cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
486958 Arrokoth
Oppervlakeienskappe
Die groot lob, Ultima, bestaan vermoedelik uit agt kleiner topografiese subeenhede wat elk sowat 5 km breed is. Dit lyk of elke eenheid deur grensstreke met ’n groot weerkaatsingsvermoë geskei word. Die eenderse grootte van die subeenhede dui daarop dat hulle individuele klein plantesimale was wat saamgesmelt het om die groot lob te vorm. Hulle het waarskynlik baie stadig versmelt (met ’n spoed van ’n paar meter per sekonde). Die sentrale subeenheid van die groot lob het ’n helder, ronde eienskap wat informeel “Die Pad na Nêrens” genoem word. Dit is volgens stereografiese ontledings relatief plat in vergelyking met ander topografiese eenhede op dié lob. Al langs die dag-naggrens van die groot lob is trôe en kettings gate te bespeur.
Die “nek”-streek waar die twee lobbe bymekaarkom, is aansienlik helderder en minder rooi as die res van Arrokoth se oppervlak. Dit bestaan waarskynlik uit ’n beter weerkaatsende materiaal wat verskil van dié op die res van die oppervlak. Volgens een hipotese het dié helder materiaal moontlik ontstaan uit die neerslag van klein deeltjies wat mettertyd van die twee lobbe geval het. Aangesien Arrokoth se swaartekragmiddelpunt tussen die twee lobbe lê, kan klein deeltjies teen die steil hange na die middel afrol. Volgens ’n ander voorstel word die helder materiaal gevorm deur die neerslag van ammoniak-ys. Ammoniakdampe wat op Arrokoth se oppervlak teenwoordig is, sal om die nekstreek stol en gasse sal weens die konkawe vorm van die nek nie kan ontsnap nie.
Interne struktuur
Arrokoth se binnekant bestaan vermoedelik meestal uit amorfe waterys en rotsagtige materiaal. Spoorhoeveelhede metaan en ander vlugtige gasse in die vorm van dampe is ook dalk teenwoordig en in waterys vasgevang. Die interne struktuur het na verwagting ’n lae porositeit, aangesien vlugtige gasse wat in die binnekant vasgevang is, moontlik ontsnap. As ’n mens aanneem Arrokoth het ’n interne hittebron wat veroorsaak word deur die radioaktiewe verval van radionukliede, sal die vlugtige gasse na buite migreer en van die oppervlak af ontsnap, ’n proses soortgelyk aan ontgassing by komete. Die gas kan daarna vries en ’n neerslag op Arrokoth vorm, en dit verklaar dalk die teenwoordigheid van yse en toliene op die oppervlak.
Wentelbaan en rotasie
150px|thumb|links|Nabypolêre uitsig op Arrokoth se rotasie oor ’n tydperk van sewe uur.
Resultate van die waarnemings deur die Hubble-ruimteteleskoop het gewys Arrokoth se helderheid terwyl hy roteer, wissel met minder as 20 persent. Hoewel die rotasieperiode nie uit die Hubble-waarnemings vasgestel kon word nie, dui die helderheidswisselings daarop dat Arrokoth se draaias na die Aarde wys. Terwyl New Horizons die liggaam genader het, het die ruimtetuig geen rotasieligkurwe bespeur nie, ondanks Arrokoth se onreëlmatige vorm. Dit het wetenskaplikes laat aflei dat Arrokoth op sy kant roteer, met sy draaias feitlik direk in die rigting van die naderende tuig. Latere beelde van die liggaam het bevestig die rotasie is gekantel, met sy suidpool na die Son gedraai. Volgens foto’s van New Horizons is Arrokoth se draaias gekantel met ’n hoek van 98 grade teenoor sy wentelbaan. Van die eerste foto’s af is Arrokoth se rotasieperiode rofweg op tussen 15 en 30 uur geraam. Dit is later verfyn tot 15,92 uur.
Vanweë Arrokoth se groot aksiale draaihelling verskil die sonstraling op die noordelike en suidelike halfrond baie tydens sy wenteling om die Son. Een poolstreek wys gedurig na die Son terwyl die ander weggedraai is. Die sonstraling verskil met 17 persent vanweë die klein eksentrisiteit van sy wentelbaan. Die verligte kant se temperatuur is na verwagting tot 60 kelvin (K) of -213,2 °C en die donker kant 20 tot 35 K (-253,2 tot -238,2 °C).
Ontdekking
Op 26 Junie 2014 is Arrokoth ontdek deur die gebruik van die Hubble-ruimteteleskoop tydens ’n voorlopige soektog na geskikte Kuipergordelvoorwerpe (KGV's) wat New Horizons kon besoek. Hubble is gebruik omdat teleskope op die grond nie ’n voorwerp in die Kuipergordel ontdek het wat op die ruimtetuig se pad lê nie. Met sy skynbare magnitude van byna 27 is Arrokoth te dof vir die meeste teleskope om te sien. Hubble is ook in staat tot baie presiese astrometrie en dus kon ’n betroubare wentelbaan bepaal word.
Okkultasies in 2017
In Junie en Julie 2017 het Arrokoth voor drie agtergrondsterre verbybeweeg en hul lig versper. Die New Horizons-span het ’n spesialisgroep in Suid-Amerika, Afrika en die Stille Oseaan saamgestel om die okkultasies dop te hou. Op 3 Junie het twee Nasa-spanne in Argentinië en Suid-Afrika probeer om Arrokoth se skaduwee waar te neem. Nie een van die teleskope het dit egter geregistreer nie en inligting van Hubble het onthul die teleskope is op die verkeerde plekke geplaas.
Op 10 Julie 2017 het die lugteleskoop SOFIA van Nieu-Seeland af probeer waarneem of daar enige gevaarlike materiaal soos ringe of stof naby Arrokoth is wat New Horizons tydens sy verbyvlug kon beskadig. Dit het voorlopige data bevestig dat die omgewing veilig is vir die tuig. Gedetailleerde resultate oor gevaarlike materiaal is op 20 Oktober 2017 aan die Amerikaanse Sterrekundige Vereniging (AAS) se afdeling vir planetêre wetenskappe voorgelê.
Op 17 Julie 2017 is Hubble gebruik om ook vir ringe of ruimteafval uit te kyk binne 75 000 km van die liggaam af.
duimnael|240px|Arrokoth, soos in 2014 deur Hubble afgeneem. Vir die derde en laate okkultasie is 24 klein, mobiele teleskope op die grond in Suid-Argentinië gebruik om die gebeurtenis waar te neem en Arrokoth se grootte vas te stel. Danksy die laaste waarnemings deur Hubble was Arrokoth se posisie baie beter bekend as met die okkultasie van 3 Junie en die gebeure is deur minstens vyf van die mobiele teleskope waargeneem.
Resulate van die okkultasie op 17 Julie het getoon Arrokoth het ’n baie onreëlmatige vorm (’n uiters lang sferoïed"), of kan twee voorwerpe wees wat kontak met mekaar maak. Volgens data het Arrokoth twee "lobbe", met ’n deursnee van 20 en 18 km, gehad.
Okkultasies in 2018
In 2018 was daar twee moontlik voordelige okkultasies: op 16 Julie en 4 Augustus. Nie een van hulle was egter so goed soos die drie in 2017 nie. Die okkultasie op 16 Julie is geïgnoreer, maar vir die gebeure op 4 Augustus het twee spanne van altesaam 50 navorsers na terreine in Senegal en Colombia gegaan. Ondanks slegte weer by party stasies is die okkultasie waargeneem. Die data was belangrik vir die vasstelling van Arrokoth se grootte en vorm.
Hubble-waarnemings is op 4 Augustus onderneem om die okkultasieveldtogte te ondersteun. Hubble het geen veranderings in die helderheid van die teikenster waargeneem nie en dit het die moontlikheid van dik ringe of ruimteafval tot sowat 1 600 km van Arrokoth af uitgeskakel. Alle resulate van die okkultasie is op 26 Oktober 2018 aan die AAS se afdeling vir planetêre wetenskappe voorgelê.
Verkenning
links|thumb|200px|’n Uitsig op Arrokoth terwyl New Horizons verbyvlieg. New Horizons het 3 500 km van Arrokoth af verbygevlieg, drie keer so naby as wat dit vroeër aan Pluto was. Dit was die oggend van 1 Januarie 2019 op sy naaste afstand aan die voorwerp, toe dit 43.4 AE van die Son af was in die rigting van die sterrebeeld Boogskutter. Op dié afstand was die eenrigtingstuurtyd vir radioseine tussen die Aarde en New Horizons ses uur.
Die wetenskaplike doelwitte van die verbyvlug het ingesluit die vasstelling van Arrokoth se geologie en morfologie en die kartering van die oppervlaksamestelling (’n soektog na ammoniak, koolstofmonoksied, metaan en waterys). Opnames is ook gedoen van die omgewing om moontlike mane, ’n koma of ringe op te spoor. Beelde met ’n resolusie van 30 tot 70 m is verwag.
New Horizons het Arrokoth die eerste keer op 16 Augustus 2018 van ’n afstand van 172 miljoen km waargeneem. Op daardie tydstip het die voorwerp van die tuig af ’n skynbare magnitude van 20 in die rigting van die Boogskutter gehad. Arrokoth was drie tot vier uur voor die tuig se naaste afstand helder genoeg om met die blote oog gesien te kon word. As mane, ringe of ander gevare gesien is, sou New Horizons sy roete kon verander het om verder van die voorwerp af verby te vlieg, maar niks is waargeneem nie.
Die eerste hoëresolusiefoto's is op 1 of 2 Januarie verwag. Data van die verbyvlug sal oor 20 maande van New Horizons afgelaai word, tot September 2020.
Die aflaai van data is op 4 Januarie 2019 vir eers gestaak omdat die ruimtetuig in 'n konjunksie met die Son gegaan het. Dit is omstreeks 10 Januarie 2019 hervat.
Tydlyn
Belangrike gebeure in Ultima Thule se geskiedenis:
Galery
Al hoe nader aan Arrokoth. ..
Swartkatakoeroe
Die Swartkatakoeroe (Campephaga flava) is 'n redelike algemene standvoël en plaaslike trekvoël in gevestigde boomveld en woudrande. Gedurende die winter verlaat die voëls die plato en beweeg na laer areas. Die voël is 18 – 21 cm groot en weeg 29 - 36 gram. In Engels staan die voël bekend as die Black Cuckoo-Shrike.
Poudre B
Poudre B (vanuit Frans: Poudre Blanche, wat "wit poeier" beteken) was die eerste rooklose kruit vir gebruik in vuurwapens.
Dit is in 1886 deur 'n Franse chemikus genaamd Paul Vieille uitgevind. Dit is gemaak deur twee vorme van nitrosellulose (kollodion en skietkatoen) wat met etanol en eter saggemaak is saam te knie. Dit is dan in dun velle uitgerol en in vlokke gesny of deur 'n stempel gedruk. Dit is dan daarna uitgedroog.
Poudre B is drie keer kragtiger as buskruit en het nie soveel rook tydens ontsteking laat ontstaan nie en daarom het dit 'n groot taktiese voordeel ingehou en is dit dus vinnig deur die Franse Regering in gebruik geneem.
Voor die bekendstelling van Poudre B kon 'n troep soldate glad nie meer hulle teikens sien na 'n paar sarsies afgevuur is nie, terwyl hulle eie posisie baie duidelik sigbaar was as gevolg van die groot rookwolk wat oor hulle gehang het. Die kragtiger poeier het ook 'n hoë trompsnelheid moontlik gemaak wat beteken het dat koeëls 'n laer trajek gehad het en daarom ook 'n verder reikafstand. Die volume kruit wat benodig was ook minder wat meegebring het dat 'n kleiner kaliber gebruik kon word en die ammunisie ligter geword het, wat beteken het dat 'n soldaat meer daarvan sou kon dra. Die Franse Weermag het vinnig 'n nuwe geweer, die Lebel Model 1886 geweer in gebruik geneem wat 'n nuwe 8 mm kaliber rondte gebruik het om die voordele te benut.
Poudre B was egter geneig om mettertyd onstabiel te raak, wat toegeskryf is aan die verdamping van die vlugbare oplosmiddels, maar dit kon ook die oorsaak gewees het van die probleme wat ondervind is om die sure wat gebruik is tydens die vervaardiging van skietkatoen te verwyder. Poudre B en skietkatoen het heelwat ongelukke veroorsaak. Twee Franse vegskepe, die Jena en die Liberte het albei in Toulon se hawe in 1907 en 1911 onderskeidelik opgeblaas met swaar lewensverliese, al was veiliger rooklose kruite toe reeds beskikbaar, insluitende ballistiet en kordiet. Daar is uiteindelik besef dat die nitrosellulose baie fyn gekap moes word voor die wasproses om te verseker dat die salpeter- en swaelsuur wat gebruik is tydens vervaardiging deeglik verwyder sou word.
Randview
Randview is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Hina (godin)
Hina is ’n vorm van die Proto-Austronesiese woord vir "matriarg". Verwante woorde kom voor in Taiwan en deur Suidoos-Asië en Polinesië in die vorme Ina, Sina, Tina en Hina. In Maleis het dit die bykomende betekenis van "baarmoeder" en in die Polinesiese mitologie is daar verskeie godinne met dié naam.
Nieu-Seeland
In Nieu-Seeland word Hina gewoonlik beskou as óf die ouer suster óf die vrou van Maui. Die mees algemene verhaal oor haar as Maui se vrou gaan oor Te Tunaroa, die vader van alle palings, wat eendag die poel besoek waar Hina bad. Eendag, terwyl sy bad, skuur hy teen haar. Dit gebeur ’n paar keer totdat hy teen Hina se geslagsdele skuur en haar molesteer.
Toe Maui hiervan hoor, val hy Te Tunaroa aan. Hy kap sy lyf in stukke – die stert val in die see en word die seepalings, terwyl sy kop in die moeras val en die varswaterpalings word. Kleiner stukke verander in ander visse.
In ’n paar stories is Hina die ouer suster van Maui. Sy leer Maui om die toue te vleg wat nodig is om die son te vang; sy gebruik ’n string van haar eie hare om die toue ekstrasterk te maak. Dié legende wys die belangrike rituele status wat ouer susters in die tradisionele Maori-gemeenskap het.
Hina word ook verbind met verskillende fases van die maan onder die name Hinatea ("Ligte Hina") en Hinauri ("Donker Hina"). Die maan is ook bekend onder die naam Mahina. Hinatea was aanvanklik getroud met ’n man met die naam Irawaru. Op ’n hengeluitstappie maak hy Maui, wat nie ’n groot vis kon vang nie, kwaad. Uit weerwraak val Maui vir Irawaru aan toe hulle terugvaar. Hy druk hom onder hul boot in en breek so sy rug en ander bene. Irawaru word toe in ’n hond verander.
Toe Hina hoor wat Maui gedoen het, spring sy in die see. Sy verdrink egter nie en word deur die golwe na Motutapu ("Heilige Eiland") gedra. Sy verander haar naam in Hinauri as aanduiding van haar donkerder gemoedstoestand. Eindelik word sy deur die mense van Motutapu verwelkom en na Tinirau, god van die visse, geneem on sy nuwe vrou te word. Die ander vroue is jaloers en probeer Hinauri aanval, maar sy maak hulle met haar bonatuurlike kragte dood en word Tinirau se senior vrou. (Biggs 1966:450).
Hina is die ma van Tuhuruhuru, vir wie die inisiasieritueel deur die priester Kae uitgevoer word. Hierna leen Tinirau vir Kae sy troetelwalvis om hom huis toe te neem. Ondanks streng waarskuwings dwing Kae die walvis, Tutunui, na vlak water waar dit gestrand raak. Dit word toe deur Kae en sy mense doodgemaak, gebraai en geëet. Toe Tinirau dit hoor, is hy woedend en stuur Hinauri saam met ander vroue (hulle is dikwels Tinirau se susters) om Kae gevange te neem. Die susters begin onwelvoeglik dans om Kae te laat lag sodat hulle sy skewe tande kan sien. Toe sing hulle ’n towerlied wat Kae vas laat slaap en dra hom terug na Motutapu. Toe Kae wakker word, is hy in Tinirau se huis. Tinirau beskuldig hom van verraad en maak hom dood (Grey 1970:69, Tregear 1891:110, Biggs 1966:450).
Mangaia
’n Meisie met die naam Hina-moe-aitu ("Hina-wat-met-’n-god-slaap") swem dikwels in ’n poel mat baie palings in. Eendag verander die een paling in ’n jong man, Tuna, en hulle word minnaars.
Nadat hulle ’n ruk saam was, vertel Tuna vir Hina dat dit die volgende dag hard gaan reën en dat hy in sy oorspronklike palingvorm op die drumpel van haar huis gaan uitspoel. Wanneer dit gebeur, moet Hina sy kop afkap en dit begrawe. Dan moet sy die plek waar sy kop begrawe is, dikwels besoek.
Ritme
Ritme (van die griekse ῥυθμός     , rhythmos, "enige gereelde herhalende beweging, simmetrie"  oor die algemeen beteken 'n "beweging gekenmerk deur gereguleerde opvolging van sterk en swak elemente, of van die teenoorgestelde of ander omstandighede" (. Hierdie algemene betekenis van gereelde herhaling of patroon in tyd kan van toepassing wees op 'n wye verskeidenheid van sikliese natuurlike verskynsels met 'n periodisiteit of frekwensie van enigiets van mikrosekondes na 'n paar sekondes (soos met die riff in 'n rock musiek lied); na 'n paar minute of ure, of, op die uiterste, selfs oor baie jare.
Hina (godin)
Mangaia
Op Mangaia word die kokosneut se wit vleis "Tuna se brein" genoem, en daar word gesê ’n mens kan ’n gesig sien as jy na die vrug kyk.
Tuamotu en Tahiti
Die godin Hina was ’n tyd lank Te Tuna, god van die palings, se vrou. Sy word toe moeg vir hom en besluit om elders liefde te gaan soek. Nadat sy vir Tuna vertel het sy gaan vir hom lekker kos soek, verlaat sy hom en gaan aan wal. Sy soek oral ’n nuwe minnaar, maar die mans is bang vir Tuna se wraak. Eindelik ontmoet sy Maui, wie se ma hom aanpor om die godin as vrou te vat.
Toe die ander mense dit hoor, gaan vertel hulle vir Tuna. Eers gee hy nie om nie, maar die mense val hom so lastig daaroor dat hy besluit om sy vrou terug te wen.
Hy gaan saam met vier metgeselle op ’n groot golf na Maui se huis. Maar Maui se krag laat die golf terugdraai en dit laat Tuna en sy metgeselle op die rotse gestrand. Maui maak drie van Tuna se metgeselle dood, terwyl een met ’n gebreekte been ontsnap. Maar hy spaar Tuna se lewe.
Tuna woon ’n ruk lank in vrede in Maui se huis. Eendag daag hy Maui egter uit tot ’n tweegeveg. Elk sal in die ander een se lyf spring en hom probeer doodmaak. As Tuna vir Maui doodmaak, sal hy sy vrou terugvat. Dit is eerste Tuna se beurt. Hy maak homself klein en gaan Maui se liggaam binne, maar Maui kom niks oor nie. Daarna is dit sy beurt. Hy maak homself klein, gaan Tuna se liggaam binne en skeur dit uitmekaar. Hy kap daarna Tuna se kop af en op sy ma se voorstel begrawe hy dit in ’n hoek van sy huis. Mettertyd kom ’n loot daar op en word die eerste kokospalm wat die mens sien.
Hawaii
duimnael|180px|Houtbeelde van Hina (regs) en Kūkaʻilimoku.
Baie verhale oor die godin Hina, veral in verband met die maan, kom voor in hoofstuk 15 (“Hina Myths”) van Martha Beckwith se Hawaiian Mythology.
Sy word meestal beskryf as ’n baie mooi, slim en vasberade jong vrou by wie mans en ander skepsels aanlê. Hina word moeg daarvoor om tussen die ander mense te woon; sy vlug na die maan en word die godin daarvan.
Samoa
In Samoa is die godin se naam Sina. Een voorbeeld van die baie legendes oor haar is Sina en die paling, wat verbind word met die Mata o le Alelo-poel op die eiland Savai'i.
Ritme
In die uitvoerende kunste, is ritme die tydsberekening van die gebeure op 'n menslike skaal; van musikale klanke en stiltes wat voorkom met verloop van tyd, van die stappe van 'n dans, of die meter van gesproke taal en poësie. In sommige uitvoerende kunste, soos hip hop musiek, is die ritmiese lewering van die lirieke een van die belangrikste elemente van die styl. Ritme kan ook verwys na die visuele aanbieding, as "snel beweging deur die ruimte" (       en 'n gemeenskaplike taal van die patroon verenig ritme met meetkunde. Ritme en meter het onlangs 'n belangrike area van navorsing geraak onder musiekgeleerdes. Onlangse werk in hierdie gebiede sluit boeke in deur Maury, Fred Lerdahl en Ray Jackendoff (, Jonathan Kramer, Christopher Hasty (1997), Godfried , William Rothstein( 1989), Joel Lester (, en Guerino Mazzola.
In die Thinking and Destiny, definieer [Harold W. Percival] ritme as die karakter en betekenis van die gedagte uitgespreek deur die meet of beweging in klank of vorm, of deur middel van skriftelike tekens of woorde (.
Antropologie
In sy tv-reeks How Music Works, bied Howard Goodall teorieë dat die mens se ritme herinner aan die reëlmaat waarmee ons loop en ons hartklop (      . Ander navorsing dui daarop dat dit nie verband hou met die hartklop direk nie, maar eerder die spoed van emosionele invloed, wat ook hartklop beïnvloed. Ander navorsers impliseer dat aangesien sekere funksies van die menslike musiek wydverspreid is, dit "redelik is om te vermoed dat die klop-gebaseerde ritmiese verwerking antieke evolusionêre wortels het" (. Justin London skryf dat musikale meter "behels ons aanvanklike persepsie sowel as die daaropvolgende afwagting van 'n reeks slae wat ons abstrakte van die ritmiese oppervlak van musiek soos dit in tyd ontvou" (. Die "persepsie" en "abstraksie" van ritmiese maatreël is die fondament van mens se instinktiewe musikale deelname, soos wanneer ons 'n reeks identiese klok slae verdeel in "tick-tock-tick-tock" . Joseph Jordania het onlangs voorgestel dat die sin van ritm<span style="background-color: rgb(254, 246, 231);">e ontwikkel is in die vroeë stadiums van die hominied evolusie deur die kragte van natuurlike seleksie (. Baie van die diere loop ritmies en hoor die klanke van die hartklop in die baarmoeder, maar net die mens het die vermoë om betrokke te wees (entrained) in ritmies gekoördineerde vokalisasie en ander aktiwiteite. Volgens Jordania, is die ontwikkeling van die gevoel van ritme sentraal om die spesifieke neurologiese toestand van stryd beswyming te bereik en van kardinale belang vir die ontwikkeling van die effektiewe verdediging stelsel van die vroeë hominiede. Ritmiese oorlogskrete, ritmiese dromme deur toordokters, ritmiese geboor van die soldate en die kontemporêre professionele gevegsmagte wat luister na die swaar ritmiese rock musiek ( almal maak gebruik van ritme om menslike individue te verenig in 'n gedeelde kollektiewe identiteit waar lede van die groep die belange van die groep bo hul individuele belange en veiligheid plaas.
Sommige papegaaie ken ritme (      . Neuroloog Oliver Sacks het bepaal dat sjimpansees en ander diere geen soortgelyke waardering van ritme toon nie, maar tog dat die menslike affiniteit vir ritme fondamenteel is, sodat 'n persoon nie sy sin vir ritme kan verloor nie (bv. deur 'n beroerte). "Daar is nie 'n enkele verslag van 'n dier wat opgelei is om te tik, pik, of beweeg in sinchronie met 'n ouditiewe slag" (, aangehaal in, wat sê, "Daar is geen twyfel dat baie troeteldier liefhebbers sal verskil hiervan nie, en inderdaad baie diere, van  Lippizaner perde van die Spaanse ryskool in Wene tot sirkus diere, verskyn om te "dans" op die maat van musiek. Dit is nie duidelik of hulle dit doen of  reageer op subtiele visuele of tasbare leidrade van die mense rondom hulle." nie.) Menslike ritmiese kunste is tot 'n mate moontlik en gewortel in die hofmakery ritueel (. Die vestiging van 'n basiese slag vereis die persepsie van 'n gereelde volgorde van die verskillende korte duur slae en, as 'n subjektiewe persepsie van hardheid met betrekking tot die agtergrond geraas vlakke, moet 'n slag verval in stilte voor die volgende plaasvind om baie duidelik te kan wees. Om hierdie rede, leen die vinnige verbygaande klanke van die perkussie-instrumente hulself tot die definisie van ritme. Musikale kulture wat staatmaak op sodanige instrumente mag multi-laag poliritme en gelyktydige ritmes ontwikkel in meer as 'n eenmalige voorteken, die sogenaamde polymeter. So is die kruis-ritmes van die Sub-Sahara-Afrika en die ineen kotekan ritmes van die gamelan.
Vir meer inligting oor die ritme in Indiese musiek sien Tala (musiek). Vir ander Asiatiese benaderings tot ritme, sien Ritme in persiese musiek, Ritme in die Arabiese musiek en Usul—Ritme in die Turkse musiek en Dumbek ritmes.
Eenheid en gebaar
'n [ Voortdurende patroon] wat sinchroniseer met 'n slag of slae op die onderliggende metrieke vlak word 'n ritmiese eenheid genoem. Dit kan geklassifiseer word as; metrieke—selfs patrone, soos bestendige agtste note of slae —intrametries—bevestig patrone, soos gestippelde agtste-sestiende note en swaai patrone—contrametries—nie-bevestig, of gesinkopeerde patrone en extrametries—onreëlmatige patrone, soos sesling.
'n Ritmiese gebaar is enige voortdurende patroon wat, in teenstelling met die ritmiese eenheid, nie 'n tydperk gelykstaande aan 'n slag of slae op 'n onderliggende metrieke vlak beset nie. Dit kan beskryf word volgens die begin en einde of deur die ritmiese eenhede wat dit bevat. Wanneer dit met 'n sterk slag begin is dit teties en op 'n swak slag, anacrustic en diegene wat begin na 'n rus of vasgebinde noot 'naanvanklike res. Eindpunte op 'n sterk slag is sterk, 'n swak slag, swak en dié wat eindig op 'n sterk of swak slag is optimisties (.
Afwisseling en herhaling
Die afwisseling van die sterk en swak slag  is fondamenteel tot die antieke taal van die poësie, dans en musiek. Die algemene poëtiese term "voet" verwys, soos in dans, tot die [ lig en tik] van die voet in die tyd. Musikante praat van 'n opgewekte en 'n neerslag en van die "aan" en "af" slag. Hierdie kontraste fasiliteer natuurlik 'n dubbele hiërargie van ritme en is afhanklik van die herhaling van patrone van duur, aksent en die res vorm 'n "pols-groep" wat ooreenstem met die poëtiese voet. Normaalweg sal sulke pols-groepe gedefinieer word deur die neem van die mees geaksensueerde slag as die eerste en tel van die slae tot die volgende aksent. 'n Ritme wat 'n ander slag aksensueer en die neerslagt de-beklemtoon soos wat dit vasgestel is, of aanvaar die melodie van 'n voorafgaande ritme, word 'n gesinkopeerde ritme genoem.
Gewoonlik kan selfs die mees komplekse meters afgebreek word in 'n ketting van duple en drie slae óf deur byvoeging of verdeling. Volgens Pierre Boulez, is slag strukture buite vier in westerse musiek, "eenvoudig nie natuurlik nie" (.
Tempo en duur
(Sien belangrikste artikels; [//en.wikipedia.org/wiki/Duration_(music) Duur (musiek)], [//en.wikipedia.org/wiki/Tempo Tempo])
Die tempo van die stuk is die spoed of frekwensie van die tactus  > , 'n maatstaf van hoe vinnig die slag vloei. Dit is dikwels gemeet in slae per minuut' (bpm): 60 bpm beteken 'n spoed van een slag per sekonde, 'n frekwensie van 1 Hz. 'n Ritmiese eenheid is 'n voortdurende patroon met 'n tydperk gelykstaande aan 'n slag of verskeie slae (      . Die duur van enige sodanige eenheid is omgekeerd verwant aan die tempo.
Musikale klank kan ontleed word op vyf verskillende tydskale, wat Moravscik gereël het in volgorde van toenemende duur (.
Metrieke struktuur
(Sien hoofartikels; Meter (musiek), Bar (musiek), Meter (poësie)) Die studie van ritme, stres en toonhoogte in die toespraak genoem prosodie (sien ook: prosodie (musiek)): dit is 'n onderwerp in taalkunde en poësie, wat beteken die aantal lyne in 'n vers, die aantal lettergrepe in elke reël en die uiteensetting van dié lettergrepe as lank of kort, geaksensueer of ongeaksensueer. Musiek het die term geërf, "meter of meter" van die terminologie van poësie.
Die metrieke struktuur van musiek sluit meter, tempo en al die ander ritmiese aspekte in wat 'n temporale reëlmaat produseer teen die voorgrond besonderhede of deurlopende patrone van die musiek wat geprojekteer word. Die terminologie van westerse musiek is uiters vaag in hierdie gebied (. verkies om te praat van "tyd" en "ritmiese vorm", Imogen Holst ( van "gemete ritme".
Dansmusiek het onmiddellik herkenbare patrone van slae gebou op 'n kenmerkende tempo en meting. Die Imperial Vereniging van Onderwysers van Dans definieer die tango, byvoorbeeld, as om gedans te word  in <span style="font-family: 'Georgia Pro', Georgia, 'DejaVu Serif', Times, 'Times New Roman', serif;"><span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:0.85em;font-size:80%;text-align:center"><sup style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">2
<sub style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">4        tyd met ongeveer 66 slae per minuut. Die basiese stadige vorentoe of agteruit stap, blywend vir een slag, word "stadig genoem", sodat 'n volledige "regs–links" step gelyk aan een <span style="font-family: 'Georgia Pro', Georgia, 'DejaVu Serif', Times, 'Times New Roman', serif;"><span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:0.85em;font-size:80%;text-align:center"><sup style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">2
<sub style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">4  meet is ( (Sien Ritme en dans). Die algemene klassifikasie van metriese ritme, gemeet ritme en vrye ritme mag onderskei word (. Metriese of verdelende ritme, by verre die algemeenste in Westerse musiek, bereken elke tyd waarde as 'n meervoudige of fraksie van die slag. Normale aksente kom weer gereeld voor en verskaf sistematiese groepering (maatreëls). Gemete ritme (toegevoegde ritme) bereken ook elke keer waarde as 'n meervoudige of fraksie van 'n bepaalde tyd-eenheid, maar die aksente herhaal nie gereeld binne die siklus nie. Vrye ritme is waar daar nie (, soos in die Christelike gesange waar daar 'n basiese slag, maar 'n vryer ritme is, soos die ritme van prosa in vergelyking met dié van verse (. Sien Gratis tyd (musiek).
Ten slotte is sommige musiek, soos grafiese werke sedert die 1950's en nie-Europese musiek soos Honkyoku repertoire vir die shakuhachi, beskou as ametric (      . Senza misura is 'n Italiaanse musikale term vir "sonder meter", wat beteken om te speel sonder 'n slag en met behulp van tyd te meet hoe lank dit sal neem om die reël te speel.
Saamgestelde ritme
'n Saamgestelde ritme is die duur en patrone (ritme) geproduseer deur die samevoeging van al die klinkende dele van musikale tekstuur. In die musiek van die algemene praktyk tydperk, het die saamgestelde ritme gewoonlik die meter bevestig, wat dikwels in metrieke of selfs-noot patrone identies is aan die pols op 'n spesifieke metrieke vlak. White definieer saamgestelde ritme as, "die gevolglike algehele ritmiese artikulasie tussen al die stemme van 'n kontrapuntale tekstuur" (      . Hierdie konsep is gelyktydig gedefinieer as "aanval punt ritme" deur Maury Yeston in 1976 as "die uiterste ritmiese voorgrond van 'n samestelling – die absolute oppervlak van geartikuleerde beweging" (.
Ritme notasie
Wêreldwyd is daar is baie verskillende benaderings tot die verbygang van ritmiese frases en patrone, soos wat hulle bestaan in die tradisionele musiek, van geslag tot geslag.
Opvoedkundige literatuur/Gevorderde opleidingskursusse
In die wes-akademiese wêreld is verskeie skole en opleidingskursusse sedert die 1960's ontwikkel volgens die nasionale tradisie en opvoedkundige beleid. Onder die metodes en leerprogramme vir musiek kolleges, universiteite en conservatoires wat werksaam is op 'n internasionale skaal, is dit merkbaar om van die volgende boeke notisie te neem:
1254
Die jaar 1254 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Eldoret
Eldoret is 'n stad in die weste van Kenia met 'n bevolking van 193 830 in 1999. Tussen 1902 en 1908 het baie Afrikaners na die gebied getrek en vir hulle is NG gemeente Vergenoeg in laasgenoemde jaar gestig.
Ritme
Afrikaanse musiek
In die Griot tradisie van Afrika, is alles wat verband hou met musiek reeds mondelings oorgedra. Babatunde Olatunji (1927-2003) het 'n eenvoudige reeks gesproke klanke vir die onderrig van die ritmes van die handdrom ontwikkel, met behulp van ses vokale klanke, "Goon, Doon, Gaan, Doen, Pa, Ta", die drie basiese klanke op die drom, elkeen gespeel met óf die linker-of die regterkant. Die debat oor die toepaslikheid van die personeel notasie vir Afrikaanse musiek is 'n onderwerp van besondere belang vir buitestaanders, terwyl die Afrikaanse geleerdes van Kyagambiddwa tot Kongo, vir die grootste deel, die konvensies en beperkings van balknotasie aanvaar en transkripsies saamgestel het om bespreking en debatering moontlik te maak.(.
John Miller       het aangevoer dat die Wes-Afrikaanse musiek gebaseer is op die spanning tussen ritme, poliritmes geskep deur die gelyktydige klinkende van twee of meer verskillende ritmes, oor die algemeen een dominante ritme interaksie met een of meer onafhanklike meedingende ritmes. Hierdie staan mekaar teen of komplimenteer mekaar en die dominante ritme. Morele waardes underpin die grondslag van 'n musikale stelsel wat gebaseer is op die herhaling van relatief eenvoudige patrone wat ontmoet by verre kruis-ritmiese tussenposes en op die roep-en-antwoord-vorm. Kollektiewe uitsprake soos spreuke of afstammelinge verskyn óf in frases vertaal in "drum praat" of in die woorde van die liedjies. Mense verwag musikante te stimuleer deelname deur te reageer op mense wat dans. Waardering van die musikante is wat verband hou met die effektiwiteit van die handhawing van hul gemeenskap waardes (.
Indiese musiek
Indiese musiek is ook mondelings oorgedra. Tabla spelers sal leer om komplekse ritme patrone en frases te praat voordat hulle dit probeer speel. Sheila Chandra, 'n Engelse pop sanger van Indiese afkoms, het vertonings gelewer, gebaseer op die sing van hierdie patrone. In Indiese Klassieke musiek, is die Tala'n samestelling van die ritmiese patroon waaroor die hele stuk gestruktureer is.
Westerse musiek
In die 20ste eeu, het komponiste soos Igor Stravinsky, Béla Bartók, Philip Glass, en Steve Reich meer ritmies komplekse musiek geskryf met behulp van odd meters, en tegnieke soos uitfaseer en die toevoeging van ritme. Op dieselfde tyd, het moderniste soos Olivier Messiaen en sy leerlinge verhoogde kompleksiteit gebruik om die sin van 'n gereelde slag te ontwrig en lei uiteindelik tot die wydverspreide gebruik van irrasionele ritmes in die Nuwe Kompleksiteit. Hierdie gebruik kan verduidelik word deur 'n opmerking vanJohn Cage waar hy daarop wys dat gereelde ritmes klanke veroorsaak om gehoor te word as 'n groep eerder as individueel; die onreëlmatige ritmes onderstreep die vinnig veranderende toon verhoudings wat andersins gesubsumeer sou wees in irrelevante ritmiese groeperings (      . LaMonte Young het ook musiek geskryf waar 'n gereelde slag afwesig is, omdat die musiek bestaan uit 'n lang volgehoue toon (drones). In die 1930's het Henry Cowell musiek geskryf waar verskeie gelyktydige periodieke ritmes ingesluit was en tesame met Leon Thérémin het hul die Rhythmicon bedink, wat die eerste elektroniese ritme masjien was  om dit uit te voer. Net so het Conlon Nancarrow geskryf vir die speler klavier.
Linguistiek
In linguistiek, is ritme of isochrony een van drie aspekte van prosodie, tesame met stres en intonasie. Tale kan geklassifiseer word volgens of hu lettergreep-spoed, mora-spoed of stres-spoed. Sprekers van lettergreep-spoed tale soos Spaans en Kantonees, sit ongeveer gelyke tyd op elke lettergreep; in teenstelling, het sprekers van stres-spoed tale soos Engels en Mandaryns Chinees sit gelyke tydsverloop tussen beklemtoonde lettergrepe, met die tydsberekening van die onbeklemtoonde lettergrepe tussen-in wat aangepas word om die stres tydsberekening te akkommodeer.
(aangehaal in, ) beskryf drie kategorieë prosodiese reëls wat ritmiese opeenvolgings wat toevoeg (dieselfde duur word herhaal), kumulatiewe (kort-lank), of countercumulative (lank-kort), skep. Vermeerdering hou verband met die sluiting of ontspanning, countercumulation met spanning, terwyl die toevoegevoegde ritmes oop en herhalend is. Richard Middleton het uitgewys dat dié metode kan nie rekenskap gee vir sinkopasie nie en stel die konsep van transformasie voor.
In populêre kultuur
In die dag-tot-dag, figuurlike taal, is daar verskeie nie-musiek verwante gebruike van die woord "ritme". Soos byvoorbeeld, kan 'n persoon die ritme van 'n werksdag in 'n sekere maatskappy of beroep, of die ritme van die lewe in 'n sekere land of streek, beskryf. In hierdie konteks, word die betekenis van ritme dikwels verwar met die konsep van "tempo", met mense wat verkeerdelik verwys na 'n sekere ritme as "stadig" of "vinnig". Spoed (tempo) kan nie 'n spesifikasie vir 'n sekere ritme wees nie, want die dieselfde ritme kan voorkom op enige tyd. 'n Sekere tempo vergelyk met ander tempo deur die verskil in spoed, terwyl 'n sekere ritme vergelyk met ander ritmes deur die verskil in struktuur.
Lys van landname in verskeie tale
Die meeste lande van die wêreld het verskillende name in verskeie tale. Party lande het ook naamsveranderings weens staatkundige of ander redes ondergaan. Hierdie artikel poog daarin om alle ander bekende name vir alle nasies, lande en oppermagtige (soewereine) state weer te gee. Dit laat geen ruimte vir enige mening omtrent die "oorspronklike", "amptelike", "werklike", of "juiste" benaming vir enige land nie.
Namibe-provinsie
Namibe is 'n provinsie in die suidweste van Angola met 'n bevolking van sowat 313 667 mense in 2006 gehad. Die hoofstad is Moçâmedes (tussen 1985 en 2016 Namibe).
Lys van landname in verskeie tale
Lande word alfabeties deur hul tans bekendste naam in Afrikaans gelys. Elke Afrikaanse naam word opgevolg deur sy tans bekendste eweknie in ander tale, en word ook in alfabetiese volgorde volgens naam en taal gelys (ongeag die uitspraak). Waar geskiedkundige en/of wisselvorms gebruik word, word dit so aangedui. Buitelandse benamings wat met Afrikaans ooreenstem word ook gelys, om die vraag "Hoe heet die naam in...?" te beantwoord.
Die name moet as volg neergepen word: tale wat die Latynse alfabet gebruik, moet as "Naam (taal)" geskryf word, byvoorbeeld, "Afeganistão (Portugees)", en volgens die Afrikaanse alfabetiese volgorde gelys word. Tale wat ander skrifstelsels gebruik, moet as "Verlatynsing – oorspronklike skrif (taal)" uitgedruk word, byvoorbeeld "Argentine - אַרגענטינע (Jiddisj)", en ook volgens die Latynse skryfstelsel in alfabetiese volgorde verskyn.
Vanweë die grootte word hierdie artikel in vier dele verdeel:
1255
Die jaar 1255 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 55ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Toepolef Tu-160
Die Toepolef Tu-160 is 'n supersoniese bomwerper wat deur die Sowjetunie ontwikkel is. Die NAVO-verslagnaam vir die vliegtuig is Blackjack. Dit is die swaarste en kragtigste bomwerper wat nog ooit gebou is. Dit is ontwerp om teen subsoniese snelhede op lae hoogtes sowel as supersoniese snelhede op hoë hoogtes te kan vlieg. Dit beskik oor twee bomrakke wat kruisermissiele, kortafstand-geleide missiele of konvensionele wapens kan dra. Dit beskik ook oor swaaivlerke; tewens die vliegtuig is ontwerp in antwoord op die Amerikaanse Rockwell B-1 Lancer.
Die Tu-160 is egter baie groter, swaarder en vinniger as die B-1 en het ook 'n beter togafstand. Die Weste het egter reeds voor die toetsvlug geweet van die Tu-160 want 'n spioeneersatelliet het 'n foto geneem van die vliegtuig by sy basis. Toepolef het twee prototipes en een statiese model gebou vir toetsing. Produksie het in 1984 begin en die eerste bestelling was vir 100 eenhede. Produksie is egter in 1992 gestaak nadat slegs 36 eenhede afgelewer is, weens die "Strategiese wapenbeperkings".
Prinses Elisabeth van Hesse-Darmstadt
Groothertogin Jelizawjeta Fjodorowna van Rusland (Russies: Елизавета Фёдоровна Романова, Jelizawjeta Fjodorowna Romanowa) of sint Elisabeth Romanof (1 November 1864 — 18 Julie 1918) was ’n Duitse prinses van die Huis van Hesse en die vrou van groothertog Sergei Aleksandrowitsj van Rusland, die vyfde oudste seun van tsaar Aleksander II van Rusland. Sy was die tweede oudste suster van Aleksandra, die laaste Russiese keiserin. Hul oudste suster was Victoria, die ouma aan moederskant van prins Philip, Hertog van Edinburg.
Toepolef Tu-160
Die Tu-160 word aangedryf deur vier Kuznetsov NK-321 enjins wat 25 000 kg stukrag elk lewer. Die enjins is in pare langs die romp geïnstalleer. Die Tu-160 kan teen 70 m/s klim en sy operasionele hoogte is 18 000 m. Dit beskik oor terreinvolgradar wat dit die vermoë gee om teen hoë snelhede op lae hoogtes te vlieg. Al vier bemanningslede beskik oor uitskietstoele. Dit kan invlug hervul word met brandstof en die vlerke kan swaai van 20 tot 65 grade wat dit toelaat om teen subsoniese sowel as supersoniese snelhede te kan vlieg.
Prinses Elisabeth van Hesse-Darmstadt
Lewe en dood
Elisabeth is op 1 November 1864 gebore as die tweede oudste kind van Ludwig IV, Groothertog van Hesse, en sy vrou, die Britse prinses Alice, dogter van koningin Victoria. Tydens die Pruisiese inval van Hesse in Junie 1866 is Elisabeth en haar oudste suster, Victoria, gestuur om by hul ouma te gaan woon totdat die onrus oor was en Hesse-Kassel en dele van Hesse-Darmstadt by Pruise ingelyf is. In 1872 is Elisabeth se 18 maande oue broer, prins Friedrich, met hemofilie gediagnoseer. Die diagnose was ’n skok vir die koningsgesinne van Europa; dit was 20 jaar nadat koningin Victoria die lewe geskenk het aan haar seun Leopold, wat die siekte gehad het. Dit was die eerste aanduiding dat bloeiersiekte oorerflik was in die koninklike familie. Friedrich het die volgende jaar uit ’n venster geval en gesterf. Dit was die eerste van baie tragedies wat die Hesse-gesin sou tref.
Toepolef Tu-160
Dit kan ses Kh-55 langafstand- sowel as twaalf kortafstandmissiele dra, asook vryvalkern- en konvensionele wapens. Dit is nie toegerus met enige verdedigingswapens nie maar slegs met elektroniese teenmaatreëls. Die vliegtuig is in April 1987 in diens gestel. Aan die einde van 1991 was 19 vliegtuie in die Oekraïne, en na die ineenstorting van die Sowjetunie het die vliegtuie daar gebly. Na besware van Rusland en samesprekinge het Oekraïne die vliegtuie en missiele behou maar 'n uitstaande gasrekening van Rusland is gekanselleer.
In Julie 1999 het die Russiese Minister van Verdediging een Tu-160 bestel, die prys was 45 miljoen roebel.
Prinses Elisabeth van Hesse-Darmstadt
Lewe en dood
Op 15 Junie 1884 is Elisabeth in die Winterpaleis in Sint Petersburg getroud met Sergei Romanof, die seun van haar groottante, en het sy groothertogin Jelizawjeta Fjodorowna geword. Die egpaar het in die Beloselski-Belozerski-paleis in Sint Petersburg gaan woon en later, nadat haar man aangestel is as goewerneur-generaal van Moskou, het hulle in een van die paleise van die Moskouse Kremlin gewoon.
Sy het bekendheid verwerf in Rusland vanweë haar skoonheid en welsynwerk onder die armes. Nadat rewolusionêre haar man in 1905 met ’n sluipmoordbom vermoor het, het Elisabeth Sergei se moordenaar in die openbaar vergewe en daarna ’n non geword. Sy het die Martha en Maria-klooster gestig wat die vertraptes van Moskou gehelp het. In 1918 is sy ná die Russiese Rewolusie deur die Bolsjewiste in hegtenis geneem en eindelik saam met ander adellikes in ’n mynskag afgegooi waar hulle dood is. Sy is in 1981 deur die Russies-Ortodokse Kerk buite Rusland tot heilige verklaar en in 1992 deur die Patriargaat van Moskou.
Boschfontein
Boschfontein is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Groot Golf van Kanagawa
Onder die golf by die kus van Kanagawa (裏 沖浪 裏, Kanagawa-oki nami-ura), gewoonlik kortweg Die Groot Golf genoem, is 'n uitgekerfde houtafdruk (ukiyo-e) van die Japannese kunstenaar Katsushika Hokusai van ongeveer 1830-1831. Dit is die eerste stuk uit die ses-en-dertig aansigte op die Foedji-berg en die bekendste werk van Hokusai.
Die kunswerk toon 'n paar bote wat probeer om op 'n see van groot golwe te seil. Die grootste golf dreig om die roeiers te verpletter. In hierdie golf kan 'n monster met kloue, wat die krag van die natuur, maar ook die krag van die roeiers, uitbeeld, gesien word. Hierdie golf kan moontlik 'n tsoenami voorstel, maar gegewe die vorm is dit waarskynlik nie. Die gebied rondom Kanagawa (aan die baai van Tokio) is in die 15de eeu deur 'n tsoenami vernietig, maar Hokusai se vorm herinner meer aan 'n monstergolf op die see, aangesien dit ook onder laboratoriumtoestande geskep kan word.
Op die agtergrond is berg Foedji, wat weerspieël word in al 36 kunswerke. Die berg is ook moontlik in die golf in die voorgrond uitgebeeld.
Die kunswerke is baie keer gekopieër. Hokusai het self verskeie afdrukke gemaak en na sy dood is die kopiëring voortgesit. Voorbeelde word gevind in die versamelings van die Metropolitan Museum of Art in New York, die Britse Museum in Londen, die huis van Claude Monet in Giverny, die Rijksmuseum in Amsterdam en die Centre Céramique in Maastricht.
Die stuk is 25,7 cm by 37,8 cm groot en bestaan uit 9 verskillende lae.
Trivia
In September 2019 is 'n oorspronklike afdruk vir 130 000 euro by die De Eland-afslaers in Amsterdam verkoop.
Blouwalvis
Die blouwalvis (Balaenoptera musculus) is 'n seesoogdier wat tot die suborde Mysticeti (baard- en baleinwalvisse) behoort. Met 'n lengte van tussen 23 en 30,5 m en 'n massa van tot 136 ton, is dit die grootste dier op aarde. Die blouwalvis se liggaam is lank en slank, met 'n kleur wat wissel tussen blou en grys op sy rug en 'n ligter onderkant. Daar word onderskei tussen minstens drie subspesies: B. m. musculus, wat in die noorde van die Atlantiese en Stille Oseane aangetref word, B. m. intermedia, wat in die Suidelike Oseaan aangetref word, en B. m. brevicauda ('n dwergsubspesie), wat in die Indiese Oseaan en suide van die Stille Oseaan aangetref word. Dis moontlik dat B. m. indica, wat in die Indiese Oseaan voorkom, ook 'n subspesie is. Soos in die geval van ander baardwalvisse, bestaan die blouwalvis se dieet hoofsaaklik uit planktonkrefies ('n soort skaaldier), asook klein vissies en soms pylinkvis.
Aan die begin van die twintigste eeu was blouwalvisse volop in byna al die planeet se oseane. Vir meer as 40 jaar is hulle egter byna tot uitsterwing gejag, totdat die internasionale gemeenskap in 1966 besluit het om die diere te beskerm. 'n 2002-verslag beraam dat daar toe wêreldwyd tussen 5 000 en 12 000 blouwalvisse was, in vyf afsonderlike groepe. Slegs tussen 1 150 en 4 500 ware blouwalvisse kom na raming tans in die Suidelike Halfrond voor terwyl die aantal dwergblouwalvisse wêreldwyd moontlik sowat 10 000 beloop. Voor walvisvangs toegeneem het, was die grootste bevolking in die Antarktiese gebied, wat ongeveer 239 000 getel het. Ongeveer 13 000 dwergblouwalvisse en meer as 330 000 Antarktiese blouwalvisse is tydens die walvisvangsjare gejag, wat daartoe gelei het dat die huidige bevolkings slegs 'n klein breukdeel van die oorspronklike bevolking is, met ongeveer 2 000 walvisse in elke groep in die noordoostelike Stille Oseaan, die Antarktiese gebied en die Indiese Oseaan. Daar is twee groepe in die Noord-Atlantiese Oseaan en minstens nog twee in die Suidelike Halfrond.
Klassifikasie
Blouwalvisse is vinwalvisse (Balaenopteridae), 'n familie wat die bultrugwalvis, die rorkwal, Bryde se walvis, die seiwalvis en die minkewalvis insluit. Daar word geglo dat die Balaenopteridae-familie moontlik reeds in die middel van die Oligoseen van die ander families in die Mysteceti-suborde gesplits het.
Die blouwalvis word gewoonlik as een van die sewe walvisspesies in die genus Balaenoptera geklassifiseer: een gesag het dit in 'n afsonderlike monotipiese (eensoortige) genus, Sibaldus, geklassifiseer, maar die klassifikasie is nie elders aanvaar nie. Analises van DNS-sekwensiëring het daarop gedui dat blouwalvise filogeneties nouer verwant is aan die bultrugwalvis (Megaptera) en die gryswalvis (Eschrichtius) as ander Balaenoptera-spesies.
Daar is minstens 11 gedokumenteerde gevalle van volwasse blouwalvis-rorkwalkruisings in die wildernis. Volgens die wetenskaplikes A. Arnason en A. Gullberg is die genetiese afstand tussen 'n blouwalvis en 'n rorkwal dieselfde as tussen 'n mens en 'n gorilla. Kruisings tussen 'n blouwalvis en bultrugwalvis is ook al aangetref.
Die spesifieke naam musculus is van Latyn afkomstig en kan "gespierd" beteken, maar dit kan ook as "klein muis" vertaal word. Hierdie laaste vertaling sou aan Carolus Linnaeus bekend gewees het: Linnaeus het die spesie sy naam gegee in sy hoogs invloedryke Systema Naturae (1758) en moontlik die naam met opset 'n ironiese dubbelsinnigheid gegee.