cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Japie Maré
duimnael|regs|320px|1899: Professore en studente van die Teologiese Skool. Voor: J. van der Linde, T.N. Venter, W. Viljoen, D. Kruger, A. du Toit, H. Kruger, A.P.C. Duvenage, Smit, Snyman. Middel: (van links) [[Ferdinand Postma, Flippie Snyman Jan Lion Cachet, Jacobus du Plessis (wat presies twee jaar voor Willem de Klerk gebore is), Willem de Klerk, Dirk Postma en Hendrikus Pasch. Agter: J. van der Heever, H.J.R. du Plessis, J.C. Venter, D.P. du Plessis, J.P. van der Walt, N. van der Walt, J.H. Kruger, J. Venter, P. Lion Cachet, N.H. van der Walt, C. Pretorius, J. van Rooy, Japie Maré, J. du Plooy, H. de Klerk, J. Kruger, D. Lessing.]]
duimnael|220px|links|Die Studentemonument, Gloria Victis, is op Potchefstroom opgerig ter nagedagtenis aan die studente van die Teologiese Skool, toe nog op Burgersdorp, wat in die [[Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het. Hulle was Karel David Coetsee, Calman Efraim Lion Cachet, Jacob Philippus Maré, Johannes Abraham Venter en Jan Christoffel Kruger, almal met die rang kommandant.]]
Herkoms
Japie Maré was die oudste kind van die ses kinders uit die derde huwelik van Jacob Maré (bynaam Jors Voeter, 1823–1900), in 1875 met Johanna Catharina Louisa Schabort (1842–1895). Uit sy vader se eerste twee huwelike is sewe kinders gebore, onder wie Sarie Maré, en uit sy vierde, in 1897 met Maria Cecilia Alberta Zinn, geen. Japie se eie sibbes was Johanna Catharina Louisa (1880–1977), Elizabeth Johanna Deborah (1881–1935), Susannah Johanna (1883–1956), Frederik Johannes Igantius (1885–1935) en Izak Schabort (1888–1963). Japie se vader, wat volgens oorlewing op 15-jarige ouderdom aan die Slag van Bloedrivier deelgeneem het, het in 1887 as Volksraadlid van Transvaal afgetree, waarna die hele gesin van Heidelberg, Tvl., na Middelburg, Kaap, verhuis het omdat die klimaat vir hom gesonder sou wees. Die gesin het terwyl die Volksraad in sitting was, in ’n huis in Strubenstraat, Pretoria, tuisgegaan.
Studie
Japie Maré het moontlik in 1895 of selfs vroeër met sy studie aan die Teologiese Skool Burgersdorp begin. Hier was hy ’n vurige ondersteuner van die Genootskap van Regte Afrikaners. Die steeds groeiende Afrikanernasionalisme het af en toe uiting gevind in optredes binne die georganiseerde studentegeledere van die Teologiese Skool. Die Studente Letterkundige Vereniging (gestig 1892) het nie net suiwer letterkundige sake bespreek nie, maar hulle druk besig gehou met sake van die dag, onder meer onvermydelik ook politieke en staatkundige aangeleenthede. So figureer op 25 Maart 1898 besprekingstemas soos “De Afrikanerbond in de laatste elektie”, “Gelijke rechten voor Hollandsch en Engelsch” en “Paul Kruger, Theunis Steyn, Cecil Rhodes”. En op 9 Desember daardie jaar, teen die agtergrond van toenemende spanning tussen Brittanje en die Boererepublieke, handel dit oor die vraag: “Bestaat er grond voor Rassehaat?” (die term ras slaan hier op Afrikaans- en Engelssprekendes). Maré – min wetende wat die komende oorlog vir hom persoonlik sou inhou – behandel die vraag: “Is oorlog voordelig of nadelig?”
Die Driejarige Oorlog
Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog in Oktober was Maré een van die studente wat terug Transvaal toe gegaan het om die wapen op te neem. Soos ds. Willem de Klerk, toe ’n senior student, dit later kort en kragtig saamgevat het: "“Die Engelse oorlog het uitgebreek, waarop studente uit die OVS en Transvaal na hulle wonings vertrek het om hulle burgerpligte te vervul. Ons wat agtergebly het, het in die gees met hulle saamgegaan.”
Maré is op 19 Desember 1901 tydens die bestorming van ’n blokhuis by Elandspruit naby Dullstroom in die Oos-Transvaal dodelik gewond. Hy sterf op 11 Februarie die volgende jaar in die hospitaal op Machadodorp. Hy was een van drie huidige en twee oudstudente van die Teologiese Skool of Literariese Departement wat in die Driejarige Oorlog gesneuwel het. Die ander huidige studente was Johannes Abraham Venter (20) van Bethulie, wat vroeg in Maart 1900 by die Bethuliebrug oor die Oranjerivier gesneuwel het en Jan Christoffel Kruger (23) van Burgersdorp (dus waarskynlik ’n Kaapse rebel), wat vroeg in Junie 1901 op die plaas Ruigtevlei naby Steynsburg in ’n skermutseling dood is. Die twee oudstudente was Karel Coetzee en Calman Lion Cachet. Laasgenoemde was die seun van die rektor, prof. Jan Lion Cachet. Calman se dood is in fyn besonderhede beskryf deur J.L.P. Erasmus, wat langs hom was toe hy gewond is. In ’n briefie aan prof. Cachet in Januarie 1903 het hy ’n laaste getuigskrif van sy gestorwe seun aan die diep beproefde vader gee:  “Omtrent zijne populariteit wensch ik slechts dit te zeggen dat hy algemeen deur ons bemind werd. Ter eere van hem moet gezegd worden dat hij een buitengewoon dapper en verstandige krijgsman was.”
Mitch Hewer
Mitch Hewer (gebore 1 Julie 1989) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Behaving Badly (2014) en Nightlight (2015), en in die televisiereeks Skins (2007).
Katy B
Kathleen Brien (gebore 21 Mei 1989), beter bekend as slegs Katy B, is 'n Britse sangeres en liedjieskryfster.
Pleknaamsveranderinge in Namibië
Streke
== Stede en dorpe ==
NASA-neweproduktegnologie
NASA-neweproduktegnologieë is kommersiële produkte en dienste wat ontwikkel is met behulp van NASA, deur middel van navorsing en ontwikkelingskontrakte, soos Small Business Innovation Research (SBIR) of STTR- toekennings, deur die lisensiëring van NASA-patente, die gebruik van NASA-fasiliteite, tegniese hulp van NASA-personeel, of data van NASA-navorsing. Inligting oor nuwe NASA-tegnologie wat nuttig vir die bedryf kan wees, is periodiek en op webwerf beskikbaar in "NASA Tech Briefs", terwyl suksesvolle voorbeelde van kommersialisering jaarliks in die NASA-publikasie "Spinoffs" gerapporteer word. Die Spinoff-publikasie het reeds meer as 2000 tegnologieë gedokumenteer.
Sedert 1976 verbind die NASA-tegnologie-oordragprogram NASA- hulpbronne aan die privaat industrie, en verwys na die kommersiële produkte as spinoffs. Bekende produkte wat NASA as neweprodukte klassifiseer, sluit in geheueskuim, gevriesdroogde voedsel, brandbestrydingstoerusting, ruimte-komberse, DustBusters, kogleêre inplantings, LZR Racer- swembroeke en CMOS-beeldsensors. Vanaf 2016 het NASA meer as 2000 ander neweprodukte op die gebied van rekenaartegnologie, omgewing en landbou, gesondheid en medisyne, openbare veiligheid, vervoer, ontspanning en industriële produktiwiteit gepubliseer. In teenstelling met die algemene opvatting, het NASA nie Tang, Velcro of Teflon uitgevind nie.
Infrarooi oortermometers
Diatek Corporation en NASA het 'n oortermometer ontwikkel wat die termiese bestraling van die trommelvlies meet, soortgelyk aan die manier waarop die sterre en planete se temperatuur gemeet word. Hierdie metode vermy kontak met slymvliese en laat vinnige temperatuurmeting toe vir pasgebore of onbevoegde pasiënte. NASA het die Diatek Corporation ondersteun deur middel van die Technology Affiliates-program.
Ventrikulêre hulpmiddel
Samewerking tussen NASA, Dr. Michael DeBakey, Dr. George Noon, en MicroMed Technology Inc. het gelei tot 'n hartpomp vir pasiënte wat op hartoorplantings wag. Die MicroMed DeBakey-ventrikulêre hulpapparaat (VAD) funksioneer as 'n "brug na hartoorplanting" deur bloed te pomp totdat 'n skenkerhart beskikbaar is. Die pomp is ongeveer 'n tiende van die grootte van ander wat tans bemark word, pulserende VAD's. As gevolg van die klein grootte van die pomp, het minder pasiënte apparaatverwante infeksies ontwikkel. Dit kan tot 8 uur op batterye werk, wat pasiënte die mobiliteit bied om normale alledaagse aktiwiteite te doen.
LASIK
LASIK-tegnologie kom uit die pogings van die 1980's om outonome rendezvous en die dok van ruimtevoertuie aan diensatelliete. Uiteindelik is 'n reeks en snelheidsbeelding LADAR gedemonstreer wat gebruik kan word vir die dok van ruimtetuie. LADAR is ook in militêre en NASA-geborgde navorsing gebruik vir toepassings in strategiese teikenopsporing en beheer van wapens. LASIK-tegnologie word deur oogheelkundiges gebruik om oogbewegings met 'n snelheid van 4000 keer per sekonde op te spoor, terwyl die kornea, die deursigtige voorkant van die oog, met behulp van 'n laser hervorm word.
Kunsmatige ledemate
NASA se voortgesette finansiering, tesame met sy kollektiewe innovasies in robotika en skokabsorpsie / gemaksmateriaal, is inspirerend en stel die private sektor in staat om nuwe en beter oplossings vir diere- en menslike prosteses te skep. Die ontwikkeling van kunsmatige spierstelsels met 'n robot-waarnemings- en bedieningsvermoë, word aangepas om meer funksioneel-dinamiese kunsmatige ledemate te skep.
Daarbenewens het die privaatsektor van NASA se sponstegnologie aangepas sodat materiaal gevorm kan word wat die natuurlike voorkoms en gevoel van vlees bied, sowel as die voorkoming van wrywing tussen die vel en die prostese, en die opbou van hitte of vog.
Krapvaste lense
Die vervaardiger van 'n sonbril genaamd Foster Grant het die eerste keer NASA-tegnologie vir krapvaste lense gelisensieer. Dit is ontwikkel om ruimtetoerusting te beskerm teen krappe in die ruimte, veral helmbrille.
Ruimtekombers
Die sogenaamde ruimtekomberse, wat in 1964 ontwikkel is vir die ruimteprogram, is liggewig en weerkaats infrarooibestraling. Hierdie items word gereeld in noodhulpkissies ingesluit.
Warnsveld
Warnsveld is 'n dorp in die munisipaliteit Zutphen in die provinsie Gelderland in Nederland.
NASA-neweproduktegnologie
3D voedseldrukker
BeeHex het 3D-drukstelsels ontwikkel vir voedsel soos pizza, nageregte en versiersels na 'n SBIR-toekenning wat begin het as 'n projek wat deur die NASA befonds is.
Melissa Molinaro
Melissa Molinaro (gebore 4 Junie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Command Performance (2009), Honey 2 (2011), en School Dance (2014).
Aleksiet
Aleksiet is 'n seldsame bismut-tellurium-sulfo-soutmineraal met 'n chemiese formule van.
Iron Eyes Cody
Iron Eyes Cody (3 April 1904 – 4 Januarie 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Saddlemates (1941), Sitting Bull (1954), en Ernest Goes to Camp (1987), en in die televisiereeks The Immortal (1969).
Cannes-rolprentfees 2005
Die 58ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 11-22 Mei 2005 gehou. Die Serwiese akteur en musikant Emir Kusturica was die voorsitter van die jurie. Die Belgiese aktrise Cécile de France het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 53 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies.
Die Belgiese rolprent L'Enfant, met die broers Luc en Jean-Pierre Dardenne as regisseurs, het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Dominik Moll se Lemming en afgesluit met Chromophobia van Martha Fiennes.
Uichiro Hatta
Uichiro Hatta (八田 卯一郎) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Paul Shenar
Paul Shenar (12 Februarie 1936 – 11 Oktober 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Secret of NIMH (1982), Scarface (1983), Raw Deal (1986), en The Big Blue (1988).
Zündapp
Zündapp was 'n groot Duitse motorfietsvervaardiger in 1917 in Neurenberg gestig deur Fritz Neumeyer, tesame met Friedrich Krupp AG en die masjiengereedskapvervaardiger Thiel onder die naam Zünder- und Apparatebau GmbH, as 'n produsent van ontstekers (Zünder- und Apparatebau is Duits vir ontstekers en apparaat).
In 1919, toe die vraag na wapenonderdele skerp gedaal het ná die Eerste Wêreldoorlog, word Neumeyer die alleeneienaar van die maatskappy. Twee jaar later diversifiseer hy in die vervaardiging van motorfietse. Na die Tweede Wêreldoorlog het Zündapp uitgebrei in die mikromotor-, bromfiets- en motorskoetermarkte. Die maatskappy het in 1984 ineengestort.
Thesaurus Linguae Latinae
duimnael|Biblioteek van die Thesaurus linguae Latinae duimnael|Kartoteek van die Thesaurus linguae Latinae
Die Thesaurus Linguae Latinae (afgekort TLL, ThlL of ThLL onderskeidelik), is die onvoltooide eentalige woordeboek van die Latynse taal, wat al die Latynse woordeskat vanaf sy beginjare vaslê tot en met die woordgebruik deur die aartsbiskop en ensiklopedieskrywer, Isidorus van Sevilla, dit wil sê, rondom 600 n.C. Wanneer dit kant en klaar is sal die woordeboek in die toekoms as gesaghebbende navorsingsbron van die Latynse taal en kultuur dien.
Taakstelling
Die doel van die woordeboek is om alle lemmas grondig te ondersoek en die gegewens te boek te stel wat op die een of ander wyse van taalkundige belang is. Op grond van die bronmateriaal word hierdie lemmas dus bewerk. In die woorde van Wölfflin, stel die woordeboekmakers hul dit ten doel om "die lewensverhaal van die individuele woorde, hul oorsprong, verbinding, vermenigvuldiging, verandering in vorm en betekenis, hul wedersydse verteenwoordiging en vervanging, en uiteindelik hul dood deur die eeue heen waarin Latyn nog springlewendig was, dus, tot met die ontwikkeling van die Romaanse dogtertale" vas te vang.
Oprigting
Die Switser Eduard Wölfflin (München) stel ná 'n lang gewik en weeg die projek op die proef met 'n paar ondersoeke, voordat hy sedert 1884 hiervoor 'n spesiale tydskrif op die been bring. Hier word Wölfflin bygestaan deur Friedrich Leo (Göttingen) en Franz Bücheler (Bonn). Theodor Mommsen en Wölfflin het hieroor korrespondeer; teen die vroeë 1890's reik Mommsen saam met Martin Hertz 'n deskundige verslag uit wat die oprigting van die instituut 'n treetjie nader bring. Nog verdere samesprekings is gevoer en uiteindelik kom vyf Duitstalige akademies op 22 Oktober 1893 onder een dak as die Thesaurus Kommission byeen (aan huis van die oudheidkenner, Hermann Diels, in Berlyn). Volgende op die agenda moes besluit word presies hoe die bronmateriaal ingesamel moes word en hoe om met hierdie inligting om te gaan. Op Diels se voorstel word toe besluit om die Latynse taalgebruik tot 150 n.C. af te baken (en so volledig moontlik op te teken), maar slegs die leksikale kenmerke dan nog speling te gee tot 600 n.C. Nadat die voorbereidingswerk in München en Göttingen uiteindelik afgehandel is, open die sentrale instituut Thesaurus Linguae Latinae sy deure in 1899 te München. Die artikels is en word tot vandag toe nog steeds sonder uitsondering in München geskryf, bygewerk en korrigeer; die drukproewe word op sy beurt wel na 'n handjievol buitelandse geleerdes gestuur om te proeflees. Buitelandse instellings stuur ter ondersteuning van die projek gereeld hul beurshouers na München. In München is ook die biblioteek en kartoteek te vinde. Die eerste bundel verskyn in 1900 by B.G. Teubner Verlag. Aanvanklik is vyf jaar opsygesit vir die insameling van bronmateriaal en daarna vyftien jaar vir die woordeboekmakery. Die instelling is in München gesetel by die Bayerischen Akademie der Wissenschaften.
Vanaf 1893 tot 1949 ontvang die Thesaurus leiding en finansiering deur die volgende akademies en hul opvolgers:
Hierdie Thesaurus Kommission sit dan jaarliks koppe bymekaar oor geldsake, die wetenskaplike rigting wat ingeslaan moet word en ander reëlings wat getref moet word. Die verslag van die hoofredakteur word onder die loep geneem, verdere werksaamhede beplan, die begroting afgesluit en die nuwe begroting opgestel. Die finansiering kom direk uit die staatskas van die deelstaatregerings waarin die akademies hulle bevind, maar ook van ander wetenskaplike organisasies (soos die Straßburger wissenschaftliche Gesellschaft), asook fondsinsamelings en privaatskenkings. Die betrokke deelstate maak onder meer Beiere, Pruise en Oostenryk uit, asook die owerhede in Hamburg, Karlsruhe en Stuttgart.
1914 tot 1945
Die Eerste Wêreldoorlog bring nie alleen 'n arbeidstekort in Duitsland mee nie (vier uit agtien medewerkers sterf sommer binne die eerste paar maande), maar ook 'n nypende geldtekort. Hiervoor word die Notgemeinschaft der deutscher Wissenschaft, die voorganger van die Deutsche Forschungsgemeinschaft, in die lewe geroep om die instituut aan die lewe te hou. Toe die ontslag in 1921 van alle werknemers selfs met die steun van die Notgemeinschaft onvermydelik begin lyk, hou die Switserse universiteite op inisiatief van Jacob Wackernagel 'n fondsinsameling ten bate van die instituut. Maar reeds in 1919 vloei kontant uit die buiteland vir hierdie doel in, aanvanklik uit Swede, gevolg deur Nederland en die VSA in 1920, in 1921 ook uit Suid-Afrika benewens die reeds vermelde Switserland. Beurshouers word ook uit Switserland en Denemarke gewerf en gestuur om te help met die arbeid. Vanaf 1933 tot 1937 kry die Thesaurus 'n groot kontantinspuiting van die Amerikaanse Rockefellerstigting. Aan die einde van die 1930's finansier die Deutsche Forschungsgemeinschaft die Thesaurus. Benewens die beurshouers wat handjie bygesit het, was daar ook byvoorbeeld 'n gimnasiumonderwyser uit Oostenryk en 'n professor uit München (albei met vakansie) wat die wa deur die drif help trek het. In die jare veertig word die Thesaurus as onderneming van die Reichsakademie (die opvolgorganisasie van die Reichsverbands der deutschen Akademien der Wissenschaften) bestuur. Tydens die Tweede Wêreldoorlog word die biblioteek ter beskerming teen bomaanvalle leeggemaak en alle bronmateriaal van die Thesaurus ook verskuif na die Benediktynse klooster Scheyern tussen München en Ingolstadt.
Ná 1945
Pas toe die oorlog verby is fungeer die Switserse Indogermanis Manu Leumann, wat sedert 1939 lid was van die Thesaurus Kommissie, as die spilpunt waarom die hulp van die Thesaurus gedraai het. In 1946 word die Thesaurus-medewerker Heinz Haffter namens hom na München gestuur. Hier word Haffter in opdrag van die Switserse Thesaurus Kommission, die American Philological Association, die British Academy en die Stockholm Akademie vanaf 1 April 1947 aangewys as hul verteenwoordiger in oorleg met die toesighoudende kommissie en gevra om die leiding van die Thesaurus Linguae Latinae oor te neem. Haffter word daarmee as die nuwe Hoofredakteur aangewys.
Op 7 April 1949 is die Internationale Thesaurus-Kommission gevolglik gestig, wat die Thesaurus-Kommission van die Duitstalige stigtingsakademies vervang en hom voortaan met die publikasie van die TLL bemoei. Die Kommissie bestaan ondertussen uit een-en-dertig afgevaardigdes (naas individuele lede) van verskeie wetenskaplike instellings, akademies en verenigings uit drie-en-twintig lande, waaronder uit Europa, Japan en die VSA. Die eerste voorsitter was Manu Leumann. Die Hoofredakteur sedert 2014 is Michael Hillen, wat sy voorganger, Silvia Clavadetscher, opgevolg het.
Tot 1999 verskyn die bundels van die Thesaurus Linguae Latinae by Teubner Verlag; daarna, tot 2006, by K. G. Saur Verlag. Sedert 2007 tot op hede dien Verlag Walter de Gruyter as die instituut se uitgewer.
Hede en toekoms
Boekdele A tot M asook O en P het reeds verskyn. In 2019 is daar gelyktydig aan N en R gewerk. In 1995 skat Dietfried Krömer die woordeboek sal nog omtrent 50 jaar duur om te voltooi.
Diëtieleter
Diëtieleter of gewoon eter is ‘n organiese verbinding met formule.
Thesaurus Linguae Latinae
Hede en toekoms
Die lemmas word, kompleet soos die Woordeboek van die Afrikaanse Taal van 1977, nog handmatig met woordkaartjies beskryf en verwerk, om die eenvoudige rede dat die antieke bronmateriaal (soos manuskripte) handgeskrewe is en die letters nie maklik deur 'n rekenaar gelees kan word nie. Vergeleke met hierdie soortgelyke (slakkepas) handmatige metode is die WAT se voltooiingsdatum op 1 November 1977 aanvanklik op 2120 geraam. Die modernisering en die gebruik van die digitale korpus het die proses versnel en die voltooiingsdatum van die WAT (soos bereken in 2019) op 2029 gestel.
Diëtieleter
Geskiedenis
Eter is taamlik lank bekend. Raymundus Lullus het dit glo omtrent 1275 reeds ontdek, maar ander navorsers word soms as ontdekkers genoem soos Paracelsus of die Duitse medikus en plantkundige Valerius Cordus (1515-1554). Hy het ‘n vervaardiging van eter uit swaelsuur en alkohol beskryf. Die naam eter stam van Frobenius in 1730. In die 19de eeu het medici soos Williamson Long begin om dit vir verdowing te gebruik. In 1842 verwyder hy ‘n gewas by ‘n pasiënt onder eter-narkose. In die 1930s begin hierdie aanwending te verminder omdat eter baie brandbaar is. Sy flitspunt is baie laag. In die Derde Wêreld word dit soms nog toegepas. Vandag word die stof hoofsaaklik as ‘n oplosmiddel vir wasse, vette, olies, harse, natuurrubber en in die organiese sintese gebruik.
Moeraseik
Grootte
Die boom word tot 18–22 m (60-70 voet) hoog, met 'n stam van tot 1 meter in deursnee. Dit bied 'n dekking van ongeveer 8–14 m (25-45 voet). 'n Tien-jaar oue boom sal ongeveer 8 m (25 voet) hoog wees.
Bakeriet
Bakeriet is die algemene naam wat gegee word aan gehidreerde kalsiumboorsilikaathidroksied, 'n borosilikaatmineraal met chemiese formule Ca4B4(BO4)(SiO4)3(OH)3·(H2O) wat voorkom in vulkaniese gesteentes in die Baker-area in Kalifornië.
Kristalstruktuur
Bakeriet se struktuur is nouverwant aan datoliet s'n, maar daar is geen minerale gevind wat op 'n oplossingsreeks wys nie.
Bakeriet besit 'n gelaagde struktuur. Daar is kalsiumlae wat afwissel met lae wat 'n netwerk van twee tipes tetraëders bevat. Die kalsiumatome het 'n koördinasie wat as 'n vervormde tetragonale antiprisma beskryf kan word. Die hidroksielgroepe wys na die kalsiumatome. Die eerste tipe tetraëder is T = ; die ander een T =. Die tetraëders is aan hoekpunte met mekaar verbind en vorm 'n 2D-netwerk.
DTA-eksperimente het uitgewys dat die mineraal sy hidroksielgroepe stapsgewys by 652 °C en 703 °C verloor, pleks van in een stap by 733 °C soos met datoliet.
Davidiet
Davidiet is 'n seldsame aardoksiedmineraal met chemiese eindlede La en Ce. Dit bestaan in twee vorme:
Jenny Mollen
Jenny Mollen (gebore 30 Mei 1979) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Best Friend's Girl (2008) en Crazy, Stupid, Love. (2011), en in die televisiereeks Crash (2008).
Blosrooisuikerbos
Die Blosrooisuikerbos (Protea effusa) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Proteagenus. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom voor in die Koue Bokkeveld tot by die Du Toitskloof- en Naudesberge waar dit deel van die fynbos-bioom is. In Engels staan dit as die Scarlet sugarbush bekend.
Ausejo de la Sierra
Ausejo de la Sierra is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 69 inwoners.
Geskiedenis van Afghanistan
Die geskiedenis van Afghanistan, (Persies: تاریخ افغانستان, Tārīkh e Afġānistān, Pasjtoe: د افغانستان تاريخ, Da Afġānistān Tārīkh) as 'n staat begin in 1747 met die oprigting daarvan deur Ahmad Shah Durrani. Die geskrewe geskiedenis van die land wat tans Afghanistan uitmaak, kan teruggevoer word tot ongeveer 500 vC toe die gebied onder die Achaemenidiese Ryk was, alhoewel bewyse daarop dui dat 'n gevorderde mate van verstedelikte kultuur sedert 3000 tot 2000 vC in die land bestaan het. Bactria dateer uit 2500 vC. Die Indusvalleibeskawing strek tot groot dele van Afghanistan in die noorde. Alexander die Grote en sy Macedoniese leër het in 330 vC na wat nou Afghanistan is, aangekom nadat hulle Persië tydens die Slag van Gaugamela verower het. Sedertdien het baie ryke uit Afghanistan opgestaan, waaronder die Grieks-Baktriërs, Kushana, Heftaliete, Hindoe-Shahi, Saffaride, Samanide, Ghaznavide, Ghuride, Khaljis, Timoeriede, Moghoele, Hotakis en Durranis.
Afghanistan (wat "land van die Afgane" beteken) was deur die geskiedenis heen 'n strategies belangrike ligging. Die land het gedien as 'n poort na Indië, wat die antieke Syroete beïnvloed het, wat handel gefasiliteer het vanaf die Middellandse See tot China. Afghanistan, wat op baie handels- en migrasieroetes geleë is, kan die 'Sentraal-Asiatiese sirkel' genoem word, aangesien roetes saamvloei vanaf die Midde-Ooste, vanaf die Indusvallei deur die passe oor die Hindoekoesj, uit die Verre Ooste via die Tarim-bekken, en vanaf die aangrensende Eurasiese steppe.
Die Arabiese invalle het die kultuur van Afghanistan beïnvloed, en die pre-Islamitiese tydperk van die Zoroastriese, Masedoniese, Boeddhistiese en Hindoe-verlede het lankal heeltemal verdwyn.
Mirwais Hotak, gevolg deur Ahmad Shah Durrani, het Afgaanse stamme verenig en die laaste Afgaanse Ryk in die vroeë 18de eeu nC gestig. Afghanistan word deur baie en uiteenlopende volke bewoon: die Pasjtoene, Tadjiks, Hasara, Oesbeke, Turkmene, Aimake, Beloetsje en andere.
Geskiedenis tot die negentiende eeu
Buitelandse heersers oor Afghanistan was onder meer die Persiese Achameniërs (sesde eeu vC), die Grieke (vierde eeu vC), die Maurya-dinastie van Indië (vierde eeu vC), die Koesjane (tweede eeu nC), die Sasaniërs van Persië (derde eeu) en die westelike Turke (sesde eeu).
Nadat die Arabiere die streek in die sewende eeu begin oorheers het, is dit deur 'n reeks Moslem-dinastieë regeer en toe deur die Mongool Djengis Khan, wat dit vroeg in die dertiende eeu verower het.
Maar ná 1227, toe Djengis oorlede is, het die gebied in afsonderlike prinsdomme verval. Dié is deur plaaslike opperhoofde regeer. Die prinsdomme is eers aan die einde van die veertiende eeu herenig toe Timur 'n groot deel van hulle verower het.
Onder sy opvolgers het Afghanistan vrede en vooruitgang beleef en sy hoofstad, Herat, het in 'n sentrum van die Islamitiese kultuur ontwikkel.
Hoewel Afghanistan in die sestiende eeu tussen die Mogoel-ryk van Indië en die Savafids van Persië verdeel was, het ’n nasionale ontwakening vroeg in die agttiende eeu onder die Afghane begin. In 1747 is ’n Afghaanse koninkryk in die lewe geroep.
In die volgende 25 jaar het sy koning, Ahmad Shah Durrani, die stukke van die Afghaanse grondgebied verenig wat hy van buitelandse heerskappy bevry het.
Maar eendrag was daar, soos vandag nog, steeds nie. In 1819 breek 'n burgeroorlog uit onder stamme wat met mekaar wedywer om die land te regeer. Die oorlog duur tot 1835, toe Dos Muhammad Khan die beheer verkry. Hy neem die titel emir (prins) aan.
Negentiende en vroeë twintigste eeu
IN die 1800’s het Brittanje en Rusland fel met mekaar gewedywer om Afganistan te beheer. Rusland wou ’n deurlaat na die Indiese Oseaan hê en het in die rigting van Afghanistan begin uitbrei.
Brittanje wou op sy beurt sy ryk in Indië beskerm, wat deur die Russiese uitbreiding bedreig is. Die gevolg was drie Anglo-Afghaanse oorloë, wat eers in Augustus 1919 beëindig is met Brittanje se onttrekking uit Afghanistan. Uiteindelik, in 1921, word die land internasionaal as 'n ten volle onafhanklike staat erken.
Amullah Khan, wie se pa (ook 'n emir) in 'n sluipmoord dood is, probeer Afghanistan moderniseer en eeue-oue tradisies ongedaan maak. Hy neem ook die titel koning aan, maar word in 1929 deur stam- en goddiensleiers gedwing om te abdikeer.
Sy opvolger, koning Muhammad Nadir Khan, probeer geleidelike hervormings bewerkstellig, maar ook hy word die slagoffer van 'n sluipmoord, in 1933. Sy seun Muhammad Zahir, volg hom as koning op.
Magstryde en rebellies
In 1953 neem Muhammad Daoud Khan, die koning se neef en swaer, beheer van die regering oor en maak homself die eerste minister.
Hy staan neutraal in die Koue Oorlog wat tussen Amerika en die Sowjetunie ontwikkel het, en ontvang gevolglik hulp van altwee hierdie moondhede vir sy land se ontwikkeling. Daar word 'n begin gemaak met besproeiingstelsels, hidroëlektriese aanlegte en die bou van paaie, skole en fabrieke.
Daoud word eweneens in 1963 gedwing om te bedank. In 1964 word ’n grondwet aanvaar wat vir ’n demokratiese regering voorsien maak.
Maar koning Zahir en die wetgewers kan mekaar eenvoudig nie vind oor die hervormingsprogram nie. Boonop stel die mense van Afghanistan nog weinig belang in ’n demokratiese regering, laat staan nog om dit te begryp.
In 1973 lei Daoud 'n militêre rebellie wat koning Zahir uit die kussings lig. Militêre leiers neem die beheer oor en verklaar die land tot 'n republiek met Daoud as president en eerste minister.
Dog dan word die rebelle-regering self weer deur 'n rebellie omvergewerp waarin Daoud gedood word. Die nuwe regering word militêr en finansieel deur die Sowjetunie ondersteun en is ongewild by die volk, wat op hul beurt in opstand kom teen Kommunistiese beleide wat hulle as strydig met die Islamitiese leer beskou. Die nuwe rebelle noem hulself mujaheddin (heilige krygsmanne).
'n Dekade later word die Sowjetunie deur mujaheddin-magte gedwing om hom aan die land te onttrek. Maar vrede bly 'n ontmoontlike droom in Afghanistan. Die gevegte duur voort onder die verskillende mujaheddin-stryders, totdat die fundamentalistiese Taliban dit regkry om die grootste deel van die land te beheer.
Op 11 September 2001 val die kollig op Afghanistan toe vliegtuigkapers die Amerikaanse World Trade Center verpletter het, en die VSA se "stryd teen terrorisme" begin. Hierna het die Amerikaaners weerstand in Afghanistan gekoördineer, waartydens die destydsee Taliban-regering omvergewerp is. In Desember 2001 het die Verenigde Nasies se sekuriteitsraad die stigting van die International Security Assistance Force ("Internasionale Sekuriteitsbystandsmag", ISAF) goedgekeur. Dié mag, wat bestaan uit NAVO-troepe, was aktief gewees in die bystand van die regering van President Hamid Karzai en dié se pogings om gesag oor die land te vestig. In 2005 het die Verenigde State en Afghanistan 'n strategiese vennootskap onderteken wat beide nasies tot 'n langtermynverhouding bind. In die tussentyd is ongeveer VS$40 miljard reeds deur die internasionale gemeenskap aan die land besorg vir die herbou van die land.
Op 14 April 2021 het die sekretaris-generaal van die NAVO, Jens Stoltenberg, gesê die alliansie het ingestem om sy troepe teen 1 Mei te begin onttrek. Kort nadat die onttrekking van die NAVO-troepe begin het, het die Taliban 'n offensief teen die Afghaanse regering begin en vinnig gevorder weens die ineenstorting van die Afghaanse regeringsmagte.
Op 15 Augustus 2021, toe die Taliban weer 'n oorgrote meerderheid van die Afghaanse gebied beheer het, het die Taliban begin om die hoofstad Kaboel in te neem, met groot ontruimings van burgerlikes, regeringsamptenare en buitelandse diplomate wat deur die Amerikaanse beheerde Kabul Internasionale Lughawe uitgevoer is. Na bewering is die Taliban-vegters beveel om nie by burgerlike ontruimings in te meng nie, en om diegene wat die stad wou verlaat, toe te laat om dit te doen.
Evaluasie
In die afgelope 25 jaar van Afghanistan se geskiedenis was daar min werklik vrede. Net as ’n mens indringend na hierdie onstuimige geskiedenis kyk, kan jy werklik begryp hoe jammerlik die Afgaanse volksiel daardeur besmet is. Dis te sê as ’n mens hoegenaamd van ’n volksiel kan praat in ’n land met sowat twintig etniese groeperings en hoeveel verskillende tale. Die Islamitiese godsdiens is vandag die een bindende faktor, maar die meeste van die etniese groepe het ’n eie taal en kulturele patroon. Hierdie verskillende eiendomlikhede maak dit vir die Afgane moeilik om tot ’n verenigde, moderne nasie te ontwikkel.
Suid-Afrikaanse pond
Die Britse pond is in 1825 deur 'n koninklike bevel as wettige betaalmiddel in alle Britse kolonies ingestel.
Voor 1825 was verskeie geldeenhede in omgang in die Kaapkolonie en mense het gebruik gemaak van 'n wisselkoers wat in 1806 deur die Britse Kommandant Baird gepubliseer is.
Die pond was onderverdeel in 20 sjielings. 'n Sjieling was gelykstaande aan 12 pennies.
Eerste papiergeld
Hoewel daar 'n groot verskeidenheid munte aan die Kaap in omloop was, was daar geen oorvloed aan muntgeld self nie. Teen die einde van die Kompanjiesbewind is herhaalde kere versoeke aan die Here XVII gerig om muntgeld te stuur, maar sonder sukses. In 1780 het 'n oorlog tussen Frankryk en Engeland uitgebreek. Nederland was ŉ bondgenoot van Frankryk, en 'n Franse vloot is gestuur om die Kaap teen Britse aanvalle te beskerm.
Die Kaap was egter afgesny van die moederland en 'n tekort aan muntgeld het ontstaan. Om die vloot te kon onderhou, is riksdaaldernote uitgegee. Die note is met die hand geskryf en gestempel - en hulle is byna onmiddellik vervals. Die bedoeling was natuurlik om die note te herroep sodra muntgeld van Nederland die Kaap bereik, en met die eerste note is dit dan inderdaad ook gedoen. 'n Tekort aan munte het die bestuur aan die Kaap egter verplig om in die jare daarna nog twee verdere noteuitgifte te doen, veral om militêre uitgawes te dek.
Spekulante het egter hul kans gesien om geld te maak en munte na die buiteland uitgevoer. Die gevolg was dat die waarde van die papiergeld aansienlik gedaal het. Suid-Afrika het dus van sy vroegste dae te kampe gehad met inflasie, daling in die geldwaarde en wantroue in papiergeld, wat nominaal inwisselbaar in munt was, maar dikwels nie so ingewissel kon word nie.
Goed vore
In 1795 het die tydperk van die Eerste Britse Besetting aan die Kaap aangebreek. Die Britte het 'n aantal nuwe munte in omloop gebring - half-johannes, Spaanse daalders, roepees, ens. - maar die meeste van hulle het gou verdwyn. Om die tekort aan kleingeld aan te vul, is persone en ondernemings toegelaat om as tydelike maatreël goed vore uit te reik vir bedrae kleiner as een skelling. Hierdie goed vore was op karton gedruk. Die tekort aan kleingeld het egter voortgeduur, en in 1800 is besluit om die nuwe Engelse karwiel-pennies van koper in te voer.
Vanweë die waardedaling van papiergeld het die ruilwaarde van hierdie een pennie-muntstuk mettertyd gestyg tot twee pleks van een stuiwer. So het die naam dubbeltjie daarvoor ontstaan, wat geslagte lank in Suid-Afrika gangbaar was. Die riksdaalder, waarvan die waarde oorspronklik op 2½ gulden (4s. 2d.) vasgestel is en in 1770 op 2 4/10 gulden (4s.), het teen die einde van die 18de eeu gedaal tot 1s. 6d., d.w.s. die waarde van die daalder.
Transvaalse veldponde
Die Suid-Afrikaanse Republiek was in sy eerste jare so arm dat die regering 'n beroep op die burgers moes doen om bydraes te maak sodat die owerheidsuitgawes gedek kon word. So min geld was in omloop dat die handel hoofsaaklik deur die ruil van goedere plaasgevind het. In 1857 het die Republiek begin om Mandaten (skatkisbiljette) uit te gee om ammunisie mee te koop en die amptenare te betaal.
In 1865 is die eerste Transvaalse papiergeld uitgegee. Dit was nog in riksdaalders, maar dit is kort daarna deur ponde vervang. Die ontdekking van goud by Barberton en op die Witwatersrand het die Republiek se geldsake egter vinnig laat verbeter. Transvaal was nou ten volle op die goudstandaard en het sy eie muntgeld uitgegee. In 1890 is 'n konsessie vir 'n munt toegestaan.
Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog was Transvaal weer genoodsaak om papiergeld uit te gee. Note is op Pelgrimsrus deur 'n Staatsdrukkery te Velde uitgegee. Veldponde van goud is ook gemunt. Na die totstandkoming van die Unie in 1910 het sowel die Britse as Transvaalse muntstukke wettige betaalmiddel geword. Die Unie was op 'n goudstandaard, dit wil sê banknote, depositogeld, ens. kon vryelik vir goue munte of stawe ingewissel word en goud kon vryelik in- en uitgevoer word.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is die goudstandaard gedeeltelik opgehef toe die uitvoer van muntgeld verbied is. In 1925 het Suid-Afrika tot die goudstandaard teruggekeer. Kragtens 'n wet van 1919 is die Pretoriase Munt opgerig om Suid-Afrika se eie geld te munt en in 1920 is die Randse Raffinadery, ŉ partikuliere maatskappy, geregistreer om die raffinering van Suid-Afrikaanse goud te behartig. Aanvanklik het die handelsbanke self banknote uitgegee, maar in 1921 is die Suid-Afrikaanse Reserwebank gestig om as sentrale bank op te tree.
Die Reserwebank het die alleenreg verkry om banknote uit te gee, asook die funksie om die geldvoorraad en krediet in die land te beheer en as bankier van die staat op te tree. Die jare 1931 en 1932 was twee van die mees gedenkwaardige in die geskiedenis van die Suid-Afrikaanse geldwese. In September 1931, in die middel van die Depressie, het Brittanje die goudstandaard verlaat en toegelaat dat sterling se waarde in terme van goud daal.
Met die totstandkoming van die Internasionale Monetêre Fonds in 1946 het Suid-Afrika, soos die ander lidlande, onderneem om 'n vasgestelde verhouding tussen die waarde van sy geldeenheid en goud te handhaaf. Toe Brittanje in 1949 weens die swakheid van sy betalingsbalans sterling moes devalueer, het Suid-Afrika, wat ook betalingsmoeilikhede ondervind het, in dieselfde mate gedevalueer.
Nuwebergdam
Die Nuwebergdam is tussen Grabouw en Villiersdorp.
Warm, Gelderland
Warm is 'n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Mark Lawrence
Mark Lawrence (* 16 Junie 1965) is ’n Suid-Afrikaanse internasionale rugbyskeidsregter en oogkundige. Hy het gedurende 1990 begin as skeidsregter nadat hy ’n besering as rugbyspeler opgedoen het. Hy het sy eerste toets in 2000 as skeidsregter beheer (dit was tussen Fidji en Italië) en is gekies om op te tree tydens die 2003 en 2007 Rugbywêreldbekers waar hy as lynregter en televisieskeidsregter diens gedoen het. Lawrence het 7 Sesnasies en 3 Drienasiestoetse beheer. Hy was in beheer van die 2007 Curriebekereindstryd tussen die Vrystaat Cheetahs en die Leeus en ook in die 2008 Super 14-seisoen se eindstryd tussen die Crusaders en die Waratahs.
Lawrence het in September 2011 sy uittrede uit toetsrugby aangekondig en gesê dat hy wil fokus op die opleiding van opkomende skeidsregters. Hy is sederdien aangestel as Hoof: Prestasie van skeidsregters by die SA Rugbyunie.
Dan Sheridan
Dan Sheridan (3 September 1916 – 29 Junie 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cry of the City (1948) en Horsemen of the Sierras (1949), en in die televisiereekse Death Valley Days (1952) en Lawman (1958).
Tom Hiddleston
Tom Hiddleston (gebore 9 Februarie 1981) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Thor (2011), The Avengers (2012), en Thor: The Dark World (2013), en in die televisiereeks The Night Manager (2016).
Witkeeljanfrederik
Die Witkeeljanfrederik (Cossypha humeralis) is 'n voëlspesie in die Muscicapidae familie. Dit kom voor in Botswana, Mosambiek, Suid-Afrika, eSwatini en Zimbabwe. Die voël se natuurlike habitatte is droë savanne en subtropies of tropiese droë bossieveld.
Hifuyo Uchida
Hifuyo Uchida (内田 一二四) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Lulu Antariksa
Lulu Antariksa (gebore 22 Augustus 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent What Still Remains (2018) en in die televisiereekse Side Effects (2013), Crazy Ex-Girlfriend (2015), en T@gged (2016).
Masuzo Madono
Masuzo Madono (真殿 益蔵) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Tilla Diedericks
Tilla Diedericks (gebore 16 Junie 1946) is ’n Afrikaanse aktrise, dramadosent en digter.
Lewe en werk
Tilla Diedericks is op 16 Junie 1946 gebore. Sy matrikuleer aan die Hoërskool J.J. du Preez in die Kaap en studeer dan verder aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy is getroud met Jannie Diedericks, adjunk-hoof van die Laerskool Brackenfell; hulle het twee seuns, Rigard en Dieter. Sy sluit aan by die Bellville Afrikaanse Toneelvereniging, waar sy aan produksies begin deelneem. Vanaf 1975 studeer sy aan die Akademie vir Dramakuns, waar sy in 1977 haar Lisensiaat in Spraak en Drama behaal. Hierna tree sy op in verskeie televisiereekse, onder andere Geknelde land (waarin sy die vroulike hoofrol vertolk), Ouens soos ons, Die seeduiker, Ou grote, Jackpot en Vloeksteen en in die enkeldrama Lied van die lappop, terwyl sy ook ’n rol in die sepie 7de Laan en Suid-Ooster vertolk het. Op die verhoog tree sy op in onder andere Die held, Papawerwyn, Die Van Aardes van Grootoor, Kat in die donker, Die aand van 16 Januarie, Library tours, The Effect of Gammarays on the Man in the Moon, Ek onthou vir Mamma en Hups in die hydro.
Skryfwerk
As digter debuteer sy in Nuwe stemme 1 en van haar verse word opgeneem in Groot verseboek en Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte. Hierdie gedigte handel oor die gewaarwordings van ’n ontgogelde huisvrou, die liefde en herinneringe. Sy lewer ook sosiale kommentaar. Vir die bekende sangeres Lise-Stassen Coen en ander skryf sy soms lirieke.
Projek X: Vreemdelinge
Projek X: Vreemdelinge is die vierde boek in die Projek X-reeks wat deur Heila Fourie geskryf is. Dit is ook die laaste van die ses boeke van die Projek X-reeks. Die Projek X-reeks was spesifiek gemik op dertien- tot vyftienjariges.
Intrige
Die ontvoering word eers die volgende dag besef toe die Breytenbachs almal verslaap, en Henk nog nie teruggekeer het nie. Phillip dink dat sy pa heel waarskynlik weer oudergewoonte gaan sterre kyk het naby 'n ou mynskag, en dat sy bakkie gebreek het. Die soektog begin. Ter plaatse word 'n kamera van sy pa ontdek (die filmspoeletjie natuurlik uitgehaal), maar Henk self is skoonveld. Grace gaan meld by die polisie Henk se verdwyning aan en laai Phillip by die skool af. Daar ontmoet hy Laet Calagha, die nuwe skoolmeisie. Met verlof word Phillip nog vroeg in die skooldag huis toe gestuur. Wanneer die polisie te lank met die ondersoek sloer, bel Phillip vir Vodacom, wat vriendelik die ruitverwysing van die laaste belpuntkoördinate en die selfoontoring verstrek: "Wel, volgens die ruitverwysing is die foon in die veld, ongeveer vyf kilometer van die groot watertoring buite Koperberg, in 'n noordelike rigting." Inderdaad by die ou myn. Wanneer Phillip dan die polisie inlig, is laasgenoemde hieroor boos.
Drie onbekende persone in donker pakke en donker sonbrille (in die gloeiende oggendhitte) "van die Lugmag" daag met 'n lasbrief op en deursoek die studeerkamer. Die rekenaar se toegangskode word sonder moeite gekraak. Na die protes op die beslaglegging van sy pa se dokumente uit die studeerkamer (en sy eie rekenaarspeletjies) slaan Phillip bewusteloos op die gras neer nadat een van die driemanskap hom vriendelik die hand op die skouer lê. Phillip vermoed dit is die stukkie bladfoelie wat vanself vorm kan aanneem, maar onvernietigbaar is, waarna die persone op soek was. Sy pa het dit voorheen bekom tydens die opruim van 'n VVV-ongeluk met die aarde; hy hou dit as bewysstuk. Henk het vir Phillip gevra om die foelie ten alle koste te beveilig.
Grace deel Vicky en Phillip by haar tuiskoms mee dat die polisie haar gesê het die SIM-kaart van die selfoon is ondertussen uitgehaal. Die Weermag het niemand naby die ou mynskag of op die afgekampte stuk grond toegelaat nie, glo as gevolg van hoë bestralingsvlakke.
Toenemend begin Laet Calagha bevriend raak met Phillip, teen die sin van haar "vader", Toaan. Nadat Laet en Phillip een middag van 'n gratis sespak Coke van die supermark gedrink het, word Laet onmiddellik dodelik siek. Nadat sy weier om deur 'n ambulans opgeneem te word, gebied sy Phillip om 'n vreemde 072-nommer te skakel (wat destyds nog nie deur Vodacom gebruik is nie). Toaan verduidelik oor die selfoon aan Phillip hoe om die groenligbestralingsmasjien in die huis te gebruik. By sy tuiskoms, en nadat Toaan tevrede is met Laet se vordering van herstel, lig hy Phillip in dat hul nie van hierdie wêreld is nie. Toaan en Laet is aardse tydreisigers uit 2021 wat moet keer dat ruimtewesens, die Qwa, die mensdom in die verlede gaan vernietig deur middel van 'n dodelike virus, sodat hul die aarde makliker kan koloniseer om sy waterhulpbronne. Toaan en Laet se eintlike doel is om drie besmette persone op te spoor wat deur 'n wurmgat geval het. Hierdie probleem uit die toekoms bring mee dat die geskiedenis met elke sekonde aan die herskryf is. Laet is doodseker die Coke is met opset deur die Qwa vergiftig – Phillip se blikkie sou hom hoogstens 'n maagvirus kon gee, maar weens háár swakker weerstand uit 'n higiënieser toekomstige wêreld (sy en Toaan moet nou in 1999 elke aand groenligbestraling hiervoor kry) is die besmetting dodelik. Kommandeur Toaan Calagha is verbonde aan 95 Eksader in Aardsektor 7, Afrika, 2021.
Die Qwa is die reptielagtige oorspronklike ras. Die Qwa het humanoïedes gebou – wat net soos mense lyk. By die nuwe weergawes is daar geen onderskeiding nie, behalwe dat hulle lank en skraal is en donker hare en donker oë het, soos dieselfde lugmagspan wat die Breyenbachs se studeerkamer deursoek het. Die "Greys" en "humanoïedes" eet nooit iets nie en het geen uitwendige geslagsorgane nie. Hierdie ooreenstemmings oortuig Phillip dat die Greys niks anders as robotmense of humanoïedes is nie.
Laet en Phillip kom later tot die gevolgtrekking dat die Lugmag deur die Qwa ingesypel is: ''Die geskiedenis leer ons dat daar so vroeg as 1960 al tussen die Qwa se humanoïedes en die Amerikaanse veiligheidsdiens 'n samewerkingsooreekoms gesluit is. Die bewyse daarvoor is die geweldige vooruitgang wat Amerika op die gebied van die lugvaart gemaak het. In die volgende paar jaar gaan die vliegtuig wat hulle produseer, die wêreld verstom.'' Die nuus wat Doris bring oor 'n juffrou Van Zyl wat siek is en heelwat van haar leerders aangesteek het, spoor Laet en Phillip aan om ondersoek in te stel. Laet teleporteer haar vroegtydig na Van Zyl se woonstel. By Phillip se aankoms op sy veldfiets, slaan hy een van die humanoïedes se voete onder hom uit wat Laet (onder 'n gewilligheidsmiddel) wegbegelei. Hy jaag met Laet weg, gevolg deur 'n swart Toyota Camry kort op sy hakke. Phillip ry tot by die ou kopermyn en besef 'n informant wat valse inligting versprei is in die skool geplant. Hy probeer kontak maak met Toaan, maar word buite aksie gestel en in 'n soniese sel gegooi in die mynskag. Hy bevind hom saam met sy Pa en Laet in dieselfde sel. Deur middel van 'n fluitjie (wat Phillip gewoonlik gebruik om sy honde mee te roep) breek hul uit die sel en bereik die aardoppervlak in die waterstoorplek. 'n Geveg breek los wanneer Toaan en nog 'n klomp mans inbars. Henk, Phillip en Laet vlug op lugfietse, maar Laet word deur 'n laserpistool gedood. Uit 'n woedewraak skiet Phillip 'n humanoïede dood – Charl Jooste, die boekhou-onderwyser en sy suster se kêrel.