cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Middelbestuur
Verantwoordelikhede
Middelbestuur is op die praktiese en tegniese aspekte ingestel en konsentreer op die afdeling wat hulle beheer. Elkeen beheer en koördineer slegs sy of haar afdeling se aktiwiteite. Besluite wat geneem word, is van wisselende aard. Die middelbestuur handhaaf gewoonlik 'n groter fokus op die lang- en korttermynbestuur van hul afdeling. Hulle verseker ook dat hul afdeling se mikpunte bereik word, en hulle is verantwoordelik om goeie menseverhoudinge te skep.
Aase Bye
Aase Bye (4 Junie 1904 – 10 Julie 1991) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Fager er lien (1925), The Bridal Party in Hardanger (1926), en Kristine Valdresdatter (1930).
R710 (Suid-Afrika)
Die R710 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Bultfontein met Welkom verbind. Die roete begin waar dit buite Bultfontein van die R700 aftak en noordoos gaan. Dit kruis die R719 net buite Bultfontein en sluit by die R30-provinsiale pad aan, 6 km wes van Welkom waar dit eindig.
La Galatea
La Galatea is 'n roman van Miguel de Cervantes wat in 1585 in Alcalá de Henares gepubliseer is met die titel Eerste deel van La Galatea, verdeel in ses boeke. Ascanio Colonna is die gewyde van La Galatea, wat in die 1580's sy studies aan twee Castiliaanse universiteite voltooi het: die Universiteit van Alcalá en die Universiteit van Salamanca
Die roman is waarskynlik begin skryf toe Cervantes uit sy gevangenskap in Algiers (Desember 1580) terugkeer. Dit het weinig sukses in boekwinkels gehad, veral as dit vergelyk word met die enorme Diana de Montemayor en die groot Diana wat verlief is op Gil Polo. Cervantes het sy hele roman 'n baie hoë konsep van sy roman gehad en die bedoeling gehad om die tweede deel te publiseer, maar hy sterf sonder om dit te doen
National Trust
Die National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty, algemeen bekend as National Trust, is 'n Britse bewaringsorganisasie sonder winsbejag wat op 12 Januarie 1895 gestig is. Die organisasie is deur wette soos die National Trust Act van 1907 deur die staat as statutêre liggaam erken en in Engeland, Wallis en Noord-Ierland werksaam. Skotland het sy eie onafhanklike National Trust for Scotland wat in 1931 gestig is.
Die National Trust se werksaamhede het oorspronklik op Engelse herehuise gefokus wat steeds die grootste aandeel van sy besittings verteenwoordig, maar die organisasie beskerm daarnaas ook historiese landskappe soos in die Engelse Meredistrik (Lake District), historiese stedelike eiendomme en natuurreservate. As grootste grondbesitter in Engeland, Wallis en Noord-Ierland bestuur die Trust 'n groot verskeidenheid historiese monumente, waaronder geboue en tuine, nywerheidsmonumente asook historiese plekke wat 'n belangrike rol in die sosiale geskiedenis gespeel het.
Die publiek het vrye toegang tot die meeste eiendomme en natuurreservate wat deur die Trust bestuur word. Volgens sy ledetal is dit die grootste vereniging in die Verenigde Koninkryk, asook een van die grootste welsysnsorganisasies in die land ten opsigte van sy bates en inkomste.
Jet Li
Jet Li (* 26 April 1963 in Brits-Beijing as Li Lianje) is 'n Chinese filmregisseur en -vervaardiger, akteur en regisseur.
R.D. Blackmore
R. D. Blackmore
Engelse skrywer en tuinboukundige
Gebore
7 Junie 1825
in Longworth, Berkshire (tans Oxfordshire), Engeland, Groot-Brittanje
Oorlede
20 Januarie 1900
Literêre genres
Romantiek
Lorna Doone (1869)
Blackmore, wat dikwels die "Laaste Victoriaan" genoem is, was die baanbreker vir 'n nuwe romantiese stroming in die literatuur waarby later ook Robert Louis Stevenson en ander skrywers gereken is. Met Thomas Hardy het hy 'n Wes-Engelse agtergrond gedeel, en wat Hardy vir Wessex en Sir Walter Scott vir die Skotse Hoogland gedoen het, het Blackmore vir Devon vermag. Blackmore is beskryf as "trots, skaam, swygsaam, vasberade, sagmoedig en selfgesentreerd".
Alhoewel dit in sy leeftyd uiters gewild was, het Blackmore se literêre werk byna in vergetelheid geraak. Met uitsondering van sy roman Lorna Doone, wat steeds gewild is by huidige lesers, geniet die meeste van sy ander werke min aandag. Blackmore se reputasie berus vandag gevolglik veral op dié romantiese werk, ondanks die feit dat hy dit self nie as een van gunstelingromans beskou het nie.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006
Die 18de FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Duits: Fußball-Weltmeisterschaft 2006 – Deutschland 2006; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 9 Junie tot 9 Julie 2006 in Duitsland aangebied. Dit was die tweede Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Duitsland aangebied is, ná die 1974-toernooi, en die tiende in Europa. Duitsland het daarmee die vierde land geword wat die toernooi vir ’n tweede keer gehuisves het, net ná Meksiko in 1986, Italië in 1990 en Frankryk in 1998. Dié toernooi is onder die leuse Die Welt zu Gast bei Freunden (“Die wêreld as ’n gas by vriende”) gehuisves en weens die goeie somerweer en atmosfeer later Sommermärchen (“somersprokie”) genoem. Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2005 het as ’n voorbereiding vir die gasheerland gedien.
32 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 deelgeneem. Die spanne is in agt groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die agtste eindrondte deurgedring het. Italië het die toernooi gewen nadat hulle Frankryk in die eindstryd geklop en sodoende hul vierde wêreldbekertitel ingepalm het. Die eindtelling was Italië 1 – Frankryk 1, maar Italië het met 5–3 ná strafdoele gewen. Met sy verowering van die wêreldbekertitel het Italië regstreeks vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 in Suid-Afrika gekwalifiseer. Die gasheer Duitsland het in die derde en Portugal in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Brasilië is in die kwarteindrondte uitgeskakel.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie vir die toernooi gekwalifiseer nie en dus nie daaraan deelgeneem nie. Die nasionale sokkerspanne van Angola, Ghana, Ivoorkus, Oekraïne, Serwië en Montenegro, Togo, Trinidad en Tobago en Tsjeggië het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Oekraïne het vroeër deel uitgemaak van die Sowjetse nasionale sokkerspan, Serwië en Montenegro van die Joego-Slawiese en Tsjeggië van die Tsjeggo-Slowaakse s’n; al drie was van die suksesvolste mededingers tydens Sokker-Wêreldbekertoernooie.
Toewysing
Duitsland is op 6 Julie 2000 in Zürich deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006. Ander kandidaatlande was Brasilië, Engeland, Marokko en Suid-Afrika, maar Brasilië het voor die stemming hulself onttrek. Suid-Afrika sou uiteindelik gasheer vir die volgende FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 word.
Die stemming het as volg verloop:
Kwalifisering
Die gasheer Duitsland het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 gekwalifiseer. Van die 31 oorblywende plekke is 13 vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, vyf vir CAF (Afrika), vier vir CONMEBOL (Suid-Amerika), vier vir AFC (Asië) en drie vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Twee plekke is tydens uitspeelwedstryde tussen AFC en CONCACAF, asook tussen CONMEBOL en OFC (Oseanië) beslis.
Laerbestuur
Laerbestuur, ook bekend as eerstelynbestuur of toesighoudende bestuur, is die laagste vlak van bestuur in 'n onderneming, en doen verantwoording aan die middelbestuur. Laerbestuur bestaan hoofsaaklik uit die voormanne en werkspanleiers van 'n onderneming. Hulle word aangestel op grond van hul vermoë om werkers te lei en om opdragte te gehoorsaam en toe te sien dat hulle gehoorsaam word. Laerbestuur is die skakel tussen die topbestuur en die werkers van die onderneming.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006
Kwalifisering
Dit was die eerste keer dat die verdedigende kampioen, destyds Brasilië, nie regstreeks vir die toernooi gekwalifiseer het nie. Verdedigende kampioene het vanaf die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1938 die reg van regstreekse kwalifisering geniet.
Laerbestuur
Funksies
Hulle verseker dat taktiese besluite, wat deur die middelbestuur geneem word, uitgevoer word, en hulle gebruik die nodige hulpbronne en infrastruktuur om hul opdragte mee uit te voer. Laerbestuur moet oor tegniese kennis beskik. Hulle voer die onderneming se interne beleid uit.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006
Kwalifiserende spanne
Die volgende 32 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:2006 world cup qualification.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 is oor 31 dae tussen 32 verskillende nasies oor 64 wedstryde uitgespeel. Dit het op 9 Junie 2006 op die FIFA-wêreldbekerstadion in München met ’n wedstryd tussen die gasheer Duitsland en Costa Rica afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Olympiastadion in Berlyn op 9 Julie met die eindstryd tussen Italië en Frankryk, waartydens Italië die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
P. de V. Pienaar
P. de V. Pienaar (11 Augustus 1904 – 6 April 1978) was ’n Afrikaanse taalkundige en skrywer van romans en kortverhale. Hy was professor in die Departement van Spraakwetenskap, Logopedika en Oudiologie aan die Universiteit van Pretoria.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006
Groepfase
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit 16 wedstryde bestaan het: agt agtste eindstryde, vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die agtste eindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Groep A het teen die naaswenner van Groep B en die wenner van Groep B het teen die naaswenner van Groep A gespeel. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Mein Herze schwimmt im Blut, BWV 199
Mein Herze schwimmt im Blut, BWV 199, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 9 Desember 2005 in die Handelskouterrein in Leipzig gehou.
Groepfase
32 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se ranglys
Ná die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 2006-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
8 April
8 April is die 98ste dag van die jaar in die Gregorian Kalender (99ste in ’n skrikkeljaar). Daar is nog 267 dae in hierdie jaar.
P. de V. Pienaar
Lewe en werk
Pierre De Villiers Pienaar is op 11 Augustus 1904 op die plaas Elandsfontein in Gatsrand in die distrik Fochville gebore. Sy vader is Matthys Michiel Pienaar, wat in beide die Eerste en Tweede Vryheidsoorlog geveg het. Ná opleiding aan die Elandsfontein plaasskool matrikuleer hy in 1921 in die eerste klas aan die Potchefstroom Boys High School. Hy sit vanaf 1922 sy studies voort aan die Johannesburgse Normaalkollege en die Universiteit van die Witwatersrand en behaal in 1924 die B.A.-graad en in 1925 die B.A.-Honneurs-graad. In 1926 behaal hy die M.A.-graad in Afrikaans en Nederlands met lof met ’n verhandeling oor fonetiek en algemene linguistiek. Dan is hy tydelik onderwyser in Johannesburg voordat hy in September 1927 met ’n Unie-studiebeurs na Utrecht in Nederland gaan om verder te studeer onder leiding van die bekende professor C.G.N. de Vooys. Vanaf Mei 1928 sit hy sy studies voort in Hamburg in Duitsland onder die leermeesters Panconcelli-Calgia, Meinhof en Kloeke en verwerf in 1929 die Ph.D.-graad in Afrikaanse en Nederlandse fonetiek na aanleiding van ’n proefskrif getitel “Die Fonoposotie en die Fonotopie van die Afsluitings- en Vernouingsklanke binne die Spraakmolekuul”. Hierdie proefskrif word later gepubliseer. Op 31 Januarie 1928 trou hy op Greytown in Natal met Frederika Vermaak. Die egpaar het drie kinders, twee seuns (Rousselot en Uys) en ’n dogter (Anne Lize).
By sy terugkeer na Suid-Afrika gee hy weer in Johannesburg onderwys vanaf 1930 tot 1933, waarna hy aan die begin van 1934 ’n betrekking aanvaar as lektor in Fonetiek aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy speel ’n groot rol in die stigting van die Handhawersbond, waar hy die eerste redakteur is van hulle mondstuk “Die Handhawer”, en Reddingsdaadbond. Hy is ’n stigterslid van die Afrikaanse Skrywerskring in 1934 en is reeds teenwoordig op die voorlopige vergadering op 20 Augustus 1934, toe hierdie liggaam beplan is. Deur sy toedoen word die eerste diplomakursus in Spraakheelkunde in Suid-Afrika in 1937 aan die Universiteit van die Witwatersrand ingestel. In 1943 word hy bevorder tot hoogleraar in Fonetiek en Spraakheelkunde en neem mettertyd ook die direkteurskap oor van die Spraak-, Stem- en Gehoorkliniek. In 1957 word hy professor in Afrikaanse en Nederlandse Linguistiek aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy twee jaar werk. Wanneer die Departement van Spraakwetenskap, Logopedika en Oudiologie in 1959 aan die Universiteit van Pretoria gestig word, is hy die eerste hoogleraar, ’n posisie wat hy beklee tot met sy aftrede aan die einde van 1969. Hierna is hy tydelike professor tot 1972 en word daarna professor emeritus.
Hy verwerf lidmaatskap van talle liggame van wetenskaplike, taalkundige en kulturele belang. Dit sluit in die Raad van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK), die Filmraad, die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Transoranje-instituut vir Spesiale Onderrig en die Suid-Afrikaanse Nasionale Raad vir Dowes. By die SAUK dien hy van 1957 tot 1968 in die Taaladvieskomitee, terwyl hy ook dien in die Departement van Onderwys se advieskomitee vir taallaboratoriums. Hy is onder meer benoem tot lewenslange ere-president van die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Spraak- en Gehoorheelkunde. Verskeie plaaslike en internasionale universiteite maak van sy dienste gebruik om hulle te adviseer oor die opleiding van terapeute in die veld van kommunikasie-patologie en die stigting van taallaboratoriums. In die vroeë veertigerjare dien hy ook in die skoolkomitee wat verantwoordelik was vir die stigting van Laerskool Jan Celliers, die eerste Afrikaanse laerskool in die noordelike voorstede van Johannesburg. In Augustus 1977 het hy ’n ernstige beroerte-aanval, wat hom verlam en sonder spraak laat. Hy is op 6 April 1978 in die Kronendal-verpleeginrigting in Pretoria oorlede. Sy as is op die familieplaas Elandsfontein gestrooi.
Skryfwerk
Sy akademiese werk is hoofsaaklik gerig op die professie van spraakpatologie en oudiologie. Verskeie vakkundige boeke oor die fonetiek en taalkunde verskyn van hom, insluitende “Afrikaanse fonetiek” (saam met T.H. le Roux), “Fonoposotie en die fonotopie van die Afrikaanse afsluitings- en spraakmolekuul”, “Praat u beskaaf?”, “Engels-Afrikaanse fonetiese leesboek” (saam met dr. A.G. Hooper), “Uitspraakwoordeboek van Afrikaans” en “Die Afrikaanse spreektaal”. Saam met C.M. van den Heever is hy redakteur van die driedelige “Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner” en werk hy ook saam met M.S.B. Kritzinger en ander mee aan die “Verklarende Afrikaanse Woordeboek”. As kenner van musiek en veral opera verskyn die boek “Opera en sanger” ook van hom.
Op letterkundige gebied skryf hy enkele gedigte en sy gedig “Die aandblom” word deur Arthur Ellis getoonset en in die “FAK Kunsliedbundel” opgeneem. Dit is egter op prosagebied wat hy sy belangrikste bydrae maak. Reeds in 1923 word ’n goue medalje en ’n spesiale diploma van die Johannesburgse Kunsvereniging aan hom toegeken vir “oorspronklike prosa”. Die naturalistiese probleemroman “Skakels van die ketting” veroorsaak groot opspraak wanneer dit in die twintigerjare gepubliseer word, veral in die lig van die uitbeelding van ’n sensuele seun se worsteling met sy seksualiteit en die vlees. Die boek gee waarskynlik van die vroegste seksuele beskrywings in Afrikaans, hoewel geensins eksplisiet nie. Kobie Breed is ’n idealistiese jongman wat op die plaas groot word, waar hy en Elka op mekaar verlief raak. Hy voel egter ’n roeping om in die bediening te staan en na skool gaan hy dan na Johannesburg om hom as sendeling te bekwaam. In die stad bring sy geslagsdrif hom te midde van baie verleidings tot ’n val. Hy organiseer ’n Sondagskool vir verwaarloosde kinders in die agterbuurtes, maar word deur die aantreklike Violet verlei. Die volgende oggend is hy na aan selfmoord, maar is getuie van ’n motorongeluk waarin die slagoffer in sy arms sterf. Hierdie gebeurtenis maak hom weer attent op sy roeping en hy gaan na Njassaland (tans Malawi) om daar onder die plaaslike bevolking te bedien. Uit dankbaarheid vir sy genesing bring ’n stamkaptein sy dogter aan Kobie as geskenk, wat volgens die gewoonte van die stam sy vrou moet word. Kobie het egter reeds sy sedelike ewewig herwin en hy keer huis toe. Hoewel hy haar bedrieg het, help die vergewende liefde van sy nooi Elka hom dan om weer geestelik en emosioneel op die been te kom. Hy vind dan sy lewensdoel op die delwerye, waar hy geestelik arbei onder hierdie mense. Ten spyte van die tematiese aanwins vir ons letterkunde, is die roman ongelukkig nie vry te spreek van oordadige woordgebruik en styl nie en vloei die vertelling moeilik. Besonder eksperimenteel is ook sy proefneming met fonetiese spelling in hierdie tyd wat die Afrikaanse taal- en spelreëls nog vloeibaar is.
Die res van sy letterkundige oeuvre bestaan uit kortverhale, wat hy in “Ruth”, “Magte” en “Die oorlogskind” bundel. Hierdie verhale ondersoek dikwels die noodlotsmag en lyding van die mensdom en die sin van die lewe. Die verhale in “Ruth” toon ’n verbetering in styl na sy debuutwerk, maar hier is steeds lastige “mooiskrywery” wat die betekenis laat vervaag en die impak versag. Die titelverhaal is na aanleiding van die Bybelse verhaal van Rut. ’n Vader en sy twee seuns trek weens droogte na Johannesburg om in die myne te werk. Daar trou die twee seuns met stadsmeisies, maar die drie mans verongeluk en die een seun se vrou, Ruth, keer saam met haar skoonma terug na die plaas. Die hoogtepunt in die bundel is “Die dooie gans”, wat treffend daarin slaag om die broeiende onmin en beklemmende atmosfeer deur die konflik en ook die natuurbeskrywing uit te beeld. Dan word die onmenslike ondankbaarheid van die oudste seun in al sy afstootlikheid gesimboliseer deur die ‘geskenk’ van die dooie gans aan sy sterwende vader. Die keurkommissie vir die Hertzogprys vir 1936 voel dat beide hierdie werk en “Magte” eervolle vermelding verdien.
Die titel van “Magte” verwys na die stryd wat mense voer teen die magte wat die mens stadig vernietig. In die soeke na universele boodskappe word verskeie temas aangeraak wat op daardie tydstip buite die ervaringsveld van die gewone Afrikaner geval het. In die meeste verhale spartel die hooffigure in die wurggreep van ‘magte’ wat vir hulle te sterk is. In “Trofeë” moet ’n sewentigjarige grysaard, wat hartstogtelik lief is vir die jag, eindelik erken dat hy sy laaste trofee kamp-toe gebring het. “Die Vraag” beeld ’n aantal verminkte soldate uit wat na die Eerste Wêreldoorlog as hulpelose slagoffers terugkeer na Australië. “Die aarde wreek” beskryf die droewige lotgevalle van ’n aantal mense op ’n spogplaas waarop ’n geheimsinnige vloek rus. Faans Boshoff het naamlik die dogter van sy bywoner verlei, en haar sterwende vader het hom vervloek. In “Winkende liggies” kry Manie Ferreira myntering. Hy het as jongman ’n woeste lewe in die grootstad gelei, maar daarna getrou met ’n plaasnooi. Vir jare gaan dit goed, maar wanneer hy siek word kom daar verwydering tussen hom en sy vrou. Sy begeerte is dan om nog net eenmaal voor sy dood die plesier van die grootstad te geniet. In die slotverhaal “Elektra” sweer ’n vrou ’n gelofte om wraak aan haar sterwende vader, maar wanneer sy geleentheid kry om dit uit te voer, triomfeer haar liefde oor haar haat.
Eerbewyse
Sy taalstudie-kollegas vereer hom in 1973 met die gedenkbundel “Taalseminaar”. In 1963 ken die Akademie ’n Erepenning vir Afrikaanse Taal en Letterkunde aan hom toe ter erkenning van sy werk oor die Afrikaanse fonetiek.
Madge Tree
Madge Tree (1875 – 1947) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hard Times (1915), The House on the Marsh (1920), The Life of Lord Byron (1922), en Woman to Woman (1923).
Diofisitisme
Diofisitisme of duofisitisme (van die Griekse dio, "twee", en phýsis, "natuur") is ’n Christologiese term wat gebruik word om die goddelike en die menslike natuur van Christus in een persoon te beskryf. Dit beteken letterlik "twee nature".
Diofisitisme beskryf die posisie van die Konsilie van Chalcedon in 451 n.C. Dit is veral vir die Chalcedoniërs gebruik deur diegene wat die konsilie verwerp het en staan teenoor monofisitisme (die geloof dat Christus een enkele, goddelike natuur het) en miafisitisme (dat Christus een natuur het wat beide goddelik en menslik is). Die Oriëntaal-Ortodokse kerke beskou hulself as miafisiete.
Diofisitisme is ook gebruik om die dwaalleer van Nestorius, die patriarg van Konstantinopel, te beskryf dat Christus twee nature het wat geskei is: die menslike Jesus en die goddelike Logos. Die gebruik van die term om voorstaanders van die Konsilie van Chalcedon te beskryf (wat later die Oosters-Ortodokse en die Rooms-Katolieke Kerk sou word) het daaraan gegrens om hulle Nestoriaans te noem, wat nie juis is nie omdat hulle klem lê op die algehele eenheid van die twee nature. Baie historiese teoloë glo die verskil lê hoofsaaklik tussen twee terme as twee werklike gelowe.
Wilhelm Gustloff (skip)
Die Wilhelm Gustloff was 'n Duitse passasierskip wat tydens die Tweede Wêreldoorlog betrokke was in die grootste ramp in die seevaartgeskiedenis. Meer as 9 000 mense het in hierdie seeramp in die Baltiese See (ook Oossee genoem) omgekom.
Die skip
Op 15 Maart 1938 het die Wilhelm Gustloff op sy eerste toetsvaart vertrek. Op daardie stadium was dit die grootste passasierskip ter wêreld. Dit het plek gehad vir 1 463 passasiers en 'n personeel van 417. Die 10 dekke het 'n gesamentlike oppervlakte van 5 000 vierkante meter beslaan. Alle moderne geriewe was beskikbaar: swembad, danssale, biblioteek, teater, rookkamer, haarsalon, hospitaal, bakkery, gimnasium, ens. Die plesierbooot is gebou vir die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Werkersparty se arbeidsorganisasie Kraft durch Freude (krag deur vreugde) om getroue party-ondersteuners op vakansies te neem. Londen, Italië, Libië en Noorweë is besoek.
Oorlog
Toe die oorlog uitbreek, is die boot omskep in 'n hospitaalskip. Maar reeds vanaf 1940 en vir die grootste deel van die oorlog was die boot vasgemeer in die hawe van Gotenhafen (Gdynia), noord van Danzig (vandag Gdansk) en Sopot aan die Baai van Gdansk in die huidige Pole. Daar is dit gebruik om akkommodasie te verskaf aan die duikbootbemannings.
Ontruiming
Teen die einde van 1944 het die Sowjetleër weswaarts opgeruk. Oos-Pruise (vandag deel van Pole en Rusland) was afgesny van die res van Nazi-Duitsland. As deel van Operasie Hannibal is die Wilhelm Gustloff gereed gemaak om gewonde Duitse soldate en vlugtelinge te ontruim en weswaarts na Kiel en Flensburg te neem om te verhoed dat hulle in Russiese hande val. Inskeping het vinnig geskied en op die laaste oomblik het nog vlugtelinge hulle aangemeld om saam te reis. Daarom is presiese getalle van opvarendes nie beskikbaar nie. Navorsing tot die jaar 2000 deur Heinz Schön, wat self 'n oorlewende van die ramp was, toon nou aan dat daar 10 582 passasiers was.
Ramp
Op 30 Januarie 1945 het die skip, vergesel van die oorlogskip Löwe, die hawe van Gotenhafen verlaat. Onder die vier kapteins aan boord was daar nie eenstemmigheid oor die veiligste roete wat gevolg moes word nie. Vlootkaptein Wilhelm Zahn wou in die vlak kuswater en sonder groot ligte vaar om 'n duikbootaanval te vermy. Kapt. Friedrich Petersen het egter na diep waters gevaar onder andere ook omdat die skip oorlaai was. Ook het hy die ligte laat aanskakel toe hy verneem dat 'n Duitse vloot mynveërs in hul rigting vaar. Om 9:15 die aand word vier torpedo's vanaf 700 m uit 'n Sowjetduikboot op die Wilhelm Gustloff afgevuur. Drie was voltreffers. Binne 'n uur sink die skip met die meeste van sy opvarendes op 'n afstand van 23 seemyl van die Pommerse kus (vandag Pole).
Weens die ontploffings het paniek aan boord uitgebreek. Baie mense was in die skip vasgekeer omdat die versterkte glas nie wou breek nie. Ander het in die yskoue Baltiese See tussen ysblokke beland. Die watertemperatuur was net bo vriespunt en die lugtemperatuur ver onder 0 grade. Weens die sneeu en ys is gesukkel om die reddingsbote neer te laat. Daarby was die reddingsbote te klein en gans te min vir die groot passasiersgetal. Oorlewingskanse was skraal.
Grootste skeepsramp
Die Löwe en ander Duitse skepe wat toevallig in die omgewing was, het drenkelinge uit die see, van vlotte en uit reddingsbootjies gered. Volgens die jongste navorsing (ook deur Heinz Schön) is 1252 mense insluitende die vier kapteins gered en het 9 343 in die ramp omgekom. Dit maak die sinking van die Wilhelm Gustloff die grootste skeepsramp in die geskiedenis gemeet in terme van hoeveelheid slagoffers afkomstig van een skip. Die Nazi-bewind het die ramp 'n geheim probeer hou. Hierdie oorlogsgraf lê op 'n diepte van 42 m en geniet beskerming. Slegs die skeepsklok is geberg.
Sowjet-optrede
Was die optrede van die Sowjet-duikboot geregverdig? Die Wilhelm Gustloff was 'n oorlogskip en in die kleure van die vloot geverf en nie as 'n hospitaalskip nie. Daar was soldate en twee lugafweerkanonne aan boord. Die skip was verduister soos in oorlogtyd dikwels die geval is. Daarby was die Löwe 'n begeleidende oorlogskip. Volgens die volkereg het die Russe geregverdig opgetree. Ná die oorlog is die kaptein van die duikboot, kapt. A.I. Marinesko, oneervol ontslaan. In 1990 is hy egter in sy eer herstel toe hy postuum tot Held van die Sowjetunie verhef is.
Naam Wilhelm Gustloff
Wilhelm Gustloff was die leier van Switserland se Nazi's. Hy het in 'n sluipmoordaanval die lewe gelaat en Hitler het onderneem om Gustloff se naam te verewig. Die te waterlating op 5 Mei 1937 is deur Gustloff se weduwee, Hedwig, in Hitler se aanwesigheid waargeneem.
3de Oscar-toekenningsaand
All Quiet on the Western Front was die eerste prent wat die Oscar vir beste prent en beste regisseur gewen het, ’n prestasie wat sedertdien heel algemeen geword het. Lewis Milestone was die eerste mens wat twee Oscars gewen het – hy het die prys vir beste regisseur vir ’n komedie op die 1ste Oscar-toekenningsaand ontvang. The Love Parade het ses benoemings gehad, die meeste tot in daardie stadium. Dit het egter nie in een kategorie gewen nie.
Wilhelm Gustloff (skip)
Titanic
Op sy nooiensvaart bots die Titanic op 15 April 1912 met 'n ysberg en 1 522 mense verdrink. Dit is die bekendste skeepsramp bloot omdat die skip as onsinkbaar beskryf is.
3de Oscar-toekenningsaand
Die kategorie "beste klankopname" was die eerste nuwe kategorie sedert die begin van die Oscars.
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem):
Joshua Rush
Joshua Rush (gebore 14 Desember 2001) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Parental Guidance (2012) en Emelie (2015), en in die televisiereekse The Lion Guard (2016) en Andi Mack (2017).
C. Ploos van Amstel
Lewe en werk
Cornelis Ploos van Amstel is op 28 Oktober 1876 te Delft, Nederland gebore, as seun van Cornelis Ploos van Amstel en Antje Johanna Butteweg. Sy skoolopleiding begin op sy geboortedorp. Reeds op jong ouderdom begin hy versies maak en stories skryf en stel hy besonder belang in die koerantwese. Op twaalfjarige leeftyd tree hy in diens van die drukkery in Delft van die gebroeders Altman. Na voltooiing van sy leerlingskap bly hy in diens van hierdie firma, totdat hy in Maart 1911 na Suid-Afrika kom.
Hy vestig hom in Pretoria en tot 1920 werk hy by die firma De Bussy as boekhouer en doen ook algemene administrasiewerk. Toe die geleentheid hom voordoen om weer joernalistieke werk te doen, sluit hy aan by die redaksie van De Spectator. Hierdie koerant gaan egter spoedig hierna onder. Wanneer Ons Vaderland (later Die Vaderland) gestig word, is hy saam met Harm Oost een van die eerste personeellede. Hier tree hy op eers as joernalis, later as sub-redakteur en selfs vir ’n wyle as waarnemende redakteur, totdat Gustav Preller hierdie posisie oorneem.
In Maart 1933 vertrek hy na Nederland en keer eers weer teen die einde van daardie jaar terug. Wanneer Die Vaderland na Johannesburg verskuif word, tree hy in 1936 weer in hulle diens as proefleser. Sedert die stigting van Voortrekkerpers in 1937 is hy proefleser by Die Transvaler.
Op 28 November 1906 is hy getroud met Maria Elisabeth van Seuren. Sy vrou is egter op 27 April 1907 te Delft oorlede, waarna hy op 25 Maart 1908 getroud is met Margaretha Johanna van Hoepen. Die seun Cornelis Ploos van Amstel word op 13 Oktober 1908 uit hierdie huwelik gebore. Hy is op 30 Maart 1918 weer getroud met Martha Elisabeth Bouwer. Uit die huwelik word ’n dogter (Catharina – 27 September 1919) en drie seuns (Willem Frederik – 31 Oktober 1922, Pieter Willem Johannes – 7 April 1926 en Cornelis – 21 Junie 1928) gebore.
Hy is op 6 April 1941 op Krugersdorp oorlede.
Skryfwerk
Hy skryf die drama in drie bedrywe, Opdraand, wat drankmisbruik as tema het, wat lei tot die miskenning van die waarde van naasbestaandes.
Onder die skuilnaam Maarten E. Conradie skryf hy ook die roman Die ondergang van ’n medemens, wat oor verarming en werkloosheid handel. Van Ravenstein is die hoofboekhouer van ’n groot firma, maar word op 54-jarige leeftyd ontslaan as gevolg van die ekonomiese depressie. Na twintig jaar getroue diens staan hy met sy vrou en vier kinders as werklose op straat. Sy pogings om werk te kry is vrugteloos en hy vind die vernedering en verwerping waaraan hy blootgestel word, te veel om te hanteer. Eindelik vind hy tydelik werk onder ’n munisipale skema, maar sy geestestoestand versleg dermate dat hy ’n sielkundige ineenstorting het. Dit is ’n onderhoudende verhaal, maar die skrywer slaag nie daarin om die hoofkarakter sodanig voor te stel dat die leser hom met sy lot vereenselwig nie.
Die vakkundige boek Van kapitalisme tot sosialisme skryf hy in die vroeë twintigerjare.
Publikasies
Uit sy pen verskyn die volgende publikasies:
Vlag van Denemarke
Die nasionale vlag van Denemarke dateer uit die dertiende eeu toe ’n banier met ’n wit-op-rooi kruis deur die konings van Denemarke gebruik is. ’n Ontstaanlegende met noemenswaardige invloed op nasionale Deense historiografie koppel die bekendstelling van die vlag aan die Slag van Lyndanisse van 1219. Die verlengde Skandinawiese kruis weerspieël die gebruik as seevlag in die 18de eeu. Die vlag het in die vroeë 16de eeu gewildheid as nasionale vlag begin kry. Privaat gebruik van die vlag is in 1834 onwettig verklaar, maar in 1854 weer toegestaan deur ’n regulasie. Die vlag hou die wêreldrekord as die oudste nasionale vlag wat steeds in gebruik is. Die vlag vertoon ’n rooi veld met ’n wit Skandinawiese kruis.
Etimologie
Daar word algemeen aanvaar dat die tweede deel (-brog) van die woord Dannebrog ’n kledingstuk aandui (en dus ook ’n vlag).
Karaat
Karaat is 'n eenheid van massa vir edelstene en pêrels waarby 1 karaat = 200mg (3.085 grein). Diamante se massa (of gewig) word in karaat bepaal. Die grootste diamant ooit gevind is die Cullinan-diamant van 3 024.75 karaat.
Karaat is ook die bepaling van die suiwerheid van goud en silwer: 24 karaat is suiwer (100%) goud. 18 karaat goud bevat 18 dele suiwer goud uit die 24 dele.
Oorsprong
Die woord karaat kom van Karob. Daar is geglo dat die karobsaad (saad van die Johannesbroodboom) altyd dieselfde gewig het, daarom is dié saad jare gelede gebruik om meetskale te kalibreer.
Vlag van Denemarke
Etimologie
’n Ander moontlikheid wat die afgelope tyd meer ondersteuning gekry het, is dat die woord verwant is aan dan, die Friese woord vir “rooi (gekleurd)”. Hierdie teorie word ondersteun deur die byvoeglike naamwoord dannebroget wat “rooi met wit kolletjies” of “bont” beteken. Met hierdie teorie lui die verduideliking: “rooi gekleurde vlag”. Hierdie teorie word vandag as die waarskynlikste beskou en in die meeste woordeboeke genoem.
Ontwerp
Die Deense vlag het die volgende tegniese ontwerp:
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Beskrywing
Die vlag van Denemarke toon op ’n rooi veld ’n wit Skandinawiese kruis. Die twee rooi vierkantige velde aan die vlagpaalkant is twaalf dele breed. Die wit kruis is vier dele breed. Die twee rooi reghoeke is twaalf dele in hoogte en 21 dele in lengte. Dit vorm ’n totale hoogte van 12+4+12 = 28 dele en ’n breedte van 12+4+21 = 37 dele.
Die rooi op die koningshuis se vlae en op die oorlogsvlag is ’n donkerder rooi as die sogenaamde Dannebrogsrot (RGB-Hex-kode E31836) en staan bekend as Krapprooi (RGB-Hex-kode AC0234).
Die swawelstert is ’n nasionale embleem en word net deur die koningshuis, openbare instellings, die weermag en gekose private persone (veral van die jagklub Kongelig Dansk Yachtklub) gebruik.
In 1748 is in ’n regulasie die korrekte lengte van die twee laaste velde in die vlag as 6⁄4 bepaal. In Mei 1893 het ’n nuwe regulasie aan alle polisiehoofde bepaal dat, as die twee laaste velde van die vlag langer as 6⁄4 is en solank dit nie 7⁄4 oorskry nie, die polisie nie moes ingryp nie (indien dit die enigste oortreding is). Hierdie regulasie is vandag nog van krag en dus is die wettige verhoudings van die nasionale vlag vandag 3:1:3 in wydte en iets tussen 3:1:4.5 en 3:1:5.25 in lengte.
Daar bestaan geen amptelike beskrywing van “Dannebrog rød” nie. Die private maatskappy Dansk Standard, regulasienommer 359 (2005), bepaal die vlag se rooikleur as Pantone 186c.
Oorspronglegende van 1219
’n Tradisie wat in die 16de eeu opgeneem is, spoor die oorsprong van die vlag terug na die kampanjes van Waldemar II van Denemarke (regent van 1202 tot 1241). Die oudste daarvan is in Christiern Pedersen se “Danske Krønike” wat ’n opvolg is van Saxo se Gesta Danorum, wat in 1520–1523 geskryf is. Hier het die vlag uit die lug geval gedurende Waldemar se Russiese kampanje. Pedersen noem ook dat daardie einste vlag in 1440 deur Erik van Pommere in ballingskap geneem is.
Die tweede bron is die geskrifte van Petrus Olai (ook Peder Olsen, oorlede in 1570) van Roskilde, ’n Fransiskaanse monnik. Hierdie optekening beskryf die slag in 1208 naby Fellin gedurende die Estiese kampanje van Koning Waldemar II. Die Dene is so te sê verslaan toe ’n banier van lamsvel, waarop ’n wit kruis uitgebeeld is, uit die lug geval en ’n wonderbaarlike sege vir die Dene tot gevolg gehad het. In ’n derde vertelling, ook deur Peder Olsen in “Denemarke se Twaalf Heerlikhede” (Danmarks Tolv Herligheder), waar in die negende heerlikheid dieselfde storie byna verbatim oorvertel word, met ’n paragraaf wat ingevoeg is waarin die jaartal as 1219 gekorrigeer is. Nou val die vlag uit die lug gedurende die Slag van Lyndanisse, ook bekend as die Waldemarslag (Deens: Volmerslaget) naby Lindanise (Tallinn) in Estland op 15 Junie 1219.
In Olai se relaas het die veldslag sleg verloop en ’n neerlaag was haas onvermydelik. Die Deense biskop Anders Sunesen (ook Andreas Sunesøn), wat op ’n heuwel gestaan en die slag aanskou het, het met sy arms opgehef tot God gebid, wat beteken het dat die Dene nader aan ’n sege gekom het hoe meer daar gebid is. Wanneer sy arms opgehef was, het die Dene die oorhand gehad en wanneer sy arms weens moegheid laat sak is, het die Este die oorhand begin kry. Diensdoeners het vorentoe gesnel en sy arms weer opgelig en die Dene het weer momentum gekry. Nogmaals het sy arms so moeg geword dat hy dit laat sak sodat die Dene al hoe nader aan ’n neerlaag gekom het. Hy het twee soldate benodig om sy hande opgehef te hou en toe die Dene op die punt van die neerlaag gestaan het, het ‘Dannebrog’ op wonderbaarlike wyse uit die lug geval waarop die koning dit opgetel het, dit aan die soldate gewys het en hulle harte so met moed gevul is dat die Dene uiteindelik die slag gewen het.
Die moontlike historiese kern agter hierdie oorspronglegende is in die 19de en 20ste eeue breedvoerig deur Deense historici bespreek. Jørgensen (1875) is van mening dat Biskop Theoderich die oorspronklike aanstigter was van die nasporing in 1218 van Albert van Buxhoeveden aan koning Waldemar II wat gelei het tot die Deense deelname aan die Baltiese kruistogte. Jørgensen spekuleer dat biskop Theorerich die ridder Hospitaller se banier in die slag van 1219 vertoon het en dat “die vyand gedag het dat dit die koning se simbool was en per abuis biskop Theorerich se tent bestorm het. Hy beweer dat die oorsprong van die legende van die vallende vlag ontspring uit hierdie verwarring tydens die slag.”
L. P. Fabricius (1934), die Deense kerkhistorikus, skryf die oorsprong toe aan die Slag van Fellin in 1208, nie die Slag van Lyndanisse in 1219 nie. Dit is gebaseer op die vroegste beskikbare bron oor die verhaal. Fabricius spekuleer dat dit aartsbiskop Anders Sunesen se persoonlike kerklike banier of selfs die vlag van aartsbiskop Absalon was, onder wie se inisiatief en toesig verskeie kleiner kruistogte reeds in Estland gevoer is. Die banier sou dan reeds in Estland bekend gewees het. Fabricius herhaal Jørgensen se voorstel van dat die vlag voor Biskop Theoderich se tent geplant is, wat per abuis aangeval is met die idee dat dit die koning se tent is.
’n Ander teorie word vlugtig deur Fabricius aangeroer en deur Helge Bruhn (1949) uitgebrei. Bruhn interpreteer die verhaal in die konteks van die wydverspreide tradisie van die wonderbaarlike verskyning van kruise in die lug in Christelike legendes. Hy vergelyk dit spesifiek met ’n soortgelyke gebeure wat in die slag van 10 September 1217 naby Alcazar plaasgevind het, waarvan gesê word dat ’n goue kruis op ’n wit veld in die lug verskyn het om ’n oorwinning vir die Christene te gee.
In Sweedse nasionale historiografie van die 18de eeu is ’n vertelling wat soortgelyk aan die Deense legende is, waarin ’n goue kruis in die blou lug verskyn tydens ’n veldslag in Finland in 1157.
Middeleeue
In die Wapenboek Gelre wat uit c. 1340–1370 dateer word so ’n banier naas die wapenskild van die koning van Denemarke aangedui. Dit is die vroegste onbetwiste kleurweergawe van die Dannebrog. In naastenby dieselfde tyd vertoon Waldemar IV van Denemarke ’n kruis in sy wapenskild op sy Danælog-seël (Rettertingsseglet van 1356). Die afbeelding in die Wapenboek Gelre is feitlik identies aan ’n beeld wat in ’n 15de eeuse wapenskildboek gevind is wat tans in die Sweedse Ryksargief is. Die seël van Erik van Pommere (1398) as koning van die Kalmarunie toon die wapen van Denemarke regs in die skildhoof by drie leeus. In hierdie weergawe hou die leeus ’n Dannebrog-banier was.
Die rede waarom die konings van Denemarke in die 14de eeu die kruisbanier in hul wapenskilde begin gebruik het, is onduidelik. Caspar Paludan-Müller (1873) is van mening dat dit moontlik ’n banier weergee wat deur die pous aan die Deense koning gestuur is ter ondersteuning van die Baltiese lande. Adolf Ditlev Jørgensen (1875) identifiseer die banier as dié van die Hospitallerridders, van die orde van Malta wat in die 12de eeu in Denemarke teenwoordig was.
Daar is rekords wat voorstel dat die Deense leër in die 16de eeu ’n “hoofbanier” gehad het. So ’n banier word in 1570 deur Niels Hemmingsøn genoem in die konteks van ’n slag in 1520 tussen Dene en Swede naby Uppsala en dat die banier byna deur die Swede verower is, maar deur die heldedade van die banierdrae Mogens Gyldenstierne en Peder Skram behoue gebly het. Die legende wat die wonderbaarlike oorsprong van die vlag aan die kampanjes van Waldemar II van Denemarke (regeer tussen 1202 en 1241) toeskryf, is in die 1520’s deur Christiern Pedersen en Petrus Olai opgeteken.
In 1576 het Henrik Rantzau, seun van Johan, ook oor die oorlog en die lot van die vlag geskryf en genoem dat dit in ’n slegte toestand teruggekeer het. Hy skryf ook dat die vlag, nadat dit aan Denemarke teruggegee is, in die katedraal van Schlweswig gehuisves is. Ulrik Petersen, Schlweswigse historikus (1656–1735) het in die vroeë 17de eeu die teenwoordigheid van die banier bevestig en opgeteken dat dit teen ongeveer 1660 byna totaal verkrummel het.
Kontemporêre vertellinge van die Slag van Hemmingstedt verwys nie na die verlies van die oorspronklike Dannebrog nie, hoewel, volgens die kapitulasie, alle Deense baniere wat in 1500 verloor is teruggegee moet word. In ’n brief gedateer 22 Februarie 1500 aan Oluf Stigsøn beskryf koning Hans die slag maar noem egter nie die verlies van die belangrike vlag nie. Die hele brief gee trouens die indruk dat die verlore slag nie baie belangrik was nie. In 1598 het Neocorus geskryf dat die banier wat in 1500 verower is, na die kerk in Wöhrden geneem is en vir 59 jaar daar vertoon is tot dit as deel van die vredesooreenkoms in 1559 aan die Dene terugbesorg is.
Moderne era
Die Dannebrog word sedert die 16de eeu as vlootvlag gebruik, in 1785 is dit as regimentele vlag in die Deense leër begin gebruik en in 1801 vir die burgerwag (landeværn). Van 1842 af is dit vir die hele weermag gebruik.
Samelopend met die ontwikkeling van romantiese nasionalisme in ander Europese lande gedurende die eerste helfte van die 19de eeu, is die militêre vlag toenemend gesien as verteenwoordigend van die volk. Gedigte van hierdie tyd wat die Dannebrog oproep is geskryf deur o.m. B.S. Ingemann, N.F.S. Grundtvig, Oehlenschläger, Chr. Winther en H.C. Andersen. Teen die 1830’s het die militêre vlag baie gewild geword as nieamptelike vlag en die gebruik daarvan deur privaat indiwidue is op 7 Januarie 1834 onwettig verklaar.
In die nasionale entoesiasme na afloop van die Eerste Duits-Deense Oorlog gedurende 1848–1850 is die vlag steeds wyd vertoon en die verbod op privaat gebruik is in ’n regulasie van 7 Julie 1854 herroep. Hierdeur is Deense burgers vir die eerste maal toegelaat om die Dannebrog (maar nie die swawelstertvariant Splitflag nie) te vertoon. Spesiale toestemming om die Sprlitflag te gebruik is aan enkele instellings en privaat maatskappye toegestaan, veral na 1870. Op 10 April 1915 is die hys van enige ander vlag op Deense grondgebied verbied. In 1886 het die oorlogsministerie ’n regulasie bekendgestel wat aandui dat die vlag op dertien gespesifiseerde dae, insluitend koninklike verjaardae, die datum waarop die grondwet onderteken is (5 Junie 1849) en dae ter herinnering aan militêre veldslae, vertoon moet word. In 1913 het die vloot sy eie lys van vlagdae vrygestel. Van 1939 tot 2012 het die jaarboek Hvem-Hvad-Hvor ’n lys van vlagdae ingesluit. Sedert 2019 kan vlagdae by die "Ministerie van Justisie (Justitsministeriet)" asook "Die Denemarke-vereniging (Danmarks-Samfundet)" gesien word.
Maritieme vlag en ooreenstemmende koninkrykvlag
Die grootte en form van die burgerlike vaandel (“Koffardiflaget”) vir handelskepe word in die regulasie van 11 Junie 1748 as volg weergegee: “’n Rooi vlag met ’n wit kruis sonder gesplete punt. Die wit kruis moet 1⁄7 van die hoogte van die vlag wees. Die eerste twee velde moet vierkantig wees en die buitenste twee velde moet 6⁄4 van daardie lengte wees.” Die verhouding is dus 3:1:3 op die vertikale as en 3:1:4,5 op die horisontale as. Hierdie definisie is tot vandag die absolute verhouding vir die Deense nasionale vlag, te wete die burgerlike weergawe van die vlag (“Stutflaget”) asook die handelsvlag (“Handelsflaget”). Die burgerlike vlag en die handelsvlag is identies in kleur en ontwerp.
'n Regulasie wat in 1758 deurgevoer is het vereis dat Deense skepe wat in die Middellandse See vaar die koninklike monogram in die middel van die vlag moet hê om dit te onderskei van Maltese skepe weens die ooreenkoms met die vlag van die Soewereine Militêre Orde van Malta.
Volgens die regulasie van 11 Junie 1748 was die kleur eenvoudig rooi, wat vandag algemeen bekend staan as “Dennabrog rød” (“Dannebrogrooi”). Die enigste beskikbare kleurstof in 1748 is gemaak van krapwortel (’n beetagtige plant) wat verwerk kan word om ’n helderrooi kleurstof te verkry (wat ook gebruik is om die baadjies van Britse soldate te kleur). ’n Regulasie van 1927 herhaal dat Deense handelskepe vlae moet vertoon volgens die regulasie van 1748.
Die eerste regulasie omtrent die Splitflag dateer ui 27 Maart 1630 waarin koning Christiaan IV beveel dat Noorse gewapende handelskepe slegs die Splitflag mag gebruik indien hulle in Deense oorlogsdiens staan. In 1685 noem ’n bevel wat aan ’n aantal stede in Schlweswig gestuur is, dat alle skepe die Deense vlag moet vertoon, en in 1690 word alle handelskepe verbied om die Splitflag te vertoon met die uitsondering van skepe wat in Oos-Indië, Wes-Indië en langs die kus van Afrika vaar. In 1741 is dit bevestig dat die regulasie van 1690 steeds geld; dat handelskepe nie die Splitflag mag vertoon nie. Terselfdertyd word die Deense Oos-Indiese Kompanjie toegelaat om die Splitflag te vertoon wanneer dit die ewenaar oorgesteek het.