cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kniphofia uvaria
Die rooisoldate (Kniphofia uvaria) is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Noord-, Oos- en Wes-Kaap.
Theodor Becker (akteur)
Theodor Becker (18 Februarie 1880 – 26 Junie 1952) was 'n Duitse akteur en kostuumontwerper. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Schatten einer Stunde (1920), Crown of Thorns (1923), Athleten (1925), en Das deutsche Lied (1928).
Ethiopian Airlines
Ethiopian Airlines is Ethiopië se vlagdraer-lugredery en word ten volle besit deur die land se regering. Ethiopian Air Lines is gestig op 21 Desember 1945, sy bedrywighede het op 8 April 1946 begin en is uitgebrei met internasionale vlugte in 1951. Die firma word 'n aandeelmaatskappy in 1965, en sy naam verander van Ethiopië Air Lines na Ethiopian Airlines. Ethiopian is 'n lid van die International Air Transport Association sedert 1959 en van die African Airlines Association (AFRAA) sedert 1968. Die lugredery is 'n Star Alliance-lid sedert Desember 2011.
Sy spilpunt en hoofkantoor is by Bole Internasionale Lughawe in Addis Abeba, vanwaar dit 'n netwerk van 138 passasiersbestemmings – 19 van hulle plaaslik – en 36 vragbestemmings bedien. Ethiopian vlieg na meer bestemmings in Afrika as enige ander lugdiens. Dit is een van die vinnigsgroeiende maatskappye in die bedryf, en is een van die grootste op die vasteland van Afrika. Dit is ook een van die min winsgewende rederye in die Sub-Saharastreek. Die lugredery se vragafdeling is bekroon as "The African Cargo Airline of the Year" vroeg in 2011.
Om gay te wees: straf of seën?
Om gay te wees: straf of seën: antwoorde op die alledaagse lewensvrae van gays in Suid-Afrika is 'n boek deur die Suid-Afrikaanse skrywer Hendrik Pretorius. Na sy legitimasie as proponent tot die bediening binne die NGK op 18 November 1988, het Pretorius sy eerste en omstrede werk Om gay te wees: straf of seën? gepubliseer wat gebaseer was op sy tesis getiteld Homoseksualiteit in Konteks. Hierdie publikasie was die eerste Gay Bevrydingsteologie wat in Afrika gepubliseer is en het die grondslag gevorm van die Teologie van die Hofnar.
Ethiopian Airlines
Kodedeelooreenkomste
Ethiopian Airlines het kodedeelooreenkomste met die volgende lugrederye:
Om gay te wees: straf of seën?
Kontroversie
Hierdie publikasie het tot openbare omstredenheid gelei wat gedryf was deur mediadekking vir jare tussen prof. Johan Heyns, die NGK en Hendrik Pretorius gedurende die tydperk 1990 tot 1994, 'n konflik wat direk daartoe gelei het dat Pretorius die kerk se anti-gay dogma as sonde verklaar het. Midde die omstredenheid is Heyns in 'n onopgelosde sluipmoordaanval vermoor by sy huis in Waterkloofrif, Pretoria.
Ethiopian Airlines
Bedryfstendense
Die belangrikste tendense vir Ethiopian Airlines in onlangse jare word hier vertoon (teen die jaareinde op 30 Junie):
Om gay te wees: straf of seën?
Kontroversie
In apartheid Suid-Afrika, waarin die protesstem hoofsaaklik opgegaan het rondom rasse politiek, het hierdie boek ŉ seksuele kleur aan protesoptrede gegee in Suid-Afrika wat 'n media-warrelwind opgejaag het op 12 Augustus 1990: "Hendrik Pretorius has truly set the cat among some very disapproving pigeons in the Ned Geref Church, with the publication of a book, ‘Om gay te wees: straf of seën?’ (Being Gay: Punishment or Blessing?). And by coming out of the closet this week, he has filled NGK traditionalists with fear and alarm".
Hoof inhou
Die boek spreek die volgende temas aan:
Joernaliste
Mariechen Waldner (Rapport) Neels Jackson (Beeld) Marion Duncan (Sunday Times) Carolyn McGibbon (The Weekend Argus – Cape Argus) Marieta Roos (Huisgenoot) Dessa Salter(You) Michael Shafto (Sunday Star) Nomavenda Mathiane (Sunday Star) Mary Rose (You) Charlotte Bauer (The Weekly Mail) Liesl Louw (Beeld) Lizél Louw (Transvaler) Theunis Engelbrecht (Beeld) Sandra Coetzee (Transvaler)
Shaun de Waal (The Weekly Mail) Johan Bruwer (De Kat) Christelle de Jager (Vrye Weekblad) William Pretorius (Exit) Adam Streicher (Die Perdeby) Wiida Basson (Beeld) Ian Stiff (The Pretoria News) Hester van der Merwe (Transvaler) Alet van der Westhuizen (Beeld) Magda Theron (Beeld) Alida Britz (Transvaler) Prof PJ de Bruyn (Die Kerkblad) Prof Ernst Marais (Die Voorligter)
TV Aanbieders
Ruda Landman (Carte Blanché) Riaan Cruywagen (SABC News) Antoinette van Niekerk (SABC)
Fotograwe
Lisa Hnatowicz Adéle Hamblin Nicolene Olckers Justin Sholk Phyllis Green Robyn Ryan Willem de Lange
TV en Radio
SABC Radio - Monitor SABC TV MNET – Carte Blanche
Tydskrifte
De Kat You Huisgenoot Highveld Style: Standard bank National Arts Festival Die Voorligter Die Kerkblad
Nuusblaaie
Rapport Sunday Times Sowetan Sunday Star The Weekly Mail The Weekend Argus / Cape Argus Beeld Transvaler Vrye Weekblad Exit Die Perdeby The Citizen The Pretoria News Die Kerkblad Die Kerkbode
Gereformeerde kerk Bellville-Oos
duimnael|links|310px|Die Gereformeerde kerk Bellville-Oos se gebouekompleks soos gesien uit Redwoodstraat, Bellair. duimnael|links|170px|Ds. Frans van der Walt, die leraar van 1978 tot 2007 (toe hy sy emeritaat aanvaar), toe hy in 1965 aangewys is as voorsitter van die [[PU vir CHO se studenteraad.]]
Die Gereformeerde kerk Bellville-Oos is die grootste gemeente in die GKSA se Klassis Boland, wat die hele provinsie Wes-Kaap beslaan.
Huidige stand
Die gemeente het in 2015 822 belydende en 216 dooplidmate gehad, meer as ’n vyfde van dié klassis met sy 20 gemeentes se sieletal. 'n Jaar later was dit onderskeidelik 847 en 223. Met afstigting van die Gereformeerde kerk Bellville op 16 April 1972 het Bellville-Oos ’n sieletal van 409 gehad, vergeleke met die huidige 1 038. Die moedergemeente Bellville sluit onder meer die stadsgebiede Bellville, Parow, Goodwood en Monte Vista in, terwyl Bellville-Oos se grense stadsgebiede soos Bloubergstrand, Bothasig, Brackenfell, Durbanville, Kraaifontein, Kuilsrivier, Melkbosstrand, Milnerton en Table View insluit.
Geskiedenis
Mettertyd het Bellville-Oos se lidmaattal sterk toegeneem tot die belydende lidmate byvoorbeeld in 1988 700 bereik het. Van 1990 af het die gemeente dan ook meerdere bediening (meer as een predikant). Gou was die kerkgebou te klein sodat van 1993 af twee oggenddienste gehou moes word. ’n Huis langs die kerkperseel op die hoek van Cherry- en Redwoodstraat, Bellair, Bellville, is aangekoop om die katkisasie, administrasie en vergaderplekke te huisves. Dié huis heet dan ook Die Kerkhuis.
Later het die kerkraad besluit om die kerkgebou te vergroot tot ’n meerdoelige gemeentesentrum. Byna sewe maande lank moes die gemeentebyeenkomste in ’n skoolsaal gehou word terwyl die ingrypende verbeterings en veranderings aan die kerk aangebring is. Die oorspronklike gedenkplaat, wat op 19 Julie 1975 onthul is, is na die ingang van die nuwe gemeente gemeentesentrum verplaas waar dit onder die nuwe gedenkplaat gemonteer is. Laasgenoemde het ds. Reinder Kingma en Johannatjie van der Walt op Saterdag 20 Mei 2006 onthul.
Theodor Leutwein
Theodor Leutwein (9 Mei 1849 - 13 April 1921) was 'n Goewerneur van Duits-Suidwes-Afrika en is in Duitsland gebore. Hy word in 1894 na Suidwes-Afrika as bevelvoerder van die magte in die stryd teen Hendrik Witbooi gestuur. Hy word in 1895 as Administrateur (Landeshauptmann) aangestel en as Goerwerneur in 1898. Na voortdurende konflik met die Hereros word hy in 1904 deur generaal Lothar von Trotha vervang. Hy tree af in 1905 en is op 13 April 1921 in Duitsland oorlede.
Oceanapia fistulosa
Oceanapia fistulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Bowerbank.
Tweede Opiumoorlog
Die Tweede Opiumoorlog (1856–1860), ook bekend as die Tweede Anglo-Chinese Oorlog, Tweede Chinese Oorlog, Pyloorlog en Anglo-Franse Ekspedisie na China was ’n oorlog tussen enersyds die Britse Ryk en die Tweede Franse Keiserryk en andersyds die Qing-dinastie van China. Die geveg was om soortgelyke redes as die Eerste Opiumoorlog geveg.
Benamings
“Tweede Oorlog” en ”Pyloorlog” word albei in geskrifte gebruik. “Tweede Opiumoorlog” verwys na een van die Britse strategiese doelwitte: die wettiging van die opiumhandel, die uitbreiding van handel in Asië, die oopstel van die hele China vir Britse handelaars en die vrystelling van buitelandse invoere van interne deurvoerbelasting. Die “Pyloorlog” verwys na die naam van ’n vaartuig wat die beginpunt van die konflik geword het. Historici debatteer oor die belangrikheid van die opiumfaktor in die oorlog.
Agtergrond
In die 1850’s het imperialisme vinnig toegeneem. Sommige gedeelde doelwitte van Westerse magte was die uitbreiding van hul oorsese markte en die oprigting van nuwe hawens om by aan te doen. Die Franse Verdrag van Huangpu en die Amerikaanse Wangzia-verdrag het albei klousules bevat vir die heronderhandeling van die verdrae na 12 jaar. In ’n poging om hul voorregte in China uit te brei, het Brittanje geëis dat die Qing-owerhede die Verdrag van Nanking (wat in 1842 onderteken is) hersien en het hulle hul status van “mees begunstigde nasie” as rede aangehaal. Britse eise het ingesluit dat die hele China vir Britse handelaars oopgestel word; dat die opiumhandel gewettig word; dat buitelandse invoere van interne deurgangbelasting vrygestel word; dat seerowery onderdruk word; dat die handel met Asië gereguleer word; dat ’n Britse ambassadeur toestemming kry om in Beijing te woon; en dat Engelstalige weergawes van alle verdrae voorkeur geniet bo die Chinese weergawes.
Die hof van die Qing-dinastie het die eise van Brittanje, Frankryk en die Verenigde State verwerp.
Operasies teen die versperringsforte op die Kantonrivier het begin. Hierdie marine- en militêre operasies was deurlopend van 23 Oktober tot 13 November. Die versperringsforte, die Humenforte, die Blenheimforte en die Nederlandse Folieforte en 23 Chinese jonke is almal oorgeneem of vernietig. Die voorstede van Kanton is platgetrek, verbrand of omgestoot sodat die skepe op die mure van die dorp kon vuur.
Die Qing-regering is gekonfronteer met die Taiping-rebellie en was in geen posisie om militêre weerstand in die Weste te bied nie. Dit het bekend geword as die Pylinsident.
Britse aanvalle
Hoewel die Britte deur die Indiese Rebellie van 1857 vertraag is, het hulle die Pylinsident in 1856 opgevolg en Guangzhou vanaf die Pêrelrivier aangeval. Die goewerneur van Guangzhou en die Guangxi-provinsie, Ye Mingchen, het alle Chinese soldate wat die forte beman het, opdrag gegee om nie weerstand teen die Britse inval te bied nie. Nadat die eerste fort by Guangzhou sonder moeite oorgeneem is, het die Britse weermag Guangzhou aangeval.
Intussen was daar in Hongkong ’n poging om sir John Bowring, die Britse superintendent, en sy gesin te vergiftig. Die bakker wat aangekla is daarvan dat hy arseen in die brood gesit het, het die poging verbrou deurdat hy te veel gif in die deeg gesit het. Dit het tot gevolg gehad dat die slagoffer in so ’n mate gebraak het van die gif dat slegs ’n nie-dodelike hoeveelheid in sy stelsel agtergebly het. Stadsomroepers is uitgestuur met ’n waarskuwing om die ramp af te weer.
Na die verkiesing in Brittanje in 1857 en ’n vergrote meerderheid vir Palmerston is die persone in die Whig-faksie wat China ondersteun het, stilgemaak, en het die nuwe parlement besluit om vergoeding van China te eis na aanleiding van die verslag deur Harry Parkes, Britse konsul in Guangzhou, omtrent die Pylinsident. Die Franse Keiserryk, die Verenigde State en die Russiese Ryk is deur Brittanje genader om ’n alliansie te vorm.
Intervensie van Frankryk
Frankryk het, na aanleiding van die teregstelling van vader Auguste Chapdelaine (die Vader Chapdelaine-insident) deur plaaslike Sjinese owerhede in Guangxi-provinsie, die Britse aksie teen China ondersteun. Guangxi was in daardie stadium nie oop vir buitelanders nie.
Rusland en die Verenigde State het gesante na Hongkong gestuur om die Britte en Franse by te staan. Hulle het uiteindelik geen militêre bystand gebied nie. Die Verenigde State was wel in twee veldtogte betrokke, die eerste in weerwraak vir ’n Chinese aanval op ’n offisier van die Amerikaanse Vloot. Die gevolglike veldtog was die Slag van die Pêrelrivierforte naby Kanton. Die tweede was in 1859 toe ’n Amerikaanse oorlogskip, die USS San Jacinto, die Dagu-forte gebombardeer het ter ondersteuning van die Britse en Franse troepe op land.
Die Britte en Franse het hul magte saamgesnoer onder admiraal sir Michael Seymour. Die Britse weermag onder leiding van lord Elgin en die Franse weermag onder leiding van Jean-Baptiste Gros het Guangzhou laat in 1857 aangeval en ingeneem. Ye Mingchen is gevange geneem en Bogui, ’n Mongool wat die goewerneur van Guangzhou was, het oorgegee. ’n Gesamentlike komitee van die alliansie is saamgestel. Die geallieerdes het Bogui in sy oorspronklike pos behou sodat die orde namens die oorwinnaars gehandhaaf kon word. Die Brits-Franse Alliansie het vir naastenby vier jaar beheer oor Guangzhou behou. Ye Mingchen is na Kalkutta in Indië verban waar hy homself in so ’n mate uitgehonger het dat hy gesterf het.
Die koalisie het van daar af noordwaarts beweeg om die Dagu-forte in Mei 1858 te verower.
Verdrae van Tientsin
In Junie 1858 het die eerste gedeelte van die oorlog tot ’n einde gekom met die vier Verdrae van Tientsin waarvan Brittanje, Frankryk, Rusland en die Verenigde State deel uitgemaak het. Hierdie partye het besluit om nog elf hawens vir Westerse handel oop te stel. Die Chinese het aanvanklik geweier om die verdrae te bekragtig.
Die hoofpunte van die verdrag was:
Verdrag van Aigun
Op 28 Mei 1858 is die Verdrag van Aigun met Rusland onderteken waardeur die grens tussen Rusland en China soos vasgestel in die Verdrag van Nertsjinsk van 1689. Rusland het die linkeroewer van die Amoerrivier bygekry waardeur die grens van die Argoenrivier af teruggestoot is. Die verdrag het aan Rusland ’n area aan die Stille Oseaan-kus gekry wat nie invries nie en aldaar die stad Wladiwostok in 1860 gevestig.
Anglo-Franse inval
In Junie 1858, kort nadat die hof in China die nadelige verdrae erken het, het meer aggressiewe ministers die oorhand oor keiser Xinafeng gekry en indringing deur die Weste teengestaan. Op 2 Junie 1858 het die keiser gelas dat die Mongoolse generaal Sengge Rinchen die Dagu-forte naby Tianjin moet bewaak. Rinchen het die forte versterk met bykomende artillerie. Hy het ook 4 000 Mongoolse ruiters van Chahar en Suiyuan ontbied.
In Junie 1859 het ’n Britse vlootmag met 2 200 troepe en 21 skepe onder beheer van admiraal sir James Hope, saam met nuutaangestelde Anglo-Franse gesante vir die ambassades in Beijing, noordwaarts van Sjanghai na Tianjin geseil. Hulle het na die mond van die Hairivier naby Tianjin, wat deur die Dagu-forte bewaak was, geseil en daarop aangedring om hul binnevaart na Beijing voort te sit. Rinchen het geantwoord dat die Anglo-Franse gesante verderaan by Beitang aan wal mag gaan en na Beijing mag reis, maar hy het geweier om die gewapende magte toe te laat om hulle te vergesel na die Chinese hoofstad. Die Anglo-Franse magte het egter daarop aangedring om by Dagu aan wal te gaan, eerder as by Beitang, en om die gesante op hul reis te vergesel. Op die aand van 24 Junie 1859 het ’n klein groep van die Britse magte die ysterhindernisse wat deur die Chinese in die Baiherivier geplaas is, opgeblaas. Die volgende dag het die Britse troepe met mag probeer om die rivier binne te seil en die Dagu-fort gebombardeer. Sagte modder en laagwater het egter hul landing verhinder en akkurate vuurwerk van Rinchen se kanonne het vier kanonbote gesink en ’n verdere twee ernstig beskadig. Hoewel kommodoor Josiah Tattnall van Amerika beveel is om neutraal te bly, het hy verklaar dat “bloed kruip waar dit nie kan loop nie” en dekvuur gebied om die konvooi se aftog te beskerm. Die misklukte oorname van Dagu was ’n slag vir Britse prestige en anti-buitelandse weerstand het ’n hoogtepunt in die Qing-hof bereik.
In die somer van 1860 is lord Elgin weer deur Londen afgevaardig met ’n Anglo-Franse mag van 11 000 Britse troepe onder generaal James Hope Grant en 6 700 Franse troepe onder generaal Charles Cousin-Montauban. Hulle het vanaf Hongkong noordwaarts beweeg met 173 skepe en die hawens by Yantai en Dalian oorgeneem om die Bohai-golf af te sper. Daarna, op 3 Augustus, het hulle aan Beitang (destyds as “Pei Tang” geskryf), 3 kilometer van die Dagu-forte, geland. Beitang is drie weke later, op 21 Augustus, verower. Nadat Tianjin op 23 Augustus verower is, het die Anglo-Franse magte binnelands in die rigting van Beijing beweeg. Die Xianfeng-keiser het ministers uitgestuur om vredespraatjies te maak maar die Britse diplomatieke gesant, Harry Parkes, het die keiserlike gesant beledig en ’n boodskap dat die Britte die prefek van Tianjin ontvoer het, is ontvang. Parkes is in weerwraak op 18 September gearresteer. Parkes en sy gevolg is opgesluit en ondervra. Die helfte van die gevolg is deur lingchi (“dood deur ’n duisend snye”) vermoor deur die toepassing van ’n toerniket op afgesnyde ledemate om die marteling uit te rek; dit het die Britse leierskap woedend gemaak toe hulle die onherkenbare lyke vind. Die Anglo-Franse magte het op 18 September met Rinchen se Mongoolse ruitery gebots by die Slag van Zhangjiawan, voordat hulle na die buitewyke van Beijing beweeg het vir ’n beslissende stryd in Tongzhou, Beijing.
Verbranding van die Somerpaleise
Met die Qing-weermag wat verwoes is het keiser Xianfeng uit Beijing gevlug en sy broer prins Gong in beheer van die onderhandelinge agtergelaat. Xianfeng het eers na die Chengde-somerpaleis gevlug en daarna na die provinsie Rehe. Anglo-Franse troepe in Beijing het die Somerpaleis (Yihe Yuan) en die Ou Somerpaleis (Yuan Ming Yuan) onmiddellik begin plunder omdat dit vol waardevolle kunswerke was. Nadat Parkes en die oorlewende gevangenes vrygelaat is, het lord Elgin beveel dat die Somerpaleise vernietig word. Die vernietiging het op 18 Oktober begin. Beijing is nie beset nie en die Anglo-Franse weermag het buite die stad gebly.
Die vernietiging van die Verbode Stad, soos voorgestel deur lord Elgin, is bespreek om die Chinese te ontmoedig om ontvoering as onderhandelingsmetode te gebruik en om wraak te neem op die mishandeling van hul gevangenes. Elgin se besluit is verder gemotiveer deur die marteling en moord van twintig Westerse gevangenes, insluitend twee Britse gesante en ’n joernalis vir The Times. Die Russiese gesant Graaf Ignatjew en die Franse diplomaat Baron Gros het genoë geneem met die afbranding van die Somerpaleis in plaas van die Verbode Stad omdat dit die “minste verwerplik” was en omdat dit nie die ondertekening van die verdrag in gedrang sou bring nie.
Nadraai
Madat keiser Xianfeng en sy gevolg uit Beijing gevlug het, is die Verdrag van Tianjin in Junie 1858 uiteindelik bekragtig deur Yixin, prins Gong, die keiser se broer, in die Pekingse Konvensie op 8 Oktober 1860. Dit het ’n einde aan die Tweede Opiumoorlog gebring.
Die Britte, Franse en – vanweë die intriges van Ignatjew – die Russe is almal ’n permanente diplomatieke teenwoordigheid in Beijing verleen (iets wat die Qing tot die bittereinde teengestaan het omdat dit gelykheid tussen China en Europese magte beteken het). Die Chinese moes 8 miljoen silwertaels elk aan Brittanje en Frankryk betaal. Brittanje het Kowloon (langs Hongkong) verkry. Die opiumhandel is gewettig en aan Christene is volle burgerregte toegestaan, insluitend die reg om eiendom te besit en die reg om te evangeliseer.
Die inhoud van die Pekingse Konvensie het die volgende ingesluit:
Twee weke later het Ignatjew die Qing-regering gedwing om ’n “Bykomende Verdrag van Peking” te onderteken wat die grondgebied oos van die Oessoeririvier (wat deel uitmaak van Uiter Mantsjoerië) aan die Russe te sedeer. Die oorwinning oor die Keiserlike weermag deur ’n relatief klein Anglo-Franse mag (ten minste 10 Chinese teen 1 Anglo-Fransman) saam met die vlug (en gevolglike dood) van die keiser en die afbrand van die Somerpaleis was ’n skokkende slag vir die eens magtige Qing-dinastie. “Die antieke samelewing is sonder twyfel teen 1860 deeglik deur die Weste oorwin en verneder.” Na hierdie oorlog in die 1860’s het ’n groot moderniseringsbeweging in China, bekend as die Selfversterkingsbeweging, begin en verskeie institusionele hervormings is geloods.
Paul Beckers
Paul Beckers (1 November 1878 – 27 April 1965) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent In Sachen Timpe (1934).
Bayesiaanse statistiek
Bayesiaanse statistiek (vernoem na Thomas Bayes) is 'n onderversameling van statistiek waarin stellings oor die waarheid in terme van Bayesiaanse waarskynlikhede gemaak word.
Ilmeniet
Die naam ilmeniet is afgelei van die Russiese Ilmenberg in die suidelike Oeralgebergte, die plek waar dit eerste gevind is.
Paul L. Smith
Paul L. Smith was 'n Amerikaanse akteur en komediant. Hy was veral bekend vir sy rol in Popeye (1980).
Biografie
Paul Lawrence Smith is op 24 Junie 1936 in Everett, Massachusetts in die Verenigde State van Amerika gebore. Hy werk aanvanklik as 'n uitsmyter (bouncer) en lyfwag voordat hy in die rolprentbedryf beland. Hy het 'n swart gordel in taekwondo.
Smith speel meestal die rol van groot ouens en skurke in films, soos die rol van Bluto in Popeye. Hy het 'n opvallende baard.
In 2006 emigreer hy na Israel en neem die naam Adam Eden aan. Hy is op 25 April 2012 by sy huis in Ra'anana, Israel oorlede.
Filmografie
Van sy noemenswaardige rolprente:
Sook-Yin Lee
Sook-Yin Lee (gebore 1966) is 'n Kanadese aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hedwig and the Angry Inch (2001), Shortbus (2006), en Year of the Carnivore (2009).
Michael Barbieri (akteur)
Michael Barbieri is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Little Men (2016), The Dark Tower (2017), en Spider-Man: Homecoming (2017).
Kleinkanferfoelieboom
Die kleinkanferfoelieboom (Turraea obtusifolia) is 'n struik of klein boomspesie. Dit is die eerste keer deur Ferdinand von Hochstetter beskryf. Turraea obtusifolia behoort aan die genus Turraea, en seringfamilie, Meliaceae.
Ike Barinholtz
Ike Barinholtz (gebore 18 Februarie 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Disaster Movie (2008), Neighbors (2014), en Suicide Squad (2016), en in die televisiereeks The Mindy Project (2012).
Kumara
Kumara (waaieraalwyne) is 'n genus wat uit twee spesies bestaan en hoort tot die familie Asphodelaceae. Beide die twee spesies is inheems aan die Wes-Kaap.
Beide die twee spesies was eers deel van genus Aloe maar navorsing het bewys dat hulle 'n klade op hul eie is en hulle in genus Kumara geplaas. Die genus is stamloos en meerjarig. Die blare is in die vorm van 'n waaier. Beide spesies is deel van die fynbos.
Kleinkanferfoelieboom
Die boom se FSA-nommer is 296.1. Dit het geen gelyste subspesies nie.
Antoine de Saint-Exupéry
Saint-Exupéry was voor die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog 'n suksesvolle kommersiële vlieënier en het lugposroetes in Europa, Afrika en Suid-Amerika gevlieg. Aan die begin van die oorlog het hy by die Franse lugmag aangesluit en verkenningstogte gevlieg totdat Frankryk in 1940 'n wapenstilstand met Duitsland onderteken het. Nadat hy uit die Franse lugmag ontslaan is het hy na die Verenigde State gereis ten einde sy regering te oorreed om oorlog teen Duitsland te verklaar.
Saint-Exupéry het 28 maande in Amerika deurgebring waartydens hy drie van sy belangrikste werke geskryf het. Hierna het hy by die Vrye Franse lugmag in Noord-Afrika aangesluit - alhoewel hy ouer as die maksimum toegelate ouderdom vir sulke vlieëniers was en sy gesondheid in 'n bedenklike toestand was. Hy het verdwyn en sterf vermoedelik op 31 Julie 1944 tydens 'n verkenningstog vanaf Korsika oor die Middellandse See.
Voor die oorlog het Saint-Exupéry bekendheid in Frankryk verwerf as vlieënier. Sy literêre werke het hom na sy dood tot 'n nasionale held in Frankryk verhef. Sy Le Petit Prince is in 300 tale vertaal. Hy het verdere erkenning verwerf met internasionale vertalings van sy ander werke. 'n Internasionale humanitêre groep het die titel van sy filosofiese werk, Terre des hommes, as hul naam aangeneem, en dit is ook gebruik as die sentrale tema van Expo 67 in Montreal, Quebec.
Sy geboortedorp Lyon het ook die belangrikste lughawe aldaar na hom vernoem.
Oceanapia fragilis
Oceanapia fragilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Karl Beckersachs
Karl Beckersachs (26 September 1881 – 31 Maart 1951) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Dieb (1918), Women Engulfed by the Abyss (1918), Die gestohlene Seele (1919), en The Waltz Dream (1925).
Egiptiese tweelettertekens
Tweeletter-hiërogliewe is Egiptiese simbole wat uit twee letters bestaan – dit kan ’n kombinasie van klinkers of medeklinkers wees. In geskrewe Egipties is daar drie soorte hiërogliewe: eenlettertekens, wat een waarde voorstel (dus die alfabettekens), tweeletter- en drielettertekens.
Edward Howell (akteur)
Edward Howell (15 Julie 1902 – 20 Augustus 1986) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent For the Term of His Natural Life (1927).
Kleefdoring
Die kleefdoring (Vachellia borleae) is 'n acaciaboom wat in die droë bosveld van Suider-Afrika voorkom. Dit inheems aan Botswana, Eswatini, Mosambiek, Suid-Afrika en Zimbabwe.
Die boom se FSA-nommer is 160.1.
Oceanapia fuliginosa
Oceanapia fuliginosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.
Oceanapia globosa
Oceanapia globosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Keltiese Tier
Die " Keltiese Tier " (Iers: An Tíogar Ceilteach) is 'n term wat verwys na die ekonomie van Ierland vanaf die middel-1990's tot die laat 2000's, 'n tydperk van vinnige reële ekonomiese groei aangevuur deur direkte buitelandse investering. Die oplewing is gedemp deur 'n daaropvolgende eiendomsborrel wat gelei het tot 'n ernstige ekonomiese afswaai.
Aan die begin van die 1990's was Ierland 'n relatief arm land volgens Wes-Europese standaarde, met hoë armoede, hoë werkloosheid, inflasie en lae ekonomiese groei. Daarna het die Ierse ekonomie tussen 1995 en 2000 teen 'n gemiddelde koers van 9,4% uitgebrei, en het gedurende die volgende dekade teen 'n gemiddelde koers van 5,9% bly groei tot 2008, toe dit in 'n resessie verval het. Ierland se vinnige ekonomiese groei is beskryf as 'n seldsame voorbeeld van 'n Westerse land wat ooreenstem met die groei van Oos-Asiatiese nasies, dit wil sê die ' Vier Asiatiese Tiere '.
Ierland se ekonomie het vanaf 2008 'n dramatiese ommekeer ondergaan, swaar getref deur die wêreldwye finansiële krisis en daaropvolgende Europese skuldkrisis, met die BBP wat met 14% gekrimp het en werkloosheidsvlakke wat teen 2011 tot 14% gestyg het. Die ekonomiese en finansiële krisis het tot 2014 geduur; die jaar 2015 met 'n groeikoers van 6,7% was die begin van 'n nuwe tydperk van sterk ekonomiese groei.
Metafiksie
Metafiksie is 'n vorm van literêre werk, wat sy eie struktuursvorm of -aard benadruk op 'n wyse wat die leser aanhoudend daaraan herinner dat hulle 'n fiksionele werk lees of besigtig.
Metafiksie is o.a. selfbewus van taal, literêre vorm, verhaal en diskoers, en hou die aandag deurentyd, op direkte of indirekte wyse, op spesifieke aspekte. Metafiksie word gereeld gebruik as 'n vorm van parodie, of 'n gereedskapstuk ten einde literêre gebruike of konvensies te ondermyn en die verhouding te ondersoek tussen die literatuur en realiteit, die lewe, en die kuns.
Alhoewel metafiksie dikwels geassosieer word met postmodernistiese literatuur, kan die gebruik daarvan teruggetrek word na veel vroeër werke van fiksie soos Geoffrey Chaucer se Canterbury Tales (1387), Miguel de Cervantes se Don Quijote, (1605), William Shakespeare se Perokles, Prins van Tyre (c.1608), Laurence Stern se The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman (1759), en William Makepeace Thackeray se Vanity Fair (1847).
Meer onlangse werke in die vorm sluit in J.R.R. Tolkien se Lord of the rings (1954-1955), of Douglas Adams se The Hitchiker's Guide to the Galaxy (1979). Nietemin het metafiksie baie prominent geword in die 1960's, met skrywers en werke soos John Barth se Lost in the Funhouse, Robert Coover se The Babysitter en The Magic Poker, Kurt Vonnegut se Slaughterhouse-Five, John Fowles se The French Lieutenant's Woman, Thomas Pynchon se The Crying of Lot 49 en laastens William H. Gass se Willie Master's Lonesome Wife.
McDonnell F3H Demon
Die McDonnell F3H Demon is 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat deur die Amerikaanse Vloot gebruik is op vliegdekskepe. Dit is die eerste vliegtuig wat McDonnell ontwerp het met swiepvlerke asook die eerste vegvliegtuig wat slegs met missiele toegerus was en geen masjiengewere gehad het nie.
Die Demon is 'n vliegdekskip gebaseerde, supersoniese, alleweerstoestand vegvliegtuig wat ontwerp is met een doel voor oë: om net so goed of beter te wees as enige land gebaseerde vegvliegtuig. Ongelukkig het die eerste J40 motors nie aan die verwagtinge voldoen nie en het die eerste modelle (F3H-1N) onderpresteer. Produksie was ook vertraag deur die vloot se spesifikasie dat dit 'n alleweerstoestand nagvegter model moet wees. Alhoewel die prototipe op 7 Augustus 1951 sy nooiensvlug voltooi het, is die produsie modelle eers in 1956 in diens gestel as die F3H-2N met die ''Allison J71 motor.
Teen die tyd dat produksie gestaak is in 1959 is 519 vliegtuie gebou. Op een stadium was elf eskaders toegerus met die Demon.
Snaarinstrument
Snaarinstrumente vorm 'n uitgebreide groep instrumente wat klank kan voortbring deur een of meer snare te pluk (te tokkel), te stryk of te hamer. Wanneer die snare verkort word, word die trillingsfrekwensie verhoog, wat veroorsaak dat die toon verhoog. Die snare word van uiteenlopende materiale, soos derms, perdehare, katoen, sy en metaal, vervaardig.
Die eerste twee groepe word benoem volgens die manier waarop die snare bespeel word, en die derde volgens die meganisme waardeur die handeling na die snare oorgebring word. Met behulp van so 'n meganisme kan die snare getokkel (gepluk) of gehamer word.
Tokkelinstrumente
Oor die algemeen kan die tokkel- of plukinstrumente verdeel word in instrumente wat tot die siter-, die harp- en, soos die strykinstrumente, die luitagtige instrumente behoort. Luitagtige instrumente het 'n nek, wat ook as snaardraer dien en waarop die snare verkort kan word. Siteragtige instrumente het 'n doosvormige klankkas. By albei die kategorieë instrumente loop die snare ewewydig met die klankkas. By harp- en lieragtige instrumente vorm die snare oor die algemeen 'n reghoek met die klankkas.
Luitinstrumente het 'n klankkas waarvan die diep gewelfde agterblad direk met die boblad verbind is. Luite is 'n gewilde instrument in die Ooste, waar instrumente soos byvoorbeeld die oed (Arabiese Iande), die siter (Indië) en die biwa (Japan) algemeen gebruik word. Die luit is gedurende die 14de eeu in Europa ingevoer, waar dit gedurende die 15de en 16de eeu tot 'n gewilde huisinstrument ontwikkel het. Dit het bestaan uit 'n peervormige boblad, waarin 'n kunstig versierde roos (Engels "rosette"), wat as klankgat moes dien, aangebring is.
Die kitaar het 'n bo- en 'n agterblad wat deur 'n sywand verbind word. Die gedetailleerde vorm van die kitaar kom nogal baie ooreen met die vorm van strykinstrumente. Die breë nek het riggels en die staalsnare word, soos die luit, op E-A-D-G-B-E' gestem. Die kitaar kom nie dikwels in die klassieke kamermusiek voor nie, maar is 'n gewilde instrument in die populêre musiek, tans ook in die vorm van die elektriese kitaar. Ander kitaaragtige instrumente is die banjo, die ukelele en die Russiese balalaika. Die harp het ontwikkel uit 'n boog waartussen snare van verskillende lengtes gespan is. Een punt van die boog is tot 'n resonator uitgebou. Aan die ander punt is die snare met sleutels vasgeheg.
Later is die vorm verander en is dit uit twee dele opgebou: die resonansiekas en die nek loodreg daarop (hoekharp). Ten einde die spanning op die snare te verhoog, is die driehoekige vorm deur die suil vergroot en so het die raamharp ontstaan. Die eerste chromatiese harp is deur Vincenzo Galilei (ca. 1520- 1591) gebou met snare vir elke halftoon. Die instrument was moeilik om te bespeel, en gedurende die 17de en 18de eeu is daar geëksperimenteer met harpe wat diatonies gestem is en met behulp van sewe pedale bespeel kon word.
Vir elke oktaaf was daar een pedaal wat die snare sodanig kon verkort dat dit 'n halftoon hoër geklink het. Aan die begin van die 19de eeu is die stelsel van die dubbelpedaal deur Sebastien Erard (1752- 1831) verbeter en het die moderne dubbelpedaalharp ontstaan. Die snare is diatonies op C-mol gestem. Die pedale kan in twee posisies (kepe) ingedruk word: die eerste verhoog die snaar met 'n halftoon tot C, en die tweede posisie verhoog dit weer met 'n halftoon tot C-kruis, ensovoorts. Een pedaal bedien al die C-snare van die harp, 'n tweede al die D-snare, ensovoorts. Daarom is daar sewe pedale: een vir elke trap van die diatoniese toonleer ("gewone" toonleer).
Strykinstrumente
Die strykinstrumente is jonger as die tokkelinstrumente, en 'n bewys van hulle gevorderde tegniek is die feit dat die snare met 'n strykstok "bestreel" of gestryk word, en nie met die vinger gepluk word nie. 'n Strykstok bestaan uit 'n buigbare stuk hout waaroor perdesterthare gespan is. Die hare word met hars behandel om dit styf te maak en wanneer dit oor die snare gestryk word, ontstaan wrywing en trillings wat klank voortbring. (Die snaar word eintlik blitsvinnig deur die hare "gegryp" en "gelos" sodat trillings veroorsaak word.)
Die buigsaamheid van die stok, die spanning van die hare saam met die stokvoering, die plek waar die snaar aangeraak word, die hoek waaronder dit geskied en die snelheid en krag van die aanstryking is alles faktore wat die gehalte van die klank wat voortgebring word, bepaal. Dit is moeilik om die geskiedenis van die viool tussen die van al die ou musiekinstrumente deurlopend te volg. Tot die oudste musiekinstrumente behoort die crwth (ou Keltiese lier), die gusla, die tromba marina, die vedel, die rebek en die draailier.
Die vedel - familienaam vir die voorlopers van die viole - was die gewildste snaarinstrument gedurende die Laat Middeleeue. Tydens die Renaissance het 2 soorte strykinstrumente ontwikkel, naamlik viola da braccia of armviola (word op die arm onder die ken gehou) en die viola da gamba of beenviola (wat op die been of tussen die knieë gehou is). Uit die viola da braccia het die moderne viool, die altviool en die tjello ontwikkel, terwyl die kontrabas of basviool uit die viola da gamba ontwikkel het.
Die instrument wat vandag nog algemeen gamba genoem word, kom wat grootte betref, baie met die tjello ooreen. Die viool is die sopraan van die vioolfamilie. Die 4 snare is in kwinte (vyfdes) gestem: G-D'-A'-E". Die viool het veral gedurende die 16e eeu in Italië bekendheid verwerf. Bekende skole van vioolbouers het ontstaan en van die instrumente wat sommige van hulle gemaak het, word vandag nog bespeel en nageboots. Belangrike sentra was in Brescia en Cremona.
Veral Cremona het 'n paar groot name onder die vioolbouers opgelewer, onder andere Andrea Amati (ca. 1500-1580), Girolamo Amati (ca. 1561 - 1630), Nicola Amati (1596-1 684) en Antonio Stradivari (1644-1737). Die altviool is net soos die viool gebou, maar is effens groter en daarom het dit 'n ietwat laer en donkerder klank. Die 4 snare is in kwinte gestem: C-G-D'-A'. Die altviool het lank in die skadu van die viool, wat 'n helder klank gehad het, gestaan. Sedert die 18de eeu is daar op beperkte skaal ook solostukke vir die altviool gekomponeer.
Om die klank duideliker te maak, is daar ook begin om groter instrumente te bou, byvoorbeeld die viola pomposa met 5 snare, en die viola d'amore (die krul word deur 'n cupidokoppie gevorm), wat 'n mengvorm tussen die gamba en viool is en gewoonlik 7 melodiesnare het: D-F-kruis A-D'-F'-kruis-A'-D". Daarbenewens het dit eweveel of meer resonansiesnare, wat nie bestryk word nie maar saamtril by bepaalde frekwensies van die snare wat wel bestryk word.
Die kontrabas is die enigste lid van die vioolfamilie wat die tipiese vorm van die viola da gamba het. Net soos die tjello rus die kontrabas ook op 'n punt. Die 16de-eeuse kontrabas was 'n sessnarige instrument, gestem op E-A-D-G-C-F. Die huidige viersnarige kontrabas is op E-A-D-G gestem. Die kontrabas in die simfonie-orkes is vyfsnarig (C-E-A-D-G). Daarnaas bestaan ook 'n driesnarige kontrabas wat in Engeland in kwarte (vierdes) gestem word (A-D-G) en in Italië in kwinte (vyfdes) gestem word (G-D-A).
Klaviatuurinstrumente
By die klaviatuurinstrumente (ook klawerbord- of toetsbordinstrumente) word die snaar met behulp van 'n meganisme wat deur die klaviatuur (toetsbord) in werking gestel word, aangeslaan of gehamer. Die oudste bekende klaviatuurinstrument is die klavichord, wat op sy beurt uit die monochord, 'n snaarinstrument wat in die Griekse Oudheid en in die Middeleeue gebruik is, ontwikkel het. Die omvang van die oudste klavichords was van G-E".
Vanweë sy sagte klank was dit 'n gewilde huisinstrument. 'n Klaviereffek is verkry wanneer die deksel van die doosvormige instrument toegemaak is. Vanweë sy beperkte toonreeks het die instrument se gewildheid gedurende de 18e eeu afgeneem en plek gemaak vir die klavesimbel en die klavier. Die klavesimbel, ook cembalo genoem, is verwant aan die psalterium, die eerste instrument waarop 'n toetswerking toegepas is. Die snare word gepluk (getokkel).
Agter op die toets (klawer) is 'n houtblokkie waarin 'n pennetjie bevestig is, wat dan die snaar pluk wanneer die toets (klawer) ingedruk word. Na die aanslag word die pennetjie na agter gedruk en gevolglik sal dit nie weer die snaar aanraak wanneer die toets gelos word nie. Van die bekendste klavesimbelbouers was Johann Heinrich Silbermann (1727- 1799) en die familie Ruckers uit Antwerpen (16de en 17de eeu). In die 18de eeu is die klavesimbel tot concertino-instrument verhef, maar moes spoedig wyk voor die klavier.
Moderne klavesimbels word meestal volgens die ou modelle gebou. Sommige word van 'n paar pedale voorsien wat die verskillende registers bedien. Die klavier, wat van die klavesimbel en sy soortgenote daarin verskil dat die snare geslaan in plaas van gepluk word, het gedurende die 18de eeu op die voorgrond getree en het sy gewildheid sedert die 19de eeu te danke aan verbeterde boutegnieke, wat groter dinamiese omvang daaraan verleen het. Die klankeffek is verkry deur die hamers met vilt te bedek.
Die instrument is aanvanklik dikwels die Hammerklavier genoem. Van die eerste belangrike komponiste wat spesiaal daarvoor gekomponeer het, was Beethoven, byvoorbeeld sy Klaviersonate in B-mol-majeur, op. 106, wat dan ook as die Hammerklaviersonate bekend staan. Die ontwikkeling van die klavier het langs twee wee geskied, naamlik die Engelse en die Weense weg. Maar lank voordat dit die volmaaktheid bereik het wat vandag by Pleyel, Bechstein, Bluthner en Steinway aangetref word, het dit eers 'n lang ontwikkelingspad gevolg.
Die Engelse meganisme wat deur die firma Broadwood ontwikkel is, lê aan die moderne meganisme ten grondslag. Dit het 'n swaarder aanslag as die Weense meganisme en beskik dus ook oor meer dinamiese moontlikhede. Die belangrikste ontwikkeling in hierdie fase was die échappement, oftewel die uitskakelaarmeganisme, wat beteken dat die hamer onmiddellik na die aanslag (slag) op. of teen, die snaar terugval. Sébastien Érard (1752- 1831) het in 1821 'n dubbeluitskakelaar ontwerp, waardeur die moontlikheid van snelle toonherhaling aansienlik vergroot is. In 1825 het Alpheus Babcock 'n metaalraam gebou wat uit een stuk bestaan het, en hy het die snare oorkruis gespan (kruissnarige klavier), wat baie ruimte bespaar het.
In die 20ste eeu bestaan die klavier nog in 2 vorme. naamlik die vleuelklavier, wat in verskillende groottes, byvoorbeeld die dwergvleuel van ongeveer ½ m tot die konsertvleuel van 3 m, verkrygbaar is, en die regopklavier. Die eerste regopklavier het as die girafklavier bekend gestaan (18de eeu) en het 'n vleuelvormige klankkas gehad. In die 19de eeu is groter klaviere met reghoekige klankkaste bemark, wat deur die gebruik van kruissnaarstelsel aansienlik verklein kon word.
Die moderne klaviere het deurgaans 2 en soms 3 pedale: Die regterpedaal dien om die toon aan te hou (dit voorkom dat die dempers na die aanslag weer op die snare terugval) en die linkerpedaal demp die toon (by vleuelklaviere word dan slegs 1 of 2 van die onderskeidelik 3 of 4 snare aangeslaan en by regopklaviere bring die linkerpedaal die hamers nader aan die snare, sodat die snaar met geringer momentum getref word). Die derde pedaal hou die dempers van die tone wat aangeslaan is, teen die snaar vas. Die omvang van die regopklavier is meestal van A tot A"", en by die vleuel van A tot C"".
Koppelteken
'n Koppelteken is 'n leesteken wat dieselfde as 'n minusteken lyk en word gebruik om verskillende begrippe met mekaar te verbind.
Opeenhoping van vokale
Waar daar 'n opeenhoping van vokale is, word 'n koppelteken gebruik om lees te vergemaklik.
As die woord 'n samestelling is tussen 'n stam en 'n voorvoegsel waarvan die voegsel van klassieke afkoms is, en daar 'n klinkeropeenhoping is, kan jy 'n koppelteken óf 'n deelteken gebruik. Jy kan enige gebruik (koppelteken of deelteken), maar die Taalkommissie meen dat (a) voegsels met meer as een lettergreep neig om met 'n koppelteken gespel te word, en (b) voegsels in die vorm =[a]+[a]= en =[o]+[o]= neig om 'n koppelteken te gebruik.
Let wel, gebruik eie oordeel. Die volgende woorde kan sonder 'n koppelteken geskryf word:
Vreemde herkoms
hidro-elektries, multi-etnies ('n mens kan redeneer dat hierdie ook 'n opeenhoping van vokale is)
Lang samestellings
Let egter op dele wat saam hoort: Hier moet ook meestal eie diskresie gebruik word:
Druk betekenisverhouding uit en, of, per, tot, tussen, van
'n Koppelteken kan tussen dele geplaas word, bv: aan-af-skakelaar, soet-suur, ja-nee-toets, Pta-Jhb-pad, manies-depressief (wat eintlik beteken "manies en depressies", nie "manies depressief" nie)
Hoofletter na koppelteken
In 'n samestelling waar die tweede woorddeel met 'n hoofletter begin, en waar 'n koppelteken gebruik word, behou daardie woorddeel sy hoofletter.
Bv: half-Brits, nie-Christen, pro-Frans, pro-Russies, anti-Amerikaans, anti-Sjinees, rooi-Chinees, nie-Duitsers, nie-Bybelse, trans-Baviaans
Voorvoegsels: eks | nie | non | oud | pro | anti | pre | post
Samestellings in die vorm [eks|nie|non|oud|pro|anti|pre|post][nie-eienaam] kry nie 'n koppelteken nie: Samestellings in die vorm [eks|nie|non|oud][eienaam] kry dit wel 'n koppelteken en die eienaam behou sy hoofletter: Uitsonderings is natuurlik samestellings met "isme", waar die hoofletter opsioneel is, in welke geval die koppelteken dus ook opsioneel sal wees.
Neem kennis dat daar beter voorvoegsels as "eks" gebruik kan word, byvoorbeeldː oudgevangene, gewese gevangene, voormalige gevangene, gewese man (ipv eksman), ensovoorts.
Herhaling
Bv: so-so, toi-toi.
Samestellings met sulke reduplikasies word met 'n verdere koppelteken geskryf, byvoorbeeld dum-dum-koeël (en nie "dum-dumkoeël" nie). As daar 'n afkapteken in die middel van die woord is, en dis ook 'n reduplikasie, kom daar ook 'n koppelteken.
Gedeeltelike reduplikasies kry geen koppelteken nie, dus tiptop en pingpong (nie tip-top en ping-pong nie, behalwe in gevalle soos waar die woord beteken "tip en top" en "ping of pong").
As 'n reduplikasie plaasvind by 'n bestaande woord waarvan die eerste deel geredupliseer word, kom daar wel 'n koppelteken, byvoorbeeld "hondmak" en "hond-hondmak" (die eerste woord was hondmak, nie hond-hond nie).
Metabolisme (argitektuur)
Metabolisme (Japannees: メタボリズム, metaborizumu) was 'n avantgardistiese stroming in die na-oorlogse Japannese argitektuur waarin sekere vorme van organiese biologiese prosesse op argitektoniese megastrukture toegepas is. Net soos die liggaam deur middel van sy metabolisme aan wisselende behoeftes kan aanpas, sou 'n nuwe vorm van boukuns voortdurend verander volgens die behoeftes van die samelewing. Sodoende sou die lewenssiklus van geboorte, groei, ontbinding en heropbou ook toepasbaar wees op enige vorm van woonruimte.
Koppelteken
Woordgroepkoppelings
'n Samestelling met so 'n woord en nog 'n woord, geskied met nóg 'n koppelteken, byvoorbeeld piet-my-vrou-wyfie (nie piet-my-vrouwyfie nie). Dié reël geld egter net as dit 'n woordding is wat gewoonlik gekoppeld saam voorkom. Samestellings van woordgroepe waar die eerste woordgroep nie as los groep gekoppel sou word nie, hoef nie 'n koppelteken te kry nie. Dus is "kaas-en-wyn-okkasie" en "kaas-en-wynokkasie" beide korrek, want "kaas en wyn" as een woord wat 'n enkele ding beskryf, bestaan nie. Tog kan jy praat van "'n kaas-en-wyn", maar dis eintlik 'n informele inkorting van die langer woord. As die woordding of woorddeel egter 'n byvoeglike funksie het, word dit sonder koppelteken los geskryf, byvoorbeeld "voor die hand liggende oplossing" en "op en wakker studente" (nie "voor-die-hand-liggende oplossing" of "op-en-wakker studente" nie). Woorddinge soos dié waarvan ons hier praat, se agtervoegsels word nie gekoppel met 'n koppelteken nie.