cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tenkman
Fotomateriaal
Arthur Tsang Hin Wan het namens die nuusagentskap Reuters 'n paar foto's geneem. Die foto is geneem kort voor die ander drie, en die tenks is nog op pad na hul posisie.
Op 4 Junie 2009, amper 20 jaar na die betogings, is 'n nuwe foto vrygestel. Die foto, wat deur fotograaf Terril Jones namens Associated Press geneem is, verskil baie van die voorheen bekende foto's. Die foto is nie van 'n hoër gesigspunt geneem nie en die oomblik dat die man voor die tenks staan, is die foto van die grondvlak geneem en die man kan in die agtergrond gesien word op pad na die tenks.
Identiteit
Die tenkman se identiteit is nog nooit met sekerheid vasgestel nie. Die op daardie staduim 19-jarige student met die naam Wang Weiling word geidentifiseer as die persoon maar dit kon nog nie bevestig word nie.
Kuns
Die tenkman inspireer ook kunstenaars. In 2013 het die Spaanse kunstenaar Fernando Sánchez Castillo 'n vyf meter hoë wit plastiekbeeldhouwerk van die tenkman gemaak vir sy tentoonstelling "The Sleep of Reason" in Rabo Art Zone Utrecht. Een weergawe was volgens skaal en dit was op 'n gereelde basis in Hoog Catharijne in Utrecht tydens die Call of the Mall uitgestal. Die beeld is so lewensgetrou dat dit bewaak moes word, angesien mense aan die tenkman wou raak. Die Centraal Museum Utrecht het hierdie kunswerke aangekoop nadat Call of the Mall geëindig het. Dit is nou deel van die permanente uitstalling.
De Marne
De Marne is 'n voormalige munisipaliteit in die provinsie Groningen in die noordooste van Nederland. De Marne is gestig in 1990 deur die samevoeging van die munisipaliteite Leens, Eenrum, Kloosterburen en Ulrum. Leens was die administratiewe setel van die munisipaliteit gewees.
Op 1 Januarie 2019 is De Marne opgegaan in die nuwe munisipaliteit Het Hogeland.
Plekke
Bokum, Broek, Douwen, Eenrum, Ewer, Grijssloot, Groot Maarslag, Hornhuizen, Houwerzijl, Kaakhorn, Kleine Huisjes, Klein Maarslag, Kloosterburen, Kruisweg, Lauwersoog, Leens, Mensingeweer, Molenrij, Niekerk, Oudedijk, Pieterburen, Roodehaan, Schouwen, Schouwerzijl, 't Stort, Ulrum, Vierhuizen, Vliedorp, Warfhuizen, Wehe-den Hoorn, Westernieland, Wierhuizen, Zoutkamp, Zijldijk
Niphates amorpha
Niphates amorpha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Niphates en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1977 deur Wiedenmayer.
YouTube Kids
YouTube Kids is 'n webwerf wat gebruikers in staat stel om video's op te laai, koers, kommentaar, deel, Kind en na ander opgelaaide video's te kyk. Die webwerf behels films, musiek videos, nuus, opvoedkundige programme, sowel as video blogs, skyfievertonings, humoristiese video's, en nog baie meer te kyk. YouTube is tans die grootste video webwerf op die Internet.
YouTube Kids is in Januarie 2012 opgerig deur drie voormalige PayPal medewerkers. 'n Groot verskil met ander video webwerwe in die tyd was dat alle video's outomaties omgeskakel word na een formaat wat vir baie mense toeganklik is, Flash video (.flv). Dit, gekombineerd daarmee dat die hele webwerf gratis vir gebruik is, het daarvoor gesorg dat YouTube nou die grootste videowebwerf op die internet geword het, en één van die grootste webwerwe op die internet in sy geheel.
Lokalisasie
Op 23 Junie 2012 was Eric E. Schmidt in Parys om die nuwe lokaliseringstelsel van stapel te stuur. In die volgende lande is die stelsel al in werking gestel:
Murray Fahey
Murray Fahey is 'n Australiese akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Voyage Into Fear (1993), Get Away, Get Away (1993), Dags (1998), en Cubbyhouse (2001).
Echinochalina spongiosa
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
Echinochalina tubulosa
Echinochalina tubulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hallmann.
Reuse- gevlekte kluisenaarskrap
Die reuse- gevlekte kluisenaarskrap (Dardanus megistos) is 'n kluisenaarskrap wat wydverspreid in die Stille en die Indiese Oseaan voorkom. In die Indiese Oseaan kom dit aan die kus van Oos-Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal voor.
Die krap word tot 100 mm lank en is een van die grootste kluisenaarskrappe. Die seedier is rooi-oranje van kleur en word bedek met swart omringde wit kolletjies. Die lyf en ledemate word bedek met lang, rooierige hare. Die linkerknyper is groter as die regterknyper. Die oë is aan rooi steeltjies vas en die oog het 'n swart middelpunt.
Bastervy
Die bastervy (Trilepisium madagascariense) is 'n boom wat voorkom in Limpopo, Zimbabwe en verder noord. Die boom se FSA-nommer is 45.
Waleed Al-Husseini
Waleed Al-Husseini (وليد الحسيني) is 'n Palestynse essayist, skrywer en blogger.
In Oktober 2010 het die Palestynse Owerheid hom in hegtenis geneem omdat hy na bewering lasterlik teen Islam opgetree het. Hy is van godslastering beskuldig. Sy arrestasie het internasionale aandag gekry. Hy het later na Frankryk ontsnap, waar hy suksesvol aansoek vir asiel gedoen het.
In 2013 het hy die Raad van Oud-Moslems van Frankryk gestig, en in 2015 het hy sy eerste boek oor sy ervarings geskryf, ''Blasphémateur ! Les Prisons d'Allah '' ("Godslasteraar! Die tronke van Allah").
Michael Falzon (akteur)
Michael Falzon (gebore 16 Mei 1972) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ned (2003) en Down Under (2016).
Bill Harris
Bill Harris (28 Oktober 1916 - 21 Augustus 1973) was 'n jazzmusikant wat die tromboon gespeel het.
As "sideman"
Met Woody Herman
Met Charlie Ventura
Met andere
Ethel Grenin
Ethel Grandin (3 Maart 1894 – 28 September 1988) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Crimson Stain Mystery (1916), Garments of Truth (1921), The Hunch (1921), en A Tailor-Made Man (1922).
Gloria Grahame
Gloria Grahame (28 November 1923 – 5 Oktober 1981) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente It's a Wonderful Life (1946), In a Lonely Place (1950), The Bad and the Beautiful (1952), en The Big Heat (1953).
Andrew Walker (akteur)
Andrew Walker (gebore 9 Junie 1979) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Steel Toes (2007) en in die televisiereekse Radio Active (1998) en Against the Wall (2011).
Witali Klitsjko
Op 25 Mei 2014 is Klitsjko tot burgemeester van die Oekraïense hoofstad, Kijif, verkies. Daarnaas is hy in die algemene verkiesing van 26 Oktober 2014 as afgevaardigde in die Oekraïense parlement verkies.
Klitsjko is 'n afgetrede kampioen (WBC Emeritus Champion) in die swaargewigklas van die Wêreldboksraad WBC asook vroeëre wêreldkampioen van die Wêreldboksorganisasie WBO. Altesaam 87,23 persent van sy teëstanders is uitgeslaan - een van die hoogste persentasies in die geskiedenis van professionele boks.
Tipe IX duikboot
Die Tipe IX duikboot was 'n klas duikboot wat die Duitse Vloot ontwerp en gebruik het tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie klas was ontwerp in 1935-36 met die doel om oor die oseane te vaar en Amerikaanse gebiedswater te bereik. Hulle het 'n togafstand van 19,313 km gehad. Die duikbote het 23 torpedo's gedra wat hulle formidabele slaankrag gegee het. Die tweede subklas IXB was die mees suksesvolste klas in Duitse U-boot geskiedenis. Hulle het 252 skepe met 'n tonnemaat van 1,551,006 ton gekelder. Die U-123, 'n IX boot, het in Desember 1942 deelgeneem aan Operasie Drumbeat waarin vyf duikbote nege skepe gekelder het langs die ooskus van Amerika. Die duikbote het vir 'n maand in die gebied gebly en brandstof ontvang van 'n tenker duikboot naby die kus van Bermuda.
Delft, Kaapstad
Delft is 'n township in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Delft 'n bevolking van 152 030 gehad.
Misdaad
Op Vrydag, 12 Julie 2019, is die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag in onder meer Delft ontplooi om hoë vlakke van misdaad, wat die Suid-Afrikaanse Polisiediens tot dusver nog nie onder beheer kon bring nie, te takel.
Niphates cavernosa
Niphates cavernosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Niphates en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Kelly-Borges & Bergquist.
Echinochalina bargibanti
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Lévi.
Paul Desmond
Paul Desmond (gebore as Paul Emil Breitenfeld, 25 November 1924 – 30 Mei 1977) was 'n Amerikaanse jazz musikant wat die alt-saxofoon bespeel het. Hy was ook 'n komponis, en is bekend vir sy werk saam met die Dave Brubeck Kwartet. Hy het die kwartet se grootste treffer, "Take Five", gekomponeer. Hy was een van die mees populêre musikante van die cool jazz genre.
Bykomend tot sy werk saam met Brubeck het hy ook verskeie groepe gelei en saamgewerk met Gerry Mulligan, Chet Baker, Jim Hall en Ed Bickert. Desmond sterf in 1977 aan longkanker na 'n toer saam met Brubeck.
Vroeë lewe
Desmond se vader, Emil Breitenfeld, was 'n pianis, orrelis en komponis. Breitenfeld het klanklose rolprente in rolprentteaters begelei en musiekverwerkings gemaak vir gedrukte publikasies en teaterproduksies.
Desmond se moeder Shirley was emosioneel onstabiel. Dit wil voorkom asof sy aan obsessiewe – kompulsiewe versteuring en ander geestesongesteldhede gely het. Vanaf 1933 het Desmond vir byna vyf jaar saam met familielede in New Rochelle, New York gewoon weens sy ma se geestesongesteldheid. Desmond het op twaalfjarige ouderdom die klarinet begin aanleer en daarmee voortgegaan aan die San Francisco Polytechnic High School. Tydens hoërskool wou hy die viool aanleer, maar sy pa het hom daarvan laat afsien en gesê dat "hy honger sal ly aangesien daar baie violiste is". Desmond het tydens sy hoërskooljare ook 'n talent vir skryf ontwikkel en mede-redakteur van sy hoërskoolkoerant geword. Hy het in die hoedanigheid 'n onderhoud met die komediant Bob Hope gevoer tydens een van Hope se besoeke aan San Francisco. As eerstejaarstudent aan San Francisco State College het Desmond die alt-saxofoon begin bespeel. Gedurende sy eerste studiejaar is Desmond opgeroep vir diensplig in die Amerikaanse Leër. Hy het by die weermagorkes aangesluit terwyl hy in San Francisco gestasioneer was. Hy het drie jaar in die weermag gedien.
Marble Hill, Manhattan
Marble Hill is die meeste noordelike woonbuurt van Manhattan, New York Stad. Alhoewel dit 'n gedeelte van die stadsdeel van Manhattan is, is dit ná die verlegging van die Harlem-rivier in 1895 nie meer aan die eiland van Manhattan geheg nie. Dit was 'n eiland tot 1914 toe die ou rivierbedding ingevul en Marble Hill met The Bronx verbind is.
Marble Hill het 'n oppervlakte van 0,38 km² en 'n bevolking van 9 841 mense.
Ten Boer
Ten Boer is 'n voormalige munisipaliteit en 'n dorp in die provinsie Groningen in die noordooste van Nederland.
Plekke
Achter-Thesinge, Boltklap, Bouwerschap, Bovenrijge, Emmerwolde, Garmerwolde, Hemert, Kröddeburen, Lageweg, Lellens, Lutjewolde, Oosterdijkshorn, Sint-Annen, Steerwolde, Ten Boer, Ten Post, Thesinge, Winneweer, Wittewierum, Woltersum, Zevenhuisjes.
AVN-prys vir manlike kunstenaar van die jaar
Die AVN-prys vir manlike kunstenaar van die jaar (Engels: AVN Award for Male Performer of the Year) is 'n prys wat sedert 1993 jaarliks deur die seksbedryfmaatskappy AVN toegeken word (benewens die prys vir beste akteur). Die eerste wenner was Rocco Siffredi, wat dit in 1993 op die 10de AVN-prysaand ontvang het. Teen 2021 het Manuel Ferrara die prys die meeste keer gewen: altesaam ses keer. Lexington Steele, Mick Blue en Evan Stone het dit elk drie keer gewen, en Rocco Siffredi, James Deen, Small Hands en Tom Byron twee keer. James Deen was op 22 die jongste ontvanger van die prys en Manuel Ferrara op 43 die oudste. Die mees onlangse wenner was Tommy Pistol in 2022.
Ontvangers
thumb|170px|Manuel Ferrara het die prys altesaam ses keer gewen.
Eamon Farren
Eamon Farren (gebore 19 Mei 1985) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X: Night of Vengeance (2011), Red Dog (2011), en Chained (2012), en in die televisiereeks Twin Peaks (2017).
Niphates caycedoi
Niphates caycedoi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Niphates en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Zea & Van Soest.
Shere
Shere is 'n klein woonbuurt in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika. Dit het oorspronklik as klein landbouhoewes buite die stad ontstaan, maar het die afgelope 20 jaar totaal verstedelik weens flinke residensiële uitbreiding na die ooste van Pretoria.
Wonderboom-Suid
Wonderboom-Suid is 'n groot, gevestigde voorstad in die noorde van Pretoria, die hoofstad van Suid-Afrika. Dit lê aan die suidehang van die Magaliesberg en die Wonderboom, vandaar sy naam.
Duke Ellington
Edward Kennedy "Duke" Ellington (29 April 1899 – 24 Mei 1974) was 'n Amerikaanse komponis, pianis en die leier van 'n jazz orkes wat hy vanaf 1923 tot sy dood gelei het tydens 'n loopbaan van meer as ses dekades lank.
Hy is gebore in Washington, D.C., maar was vanaf die middel van die 1920's in New York Stad gebaseer. Hy het bekendheid verwerf deur sy orkes se opvoerings by die Cotton Club in Harlem. In the 1930's het sy orkes deur Europa getoer. Alhoewel hy as 'n belangrike figuur in die ontwikkeling van jazz beskou word het Ellington die frase "beyond category" as 'n bevrydende beginsel omhels en na sy musiek verwys as deel van die meer algemene kategorie van Amerikaanse Musiek.
Sommige van die jazzmusikante wat lede van Ellington se orkes was, soos die saxofonis Johnny Hodges, word beskou as een van die beste spelers van die instrument. Die orkes was die bekendste orkes in die geskiedenis van jazz. Sommige lede het vir verskeie dekades deel van die orkes gebly. Ellington was 'n meester wat die skryf van miniature vir die drie-minuut opname-formaat van 78 opm plate betref, en het meer as duisend komposisies geskryf; sy uitgebreide werk maak deel uit van die grootste opgeneemde jazz-nalatenskap wat daar bestaan. Baie van sy stukke het standaardwerke van die jazzrepertorium geword. Hy het ook liedjies opgeneem wat deur sy orkeslede geskryf is, soos byvoorbeeld Juan Tizol se "Caravan" en "Perdido", wat 'n Spaanse kleur aan big band-jazz verleen het. In die vroeë veertigerjare het Ellington begin saamwerk met die komponis, rangskikker en pianis Billy Strayhorn, welke samewerking byna dertig jaar sou duur. Saam met Strayhorn het hy baie uitgebreide komposisies, of suites, asook addisionele kort stukke gekomponeer. Na 'n verskyning tydens die Newport Jazz Festival in Julie 1956 het Ellington en sy orkes 'n groot herlewing geniet en wêreldtoere onderneem. Ellington het opnames gemaak vir die meeste groot Amerikaanse platemaatskappye van sy era en het in verskeie rolprente verskyn en ook 'n handvol musiekblyspele gekomponeer.
Max Walker (akteur)
Max Walker (gebore 30 Desember 1986) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I'm Not There. (2007), Brooklyn (2015), en Arrival (2016), en in die televisiereeks 15/Love (2004).
Echinochalina bispiculata
Echinochalina bispiculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Echinochalina en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Dendy.
Warrenton, Indiana
Warrenton is 'n nie-geïnkorporeerde gemeenskap in Johnson Township, Gibson County, Indiana, Verenigde State. Warrenton is die tuiste van The Log Inn, die oudste restaurant in Indiana.
Polukarpus
As 'n mens kyk na wat die Skrif  leer uit Jesus se eie mond, is dit duidelik dat sy opdrag aan sy volgellinge is om sy voorbeeld te volg. Trouens sê Luk. 14:27: “En elkeen wat sy kruis nie dra en agter My aankom nie, kan My dissipel nie wees nie.”  Dieselfde opdrag word in Mat. 10:38 herhaal. En wanneer 'n mens die lewe en werke, asook die houding van Polukarpus, die opsiener van Smirna bestudeer, blyk een feit nie vir 'n sekonde te betwyfel nie: hierdie man het uit-en-uit Jesus se voorbeeld gevolg en sy kruis enduit gedra.
Warrenton, Indiana
Geskiedenis
Warrenton is in 1840 gestig. Dit is genoem ter ere van Joseph Warren, 'n patriot in die Amerikaanse rewolusie-oorlog. In 1841 is 'n poskantoor in Warrenton gestig, wat in werking was totdat dit in 1856 gesluit is.
Polukarpus
Die doel van die referaat is om 'n reis te onderneem oor wat ware Christenskap is, aan die hand van die optrede van Polukarpus, asook om kontroversie en feite rondom hom bekend te maak. Sy lewe en werke is beslis van groot belang vir die student van die kerkvaders en vir seker baie bruikbaar vir enige iemand wat in die bediening staan. Ongelukkig is daar net een volledige werk van hom wat behoue gebly het, maar dis 'n kort en kragtige werkstuk, waarvan beslis kennis geneem moet word. Daar sal ook beslis na sy martelaarskap verwys word, aangesien dit seker die belangrikste afdeling met betrekking tot 'n nabootser van Christus is. Ons het dus eintlik meer met fisiese werke (optrede) te doen as geskrewe briewe uit Polukarpus se eie pen.
Warrenton, Indiana
Geografie
Warrenton is geleë by 38.17306°N, -87.53278°W.
Polukarpus
Kontroversie rondom Polukarpus se geboortedatum en sterfte
Daar kan nie met sekerheid verklaar word presies wanneer Polukarpus gebore is nie. Sy martelaarskap se presiese datum word ook betwyfel. Die algemene konsensus is dat sy martelaarskap óf in 155, óf 156 nC plaasgevind het (Lightfoot 1912:185). Maar die kontroversie strek veel weier as dit: daar word ondermeer gevra waarom die frase “Katolieke kerk” dan gebruik is. Om hierdie rede voer sommige geleerdes, omdat hulle meen dit verwys letterlik na die Katolieke sekte, aan dat dit 'n later datum as 155 nC moes wees (Jackson, 1898:20). Hierdie argument val egter plat as mens in ag neem dat die woord Katholikos in Grieks verwys het na die “algemene” kerk en nie na die latere Katolieke sekte nie. Jackson staaf ook dat Polukarpus in die teks na verwys word as “Opsiener van die Katolieke kerk in Smirna” en dat daar reeds baie sektes in sy tyd was (Jackson, 1898:20). Dit is onmoontlik om vanuit hierdie standpunt 'n datum te probeer bepaal, want dit bots met al die ander inligting rondom Polukarpus. Daar word tradisioneel aanvaar dat hy 'n direkte leerling van Johannes was (Jackson, 1898:22). Hierdie standpunt oor 'n later datum ontneem hom van 'n Apostoliese kerkvader, aangesien die Katolieke kerk soos ons dit vandag ken, eers baie later ontstaan het.
Iets wat wel aandag kan geniet en daarop kan dui dat die teks later geskryf is, is die insident van die duif wat uit sy liggaam gegaan het toe hy gesterf het (Jackson, 1898:20), (Lightfoot, 1912:186). Dit is egter ook nie onmoontlik dat dit eerder bloot 'n latere toevoeging tot die teks van die Martelaarskap van Polukarpus was nie. Dus kan 'n mens aanvaar dat Polukarpus inderdaad tussen 155 en 156 nC as martelaar gesterf het.
Vroeë lewe
Daar is ongelukkig bitter min oor Polukarpus se lewe bekend. Sy naam is Grieks en beteken letterlik “baie vrugte”. Die sogenaamde Pionian “lewe,” is totaal onbetroubaar in meeste opsigte: dit bevat ongewone bonatuurlike gebeure, aanhalings uit dokumente wat nie bestaan nie, ens (Jackson,, 1898:22), (Lightfoot,, 1912:187). Daar is egter wel sekere elemente waarin daar wel waarheid steek (Jackson,, 1898:22). Hierdie elemente sal vervolgens bespreek word.
Daar word tradisioneel aanvaar dat hy as klein seuntjie as 'n slaaf verkoop is aan 'n vooraanstaande, ryk weduwee met die naam Callisto wat hom as haar eie seun grootgemaak het (Jackson, 1898:22). Min is bekend oor sy bekering, maar daar kan aanvaar word dat hy sy lewe lank 'n Christenskap was as hy verklaar dat hy Christus al 86 jaar lank dien (Mpolu. 9.2) Soos vroeër vermeld, was hy direk in kontak met die Apostel Johannes en het hy onder hom geleer. Johannes was waarskynlik ook die man wat hom as opsiener van Smirna aangestel het en het hom as sy eie seun liefgehad (Jackson, 1898:22). Smirna is vandag in die moderme tyd Izmir, Turkye.
Was Polukarpus 'n eienaar van eiendom?
Dat Polukarpus 'n man was wat eiendom besit het, is nie te betwyfeld nie, veral omdat die slawe genoem word in die brief oor sy martelaarskap. Daar word ook aanvaar dat die huis waarin hy vir die soldate gewag het om hom te kom arresteer, waar hy ook offsiere hospitaliseer het, sy eie was (Jackson,, 1898:22-23). Volgens Wake het Callisto na haar dood alles aan hom agtergelaat. Sy was goed gevestig en Polukarpus sou beslis ook goed gevestig gewees het indien sy alles aan hom nagelaat het. Wake brei egter verder uit deur te sê dat polukarpus nie hierdie eiendomme tot voordeel van homself gebruik het nie, maar gesorg het dat hy die help wat in nood verkeer (Wake, Internet).
Het polukarpus werklik so baie geskryf?
Daar word beweer dat Polukarpus “baie” briewe, seremonies ens geskryf het en dat al hierdie werke deur sy volgers vernietig was tydens sy martelaarskap. Hieroor is daar egter twyfel; dit blyk onwaarskynlik. Die rede wat Jackson hiervoor aanvoer is dat daar geen bewyse binne die teks van Polukarpus se bestaande brief aan die Filippense is dat hy wel 'n goeie kennis van literatuur gehad het nie. Sy konstruksie was ook nie juis diê van 'n begaafte literatuurkundige nie. Maar, sê Jackson, dis ook nie onmoontlik dat die bestaande brief wel een uit 'n hele paar briewe kon gewees het nie (Jackson,, 1898:23).
Waarvan 'n mens egter wel doodsekerheid kan hê is dat Polukarpus die Bybel baie goed geken het: hy haal in sy bestaande kort brief keer op keer byna direk uit die Nuwe Testament aan en gebruik sy kennis van die Skrif om sy menings te staaf. Miskien is dit juis 'n bewys dat hy nie baie geskryf het nie, maar wel baie die Woord gelees en gehoor het en dit sy eie gemaak het. Al die kerkvaders moes gewoonlik die tekste uit hul koppe leer en het nie toegang tot Google en Internet bronne gehad om gou iets te gaan nalees as hul nie self die tekste besit het nie. Mens kan vir seker aanvaar dat Polukarpus baie van sy kennis oor die Woord van Johannes verkry het.
Was Polukarpus getroud?
Oor hierdie vraag is daar gelyke, dog karige bewyse van ontkenning én bevestiging. 'n Stelling in Ignatius se brief aan Polukarpus word deur geleerdes verskillend interpreteer: die een groep meen dat Ignatius daarop sinspeel dat Polukarpus ongetroud was;  die ander groep meen dat die betrokke lesing nie na Polukarpus self verwys nie (Jackson,, 1898:23).
Die feit dat die vrou Ale in Ignatius se brief aan Polukarpus (viii), asook sy brief aan die mense van Smirna (xiii) gegroet word, maak 'n deur op 'n klein skrefie oop dat sy dalk Polukarpus se vrou was. Dit was in die twede eeu nC nog glad nie vreemd vir 'n opsiener om getroud te wees nie en dus skyn daar geen rede te wees waarom Polukarpus hom nie in die huwelik sou verbind het nie (Jackson,, 1898:23).
Triceratops
Triceratops, of die triseratopse of trikeratopse (Grieks vir "driehoringgesig"), is ’n genus van plantvretende dinosourusse wat in die Laat Maastricht-tydsnede van die Laat Kryt-periode, sowat 68 miljoen jaar gelede, vir die eerste keer voorgekom het in wat nou Noord-Amerika is. Dit is een van die laaste bekende nie-vlieënde dinosourus-genera en het in die Kryt-Paleogeen-uitwissing 66 miljoen jaar gelede uitgesterf.
Polukarpus
Was Polukarpus getroud?
Soos vroeër gemeld is, is die bewyse na beide kante toe egter só karig dat daar nie met sekerheid na enige kant toe gegaan kan word nie. Dit blyk dus 'n onopgeloste vraagstuk te wees. Dis ook nie so belangrik om te weet nie, maar tog baie interessant dat daar soveel onsekerheid hieroor bestaan.
Triceratops
Die triseratops het ’n groot, benerige kraag en drie horings op sy groot, viervoetige lyf gehad en het nogal soos die moderne renoster gelyk. Dit is een van die herkenbaarste dinosourusse en die bekendste seratopside. Dit het saam met die vreesaanjaende Tyrannosaurus bestaan en is waarskynlik deur laasgenoemde gejag, hoewel dit minder seker is of die twee wel baklei het soos in tradisionele museums en gewilde prente uitgebeeld word.
Twee spesies, T. horridus en T. prorsus, word erken, hoewel baie ander spesies ook al genoem is. Volgens navorsing wat in 2010 gepubliseer is, is Torosaurus, ’n seratopside wat lank as ’n aparte genus beskou is, ’n Triceratops, maar nie alle wetenskaplikes aanvaar dit nie.
Polukarpus
Vriendskappe met ander kerkvaders
Oor vriendskappe met ander kerkvaders is daar maar min te sê. Die drie beroemde Apostoliese kerkvaders waarmee Polukarpus wel bevriend en bekend was, was Klemens van Rome, Ignatius van Antiogië en Papias van Hierapolis (Jackson, 1898:24)
5de Dinastie van Egipte
Die 5de Dinastie van Antieke Egipte (ook Dinastie V geskryf) word dikwels saam met die 3de, 4de en 6de Dinastie groepeer as die Ou Ryk. Die 5de Dinastie het geduur van omstreeks 2494 tot 2345 v.C.
Polukarpus
Vriendskappe met ander kerkvaders
Eersgenoemde is lank voor Polukarpus se besoek aan Rome oorlede en daarom is dit onwaarskynlik dat hierdie twee groot vaders mekaar persoonlik geken en ontmoet het. Daar bestaan egter geen twyfel dat Polukarpus wel vertroud was met Klemens se brief aan die Korintiërs nie (Jackson, 1898:24). Soos reeds vroeër vermeld, het Ignatius ook aan Polukarpus geskryf en die feit dat hy bekend was met ander mense by Polukarpus, mag dalk 'n aanduiding wees dat hy Polukarpus wel persoonlik geken het (Jackson, 1898:23). Nog 'n aanduiding dat Ignatius en Polukarpus mekaar moontlik goed geken het, is die feit dat Ignatius in sy brief Polukarpus aanmoedig tot volharding en sy vroomheid bewonder (Jackson, 1898:7).
5de Dinastie van Egipte
Volgens Manetho het dié farao's vanaf Elephantine regeer, maar argeoloë het duidelike bewyse gevind dat hul paleise steeds in Memphis was.
Polukarpus
Vriendskappe met ander kerkvaders
Papias, volgens Irenaeus ook 'n leerling van Johannes, het net 241 km (150 myl), van Polukarpus af gebly. Dit is dus baie onwaarskynlik dat dië twee Apostoliese Kerkvaders nie met mekaar in kontak gekom en mekaar goed geken het nie (Jackson, 1898:24).
5de Dinastie van Egipte
Heersers
Die bekendste heersers van die 5de Dinastie was:
! scope=col width="15%" | Farao ! scope=col width="20%" | Troonnaam ! scope=col width="20%" | Bewind ! scope=col width="15%" | Hoofstad ! scope=col width="35%" | Graftombe
Polukarpus
Wat Polukarpus geleer en voorgestaan het
Dit is ongetwyfeld baie duidelik dat Polukarpus, as leerling van Johannes en op grond van sy brief aan die Fillippense, 'n groot voorstaander van die Woord was en dat hy daarvolgens geleer het. Soos reeds vroeër vermeld, is hierdie enigste brief wat ons van Polukarpus het, kort maar kragtig. Enigie iemand wat hierdie brief sou lees, sal onmiddellik die Nuwe Testament daarin raaksien. Soveel so dat Thiel aanvoer dat, hoewel daar verskille onder geleerdes bestaan oor hoeveel boeke van die Nuwe Testament Polukarpus aanhaal, hy in hierdie klein briefie van slegs 14 kort hoofstukke, al 27 boeke van die Nuwe Testament aanhaal, hetsy direk, of anders verwoord (Thiel, Internet).
Thiel voer verder aan dat, volgens Ibid en Irenaeus (Adversus boek III) daar aanvaar word dat Polukarpus die eerste Christenleier was wat Rome besoek het juis met die oog op die verkeerde pad en valse leerstellings, wat daar begin kop uitsteek het. Die groot kwaadstokers was onder meer die opsiener van Rome, Marcion en Valentianus. Polukarpus het ten doel gehad om hulle te konfronteer en die mense terug te bring na die ware Christenleer. Selfs in sy eie brief – dié aan die Fillippense – is dit baie duidelik dat hy min tyd gehad het vir mense wat openlik die Evangelie ontken en die bestaan van Christus, sy opstanding en die kruis. In sy eie woorde noem Polukarpus hierdie mense “die eersgeborenes van Satan” ( Polu. 7.2) (vergelyk 1 Joh. 3:8). Hy het dus baie sterk klem gelê op net één pad, die pad wat deur die Bybel vanuit die mond van Christus aangewys is. Soos mens hieruit kan aflei, het hy hom daarvoor beywer om nie net heidene nie, maar ook valse profete vas te vat en hul dissipels na die regte pad toe te lei.
Die belang van Polukarpus se werke
Daar kan sekerlik met reg gevra word: waarom staan hier “werke” as daar slegs een volledige werkstuk van Polukarpus oorgebly het? Soos vroeër gesê, mag daar net een werk wees, maar kan elke Christen vir seker baie leer uit die optrede van Polukarpus, wat wel bekend is. Daar moet egter onthou word dat hierdie een brief van onskatbare waarde vir die Christendom is en vir seker nie misgekyk kan word nie. Vervolgens sal daar op die martelaarskap van Polukarpus ingegaan word om 'n breër prentjie te vorm van hoe hy 'n ware nabootser van Christus was. Soos in die begin gesê, is sy werke meer op optrede gebasseer as skryfmateriaal. Daarom sal sy martelaarskap nie apart van die belang van sy werke staan nie, maar as 'n onderafdeling daarvan dien.
Die agtergrond van Polukarpus se martelaarskap
Die tyd wat gereken word as die tyd waarin Polukarpus se martelaarskap plaasgevind het, was oor die algemeen eintlik 'n baie vreedsame tyd vir Christene: iewers rondom 125 nC het Hadrianus die Romeine belet om Christene sommer net onskuldig dood te maak. Hulle moes eers skuldig bevind word voordat daar opgetree kon word en niemand wou dit sommer waag om teen die keiser in te gaan nie (Friend, 2012:2). Hadrianus was, wat die vervolging betref, byna die enigste heiden keiser met 'n kop op sy skouers;  hy het besef dat dit bloot onnodige bloedvergieting van onskuldige mense was. Dit wil voorkom of, na sy dood in 138 nC, daar nie dadelik 'n omkeer in die behandeling van die Christene gekom het nie en bitter min martelaarskappe is opgeteken tussen 125-160 nC (Friend, 2012:2). Een daarvan, was egter dié van Polukarpus in 155, of 156 nC.
Polukarpus word gesoek en gevind
Die Romeine, op grond van dat Polukarpus 'n Christenleier was en dus die Pax Romana bedreig het deur nie aan die keiser en hul gode te offer nie, het angstig na Polukarpus begin soek ( Mpolu, 6.1) Hy was al baie oud, 86 jaar ( Mpolu, 9.3), en mens kan nie help om te wonder watse gevaar hy nou eintlik vir die magtige Romeinse Ryk inhou nie.
Uit besorgtheid het die meerderheid van sy vriende hom aangeraai om pad te gee uit die stad en weg te kruip. Hoewel hy nie ontsteld was toe hy van ander vervolgings hoor nie, het hy tog na 'n plaas gevlug op sy vriende se aandrang ( MPolu, 5.1). Twee jong manne het egter, nadat hulle gemartel is, die geheim van waar Polukarpus wegkruip aan die soldate bekend gemaak (Mpolu, 6.1 ). Dit was nie vir Polukarpus moontlik om vir ewig weg te kruip nie, maar wat opvallend en baie ontstellend is, is dat dié twee jong manne, wat hom verraai het, mense uit sy eie huishouding was. Die skrywers van sy martelaarskap voer aan dat hierdie mense dieselfde straf as Judas sou ontvang (Mpolu, 6.2). Hulle het hom toe sonder moeite opgespoor, met volle wapenuitrusting aan, asof hulle teen 'n rower optrek ( Mpolu, 7.1).
Oorenkomste tussen Jesus se optrede en dié van Polukarpus
Volgens die teks van die martelaarskap van Polukarpus, was dit baie duidelik dat baie Christene hulself vrywilliglik oorgegee het om gemartel te word. Quintis, die slegte voorbeeld uit die geskiedenis, het egter gewys waarom die gemeente in Smirna nie aan hierdie soort uitspattigheid wou deelneem nie: Quintis het baie bang geword toe hy die wilde diere sien en toe sommer daar-en-dan sy geloof afgesweer en geoffer. Om hierdie rede, sê die gemeente van Smirna, gee hul nie hulself vrywilliglik oor nie; hul staaf dit selfs sterker deur te sê dat die Evangelie nie soiets leer nie (Mpolu, 4.1
Polukarpus, daarinteen, het nes Jesus, gewag dat hulle hom gevange moes neem; hy het nie sy dood gesoek nie ( Mpolu, 1.2). Hy het 'n droom gehad waarin hy gesien het hoe sy kussing deur vuur verteer word. Toe het hy omgedraai en aan dië wat saam met hom was gesê: “Ek gaan lewendig verbrand word” (Mpolu, 5.2 ). Dus het hy, net soos Jesus, presies geweet deur die genade van God, hoe hy te sterwe sou kom. Dit is nie moontlik om hierdie stuk te lees sonder om hoendervleis te kry nie – min mense sou bereid wees om net eenvoudig daar op te staan en die reis voort te sit... Dieselfde krag wat Jesus gedra het om sy vreeslike pad te stap, het Polukarpus gevul en daarmee was hy tot alles in staat deur Christus wat hom krag gegee het (Vlg. Fil. 4:13).
Ook het Polukarpus, toe hy die kans gehad het om te vlug na die soldate hom wou vang, net soos Christus gesë: “Laat die wil van God geskied” ( Mpolu, 7.1) (Vlg Matt. 26:39, Luk. 22:42). Ook het Polukarpus baie rustig voorgekom toe die soldate hom vang. Soveel so dat hulle verbaas was oor sy rustigheid en hoë ouderdom en kon hulle nie help om te wonder waarom só 'n groot bohaai opgeskop is om so ou man te vang nie (Mpolu, 7.2 ). Jesus het, ten spyte van die voorafgaande stryd wat Hy ervaar het, so rustig vir Judas gesê: “Vriend, waarvoor is jy hier?” (Vlg. Matt. 26:50). Polukarpus het ook die soldate met lof ontvang en selfs vir hulle iets te ete en te drinke voorgesit (Mpolu, 7.2). Jesus het een van die dissipels beveel om sy swaard te bêre ( Vlg Mat. 26:52, Luk. 22:51). Hy wou dus ook geen kwaad aan die soldate gedoen gehad het nie.
Jesus wou van die skare weet of hulle Hom, die onskuldige, soos 'n rower gevange wou neem (Vlg Mat. 26:55), net soos die teks vermeld oor hoe Polukarpus gevange geneem is asof hy 'n groot misdadiger was (Mpolu, 7.1). Polukarpus het ook, nadat die soldate hom gevang het hulle versoek om hom 'n uur te gee om te gaan bid ( Mpolu, 7.2). Soos Jesus gebid het voor sy arrestasie (vlg Mat. 26:39, Luk. 22:42 ). In sy gebed het Polukarpus aan almal gedink wat hy al gesien het: klein, groot, vooraanstaandes, nie-vooraanstaandes, asook aan die hele kerk reg oor die wêreld. Hy was so vol van die genade van God dat hy vir twee ure na sy gebed nie kon stilbly nie en baie van die manne was spyt dat hulle só Godvresende man uitgelewer het ( Mpolu, 7.2). Dit herrinner aan Judas, wat ook spytgekry het toe hy hoor Jesus is gevange geneem; hy het goed geweet dat hy 'n onskuldige man veraai het (Vlg Mat. 26:3-5 ).
Voordat Polukarpus finaal gedood is, moes hy ook op 'n ander wyse pyn ervaar, net soos Jesus eers geslaan en gespot is (Mat. 26:26-30 ). In Polukarpus se geval, het die polisiehoof, Herodes en sy vader, Nikolas, hulle vervies toe Polukarpus geweier het om aan die keiser te offer. Hulle wou weet wat nou so sleg daaraan is om te sê: die keiser is here. Toe Polukarpus antwoord na hy lank niks gesê het nie, was sy woorde eenvoudig, maar beslis: “Ek is nie van plan om te doen wat julle van my vra nie”  Toe breek die twee wrede Romeine se woede en hulle laat Polukarpus met 'n vreeslike spoed uit die koets klim. Soveel so, dat hy met die uitklim, sy maermerrie beseer het. Hy het egter vinnig aagestap, sonder om om te draai, asof hy nie beseer was nie (Mpolu, 8.2 en 8.3). Dis maar 'n baie klein marteling teen die géseling van Jesus, wat onherkenbaar as mens was (vlg Jes 52:14), maar daar steek tog 'n klein ooreenkoms in: beide is voor hul finale dood seergemaak.
Maar die goewerneur het aanhou soebat en Polukarpus beveel om te sweer en hy sal hom vrylaat, dat hy Christus moes vervloek. Hierdie frase kom in sommige tekste (soos dië van Luke), nie voor nie, maar dis 'n logiese afleiding om te maak dat dit wel was wat die goewerneur versoek, te oordeel aan Polukarpus se bekende belydeins: “86 jaar lank dien ek hom en hy het my nog geen leed aangedoen nie. Hoe kan ek my Koning wat my gered het, vervloek?” ( Mpolu, 9.3). Hier is die teks van Luke ook interessant teenoor Lightfoot s'n: Luke se teks bevat nie die woord “tagtig” nie, maar lees “ses jaar”. Dit is egter onmoonltik dat Polukarpus, wat vir heelwat meer as 6 jaar opsiener van Smirna was, bloot vir só 'n kort tydjie 'n dienaar van Christus was. Dus is Lghtfoot se teks in hierdie opsig beslis korrek: dit moet wees “ses-en-tagtig jaar” en nie “ses” nie. Jesus was wel nooit gevra om God te vervloek nie, maar dis vir seker so dat, indien Hy dit wel gevra was, Hy dit ook nie sou doen nie; daarom het Polukarpus sterk gestaan met die wete dat hy Jesus bo mense moet stel.
Triceratops
Beskrywing
Individuele triseratopse het na raming lengtes van 7,9 tot 9 m gehaal en hoogtes van 2,9 tot 3 m, en kon 6,1 tot 12 ton geweeg het. Hul grootste kenmerk was hul groot skedel; dit was van die grootste onder alle landdiere. Die grootste bekende skedel (monster BYU 12183) was na raming 2,5 m lank en kon tot sowat ’n derde van die dier se hele lengte uitgemaak het. Dit het ’n enkele horing op die neus gehad, net bo die neusgate, asook ’n horing van sowat 1 m bo elke oog. Aan die agterkant van die skedel was ’n relatief kort, benerige kraag, met skerp punte by sekere spesies. Die meeste ander seratopsides het groot openinge in die kraag gehad, terwyl die triseratops s’n solied was.
Polukarpus
Oorenkomste tussen Jesus se optrede en dié van Polukarpus
Hiedie woorde het Polukarpus heeltemal die woede van die goewerneur op die hals gehaal. Dinge het nou vinniger gebeur as wat woorde kon vertel. Die brandstapel is gereedgemaak en Polukarpus, met onverklaarbare vreugde en opgeruimdheid gevul, het self sy klere uitgetrek en sy eie skoene. Hy was nie gewoond daaraan nie; almal het altyd gekompeteer oor wie eerste aan sy liggaam sou raak as hul hom daarmee help. Hy was met groot respek behandel vir sy heilige lewe, selfs voor hy grys geword het. Hulle wou hom aan die brandstapel vas spyker, maar hy het hulle gevra om hom te laat staan; Jesus, die Een wat hom krag sal gee om die vuur te weerstaan, sal hom ook krag gee om op die brandstapel te bly, sonder die sekuriteit van die spykers waaroor hulle nou so gaande is (Mpolu, 13 ).
Triceratops
Beskrywing
Die dier se vel was ongewoon in vergelyking met ander dinosourusse s’n. Velafdrukke van ’n tot nog toe onbeskrewe fossiel wys sommige spesies was dalk bedek met haaragtige stekels, soos dié van die meer primitiewe seratopsiër Psittacosaurus.
Polukarpus
Oorenkomste tussen Jesus se optrede en dié van Polukarpus
Hier is dus geweldig baie ooreenkomste tussen hoe Jesus opgetree het en die optrede van Polukarpus: hoegenaamd geen verset nie, geen poging om God te verloën nie, geen kwaadpratery teenoor die heidene nie. Vervolgens gaan daar gekyk word na sommige wonderbaarlike elemente tydens die martelaarskap van Polukarpus en ook na die grootste ooreenkoms tussen sy martelaarskap en die van Christus, waarvan reeds in 'n groot mate kennis geneem is, nl volharding.
Triceratops
Ledemate
Triseratops-spesies was stewig gebou en het sterk ledemate gehad, asook kort hande met drie hoewe elk, en kort voete met vier hoewe elk. Hoewel hulle beslis vierpotiges was, word al lank gedebatteer oor die diere se houding. Oorspronklik is geglo die voorpote was uitgesprei om die gewig van die kop beter te kon dra. Gefossileerde voetspote van dinosourusse met horings en onlangse rekonstruksies van skelette (beide fisiek en digitaal) dui daarop triseratops en ander seratopsides het ’n regop houding gehad as hulle loop, met die elmboë gebuig – ’n houding tussen heeltemal regop en met die pote uitgesprei soos by moderne renosters.
Polukarpus
Wonderbaarlike elemente in Polukarpus se martelaarskap
Mens kan vir seker sê die droom oor sy dood wat hy gehad het, was 'n wonderwerk van God en genade om dit aan hom bekend te maak (vlg ook Mpolu, 12.3 ). Toe Polukarpus die stadion ingeloop het – en dit is seker die grootste wonderwerk – het daar 'n stem uit die hemel gekom wat gesê het: “Wees sterk Polukarpus en wees moedig!” Niemand het gesien wie was die spreker nie, maar al die gelowiges wat daar teenwoordig was, het self die stem gehoor ( MPolu, 9.1). 'n Mens kan sonder twyfel aanvaar dat dit die Heilige Gees was wat Polukarpus bemoedig het. Daar is egter nog een wonderbaarlike element wat doelbewus sal oorstaan tot die volgende punt – miskien net so groot soos die stem uit die hemel.
Triceratops
Ledemate
Die hande en voorarms van die triseratops het ’n taamlik primitiewe struktuur gehad in vergelyking met ander vierpotige dinosourusse soos die Thyreophora-spesies en baie souropodes. In dié twee groepe was die voorpote van vierpotige spesies gewoonlik gedraai sodat die hande vorentoe en die palms agtertoe gewys het. Triseratopse het, nes ander seratopsiërs en die verwante vierpotige ornitopodes, geloop met hul vingers wat weg van die lyf na buite wys – die primitiewe manier wat ook aangetref is by tweepotige dinosourusse soos teropodes.
Klassifikasie
Triceratops is die bekendste genus van Ceratopsidae, ’n familie groot Noord-Amerikaanse Ceratopsia-dinosourusse met horings. Daar is egter lank gedebatteer oor die presiese plasing van Triceratops in die familie. Verwarring word veral veroorsaak deur die kombinasaie van kort, soliede krae (soorgelyk aan dié van Centrosaurinae) en die lang horings bo die oë (meer soos dié van Ceratopsidae, ook bekend as Chasmosaurinae). In die eerste oorsig van gehoringde dinosourusse het die Amerikaanse paleontoloog R.S. Lull twee teorieë oor moontlike linies gehad: een van Monoclonius en Centrosaurus, wat tot Triceratops gelei het, en die ander van Ceratops en Torosaurus, wat Triceratops ’n sentrosourine maak soos wat die groep vandag verstaan word. Latere hersienings het dié mening ondersteun en die eerste groep, met kort krae, beskryf as Centrosaurinae (insluitende Triceratops), en die tweede groep, met lang krae, as Chasmosaurinae.
Polukarpus
Polukarpus – 'n ware nabootser van Christus
En só is die onskuldige Polukarpus, ongetwyfeld een van die grootste kerkleiers ooit, toe na sy versoek om hom netso te los bloot vasgebind, op die brandstapel geplaas en die brandstapel is aangesteek, nadat hy nog 'n slag 'n pragtige gebed gebid het. Maar toe gebeur iets vreemds: die vlamme gaan soos die seil van 'n skip rondom Polukarpus en wou hom nie brand nie...  'n Offisier word toe beveel om hom in die sy te steek met 'n swaard. Hy doen dit toe en toe die bloed uit Polukarpus se sy stroom, het dié die vuur aan die brand gesteek, sodat dit sy liggaam verbrand het ( Mpolu, 15.2). Die skare was verstom oor die verskil tussen die heidene en die gelowiges. Die Christene is egter, omdat die Jode die skare beïnvloed het, nie toegelaat om Polukarpus se liggaam self weg te neem nie. Die Jode het, uit pure onkunde, van die waansinnige standpunt uitgegaan dat netnou begin die Christene die gekruisigde een verlaat en hierdie man aanbid (Mpolu, 17.2) Toe die Romeine merk die Jode is die meerderheid, het hul dus sy liggaam in die middel van die stadion geplaas en heeltemal verbrand, sodat die Christene slegs sy bendere kon optel (Mpolu, 18.1 en 2).
Triceratops
Klassifikasie
In 1949 het die Amerikaans-Kanadese paleontoloog C.M. Sternberg eerste dié teorie bevraagteken; hy het gemeen Triceratops was nader verwant aan Arrhinoceratops en Chasmosaurus, gebaseer op hul skedels en horings. Dit het Triceratops ’n genus van seratopsine (hy het dit chasmosourine genoem) gemaak. Die meeste ander wetenskaplikes, soos John Ostrom en later David Norman, het Triceratops in Centrosaurinae geplaas.
Polukarpus
Polukarpus – 'n ware nabootser van Christus
Polukarpus, die ware nabootser van Christus, is op dié wrede, godelose, hiedense manier huis toe. Die enigste wesenlike verskil tussen sy gehoorsaamheid aan God en dié van Christus, was die manier van teregstelling: Christus aan die kruis, Polukarpus deur vuur.
Triceratops
Klassifikasie
Daaropvolgende ontdekkings en ontledings het Sternberg se mening oor Triceratops ondersteun. Lehman het albei subfamilies in 1990 gedefinieer en Triceratops as ’n seratopsine (chasmosourine) gereken op grond van verskeie morfologiese eienskappe. Buiten die kort kraag, pas dit baie goed in die seratopsine-subfamilie. Verdere navorsing deur die Amerikaner Peter Dodson, onder meer ’n kladistiese ontleding in 1990, het Triceratops se plasing in die seratopsine-subfamilie verder ondersteun.
Hier onder is ’n kladogram volgens Sampson et al. (2010).
Polukarpus
Slot
Só is dan aan die kerk op daardie stadium en aan alle Christene deur die eeue heen bewys: as daar een man is wat enduit volhard het en 'n ware nabootser van Christus genoem kan word, is dit Polukarpus, die opsiener van Smirna. Hy was 'n nabootser, soos die Woord beveel en ook die brief van sy martelaarskap duidelik getuig (Vlg. Mpolu, 1.2)  Hy het, soos Jesus in Lukas 14:27 en Mattheus 10:38 beveel het, sy kruis nie net opgeneem nie, maar dit enduit gedra. Die hoop word hiermee uitgespreek dat elkeen, wanneer hul in 'n soortgelyke situasie kom en van verwag word om Christus te verlvoek, dieselfde woorde sal spreek: “Hoe kan ek my koning wat my gered het, vervloek?” (volg). Christenskap is kruisdra, Christenskap is volharding, Christenskap is eerste bo alle dinge, soos Polukarpus aan ons bewys het. Hy word nie verniet deur die geliefdes van sy gemeente as die “bewonderenswaardige Polukarpus” genoem nie (Mpolu, 5.2P. Sy leuse was eenvoudig, maar kragtig:  “Maak nie saak wat nie, ek gee God die eer en kies hom bo alles, selfs my eie lewe.”
Triceratops
Gebruik in filogenetika
In filogeniese taksonomie word die genus gebruik as ’n verwysingspunt in die definisie van Dinosauria; dinosourusse word gereken as alle afstammelinge van die mees onlangse gemeenskaplike voorsaat van Triceratops en Neornithes (dus moderne voëls). Verder word die dinosourusse "met voëlheupe", Ornithischia, gedefinieer as alle dinosourusse met ’n meer onlangse gemeenskaplike voorsaat met Triceratops as met moderne voëls.
Paleobiologie
Hoewel triseratopse gewoonlik uitgebeeld word as diere wat in troppe voorgekom het, is daar tans min getuienis dat dit die geval was. Terwyl verskeie ander genera van gehoringde dinosourusse op terreine ontdek is met van twee tot honderde of duisende individue, is daar tot nou net een aangetekende geval van ’n terrein wat deur triseratops-bene oorheers word: die oorblyfsels van drie jong diere is in Montana gevind. Dit is dalk betekenisvol dat al drie diere jonk was.
Polukarpus
Bronnelys
(Nie alle inligting is betroubaar nie, maar daar is wel betroubare stukke). (Thiel, B: Polycarp's letter to the Philippians