cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kelte
Die Hallstatt-beskawing
Die grafheuwels van adellikes het nou dikwels 'n deursnee van tot by vyftig of meer meter gehad en naas die sentrale grafkamer (wat met stene bedek is) ook kleiner grafte met minder grafgifte behels. Die grafheuwel Magdalenenberg naby die Duitse stad Villingen (Baden-Württemberg) met 'n deursnee van sowat honderd meter en 126 grafte met 136 oorledenes is een van die bekendste voorbeelde van hierdie soort Keltiese grafheuwels.
Die nedersettings wat tydens 19de eeuse opgrawings naby die grafheuwels ontdek is het meestal op heuwels ontstaan; vanweë die vondse wat dikwels Mediterreense gereedskappe ingesluit het word in die argeologiese vaktaal na hulle meestal as "vorstedorpe" verwys, alhoewel hulle nie noodsaaklik die setels van plaaslike heersers was nie. Hulle is nogtans deur welgesteldes van die heersende klas bewoon.
Een van die grootste bekende nedersettings is die sogenaamde Heuneburg naby Hundersingen (Duitsland). Sy opvallende versterking – 'n baksteenmuur met talle torings aan die noordelike kant – het in die 4de en 3de eeu v.C. ontstaan en dui daarop dat die boumeester uit die suide van Europa gekom het of ten minste daar opgelei is. Hierdie Grieks-Mediterreense boustyl was 'n uitsondering in die gebiede noord van die Alpe; dit bestaan uit 'n Akropolis-agtige sentrum wat deur 'n dorp omring word. Griekse keramiek, amfore en snawelkanne asook Etruskiese, Griekse en Fenisiese kosbaarhede lewer net soos die argitektuur bewys van die kulturele invloede uit die Mediterreense gebied.
Die La-Tène-beskawing
Die 5de eeu v.C. was 'n periode van betekenisvolle veranderinge op sosiale, kulturele en politieke gebied. Met die sogenaamde La-Tène-beskawing, wat na 'n dorp in Wes-Switserland vernoem is, het die Keltiese kuns, kultuur, ekonomie, krygskuns en magsuitbreiding sy hoogtepunt bereik. In die 1ste eeu v.C. het die Romeine die meeste Keltiese gebiede in Europa verower, en met hul geleidelike romanisering is 'n einde aan die Keltiese beskawing gemaak.
La Tène, 'n dorp aan oewer van die Switserse Meer van Neuchâtel, was 'n beduidende religieuse sentrum van die Keltiese wêreld: In teenstelling met Hallstatt en sy grafte het argeoloë op die grond die meer, wat tydens die 19de eeu gedeeltelik drooggelê is, duisende votiefgawes (offergifte) ontdek wat hier ter ere van die Keltiese gode versink is.
Die kunswerke van die La-Tène-periode, wat orals in Europa tussen die Britse Eilande en die huidige Turkye opgegrawe is, getuig van die gesofistikeerde styl en kulturele rykdom van die destydse ambagsmanne. Die Keltiese beskawing het nou steeds meer met die Mediterreense wêreld in aanraking gekom, en in plaas van Massilia (die huidige Marseille) en die Rhône-vallei het die handelspaaie oor die Alpe na Noord-Italië en Etrurië 'n beslissende rol gespeel.
Terwyl die praalgrafte en adellike nedersettings in die westelike Hallstattgebied binne enkele generasies verdwyn het, het die Middelryngebied met die berglandskappe van Hunsrück en Eifel net soos Boheme en Champagne tot die nuwe sentrums van die Keltiese kultuur ontwikkel. Navorsers neem aan dat die Etruskers ná 'n aantal militêre neerlae teen die Grieke in Suid-Italië begin het om hulle op die handel met Europa noord van die Alpe te konsentreer. Die Veneters het as kulturele en ekonomiese middelmanne vir die kontak met die Oos-Hallstattgebied van die Keltiese wêreld gedien.
Handelsbande
Reeds om en by 1000 v.C. het Keltiese stamme handel gedryf met tafelsout, die mees gebruiklike voedselpreserveermiddel in antieke tye. In die laat Bronstydperk was tin en koper belangrike handelsgoedere – twee metale wat vir die vervaardiging van brons benodig is. Tin is veral van die Britse Eilande ingevoer en oor die Alpebergpasse tot Bo-Italië vervoer, terwyl myne in die Pireneë- en Cevenne-bergreekse goud opgelewer het. Kunsvoorwerpe, wat van barnsteen gemaak is soos ringe en halskettings, getuig van handelsbetrekkinge wat noordwaarts tot na Skandinawië gestrek het. In die 8ste eeu v.C. het tegnologiese vordering in metaalvervaardiging die produksie van en handel met yster moontlik gemaak.
Herkoms en uitbreiding
[[Lêer:Celts in Europe.png|duimnael|Kaart van die diachroniese uitbreiding van Keltiese stamme in Europa volgens 19de eeuse hipoteses:
]] Omstreeks 3 000 v.C. het krygslustige Protokeltiese stamme skielik in Sentraal-Europa opgedaag en 'n ernstige bedreiging vir die plaaslike beskawings van boere en jagters gevorm. Oor 'n tydperk van sowat 1 000 jaar het die aggressiewe Keltiese krygers die oorspronklike bevolkings oorheers en geleidelik ook met hulle begin vermeng. Omtrent 1 800 v.C. het die eerste Keltiese stamgroepe hulle in Wes-Europa gevestig en binne twee eeue groot dele van die huidige Duitsland, Frankryk en Spanje oorheers.
Met die begin van die Ystertydperk omtrent 800 v.C. het Keltiese stamme na Suid-Frankryk en Spanje uitgebrei. Hierdie migrasie het tot in die vroeë 5de eeu v.C. voortgeduur, en die hele Iberiese skiereiland het in die volgende eeu onder Keltiese invloed gestaan. Eers daarna het die magsuitbreiding van Iberiese stamme in Oos-Spanje hierdie Keltiese gebiede in Suidwes-Europa van hul stamgenote in Sentraal-Europa afgesny.
Saam met die tweede belangrike Keltiese beskawing, die Hallstattkultuur, het Keltiese stamme vanuit hul Oostenrykse stamland na die weste uitgebrei en die eerste periode in die Keltiese oorheersing van Europa ingelui wat volgens argeoloë en geskiedkundiges tussen die 7de en vroeë 5de eeu v.C. gedateer word. Omstreeks 500 v.C. is Engeland en later ook Skotland, Wallis en Ierland by die Keltiese magsgebied ingelyf. Ook in die ooste van Europa het Keltiese stamme langs die Donaurivier getrek en in die 5de eeu v.C. tot by die Swart See uitgebrei.
Die Galliese La Tène-beskawing word as die hoogtepunt van die Keltiese kultuur en uitbreiding in Europa beskou, en Keltiese stamme het in die volgende eeue verskeie kere ook gebiede in Noord-Griekeland en Italië aangeval. In staatkundige opsig het die Keltiese wêreld net 'n konfederasie van stamme gevorm. Toe die Romeinse Ryk met die veldtogte van Gaius Julius Caesar in die 1ste eeu v.C. in Europa uitgebrei het, was dit al te laat om 'n gemeenskaplike militêre teengewig te vorm. Binne enkele dekades het die Keltiese kultuur geswig voor die druk van romanisering en net in randgebiede van Europa bewaar gebly. Nogtans het in Wes-Europa en die suidooste van Sentraal-Europa 'n nuwe beduidende Kelties-Romeinse mengkultuur ontstaan.
Galliërs
Keltiese stamme het in die laat Hallstatt-tydperk begin om die Ryn te oorsteek en hulle in Gallië (die huidige Frankryk) te vestig. Hul migrasie was nie altyd vrywillig nie; die uitbreiding van Kimbers ('n Proto-Keltiese stam) en Teutone vanuit die noorde en ooste na Sentraal-Europa het druk op die Keltiese bewoners van hierdie gebied uitgeoefen, terwyl ook Germaanse stamme uit Oos-Europa begin het om weswaarts te trek.
Kimbers en Teutone het hulle verenig om die Keltiese bewoners van die Ryn- en Donauvallei te verdryf en later ook Gallië en Italië binnegeval. Hulle is uiteindelik deur die Romeine verslaan, tog het die Ryn voortaan die grenslyn tussen Keltiese stamme in die weste en Germane in die ooste gevorm.
Die Kelte, wat hulle in Gallië kom vestig het, was eerder vreedsame setlaars as krygers en het aanvanklik slegs Noord- en Sentraal-Gallië bewoon. Eers geleidelik het hulle ook na die suide uitgebrei, terwyl Armorika (die huidige Bretagne) tot by die Romeinse verowering sy Voor-Keltiese karakter kon handhaaf.
Riviervalleie met hul weilande vir veeteelt en bosse vir houtontginning was die gewildste landskapsvorm vir die stigting van nedersettings. Die riviere het nie net as kerngebiede van die verskillende stamme gedien nie, maar het ook 'n belangrike rol by die kommunikasie tussen Keltiese groepe gespeel. Alhoewel die relatief klein stamgebiede vanaf die 3de eeu v.C. as gevolg van huwelike, verowerings, anneksasies of ooreenkomste tot groter eenhede gegroei het wat vanuit die riviere ook na die omliggende geweste uitgebrei het, was daar geen sprake van politieke eenheid nie.
Gedurende die La Tène-periode was Gallië in sestien stamgebiede verdeel, wat deur Romeinse geskiedskrywers as nationes of civitates ("state") beskryf is. Hierdie eenhede is verder verdeel in sogenaamde pagi of oorspronklike tuislande van kleiner stamgroepe wat later tot stamverbonde saamgesluit het. Gewoonlik het groot stamgebiede uit 'n aantal kleiner pagi bestaan, wat deur onderhoofde geregeer is. Die onderhoofde was ondergeskik aan 'n opperhoof. Groter stamverbonde of nationes het meestal oor 'n hoofstad beskik wat uit 'n kleiner nedersetting in een van die pagi ontwikkel het. Sommige van hierdie sentra het selfs tot beduidende metropole gegroei wat nog steeds bestaan – soos Parys (die hoofstad van die Parisiërs) en Trier (die hoofstad van die Treverers).
Die hoofstede was die setel van Galliese konings of stamhoofde en het daarnaas as handelsplekke en ekonomiese sentra vir ambagsmanne en smede gefungeer. Plaaslike heersers het soms alliansies met ander groot stamme gesmee, maar juis in die 1ste eeu v.C., toe die Romeine Gallië binnegeval het, was die politieke verbond tussen die belangrikste Galliese stamme, die Haeduers, Sequaners en Arverners, al verbrokkel. Die Galliërs het 'n laaste poging onderneem om onder die bevel van die Arverner Vercingetorix gemeenskaplik teen die Romeine te veg, maar het in 52 v.C. in Alesia 'n verpletterende neerlaag teen Gaius Juius Caesar gely. Gallië het as 'n Romeinse provinsie vyf eeue lank onder vreemde heerskappy gestaan, tog het die Galliërs vinnig by die nuwe situasie aangepas en tot 'n relatief welvarende gemeenskap in die Romeinse Ryk ontwikkel.
Dorpsrivier (Mpumalanga)
Die Dorpsrivier is 'n rivier en 'n aantal stroomvertakkings wat suid van Lydenburg, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei.
Landswapen van België
Groot landswapen
Die landswapen van die Koninkryk van België bevat 'n paar leeus (genaamd die Belgiese Leeu, of Leo Belgicus), wat die nasionale simbole van die Belgiese nasie. In die middel is 'n skild wat 'n tradisionele leeusimbool vertoon. Die wapen bestaan uit 'n mantel' wat die monargie verteenwoordig waarbinne die bogenoemde leeus en 'n banier met die nasionale leuse pryk. Die nasionale leuse is Duits: Einigkeit macht stark, Frans: L'union fait la force of Nederlands: Eendracht maakt macht.
Elke leeu hou 'n Vlag van België vas, terwyl die oorspronklike vlae van die 9 individuele provinsies van België (daar is nou 10) van agter die koninklike skild reis. Die bokant van die skild bevat 'n kroon.
Klein landswapen
Die klein landswapen, soos deur die Belgiese federale regering gebruik, bevat 'n swart skild wat 'n geel leeu (die wapen van Brabant) bevat, met 'n kroon aan die bo kant. Benede is die skild is die nasionale leuse op 'n medal collar. Agter die skild is twee gekruisde septers, een met 'n hand aan die bo kant en die ander met 'n leeu.
Marcus Scribner
Marcus Scribner (gebore 7 Oktober 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Good Dinosaur (2015) en in die televisiereekse Castle (2009), Wedding Band (2012), en Black-ish (2014).
Arthur Askey
Arthur Askey (6 Junie 1900 – 16 November 1982) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Band Waggon (1940), The Ghost Train (1941), King Arthur Was a Gentleman (1942), en The Love Match (1955).
Georgies-Ortodokse en Apostoliese Kerk
Die Georgies-Ortodokse en Apostoliese Kerk (Georgies: საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, sak’art’velos samots’ik’ulo avtokep’aluri mart’lmadidebeli eklesia) is ’n outokefale Oosters-Ortodokse Kerk en is in volle gemeenskap met die ander Oosters-Ortodokse kerke. Die primaat van die kerk het die titel Sy Heiligheid en Saligheid Katolikos-patriarg van die Hele Georgië, die Aartsbiskop van Mtskheta-Tbilisi en Metropoliese Biskop van Abchasië en Pitsoenda.
Georgiese Ortodoksie is sedert die 4de eeu die staatsgodsdiens van Georgië en dit is steeds die land se grootste godsdiensinstelling. Die grondwet erken die besonderse rol van die Kerk in die land se geskiedenis, maar bepaal dat die Kerk onafhanklik van die staat is.
Gustav Dyekjær Giese
Gustav Dyekjær Giese (gebore 15 Julie 1993) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Northwest (2013), When Animals Dream (2014), People Get Eaten (2015), en Sommeren '92 (2015).
Crystal Hoang
Crystal Hoang (gebore 8 Maart 1988) is 'n Amerikaanse vervaardiger en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Frat Party (2009) en Holla II (2013), en in die televisiereeks The Slutty Years (2012).
Bakoe-straatrenbaan
Die Baku City Circuit (Azerbeidjans: Bakı Şəhər Halqası) is 'n straatrenbaan in Bakoe, die hoofstad van Azerbeidjan. Die baan is rondom die stadsplein gebou. In 2016 het die baan die Europese Grand Prix aangebied.
Die baan is deur Hermann Tilke ontwerp, wie ook die meerderheid Formule 1-bane ontwerp het. Dit is ses kilometer lank, het twintig draaie en word antikloksgewys gejaag.
Waarheid
Waarheid is ’n fundamentele begrip wat min of meer sinoniem is met egtheid, geldigheid, juistheid. Die teenoorgestelde van waarheid is onwaarheid of leuen.
Wat waarheid presies beteken, is die onderwerp van bespreking in talle vakgebiede soos godsdiens en filosofie, en dit was waarskynlik nog altyd so gewees. Eeue oue uitsprake oor Wat is waarheid? (toegeskryf aan Pontius Pilatus) getuig al daarvan. Dit is omdat die waarheid van ’n uitspraak slegs vasgestel kan word deur dit te toets aan die hand van feite, en dit is nie altyd bekend nie.
Waarhede kan ’n beperkte geldigheid hê, afhangend waarna verwys word. Die uitspraak "1 plus 1 is 2" geld vir getalle uit die desimale stelsel, maar nie uit die binêre getallestelsel nie. Net so kan ’n waarheid afhanklik wees van die persoon wat dit uiter, soos: "Vis is lekker." Dit geld dalk wel vir een persoon, maar nie noodwendig vir ’n ander nie. Die uitspraak: "Persoon A hou van vis" hou daarmee verband.
Teenoor relativisme, wat dit stel dat waarheid afhanklik van die konteks is, bestaan ook positivistiese opvattings waarmee daar byvoorbeeld gestreef kan word na ’n "oorkoepelende waarheid" wat altyd geld (universalisme), om oënskynlike teenstrydige waarhede (of aksiome) op ’n hoër vlak met mekaar te versoen.
Filosofie
Aristoteles (384-322 v.C.) en baie ander Middeleeuse filosowe het in die waarheid ’n ooreenstemming gesien tussen verstand (kennis) en feite (werklikheid). Dit is die korrespondensieteorie, en die probleem daarmee is dat die werklikheid in sy geheel nie bekend is nie en dit ook moeilik is om te bepaal.
’n Modernere benadering van waarheid is die koherensieteorie: die waarheid gedefinieer as alle samehangende kennis wat die mens het. Die waarheid is in hierdie teorie dus veranderlik. Namate nuwe ontdekkings gedoen word, verander die waarheid.
Aristoteles het oor waarheid gesê: "Om van iets wat so is te sê dit is nie so nie of van iets wat nie so is nie te sê dit is so, is vals, terwyl om van iets wat so is te sê dit is so of van iets wat nie so is nie te sê dit is nie so nie, is waar." Die waarheid word gevind deur waarneming: deur te sien en ervaring. Voorbeeld: Die aarde draai om die son. Vir hierdie waarheid is ervaring noodsaaklik.
Immanuel Kant (1724–1804) het die begrip waarheid in verband gebring met sy begrip van "a priori" (van tevore) en bedoel daarmee begrippe waarvan die betekenis onmiddellik duidelik is. Hierdie begrippe is volledig onafhanklik van persoonlike ervaring omdat die dinge van die ervaring, anders as die dinge van die verstand, "direk" deur die rede benaderbaar is.
Die Chinese het omstreeks 800 v.C. Die Boek van Veranderinge geskep om die waarheid te beskryf.
Godsdiens
In godsdiens het waarheid hoofsaaklik ’n bosintuiglike betekenis. Aangesien godsdiens gebaseer is op openbaringe deur nie suiwer rasioneel aantoonbare persoonlikhede nie (God, gode, geeste, engele ens.), is die begrip van waarheid ook nou verweef met soortgelyke bonatuurlike openbaringe. Waarheid kan dan beskou word as ’n supranaturalistiese metafisiese bepaling oor die hoër wêreld op sigself, of oor die verbinding van die hoër wêreld met die natuurlike wêreld.
Die insigte daaroor verskil dan ook van godsdiens tot godsdiens.
Wetenskap
Hoewel wetenskap homself voortdurend bevraagteken en absolute waarheid dus nie kan bestaan nie, is daar wel aanduidings van wat waar is of (voorlopig) as waarheid aangeneem kan word; die begrip paradigma verwys hierna – dit is ’n samehangende stel modelle en teorieë waarbinne die werklikheid beskryf word. ’n Moontlike faktor is eenvoud: die eenvoudigste verklaring word as waar aangeneem. So kon die beweging in ons sonnestelsel byvoorbeeld wetenskaplik verklaar word deur aan te neem dat die Aarde die middelpunt daarvan is. Dit het egter veel ingewikkelder formules tot gevolg as wanneer aangeneem word dat die son die middelpunt is, dus word die tweede verklaring as waar aangeneem.
Alawiete
Die Alawiete (علويون, DMG-transliterasie: ʿAlawīyūn) of Nusairiërs (نصيريون Nuṣairiyūn) is 'n godsdienstige gemeenskap in die Nabye Ooste wat sy oorsprong in laat 9de eeuse Irak het en dikwels by die Sjiïetiese spektrum van Islam gereken word, al volg hulle afwykende geloofsoortuigings en erken onder meer Imam Ali as 'n inkarnasie van God. Hulle moenie verwar word met Turkse en Koerdiese Aleviete nie, 'n geloofsgemeenskap wat in die sogenaamde Kizilbasj-tradisie staan. Soms word na Alawiete as 'n Gnostiese gemeenskap in Islam verwys. Een van die besonderhede van hul geloof is dat religieuse oortuigings geheim gehou word. 'n Klein groep ingewydes tree as godsdienstige leiers op.
Die meeste aanhangers van Alawitiese Islam word tans in Sirië, Turkye en Libanon aangetref. Die tradisionele kerngebied van Alawitisme strek van die Turkse provinsie Hatay in die noorde suidwaarts oor die Siriese kusgebergte Djebel Ansariye tot die Akkar-vlakte van Noord-Libanon. In die ooste word dit deur die Orontes-rivier begrens. In Hatay word Alawitiese gemeentes hoofsaaklik in en rondom Antakya en Samandağ asook in die kusvlakte van İskenderun aangetref.
Buite dié gebied is daar ook Alawitiese nedersettings in die Siriese binneland, in die gebiede rondom die goewermente van Hama en Homs en op die Golanhoogtes asook in die Turkse Çukurova-vlakte (Kilikië) in en rondom Mersin, Tarsus en Adana. As gevolg van binnelandse en migrasie oor grense heen het in die 20ste eeu ook Alawitiese gemeentes in Damaskus, in die Libanese stad Tripoli en in verskeie westerse lande ontstaan. Daar is geen presiese statistieke oor die aantal aanhangers van Alawitisme nie. Na ramings is daar sowat vier miljoen Alawiete wêreldwyd.
Alawiete hou verskeie herdenkings soos:
Nikolai Gogol
Nikolai Wasiljewitsj Gógol (Russies: Никола́й Васи́льевич Го́голь, Oekraïens: Мико́ла Васи́льович Го́голь, Mikola Wasilowitsj Hohol; –  ) was ’n Oekraïens gebore Russiese skrywer van toneelstukke, romans en kortverhale.
Hy is deur sy tydgenote beskou as een van die voortreflike figure van die natuurlike skool van Russiese letterkundige realisme, hoewel latere kenners in Gogol se werke ’n fundamentele romantiese aspek gevind het, met tekens van surrealisme en die groteske (Die Neus, Wi, Die Jas, Nefski Prospekt). Sy vroeëre werke, soos Aande op ’n Plaas naby Dikanka, is beïnvloed deur sy Oekraïense opvoeding en die Oekraïense kultuur en folklore. Sy latere werke het gehandel oor politieke korrupsie in die Russiese Ryk (Die Regeringsinspekteur, Dooie Siele) en dit het gelei tot sy eindelike verbanning.
Van sy ander bekende werke is die roman Taras Boelba (1835), die toneelstuk Huwelik (1842) en die kortverhale Dagboek van ’n Kranksinnige, Die Verhaal van hoe Iwan Iwanowitsj gestry het met Iwan Nikiforowitsj, Die Portret en Die Koets.
Lewe
Nikolai Wasiljewitsj Gogol is in die stad Sorotsjintsi in Oekraïne gebore. Nadat hy sy gimnasiumopleiding ('n soort hoërskool met 'n sterk klassieke grondslag) voltooi het, het hy na Sint Petersburg vertrek om as justisieamptenaar te werk. In 1829 het hy op eie koste sy eerste werk, Hans Küchelgarten, gepubliseer. Weens die spottende kritiek wat dit uitgelok het, het hy die hele oplaag teruggekoop, dit verbrand en besluit om na Amerika te verhuis. 'n Paar weke later was hy egter terug in Sint Petersburg.
In die daaropvolgende jare het hy 'n paar verhale in tydskrifte gepubliseer en goed bevriend geraak met Poesjkin. In 1831/'32 het die 8 romantiese, folkloristiese vertellings Aande op ’n Plaas naby Dikanka, wat in Oekraïne afspeel, in twee dele verskyn. Dit het groot byval gevind. Die beroemde toneelstuk Die hersiener is in 1836 vir die eerste keer opgevoer. Dit handel oor 'n dorp waar 'n jong man verkeerdelik as die regeringsinspekteur aangesien word en munt slaan uit die mense wie se gewetens hulle pla. Die stuk was ook baie geslaag, maar Gogol was ontsteld toe hy agterkom hy word slegs as skrywer van sosiale satires beskou is en nie as die profeet wat hy gemeen het hy was nie. Hy het weer na die buiteland gevlug, waar hy met kort tussenposes tot in 1841 gebly het. Sy meesterstuk, Dooie siele (1842), wat reeds in 1835 begin is, is ook in die buiteland (Rome) voltooi. Dit is 'n meesleurende, bont skets van bisarre mense, onsinnige situasies en gesprekke met die mees absurde detail, afgewissel deur liriese beskrywings. Dit was besonder suksesvol maar het ook skerp kritiek ontlok. Met die gevoel dat hy heeltemal misken is en misluk het, het hy 'n derde keer buiteland toe vertrek en wanhopig probeer om inspirasie vir 'n tweede deel van Dooie siele te kry. Hierin sou die goeie kante van die mens na vore kom sodat die publiek hom uiteindelik as skrywer en profeet sou erken.
In 1847 het Gogol 'n versameling briewe gepubliseer waarin hy op 'n aanvallende wyse sy idees oor godsdiens, die samelewing en kuns uiteensit. Die boek het groot verontwaardiging gewek, veral omdat die publiek weer 'n humoristiese werk verwag het en allermins 'n verdediging van onder meer Iyfeienaarskap en outokrasie.
In 1848 het Gogol, ná 'n reis deur Palestina, na Rusland teruggekeer, waar hy hom heeltemal oorgegee het aan 'n vroomheid wat al hoe groter afmetinge aangeneem het. Enkele dae voor sy dood in Moskou het hy, uitgeput en half kranksinnig ná onder meer 'n vastyd, die tweede deel van sy roman Dooie siele verbrand. Dié werk was toe, ná 10 jaar, byna voltooi.
Erinn Westbrook
Erinn Westbrook (gebore 12 Januarie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Glee (2009), Awkward. (2011), Jane the Virgin (2014), en Insatiable (2018).
Chico Marx
Chico Marx (22 Maart 1887 – 11 Oktober 1961) was 'n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Animal Crackers (1930), Horse Feathers (1932), Duck Soup (1933), en A Night at the Opera (1935).
Deelstate van Brasilië
Brasilië bestaan uit 26 deelstate (Portugees: estados) en die federale distrik (Distrito Federal).
Aantekeninge uit die Ondergrondse
Aantekeninge uit die Ondergrondse (Записки изъ подполья Russies : Записки изъ подполья ; na-hervorming Russies Zapíski iz podpólʹya), ook vertaal as Briewe uit die Ondergrondse, is 'n novelle uit 1864 deur Fjodor Dostojefski. Aantekeninge word deur baie beskou as een van die eerste eksistensialistiese romans. Dit blyk 'n uittreksel uit die onstuimige memoires van 'n bittere, geïsoleerde, naamlose verteller ('n afgetrede staatsamptenaar wat in Sint Petersburg woon) te wees (en wat meestal deur kritici die Ondergrondse man genoem word). Die eerste deel van die verhaal word in monoloogvorm, oftewel in die ondergrondse Man se dagboek vertel, en val Westerse filosofie aan, veral diè van Nikolai Sjernisjefski se Wat moet gedoen word? Die tweede deel van die boek heet "A propos van die Nat Sneeu" en beskryf sekere gebeure wat die ondergrondse man -wat as eerstepersoons- en onbetroubare verteller en as anti-held optree -vernietig en hom somtyds opbeur.
Opsomming van verhaal
Die roman is in twee dele verdeel.
Deel 1: "Ondergronds"
Die deel dien as inleiding tot die gemoedstoestand van die verteller. Dit is in nege hoofstukke verdeel. Die inleiding bevat 'n aantal raaisels waarvan die betekenis verder ontwikkel word namate die vertelling voortduur. Hoofstukke 2, 3 en 4 handel oor lyding en die irrasionele plesier van lyding. Hoofstukke 5 en 6 bespreek die morele en intellektuele skommelinge wat die verteller ervaar met sy bewuste onsekerhede rakende "inersie" —naamlik, laksheid. Hoofstukke 7, 8 en 9 behandel teorieë oor rede en logika, en sluit af met die laaste twee hoofstukke as 'n samevatting en oorgang na deel 2.
Die verteller merk op dat die utopiese samelewing lyding en pyn verwyder, maar dat die mens 'n versugting na beide dinge het en dit benodig ten einde gelukkig te wees. Hy voer aan dat die verwydering van pyn en lyding in die samelewing mens se vryheid wegneem. Hy verklaar dat die wreedheid van die samelewing mense laat mor en kla oor pyn, om sodoende daardeur hul lyding aan andere oor te dra.
Die eerste deel lewer ook hewige kritiek op determinisme en intellektuele pogings om menslike optrede en gedrag deur logika te dikteer, wat die ondergrondse man bespreek in terme van die eenvoudige wiskundeprobleem: twee maal twee maak vier. Hy argumenteer dat ondanks die mensdom se poging om 'n "Kristalpaleis" te skep, 'n verwysing na 'n bekende simbool van utopianisme in Nikolai Sjernisjefski se Wat moet gedoen word?, 'n mens nie die eenvoudige feit kan vermy dat iemand te eniger tyd kan besluit om op te tree op 'n manier wat nie in eie belang beskou kan word nie; sommige sal dit doen net om hul bestaan te bekragtig en om te protesteer en daardeur te bevestig dat hulle as individue bestaan. Die ondergrondse man bespot die soort verligte eiebelang (egoïsme, selfsug) wat Sjernisjefski voorstel as die grondslag van die utopiese samelewing. Die konsep van kulturele en wetgewende stelsels wat op hierdie rasionele egoïsme staatmaak, word deur die protagonis verag. Die man van die ondergrondse omhels hierdie ideaal in praktyk, en dit lyk of hy sy huidige ongelukkigheid daaraan toeskryf.
Deel 2: "A propos van die nat sneeu"
Die tweede deel van die verhaal bestaan uit drie hoofsegmente wat lei tot die bevordering van die ondergrondse mens se bewussyn.
Die eerste is sy obsessie met 'n offisier wat een keer teen hom in 'n kroeg gediskrimineer het. Hierdie beampte gaan gereeld op straat verby, oënskynlik sonder om eens op te let dat hy bestaan. Hy sien die offisier op straat, en dink aan maniere om wraak te neem. Uiteindelik leen hy geld om 'n deftige jas te koop en in die offisier vas te loop ten einde sy gelykheid te laat geld. Tot die verbasing van die ondergrondse man wil dit voorkom asof die offisier nie eens besef het dat dit gebeur het nie.
Die tweede deel bestaan uit 'n weggaan-ete saam met 'n paar ou-skoolvriende om van Zverkov, een van hulle klasmaats, afskeid te neem wanneer hy die stad verlaat. Die ondergrondse man het sy klasmaats gehaat toe hy jonger was, maar na 'n lukrake besoek aan Simonov besluit hy om hulle op die bepaalde plek te ontmoet. Hulle vertel hom nie dat die tyd verander is na ses in plaas van vyf nie, en dus arriveer hy te vroeg. Na 'n kort tydjie raak hy in 'n woordewisseling met die vier betrokke, en verklaar sy haat teenoor die samelewing, met hulle as simbool daarvan. Aan die einde gaan hulle sonder om hom saam te nooi na 'n geheime bordeel. In sy woede agtervolg die ondergrondse man hulle om Zverkov eens en vir altyd te konfronteer, ongeag of hy geslaan word of nie. Hy arriveer by die bordeel en vind dat Zverkov en die ander al met prostitute na ander kamers gegaan het. Daarna ontmoet hy Liza, 'n jong prostituut, saam met wie hy slaap.
Die verhaal neem weer 'n aanvang waar Liza en die ondergrondse man saam in die donker lê. Die ondergrondse man konfronteer Liza met 'n beeld van haar toekoms, waardeur sy aanvanklik nie ontroer word nie, maar nadat hy haar individuele utopiese drome uitdaag (soortgelyk aan sy bespotting van "Die Kristalpaleis" in Deel 1), besef sy uiteindelik haar lot en hoe sy stadigaan nutteloos sal raak totdat sy deur niemand gemis sal word nie. Die gedagte om so 'n vreeslike skandelike dood te sterf, veroorsaak dat sy besin oor haar posisie, en dan betower word deur die ondergrondse man se skynbaar treffende begrip van die vernietigende aard van die samelewing. Hy gee haar sy adres en vertrek.
Hierna word hy oorval deur vrees dat sy by sy vervalle woonstel sal opdaag, nadat hy hom as 'n "held" aan haar voorgehou het, en, te midde van 'n argument met sy kneg, daag sy op. Dan vervloek hy haar en neem alles terug wat hy vir haar gesê het. Hy deel haar mee dat hy in werklikheid vir haar lag, en herhaal die werklikheid van haar ellendige posisie. Aan die einde van sy woede uitbarsting bars hy in trane uit nadat hy gesê het dat hy slegs probeer om mag oor haar uit te oefen en 'n begeerte het om haar te verneder. Hy begin homself kritiseer en sê dat hy in werklikheid verskrik is oor sy eie armoede en verleë is oor sy situasie. Liza besef hoe jammerlik hy is en omhels hom. Die ondergrondse man skree "Hulle — hulle sal my nie toelaat nie — ek — ek kan nie goed wees nie! '
Na alles tree hy nog steeds verskriklik onbeskof teenoor haar op, en voordat sy vertrek steek hy 'n vyf-roebel noot in haar hand wat sy op die tafel neergooi (dit kom daarop neer dat die ondergrondse man seks met Liza gehad het en dat die geld as vergoeding moet dien). Hy probeer haar vang soos wat sy buitetoe gaan, maar vind haar nie en hoor nooit weer van haar nie. Hy probeer om die pyn in sy hart te stop deur te "fantaseer", "En is dit nie beter nie, sal dit nie beter wees nie? . . . Belediging — dis immers 'n suiwering; dit is die mees bytende, pynlike bewussyn! Net môre sou ek haar siel bevuil het en haar hart vermoei het. Maar nou sal die belediging nooit binne haar sterf nie, en hoe walglik die vuilheid ook al is wat op haar wag, die belediging sal haar verhef, dit sal haar reinig. . . ".
Ideologiese temas
Die vertelling deur die ondergrondse man is belaai met ideologiese verwysings en ingewikkelde gesprekke rakende die politieke klimaat van die tydperk. Met gebruikmaking van fiksie as wapen van ideologiese diskoers, daag Dostojefski die ideologieë van sy tyd uit, hoofsaaklik nihilisme en rasionele egoïsme. In Deel 2 verwys die ondergrondse man na Liza terwyl hulle in die donker sit, en haar reaksie daarop is 'n voorbeeld van so 'n gesprek. Liza glo dat sy kan oorleef en opgaan in haar bordeel as 'n manier om haar drome te verwesenlik en suksesvol in die samelewing te funksioneer. Soos die ondergrondse man egter tydens sy uitbarsting opgemerk het, is sulke drome gebaseer op 'n utopiese vertroue in nie slegs die bestaande maatskappy nie, maar ook in die mensdom se vermoë om korrupsie en irrasionaliteit in die algemeen te vermy. Die punte wat in Deel 1 gemaak word oor die ondergrondse man se plesier daarin om onbeskof te wees en sy weiering om mediese hulp te ontbied, is sy voorbeelde van hoe geïdealiseerde rasionaliteit inherent gebrekkig is, omdat dit nie vir die donkerder en irrasionele kant van die mensdom verantwoording doen nie.
Skryfstyl
Alhoewel die roman in die eerstepersoon geskryf is, word die 'ek' nooit regtig ontdek nie. Die sinstruktuur lyk soms asof dit uit verskeie lae bestaan; die onderwerp en die werkwoord kom dikwels aan die begin van die sin voor, voordat die voorwerp die verteller se gedagtes betree. Die verteller herhaal baie van sy begrippe.
In hoofstuk 11 verwys die verteller na sy minderwaardigheid teenoor almal rondom hom en beskryf hoe hy na mense luister. Hy vergelyk dit daarmee om "deur 'n kraak onder die vloer [na hulle] te luister". Die woord "ondergronds" is eintlik te wyte aan 'n swak vertaling in die Engels. 'n Beter vertaling sou 'n "kruipruimte" wees: 'n ruimte onder die vloer wat nie groot genoeg is vir 'n mens nie, maar waar knaagdiere en goggas woon. Volgens Russiese folklore is dit ook 'n plek waar bose geeste leef.
Die Steenmuur is een van die simbole in die roman en verteenwoordig al die hindernisse van die natuurwette wat teen die mens en sy vryheid staan. Eenvoudig gestel, die reël 2 + 2 = 4 maak die ondergrondse man kwaad omdat hy die vryheid wil hê om te sê 2 + 2 = 5, maar die steenmuur van die natuur se wette staan voor hom en sy vrye wil.
Politieke klimaat en nalatenskap
In die 1860's het Rusland begin om die idees en kultuur van Wes-Europa vinniger te absorbeer, wat 'n onstabiele plaaslike klimaat geskep het. Daar was veral groei te bespeur in revolusionêre aktiwiteite wat gepaard gegaan het met 'n algemene herstrukturering waar liberale hervormings, wat uitgevoer is deur 'n onbevoegde outokrasie, net 'n groter gevoel van spanning in beide die politiek en die burgerlike samelewing veroorsaak het. Baie van Rusland se intellektuele het aan die een kant 'n debat met die Westerse navolgers gevoer, en met die Slawofiele aan die ander kant, wat gemoeid was met die invoer van Westerse hervormings of die bevordering van pan-Slawiese tradisies om die spesifieke maatskaplike werklikhede van Rusland aan te spreek. Alhoewel tsaar Alexander die slawe in 1861 geëmansipeer het, was Rusland steeds 'n post-Middeleeuse, tradisionele boeregemeenskap.
Toe Aantekeninge uit die Ondergrondse geskryf is was daar 'n intellektuele gegis oor besprekings rakende godsdiensfilosofie en verskillende "verligte" utopiese idees. Die werk is 'n uitdaging vir, en 'n metode om die groter implikasies van die ideologiese dryfkrag vir 'n utopiese samelewing te verstaan. Utopianisme hou grotendeels verband met die gesamentlike droom van 'n samelewing, maar wat die ondergrondse mens pla, is hierdie idee van kollektivisme. Die ondergrondse mens se punt is dat individue uiteindelik altyd sal rebelleer teen 'n kollektief-opgelegde idee van die paradys; 'n utopiese beeld soos "Die Kristalpaleis" sal altyd misluk as gevolg van die onderliggende irrasionaliteit van die mensdom. Hierdie uitdaging vir die idee van 'n "verligte" samelewing het die grondslag gelê vir latere skryfwerk. Die werk is beskryf as "waarskynlik die belangrikste enkele bron van die moderne distopie".
Aantekeninge uit die Ondergrondse het 'n invloed uitgeoefen op verskeie skrywers en werke op die gebied van filosofie, letterkunde en die rolprentwese, waaronder Friedrich Nietzsche se geskrifte, Franz Kafka se novelle Die Metamorfose, Ralph Ellison se Invisible Man, Brett Easton Ellis se roman American Psycho, en Martin Scorsese se Taxi Driver.
Vlag van Nigerië
Die nasionale vlag van Nigerië is op 1 Oktober 1960 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale tweekleur met ewe wye bane in groen, wit en groen.
Simboliek
Elk van die drie bane het ’n unieke betekenis. Groen stel die landbou voor, wat Nigerië se vernaamste vorm van inkomste is, asook die skoonheid van die land (onderskeidelik die woude en die velde) en wit stel die Nigerrivier voor asook vrede en eenheid.
Ontwerp
Die nasionale vlag is ’n aanpassing van die weninskrywing in ’n kompetisie wat in 1959 gehou is. Die oorspronklike ontwerp het ’n rooi son met uitgaande strale bo-aan die wit baan gehad maar die beoordelaars het dit verwyder en sedertdien is die vlag nie verander nie. Die ontwerper was Michael Taiwo Akinkumni, ’n student van Ibadan, wat die kompetisie in ’n koerant gesien het. Die ontwerp is in 1958 gekies as die beste ontwerp en die vlag is uiteindelik gebruik om Nigerië se onafhanklikheid te vier op 1 Oktober 1960, toe die Britse vlag gestryk is en die nuwe Nigeriese vlag gehys is.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Geskiedenis
Totdat Nigerië in 1960 onafhanklik geword het, was dit ’n Britse kolonie. Tussen 1821 en 1877 het dit deel uitgemaak van Brits-Wes-Afrika en is ’n vlag van die kolonie gebruik (’n blou Britse vaandel) met die koloniale embleem. As afsonderlike Britse kolonie (1877 tot 1960) was die naam van die gebied Lagos-kolonie. ’n Blou Britse vaandel met die koloniale wapen van die Lagos-kolonie aan die wapperkant is toe amptelik gebruik. Op die koloniale wapen staan ’n olifant voor ’n palmboom en ’n groen berglandskap. Onder die olifant staan in rooi letters die voorletter van die gebied (L.). Gambië, Ghana (toe die Goudkus) en Sierra Leone, ook voormalige Britse kolonies, het dieselfde koloniale wapen gebruik maar met hul eie voorletters daarop (G., G.C. en S.L. onderskeidelik). Brits-Nigerië het ’n blou Britse vaandel gebruik met die kenteken van Nigerië (’n rooi skyf met ’n groen Dawidster (soos die vlag van Marokko) en ’n kroon in die middel van die ster) op die wapperkant.
Martin McDonagh
McDonagh het in 2006 ’n Oscar gewen vir beste lewende-aksie-kortprent en in 2018 ’n Golden Globe vir beste draaiboek.
Teater
McDonagh se eerste ses toneelstukke is in twee trilogieë verdeel en speel af in en om County Galway, Ierland, waar hy dikwels as kind vakansie gehou het. Die eerste trilogie bestaan uit The Beauty Queen of Leenane (1996), A Skull in Connemara (1997) en The Lonesome West (1997), en die tweede trilogie uit The Cripple of Inishmaan (1997), The Lieutenant of Inishmore (2001) en The Banshees of Inisheer (die derde toneelstuk is nooit gepubliseer nie, omdat McDonagh vasbeslote was "dit is nie goed" nie).
Sy eerste nie-Ierse toneelstuk was The Pillowman. A Behanding in Spokane is sy eerste stuk wat in die VSA afspeel; die première was in Maart 2010 op Broadway. Die hoofspeler, Christopher Walken, is vir ’n Tony benoem vir beste akteur in ’n toneelstuk vir sy vertolking van ’n moordenaar wat soek na die hand wat hy in sy jeug verloor het.
Rolprente
Dié prent is gevolg deur Seven Psychopaths, wat op 12 Oktober 2012 in Amerika uitgereik is met Colin Farrell, Sam Rockwell, Woody Harrelson, Christopher Walken en Tom Waits.
Sy drama-donkerkomedie van 2017, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri met Frances McDormand, Sam Rockwell en Woody Harrelson, se première was op 4 September op die Venesiese Rolprentfees en het goeie resensies gekry. Op 17 September het dit die People's Choice Award gewen op die Toronto- Internasionale Rolprentfees en in Januarie 2018 vier Golden Globes, insluitende een vir McDonagh vir beste draaiboek.
Fahrenheit
Fahrenheit (meer presies, grade Fahrenheit) is 'n eenheid vir die meet van temperatuur. Grade Fahrenheit word afgekort as °F. Om grade Fahrenheit na grade Celsius om te skakel, gebruik die formule: °C = 5/9 x (°F − 32).
Howard Unwin Moffat
Howard Unwin Moffat (1869 – 1951) was 'n eerste minister van Suid-Rhodesië. Hy is op 13 Januarie 1869 op Kuruman gebore waar sy vader J.S. Moffat, swaer van David Livingstone, gestasioneer was. Hy ontvang skoolopleiding aan St. Andrew-kollege, Grahamstad, en bekwaam homself as 'n myningenieur. Hy vestig homself in Rhodesië en word lid van die Wetgewende Raad. Na sir Charles Coghlan se afsterwe in 1927 volg hy hom op as eerste minister en beklee die amp tot 1933. Hy is oorlede in 1951.
Vlag van São Tomé en Príncipe
Simboliek
Die kleure op die vlag is die Pan-Afrika kleure en wys op die eilande se solidariteit met Afrika. Die rooi stel die stryd om onafhanklikheid voor, groen stel die plantegroei van die eilande voor, geel stel kakao voor (wat die belangrikste uitvoerproduk is) en die twee swart sterre stel onderskeidelik die eilande van São Tomé en Príncipe voor.
Ontwerp
Die ontwerp van die vlag is ontleen aan die banier van die Movimento de Liberacion de São Tomé (Vryheidsbeweging van São Tomé), wat die eilande se stryd om onafhanklikheid gelei het.
HLKO
Homogene Lading Kompressie Ontsteking of HLKO (engels: Homogeneous Charge Compression Ignition, of HCCI), is 'n vorm van binnebrandenjin waarin goedgemengde brandstof en oksideerder (tipies suurstof/lug) saamgepers word tot die punt van selfontsteking (Dieselenjin). Soos in ander vorme van ontsteking, stel hierdie eksotermiese reaksie ook chemiese energie in 'n benutbare vorm wat deur 'n enjin omgesit kan word in werk en hitte.<!--  nog besig met vertaling ...
Inleiding
HLKO(HCCI) het karakteristieke van die mees populêre vorm van ontsteking wat in binnebrandenjins: homogene lading vonk ontsteking (petrol-enjins, engels: homogeneous charge spark ignition (gasoline engines) en stratified Lading Kompressie Ontsteking (diesel engines, engels: stratified charge compression ignition) gebruik word.
characteristics of the two most popular forms of combustion used in IC engines: homogeneous charge spark ignition (gasoline engines) and stratified charge compression ignition (diesel engines). As in homogeneous charge spark ignition, the fuel and oxidizer are mixed together. However, rather than using an electric discharge to ignite a portion of the mixture, the density and temperature of the mixture are raised by compression until the entire mixture reacts spontaneously. Stratified charge compression ignition also relies on temperature and density increase resulting from compression, but combustion occurs at the boundary of fuel-air mixing, caused by an injection event, to initiate combustion.
The defining characteristic of HCCI is that the ignition occurs at several places at a time which makes the fuel/air mixture burn nearly simultaneously. There is no direct initiator of combustion. This makes the process inherently challenging to control. However, with advances in microprocessors and a physical understanding of the ignition process, HCCI can be controlled to achieve gasoline engine-like emissions along with diesel engine-like efficiency. In fact, HCCI engines have been shown to achieve extremely low levels of Nitrogen oxide emissions (NOx) without aftertreatment catalytic converter. The unburned hydrocarbon and carbon monoxide emissions are still high (due to lower peak temperatures), as in gasoline engines, and must still be treated to meet automotive emission regulations.
-->
Vlag van Rwanda
Die nasionale vlag van Rwanda is op 25 Oktober 2001 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n horisontale driekleur in (van bo na onder) blou, geel en groen (in verhouding 2:1:1) met ’n geel son in die regter boonste hoek van die blou baan.
Fritt Vilt
Fritt Vilt (Engelse en Duitse titel: Cold Prey) is 'n Noorse grurolprent deur die regisseur Roar Uthaug wat op Vrydag, 13 Oktober 2006 in Noorse rolprentteaters begin draai het. Die film het oor die algemeen goeie resensies ontvang en is as een van die beste moderne grurolprente uit Noorweë beskryf. Die Engelstalige DVD is op 27 Oktober 2007 in Suid-Afrika vrygestel.
Vlag van Rwanda
Simboliek
Blou stel gelukkigheid en vrede voor, geel stel ekonomiese vooruitgang voor, groen stel die hoop van welvarendheid voor en die son en sy strale stel die lig voor wat stelselmatig oor al die mense val (dit beteken uiteindelik eenheid, deursigtigheid en die geveg teen onkundigheid.
Ontwerp
In die 1990’s is ’n kompetisie gehou om ’n nuwe vlag vir Rwanda te kry. Talle inskrywings is ingestuur maar geen is gebruik nie. Aan die einde van die twintigste eeu is een van die ontwerpe (’n tweekleur in blou (bo) en groen (onder) met ’n opkomende geel son op die blou baan) aangepas deur ’n geel baan tussen die blou en groen baan toe te voeg en die opkomende son te verander in ’n volle son en dit te skuif na die regter boonste hoek (soos dit nou lyk).
Geskiedenis
Die vorige vlag van Rwanda, wat in 1961 aanvaar is, en op 1 Julie 1962 amptelik in gebruik geneem is, het bestaan uit ’n driekleur in die Pan-Afrika kleure. Die vlag was soortgelyk aan die vlag van Mali slegs met die verskil dat die vlag van Mali ’n stokmannetjie tentoon gestel het. Toe Mali op 1 Maart 1961 die stokmannetjie verwyder het, het Rwanda ’n swart “R” op sy vlag toegevoeg. Die letter het gestaan vir die naam van die land.
Russiese wet op gay propaganda
Die Russiese federale wet vir die doel om kinders te beskerm teen inligting wat ’n ontkenning van tradisionele gesinswaardes verkondig, ook algemeen bekend as die gaypropagandawet, is ’n wet wat op 11 Junie 2013 eenparig deur die Staatsdoema goedgekeur is (met net een lid, Ilja Ponomaref, wat buite stemming gebly het), en op 30 Junie 2013 deur president Wladimir Poetin onderteken is.
Volgens die Russiese regering is sy doel met die wet om kinders te beskerm teen blootstelling aan homonormatiwiteit – inhoud wat homoseksualiteit voorhou as ’n norm in die gemeenskap – met die argument dat dit in teenstelling is met tradisionele gesinswaardes. Die statuut het die land se kinderbeskermingswet en die kode oor administratiewe oortredings gewysig; dit maak die verspreiding van "propaganda vir nietradisionele seksuele verhoudings" onder minderjariges ’n oortreding strafbaar met boetes. Die definisie sluit in materiaal wat "’n belangstelling wek in" sulke verhoudings; veroorsaak dat minderjariges "nietradisionele seksontvanklikheid vorm"; of "idees voorstel oor die gelyke sosiale waarde van tradisionele en nietradisionele seksuele verhoudings". Ondernemings en organisasies kan ook gedwing word om hul bedrywighede tydelik te staak as hulle kragtens die wet aangekla word. Buitelanders kan óf vir tot 15 dae aangehou en verban óf met 5 000 roebels beboet en verban word.
Die Kremlin se steun aan die wet het die goedkeuring weggedra van die land se verregses, maar het later ook byval gevind by die algemene publiek. Die wet is veroordeel deur die Venesiese Kommissie van die Raad van Europa (waarvan Rusland lid is) en die Verenigde Nasies se Komitee vir Kinderregte, asook menseregtegroepe soos Amnestie Internasionaal. Dit is gekritiseer oor die breë en dubbelsinnige bewoording daarvan (insluitende die bogenoemde "’n belangstelling wek in" en "onder minderjariges"), omdat dit volgens teenstanders in effek ’n verbod is op die bevordering van die regte en kultuur van die LGBT-gemeenskap. Dit het ook die blaam gekry vir ’n toename in en regverdiging van geweld teen gays, terwyl die implikasies daarvan in die lig van die toe naderende Olimpiese Winterspele in Sotsji ook kommer gewek het omdat die Olimpiese Handves verskeie vorme van diskriminasie verbied.
Agtergrond
duimnael|180px|Jelena Mizoelina, wat die wet opgestel het.
Ondanks die feit dat Moskou en Sint Petersburg bekend was vir hul florerende LGBT-gemeenskappe, was daar sedert 2006 ’n groeiende teenstand onder politici teen gay regte. Moskou het geweier om Gay Pride-parades goed te keur; die voormalige burgemeester Joeri Loezjkof het sulke geleenthede as "satanies" beskryf en Westerse groepe blameer vir die verspreiding van "hierdie soort verligting" in die land. Regverdige Rusland se parlementslid Aleksander Tsjoejef was ook gekant teen gay regte en het in 2007 probeer om ’n soortgelyke "propagandawet" te laat instel. Uit reaksie daarop het die vooraanstaande LGBT-aktivis Nikolai Aleksejef op die TV-geselsprogram К барьеру! onthul Tsjoejef was openlik in selfdegeslagverhoudings betrokke voordat hy parlementslid geword het.