cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesus van Nasaret (Gnosties-Christelike benadering)
Ander verskille met die Paulinies-ortodokse tradisie
Christelike Gnostisiste het veral in vroeë tye die tradisionele Christelike kerke erg omgekrap met beweringe dat Jesus die geheime kennis net aan hulle openbaar het, en nie aan die res van die Christendom nie. Jesus se verlossingsboodskap maak dit dus nie vir alle mense moontlik om verlos te word soos die ortodoks-Pauliniese Christelike tradisie dit stel nie, maar net vir dié groepie uitgesoektes.
Problematiek
Behalwe vir die verskille in Jesus se leerstellinge oor verlossing, verskil die Gnostiese Jesus oënskynlik dikwels lynreg van die ortodokse interpretasie. Die probleem lê in die feit dat Jesus van Nasaret gedurende sy sendingwerk 'n persoonlike ontwikkeling deurgemaak het waartydens sy opvattings en leerstellings soms drasties verander het. Sonder inagneming van hierdie psigologiese proses en die chronologie van sy beweerde uitsprake (waarin hy byvoorbeeld eers die swaard sou bring en op 'n later tydstip oor naasteliefde predik - 'n verwysing na Jesus se uiteindelike besluit om nie as 'n rewolusionêre bevryder van die Romeinse heerskappy oor Judaea op te tree nie, maar eerder as 'n spirituele verlosser) sal die wetenskaplik-teologiese ondersoek nie tot logiese gevolgtrekkings kan kom nie.
Christ
Esteban Ocon
Esteban Ocon (Évreux, 17 September 1996) is 'n Franse renjaer vir die Alpine-Renault-renspan. Hy was voorheen onder kontrak by die Mercedes AMG Petronas F1-span as toetsbestuurder.
Komnina
Komnina (Grieks: Κομνηνά) is 'n dorp in Wes-Masedonië, in Griekeland. Dit het 690 inwoners in 2011 gehad en lê tussen die streke Kozani, Florina en Pella. Dit is die setel van die munisipaliteit van Vermio.
Pofadder-skaamooghaai
Die pofadder-skaamooghaai (Haploblepharus edwardsii) is endemies aan Suid-Afrika en kom voor van Saldanhabaai tot by Stormsrivier. Die haai word 60 cm lank en die twee dorsale vinne is ewe groot. Die haai is grysbruin met groterige oranjebruin kolle op. Die hele lyf is bedek met wit kolletjies. Die haai is ovipaar en lê 2 eiers op 'n keer. In Engels staan die haai bekend as Puffadder shyshark.
Anne-Marie Johnson
Anne-Marie Johnson (gebore 18 Julie 1960) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Robot Jox (1989) en in die televisiereekse In the Heat of the Night (1988), JAG (1995), en Bones (2005).
Boemerang 11:15
Boemerang 11:15 is 'n Afrikaanse rolprent wat op 16 Junie 1972 uitgereik is. Die film is deur Kavalier Filmproduksies in Kaapstad geskiet.
Genre
Die rolprent is 'n drama en gruwelfilm (riller).
Storielyn
Die werklose Ben Venter se kulkunsies by sy dogter Karen se skool beïndruk 'n pa in die gehoor, en hy bied Venter 'n werk aan. Maar Venter is geskok wanneer hy hoor watse werk hy vir R25 000 moet doen. Hy moet twee tasse by die lughawe omruil, en die een wat hy moet aflewer, bevat 'n bom. Die terroriste se teiken is Johan van Buuren, 'n belangrike Suid-Afrikaanse diplomaat in die VVO. Venter weier, maar dan speel Groenewald sy troefkaart: Drie van sy makkers het Karen daardie oggend op pad skool toe ontvoer, en hy sal hul beveel om haar dood te maak as Ben nie aan sy eis gehoor gee nie.
Frederick Burtwell
Frederick Burtwell (23 Desember 1900 – 16 November 1948) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Down Our Street (1932), French Leave (1937), en The Dark Tower (1943).
Arthur Jensen
Arthur Jensen (9 November 1897 – 28 November 1981) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tretten Aar (1932) en Our Home Is Our Castle (1971), en in die televisiereekse Huset på Christianshavn (1970) en Matador (1978).
Gerhard Barkhorn
Gerhard "Gerd" Barkhorn (20 Maart 1919 - 8 Januarie 1983) was die tweede mees suksesvolle vegvlieënier van alle tye naas die mede-Luftwaffe-vlieënier Erich Hartmann gewees. Behalwe Hartmann, is Barkhorn die enigste vegvlieënier wat 300 vyandige vliegtuie kon neerskiet.
Hy is in 1919 in die Weimar-republiek gebore, en het in 1937 by die Duitse lugmag, of te wel die Luftwaffe aangesluit, en sy opleiding in 1939 voltooi.
Barkhorn het in Mei 1940 sy eerste gevegssendings tydens die Slag van Frankryk gevlieg, en daarna aan die Slag van Brittanje deelgeneem. Hy het egter geen vyandige vliegtuie neer geskiet nie. Barkhorn skiet sy eerste vliegtuig af in Julie 1941, waarna hy geleidelik al meer van die Sowjetse vliegtuie verwoes. In Maart 1944 is die tweede hoogste toekenning van die Duitse weermag, ook bekend as die Wehrmacht, aan hom toegeken toe hy die Ridderkruis van die Ysterkruis met eikeblare en swaarde vir 250 oorwinnings in die lug ontvang het. Ondanks die feit dat hy die tweede mees suksesvolle vegvlieënier in die lugvaartgeskiedenis is, is die Ridderkruis met eikeblare en swaarde nie aan Barkhorn toegeken nie; selfs nadat hy sy 300ste slagoffer op 5 Januarie 1945 neergeskiet het.
Barkhorn het 1 110 sendings gevlieg en word met 301 oorwinnings aan die Oostelike Front teen die Sowjet-Rooi Lugmag gekrediteer. Hy het saam met die beroemde Jagdgeschwader 52 (52ste vegvliegtuig-eskader) met sy mede-vegvlieëniers Hartmann en Günther Rall gevlieg, sowel as saam met die Jagdgeschwader 2 (2de vegvliegtuig eskader). Hy het ook op 'n stadium die Jagdgeschwader 52 aan die oostelike front verlaat en by die Jagdgeschwader 3 (3de veg-eskader) aangesluit en Duitsland teen Westelike Geallieerde lugaanvalle verdedig.
Barkhorn het hom in Mei 1945 aan die Westerse geallieerdes oorgegee en is later daardie jaar vrygelaat. Na die oorlog het Barkhorn by die Duitse lugmag van die Bundeswehr aangesluit waar hy tot 1975 gedien het. Op 6 Januarie 1983 was Barkhorn in 'n motorongeluk saam met sy vrou, Christl. Sy het oombliklik gesterf, en hy het twee dae later op 8 Januarie 1983 aan sy beserings beswyk.
Slag van Boomplaats
Die Slag van Boomplaats is 'n veldslag wat op 29 Augustus 1848 naby Jagersfontein tussen Voortrekkers onder Andries Pretorius en Britse magte van Harry Smith plaasgevind het. Pretorius was in bevel van ongeveer 300 man teenoor Smith se 1 200 man. Hoewel die Britte die slag gewen het en Pretorius se mag op die vlug moes slaan, het hy slegs sewe ongevalle gehad teenoor die twee-en-twintig (sestien volgens sommige bronne) aan die Britse kant. Die slag was die eerste gewapende stryd van die Boere teen Britse besetting van die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier. Die nasleep daarvan het ook gelei tot die eerste teregstelling van 'n Kaapse Rebel deur die Britse owerheid in die Kaap.
Agtergrond
Harry Smith annekseer die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier op 3 Februarie 1848 as die Oranjerivier-Soewereiniteit. Pretorius wat reeds begin voel het dat gewelddadige teenstand teen die Britte moontlik die enigste weg na vryheid was, vaardig op 8 April 1848 Een Algemene Oproeping uit waarin hy die Voortrekkers daarop wys dat hulle nooit daarin sal slaag om hulself vry te trek of te vlug nie, maar die wapen sal moet opneem. Die Ohrigstadse Volksraad en A. H. Potgieter berus hulle egter by die Britse anneksasie van die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier. Potgieter belê op 15 Mei 1848 'n vergadering op Potchefstroom waar daar besluit word om die oorlogsplanne te laat vaar en Potgieter instem om die Britse owerheid te versoek om Winburg aan die republikeinse noorde af te staan. Pretorius bedank as Kommandant-generaal en gaan woon op sy plaas in die Magaliesberg. In Junie 1848 word Pretorius versoek om te help in die verset teen T. J. Biddulph wat deur die Britse owerheid as magistraat aangestel is in Winburg. Pretorius word op 20 Junie 1848 aan die Sandrivier as Kommandant-generaal verkies. 'n Protesveldtog word georganiseer om die Goewerneur van die Kaapkolonie te oortuig dat die meerderheid in die Oranjerivier-Soewereiniteit teen Britse heerskappy gekant is. Pretorius gaan Winburg op 12 Julie met 'n groot gewapende mag binne. In Bloemfontein dryf hy en 'n duisend-sterk kommando onder majoor H.D. Warden uit. Vandaar vertrek hy na die Oranjerivier waar hy by Bothasdrif, teenoor Warden se kamp, sy laer trek. Pretorius pleit steeds die terugtrekking van Britse beheer oor die gebied noord van die Oranje. Smith se reaksie is egter om Pretorius op 22 Julie tot "rebel" te verklaar en 'n losprys van £1 000 op Pretorius se kop te plaas. Pretorius laat ook nie op hom wag nie en toon sy minagting vir Smith en sy proklamasie deur op 3 Augustus in Bloemfontein 'n plakkaat uit te vaardig onder die naam "Koning Andreas I, koning van die Immigrante van die noordelike gebiede van Suidelike Afrika" en 'n losprys van £3 000 sterling op Smith se kop te plaas. Warden het besef dat 'n gewapende konflik met die Boere verreikende gevolge kon hê en het Smith daarteen probeer waarsku, maar dié het hom gerusgestel met die woorde: "My dear fellow, pray bear in mind that the Boers are my children!".
Britse opmars en die slag
'n Britse mag word ook noordwaarts gestuur om die Britse bewind oor die Oranjerivier-Soewereiniteit te herstel. Pretorius wat gehoop het hy kon bloedvergieting vermy val op 16 Augustus 1848 terug in die rigting van Bloemfontein wat die Britse magte later in staat stel om die rivier onverhinderd oor te steek. Smith het Kolonel George Buller beveel om 'n mag te mobiliseer en na die Oranjerivier op te trek. Hulle bereik Colesberg op 21 Augustus waar hulle by ander eenhede aansluit. Sir Harry daag ook kort daarna uit Kaapstad op om die bevel oor te neem.
Smith was in bevel van die twee Skuttersbrigade troepe en twee elk van die 45ste en die 91ste Regimente, 'n afdeling van die Kaaps Berede Skutters (Pandoere), drie sesponder-veldkanonne, en onder bevel van Lt. Dynely van die Koninklike Artillerie en 'n klein eenheid van Sappeurs en Mineurs. Verder het die Mediese Department bestaan uit Mnr. Hall, Dr. Atkinson en 'n Mnr. Power. Voorrade is met 'n kommissariaat van 117 waens onder beheer van 'n span Griekwas gekarwei. Daar was altesaam 1 200 soldate.
Alhoewel die Boere nie beroepsoldate was nie was hulle formidabele teenstanders aangesien hulle uitstekende skuts was. Hul enigste kanon was Ou Grietjie, 'n brons skeepskanon - maar nie die een wat in die Slag van Bloedrivier gebruik is nie. Die Boere was egter almal berede wat hulle baie beweegbaar gemaak het.
Die Britte het die Oranjerivier onverhinderd oorgesteek en in die rigting van die plaas Boomplaats op pad na Bloemfontein begin beweeg. Op 29 Augustus het die Britte op die verlate plaas Touwfontein ontbyt geëet. Hier vind hulle uit dat Pretorius stelling ingeneem het in 'n reeks lae koppies omtrent twaalf myl weg regs van die pad na Boomplaats. Smith het die teiken vroeg in die namiddag bereik en onmiddellik tot aanval oorgegaan.
Die Kaapse Berede Skutters aan die linkerkant, die 45ste in die middel en die Skuttersbrigade aan die regterkant, met die 91ste wat as 'n reserwemag gereserveer is. Kaptein Murray het sy swaard getrek en die teken gegee om aan te val. Die 45ste het onder swaar vuur deurgeloop en kon slegs die Boere posisies handhaaf toe die 9lste ter ondersteuning opgekom het. Die Kaapse Berede Skutters het 'n Boere sy-aanval verslaan, wat gepoog het om die waens en agter die magte aan te val, en hulle doelwitte bereik. Die Skutters Brigade het ook in hulle doelwitte geslaag en Pretorius moes na drie ure op die vlug slaan en oor die Vaalrivier terug trek.
Twee-en-twintig Britte waaronder twee Britse offisiere het in die slag omgekom en 38 gewond insluitend Sir Harry wat in die hakskeen gewond is. Sewe boere het omgekom en vyf is gewond.
Nasleep
Volgens F.A. Venter het een van die boere, Thomas Frederik Hermanus Dreyer (23), van Winburg, se perd in die slag weggehardloop wat die Britte in staat gestel het om hom krygsgevangene geneem. Hy is in Bloemfontein deur 'n krygshof as 'n "rebel" teen die Britse regering ter dood veroordeel en ondanks verskeie vertoë op 4 September 1848, saam met 'n Britse soldaat wat in die slag gedros het, Michael Quigley, op die paradegrond voor die Bloemfonteinse stadshuis deur 'n vuurpeloton doodgeskiet. Dreyer is hiermee die eerste persoon wat as 'n Kaapse Rebel tereggestel word. Frederich Peter Schnehage, 'n Winburgse immigrante sakeman uit Duitsland is ook tot dood veroordeel. Sy graf was reeds klaar buite Winburg gegrawe en hy is die dorp uitgelei om geskiet te word, maar die tussentrede van sekere persone van Winburg het daartoe gelei dat sy lewe gespaar is.
Smith het ook op verskeie plase van Boere wat by die slag betrokke was beslag gelê, op hulle wapens beslag gelê en hulle swaar beboet as gevolg van wat hy beskou het as hulle deelname aan die "rebellie".
Pretorius het na sy plaas by die Magaliesberge teruggekeer. Daar hoor hy dat sy vrou in sy afwesigheid oorlede en begrawe is. Hy is 'n jaar later met die negentienjarige Petronella de Lange getroud. Die nederlaag by Boomplaats het 'n ernstige knou gegee aan sy status as Voortrekkerleier. Hy speel egter wel nog 'n rol in die vereniging van die verskillende groepe noord van die Vaalrivier en hy speel 'n belangrike rol in die diplomatieke sukses by die Sandrivierkonvensie waar Brittanje vir die eerste keer 'n onafhanklike gebied vir die Voortrekkers of Boere erken.
Die Oranjerivier-Soewereiniteit self sou onder Britse beheer bly tot op 23 Februarie 1854 toe die Bloemfontein-konvensie geteken is waarna die gebied die Republiek van die Oranje-Vrystaat geword het. Pretorius het intussen in 1853 te sterwe gekom.
'n Monument is in Kaapstad ter ere van die Britse gesneuweldes in die slag opgerig. Die monument is egter ernstig deur vandale beskadig. Die kroonstuk van die obelisk van metaal is gesteel en slegs die voetstuk staan nog op die hoek van Waal- en Victoriastraat by die St. George-katedraal. Die gesneuweldes word ook in die katedraal met 'n uitbeelding gedenk. Daar is ook in 'n kerk in Plymouth, Engeland, 'n plaket ter ere van die Britse gesneuweldes. Op die terrein van die slag is daar 'n eenvoudige granietmonument vir die gesneuwelde Boere en in 'n begraafplasie vir die grafte van die Britse soldate.
Die digter Gilbert Gibson, 'n nasaat van F.P. Schnehage wat aan die slag deelgeneem het, het in 2006 'n digbundel met die naam Boomplaats uitgebring. In die bundel vorm die Boere se stryd teen die Britte vanaf die Slag van Boomplaats in 1848 tot die Tweede Vryheidsoorlog een van vier kontekste tot die gedigte.
Makatinivlakte
Die Makatinivlakte lê aan die onderkant van die Pongolapoortdam en strek ooswaarts tot teen die Indiese Oseaan in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Kanale van die Pongolapoortdam bedien die vlakte om suikerriet, subtropiese vrugte, rys en koffie te verbou.
Stephanie Zimbalist
Stephanie Zimbalist (gebore 8 Oktober 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Awakening (1980) en A Timeless Love (2016), en in die televisiereeks Remington Steele (1982).
Lady Selborne, Pretoria
Lady Selborne is 'n voorstad in die weste van Pretoria, Suid-Afrika. Dit is wes van Mountain View en teenaan die snelweg geleë.
Jeff Masemola
Jeff Masemola (ook bekend as The Tiger of Azania en Bra Jeff) is op 12 Desember 1931 in Bon Accord naby Pretoria gebore, en het in Atteridgeville grootgeword. In 1958 sluit hy by die ANC-jeugliga aan, en in 1959 sluit hy by die Pan Africanist Congress of Azania (PAC) aan as een van die stigterslede.
Astrachan
Astrachan (Russies: А́страхань) is 'n groot stad in die Suid-Europese deel van Rusland en die hoofstad van die Astrachan-oblast. Die stad is geleë aan die Wolga-rivier, waar dit in die Kaspiese See uitmond. Met die laaste sensus in 2013 was die inwonertal 527 345.
Jeff Masemola
Masemola was in 1963 die eerste persoon wat onder apartheid lewenslank tronk toe gestuur is na Robbeneiland, nadat hy en 14 ander PAC-aktiviste aangekla is, en skuldig bevind is aan sameswering om sabotasie te pleeg. Hy word beskou as die langsdienende politieke gevangene in die moderne geskiedenis, nadat hy 26 jaar op Robbeneiland en ander gevangenisse deurgebring het, en is op 10 Oktober 1989 vrygelaat
Dynamo (towenaar)
Steven Frayne (gebore 17 Desember 1982), algemeen bekend onder sy verhoognaam "Dynamo", is 'n Engelse kulkunstenaar. Hy is die beste bekend vir sy bekroonde televisieprogram, Dynamo: Magician Impossible, wat vanaf Julie 2011 tot September 2014 uitgesaai is.
Rugbywêreldbeker 1987
Die Rugbywêreldbeker 1987 (Engels: 1987 Rugby World Cup; Maori: Ipu o te Ao Whutupōro 1987) is van 22 Mei tot 20 Junie 1987 in Australië en Nieu-Seeland beslis. Dit was die eerste rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR; nou Wêreldrugby) aangebied word.
Birger Jensen (akteur)
Birger Jensen (10 Junie 1945 – 18 Junie 1998) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tre små piger (1966), Smile, Emil (1969), en Agent 69 in the Sign of Scorpio (1977), en in die televisiereeks Rejseholdet (1983).
Natalia Republiek
Die Natalia Republiek was 'n Boererepubliek met 'n kortstondige bestaan. Dit is in 1839 deur Natalse Voortrekkers gestig kort na die beroemde Slag van Bloedrivier. Die republiek was geleë aan die kus van die Indiese Oseaan, noodoos van die Oos-Kaap en is te vore Natalia gedoop deur Portugese seevaarders. Die republiek is in 1843 deur Brittanje beset en geannekseer.
Die Britte het die Voortrekkers as hulle onderdane beskou en was gekant teen die idee dat hulle onderdane kon wegtrek na grondgebied wat buite hulle beheer was. Na die Britse anneksasie van die Natalia Republiek het meeste van die Voortrekkerboere noord na die Transoranje en Transvaal getrek. Die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier is later ook deur Brittanje geannekseer as die Oranjerivier-Soewereiniteit voordat dit later omskep is in die Oranje-Vrystaat republiek en die Zuid-Afrikaansche Republiek in die Transvaal gevestig is.
Rugbywêreldbeker 1987
16 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 1987 deelgeneem: Die destydse sewe lede van die IRVR (Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland en Wallis), saam met die voorste nielede wat deur die IRVR genooi is (Argentinië, Fidji, Italië, Japan, Kanada, Roemenië, Tonga, die Verenigde State en Zimbabwe). Vir Wes-Samoa is ten spyte van ’n beter speelkwaliteit in vergelyking met sommige van die genooide nasionale rugbyspanne nie ’n uitnodiging gestuur nie. Die Sowjetunie is wel genooi om aan die toernooi deel te neem, maar hulle het weens Suid-Afrika se lidmaatskap by die IRVR dié aanbod verwerp. Suid-Afrika kon nie aan die rugbywêreldbeker deelneem nie as gevolg van ’n sportboikot teen dié land weens sy voortgesette apartheidsbeleid.
Nieu-Seeland het die eindstryd op Edenpark in Auckland teen Frankryk met 29–9 gewen en sodoende die eerste rugbywêreldkampioen geword. Wallis het in die derde en Australië in die vierde plek geëindig; interessant genoeg het die vier poelwenners as die vier beste spanne van die toernooi geëindig. Die kwarteindstryd wat Frankryk teen Australië met 30–24 gewen het, word as een van die beste wedstryde in die rugbywêreldbekergeskiedenis beskou.
Toewysing
Aan die begin van die 1980’s het die idee van ’n rugbywêreldbekertoernooi opgedaag, maar tydens ’n vergadering van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRVR) is dié voorstel verwerp. Die Australiese en Nieu-Seelandse beheerliggame het vervolgens – onafhanklik van mekaar – ’n brief vir die IRVR geskryf, waarin hulle op die aanbieding van ’n rugbywêreldbekertoernooi aangedring het. 1985 is die voorstel, ten spyte van veral Britse en Ierse weerstand, goedgekeur. Vervolgens is aan Australië en Nieu-Seeland die Rugbywêreldbeker 1987 toegewys. Die beslissende stem was van Suid-Afrika wat die projek ten spyte van die voortgesette boikot teen die land weens apartheid ondersteun het.
Deelnemers
Die sewe lede van die IRVR het regstreeks vir die Rugbywêreldbeker 1987 gekwalifiseer: Die twee gashere Australië en Nieu-Seeland, die vier tuisnasies Engeland, Ierland, Skotland en Wallis asook Frankryk. Die IRVR-lid Suid-Afrika is in 1984 weens sy apartheidsbeleid van die beplande toernooi geskors; nasionale rugbyspanne van ander deelnemende lande het egter ook ná die Rugbywêreldbeker 1987 wedstryde teen die Springbokke gespeel. Vir die oorblywende nege plekke is nie ’n kwalifisering gehou nie. Die nasionale rugbyspanne van Argentinië, Fidji, Italië, Japan, Kanada, Tonga, die Verenigde State en Zimbabwe is deur die IRVR genooi om deel te neem. Wes-Samoa is egter nie genooi nie, ten spyte van sy beter plasing op die destydse nieamptelike wêreldranglys bo Tonga. Die Sowjetse nasionale rugbyspan is ook vir die toernooi genooi, maar hulle het die aanbod uit protes teen die Suid-Afrikaanse IRVR-lidmaatskap verwerp. Vervolgens het Roemenië die Sowjetunie vervang.
[[Lêer:1987 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Australië het elf wedstryde op twee verskeie plekke gehuisves, terwyl Nieu-Seeland 21 wedstryde op nege plekke aangebied het.
Formaat
Die Rugbywêreldbeker 1987 is oor 29 dae tussen 16 verskillende spanne oor 32 wedstryde beslis. Dit het op 22 Mei 1987 op Edenpark in Auckland met die openingswedstrydwedstryd tussen die medegasheer Nieu-Seeland en Italië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 20 Junie met die eindstryd tussen Nieu-Seeland en Frankryk, waartydens die All Blacks die Webb Ellis-beker ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 1987 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Jeff Masemola
Masemola is op 17 April 1990 in 'n motorongeluk oorlede, ses maande ná sy vrylating uit die tronk. Die vragmotor wat betrokke was in die ongeluk het van die ongelukstoneel verdwyn en is nooit opgespoor nie.
Rugbywêreldbeker 1987
Poele
Die poelwedstryde is onder die twee gashere soos volg verdeel:
Jeff Masemola
Straatnaam
Jeff Masemolastraat (voorheen bekend as Jacob Maréstraat) in Pretoria is in 2012 na hom genoem.
Rugbywêreldbeker 1987
Poelfase
Die eerste Rugbywêreldbekertoernooi is deur 16 nasionale rugbyspanne beslis. Daar is geen kwalifisering gehou om die deelnemende spanne te bepaal nie, die deelnemende spanne is egter deur die Internasionale Rugbyvoetbalraad genooi. Vir die poelfase is die 16 deelnemende spanne in vier poele van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die poelfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens gedrukte drieë gerangskik, in plaas van die punte wat total aangeteken is (sou dit anders gewees het, sou Argentinië in Poel C tweede geëindig het, bo Fidji; Frankryk sou steeds Poel D eerste afgesluit het).
Dynamo (towenaar)
Vroeë jare
Frayne is gebore in Bradford, Engeland van 'n Engelse moeder en 'n vader van Pasjtoense afkoms. Hy ly aan Crohn se siekte, wat hom klein in statuur sy hele lewe lank gemaak het. Hy was geboelie as 'n kind, en een van die eerste towerkunste wat hy kon doen, was iets wat sy oupa hom geleer het om dit te laat lyk asof hy baie swaar is, sodat die ander kinders hom nie kon optel nie.
Montagne Noire
duimnael|250px|Die Pic de Nore Die Montagne Noire (let. "Swart Berg") is 'n bergreeks in die suidweste van Frankryk. Dit is geleë aan die suidwestelike punt van die Massif Central. Dit is geleë in die grensgebied van die Tarn, Hérault en Aude departmente. Die reeks se hoogste punt is die Pic de Nore teen 1 210 m.
Die berg val binne die Parc naturel régional du Haut-Languedoc.
Rugbywêreldbeker 1987
Poelfase
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee beste spanne wat na die kwarteindrondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal gedrukte drieë bepaal.
Carl Miller (akteur)
Carl Miller (9 Augustus 1893 – 22 Januarie 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Kid (1921), A Woman of Paris: A Drama of Fate (1923), The Lover of Camille (1924), en Haunted Island (1928).
Rugbywêreldbeker 1987
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, tien minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
1987-effek op 1991-kwalifisering
Die agt spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 1991 in Engeland gekwalifiseer. Hulle was Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland en Wallis.
Wedstrydbeamptes
’n Paneel van 14 skeidsregters is vir die toernooi ingespan.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die poel- en die uitklopfase.
Poelfase
16 spanne het aan die poelfase deelgeneem. Die twee beste spanne in elke poel het na die uitklopfase deurgedring.
Finale puntestand
Hierdie tabel toon die finale puntestand van al 16 deelnemende nasionale rugbyspanne in die Rugbywêreldbeker 1987.
Boomrivier (Noord-Kaap, lat -28.49, lang 21,70)
Die Boomrivier is 'n rivier wat in die Noord-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n regtersytak van die Oranjerivier.
Gladde hamerkophaai
Die gladde hamerkophaai (Sphyrna zygaena) kom voor in alle oseane in die wêreld, behalwe in tropiese water. In Suid-Afrika kom dit voor van St. Helenabaai tot by die Mosambiekse grens. Die haai kan tot 3,5 m groot word. Die kop is plat met die oë wat aan die kante sit van twee laterale uitgroeisels van die kop. Die haai is vivipaar en normaalweg word 29 - 50 klientjies gebore na 'n dratyd van 10-11 maande. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie. In Engels staan die vis bekend as die Smooth hammerhead.
Opel Rekord
Die Opel Rekord was 'n groot gesinsmotor of uitvoerende motor wat in agt geslagte deur die Duitse motorvervaardiger Opel gebou is. Tussen 1953 en 1986 is ongeveer tien miljoen eenhede verkoop.
Teen laatsomer 1986, is die Rekord vervang deur die Opel Omega.
Ranger
Die Ranger was 'n Rekordgebaseerde reeks deur die Opel Continental aanleg in Antwerpen, België, gebou, vir die algehele Europese mark. Stilering was soortgelyk aan die Rekord, hoewel die Ranger 'n vierkopligsierrooster gehad het, soortgelyk aan die Vauxhall Victor FD reeks van daardie tyd. Aanvanklik was daar twee modelle: Ranger 130 en Ranger 153. In 1970 is bykomende modelle aangekondig, synde die Ranger 1900, Ranger 2500 en 'n "SS" variant, gebaseer op die Ranger 153.
Daar was ook 'n Suid-Afrikaanse Ranger, gebou in General Motors Suid-Afrika se aanleg in Port Elizabeth. Bekend as Suid-Afrika se eie motor, was sy kenmerk 'n springboklogo op die sierrooster, en is ook geproduseer as 'n stasiewa.
Chevrolet Optra
Die Chevrolet Optra is 'n kompakte motor wat oorspronklik as die Daewoo Lacetti deur die Suid-Koreaanse vervaardiger GM Daewoo vervaardig is sedert 2002. Die eerste generasie Lacetti was beskikbaar as 'n vierdeursedan, 'n vyfdeur luikrug of 'n vyfdeur stasiewa. Die sedan en wa is ontwerp deur Pininfarina en die luikrug deur Giorgetto Giugiaro.
In November 2008 is die tweede generasie Lacetti geloods onder die naam Lacetti Premiere, wat 'n embleemweergawe van die Chevrolet Cruze was - mede-ontwikkel deur GM Daewoo en Chevrolet. Dit is vervaardig onder die Daewoo-merk tot die begin van 2011, toe produksie gestaak is, maar bly steeds in produksie onder die Chevrolet- en Holden-handelsmerke.
Mosselbaai
Mosselbaai (Engels: Mossel Bay, Xhosa: Mosselbayi) is 'n dorp in die provinsie Wes-Kaap van Suid-Afrika met 59 000 inwoners (2011). Dit is oos van die Kaap die Goeie Hoop en wes van George geleë. Die N2 nasionale pad gaan as 'n snelweg verby die dorp.
Mosselbaai het in 2019 vyf blouvlagstrand gesertifiseerde strande, by name Santosstrand, De Bakke, Hartenbosstrand, Klein-Brakrivier en Glentanastrand.
Leonides
Die Leonides vorm ’n meteoorreën, of meteoorstroom, wat jaarliks tussen 14 en 21 November gesien kan word. Die naam verwys na die skynbare oorsprong in die sterrebeeld Leeu; tog is dit in werklikheid afkomstig van Komeet Tempel-Tuttle, wat op sy wentelbaan om die Son ’n groot aantal brokstukke (meteoroïede) agterlaat. Sodra die Aarde die baan van die komeet kruis, kom dit ook in aanraking met meteoroïdewolke. ’n Aantal brokstukke brand in die Aarde se atmosfeer uit en word as meteore (verskietende sterre) waargeneem. Die meteoorreën bereik elke jaar in November sy hoogtepunt – die presiese datum verskil van jaar tot jaar.
Mosselbaai
Geskiedenis
Die Portugese seevaarder Bartolomeu Dias sit hier op 3 Februarie 1488 voet aan wal en lewer sodoende die bewys dat Afrika 'n suidelike punt het wat dit moontlik maak om van Europa na Indië te seil. Diaz noem die baai oorspronklik Aguada de São Bras.
Leonides
’n Buitengewone skouspel vind elke 33 jaar plaas. Wanneer die Aarde die wentelbaan van Komeet Tempel-Tuttle kruis kort nadat hy deur die binneste gedeelte van ons Sonnestelsel getrek het, styg die aantal sigbare Leonide-meteore duidelik. Hierdie groot meteoorstorm, met duisende meteore per uur, kon in 1966 oor Amerika gesien word. Die eerste rekord van die Leonides was in 902 n.C.
Mosselbaai
Geskiedenis
Die huidige naam van die dorp en sy baai gaan terug op die Nederlandse seevaarder Paulus van Caerden, wat die gebied in 1601 besoek – dit is 'n verwysing na die groot aantal mossels wat hy in die baai gesien het. Die dorp was in 1848 gestig as Mosselbaai. Dit is ook vir 'n rukkie in die geskiedenis Aliwal-Suid genoem. In 1852 het die destydse goewerneur, Sir Harry Smith dit probeer vernoem na die veldslag by Aliwal in Indië, waar die Britte 'n geveg teen die Sikhs gewen het. Die nuwe naam het egter nooit inslag gevind nie en dit is gou weer Mosselbaai genoem.
Leonides
Beskrywing
thumb|260px|links|Uitbeeldings uit die 19de eeu van die Leonides. Die Leonides is ’n vinnig bewegende stroom wat die Aarde se wentelbaan teen 72 km/s tref. Groter Leonides het ’n deursnee van sowat 10 mm en ’n massa van ’n halwe gram, en hulle kan helder ligstrepe met ’n skynbare magnitude van tot -1,5 veroorsaak. ’n Jaarlikse Leonidereën kan 12 of 13 ton deeltjies oor die hele planeet agterlaat.
Mosselbaai
Wapens
Munisipaliteit (1) — Die munisipale raad het in 1905 'n wapen aangeneem: Gevierendeel, I in rooi 'n afbeelding van Justitia van natuurlike kleur; II in blou 'n goue vlies; III in blou drie goue ringsgewys inmekaargevlegte visse; IV in hemelsblou 'n afbeelding van Neptunus sittende op 'n rots; alles van natuurlike kleur. Die wapenspreuk was "By right and justice we prevail". W.H. Armstrong & Co het die wapen ontwerp.
Leonides
Beskrywing
Die meteoroïdes wat deur die komeet agtergelaat word, word in strepe georganiseer volgens hulle wentelbane. Hulle word deur verskillende planete versteur, veral Jupiter, en in ’n mindere mate deur stralingsdruk van die Son. Deeltjies in ou strepe is taamlik ver uitmekaar en veroorsaak ’n paar meteore per minuut. Jonger strepe is baie digter en veroorsaak elke 33 jaar ’n meteoorstorm, met meer as 1 000 meteore per uur.
Digitale objek-identifiseerder
'n Digitale objek-identifiseerder (of DOI) is 'n nommer wat gebruik word om 'n dokument permanent te identifiseer sonder om na sy ligging te verwys. As voorbeeld kan 'n unieke nommer aan 'n wetenskaplike proefskrif of artikel toegeken word en dit dan later weer gebruik word om die dokument te vind. 'n DOI-opspoorstelsel word ingespan om die huidige ligging van die dokument te bepaal. As die dokument geskuif word, word slegs die opspoorstelsel met die nuwe ligging opdateer.
Mosselbaai
Wapens
Afdelingsraad — Die afdelingsraad (d.w.s die plaaslike owerheid vir die landelike gebiede buite die dorpsgrense) het in 1961 'n wapen by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer: In goud, 'n blou keper belaai met drie goue koringgerwe vergesel in die skildhoof van twee regopgeplaaste blou visse en in die skildvoet 'n melkhoutboom van natuurlike kleur. Die wapen is deur Schalk Pienaar ontwerp.
NG gemeente Mondeor
,
Mosselbaai
Wapens
KwaNonqaba — Die dorpskomitee van die woongebied KwaNonqaba het in 1988 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer: Deursnede, swart en blou, 'n goue versmalde dwarsbalk, aan die bokant twee uitkomende huisies met Karoogewels, elk belaai met 'n swart blokkie, en aan die onderkant golwend; 'n verlaagde skildhoof, kepersgewys verdeel van rooi en silwer, die onderkant trapvormig. Die helmteken was 'n swart muurkroon, en die wapenspreuk "Lapuma ikwezi".
NG gemeente Mondeor
Die NG gemeente Mondeor was ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Ring van Turffontein en die Sinode Hoëveld. In 2022 het dit met Deo Gloria Gemeenskapskerk en Townsview as Ligbaken Gemeente saamgesmelt.
Leonides
Beskrywing
Die Leonides bereik elke jaar omstreeks 18 November ’n hoogtepunt, maar meteore kan verskeie dae daarvoor en daarna gesien word.
NG gemeente Mondeor
Mondeor het op 6 September 1961, dieselfde dag as Kroonrand in Ridgeway, van die toe 11 jaar oue moedergemeente Johannesburg-Suid afgestig. So vinnig was die toename in die Afrikaanse bevolking van die suide van Johannesburg destyds dat Johannesburg-Suid in 1957 die gemeente Danie Theron kon afstig en in 1959 Grasmere, wat later die naam Spioenkop gekry en oorgedra is aan die Sinode van Wes-Transvaal (nou Goudland).
Ds. G.J. Erasmus het die hoeksteen van Mondeor se kerkgebou by Dalehamweg 30, Alan Manor, op 9 September 1967 gelê, drie dae ná die gemeente se sesde verjaardag.
Magaliesmoot
Magaliesmoot is 'n voorstad en kleinhoewes van Pretoria, Suid-Afrika. Dit is oos van Kameeldrif-Wes en net noord van Van Der Hoffweg geleë.
Mosselbaai
Wapens
Munisipaliteit (2) — Die raad het in 1992 'n nuwe wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer : Skuinskruislings, silwer en blou, in die skildhoof 'n weegskaal rustend op die punt van 'n regopgeplaaste swaard, alles blou; regs drie goue ringsgewys inmekaargevlegte visse, links 'n goue vlies en in die skildvoet, op 'n golwende blou skildvoet belaai met 'n golwende silwer dwarsbalk, 'n Portugese karveel met gespanne seile, van natuurlike kleur. Die helmteken was 'n silwer vuurtoring voor 'n blou driehoekige rysende grond, en die wapenspreuk "Jure et justitia valemus".
Munisipaliteit (3) — In 1998, nadat KwaNonqaba en ander naburige gebiede by Mosselbaai ingelyf is, het die munisipale raad 'n nuwe wapen laat ontwerp en dit by die Buro geregistreer: Skuins gevierendeel, in die skildvoet trapvormig, blou en goud, in die skildhoof twee silwer paalsgewys geplaaste swemmende walvisse, en in die skildvoet 'n dwarsbalk, ook van silwer, geknobbel van twee Karoo-gewelhuisies, die deur van elk blou en die onderkant golwend; regs 'n groen aalwyn, rooi geblom, en links 'n 15de-eeuse Portugese karveel van natuurlike kleur, op die seil belaai met 'n rooi breedarmige kruis. Die helmteken was 'n silwer vuurtoring uitkomend uit 'n swart muurkroon, en die wapenspreuk was weereens "Jure et justitia valemus".
Infrastruktuur
Die spoorlyn vanaf Kaapstad het Mosselbaai in 1905 bereik. Die spoorlyne vanaf Bloemfontein en Port Elizabeth het twee jaar later gevolg. Mosselbaai beskik ook oor die sewende grootste hawe in Suid-Afrika. Die breekwater en kaai is in 1912 gebou. Die hawe is steeds in gebruik; klein vaartuie verskeep nog produkte soos graan, ingelegde vrugte en groente, oker en aalwynsap van hier.
Munisipale gebied
Die Mosselbaai munisipale gebied is 'n raps oor die 2 000 km2 groot. Gemengde boerdery word beoefen met produkte soos koring, wol, melk, patats en ander groente en vrugte.
Die poskantoorboom
Die bekendste witmelkhout (Sideroxylon inerme) is die poskantoorboom by Mosselbaai wat na raming ongeveer 600 jaar oud is. Dit word as Suid-Afrika se eerste posbus beskou. Volgens oorlewering het Portugese soldate in 1500 'n skoen met 'n brief aan die boom opgehang. In die brief beskryf 'n skeepskaptein van die vloot, Pedro d’Ataide die verdrinking van Bartholomeus Diaz. Hy wou die brief na Portugal stuur en het dit toe in die boom laat ophang met die hoop dat die brief sy bestemming sou bereik. 'n Paar maande later ontdek 'n ander Portugees, Joao da Nova, die brief en neem dit saam huis toe.
Adolf Galland
Galland, wat in Westerholt gebore is, het in 1929 'n sweefvlieënier geword voordat hy by Lufthansa aangesluit het. In 1932 studeer hy as vlieënier aan die Deutsche Verkehrsfliegerschule (Duitse kommersiële vliegskool) in Braunschweig voordat hy later die jaar by die Reichswehr van die Weimar-republiek aansluit. Galland se aansoek is goedgekeur, maar hy het nooit die aanbod aanvaar nie. In Februarie 1934 is hy na die Luftwaffe oorgeplaas. In 1937, tydens die Spaanse burgeroorlog, het hy op vrywillige grondslag vir die Condor Legion geveg en grondaanvaloperasies gevlieg ter ondersteuning van die Nasionaliste onder Francisco Franco. Nadat hy sy toer in 1938 voltooi het, was Galland werksaam gewees in die ministerie van lugdienste en het hy tegniese handleidings geskryf oor sy ervarings as vlieënier. Gedurende hierdie periode het Galland as instrukteur vir grondaanval-eenhede gedien. Tydens die Duitse inval in Pole in September 1939 het hy weer grondaanvaloperasies gevlieg. Vroeg in 1940 het Galland daarin geslaag om sy meerderes te oorreed om hom toe te laat om 'n vegvlieënier te word.
Galland het Messerschmitt Bf 109's tydens die Slag om Frankryk en die Slag om Brittanje gevlieg. Aan die einde van 1940 het sy telling van oorwinnings oor vyandige vliegtuie 57 bereik. In 1941 het Galland in Frankryk gebly en teen die Royal Air Force (RAF) oor die Engelse kanaal en Noord-Frankryk geveg. Teen November 1941 het sy aantal oorwinnings oor vyandige vliegtuie tot 96 toegeneem, en teen daardie tyd het hy die Ridderkruis van die Ysterkruis met eikeblare en swaarde verdien. In November 1941 is Werner Mölders, wat die Duitse vegvliegmag as generaal der Jagdflieger aangevoer het, in 'n vliegongeluk dood en het Galland hom opgevolg, in welke pos hy tot Januarie 1945 sou bly.
Aan die einde van Januarie en begin Februarie 1942 het Galland eers die Luftwaffe se lugbedekking beplan en bevel geneem van die Kriegsmarine se Operasie Cerberus, wat 'n groot sukses was. Dit het aan hom die Ridderkruis van die Ysterkruis besorg. Tydens die daaropvolgende jare het Galland se meningsverskille met die Reichsmarschall Hermann Göring oor die effektiefste wyse om die bombardering van die geallieerde lugmagte op Duitsland te bestry hul verhouding versleg. Die Luftwaffe-vegmag was teen 1944 onder geweldige druk, en Göring het Galland die skuld gegee vir die versuim om Geallieerde strategiese daglig-bomaanvalle te voorkom. Die verhouding het vroeg in Januarie 1945 heeltemal in duie gestort toe Galland van sy bevel onthef is weens sy voortdurende kritiek op die Luftwaffe-leierskap. Galland is toe onder huisarres geplaas na die sogenaamde Vegvlieënier-opstand, waarin senior vegvlieëniers Göring gekonfronteer het oor die uitvoering van die lugoorlog.
In Maart 1945 het Galland weer teruggekeer na operasionele vlugte en is hy toegelaat om 'n vliegtuig-eenheid te vorm wat hy Jagdverband 44 genoem het. Hy het tot aan die einde van die oorlog in Mei 1945 perasies oor Duitsland van stapel gestuur. Na die oorlog was Galland in diens van die regering van Argentinië gewees en het hy as konsultant vir die Argentynse lugmag opgetree. Later het hy na Duitsland teruggekeer en sy eie onderneming bestuur. Galland het ook bevriend geraak met baie voormalige vyande, soos die RAF vlieëniers Robert Stanford Tuck en Douglas Bader. Adolf Galland is op 9 Februarie 1996 oorlede.
Curtiss P-36 Hawk
Die Curtiss P-36 Hawk was 'n vegvliegtuig wat deur die United States Army Air Forces gebruik was voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hierdie vliegtuig is die tweede geslag Curtiss vliegtuig. Ontwikkeling van die vliegtuig het in 1934 begin en die eerste prototipe het in Mei 1935 sy nooiensvlug voltooi. Dit was 'n gevorderde ontwerp vir sy tyd met 'n toe kajuit en intrekbare onderstel. Die vliegtuig het die United States Army Air Forces so beïndruk dat hulle onmiddellik 210 vliegtuie bestel het. Dit was die grootste vredestyd bestelling vir vegter ooit deur die USAAF. Aflewering van die vliegtuig het in April 1938 begin maar teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog uitbreek in Desember 1941 was die vliegtuig as verouderd beskou. Sommige van hulle was wel betrokke in aksie teen Japan. Die P-36A was die hoofvegter in Hawai tydens die Slag van Pearl Harbor.
Die vliegtuig is as die H75 uitgevoer na Frankryk waar hulle in aksie was voor die val van Frankryk in 1940. Een van die Armée de l'Air se P-36 het die eerste Duitse vliegtuig vir Frankryk afgeskiet. Na die val Frankryk is die meeste P-36's na Brittanje oorgeplaas waar hulle as die Mohawks bekend gestaan het. Duitsland het ook 'n paar van die P-36's in beslag geneem en dit aan Finland gegee (Finland was op daardie stadium gewikkel in die Winteroorlog) nadat hulle dit vir vegvliegtuig opleiding gebruik het. Daar was ook nog 100 Mohawk's direk afgelewer aan Brittanje tussen Julie en Desember 1940. Sommiges was oorgeplaas na die Midde Ooste en Indië. Op een stadium was die hele noordoos Indië behartig deur agt Curtiss P-36 Hawk's. Die laaste Britse Eskader wat die P-36 gebruik het was 155 Eskader wat hulle tot in Januarie 1944 gebruik het.
Die Curtiss P-36 Hawk was ook verskaf aan die Noorweege Lugmag, Nederland en die destydse Persië. Vichy-Frankryk en Peru het ook die vliegtuig bedryf. In 1937 het die vervaardigers die Hawk 75, 'n eenvoudiger model ontwikkel vir uitvoere na China, die destydse Siam en Argentinië.
Erica lanipes
Erica lanipes is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
NG gemeente Boksburg
duimnael|regs|340px|Die destydse NG kerk Boksburg.
duimnael|links|270px|Die eerste NG kerk Boksburg.
duimnael|regs|170px|Ds. F.J.B. Naudé was Boksburg se leraar van 1948 tot 1961.
duimnael|regs|200px|Die kerkgebou in 2012.
Die NG gemeente Boksburg was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan die Oos-Rand van Gauteng en die moedergemeente van al die latere NG gemeentes in die Oos-Randse dorpe en stede, soos Germiston, Alberton, Kempton Park, Benoni, Brakpan, Springs en Delmas. Reeds in 1952 het die gebied wat oorspronklik binne die gemeentegrense van die moedergemeente geval het, uit 27 gemeentes bestaan. Teen die 21ste eeu het die getal tot sowat 60 aangegroei, ondanks talle inlywings en samesmeltings.
Stigting
Kort nadat die goudvelde op die Witwatersrand geproklameer is, het die prospekteerder Pieter Kilian op Vogelfontein ook goud ontdek en is Boksburg, genoem na die staatsekretaris W.E. Bok, in 1887 op hierdie plaas aangelê. Ná die gemeentes Johannesburg (1887), Krugersdorp (1890) en Langlaagte (1892), is Boksburg as vierde gemeente aan die Rand, en die eerste aan die Oos-Rand, gestig met ds. A.J. Louw van Heidelberg, Transvaal, as konsulent.
In Desember 1894 is die eerste kerkgeboutjie ingewy en op 26 Januarie 1895 is die eerste predikant, ds. P.B.J. Stofberg, bevestig. Ds. Stofberg het veral te kampe gehad met 'n snelgroeiende bevolking aan die Oos-Rand, wat gestrek het oor 'n afstand van meer as 60 km van Germiston in die weste tot by Delmas in die ooste. Op 31 Mei 1898 vertrek ds. Stofberg na Mochudi in die destydse Betsjoeanaland (nou Botswana) as sendeling onder die Baghatla. Sy naam is verewig in die Stofberg-gedenkskool in Polokwane. Hy het op Mochudi siek geword en vertrek na Robertson om te herstel, waar hy op 7 Junie 1907 sterf ná 'n smartlike lyding wat hy met geloof en geduld verduur het.
Ds. Louw, tweede leraar
Sy opvolger, ds. J.M. Louw, is in Desember 1898 verwelkom. Intussen het talle goudmyne ontwikkel en die bevolking het snel toegeneem. Gevolglik het Germiston as eerste dogtergemeente in 1899 afgestig. Toe die Anglo-Boereoorlog uitbreek het ds. Louw as veldprediker met die Boksburgers uitgetrek. Uit die gelede van dié kommando het die latere generaals Chris Muller, G.H. Gravett, H.A. Alberts en C.F. Beyers, manne wat ook kerkraadslede was, gekom.
Ds. Louw het enduit by die burgers gebly en met gelapte klere in Junie 1902 weer by die pastorie aangekom. Toe is oorlogswesies versorg en weldra oorgeplaas na die Langlaagte-weeshuis, die latere Abraham Kriel-kinderhuis. In die volgende 35 jaar het ds. en mev. Louw saam met die gemeente die Langlaagte-weeskinders jaarliks op Boksburg getrakteer. Die eerste C.N.O.-skool aan die Oos-Rand is in 1905 deur ds. Louw op Boksburg gestig. Daarna was hy die stigter van talle Afrikaansmediumskole.
Eers moes hulppredikers die toenemende bevolking help bearbei, maar vanaf die Eerste Wêreldoorlog word gemeentes afgestig en weldra moes die dogtergemeentes dieselfde doen sodat uit die oorspronklike moedergemeente daar in 1952 reeds 27 gemeentes regstreeks en onregstreeks ontstaan het en 60 jaar later meer as 60.
In 1912 is 'n sierlike kerkgebou van gekapte klip gebou en in 1926 is 'n nuwe pastorie opgerig. Ds. Louw het intussen 25 jaar lank as skriba van die Transvaalse Sinode gedien. Hy is in 1939 oorlede en langs die kerkgebou begrawe. Hy is gehuldig as 'n groot opvoedkundige, vaderlander en Godsman.
Ds. Santie Sandenbergh, derde leraar
In September 1940 verwelkom die gemeente vir ds. H.A. Sandenbergh. Hy tree energiek op, die skuld op die kerkgebou word afbetaal en in 1944 vier die gemeente sy 50ste bestaansjaar. Ds. Sandenbergh vertrek in 1947 om medeleraar van Bellville te word en word in 1948 opgevolg deur ds. F.J.B. Naudé. Onder sy leiding bou die gemeente in 1950 'n mooi kerksaal langs die kerk en en word die pastorie opgerig en die waardevolle ou Norman and Beard-orrel herbou.
Agteruitgang
In 1985 het die gemeente nog 592 belydende lidmate gehad en in 1990 434. Teen 1995 was dit 355, in 2000 178 en in 2005 118. Teen 2010 was dit 133, nadat die gemeente toe al jare lank vakant was. In 2011 word die gemeente ingelyf by Boksburg-Suid, wat self net 400 belydende lidmate ná die inlywing gehad het. Ds. B.H. Bornman was Boksburg se laaste leraar. Hy was van 1981 tot '97 voltyds predikant en daarna nog enkele jare deeltyds.
Artikel in Oos-Rand-Beeld
Sarie van Niekerk berig in 2003 as volg oor die gemeente se geskiedenis: