cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rusland
Medialandskap en vryheid van mening
Maar ondanks hierdie voorvereistes vir die vryheid van uitdrukking en 'n vrye perslandskap is daar steeds geen landswye uitsaaier wat onafhanklike verslaggewing en inligting oor regeringsake bied en kritiese kommentaar op die regeringsbeleid sou lewer nie. Sedert die ontbinding van die Sowjetunie en die stigting van die Russiese Federasie is volgens statistieke van die Russiese joernalistevereniging meer as 300 joernaliste vermoor. Die Moskouse Buro vir Menseregte berig dat net in 2009 57 joernaliste slagoffers van moordaanvalle geword het.
Die nasionale agentskap Roskomnadsor
In Maart 2007 het die destydse Russiese president Wladimir Poetin 'n nuwe nasionale agentskap, Roskomnadsor, in die lewe geroep wat toesig hou oor massamedia, kommunikasie en Rusland se kulturele erfenis. Dit is ondergeskik aan die premier. Alle media en kommunikasiemiddels, insluitende die internet en telekommunikasie met sy gesamentlike inhoud, word deur Roskomadsor gekontrolleer. Dié agentskap reik ook lisensies uit en onderhou 'n databank met persoonlike gegewens van Russiese burgers. Roskomnadsor is sodoende in staat om die internetgebruik van individue byna volledig te monitor.
Volgens die Russiese perswet kan Roskomnadsor media oor hulle optrede vermaan – en 'n medium ná twee waarskuwings laat sluit. So is die dagblad Nowaja Gazeta, wat in besit van die voormalige president Michail Gorbatsjof en die bankier Aleksander Lebedef is en vir sy kritiese houding teenoor die regering bekend staan, al verskeie kere onder druk geplaas. In die najaar van 2010 het Roskomnadsor gedreig om dié koerant se druklisensie te beëindig nadat dit 'n artikel uit die program van 'n neo-nazi-organisasie aangehaal het en weens die "verspreiding van ekstremistiese propaganda" gedagvaar is. Sedert 2001 is tien joernaliste, wat vir Nowaja Gazeta werksaam was, vermoor.
Media onder beheer van die staat, energiereuse en oligarge
Roskomnadsor verskaf ook inligting oor die medialandskap in Rusland – so het die totale aantal media, wat deur die agentskap gelys, vroeg in 2011 66 032 beloop, waarvan 5 254 televisie-stasies, 3 769 radiostasies, 28 449 dagblaaie en 21 572 tydskrifte. Die meeste media word deur die staat beheer, veral die groot nuusagentskappe en televisie-kanale. Die graad van beheer varieer grootliks.
So word die dagblad Rossijskaja Gazeta met 'n sirkulasie van sowat 430 000 eksemplare regstreeks deur die Russiese regering beheer en fungeer as 'n soort staatskoerant – alle wette en verordenings van die Moskouse regering word eers van krag nadat hulle in dié dagblad bekend gemaak is. Die uitgewery van Rossijskaja Gazeta word deur Aleksander Gorbenko bestuur, 'n Moskouse amptenaar wat toesig hou oor die regering se kontak met verslaggewers van massamedia. Ook die belangrikste Russiese nuusagentskap, Itar-Tass, is in staatsbesit.
Naas die staat oefen ook staatsondernemings of oligarge, wat as regeringsvriendelik bekend staan, kontrole oor media uit. Iswestija, een van die oudste dagblaaie in die land met 'n sirkulasie van sowat 130 000, is in besit van die Moskouse mediamaatskappy Gazprom-Media wat deel uitmaak van Gazprom, die wêreld se grootste gasprodusent wat merendeels deur die Russiese staat beheer word.
'n Ander beduidende eienaar van media is WGTRK, die "Al-Russiese staatsmaatskappy vir televisie en radio", met die uitsaaier Rossija (en tagtig TV-streekkanale), die radiostasie Radio Majak ("Radio Vuurtoring"), die nuusagentskap Ria Nowosti (met korrespondente in meer as veertig lande) en 'n aantal internet-koerante soos vesti.ru en strana.ru.
Toegang tot die media
Die meeste Russe het maklike toegang tot die media – in stedelike gebiede is die meeste dagblaaie by nuusstalletjies verkrygbaar teen pryse van sowat ZAR 2 of meer. Koerantoutomate vergemaklik die koop van dagblaaie in Moskou se moltreinstasies. Opvallend is die afwesigheid van buitelandse media by nuusstalletjies.
Volgens meningspeilings deur die Russiese WZIOM-instituut gee 95 persent van die Russiese bevolking die voorkeur aan televisie as hul hoofbron van inligting, maar slegs vyf persent aan koerante. Daar is 'n vinnig groeiende mark vir betaaltelevisie, met die satellietverspreider Tricolor as die belangrikste aanbieder. Die Russiese regering het 'n projek van stapel gestuur om toegang tot digitale televisie-ontvangs vir alle huishoudings te verseker.
Volgens die onafhanklike Lewada-sentrum in Moskou het sowat dertig persent van die bevolking toegang tot die internet wat as die liberaalste nuusmedium beskou word en 'n mediatuiste vir Russiese opposisiegroepe bied, alhoewel die agentskap Roskomnadsor toegang tot ongewenste webtuistes mag beperk. Die Russiese regering is van plan om toegang tot die net deur die uitbou van snelle internetverbindings te vergemaklik.
Die staatsbeheerde televisiekanaal Perwyj Kanal ("Eerste kanaal") lok volgens mediaatlas.ru tans die meeste toeskouers – nog voor Rossija en NTW. Wat gedrukte media betref, is die poniekoerant Moskowskij Kosmolets die gewildste (en goedkoopste) dagblad op die Russiese mark – met 'n leserstal van ongeveer 1,3 miljoen.
Joernaliste kla soms dat die Russiese publiek onverskillig teenoor kwelvrae staan en dus ook nie belang stel in kritiese verslaggewing nie. So was daar gedurende Rusland se transformasie tot 'n demokratiese samelewing wél 'n fase wat deur die stigting van 'n verskeidenheid mediaondernemings (dikwels het oligarge meer as een mediamaatskappy besit) en kritiese joernalisme gekenmerk was. Die euforie van die vroeë 1990's het egter geleidelik plek gemaak vir 'n soort regeringsvriendelike joernalisme wat tipies was vir die Sowjet-tydperk, veral op Rusland se televisiekanale wat baie aandag aan die regering se standpunte gee en moontlik ook nog as spreekbuis vir invloedryke oligarge optree wat die Kremlin-beleid steun. Maar daar is baie kwelvrae waaroor die media heeltemal swyg.
Amphimedon rubida
Amphimedon rubida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Groot Skeurvallei
Die Groot Skeurvallei is 'n skeurvallei in Oos-Afrika wat die grootste van sy soort in die wêreld is. Hoewel die term nog redelik algemeen is, word dit deesdae selde in geologie gebruik omdat dit beskou word as twee aparte, maar verwante, skeurstelsels waarvan die Oos-Afrikaanse Skeur een is.
Die Skeurvallei gaan deur Eritrea, Djiboeti, Ethiopië, Kenia, Uganda, Tanzanië, Malawi en Mosambiek. Die gedeelte van Eritrea deur Ethiopië staan bekend as die Abessiniese skeurvallei, die gedeelte vanaf Ethiopië deur Kenia tot in Tanzanië staan bekend as die Oostelike skeurvallei en die gedeelte vanaf Uganda tot by Malawi as die Westelike skeurvallei.
Abessiniese skeurvallei
Hierdie gedeelte van die skeurvallei begin by Djiboeti. Hier kom drie tektoniese plate byeen: Afrika plaat, Indiese plaat en die Arabiese plaat. Die skeurvallei volg hiervandaan 'n suidwestelike rigting en verdeel Ethiopië in twee tot by Turkanameer. Daar is agt kleiner mere slegs in hierdie gedeelte van die skeurvallei en die Awashrivier vloei ook in die Abessiniese skeurvallei en mond uit in die Abbemeer. Net wes van Djiboete is die Danakil depressie. Die depessie se laagste punt, die Assalmeer, is 155 meter onder seevlak en is die laagste punt in Afrika.
Oostelike skeurvallei
Die Oostelike skeurvallei sluit Turkanameer in, in die noorde van Kenia en strek suidwaarts tot by die grens met Tanzanië. Suid van die grens sluit dit die Natronmeer en die vulkaan Ol doinyo in. Dit sluit ook verskeie kleiner mere in. Suid van die Tanzaniese grens staan die vallei ook bekend as die Gregory Skeurvallei. Die skeurvallei sluit dan aan by die Westelike skeurvallei net noord van die Malawimeer.
Westelike skeurvallei
Die Westelike skeurvallei is ongeveer 600 myl lank. Dit begin by die Albertmeer en het hier geen sigbare verbinding met die Oostelike skeurvallei nie. Die vallei strek suidwaarts en sluit die Edward-, Kivu, Tanganjika-, Rukwa- en Malawimere in. Net noord van die Malawimeer, in die suidelike hooglande van Tanzanië, sluit die vallei by die Oostelike skeurvallei aan.
Sint-Niklaas
Sint-Niklaas (Frans: Saint-Nicolas) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die noordooste van die Vlaamse provinsie Oos-Vlaandere en het 'n oppervlakte van 84 km² en 76 000 inwoners (2018). Sint-Niklaas lê 17 km van Dendermonde en ongeveer 20 km van Antwerpen.
Die stad beskik oor 'n spoorwegstasie wat verbindings na Lokeren, Gent, Antwerpen, Dendermonde en Brussel bied.
Geskiedenis
Sint-Niklaas het in 1217 ontstaan. Die stad kry in 1804 stadstatus.
Op die internasionale dag teen rassisme van die Verenigde Nasies - 21 Maart 2007 - het die Vlaamse swart politikus Wouter Van Bellingen 626 paartjies in die eg verbind.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Sint-Niklaas is:
Capitec Bank
Capitec Bank is 'n Suid-Afrikaanse handelsbank wat gestig is in Stellenbosch, Wes-Kaap en wat se hoofkantoor nog steeds gebasseer is in Stellenbosch, met addisionele operasionele takke in Bellville en Johannesburg. Dit is een van die plaaslikbeheerde banke wat deur die Reserwebank, wat Suid-Afrikaanse banke reguleer, gelisensieer is. Dit het tot stand gekom op 1 Maart 2001 en is op 18 Februarie 2002 op die JSE gelys.
Capitec is deur Jannie Mouton, Michiel le Roux en Riaan Stassen gestig. Capitec het vier grondbeginsels: Eenvoud, waarde vir geld, toegangklikheid en kliëntervaring.
Oorsig
Die bank bied 'n Global One-rekening, wat transaksie-, spaar-, kredietfasiliteite en 'n kredietkaat in 'n enkele produk aan kliënte bied. Capitec se bruto leningsboek staan op R60,25 miljard. R2,16 miljard van die lenings is drie maande of minder agterstallig. 4,7 miljoen van Capitec se kliënte het nou saam R81,4 miljard se deposito's by die bank.
Capitec het in 2019 Mercantile Bank vir R3,2 miljard by Caixa Geral de Depósitos, 'n Portugese bank, aangekoop met die oog op besigheidsbankdienste.
Bokkeveld-tolbos
Die Bokkeveld-tolbos (Leucadendron nitidum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom by Sederberg, Koue Bokkeveld en Swartruggensberge.
Die struik word 2.0 m hoog en blom van Mei tot November. Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na die grond na twee maande en word deur miere versprei.. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sandsteen en kwartsietsand op hoogtes van 1 000 - 2 000 m.
In Engels staan dit as die Bokkeveld conebush bekend.
Sardinië
---Sidenote START---
Neotis
Neotis is 'n genus van voëls in die familie van wildepoue en korhane (Otididae). Die genus omvat vier spesies.
Sardinië
Sardinië (Italiaans: Sardìgna of Sardìnnia, [saɾˈdiɲɲa] of [saɾˈdinja]; Sardies: Sardigna, [sarˈdeɲɲa]; Katalaans: Sardenya) is 'n eilandgebied van Italië in die Middellandse See en 'n outonome administratiewe gewes van Italië.
Die eiland is wes van die Italiaanse vasteland, suid van Korsika en noordoos van Sisilië geleë. Sardinië is die tweede grootste eiland in die Middellandse See ná Sisilië. Sardinië het 'n bevolking van 1 651 793 in 2017 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 24 090 km². Die hoofstad en grootste stad is Cagliari. Die amptelike tale is Sardies en Italiaans. Rondom die dorp Alghero word 'n ou vorm van Katalaans gebesig - as kulturele erfenis van vier eeue van Spaans-Aragonese bewind oor Sardinië tussen die 14de en 18de eeu.
Geskiedenis van die Russiese Revolusie (boek)
Geskiedenis van die Russiese Rewolusie (Russies: История русской революции, Istoriia Russkoi Revoliutsii) deur Leon Trotsky is 'n 3 volume boek oor die Russiese Rewolusie van 1917. Trotsky het dit klaar geskryf in Russies in 1930 en dit was toe in Engels vertaal deur Max Eastman in 1932. Die drie dele: Die Omverwerping van Tzarism, Die Poging tot Teen-Rewolusie en Die Triomf van die Sowjets.
Dit word beskou as 'n belangrike en unieke werk as 'n geskiedenis van 'n groot gebeurtenis wat geskryf is deur iemand wat 'n leidende rol daarin gespeel het. In sy nota oor die skrywer in die eerste Engelse vertaling, Max Eastman het geskryf dat "hierdie huidige werk... sal sy plek neem in die rekord van Trotsky se lewe... as een van die hoogste prestasies van hierdie veelsydige en kragtige verstand en wil."
Al drie dele is gratis beskikbaar aanlyn by die Trotsky Internet Archive of gekoop kan word as 'n enkele boek gepubliseer deur Haymarket Boeke (ISBN 9781931859455), Pathfinder Pers (ISBN 0-913460-83-4), of Penguin Publishing (ISBN 9780241301319). Die boek kan ook gekoop word in 3 volumes van WellRedBooks (ISBN 1-9000-07-26-6).
Karakum
Karakum (dikwels ook Kara-Kum; Russies: Каракумы; Turkmeens: Garagum; Oesbekies: Qoraqum; letterlik Swart Sand) is 'n woestyn in Sentraal-Asië wat saam met die aangrensende Kyzylkum-woestyn die grootste deel van die sentrale Turan-vlakte in Turkmenistan dek.
Die Karakum-woestyn, wat wes van die Amudarja-rivier geleë is, omvat sowat negentig persent van die Turkmeense staatsgebied. Net 'n klein deel van sy oppervlakte van meer as 400 000 km² is in die noordelike buurland Oesbekistan geleë. Die uiters dorre woestynomgewing, waar reënval dikwels net een keer in 'n dekade voorkom, is met een inwoner per 6,5 km² yl bevolk. In 1950 is met die bou van die Karakum-kanaal begin wat oor 'n afstand van 1 445 km² deur die suidelike deel loop en as een van die grootste besproeiingsprojekte beskou word wat ooit aangepak is. Die kanaal word deur die Amudarja gevoed en voorsien die oasebewoners van Turkmenistan van water.
Ligging
Die Karakum-woestyn, wat groot dele van die Turkmeense staatsgebied dek, is oos van die Kaspiese See geleë en word in die noorde deur die Aralsee en die Amudarja-rivier, en in die noord-ooste deur die Kyzylkum-woestyn begrens. Nadat die Aralsee se wateroppervlak in die 20ste eeu steeds verder gekrimp het, het op sy voormalige seebedding die uitgestrekte "Aral-Karakum" ontstaan, 'n barre landskap wat oor sowat 40 000 km² strek.
Alhoewel die Aralsee in sy verlede steeds deur wisselende watervlakke gekenmerk is, is die onlangse grootskaalse waterverlies deur massiewe besproeiingskemas veroorsaak wat in die Sowjet-tydperk op die been gebring is. Terwyl watervlakke in die noordelike deel van die Aralsee tans weer styg, daal hulle in die suidelike Aralsee nog steeds sodat die woestyn hier uitbrei.
Geologie
Sowat 30 miljoen jaar gelede was die hele woestyn nog deur 'n uitgestrekte see bedek. Eers nadat in die suidelike dele van die Turan-vlakte berge begin vorm het, het die see geleidelik verdwyn. Later het die Amudarja deur die gebied gevloei. Die rivier het sy loop soms verander en groot hoeveelhede alluviale materiaal (hoofsaaklik sand en klei) in die gebied afgeset.
Sand uit die Karakum-woestyn bevat tans sowat veertig verskillende minerale wat deur die rivier uit die berggebiede in die suid-ooste na die woestyn vervoer is. Nadat die Amudarja-rivier sy loop in noordwaartse rigting verander het om in die Aralsee uit te mond, is die woestynoppervlak hoofsaaklik deur winde gevorm.
Klimaat
Die Karakum-woestyn het 'n vastelandse klimaat met lang, warm en droë somers. Die winters word deur wisselvallige weer gekenmerk, maar is in die algemeen gematig. In Julie, die warmste maand, styg die kwik in die noordelike deel en in die kusgebiede langs die Kaspiese See tot 'n gemiddeld van tussen 26 en 28 °C, terwyl temperature in die sentrale gedeelte van die woestyn met tussen 30 en 34 °C merkbaar hoër is.
In Januarie, die koudste wintermaand, daal die kwik in die noorde benede vriespunt, met 'n gemiddeld van -4 °C, terwyl die winter in die suide met 'n gemiddeld van +4 °C ietwat gematigder is. Groot temperatuurskommelinge van meer as 10 °C binne 24 uur kom algemeen voor. Die gemiddelde jaarlikse reënval wissel van sowat 70 mm in die noorde tot 150 mm in die suidelike dele. Reën val gewoonlik slegs in die winter- en vroeë lentemaande, hoofsaaklik tussen Desember en April. Sneeuval word nouliks aangeteken. Die heersende winde waai uit noord-oostelike en noord-westelike rigtings, maar is nouliks sterk, behalwe op baie warm somerdae wanneer die woestynsand deur die felle son tot sowat 70 °C verhit word en sterk sandstorms op namiddae ontwikkel.
Geskiedenis
Die Karakum-woestyn was die tuisland van 'n vroeë beskawing wat in die 4de millennium v.C. as oase-beskawing gelyktydig met die rivierbeskawings van die Nyl, Mesopotamië en die Indus-vallei ontstaan het. Omstreeks 1700 v.C. het die beskawing om onbekende redes verdwyn. Navorsers neem aan dat die Karakum-bewoners na die Tweestroomland (die huidige Irak) gemigreer het.
Eeue later het die Syroete deur die Karakum-woestyn geloop. Die oasestad Merv was in die antieke tydperk en in die middeleeue 'n belangrike tussenstasie op hierdie handelsroete.
In 2000 het die Turkmeense regering begin om in die Karashor-vallei naby die stad Yaila 'n kunsmatige meer in die woestyn te skep. Nadat die eerste fase van die bouprojek voltooi is, het die eerste water op 15 Julie 2009 na die meer gevloei. Die watertoevoerkanale vir die meer sal 'n totale lengte van meer as 2 500 kilometer hê om die toekomstige meer met 'n lengte van 100 kilometer, 'n wydte van 19 kilometer en 'n totale oppervlakte van 1 900 km² te voed. Ná sy voltooiing in 2020 sal die kunsmatige meer jaarliks met tien miljard m³ water gevoed word. Sy totale waterinhoud sal 132 miljard m³ beloop.
Pelycosauria
Pelycosauria (van Grieks πέλυξ pelyx, "houtbak", en σαῦρος sauros, "akkedis") is ’n informele groepering of orde wat bestaan uit basale, of primitiewe, sinapsides uit die laat Paleosoïkum. Daar word soms verkeerdelik na hulle verwys as "soogdieragtige reptiele". Hulle bestaan uit alle sinapsides behalwe die terapsides en hul afstammelinge.
Beskrywing
Sommige spesies was nogal groot en kon tot 3 m of hoër word, hoewel die meeste baie kleiner was. Omdat meer gevorderde groepe sinapsides regstreeks uit Pelycosauria ontwikkel het, gebruik wetenskaplikes van die 21ste eeu nie meer die term amptelik nie, maar net informeel.
Don-sfinks
Die Don-sfinks (Russies: Донской сфинкс; Engels: Donskoy, Don Sphynx) is ’n haarlose katras van Russiese oorsprong. Dit is nie verwant aan die beter bekende Kanadese sfinkskat nie. Dié se gebrek aan hare word veroorsaak deur ’n resessiewe geen, terwyl die Don s’n veroorsaak word deur ’n dominante geen.
Geskiedenis
duimnael|250px|links|Die lyf van die Don-sfinks.
Die ras se geskiedenis begin in 1987 toe die katteler Jelena Kowalewa ’n haarlose wyfiekatjie in die Russiese stad Rostof aan die Don ontdek het. Haar kleintjies was almal haarloos en sy word dus beskou as die stammoeder van die ras. Die Don-sfinks is in 1997 deur die World Cat Federation (WCF) en in 2005 deur The International Cat Association (TICA) erken.
Die Peterbald is aanvanklik geskep deur die Don-sfinks met die Siamese kat en Oosterse korthaarkat te kruis om ’n Oosterse haarlose kat te kry. Kruisings tussen die Don-sfinks en Peterbald word nie meer toegelaat nie.
Lys van nedersettings in Israel
Die volgende 77 munisipaliteite is stede en het 'n stadsraad.
1941
Die jaar 1941 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 41ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Christina Susanna van Zyl
C.S. Badenhorst (née Van Zyl; 1926–2004) was 'n Afrikaanse skrywer wat hoofsaaklik bekendheid verwerf vir kinder- en jeugverhale. Sy is bekend vir tienerstories soos Wat geld nie kan koop, Twee spoke en ’n Seun en 'n kano.
Herkoms en vroeë lewe
Christina Sussanna van Zyl is op 24 Mei 1926 op die plaas Bokkraal in die Marico-distrik gebore. Sy is die enigste dogter in die gesin en het twee ouer broers en ook 'n jonger een. Hier is sy tot standerd ses in 'n tweemanskooltjie, waarna sy na die koshuis van Zeerust Hoërskool is, waar sy in 1943 matrikuleer. Op skool kry sy die bynaam Kalfie by haar oudste broer, wat sy daarna vir die res van haar lewe behou. Sy studeer verder in Liggaamsopvoeding aan die Potchefstroomse Onderwyskollege, waar J.R.L. van Bruggen Afrikaans aan haar doseer, en behaal haar Onderwysdiploma.
Loopbaan
Hierna hou sy vanaf 1947 skool in die Marico Bosveld op Nietverdiend. Aan die einde van 1948 trou sy met Frik Badenhorst, 'n studentemaat, en in 1949 verhuis hulle na die Rustenburgse Bosveld, waar hy 'n aanstelling by die plaaslike Doornfonteinskool kry. Twee dogters, Delene en Susan, word uit die huwelik gebore. Na 'n onderbreking van 'n paar jaar, waartydens die kinders gebore is en sy voltyds skryf, begin sy weer skoolhou, aanvanklik op Koedoeskop in die Thabazimbi-bosveld. Vanaf 1961 woon hulle op Potchefstroom, waar sy skoolhou en in 1975 aftree. Sy word in November 2003 ernstig siek en verloor alle spierbeheer, waarna sy op 9 September 2004 op Potchefstroom oorlede is.
Skryfwerk
Sy lewer uitsluitlik werk vir kinders en die jeug. Van kleintyd af skryf sy vir Die Jongspan en haar eerste poging word gepubliseer wanneer sy skaars nege jaar oud is. Letterlik honderde bydraes van haar word deur haar skooljare en terwyl sy onderwys gee in hierdie bladjie geplaas, onder haar eie naam en sewe skuilname. Somtyds is daar tot ses van haar bydraes in een uitgawe. In standerd nege en tien wen sy landswye opstel- en dramawedstryde. Deur die jare lewer sy ook bydraes vir Patrys, Trompie en Pronkertjie.
Samesteller
Sy help met die samestelling van Skone klanke en Woord en daad vir gebruik op laerskole en hoërskole en help ook met kortverhaalbundels en toneelbundels vir hierdie doeleindes. Haar eie boekies begin verskyn vanaf die vroeë vyftigerjare, hoofsaaklik vir gebruik van graad een tot standerd twee, onder andere 'n hele aantal eenlettergrepige beginnersboekies.
As samesteller is sy verantwoordelik vir verskeie bundels in die Trap der Jeug-reeks skoolleesboekies.
Kinderverhale
Dit is egter eers na die verskyning van Kruppelpootjies (1958) dat sy ernstig begin belangstel in kinderboeke en haar daarna hieraan toewy. Hierdie verhaal gaan oor 'n hondjie wat kruppel gebore is en dan vreugde bring in die lewe van 'n dogtertjie wat polio gehad het. Kruppelpootjies word in 1959 met die tweede prys in 'n landswye kinderboekwedstryd bekroon.
Uit haar kinderverhale word 'n keur gemaak (aangevul met nuwe verhale) wat in vier dele onder die titel Uit my storietrommel gepubliseer word.
Jeugverhale
Sy is veral bekend as skryfster van avontuurverhale vir die jeug, waarin daar nie veel konflik is nie, met 'n positiewe, amper idilliese, lewensuitkyk en wêreldbeeld. Die boeke is feitlik almal voorspelbaar in hulle resepmatigheid. Hierdie resepmatigheid kom in bykans alle verhale voor, met dikwels 'n liefdestema en karakters wat uitblink op sportgebied, terwyl haar natuurkennis baie van die verhale verryk.
In Speurder Proppie (1973) wil die bende nie toelaat dat Proppie by hulle aansluit nie, want hy is nog te jonk en moet homself eers bewys. Wanneer hy die polisie help om 'n gevaarlike span inbrekers vas te trek, word hy as lid van die bende aanvaar.
Wat geld nie kan koop nie (1981) is die verhaal van Nerina wat alles het, soos ryk ouers, status, talent en goeie maats, maar nogtans nie geluk in haarself het nie. Haar goeie vriendin Katryn sien dit raak en skryf 'n poppespel om te sien of dit nie 'n verskil sal maak nie.
In 1981 word Nienkie verstaan bekroon met die J.P. van der Walt-prys. Nienkie is tot sy elf jaar oud is die enigste kind. Dan word Braampie gebore en skielik is sy nie meer die middelpunt van belangstelling nie. Braampie word siek en sy siekte veroorsaak dat hulle nie meer in die Desembervakansie strand toe gaan nie. Sy voel dat sy vir Braampie haat, want hy verongeluk alles. Vir die vakansie gaan die ontevrede Nienkie dan na oom Braam en tant Ela op Bosbokrand, waar sy leer om te verstaan. Hierdie boek word saam met 'n Seun en 'n hond in 1981 by die wêreldboeke-uitstalling in Warschau uitgestal.
'n Seun en 'n kano(1983) vertel die verhaal van 'n seun wat 'n begeerlike kano kan kry as hy vir sy oom twee papegaaiduiwe vang. Sy liefde vir die natuur en vir sy eerste meisie bepaal dat hy nie voor die versoeking swig nie en die regte morele keuse maak. Hierdie boek verower in 1984 Perskor se Jeugprys.
Die prinshond (1983) is die verhaal van Kaptein se lojaliteit, wat sy nooi Elani soos goud oppas. Hy wys selfs aan haar uit wanneer ander mense haar nie goedgesind is nie, soos Linda, Elani se niggie.
Die laaste vanggat (1984) vertel van die plaasvakansie van Doret Pienaar en haar broers Fanie en Adri op hulle oupa se plaas Duikerfontein. Saam met Roelfie van Aswegen van die buurplaas kruis hulle paaie met die berugte misdadiger bekend as die Nagslagter. Asof dit nie genoeg is nie, maak oom Koot se “beroemde” spookluiperd weer sy verskyning. Voordat die drietal egter moet terugkeer stad toe, word Doret 'n geheim meegedeel. Hierdie geheim lei tot verdere avonture en 'n verrassende ontknoping.
In Eerste afspraak (1985) is die hoofkarakter Hannes Jordaan 'n meisiehater en uitblinker op akademiese en sportgebied. Ten spyte van sy suster Susan se pogings, steur hy hom nie aan die teenoorgestelde geslag nie. 'n Uitnodiging na 'n verjaarsdagpartytjie vereis egter 'n metgesel en hy wil graag vir Linda vra, maar sy stel nie eintlik in seuns belang nie en hy weet nie hoe om haar te vra nie.
In Lewenslange gevangene (1986) word Faansie en Susan saam groot en is onafskeidbaar. Faansie moet egter na 'n ander skool gaan en Susan weier eers om die feit te aanvaar. Sy leer egter 'n les wanneer sy die afvlerkduif, wat sy dae in gevangeskap deurbring, en die rooipootmannetjie dophou.
Ernst raak in Die swart motor (1987) onverwags betrokke in 'n verknorsing toe hy deur bankrowers gevange geneem word en in 'n sinkkamertjie toegesluit word. Hy wonder of Miems sal besef dat iets ernstig gebeur het en of sy sommer net sal glo dat hy nie hulle afspraak wou nakom nie.
Kinderdrama
Sy skryf ook die bundel Kindertoneelstukkies, primêr bedoel vir opvoering deur laerskoolkinders. Hierdie bundeltjie bevat die toneelstukkies Die kwaai juffrou, San se les, Die lui miertjie, Die onmoontlike tweeling, Sielkunde, Onselfsugtigheid, Elke hond kry sy dag, Huiswerk – somme, Die onbekende kwaal en Jakob en Esau. Haar kindertoneelstukke Skelm rokers en Kinkhoes word deur Gerhard J. Beukes in die versamelbundel Spele vir die Jongspan opgeneem.
Publikasies
s.j. 1954 1956 1958 1960 1961 1962 1965 1968 1969 1970 1972 1973 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1983 1984 1985 1986 1987
Samesteller en redakteur
C
In Navo se internasionale spellingsalfabet word C uitgespreek met die woord Charlie.
Peterbald
Die Peterbald (Russies: Петерболд, петербургский сфинкс) is ’n haarlose katras van Russiese oorsprong.
Geskiedenis
Die Peterbald is in die laaste helfte van 1994 in Sint Petersburg, Rusland, geskep in ’n eksperimentele paring van ’n Don-sfinks en ’n Oosterse korthaarkat deur die teler Olga S. Mironowa. Die eerste twee werpsels het vier Peterbald-katjies opgelewer en hulle word beskou as die stamouers van die ras.
In 1996 is die kat deur die Russiese Katvereniging aanvaar, die volgende jaar deur The International Cat Association (TICA) en in 2003 deur die World Cat Federation (WCF). Die Amerikaanse Cat Fanciers Association (CFA) het dit in 2009 aanvaar vir kampioenskap-mededinging.
Braam le Roux (skrywer)
Braam le Roux (* 28 Augustus 1918, Middelburg – † 31 Desember 1956, De Deur ) was ’n Afrikaanse skrywer van spanningsverhale, wat veral bekendheid verwerf vir sy reekse boeke oor Die swart luiperd en Temmers van die woestyn, Die SA Polisie, Die Swerwerspeurder en Die woeste Laeveld. Laasgenoemde skryf hy saam met die skrywer, Dewald Brink. Sy reeks boeke is so gewild dat al sy reekse na sy dood voortgesit word deur ander skrywers. Die skrywer F.A. Venter (onder die skuilnaam Meiring Fouché) publiseer nog 23 titels in Die Swart Luiperd-reeks, terwyl die skrywer R. Hendriks die Temmers van die woestyn-reeks voortsit. 'Die SA Polisie' en 'Die Swerwerspeurder' reekse word Gys van Graan, Gerrie Radlof en F.A. Venter (as Meiring Fouché) voortgesit. Deur die loop van le Roux se loopbaan publiseer hy meer as 'n honderd boeke.
Peterbald
Geskiedenis
Deesdae word die kat ontwikkel in die rigting van moderne Oosterse en Siamese tipes – dus met lang snoete, groot ore wat ver uitmekaar sit, plat wangbene en ’n elegante lyf op lang bene. Alle standaarde vir die ras moedig dus paring met Oosterse en Siamese katte aan, asook tot in 2005 met halflanghaar-weergawes van hulle soos die Balinese kat en Javanese kat.
Darcey Wilson
Darcey Wilson (gebore 5 Februarie 2001) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dressmaker (2015) en Neurogenesis (2017), en in die televisiereeks Home and Away (1988).
Peterbald
Beskrywing
Peterbalds het ’n elegante en sterk bou. Hulle het lang, nou koppe, amandelvormige oë, ’n wigvormige snoet en groot oë wat ver uitmekaar sit. Hulle het ’n lang stert, gewebde tone en ovaal pote. Hulle lyk nogal soos Oosterse korthaarkatte. Hulle kan sonder of met hare gebore word, maar laasgenoemde katte kan hul hare mettertyd verloor. Hulle kan enige kleur of patroon hê.
Braam le Roux (skrywer)
Lewe en werk
Abraham le Roux Botha is op 28 Augustus 1918 op Middelburg in die Transvaal gebore. Hy matrikuleer in Pretoria en is dan werksaam by die Spoorweë en die Staatsdiens terwyl hy deur private studie verder studeer. Daarna is hy as joernalis verbonde aan Die Transvaler en Die Ruiter, totdat hy besluit om hom voltyds aan sy skryfwerk te wy.
Peterbald
Beskrywing
Hulle is liefdevol, sagmoedig, nuuskierig en energiek. Hulle volg hul eienaars rond en kom goed oor die weg met kinders en ander katte en troeteldiere.
Braam le Roux (skrywer)
Lewe en werk
Weens ’n ongeluk te perd is sy linkerhand slap en onbruikbaar, wat meebring dat hy al sy verhale met net een hand moet tik. Ten spyte van hierdie gebrek is hy die enigste Afrikaanse skrywer wat in die vyftigerjare uitsluitend van sy skryfwerk leef en daarmee ’n behoorlike inkomste verdien.
In die laaste jare van sy lewe het hy ’n vaste kontrak gehad om twee boeke per maand te lewer! Hy was getroud. Hy is op 31 Desember 1956 oorlede, kort nadat hy van vakansie in Houtbaai in Kaapstad terug gekeer het na sy woning De Deur naby Johannesburg. Op pad terug voel hy reeds nie lekker nie en tuis ontbied sy vrou die huisdokter, maar hy is kort daarna oorlede.
Spanningsverhale
Sy eerste boek verskyn in 1946 en by sy sterwe het hy meer as honderd boeke geskryf, waarvan bykans ’n driekwartmiljoen eksemplare verkoop is. Aanvanklik skryf hy losstaande spanningsverhale.
Fiskale van Zimbabwe vestig onmiddellik sy gewildheid en hierdie verhaal word verskeie kere herdruk. Hierdie riller speel af teen die spookagtige ruïnes van Zimbabwe, waar die bobbejaanmanne die septer swaai en nie indringing duld nie en die ek-verteller verskeie noue ontkomings beleef.
Die geheim van Njabela is gebaseer op die gebied en tradisies van die Amandebele stam in Mpumalanga, maar is andersins blote fiksie. Hulle reënfeeste word nog jaarliks op die kruine van die Bothasberge gehou en gedurende die feestye waag geen vreemde stam hulle in die nabyheid nie. Die sogenaamde stat van Njabela is op ’n koppie in die voue van die Bothasberge gebou.
Haat dan die mens speel af op een van die groot eilande êrens in een van die groot riviere van suidelike Afrika en is gebaseer op ’n verhaal wat die oom op die eiland aan die skrywer vertel het.
Die swart luiperd-reeks
Die swart luiperd is Leon Fouché, ’n jong Boerseun wie se ma reeds voor die Eerste Vryheidsoorlog deur die Basotho’s vermoor is. Sy pa trek dan die wildernis in en neem sy enigste seun saam. Na sy pa se dood vertoef Leon in die wildernis en klee hom in ’n swart luiperdmondering. Saam met sy mak luiperds, Simon en Spikkels, beleef hy verskeie avonture diep in die hartland van Afrika en kom vreemde wesens, diere en beskawings teen. So gewild is Die swart luiperd dat die uitgewers hierdie reeks na sy dood met ’n ander skrywer voortsit. F.A. Venter (onder die skuilnaam Meiring Fouché) dra nog 23 titels by tot Die swart luiperd.
Die temmers vn die woestyn-reeks
Die temmers van die woestyn is ’n reeks sonder ’n deurlopende hoofkarakter en beskryf avonture in die dae toe die land nog woes en ongetem was en mense nog ver uitmekaar gebly het. R. Hendriks skryf ook na sy dood ’n groot aantal boeke in die Temmers van die woestyn-reeks.
Die S.A. Polisie en Swerwerspeurder-reekse
Die S.A. Polisie en Swerwerspeurder-reeks bestaan eintlik uit twee reekse, naamlik die S.A. Polisie-reeks (met die speurkonstabel Kobus Roode as held) en Die Swerwerspeurder-reeks (met die privaat speurder Obed de Swardt as held). Braam le Roux is oorlede voordat hy hierdie reekse kon voltooi en die uitgewer kombineer daarna die boeke in een reeks, sodat die hoofkarakters mekaar afwissel. Die gewildheid van die boeke noop hulle ook om vir Gys van Graan, Gerrie Radlof en Meiring Fouché te nader om ekstra boeke in die reeks te skryf.
Die Woeste Laeveld-reeks
Saam met Dewald Brink skryf hy ook Die Woeste Laeveld-reeks. Dit is geskoei op die voorbeeld van die Wilde Weste-verhale uit Amerika en speel af in die tydperk 1885–1887, toe die ontdekking van goud honderde mense na die gebiede om Barberton laat stroom het. ’n Kosmopolitiese bevolking is in Barberton saamgehok en wetteloosheid het onrusbarend toegeneem. Die Republikeinse Polisie is nie in staat om hierdie wetteloosheid die hoof te bied nie.
Inés Echeverría
Inés Echeverría Bello de Larraín alias Iris (Santiago de Chile, 22 Desember 1868- ibidem, 13 Januarie 1949) was 'n Chileense skrywer.
Lewe
Sy was afkomstig van 'n prominente Chileense gesin. In haar werke skryf sy teen konserwatiewe idees oor die rol van vroue wat in haar sosiale klas oorheers het.
Cadaqués
Cadaqués is 'n klein voormalige vissersdorpie met ongeveer 2 900 inwoners in die noordooste van die Iberiese Skiereiland in die Girona provinsie in die outonome gemeenskap Katalonië. Cadaqués is aan die rand van die Alt Empordà comarca in 'n baai naby die Cap de Creus skiereiland aan die Costa Brava van die Middellandse See geleë.
Geskiedenis
Die oudste geskiedkundige dokumente wat na die dorp verwys dateer uit die jaar 1030. Die belangrikste geboue wat van die ou dorp en sy versterkings bewaar is, is die vesting, wat tans die kantore van die plaaslike administrasie (Ajuntament) huisves, en 'n poort na die strand. As gevolg van sy ligging tussen rotse wat tot by die see strek, was Cadaqués van die omliggende gebiede afgesny en eeue lank net vanuit die see toeganklik.
In 1444 is die dorp tydens 'n seerowerinval afgebrand. Teen die einde van die 19de eeu het die druifluis groot skade in die plaaslike wingerde berokken.
Cadaqués is vandag 'n toeristeoord en tydens die toeristeseisoen styg die bevolking tienvoudig.
Kunslewe
Die kunstenaar Salvador Dalí het die dorpie in sy kinderdae gereeld saam met sy familie besoek en het later 'n huis in Port Lligat, 'n klein baai naby die dorpie, gehad. Dit was juis tydens die somervakansie van 1916 wat Dalí moderne skilder ontdek het by die familie van Ramon Pichot. Die eerste kunstenaar wat hom in Cadaqués gevestig het was Mei Fren wat indrukwekkende houtskoolsketse van die 19de eeuse Cadaqués gemaak het. Pablo Picasso, Joan Miró, Marcel Duchamp, Antoni Pitxot, Henri-François Rey, Melina Mercouri en Maurice Boitel het ook tyd in die dorpie spandeer. Cadaqués word ook genoem in die storie Tramontana deur Gabriel García Márquez.
Besienswaardighede
Op die hoogste plek van die ou dorpskern verrys die kerk Santa Maria, wat vanaf die middel van die 16de eeu in die Laat-Gotiese boustyl opgerig en in die 18de eeu voltooi is. Die kerk besit 'n altaarstuk in die barokstyl, wat deur Jacint Moretó ontwerp en deur Pau Costa uitgevoer is. Die altaarstuk is in 1725 van hout gemaak en in 1788 vergoud.
Amphimedon rubiginosa
Amphimedon rubiginosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
To the Lighthouse
To the Lighthouse is 'n roman deur Virginia Woolf geskryf wat die eerste keer in 1927 gepubliseer is. Net soos met die modernistiese romans van Marcel Proust en James Joyce is die handeling van hierdie roman minder belangrik as die filosofiese introspeksie wat deurgaans plaasvind. Daar is weinig dialoog of aksie, en die narratief is deurgaans in die "stream of consciousness" styl geskryf, met die karakters se gedagtes en waarnemings altyd op die voorgrond geplaas.
Shaun Bartlett
Thurston Shaun Bartlett (gebore op 31 Oktober 1972 in Kaapstad) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse sokkerspeler (doelskieter). Hy speel die grootste deel van sy loopbaan (van 1996 tot 2006) oorsee, waar hy in Engeland die Premier Liga-toekenning vir die beste doel van die 2001/2-seisoen kry. Van 1995 tot 2005 het hy in 74 wedstryde uitgedraf en 28 doele vir die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan (Bafana-Bafana) geskiet. Die laaste klub waarvoor hy uitgedraf het was Bloemfontein Celtic.
Salers
duimnael|250px|regs|'n Salers-bees Die Salers is 'n beesras, wat sy oorsprong in die département Cantal in die Franse Sentraalmassief het.
Die Salers is taamlik groot beeste, met 'n volwasse gewig van koeie tussen 700 en 750 kilogram en 'n hoogte van 1,40 meter. Die Salers word deur lang gekrulde bruin hare gekenmerk. Sy helder horings is lang en dun. duimnael|links|250px|'n Salers-kudde op die weiveld Die veeteler Ernest Tyssandier d'Escous begin die genetiese potensiaal van die Salers in die 19de eeu deur middel van kruisteelt verbeter.
Alhoewel die Salers oorspronklik veral as trekbeeste geteel is, staan hierdie gemengde beesras lankal bekend vir sy gehardheid en sy geskiktheid vir 'n omgewing soos die Franse Sentraalmassief met sy groot temperatuurverskille. Die Salers is ook goed aangepas vir ekonomiese vleis- en melkproduksie (alhoewel die aanwesigheid van die kalf steeds noodsaaklik is vir die melking van 'n Salers-koei).
Die boere van Cantal laat hulle beeskuddes tydens die somer meesal in die hooggeleë gebiede wei. 'n Salers-melkkoei lewer tydens haar leeftyd byna 3 000 kilogram vetryke melk op, wat vir die plaaslike vervaardiging van twee kaassoorte van oorsprong, die Cantal en die Salers gebruik word. Deur middel van kruisteelt met die Charolais-beesras lewer die Salers ook kalwe op, wat as vleisbeeste dien.
Tans is daar sowat 300 000 Salers-beeste in Frankryk. Hulle is ook na meer as 25 lande in Europa, Noord-Amerika, Afrika en Oseanië uitgevoer. Onlangs is daar ook bestemmings soos Suid-Amerika en Asië (China) bygevoeg.
Grootvlei-kragstasie
Grootvlei-kragstasie is een van Eskom se steenkoolkragsentrales, geleë te Grootvlei, Mpumalanga, Suid-Afrika.
Geskiedenis
Grootvlei se eenhede 5 en 6 was die eerste toetsfasiliteite vir droëverkoeling in Suid-Afrika. Eenheid 6 het 'n indirekte droëverkoelingstelsel.
Kragopwekking
Die stasie bestaan uit ses 200 MW-eenhede vir 'n totale geïnstalleerde kapasiteit van 1200 MW. Ontwerpdoeltreffendheid by nominale maksimum deurlopende turbinegradering is 32,90%
Voet (lengtemaat)
'n Voet (afgekort vt.) is 'n ou nie-SI maateenheid vir lengte.
In vroeër jare was die Kaapse voet vir landmeting in verskeie gebiede van Suid Afrika gebruik.
Internationale voet
Oorspronklik verwys 'n voet na die gemiddelde lengte van 'n menslike voet. Die maat verskil van streek tot streek en raak in die loop van de 19de eeu (as gevolg van die invoering van die metrieke stelsel) in onbruik. In Engeland (en sommige Engelssprekende lande) word die maat nog gebruik, maar verwys meestal na 'n Engelse voet.
Vierkante voet
Een vierkante voet (Engels: square foot) is die kwadraat van die lengtemaat: 0,3048 m × 0,3048 m, dus ongeveer 0,0929 m2 groot. In een vierkante meter is daar 10,764 vt2.
Kubieke voet
Een kubieke voet (Engels: cubic foot) is die lengtemaat tot die derde mag: ongeveer 0,0283 m3. In 1 m3 is daar ongeveer 35,315 vt3.
Nederlandse voet
Voordat die metrieses sisteem in Nederland ingevoer was, het baie van die Nederlandse stede ook gebruik gemaak van die voet. Elke stad het sy eie voet gehad. Sommige van die voete volg hieronder:
Kaapse (Rynlandse) voet
Die Kaapse voet is na Suid-Afrika ingevoer tydens die VOC-dae. Dit was oorspronklik gelyk aan een Rynlandse voet. Die Rynlandse voet bevat 12 Rynlandse duim, die duim bevat 12 lyne en die lyn bevat 12 punte. Die Rynlandse roede bevat 12 Rynlandse voet.
In 1800 is Louis Thibault, 'n voormalige beampte van die VOC, as Kaapse militêre argitek onder die Britse weermag benoem. Daar was geen amptelike maatstok in die Kaap nie en die maatstok van Louis Thibault was gebruik as maatstok vir landmetingswerk in die Kaap. In 1844 is die maatstok van Thibault met die Engelse mate vergelyk en in 1859 is verklaar die Kaapse voet is presies 1,033 Engelse voet. Die Kaapse voet bly as die amptelike eenheid van landmeting in die Kaapkolonie/Kaapprovinsie, in die Oranje-Vrystaat en in die Zuid-Afrikaansche Republiek/Transvaal totdat dit in tweede helfte van die twintigste eeu deur die meter vervang is.
Die onderhoud tussen die Rijnlandse voet en die meter is in albei Duitsland en in Nederland bereken. Volgens Den Gelder, bereken Eytelwein dat die Rynlandse voet gelyk is aan 0,313853543 meter is, maar volgens den Gelder is 'n waarde van 0,3139465 meter in Nederland gebruik. Die verskil tussen die twee is ongeveer 0,045%. Die gemiddelde waarde is ongeveer 1,0266 Engelse voet, sowat 0,3% kleiner as Thibault se waarde. Nietemin is die waarde van 1,033 Englese voet (0.3148584 meter) die wetlikke waarde in Suid Afrika.
Die Kaapse roed bevat 12 Kaapse voet en die Kaapse vierkant roed bevat 144 vierkant Kaapse voete. Die Kaapse morgen bevat 600 vierkant roede en dus 86400 vierkant Kaapse voete.
Germania Schöneiche
duimnael|regs| Jahnstadion, [[Schöneiche]]
Alcubilla de Avellaneda
Alcubilla de Avellaneda is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Germania Schöneiche
Germania Schöneiche is 'n sokkerklub uit Schöneiche in die deelstaat Brandenburg in Duitsland.
Die klub het oorspronklik in 1894 ontstaan as MTV Germania Kleinschönbeck Schöneiche, 'n gimnastiekklub. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub herstig as SG Schöneiche en tipies aan die DDR is die naam hierna verskeie kere verander: BSG Lokomotive Schöneiche, BSG Motor Friedrichshagen, BSG Motor Ostend, BSG Empor Köpenick, TSG Schöneiche en uiteindelik BSG ZBE Landbau Schöneiche. Die huidige naam is na die hereniging van Duitsland aangeneem.
Die klub het sy grootste prestasie in 2004 gelewer deur die Brandenburgpokal te wen en daarmee vir die hoofrondte van die DFB-Pokal te kwalifiseer, waar daar in die eerste rondte met 1-2 teen TSV 1860 München verloor is.
Don Richardson (regisseur)
Don Richardson (30 April 1918 – 10 Januarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Lost in Space (1965), Get Smart (1965), Mission: Impossible (1966), en Emergency! (1972).
Afrotis
Afrotis is 'n genus van voëls in die familie van wildepoue en korhane (Otididae). Die genus omvat twee spesies wat endemies tot suidelike Afrika is. Hierdie spesies word soms by die genus Eupodotis ingesluit.
Emma-Louise Wilson
Emma-Louise Wilson is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Any Questions for Ben? (2012), Metal Murder 3D (2013), From Parts Unknown (2015), en SheBorg (2016).
Bensielpenisillien
Bensielpenisillien, ook bekend as penisillien G, is 'n antibiotikum wat gebruik kan word om 'n aantal bakteriese infeksies te behandel. Dit sluit in longontsteking, seerkeel, sifilis, witseerkeel, gasgangreen, leptospirose, sellulitis en klem-in-die-kaak (tetanus). Dit is nie 'n eerste-lynmiddel vir pneumokokkale meningitis nie. Bensielpenisillien word met 'n inspuiting in 'n aar of spier toegedien. Twee langwerkende vorms, nl. bensatienbensielpenisillien en prokaienbensielpenisillien is beskikbaar vir gebruik as binnespierse inspuiting.
Newe-effekte sluit in diarree, aanvalle, en allergiese reaksies, insluitend anafilakse. Wanneer dit gebruik word om sifilis te behandel, mag 'n reaksie bekend as Jarisch–Herxheimer voorkom. Dit word nie aanbeveel vir diegene met 'n geskiedenis van penisillienallergie nie. Gebruik tydens swangerskap is oor die algemeen veilig. Dit is in die penisillien en β-laktam klas van medikasie.
Bensielpenisillien is in 1929 ontdek en het in kommersiële gebruik gekom in 1942. Dit is op die WGO se Lys van Noodsaaklike Medisyne, die mees doeltreffende en veilige medisyne wat nodig is in 'n stelsel van gesondheidsorg. Die groothandelkoste in die ontwikkelende wêreld is VS$ 0.24 tot 2.72 per dag. In die Verenigde State kos 'n behandelingskursus VS$ 100 tot 200.
HTTPS
Werking
Streng gesproke is https nie 'n afsonderlike protokol nie maar verwys na die kombinasie van 'n normale HTTP interaksie oor 'n versluierde SSL- of TCLS-verbinding. Dit verseker 'n redelike mate van beskerming teen afluisteraars en man-in-die-middel tipe aanvalle.
'n <tt>https:</tt> URL kan 'n spesifieke TCP-poort aanvra; indien nie word die verbinding deur middel van poort 443 bewerkstellig (gewoonlik gebruik HTTP poort 80).
Om 'n webbediener voor te berei om https-verbindings te aanvaar moet die administrateur 'n publieke sleutelsertifikaat vir die webbediener skep. Hierdie sertifikate kan vir Unix-gebaseerde bedieners geskep word met nutsprogramme soos OpenSSL se <tt>ssl-ca</tt> of met SuSE se <tt>gensslcert</tt>. Hierdie sertifikaat moet onderteken word deur 'n sertifiseringsowerheid van die een of ander aard wat kan bevestig dat die sertifikaat inderdaad aan die betrokke instansie behoort. Webblaaiers word gewoonlik versprei met die sertifikate van die bekendste sertifikaatowerhede sodat hulle sertifikate kan verifieer wat deur hulle geteken is.