cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Airbus A380
Geskiedkundige agtergrond en die rol van die Europese Unie
Tussen 1992 en 2002 het die aantal lugrederye met 25% gestyg, die aantal lugroetes wat bedien word is byna verdubbel, groot verbeterings in produktiwiteit is behaal (gemiddeld 90% vir groot maatskappye) en tariewe het met die verskyning van elke nuwe maatskappy dramaties geval. Hierdie puik groei, die verhoogde verkeer, en die opeenhopings by hooflughawens, het gunstige toestande geskep waarin Europese maatskappye se bestellings van groot vliegtuie vermenigvuldig het.
Openbare bekendstelling
Die gebeurtenis, wat ook deur ’n groot aantal televisiestasies gedek is, is bygewoon deur verteenwoordigers van die vier hooflande wat aan die projek deelneem: Daar was ook verteenwoordigers van die 14 kliëntmaatskappye en belangrike persoonlikhede in die lugvaart- en lugvervoerbedryf.
Die seremonie het vir twee ure lank Airbus se 35-jarige geskiedenis en die simbool van Europese sukses wat dit verteenwoordig tentoongestel en die nuwe vliegtuig bekendgestel. Die nuwe kleure van die Airbus-reeks is ook vir die eerste keer aan die publiek bekendgestel. Dit is nie meer gegrond op die reënboogkleure kenmerkend van Airbus sedert die vrystelling van die eerste A310 nie, maar is hoofsaaklik blou. Die naam van die vervaardiger is in donkerblou geverf en aan die kant van die romp, die naam van die vliegtuig is ook in ligblou geverf. Die hele stert en ’n deel van die romp is blou en bevat ronde motiewe in blou skakerings wat sfere verteenwoordig.
Eerste vlug
Die eerste vlug van die A380, met die reeksnommer MSN001, het plaasgevind op 27 April 2005, toe dit omstreeks 10:29 vanaf die Toulouse Blagnaclughawe in Toulouse, Frankryk, opgestyg het. ’n Paar dae voor die nooiensvlug is die MSN001 vliegtuig oorgeplaas van die monteerfabriek by Jean-Luc Lagardère na die aanloopbaan van die lughawe vir die eerste statiese proewe en die eerste rollende toetse. Die motore is geleidelik al hoe vinniger laat loop tot hulle die maksimum krag bereik het, terwyl die vliegtuig stilgestaan het met remme aan. Die A380 het vervolgens ’n reeks al hoe kragtiger versnellings en remtoetse uitgevoer.
Die vliegtuig was vir sy eerste vlug toegerus met vier Trent 900 motors van Rolls-Royce plc. Dit het ’n bemanning bestaande uit ses mense vervoer: twee Franse vlieëniers (Claude Lelaie en Jacques Rosay), ’n Franse navigasiewerktuigkundige (Gérard Desbois) en drie ingenieurs: Manfred Birnfeld ('n Duitser), Fernando Alonso ('n Spanjaard) en Jacky Joye ('n Brit). Die vliegtuig het geen sitplekke in die kajuit gehad nie, maar is gevul met waterballasse wat die gewig van passasiers sou voorstel. Die ballasse kon vol of leeg gemaak word om sodoende die verspreiding van massa in die kajuit te varieer, om die stabiliteit van die vliegtuig te bepaal, en dus sy doeltreffendheid te toets. Die vliegtuig het ook twintig ton beheertoerusting vervoer vir die uitvoer van ’n reeks toetse gedurende die vlug. Tydens opstyging, en met slegs 75% lading, het die vliegtuig met ’n massa van 421 ton die wêreldrekord vir die swaarste masjien om op te styg oortref.
Omtrent vier tot vyf minute voor die enjins ontbrand is en toe die A380 reeds op die aanloopbaan gereed gestaan het, het ’n klein "Corvette"-spuitvliegtuig van aanloopbaan "32 regs" opgestyg en na ’n groot sirkelvormige skeervlug inlyn en agter die A380 inbeweeg om dit te kan volg. Die vliegtuig het ’n paar honderd meter agter die A380 geland en daarin geslaag om die versnelling van die A380 op die aanloopbaan en die opstyg te verfilm. Tydens die vlug van 3 ure en 51 minute kon die bemanning, teen ’n maksimum hoogte van ongeveer 3 000 meter (10 000 voet), die klappe, die vlugbeheerstelsels, en die balans van die vliegtuig toets, waarby passasiers en vrag deur ballasse (gevul met tonne water) in die romp gesimuleer is.
Die vliegtuig het die skare van 40 000 toeskouers vermaak deur ’n verbyvlug oor die Concorde-aanloopbaan op ’n hoogte van 100 m te voltooi. Kronologie van die eerste vlug:
Toetse en sertifisering
Die eerste A380 wat gebou is, het nooit gevlieg nie. Die prototipe, wat ES genoem is vir "essai statique" (statiese toets), sou "gemartel word totdat dit breek", volgens Charles Champion, hoof van die program op daardie stadium. Die toets van die ES Airbus-reeks was in die algemeen deur CEAT (Centre d’essais aéronautique de Toulouse) in die Toulouse-woonbuurt uitgevoer.
Die monumentale vliegtuigloods wat "Jean-Luc Lagardère" gedoop is, waar die A380 aanmekaar gesit word, is een van die grootstes ter wêreld met ’n lengte van 490 meter, wydte van 250 meter en hoogte van 46 meter. Dit bestaan uit 8 monteerstasies vir ’n A380. Opsigself het dit ’n verbysterende konstruksie geverg, meer as 32 000 ton staal (vier keer die gewig van die Eiffeltoring) en 250 000 kubieke meter beton. Die nooiensvlug op 27 April 2005 het die aanvang van ’n proefveldtog van aanvanklike toetse wat 15 maande sou duur en 2 500 ure se vlugtoetse op ’n totaal van 5 vliegtuie ingelei. Die toetsveldtog het dit moontlik gemaak om die A380 deur die Europese Agentskap vir die veiligheid van lugvaart en die Amerikaanse Federal Aviation Administration te sertifiseer.
Yosuke Kashiwagi
Yosuke Kashiwagi (gebore 15 Desember 1987) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Airbus A380
Toetse en sertifisering
Die eerste bekendstelling van die A380 aan die algemene publiek het by die Paryse lugskou in die Salon du Bourget in Junie 2005 plaasgevind. Die vorige Airbus wat ontwikkel is, en wat ook die langste vliegtuig ter wêreld is, die A340, is in die saal vertoon waar dit ’n rekord aantal 480 000 besoekers gelok het.
Teen die middel van November 2005 het die A380 ’n demonstrasie- en promosiereis na Suidoos-Asië en Australië onderneem. Die vliegtuig kon by die lughawens van Singapoer, Brisbane, Sydney en Kuala Lumpur gesien word. Tydens die reis, wat gelyktydig bedoel was om die vliegtuig oor lang afstande te toets, het die vliegtuig agtereenvolgens die kleure van Singapore Airlines, Qantas en Malaysia Airlines gedra. Op 19 November het die A380 deelgeneem aan die Dubaise lugskou (Dubai Air Show), waar dit in die kleure van die Emirates lugredery geverf was.
Airbus het aanvanklik ’n toetsperiode van 15 maande na die eerste vlug voorsien, maar ná die eerste vlugte het dit duidelik geword dat sertifisering nie voor die einde van 2006 bekom sou word nie, wat sou lei tot ’n vertraging in aflewering van ten minste ses maande.
Belangrike datums
Kronologie van die Airbus A380-program:
Opleiding
’n A380 het ook ’n eerste verskyning by die Paris-Vatry-lughawe in Marne gemaak op 26 Junie 2007. Die vraglughawe het ’n aanloopbaan van 3 860 meter lank en 60 meter wyd, geskik vir die opleiding van die belangrikste lugrederye vir alle tipes vliegtuie.
Vervaardiging
Belangrike strukturele onderdele van die A380 word in Frankryk, Duitsland, Spanje en die Verenigde Koninkryk vervaardig. As gevolg van hulle grootte word hulle per land of water na die monteerfabriek in Toulouse in Frankryk gebring eerder as deur die A300-600ST Beluga-vliegtuig wat vir ander Airbus-modelle gebruik word. Onderdele van die A380 word verskaf deur verskaffers oral in die wêreld; die vyf grootste bydraers is, volgens waarde: Rolls-Royce, SAFRAN, United Technologies, General Electric en Goodrich.
Die voorste en agterste dele van die romp word op ’n Airbus ry-op-ry-af-veerboot, Ville de Bordeaux, in Hamburg in die noorde van Duitsland gelaai, vanwaar dit verskeep word na die Verenigde Koninkryk. Die vlerke wat by Filton in Bristol en Broughton in Noord-Wallis vervaardig word, word per vragskuit na Mostynkaai vervoer waar die skip dit by sy vrag voeg. In Saint-Nazaire, in westelike Frankryk, ruil die skip die rompdele uit Hamburg vir groter gemonteerde dele wat ook die neusgedeelte insluit. Die skip word in Bordeaux afgelaai. Daarna laai die skip die buik- en stertgedeeltes by Construcciones Aeronáuticas SA in Cadiz in suidelike Spanje op en lewer dit ook in Bordeaux af. Vandaar word die A380-dele per vragskuit na Langon vervoer en deur oorgrootte padkonvooie na die monteerfabriek in Toulouse geneem. Nuwe, wyer paaie, kanaalstelsels en vragskuite is ontwikkel om die A380-dele te vervoer. Ná montering word die vliegtuig na Hamburg gevlieg waar dit bemeubel en geverf word. Dit neem 3 600 liter (950 gelling) verf om die 3 100 m2 (33 000 vt2) buitekant van ’n A380 te dek.
Airbus het die produksieaanleg en toevoerketting vir ’n produksietempo van vier A380’s per maand ontwerp.
Bestellings
Vyftien lugrederye het destyds die A380 bestel, insluitend ’n bestelling van vliegtuigverhuurder, ILFC. Die totale aantal A380 gebou en afgelewer is 251, voordat dit in Desember 2019 gestaak is. Bestellings vir die vragmodel het 27 bereik, maar na nul gekwyn na produksievertragings. In April 2007 het Airbus se hoof- uitvoerende beampte, Louis Gallois, aangekondig dat hulle bo die winsdrempel gestyg het. In 2006 was die gelyste prys vir ’n A380 VS$ 296 tot 316 miljoen, afhangende van die toerusting wat geïnstalleer is.
Inskrywing wat in pienk gekleur is, is aangekondig maar nog nie gekontrakteer nie.
Chondrosiida
Chondrosiida is 'n orde van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Chondrosia tenochca
Chondrosia tenochca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Carballo, Gomez, Cruz-Barraza & Flores-Sanchez.
Harlan Warde
Harlan Warde (6 November 1917 – 13 Maart 1980) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Money Madness (1948) en State Department: File 649 (1949), en in die televisiereeks The Loretta Young Show (1953).
Billy Howle
Billy Howle (gebore 9 November 1989) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dunkirk (2017), Outlaw King (2018), en Star Wars: Episode IX - The Rise of Skywalker (2019).
Marius van der Westhuizen
Marius van der Westhuizen (gebore op 6 Januarie 1984 in Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyskeidsregter, wat tans op die Premierpaneel van die Suid-Afrikaanse Rugbyskeidsregtersvereniging dien.
Vroeë loopbaan
Hy begin sy skeidsregtersloopbaan in 2007 met ligawedstryde in die Westelike Provinsie. In 2009 word hy 'n lid van SARSV se aanspraakmakerspan en hy blaas tydens wedstryde in die Craven-week en Onder-19 Provinsiale Kampioenskapkompetisies.
Hy begin in 2011 as skeidsregter in eersteklaswedstryde, maak sy debuut in die 2011 Vodacombekerwedstryd tussen die Vrystaat Cheetahs en die Valke in Bloemfontein en beheer tien wedstryde in die 2011 Onder-19 en Onder-21 Provinsiale Kampioenskap.
In 2012 tree hy op as skeidsregter in 'n aantal Varsitybeker- en Varsityskildwedstryde, sowel as drie wedstryde tydens die 2012 Vodacombeker. Sy eerste Curriebekerafspraak was die wedstryd tussen die SWD Arende en die Boland Kavaliers in George en hy het ook beheer oor die Kavaliers wedstryd teen die Griffons in Welkom geneem, sowel as 'n aantal wedstryde in die 2012 Onder-21 Provinsiale Kampioenskap en die wedstryd tussen Wallis Onder-18 en Engeland Onder-18.
Internasionaal
Hy word hierna 'n skeidsregter vir die IRB Sewes Wêreldreeks, waar hy baie vinnig homself vestig as een van die topskeidsregters, hy neem beheer van die 2013 Hongkong Sewesfinaal in net sy derde toernooi. Hy is ook benoem op die skeidsregterspaneel vir die 2013 Rugby Wêreldbekersewes in Moskou.
Verdere aanstellings in Varsityrugby volg in 2013 (wat ingesluit het die skeidsregter vir die 2013 Varsitybekereindstryd tussen Maties en UP Tuks), sowel as 'n verdere vier Vodacombeker optredes. Hy het in drie wedstryde in die 2013 Curriebeker Eerste Divisie geblaas voor sy eerste Premier-Afdeling afspraak vir die wedstryd tussen die Goue Leeus en die Vrystaat Cheetahs in Johannesburg, sy eerste van vyf wedstryde in die kompetisie.
Hy is benoem op SANZAR se skeidsregterslys vir die 2014 Superrugbyseisoen en was in beheer van sy eerste Superrugbywedstryd tydens die Lions se kragmeting met die Crusaders in Johannesburg.
Barista
'n Barista is 'n vakman of -vrou wat koffie voorberei. Baristas werk meestal by 'n koffiehuis of restaurant wat espresso en naverwante drankies soos cappuccino bedien. Die woord barista is Italiaans vir "kroegman".
Die maak van goeie koffie word as 'n kuns beskou. 'n Bekwame barista sal nie net geurige drankies voorsit nie, maar ook die drankies kunstig versier.
SSC Napoli
Società Sportiva Calcio Napoli is 'n sokkerklub uit Napels in die deelstaat Campania in Italië.
Estniese Sosialistiese Sowjetrepubliek
Die Estniese Sosialistiese Sowjetrepubliek (Estnies: Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik; Russies: Эстонская Советская Социалистическая Республика, Estonskaja Sowetskaja Sotsialistitsjeskaja Respoeblika), ook bekend as die Estniese SSR, was een van die republieke van die Sowjetunie. Dit het bestaan van 1940 tot 1941 en weer van 1944 tot 1991. Tussen 1941 en 1944 is die land deur Nazi-Duitsland beset.
In die Sowjettyd is Estland aggressief gerussifiseer en vandag woon daar ’n groot Russiese minderheidsgroep in die land. Op 8 Mei 1990 is dit hernoem tot die Republiek van Estland. Dié land, sowel as Litaue en Letland, het de facto opgehou om deel van die Sowjetunie te wees vier maande voor die Sowjetunie op (20 Augustus 1991) ontbind het. Die Estniese parlement het die land se onafhanklikheid op 20 Augustus 1991 verklaar sonder om amptelik uit die Sowjetunie uit te tree aangesien die besetting en anneksasie van Estland deur die Sowjetunie volgens die volkereg onwettig was. Op 6 September het die Sowjetunie die onafhanklikheid van die drie Baltiese state amptelik erken.
21 Januarie
21 Januarie is die 21ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 344 dae in die res van die jaar (345 in skrikkeljare).
Geboortes
<!-- ROOI SKAKELS hieronder.......... -->
Freesia
Freesia is 'n genus van knolagtige, meerjarige plante (bekend as geofiete) wat hoort tot die familie Iridaceae. Die genus is vernoem na die Duitse botanikus Friedrich Freese (1795-1876).
Freesias (ook genoem kammetjies) is klein kruidgewasse met ondergrondse knolletjies in 'n verskeidenheid kleure, maar hoofsaaklik wit, geel, liggeel en soms ook ligpers met pers vlekke.
Die sewentien Freesia-spesies wat inheems (vyftien is endemies) in Suid-Afrika is word reeds die afgelope 200 jaar gekweek, maar veral die laaste 60 jaar is groot welslae met die kweek van nuwe hibrides behaal. Daarom is die hedendaagse variëteite byvoorbeeld meer gehard en word groter blomme op langer en sterker stingels gedra.
Teseus
Teseus (Grieks: Θησεύς) was in die Griekse mitologie die legendariese koning van Athene, die seun van Etra. Sy pa's was Egeus en Poseidon, wat albei in een nag by Etra geslaap het.
Freesia
Die sewentien Freesia-spesies wat in Suid-Afrika aangetref word is meestal bekend onder die volksname "aandblommetjie" en "kammetjie", terwyl Freesia corymbosa ook flissie, Freesia leichtlinii geelpypie en Freesia andersoniae bergaandblommetjie genoem word. Freesia refracta, in 'n verskeidenheid variëteite en kruisings, is een van die soorte wat baie gekweek word. Freesias word ook op groot skaal in Nederland as snyblomme vir die uitvoermark gekweek omdat dit so lig is om te vervoer.
Teseus
Vroeë jare
Egeus het getrou met Etra, die dogter van koning Pitteus van Troezen, ’n stadjie suidwes van Athene. Op hulle huweliksnag het Etra deur die see geloop na die eiland Sfairia en daar geslaap by die god van die see, Poseidon. Die mengsel van semen het ’n seun tot gevolg gehad wat halfgod, halfmens was. (Sulke dubbele vaderskappe, die een sterflik en die ander onsterflik, was ’n bekende eienskap van die Griekse helde.)
Freesia
Ter onderskeiding van die gekweekte plant word die veldblom ook soms wildefreesia genoem, ook bekend as kammetjie. Dit is knolplante met fraai, meestal wit, geel of pers blommetjies. Hulle word veral as snyblomme gekweek. Freesias se blare is lynvormig en word in twee rye gedra. Die bloeiwyse is gesteel en kamvormig en dra 'n aantal welriekende blomme.
Teseus
Vroeë jare
Toe Etra swanger raak, het Egeus besluit om na Athene terug te keer. Voor hy weg is, het hy egter sy sandale en swaard onder ’n groot rots begrawe en vir haar gesê dat wanneer hulle seun groot genoeg is, moet hy die rots wegskuif as hy heldhaftig genoeg is, en die items vir hom vat as bewys van sy koninklike herkoms. In Athene het Medea, wat uit Korinthe gevlug het nadat sy haar en Jason se kinders doodgemaak het, sy nuwe metgesel geword.
Teseus het dus by sy ma grootgeword. Toe hy groot was, het hy die rots weggeskuif en die items gekry wat sy pa daar begrawe het. Sy ma het vir hom die waarheid oor sy pa vertel en gesê hy moes die wapens terugneem na die koning en sy geboortereg opeis. Om in Athene te kom, kon Teseus een van twee roetes volg: ter see, wat die veilige roete was, of op land met ’n gevaarlike pad langs waar hy ses ingange tot die onderwêreld sou teenkom wat elk bewaak is deur vyande soos diewe en rowers. Hy was jonk en dapper, en daarom het Teseus besluit om alleen op land na Athene te gaan. Op sy pad het hy talle rowers verslaan.
Freesia
Spesies van die voormalige genus Anomatheca is nou by Freesia ingesluit.
Teseus
Vroeë jare
Toe Teseus in Athene aankom, het hy nie sy ware identiteit dadelik bekend gemaak nie. Eindelik het Egeus sy seun herken toe hy die sandale en swaard sien.
Die Minotourus
Nadat Minos die troon van Kreta bestyg het, het hy met sy broers gestry oor die reg om te regeer. Minos het vir Poseidon gevra om vir hom ’n sneeuwit bul te stuur as ’n teken van sy goedkeuring. Hy moes die bul aan Poseidon offer, maar het besluit om dit eerder te hou omdat dit so mooi was. Om hom te straf het Poseidon Pasifaë, Minos se vrou, laat verlief raak op die bul. Sy het Daidalos gevra om vir haar ’n houtkoei te maak waarin sy toe geklim het om met die bul te paar. Hul kind was ’n monster, die Minotourus. Hy het later wild en boosaardig geword en Minos het Daidalos gevra om ’n labirint te ontwerp waar die Minotourus gehou is.
Minos se seun is later deur die inwoners van Athene doodgemaak (of deur die Kretensiese Bul wat Egeus hom gevra het om dood te maak). Minos het oorlog teen die Atheners verklaar om sy seun se dood te wreek en het gewen. Hy het daarna geëis dat sewe jong mans en sewe jong vroue van Athene elke nege jaar aan die Minotourus geoffer word. Om ’n einde te bring aan dié offerandes, het Egeus vir Teseus gestuur om die Minotourus dood te maak.
In Kreta het Ariadne, Minos se dogter, op Teseus verlief geraak en hom gehelp om die Minotourus dood te maak.
Incubus
Incubus is 'n Amerikaanse rockgroep uit Calabasas, Los Angeles County, Kalifornië. Die groep is in 1991 deur hoërskoolleerlinge Brandon Boyd (voorsanger), Mike Einziger (kitaarspeler) en Jose Pasillas (tromspeler) gevorm. Die groep het later uitgebrei deur baskitaarspeler Alex Katunich en Gavin Koppell in te sluit, wat later deur onderskeidelik baskitaarspeler Ben Kenney en DJ Kilmore vervang is.
Incubus is krities sowel as kommersieel suksesvol: hul verkope het al multiplatinumstatus bereik en hulle het al talle hoogs suksesvolle enkelspelers uitgereik. Die groep se kreatiewe vertakking het hulle in 1999 met die album Make Yourself hoofstroomerkenning besorg. 2001 word die groep geweldig suksesvol met die enkelspeler "Drive" en die daaropvolgende album Morning View. Hul album Light Grenades het in 2006 op #1 gedebuteer en het goudstatus in die VSA behaal. Incubus se eerste grootste treffers-album Monuments and Melodies is in Junie 2009 vrygestel in begeleiding van 'n musiektoer deur die VSA en Kanada.
Nita Griessel
Nita Griessel (*3 Oktober 1936, Vryburg –) is ’n Afrikaanse skrywer van ontspanningslektuur en liefdesverhale. Gedurende haar loopbaan verskyn daar meer as 70 verhale uit haar pen.
Herkoms en opleiding
Juanita Rademeyer is op 3 Oktober 1936 op die plaas Senekal in die distrik Vryburg naby die Kalahari gebore, waar sy ook grootword. Sy is die jongste van agt kinders. Haar ma, Lizzie, was ’n onderwyseres. Sy matrikuleer op Vryburg, waarna sy aan die Universiteit van Stellenbosch studeer en in 1956 ’n H.P.O.D. (Hoër Primêre Onderwysdiploma) behaal.
Loopbaan as onderwyser en skrywer
Sy gee agtereenvolgens skool in Parow-Noord, Warrenton en Calvinia. By laasgenoemde skool is sy inwonende onderwyseres in die skoolkoshuis en sy ontmoet hier haar toekomstige man. Na haar troue met die boer Ernst Griessel op 4 Julie 1964 op Vryburg vestig sy haar op die plaas Nuwelande naby Loxton in die Karoo. In later jare is sy skoolhoof op Loxton, maar tussendeur maak sy haar twee kinders (Erich, ’n lid van die Suid-Afrikaanse Weermag, en Nicolette, ’n rekenmeester) groot en skryf feitlik voltyds aan die meer as sewentig romans wat uit haar pen verskyn. In haar passie vir weeskinders is sy instrumenteel om weeskinders in pleegsorg te plaas by boere in die omgewing, terwyl sy en haar man ook gereeld pleegkinders onder hulle sorg neem.
Op 10 Desember 1969 verwoes ’n brand hulle huis op die plaas en al wat sy kon red van haar besittings, was die manuskrip van haar tweede boek en haar Olivetti tikmasjien. In 2002 verhuis sy en haar man van die plaas na die dorp.
Skryfwerk
Op nege jaar skryf sy reeds haar eerste storie, wat handel oor ’n weeshuismeisie. Hoewel sy daarna aanhou skryf, dink sy nie aan publikasie nie. Op Loxton is sy bevriend met die skrywers Paula en Ena Murray. Met hulle aanmoediging stuur sy dan ’n manuskrip na ’n uitgewer, wat dit met wysigings aanvaar vir publikasie. Sy skryf veral populêre liefdesverhale.
Fiksie
In Die liefde van Tallie (1970) is verpleegster Tallie Verster sedert haar aankoms as weeskind op die dorp baie geliefd. Dokter Wouter Reyneke is ’n nuwe intrekker, maar raak ook gou bemind in die omgewing weens sy hulpvaardigheid. Twee geliefde mense – maar met mekaar kan hulle nie klaarkom nie.
In ’n Ligter daeraad (1970) word Henri Dreyer deur oom Jos en tante Miem aangeneem en is die plaas Kloofhoek vir hom ’n ware tuiste, maar hy kan die vernedering van die weeshuis nie vergeet nie. Dit lei daartoe dat hy nie dink dat hy Hanti Streicher se liefde waardig is nie.
My lied sonder woorde (1976) vertel van Franzi, haar klein broertjie Brink en oupa Herkie, wat gedwing word om die erfplaas Edenville te verlaat en op Oesterbaai ’n plot aan te skaf. Franzi kry hier werk as assistent by ’n veearts. Hulle buurman is die eens gevierde pianis Fritz von Pletzen, wat besig is om blind te word en as gevolg daarvan verbitterd is. Hy teken hewig beswaar aan wanneer Franzi ’n hondehotel op hulle plot begin. Nag sonder sterre (1978) is die vervolg op My lied sonder woorde. Brink ontmoet hier vir Liesel Gerber, maar hulle paaie skei wanneer hy universiteit toe gaan. Sy ontmoet vir Con de Heyer en trou met hom, maar omstandighede dwing hulle om na Kromdraai te verhuis, waar Brink as veearts praktiseer. Liesel ontdek dat sy eintlik steeds lief is vir Brink.
Wie die verlange ken (1978) is Karlien Truter, wat by haar grootouers grootgeword het, se verhaal. Sy het nie geweet wie haar ouers was nie en van kleintyd af wou sy baie graag uitvind. Haar grootouers is in ’n noodlottige motorongeluk betrokke en op haar sterfbed prewel Ouma Nell iets van Oliensdrift en ’n ivoorkissie. In die kissie kry Karlien ’n sonderlinge ring met die naam Gerrie daarop gegraveer en ’n briefie wat lui: “Mag geluk haar nie ook verbygaan nie. Chrisna”. Met hierdie inligting tot haar beskikking aanvaar sy die pos as nuwe kindertuinonderwyseres op Oliensdrift in die Kalahari.
In Die lewe bly ’n lied (1979) kom die stadsjapie Mitzi Adler sonder ’n sent op Avondsrus aan om die plaas wat haar oupa aan haar nagelaat het, te kom opeis. Meiring Naudé, wat na die plaas omsien, is nie gelukkig oor hierdie verwikkelinge nie.
’n Pand vir Katinka (1980) vertel die verhaal van Katinka Enslin, wat dink dat sy alles verloor het. Haar vader speel bankrot kort voor sy dood en haar vriend Anton los haar. In stede van die lewe van ’n sorgelose rykmansdogter, staan sy nou daagliks agter ’n winkeltoonbank en bly in ’n eenvoudige woonstelletjie wat sy saam met haar sieklike moeder en bejaarde oupa deel. Sy wil nooit met ’n ryk man trou nie, want geld bring nie liefde nie. Paul Jooste is bestendig en vra haar om te trou, maar sy ontmoet ook die ryk Ronnie Hattingh by haar werk.
Emma Chambers
Emma Chambers (11 Maart 1964 – 21 Februarie 2018) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Notting Hill (1999) en in die televisiereekse The Vicar of Dibley (1994) en How Do You Want Me? (1998).
Nita Griessel
Fiksie
In Die vlinder van Amanzi (1980) rebelleer die bedeesde rykmansdogter Trizelle Bredell en sy ryloop na haar pa se vakansieplaas, Amanzi. Die kwaai Ier Barry O’Brien is hier die bestuurder en hy trap haar behoorlik vas as sy nie binne die reëls van die plaas hou nie. Barry het ’n liefdesteleurstelling gehad en Trizelle probeer tot hom deurdring, maar sy ou geliefde Yvonne verskyn weer op die toneel.
Net vir jou, Dienkie (1982) is Dienkie Pretorius se verhaal. Sy wou altyd ook graag ’n oupa gehad het, maar haar pa en oupa het reeds voor haar geboorte vervreem geraak. Na haar pa, broer en skoonsuster se tragiese dood, besoek ’n vreemde prokureur haar met die eienaardige versoek dat haar oupa Marthinus ’n baie siek man is en haar versoek om sy plaas op te pas terwyl hy in die hospitaal is. So beland Dienkie op Solidêr, waar sy kennis maak met oupa Tienie, ’n jarelange boesemvriend van haar oupa, sy seun Gideon, en ook Gideon se vriendin, die model Gretha Payne. Oupa Tienie verower dadelik vir hom ’n plekkie in Dienkie se hart, maar met sy seun kan sy maar net nie oor die weg kom nie, veral nie toe sy begin vermoed dat hy met allerhande onderduimse bedrywighede doenig is nie.
Pauline Hamman reageer toe sy in Die wewenaar van Kapoet… soek ’n nooi (1986) die versoek vir so ’n nooi oor die radio hoor. Sy wil die beklemming van haar ryk ouerhuis van haar afskud. Dinge is egter baie anders as wat sy verwag het. Kapoet is glad nie ’n spogplaas nie en is vasgevang in ’n knellende droogte, en Buks de Wet is glad nie ’n verstokte wewenaar nie, maar ’n aantreklike, dinamiese jong man. Hier leer Pauline egter opregte mense ken.
In Die liefdespaljas van Kadot (1987) besluit Codette Heroldt, erfgenaam van die Heroldt-miljoene, om eerder op Rockybaai te gaan kampeer as om in Switserland te gaan ski. Sy vermom haar sodat niemand haar herken nie. Hier ontdek sy wat werklik kosbaar is in die lewe.
Die onderwyseres Salomien Munnik is in ’n Melodie vir Salomien (1987) per trein op pad na De Bron. ’n Gryskopvrou met ’n klein dogtertjie aan die hand vra haar om na klein Ina Eloff, wat in dieselfde kompartement as Salomien sou reis, om te sien. Ina is ook op pad na De Bron, waar Ina by haar ouboet, Raynier Eloff, gaan woon omdat haar ouma ouetehuis toe trek. Op De Bron bly Salomien in tant Gesie se losieshuis en ontmoet die platjie, Leon Rabie, die Italianer-skilder, Roberto Rossini, en Dina wat by die sentrale werk. Salomien maak ook kennis met die ou alleenloper, Johannes die Swerwer, wat later ’n baie groot rol in haar lewe speel. Daar is ook Edna Coetzee, ’n klerk in Raynier se winkel wat na haar man se dood haar visier op Raynier gestel het.
Vinkel en Koljander (1988) is ’n identiese tweeling, maar die mans in hulle lewens is onbewus daarvan.
In Indringer op Dassiedraai (1993) erf Thanet Stegmann onverwags die helfte van die plaas Dassiedraai, waar sy saam met haar dogtertjie gaan bly. Haar eerste pogings om te boer is rampspoedig en Gideon Oelofsen spring in om haar touwys te maak.
In Die skadujare (1996) is die jong getroude Anton Stegmann in ’n ongeluk betrokke nadat hy uit die huis uit is om vir sy vrou ’n verrassing te gaan haal. Sy laaste woorde aan haar is om uit te hou, dit sal die moeite werd wees. Na twee jaar in ’n koma laat weet die hospitaal haar om te kom, Anton toon tekens van lewe.
In Skemermeisie van Nova Vita (1996) bly Lulu Haupt heeltemal afgesonder in ’n huisie by die see. Sy word gedwing om haar verlede in die oë te kyk wanneer haar ongepoetste buurman sê dat sy net sowel ’n non kan word.
In ’n Temmer vir Tinkie (1996) is Tinkie Tredoux eienares van die spogplaas Kiewietsvlei en Lemmer Jordaan ’n boer met groot ambisie. Hulle deel ’n liefde vir die grond en ’n afkeer aan mekaar, wat gereeld aangeblaas word wanneer hulle met mekaar te doen het.
Na haar oupa se dood is Erika Lourens in Haar naam is Erika (2000) alleen in die wêreld. Haar ouers is in ’n motorongeluk dood en haar pa se stiefbroer plaas haar daarna in ’n kinderhuis. Sy slaag haar graad in fisioterapie met lof en aanvaar ’n pos as fisioterapeut op die Duitser Heinz Ericksen se plaas Daheim. Min weet sy wat die toekoms vir haar inhou en hoe dit met haar verlede verweef is.
In Hartskoot in die skrikkeljaar (2003) raak Marita Eksteen impulsief verloof aan die wildvreemde dokter Francois Heyns, maar hierdie besluit kan dalk boemerang op haar.
Naas Reynecke is in Marykie se tuiskoms (2007) vir ’n ruk weg van Lukashof Hospitaal. By sy terugkeer wil hy vir Marykie Ludick die hof maak, maar sy is terughoudend.
Jana ontdek in Jana se geheim (2009) ’n brief tussen haar oom se goed na sy dood. Hierna gaan sy na Vergenoeg-vakansieoord om Armand Schutte te ontmasker, maar hy mag nie weet wie sy werklik is nie.
Nie-fiksie
Haar enigste nie-fiksie boek is Loxton se eeufeesboek, wat in 1999 verskyn en waarin die geskiedenis van hierdie dorp uiteengesit word.
Eerbewyse
In 1989 ontvang sy die Manie van der Walt-eerbewys en trofee van die uitgewers J.P. van der Walt vir haar bydraes van besondere gehalte oor twintig jaar.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Laringeale konsonant
Laringeale konsonante, ’n term wat dikwels as ’n sinoniem van keelklank gebruik word, is konsonante wat hoofsaaklik in die larinks geartikuleer word: die faringeale (ook epiglottale) en glottale konsonante, en vir party tale uvulêre (of party uvulêre) konsonante.
Die term laringeaal word dikwels beskou as sinoniem met glottaal, maar die larinks bestaan uit meer as net die glottis (stemvoue): dit sluit ook die epiglottis en ariëpiglottiese voue in. In breë sin sluit laringeale artikulasies gevolglik die radikale konsonante in, wat die wortel van die tong betrek. Die verskeidenheid klanke wat in die larinks geproduseer word, is die onderwerp van voortgesette navorsing, en die terminologie word nog gevorm.
Die term laringeale konsonant word ook gebruik vir gelaringealiseerde konsonante wat in die boonste deel van die stemkanaal geartikuleer word, soos die Arabiese 'klemme' en Koreaanse 'gespanne' konsonante.
Fairmont Hotels and Resorts
Fairmont Hotels & Resorts is 'n Kanadese hotelketting wat luukse hotelle en ontspanningsoorde in 19 lande bedryf, waaronder Kanada, die Verenigde State, Azerbeidjan, Barbados, Bermuda, Duitsland, Egipte, die Filippyne, Indië, Indonesië, Kenia, Mexiko, Monaco, Oekraïne, Saoedi-Arabië, Singapoer, die Volksrepubliek China, Suid-Afrika, Switserland, die Verenigde Arabiese Emirate en die Verenigde Koninkryk.
In Kanada staan Fairmont bekend vir sy befaamde historiese hotelle soos The Empress in Victoria, die Hotel Vancouver in Vancouver, The Palliser in Calgary, die Hotel Macdonald in Edmonton, die Château Laurier in Ottawa, The Royal York in Toronto, die Banff Springs Hotel in Alberta en die Château Frontenac in Quebecstad. Baie van dié hotelle is oorspronklik in die laat 19de en vroeë 20ste eeu deur die spoorwegmaatskappy Canadian Pacific Railway opgerig.
Fairmont se portefeulje sluit daarnaas verskeie ander ikoniese hotelle in soos The Plaza in New York, die Savoy Hotel in Londen, die Peace Hotel in Sjanghai en die Makkah Clock Royal Tower Hotel in Mekka, Saoedi-Arabië.
Bloukransmoorde
Die Bloukransmoorde of Bloedbad van Weenen was ’n slagting op 17 Februarie 1838 waarin ’n groot aantal Voortrekkers deur Zoeloekrygers vermoor is. Die slagting is vernoem na die Bloukransheuwel in hedendaagse KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Na die lokval-moord op Piet Retief en 70 ander Voortrekkers op 6 Februarie 1838 deur die Zoeloekoning Dingaan, het Dingaan sy magte opdrag gegee om die laers van die ander Voortrekkers te gaan aanval en uit te wis. Die Voortrekkers was onbewus van die moord op Retief, dog Maritz het onrustig geraak en die groepe op ’n Zoeloe-aanval probeer voorberei. Die Voortrekkers was in klein groepies langs die Tugelarivier en sy sytakke in ’n ry van omtrent 24 myl gegroepeer. Hoewel Piet Retief voor sy vertrek, en ook die Voortrekkerleier Gerrit Maritz, ter wille van veiligheid, die Trekkers gemaan het om in groot laers te bly, was daar praktiese redes waarom baie Trekkers nie aan die oproep gehoor gegee het nie. Die saamleef van ’n groot groep mense in ’n laer was moeilik – veral met betrekking tot sanitasie, die tekort aan brandhout en ’n tekort aan weiveld vir troppe tot so groot as 25 000 stuks vee.
Om een uur die oggend van 17 Februarie 1838, het 10 000 Zoeloes op die Voortrekkers toegesak. Dit was donkermaan en die Trekkers het eers besef wat aangaan toe die Zoeloes op en tussen hulle was. Die voorste Trekkers is oorval en almal uitgemoor.
Nie minder nie as 532 diensbodes en veewagters, 41 Voortrekkermans, 56 vroue en 185 kinders is daardie nag op bloeddorstige wyse vermoor, hul liggame vermink en stapels goedere is verbrand.
Weenen, ’n naburige dorpie, is so genoem ter herdenking aan die treurspel. Gerrit Maritz se oorskot is op die plek herbegrawe waar die monument staan.
In 2013, 175 jaar na die slagting het die FAK die gebeure gedenk met ’n diens onder leiding van dr. Danie Langner.
Die monument
Die Bloukransmonument staan op die oorspronklike plaas Bochim by die sameloop van die Bloukransrivier en Moordspruit. Die Hattingh-gesin, wat vermoedelik die eienaars van die plaas was, het in 1895 die stuk grond waarop die monument staan aan die NG Kerk in Natal geskenk. Die kerk in Natal het ’n kommissie onder voorsitterskap van ds. A.M. Murray, en A.W.J. Pretorius, C.J. Labuschagne, F.I. de Waal, C. Bester, J. van der Westhuizen en Gert van Rooyen as lede, aangewys om voorbereidings te tref vir die oprigting van ’n monument.
Kommandant-generaal Piet Joubert van die ZAR het in die Transvaal steun gewerf vir die oprig van ’n monument, en het ook gehelp om fondse daarvoor in te samel. Op 16 Februarie 1985 het hy dan ook die hoeksteenlegging van die monument waargeneem, en die stoflike oorskot wat uit graftes opgegrawe is, is onder die hoeksteen ingemessel en die inskripsie op die hoeksteen is: Gelegd door P. J. Joubert, Kommandant-Generaal Z.A.R. 1895.
Die obelisk van marmer is ongeveer 7 meter hoog en staan op ’n voetstuk van klip. Die obelisk is deur prof. Nicilo van Carrara in Italië (wat bekend is vir die wit marmer wat daar uit ’n steengroef gehaal word) gemaak. Die monument is op Woensdag 17 Februarie 1897 onthul toe ’n groot skare op die terrein bymekaar was. Daar is al van Vrydagaand die 12de ’n reeks eredienste gehou en die Saterdagoggend het ’n kleinseun van Andries Pretorius die biduur gelei. Die feesrede is gevoer deur ds. G.F. Marais van Vryheid en hy het Psalm 97:1 as teks gebruik. Die monument is deur sir Walter Hely-Hutchinson, Goewerneur van Natal, onthul. In die Staatskoerant van 7 Mei 1937 is die monument tot ’n nasionale gedenkwaardigheid verklaar. In 2002 het die sinode van die NG Kerk in KwaZulu-Natal die eiendom aan die Erfenisstigting oorgedra.
Dit is een van die oudste Voortrekkermonumente in Suid-Afrika.
Die teks op die monument lui soos volg:
Aan die noordekant: Opgericht door de Afrikaners in Natal in ootmoedige erkentenis 17. Februarie 1897. “Die zijn volk door de woestijn geleid heeft want zijne goedertierenheid is in der eeuwigheid.” Psalm CXXXVI.XVI.
Aan die suidekant: Ter gedachtenis aan de Voortrekkers te Moordspruit vermoord Zij kochten ons land met hun bloed 17. Februarie 1838. “De Heere regeert.” Psalm XCIX.I.
Moltenodam
Moltenodam is 'n klein, historiese dam wat in die De Waalpark in die voorstad van Oranjezicht, Kaapstad teen die laer helling van Tafelberg in Wes-Kaap, Suid-Afrika geleë is. Dit is in 1877 gebou en word nou nog gebruik.
Agtergrond en Konstruksie
Oorspronklik is Kaapstad deur kanale, oftewel gragte met water, vanaf Tafelberg voorsien: vandaar die benaming van groot strate soos Buitengracht, Keizersgracht en Heerengracht. Dit was nodig om die kanale te bedek aangesien dit openbare gesondheidsrisiko's ingehou het. Die stadsraad het ooreengekom dat die stad se groei dit nodig gemaak het om 'n dam op die helling van Tafelberg te bou, om sodoende water uit bergbronne te stoor en te keer dat dit ongebruik na die see sou vloei.
Die dam se konstruksie het deel gevorm van 'n groot infrastruktuuruitbreidingsprojek wat deur Eerste Minister John Molteno begin is. Die dam is dus na hom vernoem. Hy het later die Kaap se eerste wateringenieur, Mnr. John Gamble, asook die burgemeester David Graaff aangestel. Kort na die dam se opening, is die eerste kragsentrale in Suid-Afrika, die Graaff Electric Lighting Works, ook vernoem na die burgemeester, langs die dam opgerig.
Die dam was veronderstel om meer as 50 000 000 gelling water in sanderige, porieuse klei op te gaar, wat van die begin van die projek 'n uitdaging vir ingenieurs was. Die eindproduk is jare later voltooi en het 'n mengsel van uitgrawing en messelwerk-ondersteunde walle ingesluit.
Lizz Meiring
Lizz Meiring (gebore 9 Desember 1961 in Pretoria) is 'n Afrikaanssprekende Suid-Afrikaanse aktrise, regisseur, teatervervaardiger, TV-aanbieder, seremoniemeester, spreker, kunsteaktivis, kreatiewe konsultant en skrywer. Benewens in Afrikaanse produksies, tree sy gereeld in Engelse produksies op en het ook al in Frans, Duits en Sotho gewerk. Haar bynaam is Bizzie Lizzie omdat sy soms aan tot ses of meer produksies tegelyk werk. Sy het al 19 toekennings ontvang vir haar werk as aktrise, skrywer, regisseur, vervaardiger en vir haar kulturele bydrae.
Herkoms en kinderjare
Sy speel vanaf sesjarige ouderdom in produksies by die Laerskool Pretoria-Oos. Sy speel in 1974 as negejarige kind in die Universiteit van Pretoria se dramadepartement se produksie "Langenhovenjaar" en in die toneelstuk "Vrou van Suid-Afrika".
Opleiding
Meiring het reeds vanaf haar eerstejaar as dramastudent in professionele teater- en televisieproduksies gewerk. Sy voltooi haar B.A. Drama (Honneurs) in 1983 aan die Universiteit van Pretoria. Sy doen oorklankings en radiowerk by die SAUK, sowel as aanbiedingswerk vir die Truk-balletgeselskap, en speel as dramastudent in TV-produksies by die SAUK en verhoogproduksies by Truk.
Loopbaan
As skrywer, regisseur en teatervervaardiger het Meiring 207 produksies geskep. Sy was ook een van die stigterslede en later voorsitter van die Independent Performance Trust, 'n onafhanklike kunsorganisasie bestaande uit 12 lede wat sowat 15 nuwe teaterproduksies geskep het.
Meiring het saam met die satirikus Pieter-Dirk Uys in die buiteland opgetree, en as akteur in TV-produksies in die Verenigde Koninkryk ("Message to Major" Thames Television).
Meiring het verskeie boeke vertaal of verwerk as verhoogproduksies of draaiboeke. Sy het in musiekvideo's vir Dozi, Snotkop en Rocco de Villiers gespeel en opnames vir CD's gemaak saam met Bill Flynn ("Dis 'n stryd"), Snotkop ("Snotkop" debuutalbum), Thys die Bosveldklong ("Looks is nie alles nie") en vir die rolprent Pretville. Vroeër was daar sangopnames vir langspeelplate gemaak vir die TV-reekse "Mof en Mat" en "Doffel, Babbel en Bekkie".
As kunsjoernalis skryf sy sedert 1999 meer as 500 profiel onderhoude met kunsmense vir 12 verskillende publikasies, onder meer Insig (tydskrif), De Kat, Rapport-Tydskrif, Sarie, Rooi Rose en "Kakkerlak" (letterkundetydskrif). As rubriekskrywer skryf sy 10 jaar lank 'n rubriek onder die naam "Bizzie Lizzie" vir Rooi Rose en vyf jaar lank die rubriek "Lizz se dinge" vir RSG.
Sy was die eerste Afrikaanssprekende gasredakteur van die tydskrif Kulula Mag, en die enigste Afrikaanssprekende wat gekies is om individueel die "DStv EXPLORA" loodsadvertensie te doen.
Haar onderhoud op RSG Geldsake met Ryk van Niekerk, is op die RSG 2020 Potgooi as die gewildste potgooi van 2020 aangewys.
Oeuvre
Meiring se oeuvre sluit in:
Televisieproduksies
Meiring het al in 286 televisieproduksies opgetree, onder meer:
Rolprente
Lizz het al in 28 rolprente opgetree:
Skryf, regie en vervaardiging
Lizz het al 214 skryf, regie en vervaardiging projekte gedoen:
John Rawls
John Bordley Rawls (Baltimore, 21 Februarie 1921 – Lexington, 24 November 2002) was 'n Amerikaanse filosoof wat veral bekendheid verwerf weens sy etiese en politieke filosofie. Hy was as politieke filosoof verbonde aan die Harvard Universiteit en word vanweë sy hoofwerk A Theory of Justice en aanverwante publikasies algemeen beskou as die invloedrykste politieke filosoof van die 20ste eeu. Ten spyte daarvan dat Rawls nie as 'n regsfilosoof gereken word nie is sy invloed op die regswetenskap, hoewel indirek, tog groot. Regsfilosowe, veral Ronald Dworkin, het sy idees uitgebou en vertaal na die reg. Daardeur verwerf John Rawls 'n blywende plek in regsfilosofiese werke.
Biografie
John Rawls is in Baltimore, Maryland, die Verenigde State gebore. Hy kom uit 'n gesin met vyf kinders (slegs seuns). Sy ouers was William Lee Rawls en Anna Abell Stump. Na skool gaan Rawls in 1939 aan Princeton Universiteit studeer waar sy belangstelling in die filosofie ontstaan. In 1943 sluit hy die eerste deel van sy studie af deur sy Baccalaureus artium graad te verwerf. Daardie jaar sluit hy aan by die leër; die Tweede Wêreldoorlog was op daardie tydstip in volle swang. Rawls dien in die infanterie in Nieu-Guinee, die Filippyne en Japan. In Japan was hy ooggetuie van die atoombom ontploffing se nasleep in Hiroshima. Rawls word gevra om in die leër aan te bly as offisier, maar bedank en gaan terug na Princeton Universiteit om sy doktoraal in filosofie te behaal. In 1949 trou hy met Margaret (Mardy) Fox, soos hy ook 'n filosoof.
Denke
Rawls word beskou as een van die belangrikste filosowe van die 20ste eeu. Sy grootste bydra lê op die vlak van die politieke filosofie. Kenmerkend in die werk van Rawls is die sentrale plek wat regverdigheid inneem. Dit geld nie alleen vir sy boek A Theory of Justice ('teorie van regverdigheid) nie maar in al sy idees klink die roep na of behoefte aan regverdigheid duidelik op. Byna vanselfsprekend gaan dit saam met 'n belangrike plek vir rede. Sonder rede is regverdigheid immers nooit ver te soek nie. Opvallend is dat Rawls in sy boeke en lesings selde of nooit 'n mening opdring. Hy wil sy lesers en toehoorders self aan die dink sit. Dit doen hy deur vrae te stel en alternatiewe te bied vir die manier waarop mense doodgewoon dink. 'So is dit nou maar eenmaal' of 'So doen ons dit al jare' is frases wat Rawls verwerp. Hy daag sy lesers uit om anders te dink as wat gebruiklik is.
Terme van Rawls
'n Aantal terme wat mens in die werk van Rawls gereeld teenkom is:
Realistiese utopie
As politiek filosoof stel Rawls aan homself die vraag oor hoe stabiliteit in die politiek bewerkstellig kan word. Hy ontwikkel 'n deontologiese kontraktualistiese teorie deur te bou op die denke van Kant. Rawls ondersoek op watter reëls besluit moet word om ons samelewing regverdig te kan noem. In die kontraktualisme van Rawls word die onpartydigheid gekonstrueer deur die fiksie van 'n oorspronklike posisie. Alle betrokkenes verberg hul spesifieke belange en omstandighede agter 'n sluier van onwetendheid. Die idee is dat elkeen sy deel moet doen, waarvolgens die wederkerigheidsnorm sentraal staan. Op hierdie manier definieer hy hoe 'n demokratiese samelewing onder gunstige haalbare omstandighede hierruit sou kon baat vind. Rawls noem hierdie grootliks ideale beskrywing van regverdigheid, as 'n "realisties utopie". 'Realisties ' omdat dit afgestem is op dit waartoe mense in die beste geval in staat sal wees, gegewe hul natuurlike aard en onder normale omstandighede. 'Utopie' omdat dit uitgaan van morele en politieke ideale, beginsels en konsepte om 'n regverdige samelewing te skets met vrye en gelyke burgers. Rawls formuleer dit as volg: “Die idée van hierdie gemeenskap is realisties utopies daarin dat dit 'n haalbare sosiale wêreld voorstel wat politieke regte en geregtigheid kombineer vir alle liberale en ordentlike mense in ‘n 'Gemeenskap van Mense'.” Dit is 'n voorsetting van die idee van die sosiale kontrak van Jean-Jacques Rousseau.
Basisbeginsels van regverdigheid
Aan die einde van sy loopbaan het Rawls die basisbeginsels van regverdigheid as volg beskryf:
•	Elke mens het 'n gelyke aanspraak op 'n volwaardig basispakket van regte en vryhede. Hierdie regte en vryhede is nie in teenstelling met die regte en vryhede van andere nie. Die politieke owerheid moet hierdie basisregte en vryhede waarborg.
•	Sosiale en ekonomiese ongelykheid is slegs geregverdig as dit verbind word aan posisies wat beskikbaar is vir iedereen en/of as die minste bevoordeelde in die samelewing daardeur bevoordeel word.
Die eerste beginsel staan vir die bestryding van verskynsels soos slawerny, lyfeienskap en diktatuur. Regte en vryhede vir almal is veel minder vanselfsprekend as wat westerlinge geneig is om te dink.
Die tweede beginsel sou kon saamegevat word as: gelyke kanse vir almal. Dit is interessant om te sien dat die “minste bevoordeelde” ofwel “sosiaal swakkere” 'n steeds grotere rol gaan speel in die werk van Rawls. In die begin van sy loopbaan was Rawls in 'n groot mate 'n aanhanger van die liberalisme en die meritokrasie as aan die einde van sy loopbaan, toe hy meer kennis geneem het van ingeburgerde ongelykheid in die gemeenskap.