cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenda Jackson
Loopbaan
Van 1992 tot 2010 was Jackson LP vir Hampstead en Highgate en vroeg in Tony Blair se regering, van 1997 tot 1999, was sy ’n junior minister van vervoer. Sy het in 2011 aangekondig sy sal haar weens haar ouderdom nie in 2015 se algemene verkiesing beskikbaar stel nie. Die verkiesing het twee dae voor haar 79ste verjaarsdag plaasgevind.
Alfa Romeo 33
Die Alfa Romeo 33 was 'n kompakte motor wat tussen 1983 en 1995 deur Alfa Romeo gebou is.
Hierdie motor is in beginsel 'n evolusie van sy voorganger, die Alfasud.
Die Alfa 33 het 'n unieke plek in die geskiedenis van Alfa Romeo aangesien amper 1 miljoen van hierdie motors vervaardig is. Gedurende sy 11-jarige lewensduur is die bakvorm twee keer verander. Die Alfa Romeo 33 is vervang deur die Alfa Romeo 145 en Alfa Romeo 146.
Eerste Generasie
Aanvanklik bekend as die Alfa 33 (Tipe 905), is hierdie 5-deur motor in 1983 bekendgestel en 'n stasiewa weergawe is die opvolgende jaar bekendgestel. Dit was ontwerp deur Ermanno Cressoni van die Centro Stile Alfa Romeo terwyl die stasiewa deur Pininfarina ontwerp is.
Die Alfa Romeo 33 was bekend vir sy goeie hantering en kragtige "boxer"-enjin, maar ook bekend vir sy onbetroubare elektronika.
Oeuvre
Ouvre (uitspraak: oe-wre) is 'n leenwoord uit Frans wat verwys na die hele korpus van 'n kunstenaar se werk as 'n geheel.
Ouvrepryse word op verskillende artistieke gebiede uitgereik. Daar is byvoorbeeld oeuvrepryse vir skrywers en akteurs. So 'n prys word dan vir die somtotaal van die kunstenaar se werke uitgereik, en nie vir 'n enkele werk nie.
As voorbeelde:
Olivia Thirlby
Olivia Thirlby (gebore 6 Oktober 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Juno (2007), The Wackness (2008), No Strings Attached (2011), en Dredd (2012).
Satellietsterrestelsel
’n Satelliet-sterrestelsel wentel om ’n groter sterrestelsel vanweë swaartekragaantrekking. Wanneer een stelsel baie groter as ’n ander is, word die groot een die primêre sterrestelsel genoem en die klein een die satelliet.
S-blok
Hierdie blok bevat die eerste twee groepe van die tabel: die alkali- en die aardalkalimetale. In hierdie blok raak die s-subskil van die elektronkonfigurasie gevul. Omrede hierdie s-elektrone deur die edelgasskil wat eerder gevul is, goed afgeskerm word, is hierdie elemente metale wat baie reaktief is. Dit geld veral vir die alkalimetale. Hulle vorm veral oplosbare soute met -ione. Die elemente van die tweede kolom vorm soute met -ione wat nie altyd oplosbaar is nie. Bariumsulfaat is byvoorbeeld onoplosbaar.
'n Uitsondering is die element helium. Sy konfigurasie is 1s2, maar omdat 1p-orbitale nie bestaan nie, het dit 'n volle skil en is dit 'n edelgas wat hoegenaamd nie reaktief is nie.
Paul Hurst (akteur)
Paul Hurst (15 Oktober 1888 – 27 Februarie 1953) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente KingFisher's Roost (1921), Rangeland (1922), Branded a Bandit (1924), en Gone with the Wind (1939).
Spring
Spring is 'n metode van beweging waar 'n organisme of 'n nie-lewende meganiese sisteem (soos 'n robot) homself deur die lug oor 'n ballistiese trajek voortdryf. 'n Sprong kan van ander vorme van beweging (soos loop, hardloop en galop) onderskei word deur die relatief lang periode in die lug asook die skerp hoek waarteen daar gelanseer word.
Galaktiese halo
Die galaktiese halo is ’n rofweg sferiese komponent van ’n sterrestelsel wat verder as die sigbare hoofdeel daarvan strek.
Die onderskeid tussen die halo en die hoofdeel is die duidelikste in spiraalsterrestelsels, waar die sferiese vorm ’n kontras vorm met die plat skyf. In ’n elliptiese sterrestelsel is daar nie ’n skerp kontras nie.
Spring
Sommige diere, soos die kangaroe, gebruik spronge as die primêre metode van voortbeweging, terwyl ander, soos die padda dit slegs gebruik om van roofdiere te ontsnap.
Spring is ook 'n belangrike aksie tydens speel en die beoefening van sport. Kinders huppel soms as hulle speel, terwyl sportsoorte soos verspring en hoogspring van verskillende spronge gebruik maak.
Dot Serfontein
Dot Serfontein (1925–2016, doopname Susanna Jacoba, getroude van Krog) was 'n Afrikaanse skrywer van kortverhale en kontreiverhale. Sy was die moeder van die digter Antjie Krog. Sy het ook onder die skuilname S.J. Nasau en Luca Fick geskryf.
J.C. Kannemeyer het in 1998 geskryf van sy oortuiging dat Serfontein "nog nooit werklik na waarde geskat is nie, dat haar essays van die beste kortkuns in Afrikaans is, selfs al skryf sy ’n betreklik konvensionele tipe prosa met niks van die eksperimente van party hedendaagse outeurs nie".
Ndola
duimnael|links|Lughawe in Ndola
Ndola is die derde grootste stad in Zambië naas Lusaka en Kitwe, wat dit eers in die laaste verbygesteek het. Dit is 'n handels- en verspreidingsentrum vir die provinsie Koperstreek, waarvan dit ook die hoofstad is. Die geskatte bevolking was 482 310 in 2009. In 1959 was die totaal 79 400, waarvan 9 200 blankes was en in 1965 85 700, waarvan 10 400 blankes was.
Die stad is sowat 40 km oos van die Kafuerivier geleë, op die hoofspoorlyn uit die suide en die aansluiting vir die spoorlyn tussen die Koperstreek en die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Dot Serfontein
Lewe en werk
Susanna Jacoba (Dot) Serfontein is op 30 April 1925 in haar ouma Serfontein se huis op Kroonstad gebore as die derde kind van mnr. en mev. Kootjie Serfontein van Erfdeel. Haar vader was ’n bekende Afrikanerbeesboer in die Kroonstad-distrik. Die bynaam Dot kry sy omdat sy as klein dogtertjie nie “dogtertjie” kon sê nie, maar net “dottertjie”.
Ndola
'n Bestuursraad is in 1927 ingestel waarna Ndola munisipale status in 1932 verwerf, wat dit die tweede oudste munisipaliteit in die land maak.
Dot Serfontein
Lewe en werk
Sy gaan op die dorp skool, waar sy in die koshuis bly, en matrikuleer dan ook aan die Hoërskool Kroonstad. Ná skool is sy na die Universiteit van Pretoria, waar sy in 1947 'n B.A.-graad behaal het en daarna 'n Hoër Onderwysdiploma. Ná universiteit, in 1948, word sy aangestel as onderwyseres in Engels en liggaamsopvoeding aan die Hoërskool Sentraal, Bloemfontein. Van 1949 tot haar troue was sy vroue-redaktrise van Die Volksblad. Serfontein begin in dié tyd gereeld kortverhale vir Sarie Marais skryf.
Ndola
Die staatsbeheerde dagblad die Times of Zambia word in die stad uitgegee.
Dot Serfontein
Lewe en werk
Sy trou in 1951 met die boer, geskiedkundige en politikus Willem Krog, wat ook ’n ruk joernalis by die Times in Kroonstad is. Die egpaar het drie seuns (Vyver, Kootjie en Willem) en twee dogters, die bekende digteres Antjie Krog en Jeannette (Pennie). Na die troue boer hulle op die plaas Middenspruit in die Kroonstad distrik, waar sy benewens kinders grootmaak en die normale plaaswerk ook saam met ’n paar plaaswerkers twee kliphuise bou en met Appaloosa-perde boer.
Ndola
Toerisme
Drie lugrederye gebruik Ndola se internasionale lughawe, waaronder Zambian Airways en die Suid-Afrikaanse Lugdiens. Daar is regstreekse vlugte na Lusaka, Johannesburg, Dar-es-Salaam en Lubumbashi. Die stad het vyf hotelle, waaronder die New Ambassador, New Savoy, Michelangelo, Mukuba en Skyways. Besienswaardighede is onder meer die Slaweboom waar Swahili-handelaars byeen gekom het om slawe te koop en verkoop en die Dag Hammarskjöld-gedenkteken. Die Copperbelt Museum huisves enkele voorwerpe uit die steentydperk, mineraalmonsters, uitstallings oor die antieke en moderne kopermynbou en plaaslike kunsvlyt.
Dot Serfontein
Lewe en werk
Nadat die kinders uit die huis is, sluit sy by die Vroue Landbou-Unie aan, neem kunsklasse en leer Suid-Sotho aan, wat sy vlot kan praat. Op gereelde basis lewer sy ook artikels en rubrieke vir Rooi Rose, Heilbron Herald en Farmers Weekly. Sy is lid van die Afrikaanse Skrywersgilde, maar bedank in 1989 wanneer sy nie saamstem met besluite wat op die skrywersberaad met die ANC by die Victoriawaterval geneem is nie. Gedurende haar leeftyd gaan sy twee kere oorsee, waar sy ook Wes-Duitsland en Oos-Duitsland besoek, en sy behou haar belangstelling in hierdie land en sy letterkunde, musiek en kuns regdeur haar lewe. Sy tree gereeld op as spreker by byeenkomste soos geloftefeeste, herdenkings van die Anglo-Boereoorlog en die herdenking van Kroonstad se ontstaan en behandel gereeld haar eie en ander skrywers se werk by Leeskringe. In 2000, met die eeufeesherdenking van die Anglo-Boereoorlog, lewer sy ’n lesing oor die Anglo-Boereoorlog digters by die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum. Sy is ouderling in haar kerk, die Kroonheuwel Noord-gemeente in Kroonstad.
Die Serfontein egpaar verlaat hul plaas met aftrede in 1999 om hulle in 'n aftreewoonstel op die dorp in Kroonstad te vestig. Haar man is in 2002 aan nierversaking oorlede. Sy woon daarna in 'n aftreeoord op haar geboortedorp.
Die skryfgogga het haar in 2008 weer gebyt, en sy het besluit om haar memoires te skryf. Haar outobiografie, Vrypas, het eindelik in April 2009 verskyn. Kort voor haar 88ste verjaardag (in 2013) het die Klein Karoo Nasionale Kunstefees haar vir haar lewensbydrae tot die verruiming en verryking van die leefwêreld van Afrikaans met die Afrikaans Onbeperk-prys vereer. Sy is op 4 November 2016 in die ouderdom van 91 jaar in haar slaap oorlede.
Vervolgverhale
Op laerskool reeds trek sy aandag met haar opstelle oor die plaaslewe en natuur en as kind vertel sy gereeld stories vir haarself en haar denkbeeldige maatjies. Sy begin meer ernstig skryf deur na haar troue op gereelde basis bydraes te stuur aan Sarie Marais, eers kortverhale onder die skuilname S.J. Nasau en Luca Fick, waarna sy onder haar eie naam begin skryf. Later skryf sy vervolgverhale soos Liefde in die kwepertyd, So min blomme, Onder skewe sterre, Baas van die bont eend en Sonder klein trou. Weens die gewildheid van hierdie vervolgverhale word baie daarvan later in boekvorm uitgegee.
Die eerste een is Liefde in die kwepertyd. Die arm maar flukse boer Martiens raak verlief op ’n foto van ’n meisie in sy bure se gang, wat hy verneem die buurdogter se foto is. Hy vind ’n verskoning om vir haar te skryf en hulle word goeie penvriende. Eindelik kom Dientjie terug plaas toe nadat sy in die stad skoolgehou het, maar Martiens kry ’n skok wanneer hy haar vir die eerste keer sien. Daarna daag Hilda, die werklike meisie van die foto, ook op die plaas op.
In Tiendes van anys vestig die nuwe dominee Chris Grobler hom op die klein plattelandse dorpie Allerbes. Op ’n plaas is die drie dogters van At Maritz, ’n vrydenkende en ongelowige, alleen agter gelaat om die boerdery te behartig. Chris raak verlief op Elba Maritz, self ’n ongelowige. Die gemeente is natuurlik ontsteld oor hierdie verwikkeling en die konflik raak al feller namate die verhouding groei. So word mense se diepste dryfvere ontbloot. Die lewe self en God gryp in om die konflik op te los.
So min blomme, Onder skewe sterre en Sonder klein trou is ’n trilogie wat op mekaar volg. Hierdie drie verhale handel oor wit Afrikaanse mense teen die middel van die twintigste eeu. In hierdie tyd is die Suid-Afrikaanse Spoorweë die grootste werkgewer van wit mense. Die verhale vorm saam ’n mikrokosmos van die Afrikaner wat as arm en eerbaar in ’n werkersklas-omgewing begin. Dan begin hy geld maak en begin hom skaam vir sy agtergrond, waarna hy homself plaas in situasies waarvoor hy sosiaal nie opgewasse is nie en die ingebore adel van die begin verloor. Die tydsduur van die trilogie is veertien jaar. Later word hierdie drie verhale in een band heruitgegee.
Onder dieselfde ster verskyn reeds in 1956 as vervolgverhaal in Sarie en word in 2007 in ’n omnibus uitgegee saam met Tiendes van anys. Hannie is in matriek op Blesbokville en ’n kranige ruiter. Op die bywonerseun Servaas se perd ry sy in ’n wedren en wen ’n prys, maar Servaas kry geen erkenning nie. Hannie is tog geheg aan hom, maar dan kom Herman, die jong argitek wat hom op die dorp vestig. Intussen het Hannie se getroude suster ’n onuitgesproke droefheid in haar. In hierdie verhaal hanteer Dot die kleindorpsheid, liefde en geloof met haar kenmerkende sensitiwiteit.
Rang in der staten rij se titel is ’n aanhaling uit die Vrystaatse volkslied en is haar belangrikste roman. Die verhaal het die Anglo-Boereoorlog as agtergrond en stroop dit van heldeverering en glans om die futiliteit van oorlog te beklemtoon. Mense van alle soorte en agtergronde word bymekaar gegooi en sonder om te weet wat die ware redes en oorsake van die stryd is, neem hulle verantwoordelikheid vir mekaar. Sommige van hulle oorleef die stryd, maar sien daar totaal anders uit as voor die oorlog, met die psige gekwes en die ewige wonder oor waarom dit nodig was. In die verhaal word die twyfel, doelloosheid, die belaglike en oorhaastige en gevolglik ongeorganiseerde verset van die Afrikaner blootgelê, maar nie sonder simpatie nie.
Kontreiverhale en kortverhale
Dit is egter met haar kortkuns wat Dot Serfontein haar belangrikste bydrae tot die Afrikaanse letterkunde maak. Dot Serfontein is een van die eerstes wat kontreiverhaalkuns in Afrikaans beoefen en lewer ook so ’n belangrike bydrae tot die vernuwing in die vertelkuns. Sy slaag daarin om in haar essays op onderhoudende wyse en met oorspronklike beelding ’n leefwyse en gewoontes uit te beeld wat nou vir altyd tot die verlede behoort. As sodanig is haar werke benewens die letterkundige waarde daarvan ook van kultuurhistoriese belang. ’n Uitstaande kenmerk is haar sonderlinge vermoë om dinge raak te verwoord en karakters so fyn te beskryf dat ’n mens voel jy het hulle self geken. Dit word altyd gedoen met deernis, maar ook met ’n goeie skeut humor.
Die beginpunt is die bundel Systap onder die juk (met subtitel Sketse van vreeslose Vrystaters), wat ’n paar oorgelewerde staaltjies asook persoonlike herinneringe van mense, gebeurtenisse en omstandighede uit die geskiedenis van die Vrystaat bevat. ’n Paar van hierdie sketse het voorheen in tydskrifte verskyn terwyl ander spesiaal vir die bundel geskryf is. Die leser kry te doen met mense soos die stiefoupa wat so ’n lollerige knie gehad het dat hy maar iemand anders gehuur het om in sy plek teen die Engelse te gaan veg en oom Lood wat as eienaardig beskou is in ’n familie wat bekend gestaan het vir hul koddigheid. Hierdie bundel is inderdaad  baanbrekerswerk, aangesien kontreikuns tot op daardie stadium nog nie groot aftrek gekry het of baie beoefen is nie en Dot Serfontein stel dan ’n standaard van kwaliteit vir hierdie genre wat ’n groot impak op latere beoefenaars van hierdie subvorm van prosa het.
In die bundels Ek is maar ene, Amper my mense en Galery van reënmakers sit sy hierdie kultuurhistoriese werk voort.
Die bundel Ek is maar ene se inhoud kan losweg in drie kategorieë ingedeel word. Daar is vertellings oor haar kinderjare, daar is beskrywings van gesinsreise na die Wes-Kaap en die Kalahari in die Noord-Kaap en daar is langer sketse waarin die geskiedenis van die Kalahari en sy mense in anekdotes belig word. Die titelstuk gaan oor tant Trynie en haar verhale oor haar stryd met geeste, wat sy met groot smaak vertel hoe sy, wat maar net ene is, teen so ’n oormag moes voer.
Amper my mense bevat verhalende sketse oor historiese figure soos Joseph du Plessis, wat die skepper en kenner van die Afrikanerbees was; Bart Krog wat die rebellie op Senekal begin en ’n provinsiale pad verlê soos hy dit wil hê; Kommandant Masottojan de Villiers wat Harrismith en Warden vir homself annekseer; tant Mieta Bender wat ’n vryer oor haar skoot trek, ’n afgedankste loesing gee en by die agterdeur uitgooi sonder om van haar stoel op te staan; en baie ander. Die portrette sluit ook doodgewone mense in waarsonder ons volk baie armer sou gewees het, soos oom Dries wat hom elke jaar misreken met die ploeëry en oom Piet Theron met sy unieke manier om die weer voor te sê.
Galery van reënmakers bevat sketse en stories oor persone en gebeurtenisse uit die geskiedenis van die ou Vrystaat, terwyl die skrywer ook uitwei oor haar ondersoek na die herkoms van die Serfonteins en haar kennismaking met Lesotho en sy mense. Die “reënmakers” wat die skrywer fassineer en wie se lewensverhale sy dan in ’n verhaal of skets in hierdie boek distilleer, sluit in Esther Bell-Robinson, Ierse rebel van Koppies en die tuisteskeppers Isabella Beeton en Jane Dijkman, laasgenoemde wat baie bekend word met haar publikasie van die eerste kookboek in Afrikaans. Uit al hierdie bundels maak haar dogter Antjie Krog ’n keur wat in Deurloop gebundel word.
Die kortverhale wat sy in Die laaste jagtog bundel, vorm ook ’n hoogtepunt in haar werk. Die jag neem hier verskeie vorms aan, soos die soeke na louere, soeke na huweliksgeluk, soeke na die sin in die stad se naglewe, soeke na beter verhoudings tussen ouer mense en tussen bejaardes en hulle kinders, asook die fisiese jagtog na ontwykende wild. Een van die vernaamste sterkpunte van die verhale is haar vermoë om die taal so te gebruik dat verskillende mense lewendig word en omgewings gestalte kry. Die aanwending van humor, die ontwikkeling en innerlike rypwording van die karakters en die sluitende eenheid wat sy telkens bereik, gee in hierdie verhale aan bekende temas nuwe betekenis. In 1983 ontvang Die laaste jagtog die FAK se heel eerste Helpmekaar-prys vir gewilde prosa.
''Vertel! Vertel!'' bevat veertien stories oor ander mense se vertellings. Dit is nie net anekdotes nie, maar kortverhale in eie reg, waar die mense en hulle wêreld die leser in hulle werklikheid meesleur. Feitlik deurgaans is hierdie verhale ook kontreikuns, waar die plek, politiek en maatskaplike toestande van die streek meespeel in die situasie en vertelling.
Ander skryfwerk
Verder skryf sy ook die roman in Afrikaans, Suid-Sotho en Engels, Tjhao Thiane, in samewerking met haar niggie Bets en Ada Rasentsoere, wat help met die vertaling in Sotho. Vir Juta skryf sy in 1997 twee boekies in hulle beginnersboekie-reeks onder die titels Die huis van papier en Vis en tjips.
Eerbewyse
Die bekende aktrise Marga van Rooy pas van haar verhale vir die verhoog aan en Só het Dot Serfontein dit vertel lok regdeur die land vol sale nadat dit in 2003 by die Volksblad-Kunstefees in Bloemfontein debuteer.
In 2005 word sy op die Oranje Vrouevereniging se kongres met ’n oorkonde vereer omdat sy met haar navorsing die Vrystaat se geskiedenis oopvlek en bekendstel.
As deel van haar tagtigste verjaardagvieringe in 2005 bring die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum in Bloemfontein hulde aan haar bydrae tot Afrikaans en die Afrikaanse letterkunde deur ’n oorkonde aan haar te oorhandig.
Haar dogter Antjie Krog tree in ’n Ander tongval in gesprek met haar ma om sodoende die sienings en lewensuitkyk van verskillende generasies te kontrasteer. Ook hierdie stuk word vir die verhoog verwerk. In 2007 vereer die ATKV haar met ’n Afrikoon-toekenning vir die merkwaardige verskil wat sy maak in die letterkunde en ook omdat sy boeke in plaaslike tale gepubliseer het.
Solidariteit Helpende Hand vereer haar in 2011 vir haar uitmuntende bydrae tot die ontwikkeling van die Afrikaner-erfenis.
In 2012 ontvang sy die Kuns Onbeperk-toekenning by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) vir haar lewensbydrae en word sy ook vir haar lewenswerk vereer deur haar handafdrukke in beton vas te lê by Foxwood House in Houghton, as deel van die televisie-program Sandra op ’n drafstap.
Sterrestroom
’n Sterrestroom is ’n groep sterre wat om ’n sterrestelsel wentel en eers ’n bolswerm of dwergsterrestelsel was, maar intussen deur swaartekrag uitmekaargeskeur en oor sy wentelbaan versprei is.
Dot Serfontein
Publikasies
Publikasies uit haar pen sluit in:
Klaarstroom
Klaarstroom is 'n nedersetting aan die westekant van die N12 nasionale pad en aan die noordekant van Meiringspoort deur die Swartberg tussen De Rust en Beaufort-Wes. Die oorspronklike naam was Pietersburg. Waarskynlik is die huidige naam te danke aan die helder water wat uit die Swartberg vloei.
Goeie voorbeelde van Victoriaanse argitektuur het hier behoue gebly. Veral die polisiekantoor (gebou in 1860) is 'n mooi gebou. Deneys Reitz noem in sy boek Commando dat hy en sy manne tydens die Tweede Vryheidsoorlog deur die dorpie getrek het. In die kerkhoffie van die Church of the Good Shepherd lê die grafte van korporaal Boyd en kavalleris Hirschford wat in daardie oorlog gesneuwel het.
Die dorpie was die tuiste van die laaste transportryer in die land. Dele van die Afrikaanse fliek Oom Kootjie Emmer is hier verfilm. Die R407-streekroete verbind die dorp met Willowmore en Prins Albert.
Leucandra abratsbo
Leucandra abratsbo is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Annie Funke
Annie Funke (gebore 9 April 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Most Violent Year (2014) en The Intern (2015), en in die televisiereekse Chicago Fire (2012) en Criminal Minds: Beyond Borders (2016).
458
Die jaar 458 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jagiellonia Białystok
Jagiellonia Białystok is 'n Poolse sokkerklub in die stad Białystok. Die klub is in 1920 gestig. Hulle klubkleure is geel-rooi.
Erelys
Poolse sokkerkampioen Poolse Cup (1) 2de plek (1) Poolse Supercup (1)
457
Die jaar 457 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Glenn Plummer
Glenn Plummer (gebore 18 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Speed (1994), Strange Days (1995), Showgirls (1995), en The Day After Tomorrow (2004).
Leucandra algoaensis
Leucandra algoaensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Bowerbank.
Andrius Kubilius
Andrius Kubilius (* 8 Desember 1956 in Vilnius) is 'n Litause politikus van die konserwatiewe party Tėvynės Sąjunga ("Vaderlandsunie"). Hy het tussen November 1999 en Oktober 2000 as eerste minister gefungeer en die tweede ampstermyn in hierdie amp het hy vanaf 9 Desember 2008 tot 13 Desember 2012 beklee.
Studiejare, beroepsloopbaan en afgevaardigde
Ná voltooiing van sy skoolloopbaan het Kubilius tussen 1974 en 1979 fisika aan die Universiteit van Vilnius gestudeer en was daarna tot in 1990 as universiteitsdosent werksaam.
Reeds tydens sy akademiese loopbaan het hy in 1988 by die Litause hervormingsbeweging Sąjūdis aangesluit en het tussen 1990 en 1992 as uitvoerende sekretaris van hierdie organisasie gefungeer. In 1992 is hy vir die eerste as afgevaardigde in die Litause parlement, die Seimas, verkies waarvan hy steeds 'n lid is. In Mei 1993 het hy Sąjūdis se regtervleuel verlaat om by die nuutgestigte party "Vaderlandsunie" (Tėvynės Sąjunga) aan te sluit waarvan hy sedert Mei 2003 ook die voorsitter is. Aanvanklik het Kubilius as parlementsleier van die "Vaderlandsunie" gefungeer en later – ná die konserwatiewe partye se oorwinning in die verkiesings van 1996 – eerste adjunkvoorsitter van die parlement geword. Hy het hierdie pos tot in 1999 beklee.
Eerste minister en opposisieleier
Op 3 November 1999 is hy ná die bedanking van die eerste minister Rolandas Paksas en 'n kortstondige oorgangsregering onder Irena Degutienė as nuwe eerste minister van Litaue verkies. Op 26 Oktober 2000 het hy bedank nadat sy party in die verkiesing van 8 Oktober 2000 'n verpletterende nederlaag gely en 61 van sy 70 setels in die Seimas verloor het.. Hy is deur sy voorganger Paksas opgevolg.
In die verkiesings van 2008 is Kubilius weer as die "Vaderlandsunie" se topkandidaat aangewys en het na dié party se oorwinning (44 van 141 setels in die Seimas) saam met drie ander partye 'n koalisieregering gevorm. Op 28 November 2008 is hy met die stemme van sy koalisie asook ondersteuners uit die opposisiepartye met 89 van 141 stemme (en 27 teenstemme) vir 'n tweede ampstermyn as eerste minister van Litaue verkies. Kubilius is op 9 Desember 2008 as regeringsleier ingesweer.
Ngaoui
Ngaoui is 'n bergmassief in Afrika in die Sentraal-Afrikaanse Republiek. Dit het 'n hoogte van 1410 meter en is die hoogste berg in SAR. Die berg is op die grens met Kameroen.
Swansea
Swansea ([ˈswɒnzi]; Wallies: Abertawe [abɛrˈtawɛ]) is die tweede grootste stedelike nedersetting in Wallis (naas Cardiff) met 'n bevolking van 245 500 in die unitêre owerheidsgebied, geleë aan die Swansea Bay, 'n baai aan die Walliese suidweskus. Saam met Neath en Port Talbot vorm Swansea 'n verstedelikte gebied met meer as 300 000 inwoners.
Ekangala
Ekangala is 'n groot dorpsgebied wat onder die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit in Gautengprovinsie van Suid-Afrika val. Dit lê diep op die grens met Mpumalanga na die ooste.
Swansea
Swansea, wat sy oorsprong in 'n Wiking-handelspos het, het in die vroeë 18de eeu tot 'n belangrike nywerheidstad ontwikkel. Die nabyheid van kopermyne in Cornwall asook die beskikbaarheid van goedkoop steenkool, wat plaaslik ontgin kon word, het van Swansea met sy hawegeriewe 'n sentrum van die koperbedryf gemaak waaraan die bynaam Copperopolis gegee is. Omstreeks 1880 is sestig persent van die koperertse, wat uit oorsee ingevoer is, in plaaslike smelterye verwerk. Die stad se nywerhede het van Swansea een van die hoofteikens van Duitse lugaanvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog gemaak. Die historiese middestad is in drie grootskaalse lugaanvalle in Februarie 1941 vernietig. Met die agteruitgang van swaar nywerhede gedurende die 20ste eeu het die dienstesektor die belangrikste ekonomiese bedryf geword.
Swansea en sy omgewing het intussen ook tot gewilde toeristebestemmings ontwikkel. Die National Waterfront Museum behandel in sy uitstallings die geskiedenis en ontwikkeling van Wallis, terwyl die nabygeleë Dylan Thomas Centre lewe en werk van Dylan Thomas, die bekendste boorling van Swansea en befaamde Walliese digter, dokumenteer. Die nuwe Swansea University Bay-kampus is een van die vernaamste voorbeelde van moderne boukuns in Wallis.
Swansea was een van die gasheerstede tydens die Krieketwêreldbeker 1983.
Lys van Superrugbykampioene
Superrugbykampioene is die titel van die wenner van die Superrugbykompetisie. Die toernooi was van 1996 tot 2005 bekend as die Super 12 maar na die eerste uitbreiding en die gevolglike toevoeging van die Western Force en die Cheetahs is die naam gewysig om die nuwe aantal spanne in die kompetisie te weerspieël. Na die tweede uitbreiding en die gevolglike toevoeging van die Rebels is die kompetisie ook hernoem na Superrugby. Hierdie bladsy is ’n lys van die spanne wat die Superrugbykompetisie gewen het.
Dit begin met drie groepe (genoem konferensies) van vyf spanne wat volgens lande ingedeel is (daar is dus ’n Australiese, Nieu-Seelandse en Suid-Afrikaanse konferensie). Seisoenwedstryde bestaan uit twee tipes wedstryde, nl.:
Die boonste span in elke konferensie, asook die volgende drie spanne op die algehele punteleër ongeag hul plek in hul konferensie, speel in die uitspeelwedstryde. Die boonste twee konferensiewenners (op die basis van die algehele punteleër) kry die eerste rondte van die uitspeelwedstryde ’n loslootjie. In die eerste rondte van die uitspeelwedstryde is die derde konferensiewenner nommer drie met ’n tuiswedstryd teen die span wat sesde op die algehele punteleër geëindig het. Die span wat vierde was op die algehele punteleër sal dan in ’n tuiswedstryd uitspeel teen die span wat vyfde was. In die halfeindrondes sal die tweede konferensiewenner uitspeel teen die span wat in die eerste uitspeelrondte gewen het en die hoogste op die punteleër was. Die eerste konferensiewenner speel dan teen die ander uitspeelrondtewenner. Die eindrondte is ’n tuiswedstryd vir die span wat die hoogste op die algehele punteleër geëindig het.
Toernooie (2011–)
Spanne wat hier gelys word is die spanne wat gekwalifiseer het vir die halfeindrondes. Tellings is so geskryf dat die span in daardie kolom s’n eerste genoem word. Die span wat uitgelig is, is die span wat daardie seisoen se kompetisie gewen het.
Mariental
Mariental is een van die groter dorpe van Namibië met 'n bevolking van 12478 in 2011. Dit is saam met Rehoboth die vernaamste dorp in die streek Hardap. Dit is geleë aan die B1-hoofweg tussen Kaapstad en Windhoek.
Die dorp het munisipale status verwerf in 1946 en is die hoofdorp van die distrik Gibeon, 'n belangrike karakoelgebied. Die Hardap-besproeiingskema sowat 20 km noord van die dorp het gelei tot die bou van die Hardapdam, wat by sy voltooiing in 1963 die derde grootste dam in die destydse Unie van Suid-Afrika was.
Mariental het sy naam van die Duitse boer, Hermann Brandt, gekry. Hy het die dorp die naam van sy vrou, Anna Marie Mahler, gegee. Brandt het 'n plaas in die area gekoop vanaf die Nama-kaptein Hendrik Witbooi.
Videospeletjie
'n Videospeletjie is 'n elektroniese speletjie wat op 'n TV, rekenaar of elektroniese video-apparaat gespeel word. Hierdie speletjies is toenemend beskikbaar vir ander stelsels en rekenaars, soos PDA's, selfone, tablette en draagbare speletjierekenaars. Rekenaarspeletjies met skerms word videospeletjies genoem. Daarbenewens is daar rekenaarspeletjies wat gebaseer is op klank of teks, of rekenaarspeletjies met 'n speelbord of ander fisieke sport- of speeltoerusting. Speletjies kan vir herverspreiding en/of opvoeding wees. 'n Spel kan deur een persoon alleen gespeel word of deur meer spelers. Met meerdere spelers kan speel om die beurt of op dieselfde tyd aan die beurt kom, of elke speler kan afsonderlik kies wanneer hy deelneem, soos in 'n spel waarin 'n virtuele wêreld saamgebou is.
Geskiedenis
Videospeletjies het in Amerika ontstaan toe 'n "Cathode ray tube Amusement Device" op 14 Desember 1948 onder VSA-patent 2455992 gepatenteer is. Sedert die laat 1990's kom meer en meer rekenaarspeletjies aanlyn beskikbaar, soos skietwedstryde en massiewe aanlyn-rolspel-speletjies (MMORPG's), as 'n blaaierspeletjie ('n speletjie wat op 'n webwerf gespeel word) of as 'n aflynspeletjie (op 'n stoormedium soos DVD).
In nuwe kommersiële speletjies word die klem toenemend op die visuele kant van die speletjies (grafika) gelê. Microsoft (met sy Xbox 360) en Sony (met sy PlayStation 3) is veral hiervoor bekend. Hierdie spelkonsoles het vinniger grafiese verwerkers en kan meer besonderhede vertoon.
Aanlynspel
Met die verhoogde verwerkingspoed van rekenaars, het speletjievervaardigers nuwe rigtings begin inslaan. Die grafiese ontwerp is verder uitgebrei met filmagtige elemente met 'n foto-realistiese beeld. Wat inhoud betref, het produsente begin om spelgenres te kombineer (aksiespeletjies met avontuur- of legkaartelemente). Daarbenewens is daar aanlynspel: speel met of teen ander spelers via 'n internetblaaier. In die aksiespelvariant kan internetspelers spanne vorm om teen te speel. In die RPG-variant ontmoet internetspelers hul medespelers in virtuele wêrelde waar hulle met spelvoorwerpe teen mekaar kan speel of handel dryf.
Genres
Soos met enige speletjie, kan die videospeletjie abstrakte voorwerpe voorstel of sekere kulturele kontekste simbolies weergee, dit uit hul omvang onttrek en dit toepas op kontekste en situasies wat kan wissel van die mees getroue simulasie tot parodie. Sedert sy ontstaan, het videospeletjies voortdurend ontwikkel om heeltemal verskillende genres te vorm, met verskillende spelmeganika en verskillende vaardighede wat van die speler vereis word. Benewens 'n natuurlike tegniese aanleg vir speletjies, kan die vrystelling van 'n innoverende titel uit 'n konseptuele oogpunt so anders wees as om 'n soort videospeletjie op sigself te skep. Die belangrikste groepe waarin videospeletjies verdeel kan word, is simulatief of arkade.
William H. Seward
William Henry Seward (16 Mei 1801 – 10 Oktober 1872) was 'n Amerikaanse politikus en staatsman. Hy is gebore in Florda, New York en voltooi sy studies aan die Union College in 1820. Hy word toegelaat tot die Amerikaanse balie in 1822 en begin in 1823 met sy eie regspraktyk. Hy betree die politiek en word verkies tot New York se senaat. Hy verloor die Goewerneurs verkiesing in 1834 maar word verkies in 1838 en 1840. Hy opponeer die aanhouding van slawe en hierdie beleid veroorsaak dat hy tot die Amerikaanse Senaat verkies word.
Hy verloor die President kandidaat benoeming in 1860 teen Abraham Lincoln. Lincoln stel hom hierna aan as Sekretaris van die Staat. Hy ondersteun Lincoln regdeur die Amerikaanse Burgeroorlog. Hy was betrokke by die Franse-Meksiko kwessie en help laasgenoemde tot by hulle onafhanklikheid. Hy was verantwoordelik vir die aankoop van Alaska van Rusland in 1867 in 'n transaksie wat bekend staan as Seward's Folly. Hy tree uit die politiek uit in 1869 en na 'n reis om die wêreld sterf hy in Auburn in 1872.
Leucandra amakusana
Leucandra amakusana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1943 deur Tanita.
459
Die jaar 459 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 59ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Andesgemeenskap
Die Andesgemeenskap (Spaans: Comunidad Andina, CAN) is 'n vryhandelsone tussen Bolivië, Colombia, Ecuador en Peru. Die handelsblok is in 1969 met die ondertekening van die Cartagena-ooreenkoms onder die naam 'Andespact' tot stand gebring. Die Andesgemeenskap is een van die twee belangrike Suid-Amerikaanse handelsblokke. Die hoofkantoor van die Andesgemeenskap is in Lima, Peru, gesetel en die amptelike tale is Spaans, Aymara en Quechua.
Die Andesgemeenskap en Mercosur (doeane-unie tussen Brasilië, Argentinië, Uruguay, Paraguay en Venezuela) begin in 1999 om oor die samesmelting van die twee organisasies te onderhandel. Op 8 Desember 2004 word die nuwe organisasie gestig as die Suid-Amerikaanse Stategemeenskap, 'n vryhandelsone gebaseer op die Europese Unie.
Lidmaatskap
Lede:
Geassosieerde lede:
Waarnemers:
Voormalige lede:
Sekretaris-generaal
Sekretarisse-generaal van die AGN sedert 1997:
Padang Panjang
Padang Panjang (Indonesies vir lang veld) is 'n stad geleë in die provinsie Wes-Sumatra in Indonesië. Die stad word bewoon deur die Minangkabaumense.
Mount Stewart
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Mount Stewart
'''naby Greyabbey/Newtownards Ards-skiereiland, graafskap Down'''
Noord-Ierland
Opgerig
1820–1839
Styl
Neo-klassisisme
Argitekte
George Dance William Vitruvius Morrison
Webtuiste
Mount Stewart is 'n 19de eeuse herehuis in die Noord-Ierse graafskap Down, geleë naby die dorpie Greyabbey en enkele myle buite Newtownards, 'n groot dorp op die Ards-skiereiland. Die huis, wat veral vir sy unieke tuin bekend staan, is aan die oosoewer van die see-inham Strangford Lough geleë en tans in besit van die National Trust. Die Mount Stewart-landgoed beslaan 950 akkers (380 hektaar). Mount Stewart dien al 250 jaar lank as woning van die Vane-Tempest-Stewart-familie, die markiese van Londonderry, wat 'n leidende rol in die politieke en maatskaplike lewe van Ierland en Groot-Brittanje gespeel het. Hul nakomelinge bewoon steeds die privaat wonings van Mount Stewart.
Die eerste Stewart in die herehuis was Alexander Stewart (1699-1791) wat in die Ballylawn-kasteel gebore is. Hy het lid van die parlement vir Londonderry geword en in 1737 met sy niggie Mary Cowan getrou. Die egpaar het hulle op die Ards-skiereiland gevestig en hier in 1744 die Mount Pleasant-landgoed vir £42 000 van die Colville-familie gekoop. Die Stewarts het hiervoor 'n deel van Mary se fortuin aangewend wat deur haar broeder, 'n voormalige goewerneur van Bombay, aan haar bemaak is. Hulle het die landgoed se naam gewysig na Mount Stewart.
Hul oudste seun, Robert Stewart, het in 1769 'n parlementslid en in 1783 'n lid van die Hoërhuis geword. Gedurende sy lewe het hy 'n reeks titels verwerf - waaronder Baron Londonderry (1789), Viscount Castlereagh (1795), Earl of Londonderry (1796) en Marquis of Londonderry (1816). Hy is op 8 April 1821 oorlede. Robert sen. het die herehuis aan sy seun Robert jun. bemaak, beter bekend as Viscount Castlereagh, een van die Verenigde Koninkryk se bekendste ministers van buitelandse sake. Lord Castlereagh is in Mount Stewart grootgemaak en het hier tot sy studies aan die Universiteit van Cambridge gebly. 22 stoele in die eetkamer van Mount Stewart is oorspronklik gedurende die Kongres van Wene in 1815 gebruik en later aan Lord Castlereagh geskenk in erkenning van sy leidende rol in die onderhandelinge.
Ná 'n grootskaalse restourasie teen 'n koste van £8 miljoen het die neo-klassieke herehuis se deure in 2015 weer vir die publiek geopen. Sy interieur en meubilering weerspieël tans die tydperk tussen 1920 en 1950, toe die 7de Markies van Londonderry en sy eggenote Edith, Lady Londonderry, van Mount Stewart ná jare van verwaarlosing weer hul geliefde Ierse residensie gemaak het, die huis herontwerp en van nuwe versierings voorsien het. Baie van dié ontwerpe is geïnspireer deur die markiesin se voorvaderlike herewoning in Skotland.
Die fyn ontwerpte tuin - 'n potensiële kandidaat vir Unesco se lys van wêrelderfenisgebiede - het sy ontstaan aan Edith, Lady Londonderry te danke wat danksy die besonder gematigde mikroklimaat van Strangford Lough met 'n groot verskeidenheid plante kon eksperimenteer. Die tuin se formele gedeelte het 'n sterk Mediterreense karakter wat aan die landskapstuine van Italiaanse villas ontleen is, terwyl plante van dwarsoor die wêreld in die beboste dele aangetref word.
Padang Panjang
Buurte
Die stad het 2 buurte/administratiewe distrikte (Indonesies: kecamatan):
Beloetsje
Die Beloetsje (Beloetsji: بلوچ) is 'n Irannese etniese groep inheems aan Iran en Pakistan wat Beloetsji, 'n Irannese taal, as moedertaal praat.
Mike Pniewski
Mike Pniewski (gebore 20 April 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Madam Secretary (2014), The Good Fight (2017), en Shots Fired (2017).
Wuhan
Wuhan (Chinees: [ù.xân], ; Vereenvoudigde Chinees: 武汉; Tradisionele Chinees: 武漢) is die hoofstad van die provinsie Hubei in die sentrale Volksrepubliek China met 'n oppervlakte van 1 528 vierkante kilometer en 'n bevolking van byna 8,9 miljoen. Die stad is in die oostelike Jianghan-vlakte naby die samevloeiing van die Yangtze- en Han-riviere geleë en is tans die politieke, ekonomiese, finansiële, kulturele, opvoedkundige en vervoersentrum van Sentraal-China. Talle belangrike spoorweglyne, paaie en snelweë loop deur die stadsgebied.
Die revolusie van 1911, wat vanuit Wuhan oor die hele land versprei het, het tot die omverwerping van die keiserlike bewind in China gelei. In die 1920's het Wuhan as die hoofstad van 'n linksgesinde Kuomintang-regering onder Wang Jingwei gefungeer wat homself in opposisie tot die partyleierskap onder Chiang Kai-shek gevind het. Die huidige stad is met die samesmelting van drie voormalige stede, Wuchang, Hankou en Hanyang, tot 'n gemeenskaplike munisipaliteit gevorm in 1927.
Maxine Case
Maxine Case (1976-) is ’n Suid-Afrikaanse skrywer van romans en kortverhale. Haar debuutroman, All We Have Left Unsaid, is in 2007 met die Statebondskrywersprys vir die beste eerste boek in Afrika bekroon. In dieselfde jaar is dit (saam met Kgebetli Moele se Room 207) met die Herman Charles Bosman-prys bekroon.
Echternach
Echternach (Lëtzebuergesch ook Iechternach en Eechternoach) is 'n stad in die ooste van die Groothertogdom Luxemburg, in die gelyknamige munisipaliteit, met 4 960 inwoners (2011).
Maxine Case
Haar boeke is al in verskeie tale vertaal (waaronder Nederlands, Japannees en Mandaryns).
Echternach
Echternach is een van die kleinste stede in Luxemburg en 'n belangrike toeristebestemming. Naby die stad lê die Duits-Luxemburgse Natuurpark.
Geskiedenis
'n Romeinse villa langs die meer van Echternach getuig van die vroeë Romeinse nedersetting wat in die 1ste eeu n.C. in die gebied ontstaan.
Die huidige stad Echternach word in die jaar 698 gestig. Die Heilige Willibrord (omtrent 658-739), 'n Engelse sendeling, kry van Irmina van Euren 'n stuk land naby Trier, waarop hy 'n klooster oprig. Vanuit die klooster word onder meer die sendingwerk in Friesland georganiseer. Rondom die klooster ontwikkel vinnig 'n dorp van handelaars en ambagsmanne, wat in 1236 stadstatus kry.
Keiser Hendrik II bevorder die abdy en veral die kloosterskool. Echternach word 'n geestelike, bedevaart- en kunssentrum, waar plaaslike kunstenaars miniatuurskilderye in die Angel-Saksiese styl vervaardig.
Die klooster self staan bekend vir sy Scriptorium, onder meer twee goue bybeluitgawes geskryf en geïllustreer is, die Codex Aureus Epternacensis en die Codex Aureus Escorialensis. Vandag word eersgenoemde in die Duitse stad Neurenberg (die klooster Echternach beskik oor 'n faksimile), laasgenoemde in die El Escorial-museum van Madrid (Spanje) bewaar.
Tydens die Franse Rewolusie word die abdy verkoop en dien tydelik as porseleinfabriek (waarby sy torings, blykbaar in die gees van die rewolusie, as skoorstene gebruik word). Vervolgens word dit 'n kasarm en uiteindelik 'n ruïne. Danksy die stigting van die Willibrord-bouvereniging kan die abdy later heropgerig word.
Die bou van die spoorwegnet met sy gewilde trein "Charly" is die begin van Echternach se ekonomiese opbloei as 'n belangrike toeristebestemming.
Vanweë sy ligging digby die Duitse grens word Echternach tydens die Ardenne-offensief van die Tweede Wêreldoorlog grotendeels verwoes. Ook die Basilika word verniel en danksy die Willibrord-bouvereniging heropgerig.
Toerisme
Die toerisme is 'n belangrike basis van Echternach se ekonomie. Die stad lê digby die natuurskoon van die sogenaamde Klein Luxemburgse Switserland. Die stad verwerf wêreldfaam vir sy Sprangprëssessioun (springprosessie), waarby tydens die Pinksterfees jaarliks tot by 10 000 pelgrims ter ere van die Heilige Willibrord springend deur die stad beweeg, tot by die Basiliek. Tradisionele musiek begelei die prosessie.
Die tradisie van die prosessie gaan terug tot die laat middeleeue, en sy springende bewegings het hulle oorsprong vermoedelik in die simptome van die epilepsie-lyers, wat tydens hulle bedevaart na genesing soek.
Seward, Alaska
Seward is 'n dorp aan die suidkus van die deelstaat Alaska, 60° noord van die ewenaar. Die temperatuur is egter meer gematig as wat verwag word vir nedersettings op dié lengtegraad. Die stad is vernoem na William H. Seward wat verantwoordelik was om Alaska in 1867 by Rusland te koop. Die eerste mense het hulle in 1903 hier gevestig. Dit is ook 'n vissershawe.
Melody Thomas Scott
Melody Thomas Scott (gebore 18 April 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Car (1977), Piranha (1978), en The Fury (1978), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Leucandra amorpha
Leucandra amorpha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Poléjaeff.
Franse nasionale rugbyspan
Die Franse nasionale rugbyspan (Frans: Équipe de France de rugby à XV) is die nasionale rugbyspan wat Frankryk tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby word in Frankryk deur die Franse Rugbyfederasie (Fédération française de rugby, FFR) geadministreer. Frankryk neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Engeland, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Frankryk het die kampioenskap reeds 18 keer gewen, insluitende tien Grand Slams, en het nog agt ander kere die titel gedeel.
Frankryk se belangrikste internasionale verskyning is tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi wat sedert 1987 beslis word. Sedert die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 het Frankryk by elke toernooi tot die uitklopfase gevorder. Frankryk het die eindstryd drie keer behaal, waar hulle in 1987 en 2011 teen die All Blacks en in 1999 teen Australië verloor het. Frankryk het die Rugbywêreldbeker 2007 aangebied, waar hulle soos in Rugbywêreldbeker 2003 deur Engeland in die halfeindrondte uitgeskakel is. Frankryk sal as gasheer vir die komende Rugbywêreldbeker 2023 optree. Al is Frankryk telkens een van die gunstelingspanne om die rugbywêreldbeker te verower, het dié eer hulle nog nie te beurt geval nie.
Franse rugby dateer terug na 1872 toe dié sport deur Britse setlaars na Frankryk gebring is. Op Nuwejaarsdag 1906 het Frankryk sy eerste toetswedstryd teen Nieu-Seeland in Parys gespeel. Frankryk het toe sporadies teen die Tuisnasies begin speel, totdat die Franse in 1910 by die Tuisuniekampioenskap aangesluit het om die Vyfnasies (die huidige Sesnasies) te vorm. Frankryk het ook aan die rugbytoernooie van vroeë Olimpiese Somerspele deelgeneem, en die goue medalje in 1900 en twee silwermedaljes in die 1920’s gewen. Die nasionale rugbyspan het in die 1950’s en 1960’s verdere suksesse behaal en die Vyfnasies in 1959 vir die eerste keer gewen. Frankryk het hul eerste Grand Slam in 1968 ingepalm.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Frankryk is die Franse Rugbyfederasie (Fédération française de rugby, FFR). Die FFR is op 13 Mei 1919 gestig en het die sportkommissie van die polisportiewe beheerliggaam, die Unie van Franse atletiese sportverenigings (Union des sociétés françaises de sports athlétiques, USFSA), vervang. Die FFR het op sy beurt in 1934 FIRA (Fédération internationale de rugby amateur), vandag Rugby Europa, as ’n mededinger vir die Internasionale Rugbyraad (IRR, vandag Wêreldrugby) gestig; hulle het eers in 1978 ’n lid van laasgenoemde geword. As gevolg van die baie groter gewildheid van rugby in Suid-Frankryk was dié sport veral in Oksitanië oor dekades heen deur ’n kleinskaalse strukturering gekenmerk. In die noorde van die land het elke plaaslike beheerliggaam toesig gehou oor ’n groter geografiese gebied. As deel van ’n fundamentele strukturele hervorming van die FFR in 2018 het die destydse 26 plaaslike beheerliggame 13 nuwes gevorm, wat nou amper met die geografiese uitbreiding van dié van die Franse geweste ooreenstem.