cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kritiek van Reine Beredenering
Die Kritiek van Reine Beredenering (Duits: Kritik der reinen Vernunft 1781) is Immanuel Kant se eerste Kritiek en fokus op die werking en grense van die mens se verstand (Die ander twee Kritieke is die Kritiek van Praktiese Beredening (Duits: Kritik der praktischen Vernunft) aangaande etiek, en die Kritiek van Beoordeling (Duits: Kritik der Urteilskraft) oor estetika en teleologie). In dié boek stel Kant transendentale idealisme voor om ons verhouding met die wêreld van ons ondervinding te beskryf. Om die projek kortweg te beskryf: die wêreld soos dit vir ons verskyn is grotendeels 'n skepping van ons verstand (dus "idealisme"), waar die manier van voorstelling bepaal word deur kategorieë van verstand waaroor elke mens beskik en deel aan het (dus is dit transendentaal), maar die fenomene waarmee ons te doen het is reëlmatige voorstellings van die werklikheid. Kant se metafisika is dus 'n "bemiddelde realisme", omdat ons ondervindings die regte wêreld voorstel, maar op 'n manier waar die struktuur van ons verstand optree as 'n tussenganger wat die karakter van ondervinding bepaal. Die metodiek in die boek bestaan hoofsaaklik daaruit dat Kant 'n sinvolle grondslag vir gewone stellings probeer beraam wat ons in 'n onderwerp-voorwerp vorm sal stel, waarin hy die presiese verhouding tussen ons as die onderwerp, en wat naamlik die voorwerp van ons ondersoek is, bepaal.
Sy projek is om die status van wetenskap te verdedig teen die skeptisisme wat David Hume voorgestel het. Hume het indrukwekkende en invloedryke argumente gelewer wat aandui dat verskeie basiese konsepte, soos kousaliteit en induksie, wat van ongelooflike belang is vir die wetenskap, problematies is om te regverdig. In kort, daar is niks in ondervinding wat kon geld as 'n ondervinding van veroorsaking nie. As mens sien hoe een ding 'n ander ding veroorsaak, sien mens net die een ding en die ander, en moet mens veronderstel dat hul in 'n kousale verhouding jeens mekaar staan. En natuurlik kan iets om iets anders voor te stel nie geld as 'n bewys vir daardie ding nie. As kousaliteit 'n sinnelose idee is, dan is byna alle stellings in die wetenskap onsin. As wetenskaplike kennis en metodiek gerespekteer moet word, moet daar 'n verduideliking verskaf word van waar ons kennis van kousale verhoudings vandaan kom. Kant sien 'n antwoord in wat hy glo 'n kompromie tussen empirisme en rasionalisme is. Vanuit die empirisisme neem hy 'n geloof aan vir die waarde wat aan direkte ondervinding en respek vir die wetenskaplike metode van eksperimentasie geheg kan word. Vanaf rasionalisme erf hy 'n vertroue vir die moontlikheid van sekerheid wat die gebruik van die verstand vir die mens kan oplewer. In sy teorie stel Kant voor dat die gebruik van beredening sonder verwysing na ondervinding sal lei na illusies, en dat ondervinding alleen, slegs subjektief kan wees totdat dit deur bereding gesuiwer word. Sy bekende stelling vir hierdie slotsom stel dit aldus: "begrippe sonder ondervinding is leeg, ondervinding sonder begrip is blind".
Die bostaande is 'n voorbeeld van die gemedieerde realisme waarvoor Kant redeneer, bedoelende dat hy glo dat ons ondervindings handel oor die werklikheid, maar dat die manier hoe dit vir ons voorgestel word grotendeels afhang van hoe ons verstand ondervindings organiseer. Kant stel sy teorie voor deur te argumenteer vir "sintetiese a priori waarhede", d.w.s. stellings waarvan die waarheid bepaal kan word sonder om te verwys na ondervinding (mens bepaal bv. nie dat alle eende voëls is deur na 'n groot hoeveelheid eende te kyk en te oorweeg of hulle voëls is nie, om 'n voël te wees is doodeenvoudig net deel daarvan om 'n eend te wees) maar die stelling is 'n sintese van verskeie konsepte in 'n inliggewende manier. Kant gee die voorbeeld van wiskundige stellings wat inliggewend blyk, maar waarvan die waarheid nie deur empiriese ondersoek bepaal word nie, maar slegs deur beredening: Kant wil sê dat wiskundige stellings inliggewend is omdat hulle sinteses is van verskeie konsepte. Die manier hoe sulke konsepte saamgesnoer word in 'n interessante wyse is deur die verstand se werkinge: wiskunde, sowel as tyd, ruimte, kousaliteit en sekere ander konsepte, beskryf dus waarhede oor die mens se verstand maar nie oor die wêreld self nie. Die mens gebruik dan sulke sintetiese konsepte om 'n logiese grondslag vir die wêreld van ondervinding daar te stel. Gevolglik is daar 'n baie skerp onderskeid by Kant te tref tussen die wêreld van noumenon, die wêreld soos dit is in sigself, en phenomenon, die wêreld soos dit naamlik vir ons voorkom.
Volgens Kant is alle diep-filosofiese vrae, soos is daar vrye wil? en bestaan God?, vrae aangaande noemeneme, en kan hulle nie beantwoord word deur te verwys na enigiets in ondervinding nie: die antwoorde tot sulke vrae bly altyd net spekulasie. Tog poog Kant om dié vrae sinvol te beantwoord. Omdat kousaliteit 'n eienskap is wat die mens se verstand in ondervinding inlees, sukkel Kant om vrye wil op 'n logiese grondslag te plaas, omdat die idee dat mense hul eie gedrag veroorsaak nié meer betekenisvol lyk nie, en dit dan blyk dat vrye wil, net soos kousaliteit self, 'n verklarende fiksie is om reëlmatighede van ondervinding te organiseer. So ook verwerp Kant tradisionele pogings om God se bestaan te bewys, op 'n mengsel van logiese en transendentale idealisties gronde — bv., die ontologiese bewys van God se bestaan word verwerp omdat dit berus op die logiese analise van die stelling "God bestaan", maar Kant dring aan dat "bestaan" nié 'n predikaat is nie omdat, anders as by ander predikate soos "is rooi" of "is in Pretoria", die sinsdeel "is werklik" geen inligting oor sy onderwerp oordra nie: vergelyk "die huis is rooi" of "die huis is in Pretoria" met "die huis is werklik" (as dit nog steeds onoortuigend lyk, vergelyk "die huis is rooi" met "die huis is rooi en werklik"). Ten spyte van hierdie bekommernisse, wil Kant nog steeds sê dat die mens oor vrye wil beskik en dat God bestaan, en hy promoveer gevolglik die konsep dat die nomenale karakter van ons verstand, ons verstand soos dit in sigself is, iets vry en self-bepalend is. Volgens hierdie daarstelling is God 'n suiwer en onbeperkte rasionaliteit, en is ons rasionele en morele karakter direk afkomstig daarvanaf, en afhanklik van God. Hy erken dat hierdie bekouing spekulatief en nie bewysbaar is nie, maar dié teorie speel 'n sentrale rol in sy etiek.
Jim Bywater
Jim Bywater is 'n Britse akteur, komponis, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Last Horror Movie (2003) en in die televisiereeks Tom, Dick and Harry (1975).
Neogotiese styl
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Neogotiese styl
Gotiese Herlewing Victoriaanse Gotiek
Bloeitydperk
1830 tot 1900
Verspreiding
Verenigde Koninkryk
Vastelandse Europa
Britse Ryk
Noord- en Suid-Amerika
Die Neogotiese styl, dikwels ook Victoriaanse Gotiek of Gotiese Herlewing (Gothic Revival) genoem, was 'n stroming in die 18de en 19de eeuse boukuns wat sy oorspronge in die laat 1740's in Engeland gehad het. Dit het in die vroeë 19de eeu baie gewild geraak toe steeds meer argitekte en ander bewonderaars van Middeleeuse Gotiese argitektuur 'n poging onderneem het om dié boustyl te laat herleef. Neogotiese argitektuur is een van die vroegste strominge of neostyle binne die historisme, 'n beweging in kuns en argitektuur wat sy inspirasie en voorbeelde in style van die afgelope twee millennia probeer vind het en as sulks in die 19de eeu met 'n ander historiserende styl, die neoklassieke stroming, meegeding en gekontrasteer het.
Die Neogotiese styl het vinnig ook belangstelling op die vasteland van Europa gewek en het verder uitgebrei na alle dele van die Britse Ryk, waaronder Australië, Kanada, Nieu-Seeland en Suid-Afrika, die Verenigde State en Latyns-Amerika. In die Verenigde State het 'n verskeidenheid Goties-geïnspireerde style ontwikkel, waaronder 'n spesifiek landelike vorm van Neogotiese argitektuur, die sogenaamde Carpenter Gothic, wat aan tradisionele plaaslike houtboukuns aangepas is.
In Engeland, die bakermat en sentrum van die neogotiese beweging, was die styl nou verweef met wysgerige en godsdienstige bewegings en Middeleeuse studies (mediëvistiek). Hoe meer die nywerheidsomwenteling die leefstyle van mense, landskappe en stadsgesigte verander het, was daar ook sterk emosionele teenreaksies wat felle kritiek op tegniese vooruitgang, masjienvervaardiging en die ontstaan van 'n industriële samelewing gebied het. Skrywers en filosowe soos Thomas Carlyle het die voor-industriële Middeleeuse samelewing as die "goue tydperk" in die mens se geskiedenis beskryf. Vir die Engelse argitek en ontwerper Augustus Welby Northmore Pugin, die belangrikste 19de eeuse verteenwoordiger van Neogotiese boukuns en wetenskaplike van formaat, was die Gotiese boukuns nou verbind met Christelike waardes wat volgens hom deur die klassisisme verdring en deur industrialisasie uitgewis is. Victoriaanse argitekte het 'n ambisieuse bouprogram begin waarvolgens oral in die Verenigde Koninkryk en in dele van die Britse Ryk met Christelike bevolkings kerkgeboue in die Neogotiese styl ontstaan het.
Daar is ook politieke konnotasies aan die Gotiese Herlewing geheg. So is die "rasionele" en "radikale" Neoklassieke styl dikwels verbind met republikeinse en liberale strominge, na aanleiding van sy gewildheid in die Verenigde State en in mindere mate ook in Republikeinse Frankryk, terwyl die meer "spirituele" en "tradisionele" Neogotiese styl met monargisme en konserwatisme geassosieer is, soos in die boustyle van die heropgeboude Paleis van Westminster in Londen en die Parlementsheuwel in Ottawa weerspieël is.
In die Engelse en Duitse literatuur het 'n nuwe genre van digkuns en prosa ontstaan. In Engeland het Horace Walpole, die 4de graaf van Orford, se Castle of Otranto, wat in 1746 gepubliseer is, as inspirasie vir 19de-eeuse digkuns met 'n Middeleeuse inslag gedien. Gedigte soos Alfred Tennyson se Idylls of the King het moderne onderwerpe in 'n Middeleeuse omgewing van Artus-romantiek geplaas.
Vir die Duits-Amerikaanse kunshistorikus Erwin Panofsky (1892−1968) was die Gotiese Herlewing 'n soort romantiese verlange na 'n verlede wat vir altyd verlore was, en dit het volgens hom gekontrasteer met die Renaissance-tydperk waartydens mense gepoog het om 'n beter toekoms te bou, gegrond op klassieke ideale.
Neo-Gotiek in Duitsland
Die eerste Neogotiese gebou in die Duitssprekende gebied en vermoedelik op die Europese vasteland, die Nauener Tor in Potsdam, het in opdrag van die Pruisiese koning Frederik II die Grote ontstaan en is geïnspireer deur Neogotiese boukuns in die Verenigde Koninkryk. Die koning het self die skets gelewer vir Johann Gottfried Büring se ontwerp vir die stadspoort.
Neogotiese boukuns het danksy die Pruisiese koning nasionale betekenis gekry as argitektoniese verwysing na die Middeleeuse Duitse Ryk, die Heilige Romeinse Ryk. Die styl is aanvanklik veral toegepas op boukuns in openbare tuine soos die Gotisches Haus in die Wörlitzer Park (1786−1787) of die Löwenburg (Leeuekasteel) in die Bergpark Wilhelmshöhe te Kassel, Hesse wat tussen 1793 en 1800 volgens planne van Heinrich Christoph Jussow ontstaan het - met Middeleeuse Engelse kasteelboukuns as voorbeeld.
In sy essay Von Deutscher Baukunst, wat in 1773 gepubliseer is, het Johann Wolfgang von Goethe nuwe geesdrif vir Gotiese boukuns gewek, al berus dit op 'n misverstand. So word Erwin von Steinbach (omstreeks 1244−1318) as Middeleeuse genius en enigste boumeester beskryf wat by die oprigting van die Katedraal van Straatsburg betrokke was, terwyl ook Gotiese argitektuur en vormgewing, wat sy oorsprong histories in Noord-Frankryk het, as 'n suiwer Duitse verskynsel voorgestel word.
Die Romantiese stroming van die vroeë 19de eeu het gepaard gegaan met 'n herbesinning oor Middeleeuse kultuur en boukuns waarin groot katedrale en kastele sentraal gestaan het. Die filosoof, skrywer en historikus Friedrich Schlegel (1772−1829) het in sy werk Grundzüge der gotischen Baukunst (1804/05) Gotiese boukuns binne die konteks van die Christelike godsdiens beskryf - as steengeworde oneindelikheid wat by die klimaattoestande van Noord-Europa aangepas is en sodoende kontrasteer met die klassieke antieke marmerboukuns van Rome en Griekeland.
Neo-Gotiek in Suid-Afrika
Die Neo-Gotiek het kort na die sogenaamde Griekse Herlewing in 1820 aan die Kaap posgevat. Dit was 'n heeltemal onbekende styl in Suid-Afrika omdat hier geen voorbeelde van Middeleeuse geboue bestaan het nie en omdat die kerkboukuns wat van Holland af oorgedra is, meer op die 17de eeuse Protestantse kerkboukuns van die Nederlandse Renaissance en die Klassisisme gegrond was. Die eerste kerkgeboue wat in die styl opgerig is, was die Rooms-Katolieke kapel met sy torinkies en spitsboogvensters (1820- 1821) in Kaapstad en die Londense sendingkerk (1822-1825) op Pacaltsdorp naby George.
Teen die tyd dat die Neo-Gotiek Suid-Afrika bereik het, was daar reeds ŉ eie, kenmerkende volksboustyl aan die Kaap gevestig. Die kerke is dus meestal in die kenmerkende volksboustyl gebou, maar met Gotiese fasades. Die belangrikste figure van die Neo-Gotiese boustyl aan die Kaap was Carl Otto Hagar (1813- 1898) en Sophia Gray, vrou van die eerste Anglikaanse biskop van Kaapstad, Robert Gray. Hulle was vir die oprigting van talle Neo-Gotiese kerkgeboue verantwoordelik, maar Sophia Gray het 'n meer Europese benadering in haar ontwerpe gehad.
Nie alle geboue is egter in die Kaapse Neo-Gotiese styl gebou nie: die Anglikaanse katedraal in Grahamstad (1830), wat sedertdien verskeie kere vergroot is, en die Metodistekerk op die Groentemarkplein in Kaapstad (1871; Charles Freeman) is in die oorspronklike Neo-Gotiese styl ontwerp.
Neo-Gotiek in die Verenigde State
In die Verenigde State was die Rooms-Katolieke Kerk een van die dryfkragte agter die verspreiding van die nuwe styl. Saam met die Amerikaanse bevolking in sy geheel het ook die getal kerklidmate vinnige groei getoon. In 1808 het die pous nuwe diosese gevestig waarvan een, dié in New York, in 1850 tot aartsbisdom verhef is. Die New Yorkse aartsbiskop het dadelik begin met die planne vir 'n nuwe katedraal wat aan Sint Patrick gewy sou wees. Sy boukuns sou op gelyke voet staan met dié van Europese katedrale - as 'n simbool van die Kerk se gesag en invloed in die jong nasie. Die taak om die eerste Gotiese katedraal in die VSA te ontwerp en bou is aan die New Yorkse argitek James Renwick toevertrou. Franse sakrale boukuns het net soos die Gotiese domkerk van Keulen as inspirasie vir die projek gedien.
Vanaf 1830 het die Neogotiese styl genoeg belangstelling gewek om vir 'n groter verskeidenheid geboue in aanmerking te kom; vir tersiêre instellings soos kolleges en universiteite sou dit baie dekades lank selfs die voorkeurstyl wees - en 'n verwysing na prestigieuse akademiese instellings in die ou Moederland Engeland soos Oxford en Cambridge wat in Middeleeuse Gotiese geboue gevestig is.
Hyundai Sonata
Die Hyundai Sonata (Koreaans: 현대 쏘나타) is 'n mediumgrootte motor wat sedert 1985 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig word. Die eerste generasie Sonata is in 1985 vrygestel, wat 'n opgekikkerde Stellar met 'n enjinopgradering was, en twee jaar later aan die mark onttrek, as gevolg van swak kliëntereaksie.
Die tweede geslag word dikwels beskou as die oorspronklike Sonata, wat ontwerp was om in die toenemende vraag na motors in die Verenigde State van Amerika te voorsien. Sedert die sesde geslag, staan dit bekend as die i45 in die Australiese, Singapoerse, Nieu-Seelandse en Colombiaanse markte.
Christie Brinkley
Christie Brinkley (gebore 2 Februarie 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente National Lampoon's Vacation (1983), Vegas Vacation (1997), en Jack and Jill (2011), en in die televisiereeks Mad About You (1992).
Swartbekkakelaar
Die swartbekkakelaar (Rhinopomastus cyanomelas) is 'n algemene standvoël in droë savanne en oop breëblaarboomveld. Die voël is 24 – 28 cm groot en weeg 25 – 40 gram. In Engels staan die voël bekend as Common Scimitarbill.
Chondrilla (dier)
Chondrilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Colin Wells (akteur)
Colin Wells (gebore 11 September 1963) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Titus (1999) en in die televisiereekse Peak Practice (1993), Doctors (2000), en Hotel Babylon (2006).
Tony Buzan
Tony Buzan (* 2 Junie 1942 - ) is 'n Britse sielkundige en outeur. Hy is veral bekend vir sy werk om die breinkaart te populariseer.
Roeslana
Roeslana Stepaniwna Lizjitsjko (Oekraïns: Руслана Степанівна Лижичко; gebore 24 Mei 1973, Lwif), bekend as Roeslana of Ruslana, is 'n Oekraïense sangeres, danseres, musiekvervaardiger, komponis en politikus. Sy is 'n wenner van die World Music Awards en die Europese musiekkompetisie Eurovision 2004. Van haar musiek is gebaseer op die kultuur van die Hoetsoels, 'n bergvolk van die Karpate.
Tony Buzan
Lewensloop en skryfwerk
Hy is gebore in Londen en behaal in 1964 aan die Universiteit van British Columbia onderskeidinge in sielkunde, Engels, wiskunde, en wetenskap.
Hy is veral bekend vir sy boek Make the Most of Your Mind, sy bevordering van geheuebrugstelsels en sy breinkaart tegnieke.
In opvolg van die 1970's-reeks wat hy vir die BBC aangebied het, het hy baie van sy idees verwoord in 'n reeks van vyf boeke: Use Your Memory, Master Your Memory, Use Your Head, The Speed Reading Book en The Mind Map Book.
Hy is president van die Breinstigting, die stigter van die Breintrustliefdadigheidgenootskap, die Wêreldgeheuekampioenskappe en die Wêreldbreinkampioenskappe. Barry Buzan, Professor in die internasionale politiek aan die London School of Economics, is Tony se broer.
Evaluasie van sy werk
Buzan is 'n voorstander en verdediger van 'n aantal kontroversiële onderwerpe soos geestelike geletterdheid (mental literacy), spirituele intelligensie, sensuele intelligensie, sinchronisasie van die linker- en regterhelfte van die brein en intellektuele oorvloed. Hy staan ook bekend as die "breinkaart-ghoeroe", en kan weens die gewildheid van sy idees en boeke op 'n hele aantal volgelinge wêreldwyd reken. Buzan beweer dat die breikaartidee geïnspireer is deur die algemene betekenisleer in wetenskapsfiksiewerke van veral A. E. van Vogt en L. Ron Hubbard. Breinkaarte (en soortgelyke begrippe) is egter al lank voor Buzan se werk in gebruik vir die doeleindes van leer, dinkskrums, geheuehulpmiddels, visuele denke en probleemoplossing deur 'n verskeidenheid van professionele individue. Dr. Allan Collins word algemeen as die "vader van die moderne breinkaart" beskou.
Ander populêre sielkunde onderwerpe waaroor hy skryf sluit in geniekwosiënt (GK), geheue, kreatiwiteit en spoedlees. Tony Buzan het verskeie dokumentêre programme aangebied of in opgetree. Hy het ook in sowel televisie as radio gesprekprogramme opgetree. Hy het as konsultant vir regeringsdepartemente en multi-nasionale maatskappye, insluitende Hewlett Packard, Arthur Anderson, Fluor Daniel, Goldman Sachs, IBM, BP, Barclays International en EDS opgetree. Buzan is 'n gereelde gasdosent aan verskeie internasionale universiteite en besigheidskole.
Buster Larsen
Buster Larsen (1 September 1920 – 18 Desember 1993) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Vi er allesammen tossede (1959), Jeppe på bjerget (1981), en In the Middle of the Night (1984), en in die televisiereeks Matador (1978).
Fátima Ptacek
Fátima Ptacek (gebore 20 Augustus 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Rebound (2009) en Before I Disappear (2014), en in die televisiereeks Dora the Explorer (2000).
Barnard Gilliland
Barnard Gilliland (1938–1962) was ’n Afrikaanse digter en dramaturg.
Lewe en werk
Christoffel Johannes Gilliland (wat onder die naam Barnard Gilliland skryf) is in 1938 was in Pietersburg gebore as een van drie kinders en hy het ’n broer en ’n suster. Sy suster, Wilna, gee later onder haar getroude naam Wilna Meyer die digbundel “Verskillende vensters” uit. Albei sy ouers is oorlede terwyl hy nog jonk is. Sy peetpa is mnr. Bags Cilliers, wat ’n bekende figuur in Noord-Transvaalse rugbykringe was en getroud was met die kunstenares Bettie Cilliers-Barnard. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria en behaal in 1961 sy B.A.-graad. Hierna word hy in 1962 deeltydse dosent aan die Universiteit van Suid-Afrika, terwyl hy sy studies voortsit. Ten spyte van sy jeug het hy ’n goeie kennis van die geskiedenis en godsdienste van verskeie volkere uit die Midde-Oosterse oudheid en is hy goed op hoogte van die moderne Wes-Europese letterkundes. Hierdie kennis vind uiting in sy werk, waarin hy telkens soek na die lewenskern, ’n soeke na die essensie van die mensebestaan. Hy is op 24 Augustus 1962 op pad tussen Pretoria en Johannesburg in ’n motorongeluk oorlede toe sy motor se voorwiel bars.
Skryfwerk
Sy digbundel “Veelhoek” bevat belowende werk wat Kannemeyer meen verstegnies en tematies “iets nuuts” in die Afrikaanse poësie bring Hoewel die gedigte merendeels slegs in onderdele deurgekomponeer is, ondersoek hy (ook in vorm) uitdagende temas. Hy skryf hoofsaaklik ’n tipe praatvers waarin hy die verderf van die lewe uitbeeld. “Skipbreukelinge” (geïnspireer deur die Gilgamesj-epos) beeld die wanhopige rondtas na ’n houvas om geestelike ekwilibrium te probeer herwin uit, met eindelik die herkenning van angs en pyn as die enigste sekerheid in die lewe. Na sy dood word die nagelate gedigte “Brief” en “Nege persone” in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. ’n Aantal van sy nagelate gedigte word ook in 60 van Februarie 1963 gepubliseer. Die gedig “Pelgrim se reis na die Inferno” word in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” opgeneem. “Godeskemering” is ’n moderne moraliteitspel wat soek na sin in hierdie siek eeu. Die hooffiguur Balloki Duringhämer is ’n geleerde wat die menslike wete verken en op aandrang van sy verloofde Frigga Siegel ’n aantal vriende uitnooi na sy jongste promosie. Sy hoop dat hy hierna tot rus sal kom sodat hulle ’n gevestigde bestaan kan voer. Die vriende verteenwoordig almal loopbaan- of bestaansrigtings in die wêreld. Balloki begin egter nou eers in alle erns soek na die sin van menswees en die insig in ’n hoër orde waar daar ’n verband bestaan tussen mens en God. Sy drang word om homself af te sonder om ook tot ander mense se voordeel die eensame ontdekkingstog te onderneem. So gebruik hy dan na die viering kokaïen om die grense te probeer oorskry, wat slegs vir homself en sy geliefde die gryse ryk van die dood verwerf. Die paradoks is dat hy wat wil uitstyg bo die siek eeu, self dodelik siek is en nie in staat is tot redding van homself nie, laat staan nog die mensdom. Gilliland bied die drama aan in opeenvolgende “moontlikhede”, “transformasies” en “werklikhede”, waardeur hy die ironie van die gebeure illustreer. Die drama is ryk aan idees, maar bevat te veel teenstrydighede om werklik suksesvol te wees. In 1978 behaal die bekende digter Lucas Malan ’n M.A.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand met ’n verhandeling oor Gilliland se bydrae tot die Afrikaanse letterkunde.
Geelstreep-bokvis
Die Geelstreep-bokvis (Mulloidichthys flavolineatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Yellowstripe goatfish.
Voorkoms
Die vis se lyf het een tot twee horisontale geel strepe met 'n swart kol op die geel streep onder die dorsale vin. Al die vinne is witterig maar die stertvin is geel. Die vis word 40 cm groot.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe en by naburige sand areas tot in water wat 60 m diep is. Hulle vreet snags en wel klein skaaldiere. Die vis word gereeld in groot skole by Sodwanabaai gesien.
Russell Wade
Russell Wade (1917 – 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ghost Ship (1943), Sundown Riders (1944), The Body Snatcher (1945), en Shoot to Kill (1947).
Fairway, Johannesburg
Fairway is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Don Dubbins
Don Dubbins (28 Junie 1928 – 17 Augustus 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tribute to a Bad Man (1956), From the Earth to the Moon (1958), en Enchanted Island (1958), en in die televisiereeks Men Into Space (1959).
Orlando Wells
Orlando Wells (gebore 9 Junie 1973) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Maurice (1987), Midsummer Madness (2007), en The King's Speech (2010), en in die televisiereeks As If (2001).
Kleurinperking
regs|duimnael|280px|Die kleurkrag staan inperking voor, want dit is op ’n sekere punt energiek gunstiger om ’n kwark-antikwarkpaar te skep as om die kleurbuis te verleng. Dit stem ooreen met die gedrag van ’n rek wat uitgerek word.
Kleurinperking is die verskynsel in fisika dat deeltjies met kleurlading (soos kwarke) nie afgesonder kan word en dus nie regstreeks waargeneem kan word nie. Kwarke kom net ’n groepe voor en vorm saam kleurlose voorwerpe. Daar is twee soorte hadrone: barione, wat bestaan uit drie kwarke van die drie verskillende kleure; en mesone, wat bestaan uit een kwark (met ’n sekere kleur) en een antikwark (met dieselfde antikleur). Die kwarke waaruit hierdie hadrone opgebou is, kan nooit uit hul hadron losgemaak word sonder om nuwe hadrone te vorm nie – kwarke kan dus net in hadrone waargeneem en bestudeer word en nie alleen nie.
Beskrywing
Die rede vir inperking is redelik ingewikkeld. Daar is nog geen analitiese bewys dat die verskynsel in kwantumchromodinamika voorkom nie. Intuïtief kan ’n mens egter sê inperking vind plaas vanweë die kleurlading van die gluone.
As ’n mens twee elektries gelaaide deeltjies skei, sal die elektriese veld tussen hulle vinnig afneem, sodat elektrone byvoorbeeld uit ’n atoom gehaal kan word. In kwantumelektrodinamika word die wisselwerking tussen gelaaide deeltjies beskryf as die uitwisseling van fotone. As die deeltjies verder uitmekaar gaan, word hierdie uitwisseling moeiliker en word die wisselwerking swakker.
By kleurlading word die wisselwerking egter deur gluone oorgedra. Aangesien hulle self kleurlading het, is daar by hulle ook ’n wisselwerking met mekaar. Daarom verloop die wisselwerking tussen twee kwarke deur ’n buis (of string) van gluone. Hierdie buis tree op soos ’n rek wat hom al hoe meer teësit namate die kwarke uitmekaargaan. Die gevolg is dat die krag waarmee die kwarke mekaar aantrek nie met die afstand afneem nie, maar konstant bly.
Kate Bristol
Kate Bristol (gebore 1 Mei 1990) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Strike Witches the Movie (2012) en Pokémon the Movie: I Choose You! (2017), en in die televisiereekse Dragon Ball GT: Doragon bôru jîtî (1996) en Fruits Basket (2001).
Kleurinperking
Beskrywing
As ’n mens tog sou probeer om kwarke te skei, soos wat gebeur tydens botsings in ’n deeltjieversneller, sal daar ’n punt kom waar die buis tussen die kwarke breek. Dit gebeur as daar in die gluonveld tussen die twee voldoende energie is om ’n nuwe kwark-antikwarkpaar te skep. Die twee nuwe deeltjies sal saam met die geskeide kwarke twee kleurlose voorwerpe vorm. Dit maak dat ’n mens in ’n deeltjieversneller "strome" (Engels: jets) hadrone waarneem. Die proses heet "hadronisasie" en is een van die prosesse in deeltjiefisika wat die swakte begryp word.
Die fase met inperking word meestal gedefinieer volgens die gedrag van die aksie van die Wilsonlus (die aksie van ’n kwark-antikwarkpaar wat die pad van ’n lus in die ruimtetyd volg). In ’n teorie sonder inperking is hierdie aksie eweredig met die lengte van die lus, terwyl dit in ’n teorie met inperking eweredig is met die oppervlakte. In laasgenoemde geval verg die skeiding van die twee kwarke meer energie (die oppervlakte van die lus word groter), sodat daar inperking is.
Ontperking
Van ’n sekere temperatuur af ontstaan ’n nuwe fase: die kwark-gluonplasma. In dié fase bestaan die kwarke en die gluone as vrye deeltjies – daar is dus geen inperking meer nie. Aangesien die energie van so ’n plasma baie hoog is, is die wisselwerking tussen die deeltjies swak (vanweë asimptotiese vryheid).
Shinji Ono
Shinji Ono (gebore 27 September 1979) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Cristina Pucelli
Cristina Pucelli (gebore 11 Junie 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks The Loud House (2016).
Emanuel Larsen (akteur)
Emanuel Larsen (18 September 1865 – 16 Junie 1917) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ansigtet bag Ruden (1914), The Hostage (1914), Flyverspionen (1915), en Druknet i Flammehavet (1916).
Ashley Campbell (akteur)
Ashley Campbell is 'n Britse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Mysti Show (2004) en Hollyoaks Later (2008).
Chittagong
Chittagong (Bengaals: চট্টগ্রাম, Caṭṭagrām, Chattagram), amptelik Chattogram, is 'n stad in die ooste van Bangladesj. Die stad het 'n bevolking van 8 440 000 in 2016 gehad en is die tweede grootste stad van die land ná die hoofstad Dhaka. Chittagong is geleë net wes van die land se grens met Indië en Mianmar. Die stad lê aan die Golf van Bengale naby die monding van die Ganges- en Brahmaputra-riviere in die Indiese Oseaan.
Sport
Chittagong beskik met die M.A. Aziz- en Zohur Ahmed Chowdhury-stadion oor twee toetskrieketstadions. Die Bengaalse nasionale krieketspan speel van sy tuiswedstryde in die stad. Op die Zohur Ahmed Chowdhury-stadion is onder andere wedstryde tydens die Krieketwêreldbeker 2011 en die T20I-wêreldbeker 2014 aangebied.
Morgan Brittany
Morgan Brittany (gebore 5 Desember 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Gypsy (1962), Yours, Mine and Ours (1968), en Gable and Lombard (1976), en in die televisiereeks Dallas (1978).
Kwark-gluonplasma
’n Kwark-gluonplasma (KGP) is ’n vermoedelike fase van materie wat ontstaan by uiters hoë temperature en digthede. Daar word vermoed dit het voorgekom in die eerste 20 tot 30 mikrosekondes ná die Oerknal.
Teoretiese beskrywing
Die bestaan van kwark-gluonplasmas word veronderstel op grond van die kwantumchromodinamika. Hierdie teorie beskryf hoe hadrone opgebou is uit kwarke en gluone. Laasgenoemde deeltjies sorg vir die wisselwerking tussen kwarke en is vermoedelik die oorsaak daarvan dat geen "vrye" kwarke onder "normale" omstandighede waargeneem word nie. Kwarke kom voor óf as kwark-antikwarkpare (mesone) óf as deeltjies wat bestaan uit drie kwarke of drie antikwarke (barione). Dié eienskap staan bekend as kleurinperking. Die kwantumchromodinamika voorspel dat kwarke en gluone net onder uiterse omstandighede (soos met die botsings van deeltjies in deeltjieversnellers) nie in hadrone ingeperk sal wees nie en dus "vry" sal voorkom.
Eksperimente
Eksperimente word reeds sedert die 1980's en 1990's by CERN in Genève gedoen om KGP's te skep. Hulle en ander eksperimente met die Relativistiese Swaarioonversneller van die Brookhaven- Nasionale Laboratorium in die VSA was egter slegs gedeeltelik suksesvol. Die ondersoek na die eienskappe van kwark-gluonplasmas sal voortgesit word met drie nuwe eksperimente wat met die Groot Hadronversneller van CERN beplan word.
Chondrilla acanthastra
Chondrilla acanthastra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrilla en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Gallo Manor
Gallo Manor is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Paul Dubov
Paul Dubov (10 Oktober 1918 – 20 September 1979) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Ma Barker's Killer Brood (1960), Shock Corridor (1963), en With Six You Get Eggroll (1968).
William Thomas Beckford
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
William Thomas Beckford
Engelse skrywer, kunsversamelaar en politikus
Literêre genres
Gotiese romans en reisliteratuur
Beduidende werke
Vathek (1781) William Thomas Beckford (* 1 Oktober 1760, † 2 Mei 1844), algemeen bekend as William Beckford, was 'n Engelse roman- en reisskrywer, kunsversamelaar, kritikus en politikus wat bekendheid verwerf het as die welvarendste burger in Engeland en as die outeur van The History of the Caliph Vathek, 'n Gotiese roman wat in 1781 gepubliseer is. Sy ouers was William Beckford en Maria Hamilton, die dogter van die afgevaardigde George Hamilton.
Beckford was tussen 1784 en 1790 'n lid van die Laerhuis vir die kiesafdeling Wells en, tussen 1790 en 1795 en nog eens tussen 1806 en 1820 vir Hindon. Beckford word daarnaas verbind met twee buitengewone en eksentrieke bouprojekte, die Neogotiese herehuis Fonthill Abbey in Wiltshire en Lansdown Tower in Bath, en staan veral bekend vir sy kunsversameling.
Lewe
Beckford is op 1 Oktober 1760 in Londen gebore. Sy pa, William Beckford, na wie algemeen as "Alderman Beckford" verwys is, het twee ampstermyne as Lord Mayor van Londen gedien. In die ouderdom van tien het William Thomas Beckford 'n fortuin van sy pa geërf, insluitende £1 miljoen in kontant, grond in Fonthill, Wiltshire (insluitende die Palladiaanse herehuis Fonthill Splendens) en verskeie suikerplantasies in Jamaica wat deur slawe bewerk is. Danksy hierdie fortuin kon Beckford sy groot belangstelling in kuns, argitektuur en literêre skryfwerk ten volle uit te leef. Hy het 'n kort musikale opleiding deur Wolfgang Amadeus Mozart ontvang, maar dit was sy tekenleraar, Alexander Cozens, wat groter invloed op hom uitgeoefen het. Beckford het enkele jare lank met hom gekorrespondeer voordat hy alle kontak met hom verbreek het.
Op 5 Mei 1783 het hy met Lady Margaret Gordon, die dogter van Charles Gordon, 4de graaf van Aboyne getrou. Beckford was egter biseksueel. Nadat sy briewe aan William Courtenay, die latere 9de graaf van Devon, deur die jongeling se oom Alexander Wedderburn Loughborough, 1ste Lord (later graaf van Rosslyn) onderskep en die verhouding in dagblaaie bekend gemaak is, het Beckford hom ná 1784 aan die Britse sosiale lewe onttrek. Courtenay was eers tien jaar oud toe die 18-jarige Beckford met hom kennis gemaak het. Baie jare lank is daar aangeneem dat hy in 'n vergelykbare verhouding met Louisa Pitt (omstreeks 1755-1791), die vrou van sy neef Peter Beckford, gewikkel was. Saam met sy vrou, wat kort daarna in die ouderdom van 24 ná die geboorte van hul kind oorlede is, het Beckford 'n lewe as balling in vastelandse Europa gekies.
Nadat hy 'n opleiding in bou- en tekenkuns onder die argitek Sir William Chambers en die landskapskilder Alexander Cozens ontvang het, het hy in 1782 'n reis deur Italië begin wat hy een jaar later in sy Dreams, Waking Thoughts and Incidents beskryf het. Daarna, in 1786, het sy bekendste werk verskyn, die Gotiese roman Vathek. Beckford het dié werk, wat oorspronklik in Frans geskryf is, na sy eie bewering binne die bestek van drie dae en twee nagte voltooi, alhoewel daar aangeneem word dat hy die roman net in sy verbeelding só vinnig geskryf het.
Vathek is in elk geval 'n indrukwekkende werk vol fantastiese en soms verhewe idees. Ander belangrike werke deur Beckford sluit die satiriese Memoirs of Extraordinary Painters (1780) en sy Letters from Italy with Sketches of Spain and Portugal (1834) in waarin hy 'n briljante beskrywing van landskapstonele en gebruike lewer. In 1793 het hy 'n besoek aan Portugal gebring waar hy hom 'n tyd lank gevestig het.
Beckford se faam berus egter in gelyke mate op sy eksentrieke bouprojekte en versamelings as sy literêre werk. Met die verwesenliking van sy boukundige visies het hy sy fortuin verkwis, waarby sy jaarlikse inkomste deur tydgenote op £100 000 beraam is. Hy is onder meer genoodsaak om sy Jamaicaanse suikerplantasie aan James Beckford Wildman af te staan. Op die tydstip van sy afsterwe het net £50 000 van sy fortuin oorgebly.
Georges Cuvier
Georges Léopold Chrétien Frédéric Dagobert Cuvier (Montbéliard, 23 Augustus 1769 – Parys, 13 Mei 1832), was 'n Franse geoloog, patoloog-anatoom, soöloog en paleontoloog. Sy eintlike naam was Johann Leopold Nicolaus Friedrich Kuefer, maar sy moeder noem hom van jongs af al "Georg". Nadat hy in 1819 weens verdienste tot die adelstand verhef is, verfrans hy sy naam tot baron de Cuvier en pas terselfdertyd sy voorname aan.
Publikasies
Sy belangrikste werk is Règne Animal distribué d'après son Organisation pour servir de base à l'Histoire Naturelle des Animaux et d'Introduction à l'Anatomie Comparée: 'n sistematiese behandeling van die hele toe bekende diereryk, uit 1817. Cuvier versorg self 'n groot deel van die illustrasies, hy was tewens 'n bedrewe tekenaar gewees.
Reine
Reine is 'n dorp in Noorweë met 329 inwoners. Die nedersetting dien as die administratiewe sentrum van die Moskenes-munisipaliteit en het al in 1743 'n beduidende handelsentrum geword. Ondanks sy afgeleë ligging het Reine tot 'n belangrike toeristebestemming ontwikkel, en 'n foto met 'n uitsig oor Reine is op die voorblaaie van 'n aantal reisgidse en reisbrosjures gebruik.
Ligging
Die dorpsgebied van Reine het op 'n aantal eilande uitgebrei, en vanweë sy ligging en natuurskoon word dit as die mooiste vissersdorp op die Lofoten-argipel beskou. Die dorpskern lê op 'n skiereiland in die Reinefjord. Reine word vanaf die weste tot by die noordooste deur berge omring. Die bergspits Reinebringen bied 'n pragtige uitsig oor die dorp en die berge, eilande en fjorde in sy omgewing.
Geskiedenis en ekonomie
Die plaaslike Sverdrup-gesin het al sedert die jaar 1743 'n belangrike rol in Reine se ekonomie gespeel. Die klein dorpskerk is in 1891 deur Hartvig Sverdrup gebou, en die Sverdrup-begraafplaas lê langsaan die kerk.
Die Sverdrups is nog steeds die belangrikste werkgewer in Reine. Die ou vistraanfabriek in Reine is lankal gedemonteer, en toerisme en die uitvoer van stokvis vorm tans die ekonomiese basis van die dorp.
Reichstag (gebou)
Die Reichstag-gebou in Berlyn is gebou om die Reichstag (letterlik "Ryksdag"), die oorspronklike parlement van die Duitse Ryk te huisves. Dit is in 1894 geopen en het die Reichstag tot in 1933 gehuisves. In 1999 het dit weer die setel van die Duitse parlement geword na dit herbou is onder leiding van die beroemde argitek Norman Foster.
Vandag word die parlement van Duitsland die Bundestag genoem. Die Reichstag as parlement dateer terug tot die dae van die Heilige Romeinse Ryk en het ophou funksioneer as 'n ware parlement in die dae van Nazi-Duitsland (1933-1945). Vandag word die woord Reichstag allerweë gebruik om na die gebou te verwys en Bundestag om na die parlement.
Geskiedenis van die Gebou
Konstruksie van die gebou het eers lank na 1871 begin. Voor dit het de parlement in verskeie ander geboue in Leipziger Straße in Berlyn vergader; maar hierdie geboue is as te klein beskou en is 'n argitektoniese kompetisie in 1872 met 103 deelnemers gehou. Konstruksie het egter eers jare later begin as gevolg van probleme met die aankoop van geskikte eiendom en argumente tussen Wilhelm I, Otto von Bismarck en die lede van die Reichstag oor hoe die gebou, gebou moes word.
In 1882 is nog 'n argitektoniese kompetisie gehou met 189 deelnemers. Hierdie keer was die wenner Paul Wallot, 'n argitek uit Frankfurt am Main en sou sy plan 'n werklikheid word. Op 9 Junie 1884 is die hoeksteen uiteindelik deur Wilhelm I gelê. Wilhelm I het in 1888, die "Jaar van die Drie Keisers", tot sterwe gekom. Sy opvolger, Wilhelm II was baie sterker gekant teen die parlement as 'n instelling. Die oorspronklike gebou was veral bekend vir sy oorspronklike koepel van staal en glas, 'n tegniese meesterstuk vir sy tyd.
Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog en die abdikasie van die Keiser het Phillipp Scheidemann die instelling van 'n republiek vanaf een van die balkonne van die Reichstag gebou verklaar op 9 November 1918. Die gebou is steeds as die setel van die parlement van die Republiek van Weimar (1919 – 1933) gebruik en is in daardie tydperk ook na verwys as die Reichstag.
Derde Ryk
Nadat Adolf Hitler as Rykskanselier op 30 Januarie 1933 aangestel is, is die gebou op die 27steFebruarie 1933 aan die brand gesteek onder omstandighede wat tot vandag nog nie duidelik is nie. Dit het die Nazi's van 'n gerieflike verskoning voorsien om die menseregte waarvoor die grondwet van 1919 voorsiening gemaak het, op te skort.
In teenstelling met wat algemeen geglo word, was die Reichstag gebou glad nie in die 12 jaar van die Derde Ryk vir parlementsittings gebruik nie. Die paar kere waar die Reichstag wel byeengekom het in die tydperk is daar in die Krolloper gebou vergader, 'n voormalige operasaal oorkant die Reichstag gebou. Dit sluit die sitting van 23 Maart 1933 in toe die Reichstag van sy magte ontneem is ten gunste van die Nazi-regering. Die gebou was na die brand nie meer bruikbaar nie en is hoofsaaklik vir propaganda doeleindes tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik. Die gebou is nog verder beskadig deur lugaanvalle tydens die oorlog. Tydens die Stryd om Berlyn in 1945 was dit een van die hoofteikens van die Rooi Leër.
Koue Oorlog
Tydens die Koue Oorlog was die gebou in Wes-Berlyn geleë, net 'n paar meter vanaf die grens met Oos-Berlyn, wat in 1961 deur die Berlynse Muur van die Weste geskei is. Tydens die Berlynse blokkade het 'n groot getal Wes-Berlyners voor die gebou op 9 September 1948 vergader en het die burgemeester Ernst Reuter 'n beroemde toespraak gelewer wat hy beëindig het met die uitroep: "Ihr Völker der Welt, schaut auf diese Stadt!" ("Julle Volkere van die wêreld, kyk na hierdie stad!")
Ná afloop van die oorlog was die Reichstag basies 'n bouval. Verder was daar ook geen duidelike nut daarvoor nie aangesien die hoofstad van Wes-Duitsland in 1949 na Bonn verskuif is. Daar is egter in 1956 na vele bespreking, besluit om nie die gebou te sloop nie, maar dit te restoureer. Die koepel, wat ook erg beskadig is gedurende die oorlog, is ongelukkig gesloop. Daar is weer 'n argitektoniese kompetisie gehou en die wenner, Paul Baumgarten, is aangestel om die gebou weer op te bou (1961 - 1964). Die kuns- en praktiese waarde van sy werk is 'n veel besproke onderwerp sedert Duitse hereniging. As gevolg van die bepalings wat deur die Geallieerdes vir Berlyn gestel is, is die Bundestag verbied om formeel in Wes-Duitsland te vergader en is die gebou om hierdie rede tot in 1990 slegs vir 'n permanente uitstalling oor die Duitse geskiedenis gebruik.
Hereniging
Die amptelike seremonie vir die hereniging van Duitsland is op 3 Oktober 1990 gehou by die Reichstag gebou. Die volgende dag het die parlement van die verenigde Duitsland in die Reichstag vergader, 'n handelinge met ryk simboliese betekenis. Die rol van Berlyn in die herenigde Duitsland was egter op daardie stadium nog nie beslis nie. Die Bundestag het na vurige debatvoering en 'n stemming met 'n klein meederheidsbeslissing, Berlyn as die setel van beide die regering en die parlement van 'n herenigde Duitsland verklaar.
Norman Foster het weereens 'n argitektoniese kompetisie gewen vir die herbou van die Reichstag. Sy wenkonsep het egter heelwat anders gelyk as dit wat uiteindelik uitgevoer is. Veral betekenisvol was die feit dat sy oorspronklike ontwerp nie 'n koepel ingesluit het nie. Tydens die herbouing is die gebou byna geheel en al van binne gestroop en is net die buitenste mure behou. Die setel van die parlement is in April 1999 na die Reichstag verskuif. Die herbouing word deur baie as 'n suksesvolle projek beskou. Die groot koepel wat op die Reichstag opgerig is, is een van die mees besoekte besienswaardighede in Berlyn vanwaar dit aan die besoeker 'n indrukwekkende uitsig oor die stad gee, veral snags. Die hoofkamer van die parlement kan ook vanaf die koepel gesien word, vanwaar daglig die parlementsvloer verlig. Die koepel is oop vir die algemene publiek sonder vooraf registrasie, maar die toue kan egter baie lank wees veral in die somer.
Kalki
Kalki (Devanagari: कल्कि; letterlik "vernietiger van vullis") is die 10de avatar van die Hindoegod Vishnu in die huidige mahayuga (eon). Daar is voorspel hy sal aan die einde van die huidige yuga (epog), die Kali (Vierde) Yuga, verskyn. Volgens die Purana-geskrifte sal hy op ’n wit perd ry en sy ontblote swaard sal helder gloei. Hy is die aankondiger van die eindtyd in Hindoe-eskatologie, waarna hy weer ’n Satya (Eerste) Yuga sal inlei.
Die naam is moontlik afgelei van die Sanskrit woord kalā (कला), wat enige praktiese of beeldende kuns beteken. Dit kan ook ’n metafoor vir "ewigheid" of "tyd" wees, aangesien kalā ook ’n "deel" van enigiets kan beteken. Verder beteken die Sanskrit woord kalka (Devanagari: कल्क) "vullis", en daarom kan Kalki ook "vernietiger van vullis" beteken.
Puranas
Een van die eerste kere dat Kalki genoem word, is in die Vishnupurana, ná 550 n.C.
Voorspellings
Daar word geglo die oorsprong van Kalki sal in Indië wees, aan die oewer van die Gangesrivier.
duimnael|center|650px|[[Dashavatara: van links is Matsya, Kurma, Varaha, Narasimha, Vamana, Parashurama, Rama, Krishna, Boeddha en Kalki.]] Kalki se verjaardag moet op die 12de dag van die groeiende maan wees. Dit beteken net 12 dae in ’n gegewe jaar. Verder moet dit in die maand Chaitra (Maart/April) wees – dit beteken een dag per jaar.
Indiese astroloë het die Puranas deeglik ontleed om die tyd van Kalki se geboorte te voorspel. Die tekens in die Kalkipurana is soos volg: duimnael|Kalki en sy wit perd, Devadatta.
Die Puranas gee die datum aan as 21 tydperke van twee weke ná die geboorte van Krishna in Augustus. Dit sal beteken hy sal neerdaal op Vaishakha (April/Mei). In dié tyd sal Kalki se pa oorstelp wees oor die inkarnasie van die hoofgod, wat hy as sy seun beskou. Dit plaas Kalki onder die sonteken Ram of Bul.
Ondanks al die voorspelde datums het astroloë nog nie op ’n datum ooreengekom nie.
Die Bhavishyapurana voorspel:
"Die Verlosser van die hele heelal, Mahavishnu,
sal gebore word in die maand Maargashiirsha, Krishna-ashtami
die agtste dag ná die volmaandag."
- Bhavishyapurana, kanto IV, hoofstuk 23, teks 15
Chondrilla australiensis
Chondrilla australiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lindsay Pulsipher
Lindsay Pulsipher (gebore 6 Mei 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999), True Blood (2008), en Justified (2010).