cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Realisme (internasionale betrekkinge)
Realiste word in drie klasse verdeel op grond van hul siening van die wesenlike oorsake van interstaatlike konflik. Klassieke realiste glo dit volg uit die menslike natuur; neorealiste skryf dit toe aan die dinamika van die anargistiese staatstelsel; neoklassieke realiste glo dit spruit uit beide, in kombinasie met binnelandse politiek. Neorealiste word ook verdeel tussen defensiewe en offensiewe realisme. Realiste spoor die geskiedenis van hul idees terug deur die klassieke oudheid, beginde met Thukydides
Realisme behels 'n spektrum van idees,   wat geneig is om te wentel om verskeie sentrale stellings, soos:
Atol
'n Atol is 'n ringvormige eiland of 'n ringvormige reeks eilande wat saam ontstaan het. Atolle het 'n basis van koraal. Die gebied binne die ring kan (as die ring geslote is) vars ("soet"), ekstra sout of brak water bevat.
Ontstaan
Atolle kom veral in die Stille Oseaan voor. Omdat atolle uit koraal bestaan, kan hulle slegs in tropiese oseane voorkom. Vulkaniese eilande wat buite die geskikte temperatuursone geleë is, word ondersese berge namate hulle weg erodeer.
Diesellokomotief
'n Diesellokomotief is 'n tipe spoorweglokomotief waarin die eerste bron van aandrywingskrag 'n dieselenjin is. Verskeie vorme van diesellokomotiewe is oor die jare ontwikkel, hulle verskil hoofsaaklik in die wyse waarop kinetiese energie (dryfkrag) aan die lokomotief se dryfwiele oorgedra word.
Historiese ontwikkeling
Dieselenjins het stadig maar seker treine wat deur stoomenjins aangedryf word vervang, na mate die vervaardiging en operasionele doeltreffendheid van dieselenjins goedkoper geword het om te bedryf. Ten spyte daarvan dat die aanvanklike koste van dieselenjins hoog is, was stoomlokomotiewe slegs vir spesifieke spoorwegroetes ontwerp en, as sodanig, was dit moeilik om 'n goeie ekonomiese skaal te bereik.
Hoewel meer kompleks om te produseer, met 'n veeleisende vervaardigingstoleransie van 0,0025 mm vir diesel, in vergelyking met 0,25 mm vir stoom, is diesellokomotiewe se onderdele meer bevorderlik vir massaproduksie.
Die stoomenjinvervaardiger Baldwin het byna vyfhonderd stoommodelle in sy fleur geproduseer, terwyl EMD minder as tien dieseltipes kon aanbied.
Malvina Polo
Malvina Polo (26 Julie 1903 – 6 Januarie 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Foolish Wives (1922), Der Fluch der Habgier (1922), en A Woman of Paris: A Drama of Fate (1923).
Basingstoke
Basingstoke is 'n Engelse dorp in die Hampshire-distrik van Basingstoke en Deane en is die hoofnedersetting in die distrik. Dit is in die Domesday Book (1086) aangeteken en 'n gereelde mark is in 1214 daar gestig. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die distrik 'n bevolking van ongeveer 46 000, wat volgens die 2011-sensus tot 167 799 gestyg het.
Basingstoke is op die A30-pad, wat sedert die Middeleeue die hoofpad van Londen na Exeter was. Die dorp is in 1794 met Londen deur die Basingstoke-kanaal verbind en in 1839 deur 'n spoorlyn verbind. Die spoorlyn is in 1840 tot Winchester en Southampton, en in 1854 tot Salisbury uitgebrei.
Die Engelse skryfster Jane Austen is in 1775 te Steventon, 6 km suidwes van Basingstoke, gebore. Sy het die dorp dikwels besoek en in 2017 is 'n standbeeld tot haar eer daar onthul.
Apuaanse Alpe
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Apuaanse Alpe
Geodia canaliculata
Geodia canaliculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Apuaanse Alpe
Apennyne-bergreeks
Job
Job is die 18de boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Die boek handel oor die vrome en opregte man Job wat tot die uiterste beproef word en in sy beproewing aangespreek word deur vriende wat sy lyding wil verklaar vanuit hulle tradisionele opvatting oor die samehang tussen sonde en lyding: lyding is die straf op sonde. Job hou vol dat hy die lyding nie verdien nie en eis van God dat reg aan hom sal geskied. God hou sy skeppingswerk, almag en wysheid aan Job voor en Job kom tot rus. God berispe die vriende van Job oor hulle verkeerde begrip van Job se lyding, en Job word weer voorspoedig.
Geodia canaliculata
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Apuaanse Alpe
Ligging
Administratiewe streek Toskane
Ligging in Italië
Botter
Botter is 'n suiwelproduk wat bestaan ​​uit bottervet, melkproteïene en water. Dit word gemaak deur die aanhoudende gekarring van vars of gegiste room of melk. Dit word gebruik as 'n broodsmeer en 'n kookbestanddeel in die kombuis, soos om mee te bak, sous te maak of vir panbraai.
Botter word algemeen gemaak van beesmelk, maar kan ook vervaardig word van die melk van ander soogdiere, insluitend skape, bokke en buffels. Produsente voeg soms sout, geurmiddels en preserveermiddels by. Verdere verwerking van botter produseer verhelderde botter of ghee, wat byna heeltemal uit bottervet bestaan.
Botter is 'n water-in-olie emulsie wat die gevolg is van die omskakeling van die room, 'n olie-in-water emulsie. Die melkproteïene is die emulgator. Botter is 'n vaste stof wanneer verkoel word, maar versag tot 'n smeer teen kamertemperatuur, en smelt tot 'n dun vloeistof by 32-35 °C (90-95 °F). Die digtheid van botter is 911 g/L. Dit het gewoonlik 'n ligte geel kleur, maar wissel van diep geel tot byna wit.
Apuaanse Alpe
Hoogste bergpiek
Ondanks sy naam maak die gebergte nie deel uit van die magtige Alpereeks verder noordwaarts nie. Geologies word dit by die Apennyne-bergreeks gereken, terwyl sy naam van 'n antieke Liguriese stam afgelei is, die Apuane.
Marco Misciagna
Marco Misciagna (gebore 5 Februarie 1984) is 'n Italiaanse violis en altviolis.
Biografie
Marco Misciagna is in Bari, Italië, gebore. Hy studeer op die ouderdom van 15 in viool en altviool aan die N.Piccinni Konservatorium van Bari en verwerf later die diploma aan die Nasionale Akademie van Santa Cecilia in Rome. Hy is deur die voormalige President van die Italiaanse Republiek Carlo Azeglio Ciampi na die Quirinal-paleis in Rome genooi, as die beste student van die konservatorium. Hy het by Corrado Romano en by Đorđe Trkulja gestudeer. Hy het gevorder om saam met Salvatore Accardo aan die Accademia Stauffer in Cremona te studeer, met Boris Belkin en met Jury Bashmet by die Accademia Chigiana in Siena, waar hy met twee Ere-diplomas bekroon is en twee keer die Monte dei Paschi di Siena Prys gewen het as beste violis en beste altvioolspeler in die skool (eerste keer in die geskiedenis van die Akademie).
Hy was jare lank solis van die Spaanse strykorkes van Màlaga en was 'n gas van die groot sale en internasionale instellings, insluitend die Berliner Philarmonie, Essen Philarmonie, Hamburg Laieszahalle, Mannheim Rosengarten, die Meistersingerhalle Neurenberg, die Prinzeregententeater van Monaco, Arriaga-teater in Bilbao , Musikverein in Wene , Victoria Eugenia-teater in San Sebastian, Komitas Chamber Music Hall , Kiev Opera House, Dar Sebastian in Tunisië , Sala Sinopoli Auditorium Parco della Musica in Rome, Balboa-teater in San Diego in Kalifornië, Fox Tucson teater, St. Francis ouditorium van Santa Fe in New Mexico, CW Eisemann-sentrum, Rudder-teater, Empire-teater in Texas, Amerikaanse teater in Hampton in Virginia, Lehman-sentrum en Carnegie Hall in New York.
Hy het saamgewerk met Uto Ughi, Alexander Rudin , Sergey Stadler , Alexander Markov, Mariana Sirbu, Gianluigi Gelmetti, Ramin Bahrami, Antony Pay , Franco Petracchi, José Serebrier, en Vladimir Zubitsky.
Hy is Ereprofessor van die S.Rachmaninov Staatskonservatorium in Tambov, die Verre Oosterse Staatsakademie vir Kuns van Vladivostok (Rusland), die Institut Supérieur de Musique de Sousse ( Universiteit van Sousse, Tunisië), die Estaban Salas-konservatorium van Santiago de Cuba, die Pettman Nasionale Junior Akademie vir Musiek (Auckland, Nieu-Seeland), die Komitas-staatskonservatorium van Jerevan (Armenië).
Hy is ere-hoofsolis van die Archangelsk Staatskamerorkes, die Camerata Esteban Salas en die Orchestra Sinfonica de Oriente (Kuba).
In 2018 het hy die Goue Medalje van die Adjunk Eerste Minister van Oekraïne ontvang vir die herdenking van die 150ste bestaansjaar van die Kiëf-operahuis.
Hy is luitenant-kommissaris van die Vrywillige Militêre Korps van die Italiaanse Rooi Kruis, hulp van die Gewapende Magte, met dekreet van die President van die Republiek.
Oorspronklike komposisies en verwerkings
Oorspronklike komposisies :
Reëlings :
Brandvleidam
Die Brandvleidam is in ‘n pan langs die regteroewer van die Breederivier sowat 10km besuide Worcester. Dit is in 1923 gebou met ‘n opgaarvermoë van ‘n 47 miljoen m³. In 1950 is die damwal verhoog sodat die kapasiteit van die dam op 66 miljoen m³ te staan gekom het. Die kruin van die grondwal was net minder as ‘n kilometer lank en as die dam vol was, het dit ‘n meer van 1500ha gevorm. Dit is gevul deur ‘n toevoerkanaal van die Holsloot- en Smalbladerenrivier. Vir sy omvang is die Breederiviervallei die intensiefste besproeiingsgebied in die land en was die eerste waar besproeiing  - reeds in 1896 – op ‘n koöperatiewe grondslag vir die  Robertsonse Kanaalraad toegepas is.
Oscar I van Swede
Oscar I (Joseph François Oscar; 4 Julie 1799 - 8 Julie 1859) was van 8 Maart 1844 tot met sy dood koning van Swede en Noorweë. Hy was die tweede monarg van die Huis van Bernadotte.
Oscar was die enigste kind van koning Karl XIV Johan en het die troon ná sy vader se dood bestyg. Hy het dwarsdeur sy bewind 'n liberale rigting in politiek gevolg, in teenstelling met sy vader, en het hervormings ingestel en bande tussen Swede en Noorweë versterk.
Bewind
links|thumb|180px|Kroonprins Oscar van Swede, deur Joseph Karl Stieler. In 1824 en 1833 het Oscar kortliks as onderkoning van Noorweë gedien. In 1838 het Karl XIV Johan begin vermoed sy seun sweer saam met Liberale politici om 'n verandering van ministers of selfs sy eie abdikasie te bewerkstellig. Oscar se teenkanting teen sy vader se despotisme was berug, hoewel hy 'n skeuring probeer verhoed het. Sy liberalisme was egter versigtig en gematig van aard, soos die opposisie gou ná sy troonbestyging in 1844 agtergekom het. Die koning wou niks weet van radikale hervormings aan die grondwet, wat die koning 'n amperoutokraat gemaak het, nie. Hy het egter persvryheid ingestel en die eerste wet bekragtig wat geslagsgelykheid ondersteun het toe hy in 1845 verklaar het dat seuns en dogters gelyke erfporsies sal hê in die afwesigheid van 'n testament met ander bepalings. Hy het ook amptelik gelykheid tussen sy twee koninkryke bewerkstellig deur nuwe vlae in te stel met die uniewapen van Noorweë en Swede, sowel as 'n nuwe wapen vir die unie.
Reeds in 1850 het Oscar I aan 'n plan gedink om die drie koninkryke van Skandinawië te verenig, maar daar was soveel probleme dat die skema afgestel is. Hy het egter sy vader se positiewe gevoelens teenoor die Russiese Ryk omgeswaai en neutraal gebly in die Krimoorlog. Hy het 'n bondgenootskap met Engeland en Frankryk aangegaan om Swede-Noorweë se territoriale integriteit te beskerm.
In die 1850's het Oscar se gesondheid vinnig versleg en in 1857 was hy verlam. Hy is twee jaar later, op 8 Julie 1859, in Stockholm oorlede. Sy oudste seun, wat in sy afwesigheid as regent opgetree het, het hom opgevolg as Karl XV.
Thomas Dekker (akteur)
Thomas Dekker (gebore 28 Desember 1987) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Nightmare on Elm Street (2010) en Kaboom (2010), en in die televisiereekse Terminator: The Sarah Connor Chronicles (2008) en The Secret Circle (2011).
Europese Kommissaris
'n Europese Kommissaris is een van die 28 lede van die Europese Kommissie. Elke lid van die Kommissie beheer 'n spesifieke portefeulje, en die Kommissie word gelei deur die President van die Europese Kommissie.
Jean-François Balmer
Jean-François Balmer (gebore 18 April 1946) is 'n Switserse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente La menace (1977), Polar (1984), Madame Bovary (1991), en In the House (2012).
Veelvuldige sklerose
Veelvuldige sklerose (VS) (ook soms bekend as verspreide sklerose) (Latyns: encefalomyelitis disseminata) is 'n siekte waarin die isolerende bedekkings van senuweeselle in die brein en rugmurg beskadig word. Hierdie skade ontwrig die vermoë van dele van die senuweestelsel om seine oor te dra en lei tot 'n verskeidenheid simptome, insluitend fisieke, geestelike en soms psigiatriese probleme. Spesifieke simptome kan dubbelsig, blindheid in een oog, spierswakheid en probleme met sensasie of koördinasie insluit. VS neem verskillende vorme aan, met nuwe simptome wat óf in geïsoleerde aanvalle (terugvalvorms) voorkom of met verloop van tyd opbou (progressiewe vorme). Tussen aanvalle kan simptome heeltemal verdwyn; permanente neurologiese probleme bly egter dikwels, veral met die bevordering van die siekte.
Veelvuldige sklerose is die mees algemene immuun-bemiddelde versteuring wat die sentrale senuweestelsel beïnvloed. In 2015 is ongeveer 2,3 miljoen mense wêreldwyd geraak. Die siekte begin gewoonlik tussen die ouderdomme van 20 en 50 en is twee keer so gereeld by vroue as by mans.
Veelvuldige sklerose was vir die eerste keer in 1868 deur die Franse neuroloog Jean-Martin Charcot beskryf. Die naam veelvuldige sklerose verwys na die talle letsels (wat "gliale littekens" genoem word) wat op die witstof van die brein en rugmurg ontwikkel.
Alhoewel die oorsaak onduidelik is, word die onderliggende meganisme beskou as vernietiging deur die immuunstelsel of die mislukking van die miëlienproduserende selle. Voorgestelde oorsake hiervoor is genetika en omgewingsfaktore soos veroorsaak deur 'n virusinfeksie. VS word gewoonlik gediagnoseer op grond van die huidige tekens en simptome en die resultate van ondersteunende mediese toetse.
Behandeling
Daar is geen genesing vir veelvuldige sklerose nie. Behandelings poog om die funksie na 'n aanval te verbeter en nuwe aanvalle te voorkom. Medisyne wat vir die behandeling van VS voorgeskryf word kan newe-effekte hê en dit kan swak verdra word. Fisioterapie kan help met die funksionering van mense. Baie mense volg alternatiewe behandelings, ondanks 'n gebrek aan bewys van voordeel. Die langtermynuitkoms is moeilik om te voorspel, met goeie uitkomste wat meer gereeld by vroue gesien word, diegene wat die siekte vroeg in die lewe ontwikkel, diegene met 'n terugval vorm van die siekte het, en diegene wat aanvanklik min aanvalle ondervind het. Die lewensverwagting is gemiddeld 5 tot 10 jaar laer as dié van die onaangeraakte bevolking.
Behandelings met onbewese voordele wat deur mense met veelvuldige sklerose gebruik word sluit in dieetaanvullings, vitamien D, ontspanningstegnieke soos joga, [12] kruie-medisyne (insluitend mediese cannabis), hiperbariese suurstofterapie, selfinfeksie met haakwurms, refleksologie, akupunktuur en selfs bevrydingsterapie ('n mediese prosedure wat plastiekbuise in die are in die nek plaas).
Tekens en simptome
'n Persoon met VS kan byna enige neurologiese simptoom of teken hê, met outonome, visuele, motoriese en sensoriese probleme wat die algemeenste is. Die spesifieke simptome word bepaal deur die liggings van die letsels in die senuweestelsel, en kan die verlies van sensitiwiteit of sensasieveranderinge insluit soos tinteling, penne en naalde of gevoelloosheid, spierswakheid, vaag visie, baie oordrewe reflekse, spier spasmas, of probleme om te beweeg; probleme met koördinasie en balans; probleme met spraak of sluk, moeilikheid om te sien, moegheid, akute of chroniese pyn, en blaas- en dermprobleme, onder andere. Probleme met denke en emosionele probleme soos depressie of onstabiele bui kom ook gereeld voor. Uhthoff se verskynsel, 'n verergering van simptome as gevolg van blootstelling aan hoër temperature as gewoonlik, en Lhermitte se teken, 'n elektriese sensasie wat agteroor loop as mens die nek buig, is veral kenmerkend van VS.
Die toestand begin in 85% van die gevalle as 'n kliniesgeïsoleerde sindroom oor 'n aantal dae, met 45% motoriese of sensoriese probleme, 20% het optiese neuritis (ontsteking van die optiese senuwee), en 10% het simptome wat verband hou met breinstamfunksie, terwyl die oorblywende 25% meer as een van die vorige probleme het. Die verloop van simptome kom aanvanklik in twee hoofpatrone voor: óf as episodes van verergering van die siekte wat 'n paar dae tot maande duur, gevolg deur verbetering (in 85% van die gevalle) of as 'n geleidelike verslegting met verloop van tyd sonder periodes van herstel (in 10-15% van die gevalle). 'n Kombinasie van hierdie twee patrone kan ook voorkom of mense kan begin met 'n herhalende kursus wat later progressief raak. Terugvalle of verergerings is gewoonlik nie voorspelbaar nie, vind sonder waarskuwing plaas, word verhoog deur virusinfeksies soos verkoue en griep, en kan deur stres veroorsaak word.
Vroue met veelvuldige sklerose wat swanger raak, ervaar minder terugvalle; gedurende die eerste maande na aflewering neem die risiko egter toe. In die algemeen lyk dit asof swangerskap nie die langdurige gestremdheid beïnvloed nie. Daar is gevind dat inenting, borsvoeding, fisiese trauma onder meer nie die terugvalkoerse beïnvloed nie.
Oorsake
Die oorsaak van veelvuldige sklerose is onbekend; daar word egter geglo dat dit voorkom as gevolg van 'n kombinasie van genetiese en omgewingsfaktore soos besmetlike middels. Teorieë probeer om die gegewens in waarskynlike verklarings te kombineer, maar niks het definitief geblyk nie. Alhoewel daar 'n aantal omgewingsrisikofaktore is, en hoewel sommige deels veranderlik is, is verdere navorsing nodig om te bepaal of die uitskakeling daarvan VS kan voorkom.
Olienhoutrivier
Die Olienhoutrivier is 'n klein sytak van die Oranjerivier in die noorde van die Noord-Kaap.
Pierre Klossowski
Pierre Klossowski (9 Augustus 1905, Parys - 12 Augustus 2001, Parys) was 'n Franse skrywer, filosoof, vertaler en kunstenaar. Hy was die oudste seun van die kunstenaars Erich Klossowski en Baladine Klossowska, en sy jonger broer was die skilder Balthus.
Lewe
Pierre Klossowski, gebore in Parys, was die ouer broer van die kunstenaar Balthazar Klossowski, beter bekend as Balthus. Hul ouers was die kunshistorikus Erich Klossowski en die skilder Baladine Klossowska. Sy Duitse-opgevoede pa het gekom van 'n familie wat vermoedelik behoort aan die voormalige Poolse klein adel (drobna szlachta). Sy ma, Baladine Klossowska, is gebore as Elisabeth Dorothea Spiro in Breslau, Pruise (nou Wrocław, Pole).
Skryfwerk
Pierre Klossowski skryf volwaardige volumes oor die Markies de Sade en Friedrich Nietzsche, 'n aantal opstelle oor literêre en filosofiese figure en vyf romans. Roberte Ce Soir (Roberte in die aand) het omstredenheid veroorsaak weens sy grafiese uitbeelding van seksualiteit. Hy het verskeie belangrike tekste vertaal (deur Virgil, Ludwig Wittgenstein, Martin Heidegger, Friedrich Hölderlin, Franz Kafka, Nietzsche en Walter Benjamin) in Frans, werk aan films en was ook 'n kunstenaar wat baie van die tonele uit sy romans illustreer. Klossowski het in die laat 1930's deelgeneem aan die meeste kwessies van George Bataille se resensie, Acéphale.
Sy boek van 1969, Nietzsche and the Vicious Circle, het groot invloed gehad op Franse filosowe soos Michel Foucault, Gilles Deleuze en Jean-François Lyotard.
Film
Klossowski verskyn ook in Robert Bresson se Au hasard Balthazar as die vurige meulenaar wat Marie begeer, 'n karakter wat deur Anne Wiazemsky gespeel word.
Hy was betrokke by:
Sy teks oor die Sade word genoem in die bibliografie aan die begin van Pier Paolo Pasolini se Salò, of 120 Days of Sodom, en het verskeie kere deur die film aangehaal.
Tekeninge
Van 20 September tot 19 Oktober 2006 was daar 'n uitstalling van Klossowski se tekeninge en lewensgrootte beeldhouwerk wat na hulle gemaak is met beeldhouer Jean-Paul Réti, saam met die kuns van Hans Bellmer by die Whitechapel-kunsgalery wat ook by die Ludwig-museum in Keulen en die Musée National d'Art Moderne in Parys aangebied word met 'n film retrospektief.
Zandile Gumede
Zandile Gumede (gebore 12 Mei 1961) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en 'n lid van die KwaZulu-Natalse Provinsiale Wetgewer. Sy was voorheen die burgemeester van die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit. Gumede is 'n lid van die African National Congress (ANC).
Lily Pons
Lily Pons (12 April 1898 – 13 Februarie 1976) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente I Dream Too Much (1935), That Girl from Paris (1936), Hitting a New High (1937), en Carnegie Hall (1947).
Zandile Gumede
Vroeë lewe
Gumede is op 12 Mei 1961 in Amaoti, Inanda, noord van Durban, gebore. Sy is een van dertien kinders. Gumede het JL Dube- en Zwelibanzi- hoërskole bygewoon. Haar pa was 'n polisieman.
Beweerde betrokkenheid by misdaad
Gumede is in Mei 2019 saam met Mondli Mthembu, ANC-raadslid in eThekwini, aangekla vir beweerde tenderbedrog, korrupsie en rampokkery rakende 'n R208 miljoen-kontrak vir die verwydering van vaste afval in Durban. Sy is vrygelaat op borgtog van R50 000 en is deur die ANC op spesiale verlof geplaas, wat twee keer verleng is.
Antoine Basler
Antoine Basler is 'n Switserse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dobermann (1997) en A Prophet (2009), en in die televisiereeks La commanderie (2010).
Mark Deklin
Mark Deklin (gebore 3 Desember 1967) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mini's First Time (2006) en in die televisiereekse Lone Star (2010), Grace and Frankie (2015), en Designated Survivor (2016).
Aum Shinrikyo
Aum Shinrikyo is deur verskillende lande, insluitend Kanada, Kazakstan en die Verenigde State as 'n terroriste-organisasie bestempel. Die Japanse Nasionale Kommissie vir Veiligheid beskou Aleph en Hikari no Wa as gevaarlike afsplitsings uit die doodskultus en het in Januarie 2015 aangekondig dat hulle vir minstens nog drie jaar gemonitor moet word.
Michel Barnier
Michel Bernard Barnier (gebore 9 Januarie 1951) is 'n Franse politikus en teenwoordige Europese Hoofonderhandelaar vir die Uittrede van die Verenigde Koningkryk uit die Europese Unie sedert Desember 2016.
Aum Shinrikyo
Asahara Shoko
Asahara Shoko se regte naam is Matsumoto Chizuo (麻原彰晃). In 1987 het hy sy naam verander. Hy is op 2 Maart 1955 gebore, die vierde seun in 'n gesin van vyf broers en twee susters. Sy vader was 'n bekwame tatami-vervaardiger in 'n landelike omgewing in Yatsushiro, geleë op die suidelike eiland Kyūshū. Omdat Asahara met 'n oorerflike vorm van gloukoom gebore is, kon hy niks met sy linkeroog en slegs dertig persent met sy regteroog sien nie. Asahara se vader kon nie goeie onderwys vir sy kinders bekostig nie, en het die verskoning van Asahara se slegte oë aangegryp om hom na 'n (regeringsgesubsidieerde) skool vir blindes te stuur. Sy vader het weggesteek dat Asahara nie heeltemal blind was nie, sodat hy steeds vir 'n volle toekenning vir 'n beurs in aanmerking sou kom.
Michel Barnier
Hy dien in verskeie Franse regeringsposte, waaronder Minister van Buitelandse Sake van 2004 tot 2005, Minister van Buitelandse Sake vir Europa van 1995 tot 1997, en Minister vir die Omgewing en Lewenswyse van 1993 tot 1995. Hy dien ook op Europese vlak as Europese Kommissaris vir Streeksbeleid (1999-2004) en Europese Kommissaris vir Interne Mark en Dienste (2010-2014); hy was ook Vise-president van die Europese Volksparty van 2010 tot 2015.
Aum Shinrikyo
Asahara Shoko
Sy skoolloopbaan het nie heeltemal onopgemerk verloop nie. Asahara het sy slegte oë gebruik om gunste van ander te kry en om deur sy medestudente bevoorreg te word. Dit is bekend dat hy geweld gebruik het teen sommige van sy 'dienaars' wat hom nie gehoorsaam het nie, en dat baie van die studente bang was vir sy gewelddadige uitbarstings. Tog kan hy soms baie besorgd wees en tevrede wees met die welstand van ander. Hy was nie 'n stabiele persoon nie, hoewel hy oor die algemeen 'n goeie student was.
Na die hoërskool wou Asahara medisyne aan die Universiteit van Kumamoto studeer, maar is weens slegte sig nie toegelaat nie. As gevolg daarvan het hy akupunktuur en tradisionele Chinese medisyne begin studeer, 'n rigting wat dikwels deur gesiggestremdes gevolg is.
In 1977 besluit hy om na Tokio te verhuis om daar 'n nuwe lewe te begin. Hy het hom voorberei op die toelatingseksamen van die Universiteit van Tokio. Toe hy nie hierdie eksamen geslaag het nie, het hy hoop opgegee om 'n universiteitsopleiding te volg.
Tweede Nywerheidsomwenteling
Die Tweede Nywerheidsomwenteling, ook bekend as die Tegnologiese Omwenteling, was 'n fase van die Nywerheidsomwenteling tussen die middel van die 19de eeu en die Eerste Wêreldoorlog wat deur vinnige ekonomiese groei en tegnologiese vooruitgang gekenmerk is.
As tegnologiese uitgangspunt word die invoering van Bessemer-staal in die 1860's beskou, en in die volgende dekades het die tegnologiese vooruitgang sy hoogtepunt met die vroeë elektrifisering van fabrieke, die oorgang tot massavervaardiging en die invoering van produksielyne bereik. Die Tweede Nywerheidsomwenteling is deur die massiewe uitbou van spoornetwerke, die begin van grootskaalse yster- en staalvervaardiging, die wye gebruik van masjiene in die vervaardigingsproses, die wye toepassing van stoomkrag in die nywerheids- en vervoerwese, en die begin van elektriese kommunikasie gekenmerk.
Die tweede industriële rewolusie het gepaard gegaan met 'n massiewe uitbreiding van die nywerheidsektor en snelle industriële groei in lande soos die Verenigde Koninkryk, Duitsland en die Verenigde State, maar ook in Frankryk, die huidige Benelux-lande en Japan. Dit het op die Eerste Industriële Rewolusie gevolg wat in die laat 18de eeu in die Verenigde Koninkryk begin en later ook Wes-Europa en Noord-Amerika geraak het.
Historiese konsep en definisie
As historiese konsep is die Tweede Nywerheidsomwenteling reeds deur Patrick Geddes in sy werk Cities in Evolution ingevoer wat in 1910 gepubliseer is. Maar eers toe David Landes die vakterm in 1966 in een van sy essays en in 1972 ook in sy werk The Unbound Prometheus gebruik het, is dit op 'n wetenskaplike manier gestandaardiseer. Dit word vandag veral met die Amerikaanse geskiedkundige Alfred D. Chandler (1918–2007) verbind wat dit met sy werke bekend gemaak het. Nogtans is daar ook wetenskaplikes wat die wye toepassing van die konsep en term krities beoordeel.
Aum Shinrikyo
Asahara Shoko
Asahara en sy vrou het in Funabashi gewoon, waar hulle hul eie praktyk geopen het wat spesialiseer in akupunktuur en Chinese kruie medisyne. Die besigheid was 'n sukses, maar Asahara was nie tevrede met materiële welvaart nie. Hy was voorheen geïnteresseerd in godsdiens en daarom het hy in 1980 aktief godsdiens begin beoefen. Deur sy joga-oefeninge beweer hy in 1981 dat hy 'n Kundalini-ontwaking ervaar het. In dieselfde jaar het hy by die (destydse) nuwe godsdiens Agonshū aangesluit. Skaars drie jaar later, in 1984, verlaat hy die kultus om sy eie joga-klub in Tokio te stig. Verskeie van sy eerste volgelinge was voormalige Agonshu-lede wat die sekte saam met hom verlaat het.
Michel Barnier
Die Europese Kommissie het hom aangestel as hul Hoofonderhandelaar in beheer van die Voorbereiding en Gedrag van die Onderhandelinge met die Verenigde Koninkryk onder Artikel 50 van die Verdrag op Europese Unie (VEU).
Tweede Nywerheidsomwenteling
Historiese konsep en definisie
Landes beklemtoon die belangrikheid van nuwe tegnologieë, veral elektrisiteit, die binnebrandenjin, nuwe werkstowwe (waaronder legerings en chemikalieë) en kommunikasietegnologieë soos die telegraaf, telefoon en radio. Terwyl die eerste industriële rewolusie sy uitgangspunt in die tekstiel-, yster- en staalbedryf geneem het, het die Tweede Nywerheidsomwenteling op staalvervaardiging, die spoorwegbedryf, elektrisiteit en die chemiebedryf gebaseer.
Aum Shinrikyo
Doktriene
Aum Shinrikyo se eklektiese ideologie het sy oorsprong in Boeddhisme, Hindoeïsme en Japanese volksgodsdienste. Boeddhistiese, Hindoe- en Joga-tekste word onder andere gebruik.
Tweede Nywerheidsomwenteling
Historiese konsep en definisie
Vaclav Smil het na die periode tussen 1867 en 1914 as "Die tydperk van sinergie" verwys waartydens die meeste belangrike tegnologiese innovasies ontwikkel is. Anders as gedurende die industriële rewolusie het die uitvindings en vernuwings van hierdie tydperk uit wetenskaplike navorsing en die toepassing van wetenskaplike kennis voortgespruit.
Aum Shinrikyo
Doktriene
Aum bring elemente uit verskillende godsdienste bymekaar om sy eie godsdiens te vorm (sinkretisme). 'n Voorbeeld is Shiva, 'n Hindoe-god wat staan vir vernietig. Die twee belangrikste punte in die denke van Aum is die skepping van die heelal en die vernietiging daarvan.
'n Tweede doel is om die uiteindelike gemoedstoestand te verkry, die sogenaamde Boeddhistiese verligting. Hierdie voorwaarde kan slegs bereik word deur streng oefening. Jogaskole en Boeddhisme het dieselfde doel, maar hulle probeer dit op 'n ander manier bereik. Asahara het volgelinge vermaan om die bestemming te bereik op die manier waarop hy voorgestel het; sy volgelinge moet gefokus bly op die pad wat hy uitgestippel het. Hy het geglo dat as iemand ooit aan 'n individu verduidelik het hoe om die uiteindelike doel te bereik, so persoon dan aan die persoon getrou moes gebly het en dit dan op sy manier moet doen.
Om verligting te bewerkstellig, moes 'n mens 'n sekere pad volg, nie daarvan afwyk nie en hard oefen. Mense moes regulasies volg, van voor af begin en hulself opwerk. Dit het hulle gedoen deur na toesprake te luister wat Asahara self gekies het (toesprake uit Boeddhisme en van homself) en deur joga-oefeninge te doen. Op hierdie manier kan 'n mens altyd op 'n hoër vlak werk, en elke keer nader aan sy of haar se ware self beweeg. 'n Belangrike punt hier was dat die shukkesha nie deur enigiemand of enigiets van hul pad moes geneem word nie. 'n Streng skeiding van die buitewêreld was dus belangrik. Enigiemand wat by die organisasie aangesluit het, is van die wêreld geskei, het nie meer toegelaat om enige persoon van sy familie te sien nie, of selfs kontak met iemand van die buitewêreld gehad het nie. Hulle het in geslote gemeentes gewoon en het nie maklik uitgekom nie. Om 'n lid van Aum te word, was vir die lewe: een keer 'n volgeling, altyd 'n volgeling.
Asahara het gepreek dat die wêreld sou vergaan. Om daaruit te ontsnap en gesond te bly leef, moes 'n mens Asahara gehoorsaam en die leerstellings van Aum Shinrikyo volg. As die Japannese Asahara as hul leier sou aanvaar, sou Japan 'n land van vrede, harmonie en spiritualiteit word. Op hierdie manier sou die Japannese daardie waardes na die res van die wêreld bring, waardeur 'n tyd van wêreldvrede kon uitbreek. Volgens die denke van Aum word veronderstel dat die wêreld in elk geval sleg is, en dat die menslike lewe 'n lydingsweg is. Mens kan slegs daardie lyding ontsnap deur joga en geestelike oefeninge om sodoende na 'n hoër stadium van "wese" te ontwikkel.
Asahara beweer dat hy self die uiteindelike stadium bereik het, en dat dit hom buitengewone magte gegee het. As gevolg hiervan, kon hy heldersiend wees, kon hy levitasie doen, en kon hy uit die kring van geboorte en dood na nirvana kon deurbreek. Met verloop van tyd het Aum se denke ontwikkel soos met enige ander nuwe godsdiens. Waar hulle aanvanklik op die redding van lede gefokus het, het hulle later die verlossing van die ganse mensdom verkondig. Hulle was teen (Japanese) materialisme. Hier word opgemerk dat die volgelinge van Asahara hom gereeld nie te klein bedrae geld geskenk het nie, en hy het nie daardie skenkings verwerp nie. Die verwerping van rykdom en materialisme gekombineer met spiritualisme, joga en meditasie, was 'n aantreklike kombinasie vir baie jong, opgeleide en welgestelde Japannees wat destyds nie regtig tuis gevoel het in die gemeenskap nie. Die kultus het die bynaam "kultus vir die elite" gekry.
Ontstaan
In 1984 begin Asahara Shoko en sy vrou meditasie- en joga-klasse. Hulle het byvoorbeeld 'n joga-klub, Aum-Shinsen-no-Kai (オ ウ ム 神仙 の 会) gestig. Hulle het gou 'n paar lede gehad. Toe Asahara in 1987 terugkeer van 'n reis na die Himalajas, het hy aan sy lede verklaar dat hy sy uiteindelike doel bereik het: die "Verligting". Hy het sy studente self geleer, en al meer mense het by die groep aangesluit. In daardie jaar het hy sy naam verander in Asahara Shoko, en dié van die organisasie na Aum Shinrikyo. In 1989 word Aum Shinrikyo deur die Japannese wetgewing as 'n godsdienstige organisasie erken. Die aantal ondersteuners het aanhou groei.
Voor 1995
In dieselfde jaar 1987 kry die sekte sy amptelike status as 'n godsdienstige organisasie. Aum se hoofkantoor was in Tokio. Daar was kleiner takke in Moskou, Bonn, New York, sowel as in verskillende stede in Japan en Sri Lanka. Die algemene hoofkwartier met 'n opleidingsentrum was in Fujinomiya geleë. Aum het tien geboue in die dorp Kamikuishiki gehad. Hulle beweer toe dat hulle 30 000 volgelinge in Rusland het, maar daar was slegs 'n getroue kern van ongeveer 200 lede. Ander buitelandse takke het min of geen aanhangers gehad nie. Aan die ander kant was die kultus in Japan gewild, veral onder jong universiteits gegradueerdes. Die organisasie het selfs soveel opgleide lede gewen dat hulle hul bynaam hier gekry het: "kultus van die elite".
Asahara het gepreek dat die wêreld sou vergaan. Om daaruit te ontsnap en gesond te bly leef, moes individue Asahara gehoorsaam en die leerstellings van Aum Shinrikyo volg. As die Japannese Asahara as hul leier sou aanvaar, sou Japan 'n land van vrede, harmonie en spiritualiteit word. Op hierdie manier sou die Japannese daardie waardes na die res van die wêreld bring, waardeur 'n tyd van wêreldvrede kon uitbreek.
In Mei 1989 het 'n aantal ouers die advokaat Sakamoto Tsutsumi gehuur omdat hy ondervinding met nuwe godsdienste in Japan gehad het. In Augustus daardie jaar het die Sunday Mainichi-koerant 'n sewe-deelreeks oor Aum Shinrikyo geskryf. Die reeks bevat stellings dat Aum-lede van hul gesinne geskei is, dat hulle nie meer toegelaat word om kontak met die buitewêreld te hê nie en dat kinders nie behoorlike opleiding sou ontvang nie. Die koerant het massiewe reaksie gekry van meer as 200 voormalige Aum-lede en gesinne wat hul klagtes in briewe uitgespreek het. In reaksie hierop is Aum Shinrikyo Higaisha No Kai gestig, die vereniging van slagoffers van Aum Shinrikyo. Aum het self geantwoord deur die koerante se uitgewers en hoofamptenare te dreig.
Ongeveer daardie tyd het Sakamoto 'n vals verklaring van Asahara onthul. Asahara beweer dat toetse (uitgevoer aan die Universiteit van Tokio) bewys het dat sy bloed unieke DNA bevat, wat sy geestelike magte sou vergroot. Dit blyk dat die toetse nie plaasgevind het nie.
In November 1989 het die advokaat, sy eenjarige seun en sy vrou uit hul huis in Yokohama verdwyn. Bloed van die slagoffers en die Aum-kenteken is in die huis gevind, maar die kultus ontken enige betrokkenheid. Geen direkte bewyse is gevind wat die kultus aan die verdwynings kon koppel nie. Aum was egter tevrede met die publisiteit. Die liggame is eers in September 1995 gevind nadat 'n voormalige kultuslid betrokke by die verdwyning, 'n bekentenis gemaak het.
In Februarie 1990 staan Asahara en 24 ander Aum-lede vir verkiesing in die Kamer van Verteenwoordiging in Japan. Hulle het dit gedoen met hul politieke tak Shinri-tō (Party van die Hoogste Waarheid). Asahara het homself en van sy lojaalste volgelinge aangewys as kandidate, en hulle het hul verkiesingsveldtog met aansienlike energie uitgevoer. Dit was egter 'n groot mislukking gewees. Die bevolking het in opstand gekom teen die aanbidding van Asahara en Aum se hunkering na mag. Die resultate was sleg vir Aum. Asahara self het slegs ongeveer 1 700 stemme gekry in 'n kiesafdeling waar 'n halfmiljoen stemme uitgebring word. Een van sy jonger kollegas, Joyu Fumihiro, het selfs honderd stemme meer gekry. Asahara het agterna erken dat die verkiesing 'n absolute nederlaag vir Aum was.
In Mei 1990 het Aum probeer om 'n gemeente in die stad Namimo te stig. Die inwoners was daarteen, en albei kante het mekaar aangekla. In Augustus 1994 het die stad ingestem om Aum 920 miljoen jen te betaal op voorwaarde dat Aum die stad teen Augustus 1997 sou verlaat.
In April 1993 het die organisasie grond in Wes-Australië gekoop, en in September van daardie jaar het Asahara en 'n paar van sy volgelinge na daardie basis gereis, waar hulle besig was om biologiese wapens te ontwikkel. Jare voor die aanval van die senuweegas het Aum Shinrikyo minstens nege pogings aangewend om miljoene Japanners met miltsiektebakterieë en botulismegif te besmet. In 1993 het kultuslede opnuut in die middestad van Tokio rondgedwaal, hierdie keer in 'n motor met 'n stuifsproeier om bakterieë in onsigbare, reuklose wolke te versprei. Ook hierdie keer het hulle die verkeerde bakteriestam gebruik.
In Junie 1994 word sarin senuweegas vrygestel in Matsumoto. Sewe inwoners is dood. Die polisie-ondersoek het hoofsaaklik gefokus op die inwoner wat die gas ontdek en dit aangemeld het, maar daar is geen klagte teen hom gemaak nie. Die hofverhoor oor Aum Shinrikyo sou destyds in Matsumoto plaasgevind het, maar moes uitgestel word omdat verskeie van die betrokke jurielede beseer is deur die giftige gas.
In Julie 1994 het verskillende inwoners van die dorp Kamikuishiki gekla oor slegte reuke. Navorsing het aan die lig gebring dat spore van chemikalieë wat in die produksie van sarin gebruik word, teenwoordig was.
In Februarie 1995 is Kariya Kiyoshi op straat in Tokio ontvoer. Sy suster was 'n lid van Aum Shinrikyo en wou 'n groot deel van die familie-eiendom aan die kultus skenk. Hy het daarteen geprotesteer, en hy is in reaksie ontvoer. Die motor wat daarna teruggevind is, is deur 'n kultuslid besit.
'n Paar dae voor hul berugte aanval, 19 Maart 1995, is drie Aum-lede in Osaka gearresteer nadat hulle 'n universiteitstudent wat die organisasie wou verlaat, probeer ontvoer het.
Gasaanval 1995
Op 20 Maart 1995 het vyf Aum-lede in totaal elf sakke met sarin, verpak in koerantpapier, in die Tokio-metro gedurende die oggendspitsuur by vyf verskillende stasies geneem. Toe hulle hul trein verlaat het, het elk die sak met 'n sambreel oopgesteek en gevlug. Die lekkende sakke sarin het op die trein gebly terwyl dit verder gegaan het. Dertien mense is dood en 5 500 mense is beseer tydens die aanval.
Die gasaanval was vinnig beplan. Aum het die vorige dag gehoor dat daar op 22 Maart 'n groot polisie-ondersoek in hul hoofkwartier sou plaasvind. Deur hierdie aanval het hulle eers gehoop om die aandag op 'n ander kultus te vestig. Hulle het gehoop die polisie sal 'n groep soos die Soka Gakkai verdink vir 'n aanval soos hierdie.
Op 22 Maart 1995 het 3000 polisiebeamptes 'n reuse-soektog in 25 Aum-geboue regoor Japan gedoen. Aanvanklik was die soektog hoofsaaklik na Kariya Kiyoshi, later fokus die soektog op die berging van chemikalieë en wapens. 'n Aantal leiers van Aum is reeds in hegtenis geneem en op 16 Mei kon die polisie Asahara Shoko en sestien ander Aum-leiers ontbied op die vermoede van betrokkenheid by die gasaanval. Einde Oktober 1995 het die Japanse regering Aum Shinrikyo nie meer as 'n amptelike godsdienstige organisasie erken nie.
Intussen het Aum 'n aantal pogings met biologiese wapens aangewend. Flesse en sakke vol materiaal is op besige plekke gelaat, maar was dikwels nie skadelik nie. Hulle het gewoonlik aan die lig gekom omdat 'n verbyganger 'n klag ingedien het omdat dit op daardie plekke geruik het. Gedurende die tydperk het 'n aantal Aum-lede ook aan die polisie erken dat hulle gehelp het met die produksie van sarin, mosterdgas en ander verbode biologiese wapens.
Na 1995
Op 28 Maart 1996 het die Tokio-hof die organisasie gelikwideer. Die volgende maand het die verhoor teen Asahara en 'n aantal ander leiers begin. Die leiers van Aum het hul aandeel aan die gasaanval erken. Aan die ander kant het Asahara sy onskuld volgehou. Tog is hy in 2004 ter dood veroordeel. Hy het appèl aangeteken, maar dit is van die hand gewys omdat sy advokate die versoek te laat ingedien het. Volgens sy advokate was Asahara nie verantwoordbaar nie, maar die psigiater van die hof het gesê dat hy net voorgee dat hy geestelik siek is. Al die leiers is verhoor: altesaam 13 mense is ter dood veroordeel. Die teregstelling van sewe veroordeeldes, waaronder Asahara, wat die eerste van die sewe was wat tereggestel is, het op 6 Julie 2018 plaasgevind, die teregstelling van die ander ses veroordeeldes volg op 26 Julie 2018.
Alhoewel Asahara in die gevangenis was, het Aum Shinrikyo voortgegaan om te bestaan, onder leiding van die destydse vyf en sesjarige seuns van Asahara. Die kultus het in reïnkarnasie geglo, sodat sy seuns ewegoed leiers kon wees.
Tot 2000 het dit 'n taai stryd tussen die kultus en die res van Japan gebly. Daar was voorvalle waarin die burgemeester van Sakuyama nie 'n aantal lede, waaronder die destydse jong leiers, in die bevolkingsregister van sy munisipaliteit wou registreer nie. Die kultus het hierteen geprotesteer; hulle het gedink dat 'n munisipaliteit almal moet registreer wat daar wil woon. Die burgemeester het geantwoord dat dit wel nodig was, behalwe as daar vermoed word dat die betrokke persone 'n gevaar vir die res van die gemeenskap kan inhou, en dat dit hier die geval was.
Die organisasie het voortgegaan om te bestaan en het tot 2000 baie radikaal gebly.
Aleph
In Februarie 2000 het 'n groot verandering in die organisasie plaasgevind. Joyu Fumihiro, die woordvoerder van Aum Shinrikyo na 1995, het Asahara Shoko se plek ingeneem. Die kultus het sy naam na Aleph verander, en sy denke het minder radikaal geword. Dit distansieer hom van die ekstremistiese Aum Shinrikyo en verwyder voorheen geplaasde en uiters uitdagende tekste. Aleph het om verskoning gevra vir die gasaanval en 'n ondersteuningsorganisasie opgerig. Hiermee het hulle skadevergoeding betaal aan die slagoffers van vorige Aum-misdade.
Die nuwe organisasie distansieer hom van Asahara Shoko, maar sê dat hulle nooit die band met hul geestelike vader sal verloor nie. Die kultus het al hoe minder openbare belangstelling gekry en het stadig op die agtergrond verdwyn. Hulle bestaan nog steeds, maar volg 'n eie pad, minder radikaal en meer onafhanklik.
Anekdotiese bewyse
Die term word soms in 'n wettige konteks gebruik om sekere soorte getuienis of bewyse te beskryf wat nie afkomstig van onafhanklike, betroubare, objektiewe bronne is nie.
In vergelyking met ander soorte bewyse, word anekdotiese bewyse oor die algemeen as beperk in waarde beskou as gevolg van 'n aantal potensiële swakhede, maar dit kan binne die bestek van wetenskaplike metode beskou word, aangesien sommige anekdotiese bewyse empiries en verifieerbaar kan wees, byvoorbeeld in die gebruik van gevallestudies in medisyne. Ander anekdotiese bewyse kwalifiseer egter nie as wetenskaplike bewyse nie, omdat die aard daarvan verhoed dat dit volgens die wetenskaplike metode ondersoek word.
Waar slegs een of enkele anekdote aangebied word, is daar 'n groter kans dat dit onbetroubaar kan wees as gevolg van kersiespluk of dat hulle andersins nie-verteenwoordigende voorbeelde van tipiese gevalle is nie. Op dieselfde manier het sielkundiges gevind dat mense weens vooroodeel meer geneig is om noemenswaardige of ongewone voorbeelde eerder as tipiese voorbeelde te onthou. Selfs wanneer dit akkuraat is, is anekdotiese getuienis nie noodwendig verteenwoordigend van 'n tipiese ervaring nie. Statistiese bewyse word vereis om akkuraat to bepaal of 'n staaltjie tipies is. Misbruik van anekdotiese getuienis is 'n informele dwaling en word soms na verwys as die "persoon wie"-dwaling: "Ek ken 'n persoon wie..."; "Ek weet van 'n geval waar ...", ens. Dit plaas dan onbehoorlike gewig op ervarings van naaste eweknieë, wat miskien nie tipies is nie.
In alle vorme van anekdotiese bewyse kan die betroubaarheid daarvan bevraagteken word deur objektiewe, onafhanklike beoordeling. Dit is 'n gevolg van die informele manier waarop die inligting versamel, gedokumenteer en aangebied word, of enige kombinasie van die drie. Die term word dikwels gebruik om getuienis te beskryf waarvoor daar nie dokumentasie is nie, en die bevestiging daarvan hang af van die geloofwaardigheid van die persoon wat die getuienis aanbied.
Wetenskaplike konteks
In die geneeskunde word gepubliseerde anekdotiese getuienis deur 'n opgeleide waarnemer (bv. 'n dokter) 'n saakverslag genoem en word dit onderwerp aan formele ewekniebeoordeling. Alhoewel sodanige getuienis nie as afdoende beskou word nie, kan navorsers dit soms beskou as 'n uitnodiging om meer streng wetenskaplike studie van die verskynsel te doen. Anekdotiese bewyse word beskou as die minste sekere soort wetenskaplike inligting. Navorsers kan anekdotiese bewyse gebruik om nuwe hipoteses voor te stel, maar nooit as 'n bekragtigingde bewys nie.
Anekdotiese bewyse is dikwels onwetenskaplik of pseudowetenskaplik omdat verskillende vorme van kognitiewe vooroordeel die versameling of aanbieding van bewyse kan beïnvloed. Iemand wat beweer dat hy 'n ontmoeting met 'n bonatuurlike wese of vreemdeling gehad het, kan 'n baie aanskoulike verhaal lewer, maar dit is nie vervalsbaar nie. Hierdie verskynsel kan ook by groot groep mense gebeur deur subjektiewe bekragtiging.
Anekdotiese bewyse word ook gereeld verkeerd geïnterpreteer deur die beskikbaarheidsheuristiek, wat lei tot 'n oorskatting van die voorkoms. Waar 'n oorsaak maklik aan 'n effek gekoppel kan word, oorskat mense die waarskynlikheid dat die oorsaak daardie effek het. In die besonder lyk lewendige, emosioneel gelaaide staaltjies meer aanneemlik en word hulle meer gewig gegee.
'n Algemene manier waarop anekdotiese getuienis onwetenskaplik word, is deur foutiewe redenasies, soos die Post hoc ergo propter hoc-dwaling, die menslike neiging om aan te neem dat as die een gebeurtenis ná die ander plaasvind, die eerste die oorsaak van die tweede moet wees. 'n Ander dwaling behels induktiewe redenering. As 'n staaltjie byvoorbeeld 'n gewenste gevolgtrekking eerder as 'n logiese gevolgtrekking illustreer, word dit beskou as 'n foutiewe of haastige veralgemening.
In medisyne is anekdotiese bewyse ook onderhewig aan plasebo-effekte: dit is goed gevestig dat die verwagting van die pasiënt (of die dokter) die uitkoms van die behandeling werklik kan verander. Slegs dubbelblinde gerandomiseerde plasebo- gekontroleerde klienise toetse kan die effektiwiteit van 'n behandeling onafhanklik van verwagtinge bevestig.
Harnaaz Sandhu
Harnaaz Kaur Sandhu (gebore 30 Maart 2000) is 'n Indiese model en skoonheidskoningin. Sy is die wenner van die Mej. Heelal 2021-kompetisie. Voorheen het sy die Miss Diva Universe 2021-kompetisie gewen.