cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
U-47 (Kriegsmarine)
Kelder van die HMS Royal Oak
Op 16 April 2016 het deskundiges van die Britse Vloot-bomverwydering 'n Tweede Wêreldoorlog-torpedo wat in Scapa Flow gevind is, ontplof. Dit is vermoedelik een van die wat deur U-47 op Royal Oak afgevuur is.
Ander aktiwiteite
Later het U-47 die vaartuig Arandora Star gesink omdat dit as 'n gewapende handelskip beskou is. U-47 het op tien oorlogspatrollies gegaan en dertig handelskepe gesink en nog agt beskadig.
Diospyros bussei
Diospyros bussei is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Kenia, Somalië en Tanzanië.
U-47 (Kriegsmarine)
Ander aktiwiteite
Op 29 Oktober 1940 het Prien 'n ander konvooi, HX79, op pad na Engeland dopgehou. Hy het vier ander bote ingeroep om by daardie aanval te help: U-38, U-46, U-48 en U-100. Daardie nag het hulle gesamentlik 14 skepe gesink, dadelik nog 'n konvooi teëgekom en nog sewe skepe gesink. As dit by die 17 skepe gevoeg word wat die vorige nag deur 'n ander "wolfpak" gesink is, was die totaal in twee dae 38 skepe met 'n totaal van 325 000 bruto geregistreerde ton.
Prien was nou die suksesvolste van alle U-bootbevelvoerders. Aangesien hy die eerste was wat 'n totaal van 100 000 bruto geregistreerde ton gesink het, is hy met die Ridderkruis met eikeblare bekroon.
Vermis
Die lot van U-47 en sy bemanning van 45 is onbekend. Die U-47 word sedert 7 Maart 1941 vermis en is vermoedelik in die Atlantiese Oseaan buite Rockall Banks verlore. Daar is aanvanklik gedink dat sy deur die Britse fregat HMS Wolverine gesink is, maar dit het later geblyk dat dit 'n ander U-boot was. Die twee Britse korvette HMS Camelia en HMS Arbutus het ook beweer dat hulle die U-47 gesink het. Daarbenewens bly die moontlikheid bestaan dat die U-47 gesink het as gevolg van 'n fout in een van sy eie torpedo's.
Wilson Cruz
Wilson Cruz (gebore 27 Desember 1973) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse My So-Called Life (1994), Red Band Society (2014), 13 Reasons Why (2017), en Star Trek: Discovery (2017).
Raspailia clathrata
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Vivien Oakland
Vivien Oakland (20 Mei 1895 – 1 Augustus 1958) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Florodora Girl (1930).
Platysteiridae
Platysteiridae is 'n familie van sangvoëls. Hulle is bosvoëls wat veral in Afrika suid van die Sahara voorkom. Hulle is meestal klein tot middelgroot, het kort pootjies en sit met 'n parmantige regop houding op takkies. Meeste van die spesies wat aan die familie behoort word om die ewenaar aangetref; waarvan byna die helfte in Tanzanië voorkom.
Raspailia elegans
Raspailia elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Romulea flava var. hirsuta
'Romulea flava var. hirsuta' is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Antonius Josephus Adrianus Uitewaal
Antonius Josephus Adrianus Uitewaal (7 April 1899 - 29 Maart 1963) was 'n Nederlandse plantkundige.
Die standaard skrywerafkortings Uitewaal word gebruik om A.J.A Uitewaal as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam vermeld word.
Dagmar Oakland
Dagmar Oakland (25 November 1893 – 1989) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Stolen Heaven (1931) en You Can't Take It with You (1938).
Boroughs in Londen
London boroughs is die amptelike Engelse vakterm vir die 32 stadsdistrikte waarin Groter Londen vir administratiewe doeleindes verdeel word. Elkeen van die distrikte word deur 'n distriksraad of borough council bestuur.
Die bevolkingsgetalle van Londense stadsdistrikte varieer tussen sowat 150 000 en 300 000 en staan sodoende gelyk aan dié van tipiese Engelse stede. Distrikte in die binnestad is gewoonlik kleiner as dié in die buitewyke, sowel ten opsigte van hul bevolkingsgetal asook hul oppervlakte, maar word deur 'n hoër bevolkingsdigtheid gekenmerk.
Londen se boroughs en hul rade oefen administratiewe gesag oor die gebied van Groter Londen uit – met uitsondering van die City of London wat deur die City of London Corporation ('n liggaam wat lank voor die stigting van die boroughs bestaan het) en die Inner en Middle Temples geadministreer word. Die twee Temples is selfstandige enklawes in die City wat om historiese redes nie deur die City of London Corporation geadministreer word nie.
Ontstaansgeskiedenis
Vanaf die middel van die 1930's was daar vier verskillende tipes van plaaslike regeringsliggame: county boroughs, municipal boroughs, stedelike distrikte (urban districts) en metropolitaanse boroughs (metropolitan boroughs). Die uitgestrekte county boroughs het alle plaaslike regeringsdienste verskaf en oor dieselfde bevoegdhede beskik soos graafskapsrade (county councils). Municipal boroughs en stedelike distriksliggame het in vergelyking daarmee minder bevoegdhede gehad.
Wat die situasie nog ingewikkelder gemaak het, was dat graafskapsrade bevoegdhede soos laerskoolonderwys en biblioteeksdienste aan ander liggame soos distriksrade en rade van municipal boroughs kon oordra – 'n beleid wat dan ook stuksgewys toegepas is. Die hervorming van Londen se plaaslike regeringstelsel was 'n poging om dié aangeleenthede te reguleer.
Die Koninklike Kommissie vir Plaaslike Regering in Groter Londen (Royal Commission on Local Government in Greater London) is in 1957 in die lewe geroep en sy verslag op 19 Oktober 1960 gepubliseer. Dit het voorgestel om 52 Greater London Boroughs te vorm met 'n bevolking van tussen 100 000 en 250 000. Die nuwe administratiewe eenhede was 'n mengsel van bestaande distrikte, samesmeltings van twee of drie gebiede, en twee nuwe boroughs wat met die opsplitsing van 'n vroeëre distrik gevorm is. In Desember 1961 het die regering voorgestel om die getal boroughs liewer tot 34 te verminder en begin om hulle grense af te baken. Die getal boroughs is in 1962 verder verminder tot 32.
Voorgebed
Die voorgebed is 'n kort, algemene gebed van bepaalde struktuur wat in Christelike liturgieë gebruik word.
Voorgebede kom onder meer in die liturgieë van die Rooms-Katolieke, Ortodokse, Anglikaanse, Metodiste, Lutherse en Presbiteriaanse kerke voor. In die Oosterse Christendom word die Griekse term [déesis] synapté dikwels gebruik in plaas van die Latynse term [oratio] collecta, hoewel dit dieselfde beteken.
Etimologie
Collēcta dui op die samekoms van mense (van colligō, "om te vergader") en is moontlik op die gebed toegepas wat voorgedra is tydens die aantog na die kerk waarin die mis gevier is. Dit is moontlik ook gebruik om 'n enkele gebed aan te dui wat die gebede van die gemeentelede in een teks versamel het.
Struktuur
'n Voorgebed bestaan oor die algemeen uit vyf dele:
In sommige eietydse liturgiese tekste word hierdie struktuur verbloem deur sinskonstruksies wat van die vloeiende Latynse styl van 'n enkele sin afwyk.
Rooms-Katolisisme
Aanvanklik is daar slegs een voorgebed tydens die mis voorgedra, maar die Trentse weergawe van die Roomse mis het die gebruik van meer as een versameling toegelaat en gereeld voorgeskryf, en waarvan almal buiten die eerste onder 'n enkele afsluiting opgesê word. Dié gebruik, wat noord van die Alpe ontstaan het, het Rome ongeveer teen die 12de eeu bereik.
Duško Marković
Duško Marković (Cyrillies: Душко Марковић; gebore 6 July 1959) is 'n Montenegrynse politikus en die huidige Eerste Minister van Montenegro, verkies op 28 November 2016.
Voorgebed
Rooms-Katolisisme
In die International Commission on English in the Liturgy (ICEL) se 1973-vertaling van die Roomse mis is die woord collecta met Opening Prayer ("openingsgebed") weergegee. Dit was 'n verkeerde benaming, aangesien die voorgebed die einde eerder as die begin van die inleidingsrites van die mis aankondig.
Anglikanisme
Die voorgebede in die Book of Common Prayer is hoofsaaklik vertalings deur Thomas Cranmer (oorl. 1556) uit die Latynse gebede vir elke Sondag van die jaar. Tydens die Oggendgebed word die voorgebed van die dag deur 'n vredesgebed en geebd om genade gevolg. Tydens die Aandgebed word die voorgebed van die dag gevolg deur 'n vredesgebed (wat verskil van dié van die Oggendgebed), asook 'n voorgebed vir hulp teen gevaar, wat met dié bekende frase begin: "Lighten our darkness, we beseech thee, O Lord, and by thy great mercy defend us from all perils and dangers of this night ..."
Tydens nagmaal word die voorgebed van die dag deur 'n voorlesing uit die sendbriewe gevolg. In meer moderne Anglikaanse weergawes van die nagmaal – soos die Common Worship wat in die Kerk van England of in die Book of Common Prayer van 1979 wat in die Episcopal Church van die Verenigde State gebruik word – volg die voorgebed van die dag op die Gloria en gaan voorlesings uit die Bybel vooraf.
Lutheranisme
Op dieselfde wyse behou Lutherse liturgieë tradisionele voorgebede vir elke Sondag van die liturgiese jaar. In die nuut vrygestelde Evangeliecal Lutheran Worship word dié stel gebede egter uitgebrei om verskillende Sondagvoorgebede vir elke jaar van die leesstuksiklus in te sluit, sodat dit beter met die leksionêre voorlesings vir die dag ooreenkom. Om hierdie uitbreiding te bewerkstellig –om 'n enkele jaar se Sondagvoorgebede na drie jaar uit te brei – is moderne gebedstekste bygevoeg.
Ethelmary Oakland
Ethelmary Oakland (1909 – 1999) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hearts of Men (1915), Always in the Way (1915), The Shine Girl (1916), en The Dummy (1917).
Adromischus coleorum
Adromischus coleorum is 'n meerjarige vetplant wat deel is van die Crassulaceae familie. Die plant is endemies aan die Namibië.
Xavier Bettel
Xavier Bettel (gebore 3 Maart 1973) is 'n Luxemburgse politikus en regsgeleerde en sedert 4 Desember 2013 die 24ste Eerste Minister van Luxemburg in opvolging van Jean-Claude Juncker. Hy het voorheen gedien as die burgemeester van Luxemburgstad, as lid van die Kamer van Afgevaardigdes, en as lid van die Luxemburgse kommunale raad. Bettel is 'n lid van die Demokratiese Party.
Jon Cryer
Jon Cryer (gebore 16 April 1965) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pretty in Pink (1986), Superman IV: The Quest for Peace (1987), en Hot Shots! (1991), en in die televisiereeks Two and a Half Men (2003).
John Garang
John Garang de Mabior (23 Junie 1945 – 30 Julie 2005) was 'n Suid-Soedannese politikus en revolusionêre leier. Van 1983 tot 2005 het hy die Sudan People's Liberation Army (SPLA) gelei na die Tweede Soedanese burgeroorlog, die omvattende vredesooreenkoms van 2005 is onderteken, en hy was vir 'n kort tydperk die eerste vise-president van Soedan vir 3 weke tot sy dood in 'n helikopterongeluk op 30 Julie 2005. 'n Ontwikkelingsekonoom van beroep, was Garang 'n groot invloed op die beweging wat gelei het tot die stigting van Suid-Soedan.
Gemini 7
Gemini 7 (amptelik Gemini VII) was die vierde bemande ruimtevlug van NASA se Gemini-program. Dit was ook die twaalfde bemande ruimtevlug van Amerika. Dit was die 21ste bemande ruimtevlug, insluitend die Sowjetunie- en die Amerikaanse X-15 vlugte, wat bokant die Kármán-lyn gevlieg het.
Die bemanning was Frank Borman en Jim Lovell, hulle het byna 14 dae in die ruimte deurgebring en 206 keer om die aarde gewentel. Hulle ruimtetuig was die passiewe teiken vir die eerste bemande ruimterendezvous, uitgevoer deur die bemanning van Gemini 6A.
Laura Oakley
Laura Oakley (10 Julie 1879 – 30 Januarie 1957) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Black Box (1915), The Dumb Girl of Portici (1916), en The Vanishing Dagger (1920).
Raspailia falcifera
Raspailia falcifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Eerste Chinees-Japannese Oorlog
Die Eerste Chinees-Japannese Oorlog (25 Julie 1894 – 17 April 1895) was 'n konflik tussen die Qing-dinastie van China en die Japannese Keiserryk, hoofsaaklik oor invloed in Joseon-Korea. Na meer as ses maande van ononderbroke suksesse deur die Japannese land- en vlootmagte en die verlies van die hawe van Weihaiwei, het die Qing-regering in Februarie 1895 vrede bepleit.
Die oorlog het die Qing-dinastie se mislukking getoon om sy weermag te moderniseer en bedreigings vir sy soewereiniteit af te weer, veral in vergelyking met Japan se suksesvolle Meiji-restourasie. Vir die eerste keer het streeksoorheersing in Oos-Asië van China na Japan verskuif; die aansien van die Qing-dinastie, saam met die klassieke tradisie in China, het 'n groot knou gekry. Die vernederende verlies van Korea as 'n skatpligtige het 'n ongekende openbare herrie ontketen. Binne China was die nederlaag 'n katalisator vir 'n reeks politieke omwentelinge gelei deur Sun Yat-sen en Kang Youwei, wat 'n hoogtepunt bereik het in die Xinhai-rewolusie van 1911.
Agtergrond
Na twee eeue het die Japannese beleid van afsondering onder die sjogoens van die Edo-tydperk tot 'n einde gekom toe die land in 1854 deur die Konvensie van Kanagawa vir handel geopen is. In die jare na die Meiji-restourasie van 1868 en die val van die shogunaat, het die nuutgevormde Meiji-regering hervormings begin om Japan te sentraliseer en te moderniseer. Die Japannese het afvaardigings en studente regoor die wêreld gestuur om Westerse kuns en wetenskappe te leer en te assimileer, met die doel om Japan gelyk te maak aan die Westerse moondhede. Hierdie hervormings het Japan van 'n feodale samelewing in 'n moderne industriële staat omskep.
Gedurende dieselfde tydperk het die Qing-dinastie ook hervorming begin ondergaan in beide militêre en politieke leerstellings, maar was baie minder suksesvol.
Koreaanse politiek
In Januarie 1864 sterf Cheoljong van Joseon sonder 'n manlike erfgenaam, en deur Koreaanse opvolgprotokolle het Gojong van Korea op die ouderdom van 12 die troon bestyg. Aangesien koning Gojong egter te jonk was om te regeer, het die nuwe koning se pa, Yi Ha-ŭng, die Heungseon Daewongun geword, of heer van die groot hof, en regeer Korea in sy seun se naam as regent. Oorspronklik die term Daewongun verwys na enige persoon wat nie eintlik die koning was nie, maar wie se seun die troon beklee het. Met sy opkoms om die Daewongun aan te stuur 'n stel hervormings begin wat ontwerp is om die monargie te versterk ten koste van die Yangban-klas. Hy het ook 'n isolasiebeleid gevolg en was vasbeslote om die koninkryk te suiwer van enige vreemde idees wat die volk geïnfiltreer het. In die Koreaanse geskiedenis het die koning se skoonfamilie groot mag geniet, gevolglik het die Daewongun besef dat enige toekomstige skoondogters sy gesag kan bedreig. Daarom het hy gepoog om enige moontlike bedreiging vir sy heerskappy te voorkom deur as 'n nuwe koningin vir sy seun 'n weesmeisie te kies uit die Yŏhŭng Min-stam, wat nie sterk politieke verbintenisse gehad het nie. Met keiserin Myeongseong as sy skoondogter en die koninklike metgesel, het die Daewongun veilig gevoel in sy mag. Nadat sy egter koningin geword het, het Min al haar familielede gewerf en hulle in invloedryke posisies in die naam van die koning laat aanstel. Die koningin het haar ook met politieke vyande van die Daewongun verbind, sodat sy teen laat 1873 genoeg invloed gemobiliseer het om hom uit die mag te ontsetel. In Oktober 1873, toe die Konfusiaanse geleerde Choe Ik-hyeon 'n gedenkteken aan koning Gojong voorgelê het waarin hy hom aangespoor het om in eie reg te regeer, het koningin Min die geleentheid aangegryp om haar skoonpa se aftrede as regent af te dwing. Die vertrek van die Daewongun het daartoe gelei dat Korea sy isolasiebeleid laat vaar het.
Oopstel van Korea
In 1880, na aanleiding van Chinese advies en 'n breek met tradisie, het koning Gojong besluit om diplomatieke bande met die Verenigde State te vestig. Na onderhandelinge deur Chinese bemiddeling in Tianjin, is die Verdrag van Vrede, Vriendskap, Handel en Navigasie op 22 Mei 1882 formeel onderteken tussen die Verenigde State en Korea in Incheon. Daar was egter twee belangrike kwessies wat geopper is deur die verdrag. Die eerste het betrekking op Korea se status as 'n onafhanklike nasie. Tydens die samesprekings met die Amerikaners het die Chinese daarop aangedring dat die verdrag 'n artikel bevat wat verklaar dat Korea 'n afhanklikheid van China is en aangevoer dat die land lank 'n sytakstaat van China is. Maar die Amerikaners het so 'n artikel sterk teengestaan en aangevoer dat 'n verdrag met Korea gebaseer moet wees op die Verdrag van Ganghwa, wat bepaal het dat Korea 'n onafhanklike staat is. 'n Kompromis is uiteindelik bereik, met Shufeldt en Li wat ooreengekom het dat die koning van Korea die Amerikaanse president in 'n brief in kennis sal stel dat Korea spesiale status as 'n sytakstaat van China het. Die verdrag tussen die Koreaanse regering en die Verenigde State het die model geword vir alle verdrae tussen hom en ander Westerse lande. Korea het later soortgelyke handelsverdrae met Groot-Brittanje en Duitsland onderteken in 1883, met Italië en Rusland in 1884, en met Frankryk in 1886. Daarna is handelsverdrae met ander Europese lande gesluit.
Koreaanse hervorming
Na 1879 het China se betrekkinge met Korea onder die gesag gekom van Li Hongzhang, wat na vore getree het as een van die mees invloedryke figure in China nadat hy 'n belangrike rol gespeel het tydens die Taiping-rebellie, en ook 'n voorstander van die selfversterkende beweging was. In 1879 is Li aangestel as goewerneur-generaal van die Zhili-provinsie en die keiserlike kommissaris vir die noordelike hawens. Hy was in beheer van China se Korea-beleid en het Koreaanse amptenare aangemoedig om China se eie selfversterkingsprogram aan te neem om hul land te versterk in reaksie op buitelandse dreigemente, waarvoor koning Gojong natuurlik ontvanklik was. Die Koreaanse regering het, onmiddellik na die opening van die land vir die buitewêreld, 'n beleid van verligting gevolg wat daarop gemik was om nasionale welvaart en militêre sterkte te bereik deur die leerstelling van tongdo sŏgi (Oosterse maniere en Westerse masjiene). Om hul land te moderniseer, het die Koreane selektief probeer om Westerse tegnologie te aanvaar en te bemeester terwyl hulle hul land se kulturele waardes en erfenis bewaar het.
In Januarie 1881 het die regering administratiewe hervormings van stapel gestuur en die T'ongni kimu amun (Kantoor vir Buitengewone Staatsake) wat geskoei is op Chinese administratiewe strukture. Onder hierdie oorkoepelende organisasie, twaalf sa of agentskappe geskep is. In 1881 is 'n tegniese sending na Japan gestuur om sy gemoderniseerde fasiliteite te ondersoek. Amptenare het oral in Japan gereis om administratiewe, militêre, opvoedkundige en industriële fasiliteite te inspekteer. In Oktober het 'n ander klein groepie na Tianjin gegaan om moderne wapenvervaardiging te bestudeer, en Chinese tegnici is genooi om wapens in Seoel te vervaardig. Boonop, as deel van hul plan om die land te moderniseer, het die Koreane die Japannese militêre attaché luitenant Horimoto Reizō genooi om as adviseur te dien in die skep van 'n moderne leër. 'n Nuwe militêre formasie genaamd die Pyŏlgigu (Special Skills Force) is gestig, waarin tagtig tot honderd jong mans van die aristokrasie Japannese militêre opleiding gegee sou word. Die volgende jaar, in Januarie 1882, het die regering ook die bestaande vyf-leër garnisoenstruktuur in die Muwiyŏng (Palace Guards Garnison) en Kapitaalwagte Garnisoen.
Japannese onsekerhede oor Korea
Gedurende die 1880's het besprekings in Japan oor nasionale veiligheid gefokus op die kwessie van Koreaanse hervorming. Die politieke diskoers oor die twee was met mekaar verbind; soos die Duitse militêre adviseur majoor Jacob Meckel gesê het, was Korea "'n dolk wat na die hart van Japan gerig is". Wat Korea van strategiese belang gemaak het, was nie net sy nabyheid aan Japan nie, maar sy onvermoë om homself teen buitestanders te verdedig. As Korea werklik onafhanklik was, het dit geen strategiese probleem vir Japan se nasionale veiligheid ingehou nie, maar as die land onontwikkeld bly, sou dit swak bly en sou dit gevolglik prooi vir buitelandse oorheersing uitnooi. Die politieke konsensus in Japan was dat Koreaanse onafhanklikheid gelê het, soos dit vir Meiji Japan was, deur die invoer van "beskawing" uit die Weste. Korea het 'n program van selfversterking vereis soos die hervormings na die herstel wat in Japan ingestel is. Die Japannese belangstelling in die hervorming van Korea was nie suiwer altruïsties nie. Nie net sou hierdie hervormings Korea in staat stel om buitelandse indringing te weerstaan nie, wat in Japan se direkte belang was, maar deur 'n kanaal van verandering te wees, sou hulle ook die geleentheid hê om 'n groter rol op die skiereiland te speel. Vir Meiji-leiers was die kwessie nie of Korea hervorm moes word nie, maar hoe hierdie hervormings geïmplementeer kan word. Daar was 'n keuse om 'n passiewe rol aan te neem wat die kweek van hervormingselemente binne die Koreaanse samelewing vereis en om hulle bystand te verleen waar moontlik, of om 'n meer aggressiewe beleid aan te neem, aktief in die Koreaanse politiek in te meng om te verseker dat hervorming plaasvind. Baie Japannese voorstanders van Koreaanse hervorming het tussen hierdie twee posisies geswaai.
Japan was polities swak in die vroeë 1880's, as gevolg van interne boere-opstande en samoerai-rebellies gedurende die vorige dekade. Die land het ook finansieel gesukkel, met inflasie as gevolg van hierdie interne faktore. Daarna het die Meiji-regering 'n passiewe beleid aangeneem, wat die Koreaanse hof aangemoedig het om die Japannese model te volg, maar het min konkrete hulp gebied behalwe vir die versending van die klein militêre sending onder leiding van luitenant Horimoto Reizo om die Pyŏlgigun op te lei. Wat die Japannese bekommer het, was die Chinese, wat in 1876 hul houvas op Korea gestaak het toe die Japannese daarin geslaag het om 'n regsgrondslag vir Koreaanse onafhanklikheid te vestig deur sy onderafdelingstatus te beëindig. Chinese optrede het blykbaar die magte van hervorming in Korea in die wiele gery en hul invloed oor die land weer laat geld.
1882 krisis
Die Qing-dinastie het nie 'n verenigde nasionale weermag gehad nie, maar was saamgestel uit drie hoofkomponente, met die sogenaamde Agt Banners wat die elite gevorm het. Die Eight Banners-magte is langs etniese lyne in afsonderlike Mantsjoes, Han-Chinese, Mongole, Hui-Chinese en ander etniese formasies geskei. Baniermanne wat die agt vaandels uitgemaak het, het hoër salaris as die res van die leër gekry terwyl die Manchu verdere voorregte ontvang het. In totaal was daar 250 000 soldate in die agt vaandels, met meer as 60 persent wat in garnisoene in Beijing gehou is, terwyl die oorblywende 40 persent as garnisoentroepe in ander groot Chinese stede gedien het. Die Green Standard Army was 'n 600 000-sterk gendarmerie-tipe mag wat uit die meerderheid Han-Chinese bevolking gewerf is. Sy soldate het geen basiese militêre opleiding in vredestyd gekry nie, maar daar is van hulle verwag om in enige konflik te veg. Die derde komponent was 'n onreëlmatige mag genaamd die Braves, wat as 'n soort reserwemag vir die gereelde leër gebruik is, en wat gewoonlik uit die meer afgeleë of afgeleë provinsies van China gewerf is. Hulle is gevorm in baie los georganiseerde eenhede uit dieselfde provinsie. Die Braves is soms as huursoldate beskryf, met hul vrywilligers wat soveel militêre opleiding ontvang het as wat hul bevelvoerders goeddink. Met geen vaste eenheidsorganisasie nie, is dit onmoontlik om te weet hoeveel slaggereed Braves daar in werklikheid in 1894 was. Daar was ook 'n paar ander militêre formasies, waarvan een die Huai Army was, wat onder die persoonlike gesag van die politikus, generaal en diplomaat Li Hongzhang en is oorspronklik geskep om die Taiping-rebellie (1850–1864) te onderdruk. Die Huai-weermag het beperkte opleiding deur Westerse militêre adviseurs ontvang; met byna 45 000 troepe, is dit beskou as die bes gewapende militêre eenheid in China.
Alhoewel die Chinese arsenale gevestig het om vuurwapens te vervaardig, en 'n groot aantal daarvan uit die buiteland ingevoer is, was 40 persent van Chinese troepe by die uitbreek van die oorlog nie met gewere of selfs muskette uitgereik nie. In plaas daarvan was hulle gewapen met 'n verskeidenheid van swaarde, spiese, hellebaarde, en pyl-en-boog. Teen goed opgeleide, goed gewapende en gedissiplineerde Japannese troepe sou hulle min kans hê. Daardie eenhede wat wel vuurwapens gehad het, was toegerus met 'n heterogeniteit van wapens, van 'n verskeidenheid moderne gewere tot outydse muskette; hierdie gebrek aan standaardisering het gelei tot 'n groot probleem met die behoorlike voorsiening van ammunisie.
Die Keiserlike Chinese Leër in 1894 was 'n heterogene mengsel van gemoderniseerde, gedeeltelik gemoderniseerde en byna Middeleeuse eenhede wat geen bevelvoerder suksesvol kon gelei het nie, wat gelei het tot swak leierskap onder Chinese offisiere. Chinese offisiere het nie geweet hoe om hul troepe te hanteer nie en die ouer, hoër geordende offisiere het steeds geglo dat hulle 'n oorlog kon veg soos hulle tydens die Taiping-rebellie van 1850–1864 gedoen het. Dit was ook die gevolg daarvan dat die Chinese militêre magte in grootliks onafhanklike streekbevele verdeel is. Die soldate is uit verskillende provinsies getrek wat geen affiniteit met mekaar gehad het nie. Chinese troepe het ook onder swak moraal gely, grootliks omdat baie van die troepe vir 'n lang tyd nie betaal is nie. Die lae aansien van soldate in die Chinese samelewing het ook die moraal belemmer, en die gebruik van opium en ander verdowingsmiddels was algemeen in die weermag. Lae moraal en swak leierskap het die doeltreffendheid van Chinese troepe ernstig verminder, en het bygedra tot nederlae soos die verlaat van die baie goed versterkte en verdedigbare Weihaiwei. Daarbenewens het militêre logistiek ontbreek, aangesien die bou van spoorweë in Mantsjoerye ontmoedig is. Huai-leërtroepe, hoewel hulle 'n klein minderheid in die algehele Keiserlike Chinese leër was, het aan die meerderheid van die gevegte tydens die oorlog deelgeneem.
Konflik in Korea
In opdrag van die nuwe pro-Japannese Koreaanse regering om Chinese magte met geweld te verdryf, het generaal-majoor Ōshima Yoshimasa op 25 Julie 'n gemengde brigade van ongeveer 4 000 gelei op 'n vinnige gedwonge optog vanaf Seoel suid in die rigting van Asanbaai om Chinese troepe wat by Seonghwan-stasie oos gegarnisoene was, die hoof te bied. van Asan en Kongju.
Die Chinese magte wat naby Seonghwan gestasioneer was onder bevel van generaal Ye Zhichao het ongeveer 3 880 man getel. Hulle het die naderende koms van die Japannese verwag deur hul posisie te versterk met loopgrawe, grondwerke, insluitend ses skans wat deur abatis beskerm is en deur die oorstroming van omliggende ryslande. Maar verwagte Chinese versterkings was verlore aan boord van die Brits-gehuurde vervoerder Kowshing. Eenhede van die Chinese hoofmag is oos en noordoos van Asan ontplooi, naby die hoofpad wat na Seoel lei; die sleutelposisies wat die Chinese beklee het, was die dorpe Seonghwan en Cheonan. Ongeveer 3 000 troepe was by Seonghwan gestasioneer, terwyl 1 000 man saam met generaal Ye Zhichao by die hoofkwartier in Cheonan was. Die oorblywende Chinese troepe was in Asan self gestasioneer. Die Chinese het voorberei vir 'n knypbeweging teen die Koreaanse hoofstad deur troepe by Pyongyang in die noorde en Asan in die suide te versamel.
Adromischus
Adromischus is 'n genus vetplante wat behoort tot die familie Crassulaceae.
Spesies
Daar is 29 spesies in die genus:
Britse Museum
Die Britse Museum (Engels: British Museum) is ’n beroemde gebou in Londen wat ’n groot en belangrike versameling antieke kuns, geskrifte, muntstukke, sketse, en so meer huisves. Dit is in 1753 as die eerste openbare nasionale museum ter wêreld gestig en het sy deure in 1759 vir belangstellende besoekers geopen. Van die begin af het die museum gratis toegang tot sy versamelings gebied. In sy beginjaar het die Britse Museum, wat oorspronklik in Montagu House in die Londense stadsdeel Bloomsbury gehuisves is, net 71 000 voorwerpe vertoon en ongeveer 5 000 besoekers per jaar ontvang.
Die uitbreiding van die museum se versamelings in die volgende twee en 'n half eeue het Groot-Brittanje se groeiende koloniale belange weerspieël en tot die vestiging van 'n aantal takmuseums gelei, waaronder die Britse Museum se afdeling vir natuurgeskiedenis in Suid-Kensington in 1881. Enkele dele van sy versamelings, waaronder die Elgin-marmerfries uit die Parthenon, bly omstrede aangesien hulle intussen deur hul oorsprongslande opgeëis word.
Die Britse Museum se permanente versameling, wat onder die grootstes en mees omvattendes ooit gereken word en voorbeelde van alle vastelande insluit, het intussen gegroei tot sowat agt miljoen voorwerpe wat aan die menslike geskiedenis van die vroegste tye af tot die moderne tyd asook aan die ontwikkeling van kuns en kultuur gewy is, terwyl die aantal besoekers tot meer as ses miljoen per jaar gestyg het.
Die versamelings word in 92 verskillende galerye en vertoonsale uitgestal. Die mees bekende uitstallings sluit die Rosettasteen en die argeologiese vondste van Sutton Hoo in.
Tot en met 1997, toe die Britse Biblioteek (met die Ronde Leessaal of Round Reading Room as sy middelpunt) na 'n nuwe gebou verskuif is, het die Britse Museum 'n nasionale museum van antikwiteite en 'n nasionale biblioteek onder een dak verenig. Die museum se sentrale binneplein, wat oorspronklik in die 1970's deur Colin St John Wilson ontwerp is, is in die laat 1990's deur die argitekte-ateljee Foster and Partners herontwikkel tot sy huidige vorm. Die binneplein is in 2000 deur koningin Elizabeth II plegtig ingewy en staan sedert bekend as die Queen Elizabeth II Great Court (algemeen kort Great Court genoem). Dit is tans die grootste oordakte plein in Europa.
Die museum word tans as 'n nie-departementele openbare liggaam bestuur wat deur die Britse Departement van Kultuur, Media en Sport befonds word. Net soos ander museums van nasionale belang in die Verenigde Koninkryk vra die Britse Museum geen toegangsgeld nie, met die uitsondering van leenuitstallings.
Inositol
Inositol of siklohexaan-1,2,3,4,5,6-hexol is 'n chemiese verbinding met die formule C6H12O6 oftewel (-CHOH-)6. Dit is 'n afgeleide van Sikloheksaan met ses hidroksiel-groepe, wat dit 'n poliol maak, oftewel 'n veelvuldige alkohol. Dit kan in nege moontlike stereoisomere voorkom, waarvan cis-1,2,3,5-trans-4,6-siklohexaanhexol, of mio-inositol (voorheen bekend as meso-inositol of i-inositol), die mees algemene vorm in die natuur is. Inositol is 'n suikeralkohol met die helfte van die soetheid van sukrose (tafel suiker).
Mio-inositol speel 'n belangrike rol as die strukturele basis vir 'n aantal sekondêre boodskappers in eukariotiese selle: die verskillende inositolfosfate. Daarbenewens speel inositol 'n belangrike rol as 'n komponent van die strukturele lipiede fosfatidielinositol (PI) en sy verskeie fosfate, die fosfatidielinositolfosfaat (PIP) lipiede.
Britse Museum
18de eeuse oorspronge
Die Britse Museum se oorspronge is nou verbind aan die testament van die geneeskundige, natuurkundige en versamelaar Sir Hans Sloane (1660–1753). Sloane het gedurende sy leeftyd meer as 71 000 voorwerpe versamel. Om dié versameling, waarvan die waarde op sowat £80 000 beraam is, in sy geheel vir die nageslag te bewaar, het hy dit teen 'n bedrag van £20 000, wat aan sy erfgename (sy twee dogters) uitbetaal is, aan koning George III en die Britse nasie bemaak.
Inositol
Inositol of sy fosfate en gepaardgaande lipiede kom in baie kosse voor, veral vrugte soos spanspek en lemoene. In plante dien die heksafosfaatvorm van inositol, fytiensuur of sy soute, die fitate, as fosfaatreserwe in sade, byvoorbeeld in neute en bone. Fytiensuur kom ook voor in graan met hoë semelinhoud. Fytiensuur is egter nie direk biobeskikbaar vir die mens nie. Sommige voedselvoorbereidingstegnieke breek fitate af om dit verteerbaar te maak. Wanneer inositol egter in die vorm van gliserofosfolipiede voorkom, soos byvoorbeeld in lesitien, word dit goed geabsorbeer en is dit relatief biobeskikbaar.
Mio-inositol (sonder fosfaat) is voorheen beskou as 'n lid van die vitamien B - kompleks, sogenaamde Vitamien B8 in hierdie konteks. Aangesien dit deur die menslike liggaam vanaf glukose geproduseer word, is dit nie 'n essensiële voedingstof nie.
Britse Museum
18de eeuse oorspronge
Die koning het volgens oorlewering min belang gestel in Sloane se versamelings en aangevoer dat daar in elk geval nie genoeg geld in sy skatkis was om die gewenste bedrag aan Sloane se dogters te voorsien nie. Die erflating is vervolgens deur die Britse parlement aanvaar, maar net soos die monarg was parlementslede besorg oor die koste wat aan die skenking verbonde was. So is 'n lotery geloods om die benodigde fondse in te samel. Daar is beplan om 100 000 loterykaartjies ter waarde van £3 elk te verkoop om fondse ter waarde van £300 000 in te samel.
Inositol
Isomere en struktuur
Die isomeer mio-inositol is 'n meso-verbinding, en dus opties onaktief, want dit het 'n vlak van simmetrie. Daarom was meso-inositol 'n historiese naam vir hierdie verbinding. Behalwe mio-inositol, kom vier ander stereoisomere natuurlik voor, naamlik scyllo-, muco-, D-chiro-, en neo-inositol, alhoewel in minimale hoeveelhede. Die ander moontlike isomere, L-chiro-, allo-, epi-, en cis-inositol kom nie in die natuur voor nie. Soos hulle name aandui, is L- en D-chiro inositol die enigste paar enantiomere onder die stereoisomere van inositol. In sy mees stabiele konformasie, neem die mio-inositol isomeer die stoelkonformasie aan, wat die maksimum aantal van hidroksielgroepe na die ekwatoriale posisie skuif, waar hulle so ver moontlik vanmekaar is. In hierdie konformasie, het die natuurlike mio isomeer 'n struktuur waar vyf van die ses hidroksielgroepe (die eerste, derde, vierde, vyfde en sesde) ekwatoriaal is, terwyl die tweede hidroksielgroep aksiaal is.
Biosintese
Mio-inositol word uit glukose-6-fosfaat (G-6-P) in twee stappe gesintetiseer. Eerstens word G-6-P deur 'n inositol-3-fosfaatsintase ensiem geisomeriseer om mio-inositol 1-fosfaat te vorm, wat dan deur 'n inositol monofosfatase ensiem gedefosforileer word om vrye mio-inositol te vorm. In die mens word die meeste inositol in die niere gesintetiseer, tipies 'n paar gram per dag.
Britse Museum
18de eeuse oorspronge
Die lotery het egter op 'n skandaal uitgeloop. Alhoewel die parlementswet, waarvolgens die lotery gehou is, bepaal het dat aan geen enkele deelnemer meer as twintig kaartjies verkoop sou word nie, was feitlik alle kaartjies reeds uitverkoop voordat hulle vir die breë publiek aangebied kon word. Enkele finansiers het as kansvatters munt uit die lotery geslaan, onder meer deur fiktiewe name vir die aankoop van kaartjies te gebruik en hulle dan teen 'n hoër prys te herverkoop. Twee dae ná die begin van die lotery kon 'n wins van 16 sjieling per kaartjie gemaak word.
Inositol
Funksie
Inositol, fosfatidielinositol en 'n paar van hulle mono- en polifosfate tree as sekondêre boodskappers op in 'n aantal intrasellulêre seintransduksiewëe. Hulle is by 'n aantal biologiese prosesse betrokke, insluitend: In een van die belangrike familie van seintransduksiewëe, word fosfatidielinositol 4,5-bisfosfaat (PIP2) in sellulêre membrane gestoor totdat dit deur enige van 'n aantal die seinproteïene vrygestel word en in verskeie tweede boodskappers omskep word, byvoorbeeld diasielgliserol en inositol trifosfaat.
Fitiensuur in plante
Inositolheksafosfaate, ook fitiensuur of IP6 genoem, is die belangrikste bergingsvorm van fosfor in baie plantweefsels, veral semels en sade. Fosfor en inositol in fitaatvorm is oor die algemeen nie biobeskikbaar vir diere behalwe herkouers, omdat diere nie die spysverteringstelsel ensiem phytase besit wat nodig is om die fosfaat groepe te verwyder nie. Herkouers kan fitaat verteer, aangesien die ensiem fitase deur die rumen mikro-organismes geproduseer word. Fitiensuur form ook chelate met belangrike minerale soos kalsium, magnesium, yster en sink, en maak hulle só onabsorbeerbaar, en dra by tot mineraaltekorte in mense wie se dieet afhanklik is van semels en saad vir hulle mineraalinname, soos in baie ontwikkelende lande.
Billy Crystal
Billy Crystal (gebore 14 Maart 1948) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente When Harry Met Sally... (1989), City Slickers (1991), Forget Paris (1995), en Analyze This (1999).
Britse Museum
18de eeuse oorspronge
Die wenner van die lotery is nie bekend nie, maar wél die wenkaartjie – nommer 46885. Nadat alle koste in verband met die lotery afgetrek was, het die Britse Museum 'n bedrag ter waarde van £95 194 8s 2d ontvang wat onder meer aangewend is vir die aankoop van 'n museumgebou wat die versamelings kon huisves.
Raspailia humilis
Raspailia humilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Inositol
Fitiensuur in plante
Inositol penta- (IP5), tetra- (IP4), en trifosfaat (IP3) word ook fitate genoem.
Gebruik in plofstofvervaardiging
By die 1936 vergadering van die American Chemical Society, het professor Edward Bartow van die Universiteit van Iowa 'n kommersieel lewensvatbare metode voorgestel waardeur groot hoeveelhede van inositol uit die fitiensuur herwin kon word wat natuurlik teenwoordig is koringafval. As 'n moontlike gebruik vir die stof, het hy inositol nitraat voorgestel as 'n meer stabiele alternatief tot nitrogliserien. Vandag word inositolnitraat gebruik om nitrosellulose te gelatiniseer, en word dus in baie moderne plofstowwe en vaste vuurpyl dryfmiddels gebruik.
Navorsing en kliniese toepassings
Groot dosisse van inositol is al bestudeer om depressie te behandel, maar onvoldoende bewyse bestaan vir die doeltreffendheid van hierdie behandeling.
Inositol is effektief in die bestuur van vroeggebore babas wat aan 'n risiko vir infantiele respiratoriese nood sindroom blootgestel is, of as 'n behandeling vir die toestand.
Inositol word beskou as 'n veilige en doeltreffende behandeling vir polisistiese eierstoksindroom (PCOS). Dit werk deur insuliensensitiwiteit te verhoog, wat help om eierstokfunksie te verhoog, en hiperandrogenisme te vermy. Dit verminder ook die risiko van metaboliese siekte in mense met PCOS.
Verdunningsmiddel vir dwelms
Inositol word gebruik as 'n verdunningsmiddel vir baie onwettige dwelms soos kokaïen, metamfetamien, en soms heroïen, waarskynlik as gevolg van sy oplosbaarheid, poeieragtige tekstuur, en laer soetheid (50%) in vergelyking met die meer algemene suikers.
Voedingsbronne
Mio-inositol is natuurlik teenwoordig in 'n verskeidenheid van voedsel, hoewel tabelle van voedselsamestellings nie altyd onderskei tussen lesitien, die biobeskikbare vorm, en die onbeskikbare fitaat vorm in graan. Voedsel met die hoogste konsentrasies van mio-inositol (insluitende sy verbindings) sluit in vrugte, bone, graan en neute. Bone en graan bevat egter groot hoeveelhede van fitaat.
Britse Museum
18de eeuse oorspronge
Op 15 Januarie 1759 het die Britse Museum sy deure vir die belangstellende publiek geopen. Sy versamelings is aanvanklik in Montagu House, 'n 17de eeuse herewoning, gehuisves wat in die stadsdeel Bloomsbury op die perseel van die huidige gebou geleë was en vir £20 000 van die Montagu-familie aangekoop is.
Met die uitsondering van die twee wêreldoorloë het die museum sy deure sedertdien ononderbroke oop gehou en sy openingstye geleidelik verleng. Die museum is daagliks oop van 10:00 tot 17:00.
Naakslak
Naakslakke, is 'n algemene naam vir enige skulplose aardse buikpotige weekdier. Die woord naakslak word ook dikwels gebruik as deel van die algemene naam van enige buikpotige weekdiere wat geen dop het nie, 'n baie verminderde dop, of slegs 'n klein interne dop, veral seenaakslakke en halfnaakslakke (dit is in kontras met die algemene naam slak, wat van toepassing is op buikpotiges met 'n opgerolde dop wat groot genoeg is sodat hulle die sagte dele volledig in die dop kan terugtrek).
Weef
By die weefproses word 2 draadstelsels, die lengtedraad (kettingdraad) en die breedtedraad (inslagdraad), onderling loodreg gekruis. Alle lengtedrade is op 'n weefgetou naasmekaar gespan. Telkens word 'n deel van die lengtedraad gelig sodat die inslagdraad deur die skeiding wat ontstaan, getrek kan word.
Vir die deurtrek van die inslagdraad is verskillende stelsels ontwikkel waarmee die weefsnelheid aansienlik verhoog is. 'n Weefstof bestaan uit 2 draadstelsels. die kettingdraad (ook die lengtedraad of skering genoem) en die inslagdraad (die breedtedraad), wat enkele voorbewerkings ondergaan voordat hulle in die weefproses loodreg gekruis word.
- Die kettinggaring word eers uitgespoel om dit te reinig. Die vereiste hoeveelheid (lengte) word dan op ŉ garingspoel gebring en deur volgehoue spanning word swak plekke in die garing blootgelê, sodat daar tydens die weefproses geen breuke kan ontstaan nie.
- Om die kettinggaring sterker en gladder te maak, word die garings in 'n pap (meestal 'n setmeelverbinding) gedompel. In die proses word die vesels van die garingdraad aanmekaargelym en is hulle beter bestand teen die spanning en wrywing tydens die weefproses.
- Vervolgens word die aantal drade per sentimeter bepaal (kettingdigtheid). Die lengte van die kettingdraad op die kettingboom bepaal die lengte van die uiteindelike weefstof.
Soms word die inslaggaring ook gedompel, hoewel daar aan die garing minder hoë eise gestel word as aan kettinggaring.
Die oplig van die kettingdrade
Op die weefmasjien word die lengtedrade deur die hewelogies van minstens 2 kamme geryg. Deur hierdie kamme beurtelings te lig en 'n inslag deur die skeiding wat ontstaan, te voer, word die drade tot 'n weefstof deurgevleg. Weefgetoue waarmee ingewikkelder patrone gemaak kan word, het meer kamme. Wanneer ŉ kam gelig word, word 'n klein deeltjie van die kettingdrade telkens opgelig.
Tot 12 kamme kan deur nokke op 'n sentrale as aangedryf word. Met behulp van 'n dobbie kan tot 36 kamme aangedryf word. By so 'n dobbieweefmasjien word die weefpatroon deur middel van ŉ geperforeerde kaart versorg, en ŉ spesiale transmissiemeganisme word gebruik om deur elke perforasie 'n ooreenstemmende kam te lig. Wanneer die weefpatrone groter, ingewikkelder en meer gevarieer word, word 'n jacquardweefmasjien gebruik.
Hier word geen kamme meer gebruik nie, maar elke hewel (waardeur 'n enkele garingdraad loop) word afsonderlik opgelig. Die hewels word elkeen om die beurt in werking gestel deur 'n papierband waarin daar 'n weefpatroon (of weefprogram) gepons is. Die verskillende maniere waarop die ketting- en inslagdrade mekaar kruis, het 'n groot uitwerking op die sterkte en voorkoms van die stof.
Die algemene effebinding word effekatoen-, linne-, taf- of lakenbinding genoem wanneer onderskeidelik katoen-, linne-, sy- of wolgaring gebruik word. Van die effebinding is 'n groot aantal ander bindingtipes afgelei, soos byvoorbeeld kettingrib. Hier word deur die skeiding in plaas van een inslag, twee inslagdrade gevoer. Die visgraatbinding, die graankorrelbinding (wat vir teedoeke gebruik word weens sy hoë vogabsorberende vermoë) en die wafelbinding is ook van die effebinding afkomstig.
Adromischus schuldtianus
Adromischus schuldtianus is 'n meerjarige vetplant wat deel is van die Crassulaceae familie. Die plant is endemies aan die Namibië.
Weef
Die insteek van die inslag
By die handweefgetou word die inslag met die hand (of met 'n slagtou) deurgesteek. By die meganiese weefproses word die inslagdraad deur middel van inslagstok in 'n skietspoel deur die skeiding gestuur. Hierdie outomatisering van die weefproses verbeter die gehalte van die weefstof.
Adromischus schuldtianus
Die plant het drie subspesies:
Weef
Die insteek van die inslag
Die produksie per man-uur is ook veel hoër. Die skietspoel bevat 'n spoel met garing (die inslagtol) wat outomaties vervang word sodra dit byna leeg is. Vir hierdie doel is die weefmasjien met 'n trommagasyn vol inslagtolle toegerus. 'n Hamertjie druk die vol inslagtol in die skietspoel, terwyl die leë inslagtol deur 'n opening in ŉ opvangbak val.
By die unifil-apparaat word die leë inslagtol weer outomaties vol gewikkel. Die inslaggaring word met 'n pneumatiese reinigingstelsel skoongehou, soda! daar geen stofdeeltjies op die weefstof beland nie. Die inslagdraad kan ook veelkleurig wees. Om 'n Brabantdoek te weef, word 18 blou en 18 wit inslagdrade gebruik, en in die kettingrigting afwisselend 20 blou en 20 wit.
Moderne weefstelsels
Die swaar skietspoele wat deur die inslagstokke deur die skeiding geskiet word, het aanvanklik baie geraas en slytasie veroorsaak, en bowendien het dit die weefsnelheid beperk. In die moderne weefmasjien is hierdie spoele deur ander inslagstelsels vervang. Die Sulzer-weefmasjien het klein projektiele wat die inslagdraad met behulp van 'n draadklem kan vashou. Hierdie klem pik die draad op van 'n groot spoel wat langs die weefmasjien staan.
'n Draadspanner en 'n verstelbare draadrem sorg daarvoor dat die kragte wat op die inslagdraad inwerk, tot 'n minimum beperk word. Sodra die projektiel deur die skeiding geskiet is, word die draad deurgeknip. Die garingpuntjies wat aan die rande uitsteek, word deur naalde in die volgende skeiding gelê en saamgeweef sodat die weefstof nie kan uitrafel nie (selfkant). Deur middel van ŉ vervoerstel word die projektiele onder die skeiding deur weer na hul beginpunt gevoer.
By die gebruik van meer projektiele kan (by weefstowwe van 3 m breedte) 200 inslae per minuut aangebring word. In vergelyking met die konvensionele weefgetou het die Sulzerstel 'n groter produksievermoë en is dit stiller. Daarby het sekere meganiese werksaamhede verval, soos byvoorbeeld die opwikkel van die inslagtol en die onderhoud en vervanging van die skietspoel. Die kettingdrade word ook beter beskerm omdat hulle nie meer deur die spoel geraak word nie.
By sommige weefmasjiene bring die projektiel die inslagdraad nie heeltemal deur die skeiding nie, maar 'n klem van die ander kant af voer die draad verder. In die Rüti-te Strake-getou word geen projektiel gebruik nie. Die inslagdraad word deur 'n lugstroom deur die skeiding geblaas. Die inslag in hierdie lugstraalgetou verkry sy aanvangsnelheid in die hoofstraalpyp waardeur die draad gaan. Verdere beweging van die draad deur die skeiding word meegebring deur lugstraaltuite oor die hele breedte van die masjien. In 'n waterstraalgetou word die inslag deur middel van waterstraaltjies uit spuittuite in die skeiding gebring.