cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keisergans
Keiserganse broei tussen Oktober en Januarie. Die nes word op die grond naby die water gebou, tussen gras of plante wat dit goed wegsteek. Die nes word met dons en vere uitgevoer. Die wyfie lê twee tot agt roomwit eiers wat na 24 tot 27 dae uitbroei. Die kuikens is self na twee tot drie jaar broeigereed.
Zahid Ali
Zahid Ali (gebore 30 Junie 1976) is 'n Noorse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Izzat (2005) en in die televisiereeks Nissene på låven (2001).
Maagd (sterreteken)
duimnael|Maagd (Virgo) duimnael|100 px|Die astrologiese simbool van die Maagd
Die Maagd (Lat: Virgo) is die Westerse astrologiese teken van mense wat tussen ongeveer 23 Augustus en 22 September gebore is. Dit is die sesde teken van die diereriem.
Die Maagd is een van die drie aardtekens en vier beweeglike tekens. Dis ’n vroulike, negatiewe, introverte teken en is vergelykbaar met die Haan van die Chinese diereriem. Die tradisionele heerser van die Maagd is Mercurius.
Maagde kom volgens die astrologie goed oor die weg met lede van die ander aardtekens, Bul en Steenbok, asook met Krewe en Skerpioene.
Agtergrond
Jou son- of sterreteken het betrekking op die stand van die son tydens jou geboorte. Astroloë verdeel die diereriem, die denkbeeldige gordel aan die hemelruim waarlangs die planete beweeg, in twaalf dele: die son- of sterretekens. Die "sterrebeelde" is eintlik die astronomiese konstellasies aan die hemelruim en kom weens die presessie van die nageweningspunte nie meer ooreen met die twaalf tekens wat in die astrologie gebruik word nie.
Oliniaceae
Oliniaceae is die hardepeer-familie wat hoort tot die orde Myrtales. Die familie kom net in Afrika voor en het sleg een genus, naamlik Olinia.
Spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Escopetarre
Escopetarras is in 2003 ontwerp deur die Colombiaanse vredesaktivis César López nadat hy in 2003 by 'n byeenkoms ná die El Nogal klubbom in Bogotá, 'n soldaat gesien het wat 'n geweer soos 'n kitaar vasgehou het. Die eerste escopetarra in 2003 was van 'n Winchester-geweer en 'n Stratocaster elektriese kitaar gemaak.
Theewaterskloof Plaaslike Munisipaliteit
Die Theewaterskloof Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Overberg-distriksmunisipaliteit in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Bestuur
Theewaterskloof Munisipaliteit is in 12 kiesafdelings verdeel en word deur 'n 23-lid raad bestuur.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Olinia
Olinia is die hardepeer-genus wat hoort tot die familie Oliniaceae. Dit is die enigste genus van die familie en kom net in Afrika voor. Oliniaceae hoort tot die orde Myrtales.
Spesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Martin Kosleck
Martin Kosleck (24 Maart 1904 – 15 Januarie 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Calling Philo Vance (1940), Foreign Correspondent (1940), The Wife of Monte Cristo (1946), en Agent for H.A.R.M. (1966).
Wilhelm Pieck
Friedrich Wilhelm Reinhold Pieck (* 3 Januarie 1876 in Guben; tans Gubin, Pole; † 7 September 1960 in Oos-Berlyn) was 'n Duitse politikus, Sosiaaldemokraat en later Kommunis. Hy was medestigter van die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) en van 1949 tot en met sy afsterwe in 1960 die eerste en enigste President van die Duitse Demokratiese Republiek (Oos-Duitsland).
Padwedloop
Wedlope vind gewoonlik plaas op die paaie van stede en dorpe, maar kan eintlik op enige pad plaasvind.
Die afstande van padwedlope begin normaalweg vanaf 5km of 10km, maar sluit in die halfmaraton (21,1km), maraton (42,2km), en langer afstande.
'n Maraton (b.v. die Londen-maraton) en 'n halfmaraton is algemene afstande vir padwedlope. 'n Ultramaraton (b.v. die Comrades-maraton) word gehardloop oor 'n langer afstand as 'n normale maraton.
Sycon caminatum
Sycon caminatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Nxamalala
Nxamalala is 'n dorp geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Sycon calcaravis
Sycon calcaravis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Fort Worth
Fort Worth is die vyfde grootste stad in die Amerikaanse deelstaat Texas. In 2010 het die stad 'n bevolking van 741 206 gehad: 61,1% wit, 18,9% swart of Afro-Amerikaans, 0,6% Amerikaanse inboorlinge, 3,7% Asiaties en 3,1% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 34,1% van die bevolking uitgemaak.
Genappe
Genappe (Wallonies: Djinape, Nederlands: Genepiën) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Waalse provinsie Waals-Brabant, aan die grens met die provinsie Hainaut. Die munisipale gebied het sowat 15 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 90 km².
Eksarg
Eksarg is die titel van een van vier funksionarisse:
Santos
Santos is 'n stad in die Brasiliaanse deelstaat São Paulo. Dit is geleë op sowat 72 km vanaf São Paulo en het die grootste hawe in Suid-Amerika.
Ewijk, Beuningen
Ewijk is ’n dorp in die munisipaliteit Beuningen in die provinsie Gelderland in Nederland.
GNTA
Geaffilieerde klubs
Van die GNTA geaffilieerde klubs sluit in:
Eksterne skakels
GNTA webwerf
Per Fredrik Åsly
Per Fredrik Åsly (gebore 21 Desember 1986) is 'n Noorse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Creators: The Past (2020) en in die televisiereeks Vikings (2013).
Huisboot
'n Huisboot (anders as 'n boothuis, wat 'n skuur is om bote in te bêre) is 'n boot wat ontwerp of aangepas is om hoofsaaklik as 'n tuiste gebruik te word. Party huisbote het nie enjins nie omdat hulle gewoonlik vasgemeer is en stil dryf op 'n bepaalde punt, vasgemaak aan land om dinge soos water en elektrisiteit te kan ontvang. Baie is egter in staat om met hul eie krag te beweeg. 'n Vlothuis is 'n Kanadese en Amerikaanse woord vir 'n huis op 'n vlot.
Die gebruik van 'n huisboot is 'n baie gewilde tydverdryf vir groepe mense van alle ouderdomme, op allerhande verskillende huisbote, wat wissel van meer beskeie soorte van 10 meter lank, tot uiters luukse bote van 21 meter. Van die aanloklikhede van 'n huisboot is dat jy die plaaslike omgewing beter kan leer ken en naby kan bly aan ander buitemuurse aktiwiteite soos stap, skibootry en op die strand wees. Dit bied ook die vryheid om op die ingewing van die oomblik te besluit jy wil jou woonkwartiere verskuif.
Zimbabwe
In Zimbabwe, veral op die Karibameer, word huisbote gebruik sedert die skepping van die meer in die laat 1950's en vroeë 1960's. 'n Huisboot maak dit makliker om die Zambezi-kom te ervaar omdat baie wild na die water toe kom om te drink of af te koel.
Hongkong
Daar is 'n huisboot- en vissersgemeenskap aan die suidekant van Hongkong-eiland wat bekend staan as Aberdeen-drywende dorpie. Daar was ook so 'n gemeenskap in die Yau Ma Tei-tifoonskuiling.
Kerala-huisbote
Huisbote in Kerala, suid-Indië, is groot vragskuite wat stadig beweeg en gebruik word vir ontspanningsvaarte. Hulle is omskepte weergawes van Kettuvallams (in Maleis beteken Kettu "vasgemaak met toue" en vallam beteken "boot"), wat vroeër jare gebruik is om rys en speserye van Kuttanad na die Kochi-hawe te neem. Kerala-huisbote word beskou as 'n gerieflike manier van vervoer.
Die gewildheid van Kettuvallams het opgevlam met die gebruik daarvan as belangrike toeristeaanloklikhede.
So 'n huisboot is sowat 18 tot 21 meter lank en 4.6 meter breed in die middel. Die romp is van houtplanke wat vasgemaak is met toue of klappervesel. Die dak word van bamboespale en palmblare gemaak. Die buitekant van die boot word geverf met beskermende verf of kasjoeneutolie.
Kashmir-huisbote
Anders as hul eweknieë in Kerala is die huisbote in Srinagar, Jammu en Kashmir gewoonlik stilstaande. Hulle is meestal vasgemeer teen die oewers van die Dalmeer en Nageenmere. Party van die huisbote is in die vroeë 1900's gebou en word steeds aan toeriste verhuur. Hierdie huisbote is van hout gemaak, en het gewoonlik fyn gekerfde houtpanele. Hulle is van verskillende groottes en party het tot drie slaapkamers, 'n sitkamer en kombuis.
Laos
In Laos word huisbote gebruik as verblyf vir toeriste op die Mekongrivier. Die huisbote word "stadige bote" genoem en is gewoonlik van staal of hout.
Duitsland
Die Hamburghawe het 'n taamlik groot drywende gemeenskap wat 'n Flussschifferkirche of skipperkerk insluit. Berlyn het ook boothuisbuurte, vernaamlik op die Landwehrkanaal in Friedrichshain-Kreuzberg.
Nederland
In Europa kan van die beste en duurste voorbeelde van huisbote op die kanale van Amsterdam gesien word, waar daar selfs huisboothotelle is. Huisbote is baie duur in Amsterdam omdat daar net 'n beperkte hoeveelheid vasmeerplekke is. Dié onkoste verminder die kanse dat die sowat 2 400 gesinne wat op die water van Amsterdam woon nuwe buurbote sal kry. Die Bloemenmarkt is 'n blommemark op huisbote langs die Singel in Amsterdam. Die dorp Maasbommel doen baanbrekerswerk met drywende huise, wat nie hoofsaaklik vir reis bedoel is nie, maar eerder om veilig te wees teen oorstromings.
Serwië
Huisbote is gewild vir ontspanning en as eetplekke en klubs in Serwië. Hulle kom in groot getalle voor in Belgrado op die oewer van die Donau- en Sava-rivier, en op eilande in die riviere.
Brittanje
In Brittanje word kanaalsmalbote gebruik as blyplekke en ook as mobiele gehuurde vakansieverblyf. Smalbote is aanvanklik gebruik as huise en vir massavervoer van boumateriaal en brandstof op kanale wat aan die begin van Nywerheidsrevolusie gebou is. Deesdae word die kanaalnetwerk grootliks vir ontspanning gebruik, maar verskil van tipiese vakansieplekke langs die see. Kanale is binnelands en gaan dikwels deur eertydse geskiedkundige dele, nywerheidsareas en woonbuurte.
Meer as 15 000 mense woon op die water in Brittanje.
Mense wat op bote bly verkies dié lewenstyl vir baie redes, waaronder: Verskeie vasmeerplekke strek van Broadness Creek en Benfleet Creek in die laer deel van die Londense hawegesondheidsowerheidgebied tot by Twickenham in die hoër deel.
Kanada
In Kanada word huisbote al hoe gewilder in Brits-Columbië, Ontario en Quebec aangesien daar 'n oorvloed besonder gepaste riviere en mere vir huisbote is. Huisbote in Kanda het gewoonlik enjins en word vir ontspanning gebruik eerder as permanente woonplekke. Dit is veral weens geweldige koue in die winter en gevolglik gevriesde waterweë. Die Rideau-kanaalstelsel is 'n geskiedkundige waterweg wat bekend is vir sy skilderagtige omgewing en oulike dorpies. Die dorpie Sicamous op die Shuswap-meer in Brits-Columbië staan bekend as die "Huisboothoofstad van die wêreld".
Verenigde State van Amerika
Seattle is die tuiste van 'n taamlik groot versameling huisbote (wat met hul eie krag kan beweeg) en "drywende huise" (huise wat op vlotte gebou is) in etlike woonbuurte, veral op Unionmeer en Portagebaai. Hulle het te voorskyn gekom kort na die tydperk van die eerste Europese nedersettings. Op hul hoogtepunt in die eerste helfte van die 20ste eeu was daar meer as 2 500 sulke huise in die stad, benewens die eens seewaardige bote waarop mens kan woon. Teen 2010 was daar sowat 480 drywende huise op Unionmeer en effens minder in die res van die stad. Die meeste huisbote is ontwerp vir net binnelandse mere en waterweë. Portland, Oregon het ook baie huisbote langs sowel die Willametterivier en die Columbiarivier, met die voorstad Hayden Island as 'n vername voorbeeld. Vlothuise word meestal aan die Stille Oseaankus gebruik.
Huisbote het as ontspanningsaktiwiteit in die VSA aan die einde van die 1940's begin toe mense graag langer op die water wou bly. Cumberlandmeer in Kentucky word beskou as die geboorteplek van huisbootgebruik in die VSA.
Australië
In Australië, veral op die Murrayrivier en die sonnige kuslyn van Victoria, is daar baie gemotoriseerde, pontoon-gebaseerde huisbote met twee of meer slaapkamers. Party van hierdie huisbote het meer as een vlak. Baie word privaat besit as hoofverblyfplek of vakansiehuis. Baie kan gehuur word as selfbestuurde vakansiebestemmings vir van vier tot 'n dosyn mense. Die Coomera-rivier, die Groot Sandseestrate (naby Fraser-eiland) en meer onlangs die Tweed-rivier is veral gewild onder mense van Queensland en ander toeriste. Die Eildon-meer in Victoria en die Hawkesbury-rivier naby Sydney in New South Wales is gewilde plekke vir huisbote.
Nieu-Seeland
In Nieu-Seeland neem verblyf op 'n huisboot as 'n vakansieaktiwiteit al hoe meer toe. Whangaroa-hawe  op Northland se ooskus is 'n binnelandse hawe waar jy op 'n huisboot kan bly.
Gifolyf
Die Gifolyf (Peddiea africana) is 'n klein boom wat skadu's verkies om in te groei. Die boom kom voor vanaf Limpopo tot by die kus en al langs die kus tot suid van Oos-Londen. 'n Kenmerk van die boom is dat die blomme groen is en om te vergoed vir die gebrek aan die gebrek aan kleur is die blomme welriekend om insekte te lok. Die meeste dele van die plant is giftig. Voëls vreet egter die vrugte.
Theodore Kosloff
Theodore Kosloff (22 Januarie 1882 – 22 November 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Tree of Knowledge (1920), To Have and to Hold (1922), The King of Kings (1927), en Samson and Delilah (1949).
Eta Carinae
Eta Carinae, of η Car, is ’n sterstelsel wat minstens twee sterre bevat. Dit is sowat 7 500 ligjare van die Aarde af in die rigting van die sterrebeeld Kiel (Carina) en is lid van ’n oop sterreswerm in die veel groter Carina-newel.
Eta Carinae is ’n ster wat altyd sigbaar is suid van breedtegraad 30°S, maar nooit bo 30°N nie. Dit is aanvanklik aangeteken as ’n ster van die 4de magnitude en die tweede helderste ster in die lugruim, voordat dit verdof het totdat dit nie meer met die blote oog sigbaar was nie; daarna het dit weer verhelder en is nou weer ’n 4de-magnitude-ster.
Stelsel
Die twee hoofsterre van die Eta Carinae-stelsel wentel elke 5,54 jaar om mekaar in ’n eksentrieke wentelbaan. Die primêre ster is ’n helder blou verandelike wat aanvanklik ’n massa van sowat 150 sonmassas gehad en minstens 30 daarvan verloor het. Vanweë sy massa en lewensfase word verwag dit in die nabye toekoms sal ontplof as ’n supernova of hipernova. Dit is tans die enigste bekende ster wat natuurlike laserlig in ultravioletgolflengtes uitstraal.
Die sekondêre ster is ’n warm ster, moontlik van spektraaltipe O. Dit het ’n massa van 30 sonmassas en is self ’n baie helder ster. Die stelsel word grootliks bedek deur ’n newel, materiaal wat in die 19de eeu deur die primêre ster uitgewerp is.
Sycon capricorn
Sycon capricorn is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Wörheide & Hooper.
Mbindolo
Mbindolo is 'n dorpie geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Weegskaal (sterreteken)
Die Weegskaal (Lat: Libra) is die Westerse astrologiese teken van mense wat tussen ongeveer 23 September en 23 Oktober gebore is. Dit is die sewende teken van die Diereriem en die enigste wat deur ’n lewelose voorwerp gesimboliseer word en nie deur ’n mens of dier nie.
Die Weegskaal is een van die drie lugtekens en vier hooftekens. Dis ’n manlike, positiewe, ekstroverte teken en is vergelykbaar met die Hond van die Sjinese Diereriem. Die tradisionele heerser van die Weegskaal is Venus.
Weegskale kom volgens die astrologie goed oor die weg met lede van die ander lugtekens, Waterdraer en Tweeling.
Dazjbog
Dazjbog, Dazbog of Dazhdbog (Suid-Slawies Dabog of Dajbog, Tsjeggies Dažbog, Pools Dadzbóg of Dadźbóg, Serwies Дажбог/Dažbog) was een van die hoofgode van die Slawiese mitologie, waarskynlik ’n songod en moontlik ’n kultuurheld. Hy is een van die outentieke Slawiese gode wat in verskeie Middeleeuse manuskripte genoem word, en een van ’n paar gode wat deur al die Slawiese volke aanbid is.
Bronne
Dazjbog word in die Russiese Primêre Kronieke, ’n geskiedenis van die vroeë Kiëf-Roes, genoem as een van die sewe gode waarvan grootprins Wladimir die Grote standbeelde voor sy paleis laat oprig het in 980, toe hy die troon bestyg het. Die naam word ook genoem in die Ipatijef-kronieke en in die Middeleeuse Russiese epiese Verhaal van Igor se veldtog.
Hoewel hierdie Middeleeuse dokumente uit die Oos-Slawiese gebied kom, het soortgelyke name in Wes- en Suid-Slawiese bevolkings voorgekom. Veral interessant is die Serwiese god Dabog of Dajbog. Die meeste moderne mitologie-kenners neem as vanselfsprekend aan dat dit dieselfde karakter is as die Oos-Slawiese Dazjbog/Dazbog, ook bekend as Hromi Daba, wat in volksverhale beskryf word as ’n lelike duiwel-meester wat oor die onderwêreld regeer. Hoewel hy nie altyd boos is in volksverhale nie, word Dabog/Dazjbog dikwels voorgestel as ’n vyand van die Christelike God of heiliges. Hoewel ’n mens kan aanneem dat die Slawiese songod in ’n soort duiwel omskep is ná die Slawiërs se kerstening, is daar ’n paar redelik duidelike tekens dat selfs die oorspronklike, voorchristelike Dazjbog/Dabog baie sterk onderwêreldse eienskappe gehad het.
Etimologie
Die betekenis van Dazjbog se naam is nie, soos in die geval van ander gode, heeltemal duidelik nie. Met inagneming van die verskillende spellings, stem die meeste kenners egter saam dat die stam dazj- of daj- afgelei is van die werkwoord dat ("om te gee"). Dazjbog beteken dus "gewende god", "god-gewer", "god-skenker". Dit is veral interessant omdat die Slawiese woord vir god, bog of boh, die agtervoegsel van Dazjbog se naam, mees waarskynlik van Iranse oorsprong is, verwant aan die Avestiese woord baga en die Sanskritiese woord bhagah (albei beteken "god"). Dit kom weer oorspronklik van die Proto-Indo-Europese *bhag, wat rykdom en voorspoed beteken. As die naam Dazjbog dus direk vertaal word, kan dit "gewer van voorspoed" beteken. Dit sluit aan by die antieke Indo-Europese konsep dat ’n godheid in wese iemand is wat rykdom en oorvloed gee, ’n aanduiding dat Dazjbog miskien ’n oorblyfsel is van die Proto-Indo-Europese godsdiens of selfs dat dit nie die naam van ’n spesifieke Slawiese god was nie, maar ’n algemene naam vir ’n godheid.
Karaktertrekke
Die interessantste passasie oor Dazjbog kom uit die Ipatijef-kronieke, ’n 15de eeuse samestelling van verskeie veel ouer dokumente uit die Ipatijef-klooster in Rusland. Die hele passasie, herskryf uit verskeie manuskripte, lees as volg:
''(Toe) het die bewind van Feosta (Hephaestus), wat die Egiptenare Swarog genoem het, begin. . . tydens sy bewind het die smid se gereedskap uit die hemel geval en wapens is vir die eerste keer gesmee; voorheen het (mense) met knuppels en klippe geveg. Feosta het die vroue ook beveel om net een man te hê. . . en dit is hoekom die Egiptenare hom Swarog genoem het. . . Ná hom het sy seun regeer, sy naam was die Son, en hulle het hom Dazjbog genoem. . . Son-tsaar, seun van Swarog, dit is Dazjbog.''
Apollo 6
Apollo 6 was 'n sending van NASA se Apollo-program wat op 4 April 1968 gelanseer is. Dit was die tweede sending van die VSA se Apollo-program en die laaste onbemande toetsvlug van hulle Saturn V-vuurpyl. Dit was ook die Apollo-program se laaste onbemande vlug. Dit was 'n Tipe-A missie.
Die doel van die sending was om te bewys dat die Saturn V-vuurpyl die massa van die Apollo-module vinnig en ver genoeg in die ruimte in kan vlieg om 'n vlug na die Maan moontlik te maak. Dit is ook ontwerp om te wys dat die Apollo-bevelmodule se hitteskild die hoëspoed hertoetrede tot die Aarde se atmosfeer kan oorleef. Die projek is ontwerp om met die nodige spoed in die ruimte in te vlieg, om te draai, en na ongeveer 10 uur terug te keer.
Dazjbog
Karaktertrekke
Bogenoemde passasie het ook ’n hele paar teorieë laat ontstaan oor die familieverbintenis tussen die Slawiese gode. As ons aanneem dat Swarog inderdaad Dazjbog se pa was, ontstaan die vraag wat sy verhouding met Swarogitsj was, ’n ander god van vuur en oorlog wat genoem word in verskeie ander Middeleeuse dokumente wat die geloof van die heidense Slawiërs beskryf. Swarogitsj is die verkleinvorm van Swarog, dus "klein Swarog", wat beteken hy word as ’n seun van Swarog beskou. Die kenners Wjatsjeslaf Iwanof en Wladimir Toporof stel voor dat Swarog, ’n god van vuur en die smeltoond soortgelyk aan die Griekse Hephaestus, twee seuns gehad het: Dazjbog wat die vuur in die lug (dus die Son) verteenwoordig, en Swarogitsj wat die vlam op aarde, dus in die smeltoond, simboliseer. Henrik Lovmjanjski handhaaf egter die teorie dat Swarog ’n Slawiese luggod en die verpersoonliking van die daglig-hemel self was, moontlik ’n voortsetting van die Proto-Indo-Europese *Dyēus, terwyl Swarogitsj en die son-Dazjbog dieselfde god was. Hy beweer verder daar bestaan nog twee aspekte van Swarogitsj: die son-Swarogitsj en die maan-Swarogitsj. Franjo Ledic glo egter Swarog en Dazjbog is dieselfde god.
Apollo 6
Probleme met die brandstoflyne van verskeie van die Saturn V se tweede en derde fase-enjins verhoed dit om die spoed te bereik wat nodig sou wees om by die Maan te kon kom. Die terugkeerspoed is egter suksesvol, asook die Apollo-ruimtetuig se enjinbeheer. Ten spyte van die probleme het die vlug NASA genoeg vertroue in die Saturn V gegee om dit vir bemande sendings te gebruik. 'n Derde onbemande vlug was dus nie nodig nie en is gekanselleer.
Swellendam Plaaslike Munisipaliteit
Die Swellendam Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Overberg-distriksmunisipaliteit in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Teen 2011 het dit 'n bevolking van 35 916 gehad. Die munisipaliteit kode is WC034.
Geografie
Die munisipaliteit beslaan 'n gebied van 3 835 vierkante kilometer (1 481 vk myl) rondom die laer Breederiviervallei, vanaf die samevloeiing van die samevloeiing van die Breederivier en Sonderendrivier stroomaf tot by die Breederiviermond aan die Indiese Oseaan. Dit strek ook weswaarts teen die Sonderendrivier op en noordwaarts oor die Langeberge tot in die Klein-Karoo rondom die Warmwaterberge. Die munisipaliteit grens aan die Kaap Agulhas-munisipaliteit in die suide, die Theewaterskloof-munisipaliteit in die weste, die Langeberg-munisipaliteit in die noordweste, die Kannaland-munisipaliteit in die noordooste en die Hessequa-munisipaliteit in die ooste.
Die hoofdorp en munisipale hoofkwartier is Swellendam, wat teen 2011 'n bevolking van 17 537 gehad het. Suurbraak (2 252 inwoners) is oos van Swellendam geleë aan die suidelike punt van Tradouwpas wat deur die Langeberge sny, terwyl Barrydale (4 156 inwoners) aan die ander kant van die pas op die rand van die Klein-Karoo is. Buffeljagsrivier (1 439 inwoners) is suidoos van Swellendam aan die gelyknamige rivier geleë. Malgas is geleë by 'n pontonveerboot op die Breederivier, die laaste kruising oor die rivier voor dit die see bereik. Infanta is aan die monding van die rivier op sy suidelike oewer geleë.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
SATA
Tennis Suid-Afrika (Engels: Tennis South Africa), voorheen die Suid-Afrikaanse Tennisassosiasie (Tennis South Africa Association, SATA), organiseer tennisbedrywighede in Suid-Afrika.
Veertien provinsiale assosiasies is by SATA geaffilieer. Hulle is:
At Thy Call
At Thy Call is 'n Suid-Afrikaanse kortfilm oor die grensoorlog in Namibië. Die regisseur en skrywer is Christopher Lee dos Santos en die rolprent is in en om Johannesburg verfilm.
Die Stem van Suid-Afrika
Die Stem van Suid-Afrika, ook bekend as Die Stem, was vanaf 1957 tot 1994 die nasionale volkslied van Suid-Afrika. Vanaf 1994 tot 1997 is dit as een van twee volksliedere erken. Dit was ook die volkslied van Suidwes-Afrika onder Suid-Afrikaanse mandaat tot hulle onafhanklikheidswording in 1990, waarna Namibië, Land van die Dapper in 1991 as die volkslied aangeneem is.
Die Stem is in 1918 deur C.J. Langenhoven geskryf, en getoonset in 1921 deur ds. M.L. de Villiers, destydse leraar van die NG gemeente Simonstad. Dit is op 31 Mei 1928 die eerste keer in die openbaar gesing, toe die vlag van die Unie van Suid-Afrika die eerste keer amptelik gehys is. Die Suid-Afrikaanse regering het dit op 2 Mei 1957 as die amptelike nasionale volkslied verklaar.
Die teks
Ná die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika in 1910 het Afrikaans groot opgang gemaak. Terselfdertyd het die politieke en kulturele nasleep van die Eerste Wêreldoorlog spanning tussen die twee Blanke taalgroepe veroorsaak. Genl. Barry Hertzog het in 1912 sy standpunt oos “Suid-Afrika se belange eerste” gestel. Langenhoven, as lid van die Provinsiale Raad en kampvegter vir die volwaardige erkenning van Afrikaans, het hom in dié krisistyd diep bewus geword van die bedreiging van die belange van die Unie, van die Afrikaner en van Afrikaans.
Tydens sy voorbereiding vir ’n reeks verkiesingsvergaderings het Langenhoven die gedig Die Stem van Suid-Afrika, op 31 Mei 1918 in sy woning, Arbeidsgenot, op Oudtshoorn voltooi. Hy het self na sy gedig as ’n “gesangetjie” verwys en ’n toonsetting daarvoor geskryf. In Kaapstad het hy Die Stem, wat net uit drie koeplette met hul bygaande kore bestaan het, aan adv. H.A. Fagan, assistent-redakteur van De Burger, getoon. Fagan het sy geesdrif daarvoor te kenne gegee en deur sy toedoen is dit in Julie 1918 anoniem in De Burger met redaksionele aanprysing gepubliseer. Die toonsetting het egter nie by musiekkenners byval gevind nie.
Die gepubliseerde gedig het wel groot byval by die lesers gevind. Handelende op ’n wenk van ’n korrespondent, dat die Afrikanervolk ’n godsdienstige volk is, het Langenhoven dadelik ’n vierde koeplet aan die gedig toegevoeg. Die koor van die tweede koeplet is ook gewysig.
Soeke na ’n wysie
Langenhoven was nou vol geesdrif om ’n gepaste wysie vir Die Stem te vind en op 5 Augustus 1918 het hy in De Burger ’n uitnodiging aan komponiste gerig om toonsettings voor te lê. In Mei 1919 het ds. M.L. de Villiers ’n eerste poging aan Langenhoven voorgelê maar dit is nie as bevredigend beskou nie. Langenhoven het nogtans aan De Villiers en later ook aan Victor Potgieter, Stephen Eyssen en Gideon Fagan verlof verleen om hul toonsettings te publiseer. In 1921, terwyl hy in sy pastorie in Simonstad werksaam was, het ds. M.L. de Villiers – nog steeds diep geïnspireer deur die woorde van Die Stem – plotseling ’n nuwe wysie daarvoor gevind en dit onmiddellik vir die eerste keer op ’n ou familieklavier gespeel en daarna die musiek neergeskryf. Ds. De Villiers het in die daaropvolgende jare die land deurreis en veral skole besoek ten einde Die Stem as volkslied, waarin die liefde, getrouheid en offervaardigheid vir die vaderland verklank word, landwyd bekend te stel. Die lied is spontaan as sodanig deur die Afrikaanssprekendes aanvaar. Sedert Uniewording was God save the King van owerheidsweë steeds as nie-amptelike volkslied gebruik.
Politieke gebeurtenisse soos die vlagkwessie wat reeds in 1919 ernstige aandag begin verg het, en die bewindsoorname deur die Nasionale Party in 1924, het nou die wenslikheid van die aanvaarding van ’n Volkslied waarin ook die Afrikaanssprekende ’n deel sou hê, sterk na vore gebring.
Eerste erkenning
By geleentheid van die eerste amptelike hysing van die Unievlag (saam met die Britse vlag) in Kaapstad op 31 Mei 1928 is Die Stem van Langenhoven in die toonsetting van De Villiers die eerste keer (saam met die Britse Volkslied) in ’n amptelike program opgeneem en gedruk. Onder leiding van die komponis is Die Stem by hierdie plegtigheid, waarby Langenhoven self ook teenwoordig was, deur ’n massa-kinderkoor voor die Senaatsgebou gesing. Die Stem het egter nog nie die status van amptelike Volkslied beklee nie. Die bekendheid en gewildheid van die melodie van Die Stem is verder bevorder deur die gebruik van die SAUK om dit laataand by die afsluiting van sy programme saam met The King te speel. Die gebruik om dit ook aan die einde van bioskoopvertonings na The King te speel, het op baie plekke in die land posgevat. Van die kant van kultuurverenigings en die Suid-Afrikaanse Onderwysersunie is ook sterk aangedring op die aanvaarding van Die Stem as Volkslied.
In 1931 het Langenhoven Die Stem in sy finale vorm opgeneem in Die pad van Suid-Afrika, wat toe pas voltooi is.
Ná die dood van Langenhoven op 15 Julie 1932 het die FAK ’n prysvraag uitgeskryf om finaal die geskikste Volkslied vir die Afrikaanssprekendes te vind. ’n Keuringskomitee het in 1934 uit 50 insendings Die Stem as die geskikste teks, en M.L. de Villiers se toonsetting later ook as die beste wysie, aangewys. Teen 1934 is Die Stem algemeen deur die Afrikaanssprekende deel van die bevolking as Volkslied aanvaar.
Status van Volkslied
Die begeerte het nou by ’n groot deel van die Engelssprekende bevolkingsgroep ontstaan om ’n gepaste vertaling van Die Stem te kry wat ook as Volkslied vir hulle sou dien, maar pogings van regeringsweë om dit te verwesenlik het vanweë politieke verdeeldheid misluk. Vir die opening van die Parlementsitting op 11 Februarie 1938 het Premier Hertzog opdrag gegee dat Die Stem saam met God save the King gespeel moes word, hoewel geeneen van die twee amptelike erkenning geniet het nie. Genl. Hertzog het hierdie stap gemotiveer deur te verklaar dat Die Stem “ ’n egte Suid-Afrikaanse lied is, in die volste sin van die woord, wat aan die hart van die Afrikaanssprekende ontspring het, en die gees van Suid-Afrika adem, op ’n wyse wat totaal vreemd is aan God save the King en wat in hierdie opsig deur geen ander Suid-Afrikaanse lied geëwenaar word nie, alreeds verskeie jare ’n geesdriftige ontvangs geniet het in die harte van Afrikaanssprekendes, deur hulle aangeneem is as hulle Volkslied en as die enigste Suid-Afrikaanse lied wat geregtig is op erkenning as ‘Volkslied van die Unie’. In hierdie gevoel en eis word die Afrikaanssprekendes reeds ondersteun deur ’n baie aansienlike gedeelte van wat bekend staan as die Britse gevoel in Suid-Afrika.” Ná hierdie ingebruikneming is Die Stem by elke amptelike geleentheid saam met The King gespeel, hoewel die regering dit om politieke redes nie wou waag om Die Stem tot amptelike volkslied te verhef nie. Die simboliese Ossewatrek van 1938 en die geesdrif wat daardeur gewek is, het opnuut die aandag by Die Stem as ideale Volkslied van Suid-Afrika bepaal. By die hoogtepunte van die feestelikhede op Oudtshoorn op 3 September 1938 is die begeerte by ’n geesdriftige vergadering rondom die ossewaens uitgespreek “dat Die Stem van Suid-Afrika op 16 Desember 1938 deur die hele volk plegtig as Volkslied aanvaar (moes) word”. Op die voorstel van adv. E.G. Jansen, voorsitter van die Sentrale Volksmonumentekomitee, is dan ook by Monumentkoppie besluit om Die Stem as Volkslied van die Afrikaanssprekendes te aanvaar. Daarna is dié lied deur die 100 000 aanwesiges gesing.
Die erkenning van Die Stem as amptelike Volkslied van geheel Suid-Afrika het nou afgehang van die verkryging van ’n Engelse vertaling wat vir die Engelssprekende bevolkingsdeel aanvaarbaar sou wees.
Engelse teks
Tussen 1939 en 1948 het dr. D.F. Malan as leier van die opposisie herhaaldelik gepleit vir die amptelike aanvaarding van Die Stem as Volkslied van Suid-Afrika. In April 1948 het die Nasionale Party aan bewind gekom en by die aanvang van die viering van die 300-jarige vestiging in Suid-Afrika, in 1952 het die Eerste Minister, dr. Malan, ’n komitee onder voorsitterskap van appèlregter H.A. Fagan benoem om vertalings van Die Stem te beoordeel en ’n aanbeveling daaroor by die regering te doen. Op 6 April 1952 het die komitee ’n keuse uit die materiaal van 226 vertalings gedoen en ’n definitiewe teks daaruit saamgestel. Die regering het hierdie vertaling van staatsweë aanvaar en aangekondig as die amptelike Engelse teks van Die Stem.
Die ironiese situasie het nou ontstaan dat die staat ’n vertaling erken en aanvaar het van ’n Volkslied wat self nog nie amptelik erken is nie maar darem tog amptelik deur die staat gebruik word.
Amptelike erkenning
Met ’n Engelse teks nou beskikbaar, het die vernaamste struikelblok op die pad van die finale amptelike erkenning van Die Stem as Volkslied verdwyn. Op 2 Mei 1957 het die Eerste Minister, mnr. J.G. Strijdom, verklaar dat Die Stem by Afrikaans- en Engelssprekendes nou so diep gewortel is dat hierdie lied deur die volk van Suid-Afrika aanvaar is as hul Volkslied. Die regering het gevolglik besluit dat Suid-Afrika ’n Volkslied moes hê en dat daardie Volkslied Die Stem van Suid-Afrika/The Call of South Africa sou wees.
Nalatenskap van Die Stem
Op 11 Junie 1957 het die Letterkundige Nalatenskap van C.J. Langenhoven alle regte op Die Stem van Suid-Afrika aan die regering oorgedra en op 2 Februarie 1959, tydens die premierskap van dr. H.F. Verwoerd, is die Wetsontwerp op die Outeursregte van Die Stem van Suid-Afrika eenparig deur die Volksraad aangeneem.
Na 1994
Op 20 April 1994 het Nkosi Sikelel’ iAfrika ook ’n volkslied van Suid-Afrika geword; en op 10 Oktober 1997 is die eerste twee reëls van die Stem, saam met Engelse reëls, en Xhosa- en Suid-Sotho-dele van Nkosi Sikelel’ iAfrika saam verklaar as Suid-Afrika se volkslied.
Afrikaanse woorde
<poem style="margin-left:2em; font-style:italic;"> Eerste vers
Uit die blou van onse hemel, uit die diepte van ons see, Oor ons ewige gebergtes waar die kranse antwoord gee. Deur ons vêr-verlate vlaktes met die kreun van ossewa — Ruis die stem van ons geliefde, van ons land Suid-Afrika.
Ons sal antwoord op jou roepstem, ons sal offer wat jy vra: Ons sal lewe, ons sal sterwe – ons vir jou, Suid-Afrika.
Tweede vers
In die murg van ons gebeente, in ons hart en siel en gees, In ons roem op ons verlede, in ons hoop op wat sal wees, In ons wil en werk en wandel, van ons wieg tot aan ons graf — Deel geen ander land ons liefde, trek geen ander trou ons af.
Vaderland! ons sal die adel van jou naam met ere dra: Waar en trou as Afrikaners – kinders van Suid-Afrika.
Derde vers
In die songloed van ons somer, in ons winternag se kou, In die lente van ons liefde, in die lanfer van ons rou, By die klink van huweliksklokkies, by die kluitklap op die kis — Streel jou stem ons nooit verniet nie, weet jy waar jou kinders is.
Op jou roep sê ons nooit nee nie, sê ons altyd, altyd ja: Om te lewe, om te sterwe – ja, ons kom Suid-Afrika.
Vierde vers
Op U Almag vas vertrouend het ons vadere gebou: Skenk ook ons die krag, o Here! om te handhaaf en te hou — Dat die erwe van ons vad’re vir ons kinders erwe bly: Knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry.
Soos ons vadere vertrou het, leer ook ons vertrou, o Heer — Met ons land en met ons nasie sal dit wel wees, God regeer.
Engelse vertaling
Die stem is in 1952 onder die titel “The Call of South Africa” in Engels vertaal. Die woorde lui as volg:
<poem style='margin-left:2em; font-style:italic;'> Ringing out from our blue heavens, from our deep seas breaking round; Over everlasting mountains where the echoing crags resound; From our plains where creaking wagons cut their trails into the earth - Calls the spirit of our Country, of the land that gave us birth. At thy call we shall not falter, firm and steadfast we shall stand, At thy will to live or perish, O South Africa, dear land.
In our body and our spirit, in our inmost heart held fast; in the promise of our future and the glory of our past; In our will, our work, our striving, from the cradle to the grave - There’s no land that shares our loving, and no bond that can enslave. Thou hast borne us and we know thee. May our deeds to all proclaim Our enduring love and service to thy honour and thy name.
In the golden warmth of summer, in the chill of winter’s air, in the surging life of springtime, in the autumn of despair; When the wedding bells are chiming or when those we love do depart; Thou dost know us for thy children and dost take us to thy heart. Loudly peals the answering chorus; We are thine, and we shall stand, Be it life or death, to answer to thy call, beloved land.
In thy power, Almighty, trusting, did our fathers build of old; Strengthen then, O Lord, their children to defend, to love, to hold - That the heritage they gave us for our children yet may be; Bondsmen only of the Highest and before the whole world free. As our fathers trusted humbly, teach us, Lord, to trust Thee still; Guard our land and guide our people in Thy way to do Thy will.
Latynse vertaling
Die Stem is in 1957 deur W.J. Nijgh in Latyn vertaal, en heet “Vox africae australis”; die teks het oorspronklik in die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns verskyn. Die woorde lui:
<poem style='margin-left:2em; font-style:italic;'> Ex caerulo nostri coeli Profundis nostri maris Super montes sempiternos Quo coronae resonant. Campis nostris in deserto Germituque carrorum Craepitat beatae terrae Africae vox australis. Vocem tuam respondemus Quod petisque tibi sit, Tibi vita, moriamur, Tib' Australi Africae.
In medulla nostra ossum, Anima corde et vi Gloriaque nostris actis Futurique spe nostra. Voluntasque labor acta Cunis usqu' ad sepulcra Nullam terram sumit amor Nulla fides exuit. Claritatis nomen tuum Honore portabimus Filii fideles sumus Africae semper nostrae.
In aestate ardor solis Hiemis nocte frigor, Vereque nostri amoris Luctu maeroris nostri. Nuptiarum aeris sono Sabuli fragor acta Mulcet vox tua nos semper, Infantum noscis locum. Clamor tuus res respondetur Iterum atque ita, Vivendum debemus mori Sumus hic o Domine.
Dominum factorem coeli Majores sequebantur. Domine, da nobis vires Conservandi copias Quas majores nobis dabant Pro peculio nostro, Servis Patris eataterni, Nos a malo libera. Patres nostros docuisti, Domine, doce et nos Patriam cum nostra gente, Tu nobiscum Rex coeli.
Duitse vertaling
Die Stem is in 1959 deur Edith Dietze ter Meer in Duits vertaal, en heet “Die Stimme südafrikas”. Die woorde lui:
<poem style='margin-left:2em; font-style:italic;'> Aus dem Blau des Firmamentes, aus des Ozeans Gewalt, Aus den ewigen Gebirgen, wo das Echo widerhallt, Wo der Ochsenwagen Ächzen weit die Ebene durchdringt, Deine vielgeliebte Stimme, o Südafrika, erklingt. Wir gehorchen Deinem Rufe, Dir zum Opfer sind wir da, Wollen leben, wollen sterben, Stets für Dich, Südafrika!
In der Tiefe unsrer Herzen, unsrer Seele, unsrem Geist, In dem Stolz auf das Vergangne und worauf die Zukunft weist, Unsrem Wollen, Werk und Wandel, von der Wiege bis zum Grab Teilt kein andres Land die Liebe, wendet je sie von Dir ab. Vaterland, zu Deinem Ruhme Woll'n wir tragen stolz und wahr Deines Namens hohen Adel, Kinder von Südafrika!
In der Goldglut unsres Sommers und in kalter Winternacht, In dem Lenz von Glück und Liebe, wenn Verzweiflung mit uns wacht, Bei der Hochzeitsglocken Klingen, wenn der Tod das Liebste nimmt, Rührt uns Deine sanfte Stimme, weisst, wo Deine Kinder sind. Nein, Dein Ruf tönt nie vergebens, Unser Herz sagt freudig ja. Unser Leben, unser Sterben Gilt nur Dir, Südafrika!
Deiner Allmacht fest vertrauend, baute unsrer Väter Kraft, Schenk auch uns, o Herr, die Stärke, die erhält und Zukunft schafft - Dass das Erbe unsrer Väter auch der Söhne Erbe sei: Beugend sich dem Allerhöchsten, gegen alle Welt sonst frei. Gib uns unsrer Väter Glauben, Lehr' uns Dir vertraun, o Herr, Leite uns auf Deinen Wegen, Unsres Volkes feste Wehr!
Webwerf
'n Webwerf of webtuiste is 'n versameling webblaaie, prente, video's en ander digitale bates wat op een of meer webbedieners bedryf word, en gewoonlik beskikbaar is vanaf die Internet, selfoon of 'n LAN.
'n Webbladsy (of webblad) is 'n dokument, tipies geskryf in HTML, wat meestal beskikbaar gemaak word deur die HTTP protokol. Die HTTP protokol is verantwoordelik om die inligting van die webbediener aan te stuur na die gebruiker se webblaaier.
Al die publieke toeganklike webwerwe word kollektief beskou as die Wêreldwye Web.
Die blaaie van 'n webwerf kan gewoonlik bekom word van 'n eerste- of worteladres (URL). Die worteladres van 'n webwerf word die hoofblad of tuisblad genoem. Die adresse van die blaaie word gewoonlik in 'n hiërargie georganiseer, maar skakels tussen die blaaie beheer hoe die leser die struktuur sien en hoe verkeer tussen die blaaie van die webwerf vloei.
Ngquza Hill Plaaslike Munisipaliteit
Die Ngquza Hill Plaaslike Munisipaliteit (voorheen bekend as Qaukeni Plaaslike Munisipaliteit) is een van die plaaslike munisipaliteite in die O.R. Tambo-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Lubbock
Lubbock (uitgespreek /ˈlʌbək/) is die 11de grootste stad in die Amerikaanse deelstaat Texas. Die stad is op 16 Maart 1909 geïnkorporeer en na Thomas Saltus Lubbock vernoem. Texas Technological College (vandag Texas Tech University) is in 1923 in Lubbock gestig.
Ngquza Hill Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Lubbock
Demografie
In 2010 het die stad 'n bevolking van 278 831 gehad: 75,8% wit, 8,6% swart of Afro-Amerikaans, 0,7% Amerikaanse inboorlinge, 2,4% Asiaties en 2,5% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 32,1% van die bevolking uitgemaak.
Kavitasie
Kavitasie (Latyn: cavitare "ondermyn") is die vorming en vernietiging van borrels in vloeistowwe deur drukveranderinge. Daar kan tussen twee grensgevalle onderskei word met baie oorgangsvorme daartussenin. By damp- of harde kavitasie bestaan die borrels hoofsaaklik uit die damp van die omliggende vloeistof. Sulke borrels sal dan onder die invloed van eksterne druk inplof. In sagte- of gaskavitasie bestaan die borrels uit opgeloste gasse in die vloeistof wat onder invloed van eksterne druk van grootte kan wissel maar nie vinnig vernietig word soos in die eerste geval nie.
Teotokos
Teotokos (Grieks: Θεοτόκος, theotókos, letterlik "God-baarder") is ’n Griekse titel vir Maria, die moeder van Jesus, waarin erkenning daaraan gegee word dat sy die lewe geskenk het aan Jesus die God-mens en nie net aan Jesus die mens nie. Die term word veral in die Oosterse Christendom gebruik. In die meeste ander kerke, soos die Rooms-Katolieke Kerk, word die naam Moeder van God (Latyn: Mater Dei) verkies vanweë die gebrek aan ’n bevredigende vertaling vir die Griekse woord tokos.
Kavitasie
Oorsake
Die mees algemene oorsake van kavitasie is vinnig bewegende voorwerpe in water, soos die stuwers van sentrifugale pompe, waterturbines of -skroewe. Volgens die Bernoulli-beginsel neem die statiese druk van 'n vloeistof af, hoe hoër die snelheid daarvan. As die spoed so hoog word dat die statiese druk laer word as die dampdruk van die vloeistof sal stoom- of gasborrels vorm. As die statiese druk weer toeneem sal die damp in die borrels weer oombliklik kondenseer wat uiterste druk- en temperatuurwisselinge tot gevolg het (sien skokgolf).
Die oorsake van kavitisie kan veral by die sentrifugale pompe opgemerk word waar daar groot drukverlagings voorkom by die oog van die stuwer met gepaardgaande borrelvorming. Die energieoordrag van die stuwerlemme aan die vloeistof lei dan tot verhoogde drukke en gevolglike vernietiging van die borrels. Kavitasie kan ook in ander dele van so 'n pomp voorkom waar die plaaslike druk tydelik verlaag word.
Teotokos
Nestorius, die patriarg van Konstantinopel, het verkondig dat Maria slegs Christus die mens gebaar het. Die Konsilie van Efese in 431 n.C. het besluit dat die titel "Teotokos" Maria wel toekom omdat Jesus se goddelike en menslike natuur nie geskei kan word nie.
Kavitasie
Oorsake
Ander bydraende faktore van kavitasie by 'n sentrifugale pomp is die verhoging van die vloeistoftemperatuur, 'n verlaging in die suigkantdruk of die vernouing van die inlaat.
Meganiese Skade
As kavitasie op die oppervlakte van 'n vastestof voorkom (soos by 'n skip se skroef), word die oppervlak dikwels weggevreet. Dit gebeur omdat die mikroskopiese deeltjies in die oppervlak deur die hoë meganiese ladings vervorm word en dit dan na 'n tyd vanaf die groter massa losbreek. Die presiese meganisme waarop dit plaasvind is tot op hede nog nie uitgeklaar nie. Kavitasie is daarom gewoonlik 'n ongewenste verskynsel in hidrouliese stelsels. Eerstens verlaag dit die doeltreffendheid van hierdie stelsels en tweedens veroorsaak dit materiaalskade as gevolg van die uiters hoë versnellings, temperature en drukwisselinge wat dit meebring. Om kavitasie in pompe te voorkom is dit belangrik om te verseker dat die temperatuur van die vloeistof in die pomp nie te hoog is of die suigingsdruk van die pomp nie te laag is nie. Hoë temperature kan byvoorbeeld voorkom wanneer die pomp loop maar die vloeistof nie verwyder word nie (soos in die geval waar die uitlaatklep toegemaak word).
Teotokos
Die moederskap van Maria word in die Rooms-Katolieke Kerk op 1 Januarie gevier op die hoogfees van die Plegtigheid van Maria, Moeder van God.
Teotokos word ook gebruik as ’n term vir ’n Oosters-Ortodokse ikoon, of soort ikoon, van Moeder en Kind (die naam Madonna word gewoonlik in die Weste gebruik). ’n Voorbeeld is "die Teotokos van Wladimir", ’n belangrike ikoon uit die 12de eeu.
Skerpioen (sterreteken)
duimnael|Skerpioen (Scorpio) duimnael|100 px|Die astrologiese simbool van die Skerpioen
Die Skerpioen (Lat: Scorpio) is die Westerse astrologiese teken van mense wat tussen ongeveer 24 Oktober en 22 November gebore is. Dit is die agtste teken van die Diereriem.
Die Skerpioen is een van die drie watertekens en vier vaste tekens. Dis ’n vroulike, negatiewe, introverte teken en is vergelykbaar met die Vark van die Chinese diereriem. Die tradisionele heerser van die Skerpioen is Mars en meer onlangs ook Pluto.
Skerpioene kom volgens die astrologie goed oor die weg met lede van die ander watertekens, Visse en Kreef, asook met Maagde en Steenbokke. Die teenpool van die teken is die Bul.
Agtergrond
Jou son- of sterreteken het betrekking op die stand van die Son tydens jou geboorte. Astroloë verdeel die Diereriem, die denkbeeldige gordel aan die hemelruim waarlangs die planete beweeg, in twaalf dele: die son- of sterretekens. Die "sterrebeelde" is eintlik die astronomiese konstellasies aan die hemelruim en kom weens die presessie van die nageweningspunte nie meer ooreen met die twaalf tekens wat in die astrologie gebruik word nie.