cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Misdaad en Straf
Struktuur
Die roman is in ses dele verdeel, met 'n epiloog. Daar is al verskeie kere kommentaar gelewer op die idee van "intrinsieke dualiteit" in Misdaad en Straf, met die suggestie dat daar 'n mate van simmetrie aan die boek is. Edward Wasiolek, wat aangevoer het dat Dostojefski 'n bekwame vakman was wat baie bewus was van die formele patroon in sy kuns, het die struktuur van Misdaad en Straf vergelyk met 'n "platgemaakte X"
Hierdie komposisionele balans word verkry deur middel van die simmetriese verdeling van sekere sleutelepisodes deur die ses dele van die roman. Die herhaling van hierdie episodes in die twee helftes van die roman, soos David Bethea aanvoer, is volgens 'n spieëlagtige-tipe beginsel georganiseer, waardeur die "linkerhelfte" van die roman die "regterhelfte" weerspieël.
Die sewende deel van die roman, die Epiloog, het baie aandag gekry en omstredenheid veroorsaak. Sommige van Dostojefski se kritici het die finale bladsye van die roman as oorbodig, antiklimakties, en onwaardig teenoor die res van die werk gekritiseer, terwyl ander dit verdedig het en verskillende skemas aanbied wat volgens hulle die onvermydelikheid en noodsaaklikheid daarvan verduidelik. Steven Cassedy argumenteer dat "Misdaad en Straf formeel twee afsonderlike, maar nou verwante, dinge is, naamlik 'n bepaalde soort tragedie in die klassieke Griekse vorm en 'n Christelike "opstandingsverhaal". Cassedy kom tot die gevolgtrekking dat "die logiese eise van die tragiese model as sodanig bevredig word sonder die Epiloog in Misdaad en Straf. . . Terselfdertyd, bevat hierdie tragedie 'n Christelike komponent, en die logiese eise van hierdie komponent word slegs bevredig deur die opstanding wat in die Epiloog belowe word."
Temas
Dostojefski se brief aan Katkof onthul die onmiddellike inspirasie waartoe hy getrou gebly het, selfs nadat sy oorspronklike plan ontwikkel het tot 'n veel meer ambisieuse skepping, naamlik: 'n begeerte om die skadelike gevolge teen te staan wat spruit uit die leerstellinge van Russiese nihilisme. In die roman wys Dostojefski op die gevare van utilitarisme en rasionalisme, waarvan die belangrikste idees die radikales geïnspireer het, en wat 'n voortsetting is van die heftige kritiek wat hy alreeds met sy Notas uit die Ondergrondse van stapel gestuur het.
Dostojefski het die karakters, dialoog en verhaal in Misdaad en Straf gebruik om 'n argument teen verwestersing te voer en te artikuleer. Hy het dus 'n eienaardige Russiese mengsel van Franse utopiese sosialisme en Benthamitiese utilitarisme aangeval, wat gelei het tot wat revolusionêre soos Nikolai Tsjernisjefski "rasionele egoïsme" noem. Die radikales het geweier om hulself in die bladsye van die roman te herken, aangesien Dostojefski nihilistiese idees tot hul uiterste gevolge gevoer het. Dimitri Pisaref het die idee bespot dat Raskolnikof se idees vereenselwig kan word met die radikales van die tyd. Die radikale doelstellings was altruïsties en humanitêr, maar dit moes bereik word deur op rede te vertrou en die spontane uitvloeiing van Christelike deernis te onderdruk. Tsjernisjefski se utilitaristiese etiek stel voor dat die denke en die wil by die mens onderworpe is aan die wette van die fisiese wetenskap. Dostojefski het geglo dat sulke idees die mens beperk tot 'n produk van fisika, chemie en biologie, en sodoende spontane emosionele reaksies ontken. In sy mees onlangse vorm het die Russiese nihilisme die skepping van 'n elite van voortreflike individue aangemoedig aan wie die toekomshoop toevertrou moes word.
Raskolnikof is 'n voorbeeld van die potensieel rampspoedige gevare wat in so 'n ideaal voorkom. Frank merk op dat "die moraal-sielkundige eienskappe van sy karakter hierdie teenstrydigheid inkorporeer tussen instinktiewe goedhartigheid, simpatie en jammerte enersyds, en andersyds 'n trotse en idealistiese egoïsme wat in 'n minagtende houding teenoor die onderdanige kudde gemanifesteer word." Die innerlike konflik van Raskolnikof in die openingsgedeelte van die roman lei tot 'n utilitaristies-altruïstiese regverdiging vir die voorgestelde misdaad: waarom nie 'n ellendige en "nuttelose" ou geldskieter doodmaak ten einde menslike ellende te verlig nie? Dostojefski wil aantoon dat hierdie utilitaristiese redeneringstyl wydverspreid en alledaags geword het; dat dit geensins die uitvindsel van Raskolnikof se gekwelde en wanordelike verstand was nie. Sulke radikale en utilitaristiese idees help om die aangebore egoïsme van Raskolnikof se karakter te versterk, en help ook om sy minagting vir die laer eienskappe en ideale van die mensdom te regverdig. Hy word selfs gefassineer deur die majestueuse beeld van 'n Napoleontiese persoonlikheid wat, in die belang van die hoër sosiale goedheid, glo dat hy 'n morele reg het om dood te maak. Sy "Napoleon-agtige" plan dryf hom inderdaad tot 'n berekende moord, die uiteindelike afsluiting van sy selfbedrog met utilitarisme.
In sy uitbeelding van Sint Petersburg beklemtoon Dostojefski die haglike omstandighede en die menslike ellende wat voor Raskolnikof se oë afspeel. Hy gebruik Raskolnikof se ontmoeting met Marmeladof om die harteloosheid van Raskolnikof se oortuigings te kontrasteer met 'n Christelike benadering tot armoede en ellendigheid. Dostojefski is van mening dat die morele "vryheid" wat deur Raskolnikof voorgestel word, 'n vreeslike vryheid is "wat geen waardes bevat nie, omdat dit waardes voorafgaan". In die poging om hierdie "vryheid" in homself te bevestig, is Raskolnikof in ewige opstand teen die samelewing, homself en God. Hy dink dat hy selfversorgend en selfstandig is, maar aan die einde "moet sy grenslose selfvertroue verdwyn in die aangesig van iets groters as hyself, en sy selfvervaardigde regverdiging moet verneder word voor die hoër geregtigheid van God." Dostojefski vra vir die herlewing en vernuwing van die "siek" Russiese samelewing deur die herontdekking van sy nasionale identiteit, sy godsdiens en sy wortels.
Styl
Misdaad en Straf is geskryf uit 'n derdepersoon- alwetende perspektief. Dit word hoofsaaklik vanuit die oogpunt van Raskolnikof vertel, maar kan soms oorgaan na die perspektief van ander karakters soos Swidrigailof, Razoemichin, Loezjin, Sonja of Doenja. Hierdie verteltegniek, wat die verteller baie nou laat saamsmelt met die bewussyn en standpunt van die sentrale karakters, was besonder oorspronklik vir die tydvak waarin dit geskryf is. Frank merk op dat Dostojefski se gebruik van tydsverskuiwings van geheue en manipulering van chronologie die latere eksperimente van Henry James, Joseph Conrad, Virginia Woolf en James Joyce voorafgaan. Die laat-19de-eeuse leser was egter gewoond aan meer ordelike en lineêre tipe vertelstyle. Dit het gelei tot die volharding van die legende dat Dostojefski 'n slordige en nalatige skrywer was, en tot opmerkings soos die volgende deur Melchior de Vogüé:
Dostojewski maak gebruik van uiteenlopende spraakmaniërismes asook sinne van verskillende lengtes vir verskillende karakters. Diegene wat kunsmatige taal gebruik – byvoorbeeld Loezjin – word geïdentifiseer as onaantreklike mense. Mev. Marmeladof se verstrooide gedagtes word weerspieël in haar taal. In die oorspronklike Russiese teks het die name van die hoofkarakters iets van 'n dubbele betekenis, maar in vertaling gaan die subtiliteit van die Russiese taal oorwegend verlore weens verskille in taalstruktuur en kultuur. Die oorspronklike Russiese titel (Преступление и наказание) is byvoorbeeld nie die direkte ekwivalent van "Misdaad en Straf" nie. Die fisiese beeld van misdaad, as die oorsteek van 'n hindernis of 'n grens, gaan verlore in vertaling, asook die godsdienstige implikasie van oortreding.
Ontvangs
Die eerste deel van Misdaad en Straf, wat in die Januarie- en Februarie-uitgawes van Die Russiese Boodskapper gepubliseer is, het openbare sukses behaal. In sy memoires onthou die konserwatiewe bellettris Nikolai Strachof dat Misdaad en Straf in Rusland die letterkundige sensasie van 1866 was. Tolstoi se roman Oorlog en Vrede is in dieselfde tyd as Misdaad en Straf in Die Russiese Boodskapper opgesom.
Die roman het spoedig kritiek van liberale en radikale kritici ontvang. G.Z. Jelisejef het tot die verdediging van die Russiese studentekorporasies gekom en homself afgevra: "Was daar al ooit 'n geval waar 'n student moord pleeg ter wille van roof?" Pisaref, bewus van die artistieke waarde van die roman, het Raskolnikof as 'n produk van sy omgewing beskryf en aangevoer dat die hooftema van die werk armoede en die resultate daarvan was. Hy het die uitnemendheid van die roman gemeet aan die akkuraatheid waarmee Dostojefski die hedendaagse maatskaplike werklikheid uitgebeeld het, en gefokus op wat hy as teenstrydighede in die storielyn van die roman beskou. Strachof het Pisaref se bewering dat die tema van omgewingsgebaseerde determinisme noodsaaklik vir die roman was, verwerp en daarop gewys dat Dostojefski se houding teenoor sy held simpatiek was: "Dit is nie 'n bespotting van die jonger geslag nie, ook nie 'n verwyt of 'n beskuldiging nie – dit betreur dit." Solowjof was van mening dat die betekenis van die roman, ondanks die algemene mislukking daarvan, duidelik en eenvoudig is: 'n Man wat homself beskou as "iemand wat kan oorstap en so te sê die sprong neem", ontdek dat wat volgens sy eie siening 'n intellektueel en selfs moreel verantwoordbare oortreding van 'n arbitrêre wet was, later ingevolge sy gewete "'n sonde, 'n skending van innerlike morele geregtigheid was … dat die ingekeerde sonde van die 'eie ek' en absolute vooropstelling van slegs jou eie belange slegs gebreek kan word deur 'n innerlike daad van selfverloëning."
Misdaad en straf is beskou as 'n belangrike werk in 'n aantal Europese kultuurbewegings uit die 20ste eeu, veral die Bloomsbury-, psigoanalise- en eksistensialistiese groepe. Van die skrywers wat met die Bloomsbury-groep verbind word, het Virginia Woolf, John Middleton Murry en DH Lawrence die werk bespreek. Freud het Dostojefski se werk hoog aangeslaan, en baie van sy volgelinge het probeer om psigoanalitiese interpretasies aan Raskolnikof toe te dig. Onder die eksistensialiste het veral Sartre en Camus Dostojefski se invloed erken.
Die verwantskap van Misdaad en Straf met sowel godsdienstige mistisisme as psigoanalise het gelei tot die onderdrukking van die bespreking in Sowjet-Rusland: Interpretasies van Raskolnikof was geneig om in lyn te wees met Pisaref se idee van reaksie op onregverdige sosio-ekonomiese toestande. 'n Uitsondering hierop was die werk van Michail Bachtin, wat deur baie kommentators as die oorspronklikste en insiggewendste ontleder van Dostojefski se werk beskou is. In Problems of Dostoevsky's Poetics argumenteer Bachtin dat pogings om Dostojefski se karakters vanuit die oogpunt van 'n bestaande filosofie te begryp, of as geïndividualiseerde 'objekte' wat sielkundig geanaliseer moet word, altyd die unieke "artistieke argitektoniese aard of struktuur" van sy werke sal binnedring. In sulke gevalle is beide die kritiese benadering en die veronderstelde doel van ondersoek "monologies": alles word beskou as dat dit plaasvind binne die raamwerk van 'n enkele oorkoepelende perspektief, hetsy dié van die kritikus of dié van die skrywer. Dostojefski se kuns, argumenteer Bachtin, is inherent 'dialogies': Gebeure gaan voort op die basis van interaksie tussen selfbevestigende, subjektiewe stemme, dikwels binne die bewussyn van 'n individuele karakter, soos die geval is met Raskolnikof. Raskolnikof se bewussyn word uitgebeeld as 'n stryd vir al die botsende idees wat uitdrukking vind in die roman: Almal en alles wat hy teëkom, word weerspieël en gesplits in 'n interne monoloog wat die vorm van dialoog aanneem. Hy het eksterne verhoudings verwerp en in plaas daarvan die pynlike interne dialoog gekies; net Sonja kan ondanks sy wreedheid aanhou om aanklank by hom te vind. Sy dialoog met Sonja is al wat hom in staat stel om terug oor "die drempel te beweeg na die werklike kommunikasie (bekentenis en openbare verhoor) – nie uit skuld nie, want hy vermy die erkenning van sy skuld, maar vanweë moegheid en eensaamheid, want hierdie versoenende stap is die enigste manier waarop verligting gebring kan word en waarop ontsnap kan word van die kakofonie en geraas van 'n oneindige, voortgesette innerlike dialoog."
Annalee Jefferies
Annalee Jefferies (gebore 14 Mei 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Monsters (2010) en in die televisiereeks Charlie's Angels (1976).
Rajasthani
Rajasthani (राजस्थानी, Rājasthānī) verwys na 'n groep Indo-Ariese tale en dialekte wat veral in die Indiese deelstaat Rajasthan en aangrensende gebiede van Haryana, Punjab, Gujarat en Madhya Pradesh in Indië gebesig word. In die Pakistanse provinsies Sindh en Punjab word ook Rajasthani gebesig. Rajasthani word deur sowat 50 miljoen mense gebesig. Op watter wyse Rajasthani van Hindi verskil is omstrede, al is vir die erkenning van Rajasthani as 'n eie taal deur die Indiese regering gepleit. Rajasthani is nou verwant aan Marwari.
Rajasthani is al as 'n dialek van Hindi beskou. Reeds aan die begin van die 20ste eeu het taalkundiges dit as 'n taal op sy eie beskou. Later het taalkundiges saamgestem dat Rajasthani eintlik 'n groep dialekte is of selfs 'n groep geografies aangrensende en nou verwante tale, waardeur dit ook as 'n taalgroep beskou kan word.
Rajasthani het geen amptelike standaardisering ondergaan nie en word gekenmerk deur 'n dialekkontinuum wat byvoorbeeld die aangrensende Gujarati, Bhili en Hindi insluit. Die hoofddialek of taal Marwari is die mees gebesigte dialek of taal van Rajasthani.
Sater
Saters (Grieks: Σάτυροι, Satiroi) in die Griekse mitologie is ’n groep manlike geselle van Pan en Dionysus wat in die berge en woude hou — vroulike saters is later deur digters bedink. Hulle word dikwels verbind met wellus en word meestal uitgebeeld met permanente ereksies.
Mitologie
Die hoof van die saters was Silenus, ’n minder belangrike god wat (nes Hermes en Priapus) met vrugbaarheid verbind is.
Saters word op kruike uitgebeeld as sterk gebou met plat neuse, groot gepunte ore, lang krulhare en volbaarde. Hulle het hul bok-agtige voorkoms gekry van ’n latere Romeinse samesmelting met Faunus, ’n sorgelose natuurgees met dieselfde eienskappe wat met die Griekse god Pan verbind is. Saters word dus in Latynse letterkunde dikwels beskryf as wesens met die bolyf van ’n man en die onderlyf en stert van ’n bok, in teenstelling met Griekse beskrywings van saters met die stert van ’n perd. Saters word dikwels in Romeinse kunswerke uitgebeeld met bokhorings.
Saters word beskryf as ondeund maar skaam, gevaarlik maar lafhartig. Hulle hou van vroue en wyn en is gereed vir enige fisieke plesier. Hulle hou daarvan om saam met die nimfe te dans, oor wie hulle ’n obsessie het, en het ’n spesifieke dansvorm, sikinnis. Vanweë hul liefde vir wyn word hulle dikwels uitgebeeld met wynglase in die hand, en hulle versier dikwels wynglase.
In Griekse kuns
In vroeëre Griekse kuns is saters oud en lelik, maar later word hulle jonger en mooier. Hierdie transformasie en vermensliking van die saters kom voor regdeur latere Griekse kunswerke. Dieselfde het gebeur met byvoorbeeld Medusa en die Amasones, wat tradisioneel uitgebeeld is as barbaars en onbeskaaf.
Ouer saters is bekend as sileni en die jongeres as satyrisci. Griekse geeste bekend as die Calicantsars het ’n merkbare ooreenkoms met saters; hulle het bok-ore en bok- of donkievoete, is baie harig en hou van vroue en dans.
Hipoteses oor oorsprong
thumb|Volgens M.L. West toon saters ooreenkomste met soortgelyke figure in ander Indo-Europese mitologieë, soos die Slawiese [[lesji op dié foto.]]
Volgens Augustinus van Hippo (354-430 n.C.) en ander het die antieke Kelte in dusii geglo; hulle was harige demone wat glo soms menslike vorms aangeneem en sterflike vroue verlei het. Latere figure in Keltiese folklore, insluitende die Ierse bocánach, die Skotse ùruisg (brownie) en glaistig en die Manx-Gaeliese goayr heddagh is ook halfmens en halfbok. Die leksograaf Hesychios van Alexandrië (5de of 6de eeu n.C.) het geskryf die Illiriërs het in sateragtige wesens met die naam deuadai geglo. Die lesji van die Slawiese mitologie toon ook ooreenkomste met saters: Hy word beskryf as bedek met hare, en met die horings, ore en voete van ’n bok en "klouagtige vingernaels".
Hierdie wesens is in ander mitologieë ook moeilikheidmakers, skelms en dansers. Daar is geglo die lesji mislei reisigers sodat hulle verdwaal. In Germaanse mitologie dans elwe ook in oop dele van beboste gebiede. Hulle het ook poetse gebak, perde en kinders gesteel en mense se hare geknoop. Volgens West "kan ons herhalende eienskappe herken" in sulke wesens en kan hulle moontlik in die een of ander vorm teruggespeur word na die Proto-Indo-Europeërs.
Donga (Tydskrif)
Donga was 'n Suid-Afrikaanse veeltalige literêre tydskrif wat in breëbladkoerantformaat uitgegee is tussen 1976 en 1978. Die tydskrif is deur 'n groep jonger Afrikaanse skrywers gestig wat nou geassosieer was met die Taurus uitgewer. Donga is deur Welma Odendaal en Rosa Keet voorgestel wat ook aanvanklike meeste van die redigeerwerk behartig het. Donga was uitdruklik teen Apartheid gekant. Dit het nie-realistiese literêre vorms, Marxisme-georiënteerde style van kulturele kommentaar en nuwe opkomende skrywers ondersteun. Dit was ook gekant teen die gevestigde liberale tradisie.
Die vierde uitgawe van Donga is deur die staat verban toe besware teen die morele aard van die tydskrif gemaak is. Die jong skrywer en akademikus Mbulelo Mzamane het by die redaksie aangesluit wat gelei het tot noue bande met Medupe, die kortstondige Swart skrywersgroep wat in 1977 gevorm is. In die sesde uitgawe van Donga is die tydskrif se verbintenis met Medupe aangekondig wat die aandag van die Veligheidspolisie op Donga sou laat fokus. Odendaal is ondervra en haar huis en die Donga se drukker is deursoek. Die polisie het die sewende uitgawe by die Publikasieraad ingehandig. Op 7 Oktober 1977 is bepaal dat die Septemberuitgawe verban moes word omdat dit "obseen", "skadelik vir rasseverhoudinge" en "opruiend" was. Die volgende uitgawe was toegewy aan Breyten Breytenbach wat op daardie stadium gevangenisstraf vir aanklagte van terrorisme uitgedien het. Toe dit aan die raad voorgelê is, is dit en alle toekomstige uitgawes van die blad verban.
Die uitgewers het gepoog om hulle projek aan die lewe te hou deur onmiddellik 'n opvolg publikasie genaamd Inspan uit te gee. Dit sou egter net vir twee uitgawes oorleef voor dit ook verban is.
Sharon Dyall
Sharon Dyall (gebore 28 Desember 1962) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Där regnbågen slutar (1999) en in die televisiereekse Varuhuset (1987), Saltön (2005), en Kommissarie Winter (2010).
Rachel Adams
Rachel Cecilia Adams (gebore 9 Augustus 1963) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en tans 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika, waar sy die African National Congress verteenwoordig.
Attie Hofmeyr
duimnael|regs|190px|Ds. Attie Hofmeyr het in 1898 vir die [[Westelike Provinsie rugby gespeel.]] Ds. Adriaan Louw (Attie) Hofmeyr (Komga, Kaapkolonie, Suid-Afrika, 28 Desember 1873 – Mvera, Njassaland, 14 Mei 1919) was een van die toegewydste en begaafste sendelinge van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in die destydse Njassaland gearbei het.
Herkoms
duimnael|regs|200px|Ds. Attie Hofmeyr se ouers, ds. en mev. Hofmeyr.
duimnael|links|170px|Ds. Attie se vader, ds. [[Arend Hofmeyr, was leraar van die NG gemeente Hanover van 1877 tot sy dood op 14 April 1903.]]
duimnael|regs|300px|Ds. [[Arend Hofmeyr van die NG gemeente Hanover se seuns. Voor: Attie en dr. Jan, mediese sendeling op Madzimoyo, Noord-Rhodesië. Agter: Charlie en Willie, albei later skole-inspekteur.]]
Attie Hofmeyr is op Komga in die ou Kaapkolonie gebore waar sy vader, ds. Arend Hofmeyr, van 1869 tot 1877 leraar van die NG gemeente Komga (toe nog Maclean genoem) was. In laasgenoemde jaar verhuis die gesin na Hanover in die Karoo nadat ds. Hofmeyr die beroep na die plaaslike NG gemeente aangeneem het. Sy moeder, Louisa Adriana Louw (Paarl, 20 Januarie 1845 – Hanover, 3 Januarie 1883), was een van die sewe dogters van Adriaan Jacobus Louw (1811–1877) van die Paarl wat met 'n predikant getrou het:
Rachel Bay Jones
Rachel Bay Jones (gebore 8 November 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999), Louie (2010), The Family (2016), en God Friended Me (2018).
Attie Hofmeyr
Herkoms
Attie se grootouers aan moederskant was Adriaan Jacobus Louw van Babylons Toren, Paarl, en Charlotte Louise Herold, ’n dogter van ds. T.J. Herold (1788–1857). Een van sy ooms aan moederskant was ds. A.J. Louw, 38 jaar lank predikant van die NG gemeente Heidelberg, Transvaal. Nog 'n oom, Tobias Johannes Louw (1850–1930), was die vader van die groot Afrikaanse argitek Wynand Louw (1883–1967).
Sy moeder en broer se dood
Attie Hofmeyr en sy ses broers en susters, van wie die jongste ses maande oud was, is op 3 Januarie 1883 moederloos gelaat met die heengaan van Hanover se pastoriemoeder. Sy is ná 'n kort siekbed in haar 38ste jaar oorlede weens belroos, dieselfde siekte wat haar man se lewe in sy 66ste jaar sou eis. Ná sy moeder se dood het sy tante aan vaderskant mev. ds. Kriel, wie se man, ds. J.G. Kriel, ouer broer van ds. Abraham Kriel, oorlede is op 3 Oktober 1881 in die ouderdom van 43 jaar, haar oor die pastoriegesin ontferm. "Aunt Maggie", soos die pastoriekinders haar genoem het, het haar op Hanover kom vestig en die moederlose kinders soos 'n eie moeder versorg. Op 17 Desember 1884 tree ds. Hofmeyr op Hanover of Somerset-Oos weer in die huwelik, met Jane Gray Wright (Skotland, 25 Augustus 1850 – Stellenbosch, 27 Oktober 1940), ten tyde van haar huwelik prinsipale van die Bellevue-seminarie op Somerset-Oos.
Die dood van sy eerste vrou was egter nie al tragedie wat ds. Hofmeyr getref het nie, want op 4 Desember 1893 sneuwel sy oudste seun en naamgenoot, Arend Hermanus (gebore op Komga op 19 Februarie 1870), by Shabani in Matabeleland waar hy deelgeneem het aan die oorlog teen die Matabele. Terwyl hy deel was van 'n klein patrollie van 34 wat onder maj. Alan Wilson vooruitgegaan het om opperhoof Lobengula te probeer vang, is hulle deur die Matabele omsingel en almal om die lewe gebring. Later het sy susterskind ds. J.P. Kriel vertel: "Toe ds. Hofmeyr hierdie tyding kry, was sy treffende gebed dat van sy kinders die Evangelie van God Liefde na die woeste heidene mag bring." In later jare is hierdie gebed wel verhoor toe drie seuns en twee dogters hul lewe aan die sending in Midde-Afrika wy: Attie die sendeling, Jan die sendelingdokter en Willie, die onderwyser in Njassaland. Van sy dogters het Issie ook na Njassaland gegaan waar sy met die sendingboer Frikkie van Eeden getrou het, maar sy het nes Attie op die sendingveld aan die swartwaterkoors beswyk. Lily het deur haar huwelik met ds. Kotie Retief van Njassaland ook die sendingsaak gedien.
In Attie Hofmeyr van Nyasaland skryf ds. Lou Hofmeyr, 'n neef van ds. Arend Hofmeyr se kinders (vry uit die Nederlands vertaal: "Dit spreek vanself dat so 'n vader en moeder nie net sou bid dat hul kinders sendelinge sou word nie. Die inwoners van die pastorie op Hanover asem sekerlik 'n sendingatmosfeer in. In dié gees sien ons die jong Attie, met sy broers en susters, met diepe aandag en luister na die boeiende briewe uit die sendingveld wat hul oom Stephanus Hofmeyr uit die Soutpansberg na De Wekker geskryf het, en wat Sondagaande deur sy moeder aan hul voorgelees is. Of weer by die huisgodsdiens sien ons in ons geestesoog die vader sy kinders uit Gods dierbare Woord, die grootste sendingboek ter wêreld, van die sending vertel en liefde vir die sending inprent."
Opleiding
Vir sy voorgraadse studie, en miskien al vroeër, gaan Attie na die Gill-kollege op Somerset-Oos, waar sy oom aan vaderskant ds. J.H. Hofmeyr van 1867 tot sy dood op 25 Augustus 1908 leraar van die plaaslike NG gemeente was. Vyf van sy neefs, die seuns van ds. J.H. Hofmeyr en sy vrou, Isabella (gebore Murray, ’n suster van ds. Andrew Murray), het predikant geword: Andrew, John, Lou, Charles en Georg. Nadat hy enkele jare onderwys gegee het aan Gill-kollege het hy na Stellenbosch gegaan om hom aan die Kweekskool as predikant te bekwaam. Op Stellenbosch het hy met sy opgewekte humorsin, sy verstandelike vermoëns en sy onbaatsugtigheid mense se bewondering afgedwing. Hy was onder meer voorsitter van die pas gestigte Christenstudentevereniging (CSV) en later ’n tyd lank rondreisende sekretaris daarvan. Aan die Kweekskool het hy saam met sy neef John Hofmeyr vir die eerste span rugby gespeel. Attie was van 1896 tot 1899 lid van dié span, in 1896 van die sogenaamde Holy Brigade, Stellenbosch se eerste toerspan, en in 1898 is hy gekies vir die Westelike Provinsie se eerste span.
Loopbaan
Ná ’n kort mediese kursus in Londen is Hofmeyr in 1901 na die sendingbeld. Van kinds been af was daar by hom die begeerte om sendeling te word. By sy aankoms in die destydse Njassaland is hy gekies om ’n nuwe sendingstasie onder die trotse Angoni en die meer meegaande Achewa te stig. So het sy geliegfe sendingstasie, Mlanda, in ’n groot distrik langs die Njassameer, tot stand gekom. Spoedig is ’n pastorie en ’n skool hier opgerig. Die werk op Mlanda was geseënd en in 1910 kon ds. Hofmeyr ’n kerkgebou inwy.
In sy werkie, Land langs die meer, het ds. Hofmeyr daarop gewys hoe veelsydig ’n sendingwerker moet wees. Behalwe die verantwoordelikheid as hoof van die sendingpos, moes hy die Sondagdienste waarneem, die doopklas gereeld onderrig, die 20 tot 30 buiteposte kwartaalliks besoek en rondgaande en vrywillige evangeliste oplei en uitstuur. Op sy fiets het hy duisende kilometers afgelê terwyl hy die groot distrik deurkruis het.
Skaars drie jaar ná sy aankoms in Njassaland moes ds. Hofmeyr na Mevra, die hoofstasie, gaan om die bestuur oor te neem by ds. W.H. Murray, wat hom voltyds aan die vertaling van die Bybel in Chichewa sou wy. Later was ds. Hofmeyr ook hoof van die Mkoma-stasie met sy 200 buiteposte. Behalwe sy menigvuldige werksaamhede op allerlei terreine, was sy aandeel aan die Chichewa-vertaling van die Bybel geensins gering nie. Ook het hy die gewilde Kinderbybel van eerw. Blake hersien.
Heengaan
In 1918 het dié onvermoeide werker (prof. John du Plessis het hom die "Christelike Simson" genoem) swartwaterkoors opgedoen en is hy oorlede in die ouderdom van 46, terwyl sy vrou agtergelaat is as weduwee met ses kinders. Sy heengaan is allerweë betreur, want "geen kerk het immers ’n edeler seun aan die sendingveld gegee as Attie Hofmeyr nie", aldus eerw. Kitwell van Johannesburg.
In 1921 het sy neef ds. J.W.L. Hofmeyr die boekie Attie van Nyasaland oor hom laat publiseer. Een van ds. Hofmeyr se vier broers, dr. Jan Hofmeyr, was 'n sendelingdokter in Noord-Rhodesië, maar is oorlede aan longkanker in die ouderdom van net 32 jaar.
Gesinslewe
Attie Hofmeyr is op 1 Mei 1905 op Mvera met Annie Louisa Durrant (gebore in Surrey, Engeland op 11 Maart 1871 en oorlede op Mosselbaai op 21 Junie 1962) getroud. Ses kinders is uit die huwelik gebore:
Walter Law (akteur)
Walter Law (26 Maart 1876 – 9 Augustus 1940) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Romeo and Juliet (1916), Camille (1917), If I Were King (1920), en Janice Meredith (1924).
Cavemen
Cavemen is 'n Amerikaanse televisiereeks wat deur Joe Lawson vervaardig is. Dit handel oor drie "grotmanne", die huisgenote Joel, Andy en Nick, wat in Amerika woon. Die reeks is na ses episodes weens slegte resensies deur ABC gekanselleer.
Patna
Patna (Hindi: पटना) is die hoofstad van die Indiese deelstaat van Bihar. Die stad lê aan die suide oewer van die Gangesrivier en met 1 697 976 inwoners is Patna die 14de grootste stad in die land. Patna is ook een van die oudste nedersettings ter wêreld en is omtrent 2500 jaar oud.
Elandsbaai
Elandsbaai is 'n klein kusdorpie aan die Atlantiese Oseaan, Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie lê aan die mond van die Verlorenvleistroom wat in 'n moeras met dieselfde naam eindig. Die moeras is 'n blyplek vir enorme getalle water- en ander voëls. Simon van der Stel het die moeras al gedurende 1685 besoek. Elandsbaai is suid van Lambertsbaai.
Die Bobbejaansberg, op die suidelike oewer van die riviermonding, loop die see in. Die Sishen-Saldanha Spoorlyn loop hier deur 'n tonnel, die Bobbejaansbergtonnel. Die visbedryf speel 'n groot rol in die dorpie se ekonomie. Elandsbaai is ook gewild onder branderplankryers.
Die dorpie word met die buitewêreld verbind met die R366-streekroete via Redelinghuys.
Mateo Moraza
Lewensloop
Mateo Moraza het Latyn en geesteswetenskappe in die Convent van Santo Domingo (Vitoria) geleer, en later regswetenskap in Valladolid. Hy het sy doktorsgraad in reg in 1840 verwerf. Moraza het homself onderskei as 'n redenaar en vurige ondersteuner van die Baskiese fueros (spesiale regte).
Pentesileia
thumb|180px|Pentesileia (1862), deur Gabriel-Vital Dubray. [[Louvrepaleis, Parys.]] Pentesileia (Grieks: Πενθεσίλεια) was in die Griekse mitologie die koningin van die Amasones, die dogter van Ares en Otrera, en die suster van Hippolute, Antiope en Melanippe. Sy het Troje bygestaan in die Trojaanse Oorlog, waartydens Achilles haar doodgemaak het.
In die Epiese Siklus
thumb|240px|links|Achilles maak Pentesileia dood, 470-460 v.C. In die Aitiopis, ’n epiese verhaal van vyf boeke wat deel van die Epiese Siklus oor die Trojaanse Oorlog is, word die koms van Pentesileia en Memnon na Troje uitvoerig beskryf. Die Aitiopis is in die 8ste eeu v.C. gepubliseer en word toegeskryf aan Arktinos van Milete. Die hoofkarakter van die epiese verhaal is Achilles, wat teen Pentesileia en Memnon veg voordat hy self doodgemaak word. Hoewel die Aitiopis verlore gegaan het, is die Epiese Siklus in verskillende klassieke tydperke aangepas en hersirkuleer. Die vertelling van die epiese val van Troje kom veral uit Homeros se Ilias en Odussee, waarvan die oorsprong mondelinge oorlewering is – dit is eers neergeskryf nadat die Griekse alfabet in antieke Griekeland aangeneem is.
In die Aitiopis is Pentesileia ’n Thraciese vrouevegter. Sy is ’n Amasone en die dogter van Ares wat die Trojane kom help. Nadat sy haar op die slagveld vermom het, konfronteer sy Achilles. Dié maak haar dood en Tersites terg Achilles deur te sê hy het op Pentesileia verlief geraak. Achilles maak Tersites dood en seil na die eiland Lesbos om gereinig te word voordat hy terugkom en teen Memnon veg.
Volgens Homeros het die Trojaanse koning Priamos in sy jeug teen die Amasones geveg. Latere skrywers het beweer Lesbos lê in Anatolië en het ’n epiese tradisie begin waar Griekse helde soos Herakles en Teseus teen uitsonderlike Amasone veg. Die weergawe van die legende oor Pentesileia in die Aitiopis het bekend geword as die Homeriese tradisie.
Asteroïde
Die asteroïde 271 Pentesileia, wat in 1887 ontdek is, is na hierdie koningin van die Amasones genoem.
Welverdiend, Ehlanzeni
Welverdiend is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika. Dit is langs die pad van Acornhoek na Orpenruskamp in die Krugerwildtuin geleë, en grens wes aan die Timbavati-nedersetting.
Mitra Jouhari
Mitra Jouhari (gebore 1992) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Big Sick (2017) en in die televisiereekse The President Show (2017), Friends from College (2017), en Three Busy Debras.
Clocolan
Clocolan is 'n dorpie in die Oos-Vrystaat en is in 1907 gestig. Die dorpie lê aan die R26-pad, halfpad tussen Bethlehem en Bloemfontein. Die dorp is op die plase Reinzi en Harold aangelê en het sy naam te danke aan die Afrikanerboere wat in die omgewing geboer het wat die uitspraak van die "Hlohlowane"-berg (wes van die huidige Clocolan) verdraai het. "Hlohlowane" is 'n Sothowoord en beteken "rif van die veldslag".
Die Oos-Vrystaat is alombekend vir die majestueuse sandsteenformasies in die omgewing. Clocolan maak deel uit van die gebied wat van Lesotho verower is gedurende die Basotho-oorloë van die vroeë 1800s. Die area is ryk aan geskiedenis van die Afrikaners wat hulle hier gevestig het asook die Basotho's wat hier gewoon het. Die dorp is die gasheer vir die jaarlikse Veteraantrekker-uitstalling in Maart.
Clocolan het die tweede kleinste distrik in Suid-Afrika maar is een van die beste landboudistrikte in die land. Die area is bekend vir die verbouing van koring en mielies, groot kuddes beeste en skape en die produksie van spesialiteitsvrugte soos kersies.
"Die Plaashuis"-gastehuis is een van die bekendstes in Clocolan en spog met 'n vyfstergraad. Die beskikbare kamers is Ouma Dot se kamer, Oupa Sarel se kamer, Oom Koos se kamer, Tant Ali se kamer, Tannie Maggie se kamer en die Lady Ann kothuis.
Die gemiddelde somertemperatuur wissel tussen 15°C en 32°C en die wintertemperatuur wissel tussen –2°C en 17°C. Die dorp lê in 'n somerreënvalgebied.
Demografie
Volgens die 2011-sensus het Clocolan-dorp 'n bevolking van 1 349 gehad, waarvan 46,2% Blankes was. Afrikaans (47,1%) en Suid-Sotho (35,5%) is die grootste huistale.
Marwari
Marwari (मारवाड़ी, مارواڑی, Mārwāṛī; ook Marwadi, Marvadi) is 'n Indo-Ariese taal wat in die Indiese deelstaat Rajasthan en aangrensende gebiede van Gujarat en Haryana, Oos-Pakistan, maar ook deur emigrante-gemeenskappe in Nepal gebesig word. Met sowat 7,8 miljoen moedertaalsprekers is dit een van die mees verspreide variëteite van Rajasthani. Die meeste sprekers bly in Rajasthan, 'n kwartmiljoen in Sindh en 'n tiende in Nepal. Marwari bevat sowat tweedosyn dialekte.
Marwari word algemeen met die Devanagari-alfabet geskryf, net soos Hindi, Marathi, Nepalees en Sanskrit; alhoewel dit in die verlede ook met die Mahajani-alfabet geskryf is, word dit deur die Marwari-minderheid in Oos-Pakistan ook met die Arabiese alfabet geskryf, waar dit onderrig word, alhoewel meer en meer mense na Oerdoe oorskakel.
In Indië geniet Marwari geen ampstaalstatus nie en die taal word ook nie as 'n onderwystaal gebruik nie. Marwari word veral rondom Bikaner en Jodhpur gebesig.
Anita Ekberg
Anita Ekberg (29 September 1931 – 11 Januarie 2015) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Blood Alley (1955), War and Peace (1956), Sheba and the Gladiator (1959), en La Dolce Vita (1960).
Stompneusbaai
Stompneusbaai is 'n vissersdorp aan die Atlantiese Oseaan, Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is net noordwes van St. Helenabaai. Daar is visverwerkingsfabrieke in en om Stompneusbaai.
Taiwan (eiland)
Taiwan (Chinees: 臺灣 / 台湾, pinyin: Táiwān, Taiwannees: Tâi-oân, Hakka: Thòi-vǎn; voorheen bekend as Formosa, vanaf Portugees: Ilha Formosa [ˌiʎɐ fuɾˈmɔzɐ], letterlik: "pragtige eiland") is die grootste eiland van die Republiek China tussen die Suid-Chinese See in die suidweste, die Oos-Chinese See in die noorde en die Filippynse See in die ooste. Dié eiland beheer die gelyknamige Chinese provinsie wat die mees oostelike van dié land is. Taiwan word deur die Straat van Taiwan van die Chinese vasteland in die noordweste en deur die Luzonstraat van die Filippynse eiland Luzon in die suide geskei. In die noordooste is die Japanse Ryukyu-eilande geleë.
Taiwan is suidoos van die Volksrepubliek China se provinsie Fujian geleë en word beheer deur die Republiek China, wat sedert 1949 net uit die hoofeiland en omliggende eilande bestaan. Die eiland het 'n bevolking van 23 140 000 in 2010 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 35 801 km². Die eiland is 'n twisappel aangesien die Republiek China en die Volksrepubliek China dit beide as hul eie provinsie beskou. Die omstrede Senkaku-eilande in die Oos-Chinese See noordoos van Taiwan word deur Republiek China, die Volksrepubliek China en Japan opgeëis.
Charon (maan)
Charon (Grieks: Χάρων) is die grootste en naaste van die vyf bekende mane van die dwergplaneet Pluto. Sy gemiddelde deursnee is 1 212 km, wat effens meer as die helfte van die deursnee van Pluto uitmaak. Dit is in vergelyking met ander mane in die sonnestelsel buitengewoon groot.
Die maan is op 22 Junie 1978 deur die Amerikaanse sterrekundige James W. Christy ontdek, byna 50 jaar ná die ontdekking van Pluto. Ná die ontdekking van Nix en Hidra in 2005, die ontdekking van Kerberos in 2011 en Styx in 2012 word Charon ook (134340) Pluto I genoem.
Taiwan (eiland)
Vroeë geskiedenis
Die eerste menslike nedersettings op Taiwan dateer uit die Jongsteentydperk (omstreeks 4000 v.C.), terwyl 'n tweede immigrasiegolf vanuit die Chinese vasteland omtrent 2500 v.C. gevolg het. Hierdie periode was deur akkerbou en die ontwikkeling van 'n megaliet-beskawing gekenmerk wat groot steenblokke opgerig en ook steenkiste as grafte gebruik het. Die volgende sogenaamde geometriese periode het op die vasteland reeds omtrent 1500 v.C. begin, maar eers duisend jaar later na Taiwan uitgebrei. Dit is omstreeks 700 v.C. op die vasteland deur Chou-Chinese verdring wat vanuit die ooste na die gebied getrek en die ystervervaardiging op Taiwan ingevoer het. In die tydperk tussen 200 v.C. en 200 n.C. was daar nog 'n aantal immigrasiegolwe van Han-Chinese wat vanuit die vasteland na Taiwan verdryf is.
Charon (maan)
Op 14 Julie 2015 het die New Horizons-sending foto's van Charon en Pluto na die aarde gestuur. Die ruimtetuig was op daardie stadium 12,500km vanaf Pluto en 466,610 km vanaf Charon.
Taiwan (eiland)
Vroeë geskiedenis
Onlangse navorsing het bevind dat Taiwan as die oorspronklike tuisland van die Polinesiërs beskou moet word. Die inheemse Taiwannese bevolking toon in taalkundige en genetiese opsig opvallende ooreenkomste met Polinesiërs. Die Polinesiese voorouers het moontlik voor 'n grootskaalse immigrasiegolf van Chinese geswig en na ander gebiede geëmigreer. Alhoewel hierdie hipotese tans nog nie deur argeologiese bewyse gestaaf kan word nie, sou dit by die chronologiese loop van gebeurtenisse pas.
Charon (maan)
Naam
Charon was eers bekend onder die tydelike naam S/1978 P 1. Op 24 Junie 1978 het Christy die naam "Charon" voorgestel as ’n weergawe van sy vrou, Charlene, se bynaam, "Char". Ondanks ander voorstelle het hy aangedring op dié naam toe hy uitvind dit verwys na ’n figuur uit die Griekse mitologie – Charon is die bootsman van die dooies en word verbind met die god Hades, wat in die Romeinse mitologie Pluto genoem word. Die Internasionale Sterrekundevereniging (IAU) het die naam in 1985 goedgekeur en op 3 Januarie 1986 bekend gestel.
Taiwan (eiland)
Vroeë geskiedenis
Nog in die eerste vyfhonderd eeue van ons tydrekening was die vastelandse en Taiwannese beskawings in kulturele en taalkundige opsig nou verwant. Ná die siniseringsbeleid op die vasteland, wat deur die Han-dinastie bevorder is, was daar oor 'n lang tydperk geen kulturele bande meer tussen die vastelandse China en Taiwan nie. Taiwan se inheemse bevolking het in hierdie periode handelsbetrekkinge met gebiede in die suide, waaronder die Filippyne, aangeknoop.
Charon (maan)
Naam
Die ander mane (Styx, Nix, Hidra en Kerberos) het ook name gekry uit die Griekse mitologie wat met die onderwêreld verband hou.
Sy oseaan
Op basis van die LORRI (LOng-Range Reconnaisance Imager) se resultate van die New Horizons besoek aan die Plutostelsel word gedink dat Charon 'n ondergrondse oseaan gehad moet hê, wat aanvanklik deur die radioaktiwiteit in sy binneste vloeibaar gehou is. Later het egter die hele oseaan bevries. En omrede ys uitsit wanneer dit bevries het die kors van die maan daardeur gebars. Die gevolg is klowe wat 1 800 km lank en 7,5 km diep is.
Taiwan (eiland)
Vroeë Chinese setlaars
Tydens die heerskappy van die Sui-dinastie het in 608 die eerste histories gedokumenteerde Chinese "handelsekspedisie" na Taiwan vertrek wat destyds as Hsiao Liuchiu (小琉球 of "Klein Edelsteeneiland") bekend gestaan het. Die ekspedisie het dorpe langs die weskus met militêre geweld ingeneem, geplunder en die bewoners weggevoer. Baie inboorlinge het na die bergstreke en die klipperige dele van die weskus gevlug.
In hierdie periode is die Minnan-dialek gevorm waaruit later die huidige Taiwannese taal sou vorm. Soortgelyke ekspedisies soos dié van 608 het nog verskeie kere plaasgevind. In die 12de eeu het Chinese setlaars hulle permanent op die eiland begin vestig en handelsposte gestig, terwyl die Pescadores-eilandgroep wes van Taiwan deur die Ming-dinastie in 1367 as deel van die provinsie Fujian by die Chinese Ryk ingelyf is. In hierdie periode het ook kleiner groepe Hakka-immigrante, wat as etniese minderheid deur die provinsies Guangdong en Fujian vervolg is, uit die noordelike provinsie Henan na Taiwan geëmigreer.
Europese en Chinese kolonisasie
Die Portugese, wat die eiland in 1517 vir Europa ontdek het, het dit Ilha Formosa (letterlik "Mooi Eiland") genoem. Die grootskaalse vestiging van Chinese immigrante op die eiland, wat in die laat 17de eeu 'n aanvang geneem het, was veral 'n reaksie op Europese koloniale moondhede soos Nederland en Spanje wat hul merk in die 1620's op Taiwan gemaak het. Die Nederlandse seevaarders van die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie het vanaf 1624 vanuit die suide en die Spanjaarde vanaf 1626 vanuit die noorde pogings onderneem om die eiland by hulle koloniale ryke in te lyf. Die Nederlanders het Tainan tot hulle hoofstad op die eiland uitgebou, terwyl die Spanjaarde handelsposte naby Keelung en Danshui gestig het. Hulle is in 1641 deur die Nederlanders verdryf.
Die Nederlandse koloniale administrasie se invloed op die inheemse beskawing was rampspoedig - die benoeming van stamhoofde in gebiede wat self nie oor vergelykbare magstrukture beskik het nie, het net soos die Christelike sendingwerk oorgeërfde leefwyses en tradisionele mitologieë verdring. Die Europese invloed is vier dekades later deur die legendariese Koxinga, 'n konserwatiewe aanhanger van die Chinese Ming-dinastie, teruggedring. Die Mantsjoe-dinastie, wat reeds in 1644 die bewind op Taiwan oorgeneem het, is in 1683 van hulle mag ontneem, en die Sentraal-Chinese heersers in Beijing het die eiland by hulle vastelandse provinsie Fujian ingesluit. Van hier en uit die aangrensende suidelike provinsie Guangdong het nou 'n groot aantal Chinese immigrante na Taiwan gestroom.
Die Chinese immigrante het hulle aanvanklik veral in die droë voetheuwelstreek en die plato's bokant die kusvlakte van Wes-Taiwan gevestig waar hulle 'n aantal nedersettings gestig het. Hierdie kusdorpe het gedurende hul vroeë groeifase eerder handel met vastelandse Chinese stede gedryf as met mekaar. Die tradisionele ekonomiese netwerk van China, wat deur sy wes-oostelike bewegingsrigting gekenmerk is, is sodoende ook na Taiwan toe oorgedra. Die inheemse bevolking is net soos in Suid-China deur die Han-Chinese verdring en genoodsaak om na die bergagtige en afgeleë gebiede van Sentraal- en Oos-Taiwan uit te wyk. In hierdie berggebiede, waar die kwik in sommige dele net gedurende drie maande van die jaar bo vriespunt styg, word selfs vandag nog die grootste konsentrasie van inboorlinge aangetref.
Kia Picanto
Die Kia Picanto is 'n stadsmotortjie wat sedert 2004 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Kia gebou word. Dit is ook bekend as die Kia Morning in Suid-Korea, Hongkong, Taiwan en Chili, Kia Eurostar in Taiwan (eerste generasie), Kia New Morning in Viëtnam en die Naza Suria of Naza Picanto in Maleisië. Die Picanto word uitsluitlik vervaardig by 'n gesamentlike aanleg met Donghee in Seosan, Suid-Korea.
Bhili
Bhili (भीली) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 3,2 miljoen mense in die westelike Sentraal-Indië se deelstate Rajasthan, Gujarat, Maharashtra en Madhya Pradesh gebesig word. Van die ander name vir dié taal sluit in Bhagoria en Bhilboli; verskeie variëteite word Garasia genoem. Bhili behoort aan die Bhil-tale wat verwant is aan Gujarati en Rajasthani. Die taal word met die Devanagari-alfabet geskryf, maar soms word ook die Gujarati-alfabet gebruik.
Wagdi en Bareli is die belangrikste dialekte van Bhili. Die term "Bhili" is afkomstig van die Drawidiese woord Vil wat "boog" beteken en na die boog-mense verwys.
Moro, Oregon
Moro is 'n dorp in die noorde van Oregon, in die Sherman-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 337 gehad: 92,58% wit, 1,19% swart of Afro-Amerikaans, 1,19% Amerikaanse inboorlinge, 0,3% Asiaties, 0% Pasifiese eilanders, 3,26% van ander rasse en 1,48% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 5,34% van die bevolking uitgemaak.
Gereformeerde Gemeenten
Die Gereformeerde Gemeenten is 'n kerkverband met 107 601 lede (2016), wat bestaan uit 158 kerke waarvan die meeste in Nederland geleë is. Die kerkverband bestaan uit gereformeerde kerke wat almal die Drie Formuliere van Enigheid as belydenisskrifte onderskryf. Die Drie Formuliere van Enigheid is die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls. Die kerkverband handhaaf die Calvinistiese lewensbeskouing en aanvaar die gesag van die Bybel oor alle dinge.
Die Gereformeerde Gemeenten is in 1907 deur ds. Gerrit Hendrik Kersten (mede) opgerig (Kersten het later ook die Staatkundig Gereformeerde Party mede opgerig).
Rebekah Kennedy (aktrise)
Rebekah Kennedy (gebore 3 April 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bastard (2015) en To the Bone (2017), en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999) en Criminal Minds (2005).
Steven Bochco
Steven Bochco (1943-2018) was ’n Amerikaanse draaiboekskrywer en vervaardiger van TV-programme. Hy het talle gewilde reekse ontwikkel, soos Hill Street Blues, LA Law, NYPD Blue en Murder One. Hy was ook vir skouspelagtige flaters, soos Cop Rock, verantwoordelik. Bochco het verskeie pryse vir sy werk ontvang, waaronder 'n Emmy vir sy skryfwerk in 1981 en in 1987.
Lewensloop
Bochco is op 16 Desember 1943 in New York Stad in 'n Joodse gesin gebore. Sy ma was 'n skilder en sy pa 'n violis. Bochco word aan die Manhattan High School of Music and Art opgelei en studeer daarna toneel en teater aan die Carnegie Institute for Technology in Pittsburgh. In 1966 verwerf hy sy BA-graad in Beeldende Kunste.
Hy begin as 'n skrywer by Universal Studios en word later 'n redakteur. Hy werk onder andere aan TV-reekse soos Ironside, Columbo en MacMillan and Wife. Hy doen filmwerk en skryf die scenario vir die TV-fliek The Counterfeit Killers (1968). Hy werk ook aan Silent Running (1972) en Double Indemnity (1973). In 1978 begin hy by MTM Enterprises, waar hy ook 'n kans kry om te produseer.
Bochco was suksesvol met die TV-reeks Hill Street Blues vir NBC. Die reeks draai van 1981 tot 1987 met Bochco as mede-ontwikkelaar. Hy werk ook as skrywer en vervaardiger aan die reeks. Ondanks positiewe kritiek en talle onderskeidings was die reeks nooit regtig lonend nie. In 1985 is Bochco by MTM weggestuur ná die mislukking van die Bay City Blues-projek in 1983.
Vervolgens maak Bochco die reeks L.A. Law (1986–1994) vir NBC. Hy kry in 1987 'n lonende kontrak by ABC wat hy gebruik om sy eie maatskappy te stig en die reeks Doogie Howser, M.D. (1989–1993) en die flop Cop Rock (1990) te finansier. Hy kom later terug met die reeks NYPD Blue (1993), wat vir Amerikaanse gehore taamlik kontroversieel was. Daarna werk hy aan reekse soos Murder One, Brooklyn South en City of Angels. In 2005 bring hy die oorlogsreeks Over There saam met Chris Gerolmo uit. Die reeks handel oor 'n groep jong soldate aan die front in Irak.
Bochco is in 1969 met die aktrise Barbara Bosson getroud, maar weer in 1998 geskei.