cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ella Eloff-van der Walt
Skryfwerk
Op uitnodiging van die Welvaartsvereniging van Johannesburg besoek sy die agterbuurtes daar en skryf toe Donker Skaduwees (1943). Hierop het sy soveel briewe van waardering (en met die versoek om 'n vervolgboek te skryf) ontvang dat die Westergloor in 1944 die lig sien. Gedurende die volgende drie jaar het uit haar pen verskyn: Weerklank van die klowe, Verkeerde liefde, Najaarsrose en Die twee weë, terwyl hulle in die Burgersdorp werksaam was (tot 1946).
Terwyl hulle in die gemeente Brakpan gearbei het van 1946 tot 1952 het Op 'n vinnige wolk en En die nagwind waai verskyn, asook Skugtere bloeisel toe haar tweede baba 'n jaar oud was. Sy het so vinnig geproduseer dat sy 12 romans binne 13 jaar laat verskyn het. Elke keer dat 'n boek klaar was, het sy gedink dis die laaste een, maar wanneer die skrywersdrang haar beetgepak het, is 'n nuwe verhaal gebore wat eindelik in boekvorm verskyn.
As predikantsvrou het sy baie ervaring opgedoen van menslike karakters en geaardheid sodat sy altyd nuwe karakters vir haar nuwe roman kon vind. Vanaf 1953 tot 1959 het die volgende romans van haar die lig gesien: Dwaalligte in die vleie, Die lelies van Lelievlei, Waterlose fonteine en Waar die veldduiwels dans. Daarna het onder meer ook nog In die greep van die skim verskyn. Daarna het onder meer ook nog verskyn Maar die lem slaan toe en Thaba ya Moya/Berg van die wind.
Behalwe liefdesromans (altesaam 22 in haar leeftyd), het uit haar pen tussen 1939 en 1959 altesaam 50 kortverhale en artikels van haar in 12 verskillende tydskrifte verskyn, naamlik Die Huisgenoot, Die Brandwag, Rooi Rose, Ons Kleintjie, Die Vroue-Wêreld, Fleur, Voorslag, Die Gereformeerde Vroueblad, Die Kerkblad, Die Landbouweekblad, Rooi Rose se Gedenkalbum en Uit Vroueharte, saamgestelde werk. 'n Novelle, Dit was my Hand het in Fleur Augustus 1946 verskyn; die vervolgverhaal Twee Vroue in Swart in Die Brandwag Maart 1956; die vervolgverhaal vir kinders Die Granaatmannetjie in Voorslag April 1948.
Waardering
duimnael|regs|300px|Prof. [[Stephanus van der Walt en Ella Eloff-van der Walt se grafsteen in die begraafplaas van die Gereformeerde kerk Krokodilrivier, Pansdrift.]]
Eloff-van der Walt was besonder lief vir kinders en het dit as 'n groot voorreg beskou dat sy veral vir die jeug kon skryf; daarom was haar boeke almal liefdesromans. Dit was haar grootste strewe om met haar boeke die "moderne sedebederwende sensualistiese liefdesbeskrywings" teë te werk. Sy het steeds gewerk om "die liefde in sy verhewenheid en skoonheid te teken as die heerlikste van God se gawes aan die mens en so die jongmense te besiel om ware geestelike liefde te soek om sodoende hulle toekoms op 'n hegte fondament te bou" (aangehaal ’n Die Gereformeerde Vrou, 1956). Haar man was haar grootste kritikus en wie se kritiek sy ook dankbaar aanvaar het. In 1949 skryf P.J. Nienaber Hier is ons skrywers!: Vandag is haar eggenoot haar vernaamste kritikus en voordat sy ’n boek die wêreld instuur, moet hy eers sy goedkeuring daaraan heg."
Die Afrikaanse Pers Boekhandel het haar boeke bemark as "romans met reine onbaatsugtige liefde as tema". Op ’n keer het 'n skoolhoof aan die Oos-Rand van haar romans gesê: "Die feit dat sy 'n predikantsvrou en 'n moeder van die volk is, verklaar die strekking van haar boek. Mev. Van der Walt skryf met 'n spesiale doel, naamlik om met haar kuns iets te bring – sy skryf vir haar volk en haar volk se kinders – nie vir kritici nie. Haar taal is eenvoudig en beeldryk en haar boeke is skoon. Jy hoef nie te aarsel om haar romans aan te beveel nie." J.M. du Plooy skryf in 1959 in gemelde gedenkboek: "Waar dit nog altyd die kenmerk van haar romans was, is ons as Gereformeerde vroue dankbaar dat sy 'n besliste teëvoeter bied teen die snert en sedebederwende lektuur wat orals te koop aangebied word en wat wel, ongelukkig, deur baie moeders gekoop en gelees word."
WACS
WACS (West Africa Cable System) is 'n optiese vesel-onderwaterkabel wat Suid-Afrika met die wêreld verbind via die weskus van Afrika. Die kabel is in diens gestel op 11 Mei 2012.
Ella Eloff-van der Walt
Doodsberig
Ná haar dood het die volgende berig op 27 Desember in Beeld onder opskrif die “Skrywer van romans, verhale sterf op Kersdag” verskyn: “Mev. Ella Eloff-Van der Walt (foto), romanskrywer en agterkleinkind van oudpres. Paul Kruger, is op Kersdag in die ouderdom van 94 jaar ná 'n kort siekte dood. Eloff-Van der Walt, wat op 12 Oktober 94 geword het, was die afgelope tien jaar 'n inwoner van Huis Herfsblaar in Queenswood, Pretoria. Altesame 22 romans, talle vervolg- en kortverhale, novelles en leesboekies vir kinders, het uit haar pen verskyn. Sy was ook vroeër jare musiekonderwyseres en sy het gereeld as spreker by volksfeeste opgetree. Eloff-Van der Walt was getroud met prof. Eppie van der Walt, wat verbonde was aan die Gereformeerde Kerk se teologiese skool in Potchefstroom. Hy is in 1987 dood. Die egpaar was ook pastoriepaar op verskeie plekke waaronder Molteno, Brakpan en Pansdrift in die Brits-omgewing. Eloff-Van der Walt sal volgens geliefdes onthou word vir haar sonnige geaardheid en innemende persoonlikheid. Sy laat twee dogters, Elsa Briel en Annemarie Jacobs, twee skoonseuns, tien kleinkinders en sewe agterkleinkinders agter. Sy word Vrydagoggend om elfuur uit die Gereformeerde kerk Krokodilrivier by Pansdrift begrawe.”
WACS
Tegniese besonderhede
Die kabels is 14,500 km lank met 'n vermoë van 5,1 terabis per sekonde en het $650 miljoen gekos. Die kabel behoort aan 'n konsortium van veertien maatskappye, onder andere MTN, Neotel, Vodacom en Broadband Infraco.
Christus die Verlosser
Christus die Verlosser (Portugees: Cristo Redentor) is 'n groot standbeeld van Jesus Christus in die wyk Alto da Boa Vista in die stad Rio de Janeiro in Brasilië. Die beeld is 38 meter hoog en staan op die 710 meter hoë Corcovado-berg, wat oor die stad uitkyk. Van 1931 tot 2010 was dit die grootste Art Deco-standbeeld ter wêreld.
Geskiedenis
Die idee vir die standbeeld dateer uit 1850 en kom van die Katolieke priester Pedro Maria Boss. Hy vra koningin Isabel om dit te finansier, maar sy is nie daarvoor te vinde nie. In 1889 word die projek finaal afgelas, nadat Brasilië 'n republiek geword en die nuwe wette bepaal het dat die kerk en staat geskei moet bly.
In 1921 kry die kerk van Rio de Janeiro dit reg om nuwe lewe in die plan te blaas. Hulle organiseer 'n Semana do Monumento ("Monumenteweek") om geld in te samel sodat die monument tog verwesenlik kan word.
Eteriese olie
Eteriese olies is vlugtige ekstrakte, wat in organiese oplossings oplosbaar is, of die organiese fase van distillate wat deur middel van stoomdistillasie uit plante of plantdele verkry is. Hierdie distillate deel die kenmerkende sterk geur van die plant waaruit hulle ontgin is.
Naas eteriese olies is daar ook hidrolate wat as neweproduk van stoomdistillasie ontgin word. Hulle bevat die wateroplosbare bestanddele van die gedistilleerde plante en spore van eteriese olies.
Walter Chrysler
Walter Percy Chrysler (Wamego, 2 April 1875 - Long Island, 18 Augustus 1940) was 'n Amerikaanse pionier in die motorbedryf.
Christus die Verlosser
Geskiedenis
Op 12 Oktober 1931, na 9 jaar se werk, was die monument gereed en is dit in 'n uitgebreide seremonie deur president Getúlio Vargas ingewy. Een van die beplande hoogtepunte was die aanskakel van die beligting. Dit sou deur Guglielmo Marconi vanaf sy seiljag gedoen word, maar as gevolg van slegte weer moes arbeiders op die berg die beligting met die hand aanskakel.
Walter Chrysler
Vroeë lewe
Walter P. Chrysler is in 1875 in Wamego, Kansas (VSA), gebore. Sy voorouers het in 1709 uit Duitsland na die Verenigde State verhuis. Toe hy drie was, verhuis sy gesin na Ellis, waar sy pa as ingenieur vir Kansas Pacific Railroad gewerk het. Na skool het hy by Union Pacific Railroad gewerk. Hy het Ellis op 22-jarige ouderdom verlaat en later teruggekeer om met Della Forker te trou. Hulle het toe na Salt Lake City verhuis.
Motorbedryf
Toe die American Locomotive Company (ALCO) besluit om na motors te diversifiseer, word Chrysler bestuurder daar. ALCO was nie so suksesvol daarmee nie en in 1911 word hy direkteur van Buick Motor Company. Twee jaar later het ALCO die motorbedryf verlaat. In 1919 word Chrysler direkteur van Willys-Overland, waar hy $ 1 000 000 per jaar verdien, 'n ongekende bedrag vir die tyd. Hy het egter John Willys, die man wat hom in diens geneem het, probeer verwyder met 'n oorname-bod, maar dit is deur die aandeelhouers afgewys. Hy het die maatskappy in 1921 verlaat.
Chrysler
Walter Chrysler het toe die Maxwell Motor Company wat in finansiële moeilikheid was, oorgeneem en die motorhandelsmerk Maxwell geskrap. In 1925 stig hy Chrysler Corporation waarin hy Maxwell opgeneem het. Daarbenewens stig hy die handelsmerke Plymouth en DeSoto in Chrysler in 1928 en neem Dodge oor. In dieselfde jaar finansier hy die oprigting van die wêreld se grootste wolkekrabber: die Chrysler-gebou in New York. Reeds in 1928 word W. Chrysler Time tydskrif se "Persoon van die Jaar".
Latere jare
Chrysler Corporation het tot een van die grootste motorgroepe in die Verenigde State gegroei en is in 1998 deur die Duitse Daimler-Benz, wat tot Oktober 2014 DaimlerChrysler geheet het, oorgeneem. Dit word sedertdien Fiat Chrysler Automobiles. Benewens Chrysler, behels die groep ook Ferrari, Maserati, Jeep, Dodge, Alfa Romeo, Fiat, Lancia en Ram Trucks. In Europa word die Fiat-logo op die Chryslermotors geplaas, Dodge word weer Fiat.
Christus die Verlosser
Geskiedenis
Die monument weeg 1 145 ton, het 'n hoogte van 38 meter en die spanbreedte tussen die twee arms is 28 meter. Die beeld is deur ingenieur Heitor da Silva Costa ontwerp en in Frankryk deur die Frans-Poolse beeldhouer Paul Landowski gebou, waarna dit in blokke van 16 ton na Brasilië verskeep is.
Toegang
'n Tandrat-baan, die Corcovado Rack Railway, klim van die Floresta da Tijuca tot reg onder die standbeeld. Die tog duur 20 minute. Die berg kan ook per motor bestyg word. Daarna moet 'n verdere 222 tree geklim word, wat aan die einde van die tandrat-baan se stasie begin. Die beeld kan deesdae ook met een van die drie hysbakke of die vier roltrappe bereik word.
Antigua en Barbuda
Antigua en Barbuda (Engels: Antigua and Barbuda, [ænˈtiːɡ(w)ə ... bɑːrˈb(j)uːdə], ; Spaans vir: "antiek" en "bebaard") is 'n eilandstaat in Noord-Amerika met 'n oppervlakte van 440 km² en 'n bevolking van 100 772 in 2022. Die land bestaan uit drie eilande: Antigua, Barbuda en die onbewoonde Redonda wat tot die Klein-Antille behoort.
Antigua en Barbuda is in die oostelike deel van die Karibiese See op die grens met die Atlantiese Oseaan geleë. Dit is in die ooste van Saint-Martin en St. Kitts en Nevis en in die noorde van Guadeloupe en Montserrat geleë. Die hoofstad en grootste stad is St. John’s, wat op die hoofeiland Antigua geleë is.
Die eilande van Antigua en Barbuda is in 1493 deur Christophorus Columbus tydens sy tweede reis vir Europa ontdek en die groter eiland is deur hom ná Santa Maria de la Antigua genoem. Die Spanjaarde het dié eilande weens 'n gebreek aan vars water nie gekoloniseer nie, maar siektes uit Europa en Afrika, wanvoeding en slawerny het waarskynlik die inheemse bevolking uitgeroei. In 1632 het die Engelse op Antigua gevestig en in 1684 op Barbuda. Dié eilande is by die Britse Ryk ingelyf en slawe is ná dié eilande se suikerrietplantasies gebring. In 1833 is slawerny deur die Britte verbied. Tussen 1958 en 1962 het dit saam met ander Britse kolonies in die Karibiese gebied deel uitgemaak van die Wes-Indiese Federasie.
Op 1 November 1981 het Antigua en Barbuda van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. Dit is 'n grondwetlike monargie binne die Britse Statebond en Charles III van die Verenigde Koninkryk is die staatshoof van dié land. Al drie eilande is laag bo seespieël en bestaan uit koraal en kalksteen. Die eilande is gesogte vakansieplekke en die ekonomie is veral op toerisme gebaseer.
Suiker
''Hierdie artikel behandel tafelsuiker of sukrose wat in huishoudings gebruik word. Vir 'n oorsig oor die groep van mono- en disakkariede sien gerus suikers.''
Antigua en Barbuda
Sport
Krieket is Antigua en Barbuda se gewildste sportsoort en word as nasionale sport beskou. Antigua en Barbuda is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen. Saam met Barbados, Grenada, Guyana, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia en Trinidad en Tobago het dié eilandstaat die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, wat deur Australië gewen is. Antigua en Barbuda lewer beroemde krieketspelers soos Viv Richards en Curtley Ambrose.
Suiker
Suiker (afgelei van die Arabiese sukkar en die Sanskrit-woord sharkara (शर्करा) "suiker", "ronde klippie") is 'n belangrike voedsel en genotmiddel. In die skeikunde staan tafelsuiker, 'n disakkaried, ook as sukrose (C12H22O11) bekend. Suiker bevat vier kilokalorieë per gram (minder as vet met nege kilokalorieë en alkohol met sewe kilokalorieë per gram).
Geskiedenis
Suiker in sy huidige vorm was in die antieke Griekse en Romeinse wêreld nog feitlik onbekend. In die tydperk van Alexander die Grote het net enkele handelaars en reisigers kennis van die Indiese riet gehad, wat die produksie van "heuning sonder bye" sou moontlik gemaak het. Slegs klein hoeveelhede saccharum, 'n soutagtige produk wat uit bepaalde Indiese bamboesplante vervaardig is, is in die antieke geneeskunde gebruik.
Thomas F. Wilson
Thomas F. Wilson (gebore 15 April 1959) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Back to the Future (1985), Back to the Future Part II (1989), Back to the Future Part III (1990), en The Heat (2013).
Suiker
Geskiedenis
Die Griekse en Romeinse kookkuns het veral gebruik gemaak van heuning as 'n versoeter, tog was dit steeds skaars en duur. Heuning is derhalwe dikwels met vrugtewynstroop verdun of deur ander produkte vervang, soos byvoorbeeld die goedkoper dadelheuning of soet wynprodukte soos rosyntjies en stroop.
Suikerriet is vir die eerste keer in die 7de eeu in Palestina ingevoer, in die 8ste en 9de eeu in Griekeland en eers teen die einde van die 10de eeu, danksy die Venesiese seehandel, ook in Wes-Europa waar suikerkristalle aanvanklik net in apteke verkrygbaar was. Klein hoeveelhede suiker is as 'n geneesmiddel beskou, tog het die meeste geneeskundiges beweer dat suiker 'n verhoogde bloeddruk sou kon veroorsaak.
'n Plaaslike suikernywerheid het in Europa eers tydens die Napoleontiese Oorloë van die vroeë 19de eeu ontstaan, toe die Engelse blokkade die Europese vasteland van suikerrietinvoere afgesny het. Die Duitser Andreas Sigismund Marggraf (1709–1782) het reeds in 1747 voorgestel om suikerbeet as 'n basis vir die suikerproduksie te ontwikkel. Die eerste suikerfabriek is egter eers in 1801 deur een van sy skoliere, Franz Karl Achard (1753–1821), op die Oos-Duitse landgoed Cunern (tans Konory in Pole) geopen. In 1809 het Achard sy wetenskaplike studie oor die suikervervaardiging, Die europäische Zuckerfabrikation aus Runckelrüben, gepubliseer.
Die ontwikkeling van die Europese suikernywerheid was 'n buitengewone prestasie, aangesien die vervaardigingsproses hoogs ingewikkeld was. Terwyl in die geval van suikerriet net die stele uitgepers moet word, vereis suikerbeet 'n meerfasige verwerking. Dit word eers skoongemaak en daarna in klein stukkies gesny. Die suiker word deur middel van industriële ekstraksie vervaardig en bestaan aanvanklik – net soos sy eweknie wat van suikerriet gemaak word – uit 'n swartblou stroop. 'n Aantal prosesse soos karbonasie en filtrasie is noodsaaklik voordat die suiker, wat nog steeds uit 'n stroperige massa bestaan, reg is om van sekere kieme voorsien te word wat 'n kristalliseringsproses aan die gang sit. In die proses van suikerraffinering word bentoniet gebruik vir die skoonspoel en verheldering van waterige suikeroplossings. Sedert die 19de eeu is die verwerkingsproses steeds verbeter. Terwyl in 1869 nog meer as twaalf kilogram suikerbeet vir een kilogram suiker benodig is, bevat die suikerbeetstroop tans meer as twintig persent suiker.
Suiker het vir meer as 'n eeu lank 'n belangrike landbouproduk in Europa gebly, en die suikerprys is tot by die einde van die Tweede Wêreldoorlog as 'n rigsnoer vir die lone van landarbeiders gebruik waarby die verkoopprys van een kilogram suiker die daaglikse loon vir 'n vroulike werker bepaal het.
Wêreldproduksie
Die hoofbronne vir die vervaardiging van suiker is suikerriet, wat in die tropiese gebiede verbou word, en suikerbeet (die hoofbron in gematigde klimate soos dié in Europa). Albei bevat sukrose, wat tydens die verwerking uitgepers of uitgekook word. Die suikerkristalle, wat as eindproduk ontstaan, word verder verwerk en skoongemaak.
Die drie grootste suikerprodusente ter wêreld is Brasilië, Indië en die Volksrepubliek China, terwyl Frankryk, Duitsland en Pole die belangrikste verskaffers van die Europese Unie is. Suid-Afrika is die grootste produsent op die vasteland van Afrika.
Wêreldmark
Sedert die vroeë 21ste eeu kan die wêreldwye suikerproduksie nie meer tred hou met die aanvraag nie. In 2005 het suikerpryse op die wêreldmark die hoogte ingeskiet en byna twintig VSA-sent per pond bereik. Die skerp styging word veral aan Brasilië se energiebeleid verwyt, wat suikerriet as 'n basis vir bio-etanol bevorder om sodoende brandstofinvoere te verminder. Sowat die helfte van die Brasiliaanse suikerrietproduksie word tans benodig om in die land se behoefte aan sogenaamde flexfuel-petrol te voorsien. In 2006 het suikerpryse egter weer gedaal.
Indië is met sowat 18 miljoen ton tans die grootste verbruiker van suiker, wat steeds meer gewild raak as 'n soetmiddel vir byvoorbeeld chai-tee. Die landelike bevolking het eeue lank veral goer, 'n soort suikerrietstroop, gebruik, maar gee danksy die stygende inkomste nou voorkeur aan kristalsuiker. Die kookkuns van die Indiese deelstaat Goejarat gebruik suiker in die meeste van die geregte.
Navorsing
Die Suid-Afrikaanse Suikervereniging se navorsingstasie is in 1927 op Mount Edgecombe, sowat 19 km van Durban af, opgerig. Dit is vandag die vernaamste suikernavorsingsinstituut in Afrika en ruil tegniese inligting uit met Brasilië, Argentinië, Australië, Japan, die VSA en Taiwan, asook met sekere Afrikalande. Suikerrietsaad ontkiem net by temperature wat hoër is as die wat in Suid-Afrika se suikerrietgebiede voorkom.
Alle saailinge word derhalwe in spesiale kweekhuise by Mount Edgecombe gekweek en aan kwekers verskaf. Veldtoetse oor die aanpasbaarheid van saailinge by bepaalde klimaatstreke word by 7 streeknavorsingstasies gedoen. Suikerrietsaad word ook na ander lande uitgevoer. Die gewildste suikerrietsoort is Natal Coimbatore 310 (NCo310), wat 'n Suid-Afrikaanse variëteit van die Coimbatore-riet is met 'n sagte vesel en hoë suikergehalte.
Suikerrietkwekers kan ook blaarmonsters vir ontleding na Mount Edgecombe bring waaruit die ingewikkelde bemestingbehoeftes van ŉ bepaalde plantasie vasgestel kan word. 'n Kweker word dan geadviseer oor hoeveel en watter misstof hy op 'n bepaalde tydstip vir 'n sekere grondsoort met 'n sekere voggehalte moet toedien. Navorsing oor verskeie suikerrietplae word ook gedoen. Die grootste bedreiging is teenswoordig die suikerrietboorinsek Eldana saccharina, wat feitlik die hele suikerrietgebied besmet het en wat veral riet wat deur droogte verswak is, aanval.
Nematodes, 'n soort rondewurm van die klas Nematoda wat op die wortels van suikerriet teer en die groei daarvan vertraag, rig ook groot skade aan. Aansienlike dele van Suid-Afrika se suikergebiede word deur een of meer van 5 siektes besmet. Hulle is ratoensiekte en mosaïek (albei virussiektes), roet of brandsiekte (Ustilago scitaminea Syd.), rooivrotsiekte (Physalospora tucumanensis Speg.) en roes. Navorsing oor die bekamping van al die plae word by Mount Edgecombe gedoen.
Suikeruitvoer
Die drie grootste suikeropslagloodse ter wêreld is in 1965 by die Durbanse hawe gebou, met ŉ vermoë van onderskeidelik 220 000, 180 000 en 120 000 ton suiker. Sowat 750 ton suiker kan elke uur regstreeks vanuit die bergskure op skepe gelaai word.
Die suikerloodse het Suid-Afrika se suikeruitvoervermoë aansienlik versnel. Die polariteit van Suid-Afrikaanse suiker word deur die toevoeging van 'n sekere hoeveelheid melasse met die vereistes van die lande waarheen dit uitgevoer word, in ooreenstemming gebring. Suiker word net voor verskeping in ŉ mengaanleg by die bergskure met melasse behandel. (Die proses is ŉ Suid-Afrikaanse patent.)
Binnelands
'n Massaleweringstelsel, met 25-ton-vragwaens en spesiaal omgeboude trokke van die Suid-Afrikaanse Vervoerdienste, is in die vroeë tagtigerjare ingestel om massavragte geraffineerde losmaatsuiker (suiker wat nie verpak is nie) aan verbruikers in die PWV-gebied (Pretoria-Witwatersrand-Vereeniging) te verskaf. Daar is ook 3 massasuikerloodse, elkeen met ŉ vermoë van 2 500 ton, in Germiston gebou. Die suiker voorsien in die behoeftes van bakkerye, koeldrank-, lekkergoed - en inmaakfabrieke. (Bron: FAOSTAT 2015 )
Die suikerbedryf in Suid-Afrika
Suid-Afrika behoort tot die belangrikste suikerprodusente ter wêreld. Reeds in 1877 het meer as sewentig suikerfabrieke sowat 17 000 ton suiker opgelewer. Die Suid-Afrikaanse suikerrietoes het in die jaar 2002 23 miljoen ton beloop, wat tot 2,4 miljoen ton suiker verwerk is. 1,1 miljoen ton suiker is uitgevoer.
Lobostemon gracilis
Lobostemon gracilis is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Worcester tot by Robertson en Jonaskop. Daar is sewe subpopulasies van die plant en die habitat word bedreig deur die aanplant van wingerde.
Cooperiet
Cooperiet is 'n mineraal met formule PtS, wat na R.A. Cooper van Suid-Afrika genoem is, wie die mineraal se eerste beskrywing gegee het. Dit is 'n platinumerts en een van die PGE-minerale. Dit word in Suid-Afrika op heelparty plekke aangetref, soos in die Bosveldstollingskompleks.
Kristalstruktuur
Cooperiet se struktuur is tetragonaal en dit is die argetipe van die strukturbericht-klassifikasie se B17-struktuur. Die platinumatome is omring deur 'n vierkant van swawelatome en die swawelatome is deur 'n tetraëder van platinumatome omring. Die struktuur kan beskou word as 'n vervormde weergawe van die CsCl-struktuur (B2). Die rooster bevat taamlik oop kanale. Die struktuur word meestal met 'm klein primitief-tetragonale sel beskryf, maar daar is swak superrefleksies wat aangee dat die eenheidsel twee keer so groot is en liggaamgesentreer-tetragonaal. Die kristalle vertoon ook 'n tekort aan swawel. .
The Wallflowers
Die groep The Wallflowers is 'n rockgroep van Los Angeles, Kalifornië wat 'n Grammy-toekenning ontvang het.
(1992–1994) Die album getitel The Wallflowers
Die groep se self-getitelde debuut album is vrygestel in 1992 deur Virgin Records. Alhoewel dit deur die resensente geprys is, het aanvanklik slegs 40 000 kopieë verkoop. Sedertdien is 'n daar egter reeds 'n beraamde 600 000 kopieë verkoop.
Die oorspronklike lede van die groep bestaan uit die sanger en kitaarspeler Jakob Dylan (die jongste seun van Bob Dylan), basspeler en agtergrondsanger Barrie Maguire, Peter Yanowitz op tromme, Rami Jaffee op orrel en kitaarspeler Tobi Miller. Die vier het opgebreek kort na die vrystelling van hul eerste plaat as gevolg van 'n geskil tussen die lede en hul platemaatskappy.
Die groep het 'n nuwe kontrak met Interscope Records geteken en sedertdien nog vier ander albums uitgereik. Die onlangste, Rebel, Sweetheart was on 2005 vrygestel.
Jacobus Bernardus de Vaal
Jacobus Bernardus de Vaal (29 Junie 1914 - 20 November 1989) was 'n onderwyser en historikus, wat geskiedkundige navorsing gedoen het in die Soutpansbergdistrik oor 'n tydperk van veertig jaar van 1941 tot 1984. Sy opgrawings en aantekeninge oor die Bavenda-bouvalle by Matšhema in 1943, vorm deel die grondnavorsing na historiese monumente van die Bavenda, suid van die Limpoporivier. Hy het ook oorspronklike werk gegenereer oor die Portugese visi-konsul, João Albasini.
Agtergrond en opleiding
Jacobus Bernardus (Ben) de Vaal is gebore 29 Junie 1914, op die plaas Boomplaats naby Mokeetsi in Limpopoprovinsie en het gematrikuleer in 1932 aan Pietersburg / Polokwane
In 1934 studeer hy, met behulp van 'n beurs, 'n TOD kursus (onderwysdiploma) aan Pretoria Normaalkollege. Hy word deur 'n prof S.J. Engelbrecht aangemoedig om navorsing te doen oor die geskiedenis van die Soutpansberge weens sy passie vir die vak. Tydens die voltooiing van sy onderwysdiploma het De Vaal ook 'n BA graad aan die Universiteit van Suid-Afrika tot die 2e jaar voltooi, maar moes weens finansiële redes gaan werk en die BA-graad na-ure voortsit.
Van 1937 werk hy as onderwyser aan Happy Rest in Louis Trichardt, en voltooi sy honeursgraad in 1941, met Geskiedenis as hoofvak. Daarna volg sy Meestersgraad (MA) in 1945, onder leiding van prof C.J. Uys aan die Univesiteitskollege in Bloemfontein. Die M-graad tesis handel oor die geskiedenis van die Portugese vise-konsul in die destydse Transvaal, João Albasini. In 1949 behaal De Vaal sy D. Litt., ook onder leiding van prof Uys. Die proefskif heet "Die rol van Joao Albasini in die gekiedenis van Transvaal".
Dr De Vaal was 'n aantal Swart tale magtig, onder andere Noord-Sotho (Pedi), wat hom in staat gestel het om sy werk en navorsing te kontekstualiseer ten opsigte van die lokale bevolking.
Akademiese werk
A.J.J. Jordaan verwys na die faktore wat aanleiding gegee het tot De Vaal se navorsingsbelangstelling in die geskiedenis van die Soutpansbergstreek en -mense, naamlik die aanmoediging van 'n geskidenisonderwyser, De Vaal se grootwordjare in die Soutpansberge, en sy magtiging van die Pedi taal. Dit alles het hom 'n lewenslange belangstelling in die geskiedenis van die gebied en sy mense gegee.
Dr. de Vaal was 'n metodiese navorser en dokumentvaslegger, en Jordaan beskryf ook die metode wat hy gebruik het vir opslaan van informasie soos verwysings en opgrawingswerk, in die jare voor kopieër masjiene, deur middel van sy sistematiese liasering.
Argeologiese werk
De Vaal se grootste bydrae tot die Argeolgie in Suid-Afrika was die opgrawings van die Lemba-stam ('n Venda groep), se woonarea by die Matshemma-kop, Noord van Louis Trichardt, op die plaas Solvent. Die Matšhema bouvalle soos wat dit bekend staan, herinner sterk aan die Zimbabwe ruïnes, weens hul keëlvormige boustrukture.
Artefakte wat hy in die Soutpansberg-distrik opgegegrawe het, sluit in: glaskrale, metaalvoorwerpe en kleipotte. Die Matshemma-bouval is later tot historiese monument verklaar.
Verwysing na die oospronklike opgrawings van Dr. de Vaal, is ook vervat in die werk van ander geskiedkundiges daarna, soos prof J.F. Eloff, prof. C. van Riet Lowe, Mnr. B.D. Malan van die Argeologiese buro, en Prof. Fouché van Wits.
Veredere opgrawings onderneem deur Dr. De Vaal is van die huis van João Albasini in die Krugerwildtuin in 1980. Die huis het bestaan uit vier vertrekke met gewels en 'n rietdak.
Geskiedkundige navorsing
Dr. de Vaal word deur A.J.J. Jordaan bestempel as 'n Suid-Afrikaanse historikus, hoewel die meeste van sy werk gebonde was tot die Soutpansberggebied. Jordaan bestempel De Vaal se werk as beskrywend van die "voor-gekiedenis" van die Soutpansberge. Dit verwys vermoedelik na die tydperk voor die vestiging van Westerse groepe sowel as die vestigingsjare van die Voortrekkers. De Vaal se werk sluit dan inderdaad navorsing in oor handelstelsels van die stamme in die Noordelike en Oostelike dele van Limpopo in hierdie tydperk ), die die rol van João Albasini in die gebied, en die inwoners van Schoemansdal.
De Vaal verwys self na die tydperk en die mensheid van die geskiedenis wat hy bestudeer, as die "...lewe van die gewone boer en pionier in hierdie stormagtige tydperk".
Hy het 'n aantal artikels oor Schoemansdal die lig laat sien wat gehandel het oor die Voortrekkers, ivoorsmokkelaars en olifantsjagters.
Die artikels het ook verwys na ander interessante persone van die gebied: Josina van Warmelo, vrou van die eerste predikant van Schoemansdal; en Casimior Simoes, 'n tydgenoot van Albasini.
De Vaal het bydraes gemaak tot dokumentering van bekende Swart stamhoofde deur lewenssketse van hulle te skryf: Modjadje II, Mphephu, Sekhukhune I en Soshangane vir die Suid-Afrikaanse biografiese woordeboek.
Bob Russell (televisie-aanbieder)
Bob Russell (1 Januarie 1908 – 24 Januarie 1998) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Your Pet Parade (1951) en Name That Tune (1953).
Lys van Europese lande
Die Lys van Europese lande is 'n lys van soewereine state en afhanklike gebiede in Europa, met informasie oor hul onderskeie hoofstede, tale, geldeenheid, populasie, oppervlakte en BBP per capita. Vyftig soewereine state is gelys met grondgebied in Europa en/of het lidmaatskap in internasionale Europese organisasies, ses state met beperkte of geen erkenning en agt gebiede wat nie 'n integrerende deel van 'n Europese staat of spesiale politiese status het nie.
Die grens tussen Asië en Europa word gedebatteer, maar as algemene definisie strek die grens langs die Oeralgebergte, Oeral-rivier en Kaspiese See in die ooste, die Kaukasus berge en die Swart See met die seestrate, Bosporus en Dardanelles in die suide. Lande soos Aserbeidjan, Georgië, Kasakstan, Rusland en Turkye se grondgebied lê in Europa en Asië.
Moon Travel Guides
Moon Travel Guides is 'n Amerikaanse reeks van reisgidse wat oorspronklik in 1973 in Chico, Kalifornië as selfstandige uitgewery en kollektief van wêreldreisigers en reisskrywers gevestig is. Die kollektief het al vroeg begin om onafhanklike toerisme te bevorder en sterk gesteun op reisskrywers wat self woonagtig was in die reisbestemmings waaroor hulle geskryf het. Moon het aanvanklik op bestemmings in Asië gefokus, maar sy program later uitgebrei om die grootste uitgewer van reisgidse vir bestemmings in die Amerikas te word.
Tans het Moon sy hoofkantoor in Berkeley en word die reisgidse deur Avalon Travel gepubliseer, 'n uitgewersmerk van Perseus Books wat op sy beurt deel uitmaak van die Hachette Book Group, 'n Amerikaanse uitgewery in besit van die multinasionale Franse media-onderneming Lagardère SCA, gesetel in Parys.
Grangerbaai
Grangerbaai is 'n inham in Tafelbaai tussen Mouillepunt en die Victoria & Alfred Waterfront. By Grangerbaai is die Groenpunt-stadion, 'n gholfbaan en 'n kampus van die Kaapse Skiereiland Universiteit van Tegnologie met die hotelskool. Vroeër was daar ook 'n kollege waar offisiere opgelei is vir die handels- en vissersvlote.
Moon Travel Guides
In 2017 was Avalon Travel, wat naas Moon ook die Rick Steves-reeks publiseer, volgens verkoopsyfers die tweede grootste uitgewery van reisgidse op die Amerikaanse mark, na Lonely Planet en voor DK, Fodor's en Frommer's.
Grangerbaai
Die baai is vernoem na kapt. Robert Augustus Granger, 'n Kaapse sekeman en skeepseienaar, wat betrokke was by die ghwanobedryf by Ichaboe en die walvisvangs. By 'n skeepsramp in die baai het hy verskeie opvarendes se lewens gered.
Troy Winbush
Troy Winbush is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Replacements (2000), John Q (2002), en National Treasure: Book of Secrets (2007), en in die televisiereeks CSI: Miami (2002).
Charles Russell (akteur)
Charles Russell (31 Maart 1918 – 18 Januarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Purple Heart (1944), The Late George Apley (1947), Inner Sanctum (1948), en Canon City (1948).
Sesstreep-seepvis
Die sesstreep-seepvis (Grammistes sexlineatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee, die westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Sixstripe soapfish.
Voorkoms
Die vis se lyf is donkerbruin met 4-6 geel horisontale strepe op. By die ouer visse lyk die strepe soos stippellyne. Die onvolwasse vissies het geel kolle op. Die vis word tot 27 cm lank.
Habitat en gewoontes
Die vis leef in vlak koraal- en rotsriwwe en die onvolwasse vissies in getypoele. Hulle word nooit dieper as 50 m gesien nie. Die vis se vel produseer 'n laag giftige slym as afweermiddel, dit gee die vis 'n slegte smaak. Die spesie is alleenswemmers en vreet skaaldiere en vis. Die vis kan in akwariums oorleef.
Bill Bryson
William McGuire Bryson (gebore op 8 Desember 1951) is 'n Amerikaans-Britse skrywer van reisboeke- en sketse, die Engelse taal, wetenskap en ander niefiksie onderwerpe.
Hy is in die Verenigde State gebore, maar het vir die grootste deel van sy lewe in Groot-Brittanje gewoon. Hy het tussen 1995 en 2003 teruggekeer na die VSA en beskik oor dubbele Amerikaanse en Britse burgerskap.
Hy het van 2005 tot 2011 gedien as die kanselier van Durham-universiteit.
Bryson het bekendheid verwerf in die Verenigde Koninkryk met die publikasie van Notes from a Small Island (1995), 'n verkenning van Brittanje, en die televisiereeks wat daarop gebaseer is. Hy het weer wydverspreide erkenning ontvang met die publikasie van A Short History of Nearly Everything (2003), wat wyd geprys is vir die toeganklike manier waarop wetenskaplike onderwerpe benader word.
Bibliografie
Bryson het reeds die volgende boeke geskryf:
Elzette Maarschalk
Elzette Maarschalk (23 Julie 1959) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise wat haar BA Drama graad aan die Universiteit van Pretoria behaal het. In haar finale jaar van haar studies het sy reeds ŉ hoofrol in die film, Beloftes van Môre, losgeslaan. Kort daarna het sy met vryskutwerk begin. Sy is getroud met die sanger Joseph Clarke en het twee kinders uit haar vorige huwelik saam met die akteur Pierre van Pletzen,  Zetske van Pletzen en Pierre-Henri (Peach) van Pletzen.
Loopbaan
Elzette was ook betrokke by die oorvertaling van films na Afrikaans wat ook genomineer was vir beste oorvertalings. Na ŉ bedrywige tyd in Johannesburg het sy verhuis na Bloemfontein waar sy betrokke geraak het by die Uitvoerende Kunste Raad vir die Vrystaat, waar sy deel was van skole se toneelopvoerings, pantomimes en musiekblyspele.
In 1988 het sy weer teruggekeer na Gauteng en is kort daarna deur Jan Scholtz genader om die rol Koekie in die televisiereeks Binnekring I en II te vertolk. Elzette het ook deur Suid-Afrika gereis met die musiekblyspel, Buddy Holly,  waar sy die rol van Maria-Elena vertolk het.
Van haar hoogtepunte van haar loopbaan lig Elzette uit:
''“En dan natuurlik my heel eerste televisiedrama Die Vlakte Duskant Hebron. Die musiekblyspel The Buddy Holly Story is ook vir my spesiaal, want dis waar ek my man, Joseph ontmoet het.”''
Sy het hoofrolle in televisiereekse vertolk soos Die Vierde Kabinet, saam met Gys de Villiers, Arsenaal, saam met Ian Roberts, 7de Laan, Hart van Staal, Binnelanders en Wild at Heart vir die Hallmark Kanaal.
Vir ŉ paar jaar het sy haar toneelspel opsy geskuif om plek te maak vir vervaarding en regie van produksies.
In September 2010 het sy die regie vir Symphonic Queen in Nederland se Simfonie-orkes gedoen en na agt stede met die produksie getoer. In 2011 het sy die besprekings vir The Queen Experience in Nederland gedoen asook die verloop van die program van die produksie behartig.
Behalwe vir kommersiële teaterwerk, doen Elzette ook korporatiewe teater en privaat produksies.
Rolling Stone
Oorsprong in San Francisco
Rolling Stone het sy oorsprong in San Francisco in 1967 gehad, deur Jann Wenner (wie tot vandag nog die redakteur en uitgewer is) en musiek resensent Ralph J. Gleason. Wenner het $7500 by sy eie familie en sy toekomstige vrou, Jane Wenner, se familie geleen om die tydskrif tot stand te bring.
Rolling Stone het aanvanklik geïdentifiseer met, en rapporteer oor die hippie teenkultuur van die era. Die tydskrif het homself gedistansieer van die ondergrondse pers van die tyd, soos Berkeley Barb, en meer aanvaarde joernalistieke standaarde beoefen en die radikale politiek van die ondergrondse pers vermy. In die heel eerste uitgawe van die tydskrif het Wenner geskryf dat Rolling Stone "nie net oor musiek gaan nie, maar ook die dinge en houdings wat musiek omhels." Dit het die 'de facto kredo' van die tydskrif geword.
James Callahan (akteur)
James Callahan (4 Oktober 1930 – 3 Augustus 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Black Sheep Squadron (1976), The Runaways (1978), Tales of the Gold Monkey (1982), en Knight Rider (1982).
Elim-tolbos
Die struik word tot 1.5 m hoog en vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die struik blom van Julie tot September. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe twee maande nadat die blom ryp geword het. Die sade kan moontlik deur knaagdiere versamel word. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur klein insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in vlak grond op hoogtes van 10 - 170 m.
In Engels staan dit as die Elim conebush bekend.
2010 Bahreinse Grand Prix
Die 2010 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 14 Maart 2010 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Fernando Alonso in sy Ferrari gewen.
270px|duimnael|regs|Fernando Alonso wen met 'n Ferrari in Bahrein.
Pylkop-seepvis
Habitat
Die vis leef in grotte en onder rotsriwwe in water wat 4 – 50 m diep is. Hulle vreet hoofsaaklik klein vissies en skaaldiere. Die vis se vel produseer 'n toksiese slym as 'n afweermiddel, wat die vis 'n slegte smaak gee.
ITU
[[Lêer:International Telecommunication Union region.svg|duimnael|Streke van die ITU:
]]
Die Internasionale Telekommunikasie Unie (ITU), oorspronklik gestig in 1865, is 'n spesialisagentskap onder beheer van die Verenigde Nasies wat die inligting- en kommunikasietegnologie (IKT)-standaarde beheer. Hulle ken globaal radiospektrum en satellietwentelbane toe, ontwikkel standaarde wat verseker dat netwerke en tegnologie foutloos verbind en streef daarna om die hele wêreld te verbind via kommunikasietegnologie.
Die ITU bestaan uit drie komitees:
Die ITU se hoofkantoor is in Genève, Switserland. Daar is tans 193 lidlande van die ITU. Suid-Afrika se bande met die ITU dateer van 1881 toe die Britse Kaapkolonie by die organisasie aangesluit het.
Nasionale Etoshawildtuin
Die suidelike grens van die wildtuin lê sowat 400 kilometer noord van Namibië se hoofstad Windhoek en die noordelike grens sowat 125 kilometer van die Angolese grens af. Die wildtuin se westelike grens lê byna 200 kilometer oos van die Atlantiese kus. In die westelike deel lê die sprokieswoud.
Die naam "Etosha" beteken in die plaaslike Oshiwambotaal letterlik "die groot wit leemte" en verwys na die soutvlakte in die hart van die wildtuin, die Etoshapan, wat die park oorheers. Hierdie woestyngebied strek oor 'n lengte van 130 kilometer en bereik 'n maksimumwydte van 50 kilometer. Die soutpan is gewoonlik droog, maar danksy die somerreën is daar 'n kortstondige periode, wanneer die pan tot 'n meer omgeskep word en groot getalle flaminke en pelikane lok. Standhoudende waterbronne dien dwarsdeur die jaar as waterplekke vir 'n groot verskeidenheid wild en voëls, waaronder die bedreigde swartrenoster en die endemiese swartgesig-rooibok. In die droëseisoen werwel sterk winde, wat oor die soutpan waai, soutstof op en dra dit dwarsoor die land en oor die suidelike Atlantiese Oseaan. Hierdie sout lewer belangrike minerale vir wild in gebiede suid van die soutpan op, alhoewel dit ook 'n bedreiging vir veeteelt en landbou in die streek inhou.
Die Nasionale Etoshawildtuin is oorspronklik op 22 Maart 1907 deur die destydse Duitse goewerneur van Duits-Suidwes-Afrika, Friedrich von Lindequist, geopen en was met sy totale oppervlak van 93 240 vierkante kilometer die grootste wildtuin wêreldwyd. Dit is later deur die Suid-Afrikaanse owerhede tot 'n kwart van sy oorspronklike oppervlak verklein, maar het steeds een van die mees uitgestrekte en belangrikste wildtuine in Afrika gebly.
Mwari
Mwari is die oppergod van die Vendas en die Sjonas.
Vir die Venda in Suid-Afrika was Mwari oorspronklik ‘n heldhaftige halfgod. Vir die Karanga en die Kalanga van die Sjona in die suidelike deel van Zimbabwe is Mwari ‘n reën- en vrugbaarheidsgod. Hul openbare godsvererings vind hoofsaaklik plaas in ‘n grot in die Matopos en priesters, mediums, dansers en waarsêers word daarby betrek. Dit het as doel die versoening van die voorvadergeeste, stamgeeste en ‘n menigte ander beskermheiliges sodat stamlede verseker kan wees van goeie gesondhied, voorspoed, oorvloedige reën, ‘n goeie oes en die vrugbaarheid van mens en dier.
Braggiet
Braggiet is 'n PGE-mineraal met formule. Dit is een van die belangrikste platinumertse.
Navorsing aan die minerale van die PtS-PdS-NiS fasediagram het aangetoon dat altwee cooperiet en braggiet -wat 'n anderse struktuur het- ontstaan uit magmatiese smelte bo 1000 °C, terwyl vysotskiet by laer tempereature ontstaan. Braggiet en vysotskiet is nogtans wel isostruktureel. Die natuurlike mineraal braggiet bevat altyd nikkel. Natuurlike braggiet ontstaan uit 'n smelt wat gewoonlik nikkelryk is. Sintetiese braggiet sonder nikkel kan egter wel vervaardig word en dit is stabiel.
Ben Winchell
Ben Winchell (gebore 3 Julie 1994) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Feed (2017) en in die televisiereekse Finding Carter (2014) en When the Street Lights Go On (2017).
Thomas Callaway (akteur en binnenshuise versierder)
Thomas Callaway is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Young Guns (1988) en Why Me? (1990), en in die televisiereekse Soap (1977) en Simon & Simon (1981).
Yara Martinez
Yara Martinez (gebore 31 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Hitcher (2007) en in die televisiereekse The Unit (2006), True Detective (2014), en The Tick (2017).
Harold Russell
Harold Russell (14 Januarie 1914 – 29 Januarie 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Best Years of Our Lives (1946), Inside Moves (1980), en Dogtown (1997), en in die televisiereeks China Beach (1988).
Verenigde State Grand Prix
Die Verenigde State Grand Prix is 'n motorwedren wat afwisselend plaasvind sedert 1908, toe dit as die Amerikaanse Grand Prize bekend gestaan het. Die wedren word later deel van die Formule Een Wêreldkampioenskap. Die afgelope 49 renne het reeds op tien verskillende bane plaasgevind, en sedert 2012 word dit by die Circuit of the Americas in Austin, Texas, gehou.
Steelpoort
Steelpoort is 'n dorpie in Limpopo, Suid-Afrika. Die R555-streeksroete gaan deur die dorp en Burgersfort is die naaste groot dorp.
Geskiedenis
Nadat magnetiet en chroom hier ontdek is, is 'n spoorlyn tussen Lydenburg en Steelpoort in 1924 gebou.
Die naam het ontstaan toe 'n Voortrekker in die 1840's 'n olifant hier in die skemer geskiet het. Die volgende oggend was die tande van die olifant weg. Na 'n groot soektog is die tande in 'n medereisiger se besit gevind. Hulle het toe die poort Olifantspoort en die rivier Steelpoort genoem.
Nukleon
Nukleons val op die grens waar deeltjiefisika en kernfisika oorvleuel. Deeltjiefisika, veral kwantumchromodinamika, verskaf die basiese vergelykings wat die eienskappe van kwarke en die sterk wisselwerking verduidelik. Hierdie vergelykings verduidelik kwantitatief hoe kwarke saam kan bind in protone en neotrone (en al die ander hadrone). Wanneer meervoudige nukleone egter saam voorkom in ’n atoomkern (nuklied), word hierdie basiese vergelykings te moeilik om regstreeks op te los. In plaas daarvan word nukleone bestudeer in kernfisika, die veld van nukleone en hul wisselwerkings deur middel van benaderings en modelle soos die kernskilmodel. Hierdie modelle kan nuklied-eienskappe suksesvol verduidelik, soos byvoorbeeld of ’n spesifieke nuklied radioaktiewe verval ondergaan of nie.
Mica
Mica is 'n klein dorpie in Limpopo, Suid-Afrika en is 32 km noordwes van Hoedspruit. Die dorp ontleen sy naam aan die groot mikaneerslae in die omgewing.
Nukleon
Die proton en neutron is albei barione en fermione. Die proton het ’n positiewe elektriese lading en die neutron ’n lading van nul; die proton se massa is net sowat 0,13% of minder van dié van die neutron. Hulle kan dus beskou word as twee toestande van dieselfde nukleon, en saam vorm hulle ’n isospindoeblet (I = ). In isospinruimte kan neutrone in protone omgesit word deur SU(2)-simmetrieë, en omgekeerd.
Mica
Die dorpie lê aan die oewer van die Olifantsrivier, en word omring deur privaat natuurreservate.
Nukleon
Eienskappe
Protone en neutrone is die bekendste vir hul rol as nukleone, dus as die komponente van atoomkerns, maar hulle bestaan ook as vrye deeltjies. Vrye neutrone is onstabiel, met ’n halveertyd van sowat 13 minutes, maar hulle kom algemeen in die natuur voor en het belangrike toepassings (neutronbestraling, neutronverspreiding). Enkelprotone, wat nie aan ander nukleone gebind is nie, word gewoonlik beskou as die kerns van waterstofatome of -ione, maar in sommige buitengewone gevalle (kosmiese strale, protonstrale) kan hulle as vrye protone beskou word.
Mica
Mika
Die kristalagtige pegmatietneerslae waaruit die mika ontgin word, kom in gordels van 3 tot 6 km breed voor. Gemaalde mika word as 'n smeermiddel, isoleermiddel en by die vervaardiging van sekere soorte verf gebruik.
Nukleon
Eienskappe
Nie die proton of neutron is elementêre deeltjies nie, want hulle bestaan elk uit drie kwarke. ’n Proton bestaan uit twee opkwarke en ’n afkwark, en ’n neutron uit ’n opkwark en twee afkwarke. Kwarke word bymekaargehou deur die sterk wisselwerking (of sterk krag), of ekwivalent daaraan deur gluone, wat die sterk krag bemiddel.
’n Opkwark het ’n elektriese lading + e, en ’n afkwark het ’n lading - e. Die gesamentlike lading van ’n proton en ’n neutron is dus onderskeidelik +1 e en 0. Die neutron is dus elektries neutraal, vandaar sy naam.
Die massa van die proton en neutron is baie dieselfde: Die proton s’n is 1.673 kg, of 938.27 MeV/c2, en die neutron s’n 1.675 kg, of 939.57 MeV/c2. Die neutron is rofweg 0,13% swaarder. Die effense verskil kan verduidelik word aan die hand van die verskille in massa van die op- en afkwarke.
Albei deeltjies se spin is, wat beteken albei is fermione, en nes elektrone (en anders as bosone), onderworpe aan die uitsluitingsbeginsel van Pauli, ’n baie belangrike verskynsel in kernfisika: Protone en neutrone in ’n atoomkern kan nie almal in dieselfde kwantumtoestand wees nie; hulle sprei uit in kernskille analoog aan die elektronskille in chemie.
Die magnetiese moment van ’n proton, wat as μp aangedui word, is 2.79 kernmagneton (μN) en dié van die neutron μn = -1.91 μN.