cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illiriërs
Die antieke Grieke het hulle bure in die noorde die "Illiriërs" genoem, wat dalk verwys het na 'n breë, swak gedefinieerde groep volke. Die Illiriese stamme het vermoedelik nooit na hulleself as sodanig verwys nie en dit is onwaarskynlik dat hulle een naam vir hulleself gebruik het. Dit lyk of "Illiriërs" die naam van 'n spesifieke stam was wat die Grieke in die Bronstydperk teengekom het. Die Grieke het toe die naam gebruik vir alle volke met 'n soortgelyke taal en kultuur.
Die term "Illiriërs" verskyn in die 7de eeu die laaste keer in die historiese rekord, waar dit verwys na 'n Bisantynse garnisoen in die voormalige Romeinse provinsie Illyricum. Wat met die Illiriërs gebeur het nadat die Slawiërs hulle in die streek gevestig het, is 'n saak van debattering onder geleerdes. Dit sluit die vraag in of Albanies nie dalk van die ou taal Illiries afstam nie.
Mare Tranquillitatis
Benaming
Mare Tranquillitatis is in 1651 deur astronome Francesco Grimaldi en Giovanni Battista Riccioli benoem in hulle maanatlas, die Almagestum novum.
Landings
In Februarie 1965 is die Ranger 8-ruimtetuig doelbewus laat neerstort in Mare Tranquillitatis, nadat die tuig 7 137 nabyskote van die Maan kon neem in die finale 23 minute van die sending.
Hierdie mare is ook die landingsplek van die eerste bemande maanlandingstuig op 20 Julie 1969, om 20:18 UTC. Ná 'n sagte landing in die Apollo 11-maanlandingstuig genaamd Eagle, het die ruimtevaarder Neil Armstrong die beheerbeamptes op Aarde ingelig: "Houston, Tranquility Base hier. Die Arend het geland." Die landingsarea by 0.8° N, 23.5° E word tans aangedui as Statio Tranquillitatis na aanleiding van Armstrong se naam daarvoor, en drie klein kraters na die noorde van die basis staan nou onderskeidelik bekend as Aldrin-, Collins- en Armstrongkrater ter ere van die Apollo 11-bemanning.
Baaie
Langs die soom van die mare is verskeie baaivormige kenmerke waaraan name toegeken is, naamlik Sinus Amoris, Sinus Asperitatis, Sinus Concordiae en Sinus Honoris.
Edna Molewa
Edith Edna Molewa (23 Maart 1957 – 22 September 2018) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en lid van die African National Congress.
Sy sterf op 22 September 2018 in die ouderdom van 61 aan legioensiekte ('n tipe longontsteking).
Politieke loopbaan
Edna Molewa was betrokke by Suid-Afrika se bevrydingsbeweging van 1976 tot 1990. Gedurende daardie tyd was sy 'n lid van verskeie aktiviste- en plaaslike ekonomiese ontwikkelingsorganisasies. Aan die begin van 1984 het sy as voorsitter gedien van die Suid-Afrikaanse Commercial, Catering and Allied Workers Union en uiteindelik word sy adjunkpresident. In 1994 word Molewa die eerste vroulike voorsitter van die Portefeuljekomitee oor Handel en Nywerheid, en in 1996 begin sy dien as 'n lid van die Uitvoerende Raad vir Toerisme, Omgewing en Bewaring.
Sy was van 1998 tot 2000 'n lid van die Uitvoerende Raad vir Ekonomiese Ontwikkeling en Toerisme. Tussen 2000 en 2004 was Molewa 'n lid van die Uitvoerende Raad vir Landbou-, Bewaring- en Omgewingsake. Op 30 April 2004 word sy die eerste vrouepremier van die Noordwes Provinsiale Wetgewer, 'n pos wat sy beklee het tot 2009.
Vir 'n kort tyd was Molewa aangestel as die Minister van Maatskaplike Ontwikkeling, maar in 2010 is sy vervang deur Buyelwa Sonjica. In Mei 2014 is die departement verdeel en Edna Molewa het die Minister van Omgewingsake geword.
Edna Molewa was die kommunikasiehoof van die ANC Vroueliga en was sedert 2003 'n lid van die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee.
Omgewingskwessies
Sedert sy die Minister van Omgewingsake geword het, het Molewa gepoog om renosters se veiligheid te verbeter deur 'n verskeidenheid bewaringspogings. Onder hierdie pogings is hervestigingsprogramme, teenstroop-inisiatiewe, die verkoop van renosters aan privaatreservate, wetstoepassingsamewerking op alle vlakke, en om te voldoen aan CITES-regulasies.
Molewa se administrasie het die wettiging van internasionale renosterhoringhandel ondersteun, en het renosters van hoë-risiko gebiede na lae-risiko gebiede verskuif, beide nasionaal en internasionaal, asook begin met die verkoop van meer as 200 witrenosters aan privaatkopers. Maar beplande verkope van renosters vanuit die Krugerwildtuin na private wildreservate is laat in 2014 gekanselleer nadat daar ontdek is dat sommige van die voornemende kopers die eienaars van onwettige jagondernemings is. Een van die beweerde kopers is daarvan beskuldig dat hy saketransaksies doen met Dawie Groenewald wie in hegtenis geneem is in die Verenigde State vir geldwassery en die verkoop van bedrieglike jagpakette en in hegtenis geneem is in 2010 in Suid-Afrika in verband met die onwettige afmaai van renosters.
Sterwe
Molewa het op 22 September 2018 gesterf as 'n gevolg van legioensiekte, waarmee sy besmet is terwyl sy in China was vir 'n staatsbesoek.
Tony Juniper
Anthony Juniper (gebore op 24 September 1960) is 'n Britse skrywer, volhoubaarheid-adviseur en omgewings-spesialis wat as uitvoerende direkteur van Friends of the Earth, England, Wales and Northern Ireland gedien het. Hy was vanaf 2000 tot 2008 Adjunk-voorsitter van Friends of the Earth International gewees.
Hy was die parlementêre kandidaat van die Groen Party vir die Cambridge Parlementêre-kiesafdeling tydens die algemene verkiesing in 2010 gewees. In 2019 was hy aangestel as voorsitter van Natural England.
Akademiese agtergrond
Hy het in Oxford grootgeword en Bristol-universiteit bygewoon waar hy in 1983 'n honneurs BSc graad in sielkunde en dierkunde behaal het, gevolg in 1988 deur 'n meestersgraad in bewaring van University College, Londen. Hy het 'n senior genoot by die Cambridge Instituut vir Volhoubare Leierskap, wat by die Universiteit van Cambridge gebaseer is geword. In 2013 was eregrade deur die Universiteit van Bristol en die Universiteit van Plymouth aan hom toegeken.
Papegaai-bewaring
Juniper was betrokke in pogings om die Spix se Macau, te wete een van die mees bedreigde voëls in die wêreld, te red. In sy boek Spix's Macaw: The Race to Save the World's Rarest Bird het hy privaat eienaars van die voëls, soos Antonio de Dios se Birds International gekritiseer en geargumenteer dat die Spix se Macau teruggeneem moet word na hulle geboorteland Brasilië sodat hulle in aanhouding kan broei en weer bekendgestel kan word aan hul natuurlike habitat wat steeds in verval is.
Aktiwiteite
Juniper het in 'n variëteit van rolle gefunksioneer, insluitende as 'n spesiale adviseur tot die Prins van Wallis se Liefdadigheid-Internasionaal Volhoubaarheid-eenheid. Hy het voorheen (2008-2010) gewerk as 'n spesiale adviseur van die prins se Reënwoude-projek. Hy is 'n genoot van die  Universiteit van Cambridge Instituut vir Volhoubare Leierskap.
Juniper het maatskappye soos Danone, Interserve en Skanska bygestaan, en gehelp met hul volhoubaarheid strategieë. Hy is 'n stigter van die Robertsbridge-groep wat advies voorsien aan maatskappye in verband met die volhoubaarheid van hul praktyke.
Politieke aktiwiteite
Juniper het saam met al die hoofstroom politieke partye van die Verenigde Koninkryk gewerk, en was in Januarie 2009 gekies as die Groen Party se parlementêre kandidaat tydens die algemene verkiesing in 2010 vir die Cambridge-kiesafdeling. Hy het 4de gekom, met 7.6% van die stemme, wat die Groen Party se persentasie meer as verdubbel het.
Hy was voor die algemene verkiesing (VK) van 2015 een van verskeie openbare figure gewees wat voorbrand gemaak het vir die parlementêre kandidaatskap van die Groen Party se Caroline Lucas.
Natural England
In Maart 2019 het die Sekretaris vir Omgewingsake, Michael Gove, vir Tony Juniper in die pos van voorsitter van Natural England aangestel. As deel van die aanstellingsproses het Juniper onderneem om afstand te doen van sy lidmaatskap van die Groen Party en sy uitvoerende posisie as direkteur van reklame en veldtogte by die WWF, sowel as van sy posisie as president van die Koninklike Genootskap vir die Natuurlewe Trusts.
Kniphofia leucocephala
Kniphofia leucocephala is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en kom by Richardsbaai voor in die grasveld. Die plant het voorkomsgebied van kleiner as 1 km2. Tans is daar slegs een populasie tussen Richardsbaai en St. Lucia.
Die plant het 98% van sy habitat verloor die afgelope 70 jaar aan voorstedelike ontwikkeling, aanplant van plantasies, gewasverbouing en die aanplant van suikerplantasies. Indringerplante word ook 'n bedreiging.
USS Albacore (AGSS-569)
Die USS Albacore was 'n konvensionele dieselaangedrewe eksperimentele duikboot van die Amerikaanse Vloot waarmee pionierswerk vir die traandruppelontwerp gedoen is. Die eksperimentering het aanleiding gegee tot die Skipjack-klas duikbote.
Oligargie
Regdeur die geskiedenis was oligargieë dikwels tirannies, d.w.s. van publieke onderhorigheid of onderdrukking afhanklik vir hul voortbestaan, alhoewel ander weer gesien is as betreklik amikaal of diensvaardig. Aristoteles het hierdie term aangevoor as 'n sinoniem vir regering deur die rykes, waarvoor die eksakte term "plutokrasie" is. 'n Oligargie is nietemin nie altyd regering deur welgesteldes nie, aangesien oligarge bloot uit 'n bevoordeelde groep kan bestaan, en hoef, soos in die geval van 'n monargie, nie by wyse van welstand of bloedverwantskap tot mekaar verbind te wees nie.
Hilltop, KwaZulu-Natal
Hilltop is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
ʼn
ŉ of N-apostroof is 'n Unicode-kodepunt (kodepunt 0149) wat in die Afrikaanse taal gebruik word. Die kodepunt is tans verouderd en die Unicode-standaard beveel aan dat 'n apostroof gevolg deur die letter n eerder gebruik word, aangesien die gebruik van verouderde karakters soos ŉ "sterk ontmoedig word". Desnieteenstaande word die karakter nog veral op die internet gebruik.
USS Albacore (AGSS-569)
Hierdie rewolusionêre ontwerp was geskoei op intensiewe hidrodinamiese en windtonneltoetse met die klem op onderwaterspoed en beweegbaarheid. Hierdie was die derde skip van die Amerikaanse Vloot wat die naam Albacore gedra het.
Sy kiel is op 15 Maart 1952 by die Portsmouth Vlootskeepswerf, Maine gelê en die boot is te water gelaat op 1 Augustus 1953.
Toetsfases
Die duikboot se indienstydperk was een lang eksperiment en kan in vier fases verdeel word:
Sigurður Skúlason
Sigurður Skúlason (gebore 10 Desember 1946) is 'n Yslandse akteur wat verskeie hoofrolle vertolk in rolprente en op televisie.
Inverness, KwaZulu-Natal
Inverness is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Klaagliedere van Jeremia
Klaagliedere van Jeremia is die 25ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Hierdie boek bestaan uit gedigte in die vorm van liedere. Die boek handel oor die verskriklike dinge wat die volk van die Here deurgemaak het toe Jerusalem beleër en verwoes is en die bevolking in ballingskap weggevoer is. Die liedere sê dat dit die Here is wat dit gedoen het as straf vir die volk se sondes. Daar is 'n stemming van diepe droefheid in die liedere, maar ook 'n stemming van hoop en 'n oproep tot bekering.
Camille Claudel
Camille Rosalie Claudel (8 Desember 1864 - 19 Oktober 1943) was 'n Franse beeldhoudster wat veral bekend is vir haar beeldhouwerke in brons en marmer. Sy was tot na haar afsterwe relatief onbekend, maar het later erkenning ontvang vir haar oorspronklikheid en die kwaliteit van haar werk. Sy het as inspirasie gedien vir verskeie biografieë en rolprente, en is veral bekend vir werke soos Die Wals en Die Beleë Era.
Die nasionale Musée Camille Claudel het sy deure in 2017 in Nogent-sur-Seine oopgemaak. Claudel was vir geruime tyd 'n vennoot van die bekende beeldhouer Auguste Rodin. Die Musée Rodin in Parys het 'n kamer wat toegewy is aan haar werke.
Claudel se beeldhouwerke vorm deel van die versamelings van verskeie groot museums, insluitende die Musée d'Orsay in Parys, die Courtauld Institute of Art in Londen, die National Museum of Women in the Arts in Washington, D.C., die Philadelphia Museum of Art, en die J. Paul Getty Museum in Los Angeles.
Domenico Scarlatti
duimnael|Domenico Scarlatti portret
Deutsche Grammophon
Deutsche Grammophon (DGG) is tans die oudste plaatetiket ter wêreld wat in klassieke musiekopnames spesialiseer. Dit is oorspronklik op 6 Desember 1898 deur twee broers, Emil en Josef Berliner, in Hannover as Deutsche Grammophon-Gesellschaft (DGG) gestig. In die 20ste eeu het die onderneming met sy langspelers van hoë klankgehalte, wat deur bekende orkesters en musici opgeneem is, die wêreldleier geword op die mark vir klassieke musiek.
Domenico Scarlatti
Giuseppe Domenico Scarlatti (Napels, 26 Oktober 1685 – Madrid, 23 Julie 1757) was 'n Italiaanse komponis. Sy werke word primêr op grond van kronologie en tydsvlak geklassifiseer as Barokmusiek, alhoewel sy werke instrumenteel was in die ontwikkeling van die Klassieke styl. Hy was een van die min Barok komponiste om die oorgang te maak na die klassieke periode. Soos sy luisterryke vader, Alessandro Scarlatti, het hy gekomponeer in 'n variëteit van musikale vorme, alhoewel hy vandag grotendeels bekend is vir sy 555 sonatas vir klavesimbel. Hy het 'n groot deel van sy lewe spandeer in diens van die Portugese en Spaanse koninklike families.
Pilatus PC-7
Die Pilatus PC-7 Turbo Trainer is 'n laevlerk, tandem-sitplek opleidingsvliegtuig, vervaardig deur Pilatus Aircraft van Switserland. Die vliegtuig is in staat om al die basiese opleidingsfunksies te verrig, insluitende kunsvlieg, instrument-, taktiese en nagvlieg. Dit word aangedryf deur 'n turboskroefmotor. Dit is deur meer as 20 lugmagte gekies as hul intree-opleier. Byna 500 vliegtuie is sedert sy bekendstelling in 1978 verkoop, waarvan die meeste steeds in diens is. Meer as een miljoen ure is al deur PC-7's wêreldwyd gevlieg. Die Suid-Afrikaanse Lugmag het 60 Pilatus PC-7s ontplooi vir opleiding by die Lugmagbasis Langebaanweg se vliegskool in die Wes-Kaap. Die Silwervalke vertoonspan wat ook hier gestasioneer is, gebruik 5 van dieselfde vliegtuie.
Deutsche Grammophon
1972 het DGG saamgesmelt met PolyGram wat op sy beurt in 1998 deur die Universal Music Group (UMG) oorgeneem is. In 2000 het UMG se eienaar, The Seagram Company Ltd., sy belange in die Universal Music-houermaatskappy aan die Franse media-onderneming Vivendi verkoop. As plate-etiket in besit van UMG bestaan Deutsche Grammophon steeds. Die etiket het sy setel in die Berlynse stadsdeel Friedrichshain.
Allan Hendry
Allan Hendry (gebore 1950) is 'n Amerikaanse sterrekundige en VVV-deskundige. VVV-historikus Jerome Clark noem hom "een van die besgeskoolde ondersoekers in die geskiedenis van VVV-navorsing." Hy was die hoofondersoeker van die Sentrum vir VVV-studies (CUFOS) in die VSA in die 1970's.
Onderwys en loopbaan
Hendry het in 1972 'n BA in Sterrekunde van Michigan Universiteit verwerf.
VVV-navorsing
Hendry is aangestel by CUFOS deur die stigter van die organisasie, J. Allen Hynek, wat op soek was na 'n voltydse ondersoeker met wetenskaplike kundigheid en 'n openlike houding, en wat nie 'n ontluisteraar of 'n "VVV-gelowige" was nie.
As CUFOS se hoofnavorser vir 'n groot deel van die 1970's, het Hendry persoonlik meer as 1 000 VVV-verslae ondersoek. Hy kon gewone verduidelikings vir die oorgrote meerderheid van VVV-gevalle vind, maar hy het ook 'n klein persentasie gevalle as onverklaarbaar beoordeel. Een van die bekendste "onverklaarde" sake wat hy ondersoek het, was die Val Johnson voorval in die VSA in 1979, waar 'n adjunk-balju se voertuig in Minnesota in 'n "botsing" met 'n onbekende voorwerp betrokke was wat die voertuig beskadig en Johnson tydelik bewusteloos gelaat het. Hendry was die primêre VVV-deskundige om die saak te ondersoek. In 1980 het hy die voorval met bekende VVV-ontluisteraar Philip Klass bespreek tydens 'n simposium wat by die Smithsonian Instituut gehou was.
Hy was huiwerig om te spekuleer oor die oorsake van die onverklaarbare gevalle en het aangevoer dat dit moontlik met verdere inligting verduidelik kan word. Sommige navorsers het Hendry 'n "ondergrondse skeptikus" genoem. Terselfdertyd het 'n paar bekende sceptici en ontluisteraars wat Hendry se wetenskaplike strengheid geprys het, hom sterk veroordeel vir sy gevolgtrekking dat 'n handjievol goed-gedokumenteerde VVV-verslae nie ontleed kon word nie en dalk werklike afwykings verteenwoordig. Hendry het voorgestel dat die kritiek van albei kampe nie veel meer as persoonlike aanvalle was nie, aangesien hulle min of geen aandag aan die inhoud van sy navorsing geskenk het nie.
Die VVV Handboek
Hendry se meesterstuk was The UFO Handbook (Die VVV handboek), 'n gids vir ander VVV-navorsers. In die boek berispe Hendry baie konvensionele wetenskaplikes vir wat hy beskou as die verwaarlosing van VVV-navorsing, maar hy het ook sterk kritiek vir baie amateur-VVV-ondersoekers gehad, wat volgens hom die onderwerp meer kwaad as goed gedoen het. Clark het Hendry se evaluering van VVV-ondersoek oor die algemeen as "diep-pessimisties" gekenmerk. Hendry se gevolgtrekking was dat die studieveld bykans lamgelê word deur 'n gebrek aan samewerking, afwesige standaardisering en twyfelagtige eise. The UFO Handbook het selfs die lof van Philip J. Klass verwerf, wat in 'n resensie wat in 'die Skeptical Inquirer gepubliseer is die boek beskyf het as "een van die mees belangrike en nuttige boeke oor die onderwerp wat ooit gepubliseer is."
In 1978 by Walsh Universiteit, het Hendry gesê dat hy miskien die mees skeptiese mens is omdat hy 'n antwoord op die VVV-vraag wil kry, ongeag wat die antwoord is. Hy het verder gesê dat selfs indien die uitslag sosiologies verklaarbaar of buitengewoon sou wees, dit steeds voldoende sou wees. Hy glo dat daar nie een oorkoepelende verduideliking bestaan nie. Hy het nog nooit 'n VVV gesien nie en dit is waarskynlik 'n goeie ding, want mense kan sy motiewe bevraagteken as hy persoonlik betrokke was. Sy aanbieding het ook inligting oor identifisering van vlieënde voorwerpe bevat.
In die vroeë 1980's het CUFOS finansiële probleme ervaar, en as gevolg hiervan kon die organisasie nie meer 'n voltydse navorser bekostig nie. Daarbenewens het Hendry tot die gevolgtrekking gekom dat die metodologieë wat gebruik word om VVV's te studeer, uiteindelik frustrerend, onverbiddelik en nutteloos was. As gevolg hiervan, het Hendry CUFOS verlaat en grotendeels verdere betrokkenheid met VVV-studies vermy.
Rödåsel
Rödåsel is 'n klein nedersetting in die munisipaliteit van Umeå in Västerbottens län, 'n administratiewe distrik in die historiese Sweedse provinsie (Sweeds: landskap) Västerbotten. Die plek, met 'n bevolking van 96 (2010) inwoners en 'n oppervlakte van 19 hektaar, is naby die monding van die Rodan-waterloop in die Vindelälven geleë. Die naaste dorpe is Tavelsjö (10 km), Vindeln (21 km), Vännäsvägen (26 km) en Umeå (38 km). Die Länsväg 363-pad loop net buite die dorp verby. Administratief behoort Rödåsel saam met die dorpe Blomdal, Rödåliden, Rödånäs, Västra Överrödå, Älglund en Överrödå aan Rödåbygden.
Kempshoek
Kempshoek is 'n klein nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Stéphane Lissner
Stéphane Lissner (gebore op 23 Januarie 1953) is 'n Franse teaterdirekteur. Hy is sedert Julie 2014 direkteur van die Paryse Opera.
Lewe
Lissner was in die 12de arrondissement van Parys gebore as die seun van 'n maatskappybestuurder. Lissner is 'n student van die Collège Stanislas de Paris en die lycée Henri-IV. Nadat hy van kollege gegradueer het, het hy in 1972 die "Théâtre mécanique" in 'n klein gebou in die 7de arrondissement van Parys gestig. Hy het tot 1975 aan die hoof daarvan gestaan. Hy het in 1977 sy loopbaan in die openbare teaterindustrie begin as Sekretaris-generaal van die Théâtre de la Commune van Aubervilliers, en daarna was hy vanaf 1978 tot 1983 mededirekteur van die Nouveau théâtre de Nice gewees.
Die bestuur van die Aix-en-Provence-fees is in 1998 aan hom toevertrou. Hy het ook van 1998 tot Junie 2005 aan die hoof gestaan van die Théâtre des Bouffes du Nord met Peter Brook, en staan sedert 2002 saam met Frédéric Franck aan die hoof van die Théâtre de la Madeleine. Hy sou tot 2009 aan die hoof staan van die bestuur van die Aix-fees, maar moes dit in 2006 vaarwel roep ten einde op voltydse grondslag die posisies van Superintendent en Artistieke Direkteur van die Teatro alla Scala in Milaan op te neem waarnatoe hy in April 2005 aangestel was en heraangestel was in November 2009.
Jack Douglass
Jack Douglass (gebore 30 Junie 1988) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse YouTube Assassin (2010), Your Grammar Sucks (2011), MyMusic (2012), en Yesterday I Asked You (2015).
Stéphane Lissner
Lewe
In Oktober 2012 was hy aangestel as Adjunk-direkteur van die Paris Opera. Hy was ook aangestel om die destydse direkteur, Nicolas Joel, aan die einde van sy termyn in die somer van 2015 op te volg. Nicolas Joël se termyneinde was egter vervroeg (1 Augustus 2014), en derhalwe was Lissner reeds op 9 Julie 2014 amptelik as die Direkteur van die Paris Opera aangestel.
Kontroversie
In Februarie 2015 was Lissner tydens 'n onderhoud op die program "Qui êtes-vous ?" van BFM Business aan 'n opera-vasvra deur 'n joernalis onderworpe gestel maar kon hy slegs 'n uittreksel van die vyf klassieke stukke wat gekies is (La Wally, La forza del destino, Carmen, Tosca (opera) en Madame Butterfly) herken, wat hom die bespotting van talle Internetgebruikers op die hals gehaal het. <!-- À l'été 2015, des travaux sont entrepris au Palais Garnier, incluant la rénovation des tissus des loges (avec la pose du tissu d'origine de la société lyonnaise de soies Prelle) et le remplacement des cloisons de certaines loges par des cloisons amovibles sur rail. Le magazine Connaissance des arts ayant révélé que ces modifications avaient été effectués sans autorisation explicite de la DRAC, chargée de veiller à la conservation des monuments historiques, la polémique enfle sur les réseaux sociaux. Une pétition réunissant plus de 33,800 signatures est adressée à Lissner avant que le débat ne soit d'être portée sur le terrain judiciaire. Après un référé la déboutant de sa demande,  la Société de protection des paysages et de l’esthétique français (SPPEF) assigne l'Opéra de Paris en tant que personne morale, ainsi que Stéphane Lissner, Jean-Philippe Thiellay (directeur général adjoint de l’Opéra de Paris) et Prunet (architecte des monuments historiques responsable du Palais Garnier) devant le juge pénal. Le 13 octobre 2016, le tribunal administratif de Paris, tout en relevant le caractère trop rapide des travaux, juge que l'autorisation des travaux, délivrée par la DRAC, est légale, au motif que ceux-ci apportent une amélioration au Palais Garnier et rejette la requête des opposants au projet. Ce jugement a été confirmé par la cour administrative d'appel de Paris en 2017. -->
Idealisme in internasionale betrekkinge
Idealisme in die konteks van buitelandse beleid is van mening dat 'n nasiestaat sy interne politieke filosofie die doel van sy optrede en retoriek in internasionale aangeleenthede moet maak. 'n Idealis kan byvoorbeeld glo dat die beëindiging van armoede by die huis gepaard moet gaan met die aanpak van armoede in die buiteland. Beide binne en buite die Verenigde State word die Amerikaanse president Woodrow Wilson algemeen beskou as 'n vroeë voorstander van idealisme en kodifiseerder van die praktiese betekenis daarvan; spesifieke aksies wat aangehaal word, sluit in die uitreiking van die beroemde "Veertien Punte".
Wilson se idealisme was 'n voorloper van liberale internasionale verhoudinge-teorie, die spesifieke stel standpunte wat na die Tweede Wêreldoorlog onder die sogenaamde "institusiebouers" na vore gekom het. Organisasies wat as 'n direkte gevolg van die oorlog se uitslag ontstaan het, sluit onder andere die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) en die Verenigde Nasies (VN) in. Gegewe die groot rol van die VSA in die opstel en instandhouding van sulke instellings, sluit verwante leerstellings die idee van Amerikaanse uitsonderlikheid en die gevoel van 'n Pax Americana in, alhoewel die buitelandse beleid van die Verenigde State baie verskil het gebaseer op die amptenare in beheer van die land.
In die breër, filosofiese sin kan hierdie internasionaal ingestelde standpunt beskou word as 'n uitbreiding van die morele idealisme wat deur verskillende denkers tydens en na die "Eeu van Verligting" voorgestaan is. Daardie spesifieke era het verskeie prominente individue behels wat 'n algemene gevoel van welwillendheid en regering bevorder, gebaseer op sterk persoonlike karakter, met internasionale konflik wat teen die beginsels van rede gekritiseer is.
Akademikus Hedley Bull het geskryf: "By die 'idealiste' het ons skrywers soos Sir Alfred Zimmern, S. H. Bailey, Philip Noel-Baker en David Mitrany in die Verenigde Koninkryk en James T. Shotwell, Pitman Potter en Parker T. Moon in die Verenigde State in gedagte. . ... Die kenmerkende kenmerk van hierdie skrywers was hul geloof in vooruitgang: die oortuiging, in die besonder, dat die stelsel van internasionale betrekkinge wat aanleiding gegee het tot die Eerste Wêreldoorlog in staat was om omskep te word in 'n fundamenteel meer vreedsame en regverdige wêreldorde ; dat onder die impak van die ontwaking van demokrasie, die groei van 'die internasionale verstand', die ontwikkeling van die Volkebond, die goeie werke van mense van vrede of die verligting wat deur hul eie leer versprei is, dit in werklikheid getransformeer is; en dat hulle verantwoordelikheid as studente van internasionale betrekkinge was om hierdie opmars van vooruitgang by te staan om die onkunde, die vooroordele, die slegte wil en die sinistere belange wat in die pad gestaan het, te oorkom."
Carl Beukes
Carl Beukes (gebore 3 Oktober 1976) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mandela: Long Walk to Freedom (2013) en Eye in the Sky (2015), en in die televisiereekse Wild at Heart (2006) en Dominion (2014).
Amoksisillien
Amoksisillien is 'n antibiotikum wat gebruik word vir die behandeling van 'n aantal bakteriële infeksies. Dit sluit onder meer middeloorinfeksie, keelontsteking, longontsteking, velinfeksies en urienweginfeksies in. Dit word gewoonlik per mond geneem, of minder gereeld deur inspuiting.
Algemene newe-effekte sluit in naarheid, maagongemak en uitslag. Dit kan ook die risiko van swaminfeksies verhoog en diarree as dit in kombinasie met klavulaansuur gebruik word. Dit moet nie gebruik word by diegene wat allergies is vir penisillien nie. Alhoewel dit bruikbaar is vir mense met nierprobleme, moet die dosis liefs verminder word. Die gebruik daarvan tydens swangerskap en borsvoeding blyk nie skadelik te wees nie. Amoksisillien is 'n lid van die beta-laktamfamilie van antibiotika.
Amoksisillien is een van die semisintetiese penisilliene wat deur Beecham-wetenskaplikes in 1958 ontdek is, en word sedert 1972 medies gebruik. Dit is op die Wêreldgesondheidsorganisasie se lys van noodsaaklike medisyne. Dit is een van die mees voorgeskrewe antibiotika, ook by kinders.
Die patentreg op amoksisillien het lank reeds verval, dus word amoksisillien- en ko-amoksiklavpreparate regoor die wêreld onder verskillende handelsname (sg. "generiese medisyne") bemark. In 2018 was dit die sewentiende meeste voorgeskrewe medisyne in die Verenigde State, met meer as 31 miljoen voorskrifte.
Amoksisillien word gebruik vir die behandeling van 'n aantal infeksies, insluitend akute otitis media, streptokokkale faringitis, longontsteking, velinfeksies, urienweginfeksies, Salmonella-infeksies, Lyme-siekte en chlamydia-infeksies.
Akute otitis media
Kinders met akute otitis media wat jonger as 6 maande is, word gewoonlik met amoksisillien of ander antibiotika behandel. Alhoewel die meeste kinders met akute otitis media wat ouer as twee jaar oud is, nie baat vind by behandeling met amoksisillien of ander antibiotika nie, kan sulke behandeling nuttig wees vir kinders jonger as twee jaar met akute otitis media wat bilateraal is of gepaard gaan met oordreinering. In die verlede is amoksisillien drie keer per dag toegedien vir die behandeling van akute otitis media, wat gelei het tot gemisde dosisse. Daar is nou bewyse dat dosering een- of tweekeer per dag dieselfde effektiwiteit toon.
Asemhalingsinfeksies
Amoksisillien en amoksisillien-klavulanaat word deur die riglyne aanbeveel as die middel van keuse vir bakteriese sinusitis en ander asemhalingsinfeksies. Die meeste sinusitis-infeksies word veroorsaak deur virusse, waarvoor amoksisillien en amoksisillien-klavulanaat ondoeltreffend is, en die klein voordeel wat met amoksisillien verkry word, kan deur die nadelige gevolge oorheers word. Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) beveel amoksisillien aan as eerstelinie behandeling vir longontsteking wat nie te ernstig is nie. Amoksisillien word gebruik na blootstelling aan ingeasemde antraks (miltsiekte) om siekteprogressie te halt en as voorkoming teen die siekte.
H. pylori
Dit is effektief as een bestanddeel van 'n multi-geneesmiddelregime vir die behandeling van maaginfeksies weens Helicobacter pylori. Dit word gewoonlik gekombineer met 'n protonpompremmer (soos omeprasool) en 'n makrolied-antibiotika (soos klaritromisien).
Velinfeksies
Amoksisillien word soms gebruik vir die behandeling van velinfeksies. Dit is dikwels 'n effektiewe behandeling vir gevalle van aknee vulgaris wat swak gereageer het met ander antibiotika, soos doksisiklien en minosiklien.
Voorkoming van bakteriële endokarditis
Amoksisillien word ook gebruik om bakteriële endokarditis te voorkom en as 'n pynstiller by mense met 'n hoë risiko wat tandheelkundige werk laat doen, om Streptococcus pneumoniae-infeksies te voorkom. In die Verenigde Koninkryk word die gebruik daarvan aanbeveel as endokarditis-infeksieprofilakse.
Jokis
Jokis is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Alpha Sculptoris
Alpha Sculptoris (afgekort as α Scl) is ’n blouwit ster in die suidelike sterrebeeld Beeldhouer (Sculptor). Met ’n skynbare magnitude van 4,3 is dit die helderste ster in hierdie andersins dowwe sterrebeeld. Volgens parallaksmetings is dit sowat 780 ligjare van die Son af.
Dit is ’n B-tipe reusester en ’n SX Arietis-veranderlike. Sy helderheid wissel met minder as ’n 10de van ’n magnitude.
Alpha Sculptoris se ligsterkte is sowat 1 500 keer dié van die Son en sy effektiewe temperatuur 13 600 K. Sy radius is sowat sewe keer en sy massa vyf keer die Son s'n.
Simfonie no. 3 in E-mol, op. 55, "Eroica" (Beethoven)
Die '''Simfonie Nr. 3' in E-mol-majeur, Opus 55, (in Italiaans die Sinfonia Eroica, in Engels die Heroic Symphony'' ) is 'n simfonie in vier bewegings deur Ludwig van Beethoven. Die Eroica-simfonie is een van Beethoven se mees gevierde werke. Dit is 'n grootskaalse komposisie wat die begin van Beethoven se kreatiewe middelperiode ingelui het.
Die werk is hoofsaaklik in 1803 en 1804 gekomponeer en het die grense van vorm, lengte, harmonie en emosionele en moontlik kulturele inhoud versit. Daarom word dit wyd beskou as 'n belangrike baken in die oorgang tussen die Klassieke en die Romantiese era. Dit word ook gereeld beskou as die eerste romantiese simfonie. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2020)">aanhaling nodig  ]
Instrumentasie
Die Eroica is getoonset vir twee fluite, twee hobo's, twee klarinette in B-mol, twee fagotte, drie horings (die eerste in E-mol, C en F; die tweede in E-mol en C; en die derde in E-mol), twee trompette in E-mol en C, timpani in E-mol en B-mol (in die eerste, derde en vierde bewegings) en in C en G (in die tweede beweging), en strykers.
Vorm
I. Allegro con brio (12–18 minute lank) in E-mol-majeur
II. Marcia finebre: Adagio assai (14–18 minute lank) in C-mineur
III. Scherzo: Allegro vivace (5–6 minute lank) in E-mol-majeur
IV. Finale: Allegro molto (10–14 minute lank) in E-mol-majeur1. Allegro con brio (12–18 min.) (E major)
2. Marcia funebre: Adagio assai (14–18 min.) (C minor)
3. Scherzo: Allegro vivace (5–6 min.) (E major)
4. Finale: Allegro molto (10–14 min.) (E major) Afhangend van die styl van die dirigent en/of die herhaling in die eksposisie in die eerste beweging plaasvind, wissel uitvoeringstyd van 41 tot 56 minute. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2018)">aanhaling nodig  ]
I. Allegro con brio
Die eerste beweging, in 3/4-tyd, is in sonatevorm, met tipiese uitvoerings wat tussen 12 en 18 minute duur, afhangende van die interpretasie en of die herhaling van die eksposisie gespeel word. Anders as die langer inleidings van Beethoven se eerste twee simfonieë, begin dié beweging met twee groot E-mol-majeurakkoorde, gespeel deur die hele orkes, wat die tonaliteit van die beweging bepaal.
Die dirigent Kenneth Woods het opgemerk dat die openingsbeweging van Eroica geïnspireer is deur en gebaseer is op die model van Mozart se 39ste simfonie (KV 543, ook in E-mol-majeur) en dat dit vele kenmerke deel met dié simfonie wat die Eroica een en 'n half dekade voorafgaan.
Eksposisie
Die eksposisie begin met die tjello's wat die eerste tema bekendstel. In die vyfde maat van die melodie (maat 7) word 'n chromatiese noot (C#) gebruik, wat die harmoniese spanning in die werk teweegbring. Die melodie word afgesluit deur die eerste viole wat 'n gesinkopeerde reeks G's speel (wat 'n drietoon met die C# van die tjello's vorm). Die eerste tema word dan weer deur die verskillende instrumente gespeel.
Die modulasie na die dominante sleutel van B♭ verskyn vroeg (maat 42–44). :140 In die tradisionele ontleding word dit gevolg deur drie (of twee, volgens sommige denkskole oorgangstemas wat die omvang van die eksposisie beduidend uitbrei – 'n liriese, afwaartse motief (maat 45–56), 'n opwaartse toonleermotief (maat 57–64) en 'n deel wat met vinnige afwaartse patrone in die viole begin (maat 65–82). Dit lei uiteindelik tot 'n liriese tweede tema (maat 83), wat ongewoon laat is :61. Hierna word die tweede helfte van die tema uiteindelik tot 'n luide melodie uitgebou (maat 109) wat gebruik maak van die vroeëre afwaartse motief (maat 113). Die eksposisie bereik 'n hoogtepunt wanneer die musiek deur ses opeenvolgende sforzando- akkoorde (maat 128–131) onderbreek word. Later, ná die eindakkoorde van die eksposisie (maat 144–148), keer die hooftema terug in 'n kort kodetta (maat 148), wat dan na die herhaling of ontwikkeling oorgaan.
Ontwikkeling
Die ontwikkelingsgedeelte (maat 154) word, soos die res van die beweging, gekenmerk deur harmoniese en ritmiese spanning weens dissonante akkoorde en lang gesinkopeerde passasies. Ná verskillende tematiese eksplorasies en kontrapunt ontplof die musiek uiteindelik in 'n passasie van 32 mates (248–279) wat bestaan uit sforzando-akkoorde, insluitend sowel 2-slag- as 3-slag-afwaartse patrone, wat 'n hoogtepunt bereik op die luide dissonante forte- akkoorde (maat 276–279). Sommige kenners meen dié uitbarsting van woede vorm die kern van die hele beweging. Dis skynbaar in hierdie gedeelte dat Beethoven tydens 'n Kersfees 1804-uitvoering 'n verskillende tempo as die orkes gehandhaaf het en die verwarde musici gedwing het om op te hou en oor te begin. :64 en voetnoot
Eerder as om op hierdie punt tot die herkapitulasie te lei, word 'n nuwe tema in E-mineur ingelei (maat 284). Dit lei uiteindelik tot 'n ontwikkeling van bykans dubbele lengte, in dieselfde verhouding tot die uiteensetting. :140 Aan die einde van die ontwikkeling klink dit asof een horing te vroeg met die hooftema in E-mol inval (maat 394–395), terwyl die strykers steeds die dominante akkoord speel. In die 19de eeu is dit as 'n fout beskou; sommige dirigente het aanvaar dat die horingparty in die tenoorsleutel geskryf is (B-mol – D – B-mol – F), terwyl ander die tweedevioolharmonie na G (tonika-akkoord) verander het – 'n fout wat uiteindelik in 'n vroeë gedrukte weergawe verskyn het. :66 & voetnota Beethoven se sekretaris, Ferdinand Ries, het egter dié anekdote oor daardie horinginval gedeel: "Die eerste repetisie van die simfonie was vreeslik, maar die horingspeler het inderdaad op die korrekte tyd ingeval. Ek het langs Beethoven gestaan en, omdat ek geglo het dat hy verkeerd ingeval het, het ek gesê: 'Die verdomde horingspeler! Kan hy nie tel nie? Dit klink vreeslik verkeerd.' Ek glo dat ek amper oor die kop geslaan is. Beethoven het my vir lank daarna nog kwalig geneem."
II. Marcia funebre. Adagio assai
Die tweede beweging is 'n dodemars in ternêre vorm (A–B–A) wat tipies is van die 18de-eeuse dodemarse, :1071 hoewel dit "groot en ruim ontwikkeld" is en waarin die hooftema die funksies het van 'n refrein soos in rondo-vorm. :70 Musikaal is die tematiese plegtigheid van die tweede beweging geskik om 'n dodemars te wees. Die beweging is tussen 14 en 18 minute lank.
Die strykers open die openingsdeel (A) in C-mineur; daarna die blasers. 'n Tweede tema (maat 17) in die relatiewe majeur (E-mol) keer vinnig na die mineur terug, en dié materiaal word dwarsdeur die res van die A-gedeelte ontwikkel. :72 Dit gee uiteindelik toe aan 'n kort B-afdeling in C-majeur (maat 69), wat as die trio van die mars beskou kan word, aldus Grove, :72 waartoe Beethoven ongewone aandag trek deur "Maggiore" (majeur) in die bladmusiek aan te dui.
Op hierdie punt sou die tradisionele "grense van seremoniële gepastheid" normaalweg 'n da capo-terugkeer na die A-tema voorskryf. :106 Die eerste tema in C-mineur (maat 105) begin egter in die sesde maat (maat 110) moduleer, wat tot 'n fuga in F-mineur lei (maat 114) wat op 'n omkering van die oorspronklike tweede tema gebaseer is. Die eerste tema word vlugtig weer in G-mineur deur die strykers herhaal (maat 154), gevolg deur 'n stormagtige ontwikkelingsgedeelte ("'n skokkende fortissimo-sprong"). :70, :1072 'n Volledige heraankondiging van die eerste tema in die oorspronklike sleutel word dan deur die hobo ingelei (maat 173).
Die koda (maat 209) begin met 'n marsmotief deur die strykers wat vroeër in die hoofgedeelte gehoor is (by maat 78 en 100) :72 en eindig uiteindelik met 'n finale sagte weergawe van die hooftema (maat 238), uitgedruk in kort frases wat met stiltes afgewissel word. :70
III. Scherzo. Allegro vivace - Trio
Die derde beweging is 'n lewendige scherzo met trio in vinnige 3/4-tyd. Dit is tussen 5 en 6 minute lank. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2018)">aanhaling nodig  ] Die A-tema van die buitenste scherzo-gedeelte is pianissimo in die dominante sleutel van B-mol (maat 7 en 21), dan piano in die sekondêre dominante sleutel van F, wanneer die B-deel van die buitenste scherzo gehoor word (maat 41). Dit word gevolg deur 'n pianissimo-herbegin in B-mol (maat 73) wanneer die A-tema weer gehoor word. Dit lei tot 'n volledige fortissimo- weergawe in die tonikasleutel van E-mol (maat 93). Later word 'n afwaartse arpeggio-motief met sforzandos op die tweede maat twee keer eenstemmig gespeel, eers deur die strykers (mate 115–119) en daarna deur die volle orkes (mate 123–127). Dit word gevolg deur 'n gesinkopeerde motief wat deur dalende vierdes gekenmerk word (maat 143) en tot die herhaling lei.
IV. Finale. Allegro molto - Poco Andante - Presto
Die vierde beweging bestaan uit 10 variasies op 'n tema, en is tussen 10 en 14 minute lank. Beethoven het dié tema voorheen al gebruik en vorm waarskynlik die basis vir die eerste drie bewegings van die simfonie (sien Tematiese oorprong hieronder).
Die beweging word ingelui met 'n kort inleiding in die mediantakkord deur die hele orkes. Ná 'n oorgang in die dominante sewende, verskyn die rustige tema in E♭-majeur, waarna dit aan 10 variasies onderwerp word.
Variasie 1 (E-mol-majeur): Die eerste variasie herhaal die tema in arco terwyl 'n nuwe begeleiding bekendgestel word.
Variasie 3 (E-mol-majeur): Hoewel 'n nuwe melodie bekendgestel word, word die oorpronklike tema in die baslyn voortgesit. 'n Kort oorgangspassasie lei tot die vierde variasie.
Variasie 4 (C-mineur): Die strykers begin 'n stil maar spanningsvolle fuga. Dit bou op tot 'n dramatiese, dringende klimaks.
Variasie 5 (D-majeur): Die speelse vyfde variasie bevat 'n uiteensetting van die tema, met basinstrumente wat die eerste frase van die eerste helfte daarvan in die mineur speel voordat hulle hulself korrigeer en die tweede helfte in die majeur aanpak. Dié variasie bevat ook twee virtuose solowerk vir die fluit, wat die melodielyn begelei. Dit lei direk tot die volgende variasie.
Variasie 6 (G-mineur): 'n Stormagtige, toornige variasie wat aan 'n sigeunerdans herinner.
Variasie 7 (C-majeur: ' n Onvolledige variasie, wat begin met 'n eenvoudige herformulering van die eerste helfte van die tema in C-majeur, voordat daar 'n byna onmiddellike terugkeer na die mineur is om die volgende variasie in te lei.
Variasie 8 (E-mol-majeur): 'n Tweede fuga, nou helder en energiek, hierdie keer in die tonika in plaas van die submediant. Dit bou weer op tot 'n hoogtepunt – die orkes hou die dominant van die tuissleutel vol, en die tema word verder in die volgende variasie ontwikkel.
Variasie 9 (E-mol-majeur): Op hierdie punt vertraag die tempo na poco andante, en die musiek word kalmer en rustiger. Die tema, wat eers deur 'n hobo en dan deur die strykers gespeel word, is nadenkend en hunkerend, wat 'n groter diepte verleen aan dit wat voorheen gehoor is. In die tweede deel van die variasie word 'n verdere trioolbegeleiding in die boonste strykers bekendgestel, terwyl die melodië, gespeel deur die houtblasers, uit gesinkopeerde sestiende- en agste note bestaan.
Variasie 10 (E-mol-majeur): Die finale variasie weerspieël die "volle beeld" van die Eroica gehoor word. Triomfantelike, heldhaftige spronge word voortdurend in die tutti gehoor, terwyl die trioolbegeleiding van die vorige variasie steeds aanwesig is. Die melodie van die derde variasie, nou egter seëvierend en energiek, word deur die koperblaser uitbasuin.
Die simfonie eindig met 'n koda wat die vorige gedeeltes en variasies van die beweging weer in oënskou neem. Aan die einde van die koda is daar 'n verrassing: Die dinamiek verander eensklaps van 'n pianissimo vir slegs die fluite en strykers na 'n skielike fortissimo-ontploffing vir die hele orkes, terwyl die tempo skielik van poco andante na presto toeneem. Daar volg 'n vlaag sforzandos, en die finale eindig uiteindelik met drie groot E-mol-majeurakkoorde vir die hele orkes, gemerk fortissimo.
Geskiedenis
Beethoven het begin om die derde simfonie kort ná die tweede simfonie in D-majeur (opus 36) te komponeer. Die Eroica is vroeg in 1804 voltooi en vir die eerste keer op 7 April 1805 in Wene uitgevoer. :112
Tematiese oorsprong
Die Wielhorksy-sketsboek, Beethoven se belangrikste sketsboek vir 1802, bevat 'n plan oor twee bladsye vir 'n beweging in E-mol-majeur wat direk vloei uit die sketse vir die opus 35-variasies. Daar is bevind dat dié plan bedoel was vir die derde simfonie. :59 Hoewel die plan geen eksplisiete aanduiding gee oor die finale nie, voer Lockwood aan dat daar geen twyfel bestaan nie dat Beethoven van meet af aan van plan was om dieselfde tema (en die tema se baslyn) wat hy so pas vir die opus 35-variasies geskep het te gebruik. Daar word dus aangevoer dat Beethoven se aanvanklike konsep vir 'n volledige simfonie in E-mol-majeur, wat die eerste drie bewegings insluit, direk uit die opus 35-variasies ontstaan het. :60
Die hooftema van die eerste beweging (mate 2–6) kan dus teruggevoer word na die tema van die baslyn van die opus 35-variasies (E-mol, B-mol↓, B-mol↑, E-mol) deur middel van tussentydse weergawes wat in een van Beethoven se sketsboeke gevind is. , : 60–61 In die tweede beweging verskyn die gekombineerde tonaliteit (melodie en bas) van die eerste vier mate van die opus 35-tema se eerste vier mate (E-mol, B-mol↓, B-mol7(A-mol)↑, E-mol) in effens veranderde vorm as die tweede tema vand die dodemars (E-mol, B-mol↓, A-mol↑, E) (tweede beweging, maat 17–20), gevolg deur twee skielike B-akkoorde in forte wat latere elemente van die tema eggo. Dieselfde toonaard word dan onveranderd as hooftema van die scherzo gebruik (derde beweging, maat 93–100). <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2017)">aanhaling nodig  ] Die eerste drie bewegings kan dus as simfonielengte variasies op die opus 35-tema beskou word, wat die tema se uiteindelike verskyning in die vierde beweging vooruitloop. Boonop word Beethoven se keuse om die simfonie met 'n tema te begin wat uit die opus 35-baslyn aangepas is ook in die vierde beweging ge-eggo wanneer die bastema as die eerste variasie gehoor word voordat die hooftema uiteindelik verskyn. Dit kom weer eens ooreen met die struktuur van die opus 35-variasies self. Laastens word die harde E-mol-akkoord wat die opus 35-variasies begin na die begin van die eerste beweging geskuif as twee akkoorde wat die eerste beweging inlei.