cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucinda Backwell
In 2011 is sy bevorder tot Senior Navorser aan die Universiteit van die Witwatersrand se Bernard Price Instituut for Paleontologiese Navorsing, waar sy inleidende kursusse oor menslike evolusie en tafonomie gelewer het. Sy het ook nagraadse studente geleer oor verskeie onderwerpe, insluitend fossiel versamlings in die Wieg van die Mensdom. In 2017 het sy geëmigreer na Argentinië en begin werk met die Instituto Superior de Estudios Sociales (CONICET), Argentinië. Sy is 40 keer gepubliseer en is betrokke by 11 dokumentêre programme. Haar navorsingsbelange sluit in tafonomie, argeologie, paleontologie en etno-argeologie.
Boeke
d’Errico, F. & Backwell, L.R. (Eds) 2005. "From Tools to Symbols. From Early Hominids to Modern Humans". Proceedings of a conference in honour of Professor Phillip Tobias. Wits University Press.
Nore Davis
Nore Davis (gebore 10 April 1984) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nore Davis: You Guys Are Dope (2018) en Go/Don't Go (2018), en in die televisiereeks Luke Cage (2016).
Lucinda Backwell
Navorsingsverslae
Backwell, L.R. 2008. Report on 2005 – 2007 excavations at Wonderkrater, a late Quaternary spring and peat mound site in Limpopo Province, South Africa. Submitted to South African Heritage Resources Agency (SAHRA).
Proefskrif en verhandeling
Backwell, L.R. 2004. Early Hominid Bone Tool Industries. PhD. submitted by publications. University of the Witwatersrand and University of Bordeaux I.
Backwell, L.R. 2000. A Critical Assessment of Southern African “Early Hominid Bone Tools”. Unpublished MSc. University of the Witwatersrand.
Opera seria
Opera seria (Italiaanse uitspraak: ˈɔːpera ˈsɛːrja; meervoud: opere serie; gewoonlik genoem dramma per musica of melodramma serio) is 'n Italiaanse musikale term wat verwys na die edele en "ernstige" styl van Italiaanse opera wat Europa vanaf die 1710's tot ongeveer 1770 oorheers het. Die term self is destyds selde gebruik, en het eers in algemene gebruik geraak toe opera seria oudmodies begin word het en beskou is as ietwat van 'n historiese genre. Die gewilde mededinger tot opera seria was opera buffa, die 'komiese' opera wat uit commedia dell'arte ontstaan het.
Italiaanse opera seria is nie slegs in Italië opgevoer nie, maar byna in die hele Europa. Onder die belangrikste sentra in Europa was die Koninklike hofoperas wat in Warskou (sedert 1628), München (Beierse Staatsopera, gestig in 1653), Londen (gestig in 1662), Wene (Theater am Kärntnertor) (gevestig in 1709; eerste opera opvoering: Il pomo d'oro, 1668), Dresden (Opernhaus am Zwinger) (sedert 1719) en as ander Duitse state van die Heilige Romeinse Ryk, die Bolshoi-teater, Sint Petersburg (Italiaanse opera bereik Rusland in 1731, eerste opera venues volg hierop [ongeveer 1742]), Madrid en Lissabon (Teatro Nacional de São Carlos) gebaseer was. Opera seria was minder gewild in Frankryk, waar die nasionale genre van Franse opera (of tragédie en musique) verkies is.
Bekroonde komponiste van opera seria sluit Alessandro Scarlatti, Georg Friedrich Händel, Nicola Porpora, Leonardo Vinci, Johann Adolph Hasse, en in die tweede helfte van die 18de eeu, Christoph Willibald Gluck, Niccolò Jommelli, Josef Mysliveček, Tommaso Traetta, en Wolfgang Amadeus Mozart in. Verreweg die suksesvolste librettis van die era was Metastasio, ander was Apostolo Zeno, Ranieri de 'Calzabigi en Lorenzo Da Ponte.
Struktuur
Opera seria het voortgebou op die konvensies van die Hoë Barok-era deur die ontwikkeling en ontginning van die da capo aria, met die vorm A-B-A. In die eerste deel is 'n tema aangebied, in die tweede deel 'n aanvullende tema, en in die derde deel 'n herhaling van die eerste tema, met ornamentasie en uitbreiding van die musiek deur die sanger. Namate die genre ontwikkel het en arias langer geword het, sou 'n tipiese opera seria hoogstens dertig musikale bewegings bevat.
'n Tipiese opera sou begin met 'n instrumentele ouverture van drie bewegings (vinnig-stadig-vinnig) en daarna 'n reeks resitatiewe wat dialoog bevat, afgewissel met arias wat die emosies van die karakter uitdruk; die patroon is slegs gebreek deur 'n duet vir die leidende paartjie. Die resitatief was tipies secco: d.i.: slegs vergesel deur continuo (klavesimbel en tjello, soms ondersteun deur verdere basinstrumente). In oomblikke van veral gewelddadige passie is secco vervang deur stromentato (of accompagnato) resitatief, waar die sanger vergesel word deur die hele reeks snaarinstrumente. Nadat 'n aria gesing is, begelei deur snaarinstrumente en hobo (en soms met horings of fluit), het die karakter gewoonlik die verhoog verlaat, en in die proses die gehoor aangemoedig om applous te lewer. Dit is voortgesit vir drie bedrywe voordat daar met 'n optimale refrein afgesluit is om die jubelende klimaks te vier. Die toonaangewende sangers het elkeen arias wat uiteenlopende gemoedstoestande uitbeeld opgevoer (hartseer, kwaad, heroïes of meditatief).
Die dramaturgie van opera seria het grotendeels ontwikkel as 'n reaksie op Franse kritiek teenoor wat dikwels as onreine en korrupte librettos beskou is. As antwoord het die Akademie van Arcadia in Rome gepoog om Italiaanse opera terug te stuur na wat hulle as neoklassieke beginsels beskou het; wat die klassieke eenhede van drama, gedefinieer deur Aristoteles; eerbiedig het, en "immorele" storielyne soos die van Busenello se L'incoronazione di Poppea met morele verhale vervang het wat daarop gemik is om te onderrig sowel as om te vermaak. Die dikwels tragiese eindes van klassieke drama is egter verwerp vanweë 'n gevoel van dekorum: vroeë skrywers van opera seria librettos soos Apostolo Zeno was van mening dat deugde beloon moet word en triomfantelik vertoon moet word, terwyl die antagoniste in berou geplaas moes word. Die skouspel en ballet, wat so gebruiklik in Franse opera was, is verbied.
Stemme
Opera seria se oorheersing stem ooreen met die toename in prominensie van die castrati, wat dikwels begaafde manlike sangers was wat voor puberteit kastrasie ondergaan het ten einde 'n hoë, kragtige sopraanstem of alto stem te behou, gerugsteun deur dekades van streng musikale opleiding. Hulle het in heldhaftige manlike rolle saam met 'n nuwe tipe operasanger, die prima donna, gespeel. Die opkoms van hierdie ster-sangers wat oor formidabele tegniese vaardighede beskik het, het komponiste aangespoor om toenemend ingewikkelde vokale musiek te skryf. Baie operas van die tyd is geskryf om spesifieke sangers se loopbane te bevorder. Van die bekendste is miskien Farinelli, wie se buiging in 1722 gelei is deur Nicola Porpora. Alhoewel Farinelli nie vir Handel gesing het nie, het sy belangrikste mededinger, Senesino, wel.
1720–1740
Opera seria het vroeg in die 1720's 'n uitgekristalliseerde vorm begin aanneem. Terwyl Apostolo Zeno en Alessandro Scarlatti die weg daarvoor gebaan het, het die genre eers werklik ontstaan danksy Metastasio en latere komponiste. Metastasio se loopbaan het begin met die serenata Gli Orti Esperidi ("Die tuine van die Hesperides"). Nicola Porpora (wat heelwat later Haydn se leermeester sou wees) het die werk getoonset. Die sukses daarvan was so groot dat die beroemde prima donna van Rome, Marianna Bulgarelli, "La Romanina", Metastasio uitgesoek het en hom aangeneem as haar protégé. Onder haar het Metastasio libretto na libretto geskryf. Die werke is vinnig deur die grootste komponiste in Italië en Oostenryk getoonset. Daardeur is die transnasionale aard van opera seria daargestel, met werke soos Didone abbandonata , Catone in Utica, Ezio van Händel, Alessandro nelle Indie van Pacini, Semiramide riconosciuta, Siroe en laastens Artaserse. Na 1730 het Metastasio hom in Wene gevestig waar hy tot die middel van die 1740's verdere librettos vir die ryksteater geskryf het: Adriano in Siria, Demetrio (1773), Issipile, Demofoonte, Olimpiade, La clemenza di Tito, Achille in Sciro, Temistocle, Il re pastore; en wat hy beskou het as sy beste libretto; Attilio Regolo. Vir die librettos het Metastasio en sy nabootsers dramas gebruik met klassieke karakters uit die oudheid, wat toegerus is met sedelike waardes en moraliteit, en wat vasgevang is in die konflik tussen liefde, eer en plig in elegante en sierlike taal wat ewe goed uitgevoer kon word as nie-musikale drama of as opera. Aan die ander hand het Händel, wat buite die hoofstroom genre gewerk het, slegs 'n paar Metastasio libretti vir sy Londense gehore getoonset, omrede hy 'n groter verskeidenheid tekste verkies het.
Op hierdie tydstip was die toonaangewende Metastasiaanse komponiste Hasse, Antonio Caldara, Vinci, Porpora en Pergolesi. Vinci se toonset van Didone abbandonata en Artaserse was geprys vir hul stromento-resitatief, en hy het 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van die nuwe melodiese styl. Hasse, daarenteen, het sterker begeleiding verkies en is destyds beskou as meer avontuurlustig. Pergolesi is bekend vir sy liriek. Die grootste uitdaging vir al die komponiste was die voortbring van verskeidenheid, wat 'n breuk van die patroon van recitativo secco en aria da capo was. Die veranderlike stemmings van Metastasio se librettos het hiermee gehelp, asook innovasies wat deur die komponis gemaak is, soos stromento resitatiewe of ritornello. Tydens hierdie periode is die keuse van toonsoorte om sekere emosies te weerspieël gestandaardiseer: D mineur het die verkose sleutel geword vir 'n komponis se tipiese "woedende" aria, terwyl D majeur vir bravura gebruik is, G mineur vir 'n pastorale effek en E-mol vir 'n melancholiese effek.
1740–1770
Na die hoogtepunt van die 1750's het die Metastasiaanse model minder gewild begin geword. Nuwe tendense, wat gepopulariseer is deur komponiste soos Niccolò Jommelli en Tommaso Traetta het deel begin word van opera seria. Die Italiaanse patroon van afwisselende, skerp gekontrasteerde resitatief en aria het plek gemaak vir idees uit die Franse operatradisie. Vanaf 1740 het die werke van Jommelli toenemend begeleide resitatiewe en groter dinamiese kontraste, sowel as 'n meer prominente rol vir die orkes, met beperking van die virtuose stem, vooropgestel. Traetta het die ballet weer in sy operas heringestel en die tragiese, melodramatiese eindes van klassieke dramas weer deel gemaak van sy werk. Sy operas, veral na 1760, het ook 'n groter rol aan die refrein laat toekom.
Die hoogtepunt van hierdie hervormings het gekom in die operas van Christoph Willibald Gluck. Beginnende met Orfeo ed Euridice, het Gluck drasties die moontlikhede vir vokale virtuositeit wat aan sangers verleen is besnoei, die secco resitatief is afgeskaf (waardeur die afbakening tussen aria en resitatief heelwat verminder is). Hy het groot sorg gedra sodat drama, dans, musiek en teaterpraktyk in die sintese van Italiaanse en Franse tradisies verenig is. Hy het sy hervorming voortgesit met Alceste en Paride ed Elena. Gluck het baie aandag geskenk aan orkestrasie en die rol van die refrein aansienlik vergroot: hy het ook baie teruggesny op arias. Die ingewikkelde sub-verhale wat vroeër die barokopera gekniehalter het, is uit die weg geruim. In 1768, die jaar na Gluck se Alceste, het Jommelli en sy librettis Verazi Fetonte geproduseer. Vir die grootste deel het hierdie neigings egter eers in die 1790's hoofstroom geword, terwyl die Metastasiaanse model bly oorheers het.
1770–1800
Die hervormings van Gluck het die meeste komponiste van opera seria van die vorige dekades irrelevant geraak. Die loopbane van Hasse, Jommelli, Galuppi en Traetta was effektiewelik afgehandel. 'n Nuwe golf komponiste soos Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn, Antonio Salieri ('n dissipel van Gluck), Antonio Sacchini, Giuseppe Sarti, en Domenico Cimarosa het hul opgang gemaak. Die gewildheid van die aria da capo het begin afneem, vervang deur die rondò. Orkeste het groter geword, arias is verleng, ensembles het meer prominent geword, en obbligato resitatiewe het meer algemeen en uitgebreid geword. Terwyl die libretti van Metastasio in die 1780's steeds die repertorium oorheers het, het 'n nuwe groep Venesiaanse librettiste opera seria in 'n nuwe rigting gestuur. Die werk van Gaetano Sertor en die groep rondom hom het uiteindelik die absolute oorheersing van die sangers verbreek en 'n nuwe stukrag aan opera seria verleen, met as gevolg die skouspelagtige en dramatiese 19de-eeuse Romantiese opera. Tragiese eindes en verhoogsterftes het die norm eerder as die uitsondering geword. Teen die laaste dekade van die eeu was opera seria, soos dit tradisioneel gedefinieer is, in wese dood. Die politieke omwentelinge wat die Franse Revolusie geïnspireer het, het dit eens en vir altyd weggevee.
Maatskaplike konteks
Met enkele uitsonderings was opera seria die opera van die koninklike howe, van die monargie en die adel. Die scenario is egter nie universeel nie: Händel het in Londen nie vir die hof gekomponeer nie, maar vir 'n veel meer maatskaplik diverse gehoor, en in die Venesiaanse republiek het komponiste hul operas aangepas om by die openbare smaak aan te pas en nie by die van die hof nie. Maar vir die grootste deel was opera seria sinoniem met hofopera. Dit het 'n aantal voorwaardes meegebring: die hof, en veral die monarg, het geëis dat hul eie adel op die verhoog gereflekteer moes word. Opera seria storielyne is sterk gevorm deur hierdie maatstaf: Il re pastore vertoon die glorie van Alexander die Grote, terwyl La clemenza di Tito dieselfde doen ten opsigte van die Romeinse keiser Titus. Die individu in die gehoor sou sy eweknieë uit die antieke wêreld dophou en hul welwillende outokrasie beskou as tot sy eie voordeel en krediet.
Baie aspekte van die verhoogstukke het daartoe bygedra: beide die ouditorium en die verhoog is tydens optredes aangesteek, terwyl die stel bykans presies die argitektuur van die paleis wat die opera aangebied het weerspieël het. Soms was die bande tussen opera en gehoor selfs nouer: Gluck se serenata, Il Parnasso Confuso, is die eerste keer in Wene opgevoer met 'n rolverdeling bestaande uit lede van die koninklike familie. Met die Franse rewolusie het daar egter ernstige politieke omwentelings in Italië ontstaan, en namate nuwe, meer egalitêre republieke tot stand gekom het en ou outokrasieë weggeval het, het die Arcadiaanse ideale van opera seria al hoe meer irrelevant begin gelyk. Heersers was nie meer vry van gewelddadige sterftes nie, en onder nuwe maatskaplike ideale het die hiërargie van sangers verbrokkel. So 'n beduidende sosiopolitieke verandering het beteken dat operaseria, wat so nou verwant aan die regerende klas was, se tyd verby was.
Pauridia alba
Pauridia alba  is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en is deel van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom van die Koue Bokkeveld tot by Hermanus en die Breederiviervallei voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 8500 km². Van die 26 oorspronklike subpopulasies geïdentifiseer het dertien verlore gegaan aan stedelike ontwikkeling by Kaapstad en Stellenbosch. Habitat is ook afgestaan aan gewasverbouing rondom Malmesbury en Wellington. Indringerplante is ook 'n bedreiging en blomme word geoes deur onwettige versamelaars.
Pauridia alticola
Pauridia alticola is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en is deel van die fynbos en Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 14 824 km². Dit kom vanaf die Hantamsberg naby Calvinia, suidwaarts oor die Roggeveldeskarp tot by die Swartruggensberge en die Koue Bokkeveld naby Ceres voor.
Brian Letscher
Brian Letscher is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Kate & Leopold (2001) en in die televisiereekse CSI: Crime Scene Investigation (2000), Pretty Little Liars (2010), en Scandal (2012).
Hyalonema tenerum
Hyalonema tenerum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Diana Hatler
Diana Hatler (gebore 1 Augustus 1963) is 'n Puerto Ricaanse voormalige swemmer. Sy het deelgeneem in vier geleenthede by die 1976 olimpiese Spele.
Joey Diaz
Joey Diaz (gebore 19 Februarie 1963) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Longest Yard (2005) en Grudge Match (2013), en in die televisiereeks This Is Not Happening (2015).
Lampranthus dubitans
Lampranthus dubitans is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Worcester voor. Die plant is deel van die fynbos-bioom.
Hyalonema thomsoni
Hyalonema thomsoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Marshall.
Vepris hiernii
Vepris hiernii is 'n struik wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Ghana, Guinee, Ivoorkus en Kameroen.
Stimulasie
'n Bepaalde gebruik van die term is fisiologiese stimulasie, wat verwys na sensoriese opwekking, die optrede van die verskillende agente of vorms van energie (stimuli) op reseptore wat impulse genereer wat reis deur die senuwees na die brein. Daar is sensoriese reseptore op of naby die oppervlak van die liggaam, soos die fotoreseptore in die retina van die oog, haarselle in die koglea van die oor, tasreseptore in die vel en chemiese reseptore in die mond-en neusholte. Daar is ook sensoriese reseptore in die spiere, gewrigte, spysverteringstelsel en die membrane rondom die organe soos die brein, die abdominale holte, die blaas en die prostaat (die verskaffing van 'n bron van seksuele stimulasie). Stimulasie aan die eksterne of interne sintuie kan onwillekeurige aksie ontlok. So 'n emosionele of motiverende stimulasie word tipies ook subjektief ervaar. Persepsie kan beskou word as gekonseptualiseerde stimulasie, wat gebruik word in die denke en voorneme, byvoorbeeld wanneer liggaamlike stimulasie toegedien word, staan dit tradisioneel bekend as 'n sensasie, soos 'n tipe aanraking, reuk of smaak of selfs 'n pynlike, maar aangename sensasie. Dit kan beskou word as 'n sielkundige stimulasie, wat 'n stimulus is wat 'n persoon se denke en gevoelens affekteer.
Oorsig
Stimulasie, in die algemeen, verwys na hoe organismes inkomende stimuli sien. As sodanig is dit deel van die stimulus-reaksie meganisme. Eenvoudige organismes reageer oor die algemeen op drie maniere op stimulasie: te min stimulasie veroorsaak dat hulle stagneer, te veel veroorsaak dat hulle sterf as gevolg van stres of onvermoë om aan te pas, en 'n medium aantal laat hulle toe om groei en aan te pas om dit te oorkom. Soortgelyke kategorieë of effekte is geneem met sielkundige spanning onder mense. Dus kan stimulasie beskryf word as hoe eksterne gebeure 'n reaksie deur 'n individu uitlok in die poging om dit te hanteer.
Karl Haushofer
Lewe en loopbaan
Haushofer behoort aan 'n familie van kunstenaars en geleerdes. Hy is in München gebore. Sy pa is Max Haushofer, 'n bekende professor in ekonomie, politikus en skrywer van akademiese en literêre werke, en sy ma Adele Haushofer (née Fraas). Na sy gradeplegtigheid aan die München Gimnasium (hoërskool), in 1887, betree Haushofer die 1ste veldartillerieregiment "Prinzregent Luitpold" van die Beierse leër en voltooi opleiding by die Artillerie-akademie en oorlogakademie (Koninkryk van Beiere). In 1896 trou hy met Martha Mayer-Doss (1877–1946) wie se vader Joods was. Hulle het twee seuns gehad, Albrecht Haushofer en Heinz Haushofer (1906–1988). In 1903 aanvaar hy 'n onderwyspos by die Beierse Oorlogsakademie.
Stimulasie
Oor-stimulasie
Dit is moontlik om gewoond te raak aan 'n bepaalde graad van stimulasie en om dit dan ongemaklik te vind wanneer daar 'n beduidende verandering in die vlak van die stimulus is. So kan 'n mens gewoond raak aan intense stimuli of 'n vinnige leefstyl en aan onttrekking ly wanneer dit verwyder word. Spanning en ongelukkigheid kan ontaard in 'n ongewone vlak van stimulasie.
Deurlopende, lang-termyn stimulasie kan vir sommige individue skadelik wees, en 'n meer ontspanne en minder gestimuleerde lewe kan voordelig wees ten spyte van moontlike aanvanklike ongemak of spanning van die verandering.
Karl Haushofer
Lewe en loopbaan
In November 1908 word Haushofer beveel om na Tokio te gaan as 'n militêre attaché om die keiserlike Japanse leër te bestudeer en as 'n militêre adviseur in artillerie-instrukteur. Hy reis saam met sy vrou via Indië en Suidoos-Asië en arriveer in Februarie 1909. Hy word deur keiser Meiji ontvang en maak kennis met baie belangrike mense in die politiek en die weermag. In die herfs van 1909 reis hy saam met sy vrou 'n maand lank na Korea en Mantsjoerye ter wille van 'n spoorwegkonstruksie. In Junie 1910 keer hulle via Rusland terug na Duitsland en arriveer 'n maand later. Kort nadat hy na Beiere teruggekeer het, het hy egter aan 'n ernstige longsiekte begin ly en drie jaar verlof van die weermag gekry.
Vepris lecomteana
Vepris lecomteana is 'n struik wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Gaboen, Kameroen, Nigerië en Republiek die Kongo.
Karl Haushofer
Lewe en loopbaan
Tydens sy herstel, van 1911 tot 1913, werk Haushofer aan sy doktoraat in die filosofie aan die Universiteit van München met 'n proefskrif oor Japan met die titel Dai Nihon, Betrachtungen über Groß-Japans Wehrkraft, Weltstellung und Zukunft ("Refleksies oor Groter Japan se militêre mag, wêreldposisie en toekoms "). Hy het homself gevestig as een van Duitsland se voorste kenners in die Verre Ooste, en was mede-stigter van die geopolitieke maandblad Zeitschrift für Geopolitik (ZfG), wat hy sou redigeer totdat dit teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog gestaak is.
Stimulasie
Oor-stimulasie
Individue met neurologiese toestande soos outisme of intellektuele gestremdheid kan geneig wees tot oorstimulasie en aan sensoriese oorlading ly op vlakke van die stimulus wat ander as gewoon ervaar.
Daar is vermoed  dat die langtermyn-oorstimulasie uiteindelik kan lei tot 'n verskynsel genaamd "adrenale uitputting" met verloop van tyd, maar dit is nog nie medies aanvaar of bewys nie.
Karl Haushofer
Lewe en loopbaan
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy bevel gevoer oor 'n brigade aan die Wesfront. Hy tree in 1919 af met die rang van generaal-majoor, maar word ontnugter deur die nederlaag van Duitsland en die oplegging van ernstige sanksies. Omtrent dieselfde tyd het hy 'n vriendskap gesmee met die jong Rudolf Hess, wat sy wetenskaplike assistent was en later die onderleier van die Nazi-party sou word. Hulle vriendskap vorm die basis van die verkeerde aanname van 'n ewe noue kontak tussen Haushofer en Hitler.
Lampranthus purpureus
Lampranthus purpureus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Olifantsriviervallei by Keerom voor. Die plant is die laaste keer in die 1930's gewaar en daar is onsekerheid oor sy voortbestaan. Die plant is deel van die fynbos-bioom.
Karl Haushofer
Lewe en loopbaan
Haushofer betree die akademie met die doel om Duitsland te herstel en te laat herleef. Hy het geglo dat die gebrek aan geografiese kennis en geopolitieke bewustheid van die Duitsers 'n groot oorsaak was van die nederlaag van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog, omdat Duitsland 'n nadelige belyning van bondgenote en vyande beleef het. Die gebiede van politieke en geografiese wetenskap het dus sy spesialiteitsgebiede geword. In 1919 word Haushofer Privatdozent vir politieke geografie aan die Ludwig Maximilian Universiteit van München, en word hy in 1933 professor, hoewel hy 'n formele pos en salaris weier, omdat dit sy militêre pensioen sou beïnvloed.
Van 1925 tot 1931 en van 1933 tot 1939 saai Haushofer maandeliks radiolesings uit oor die internasionale politieke situasie. Die Weltpolitischer Monatsbericht het hom in die destydse Duitsland 'n huishoudelike naam gemaak en hy het bekend gemaak in kringe ver verwyderd van die akademie. Hy was 'n stigterslid van die Deutsche Akademie, waarvan hy as president van 1934 tot 1937 gedien het. Hy was 'n produktiewe skrywer en publiseer honderde artikels, resensies, kommentare, doodsberigte en boeke, waarvan baie oor Asiatiese onderwerpe was, en hy het gereël dat baie leiers in die Nazi-party en in die Duitse weermag afskrifte van sy werke ontvang.
Louis Pauwels beskryf Haushofer in sy boek Monsieur Gurdjieff as 'n voormalige student van George Gurdjieff. Ander, waaronder Pauwels, het gesê dat Haushofer 'n Vril-samelewing geskep het en dat hy 'n geheime lid van die Thule-Gesellschaft was. Stefan Zweig het simpatiek van hom gepraat maar het gesê dat die geskiedenis moet oordeel hoe ver hy bewustelik tot die Nazi-leer bygedra het, namate meer dokumentasie beskikbaar is. Zweig het aan hom die konsep Lebensraum toegeskryf, gebruik in 'n sielkundige sin oor die relatiewe energie van 'n land.
Na die totstandkoming van die Duitse Nazi-regering het Haushofer op vriendskaplike voet gebly met Hess, wat Haushofer se vrou beskerm het teen die rassewette van die Nazi's, wat haar as 'n "half-Jood" beskou het. Gedurende die vooroorlogse jare het Haushofer 'n belangrike rol gespeel in die koppeling van Japan met die Spilmoonthede, volgens die teorieë in sy boek Geopolitik des Pazifischen Ozeans (1925).
Na die sameswering van 20 Julie om Hitler te vermoor, is Haushofer se seun Albrecht (1903–1945) geïmpliseer, deels weens sy vorige verbintenis met Hess. Albrecht het gaan skuil, maar is op 7 Desember 1944 gearresteer en in die Moabit-gevangenis in Berlyn geplaas. Gedurende die nag van 22 tot 23 April 1945 is hy en ander gevangenes, soos Klaus Bonhoeffer, deur 'n SS-groep uit die gevangenis geneem en geskiet.
Vanaf 24 September 1945 is Karl Haushofer informeel ondervra deur vader Edmund A. Walsh namens die geallieerde magte om te bepaal of hy teregstaan vir oorlogsmisdade. Walsh het tot die uitsluitsel gekom dat hy nie sodanige misdade gepleeg het nie.
In die nag van 10–11 Maart 1946 het Karl Haushofer en sy vrou selfmoord gepleeg in 'n afgesonderde woning op hul Hartschimmelhof-landgoed in Pähl/Ammersee. Albei het arseen gedrink en sy vrou het toe haarself opgehang.
Ircinia vallata
Ircinia vallata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Huis van Verteenwoordigers (Thailand)
Die Huis van Verteenwoordigers (Thai: สภาผู้แทนราษฎร; RTGS: Sapha Phuthaen Ratsadon; IPA: [sà.pʰaː pʰûː.tʰɛːn râ:t.sà.dɔːn]) is die onderste huis van die Nasionale Vergadering van Thailand. die wetgewende tak van die Thaise regering. Die regeringstelsel van Thailand is 'n grondwetlike monargie en 'n parlementêre demokrasie. Die stelsel van die Thaise wetgewende tak word volgens die Westminster-stelsel gemodelleer. Die Huis van Verteenwoordigers het 500 lede, wat almal demokraties verkies is: 375 lede is direk verkies deur middel van 'n enkele kiesafdelingsverkiesing, terwyl die ander 125 verkies word deur middel van 'n proporsionele verteenwoordiging van die party-lys. Die rolle en magte van die Huis van Verteenwoordigers is in die Grondwet van 2017 vasgelê.
Se questo è un uomo
Se questo è un uomo (Engels:If This Is a Man is memoires deur die Italiaanse oorlewende (en skrywer) van die Auschwitz kampe, Primo Levi, wat in 1947 gepubliseer is.
Dit beskryf sy arrestasie as 'n lid van die Italiaanse Weerstandsbeweging gedurende die Tweede Wêreldoorlog en sy gevolglike gevangesetting in die Auschwitz-konsentrasiekamp (waarvan die Monowitz-konsentrasiekamp deel van was) vanaf Februarie 1944 totdat die kamp bevry was op 27 Januarie 1945.
In die VSA is dit gepubliseer as Survival in Auschwitz.
Senaat van Thailand
Die Senaat (Thai: วุฒิสภา, RTGS: Wutthisapha, IPA: [wút.tʰí.sà.pʰaː];voorheen bekend as Thai: พฤฒสภา, RTGS: Phruetthasapha, IPA: [pʰrɯ́t.tʰá.sà.pʰaː]) is die boonste huis van die Nasionale Vergadering van Thailand, (Thailand's Wetgewende tak). In ooreenstemming met die 2017-grondwet van Thailand, is die senaat 'n nie-partydige wetgewende kamer, bestaande uit 250 lede. Al 250 senatore word deur die Royal Thai Military aangestel. Die Senaat werk op vaste termyn van ses jaar.
Beide die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers is afgeskaf as gevolg van die Thaise staatsgreep in 2014. Dit is vervang met die eensgesinde Nasionale Wetgewende Vergadering, 'n liggaam van 250 lede, gekies deur die Nasionale Raad vir Vrede en Orde. Die nuwe grondwet van 2017, wat in 2016 deur 'n referendum goedgekeur is, het die Senaat egter weer ingestel. Na die algemene verkiesing van 2019 moet die Senaat uit 250 lede aangestel word wat deur die militêr aangestel is.
Na die afkondiging van die 2017-grondwet in April 2017, is die senaat weer ingestel, maar die grondwet het die militêre nasionale wetgewende vergadering toegelaat om in plek te bly totdat die senaat gevorm is na die algemene verkiesing van 2019.
Vepris louisii
Vepris louisii is 'n struik wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Kameroen, die Republiek die Kongo en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Ircinia variabilis
Ircinia variabilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Ircinia undulans
Ircinia undulans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
FOSAGAMS
FOSAGAMS (Die Suider- Afrikaanse Federasie van Siersteen- en Mineralogiese Verenigings) is die oorkoepelende liggaam waarby al die klubs in Suider-Afrika wat met die versameling van minerale en sierstene en aanverwante aktiwiteite gemoeid is, geaffilieer is.
Daar word een keer per jaar ‘n Jamboree gehou. ‘n Jamboree is wanneer al die klubs van oor Suider-Afrika gedurende die Paasnaweek bymekaar kom. Hierdie saamtrek word deur ‘n klub georganiseer en hulle neem ons dan na plekke wat vir die versamelaars van belang sal wees. Daar is al regoor die Suider-Afrikaanse landskap Jamborees onder andere in Jozini, Port Shepstone, Prieska, Groot Marico, Nelspruit, Swaziland, Lesotho, Uis (Namibië) aangebied. Om ‘n volledige prentjie van waar Jamborees al gehou is, te bekom.
Ircinia verrucosa
Ircinia verrucosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
FOSAGAMS
Daar is tans klubs in Durban, Johannesburg, Kaapstad, Kimberley, McDougallsbaai, Nelspruit, Pietermaritzburg en Pretoria. Meeste van die klubs beskik oor werkswinkels waar die minerale en sierstene opgesny, gepoleer en verwerk word tot iets moois vir die lid. Lede kan kies of hulle stene in ‘n cabochonvorm wil slyp, of hulle hulle stene wil fasetteer of hulle net die klippe gewoonweg wil poleer. Hierdie produk kan hulle dan met silwersmeewerk nog verder verfraai.
Hyalonema tulipa
Hyalonema tulipa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Ircinia verrucosa
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Ferrer-Hernandez.
Hyalonema tulipa
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
FOSAGAMS
Die SAGM (Southern African Gem and Mineral Magazine) word drie keer ‘n jaar in digitale en in pdf.- formaat gepubliseer. Die tydskrifte tot en met 2006  kan op www.fosagams.com / Leestof / Tydskrifte gratis besigtig, afgelaai en uitgedruk word. Enige uitgawe na 2006 kan teen ‘n nominale bedrag by die FOSAGAMS tesourier (treasurer@fosagams.co.za) bestel word.
FOSAGAMS organiseer verder ook  toere na die buiteland waarvan Namibië die beste voorbeeld is. Opsommings, bladverwysings kan by www.fosagams.com /Toere gevind word. Foto’s kan ook hier besigtig word. Die bladverwysings neem jou na die volledige artikel.
Uitgebreide toere vind jaarliks na Vivo (Limpopo) asook Groot Marico plaas.
FOSAGAMS het ‘n bladsy op Facebook, is op Twitter en interessante uitgebreide inligting kan by www.fosagams.com gevind word.
Vajiravudh
Vajiravudh, ook bekend as King Rama VI, regerende titel Phra Mongkut Klao Chao Yu Hua (Thai: วชิราวุธ; RTGS: Wachirawut; 1 Januarie 1880 - 26 November 1925), was die sesde monarg van Siam onder die Chakri-dinastie, wat van 1910 tot sy dood regeer. Koning Vajiravudh is bekend vir sy pogings om Siamese nasionalisme te skep en te bevorder. Sy regering is gekenmerk deur Siam se beweging verder na demokrasie en 'n minimale deelname aan die Eerste Wêreldoorlog.
Hyalonema valdiviae
Hyalonema valdiviae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Maha Vajiralongkorn
Maha Vajiralongkorn (Thai: วชิราลงกรณ; RTGS: Maha Wachiralongkon), regerende titel Phrabat Somdet Phra Vajira Klao Chao Yu Hua (Thai: พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว; gebore 28 Julie 1952), is die koning van Thailand sedert 2016. Hy is die enigste seun van koning Bhumibol Adulyadej en koningin Sirikit. In 1972, op die ouderdom van 20, word hy deur sy vader kroonprins gemaak. Na die dood van sy vader op 13 Oktober 2016 word daar van hom verwag om op die troon van Thailand toe te tree, maar hy het gevra om te treur voordat hy die troon inneem.
Hyalonema valdiviae
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Maha Vajiralongkorn
Hy het die troon aanvaar op die aand van 1 Desember 2016. Sy vader is op 26 Oktober 2017 veras. Sy kroning het plaasgevind vanaf 4 tot 6 Mei 2019. Die Thaise regering het terugwerkend verklaar dat sy regering op 13 Oktober 2016 begin, na sy vader se afsterwe. As die tiende monarg van die Chakri-dinastie word hy ook as Rama X aangedui. Op daardie tydstip was Vajiralongkorn die oudste Thaise monarg (64) wat die troon aanvaar het.
Matt Letscher
Matt Letscher (gebore 26 Junie 1970) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Mask of Zorro (1998), Identity (2003), en Her (2013), en in die televisiereeks One & Done (2014).
Metro van Helsinki
Die Metro van Helsinki (Fins: Helsingin metro, Sweeds: Helsingfors metro) is 'n openbare vervoerstelsel wat die stede Helsinki en Espoo in die Finse hoofstadsgebied bedien. Dis die enigste moltreinstelsel in Finland en ook die noordelikste ter wêreld.
Die moltreinstelsel is in 1982 tussen die stasies van Rautatientori en Herttoniemi geopen, en is tydens die volgende 16 jaar na Ruoholahti in die weste, Mellunmäki in die noordooste en Vuosaari in die ooste uitgebrei. 'n Westelike uitbreiding (Länsimetro), wat van Ruoholahti (die voormalige westelike terminus) in die ooste tot Matinkylä in die westelike buurstad Espoo strek, is in 2017 geopen.
Die huidige netwerk met 'n totale lengte van 43 km bestaan uit 30 stasies waarvan 16 ondergronds en nege bogronds is. Die moltreinstelsel se twee lyne, M1 tussen Matinkylä en Vuosaari en M2 tussen Tapiola en Mellunmäki, vervoer altesaam 63 miljoen passasiers per jaar.
Lino DiSalvo
Lino DiSalvo (gebore 5 Junie 1974) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tangled (2010), Frozen (2013), Untitled Playmobil Movie (2019), en Little Nemo in Slumberland.
Pauridia aquatica
Pauridia aquatica is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant groei in nie-standhoudende poele, slote, oewers van vleie en moerasse.
Suid-Afrikaanse Demokratiese Onderwysersunie
Die Suid-Afrikaanse Demokratiese Onderwysersunie (SADOU) is die grootste vakbond vir onderwysers in Suid-Afrika. Dit is geallieer met die nasionalistiese regerende party, die African National Congress (ANC), en is 'n filiaal van die vakbondfederasie Congress of South African Trade Unions (COSATU).
Volgens die tydskrif The Economist is die Suid-Afrikaanse onderwysstelsel een van die swakstes ter wêreld. Die tydskrif blameer SADOU vir "'n tekort aan aanspreeklikheid en die hopelose gehalte van die meeste onderwysers".
Die Departement van Basiese Onderwys het SADOU as 'n struikelblok geïdentifiseer wat die regering se pogings om onderwys te verbeter, vertraag. Minister Angie Motshekga het die vakbond se invloed as 'n "wurggreep" op onderwys beskryf.
Daniel Letterle
Daniel Letterle is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Camp (2003), Debating Robert Lee (2004), en The Mostly Unfabulous Social Life of Ethan Green (2005).
Morokweng-slagkrater
Die Morokweng-slagkrater is 'n slagstruktuur wat by die dorp Morokweng in Suid-Afrika se Noordwesprovinsie, naby die grens met Botswana, onder die Kalahariwoestyn begrawe is.
Beskrywing
Die slagkrater is sowat 75-80 km breed en die ouderdom word geraam op 146,06 ± 0,16 miljoen jaar, wat beteken dit is in die Titoniumtydsnede van die laat Juraperiode gevorm, 'n paar miljoen jaar voor die Jura-Kryt-grens. Dit is in 1994 ontdek en is nie op die oppervlak ontbloot nie, maar is deur magnetiese en gravimetriese opnames gekarteer. 'n Ondersoek toon dit is gevorm deur 'n L-chondrietmeteoriet met 'n deursnee van sowat 5-10 km.
In Mei 2006 het 'n groep wetenskapliks wat op die terrein geboor het, die ontdekking aangekondig van 'n fragment van 25 cm van die oorspronklike asteroïde op 'n diepte van 770 m onder die oppervlak. Verskeie kleiner stukke met 'n deursnee van 'n paar millimeter is op ander dieptes ontdek. Dié ontdekking was onverwags, aangesien vroeëre ondersoeke by groot slagkraters nie sulke vondste opgelewer het nie en geglo is die asteroïde het heeltemal verdamp. Sommige fragmente kan gesien word in die Antenna-vleuel van die Londense Wetenskapmuseum.
Hyalonema intermedium
Hyalonema intermedium is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Ircinia vestibulata
Ircinia vestibulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Szymanski.
Vepris occidentalis
Vepris occidentalis is 'n struik wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Benin, Ghana, Guinee, Ivoorkus en Liberië.
Mag (sosiale wetenskappe)
'n Magsverhouding is asimmetries, maar kan verander, soos met ekonomiese mag waar ander verskaffers en kopers op die mark gevind word, solank dit die perfekte mark nader. Met politieke mag kan daar 'n oorheersing wees wat nie vermy kan word nie. Ander vorme is kulturele mag en sosiale mag. Daar kan ook mag wees binne persoonlike verhoudings, selfs binne liefdesverhoudings of anargistiese bewegings.
Mag kan op 'n fisiese, ekonomiese, ideologiese, verstandelike of verhoudings wyse uitgeoefen word. Daar is verskeie meganismes om mag te beperk. In die politiek kan dit gedoen word deur demokratisering; in die ekonomie, deur regulering.
Sosiale sielkunde
Sosiale sielkunde onderskei mag volgens hoe die maghebende persoon die mag verkry. Die eerste vorm is mag ingevloge die posisie wat die persoon beklee. Hier sorg die funksie van 'n persoon vir sy gesag. Dit impliseer dat as 'n persoon sy funksie verloor, hy/sy gesag verloor. Verwysingsmag is 'n tweede vorm van mag. Mense stem hul gedrag af op hoe iemand bewonder word. Daardie persoon bekom sy/haar mag deur charisma of uit identifikasie. Hierdie mag is gebaseer op emosie. Die heerser kry absolute mag daarmee. Derdens is daar kundigheid. Dit gaan oor toegewysde of verdiende mag. Hierdie vorm van mag is gebaseer op feite. 'n Vierde vorm is mag deur inligting. As iemand bewys dat 'n versekeringspolis beter is as 'n ander, dan sal dit in ag geneem word. Hierdie vorm van mag verskil van kundigheid omdat dit heeltemal onafhanklik is van die persoon wat die inligting verskaf. Die laaste vorm is die mag deur middele of hulpbronne. Dit is die geval wanneer mense van iemand afhanklik is om iets te doen. Wanneer 'n persoon hulpbronne benodig om 'n doel te bereik, het elkeen wat die hulpbronne het, mag oor die ander.
Michel Foucault
Michel Foucault het hom ook breedvoerig met mag besig gehou. In boeke soos Surveiller et punir: Naissance de la prison (1975) en Histoire de la sexualité I: La volonté de savoir (1976), het hy hom uitgespreek teen idees oor magsopvattings en 'n alternatief voorgestel. Histories word magontledings begin met die uitsluing van somiges (soos kranksinniges of gevangenes) of seksualiteit. Foucault noem dit die "onderdrukkinghipotese": mag sluit uit, verbied en sensureer. Volgens Foucault kan hierdie visie nooit mag ten volle verstaan nie.
Die onderdrukkinghipotese
Die klassieke ontledings van hoe mag omgaan met (onder andere) seksuele begeertes is negatief: dit verbied, weier of blokkeer. Die mag sê wat nie toegelaat word nie. Dit word verstaan as 'n wet: mag verbied toelating en verbod. Daardie mag het 'n drievoudige taak: dit verklaar dat iets nie toegelaat word nie, verseker dat dit nie bespreek word nie en nie ontken word nie. Dit word gedoen op alle vlakke; van verhoudings tussen twee mense tot die hele sosiale stelsel. Hoogstens verskil dit kwantitatief tussen vlakke en instellings. "Dit is 'n mag wat slegs die krag het van die negatiewe aan sy kant het, die mag om nee te sê, nie in staat is om ditself te produseer nie, slegs grense te postuleer, dit is hoofsaaklik 'n anti-energie ...Dit is nie in staat om iets anders te doen as dit wat oorheers word nie, en dit maak dit onmoontlik om enigiets te doen behalwe dit wat hierdie mag toelaat om te doen."
Foucault wil die teenoorgestelde verdedig, mag wat positief optree. Hy wil egter nie net sê dat die negatiewe analise verkeerd (of eensydig) is nie, maar ook om te verduidelik hoekom mag so dikwels beskryf word in die vorm van die onderdrukkingshipotese of via die "regverdige magmodel". Hy gee hiervoor twee verduidelikings: aan die een kant is hierdie visie aanloklik omdat die magshebbers soos die staat en die monargie op hierdie manier self gereeld mag so geformuleer het. Mag is deur hulle gesien as die oplegging van die wet teen hul onderdane en hul te verbied en hulle sekere dinge toe te laat. Foucault noem hierdie magteorie die soewereiniteitsteorie. Daar is egter volgens Foucault 'n tweede rede waarom mag as onderdrukking beskou word. Dit is omdat die moderne vorme van mag staatmaak op 'n mate van onsigbaarheid. Net deur ditself voort te sit deur 'mag deur die wet', bly die meer moderne vorms van mag weggesteek.
Die produktiewe mag
Dit is belangrik vir Foucault dat hy nie 'n magteorie beoog het wat die essensie van mag sal openbaar nie. Sy doelwit is nie soseer om 'n 'teorie' van mag te kry nie, maar eerder 'n "analise"'. Dit gaan dus nie oor die vraag: "Wat is mag nie?" Maar eerder "Hoe werk mag?"? In Foucault se werk verander sy siening van mag. In Surveiller et punir fokus hy op mag as 'n 'dissipline'. Vroeër straf mense deur tekens op die liggaam van die veroordeeldes te plaas (marteling, brandmerke, ...) omdat die krimineel die soewereiniteit van die heerser oortree het.
Met die straf kom die heerser in volle sig, byvoorbeeld deur middel van openbare teregstellings. Foucault sien vanaf die 17de eeu die dissipline-samelewing; straf fokus op die dissipline van die liggaam. Dit gaan oor die ontdekking dat mens die liggaam as iets produktief kan gebruik. Straf beoog om die veroordeelde persoon te verbeter en aan te pas. Deur instansies soos die skool, die tronk en die fabriek, is die liggame gedissiplineer om gehoorsaam aan die samelewing deel te neem.
Dwaling van komposisie
Die dwaling van komposisie (soms ook genoem die mislukking van die samestelling) ontstaan wanneer 'n mens af lei dat iets van die geheel waar is, omdat dit waar is van een of ander deel van die geheel (of selfs vir elke behoorlike deel). Byvoorbeeld: "Hierdie band is van rubber gemaak, daarom is die voertuig waarvan dit deel is, ook van rubber gemaak." Dit is verkeerd omdat voertuie met 'n verskeidenheid onderdele vervaardig word, waarvan die meeste nie van rubber gemaak is nie.
Thaise baht
Baht (/bɑːt/; Thai: บาท, pronounced [bàːt]; sign: ฿; code: THB) is die amptelike geldeenheid van Thailand. Dit is onderverdeel in 100 satang (สตางค์, uitgespreek [sātāːŋ]). Die uitreiking van valuta is die verantwoordelikheid van die Bank of Thailand.
Mag (sosiale wetenskappe)
Die produktiewe mag
Sentraal is die ontdekking van die 'panopticon'. Die rolle tussen die mag en die veroordeelde word omgekeer; terwyl die heerser in die verlede die een was wat sigbaar is as hy straf, word die mag nou onsigbaar en permanent. Die veroordeelde persoon daarenteen wat in die verlede net onsigbaar was (deur hom in 'n vergeetput te gooi), word nou heeltemal sigbaar. Daar ontstaan alle soorte menswetenskappe wat hulself toelê op die beskrywing van sy toestand.
In sy Histoire de la sexualite voeg Foucault 'n nuwe dimensie daaraan toe. Volgens hom het 'n tweede reeks strategieë om mag uit te oefen, in die 18de eeu ontstaan, naamlik biopolitiek. Biopolitiek is 'n vorm van mag wat oor die hele spesie uitgeoefen word: die bevolking. Deur wetenskap soos statistiek en demografie word dit moontlik om kennis te verkry van en om mag uit te oefen op bevolkings. Mens bring so die lewens van die mense binne die mag: die mag probeer om die geboortesyfer en die aantal huwelike te beïnvloed. Die kombinasie van biopolitiek en dissipline karakteriseer Foucault as 'n bio-mag. Seksuele voortplanting is sentraal: dit bevat individuele en gedissiplineerde gedrag en die oorlewing van die bevolking.
Dwaling van komposisie
Hierdie dwaling word dikwels verwar met die dwaling van oorhaastige veralgemening, waarin 'n ongeregverdigde afleiding gemaak word uit 'n stelling oor 'n steekproef tot 'n stelling oor die bevolking waaruit dit getrek word.
Die dwaling van samestelling is die omgekeerde van die dwaling van verdeeling. Verder kan dit gekontrasteer word met die geval van opkoms, waar die geheel eienskappe het wat nie in die dele voorkom nie.