cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selfbevordering
Laterale sosiale vergelykings
Laterale sosiale vergelykings, vergelykings met diegene wat oënskynlik gelyk aan die self is, kan ook selfbevorderend wees. Vergelykings met lede van 'n persoon se in-groep kan tot beskerming teen 'n lae selfbeeld bydra, veral wanneer die in-groep benadeel is.
Selfevaluering-instandhoudingsteorie
Selfbevordering groei en taan as 'n funksie van 'n persoon se bekwaamheidsvlak binne die konteks van interpersoonlike verhoudings. Dit beïnvloed interpersoonlike gesindhede en gedrag. Daar is drie faktore wat mense se selfevaluerings beïnvloed:
Strategiese vertolking
Die konsepte wat mense gebruik om hulleself en hulle sosiale wêreld te verstaan, is relatief vaag. Wanneer sosiale vergelykings getref word, kan mense hulle vertolking van daardie konsepte maklik en subtiel aanpas ten einde die self te versterk. Strategiese vertolkings kom veral voor nadat negatiewe terugvoer ontvang is. Enkele voorbeelde van strategiese vertolkings is:
Selfbelemmerende gedrag
Selfbelemmerende gedrag behels dat 'n persoon struikelblokke op sy eie pad stel ten einde die evaluerende implikasies wat taakverrigting meebring, te verminder. Selfbevordering kan hier op twee maniere plaasvind:
Ongeag die oorsake van selfbelemmering bly die selfverydelende eindresultaat dieselfde – die integriteit en kwaliteit van 'n taakuitkoms of evaluering word in gedrang gebring ten einde 'n aangenamer uitkoms te verkry. Selfbelemmerende gedrag is 'n goeie demonstrasie van 'n aktiewe selfmisleiding.
Geloofwaardigheid
Selfbevordering floreer op die afwesigheid of dubbelsinnigheid van bewyse. Waar kriteria streng gedefinieer is, neem selfbevordering gewoonlik af. Die effek verminder gewoonlik wanneer duidelikheid en definisie van die gedefinieerde kenmerk toeneem. Hoe makliker 'n gedrag of kenmerk geverifieer kan word, hoe moeiliker sal dit wees om daardie kenmerk aan selfbevordering te onderwerp. Die geloofwaardigheid van 'n eienskap wat gemeet kan word, beperk die mate waarin die selfbevordering van daardie eienskap voorkom.
Luim
Positiewe sowel as negatiewe gemoedstemmings kan die teenwoordigheid van die selfbevorderende motief beperk. Die uitwerking van luim op selfbevordering kan soos volg verduidelik word: 'n Negatiewe luim maak dit moeiliker maak om selfbevorderende taktieke in te span terwyl 'n positiewe luim die gebruik van hierdie taktieke in die eerste plek onnodig maak.
Sosiale konteks en verhoudings
Die teenwoordigheid van die selfbevorderingsmotief is van baie sosiale situasies afhanklik, sowel as die interpersoonlike verhoudings binne daardie situasies. Baie verskillende vergestaltings van selfbevordering kan plaasvind afhangende van hierdie sosiale kontekste:
Kultuur
Sielkundige funksionering word deur kulturele invloede getemper. Daar is baie bewyse ter ondersteuning van 'n kultuurspesifieke beskouing van selfbevordering.
Selfbevordering blyk 'n verskynsel te wees wat hoofsaaklik tot Westerse kulture beperk is waar sosiale bande losser as in die Ooste is.
Tog is daar tekens dat selfbevordering ook by meer interafhanklike kulture voorkom. Chinese skoolkinders beskou hulleself bogemiddeld bekwaam, en Taiwannese werknemers beoordeel hulleself gunstiger as wat hulle werkgewers doen.
Don S. Davis
Don S. Davis (4 Augustus 1942 – 29 Junie 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fan (1996) en The Uninvited (2009), en in die televisiereekse Twin Peaks (1990) en Stargate SG-1 (1997).
Gebande uil
Die Gebande uil (Glaucidium capense) is 'n gelokaliseerde algemene voël wat leef in boomveld, ruigtes en woudrand. Die voël is 20 – 22 cm lank en 100 - 130 g groot. In Engels staan die voël bekend as die African Barred Owlet.
Siener van Rensburg
Nicolaas Pieter Johannes ("Niklaas" of "Siener") Janse van Rensburg (30 Augustus 1864 - 11 Maart 1926) was ’n Boer in die Zuid-Afrikaansche Republiek - ook bekend as Transvaal - en later ’n burger van Suid-Afrika wat deur sy volksgenote as ’n profeet van die Boere beskou is. Gevolglik het hy bekend gestaan as Siener van Rensburg. Sy akkurate voorspellings van toekomstige gebeure het bestaan uit patriotiese en godsdienstige beelde. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog het hy ’n goeie reputasie onder die Boere opgebou en ’n getroue kameraad en adviseur van genl. De la Rey en pres. M.T. Steyn geword.
Hoewel hy kon lees, het hy in geen ander boek buiten die Bybel belang gestel nie. Nogtans het bekendes soos die generaals Koos de la Rey en Christiaan de Wet hom dikwels geraadpleeg. Daar is aangeteken dat hy sy eerste visioen gehad het toe hy 7 jaar oud was en daarna meer as 700 sulke bonatuurlike waarnemings tot en met sy dood. Hy het die meeste van sy visioene self verklaar. Die Suidlanders word sterk deur die profesieë van Siener van Rensburg beïnvloed
Vroeë lewe
Op 16-jarige ouderdom het hy deelgeneem aan die regering se strafekspedisie teen die opstandige Mapog. Hy het malaria opgedoen tydens die strafekspedisie en moes naby Wolmaransstad in die westelike ZAR agterbly. Toe hy 21 was, is Niklaas, waarskynlik weens sy kennis van die Skrif, tot ouderling van die Hervormde Kerk gekies. In 1884 het hy met Anna Sophie Kruger getrou.
Tweede Vryheidsoorlog
Van Rensburg en sy broer is opgekommandeer om deel te neem in die Tweede Vryheidsoorlog onder generaal Du Toit. Hy was nie gewapen nie en het nooit ’n skoot in die oorlog afgevuur nie. Sy bydrae was egter die reeks profesieë waarmee hy deur die loop van die oorlog (tot en met sy dood) die Boere bygestaan het. Soos die Siener later verduidelik het, het ’n man hom uit sy slaap wakker gemaak ’n dag voor die oorlog uitgebreek het, met ’n boodskap dat sy werk aan God gewy sou wees.
Na afloop van hierdie gebeurtenis was hy bevange van ’n vrees wat hy nie kon verdryf nie. Toe hy in hierdie verwarde toestand gebly het terwyl hulle in Kimberley vertoef het, het die leiers van die kommando hom huis toe gestuur. Hy het egter geen verligting ervaar nie en het teruggekeer na die Beleg van Kimberley waar hy in ’n visioen gesien het dat die Boere die oorlog sou verloor en baie lewens in die vryheidstryd sou afstaan. Kort daarna, moontlik by Graspan, het sy verwarde toestand verbeter toe ’n kameraad langs hom gewond is soos hy kort daarvoor in ’n visioen gesien het. Van Rensburg het daarna saam met genl. Piet Cronjé gereis, maar het daarin geslaag om met ’n handvol andere te ontsnap uit die omsingeling by Paardeberg. Daarna het hy saam met verskillende kommando’s gereis waar sy akkurate voorspellings sy reputasie opgebou het.
’n Verslag van sy visioene het die aandag van genl. De la Rey getrek, waarna Van Rensburg na De la Rey gekommandeer is. Op 7 Desember 1900 het genl. De Wet hom in ’n aaklige posisie bevind teen die Caledonrivier wat in vloed was terwyl die Britse magte sy posisie bestorm het. Sy oorgawe het ’n gegewe gelyk, maar ’n Boereverkenner het ’n boodskap van De la Rey gebring wat gelui het dat Van Rensburg die situasie gesien het en ’n ontsnappingsroete bekend geword het. De Wet het hierdie ontsnappingsroete gevolg en die Britte moes swig voor die stortvloed waar De Wet en sy manne deurkruis het. De la Rey wat dit ook moeilik gehad het van sy vyand, het Van Rensburg afgevaardig om saam met pres. Steyn na Roodewal, De Wet se toevlugsoord in die noordelike Oranje-Vrystaat, te gaan. Hier het Van Rensburg geadviseer dat hulle moes wag vir twee ruiters wat hy in detail beskryf het. Hulle het die volgende dag aangekom met ’n boodskap van waarnemende pres. Burger.
Op 13 September 1901 het Van Rensburg hom in die kamp van kommandant Roux op Rietkuil naby Vredefort bevind. Hy het dreigende gevaar aangevoel en die teenwoordiges, wat pas afgesaal het vir die dag, aangeraai om meteens die kamp te verlaat. Roux het nie dadelik ag geslaan nie en sy manne nog minder omdat die bespieders geen vyandelike eenhede gesien het nie. Van Rensburg, sy vrou en kinders het daarin geslaag om op ’n wa te ontsnap kort voor die grootste gedeelte van die manskappe gevange geneem is in ’n verrassingsaanval.
Vlug van die vyand
In Januarie 1901 het Van Rensburg ’n visioen gehad waarin hy gesien het dat drie Boerevroue vlug wat deur Willem Bosman, waar Van Rensburg toe was, gered sou word. Dae na sy heraansluiting by De la Rey se kommando het hy visioene gehad oor lede van sy eie gesin wat gevang word deur die Britte, waarna hy verlof gevra het om hulle te gaan bystaan. Die Van Rensburg-gesin het van hul plaashuis voor die Engelse weggevlug, maar die wa, waarop ou mense, vroue en bure was, is deur joiners oorval en die mense is gevange geneem. Van Rensburg se ouers, sy oudste dogter Hester en vier jonger kinders is na die konsentrasiekamp by Mafeking gestuur.
Van Rensburg, sy vrou, hul oudste seun Willem en twee dogters het met ’n ander groep gevlug wat nie gevang is nie en Van Rensburg is daarna weer na De la Rey se kommando. Toe hy sy vrou weer in Oktober 1901 ontmoet het, was hul huis totaal verwoes deur die Britte. Van Rensburg se onheilspellende voorgevoel oor hul dogtertjies, Anna en Maria, is bevestig toe hulle gehoor het dat twee lede van hul gesin gesterf het tydens ’n uitbraak van masels in die konsentrasiekamp.
Finale fases van die oorlog
Van Rensburg was teenwoordig toe kommandant Van Aardt se manskappe teruggekeer het van aksie te Yzerspruit op 25 Februarie 1902. Van Aardt was moedeloos en sy broer was vermis in aksie. Van Rensburg het hom egter verseker dat hy nie dood is of gevange geneem is nie maar dat hy lewend was maar in groot pyn verkeer het. Die gewonde soldaat is daardie selfde aand te perd na die kamp teruggebring deur ’n burger wat op hom afgekom het.
Voor die Slag van Tweebosch het Van Rensburg ’n aantal voorspellings gedoen wat aangedui het hoe die vyand teen die Hartsrivier sou aankom en wanneer hulle op hul kwesbaarste sou wees. Hy het ook gesien hoe die oorwinning De la Rey se reputasie sou versterk. Metheun se magte het ineen gestort voor De la Rey se skielike aanval op 7 Maart 1902 en Metheun is gevange geneem.
Op 17 Maart 1902 het pres. Steyn, begelei deur De Wet en genl. Hertzog, aangekom by De la Rey se hoofkwartier, Zendelingsfontein, naby Klerksdorp, om De la Rey se dokter te spreek oor sy siekte. Van Rensburg is weer eens gestuur om die president by te staan. Omstreeks die 23ste het Van Rensburg in 'n visioen gesien hoe Engelse troepe aankom. Die president was nie gretig om ag te slaan op die Siener se raad nie, maar De la Rey het namens Van Rensburg tussenbeide getree. Die president het op die aand van die 24ste na die veiligheid van die Moloporivier vertrek. In die vroeë oggendure van die 25ste het Britse troepe by Zendelingsfontein opgedaag en twee van De la Rey se adjudante gevange geneem.
Nadat hy toegang verkry het tot genl. Kemp se krygsraad in die bosveldomgewing, het Van Rensburg hulle gewaarsku om nie die terugvallende vyand aan te val nie aangesien hulle dan die risiko sou loop om omsingel te word. By die gevolglike Slag van Hartsrivier op 31 Maart 1902 het sommige Britse troepe inderdaad teruggeval maar van die Kanadese het vasgestaan totdat hulle deur die burgermagte oorval is. Alhoewel Kemp teensinnig op Van Rensburg se raad ag geslaan het, was hy onwillig om aan Van Rensburg die krediet te gee.
Rebellie
Toe die Unie van Suid-Afrika ten gunste van die Geallieerde Magte in die Eerste Wêreldoorlog gestem het, het Van Rensburg hom met die rebelle geallieer. Nog voordat die Maritz-rebellie behoorlik begin het, is dit ’n doodskoot toegedien toe De la Rey "per abuis" deur regeringsmagte op 15 September 1914 doodgeskiet is.
Toe De la Rey doodgeskiet is, was hy op pad na genl. Kemp, wat ná die dood van De la Rey die rebellie in die Wes-Transvaal georganiseer het. Op 2 November het Kemp die publiek toegespreek op ’n vergadering by Vleeskraal naby Schweizer-Reneke met die invloedryke Van Rensburg aan sy sy. Van Rensburg het ook die vergadering toegespreek en hulle verseker dat sy visioene aangedui het dat hulle nie baie het om te vrees nie. 610 mans het hulle by die rebelle aangesluit en met die dreigende diensplig het die getal rebelle toegeneem tot 1 800.
Kemp het ’n groep van 720 mans, meestal boere onder wie Van Rensburg en sy seun, bymekaar gemaak. Hulle het onmiddellik vertrek om hulle by Manie Maritz in Duits-Suidwes-Afrika aan te sluit. Na ’n woestyntog en groot ontberings het hulle hulle op 29 November by Maritz aangesluit. Rebelle onder leiding van De Wet en genl. Beyers is in die daaropvolgende dae deur Suid-Afrikaanse troepe gevang.
Met hul terugkeer na Suid-Afrika het Kemp en Maritz met regeringsmagte slaags geraak by Nous, Lutzputs en ook by Upington op 3 Februarie 1915. Van Rensburg se seun Willem is dodelik gewond in die geveg by Upington en die hele rebellemag is gevange geneem met die uitsondering van Maritz wat via Duits-Suidwes-Afrika na Angola gevlug het en vandaar na Portugal gegaan het. Van Rensburg is, net soos sy kamerade, ’n tronkstraf opgelê. Hy het ’n jaar uitgedien; aanvanklik in Boksburg en daarna in die Ou Fort in Johannesburg.
Naoorlogse jare
Ná sy vrylating het Van Rensburg na sy plaas, Rietkuil, naby Wolmaransstad teruggekeer. Daar is sommige van sy visioene opgeteken deur ds. Rossouw. Van Rensburg het egter sy dogter Anna (Badenhorst) opdrag gegee om al sy visioene van daar af op skrif te stel. Die visioene is moeilik om te interpreteer deur enigiemand anders as Van Rensburg self aangesien dit nie noodwendig chronologies afspeel nie en dit in beelde gesien is wat slegs Van Rensburg verstaan het.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is Van Rensburg se visioene deur die regering as opruiend beskou. Die verspreiding daarvan is verbied en kopieë is in opdrag van die premier Jan Smuts gekonfiskeer. Met die dood van Anna is haar handgeskrewe dokumente aan die Lichtenburgmuseum se argief bemaak waar dit in 1991 herontdek is. Die plaas en Van Rensburg-familiebegraafplaas is ongeveer 11 km van Ottosdal af in die huidige Noordwesprovinsie.
Visioene
Toe Van Rensburg nog ’n peuter was, was sy moeder reeds bewus van sy gesigte en het sy opgemerk dat dit hom versteur. Genl. Hertzog beskryf Van Rensburg as iemand wat voortdurend afgelei is deur ’n doolhof van beelde en simboliek. Meer as altesaam 700 van die visioene opgeteken.
Die aard van sy visioene betrek altyd die welstand van die Boere, Nederland en Duitsland en is deur hom ervaar as visuele beelde wat hy na die gesigte uitgelê het. Wanneer die beeld van die sisalplant in sy visioene verskyn het, het hy dit geïnterpreteer as ’n voorspel van ’n belangrike vergadering, samekoms of parlement. Baie mense glo dat hy akkurate voorspellings gemaak het van onder andere die dood van genl. De la Rey en die politieke oorgang van Suid-Afrika na sy eie afsterwe. By tye het sy visioene ook internasionale aangeleenthede aangeraak soos die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die opkoms van die kommunisme. Van Rensburg is en word steeds deur verskeie mense as Goddelike profeet gesien as gevolg van die visioene oftewel profesieë wat volgens oorlewering reeds in sy leeftyd waar geword het.
Twee uiteenlopende uitlêers van sy visioene is Frik H. Pretorius en Adriaan Snyman. Pretorius is van mening dat al die visioene as een storie in geheel gesien en uitgelê moet word, wat hy die visioenêre verhaal noem. Sy benadering is ’n meer geestelike een en bring eer aan die Here wat die visioene gegee het. Hy meen hierdie verhaal het nog nie begin nie. Snyman, daarenteen, meen dat baie van die visioene reeds in vervulling gegaan het. Sy benadering is meer polities van aard en elke visioen word afsonderlik beoordeel en nie noodwendig as deel van die verhaal nie.
Reitz se assessering
Die Boerekryger Deneys Reitz se verslag van die Tweede Vryheidsoorlog bevat ’n kleurvolle, objektiewe verhaling van een van die Siener se voorspellings (verkort):
Kurper
In Suid-Afrika vang hengelaars gewoonlik kurpers van Februarie tot April in die warmer, noord en oostelike dele van die land, alhoewel hulle reeds in September gevang kan word. Kurpers word gesien as 'n goeie sportvis op ligtegerei en is ook 'n goeie tafelvis.
Hier is 37 visse met die naam kurper.
Rein Arndt
Dr. Reinhardt Richard Arndt (1929–2020) was 'n wetenskaplike en president van die WNNR. Hy matrikuleer in 1947 aan Grey-kollege in Bloemfontein en studeer daarna aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat waar hy hom onderskei in organiese wetenskappe. Hy verwerf 'n MBA aan die Universiteit van Pretoria.
In 1967 word hy hoof van die chemiese departement van die nuutgestigte RAU. In 1995 word hy president van die WNNR.
Hy sterf op 1 Januarie 2020 in Stellenbosch. Hy word oorleef deur sy vrou, Alritha, vier dogters en vier skoonseuns.
Biografie
Nadat hy in 1947 aan Grey-kollege in Bloemfontein gematrikuleer het, studeer hy organiese chemie en sakewetenskap, behaal 'n doktorsgraad in die wetenskap aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat (1959) en 'n MBA aan die Universiteit van Pretoria (1957). Sy aanstelling by die WNNR in 1955 was die begin van 'n baie produktiewe navorsingsperiode in sy loopbaan, wat gefokus was op die bestudering van nuwe alkaloïde. In 1967 as een van die stigters van die Randse Afrikaanse Universiteit, het dr Arndt die afdeling chemie gestig, wat hy die volgende 12 jaar gelei het. Sy volgende akademiese pos was as professor in organiese chemie aan die Universiteit Stellenbosch van 1979-1980. Hy keer in 1981 terug na die WNNR as adjunkpresident, waar hy 'n sleutelrol speel in die herformulering en herstrukturering van hierdie organisasie.
In die laat 1980's, as deel van sy werk vir die Stigting vir Navorsingsontwikkeling (nou die Nasionale Navorsingstigting), het Arndt en Jacques De Wet die metodes ontwikkel vir die ondersteuning van navorsing aan universiteite. Hulle het aangevoer dat die grootste enkele probleem waarmee navorsing aan Suid-Afrikaanse universiteite destyds gekonfronteer is die 'gebrek aan goeie navorsers' was. Hulle het 'n metode ontwerp om die goeie navorsers in die stelsel te identifiseer om te finansier en te ondersteun. Die uitmuntendste hiervan sou volledig ondersteun word en die verantwoordelikheid toevertrou word om toekomstige geslagte navorsers te ontwikkel.
Arndt was ook instrumenteel in die skepping van 'n ontwikkelingsprogram vir swart universiteite, ondanks die feit dat die beoogde begunstigde instellings nie energiek en entoesiasties daaroor was nie. Hy het die Technikon-ontwikkelingsprogram ingestel wat Technikons en hul akademiese personeel uitgedaag het om navorsing te doen; voorheen is Technikons nie as navorsingsfasiliteite beskou nie.
Sommige akademiese ingenieurs en die leierskap van die Suid-Afrikaanse Ingenieursvereniging het gekla dat die beoordelingsstelsel nadeelig was teenoor akademiese ingenieursnavorsers en hulle in 'n duidelike agterstand plaas weens die vertroue op wetenskaplike publikasies as primêre produkte van navorsing. Die argument was dat hulle nie hul werk, wat van hoë gehalte is, kon publiseer nie aangesien dit gewoonlik kommersiële / sakekliënte betrek wat vertroulikheid geëis het. Dit het beteken dat hulle nie so hoog aangeslaan sou word as wat hulle moes gewees het nie. Besprekings in 1993 tussen Arndt en Derek Keys (Minister van Handel en Nywerheid) het daartoe gelei dat die Program vir Tegnologie en Menslike Hulpbronne vir die Industrie (THRIP in Engels) is gestig met 'n toelaag van R5 miljoen. "Die program het ongelukkig 'n burokratiese nagmerrie geword onder die Departement van Handel en Nywerheid" het dr Khotso Mokhele gesê tydens die gedenkdiens vir dr Arndt in Stellenbosch.
As besoekende professor het hy tyd aan die Stanford Universiteit in Kalifornië (1964-1965), die Eidgenössische Technische Hochschule in Zürich (1972) en die Universiteit van Cambridge (1978) deurgebring. Gedurende die periode 1992-1993 ontvang hy eredoktorsgrade van die Potchefstroomse Universiteit vir CHO, die Universiteit Stellenbosch en die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, terwyl hy in 1999 ook 'n doktorsgraad in die wetenskap aan die Universiteit van Natal verwerf. Ander toekennings ter erkenning van sy bydrae tot die Suid-Afrikaanse wetenskap sluit in die Claude Harris Leon-toekenning in 1990; die Suid-Afrikaanse medalje (goud) deur die Suid-Afrikaanse vereniging vir die bevordering van die wetenskap (S2A3) in 1992; en die Hendrik van Eck-medalje (goud) van die Suid-Afrikaanse Chemie-instituut (SACI) in 1996.
Na sy aftrede bly hy aktief betrokke as adviseur vir hoëronderwysinstellings en neem hy deel aan studies en projekte wat deur die Akademie vir Wetenskap van Suid-Afrika en die Stellenbosch se Instituut vir Gevorderde Studies gekoördineer word. Hy het intens geïnteresseerd gebly in Suid-Afrika se wetenskaplike landskap.
Yuji Sugano
Yuji Sugano (gebore 14 April 1961) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het slegs een keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Mika Heilmann
Mika Heilmann (gebore 22 Desember 1970) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ballerup Boulevard (1986), Friends Forever (1986), Nattevagten (1994), en Mimi og madammerne (1998).
Herrieklip
Die Herrieklip in Meiringspoort herdenk die stories wat C.J. Langenhoven in sy satries-humoristiesese werke Sonde met die bure (1921) en Herrie op die ou tremspoor (1925) vertel. Dit handel oor Kerneels, Vroutjie, Engela, hul fiktiewe sirkusolifant Herrie en die trem, die Langenhovens se vakansiehuis.
Langenhoven het self die naam Herrie op 1 Julie 1929 op ongeveer 15 km vanaf die suidelike ingang tot die kloof in die sandsteen uitgebeitel. Hierdie is 'n verklaarde kultuurmonument.
Ochsenhausen
Ochsenhausen (Duitse uitspraak: ɔksn̩haʊ̯zn̩) is 'n stad in die Biberach-distrik, Baden-Württemberg, Duitsland, geleë in die hartland van Bo-Swabe. Die grootste nabygeleë nedersettings is Biberach en Memmingen. Dit beskik oor 'n bevolking van 8 856 (soos op 31 Desember 2018). Naas sy hoë lewensgehalte en toeristiese waarde (Ochsenhausen word amptelik as herstellingsoord erken) word die stad deur 'n florerende ekonomie gekenmerk. In die plaaslike groot aanleg van Liebherr (Liebherr-Hausgeräte Ochsenhausen GmbH), een van die grootste vervaardigers van koel- en vrieskaste in Duitsland en belangrike rolspeler op die wêreldmark met 'n jaarlikse omset van meer as €10 miljard, vervaardig bykans 2 000 medewerkers jaarliks meer as 800 000 toestelle.
2015 Oostenrykse Grand Prix
Die 2015 Formule Een Oostenrykse Grand Prix is op 21 Junie 2015 op die Red Bull Ring in Spielberg, Oostenryk gehou. Dit was die agste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Ochsenhausen
Ochsenhausen is langs 'n argitektoniese en kulturele toerismeroete geleë, die Oberschwäbische Barockstraße of Bo-Swabiese Barokroete wat oor 'n afstand van 500 km tussen Ulm en Friedrichshafen aan die Bomeer (Bodensee) loop. Vanweë die digtheid van eersterangse monumente van barokargitektuur word na die streek ook verwys as die «Hemelryk van Barok». Ochsenhausen se eie barokjuweel is die grootskaalse kloosterkompleks, 'n voormalige Ryksabdy van die Benediktyne-orde.
Geskiedenis
Die Ryksklooster Ochsenhausen (Reichskloster Ochsenhausen, die eerste keer vermeld in 1093) was vir baie eeue 'n selfregerende prinslike abdy binne die Heilige Romeinse Ryk wat deur 'n Ryksprelaat ('n ab wat net aan die keiser ondergeskik en dus «ryksvry» was) regeer is, waarby die oppervlakte van sy omliggende besittings sowat 250 km2 beloop het.
In 1803, tydens die verloop van die groot territoriale herstrukturering wat tussen 1802 en 1814 in Duitsland en die aangrensende streek plaasgevind het, was die abdy gesekulariseer en omvorm tot 'n sekulêre prinsdom wat aan Hertog Franz Georg Karl von Metternich verleen is ter vergoeding vir die verlies van sy Ryksvrye (Reichsfreiheit of Reichsunmittelbarkeit (In Afrikaans: Ryksvryheid), was 'n bevoorregte grondwetlike en politieke status wat gewortel was in die Duitse feodale reg; ingevolge waarvan keiserlike landgoedere van die Heilige Romeinse Ryk, soos byvoorbeeld keiserlike stede, prinsbiskop-ryke en sekulêre owerhede, en individue soos die keiserlike ridders; vry verklaar is van die gesag van enige plaaslike heer en onder die direkte ("onmiddellik", in die sin van "sonder 'n tussenganger") gesag van die Heilige Romeinse keiser, en later van die instellings van die Ryk soos die Dieet (Reichstag) en die Rykskamer van Justisie, geplaas is) feodale landgoedere op die linkeroewer van die Ryn, nadat die area deur rewolusionêre Frankryk geannekseer is. In 1806 is die prinsdom by die Koninkryk van Württemberg gevoeg, wat in 1871 deel geword het van die Duitse Keiserryk.
Die abdy bied 'n goeie uitsig oor die stad vanaf sy dominante posisie op 'n heuwel.
Besienswaardighede
Elke jaar vind die Öchsle-Fest plaas. Dit is vernoem na 'n historiese smalspoor treinspoor genaamd  Öchsle  wat van Ochsenhausen na Biberach geloop het.
Alex Reid (vegter)
Alex Reid (gebore 21 Julie 1975) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Killer Bitch (2010), Iron Monk (2012), Retribution (2017), en Thule.
Lincoln Tate
Lincoln Tate (1 Desember 1934 – 16 Desember 2001) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rapporto Fuller, base Stoccolma (1968), Acquasanta Joe (1971), Battle of the Amazons (1973), en The Legend of the Lone Ranger (1981).
Gary "Litefoot" Davis
Gary "Litefoot" Davis (gebore 1 Maart 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Indian in the Cupboard (1995), Mortal Kombat: Annihilation (1997), Kull the Conqueror (1997), en Adaptation. (2002).
PZL.37 Łoś
Die PZL.37 Łoś was 'n Poolse tweemotorige mediumbomwerper wat gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste prototipe het sy nooiensvlug in Junie 1936 voltooi.
Soutpan
Soutpan is 'n pan en nedersetting sowat 40 km noordwes van Bloemfontein. Die pan is een van die grootste in die Vrystaat. Aan die suidekant van die pan is Florisbad, wêreldbekende argeologiese perseel. Die Florisbadman is hier gevind.
Theunis Engelbrecht
duimnael|regs|200px|Theunis Engelbrecht.
Philippus Theunis Engelbrecht (gebore op 2 Maart 1965 in Kroonstad) is ’n Afrikaanse digter, skrywer, joernalis en musikant.
Lewe en werk
Engelbrecht is gebore in die Vrystaat. In 1973 verhuis die gesin na Bethlehem en hy ontvang sy laerskoolopleiding aan die Primêre Skool Jordania op Bethlehem. Hy matrikuleer in 1983 aan die Hoërskool Witteberg op Bethlehem en studeer vanaf 1984 verder aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy in 1986 ’n B.A.-graad behaal het met Sosiologie en Afrikaans-Nederlands as hoofvakke. Vanaf 1987 is hy joernalis, eers by Beeld in Johannesburg as assistent-hoofsubredakteur van hierdie koerant se kuns- en vermaakbylae, Kalender, en daarna vanaf 2000 in die teksredaksie van Die Burger in Kaapstad. Daarna is hy vir ’n tyd lank in Kaapstad op Rapport se redaksie en keer dan terug na Die Burger as nagsubredakteur. Vanaf 1988 tot 1999 behartig hy die oneerbiedige rubriek “Pop-Opskop” in Beeld, wat per geleentheid vir president P.W. Botha so ontstel het dat hy die direksie gevra het om van Engelbrecht ontslae te raak – sonder sukses. Daarna was hy ook musiekregisseur van Punt Geselsradio, waar hy die program "Regstellende satisfaksie" aangebied het en ook die regisseur was van Rian van Heerden en Pik Botha se programme. Hy het ook die poprubriek “Sound bites” vir LitNet geskryf. As vryskutjoernalis het hy die ontstaan en internasionale deurbraak van die groep Die Antwoord in 'n reeks van vier diepte-artikels vir die koerantbylae By gedokumenteer.
Nadat die sensors van die laaste Nasionale Party-bewind ’n ouderdomsperk van agtien op sy roman “Om ’n laaitie te maak” geplaas het, wend hy hom eerder tot die wêreld van pop- en rockmusiek as kreatiewe uitlaatklep. Die liedjie “Jong dames dinamiek maak my siek” van hom en sy groep, Randy Rambo en die Rough Riders, word in 1988 op die bekende “Voëlvry” album opgeneem. Wanneer die groep in 1990 ’n album opneem onder die titel “Die saai lewe”, word die album vir verspreiding en besit verbied op grond van politieke inhoud en obseniteit. In 1996 word die album met enkele wysigings heruitgereik en die naam van die groep verander na "Die Naaimasjiene". Die verbod word opgehef maar ’n ouderdomsperk van agtien word daarop geplaas. Die Naaimasjiene is 'n ateljeeprojek, maar het al opgetree by Houtstok 2, Oppikoppi en Kaktus op die Vlaktes en hul liedjie "Sê 'n gebed" is deur Johannes Kerkorrel onder die titel "Sê-sê" verwerk en opgeneem vir sy album ge-trans-for-meer.
Skryfwerk
Op dertienjarige leeftyd publiseer hy sy eerste verhaal in Patrys en verower hiermee ’n spesiale prys. Van vroeg reeds verskyn sy gedigte en kortverhale in tydskrifte soos Standpunte, Tydskrif vir Letterkunde, Contrast, Graffier, Ensovoort, Spado, Kabelkarnimfe, The Bloody Horse, Tagtiger, Taaldoos en Stet en ook in die April 1985-uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt. In sy gedigte fokus hy op die emosionele, wat ook heelwat liefdesverse insluit. Veral treffend is sy erotiese en surrealistiese beeldspraak. Hy debuteer reeds op sewentienjarige leeftyd en sy eerste digbundel, “’n Gedig is so onskuldig soos ’n eier”, toon baie belofte en word oorwegend positief ontvang, met die beeldspraak van die eier wat treffend in verskeie gedigte gebruik word om eenheid in die bundel te bewerkstellig. Hy toon ’n voorliefde vir surrealistiese beelding en die natuur speel ’n groot rol in sy gedigte, wat in ’n groot mate op die self gerig is. Die bundel het vier afdelings, die eerste waarvan geen opskrif het nie en persoonlike poësie is wat meer wydlopend van aard is. Die afdeling “Spermskrif” bevat hoofsaaklik liefdesgedigte, geskryf in ’n somber toon. “stikskrif” bevat gedigte oor leegheid, doodsheid en vrees en die opstand daarteen, terwyl “skeletskrif” gedigte met perspektief op die dood bevat. Oordadige gebruik van nie-funksionele beeldspraak skaad die bundel, wat in 1983 op die kortlys vir die Perskorprys is. Die hoogtepunt in die bundel is “Heimat-vers vir my lovely”, wat met sy opstapelingstegniek besondere effekte bereik. Die opvolgbundel, “Skreeuparadys”, steek vas in tipies adolessente besinninge oor die seksuele, liefde en die skok en afgryse oor oorlog, dood en waansin. Ten spyte van dikwels vergesogte beeldspraak werk die bundel met subkulture, pop-legendes en moderne generasieprobleme, waarby veral jonger lesers aanklank vind. Hierdie bundel is in drie afdelings verdeel, waar die eerste hoofsaaklik liefdesgedigte en gedigte oor die natuur bevat. Die tweede afdeling bevat slegs vyf gedigte onder die titel “Lied vir Afrika”, waarin die vermensliking van die natuur opvallend is. Die derde afdeling behandel aftakeling, wanhoop, wreedheid, verminking en die dood. Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “S.A. in poësie / S.A. in poetry”, “Poskaarte”, “Granaat”, “Skryf asseblief terug”, “Party van ons”, “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”, “Die dye trek die dye aan”, “Goudaar”, “Kraaines” en Gerrit Komrij se “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Die jeugroman “Kinders van die Kierangsee” word in Engels vertaal as “Boys of summer”. Sy novelle “Om ’n laaitie te maak” behandel die lewensverhaal van Arnold, in vir sy tyd moderne spreektaal. Sy pa vermoor sy ma en pleeg daarna selfmoord, wat Arnold in ’n lewe van seks en dwelms laat beland. Sy lewe loop op ’n ramp uit en hy word vir waarneming na ’n gestig gestuur, waar hy aanklank vind by die ander pasiënte. Hier besin hy oor sy lewe en voer gesprekke met ’n spinnekop, die simbool van die noodlotsweb wat sy lewe beheer. Hierdie novelle word in 1991 vir die verhoog verwerk onder regie van Shirley van Jaarsveld en dit word opgevoer tydens die Nasionale Kunstefees in Grahamstad. Ná ’n stilte van 27 jaar verskyn die satiriese roman “Papegaaislaai”. Malletjie (eintlik Lambert) Malan bly in Fietas waar hy sy ouma en haar ewe bejaarde poedels Oubaas en Hilda oppas – en natuurlik vir Pik, die papegaai. Malletjie is onlangs afgelê by die koerant waar hy fotograaf was en hy en Rocky, ’n platsak DJ, probeer geld maak deur privaatspeurder te speel. Hulle help soek na ’n Afrikaanse sanger wat in raaiselagtige omstandighede verdwyn het. Die soektog neem hulle van Fietas, deur Brixton, Hillbrow en Brakpan tot in die Bosveld en terug. In die soektog krap hulle ’n nes van dekadensie in die Afrikaanse musiekbedryf oop en ondervind hulle baie moeilikheid, want die subtitel van die boek is nie verniet “’n Rowwe roman” nie. Deurgaans is Pik daar om kommentaar te gee en op sy unieke manier leiding te verskaf. ’n Uittreksel uit ’n vroeër weergawe van die roman word deur Danie Botha in die versamelbundel “Party van ons” opgeneem. Theunis help ook vir Jack Parow met die skryf van sy outobiografie “Die ou met die snor by die bar”. In 2016 vertaal hy Mike Nicol se misdaadriller Agents of the State as Staatsrotte.
The Dispossessed
The Dispossessed: An Ambiguous Utopia is 'n utopiese wetenskapsfiksieroman van Ursula K. Le Guin wat die eerste keer in 1974 gepubliseer is, en wat afspeel in dieselfde fiktiewe heelal as haar voorafgaande roman, The Left Hand of Darkness (1969). Dit kyk na twee wêrelde wat baie naby aan mekaar is (eintlik mekaar se mane) om 'n verskeidenheid politiese sisteme teenoor mekaar af te speel en te ondersoek.
Hierdie boek het die Nebula Award vir beste roman in 1974 gewen, sowel as die Hugo Award en Locus Award in 1975.
Sarah Uriarte Berry
Sarah Uriarte Berry (gebore 31 Mei 1969) is 'n Amerikaanse aktrise.
Heilige Venda-bamboes
Die Heilige Venda-bamboes (Oxytenanthera abyssinica) is een van twee spesies bamboes wat endemies in Afrika is. Dit kom voor in tropiese Afrika. In Suid-Afrika kom dit slegs in die Limpopo-provinsie voor.
Die boom se FSA-nommer is 21.6. Die ander bamboesspesie wat inheems aan Afrika is, is Bergbambos tessellatus.
Hamunyera Hambyuka
Julius Hamunyera Hambyuka (gebore 25 Maart 1966) is 'n Namibiese politikus wat sedert Maart 2015 as lid van die Nasionale Vergadering van Namibië dien. Hy is 'n lid van die regerende SWAPO party. Hambyuka is in Maart 2020 as die regeringshoofsweep van die Nasionale Vergadering aangestel.
Agtergrond en onderwys
Hambyuka is op 25 Maart 1966 in Tondoro in die voormalige Suidwes-Afrika, nou Namibië, gebore. Hy het aan die dr. Romanus Kampungu Senior Sekondêre Skool gematrikuleer en daarna aan die Politegnikum van Namibië gestudeer waar hy 'n diploma in sakebestuur en administrasie en 'n sertifikaat in geleentheidsbestuur verwerf het. Hambyuka het sy loopbaan begin deur vir die Katemo Landboukoöperasie te werk.
Kranssuikerbos
Die kranssuikerbos (Protea rupicola) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Dit het 'n vertakte stam en word tot 2 m hoog. In Engels staan dit as die Krantz sugarbush bekend. Die boom se FSA-nommer is 88.2.
Hamunyera Hambyuka
Politieke loopbaan
Binne SWAPO was hy van 1998 tot 2000 'n streeksadministrateur, 'n adjunkparty-direkteur van 2001 tot 2003, en die direkteur van administrasie by die party se streekstak in Kawango-Wes tussen 2004 en 2015. Hy is in die algemene verkiesing van 2014 tot die parlement verkies. Hamunyera is op 20 Maart 2015 as 'n parlementslid ingehuldig.
Kranssuikerbos
Verspreiding
Die plant kom van die Groot-Winterhoekberge tot die Hottentots Hollandberge, Langeberg en Swartberg tot by die Groot-Winterhoekberge in die Oos-Kaap voor en is dus deel van die fynbos-bioom.
Takashi Mizunuma
Takashi Mizunuma (gebore 28 Mei 1960) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Rigmor Hvidtfeldt
Rigmor Hvidtfeldt (13 Junie 1907 – 7 Julie 1991) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Det kære København (1944), Susanne (1950), en Eventyr på Mallorca (1961), en in die televisiereeks Matador (1978).
Philipton
Philipton is 'n nedersetting in die Raymond Mhlaba Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap.
Philipton lê 4,7 km noordnoordoos van Balfour, 6,7 km noordwes van Seymour, oos van die R351-pad, wes van die R67-pad en naby die Fairbairnrivier, 'n boloop van die Katrivier.
Die dorpie is in 1829 gestig as 'n sendingpos van die Londense Sendinggenootskap en deel van die Katrivier-nedersetting. Dit is genoem na dr. John Philip, predikant van die Congregational Kerk en superintendent van die Londense Sendinggenootskap in Suid-Afrika. James Read sr. was die eerste sendeling en onder sy opvolgers was sy seun James Read jr. en Gottlob Schreiner, die vader van William Philip Schreiner en Olive Schreiner. James Read sr. is hier begrawe en sy vrou Elizabeth is hier oorlede. Ook lê 'n soldaat uit die Tweede Wêreldoorlog, G. Snyers, hier begrawe. Die Congregational Kerk van Balfour onderhou nog steeds 'n buitepos in die gehug.
Janel Parrish
Janel Parrish (gebore 30 Oktober 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bratz (2007), Triple Dog (2010), en Celeste & Jesse Forever (2012), en in die televisiereeks Pretty Little Liars (2010).
Laeveld grootskub-geelvis
Die Laeveld grootskub-geelvis (Labeobarbus marequensis) is 'n varswater vis wat natuurlik wyd verspreid voorkom vanaf die onderste gedeelte van die Zambezirivier suidwaarts tot by die Pongolarivier. In Engels staan die vis bekend as die Lowveld largescalescale yellowfish.
Voorkoms
Die vis het groot skubbe en daar is twee pare baarde om die mond. Die vis word tot 470 mm lank en weeg tot 6.0 kg. Die Suid-Afrikaanse hengel rekord is 5.75 kg en die Zimbabwe rekord is 4.11 kg.
Bouillon, België
Bouillon is 'n stad in die Belgiese provinsie Luxemburg (Wallonië), sowat 153 kilometer suidoos van Brussel, met 'n oppervlakte van 149,09 km² en sowat 5 000 inwoners (2011).
Die stad lê in die vallei van die Semoisrivier, te midde van die bosgebied van die Ardenne-gebergte. Danksy die strategiese ligging by die handelsweg tussen die Duitse Eifelgebied en die Franse Champagne het Bouillon in die Middeleeue 'n belangrike rol gespeel.
Die bekendste boorling van die stad is Godfried van Bouillon, 'n deelnemer van die Eerste Kruistog, wat hier sy burg laat oprig het. Die indrukwekkende gebou bo-oor die vallei is die oudste Belgiese monument uit die tydperk van die feodalisme en 'n goeie voorbeeld vir die beskerming en tegelykertyd oorheersing van 'n bepaalde streek vanuit 'n strategies geleë burg.
Die historiese monumente en die natuurskoon van die omgewing maak van Bouillon 'n gewilde toeristebestemming.
Mike Reid (akteur)
Mike Reid (19 Januarie 1940 – 29 Julie 2007) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Snatch (2000) en Jack Says (2008), en in die televisiereeks EastEnders (1985).
Hirola
Die Hirola (Beatragus hunteri soms Damaliscus hunteri), ook bekend as Hunter se hartebees, is die enige lid van die geslag Beatragus.
Uiterlik
Hirola's staan bekend as die "vieroog-antilope", vanweë hul groot preorbitaalkliere. Die dier het 'n skofhoogte van 100 tot 125 cm, is 120 tot 200 cm lank en weeg 80 tot 118 kg. Die stert is 30 tot 45 cm lank. Hul pels is sandbruin van kleur, gryser by die bulle as by die koeie, met 'n ligte pens en 'n klein wit, brilagtige, strook op die brug van die neus. Die horings is liervormig en baie opvallend geringd.
Leefgebied
Die hirola kom deesdae slegs op groot, droë vlaktes op die grens van Kenia en Somalië voor. Voorheen is die soort ook in Somalië aangetref, maar daar word vermoed dat hulle sedert 2005 uitgesterf is in dié land.
Gedrag
Kuddes bestaan uit twee tot veertig koeie onder leiding van 'n territoriale bul. Vrygeselkuddes van vyf of meer bulle kom algemeen voor. Die dominante mannetjies is baie gebiedsgebonde. As die bulle veg, sak hulle af op die knieë, terwyl hulle met hul horings die teenstander met die agterpote vorentoe stoot.
Weiding
Dié antilope is dagdiere en bestee hoofsaaklik hul oggende en namiddae aan weiding. Naas gras vreet die hirola's soms ook blare. Die diere verkry die meeste van hul vog uit die oggenddou.
Bedreig
Die hirola is 'n ernstig bedreigde diersoort. Daar is op die oomblik slegs nog tussen 500 en 1 000 eksemplare in die natuur oor. In 1990 was daar nog ongeveer 7 000 diere en slegs tien jaar vroeër is daar nog meer as 14 000 getel. Die sterk afname is omrede hulle moet meeding met ander vee waar daar nie voldoende voedsel in 'n gebied is nie, en ook omdat hul habitat al meer geteister word deur ernstige droogtes. Die jagmaak op die dier het ook 'n rol gespeel.
Flemming Jensen
Flemming Jensen (gebore 18 Oktober 1948) is 'n Deense akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Nissebanden i Grønland (1989), Alletiders julemand (1997), Taxa (1997), en Island of the Pixies (2003).
Hordes van die Oeloes van Djotsji
Djengis Khan se oudste seun, Djotsji, het 14 seuns gehad. Ná sy dood het hulle hul pa se deel van die Mongoolse Ryk, bekend as die Goue Horde of Oeloes van Djotsji, geërf met Batoe as opperste khan. Hoewel sy broer Orda die oudste was, het hy hom aan Batoe se gesag onderwerp. Orda het saam met van sy jonger broers oor die oostelike vleuel van die Goue Horde regeer en Batoe en van sy ander broers oor die westelike deel. Hierdie hordes is in Slawiese en Persiese geskiedenisgeskrifte bekend as die Wit Horde en Blou Horde.
Ram (dier)
'n Ram is 'n manlike skaap, bok of wildsbok. Volwasse ramme het, in teenstelling met ooie, gewoonlik 'n lang paar horings. Indien dit die manlike eksemplaar van 'n beesagtige spesie is, word dit eerder 'n bul genoem, en dus nie 'n ram nie.
Hordes van die Oeloes van Djotsji
Daar heers verwarring oor die kleurbeskrywing van die hordes. Sommige bronne verwys na die Wit Horde as die Blou Horde en omgekeerd. In Timoeridiese bronne word die linkervleuel (oostelike deel) van die Goue Horde die Wit Horde genoem en in Russiese bronne die Blou Horde. Hoewel Westerse historici meestal die Timoeridiese gebruik volg, het Ötemish Hajji, ’n historikus wat vertroud was met die mondelinge tradisie van die Mongoolse Ryk, die linkervleuel ook die Blou Horde genoem. Dit lyk dus of die Russiese bronne reg is.
Ram (dier)
'n Ram se hooffunksie, nadat hy dominansie oor ander ramme verseker het, is om met ooie van sy eie spesie te paar met die doel op voortplanting.
A.S. Byatt
Dame Antonia Susan Duffy (gebore Drabble op 24 Augustus 1936), en professioneel bekend as A.S. Byatt, is 'n Engelse skrywer van romans, kortverhale, poësie, essays en literêre kritiek. Sy het die Booker-prys in 1990 gewen vir haar roman Possession.
Een van haar susters, Margaret Drabble, is ook 'n romanskrywer.
George Davis (akteur)
George Davis (7 November 1889 – 19 April 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Awakening (1928), The Sin Sister (1929), en Le petit café (1931).
Bo-Zambezi-geelvis
Die Bo-Zambezi-geelvis (Labeobarbus codringtonii) is 'n varswater vis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier en die Okavangorivier. In Engels staan die vis bekend as die Upper Zambezi yellowfish.
Voorkoms
Die vis het groot skubbe en die dorsale vin is groter as by die ander spesies. Daar is twee pare baarde om die mond. Die vis word tot 390 mm lank en weeg 3.2 kg.
Azure Parsons
Azure Parsons (gebore 5 Oktober 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent 2 Guns (2013) en in die televisiereekse Salem (2014) en The Astronaut Wives Club (2015).
Ptilopsis
Ptilopsis is 'n genus van voëls in die familie van ware uile (Strigidae). Die genus omvat 2 spesies.
Valerie Bertinelli
Valerie Bertinelli (gebore 23 April 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente C.H.O.M.P.S. (1979) en Number One with a Bullet (1987), en in die televisiereeks One Day at a Time (1975).
Neptunus
Neptunus is die agtste en sover bekend verste planeet van die Son af. In die Sonnestelsel is dit die vierde grootste planeet volgens deursnee, die planeet met die derde grootste massa en die digste reuseplaneet. Sy massa is 17 keer dié van die Aarde en effens groter as dié van Uranus. Neptunus is digter en fisies kleiner as Uranus omdat sy atmosfeer vanweë sy groter massa kleiner gedruk is deur sy swaartekrag. Die planeet wentel een keer elke 164,8 jaar om die Son op ’n gemiddelde afstand van 30,1 AE, of 4,5 miljard km. Dit is genoem na die Romeinse god van die see en sy sterrekundige simbool is ♆, ’n gestileerde weergawe van die god Neptunus se drietandvurk.
Frans-Duitse Oorlog
Die Frans-Duitse of Frans-Pruisiese Oorlog (Duits: Deutsch-Französischer Krieg, Frans: Guerre franco-allemande, 19 Julie 1870 - 10 Mei 1871) was 'n oorlog tussen Frankryk en die Duitse state onder leiding van Pruise.
Neptunus
Neptunus is nie met die blote oog sigbaar nie en is die enigste planeet in die Sonnestelsel wat deur middel van wiskundige voorspelling ontdek is eerder as deur empiriese waarneming. Onverwagte veranderings in Uranus se wentelbaan het daartoe gelei dat Alexis Bouvard afgelei het sy wentelbaan is onderworpe aan swaartekragversteurings deur ’n onbekende planeet. Ná Bouvard se dood is Neptunus se posisie uit sy waarnemings voorspel – onafhanklik deur John Couch Adams en Urbain Le Verrier. Neptunus is daarna, op 23 September 1846, met ’n teleskoop waargeneem deur Johann Galle binne ’n graad van die posisie wat deur Le Verrier voorspel is. Sy grootste maan, Triton, is kort daarna ontdek, hoewel die planeet se 13 ander mane eers in die 20ste eeu teleskopies ontdek is. Vanweë die planeet se afstand van die Aarde af het dit ’n baie klein skynbare grootte, en dit is dus moeilik om hom met grondgebaseerde teleskope te ondersoek.
Frans-Duitse Oorlog
Tot en met 1870 was Frankryk die sterkste nasie op die Europese vasteland. Die Franse regering was bekommerd oor die snel groeiende Pruisies-Duitse mag en die Minister-President van Pruise, Otto von Bismarck, wou dat Pruise Frankryk se plek bo-aan die magsleer oorneem.
Neptunus
Nes met Jupiter en Saturnus die geval is, bestaan Neptunus se atmosfeer hoofsaaklik uit waterstof en helium, asook spore van koolwaterstowwe en moontlik stikstof, hoewel dit ’n groter proporsie "yse" soos water, ammoniak en metaan bevat. Sy binnekant bestaan, nes dié van Uranus, hoofsaaklik uit yse en rots; Uranus en Neptunus word vanweë dié eienskappe gewoonlik as ysreuse beskou om hulle van Jupiter en Saturnus te onderskei. Spore van metaan in die buitenste streke is verantwoordelik vir die planeet se blou voorkoms.
Frans-Duitse Oorlog
Die oorlog het deel gevorm van Bismarck se Realpolitik: hy het die ideaal van 'n verenigde Duitse Ryk gekoester wat die uitskakeling van Frankryk en Oostenryk ingesluit het. Die Pruisies-Oostenrykse Oorlog was in 1866 reeds in die Pruise se voordeel voltrek en daar was verwag dat dieselfde sukses ook teenoor Frankryk behaal sou word.
Neptunus
In kontras met Uranus se mistige atmosfeer sonder sigbare eienskappe, het Neptunus se atmosfeer aktiewe, sigbare weerpatrone. Tydens Voyager 2 se verbyvlug in 1989 het die planeet se suidelike halfrond byvoorbeeld ’n Groot Donker Vlek gehad, soortgelyk aan Jupiter se Groot Rooi Vlek. Hierdie weerpatrone word veroorsaak deur die sterktste winde op enige planeet in die Sonnestelsel – windsnelhede van tot 2 100 km/h is al gemeet. Weens sy groot afstand van die Son af, is Neptunus se buitenste atmosfeer een van die koudste plekke in die Sonnestelsel, met temperature by die boonste punte van sy wolke wat tot 55 K (-218 °C) kan daal. Die temperatuur in die planeet se middel is sowat 5 400 K (5 100 °C).