cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vause Raw
Die Burger het as volg oor sy uittrede berig: "Die veteraan Opposisie-politikus, mnr. Vause Raw, het in die naweek aangekondig dat hy hom nie in die aanstaande Volksraadsverkiesing in Durban-Punt - die kiesafdeling wat hy sedert 1958 verteenwoordig - herkiesbaar gaan stel nie. Mnr. Raw het gister aan Die Burger gesê sy besluit om uit te tree is hoofsaaklik om persoonlike redes geneem. ``Ek het 'n lang skof van 31 jaar in die Parlement gehad - van 1955 tot l958 in die Senaat en sedertdien in die Volksraad - en ek wil nou meer tyd aan my gesin bestee." Hy het ontken dat die beoogde samewerking in die verkiesing tussen die Nuwe Republiekparty en die Progressiewe Federale Party sy besluit beïnvloed het. 'Ek het die samewerkingsplan Vrydag op 'n vergadering van die NRP se hoofbestuur gesteun. Ek wil beklemtoon dat daar geen sprake is van 'n koalisie of alliansie tussen die NRP en die PFP nie. Dis bloot 'n ooreenkoms tussen die twee partye oor 'n verdeling van setels. Die NRP sal die verkiesing op grond van sy eie beleid veg.' Mnr. Raw het gesê hy is nie van plan om hom by óf die PFP óf die NP aan te sluit nie. Hy bly lid van die NRP in wie se beginsels en beleid hy glo. Hy was etlike jare hoofleier van die NRP. 'Ek wil hoegenaamd nie verbind wees met standpunte wat binne die PFP gehuldig word oor nasionale veiligheid, verdediging en verskonings vir terrorisme en die ANC nie. Terselfdertyd sien ek nie kans om my by die NP aan te sluit nie omdat die NP die land in die steek gelaat het deur nie sy beloftes van die verlede na te kom nie.' Die 65-jarige mnr. Raw het gesê hy was in elk geval van plan om in 1989 uit die aktiewe politiek te tree. Dit maak nie sin dat hy hom nou vir twee jaar verkiesbaar stel nie. Hy beskou die vervroegde verkiesing as van geen belang nie omdat daar nie iets is om oor te stem nie. Dit is trouens skadelik vir die land."
Boekenleeuw
Die Boekenleeuw is 'n jaarlikse Vlaamse literatuurprys wat aan die beste Nederlandstalige kinder- of jeugboek van die voorafgaande jaar toegeken word. Die organisasie van die prys word beheer deur Boek.be, wat dit tydens die jeugboekweek toeken.
Geskiedenis
Die prys is in 1986 in die lewe geroep as opvolger van die Referendumprijs voor het Kinderboek. Tot en met 1989 kon daar elke jaar 'n maksimum van vyf Boekenleeuwen toegeken word: drie vir oorspronklike Vlaamse boeke, een vir 'n oorspronklike Vlaamse niefiksiewerk en een vir 'n vertaling. Daar is ook 'n aantal Boekenwelpen ('n eervolle vermelding) uitgereik. Die Boekenwelpen word egter vanaf 2013 nie meer uitgereik nie. In dié jaar het die prysgeld 10,000 euro beloop.
In 2017 is die Boekenleeuw vanweë die herstrukturering van Boek.be nie uitgereik nie. In 2018 is die prysgeld verminder na 2500 euro (geborg deur GAU (Groep Algemene Uitgevers) en die Belgische auteursvereniging Sabam). Sedertdien word die Boekenleeuw, soortgelyk aan die Boekenpauw–die prys vir die beste geïllustreerde boek–toegeken aan die beste kinderboek uit die Lae Lande.
Aegir
Aegir, Ægir of Ägir, (Hlér, Noors vir "see", ook Eagor/Oegir) is 'n seereus in die Noorse en Germaanse mitologie. Hy is ook die god van seevaart, bier, en blyk die verpersoonliking van die mag van die oseaan te wees.
Genealogie
Aegir is 'n oseaanreus, wat dig by die Ase staan, maar steeds by die ouer geskiedenis van die reuse (Jotun) hoort. Aegir is volgens Hymiskviða die seun van Miskorblindi. Jonger geskrifte noem Fornjótr as sy vader.
Sy eggenoot is die seegodin Rán. Hy is 'n broer van Logi (vuur) en Kari (wind). Sy twee dienaars heet Fimafengr en Eldir.
Self is hy 'n vader van nege dogters, die Aegirsdogters of 'bare meisies' (Bára, Blóðughadda, Bylgja, Dúfa, Hefring, Himinglæva, Hrönn, Kólga en Unnr/Udr of Blödughadda, Bygleya, Dröbna, Dusa, Hefrig, Himinglätfa, Kolga, Raun, Udor of Unn), wie as verskillende tipes seegolwe geld (naas hierdie name noem Snorri Sturluson nog etlike andere). Hierdie dogters word wel gesien as die nege moeders van Heimdall, maar dit kom nêrens in enige geskrifte tevore nie.
Aegir wordt ook Hlér en Gymir genoem, woon op die eiland Hlésey (die eiland van Hlér; Læsø) en is baie oud, wys en bedrewe in die towerkuns.
Tesame met Aurboða het Gymir (Aegir) 'n pragtige dogter Gerð en 'n seun Beli, die leier van die Blaffende Reuse.
Kenmerke
Aegir is deur Thor opdrag gegee om vir die Ase mede te brou, alhoewel hy voorgegee het dat hy nie 'n voldoende grootte ketel besit het nie. In werklikheid wou hy nie homself deur Thor laat beveel word nie. Maar Thor bekom toe 'n reuseketel by die rypreus Hymir, en so moes Aegir maar beskeie die mede vir Asgard, die woonwêreld van die gode, brou. Om homself teen hierdie nederlaag te wreek, vergal hy die bier met hop, sodat dit weliswaar nog drinkbaar, maar glad nie meer genietbaar was nie.
Aegir word ook vermeld in Grímnismál. By 'n gelag van die Ase laat hy goud in die saal binnedra, sodat die saal oplig asof deur 'n vuur. Omdat die mense geglo het dat Aegir sy onderwaterverblyf slegs sou verlaat om skepe en hul bemanning te vernietig, word hy by die begin van 'n seereis gevangenes geoffer, om 'n goeie vaart te verseker.
Vermeldings
Aegir kom herhaaldelik voor in die Eddavertellings, wat kort na die kerstening in Ysland opgeteken is. Hy tree daar altyd as 'n vriend van die gode op en verskyn dan as hul gasheer. Ook in die res van Skandinawië is hy 'n vaste bestanddeel van die kultus. In die tekste oor die oergeskiedenis van Noorweë word Aegir/Hlér byvoorbeeld as seun van Fornjótr aangedui en dit lewer ons 'n goeie voorbeeld van die feit, dat dit nie net om 'n 'Noorse' mitologie gegaan het nie.
Mens moet nie vergeet dat die vroeë Germaans skriftekens (rune) die voorreg van priesters en adellike was nie, en dat hulle geen belang daarin gehad het dat die gewone volk in dié skrif kon kommunikeer nie. Daarbenewens is die individuele runes as heilig beskou en is hulle nie sommer net so gebruik nie. Dus was hierdie sagas vanaf hul ontstaan tot op die dag dat hulle opgeteken is – en dit kon honderde jare duur – slegs mondelings oorvertel, waarby daar natuurlik verskeie weergawes ontstaan het.
Etimologiese betekenis
Vandag weet ons: Aegir beteken in die Oudnoors sowel die seereus, asook (maar sekondêr) die see of oseaan self. Die naam Aegir hang saam met die Germaanse ahwo, (latyns aqua) water, en beteken ook ] Aquarius (Vgl. Ägir ⇒ Sy naam is verwant met die Gotiese aha). Dit is egter ook moontlik dat dit by Aegir seereus en ägir/ägi see om twee verskillende woorde gaan.
In die Yslandse poësie word Aegir, Hlér en Gymir egter nog altyd als sinonieme vir die see gebruik.
Uitstel van die Ragnarok
Na die dood van Baldr en Höðr rig Aegir 'n feesmaal aan vir die gode. Dit is die fees waar Loki te ver gaan in sy belediging van die andere gode, soos beskryf in die Lokasenna. Hulle besluit dus om hom gevange te neem.
Op see voer Njord en Aegir die seemonsters en visse wat gehelp het om vir Loki te vang.
Marjorie Boulton
Marjorie Boulton (7 Mei 1924 – 30 Augustus 2017) was 'n Britse skrywer en digter wat beide in Engels en Esperanto geskryf het.
Lewensloop
Marjorie Boulton het Engelse letterkunde by 'n onderwyserkollege onderrig en was vir lank die prinsipaal van die vroue-normaalskool, Charlotte Mason College in Noordwes-Engeland, voordat sy haar tot voltydse navorsing en skryfwerk gewend het. Sy is 'n bekende skrywer in Esperanto. Boulton was in haar latere jare president van twee Esperanto-organisasies: Kat-amikaro en ODES.
Sy het haar doktorsgraad in 1976 te Oxford behaal met 'n proefskrif oor die Engelse romanskrywer en dramaturg Charles Reade.
Marjorie Boulton was 'n lid die Akademio de Esperanto vir 50 jaar vanaf 1967 tot met haar afsterwe in 2017. Sy was sedert 1985 'n erelid van UEA.
Bibliografie
Outeur van Zamenhof: Creator of Esperanto — 'n biografie oor L. L. Zamenhof in 1960 uitgegee deur Routledge & Kegan Paul te Londen — sy het 'n wydgebruikte reeks van inleidende tekste oor letterkundige studies geskryf: The Anatomy of Poetry (1953), The Anatomy of Prose (1954), The Anatomy of Drama (1960), The Anatomy of Language (1968), The Anatomy of the Novel (1975) en The Anatomy of Literary Studies (1980). Haar eerste boek was: Preliminaries: Poems (1949). Later digbundels, sowel as versamelings van kortverhale, was in Esperanto, wat sy in 1949 aangeleer het. Sy het die volgende geskryf: Saying What We Mean (1959), Words in Real Life (1965) en Reading in Real Life (1971).
Sanherib
Sanherib (Akkadies: Sîn-ahhī-erība, "Sin het (verlore) broers vir my vervang"; 705–681 v.C.) was ’n koning van Assirië. Hy was die seun van Sargon II en het hom opgevolg. Hy was die vader van Esarhaddon en oupa van Assurbanipal.
Besonderhede
Sy naam is geskryf as mdSîn-aḫḫēmeš-eri4-ba. Hy was ook bekend as Sennacherib.
Sanherib word veral onthou vir sy militêre veldtogte teen Babilon en Juda en sy bouprogramme, veral in sy hoofstad, Nineve. Sy grootste kommer tydens sy bewind was die "Babiloniese probleem", die weiering van die Babiloniërs om Assiriese heerskappy te aanvaar, wat gelei het tot sy verwoesting van Babilon in 689 v.C. Verdere veldtogte is in Sirië-Palestina uitgevoer, wat opgeneem is in die Bybelboek 2 Konings, asook in die berge oos van Assirië, teen die koninkryke van Anatolië en teen die Arabiere in die Noord-Arabiese woestyne.
Sanherib was ook ’n ywerige bouer en onder hom het Assiriese kuns ’n hoogtepunt bereik. Hy het Nineve verfraai, ’n kanaal van 50 km lank laat bou om water na die stad te bring, en ’n enorme paleis laat bou wat die prototipe van die legendariese Hangende Tuin van Babilon kon bevat het.
Sanhrib is in 681 v.C. in vreemde omstandighede vermoor, blykbaar deur sy oudste seun. (Sy aangewese opvolger, Esarhaddon, was die jongste.) Sy dood is in Babilon beskou as ’n goddelike straf vir sy verwoesting van dié stad.
Trilobiet
Trilobiete, so genoem weens hul drielobbige anatomie, is 'n klas van uitgestorwe seediertjies, wat tot die geleedpotiges behoort het. 'n Tipiese trilobiet was omtrent so groot as jou duim. Volgens die ewolusieteorie het die diertjies sowat 521 miljoen jaar gelede in die vroeë Kambriese tydperk ontstaan. Hul bloeityd was die vroeë Paleozoïese tydperk, waarna hulle geleidelik in verskeidenheid afgeneem het. In die Devoonse tydperk het meeste uitgesterf, maar een orde, die Proetida het oorleef. Ook hierdie orde sou in die groot uitsterwing van die Perm-tydperk, 252 miljoen jaar gelede, verdwyn. Nogtans het hierdie suksesvolle diere het die aarde vir 270 miljoen jaar bewoon.
Anatomie
Trilobiete het drie tagmata gehad: die cephalon (kop), thorax (bors, middel-porsie van liggaam), en die pygidium (kruis). Alhoewel insekte ook drie tagmata het, is die indelings nie ekwivalent nie. Trilobiete is vernoem na hul drie langskeepse lobbe, wat onderskeidelik bekend staan as die linkerpleurale, aksiale en regterpleurale lob.
Trilobiete is bekend daarvoor dat hulle besonder komplekse oë gehad het. Hulle oë het saamgestelde lense gehad, 'n gesofistikeerde ontwerp vir die uitskakeling van distorsie (sferiese afwyking). Vandag bevat slegs die beste kameras en teleskope saamgestelde lense. Sommige trilobiete se oë het 280 lense bevat, sodat visie in alle rigtings, bedags en snags, moontlik was.
Trilobiete se oë verteenwoordig 'n funksionele optimalisering wat enig in sy soort is (Engels: represent an all-time feat of function optimization"). Shawver beskryf trilobiete se oë as "die mees gesofistikeerde ooglense ooit vervaardig deur die natuur."
Koenarivier
Die Koenarivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaapprovinsie, in die sentrale deel van Suid-Afrika, vloei. Dit is ongeveer 150 km noordwes van Mthatha, die hoofstad van die voormalige Transkei, geleë. Dit is 'n regtersytak van die Tinarivier in die gebied van die Hlubi-Xhosastam.
Castle Coole
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Castle Coole
in Enniskillen, graafskap Fermanagh
Noord-Ierland
Opgerig
1789-1798
Boustyl
Neoklassieke-Georgiaanse styl
Argitekte
Richard Johnston James Wyatt Joseph Rose (pleisterwerk)
Webtuiste
Castle Coole (uitgespreek soos koel, afgelei van Iers cúl "agterkant" en cúil "afsondering") is 'n townland en laat-18de eeuse herehuis in die Neoklassieke-Georgiaanse styl in Enniskillen in die Noord-Ierse graafskap Fermanagh.
Die herehuis, wat temidde van 'n beboste landgoed met 'n oppervlakte van 5 km² (1200 akkers) geleë is, is een van drie eiendomme in die graafskap Fermanagh wat tans in besit van die National Trust is en deur hulle bestuur word - naas Florence Court en Crom Estate.
Geskiedenis
Die landgoed is in 1656 deur John Corry gekoop, 'n koopman te Belfast en grootvader van die eerste graaf. Die landgoed se naam is afgelei van 'n nabygeleë meer, Lough Coole, wat deur die Killynure-heuwels omring word. Twee vestingswerke - 'n sogenaamde ringfort (ráth) en 'n kunsmatige eiland (crannog) getuig van die eerste bewoners wat hulle reeds in prehistoriese tye hier gevestig het. Ander mere op die landgoed sluit Lough Yoan en Brendrum Lough in.
Die kasteel het tussen 1789 en 1798 as die somerresidensie van Armar Lowry-Corry, die 1ste graaf Belmore ontstaan. Lord Belmore was die parlementslid vir die graafskap Tyrone in die vroeëre Ierse Parlement te Dublin - en 'n welvarende erfgenaam van 283 km² (70 000 akkers) se grond dwarsoor Ierland, 'n nalatenskap wat sy voorvaders danksy hulle suksesvolle loopbane in die handelsbedryf aan hom kon bemaak.
Danksy die inkomste uit sy landerye kon Lord Belmore die bou van Coole Castle teen 'n koste van £57 000 ('n bedrag wat in 1798 gelykgestaan het aan £20 miljoen vandag). Ondanks sy relatief klein oppervlakte van 1200 akkers is die landgoed in die graafskap Fermanagh veral gekies weens sy ligging in 'n ongerepte landskap en temidde van die natuurskoon van ou eikebosse en klein mere, terwyl die nabyheid van die markdorp Enniskillen verseker het dat daar genoeg bediendes vir so 'n groot herehuis aangestel kon word. Reeds voor die oprigting van die herehuis het 'n aantal kleiner gesinshuise op die landgoed ontstaan, waaronder 'n woning wat gedurende die regeringstyd van koning Jakobus (James) I van Engeland gebou (en later opsetlik aan die brand gesteek is), en 'n huis wat in 1709 in die Koningin-Anne-styl ontwerp is.
Met die afkondiging van die Uniewet in 1800, waardeur Groot-Brittanje en Ierland in 'n gemeenskaplike koninkryk verenig is, het die belangrikste rede vir die gesin om 'n klein stadhuis in Sackville-straat in Dublin as hulle hoofwoning te onderhou - die nabyheid van die parlement - weggeval, en hulle vervolgens in die Coole-kasteel ingetrek.
Die herehuis se deure staan tans gedurende die somermaande oop vir besoekers, terwyl die landgoed dwarsdeur die jaar toeganklik is vir die publiek. Omvattende herstelwerk moes tussen 1980 en 1988 aan die fasade gedoen word, en die kasteel was in dié tydperk gesluit. Vir die heropeningsplegtigheid is die Britse koninginmoeder na Castle Coole genooi.
Michael Greene
Michael Greene (gebore 4 November 1933) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente This Is Not a Test (1962), To Live and Die in L.A. (1985), *batteries not included (1987), en Lord of the Flies (1990).
Shanna Collins
Shanna Collins (gebore 10 Junie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente War of the Worlds (2005), In My Sleep (2010), en Sassy Pants (2012), en in die televisiereeks Castle (2009).
Lys van joernaliste wat in Rusland vermoor is
Die gevaar wat joernaliste in Rusland in die gesig staar is sedert die vroeë 1990's bekend, maar kommer oor die aantal onopgeloste moorde het toeneem ná die moord op Anna Politkofskaja op 7 Oktober 2006 in Moskou. Terwyl internasionale monitors tientalle genoem het wat voor haar vermoor is, het bronne in Rusland self van meer as 200 gepraat.
Die talle sterftes is sedertdien ondersoek en die resultaat verskyn in twee verslae wat in Engels en Russies deur internasionale organisasies gepubliseer is.
In sy verslag van September 2009 herhaal die Komitee om Joernaliste te Beskerm sy gevolgtrekking dat Rusland een van die gevaarlikste lande in die wêreld vir joernaliste is en die land waar die minste van die moorde op hulle opgelos word. The Anatomy of Injustice (Russiese weergawe: Анатомия безнаказанности ) noem 17 sterftes onder joernaliste in Rusland sedert 2000. Net in een geval was daar ’n gedeeltelik bevredigende vervolging van die skuldiges.
’n Omvattende ondersoek deur die Internasionale Federasie van Joernaliste (IFJ) na die dood van joernaliste in Rusland is in Junie 2009 gepubliseer. Terselfdertyd het die IFJ ’n aanlyn-databasis geskep waarin meer as 300 sterftes en verdwynings sedert 1993 genoem word. Beide die verslag Partial Justice (Russiese weergawe: Частичное правосудие ) en die databasis gebruik inligting wat Rusland se eie mediamonitors, die Glasnost-verdedigingstigting en die Sentrum vir Joernalisme in Uiterste Situasies, oor die laaste 16 jaar ingewin het.
Die getalle
Syfers tussen internasionale monitors wissel, soms aansienlik. Die rede is dat sommige organisasies soos die IFJ en die Internasionale Instituut vir Nuusveiligheid kyk na alle aspekte van veiligheid in joernalistiek, dus ook ongelukke. Sommige organisasies sluit net ongevalle in kruisvuur en op gevaarlike sendings in, asook moorde waarvan hulle seker is van die motief. Verder word die term "joernalis" op verskillende maniere geïnterpreteer – sommige sluit steunpersoneel in, ander nie.
Die meeste joernaliste wat met opset geteiken word weens hul werk, is verslaggewers, korrespondente en redakteurs. In Rusland is ook baie direkteure van nuwe streek-TV- en radiostasies vermoor, maar die meeste van dié moorde is vermoedelik weens botsende sakebelange. In kruisvuur-situasies is veral fotograwe en kameramanne in gevaar. Die IFJ se databasis van sterftes en verdwynings in Rusland dek die hele spektrum van mediaberoepe en elke graad van onsekerheid oor die motief vir die aanvalle. Dit klassifiseer eerstens die manier waarop elke joernalis dood is (moord, ongeluk, kruisvuur, terroriste-aanval of onbevestig) en tweedens die sekerheid, moontlikheid of onwaarskynlikheid dat die persoon se dood met sy werk verband hou.
Rusland en die res van die wêreld
Die CPJ noem Rusland "die derde gevaarlikste land in die wêreld vir joernaliste" sedert 1991, met Algerië (1993–1996) eerste en Irak ná die inval in die land tweede.
Statistieke
Die gewelddadige sterftes van joernaliste het in die Boris Jeltsin-era (1991–1999) begin en het voortgeduur onder Wladimir Poetin, die Russiese president van 31 Desember 1999 tot 7 Mei 2008. Toe Dmitri Medwedef president word, het hy gepraat van die nodigheid om ’n einde te maak aan "wettige nihilisme". In die laaste vyf jaar was daar ’n toename in verhore maar teen einde 2009 was daar nog geen groot deurbraak sedert sy inhuldiging in Mei 2008 nie.
Die jaarlikse syfers in die tabel hier bo kom van die IFJ se databasis, waar besonderhede gevind kan word oor elke individu se dood. Die kategorieë "vermis" en "ongelukke" is nie in die tabel ingesluit nie.
’n Lys van joernaliste wat in Rusland dood is
Hier volg ’n lys van joernaliste wat sedert 1992 in Rusland gesterf het. Dit sluit sterftes van alle gewelddadige, voortydige of onbekende oorsake in en kan geverifieer word op die Engelse en Russiese weergawes van die IFJ se databasis.
1992–1994
1992
1993
Dood op 3 Oktober, naby Ostankino
1. Rory Peck, ARD Germany-operateur,
2. Ivan Scopan, TF-1 France-operateur,
4. Sergei Krasilnikof, redakteur van TV Ostankino
6. Aleksander Sidelnikof, vryskut-joernalis van Sint Petersburg
1994
Moord (IFJ-databasis)
Daar was ook vier sterftes in Tsjetsjnië nadat die konflik daar in November begin het.
Kruisvuur (IFJ-databasis).
1995–1996
1995
Moord (IFJ-databasis)
Kruisvuur (IFJ-databasis)
1996
1997–1999
1997
Moord (IFJ-databasis)
1998
2000–2002
2001
2002
Samararivier
Die Samara (Russies: Сама́ра) is ’n 594 km lange rivier in die Europese deel van Rusland. Die stad Samara is by die samevloei van die Wolga- en Samarariviere geleë.
Lys van joernaliste wat in Rusland vermoor is
2003–2005
2003
2004
2005
2006–2008
2006
2007
2008–2010
2008
2009
2010
Joernaliste wat in Tsjetsjnië vermoor is
Hierdie kategorie oorvleuel met dié van Rusland as geheel. Dit beklemtoon die verband in hierdie uiterste toestande tussen joernalisme, aktivisme en menseregte-aktiwiteite. Op hul verskillende maniere wys die dood van Dmitri Krikorjants, Dmitri Cholodof, Nadezjda Tsjaikowa, Wiktor Popkof, Anna Politkofskaja, Anastasia Baboerowa, Stanislaf Markelof en Natalia Estemirowa dat die troebel situasie in die klein Noord-Kaukasiese republiek uitkring tot ver buite sy amptelike grense.
Vir almal wat in Tsjetsjnië dood is, sien die IFJ se databasis. Baie joernaliste is nie in Tsjetsjnië dood nie, maar op plekke óf naby óf ver van die republiek, soos Natalia Aljakina, wie se dood ook ’n gevolg van die Tsjetsjniese konflik was.
Barbara Bennett
Barbara Bennett (13 Augustus 1906 – 8 Augustus 1958) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Valley of Decision (1916), Mother's Boy (1929), Syncopation (1929), en Love Among the Millionaires (1930).
Posseëls en posgeskiedenis van die Kaap die Goeie Hoop
Dit is 'n oorsig van die posseëls en posgeskiedenis van die Kaap die Goeie Hoop.
Die Portugese was die eerste Europeërs wie die Kaap die Goeie Hoop bereik het in 1488, gelei deur die ontdekker Bartolomeus Dias. Tafelbaai, vir meer as 'n honderd jaar bekend as Saldanha (vernoem na een van Alfonso d' Albuquerque se seekapteins), het 'n gerieflike hawe op die lang, moeilike en gevaarlike seereis na die Ooste geword. Hier is briewe uitgeruil met skepe wat oppad terug was na Europa toe. Dikwels is pakkies en briewe onder die posklippe gelaat, geskrewe in Frans, Duits en Deens, dus was dit die eerste onbemande poskantore in die Kaap. Die vroegste van hierdie dateer uit 1619 en was in Engels geskryf. 'n Verversingstasie is in 1652 deur die Oos-Indiese Kompanjie gestig in die gebied wat heelwat later Kaapstad sou word. Dit was eerstens beset deur die Britse Magte in 1795, en sedert 1814 was dit 'n Britse Kolonie, totdat die Unie van Suid-Afrika op 31 Mei 1910 gevorm is.
Die eerste driehoekseëls
Seëls is vir die eerste keer uitgereik deur die kolonie op 1 September 1853. Die twee seëls wat uitgereik was, was 'n eenpennie in baksteenrooi en 'n vierpennies in blou. Hulle is gedruk deur Mnre Perkins, Bacon & Co in Londen. Die oorspronklike sjabloon vir hierdie seëls was gesny deur William Humphrys, 'n graveur in diens geneem deur Perkins Bacon. Velle van 'n spesiale handgemaakte papier, 282 mm by 536 mm, was gebruik om 240 seëls per blad op te druk. Die seëls is uitgereik sonder enige perforasies. Die tarief van posgeld binne die kolonie was 4d vir 'n halwe gram brief en 1d vir 'n koerant.
Die driehoekseëls is afgeskaf op 1 Oktober 1900.
Die sogenaamde houtblokke
As gevolg van 'n tekort an eenpennie- en vierpennieseëls, is 'n plaaslike drukker, Mnre. Saul Solomon & Co., versoek om voorsiening te maak vir eenpennie- en vierpennieseëls, en wel uitgereik in Februarie 1861. Daar is ontdek dat 'n besending van die seëls van Londen reeds op 5 Mei 1860 aangekom het, hoewel die vragbriewe verdwaal het.
Unie van Suid-Afrika
In 1910 is die Unie van Suid-Afrika gevorm uit die kolonies van die Kaap van Goeie Hoop, Transvaal, Natal en die Oranjerivierkolonie. Al die Kaapse seëls, behalwe die driehoeke, was geldig vir gebruik in die hele Unie totdat hulle onttrek is op 31 Desember 1937, saam met die ou seëls van Transvaal, Natal en die Oranjerivierkolonie.
Posskryfbehoeftes
Die eerste items van posskryfbehoeftes wat in die Kaap die Goeie Hoop uitgereik is was poskaarte in 1878; registrasiekoeverte en koerantomhulsels is die eerste keer uitgereik in 1882; posbetaalde koeverte in 1892 en briefkaarte in 1895.
Spikkel-kuilvissie
Die spikkel-kuilvissie (Nothobranchius orthonotus) is 'n varswatervis wat voorkom in riviere op die oostelike kusvlakte van Afrika vanaf die onderste gedeelte van die Zambezirivier tot by Mkuze in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Spotted killifish.
Posseëls en posgeskiedenis van die Kaap die Goeie Hoop
Posskryfbehoeftes
Die ontwerpe van al die posskryfbehoeftes gebruik óf die hoof van Koningin Victoria óf Koning Edward VII afgesien van die heel eerste poskaart, uitgereik in 1878, met 'n ontwerp van "Hoop".
9 Oktober
9 Oktober is die 282ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (283ste in skrikkeljare). Daar volg nog 83 dae.
Spikkel-kuilvissie
Voorkoms
Die vis het 'n stewige lyf met die dorsale vin agter op die lyf, teenoor die anale vin. Beide vinne is omtrent ewe groot. Die stertvin is groot en bolrond terwyl die kop groot en met skubbe bedek is. Mannetjies het groter dorsale en anale vinne as die wyfies. Die vis word tot 100 mm lank.
Cliona mucronata
Cliona mucronata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Spikkel-kuilvissie
Wyfie
Die wyfies is eenvoudig vlesig bruin met 'n ligte silwer of blouerige skynsel.
Cliona mucronata
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1878 deur Sollas.
Spikkel-kuilvissie
Mannetjie
Die mannetjies het 'n rooi of blou voorkoms. By beide voorkomste is daar rooi spikkels op die kop. By die vis met die rooi voorkoms is die skubbe geel of blou in die middel met helder rooi rantjies. Die stert-, pektorale- en bekkenvinne is rooi. Daar is rooi strepe op die basis van die dorsale en anale vinne; die vinne is groen met wynrooi kolle op die onderste helfte terwyl die rante van die vinne helderwit is.
By die vis met blou voorkoms is die rooi kleur minder opvallend en die skubbe met blou in die middel domineer. Die vinne is groen met klein rooi strepe en kolle. Die stertvin het feitlik geen kolle op nie.
Die Beira-kuilvissie lyk baie soos die vis met die rooi voorkoms en daar is 'n moontlikheid dat dit dieselfde spesie is.
Raymond Greenleaf
Raymond Greenleaf (1 Januarie 1892 – 29 Oktober 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All the King's Men (1949), Pinky (1949), en Headline Hunters (1955), en in die televisiereeks Perry Mason (1957).
Home Insurance Building
Die Home Insurance Building is 'n kantoorgebou in Chicago (Illinois, Verenigde State), wat in 1885 opgerig is. Die gebou, wat reeds in 1931 afgebreek is om plek te maak vir die Field Building (tans die LaSalle Bank Building), het oor tien verdiepings met 'n hoogte van 42 meter (138 voet) beskik en word deur sommiges as die eerste wolkekrabber ter wêreld beskou. Die gebou is deur die argitek en ingenieur William LeBaron Jenney ontwerp.
Argitektuur
Die Home Insurance Building is 'n tipiese voorbeeld van die Chicago School se argitektuur. Dit was die eerste gebou met 'n staalraamwerk, alhoewel merendeels giet- en smeedyster vir sy konstruksie gebruik is. Vanweë sy unieke argitektuur en raamwerk, wat die gewig gedra het, word die kantoorgebou dikwels as die eerste wolkekrabber ter wêreld beskryf. Hierdie bewering word nogtans deur talle deskundiges betwis, aangesien die Home Life Insurance-gebou eerder 'n soort hibriedkonstruksie verteenwoordig.
Volgens 'n forensiese ondersoek net voor sy sloping is vasgestel dat die gebou wel die eerste was, waarin sowel die verdiepings asook die buitemure net deur sy metaalraam gedra is. Desondanks dui die besonderhede van die ondersoek daarop dat die gebou se gewig ook op sy messelwerkelemente gerus het, veral om dit teen die sterk plaaslike winde te beskerm. Die gebou se gewig was volgens die ondersoek net sowat 'n derde van 'n soortgelyke steengebou, en munisipale beamptes was so verontrus hieroor dat hulle die boubedrywighede stopgesit het terwyl hulle die gebou se veiligheid ondersoek het.
In 1890 is twee bykomende verdiepings bo-op die oorspronklike gebou bygevoeg.
Swijagarivier
Die Swijaga (Russies: Свияга) is 'n rivier in die Oeljanofsk-oblast en Tartarstan in Rusland en 'n regtersytak van die Wolga. Dit is 375 km lank.
Alkmaar
Alkmaar is 'n stad in Noord-Holland, Nederland met 'n bevolking van 110 000 in 2021. Alkmaar is internasionaal bekend vir sy professionele sokkerspan, AZ Alkmaar, wat in 2009 die nasionale titel gewen het.
Loodgieter
'n Loodgieter is 'n beroep. Persone wat die beroep beoefen spesialiseer in die installering en onderhoud van waterwerke, rioolwerke, dreine en ander pypleiding.
Die woord loodgieter dateer vanuit die Romeinse Ryk en verwys na die giet van stroke lood en loodpype. Vandag word lood egter nie meer gebruik nie omdat dit giftig is. Moderne pype word hoofsaaklik van plastiek of koper vervaardig (beide roes nie).
Tipiese take wat 'n loodgieter verrig sluit in:
Persone wat die beroep oorweeg moet hardwerkend wees, nie deur vreemde reuke afgesit word nie, bereid wees om in vuil plekke in te kruip, en verstaan hoe dreinering en waterdruk werk.
M’bashe Point-vuurtoring
Die M'bashe Point-vuurtoring is 'n 14 m (46 voet) hoë traliestaaltoring met 'n fokale vlak van 46 m (151 voet), geleë naby die M'basheriviermond in die Dwesa-natuurreservaat, Oos-Kaap. Die vuurtoring is wit en die lanternkoepel is rooi. Dit lewer drie wit flitse elke 38 sekondes. Die drie flitse word in 'n ongewone patroon geskei deur 5, 16 en weer 16 sekondes.
NG gemeente Gobabis
Gemeentestigting
Die gemeente is op 24 November 1939 van die NG gemeente Windhoek afgestig en hou reeds op 11 Desember daardie jaar sy eerste kerkraadsvergadering onder voorsitterskap van die konsulent, ds. K.W. le Rouw, Windhoek se leraar, om sy eerste beroep uit te bring, maar dit was sonder welslae.
Op sy tweede vergadering op 2 Maart 1940 word prop. F.J. Hay beroep en hy word dan op 18 Mei 1940 as herder en leraar van die gemeente bevestig. Na 'n besonder vrugbare dienstyd van vyf jaar het ds. en mev. Hay van die gemeente afskeid geneem, nadat reeds begin is met die bou van die gemeente se eerste pastorie. Na 'n vakature van agt maande kon die gemeente die geliefde ds. en mev. J.L. von Wielligh verwelkom. Na 'n kort maar geseënde drie jaar het die gemeente Port Shepstone so aanhoudend geroep, dat die gemeente weereens van sy pastoriepaar moes afskeid neem.
Daar volg weer 'n vakature van agt maande en op 8 April 1950 word prop. J.M. Olivier in die gemeente georden en bevestig. Veertien maande later neem ook hy afskeid en vertrek na 'n nuwe werkkring, sodat die gemeente meer as 'n jaar lank vakant was.
Die gemeente het sy pastorie voltooi en 'n ruim kerksaal gebou. Lank is geld ingesamel vir die bou van 'n kerk, wat vroeg in die jare vyftig ingewy is. Van 'n ledetal van sowat 400 in 1939 het die gemeente geleidelik tot oor die 800 in 1951 aangegroei. In 1961 stig Gobabis-Suid van die moedergemeente af en teen 2010 het die gemeentes saam 156 minder lidmate as 60 jaar vantevore, dog albei bestaan afsonderlike voort tot hulle eindelik op 21 Oktober 2012 saamsmelt onder die moedergemeente se naam. Dit was die laaste dorp in Namibië wat twee NG gemeentes gehad het (buiten Walvisbaai met steeds drie). Op Keetmanshoop, Outjo, Grootfontein, Tsumeb, Otjiwarongo en Mariental is die dogtergemeentes almal reeds jare vantevore by die moedergemeente ingelyf.
Tyler Collins (sangeres)
Tyler Collins (gebore 29 Oktober 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Rage in Harlem (1991) en Andre (1994), en in die televisiereeks The Fresh Prince of Bel-Air (1990).
Bamboorivier
Die Bamboorivier is 'n rivier wat in die Katberg noordwes van Fort Beaufort in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Real Club Deportivo Carabanchel
Real Club Deportivo Carabanchel is 'n Spaanse sokkerklub in die historiese distrik Carabanchel in die stad van Madrid, Spanje. Bestaande toerusting is die derde oudste in die hoofstad, na Real Madrid en Atlético de Madrid, en die dertiende van Spanje.
Kazankarivier
Die Kazanka (Russies: Каза́нка) is 'n rivier in die Republiek van Tartarstan in Rusland en 'n linkersytak van die Wolga. Dit is 142 km lank.
Real Club Deportivo Carabanchel
Die boonste sport is behaal deur die klub se tweede afdeling B en het 'n paar keer vir bevordering na die tweede divisie geveg.
Cliona mussae
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Keller.
Lockheed P2V Neptune
Die Lockheed P2V Neptune is 'n Amerikaanse patrollie vliegtuig wat deur die Amerikaanse Vloot gebruik was. Dit is later vervang deur die Lockheed P-3 Orion. Nog voordat Amerika tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree het, was daar reeds duidelikheid dat hulle oor 'n landgebaseerde patrollievliegtuig met 'n lang togafstand moet beskik en die vliegtuig se vermoë moes baie beter wees as die vliegtuie op daardie stadium in gebruik: die Lockheed Ventura en die Lockheed Hudson. Die Amerikaanse Vloot se behoefte was vir 'n vliegtuig wat dag en nag teenduikbootoorlogvoering kon doen en ook teen vyandelike skepe optree. Lockheed het aan so 'n ontwerp begin nog voor die Vloot enige amptelike versoek gerig het. Nadat Amerika tot die oorlog toegetree het het die Vloot aanvanklik net op gevestigde en beskikbare vliegtuie gekonsentreer, Lockheed het egter op eie stoom aangegaan met die ontwikkeling van die Neptune.
Ontwerp
Die ontwerpers het baie aandag aan detail gegee, die romp se radius was so ver moontlik eweredig gehou sodat rompbedekkings op meer plekke gebruik kon word en minder verskillende tipes vervaardig moes word. Die ontwerp het verseker dat die hele vliegtuig in onderlinge selfstandige eenhede gebou kon word wat dan aanmekaar geheg is en instandhouding grootliks verminder en vereenvoudig het. Dit het tot gevolg gehad dat die vliegtuig maklik versien kon word, 'n enjin kon byvoorbeeld in minder as 30 minute vervang word en 'n paneel op die vlerkpunt binne 80 minute.
Die vliegtuig het selfs bekend geword nog voordat dit in diens gestel is. In September/Oktober 1946 het 'n gemodifiseerde Neptune genaamd Truculent Turtle 'n ononderbroke tog van 18 100 km afgelê vanaf Perth, Wes-Australië tot in Columbus, Ohio in 55 uur en 15 minute. Dit was 'n nuwe langafstandwêreldrekord.
Modelle
Dit is aangedryf deur twee Wright R-3350 motore van 3 250 perdekrag elk. Daar is ook ekstragroot brandstoftenks in die vlerkpunte. Daar was ook 'n soeklig aan die stuurboord se tenk se voorkant wat gekoppel was aan die beweging van die twee masjiengewere in die neus. In die bakboord tenk se voorkant was 'n APS-8 soekradar; beide tenks kon afgegooi word in tye van nood.
Die P2V-5 kon ook 'n bomvrag van 3 632 kg dra, wat bestaan het uit bomme, torpedos, dieptebomme asook vuurpyle onder die vlerke. 'n APS-20 radar was onder die romp, net agter die neuswiel se deure, gemonteer. Daar was ook meer antiduikboot- en elektroniese versteuringstoerusting aan boord. Dit het tot gevolg gehad dat die bemanning vergroot het tot nege. Die P2V-5 se togafstand was 7 642 km.
Die P2V-5 is uitgevoer na Argentinië, Australië, Brasilië, Nederland en Portugal. Daar was ook in 1952 52 eenhede aan die Britse Koninklike Lugmag verskaf. Hulle het die vliegtuig Neptune MR genoem, dit was toegerus met skiettorings in die neus, stert, asook in die dorsale posisie. Sewe-en-twintig vliegtuie se neus- en stertskiettorings is later verander; die neus met deursigtige plexiglas en die stert met 'n lang keëlvormige stert waarin MAD magnetiese opsporingtoerusting geïnstalleer is. Hulle het in eskader nr. 36, 203 en 210 diens gedoen. Hierdie vliegtuie is na Amerika teruggestuur in 1957 toe daar met produksie van die Avro Shackleton begin is.
Model P2V-7 was die laaste ontwikkeling van die vliegtuig. Dit het sy eerste vlug op 26 April 1954 onderneem en is aangedryf deur twee suierenjins asook twee turbostralermotore, die vinnigste van die al Neptune-modelle. Die APS-20 soekradar was 'n bietjie verder agtertoe gemonteer.
Teen 1970 is die P2V uitgefaseer in die Amerikaanse Vloot se patrollieseksies. Hulle was egter behou in die Vloot se Reserwe-patrollieseksies. In April 1978 is die laaste reserwe-eenheid toegerus met die Orion.
Kawasaki het ook 48 eenhede aanmekaargesit in Japan en het ook 'n model ontwikkel met turboskroef-motore; dit is die P-2J genoem. Die romp was ook ietwat langer. Die twee turboskroefmotore is weer ondersteun deur twee straalmotore. Kawasaki het ook 83 P-2J's vervaardig met die eerste wat afgelewer is in Oktober 1969. Hulle was die laaste operasionele Neptune's, en eers uit diens onttrek in 1985.
De Havilland Mosquito
Die De Havilland Mosquito was 'n tweemotorige vliegtuig en bomwerper van die Britse Lugmag tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die Mosquito was 'n veeldoelige vliegtuig wat as bomwerper gebruik is, asook vir fotografiese verkenning. Die vliegtuig is reeds in 1938 ontwerp, maar het eers in Maart 1940 aandag getrek toe vyftig bestel is. Drie prototipes is gebou, waarvan die eerste as 'n bomwerper gebou is en die tweede as 'n fotografiese verkenningsvliegtuig. Die eerste het op 25 November 1940 en die tweede op 10 Junie 1941 hulle nooiensvlugte onderneem. Aanvanklik was die vliegtuig ontwerp as 'n bomwerper sonder enige bewapening aan boord, maar vinnig genoeg om enige vyandelike vliegtuig met spoed die loef af te steek.
Ontwikkeling
Die eerste bestelling vir die vliegtuig was vir 50 eksemplare. Hierdie eerste 50 het onder andere tien modelle PR Mk 1 en tien B Mk IV ingesluit. Die PR Mk 1 het sy eerste operasionele vlug op 20 September 1941 onderneem en die B Mk IV in Mei 1942. Daar word uiteindelik 273 Mk IV's gebou. Daar was drie vervaardigingsaanlegte vir die vliegtuig in Brittanje. Airspeed (120), Percival (245) en Standard Motors (156) het ook modelle vervaardig. De Havilland het altesaam 5 700 Mosquito's gebou waarvan 4 444 gedurende die Tweede Wêreldoorlog gebou is.
Daar is ook 208 vliegtuie gebou deur De Havilland Australië en 1 134 deur De Havilland Kanada. Die totale aantal Mosquito's wat tydens die oorlog gebou is, was 6 710, met 'n verdere 1 071 wat na VJ-Dag gebou is.
Die vliegtuig is ook gebruik deur die Pathfinder Force om teikens te merk vir die bomwerpers. Hulle het later ook die Mk IX gebruik wat op hoë hoogtes kon vlieg, asook die Mk XVI.
Die mees algemene bom wat die vliegtuig gedra het was die 1 814kg block-buster bom. Hierdie bom was gedra in 'n spesiale bomhouer wat agterna geïnstalleer is aan modelle Mk IX, XVI en 'n paar Mk IV's. Ongeveer 1 200 model XVI's was toegerus met langafstandbrandstoftenks. Modelle NF Mk II en FB Mk IV's is omskep in vegvliegtuie.
Die Mosquito was uiteindelik deur die English Electric Canberra vervang in die Britse Lugmag.
Reënboog-kuilvissie
Die Reënboog-kuilvissie (Nothobranchius rachovii) is 'n varswatervis wat voorkom in die kusvlaktes naby Beira, Mosambiek en in panne van die Krugerwildtuin. In Engels staan die vis bekend as die Rainbow killifish.
Tydlyn van die Tweede Wêreldoorlog
Hier volg 'n tydlyn van die gebeure tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Junie
<!---
Belle Bennett
Belle Bennett (22 April 1891 – 4 November 1932) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Flesh and Spirit (1922), The Iron Mask (1929), Courage (1930), en Recaptured Love (1930).
Tydlyn van die Tweede Wêreldoorlog
Eksterne skakels
--->
Wartburg Kirchdorf School
Die Wartburg Kirchdorf School is 'n staatsskool in Wartburg naby Pietermaritzburg, KwaZulu-Natal. Die skool is in 1881 in 'n streek gestig wat destyds merendeels deur Duitse immigrante bewoon is en gebruik naas Engels steeds Duits as onderrigmedium. Die skool het 'n lang tradisie van gemeenskaplike onderwys vir seuns en meisies en word as een van die voorste onderwysinstellings in die provinsie beskou.
Die Wartburg Kirchdorf School se onderwyspersoneel van 30 bied onderwys van voorskool tot matriek vir sowat 430 leerders aan. In graad 1 en 2 word kinders se moedertale as onderrigmedium gebruik, vanaf graad 3 ontvang leerders ook Afrikaanse taalonderwys. Die koshuis, wat deur Wartburg se twee Evangelies-Lutherse kerkgemeentes bedryf word, is in 1948 opgerig en huisves tans sowat 90 leerders.
Geskiedenis
Die skool se geskiedenis is nou verbonde aan die groei van die plaaslike Duitse immigrante-gemeenskap. Die eerste Duitse setlaars het hulle reeds saam met die eerste Britse immigrante in 1848 in Natal gevestig. Die eerste kerk en skool in Kirchdorf is in 1881 deur Duitse immigrante in die gebied van Noodsbergweg gestig, elf jaar later het ook in Wartburg 'n kerk en skool ontstaan.
In 1931 het die twee gemeentes, ná moeilike onderhandelinge, ooreengekom om 'n gemeenskaplike skool te bedryf wat dan ook die dubbelnaam Wartburg Kirchdorf School gedra het. Danksy die vestiging van talle boere in die streek en die opening van 'n suikermeul in die 1960's het die skool vinnige groei getoon.
Hammershus
Hammershus [hɑməʀsˈhuːʔs] was 'n versterkte burg aan die noordweskus van die Deense Oossee-eiland Bornholm. Dit is vandag een van die grootste bouvalle-komplekse van sy soort in Noord-Europa. Die burg is 74 meter bo-oor die see op 'n krans opgerig en word met 'n ringmuur met 'n lengte van 750 meter versterk. Die burg lê nader by die Duitse en Sweedse vastelande as by die Deense.
Geskiedenis
Hammershus was vanaf die 12de eeu hoofsaaklik in besit van die aartsbiskop van Lund. Tydens gevegte tussen die aartsbiskoppe en koningshuise het die laasgenoemdes die burg verskeie kere oorgeneem, soos byvoorbeeld in 1259, 1265, 1319 en 1325.
In 1521 was die kompleks in besit van Christian II, koning van Denemarke, Noorweë en Swede, wat hier biskop Jens Andersen Beldenak gevange gehou het. Nog in dieselfde jaar het die Lübeckse Hanseverbond Hammershus verower. Die eiland Bornholm is 'n tyd lank aan Lübeck verpand, en Hammershus was in hierdie periode die setel van die Lübeckse administrateur.
In die jaar 1658 het Swede Hammershus beset, tog is die Swede ná 'n opstand van die Bornholmse bevolking gedwing om die burg weer te verlaat.
Tussen 1660 en 1661 is Leonora Christina, die dogter van die Deens-Noorse koning Christian IV saam met haar eggenoot in Hammershus aangehou. Die burg het ook later as staatsgevangenis gedien.
In 1743 is die burg verlaat, en dele van die kompleks is afgebreek om boumateriale te herwin. Eers in 1822 is die bouvalle in 'n koninklike dekreet tot nasionale monument verklaar. In 1890 is met die eerste restourasie begin, en die herstelwerk duur nog steeds voort. Hammershus het al lank tot 'n gewilde toeristetrekpleister ontwikkel.
South Sand Bluff-vuurtoring
Die South Sand Bluff-vuurtoring is 'n 10 m (33 voet) hoë, ronde wit betontoring met 'n galery en 'n aangrensende steengebou. Die toring het 'n fokale vlak van 75 m (246 voet) en lewer 'n wit flits elke 10 sekondes. Die nuwe betontoring het die oorspronklike 21 m hoë tralietoring vervang wat in 1931 opgerig is. Die toring is geleë naby die Msikabariviermond in die Oos-Kaap.
Kwashiorkor
Kwashiorkor (kwasjiorkor) is 'n kindersiekte veroorsaak deur ondervoeding of wanvoeding.
Oorsake
Die siekte kom gewoonlik voor by voorskoolse kinders wat 'n dieet volg met 'n kroniese tekort aan goeie proteïene (dus byvoorbeeld mielies) en te veel koolhidrate. Dus is armoede en onkunde in die minderbevoorregte gemeenskappe die onderliggende oorsaak. Ook in tye van hongersnood weens oorloë, droogtes, misoeste of ander rampe ontstaan die kwaal dikwels. As 'n baba gespeen word weens 'n volgende swangerskap van die moeder kry die gespeende kind dikwels skielik te weinig proteïene vir sy of haar ouderdom. In sekere tradisionele landelike gemeenskappe in Afrika geniet die voeding van suigelinge en jong kinders 'n lae prioriteit. Volwassenes moet uitgaan om te gaan werk en het dus kos nodig om die krag daarvoor te hê. In ontwikkelde nywerheidsgeiede kom die siekte selde voor.
Kenmerke
Eerste eienskappe van die siekte is 'n algemene vermoeidheid, lusteloosheid en slaperigheid. Die kind het 'n patetiese voorkoms. Later kom haarverlies en haarverkleuring en ook veranderinge in die vel voor. Voete, enkels, hande, gesig en die onderbuik swel dikwels. op. Die kind raak ook prikkelbaar. Bloedarmoede, wegkwyning van die spiere, 'n vergrote lewer en 'n te lae gewig vir die pasiënt se ouderdom raak opvallend. Dit kan op die lange duur lei tot verlangsaming van die groei en 'n vertraagde fisiese en psigiese ontwikkeling. In ernstige gevalle lei die lewersiekte tot die dood.