cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Langebaanweg
Inlywing
Ds. Bennie Meyer is as kontrakleraar vir Langebaanweg aangestel en bly vier jaar aan in dié pos. Ds. Nico Marais was sy opvolger en bedien die wyksgemeente tot Januarie 2009. Die laaste skriba, tot 2007, was Rut Bester. Daarna is alle administrasie deur Kassie Carstens, ’n kerkraadslid, behartig. Ondanks die inlywing gaan die gewoonte gemeentelike aktiwiteite voort en het Langebaanweg sy eie kerkraad en funksioneer as volwaardige gemeente.
Kanton Jura
Jura is 'n kanton in Switserland met sowat 72000 inwoners. 4,4% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Delsberg.
Sluis
Sluise (kanaalsluise) is deure of versperrings in kanale en ander waterweë wat dit vir vaartuie moontlik maak om van 'n waterweg met 'n laer na 'n waterweg met 'n hoër watervlak te vaar, of omgekeerd.
Sluise vir watertoevoer en -afvoer
Die uitlaatsluis word gebruik om water na 'n laer watervlak deur te laat, byvoorbeeld na 'n tydelike opgaardam, 'n rivier of na die see. ŉ Outomatiese uitlaatsluis is toegerus met een of twee deure wat outomaties oopgaan by 'n sekere druk van die hoër liggende water, byvoorbeeld tydens die ebgety in die see.
Sodra die watervlak stroomafwaarts styg (vloedgety), gaan die deur outomaties toe. Sluisdeure wat feitlik altyd oopstaan en slegs in noodgevalle gesluit word, word keersluise genoem. 'n Inlaatsluis word gebruik vir die toevoer van water. 'n Inundasie- of oorstromingsluis is vroeër veral in Nederland as verdedigingsmiddel aangewend om laagliggende gebiede te oorstroom ten einde vyandelike bewegings op land te stuit en die landing van troepe uit die lug te keer.
Skutsluise
Skutsluise word soms in kanale en gekanaliseerde riviere gebruik om 2 vaargedeeltes met verskillende waterhoogtes te vorm. Sulke skutsluise maak dit moontlik dat vaartuie van een waterhoogte na 'n ander kan gaan. Primitiewe skutsluise is reeds 500 jaar v.C. in China gebruik.
ŉ Skutsluis het 'n bohoof wat by die hoër kanaaldeel aansluit en ŉ benedehoof wat by die laer kanaaldeel aansluit. Indien die skutsluis toegang tot die see of 'n rivier verleen, praat 'n mens van 'n buitehoof- en 'n binnehoofdeur. In die hoofde word meestal puntdeure, vertikale deure of roldeure aangebring. Die puntdeur is reeds deur Leonardoda Vinci (1452-1519) beskryf. Dit is veral nuttig waar groot hoogteverskille in die watervlak gehandhaaf moet word, en in die 17e eeu is die puntdeur baie in Europa gebruik.
Die deure stroom af word dan oopgemaak en die vaartuig sit sy reis voort. Indien 'n baie groot volume water in die sluiskolk moet instroom, word dit gedoen via ŉ warrelkelder, wat onder die sluiskolk geleë is en waarin die water sy krag kan uitwoed. Skuifpanele in die sluisdeure word gebruik wanneer die hoogteverskille nie baie groot is nie. Breekbalke word voor die skuifopeninge geplaas ten einde die krag van die invloeiende water sover moontlik te versprei en sodoende die vaartuie in die sluiskolk so min moontlik te steur.
Sluiskonstruksie
Die bou van ŉ sluis begin gewoonlik met die uitgrawe van 'n put wat droog gehou word. Dit is dikwels nodig om ŉ tydelike afsluitdam uit hout of staal om die put te bou ten einde die droogproses deur te voer. Vervolgens word bodemtoetse uitgevoer sodat vasgestel kan word of die grond onder die sluis genoeg drakrag het. Waar dit nie die geval is nie, word 'n paalfondament aangebring. Daar is ook metodes waardeur 'n los sandlaag in so 'n mate verdig kan word dat 'n bevredigende fondament gevorm word.
Die bodem, mure en vore van die sluis word dan in beton gegiet. Die mure en bodem van skutsluise bestaan gewoonlik uit gewapendebetonkonstruksies. By groot sluise word 'n voeringlaag oor die verskillende lasse in die sluiskolk geplaas om dit te verseel. In gebiede waar water skaars is, word sluise toegerus met toestelle wat die hoeveelheid sluiswater beperk. Een metode is om die sluiskolk deur middel van 'n tussenhoof in twee ongelyke dele te verdeel.
Die lengte van die sluiskolk kan dus aangepas word by die aantal vaartuie. 'n Opgaarkom, waarin ŉ deel van die water gestort en waaruit die sluiskolk later weer hervul kan word, bespaar ook sluiswater. Toestelle wat in 'n sluis aangebring word wat vars- en soutwater skei, verseker dat die minimumvolume soutwater die varswaterdeel binnedring. Enige soutwater wat nietemin die varswaterdeel binnedring, word in 'n soutkom opgegaar. Die kom bestaan uit 'n inham in die kanaalbodem wat oor 'n afstand van meer as 'n kilometer strek. Die swaarder seewater wat daarin versamel, word deur 'n sluisriool weggevoer.
Meganisme
In baie hawens is daar ook sluise wat gebruik word om die getyveranderinge te balanseer of om droogdokke van die res van die hawe af te sluit.
'n Sluis bestaan uit 'n balanskamer (sluiskamer), wat aan albei kante met deure afgesluit kan word. As 'n skip of skuit van 'n laer na 'n hoër vlak gebring moet word, word die hek aan die hoër kant van die sluitkamer toegemaak. Die waterdruk agter die hek druk dit styf vas, sodat geen water daardeur na die sluiskamer kan ontsnap nie.
Die skuit vaar tot net onderkant die boonste sluis, en die sluis aan die kant met die laer watervlak word ook toegemaak. Die skuit is dus nou in die sluiskamer. Water van die hoër vlak word nou d.m.v. openinge in die boonste hek uitgelaat om die sluiskamer binne te stroom. Sodra die twee watervlakke gelyk is, word die boonste hek meganies of hidrolies oopgemaak en die skip kan op die hoër watervlak verder vaar. Wanneer 'n skip van 'n hoër vlak na 'n laer vlak gebring moet word, word hierdie proses omgekeer.
Eerste sluis in Milaan
Rondom Milaan was daar destyds 'n grag met 'n lengte van 6,5 km wat die stad teen vyandelike aanvalle moes beskerm. In 1435 het die hertog van Milaan, Filippo Maria Visconti, die idee gekry om die grag te gebruik om die boumateriaal (swaar marmerblokke) vir die Katedraal, nog nader aan die bouperseel te kry.
Die watervlak van die grag was sowat 3 m hoër as die van die Porta Ticino-bekken waarop die vragskuite gevaar het van die Maggiore-meer af. Om hierdie probleem op te los het die hertog 'n paar beroemde ingenieurs van die tyd na Milaan ontbied.
Die Via Arena-sluis is gebou om dit moontlik te maak vir die skuite om op verskillende watervlakke te vaar. Die voorbeeld is mettertyd op ander plekke nagevolg. Die beginsels waarop die Via Arena-sluis werk, word tot vandag toe toegepas, asook die verbeteringe wat in die sluisboutegniek ontwikkel het.
Die boumeesters van die eerste sluis in Milaan was die Italiaanse ingenieurs Filippe degli Organi en Fioravanti da Bologna, wat omstreeks 1439 aan die hof van die hertoë van Milaan gewerk het. Later het die geniale Leonardo da Vinci die sluis aansienlik verbeter. Die deure van die oorspronklike sluis kon na albei kante oopgaan, maar Da Vinci het hulle vervang met sluisdeure wat na een kant toe deur die waterdruk toegehou is.
Een van die oudste kanaalsluise is die een wat in 1373 by Vreeswyk in Nederland gebou is.
Kanton Graubünden
Graubünden is 'n kanton in Switserland met sowat 196 duisend inwoners. 68,3% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Chur.
Tarentaal-blaasop
Die tarentaal-blaasop (Arothron meleagris) is 'n vis wat wydverspreid in die Indiese en Stille oseane en die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal voorkom. In Engels staan die vis bekend as die Guineafowl puffer.
Identifikasie
Die vis word tot 50 cm lank en is grysbruin tot swart van kleur. Die lyf, kop en stert is bedek met klein, digte, wit kolletjies. Soms is van die bevolking heldergeel met 'n paar verspreide swart kolle op die lyf.
Hierdie vis leef in tropiese strandmere en vlak koraal- en rotsriwwe in water wat 1 tot 20 m diep is. Hulle is gewoonlik alleenlopers en vreet die punte van korale, alge en ongewerweldes.
Hierdie blaasop lyk baie soos die swartspikkel-blaasop (Arothron nigropunctatus) wat in sy geel fase is.
Clint Brink
Clint Brink (* 29 September 1980, Paarl) is ’n Suid-Afrikaanse akteur.
Hy het op sy geboortedorp Paarl grootgeword en skoolgegaan aan die Hoërskool New Orleans. Reeds van kleins af het hy ’n begeerte gehad om op die verhoog op te tree. Nadat hy sy skoolloopbaan voltooi het, het hy aan die City Varsity in Kaapstad ingeskryf om film en video te studeer. Tydens sy studie het hy aan talle kort en onafhanklike rolprente gewerk. In 1999, toe hy 19 jaar oud was, het sy eerste deurbraak gekom toe hy, nadat hy afstudeer het, ’n oudisie afgelê het vir ’n rol in die fliek Gangsters and dancers. Dié fliek is gekanselleer voor dit vervaardig kon word, maar dit het gelei tot ’n oudisie vir die TV-reeks Backstage, waarin hy die rol van Shaun Jacobs losgeslaan het.
Ná drie suksesvolle jare by Backstage, het hy oorgeskuif na die sepie Generations, waarin hy die bendelid Bradley Paulse gespeel jet. Intussen het hy in 2011 ook in die SABC2-verskiedenheidskomedie Colour TV opgetree. Van sy fliekrolle sluit dié in Dollars and white pipes, Swop! en Mega Python vs. Gatoroid in. In die kykNET-sepie Binnelanders speel hy dr. Steve Abrahams.
Hy is in 2016 in die Askariwildreservaat naby Magaliesburg getroud met Steffi van Wyk, Mej. Namibië 2015 en wenner van die Mej. Wêreld-­sportuitdaging in dieselfde jaar.
Honda Prelude
Die Honda Prelude is 'n sportkoepee wat deur die Japannese motorvervaardiger Honda geproduseer is vanaf 1978 tot 2001. Die tweedeurkoepee is losweg afgelei van die Honda Accord en het oor vyf geslagte gestrek. Die Prelude is deur Honda gebruik om die Japannese Honda-kleinhandelverkoopsketting genaamd "Honda Verno" in te stel, met die Prelude wat kort daarna wêreldwyd bekendgestel is.
Die Prelude se mededingers was tradisioneel die Toyota Celica, die Nissan Silvia en die Mitsubishi Eclipse. Produksie van die Prelude is in 2001 gestaak met die bekendstelling van die Honda Integra DC5.
Die Prelude-naam was oorspronklik 'n handelsmerk van Toyota, maar dis na onderlinge ooreenkoms aan Honda oorgedra vir gebruik. Die Prelude was die eerste in 'n reeks van Hondavoertuie met musiekverwante name, en die Prelude word verbind aan die Quintet, Concerto en Ballade.
Vlag van Ghana
Die nasionale vlag van die Ghana is op 6 Maart 1957 amptelik in gebruik geneem (dit is die datum wat Ghana onafhanklik van die Verenigde Koninkryk verkry het). Die vlag vertoon ’n rooi-geel-groen driekleur (die Pan-Afrika kleure) met ’n swart ster in die middel van die geel baan.
Simboliek
Die kleure van die Ghanese vlag (die Pan-Afrika kleure) simboliseer die land se onderlinge band en onafhanklikheid van Afrikalande. Baie ander Afrikalande het die kleure van die Ethiopiese vlag in gebruik geneem, waarvan Ghana die eerste was om dit te doen.
Elke kleur op die vlag het ook ’n simboliese betekenis. Rooi stel die bloed van diegene voor wat om onafhanklikheid geveg het (wat ironies is aangesien Ghana op ’n vreedsame manier onafhanklikheid verkry het), geel (goud) stel die rykdom van Ghana se natuurlike hulpbronne voor (die naam Goudkus, soos die belangrikste deel van Ghana onder Britse bewind geheet het is ’n goeie aanduiding), groen stel die woude en vrugbare akkers van die land voor en die vyfpuntige swart ster stel die vryheid van Afrika voor.
Geskiedenis
Tussen 1821 en 1877 het dit deel uitgemaak van Brits-Wes-Afrika en is ’n vlag van die kolonie gebruik (’n blou Britse vaandel) met die koloniale embleem. As afsonderlike Britse kolonie (1877 tot 1957) was die naam van die gebied die Goudkus. ’n Blou Britse vaandel met die koloniale wapen van die Goudkus aan die wapperkant is toe amptelik gebruik. Op die koloniale wapen staan ’n olifant voor ’n palmboom en ’n groen berglandskap. Onder die olifant staan in rooi letters die voorletters van die gebied (G.C.). Gambië, Nigerië (toe die Lagos-kolonie) en Sierra Leone, ook voormalige Britse kolonies, het dieselfde koloniale wapen gebruik maar met hul eie voorletters daarop (G., L. en S.L. onderskeidelik).
Enkele jare na onafhanklikheidwording is die geel in die vlag na wit verander, wat die kleur van die Convention People’s Party was. Hierdie verandering is in 1966 ongedaan gemaak.
Quintin Ellis
Quintin Ellis ook bekend as Adam Weilbach (gebore 8 September 1968) is 'n Suid-Afrikaanse fantasieskrywer, model en akteur. Sy werke het 'n sterk geestelike inslag en val onder die Christelike-fantasie sub-genre van fantasie.Hy is egter 'n selferkende ateïs.
Agtergrond en opvoeding
Quintin Ellis is op 8 September 1968 gebore in Springs, Suid-Afrika. Hy is die tweede van drie kinders. Alhoewel hy gediagnoseer is met disleksie en volgens die kundiges nie verby Graad 5 sou vorder nie, het hy op vyfjarige ouderdom begin om romans te lees. Hy was weens sy studieprobleme oorgeplaas na 'n skool vir Serebraal Gestremdes. Hier het hulle ontdek dat hy 'n baie skrander kind was, met 'n groot passie vir lees. Hy het boeke verslind. Daar is bevind dat Ellis minimale breindisfunksies het, en verswakte hand-oog koördinasie, wat hom verhoed om enigsins 'n motorvoertuig te bestuur.
Sy ouers besit ’n volledige stel van Langenhoven se versamelde werke wat hy opgelees het. Brolloks en Bittergal is een van sy gunsteling verhale, en wat waarskynlik 'n groot invloed het op sy liefde vir die fantasie gehad het. Hy het ook begin om verskeie Amerikaanse en Europese skrywers se werke te lees.
Op ouderdom 13 het hy begin prosa en poësie skryf. Sy taalonderwysers het hom aangemoedig om sy skryfkuns te ontwikkel.
In Graad 10 ontvang hy Breyten Breytenbach se digbundel Yk. Dit het sy het passie vir Afrikaanse literatuur en sy skryfstyl aangewakker. Hy het begin om die boeke van die sestigers te lees en hulle simboliese voorstellings aan te leer. Ten spyte van sy eng Afrikaanse opvoeding het hy altyd alternatiewe tendense in Afrikaans aangehang. Hy het al die Sestigers se werke begin lees en hulle skryfstyl begin naboots.
Na skool het hy rondgeval tussen die nagklubs en onderwêreld van Gauteng tot hy 2001 tot bekering gekom het. Daarna het hy as sendeling en filantroop vrywillige diens gelewer by verskeie organisasies tot in 2012. Vandat hy probeer selfmoord pleeg het in 1988 het hy 'n voortdurende stryd gevoer met depressie wat hom drie huwelike gekos het. Ten spyte van sy siekte het hy steeds voortgegaan om te skryf.
Die konsep vir sy eerste boek Die Oplossing: Valhalla het reeds in 1996 ontstaan, maar het eers in 2012 tot wording gekom. Daarna het hy die opvolg Die Oplossing Die Pelgrim geskryf. Hy het saam met 'n vriendin begin om Phantastes deur George MacDonald te vertaal en het dit in November 2013 voltooi.
Sy werk is uniek in die sin dat dit die eerste fantasie verhale vir volwassenes in Afrikaans is. Hy doen ook baanbrekers deur die eerste Afrikaanse skrywer te wees wat 'n plaaslike musiekgroep se werk gebruik het as agtergrond vir sy boeke.
"Dit was moeilik om 'n lied wat geskryf was vir die een en twintigste eeu te gebruik om my verhaal mee oor te vertel. Jack Hammer en Piet Botha is ook baanbrekers in die Afrikaanse Rock-genre. The Pilgrim se lirieke het elkeen 'n verhaal om te vertel. Dit was vir my 'n groot eer om vir hulle my verhaal te vertel met gebruik van hulle musiek." - Ellis wat praat oor die album The Pilgrim wat die agtergrond is vir sy tweede boek Die Oplossing Die Pelgrim.
Die Oplossing Valhalla se voorblad was geskilder deur Braam Coetsee. Die Oplossing Die Pelgrim was geskilder deur Pieter van Tonder.
Werk
Ellis is 'n voltydse skrywer en is tans woonagtig in Kaapstad.
Skryfwerk
Ellis se eerste roman getiteld Die Oplossing: Valhalla het in Februarie 2013 verskyn en die opvolg daarvan Die Oplossing: Die Pelgrim  verskyn in dieselfde jaar. In 'n poging om 'n goeie fondasie vir Afrikaanse fantasie te skep het hy in medewerking met Louise Eijbers, Phantestes deur George MacDonald ook vertaal in Afrikaans. Phantases word deur die kenners gereken as die eerste Fantasie verhaal vir volwassenes.
Mesoproterosoïkum
Die Mesoproterosoïkum is die middelste era van die Proterosoïese Eon. Dit het geduur van 1,6-1 miljard jaar gelede.
In hierdie era het die oseane opgeloste suurstof bevat, soos vandag nog. Die verhouding van swaar en ligte ysterisotope in ysterafsettings was hoog. Die vorming van ysterlaagformasies het opgehou. Dit het groot gevolge vir die lewe in die oseane ingehou, omdat anaërobiese organismes hierdeur verdring is.
Stromatoliete was volop in hierdie tyd en hulle het verminder in die Neoproterosoïkum. Die atmosfeer het net ongeveer 1% suurstof bevat. Aan die einde van die era het die kratons saamgepak en 'n superkontinent, Rodinië, gevorm. Die suurstofgehalte het tot ongeveer 4% toegeneem. Aan die begin van die era het 'n ander superkontinent dalk bestaan wat Columbia genoem word, maar min gegewens bestaan daaroor.
Maria Malan
duimnael|links|270px|Genl. [[Jan Smuts en Maria Malan tydens die inwyding van die Voortrekkermonument op 16 Desember 1949.]]
Maria Ann Sophia Malan (gebore Louw, Oorlogskloof, Nieuwoudtville, Kaapkolonie, 25 April 1905 – Stellenbosch, Suid-Afrika, 19 Oktober 1973) was die tweede vrou van Suid-Afrika se vierde eerste minister, dr. D.F. Malan.
duimnael|regs|270px|Die Malans wens adv. [[Charles te Water voorspoed toe op een van sy reise as rondreisende ambassadeur van die Unie van Suid-Afrika, omstreeks 1949.]]
duimnael|regs|300px|Dr. [[D.F. Malan|D.F. en mev. Maria Malan ontvang besoek van dr. Hendrik en mev. Betsie Verwoerd kort nadat Verwoerd aangewys is as eerste minister van die Unie van Suid-Afrika, 1958.]]
duimnael|links|200px|Dr. en mev. Malan op sy 83ste verjaardag, 1957.
duimnael|regs|300px|Mev. Malan en sir [[De Villiers Graaff op 'n perdewa tydens 'n landbouskou in Rosebank, Kaap, 1950.]]
duimnael|regs|300px|Vier premiersvroue (wie se man agtereenvolgens eerste minister was) by die 20-jarige feeskongres van die [[Nasionale Party in Parow: Betsie Verwoerd, Susan Strijdom, Tini Vorster en Maria Malan.]]
Herkoms
Maria Louw het gestam uit ’n gesiene familie van die Noordweste. Haar vader, Willem Petrus Louw (21 Augustus 1864 – 22 September 1931), het die kiesafdeling Calvinia van 1915 tot 1918 verteenwoordig. By sy eerste vrou, Cornelia Jacoba Redelinghuys Steenkamp (7 Desember 1868 – 17 Januarie 1899 op Oorlogskloof), het hy ses kinders gehad: Jacobus Adriaan; Willem Petrus Steenkamp "Jokkie"; Jacoba Maria Moolman; Cornelia Jacoba Redelinghuys "Claudia"; Bismarck van Moltke; en Petrus Casparus. Nadat sy in die ouderdom van 30 jaar oorlede is, is Maria se vader getroud met Helena Jacoba de Klerk (15 Oktober 1877 – 1943), by wie hy nog nege kinders gehad het: Maria; Helena Wilhelmina van Wyk; Nicolaas Salomon "Klaas"; Jacob Coenraad de Klerk "Coenie"; Adriaan "Attie" Jacobus; Anna Maria "Anita" du Preez; Paul Cornelius de Klerk "Pollie"; Wessels (Louw); en Wallace Livingstone.
Huwelikslewe
Maria Louw het die toekomstige eerste minister van Suid-Afrika omstreeks 1918 ontmoet toe hy dikwels by haar gesin aan huis gekom het. Haar vader, wat toe LV vir Calvinia was, het dr. Malan en adv. F.W. Beyers uitgenooi om ’n reeks vergaderings saam met hom in sy kiesafdeling toe te spreek. Sy was toe nagenoeg 13 jaar oud. Aan die einde van die reeks vergaderings het haar vader dr. Malan meegedeel die eintlike doel van die vergaderings was dat hy wou uittree as LV, want met sy verpligtings as hoof van ’n baie groot gesin en met ’n uitgebreide boerdery het hy nie langer kans gesien om in die openbare lewe voort te gaan nie. Hy wou dr. Malan aan die kiesers bekendstel en het Malan sy setel aangebied. Malan wou eers nie daarvan hoor nie, maar het die aanbod aanvaar toe hy hoor Louw sou in elk geval uittree. So het dit gekom dat Malan in die tussenverkiesing op 17 Januarie 1919 1 568 stemme op hom verenig en die SAP-kandidaat, J.G.L. Strauss met ’n meerderheid van 488 verslaan. In die daaropvolgende verkiesing in 1920 het hy sy meerderheid effens opgeskuif tot 532. Hy het LV vir Calvinia gebly tot met die algemene verkiesing van 1938 toe die Nasionale Party hom die veilige setel Piketberg aangebied het sodat sy hande losser sou wees om die NP se saak landwyd te bevorder.
Maria Louw het later sekretaresse en organiseerder van die NP in Calvinia geword en dr. Malan ("Doktor", soos sy na hom verwys het) van naby leer ken. Malan is in 1926, toe hy reeds sowat 52 jaar oud was, met die weduwee Martha Margaretha Elizabeth van Tonder (geb. Zandberg) getroud. Uit dié huwelik is twee seuns gebore. Nadat sy hom in 1930 ontval het, was dr. Malan sowat sewe jaar lank wewenaar, want in 1937 is hy en Maria Louw, nagenoeg 31 jaar jonger as hy, getroud. Hul huwelik was kinderloos, maar in 1948 het hulle ’n dogter, ’n Duitse weeskind, aangeneem.
Ná hul huwelik het Maria en dr. Malan hulle in hul huis, Brandwag, in Seepunt, gaan vestig. In 1942 het hulle Môrewag op Stellenbosch aangeskaf en daar bly woon tot die verkiesingsoorwinning in 1948, toe hulle die premierswonings in die Kaap en Transvaal betrek het, ses maande in Groote Schuur en ses maande in Libertas. In Februarie 1954 het sy 'n hartaanval gekry. Sy het stadig herstel en was siek vir die grootste deel van die jaar. Sy het weldrae van die hartaanval herstel, maar die senutoestand waaraan sy gely het, het haar man slapelose nagte besorg. In die loop van daardie jaar het hy dan ook besluit om uit te tree as eerste minister, maar hy het dié besluit eers net met sy vrou gedeel. Daar bestaan geen mediese rekords of breedvoerige beskrywing van Maria Malan se siekte nie, maar dit blyk sy het in 1954 sowel as in 1955 hartaanvalle gekry. Dis moontlik veroorsaak deur uitermatige spanning. Dis ook duidelik dat dit gepaard gegaan het met episodes van depressie. Sy was 'n senuagtige mens wat maklik opgewerk of ontsteld kon word. Hoewel sy nooit formele behandeling vir haar toestand gekry het of dit ooit gediagnoseer is nie, het 'n sielkundige wat die egpaar geken het, gemeen sy het gely aan "verhoogde emosionaliteit".
Tydens haar man se sesjarige ampstermyn as premier van die Unie van Suid-Afrika het hulle baie interessante mense ontmoet. Sy sou later sir Winston Churchill, die Britse premier, uitsonder, wat baie goed met haar man oor die weg gekom het. Nog ’n goeie vriend van dr. Malan was sir Robert Menzies van Australië. Met genl. Jan Smuts was die egpaar, ten spyte van politieke verskille, altyd persoonlik op ’n baie goeie voet. Sy sou later skryf: "Hy was by geleenthede waar ons saam was, altyd baie beskermend teenoor my. Met ons huwelik was genl. Smuts en mev. Hofmeyr, moeder van wyle min. J.H. Hofmeyr, van die eerstes wat ons gelukgewens het." Maar in Nasionale kringe was daar ontevredenheid oor die aktiewe belangstelling wat sy in die politiek getoon het en is sy beskou as iemand met uitermate groot invloed op haar man.
Ná dr. Malan se aankondiging op 10 Oktober 1954 dat hy sou uittree, is die egpaar terug na Môrewag op Stellenbosch waar hulle, volgens haar, nog amper 13 gelukkige jare (luidens Die Nasionale boek, maar in werklikheid vyf) kon deurbring. Hy is in 1959 in die Eikestad oorlede, waarna sy hom met 14 jaar oorleef het tot sy in Oktober 1973 in die ouderdom van 68 jaar oorlede is.
Versamelnaam
'n Versamelnaam of versamelwoord is 'n selfstandige naamwoord wat 'n versameling dinge van dieselfde soort aandui. Hoewel versamelwoorde na 'n versameling of groepering verwys, is hulle almal enkelvoude.
Enkele voorbeelde ter illustrasie (die versamelnaam word in vetdruk aangedui):
Voorbeelde
Voorbeelde van versamelname:
Wicca
duimnael|regs|250px|Die Pentagram, 'n simbool van Wicca Wicca [ˈwɪkə] is die moderne manifestasie van die ou paganisme of heksebeweging wat veral in Anglo-Amerikaanse lande uitgebrei het. Die term Wicca is afgelei uit die ou Angel-Saksiese taal en beteken letterlik "waarsegger" (die vroulike term is wicce, en ook die Engelse woord vir heks, witch, is afgelei van wicca. Algemene kennis wil dit hê dat die woord Wicca moontlik ook uit die Indo-Europese "wic" (wiek), wat beteken om te buig of vleg, afgelei is.
Wicca het sy oorsprong in die ou heidense of natuurgelowe, wat die aanbidding van die natuurgeeste praktiseer en sterk klem lê op die eerbiediging van die "groot sabatte" wat met die wisseling van die jaargetye saamgaan. Die belangrikste hiervan is "Samhain" en "Beltane", onderskeidelik op midsomer en midwinter.
Wicca is 'n Nieu-Heidense (Engels: Neo-Pagan) geloof en beweging, wat in verskillende lande dwarsoor die wêreld bestaan. Dit het vir die eerste keer in 1954 gewildheid verwerf danksy Gerald Gardner, 'n Britse amptenaar, nadat die Britse Witchcraft Act ("Wet aangaande heksery") afgeskaf is. Gardner het beweer dat hierdie beweging, waarvan hy 'n ingewyde was, al eeue lank in die geheim bestaan het en sy oorspronge teruggaan op die voor-Christelike Europese heidendom. Gardner, wat onder meer 'n rubberplanter in Borneo en wapeninspekteur in Maleisië was, asook 'n ingelyfte Rosekruiser, is, soos hy bewer het, deur ene Dorothy Clutterbuck in hierdie matriargale gelowe van die prehistoriese Europa ingewy.
Na Wicca word dus dikwels verwys as die Ou Geloof. Die waaragtigheid van Gardner se bewerings kan nie deur onafhanklike navorsing ondersoek word nie, en daar word aangeneem dat die beginsels van Wicca se teologie eers in die twintigerjare van die 20ste eeu neergeskryf is. Sedertdien is verskillende verwante Wicca-tradisies ontwikkel, terwyl Gardner se oorspronklike versie as die Gardneriaanse Wicca bekend staan. Die ander Wicca-tradisies het almal hul eie geloofsoortuigings, rituele en praktyke. Baie van hierdie tradisies bly steeds geheimsinnig, en lede hoef ingewy te word. Daar is selfs 'n beweging, wat as Eklektiese of Enigste Wicca bekend staan. Sy lede glo nie dat 'n mens enige leerstelling of inisiasie moet volg om Wicca te kan praktiseer. Sommige peilings wys dat daar meer as 200 000 aanhangers van Wicca, Nieu-Heidense bewegings en ou Hekse-tradisies net in die VSA is. Die Amerikaanse owerhede het Wicca in 1994 amptelik as 'n godsdiens erken.
Etimologie
Die term Wicca is aan die Angel-Saksiese (Oud-Engelse) taal ontleen waar die woord wicca as [ˈwitʧa] uitgespreek is en na 'n "towenaar" of "heksemeester" verwys het. Die vroulike vorm was wicce [ˈwitʧe], en ook die huidige Engelse term witch ("heks") is van wicca en wicce afgelei.
Die moderne term het oorspronklik as Wica in Gardner se werk Witchcraft Today (1954) verskyn en na verteenwoordigers van die "Ou Religie" verwys wat hy uitvoerig beskryf het - maar nie na die religie self nie. Gardner se skryfwyse Wicca is vir die eerste keer in 1969 gedokumenteer.
Onafhanklik van Gardner het ook J.R.R. Tolkien die term wicca reeds in 1942 in sy manuskrip vir die boekdeel The Two Towers van sy werk The Lord of the Rings gebruik om na die towenaars Gandalf en Saruman te verwys. Hierdie feit is deur Tolkien se seun Christopher in 'n voetnota in hoofstuk 20 (The Riders of Rohan) in die sewende boekdeel van 'n dokumentasie van J.R.R. Tolkien se literêre werk in twaalf boekdele opgemerk. In die 1969-uitgawe van The Lord of the Rings het Tolkien die term wicca egter met wizard vervang.
Daar is verskillende teorieë oor die herkoms van die Oud-Engelse wicca en wicce. Die gepalataliseerde /ʧ/ staaf moontlik 'n afleiding van die manlike naamwoord van sy vroulike eweknie, of albei naamwoorde is van die werkwoord wiccian ("beheks") afgelei. Moontlik is ook wigle ("waarsêery") verwant aan hierdie term - wigle berus immers op die gerekonstrueerde Indo-Europese woordstam *weg wat vermoedelik "waaksaamheid" en "lewendigheid" beteken het. Grimm het die term egter as verwant aan die Gotiese weihs "heilig" beskou.
Gerald Gardner en ander Wicca-skrywers het nogtans voorgestel dat die term van die Oud-Engelse woorde wita ("wyse man") of witan ("weet") afgelei moet wees - 'n verwysing na die bewering dat hekse vroeër as wyses beskou is. Volgens hierdie etimologiese afleiding word na Wicca deesdae ook as Craft of the Wise verwys. Hierdie etimologie is reeds in die 19de eeu deur Walter William Skeat voorgestel en sou wicca as 'n variasie van die vroeëre witga verklaar. Daar is egter geen bewyse vir 'n Oud-Engelse skryfwyse met t sodat dié afleiding minder waarskynlik is. Graves (1948) het daarnaas 'n verbinding met die wortel *wei ("buig") voorgestel en beskou die term sodoende as verwant met willow ("wilgerboom") en wicker ("gevlegte mandjies") beskou. Die betrekking tot heksery word afgelei van die gebruik van towerkuns om die natuurkragte te "buig" of - in abstrakte betekenis - deur die verwysing na die "wewers van die noodlot". Ook Graves se teorie word as minder oortuigend beskou.
Aanhangers
Wicca spog met die grootste aantal lede binne die spektrum van Nieu-heidense groeperings en het veral in Anglo-Amerikaanse lande sterk uitgebrei. In die Verenigde State - die enigste land wat voorsiening maak vir die erkenning van gelowe en religies deur die staatsowerhede - is Wicca in 1994 amptelik as religie erken. Vandag is daar in die VSA sowat twee miljoen mense wat volgens Wicca se beginsels Nieu-heidense religie uitoefen.
Verdere leesstof
Paganisme en Wicca in Suid-Afrika
Bob Hope
Bob Hope (29 Mei 1903 – 27 Julie 2003) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Cat and the Canary (1939), The Ghost Breakers (1940), Road to Bali (1952), en The Muppet Movie (1979).
Columbus
Columbus kan verwys na:
Eenhoring (sterrebeeld)
Die Eenhoring (Latyn: Monoceros) is ’n dowwe sterrebeeld op die hemelewenaar. Die naam kom uit die Griekse mitologie en die skepping daarvan word toegeskryf aan die 17de-eeuse Nederlandse kartograaf Petrus Plancius.
Ruimtevoorwerpe
V838 Monocerotis, ’n veranderlike rooi superreusester, het op 6 Januarie 2002 ’n uitbarsting gehad; in Februarie van daardie jaar het sy helderheid in een dag met ’n faktor van 10 000 toegeneem. Daarna het die Hubble-ruimteteleskoop ’n lig-eggo waargeneem wat die stof om die ster verlig het. Die sterrebeeld bevat ook Plaskett se Ster, ’n massiewe dubbelster met ’n massa van sowat 100 sonmassas.
Die Eenhoring bevat twee planete: COROT-7b en COROT-7c. Eersgenoemde het ’n deursnee van 1,58 keer dié van die Aarde. Albei planete is in 2009 ontdek.
Die sterrebeeld het verskeie sterreswerms en newels, onder meer:
Oud-Reemst
Oud-Reemst is ’n nedersetting in die munisipaliteit Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Joe Pesci
Joe Pesci (gebore 9 Februarie 1943) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Raging Bull (1980), Goodfellas (1990), My Cousin Vinny (1992), en Casino (1995).
Butare
Butare (voorheen: Astrida) is 'n stad in die suid van Rwanda. In 2002 die stad het 'n bevolking van 77 000.
Kanton Neuchâtel
Neuchâtel is 'n kanton in Switserland met sowat 177000 inwoners. 4,1% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Neuenburg.
Oorlogskloof-natuurreservaat
Die Oorlogskloof-natuurreservaat is in die Noord-Kaap geleë, 20 km suid van Nieuwoudtville en is in 1983 gestig. Die reservaat is 4 776 ha groot. Die westelike kant grens aan die Knersvlakte. Daar is verskeie wandelpaaie en rotstekeninge in die reservaat. Die waboom (Protea nitida) word ook hier aangetref.
Vislewe
Die volgende vier spesies word in die riviere van die reservaat aangetref: Clanwilliam-geelvis, Clanwilliam-sandvis, dikkop-ghieliemientjie en die Clanwilliam-saagvin.
Sarah Sutherland
Sarah Sutherland (gebore 18 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Beneath the Harvest Sky (2013), Innocence (2013), en Pretty Perfect (2014), en in die televisiereeks Veep (2012).
Provinsies van Nederland
Hieronder volg die bevolkings- en oppervlaktegegewens van die twaalf provinsies van Nederland.
Baltiese tale
Groepe
Taalkundiges verskil nog oor die klassifisering van Koers; volgens 'n omstrede hipotese was dit oorspronklik 'n Wes-Baltiese taal wat onder sterk invloed van Oos-Baltiese tale gekom het en uiteindelik baie kenmerke met hulle gedeel het. Ander wetenskaplikes verwerp die konsep van Oos- en Wes-Baltiese subgroepe heeltemal.
Met die uitsondering van Litaus en Lets het alle Baltiese tale gedurende die 16de en 17de eeu uitgesterf. Tans word daar egter pogings onderneem om Oud-Pruisies te rekonstrueer en as gesproke taal te laat herleef. Die Lets-Koerse dialek op die Koerse Skoorwal word tans deur minder as tien mense as moedertaal gepraat en word met uitsterwing bedreig.
Die twee ander belangrike tale, wat in die Baltiese lande gepraat word (Estnies en Lyfs), maak as Fins-Oegriese tale nie deel uit van die Baltiese taalfamilie nie.
Bom
'n Bom is 'n plofbare toestel wat sy energie baie vinnig vrystel en 'n skokgolf veroorsaak. Bomme word al vir eeue lank gebruik. Sommige bomme veroorsaak skrapnel (gevaarlike metaalfragmente) wat die wêreld vol skiet, terwyl ander vuurbomme is.
'n Bom is gewoonlik 'n soort houer wat met plofbare materiaal gevul is en ontwerp is om dinge te vernietig wanneer dit afgesit word. Die woord "bom" kom van die Griekse woord βόμβος (bombas), 'n klanknabootsende term, byna dieselfde as "boem".
Die meeste bomme bevat nie meer energie as gewone brandstof nie, behalwe in die geval van 'n kernwapen. Hulle stel egter hul energie baie vinniger vry, en is dus baie kragtiger. Bomme kan met behulp van 'n klok afgesit word ('n tydbom), of met 'n afstandbeheer. Bomme wat uit 'n vliegtuig gewerp word kan met 'n hoogtesensor, deur radar, of deur impak met die grond afgesit word.
Lugmagte stuur bomwerpers om vyandelike teikens te vernietig. Terroriste gebruik bomme in selfmoord-aanvalle. Plofbare materiaal wat in mynbou gebruik word (soos dinamiet) werk op dieselfde manier, maar word gewoonlik nie bomme genoem nie.
'n Paar bekende bomme is die Tsaar Bomba, Little Boy, Fat Man, Tallboy en Grand Slam-bom.
Flora Robson
Flora Robson (28 Maart 1902 – 7 Julie 1984) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Wuthering Heights (1939), The Sea Hawk (1940), Murder at the Gallop (1963), en Clash of the Titans (1981).
Kanton Nidwalden
Nidwalden is 'n kanton in Switserland met sowat 42000 inwoners. 92,5% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Stans.
Senqunyanerivier
Die Senqunyanerivier is 'n rivier in die sentrale deel van Lesotho. Die naam beteken Klein-Oranjerivier in Sotho.
Nina Foch
Nina Foch (20 April 1924 – 5 Desember 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente An American in Paris (1951), Executive Suite (1954), The Ten Commandments (1956), en Spartacus (1960).
Senqunyanerivier
Die Senqunyanerivier ontspring op die westelike hange van die Malutiberge. By die bron is die bymekaarkompunt van drie distrikte: Maseru, Berea en Leribe. Die Senqunyanerivier vloei eers suidwes en dan suidwaarts. By Ha Marakabei volg dit die pad wat uit die Laaglande van Lesotho lei na Thaba-Tseka in die weste. Dit vorm byna oral langs sy loop distriksgrense: die grens van Berea- en Thaba-Tsekadistrikte strek selfs in sy geheel langs die Senqunyanerivier.
Net voordat dit uitmond in die Mohaledam, word 'n deel van die Lesotho-Hoogland-waterprojek bereik. Die Senqunyanerivier sluit na ongeveer 200 kilometer aan by die Senqu- of Oranjerivier by Ha Nkau, en vorm die grens tussen die distrikte van Mohaleshoek en Quthing, op pad na Suid-Afrika.
Grantia arctica
Grantia arctica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Richard Burton
Richard Burton CBE (10 November 1925 – 5 Augustus 1984) was ’n Walliese akteur van die verhoog en rolprente wat bekend was vir sy soetvloeiende baritonstem en toneelspeltalent.
Burton se naam word steeds hoofsaaklik verbind aan dié van sy tweede vrou, die aktrise Elizabeth Taylor. Die paar se onstuimige verhouding was selde uit die nuus.
Loopbaan
duimnael|links|180px|Omstreeks 1962 saam met [[Julie Andrews in die musiekspel Camelot.]] duimnael|links|180px|Saam met Roddy McDowall in Camelot.
Burton het hom in dié tyd gevestig as ’n formidabele akteur van Shakespeare-stukke, met veral ’n indrukwekkende vertoning van Hamlet in 1964, en die resensent en dramaturg Kenneth Tynan het hom "die natuurlike opvolger van Olivier" genoem. As ’n alkoholis het Burton egter nooit aan dié verwagting voldoen nie. Hy het resensente en sy kollegas bly teleurstel en die reputasie gekry van ’n groot tragiese deugniet.
Rolprente
Die volgende jaar het hy ’n sensasie veroorsaak in The Robe, die eerste prent wat die wyedoekproses CinemaScope gebruik het, en daarvoor het hy nog ’n Oscar-benoeming gekry. Sy volgende prente soos Prince of Players (1955), The Rains of Ranchipur (1955) en Alexander the Great (1956) was nie ’n sukses nie en Burton het nie met sy spel beïndruk nie.
duimnael|180px|Elizabeth Taylor in die rolprent Cleopatra (1963).
Nadat hy koning Arthur in die musiekspel Camelot gespeel het, is hy die rol van Mark Antony aangebied in die rolprent Cleopatra (1963). Dit was destyds die duurste prent wat nog gemaak is. Dit was die begin van Burton se loopbaan as ’n groot ster. Tydens die verfilming het Burton op Elizabeth Taylor verlief geraak terwyl sy nog met die sanger Eddie Fisher getroud was. Albei moes eers skei en hulle het daarna, in 1964, getrou. Op hul eerste ontmoeting het Burton vir Taylor gesê: "Het iemand al vir jou gesê jy is ’n baie mooi meisie?" Taylor sou later onthou sy het gedink: "Oy gevalt, hier is hierdie groot minnaar, die groot intellektueel van Wallis, en hy kom met so ’n sêding vorendag." In hul eerste tonele saam was hy bewerig en het hy sy reëls vergeet, en sy het hom kalmeer en gehelp. Eindelik het die twee sterre se privaat lewe baie bygedra om publisiteit vir die prent te kry, en dit was die begin van talle flieks saam. Die prent het genoeg geïn om die groot vervaardigingskoste te dek.
Van Burton en Taylor se ander prente saam was The Sandpiper (1965), wat swak ontvang is, en die suksesvolle Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966). Albei het Oscar-benoemings gekry vir hul vertolking van die egpaar George en Martha, maar net Taylor het gewen. Later sou die paartjie sê die rolprent het sy tol op hul verhouding geëis, en Taylor was "moeg om Martha te speel" in die regte lewe.
Hul lewendige spel in Shakespeare se The Taming of the Shrew (1967), was weer ’n sukses. Hul latere prente, The Comedians (1967), Boom! (1968) en Doctor Faustus (1967, met Burton as regisseur), het egter misluk. Nog ’n mislukking was die 1969-prent Staircase, waarin Burton en Rex Harrison die rolle van ’n bakleiende homoseksuele paartjie vertolk. Sy salaris vir die prent het hom egter die bes betaalde akteur in die wêreld gemaak.
duimnael|links|180px|Later in sy lewe saam met die regisseur William Kronick. Hy het eindelik ’n kommersiële lokettreffer gemaak saam met Clint Eastwood: die 1968-prent Where Eagles Dare. Sy laaste prent van die dekade, Anne of the Thousand Days (1969), was ’n kommersiële teleurstelling wat ook nie goeie resensies gekry het nie.
In 1978 het nog ’n lokettreffer, The Wild Geese, gevolg. Sy laaste rolprentrol was in Nineteen Eighty-Four, waarvoor hy vir sy spel geprys is. Ten tyde van sy dood het hy gewerk aan Wild Geese II, wat eindelik in 1985 uitgereik is.
Canon EF 180mm f/3.5L Makro USM lens
Die Canon EF 180/3.5 L Makro USM lens is die langste makrolens gemaak deur Canon in die EF-lenspassing en is een van slegs twee Canon makrolense wat deel is van die L-reeks. Hierdie lens is versoenbaar met die Canon Extender EF tele-omsetter.
DeWolf Hopper
DeWolf Hopper (30 Maart 1858 – 23 September 1935) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Don Quixote (1915), Casey at the Bat (1916), en Sunshine Dad (1916).
Kanton Obwalden
Nidwalden is 'n kanton in Switserland met sowat 37 duisend inwoners. 92,3% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Sarnen.
Ouwêreldse sangers
Sangers, Ouwêreldse sangers of Tinktinkies (Sylviidae) is 'n familie van voëls in die orde van sangvoëls (Passeriformes). Die familie omvat 20 genera met sowat 70 spesies. Hulle is klein insekvretende voëltjies met dun snawels van ongeveer 9 tot 20 cm lank. Hul vere is meestal onopvallend, en hulle word daarom eerder volgens habitat en hulle gesang onderskei.
Sangers en verwante spesies is klein, onopvallend gekleurde sangvoëls (orde Passeriformes) wat in Afrika, Asië en Europa voorkom. In Suid-Afrika is hulle besonder goed verteenwoordig en word oral in die land aangetref. Tinktinkies, sangers, kleinjantjies, stompstertjies en grasvoëls behoort almal tot die groot sangvoëlfamilie Sylviidae.
Oor die algemeen is dit klein, onopvallende voëls wat bolangs bruinerig of gryserig is en wit of gelerige pense het. Baie van die spesies lyk so baie na mekaar dat hulle net aan hul sang uitgeken kan word. Die meeste spesies is insekte-eters, maar enkeles eet ook vrugte. Die neste is baie netjies en kan komvormig of toe wees. Dit word in bome, struike of tussen riet en gras gebou. Merkwaardig is die neste van die Suid-Asiatiese snyervoëls (genera Orthotomus en Phyllergates) wat uit groot, toegevoude blare bestaan waarvan die rande met plantvesels aanmekaargewerk is.
Terblanche Jordaan
Terblanche Jordaan (gebore 15 Julie 1963) is ’n Afrikaanse predikant, skrywer en dramaturg.
Ouwêreldse sangers
Sowat die helfte van die 300 spesies leef in Afrika, terwyl sowat 40 spesies in Europa broei en die res in Asië. In Suid-Afrika word meer as 50 spesies aangetref, waaronder enkeles somergaste uit Europa is. Bekende verteenwoordigers wat ook soms in tuine of landerye aangetref word, is onder meer die rooikroontinktinkie of Neddikkie (Cisticola fulvicapilla), die gewone tinktinkie (Cisticola juncidis), die groottinktinkie (Cisticola natalensis), die kleinrietsanger (Acrocephalus baeticatus), die hofsanger (Phylloscopus trochilus) en die tuinsanger (Sylvia borin).
Genera
Die volgende genera behoort aan die familie:
Ook soms in aparte familie Paradoxornithidae (diksnawelmese)
Terblanche Jordaan
Lewe en werk
duimnael|regs|240px|Terblanche Jordaan was ’n tyd lank leraar van die [[NG gemeente Tamboerskloof in Kaapstad.]]
Jordaan is op 15 Julie 1963 gebore as die oudste van drie kinders van mnr. en mev. Connie Jordaan. Hy behaal sy B.A.-graad in teologie aan die Universiteit van Pretoria en in 1988 sy B.D.-graad. In sy soeke na inligting neem hy ’n aantal ekstra klasse, waaronder kunsgeskiedenis, regsfilosofie en staatsleer en raak ook betrokke by die studenteorganisasie Nusas (National Union of South African Students). Hy studeer vanaf 1989 tot 1990 aan die Vrije Universiteit Amsterdam vir ’n meestersgraad in teologie en skryf ook in 2000 aan die Universiteit van Suid-Afrika in vir ’n meestersgraad in filosofie.
Hy raak ná sy studies betrokke by die destydse NG gemeente Jeppestown in die ooste van Johannesburg, die Nederlandssprekende gemeente in Parktown en die Terneuzen-gemeente in Amsterdam. In latere jare stig hy ’n onafhanklike nuwe gemeente in Kaapstad wat hy Kruiskerk noem, waarin die bediening in die gees van die Nuwe Hervorming en die mistieke staan. Na ’n aantal jare sluit hy in Junie 2008 aan by die Renaissance-gemeente in Durbanville, ’n onafhanklike kerk met gemeentes in Kaapstad en Pretoria.
In September 2010 het hy ’n ernstige hartaanval, waarna hy ’n driedubbele hartomleiding ondergaan. Sedert September 2011 is hy geestelike direkteur van die Neo-Spektrum vir Christelike spiritualiteit, waar hy kursusse aanbied en as leraar en berader optree.
Skryfwerk
Hy behartig die gereelde rubriek Metronoom, wat in die Jip-bylae van Die Burger verskyn en gemik is op die jeug. Hierdie rubrieke is baie gewild omdat dit aandag gee aan sosiale en ander sake wat vir die jeug belangrik is en ’n keur uit hierdie rubrieke word in die drie bundels gebundel, naamlik Metronoom, Metronoom II en Metronoom III. Hy skryf ook gedigte en sy godsdienstige gedigte word in Lewende water gepubliseer. In 1996 debuteer hy as dramaturg toe sy Die ander man by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer word. In hierdie drama gaan dit daaroor om te aanvaar wie jy is en verskyn die hoofkarakter deurentyd poedelnakend op die verhoog, simbolies van hoe elkeen van ons eintlik kaal is en slegs agter klere wegkruip om die regte mens te verberg. Hy volg hierdie drama op met Die soen en Om goodbye te sê. Laasgenoemde drama is ook in 2001 die eerste Afrikaanse drama wat in Londen (by Suid-Afrika Huis) opgevoer word. Sy kabarette sedert 1995 sluit in Cliché, Agter die swart gordyn en Lewensreis van ’n vreemdeling, waarin hy meermale self optree en van sy eie komposisies sing.
Elandspadpas
Die Elandspadpas is deel van die Otto du Plessis-pad. Dis 'n besonder steil enkelbaan slingerende grondpad waarvandaan 'n panoramiese uitsig weswaarts oor Gamkaskloof verkry word. Aan die voet van die pas is die kampeerterrein van CapeNature in Gamkaskloof.
Kia Sorento
Die Kia Sorento is 'n middelgrootte oorkruis SNV wat sedert 2002 deur die Suid-Koreaanse motorvervaardiger Kia vervaardig word. 'n Herontwerpte oorkruiser (motor-gebaseerde) Sorento (kodenaam XMA) is in Suid-Korea geloods in 2009. Dit is Kia se eerste model wat in die VSA vervaardig is, in Kia se nuwe fabriek van VS$1 miljard in West Point, Georgia.
Die fabriek bou ook die sustervoertuig van die Sorento, die Hyundai Santa Fe. Die Sorento gebruik Kia se nuwe korporatiewe sierrooster, wat bekend staan as die tierneus.
Die heelnuwe 2010 Kia Sorento is in laat 2009 bekendgestel. Dit was nie meer gegrond op 'n bakkieraam nie, maar het nou 'n eenheidsbakkonstruksie.
Die viersilindermodel het sy terugkeer na die Amerikaanse mark gemaak ná 'n afwesigheid van 2007 tot 2010. Die enjin sit dwars, en die vering is regrondom onafhanklik.
Kanton Schaffhausen
Schaffhausen is 'n kanton in Switserland met sowat 80 duisend inwoners. 76% van die inwoners praat Duits as moedertaal. Die hoofstad is Schaffhausen.
Bar-le-Duc
Bar-le-Duc is 'n stad en munisipaliteit in die Franse gewes Grand Est en die prefektuur (hoofstad) van die département Meuse. Bar-le-Duc het 'n bevolking van ongeveer 16 000 inwoners (2009) en 'n oppervlakte van 24 km².
Lisa Foiles
Lisa Foiles (gebore 29 September 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Your Friends Close (2013) en in die televisiereekse All That (1994), Even Stevens (2000), en The League of S.T.E.A.M. (2010).
Grantia atlantica
Grantia atlantica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantia en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Ridley.
Julie Carlsen
Julie Carlsen (gebore 20 April 1968) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Scratch (2003) en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Mena Suvari
Mena Suvari (gebore 13 Februarie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente American Beauty (1999), American Pie (1999), Rumor Has It... (2005), en Final Fantasy VII: Advent Children (2005).