cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iljoesjin Il-114
Die Iljoesjin (Russies Илью́шин Ил-114) is 'n Russiese tweemotorige turboskroefaangedrewe passasiersvliegtuig, ontwerp vir plaaslike streeksdienste. Dit is ontwerp om die Antonof An-24 te vervang en het die eerste keer in 1990 gevlieg. Slegs twintig Il-114s is gebou.
Die besluit om produksie te staak is deur die Uzbekistaanse regering geneem om die produksielyn te verander om ander produkte te vervaardig bv. motoronderdele, huishoudelike produkte en landboutoerusting, ten spyte van die Russiese Regering se versekering dat daar 'n groot aanvraag vir die vliegtuig is. Dit het tot gevolg gehad dat 'n fabrieksverteenwoordiger in Oktober 2013 aangekondig het dat produksie wel sal voortgaan nadat die fabriek hul finansiële sake georden het, en ook onderhandelinge met 'n Russiese vennoot afgehandel het.
Plombir
Plombir (Russies: пломбир) is 'n gewilde Russiese vanieljegeur-roomys wat tradisioneel in 'n wafelbeker aangebied word. Alhoewel die Russiese naam van die Franse glace plombières afgelei is, is dit nie dieselfde ding nie: die Franse variant word met kirsch en versuikerde vrugte bedien.
Plombir het as gevolg van Russiese immigrasie lankal ook in lande soos Duitsland gewild geraak waar dit plaaslik vervaardig en in supermarkte aangebied word.
Bongani Mayosi
Bongani Mawethu Mayosi (28 Januarie 1967 – 27 Julie 2018) was'n Suid-Afrikaanse professor in kardiologie aan wie sy land se hoogste eerbewys, die Orde van Mapungubwe (silwer), in 2009 toegeken is. Hy was die dekaan van die Fakulteit Gesondheidswetenskappe aan die Universiteit van Kaapstad en 'n A-gegradeerde Nasionale Navorsingstigtingnavorser. Hy was voorheen hoof van die Departement Geneeskunde aan die Universiteit van Kaapstad en die Groote Schuur-Hospitaal. Sy vader was 'n dokter en so ook sy vrou; sy navorsing het rumatiekkoors, tuberkuleuse perikarditis en kardiomiopatie ingesluit. Hy was 'n lid van die Akademie vir Wetenskap van Suid-Afrika en 'n voormalige president van die Kollege van Geneeskunde van Suid-Afrika.
Loopbaan
In 2017 is hy verkies tot die Amerikaanse Nasionale Akademie vir Geneeskunde. Professor Mayosi het meer as 300 eweknie-geëvalueerde akademiese artikels individueel en gesamentlik gepubliseer. Hy was deel van die span wat een van die gene ontdek het wat  die lewensbedreigende hartsiekte, aritmiogeniese regterventrikulêre displasie, veroorsaak. Hierdie ontdekking word beskou as een van die belangrikste mediese deurbrake in Suid-Afrika sedert die eerste mensehartoorplanting.
Mayosi was voorsitter van die span wat deur die Suid-Afrikaanse Minister van Gesondheid, Aaron Motsoaledi, aangewys is om onreëlmatighede en wanadministrasie te ondersoek in die Raad vir Gesondheidsberoepe van Suid-Afrika (HPCSA), die organisasie wat gesondheidswerkers registreer, reguleer en van riglyne voorsien.
Dood
Mayosi is op 27 Julie 2018 weens selfdood oorlede nadat hy vir twee jaar aan kliniese depressie gely het. Agt maande voor sy dood het hy sy bedanking ingedien, maar dit is oënskynlik van die hand gewys. Hy was geoormerk vir 'n alternatiewe pos, naamlik die hoof van die Suid-Afrikaanse Mediese Navorsingsraad, sodat hy sy "baie stresvolle" huidige werk kon verlaat. Die president van Suid-Afrika, Cyril Ramaphosa, het sy meegevoel met Mayosi se afsterwe betuig.
Matlabas
Matlabas is 'n nedersetting in Limpopo ongeveer 40 km noord van Thabazimbi. Die R510-streeksroete gaan deur die dorp en Marakele Nasionale Park is langs die dorp.
Amalie Dollerup
Amalie Dollerup (gebore 15 April 1986) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kun en pige (1995) en Agnus Dei (1997), en in die televisiereekse Krummernes Jul (1996) en Badehotellet (2013).
Polly Walker
Polly Walker (gebore 19 Mei 1966) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Emma (1996), Clash of the Titans (2010), en John Carter (2012), en in die televisiereeks Rome (2005).
Lobet den Herrn, alle seine Heerscharen, BWV Anh. 5
Lobet den Herrn, alle seine Heerscharen, '''BWV Anh. 5''', is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Bosbokrand
Bosbokrand is 'n nedersetting in noordoostelike Mpumalanga, Suid-Afrika en die setel van die Bosbokrand Plaaslike Munisipaliteit. Die naam verwys na die baie bosbokke wat in die verlede hier geloop het.
Geskiedenis
Die eerste handelspos is in 1884 geopen.
HlathiDlamini
HlathiDlamini is 'n klein nedersetting in noordelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Eerste Geneefse Konvensie
Die Eerste Geneefse Konvensie het die behandeling van ongevalle op die slagveld gedek. Dit is in 1864 aanvaar as deel van die stigting van die Rooikruis.
Die konvensie is geïnspireer deur die ervarings van 'n Switserse besigheidsman, Henri Dunant wat die lyding van 40 000 gewonde soldate aanskou het tydens 'n bloedige konflik tussen Franse-Piedmontese en Oostenrykse leërs naby die noordelike Italiaanse dorp, Solferino. Daar is geen reëlings in plek om 'n wapenstilstand te organiseer om die gewondes van die slagveld af te dra nie en is hulle tipies daar gelaat om aan hulle wonde of van die dors te beswyk.
In 1863 het die Geneefse Gemeenskap vir Openbare Welsyn die saak opgeneem en 'n komitee van vyf tot stand gebring wat later bekend sou staan as die Internasionale Komitee van die Rooikruis. Op 22 Augustus, 1864 het hierdie komitee die verteenwoordigers van 16 Europese state byeen gebring waar die eerste Geneefse Konvensie gesluit is. Die verdrag het hom ten doel gestel om lewens te red, om die lyding van gewonde of siek militêre personeel te verlig en om burgerlikes ten tye van hulpverlening te beskerm. Die konferensie het ook die rooi kruis op 'n wit agtergrond (omgekeerd van die Switserse vlag) as die beskermende embleem van diegene wat die gewondes bedien.
Die Eerste Geneefse Konvensie staan bekend as die Konvensie vir die verbetering van die toestand van die gewondes in leërs ter velde, 1864.
Katja Medbøe
Katja Medbøe (3 Desember 1945 – 13 November 1996) was 'n Noorse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Rape (1971), Nattseilere (1986), en Wives III (1996).
Keiserryk Oostenryk
Die Keiserryk Oostenryk (Duits: Kaiserthum Österreich or Kaiserthum Oesterreich) was 'n staat in Sentraal-Europa vanaf 1804 tot 1867 en is deur slegs een monarg regeer. Die Keiserryk is met die kroning van die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, Frans II, tot Keiser van Oostenryk op 11 Augustus 1804 gestig. Die seremonie het gevolg op die stigting van die Keiserryk Frankryk deur Napoleon Bonaparte op 18 Mei 1804. Frans II is in 1835 opgevolg deur sy seun Ferdinand I, wie tydens die rewolusie van 1848 ten gunste van Frans Josef I abdikeer het.
Met die nederlaag in die Duitse Oorlog teen die Koninkryk Pruise in 1866 is in 1867 die Oostenryks-Hongaarse kompromis voltooi en Oostenryk-Hongarye gestig.
Diana, Prinses van Wallis
Diana, Prinses van Wallis (Diana Frances Mountbatten-Windsor, gebore Spencer; 1 Julie 1961 — 31 Augustus 1997) was die eerste vrou van Sy Koninklike Majesteit, koning Charles III. Twee seuns is uit die koninklike huwelik gebore, nl. William en Harry. Sedert haar huwelik in 1981 tot en met haar egskeiding in 1996 het sy as Haar Koninklike Hoogheid die Prinses van Wallis bekend gestaan. Sy was algemeen in die media as prinses Diana bekend, ten spyte daarvan dat sy geen aanspraak op dié titel gehad het nie, synde dit net vir 'n prinses deur geboortereg gereserveer is.
Sy was beroemd vir haar inspirerende liefdadigheidswerk, maar ook vir die skandale wat haar huwelik geteister het. Haar bittere aantuigings van ontrouheid en wreedheid teenoor haar man het in die 1990's baie media-aandag geniet. Baie biografieë, tydskrifartikels en TV-dramas het gevolg.
Sedert haar verlowing aan die destydse prins Charles in 1981 tot met haar dood in 'n motorongeluk in 1997, was prinses Diana waarskynlik die beroemdste vrou ter wêreld. Sy was 'n mode-ikoon, 'n ideale voorbeeld van vroulike skoonheid, bewonder en nageboots vir haar hoëprofielbetrokkenheid by vigs-aangeleenthede. In die laaste jaar voor haar dood was sy ook baie betrokke by die Internasionale beweging teen landmyne, 'n poging wat tot 'n Nobelprys vir Vrede in 1997, na haar dood gelei het.
Biografie
Diana was die jongste dogter van Frances Ruth Burke-Roche (dogter van die vierde Baron Fermoy) en John Spencer, agtste graaf Spencer, waardeur Diana van baie konings van Engeland afstam. Sy was ook 'n afstammeling van die Vlaamse handelaar Samuel Godin. Diana het twee susters gehad, Sarah en Jane, en 'n broer, Charles.
Na die dood van haar oupa aan vaderskant, die sewende graaf Spencer in 1975, het John Spencer die agtste graaf Spencer geword en sy dogter het die titel 'Lady Diana Spencer' gekry, dikwels verkort tot 'Lady Di'. Sy is in Norfolk en by 'n kosskool in Kent opgevoed en is as 'n gemiddelde leerling beskou. Toe sy 16 was, het sy vir die laaste jaar van haar opleiding by die Institut Alpin Videmanette, in Rougemont, Switserland, ingeskryf.
Prinses van Wallis
In 1980, toe sy 19 jaar oud was, is sy opgemerk deur die Prins van Wallis, Prins Charles, wat haar na 'n polo-wedstryd genooi het. 'n Romanse het begin en die egpaar het op 24 Februarie 1981 verloof geraak. Hulle is op 29 Julie dieselfde jaar te midde van groot openbare belangstelling by St Paul's Cathedral in Londen getroud.
Die nuwe prinses het uiters gewild geword en was baie geliefd. Sy het die beskermvrou van baie projekte geword en in hierdie tydperk het haar klereversameling gegroei, wat later vir liefdadigheid opgeveil sou word.
Egskeiding
Die huwelik het in die vroeë 1990's verbrokkel; hierdie egskeiding is wyd in die Britse en internasionale pers berig en het die Britse hof in die verleentheid gestel. In 'n onderhoud het die prinses gesê dat haar man haar voor die huwelik met Camilla Parker Bowles verneuk het. Die prins het Camilla lank voor sy troue geken. Prins Charles het op hul wittebrood manchetknope gedra met Camilla Parker Bowles se voorletters daarop gegraveer.
Die prinses het haar Royal Highness-benaming verloor en aan die Britse hof onttrek.
Verbintenis tot liefdadigheidsorganisasies
In die laat 1980's het sy prominent geword vir haar liefdadigheidsondersteuning. Sy was instrumenteel in veldtogte teen die gebruik van landmyne en om die stigma rondom vigs te verminder. In 1995 het sy die Filantroop van die Jaar-toekenning ontvang.
HlathiNgudulwane
HlathiNgudulwane is 'n klein nedersetting in noordelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Kara Crane
Kara Crane (gebore 30 November 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Someone I Used to Know (2013) en in die televisiereekse BlackBoxTV (2010), First Day (2010), en Awkward. (2011).
Silverstone-renbaan
Die Silverstone-renbaan is 'n motorrenbaan in Engeland langs die Silverstone- en Whittlebury-woonbuurte van Northamptonshire.
Silverstone is die tuiste van die Britse Grand Prix, wat sedert 1948 hier aangebied word. Die 1950 Britse Grand Prix by Silverstone was die eerste wedren in die destydse nuutgevormde FIA Formule Een Wêreldkampioenskap.
British Aerospace ATP
Die British Aerospace ATP (ATP=Advanced Turbo-Prop) is 'n vliegtuig wat deur British Aerospace gebou is. Dit is in die 1980's in diens gestel as 'n ontwikkeling van die Hawker Siddeley HS 748. Die brandstofkrisis en nuwe bekommernisse oor vliegtuiggeraas het veroorsaak dat die besigheidsbeplanners van British Aerospace geglo het dat daar nog plek in die mark was vir 'n brandstofdoeltreffende, laegeraas, turboskroef vliegtuig met 'n kort togafstand. Teen die tyd dat die vliegtuig bekend gestel is was ontwerpe soos die de Havilland Canada Dash 8, ATR 42 en ATR 72 reeds gevestig en is produksie na slegs 65 eenhede gestaak.
Teen Desember 2018 was slegs twintig van die vliegtuie nog in gebruik; vyftien deur West Air Sweden, twee deur Deraya en drie deur EnComm.
Kroonspruit (spruit, lat -29,62, long 26,27)
Die Kroonspruit is 'n spruit wat in die Vrystaat vloei.
Niklas Luhmann
Lewensloop
Niklas Luhmann het grootgeword in 'n groot bourgeois-omgewing in Lüneburg. Sy pa het 'n brouery gehad. Luhmann se loopbaan het aanvanklik in sy tuisdorp begin in die openbare administrasie van die deelstaat Nedersakse. As regsassistent van die regering van daardie staat het hy begin belangstel in (regs) sosiologie. 'n Studieverlof het hom na Harvard geneem, waar hy onder Talcott Parsons gestudeer het, met wie hy die fassinasie vir 'n teoretiese raamwerk gedeel het waarmee jy alle sosiale verskynsels sou kon karteer. Die verdere bekendstelling van Parsons se teorie vir die studie van die moderne samelewing was die motivering vir Luhmann se loopbaan oorskakeling van prokureur in openbare administrasie na sosioloog aan die universiteit.
Kadmoïndiet
Kadmoïndiet is 'n mineraal met formule. Die mineraal is na sy chemiese samestelling genoem. Dit behoort tot die sulfospinelgroep en het die spinelstruktuur. Dit word op Iturup, een van die Koerile en naby Trutnov in Boheme aangetref. Op Iturup word dit rondom die uitlaat van 'n hoëtemperatuurfumarol (450-600° C) gevind.
Withelmlaksman
Die withelmlaksman (Prionops plumatus) is 'n algemene standvoël in gevestigde boomveld maar kan in die winter wyd verspreid buite sy broeigebied gevind word.
Niklas Luhmann
Lewensloop
In die sestigerjare het hy assistent geword van die sosioloog Helmut Schelsky by 'n tak van die Universiteit van Münster in Dortmund. Luhmann het sy doktorsgraad in 1966 behaal en is hy as dosent aangestel. Hy is in 1968 as professor in die nuwe fakulteit sosiologie aan die Bielefeld-universiteit aangestel. Hy sal daar bly werk tot sy aftrede in 1993. In 1977 het Luhmann se vrou, Ursula von Walter, gesterf, met wie hy sedert 1960 getroud is. Hy is met drie kinders agtergelaat. Luhmann self het in November 1998 gesterf van 'n bloedstoornis wat nog nooit volledig verklaar is nie in die dorp Oerlinghausen.
Withelmlaksman
Die voël is 19 cm groot en weeg 34 gram. In Engels staan die voël bekend as die White-crested helmetshrike.
Niklas Luhmann
Werk
Luhmann het meer as dertig jaar gewerk aan 'n indrukwekkende teoretiese struktuur wat uit baie boeke bestaan. Sy ambisie was niks minder as die oprig van 'n universele teorie waarin 'al die sosiale' aspekte behandel en beskryf kon word.
Phahameng, Maluti-a-Phofung
Phahameng is 'n township buite Kestell in die Maluti-a-Phofung Plaaslike Munisipaliteit van Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.
Niklas Luhmann
Werk
Sy mees invloedryke werke is Soziale Systemen, Grundriss einer allgemeinen Theorie (1984) en Die Gesellschaft van Gesellschaft (1997). In hierdie boeke ontwikkel Luhmann 'n teorie van die samelewing wat op ten minste vier teoretiese / filosofiese bewegings bou: die algemene stelselteorie (Norbert Wiener, Ludwig von Bertalanffy), die verwante logiese en neurobiologiese konstruktivisme (George Spencer-Brown, Humberto Maturana, Francisco Varela, Jean Piaget), fenomenologiese / fenomenologiese sosiologie (Edmund Husserl, Alfred Schütz) en sosiologiese stelselteorie (Talcott Parsons).
Sosiale differensiasie
In die hart van Luhmann se teorie is daar drie vorme van sosiale differensiasie: die segmentale, die stratifikatoriese en die funksionele. Die eenvoudigste vorm is die segmentele differensiasie. In hierdie samelewing word in min of meer gelyke eenhede verdeel met sterk plaaslike bande soos gesinne, stamme, bendes en dorpe. Met stratifiserende differensiasie - histories met die hoogste kulture in Europa, Asië en Amerika die mees suksesvolle - verdeel die samelewing in ongelyke lae (strata), soos adel en mense in Europa en kaste in Indië. Dié behoort tot een stand, sluit dié behoort tot 'n ander stand uit.
In Europa, vanaf die einde van die sestiende eeu, het 'n nuwe vorm van differensiasie geleidelik ontstaan, die funksionele, wat die basis vir die moderne samelewing sou vorm soos ons dit vandag ken. Verskillende domeine het onafhanklik van mekaar geword: politiek, regspleging, godsdiens, wetenskap, die familie / private sfeer, onderwys en die ekonomie. As 'n persoon word elkeen aangespreek deur elk van hierdie sosiale substelsels. Vir die politiek is jy 'n burger en 'n kieser, vir die regte 'n natuurlike persoon (wat veronderstel is om die wet te ken), vir godsdiens, 'n gelowige of ongelowige, ensovoorts.
Kommunikasie
In teenstelling met wat algemeen in sosiologie voorkom, bestaan die samelewing in Luhmann se teorie nie uit mense (as die elemente van die sosiale stelsel nie), maar uit die kommunikasie. Sosiale substelsels soos politiek, regspleging en wetenskap verskil van mekaar deur wat Luhmann die Leit-kode of binêre kodering noem; 'n dominante onderskeid wat onderliggend aan kommunikasie is. Vir die politiek, byvoorbeeld, is dit mag / impotensie (regering / opposisie), vir die regstelsel geregtigheid /ongeregtigheid, vir die ekonomie betaal / nie betaal nie, vir wetenskap waarheid / valsheid en vir die geloof glo / nie glo nie. Afhangende van die dominante kode behoort 'n kommunikasie aan een en nie die ander sub-stelsel nie. "Society" verstaan Luhmann as die geheel van alle kommunikasie, waarin verskillende interne grense getrek word.
'n Teoretiese kontroversie met Jürgen Habermas, wat in die vroeë sewentigerjare begin het, is 'n goue draad wat deur Luhmann se werk loop. Die kern van die kontroversie lê in die konseptualisering van die rol van kommunikasie in sosiale kontekste. In albei hul teorieë is kommunikasie in die middelste stadium, maar waar volgens Habermas se kommunikasie tot konsensusbou moet lei, verklaar Luhmann dat konsensus en verdeeldheid (of konflik) albei moet voorkom in 'n algemene teorie.
Oeuvre
Niklas Luhmann se oeuvre dek 'n groot aantal boeke en artikels gewy aan 'n baie uiteenlopende onderwerpe. In totaal publiseer hy, behalwe Die Gesellschaft der Gesellschaft, sewe werke oor sosiale substelsels: wetenskap, kuns, reg, ekonomie, politiek, godsdiens en opvoeding (die laaste drie verskyn postuum en is nie volledig voltooi nie). Behalwe ses essybundels onder die titel Soziologische Aufklärung en vier volumes Gesellschaftsstruktur und Semantik gewy aan Luhmann se weergawe van die kennis sosiologie, is verskeie voorlopige studies vir die teoretiese hoofwerk Soziale Systeme, verskeie monografieë en talle bydraes tot tydskrifte en versamelings gepubliseer. Luhmann het ook boeke, versamelings en bydraes aan massamedia, ekologie, liefde, familie, tyd, vertroue, bestuur, organisasies en bestuur, sosiale protes en risiko toegewy.
Uitgebreide, maar volgens die samestellers, is nie volledige publikasie lyste van Niklas Luhmann beskikbaar in Krause (1996), Baraldi, Corsi & Esposito (1997) en Ferrarese (2007) (sien onder Inleidings in Luhmann se werk). Die lys hieronder toon slegs die belangrikste monografieë en opstelbundels.
Publiksies
Werk deur Luhmann is in Engels vertaal (sien onder) en ook in Frans, Italiaans en Portugees. In Italiaans het Luhmann in 1992 met Raffaele de Giorgi gepubliseer, Teoria della Società, wat 'n voor werk vir Die Gesellschaft der Gesellschaft dien.
Sosiale teorie
•	Soziale Systeme, Grundriss einer allgemeinen Theorie. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1984.
•	Die Wissenschaft der Gesellschaft. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1990.
•	Das Recht der Gesellschaft. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1993.
•	Die Wirtschaft der Gesellschaft. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1994.
Wernher von Braun
Ná die oorlog is hy deur die Amerikaanse regering gewerf, waar hy 'n blywende impak op die Amerikaanse ruimtevaartprogram gemaak het en onder andere 'n span deskundiges gelei het in die ontwerp en bou van die reusagtige Saturn V-vuurpyl. Hierdie vuurpyl (wat 42 m hoog was en 10 m in deursnee) het in 1969 bygedra tot die sukses van die eerste maanlanding toe Neil Armstrong, Edwin Aldrin en Michael Collins se Apollo 11 vaartuig van 45 702 kg teen 'n snelheid van 10 300 km/h tot op 'n hoogte van 64,4 km bo die aarde die ruimte ingeskiet is.
Von Braun het verskeie toekennings, medaljes en eredoktorsgrade ontvang vir sy bydrae tot die wetenskap en spesifiek die Amerikaanse ruimteprogram, onder andere die Dr. Robert H Goddard Memorial Trophy in 1958, die Distinguished Federal Civilian Service Award van President Eisenhower in 1959, die American Astronautics Award van die Amerikaanse Vuurpylvereniging in 1955, die Gold Medal Award van die Britse Interplanetêre Vereniging in 1961, the NASA-medalje vir Uitstaande Leierskap in 1964, en die Smithsonian Instituut se Langley-medalje in 1967.
Lewensgeskiedenis
Freiherr Wernher Magnus Maximilian von Braun is gebore in Wirsitz, Duitsland, op 23 Maart 1912, die seun van Pruisiese aristokrate, Baron Magnus en Barones Emmy von Braun. Von Braun se pa was 'n Minister van Landbou in die Weimar Republiek. Die jong Wernher von Braun voltooi 'n graad in meganiese ingenieurswese aan die Berlynse Instituut vir Tegnologie in 1932 en 'n Ph D in Fisika aan die Universiteit van Berlyn in 1934. Tussen 1932 en 1945 doen hy baanbrekerswerk by die Duitse weermag se vuurpylondersoeksentrums te Kummersdorf (buite Berlyn) en toe te Peenemünde, 'n klein visserdorpie aan die Baltiese kus waar wetenskaplikes hulle eksperimente ongesiens kon uitvoer.
As tegniese direkteur van die V-2 projek het Von Braun, self 'n lid van die Nazi-party sedert 1939, aan Nazi-Duitsland toegang gebied het tot kragtige ballistiese vuurpyle wat hulle teen die Geallieerdes gebruik het. Op 2 Mei 1945 het Von Braun en ander Duitse wetenskaplikes hulle aan die Geallieerde magte oorgegee. Von Braun en 130 medewerkers is na die VSA geneem om voort te gaan met die ontwikkeling van vuurpyle vir ruimtevaart. Dié groep Duitse tegnoloë het 'n groot bydrae gelewer tot die verdere ontwikkeling van vuurpyle, eers by Fort Bliss, Texas, en later by die Redstone Arsenaal in Huntsville, Alabama.
duimnael|links|Dr. von Braun by die vyf F-1-enjins van die Saturn V-loodsvoertuig. Van 1950-60 is Von Braun direkteur van die Redstone Arsenaal in Alabama waar hy 'n belangrike aandeel gehad het in die ontwikkeling van langafstandvuurpyle en ballistiese vuurpyle met 'n klein trefafstand, onder andere die Jupiter-C, waarmee die eerste Amerikaanse satelliet in 'n baan om die aarde geplaas is. In 1960 word Von Braun direkteur van NASA se George C Marshall Space Flight Center. In hierdie hoedanigheid speel hy 'n vername rol by die ontwerp van die Saturnusvuurpyle (Saturnus I en V) vir die Amerikaanse ruimtevaartprogram, die Gemini-program en die Apollo-program.
22 April
22 April is die 112de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (113de in skrikkeljare). Daar volg nog 253 dae in die jaar.
Wernher von Braun
Lewensgeskiedenis
In 1972 het Von Braun NASA verlaat om by Fairchild Industries in Germantown, Maryland as Vise-President: Ingenieurswese en Ontwikkeling aan te sluit. Hy het in Januarie 1977 weens gesondheidsredes afgetree en is op 16 Junie 1977 oorlede.
Niklas Luhmann
Sosiale teorie
•	Die Gesellschaft der Gesellschaft. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1997.
•	Die Politik der Gesellschaft (heruitgegee deur André Kieserling). Frankfurt am Main: Suhrkamp, 2000.
•	Die Religion der Gesellschaft (heruitgegee deur André Kieserling). Frankfurt am Main: Suhrkamp, 2000.
•	Das Erziehungssystem der Gesellschaft (heruitgegee deur Dieter Lenzen). Frankfurt am Main: Suhrkamp, 2002.
Sosiologiese Verligting
•	Soziologische Aufklärung, Band 1: Aufsätze zur Theorie sozialer Systeme. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1970.
•	Soziologische Aufklärung, Band 3: Soziales System, Gesellschaft, Organisation. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1981.
•	Soziologische Aufklärung, Band 4: Beiträge zur funktionalen Differenzierung der Gesellschaft. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1987.
•	Soziologische Aufklärung, Band 5: Konstruktivistische Perspektiven. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1990.
•	Soziologische Aufklärung, Band 6: Die Soziologie und der Mensch. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1995.
Samelewingstruktuur en semantiek
•	Gesellschaftsstruktur und Semantik, Studien zur Wissenssoziologie der modernen Gesellschaft, Band 1. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1980.
•	Gesellschaftsstruktur und Semantik, Studien zur Wissenssoziologie der modernen Gesellschaft, Band 2. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1981.
•	Gesellschaftsstruktur und Semantik, Studien zur Wissenssoziologie der modernen Gesellschaft, Band 3. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1989.
•	Gesellschaftsstruktur und Semantik, Studien zur Wissenssoziologie der modernen Gesellschaft, Band 4. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1995.
Ander invloedryke (baie aangehaalde) werke
•	Funktionen und Folgen formaler Organisation. Berlin: Duncker & Humblot, 1964.
•	Zweckbegriff und Systemrationalität. Über die Funktion von Zwecken in sozialen Systemen. Tübingen: Mohr, 1968.
•	Legitimation durch verfahren. Frankfurt am Main, Neuwied/Berlin: Luchterhand, 1969.
•	Theorie der Gesellschaft oder Sozialtechnologie - Was leistet die Systemforschung? (met Jürgen Habermas). Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1971.
•	Liebe als Passion. Zur Codierung von Intimität. Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1982.
Iben Dorner
Iben Dorner (gebore 19 Oktober 1978) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Tatort (1970), Pagten (2009), Borgen (2010), en Those Who Kill (2011).
Niklas Luhmann
Ander invloedryke (baie aangehaalde) werke
•	''Soziale Differenzierung. Zur Geschichte einer Idee'' (red.). Opladen: Westdeutscher Verlag, 1985.
•	''Ökologische Kommunikation. Kann sich die Gesellschaft auf ökologische Gefährdungen einstellen?.'' Opladen: Westdeutscher Verlag, 1986.
•	Erkenntnis als Konstruktion. Bern: Benteli, 1988.
Antonio Sabàto jr.
Antonio Sabàto jr. (gebore 29 Februarie 1972) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Hit (1998), Shark Hunter (2001), en Drifter: Henry Lee Lucas (2009), en in die televisiereeks General Hospital (1992-1995).
Niklas Luhmann
Ander invloedryke (baie aangehaalde) werke
•	Reden und Schweigen (met Peter Fuchs). Frankfurt am Main: Suhrkamp, 1989.
•	Soziologie des Risikos. Berlin/New York: de Gruyter, 1991.
•	Beobachtungen der Moderne. Opladen: Westdeutscher Verlag, 1992.
•	Die neuzeitlichen Wissenschaften und die Phänomenologie. Wene: Picus, 1996.
•	Die Realität der Massenmedien (2., erweiterte Auflage). Opladen: Westdeutscher Verlag, 1996.
•	Organisation und Entscheidung. Opladen/Wiesbaden: Westdeutscher Verlag, 2000.
Engelstalig
•	Eva M. Knodt, Foreword, in Niklas Luhmann, Social systems (pp. ix-xxxvi). Stanford: Stanford University Press, 1995.
•	William Rasch, "Niklas Luhmann's Modernity. The Paradoxes of Differentiation". Stanford: Stanford University Press, 2000.
Entfernet euch, ihr heitern Sterne, BWV Anh. 9
Entfernet euch, ihr heitern Sterne, '''BWV Anh. 9''', is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Koringland met Kraaie
Koringland met Kraaie is in Julie 1890 geskilder - Van Gogh het geskryf hy het drie skilderye van groot koringlande onder 'n onrustige hemel gemaak. Daar word algemeen en verkeerdelik geglo dat dit Van Gogh se laaste skildery was, of selfs dat hy homself geskiet het terwyl hy dit geskilder het. Daar is egter geen bewyse daarvoor nie. Volgens dr. Jan Hulsker se chronologie het hy nog sewe werke na hierdie een geskilder.
'n Algemene vertolking van die skildery is dat dit Van Gogh se ongeruste gemoedstoestand weerspieël met 'n donker, onheilspellende hemel, die besluiteloosheid van drie paaie wat in verskillende rigtings loop en die swart kraaie bo die toneel as voorbodes of selfs tekens van die dood.
Die skildery hang tans in die Van Gogh-museum in Amsterdam.
Kyk ook
Vincent van Gogh
Franco Nero
Franco Nero (gebore as Francesco Clemente Giuseppe Sparanero; 23 November 1941) is ’n Italiaanse akteur.
Loopbaan
Nero se rolprentdebuut was in ’n klein rol in La ragazza in prestito (1964). Sy eerste hoofrol was in 1966 in Django, steeds een van sy bekendste prente. In dié jaar het hy in nog agt prente gespeel, onder meer Texas, Adios en Massacre Time.
In 1967 was hy in Camelot te sien as Lancelot. Op die stel het hy sy lewensmaat van baie jare en later sy vrou, Vanessa Redgrave, ontmoet. Omdat sy Engels nie baie goed was nie, was sy keuse van rolprente beperk. Hy was wel in The Virgin and the Gypsy (1970), Force 10 from Navarone (1978), Enter the Ninja (1981) en Die Hard 2 (1990).
duimnael|links|220px|In die [[Italiaanse prent I guappi (1974).]] Hoewel hy dikwels dieselfde soort karakters vertolk het, het hy tog ’n groot verskeidenheid rolle gespeel, soos Abel in die epiese The Bible: In The Beginning (1966), ’n vernederde ingenieur wat wraak soek in Street Law, ’n gay luitenant in Querelle (1982) en ’n Serwiese Middeleeuse held in The Falcon (1983). Hy het in meer as 150 prente verskyn en het een geskryf en vervaardig: Jonathan degli orsi (1993). Hy het ook daarin gespeel.
Sy ander prente sluit in Tristana (1970), The Versace Murder (1998) en Megiddo: The Omega Code 2. Hy was ook die verteller in die prent Rasputin (2010).
Tippi Hedren
Tippi Hedren (gebore 19 Januarie 1930) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Birds (1963) en Marnie (1964).
Franco Nero
Loopbaan
In 2010 het Nero ook saam met Redgrave in Letters to Juliet verskyn. In 2011 het hy ’n ster ontvang op die Italiaanse Walk of Fame in Toronto, Kanada. Die jaar daarna het hy ’n kameerol vertolk in Django Unchained in ’n toneel saam met Jamie Foxx, wat Django in dié fliek speel.
Nero en Redgrave se seun, Carlo Gabriel Redgrave Sparanero (professioneel bekend as Carlo Gabriel Nero), is ’n draaiboekskrywer en regisseur.
Luvisi
Luvisi is 'n nedersetting in noordelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Shaun Venter
Shaun Venter (gebore in Witbank op 16 Maart 1987) is 'n rugbyspeler wat op skrumskakel vir die Kings in Superrugby speel.
Hy het tot 2012 vir die Pumas provinsiale rugby gespeel en word vir een jaar aan die Kings geleen.
Hendrik van der Bijl
duimnael|regs|210px|Hendrik van der Bijl, eerste voorsitter van die direksie van Yskor.
Dr. Hendrik van der Bijl FRS (23 November 1887, Pretoria – 2 Desember 1948, Johannesburg), een van die invloedrykste Suid-Afrikaners van die twintigste eeu, was die dryfkrag agter die stigting van Evkom (tans Eskom) en die nywerheidsreus Yskor.
Belangrikste prestasies
As voorsitter van Evkom vanaf 1923 was hy in beheer van die stigting van 'n nasionale elektrisiteitsvoorsieningstelsel en in 1928 het hy die Suid-Afrikaanse yster-en-staal-nywerheid gestig. Hy het daarom 'n belangrike rol gespeel in die industrialisering van Suid-Afrika. Internasionaal het hy 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van interkontinentale telefonie.
Hy het daaraan geglo om al sy projekte op groot skaal te beplan, ondanks die teenstand wat hy sonder uitsondering ervaar het. Hy het daaraan geglo om talentvolle jongmense aan te moedig om deel te hê aan sy ondernemings en was bekommerd oor die welstand van sy werkers. Al sy ondernemings het die stempel van sy voorsorg en sy briljante intellek gedra. Die universiteite van Stellenbosch en Kaapstad het onderskeidelik aan hom 'n DSc- en 'n LLD-graad honoris causa toegeken. In 1966 is 'n borsbeeld van Van der Bijl deur Coert Steynberg in die ingangsportaal van Yskor-hoofkantoor in Pretoria geplaas.
Lewensgeskiedenis
Hendrik Johannes van der Bijl is op 23 November 1887 in Pretoria gebore. Hy het onderrig ontvang in Pretoria, die Hoër Jongenskool Franschhoek en Victoria Kollege, Stellenbosch waar hy sy BSc met lof behaal het in fisika, chemie en wiskunde. Van 1909 tot 1913 het hy aan Halle en Leipzig in Duitsland studeer waar hy 'n PhD behaal het met 'n tesis oor die gedrag van suiwer vloeistof onder die invloed van radio-aktiwiteit.
In 1912 is hy as dosent in fisika aangestel by die Königlich Sächsische Technische Hochschule in Dresden. Sy navorsing het prof Robert A Millikan van Chicago Universiteit se aandag getrek, op wie se aandrang Van der Bijl as navorsingfisikus by die American Telephone and Telegraph Company en die Western Electric Company aangestel is. Hy het van 1913 tot 1920 in Amerika gewoon en navorsing gedoen oor die gloeikatode-vakuumbuis wat die stuur van draadlose telefonie oor 'n afstand van 4 800 km moontlik gemaak het.
Ná die eerste suksesvolle draadlose oordrag van spraak tussen Amerika en Parys in 1915, het Van der Bijl en nog agttien wetenskaplikes wat dit moontlik gemaak het, hulself die Vereniging van Beplanners en Bouers genoem, en Van der Bijl het 'n standaardverhandeling, The thermionic vacuum tube (1920) geskryf. Hy het gehelp met die ontwikkeling van interkontinentale telefonie en radiokommunikasie tussen die grond en vliegtuie.
In 1920 het hy, op versoek van genl. Jan Smuts, na Suid-Afrika teruggekeer as wetenskaplike en tegniese raadgewer vir die regering. Die Elektrisiteitsvoorsieningskommissie (Evkom) is in 1923 gestig as 'n nasionale elektriesekragstelsel en Van der Bijl was voorsitter. Evkom was verantwoordelik vir die oprig van kragsentrales op plekke soos Witbank en Colenso en vir die voorsiening van elektrisiteit aan die platteland.
Van der Bijl het deur die staalvervaardigingsentra van Europa getoer en in 1928 'n staalnywerheid begin, die Suid-Afrikaanse Yster- en Staalkorporasie (Yskor). Na die ontdekking van ystererts by Thabazimbi is die African Metals Corporation (Amcor) in 1937 naby Vereeniging gestig.
Van 1940 tot 1946 was Van der Bijl, wat op daardie stadium in beheer was van die twee nywerhede wat noodsaaklik is vir die ontwikkeling van enige nywerheidstaat – elektrisiteit en staal – ook direkteur-generaal van oorlogvoorraad gemaak, om vervaardiging tuis te stimuleer. Teen 1944 het die staalaanleg naby Vereeniging so groot geword dat behuising vir die werkers verskaf moes word en Vanderbijlpark is gestig.
Hy is op 2 Desember 1948 in Johannesburg aan kanker oorlede.
Vhembe-distriksmunisipaliteit
Die Vhembe-distriksmunisipaliteit is een van 5 distriksmunisipaliteite in Limpopo. Die setel van die munisipaliteit is in Thohoyandou. Die meeste inwoners in die munisipale gebied is Vendasprekend. Die munisipaliteit se kode is DC34.
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2011.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Kroonspruit (spruit, lat -27,72, long 27,22)
Die Kroonspruit is 'n spruit wat in die Vrystaat vloei.
Kriminalistiek
Die term kriminalistiek (polisiewetenskap) word in Suid-Afrika gebruik am die toepassing van wetenskaplike kennis en tegnieke in misdaadondersoek te omskryf. In die ondersoek na misdaad word gebruik gemaak van uiteenlopende wetenskappe soos chemie, biologie, natuurkunde, daktiloskopie (die opspoor, bewaar en vergelyking van vingerafdrukke), grafologie (soortgelyke werk met handskrifte) en fotografie.
In hul toepassing by die kriminalistiek word hierdie wetenskappe en tegnieke forensies (wat betrekking het op die geregtelike) genoem. So is die forensiese of geregtelike geneeskunde van die grootste belang in byvoorbeeld die ondersoek na moordgevalle, waarin tegnieke soos lykskouings en nadoodse ondersoeke gebruik word. Die forensiese geneeskunde het reeds aan die einde van die 19e eeu bestaan, nog voordat die kriminalistiek tot 'n egte wetenskap ontwikkel is.
Die studie van gifstowwe, wat toksikologie genoem word, is in hierdie tyd ook al toegepas. In moderne kriminalistiese ondersoeke word gekonsentreer op die slagoffer, die plek van die misdaad, die middele waarmee dit gepleeg is en die verdagte persoon. Die leidrade word met allerlei apparaat in kriminalistiese of polisielaboratoriums ondersoek. Die bevindings kan van die grootste belang wees in polisieondersoeke en as getuienis in hofsake.
Oorsig
Die kriminalistiek of misdaadleer is die wetenskaplike en tegniese ondersoek van alle moontlike leidrade en getuienis wat tot die moontlike oplossing van 'n misdaad kan lei. So 'n misdaadondersoek geskied met die noue samewerking van die polisie en die reg bank. Die kriminalistiese deskundige ontleen sy kennis en ondervinding aan verskeie wetenskappe, onder meer die geneeskunde en die tegniese en natuurwetenskappe.
Geskiedenis
Nog lank voor die bestaan van kriminalistiek as wetenskap in sy huidige vorm is geneeshere in geregtelike nadoodse ondersoeke geraadpleeg oor die moontlike oorsake van die slagoffer se dood. Die forensiese (geregtelike) geneeskunde is reeds in die 17e eeu as 'n onafhanklike vak aan die Universiteit van Leipzig gedoseer.
Die studente het geleer hoe om deur die ondersoek van wonde en ander uitwendige verskynsels die oorsaak van 'n slagoffer se gewelddadige dood vas te stel. Die sogenaamde longtoets wat op pasgebore babas gedoen word wat na bewering doodgebore is, dateer uit dieselfde tyd. Hierdie toets is gedoen as die vermoede bestaan het dat die moeder haar pasgebore kind vermoor het. Die baba se longe word in water geplaas en as die longe bo-op die water dryf, toon dit dat die longe lug bevat, wat aandui dat die kind dus na geboorte gelewe het.
In die eerste helfte van die 19e eeu is die wetenskaplike ontleding van gif as hulpmiddel gebruik in die oplossing van misdade (geregtelike toksikologie). Die grondlegger van hierdie wetenskap was die Franse geregtelike geneesheer en skeikundige, Matthieu Orfila (1787- 1853). Hy was die eerste wetenskaplike wat daarin geslaag het om 'n chemiese metode te ontwikkel wat die aanwesigheid van gif in 'n slagoffer se liggaam kon aantoon. Die Belg Jean Servais Stas (1813- 1891) was die uitvinder van ŉ metode waardeur plantaardige gifstowwe soos nikotien uit die liggaamweefsel onttrek kon word.
Daarna is chemiese ontledingsmetodes ontwikkel waarmee die aard van die gifstof vasgestel kon word. Met die groot toename in en die massaproduksie van sintetiese gifstowwe en geneesmiddels in die 20e eeu moes meer verfynde ondersoekmetodes en apparaat ontwikkel word.
Agnes Mowinckel
Agnes Mowinckel (25 Augustus 1875 – 1 April 1963) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Farende folk (1922).
Kriminalistiek
Oorsprong
Volgens sommige skrywers het die kriminalistiek saam met 'n stelsel in verband met die eiening van misdadigers ontstaan. Hierdie stelsel, die bertillonnage, is vernoem na die Franse polisieman Alphonse Bertillon (1853-1914), wat die stelsel in 1883 ontwerp het. Die stelsel is gegrond op die bevindings van antropoloë en statistici dat bepaalde liggaamsmate by 'n volwassene nie meer verander nie en dat dit byna nooit by twee verskillende mense identies kan wees nie.
Hierdie metode, wat baie tydrowend was, is aan die begin van die 20e eeu deur die daktiloskopie (die studie van vingerafdrukke) vervang. Die meeste skrywers dateer die ontstaan van die kriminalistiek egter 10 jaar later, as 1893. In daardie jaar het 'n Oostenrykse regter in strafsake, Hans Gross (1847-1915), ŉ boek gepubliseer met die titel Handbuch für Untersuchungsrichter. Daarin het hy nie slegs die bekende metodes van die geregtelike geneeskunde, die geregtelike toksikologie en bertillonnage bespreek nie, maar ook voorspraak gemaak vir die toepassingsmoontlikhede van die mikroskopie, die chemie, die natuurkunde en die biologie in die oplossing van misdade.
Spesialiseringsgebiede
In die kriminalistiek word van baie wetenskappe en tegnieke gebruik gemaak wat in die professionele terminologie deur die woorde "geregtelik" of "forensies" aangedui word. Die woord "forensie" is afgelei van die Latynse woord "forum", 'n openbare plein waar onder meer geregtelike verhore gehou is en vanwaar in die regstaal die betekenis "geregtelik" verkry is. Die geregtelike ballistiek is die wetenskap wat hom bepaal by die werking van vuurwapens.
'n Baanbreker op die gebied was die Amerikaner Calvin Goddard (1891-1955), wat met behulp van ŉ vergelykingsmikroskoop die "vingerafdruk" van 'n vuurwapen op 'n koeël aangetoon het. Patroondoppies en koeëls wat op die misdaadtoneel gevind word, kan byvoorbeeld vergelyk word met die koeëls en patroondoppies wat afkomstig is uit die vuurwapen wat vermoedelik vir die misdaad gebruik is. Die geregtelike serologie bestudeer die eienskappe van bloedserum vir regsdoeleindes. Die Duitse geneesheer Paul Uhlenhuth (1870-1957) het eerste daarin geslaag om mensebloed van dierebloed te onderskei.
Uhlenhuth het ŉ duidelike verskil bespeurtussen die eiwitte in die bloed van mense en die van die verskillende dierespesies. Deur die ontdekking is dit moontlik om byvoorbeeld vas te stel of die bloedvlekke op die kledingstukke van 'n verdagte misdadiger die van 'n mens of 'n dier is. Die volgende stap in die bloedondersoek was om vas te stel tot watter bloedgroep die persoon behoort wat die opgedroogde bloedspoor agtergelaat het. Die Italiaanse polisiegeneesheer Leone Lattes het in 1916 'n metode ontwikkel waarvolgens die bloedgroep bepaal kon word. Latere ondersoekers het sedertdien daarin geslaag om die bloedgroep van 'n persoon uit sy speeksel en ander liggaamsuitskeidings vas te stel.
Benewens bloedvlekke is daar verskeie ander leidrade wat lig kan werp op 'n misdaadsaak. Die mikroskopiese ondersoek van hare, grond, papier, tekstielvesels, verf, ink, ensovoorts het dikwels al tot die oplossing van 'n misdaad gelei. Hierdie soort ondersoeke word hoofsaaklik deur skeikundiges en bioloë gedoen. Daarom praat ŉ mens van geregtelike (forensiese) chemie en geregtelike (forensiese) biologie. Deur 'n chemiese ondersoek van ink kan handskrifvervalsings byvoorbeeld aan die lig gebring word.
Laboratoria
Met die moontlikhede wat die natuurwetenskappe gebied het in die oplossing van misdaadsake, het 'n behoefte aan goed toegeruste laboratoria ontstaan. In die eerste helfte van die 20e eeu is daar in die meeste ontwikkelde lande geregtelike wetenskaplaboratoria (kriminalistiese of polisielaboratoria) gestig. Die eerste geregtelike wetenskaplaboratoria was private ondernemings van bekende kriminaliste (strafregkenners) soos die van Rudolph Reiss in Lausanne, Edmond Locard in Lyons (1910) en die van die Nederlandse strafregkenner Christiaan Jacobus van Ledden Hulsebosch in Amsterdam (1914). Vandag het die meeste lande goed toegeruste laboratoria vir geregtelike ondersoeknavorsing. In Suid-Afrika word die polisie- en geregtelike ondersoeke gedoen deur die Forensiese Wetenskaplaboratorium van die Suid-Afrikaanse Polisie in Pretoria.
Die Forensiese Wetenskaplaboratorium is in 1971 by die hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Polisie gestig nadat hierdie forensiese afdeling vroeër onder die Suid-Afrikaanse Kriminele Buro geressorteer het. In die geregtelike laboratoria word allerlei leidrade ondersoek. Bloedmerke word byvoorbeeld ontleed om die ouderdom daarvan, die soort (mens of dier) en die bloedgroep te bepaal. Ook uitskeidingsprodukte soos speeksel, sperma en urine word aan toetse onderwerp.
Ander ondersoeke wat in hierdie laboratoria gedoen word, het te doen met brandstigtingsake en vermeende vervalsings van dokumente en handskrifte. Daar is ook al baie navorsing gedoen om die alkoholgehalte in die bloed van dronkbestuurders te bepaal. Nog 'n belangrike afdeling van die navorsing het met dwelmmiddels te doen. Die kriminalistiese laboratoria beskik oor baie moderne toerusting: allerlei meetapparaat, kameras en mikroskope, soos die vergelykingsmikroskoop, die stereomikroskoop en die elektronmikroskoop. Kernenergie word ook in die geregtelike laboratoria gebruik. Deur middel van neutronaktiveringslise kan die kleinste moontlike deeltjies van 'n stof herken word.
Die stof wat ondersoek word, word met neutrone bestraal en word so radioaktief. So kan vasgestel word watter stowwe oorspronklik aanwesig was en in watter hoeveelhede aangesien die golflengte en die sterkte van die bestraling van element tot element verskil.
Geregtelike geneeskunde en psigiatrie
In die ruimste sin van die woord beteken geregtelike geneeskunde die toepassing van die geneeskunde as hulpmiddel in misdaadondersoeke. In die sin is geregtelike psigiatrie 'n onderafdeling van die geregtelike geneeskunde. Geneeshere kan in siviele sowel as strafregtelike sake as deskundiges geraadpleeg word. In siviele sake kan sulke raadplegings betrekking hê op eise ten opsigte van skadeloosstelling of versekeringsprobleme, soos byvoorbeeld ondersoeke na die aard en erns van beserings (na verkeersongelukke), siekte en invaliditeit.
Leerstoele in die geregtelike geneeskunde is by verskillende universiteite, insluitende Wenen en Praag, gestig en dit het gelei tot die stigting van forensiese wetenskap laboratoria. Die ondersoek van liggaamweefsels en lykskouings word in die geregtelike wetenskap laboratoria gedoen. Die lykskouings, wat deur spesialiste van so 'n laboratorium gedoen word, word nie altyd in die laboratorium self gedoen nie, maar word ook in hospitale en in die lykskoukamer van die polisiekantoor gedoen indien so 'n vertrek beskikbaar is.
Geregtelike lykskouings
In die meeste ontwikkelde lande mag niemand sonder die toestemming van die owerheid begrawe of veras word nie, en daarvoor is 'n doodsertifikaat nodig. 'n Doodsertifikaat word gewoonlik deur 'n geneesheer uitgereik, maar hy mag slegs ŉ sertifikaat uitreik as hy daarvan oortuig is dat die oorledene aan natuurlike oorsake dood is. Wanneer daar vermoed word dat die persoon op 'n onnatuurlike wyse gesterf het, moet 'n lykskouing deur 'n geregtelike lykskouer gedoen word.
Hierdie funksie word gewoonlik deur 'n geneesheer van die polisie se geregtelike wetenskap laboratoria gedoen. Die lykskouer ondersoek die plek waar die lyk gevind is en kyk of daar enige sogenaamde "lyktekens" soos lykvlekke en rigor mortis (lykverstywing) is, waarvolgens die presiese tydstip van die persoon se dood vasgestel kan word. Lykvlekke (livores) ontstaan deurdat die bloed in die laagsliggende deel van die liggaam begin opgaar. Die vlekke word sowat 15 tot 30 minute na die persoon se dood as blourooierige verkleurings sigbaar.