cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kennisleer
Klassieke skeptisisme
Die tweede variant van skeptisisme, pyrrhoisme (vernoem na Pyrrho van Elis), het 'n ander skeptiese posisie verdedig. Bekend is die werk van Sextus Empiricus waarin hy die basiese beginsels van pyrrhonisme verduidelik. Pyrrho argumenteer dat 'n mens stellings kan bevestig of ontken, en daarom moet 'n mens homself/haarself daarvan weerhou om kennis te eis. Volgens die pyrrhonistiese leerstelling kan ekwivalensie gevind word vir beide stelling en voorspelling. Die onrus wat met nie weet nie gepaard gaan, kan uiteindelik oorwin word deur die oordeel op te skort.
Atomisme
In die atomisme van Leucippus en Demokritus vind mens ook 'n uitgewerkte kennisleer, wat later verder deur Epikurus uitgewerk word. Die visie van atomisme beteken dat alles bestaan uit ewige en onveranderlike atome wat slegs in vorm en grootte verskil. Die voorwerpe wat ons sien is net groepe van per ongeluk saamgesmelte atome. Dit dwing denkers soos Demokritus om te dink oor hoe ons dinge nog kan ken, veral dinge soos kleure en reuke wat eintlik nie bestaan nie (omdat hulle nie atome is nie).
Epikurus bou later verder op hierdie sienings. Ten einde te bou op sy epikurisme, wat ook op atome gebaseer is, gaan Epikurus op soek na onbetwisbare beginpunte. Hy het hierdie bepaalde grondslae in persepsie gevind naamlik die voorwerpe wat ons sien, gee ons 'n werklike struktuur, wat blyk uit die feit dat ons dit juis evalueer. Soos Demokritus verduidelik hy die waarneming deur middel van die voorgenoemde beelde en verklaar dat dit onbetwisbaar is: "elke waarneming is waar" volgens Epikurus. Dit word veroorsaak deur iets wat regtig in die wêreld bestaan. Op grond van hierdie waarnemings maak die mens natuurlik oordele, wat op sigself twyfelagtig is. Epikurus sê egter, ons kan altyd deur die waarneming nagaan of hierdie oordeel waar is of nie. Dus kom hy na vore as 'n ware empiris.
Middeleeue
In die Middeleeue ontstaan nuwe elemente in epistemologie onder die invloed van die opkoms van die Christendom. Die meeste, indien nie alle filosowe in die Middeleeue was ook teoloë. Hulle filosofie was onlosmaaklik gekoppel aan denke oor God. Hul epistemologie het dus hoofsaaklik op God en Christelike konsepte staatgemaak.
So wys Augustinus van Hippo die kerkvader, op die feit van die oorspronklike erfsonde. Kennis was nog steeds moontlik, maar slegs as gevolg van die lig wat deur God geskenk is. Augustinus maak staat op baie platoniese elemente en verklaar dus dat kennis bestaan uit tydlose, onveranderlike idees wat hy in teenstelling tot Plato in God plaas. Daarbenewens is Augustinus ook bekend vir sy stryd teen die skeptisisme. Dit is bekend dat "as ek mislei word, bestaan ek" (Si fallor, sum) waarmee hy die bekende stelling van René Descartes, cogito ergo sum, 1200 jaar voor was. Hierdie idee het beteken dat as iemand inderdaad mislei word, kan mens tog seker wees dat daar iets is wat mislei word. Vanaf die 13de eeu het die werk van Aristoteles, wat lankal grootliks vergete was, weer na vore gekom hoofsaaklik as gevolg van vertalings in Latyn uit die Arabies-bewaarde werke van hierdie Griekse filosoof. As gevolg van die toenemende gewildheid van Aristoteles, is die tipiese platoniese epistemologie geleidelik vervang deur dié van Aristoteles. So is Thomas van Aquino se denke sterk geïnspireer deur dié van Aristoteles. Volgens Thomas Aquino ontstaan kennis omdat die aktiewe intellek 'n konsep van die data abstraeer wat dit van die sintuie ontvang. Hierdie abstraksieproses impliseer dat 'n mens van hierdie waarneming die elemente beklemtoon wat noodsaaklik is om vir daardie tipe voorwerp essensieël te wees. As jy 'n perd sien, herken jy dit as 'n perd deur die elemente 'lewende wesens', 'met vier bene' en dies meer uit hierdie beeld te onttrek.
'n Breër probleem in die Middeleeuse epistemologie is die debat oor die universele. Hierdie debat gaan oor die vraag of algemene konsepte soos die "perd", "man" of "geregtigheid" regtig bestaan. Bestaan hierdie universele onafhanklik in werklikheid of bestaan dit slegs in besonderse gevalle? Die eerste posisie, wat dikwels realisme genoem word, dateer oorspronklik terug na Plato en sy ideëleer en word ook deur baie filosowe in die Middeleeue verdedig. In die latere Middeleeue, in die werk van Willem van Ockham of Roscellinus van Compiègne, is die posisie van nominalisme verdedig, naamlik dat die algemene konsepte net in ons koppe is en daarom iets geestelik is. Iemand soos Petrus Abaelardus sal dan die middelste posisie van konseptualisme uitwerk.
Vir baie teoloë in die Middeleeue was daar ook geen onderskeid tussen teologie en wetenskap (scientia) nie. Vanaf die 14de eeu het sekere teoloë hierdie volledige vereenselwiging begin teenstaan. Iemand soos Ockham wys daarop dat dit van 'n sekere hoogmoed getuig om te dink dat mens God deur menslike rede sal kan verstaan. Ockham kritiseer derhalwe die metafisika, wat gedien het as 'n oorbruggingsfunksie tussen filosofie en teologie. Die mees radikale posisie in hierin is die fideïsme; waarvolgens geloof heeltemal onafhanklik van rede is, en die rede het niks daaroor te sê nie. Voorbeelde hiervan is Tertullian, Al-Ghazali en Gregorius van Rimini. Bekend is byvoorbeeld die slagspreuk van Tertullianus: "Ek glo omdat dit absurd is" (credo quia absurdum). Later sou filosowe soos Michel de Montaigne en Blaise Pascal soortgelyke posisies verdedig.
Wetenskap en teologie het van mekaar geskei geraak omdat hulle 'n ander bron van kennis het. Wetenskap verwys na persepsie en intellek, terwyl teologie handel oor die goddelike openbaring. As gevolg hiervan het die teologie slegs op die Heilige Skrifte en die tradisionele geloofsoortuigings gefokus. Wetenskap, aan die ander kant, moes op die aardse, en nie die goddelike, fokus nie, iets wat tot die opkoms van die moderne wetenskap sou lei.
Moderniteit
In die renaissance filosofie en moderne filosofie vind hierdie skeiding plaas. Dit is hoofsaaklik verbind met die feit van die hervorming en die gepaardgaande godsdienstige oorloë. Teoloë soos Martin Luther en Johannes Calvyn het die uiteindelike gesag van die Rooms-Katolieke Kerk betwyfel. Dit het die vraag laat ontstaan oor hoe om tussen hierdie verskillende oortuigings te oordeel. Dit is waar die skeptisisme ontstaan en die soeke na die vaste grondslae van kennis wat bekend staan as fundamentalisme. 'n Vroeë voorbeeld hiervan was Michel de Montaigne, bekend vir sy leuse Que Sais-je? (wat weet ek?).
Die duidelikste voorbeeld hiervan is René Descartes, wat in sy werke Verhandeling oor die Metode (1637) en Meditasies oor die eerste filosofie (1641), 'n soeke na sekere kennis verduidelik. Hierin gebruik hy 'n radikale maar metodologiese twyfel waarin hy alles wat bevraagteken kan word, verwerp as onseker. Uiteindelik kom hy tot sy beroemde stelling: "Ek dink so ek bestaan" (cogito ergo sum). Hieruit het hy die bestaan van God en die buitewêreld probeer aflei. Breër kan Descartes geplaas word in die stroom van die rasionalisme; naamlik die rede (ratio) is die uiteindelike bron van ons kennis. Op grond van alleen denke kan ons die waarheid van die werklikheid ontdek. Ander denkers van hierdie stroming is Gottfried Leibniz en Baruch Spinoza.
Teenoor die rasionalisme is die empirisme. Hierdie siening verklaar dat al ons kennis uit sintuiglike ervaring kom. Verteenwoordigers van hierdie beweging is Francis Bacon, Thomas Hobbes, John Locke, George Berkeley en David Hume. Hume is ook bekend vir sy radikale skeptiese houding; ons sien slegs spikkels of sintuiglike data. Ons kan nie dinge soos oorsaaklikheid, persoonlike identiteit of God waarneem nie en weet dus nie seker nie. Tog glo baie mense daarin, maar slegs op grond van gewoonte.
Wetenskaplike revolusie
Belangrik vir epistemologie is die voorkoms van die wetenskaplike revolusie en die ontwikkeling van die moderne wetenskaplike metode. In die filosofie was die voorheen genoemde Francis Bacon en René Descartes veral belangrik. Bacon is veral bekend vir sy Novum Organum (1620) waarin hy hierdie nuwe wetenskaplike metode probeer omskryf. In teenstelling met Aristoteles wat hoofsaaklik deduksie beklemtoon, fokus Bacon hoofsaaklik op induksie. In hierdie werk probeer hy ook die wetenskaplike praktyk en die manier van eksperimente verduidelik en bepaal. Hy is ook bekend vir sy stelling: "kennis is mag" (scientia potentia est). Terwyl Bacon veral belangrik was vir die empiriese wetenskappe, lê Descartes se hoofbelangsteling in die wiskunde; saam met denkers soos Leibniz en Isaac Newton het hy die basis van die wiskundige analise gevorm. Trouens, hierdie wetenskaplike revolusie het ook die opkoms van wetenskapsfilosofie as 'n onafhanklike dissipline in die filosofie aangedui.
Immanuel Kant en sy reaksies
Die teenstelling tussen rasionalisme en empirisme word oorbrug in die werk van Immanuel Kant. Hy het hierdie kritiek in sy hoofwerk, Kritiek van Reine Beredenering (1781), uiteengesit. Kant was 'n rasionalis in sy voorkritieke tydperk, maar nadat hy Hume se werk gelees het, het hy "ontwaak vanuit sy dogmatiese slaap". Gedeeltelik as gevolg van hierdie openbaring het hy gekom tot wat hy 'n "Koperniese beginsel Koperniese revolusie" noem; die onderwerp moet nie ditself aan die voorwerp onderwerp nie, maar die voorwerpe moet ditself aan die kategorieë van denke onderwerp. Volgens Kant kom kennis van waarneming af, maar dit kan nie sonder denke nie. Na alles, moet die waarneming nog vertolk word; denke stel die struktuur vir die waarneming. So neem ons nie oorsaaklikheid of eenheid waar nie, maar is daar kategorieë van denke waarteen ons die wêreld meet. Ons weet nie hoe die werklikheid werklik is nie en ons kan dit nie ken nie (Das Ding an sich ist ein unbekanntes). Op hierdie manier was metafisiese spekulasie oor die ware aard van die werklikheid onmoontlik.
Die werk van Kant het 'n groot invloed gehad op die verdere ontwikkeling van die filosofie, en beslis ook op die epistemologie. Filosowe kon nie meer op dieselfde "naïewe" manier na sekere kennis van die wêreld soek nie. Tog sou ander filosowe opduik wat aanspraak maak op kennis van die werklikheid in hul eie reg. Kant se klem op die feit dat dit die kategorieë van hul gedagtes is wat die werklikheid soos dit vir ons voorkom bepaal en dat ons niks van "die ding op sigself" kan weet nie, het by sommige filosowe die kritiese vraag gestel; as ons die "ding op sigself" nie kan ken nie, hoekom praat Kant nog steeds asof dit bestaan? Hoe kan ons dan weet dat dit bestaan?
Volgens die Duitse idealisme met denkers soos Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Schelling en Georg Wilhelm Friedrich Hegel moes hierdie "ding op sigself" laat gaan of geïdentifiseer word met die verskillende werklikheid soos dit vir ons lyk: ons kan die werklikheid wel deeglik ken, omdat die gees die werklikheid self "maak"; dit vloei uit die rede self voort. In 'n sekere sin is alles dus "gees". Hegel argumenteer in sy hoofwerk Phänomenologie des Geistes (1807) dat daar in die geskiedenis 'n dialektiese en doeltreffende proses is waarin die wêreldgees geleidelik van homself bewus word, wat uitloop op die filosofie van Hegel self. Absolute kennis is wel moontlik, want die realiteit as geheel is redelik en toeganklik vir ons, aangesien ons deel van die gees uitmaak. Die marxisme met denkers soos Karl Marx en Friedrich Engels het hierdie visie van Hegel op sy kop gedraai. Daar was wel deeglik 'n doelmatig proses in die geskiedenis, maar dit is bestuur deur die materiële onderbou; deur die ekonomiese en sosiale situasie waarin die gemeenskap ditself bevind. Hierdie onderbou bepaal ook die bobou; die kultuur, die kuns en die denke. Die moontlikheid van sekere kennis word wel hierdeur problematies; kennis was immers altyd besmet deur die heersende ideologie wat ditself wil legitimeer.
Ander filosowe wat dit nie eens was met hierdie verregaande idealisme nie, het sterker terug na Kant gegryp. So was daar die eerste keer die filosoof Arthur Schopenhauer wat begin by Kant, maar tog beweer dat mense die “ding op sigself” kan ken, maar op 'n ander manier. In Die Welt as Wille und Vorstellung bly Schopenhauer getrou aan Kant se dogma van die onkenbaarheid van die ding op sigself deur te stel dat mense dit nie ken via die empiriese bewustheid en dus via die ervaring nie, maar ons kan dit wel vind via wat hy noem die "hoër bewussyn"; die ding op sigself kan mens ken deur "die 'innerlike ervaring', aan die "lewe ervarende wil". Behalwe die louter empiriese aanskou van die werklikheid, is daar volgens Schopenhauer in ons nog 'n ander bron van kennis; ons is 'n deel van die metafisiese Wil wat in alle voorwerpe skuilhou en kan haar dus ook so ken. "Mens het na buite in alle rigtings in plaas van in hulself te keer, waar elkeen raaisel opgelos moet word."
Verdere reaksies was van die positivisme van Auguste Comte wat die kantiaanse projek verder deurtrek na 'n ander rigting: Kant beweer dat die metafisika 'n verlore dissipline is en dat die mens geen kennis sonder ervaring kan hê nie. Volgens die positivisme kan net die empiriese wetenskap voldoende kennis lewer. 'n Soortgelyke tendens vind mense in die heroplewing van die "suiwer" Kant in die Neo-Kantianisme met persone soos Hermann von Helmholtz en Johann Friedrich Herbart.
Hedendaagse filosofie
Die hedendaagse filosofie, waarvan die begin rondom 1900 beskou moet word, word gekenmerk deur 'n nog groter fragmentering van filosofiese visies oor kennis. Hierdie fragmentering is grootliks die resultaat van die werk van Kant, at die groot begrensing van die filosofiese projek, naamlik die verdwyning van die metafisika, veroorsaak in die epistemologie. Dit is 'n krisis; hoe kan filosowe nog die ware werklikheid en ware kennis agter haal? Hegel se idealistiese oplossing was 'n vroeë optimistiese reaksie, maar dit word egter gou weer verlaat. Tog sou hy 'n groot invloed bly uitoefen, selfs in die hedendaagse filosofie. Dit is die geval met die Britse idealisme, die opvolger van die Duitse idealisme, met persone soos T.H. Green en F. Bradley. Verder sou hierdie idealisme ook invloed op verskeie Amerikaanse denkers soos Josiah Royce en John Dewey gehad het.
Pragmatisme en hermeneutiek
Vroeë oplossings, gedeeltelik onder invloed was van die idealisme, was die pragmatisme en die hermeneutiek. Beide vertrek van die Hegeliaanse idealisme, maar laat groot dele uit. Dit gaan nie meer om 'n enkele wêreldgees wat via 'n volledige rasionele proses tot selfbewustheid gekom het waardeur die uiteindelike waarheid hulself openbaar het nie. Kenmerke wat behoue gebly het was die dialektiese denke en die deur Hegel voorgestelde oorbrugging van liggaam en gees.
Die pragmatisme is 'n Amerikaanse stroming met denkers soos C. S. Peirce, William James en die vroeër genoemde Dewey. Hierdie denkers was ook sterk onder die invloed van die evolusieteorie, waarvolgens die mens word gesien as 'n eenvoudige dier wat moes veg vir sy bestaan. Die pragmatisme is dus nie geïnteresseerd in die ware wese van die werklikheid nie. Hulle is veral probleemgerig en sien dan ook as probleemoplossing, die mens word gekonfronteerd met 'n reeks probleme waarop hy haalbaar moet reageer. Dit stel dat die mens nie "die werklikheid soos hy werklik is" deurgrond nie, solank die probleem opgelos word, is dit reg. Waarheid word dan ook gedefinieer in funksie van funksionaliteit; naamlik iets is waar as dit werk, as dit goed funksioneer binne die menslike samelewing. Hierdie pragmatisme kan geïnterpreteer word as die opgee van die klassieke filosofiese projek na die soeke vir die waarheid op sigself. Grotendeels om die rede het dit pragmatisme dan ook baie kritiek moes verduur.
Die hermeneutiek daarenteen speel grotendeels in Europa af, en trek hoofsaaklik Duitse denkers aan soos Wilhelm Dilthey, Hans-Georg Gadamer en Martin Heidegger. In werklikheid gaan die hermeneutiek al terug na Friedrich Schleiermacher, alhoewel daar nog net op tekste gefokus word. Tekste moet verstaan word vanuit 'n hermeneutiese proses. Die kennis en interpretasie van 'n teks verander daardeur met die self lees daarvan. Dit kom deur die "hermeneutiese sirkel": elke deel van die teks beïnvloed die geheel en die geheel op sy beurt elke deel. Dit kom goed na vore in die feit dat mense baie meer uit 'n teks haal as mense dit vir die tweede keer lees. Die dele word nou sterker geïnterpreteer as 'n funksie van die geheel en die geheel word uitgediep aan die hand van herinterpretasie van die dele.
Dilthey brei dit uit na elke geesteswetenskap. Hy maak die onderskeid tussen verklaar (ërklaren) in die natuurwetenskappe, waar mens veral gerig is op die aanduidings van oorsake en die analiseer van waarnemings, en verstaan (verstehen) in die geesteswetenskappe; hier is mens veral gerig op die verstaan van 'n fenomeen en die plaas daarvan in 'n groter geheel. Heidegger radikaliseer dit in sy magnum opus Sein und Zeit (1927), waarvolgens die hele menslike bestaan in sekere sin verstaan is. Waarheid is hier vir Heidegger "onverborgenheid" (alètheia). Die waarheid van iets kom tot stand omdat die "Syn" dit so laat wees soos dit is en die waarheid dus aanwesig maak, terwyl die "Syn" self afwesig bly. Ook hier kan die deel (wees) nie los gedink word van die geheel (Syn) nie. Ook hier kan die deel (van Syn) nie afsonderlik beskou  word van die geheel (van Syn) nie.
Analitiese filosofie
Hierdie krisis van die filosofie was ook aan die oorsprong van die onderskeid tussen die kontinentale filosofie en die analitiese filosofie. Beide strominge het net soos die pragmatisme en die hermeneutiek probeer om 'n nuwe metode te ontwikkel om tot kennis van die werklikheid te kom. Die ontstaan van die analitiese tradisie was in die eerste plek te danke aan die Brits idealisme. Sekere Britse filosowe, soos Bertrand Russell en G.E. Moore het radikaal verskil met hul stellings. Beide die idealistiese inslag sowel as die ooreenstemmende opvattings oor die werklikheid en waarheid was volgens hulle 'n radikale fout. Daarteenoor verdedig hulle 'n sterk realisme en 'n herleefde vorm van die korrespondensie-teorie van die waarheid.
Hiervoor ontwikkel hulle, en by name Russell, die analitiese metode naamlik; die filosofie moet bestaan uit en met behulp van die logika en taalfilosofiese analiseering van filosofiese terme en probleme. Russell verdedig in sy werk die stelling van die logiese atomisme; die gesprekke van die mens oor die werklikheid kan gereduseer word tot 'n reeks "atomiese feite". Hierdie "atoomfeite" stem ooreen op hul beurt met iets uit die werklikheid. Russell se opvatting oor die werklikheid was realisties; die werklikheid bestaan buite en los van die mens.
Wittgenstein en die Weense Sirkel
Die filosoof Ludwig Wittgenstein sou hierdie visie verder uitwerk in sy Tractatus Logico-Philosophicus (1922). Die betekenis en waarheid, en dus ook kennis kom net soos by Russell voort uit 'n korrespondensie met die werklikheid. Wittgenstein verdedig hier die afbeeldingsteorie (picture theory of meaning). Die wêreld bestaan uit 'n versameling feite en so 'n feit is waar as daardie feit ooreenstem met 'n element uit die werklikheid. Dit beteken ook dat mense net sinvol kan praat oor dinge wat in die werklikheid terug te vind is. Volgens Wittgenstein kan mens dan ook nie sinvol praat oor etiek en estetika nie, aangesien met morele of estetiese uitsprake kom niks ooreen nie. Dit sal nie impliseer dat hierdie terreine nie belangrik is nie, inteendeel. Mens kan egter gewoon nie praat oor hierdie terreine nie; mens kan egter wel die waarheid daarvan toon.
Verskeie Duitstalige filosowe en wetenskaplikes was sterk onder die indruk van hierdie visie. Dit sluit in by name lede van die Weense Sirkel (Wiener Kreis), 'n groep Duitstalige intellektuele, waaronder Moritz Schlick en Rudolf Carnap. Hulle het dan ook hul logiese positivisme op hierdie werk van Wittgenstein gekombineer met die empirisme van David Hume. Net soos die positivisme van Comte kan mens net kennis vind in die empiriese uitsprake of in wiskundige of logiese uitsprake. Sentraal staan die verifikasie beginsel. Die mens kan net sinvol oor iets praat as dit empiries verifieerbaar is. In teenstelling tot Wittgenstein verwerp hulle die hele etiese en estetiese veld, of verminder dit tot bloot enge fenomene (emosivisme).
'n Soortgelyke reaksie was daar ook op die klassieke probleem van die filosofiese skeptisisme. Baie hedendaagse analitiese filosowe, soos Hilary Putnam en Peter Strawson, neem hierdie skeptisisme nie meer as 'n ernstige bedreiging nie. As hulle daaroor praat, dan verklaar hulle dat dit 'n sinlose en onmoontlike posisie is wat nie oorweeging wert is nie. Daar is egter uitsonderings, soos Thomas Nagel, wat wel tog nog sterk aandag daaraan skenk.
Ook het Edmund Gettier 'n plek binne die hedendaagse epistemologie verkry. Grotendeels kom dit deur die reeds klassieke Gettier-probleem geformuleer in sy artikel; Is Justified True Belief Knowledge?(1963). Hier het hy enkele voorbeelde vir die klassieke definisie van kennis as 'n "ware en geregverdigde oortuiging" (true justified belief) omseil en dus bewys dat die definisie onvolmaak is. Baie navorsing in die hedendaagse epistemologie is ook onderneem na die moontlike oplossings van hierdie probleem.
Onlangs het ook sekere filosowe, in die pragmatiese tradisie, soos Richard Rorty en Robert Brandom opgeroep om meer toenadering te soek tot die kontinentale filosofie en die klassieke epistemologiese program te verlaat. Iemand soos Rorty verwerp in Philosophy and the Mirror of Nature (1980) die eeue oue soeke na 'n basis vir ware en seker kennis as 'n verkeerde soektog.
Kontinentale filosofie
In die kontinentale filosofie word 'n heel ander rigting ingeslaan en was daar veel minder fokus op logika en taalfilosofie. Filosowe soos Franz Brentano en Edmund Husserl rig hulself daarenteen op die suiwer aard van die waarneem self en so was die fenomenologie gebore. Die klassieke vraag na die sekerheid van die verhouding tussen die menslike gees en die buite wêreld moet mense "tussen hakies sit" (einklammern).
Die postmodernisme en poststrukturalisme
In La condition postmoderne: rapport sur le savoir (1979), 'n ondersoek na die huidige stand van sake in die epistemologie in opdrag van die regering van Quebec, stel Jean-François Lyotard dat die 'groot verhale' dood is en daarmee die moderniteit ten einde is. Hy lui dan ook die postmoderniteit in, 'n tyd waarin daar geen plek meer is vir sulke groot verhale en grootskaalse projekte na die grondslae van die kennis nie.
Idees soos die "werklikheid op sigself" of "die finale waarheid" word opgegee as totalitêre begrippe. Grote verhale, soos die verligting of die marxisme laat geen plek oor vir die radikale Ander in die wêreld nie. In die postmoderniteit is daar slegs plek vir "klein verhale" en fragmente van die werklikheid wat kan verskil van perspektief. As groot inspirasie bron vir die postmoderne filosofie dien die filosoof Friedrich Nietzsche wat die dood van God proklameer en daarmee die einde aangekondig van die klassieke oorheersende Christelike verhaal. Ander postmoderniste is Jacques Derrida en Gianni Vattimo. Gereeld word die postmoderniste verwyt vir die relativisme, waarvolgens waarheid lyk ot dit heeltemal af hang van die persoon en kwessie en is so arbitrêr.
'n Ander belangrike denker binne die kontinentale tradisie is die poststrukturalistiese Michel Foucault wie in werks soos Les mots et les choses (1966) beweer dat deur die geskiedenis heen die denke van die verskillende periodes beheer word deur verskillende epistèmes. 'n Epistème staan vir die geheel van samenhangende kennis en wetenskap van 'n bepaalde periode. Dit hou ook 'n radikale veranderinge van die aard van die denke in. Hy het hierdie idees gebaseer op denkers soos Gaston Bachelard en Louis Althusser. Die Amerikaanse denker Thomas Kuhn verdedig in sy werk The Structure of Scientific Revolutions (1962) 'n soortgelyke idee, alhoewel net vir die wetenskaplike denke. Deur die geskiedenis heen is die wetenskaplike paradigma gereeld verander. Net soos by Foucault hou so 'n verskuiwing 'n radikalale onvertaalbaarheid en verandering van die aard van kennis in.
Mabula-wildreservaat
Mabula is 'n privaat wildreservaat in Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Die reservaat beslaan 'n gebied van 12 000 ha en is 47 km wes van die dorp Bela Bela. Dit is 'n maklik-bereikbare reservaat in 'n malariavrye gebied van die Transvaalse Bosveld, ongeveer 1½ uur se ry vanaf Johannesburg.
Die toegangshek is by -24.74944°N, 27.9425°W.
Huisvesting
Die oord verskaf hotel- en verskeie soorte tyddeelbehuising in grasbedekte chalets wat in kampe oral oor die wildsplaas versprei is. Verder is daar die immergewilde wildritte in oop 4-trek voertuie, konferensie-geriewe, 'n groot restaurant, kroeg, swembad en speelvertrekke.
Viktor Suhorukov
Wiktor Iwanowitsj Soechoroekof (gebore 10 November 1951) is 'n Russiese akteur. Hy het sedert 1974 in meer as 50 flieks en TV-programme verskyn. In 2008 is hy as Kunstenaar van die Mense in Rusland aangewys.
Andrew Robinson (akteur)
Andrew Robinson (gebore 14 Februarie 1942) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dirty Harry (1971), Hellraiser (1987), en Child's Play 3 (1991), en in die televisiereeks Star Trek: Deep Space Nine (1993).
Koor (argitektuur)
In Protestantse kerke verwys die term koor na die galerye wat in die langhuis gebou is en plek vir die orrel (orrelkoor) en die sangers (sangerskoor) bied.
In die vroeë Christelike tydperk is geen bepaalde argitektoniese vorm aan die koor gegee nie, en dit is slegs deur balies van die gewone kerkruimte geskei. Later het dit tot 'n afsonderlike deel van die kerkgebou ontwikkel en is veral in die Romaanse styltydperk bo-oor 'n kripte opgerig. Hiervan afgelei is die vakterm hoogkoor.
Die koor lê gewoonlik aan die mees oostelike hoek van die kerkskip. Die Sint-Pieterskerk in Rome is een van die bekendste uitsonderings. Die koor bestaan uit die koorhuis (wat in die geval van 'n vierkante plattegrond ook koorkwadraat genoem word) en die kooreinde wat volgens die geometrie van die oostelike einde genoem word. Die Romaanse boustyl het 'n ronde einde, die sogenaamde apsis, bygevoeg, terwyl Cisterciënserkerke en die Engelse gotiek die voorkeur aan 'n reglynige of plat kooreinde gegee het.
Kwandwe-wildreservaat
Die Kwandwe-wildreservaat is 'n private natuurreservaat, noordoos van Grahamstad in die Oos-Kaap geleë. Die reservaat is 22 000 hektaar groot en die Groot-Visrivier verdeel die reservaat feitlik in die helfte. Daar kom min groot soogdiere voor, maar die natuurskoon van die berglandskap is besonders om te aanskou.
Koor (argitektuur)
Ander koorvorms word volgens die verhouding tussen die res van die kerk en die aangeboude dele. In die Romaanse en Gotiese tydperk is kore met kooromgang en kapelkrans gebou, waarvan veral in Frankryk se katedrale pragtige voorbeelde aangetref word. Die Karolingiese tydperk en die Duitse Romaanse boustyl het kerke met 'n dubbelkoor ontwikkel, waarby 'n westelike en 'n oostelike koor gebou is. Voorbeelde is die katedrale van Mainz, Worms en Hildesheim en die munsterkerk van Bonn.
Kwandwe-wildreservaat
Die naam Kwandwe beteken "Plek van die Bloukraanvoël" in die plaaslike Xhosataal.
Fauna
Soogdiere soos swartwildebeeste, swartrenosters, Kaapse grysbok en die kwesbare klein gekolde kat kom in die reservaat voor, sowel as voëlsoorte soos bloukraanvoëls, die Knysnaspeg en kroonarende.
Klimaat
Die Januarie-maksimumtemperatuur wissel tussen 28°C tot 32°C terwyl die Julie-maksimumtemperatuur wissel van 21°C tot 25°C. Die Julie-minimumtemperatuur is 2°C tot 5°C. Die reënval wissel tussen 236 mm tot 560 mm per jaar.
Ich bin vergnügt mit meinem Glücke, BWV 84
Ich bin vergnügt mit meinem Glücke, BWV 84, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Swartsnellervis
Die swartsnellervis (Melichthys niger) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die westelike Atlantiese Oseaan en die westelike Indiese Oseaan, suidwaarts aan die ooskus van Afrika tot by Durban. In Engels staan die vis bekend as die Black triggerfish.
Identifikasie
Die vis word tot 50 cm lank. Dit is donkergroenerig-swart met pers skakerings. Daar is wit strepe op die basis van die dorsale en anale vinne.
Dit kan maklik verwar word met die Indiese snellervis.
Daryl Hannah
Daryl Hannah (gebore 3 Desember 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Splash (1984), Wall Street (1987), Kill Bill: Vol. 1 (2003), en Kill Bill: Vol. 2 (2004).
Ófærð
Ófærð (Yslands, "Onerken") is 'n Yslandse raaiseldramatelevisiereeks, geskep deur Baltasar Kormákur en vervaardig deur RVK Studios. Uitsending in Ysland op RÚV is op 27 Desember 2015 begin. Die eerste reeks van tien episodes, wat deur Sigurjón Kjartansson en Clive Bradley geskryf is, volg Andri Olafsson (Ólafur Darri Ólafsson), die polisiehoof in 'n afgeleë dorp in Ysland, wat die moord op 'n voormalige dorpsgenoot, wie se verminkte lyk deur vissers ontdek is, oplos. Die reeks is geregisseer deur Kormákur, Baldvin Z, Óskar Thor Axelsson en Börkur Sigthorsson.
Golden Globe- wenner Jóhann Jóhannsson, Hildur Gudnadóttir en Rutger Hoedemaekers het die musiek gekomponeer. Sigurjón Kjartansson het as uitvoerende vervaardiger opgetree, saam met Kormákur en Magnus V. Sigurdsson as vervaardigers. Dagblaðið Vísir het op 2 Mei 2015 berig dat Ófærð die duurste televisiereeks ooit is wat in Ysland gemaak is, met 'n totale koste van ongeveer 1 000 000 000 krone (6 500 000 euro). Voor dit het die produksiekoste van die meeste Yslandse televisiereeks selde 100-200 000 000 krone oorskry. RVK Studios het die grootste deel van die finansiering voorsien, terwyl Creative Europe ook die projek met 75 000 000 krone ondersteun het. Verfilimg vir die eerste reeks het tussen Desember 2014 en Mei 2015 in Siglufjörður, Seyðisfjörður en Reykjavík plaasgevind.
Die reeks het sy wêreldwye première tydens die Toronto International Film Festival op 20 September 2015 ontvang. Dit is sedertdien aan talle uitsaaiers oor die hele wêreld verkoop, waaronder die BBC, wat dit op 13 Februarie 2016 in die Verenigde Koninkryk op BBC Four begin vertoon het. Die Weinstein Company het die Amerikaanse verspreidingsregte aangekoop.
In September 2016 het RÚV aangekondig dat opdrag vir 'n tweede reeks van tien episodes gegee is om in laat 2018 uitgesaai te word met dieselfde hoofkarakters. Hooffotografie vir die tweede reeks het in Oktober 2017 in Siglufjörður begin. Die eerste episode is op 26 Desember 2018 op RÚV gepremière, en gedurende Februarie/Maart 2019 op BBC Four uitgesaai, met twee episodes wat rug-aan-rug vertoon is.
In Desember 2018 was daar reeds vroeë werk aan 'n derde reeks aan die gang.
Karakters
Herhalende karakters uit die eerste reeks sluit in:
Uitsending
Die eerste episode het sy wêreldwye première op die Toronto International Film Festival op 20 September 2015 ontvang, as deel van dié rolprentfees se nuwe Primetime-platform van geselekteerde televisieprojekte. Die eerste reeks het op 27 Desember 2015 op RÚV in Ysland begin uitsaai, en uitsaairegte is sedertdien aan verskeie lande verkoop. Die reeks het op 18 Januarie 2016 op NRK1 in Noorweë begin, onder die titel Innesperret ("Vergrendeld"), en op 2 Februarie op Yle Fem in Finland onder die titels Fångade (Sweeds, "Gevange") en Loukussa (Fins, "Gevange"). Die reeks is op 13 Februarie vir die eerste keer op BBC Four in die Verenigde Koninkryk uitgesaai en op 21 Februarie op RTÉ2 in Ierland onder die titel Trapped (Engels, "Vasgevang").
Die reeks is ook op France 2 in Frankryk en op ZDF in Duitsland uitgesaai. In Australië het SBS on Demand die eerste seisoen vir stroming vrygestel op 16 Junie 2016, gevolg deur 'n televisie-uitsending op SBS One op 30 November 2016. In Pole het Ale Kino+ die reeks op 7 September 2016 begin uitsaai, met twee episodes per week, rug-aan-rug. In Denemarke het DR2 die reeks op 30 November 2016 begin uitsaai, met twee episodes per week, rug-aan-rug, onder die titel Fanget ("Gevange").
In die Verenigde State het Viceland die reeks op 19 Februarie 2017 begin uitsaai. In België het Canvas die reeks op 11 Maart 2017 begin uitsaai. In Portugal het RTP2 op 13 Oktober 2017 die reeks onder die titel Encurralados (Portugees, "Vasgekeer") begin uitsaai. In die Tsjeggiese Republiek het CT2 die reeks onder die titel V Pásti (Tsjeggies, "Vasgevang") op 12 Januarie 2018 begin uitsaai. In Italië het TIMvision vanaf 5 Februarie 2018 die eerste reeks op aanvraag beskikbaar gestel.
Erling Drangsholt
Erling Drangsholt (29 Oktober 1885 – 20 November 1950) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Den glade enke i Trangvik (1927), Madame besøker Oslo (1927), Sangen til livet (1943), en Two Lives (1946).
El Escorial
Die koninklike klooster van San Lorenzo de El Escorial is 'n monumentale gebou wat 'n koninklike paleis, 'n basiliek, 'n panteon, 'n biblioteek, 'n skool en 'n klooster insluit.
Die paleis was die woning van die Spaanse koninklike familie, die basiliek is die begraafplaas van die konings van Spanje en die klooster - gestig deur monnike van die Orde van Sint Jerome - word tans beset deur broeders van die Orde van Sint Augustinus. Dit is een van die belangrikste Renaissance-geboue ter wêreld. Dit is geleë in San Lorenzo de El Escorial aan die suidelike helling van die berg Abantos op 'n hoogte van 1.028 m in die Sierra de Guadarrama en beslaan 'n oppervlakte van 33.327 m². Dit is 'n wêrelderfenisgebied.
Groot-Visrivier-natuurreservaat
Die Groot-Visrivier-natuurreservaat is geleë in die Oos-Kaap en is 45 000 hektaar groot. Die Groot-Visrivier en die Keiskammarivier vloei in die reservaat. Die grootste gedeelte van die reservaat bestaan uit diep riviervalleie. Die laagste punt is 95 m bo seevlak en die hoogste punt is 561 m bo seevlak.
Vislewe
Daar is 24 visspesies wat opgeteken is in die reservaat en in die area. Twee ingevoerde spesies is die Skerptandbaber (Clarias gariepinus) en die Grootbekbaars (Micropterus salmoides).
Blinkwater
Blinkwater is 'n nedersetting in die noorde van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Boomplantdag
Boomplantdag is 'n nieamptelike gedenkdag waarop mense bome plant. Dit word in baie lande gevier en skoolkinders neem dikwels deel. Alhoewel dit gewoonlik in die lente plaasvind, hang die presiese datum van die klimaat en plantseisoen van die plek waar dit waargeneem word af. Op die dag word bosbou en bome in die algemeen beklemtoon, terwyl die gevare van bosbrande uitgelig word. Dit is 'n gulde geleentheid om 'n nuwe boom te plant, een te borg of om voeding en kompos by bestaande bome by te werk.
Bome is van kardinale belang vir die mens se voortbestaan. Dit bekamp lugbesoedeling, vervaardig suurstof, help om koolstofdioksied uit die atmosfeer te verwyder. Dit voorkom ook erosie, verskaf skaduwee en help dat vog stadiger uit die grond verdamp. Die hout van bome word gebruik om papier, meubels, geboue en bote te maak.
Oorsprong
Die eerste gedokumenteerde boomplantfees is in 1594 in die Spaanse dorpie Mondoñedo gehou, waar die burgemeester dit georganiseer het. 'n Nederige merker van graniet roep die gebeurtenis in herinnering.
Die eerste moderne boomplantdag het egter eers in 1805 in die Spaanse dorp Villanueva de la Sierra plaasgevind. Dit was 'n inisiatief van 'n plaaslike priester, wat entoesiasties deur die bevolking ondersteun is.
Suid-Afrika
Die meeste aktiwiteite word deur die Departement Waterwese en Bosbou gereël. Die organisasie Kos en Bome vir Afrika (Food and Trees for Africa) gebruik ook hierdie week om mense in arm gemeenskappe te leer om tuine wat kos kan voorsien te vestig en in stand te hou.
Bome wat al as boom van die jaar gekies is, is die treurbruidsbos (Pavetta lanceolata), doppruim (Pappea capensis), gewone wildepietersieliebos (Heteromorpha arborescens) en die Bosvaderlandswilg (Combretum kraussii).
Die Alchemis
Die Alchemis (Portugees: O Alquimista, Engels: The Alchemist ) is 'n roman van die Brasiliaanse skrywer Paulo Coelho wat die eerste keer in 1988 gepubliseer is. Dit is oorspronklik in Portugees geskryf en het 'n wyd vertaalde internasionale topverkoper geword. Die Alchemis, 'n allegoriese roman, volg 'n jong herder in Andalusië op sy reis na die Egiptiese piramides, nadat hy 'n droom gehad het om 'n skat daar te vind. Die Alchemis, is deur Bennie Naudé in Afrikaans vertaal en is in 2003 deur Aardvark Press uitgegee. In 2017 is ‘n nuwe vertaling deur Kobus Geldenhuys deur Protea Boekhuis uitgegee.
Storielyn
Vroeg op sy reis ontmoet hy 'n ou koning met die naam Melgisedek, of die koning van Salem, wat sê dat hy sy skape moet verkoop om na Egipte te reis, en die idee van 'n persoonlike legende voorstel. Jou persoonlike legende "is wat u nog altyd wou bereik. Almal weet wanneer hulle jonk is wat hul persoonlike legende is."
Die Piramides van Giza
Vroeg na sy aankoms in Afrika beroof 'n man wat beweer dat hy Santiago na die piramides kon neem, hom van die geld wat hy uit die verkoop van sy skape verdien het. Santiago begin dan 'n lang pad om vir 'n kristalhandelaar te werk om genoeg geld te verdien om sy persoonlike legende te vervul en na die piramides te gaan.
Langs die pad ontmoet die seun 'n Engelsman wat op soek is na 'n alchemis en gaan voort met die reis met sy nuwe metgesel. As hulle 'n oase bereik, ontmoet Santiago en raak hy verlief op 'n Arabiese meisie met die naam Fatima, met wie hy 'n huwelik voorstel. Sy belowe om dit te doen maar eers nadat hy sy reis voltooi het. Aan die begin is hy gefrustreerd maar leer later dat ware liefde nie sal stop nie, en dat 'n mens nie jou persoonlike bestemming daaraan moet opoffer nie, want om dit te doen sou dit van die waarheid beroof.
Die seun ontmoet dan 'n wyse alchemis wat hom ook leer om sy ware self te verwesenlik. Saam waag hulle 'n reis deur gebiede waar oorlogstamme woon en waar die seun gedwing word om sy eenheid met 'die siel van die wêreld' te demonstreer deur homself in 'n woestynwind (Samoem) te verander voordat hy mag voortgaan. As hy binne sig van die piramides begin grawe, word hy weer beroof, maar per geluk verneem hy van die leier van die diewe dat die skat wat hy deurgaans gesoek het, in die verwoeste kerk was waar hy sy oorspronklike droom gehad het.
Agtergrond
Coelho het Die Alchemis in slegs twee weke in 1987 geskryf. Hy het verduidelik dat hy teen hierdie tempo kon skryf omdat die verhaal “reeds in sy siel geskryf was”.
Die Alchemis is die eerste keer vrygestel deur Rocco, 'n obskure Brasiliaanse uitgewery. Die uitgawe het wel 'goed' verkoop, maar na 'n jaar besluit die uitgewer om die regte terug te gee aan Coelho. Hy het 'n behoefte om homself van hierdie terugslag te 'genees', het hy en sy vrou Rio de Janeiro verlaat en 40 dae in die Mojave-woestyn deurgebring. Toe hy terugkeer van die uitstappie, het Coelho besluit hy moet aanhou met die stryd en was "so oortuig dat dit 'n wonderlike boek was dat [hy] aan deure begin klop het."
F. W. Woolworth Maatskappy
Die F. W. Woolworth Maatskappy (dikwels verwys na as Woolworth's of Woolworth) was 'n kleinhandelmaatskappy en een van die oorspronklike pioniers van die "winkel op die straathoek". Dit was een van die mees suksesvolle Amerikaanse en internasionale besighede en het die moderne kleinhandelmodel geskep wat wêreldwyd deur winkels nagevolg is.
Die eerste Woolworth winkel is op 22 Februarie 1879 deur Frank Winfield Woolworth geopen as "Woolworth's Great Five Cent Store" in Utica, New York. Alhoewel dit wou voorkom asof die winkel suksesvol sou wees het dit vinnig misluk. Toe Woolworth vir 'n nuwe ligging gesoek het, het 'n vriend Lancaster in Pennsilvanië as ligging voorgestel. Woolworth het sy eerste suksesvolle "Woolworth's Great Five Cent Store" op 18 Julie 1879 in Lancaster geopen, met gebruikmaking van die oorspronklike kenteken van die winkel in Utica. Sy broer, Charles Sumner Woolworth, het ook betrokke geraak by die besigheid.
Die twee Woolworth-broers was pioniers in die ontwikkeling van aanprysing, direkte aankope, verkope en kliëntedienspraktyke wat vandag steeds algemeen voorkom. Ondanks die feit dat dit vir die grootste deel van die 20ste eeu een van die grootste kleinhandel kettingwinkelgroepe ter wêreld was, het toenemende mededinging daartoe gelei dat dit in die 1980's begin agteruitgaan het, terwyl die winkel se afdeling vir sportgoedere gegroei het. Die winkelgroep het in Julie 1997 ontbind, toe die maatskappy besluit het om hoofsaaklik op sportgoedere te konsentreer en die naam verander is na die Venator Group. Teen 2001 het die maatskappy uitsluitlik op die mark vir sportgoedere gefokus.
Met ingang 2009 was daar bestaande kleinhandelkettingwinkels onder die naam Woolworth in Oostenryk, Duitsland, Meksiko en die Verenigde Koninkryk. Die gelyknamige Woolworths-supermarkte in Australië en Nieu-Seeland word bestuur deur die grootste kleinhandelonderneming in Australië, die Woolworths Group, 'n aparte maatskappy sonder historiese bande met die F.W. Woolworth Maatskappy of Foot Locker Ing. Woolworths Beperk het wel hul naam van die oorspronklike maatskappy geneem, aangesien dit destyds nie as handelsmerk in Australië geregistreer was nie. In Suid-Afrika bedryf Woolworths Holdings Beperk 'n soortgelyke tipe winkel, met gebruikmaking van die Woolworth-naam. Dit het egter nooit enige verbintenis gehad met die Amerikaanse maatskappy nie. Die eiendomsontwikkelingsonderneming Woolworth Group in Siprus is van stapel gestuur as 'n filiaal van die Britse Woolworth's maatskappy en het oorspronklik Woolworth se afdelingswinkels in Siprus bedryf. In 2003 is hierdie winkels se naam verander na Debenhams; die kommersiële eiendom-deel van die onderneming het die naam Woolworth's behou.
Ich bin ein guter Hirt, BWV 85
Ich bin ein guter Hirt, BWV 85, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Mabalingwe-natuurreservaat
Mabalingwe is 'n privaat natuurreservaat in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Die reservaat beslaan 'n gebied van 12 000 ha en is 38 km wes van die dorp Bela Bela. Dit is 'n maklik-bereikbare reservaat in 'n malariavrye gebied van die Transvaalse Bosveld, ongeveer 1½ uur se ry vanaf Johannesburg.
Mabalingwe beteken "kolle van die luiperd". Die naam is afgelei van die woorde “mabala ya ingwe” – “mabala” beteken “kolle” in Tswana en “ingwe” is Zoeloe vir “luiperd”.
Geskiedenis
Mabalingwe was oorspronklik 'n mielie- en wildplaas van 2 141 ha, genaamd Boschpoort, wat in 1972 deur die Wessels-familie begin is. Aanvanklik was daar slegs koedoes en rooibokke op die plaas.
In 1987 besluit Basie Wessels om Boschpoort in 'n vakansieoord te ontwikkel. Die eerste 10 boshutte (chalets) is in 1988 voltooi. In 1989 is seekoeie, renosters en swartwitpense op die plaas gevestig.
Teen 1994 was daar reeds 105 voltooide eenhede. Gedeeltes van die plaas is aan alleeneienaars vir die bou van privaathuise verkoop. Die plaas is ook in dié tyd deur die aankoop van die aangrensende Gorcum-land vergroot.
In 1994 keer Basie se seun, Hannes Wessels, 'n argitek van beroep, terug na die plaas om die karavaanpark te ontwikkel. In dieselfde jaar word Olievenfontein aangekoop en by die ontwikkeling gevoeg. Olifante wat in die Krugerwildtuin uitgedun sou word, is in 1995 na Mabalingwe verskuif. In 1999 is daar met die teling van siektevrye buffels in Hoedspruit in die Limpopoprovinsie begin, waarna van dié buffels in Mabalingwe gevestig is.
Die Itaga-kamp is in 2000 geopen en twee nuwe ontwikkelings, naamlik Boekenhoutplaat en Elandsfontein is van stapel gestuur. In 2003 is Cyferfontein ontwikkel. Teen dié tyd was die plaas ongeveer 12 500 ha groot.
Basie Wessels, Mabalingwe se eerste eienaar, is in April 2008 in 'n tragiese vliegtuigongeluk op die reservaat oorlede nadat sy girokopter neergestort het.
Vandag is Mabalingwe 'n gewilde en internasionaal bekende natuurreservaat.
Wildsoorte
Wildverskeidenheid sluit die Groot vyf in: leeus, luiperds, buffels, olifante en renosters; en ook seekoeie, kameelperde, hiënas, vlakvarke en swartwitpense is 'n paar van die 36 spesies soogdiere in die wildreservaat. Vir liefhebbers van die geveerdes, is daar meer as 220 voëlspesies om te besigtig.
Huisvesting
Die reservaat verskaf verskillende soorte tyddeelbehuising in grasbedekte chalets, sommige wat naby die hoofkompleks is, asook 'n paar kampe dieper in die reservaat, wat meer privaatheid en rustigheid skep.
Geriewe
Mabalingwe beskik oor die volgende geriewe:
Bartolomé Esteban Murillo
Bartolomé Esteban Murillo (gebore aan die einde van Desember 1617 in Sevilla en gedoop op 1 Januarie 1618 - 3 April 1682) was 'n Spaanse barokskilder. Alhoewel hy veral bekend is vir sy godsdienstige werke, het Murillo ook 'n groot aantal skilderye van kontemporêre vroue en kinders geskilder. Hierdie lewendige, realistiese portrette van blommemeisies, straatkinders en bedelaars verskaf 'n geheelbeeld van die alledaagse lewe in sy tyd.
Kinderjare
Murillo is gebore as die seun van Gaspar Esteban en María Pérez. Hy is waarskynlik gebore in Sevilla of in Pilas, Spanje, 'n klein Andalusiese stad. Dit is egter onweerlegbaar dat hy in 1618 in Sevilla gedoop is as die jongste seun in 'n gesin van veertien. Sy pa was 'n barbier en chirurg. Nadat sy ouers in onderskeidelik 1627 en 1628 oorlede is het sy swaer, Juan Agustín Lagares, verantwoordelikheid vir hom aanvaar. Murillo het selde van sy vader se van gebruik gemaak, en in pleks daarvan die van van sy ouma aan moederskant, Elvira Murillo, aangeneem.
Loopbaan
Murillo het sy studies in Sevilla begin onder Juan del Castillo, wat 'n familielid van sy moeder was (Murillo se oom, Antonio Pérez, was ook 'n skilder). Sy eerste werke is beïnvloed deur Zurbarán, Jusepe de Ribera en Alonzo Cano, en hy deel hul sterk realistiese benadering. Die kommersiële belang van die destydse Sevilla het verseker dat Murillo artistieke invloede uit ander streke opgedoen het. Hy het kennis gemaak met die Vlaamse skilderkuns en die Verhandeling oor heilige beelde deur Molanus (Ian van der Meulen of Molano). Namate sy skilderwerk ontwikkel het, het sy belangriker werke ontwikkel na 'n eie volwasse styl, wat gepas was vir die destydse burgerlike en aristokratiese smaak, en wat veral in sy Katolieke godsdienstige werke getoon is.
In daardie jaar skilder hy elf doeke vir die klooster van St. Francisco el Grande in Sevilla. Hierdie werke, wat die wonderwerke van die Franciskaanse heiliges uitbeeld, wissel tussen die Zurbaráneske invloed van die Ecstasy of St Francis en 'n sagte, helder styl (soos in Death of St Clare) wat tipies was van Murillo se volwasse werk.
Ander werke wat ook voltooi is in omstreeks 1645 is die eerste van Murillo se vele skilderye van kinders, soos o.m. The Young Beggar (Musée du Louvre), waaruit die invloed van Velázquez duidelik blyk. Na die voltooiing van 'n paar skilderye vir die katedraal van Sevilla begin hy spesialiseer in die temas wat hom sy grootste sukses besorg: die Maagd en die Kind en die Onbevlekte Ontvangenis.