cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrus Coetzee
Philippolis
Ds. Coetzee het deur sy prediking sy gemeente tot liefde en vrede aangespoor en dit was inderdaad ook die voorbeeld wat hy gestel het. Die gemeente Philippolis sal hom as die vurige en positiewe prediker onthou wat nie geskroom het om sonde by die naam te noem nie, aldus J.A. Bosch. "Deur besondere takt aan die dag te lê, het hy geweet hoe om sy gemeentelede vir 'n goeie saak in te span en, aan te spoor. Hy was bekend as die kinderliefhebber vir wie hy nooit 'n offer van tyd of krag te groot geag het nie. As gevolg van sy belangstelling in die onderwys en die opvoeding van die jeug was; hy gedurende sy verblyf die groot stukrag agter die vooruitgang van die plaaslike skool." Deur ds. Coetzee se toedoen is die eerste doelmatige koshuis, Ons Huis, daargestel. Dit het hom gegrief dat baie kinders net wag om die ouderdom te bereik waarop die skool verlaat kon word. Daarom het hy dikwels trae seuns en dogters van die huis af teruggebring skool toe. Hy het ook nie geaarsel om, wanneer dit nodig was, self weer as wiskunde-onderwyser in te spring nie. Talle persone wat hy tot die skool teruggedwing het, het wat later hoë posisies in die land beklee.
Wildau
Geografie
Wildau is naby die suidoostelike stadsrand van Berlyn teen die helling van die Teltow-plato geleë. Die stad word in die ooste deur die Dahme-rivier begrens wat sy naam aan die hele streek verleen het en naby die Berlynse stadsdeel Köpenick in die Spree-rivier uitmond.
Petrus Coetzee
Philippolis
Ds. Coetzee was steeds bereid om sy offer van watter aard ook al, te bring. In 1922 toe die gemeente in 'n finansiële nood verkeer, het hy nie geaarsel om aan te beveel dat sy jaarlikse salaris met £50 verminder moes word nie. Sommige kerkraadslede het gewag gemaak van die "vertroue en liefdesband wat daar bestaan tussen die pastorie en die gemeente".
Wildau
Geografie
In die suide en ooste grens Wildau aan die voormalige distrikshoofstad Königs Wusterhausen en in die noorde aan die dorp Zeuthen. In die weste word Wildau deur 'n bosryke gebied van die aangrensende dorp Schönefeld geskei.
Antalya
Geskiedenis
Antalya was ’n groot stad tydens die Bisantynse tydperk. Met die troonbestyging van keiser Johannes II in 1118 was dit ’n geïsoleerde buitepos teen die Turke en kon dit net van die see af bereik word. Die stad en omringende gebied is eindelik in die vroeë 13de eeu deur die Seldjoekse Turke verower. Dit was hulle hoofstad totdat dit deur die Ottomaanse Turke verower is.
Wildau
Geskiedenis
Die sogenaamde Landboek van Karel IV uit die jaar 1375 bevat die eerste geskiedkundige verwysing na die dorp Hoherlehme wat in dié bron onder die Latynse naam Alta Lomen gelys word. Die dorp was destyds regstreeks aan die Dahme-rivier geleë. Die eerste menslike nedersettings in die gebied het egter al vroeër ontstaan - die oudste argelogiese vondse dui daarop dat mense hier al in die Steentydperk tussen sowat 2000 en 700 v.C. gewoon het. Die nedersettings in die gebied het voortbestaan tot in die Bronstydperk en die Slawiese periode.
Semantiese versadiging
Semantiese versadiging is ’n sielkundige fenomeen waarin herhaling van ’n woord of frase daartoe lei dat die woord of frase tydelik sy betekenis vir die luisteraar, wat die spraak as herhaalde betekenislose klanke interpreteer, verloor
Marla English
Marla English (4 Januarie 1935 – 10 Desember 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Desert Sands (1955), Three Bad Sisters (1956), The She-Creature (1956), en Voodoo Woman (1957).
Semantiese versadiging
Geskiedenis en navorsing
Die frase “semantiese versadiging” is deur Leon Jakobovits James gemunt in sy doktorale proefskrif wat in 1962 deur McGill-universiteit in Montreal aan hom toegeken is. Die uitdrukking “verbale versadiging” is voor dit gebruik saam met terme wat die idee van geestelike moegheid uitdruk. Die proefskrif het ’n lys bevat van ander terme wat vir die fenomeen gebruik is:
Wildau
Geskiedenis
Die huidige stadsnaam Wildau is vir die eerste keer op 22 November 1855 gebruik toe die landgoed Springziegelei die bynaam Wildau gekry het. Met die vestiging van die Berliner Maschinenbau-Actien-Gesellschaft, 'n beduidende Berlynse aandelemaatskappy in die masjienboubedryf wat veral lokomotiewe vervaardig het, het in 1897 het die nywerheidstydperk in Wildau begin. Toe 'n tweede belangrike fabriek van die Maffei-Schwartzkopff-Werke GmbH in Wildau geopen is, het die stad tot 'n beduidende nywerheidsentrum begin ontwikkel.
Susterstede
Wildau het die volgende Susterstede:
Antalya
Geskiedenis
In die 20ste eeu het die bevolking toegeneem toe baie Turke van die Kaukasus en die Balkan-skiereiland na Anatolië getrek het. Teen 1911 was daar sowat 25 000 mense, onder andere baie Christene en Jode, wat steeds in verskillende kwartiere om die ommuurde hawe gewoon het. Die stad was toe prentjie-agtig, maar sleg gebou en agterlik. Die hoofattraksie vir besoekers was die stadsmure en ’n promenade daarbuite. Die regeringsgeboue en huise van die hoër klasse was buite die mure.
Petrus Coetzee
Edenburg
P.I. Geyer skryf in Edenburg se driekwarteeu-gedenkboek oor ds. Coetzee se aanname van die beroep na Edenburg dat dit seker vir hom 'n gewigtige besluit moes gewees het "om in die skoene te stap van so 'n waardige en geliefde voorganger soos ds. P. du Toit. Maar hy het net sy hoë roeping geken en dit het hom in staat gestel om nege jaar suksesvolle arbeid in die gemeente te verrig." Ná 'n hartlike ontvangs, 'n plegtige bevestiging deur sy swaer ds. Rabie en 'n kragtige intreepreek, was hy en sy gade spoedig een met die gemeente. Reeds op die Maandag ná sy bevestiging hou hy sy eerste kerkraadsvergadering, wat soos die notule getuig, vol werk en ywer is. Geyer skryf: "Hy is dadelik in die tuig, 'n arbeider van siele, 'n vriend vir armes, vader vir weduwee en wees, 'n krag vir die onderwys en steun-pilaar vir die gemeenskap wat belangstel in alle opbouende vertakkinge van die maatskappy."
Semantiese versadiging
Geskiedenis en navorsing
Die proefskrif bied verskeie eksperimente aan wat die werking van die semantiese versadigingseffek demonstreer in verskillende kognitiewe take soos om woorde en figure wat in ’n kort tyd herhalend aangebied word in ’n rangorde te plaas. ’n Voorbeeld van so ’n taak was om woorde te herhaal en dit in konsepte te groepeer, getalle bymekaar te tel nadat dit hardop herhaal is en tweetalige vertalings van woorde in een van die twee tale. In elke geval moes die getoetsde ’n woord of getal vir ’n aantal sekondes herhaal en dan die kognitiewe taak uitvoer deur daardie woord of getal te gebruik. Dit is gedemonstreer dat die herhaling van ’n woord voor die gebruik daarvan in ’n taak, dit taak aansienlik moeiliker geword het.
Papaja
Die papaja (: papaya of pawpaw) is die eetbare vrug van die plant Carica papaya in die plantfamilie Caricaceae. Dit is inheems aan die tropiese woude van Suid-Amerika, moontlik die suide van Meksiko en die naburige Sentraal-Amerika. Dit was oorspronklik in Meksiko verbou, 'n paar eeu voor die opkoms van die Meso-amerikaanse klassieke beskawings.
Semantiese versadiging
Toepassing
Semantiese versadiging kan help met die vermindering van glossofobie deur mense wat hakkel. Deur herhaling toe te pas word die intensiteit van negatiewe emosies wat gedurende die toespraak opgeroep word, verminder.
Papaja
Die papaya is 'n mediumgroot, boomagtige plant, met 'n enkele stam wat 5–10 m (16–33 vt) hoog word, met spiraalblare wat tot die bopunt van die stam beperk is. Die onderste stam is opvallend kaal tot waar blare en vrugte gedra word. Die blare is groot, 50–70 cm (20–28 dm) in deursnee, diep handvormig gelob, met sewe lobbe. Ongewoon vir sulke groot plante is die bome tweehuisig. Die boom is gewoonlik onvertak. Die blomme is soortgelyk in vorm as dié van die Plumeria, maar is baie kleiner en wasagtig. Hulle verskyn op die oksels van die blare, volwasse groot vrugte is 15–45 cm (6–18 dm) lank en 10–30 cm (4–12 dm) in deursnee. Die vrugte is ryp wanneer dit sag voel en die skil in 'n donkergeel tot oranje kleur verander het.
Jena Engstrom
Jena Engstrom (gebore 30 Junie 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Red Skelton Hour (1951), 77 Sunset Strip (1958), The Detectives (1959), en Everglades (1961).
Jean Engstrom
Jean Engstrom (25 Julie 1920 – 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Voodoo Island (1957) en in die televisiereekse Medic (1954), Telephone Time (1956), en One Step Beyond (1959).
Duinebruidsbos
Die duinebruidsbos (Pavetta revoluta) is 'n struik wat tot 6m hoog groei. Dit kom voor in Port Elizabeth tot noord van Maputo in Mosambiek en weswaarts tot by Mahikeng. Die boom se blare is dik en leeragtig en die punte stomp. Daar is opvallende domatiums op die blaar.
Die boom se FSA-nommer is 720.
Antalya
Geografie
Die Taurus-bergreeks van Suid-Anatolië loop parallel met die Middellandse See in ’n ooswestelike rigting, en dit het smal kusvlaktes tot gevolg wat aan drie kante deur berge omring word en aan die vierde kant aan die see grens. Op ander plekke loop die berge tot in die see, en so word klein inhamme en skiereilande gevorm. Antalya lê op so ’n vlakte wat deur berge omring word. Dit bestaan uit twee plat gebiede sowat 35 m bo die seevlak wat deur rotse gevorm word.
Ekonomie
Antalya se ekonomie is afhanklik van ’n mengsel van landbou, toerisme en handel. Landbouprodukte sluit in sitrusvrugte, katoen, snyblomme, olywe en piesangs. Kaleiçi, die gerestoureerde historiese middestad met sy hotelle, restaurante, kroeë en winkels, het ’n groot deel van sy historiese karakter behou en lok talle toeriste. Op die hoofplein, Cumhuriyet-plein, word dikwels opelug-uitstallings en konserte gehou.
Daar is talle moskees, kerke en hamams in die stad, asook historiese huise in tradisionele Turkse en Griekse style. Die hawe en die ou stadsmure is die oudste deel. Die gebied tussen die middestad en die ou hawe is 'n mengelmoes van markstalletjies met enigiets te koop waaraan jy kan dink, van matte en speserye tot aandenkings en snuisterye.
Petrus Coetzee
Edenburg
Om te voldoen aan die baie geldelike verpligtinge van die gemeente soos sou word. Uit hierdie inkomste sou 'n derde aan sending, 'n derde aan weesinrigtings en 'n derde aan die opvoeding van behoeftige leerlinge bestee word. Om die band tussen dienende en rustende kerkraadslede te behou en die nouere eenheid met die Skepper te kry, bepaal die leraar 'n vroeë bidstonde op Sondagoggende by alle groot kerkgeleenthede. Gemeentelike bidure elke week op Donderdagaand sou voortaan in die kerk gehou word. Die Kerkraad het ook die instelling van Kinder- en Jongeliede-Sondae goedgekeur. Vir die arm kinders het die kerkraad gedurende die wintermaande 'n sopkombuis tot stand gebring.
Op sy vergadering in Mei het die kerkraad amptelik afskeid geneem van die heer D.H. Meiring as kassier. Hy was 'n halwe eeu (1874–1924) die dié gemeente se kassier en het die gemeente Edenburg sedert sy elfde jaar op verskeie maniere gedien.
Om leiding te gee vir die viering van die belangrikste Afrikaanse volksfees van destyds, Dingaansfees (voor dit Geloftedag geword het), het die Kerkraad op sy vergadering van Julie 1925 besluit om Dingaansfees voortaan op uitgebreider skaal te vier. Op sy volgende vergadering het die Kerkraad die kwessie van vry sitplekke in die kerk bespreek. Gemeentelede het reeds in ds. Du Toit se tyd daarom gevra, en die Kerkraad het die saak toe al bespreek en hom in beginsel ten gunste daarvan uitgespreek. Hierdie kwessie blyk een van die neteligste te gewees het omdat talle gemeentelede nie met die gevestigde instelling van verhuurde sitplekke kon breek nie. Die wyse waarop die Kerkraad hierdie kwessie in die komende maande opgelos het, is eerbiedwaardig, aldus P.I. Geyer. Op meer as een vergadering is dit 'n saak van gebed gemaak. Die harmonie moes bewaar word en met die meeste verdraagsaamheid is die saak behandel en in Augustus is vry sitplekke finaal deurgevoer.
Die behoefte aan 'n tehuis vir seuns is in dié tyd sterk gevoel. Weer was dit die kerk wat in hierdie maatskaplike behoefte van die opvoeding die leiding geneem het, want in November daardie jaar het die Kerkraad op voorstel broeders D.F. Malan en F. Eksteen toegestem om £1 500 van sy sustentasiefonds vir die bou van Môreson-Tehuis te leen en met sy eie kommissie die toesig daaroor te hou.
Die vergrote kerk
In November 1925 het die kerkraad hom 'n ander reusetaak ten doel gestel. Die vergroting van die kerkgebou het 'n noodsaaklikheid geword. Nadat die gemeente daartoe besluit het, het die kerkraad tot boukommissie gekies: Ds. Coetzee, J.M. Ackerman, A.P. v. d. Merwe, B.J. Cronje, W. Linström, James van Niekerk, J. van Wyk, J.O.D. du Toit, met die heer De la Cornilliere as argitek en mnr. Ikking as boumeester. Eers op 16 Maart 1928 was die vergrote en herstelde gebou gereed vir inwyding. 'n Nuwe preekstoel, kiaathoutbanke in halfmaanvormige formasie, drie galerye, 'n staalplafon en verskuiwing van die orrel was die belangrikste veranderinge.
'n Preekstoellappie met "God is Liefde" in vergulde letters daarop, is nog 'n gedagtenis van die hand van mev. Ds. Coetzee; 'n pragtafelkleedjie 'n geskenk van mev. W. van der Merwe (van die plaas Pypsteel) en 'n stel mooi stoele is 'n geskenk van mnr. J.M.A. Ackerman. Hierdie inwyding, waarop onder andere oud-ds. Du Toit aanwesig was en 'n boodskap afgelewer het, was 'n geseënde en grootse gebeurtenis. Die week wat die inwyding voorafgegaan het, is gewy aan spesiale dienste gehou deur ds. A.J. Malherbe, J.H. Badenhorst, J. Rabie en ds. Coetzee. Die feestelikheid was 'n besieling, volgens P.I. Geyer, en toe ds. Coetzee se moeder die deur van die kerk ontsluit, het mense met vreugde die hernieude huis van die Here binnegegaan. Ds. A.J. Malherbe, moderator van die Vrystaatse Kerk, het die inwydingsrede gehou en by elke diens van die naweek was die vergrote kerk stampvol.
Mannetehuis, nagmaalskelkies en sending
In Junie 1927 was dit nodig om die kerkraad met twee ouderlinge en twee diakens te vermeerder en teen die einde van 1929 met dieselfde getal, wat die kerkraadslede op 24 gebring het. Teen die einde van 1927 het mej. J. Khan as orreliste bedank en in April van die volgende jaar is mej. H. du Plessis aangestel. In Maart 1928 is die kerk elektries verlig. Deur die ywer van die leraar en die steun van die kerkraad en gemeenskap is daar in 1928 'n tehuis vir bejaarde mans opgerig. Met mnr. en mev. M. C. Boshoff aan die hoof, was dié inrigting 'n volslae sukses totdat dit in 1932 as gevolg van die Wanda-Schweinsberg-Fonds na Bloemfontein verplaas is.
Destyds het 'n groot deel van die gemeente hulle geruime tyd al ten gunste van die gebruik van kelkies by die Nagmaalsviering verklaar. Telkens het die kerkraad hierdie verandering ryplik bespreek. Uiteindelik het die kerkraad in 1930 daartoe besluit, en na die mees taktvolle handelwyse van ds. Coetzee is dit met die April-nagmaal 1931 in gebruik geneem. Gemeentelede wat dit verkies het, het die beker bly gebruik, soos dit trouens nog baie jare daarna geskied het.
Om die belange van die Sendinggemeente beter te behartig het die Kerkrade van Reddersburg ('n dogtergemeente) en Edenburg in Augustus 1930 gesamentlik 'n sendeling beroep. Dié gelukkige keuse het geval op eerw. S.F. Skeen, 'n Afrikaner wat toe werksaam was in Ceylon. Hy is in Oktober van dieselfde jaar op Edenburg bevestig. Maar die kerkraad het ook die kulturele belange van die gemeente behartig, want op voorstel, brr. C.F. de Wet en G. Lotz, is besluit om die leiding te neem met die stigting van 'n tak van die Helpmekaar-Vereniging.
Groot Depressie
Tydens die haglike jare van 1931, 1932 en 1933 waarin depressie en droogte het die distrik tot byna ongekende armoede en op die rand van moedeloosheid, wat byna aan wanhopigheid gegrens het, neergehaal. Ook toe het die kerk sy roeping nie gemis nie. Die leraar, bygestaan deur die kerkraad, het dit 'n saak van gebed gemaak; die kerkgebou die plek van ootmoed. Om die stoflike nood te verlig, het ds. Coetzee uit eie wil 'n aanmerklike bedrag van sy salaris laat val. Dit het ook die kassier, koster en orreliste gedoen. Dis was ook die kerkraad wat die leiding geneem het om met 'n deputasie by die regering te gaan pleit om hulp vir die boere. In 1932 het twee waardige ouderlinge. H.J. Meyer en A.P. van der Merwe, die gemeente ontval.
Die Bybel in Afrikaans
Een van die grootste gebeurtenisse in die annale van die Afrikaanse Kerk was die ingebruikneming van die Bybel in Afrikaans. Op 29 Mei 1933 het die eerste eksemplare in Kaapstad aangekom, en kort daarop het die kerkraad reëlings getref om die ingebruikname in die Edenburg-gemeente feestelik te vier. Op 27 Augustus 1933 het 'n lang optog met die Hollandse en Afrikaanse Bybels na die Kerk gegaan. Plegtig is van die Hollandse Bybel afskeid geneem en is dit langs die nuwe Afrikaanse Bybel neergelê. Antonette, ds. en mev. Coetzee se dogtertjie, het namens die Sondagskool in aanwesigheid van mnr. D.F. Malan, superintendent, die Afrikaanse Bybel op 'n pragkussing aan haar vader oorhandig. Die Sondagskoolpersoneel en -kinders het destyds £5 in die kerkkas gestort om 'n praguitgawe van die Afrikaanse Bybel vir die kansel aan te koop, sodra een beskikbaar word. Onder leiding van mnr. Malan het die kinders 'n Afrikaanse lied gesing en die leraar het 'n weldeurdagte rede oor Psalm 118: 23 gevoer na aanleiding van: (1) Dit is deur God voorberei. (2) Dit is deur God daargestel. (3) Daar word deur God vrugte verwag. Die verrigtinge is verder opgeluister deur koorsang.
Afskeid van Edenburg
Toe ds. Coetzee in Januarie 1934 die beroep na Braamfontein aanneem, was dit 'n gevoelige slag vir die gemeente. Vir die beswil van ons gemeente, skool en gemeenskap het hy gedurende die nege jaar van sy bediening daar sewe beroepe van die hand gewys, naamlik na Dewetsdorp, Kroonstad-Noord, Bethlehem-Wes, Wepener, Barkly-Oos, Somerset Strand en Brandfort. Volgens P.I. Geyer het hoe bemind ds. Coetzee hom in die gemeente en maatskappy gemaak het, duidelik geblyk by sy afskeid. Elke moontlike plekkie in die kerk was beset toe hy die Sondag sy roerende afskeidspreek lewer. "Oor menig wang het die trane vryelik gerol." Die koor het 'n vaarwellied gesing en 'n pragtige vergulde adres en tjek is aan hom en mev. Coetzee oorhandig. 'n Groot openbare afskeid het sy vertrek uit die gemeente afgesluit. Ouderling J.F. van Wyk het hom aan die gemeente Braamfontein gaan afgee. Sy tydperk van nege jaar was vol vrugbare arbeid waarin veel tot stand gebring is. In hierdie kort bestek het die Kerk vir £7 950 laat bou waarvan £4 750 afbetaal was met sy vertrek. Geyer skryf: "Ds. Coetzee is 'n vurige prediker wat die sonde met geselroede slaan, wat Gods liefde en genade met teerheid aan die siel bring."
Johannesburg
Ds. A.P. Smit skryf in Ons Kerk in die Goudstad dat ds. Coetzee in Desember 1933 die beroep na die NG gemeente Johannesburg kon aanneem en die rustige Vrystaatse dorpie verlaat vir die groot en woelige Goudstad, "is so tipies van 'n man wat lewe om te dien en daarom altyd tot 'n moeiliker en swaarder werkkring aangetrokke voel. Met dieselfde onvermoeide ywer en onuitputlike werkkrag waarmee hy Edenburg en die Vrystaatse Kerk gedien het, sal ds. Coetzee hom ook nou te dienste van die Kerk (en die volk) aan die Rand en in Transvaal te stel.
Verwelkoming
Op Vrydag 10 Februarie 1934 het 'n sestiental motors ds. en mev. Coetzee op Baragwanath, langs die hoof weg van Potchefstroom, ontmoet. Na die sing van Psalm 146 vers 1 en warme handdrukke deur die aanwesiges, het die stoet motors ordelik na die pastorie beweeg, waar die nuwe pastoriegesin deur etlike gemeentelede ingewag is en Dat 's Heren zegen op u daal, toegesing is. Daardie aand het sowat 600 siele die Eendragsaal van hoek tot kant beset. Onder die ere-aste, wat saam met die nuwe dominee en sy gade uit die Vrystaat gekom het, was sy bejaarde moeder en sy swaer, ds. Jacob Rabie van Zastron. Hierdie funksie het eintlik 'n dubbele karakter gedra: enersyds was dit 'n verwelkoming vir die nuwe predikant en sy eggenote en andersyds 'n afskeid vir eerw. Roode wat die gemeente met soveel sen tydens die vakature bearbei het.
Behalwe die gebruiklike adresse, het 'n paar toesprake deur die besoekende predikante en ds. Coetzee gevolg. By geleentheid van die plegtige bevestiging Saterdagaand, toe bogenoemde ds. Rabie die rede uitgespreek het, het nie minder nie as sewentien predikante en sendelinge die pas bevestigde voor die kansel die seën van die Here met 'n warme handdruk kom toewens. Onder hulle was die konsulent, ds. S. W. van Niekerk, wat van Ringsweë die bevestiging waargeneem het, ds. D.P. Cillié, oudleraar van Johannesburg wat vir die doel van Harrismith oorgekom het en eerw. T.C. Esterhuizen wat vandag nog namens ons Kerk die kleurlingsending in Johannesburg behartig. As uitgangspunt vir sy intreepreek die Sondagmôre, het ds. Coetzee hierdie woord van die Apostel gekies: Want ek het my voorgeneem om niks onder julle te weet nie, behalwe Jesus Christus, en Hom as gekruisigde (1 Korintiërs 2: 2). (Die Kerkbode, 7 en 14 Maart 1934.)
Opbloei in gemeentelewe
Ds. en mev. Coetzee het met hart en siel aan die werk gegaan en binne 'n jaar na hul aankoms was daar, volgens ds. A.P. Smit, "onmiskenbare tekens van 'n geseënde opbloei in die gemeentelike lewe". Die opkomste na die eredienste het so aansienlik verbeter dat daar selfs aan die bou van 'n ekstra galery in die kerk gedink is. Veral Sondagaande was die kerk so vol dat moeilik sitplek vir almal gevind kon word. Uit die ringsverslae van 1935–1936 blyk dan ook dat van al die ringsgemeentes, dié van Johannesburg die eerste plek ingeneem het, wat erediens-kollektes betref, 'n duidelike bewys dat die eredienste deur die gemeentelede druk besoek is en dat die gemeente die kanselboodskappe en veral ook die herderlike besoekwerk hoog waardeer het. Die kerkraadsnotule uit hierdie tyd maak dan ook meermale gewag van "die aangename samewerking tussen die lede van die kerkraad" (Sept. 1937) en van die hoë waardering van die kerkraad van die selfopofferende dienste van ds. en mev. Coetzee.
So byvoorbeeld het die kerkraad op voorstel van broeders P.J. van Gass en H.J. Storm in sy vergadering op 14 September 1937, net na die geslaagde Vyftigjarige Jubelfees van die gemeente, met algemene stemme 'n mosie aangeneem, waarin ds. Coetzee verseker word "dat die kerkraad met genoeë en waardering kennis neem van die groot en heerlike werk wat hier deur hom verrig word en vertrou dat die Heer hom en sy eggenote (sy tweede vrou) krag en genade sal gee om nog lank daarmee voort te gaan tot Sy eer en tot opheffing van ons volksgenote". 'n Jaar later boekstaaf die kerkraad andermaal sy opregte dank teenoor hul toegewyde predikant "vir sy ywer in verband met die reparasies aan die kerk en die ligte (van die kerk)". (Kerkraadsnotule, Augustus 1938.) Laasgenoemde mosie staan in verband met sekere veranderings en verbeterings wat daar in die loop van 1938 aan die kerkgebou gedoen is, en waarvoor ds. Coetzee hom baie beywer het. Behalwe dat die binnekant van die kerk deur die firma Herbert Evans skoongemaak en afgewit is, het die kerkraad ook die tender van die heer F.P. Viljoen aangeneem "vir die verbetering van die kerkligte". 'n Skenking van dr. F.P. Fouche "ter gedagtenis aan wyle mev. Fouche" het die kerkraad in staat gestel om hierdie werk te laat doen. Nou was dit nog die akoestiek van die kerkgebou, wat ten spyte van etlike pogings ter verbetering in die verlede, nog baie te wense oorgelaat het.
Kerkskuld uitgewis
Waar die gemeentelike lewe opbloei, kom dit gewoonlik ook die kerkkas ten goede. So was dit ook hier. Nie alleen is einde ten laaste die gemeenteskuld gedelg nie, maar die jaarlikse ontvangste het in hierdie tyd in meerdere of mindere mate darem altyd die lopende uitgawes oortref. Hierdie verbetering moet natuurlik in die raamwerk van die beter tye gesien word. In die laat-dertiger jare het die na-oorlogse depressie-toestande eindelik begin opklaar en voorspoediger tye het ingetree. Ds. Coetzee was juis die aangewese man om van elke moontlike kans ter verbetering van die geldsake van die gemeente, die regte en die volste gebruik te maak. Pas na die aankoms van ds. Coetzee het dankofferlyste in verband met die jaarlikse dankfees die ou koevertjies vervang. Die maandelikse bydraes word weliswaar nog gevra, maar daar word nou meer as ooit tevore van die jaarlikse dankfeeste werk gemaak.
Behalwe wyksbasaars is in daardie jare groot sentrale gemeentelike basaars georganiseer, wat onder die geesdriftige en besielende leiding van ds. en mev. Coetzee gestaan het. En die gunstige gevolge het nie uitgebly nie. Reeds in Februarie 1935 — 'n jaar ná die bevestiging van ds. Coetzee —maak die finansiële kommissie van die kerkraad die broeders attent op die besliste vooruitgang van die gemeente op finansiële gebied. Dat die gemeenteskuld — vir die vermindering waarvan wyle ds. Cillié hom reeds so baie beywer het — teen hierdie tyd reeds uitgewis was, blyk uit hierdie interessante besluit wat die Susterskring kort tevore geneem het en nou in die kerkraadsvergadering ter tafel gelê word: "Aangesien die Susterskring gestig is in 'n tyd toe die gemeente met 'n swaar skuld belas was en met die doel om die kerkraad geldelik te ondersteun om die skuld af te betaal, en aangesien daar verneem word dat die gemeente nou sonder skuld is, (eie kursivering A.P.S.) en die geldelike steun nou nie meer nodig het nie, besluit die lede teenwoordig dat die Susterskring ophou om te bestaan vanaf hierdie datum en dat die kerkraad in kennis gestel word van die besluit." (Kerkraadsnotule, Mei 1935.) Na aanleiding hiervan boekstaaf die kerkraad sy dank en waardering vir wat die susters „in dae van donkerheid" deur hierdie organisasie vir die vermindering van die kerkskuld gedoen het.
Die gemeente se maandblad
'n Ander teken van gesonde groei destyds, was die oprigting van 'n eie gemeentelike maandblad deur ds. Coetzee. Ds. Martins het wel 30 jaar vroeër die sogenaamde Witwatersrand Kerk- en Skoolblad in die lewe geroep. Dit was egter nie 'n gemeentelike blad nie, maar feitlik 'n soort Ringsblad en dit het ook maar 'n baie kortstondige bestaan gehad (1905–1906). In Januarie 1923 het die predikant van Johannesburg-0os (ds. William Nicol) met 'n gedrukte maandbrief ("Irenenuus") begin, wat gou baie gewild in sy gemeente geword het. Dit was waarskynlik met hierdie voorbeeld in gedagte, dat ds. Cillié in 1931 aan die hand gedoen het "dat 'n blaadjie gedruk en elke maand uitgegee word in ons gemeente en dat hy die skrywer daarvan sou wees". (Kerkraadsnotule, Maart 1931.) Om die een of ander rede, waarskynlik weens die daaropvolgende ernstige siekte van die plaaslike leraar, is nooit uitvoering hieraan gegee nie. Maar pas het ds. Coetzee in Johannesburg aangekom, of hy begin aan die saak te roer. Nog in Desember van daardie jaar (1934) stem die kerkraad in beginsel ten gunste van die uitgee van so 'n maandblad. En toe het ds. Coetzee, met 'n deursettingsvermoë so eie aan hom, die saak aangepak en omstreeks Maart 1935 met die eerste nommer van Die Fakkel verskyn onder redakteurskap van die plaaslike predikant en bygestaan deur 'n paar onderwysers(esse) van die Hoërskool Helpmekaar. Volgens die kerkraadsnotule uit hierdie tyd is dit gedruk, eers deur ene J.C. Fick en later deur Die Vaderland. Hierdie blaadjie het sowat twee en 'n half jaar bestaan. Die laaste nommer het in Augustus 1937 verskyn. Met die oog op die besluit van die Sinode kort tevore om 'n eie maandblad vir die Transvaalse Kerk in die lewe te roep, het die kerkraad besluit om die publikasie van Die Fakkel te staak en op sowat 750 eksemplare van die maandblad in te teken. Hierdie kerkblad het vanaf Desember van daardie jaar gereeld onder die naam van Die Voorligter (later Lig) verskyn. (Kerkraadsnotule, Junie 1937.)
Mev. Coetzee se heengaan
Vroeg in 1935 het mev. Coetzee bedenklik siek geword, en in die kerkraadsvergadering van Mei daardie jaar is ernstige voorbidding vir haar gedoen. Ds. A.P. Smit skryf: "(D)it het God in Sy aanbiddelike wysheid behaag om haar na 'n lang en smartlike lyding deur die dood weg te neem teen die middel van 1936. Groot en diep was die smart en droefheid van ds. Coetzee en sy kinders; maar ook dié van die kerkraad en gemeente, wat dan ook op gevoelvolle wyse in hierdie donker dae sy deelneming met die bedroefdes betuig het, deur woord sowel as deur daad." In die kerkraadsvergadering van Junie 1936 het oudl. P.J. van Gass opgestaan en "'n mosie van deelneming met die voorsitter en sy gesin in hul swaar beproewing" voorgestel en bygevoeg: "'n Bidder is ons ontval . . . Dit moet ons aanspoor tot meer gebed!" Met die vyftigjarige gedenkfees van die gemeente in 1937 het die skrywer van die feesbrosjure as volg hulde gebring aan dié toegewyde pastoriemoeder: "Wyle mev. ds. Coetzee was een van die minsaamste moeders en pastoriemoeders aan wie 'n mens kon dink. Sy was 'n nooi Bredell, afkomstig van Helderberg, Stellenbosch. Sy het haar moeder vroeg verloor. Die gemis aan die moederliefde het haar hart sag gemaak vir haar medemens. Sy en ds. Coetzee het verskeie aangenome kinders grootgemaak en laat leer . . . Goeddoen en die versagting van die leed van siekes en behoeftiges was haar leuse. Ten spyte van geknakte gesondheid het sy oral waar sy en haar eggenoot in gemeentes gestaan het, die voortou in vroue- en liefdadigheidsorganisasies geneem. Oral het sy monumente van haar werk nagelaat wat betref die opheffing van veragterdes . . . Sy was 'n wandelende christin wat gebruik gemaak het van elke moontlike kans wat hom voorgedoen het, om sonskyn te bring in huisgesinne waar dit ontbreek het." Ds. Coetzee het in 1937 getrou met die weduwee van sy voorganger in Johannesburg, ds. Cillié.
Die vyftigjarige gedenkfees
Vier jaar ná die invoering van die Afrikaanse Bybel het die gemeente Johannesburg self 'n belangrike mylpaal bereik. Reeds in September van die vorige jaar is die viering van die 50-jarige bestaan van die gemeente deur ouderling J. Joubert ter sprake gebring, waarop die kerkraad dit in beginsel goedgekeur het en die volgende tot lede van die reëlingskommissie benoem: Ds. Coetzee (voorsitter) en broeders J. Joubert, W.P. Jacobs, C.D. Wentzel, J.A. Muller, P.J. van Gass, J.H. Nel en T.A. Hugo. Later is eerw. T.C. Esterhuizen ook bygevoeg. Hierdie kommissie het aan die werk gegaan en aan die begin van Augustus 1937 kon hy by monde van sy bekwame en geesdriftige voorsitter aan die kerkraad rapporteer: "Dat die 50-jarige feesviering van die gemeente op 28 en 29 Augustus sal plaasvind; die hoofdiens sal deur die plaaslike leraar gelei word en eersdaags sal in Die Kerkbode 'n uitnodiging verskyn aan alle oudlede van die gemeente om die feesviering by te woon. 'n Kleiner kommissie bestaande uit die voorsitter, eerw. Esterhuizen en mnr. Van Heerden van Die Vaderland is aangestel om kort stukkies op te stel omtrent die gemeente wat in pamfletvorm sal verskyn, met 'n portret van die diensdoende kerkraadslede en aan die gemeentelede uitgereik sal word. Kort stukkies sal ook in Die Vaderland verskyn om propaganda te maak."
Hierdie gedenkfees is dan ook op gepaste en luisterryke wyse gedurende die laaste week van Augustus gevier. Die verrigtings wat reeds op Woensdagaand 25 Augustus 1937 in die Braamfonteinse kerkgebou met 'n inleidingsdiens deur die plaaslike leraar begin is, het hul hoogtepunt eers die naweek bereik, toe behalwe ds. Coetzee, 'n hele paar besoekende leraars opgetree het. Die pamflet waarna hierbo verwys is, het terselfdertyd die lig gesien onder die titel: Vyftigjarige Fees van die Braamfonteinse Gemeente. In die kort bestek van 15 bladsye word 'n baie beknopte maar tog interessante oorsig van die geskiedenis van die gemeente gegee. (In Die Vaderland van 24 Augustus 1937 is dit ook weergegee by wyse van 'n paar artikels.) Met sy Vyftigjarige jubelfees het die gemeente sowat 2 500 siele getel, waarvan sowat 1 580 lidmate was. In die vyf Sondagskole het 'n veertigtal leerkragte aan 500 kinders onderrig gegee. Die kerkraad het toe uit sowat 33 broeders bestaan.
Ds. A.P. Smit skryf: "Merkwaardig was die groei van hierdie gemeente sedert sy stigting 'n half eeu gelede! Maar verbasend ook die uitbreiding van ons Kerk aan die Rand in hierdie vyftig jaar. In 1887 was Johannesburg, met sy paar honderd lidmate, nog die enigste gemeente van ons Kerk aan die Rand. Vyftig jaar later tel die gemeentes van die Ned. Herv. of Geref. Kerk aan die Rand, van Springs tot Randfontein, nie minder as twee-en-twintig nie en beloop die lidmatetal reeds 62 000! Gedurende die daaropvolgende dekade (1937–1947) sou ons Kerk aan die Rand eers met rasse skrede vooruitgaan."
Hulpleraars in Johannesburg
Ds. Coetzee het pas in die gemeente Johannesburg aangekom, of hy het besef dat 'n hulpprediker in hierdie groot gemeente 'n dringende noodsaaklikheid was. So het die kerkraad in Augustus 1935 die diens van 'n sekere prop. Botha gevra en verkry, maar toe hy alweer in Desember van daardie jaar die gemeente verlaat, moes ds. Coetzee weer alleen die mas opkom. Op die duur kon hy egter nie volhou nie, en in Augustus 1936 het hy die kerkraad weer versoek om 'n hulpprediker aan te stel "aangesien hy voel dat die gemeentelike werk, weens die uitgebreidheid daarvan skade ly", luidens die Kerkraadsnotule, Augustus 1936. Die kerkraad het ingestem en so is prop. Martin Kruger as hulpprediker aangestel. Eers was sy betrekking tydelik, maar teen die einde van 1937 is hy tot vaste hulpprediker beroep en as sodanig georden. Nadat hy die gemeente nagenoeg twee jaar as hulpprediger getrou gedien het, het hy 'n beroep na die nuwe gemeente Westdene ontvang en teen die einde van Junie 1938 van die gemeente afskeid geneem. Hierdie laaste hulpprediker van Johannesburg was daarna predikant van onder meer Graaff-Reinet, Linden en Ontdekkers.
Afskeid van Johannesburg
Nadat ds. Coetzee die gemeente oor die elf jaar met besondere toewyding en vlyt gedien het, het hy 'n beroep na sy ou gemeente in die Vrystaat ontvang. Sy liggaamskragte kon op die duur die harde en spannende werk in die stad nie verdra nie en 'n verandering na 'n ligter werkkring het wenslik geword. Toe so 'n roepstem dan ook tot hom kom en dit nogal uit die geliefde Vrystaat, het hy daarin die wil van die Heer herken en besluit om na Edenburg terug te gaan. Op 5 April 1945 is by wyse van 'n gesellige byeenkoms in die Selborne-saal van hom en mev. Coetzee afskeid geneem. Op gevoelvolle en gepaste wyse is gewag gemaak van die groot werk wat hy vir sy Kerk en volk in Transvaal en by name aan die Rand gedoen het. Die Transvaalse Kerk het hy onder meer as aktuarius gedien en van tyd tot tyd in belangrike onderwys- en armesorgkommissie sitting geneem.
Laaste gemeentes en aftrede
Ná Johannesburg het ds. Coetzee vir 'n tweede maal 'n beroep na Edenburg aangeneem waar hy op 21 April 1945 bevestig is. Die laaste gemeente wat hy bedien het, was De Bloem, in Bloemfontein, waar hy op 9 Julie 1949 bevestig is. Ds. Coetzee het, toe dit nodig was, soms tot vier dienste op 'n Sondag in Bloemfontein gehou. Hiervan was twee in sy eie gemeente en twee vir die gevangenes in die tronk. Die Wanda Schweinsbergtehuis vir oues van dae in Bloemfontein is ook sy skepping. Hy het die tehuis op Edenburg begin en dit was so geslaagd dat wyle mnr. Schweinsberg van Fauresmith 'n groot skenking aan hom vir die inrigting gedoen het, op voorwaarde dat dit na Bloemfontein verskuif word.
Gedurende Februarie 1966 het hy sy emeritaat aanvaar. Ná sy aftrede het hy sy geestelike werk voortgesit in Bloemfontein se hospitale en sy wens om in die diens van sy Meester te sterf, is vervul deurdat hy enkele ure voor sy plotselinge heengaan tydens sy middagslapie op 3 September 1975, nog pasiënte in die Nasionale Hospitaal besoek het.
Gesinslewe
Sy eerste eggenote het hom in 1936 ontval. Dié gesiene herderspaar het een seun en vier dogters grootgemaak en ook verskeie aangenome kinders wat hulle laat leer het en hul pastorie as 'n ouerlike woning aangeneem het. In 1937 is ds. Coetzee weer getroud met die weduwee van sy boesemvriend, ds. D.P. Cillié.
Waardering
Ds. A.P. Smit skryf in 1947, in die gedenkboek vir die sestigjarige bestaansviering van die Johannesburgse gemeente as volg oor ds. Coetzee: "As iemand wat sy volk liefhet en baie in die geestelik en ekonomiese verheffing van hierdie volk belang stel, het hy hom dan ook heelhartig met die Reddingsdaadbond vereenselwig, met die gevolg dat hy later tot lid van die uitvoerende raad van hierdie organisasie verkies is. Voorts stel hy 'n lewende belang in die geestelike vorming van ons jongmense en is selfs 'n paar jaar gelede beroep tot organiserende sekretaris van die Strewersvereniging in ons land, 'n benoeming van wat hy hom egter nie laat welgeval het nie.
'n Troue vriend van ds. P.S.Z. Coetzee het hom bestempel as "'n gawe van die Here aan die kerk". Hy was in menige opsig 'n unieke persoonlikheid wat veral onthou sal word vir sy vurige prediking en sy getroue pastorale arbeid. Hy het ook 'n warm kloppende hart vir die sending en onderwys gehad. Onder sy leiding het die moederkerk en die sendingkerk hartlik saamgewerk. Hy het hom ook onderskei as volksman. Hy was bekend vir die erns en toewyding waarmee hy gewerk het. Sy liefde vir die Here, vir die NG Kerk en die Afrikanervolk het hom verteer. Tydens sy bediening in Johannesburg het hy hom veral die lot van die minderbevoorregtes ernstig aangetrek. Dit was dan ook tot op groot hoogte deur sy toedoen dat die barmhartigheidswerk van die kerk daar 'n wetenskaplik georganiseerde vorm aangeneem het, aldus M.G.W. de Kock.
Linda Ercoli
Linda Ercoli (gebore 7 Maart 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Snoopy Come Home (1972) en The Boys: The Sherman Brothers' Story (2009).
Treurbruidsbos
Die treurbruidsbos (Pavetta lanceolata) is 'n struik of klein boom wat voorkom vanaf Knysna tot in die Lebomboberge. Dit is ook inheems in Eswatini en Mosambiek. Die boom groei in sandgrond en die blare is ellipties, buigbaar, donkergroen aan die bokant en dofgroen aan die onderkant. Daar is knoppies en holtes op die blare.
Die boom se FSA-nommer is 718.1.
Villa Park
Villa Park is ’n sokkerstadion in Witton in Birmingham, Engeland, met sitplek vir 42 682 mense. Dit is sedert 1897 die tuisveld van Aston Villa FC. Die stadion het tussen 1899 en 2005 16 internasionale sokkerwedstryde van Engeland waargeneem en was die eerste stadion in Engeland wat in drie eeu internasionale sokkerwedstryde aangebied het. Voorts het Villa Park reeds 55 halfeindrondes van die FA-beker aangebied.
Voor 1914 het ’n fietsrybaan om die buiterand van die speelveld gelê waarop fietsry- en atletiekbyeenkomste gehou is. Buiten sokkerverwante gebruike het die stadion verskeie konserte en ander sportgebeure insluitend bokswedstryde en internasionale ligarugby en rugbywedstryde. In 1999 het die laaste eindstryd van die UEFA Bekerwenner-beker op Villa Park beslis. Villa Park was ook gasheer vir die 2012 FA Gemeenskapskild omdat die Wembley-stadion nie beskikbaar was nie as gevolg van die Olimpiese sokkertoernooi.
Johann Sadie
Johann Sadie (* 23 Januarie 1989) is ’n rugbyspeler wat vir die Cheetahs as ’n senter speel in die Curriebeker en die Superrugbyreeks. Hy het Suid-Afrika op junior vlak verteenwoordig in 2008 en 2009.
Bestuiwing
duimnael|280px|’n By met die [[stuifmeel wat hy versamel het.]] duimnael|140px|Die punt van ’n [[tulp se meeldraad wat bedek is met stuifmeelkorrels.]]
Bestuiwing is die proses waardeur stuifmeel van die helmknop (manlike deel) van ’n plant oorgedra word na die stamper (vroulike deel) van dieselfde of ’n ander plant, en waardeur bevrugting en voortplanting moontlik gemaak word. Dit vind plaas in bedeksadige plante, die plante wat blomme dra.
Werking
Ondanks die algemene persepsie dat stuifmeelkorrels gamete is, soos die spermselle van diere, hou bestuiwing verband met generasiewisseling (waar voortplantingselle eers later in ander selle ontwikkel wat vrugbaar is). Elke stuifmeelkorrel is ’n manlike haploïede gametofiet, wat aangepas is om na die vroulike gametofiete oorgedra te word, waar dit manlike gamete vervaardig en bevrugting veroorsaak in ’n proses wat dubbele bevrugting genoem word.
’n Stuifmeelkorrel (gametofiet) wat die manlike gamete bevat, word vervoer na die stamper, waar dit ontkiem en sy stuifmeelbuise met die blomstyl afgroei na die vrugbeginsel. Sy twee gamete beweeg met die buis af na waar die gametofiete met die vroulike gamete in die vrugblaar geleë is. Een kern vergroei met die poolliggaampies om die endospermweefsel te vervaardig, en die ander kern met die saadknop om die embrio te skep, vandaar die term "dubbele bevrugting".
In naaksadige plante is die saadknop nie bedek deur ’n vrugblaar nie, maar blootgestel aan die oppervlak van ’n steunorgaan, soos die skub van ’n keël, en die penetrasie van vrugblaarweefsel is dus onnodig. Besonderhede van die proses wissel na gelang van die divisie van die betrokke naaksadige plant.
Die deel van die vrugblaar wat die stuifmeel opvang, is die stempel van die blom in bedeksadiges. Die saadknopdeel van naaksadiges wat die stuifmeel opvang, word die saadpoortjie genoem.
Die blom is ŉ lewensnoodsaaklike deel van die plant. Sy belangrikste taak is om saad te produseer sodat die plant homself kan voorplant. Om dit te kan doen, het die blom sekere “instrumente”. Wanneer ons die blom van ŉ perskeboom ontleed, vind ons eenvoudige en tipiese voorbeelde van hierdie “instrumente”.
Die saadknoppies is die dele wat uiteindelik die saad gaan word, maar voordat dit kan gebeur, moet hulle in kontak kom met ŉ korreltjie stuifmeel. Die stuifmeel word deur die helmknoppe geproduseer en moet dus van hulle na die stempel gedra word, waarvandaan dit langs die styl na die vrugbeginsel beweeg om by die saadknoppies uit te kom. Slegs dan sal saad gevorm word. Sodra bevrugting plaasgevind het, het die blom sy rol klaar gespeel.
Dit verwelk en die blare val af. Daar is egter ŉ verder baie belangrike faktor wat die bestuiwing van blomme betref, naamlik dat in baie gevalle saad nie kan gevorm word tensy die saadknoppies deur die stuifmeel van ŉ ander blom bestuif is nie (kruisbestuiwing). Maar hoe word hierdie stuifmeel van die een blom na die ander gedra?
Salie
Party blomme hou daarvan om net deur een soort insek bestuif te word. Hulle het dan ŉ hele reeks hindernisse om te voorkom dat enige ander insek by hul nektar uitkom. Die salie is een van hierdie eienaardige soort blomme, en hy het die by as sy persoonlike dienskneg gekies. Hierdie blom is so gevorm dat dit maklik die liggaam van ŉ by kan bevat; ŉ vlieg sou verskeie hindernisse in sy weg vind indien hy die blom wil binnegaan, terwyl die hommelby weer hopeloos te groot is daarvoor.
Gesiggie
Om homself regtig opvallend te maak, het hierdie blom se blare kontrasterende kleure. In die middel van die blom is donker strepe op ŉ ligte agtergrond wat almal binnetoe loop, en sodoende die insek die weg na die nektar – en natuurlik ook na die stuifmeeldrade en die stamper wys.
Eksotiese orgideë
Behalwe dat hulle so opvallend is dat hulle van ver af gesien kan word, het orgideë ŉ hele klomp lokmiddels om te verseker dat die insekte na die regte plek gelok word. Waar die insek ook al op die blom gaan sit, sal hy ŉ streep vind wat reguit na die “spens” lei, en die strepe self is besprinkel met klein druppeltjies nektar om hom verder aan te moedig.
Skermdraende plante
Wanneer blommetjies so klein is dat hulle nooit sal kan uitstaan tussen die digte blaarbedekking van byvoorbeeld ŉ heining nie, word hulle saamgegroepeer in groepe (blomgroepe of bloeiwyses genoem) wat maklik deur insekte gesien kan word.
Abioties en bioties
duimnael|Abiotiese bestuiwing deur die wind, soos uitgebeeld in Praesidium Sponsaliorum Plantarum deur [[Carl Linnaeus, 1729.]] Abiotiese bestuiwing verwys na situasies waar bestuiwing sonder die hulp van ander organismes plaasvind. Net 10% van blomplante word sonder diere se hulp bestuif. Die algemeenste vorm van abiotiese bestuiwing is anemofilie, deur die wind. Dit kom veral voor by grasse, die meeste naaldbome en baie bladwisselende bome. Hidrofilie is bestuiwing deur water en vind plaas by waterplante wat hul stuifmeel direk in die water vrystel.
duimnael|’n Kolibrie drink ’n blom se sap. Biotiese bestuiwing, met die hulp van diere, is meer algemeen. Die diere dra die stuifmeelkorrels van die helmknop na die stamper. Plante lok gewoonlik sekere insekte of diere om as bestuiwers op te tree. Daar is sowat 200 000 soorte dierebestuiwers in die natuur, waarvan die meeste insekte is.
Entomofilie, bestuiwing deur insekte, vind gewoonlik plaas by blomme wat kleurryke kroonblare en sterk reuke het om die insekte soos bye, perdebye en soms miere, motte en skoenlappers te lok.
In soöfilie is die bestuiwers werweldiere soos voëls en vlermuise. Plante wat deur motte en vlermuise bestuif word, het gewoonlik wit kroonblare en ’n sterk geur. Waar voëls die bestuiwers is, het blomme dikwels rooi kroonblare en geen sterk geur nie; min voëls maak op ’n reuksintuig staat om kos te vind.
Kruis- en selfbestuiwing
duimnael|’n Europese heuningby versamel nektar, terwyl stuifmeel an sy lyf vergaar. Kruisbestuiwing is wanneer stuifmeel van een blom na ’n ander oorgedra word. Plante wat daarvoor aangepas is, het dikwels langer meeldrade as vrugblare of gebruik ander maniere om die verspreiding van stuifmeel na ander blomme te bevorder.
Selfbestuiwing vind plaas wanneer die stuifmeel van ’n blom na dieselfde blom of ’n ander blom van dieselfde plant oorgedra word. Dit kom veral voor by kortstondige eenjarige plante en plante wat in nuwe omgewings begin groei. Die plante wat daarvan gebruik maak, se meeldrade en vrugblare is gewoonlik ewe lank. Plante wat hulself kan bestuif, word "selfvrugbaar" genoem en plante wat bestuiwers nodig het, "selfsteriel".
Sigal Erez
Sigal Erez is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Across the Line (2000).
Yuncheng
Yuncheng (Chinees: 运城) is 'n stad in die Chinese provinsie Shanxi met 'n bevolking van 5 134 794 in 2010.
Die stad is in die ooste van China, suid van Beijing en Tianjin geleë. Yuncheng grens in die noorde aan Linfen en in die ooste aan Jincheng.
Krista Errickson
Krista Errickson (gebore 8 Mei 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Little Darlings (1980) en in die televisiereekse Diff'rent Strokes (1978), Hello, Larry (1979), en Beverly Hills, 90210 (1990).
Marydale
Marydale is 'n dorpie in die Noord-Kaap wat in 1902 deur die Nederduitse Gereformeerde Kerk gestig is en so genoem is na die vrou van G.P. Snyman, eienaar van die plaas Kalkput waarop die dorpie uitgelê is. Die bevolking is sowat 2 600. Die N10 nasionale pad gaan by die dorpie verby en die R383-streekroete kruis die N10 ook hier.
Geskiedenis
Marydale is as 'n kerkdorp gestig nadat G.P. Snyman sy plaas Kalkput in 1903 in erwe laat uitmeet en as kerkdorp met die naam Marydale aan die NG Kerk geskenk het. Marydale sou egter eers in 1917 as dorp geproklameer word. Marydale was ’n mooi, vrugbare, waterryke dorp wat baie belofte ingehou het. Die dorp het dorpsgronde vir weiding van byna 9 000 morge gehad. Marydale is 3.2 km vanaf Draghoender.
Die naam van die gemeente kom van Maria, die naam van die eggenote van ene P.G. Snijman, die oorspronklike eienaar van die plaas Witputs. Hy het by die stigting van die gemeente nog 108 onverkoopte erwe aan die kerkraad vir £950 verkoop. Hy het tevore alreeds 11 erwe geskenk vir ’n kerk, pastorie en geboue.