cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Denemarke
Die 21ste eeu
Die beleid teenoor immigrante, vlugtelinge en die Moslem-gemeenskap het die politieke debat in die vroeë 21ste eeu oorheers. 'n Reeks satiriese spotprente wat die profeet Mohammed uitgebeeld het en op 30 September 2005 in die konserwatiewe dagblad Jyllands-Posten het tot gewelddadige betogings in die Moslemwêreld en 'n diplomatieke krisis gelei. Die Deense prokureur-generaal het op 17 Maart 2006 bevestig dat die spotprente volgens die Deense strafwet nie as blafemies of rassisties beskou word nie. Fanatieke moslems in die buiteland het die uitbeelding van Mohammed egter steeds as taboe beskou en was ook nie bereid om die Westerse beginsels van persvryheid te respekteer nie. Jyllands-Posten se besluit om die Mohammed-spotprente te publiseer was volgens die leier van die kultuurafdeling, Flemming Rose, daarop gemik om "die media se selfsensuur ten opsigte van Islamitiese onderwerpe te deurbreek".
Die Minister vir Vlugtelinge, Immigrante en Integrasie, Rikke Hvilshøj (Venstre/Regsliberale Party), het op 4 November 2005 'n "Verklaring ten opsigte van Integrasie en aktiewe Medeburgerskap in die Deense Samelewing" bekend gestel wat 17 stellings bevat en deur vlugtelinge en ander immigrante wat aansoek om 'n permanente verblyfpermit doen onderteken moet word. Buitelanders moet sodoende die bewys lewer dat hulle bereid sal wees om die grondleggende waardes van die Deense samelewing te erken en respekteer.
Buitelanders wat aansoek om inburgering doen moet vanaf Desember 2005 aan bykomende vereistes voldoen en onder meer 'n behoorlike kennis van die Deense taal, kultuur en geskiedenis hê.
Staatsopbou
Volgens die grondwet van 1953 is Denemarke 'n parlementêr-demokratiese monargie. Die Deense koning of koningin fungeer as staatshoof, maar oefen geen politieke gesag meer uit nie. Die huidige staatshoof is koningin Margrethe II van Denemarke. Die 179 afgevaardigdes in die Deense parlement, die Folketing, word elke vier jaar verkies. Groenland en die Faröer-eilande word elkeen deur twee parlementslede verteenwoordig.
Uitvoerende gesag
Die Deense koning of koningin oefen formeel die uitvoerende gesag uit, tog word hierdie funksie in die praktyk deur die kabinet waargeneem wat onder die voorsitterskap van die eerste minister staan. Die eerste minister word deur die koning benoem, maar moet oor 'n meerderheid in die parlement beskik.
Sedert 20 November 2001 word Denemarke deur 'n minderheidsregering onder leiding van Anders Fogh Rasmussen geregeer. Die koalisie van die regsliberale Venstre-party en die Konserwatiewe Volksparty word in die Folketing deur die Deense Volksparty gesteun.
Wetgewende gesag
Die eenkamerparlement Folketing oefen die wetgewende gesag uit. Wetsbesluite kan slegs gesamentlik deur die koning en die Folketing geneem word. Oorlogsverklarings en die ondertekening van 'n vredesooreenkoms moet eweneens sowel deur die staatshoof asook die parlement goedgekeur word.
Die 179 afgevaardigdes in die Folketing word vir 'n periode van maksimaal vier jaar in algemene verkiesings volgens die beginsel van proporsionele verteenwoordiging verkies. Alle Deense burgers het vanaf die ouderdom van 18 stemreg en mag ook as kandidate staan. Wetsontwerpe kan deur 'n tweederdemeerderheid van die afgevaardigdes in 'n nasionale referendum getoets word. Sodra tenminste dertig persent van die Deense stemburgers 'n wetsontwerp verwerp, mag dit nie meer deur die parlement bekragtig word nie.
Die laaste algemene verkiesing is op 5 Junie 2019 gehou. Van die altesaam 179 afgevaardigdes is 175 in Denemarke, twee op die Faroër-eilande en twee in Groenland verkies.
Die senter-regse regeringskoalisie onder leiding van Venstre moes sy mag aan 'n senter-linkse koalisie onder leiding van die Sosiaaldemokrate afstaan. Mette Frederiksen het die eerste minister van Denemarke geword.
Altesaam sewe politieke partye is in die Deense parlement verteenwoordig:
Ekonomiese struktuur
Die ekonomiese struktuur van Denemarke word deur 'n groot aantal middelgroot ondernemings in die nywerheids- en dienstesektor gekenmerk. Hierdie maatskappye is dikwels hoogs gespesialiseerd, innoverend en uitvoergerig, en baie van hulle behoort in tegnologiese opsig tot die markleiers in hul verskeie sektore soos byvoorbeeld Bang & Olufsen, Vestas, Danfoss, Ecco en Rockwool.
'n Opvallende kenmerk van die Deense ekonomie is die belangrikheid van die openbare sektor wat danksy die omvattende sisteem van sosiale sekerheid meer as 30 persent van alle werknemers in diens het. Volgens die Deense model van flexicurity het die land 'n relatief buigsame arbeidsmark en ontslagwetgewing wat gepaard gaan met 'n aktiewe beleid van werkskepping (wat ook herskoling en streng kontroles behels) en 'n hoë vlak van sosiale veiligheid.
Buitelandse handel
Uitvoere dra sowat 'n derde tot Denemarke se bruto geografiese produk (BGP) by. Belangrike uitvoergoedere sluit masjiene en masjienonderdele, farmaseutiese produkte, tekstiele, elektronika, agrariese en visseryprodukte, meubels, metaalware en voertuie in. Die land is sedert 2002 'n netto-uitvoerder van aardgas en ruolie. Die belangrikste handelsvennote is Duitsland, Swede, die Verenigde Koninkryk, Nederland, die VSA (veral ten opsigte van uitvoere), die Volksrepubliek van China (invoere) en Noorweë.
Huidige stand van sake
Ná 'n lang groeifase het ook die Deense ekonomie as gevolg van die globale finansiële en ekonomiese krisis begin afkoel. In 2008 het dit met 1,2 persent gekrimp. Nadat dit in die herfs van 2008 met 1,7 persent 'n historiese laagpunt bereik het, het werkloosheid merkbaar toegeneem tot 7,4 persent in November 2009. Nogtans kla 'n aantal sektore – waaronder die mediese en die boubedryf – oor 'n tekort aan mannekrag sodat die Deense regering werkers uit die buiteland, in die besonder uit Duitsland en Pole, werf.
Die inflasiekoers was in die middel van 2008 met 4,3 persent buitensporig hoog, maar het in 2009 weer merkbaar gedaal tot 1,3 persent. Eiendomspryse, wat tydelik skerp gedaal het, ondergaan intussen weer 'n opwaartse regstelling. Die landbousektor word deur hoë finansieringkoste en dalende grond- en produkpryse in 'n moeilike situasie geplaas.
In Maart 2008 het die Deense eerste minister, Anders Fogh Rasmussen, en die leier van Groenland se selfadministrasie, Hans Enoksen, ooreengekom om alle potensiële inkomste, wat uit die ontginning van Groenlandse olievelde sal voortspruit, gelykop te deel. Denemarke finansieer tans die helfte van Groenland se begroting. Groenland het sedert 2006 lisensies vir die eksplorasie en ontginning van ruolie in die Diskobaai – 'n gebied wes van die hoofeiland met 'n oppervlakte van sowat 100 000 vierkante kilometer – aan die hoogste bieders verkoop. Die werklike omvang van Groenlandse oliebronne en die ekonomiese vatbaarheid van hul ontginning is tans nog nie duidelik nie. 'n Amerikaanse ondersoek beraam Groenland se oliereserwes tot 'n kwart van die globale voorrade kan beloop.
Omgewingsbeleid
Denemarke maak ten opsigte van sy omgewingsbeleid sowel van markekonomiese instrumente asook van wetgewing gebruik om sy doelwitte te bereik. Aangesien Groenland as deel van die Deense Ryksgemeenskap erg deur die gevolge van globale verwarming geraak word, geniet klimaatbeskerming hoë prioreit in Denemarke se energiebeleid.
Die land was die eerste in die Europese Unie wat in 1992 'n belasting op koolstofdioksiedemissies ingevoer het, en daar word beplan om tot die jaar 2025 25 persent van Denemarke se energiebehoeftes met hernubare energiebronne te dek. Gekombineerde warmte- en kragsisteme, biomassa as energiebron en vullisverbranding speel hier naas windenergie 'n belangrike rol.
Tans voorsien windenergie in byna twintig persent van Denemarke se elektrisiteitsbehoeftes. Die beplande oprigting van die wêreld se grootste windplaas in die Kattegat sal energie vir 40 000 huishoudings lewer.
Die gebruik van kunsmis en insekdoders bly 'n uitdaging vir Denemarke se intensiewe landbou, net soos oorbenutting van visbronne vir die visserybedryf.
Demografie
Die Deense bevolking het van slegs 797 584 in 1769 gegroei tot 5 668 743 in 2015, waarvan 4 996 980 etniese Dene (in 2011) en 567 932 immigrante met hul nakomelinge. Denemarke is die mees digbevolkte land in Noord-Europa; die oorgrote meerderheid van sy bevolking is verstedelik. Die oostelike dele van die eiland Seeland word deur 'n baie hoë bevolkingsdigtheid gekenmerk – meer as 'n kwart van die totale Deense bevolking is in die metropolitaanse gebied van Kopenhagen gekonsentreer. Daarenteen is die weste en noorde van Jutland asook die meeste klein eilande maar yl bevolk.
Bevolkingstruktuur
Die meeste van die tussen 15 000 en 25 000 Duitssprekendes verwys na hulself as "Duitse volksgroep" en woon naby die Duitse grens. Hul bevolkingsaandeel beloop in die gewes Noord-Sleeswyk tussen ses en tien persent. Die regtelike aspekte van die Deense en Duitse minderhede is deur Denemarke en die Bondsrepubliek Duitsland in 1955 in die sogenaamde Bonn-Kopenhaagse Verklarings gereël. Aan albei minderheidsgroepe word politieke voorregte asook staatsfondse toegeken om onder meer skole, biblioteke en pastorie te finansier.
Taal
Deens dien as amptelike taal van Denemarke. Daarnaas praat Dene en Duitsers in Noord-Sleeswyk (die Deense gedeelte van Sleeswyk of Suid-Jutland) ook Sønderjysk, die Duitse minderheid ook Duits, alhoewel hierdie twee tale nie as ampstale erken word nie. Op die Faroëreilande geniet Faroëes, in Groenland Groenlands die status van amptelike taal.
Die Deense taal maak saam met Yslands, Faroëes, Noors en Sweeds deel uit van die Noord-Germaanse groep van Indo-Europese tale. Tot by die laat Wiking-tydperk het die Skandinawiese dialekte nouliks van mekaar verskil. Die oudste gemeenskaplike erfenis is rune-inskrifte uit die derde eeu wat van Jutland tot in Suid-Swede ontdek is.
Eers vanaf die tweede eeu kan daar sprake wees van 'n selfstandige Deense taal. Die opvallendste fonetiese kenmerk van Deens is die sogenaamde stød van beklemtoonde sillabes. Die Deense alfabet behels met æ, ø en å drie bykomende letters. Die laasgenoemde letter is tot in 1948 – die jaar waarin 'n spelllinghervorming in werking getree het – as aa geskryf.
Die Deense woordeskat bevat 'n groter aantal Middelnederduitse leenwoorde. MIddelnederduits was die tradisionele lingua franca van die Europese Noorde en die Hanseverbond, tydelik ook die taal van die Deense koning en hof asook die kommandotaal van die Deense leër. Tans is Engels die belangrikste vreemde taal in Denemarke, alhoewel ook Duits en Frans nog steeds 'n beduidende invloed het. Sowat negentig persent van alle Deense leerders leer Duits tenminste tydelik as tweede vreemde taal aan.
Godsdiens
Die Rooms-Katolieke minderheid (in 2002 34 884 mense of 0,64 persent van die bevolking) is in die aartsbisdom Kopenhagen georganiseer. Hulle is net soos Moslems (3,87 persent) meestal immigrante of afstammelinge van immigrante. Ander beduidende godsdienstige minderhede sluit Protestantse groepe buite die staatskerk, Jehovah se Getuies (14 672 aanhangers) en sowat 3 000 Jode in. Net soos in Noorweë, Ysland en Liechtenstein word die beginsel van institusionele skeiding van staat en kerk in Denemarke nie toegepas nie.
Kuns
Steengrafte uit die Jongsteentydperk en keramiese voorwerpe is die oudste kulturele monumente en kunswerke in Denemarke. Ryk versierde wapens, helme en wapenskilde is naas gesmede Oudnoorse horings die belangrikste argeologiese vondste wat uit die Bronstydperk dateer. In 'n moerasgebied naby Trundholm het argeoloë 'n strydwa met ses wiele, 'n bronsperd en 'n vergulde bronsskyf ontdek wat as "Sonstrydwa van Trundholm" bekend staan – 'n verwysing na funksie as 'n vroeë uitbeelding van die sonskyf.
Ander belangrike argeologiese vondste soos die silwerketel van Gundestrup uit die tweede eeu v.C. en die silwerbeker uit Hoby, wat met reliëfs van Priamos en Achilles versier is, is respektiewelik uit die Keltiese gebiede van Europa en die Romeinse Ryk ingevoer.
Argitektuur
In die 13de eeu het die Franse Gotiese katedraalboukuns ook na Denemarke uitgestraal, alhoewel dit hier onder die sterk invloed van die Noord-Duitse baksteengotiese boustyl gekom het. Meesterwerke van hierdie boukuns is die katedraal van Roskilde, die Sint-Knudskerk in Odense en die Mariakerk in Helsingør.
Ook gedurende die 16de en 17de eeu, toe Hollandse en Vlaamse boumeesters die Renaissance-boukuns in Denemarke ingevoer het, was bakstene die hoofsaaklike boumateriaal. Die kasteel Kronborg aan die Øresund, wat omstreeks 1580 deur Anton van Opbergen opgerig is, word as die eerste beduidende voorbeeld van die Deense Renaissance-boustyl beskou. Koning Christiaan IV het tydens die 17de eeu die kastele van Frederiksborg en Rosenborg laat bou, terwyl ook 'n aantal kerkgeboue en die Effektebeurs van Kopenhagen (omstreeks 1620) deur Renaissance-boumeesters ontwerp is.
Alhoewel die eerste geboue in die Barok-styl nog onder koning Christiaan IV begin is soos byvoorbeeld die Kopenhaagse Trinitatis-kerk se ronde toring (wat in 1642 voltooi is), het die Deense Barok-boukuns sy bloeitydperk eers in die tweede helfte van die 17de en die eerste helfte van die 18de eeu beleef en onder meer die styl van die Franse absolutisme en Italiaanse paleis-argitektuur weerspieël. Die Deense Barok-ontwerpe was nogtans veral deur nugterheid en matigheid ten opsigte van hulle stylelemente gekenmerk. 'n Uitmuntende voorbeeld van Denemarke se Barok-boukuns is die kasteel Frederiksborg in Kopenhagen wat in die jare 1708/1709 voltooi is, terwyl veral die argitek Niels Eigtved met sy stadsbeplanning in Kopenhagen, sy medewerking by die bou van die kasteel Christiansborg en sy ontwerpe vir 'n aantal woonpaleise sy stempel op die 18de eeuse Deense boukuns afgedruk het.
Die nou politieke bande met Frankryk het in die eerste helfte van die 19de eeu, wat ook as die "Goue Tydperk" van die Deense kuns bekend staan, tot sterk klassisistiese invloede op die Deense argitektuur gelei. Caspar Frederik Harsdorff en Christian Frederik Hansen het as die beduidendste argitekte van hierdie periode onder meer die Vrouekerk in Kopenhagen (1811–1829) geskep; hul styl volg merendeels Romeinse en Franse voorbeelde.
In die tweede helfte van die 19de eeu het romantiserende stromings die klassisistiese styl verdring, en naas Renaissance-elemente het ook die Middeleeuse baksteenboukuns weer 'n sterk invloed begin uitoefen. Hierdie boustyl, wat as Historisme bekend staan, het onder meer die ontwerpe van argitekte soos Hans Christian Hansen en Ferdinand Meldahl oorheers en later ook stylelemente van die destydse moderne Europese argitektuur oorgeneem.
Ná 1930 het die moderne boukuns met onder meer die funksionalistiese stylrigting sy invloed laat geld. Moderne Deense argitekte soos Arne Jacobsen (1902–1971), wat met administratiewe, skool- en hotelgeboue bekendheid verwerf het, het invloede van leidende internasionale kollegas soos Le Corbusier en Ludwig Mies van der Rohe met hul eie terughoudende modernistiese styl vermeng. Jørn Oberg Utzon (* 1918) het met sy ontwerp vir die Operahuis van die Australiese metropool Sydney internasionale bekendheid verwerf en het in 2003 die Pritzker-prys vir sy lewenswerk ontvang.
Naas Utzon geniet Henning Larsen (* 1925) internasionale erkenning. Sy eerste belangrike projek, die Universiteit van Trondheim in Nooorweë, is in 1978 voltooi. Maar eers met sy ontwerp vir die monumentele hoofgebou van die Departement van Buitelandse Sake in die Saoedi-Arabiese hoofstad Riad het Larsen in 1984 'n belangrike internasionale deurbraak gemaak. In Denemarke het Larsen projekte soos die sentrale biblioteek in Gentofte en die Ekonomiese Universiteit in Frederiksberg behartig. In Kopenhagen het hy die Deense Design Center, die operahuis en die Ferring-wolkekrabber (2000–2007) ontwerp.
Letterkunde
Die vroegste literêre werke het deel uitgemaak van die gemeenskaplike Nordiese literatuur, terwyl 'n spesifiek Deense literêre lewe eers taamlik laat begin en daarnaas ook sterk buitelandse invloede vertoon het. Die 16de eeuse Deense volksliedkuns was nog nou verbonde met die Middeleeuse Skandinawiese heldesang-genre (Deens: kæmpeviser), maar terselfdertyd het die invloede van Duitsland en Frankryk hulle in hierdie periode nog sterker laat geld as in ander Nordiese lande.
Tot by die ontbinding van die Kalmarunie in 1523 het die Deense skrywers hoofsaaklik onder Franse invloed gestaan, maar veral sedert die Reformasietydperk het Duitsland se literêre lewe op die noordelike buurland ingewerk. Digters soos Jens Immanuel Baggesen (1764–1826), Adam Gottlob Oehlenschläger en Karl Adolf Gjellerup (1857–1919) het hul werke selfs gedeeltelik in Duits geskryf.
Die begin van die Deense literatuur se "goue tydperk" word vereenselwig met Ludvig Holberg (1684–1754), 'n boorling van die Noorse stad Bergen, en het sy hoogtepunt met die digter en sprokieskrywer Johannes Ewald (1743–1781) en die dramatikus Adam Gottlob Oehlenschläger (1779–1850) bereik. Ander belangrike skrywers van hierdie periode was die dramatikus Henrik Hertz (1798–1870) en die wêreldbekende sprokieskrywer Hans Christian Andersen (1805–1875).
Die moderne Deense literatuur het 'n aanvang geneem met die literêre historikus Georg Brandes (1842–1927) en die digters Holger Drachmann (1846–1908) en Jens Peter Jacobsen (1847–1885). Jacobsen het onder meer bekendheid verwerf met sy outobiografiese roman Niels Lyhne. Die hoofkarakter is 'n aanhanger van die Darwinisme wat groot probleme met sy lewenswerklikheid ondervind.
Herman Joachim Bangs (1857–1912) het sy invloed as impressionistiese digter ook buite die landsgrense laat geld, net soos Henrik Pontoppidan (1857–1943) en Johannes Vilhelm Jensen (1873–1950) wat albei in 1917 die Nobelprys vir Letterkunde vir hul werk ontvang het. In sy hoofwerk Den lange Rejse ("Die lang reis", ses boekdele 1908–1922) het Jensen gepoog om die geskiedenis van die Germane vanuit 'n darwinisties-ewolusionêre perspektief te beskryf. Alhoewel die werk in wetenskaplike opsig vandag nie meer as toonaangewend beskou word nie, is sy styl en taalgebruik ook vir huidige lesers nog indrukwekkend.
Martin Andersen Nexø (1869–1954) was 'n wêreldburger en humanis wat vanweë sy bewondering vir die Sowjet-kommunisme in die weste omstrede was. Sy proletariese romans soos Pelle erobreren ("Pelle die veroweraar", oor 'n Sweedse immigranteseun wat tot die leier van die Deense Sosiaal-Demokratiese beweging verkies word, vier boekdele 1906–1910) was ná die Tweede Wêreldoorlog eerder in Oos- as in Wes-Europa gewild, maar oortuig steeds met hul realistiese verteltrant.
Die skiereiland Jutland en sy mense word in die romans van Jeppe Aakjaer (1866–1930), Marie Bregendahl (1867–1940) en Jakob Knudsen (1858–1917) behandel. Die Deense liriek van die laat 19de en die eerste helfte van die 20ste eeu sluit werke van Viggo Stuckenberg (1863–1905), Sophus Claussen (1865–1931), Sophus Michaelis (1865–1932), Helge Rode (1870–1937), Ludvig Holstein (1864–1943) en Johannes Jørgensen (1866–1956) in en word deur simbolistiese, religieuse en natuurelemente asook l'art pour l'art-invloede gekenmerk. Skrywers soos Kjeld Abell (1901–1961), Kaj Munk (1898–1940) en Carl Erik Soya (1896–1983) het die 20ste eeuse dramatiese genre oorheers, terwyl Hans Christian Branner (1903–1966) en Martin Alfred Hansen (1909–1955) psigoanalitiese invloede verwerk het. Karen Blixen (1865–1962) se outobiografiese roman Den afrikanske Farm (1937) is in 1985 deur die Amerikaanse regisseur Sydney Pollack as Out of Africa verfilm.
Die na-oorlogse skrywersgenerasie sluit die veelsydige skrywer Klaus Rifbjerg (* 1931) in, wat onder meer met sy realistiese romans bekendheid verwerf het, asook die essayis en skrywer van absurde romans Villy Sørensen (1929 2001), Leif Panduro (1923–1977, outeur van onder meer die outobiografiese kindheidstorie Øgledage wat in 1961 gepubliseer is, en die liriese digter Ole Wivel (1921–2004). Peter Høeg (* 1957) het met sy roman Frøken Smillas fornemmelse for sne in 1992 internasionale bekendheid verwerf, en die werk is later deur die Deense regisseur Bille August verfilm.
Kookkuns
Die tradisionele Deense kookkuns het sy oorsprong in die voor-industriële periode (die tydperk voor 1860) toe bier en swartbrood, gesoute en gerookte vleis as stapelvoedsel gebruik en as voorrade gestoor is. Geregte uit hierdie periode is nog steeds gewild, soos byvoorbeeld øllebrød ('n sop wat van alkoholvrye bier en suiker berei word), vandgrød ('n graanpap wat met water gekook word), gule ærter ('n sop wat van droë ertjies berei word), æbleflæsk (appels wat in vet gebraai en met stukkies spek bedien word), klipfisk (stokvis), finker (afval, lewer en longe), blodpølse (bloedwors) en grønlangkål (groenkool).
Gedurende die tweede helfte van die 19de eeu, die bloeitydperk van koöperasies, het melk en aartappels die nuwe stapelvoedsel geword, terwyl tegniese vernuwings soos stowe en vleismeule en die groter rol wat kleinhandel begin speel het ook die geleentheid gebied het om nuwe metodes en geregte te beproef. So het gebraaide varkvleis met bruinsous, gekookte kabeljou in mosterdsous, biefaftreksel met vleis-, brood- en meelbolletjies, frikkadelle en ander geregte met maalvleis op Deense spyskaarte verskyn.
Terselfdertyd het 'n groot aantal vrugtegeregte soos rødgrød, sødsuppe (vrugtesop) en kompot gewild geraak, net soos nuwe geregte met groente: gesmoorde kool in meelsous, rooikool, ingemaakte rooi beet, komkommerslaai en ertjies en worteltjies wat in meel en melk gekook word.
Sport
Sport is gewild in Denemarke en sy bevolking neem aan en kyk na 'n wye verskeidenheid sportsoorte. Die nasionale sportsoort is sokker met meer as 320 000 spelers in meer as 1 600 sokkerklubs. Denemarke het tussen 1984 en 2004 ses keer vir die UEFA Europa-beker gekwalifiseer en die 1992-toernooi gewen; ander vername prestasies sluit in die Sokker-Konfederasiebeker-titel in 1995 en die kwarteindrondte van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998. Bekende Deense sokkerspelers sluit in Allan Simonsen, wat in 1977 as die beste Europese sokkerspeler aangewys is, Peter Schmeichel, die "wêreld se beste doelwagter" in 1992 en 1993, asook Michael Laudrup wat deur die Deense Sokkervereniging as die beste Deense sokkerspeler nog aangewys is.
Handbal is ná sokker een van die gewildste sportsoorte in Denemarke. Die Deense nasionale vrouespan het gedurende die 1990's groot prestasies behaal en altesaam 13 medaljes ingepalm – sewe goue (in 1994, 1996 (2), 1997, 2000, 2002 en 2004), vier silwer (in 1962, 1993, 1998 en 2004) en twee brons (in 1995 en 2013). Die Deense nasionale mansspan het twaalf medaljes ingepalm — vier goue (in 2008, 2012, 2016 en 2019), vier silwer (in 1967, 2011, 2013 en 2014) en vier brons (in 2002, 2004, 2006 en 2007) — die meeste deur enige span in die Europese Handbalkampioenskap. In 2019 het die Deense nasionale mansspan sy eerste wêreldbekertitel ingepalm in die toernooi wat Denemarke en Duitsland saam aangebied het.
Arthur Newton
Arthur Newton (1881 - 1959) was 'n Suid-Afrikaanse langafstand atleet. Hy was die eerste persoon wat die Comrades-maraton vyf keer kon wen met oorwinnings in 1922, 1923, 1924, 1925 en 1927. Hy was in Engeland gebore en emigreer na Suid-Afrika waar hy boer. Hy het bekendheid verwerf nadat hy as vyftigjarige verskeie landlooprekords geslaan het. Later vestig hy hom in die buiteland. Een van sy prestasies was om dwars oor die Amerika te hardloop. Hy is oorlede in 1959.
Tsjagatai-khanaat
Die Tsjagatai-khanaat (Mongools: Цагадайн Хаант Улс, Tsagadain Chaant Oels) was ’n Mongoolse wegbreek-khanaat wat deur Tsjagatai Khan en sy afstammelinge en opvolgers regeer is. Tsjagatai was die tweede oudste seun van Djengis Khan.
Oorhoofse geskiedenis
Die khanaat was aanvanklik deel van die Mongoolse Ryk, maar het later onafhanklik geword toe die Yuan-dinastie in die laat 14de eeu omvergewerp is. Die Tsjagatai-khans self het die opperheerskappy van die Mongoolse khagans tussen 1206 en 1270 en weer tussen 1304 en 1368 erken.
Toe dit in die laat 13de eeu op sy grootste was, het die khanaat van suid van die Aralsee tot aan die Altaigebergte op die grens van die hedendaagse Mongolië en China gestrek.
Dit het in die een of ander vorm bestaan van die 1220's tot in die laat 17de eeu, hoewel die westelike helfte in die 1360's aan Timoer (Tamerlane) afgestaan is. Die oorblywende oostelike deel onder die Tsjagatai-khans was daarna óf in ’n oorlog met Timoer se opvolgers gewikkel óf hul bondgenote. Dit is eindelik deur naburige volke oorgeneem.
Vroeë geskiedenis
Ná die dood van Djengis Khan in 1227 is die land wat hy verower het, verdeel tussen sy drie oorlewende seuns: Tsjagatai, Ögedei en Toloei. Die erfgename Batu, Orda en Siban van sy oorlede seun Djotsji het Rusland en Siberië gedeel. Tsjagatai kry groot dele van Sentraal-Asië, Ögedei word khagans en kry dele van China en Toloei was 'n geruime tyd regent en het beheer oor Mongolië gehad. Die Tsjagatai-khanaat was dus in die middel van die Mongoolse Ryk. Tsjagatai het die Tsjagatai-khanaat van 1226 tot 1242 geregeer, die jaar wat hy sowel as Ögedei gesterf het.
Baie van die daaropvolgende geskiedenis van die Tsjagatai-khanaat is verbind met die geskiedenis van die erfenis van die mag van die khagan in Mongolië. Tradisioneel het die stamgroepe gegroepeer in groepe van twee: die stam van Djotsji met die stam van Toloei en die stam van Tsjagatai met dié van Ögedei. Dit het te make met die verskillende redes om mekaar te ondersteun by die keuse van die eerste khagan, waaronder Tsjagatai Djotsji nooit sou kies nie, terwyl hy wel ten gunste van Ögedei was.
Die opvolger van Tsjagatai was Qara Hülëgü, wie nie verwar moet word met sy oom Hulegu nie. Hy is genomineer deur Ögedei om hom op te volg en word deur diens die finale opvolger en sy seun Güyük van mag verwyder en deur Jaü Möngke vervang, wie nie met sy oom Möngke verwar word nie. Na die dood van Güyük het 'n tyd van onrus uitgebreek, wat deur die vyande van Güyük gebruik is om mag te bekom. Möngke het Khagan geword en het Qara Hülëgü aangestel as khan van die Tsjagatai-khanaat.
Qara Hülëgü is opgevolg deur sy seun Mubarak Shah. Hy was in beheer van 1252 tot 1260, met sy moeder Orghina wat regent was. Qara Hülëgü is egter deur die khagan-troonaanspraakmaker Ariq Boke afgesit, wat sy vaassal Alghu benoem het. Die Tsjagatai-khanaat het betrokke geraak by 'n burgeroorlog en uiteindelik het baie van die gebied onder die beheer van Alghu gekom. Alghu, wat ook 'n afstammeling van Tsjagatai was, het by Koeblai Khan aangesluit en teen Ariq Boke gedraai en oorlog teen hom verklaar. Hy het ook 'n oorlog teen Kaidu, 'n ander khagan-aanspraakmaker van die troon, verklaar. Hy het hom as 'n vyand van Koeblai opgestel. Om hierdie stryd te wen, het hy die hulp van Berke Khan van die Blou Horde, ingeroep, wat hom van 'n leër en geld voorsien het. Alghu het die stryd gewen, maar het gesterf voordat hy in 1266 uiteindelik iets kon bereik.
Orghina het haar seun Mubarak Shah weer in 1266 gekroon, maar hy word deur Koeblai afgesit omdat hy 'n vyand van Alghu was. Daarbenewens ondersteun Koeblai die eise van Baraq, wat 'n staatsgreep gepleeg het ná die afsetting van Mubarak Shah. Baraq het gou 'n reputasie as leier met 'n bestendige hand gevestig en die gesante van Koeblai uit sy gebied verban. Daarna het hy 'n leër van Koeblai verslaan en sommige gebiede in sy ryk vernietig. Hy het egter vrede met Koeblai gemaak omdat hy hulle kwytskelding gegee het vir sy optrede, en daarom het hy 'n behoefte gehad aan Baraq om Kaidu te verslaan. Om dié rede moes Baraq, met 'n baie goed toegeruste weermag, Koeblai help om Kaidu te klop. Die leër van Baraq is verslaan en Kaidu se koninkryk op die vlug tuis geplunder, sodat Kaidu nog steeds vrede moes maak met Baraq. Bronne verskil oor die datum van hierdie, maar dit word vermoed dat dit tussen 1267 en 1269 was.
Hierdie vrede bly egter gespanne en Baraq het die verdrag herhaaldelik oortree om die grondgebied te herwin wat verlore geraak het. Saam met Kaidu het hy besluit om die Ilkhanaat  in 1270 binne te val. Dit het goed gegaan totdat die militêre magte van Baraq teen hom gedraai het en teruggekeer het na Kaidu. Kaidu het vrede gemaak met die Ilkhan en Baraq is in die struwelinge wat gevolg het, vewond. Hy het later gesterf, waarskynlik van vergiftiging, moontlik van sy wonde. Kaidu het homself as 'n Khan van die Tsjagatai-khanaat gekroon, en die volgende dertig jaar het hy sy strooimanne op die troon gesit. Baraq se opvolgers het egter steeds teen Kaidu en sy opvolgers geveg.
Latere geskiedenis
Die eerste Kaidu-strooiman was Negübei. Hy het egter gou gerebelleer, moontlik in 'n alliansie met die kinders van Baraq en Alghu. Hy het slegs van 1271 tot 1272 geregeer omdat hy deur die nuwe leier, Buqa Temür, vermoor is. Hy het sowat tien jaar lank geregeer, maar was nie bestand teen die seuns van Alghu en Baraq en die Ilkhans wat die mag oor die Tsjagatai-khanaat wou oorneem nie. Buqa Temür is vervang deur sy meester Kaidu, wie hom te swak gevind het. Hy het Duwa as nuwe leier aangestel. Hy het met Kaidu geveg teen die Yuan-dinastie en die Ilkhans. Hy het daarin geslaag om homself tot die dood van Kaidu in 1301 te handhaaf, waarna hy tweedrag in Kaidu se familie gesaai het deur 'n ander opvolger van Kaidu te ondersteun as wat hy self aangestel het. Duwa ondersteun Kaidu se oudste seun, Chapar, in plaas van sy jongste seun, Orus. Hy het Chapar as teen-khagan gekroon, die teenpool van die opvolgers van Koeblai. Duwa het egter gou vrede met Chengzong gemaak en met hom die koninkryk van Chapar verower.
In die 1340's het die Kanaat in chaos verval en opgehou om te bestaan as 'n aparte politieke entiteit van sy eie. Die nuwe politieke entiteite is die sogenaamde Wes-Kanaat van Tsjagatai en 'n Kanaat oos daarvan, bekend in die geskiedenis as Moghulistan.
Sarel Cilliers
Sarel Arnoldus Cilliers (7 September 1801 – 4 Oktober 1871) was 'n Voortrekkerleier. Hy is gebore naby die Klein-Drakenstein en groei op in Graaff-Reinet. Hy sluit tydens die groot trek by A.H. Potgieter aan in 1837. Hy het deelgeneem aan die slag by Vegkop en het hom ook onderskei by die Slag van Bloedrivier. Hy het aan die Voortrekkers se versoek gestalte gegee om 'n Gelofte aan God Drie-enig te maak, dat indien Hy hulle die oorwinning by Bloedrivier sal gee, die dag en datum soos 'n Sabbat herdenk sal word deur al die nageslagte heen. Hy het 'n dankdiens na die oorwinning gehou.
Herkoms en vroeë lewe
Sarel Arnoldus Cilliers is op 7 September 1801 op die plaas Schoongezicht in die distrik Klein Drakenstein gebore en hy is in die Paarl gedoop. Hy was die vierde van sewe ander kinders van Charl Cilliers (1 Julie 1765-24 Oktober 1832) en Elizabeth Catharina Louw (10 Februarie 1768-11 April 1834), die weduwee van Andries Carolus du Toit. Sy broers was Jan Daniel (gebore 25 Julie 1795), Petrus Gerhardus (11 Augustus 1799) en Abraham Jacobus (27 September 1805) en sy susters was Sara Margaretha (27 Augustus 1797), Elisabeth Catharina (19 September 1803), Anna Petronella (22 Oktober 1808) en Maria Sarah Magdalena (13 Oktober 1811). Hy het ook ’n halfbroer, Stephanus Johannes du Toit (12 Augustus 1787) en ’n halfsuster, Beatrix Maria du Toit (20 Februarie 1791) uit sy ma se eerste huwelik gehad.
Met die oorgawe van die Kaap in 1806 aan die Engelse het sy ouers die plaas Schoongezicht verkoop en die aangrensende plase Blaauwkrans en Riviertje in die wyk Agter-Sneeuberg, naby Graaff-Reinet, gekoop waar hulle met vee boer. Reeds op vyfjarige ouderdom maak hy dus kennis met die trekkerslewe op ’n ossewa. Op die nuwe plase help hy met die boerdery en ontvang elementêre onderrig in die skryfkuns, terwyl sy vader die kinders soggens en saans uit die Bybel onderrig. Reeds op tienjarige leeftyd kom hy tot bekering.
Trekkerslewe
Op 6 Oktober 1823 trou hy met Anna Francina Viljoen, dogter van Christoffel Viljoen en Aletta Booysen van die plaas Welgevonden in die wyk Winterhoek. Elf kinders word uit die huwelik gebore, naamlik Sarel Johannes (gebore 30 Januarie 1825), Christoffel Petrus (10 Julie 1827), Daniel Abraham (12 Mei 1829), Aletta Johanna (17 November 1831), Petrus Gerhardus (24 September 1833), Johannes Jacobus (13 Junie 1835), Dirk Petrus (14 Junie 1838), Elizabeth Catrina (3 November 1839), Barend Jacobus (4 Desember 1841), Anna Francina (9 Mei 1843) en Sara Magrieta (19 April 1845).
Hy boer saam met sy bruid op Blaauwkrans, maar verkoop die plaas in 1827 en koop die plaas Klippedrift in die wyk Kamdeboo, wat hy kort daarna weer verkoop. In 1829 trek hulle na Nieuw-Hantam (vandag Colesberg) waar hulle by sy broer Petrus Gerhardus op Driefontein woon. Weens ’n langdurige droogte verken hy vroeg in 1835 die gebied tussen die Modderrivier en die Renosterrivier, maar verlof om daarheen te verhuis word deur die Kaapse Goewerneur geweier. In 1836 verlaat hy dan die Kaapkolonie saam met die Voortrekkers onder leiding van Andries Hendrik Potgieter. Hy is oortuig dat dit die wil van God is dat die Boere die Christenbeskawing Noordwaarts moet uitbrei en hy bou sy joernaal wat hy in sy laaste lewensjare oor die Groot Trek en die gebeure daarna skryf, op hierdie oortuiging. Deur die styl hiervan is dit duidelik dat hy geen ander boek as die Bybel geken het nie. Sy ideaal was om predikant te word, maar dit is nooit verwesenlik nie. Sy gees soos dit geopenbaar word in sy joernaal is egter deur en deur dié van ’n ortodokse leraar. Hy speel dan ook ’n leidende rol in die geestelike lewe van die Voortrekkers as nie-amptelike leraar van die Potgieter-trek en lei die daaglikse godsdiensoefeninge en die eredienste op Sondag. In Mei 1836 vergesel hy die Potgieter-kommissie op soek na Louis Trichardt. Hy is in Oktober 1836 die hooffiguur in die Slag van Vegkop, waar ongeveer veertig weerbare Voortrekker mans en seuns die nagenoeg vyfduisend Matabele (Ndebele) krygers onder aanvoering van Mzilikazi se aanval afweer. In 1837 vergesel hy ook beide strafekspedisies teen Mzilikazi.
Op 8 Februarie 1837 word hy as een van twee diakens in die eerste kerkraad verkies. Hy volg die Retief-geselskap na Natal. Kort na sy aankoms by die Retieflaer op Doornkop ontstaan ’n ernstige geskil tussen hom en Erasmus Smit, wat reeds op 21 Mei 1837 as leraar van die Trek bevestig is. Op 14 Januarie 1838 wil Cilliers naamlik ’n godsdiensoefening in die laer lei, sonder dat hy vooraf toestemming van die Kerkraad daartoe gekry het. Die diens word afgestel, maar die gebeure skeur die volgelinge van Piet Retief in twee, met kwaaivriendskap wat hierna tussen Cilliers en Smit heers. Na die moord op Piet Retief en sy volgelinge op 6 Februarie 1838 val die Zoeloemagte op 17 Februarie 1838 die Voortrekkerlaers aan. Cilliers speel ’n groot rol om laers te ontset en van laer tot laer te gaan om mense te waarsku. In April 1838 is hy lid van die Strafkommando onder Potgieter en Piet Uys wat op 11 April 1838 tydens die Slag van Italeni verslaan word en in Augustus 1838 is hy lid van die geselskap wat onsuksesvol na die Transoranje en Kaapkolonie gaan om hulp te gaan soek. Intussen is Gert Maritz oorlede en trek Potgieter Transvaal toe, wat die Voortrekkers in Natal leierloos laat. Die aankoms van Andries Pretorius op 22 November 1838 by die hooflaer aan die Klein-Tugela is dus wyd verwelkom. Planne vir die aanslag teen Dingaan word onmiddellik gesmee en Cilliers speel ’n belangrike rol met die geestelike voorbereiding. Hy verwerf veral bekendheid in die geskiedenis as die man wat op 9 Desember 1838 by Wasbank die gelofte aan God aflê wat die Slag van Bloedrivier op 16 Desember 1838 voorafgaan en wat daarna as Geloftedag ’n openbare vakansiedag word. Die bewoording van die gelofte word gegrond op Cilliers se herinneringe op sy sterfbed, waar hy in ’n joernaal sy lewensgeskiedenis en ervarings opskryf.
Na Bloedrivier vestig hy hom op die plaas Welgevonden (tans Colbourn) buite Howick, waar die bome op die plaas hom van ’n goeie inkomste uit hout verseker. Hy word ook verkies tot Natalse Volksraadslid en speel in 1839 as ouderling ’n belangrike rol met die oprigting van die Geloftekerk in Pietermaritzburg. Op sy aandrang word Daniel Lindley op 16 Januarie 1841 deur die Volksraad en kerkraad as Voortrekkerleraar aangestel en word Erasmus Smit tegelykertyd van sy pos onthef. Natal word in 1843 deur Engeland in besit geneem, waarna hy hom aan die politieke lewe onttrek. Die gevolge van die anneksasie van Natal is dat een groep sak en pak terug oor die berg is, ’n tweede hom in die onvermydelike skik en ’n derde groep, waaronder Cilliers, ’n wag-ŉ-bietjie houding op hul plase aanneem. Saam met sy drie seuns werk hy hierna in die houtbosse om van tyd tot tyd die vragte na Pietermaritzburg te neem en daar te verkoop. In 1847 verkoop hy die plaas en vestig hom op die plaas Doornkloof, naby die teenswoordige Lindley in die Vrystaat.
Latere lewe en sterfte
Sy vrou is in 1852 oorlede en word naby die opstal begrawe, waarna hy op 15 Mei 1854 met die weduwee Aletta Elizabeth Loots trou. ’n Seun, Pieter Jacobus Willem, word op 3 Oktober 1857 uit hierdie huwelik gebore. Na die Bloemfontein-konvensie van 1854 wat selfregering toestaan aan die Vrystaters, stel hy ’n grondwet vir die nuwe staat op waarin hy meer blyke gee van diepe vroomheid as van staatmanskap.
Hy bly veral op kerklike gebied besig en neem ywerig deel aan die korrespondensie rondom die vele kerklike twiste wat in hierdie tyd woed. Brandpunte is oor onderwerpe soos liberalisme of ortodoksie, Hollandse of Skotse predikante en aansluiting by die Kaapse Sinode of nie. Hy is eers ouderling in die Winburg-gemeente en na afstigting in 1861 van die Kroonstad-gemeente. In 1862 reis hy as ouderling na die Kaap om die gedenkwaardige afskeidsinode by te woon waarop vir die laaste keer Kaapse, Vrystaatse, Transvaalse en Natalse gemeentes saam verteenwoordig is. By die Sinodesitting word die afgevaardigdes van Transoranje deur die omstrede Loedolf-hofbeslissing sittingsreg ontneem en ’n selfstandige NG Kerk word as gevolg daarvan in 1864 in die Vrystaat gestig. Op hierdie Sinode triomfeer ook die Skotse predikante met ds. Andrew Murray as voorsitter, omdat die mense teësinnig verkies om eerder ortodoks en Engels georiënteer te wees as Hollands en liberaal. Hierdie gebeure was vir Cilliers ’n gevoelige terugslag. In Mei 1865 woon hy die eerste Vrystaatse Sinodesitting by en word onder meer aangestel as lid van die regskommissie. Tydens die Basoetoe-oorloë van die 1860’s is hy weer aktief betrokke en moet ook sy plaas beskerm teen ’n hewige aanval. Die fort wat hy vir die gebeurlikheid van ’n aanval gebou het, is steeds te sien op die plaas. Hy is op 4 Oktober 1871 op sy plaas Doornkloof in die distrik Lindley in die Vrystaat oorlede.
Skryfwerk
Sy joernaal word in 1876 uitgegee onder die titel Die Journaal van wijlen den heer Charel Celliers, oud-ouderling der N.G. gemeente Kroonstad Oranje-Vrystaat, sy briewe uit Natal en die Vrystaat, sy werksaamhede as volksraadslid en ouderling. Hierin beskryf hy die Slag van Bloedrivier in groot detail en vertel van al die gebeure tot met die anneksasie van Natal in 1843. Ook gedek is die verdere geskiedenis tot met die slag van Boomplaats in die Vrystaat in 1848, toe ook die Vrystaat deur die Engelse ingepalm word. Weens sy gebrekkige skoolopleiding wemel sy joernaal van spelfoute, taalfoute en stylfoute en deur die styl is dit duidelik dat hy geen ander boek as die Bybel geken het nie. Dit is nogtans ’n opregte uiting van ’n vroom man se gevoelens en ’n belangrike bron van inligting oor die gebeure en taalgebruik van sy tyd. Die oorspronklike bewoording van die gelofte wat op Geloftedag gemaak is, het verlore gegaan. Na aanleiding van Cilliers se herinneringe, rekonstrueer G.B.A. Gerdener dit in sy 1919 biografie van Sarel Cilliers, waarna W.E.G. Louw dit in die sestigerjare soos volg vertaal: “Hier staan ons voor die Heilige God van hemel en aarde om ’n gelofte aan Hom te doen, dat, as Hy ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee, ons die dag en datum elke jaar as ’n dankdag soos ’n Sabbat sal deurbring; en dat ons ’n huis tot Sy eer sal oprig waar dit Hom behaag, en dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte. Want die eer van Sy naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan Hom te gee”.
Eerbewyse
Oorlewering wil dit hê dat Kroonstad vernoem is na ’n perd van hom wat verdrink het in ’n spruit waar die huidige dorp geleë is. Op Geloftedag 1950 is ’n standbeeld van Cilliers deur Coert Steynberg voor die NG Moederkerk in die hoofstraat van Kroonstad onthul. Die Sarel Cilliers Hoërskool in Glencoe in Natal is na hom vernoem, asook die Sarel Cilliers Wawielbrug buite Kroonstad.
Plectroninia tecta
Plectroninia tecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Plectroninia en tot die familie Minchinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Vacelet.
149
Die jaar 149 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 49ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vierkant
'n Vierkant is 'n vierhoek ('n tweedimensionele voorwerp) met vier sye wat almal ewe lank is en vier regte hoeke tussen die sye.
Kaboel Khan
Kaboel Khan was die eerste bekende khan van die Khamag-Mongoolse konfederasie op die Mongoolse plato en die oupagrootjie van Djengis Khan.
Toe die leërs van die Jin-dinastie Mongolië binneval, het Kaboel Khan hulle suksesvol afgeweer. Hoewel hy sewe seuns gehad het, het hy Ambaghai van die Taichuud-familie as sy opvolger benoem.
Tainted Heroes
Tainted Heroes (Engels vir: "Bevlekte helde") is 'n Suid-Afrikaanse dokumentêr wat deur Forum Films vervaardig is onder regie van Elrich Yssel met vervaardigers Ernst Roets en Beatrice Pretorius oor die geweldadige stryd van die African National Congress (ANC) teen apartheid tussen 1976 en 1994 in Suid-Afrika. Die dokumentêr is op die boek People's War: New Light on the Struggle for South Africa deur Anthea Jeffrey, gebaseer. Die dokumentêr se première was op 18 Januarie 2016 in Menlyn, Pretoria.
Agtergrond
Die dokumentêr Tainted Heroes handel oor die manier waarop die ANC aan bewind gekom het in Suid-Afrika met verwysing na die tydperk tussen 1976 en 1994. Die dokumentêr fokus op die ontwikkeling van die ANC van 'n beweging in ballingskap, met internasionale steun na 'n beweging wat ook in Suid-Afrika, die belangrikste anti-apartheid beweging geword het. Die ANC maak gebruik van dreigemente, geweld en moorde op politieke teenstanders om hierdie doel te verwesenlik. Gedurende die stryd tussen die verskillende anti-apartheidsbewegings sterf daar ongeveer 20 000 swart Suid-Afrikaners. Die dokumentêre is in samewerking met die burgerregte-organisasie AfriForum, die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge (IRR), die opposisie party, Inkatha Vryheidsparty (IVP), en die swart bewussynsbeweging Azanian people's Organisation (AZAPO). Die dokumentêr is vanaf 2013 verfilm. Aanvanklik sou die dokumentêr slegs 45 minute lank wees, maar daar is tydens die vervaardiging besluit om dit twee ure lank te maak om voldoende konteks te skep.
Die dokumentêr bevat onderhoude met mense wat tydens die apartheidsjare betrokke was binne die Suid-Afrikaanse anti-apartheid beweging, maar nie aan die ANC verbonde was nie. In die dokumentêr word daar onderhoude met onder andere die opposisie-leiers Mangosuthu Buthelezi (IVP), Tony Leon (DA) en Strike Thokoane (AZAPO) gevoer. Daar is ook 'n onderhoud met Anthea Jeffrey skrywer van die boek People's War en verbonde aan die IRR. Op grond van hul stories, getuienisse van ander en oorspronklike beelde word daar in die dokumentêr die dade van geweld van die ANC uitgebeeld.
Ook die voormalige weermaghoof en voormalige minister van Kommunikasie Siphiwe Nyanda (ANC), wat tydens apartheid die hoof van Umkhonto we Sizwe - die militêre vleuel van die ANC - was is deel van die met wie gepraat is.
Politieke ontvangs
Selfs nog voor die première van die dokumentêr waarsku die vervaardigers dat die dokumentêr kwaai reaksie sou ontlok. By die première was lede van die parlement van die Inkatha Vryheidsparty en die Demokratiese Alliansie teenwoordig. IVP-leier Buthelezi het tydens die geleentheid gesê dat "die geskiedenis van Suid-Afrika op die basis van die feite en die waarheid geëvalueer moet word. Hierdie dokumentêr verduidelik die ware Suid-Afrikaanse geskiedenis en is nie propaganda nie. 'n Alternatiewe weergawe as al die propaganda van die ANC is wat nodig is vir ewewig.". Parlementslid van die DA, Annchen Dreyer het gesê dat "die geskiedenis van Suid-Afrika geskryf is deur die regerende ANC en dat dit belangrik is dat hierdie propaganda van die ANC gebreek word."
Na afloop van die première het die politieke kommentator Pieter du Toit, van Netwerk24, AfriForum beskuldig dat hulle met vuur speel en die dokumentêr niks anders as propaganda is nie. Ernst Roets reageer in 'n artikel op Maroela Media op die aantygings van Du Toit, waarin Roets skryf dat "die ideologiese onderrok van die kommentator duidelik sigbaar word".
Rubriekskrywer Max du Preez vergelyk die strategie van AfriForum met dié van die ANC en beskryf dit as polarisering. Daarna raak Max du Preez betrokke in 'n Twitter-debat met Ernst Roets waarin Du Preez daarop gewys word dat hy nog nie eens die dokumentêr gesien het nie, maar kritiek lewer daaroor.
Mohammad Reza Pahlavi
Mohammad Reza Shah Pahlavi (Persies: محمد رضا شاه پهلوی, [mohæmˈmæd reˈzɒː ˈʃɒːhe pæhlæˈviː]; 26 Oktober 1919 - 27 Julie 1980), ook gespel Mohammed Reza Sjah Pahlevi, was van 16 September 1941 die sjah van Iran totdat sy bewind op 11 Februarie 1979 in die Irannese Rewolusie omvergewerp is. Hy was die tweede en laaste Irannese heerser uit die Pahlavi-dinastie.
Pahlavi het verskeie amptelike titels gehad: Sy Keiserlike Majesteit, Sjahansjah ("koning van konings" of "keiser"), Aryamehr ("Lig van die Ariërs") en Bozorg Arteshdārān ("Hoof van die Krygers").
Hy het die Irannese troon bestyg nadat sy pa, Reza Shah, ná 'n Anglo-Sowjet-Russiese inval gedurende die Tweede Wêreldoorlog geabdikeer het. Tydens Mohammad Reza se bewind is die Irannese oliebedryf tydelik deur die demokraties verkose regering van premier Mohammad Mossadegh genasionaliseer. In 1953 is die Mossadegh-regering deur 'n staatsgreep, wat deur die Britse en Amerikaanse regerings gesteun is, omvergewerp, en buitelandse oliemaatskappye het na Iran teruggekeer.
Lissonotus rubidus
Lissonotus rubidus is 'n spesie van besies in die Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur White in 1853.
Mohammad Reza Pahlavi
As heerser het Mohammad Reza Pahlavi die oorgang van 'n konstitusionele monargie na 'n outoritêre bewind bestuur. Sy Wit Rewolusie, 'n reeks ekonomiese, sosiale en politieke hervormings, was daarop gemik om van Iran 'n streeksmoondheid van globale betekenis te maak en die land deur die nasionalisering van sekere bedrywe en die invoering van vrouestemreg te moderniseer.