cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Italiaanse nasionale rugbyspan
Begin van die Sesnasies-tydperk
Met die doelstelling om vir die eerste keer die kwarteindrondte te bereik, het die span vir die Rugbywêreldbeker 2007 na Frankryk vertrek. Op die verwagte hoë nederlaag in hul eerste wedstryd teen Nieu-Seeland het twee oorwinnings teen Roemenië en Portugal gevolg, waardeur die laaste poelwedstryd in Saint-Étienne teen Skotland beslissend was. Alessandro Troncon het tydens die wedstryd die enigste drie gedruk, maar danksy die gebrek aan dissipline het die Skotte ’n aantal strafskoppe aangeteken. Italië het eindelik met 16–18 verloor en is uit die toernooi geskakel, maar hul derde plek het hulle regstreeks vir die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 2011 laat kwalifiseer. Pierre Berbizier het reeds in April aangekondig, dat hy sy verdrag nie sou verleng nie. In Oktober 2007 het die FIR die Suid-Afrikaner Nick Mallett as sy plaasvervanger benoem. Tydens die Sesnasies 2008 het Italië weer op die laaste plek geëindig, maar hulle het nietemin ’n oorwinning teen Skotland aangeteken, terwyl die nederlae teen Ierland en Engeland naelskraap was. In Junie het die Italianers ’n verdere verrassende wegoorwinning teen Argentinië aangeteken. Ná hierdie sukses het egter ’n verloorreeks begin, wat oor ’n jaar sou streek. Tydens die 2008-jaareindrugbytoetsreeks, die Sesnasies 2009 en die 2009 midjaarrugbytoetsreeks is die Italianers in elke wedstryd verslaan. Ná altesaam 13 nederlae het hulle eers einde November 2009 weer ’n oorwinning aangeteken, toe hulle in Ascoli Piceno vir die eerste keer teen Samoa te staan gekom het.
Stagnasie en ontbrekende verdere ontwikkeling
Ondanks ’n naelskraapse tuisoorwinning teen Skotland het Italië tydens die Sesnasies 2010 weer op die laaste plek geëindig. In die ander wedstryde in 2010 het hulle net teen Fidji ’n oorwinning aangeteken. Ten spyte van hul laaste plek tydens die Sesnasies 2011 het die span tydens hul tuiswedstryde beïndruk. In hul eerste wedstryd teen Ierland het hulle voorgeloop, toe die Iere twee minute voor die eindfluitjie ’n skepdoel aangeteken en met 13–13 gewen het. Vyf weke later het hulle Frankryk naelskraap met 22–21 verslaan, nadat hulle ’n 6–18-agterstand ingehaal het. Die Azzurri het dus hul eerste oorwinning teen le Bleus sedert 1997 aangeteken en vir die eerste keer die Giuseppe Garibaldi-trofee ingepalm. Die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland het vir die Italianers soos die vorige toernooi verloop. Die eerste poelwedstryd teen Australië het hulle met 6–32 verloor, nadat hulle teen halftyd op 6–6 was. Daarop het twee maklike oorwinnings teen Rusland en die Verenigde State gevolg, waardeur die laaste wedstryd beslissend was. Italië is deur die Iere oorheers en is met 6–36 uit die toernooi geskakel, maar hul derde plek het die regstreekse kwalifisering vir die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 2015 verseker. Die beheerliggaam het reeds in Mei daarop besluit, om die verdrag met Mallett nie te hernu nie; ná die Rugbywêreldbeker is hy deur die Fransman Jacques Brunel vervang.
Dit het tydens die Sesnasies 2014 duidelik na vore getree, toe die Italianers sonder ’n oorwinning op die laaste plek geëindig het. Tot in Junie 2014 het hulle nege agtereenvolgende nederlae gely, waaronder vir die eerste keer teen Japan. Met ’n naelskraapse 22–19-wegoorwinning teen Skotland tydens die Sesnasies 2015 het hulle die “houtlepel” vermy, maar hulle het teen die ander spanne nie beïndruk nie. Tot op hede (2021) was dit hul laaste oorwinning in ’n Sesnasies-wedstryd. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland het Italië soos tydens die twee vorige toernooie vertoon. Op die verwagte nederlaag in hul eerste wedstryd teen Frankryk het ’n verrassend naelskraapse 23–18-oorwinning teen Kanada gevolg. Met die 9–16-nederlaag in hul derde poelwedstryd teen Ierland is hulle uit die toernooi geskakel, waarvolgens hul 32–22-oorwinning teen Roemenië net kosmetiese waardes gehad het. Nietemin het hulle met hul derde plek weer regstreeks vir die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 2019 gekwalifiseer.
Ná ’n baie swak prestasie tydens die Sesnasies 2016 is Brunel as hoofafrigter geskors en deur die Ier Conor O’Shea vervang. Saam met hom het die FIR die ontwikkelingsbestuurder Stephen Aboud opdrag gegee om ’n jeugprogram op te bou, teen einde van ’n hoër gehalte in die Italiaanse rugby. Tydens die 2016 midjaarrugbytoetsreeks het die Azzurri een van die onlangse dekades se grootste verrassinge in internasionale rugby behaal, toe hulle op 19 November in Florence die Suid-Afrikaanse Springbokke in ’n fisiese wedstryd met 20–18 verslaan het. Dit was hul eerste oorwinning teen Suid-Afrika in 13 toetswedstryde en hul eerste oorwinning teen een van die drie “groot” spanne van die Suidelike Halfrond (Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika). Dit was egter net ’n positiewe uitskieter, aangesien die daaropvolgende Sesnasies 2017 weer met vyf swak nederlae geëindig het. Die 10–63-tuisnederlaag teen Ierland was hul ergste in die Sesnasies-geskiedenis. Van hul elf toetswedstryde in 2017 het die Azzurri net dié teen Fidji gewen. Die jare 2018 en 2019 het net ’n bietjie beter verloop: tydens die Sesnasies was Italië sonder enige kans en hulle het net enkele oorwinnings teen swakker spanne van die tweede vlak aangeteken.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan het Italië aanvanklik beter vertoon en beide Namibië en Kanada maklik verslaan. Die daaropvolgende 3–49-nederlaag teen Suid-Afrika was egter teleurstellend. Hul laaste poelwedstryd teen Nieu-Seeland is nes twee ander wedstryde weens tifoon Hagibis se verwoestinge afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag. Met hul derde plek het Italië weer regstreeks vir die daaropvolgende Rugbywêreldbeker 2023 gekwalifiseer. Ná die toernooi het O’Shea as hoofafrigter bedank en is deur die Suid-Afrikaner Franco Smith vervang. Die nuwe hoofafrigter was egter nie in staat om die algemene situasie om te keer; onder andere het die Azzurri in 2020 nie ’n oorwinning aangeteken nie. Die 10–50-nederlaag teen Frankryk in die eerste wedstryd tydens die Sesnasies 2021 was hul 28ste agtereenvolgende nederlaag tydens dié toernooi. Vervolgens het veral in die Britse en Ierse pers ’n groot debat oor Italië se mededingendheid binne die hoogste vlak begin. Byvoorbeeld het die voormalige Walliese spankaptein Sam Warburton ’n relegasiestelsel voorgestel. Dit sou ook aan ander spanne die kans gee om teen die sterkste spanne van Europa te speel. Hy het na Georgië verwys, wat sedert jare die Europese Rugbykampioenskap se eerste afdeling oorheers. Ander deskundiges het daarvoor gepleit, om Italië deur Suid-Afrika of Argentinië te vervang.
Im Mei 2021 is Franco Smith as leier van die Italiaanse rugby se hoëprestasie-afdeling benoem, terwyl die Nieu-Seelander Kieran Crowley as nuwe hoofafrigter aangestel is. Op 19 Maart 2022, die laaste rondte tydens die Sesnasies 2022, het die Italianers ’n 22–21-wegoorwinning teen Wallis aangeteken, waarmee hulle ’n nederlaagreeks van 36 wedstryde by dié toernooi beëindig het; vir die Walliesers was dit hul eerste tuisnederlaag teen Italië.
Kleure, embleem en bynaam
Die Italiaanse span speel nie in die kleure van die nasionale vlag nie, maar in blou, as ’n huldeblyk aan die koninklike familie van die Huis van Savoje wat onder andere die Koninkryk Italië regeer het. Die span se bynaam gli Azzurri (“die Hemelbloues”) is soos dié van die Italiaanse sokkerspan afgelei van die hemelblou trui.
Tussen 2000 en 2012 het Kappa die trui aan Italië verskaf. Sedert 2017 word die Italiaanse span deur Macron toegerus. Tydens tuiswedstryde speel hulle in ’n hemelblou trui met die drie bande van die Italiaanse vlag op die moue, wit broeke en donkerblou sokkies. Indien hul opponent tradisioneel ook in ’n blou trui uitdraf – soos in wedstryde teen Argentinië, Frankryk en Skotland – speel Italië in ’n wit trui met rooi en groen strepe op die skouers, blou broeke en wit sokkies. Vittoria Assicurazioni, ’n Italiaanse versekeringsmaatskappy, is sedert 2022 die hoofborg van die Italiaanse span.
Voor elke wedstryd van die Italiaanse nasionale rugbyspan word Il Canto degli Italiani (Italiaans vir: “Die Lied van die Italianers”), die Italiaanse volkslied, gespeel. In Italië staan dié volkslied ook as L’inno di Mameli ("Mameli se volkslied") bekend, en verwys na die outeur van die lirieke, Goffredo Mameli.
Truiverskaffers en -borge
Sedert die 1980’s het die volgende truiverskaffers en -borge verskyn:
Tuisstadion
Voor hul aansluiting by die Sesnasies in 2000 het Italië nie oor ’n vaste tuisstadion beskik nie. Die tuiswedstryde is in meer as drie dosyn se verskeie stadions aangebied, met ’n voorkeur aan Rome en die streke Lombardye en Veneto. Sedert hul aansluiting by die Sesnasies is Rome die plek van al hul tuiswedstryde tydens dié toernooi, terwyl die FIR vir al die ander wedstryde verskeie plekke dwaarsdeur die land inspan.
Vanaf 2000 tot in 2011 het Italië al sy Sesnasies-tuiswedstryde op die Stadio Flaminio in Rome gespeel. Met ’n kapasiteit van 32 000 (waarvan 8 000 onder ’n dak) was dit die kleinste van die Sesnasies-stadions. Dit is lankal nie meer as groot genoeg vir die Italiaanse nasionale rugbyspan beskou nie en daar was herhaaldelik berigte dat die nasionale span na óf Genua óf die Stadio Olimpico in Rome sal verhuis. Hierdie verandering is bevestig met die feit dat die Italiaanse Rugbyfederasie oor die gebroke beloftes van opknappings ontsteld geraak het. Oorspronklik is berig dat FIR Sesnasies-wedstryde na die Stadio Artemio Franchi in Florence wou verskuif. In Januarie 2010 het die Italiaanse Rugbyfederasie aangekondig, dat die Stadio Flaminio in Florence opgeknap sal word, waarvolgens sy kapasiteit na 42 000 verhoog word. Nadat die stad Rome uiteindelik met die beloofde opknappingswerk begin het, het FIR aangekondig dat die Sesnasies-wedstryde in Rome sal bly en in die Stadio Olimpico aangebied word; hulle sal na die Flaminio terugkeer sodra dié stadion klaar is. Die opknapping van die Stadio Flaminio sou oorspronklik in 2014 voltooi wees, maar daar is min vordering gemaak en teen September 2016 was die stadion steeds in ’n verlate toestand. As gevolg van die gebrek aan vordering en die massief verhoogde koste het die FIR op 26 Februarie 2014 van ’n inspanning van die Stadio Flaminio afgesien en dit aan die sokkerbeheerliggaam Federazione Italiana Giuoco Calcio oorhandig.
Sedert die 2010’s het rugbywedstryde nie net in Rome meer en meer toeskouers gelok nie, maar ook op ander plekke. In teenstelling met vorige jare, waar die meeste toeskouers ondersteuners van die Britse, Franse of Ierse spanne was, beskik Italië nou oor meer tuisskare. Sedert die Italianers na die Stadio Olimpico verhuis het, het die bywoning met groot getalle toegeneem. Die Italiaanse span trek sedert 2008 groot skares, veral gedurende Sesnasieswedstryde en wedstryde teen Nieu-Seeland.
Nes Argentinië is Italië die enigste vlak-een-rugbyland wat tot dusver nog nie ’n wedstryd tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi gehuisves het nie, alhoewel hulle vir beide die Rugbywêreldbeker 2015 en Rugbywêreldbeker 2019 aansoek gedoen het.
Toetswedstryde
Italië het 188 van sy 482 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 39,00%. Italië se statistieke in toetswedstryde teen al die lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Maart 2023):
Wedstryde teen verskeie saamgestelde spanne tydens oorsese toere van die amateurtydperk en die deur die Italiaanse Rugbyfederasie (FIR) nieerkende wedstryde teen nielede het vir ’n lang tydperk nie die volle status van toetswedstryde geniet nie – selfs nie terugwerkend nie. Die wedstryde teen Frankryk tydens die Europese Nasiesbeker word nie as toetswedstryde beskou nie, aangesien die Franse hul wedstryde met ’n reserwespan gespeel het.
Wêreldbekerrekord
Italië het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem, maar hulle is die enigste van die Sesnasies-spanne wat nog nie tot die uitklopfase gevorder het. Terwyl hulle tydens die eerste drie toernooie se poelfases net een oorwinning elk aangeteken het, het hulle tydens die Rugbywêreldbeker 1999 geen oorwinning aangeteken nie. Daarna het hul prestasie tot ’n konstante vertooning van twee oorwinnings ontwikkel. Tot dusver was dit nog nie genoeg om tot die kwarteindrondte te vorder nie, maar is dit voldoende om regstreeks vir die daaropvolgende rugbywêreldbeker te kwalifiseer.
Europese Nasiesbeker
Die Italiaanse nasionale span het tussen 1935 en 1997 aan die Europese Nasiesbeker deelgeneem en gedurende hierdie tydperk een toernooi gewen.
Mediterreense Spele
Tot op hede is tydens Mediterreense Spele vier rugbytoernooie aangebied. Die Italiaanse nasionale span het aan al die toernooie deelgeneem en gedurende hierdie tydperk al die vier toernooie in die tweede plek afgesluit.
Sesnasierekord
Italië se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese lande speel: Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis. Italië het in 2000 by dié internasionale toernooi aangesluit wat toe die Sesnasies geword het; Italië het sy eerste wedstryd tydens die Sesnasies 2000 teen Skotland met 34–20 wen. Hulle het tydens die Sesnasies 2003 vyfde geëindig, bo Wallis, nadat Italië hulle met 30–22 geklop het, en was die volgende jaar weer vyfde, dié keer bo Skotland, nadat Italië hulle met 20–14 verslaan het. In 2006 het Italië in ’n 18–18-gelykop teen Wallis op die Millennium-stadion in Cardiff gespeel. Italië se eerste drie oorwinnings tydens die Sesnasies, in 2000, 2003 en 2004, was voor ’n tuisskare op die Stadio Flaminio in Rome. Op 24 Februarie 2007 het hulle Skotland met 37–17 op Murrayfield vir hul eerste wegwen verslaan. Twee weke later het Italië Wallis vir die tweede keer verslaan, met 23–20 tuis in Rome. Dit was die eerste keer wat Italië twee van sy vyf wedstryde in een toernooi gewen het, en hulle eindig vervolgens op die vierde plek. Sedert 2007 ding Italië tydens die Sesnasies met Frankryk om die Giuseppe Garibaldi-trofee mee. Italië het die Giuseppe Garibaldi-trofee in 2011 vir die eerste keer gewen, nadat hulle Frankryk in ’n taai wedstryd met 22–21 verslaan het. Twee jaar later het Italië die trofee weer omhoog gehou, nadat hulle Frankryk met 23–18 geklop het. Italië het in 2013 sy eerste oorwinning teen Ierland aangeteken, toe hulle die Iere met 22–15 verslaan het en hulle het op die vierde plek geëindig. Op 28 Februarie 2015 het Italië sy tweede wegwen oor Skotland ná ’n taai wedstryd met 22–21 aangeteken. Hul daaropvolgende oorwinning het tydens die Sesnasies 2022 weg in Cardiff teen Wallis gevolg, nadat hulle met 22–21 geseëvier het. Tydens dié toernooi het Italië vir die eerste keer teen Skotland om die Cuttittabeker teen Skotland gespeel.
Teen Maart 2023 het Italië 13 Sesnasies-wedstryde gewen, waarvan sewe teen Skotland, drie teen Wallis, twee teen Frankryk en een teen Ierland. Engeland is die enigste span waarteen Italië tot dusver nog nie ’n oorwinning aangeteken het nie.
Ander wedstryde
Gedurende die amateurtydperk het Italië deels maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het hulle ander nasionale spanne in Italië gehuisves. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat (’n uitsondering is die Britse en Ierse Leeus se vierjaarlikse toere). Vandag is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond en ander spanne buite die Sesnasies-toernooi gedurende twee tydstippe van die jaar moontlik. Gedurende die Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Italië in die Suidelike Halfrond, terwyl gedurende die Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks Italië as gasheer optree.
Huidige span
Die volgende spelers het die Italiaanse span gevorm tydens die Sesnasies-toernooi 2023:
Bekende spelers
Tot dusver is nog geen Italiaanse speler in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem nie.
Spelerstatistieke
Vervolgens die belangrikste statistieke van Italië se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
Japan Nasionale Roete 45
Nasionale Roete 45 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Italiaanse nasionale rugbyspan
Spelerstatistieke
(Korrek teen Maart 2023)
Vincent Schiavelli
Vincent Schiavelli is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fast Times at Ridgemont High (1982), Ghost (1990), Tomorrow Never Dies (1997), en Death to Smoochy (2002).
Alemanne
Die Alemanne (ook Alamanne, Allemanne) was 'n groep Germaanse volke, wat tot die groep van die Sueve behoort het, met die Semnone as die sterkste stam. Die naam verwys na 'n groepering van stamme "alle mense". In 360 het hulle nog 14 verskillende hertoë gehad. Hulle het oorspronklik tussen die Ryn en die Donau gewoon in die huidige Swabe. Vanaf 212 plunder hulle die Romeinse Ryk met reëlmaat.
Invalle op Romeins gebied
'n Deel van die Sueve is deur die Lombarde, Boergondiërs e.a. na die weste gedring en in 213, tydens die bewind van keiser Caracalla, vir die eerste keer in Suidwes Duitsland opgemerk onder die naam Alemanne. Hulle set die Germaanse linies onder druk, maar word deur Caracalla gestuit. Na 'n mislukte deurbraak in 233-234, kry hulle dit reg om in 259-260 weer die Romeinse Ryk binne te dring. Hierdie keer was daar politieke chaos in die Romeinse Ryk sodat hulle dieper kon indring. Gallië is aangeval en vanaf 268 Italië ook. Verskillende keisers voer veldtogte teen die Alemanne met wisselende sukses. Veldslae het plaas gevind by Augsburg, by die Gardameer, by Piazenca, by Fano en by Pavia. In die periode het die Germaanse linies definitief verlore gegaan en die Alemanne vestig hulle in die gebied tussen Ryn, Main en Neckar. Aan die einde van die derde eeu konsolideer die toestand en die Romeinse teenaanval bly sonder resultaat. Die linie van die Bo-Ryn word as die nuwe grens van die Romeinse Ryk beskou.
Bondgenoot en vyand van die Romeine
In 328 sluit die Romeine 'n verdrag met die Alemanne. In die verdrag word ooreengekom dat die Alemanne in die Romeinse leërs kon veg en dat die Alemanne die gebied ten noorde van die Ryn sou beveilig. Gedurende 'n opstand van die Romeinse leër in 350 is die verdrag deur die Alemanne verontagsaam. Die toekomstige keiser Julianus Apostata voer 'n veldtog teen die Alemanne en maak 'n einde aan die infiltrasie in die Elsas. By Straatsburg word die Alemanne in (357) verpletterend verslaan. Die leier van die Alemanne word gevang en gedwing om vrede te sluit ten voordele van die Romeine. Die vrede het nie lank gehou nie, want in 364 val die Alemanne Gallië alweer binne. Onder keiser Valentinianus I word finaal 'n einde gemaak aan die invalle. In die Swartwoud word die Alemanne in 370 verslaan.
Ontstaan van die Alemanniese staat
In 406-407 kon die Alemanne ongehinder Oos-Galië beset omdat die Romeinse legioene onttrek is weens burgeroorloë. Tevergeefs probeer die Romeine deur die sluit van bondgenootskappe die terreinwins van die Alemanne in die Donau-gebied te beperk. Gedurende de 5de eeu het die Alemanne hulle in Suid-Duitsland, Switserland en die Elsas gevestig.
Na die val van die Wes-Romeinse Ryk, ten tye van die bewind van die Frankiese koning Clovis I, probeer die Alemanne vaste voet te kry in de omgewing van Keulen. Koning Sigebert van die Ripuariese Franke het Clovis om hulp gevra. Die verenigde Frankiese leërs het die Alemanne in 496 by Tolbiac (die huidige Zülpich naby Keulen) vernietigend verslaan. Die Franke het toe die Alemanne se gebied geplunder. Eers is die noordelike gebied verower en in 536 word die hele Alemanniese staat onder Frankiese gesag gebring. Slegs 'n klein satelliet-staatjie, Alemannië, het nog bly bestaan. Die Alemanne het geleidelik met die Franke versmelt en uiteindelik hulle identiteit verloor.
"Alemannia" as naam vir "Duitsland"
Vir die Gallo-Romaanse bevolking van die Wes-Frankiese Ryk was die Alemanne die regstreekse bure anderkant die Romaans-Germaanse taalgrens – so is die naam Alemanne uiteindelik gebruik om na alle Duitssprekendes te verwys. In die Franse taalgebied het allemand en Allemagne die Franse terme vir "Duits" en "Duitsland" geword wat later ook oorgeneem is in Spaans (los alemanes), Portugees (os alemães), Turks (Almanlar), Arabies, Kurdies en Persies (Elman of Alman).
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, en Duitse Wikipedia.
.iq
.iq is die Internettopvlakdomein vir die Irak.
Eksterne skakels
Toppdomän
Kenia Rugbyunie
Die Kenia Rugbyunie (Engels: Kenia Rugby Union, afgekort “KRU”) is die beheerliggaam vir rugby in Kenia. Dit is in 1970 gestig en is verbonde aan Rugby Afrika en die internasionale beheerliggaam Wêreldrugby.
KRU is verantwoordelik vir die bestuur van die Keniaanse nasionale rugbyspan, sowel as plaaslike klub- en skolerugbykompetisies. Die unie deel ’n tuisveld, die RFUEA-veld in Nairobi, met Kenia Harlequins. Die Kenia Rugbyunie hou ook toesig oor Sewesrugby in Kenia en aangesien dit ’n Olimpiese sportsoort is, werk hulle met die Keniaanse Nasionale Olimpiese Komitee saam. Die Kenia Rugbyunie is ’n lid van Rugby Afrika en neem saam met ander opkomende rugbynasies aan die Afrikabeker deel.
Herkoms
Die Rugbyvoetbalunie van Kenia (RFU-K) is oorspronklik in Augustus 1921 gestig en het teen 1923 operasioneel geword met die vorming van die eerste Nairobi klubs, Nondescripts RFC en Harlequin RFC. In 1953 het die rugbyunies van Tanganjika en Uganda by die RFU-K aangesluit om die Rugbyvoetbalunie van Oos-Afrika (RFUEA) te word, ter verteenwoordiging van die kolonies van Brits-Oos-Afrika. In 1956 is RFU-K ontbind weens meeste distriksunies wat reeds direk aan RFUEA verbind was. In 1970 is die huidige Kenia Rugbyunie in Nairobi gestig.
Witmagie
Witmagie verwys tradisoneel na die gebruik van bonatuurlike kragte of magie vir ’n goeie of onselfsugtige doel. Dit is dus die welwillende teenpool van kwaadwillige swartmagie. Vanweë die verbintenis met tradisionele heidense natuuraanbidding word dit ook soms "natuurmagie" genoem.
Oorsprong
In sy boek van 1978, A History of White Magic, spoor die okkultismeskrywer Gareth Knight die oorsprong van witmagie terug na vroeë aanpassings van Paleolitiese godsdiens en vroeë religie in die algemeen, insluitende die aanbidding van vele gode in Antieke Egipte en die latere monoteïstiese idees van Judaïsme en die vroeë Christendom.
Tydens die Renaissance
duimnael|180px|Marsilio Ficino. duimnael|180px|Johannes Trithemius.
Megan Ward
Megan Ward (gebore 24 September 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Trancers II (1991) en Encino Man (1992), en in die televisiereeks Dark Skies (1996).
Witmagie
Tydens die Renaissance
Teen die laat 15de eeu is natuurmagie al in hoë kringe bespreek. "Volgelinge" van die Italiaanse humanistiese filosoof Marsilio Ficino het die bestaan van spirituele wesens en geeste in die algemeen voorgestaan, maar baie sulke idees was teenstrydig met dié van die latere Verligting. Hoewel die Rooms-Katolieke Kerk Ficino en sy ondersteuners met vyandigheid bejeën het, het die kerk self die bestaan van sulke wesens erken; sulke erkenning was die rede vir veldtogte teen towerkuns. Ficino het egter "suiwer natuurlike" magie gepredik wat nie die aanroep van geeste, goed of sleg, behels het nie.
Dit is ’n samesmelting van hierdie idees – vroeë "natuurlike" religies en latere filosofiese gedagtes – wat Knight beskou as die oorsprong van die Westerse tradisie van witmagie. Ander bronne is simbole, en in besonder godsdienstige simbolisme. Die ster was volgens Knight van kritieke belang vir die Joodse tradisie en daarna die vroeë Christendom (byvoorbeeld die Dawidster), en nog later vir Vrymesselaars en neopaganiste. Dit is steeds vir beoefenaars van witmagie belangrik in die vorm van die pentagram en nagtelike ritueel.
Zambelli stel selfs voor witmagie – hoewel dit toe nie onderskei is van swartmagie nie – het ontwikkel uit die meer aanvaarbare vorm van okkultistiese en heidense studies in die tyd van die Inkwisisie en teenstand teen towerkuns. As Trithemius se aanroep van geeste swartkuns was, kan Ficino se "suiwer natuurlike" witmagie beskou word as die bestudering van "natuurlike" verskynsels in die algemeen, sonder enige bose of ongodsdienstige doeleindes.
Moderne vertolkings
In sy boek Magic and Alchemy van 2009 verskaf die Amerikaanse skrywer Robert M. Place ’n breë moderne definisie van beide swart- en witmagie. Hy verkies om daarna te verwys as "hoëmagie" (witmagie) en "laemagie" (swartmagie), bloot geskoei op die bedoelings van die beoefenaar daarvan. Sy moderne definisie behels dat die doel van witmagie is "om goed te doen" of om die beoefenaar "in ’n hoër spirituele toestand" van verligting of bewustheid te plaas. Hy erken egter dat sy breër definisie (van "hoog" en "laag") verkeerd verstaan kan word omdat goed bedoelde volksmagie as "laag" beskou kan word, terwyl seremoniële magie wat duur en eksklusiewe komponente bevat, deur sommige as "hoog" beskou kan word ongeag die doeleindes daarvan.
Volgens Place het alle prehistoriese sjamaanse towerkuns witmagie "gehelp" en het dit dus die basiese raamwerk daarvan gevorm: die heling van siektes of beserings, die voorspelling van die toekoms, die uitleg van drome, die vind van verlore goedere, die paai van geeste, beheer oor die weer of oeste en die bevordering van goeie geluk of welsyn.
Godinverering
Hoewel moderne witmagie nie uitsluitlik ’n verering van vroue is nie, word dit dikwels verbind met stereotiepe vroulike begrippe soos ’n moedergodin, natuurgeeste, ’n eenheid met die natuur en die aanbidding van godinne. In moderne feëverhale word die idee van "wittoorkuns" dikwels verbind met ’n goedhartige ouma of besorgde moedergees. Die verband tussen witmagie en ’n Moeder Aarde is ’n gereelde tema in die skryfwerk van die Britse beoefenaar Marian Green.
Dullstroom
Dullstroom is in 1883 deur 'n groep Nederlandse immigrante onder die leiding van Wolterus Dull aangelê. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is die dorp verwoes, en die meeste setlaars het na Nederland teruggekeer.
Die gebied van Dullstroom is op 1 Augustus 2006 deur 'n tornadoagtige storm verwoes.
Klimaat
Dullstroom het 'n koel klimaat, en weerstoestande verander baie vinnig in die gebied. Die dorp lê in die somerreëngebied van Suid-Afrika, maar kry soms ook in die winter een of twee reënbuie. Die hoogste maandelikse reënval van 212 millimeter is in Januarie 1998 aangeteken. Daar is 'n moontlikheid van sneeuvalle in die winter, met 'n rekord van 12 millimeter op 16 Julie 1996 en 10 millimeter op 28 Mei 1997.
Die gemiddelde minimum-temperature in winter wissel tussen 2,4 °C in Julie en 9,2 °C in September. Die temperatuur daal gereeld tot onder vriespunt op winternagte. Die maksimum-temperature in winter wissel tussen 14,0 °C in Julie en 19,7 °C in September.
Die gemiddelde minimumtemperature wissel in die lente- en somermaande tussen 8,9 °C in April en 12,6 °C in Januarie. Die gemiddelde maksimum-temperature wissel tussen 17,8 °C in April en 21,0 °C in Februarie.
Lys van jazz-pianiste
Hierdie is 'n gealfabetiseerde lys van noemenswaardige jazz-pianiste.
Dullstroom
Geskiedenis
Die gebied is teen die middel van die 19de eeu deur 'n Ndebele-stam onder die leiding van hoof Mapoch oorheers. Hy het net soos later ook sy seun Nyabêla, wat Mapoch se Grotte as 'n skuilplek gebruik het, verskeie kere teen troepe van die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) geveg. Die hewigste gevegte het in 1882 en 1883 uitgebreek. Die grotte is tot nasionale monument verklaar. Die nabygeleë Fort Mapoch en 'n standbeeld van Nyabêla is nog steeds besienswaardighede in Dullstroom.
Die staatshoof van die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek, president Paul Kruger, het in die 1880's Nederlandse immigrasie bevorder. In 1883 is 'n maatskappy onder die leiding van Wolterus Dull gestig, om nouer bande tussen die ZAR en Nederland op te bou. Die maatskappy het uiteindelik die plase Groot Suikerboschkop en Elandslaagte gekoop om hier 'n nedersetting te stig.
Die eerste Nederlandse setlaars het tussen 1884 en 1887 in Suid-Afrika aangekom. Wolterus Dull het in 1890 'n besoek by die klein nedersetting afgelê, wat deur die immigrante op die plaas Groot Suikerboschkop opgerig is. Die nedersetting is in 1892 deur Paul Kruger tot 'n dorp verklaar en aanvanklik Dull's-stroom genoem. Die naam, wat afgelei is van Wolterus Dull en die nabygeleë Krokodilrivier, is later vereenvoudig tot Dullstroom. In 1893 het die bevolking op 48 mense te staan gekom, wat oor agt huise, drie stalle, tien beeskrale en hul eie klein handelsmaatskappy en winkel beskik het.
Makazole Mapimpi
Makazole Mapimpi (gebore 26 Julie 1990 in Mdantsane, Suid-Afrika) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat tans op vleuel speel vir die in Superrugby en die Sharks XV in die plaaslike Rugby-uitdaagreeks.
Dullstroom
Distrik
Die Emakhazeni munisipale area is 4 736 km2 groot en sluit Belfast, Machadodorp en Waterval-Boven in. Bees- en skaapboerdery en toerisme is die belangrikste ekonomiese bedrywighede.
Makazole Mapimpi
Grens Bulldogs
Hy was een van verskeie amateurklubspelers in die Grens Bulldogs se provinsiale spangroep aan die begin van 2014 toe die professionele span bankrot verklaar is. Hy is toe ingesluit in hul span vir die 2014 Vodacombeker-kompetisie en het sy debuut gemaak in hul eerste wedstryd teen die Natal Haaie. Grens verloor die wedstryd 24-46, maar Mapimpi open sy eersteklasdebuut met 'n drie kort na halftyd. Hy het ook begin in hul 6-60 nederlaag teen hul Oos-Kaapse teenstanders, die OP Kings en hul volgende wedstryd teen 'n Keniaanse uitnodigingspan, die Tusker Simba XV, en druk Grens Bulldogs se tweede drie in die wedstryd om aan hulle 'n 18-17 oorwinning te besorg, hul enigste van die kompetisie.
Springbokloopbaan
Mapimpi maak sy toetsdebuut vir die Springbokke op 2 Junie 2018 teen Wallis in Washington, D.C. op die ouderdom van 27 jaar. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2019, waar hy 6 drieë gedruk het, waaronder twee in die kwarteindstryd en een in die eindstryd teen Engeland. Mapimpi is die eerste speler in die geskiedenis van die Springbokke wat 'n drie kon druk in 'n Rugbywêreldbeker-eindstryd.
Japan Nasionale Roete 46
Nasionale Roete 46 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Terreur
Terreur (van Frans' 'terreur' ', van Latyn' 'terreur'  groot vrees ', "om bang te wees" ) is 'n politiese en militêre strategie wat beoog om politiese doele te bereik deur met geweld angs onder die bevolking te saai. Die term is vir die eerste keer tydens die Franse Revolusie gebruik tydens die skrikbewind.
Terreur word meestal as negatief en verwerplik gesien, maar dit is nie altyd objektief nie. Dit is moontlik dat die een se terroris die ander se vryheidsvegter kan wees. Byvoorbeeld, die verset teen die Duitse besetting in Nederland in die jare 1940-'45 is deur die besetters as "terrorisme" bestempel.
Vóór die aanvang van moderne terrorisme is die woorde terreur en terrorisme in afwisseling gebruik. Die hedendaagse definisie van terrorisme verwys na kriminele of onwettige gewelddade gemik op lukrake teikens met die doel om vrees op te jaag. Dit word deur ekstremistegroepe met beperkte politieke basisse of partye aan die swakker kant van asimmetriese oorlogvoering beoefen. Terreur, daarteenoor, word deur regerings en wetstoepassers gewoonlik binne die staatsraamwerk beoefen.
Revolusionêre en teenrewolusionêre terreur
Revolusionêre terreur, ook bekend as "Rooi Terreur", word dikwels deur revolusionêre regerings gebruik om teenrevolusies te onderdruk. Die eerste voorbeeld was die bewindstog tydens die Franse Revolusie in 1794. Ander noemenswaardige voorbeelde is die Rooi Terreur in die Sowjetunie in 1918–1922, sowel as gelyktydige veldtogte in die Hongaarse Sowjetrepubliek en in Finland. In Chinese Rooi Terreur in 1966 en 1967 het met die Kulturele Rewolusie begin.
Teenrewolusionêre terreur word gewoonlik 'Wit Terreur' genoem. Opmerklike voorbeelde is die terreurveldtogte in Frankryk (1794–1795), in Rusland (1917–20), in Hongarye (1919–1921) en in Spanje. Moderne voorbeelde van teenrevolusionêre terreur is Operasie Condor in Suid-Amerika.
Terreur en terrorisme
David Forte noem dat die primêre verskil tussen terreur en terrorisme is dat hoewel terreur neutraal boos kan wees (dws willekeurige geweld gepleeg deur rowers, verkragters, en selfs militêre personeel), maar terrorisme het die bykomende politieke of morele dimensie, naamlik die gesistematiseerde gebruik van willekeurig gefokusde geweld deur georganiseerde groepe teen nie-vegters om 'n politieke doel te bereik.
Charles Tilly definieer egter "terreur" as 'n politieke strategie wat gedefinieer word as "asimmetriese ontplooiing van dreigemente en geweld teen vyande met behulp van middele wat buite die vorme van politieke stryd val wat gereeld binne 'n huidige regime werk", en wissel dus van:
1. onderbroke optrede deur lede van groepe wat in 'n groter politieke stryd gewikkel is
2. een segment in die modus operandi van langeduur georganiseerde spesialiste in dwang, met inbegrip van regeringswerknemers en regeringsgesteunde spesialiste in dwang om
3. die dominante rasionaal vir verskillende, toegewyde groepe en netwerke van aktiviste.
Volgens Tilly strek die term 'terreur' oor 'n wye verskeidenheid menslike wreedhede, van Stalin se gebruik van teregstellings tot klandestiene aanvalle deur groepe soos die Baskiese separatiste en die Ierse Republikeinse Leër (IRL) en selfs etniese suiwering en volksmoord.
Peter Flyvholm
Peter Flyvholm (gebore 11 Desember 1972) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent In a Better World (2010) en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Rehoboth (bantoestan)
Rehoboth was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die midde van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 13 860 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Rehoboth. Die tuisland was geskep vir die Rehoboth-basters te huisves en in 1991 het dit meer as 21 439 inwoners gehad.
Volgens die voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Hardap en Khomas.
Cradock
Die Nederduitse Gereformeerde kerkgebou van Cradock is 'n taamlik presiese replika van St. Martins-in-the-Field in Londen. Ander besienswaardighede is die Karoo Minerale Spa, die Schreiner Huis en die Karootuin met 'n groot aantal inheemse vetplante.
Nicholas Dlamini
Nicholas Dlamini (gebore 12 Augustus 1995 in Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse fietsryer wat tans vir UCI WorldTeam Team Dimension Data ry.
Cradock
duimnael|regs|240px|Cradock se openbare biblioteek, skuins oorkant die NG moederkerk. Dit is in 1890 gebou, maar in 1985 vergroot duimnael|links|240px|Die hoofgebou van die Hoërskool Cradock, 'n tweetalige skool. Die Hoër Landbouskool Marlow is naby Cradock geleë. Hoërskool Cradock het tot 2012 vier Springbokrugbyspelers opgelewer en Marlow een.
NG gemeente
Vir hoofartikel, sien NG gemeente Cradock
Min is bekend oor die stigting van hierdie 11de oudste NG gemeente in Suid-Afrika, omdat die eerste notuleboek van die gemeente op onverklaarbare wyse weggeraak het. Dit is wel bekend dat ds. John Evans die eerste leraar was. Hy is in 1818 bevestig en na 'n dienstydperk van vyf jaar in die amp oorlede. Ds. John Taylor van Beaufort-Wes het hom in 1824 opgevolg. Albei was Skotse predikante wat in die eerste helfte van die 19de eeu Suid-Afrika toe gekom het om goewerneur lord Charles Somerset se verengelsingsbeleid aan te help en die tekort aan predikante in die Nederduitse Gereformeerde Kerk te help verlig.
Die gemeente het vinnig gegroei sodat 'n medeleraar in 1906 bevestig is en die derde medeleraar in 1930. Die Oos-gemeente is in 1951 afgestig en die Noord-gemeente in 1966.
Distrik
Die distrik is 6 000 km2 groot. Daar is drie besproeiingsdamme in die distrik: Grassridgedam, Kommandodrifdam en Lake Arthur-dam. Die belangrikste produkte wat gekweek word is lusern en vrugte terwyl sybokhaar, wol en suiwel ook belangrik is.
Goud
Goud is by Cradock en in die omgewing ontdek en ontgin. So vroeg as 1890 het 'n geologiese en besproeingsinspekteur reeds aan die parlement 'n verslag voorgelê waarin hy die besonderhede van die goud weergee. In 1893 het dr. Theodore Reunert in sy boek Diamonds and Gold in South Africa geskryf: Gold has also been found in pockets of prehnite varying from two to four feet in thickness, occurring in the igneous dykes near Cradock (about lat. 32°, long. 26°), and supposed to be derived from the sub-aerial decomposition of the surrounding dolerite rocks.
Die dorp het nie dieselfde stormlope beleef as Barberton, Pelgrimsrus of die Witwatersrand nie maar tussen 1880 en 1915 was daar tot soveel as vyf maatskappye wat in die omgewing gedelf het. Die naaste myn is binne een kilometer van Cradock se stasie af. Dit was 'n oopgroefmyn wat op munisipale meentgrond bedryf was. Dit het bekend gestaan as The Hope, sommige mense verwys daarna as Cradock Hope. Die myn was bedryf deur Enterprise Gold maar nadat hulle bevind het dat die opbrengs nie lewensvatbaar is nie, het die stuk grond aan die spoorweg verkoop. Die gruis tussen die dwarsleërs hier is eintlik gouddraende erts.
Daar was ook gemyn op die plaas Polisiefontein (gedeelte van die groter plaas Bekkerskloof) op die Goudhoekberg, ongeveer 25 km oos van Cradock, naby die Kommandodrifdam. Silwer en 'n bietjie koper was ook hier gevind. Die opbrengs van dié myn was geraam op 40 g silwer en tussen 6 g en 12 g goud per ton erts. Die Bekkerkloof-myn, voorheen bekend as Cradock Gold Mining Enterprises bestaan uit twee vertikale skagte naby die kruin van die berg. Daar was 'n kabelweg gebou om die erts ongeveer 440 m ver te vervoer, vanaf die skag tot die onderkant van die berg. Met elke vrag erts wat afgegaan het, het daar met 'n parallelle kabel 'n houer vol water na die bokant van die berg gegaan. Die water was gebruik vir boorwerk asook drinkwater. Hierdie delwery word beskryf in die parlementêre verslag van 1890. Daar is tot 1908 probeer om goud te myn hier. Cradock Enterprises het ook 'n oop skag op 'n sytak van die Tarkarivier geskep, daar was min goud maar van hoë gehalte.
Reeds in 1888 het 'n Australiër, ene Thomas, 'n brief aan die Kaapse regering gerig waarin hy skryf oor die belowende koperneerslae in die Goudhoekberg. Hy het die Cradock District Copper Syndicate op die been gebring maar en aandele probeer verkoop maar was onsuksesvol omrede beleggers hulle geld in die diamantvelde van Kimberley of die goudvelde van die Witwatersrand belê het.
Daar is ook 'n myn op die plaas Speelmanskop, noord van Cradock naby die Middelburg-pad. Die myn is ongeveer 700 m vanaf die plaashuis. Hier is daar twee skagte van ongeveer 250 m diep in die koppie. Op die 100 m merk is daar twee horisontale tonnels uit die skagte. Uit die tonnels is nog skagte. 'n Skot, genaamd H.S. Pote het die tonnels by Speelmanskop tussen 1905 en 1910 besoek. Hy was van mening dat die myn kommersieël ontgin kan word en die Speelman Kop Mining Syndicate Limited gestig en probeer om 6500 aandele van een pond elk te verkoop. Dit was egter nie suksesvol nie en die myn is gesluit. Die grootste goudklont wat hier gevind is, word in die Goud-museum in Johannesburg bewaar.
Daar is ook op tien ander plase na goed gesoek, slegs twee verdien vermelding Wilgekloof en Waterval, ongeveer 15 km suidoos van die Arthurmeer. Prospekteertonnels is hier gegrawe maar nooit ontwikkel nie.
Visrivier-kanomaraton
Die jaarlikse Visrivier-kanowedvaart begin by die Grassridgedam en eindig by Cradock. Die kanomaraton vind oor twee dae plaas en is een van die groot kanowedvaarte in die land saam met die Bergrivier- en Dusi-kanowedvaarte.
Cradock-vier
Die Cradock-vier, Matthew Goniwe, Sparrow Mkonto, Fort Calata en Sicelo Mhlauli is op pad van Port Elizabeth na Cradock in 1985 gekaap en later vermoor.
Antonio Pappano
Antonio Pappano (gebore 30 Desember 1959) is 'n Engels-Italiaanse dirigent en pianis. Hy is sedert 2002 musiekdirekteur van die Royal Opera House. In 2015 ontvang hy 'n goue medalje van die Koninklike Filharmoniese Genootskap.
Vroeë lewe
Pappano is gebore in Epping, Essex. Pappano se familie het in 1958 vanaf Castelfranco in Miscano naby Benevento, Italië, na Engeland verhuis. Ten tyde van sy geboorte was sy ouers werksaam in die restourantbedryf. Sy vader Pasquale Pappano was van beroep 'n sangonderwyser.
Toe Pappano dertien jaar oud was het hy en sy familie na Connecticut verhuis. Na musikale opleiding in klavier en komposisie word hy op 21-jarige leeftyd 'n répétiteur (repetisie-begeleier) by die New York Stad Opera.
Loopbaan
Pappano het onder die aandag gekom van sy mede pianis en – dirigent Daniel Barenboim en is aangestel as Barenboim se assistent by die Bayreuth-fees. Hy het in Barcelona en Frankfurt gewerk en gedien as assistent tot Michael Gielen. Sy eerste optrede as dirigent by die Den Norske Opera was in 1987. In 1990 het hy musiekdirekteur van dié operageselskap geword.
In 1992 is Pappano aangestel as musiekdirekteur van La Monnaie, die Belgiese Koninklike Operahuis, welke pos hy tot 2002 behou het. In die dié jaar is hy aangestel as musiekdirekteur van die Royal Opera House (ROH), Covent Garden. Hy en Kasper Holten, die ROH se direkteur van opera, was mede verantwoordelik vir opvoerings. Sy huidige kontrak strek tot 2017, en is verleng tot 2023. Pappano was die jongste dirigent van die ROH, en het vir beide die Royal Opera en Royal Ballet gedirigeer.
Pappano was ook 'n hoof gasdirigent van die Israelse Filharmoniese Orkes. In 2005 is hy aangestel as musiekdirekteur van die Orchestra dell'Accademia Nazionale di Santa Cecilia.
Lilimar Hernandez
Lilimar Hernandez (gebore 2 Junie 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Little Ghost (2013) en in die televisiereekse Bella and the Bulldogs (2015) en Life After First Failure (2017).
Antonio Pappano
Persoonlike lewe
Pappano is getroud met Pamela Bullock, 'n Amerikaanse stemafrigter.
Opnames
Pappano maak gereeld opnames vir Warner Classics. Sy opname sluit in:
Bronne
Maeckelbergh, Lucrèce, Antonio Pappano: Con Passione. Snoeck, 2006. ISBN 9053495274.
Jeff Stryker
Jeff Stryker (gebore Charles Casper Peyton op 21 Augustus, 1962 in Carmi, Illinois, VSA) is 'n Amerkiaanse pornografiese filmster wat speel in gay, heteroseksuele en biseksuele volwasse rolprente. Hy woon in Kalifornië.
Rolprentloopbaan en persoonlike lewe
Hy is primêr bekend om sy vertonings in gay rolprente, hoewel hy 'n paar jaar lank hard teen die gay etiket baklei het en self beweer het hy is nie eers biseksueel nie, nie eers in sy privaat lewe nie. Later het hy erken hy is biseksueel en sy seksualiteit as "universeel" beskryf.
Stryker se halfbroer, "Rick Stryker", het in 'n stadium ook gay volwasse rolprente gemaak, maar ondanks sy gewildheid na 'n ruk weer die bedryf verlaat.
Stryker het 'n seun, Joseph Peyton, wat hy alleen grootgemaak het (ná 'n uitgerekte hofstryd om toesig) vandat die seun een jaar oud was.
André Huguenet
André Huguenet (1906 – 1961) was die verhoognaam van die akteur Gert Borstlap. Huguenet was ’n baanbreker in Afrikaanse toneelspel. Van die bekende Afrikaanse toneelspelers en -speelsters wat saam met Huguenet gewerk het, was Wena Naudé, Lydia Lindeque, Siegfried Mynhardt, Hendrik Hanekom, Mathilda Hanekom, Anna Neethling-Pohl, Emgee Pretorius en Hermien Dommisse.
Huguenet is op 22 Oktober 1906 in Bloemfontein as Gerhardus Petrus Borstlap gebore. Hy het daar grootgeword en het in 1925 aan die Greykollege gematrikuleer, waarna hy as joernalis in Bloemfontein en Pretoria gewerk het. Hy het gou die koerantwêreld vir die verhoog verruil en hom in 1926 by die toneelgeselskap van Paul de Groot aangesluit. Hy sou ses jaar lank saam met De Groot se geselskap toer, waarna hy sy eie toneelgeselskap gestig het.
Hy word veral onthou vir sy rolle in Oedipus Rex (met onder andere Athol Fugard en onder regie van Taubie Kushlick), Tartuffe en Ipekonders, Poppehuis, Spoke, Minnaar onder die wapen en verskeie Shakespeare-stukke soos Hamlet, Macbeth en King Lear. Huguenet het ter viering van sy 21ste jubileum Hamlet in 1947 in Afrikaans in Johannesburg en Pretoria opgevoer. Aan die einde van die vertoning spreek hy die gehoor toe en sê dat dit sy lewenslange ambisie was om een van die wêreld se beste tragedies in die wêreld se jongste taal op te voer. Die toneelstuk, geskryf in 1945, is vir die eerste keer deur Huguenet opgevoer en word gesien as 'n mylpaal in die geskiedenis van die Afrikaanse teaterwêreld. In 1948 ontvang Huguenet saam met Anna Neethling-Pohl ’n Erepenning vir Toneelkuns van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. King Lear is ’n vertaling deur Uys Krige in opdrag van die destydse Kruikbestuur, waarvoor hy in 1971 die SA Akademie se prys vir Vertaalde Werk ontvang het.
In 1948 het Huguenet in diens van die Nasionale Toneelorganisasie getree en twee jaar later het sy outobiografie, ''Applous! die kronieke van ’n toneelspeler'', verskyn, oor sy 25 jaar van Afrikaanse toneelspel. In 1953 was hy 'n eregas van die Britse Raad tydens die Festival of Britain in Londen.
Huguenet was bekend vir sy humeur: een van die staaltjies oor hom is dat hy een aand, toe 'n baba onophoudelik luidkeels geskree het, die opvoering onderbreek, vorentoe gekom en uitdagend beveel het: "Mevrou, sal u asseblief u skreeuende skraapsel uit die saal verwyder."
Hy is op 15 Junie 1961 dood in sy suster se huis in Bloemfontein aangetref. Vandag word algemeen aanvaar dat hy gay was.
King Hills-pas
Die King Hills-pas (ook bekend as die Kingo Hills-pas) is 'n bergpas wat op 'n grondpad wat die R344 en die R67 verbind lê. Die pad lê noord van Grahamstad en noordwes van Fort Brown. Op 564m bereik die pas sy hoogste punt bo seevlak. Die maksimum helling wat die pas bereik is 1:8.
Japan Nasionale Roete 47
Nasionale Roete 47 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Tom Adams (akteur)
Tom Adams (9 Maart 1938 – 11 Desember 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Escape (1963), Fathom (1967), en O.K. Yevtushenko (1968), en in die televisiereeks Strike It Rich! (1986).
Akte van oprigting
Akte van Oprigting (AVO) is 'n vorm wat die regte, pligte en die verantwoordelikhede van aandeelhouers en direkteure met betrekking tot 'n maatskappy uiteensit. Dit is een van die regulasies wat aan die Kommissie van Maatskappye voorgelê moet word.
.is
.is is die Internettopvlakdomein vir Ysland.
Eksterne skakels
Toppdomän
Mathilde Arcel Fock
Mathilde Arcel Fock (gebore 25 Julie 1996) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Island of Lost Souls (2007) en in die televisiereeks Mille (2009).