cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saab 35 Draken
Daar is ook verkenningsmodelle met vyf kameras in die neus, asook opleidingsmodelle gebou. Die Draken se uitvoere was beperk tot Denemarke, Finland en Oostenryk.
Skálholt
Skálholt is 'n klein dorpie in die munisipaliteit Bláskógabyggð van die Suid-Yslandse administratiewe gewes Suðurland. Die dorp maak deel uit van die sogenaamde Goue Ring, 'n gewilde toeristeroete. Skálholt lê in die Laer Biskupstungurvallei tussen die riviere Hvítá en Brúará en bestaan tans slegs uit 'n groot kerkgebou en enkele huise. Die dorpie is nogtans een van die belangrikste historiese plekke in Ysland, en die gebeure wat hier oor 'n tydperk van sewe eeue afgespeel het, het 'n groot invloed op die politieke, geestelike en kulturele lewe in Ysland uitgeoefen.
Geskiedenis
Skálholt se vroeë geskiedenis dateer terug na die 11de eeu, 'n periode van godsdienstige twiste. Sowat twee eeue ná die Noorse volksplanting in Ysland is in 1056 die eerste bisdom vir Suid-Ysland in Skálholt gestig. 'n Tweede bisdom vir Noord-Ysland in Hólar het in 1109 gevolg.
Skálholt is deur Ísleifur Gizurarson (1006–1080), die seun van Gissur die Witte, as die plek vir die eerste biskopsetel gekies, moontlik omdat die landgoed van sy vader in Skálholt geleë was – sy grootvader Teitur Ketilbjarnarson was die eerste setlaar in die gebied.
Ísleifur se vader, 'n welvarende adellike 'n gedugte politikus het 'n beslissende rol by die kerstening van Ysland en die vestiging van 'n plaaslike kerkorganisasie gespeel. Hy het omtrent die jaar 1000 ook die eerste Yslandse kerk in Skálholt opgerig. Die bekende Middeleeuse Duitse geskiedskrywer Adam van Bremen het omtrent 1075 na Skáltholt as die grootste dorp in Ysland verwys.
Biskop Klængur Þorsteinsson het hier in die 12de eeu 'n groot weelderige katedraal laat oprig. Die kerkgebou is met ingevoerde Noorse timmerhout gebou. Tot by die Reformasie van die jaar 1550, wat op bevel van die Deense koning Christiaan III ook in Ysland deurgevoer is, het Skálholt eeue lank as die opvoedkundige en kulturele sentrum van Ysland gedien. Jón Arason, die laaste Rooms-Katolieke biskop van Ysland, is in 1550 saam met sy twee seuns in Skálholt tereggestel.
Vandag is Skálholt vanweë sy nuwe katedraal (wat in 1956 opgerig is), sy biskopsgrafte, sy museum en sy versameling van ou boeke in die toring 'n gewilde toeristebestemming. Die plaaslike hoërskool se skoolhuis dien gedurende die somer as 'n gastehuis.
Oud-Spaanse skrifte
Die Oud-Spaanse skrifte is die skryfstelsels wat op die Iberiese Skiereiland gebruik is voordat die Latynse alfabet die algemeen aanvaarde skrif geword het. Die meeste van hulle was ongewoon omdat hulle halflettergrepig was eerder as ware alfabette, hoewel hulle uit die Fenisiese alfabet ontstaan het.
Die skrifte is sover bekend sedert die 5de eeu v.C. gebruik – moontlik van die 7de eeu v.C. af – tot aan die einde van die 1ste eeu v.C. of die begin van die 1ste eeu n.C. Dit was die hoofskrif vir die Oud-Spaanse tale. Sommige navorsers meen die Griekse alfabet het ook ’n invloed op die skrifte gehad.
Verskillende skrifte
Die Oud-Spaanse skrifte kan in drie hoofgroepe verdeel word: suidelik, noordelik en Grieks-Iberies, met verskille in beide die vorm en die klank van die simbole.
Dieprivier (Oos-Kaap, lat -33,73, long 24,36)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Ashima Narwal
Ashima Narwal (gebore 27 Desember 1995) is 'n Australiese aktrise.
Charles Ray (akteur)
Charles Ray (15 Maart 1891 – 23 November 1943) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Midnight Bell (1921), Smudge (1922), The Deuce of Spades (1922), en The Barnstormer (1922).
Karel VI van Frankryk
Karel VI (Frans:Charles VI de France) (3 Desember 1368 – 21 Oktober 1422), wat as die Geliefde (le Bienaimé) en die Waansinnige (le Fol of le Fou) bekendgestaan het, was die Koning van Frankryk van 1380 tot met sy dood en 'n lid van die Huis van Valois.
Karel VI is in Parys as die seun van Koning Karel V en Johanna van Bourbon gebore. Hy is in 1380 op elfjarige ouderdom tot Koning van Frankryk gekroon in die katedraal by Reims. Hy is met Isabeau van Beiere getroud in 1385. Totdat hy ten volle beheer oorgeneem het as koning in 1388 is Frankryk deur sy oom Filips die Kale regeer.
Karel VI het as Karel die Geliefde en later as Karel die Waansinnige bekendgestaan aangesien hy van sy middel twintigerjare aan sporadiese episodes van psigose gelei het. Hierdie episodes van waansin het vir die res van sy lewe voortgeduur. Gegrond op sy simptome glo medici dat die koning moontlik aan skisofrenie, porfirie of bipolêre gemoedsversteuring gelei het.
Karel VI se bewind is gekenmerk deur die voortslepende Honderdjarige Oorlog teen Engeland. Tydens sy bewind het Hendrik V van Engeland 'n inval van Frankryk gelei wat sy hoogtepunt bereik het met die Slag van Agincourt waarin die Franse leër vernietig is en wat gelei het tot Karel se ondertekening van die Verdrag van Troyes waarin hy Hendrik as sy opvolger erken het en sy seun as oneg verklaar het. Teen die tyd dat Karel VI in 1422 in Parys gesterf het, was groot dele van Frankryk onder Engelse beheer.
Onkruidbestryding
Die bestryding van onkruid (ongewenste plante) is 'n noodsaaklike deel van landbou, bosbou en natuurbewaring en kos jaarliks miljoene rande. Die 3 metodes van bestryding - meganies, chemies of biologies - het elk sy voordele en sy nadele en 'n kombinasie van metodes is dikwels die beste.
Meganiese bestryding word reeds eeue lank gedoen, maar chemiese en biologiese bestryding het eers gedurende die laaste eeu ontwikkel. Biologiese bestryding was in 'n paar gevalle baie geslaagd, maar oor die algemeen kan dit slegs beperk toegepas word. Die bestryding van onkruid was altyd belangrik in die landbou en vorm vandag 'n integrerende deel van landbou, bosbou, natuurbewaring en verskeie ander fasette van die samelewing.
Baie van die gewasse word vandag in monokulture (groot aanplantings van slegs 1 spesie) geplant, en in hierdie stelsels is onkruid dikwels 'n groter probleem omdat die natuur altyd ŉ verskeidenheid aanmoedig. Behalwe die mededingingseffek is onkruide dikwels ook tussentydse gashere vir skadelike insekte of plantsiektes, maar aan die ander kant dien hul te ook soms as skuiling en broeiplek vir die natuurlike vyande van die skadelike insekte.
Die metodes wat vir die bestryding van onkruid aangewend word, hang af van die tipe onkruid, die omgewing en die oppervlakte daarvan, die beskikbare middels en die koste. Daar moet dikwels ook gewaak word teen onnodige of oormatige bestryding aangesien dit aanleiding kan gee tot gronderosie, grondagteruitgang en die aanmoediging van nuwe onkruide. Daar is in hoofsaak 3 maniere waarop onkruid bestry kan word - meganies, chemies en biologies.
Meganiese metodes van onkruidbestryding is reeds eeue lank in gebruik, maar is die laaste eeu heelwat verfyn. Aan die begin is onkruid met die hand verwyder en later is implemente soos skoffels gebruik om die proses te vergemaklik. Nog later is ploeë ontwikkel wat aanvanklik (en in baie wêrelddele vandag nog) deur diere soos osse en muile getrek is totdat die trekker op die toneel verskyn het. Onkruidverwydering is egter net 'n deel van die funksie van ŉ ploeg.
Die voordele van meganiese onkruidbestryding (meestal trekker en ploeg) is dat dit dikwels relatief goedkoop en maklik is, en omdat gewasse meestal in rye geplant word, kan die onkruid tussen die rye maklik verwyder word sonder om die gewas te beskadig. Die nadele daarvan is egter dat die oppervlakkige wortels van die aangeplante gewasse dikwels beskadig word, terwyl gereelde bewerking ook tot agteruitgang van die grondstruktuur en -vrugbaarheid lei. Verskeie ander metodes van onkruidbestryding kan ook as meganies beskou word. Die metodes is wisselbou, die aanplant van smoorgewasse, grondbedekking, die gebruik van onkruidvrye saad en die skoonmaak van implemente na gebruik.
Deur die afwisseling van somer- en wintergewasse word winter- en someronkruide onderskeidelik bestry en is die onkruidprobleem baie minder as wanneer slegs een soort gewas verbou word. Ook deur sekere plante te plant wat vinnig groei en ander plante verhinder om op te kom (byvoorbeeld lusern), kan baie onkruid verdring word. Bedekking van die grond met blare, strooi of plastiek werk op dieselfde beginsel, naamlik dat die onkruid geen tig kry nie en dus doodgaan.
Plastiek word soms saam met berokingsmiddels gebruik en dit verhinder dat die berokingsmiddel ontsnap. Dit is egter 'n baie duur proses en word slegs by intensiewe verbouing van plantsoorte soos tamaties gebruik. Die verskaffing van onkruidvrye saad is hedendaags algemene praktyk en op hierdie manier word die verspreiding van onkruid ook verhinder. Ook deur die implemente waarmee geploeg word na gebruik goed skoon te maak, word die verspreiding van onkruid bekamp.
Heelwat onkruidsaad kan aan die implemente bly vaskleef en so versprei word. Chemiese metodes van onkruidbeheer is teen die einde van die vorige eeu begin ontwikkel en word vandag op groot skaal gebruik. Teen die einde van die vorige eeu is daar gevind dat die sulfate en nitrate van koper en yster, asook swaelsuur, breëblaaronkruidspesies selektief doodmaak, terwyl grasse nie daardeur geraak word nie. Later is natriumarseniet vir die doel gebruik.
Die grootste ontwikkeling het egter in 1942 begin met die ontdekking van die doeltreffendheid van 2,4-D (2,4-dichloorfenoksiasynsuur) en MPCA (2-metiel-4-chloorfenoksiasynsuur). Hierdie middels is eintlik plantgroeihormone, maar wanneer dit in groot hoeveelhede toegedien word, begin die selle so vinnig groei dat die plante vrek. Die vorm wat vandag die meeste gebruik word, is 2,4,5-T (2,4,5-trichtoorfenoksiasynsuur). 'n Groot aantal ander middels het ook reeds op die mark verskyn. Sommige van hulle word aan die grond toegedien, terwyl ander op die blare gespuit word. Die metode van toediening van die onkruiddoders hang af van faktore soos die tipe onkruid, die tipe gewas wat verbou word en die oppervlakte wat bespuit moet word.
Dit kan met die hand, met behulp van 'n trekker of vanuit die lug gedoen word. Weer eens na gelang van omstandighede, kan toediening vanuit die lug met ŉ vastevlerkvliegtuig of met ŉ helikopter gedoen word. Chemiese onkruidbestryding het baie voordele: dit is byvoorbeeld betreklik maklik, rig geen meganiese beskadiging aan plantwortels of die grand aan nie en min arbeid word vereis. Die koste daarvan hang van 'n verskeidenheid faktore af, byvoorbeeld die oppervlakte wat bespuit moet word.
Op ŉ oppervlakte van 1 ha sal handbespuiting waarskynlik die goedkoopste wees, maar op ŉ oppervlakte van honderde hektaar sal bespuiting vanuit die lug waarskynlik die goedkoopste wees. Die grootste nadeel van chemiese bestryding is dat dit besoedeling van land, water en lug kan veroorsaak. Daar word byvoorbeeld vermoed dat die 2,4,5-T wat swanger vroue inneem, misvormde babas tot gevolg kan hê. Op die oomblik is die besoedelingsgevaar van chemiese onkruiddoders egter nie so groot soos die van insektedoders nie en oor die algemeen word dit as betreklik veilig beskou. Oor die langtermyneffekte is daar min bekend, maar meer inligting daaroor raak geleidelik bekend namate navorsing daarmee vorder.
Biologiese onkruidbestryding behels die gebruik van diere om die onkruide te eet of die inbring van siektes waardeur die bevolkings van die onkruide drasties verminder word. Dit kom dus neer op ŉ gedeeltelike herstel van die oorspronklike ekologiese toestande waaronder die onkruide natuurlik groei. In 1925 is die kewer Cactoblastis cactorum byvoorbeeld vanuit Argentinië na Australië gebring om die turksvy (Opuntia ficus-indica) onder beheer te bring.
Die poging was so geslaagd dat ongeveer 24 miljoen ha turksvye teen 1933 deur die insek vernietig is en dit weer vir landbou gebruik kon word. Ook in Suid-Afrika is hierdie insek saam met 'n ander kewerspesie (Dactylopius opuntiae) betreklik doeltreffend vir die bestryding van turksvye gebruik. Reeds in 1932 was die litjieskaktusprobleem so erg in Suid-Afrika dat nog 'n kewer, Dactylopius austrinus, uit Argentinië ingevoer is in 'n poging om dit te bestry. Die poging was gedeeltelik geslaagd, maar meganiese en chemiese bestryding van hierdie plant word steeds vereis.
Daar word tans navorsing gedoen oor die effek van natuurlike vyande op hakeas in 'n poging om die plante so te bestry. In die gevalle waar biologies bestryding doeltreffend gedoen is, was resultate dikwels skouspelagtig, maar in baie gevalle was dit nie geslaagd nie. Een van die probleme is dat 'n organisme wat ingevoer word om 'n plant te bestry, maklik ander plante ook kan benadeel en so soms nog groter probleme kan skep.
Daar word hedendaags gevolglik intensiewe navorsing gedoen voordat enige organisme in 'n ander land vrygelaat word, en die koste daarvan is baie hoog. Selfs al is die laboratoriumresultate belowend, kan dit steeds gebeur dat die projek in die praktyk nie slaag nie. Die interaksie tussen die onkruid en die dier wat dit eet of mikroörganisme wat dit aanval, is meestal siklies van aard, met ander woorde die onkruidbevolking neem af, waarna die insektebevolking afneem vanweë 'n gebrek aan voedsel.
Die onkruidbevolking neem weer toe en gee aanleiding tot die groei van die insektebevolking, ensovoorts. Een besondere kenmerk van alle biologiese beheer is dat die organisme wat bestry word, nooit heeltemal uitsterf nie die bevolking daarvan word slegs op 'n laer vlak as andersins gehou. Die welslae met die bestryding van litjieskaktus en turksvy, en nou moontlik met die hakeas, dui op die waarde van biologiese bestryding waar een onkruid op 'n keer bestry word. Vir die bestryding van 'n groot aantal onkruidspesies, byvoorbeeld op bewerkte grond, sal biologiese bestryding egter waarskynlik nooit met veel welslae gebruik kan word nie. In baie gevalle word die beste resultate verkry deur 'n kombinasie van meganiese, chemiese en/of biologiese bestryding.
Dieprivier (Oos-Kaap, lat -33,63, long 24,41)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Diepsloot (spruit in Kaapstad)
Diepsloot is 'n spruit wat in Kaapstad, Suid-Afrika vloei. Dit mond uit in die Atlantiese Oseaan tussen die voorstede Kampsbaai en Clifton.
Sandspruit (Olifants, Limpopo)
Die Sandspruit is 'n spruit wat in die Olifantsrivier invloei in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Dieprivier (Oos-Kaap, lat -33,71, long 23,48)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Leiognathidae
Die Glip- en Slymvisse (Leiognathidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is drie genera met minstens 25 spesies in die familie. Ses van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Franse Wikipedia
Op 23 September 2010 het die Franse Wikipedia reeds meer as 1 000 000 inhoudsartikels bereik. Dit het tans artikels.
Leiognathidae
Kenmerke
Die visse van die familie het plat lywe en is bedek met klein skubbe. Hulle het al die vinne met die dorsale en anale vinne wat lank is; hulle strek oor die helfte van die familie se liggaam. Die bekke is klein en kan vorentoe uitgestoot word. Hulle word tussen 10 – 25 cm groot. Die familie is bedek met slym wanneer hulle gevang word en is dan glad en glibberig.
Franse Wikipedia
Tydlyn
Aantal artikels:
Leiognathidae
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Amorphinopsis kempi
Amorphinopsis kempi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Kumar.
1980
Die jaar 1980 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 80ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ogham
Ogham is ’n alfabet uit die vroeë Middeleeue wat hoofsaaklik gebruik is om Oud-Iers te skryf. Dit word ook soms die "Keltiese boomalfabet" genoem omdat simbole na bome genoem is. Daar is sowat 400 oorblywende Ogham-inskripsies op steenmonumente regdeur Ierland en Wes-Brittanje; die meeste is in Suid-Ierland.
Die vroegste inskripsies in Ogham dateer uit omstreeks die 4de eeu, maar sommige kenners glo dit is reeds omstreeks die 1ste eeu v.C. gebruik. Dit lyk of dit op ’n ander skrif gebaseer is en sommige meen dit was net ’n geheime vorm van ’n ander skrif, waarskynlik die Latynse alfabet.
Sien ook
Geskiedenis van die alfabet
PRAAG
PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksie Groep) is 'n aktuele webwerf onder uitgawe van Dan Roodt en onder redaksie van Karin Roodt. Verskeie joernaliste skryf artikels en lewer insette vir die webtuiste, onder andere Gustav Venter (sportredakteur) en André Olivier (motors).
'n Aparte Engelse portaal word onder die domein praag.org bedryf.
Sandspruit (Blyde)
Die Sandspruit is 'n spruit wat in die Blyderivier invloei in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Diepsloot (Mpumalanga, lat -24,92, long 30,31)
Diepsloot is 'n rivier wat in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei.
Robyn Nevin
Robyn Nevin (gebore 25 September 1942) is 'n Australiese aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Matrix Reloaded (2003), The Matrix Revolutions (2003), en Gods of Egypt (2016), en in die televisiereeks Top of the Lake (2013).
Gene Anthony Ray
Gene Anthony Ray (24 Mei 1962 – 14 November 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fame (1980) en Eddie (1996), en in die televisiereeks Fame (1982).
Zahra Newman
Zahra Newman is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Truth (2015) en in die televisiereeks Wentworth (2013).
Diepsloot (Mpumalanga, lat -26,29, long 29,53)
Diepsloot is 'n rivier wat in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei.
Oplegnathidae
Die Kraaibekke (Oplegnathidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is een genus met minstens sewe spesies in die familie. Drie van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se liggaam is lank en bedek met skubbe. Die vis se mond lyk soos die van 'n kraai. Die grootte wissel van 60 – 90 cm en word gevind in water wat tot 100 m diep is. Die familie vreet alge en bodem skaaldiere.
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -33,73, long 22,70)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Amorphinopsis maza
Amorphinopsis maza is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Dieprivier (Wes-Kaap, lat -33,72, long 22,81)
Die Dieprivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Kammanassierivier wat verder stroomaf by die Gouritsrivier aansluit.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934
Die tweede FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Italiaans: Campionato Mondiale di Calcio – Italia ’34; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 27 Mei tot 10 Junie 1934 in Italië aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Europa en Italië aangebied is. Die Koninkryk Italië onder Benito Mussolini se fascistiese bewind het dié toernooi as ’n geleentheid misbruik om sy ideologie en propaganda vir sy beleid oor die hele wêreld uit te saai. Verder is die gasheer se regering van inmenging en korrupsie beskuldig.
1981
Die jaar 1981 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 81ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die verdedigende kampioen en vorige gasheer Uruguay het uit protes vir die min Europese deelname tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1930 nie aan hierdie toernooi deelgeneem nie, as gevolg daarvan was dit die enigste Sokker-Wêreldbekertoernooi waaraan ’n verdedigende kampioen nie deelgeneem het nie.
Toewysing
Italië is op 14 Mei 1932 in Stockholm deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934. Die enigste ander kandidaat was Swede, maar hulle het hulself voor die stemming onttrek.
Kwalifisering
Dit was die eerste FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi waarvoor deelnemende spanne ’n kwalifisering beslis het. Van die 16 plekke is twaalf vir Europese nasionale sokkerspanne gereserveer, drie vir die Amerikas en een vir Asië. 36 nasies het aansoek gedoen om aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 deel te neem en tydens die kwalifisering is die aantal deelnemende nasies op 16 verminder. Dit was die enigste keer wat die gasheer aan die kwalifisering moes deelneem en nie regstreeks vir die toernooi gekwalifiseer het nie. Die kwalifiseringrondtes is volgens geografiese liggings gerangskik. Chili en Peru het hulleself aan die kwalifisering onttrek, waarvolgens Argentinië en Brasilië sonder enige wedstryd gekwalifiseer het. Die Britse tuislande Engeland en Skotland het FIFA se aansoek vir deelname verwerp en die toernooi as minder belangrik as hul eie kampioenskappe beskou.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1934 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 is oor 15 dae tussen 16 verskillende nasies oor 17 wedstryde uitgespeel. Dit het op 27 Mei 1934 op die Stadio Luigi Ferraris in Genua met ’n wedstryd tussen Spanje en Brasilië afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Stadio Nazionale PNF in Rome op 10 Junie met die eindstryd tussen Italië en Tsjeggo-Slowakye, waartydens die gasheer die Jules Rimet-trofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 se daaglikse program aan. ’n Groen blokkie dui op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Uitklopfase
Vir die agste eindrondte was daar agt vaste spanne wat glo die toernooi se sterkste spanne was. Hulle was: Argentinië, Brasilië, Italië, Nazi-Duitsland, Nederland, Oostenryk, Tsjeggo-Slowakye en Hongarye. Vir elkeen van hierdie agt spanne is ’n teenstander getrek. In die daaropvolgende rondte het die wenner van wedstryd een teen die wenner van wedstryd twee te staan gekom.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wedstryd die volgende dag herhaal.
Die loting is op 1 Mei 1934 in die Ambasciatori Palace Hotel in Rome gehou.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1934-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Darchan
Darchan (Mongools: Дархан, ) is 'n stad in die noorde van Mongolië met 'n bevolking van 74 738. Die stad is in Oktober 1961 gestig en is net suid van die grens met Rusland geleë.
Meridiaan
’n Meridiaan of lengtelyn is die helfte van ’n denkbeeldige grootsirkel op die aarde se oppervlak. Dit strek tussen die Noord- en Suidpool en verbind punte met dieselfde lengtegraad met mekaar. Elke meridiaan lê loodreg op die ewenaar. Hulle is almal dieselfde lengte: die helfte van ’n grootsirkel op die aarde se oppervlak en dus 20 003,93 km.
Dieprivier (Constantia, Kaapstad)
Die Dieprivier is 'n rivier wat deur Constantia, Kaapstad in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika vloei.
Amorphinopsis mollis
Amorphinopsis mollis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Annandale.
Ada Nicodemou
Ada Nicodemou (gebore 14 Mei 1977) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Matrix (1999) en in die televisiereekse Home and Away (1988), Police Rescue (1989), en Heartbreak High (1994).
Amorphinopsis megarrhaphea
Die spons behoort tot die genus Amorphinopsis en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Kgotsong
Kgotsong is 'n nedersetting in die Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Kgotsong waar die dorp Bothaville se swartmense gewoon het. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 41 878 gehad.
Clive Henry Crawley
Clive Henry Crawley (30 April 1931 - 8 Junie 2020) was professionele bankier en Comradesatleet wat die permanente nommer 1 gehad het. Comrades atlete kry 'n permanente nommer nadat hulle tien Comrades wedlope voltooi het. Hy het sy eerste wedloop in 1957 voltooi, in 1998 sy 40ste wedloop voltooi en in 2000 sy 42ste en laaste wedloop voltooi. Hy was ook die eerste atleet wat 'n groen nommer gekry het vir die voltooiing van 40 wedlope. In sy loopbaan het hy een goue, 22 silwer- en 19 bronsmedaljes verower. Sy beste tyd is 6:11;19 wat hy in 1971 gehardloop het.
Hy is in Pietermaritzburg gebore maar het in Port Shepstone grootgeword. Hy het sy hele lewe lank vir die Standard Bank in Pietermaritzburg gewerk. Hy word oorleef deur sy vrou, Patricia; dogters Dianne en Wendy; seun Craig; skoonseun Paul; vier kleinkinders en een agterkleinkind.
Klapmuts-tolbos
Die Klapmuts-tolbos (Leucadendron verticillatum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Kaapse Vlakte by Hercules Pillar, Muldersvlei en Fisantekraal.
Die struik word 2 m hoog en blom van September tot Oktober. Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na die grond na 'n brand. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op gelyk gebiede, in droë sand oor klei grond op hoogtes van 130 - 150 m.
Johanna du Plooy
duimnael|regs|170px|Johanna du Plooy in die tyd toe sy redaktrise van Die Gereformeerde Vroueblad was.
duimnael|regs|270px|Johanna du Plooy en haar man, ds. J.F. du Plooy.
duimnael|regs|300px|Johanna du Plooy se eggenoot, ds. J.F. du Plooy (regs), tydens die ingebruikneming van die nuwe [[Gereformeerde kerk Florida, met Totius, wat tydens die geleentheid opgetree het, op die agtergrond.]]
Johanna Magrieta du Plooy (noemnaam Dollie, née Le Roux, Olifantshoek, distrik Kuruman, 21 Junie 1910 – Potchefstroom, 21 September 1996) was ’n onderwyseres, jare lange redaktrise van die Gereformeerde Kerk se vroueblad, Die Gereformeerde Vroueblad, en predikantsvrou.
Herkoms en opleiding
Johanna le Roux was ’n dogter van J.A. le Roux (gebore 26 Oktober 1878) en sy vrou, Johanna Margaretha Kruger (gebore 26 Julie 1879). Haar grootoupa was G.H.J. Kruger van die plaas Beskuitfontein, distrik Venterstad, wat in Januarie 1860 een van die stigters was van die eerste Gereformeerde kerk in die Kaapkolonie, Burgersdorp. Aan dié kant van die familie was sy verlangs verwant aan di. J.H. Kruger en G.H.J. Kruger. Sy het aan die Hoër Volkskool, Graaff-Reinet, gematrikuleer en daarna in 1931 die graad B.Sc. aan die Potchefstroomse Universiteitskollege behaal en ’n jaar later die Hoër Onderwysdiploma. Die Raadsmedalje vir die mees verdienstelike vrouestudent is in 1931 sowel as '32 aan haar toegeken en haar naam het boaan die erelys in die Lettie du Plessissaal vir vroue op Potchefstroom gepryk.
Predikantsvrou
Ná ’n onderwysloopbaan van vier jaar is sy in op 6 Januarie 1937 in die Gereformeerde kerk Kuruman met ds. J.F. du Plooy (gebore op 14 Junie 1907) getroud in die tyd toe hy leraar was van die Gereformeerde kerk Johannesburg-Oos (Jeppe), sy tweede werkkring. As jong, ongetroude predikant was hy van 1933 tot '36 die eerste leraar van die Gereformeerde kerk Oos-Londen. In 1926, terwyl hy teologie op Potchefstroom studeer het, was hy die eerste atleet in ’n span van die PUK vir CHO wat 'n enkele punt kon aanteken op 'n Dalrymple-byeenkoms en wel deur derde te kom in die 120 tree-hekkies. Die gemeentes waarin hulle agtereenvolgens gewerk het, was, Johannesburg-Oos 1937–'43, Florida 1943–'58 en Stilfontein 1958–'74. Ds. Du Plooy het in laasgenoemde jaar sy emeritaat aanvaar en is oorlede op 28 November 1992. Twee seuns, ds. Koos du Plooy (gebore 16 Januarie 1938) en Andries Le Roux du Plooy (gebore 22 Oktober 1944), en een dogter, Johanna Margaretha Smith (gebore 24 Junie 1940), is hul huwelik gebore.
Ds. en mev. Du Plooy sou eindelik 21 jaar lank op die Rand arbei. Tydens hul tyd in Florida was Delarey en Roodepoort ook deel van die pastoriepaar se arbeidsveld. Ds. Du Plooy het die hoeksteen van Florida se kerkgebou op 18 Oktober 1947 gelê. Dis in 1948 voltooi en dr. J.D. du Toit (Totius) het by die inwyding opgetree. Die kerksaal, wat die naam Johannes Calvyn gekry het, is langs die kerkgebou opgerig.
Op Stilfontein het sy en haar man ook baanbrekerswerk gedoen in die jong gemeente wat 27 Oktober 1957 saam met Orkney as een gemeente met 230 belydende lidmate van die Gereformeerde kerk Klerksdorp afgestig het. Eredienste is elke Sondagoggend op Orkney en in die middag op Stilfontein gehou. Die afstigting het plaasgevind in die NG gemeente Stilfontein se nuwe kerkgebou wat die dag voor die Gereformeerde kerk se stigting ingewy is.
Breër betrokkenheid
Johanna du Plooy was ten nouste betrokke by die oprigting van Die Gereformeerde Vroueblad in 1946 en het uit die staanspoor as redaktrise opgetree en dié amp tot minstens 1959 beklee. Dit was ’n veeleisende taak wat baie van haar kragte geverg het en wat sy net kon nakom danksy ’n stelsel en ’n sin vir organisasie, maar bowenal ’n liefde vir die werk. Die lewensles wat sy hier toegepas het, was: "Een taak op ’n tyd en as dit afgehandel is, pak jy die ander een aan." Ook sedert 1946 was sy lid van die Uniale Komitee van die Sustersorganisasies en later ook van die Transvaalse Provinsiale Komitee van die Sustersorganisasies. Naas haar pligte as moeder, huisvrou en predikantsvrou, het sy ook ’n wye belangstelling in die samelewing en kulturele ontwikkeling gehad.
In 1955 het sy en haar man ’n uitgebreide reis na die Heilige Land, Egipte Europa en Engeland onderneem wat ’n verrykende kennis meegebring het op godsdienstige en maatskaplike gebied en haar lewensbeskouing verbreed het.
Waardering
Martha van der Merwe en Ida Bosman het in die gedenkboek Die Gereformeerde Vrou 1859–1959 van haar geskryf: "Van die begin af het sy haar taak en roeping as predikantsvrou in ’n ernstige lig gesien en het haar volle kragte gegee om ’n waardige hulp vir haar eggenoot te wees. Sy het gevoel dat die jonger predikantsvroue die deugde van die ouer vroue moet navolg. Sy is ’n bekwame leidster vir die susters van die gemeente en ’n knap organiseerster. Die welslae van haar werk as voorsitster lê hierin dat sy haar goed voorberei, die vergadering tot in die fynste reël en aandag aan aktuele sake skenk. Nie alleen organiseer sy nie, maar doen ook haar deel ruim i.v.m. funksies en ander pligte. Sy is ’n bekwame en vriendelike gasvrou."
Zanclidae
Die Moorse afgod (Zanclidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is een genus met slegs een spesie in die familie wat aan die Suid-Afrikaanse kus voorkom.
Kenmerke
Die familie se lyf is skyfvormig. Die volwassene het breë, swart strepe op 'n wit lyf met geel sye. Dit het 'n gepunte bek met 'n verlengde rugvin. Die volwassenes leef in koraal- en rotsriwwe tot op dieptes van 182 m.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Poolse Wikipedia
Die Poolse weergawe van Wikipedia is die negende weergawe van Wikipedia en is op 26 September 2001 geskep. Die ensiklopedie het tans 0 artikels en is die grootste Wikipedia, en die tweede grootste Slawiese Wikipedia.
Die Poolse Wikipedia begin eers as 'n onafhanklike projek onder die domein wiki.rozeta.com.pl. Op versoek van die Engelse Wikipediane word die webwerf op 12 Januarie 2002 by die internasionale Wikipedias gevoeg as pl.wikipedia.com en op 22 November 2002 as pl.wikipedia.org. Om domeinkaping te voorkom het die Poolse Wikipedia ook sy eie domein, www.wikipedia.pl wat 'n aanstuur is na pl.wikipedia.org.
Die woorde "Wikipedia, die vrye ensiklopedie" in Pools is: Wikipedia, wolna encyklopedia, wat uitgespreek word as.
1982
Die jaar 1982 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 82ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Judy Nunn
Judy Nunn (gebore 13 April 1945) is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Box (1975) en in die televisiereekse The Box (1974), Sons and Daughters (1982), en Home and Away (1988).
Hendrik van Blerk
Hendrik van Blerk (1915–2010), ook wel oom Hendrik genoem, was 'n Afrikaanse skrywer en digter. Sy eerste boek, Dit blom tussen bantoms, is in 1949 uitgegee. Hy het honderde romans, jeugverhale, kortverhale, asook feiteboeke oor die geskiedenis van die Afrikaner die lig laat sien. Hy het ook onder die skuilnaam Melt Froneman geskryf.
Finansiële probleem
Toe die gesin na Johannesburg verhuis, staak Hendrik sy studie en delf vir ’n rukkie spoeldiamante in Lichtenburg. Hierna verhuur hy hom as sestienjarige seun aan ’n houtryer, wat hout op ’n donkiekar vanaf Marico vervoer. In 1932 beland hy self in die middel van die depressie in Johannesburg. Hier doen hy verskeie werke en is eers fabriekwerker, dan boodskapper en padmaker. Saam met sy ouers en twee susters kan hulle teen 1935 nog slegs ’n motorhuis sonder ’n plafon bekostig om in te woon. Later is hy rioolslootgrawer, werk in ’n meubelfabriek en tree dan vir ’n kort tydjie in diens van die Suid-Afrikaanse Spoorweë. Eindelik kom hy as mynwerker in die goudmyne tereg.
Politieke oortuigings
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog sluit hy hom aan by die Ossewabrandwag en is onder andere betrokke by die opblaas van ’n poskantoor in Benoni, waartydens ’n verbyganger deur die ontploffing gedood word. Op 9 Julie 1942 word hy dan weens ’n aanklag van kwaadwillige beskadiging van staatseiendom tot die dood veroordeel. Ná 28 dae in die dodesel word die vonnis versag na lewenslange gevangenisstraf, effektief twintig jaar. In die Sentrale Gevangenis in Pretoria begin hy ernstig skryf. Wanneer die Nasionale Party in 1948 aan die bewind kom, word hy op 12 Junie 1948 vrygelaat nadat hy ses jaar en 24 dae in de tronk deurgebring het. Hy tree dan in die huwelik met stafverpleegster Petronella Johanna (Nell) Snyman. Die egpaar het twee dogters (Petronella Johanna – Petra, wat self later dig en die digbundel Skerf publiseer, en Elizabeth Maryna) en twee seuns (Willem Sternberg en Hendrik Stephanus). Die gesin vestig hulle eers in Ermelo waar hy graangradeerder word, waarna hulle terugkeer na Johannesburg. Hier is hy eers ’n joernalis en word dan skoolbuskontrakteur. Hy het ’n ou skoolbus gekoop waarmee hy kinders na die skole toe aangery het en terwyl hulle in die klas is, sit hy in die bus en skryf.
Latere jare en sterfte
In die laat dertigerjare koop hy ’n landbouhoewe naby Benoni, waar hy vanaf 1938 met onderbrekings woon en waar hy ook later aftree. Die jare wat hy in die tronk was, het die Ossewa-Brandwag in opdrag van kommandant-generaal Hans van Rensburg die volle uitstaande bedrag vir die hoewe afbetaal uit erkenning vir Hendrik se bydrae tot die versetstryd teen die Smuts-regering en dié se deelname aan die Tweede Wêreldoorlog saam met Engeland teen Duitsland. Hendrik is sy hele lewe besonder aktief in die regse Boerepolitiek en bring onder andere die Majuba Boerevolktrust op die been. Hy is op 25 Desember 2010 oorlede.
Skryfwerk
Los donkies (1950) beskryf die lewe van die houtryers in die Bosveld tydens die depressiejare, terwyl temas soos godsdiens, aanneem van kinders oor kleurgrense en diefstal ook belig word. Die verhaal beskryf enkele sukkelmaande in die lewens van ’n groepie houtryers wat in die Depressie met donkiewaens van die Barkly-Wes delwerye Bosveld toe ry, waar hulle hout koop om dit op die delwerye te gaan verkoop. Benewens die uiteenlopende karakters en hulle wedervarings loop drie liefdesintriges ook parallel in die roman. Daar is die leier Flip Hoets se broer, Jan Hoets, en Adali, maar Adali se ouers is nie blank nie en Jan word gedwing om tussen haar en sy ma te kies. Die wegloper-weeskind Mankjapie de Blaans is verlief op die veertienjarige Sannie Rotter, maar die weeshuis spoor hom op en hy moet teruggaan. Hy loop weer weg, maar by sy terugkoms om Sannie te kom haal kry hy ’n groot teleurstelling. Daar is ook haaslip-Stoffel, wat in die ewe onaansienlike Rebekka (Bekkie) sy maat ontmoet. Die lewensomstandighede van hierdie groep sukkelaars en hulle geestelike en materiële armoede is die deurlopende tema.
Romans met mynwerkerslewe as tema
Verskeie romans het die mynwerkerslewe op die Rand as tema, insluitende Daarom is die winddreun diep (1951). Reën van erbarming (1952) speel af in ’n minder gegoede buurt van Johannesburg, waar die mynwerkers en ander gewone mense bly. Die eerlike Roelie van Wyk en sy broer Henkie is albei op dieselfde meisie verlief, maar Henkie is nie soos sy broer nie en kan nie vertrou word nie. Daar is ook Kitty, wat ’n gawe man aan die dood afstaan, maar nie werklik daaroor begaan is nie omdat sy nog nooit haar hart vir slegs een man kon gee nie, die ruwe Blondie Pretorius en Ralie Grové met haar onbeantwoorde liefde.
Twee stuiwers vir ’n mossie (1959) speel af op die mynwerkersdorp Lover’s Walk. Hierdie mense word realisties uitgebeeld, met die baie karakters wie se lewens almal op mekaar s’n inwerk. Treffend is die natuurlike dialoog wat deur die karakters gebruik word en die wesenlike armoede en erbarmlikheid van hulle lewens, met die harde werklikheid wat telkens versag word deur die milde humorsin van die skrywer. Ook die karakterisering is oortuigend, met die karakters wat eg menslik voorgestel word in hulle sterk- en swakpunte.
Van Die mynramp (1964) is ’n Engelse rolprent, Pressure burst, gemaak en die boek word ook in Nederlands vertaal en vir die radio verwerk. Nege blankes en 97 swart mense word in die myn vasgekeer wanneer die tonnel agter hulle toeval en die vasgekeerdes bevind hulle sonder kos, water of vars lug. Onder hulle is die leier Kalman Stern, die diep godsdienstige Duimpie Blom, die bekende geleerde en humanis dr. James Brown, die moordenaar Dempsey Mans en Boet Weber wie se gewete hom mal maak. Hulle weet dat slegs ’n wonderwerk hulle kan red en hierdie wete laat vreemde dinge in hulle gemoedere plaasvind. Verskeie mense se verhale word hier ineengevleg om die atmosfeer in so ’n druksituasie te skets en ook in die mense se verlede en hulle lewens te delf.
Soos gras is sy dae (1954) speel af teen die agtergrond van die Tweede Wêreldoorlog. Dit is ’n dorpsroman waarin die godsdiens, politiek en die liefde ’n groot rol speel. Ds. Charl Coetzee word aangestel as die eerste predikant van Jakkalskraal, waar hy gou ’n spesiale plek in Hester de Beer se hart verwerf. Charl se keuse is egter die aantreklike Werda Scholten. Met die uitbreek van die oorlog loop gemoedere egter gou hoog, met vriende wat in vyande verander weens botsende politieke beskouings. Die dominee en sy vrou raak betrokke in die gedrang en nou leer Charl eers werklik vir Werda en Hester ken. Hy word dan voor ’n baie moeilike keuse gestel, om te kies tussen sy roeping of sy liefde.
Die tollenaar van Tiekiedraai (1956) beskryf die eng bestaan van kleinhoewe-bewoners.
Geboorteplaas (1959) is ’n plattelandse liefdesroman met die staking van die mynwerkers in 1922 as verdere agtergrond. Die hoofkarakter is Flip Staden, met sy liefde vir Geboorteplaas en vir die bure se dogter Emmie. Flip is egter arm en die plaas behoort nie aan hom nie, terwyl Emmie se ouers wil hê dat sy met die gladde Willem Mortel moet trou, sodat sy hulle eie armoede en swaarkry gespaar kan bly. Die siening van die karakters en die gebeurtenisse  waarin hulle betrokke is, word op voortreflike wyse nie-sentimenteel en nugter uitgebeeld. Die taalgebruik is ook onopgesmuk en suiwer.
Son van geregtigheid (1965) is ’n roman oor die delwerslewe.
Kas Plesie se hartseerdae (1966) skets die tronklewe, waar die eenvoudige plaasseun Kas Plesie hom in die skadu van die galg bevind. In die tronk kom hy in aanraking met die talle gevalle van klein tragiek by sy lotgenote en moet hy aanpas by die sieldodende afgeslotenheid van die lewe in gevangenskap. Sy enigste ligstraal is Raaltjie, die meisie om wie se ontwil hy soveel gely het en wat hy hoop vir hom sal wag al die jare wat hy in afsondering moet deurbring.
Braakland van die bose (2008) speel af teen die einde van die negentiende eeu en is ’n gotiese roman oor boosheid en ander bonatuurlike gebeure. Dit is die verhaal van die jong seun Naas Ferreira, wat ’n uitgeworpene is by sy stieffamilie op die plaas Doornrug oor sy boggelrug, kort nek en hoë borsbene. Om hierdie rede moet hy in die perdestalkamertjie slaap. Op Doornrug gebeur snaakse dinge en die verhouding tussen die families op die plaas is baie stram. In die nagte dwaal Cornelia, dogter van sy oom en tante, oor die werf, maar Naas word verbied om daaroor te praat.
’n Sot op ’n plot (2008) is die vermaaklike verhaal van Lambertus Purgier wat saam met sy gesin ’n plot betrek. Hier leer hy gou dat die plotlewe sy eie stel reëls het. Hy het te kampe met ’n chroniese gebrek aan water, ’n hanslam wat moles maak en die versoeking van sy buurvrou met haar verleidelike nagklere. Dan kom die skoonfamilie ook nog by hulle afpak. Die verhaal word aangebied in episodes of kortverhale, waarin elke episode op sy eie staan.
In Drielaag (1964), ’n bundel wat ook verhale van Mikro en Dolf van Niekerk bevat, word Van Blerk se verhale Die kronieke van Asjas en Die esel opgeneem.
Geskiedkundige romas
Hy skryf verskeie boeke oor aspekte van die Suid-Afrikaanse geskiedenis, waaronder talle oor die Anglo-Boereoorlog. Vegter vir Vryheid (1963) behandel hierdie oorlog vanaf ’n Kaapse perspektief. Die Kolonialer Thys Lingeveldt sluit op grond van sy Engelse nooi se pa by die Britte aan om teen die Boere te veg. Hy voel hom egter dadelik ontuis by die Kakies en besluit gou om sy lot eerder by die Boere in te werp. Voordat hy die Engelse verlaat blaas hy eers eiehandig ’n ammunisietrein op. Thys word een van die Boere se beste verkenners, maar hy wonder steeds wat sy Engelse nooi, Cynthia, voel noudat hy die stem van sy gewete gevolg het en saam met sy mense veg. Twee boeke met die baasverkenner Danie Theron as hoofkarakter sien die lig.
Die eerste verkenner (1969) speel af net voor die Jameson-inval waarin Danie deur generaal Piet Joubert op ’n geheime sending na Johannesburg gestuur word om uit te vind wat die Uitlanders beoog. Hy sluit as vrywilliger by ’n groep aan wat Jameson moes verwelkom en stel so sy eie lewe in gevaar. Teen hierdie agtergrond loop Danie se lewenspaadjie saam met dié van Hannie Neethling, sodat dit ook ’n aangrypende liefdesverhaal is.
So ver na Mooigelegen (1971) is ’n liefdesverhaal uit die tyd van die Anglo-Boereoorlog. Die arm transportryer Coert Grové is dolverlief op Johanna Kruger, maar kan nie met haar trou voordat hy sy eie plaas het en vir haar kan sorg nie. Dan kry hy die kans van sy lewe. In ’n weddenskap met die ryk Org Steyn kan hy Mooigelegen kry as hy die grenslyne daarvan, sowat twintig myl oor berg en veld, in drie uur kan hardloop. Org sit die plaas in as prys vir die weddenskap, maar Coert het niks om aan te bied as hy die weddenskap verloor nie, behalwe vir Johanna. Na hierdie opspraakwekkende weddenskap wil Johanna egter niks meer met Coert te doen hê nie. Die Anglo-Boereoorlog breek uit en hulle moet deur swaar tye gelouter word voordat die noodlot hulle weer bymekaar bring.
’n Drieluik romans (Die Stellalander, Tuin van herinnering en Kronieke van die kampkinders) beeld die lewe uit van ’n Afrikanergesin en hulle nasate, wat die tydperk vanaf die Anglo-Boereoorlog tot die begin van die depressie in 1929 dek.
Die Stellalander (1972) is die verhaal van Hans Grobbelaar, wat Transvaal toe gaan om vir hom ’n vrou te soek. Hy raak betrokke by landsake wat hom nie aangaan nie en sluit by die Boeremagte aan, waar hy betrokke raak by vele veldslae. Die jong meisie Trienie Oberholzer begewe haar ook in die oorlog, vermom as jong burger. Hans ontdek haar geheim en besef dan dat sy die vrou is wat hy in die eerste plek kom soek het. Hulle trou met mekaar, maar Hans word gevang en geskiet as Kaapse rebel en sy word in die sorg van ’n groepie voortvlugtende vroue gelaat.
Tuin van herinnering (1982) is die opvolg hiervan, waar Trienie gevange geneem word wanneer sy op die punt staan om geboorte te gee. Sy word na die konsentrasiekamp geneem, waar elke dag ’n stryd om oorlewing is vir kind en volwassene. Trienie openbaar hier haar innerlike krag en is bereid om op te offer. Sy tree selfs medemenslik op teenoor ’n joiner en ontferm haar oor sy kinders. Teenoor die onreg van die oorlog is daar hier die diensvaardige menslikheid van die jong Engelse kampdokter Fensham, wat die hoë sterftesyfer onvermoeid teenwerk en op Trienie verlief raak. Die roman is gebaseer op ware belydenisse wat oor ’n lang tydperk deur die skrywer opgeteken is.
Kroniek van die kampkinders (1989) neem die verhaal van diegene wat die konsentrasiekampe oorleef het verder, tot aan die begin van die depressie van 1929.