cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stralsund
Die Vrede van Stralsund (1370)
Ondanks die vredesluiting van Vordingborg in 1365 het die Dene voortgegaan om die handelsaktiwiteite van die Hanseverbond te belemmer. Op die Hansetag van 1367, wat in Keulen gehou is, het tot by 57 Hansestede in die Keulense Konfederasie verenig. Hierdie konfederasie het in 1368 'n militêre verbond met koning Albrecht van Swede en Noord-Duitse heersers gesluit, en selfs enkele Deense vorste het die konfederasie se kant gekies. Ná 'n reeks militêre neerlae teen die konfederasie het die Dene genoodsaak om vrede gevra.
Tania Raymonde
Tania Raymonde (gebore 22 Maart 1988) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Lost (2004) en Goliath (2016).
Stralsund
Die Vrede van Stralsund (1370)
In hierdie periode het Stralsund in die sogenaamde Wendiese Kwartier van die Hanseverbond die tweede belangrikste posisie na Lübeck ingeneem. Stralsund se militêre slaankrag in die oorlog teen Denemarke was 'n beslissende faktor by die Hanse se oorwinning, net soos die stad se finansiële en materiële bydraes. Die politieke gewig van Stralsund is weerspieël in die aantal Hansevergaderings (Hansetage) wat hier in die tydperk tussen 1358 en 1370 gehou is: Stralsund het twintig keer as gasheerstad opgetree, teenoor 18 vergaderings wat in Lübeck plaasgevind het en ses elk in Wismar en Greifswald.
Die vredesoorhandelinge met die Deense Raad het dan ook in Stralsund plaasgevind. Aangesien die Hansestede in teenstelling met hulle bondgenote geen gebiedseise gemaak het nie (hulle het eerder belang in die uitbreiding van hul handelsaktiwiteite gestel), het Denemarke, wat 'n baie toegewende houding ingeneem het, sy beheer oor die verowerde gebiede in Skåne in ruil vir die herstel van die Hanseverbond se vroeëre voorregte behou. Op 24 Mei 1370 het die verteenwoordigers van die Deense Ryksraad en die Hansestede van die Keulense Konfederasie die Vredesooreenkoms van Stralsund onderteken wat die Hansestede se groot politieke gewig bevestig het.
Die Stedelike Grondwet van 1391
Terwyl byna alle lae van die samelewing voordeel uit die ekonomiese opswaai ná die vredesluiting voordeel getrek het, is die politieke struktuur en aktiwiteite deur die raad en die koopmans, wat daarin verteenwoordig was, oorheers. Net soos in ander Hansestede het die politieke bedeling ook in Stralsund tot onluste gelei. In 1391 het inwoners in opstand teen die raad gekom.
Reeds vanaf 1361 het die Stralsundse burgemeester Bertram Wulflam 'n deurslaggewende rol in die stadsraad gespeel. Tussen 1361 en 1385 het hy as verteenwoordiger van Stralsund aan 59 Hansevergaderings deelgeneem, groot aansien in die twee oorloë teen Denemarke verwerf en homself in 'n onaantasbare magposisie verskans. Op die Ou Markplein (Duits: Alter Markt) het hy voor homself 'n indrukwekkende handels- en woonhuis laat oprig, waarvan die front opsetlik in die raadsaal se rigting gewys het. Wulflam het steeds meer outokraties en outoritêr opgetree, en ook sy seun Wulf het oproer veroorsaak met sy heerssug en willekeurige optrede. Terwyl Bertram Wulflam vanweë sy prestasies 'n sekere reputasie opgebou had, was Wulf minder suksesvol en het sy politieke amp uitsluitlik aan die invloed van sy vader te danke gehad.
In 1385 het 'n militêre operasie teen seerowers onder die bevel van Wulf Wulflam misluk, en die Hansestede was genoodsaak om 'n vernederende wapenstilstandsooreenkoms met die adellike seerowers te onderteken. Weens die algemene ontevredenheid in Stralsund het die stadsraad kandidate vir die raad benoem wat die Wulflams nie welgesind was nie. Een van hulle was Karsten Sarnow, wat in 1391 'n groot oorwinning oor seerowers behaal en op 2 Mei van dieselfde jaar 'n hervorming van die stedelike grondwet afgedwing het.
Alle vorige grondwette (willköre) is herroep en 'n vergadering van Altermänner ingestel waarin ook die ambagsgildes (Ämter) beperkte seggenskap gekry het. Ná 'n misoes het Stralsund nog in dieselfde jaar in 'n ekonomiese krisis verval. Die Wulflams, wat uit die stad verdryf is, het in ander Hansestede teen Stralsund opgetree, en op 18 Oktober 1392 is Stralsund opgeroep om die ou bedeling te herstel, anders sou sy lidmaatskap in die Hanseverbond opgeskort word. Die burgers het in verset teen Sarnow getree, en hy is op 21 Februarie 1393 op die Ou Markplein tereggestel. Sy hervormings en nuwe grondwet is herroep.
Oorlog teen Denemarke
Dit herstel van die ou grondwet het nogtans nie die begin van 'n vreedsame tydperk gemarkeer nie. Daar was nog steeds geskille met die plaaslike heersers en vreemde magte, net soos interne geskille. Aan die begin van die 15de eeu was Denemarke en Holstein in 'n stryd gewikkel, en albei het pogings onderneem om die Hanseverbond as 'n bondgenoot in te span. Die Hansestede het in 1423 'n ooreenkoms met koning Erik van Denemarke gesluit, tog het die heerser dit al drie jaar later weer gebreek deur handelsbeperkings soos die Sund-tol in te stel wat die Hanseverbond swaar getref het.
Op 22 September 1426 het Lübeck, Hamburg, Lüneburg, Wismar, Rostock en Stralsund 'n militêre verbond gesluit om teen koning Erik op te tree en daarna ook 'n ooreenkoms met die hertoë van Sleeswyk bereik. Greifswald en Anklam, twee stede in die Hanseverbond se Wendiese Kwartier, het geweier om by die militêre verbond aan te sluit, en hul lidmaatskap in die Hanse is vervolgens opgeskort. Stralsund was onder die heerskappy van Pommere, 'n politieke bondgenoot van Denemarke, tog het diplomatieke druk op die stad misluk.
In 1427 het die oorlog begin. Aanvanklik het die Hansestede 'n aantal oorwinnings behaal, maar in die somer het die militêre situasie skielik verander. Op 11 Julie 1427 het 'n Hansevloot van 36 oorlogskep onder die bevel van die Lübeckse burgemeester Tidemann Steen in die Strelasund 'n verpletterende neerlaag gely. Terwyl in Stralsund net soos in ander stede onluste uitgebreek het, is die oorlog teen Denemarke voortgesit. Die Hanseverbond het kaapvaarte onderneem en die getal aanvalle op Denemarke en Noorweë verhoog. Denemarke het gereageer deur 'n oorlogsvloot van 77 skepe byeen te bring en Stralsund op 5 Mei 1429 aangeval. Die stad is deur die skielike aanval oorrompel en het derhalwe geen noemenswaardige weerstand gebied nie. Die Deense troepe het Stralsund se skepe gekaap, en sommige van hulle is aan die brand gesteek. Terwyl die Deense brandskatting en plundering van Stralsund dae lank voortgeduur het, het ses Stralsundse skepe uit Wismar en Lübeck na die hawe teruggekeer en is vinnig tot oorlogskepe omgeskep om 'n aanval op die Dene te loods. Die Skandinawiërs het groot verliese gely en het op die vlug geslaan. Ter gedenking aan hul oorwinning het die Stralsunders die eiland Strale hernoem tot Dänholm.
In die volgende periode is eerder diplomatieke roetes gevolg. Stralsund het in 1430 'n afsonderlike vredesooreenkoms met koning Erik gesluit wat by sy bondgenote hewige reaksies uitgelok het. Die vrede is as gevolg van ekonomiese redes gesluit – Stralsund is deur die oorlog meer benadeel as die ander hansestede aangesien selfs onsydige stede hul handelsroetes van die Strelasund na landroetes verskuif het. Eers in die Vrede van Vordingborg in 1435 het ook die ander lede van die Hanseverbond hul geskille met Denemarke bygelê. Dit was egter duidelik dat die Hanseverbond nie meer die eendragtige, monolitiese blok van sy beginjare gevorm het nie.
Die bloeitydperk in die 15de eeu
Danksy sy handelsbetrekkinge, wat nou ook Skotland en Spanje ingesluit het, het Stralsund in die 15de eeu 'n nuwe bloeitydperk beleef. Omstreeks 1450 was 350 koopmans (waarvan sowat die helfte klerehandelaars) in die handelsektor werksaam, en Stralsund het reeds in 1421 oor dertien skeepswerwe beskik. In 1488 het vyftig skippers die St. Marienbruderschaft gestig, die geskiedkundige voorloper van die Stralsunder Schiffercompanie wat vandag nog steeds bestaan. Die Stralsunders het oor die handelsmonopolie op die eiland Rügen beskik en ook die veerbootverbindings na die vasteland beheer.
Die boubedryf se opswaai was aan die uitbreiding van bestaande en die bou van nuwe versterkings asook die oprigting van pragtige gewelhuise deur welvarende koopmans te danke. In hierdie periode het ook die pragtige pronkfasade van die raadsaal ontstaan, terwyl stralsund se kerke uitgebou of herstel is.
In die 15de eeu het ook die plaaslike geskiedskrywing 'n aanvang geneem, alhoewel die stedelike kronieke in vergelyking met stede soos Lübeck eerder klein van omvang was. Twee baie kort kronieke uit hierdie eeu, wat waarskynlik deur monnike geskryf is en die installasie van 'n kerkklok en 'n waterleiding behandel, het bewaar gebly. 'n Derde, omvattende kroniek is slegs in fragmente oorgelewer. Geskiedkundiges is derhalwe op die kronieke van ander stede aangewese. Nogtans beskik die stadsargief van Stralsund oor 'n beduidende versameling van historiese dokumente, waaronder die oudste papieroorkonde van Denemarke.
Teen die einde van die 15de eeu het die sentraliseringsbeleid van Bogislaw X, hertog van Pommere, die sluimerende konflik tussen die stede en die omliggende vorstedomme in die ope gestoot. Die stedelike elites se strewe na onafhanklikheid is deur die hertog in die wiele gery. Hy het doeanetariewe verhoog, begin om self handelsbetrekkinge met vreemde lande aan te knoop en landbesit, wat reeds aan burgers verkoop was, weer opgeëis om dit vervolgens aan hulle te verpag. Die bewaring van hul voorregte het van die Stralsunders groot inspanning geverg.
Reformasie
In die vroeë 1520's het die reformatoriese beweging veral vanuit die klooster Belbuck in Noord-Duitsland begin uitbrei. Een van die sleutelfigure van die Protestantse Hervorming in die noorde was Johann Bugenhagen, 'n lektor by die kloosterskool van Belbuck. Twee van sy skoliere, Christian Ketelhot en Johann Kureke, was vanweë hul Protestantse beskouings genoodsaak om uit die klooster te vlug. Op pad na hul toevlugsoord in Lyfland het hulle in 1523 in Stralsund aangekom en besluit om nie verder te reis nie. Hul preke het veral aandag by die laer en middelklas gekry, en hulle is deur burgers soos Franz Wessel gesteun.
Die stadsraad was egter duidelik gekant teen die nuwe godsdienstige beweging en is sodoende in opposisie met die meerderheid van die stadsbevolking geplaas. Ná konflikte met die Stralsundse burgers het uiteindelik ook die stadsraad begin om die Protestantse leerstellings goed te keur.
Aanvanklik het sowel die Rooms-Katolieke klerus, wat pogings onderneem het om veral Ketelhot te belaster, asook die Hanseverbond stelling teen die Protestantse strominge ingeneem. Die Hanse het op die Hansedag in 1525, wat in Lübeck gehou is, tevergeefs daarop aangedring dat Stralsund en Wismar die nuwe geloof en sy "Martiaanse sekte" moes vervolg. Die volgende Hansedag, wat laat in dieselfde jaar plaasgevind het, het aan elke lidstad die reg verleen om self oor sy predikers te besluit. Ook die hertoë van Pommere, wat oorwegend teen die nuwe geloof gekant was, het nou geen kans meer gesien om die Protestantse beweging in Stralsund te stuit. Die Evangeliese kerkorde, wat deur Johannes Aepinus geskep is, was die eerste van sy soort in Duitsland.
Die stadsraad, waarin 'n minderheid burgers oor byna alle mag beskik het, het weliswaar die Reformasie gesteun, maar geweier om die sosiale hervormings, waarvor die inwoners gepleit het, deur te voer. Die opposisiebeweging is onder meer deur Fransiskane-monnike uit die Johannisklooster ondersteun. In 1524 het burgers die stadsraad genoodsaak om 'n sogenaamde Raad van 48 (wat na sy aantal lede vernoem is) as oppergesag in Stralsund te erken.
'n Nuwe ekonomiese en politieke koers
Stralsund se handel met stede langs die Oosseekus asook met Noord- en Noordwes-Europa het ook in die 16de eeu gefloreer. Veral landbouprodukte uit die omgewing van Stralsund was gewilde uitvoergoedere, terwyl die stad se invoere hoofsaaklik uit vis, sout, speserye en wyn bestaan het. Nuwe handelsmaatskappye is gestig, en koopmanne het begin om hul vragte oor 'n aantal skepe te versprei om hul risiko te verminder – in die geval van 'n seeroweraanval het hulle sodoende nie gevaar geloop om hul hele vrag kwyt te raak nie. Daarnaas het geldhandel steeds belangriker geword; rente-inkomste uit lenings was 'n nuwe bron van inkomste vir koopmanne.
Daarnaas het bierbrouerye tot 'n beduidende ekonomiese faktor begin ontwikkel – in 1594 was daar reeds 171 brouhuise in Stralsund waarvan die meeste bokbier vir die uitvoer na oorsese bestemmings gebrou het. Stralsund het nou geleidelik ook sy eie onafhanklike ekonomiese koers binne die Hanseverbond se Wendiese Kwartier ingeslaan: sy nuwe beleid om steeds meer handel buite die Hanseverbond se kantore te dryf was strydig met bepalings in die Hanse se statute. Nadat onderhandelinge met Denemarke oor die opheffing van handelsbeperkings, wat ná die Nordiese Sewejarige Oorlog (1563–1570) ingestel is, misluk het, het Stralsund nuwe handels- en doeaneooreenkomste met Swede aangegaan. Stralsund het tot Swede se brughoof op die Europese vasteland begin ontwikkel.
Stralsund in die Sweedse koninkryk
In die oorloë van die vroeë 17de eeu het Stralsund toenemend begin om Swede se belange te bevorder. Sodoende het die stad wegbeweeg van die gemeenskaplike beleid van Hansestede teenoor die oorlogvoerende partye in Europa, veral Nederland, Spanje en Engeland. Politieke bande met die Nederlandse State-Generaal was onder meer voordelig tydens die beleg van Stralsund deur hertog Albrecht von Wallenstein se keiserlike magte in 1628 waartydens die stad finansiële steun uit Nederland ontvang het. Gedurende Swede se oorloë teen Rusland, Denemarke en Pole het Stralsund voordeel getrek uit handelsvoorregte in die Sweeds-besette dele van die Baltiese lande en Pommere.
Alhoewel aan Stralsund nooit die status van Vrye Hansestad toegeken is nie en dit steeds ondergeskik was aan die bewind van die heersers van Pommere-Wolgast, kon die stad nogtans 'n hoë mate van eie bestuur en selfbeskikking geniet. Enige politieke besluite van die landdag, waarin Stralsund self verteenwoordig was, is net op die stad toegepas as die Stralsunders hul toestemming daraan verleen het. Ook die invloed van plaaslike heersers op die stad was beperk.
Die Pommerse hertog Bogislaw XIII het een vergeefse poging onderneem om Stralsund se ekonomiese en politieke status te ondermyn deur die stigting van 'n nuwe nedersetting, Franzburg, naby die Neuenkamp-klooster wat met Stralsund sou meeding. Franzburg kon dié rol egter nooit vervul nie.
Die munisipale gesag was ná die ontbinding van die Raad van 48 weer in die hande van Stralsundse patrisiërgesinne.
Futurisme
Futurisme (Italiaans: Futurismo, afgelei van futuro «toekoms»; Russies: Футуризм Futurizm) was 'n avantgardistiese kunsstroming en sosiale beweging wat sy oorsprong in die vroeë 20ste eeuse Italië het. Dinamisme, snelheid, energie, tegnologie, jeug en geweld het sentraal gestaan in die beweging, naas tegniese voorwerpe en verskynsels soos motors, vliegtuie en die moderne nywerheidstad. Alhoewel die nuwe beweging uitgestraal het na Rusland (waar dit groot invloed sou uitoefen op die Russiese avantgarde en rewolusionêre digters soos Wladimir Majakofski), Engeland, België en ander lande, het futurisme sy stempel veral op die Italiaanse kunslewe afgedruk. As stigter word die Italiaanse skrywer en fascistiese politikus Filippo Tommaso Marinetti (1876–1944) beskou wat sy eerste Futuristiese manifes op 20 Februarie 1909 in die Paryse dagblad Le Figaro gepubliseer het.
Met sy neologisme futurismo het Marinetti op sy doelwit gesinspel om van die kunsvorme van die verlede ontslae te raak en in plaas daarvan die vitaliteit, snelle verandering, rusteloosheid en innovasie van die moderne samelewing en kultuur te vier. So het hy in sy manifes nuwe tegnologieë soos die motor en die skoonheid van sy snelheid, krag en beweging gehuldig. Geweldpleging is deur hom as 'n geskikte manier beskou om weg te doen met tradisionele waardes en instellings. Sy skerp en aggressiewe retoriek, waarmee hy die vernietiging van kulturele instellings soos museums en biblioteke aanbeveel het, is opsetlik gekies om 'n openbare debat te laat ontvlam.
Futuristiese kunstenaars was op feitlik alle kunsgebiede werksaam - waaronder skildery, beeldhoukuns, pottebakkery, grafiese ontwerpkuns, industriële ontwerpkuns, binnenshuise versiering, argitektuur, stedelike ontwerp, toneelkuns, filmkuns, mode, tekstielontwerp, literatuur, musiek en selfs futuristiese kookkuns - dat hulle aanspraak daarop gemaak het om die grondleggers van 'n nuwe kultuur en samelewing te wees.
Tot 'n sekere mate het Futurisme invloed uitgeoefen op ander kunsstrominge soos Art Deco, Konstruktivisme, Surrealisme en Dadaïsme.
Futurisme in Rusland
Vroeg in 1914 het Filippo Tommaso Marinetti met groot verwagtinge na Rusland gereis om met sy eie oë te sien watter invloed Italiaanse futurisme op die Russiese kuns- en literêre lewe uitgeoefen het. Tot sy groot verwondering moes hy besef dat Russiese futuriste 'n heel ander rigting begin inslaan het. Hulle was, anders as Italiaanse futuriste, allesbehalwe besig om alle bande met die verlede te breek, maar het bewus teruggekeer nas die vroegste oorspronge van volkskuns, naamlik ikoneskildery en nasionale volkskuns.
Marinetti het na Russiese futurisme derhalwe verwys as Sauvagisme, afgelei van die Franse term sauvage of "wilde oermens", en na sy aanhangers as "oermense" in plaas van "Toekomstiges" (soos hulle hulself genoem het).
Lise Lotte Lohmann
Lise Lotte Lohmann (gebore 18 April 1956) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Blue Monk (1998) en Slim Slam Slum (2002), en in die televisiereekse The Eagle (2004) en Sommer (2008).
Kerkbode
Die Kerkbode is die amptelike orgaan van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in 1849 deur dr. Abraham Faure as De Gereformeerde Kerkbode opgerig is. Later het dit as De Kerkbode en Die Kerkbode bekendgestaan, maar in 2003 is die "die" in die titel laat vaar. Die blad verskyn elke twee weke.
Dit is die oudste blad van sy soort in Suid-Afrika. In sy eerste 160 jaar het die Kerkbode 19 redakteurs gehad, onder wie bekende figure soos die omstrede teoloog prof. John du Plessis, ds. P.G.J. Meiring, latere leier van die Konserwatiewe Party dr. Andries Treurnicht, kerkleier en skrywer dr. Frits Gaum en skrywer en voormalige moderator Johann Symington.
Die Kerkbode se sirkulasie het deur die jare gewissel tussen 10 000 en 50 000 en dit was in 'n stadium veel invloedryker as wat die omset 'n mens sou laat vermoed.
In 2009 skakel die blad oor na 'n formaat wat meer aan 'n tydskrif as koerant herinner, maar dit dra steeds al die kerk se amptelike berigte asook die meeste betrekkings in die NG Kerk en in sy meer as 1 100 gemeentes. Dit word op Wellington uitgegee. Adri-Louise van Renen-Fourie was van 2011 die eerste vroulike redakteur van die Kerkbode tot sy in 2013 om gesondheidsredes moes bedank. Sy is op Sondag 15 Junie 2014 oorlede nadat lewerkanker twee jaar vantevore by haar gediagnoseer is.
Penelope (mitologie)
Penelope (Grieks: Πηνελόπεια/Πηνελόπη) is ’n karakter in die Griekse mitologie. In Homeros se Odussee is sy die getroue vrou van Odusseus wat haar vryers aan ’n lyntjie hou tydens haar man se lang afwesigheid.
Rol in die Odussee
Penelope is die vrou van die hoofkarakter, Odusseus, die koning van Itaka. Sy het net een seun by hom, Telemachos, wat gebore is net voordat Odusseus in die Trojaanse Oorlog gaan veg het. Sy wag 20 jaar vir haar man om terug te keer – Oduseus veg tien jaar lank in die oorlog en reis daarna nog tien jaar lank. In dié tyd doen sy haar bes om die huweliksaansoeke van 108 vryers van die hand te wys.
Toe Odusseus eindelik terugkeer, vermom as ’n ou boemelaar, vind hy uit Penelope het getrou gebly aan hom. Sy het allerhande maniere uitgedink om haar vryers te laat wag. Een daarvan was om voor te gee sy spin ’n begrafniskleed vir Odusseus se bejaarde pa, en dat sy daarna tussen hulle sal kies. Drie jaar lank trek sy elke aand ’n stuk van die kleed los, totdat iemand haar verraai.
Ná die vermomde Oduseus se terugkeer kondig Penelope aan dat sy sal trou met wie ook al Odusseus se stram boog kan span. Natuurlik is Odusseus die enigste een wat dit regkry en hy wen die kompetisie. Daarna begin hy die vryers doodmaak.
Odusseus se identiteit is nou bekend, maar Penelope kan nie glo dis regtig haar man nie. Sy is bang dis die een of ander god wat hom soos Odusseus vermom het. Sy besluit om hom te toets en gee haar kamermeisie opdrag om die bed in hul slaapkamer te skuif. Odusseus sê egter dit kan nie gedoen word nie omdat hy self die bed gemaak het en die een poot ’n lewende olyfboom is. Eindelik aanvaar Penelope Odusseus se identiteit.
Christie Burke
Christie Burke (gebore 27 September 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012), A Single Shot (2013), en Black Fly (2014), en in die televisiereeks Falling Skies (2011).
Casper Zafer
Casper Zafer (gebore 26 Oktober 1974) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente True True Lie (2006) en The Maidens' Conspiracy (2006), en in die televisiereekse The Vampire Diaries (2009) en The Originals (2013).
Chondropsis lamella
Chondropsis lamella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondropsis en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Vacelet, Vasseur & Lévi.
J.A. Heese
duimnael|regs|200px|Dr. J.A. Heese.
Dr. Johannes August Heese (Paarl, Kaapkolonie, 11 November 1907 – Strand, Suid-Afrika, 6 November 1990) was ’n onderwyser, skoolhoof, geskiedskrywer en baanbreker op die gebied van familienavorsing in Suid-Afrika.
Lewensloop
Heese se ouers was Johannes Friedrich Gysbert Reitz Heese en Hester Francina de Villiers. Ses seuns en vier dogters is uit dié huwelik gebore. ’n Broer van dr. Heese, Japie Heese, was ’n skrywer van toneelstukke en prosa, terwyl dr. Karl Willem (Kalie) Heese 'n NG predikant en met die skryfster Hester Heese getroud was. Dr. Heese het sy skoolopvoeding ontvang aan die laerskool op Hugenoot, Paarl, en aan die Paarl Gimnasium. Hy voltooi sy universiteitsopleiding aan die Universiteit Stellenbosch (1925–'29) en verwerf sy D.Ed. in 1942 met die sproefskrif Onderwys in Namakwaland. Heese het jare lank as onderwyser in Kaapland gewerk op Vryburg, Philipstown, Durbanville, Reivilo en Springbok in Namakwaland. Daarna was hy van 1943 tot 1949 skoolhoof op Kamieskroon en van 1950 tot 1963 op Uniondale. Hy was ook lank sekretaris en tesourier van die Genealogiese Genootskap van Suid-Afrika (GGSA), waarvan hy ’n stigterslid was, en het ’n sleutelrol in die behoud van die jong genootskap gespeel.
Ná sy aftrede het hy die res van sy lewe tot amper aan die einde aan genealogiese werk in die NG Kerkargief gewy, waarvan hy vakkundige assistent was van 1964 tot 1969. Sy baanbrekerswerk Herkoms van Afrikaners 1657–1867 (1971) was sy mees omstrede werk, maar het ook die kroon gespan op sy argiefstudie. Talle artikels uit sy pen het in Familia, kwartaalblad van die GGSA, verskyn. Ten tyde van sy dood het hy twee dele voltooi en was besig met die derde deel van die ambisieuse Suid-Afrkaanse Genealogie-reeks. Familienavorsing in Suid-Afrika is baie dank verskuldig aan die baanbrekerswerk wat hy gedoen het.
Nog ’n belangwekkende werk is Slagtersnek en sy mense oor die Slagtersnek-rebellie. Minstens vyf gedenkboeke oor NG gemeentes het uit sy pen verskyn, naamlik oor Brandfort (1975), Parow (1967), Peddie (1973), Uniondale (1966) en Worcester (1971).
Eerbewyse
Dr. Heese het in 1982 die eerste D.F. du Toit-Malherbeprys vir Genealogiese Navorsing van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ontvang. Dis in 1976 ingestel met 'n erflating van R3 000 uit die boedel van dr. D.F. du Toit Malherbe. Dit word sedert 1980 elke drie jaar toegeken "vir 'n hoogstaande publikasie of reeks van hoogstaande publikasies in Afrikaans op die gebied van genealogie wat voor die begin van die bekroningsjaar verskyn het. Die publikasie(s) moet duidelik bewys lewer van oorspronklike navorsing."
Enzo en Dino Ferrari-renbaan
Die Enzo en Dino Ferrari-renbaan (Italiaans: Autodromo Enzo e Dino Ferrari) is 'n 4.909 km lange motorrenbaan naby die dorp Imola in Italië. Dit lê 40 km (25 myl) oos van Bologna en 80 km (50 myl) oos van die Ferrarifabriek in Maranello. Die baan is genoem na Ferrari se stigter Enzo en sy seun Dino wat in die 1950s oorlede is. Voor Enzo Ferrari se dood in 1988 was die baan die "Autodromo Dino Ferrari" genoem.
Die baan het die San Marino Grand Prix reeds 27 keer van 1980 tot 2006 gehuisves en beskik oor 'n FIA Graad 1-lisensie.
Vir vele jare is twee Grands Prix jaarliks in Italië aangebied, dus is die ren by Imola na die nabygeleë staat genoem. (Die Italiaanse Grand Prix word in Monza gehou). Wanneer die Formule Eensirkus Imola besoek, word dit as die "tuisbaan" van Ferrari beskou en massas tifosi (Ferrari-ondersteuners) kom om die plaaslike span te ondersteun.
SV Lurup
SV Lurup is 'n sportklub uit die stadstaat Hamburg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook nog 23 ander afdelings, insluitend swem, tafeltennis, vlugbal, boks, fietsry, gimnastiek, atletiek, tennis, pluimbal en skaak.
Die klub is in 1923 gestig en was aanvanklik 'n werkersklub wat aan die ATSB (Arbeitersport in Deutschland) se kompetisies deelgeneem het. In 1933 is werkersklubs in die Derde Ryk verbied en is die klub verplig om met FC Blau-Weiß Schenefeld saam te smelt as TSV Lurup-Schenefeld. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar weer in 1946 herstig as TSV Lurup (na 1949 SV Lurup). Die huidige naam is in 1978 aangeneem.
Die klub se grootste prestasie was om aan die einde van die 1983/84-seisoen (onsuksesvol) aan die uitspeelwedstryde om promosie na die 2. Bundesliga deel te neem. Die klub het in 2007, ondanks slegs 'n sesde plek in die Verbandsliga Hamburg, promosie ontvang na die Oberliga Noord, aangesien die beter geposisioneerde klubs nie vir 'n Oberligalisensie gekwalifiseer of daarvoor aansoek gedoen het nie.
Witoorhoutkapper
Die Witoorhoutkapper (Stactolaema leucotis) is 'n algemene standvoël in kusbos, dikwels naby watermassas. Die voël is 18 cm groot en weeg 48 - 60 gram. In Engels staan die voël bekend as White-eared Barbet.
Steen Stig Lommer
Steen Stig Lommer (gebore 26 Augustus 1960) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Fæhår og Harzen (1995), Alletiders nisse (1995), Store drømme (2009), en Mercur (2017).
Ulster-Skots
Die term Ulster-Skots (Skots: Ulstèr-Scotch; Engels: Ulster Scots of Ulster-Scots; dikwels ook Ullans of Braid Scotch genoem ) verwys na die dialekte van Skots wat in Ulster (Noord-Ierland) en aangrensende gebiede in die Republiek Ierland gebesig word. Skots ('n Wes-Germaanse taal wat nou verwant is aan Engels en nie verwar moet word met Gaeliese Skots, 'n Keltiese taal) en Ulster-Skots het 'n gemeenskaplike oorsprong in die Northumbriese dialek van Angel-Saksies wat omstreeks 500 n.C. op die Britse Eilande gevestig het. Moderne Engels daarenteen het uit die Angel-Saksiese dialek van Mercia in die Middellande van Engeland voortgespruit.
Volgens George Brendan Adams het Ulster-Skots sy oorsprong in die Sentraal-Skotse dialek wat in Galloway, Ayrshire en Renfrewshire gebesig word.
Soms word ook Standaardengels, wat met 'n Ulster-Skotse aksent gepraat word, hierby ingesluit. Hierdie taalsituasie is vergelykbaar aan dié van Laagland-Skots (Lowland Scots of Lallans) en Skotse Standaardengels, waarby vir die uitspraak van woorde diegene Ulster-Skotse foneme gebruik word wat die naaste aan dié van Standaardengels verwant is.
Ulster-Skots is aan Hiberno-Engelse invloede blootgestel, veral uit Middel-Ulster-Engels en Ulster-Iers. As gevolg van mededingende invloede uit Engels en Skots kan die verskillende variante van Ulster-Skots as tendensieel nader aan Engels of nader aan Skots beskryf word.
Al het Skots in terme van woordeskat en uitspraak sterk invloed uitgeoefen op Noord-Ierland se omgangstaal, het dit as sulks feitlik verdwyn uit groter stedelike nedersettings soos Belfast en Derry. Dit bly tans beperk tot enkele landelike streke en kusgebiede. In Noord-Amerika het dit heeltemal uitgesterf, alhoewel dit spore gelaat het in verskeie dialekte soos dié van die Appalache-bergreeks.
Die huidige Ulster-Skotse taalgebied strek oor die Ards-skiereiland, die noorde van die graafskap Down, die graafskap Antrim, die noorde van die graafskap Londonderry en die ooste van die graafskap Donegal (die Laggan). Jongmense uit Wes-Donegal, wat tussen die 19de en vroeë 20ste eeu in die herfsmaande na die ooste getrek het om hier aartappels te oes, het na hierdie werksaamheid verwys as lifting the Scotch, 'n sinspeling op Ulster-Skots se status as algemene omgangstaal in Oos-Donegal. Die woordeskat van Ulster-Skots het sodoende ook ingang gevind tot die huistaal in die weste. Belangrike Noord-Ierse eksklawes van Ulster-Skotssprekers is Kilkeel en omgewing (graafskap Down) en Kilrea (graafskap Londonderry). Ulster-Skotse woorde word egter ook in ander streke van Noord-Ierland gebruik.
Die stigting van die Ulster-Scots Language Society deur toegewyde geesdriftiges in 1992 het net soos die stigting van die oorgrens-agentskap Ulster Scots Agency as deel van die politieke skikking in Noord-Ierland in 1999 nuwe belangstelling in die ontwikkeling van Ulster-Skots as skryf- en spreektaal gewek. Vervolgens is woordeboeke, grammatikas en ander werke gepubliseer, klankopnames gemaak, webwerwe daargestel en 'n lewendige debat gevoer oor die status van die taal.
Peter Wang
Peter Wang is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Boon bin yen (1983), The Great Wall Is a Great Wall (1986), The Laser Man (1988), en First Date (1989).
Euplectes
Euplectes (vinke en flappe) is 'n genus wat hoort tot die voëlfamilie Ploceidae. Die genus is verwant aan die wewers en is sterk dimorfiese, poligame voëls. Die broeiende mannetjies is oorwegend swart terwyl die nie-broeiende mannetjies, wyfies en jonges valerig is. Die genus bou 'n ovaalnes met 'n syingang.
Spesies
Die volgende spesies is deel van die genus:
Monica Raymund
Monica Raymund (gebore 26 Julie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Arbitrage (2012) en in die televisiereekse Lie to Me (2009), Chicago Fire (2012), en Chicago P.D. (2014).
Ratingen
Ratingen is 'n stad in die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale met 'n bevolking van 86 615 (soos op 30 Junie 2015).
Die geskiedenis van Ratingen, wat naby die Ryn geleë is en aan die deelstaathoofstad Düsseldorf grens, strek terug tot in die 1ste helfte van die 9de eeu n.C., en reeds in 1276 is stadstatus aan die nedersetting verleen. Die plaaslike ekonomie trek voordeel uit die nabyheid van Düsseldorf en sy internasionale lughawe (die tweede grootste in Duitsland na Frankfurt am Main) asook sy ligging langs die digste snelwegnetwerk in Europa en naby die Rynhawens van Düsseldorf en Duisburg. So het 'n groot verskeidenheid ondernemings uit die sekondêre en tersiêre sektor sy Duitse hoofkwartiere of ander belangrike nasionale filiale in Ratingen gevestig, waaronder ABB, Mitsubishi Electric, Hewlett-Packard, Esprit Holdings, Vodafone, LG, DKV en Keramag.
Geografie
Ratingen is in die noordwestelike voetheuwels van die bergstreek Bergisches Land op een van die Rynterrasse teen 'n hoogte van tussen 55 en 180 m bo seevlak geleë. Die historiese stadskern is omstreeks 70 m bo seevlak geleë.
Die stadsgebied van Ratingen met 'n oppervlakte van 88,74 km² grens in die suide en weste aan Düsseldorf, in die noorde aan Duisburg, Mülheim an der Ruhr en Essen en in die ooste aan Heiligenhaus, Wülfrath en Mettmann. Mettmann is die administratiewe setel van die gelyknamige distrik waarvan Ratingen deel uitmaak.
Die grootste riviere is die Anger, wat noord van die middestad vloei, en die Schwarzbach suid daarvan. 'n Aantal natuurbewaringsgebiede soos die natuurbos Hinkesforst is in die stadsgebied geleë.
Mitsuru Nagata
Mitsuru Nagata (gebore 6 April 1983) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Fukui-prefektuur
Fukui-prefektuur (福井県) is een van die 47 prefekture van Japan. Fukui is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
DuckDuckGo
Die soekenjin is deur Gabriel Weinberg, ’n nagraadse entrepreneur van MIT, gestig en befonds. Die maatskappy het 21 werknemers en hulle hoofkantoor is in Paoli, Pennsilvanië in die Verenigde State van Amerika geleë. Hulle naam is van die kinderspeletjie, “Duck, duck, goose”, afgelei.
DuckDuckGo het ’n innoverende manier om ander soekenjins te integreer. Dit word gedoen met die sogenaamde “bang syntax” (knalsintaks), wat beteken dat ’n mens ’n uitroepteken tesame met ’n sleutelwoord gebruik om soektogte met ander soekenjins uit te voer.
Afrikaanse Wikipedia
DuckDuckGo kan gebruik word om vir resultate in die Afrikaanse Wikipedia te soek. 'n Soektog met "!afwiki" as voorvoegsel sal resultate tot die Afrikaanse wiki beperk. M.a.w, as mens in duckduckgo.com vir "!afwiki gesegdes" soek, verskyn die Afrikaanse wiki se soekresultate daarvoor.
Traangas
Traangas, formeel bekend as 'n traanmiddel of traanrook (van die Latynse lacrima, wat  "traan" beteken), is 'n chemiese wapen wat  ernstige oog, asemhaling – en vel irritasie, pyn, braking en selfs blindheid veroorsaak. Dit stimuleer die senuwees van die traanklier in die oog om trane te produseer. Algemene traanmiddels sluit pepersproei (OC gas), 'CS gas', 'CR gas', 'CN gas' (fenasielchloried), nonivamide, bromo-asetoon, xillielbromied, syn-propanethial-S-oksied (afkomstig van uie), en Mace ('n handelsnaammengsel).
Traanwekkende agense word algemeen gebruik  vir onlusbeheer. Die gebruik daarvan in oorlogvoering is verbied deur verskeie internasionale verdrae. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was toenemend giftige traangasmiddels gebruik.
Uitwerking
Traangas werk deurdat dit die slymvliese in die oë, neus, mond en longe irriteer en veroorsaak huil, nies, hoes, moeilike asemhaling, pynlike oë en tydelike blindheid. Met CS gas verskyn simptome van irritasie binne 20-60 sekondes vanaf blootstelling en dit klaar gewoonlik op binne 30 minute vandat mens die  gebied verlaat het. Met pepersproei is die aanvang van simptome, insluitende die verlies van motoriese beheer, byna onmiddellik. Daar kan aansienlike variasie in weerstand en reaksie wees volgens die National Research Council (US) Committee on Toxicology.
Die Kaliforniese Gif Beheerstelsel het 3,671 verslae ontleed van pepersproeibeserings tussen 2002 en 2011. Ernstige simptome wat mediese evaluering benodig het, is gevind in 6.8% van die mense, met die mees ernstige beserings aan die oë (54%), respiratoriese stelsel (32%) en die vel (18%). Die ergste beserings is opgedoen tydens wetstoepassing opleiding, wanneer mense opsetlik buite aksie gestel is en tydens wetstoepassing (hetsy tov individue of skare beheer).
Risiko's
Soos met alle niedodelike of minder dodelike wapens is daar 'n risiko van ernstige permanente beserings of dood wanneer traangas gebruik word. Dit sluit die risiko in om deur die traangashouers getref te word wat erge kneusing, verlies van sig, skedel frakture of selfs die dood tot gevolg kan hê. 'n Insident van ernstige vaskulêre besering a.g.v. traangasdoppe is berig uit Iran, met hoë vlakke van geassosieerde senuweebeserings (44%) en amputasie (17%), sowel as gevalle van kopbeserings in jong mense.
Hoewel die mediese gevolge van die gasse self gewoonlik beperk is tot geringe dermatitis, kan vertraagde komplikasies ook voorkom: mense met vooraf bestaande respiratoriese toestande soos asma, wat 'n verhoogde risiko het, is geneig om mediese aandag te benodig en kan soms hospitalisasie of selfs respirasie-ondersteuning benodig. Velblootstelling kan chemiese brandwonde  of allergiese kontakdermatitis veroorsaak. Wanneer persone op 'n kort afstand getref word of uitermate blootgestel word, kom oogbeserings voor en littekens van die kornea kan lei tot permanente verlies van gesigskerpte.
Oorlogvoering
Die gebruik van traangas is verbode in talle lande maar die gebruik daarvan deur die polisie en vir persoonlike selfverdediging word nie op dieselfde manier uitgesluit nie. Gewapende magte kan traangas wettig gebruik tydens oefensessies (met die gebruik van gasmaskers) en vir onlusbeheer. In 1914 is xillielbromied as 'n gewilde traanmiddel gebruik omdat dit maklik was om voor te berei.
Die Amerikaanse Chemical Warfare Service  het in 1919 traangasgranate ontwikkel om in onlusbeheer te gebruik.
Kinross, Skotland
Kinross (Skots-Gaelies: Ceann Rois) is 'n dorp in die middel van Skotland, met 'n bevolking van sowat 4 000 mense. Kinross in Suid-Afrika is vernoem na die dorp. Kinross is op die oewers van Loch Leven geleë.
Traangas
Oproer beheer
Tipiese vervaardiger waarskuwings op traangas lui: "Gevaar: moenie direk na persone afvuur nie. Ernstige besering of dood mag voortspruit". Sodanige waarskuwings word nie noodwendig gerespekteer nie. In die 2013-oproere in Turkye is honderde beserings onder betogers wat met traangasprojektiele geteiken is, aangemeld. In die Israelies-besette gebiede word dit gereeld gedokumenteer deur die Israeliese menseregtegroep dat Israeliese soldate traangashouers direk naby aktiviste afvuur – sommige het tot sterftes gelei.
Traangasgewere het egter nie 'n verstelling wat met die hand gedoen kan word om die trefafstand aan te pas nie. Die enigste manier om die projektiel se trefafstand aan te pas is om teen die regte hoek na die grond te vuur. Om verkeerd korrel te vat sal die kapsules wegstuur van die teikens af, wat 'n risiko veroorsaak vir nieteikens. Dit het gebeur tydens die 2013 betogings in Brasilië en die 2014-Hong-Kong-oproer.
Teenmaatreëls
'n Verskeidenheid van beskermende toerusting kan gebruik word as teenwigte in traangas aanvalle, insluitend gasmaskers en respirators. Tydens oproerigheid gebruik betogers soms toerusting (afgesien van eenvoudige lappe of klere oor die mond) soos swembrille en aangepaste waterbottels om hulself teen traangas te beskerm.
Behandeling
Daar is geen spesifieke teenmiddel vir algemene traangas nie. Om van die gas weg te kom en vars lug te kry is die eerste aksie. Dit is raadsaam om klere wat begas is, te verwyder en om nie besmette handdoeke te deel met ander mense nie – dit kan velirritasie verminder. Dit word ook aanbeveel om kontaklense onmiddellik te verwyder.
Sodra 'n persoon eens aan traangas blootgestel is, is daar 'n verskeidenheid van metodes om so veel as moontlik chemikalieë te verwyder  en die simptome te verlig. Die standaardnoodhulp vir oë wat brand is om dit uit te spoel met water. Daar is egter berigte dat water die pyn van CS gas kan vererger. Sommige bewyse dui daarop dat 'n Diphoterine -oplossing, 'n noodhulpproduk vir chemiese bespatting, kan help met okulêre brandwonde of chemikalieë wat in die oog gekom het.
Aktiviste in die Verenigde State van Amerika, die Tsjeggiese Republiek, Venezuela en Turkye het berig dat hulle na traangasaanvalle van teensuurmiddel gebruik maak soos Maalox wat met water verdun is. Daar is ook berigte van hierdie teensuurmiddels nuttig is vir die newe-effekte van traangas, en vir kapsikum-geïnduseerde pyn op die vel. Groente-olie en asyn word ook as oplossing voorgehou om die brand te verlig wat veroorsaak word deur pepersproei.
Boererate
Asyn, petroleumjellie, melk en suurlemoensapoplossings word ook gebruik deur aktiviste. Dit is onduidelik hoe doeltreffend hierdie middels is. Asyn, in besonder, kan die oë brand en langdurige inaseming kan ook irritasie van die lugweë veroorsaak.
Chondropsis macropsamma
Die spons behoort tot die genus Chondropsis en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Bakerville
Bakerville is 'n klein dorp in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika. Dit is diamantdelwerye omtrent 20km noord van Lichtenburg en beslaan 'n area van min of meer 35km van oos na wes. Dit is geleë op die Lichtenburg-Zeerust pad. Die beroemde Elandsputte-delwerye is ook hier. Bakerville of Bakers is vernoem na die eienaar, Albert Baker, en was een van verskeie 'diamantdorpe' maar is as die 'hoofdorp' beskou. Vandag is daar nog 'n handjievol bittereinders wat steeds delf op soek na die 'groot een'.
Geskiedenis
Alles het begin in 1924, toe posmeestersseun, J.A. (Kosie) Voorendyk en 'n paar werkers besig was om 'n beesdip te grawe, om vrektes onder hul beeste te probeer teenwerk. Skielik het 'n werker 'n glinstering in die gruis gesien. Kosie het die steen na die plaaslike wetenskap-onderwyser, mnr. Bosman, geneem om die steen in suur te toets. Dit was 'n pragtige diamant van drie karaat. (600mg). Wel vuil en gebreek, maar werklike diamant.
Die Voorendyks het dadelik die staatsgeoloog en prospekteerder, Dr. Harold Harger/Hager/Hadger ( onsekere spelling ) van die fonds laat weet. Hy was glad nie beïndruk nie, toe hy vir 'n kort besoek in 1925 op die plaas was, het hy gesê: "My boy, there is no diamonds on this farm, a bird must dropped it here!" Hy het kort daarna verneem van 'n ander ontdekking op Manana, 'n plaas naby Lichtenburg, en daar begin prospekteer. Die eerste proklamasie van 'n delwery was daar gemaak. Daarna beweeg hy na 'n plaas, Honingklip/Hangklip, noord van Elandsputte, maar hy verdwaal en begin onwetend op Elandsputte prospekteer. Hy het skaars begin of hy kry 'n verrassende ses karaat (1,2g) diamant. Dadelik verskuif hy sy kamp na die "donkiegat" op Elandsputte, waar 'n donkie begrawe was, en wat later 'n bekende baken op die delwerye geword het. Sy eerste gruiswas het 21 diamante opgelewer en die volgende een, 361. Prospekteerdery het begin toeneem, en van Mei 1926 tot einde 1927 volg nog 45 proklamasies op 8 plase. Die delwerye was 36km lank en 1,6km breed. (Teen 1945, toe die bedrywighede afgeneem het tot dieselfde skaal as in 1925, was 104 delwerye op 13 plase geproklameer.) In 1926 is die delwerye op Elandsputte geproklameer, die stormloop in Junie 1926 was die eerste van die groot stormlope wat in die volgende paar jaar sou plaasvind, daarna volg proklamasies op Treasure Trove, Bakers en Ruigtelaagte in Augustus 1926, met Witklip en Klipkuil voor die einde van die jaar. Daarna het fortuinsoekers en avonturiers van oral oor die wêreld soontoe gestroom. Met blink motors, ou karre, fietse, donkiekarre, ossewaens, per trein en selfs te voet. 'n 'Kaiastad' het verrys en sowat 150 000 gehuisves. Dit was 'n 'tydelike stad', enig in die wêreld. Selfs met straatname soos Eloff, President en Prichardt wat geleen is van Johannesburg as gevolg van die miernes van bedrywighede. Bakerville is oral as die 'hoofdorp' beskou. Hier het huisies en kaias vir etlike kilometer omtrent muur aan muur gestaan. Daar was na bewering in die sakesentrum soveel as 250 diamantkoperskantore ( elk met sy eie vlag ), eetplekke, bioskope, tot 'n mallemeule en omtrent 60 kafees, winkels, slaghuise en ander besighede. Die skool, een van 17 op die delwerye, het 15 klaskamers gehad. Wat die delwerye so uitsonderlik gemaak het, was die geweldige hoeveelhede wat so vlak onder die grond gevind is. Op Treasure Trove is in een besondere week £75 000 se diamante uitgehaal. In die tydperk 1926 tot 1945 is meer as 7 miljoen karaat diamante ter waarde van £14,6 miljoen ontgin. In 1927 lewer die delwerye 79% van Transvaal se alluviale produksie, terwyl Transvaal op sy beurt 94,41% van die Unie s'n gelewer het. Die diamantmark is beïnvloed, soveel so dat, met gebrek aan beskermende wetgewing, sir Ernest Oppenheimer moes ingryp met die stigting van die Oppenheimer-sindikaat, wat onder meer groot hoeveelhede diamante opgekoop en dan weer stadig na die wêreldmark laat terugvloei het. So is gekeer dat die mark heeltemal in duie gestort het.
Vandag
Vandag is daar min oor van hierdie eens kosmopolitiese 'diamantstad'. Nog net 'n handjievol vasbyters is oor tussen die derduisende tonne gruishope. Die beesdip op Elandsputte is in 1980 tot Nasionale Gedenkwaardigheid verklaar.
Beira
duimnael|links|270px|Beira - [[1905]] Beira is 'n vername seehawe en die hoofstad van Mosambiek se Sofala-provinsie aan die mond van die Buzi- en Pungweriviere, 725 km noord-noordoos van die hoofstad Maputo.
Ekonomie
Die hawe van Beira is ekonomies gesproke die belangrikste deel van die stad. Die hawe is die hoofhawe van Zimbabwe en suid-Malawi (Blantyre), en is die tweede grootste hawe in Mosambiek. Die stad het ook 'n lughawe aan die noorde.
Ekonomiese Vryheidsvegters
Die Ekonomiese Vryheidsvegters (Engels: Economic Freedom Fighters, afgekort: EFF) is 'n politieke party in Suid-Afrika. Die party is op 11 Julie 2013 deur sy leier, Julius Malema, bekendgestel.
Die Ekonomiese Vryheidsvegters het 'n radikale, linkse, anti-kapitalistiese en anti-imperialistiese beleid. Volgens hulle is grondonteiening en die nasionalisering van myne ononderhandelbaar. Hulle beplan om mense en maatskappye te dwing om hulle welvaart met almal te deel.
Malema het beklemtoon dat blanke Suid-Afrikaners welkom is om by die EFF aan te sluit, maar dat hulle die party se beleid van grondherverdeling ​​moet aanvaar. Hy het daarna gesê: "Blankes moet bereid wees om die land te deel. Wie is ons dat ons sou sê dat hulle in die see gedryf moet word?"
Hulle buitelandse beleid is om handel tussen Afrikalande te bevorder en die kontinent te integreer deur "onnodige grense" tussen lande op te hef, onder andere Suid-Afrika se grense met Botswana, Lesotho en Eswatini.
Die party het die African National Congress (ANC) in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2014 teengestaan en vriend en vyand verras deur meer as 'n miljoen stemme (byna 10% soveel as die ANC s'n) te verkry. Die resultaat is dat die EFF nou die derde grootste party in die land is, en sal hul ondersteuners met 25 van die 400 setels in die parlement verteenwoordig.
Gifu-prefektuur
Gifu-prefektuur (岐阜県) is een van die 47 prefekture van Japan. Gifu is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Ishikawa-prefektuur
Ishikawa-prefektuur (石川県) is een van die 47 prefekture van Japan. Kanazawa is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Bill Edwards (akteur)
Bill Edwards (14 September 1918 – 21 Desember 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hail the Conquering Hero (1944), The Virginian (1946), Danger Street (1947), en The Fighting Stallion (1950).
Delta Burke
Delta Burke (gebore 30 Julie 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent What Women Want (2000) en in die televisiereekse Designing Women (1986), Women of the House (1995), en Any Day Now (1998).
Goudgeelvink
Die goudgeelvink (Euplectes afer) is 'n standvoël wat in sentraal Suid-Afrika en dele van Botswana en Zimbabwe voorkom. In Engels staan die voël bekend as die Yellow-crowned Bishop.