Aanpassing_(biologies)
Korttermynaanpassings Julian Huxley het die hele doel van evolusie gesien as die vergroting van die individu se aanpassings­vermoë. Hy was van mening dat hoe hoër die individu ontwikkel, hoe minder hy deur een bepaalde omgewing beperk sal word en dat individue hulle deur verdere ont­wikkeling by steeds meer uiteenlopende milieus sal kan aan­ pas. Dit beteken dus dat aan­ passing op die kort termyn, wat ookindividuele aanpassing genoem kan word, 'n resultaat is van langdurige aanpassing op die lang termyn(genetiese aan­ passing). Dit is'n logiese argument, omdat die plant of dier met 'n groter individuele aan­passingsvermoë in 'n groter ver­skeidenheid omstandighede kan lewe en op dié manier dus 'n groter kans op oorlewing het. 'n Beroemde voorbeeld van so 'n aanpassing is die perdeblom (Taraxacuf!1 officnale), waarvan 'n wortel as eksperiment in twee helf­tes gesny is. Die een helfte is in die vlakte oorgeplant en die ander helfte in die berge. Daar het dade­lik twee plante ontstaan wat op die oog af so verskillend gelyk het dat mens moeilik kon glo dat dit een aanpassing  (blologles) en dieselfde soort was. Die een in die berge was 'n klein en saamge­dronge plant en die een op die vlakte sappig en groot. So 'n varia­sie, wat nie op 'n erflike verskil nie, maar op die groot verskille in die verskillende omgewings  berus, word modifikasies genoem. Omdat dit in hierdie geval oor 'n aan­passing in vorm gaan, word dit morfologiese individuele aan­ passing genoem. Die mens is meer vertroud met daaglikse fisiologiese individuele aanpassings. Ons oë pas hulle by die ligintensiteit aan. Dit duur miskien 'n paar oomblikke en 'n heftige geknip van die oë, maar daar is 'n duidelike aan­ passing as 'n mens skielik uit 'n donker saai in  helder sonlig in loop. By emigrasie van 'n koue na 'n tropiese klimaat  moet  die liggaam hom grotendeels by die hoër temperatuur,  verskil in vogtigheid, lugdruk  en die nuwe ritme van seisoene aanpas. Dit word akklimatisasie genoem. Die sweetkliere begin gou al daaraan gewoond raak om meer vog af te skei, en die vel beskerm homself deur bruin te word teen son­ straling. Rasse wat al duisende jare in die trope woon, het hierdie eienskappe erflik  verkry. ­Blankes uit die noorde moes dit  deur indivi­duele aanpassing verkry. Dieselfde verskil sien ons tussen die reeds genoemde groen diere wat hulle groen kleur geërf het om in 'n groen omgewing te kan bly en die verkleurmannetjie wat ge­durende sy leeftyd talie male van kleur verander om by sy agter­ grond aan te pas (fisiologiese individuele aanpassing). Deur te leer uit ervaring is ook 'n vorm van aanpassing. By ver­skillende diere vind ons voorbeelde van vroeër opgedoende ervarings, uitvindings en  ontdekkings  wat deur soortgenote nagevolg is. Die dieet van mensape is byvoorbeeld grotendeels die  resultaat  van vorige ervarings wat deur die wyfie aan die volgende geslag geleer of oorgedra word. Die leervermoë is die sterkste ontwikkel by die mens. Aan hierdie vorm van aanpassing het die mens waarskynlik meer te danke as aan die buigsaamheid van sy biolo­giese gestel. Dit bly van groot belang dat die mens biologies van wyd uiteenlopende  voedselsoorte kan lewe en wyd uiteenlopende kli­ mate kan verdra. Met sy leer­ vermoë maak die mens egter ge­durig gebruik van die ervaring van ander en danksy sy taal, ook nog van die ervaring van vorige ge­slagte. Daar skuil egter 'n gevaar in die mens se suksesvolle aanpassing op die kort termyn. Hierdie aanpassing laat hom verkeerdelik onder die indruk verkeer dat hy moontlik aan die grense en be­ perkinge van sy erflike aanpassingsvermoë kan ontsnap. Die feit dat daar vandag omgewingsbeheerprobleme be­ staan, is waarskynlik die gevolg daarvan dat ons te na aan hierdie grense gekom het of hulle selfs oorgesteek het. Besoedeling begin reeds te groot word vir ons erflik vasgeledgeaanpassingsvermoë. Miskien is groot aggressiwiteit en sekere sielkundige afwykings juis die resultaat van die kloof tussen ons oorspronklike lewens­ omgewing, waarby ons oor dui­ sende jare aangepas het, en die hedendaagse geïndustrialiseerde wêreld - 'n drastiese verandering, waarby ons in 'n kort tydjie so vinnig moet aanpas dat die mens se aanpassingvermoë waarskynlik nie meer sal kan bybly  nie.