cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stormwaterriool
Muskiete
Putte kan tot op pypvlak met beton gevul word om die vorming van hierdie reservoirs te voorkom. Sonder behoorlike instandhouding is die funksionaliteit van die put betwyfelbaar. Oor die algemeen word hierdie opvangsputte nie gereeld genoeg skoongemaak ten einde optimaal te funksioneer nie. Die opvangs van vullis dien dan geen doel nie, want sodra die put vol is, funksioneer dit asof daar in die eerste plek nie 'n put was nie. Dit bly eenvoudig 'n ruimte met vlak water waar muskiete kan teel. Selfs al word dit skoongemaak en instandgehou, bly die waterreservoir vol en 'n teelaarde vir muskiete.
Verhoudings tot sanitêre rioolstelsels
Stormwaterriole en sanitêre rioolstelsels funksioneer afsonderlik. Die skeiding van stormwaterriole van sanitêre riole help voorkom dat rioolbehandelingsaanlegte tydens swaar reën met invloei oorlaai word. Indien dit gebeur, kan onbehandelde riool in die omgewing vrygestel word.
Baie stormwaterrioolstelsels is ontwerp om stormwater onbehandeld in riviere of strome te laat dreineer. Sommige plaaslike regerings hou openbare bewusmakingsveldtogte sodat afval nie in rioolstelsels gestort word nie. In Cleveland, Ohio, bevat alle nuwe opvangsputte inskripsies wat mense gewaarsku om nie afval daarin te gooi nie, dikwels ook met 'n vis-afdruk.
Verblyf
In verskeie groot Amerikaanse stede is daar hawelose mense wat in stormwaterriole woon. Minstens 300 mense woon in Las Vegas se ondergrondse stormwaterriole. Baie van hulle maak 'n bestaan deur onopgeeiste wengeld in dobbelmasjiene bymekaar te maak. 'n Organisasie "Shine a Light" is in 2009 gestig om die rioolinwoners te help nadat meer as 20 persone gedurende die voorafgaande jare daar verdrink het. 'n Man in San Diego is in 1986 uit 'n stormwaterriool gesit nadat hy nege maande lank daar gewoon het. 1986.
Geskiedenis
Argeologiese studies dui op die gebruik van taamlik gesofistikeerde stormwaterafloopstelsels in antieke kulture. In Minoïese Kreta is stede soos Phaistos ongeveer 4 000 jaar tevore met stormwaterriole en kanale vir die opvangs van neerslagafloop ontwerp. In Knossos is daar stormwaterriole bestaande uit klipstrukture wat so groot is dat 'n persoon daardeur kan kruip.
Achelata
Achelata (Stekelkrewe) is 'n infraorde wat behoort tot die orde Decapoda. 'n Kenmerk van dié infraorde is dat geeneen van hul bene oor knypers beskik nie. Die kop en toraks (nekarea) is vas aan mekaar en word bedek met 'n harde karapaks. Almal het twee stelle antennas, waarvan een paar buitegewoon lank en vergroot aan die basis is. Die pens- en stertarea is breed en eindig in 'n goed ontwikkelde waaier. Achelata's het vyf pare bene om mee te loop, en wanneer hulle bedreig voel swem hulle agteruit deur die stert op te rol en weer af te rol. Potensiële aanvallers word afgeweer deur 'n basagtige klank wat die dier opwek deur die antennas teen die lyf te vryf. Die wyfie dra die eiers onder haar lyf.
In Suidelike Afrika word in Engels na die groep verwys as Crayfish terwyl die res van die wêreld dit Spiny lobsters noem.
Chondrosia ramsayi
Chondrosia ramsayi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Lendenfeld.
Richard Ward (akteur)
Richard Ward (15 Maart 1915 – 1 Julie 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mandingo (1975), The Jerk (1979), en Brubaker (1980), en in die televisiereeks Kraft Theatre (1947).
Mie-prefektuur
Mie-prefektuur (三重県) is een van die 47 prefekture van Japan. Tsu is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Crystal Reed
Crystal Reed (gebore 6 Februarie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Skyline (2010) en Crazy, Stupid, Love. (2011), en in die televisiereekse Teen Wolf (2011) en Gotham (2014).
SV Mettlach
SV Mettlach  is 'n sokkerklub uit Mettlach in die deelstaat Saarland in Duitsland.
Die klub het sy oorsprong by die gimnastiekklub Turnverein Mettlach, wat in 1885 gestig is. Die klub het in 1920 'n sokkerafdeling gekry. In 1923 het die sokkerafdeling onafhanklik geword as Sportverein 1920 Mettlach. Na die Tweede Wêreldoorlog is alle sportklubs in Mettlach saamgesnoer met die stigting van Spielvereinigung Mettlach op 12 Mei 1946. Die huidige klub het weer in 1950 onafhanklik geword met die tradisionele (huidige) benaming.
Die klub het in 1984 en 1993 die eerste rondte van die DFB-Pokal gehaal.
Fédération Internationale de l'Automobile
Die Fédération Internationale de l'Automobile (FIA, Afrikaans: "Internasionale Automobielfederasie") is 'n vereniging wat op 20 Junie 1904 gestig is as die Association Internationale des Automobile Clubs Reconnus (AIACR) om die belange van motororganisasies en motorgebruikers te verteenwoordig.
Vir die gewone publiek is FIA die beheerliggaam van vele motorrenbyeenkomste dwarsoor die wêreld, die bekendste hiervan is die Formule Eenreeks.
Ted Edwards (akteur)
Ted Edwards (9 Mei 1883 – 29 September 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fires of Youth (1924) en Maniac (1934).
Manneken Pis
Die Manneken Pis (soms ook Petit Julien genoem) is 'n bronsstandbeeld van sowat vyftig sentimeter hoog, wat in die hart van die Belgiese hoofstad Brussel staan. Manneken Pis is as 'n fontein ontwerp en beeld 'n klein seuntjie uit wat urineer, maar simboliseer tegelykertyd die onafhanklike gees van die Brusselaars. Die figuur is vandag saam met die Grand-Place of Groot Markplein van Brussel en die Atomium die bekendste simbole van die stad. Soortgelyke standbeeldjies kom ook in ander Vlaamse stede voor. Die Manneken Pis van Geraardsbergen, is 160 jaar ouer as die Brusselse een, maar nie naastenby so beroemd nie.
Die standbeeld is in 1619 deur Jérôme Duquesnoy geskep, en die Brusselaars het groot moeite gedoen om die figuur tydens die Franse beleg van die stad in 1695 te beskerm.
Jungo Fujimoto
Jungo Fujimoto (gebore 24 Maart 1984) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Manneken Pis
Toe die beeld op 26 Junie 1817 verdwyn het, verskyn die volgende gedig in 'n koerant om die stomgeslane Brusselaars te troos:
Die vertaling:
Gedurende die nag van 2 Oktober 1817 het 'n sekere Lycas, 'n dwangarbeider wat grasie verkry het, die beeld gesteel. Die volk was buitengewoon bekommerd. Oral is gesoek, en uiteindelik is die oorblyfsels van die beeldjie onder 'n hoop puin ontdek. Die stukke is weer aanmekaar gelas en gebruik om 'n gietvorm van te maak, waarmee die huidige brons beeldjie gegiet is en toe weer op sy oorspronklike fontein in die Stoofstraat terug geplaas is.
Daar is talle legendes rondom die ontstaan van die figuur. Een van hulle beweer dat dit 'n kind voorstel wat die lont van 'n bom, waarmee vyande die stad aan die brand wou steek, op sy eie manier geblus het. 'n Ander storie gaan oor 'n kind wat eers verdwyn het, maar later deur sy vader, 'n welgestelde Brusselse burger, in dieselfde houding gevind is as die Manneken Pis.
Dit is deesdae 'n tradisie om die Manneken Pis by besondere geleenthede met die kleredrag van 'n bepaalde beroep of die heilige van die dag aan te trek. Tans is daar honderde kostuums, waarvan die meeste in die Maison du Roi, 'n museum van die stad Brussel op die Grand-Place, bewaar word. Manneken Pis beskik onder meer ook oor 'n uniform, wat deur die voormalige staatshoof en partyleier van die Duitse Demokratiese Republiek, Erich Honecker, aan hom geskenk is.
Die waterstraal is vroeër jare tydens bepaalde feeste vervang deur minder deursigtige vloeistowwe soos heuningdrank en wyn. In 1890 is daar in Brussel twee dae lank fees gevier, waartydens die klein weldoener vir die laaste keer wyn en lambic, 'n Brusselse bier, aangebied het.
Chondrosia reniformis
Chondrosia reniformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1847 deur Nardo.
Tallahassee
Tallahassee is die hoofstad van die VSA-deelstaat van Florida met sowat 159 0125 inwoners en 'n oppervlakte van 254,5 vierkante kilometer. Die woord Tallahassee kom van die Muskogean-taal. Dit beteken ou veld of ou stad.
Pleknaamsveranderinge in Senegal
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Senegal waarvan die name verander is:
Nara-prefektuur
Nara-prefektuur (奈良県) is een van die 47 prefekture van Japan. Nara is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Akona Ndungane
Akona Ndungane (gebore in Mthatha op 20 Februarie 1981) is 'n rugbyspeler wat vir die Bulls in superrugby en die Blou Bulle in die Curriebeker op vleuel speel. Hy het in 2006-2007 elf toetse vir die Springbokke gespeel en het ook voorheen vir die Grens Bulldogs gespeel.
Metroblitz
Die Metroblitz was Suid-Afrika se eerste sneltreinpassasiersdiens wat in 1984 tussen Johannesburg en Pretoria begin loop het, maar later weer gestaak is. Die Suid-Afrikaanse Vervoerdienste het in die tagtigerjare verskillende prototipes voorstedelike treine getoets wat aan die plaaslike vereistes, veral die land se Kaapse spoor van 1 067 mm, aangepas is.
Die Suid-Afrikaanse ingenieur Dr. Herbert Scheffel het al vroeër die sogenaamde Scheffeldraaistel ontwerp wat die indiensstelling van sneltreine op die plaaslike Kaapse spoorwydte vir die eerste keer moontlik gemaak het. Die Metroblitz het in 'n toets 'n maksimumsnelheid van meer as 240 km/h behaal, terwyl die gereelde treindiens later teen 160 km/h geloop het. Vir die Metroblitz met sy kenmerkende grys en rooi lokomotief en agt passasierswaens, wat 480 passasiers kon vervoer, is spesiale luukse vliegtuigtipe-sitplekke ontwerp. Die lokomotief wat die Metroblitz getrek het was 'n Klas 12E-lokomotief.
Chondrosia reticulata
Chondrosia reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Ellie Reed (aktrise)
Ellie Reed (gebore 2 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse 2 Broke Girls (2011), Chicago P.D. (2014), en Girlboss (2017).
Anthony Warde
Anthony Warde (4 November 1908 – 8 Januarie 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flash Gordon's Trip to Mars (1938), Buck Rogers (1939), Dangers of the Canadian Mounted (1948), en Radar Patrol vs. Spy King (1949).
Proesstraat
Hoofrolspelers
Die hoofrolle word gespeel deur:
Lasse Lunderskov
Lasse Lunderskov (gebore 25 November 1947) is 'n Deense akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Leave Us Alone (1975), The Celebration (1998), en In China They Eat Dogs (1999), en in die televisiereeks Åndehullet (2003).
Todd Edwards (rolprentskrywer)
Todd Edwards (gebore 17 September 1971) is 'n Amerikaanse skrywer, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chillicothe (1999), Hoodwinked! (2005), Jeffie Was Here (2010), en ''Hoodwinked Too! Hood vs. Evil'' (2011).
Membranofoon
'n Membranofoon is 'n musiekinstrument waarmee klank geproduseer word deur 'n gespanne vel (membraan) te laat vibreer.
Die vibrasie word voortgebring deur:
Breëstert-bergbaber
Die breëstert-bergbaber (Amphilius laticaudatus) is 'n varswatervis wat voorkom in die Buzirivierstelsel in Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Broadtail mountain catfish.
Membranofoon
Die vibrasiepatrone in 'n membraan heet Chladni-patrone.
Breëstert-bergbaber
Habitat
Die vis leef in vlak, vinnigvloeiende water oor rotse en klippe.
Catherine Lloyd Burns
Catherine Lloyd Burns (gebore 19 April 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Michael (1996), Pushing Tin (1999), Everything Put Together (2000), en Keeping the Faith (2000).
Chondrosia rugosa
Chondrosia rugosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1909 deur Hentschel.
Osaka-prefektuur
Osaka-prefektuur (大阪府) is een van die 47 prefekture van Japan. Osaka is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Takayuki Morimoto
Takayuki Morimoto (gebore 7 Mei 1988) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Brooke Burns
Brooke Burns (gebore 16 Maart 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shallow Hal (2001) en Urban Decay (2007), en in die televisiereekse Baywatch (1989) en Ally McBeal (1997).
Moldawies
Moldawies (limba moldovenească, лимба молдовеняскэ) is 'n ander naam vir Roemeens. Dit was tydens die Sowjetunie en vanaf 1994 tot 2013 die amptelike naam vir die Roemeense taal as amptelike taal van Moldowa. Die van die Moldawiërs gebruikte omgangstaal verskil van die in die Roemeense streek Moldau gebruikte s'n net effens, hoofsaaklik deur neologisme wat uit Russies oorgeneem is. In die westelike streek van Roemenië is leenwoorde hoofsaaklik uit Frans oorgeneem.
Tanatos
Tanatos (Grieks: Θάνατος; dood) was in die Griekse mitologie die verpersoonliking van die Dood. Hy was ’n mindere figuur waarna dikwels verwys word, maar wat selde persoonlik verskyn het.
Moldawies
In die omstrede gebied Transnistrië is Moldawies (geskryf met die Cyrilliese alfabet) die amptelike taal, maar saam met Russies en Oekraïens. In Gagaoesië is naas Roemeens ook Gagaoesies en Russies amptelike tale.
Tanatos
Hy was die seun van Nyx (Nag) en Erebos (Duisternis) en ’n tweelingbroer van Hipnos (Slaap). Onder sy broers en susters was negatiewe verpersoonlikings soos Momos (blaam), Moros (noodlot), Nemesis (vergelding), Apate (misleiding), Geras (ouderdom) en Eris (onmin), en selfs Charon (wat die veerboot na Hades bestuur het).
Soms word genoem dat Tanatos vereenselwig word met vreedsame sterftes, terwyl die bloeddorstige Keres gewelddadige sterftes verteenwoordig het. Sy pligte as gids vir afgestorwenes is soms oorgeneem deur Hermes en sommige reken hy was bloot ’n aspek van Hermes wat later van hom onderskei is.
Tanatos is soms beskou as genadeloos en baie mense het hom gehaat, maar hy kon maklik uitoorlê word, soos wat die skelm koning Sisufos van Korinthe gedoen het. Zeus het Tanatos opdrag gegee om Sisufos in kettings na Tartaros te neem. Sisufos het Tanatos skelm gevra om die kettings uit te toets om te kyk hoe hulle werk. Toe het hy Tanatos vasgebind en hom gedreig. Dit het ’n groot bohaai veroorsaak en niemand kon doodgaan nie totdat die bloeddorstige god van oorlog, Ares, tussenbeide getree en die Dood bevry het. (Hy was kwaad omdat sy oorloë nie meer pret was nie, want geen van sy teenstanders kon doodgaan nie.)
Sisufos het die Dood ’n tweede keer geflous. Voordat hy gesterf het, het hy sy vrou gevra om sy liggaam ná sy dood in die middel van ’n openbare plein te gooi in ’n poging om sy vrou se liefde vir hom te toets. Ontsteld omdat sy vrou hom gehoorsaam het, het Sisufos die koningin van die onderwêreld, Persefone, oorreed om hom toe te laat om terug te gaan en sy vrou te gaan uitskel omdat sy nie sy liggaam begrawe het soos ’n liefdevolle vrou sou doen nie. Toe hy eers in Korinthe was, het hy geweier om terug te gaan na die onderwêreld. Hermes moes hom eindelik terugsleep daarheen.
Anna Calder-Marshall
Anna Calder-Marshall (gebore 11 Januarie 1947) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wuthering Heights (1970) en Anna Karenina (1997), en in die televisiereeks Boy Meets Girl (1967).
Bul (sterrebeeld)
Die Bul of Stier (Latyn: Taurus) is ’n sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Die Bul is een van die sterrebeelde van die diereriem en een van die oudstes. Dit was reeds in die vroeë Bronstydperk bekend, toe dit die ligging van die son aangedui het tydens die lentenagewening. Dit is opgeneem in die Antieke Babiloniese, Egiptiese en Griekse mitologie.
Die Bul het verskeie interessante aspekte. Twee van die naaste oop sterreswerms aan die Aarde kom hierin voor: die Plejades en die Hiades, wat albei met die blote oog gesien kan word. Die rooi reus Aldebaran is die helderste ster in die sterrebeeld. In die noordwestelike deel is die supernova-oorblyfsel Messier 1, beter bekend as die Krap-newel. Die veranderlike ster T Tauri is die prototipe van ’n klas voor-hoofreekssterre, die T Tauri-sterre. Verskeie meteoorreëns kom in die sterrebeeld voor.
Sterre
Die helderste ster van die Bul is Aldebaran, ’n oranje K5 III-tipe reus. ’n V-vormige asterisme vorm die gesig van die Bul. Dit bestaan uit helder sterre van die Hiades-sterreswerm. Aldebaran vorm die Bul se bloedbelope oog wat na die sterrebeeld Jagter gluur.
In die weste word die twee horings van die Bul gevorm deur Beta en Zeta Tauri, twee veelvoudige sterre wat deur 8° geskei word. Beta is die tweede helderste ster in die sterrebeeld en grens aan die sterrebeeld Koetsier (Latyn: Auriga). Daarom word dit ook Gamma Aurigae genoem.
Diepruimtevoorwerpe
In die noordoostelike kwadrant van die sterrebeeld lê die Plejades of Sewe Susters, een van die naaste sterreswerms wat met die blote oog gesien kan word. In die noordelike deel noordwes van die Plejades lê die Kristalbal-newel, of NGC 1514. Dié planetêre newel is van historiese belang ná sy ontdekking in 1790 deur die Duitsgebore Britse sterrekundige William Herschel. Voorheen het sterrekundiges aangeneem dat die newel ’n groep sterre is. Herschel het egter ’n ster waargeneem omring deur ’n wolk van die een of ander aard. In 1864 het die Britse sterrekundige William Huggins die spektrum van die newel gebruik om te bepaal dat die newel glimmende gas is, eerder as sterre.
Ook in die Bul is die Krap-newel (M1), ’n supernova-oorblyfsel. Dit is geskep deur die ontploffing van ’n tipe II-supernova wat op 4 Julie 1054 van die Aarde af gesien is. Dit was helder genoeg om in die dag te sien en word in Chinese historiese dokumente genoem. Op sy helderste het die supernova ’n magnitude van −4 mag bereik, maar tans is dit net 8,4 mag en ’n teleskoop is nodig om dit te sien. Van die inheemse volke van Noord-Amerika het dit ook gesien en dit is op verskeie potte uitgebeeld asook op ’n skildery in ’n Nieu-Mexiko-canyon. Die oorblyfsel self is egter eers in 1731 deur John Bevis ontdek.
T Tauri is die prototipe van ’n klas veranderlike sterre wat T Tauri-sterre genoem word. Die ster ondergaan wisselvallige veranderinge in helderheid; dit wissel tussen 9 en 13 mag oor ’n tydperk van weke of maande. Dit is ’n nuut gevormde stervoorwerp wat nou uit gas en stof ontstaan, maar nog nie ontwikkel het tot ’n hoofreeksster nie. Die omringende newel, NGC 1555, word deur T Tauri verlig, en dié se helderheid wissel dus ook.
Geskiedenis en mitologie
Die verbinding tussen die sterrebeeld en ’n bul kom van die vroegste tye af. Michael Rappenglück van die Universiteit van München glo die sterreteken word uitgebeeld in ’n grottekening in die Saal van Bulle in Lascaux (uit omstreeks 15000 v.C.), en daarmee saam die Plejades. Die naam Sewe Susters word in baie tale gebruik vir die Plejades, onder meer dié van die inheemse volke van Australië, Noord-Amerika en Siberië. Dit dui daarop dat die naam ’n gemeenskaplike antieke oorsprong het.
In die Babiloniese mitologie word die sterrebeeld MUL.APIN (die Hemelse Bul) genoem. In die Mesopotamiese Heldedig van Gilgamesh, een van die vroegste literêre werke, stuur die godin Ishtar die Bul van die Hemel om Gilgamesh te vermoor omdat hy haar die koue skouer gegee het. Gilgamesh word uitgebeeld as die aangrensende sterrebeeld Jagter, en in die lug kom hulle van aangesig tot aangesig teen mekaar te staan. Vir die Egiptenare was die Bul ’n heilige bul wat vereenselwig is met die hernuwing van lewe in die lente. Vir die vroeë Hebreërs was die Bul die eerste sterrebeeld in hul diereriem en dit word dus voorgestel deur die eerste letter van die Hebreeuse alfabet, Aleph.
In die Griekse mitologie word die Bul verbind met Zeus, wat die vorm van ’n manjifieke wit bul aangeneem het om Europa, ’n legendariese Fenisiese prinses, te ontvoer. In ’n ander Griekse mite is die Bul Io, ’n minnares van Zeus. Om haar van sy vrou, Hera, weg te steek, het Zeus haar in ’n vers verander. Die Griekse mitograaf Acusilaus noem die Bul as die Kretensiese Bul in die mite van die twaalf take van Hercules.
James Holmes (akteur)
James Holmes is 'n Britse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lava (2001) en Death Defying Acts (2007), en in die televisiereekse Peep Show (2003) en Psychoville (2009).
Shiga-prefektuur
Shiga-prefektuur (滋賀県) is een van die 47 prefekture van Japan. Otsu is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Nicklas Søderberg Lundstrøm
Nicklas Søderberg Lundstrøm (gebore 15 Maart 1986) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Needle Boy (2016) en A Horrible Woman (2017), en in die televisiereeks The Rain (2018).
Gereformeerde kerk Eldoret
Die Gereformeerde kerk Eldoret was die gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in Eldoret, in Kenia.
Agtergrond
Na die Anglo-Boereoorlog het ’n groot aantal Afrikaners hulle vaderland verlaat en hulle in die destydse Duits-Oos-Afrika (Tanzanië) en Brits-Oos-Afrika (Kenia) gaan vestig. Moontlik het hulle nie kans gesien om op die puin van die oorlog opnuut te begin nie, selfs al het sommige hulle dan ook in ’n ander vesting van die veroweraar gaan vestig. Die trek na die noorde het ’n bootreis na Mombasa, ’n meer as 640 km lange treinreis na Nakuru en dan ’n reis per ossewa na die gebied op die hoogland, wat vir boere uitgesit is, behels.
Stigting
duimnael|regs|320px|Die ingebruikneming van die nuwe kerkgebou op Eldoret, [[24 September 1932. Ds. J.V. Coetzee het die feesrede gehou.]]
duimnael|regs|200px|Ds. [[Abraham Aucamp|A.L. Aucamp was van 1933 tot 1937 Kenia se eerste Gereformeerde predikant.]]
In 1907 word ’n brief van een van die trekkers van Limuru na die Gereformeerde Kerk se Algemene Vergadering van Transvaal gestuur met die versoek om ’n predikant te stuur om die Gereformeerde lidmate te bedien. Die Vergadering het egter nie genoeg geld om ’n predikant na Kenia te stuur nie. In 1909 word tydens die Algemene Vergadering te Nylstroom ’n kommissie van drie lede benoem wat die geestelike belange van die lidmate in Kenia kan behartig. op 14 Julie 1909 vertrek ds. H. J. R. du Plessis, op aanbeveling van die kommissie, na Kenia.
Op 13 Augustus 1909, die gemeente se stigtingsdag, op die werf van die plaas Rensburgsrus is ’n aantal kinders gedoop en nagmaal gevier; daar was 108 lidmate (doop en belydend). Daar is ook twee ouderlinge en twee diakens bevestig. Tydens die Algemene Vergadering op 10 Januarie 1910, na ds. Du Plessis se terugkeer na Suid-Afrika word bepaal dat “de verkiezing van amptsdragers wordt beschouwd als instituering van de gemeente aldaar…”.
Twee jaar later, van 27 Mei tot 26 Augustus 1911, is ds. J.H. Kruger van Sterkstroom na Kenia gestuur om die gemeente in Midde-Afrika te bedien. Nog twee jaar later, in 1913 is ds. G.H.J. Kruger vanaf Barkly-Oos na Kania gestuur. Hy het, soos sy broer ds. J.H. Kruger, op verskillende plase gepreek, eredienste gehou en die sakramente bedien. Van die kinders het ook gekatkiseer onder die twee dominees. Tydens die verloop van die Eerste Wêreldoorlog het geen predikante die gemeente in Eldoret besoek nie.
Die konsulent vir die gemeente in Eldoret, ds. N.H. van der Walt is teen die einde van 1918 na Kenia. Sy besoek het die lidmate aangespoor tot geldinsamelings vir die koop van ’n standplaas en die oprig van ’n kerkgebou. Teen hierdie tyd het die gemeente gegroei tot 186 lidmate. In September 1919 is ds. Van der Walt weer na Kenia. Hy gee katkisasieklas en sewe jong lidmate lê belydenis van geloof af. Teen die einde van November is ds. Van der Walt weer terug na sy eie gemeente in Middelburg (Tvl.). Twee jaar later, in 1921, keer ds. Van der Walt terug na Kenia nadat ds. P.W. Bingle van Venterstad die gemeente sou besoek maar dit moes aflas omdat hy pampoentjies opgedoen het.
In 1922 keer ds. H.J.R. du Plessis, die eerste besoekende dominee, vir ’n paar maande terug na Kenia. In November 1924 is ds. C.W.M. du Toit vir vyf weke na Eldoret om onder meer katkisasie te geen en die sakramente te bedien. In hierdie tyd het die gemeente uiteindelik ’n stuk grond gekoop waarop uiteindelik ’n kerkgebou sou kom. In 1927 het ds. H. J. R. du Plessis weer na Kenia teruggekeer. Tydens sy besoek is daar op verskeie vergaderings ’n boukommissie saamgestel met die oog op die oprig van ’n kerkgebou. In 1929 is begin met die bou van ’n kerkgebou. In daardie jaar is ds. W.J. de Klerk na Kenia en het sy vrou ’n nuwe nagmaalservies aan die gemeente Eldoret uit Suid-Afrika saamgebring. Op 20 September 1930 is die gedenksteen van die gebou deur ds. D. Rumpff gelê. Aan die einde van 1930 het die gemeente te Eldoret ’n wyk in die Belgiese Kongo, ruim 1 300 km weg.
In 1932 het ds. J.V. Coetzee van Potchefstroom na Kenia vertrek en die kerkgebou is op die naweek van 24 September amptelik in gebruik geneem. Op 19 Augustus 1933 is prop. A. L. Aucamp deur ds. H.J.R. du Plessis as die eerste predikant van die Gereformeerde Kerk Eldoret bevestig. Op 23 September 1933, na ’n periode van 24 jaar, preek Eldoret se eie dominee in hul gemeente. Deel van die dominee se pligte is om huisbesoek te doen by sy gemeentelede in die Belgiese Kongo. Die reis is telkens saam met ’n diaken aangepak en daar is by lidmate van die NG Kerk en NH Kerk ook aangedoen. ’n Jaar na ds. Aucamp se eerste preek (1934) vier die gemeente sy vyf-en-twintigjarige-bestaan.
In 1937 het ds. Aucamp ’n beroep in Suid-Afrika aanvaar en het hy Kenia verlaat. In 1938 en 1939 was daar een besoek elk deur predikante uit Suid-Afrika. Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was dit vir predikante in Suid-Afrika moeilik om na Kenia te reis en die gemeente het gevolglik het die gemeente eers weer in 1944 ’n predikant op besoek gekry. In die jare 1946 en 1948 het die gemeente besoeke uit Suid-Afrika gekry. In November 1948 het Eldoret ’n beroepsbrief aan prop. L.J. Buys gestuur. Hy het die beroep opgevolg en is in die middel van Maart 1949 deur ds. T.T. Spoelstra bevestig. In 1952 het ds. Buys ’n beroep na Lichtenburg aanvaar. Ds. Z.C. Grobler het in 1952 ’n beroep na Eldoret/Skeurvallei aanvaar.
Drie maande na ds. Grobler se aankoms in Eldoret is ’n noodtoestand in Kenia aangekondig as gevolg van die Mau-Mau-opstand waarvan Jomo Kenjatta die aanvoerder was. Met die ingebruikneming van kommersiële vliegtuie was dit nou makliker vir predikante om na Kenia te gaan. In Oktober 1955 het die Klassis Translimpopo in Eldoret vergader. Dit was die eerste vergadering van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Noordelike Halfrond. In 1956 het ds. P.J.W. Louw na Kenia gereis waar hy opgemerk het dat die gemeente baie moedeloos was. Die volgende jaar was daar twee besoeke uit Suid-Afrika. In 1959 vier die gemeente in Eldoret sy halfeeufees en is ds. P.J. Opperman beroep na Eldoret. Ds. Opperman is op 12 September 1959 as predikant van Eldoret bevestig in Salisbury.
In 1962 het ds. Opperman ’n beroep elders aanvaar. Met die gemeente in Eldoret het dit egter nie goed gegaan nie. Talle Boere het hul pad terug Suid-Afrika toe gevind en die gemeente het aansienlik gekrimp. Die laaste kerkraadsvergadering waarvan die notules van Eldoret opgeteken is, was op 19 en 20 Oktober 1963. Daarna het die gemeente ontbind. Die gemeente het die orrel geskenk aan die Gereformeerde Kerk Salisbury en die kerkeiendomme is verkoop. Op 16 Februarie 1964 is die kerkgebou deur Stoffel en Nonnie Roets, twee van die eerste en oudste gemeentelede aan die Africa Inland Mission oorhandig. Hulle president, eerw. W. N. Parsons, het spesiaal van Bath, Engeland gekom vir die geleentheid.
Ds. Louis Buys se eerste vrou, Maggie, is op 11 November 1951 hier oorlede na die geboorte van hul tweede kind, Gert. Hy het oorleef. In 1952 is ds. Buys na Lichtenburg beroep.
Gereformeerde kerk Skeurvallei
Op 19 Augustus 1950 is die Gereformeerde kerk Skeurvallei gestig met die oog op beter bediening aan die lidmate aldaar. Die gemeente het gebiede van Nairobi, Nakuru, die Skeurvallei, Kinangob, N’Joro en Rongai bedien. Daar is selfs ’n boufonds gestig met die oog op die oprig van ’n kerkgebou. In 1954 het ds. Grobler na Suid-Afrika teruggekeer.
Leraars
duimnael|regs|200px|Ds. [[J.V. Coetzee|Jan Viljoen Coetzee, onder andere medeleraar van Johannesburg van 1918 tot 1925, het in 1932 enkele maande lank hier kom werk.]]
’n Lys van predikante wat die gemeente in Eldoret besoek het:
Vince Edwards
Vince Edwards (9 Julie 1928 – 11 Maart 1996) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Killing (1956), Murder by Contract (1958), en Motorama (1991), en in die televisiereeks Ben Casey (1961).
Watsonia
Watsonia is 'n genus van meerjarige, knolplante wat tot die familie Iridaceae hoort. Watsonia's is inheems aan Suid-Afrika, Lesotho en Eswatini. Die genus is vernoem na Sir William Watson, 'n Britse botanikus uit die 19de eeu.
Lars Lunøe
Lars Lunøe (gebore 19 April 1936) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Grundtvigs drøm (1983) en Gøngehøvdingen (1992).
Jillian Rose Reed
Jillian Rose Reed (gebore 20 Desember 1991) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Weeds (2005), Awkward. (2011), Lucifer (2015), en Elena of Avalor (2016).
Heather Burns
Heather Burns (gebore 7 April 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You've Got Mail (1998), Miss Congeniality (2000), Two Weeks Notice (2002), en What's Your Number? (2011).
FSV Optik Rathenow
FSV Optik Rathenow is 'n sokkerklub uit Rathenow in die deelstaat Brandenburg in Duitsland.
Die klub het in 1906 ontstaan as 'n samesmelting tussen Spartakus Rathenow en Preußen Rathenow met die naam Spielvereinigung Rathenow 06. In die 1930’s is daar met die gimnastiekklub TV Vater Jahn saamgesmelt as VfL Rathenow en in 1939 is daar gepromoveer na die tweede vlak van die Duitse sokkerstruktuur.
Airbus A380
Die A380 se boonste dek strek oor die hele lengte van die romp. Dit laat 50% meer kajuitvloerspasie toe as in die volgende grootste passasiersvliegtuig, die Boeing 747-400, en verskaf sitplek aan 525 passasiers in standaardkonfigurasie of tot 853 passasiers in volledige ekonomieklas-konfigurasie. Twee A380 modelle word te koop aangebied. Die A380-800, die passasiersmodel, is die grootste passasiersvliegtuig ter wêreld, selfs groter as die Boeing 747, en die A380-800F, die vragmodel, wat ontwerp is as een van die grootste vragvliegtuie met ’n gelyste vragkapasiteit wat slegs deur die Antonof An-225 oortref word. Die A380-800 is ontwerp vir 'n reikafstand van 15 700 kilometer (8 500 seemyl), genoeg om ononderbroke van New York na Hongkong te vlieg, teen ’n kruissnelheid van Mach 0,85 (ongeveer 900 km/h op kruishoogte).
Beskrywing
Die Airbus A380 is die grootste burgerlike vliegtuig wat ooit ontwerp is en volgens sy afmetings die derde grootste in die geskiedenis van lugvaart. Die grootste en tweede grootste vlieguie is die Hughes H-4 Hercules ("Spruce Goose") en die Antonof An-225. Dit is ook die eerste vliegtuig wat ’n volledige integrale dubbeldek het (die vliegtuig se mededinger, die Boeing 747, het slegs ’n gedeeltelike dubbeldek). Die koste van die ontwikkelingsprogram was 10,7 miljard dollar, dit wil sê dieselfde koste as die Engelse kanaaltonnel.
Die projek is in 1993 geloods en is Airbus A3XX gedoop. Die eerste voorbeelde het op 27 April 2005 opgestyg, die vliegtuig het op 12 Desember 2006 sy navigasiesertifikaat ontvang ná 800 vlugte en 2 600 vliegure wat met vyf prototipes uitgevoer is.
Teen die einde van Junie 2007 is 165 vliegtuie bestel en Airbus het die eerste A380 in Oktober 2007 aan Singapore Airlines afgelewer, wat dit tussen die Lughawe Londen-Heathrow en die Changi-lughawe in Singapoer gebruik.
Spesifikasiebepaling
Die spesifikasies vir die grootte van die A380 is deur Airbus vasgestel in oorleg met die hooflugrederye, lugvaartowerhede en die verteenwoordigers van omtrent sestig internasionale lughawens. Om die gebruik van bestaande lughawe infrastruktuur moontlik te maak sonder radikale veranderings, moes die A380 in ’n "vierkant met sye van 80 meter" pas. Die dimensies van die vaartuig moes dus nie meer as 80 m in lengte en 80 meter in wydte wees nie, die maksimum hoogte is op 24 m vasgestel. Die afmetings laat toe dat die A380 op enige plek waar die Boeing 747 geakkommodeer kan word, gebruik kon word en beteken dat die vliegtuig maklik in die parkeerplekke en verbindingslane op lughawens kan beweeg.
Die luginlaat van elkeen van die vier motore van die A380 is byna 3,20 meter groot (2,94 meter in die geval van die Rolls-Royce Trent 900 en 3,16 meter vir die Engine Alliance GP7270), wat in deursnee vergelykbaar is met die romp van ’n Airbus A320 (3,96 meter). Ter vergelyking, die krag van net een van die enjins is ekwivalent aan 1 500 motors. Die enjins maak dit vir die A380 moontlik om teen meer as 900 km/h te vlieg ten spyte van die indrukwekkende massa van die vliegtuig.
Ondanks die grootte daarvan is die vliegtuig ontwerp om te kan opstyg of land op die bestaande aanloopbane van die belangrikste internasionale lughawens. Die vliegtuig se 562 ton (met volle vraggewig) word versprei oor 20 wiele van die hooflandingstoestel, die twee neuswiele word sleg op sekondêre wyse benut. Die aantal hoofwiele beteken dat die massa wat deur elke wiel ondersteun word minder is as wat deur elke wiel van 'n Boeing 747 ondersteun word. Aanloopbane hoef dus nie versterk te word vir die A380 nie.
Aanpassings wat deur lughawens gemaak moes word, hou slegs verband met die fasiliteite wat benodig word om 800 passasiers op 'n slag toe te laat om aan boord te stap en na landing weer af te stap, sowel as werksareas wat effens groter gemaak moes word.
Kajuit
Die romp van die A380 het ’n ovaal vorm en is nie rond soos in meeste ander groot passasiersvliegtuie nie. Die keuse van argitektuur laat toe dat twee dekke bo mekaar vir die volle lengte van die vliegtuig geplaas kan word, teenoor die Boeing 747 waar die boonste dek slegs ’n gedeelte van die vliegtuig beslaan.
Die dimensies van die romp (ongeveer 8,40 meter hoog en 7,15 meter wyd) maak dit moontlik om ’n totale oppervlak van 555 m² te skep: 250 m² op die boonste dek en 305 m² op die hoofdek. Dit laat die A380 toe om 555 passasiers in drie klasse te vervoer, ongeveer 1 m² per passasier. In ekonomiese konfigurasie, of as huurvliegtuig, kan die aantal passasiers tot 853 styg. Die boonste dek van die A380 is soortgelyk aan dié van 'n Airbus A340. Die onderste dek is egter 49% groter as dié van 'n Boeing 747 en laat die vervoer van 35% bykomende passasiers toe: die passasiers het dus meer spasie en gemak. Die basiese konfigurasie vir drie klasse met 555 passasiers behels 22 eersteklas-passasiers en 334 ekonomieklaspassasiers op die onderste dek. Die boonste dek vervoer 96 besigheidsklaspassasiers en 103 ekonomieklaspassasiers.
Die afmetings van die kajuit is van so 'n aard dat dit moontlik is om ruskamers, luukshede en selfs kroeë vir passasiers in te rig. Dié fasiliteite word egter nie op dié stadium deur Airbus aangebied nie.
As lugrederye dit sou verkies, is dit ook moontlik om die 13 houers, wat waarskynlik op die onderste dek geakkommodeer sal word, weg te laat om addisionele toerusting soos kroeë, biblioteke, restaurante, kajuite met beddens, storte, ens. te installeer.
Stuurkajuit
Airbus het ’n soortgelyke stuurkajuituitleg, prosedures en hanteereienskappe in die A380 gebruik as wat in ander Airbusvliegtuie gebruik word, ten einde bemanningsopleidingskoste te beperk. Die A380 het vervolgens 'n verbeterde glasstuurkajuit en gerekenariseerde vlugbeheerstelsel wat aan systuurstange gekoppel is. Die verbeterde stuurkajuit spog met agt 15-by-20 cm vloeikristalskerms wat almal fisies identies en omruilbaar is. Dit bestaan uit die primêre vlugskerm, twee navigasieskerms, een enjinparameterskerm, een stelselskerm en twee veelfunksieskerms. Hierdie veelfunksieskerms is 'n nuwe toevoeging tot die A380 en verskaf ’n maklik bruikbare koppelvlak vir die vlugbeheerstelsel en vervang drie veelfunksiebeheer- en skermeenhede. Dit sluit in QWERTY-sleutelborde en spoorvolgballe wat gekoppel is aan ’n grafiese "mik-en-kliek" navigasiestelsel.
Motore
Die A380 kan deur óf Rolls-Royce se Trent 900 óf Engine Alliance GP7200 turbowaaierenjins aangedryf word. Beide is afgelei van hulle voorgangers, die Trent 800, GE90 en PW4000. Die Trent 900-kern is ’n volgens-skaal-ontwerpte weergawe van die Trent 500, maar sluit die geswenkte waaiertegnologie van die mislukte Trent 8104 in. Die GP7200 het ’n GE90-afgeleide kern en PW4090-afgeleide waaier en laedruk-turbine-masjinerie. Geraasvermindering was ’n belangrike vereiste vir die A380 wat veral enjinontwerp beïnvloed het. Beide enjintipes sal na verwagting die vliegtuig in staat stel om te voldoen aan die streng QC/2 opstyggeraasperke wat deur Londen se Heathrow-lughawe gestel word: dié lughawe word as ’n sleutelbestemming vir die A380 beskou.
Gevorderde materiale
Die Airbus A380-projek was ’n geleentheid vir ’n aantal laboratoria en universiteite om gevorderde tegnologiese navorsing te onderneem met die uiteindelik doel om die massa van die vliegtuig te verminder terwyl maksimum veiligheid verseker word en die omgewing in ag geneem word.
Die navorsing is veral gedoen op saamgestelde materiaal en avionika. Die vliegtuig maak gebruik van saamgestelde materiaal, soos Glare ("GLAss-REinforced") uit veselglas en aluminium van die Universiteit van Delft. ’n Geleidende saamgestelde materiaal, met ’n geïntegreerde brons net, word vir die aanlê van beligting gebruik en verminder die ontvlambaarheidsrisiko van brandstof in die vlerke. ’n Allooi met vormgeheue word vir kompartementpanele gebruik. Die materiaal kan sy vorm herwin na ’n stamp. "Intelligente" materiaal toegerus met geïntegreerde sensors word vir druk- en temperatuurmeting gebruik. Koolstofvesel word gebruik vir die sentrale draagvlak wat die twee vlerke aanmekaar verbind. Dit is gemaak van koolstofvesel met tussenliggende modules wat beter trekspanning verskaf as dié van standaardvesels en het ’n massabesparing van 1,5 ton moontlik gemaak. Die enjinhuls word ook uit monolitiese koolstof gemaak. ’n Wateroplosbare verf wat dus sonder oplosmiddel (1 mikrometer dikte verteenwoordig 70 kg verf) aangewend kan word, word gebruik. Dit is ligter, maar bevat steeds chroom, die enigste manier om korrosie van aluminium te verhoed. Die verf is moontlik gemaak te danke aan navorsing deur die fisika-laboratorium vir polimere aan die Paul-Sabatier Universiteit in Toulouse.
Avionika
Die A380 maak gebruik van ’n Geïntegreerde Modulêre Avionika-argitektuur (IMA), wat vir die eerste keer in gevorderde militêre vliegtuie soos die F-22 Raptor en die Eurofighter Typhoon gebruik is. Dié is gegrond op algemeen beskikbare kommersiële tegnologie. ’n Menigte toegewyde enkeldoel-avionika rekenaars word in die ontwerp vervang met toegewyde sagteware, wat in aanboord-verwerkermodules en -bedieners gehuisves word. Dit verminder die aantal onderdele, verskaf groter buigsaamheid sonder om doelgemaakte avionika te vereis en verminder koste deur kommersieel beskikbare rekenaarvermoë te gebruik. Tesame met IMA is die A380 avionika hoogs genetwerk. Die data-kommunikasienetwerke gebruik Avionika Volle-Dupleks-Geskakelde-Ethernet, volgens die ARINC 664-standaard. Die datanetwerke is geskakelde, volle-dupleks, ster-topologie en is gegrond op 100baseTX fast-Ethernet. Dit verminder die hoeveelheid bedrading wat benodig word en minimaliseer vertraging. Die Netwerkstelselbediener (Network Systems Server (NSS)) is die hart van die A380 se papierlose stuurkajuit. Dit elimineer die lywige handleidings en kaarte wat tradisioneel deur vlieëniers gebruik word. Die NSS het genoegsame interne robuustheid om weg te doen met aanboord reserwe papierdokumente. Die A380 se netwerk- en bedienerstelsel stoor data en bied elektroniese dokumentasie wat ’n vereiste toerustinglys, navigasiekaarte, verrigtingberekeninge, en ’n vliegtuiglogboek verskaf.
Dit is alles vir die vlieënier toeganklik deur twee addisionele 27 cm (11 duim) diagonale vloeikristalskerms, elkeen met sy eie sleutelbordbeheer en beheerde lopertoestel gemonteer in die opvoubare tafel voor elke vlieënier. Die A380 gebruik die beginsel van elektroniese vlugbeheer (Fly-by-wire) en gevorderde aktiewe algemene beheer.
Stelsels
Elektroniese vlugbeheeraandrywers word vir die eerste keer in die A380 in siviele hoedanigheid gebruik. Dit rugsteun die primêre hidrouliese vlugbeheeraandrywers. Tydens sekere bewegings vul hulle die primêre aandrywers aan. Hulle het selfstandige hidrouliese en elektriese kragtoevoere. Hulle dien ook as elektro-hidrostatiese aandrywers (EHA) in die rolroer en hyser, en as elektriese rugsteun hidrostatiese aandrywers (EBHA) vir die rigtingsroer en sommige van die plunderaars.
Die vliegtuig se 350 MPa (5 000 psi) hidrouliese stelsel is ’n verbetering op die tipiese 210 MPa (3 000 psi) stelsel wat sedert die 1940’s op alle kommersiële vliegtuie gebruik word. Hoëdrukhidroulika, wat vir die eerste keer in militêre vliegtuie gebruik is, verminder die grootte van hidrouliese pypleiding, aandrywers en ander komponente wat lei tot algehele massavermindering. Die 350 MPa druk word opgewek deur agt ontkoppelbare hidrouliese pompe. Pype word tipies van titaan gemaak en die stelsel sluit beide brandstof- en lugverkoelde hitteruilers in. Die hidrouliese stelselargitektuur verskil ook beduidend van dié van ander passasiersvliegtuie. Selfstandige elektriese hidrouliese kragvoereenhede, in plaas van ’n sekondêre hidrouliese stelsel, dien as rugsteun vir die primêre stelsels. Dit spaar gewig en verminder onderhoud.
Die A380 gebruik vier 150 kVA wisselbare-frekwensie elektriese opwekkers waarmee die konstante-spoed-drywe vervang word ter wille van beter betroubaarheid. Die A380 gebruik aluminium kragkabels in plaas van koper vir groter massabesparing as gevolg van die aantal kabels wat in so ’n groot en ingewikkelde vliegtuig gebruik word. Die elektriese kragstelsel is ten volle gerekenariseer en baie relês (kontaktors en brekers) is deur elektroniese komponente vervang vir beter verrigting en verbeterde betroubaarheid.
Die A380 het ’n gloeilamplose beligtingstelsel: LED’s word in die passasierskajuit, stuurkajuit, vragluik en romp gebruik. Die passasierskajuit se beligting gebruik programmeerbare veelspektrum LED’s wat ’n kajuitatmosfeer kan skep wat daglig, nag of skakerings tussenin simuleer. Aan die buitekant van die vliegtuig word hoë-druk ontladingslampe vir beligting gebruik om helderder, witter en beter gehalte beligting moontlik te maak. Hierdie twee tegnologieë bied beter helderheid en dienslewe as tradisionele gloeilampe.
Die A380 is aanvanklik sonder omgekeerde oornemers beplan omdat Airbus geglo het dat dit genoegsame remvermoeë gehad het. Die FAA het egter nie saamgestem nie en Airbus het verkies om slegs die binneste twee motore daarmee toe te rus. Die twee buitenste motore het nie oornemers nie wat die hoeveelheid puin wat tydens landing opgewaai word, verminder. Die A380 sluit elektries aangedrewe omgekeerde oornemers in, wat lei tot beter betroubaarheid as pneumatiese of hidrouliese ekwivalente en ook tot massabesparing lei.
Passasiersgeriewe
Teen 555 passasiers verteenwoordig die A380 se passasierskapasiteit ’n 35% verbetering op die 747-400 in ’n standaard drie-klas konfigurasie tesame met 50% meer kajuitvolume, wat meer spasie per passasier verskaf. In ekonomie-alleen konfigurasie, of as huurvliegtuig, kan die aantal passasiers tot 853 styg; die maksimum dra-kapasiteit waarvoor dit gesertifiseer is.
Lughaweaanpasbaarheid
Die A380 is ontwerp om in ’n vierkant van 80 × 80 m te pas, en kan land of opstyg op enige aanloopbaan wat ’n Boeing 747-400 kan akkommodeer. Lughawens wat die A380 in kommersiële diens gebruik mag egter wel aanpassings van die infrastruktuur benodig. Die groot vlerkwydte kan loopbaan- en laaibladveranderings benodig, om veilige skeidingsafstande te handhaaf wanneer twee vliegtuie bymekaar verbybeweeg. Loopbaanskouers kan moontlik geteer of plavei moet word om die waarskynlikheid van vreemdevoorwerpskade, veroorsaak aan die buitenste motore wat meer as 25 m van die middellyn van die vliegtuig hang, te beperk. Alle loopbane en brûe moet in staat wees om die A380 se maksimum massa te ondersteun. Die terminaalhek moet groot genoeg wees dat die A380 se vlerke nie hekke of brûe langsaan versper nie en ook meervoudige vliegtuigbrûe met toegang na beide dekke verskaf. Dit was ook nodig gewees om diensvoertuie te bekom wat hysers het wat die boonste dek kan bereik, sowel as trekkers wat daartoe in staat is om die A380 se maksimum aanloopbaanmassa te hanteer. Die A380 toetsvliegtuie het aan ’n veldtog deelgeneem om lughaweaanpasbaarheid te toets en om die aanpassings wat reeds by verskeie groot lughawens gemaak is, te beoordeel. Die A380 is nou goedgekeur vir gebruik op gewone-wydte aanloopbane (45 m) deur beide die FAA en EASA.
Geskiedkundige agtergrond en die rol van die Europese Unie
In 1988, op ’n stadium toe die Boeing 747 die onbestrede leier van groot vliegtuie was, het Airbus se idee om ’n dinktenk te onderneem oor die haalbaarheid van ’n baie groot vliegtuig, onder die kodenaam A3XX of ASX-600, belaglik geklink. Tydens ’n aanvanklike wêreldwye besoek aan lugrederye is die ontwerpspan egter baie gunstig ontvang. Die idee om ’n Europese "lugmonster" te skep wat in staat is om met die Boeing 747 mee te ding en ’n alternatief aan lugpassasiers te bied, het potensiële kliënte gelok.
Die Europese Unie het ’n belangrike rol gespeel in die sukses van die projek; die Unie het dit ondersteun ter wille van die skep van ’n groot mark vir Europese lugvaart, om die mededingendheid van Europese maatskappye te bevorder en om navorsing te stimuleer. Deur die skep van ’n enkele Europese lugruimte en die toestaan van groter vryheid aan lugrederye, is hulle bevry van die onderskeie nasionale owerhede en is hulle vrye keuse gegun oor watter roetes hulle wil bedien, die bepaling van toepaslike kapasiteit, asook in hulle bemarkingsbeleid en tariewe wat slegs van finansiële oorwegings afhang.