cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2011 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2011 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 27 November 2011 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die negentiende en laaste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Mark Webber in sy Red Bull-Renault gewen.
Alisan Porter
Alisan Porter (gebore 20 Junie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Parenthood (1989), Curly Sue (1991), The Ten Commandments: The Musical (2006), en Meet Dave (2008).
Frank Thornton
Frank Thornton (15 Januarie 1921 – 16 Maart 2013) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bed Sitting Room (1969) en Gosford Park (2001), en in die televisiereekse Are You Being Served? (1972) en Last of the Summer Wine (1973).
Rooibekkakelaar
Die Rooibekkakelaar (Phoeniculus purpureus) is 'n algemene standvoël in boomveld, ruigtes en woudrande. Die voël is 32 – 36 cm groot en weeg 60 - 90 gram. In Engels staan die voël bekend as Green Wood-Hoopoe.
Preben Kristensen
Preben Kristensen (gebore 14 Maart 1953) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Peter von Scholten (1987) en in die televisiereekse Forbrydelsen (2007) en Borgen (2010).
Chalinula densa
Chalinula densa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chalinula en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Epos
'n Epos (Grieks; meervoud: eposse of epe) of heldedig is 'n uitgebreide, poëtiese relaas oor die avonture van 'n held of soortgelyke figuur. Dit kan ook oor 'n legendariese gebeurtenis handel, soos die Ilias van Homeros.
Twee prominente voorbeelde in Afrikaans is:
Etimologie
Die oorsprong van die woord epos lê in die Oudgriekse woord &apos;ἔπος&apos;, épos, wat vertaal kan word as bewering, raad, wens, bevel, voorskrif, gerug, lied, epiese versreël of selfs orakel. Die Griekse woord "ἔπος"; is verwant aan die onvolledige werkwoord &apos;εἶπον&apos;, eîpon, wat vertaal kan word as spreek of sê.
Jim Varney
Jim Varney (15 Junie 1949 – 10 Februarie 2000) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ernest Goes to Camp (1987), Toy Story (1995), Toy Story 2 (1999), en Atlantis: The Lost Empire (2001).
Vlekoog-soldaat
Die vlekoog-soldaat (Myripristis murdjan) is 'n vis wat voorkom in die tropiese en subtropiese water van die Indies-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by Sodwanabaai in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Blotcheye soldier.
Voorkoms
Die vis is normaalweg rooierig van kleur maar kan ook silwerig wees. Die rand van die operkulum is donker na swart. Daar is 'n swart vlek oor die oë en die vis word tot 27 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe tot op dieptes van 50 m en vreet onder andere soöplankton, vis en wurms. Hulle word nie sommer gedurende die dag gewaar nie. Die vis kan verwar word met die grootskub-soldaat.
Draakvrug
'n Draakvrug of pitaja is die vrug van verskeie spesies kaktusse in die genus Hylocereus. Die vrug is helderpienk met stekelrige skubbe, wat tot die naam aanleiding gee. Dit is inheems aan Sentraal- en Suid-Amerika, maar word ook in Asië en Noord-Australië verbou. In Suid-Afrika word draakvrugte soms by winkels en markte aangetref, hoewel dit nie geredelik beskikbaar is nie.
Alnus
Alnus is 'n genus wat hoort tot die familie Betulaceae en bevat ongeveer 30 spesies in die noordelike halfrond. Die bome staan ook bekend as die Els-bome. Dit is 'n vogsoekende loofboom waarvan die bloeisels voor die blare verskyn. Twee bekende Wes-Europese soorte is die swart- en grysels. Hul blare toon 'n ooreenkoms met dié van die haselaar. Die blare val groen van die boom af en vertoon gevolglik geen herfskleure nie.
Die els is eenhuisig en het dus sowel manlike as vroulike blomme. Die manlike bloeiwyses is langwerpig en hangend, die vroulikes staan min of meer regop. Na bevrugting groei die vroulike bloeiwyses uit tot groen geribde keëltjies, en verryp in die herfs tot sogenaamde elsproppe (keëls sonder saad) wat so lank as 'n jaar aan die boom kan bly.
Ekologie
Else aard uitstekend in vogtige omgewings en hulle word dan ook volop langs watervore of op moerasgrond aangetref.
Else leef simbioties met bakterieë van die Rhizobiumgenus wat stikstofbinding uit die lug bewerkstellig. Hierdie lewensgemeenskap is in die wortelknolletjies gesetel. Die els funksioneer sodoende as 'n grondbemester.
Draakvrug
Beskrywing
Draakvrugte het 'n romerige, wit vlees vol klein, swart pitjies soos sesamsaad. Daar is ook kultivars met pienk vlees of ’n geel skil. Hierdie vrug het 'n ligte soet smaak, wat verbeter as dit koud geëet word. Die tekstuur daarvan is tussen dié van 'n kiwivrug en 'n appel.
Die plant is 'n epifitiese slingerplant, wat beteken dat dit in ’n nie-parasitiese toestand op ander plante, of teen ’n stellasie of gebou groei. Soos ander kaktusse kan die plant deur sade of steggies gekweek word. Dit het geurige, wit blomme wat slegs in die nag oopgaan en meestal deur motte of vlermuise bestuif word. Soggens verwelk die blomme. Sowat 40 dae nadat die plant geblom het, begin die vrugte vorm. Dit kan tussen vyf en ses oeste per jaar lewer.
Voedingswaarde
Draakvrugte is ryk aan vitamien C, vesel, fosfor en kalsium, asook antioksidante. Die blomme kan ook geëet of as ’n tee getrek word.
Alnus
Etimologiese betekenis
Die Latynse alnus is afgelei van alor amme wat beteken ek word deur die stroom versorg.
Gebruike
In Europa word else saam met Italiaanse populiere in lanings langs boorde geplant. Deur die vrugtebome te beskerm teen wind- en storms word minder skade aan vrugte aangerig. Die windlanings groei tot 'n bepaalde hoogte voordat dit afgesnoei word. Op die Terschelling-eiland word else in sirkels om ronde landbouakkers geplant vir beskerming teen waaisand.
Soorte en kultivars
duimnael|regs|250px|Elshaantjies
Ander else
Daar is ook 'n aantal grotendeels onverwante houtboomsoorte wat as else bekend staan, waaronder die klipels (Afrocanthium mundianum), rooi-els (Cunonia capensis) en witels (Platylophus trifoliatus).
Hokkaido
Hokkaido (Japannees: 北海道, Hokkaidō, [ho̞k̚kaido̞ː],, letterlik: "Noordsee-stroombaan"; Ainoe: Ainu Mosir, voorheen bekend as Ezo, Yezo, Yeso of Yesso) is Japan se tweede grootste eiland en die mees noordelike van die 47 Prefekture van Japan. Dit word deur die Tsugaru-seestraat van Honsjoe, die Japanse hoofeiland, geskei. Intussen word die twee eilande egter deur 'n onderwatertonnel, die Seikan-tonnel, met mekaar verbind.
Hokkaido vorm saam met Honsjoe, Kioesjoe en Sjikokoe die vier hoofeilande van die Japanse Argipel tussen die See van Japan in die weste en die oop Stille Oseaan in die ooste. Dié eiland grens in die weste aan die See van Japan, in die noordooste aan die See van Ochotsk en in die suidooste aan die Stille Oseaan. Hokkaido is in die suide van die Russiese eiland Sachalin en in die suidweste van die omstrede Koerile geleë.
As die Noordelike Gebiede – eilande noord van Hokkaido – ingereken word, beslaan die eiland met sowat 83 500 km² 'n vyfde van Japan se oppervlakte. Sapporo is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Alhoewel Hokkaido slegs anderhalf vlieguur noord van die Japanse hoofstad Tokio geleë is, word na die yl bevolkte eiland (sy 5,4 miljoen inwoners verteenwoordig minder as vyf persent van Japan se algehele bevolking) met sy ongerepte woude en wildernis dikwels as Japan se "laaste grens" verwys. Hokkaido se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland in 'n boog tot by Chili omsirkel.
Agtergrond
Hokkaidō se hoofstad, Sapporo, is die enigste stad op die eiland wat deur regeringsordonnansie aangewys is. Die Russiese eiland Sachalin lê ongeveer 43 kilometer noord van Hokkaidō, en in die ooste en noordooste is die Koerile-eilande, wat deur Rusland geadministreer word, hoewel die vier mees suidelike deur Japan geëis word.
Alhoewel daar Japannese setlaars was wat sedert die 16de eeu die suidpunt van die eiland regeer het, is Hokkaido as vreemde gebied beskou wat deur die inheemse mense van die eiland, bekend as die Ainu-mense, bewoon is. Terwyl geograwe soos Mogami Tokunai en Mamiya Rinzō die eiland in die Edo-tydperk verken het, was Japan se bestuur tot die 17de eeu beperk tot Oshima-skiereiland. Die Japannese setlaars het hul migrasie na Hokkaido in die 17de eeu begin, wat dikwels gelei het tot botsings en opstande tussen Japannese en Ainu-bevolkings. In 1869, na die Meiji-herstel, is Ezo deur Japan geannekseer onder voortdurende koloniale praktyke, en herdoop tot Hokkaido. Na hierdie gebeurtenis het Japannese setlaars die eiland begin koloniseer. Terwyl Japannese setlaars die eiland gekoloniseer het, is die Ainu-mense van hul grond ontneem, gedwing om te assimileer en aggressief teen die Japannese setlaars gediskrimineer.
Feodale Japan
Gedurende die Muromachi-tydperk (1336–1573) het die Japannese 'n nedersetting aan die suide van die Oshima-skiereiland geskep, met 'n reeks versterkte wonings soos dié van Shinoridate. Namate meer mense na die nedersetting verhuis het om gevegte te vermy, het geskille tussen die Japannese en die Ainu ontstaan. Die geskille het uiteindelik in oorlog ontwikkel. Takeda Nobuhiro het die Ainu-leier, Koshamain, doodgemaak en die opposisie verslaan in 1457. Nobuhiro se afstammelinge het die heersers geword van die Matsumae-han, wat eksklusiewe handelsregte met die Ainu toegestaan ​​is in die Azuchi-Momoyama- en Edo-periodes (1568–1868). Die Matsumae-familie se ekonomie het staatgemaak op handel met die Ainu. Hulle het gesag oor die suide van Ezochi gehad tot aan die einde van die Edo-tydperk.
Die Matsumae-stamheerskappy oor die Ainu moet verstaan ​​word in die konteks van die uitbreiding van die Japannese feodale staat. Middeleeuse militêre leiers in die noorde van Honsjoe (bv. Noord-Fujiwara, Akita-stam) het slegs geringe politieke en kulturele bande met die keiserlike hof en sy gevolmagtigdes, die Kamakura-shogunaat en Ashikaga-shogunaat, gehandhaaf. Feodale leiers het hulself soms binne die Middeleeuse institusionele orde geplaas en shogunaat-titels aangeneem, terwyl hulle ander kere titels aangeneem het wat blykbaar 'n nie-Japannese identiteit aan hulle gegee het. Trouens, baie van die feodale leiers het afgestam van Emishi militêre leiers wat in die Japannese samelewing geassimileer is.
Tweede Wêreldoorlog
In die middel van Julie 1945 is verskeie skeepvaarthawens, stede en militêre fasiliteite in Hokkaidō deur die Verenigde State se Vloot se Taakmag 38 aangeval. Op 14–15 Julie het vliegtuie wat vanaf die taakmag se vliegdekskepe bedryf is, 'n groot aantal skepe in hawens langs Hokkaidō se suidelike kuslyn gesink sowel as in noordelike Honsjoe. Boonop het 'n mag van drie slagskepe en twee ligte kruisers op 15 Julie die stad Muroran gebombardeer. Voordat die Japannese oorgawe geformaliseer is, het die Sowjetunie voorbereidings getref vir 'n inval in Hokkaidō, maar die Amerikaanse president Harry Truman het dit duidelik gemaak dat die oorgawe van al die Japannese tuiseilande sou volgens die 1943-Kaïro-verklaring deur generaal Douglas MacArthur uitgevoer word.
Hokkaidō-ontwikkelingsagentskap
Hokkaidō het gelyk geword aan ander prefekture in 1947, toe die hersiene Wet op Plaaslike Outonomie in werking getree het. Die Hokkaidō-ontwikkelingsagentskap (北海道開発庁, Hokkaidō Kaihatsuchō ) is in 1949 deur die Japannese sentrale regering gestig om sy uitvoerende mag in Hokkaidō te behou. Die agentskap is geabsorbeer deur die Ministerie van Grond, Infrastruktuur en Vervoer van Hokkaidō in 2001. Die kantoor van die ministerie het steeds 'n sterk invloed op openbare konstruksieprojekte in Hokkaidō.
Geografie
Die eiland Hokkaidō is geleë in die noorde van Japan, naby Rusland (Sachalin Oblast). Dit het kuslyne aan die See van Japan (in die weste), die See van Ochotsk (in die noorde), en die Stille Oseaan (na die ooste). Die middel van die eiland is bergagtig, met vulkaniese plato's. Hokkaidō het veelvuldige vlaktes soos die Ishikari-vlakte 3 800 vk km, die Tokachi-vlakte 3 600 vk km, die Kushiro-vlakte 2 510 vk km (in die grootste vleiland in Japan). Hokkaidō is die tweede grootste eiland in Japan.
Die Tsugaru-straat skei Hokkaidō van Honshu (Aomori-prefektuur); die La Pérouse-straat skei Hokkaidō van die eiland Sachalin in Rusland; Nemuro-straat skei Hokkaidō van Kunashir-eiland in die Russiese Koerile-eilande.
Die regeringsjurisdiksie van Hokkaidō bevat verskeie kleiner eilande, insluitend Rishiri, Okushiri-eiland en Rebun. (Volgens Japannese berekening sluit Hokkaidō ook verskeie van die Koerile-eilande in.) Hokkaidō-prefektuur is die grootste en mees noordelike Japannese prefektuur. Die eiland is 21ste grootste in die wêreld volgens oppervlak.
Chalinula ecbasis
Chalinula ecbasis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chalinula en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Steppe
’n Steppe, van die Russiese woord Степь (step) vir ’n onbeboude of boomlose vlakte, is ’n landskap waar net kort gras groei. Dit kom voor in gebiede waar agt tot nege maande van die jaar droogte heers en waar geen bome groei nie weens die min reën. As dit wel reën, word die gras groen en kom daar skielik kruidagtige klein struike op. ’n Steppe kan ook ’n halfwoestyn wees, maar is meer dikwels begroei met gras en struike.
Op ’n steppe kan die temperatuur wissel tussen 40 °C in die somer en -40 °C in die winter. Ook tussen dag en nag heers groot temperatuurverskille: In die hooglande van Mongolië kan die temperatuur bedags tot 30 °C styg en snags benede die vriespunt daal.
Die grootste steppegebied ter wêreld is geleë in Sentraal-Rusland en in sy buurrepublieke in Sentraal-Asië. Sentraal-Anatolië in Turkye en die prêrie in die VSA is ook steppes. Die Russiese komponis Alexander Borodin het ’n simfoniese gedig oor die steppe geskryf, In die steppe van Sentraal-Asië.
Steppe van Asië
Die steppe van Asië beslaan die halfdroë dele van Suid-Rusland, Mongolië en China. Die steppe van Rusland, wat ook as die Swartland bekend staan, is een van die grootste koringproduserende streke op aarde. Die grond is vrugbaar omdat die lae reënval nie die oplosbare mineraalplantevoedsel uitloog nie. Ook word ontsaglike hoeveelhede delfstowwe op die Russiese steppe ontgin, o.m. yster, steenkool en olie. Groot dele van die Asiatiese steppe is egter baie droog en die bevolking voer 'n nomadiese bestaan.
Grasvlaktes en halfwoestyne in Afrika en Australië
Die verskillende betekenisse van die woord steppe word baie mooi in Afrika en Australië geïllustreer; die grasvlaktes is nie almal halfdor nie en die halfwoestyne se plantegroei is meestal struike en bossie pleks van gras. Die hoëveld van die Vrystaat en Gauteng het 'n tipiese steppe-plantegroei, terwyl die noordelike Karoo, Wes-Vrystaat, Noord-Gauteng, Botswana, Zimbabwe en die oostelike dele van Namibië 'n tipiese steppe-klimaat het. Noord en suid van die Sahara en op die Oos-Afrikaanse hoogland kom ook grasvlaktes en halfwoestyne voor. 'n Deel van die noordelike en die oostelike binneland van Australië is ook steppegebied.
Vorming van ŉ steppegebied
Die steppe word veroorsaak deur 'n kombinasie van klimaatstoestande en topografie. As dit reën, reën dit gewoonlik in die somer. 'n Belangrike kenmerk is dat die reënval baie wisselvallig is, en so min dat net geharde grasse, struike en bosse in die gebiede kan groei. Bome kom voor langs rivierlope en waar volop ondergrondse water is.
Sonesmelting
Sonesmelting is 'n metode van suiwering en kristalgroei wat in die metallurgie en die vervaardiging van halfgeleiers toegepas word.
Steppe
Vorming van ŉ steppegebied
Die uitgebreidste steppegebiede le in die subtropiese hoogdrukstreke, waar die lugbeweging antisiklonies is. In hierdie gebiede met hul hoë lugdruk is die atmosfeer veral in die winter baie stabiel. Die dalende lug is nie bevorderlik vir wolkvorming en reën nie. Die uitwaaiende winde van die steppe in Siberië, Afrika en Australië is dor en warm. In die somer bring hitte-donderstorms reën, waarna die vlakgewortelde gras vinnig uitspruit.
Die prêries van Noord-Amerika
Ook in Noord-Amerika word eindelose gelyk vlaktes aangetref en, soos in Rusland, het hulle diep, vrugbare grond. Dit sluit die sentrale en suid-westelike state van die V.S.A. en 'n deel van Mexiko in. Die prêries van die V.S.A. is die belangrikste landboustreek van die land en groot hoeveelhede minerale word ook hier ontgin.
Sonesmelting
Die halfgeleiernywerheid het veral uiters suiwer kristalle nodig omdat die elektriese eienskappe van die suiwerheid van die halfgeleierkristal afhang.
Steppe
Suid-Amerikaanse pampas
In Argentinië word die boomlose grasvlaktes pampas genoem. Die klimaat wissel tussen vogtig aan die kus en droog in die westelike binneland. Hierdie vrugbare vlaktes word as die spens van Suid-Amerika beskou. Argentinië is een van die wêreld se grootste produsente van mielies en vleis. Die Ilanos van Venezuela en Colombia en die chaco van Brasilië is klimatologies en plantkundig nie ware steppe nie, maar tropiese en subtropiese savanne, met lang gras en verspreide bome.
'n Ander faktor wat die lae reënval veroorsaak, veral in die koeler steppestreke poolwaarts van die subtrope, is die topografie. Die groot vlaktes word deur bergreekse afgesny van die vogtige, reënbringende westewinde, soos in die geval van die Suid-Amerikaanse pampas, wat in die reënskadu van die Andesgebergte lê; so ook voorkom die Noord-Amerikaanse Rotsgebergte dat die vogtige lug van die Stille Oseaan die prêries bereik. Afgesien van topografiese buffers lê die Asiatiese steppe so diep in die binneland dat vogtige seelug hulle selde bereik. In die omgewing van die Kaspiese See en die Aralmeer word die laaglandsteppe feitlik geheel en al deur berge omring.
Die plantegroei van die steppe
Die kenmerkende plantegroei van die steppe is vlakgewortelde, geharde, snelgroeiende grassoorte wat in die droë tydperke verdor vanweë ŉ gebrek aan water. In die koeler steppe is die gras fyner en sagter. Dit spruit vinnig uit nadat die eerste reën geval bet. In party dele kom ook talle struike en dwergagtige doringbosse voor. Bome is skaars. Koring, rog, gars, mielies en hawer word volgens die drooglandboerdery-metode verbou. Suikerriet en rottang word verbou waar besproeiingswater beskikbaar is.
Diere van die steppe
In talle wêrelddele is daar diere wat hulle aangepas het by toestande wat as uiters ongeskik beskou kan word. In die steppestreke is die diere aangepas by die droë omstandighede. In die warmer gebiede word die jak (Tibet) en die kameel (Afrika en Asië) aangetref. Hierdie diere kan vir lang tye sonder water klaarkom. In die koue steppe van Midde-Asië word bokke en skape (met hul beskermende vetlae en dik wol) algemeen
aangetref. Knaagdiere en insektevreters kom ook in hierdie gebiede voor, soos die molle, rotte, marmotjies, slange en volstruise in ons eie land en op die pampas. In die verlede was een van die grootste plae in hierdie gebiede sprinkane, wat in die onbewoonde dele uitgebroei en dan na die beboude dele getrek het om die plantegroei daar te vernietig. Vandag word daar egter streng beheer oor die beweging van sprinkane uitgeoefen.
Steppe en die beskawing
In die algemeen is die droë steppe en die woestyne nie geskik vir menslike bewoning nie. Dit is egter interessant om daarop te let dat party van die grootste antieke beskawings, soos die van die Perse, in halfdroë gebiede ontstaan het. Die mense van die antieke tyd het die waterprobleem opgelos deur middel van besproeiingskanale of lang akwadukte. In Mongolië en Turkestan was groot gebiede in die Middeleeue digbevolk, aangesien die mense kanale gebou het om water van die berge na die vlaktes te bring om in hul behoeftes te voorsien.
The Cure
The Cure is 'n suksesvolle Engelse rockmusiekgroep wat in 1976 in Crawley, West Sussex (VK) tot stand gekom het. The Cure het in hul loopbaan dertien ateljeealbums en meer as dertig enkelspelers vrygestel. Die groepslidstruktuur het al verskeie kere verander, met Robert Smith (as voorsanger, kitaarspeler en hoofsnitskrywer) as die enigste permanente lid.
The Cure se grootse musikale kenmerke is as "dominante, melodieuse baslyne; kermende, verstrengelde sang; en 'n liriese obsessie met eksistensiële, byna literêre, wanhoop" vermeld. The Cure word gereeld in die gotiese rock-genre, 'n subgenre van alternatiewe rock, geïdentifiseer, en word as een van hierdie genre se definiërende groepe beskou. Die groep het egter al van tyd tot tyd klassifisering (veral as 'n gotiese rockgroep) verwerp. Smith het selfs sy afkeur vir gotiese rock benadruk deur dit as "verskriklik saai en eentonig. 'n Treursang eintlik." te beskryf. Alhoewel The Cure algemeen as vervaardigers van donkere en sombere musiek bekend staan, het hulle ook 'n aantal geesdriftige nommers vrygestel. Spin-tydskrif het gesê "The Cure was nog altyd 'n óf/óf-tipe musiekgroep: óf […] Robert Smith treur in gotiese verdriet, óf hy lek taai-soet katoenlekkergoed van sy deur-lipstiffie-besmeerde vingers."
Komponering
Die meeste van The Cure se materiaal word begin deur Smith en Gallup wat die tromdele en baslyne skryf. Beide neem demos aan huis op en bring dit dan na die ateljee om fynverstel te word.
Disintegration (1989)
Ten spyte van die platemaatskappy se vrese dat die album "kommersiële selfmoord" sou wees, was Disintegration die piek van die groep se sukses. Dit het nommer-drie op die Verenigde Koninkrykse trefferlyste behaal en nommer-twaalf in die Verenigde State. Vele enkelspelers, insluitende "Lovesong" wat nommer-twee op die Billboard-Hot 100 bereik het, is deur die album opgelewer. Disintegration is The Cure se hoogs verkopende plaat tot op datum, met meer as drie miljoen eksemplare wat wêreldwyd verkoop is. Disintegration was ook 'n kritiese sukses en is op 326ste plek in Rolling Stone-tydskrif se lys van die 500 Grootste Albums van Alle Tye geplaas. Stephen Thomas Erlewine van Allmusic het dit beskryf as die "hoogtepunt van al die musikale rigtinge wat The Cure nagestreef het oor die loop van die 80's".
Musiek
Disintegration was Robert Smith se tematiese terugkeer na die donker en sombere estetiek wat The Cure in die vroeë 1980's verken het. Smith het doelbewus gepoog om 'n depressiewe album op te neem, aangesien dit 'n refleksie van die moedeloosheid wat hy op daardie tyd ervaar het, was. Die klank van die album was 'n skokker vir die groep se Amerikaanse uitgewer, Elektra Records; die maatskappy het Smith gevra om die vrystellingsdatum met etlike maande uit te stel en aan hom gesê dat hulle van die oortuiging was dat die plaat kommersiële selfmood was. Smith het in die geheue geroep "dat hulle gedog het dat ek 'opsetlik obskuur' was, wat in werklikheid 'n aanhaling uit die brief was [wat ek van Elektra ontvang het]. Sedertdien het ek besef dat platemaatskappye nie 'n fokken idee het wat The Cure doen en wat The Cure beteken nie." Ten spyte van gerugte dat Smith die een van die enigste bydraers tot die plaat was, het hy bevestig dat meer as die helfte van die snitte op Disintegration aansienlike musikale insette van die res van die groep gehad het.
Disintegration word gekenmerk deur 'n noemenswaardige gebruik van sintetiseerders en sintetiese klaviere, stadige, dreunende kitaarprogressies en Smith se introspektiewe stem. "Plainsong", die album se opener, "stel die atmosfeer vir Disintegration perfek," volgens joernalis Jeff Apter, "deur stadig in 'n stort van synths en kitare te ontrafel, voordat Smith die mic nader tree en flardes lirieke ('I'm so cold') uiter asof hy uit iets so heilig soos die Dooie See-skrifrolle voorlees." Smith het gevoel dat die snit 'n perfekte opener vir die plaat is en hy het dit as "baie weelderig, baie orkestraal" beskryf. Die album se derde snit, "Closedown", bevat lae kitaarteksture wat deur 'n stadige, sombere kitaarlyn gekomplementeer word. Die snit is deur Smith geskryf as 'n wyse waarop hy sy fisiese en kunstige tekortkominge kan lys. Die donker atmosfeer deurgaans op Disintegration teenwoordig ten spyt, is "Lovesong" 'n optimistiese snit wat 'n treffer in die Verenigde State geword het. Ned Raggett van Allmusic het die verskil tussen lg. en die ander liedere opgemerk: "die Simon Gallup / Boris Williams-ritmeafdeling skep 'n stywe, diensbare dansgroef, terwyl Smith en Porl Thompson verdere kitaarvult en filigreine byvoeg, en sodoende net genoeg ekstra byt aan die snit gee. Smith self lewer die lirieke sagkens, met sagte passie."
Groot dele van die album maak gebruik van 'n aansienlike hoeveelheid kitaareffekte. In "Prayers For Rain", 'n depressiewe snit (Raggett merk: "die frase 'savage torpor' kon miskien nie beter aangewend word op enige ander plek as op hierdie lied nie") behandel Thompson en Smith hul werk met "swaarpligtige flangering, klankvertraging, agterstevoor afgespeelde geluidsbande en meer om die stadige, buierige kruip van die snit daar te stel." Ander, soos die titelsnit, is noemenswaardig vir "Smith se kommanderende leidende kitaarlyne [wat] tot epiese hoogtes geskaal word terwyl dit terselfdertyd in die mengsel begrawe word, amper asof hulle van agter die opkomende ritmiese aanslag wil bars. Roger O'Donnell se sintetiese klaviere voeg beide bykomende skadu en melodie by, terwyl Smith se sang doelbewus in 'n kombinasie van kristalhelderheid en lae berusting gelewer word, by tye verder verwronge met ekstra stembehandelinge."
Terwyl Disintegration meestal sombere snitte bevat, was "Lovesong", "Pictures Of You" en "Lullaby" ewe gewild vir hul toeganklikheid. Smith wou 'n balans op die plaat teweeg bring deur snitte in te sluit wat as ekwilibrium sou dien met die snitte wat nie so plesierig is nie. "Lovesong" is deur Smith geskryf as 'n huweliksgeskenk aan Mary Poole. Die lirieke het 'n opmerkbare verskil in die bui teenoor die res van die plaat, maar Smith het gevoel dat dit 'n integrale komponent van Disintegration is: "Dis 'n ope weerspieëling van emosie. Dit probeer nie slim wees nie. Dit het my tien jaar geneem om 'n punt te breik waar ek gemaklik voel om 'n baie eenvoudige liefdeslied te sing." Die lirieke getuig van 'n noemenswaardige oorgang van sy vermoë om emosie te openbaar. In die verlede het Smith hom genoop gevoel om sulke stawings te kamoefleer of te masker. Hy het aangedui dat Disintegration sonder "Lovesong" aansienlik anders sou wees: "Daardie een snit, dink ek, laat baie mense twee keer dink. As daardie lied nie op die plaat was nie, sou dit baie maklik wees om die album af te maak as dat dit 'n seker atmosfeer het. Maar deur daardie een in te gooi, word mense soortvan teleurgestel, want hulle dink: 'Dit pas nie'." "Pictures Of You", nou wel positief, bevat pynlike lirieke soos "screamed at the make-believe / screamed at the sky / you finally found all your courage to let it all go" (Afrikaans: vir die voorgee skree / vir die hemel skree / jy het uiteindelik al jou moed gevind om dit alles te laat gaan) met 'n "twee-akkoordkaskade van sintetiseerderblokke, deurvlegte kitaar- en baslyne, passievolle sang en romantiese lirieke." "Lullaby" is uit wat Apter noem "skerp steke" van ritmiese kitaarakkoorde en Smith se fluistering van die woorde gekomponeer. Die vooropstelling van die lied het aan Smith gekom nadat hy wiegliedere onthou het wat sy vader aan hom gesing het wanneer hy nie kon slaap nie: "[My vader] het hulle altyd opgemaak. Daar was altyd 'n aaklige einde. Hulle was iets soos 'slaap nou, mooie baba, of jy sal glad nie weer wakker word nie.'"
4:13 Dream (2008)
4:13 Dream is die dertiende ateljeealbum deur The Cure. Nadat hulle vele vrystellingsdatums misgeloopp het, is die album uiteindelik op 27 Oktober 2008 deur Geffen Records uitgereik.
Krishna
Krishna of Krisjna (Sanskrit: कृष्ण [ˈkr̩ʂɳə], Gujarati: કૃષ્ણ. Kr̥ṣṇa, letterlik: "swart" of "blou") is 'n Hindoeïstiese godheid wat dikwels aanbid word as die agtste avatar van Vishnu. Vir sy volgelinge is hy die inkarnasie van die opperwese.
Arthur Fula
Arthur Fula (*16 Mei 1908, Oos-Londen – †17 Mei 1966, Johannesburg) was die eerste swart man wat ’n roman in Afrikaans publiseer. Fula was agt tale magtig en was ’n tolk in die magistraatshof. Sy werk word in onder andere Duits en Russies vertaal.
Krishna
Die Hindoeïstiese heilige skrifte beskryf Krishna se gelaatskleur as vergelykbaar met 'n onweerswolk. Hy het dikwels 'n fluit, die bansuri, by hom en dra 'n pouveer in sy hare. Alhoewel hy nie geskiedkundig beskou word as iemand wat werklik geleef het nie, gaan Hindoes van die standpunt uit dat dit wel die geval is en ondersoek Hindoelogie getuienis vir sy bestaan.
Arthur Fula
Vroeë lewe en herkoms
Arthur Nuthall Fula is op 16 Mei 1908 in Oos-Londen gebore as kind van Xhosa-ouers. In 1910 kom hy saam met sy gesin na die Witwatersrand, waar hulle in George Goch, naby Germiston, gaan woon. In hierdie hoofsaaklik Kleurling woongebied kom hy in aanraking met Afrikaans en leer dit vlot praat. Hy gaan skool by die Engelstalige Siemert School for Coloureds in Doornfontein waar hy die Vorm IV-eksamen slaag.
Studies en loopbaan
Later studeer hy by die Eurafrican Normal College, maar moet na drie jaar sy onderwysstudies staak weens finansiële probleme. In 1925 begin hy op die Wolhuter Goudmyn werk as hospitaalklerk en later as mynarbeider en vanaf 1930 is hy ’n mynarbeider op die New Pioneer Goudmyn. Na twee jaar ambagsopleiding werk hy vir sowat vyftien jaar as ’n meubelmaker by ’n meubelfabriek en wanneer hierdie besigheid tot niet gaan, bedryf hy sy eie kabinetmakery, wat ook onsuksesvol is. Intussen studeer hy Frans aan die Alliance Française. Hy neem ook aandklasse by die Priory of St. Johns en verwerf verskeie diplomas in eerstehulp, tuisverpleging en die voorkoming van ongelukke.
Werk as tolk
Sy laaste ongeveer twintig werksjare spandeer hy as tolk in die Johannesburg Magistraatshof. Benewens Xhosa as moedertaal is hy ook Afrikaans, Engels, Frans, Pedi, Sotho, Tswana en Zoeloe magtig en hy het ook ’n leeskennis van Nederlands.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is getroud met Melita Mabel (nooiensvan onbekend) en die egpaar het sewe kinders. Op 17 Mei 1966 is hy in Johannesburg oorlede na ’n hartaanval.
Skryfwerk
Sy eerste skryfpoging is ’n novelle in Engels in 1947, maar hy slaag nie daarin om ’n uitgewer te vind nie. ’n Troosprys wat hy in ’n Afrikaanse essay kompetisie verwerf bemoedig hom om aan te hou en hy besluit om voortaan in Afrikaans te skryf. Hy is die eerste swart man wat ’n boek in Afrikaans publiseer en hy ondersoek veral die verderflike invloed van die stad op swart mense. Interessant genoeg gee nie een van sy Afrikaanse romans noemenswaardige uitdrukking aan die politieke werklikhede van apartheid en die rassespanning van sy tyd nie. Dit is natuurlik ’n ope vraag of ’n kritiese werklikheidsbeelding in sy romans nie in sy geval publikasie sou verhoed het nie. In hoe ’n mate sulke oorwegings die skrywer beïnvloed het is onbekend.
Romans
Jôhannie giet die beeld vertel die verhaal van twee swart mans van die Tshangaan-stam, Maringo en Karlos,  wat na Johannesburg (Jôhannie) kom om in die myne te werk. Hier ontmoet hulle verskeie belangrike karakters, wat verskillende aspekte van die stadslewe en moraliteit verteenwoordig. Khaifasi is simbool van die behoudende invloed van die ouer persoon wat geestelike leiding verskaf, Herculano is ’n misdadiger betrokke by diefstal en dranksmokkelary en Mronga is eienaar van ’n danssaal, simbool van die oorsprong van alle kwaad. Beide Maringo en Karlos swig aanvanklik onder die aantrekkingskrag van die “suksesvolle” rampokkers wat drank smokkel en danssale bedryf. Maringo besef egter die gevaar en bekeer hom, terwyl Karlos eindelik deur die polisie gevang word en in die tronk beland. Deur middel van hierdie roman wil die skrywer ’n duidelike boodskap gee om eerder die stad te vermy, waar bose invloede wag, en eerder te hou by die Christelike leefwyse en die stamtradisies. Rob Antonissen beskou die eenvoud van sy aanbieding as sy grootste verdienste, maar betreur dit dat die stad as die groot verleier nie werklik lewe verkry nie, terwyl die feit dat blankes skuld vryspring vir die verderf van die swart mense nie die totale werklikheid weerspieël nie. Jôhannie giet die beeld word in Duits (Im goldenen Labyrinth in 1956), Engels (The golden magnet in 1984) en Fins (Kultaa ja kurjuutta in 1960) vertaal. Volgens die Zonk tydskrif is dit ook in Sesotho en Zoeloe vertaal, maar dit kon nog nie bevestig word nie.
Vertaalde werke
Verskeie van sy ander werke verskyn ook in Duits en Russies. Dit sluit kortverhale en gedigte in. Dr. Peter Sulzer vertaal vyf van sy gedigte en sluit dit in die versameling Südafrikaner erzählen (1963) in. Eugène Witkowski vertaal hierna die Duitse tekste in Russies. Sy kortverhaal Dominee Kalashe (Pharrer Kalashe der Xhosa Lehrer) word in 1958 in Sulzer se versameling Christ erscheint am Konge en later in nog drie ander Duitse publikasies opgeneem. Sowat twee en twintig gedigte bestaan in Duits in Sulzer se ongepubliseerde studie Südafrika im Spiegel der Afrikaans-Literatur. In hierdie werk staan hy sestien getikte velle papier aan Fula af en noem en bespreek ander werke van Fula wat slegs in manuskripvorm bestaan, soos die roman Dogter van die Zoeloe en twee kortverhale Matsiliso van Phomolong en Ulindipisi (Die runderpes). In 1957 bestaan volgens oorlewering twee verdere werke van Fula, naamlik Die lotgevalle van ’n Naturelle-skrywer en in Xhosa die verhaal Lahliwe. Dr. Sulzer verklaar dat hy die manuskripte aan Fula terug gestuur het, maar geeneen van bogenoemde het ooit in Afrikaans verskyn nie.
Eerbewyse
Die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Navorsingsentrum vereer hom postuum in 1998 deur ’n gedenkuitstalling en deur ’n borsbeeld van hom te maak en in die tuin van die sentrum op te rig.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Piëmontees
Piëmontees (Piemontèis) is 'n Wes-Romaanse taal, wat deur sowat drie miljoen mense in die gewes Piëmont (Noordwes-Italië) gepraat word. Alhoewel baie taalkundiges Piëmontees as 'n selfstandige taal beskou, word dit in Italië by die streekdialekte gereken en nie as 'n amptelike taal erken nie. Geografies en taalkundig is dit nou verwant aan die ander Noord-Italiaanse streektale soos Lombardies, Emilia-Romagnools en Liguries, maar toon ook baie ooreenkomste met Provensaals en Frans.
Oorsprong en geskiedenis
Die eerste dokumente in Piëmontees, die sermones subalpini, dateer uit die 12de eeu, 'n tydperk toe die taal nog baie nou verwant is aan Oksitaans. Die Italiaanse digter Dante Alighieri verwys in sy De Vulgari Eloquentia, sy werk oor die destydse volkstale, na Piëmontees as 'n selfstandige dialek. Een van die bekendste Italiaanse taalkundiges, wat 'n selfstandige status aan Piëmontees toeken, is G.I. Ascoli, wat in 1873 met sy taalkundige werk L'Italia dialettale tot die slotsom kom dat die taal onafhanklik van die huidige Italiaans ontwikkel het. Die besondere etniese karakter van die Piëmontese taalgebied as 'n voormalige Keltiese streek word deur baie ander wetenskaplikes as 'n belangrike rede vir die selfstandige ontwikkeling van Piëmontees aangevoer, wat ook sy behandeling as 'n taal in eie reg regverdig. 'n Aantal deskundiges verwys na die Gallo-Italiese taalgebied as Médiolanie, afgelei van die Latynse van Milaan, Mediolanum.
Romagnools en Piëmontees is die enigste streektale in Noord-Italië wat vanaf die 12de eeu met 'n beskeie, maar ononderbroke literêre tradisie kan spog, terwyl die digters van Lombardye, die Emilia en Ligurië meesal Italiaans as hulle skryftaal gebruik.
Die politieke ontwikkeling in die laat Middeleeue bevorder die selfstandige ontwikkeling van die Piëmontese taal. Graaf Amadeo VI (1343–1383) slaag daarin om die Piëmontese gebiede te verenig en skep met die Universiteit van Turyn ook 'n kulturele en wetenskaplike sentrum. Die hertoë van Savoie maak van Piëmont tot by die 16de eeu 'n feitlik selfregerende gebied in die staatsverband van die Heilige Romeinse Ryk en weer ook alle pogings af om Piëmont by Frankryk in te lyf.
Eers tydens die 17de en 18de eeu ontwikkel Piëmontees tot 'n skryftaal, alhoewel dit nie kan meeding met Frans en Italiaans nie, wat in Piëmont steeds die belangrikste tale bly. Desondanks het 'n aansienlike getal digbundels, toneelstukke, romans en wetenskaplike werke in Piëmontees verskyn.
Die rewolusie en vereniging van Italië, waarby Piëmont 'n leidende rol speel, eindig met 'n neerlaag vir die aanhangers van 'n federale stelsel. Die sentralistiese Franse staat staan as model vir die nuwe Italië, en sy eerste regering begin onmiddellik 'n soort veldtog teen die inheemse dialekte. Piëmontese moedertaalonderwys word in 1864 verbied.
Eers ná die Eerste Wêreldoorlog begin die Companìa dij Brandé, 'n kring van taalbewustes onder die leiding van die digter Pinin Pacòt (1899–1964) met die standaardisering van die spelling volgens die reëls van die Franse Institut d'Estudis Occitans en die Katalaanse taalkundige Pompeu Fabra. Die Companìa as die belangrikste kulturele beweging in Piëmont bevorder ook ná die Tweede Wêreldoorlog die gebruik van Piëmontees en gee klassieke romans, 'n nuwe woordeboek en 'n nuwe grammatika uit. Ter herdenking van die oorwinning naby Assieta word die kulturele fees Festa dël Piemont in die lewe geroep. Aansoeke om van Piëmontees 'n skoolvak te maak word deur die owerhede nie goedgekeur nie. Vir baie dekades word pogings om die gebruik van Piëmontees te bevorder as 'n moontlike benadeling van Suid-Italianers beskou, wat hulle in groot getalle in die Piëmontese nywerheidsentrums soos byvoorbeeld Turyn gevestig het. Hierdie sienswyse begin eers in die laat 20ste eeu verander.
Huidige status
In die daaglikse lewe van Piëmont word grotendeels die Italiaanse standaardtaal gepraat. Eers in 2004 erken die plaaslike regering die inheemse taal, terwyl die owerhede in Rome hulle taalbeleid volgens die artikel 5 van die Italiaanse grondwet formuleer, wat bepaal dat die Italiaanse republiek una ed indivisible (enig en onverdeeld) moet wees. In die praktyk het dit op 'n sterke benadeling van die streektale neergekom, wat as niks meer as plaaslike dialekte beskou is nie. Die noodsaaklikheid van moedertaalonderwys is gevolglik steeds betwyfel. Ondanks die geleidelik veranderende sienswyse is Piëmontese taalonderwys nog steeds 'n uitsondering in die plaaslike skoolstelsel, alhoewel die getal beskikbare skoolboeke begin groei het en taalkursusse vir volwassenes meer gewild begin raak. Piëmontees is egter nie as een van die amptelike tale van die Olimpiese Winterspele van 2006 toegelaat nie, en met net dertien persent van die plaaslike bevolking bly die aantal sprekers nog steeds laag.
Elektroplatering
Elektroplatering is 'n proses wat gebruik maak van elektriese stroom om opgeloste metaalkatione te reduseer sodat hulle in 'n dun metaallagie op 'n elektrode neergelê word. Die term word ook gebruik vir elektriese oksidasie van anione op 'n stewige substraat, soos in die vorming van silwerchloried op silwerdraad om silwer/silwerchloried elektrodes te maak. Die elektroplatering word hoofsaaklik gebruik om die oppervlakeienskappe van 'n voorwerp te verander (bv. wrywing en slytasieweerstand, korrosiebeskerming, smering, estetiese eienskappe, ens.), maar kan ook gebruik word om dikte op ondermaatse dele op te bou, of voorwerpe deur elektrovorming te vorm.
Die proses wat gebruik word in elektroplatering word elektrodeponering genoem. Dit is analoog aan 'n galvaniese sel wat omgekeerd werk. Die deel wat oorgetrek moet word, is die katode van die kring. In een tegniek, is die anode gemaak van die metaal wat oorgetrek word. Albei komponente word gedompel in 'n oplossing (genoem 'n elektroliet) wat een of meer opgeloste metaalsoute sowel as ander ione bevat wat die vloei van elektrisiteit toelaat. 'n Kragbron lewer 'n direkte stroom na die anode, oksideer die metaalatome wat dit behels en wat hulle toelaat om op te los in die oplossing. By die katode, die opgeloste metaal ione in die elektroliet oplossing is verminder by die koppelvlak tussen die oplossing en die katode, soos dat hulle neerlê op die katode. Die tempo waarteen die anode ontbind is gelyk aan die tempo waarteen die katode oorgetrek word, vis-a-vis die stroom deur die stroombaan. Op hierdie wyse, word die ione in die elektrolietbad voortdurend aangevul deur die anode.
Proses
Die katione assosieer met die anione in die oplossing. Hierdie katione word deur die elektrone wat deur die katode gelewer word, gereduseer tot die metaal met oksidasietoestand nul. Byvoorbeeld, vir koperplate in 'n swawelsuuroplossing, word koper by die anode geoksideer na Cu2+ deur die verlies van twee elektrone, wat aan die anode afgegee word.
Die Cu2+-ione vorm saam met die anioon in die vloeistof 'n oplossing van kopersulfaat. By die katode vind die teenoorgestelde proses plaas. Daar word die Cu2+ gereduseer tot kopermetaal deur die verkryging van twee elektrone van die katode. Die gevolg is die effektiewe oordrag van koper van die anodebron na 'n plaat wat die katode bedek.
Elektroplatering word meer algemeen by enkelmetaalelemente toegepas, en nie by legerings (allooie) nie.
Yoshiteru Yamashita
Yoshiteru Yamashita (gebore 21 November 1977) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het drie keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Gill-kollege
duimnael|regs|270px|'n Poskaart van omstreeks 1920 met 'n foto van die skool se koshuis.
duimnael|regs|220px|Die hoeksteen van die "nuwe" gebou.
Gill-kollege is 'n dubbelmedium-, koëd-staatshoërskool op die Oos-Kaapse dorp Somerset-Oos.
Dié roemryke onderwysinstelling is in 1869 gestig as ’n hoërskool en universiteitsopleidingsentrum vir seuns en jong mans danksy ’n £23 000-erflating van dr. William Gill (1783-1863), ’n geneesheer en wolboer wat skatryk geword het deur middel van sy merinoplaas naby Kookhuis.
Agtergrond
Gill het die Somerset Reading Society in 1832 gestig as voorloper van die latere dorpsbiblioteek. Hy het geld nagelaat vir die stigting en onderhoud van 'n inrigting van hoër onderwys in die Oos-Kaap. Die oorspronklike gedagte was dit die Oostelike Provinsie (Oos-Kaap) se universiteit moes word, maar weens strawwe mededinging van die St. Andrew-kollege (waaruit die Rhodes-universiteitskollege ontstaan het) in Grahamstad, destyds soos vandag, ’n veel groter en belangriker nedersetting as Somerset-Oos, kon Gill-kollege nie aan die vereiste voldoen nie wat die status van universiteitskollege beperk het tot instellings met meer as 75 studente wat matriek verwerf het. Gevolglik verloor Gill-kollege sy universiteitstatus in 1903 en word 34 jaar ná sy ontstaan slegs ’n hoërskool.
Universiteitstatus verloor
Die bedoeling was dat Gill ’n opleidingsinstelling vir seuns en jong mans sou wees, maar dit het een van die eerste tersiêre instellings geword wat vroue toegelaat het. Een van dié vroue wat uitgeblink het, was Ismay Craib (oftewel mev. Basil Schonland). Van 1928 af het Gill opnuut net seuns aanvaar en het dit ’n seunskool gebly tot in 1965, toe Gill-kollege en die Hoër Meisieskool Bellevue saamgesmelt het. Die skool het nog altyd leerders van wyd en syd gelok wat in sy koshuise tuisgaan.
Bekende alumni
Talle bekende Suid-Afrikaners het hier studeer of skoolgegaan, onder andere:
Frank Doubleday (akteur)
Frank Doubleday (28 Januarie 1945 – 3 Maart 2018) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Assault on Precinct 13 (1976), Escape from New York (1981), Space Rage (1985), en Shakespeare's Plan 12 from Outer Space (1991).
Evangelie volgens Philippus
Die Evangelie van Philippus behoort tot die apokriewe en Gnostiese evangelies van die Nuwe Testament. Die teks dateer uit die 3de eeu, maar het eeue lank verlore gegaan voordat dit toevallig in Desember 1945 in Egipte as deel van die Nag-Hammadi-geskrifte herontdek is.
Die evangelie is saam met ander belangrike Gnostiese tekste, waaronder die Evangelie van Tomas (die sogenaamde Tomas-boek) en die Evangelie van Maria (Magdalena), in 1945 deur boere naby Nag Hammadi in Sentraal-Egipte ontdek. Die tekste, wat in 'n verseëlde kruik bewaar is, gee 'n indruk van die vroeg-Christelike geloofswêreld en bewys dat daar 'n sirkel van vroulike dissipels van Jesus Christus was. Selfs in die Nuwe Testament is dit opvallend dat Maria Magdalena aan die kruis van Jesus en ook by sy graf verskyn.
Die teks is net soos die Evangelie van Thomas 'n versameling van spreuke wat aan Jesus Christus toegeskryf word. Die sakramente, veral dié van die huwelik, neem 'n belangrike plek in die Evangelie in. Die Evangelie van Philippus het veral bekendheid verwerf as een die vroegste historiese bronne, wat die teorie steun dat Jesus met Maria Magdalena getroud was - alhoewel dit in die teks nie letterlik beweer word nie. Die teks verwys na Maria Magdalena as Jesus se mees geliefde dissipel, wat hy eerder as Petrus as sy opvolger verkies het, en beskryf hulle erotiese verhouding.
Weens hulle Gnostiese leerstellings en agtergrond is die tekste van Nag Hammadi oorspronklik nie by die kanoniese boeke van die Heilige Skrif gevoeg nie.
Inhoud
Die Evangelie van Philippus is veral 'n samestelling van verskillende spreuke oor die sakramente, wat hulle betekenis en waarde bespreek. Die teks is sterk deur Valentiniaanse leerstellings beïnvloed en maak gebruik van verskillende literêre vorme soos byvoorbeeld aforismes, gelykenisse, analogieë, pareneses, polemieke, narratiewe samesprake, spreuke van Jesus van Nasaret, Bybelinterpretasies en dogmatiese bewerings.
Muse (musiekgroep)
Muse is 'n Engelse musiekgroep wat in Teighnmouth, Devonshire in 1994 gevorm is onder die naam Rocket Baby Dolls. Die groeplede is Matthew Bellamy (stem, kitaar, klavier), Chris Wolstenholme (baskitaar, agtergrondstem) en Dominic Howard (tromme). Muse is bekend vir hul groot en energieke konserte en was die eerste groep om 'n konsert in die nuutgeboude Wembley-stadion in Londen uitverkoop te hê. Muse het al vyf ateljeealbums uitgereik: Showbiz (1999), Origin of Symmetry (2001), Absolution (2003), Black Holes and Revelations (2006) en The Resistance (2009). Twee direkte opnames is ook al vrygestel, naamlik Hullabaloo Soundtrack (2002) en H.A.A.R.P. (2008). Hulle het al baie toekennings ontvang, onder andere vyf MTV Europe-musiektoekennings, vyf Q-toekennings, vier NME-toekennings, en twee BRIT-toekennings.
Sarah Pind Kristensen
Sarah Pind Kristensen (gebore 22 April 2002) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Klassen (2016).
Allan Kierstein Jepsen
Allan Kierstein Jepsen (gebore op 4 Julie 1977 in Kolding) is 'n voormalige Deense sokkerspeler.
James Thornton (akteur)
James Thornton (gebore 31 Oktober 1975) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Among Giants (1998) en in die televisiereekse Emmerdale (1972) en Playing the Field (1998).
Roland Varno
Roland Varno (15 Maart 1908 – 24 Mei 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of the Vampire (1943), The Master Key (1945), en My Name Is Julia Ross (1945), en in die televisiereeks Space Patrol (1950).
Perskakelaar
Die Perskakelaar (Phoeniculus damarensis) is 'n redelike algemene standvoël in droë doringveld en mopanieboomveld; ook langs droë waterlope met groot bome. Die voël is 34 – 40 cm groot en weeg 76 - 94 gram. In Engels staan die voël bekend as Violet Wood-Hoopoe.