cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tatoeëermerk
Noord-Amerika
Sedert die 1970's het tatoes 'n hoofstroomdeel van die Westerse mode geword. Dit is algemeen onder mans én vroue, onder alle ekonomiese klasse en onder van tieners tot middeljariges. Baie Amerikaners, veral jong mense, beskou tatoes nou as 'n aanvaarbare vorm van selfuitdrukking, eerder as 'n vorm van uittarting, soos vroeër.
Australië
Tatoemerke is in die 17de en 18de eeu deur Europese owerhede gebruik om misdadigers te merk. Die Britse owerhede het ook die praktyk gebruik om weermagdrosters en personeel wat in Australië voor 'n krygshof verskyn het te merk. In die 19de-eeuse Australië was tatoes meestal die gevolg van persoonlike eerder as Britse gesagsbesluite, maar Britse owerhede het begin om tatoes, littekens en ander liggaamsmerke aan te teken om gevangenes te beskryf en hanteer wat vir transpotasie aangedui is.
thumb|220px|Fred Harris-tatoeateljee in [[Sydney, 1937.]] Die praktyk van tatoeëring was blykbaar 'n grootliks niekommersiële onderneming tydens die gevangenetydperk in Australië. James Ross beskryf byvoorbeeld in die Hobart-almanak van 1833 hoe gevangenes op die skepe algemeen tyd bestee het om hulleself met buskruit te tatoeëer. Uit 'n studie van die rekords van 10 180 gevangenes wat tussen 1823 en 1853 na die destydse Van Diemenland (nou Tasmanië) vervoer is, het sowat 37% van alle mans en 15% van alle vroue met tatoes aangekom. Dit het Australië destyds die Engelssprekende land met die meeste tatoes gemaak.
Teen die begin van die 20ste eeu was daar nie baie tatoeateljees in Australië nie. Tussen 1916 en 1943 was die Sydney-ateljee van Fred Harris blykbaar die enigste een in dié stad. Teen 1937 was Harris een van Sydney se bekendste tatoekunstenaars en het hy sowat 2 000 tatoes per jaar in sy atelje gedoen.
In die moderne Australië is 'n gewilde tatoe-ontwerp die Suiderkruis-motief of variasies daarvan. Daar is tans meer as 2 000 amptelike tatoekunstenaars in Australia en meer as 100 geregistreerde ateljees en klinieke. Die aanvraag na tatoes in die land het oor die afgelope dekade met meer as 440% toegeneem.
Proses
Tatoeëring behels die inspuiting van pigment in die vel se dermis, die laag velweefsel net onder die epidermis. Die pigment word versprei deur ’n gehomogeniseerde beskadigde laag deur die epidermis en boonste dermis, waar die teenwoordigheid van ’n vreemde stof die immuunstelsel se fagosiete aktiveer om die pigmentdeeltjies op te neem. Terwyl heling plaasvind, skilfer die beskadigde epidermis weg terwyl korrelweefsel dieper in die vel vorm; dit word later omgesit in bindweefsel deur kollageengroei. Dit heel die boonste dermis, waar pigment vasgevang bly binne-in fibroblaste en eindelik konsentreer in ’n laag net onder die dermis/epidermis-grens. Die teenwoordigheid van die pigment daar is stabiel, maar is oor 'n lang tyd (dekades) geneig om dieper in die dermis in te beweeg. Dit verduidelik die dowwer detail van ou tatoes.
Sommige tradisionele stamme skep tatoes deur die ontwerp in die vel te sny en dan ink, as of ’n ander stof daarin te vryf. So word dikwels ook verhewe letsels gevorm.
Die algemeenste metode in die moderne tyd is met ’n elektriese tatoeëermasjien, wat die ink deur ’n naald of naalde in die vel spuit deur middel van ’n vibrerende eenheid. Die eenheid dryf die naalde vinnig in en uit die vel, gewoonlik 80 tot 150 keer per sekonde. Die naalde word net een keer gebruik en word individueel verpak. Die tatoeëerkunstenaar moet handskoene dra en die toerusting moet gesteriliseer word. Die wond moet herhaaldelik met ’n nat, weggooibare soort doek afgevee word.
Openbare mening
Tatoeëermerke het in historiese China ’n negatiewe konnotasie gehad omdat misdadigers dikwels getatoeëer is om hulle te merk. Dit is vandag steeds ’n taboe in Chinese gemeenskappe. Die verbinding van tatoes met misdadigers het ook na Japan oorgespoel. Die Japannese regering het tatoes in die 19de eeu verbied en die verbod is eers in 1948 opgehef.
In Europa en Noord-Amerika word die mening oor tatoeëermerke steeds beïnvloed deur stereotipes wat gebaseer is op afwykende sosiale groepe van die 19de en 20ste eeu. In die 1960's en 1970's het mense tatoes begin verbind met mense soos motorfietsryers en gevangenes.
Dit lyk egter of die openbare mening al hoe positiewer word. Baie ondersoeke is al gedoen oor wat die publiek van tatoes dink. In Junie 2006 het die Amerikaanse Akademie van Dermatologie die resultate van ’n telefoonopname in 2004 gepubliseer. Daarvolgens het 36% van Amerikaners tussen 18 en 29 tatoes gehad, 24% van dié tussen 30 en 40, en 15% van dié tussen 41 en 51. In Januarie 2008 het Harris Interactive ’n opname gedoen en bevind 14% van alle volwassenes in Amerika het ’n tatoe, effens minder as die 16% in 2003. Mans is effens meer geneig om tatoes te hê as vroue.
Gesondheidsgevare
Omdat die vel binnegedring word, hou tatoeëring die gevaar van ontsteking en allergiese reaksies in.
thumb|links|160px|'n Voorbeeld van 'n apparaat vir die verwydering van tatoes met laserlig. Moderne kunstenaars verminder die risiko's deur naalde net een keer te gebruik en instrumente ná elke gebruik te steriliseer.
Baie owerhede vereis dat hulle opleiding in bloedbesmetting ondergaan. In amateur-tatoeëring, soos in tronke, is daar egter steeds groot gevare aan verbonde. Met ongesteriliseerde toerusting kan ontsteking ontstaan of sekere siektes oorgedra word soos sekere vorme van hepatitis, herpes, MIV en tuberkulose.
Tatoeverwydering
Hoewel tatoes as permanent beskou word, kan dit tog soms gedeeltelik of heeltemal verwyder word deur laserbehandeling. Swart en sommige kleure ink kan makliker verwyder word as ander kleure. Die koste en pyn om dit te verwyder is gewoonlik groter as met die aanbring daarvan.
Tydelike tatoes
thumb|right|160px|'n Tatoe word met skadelose henna aangebring.
Dekalkomanie
Tydelike tatoes wat aangedruk word, kan enige deel van die liggaam versier. Hulle hou van 'n dag tot langer as 'n week.
Goedgekeurde kleurstowwe is heeltemal veilig, maar ander stowwe kan 'n allergiese reaksie veroorsaak.
Foelie
Foelietatoes is 'n dekalkomanie-tipe tatoe met 'n foelieafdruktegniek in plaas van met ink. Die foeliebeeld is 'n spieëlbeeld van wat op jou liggaam sal verskyn.
Spuitverf
Hoewel spuitverftatoes baie gewild geword het, is die kans kleiner dat 'n realistiese voorkoms met 'n verfspuit (airbrush) verkry sal word. Hulle lyk nie baie soos 'n regte tatoe nie en hou korter as die aandruktipe.
Die soort spuitverf wat vir kuns of klere vervaardig is, moet nooit aan die vel gebruik word nie. Hulle kan allergenies of giftig wees.
thumb|160px|Dermatitis weens 'n tydelike dolfyntatoe met swart henna.
Henna
Henna kom van plante en bevat gewoonlik geen bymiddels nie. As dit aan die vel aangewend word, vlek dit die vel rooi-oranje tot bruin. Dit neem lank om aan te wend en lyk nie so realisties soos aandruktipes nie. Allergiese reaksies is baie skaars.
In Kanada is die gebruik van die stof aan die vel verbied. Dit kan lei tot talle gesondheidsprobleme, soos allergiese reaksies en chroniese ontsteking, selfs lank nadat dit aangewend is.
Hubert du Plessis
Hubert du Plessis (*Malmesbury, 7 Junie 1922 – †Stellenbosch, 12 Maart 2011 ) was ’n Suid-Afrikaanse komponis, pianis, klavesinis en musiekpedagoog.
Madonna van die Rotse
Die Madonna van die Rotse is die titel van twee verskillende, dog byna identiese skilderye deur Leonardo da Vinci. Die een word in die Louvre in Parys gehuisves en die ander in die Nasionale Galery in Londen.
Hubert du Plessis
Lewe
Du Plessis is op 7 Junie 1922 op die plaas Groenrivier in die distrik Malmesbury gebore. Op sewejarige ouderdom het sy klavieronderwys begin terwyl hy op skool op Porterville was, waar hy al probeer het om sy eie musiek te skryf. In 1940 het hy aan die Universiteit Stellenbosch ingeskryf vir ’n BA-graad en van 1941 af was Engels en Musiek sy hoofvakke. Daardeur het hy ’n student aan die Stellenbosse Konservatorium geword waar prof. M. Fismer en Alan Graham ’n groot invloed op hom gehad het. ’n Jaar later begin hy met privaatonderrig en komposisielesse onder prof. W.H. Bell, destydse dekaan van die Musiekkollege in Kaapstad en studeer hy onder prof. F.H. Hartmann van Grahamstad. In 1942 word hy die eerste persoon wat die graad B.Mus aan die Universiteit Stellenbosch ontvang (en dit met lof).
Du Plessis het vir ’n kort rukkie in 1943 in die diskoteek van die SAUK in Kaapstad gewerk, maar in 1944 word hy aangestel in die Musiekdepartement van die Rhodes-universiteitskollege. Hy was aanvanklik Senior Demonstrateur in die departement, maar nadat hy in 1946 met welslae sy studie vir die graad B.Mus. voltooi het, is hy bevorder tot lektor. Met ’n Performing Rights-komposisiebeurs studeer hy van 1951 tot 1954 onder Alan Bush en Howard Ferguson aan die Royal Academy of Music in Londen. Nadat hy in 1955 Arnold van Wyk se klasse aan die Musiekkollege in Kaapstad waargeneem het, was hy in 1956-1957 lektor sowel in Kaapstad as in Stellenbosch, maar sedert 1958 was hy eers lektor, daarna senior lektor in die Musiekdepartement van die Universiteit van Stellenbosch. In 1963 ontvang hy die Erepenning vir Musiek van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Hy is op 12 Maart 2011 oorlede op 88-jarige ouderdom in sy huis op Stellenbosch.
Madonna van die Rotse
Londen-skildery
Die skildery in die Londense Nasionale Galery is byna identies aan die weergawe in die Louvre en word ook aan Leonardo da Vinci toegeskryf. Die skildery is vóór 1508 geskep. Dele van die skildery is waarskynlik deur sy assistente geskilder, moontlik die De Predis-broers, wat gepaardgaande panele geskep het. Die skildery is in opdrag vir 'n kerk in Milaan geskep en is teen 1785 deur die kerk aan die Skotse kunstenaar Gavin Hamilton verkoop. Hamilton het die skildery na Engeland geneem. Daar het dit van versameling tot versameling gereis, voor dit in 1880 deur die Nasionale Galery aangekoop is.
Hubert du Plessis
Werk
Du Plessis is een van die belangrikste komponiste wat Suid-Afrika opgelewer het. Sy komposisies sluit in klavierwerke (onder andere Sewe preludes), meer as 50 kunsliedere (soos die siklusse Vreemde liefde en Die vrou), kamermusiek, orkesmusiek (simfonie), werke vir orkes en koor (bv. Slamse beelde en Die dans van die reën). Sy styl is twintigste-eeus maar bevestig eerder ’n verband met, as ’n wegbreking van, die tradisie. In sommige van sy latere werke (bv. Klaviertrio) inkorporeer hy Suid-Afrikaanse volkswysies.
Madonna van die Rotse
Verwysings in die Da Vinci Code
In sy boek The Da Vinci Code beweer die Amerikaanse romanskrywer Dan Brown dat die Louvre-weergawe versteekte simboliek bevat wat teenstrydig is met ortodokse Christelike geloof. Hy wys dat Jesus blyk Johannes te aanbid en nie anders om nie (die roman beweer dat die kind aan die linkerkant Jesus is, siende dat hy naas Maria sit). Daar word ook beweer dat Maria 'n onsigbare kop vashou en dat die engel se vinger 'n "sny sy keel af"-beweging maak.
Geskiedkundige bewyse is egter teenstrydig met hierdie bewerings. Volgens die Louvre is die teorie "verregaande" en dat "hierdie kragtige letterkundige effek 'n tragedie van kunsgeskiedenis is".
Sts 14
Sts 14 is ’n fossiele pelvis, ruggraat, rib en femur van die spesie Australopithecus africanus wat in 1947 deur Robert Broom ontdek is in die Sterkfonteingrotte in Suid-Afrika. Dit is na raming 2,6-2,8 miljoen jaar oud.
Dit het ’n uitsonderlike mensagtige pelvis, wat nie ooreenstem met enige ander dier s’n nie. Dit lyk of dit in ’n mate op twee bene geloop het. Dit is die eerste vonds wat bewys dat diere voor Homo sapiens al op twee bene geloop het.
Sommige wetenskaplikes meen Sts 14 kan aan Mev. Ples behoort (hoewel haar ouderdom op 2,15 miljoen jaar geraam word).
Tsendzerivier
Die Tsendzerivier is 'n takrivier van die Letabarivier in Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Die rivier vloei suid-suidooswaarts in die sentrale gedeelte van die Krugerwildtuin. Die hoofpad tussen Mopani- en Letaba-ruskamp volg grootliks die rigting van die Tsendzerivier met heelwat omritte (loops) wat tot teenaan die oewer strek.
Louis Esterhuizen
Vroeë lewe en opleiding
Louis Lodewickus Barend Esterhuizen is op 30 Augustus 1955 op Welkom in die Vrystaat gebore, waar sy pa na vele omswerwinge ’n mynwerker op die goudvelde was. Kort na sy geboorte verhuis sy ouers na Rhodesië, waar sy pa ’n tabakboer word.
Hy bring sy eerste skooljare by sy ouma in Philippolis in die Suid-Vrystaat deur en gaan dan na Bothashof, ’n N.G. Kerkskool in Salisbury. In 1966 keer sy ouers terug na die Vrystaatse Goudvelde en hy voltooi sy laerskoolopleiding aan die Volkskool Virginia en matrikuleer dan in 1973 aan die Hoërskool Hentie Cilliers op Virginia.
Hierna studeer hy vanaf 1974 verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein en behaal in 1976 die B.A.-graad en in 1978 die Hoër Onderwysdiploma.
Loopbaan
In die 70's gee hy ook onderrig aan die Dr. Blok Kleurlinghoërskool en later aan Hoërskool Sentraal in Bloemfontein. Hy trou in hierdie tyd met Erna en twee seuns, Sarel en Eben, word uit die huwelik gebore. In 1981 verhuis hulle na Bethlehem, waar hy tot 1990 as onderwyser verbonde is aan Bethlehem se Hoërskool Voortrekker. Intussen studeer hy deeltyds verder en in 1982 behaal hy die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands aan die Universiteit van Suid-Afrika. Hy verhuis in die jare negentig na Pretoria waar hy as onderwyser betrokke is by die Pretoria Boys High School en ook adjunk-hoof word.
Wanneer hy van sy vrou skei verhuis hy na Kaapstad en word in 1999 vakhoof vir Afrikaans aan Rondebosch Boys High in Kaapstad en ook Hoof van Sport by Bridge House School. Hierna verhuis hy na Stellenbosch en aanvaar in Junie 2002 ’n betrekking as bestuurder van Protea Boekhuis op die dorp. In hierdie hoedanigheid verryk hy die kultuurlewe deur sy gereelde boekpraatjies, waar skrywers hulle nuwe boeke in die boekwinkel bekendstel en vrae beantwoord. Hy is weer getroud, hierdie keer in 2001 met die digteres Marlise Joubert, wat tot haar aftrede saam met hom in die boekwinkel werk. Aan die einde van 2016 tree hy uit die diens van Protea Boekhuis se boekwinkel, en vestig hom as vryskut teksredigeerder. Hy bied ook skryfkursusse aan en teksbegeleiding vir manuskripte in Afrikaanse poësie en prosa.
Bekgevegte en Versindaba
Saam met die digter H.J. Pieterse stig hy die bekende Bekgevegte waar digters met mekaar meeding met impromptu verse – hierdie bekgevegte is veral besonder gewild by kunstefeeste. Hy tree ook per geleentheid op as mentor by die Sanlam/LitNet Skryfskole, waar gevestigde skrywers debutante in die skryfproses begelei. Sedert 2005 is hy die organiseerder van die gewilde jaarlikse Versindaba, waar digters (hoofsaaklik diegene wat in die afgelope jaar gepubliseer het en belowende nuwelinge) van hulle eie gedigte voorlees en besprekings gehou word. ’n Versamelbundel van gedigte word elke jaar saamgestel en die Protea-prys vir die beste digbundel van die vorige jaar word ook hier aangekondig en oorhandig. Self lees hy meermale van sy gedigte voor by hierdie fees en by ander geleenthede, soos die Woordfees wat ook op Stellenbosch gehou word. Later is hy die breinkrag agter en saam met Marlise Joubert stigter van die Versindaba webwerf, wat die Afrikaanse digkuns bevorder.
Saam met Marlise is hy ook die dryfveer agter die vertaling van bekende Afrikaanse digters se werk in Engels deur bekende vertalers soos Charl F. Cilliers, Michiel Heyns, Leon de Kock, Tony en Gisela Ulyatt, Heilna du Plooy en Marcelle Olivier, wat as “n a burning sea – contemporary Afrikaans poetry in translation op die Versindaba webwerf gepubliseer word.
Skryfwerk
Hy skryf sy eerste gedig as skoolkind in Virginia. Die Sandrivier vloei deur die dorp en hy skryf na aanleiding hiervan ’n gedig met die titel Die rivier. Dit is egter eers heelwat later wat hy ernstig begin skryf. Sy verse verskyn sedert 1978 in letterkundige tydskrifte soos Contrast, Tydskrif vir Letterkunde, Standpunte, Graffier, The bloody horse en Ensovoort. In 1979 word van sy gedigte in Frans vertaal en na publikasie in die tydskrif L’Alphee voorgelees oor Radio Parys.
Stilstuipe is sy debuutbundel. Hierin skryf hy veral verse van elegiese aard wat seisoenswisselinge, liefde en smart en die verganklikheid ondersoek, met die titel wat ook die eensaamheid, stilte en gebrek aan kommunikasie reflekteer. Stilstuipe haal in 1986 die kortlys vir die Rapportprys en is in 1987 op die kortlys vir die toekenning van die Ingrid Jonker-prys.
Op die oog af se titel verwys na dit wat slegs oppervlakkig waargeneem word, wat moontlik bedrieglik is, indrukke wat gevorm word, met die suggestie dat daar agter alles iets meer skuil. Daar is dan ook ’n aantal motto’s en aanhalings uit die werk van ander om sodoende addisionele en intertekstuele betekenis te verleen aan die gedigte. Indrukwekkend is die gebruik van die metafoor om sodoende betekenis te verhewig, asook die gebruik van die simboliese oog om deur diverse temas beter bundeleenheid te bewerkstellig.
Die onderwaterweg is ’n versroman, waarin ’n voorspel, drie “hoofstukke” en ’n naskrif die verhaal vertel van iemand wat na ’n selfmoordpoging geleidelik in die hospitaal herstel en bestek opneem van sy lewe en veral sy mislukte en kinderlose huwelik. Die herstel geskied deur die skryf van gedigte en oorgawe aan die nuwe liefde.
Patzers is ’n algemeen erkende skaakterm vir ’n swak skaakspeler. Hierdie bundel staan dan ook geheel en al binne die raamwerk van ’n skaakspel, hoewel dit die mens en sy lewensstryd eerder as skaak is waarom die gedigte draai. Die bundel sien die totale lewe as ’n skaakspel, met die oog op die begin en verloop, waar veral die einde in die vooruitsig gestel en beplan word.
Liefland sit die tema van liefdesverse voort, maar behandel ook die sosiaal-politieke probleme binne in die land, veral geweld. By hierdie gedigte is die gevoel van verlies van en binne die vaderland oorheersend. Die titel van die bundel verwys na liefde vir en van die land, terwyl dit ook die naam is van ’n bekende wynplaas buite Stellenbosch. Wyn en liefde word dan ook op ’n sensuele manier in die verse gekombineer. Die bundel sluit af met ’n reeks verse oor die liefde.
Sloper behandel die aspekte wat liefde en geluk (gesimboliseer deur ’n huis of tuiste) kan aftakel. Waar die voorafgaande bundels die ekstase van die liefde gevier het, tree hier ’n versobering in waarin benewens die dankbaarheid daar ook die beklemmende besef is van die verwagte en onvermydelike uiteindelike verlies van die liefde.
In Wat die water onthou is water in al sy vorme die oorheersende tema, hetsy ’n rivier, ’n waterval, die see, waterverf of mense met betrekking tot water. Die gedigte is opvallend gestroop, sodat onnodige oordaad uitgespoel is en die woorde ’n direktheid verkry wat nie altyd in vorige bundels aanwesig was nie. Die temas van die gedigte sluit aan by deurlopende temas in sy werk, soos jeugherinneringe, die digterskap en digkuns, intertekstuele gesprek met ander digters en die liefde. In ’n outobiografiese gesprek met die vrou as skilder word ook die skilderkuns as ’n belangrike tema ontgin. Die gedigte in die reeks die geduld van water is geskoei op skilderye van sy vrou, die digter Marlise Joubert. Wat die water onthou is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys en die toekenning van die ATKV-prys vir poësie. Dit verower in 2011 die Protea-prys vir poësie vir die beste digbundel van die voorafgaande jaar.
Amper elders is ’n reisjoernaal, waar ’n verslag van ’n reis deur Europa (onder meer stede soos Cambridge, Antwerpen, Brugge, Amsterdam en Praag) terselfdertyd ’n reis deur die psige en die pad na die dood is. Die bundel open en eindig met die gedigte VlugBA58 en VlugBA59, wat die sikliese aard van reis illustreer en impliseer dat alle reis ook siklies is, want dit begin en eindig by die self. Hierdie begrip vind ook weerklank in die titel, waar die persoon fisies elders kan wees, maar die “amper” daarop dui dat die self orals teenwoordig is. Die geskiedenis en merkwaardige gebeurtenisse van die plekke wat die skrywer besoek, word telkens gekombineer met die persoonlike belewenis van die reisiger en ’n beskrywing van die mense daar en hulle lewens. So word die gedigte baie meer as ’n oppervlakkige reisbeskrywing met weergawe van toeriste aantreklikhede. In die reis word ook gereeld oor verhoudings besin, spesifiek met die geliefde. Die bundel word verdeel in ses afdelings, waar die middelste vier die fisiese reis beskryf en dit omraam word deur afdelings 1 en 6, wat die reisgenote se verhouding, ingesteldheid en emosie verwoord, waardeur ook die struktuur die oorwegende tema ondersteun.
Kenney O’Kennedy
duimnael|190px|regs|Ds. Kenney O'Kennedy, afgeneem in die jare sestig.
Robert Reed
Robert Reed (19 Oktober 1932 – 12 Mei 1992) was 'n Emmy Award-genomineerde Amerikaanse verhoog- en televisieakteur.
Vroeë Lewe
Reed is gebore as John Robert Rietz, in Highland Park, Illinois, seun van Helen (née Teaverbaugh) en John R. Rietz. Reed het 'n groot gedeelte van sy jeug in Muskogee, Oklahoma geurgebring en later William Shakespeare bestudeer op kollege. Hy het gestudeer aan die Northwestern University waar hy 'n lid van Beta Theta Pi was en is later verskuif na die Royal Academy of Dramatic Arts in Londen Engeland.
Kenney O’Kennedy
duimnael|regs|340px|Ds. Jan Momsen van die [[NG gemeente Rondebosch op die Wes-en-Suid-Kaaplandse Sinode van 2015 saam met drie van ds. O'Kennedy se predikante-seuns. Van links: di. André O'Kennedy van Goudini, Johan O'Kennedy van Swartland en dr. Danie O'Kennedy van Helderberg. Hulle het almal grootgeword in die Rondebosse pastorie by Argyleweg 9, Nuweland.]]
Robert Reed
The Brady Bunch
Hy het bekendheid verwerf in die vroeë 1960's toe hy teenoor E.G. Marshall in die televisiedrama The Defenders van 1961 tot 1665 gespeel het, maar sy grootste roem was as die vader, Mike Brady, in die televisiekomedie The Brady Bunch, waarin hy van 1969 tot 1974 gespeel het. Van die begin van The Brady Bunch was hy ongelukkig met die rol en het hy gevoel om in die soms lawwe sitkom te speel benede sy ernstige Shakesperiaanse opleiding was. Ten spyte van sy misnoeë in die sitkom het hy baie van sy mede-akteurs gehou en is in 'n mate aanvaar as vaderfiguur deur sommige van die jonger akteur van die sitkom. In 'n poging om meer realisme tot die vertoning toe te voeg het Reed met die skepper daarvan, Sherwood Schwartz, geredeneer. Hy het Schwartz gereeld voorgekeer met geskrewe notas waarin hy weergee waarom 'n karakter se motivering nie sin maak nie of waarom dit verkeerd is om in een episode verskillende elemente, soos klugspel en satire, te kombineer. Een so 'n voorval het daartoe gelei dat Reed in die vertoning se laaste episode uitgeskryf is. Reed het egter die rol herhaal in die verskeidenheidsprogram, The Brady Bunch Hour asook The Brady Brides, verskeie Brady-rolprente wat eksklusief vir televisie gemaak is en nuwe reekse wat op The Bradys gevolg het.
Kenney O’Kennedy
Dr. John Nicholas Francis (Kenney) O’Kennedy (4 Junie 1925 in distrik Moorreesburg – 17 Februarie 2005 op Hermanus) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Robert Reed
The Brady Bunch
Onderwyl The Brady Bunch vertoon is het Reed ook 'n herhalende rol as lt. Adam Tobias in die televisiedrama Mannix gehad wat van 1967 tot 1975 gedraai het.
Kenney O’Kennedy
O’Kennedy is op die plaas Egbertsvlei in die distrik Moorreesburg gebore. Sy groot-grootjie was John Morgan O’Kennedy, ’n stoere Katoliek wat in 1830 van Clonmel, Ierland, na Suid-Afrika verhuis het. Hy matrikuleer in 1942 aan die Hoërskool Dirkie Uys op Moorreesburg waar hy C.S.V.-leier, hoofseun en rugbykaptein was. Die volgende jaar vertrek hy na Stellenbosch, waar hy die B.A. (Admissie) behaal en word na sy studie aan die Kweekskool einde 1950 as leraar gelegitimeer. Op Stellenbosch was hy drie jaar lank primarius van die koshuis Wilgenhof, voorsitter van die studenteraad en kaptein van die universiteit se eerste tennisspan.
Robert Reed
Na The Brady Bunch
Aan die einde van The Brady Bunch in 1974 het Reed verhoogwerk gedoen en gereeld sy verskyning as gas gemaak op ander televisieprogramme en televisierolprente, o.m. Pray for the Wildcats in 1974. Hy het kritiese toejuiging ontvang vir sy vertolking as 'n dokter wat 'n geslagsverandering wil ondergaan in 'n tweedelige episode van Medical Center in 1975. Reed het ook in The Boy in the Plastic Bubble (1976), Rich Man, Poor Man (1976) en die minireeks Roots (1977) gespeel. Hy het verder sy verskyning as gas gemaak op Wonder Woman (1976) waar hy die rol van die Falcon vertolk het. Ander vername verskynings sluit in: Hawaii 5-0 (1979), Charlie's Angels (1980), Vega$ (1981) en Murder, She Wrote vir ten minste drie vertonings. Reed het die gereelde rol van dr. Adam Rose in die krities beoordeelde (dog kortstondige) hospitaaldrama Nurse vertolk gedurende die 1981-1982 televisieseisoen. In 1986 het hy die rol van Lloyd Kendall in die sepie Search for Tomorrow vertolk.
Kenney O’Kennedy
O’Kennedy trou in 1951 met Cinie Steyn van Morgenster in Rhodesië. Op 22 Julie 1951 word hy in die NG gemeente Robertson georden en bevestig. Daar stig hy ’n KJV en beywer hom vir die bou van kerksaal waarin die eerste K.J.V.-kongres aangebied word. Einde 1956 verlaat hulle Robertson omdat O’Kennedy hom vir Transkei-sending gaan aanmeld. Hy begin die sendingstasie Canzibe naby Umtata. In 1962 ontvang hy ’n beurs vir verdere studie in die V.S.A.. Ná ’n jaar studieverlof aanvaar hy in 1963 ’n beroep na die NG gemeente Pierneef in Pretoria. Hoewel die gesin gelukkig was in die Jakarandastad, bly O’Kennedy in sy hart ’n Bolander en aanvaar daarom in 1966 ’n beroep na die NG gemeente Rondebosch, destyds ’n groot gemeente aan die vooraand van die afstigting van die NG gemeente Keurboom met grense oor vyf voorstede. Die ampswoning Groote Schuur val binne die gemeentegrense en destyds het die meeste ministers in die gemeente gewoon. In 1966 ontvang hy ook die M.Th.-graad in die teologie met die skripsie: "Die aktivering van die kerklike jeug tot sendingaksie."
Op 1 November 1974 word hy bevestig as leraar van die NG gemeente op Kleinmond. In 1977 voltooi hy sy studies en verwerf die doktorsgraad in Praktiese Teologie aan die Universiteit van Stellenbosch. In September 1982 word O’Kennedy predikant in Sinodale diens met opdrag Ampsbediening en Evangelisasie van die Wes-Kaapse Sinode en die gesin vestig hulle op Stellenbosch, vanwaar hy tot vyf optredes per naweek in gemeentes lewer.
Louis Esterhuizen
Skryfwerk
Die afwesigheid van berge bestaan hoofsaaklik uit drie lang gedigte wat aangebied word as ’n bedevaartlied, ’n hooglied en ’n danklied. Hierdie gedigte word voorafgegaan deur drie kort gedigte en gevolg deur twee kort gedigte. Hierdie struktuur word deur die digter self vergelyk met dié van ’n fuga met drie voorspele, drie hoofbewegings en twee kodas. Die vormgewing is egter hoogs eksperimenteel aangesien die fragmentariese en terselfdertyd aaneenlopende aard van die hoofgedigte beteken dat die gedigte verder verdeel en saamgevoeg kan word om telkens ander aksente en betekenisgroeperings te verkry. So word die konsep van ’n digbundel terselfdertyd nuut aangepak in ’n eksperiment wat uniek is in Afrikaans. Die bundeltitel verwys na Psalm 121 en is ’n poging van die digter om ’n Nederlandse vriend se vraag te beantwoord oor hoe dit is om in tydgenootlike Suid-Afrika te woon. Die Psalm verwys na die opkyk na berge as toevlug en die implikasie is dat waar berge afwesig is, hulp ook afwesig sal wees en die mens dus weerloos en uitgelewer sal wees. Die antwoord op die vraag van die Nederlandse vriend is dan dat dit skrikwekkend is om hedendaagse Suid-Afrika te woon met sy geweld, misdaad en korrupsie. Hierdie gevoel word versterk deur die deurlopende figuur van die vreemdeling wat gereeld sy verskyning maak en die bedreiging en ook die dood simboliseer.
Robert Reed
Persoonlike lewe
Reed was vir 'n kort rukkie met Marilyn Rosenberg getroud (1957-1959) en die paartjie het een dogter, Caroline Reed, wat in 1958 gebore is. Caroline het 'n klein rolletjie in 'n episode van The Brady Bunch, getiteld "The Slumber Caper" gehad. Haar karakter se naam was Karen en sy is erkenning gegee as "Carolyn Reed". Hierdie episode het Reed laat herenig met sy medespeler in The Defenders, E.G. Marshall. Reed het gevoel dat sy loopbaan van hom vereis het om stil te bly oor sy homoseksualiteit. Verskeie van sy manlike mede-akteurs het wel genoem dat hy hulle gedreig het na seks met hulle, omdat hy sy homoseksualiteit 'n geheim wou hou.
Robert Reed is in 1992, op die ouderdom van 59, oorlede in Pasadena, Kalifornië weens kolon- en blaaskanker; hy het op die tydstip aan Vigs gely. Hy is veras en sy as is begrawe in die Memorial Park Begraafplaas in Skokie, Illinois.
Louis Esterhuizen
Versamelbundels
Sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Nuwe verset, Die dye trek die dye aan, Honderd jaar later en die Versindaba bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee word.
Sy gedigte word ook op die Internet gepubliseer op die webwerwe van Meander, De Salon, De gekooide roos en LitNet.
Samesteller
Hy is samesteller van Versindaba 2005, die versamelbundel wat na die Versindaba-fees uitgegee word.
Eerbewyse
In 2010 word hy by die Versindaba vereer met ’n medalje vir sy jare lange onbaatsugtige bydrae tot hierdie fees.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Kenney O’Kennedy
Hy aanvaar in 1990 op 65 jaar sy emeritaat en die egpaar bly op Stellenbosch. Vier van hulle vyf seuns volg in hulle vader se voetspore en word ook leraars: John, André, Wouter en Danie. Tommy was tot 2004 skoolhoof op Porterville. Na sy aftrede skryf hy drie boeke en preek nog gereeld tot hy begin siek word. ’n Seldsame kankergewas is in die sinusholtes gediagnoseer, wat later newe-effekte tot gevolg gehad het was sy brein geaffekteer het. Hy sterf op 17 Februarie 2005 in die hospitaal op Hermanus, nadat hy en sy vrou die laaste drie jaar van sy lewe in ’n aftreeoord op die dorp gewoon het.
Jessye Mae Norman
Norman is in New York oorlede. Sy word oorleef deur haar broer James Norman en suster Elaine Sturkey.
Frans Maritz
Ds. Francois (Frans) Maritz (13 April 1946 in Harare – 23 Februarie 2003 tussen Beatrice en Harare) was leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Hy was 'n leier in die Sinode van Midde-Afrika en ’n sleutelfiguur in laasgenoemde se inskakeling in 2003 by die Sinode van Noord-Transvaal (nou Noordelike Sinode). Ook was hy ’n steunpilaar vir al die lidmate in Zimbabwe in die moeilike tye wat hulle in die jare voor sy dood beleef het. Dat hy so skielik deur ’n motorongeluk weggeruk is, was ’n uiters gevoelige slag vir die kerk.
Pers
Pers is 'n verskeidenheid van skakerings van kleur tussen rooi en blou. Die Oxford English Dictionary beskryf dit as 'n diep, ryk kleur tussen bloedrooi en violet.
Pers as kleur is deur die Romeinse keisers en landdroste gedra, en later deur die Rooms-Katolieke biskoppe. Sedertdien word pers in die algemeen geassosieer met koninklikes en vroomheid. Die Purple Heart word toegeken aan Amerikaanse soldate wat gewond is of gesneuwel het.
Frans Maritz
Opleiding
Vir sy teologiese studie gaan hy van 1965 tot 1972 na die Kweekskool op Stellenbosch. Hy behaal die grade B.A. (1967), B.A. (Hons.) (in Klassieke Tale (1969), B.Th. (1971) en ’n Lisensiaat Teologie (1972). In 1985 voltooi hy die M.Th.-graad. Sy verhandeling het gegaan oor "Die boodskap van die Hebreërs". As student het hy opgetree as tydelike dosent in Klassieke Tale aan Universiteit Stellenbosch (1968) en Wes-Kaapland (1969-'71) en later by die Universiteit van Fort Hare (1976),
Predikant
Maritz is in 1973 gelegitimeer en sy eerste gemeente was Cradock waar hy in 1973 georden en bevestig is. Hier het hy die gevolge van die Visriviervloed van Maart 1974 beleef (hy was met verlof in Zimbabwe toe dit gebeur het) en moes hy die pastorie ontruim. Twee maande later is sy medeleraar, ds. J.L. Nel, oorlede en moes hy vir meer as 'n jaar die groot gemeente alleen bedien.
Pers
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word pers as volg voorgestel:
Frans Maritz
Predikant
Op 30 Desember 1971 tree hy in die huwelik met Jessie Anne Yeld, wat dosent in Latyn en Klassieke Kultuur  aan die Universiteit van Stellenbosch was. Hulle het tussen 1973 en 1982 drie dogters en twee seuns gehad. Vanaf 1984 tot 2006 was sy dosent aan die Universiteit van Zimbabwe waar sy in 2000 haar D.Phil. verwerf het.
Siries
Siries (ܠܫܢܐ ܣܘܪܝܝܐ Leššānā Suryāyā; [/lɛʃʃɑːnɑː surjɑːjɑː/]) is 'n dialek van Aramees wat op 'n vroeëre stadium dwarsdeur die Midde-Ooste gepraat is. Die taal is lid van die Noordwes-Semitiese taalfamilie.
Frans Maritz
In Zimbabwe
In 1976 keer Maritz met sy vrou en drie dogters na Zimbabwe terug toe hy leraar word van die pasgestigte Que Que. Hier beleef hy die uittig van lidmate in die aanloop tot die land se onafhanklikwording in 1980. In 1982 word hy benoem as saakgelastigde van die Sinode van Midde-Afrika en was hy ook die Sinode se ex officio skriba. In dié amp is hy by talle sinode-kommissies betrek, byvoorbeeld die Kerkkantoorkommissie, skriba van die Moderatuur en die Sinodale Kommissie, Beheerraad van Huis Vergesig (enigste NG tehuis vir bejaardes in Midde-Afrika), Argiefkommissie van Transvaal en Midde-Afrika, lid en tesourier van die Raad van die Bybelgenootskap van Zimbabwe, dagbestuur van die Zimbabwiese Raad van Kerke, lid van die Subkommissie vir Geregtigheid, Vrede en Versoening en lid van die Algemene Fondsekommissie en Algemene Sinodale Kommissie van die Algemene Sinode. Hy was ook ’n flukse medewerkers van die Kerkbode, o.a. by die Wereld Raad van Kerke se vergadering in Harare, en het oral in Zimbabwe preekbeurte waargeneem.
Siries
Siries het 'n kulturele en literêre invloed op die ontwikkeling van Arabies gehad wat dit in die 14de eeu n.C. vervang het. Siries word nog as die liturgiese taal deur Siriese kerke in die Midde-Ooste en Indië gebruik. Dit word ook as 'n minderheidstaal in Irak erken.
Frans Maritz
Afsterwe
Dit was juis in Februarie 2003 op pad terug van ’n diens op Beatrice (suid van Harare) saam met sy vrou ná hy ’n nagmaaldiens daar waargeneem het dat ’n bus van voor gekom het, ’n ander bus wou verbysteek en hulle motor getref het. Hy is op slag dood. Jessie het ernstige harsingskudding opgedoen, maar oorleef. Sy het genoegsaam herstel om sy begrafnis by te woon, waaraan die hele gesin deelgeneem het.
Siries
'n Moderne herlewing het beperkte sukses opgelewer, insluitend die skepping van Siriese koerante. Die taal word ook in sommige Assiriese skole in Indië, Israel, Irak en Swede geleer.
Frans Maritz
Afsterwe
Hy is in die Pioneer Cemetery in Remembrance Drive in Harare begrawe. Die diens is waargeneem deur ds. Dion van Dyk, moderator van Midde-Afrika, en deelnemingsboodskappe is van die hele ekumeniese gemeenskap in die land oorgedra. Van Dyk het daarop gewys dat Maritz, buiten sy praktiese dienslewering as saakgelastigde, die Here met sy hele lewe verheerlik het. Hy het steeds probeer om horisonne te verbreed en deur grense te breek, omdat hy geglo het dat almal een is in God. Hy het ’n oop hart vir andere gehad.
Siries
Dit word in die Siriese alfabet geskryf wat regstreeks van die Aramese alfabet afgelei is.
Petrus Swart
Ds. Petrus Hermanus Jacobus Swart (9 Julie 1913 distrik Kestell – 11 Oktober 1977 in Bloemfontein) was leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, onder meer die eerste leraar van die NG gemeente Die Vlakte nadat dit in 1939 van NG gemeente Rondebosch afgestig het.
Swart is in 1913 in die distrik Kestell in die Vrystaat gebore, maar op vroeë leeftyd verhuis die gesin na Ventersburg, waar hy sy skoolopleiding voltooi en daarna vir sy voorbereidende studie na die destydse Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat gaan. Sy teologiese opleiding ontvang hy aan die Kweekskool op Stellenbosch en word in 1938 gelegitimeer.
Hy word dadelik hulpprediker in die NG gemeente Rondebosch en toe die NG gemeente Die Vlakte van die moedergemeente afstig, word hy op 5 Augustus 1939 die nuwe gemeente se eerste leraar. Hy bly in Kaapstad tot 1944 en bedien daarna Bethanie in Suidwes-Afrika, Soutpan (1949) in die Vrystaat, Otjiwarongo (1956) en toe vanaf 1960 Hertzogville, waar hy bly tot hy op 18 Januarie 1975 moet emeriteer wees verswakte gesondheid. Daarna help hy egter nog in talle gemeentes in Bloemfontein, waar hy gaan woon het, en elders.
Op Soutpan het ds. Swart ongekende sukses met geldinsameling vir die kerkgebou behaal. Die jaar 1951 was vir baie gemeentes 'n rekordjaar wat insamelings betref, maar die gemeente Soutpan span die kroon. Iets groots het in die gemeente gebeur. Ds. Swart het die gemeente deurgegaan met die oog op die bou van 'n kerk en 'n ruim bydrae van die gemeente gevra. Die antwoord van die gemeente was verbasend. Die klein gemeente van 300 lidmate het gedurende April en Mei vir dankoffer en boufonds die groot som van £12 000 belowe en gegee. Dit beteken 'n gemiddelde van £40 per lidmaat of £95 per huisgesin.
TM 1517
TM 1517 is ’n fossiele skedel en onderkaak van die spesie Paranthropus robustus ('n hominiede). Dit is in 1938 by Kromdraai, Suid-Afrika, ontdek deur Robert Broom.
Eienskappe sluit in gehoorbuise wat onder die vlak van die wangbene geleë is (eerder soos by mense as soos by ape) en ’n vorentoe geleë foramen magnum (agterhoofopening), wat daarop dui dat dit ’n meer regop houding gehad het as moderne Afrika-ape. In vergelyking met die genus Australopithecus, is TM 1517 effens groter en meer robuus, en dit het ’n platter gesig en kleiner oogtande.
Pekela
Pekela is 'n munisipaliteit in die provinsie Groningen in die noordooste van Nederland. Die munisipaliteit is gestig in 1990 deur die samevoeging van die munisipaliteite Oude Pekela en Nieuwe Pekela. Oude Pekela is die administratiewe setel van die munisipaliteit.
Chris Hyndman
Chris Hyndman (3 Maart 1966 – 3 Augustus 2015) was 'n Kanadese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Steven and Chris (2008) en Katie Chats (2011).
Friedrichstraße
Friedrichstraße is een van die bekendste strate in die middestad van Berlyn wat oor 'n afstand van 3,3 km deur die stadsdele Mitte en Kreuzberg loop. Dit is genoem na keurvors Friedrich III van Brandenburg wat tussen 1688 en 1713 regeer het en as Friedrich I vanaf 1701 ook as koning oor Pruise geheers het. Oorspronklik was dit die langste straat in Berlyn.
Friedrichstraße is die Berlynse buurt Friedrichstadt se hoofstraat wat in 'n noord-suidelike rigting vanuit die plein Mehringplatz in Kreuzberg oor die vroeëre geallieerde grenspos Checkpoint Charlie en die pragstraat Unter den Linden, verby Friedrichstraße-stasie en die Tränenpalast loop. Op die Weidendammer-brug loop dit oor die Spreerivier en by sy noordelike eindpunt, die Oranienburger Tor ('n kruising van Hannoversche Straße met Torstraße) in die Dorotheenstraße (met sy bekende begraafplaas Dorotheenstädtischer Friedhof en die Bertolt Brecht-huis) in.
Met enkele uitsonderings is alle historiese geboue tydens die bomaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog vernietig. In die laaste jare van die Duitse Demokratiese Republiek is in die gebied tussen Leipziger Straße en Unter den Linden met boubedrywighede vir 'n aantal luukse sakegeboue begin wat enkele jare ná die Duitse hereniging in 1996 voltooi is. Hier het onder meer sogenaamde Quartiere (straatblokke) ontstaan wat luukse winkels soos die Berlynse filiaal van die Franse afdelingswinkel Galeries Lafayette, eksklusiewe modewinkels en vertoonsale van motorvervaardigers soos Volkswagen en Opel huisves. Ander bekende winkels sluit die KulturKaufhaus Dussmann ('n reuse-winkel wat boeke en ander media verkoop, met Europa se grootste afdeling vir klassieke musiek) en 'n filiaal van die boeke-kettingwinkel Hugendubel in.
Verder noord is die Maritim proArt Hotel Berlin, die Internasionale Handelsentrum ('n kantoorgebou met 24 verdiepings wat in 1978 opgerig is) en die Friedrichstraße-stasie geleë. Hierdie gekombineerde trein- en stadstreinstasie was vroeër 'n belangrike grensstasie tussen Wes- en Oos-Berlyn wat as Tränenpalast ("Tranepaleis") bekend gestaan het. Agter die stasie is die Admiralspalast (wat tussen 1955 en 1997 as Metropol-Theater bekendheid verwerf het) en die Friedrichstadtpalast-teater asook die tuin van die Kunsthaus Tacheles geleë.
Chris Hani Baragwanath-hospitaal
Die Chris Hani Baragwanath-hospitaal is ’n hospitaal geleë in Soweto, suid van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is die grootste hospitaal in Afrika en die suidelike halfrond en die vierde grootste hospitaal ter wêreld met ’n oppervlakte van 0,7 km² en met 3 200 beddens en 6 760 personeellede. Dit is een van die veertig Gautengse provinsiale hospitale en word deur die Gautengse Provinsiale Gesondheidsdepartement gefinansier. Die hospitaal is in 1941 deur eerste minister, genl. Jan Smuts, as die Royal Imperial Hospital, Baragwanath geopen en het as militêre hospitaal vir die Imperiale Britse magte gedien wat in die Midde-Ooste geveg het. Die hospitaal het vanaf 1948 as die Baragwanath-hospitaal bekendgestaan, genoem na John Baragwanath, 'n Corniese immigrant wat die grond besit het waarop die hospitaal vandag staan. Die naam Chris Hani is in 1997 by die hospitaal se naam gevoeg om die vermoorde ANC- en SAKP-lid te herdenk.
Meer as tweeduisend pasiënte meld daagliks by die hospitaal aan, en bykans die helfte van hulle is MIV-positief.
Kernreaksie
In kernfisika en kernchemie word 'n kernreaksie beskou as die proses waarin twee atoomkerne, of 'n kern en 'n eksterne subatomiese deeltjie, bots om een ​​of meer nuwe nukliede te produseer. Dus moet 'n kernreaksie 'n transformasie van ten minste een nuklied na 'n ander veroorsaak. As daar 'n interaksie is tussen 'n kern en 'n ander kern of deeltjie en hulle dan skei sonder om die aard van enige nuklied te verander, word daar bloot na die proses verwys as 'n soort kernverspreiding, eerder as 'n kernreaksie.
In beginsel in 'n reaksie kan meer as twee deeltjies bots, maar omdat die waarskynlikheid dat drie of meer kerne op dieselfde tyd op dieselfde plek bymekaarkom baie minder is as vir twee kerne, is so 'n gebeurtenis buitengewoon skaars. Die term "kernreaksie" kan verwys na 'n verandering in 'n nuklied wat veroorsaak word deur botsing met 'n ander deeltjie of na 'n spontane verandering van 'n nuklied sonder botsing.
Pampoen
Pampoen verwys na sekere kultivars van skorsies, mees algemeen dié van Cucurbita pepo, wat rondom 'n gladde, effens geriffelde, skil het en diep geel tot oranje gekleur is. Die dik dop bevat die sade en pulp. Sommige buitengewoon groot kultivars van skorsies met 'n soortgelyke voorkoms is ook afgelei van Cucurbita maxima. Spesifieke kultivars van die winterskorsies is afgelei van ander spesies, insluitend C. argyrosperma en C. moschata, word ook soms "pampoen" genoem. In Nieu-Seeland en Australië verwys die term "pampoen" in die algemeen na die breër kategorie wat winterskorsies elders genoem word.
Kernreaksie
Natuurlike kernreaksies kom voor in die interaksies tussen kosmiese strale en materie, en kernreaksies kan kunsmatig gebruik word om kernenergie op aanvraag te verkry. Die belangrikste kernreaksies is die kernkettingreaksies in materiale wat kernsplyting lewer, en die verskillende kernversmeltingsreaksies van ligelemente wat die energieproduksie van die son en sterre dryf.
Pampoen
Pampoene, soos ander skorsies, is inheems aan Noord-Amerika. Pampoene word wyd gekweek vir kommersiële gebruik. Pampoenpastei is 'n tradisionele deel van dankseggingsetes in die Verenigde State van Amerika. Kommersieel geblikte pampoen puree en pampoen pasteivulsels word gewoonlik gemaak van verskillende soorte van die winterskorsies. Pampoene word dikwels uitgehol as Jack o'lanterns vir versiering rondom Halloween.
Kernreaksie
Geskiedenis
In 1919 kon Ernest Rutherford transmutasie van stikstof in suurstof aan die Universiteit van Manchester bewerkstellig met behulp van alfa-deeltjies gerig op stikstof:
Dit was die eerste waarneming van 'n kernreaksie wat geïnduseer was, dit wil sê 'n reaksie waarin deeltjies van een reaksie gebruik word om 'n ander atoomkern te verander. Uiteindelik, in 1932 aan die Universiteit van Cambridge, is 'n volledig kunsmatige kernreaksie en kerntransmutasie bereik deur Rutherford se kollegas John Cockcroft en Ernest Walton, wat kunsmatig versnelde protone teen litium-7 gebruik het om die kern in twee alfa-deeltjies te verdeel. Die prestasie het in die volksmond bekend gestaan as "splyting van die atoom", hoewel dit nie die moderne kernsplytingsreaksie was wat later in 1938 deur die Duitse wetenskaplikes Otto Hahn, Lise Meitner en Fritz Strassmann in swaar elemente ontdek is nie.
Tipes kernreaksies
Alhoewel die aantal moontlike kernreaksies geweldig groot is, is daar verskillende soorte wat meer algemeen of andersins opmerklik is. Enkele voorbeelde sluit in:
Verwante tegnieke
Ander soorte reaksies en tegnieke, wat dikwels in eksperimentele kernnavorsing gebruik word, sluit in:
Kernvergelykings
Kernvergelykings kan in 'n soortgelyke vorm as chemiese vergelykings geskryf word, bv.:
In baie situasies word 'n kompakte notasie gebruik om kernreaksies te beskryf. Hierdie styl van die vorm A (b, c) D is gelykstaande aan A + b wat c + D produseer. Algemene ligdeeltjies word in hierdie snelskrif dikwels afgekort, tipies p vir proton, n vir neutron, d vir deuteron, α vir 'n alfa-deeltjie (helium-4), β vir beta-deeltjie of elektron, γ vir gammafoton, ens. Die reaksie hierbo sou geskryf word as 6Li(d,α)α.
Percy Hynes White
Percy Hynes White (gebore 8 Oktober 2001) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cast No Shadow (2014) en in die televisiereekse Defiance (2013), Between (2015), en The Gifted (2017).
Arnold Meiring
duimnael|regs|250px|Ds. A.M. Meiring duimnael|links|200px|Ds. Meiring in 1957, toe hy moderator was van die Transvaalse Kerk. Ds. Arnoldus (Arnold) Mauritius Meiring (Graaff-Reinet, 21 Mei 1906 – Pretoria, 12 Februarie 1984) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en moderator van die Transvaalse Sinode van 1957 en 1961.
Herkoms en opleiding
Meiring was 'n naamgenoot van die stamvader van die Meirings in Suid-Afrika, Arnoldus Mauritius Meiring, wat in 1743 na Suid-Afrika gekom het om eerste predikant van die NG gemeente Tulbagh, destyds "Roodezandskerk in 't Land van Waveren", te word. Meiring is op Graaff-Reinet gebore waar sy vader, ds. Pieter Gerhardus Jacobus Meiring, leraar was. Sy moeder was die jongste van die sewe Louw-susters van Laborie by die Paarl wat almal predikantsvroue geword het. Die gesin verhuis in 1907 na die Paarl. Hy lê sy matriekeksamen in Rondebosch aan die Hoër Seunskool af en behaal sy M.A.-graad aan die Universiteit van Kaapstad, in dieselfde voorstad. Aan die Kweekskool op Stellenbosch deurloop hy die vereiste kursus en gaan toe na die V.S.A. waar hy sy M.Th.-graad in 1931 aan Princeton behaal.