cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.A.J. van Niekerk
Vir volwassenes
Hy begin sy ernstige skryfwerk met ’n roman, wat afgekeur word vir publikasie, waarna hy van hierdie genre as kreatiewe medium afsien. In sy skryfwerk konsentreer hy hoofsaaklik op die kontreikuns, met die Noordweste (Namakwaland, Boesmanland en die Richtersveld) as fokuspunt. In al sy bundels staan sy beeldende taalvernuf en vlot dialoog in die streektaal uit. Daar is talle stories oor mense en gebeurtenisse uit ’n verbygegane tyd wat die Afrikaanse kontreikuns verryk en ook ’n belangrike kultuurhistoriese funksie vervul. Hy slaag daarin om die Noordweste te belig in sy menslike, geografiese, historiese en ekonomiese fasette, sodat die streek in sy skryfwerk ordentlik getipeer en geboekstaaf word. Humor is ’n belangrike bestanddeel van sy kortkuns, sonder dat dit ooit laf word, met die eg-menslike wat telkens deurskemer om aan die verhale ’n betekenis te gee verby die bloot plaaslike gebeure.
Vir die Vrouerubriek van die Afrikaanse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie skryf hy die reeks “Sketse uit Namakwaland”. Die aard van meeste van sy vertellinge is eerder storie of skets as volwaardige kortverhaal. Hierdie vertellinge word saamgebring in vele bundels soos “Die soutryers”, “Kelkiewyn en Koggelaar”, “Bittergousblom”, “Herneuter”, “Rondom die skoolklok”, “Die klipsweet sit aan my voetsool vas” en “Vir ’n oulap en ’n bokstert”. “Die soutryers” is die eerste bundel van sy kontreikuns en die eerste kennismaking met sy kenmerkend sappige geselstrant, deurspek met die streektaal, waardeur die mense van die streek en hulle dinge bekend gestel word. Die titel verwys daarna dat ons almal soutryers is, brakwaterdrinkers langs die lewenspad, wat met moeite en in stryd ’n lewe moet maak. Die verhale speel af in die eensame half-woestynwêreld van die Noordweste wat sy stempel terdeë op sy kinders afdruk. Dis die wêreld wat in die outyd nog die soutryer en trekboer geken het, die waterskep met ’n emmer vir duisend skaap en die soeke na weiveld en diamante. Baie van die dinge van hierdie landstreek is deel van die verlede, maar die aristokrasie van sy inwoners word in hierdie bundel verewig. Daar is byvoorbeeld die Godsman Anneries Kok wat al baie oud is, maar steeds relatief sterk, want hy het die vrede van tevrede wees in watter omstandighede hy hom ook al bevind. Daar is oom Gys Goosen wat ’n opteldiamant in sy katel se poot weggesteek het en toe geen duurte gehad het voordat hy die kwade klip aan die polisie oorhandig het nie. Daar is ook Kolbok, daardie langoor-aristokraat, ’n donkie duisend, en ou Windstaan, ’n hond sonder weerga.
“Kelkiewyn en koggelaar” kan beskou word as van sy beste werk. Hierdie boek word dan ook, nes “Die soutryers”, vir skoolgebruik voorgeskryf. Die Noordweste is ’n afgesonderde deel van die land vol kontraste: eensame sandwêreld, dikwels die vreugde van blomme en ook bossie en klip en soms amper karoowêreld met rante en heuwels en dynserige vertes. Dis ’n wêreld met sy eie mense wat na aan die aarde leef, deur die aarde gevorm word en feitlik deel is van die wind, die son, die grond. Hierdie streek en sy mense beskryf die skrywer met deernis en met fyn waarnemingsvermoë. ’n Besondere hoogtepunt in hierdie bundel is die verhaal “Die-aadernaait-deer”, waarin die plaaslike folkloristiese oorgesteek word om in ’n eenvoudige verhaal die verlossing wat kuns is ter woorde te bring. Die verteller en Klei’Gert ry in die droogte in die dor Karoo by ’n buitepos aan, waar die verlatenheid en ellende van die natuur ook in die jong man wat daar diens doen, saamgetrek is. Hy is verlam in sy onderlyf, maar speel na oorreding vir sy besoekers op sy tuisgemaakte viool en neem homself en sy besoekers in sy lied ver bokant die aardse ellende uit en verplaas hulle na ’n mistieke wêreld.
“Bittergousblom” imponeer met die wyse waarop jeugherinneringe, anekdotes en karaktertekeninge met ewe veel gemak verwoord word. Die verhale is ingeklee met humor en menslikheid asook deeglike agtergrond inligting, soos byvoorbeeld die eetgewoontes van die mense van die streek. Die Anglo-Boereoorlog vorm die agtergrond vir ’n aantal van die verhale. “Die Boerespioen” vertel van Gert Oerbies wat vir die Boere op die Engelse spioeneer. Hy word egter gevang en ter dood veroordeel en die Engelse probeer om hom op te hang. Ter ontvlugting wend Gert sy aandag in hierdie oomblikke aan hoe om sy pyp aan die brand te kry. Hy word eindelik na drie mislukte pogings om hom op te hang vrygelaat, en sy pyp is steeds nie aan die brand nie. “Oupa Dirk se skool” is ’n hoogtepunt in die bundel, waarin die ongeletterde dertienjarige Dirk ’n man se werk moet doen. Saam met ’n vreemdeling wat ’n vuurwapen knap hanteer, word hy die wildernis ingestuur. Dirk vrees sy metgesel en die wildernis en hy het slegs Psalm 23, wat hy van buite af ken, om die vrees te besweer. Hy wend hom dan tot die Bybel en met Psalm 23 as basis begin hy die Bybel te ontsyfer sodat hy hierin troos kan vind, en met ’n stokkie in die sand leer hy homself om te lees en skryf.
“Herneuter” se titel beteken ’n soort mes en die skrywer sny hy hier diep in die alledaagse lewe van die volksmense van Noordwes-Kaapland. Die bundel bevat sketse en essays uit ’n radioreeks waarin die vaardighede en kunste van ’n vroeëre leefwyse uit die streek te boekgestel is. Hierdie vertellings word in vyf afdelings ingedeel, met die eerste “As jy net weet hoe en wat”, waarin byvoorbeeld verduidelik hoe ’n vel haar-af gemaak word, seep gekook word, ’n boksak gemaak word en dies meer. Die tweede afdeling bevat Boererate en die derde afdeling onder die titel “Vooreergister se dae” is vertellings oor gebruike wat baie ver kom, soos inisiasie en huwelikseremonies onder die Namas en ’n stuk oor die Namataal. Hierna volg ’n aantal vertellings oor die eetgewoontes en resepte van die Noordweste, met die slotafdeling wat weer die Namas belig, onder andere hulle godsdienstige gebruike. Die vertellings word deurgaans aangebied op ’n wyse wat van fyn waarnemingsvermoë en medemenslikheid getuig, terwyl die humor gewoonlik nie ver onder die oppervlak lê nie.
“Rondom die skoolklok” bevat stories oor die onderwys en ervarings in die skoollewe, waarin gebruike van vergange dae geboekstaaf word. “As die skoolklok lui” bevat ’n keur uit sy rubrieke wat oorspronklik in Huisgenoot in die rubriek “Rondom die skoolklok” verskyn het. “Kerf ’n stokkie” bevat verdere sketse van die Noordweste. “Die klipsweet sit aan my voetsool vas” se titel kom uit een van die gedigte uit “Klipwerk” in N.P. van Wyk Louw se digbundel “Nuwe verse”. Die bundel bevat weer ’n aantal verhale oor die Noordweste, waarvan sommige vassteek by die anekdotiese en grappige, maar ander die siel van die streek goed vasvat. Elkeen van die treffende vertellings plaas ’n karakter of karakters in ’n gewone situasie, waaruit die skrywer ’n groot stuk lewe oopmaak. So is daar Flip Tarentaal wat leer dat ’n mens met jouself en met jou naam deur die lewe moet gaan; daar is die deur droogte-geteisterde boer Ben wat leer dat die besoek van ’n koning mense toelaat om water te mors terwyl elke druppel van hierdie vog vir hom lewe beteken; en die Jood Benjamin Rabinski leer in “Die swart wandelstok” (’n ware verhaal oor die Joodse wil tot oorlewing tydens die Russiese rewolusie) om die lewe te fnuik in die ewigdurende stryd tussen ondergang en voortbestaan in hierdie aardse lewe. Veral treffend is die verhaal “Klaas”, ’n Nama-kind wat beide sy ouers verloor en dan wettiglik deur die plaasboer en sy vrou aangeneem word. Hy word groot as tussenmens wat as kombuishulp in die huis is en die res van die tyd by sy rasgenote, maar die dag vrees dat sy ounooi moet sterf, want hy weet nie waar hy inpas nie. Die besondere tragiek van kleur en ras word hier prakties gedemonstreer.
“Kanoneiland 1928–1978” is ’n feesbundel oor die geskiedenis van die plek en sy mense waar hy vir die eerste keer ’n skoolhoof was. “Barrydale 1880–1980” is ’n soortgelyke bundel oor die geskiedenis van hierdie dorp, sy kerk en sy gemeenskap. Chris Jansen se fotoboek “Namakwaland: Dorsland in die blom” voorsien hy van beskrywende kommentaar.
Kinder- en jeugliteratuur
Vir kinders skryf hy etlike verhale. “Snippie” is ’n verhaal vir beginnerlesers oor ’n plaasseun en sy hond. “Bennie gaan jag” het ’n seuntjie en sy hond op ’n jagtog as tema, waar hulle ’n haas vang maar hulle in ’n leeu vasloop. Swartkraai red hulle egter. Van Niekerk verwerk veral graag plaaslike en oorsese volksverhale, wat hy dan in ’n plaaslike omgewing laat afspeel. Hierdie verhale sluit in “Waarom volstruis nie murg in sy pype het nie” (waarin volstruis en skilpad resies hardloop nadat skilpad die vorige jaar vir hasie gewen het en skilpad hierdie keer vir volstruis met ’n slim plan wen); “Die langtreeskoene” (na aanleiding van die sprokie van “Die sewemyllaarse”); “Slim Hansie Haas” (’n verdere verwerking van die vroeër gepubliseerde “Slim Herklaas Haas” wat op ’n Xhosa-verhaal gebaseer is en in Engels en agt Afrika-tale vertaal word); “Slim Japie Jakkals” (’n verwerking van ’n Oud-Indiese verhaal waarin ’n slang verlos word en dan na sy aard verraderlik optree); en “Hasie se huisie”. “Frikkie Vlooi” vertel van ’n vlooigesin wat in ’n hondehaar-oerwoud bly. “Die wit perd van Calvinia” (met illustrasies deur Guenther T. Schultz) is waarskynlik gebaseer op die bekende liedjie. Hierin word vertel van ’n perd wat deur die regeringsmagte vir oorlogsdiens opgeroep word en na vele omswerwinge weer by sy oorspronklike eienaars beland. Hierdie verhaal word ook opgeneem in die versamelbundel “Goue fluit, my storie is uit” onder redaksie van Linda Rode.
Sy eerste jeugverhaal is “Tasál van die grasvlaktes” wat die verhaal vertel van ’n San en die botsings tussen die rasse (San teen blank, San teen swart) uitbeeld, waar nie een ras net goed of sleg is nie. Wanneer die San die blankes aanval, word Tasál gevange geneem en dan in die blanke beskawing ingelyf. Hy red ’n jong blanke man se lewe, waarna hy na sy mense terugkeer. Hier raak hy betrokke in ’n hewige stryd om lewe en dood teen Oertwa en sy makkers. Tasál word gevang en sy hele lyf met heuning gesmeer, waarna hy in die woestyn agtergelaat word vir die son en insekte om hom stelselmatig te vernietig. Tasál oorwin egter eindelik en word leier van ’n groep San. Te midde van hierdie avontuurverhaal gee die skrywer ook waardevolle inligting oor die San se gebruike en leefwyse in die laat negentiende eeu. “Die ring om die maan” handel oor die woestynkinders, die San, terwyl “Sening en sy maats” ’n koshuisverhaal is. “Veldvolkverhale” is kortverhale vir die jeug, waarin stories gebundel is oor klein episodes uit die daaglikse lewe en gewoontes van klein diertjies, soos jakkalse, skerpioene, bobbejane en bontmuishonde. Daar is ook drie verhale oor die vriendskap tussen mens en dier. In “Boetie van die Boesmanland” kom herinneringe van kleinkinderdae en grootword in die Namakwaland aan die beurt, waarin grepe en brokkies van hierdie jeug uit die perspektief van ’n kind vertel word. Die boek neig na die anekdotiese, maar sommige van die vertellinge kan as geslaagde kortverhale beskryf word. Die boek gee die tradisies van die streek tydens ’n verbygegane era in die beeldryke streektaal weer. “Kloutjie by die oor” is ’n keur uit sy verhale vir die jeug deur Eugène Prinsloo.
Hy skryf ook die versbundel “Piet Piekelaai” en stel die bundel volksrympies “Twee maal elf is twaalf” saam, waarin ook van sy eie verse opgeneem word. Daniel Hugo neem twee van hierdie volksverse op in sy versamelbundel “Speelse verse” en van sy gedigte word ook opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Eerbewyse
Die Hoërskool Namakwaland op Springbok, sy alma mater, vereer hom in 1992 met die Stigtingsmedalje van die Oudleerlingbond, die wyse waarop die skool sy oudleerlinge huldig vir voortreflike diens of buitengewone prestasie.
Danny Aiello
Danny Aiello (gebore 20 Junie 1933 - 12 Desember 2019) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Moonstruck (1987), Do the Right Thing (1989), Hudson Hawk (1991), en Léon: The Professional (1994).
Shirley Jones
Shirley Jones (gebore 31 Maart 1934) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Elmer Gantry (1960), The Music Man (1962), en Grandma's Boy (2006), en in die televisiereeks The Partridge Family (1970).
Oos-Mebon
Die Oos-Mebon (Khmer: ប្រាសាទមេបុណ្យខាងកើត) is ’n 10de-eeuse tempel in Angkor, Kambodja. Dit is tydens die bewind van koning Rajendravarman gebou en staan op ’n kunsmatige eiland in die middel van die nou droë Oos-Baray.
Beskrywing
Die Oos-Mebon was gewy aan die Hindoegod Shiva en is gebou ter ere van die koning se ouers. Die ligging van die tempel dui op die Khmer-argitektuur se aandag aan oriëntasie en windrigtings. Dit is gebou op ’n as van noord na suid met Rajendravarman se hooftempel, Pre Rup, sowat 1 200 m suid daarvan net buite die baray. Dit lê ook op ’n oos-wes-as met die paleistempel Phimeanakas, nog een van Rajendravarman se projekte, sowat 6 800 m wes daarvan.
Dit het dieselfde styl as Pre Rup; dit het twee omringende mure en drie vlakke. Die boumateriaal sluit in sandsteen, stene, lateriet en pleisterkalk. Heel bo is ’n sentrale toring op ’n vierkantige platform wat omring word deur vier kleiner torings by die platform se hoeke.
Die beelde by die Oos-Mebon is uiteenlopend en besonders – dit sluit olifante van twee meter hoog by hoeke van die eerste en tweede vlak in. Godsdienstonele sluit in die god Indra op sy olifant met drie koppe, Airavata, en Shiva op sy ryding, die heilige bul Nandi.
Besoekers wat van die boonste vlak af uitkyk, kan hulle die uitgestrekte waters voorstel wat die tempel voorheen omring het. Vier landingsplekke op die grondvlak herinner daaraan dat die tempel eens met bote bereik is.
Nasionale Vergadering van Namibië
Die Nasionale Vergadering (Engels: National Assembly) is die laerhuis van die Parlement van Namibië. Die wetgewer word in Tintenpalast gehuisves. Dit bestaan uit 104 lede waarvan 96 verkies word en 'n verdere 8 deur die president benoem word. Vanaf onafhanklikheid in 1990 tot 2014 het dit uit 78 lede bestaan, waarvan 72 verkies is en 6 deur die president aangewys is. Die Nasionale Vergadering het amptelik op 21 Maart 1990 (Onafhanklikheidsdag) in werking getree. Dit het die Grondwetlike Vergadering opgevolg. Elke nuwe groep lede word op Onafhanklikheidsdag ingehuldig. Die mees onlangse verkiesing was op 27 November 2019 en die lede is op 21 Maart 2020 ingehuldig.
SWAPO het tans 'n meerderheid in die Nasionale Vergadering. Sedert Maart 2015 is die speaker Peter Katjavivi. Loide Kasingo is in Maart 2010 as die adjunkspeaker aangestel. Albei is lede van SWAPO.
Manningtree
Manningtree is 'n klein dorpie in die Tendring-distrik, in die Engelse graafskap van Essex. Die plek het 900 inwoners.
Garry Chalk
Garry Chalk (gebore 17 Februarie 1952) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Freddy vs. Jason (2003) en Eight Below (2006), en in die televisiereekse Beast Wars: Transformers (1996) en Cold Squad (1998).
Martin Spanjers
Martin Spanjers (gebore 2 Februarie 1987) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur.
Flottielje
'n Flottielje is 'n formasie van klein oorlogsskepe, wat 'n onderdeel van 'n groter vloot kan vorm. Die woord "flottielje" is afgelei van die Spaanse verkleinwoord vir flota (vloot); "flota van klein skepe"; afgelei van die Oudfranse flotte; afgelei van die Oudnoorse flotti.
'n Flottielje bestaan meestal uit 'n homogene groep oorlogsskepe van dieselfde klas, soos torpedojaers, fregatte, torpedobote, duikbote, slagskepe of mynveërs. Groter oorlogsskepe word in eskaders gegroepeer.
'n Flottielje word oor die algemeen deur 'n skoutadmiraal, 'n kommandeur of 'n seekaptein gelei, afhangend van die belangrikheid van die bevelstruktuur. 'n Flottielje word dikwels onderverdeel in twee of meer divisies, wat elk gelei sal word deur die hoogste bevelvoerder volgens rang. 'n Flottielje is dikwels, maar nie altyd nie, 'n permanente formasie.
In moderne vlote blyk flottieljes steeds skaarser te word in bestuurde eenhede. Omrede oorlogskepe steeds groter en groter word, word die begrip flottielje vir formasies van torpedojaers, fregatte en duikbote in die meeste vlote dikwels vervang met die begrip eskader.
'n Flottielje het geen landekwivalent nie, maar kan rofweg gelykgestel word aan 'n brigade of 'n regiment.
Deesdae word die naam flottielje gebruik tydens georganiseerde seilvakansies, wat op 'n groep seiljagte dui wat 'n bepaalde roete in 'n week aflê onder die begeleiding van 'n moederskip.
Namakwadwergadder
Die Namakwadwergadder (Bitis schneideri) is die wêreld se kleinste adder en word gemiddeld 200mm lank. In Engels staan die slang bekend as die Namaqua Dwarf Adder.
Indentifikasie
Die slang is grysbruin met vlekke en die slang is dus goed gekamoefleer. Dit is meestal snags aktief en bak soggens in die son. Die slang graaf hom soms ook onder sand in. Dit vreet akkedisse. Daar kan tot sewe kleintjies op een slag voortgebring word in die somer. Sy gif hou geen gevaar vir die mens in nie.
Victoria Square, Belfast
Victoria Square is 'n eiendomsprojek in Belfast, Noord-Ierland, wat winkelruimte, woonstelle en vermaaklikheidsgeriewe huisves. Die projek is deur Multi Development UK ontwikkel en teen 'n koste van £400 miljoen gebou. Die boutyd was ses jaar. Die projek met 'n oppervlakte van 75 000 m² is die grootste en ook een van die duurstes wat ooit in Noord-Ierland onderneem is. Dit het sy deure op 6 Maart 2008 geopen.
Henry Kissinger
Henry Alfred Kissinger (Fürth, Duitsland, 27 Mei 1923) is 'n Amerikaanse politieke wetenskaplike, diplomaat en oud-politikus van die Republikeinse Party. Hy dien as nasionale veiligheidsadviseur van 1969 tot 1975 en vanaf 1973 in 'n dubbele funksie as Minister van Buitelandse Sake tot 1977 onder presidente Richard Nixon en Gerald Ford. In 1973 word die Nobelprys vir Vrede aan hom toegeken.
Vroeë beroep
Hy is as Heinz Alfred Kissinger gebore. In 1938, op die vlug vanweë Adolf Hitler se vervolging van die Jode, verhuis sy familie van Duitsland na New York. Op 19 Junie 1943 word Kissinger 'n Amerikaanse burger. As soldaat in die Amerikaanse weermag het Kissinger aan die einde van die oorlog in Duitsland ontplooi. Hy word 'n militêre bestuurder, eers in Krefeld en daarna in die omgewing van Heidelberg en bied daar lesings aan oor die struktuur van Nazi-Duitsland aan lede van die Amerikaanse besettingsmag.
Later was hy werksaam as hoogleraar van internasionale betrekkinge aan die universiteit van Harvard, waar hy ook enkele boeke gepubliseer het oor kernwapen afskrikking en daarop gewys dat die Verenigde State tussen kleinskaal geweld en die insette van kernwapens nie geloofwaardig militêr kon optree nie. Dit het hom na die politiek, aanvanklik as Demokraat en later as Republikein, gelei. Hy kan tot die linkervleuel van die Republikeinse party gereken word. Sy strewe daarna om die Koue Oorlog van 'n ideologiese tweestryd na 'n multipolêre magsewewig om te sit, waarmee hy nie kieskeurig met bondgenote omgegaan het om sy doelwitte te bereik nie, het hom in konflik met beide linkse vredesakiviste as regs-ideologiese-antikommuniste gebring.
Hy het in die presidentskap belangestel, maar omdat hy nie 'n gebore Amerikaner was nie, kon hy nie vir president staan nie.
Namakwadwergadder
Indentifikasie
Die slang word langs die kus vanaf Klein-Namakwaland tot by Lüderitzbaai in Namibië aangetref.
Victoria Square, Belfast
Die Victoria Square-winkelsentrum is een van die gewildstes in die Noord-Ierse hoofstad. Winkelruimte het op vier verdiepings ontstaan, waarvan twee vir restaurante gereserveer is. Die sentrum het 'n verskeidenheid nuwe handelsmerke uit die voedsel- en kleinhandelbedryf na Noord-Ierland gelok, waaronder Urban Outfitters, Cruise, Reiss, LK Bennett en Apple. Die ankerhuurder met 'n oppervlakte van 18 581 m² is die afdelingswinkel House of Fraser.
Henry Kissinger
Diplomatieke loopbaan
Aanvanklik was Kissinger in die skaduwee van die president, aan wie die sogenaamde Nixon-leerstelling toegeskryf is, hoewel dit 'n idee van Kissinger self was. Dit behels dat die Amerikaners steun verleen aan enkele plaaslike magte, wat namens die Verenigde State invloed sou uitoefen. 'n Voorbeeld is Iran, waar die Westerse georienteerde sjah Mohammad Reza Pahlavi enorme wapenlewerings van die Verenigde State ontvang.
Viëtnamoorlog
In 1969 beloof president Richard Nixon om 'n eervolle einde te maak aan die Amerikaanse inmenging in die Viëtnamoorlog, waarin sy voorganger Lyndon B. Johnson verstrik geraak het, en wat daartoe lei dat hy afsien van 'n tweede ampstermyn. Die Amerikaanse militêre ingryping in Viëtnam was op 'n hoogtepunt, met ongeveer 400 000 man. Kissinger het 'n groot rol gespeel in die onderhandeling met Noord-Viëtnam, wat gepaard gegaan het met intensiewe bombardemente op Noord-Vietnam en 'n eskalasie van die oorlog deur Amerikaanse aanvalle op die bevoorradingslyne van die Vietcong in grensgebiede van Laos en Kambodja. In Januarie 1973 is die Paryse ooreenkomste bereik tussen Noord-Viëtnam en Amerika oor terugtrekking van Amerikaanse troepe uit Viëtnam, waarmee die oorlog volledig 'geviëtnamiseerd' word, maar ook met Amerikaanse materiële steun vir Suid-Viëtnam. Kissinger en die Noord-Viëtnamese onderhandelaar Le Duc Tho het hiervoor die Nobelprys vir Vrede in 1973 gekry. Laasgenoemde het die prys geweier omdat daar nog nie vrede in Viëtnam was nie.
Hierdie intensiewe bombardemente (in die tydperk 1969 – Augustus 1973) waarvoor Kissinger en president Nixon verantwoordelik was (onder andere in Kambodja) het tot baie duisende slagoffers gelei en tot enorme skade op die grond. Een maand na die vredesverdrag van Parys is 'n slotoffensief aangewend deur Kissinger/Nixon met die hewigste bombardemente van die hele tydperk (Daar word in 1972 53 000 ton bomme afgegooi en van Februarie 1973 tot Augustus was dit 250 000 ton). Hierdie aggressiewe aktiwiteit sou o.a. daartoe lei dat die Khmer Rouge in Kambodja aan die bewind kom (wat miljoene slagoffers sou eis).
Die viëtnamisering van die oorlog sou nie die gewenste resultate vir Amerika hê nie; In April 1975 is die anti-kommunistiese republiek Suid-Viëtnam verower deur en herenig met Noord-Viëtnam. In Desember van daardie jaar het 'n kommunistiese regime in Laos ook oorgeneem.
Koue Oorlog
Kissinger se grootste sukses was die Chinese-Amerikaanse toenadering, met as hoogtepunt die besoek van Richard Nixon aan China in 1972. Die toenadering het later in die jare sewentig gelei tot die aanknoop van diplomatieke betrekkinge met die Volksrepubliek China, ten koste van die nasionalistiese regime op Taiwan en in die geheim word ook die wapenembargo van die Westerse kernmoonthede teen China gedeeltelik opgef. Tewens het Kissinger voorgestel dat die VSA hom uit Viëtnam sou terug trek, dit alles sonder om op Chinese teen prestasies aan te dring. Die gevolg was dat die bipolêre stelsel van die Koue Oorlog (Amerika teenoor die Sowjetunie) vervang is deur 'n multipolêre magsewewig, wat Kissinger al sedert die jare vyftig voor oë gehad het toe hy die rol van die negentiende-eeuse Oostenrykse staatsman Klemens von Metternich by die Kongres van Wene geleer het. Die Sowjetunie moes ook aan die spel deelneem en Nixon het kort na sy onderhandelings met Mao Zedong in Beijing ook 'n besoek aan Leonid Brezjnef in Moskou gedoen het. Daar het in 1972 eindelik die SALT I-ooreenkoms getekend ter beperking van die strategiese kernwapens, wat as 'n hoogtepunt van die ontspanningspolitiek of detente beskou kan word.
Midde-Ooste
Kissinger het ook 'n belangrike rol gespeel tydens die Jom Kippoeroorlog in Oktober 1973, waarin hy die Egiptenare hom versoek het om Israel daarvan te weerhou om die aanval te begin op die Egiptiese Derde Leër in die Sinaïwoestyn. Toe die Sowjetunie wat al lankal Egipte en Sirië beide diplomatiek as materieel ondersteun, gedreig het om deur middel van luglandings in die Midde-Ooste in te meng, het hy 'n wêreldwye verhoogde toestand van kernwapen bystand vir alle Amerikaanse strydkragte aangekondig. Hy het dit gedoen in oorleg met Alexander Haig, hoof van staf van die Withuis, maar sonder om met president Nixon te konsulteer, omdat dié toe te erg verstrik was in die Watergate-skandaal. Die Sowjetunie was verbaas dat die Amerikaners so 'n hoë spel gespeel het ten behoewe van Israel, maar wou die spanning nie verder laat styg nie en het teruggetree.
Egipte beskou die Sowjetunie van toe af as 'n verraaier van die Arabiese saak, stuur na die oorlog alle Sowjet-adviseurs terug en word Amerika se belangrikste bondgenoot in die Midde-Ooste. Dit was nie uit simpatie nie, maar omdat Amerika nou eenmaal die meeste te bied het, beide materieel sowel as in invloed op Israel. Die Sowjetunie was haar belangrikste bondgenoot in die Nabye Ooste en haar invloed in die streek was – en is – sedertdien gering. Egipte het tydens hierdie oorlog, wat bedoel was om die skande van die Sesdaagse Oorlog uit te wis, net genoeg prestige behou om aan vredesonderhandelinge met Israel te kan begin.
In 1977 het dit uitgeloop tydens die regering van die Demokratiese president Jimmy Carter op die Camp David ooreenkoms, die teruggawe van die deur Israel verowerde gebiede, 'n vredesverdrag en diplomatieke erkenning van Israel deur Egipte. Dit het oor die algemeen gelei tot 'n langdurige diplomatieke isolasie van Egipte in die Arabiese wêreld en felle weersin in Egipte self. Dit was 'n bydraende faktor waarom in 1981 die Egiptiese president Anwar Sadat vermoor is.
Persoonlikheid
Die mees opmerklike aspek van Kissinger se werksaamhede as Minister van Buitelandse Sake was sy selfbevordering en sy pogings om hom as "groter as die lewe" voor te hou. Sy liefdeslewe ("power is the ultimate aphrodisiac") het hy laat uitlek, om sodoende as glanspersoon (celebrity) ekstra diplomatieke invloed te hê. Hy hou daardeur ook baie noue bande met die pers en staan joernaliste toe hom as "'n senior Withuis amptenaar" aan te haal.
Winternest Landbouhoewes
Winternest Landbouhoewes is 'n nedersetting sentraal-oos in die hoofplek Akasia. Dit is noordwes van Pretoria in die Gauteng-provinsie van Suid-Afrika geleë en is onder beheer van die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit. Winternest het ongeveer 2 370 inwoners van gemengde kultuur in 2011 gehad.
Winternest LH lê weerskante van die Platinumhoofweg, met Clarina aan sy noordekant en Hesteapark aan sy oostekant.
Günther Rall
Günther Rall (10 Maart 1918 - 4 Oktober 2009) was 'n hoogs gedekoreerde Duitse militêre lugvaartuig, offisier en generaal, wie se militêre loopbaan byna veertig jaar duur. Rall was die derde suksesvolste vegvlieënier in die lugvaartgeskiedenis, agter Gerhard Barkhorn, wat tweede is, en Erich Hartmann, wat eerste is.
Rall is in Maart 1918 in Gaggenau, die Duitse Ryk, gebore. Rall het in die Weimar Republiek grootgeword. In 1933 het die Nazi-party die mag oorgeneem en het Rall, wat op 'n militêre loopbaan besluit het, in 1936 by die Wehrmacht (Nazi-Duitse weermag) aangesluit om as infanteriesoldaat (Landser) op te lei. Rall is kort daarna na die Luftwaffe oorgeplaas en hy kwalifiseer in 1938 as vegvlieënier.
In September 1939 begin die Tweede Wêreldoorlog met die Duitse inval in Pole. Rall is aan Jagdgeschwader 52 (JG 52 — Fighter Wing 52) opgedra en het in die Phoney War-tydperk aan die Westelike Front gevegspatrollies gevlieg. Rall het in die Slag om Frankryk en die Slag om Brittanje gevegsopdragte gevlieg en geëis dat een vyandelike vliegtuig in Mei 1940 vernietig is. Die vleuel van Rall het swaar ongevalle opgedoen en die 22-jarige is in Staffelkapitän (leier van die Eskader) aangestel. Hy het daarna in April en Mei 1941 in die Balkan-veldtog gedien sonder sukses.
In Junie 1941 verhuis JG 52 na die Oostelike Front waar dit van Operasie Barbarossa gebly het tot die einde van die oorlog. Rall het sy eerste suksesse in die lugverdediging van Roemenië geëis. In November 1941 is hy 'n jaar lank doodgeskiet, gewond en ongeldig van vlieg. Op hierdie tydstip het Rall 36 oorwinnings behaal. Sy prestasies het hom in Desember 1941 die Duitse kruis in goud verdien.
In April 1944 verlaat Rall JG 52 en die Oostelike Front. Hy het opdrag gekry van II./Jagdgeschwader 11 en het in die Verdediging van die Ryk gedien waar hy vir die derde keer gewond is. In November 1944 is Rall as 'n instrukteur aangestel en het die Geallieerde vegvliegtuie gevange geneem om instruksies oor hul optrede aan Duitse vegvlieëniers op te stel. Rall het die oorlog beëindig met 'n onsuksesvolle voorsprong op Jagdgeschwader 300 naby Salzburg, Oostenryk, waar hy in Mei 1945 oorgegee het.
Taiwannees
Taiwannese Hokkien (Chinees: 臺灣閩南語; Pe̍h-ōe-jī: Tâi-oân Bân-lâm-gú; ook Taiwannese Minnan), algemeen bekend as bloot Taiwannees (臺灣話; Tâi-oân-oē / 臺語; Tâi-gú), is die Hokkiense dialek van Min Nan soos dit deur omtrent 70% van die Taiwannese bevolking gepraat word. Die grootste linguistiese groep in Taiwan, waarin Hokkien as 'n inheemse taal beskou word, staan bekend as Hoklo of Holo (Hō-ló). Die korrelasie van taal met etnisiteit is oor die algemeen waar, maar is nie absoluut nie, aangesien sommige Hoklo net basiese Hokkien kan praat terwyl ander nie-Hoklo vlot Hokkien kan praat. Pe̍h-ōe-jī (POJ) is 'n gewilde ortografie vir hierdie Hokkien-variant. Taiwannese Hokkien is oor die algemeen eenders aan Amoy. Klein verskille kom slegs in die woordeskat voor. Nes Amoy is Taiwannese Hokkien gebaseer op 'n mengsel van Zhangzhou- en Quanzhou-spraak. Danksy die grootskaalse gewildheid van Hokkiense vermaaklikheidsmedia in Taiwan, het Taiwannese Hokkien gegroei tot die invloedrykste Hokkien-dialek van Min Nan, veral sedert die 1980's. Tesame met Amoy word die Taiwannese prestigedialek (gebaseer op die Tâi-lâm-dialek) as die Standaardhokkien geag.
Günther Rall
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Rall gekrediteer met die vernietiging van 275 vyandelike vliegtuie in 621 gevegsendings. Hy is vyf keer doodgeskiet en drie keer gewond. Rall het al sy oorwinnings geëis in 'n Messerschmitt Bf 109, hoewel hy ook die Focke-Wulf Fw 190 gevlieg het. Al drie sy eise was teen Sowjet-opposisie.
Taiwannees
Taiwanees vorm sedert 2017 saam met Chinees-Mandaryns, die Formosaanse tale en Hakka die amptelike tale van die Republiek China op Taiwan.
Mercedes-Benz OM612-enjin
Die Mercedes-Benz OM612-enjin is 'n Inlynvyfsilinder-dieselenjin wat deur Mercedes-Benz vervaardig word.
Dit is in 1999 vir die 2000- modeljaar in 'n 125 kW weergawe bekendgestel in die W210 E-klas, W163 ML-klas, W203 C-klas en W209 CLK-klas in 2000. Die enjin word ook gebruik in die Oostenrykse Jeep WJ Grand Cherokee (ENF in Jeep-katalogusse), gelykstaande aan die petrol-WJ.
'n Swakker weergawe van 115 kW (154 pk) is in die W90x Sprinter van 2000 tot 2006 gebruik, en in sommige weergawes van die militêre G-Wagen.
Die OM612 was 'n 5-silinderweergawe van die OM611. 'n Sessilinder OM613 is ook vervaardig.
Annapurna
Annapurna (Sanskrit, Nepalees, Newari: अन्नपूर्णा, letterlik "die godin, wat kos gee" of "die godin van rykdom" ) is 'n berg in die Himalaja wat net suid van die grens tussen Nepal en Tibet (Volksrepubliek China) geleë is. Met 'n hoogte van 8 091 meter is dit die tiende hoogste berg van Asië en in die wêreld ná Berg Everest, K2, Kangchenjunga, Lhotse, Makalu, Cho Oyu, Dhaulagiri, Manaslu en Nanga Parbat.
Annapurna is die mins geklimde berg met 'n hoogte van meer as 8 000 m en een van dié gevaarlikste. Teen die einde van 2008 het net 154 bergklimmers die spits bereik. 60 bergklimmers is dood, twee derdes van hulle was slagoffers van sneeustortings.
Ryk Tulbagh
Ryk Tulbagh was die oudste seun van Dirk Tulbagh en Catharina Cattepoel. Dirk Tulbagh was in diens van die State-Generaal in Utrecht maar is in 1704 na Bergen op Zoom verplaas. Ryk Tulbagh het sy opleiding daar ontvang en op sestienjarige ouderdom in Dordrecht voltooi.
Terwyl hy steeds slegs sestien jaar oud was is hy in 1715 deur die VOC in diens geneem en op die skip Terhorst na die Kaapkolonie gestuur vir 'n vyf jaar kontrak waar hy aangewend kon word waarvoor ook al die kompanjie hom sou benodig. Goewerneur De Chavonnes het die jong man se vermoë raakgesien en hom bevorder tot assistentklerk van die Sekretaris van die Politieke Raad waarmee hy sy loopbaan as administratiewe amptenaar begin het.
Tulbagh het snelle opgang gemaak en sy swaer Hendrik Swellengrebel as hoofklerk van die Politieke Raad opgevolg. In April 1739 het hy Sekunde en Senior Handelaar geword en in het hy Hendrik Swellengrebel in 1751 as Goewerneur opgevolg, 'n pos wat hy vir 20 jaar tot met sy afsterwe in 1771 sou beklee.
Ryk Tulbagh is op 26 Augustus 1725 met Elisabeth Swellengrebel, die suster van Hendrik Swellengrebel getroud. Tulbagh se enigste twee kinders is vroeg oorlede en sy vrou is in 1753 dood. Tydens sy bewind het hy talle bekende besoekers in die Kasteel onthaal, onder wie sterrekundiges soos Nicolas-Louis de Lacaille, Charles Mason en Jeremiah Dixon, skrywers soos Bernardin de St. Pierre en die Engelse ontdekkingsreisiger James Cook.
Tulbagh word onder andere onthou vir sy aanpassing van die sogenaamde weeldewette uit Batavia wat daarop gemik was om oordadigheid (Prag en Praal) onder die amptenary te beperk. Sy wet van 1755 het bepaal dat slegs die goewerneur sy koets met 'n wapenskild mag versier en dat slegs hy en lede van die Politieke Raad hulle koetsiers in livrei mag geklee het.
Laer amptenare en hulle vrouens is verbied om sambrele te dra. Vroue mag ook nie mantels gedra het wat met sy of fluweel geborduurd was nie. Die toenmalige mode van japonne met 'n sleep is verbied en alle oorbodige vertoon by begrafnisse moes vermy word.
Tulbagh was ook verantwoordelik vir die kodifisering van die slawewette van die kolonie in die sogenaamde Tulbagh Kode wat in 1754 gepubliseer is. Die Tulbagh Kode was 'n stel reëls oor die beheer van slawe in die Kaap.
Ryk Tulbagh het met die bekende botanikus Carolus Linnaeus gekorrespondeer en in 1763 meer as 200 plantmonsters, verskeie goed bewaarde voëls, 'n versameling bolle en 50 sade gestuur.
Tulbagh het heelwat gedoen om die gevolge van die pokke-epidemieë van 1755 en 1767 te temper. Uit waardering vir sy welwillendheid het hy onder die Kaapse bevolking die erenaam Vader Tulbagh gekry.
Hy het 'n groot belangstelling in plant en dierkunde getoon en die Kaap se tuine en dieretuin het groot lot van besoekers uit die Ooste en Europa ontvang. Die Wes-Kaapse dorp Tulbagh en die plant genus Tulbaghia, wilde knoffel, is na Ryk Tulbagh vernoem. Ook is Aeropetes tulbaghia of Bergnooientjie na die goewerneur vernoem. Dit is 'n skoenlapper wat deel was van 'n versameling wat hy na Carolus Linnaeus in Europa gestuur het.
In 1761 is die eerste biblioteek in die Kaap opgerig met ŉ boekery wat deur Joachom von Dessin, sekretaris van die Weeskamer, aan die Kaapse Kerkraad geskenk is. Die Kaap is tydens Tulbagh se bewind deur twee groot pokke-epidemies getref (1755 en 1767), en in albei gevalle het die bestryding van die gevreesde siekte, wat byna die hele Khoi-bevolking uitgewis het, sy persoonlike aandag geniet.
Die eerste epidemie was die ergste en die Blanke bevolking het ten spyte van die hoë natuurlike aanwas van 6 110 na 5 123 verminder. Die tol onder die slawe was meer as 500. Die tweede epidemie het in totaal meer as 500 lewens geëis en was eers teen 1770 heeltemal uitgewoed. Tulbagh het die lewensomstandighede aan die Kaap veraangenaam deur die instelling van openbare dienste soos die skoonmaak en herstel van strate, brandbestrydingsmaatreëls, burger- en ratelwagte en regulasies ten opsigte van slawe en hul bewegings.
Die slawewetgewing van 1754 was in hoofsaak 'n samevoeging en rasionalisering van reeds bestaande slawewette, maar het ook in baie opsigte die lot van die slawe verbeter. Die doodstraf is net toegepas op slawe wat hul meesters vermoor of liggaamlik aangerand het, terwyl ander oortredings met lyfstraf of harde arbeid gestraf is. Slawe is toegelaat om 'n ambag te beoefen en diegene wat genoeg geld gespaar het, kon hulle vryheid en die van hul naastes koop.
Vrygestelde slawe (bekend as Vryswartes) is op gelyke voet met die Blankes geplaas. Die bekendste wetgewing van Tulbagh se bewind was die sogenaamde prag- en praalwette, wat in 1755 uitgevaardig is. Die wetgewing het geskied op versoek van Jacob Mossel, goewerneur-generaal van Batavia, wat 'n einde wou maak aan die uitspattigheid van die VOC se amptenare in die Ooste. 'n Afskrif van die 124 bepalings wat in Batavia toegepas is, is na die Kaap gestuur met die versoek dat dit by die Kaapse omstandighede aangepas word.
Tulbagh het in die tyd al sy persoonlike aandag aan die bestryding van die pokke-epidemie bestee en die prag- en praalwette was hoofsaaklik die werk van 'n kommissie van ondersoek wat deur hom aangestel is. Vanweë die groot verskille in klimaat, afstande en woonomstandighede is die meeste van Batavia se bepalings ten opsigte van klere en rytuie nie aan die Kaap toegepas nie. Die Kaapse prag- en praalwette het onder meer die gebruik van ŉ statussimbool soos die sonsambreel (kiepersol) tot amptenare bo ŉ sekere rang en hul vroue beperk.
Alle vroue is belet om die nuwe mode (sleeptabberds) te dra, terwyl net die vroue en dogters van onderkoopmans en hoër toegelaat is om sy- en fluweelmantels te dra. Slegs die goewerneur en hoë amptenare is toegelaat om in versierde koetse te ry en hul slawe in livrei te klee. Slawe moes stemmig gekleed wees, en vertoon by begrafnisse is aan bande gelê. Nadat hy goewerneur geword het, het Tulbagh nie meer self in die binneland gereis nie, maar hy het elke geleentheid aangegryp om kennis oor die binneland en die binnelandse bewoners te bekom.
'n Ekspedisie wat in 1752 noordooswaarts gestuur is, was die grootste sedert Simon van der Stel se ekspedisie van 1685. Die ekspedisie het deur Temboe- en Xhosaland tot by die Qorarivier gereis en eers na 8 maande teruggekeer. Later het ŉ ekspedisie onder leiding van kaptein Hendrik Hop noordwaarts tot ver anderkant die Grootrivier gereis. Die soort ekspedisies was onder meer noodsaaklik om vas te stel tot hoe diep in die binneland die veeboere al getrek het.
Alice (Resident Evil)
Alice is 'n denkbeeldige personage en heldin uit die Resident Evil (Bose Bewoner) rolprentreeks, soos dit op die Resident Evil videospeletjie gegrond is. Hoewel sy nie as 'n speelbare karakter in die speletjies voorkom nie, tree sy uiteindelik met 'n aantal ander karakters uit dieselfde speletjies in wisselwerking, soos Jill Valentine, Carlos Oliveira, Claire Redfield en Nemesis. Alice voer die hoofrol in al die flieks, waar die intrige meestal om haar stryd teen die Umbrella Korporasie, haar vorige werknemer, draai. Sy word in die eerste Resident Evil-fliek as 'n persoon wat aan tydelike geheueverlies ly uitgebeeld. In Resident Evil: Apocalypse word haar karakter as 'n taai, stoere individu beskryf, omrede sy vertroud is met haar omringende omstandighede; Alice speel 'n soortgelyke rol in Resident Evil: Extinction. Sy word, afgesien van die rolprente, ook in hul romanverwerkings aangetref, waar haar agtergrond beter uiteengesit word. Hierdie inligting wat in die romans en rolprente voorkom, word nie so eg as dié in die videospeletjies beskou nie. In al die drie rolprente vertolk Milla Jovovich die rol van Alice, waar laasgenoemde ook as Alice Abernathy, Janus Prospero en Alice Parks, bekend staan. Die Umbrella Korporasie, daarenteen, verkies om na haar te verwys as Projek Alice of Program Alice.
Resident Evil
Alice word in Resident Evil as 'n sekerheidsbeampte van Umbrella Korporasie voorgestel. Sy gee onder die dekmantel voor om met Spence Parks getroud te wees, en bewoon 'n herehuis buitekant Raccoon City (Wasbeerstad). Hierdie woning dien as die ingangsportaal na The Hive (Die Korf), 'n groot, hoogs vertroulike, ondergrondse bedienende laboratorium, wat deur Umbrella besit en bedryf word en sowat 805 meter ter aarde bestel is.
Toe Alice na 'n voorval weer bykom, ly sy aan geheueverlies en kan niks van bogenoemde inligting herroep nie. Sy sluit by Matt Addison, 'n omgewingsbewaarder wat hom as polisiebeampte voordoen, en 'n kommando aan, wat saam Die Korf aandurf. Hierdie poging word aangewend om uit te vind waarom die kunsmatige intelligensie-rekenaar, genaamd die Red Queen, al die werknemers gedood het.
Spence word gevind en ly, net soos Alice, ook aan geheueverlies, wat bevind word veroorsaak is toe 'n senugas, as voorsorgmaatreël, deur die Red Queen binne die herehuis vrygestel is om te verhoed dat die virusuitbreking verder versprei. Dit word later onthul dat Alice, as betrokke werknemer, bereidwillig was om Umbrella se lewensgevaarlike en onwettige proewe aan die kaak te stel, in 'n poging om die maatskappy se ondergang te bewerkstellig. Daar word ook getoon dat Alice kop in een mus was met Matt se suster, Lisa Addison, wie probeer het om 'n monster van die T-virus uit die laboratorium te smokkel. Alice deel Matt hiervan mee. Teen die einde van die rolprent word daar vertoon hoe Spence, wie werklik aangetrokke tot Alice in hul man-en-vrou-toneelspel begin voel het, van haar planne te hore gekom het. Spence het Alice se voorneme om Umbrella te sink verkeerd verstaan; gevolglik was hý die één wat die T-Virus monsters gesteel het, met die bedoelinge om dit op die sluikhandel te verkwansel, sodat beide van hulle daardeur voordeel kan trek. Dit was ook Spence gewees wat die virus in Die Korf vrygestel het om hul spore uit te wis.
Alice weier volstrek om by sy planne in te val. Hy rig sy geweer op haar, Rain, Matt en Kaplan, dreig en sluit hulle in die laboratorium toe en loop na die trein waar die teenvirus gehuisves word. Sodra Spence op die trein klim word hy deur 'n licker aangeval, en toe hy as 'n zombie weeropgewek word, maak Alice hom dood. Kaplan se lewe word ook later kortgeknip toe 'n licker hom oorval. Hoewel Rain met die teenvirus ingeënt is, verander sy nogtans in 'n lewende lyk en noodsaak Matt om ‘haar’ van kant te maak. Alice en Matt is die enigste oorlewendes wat uit Die Korf ontsnap. Met die terugkeer na die herehuis word beide deur Umbrella-wetenskaplikes oorrompel en onder kwarantyn in die Raccoon City Hospitaal geplaas.
Wes-Mebon
Die Wes-Mebon (Khmer: ប្រាសាទមេបុណ្យខាងលិច) is ’n 11de-eeuse tempel in Angkor, Kambodja. Dit staan op ’n kunsmatige eiland in die middel van die Wes-Baray, die grootste reservoir van die Angkor-gebied. Dit is nie bekend wanneer dit gebou is nie, maar daar is aanduidings dat dit in die 11de eeu onder konings Suryavarman I en Udayadityavarman II geskied het.
Beskrywing
In die droë seisoen kan die tempel oor die land bereik word. In die reënseisoen styg die water van die Wes-Baray en word die terrein waarop die tempel gebou is, ’n eiland. Die ontwerp van die tempel is vierkantig, met sye wat sowat 100 m lank is. Rondom was kleiner torings. In die middel van die vierkant was ’n steenplatform wat met ’n pad van lateriet en sandsteen aan die oostelike muur verbind was.
Alice (Resident Evil)
Resident Evil: Apocalypse
Alice ontdek dat sy weens blootstelling aan die T-Virus meer geneties aangepas is, deurdat menslike sintuie en verbeterde vlugheid saamgesmelt word. Met die ontruiming van Raccoon City word sy deur die Umbrella-werksame Majoor Timothy Cain vrygelaat om hul nuutste biologiese oorlogswapen, Nemesis, te beveg.
Wes-Mebon
Beskrywing
duimnael|links|350px|Die Wes-Mebon van die water af gesien.
Alice (Resident Evil)
Resident Evil: Apocalypse
Alice sluit by 'n groep langslewendes aan wat deur die S.T.A.R.S.-offisier, Jill Valentine, gelei word. Hulle bereik 'n ooreenkoms met die Umbrella-wetenskaplike, dokter Charles Ashford, om sy dogter, Angela Ashford, op te spoor en te red, in ruil daarvoor om 'n veilige weg uit die stad te kry, omrede 'n atoombom, teen sonop, die stad met die grond sal gelyk maak. Alice kry vir Angela en stap saam met die U.B.C.S.-soldaat, Carlos Oliveira en burger, L.J.
Hierteenoor beveel Majoor Cain vir Nemesis om Alice vir altyd uit die weg te ruim, maar in plaas daarvan verleen Nemesis bystand om haar groep te help ontsnap. Nemesis sterf terwyl hy vir Alice beskerm. Die kernontploffing veroorsaak dat Alice deur 'n losvlieënde paal in die hefskroefvliegtuig deurboor word; wat Angela se lewe red. Die helikopter stort daarna weens die skokgolf op die Arkley-bergreeks neer. 'n Umbrella-taakspan, wat deur dokter Isaacs ontplooi is, haal Alice uit die helikopterwrak vir nadere proefnemings.
Wes-Mebon
Beskrywing
Die Chinese diplomaat Zhou Daguan, wat Angkor aan die einde van die 13de eeu besoek het, het geskryf ’n groot beeld van die Boeddha waaruit water spuit, staan by die Wes-Mebon. Zhou het die beeld van Vishnu met een van die Boeddha verwar en die Wes-Mebon met die Oos-Mebon.
Alice (Resident Evil)
Resident Evil: Apocalypse
Tussen RE: Apocalypse en die begin van RE: Extinction het 'n aantal ongesiene gebeurtenisse plaasgevind wat slegs deur die derde rolprent vlugtig van melding gemaak word. Alice, wat deur dokter Isaacs beheer is, vermoor Angela en moet van haar bondgenote, om hul eie veiligheidsonthalwe, afsonder. L.J. en Carlos sluit kort daarna by Clair Redfield se konvooi aan, en, terwyl hulle oorlewendes langs die pad oplaai, soek hul ook na 'n veilige toevlugsoord om deur te bring.
Resident Evil: Extinction
Die oorgrote meerderheid van die wêreld het, in Resident Evil: Extinction, onder die T-Virus beswyk en Alice word van haar groepslede geskei. Sy bly gedurig op die trekpad om Umbrella se satelliete te ontwyk, nadat sy daarvan te wete kom dat Umbrella haar daardeur kan opspoor, en maak van die satellietspoorbane gebruik om die stelsel te ontglip.
Op haar reistog kry sy 'n inligtingstuk wat die moontlikheid noem dat Alaska, wat van die res van die T-virus-besmette wêreld afgesny is, as veilige hawe kan dien. Umbrella het egter hierdie keer 'n nuwe, meer gevorderde kunsmatige intelligensie rekenaar, die White Queen, tot hul beskikking, wat heeltemal in staat is om Alice te kan opspoor. Alice maak aan die begin van die rolprent van haar telekinese gebruik om Claire Redfield se konvooi te red.
'n Geweldige hoeveelheid psioniese bedrywigheid word hierdeur afgegee, wat Alice se ligging aan die White Queen verklap, en Isaacs hierdeur verwittig. Die leiers van die konvooi besluit om hul reis noordwaarts na Alaska voort te sit, maar moet eers by Las Vegas aandoen om brandstof in te gooi. Dokter Isaacs verontagsaam die Umbrella-hoofbaas, Albert Wesker, se opdragte en sit Alice agterna.
Tydens 'n veldslag tussen die zombies en oorlewendes probeer Isaacs om Alice af te skakel – die Umbrella-logo flits in haar oë en strem haar oombliklik ter plaatse. Alice oormeester dit deur middel van haar parapsigologiese kragte, wat veroorsaak dat die satelliet se verwerkingseenheidskyfie uitbrand. Nou is dit Alice se beurt om Isaacs te vervolg. Hoewel hy ontsnap, moet Isaacs eers 'n gevorderde zombie se byt, wat hy in die begin van die rolprent uit Alice-klone se bloedmonsters probeer kweek het, ontgeld.