cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amerikaanse dollar
Die Amerikaanse dollar of VSA-dollar (Engels: United States dollar of US-Dollar, Chamorro: Amerikanon Pesu, Filippyns: Dolyar ng mga Amerikano, Frans: Dollar américain, Hawais: Dala —ʻAmelika, Nederlands: Amerikaanse Dollar, Portugees: Dólar Americano, Samoaans: Amerika Tala, Spaans: Dólar estadounidense, Tetoem: Dólar amerikanu; afgekort VS$) is die amptelike geldeenheid van die Verenigde State van Amerika en sy eilandgebiede, asook van Bonaire, die Britse Maagde-eilande, Ecuador, El Salvador, Liberië, die Marshalleilande, die Gefedereerde State van Mikronesië, Oos-Timor, Palau, Panama, Saba, Sint Eustatius, die Turks- en Caicos-eilande en Zimbabwe.
Die VSA neem die dollar in 1792 in gebruik. Die geldeenheid word sedert die Tweede Wêreldoorlog as anker-valuta in die internasionale handel beskou. Vir die rede word die pryse van goud en olie internasionaal in dollars uitgedruk.
Banknote
[[Lêer:DOLLAR AND EURO IN THE WORLD.svg|duimnael|Gebruik van Amerikaanse dollar en Euro wêreldwyd:
]]
Paul Freeman (akteur)
Paul Freeman (gebore 18 Januarie 1943) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Raiders of the Lost Ark (1981), Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995), Hot Fuzz (2007), en Centurion (2010).
Tibettaans
Tibettaans (ལྷ་སའི་སྐད་ lha-sa'i skad) is 'n Tibeto-Birmaanse taal wat deur sowat 1,2 miljoen mense in Tibet (Volksrepubliek China), Bhoetan, Nepal en Indië gepraat word. Tibettaans is die amptelike taal van die outonome gewes Tibet en is verwant aan Dzongkha, die amptelike taal van Bhoetan. Tibettaans word in die Tibettaanse skrif geskryf, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie. Vir die transliterasie van die Tibettaanse skrif word oorwegend die Wylie-transliterasie gebruik.
Soendanees
Soendanees (ᮘᮞ ᮞᮥᮔ᮪ᮓ, Basa Sunda; letterlik: "taal van Soenda") is 'n Maleis-Polinesiese taal wat in Suidoos-Asië in die westelike derde van die eiland Java van Indonesië gepraat word. Die taal word tans deur sowat 34 miljoen mense gepraat, hoofsaaklik Soendanese, omtrent 15% van Indonesië se totale bevolking, en is daarmee na Indonesies/Maleis en Javaans die derde belangrikste taal van Indonesië, maar geniet nie ampstaalstatus nie.
Vlag van Maleisië
Die nasionale vlag van Maleisië is op 26 Mei 1950 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon veertien horisontale rooi en wit bane met ’n blou reghoek met ’n goue 14-puntige ster en sekelmaan in die skildhoek.
Soendanees
Soendanees is verwant aan Balinees, Bandjarees, Chamorro, Indonesies/Maleis, Javaans, Madoerees, Minangkabau en Palauaans. Dit is ietwat minder verwant aan Filippynse tale soos Cebuano en Tagalog (Filippyns) en het daarnaas nog 'n los verbintenis met Malgassies in Madagaskar.
Vlag van Maleisië
Simboliek
Die 14 bane van dieselfde hoogte stel die gelyke status van die 13 lidstate en die federale regering van Maleisië voor terwyl die 14 punte van die ster die eenheid tussen hierdie entiteite voorstel. Die ster staan bekend as die Bintang Persekutuan (Federale Ster). Die sekelmaan stel Islam voor, wat die amptelike geloof van die land is; die blou reghoek stel die eenheid van die Maleiers voor; die goue kleur van die ster en sekelmaan is die koninklike kleure van die Maleise regeerders.
Soendanees
Soendanees word soms as 'n dialek van Maleis beskou, maar dit word nie algemeen aanvaar nie, hoewel die Maleise taal 'n groot invloed op Soendanees uitgeoefen het. Dit word met die Latynse of die Arabiese alfabet geskryf. Vroeër is ook die Javaanse skrif, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie, gebruik. Dit is verwant aan die Balinese skrif van die Balinese taal.
Vlag van Maleisië
Ontwerp
Die verhouding van die vlag is 1:2. Die sekelmaan se oop kan wys in die rigting van die wapperkant.
Geskiedenis
Die vlag van Maleisië, wat vir die eerste keer op 16 September 1963 gehys is, het ontstaan uit die vlag van die Federasie van Malakka. Voor die skep van die nuwe vlag het elke deelstaat van Maleisië sy eie vlag gehad waarvan baie vandag nog onveranderd is.
Keuse van vlag
Toe die Federasie van Malakka die kortstondige Unie van Malakka vervang het, het die regering deur die Federale Wetgewende Raad ’n ontwerpkompetisie vir ’n nuwe vlag versoek. Drie vlae is aan die publiek voorgehou. Die eerste vlag het 11 sterre bevat met twee Maleise krisse (dolke) in die middel teen ’n blou agtergrond. Die tweede vlag was ’n “konsentriese sirkel van 11 sterre om gekruisde krisse op ’n blou baan.” Die derde het elf bane in rooi en wit afwisselend gehad met ’n geel sekelmaan en vyfpuntige ster op ’n blou agtergrond in die skildhoek. Die derde ontwerp – deur Mohamad Hamzah van die Departement van Openbare Werke – is as die wenner gekies deur middel van ’n meningspeiling in The Malay Mail. Omdat Malakka in die tyd van die Maleikrisis teen die kommuniste geveg het, het die vyfpuntige ster ’n te groot ooreenkoms met die kommunistiese simbool gehad. Die ster is gevolglik aangepas om nog ses punte by te kry.
Die Maleisiese vlag is op 19 Mei 1950 deur koning George VI goedgekeur en is vir die eerste keer op 26 Mei 1950 gehys voor Istana Selangor. Op 31 Augustus 1957 is dit met verkryging van onafhanklikheid op die Merdekaplein in die plek van die Britse Unievlag gehys.
Die ontwerper
Die Maleisiese vlag is deur Mohamed Hamzah, ’n 29-jarige argitek wat vir die Departement van Openbare Werke in Johor Baharu, Johore gewerk het, ontwerp. Hy het in 1947 vir die vlagontwerpkompetisie ingeskryf met twee ontwerpe wat hy binne twee weke afgehandel het. Die eerste ontwerp was ’n groen vlag met ’n blou kris in die middel, omring deur 15 wit sterre. Die tweede ontwerp, wat onder die finaliste was, was soortgelyk aan die huidige vlag maar met ’n vyfpuntige ster. Dit ontleen ’n groot ontwerpelement (die horisontale bane) aan die vlag van die Britse Oos-Indiese Kompanjie. Daar was 373 inskrywings vir die kompetisie en die algemene publiek kon via die pos vir hul gunsteling stem. Dato’ Onn Jaafar, ’n senior Maleisiese staatsman, het vir Hamzah ontmoet nadat hy die kompetisie gewen het en voorgestel dat die ster 11 punte het om al die Maleisiese deelstate te verteenwoordig.
Mohamad Hamzah is ’n paar ddae voor sy 75ste verjaardag oorlede in Jalan Stulang Baru, Kampung Melayu Majidee, Johor.
Wysigings
Na die totstandkoming van Maleisië op 16 September 1963 is die ontwerp van die Maleisiese vlag gewysig om die nuwe deelstate in die federasie te reflekteer en eerbiedig.
Drie addisionele bane is tot die bestaande vlag toegevoeg en die ster is 14 punte gegee om die federasie se oorspronklike 11 deelstate in Maleisië plus Sabah, Sarawak en Singapoer te reflekteer; hierdie ontwerp het onveranderd gebly, selfs na Singapoer se uitsetting uit die federasie twee jaar later. Toe Kuala Lumpur op 1 Februarie 1974 as ’n federale territorium aangewys is, is die addisionele baan en punt van die ster toegewys om hierdie nuwe toevoeging tot die federasie te verteenwoordig. Uiteindelik, met die toevoeging van twee ander federale territoriums – Labuan in 1984 en Putrajaya in 2001 – is die veertiende baan en punt van die ster met die federale regering in die algemeen begin assosieer.
In 1997, toe die Maleiers genooi is om ’n naam aan die vlag te gee, het die Eerste Minister, Tun dr. Mahathir bin Mohammad die naam Jalur Gemilang gekies om die land se voorwaartse strewe na volgehoue groei en sukses te projekteer.
Teken van respek
Gedurende vieringe van Maleisië se Nasionale Dag word almal aangemoedig om die Jalur Gemilang aan huise, kantoorgeboue en korporatiewe persele te laat hang.
Ander vlae
Staatsvaartuie gebruik die Jalur Gemilang as die staatsvaandel. Die ander vaandels wat in Maleisië gebruik word, word hieronder weergegee.
Johnny du Plooy
Johnny du Plooy (27 September 1964 – 12 April 2013 ) was 'n voormalige Suid-Afrikaanse swaargewigbokser. Hy was veral bekend vir sy oorwinning oor die WBA-kampioen, die Amerikaner Mike Weaver.
Boksloopbaan
Die lang 6'3" Suid-Afrikaanse bokser begin sy loopbaan in 1985 en verslaan 17 opponente. Daarna word hy deur die voormalige kampioen, Mike Weaver in sy spore gestuit wat hom in die 7de rondte uitslaan. Hy neem later wraak deur Weaver in slegs twee rondtes uit te slaan. In 1989 daag hy Francesco Damiani uit vir die WBO se vakante swaargewigwêreldtitel tydens die WBO se eerste swaargewigwêreldtitelgeveg (Du Plooy is in die derde rondte uitgeslaan). Hierna neem hy aan 15 verdere gevegte deel wat aan hom 'n totaal van 27 oorwinnings, 5 nederlae en 1 gelykopuitslag besorg. Al sy nederlae was teen bekende opponente soos Renaldo Snipes, Francesco Damiani, Pierre Coetzer en Corrie Sanders. Du Plooy tree in 1993 na 'n oorwinning uit, waarna hy terugkeer vir nog 'n oorwinning, maar tree spoedig daarna permanent uit.
Dood
Du Plooy het 'n paar maande voor sy dood 'n hartaanval gehad. Van toe af, tot met sy dood op 12 April 2013, het hy erge hart- en longprobleme ondervind.
Kranskop (koppie)
Kranskop is 'n bergkoppie reg langs die N1 in Limpopo, Suid-Afrika. In Noord-Sotho staan dit bekend as Modimolle, d.w.s. "god het geëet / verslind". Dit bestaan uit rooi sandsteen en is aan die wesgrens van die Springbokvlakte geleë, sowat 8 km noordoos van Kranskoptolhek en 3 km suid van die Nylrivier. Die kruin van die kop is 1 365 m bo seevlak en toon uit sekere oogpunte 'n ooreenkoms met 'n piramide – na bewering is dit deur die Jerusalemgangers as die ruïne van een aangesien. Sekere plaaslike Bapedi beskou dit as 'n heilige berg en hul rituele word snags teen die hange uitgevoer. Die omgewing van die tolhek is na bewering onveilig weens rowers wat in die bos skuil.
Fauna en flora
Die kop word aan die noorde begrens deur die grasvlaktes van die Nylvloedvlakte. Aan die kop se voet groei digte bosveld met ondermeer groot maroela-, vaalboom- en rooiseringbome, en op die kruin enkele papierbome wat laatsomer pryk in geel loof. Rooijakkalse, grondeekhorings, springhase, steenbokke, duikers, vlakvarke en enkele rondswerwende koedoes word hier aangetref, benewens nonnetjie- en witkoluile.
Steve Barton
Steve Barton (26 Junie 1954 – 21 Julie 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Another World (1964) en Tatort (1970).
BMW N74
Die BMW N74 is 'n dubbelturbo V12-petrolenjin wat die N73 vervang het en sedert 2008 vervaardig word. Produksie sal in 2023 gestaak word. Dit is BMW se eerste turboaangedrewe V12-enjin en word ook in verskeie Rolls-Royce-modelle gebruik.
Ontwerp
In vergelyking met sy natuurlik-geaspireerde BMW N73-voorganger, beskik die N74 oor tweelingturbo-aanjaers. Die turboaanjaers is aan die buitekant van die enjin geleë en lewer 'n hupstootdruk van 11.6 psi (0.8 bar).
Soos sy voorganger het die N74 direkte inspuiting, DOHC en veranderbare kleptydreëling (wat deur BMW dubbel-VANOS genoem word). Die N74 het egter nie 'n veranderlike kleplig nie (wat deur BMW Valvetronic genoem word).
Die N74 is BMW se eerste gebruik van 'n 8-gang outomatiese ratkas, in die vorm van die ZF 8HP90.
Luc Tuymans
Luc Tuymans (gebore in 1958 in Mortsel) is 'n bekende skilder uit Vlaandere. Hy woon en werk in Antwerpen.
Antoniem
'n Antoniem, van die Grieks anti ("teenoorgestelde") en onoma ("naam"), is 'n woordpaar wat teenoorgestelde betekenisse het, soos "dag" en "nag", "warm" en "koud" en "op" en "af".
Antonieme is slegs van toepassing op die betekenis van woorde en nie die werklike konsepte wat die woorde onderlê nie. "Kind" en "ouer" is byvoorbeeld antonieme, maar iemand wat 'n ouer is, mag ook weer 'n ander persoon se kind wees.
Voorbeelde
Voorbeelde van antonieme:
NeNe Leakes
NeNe Leakes (gebore 13 Desember 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Uncle Drew (2018) en in die televisiereekse Glee (2009), The New Normal (2012), en I Dream of Nene: The Wedding (2013).
SPI Switserse Prys-Indeks (Aandele)
Die Switserse Prys-Indeks (SPI) is naas die Switserse Mark-Indeks (SMI) die mees gebruikte Aandele-indeks van Switserland. Die SPI word deur die Switserse aandelebeurs (SIX Swiss Exchange) saamgestel, bereken en gepubliseer. Die SPI omvat al die publieke maatskappye wat op die Switserse aandelebeurs gelys is en is dus die omvattendste aandeleindeks van Switserland. Die SPI is in talle sub-indekse verdeel n.a.v. sake-sektor of mark-kapitalisasie. Saam vorm hierdie sub-indekse die SPI-Indeks-familie. Die SPI-Indeks-familie omvat tans 209 aandele (soos op: 15 Junie 2015).
Begindatum
Die SPI word sedert 1 Junie 1987 bereken. Op hierdie datum (die begindatum) is die basis-koers van die indeks op 1000 punte vasgestel.
Inagneming van Diwidende
Die SPI-indeks word by elke diwidende uitbetaling aangepas (Total-Return-Index). Dit beteken dat diwidende uitbetalings by die berekening van die indeks in ag geneem word. By elke diwidendeuitbetaling word die verdeler van die indeks dienooreenkomstig aangepas. Die indeks is egter ook beskikbaar as 'n suiwer prysindeks (word nie aangepas by diwidendeuitbetalings nie).
Leslie French
Leslie French (23 April 1904 – 21 Januarie 1999) was 'n Britse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Leopard (1963) en The Living Daylights (1987), en in die televisiereekse The Avengers (1961) en The Franchise Affair (1962).
Krulsuring
Die krulsuring (Rumex crispus, Engels: curly dock of yellow dock), is 'n meerjarige blomplant in die familie Polygonaceae, inheems aan Europa en Wes-Asië.
Die plant produseer 'n bloeiwyse of blomstingel wat tot sowat een meter hoog groei. Dit het gladde blare wat uitloop uit 'n groot basale roset, met kenmerkende waai- of krulkante. Op die steel word blomme en sade geproduseer in groepe op vertakte stamme, met die grootste groep aan die bopunt. Die sade is blink, bruin en omhul in die kelk van die blom wat hulle produseer. Die omhulsel stel die sade in staat om op water te kan dryf en word ook vasgevang in wol en dierpelse; dit help die sade om te versprei na nuwe plekke. Die wortelstruktuur is 'n groot, geel, gevurkte penwortel.
Rumex crispus het 'n aantal subspesies met kenmerkende habitatvoorkeure. ''R. crispus ssp. crispus'' word op afval en bewerkte grond aangetref. ''R. crispus ssp. littoreus het 'n kusverspreiding en R. crispus ssp. uliginosus'' word in die modder van riviermondings aangetref. Die spesie verbaster maklik met ander Rumex-spesies, insluitend R. obtusifolius, R. obovatus, R. palustris en R. maritimus.
Toktokkie (kewer)
Die toktokkie (Psammodes gibbus) is 'n kewerspesie wat in die renosterveld voorkom.
Hierdie insek het 'n gladde lyf. Dit is swart van kleur en het rooibruin lyne. Die mannetjie het 'n geel viltagtige kol op die agterlyf. Die kewer klop met sy agterlyf op die grond om sy paarmaat te roep en dit verklaar sy naam.
Wit-Mfolozirivier
Die Wit-Mfolozirivier (Wit-Umfolozirivier, Imfolozi emhlope, Wit-Umfeloos) is 'n standhoudende rivier in KwaZulu-Natal.
Hierdie rivier ontspring noordwes van Vryheid, by 27° 42′ 48″ suid en 30° 38′ 9″ oos en op 'n hoogte van 1600 m. Dit kronkel aanvanklik suidoos en daarna oos deur die heuwels van die sentrale deel van Zoeloeland, loop deur die Matshisholo-natuurreservaat en sluit dan op die suidoosgrens van die Hluhluwe-iMfolozipark by die Swart-Mfolozirivier aan om die Mfolozirivier te vorm. Die rivier is 375 km lank en het 'n bekken van 9 200 km².
Sy vernaamste sytak is die Sandspruit wat uit die noordweste aansluit. Die nedersettings Ulundi en Mahlabathini lê noord van die rivier.
Robert Ebersohn
Robert Ebersohn (gebore in Bloemfontein, 22 Februarie 1989) is ’n rugbyspeler wat voorheen vir die Cheetahs op senter gespeel het in die Superrugbyreeks en vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebekerreeks. Ebersohn was kaptein van die Suid-Afrikaanse onder 20-span en het ook vir die Blitsbokke (die nasionale Sewesspan) uitgedraf.
Oud-Italiese alfabette
Oud-Italies verwys na verskeie uitgestorwe alfabette wat in antieke tye op die Italiaanse Skiereiland vir verskillende Indo-Europese tale (veral Italiese tale) en nie-Indo-Europeese tale (soos Etruskies) gebruik is. Die alfabette is afgelei van ’n archaïese alfabet wat in die 8ste eeu v.C. in die gebied om die Golf van Napels gebruik is.
Die Latynse alfabet en die Germaanse runes het mettertyd uit dié alfabette ontstaan.
Mfolozirivier
Die Mfolozirivier (Umfolozi, Imfolozi, Umfeloos, Veloos) is 'n rivier in KwaZulu-Natal.
Rivierloop
Hierdie rivier ontspring by die samevloeiing van die Swart-Mfolozirivier en die Wit-Mfolozirivier, op die suidoosgrens van die Hluhluwe-iMfolozipark, by 28° 20′ 58″ suid en 31° 58′ 46″ oos. Dit is 43 km stroomop van die mond in die Maphelane-natuurreservaat, 'n deel van die iSimangaliso-vleilandpark.
Oud-Italiese alfabette
Oud-Italiese skrifte
Tot omstreeks 600 v.C. het die archaïese vorm van die Etruskiese alfabet feitlik onveranderd gebly en albei skryfrigtings is gebruik. Daarna het aanpassings van die alfabet plaasgevind wat meegebring is deur die fonologie van Etruskies, en letters wat foneme voorstel wat nie in Etruskies bestaan het nie, is uitgelaat. Teen 400 v.C. het die hele Etrurië blykbaar die klassieke alfabet van 20 letters gebruik, wat meestal van links na regs geskryf is:
A C  D  E  V  Z  H  Θ  I  L M  N  P  Ś  R  S  T  U  Φ  Ψ  F
Dié klassieke alfabet is gebruik tot die 2de eeu v.C., toe die Latynse alfabet dit begin vervang en Etruskies uitgesterf het.
Die Oskiese alfabet het in die 7de eeu v.C. ontstaan uit die archaïese Etruskiese alfabet, hoewel bewyse van ’n ware Oskiese variant van die alfabet eers uit omstreeks die 5de eeu v.C. dateer:
A B  G  D  E  V  Z  H  I  L  M  N  P  Ś  R  S  T  U  F  Ú  Í
Die Nuceriese alfabet is gebaseer op inskripsies wat in Suid-Italië gevind is. Dit dateer uit die 6de en 5de eeu v.C.
Mfolozirivier
Oorstromings
Die Mfolozi is meesal 'n rustige rivier wat deur moerasse met riete en papirus na die see vloei. Oorstromings in 1918 en weer in 1925 het egter tot lewensverlies en groot skade aan landerye en geboue gelei. Met die tropiese storm Domoina en in 1987 was dit weer die geval.
Oud-Italiese alfabette
Oud-Italiese skrifte
A E  I  K  L  M  N  O  P  R  S  T  Θ  U  V  X  Z
Ander alfabette in dié familie sluit in die Retiese, Venetiese en Camuniese alfabet.
Latynse alfabet
Altesaam 21 van die 26 archaïse Etruskiese letters is vanaf die 7de eeu v.C. aangepas vir Oud-Latyn: A B  C  D  E  F  Z  H  I  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  V  X
Unicode
Die Oud-Italiese alfabette is saam tot die Unicode-standaard gevoeg in Maart 2001, met die uitreiking van weergawe 3.1. Die Unicode-blok daarvoor is U+10300–U+1032F, sonder dat ’n spesifieke variant aangedui word. Die rigting van die letters is van links na regs.
Sien ook
Geskiedenis van die alfabet
Eksterne skakels
Lingua etrusca
Klipnenta
Die Klipnenta (Tylecodon ventricosus (Burm.f.) Toelken) is 'n plant wat endemies aan Suid-Afrika is en in die provinsies Wes-Kaap, Oos-Kaap en Noord-Kaap voorkom. Op die SANBI-rooilys word dit as 'veilig' gelys.
Dit is 'n stam- en blaarsukkulent wat uit 'n gedeeltelik ondergrondse verdikte wortelstok groei. Dit vorm stompige spreidende takke wat 30 cm hoog en 2 cm in deursnee kan word. Die plant is bladwisselend en die blare is langwerpig lansvormig en effens behaard. Die bloeiwyse is trosvormig en die blomme staan in groepies van 2-3 by mekaar. Die blomme is gelerig groen aan die basis en word perserig bruin na die effens teruggeboë toppe toe.
Nes ander spesies van die genus Tylecodon is hierdie plant giftig vir skape en veroorsaak die simptome van krimpsiekte.
Jan de Bruin
Ds. Johannes Lodewicus de Bruin (noemnaam oom Boetie, Bethulie, Oranjerivierkolonie, 17 April 1906 – Pretoria, Gauteng, 25 Januarie 1995) was tussen 1935 en 1977 predikant in vier gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|280px|Bestuur van die Studentekorps Veritas Vincet, Potchefstroom, omstreeks 1930 of '31. Van links: M. Postma, V.P. Snyman, W. Coetzee, J.L. de Bruin en [[Abraham Aucamp|A.L. Aucamp.]]
duimnael|links|300px|Studente Teologiese Vereniging, Teologiese Skool Potchefstroom, 1926. Eerste ry: H.J. Vermeulen, F. Coetzee, P.W. van der Walt, Kuifie van der Walt, [[Sarel van der Walt|S.P. van der Walt, J.H. van Zyl. Tweede ry: J.P. van der Walt, B.J. de Klerk, H.C.J. Flemming, W.J. Postma, L.S. van der Walt, I.J. van der Walt, P.G.W. Snyman. Derde ry: J.J.H. Booysen, W.J. van der Merwe, J.L. van der Merwe, C.E.G. Malan, M. Postma, P.J. de Klerk, S.J. van der Walt, H.F.V. Kruger, J.L. de Bruin, A.L. Aucamp. Vyfde ry: Hugo du Plessis, P.J. Liebenberg, Fanus du Toit, B.B.B. Olivier, J.F. du Plooy, J.M. de Wet, J.B. du Plessis, S.C. Venter, A. Postma.]]
Jan de Bruin was die oudste van die 17 seuns en dogters van David Stefanus en Elsie Phillipina de Bruin. As oudste kind moes hy noodwendig help om sy jonger sibbes groot te maak. In 1925 het hy matriek aan die Hoërskool Burgersdorp geslaag en in 1926 met sy akademiese en teologiese studie aan die destydse Potchefstroomse Universiteitskollege begin. In 1932 het hy sy studie suksesvol voltooi en in Januarie 1933 is hy deur die Kaaplandse Partikuliere Sinode beroepbaar gestel.
Gemeentebediening
duimnael|regs|280px|Ds. De Bruin lê die hoeksteen van die [[Gereformeerde kerk Bethlehem op 4 Mei 1946.]]
Weens die Groot Depressie en langdurige droogte wat die land destyds geteister het, moes hy twee en ’n half jaar op ’n beroep wag. In dié tyd het hy in verskeie gemeentes hulp verleen. In Mei 1935 het hy 'n beroep na die kombinasie Vryburg-Goeie Hoop ontvang en dit met blydskap en groot dankbaarheid aanvaar. Hier sou hy werk tot hy in 1943 'n beroep na Bethlehem-Harrismith-Reitz aanvaar het. Hier het hy ywerig gewerk tot hy in 1948 'n beroep na Innesdal in Pretoria aanvaar het.
Ná 21 geseënde bedieningsjare het hy in 1971 vir die laaste keer 'n beroep aanvaar na die gekombineerde gemeentes Fauresmith-Philippolis-Koffiefontein. Hier het hy in 1977 ná 42 jaar in die bediening op 71-jarige leeftyd geëmeriteer.
Ná sy emeritaat het hy en sy vrou hulle met reisattestaat in die gemeente Pretoria-Magalieskruin gevestig. In dié gemeente was hulle, volgens ds. E.J. Smit, die leraar ten tyde van ds. De Bruin se dood, nie "net aktiewe lidmate nie, maar het hy ook met groot seën nog gewerk as hospitaalpredikant. Verder het hy ook nog met dienswerk gehelp in Huis Hermon."
Salisbury Claims
Salisbury Claims is ’n klein nywerheidsvoorstad van Johannesburg, sowat 800 m suidoos van die stadsaal.
Jan de Bruin
Waardering
duimnael|regs|300px|Die Nasionale Sinode van die GKSA van 1939 voor die [[Vrouemonument in Bloemfontein. Eerste ry: H.S. van Jaarsveld, F.N. Lion Cachet, W.J. Postma, B. de Klerk, H.J. Venter, J. van Rooy, P.W. van der Walt, P.G.W. Snyman. Tweede ry: N.H. van der Walt, J.G.H. van der Walt, D. Postma, dr. J.D. Du Toit, J.A. van Rooy, dr. C.J.H de Wet, dr. S.O. Los, dr. J.P. Jooste, J.V. Coetzee, I.D Kruger, J.C. van der Walt. Derde ry: J.P. van der Berg, G.H.J. Kruger, A.L Aucamp, M. Postma, J.M. de Wet, I.J. Lessing. Vierde ry: Jacs van Rooy, J.L. de Bruin, J.A. Schutte, A. Postma, E.L.J. Venter, D.G. Venter, J.L. Vorster, T.T. Spoelstra, Derk Rumpff, H. du Plessis. Vyfde ry: dr. B.J. de Klerk, P.J. de Klerk, J.J. Venter, J.H. Boneschans, L.S. van der Walt, S. du Toit, J.F. du Plooy, A.S.E. Yssel. Sesde ry: H.F.V. Kruger, P.J.S. de Klerk, D.N. Kotze, W.J. Snyman, W.F. Venter, S.P. van der Walt, J.W.J. van Ryssen, N.J. Snyman, B.R. Krüger, D.J. van der Walt.]]
Salisbury Claims
Die voorstad beslaan net sowat 0,09 km² en strek oor nagenoeg 830 m van oos na wes en 800 m van noord na suid. Salisburystraat loop deur die middel van die voorstad. In die weste vorm Eloffstraat die skeidslyn met Wemmer, wat ook in die suide aan Salisbury Claims grens. In die ooste skei Von Willieghstraat die voorstad van Marshalltown, wat ook noord van Salisbury Claims loop.
Jan de Bruin
Waardering
Ds. Smit skryf in die GKSA se Almanak vir 1996: "Gedurende sy verblyf in Magalieskruin het ek hom werklik goed leer ken. Jan de Bruin was 'n man wat met God gewandel het. Hy was 'n nederige dienskneg van die Here wat in alles die eer van die Here eerste gestel het. Hy was 'n hardwerkende man wat geseënd was met goeie gesondheid. In 42 jaar was hy nie 'n enkele Sondag vanweë siekte nie op die preekstoel nie.
"Op sendinggebied het hy baanbrekerswerk in Pretoria gedoen. Hy het in soveel deputaatskappe van die Partikuliere Sinode Noord Transvaal en Nasionale Sinode gedien dat dit te veel is om op te noem. Op onderwysgebied het hy reusewerk gedoen. Vir my persoonlik was hy 'n geestelike vader, 'n man uit wie se ryke lewenservaring ek ontsaglik baie kon put met die oog op my bediening. Wat my die meeste van hom getref het, was sy nederigheid en gehoorsaamheid aan God se Woord. In hom het 'n warm Afrikanerhart geklop. Daarom het hy homself gegee vir sy land en sy volk. Sy taak was afgehandel. Daarom het God hom weggeneem. Ons eer graag so 'n voorganger soos Jan de Bruin."
Gesinslewe
In Desember van die jaar waarin hy in sy eerste gemeente bevestig is (1935), het ds. De Bruin in die huwelik getree met Benomi du Plessis. Uit dié huwelik is drie kinders gebore: Anne Francois, David Stefanus en Fredrica. Op 30 November 1968 het Benomi in 'n motorongeluk gesterf terwyl hulle op pad as na hul seun, Dawie, se huweliksbevestiging. Haar dood was vir hulle familie 'n harde slag. Ds. De Bruin is weer getroud, met Frieda Coetzee (née De Beer). Sy was sy lewensmaat tot sy dood.
Stars
Loopbaan
Die Stars se eerste kommersiële sukses was die langspeler Set Yourself on Fire en die enkelsnit Ageless Beauty wat albei in 2004 vrygestel is.
Cranley en Campbell is daarnaas ook lede van die bekende indie-groep Broken Social Scene, wie se albums net soos dié van die Stars deur die onafhanklike Kanadese platemaatskappy Arts & Crafts in Toronto (Ontario) uitgegee word. Campbell is ook 'n akteur en het in televisieprogramme soos Sex and the City en Law & Order opgetree. Millan het in 2006 haar solo-album Honey From the Tombs vrygestel.
Verskeie liedjies van die Stars soos The Vanishing, Your Ex-Lover Is Dead en The Big Fight is vir aflewerings van bekende televisieprogramme soos Fox Network se The O.C. en CTV se Degrassi: The Next Generation gebruik. Die enkelsnit Ageless Beauty is daarnaas vir die promosie van VH1 se televisieprogram So NoTORIous ingespan.
Sergei Witte
Sergei Joeliwitsj Witte (Russies: Сергей Юльевич Витте) (29 Junie 1849 in Tbilisi; 13 Maart 1915 in Sint Petersburg) was 'n invloedryke staatsman in tsaristiese Rusland.
Lewensloop
Sergei Witte se familie was van Duitse oorsprong. Hulle het hulle in die Baltiese streek gevestig toe dit nog deel was van die Sweedse Ryk (voor Pieter I). Hy is in 1849 gebore in Tbilisi (Georgië) en studeer in wiskunde aan die Noworossijsk-universiteit (tans bekend as die Odessa-staatsuniversiteit) in Odessa, waar hy in 1870 sy studies voltooi. Ná 'n loopbaan as suksesvolle administrateur van die Suidwes-Russiese Spoorweë word hy in 1889 in die Russiese regering opgeneem as leier van die Departement vir Spoorwegaangeleenthede. In 1893 word hy benoem as Minister van Finansies.
Witte bevorder kragdadig die industrialisasie van Rusland en is een van eerste mense wat hom beywer vir die bou van die Trans-Siberiese spoorlyn. Hy stabiliseer die Russiese roebel, wat in 1897 gekoppel word aan die goudstandaard. Danksy die verantwoordelike finansiële beleid van Witte en die feit dat die roebel 'n stabiele geldeenheid was, kon die Russiese regering by buitelandse banke op gunstige terme lenings bekom vir die bou van spoorlyne. Die bou van 'n relatief digte spoorstelsel was van groot belang vir die ontwikkeling van sowel industrieë as die landbou in Rusland. Die graan geproduseer in die nuwe landbougebiede in die Suid-Russiese en Suid-Oekraïense steppe kon voortaan betreklik goedkoop vervoer word na die groot stede van Noord-Rusland en die hawestede in die suide, soos Odessa en Rostof aan die Don, van waar die graan na Wes-Europa verskeep kon word. In die laaste dekade van die 19e eeu was Rusland die Europese land met die vinnigs groeiende ekonomie.
Die hervormingspolitiek van Witte lei uiteindelik tot konflik met ander ministers, en veral met die ultra-konserwatiewe Minister van Binnelandse Sake Wjatsjeslaf Konstantinowitsj von Plehwe, wat Witte in 'n slegte lig by tsaar Nikolaas II stel. Plehwe beweer dat Witte betrokke is by 'n Joodse sameswering. Witte word gedwing om op 29 Augustus 1903 te bedank as Minister van Finansies. Hy word aangestel in die relatief magtelose posisie as voorsitter van die Komitee van Ministers, 'n posisie wat hy beklee tot in 1905.
Terwyl hy polities grootliks sy invloed verloor het, moet hy magteloos toesien hoe Rusland betrokke raak by waaghalsige politiek in Korea wat aanleiding gee tot die Russies-Japannese Oorlog van 1904-1905. Toe hierdie oorlog op 'n Russiese nederlaag uitloop, mis tsaar Nikolaas die onderhandelingsvaardighede van Witte en stel hom weer in die regering aan. In twee opsigte maak Witte homself nuttig. In die eerste plek stel hy deur sy reputasie die Russiese regering in staat om by buitelandse banklenings te verkry, wat die regering nodig gehad het om die onstabiliteit van die Rewolusie van 1905 te oorleef. In die tweede plek beding hy as Russiese hoofonderhandelaar by die Amerikaans bemiddelde onderhandelinge in Portsmouth (New Hampshire) relatief gunstige voorwaardes vir Rusland. Weliswaar verloor Rusland al sy politieke invloed in Mantsjoerye en Korea, en moet die skiereiland Liaodong aan Japan afstaan, maar Rusland behou die noordelike helfte van Sachalin.
Hoewel Witte self nie 'n groot ondersteuner van die konstitutionele regeringsvorm was nie, slaag hy daarin om die tsaar daarvan te oortuig om toegewings te maak om die rewolusionêre beweging se invloed in te perk. Witte stel daarvoor die Oktobermanifes op, wat deur Nikolaas II bekragtig word en tot die instelling van 'n verkose parlement, die Doema lei. Die oorweldige oorwinning deur linksgesinde politieke partye in die eerste parlement maak samewerking met die regering onmoontlik. Daarom word spoedig besluit om die parlement te ontbind. Witte word deur behoudende politici verantwoordelik gehou vir die situasie en hy word gedwing tot aftrede.
Nadat hy vir die tweede keer uit die regering verwyder is, trek Sergei Witte homself in sy private lewe terug en skryf hy sy memoires. Hierdie geskrifte word 'n belangrike historiese bron. Witte gee wel af en toe sy mening in die openbaar oor aktuele gebeure in Rusland. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog protesteer hy skerp teen die Russiese betrokkenheid en waarsku hy dat Rusland verslaan kan word. In plaas van deelname aan die oorlog stel hy voor dat Rusland die inisiatief neem om vredesonderhandelinge tussen Duitsland en Frankryk te bemiddel. Die tsaar gee egter nie hieraan gehoor nie. Kort hierna sterf Witte op 65-jarige leeftyd in Sint Petersburg.
Dmitri Oestinof
Dmitri Fyodorovich Oestinof (Russies: Дмитрий Фёдорович Устинов; 30 Oktober 1908 - 20 Desember 1984) was 'n Marshal van die Sowjetunie en Sowjet-politikus tydens die Koue Oorlog. Hy was van 1965 tot 1976 sekretaris van die Sentrale Komitee in diens van die Sowjet-militêre-nywerheidskompleks en van 1976 tot sy dood in 1984 as Minister van Verdediging van die Sowjetunie.
Oestinof is in 1908 in die stad Samara gebore in 'n Russiese werkersklasgesin. Toe hy volwassenheid bereik het, het hy in 1927 by die Kommunistiese Party aangesluit voordat hy 'n loopbaan in ingenieurswese was. Nadat hy in 1934 aan die Instituut vir Militêre Meganiese Ingenieurswese studeer het, word hy 'n konstruksie-ingenieur aan die Leningrad Artillery Marine Research Institute. Teen 1937 skuif hy na die Bolsjewistiese "Arms" -fabriek op waar hy uiteindelik opstaan om die direkteur te word. Terwyl hy tydens die Tweede Wêreldoorlog as People's Commissar of Armaments gedien het, het hy onderskeiding in die party se geledere behaal deur suksesvol toesig te hou oor die ontruiming van Leningrad se nywerhede na die Oeralberge, waarvoor hy die titel Hero of Socialist Labour ontvang het. Aan die einde van die oorlog is aan hom toevertrou dat grondstowwe, wetenskaplikes en navorsing wat oorbly uit die missielprogram van Duitsland, beslag gelê het.
Onder leiding van Leonid Brezjnef het Oestinof hom by die sentrale komiteesekretariaat aangesluit en teen 1965 opgestaan om kandidaat van die Politburo te word. Na sy aanleiding tot die sentrale partyapparaat het hy die taak gehad om die Sowjetunie se verdedigingsbedryf en sy gewapende magte te administreer. Teen 1976 neem hy Andrei Grechko op as Minister van Verdediging en ontvang hy die rang van Marshal van die Sowjetunie. Namate Brezjnef se gesondheid agteruitgegaan het gedurende die laaste jare van sy leierskap, het Ustinov 'n troika gevorm saam met Andrei Gromiko, minister van buitelandse sake, en die KGB-voorsitter, Joeri Andropof, wie se harde houding die Sowjet-beleid oorheers het totdat Michail Gorbatsjof aan bewind gekom het.
Staal
Staal is 'n legering wat hoofsaaklik uit yster bestaan met 'n koolstof-inhoud tussen 0.2 en 2.04% op 'n massabasis (C:1000–10,8.67Fe), afhangende van die graad. Koolstof is die mees kostedoeltreffende legeringselement vir yster. Verskeie ander legeringselemente word egter ook gebruik soos mangaan, chroom, vanadium en wolfram. Koolstof en ander elemente dien as verhardingsmiddels en verhoed dat die dislokasies van die ysteratoom kristalstruktuur oormekaar gly. Deur die hoeveelhede en die vorm waarin die legeringselemente in die staal voorkom kan eienskappe soos die hardheid, smeebaarheid en treksterkte van die staal beheer word.
Staal met 'n verhoogde koolstofinhoud kan harder en sterker gemaak word as yster, maar word dan ook meer bros. Die maksimum oplosbaarheid van koolstof in yster (in die austenitiese gebied) is 2.14% op 'n massabasis en kom voor by 1149 °C; hoër konsentrasies van koolstof of laer temperature sal sementiet tot gevolg hê. Legerings met 'n hoër koolstofinhoud as hierdie staan bekend as gietyster as gevolg van hulle laer smeltpunt en gietvermoë. Staal kan ook van smeeyster onderskei word wat slegs 'n klein hoeveelheid vreemde elemente bevat, maar soveel as 1% tot 3% op 'n massabasis slak in die vorm van verlengde partikels wat in een rigting voorkom wat 'n kenmerkende grein in die yster veroorsaak. Smeeyster is meer roesbestand as staal en kan makliker gesweis word.
Ten spyte daarvan dat staal lank voor die Renaissance met behulp van verskeie ondoeltreffende metodes vervaardig is, het die gebruik daarvan eers algemeen geword nadat meer doeltreffende vervaardigingsmetodes in die 17de eeu ontwikkel is. Met die ontdekking van die Bessemer-proses in die middel 19de eeu het staal 'n betreklik goedkoop, massavervaardigde materiaal geword. Verdere verfynings van die proses, soos die Linz-Donawitz verwerkingstegniek oftewel die basiese suurstofproses, het die vervaardigingskoste verder verlaag en ook die kwaliteit van die metaal verhoog. Vandag is staal 'n algemene boumateriaal in die wêreld en is 'n belangrike komponent in geboue, gereedskap, voertuie en huishoudelike- en ander toebehore.
Moderne staal word geïdentifiseer deur verskeie grade wat deur verskillende standaarde-organisasies daargestel word.
Materiaaleienskappe
Yster word soos die meeste ander metale gewoonlik nie as 'n onverbonde element in die aardkors aangetref nie. Yster word slegs in verbinding met suurstof of swael in die aarde se kors gevind. Tipiese ysterbevattende minerale sluit Fe2O3-die vorm waarin ysteroksied in die mineraal hematiet voorkom en FeS2—piriet. Yster word ontgin vanuit erts deur die suurstof te verwyder deur dit met 'n ander chemiese element te verbind soos koolstof. Die smeltproses is eers toegepas op metale met laer smeltpunte. Koper smelt net bokant 1000 °C, terwyl tin rondom 250 °C. Daarteenoor smelt gietyster wat meer as 1.7% koolstof in legering bevat by ongeveer 1 370 °C. Al hierdie temperature kon bereik word met antieke metodes wat vir ten minste 6000 jaar lank in gebruik was (sedert die bronstydperk). Aangesien die oksidasietempo baie vinnig toeneem bo 800 °C, is dit belangrik dat die smeltproses in 'n omgewing plaasvind waar daar min suurstof teenwoordig is.
Aangesien koolstofryke austeniet verkoel, poog die mengsel om terug te keer na die ferrietfase wat 'n oormaat koolstof tot gevolg het. Een manier waarop die koolstof die austenietfase kan verlaat is vir die sementiet om uit die mengsel te presipiteer wat yster agterlaat wat suiwer genoeg is om ferriet te vorm en 'n gevolglike sementiet-ferrietmengsel tot gevolg het. Sementiet is 'n stoigiometriese fase met die chemiese formule Fe3C. Sementiet vorm in gebiede waar die koolstofinhoud hoër is terwyl ander gebiede daar rondom na die ferrietfase terugkeer. Sodoende word herhalende patrone gevorm wat aanleiding gee tot lae wat as perliet (Fe3C:6.33Fe) bekend staan vanweë die pêrelagtige voorkoms of die soortgelyke maar minder aantreklike bainietfase.
Die belangrikste polimorfiese vorm is waarskynlik martensiet, 'n chemies metastabiele stof wat ongeveer vier keer sterker is as ferriet. 'n Minimum van 0.4 massapersent koolstof (C:50Fe) word benodig om martensiet te vorm. Wanneer austeniet geblus word om martensiet te vorm, word die koolstof op die plek "vasgevang" wanneer die selstruktuur oorskakel vanaf 'n vlakgesentreerde kubiese tot 'n liggaamsgesentreerde kubiese struktuur. Die koolstofatome is veels te groot om in die interstellêre ruimtes te pas en verwring die selstruktuur na 'n liggaamsgesentreerde tetragonale struktuur. Martensiet en austeniet het 'n identiese chemiese samestelling. Daarom vereis dit uiters min termiese aktiveringsenergie om te vorm.
Die hittebehandelingsproses vir die meeste soorte staal behels die verhitting van die legering totdat austeniet vorm en die daaropvolgende blus van die warm metaal in water of olie, wat dit so vinnig afkoel dat die omskakeling na ferriet of perliet nie genoegsame tyd het om plaas te vind nie. Die omskakeling na martensiet in teenstelling gebeur bykans onmiddellik vanweë die laer aktiveringsenergie.
Op hierdie stadium is die koolstofinhoud hoog genoeg om 'n beduidende hoeveelheid konsentrasie martensiet te vorm, wat 'n uiters harde dog bros materiaal lewer. Dikwels word staal aan 'n verdere lae-temperatuurproses blootgestel om van die martensiet te vernietig (deur genoeg tyd toe te laat vir sementiet om te vorm) en help ook om die interne spannings en gebreke te verminder. Dit maak die staal sagter en lewer 'n meer smeebare en breukbestande metaal. Hierdie stap waarin tyd so 'n belangrike rol speel word tempering genoem en lewer getemperde staal.
Ander materiale word dikwels by die yster-koolstofmengsel gevoeg om die uiteindelike eienskappe te beheer. Nikkel en mangaan in staal verleen daaraan 'n hoër treksterkte en maak austeniet chemies meer stabiel, chroom verhoog die hardheid en smeltpunt en vanadium verhoog ook die hardheid terwyl dit metaalvermoeiïng verminder. Groot hoeveelhede chroom en nikkel (dikwels 18% en 8% respektiewelik) word bygevoeg om vlekvrye staal te lewer wat 'n harde oksied op die metaaloppervlak vorm en korrosie inhibeer. Wolfram vertraag die vorming van sementiet wat meer martensiet laat vorm teen laer blustempos en lewer snelstaal. Aan die ander kant maak swael, stikstof en fosfor staal brosser en daarom moet hierdie elemente vanuit die erts verwyder word tydens verwerking.
Tampere
Tampere [ˈtɑmpɛrɛ], Sweeds Tammerfors [tamərˈfɔrs], is 'n nywerheidstad in die suidweste van Finland. Met 'n oppervlakte van 689,53 vierkante kilometer en 'n bevolking van 209 748 in Junie 2009 is Tampere die derde grootste stad in Finland, die grootste stad in die provinsie Wes-Finland asook die grootste stedelike sentrum in die Nordiese lande wat in die binneland geleë is.
Tampere is die tweede grootste stad in Finland. Dit is in 1779 deur 'n Sweedse koning gestig. Die stad lê in die binneland, omtrent 160 km van Helsinki. Tampere is al dikwels met Manchester in Engeland vergelyk. Sy nywerheidsgroei het vroeg in die 19e eeu begin toe 'n Skot met die naam John Finlayson 'n katoenspinfabriek daar opgerig het.
Vandag is daar honderde fabrieke in Tampere. Omdat baie van hulle deur parke en tuine omring word, het Tampere die bynaam "die Nywerheidspark van Finland" gekry. Afgesien van weefstowwe, lewer die stad se fabrieke houtprodukte en sulke ongewone masjinerie soos sneeuploeë en ysbrekers.
Geografie en klimaat
Tampere is die administratiewe sentrum van die gewes Pirkanmaa (wat dikwels ook "Tampere-gewes" genoem word) en op dieselfde breedtegraad soos Söderhamn in Swede en Lillehammer in Noorweë geleë sodat die dagligure se wisseling duidelik sigbaar word - 21 Junie is die langste dag van die jaar in Tampere waarop die son om 03:41 snags opgaan en eers om 23:12 uur ondergaan. In teenstelling hiermee gaan dit op die kortste dag van die jaar, 22 Desember, eers om 09:43 uur op en verdwyn reeds om 15:04 uur weer agter die horison. Die stadsgebied van Tampere strek oor 'n totale oppervlakte van 689,53 vierkante kilometer. Groot dele van die gebied het nog 'n landelike karakter sodat die bevolkingsdigtheid met sowat 400 inwoners per vierkante kilometer relatief laag is. Tampere grens in die weste aan Nokia en Ylöjärvi, in die suide aan Pirkkala en Lempääla en in die ooste aan Kangasala en Orivesi. Aangesien Tampere se stadsgebied ver na die noorde strek, is die noordelike buurdorpe Kuru en Ruovesi reeds sowat 70 tot 80 kilometer van Tampere se middestad af geleë.
Alhoewel Tampere in die binneland van Finland geleë is, is water 'n alomteenwoordige element in die stadsgebied. Tampere het op 'n landstrook tussen twee mere, Näsijärvi en Pyhäjärvi, ontstaan, en die Tammerkoski-stroomversnelling met 'n lengte van 945 meter, wat as gevolg van die hoogteverskil van 18 meter tussen die twee mere gevorm het, word vir die opwekking van waterenergie gebruik. Die Sweedse naam van die stad, Tammerfors, is van hierdie waterval afgelei. Die stadsgebied behels meer as tweehonderd mere wat ontspanning en watersportgeriewe vir die bewoners bied.
Klimaat
Tampere het 'n kontinentale klimaat met 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van 4,1 °C en gemiddelde jaarlikse neerslae van 573 millimeter. Januarie en Februarie is die koudste maande van die jaar met 'n gemiddelde temperatuur van -7,8 °C, Julie die warmste met 17,3 °C. Tussen November en Maart daal die gemiddelde temperature benede vriespunt.
Swart-Mfolozirivier
Die Swart-Mfolozirivier (Swart-Umfolozirivier, Imfolozi emnyama) is 'n rivier in KwaZulu-Natal.
Oorsprong
Hierdie rivier ontspring op 'n hoogte van 1500 m bo seespieël, ongeveer 20 km oos van Vryheid by 27° 48′ 23″ suid en 31° 2′ 16″ oos.
Stroom
Die rivier is opvallend kronkelrig en loop deur savanneveld, met lae bome en welige plantegroei. Op die suidoostelike hoek van die Hluhluwe-iMfolozipark sluit dit by die Wit-Mfolozirivier aan om die Mfolozirivier te vorm. Die Mbhekamuzi- Thake-, Sikwebezi- en die Vunariviere is die grootstes van 'n groot aantal sytakke.
Olimpiese Somerspele 2008 medaljes
Tydens die Olimpiese Somerspele 2008 in Beijing, China is daar vir 302 sportitems goue, silwer en brons medaljes toegeken.
Swart-Mfolozirivier
Warmbron
Die Thangami-warmbron is suidoos van die dorpie Swart-Umfolozi en wes van die dorpie KwaCeza, op die noordelike oewer geleë.
Naam
Umfolozi is 'n Zoeloe-woord met die betekenis “die dwalende een”. Dit verwys na die baie kronkels in die rivier. Waarskynlik het die opvallende hoeveelheid donker klippe in die rivierbedding tot die voorvoegsel swart aanleiding gegee.
Olimpiese Somerspele 2008 medaljes
Die onderstaande tabel is gesorteer volens goue medaljes verower, dan silwer en laastens brons medaljes. Die gasheerland se medaljes word met 'n blou agtergrond aangedui. Die gegewens in hierdie tabel kom ooreen met die amptelike ranglys van die Internasionale Olimpiese Komitee.
Twee bronsmedaljes was tydens die boks- en judoitems per gewigsklas toegeken. Vir die rede is meer brons as goue en silwer medaljes toegeken.
Medaljes
[[Lêer:2008 Summer Olympics medal map.png|duimnael|250px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
Swart vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Somerspele 2008 deelgeneem het nie.
'n vertoon die gasheerstad (Beijing).
vertoon lande, wat hul eerste medalje tydens die Somerspele gewen het.]]
Aleksei Kosigin
Aleksei Nikolajewitsj Kosigin (Russies: Алексе́й Никола́евич Косы́гин, Aleksej Nikolajevič Kosygin, IPA: [ɐlʲɪˈksʲej nʲɪkɐˈlajɪvʲɪtɕ kɐˈsɨɡʲɪn]; 21 Februarie [O.S. 8 Februarie] 1904 - 18 Desember 1980) was 'n Sowjet-Russiese staatsman tydens die Koue Oorlog. Kosigin is in 1904 in 'n Russiese werkersklas-gesin in die stad Sint-Petersburg gebore. Hy is tydens die Russiese Burgeroorlog in die arbeidsleër opgeneem en na die demobilisasie van die Rooi Weermag in 1921 werk hy in Siberië as nywerheidsbestuurder. Kosigin het in die vroeë dertigerjare na Leningrad teruggekeer en in die Sowjet-hiërargie gewerk. Tydens die Groot Patriotiese Oorlog (Tweede Wêreldoorlog) was Kosigin lid van die Staatsverdedigingskomitee en moes die Sowjet-industrie uit die gebiede beweeg om binnekort deur die Duitse leër oorrompel te word. Hy was 'n jaar lank Minister van Finansies voordat hy Minister van Ligte Nywerheid geword het (later Minister van Ligte Nywerheid en Voedsel). Stalin het Kosigin 'n jaar voor sy eie dood in 1953 uit die Politburo verwyder en Kosigin se posisie binne die Sowjet-hiërargie opsetlik verswak.
Stalin is in 1953 oorlede, en op 20 Maart 1959 word Kosigin aangestel as voorsitter van die Staatsbeplanningskomitee (Gosplan), 'n pos wat hy vir 'n bietjie meer as 'n jaar sou beklee. Kosigin word daarna die eerste adjunkvoorsitter van die Ministerraad. Toe Nikita Chroesjtsjof in 1964 uit die mag verwyder is, het v en Leonid Brezjnef hom opgevolg as onderskeidelik premier en eerste sekretaris. Daarna het Kosigin 'n trojka gevorm met Brezhnev en Nikolai Podgorni, die voorsitter van die Presidium van die Hoogste Sowjet, wat die Sowjetunie in Chroesjtsjof se plek regeer.