvan Elia Kazan die regisseur was. Olivier het ’n rol aanvaar in die rolprent Carrie om haar te vergesel Hollywood toe en na haar te kyk aangesien sy geestelik toe reeds baie kwesbaar was. Sy het die volgende jaar ’n Oscar vir haar spel gewen.
In Desember 1960 is Leigh en Olivier eindelik geskei. Hy is op 17 Maart 1961 met Joan Plowright getroud.
Shakespeare-trilogie
Nadat Olivier groot sukses in die rolprentbedryf behaal het, het beleggers hom genader om verskeie Shakespeare-prente te maak. As regisseur het Olivier drie suksesvolle prente gemaak: Henry V, Hamlet en Richard III.
Eersgenoemde het Oscar-benoemings gekry vir beste prent en beste akteur. Olivier het nie gewen nie, maar ’n spesiale ereprys gekry. Hy was egter ontevrede hieroor, want hy het gevoel hy het nie gewen nie omdat die Academy nie al die groot pryse aan buitelanders wou gee nie.
Hamlet het die Oscars vir beste prent en akteur gewen by die 21ste Oscar-toekenningsaand in 1949. Dit was die eerste Britse prent wat aangewys is as beste rolprent en Olivier se enigte Oscar vir beste akteur. Hy was die eerste persoon wat homself regisseer en ’n Oscar vir beste akteur daarvoor wen.
Vir Richard III is Olivier vir die vyfde keer benoem vir die Oscar vir beste akteur.
National Theatre
Olivier was een van die stigters en die eerste direkteur van die National Theatre Company terwyl dit sy basis in die Old Vic gehad het. In die tyd dat hy direkteur was, het hy in 12 toneelstukke opgetree en was hy die regisseur van nege produksies.
Die openingstuk was Hamlet in Oktober 1963, waarvan hy die regisseur was. Hy het ook groot sukses behaal vir sy toneelspel in Othello (1964). Hy moes baie gewig optel om die nodige fisieke eienskappe te kry wat nodig was vir die rol. Franco Zeffirelli het oor Olivier in dié rol gesê: "Dit is ’n keur van alles wat in die laaste drie eeue oor toneelspel uitgevind is." Die 1964-verhoogproduksie is in 1965 verfilm en dit het Olivier sy sesde Oscar-benoeming as beste akteur besorg.
Olivier was in 1967 die regisseur van Three Sisters deur Anton Tsjechof. Hy self het gedink dit was sy beste regie. Dit het die basis gevorm van sy laaste rolprent as regisseur toe hy die 1970-produksie verfilm het met John Sichel as mederegisseur. Dit is in 1970 uitgereik. Nog rolprentrolle waarin hy groot sukses behaal het, was in The Dance of Death (1967), The Merchant of Venice (1970) en Long Day's Journey into Night (1971).
Olivier se laaste verskyning op die verhoog was op 21 Maart 1974 as John Tagg in John Dexter se produksie van Trevor Griffiths se The Party.
Rolprentloopbaan ná 1966
In 1966 het Olivier die rol van Mahommed Ahmed gespeel teenoor Charlton Heston as generaal Charles Gordon in die prent Khartoum.
In 1967 het hy bestraling gekry teen prostaatkanker en was hy in die hospitaal vir longontsteking. Hy het vir die res van sy lewe verskeie gesondheidsprobleme gehad, onder meer brongitis, geheueverlies en long- en borsvliesontsteking. In 1974, op 67, is hy gediagnoseer met ’n spierversteuring en hy is amper die volgende jaar dood, maar het nog ’n dekade lank oorleef.
Nadat hy die verhoog verlaat het, het hy in meer rolprente gespeel. Hy het nou meer karakterrolle vertolk eerder as die romantiese hoofrolle van sy vroeë loopbaan. Vir Sleuth (1972) en The Boys from Brazil (1978) het hy Oscar-benoemings vir beste akteur gekry en vir Marathon Man (1976) vir beste manlike byspeler. Hy het in die 1970's en 1980's ook in verskeie TV-produksies gespeel, waarvoor hy Emmys gewen en vir verskeie pryse benoem is.
Een van Olivier se laaste rolprente was Wild Geese II (1985), waarin hy op 77 die rol van Rudolf Hess gespeel het in ’n opvolg van The Wild Geese (1978). Volgens die biografie Olivier deur Francis Beckett (Haus Publishing, 2005) het Hess se seun Wolf Hess gesê Olivier het sy pa "angswekkend akkuraat" uitgebeeld. In 1988 het Olivier op 81 sy laaste rol gespeel, as ’n ou soldaat in ’n rolstoel in die prent War Requiem.
Hy is op 11 Julie 1989 in sy huis Ashurst, West Sussex, aan nierversaking oorlede. Sy as is in Poets' Corner in die Westminster-abdy in Londen.
Vyftien jaar ná sy dood het Olivier weer in ’n rolprent verskyn. Deur rekenaargrafika is tonele waarin hy as jong man voorkom, ingemeng in die 2004-rolprent Sky Captain and the World of Tomorrow, waarin Olivier die rol van ’n skurk "speel".
Titels
Olivier is op 12 Junie 1947 tot ridder (Knight Bachelor) geslaan, die jongste akteur wat dié eer te beurt val. Op 13 Junie 1970 het hy ’n nie-oorerflike adellike titel gekry: baron Olivier, van Brighton in die graafskap Sussex, die eerste akteur met so ’n titel. In 1981 is hy toegelaat tot die Order of Merit, ook die eerste akteur met wie dit gebeur het. Die Laurence Olivier-prys, wat deur die Society of London Theatre ingestel is, is in 1984 na hom hernoem.
Hoewel hy ’n ridder, ’n adellike en een van die mees gerespekteerde akteurs was, het Olivier daarop aangedring dat mense hom "Larry" noem, eerder as "sir Laurence" of "lord Olivier".
Nicaragua
Nicaragua (Spaans: [nikaˈɾaɣwa]), amptelik die Republiek Nicaragua (Spaans: República de Nicaragua, [reˈpuβlika ðe nikaˈɾaɣwa]), is 'n verteenwoordigende demokratiese republiek en die grootste nasie in Sentraal-Amerika. Aangrensend is Honduras in die noorde, die Stille Oseaan in die weste, die Karibiese See in die ooste en Costa Rica in die suide.
In die depressie het die grootste mere van Sentraal-Amerika ontstaan, naamlik die Lago de Managua (Managuameer, 1 049 km²) en die Lago de Nicaragua (Nicaraguameer, 8 264 km²), wat deur die Rio Tipitapa verbind word. Tussen – asook in – die mere en die Stille Oseaan is daar 'n reeks vulkane wat nog gedeeltelik aktief is.
Hier lê egter ook die grootste stede van die land, soos die hoofstad Managua, wat op 23 Desember 1972 byna geheel en al deur 'n aardbewing verwoes is en heeltemal ontruim moes word. Op die Punta Cosigüina in die noordweste is die vulkaan Cosigüina (859 m), in die Cordillera de los Marrabios onder meer die vulkaan San Cristóbal (1 745 m), die vulkaan Telica (1 010 m) en die vulkaan Momotombo (1 280 m); meer na die suidooste, in die Mesetas de los Pueblos, lê die vulkaan Mombacho (1 224 m).
Die bergland bestaan uit 'n aantal kort, steil bergreekse waartussen vrugbare valleie (vulkaniese grond) geleë is. Op die grens met Honduras loop die Cordillera entre Ríos, met die Cerro Mogotón (2 107 m). Suid van en ewewydig met hierdie berge lê die hoogste berg reeks van Nicaragua, die Cordillera Isabelia, met die Cerro Penas Blancas (1 745 m), die Cerro Saslaya (1 994 m), die Cerro Piu (1 800 m) en die Cerro Yelucá (1 128 m). Die suidelike deel van die driehoek bestaan uit laer bergreekse soos die Montes de Huapi (Huapiheuwels), Sierra de Amerique en die Cordillera de Yolaina.
Klimaat
Tropies. Heeljaar deur baie warm in die laagland. Koeler in die berge. Orkane kom soms voor.
Religie
Die land handhaaf 'n beleid van vryheid van geloof, ondersteun deur beide die regering en die grondwet.
Die grootste denominasie, en tradisioneel die geloof van die meerderheid, is Rooms-Katoliek. Die aantal praktiserende Rooms-Katolieke is besig om af te neem, terwyl ledegetalle van evangeliese Protestantegroepe en Mormone sterk gegroei het sedert die 1990's. Daar is ook sterk teenwoordigheid van Anglikaanse en Morawiese gemeenskappe langs die Karibiese kus.
Sosiale gegewens
Van die bevolking van meer as 2,8 miljoen (1982) is 70% Mestiese, 16% Blankes, 9 tot 10% Afrikane en 4 tot 5% Indiane. Omdat die woord mestiese nie net na die velkleur verwys nie, maar ook ekonomiese en kulturele implikasies het, word Spaanssprekende Indiane wat nie meer by hul stamme leef nie, ook Mestiese genoem.