cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feng shui
Vroeë instrumente en tegnieke
Die sterrekundige geskiedenis van feng shui is duidelik in die ontwikkeling van instrumente en tegnieke. Volgens die Zhouli (Rites van Zhou) was die oorspronklike feng shui-instrument dalk ’n gnomon. Die Chinese het sirkumpolêre sterre gebruik om die noord-suid-as van nedersettings vas te stel. Dit verduidelik hoekom Shang-paleise by Xiaotun 10° oos van reg noord lê. Volgens die geograaf Paul Wheatley is die hoek van die rigtings van die opkomende en ondergaande son in sommige gevalle gehalveer om noord te vind. Dit het gesorg vir die meer presiese oplyning van die Shang-mure by Yanshi en Zhengzhou. Rituele vir die gebruik van ’n feng shui-toestel het behels dat ’n wiggelaar die lugverskynsels van daardie tyd ondersoek om die instrument in te stel.
Die oudste voorbeeld van ’n instrument wat vir feng shui gebruik is, is ’n liuren (hoekmeter), ook bekend as ’n shi. Dit het bestaan uit ’n tweekantige bord wat met lakvernis afgewerk is en sterrekundige merke bevat het. Die vroegste voorbeelde is in grafte gevind van tussen omstreeks 278 v.C. en 209 v.C. Benewens vir waarsêery, is die borde algemeen gebruik om die beweging van die poolster Taiyi deur die nege paleise te volg. Die merke op ’n shi en die eerste magnetiese kompasse is feitlik identies.
Die magnetiese kompas is vir feng shui ontwerp en word sedertdien daarvoor gebruik.
Definisie en klassifikasie
Die doel van feng shui soos wat dit vandag beoefen word, is om die menslike omgewing te vestig op plekke met goeie qi, ’n denkbeeldige vorm van energie. Die "perfekte plek" skep ’n harmonie tussen die mens en sy werk- en leefomgewing. Alles wat die mens maak, is in wese nie natuurlik nie, maar kan in harmonie met die natuur gebring word. In Chinese filosofie draai alles om harmonie en ewewig tussen die teenoorgestelde maar komplementerende kragte jin en jang.
Feng shui is nie ’n wetenskap nie, maar word as ’n skynwetenskap geklassifiseer omdat dit ’n paar klassieke skynwetenskaplike aspekte toon, soos bewerings oor die werking van die wêreld wat nie getoets kan word aan die hand van wetenskaplike metodes nie.
Qi
duimnael|’n Tradisionele skilpaddopgraf van Suid-[[Fujian, wat aan drie kante beskerming bied teen die "verpestende winde". ]]
Volgens die begrafnisboek Zang Shu trek begrawing voordeel uit "lewensbelangrike qi". Wu Yuanyin (Qing-dinastie) het gesê lewensbelangrike qi is "bevrore qi", wat die toestand van qi is wat lewe voortbring. Die doel van feng shui is om voordeel te trek uit lewensbelangrike qi deur die regte plek te vind vir ’n graf of gebou.
Polariteit
Polariteit in feng shui word uitgedruk as jin en jang. Dit stem ooreen met ’n magnetiese dipool. Dit bestaan dus uit twee dele: een skep ’n spanning en een ondervind die spanning. Dit loop hand aan hand met die Wu Xing, of Vyf Elemente – metaal, aarde, vuur, water en hout. Hulle speel ’n belangrike rol in die Chinese denke. Die woord "elemente" verwys nie soseer na die elemente self nie, maar na die kragte wat lewensnoodsaaklik is vir die menslike lewe.
Terwyl Chinese medisyne ten doel het om jin en jang in die liggaam te belanseer, is die doel van jin en jang in feng shui om ’n stad, gebou of voorwerp te laat oplyn met jin-jang-kragvelde.
Bagua (agt trigramme)
Agt diagramme bekend as bagua of "trigramme" is belangrik in feng shui. Die verhouding tussen die trigramme word verteenwoordig in twee rangskikkings, die Primordiale (先天八卦), "Vroeëre Hemel" of Fu Xi bagua (伏羲八卦), en die Gemanifesteerde (後天八卦), "Latere Hemel," of King Wen bagua.
Elke trigram het ’n reeks unieke interpretasies, onder meer:
Westerse of "nuwe" feng shui
In die Weste het uit die versmelting van sommige tradisionele feng shui-idees met idees van die New Age- en esoteriese beweging ’n nuwe stelsel van feng shui ontstaan wat hoofsaaklik gebruik word as ’n metode om leefareas te harmoniseer. Die oorspronklike Chinese praktyk om feng shui reeds in die ontwerpstadium van geboue toe te pas, word selde in die Weste aangetref.
Dié moderne vorm van feng shui sluit ook teorieë van byvoorbeeld kleurontwerp en die energieinvloed van kristalle en reuke in. Die vloei van qi in leefareas word verder aangepas deur die gebruik van windklokkies, binnenshuise fonteine, gekleurde materiaal of waterplakkate. Ook die ingang van die huis of deur na die kantoor is belangrik, en die agt trigramme word met groot verbeelding toegepas.
Sirkumpolêre ster
240px|duimnael|Die noordelike sirkumpolêre sterre lyk of hulle om die noordelike [[hemelpool draai. Polaris, die helder ster in die middel, lyk amper of hy nie beweeg nie omdat hy feitlik reg bo die Noordpool geleë is.]] duimnael|240px|Die spoor van sirkumpolêre sterre op ’n foto met ’n [[Beligting (fotografie)|beligting van verskeie ure.]]
’n Sirkumpolêre ster is ’n ster wat van ’n sekere breedtegraad op Aarde af nooit onder die horison verdwyn nie vanweë sy nabyheid aan een van die hemelpole. Hulle is dus van ’n sekere ligging af elke nag van die jaar vir die hele nag sigbaar (en sou ook bedags sigbaar gewees het as dit nie vir die Son se gloed was nie).
Jane Campion
Jane Campion (Wellington, 30 April 1954) is 'n film- en televisieregisseur.
Sirkumpolêre ster
Verduideliking
Namate die Aarde daagliks om sy as draai, lyk dit of die sterre in sirkels om een van die hemelpole draai (die noordelike hemelpool vir waarnemers in die Noordelike Halfrond en die suidelike hemelpool vir waarnemers in die Suidelike Halfrond). Sterre ver weg van ’n hemelpool lyk daarenteen of hulle in groot sirkels beweeg. Na gelang van die waarnemer se breedtegraad lyk dit of die sirkumpolêre sterre altyd bo die horison bly, terwyl ander sterre vir ’n deel van hul daaglike sirkelpad onder die horison verdwyn (en ander permanent onder die horison bly).
Die sirkumpolêre sterre lyk of hulle in ’n sirkel lê wat by die hemelpool gesentreer en tangensiaal tot die horison is. Die noordelike hemelpool is reg bo die Aarde se Noordpool en alle sigbare sterre is dus sirkumpolêr. Namate ’n mens suid beweeg, beweeg die noordelike hemelpool nader aan die noordelike horison. Al hoe meer sterre wat op ’n afstand daarvan is, begin vir ’n deel van die dag onder die horison verdwyn en die sirkumpolêre sterre raak al hoe minder. By die ewenaar verdwyn dié sterre in ’n enkele punt – die hemelpool self, wat onder die horison lê. Daar is dus geen sirkumpolêre sterre by die ewenaar nie.
Namate ’n mens suid van die ewenaar beweeg, gebeur die teenoorgestelde. Die suidelike hemelpool raak al hoe hoër in die lug en die sterre in ’n al hoe groter wordende sirkel om daardie hemelpool word sirkumpolêr. Dit duur voort totdat alle sigbare sterre by die Suidpool weer sirkumpolêr is.
Polaris, die huidige noordpoolster, lê byna reg bo die Noordpool en in die Noordelike Halfrond lyk dit dus of alle sirkumpolêre sterre om Polaris draai. Polaris self bly feitlik bewegingloos en altyd by dieselfde breedtegraad (hoek van die horison af).
Definisie
Of ’n ster sirkumpolêr is of nie, hang van die waarnemer se breedtegraad af. Omdat die breedtegraad van die noordelike of suidelike hemelpool (watter een ook al sigbaar is) gelyk is aan die absolute waarde van die waarnemer se breedtegraad, sal enige ster met ’n hoekafstand van die sigbare hemelpool af wat kleiner as die absolute breedtegraad is, sirkumpolêr wees. As die waarnemer se breedtegraad byvoorbeeld 50°N is, sal enige ster sirkumpolêr wees as dit minder as 50° van die noordelike hemelpool is. As die waarnemer se breedtegraad 35°S is, sal alle sterre binne 35° van die suidelike hemelpool af sirkumpolêr wees. Sterre op die hemelewenaar sal van geen breedtegraad af sirkumpolêr wees nie.
Of ’n gegewe ster sirkumpolêr sal wees by die waarnemer se breedtegaard (θ) kan uitgewerk word in terme van die ster se deklinasie (δ). Die ster is sirkumpolêr as θ + δ groter as +90° is (in die Noordelike Halfrond) of as θ + δ kleiner as -90° is (in die Suidelike Halfrond).
Net so sal ’n ster nooit bo die horison verskyn nie as δ − θ kleiner as -90° is (in die Noordelike Halfrond) of groter as +90° is (in die Suidelike Halfrond).
Dieselfde berekening kan vir sterrebeelde gebruik word. Sommige sterre in die verre suidelike sterrebeelde soos die Suiderkruis, Vlieg en Suidelike Waterslang is in die Suidelike Halfrond sirkumpolêr.
Vico Torriani
Vico Torriani (21 September 1920 – 25 Februarie 1998) was 'n Switserse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Siebenmal in der Woche (1957), Muss i denn zum Städtele hinaus (1962), Wenn die tollen Tanten kommen (1970), en Labyrinth of Lies (2014).
Khutsong
Khutsong is 'n township in die Wes-Rand, Gauteng, wat naby Carletonville geleë is. Die township het 62 458 inwoners in 2011 gehad, waarvan 99,4% swartmense was. Khutsong se grootste huistale is Tswana (34,7%) en Xhosa (25,0%).
Joe Dietl
Joe Dietl is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Thin Pink Line (1998) en Can't Stop Dancing (1999), en in die televisiereeks Where the Bears Are (2012).
Jessie Ralph
Jessie Ralph (5 November 1864 – 30 Mei 1944) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente David Copperfield (1935), Captain Blood (1935), Les Misérables (1935), en The Blue Bird (1940).
Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023
Die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 (Engels: 2021–2023 ICC World Test Championship) is van 4 Augustus 2021 tot 11 Junie 2023 beslis. Dit was die tweede Wêreldtoetskampioenskap in toetskrieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is. Dit het op 4 Augustus 2021 begin met die eerste toets in die Pataudi-trofeereeks en geëindig op 11 Junie 2023 met die eindstryd op The Oval, Londen, Engeland.
Aan die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 het nege van die destydse twaalf toetslande deelgeneem, waarvan elke span ’n toetsreeks teen ses van die ander agt ander spanne gespeel het. Elke reeks het tussen twee en vyf wedstryde behels, dus het elke span ses reekse gespeel (elk drie tuis en weg); daar is egter nie met dieselfde aantal toetswedstryde vir elke span beplan nie. Elke span kon tydens elke reeks ’n maksimum 120 wedstrydpunte insamel en die twee spanne met die meeste wedstrydpunte het in die eindstryd ontmoet. In die geval van ’n gelykop of onbesliste eindstryd sou albei spanne die trofee deel.
Van die toetsreekse in die Wêreldtoetskampioenskap was deel van langer aaneenlopende reekse, soos die As-reeks 2021/22. Van die nege deelnemende spanne sou ook bykomende toetswedstryde in die tydperk speel, wat nie deel was van die Wêreldtoetskampioenskap nie, maar wel van die IKR se Toekomstige Toerprogram vir 2018–23, veral om toetswedstryde aan die drie toetslande te besorg wat nie aan die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 deelgeneem het nie.
Beide Australië en Indië het hul plek in die eindstryd op The Oval in Londen tydens die Border-Gavaskar-trofee bespreek, Australië op 5 Maart nadat hulle die derde toets gewen het en Indië nadat die vierde toetswedstryd op 13 Maart 2023 onbeslis geëindig het. Australië het die eindstryd met 209 lopies gewen, waarvolgens hulle die eerste span geword het om al die IKR-trofee in te palm.
Van Morrison
Sir George Ivan "Van" Morrison, OBE (* 31 Augustus 1945 in Belfast, Noord-Ierland, Verenigde Koninkryk) is 'n Noord-Ierse sanger, musikant, liedjieskrywer en musiekvervaardiger. Vir sy musikale prestasies, sy bydraes tot die toerismebedryf en sy bevordering van weldadigheidsorganisasies in Noord-Ierland is Van Morrison in 2016 tot ridder geslaan.
Morrison, wat ook as "Van the Man" bekendstaan, het sy loopbaan reeds as tienerseun in die 1950's begin toe hy 'n verskeidenheid instrumente soos kitaar, harmonika, klawerbord en saxofoon vir verskeie Ierse musiekgroepe gespeel het wat destyds gewilde treffers opgevoer het. Teen die middel van die sestigerjare het Morrison bekendheid verwerf as hoofsanger van die Noord-Ierse rhythm & blues-groep Them. Een van hul liedjies, Gloria, het 'n klassieke pop-treffer geword.
Sy solo-loopbaan het begin met sy samewerking met Bert Berns, 'n Amerikaanse liedjieskrywer en musiekvervaardiger. Uit die samewerking het in 1967 die enkelsnittreffer Brown Eyed Girl voortgespring. Ná Berns se ontydige afsterwe - hy is op 30 Desember 1967 op die ouderdom van 38 aan hartversaking dood - het die platemaatskappy Warner Bros. Records Morrison se kontrak uitgekoop. Hy het die kans gekry om tydens drie sessies die album Astral Weeks op te neem. Die langspeler, wat deur kritici gunstig ontvang is, het aanvanklik swak verkoop.
Eers met Moondance (1970) het Morrison groter internasionale sukses behaal. Met 'n reeks langspelers en konsertoptredes het hy sy reputasie as een van die leidende popkunstenaars gevestig. Morrison het ook in die volgende dekades voortgegaan om albums vry te stel en konserttoere te onderneem. Soms het hy saamgewerk met ander groot name in die internasionale musiekbedryf soos Georgie Fame en The Chieftains.
Jonathan Dickson
Jonathan Dickson (gebore 26 Julie 1974) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Notebook (2004) en in die televisiereekse Breaking Vegas (2005), 30 Rock (2006), en Boardwalk Empire (2010).
Curragh, KwaZulu-Natal
Curragh is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Visagie
Visagie is 'n Afrikaanse van van Frans-Belgiese afkoms. Voorbeelde hiervan is:
Brian Dietzen
Brian Dietzen (gebore 14 November 1977) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente From Justin to Kelly (2003) en Congratulations (2012), en in die televisiereeks NCIS (2003).
Chandrashekhar Agashe
Chandrashekhar Agashe (Marathi: चंद्रशेखर आगाशे; IAST: Candraśekhara Āgāśe; 14 Februarie 1888 - 9 Junie 1956) was 'n Indiese nyweraar en advokaat, die beste onthou as die stigter van die Brihan Maharashtra Sugar Syndicate Ltd. direkteur van die maatskappy vanaf sy ontstaan ​​in 1934 tot sy dood in 1956. Hy is die oupagrootjie van Adi Agashé.
Daubenya marginata
Daubenya marginata is 'n geofiet wat tot die genus Daubenya behoort en is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant kom wydverspreid voor, in die Roggeveldberge-eskarp en die westelike Karoo tussen Calvinia, Sutherland, Fraserburg en Loxton. Dit kom ook in die Knersvlakte voor. Dit is deel van die Sukkulente Karoo-plantegroei.
Erasmus
Erasmus is 'n algemene van. Voorbeelde van persone met hierdie van in Suid-Afrika is:
Prediker
Prediker is die 21ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Die boek Prediker soek 'n antwoord op die diepste lewensvrae, ook dié waarop die menslike wysheid nie 'n antwoord het nie. Die gang van die natuur en van die gebeurtenisse, die mens se inspanning en selfs sy genieting en sy wysheid, is alles sinloos, gejaag na wind. Wyse en dwase, mens en dier deel presies dieselfde lot. Boonop is die lewe vol teenstrydighede en wat God doen, is onbegryplik.
Die antwoord van die Prediker is dat die mens God moet dien, moet doen wat daar te doen is en die lewe as 'n gawe van God moet geniet. Dit moet gedoen word in verantwoordelikheid teenoor Hom.
Eastbourne, KwaZulu-Natal
Eastbourne is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
The Power of the Dog
The Power of the Dog is 'n 2021 internasionaal vervaardigde rolprent geskryf en geregisseer deur Jane Campion en met Benedict Cumberbatch, Kirsten Dunst, Jesse Plemons, Thomasin McKenzie, Kodi Smit-McPhee en Frances Conroy. Die rolprent is gegrond op die gelyknamige roman deur die Amerikaanse skrywer Thomas Savage. Die film het op 2 September 2021 by die Venesiese rolprentfees begin en word later in 2021 op Netflix gestroom.
Storie
Die rolprent speel af in die 1920's en fokus op Phil en George Burbank, twee ryk Montana-broers. Phil is briljant en wreed, terwyl George saggeaard is. Saam besit hulle die grootste plaas in die vallei. Wanneer George in die geheim met die plaaslike weduwee Rose trou, begin 'n woedende Phil 'n wrede oorlog om haar te vernietig. Rose se seun Peter besluit om Phil met miltsiekte van 'n kadawer te besmet, waarna Phil sterf.
Esther Ralston
Esther Ralston (17 September 1902 – 14 Januarie 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Oliver Twist (1922), Peter Pan (1924), Shadows of the Orient (1935), en The Girl from Mandalay (1936).
Klein-Caledonrivier (Lesotho)
Die Klein-Caledonrivier of Phuthiatsana is 'n linkersytak van die Caledonrivier in die verre-weste van Lesotho. Dit mond suidwes van Maseru uit in die Caledon (of Mohokare).
The Power of the Dog
Vervaardiging
In Mei 2019 is aangekondig dat Jane Campion 'n nuwe film sou regisseer en dat dit 'n verwerking van Thomas Savage se roman The Power of the Dog sou wees. Campion het gesê nadat sy die roman gelees het, het sy aan die storie bly dink, en dat die temas van manlikheid, nostalgie en verraad, ’n bedwelmende mengsel is. Sy was dus vasbeslote om die roman op die grootskerm te laat lewe.
Opnames het op 10 Januarie 2020 in Otago begin. Die produksie van die film is gestaak weens die Covid-19-pandemie. Nadat toestemming bekom is is produksie op 22 Junie hervat.
Vrystelling
In Junie 2021 is aangekondig dat die rolprent by die Venesiese rolprentfees sou première, waar die film aan die internasionale kompetisie vir die Goue Leeu sou meeding.
Variety het berig dat die rolprent voorheen genooi is na 'n wêreldpremière by die Cannes-rolprentfees, om buite die kompetisie vertoon te word. Die Cannes-regulasies bepaal dat rolprente nie aan die internasionale kompetisie kan deelneem as die rolprent nie in rolprentteaters verskyn nie, wat Netflix-films nie in aanmerking kom nie. Vir Netflix was dit nie 'n opsie om buite die kompetisie vertoon te word nie, daarom het hulle Venesië gekies.
Interpretasie van die titel
Die betekenis van die titel The Power of the Dog word duidelik in die laaste oomblikke van die film, waartydens Peter 'n Bybelvers lees. Tog bly die presiese betekenis van die titel oop vir verskeie interpretasies.
Na Phil se dood kan Peter gesien word waar hy op sy bed sit en die Bybel lees. In die teks wat hy lees is die titel van die film, gevind in die boek Psalms, hoofstuk 22: "Deliver my soul from the sword; my darling from the power of the dog". ("Verlos my siel van die swaard; my liefling van die mag van die hond.")
Die "liefling" uit die psalm wat gered moet word, verwys blykbaar na Rose. Hierdie idee word bevestig deurdat Peter in die film sê hy wil sy ma red en word verder versterk in die slottoneel waar Peter vanuit sy kamer op Rose en George afkyk nadat hy die psalm gelees het en sien hoe sy ma en George mekaar liefdevol omhels.
Die liefling kan ook na Petrus self verwys, aangesien Peter ná Phil se dood van sy mag bevry word.
Nog 'n interpretasie is dat die liefling na Phil self verwys. ’n Vroeëre toneel wys hoe Peter die nek van ’n beseerde konyn wat hy saam met Phil gevind het, genadeloos breek. Dit lyk asof hierdie toneel Phil se moord voorafskadu, met Peter wat Phil uit genade vermoor het om hom van 'n lewe van verlange en pyn te red. In hierdie interpretasie is Phil se begeerte en pyn die “hond”.
Hierdie laasgenoemde interpretasie blyk bevestig te word in 'n onderhoud wat deur regisseur Jane Campion gegee is: "[...] in 'n sekere sin is seksualiteit soos menslike lyding. Soos die titel lui, is dit 'n soort waarskuwing. Die krag van die hond is al daardie diep onbeheerbare drange wat kom om ons te vernietig".
Resensies
Op Rotten Tomatoes gee 96% van 231 beoordelaars die rolprent 'n positiewe resensie, met 'n gemiddelde telling van 8,6/10. Die film is gemerk as "gesertifiseerd vars". Die konsensus lui: "Die lewe gebring deur 'n ster-ensemble gelei deur Benedict Cumberbatch, The Power of the Dog bevestig die skryfster-regisseuse Jane Campion as een van haar generasie se beste filmmakers"). Webwerf Metacritic bereik 'n telling van 89/100, gebaseer op 56 resensies, wat staan vir "universele lof". Die film is gemerk "Moet sien".
Daubenya namaquensis
Daubenya namaquensis is 'n geofiet wat tot die genus Daubenya behoort en is endemies aan die Noord-Kaap en kom tussen Okiep en Springbok voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 1 955 km².
Robert Trösch
Robert Trösch (25 November 1911 – 14 Januarie 1986) was 'n Switserse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Aus dem Leben eines Taugenichts (1973).
Acaimo
Acaimo was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Tacoronte op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
Tydens die verowering het Acaimo met die mencey Bencomo saamgestem om die inval te verwerp, aktief deel te neem aan die opeenvolgende konfrontasies, waarvan sommige in sy eie gebied plaasgevind het, die oproep "Acentejo-slag" (Matanza de Acentejo).
Permosynidae
Permosynidae is 'n familie van Protocoleoptera in die superfamilie Permosynoidea. Die familie het tussen die Laat Perm en Laat Jura in die hedendaagse Rusland en Mongolië gelewe. Spesies wat in 2014 ontdek is, sluit in Artematopodites latissimus, Platycrossos latus, Platycrossos longus, Platycrossos loxonicus, Platycrossos mongolicus, Platycrossos ovum en Dzeregia platis. Spesies wat in 2015 ontdek is, sluit in Artematopodites lozowskii en Dinoharpalus latus.
Deberivier
Die Deberivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Keiskammarivier.
Ganief Hendricks
Mogamad Ganief Ebrahim Hendricks (gebore op 14 September 1949) is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat lid is van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika. Hy is op 22 Mei 2019 as 'n LP ingehuldig. Hy is die stigter en huidige leier van Al Jama-ah, 'n party vir die handhawing van Moslembelange in Suid-Afrika. Hendricks was voorheen 'n munisipale raadslid van die Stad Kaapstad.
Pelser
Pelser is 'n Afrikaanse van van Nederlandse oorsprong.
Die van Pelser is die eerste keer in Holland gebruik, waar die naam bekend geword het in vele takke in die streek, en elke familie het 'n status en invloed verkry wat deur die vorste van die streek beny is. Die naam is die eerste keer aangeteken in Suid-Holland, 'n provinsie van Holland, die digsbevolkte provinsie van Nederland, in stede soos Rotterdam, Leyden en Shiedam.
In die latere geskiedenis het die van vir die lede 'n mag geword, en is hul tot die geledere van die adel verhef wat tot hierdie invloedrykste familie gegroei het.
Sommige persone in Suid-Afrika met hierdie van is:
USS Maryland (BB-46)
USS Maryland (BB-46), ook bekend as "Old Mary" of "Fighting Mary" onder sy bemanning, was 'n Colorado-klas slagskip van 32 693 ton van die Amerikaanse Vloot. Die skip was die derde skip van die Verenigde State wat na Maryland, die sewende deelstaat van Amerika, vernoem is. Dit is in 1921 in diens gestel en het tydens besoeke aan Australië, Nieu-Seeland en Brasilië as die vlagskip van die Vloot gedien.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit deel van die Battleship Row tydens die aanval op Pearl Harbor en die Japannese bomme het geringe skade aan die skip aangerig. Dit word herstel en keer in 1942 terug na diens, en wel in die Stille Oseaan. Eerstens het die skip 'n ondersteuningsrol gespeel tydens die Slag van Midway en later het dit verkenning gedoen by die Fidji-eilande, as voorsorg teen 'n moontlike inval van Japannese magte. Daarna het die Maryland 'n meer aanvallende rol vertolk en het dit gehelp met die bombardering van die kus tydens die Slag van Tarawa en later die Slag van Kwajalein. Tydens die Slag van Saipan is sy boeg deur 'n torpedo beskadig en die skip moes noodgedwonge herstelwerk, en daarmee saam 'n opgradering, ondergaan.
Hierna het dit deelgeneem aan die Slag van Leytegolf, waar dit beskadig is deur 'n kamikaze-vlieënier. Tydens die Slag van Okinawa is dit deur 'n tweede kamikaze-vlieënier getref en dit moes net voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog weer herstelwerk ondergaan. Nadat die herstelwerk voltooi is by Bremerton, Washington, is die skip weer na die Stille Oseaan gestuur. Terwyl dit op pad was na sy bestemming het die Maryland die nuus ontvang dat die oorlog verby is. Die skip het omgedraai en na die hawe van Long Beach, Kalifornië, teruggekeer.
Nadat dit gehelp het tydens Operasie Magic Carpet om meer as agt miljoen Amerikaanse soldate terug te neem na Amerika, is die skip in 1947 uit diens gestel en in 1959 vir skroot verkoop. Sewe Battle Stars is aan die skip toegeken vir diens gelewer tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Ontwerp
In 1916 is die ontwerp van die volgende generasie slagskip van die Amerikaanse Vloot voltooi. Bouwerk aan die skepe moes in 1917 begin. Hierdie nuwe ontwerp was 'n amperse kopie van die bestaande Tennessee-klas slagskepe. Die grootste verbetering was die hoofskiettorings wat van twaalf 14-duim-kanonne na agt 16-duim-kanonne verander is. Die Colorado-klas was die laaste klas wat gebaseer was op die standaardtipe-ontwerp van die Amerikaanse Vloot.
Maryland was 190 m lank en 29,72 m breed, met 'n diepgang van 9,30 m. Die skip was ontwerp om 32 693 lang ton te verplaas en met 'n vol vrag was dit 33 590 lang ton. Die skip is deur vier General Electric turbo-elektriese eenhede aangedryf met stoom wat verskaf is deur agt dieselaangedrewe Babcock & Wilcox-stoomketels. Die skip se aandrywingstelsel was ontwerp om 28 900 as-perdekrag te lewer wat 'n topspoed van 21 knope (39 km/h) moes verseker. Tydens spoedtoetse was die uitset as 31 268 as-perdekrag gemeet en 'n topspoed van 21,09 knope is behaal. Die Maryland het 'n togafstand van 8 000 seemyl (15 000 km) gehad. Daar was ruimte vir ekstra brandstof wat sy togafstand tot 21 100 seemyl kon verbeter. Die Maryland het 'n bemanning van 64 offisiere en 1 241 matrose gedra.
Die Maryland was toegerus met vier hoofskiettorings wat agt 16-duim-/45 kaliber- kanonne gedra het, twee per skiettoring. Daar was twee skiettorings aan die voorkant en twee aan die agterkant, in 'n ry oor die middellyn van die skip. By albei pare was die agterste skiettoring hoër as die voorste een; dit staan bekend as die supervuurposisie en beteken dat albei skiettorings gelyktydig kon vuur. Die sekondêre bewapening van die skip het bestaan uit sestien 5-duim-/51-kaliber-kanonne wat in die middel van die skip op die bobou aangebring is. Die skip was ook toegerus met agt 3-duim-lugafweerkanonne wat op hoëhoekvoetstukke aangebring is en twee 21-duim-torpedobuise onder die waterlyn. Die skip se primêre pantser was 203–343 mm dik terwyl die pantserdek 89 mm dik was. Die hoofskiettorings se pantser was 457 mm dik en die basis waarop hulle gerus het, was 330 mm dik. Die beheertoring, wat die brug gehuisves het, se kante was 406 mm dik gepantser.
Tussen-oorlogse periode
Maryland was een van vier dreadnought-slagskepe van die Colorado-klas wat gebou moes word. Sy kiel is op 24 April 1917 deur die Newport News Shipbuilding Company te Newport News, Virginië, gelê. Die Maryland is op 20 Maart 1920 benoem en te water gelaat en op 21 Julie 1921 in diens gestel.. Dit is die derde skip wat na die deelstaat Maryland vernoem is. Die eerste Maryland was 'n sloep wat in 1799 in diens gestel is en die tweede Maryland 'n kruiser wat in 1905 in diens gestel is.
Nadat die Maryland in diens gestel is, het dit 'n proefvaart langs die ooskus van Amerika onderneem. Kort daarna het admiraal Hilary P. Jones dit sy vlagskip gemaak en Maryland was in aanvraag vir spesiale geleenthede. Die skip verskyn by Annapolis, Maryland vir 1922 se Vlootakademiegradeplegtigheid en ook by Boston, Massachusetts, vir die herdenking van die Slag van Bunker Hill en die Onafhanklikheidsdagvieringe op 4 Julie. Vanaf 18 Augustus tot 25 September het die Maryland vir die eerste keer 'n vreemde hawe besoek toe dit die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Charles Evans Hughes, na Rio de Janeiro vervoer het om die Brasiliaanse Eeufeesuitstalling by te woon. Die jaar daarna, ná vlootoefeninge in die Panamakanaalsone, het dit in Junie deur die kanaal beweeg om by die oorlogsvloot van die weskus aan te sluit. Maryland het tot in 1923 vlagskipstatus gehandhaaf, toe die funksie aan die USS Pennsylvania oorgedra is.
In 1925 het die Maryland ook oorsese hawens in Australië en Nieu-Seeland besoek. In 1929 het dit die pasverkose Amerikaanse president Herbert Hoover op die Stille Oseaan-gedeelte van sy Latyns-Amerikaanse toer vervoer. Dit is in 1928–1929 opgeknap en die agt 3-duim-lugafweerkanonne is vervang met agt 5-duim-/25-kaliber-kanonne. Dwarsdeur hierdie tydperk en die 1930's het die Maryland as 'n staatmaker gedien, dit was altyd in 'n staat van gereedheid wat bereik is deur gereelde opleidingsvaartogte. Dit het verskeie verkenningstogte in die 1930's voltooi.
Maryland en die ander oorlogskepe van sy gevegsgroep het in 1940 hul basis verander na Pearl Harbor. Die skip was teenwoordig in Battleship Row langs Ford-eiland gedurende die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941.
Aanval op Pearl Harbor
Seeman Leslie Short, wat besig was om kerskaartjies te adresseer naby sy masjiengeweerposisie, was die eerste om te reageer en het een van die twee bomwerpers neergeskiet wat so pas hulle bomme oor die USS Oklahoma losgelaat het. Die Maryland was beskerm deur die Oklahoma en dus beskut teen die aanvanklike torpedoaanvalle, en kon al sy lugafweergeskut in aksie bring. Met die aanvanklike aanval is die Oklahoma gekelder en dit het gou omgekantel. Baie van sy bemanning wat die aanval oorleef het, het aan boord van die Maryland geklim en gehelp met die lugafweerverdediging.
Twee pantserdeurdringingbomme het die Maryland laag op sy romp getref en ontplof. Die eerste het die voorkasteel se skutdak getref en 'n gat van 3,7 m by 6,1 m daarin gemaak. Die tweede bom het ontplof nadat dit die romp deurdring het op 6,7 m vanaf die watervlak by Raam 10. Die ontploffing het tot gevolg gehad dat gedeeltes van die skip met water gevul het en die diepgang aan die voorkant vergroot het met 5 voet. Die skip het egter dwarsdeur die aanval teruggevuur en ná die aanval sy brandbestrydingsbemanning gestuur om die ander skepe te help asook om oorlewendes van die Oklahoma te red. Die bemanning het aangehou om die lugafweerkanonne te beman net ingeval die Japannese terugkeer vir nog 'n aanval. Twee offisiere en twee matrose het in die aanval gesneuwel.
Ondersteuningspatrollies
Gedurende die Slag van Midway het Maryland 'n ondersteuningsrol gespeel. Soos die meeste ouer slagskepe was dit nie vinnig genoeg om saam met die vliegdekskepe te vaar nie en het dit deel gevorm van William S. Pye se seemag wat die weskus moes beskerm. Tydens die slag was dit op bystand en het gewag vir 'n sein van enige van die skepe om bystand te verleen. Aan die einde van die Slag van Midway is die Maryland na San Francisco gestuur.
Daveed Diggs
Daveed Diggs (gebore 24 Januarie 1982) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Zootopia (2016), Ferdinand (2017), Wonder (2017), en Blindspotting (2018).
USS Maryland (BB-46)
Ondersteuningspatrollies
Daarna het die Maryland aan amper elke moontlike opleidingsvaart deelgeneem saam met Slagskipdivisie 2, Slagskipdivisie 3 en Slagskipdivisie 4 tot op 1 Augustus, toe sy na Pearl Harbor gestuur is vir herstelwerk; dit was sy eerste keer terug in die hawe ná die Japannese aanval. Dit het Pearl Harbor vroeg in November verlaat saam met die USS Colorado op pad na die front.
Op 12 November is die tradisionele oorsteek-van-die-ewenaarfunksie gehou met koning Neptunus wat ook sy verskyning gemaak het. Daarna het die skip na die Fidji-eilande gevaar waar dit patrollies teen Japannese invalle gedoen het. Die twee slagskepe het as wagte gedien om Japannese invalle na Australië te verhoed. In dié tyd het die twee slagskepe voortdurend gesoek na Japannese magte.
Vroeg in 1943, ná die sukses van die Salomonseilande-veldtog, het die Geallieerdes met aanvalle en offensiewe begin. In Februarie 1943 is die Maryland en Colorado na die Nuwe Hebride geskuif, van waar dit vanaf die eiland Efata operasies uitgevoer het. Die intense hitte het dit baie moeilik vir die bemanning gemaak. Die skip is later na die eiland Espiritu Santo geskuif, maar die hitte en swaar reën het die lewe vir die bemanning bemoeilik. In Augustus het hulle buite die hawe van Aore-eiland voor anker gelê. Daarna was Maryland vyf weke lank in Pearl Harbor, waar verskeie Bofors 40 mm-lugafweerkanonne op sy boonste dekke en voormas aangebring is as beskerming teen toekomstige Japannese lugaanvalle.
Slag van Tarawa
Die Maryland het Hawaii op 20 Oktober 1943 verlaat, bestemming suidelike Stille Oseaan. Dit is deur skoutadmiraal Harry W. Hill as sy vlagskip gebruik vir sy Amfibiese V-mag en die Suidelike Aanvalsmag in die Gilbert-eilande se inval. Ook aan boord was generaalmajoor Julian C. Smith, bevelvoerder van die 2de Mariniersdivisie, en kolonel Evans Carlson, bevelvoerder van Carlson's Raiders. Die skip keer terug na die Efataeiland waar die invalsmag sy voorbereiding doen vir die inval van Tarawa.
Die Slag van Tarawa het op 20 November begin. Dit was die Maryland se eerste aanvallende aksie van die oorlog en dit het om 05:00 sy kanonne vir die eerste keer gevuur. Binne vyf salvo's het dit 'n battery op land, suidwes van Betio-eiland in die Tarawa-atol, vernietig. Om 06:00 het dit met die bomdardering van die kus begin om die Japannese verdediging te versag voor die landings begin het. Daarna het dit nader aan die land beweeg om Japannese vuur te trek en hul artillerieposisies te bepaal. In dié tyd het dit Japannese kanonne, beheerstasies, masjiengeweerstellings en enige Japannese installasie wat dit kon herken, geteiken. Om 09:00 het die Amerikaanse magte swaar Japannese weerstand ondervind en swaar verliese gely in die kruisvuur. Maryland het dekkingsvuur verskaf om verskeie van die masjiengeweerstellings uit te wis. Sy verkenningsvliegtuig het toe begin om die inval se vordering dop te hou, met Maryland wat steeds artillerie-ondersteuning verskaf het. Die vliegtuig is later beskadig en die vlieënier gewond tydens die aksie.
Ná drie dae van ondersteuning van die inval op Betio-eiland is die Maryland na Apamamaeiland verskuif om te waak oor die Marinierskorps se landings daar. Die Marinierskorps het slegs ligte weerstand ondervind van 30 Japannese soldate en twee krygsgevangenes is na die Maryland gebring. Op 7 Desember het die Maryland na Pearl Harbor vertrek. Na 'n kort tydjie daar het dit na San Francisco vertrek vir herstelwerk.
Slag van Kwajalein
Die Maryland het op 13 Januarie 1944 van San Pedro, Kalifornië vertrek en vir twee dae by Taakmag 53 te Lahainaweg aangesluit om brandstof aan te vul en ammunisie en proviand te laai net voor sy ondersteuningsrol by die Marshalleilande sou begin. Op 30 Januarie 1944 vertrek die skip om die inval by Roieiland te ondersteun saam met USS Sante Fe, USS Biloxi en USS Indianapolis. Hierdie groep was die Noordelike Ondersteuningsgroep van Taakmag 53.
Op 31 Januarie, net voor dagbreek, het die skepe begin om die kus van Kwajalein Atol te bombardeer; die aanvang van die Slag van Kwajalein. Maryland het verskeie Japannese kanon- en masjiengeweerstellings vernietig. Gedurende die slag het dit soveel skote afgevuur dat die kanonne van sy nommer-een-skiettoring oopgebars het; dié skiettoring was vir die res van die dag onbruikbaar. Op 1 Februarie, namate die Amerikaanse magte gevorder het, het dit sy aanvalle op die Japannese stellings hervat. Dit dien die volgende twee weke as vlagskip van admiraal Connally en het baie van die kleiner skepe van brandstof en voorrade voorsien totdat dit op 15 Februarie 1944 saam met 'n taakmag van vliegdekskepe en torpedojaers na Bremerton-vlootwerf vertrek het vir herstelwerk. Onder andere is sy groot kanonne vervang.
Howard Vernon
Howard Vernon (15 Julie 1914 – 25 Julie 1996) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Le Silence de la Mer (1949), The Wages of Fear (1953), Love and Death (1975), en Delicatessen (1991).
Charles A. Griffin
Charles A. Griffin (24 Januarie 1884 - ?) was 'n staatswetgewer in Illinois. Hy is in Bellaire, Ohio, gebore en het ná hoërskool na Chicago verhuis. Hy het in die Illinois Huis van Verteenwoordigers van 1925 tot 1929 gedien. 'n Republikein, hy het hom beywer vir burgerregte, het gehelp om 'n gemeenskapsentrum en YMCA te stig en was betrokke by broederlike organisasies.
USS Maryland (BB-46)
Slag van Saipan
Twee maande later, op 5 Mei, het die Maryland wes gevaar en by Taakmag 52 aangesluit wat op pad na Saipan was. Viseadmiraal Richmond K. Turner het drie dae aan die taakmag toegeken om die eiland se verdediging sag te maak voor die inval begin het. Daar is begin met die bombardering om 05:45 op 14 Junie. Hulle het vinnig twee kusbatterye vernietig en het toe begin om Garapan te bombardeer. Hulle het ammunisiedepots, kanonstellings, klein bote, voorraadtenks, blokhuise en geboue vernietig. Toe het dit sy kanonne op Tanapag gerig en die eiland met die grond gelykgemaak. Die inval het op 15 Junie begin en Maryland het ondersteuningsvuur vir die invalsmagte gelewer.
Die Japannese magte het probeer om die slagskepe stil te maak met lugaanvalle. Op 18 Junie het Maryland se lugafweerkanonne vir die eerste keer Japannese vliegtuie afgeskiet. Op 22 Junie het 'n Mitsubishi G4M-bomwerper egter oor die heuwels van Saipan gevlieg en die Maryland en Pennsylvania gewaar. Die bomwerper het 'n torpedo afgevuur en 'n groot gaping in die stuurboordboeg van die Maryland geruk. Daar was 'n paar ligte ongevalle as gevolg van die aanval en binne 15 minute was Maryland op pad na Eniwetok. Van hier af het dit na Pearl Harbor gevaar, in trurat om die boeg te beskerm, ), vergesel deur twee torpedojaers. Twee matrose het in die aanval gesneuwel.
Slag van Leytegolf
Die Maryland het na Seadler-hawe, Manuseiland, gevaar waar dit deel van die 7de Vloot onder bevel van admiraal Thomas C. Kinkaid geword het. Die vloot het op 12 Oktober vertrek en Maryland was deel van Taakmag 77.2. Die taakmag was verantwoordelik vir ondersteuningvuur vir die invalsmagte. Tesame met vier ander slagskepe en verskeie kruisers en torpedojaers het hulle Leytegolf op 18 Oktober binnegevaar. Maryland het posisie tussen die Rooi- en Witstrand ingeneem en begin met die bombardering voor die inval begin het; om 10:00 op 20 Oktober. Die strande is gou oorgeneem en veilig verklaar; Maryland het toe 'n waakposisie in Leytegolf ingeneem om enige Japannese aanvalle van die seekant af af te weer.
Vir die volgende paar dae het die Japannese magte lugaanvalle geloods om die inval te probeer keer. Dit sluit in die eerste amptelike gebruik van kamikaze-selfmoordaanvalle. 'n Paar dae later het Amerikaanse duikbote twee Japannese magte in die Suid-Chinese See gewaar; vyf slagskepe wat op pad was na die San Bernardino-seestraat en nog vier Japannese vliegdekskepe in die noorde van Luzon.
Op 24 Oktober het Maryland, West Virginia, Mississippi, Tennessee, California en Pennsylvania tot in die suidelike ingang van Leytegolf gevaar om die Surigao-seestraat te beskerm. Saam met hulle was verskeie kruisers, torpedojaers en patrolliebote. Vroeg op 25 Oktober, gedurende die slag van die Surigao-seestraat, het die Japannese slagskepe Fusō en Yamashiro die straat saam met hulle begeleidingskepe binnegevaar. Om 03:45 het die wagtende Amerikaanse skepe begin om die twee skepe met torpedo's en hul groot kanonne aan te val. Dit was effektiewelik 'n lokval, en die torpedojaers het Fusō gekelder. Aanhoudende aanvalle deur die taakmag het ook die Yamashiro gekelder. 'n Paar van die oorblywende Japannese skepe het na die Mindanao-see gevlug, maar hulle is deur Geallieerde vegvliegtuie agtervolg.
Ná die oorwinning het Maryland die suidelike ingang van die Surigao-seestraat gepatrolleer tot 29 Oktober. Sy het toe na die Admiraliteitseilande gevaar vir die aanvulling van voorrade en sy patrolliedienste op 16 November om Leyte voortgesit om die Amerikaanse magte te beskerm teen Japannese lugaanvalle. Op 29 November, tydens nog 'n lugaanval, het 'n kamikaze 'n verrassingsaanval op die Maryland gedoen en dit getref. Die vliegtuig het die Maryland tussen skiettorings 1 en 2 getref en die voorkasteel, die hoof- en hoofpantserdekke van 4-duimpantser binnegedring. Die ontploffing het ernstige skade veroorsaak en brande het ontstaan. Altesaam 31 van die bemanningslede het gesterf en 30 is gewond. Die mediese gerief is byna vernietig, maar was nog funksioneel.
Slag van Okinawa
Daar is 'n verskeidenheid teikens aan die suidkus van Okinawa aan die Maryland toegeken, waar dit gehelp het met die sekondêre inval wat die Japannese magte se aandag moes aflei van die hoofinval op die weskus. Die Japannese magte het geantwoord met verskeie lugaanvalle, en twee van die Maryland se begeleiertorpedojaers is deur kamikaze-vliegtuie getref; die USS Luce het gesink. Op 3 April is Maryland na die weskus verskuif om die invalsmagte op die strande te ondersteun en saam met USS Minneapolis het dit verskeie kusbatterye vernietig. Ná die inval het dit saam met die ondersteuningsgroep by Bolopunt gebly en ondersteuningsvuur aan die landmagte verskaf namate hulle vordering gemaak het.
Die skip het ondersteuningsvuur verskaf tot 7 April, waarna dit noord gevaar het om saam met Taakmag 54 'n Japannese seemag te onderskep. Die Japannese skepe, insluitend die Yamoto, is die hele dag deur Amerikaanse vliegtuie aangeval en Taakmag het ses van die tien skepe in die seemag gekelder. Teen skemer het 'n kamikaze-vliegtuig, gelaai met 'n 250 kg-bom, teen die bopunt van die nommerdrieskiettoring gebots, aan die stuurboordkant. Die ontploffing het die 20 mm-lugafweerkanonne vernietig en 'n groot brand veroorsaak. Die 20 mm-ammunisie het van die hitte ontplof en nog meer ongevalle veroorsaak. Altesaam 10 bemanningslede het gesneuwel, 37 is gewond en 6 was net weg ná die aanval. Tog het Maryland vir nog 'n week op sy pos gebly en deur nog lugaanvalle sy ondersteuningsrol aanhou speel. Skiettoring nommer drie was beskadig, maar kon tog vuur. Dit is egter nie vir die res van die sending gebruik nie.
Naoorlogs
Maryland arriveer op 17 Desember 1945 in Seattle, Washington, as sy laaste Operasie Magic Carpet-verpligting. Dit vaar Puget Sound-vlootwerf op 15 April 1946 binne en word op 16 Julie in die onaktiewe reserwemag geklassifiseer. Dit is op 3 April 1947 by Bremerton uit diens gestel en het daar gebly as 'n eenheid van die Stille Oseaan-reserwevloot. Maryland is op 8 Julie 1959 as skroot verkoop aan Learner Company van Oakland, Kalifornië.
Eerbetoon
Op 2 Junie 1961 het die goewerneur van Maryland, J. Millard Tawes, 'n monument ter nagedagtenis van die Maryland en sy bemannings geopen. Dit is uit graniet en brons gebou en bevat ook die Maryland se skeepsklok. Die monument is op die perseel van die staatshuis in Annapolis.
Orakel
In die antieke tyd was ’n orakel iemand wat voorspellings gedoen het onder leiding van die gode. Die woord is afgelei van die Latynse ōrāre ("om te praat") en verwys eintlik na die priester of priesteres wat die voorspellings gedoen het. In ’n breër sin kan dit ook verwys na die plek van die orakel of die voorspellings self.
Orakels is beskou as spreekbuise deur wie gode direk met mense gekommunikeer het. Hulle het verskil van sieners (manteis, μάντεις), wat tekens wat deur die gode gestuur is, geïnterpreteer het.
Die belangrikste orakels van Antieke Griekeland was Pythia, die priesteres van Apollo by Delphi, en die orakel van Dione en Zeus by Dodona. Ook in Antieke Egipte was orakels wat raad van die gode aan die Egiptenare oorgedra het. Hulle was veral tydens feesoptogte aktief.
Jobyna Ralston
Jobyna Ralston (21 November 1899 – 22 Januarie 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Three Must-Get-Theres (1922), Hot Water (1924), The Freshman (1925), en Lightning (1927).
Steve Kekana
Tebogo Steve Kekana (4 Augustus 1958 - 1 Julie 2021) was 'n Suid-Afrikaanse sanger en liedjieskrywer. Hy het sy musikale loopbaan in die 1980's begin. Hy het sy studie aan UNISA voltooi.
Lewe en loopbaan
In 1979 en 1980 het Kekana die destydse SABC Black Music-toekenning vir die beste manlike sanger gewen. Kekana's Raising My Family was 'n groot treffer in Europa in 1980. Kekana het altesaam meer as veertig albums opgeneem. Sy liedjies "The Bushman" en "Feel So Strong" (met Hotline) was treffers op die Springbok Radio Chart (die destydse semi-amptelike Suid-Afrikaanse trefferslys) wat onderskeidelik in 1982 en 1983 nommer 13 en nommer 6 bereik het.
Steve Kekana was 'n gegradueerde in B Juris en LLB. Hy was 'n advokaat en lektor in arbeidsreg aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Hy het op 1 Julie 2021 weens Covid-19 gesterf.
Platycrossos
Platycrossos is 'n genus van Protocoleoptera in die familie Permosynidae. Fossiele van hierdie genus is in sediment uit die Laat Jura in hedendaagse Mongolië gevind. Dit bevat die volgende spesies:
Fulathela North
Fulathela North is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Witogies
Witogies of brilvoëls (Zosteropidae) is 'n groot familie van voëls in die orde van sangvoëls (Passeriformes). Die familie omvat 125 spesies. Witogies het hul naam te danke aan die opvallende ring van wit veertjies om die oog.
Genera
Die familie word in die volgende genera onderverdeel:
Ethel Skyles Alexander
Ethel Skyles Alexander (16 Januarie 1925 – 10 September 2016) was 'n demokratiese lid van die Illinois Huis van Verteenwoordigers en die Illinois Senaat. Sy het tydens vier Algemene Vergaderings in die Huis en vier Algemene Vergaderings in die Senaat gedien. Carol Moseley Braun het Alexander as haar mentor beskryf.
Alexander is in Chicago, Illinois gebore en het aan Englewood High School gegradueer.
Massonia
Massonia (krimpvarkie) is 'n blomplant genus en geofiete wat hoort tot Asparagaceae en is die eerste keer in 1780 beskryf. Die plant is inheems aan Lesotho, Namibië en Suid-Afrika. Tiperend van die plant is twee blare wat plat op die grond lê.
Spesies
Daar is 32 spesies wat tot die genus hoort:
PZL P.11
Tydens die inval van Pole deur Duitsland het die Poolse vlieëniers dapper teen die Luftwaffe geveg alhoewel hulle vliegtuie verouder en oorskadu was. Daar word beweer dat 114 P.11's in luggevegte afgeskiet is en dat die P.11's 126 vliegtuie van die Luftwaffe afgeskiet het.
Klein-Caledonrivier (Vrystaat)
Die Klein-Caledonrivier is 'n rivier in die ooste van die Vrystaat, Suid-Afrika. Dit ontspring teen die hange van Wodehousekop (2 433 m) in die Rooiberge van die Golden Gate-Hoogland. Hiervandaan vloei dit weswaarts na Clarens, waar dit by tye deur die Klein-Caledonrivieruitval, 'n uitval van die Lesotho-Hoogland-waterprojek aangevul word. Dit draai dan suidwaarts en eindelik weer suidoos om te Caledonspoort 'n regtersytak van die Caledonrivier, 'n voorloper van die Oranjerivier te vorm.