cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Waarneembare heelal
Heelal versus waarneembare heelal
As die heelal eindig maar onbegrens is, is dit ook moontlik dat dit kleiner as die waarneembare heelal is. In so ’n geval kan sterrestelsels wat ons as baie verafgeleë waarneem, eintlik duplikaatbeelde wees van nabygeleë stelsels wat gevorm is deur lig wat rondom die heelal beweeg het. Dit is moeilik om dié hipotese eksperimenteel te toets, want verskillende beelde van ’n sterrestelsel sal verskillende tydperke in sy geskiedenis wys, en dus kan die beelde baie verskillend lyk.
Grootte
Die afstand van die Aarde na die kant van die waarneembare heelal is sowat 46,5 miljard ligjare (14,26 miljard persek of 4,4 x 1026 m) in enige rigting. Die waarneembare heelal is dus ’n sfeer met ’n deursnee van sowat 93 miljard ligjare (28,5 miljard parsek of 8,8 x 1026 m). As ’n mens aanneem dat die ruimte rofweg plat is (in die sin van ’n Euklidiese ruimte), stem dit ooreen met ’n volume van sowat 4,22 × 105 gigaligjare3 (1,22 × 104 gigaparsek3 of 3,57 × 1080 m3).
Nick Sidi
Nick Sidi (gebore 22 Februarie 1966) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Season of the Witch (2011) en The Death of Stalin (2017), en in die televisiereeks Ashes to Ashes (2008).
Klas 33-200-diesellokomotief
Klas 33-200 is 'n tipe diesellokomotief - tegnies 'n diesel-elektriese lokomotief - wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is.
Waarneembare heelal
Wanopvattings oor die grootte
Baie sekondêre bronne het al ’n verskeidenheid verkeerde groottes van die waarneembare ruimte aangegee. Sommige syfers word hier onder genoem, met verduidelikings van waar die moontlike fout met die berekenings ingesluip het.
Grootskaalse struktuur
Lugopnames en karterings van die verskeie golflengtebande van elektromagnetiese straling het baie inligting verskaf oor die inhoud en eienskappe van die heelal se struktuur. Die organisering van die struktuur volg oënskynlik ’n hiërargiese model, tot by die skaal van superswerms en filamente. Op groter skale, tussen sowat 100 en 600 miljoen ligjare (30 en 200 miljoen parsek), is daar blykbaar geen struktuur nie, ’n verskynsel wat al die "einde van grootheid" genoem is.
Klas 33-200-diesellokomotief
Die Klas 33-200 reeks is verskaf deur General Motors se Electromotive Division. Die vervaardiger se nommer is GL26MC. Hulle is toegerus met 'n vierslag V16 nie-turboaangedrewe dieselenjin wat 'n gelykstroomgenerator en ses traksiemotors, wat op die aste geïnstalleer is, aandryf. Hulle is toegerus met dinamiese remme en doen diens in die Oos-Londenomgewing. Die reeks se kenmerk is 'n hoë neus voor die kajuit.
Waarneembare heelal
Mure, filamente, knooppunte en superholtes
Die organisering van strukture begin waarskynlik by sterre, hoewel die meeste kosmoloë selde op daardie vlak na astrofisika kyk. Sterre word georganiseer in sterrestelsels, wat weer sterrestelselswerms, superswerms, mure en filamente vorm. Hulle word verbind deur enorme leemtes, of superholtes, en dit vorm ’n groot skuimagtige struktuur wat soms die "kosmiese web" genoem word. Voor 1989 is algemeen aanvaar dat sterrestelselswerms die grootste strukture is wat bestaan, en dat hulle min of meer egalig in alle rigtings versprei is. Sedert die vroeë 1980's is egter al hoe meer strukture ontdek. In 1983 het Adrian Webster die Webster-GKG, ’n groot kwasargroep, geïdentifiseer wat uit vyf kwasars bestaan. Dit was die eerste ontdekking van ’n grootskaalse struktuur en het ons kennis van die groepering van materie in die heelal geweldig uitgebrei.
In 1987 het Robert Brent Tully die Pisces-Cetus-superswermkompleks geïdentifiseer; dit is die galaktiese filament waarin die Melkweg geleë is en is sowat ’n miljard ligjare breed. In dieselfde jaar is ’n buitengewoon groot streek ontdek met ’n heelwat minder digte verspreiding van sterrestelsels as gewoonlik: die Reusesuperholte van 1,3 miljard ligjare breed. Gebaseer op data van rooiverskuiwingsopnames, het Margaret Geller en John Huchra in 1989 die Groot Muur ontdek; dit is ’n plaat sterrestelsels van meer as 500 miljoen ligjare lank en 200 miljoen ligjare breed, maar net 15 miljoen ligjare dik. Die bestaan van dié struktuur het so lank onontdek gebly omdat dit die bepaling van die posisie van sterrestelsels in drie dimensies verg, en dit verg weer die kombinasie van dié inligting met afstandsinligting van rooiverskuiwings.
In Augustus 2007 is ’n moontlike superholte waargeneem in die sterrebeeld Eridanus. Dit stem ooreen met die "KMA- koue kol", ’n koue streek in die mikrogolflug wat hoogs onwaarskynlik is in die kosmologiese model wat tans verkies word. Dié superholte kan die koue kol veroorsaak, maar dan sou dit onmoontlik groot moes wees – moontlik ’n miljard ligjare breed, amper so groot soos die Reusesuperholte wat hier bo genoem is.
In 2011 is ’n groot kwasargroep, U1.11, ontdek wat sowat 2,5 miljard ligjare breed is. Op 11 Januarie 2013 is nog ’n groot kwasargroep, U1.27, ontdek wat 4 miljard ligjare breed is. Dit was toe die grootste bekende struktuur in die heelal. In November 2013 het sterrekundiges die Groot Muur in Hercules-Corona Borealis ontdek. Dit is amper twee keer so groot as die vorige muur en is gedefinieer deur die kartering van gammaflitse.
Waarnemings
Versigtigheid moet aan die dag gelê word in die beskrywing van strukture op ’n kosmiese skaal, want dinge is dikwels anders as wat hulle lyk. Gravitasielense (die buig van lig deur swaartekrag) kan ’n voorwerp laat lyk of dit in ’n ander rigting lê as wat werklik die geval is. Dit gebeur wanneer voorwerpe op die voorgrond (soos sterrestelsels) die omringende ruimtetyd vervorm (soos voorspel deur algemene relatiwiteit) en verbygaande ligstrale wegbuig. Dit is soms nuttig, want sterk gravitasielense kan soms verafgeleë sterrestelsels vergoot en makliker maak om op te spoor. Die vorming van swak lense deur die heelal in die algemeen verander ook die waargenome grootskaalse strukture effens.
Die grootskaalse struktuur van die heelal lyk ook anders as ’n mens net rooiverskuiwing gebruik om afstande na sterrestelsels te meet. So word sterrestelsels agter ’n sterrestelselswerm daardeur aangetrek, en dit beweeg dus in die rigting daarvan – daarom het dit ’n effense blouverskuiwing (in vergelyking met hoe hulle sou gelyk het as daar geen swerm naby was nie). Aan die naaste kant is ’n effense rooiverskuiwing. Die omgewing van die swerm lyk dus effens inmekaargedruk as rooiverskuiwing gebruik word om die afstand te meet. Die teenoorgestelde effek word verkry van sterrestelsels wat reeds in die swerm is: Die sterrestelsels beweeg effens lukraak om die middel van die swerm en wanneer hierdie lukrake bewegings in rooiverskuiwings omgeskakel word, lyk die swerm uitgerek: Dit veroorsaak ’n lang ketting sterrestelsels wat in die rigting van die Aarde wys.
Kosmografie van die Aarde se omgewing
In die middel van die Hydra-Centaurus-superswerm beïnvloed ’n gravitasieafwyking, wat die Groot Aantrekker genoem word, die beweging van sterrestelsels in ’n streek van honderdmiljoene ligjare breed. Hierdie sterrestelsels het almal ’n rooiverskuiwing, in ooreenstemming met die Wet van Hubble. Dit beteken hulle beweeg weg van ons en van mekaar, maar die wisselings in hulle rooiverskuiwing is groot genoeg om op die bestaan te dui van ’n konsentrasie massa gelyk aan tienduisende sterrestelsels.
Die Groot Aantrekker, wat in 1986 ontdek is, lê tussen 150 miljoen en 250 miljoen ligjare in die rigting van die sterrebeelde Noordelike Waterslang en Sentour. In die omgewing daarvan is ’n oormag van groot, ou sterrestelsels, waarvan baie teen hulle bure bots of groot hoeveelhede radiogolwe uitstraal.
Toe R. Brent Tully in 1987 die Pisces-Cetus-superswermkompleks identifiseer, het hy beweer die Plaaslike Superswerm lê daarin.
Ramings gebaseer op kritieke digtheid
Kritieke digtheid is die energiedigtheid waarvoor die heelal plat is. As daar geen donker energie is nie, is dit ook die digtheid waarvoor die uitdying van die heelal gebalanseerd is tussen voortdurende uitdying en verval. Volgens die Friedmann-vergelykings is die waarde vir \rho_c, kritieke digtheid:
waar G die swaartekragkonstante is en H = H0 die huidige waarde van die Hubble-konstante. Die waarde vir H0 volgens die Europese Ruimteagentskap se Planck-teleskoop is H0 = 67,15 kilometer per sekonde per megaparsek. Dit gee ’n kritieke digtheid van 0.85 kg/m3 (algemeen genoem 5 waterstofatome per kubieke meter). Hierdie digtheid sluit vier belangrike soorte energie/massa in: gewone materie (4,8%), neutrino's (0,1%), koue donker materie (26,8%) en donker energie (68,3%). Hoewel neutrino's Standaardmodeldeeltjies is, word hulle apart gelys omdat hulle ultrarelativisties is en dus soos straling optree eerder as materie. Die digtheid van gewone materie, soos deur Planck gemeet, is 4,8% van die totale kritieke digtheid, of 4.08 kg/m3. Om hierdie dightheid in massa om te reken, moet ’n mens vermenigvuldig met volume, ’n waarde gebaseer op die radius van die waarneembare heelal. Omdat die heelal 13,8 miljard jaar lank uitgedy het, is die radius nou sowat 46,6 miljard ligjare. Volume (4⁄3πr3) is dus gelyk aan 3.58 m3 en die massa van gewone materie is gelyk aan dightheid (4.08 kg/m3) vermenigvuldig met volume (3.58 m3) of 1.46 kg.
Materie-inhoud – getal atome
As ’n mens aanneem dat die massa van gewone materie sowat 1.45 kg is, soos hier bo bespreek, en dat alle atome waterstofatome is (wat sowat 74% van alle atome in die Melkweg volgens massa uitmaak) kan die geraamde totaal van atome in die waarneembare heelal bereken word deur die massa van gewone materie te deel deur die massa van ’n waterstofatoom (1.45 kg gedeel deur 1.67 kg). Die resultaat is sowat 1080 waterstofatome, wat ook bekend is as die Eddington-getal.
Verste voorwerpe
In 2016 was die verste ruimtevoorwerp wat al ontdek is ’n sterrestelsel wat as GN-z11 geklassifiseer word. In 2009 is bevind ’n gammaflits, GRB 090423, het ’n rooiverskuiwing van 8,2, wat daarop dui dat die ster wat dit veroorsaak het, ontplof het toe die heelal net 630 miljoen jaar oud was. Die flits het sowat 13 miljard jaar gelede plaasgevind, en ’n afstand van 13 miljard ligjare is algemeen in die media genoem (of soms die meer presiese syfer 13,035 miljard ligjare), hoewel dit die "ligbewegingsafstand" is eerder as die "werklike afstand" wat gebruik word in beide die Wet van Hubble en om die grootte van die waarneembare heelal te bereken. (Die kosmoloog Ned Wright het in nuusvrystellings wat op dié blad gepubliseer is, gemaan teen die gebruik van ligbewegingsafstand; hy het onderaan die blad aanlyn sakrekenaars geplaas wat gebruik kan word om die korrekte afstand na ’n verafgeleë voorwerp te bereken in ’n plat heelal, gebaseer op óf die rooiverskuiwing z óf die ligbewegingstyd). Die regte afstand vir ’n rooiverskuiwing van 8,2 is sowat 9,2 gigaparsek, of 30 miljard ligjare. Nog ’n rekordhouer vir verafgeleë voorwerp is ’n sterrestelsel wat deur Abell 2218 gesien is en daaragter lê. Uit waarnemings met die Hubble-ruimteteleskoop is sy rooiverskuiwing vasgestel op tussen 6,6 en 7,1. Volgens die Keck-teleskope is dit sowat 7. Die stelsel se lig wat nou op die Aarde waargeneem word, het omtrent 750 miljoen jaar ná die Oerknal begin skyn.
1999 Britse Grand Prix
Die 1999 Formule Een Britse Grand Prix is op 11 Julie 1999 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die agtste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur David Coulthard in sy McLaren-Mercedes gewen.
Waarneembare heelal
Horisonne
Die mate waarin ons voorwerpe in die heelal kan sien, word beperk deur ’n stel kosmologiese horisonne, gebaseer op verskeie fisieke perke. Die bekendste horison is die deeltjiehorison, wat die presiese waarnemingsafstand beperk vanweë die vasgestelde ouderdom van die heelal. Ander horisonne word verbind met die moontlike toekomstige omvang van waarneming (groter as die deeltjiehorison vanweë die uitdying van die heelal), ’n "optiese horison" by die oppervlak van laaste verstrooiing en verwante horisonne by die oppervlak van laaste verstrooiing vir neutrino's en swaartekraggolwe.
Tab Hunter
Tab Hunter (11 Julie 1931 – 8 Julie 2018) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Burning Hills (1956), Damn Yankees (1958), en Grease 2 (1982), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
Nightcrawler
Nightcrawler, oftewel Kurt Wagner, is 'n superheld in strokiesverhale van Marvel Comics en word gewoonlik met die X-Men verbind. Hy is geskep deur die skrywer Len Wein en kunstenaar Dave Cockrum, en het sy eerste verskyning in Mei 1975 gemaak in Giant-Size X-Men #1.
Nightcrawler is lid van die fiktiewe menslike subspesie bekend as "mutante"; hulle besit 'n X-geen wat fisieke veranderings en in baie gevalle bomenslike eienskappe veroorsaak. Nightcrawler het 'n bomenslike ratsheid, die vermoë om te teleporteer en klouende hande en voete. Sy fisieke mutasies sluit in 'n indigo, fluweelagtige pels wat hom feitlik onsigbaar in skaduwees maak, asook voete met twee tone elk, hande met drie vingers, geel oë, gepunte ore en 'n grypende stert. Hoewel hy nie in die vroeë verhale baie oor sy Katolieke geloof praat nie, doen hy dit later meer dikwels. Hy is die seun van die Marvel-karakters Mystique en Azazel.
Sedert sy skepping verskyn Nightcrawler gereeld in Marvel se strokiesboeke en videospeletjies. Alan Cumming het die karakter vertolk in die rolprent X2 (2003), terwyl Kodi Smit-McPhee 'n jonger weergawe van hom gespeel het in X-Men: Apocalypse (2016), Deadpool 2 (2018) en Dark Phoenix (2019).
Hugh Skinner
Hugh Skinner (gebore 6 Januarie 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Les Misérables (2012) en in die televisiereekse W1A (2014) en Fleabag (2016).
4Q120
Die manuskrip 4Q120 (pap4QLXXLevb; VH 46; Rahlfs 802; LDAB 3452) is 'n manuskrip van die Septuagint (LXX) uit die Bybelse Levitikus-boek wat by Qumran gevind is. Die Rahlfs-nr. is 802. Palaoegrafies dateer dit uit die eerste eeu v.C. Die manuskrip word tans in die Rockefeller-museum in Jerusalem gehuisves.
ΙΑΩ
Die belangrikste belangstelling van die teks lê in die gebruik van Ιαω om die tetragrammaton te vertaal in Levitikus 3:12 (fragment 6) en 4:27 (fragment 20).
Teks volgens A. R. Meyer:
Lev 4:27
[αφεθησεται ]αυτωι εαν[ δε ψυχη μια] [αμαρτ]η[ι α]κουσιως εκ[ του λαου της] [γης ]εν τωι ποιησαι μιαν απ[ο πασων] των εντολων ιαω ου πο[ιηθησε]
Lev 3:12–13
[τωι ιαω] 12 εαν δ[ε απο των αιγων] [το δωρ]ον αυτο[υ και προσαξει εν] [αντι ι]αω 13 και ε[πιθησει τας χει]
Hemigellius pachyderma
Hemigellius pachyderma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hemigellius en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Hemigellius pilosus
Hemigellius pilosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hemigellius en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Kirkpatrick.
Yevgeni Urbansky
Yevgeni Urbansky (27 Februarie 1932 – 5 November 1965) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kommunist (1958), Ballad of a Soldier (1959), Letter Never Sent (1960), en Clear Skies (1961).
Louisa Bolus
Harriet Margaret Louisa Bolus née Kensit (31 Julie 1877, Burgersdorp – 5 April 1970, Kaapstad) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige en taksonoom, en sedert 1903 die langsdienende kurator van die Bolus Herbarium. Bolus het ook as nalatenskap meer landplantsoorte as enige ander vroulike wetenskaplike beskryf, met 'n totaal van 1 494 spesies.
Vroeë lewe en opleiding
Bolus is op 31 Julie 1877 in Burgersdorp, Kaapprovinsie, Suid-Afrika gebore. Sy was die dogter van William Kensit en Jane Stuart Kensit. Haar ouers is albei in Brittanje gebore. Haar oupa, William Kensit, was 'n ernstige amateur-plantkundige en eksemplaarversamelaar in Suid-Afrika. Sy het aan die Hoër Meisieskool Collegiate in Port Elizabeth skoolgegaan, in 1899 'n onderwysdiploma behaal en in 1902 'n BA-graad in letterkunde en filosofie aan die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop verwerf.
Bolus het die flora van die gebied rondom die Kaap die Goeie Hoop bestudeer, veral Ericaceae en Orchidaceae. Sy het gereeld artikels in botaniese tydskrifte gepubliseer, benewens gewilde tuinartikels en boeke, veral A Book of South African Flora. Sy is in 1920 verkies tot 'n genoot van die Royal Society of South Africa en het 'n eredoktorsgraad van die Universiteit Stellenbosch ontvang. Die genus Bolusanthus en die spesies Geissorhiza louisabolusiae en Moraea louisabolusiae is ter ere van haar genoem.
Die standaard skrywerafkortings L.Bolus en Kensit word gebruik om Louisa Bolus as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam vermeld word.
Persoonlike lewe
In 1912 is Louisa Kensit met Harry Bolus se seun (en haar pa se neef), Frank Bolus, getroud. Sy word 'n weduwee toe Frank in 1945 oorlede is. Louisa Bolus sterf in 1970 op 93-jarige ouderdom by haar huis in Claremont, Kaapstad.
Mark Stanley
Mark Stanley (gebore 29 April 1987) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: The Force Awakens (2015) en Dark River (2017), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Broken (2017).
Sam Huntington
Sam Huntington (gebore 1 April 1982) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Detroit Rock City (1999), Not Another Teen Movie (2001), Superman Returns (2006), en Fanboys (2009).
Klas 32-200-diesellokomotief
Die Klas 32-200 is 'n diesel-elektriese lokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is vir werk op die spoorlyne van die destydse Suidwes-Afrika. Om te verseker dat die aslading binne die beperking bly is spesiale draaistelle ontwerp met ponies - twee ekstra wiele - voor en agter. Dit is dus 'n 1Co+Co1 (Co-Co: twee drie-as draaistelle met 'n elektriese motor elk per as) ontwerp.
Hierdie is die tweede Klas 32-reeks lokomotief wat bestel is by "General Electric" in die VSA. Tien eksemplare van reeks 32-200 is in Junie en Julie 1966 afgelewer en staan by die vervaardiger as U20C1 bekend. Daar is ooglopende verskille tussen die eerste en tweede reekse, die eerste het 'n hoër neus voor die kajuit as die tweede. Laasgenoemde is ook kragtiger as die vroëre Klas 32-000, en genommer in die reeks 32-201 tot 32-210.
Hulle is elk toegerus met 'n vierslag V12 turboaangedrewe en na-verkoelde dieselenjin wat 'n gelykstroomgenerator en ses traksiemotors, wat op die aste geïnstalleer is, aandryf. Dinamiese remme is nie toegerus nie. Drie lokomotiewe kan in serie verbind word om as een eenheid te werk.
'n Paar lokomotiewe van die reeks 32-200 het tydelik diens gedoen op die Amabele-Mthathatrajek totdat Klas 35-000 diesels in 1972 afgelewer is.
Natalse Regeringspoorweë
Die Natalse Regeringspoorweë (Engels: Natal Government Railways (NGR)) was van 1877 tot 1910 die spoorwegoperateur in staatsbesit in die voormalige Natalkolonie. Die kern van die NGR is die spoorlyn vanaf Durban tot Volksrust. Hierdie lyn het Charlestown (4 km van die ZAR grens) in 1891 bereik en die skakel na die Witwatersrand is in 1895 voltooi. Ander belangrike lyne is die Oranje-Vrystaat skakel wat Harrismith in 1892 bereik het, die Noordkuslyn en die Suidkuslyn.
Die NGR het 'n belangrike rol in die ekonomiese ontwikkeling van die Natalkolonie gespeel. In besonder, het die NGR in staat gestel die uitbuiting van die Noord-Natal se steenkoolvelde. Voor die ontdekking van goud in die Witwatersrand, is die NGR gesubsidieer deur die Natalse regering, maar nadat die Witwatersrand skakel voltooi is, het die NGR 'n wins gemaak.
Met die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika in 1910 het die NGR op 1 Januarie 1912 saamgesmelt met die Kaapse Regeringspoorweë en die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë om die Suid-Afrikaanse Spoorweë (SAS) te vorm.
Natal Railway Company – voorloper van die NGR
In die vroeë jare ontwikkel Durban se hawe vlakby die huidige Punt-gebied en die markplein ontwikkel in die gebied van die huidige poskantoor en ou stasiegebou. Die afstand tussen die twee is 3 km en tussen-in lê 'n vlei. In 1859 is die Natal Railway Company (Natalse spoorwegmaatskappy) (NRC) gestig om vrag tussen die hawe en die markplein te vervoer. Later daardie jaar is die nodige wette deur die Natalse regering geproklameer. In die voorjaar 1860 begin die werk om 'n spoorlyn te bou met 'n spoorbreedte van 4' 81⁄2" (1435 mm). Die lokomotief is uit Engeland ingevoer en op 23 Junie 1860 voltooi hy sy eerste rit tussen die markplein en die hawe.
Natal Government Railways
Die Natal Government Railways (NGR) is op 1 Januarie 1876 gestig om die spoorweë van die Natal Kolonie te ontwikkel en bedryf. Die kern van die spoorwegstelsel is die hooflyn tussen Durban en die Witwatersrand. Hierdie spoorlyn is in 1895 voltooi en word deur die NGR tot by die grens van die Zuid-Afrikaansche Republiek bedryf. Ander belangrike spoorweë is die Noordkus- en die Suidkus-spoorweg en ook die hooflyn na die Oranje-Vrystaat/Oranjerivierkolonie (OVS). Hierdie spoorlyn, wat oor die Drakensberge loop, verbind Ladysmith met Kroonstad (voltooi in 1906). Al lê meer as 80% van hierdie spoorlyn in die OVS, is dit onder die beheer van die NGR ontwikkel en bedryf.
Voordat Natal in 1893 selfregering gekry het, was die 10 km lange spoorweg tussen Glencoe en die steenkoolmyne op Dundee die enigste taklyn van die NGR, maar toe die NGR op 1 Januarie 1912 met die Suid-Afrikaanse spoorweë saamsmelt, beslaan die taklyne ongeveer 40% van die NGR se spoorlengte.
NGR Spoorbou
Die spoorlyn tussen Durban en Pietermaritzburg is reeds in 1862 voorgestel, maar geen landmeting is voor 1873 gedoen nie. Volgens die Natalse Wet nr. 4 van 1875 is die Natal Government Railways (NGR) gestig en bemagtig om drie spoorlyne vanaf The Point te bou: 'n 78 myl (125 km) spoor tussen Durban en Pietermaritzburg, 'n spoor langs die Natalse Suidkus tot by Isipingo en 'n spoor langs die Natalse Noordkus tot by Verulam. Die Natalse regering het 'n lening van £1,2 miljoen in Londen bekom om die spoorlyn te bou.
Durban na Pietermaritzburg
Die spoorlyn na Pietermaritzburg loop deur heuwelagtige landskap en dit sou baie duurder wees om die 4' 81⁄2" spoorbreedte van die NRC te gebruik. Dus is die besluit geneem om die Kaapse spoorbreedte van 3' 6" (1067 mm) te gebruik. Hierna moes die ou spoorlyn van die NRC deur die nuwe spoorbreedte vervang word. Die diens op die nuwe spoor tussen The Point en Umgeni begin op 11 Mei 1878.
Volgens die kontrak met die spoorlynbouers is die minimum radius van die spoor 300 vt (91 m) en die steilste helling 1:30. Bouwerk begin op 1 Januarie 1876. Op 4 September 1878 is die 27 km seksie tussen Durban en Pinetown in diens gestel en op 1 Desember 1880 is die hele spoorlyn tussen Durban en Pietermaritzburg in diens gestel. Al is die reguit afstand tussen die twee stasies net 70 km, is die spoorafstand 113 km. Die spoorlyn het vanaf seevlak tot by Richmond Road (931 m bo seevlak) geklim en dan na Pietermaritzburg (633 m bo seevlak) gedaal. Die spoorlyn het die omgewing se kontoere gevolg en daar was net een tonnel tussen die twee stede. In vergelyking, is die huidige spoorlyn tussen die twee stede 106 km lank met 15 tonnels.
Pietermaritzburg na Newcastle
Hoewel die Voortrekkers steenkool op 'n klein skaal gemyn het, was die volle omvang van die Noord-Natalse steenkoolvelde onbekend totdat Frederick Noord sy verslag in 1881 gepubliseer het. 'n Verslag van die Britse Regering (1871) vermeld dat dit twee keer soveel kos om steenkool 40 myl per wa na Durban te vervoer as wat dit kos om dit 7 000 myl per see vanuit Londen te vervoer. Dit, tesame met die opening van die diamantvelde in Griekwaland-Wes, dryf die regering van Natal in 1881 om die spoorlyn na Newcastle te verleng met 'n tak oor die Drakensberg om Natal met die diamantvelde te verbind. Nadat die spoorlyn Ladysmith bereik het in 1886, begin die diens vanaf Pietermaritzburg na die noorde. Die afstand na Ladysmith is 182 km en die spoorlyn moes vanuit Pietermaritzburg 922 m klim om die hoogste punt tussen Mooirivier en Estcourt te bereik (1570 m bo seevlak) voordat dit 608 m gedaal het om die Tugelarivier oor te steek.
Toe die spoorlyn tussen Ladysmith en Newcastle (127 km) in 1889 voltooi is, word dit ekonomies haalbaar om steenkool vanuit Noord-Natal na die kus te vervoer. 'n Taklyn (10 km) is ook vanaf Glencoe na die steenkoolmyn in Dundee gebou. Behalwe vir die stuk deur die Biggarsberg is hierdie gedeelte van die spoorlyn taamlik gelyk.
Verbinding met die Boererepublieke
Een van die oorspronklike doelstellings van die spoorlyn tussen Pietermaritzburg en Ladysmith was om 'n diens aan die diamantmyne in Griekwaland-Wes te lewer. Dieselfde jaar waarin die spoorlyn Ladysmith bereik het is goud op die Witwatersrand ontdek, dus is daar in 1889 besluit om die spoorlyn vanaf Newcastle tot by die grens van die Zuid-Afrikaansche Republiek te verleng.
Op 7 November 1889, ná 'n ooreenkoms tussen die Regerings van Natal en die Oranje-Vrystaat, is die bou van die spoorlyn tussen Ladysmith en Harrismith begin. Die spoorlyn het die rand van Van Reenenspas in 1891 bereik en op 13 Julie 1892 is die spoorlyn tussen Ladysmith en Harrismith deur die Natalse Goewerneur en die President van die Oranje-Vrystaat geopen. Al lê 37 km van die spoorlyn in die Oranje-Vrystaat, was sy hele lengte (96 km) die eiendom van die NGR. Die Vrystaatse deel van die spoorlyn is taamlik plat (tussen van Reenen en Harrismith daal die spoorweg met 60 m), maar in Natal moes die spoorlyn 670 m binne 59 km klim. Drie sigsagte is gebou om die steil hellings in die Drakensberg te oorkom. Harrismith het die eindpunt van die spoorlyn gebly tot na die Tweede Vryheidsoorlog. Tussen 1903 en 1906 is die 255 km skakel tussen Harrismith en Kroonstad in fases geopen.
Ná die ontdekking van goud was daar 'n wedloop tussen die Kaapkolonie en Natal om die Witwatersrand met die kus te verbind. Voordat die spoorlyn van Ladysmith Newcastle bereik het, is daar 'n ooreenkoms bereik tussen die regerings van Natal en van die Zuid-Afrikaansche Republiek om die spoor van Newcastle tot aan die Witwatersrand te verleng. Die spoor het Newcastle op 15 Mei 1890 bereik en is onmiddellik verleng tot by Charlestown, die laaste dorp in Natal voor die ZAR se grens bereik is. Die spoorweg, wat 452 m binne 57 km tussen Newcastle en Charlestown moet klim, is deur President Kruger van die ZAR en die Goewerneur van Natal geopen op 7 April 1891. Om Laingsnekpas deur te kom, was dit nodig om 'n 674 m tonnel te bou.
Melbourne-lughawe
Melbourne Lughawe (IATA: MEY, ICAO: YMML), in die volksmond bekend as Tullamarine Lughawe, is die primêre lughawe wat die stad Melbourne bedien, en die tweede besigste lughawe in Australië. Dit is in 1970 geopen om die nabygeleë Essendon-lughawe te vervang. Melbourne Lughawe is die belangrikste internasionale lughawe van die vier lughawens wat die Melbourne metropolitaanse gebied bedien, die ander internasionale lughawe is Avalon Lughawe.
Natalse Regeringspoorweë
Verbinding met die Boererepublieke
Om staatkundige redes is die spoorlyn nie met die spoornetwerk van NZASM verbind totdat die NZASM se spoorlyn na Delagoabaai klaar was nie, dus vertrek twee tot drie hondered waens elke dag na verskeie gedeeltes van Transvaal. Die Delagoabaailyn is op 1 Januarie 1895 in diens gestel. Ingevolge van 'n ooreenkoms op 3 Februarie 1894 tussen die ZAR Regering en die NGR, het die NGR die 250 km skakel tussen Natal/ZAR grens en die bestaande NZASM spoornetwerk gebou. Die eerste helfte van 210 km spoorlyn tussen die grens en Heidelberg is op 27 April 1895 geopen en die tweede helfde is op 15 November 1895 geopen. Op 1 Desember 1895 is die 4 km skakel tussen die grens en Charlestown geopen en op 15 Desember is die 41 km skakel tussen Heidelberg en Union Junction (9 km van Germiston) geopen.
Melbourne-lughawe
Die lughawe bestaan uit vier terminale: een internasionale terminale, twee binnelandse terminale en een begroting binnelandse terminale. Dit is 23 km noordwes van die middestad, aangrensend aan die voorstad Tullamarine. Die lughawe het sy eie voorstad en poskode— Melbourne Airport, Victoria (poskode 3045).
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
Toe die NGR in 1875 gestig is, is dit gemagtig om langs die Noordkus 'n 32 km spoorlyn van Durban na Verulam te bou en langs die Suidkus 'n 17 km spoorlyn van Durban tot Isipingo te bou.
Melbourne-lughawe
In 2016–17 het sowat 25 miljoen binnelandse passasiers en 10 miljoen internasionale passasiers die lughawe gebruik. Die Melbourne–Sydney-lugroete is die derde mees gereisde passasierslugroete ter wêreld. Die lughawe het direkte vlugte na 33 binnelandse bestemmings en na bestemmings in die Stille Oseaan, Europa, Asië, Noord-Amerika en Suid-Amerika. Melbourne-lughawe is die nommer een aankoms-/vertrekpunt vir die lughawens van vier van Australië se sewe ander hoofstede. Melbourne dien as 'n belangrike spilpunt vir Qantas en Virgin Australia, terwyl Jetstar die lughawe as tuisbasis gebruik. Binnelands dien Melbourne as hoofkwartier vir Australian airExpress en Toll Priority en hanteer meer binnelandse vrag as enige ander lughawe in die land.
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
Destyds was daar al 'n spoorlyn vanaf Durban na Umgeni, maar dit was die 1,435 mm spoorbreedte van die NRC, nie die Kaapspoorbreedte (1,067 m) van die NGR nie. Aangesien daardie spoorlyn al in diens was, is dit in 1877 met 'n nuwe Kaapspoorbreedte-spoor vervang. In 1879 is die 26 km verlenging van die noordkusspoorlyn tot by Verulam geopen. Die suidkustaklyn begin by Rossburgh stasie, 'n hooflynstasie ongeveer 7 km van Durban af. In 1880 is die 10 km verlenging na Isipingo (10 km) geopen.
Melbourne-lughawe
Terminale
Melbourne Lughawe se terminale het 68 hekke: 53 binnelands en 15 internasionaal. Daar is vyf toegewyde vragparkeerplekke op die Suidelike vragskouer. Die huidige terminaalnommerstelsel is in Julie 2005 ingestel; hulle was voorheen bekend as Qantas Domestic, International en South (voorheen Ansett Domestic).
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
Behalwe die taklyn tussen Glencoe en Dundee, is geen taklyne in Natal gebou voordat die kolonie in 1893 selfregering gekry het. Tussen die begin van selfregering en die uitbraak van die Tweede Vryheidsoorlog is die suidkusspoorlyn met 44 km vanaf Isipingo tot Park Rynie verleng, 'n 10 km taklyn langs die suidelike grens van die hawe vanaf Clairwood tot Wests is gebou en 'n 27 km taklyn vanaf Thornville Junction na Richmond is gebou. Terselfdertyd het die Hullett-suikermaatskappy die noordkusspoorlyn met 88 km van Verulam tot die suidelike oewer van die Tugelarivier verleng. Op 25 Oktober 1899, 13 dae na die begin van die Tweede Vryheidsoorlog, is die eerste 48 km van die Pietermaritzburg-Greytownlyn geopen (Pietermaritzburg na New Hannover). Kort na die Britte Pretoria ingeval het, is die laaste 57 km tussen New Hannover en Greytown voltooi. Gedurende die oorlog is die suidkusspoorlyn tot by North Shepstone op die noordelike oewer van die Umzimkulurivier verleng, 'n afstand van ongeveer 50 km.
Melbourne-lughawe
Terminaal 1
Terminaal 1 huisves binnelandse en streeksdienste vir Qantas Group-lugrederye, Qantas en QantasLink (wat aan die noordelike punt van die gebou geleë is). Vertrek is op die eerste verdieping geleë, terwyl aankomelinge op die grondvloer geleë is. Die terminaal het 16 parkeerplekke wat deur lugbrûe bedien word; 12 word bedien deur enkellugbrûe terwyl vier deur dubbelbrûe bedien word. Daar is nog vyf nie-lugbrughekke wat deur QantasLink gebruik word.
'n Wye verskeidenheid winkels en koswinkels is aan die einde van die terminaal naby die ingang na terminaal 2 geleë. Qantas het 'n Qantas-klub, besigheidsklas en 'n voorsittersitkamer in die terminaal.
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
In 1896 het JL Hullett & Sons hulle regte aan die Natal-Zululand Company verkoop. Al is Zoeloeland in 1897 met die Natal Kolonie saamgesmelt bly die Natal-Zululand Company die eienaar van die Noordkusspoorlyn van Verulam na die noorde. Die Natal-Zululand Company het hul spoorlyn aan the NGR verhuur. Op 18 Julie 1902 is die eerste 71 km spoorlyn vanaf die Tugelarivier, deur Empangeni tot by die Mhlatuzerivier geopen. Die volgende jaar is die spoorlyn met 89 km deur Mtubatuba tot by die steenkoolmyn in Somkele verleng. Die steenkool van die Somkele-myn was van 'n swak gehalte, die myn was nie winsgewend nie, terwyl die spoorweg gedurende sy eerste operasiejaar toon 'n tekort van £48 917. In April 1904 koop die Natalse regering die spoorlyn vir £725 000.
Rooi universiteitsgebou
Die Rooi Universiteitsgebou (Oekraïens: Червоний корпус Київського університету; Chervonyi Korpus Kyivskoho Universytetu) is die hoof- en oudste vier-verdiepinggebou van Kijif-universiteit, Kijif, Oekraïne. Hierdie gebou is 'n bekende simbool van die Kijif-universiteit en die Oekraïense hoër onderwysstelsel.
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
Tussen 1904 en 1909 is die 110 km Natalse deel van die verbinding van die NGR met die Kaapse Regeringspoorweë deur Griekwaland-Oos gebou. Hierdie spoor loop tot in Riverside maar die verbinding is nooit voltooi nie.
Melbourne-lughawe
Terminaal 2
Terminaal 2 hanteer alle internasionale en beperkte binnelandse vlugte vanaf Melbourne-lughawe, en is in 1970 geopen. Die terminaal het 20 hekke met aerobridges. Cathay Pacific, Malaysia Airlines, Qantas, Singapore Airlines, Air New Zealand en Emirates bedryf almal lugredery-sitkamers in die terminale.
Hemigellius porosus
Hemigellius porosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Melbourne-lughawe
Terminaal 3
Terminaal 3 het saam met die lughawe as die Ansett Australia-terminaal geopen, maar word nou deur Melbourne Lughawe besit. Terminaal 3 is die tuiste van Virgin Australia. Dit het elf parkeerplekke wat bedien word deur enkellugbrûe en agt parkeerplekke wat nie met lugbrûe toegerus is nie.
Natalse Regeringspoorweë
Kuslyne en Taklyne
In 1884 is die Nieuwe Republiek deur Lucas Meyer gestig met Vryheid as hoofstad. In 1888 is die Nieuwe Republiek in die Zuid-Afrikaansche Republiek opgeneem en in 1902 is dit deur Brittanje geannekseer en by die Natalkolonie gevoeg. Die gebied is ryk aan steenkool. In April 1901 het die Glencoe-Dundee taklyn die Buffelsrivier bereik – die voormalige grens van die Nieuwe Republiek. Tussen 1901 en 1909 is hierdie taklyn met 98 km deur Vryheid tot by Hlobane verleng. Terselfdertyd is Utrecht met die hooflyn verbind deur 'n 42 km taklyn.
Rooi universiteitsgebou
Geskiedenis
Dit is van 1837–1843 gebou en is gebou in 'n laat Klassisistiese styl, deur argitek met Italiaanse oorsprong Vincent I. Beretti wat vir die Russiese Ryk gewerk het. Die gebou vorm 'n enorme figuur wat 'n binnehof omsluit, die lengte van die fasade is 145.68 meter. Die mure van die gebou is rooi geverf en die bokante en basisse van die pilare is swart geverf, wat ooreenstem met die kleure van die strepe op die Orde van St. Vladimir (gestig in 1782), aangesien die Kijif-universiteit vroeër die naam hiervan gedra het. Die leuse van die Orde, "Voordeel, eer en glorie" het die leuse van die Kijif-universiteit geword. Plaaslike toergidse verklaar soms dat tsaar Nicholas II beveel het dat die hele hoofgebou rooi geverf word in reaksie op studenteprotes teen oproepinstruksies tydens die Eerste Wêreldoorlog om studente te herinner aan bloed wat deur Oekraïense soldate verspil is. Hierdie gebou, wat bo-op 'n heuwel gebou is, het Kijif se argitektoniese uitleg in die 19de eeu aansienlik beïnvloed.
Hemigellius porosus
Die spons behoort tot die genus Hemigellius en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Melbourne-lughawe
Ander geriewe
Melbourne Lughawe word bedien deur vier hotelle. A Parkroyal Hotel is 100 meter vanaf Terminaal 2 bo-op die multi-vlak parkeerterrein geleë. Werk het in Januarie 1999 aan die sesverdiepinghotel van 280 kamers begin en is middel 2000 voltooi. Die hotel was oorspronklik 'n Hilton, maar is op 4 April 2011 as die Parkroyal herbekendgestel. Holiday Inn, 400 meter vanaf die terminaalgebied, Ibis Budget en Mantra Tullamarine het almal verblyfplekke.
Rooi universiteitsgebou
Geskiedenis
In die volksmond na verwys as die Rooi Korps, was die gebou baie naby die bombardeering van die breër kampus tydens die 2022 Russiese inval van die Oekraïne, 'n gebeurtenis waarvan ‘n video  met ‘n slimfoon afgeneem is.
Natalse Regeringspoorweë
Smalspoor
Gedurende die negentiende eeu is 'n aantal smalspoorlyne in bergagtige gebiede gebou. Soos in Indië (en anders) is hierdie spoorweë finansieel lewensvatbaar in heuwelagtige landskap. Hierdie spoorweë sluit, onder meer, die 2 vt/600 mm "Ffestiniog Railway" in Wallis en die "Darjeeling Himalayan Railway" in Indië in.
In 1899 kry Hullett & Co. verlof van die Natalse regering om 'n privaat 13 km smalspoorlyn tussen Stanger en die teeplantasie en teefabriek in Kearsney te bou. Hierdie spoorlyn is op 13 Maart 1901 geopen vir beide vrag en passasiersvervoer.
Melbourne-lughawe
Pad
Melbourne Lughawe is 23 km vanaf die middestad en is toeganklik via die Tullamarine-snelweg. Een snelweg-afrit loop direk na die lughaweterrein, en 'n tweede na die suide bedien vragvervoer, taxi's, busse en lughawepersoneel. In Junie 2015 is die Airport Drive-uitbreiding voltooi, wat 'n tweede belangrike skakel na die lughawe geskep het.
Melbourne-lughawe het vyf parkeerterreine, wat almal 24 uur per dag, 7 dae per week oop is. Die korttermyn-, meervlakkige langtermyn-, besigheids- en snelparkeerplekke is gedek, terwyl die langtermynparkering dit nie is nie. Die hoof- meervlakkige parkeerterrein voor die terminaal is in die laat 1990's gebou, wat die bestaande grondvlakmotorparkeerplek vervang. Dit is sedertdien geleidelik uitgebrei.
Natalse Regeringspoorweë
Smalspoor
In 1904 is daar besluit om ook smalspoorweë op die Natalse platteland te bou. Smalspoorstelsels is goedkoper as Kaapspoorstelsels (1067 mm spoorbreedte) en kan ook skerper draaie hanteer. Die grootse nadeel is dat lokomotiewe nie so vinning kan loop as op Kaapspoorstelsels nie, en hul het ook minder trekkrag. Die eerste smalspoorstelsel in Natal, die 46 km Estcourt-Weenen spoorlyn is in April 1907 geopen. Die volgende jaar is die 151 km Stuartstownspoorlyn geopen tussen Donnybrook ('n stasie op die Natal-Kaaplyn) en Umzinto (Esperanza) (die eindpunt van 'n taklyn vanaf die suidkusspoorlyn). Die 44 km spoorlyn tussen Umlaasweg en Mid-Illovo en die 39 km spoorlyn tussen Port Shepstone en Paddock is in 1911 geopen.
Spoorlys
Die NGR-spoorlyne wat in gebruik was toe die Suid-Afrikaanse Spoorweë gestig is (1 Januarie 1912):
Melbourne-lughawe
Busse en pendeldienste
Die SkyBus bedryf snelbusdienste vanaf die lughawe na Southern Cross-spoorwegstasie en St Kilda. Pendeldienste werk ook tussen die lughawe en die Mornington-skiereiland, met haltes in St Kilda, Elsternwick, Brighton en Frankston. SkyBus vervoer tans ongeveer 3,4 miljoen passasiers jaarliks tussen die lughawe en Melbourne se sakekern.
Natalse Regeringspoorweë
NGR lokomotiewe
In 1875, toe die NGR gestig is, is twee houtbrandende tenklokomotiewe (spoorbreedte 1067 mm) van die Britse firma Dübs and Company bestel en die lokomotiewe van die NRC (spoorbreedte 1435 mm) is uit diens geneem. Hierdie lokomotiewe kry die name Durban en Pietermaritzburg en is uitendelik aan Nederlandsch-Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij (NZASM) verkoop. In 1877 is nog sewe 2-6-0T lokomotiewe van dieselfde ontwerp van die firma Beyer, Peacock and Company bestel. Die eerste vyf lokomotiewe gebruik hout as brandstof maar die laaste twee gebruik steenkool – die verskil tussen die twee lê in hul tregters. Met die opening van die Durban-Pietermaritzburg spoor en die beslissing om die spoor tot Ladysmith te verleng is 37 4-6-0T tenklokomotiewe van die firma Kitson bestel. Hierdie lokomotiewe het 40% meer trekkrag as die vroeëre 0-6-4T lokomotiewe. In 1979 ('n eeu later) is een van hierdie "Kitson" lokomotiewe (NGR Nr 13) by die Rosherville kragstasie nog steeds in diens.
Die jaar 1886 is 'n wisselvallige jaar vir die NGR. Die spoorlyn tussen Durban en Ladysmith is geopen en dieselfde jaar is goud op die Witwatersrand ontdek. Met die opening van die Ladysmith spoorlyn word die NGR 'n winsgewende maatskappy. Om die nuwe spoorlyn te bedien moes nuwe lokomotiewe bestel word. 'n Enkele 2-8-2 tenk-en-tenderlokomotief, wat in 1888 in diens gestel is, is deur die NGR in Durban gebou. Hierdie lokomotief is die eerste stoomlokomotief wat in Suid-Afrika gebou is. Terselfdertyd is 100 4-8-2T tenklokomotiewe van die firma Dübs and Company bestel. Hierdie lokomotiewe is tussen 1888 en 1899 in diens gestel. Gedurende die laaste dekade van die negentiende eeu is hierdie lokomotiewe die NGR se werkesels.
In die laaste jare van die negentiende eeu styg die vervoer op die NGR en dit word nodig om meer kragtig lokomotiewe te bestel. Die 4-10-2T tenklokomotief is deur G.W. Reid, Locomotive Intendant van die NGR, ontwerp om hierdie funksie te vervul. Om die skerp draaie van die NGR se spoornetwerk te bemeester, het die voorste en agterste rywiele van die lokomotief geen flense nie. 'n Tenklokomotief is swaarder as 'n tenderlokomotief, dus het hy 'n groter trekkrag. Ter ere van G.W. Reid, kry die lokomotief die bynaam "Reid lokomotief". Tussen 1899 en 1903 is 101 van hierdie lokomotiewe bestel. Daar was ontsporingsprobleeme met die Reid "ten-wheelers" wat uiteindelik opgelos is deur die agterste dryfwiele van die lokomotief af te haal. Dus word die Reid ";ten-wheeler" 'n 4-8-0T lokomotief.
Aan die begin van die twintigste eeu eksperimenteer die NGR met tenderlokomotiewe. Hulle was veral nuttig op die vlakte van Noord-Natal, die Noord- en Suidkus, die Oranjerivierkolonie tussen Harrismith en Kroonstad en ook in die Transvaalkolonie tussen Volksrust en die Witwatersrand. In 1904 is 50 4-8-0 "Hendrie B" lokomotiewe van die North British Locomotive Company gekoop en in 1909 is 30 4-8-2 "Henrie D" lokomotiewe van dieselfde fabrikant gekoop. (D.A. Hendrie was die hooflokomotiefinginieur van die NGR). In 1909 eksperimenteer die NGR verder met lokomotiewe van die American Locomotive Company en ses Mallet-tipe lokomotiewe is gekoop. Die Mallet-lokomotief is 'n geartikuleerde lokomotief wat ontwerp is om die skerp draaie van die Natalse Middeland en die Drakensberg te kon hanteer. Na 1912 het die SAS meer Mallet-tipe lokomotiewe gekoop maar vanaf 1920 is hulle deur Garrat-stoomlokomotiewe of elektriese lokomotiewe vervang.
Tussen 1907 en 1911 is 287 km smalspoorlyn geopen – 151 km tussen Donnybrook en Kelso eindig in drie kleiner spoorweë. Al vier spoorweë het 4-6-2T tenklokomotiewe gebruik.
In 1905 klassifiseer die NGR sy lokomotiewe as klas "A" tot "I", "K" en "N". Klas "K" is gereserveer vir diverse lokomotiewe wat nie in andere klasse pas nie en "N" is gebruik vir alle smalspoor (610 mm) lokomotiewe. Die volgende jaar is die letter "L" aan die lokomotiewe wat van die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë gekoop is gegee. Die klasse word in die tabel hieronder getoon.
Finansieël
Die NGR het beide passasiersdienste en vragdienste aangebied en het ook briewe en pakkies namens die poskantoor vervoer. Gedurende die vroeë jare het bedrywighede van die NGR teen 'n verlies geloop, maar na die Tweede Vryheidsoorlog verdien die NGR ongeveer die helfte van die Natalse regeringsinkomste.
Bedryf
Die NGR was een van die Natalse Regering se grootste beleggings – ongeveer 30% van die Kolonie se skuld was vir lenings om die spoorlyn te bou, maar tussen 1880 en 1910 het die inkomste uit die spoorweë van 40% tot 50% van die koloniale inkomste gestyg. Die grootste drywer van hierdie groei was die verlenging van die spoorlyn na Johannesburg, nadat goud daar ontdek is.
Passasiers
Die passasiersdienste van die NRC is in 1877 deur die NGR oorgeneem. Vanaf 1 Desember 1880 het die NGR een diens per dag tussen Durban en Pietermaritzburg aangebied. Die rit van Durban na Pietermaritzburg het 6:14 uur geduur teen 'n gemiddelde spoed van 18,1 km/h. Die terugrit het 5:45 uur geduur teen 'n gemiddelde spoed van 19,6 km/h. 'n Eersteklasretoerkaartjie het 29/9 gekos en 'n tweedeklaskaartjie 17/6. In 1903 was die koste amper dieselfde – 26/8 vir 'n eersteklasretoerkaartjie en 17/9 vir 'n tweedeklasretoerkaartjie. 'n Eersteklasretoerkaartjie na Johannesburg het £9-5-6 (R18,55) gekos en 'n tweeedeklasretoerkaartjie £6-14-0. Volgens die NGR handboek is daar geen amptelike onderskeiding tussen die verskillende rasse nie. Harrison en Ingram, redakteurs van die handboek, het geskryf: "… caters for the requirements of first, second, and third class travellers, although the latter class is almost entirely monopolised by the coloured community.". Nogtans is Mahatma Gandhi in 1892, toe 'n jong advokaat, uit 'n eersteklaskompartement in Pietermaritzburg gegooi op grond van sy ras. Hierdie voorval was die keerpunt in sy lewe.
Tussen 1881 en 1889 het die NGR 'n gemiddeld van 400 000 passassiers elke jaar vervoer. Toe die opening van die spoorlyn die ZAR se grens bereik het, styg hierdie aantal na 600 000 en met die opening van die spoorlyn tussen Durban en die Witwatersrand styg die aantal passassiers nog meer tot 'n gemiddeld van 1,2 miljoen per jaar. Na die Tweede Vryheidsoorlog was die aantal passassiers tussen 2,5 en 3 miljoen per jaar.
Vrag
Aanvanklik gebruik albei goederetreine en passasierstreine die Natalse spoornetwerk. In die eerste jare van die NGR was suiker en steenkool die belangrikste vrag. Latere jare nadat goud ontdek is, word algemene vrag tussen Durbanhawe en die Witwatersrand een van die belangrikste dienste van die NGR. Terselfdertyd het die vervoer van landbouprodukte, en veral wattelbome na die Witwatersrandse myne, geweldig verhoog. Tussen 1870 en 1909 het die hoeveelheid grond wat bewerk is dramaties toegeneem. In 1870 is 736 km2 grond bewerk, in 1891 1580 km2 (343 km2 besit deur blanke mense) en in 1909 4020 km2 (2190 km2 besit deur blanke mense).