cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opium
Moderne produksie en gebruik
Opium is gedurende die vroeë 20ste eeu in baie lande verbied, wat gelei het tot die moderne patroon van opiumproduksie as 'n voorloper vir onwettige dwelmmiddels vir ontspanning of streng gereguleerde, hoogs belaste wettige voorskrifmedisyne. In 1980 het 2000 ton opium alle wettige en onwettige gebruike voorsien. Die wêreldwye produksie in 2006 was 6610 ton - ongeveer 'n vyfde van die produksie in 1906, sedertdien het opiumproduksie gedaal.
Onlangs het opiumproduksie aansienlik toegeneem en het in 2002 5000 ton oorskry en in Afghanistan 8600 ton. In 2014 het produksie in die Goue Driehoek 840 ton beloop. Die produksie sal na verwagting in 2015 en daarna toeneem namate nuwe, verbeterde sade na Afghanistan gebring word. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het beraam dat die huidige produksie van opium vyfvoudig sal moet toeneem, ingenome die totale algemene mediese behoeftes wêreldwyd.
Psoralea glabra
Psoralea glabra is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is inheems aan Eswatini, Mosambiek, Mpumalanga, KwaZulu-Natal, Oos-Kaap, en die Vrystaat.
Die boom se FSA-nommer is 226.9.
Stereofonie
Onder stereofonie word verstaan die vermoë van die oor om te onderskei uit watter rigting 'n geluid kom. Op grond van hierdie vermoë word daar by stereofoniese klankweergawes twee of meer luidsprekers (kanale) gebruik om die indruk van dieselfde geluidsverspreiding te wek as wat tydens die opname gegeld het.
Eksperimentele stereofoniese klankweergawe het reeds in die laat 19de eeu die aandag van uitvinders getrek, terwyl eerste stereofoniese klankopnames nog voor die Tweede Wêreldoorlog gemaak is. Die eerste groot tegnologiese deurbraak is egter eers in 1958 gemaak toe klankingenieurs daarin geslaag het om twee diskrete oudiokanale in 'n enkele groef van 'n vinielplaat te stoor. Die uitdaging vir radio-uitsendings was om stereo-uitsendings ook vir monotoestelle ontvangbaar te maak. Die tegniese oplossing hiervoor is in die Verenigde State met die sogenaamde piloottoonmetode ontwikkel. Stereofonie het vanaf die 1960's geleidelik ingang gevind tot die hele spektrum van vermaaktoestelle en is tans beskikbaar vir radio- en televisie-uitsendings, musiek- en video-opnames, die internet, rekenaars, tabletrekenaars, slimfone en rolprentteaters.
Etimologie
Die term stereofonie is afgelei van die Griekse στερεός stereós «vas, solied» en φωνή phōnḗ «klank, toon, stem». Dit is vir die eerste keer in 1927 deur die Amerikaanse onderneming Western Electric gebruik, analoog met die term «stereoskopies».
Agtergrond
Die rigting waaruit 'n geluid kom, word deur die oor vasgestel uit sowel die verskil in geluidsterkte vir die linker- en die regteroor as die faseverskil (tydsverskil) in geluide ten opsigte van die ore. Wanneer 'n geluid byvoorbeeld van regs kom, is die linkeroor gedeeltelik afgeskerm en klink die geluid vir die regteroor harder. Namate die frekwensie (toonhoogte) van die geluid egter laer word, word die afskerming kleiner as gevolg van die verbuigingsverskynsel by geluidsgolwe.
Dit word dan moeilik om te bepaal uit watter rigting laetoongeluide kom. Daar is ook 'n tydsverskil tussen geluide wat die ore afsonderlik bereik. Geluid wat byvoorbeeld van links kom, sal die regteroor effens later as die linkeroor bereik. By ŉ enkele geluidspuls (byvoorbeeld ŉ klikgeluid) of by periodieke (aaneenlopende) geluide is die faseverskil duidelik waarneembaar en kan die rigting waaruit die geluid kom, bepaal word. Namate die geluidsfrekwensie egter hoër word, word die golflengte van die geluid korter en is die geluidsgolwe by byvoorbeeld die regteroor naderhand presies een periode (siklus) agter die golwe by die linkeroor.
Net soos by laetoongeluide word dit dan moeilik om te bepaal uit watter rigting hoëtoongeluide kom. Albei metodes van rigtingbepaling is ewe doeltreffend by ongeveer 3 000 Hz (3 000 trillings per sekonde met 'n golflengte van ongeveer 10 cm); daarbo word rigtingbepaling dus die beste uit die sterkteverskille in geluide gedoen en daaronder die beste uit faseverskille. Geluide word in die binneoor in senuweeprikkels omgesit en die senuweevesels van die linker- en regteroor ontmoet in die laagliggende dele van die brein. Daar vind die bepaling van die faseverskille plaas, terwyl die prikkels dan na die hoërliggende dele van die brein verplaas word, waar die intensiteitsverskille waargeneem kan word.
Metodiek
By hierdie twee metodes van rigtingbepaling bly dit steeds moeilik om die rigting vas te stel van geluide wat van voor, van bo en van agter kom en nie van die kante nie. Daarom het 'n mens die natuurlike neiging om die oor in die rigting van 'n geluidsbron te draai. Sommige diere het die vermoë om die ore te beweeg (te spits).
Die mens het subtiele metodes ontwikkel waarvolgens geluidsverspreiding waargeneem en ŉ ruimtelike indruk verkry kan word. Daarin speel klankkleur (bekende klanke), geluidseggo's, ensovoorts, 'n belangrike rol.
Apparatuur
Aangesien rigtingbepaling van geluid gebaseer is op die verskil tussen die geluide (byvoorbeeld faseverskille) wat die ore bereik, is die logiese afleiding dat minstens twee afsonderlike geluidsbronne nodig is om geluide (byvoorbeeld musiek) ruimtelik weer te gee. Die geluidsbronne word stereokanale genoem en daar is gewoonlik 'n linker- en 'n regterkanaal. In die dertigerjare is stereokanale byvoorbeeld gevorm deur twee afsonderlike radiosenders te gebruik.
Vir stereo-ontvangs moet twee ontvangers dan gebruik word. Met die ontwikkeling van FM (frekwensiemodulasie) en kodeer- en dekodeerstelsels het dit egter moontlik geword om slegs een sender en een ontvanger te gebruik. By bandopnemers word 'n spesiale magneetkop met twee elektromagnete gebruik om twee geluidspore op die magneetband te verkry. By platespelers word steeds 'n enkele naald maar twee omsetters (piësoëlektries of magneto-dinamies) in die toonkop gebruik.
Die klankweergawe word met behulp van twee luidsprekers verkry, wat so opgestel word dat dit min of meer 'n gelyksydige driehoek met die luisteraar vorm. Vir die klankversterking word 'n stereoversterker met twee kanale gebruik. Stereo-opnames word met behulp van twee mikrofone gedoen, wat egter nie altyd die moontlikhede van die klankateljee ten volle kan benut nie. In plaas van twee mikrofone word ŉ hele aantal mikrofone daarom dikwels gebruik, wat egter weer lei tot 'n minder goeie weergawe van die middel- en lae tone deur middel van 'n stereostel. Dit het in die laat 1960's gelei tot die ontwikkeling van die kwadrofonie, waarby vier kanale gebruik word. Die eerste kwadrofoniese hoëtroustelle is in 1971 op die mark ingevoer.
In plaas van luidsprekers word dikwels oorfone gebruik. Daardeur word 'n goeie ruimtelike weergawe van klank verkry aangesien die akoestiek om die weergaweruimte waarin die luisteraar hom bevind, nie meer 'n rol speel nie. Oorfone kan egter dikwels ook 'n onnatuurlike, oordrewe stereoweergawe lewer.
Bill Engvall
Bill Engvall (gebore 27 Julie 1957) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blue Collar Comedy Tour: The Movie (2003), Delta Farce (2007), en Catching Faith (2015), en in die televisiereeks Last Man Standing (2011).
Rho Ophiuchi
Rho Ophiuchi (ρ Ophiuchi) is ’n veelvoudige ster in die sterrebeeld Slangdraer (Ophiuchus). Die sentrale stelsel van die kompleks het ’n skynbare magnitude van 4,63. Gebaseer op die sentrale stelsel se parallaks is dit sowat 360 ligjare (110 parsek) van die Son af. Die ander sterre in die stelsel is effens verder geleë.
Esperiopsis crassofibrosa
Esperiopsis crassofibrosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Rho Ophiuchi
Stelsel
duimnael|links|240px|Die ρ Ophiuchi-streek (N is onder): Antares is die heldergeel ster, σ Scorpii die rooi ster en [[Messier 4 die bolswerm tussenin. ρ Ophiuchi is die twee sterre in die blou newelagtigheid naby die middel van die foto.]]
Esperiopsis crassofibrosa
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Psydrax fragrantissima
Die plant se FSA-nommer is 712.1
Jennifer Bishop
Jennifer Bishop (gebore 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Horror of the Blood Monsters (1970), Bigfoot (1970), en Mako: The Jaws of Death (1976), en in die televisiereeks Mission: Impossible (1966).
Rho Ophiuchi
Stelsel
Die middelste twee sterre is bekend as Rho Ophiuchi AB. Dit bestaan uit minstens twee blou subreuse of hoofreekssterre, onderskeidelik Rho Ophiuchi A en B. Rho Ophiuchi AB is ’n visuele dubbelster en is skynbaar 3,1″ van mekaar af, wat ooreenstem met minstens 344 astronomiese eenhede (AE). Die sterre is in werklikheid verder van mekaar af en hulle vat sowat 2 400 jaar om om mekaar te wentel.
Verskeie ander sterre is naby Rho Ophiuchi AB geleë. HD 147932 is sowat 2,5 boogminute van daar (minstens 17 000 AE) en is bekend as Rho Ophiuchi C. HD 147888 is 2,82 boogminute weg (minstens 19 000 AE) en is bekend as Rho Ophiuchi DE. Sterre C en D is albei B-tipe hoofreekssterre, en D is self ’n dubbelster met ’n wentelperiode van sowat 680 jaar.
Wolkkompleks
Rho Ophiuchi verleen sy naam aan die Rho Ophiuchi-wolkkompleks. Dit is die newel van gas en stof waarin die Rho Ophiuchi-stelsel lê. Dit is een van die maklikste stervormingsgebiede om waar te neem, want dit is een van die naastes en is van albei halfronde sigbaar.
Die interstellêre verdowwing (AV) van Rho Ophiuchi word gemeet as 1,45 magnitudes, wat beteken die gas en stof voor Rho Ophiuchi obsorbeer lig van die stelsel en laat dit 1,45 magnitudes dowwer lyk as wat dit behoort te wees. Bowendien versprei die gas en stof lig van ’n hoër frekwensie, en dus lyk die lig rooier.
Ferraria schaeferi
Ferraria schaeferi is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van die duineveld. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië en kom van Lüderitz tot by Grootmis en na die binneland langs die Oranjerivier tot by die Richtersveld voor. Diamant mynbou het 'n klein stukkie van die habitat vernietig maar is tans nie 'n bedreiging nie.
Stikstoftetroksied
Stikstoftetroksied (IUSTC-naam Distikstoftetroksied) en soms bekend as amyl, is die chemiese verbinding. Dit is 'n nuttige reagens in chemiese sintese. Dit vorm 'n ewewigsmengsel met stikstofdioksied. Sy molêre massa is 92,011 g/mol.
Stikstoftetroksied is 'n kragtige oksideermiddel wat hipergolies is by kontak met verskeie vorme van hidrasien, wat die paar 'n algemene dubbel-dryfmiddel vir vuurpyle gemaak het.
Struktuur en eienskappe
Stikstoftetroksied kan beskou word as twee nitrogroepe (-NO2) wat saamgebind is. Dit vorm 'n ewewigsmengsel met stikstofdioksied. Die molekule is plat met 'n N-N bindingsafstand van 1,78 Å en N-O afstande van 1,19 Å. Die N-N afstand stem met 'n swak binding ooreen, aangesien dit aansienlik langer is as die gemiddelde N-N enkelbinding lengte van 1.45 Å. Hierdie buitengewone swak σ-binding (wat neerkom op oorvleueling van die sp2-hibriede orbitale van die twee NO2-eenhede) is die gevolg van die gelyktydige delokalisering van die bindende elektronpaar oor die hele -molekule, en die aansienlike elektrostatiese afstoting van die dubbelbesette molekulêre orbitale van elke NO2-eenheid.
Hoër temperature stoot die ewewig na stikstofdioksied toe. 'n Mate van Stikstoftetroksied as 'n komponent van rookmis wat stikstof bevat is onvermydelik.
Produksie
Stikstoftetroksied word gemaak deur die katalitiese oksidasie van ammoniak, met stoom as 'n verdunningsmiddel om die verbrandingstemperatuur te verlaag. In die eerste stap word die ammoniak na stikstofoksied geoksideer:
Die meeste van die water word uitgekondenseer, en die gasse word verder afgekoel; die stikstofoksied wat geproduseer is, word geoksideer na stikstofdioksied, wat dan in stikstoftetroksied gedimeriseer word:
en die res van die water word as salpetersuur verwyder.
Distikstoftetroksied kan ook op kleinskaal gemaak word deur die reaksie van gekonsentreerde salpetersuur en kopermetaal.
Vuurpyl dryfmiddel
Stikstoftetroksied word as 'n oksideermiddel in een van die belangrikste vuurpyldryfmiddels gebruik omdat dit as 'n vloeistof by kamertemperatuur gestoor kan word. In die 1890's het die Peruaanse polimaat, Pedro Paulet, na bewering geëksperimenteer met 'n vuurpyl-enjin wat spuitpunte gebruik het om stikstoftetroksied en petroleumbenseen na 'n vonkprop in te voer vir ontsteking, en die enjin het na bewering 300 polsende ontploffings per minuut uitgesit. Paulet het die Duitse vuurpylvereniging Verein für Raumschiffahrt besoek en is later deur Nazi-Duitsland genader om te help om vuurpyltegnologie te ontwikkel, hoewel hy geweier het om te help en nooit die formule vir sy dryfmiddel gedeel het nie.
Vroeg in 1944 is navorsing oor die bruikbaarheid van distikstoftetroksied as 'n oksideermiddel vir vuurpylbrandstof deur Duitse wetenskaplikes gedoen, hoewel die Duitsers dit net in 'n baie beperkte mate as 'n bymiddel vir S-Stoff (rokende salpetersuur) gebruik het. Dit het teen die laat 1950's die opbergbare oksideermiddel van keuse geword vir baie vuurpyle in beide die Verenigde State en die Rusland. Dit is 'n hipergoliese dryfmiddel in kombinasie met 'n hidrasien-gebaseerde vuurpylbrandstof. Een van die vroegste gebruike van hierdie kombinasie was op die Titan-familie van vuurpyle wat oorspronklik as interkontinentale ballistiese missiele en daarna as lanseervoertuie vir baie ruimtetuie gebruik is. Dit is gebruik op die Amerikaanse Gemini- en Apollo-ruimtetuie en ook op die Pendeltuig, en word steeds gebruik as stasiehou-dryfmiddel op die meeste geo-stasionêre satelliete, en baie diepruimtesondes. Dit is ook die primêre oksideermiddel vir Rusland se Proton-vuurpyl.
Wanneer dit as 'n dryfmiddel gebruik word, word daar gewoonlik bloot na stikstoftetroksied (NTO in Engels) verwys. Daarbenewens word dit dikwels gebruik met die byvoeging van 'n klein persentasie stikstofoksied, wat spanning-korrosie krake van titaanlegerings inhibeer, en in hierdie vorm word dryfmiddel-graad stikstof tetroksied na verwys as gemengde stikstofoksiede (MON in Engels). Die meeste ruimtetuie gebruik nou MON in plaas van NTO; byvoorbeeld, die pendeltuig-reaksiebeheerstelsel het MON3 gebruik (NTO wat 3% NO per gewig bevat).
Die Apollo-Sojoes-ongeluk
Op 24 Julie 1975 het stikstoftetroksied-vergiftiging drie Amerikaanse ruimtevaarders geraak op die laaste afdraande aarde toe na die Apollo-Sojoes-toetsprojekvlug. Dit was te wyte aan 'n skakelaar wat per ongeluk in die verkeerde posisie gelaat is, wat die houdingbeheer-stuwers toegelaat het om te vuur nadat die kajuit-varsluginlaat oopgemaak is, wat stikstoftetroksied-dampe in die kajuit toegelaat het. Een bemanningslid het tydens die landing sy bewussyn verloor. Met die landing is die bemanning vir vyf dae in die hospitaal opgeneem vir chemikalieë-geïnduseerde longontsteking en edeem.
Ruitersbosspeldekussing
Die ruitersbosspeldekussing (Leucospermum hamatum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucospermum behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit voorkom by Klein Moerasrivier in die Outeniekwaberge. Die struik is klein en word slegs 10 cm hoog. Dit dra blomme van Julie tot November.
Esperiopsis decora
Esperiopsis decora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ruitersbosspeldekussing
In Engels staan dit as die Ruitersbos pincushion bekend.
Esperiopsis decora
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Berillium-9
Berillium-9 (chemiese notasie Be) is 'n stabiele isotoop van berillium. Dit is die enigste stabiele isotoop.
Michael Ensign
Michael Ensign (gebore 13 Februarie 1944) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pink Floyd: The Wall (1982), WarGames (1983), Ghostbusters (1984), en Titanic (1997).
André Cluytens
André Cluytens (Franse uitspraak: ɑ̃ːdʁe klɥitɑ̃s, Nederlandse uitspraak: ɑn'dreː 'klœ.ytəns; gebore Augustin Zulma Alphonse Cluytens; 26 Maart 1905 – 3 Junie 1967) was 'n Belgies-gebore Franse dirigent wat aktief was in konsertsale, operahuise en opname-ateljees. Sy repertorium het uit die Weense klassieke werke, die werk van Franse komponiste, en werke uit die 20ste eeu bestaan. Alhoewel hy 'n groot deel van sy loopbaan in Frankryk spandeer het, het hy in 1955 die eerste Franse dirigent geword om in Bayreuth te dirigeer. Hy het ook die Ring-siklus en Parsifal by La Scala, Milaan gedirigeer.
België
In Januarie 1927 het hy met Germaine Gilson, 'n sopraansolis in die geselskap van die Théâtre Royal Français, in die huwelik getree. Hulle het 'n seun genaamd Michel (1943–69) gehad. Hy is tot huisdirigent bevorder vir die 1927–28 seisoen, en oor die volgende vyf jaar het Cluytens 'n breë en formidabele opera (en ballet) repertorium in Antwerpen opgebou: Mireille, Madama Butterfly, La traviata, La fille du régiment, La Basoche, Ma mère l'oye, Manon, La poupée de Nuremberg, Resurrection, Lucia di Lammermoor, Werther, Jeux, Le domino noir, Le voyage en Chine, Les Huguenots, Schwanda the Bagpiper, Salome en Angélique.
Frankryk
In 1932 het hy die hoofdirigent by die Théâtre du Capitole van Toulouse geword, en daar verdere uitbreidings tot sy repertorium bygevoeg, met die dirigeer van operas soos Boris Godoenof (opera), Lohengrin, Ernani, Tannhäuser, Otello, Die Walküre en Die huwelik van Figaro sowel as verskeie operettas. In 1935 het hy aanbeweeg na die Opéra National de Lyon waar hy as hoofdirigent aangestel is, en meer Wagner werke tot sy repertorium bygevoeg het. (Das Rheingold en Siegfried). In 1942 het hy die musiekdirekteur van laasgenoemde operahuis geword.
Cluytens het in September 1939 ingewillig om in die Franse Leër te dien, en na 'n mediese ondersoek was hy ontplooi as 'n Franse vegter, alhoewel hy nooit by enige konfrontasies betrokke was nie. Hy het op 14 Mei 1940 'n Franse burger geword. Na die bevryding van Frankryk het bewerings vanuit Bordeaux dat hy saam met die Nazi owerhede gewerk het daartoe gelei dat hy gevonnis is as deel van die épuration; na 'n appèl was sy vonnis egter op 24 Mei 1946 ter syde gestel.
In 1947 was hy aangestel as musiekdirekteur by die Opéra-Comique waar hy sou voortgaan om tussen 1947 en 1953 veertig werke te dirigeer, insluitende eerste uitvoerings van La carosse du Saint Sacrement, Marion en Le Oui des jeunes filles. Sy hoogaangeskrewe werk by die Opéra-Comique het 'n suksesvolle hernuwing van Die Verhale van Hoffmann ingesluit in 'n vars produksie in April 1948; Francis Poulenc was verheug met sy bydrae aan die hoof van die Opéra-Comique in verband met die opname van Poulenc se Les mamelles de Tirésias. Ook van noemenswaardige belang was die hernuwing na 180 jaar se verwaarlosing van Blaise le savetier (as 'n inleidende vertoning vir La boheme, Werther en La traviata), en die Franse buiging van The Rake's Progress in Junie 1953. Sy hernuwing van Manon was hoog aangeprys – en ook tekenend van wat Paryse kritici beskou het as 'n uiters suksesvolle tyd by die Opéra-Comique; hy het ook aan die hoof gestaan van verskeie vertonings wat slegs uit die werke van Ravel bestaan het. Cluytens het in Desember 1953 uit die Opéra-Comique bedank en sy laaste uitvoering (Manon) daar gedirigeer op 30 September 1954. In 1953 is hy vereer (Chevalier gemaak) met Franse Légion d'honneur.
Internasionale loopbaan
Hy het Régine Crespin aan Wieland Wagner bekendgestel, wat daarna talle betrekkings by Bayreuth vanaf 1958 gehad het. Nadat Cluytens 'n ringsiklus in Lyon in 1959 gedirigeer het, het hy voortgegaan om drie siklusse by La Scala, Milaan in 1963 te dirigeer. (met Birgit Nilsson en Hans Hotter).
Cluytens het in 1948 sy buiging met die Weense Filharmoniese Orkes gemaak, en later in 1956 saam met die orkes deur die Verenigde Koninkryk, VSA en Kanada getoer. Hy het ook saam met die Berlynse Filharmoniese Orkes as gasdirigent gewerk. Cluytens was behendig en bedrewe in die Duitse repertorium, en was veral bekend om sy gesaghebbende interpretasies van Ravel en ander moderne Franse komponiste.
Hy het vanaf 1964 'n naby verhouding met Anja Silja gehad wat hy in Bayreuth ontmoet het, en vir die eerste keer gelei het in die opera Salome by die Paryse Opera. Sy afsterwe op die ouderdom van twee-en-sestig jaar het saamgeval met sy groeiende reputasie nie slegs as dirigent van die Franse klassieke werke nie, maar as 'n interpreteerder van die standaard Duitse/Oostenrykse repertorium.
Cluytens het in 1967 by Neuilly-sur-Seine, Frankryk beswyk. Anja Silja het sy voormalige tuiste gekoop en woon sedertdien daar.
Opnames
Cluytens was 'n bedrywige opnamekunstenaar en het 'n kontrak met die Franse tak van EMI, Pathé-Marconi, in 1946 geteken. Hy het 'n uitgebreide reeks volledige Franse operas saam met die Opéra-Comique en die Opéra National de Paris opgeneem. Hy het ook 'n wye reeks orkeswerke deur die Franse meesters, twee deurkruisings van die orkeswerke van Ravel, en 'n volledige siklus van Beethoven se nege simfonieë met die Berlynse Filharmoniese Orkes vanaf 1957 tot 1960 opgeneem. Baie van sy plate, en sommige lewendige uitvoerings, is sedertdien op CD heruitgereik, terwyl 'n rolprent van hom waar hy besig is om Ravel en Tsjaikofski te dirigeer (met Emil Gilels) ook sedertdien op DVD beskikbaar gemaak is. Hy kan ook gesien word tydens die ouverture van die rolprent Le Barbier de Séville.
Surveyor 2
Surveyor 2 was beplan om die tweede sagte landing deur 'n onbemande ruimtetuig op die maan te wees as deel van die Surveyor-program. Dit is gelanseer op 20 September 1966 vanaf Kaap Canaveral-lugmagstasie, Florida op 'n Atlas-Centaur-vuurpyl. 'n Beplande midbaankorreksie het skeefgeloop en beheer oor die vuurpyl is verloor. Kontak met die vuurpyl is op 22 September om 9:35 UTC verbreek.
Agtergrond
Op 3 Febuarie 1966 het die Sowjetse Loena 9-ruimtetuig 'n sagte landing op die maan uitgevoer, die eerste ruimtetuig wat dit vermag het. Dit het foto's na die Aarde gestuur. 'n Paar maande later, is Surveyor 1 op 30 Mei 1966 gelanseer en het op 2 Junie 1966 'n sagte landing op die maan by Oceanus Procellarum uitgevoer. Dit het ook foto's na die aarde gestuur.
Surveyor 2 was veronderstel om die tweede van 'n reeks ruimtevlugte te wees wat sagte landings op die maan moes uitvoer en foto's van die oppervlakte na die aarde te stuur wat gebruik sou word vir die Apollo-program se maanlandings. Surveyor 2 moes ook die landing met 'n kamera onder-aan hom afneem. Dit was ook toegerus om data oor radarreflektiwiteit van die maanoppervlak, sterkte van die maan se oppervlakte en die temperature soos deur die ruimtetuig ervaar, terug te stuur.
Sendingmislukking
Die beplande teikengebied waar Surveyor 2 moes land was binne in Sinus Medii. Die Atlas-Centaur-vuurpyl het Surveyor 2 op 'n baan na die Maan geplaas wat slegs 130 km van die teiken af was. Gedurende die midbaankorreksie het een van die vernierstuwers nie ontbrand nie wat 'n ongelyke stukrag tot gevolg gehad het en veroorsaak het dat die ruimtetuig in die rondte tuimel vir die laaste 54 uur van sy vlug. Alle pogings om die ruimtetuig te stabiliseer het misluk. Verbinding met die ruimtetuig is op 22 September om 9:35 UTC verbreek. Alhoewel die ruimtetuig binne Sinus Medii moes land het dit neergestort naby die Copernicus-krater. Daar is bereken dat die ruimtetuig die maan getref het om 3:18 UTC op 23 September. Die ruimtetuig het 292 kg tydens die impak geweeg en sy snelheid was ongeveer 9 360 km/h. Dit was ietwat vinniger as die ontsnapsnelheid van 8 640 km/h van die Maan af en amper dieselfde as die impaksnelhede van die ruimtetuie van die Ranger-program.
Nabetragting
Eksplorasie van die Maan is altyd 'n uitdaging. Die volgende Sowjetunie-sending Cosmos 111 is op 1 Maart 1966 gelanseer, maar kon nie in 'n korrekte baan vir die Maan kom nie, en het twee dae later weer die Aarde se atmosfeer binnegedring waar dit uitgebrand het. Surveyor 3 het op 20 April 1967 by die Mare Cognitum gedeelte van die Oceanus Procellarum 'n sagte landing gedoen. Dit het 6 315 foto's na die aarde gestuur.
Daar was sewe Surveyor sendings; vyf was suksesvol. Surveyors 2 en 4 het misluk. Al die Surveyor-ruimtetuie was onbeman, ontwerp en gebou deur Hughes Aircraft Company. Die presiese plek van maanimpak van Surveyor 2 is nog onbekend.
Centaur-aanjaervuurpyl
Die Centaur-vuurpyl waarmee die Surveyor 2 gelanseer is het aangehou op sy oorspronklike baan verby die Maan, in 'n wentelbaan om die son, gegaan, soortgelyk aan dié van die aarde. Daarna is die vuurpyl nie weer gewaar nie. In Augustus 2020 het NASA aangekondig dat hulle 'n voorwerp in 'n sonwentelbaan gewaar het wat naby aan die Aarde verby sal beweeg. Op 23 September 2020 het NASA aangekondig dat dit moontlik die verlore Centaur-aanjaervuurpyl was en besmoontlik die aarde se atmosfeer sal binnedring. Dit sal die tweede keer wees dat 'n aanjaervuurpyl die Aarde se atmosfeer binnedring na die boonste stadium van 'n Saturn V-vuurpyl van Apollo 12 dit in 2002 gedoen het. In Desember 2020 het NASA aangekondig dat dit beslis die verlore Centaur-vuurpyl was.
McGregorspeldekussing
Die McGregorspeldekussing (Leucospermum harpagonatum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucospermum behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit voorkom in die Riviersonderendberge naby McGregor. Die struik is klein en word slegs 15 cm hoog. Dit dra blomme van Augustus tot November.
In Engels staan dit as die McGregor Pincushion bekend.
Esperiopsis desmophora
Esperiopsis desmophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Hooper & Lévi.
IP kamera
'n Netwerkkamera, ook IP-kamera genoem, kan beskryf word as 'n kamera en 'n rekenaar gekombineer om 'n enkele eenheid te vorm. Die hoofkomponente waaruit hierdie tipe netwerkkamera bestaan, sluit 'n lens, 'n beeldsensor, een of meer verwerkers en geheue in.
Soos 'n rekenaar, het die netwerkkamera sy eie IP-adres, is direk aan die netwerk gekoppel, en kan oral geplaas word waar 'n netwerkverbinding bestaan. Hierdie kenmerk verskil van 'n webkamera, wat slegs kan loop wanneer dit aan 'n persoonlike rekenaar (rekenaar) gekoppel is via die USB-poort of IEEE 1394.
Sommige IP-kameras benodig die ondersteuning van 'n sentrale netwerkvideo-opnemer (NVR) om opname, video en alarmbestuur te hanteer. Ander kan op 'n gedesentraliseerde manier werk sonder dat 'n NVR nodig is, aangesien die kamera direk na enige plaaslike of afgeleë bergingsmedia kan opneem. Die eerste gesentraliseerde IP-kamera was die Axis Neteye 200, wat in 1996 deur Axis Communications vrygestel is.
Kenmerke
'n Netwerkkamera bevat sy eie mikrorekenaar, wat dit toelaat om video-opnames op sy eie uit te voer.
Benewens die saampersing van die video en versending daarvan, kan dit 'n verskeidenheid ander funksies vervul:
'n IP-kamera (of 'n netwerkkamera) is 'n toestel wat die volgende bevat:
Data-opnemer
Vandag het baie van die videotoesig-stelsels of sekuriteitskameras ook outomatiese beeldopnamestelsels. Dit kan verkry word vanaf enige toestel wat aan die internet gekoppel is.
Edmund Entin
Edmund Entin (gebore 10 Desember 1985) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Marigold (2007), Seconds Apart (2011), Geography Club (2013), en Sins of Our Youth (2014).
Psoralea speciosa
Psoralea speciosa is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die spesie is deel van die fynbos en kom van die Langeberg tot by die Kougaberge voor; so ver oos as Humansdorp.
Klas 11-stoomlokomotief
Die Klas 11 is 'n tipe stoomlokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë in die vorige eeu gebruik is. Die lokomotiewe is ontwerp deur P.A. Hyde om diens te verrig op die goederelyne van die Witwatersrand. Hyde het op daardie stadium vir die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë gewerk. Ses-en-dertig lokomotiewe is afgelewer deur die North British Locomotive Company in 1904. Hulle was toegerus met Walschaerts-klepratwerk en superverhitters. Ongelukkig was die lokomotiewe baie swaar en moes vir 'n jaar lank wag vir brûe en spoorlyne om versterk te word alvorens hulle in diens gestel is. Hulle het aanvanklik op die Germiston - Witbanktrajek gewerk, maar hulle is in die 1940's oorgeplaas na Kimberley en Port Elizabeth totdat hulle uit diens onttrek is in 1975.
2021 Britse Grand Prix
Die 2021 Formule Een Britse Grand Prix is op 18 Julie 2021 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die tiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Die Britse Grand Prix van 2021 was die eerste Grand Prix om 'n kwalifiserende snelren te hou. 'n Snelkwalifikasie is amper dieselfde as 'n normale ren, met die groot verskil dat die wedren korter is. Die snel-kwalifiserende afstand is ongeveer 100 kilometer en duur dus ongeveer 25 tot 30 minute.
Program
Die Grand Prix-naweek begin Vrydag met die eerste vrye oefening van sestig minute. Dit word gevolg deur 'n kwalifikasie wat die wegspringrooster vir die snelkwalifikasie bepaal. Gedurende hierdie kwalifikasie mag die bestuurders slegs die sagte bande gebruik.
Saterdagoggend word 'n tweede vrye oefening van een uur gehou, waarna die snelkwalifikasie die middag gehou word. Die wenner van die kwalifiserende snelren sal ook met die paalposisie vir Sondag se wedren beloon word. Die wedren op Sondagmiddag word oor 'n 'normale' Grand Prix-afstand (ongeveer 300 kilometer) gehou, en die spanne het 'n vrye keuse van bande.
Bande
Bandverskaffer Pirelli het alle spanne verskaf met die sagte, medium en harde samestellings van die P-Zero band - die drie hardste samestellings beskikbaar - vir die wedren, asook twee soorte reënbande.
Esperiopsis diasolenia
Esperiopsis diasolenia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
2021 Britse Grand Prix
Snelkwalifisering – Saterdag
* George Russell eindig die snelkwalifisering in die negende plek, maar kry later 'n roosterstraf van drie plekke omrede hy 'n botsing met Carlos Sainz jr. veroorsaak het.
Esperiopsis diasolenia
Die spons behoort tot die genus Esperiopsis en tot die familie Esperiopsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
2021 Britse Grand Prix
Renuitslag
Sergio Pérez teken die vinnigste rondte tydens die wedren aan, maar ontvang nie 'n ekstra punt daarvoor nie, omdat hy nie onder die top tien geëindig het nie.
Ferraria macrochlamys
Daar is drie subspesies:
Stut
'n Stut is 'n spelerposisie in rugby. Die nommer 1 staan as die loskopstut bekend en die nommer 3 as die vaskopstut.
Die twee stutte “stut” die haker in die skrum. Hulle vorm deel van die voorste ry van die skrum en druk teen die opposisie se stutte. Die loskopstut is aan die linkerkant van die haker geposisioneer en sy kop is aan die buitekant van die skrum wanneer dit inskakel. Die vaskopstut is regs van die haker met sy kop tussen die opposisie-haker en die opposisie-loskopstut.
In die skrums moet stutte druk van die slotte en losvoorspelers inneem wat van agter af druk en die opposisie wat teen hulle druk, so hulle is dikwels onder die sterkste spelers in 'n span. Sommige van die meer suksesvolle stutte het kort nekke en breë skouers om hierdie druk te absorbeer asook kragtige bene om die skrum vorentoe te dryf. Aangesien die spel professioneel geword het, kan nie-spesialis stutte of hakers nie in die voorry speel nie.
As 'n span weens afstuur (geel/rooi kaarte) of beserings nie genoeg spesialis-voorryspelers oor het nie, word die skrums 'onbetwis' (dws. geen stoot word in die skrum toegelaat nie en die span wat die bal in die skrum sit, wen dit). Met hul eie skrum is die loskop se rol om die haker 'n vrye uitsig te gee om die bal te kan haak, terwyl die vaskop probeer om die skrum stabiel te hou. Wanneer die opposisie die bal insit, probeer die vaskop om die opponerende haker of loskop te ontwrig, om dit vir hulle moeilik te maak om die bal te wen.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 1 en no. 3 vervang deur onderskeidelik no. 17 en 18 vanaf die reserwebank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen ongeveer die 50ste en 65ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige stutte
'n Paar bekende stutte (almal Springbokrugbyspelers) ter illustrasie:
Traian Vuia
Traian Vuia (Surducul Mic, 17 Augustus 1872 – Boekarest, 3 September 1950) was 'n Roemeense uitvinder en lugvaartpionier wat die eerste eendekkervliegtuig gebou het en wat die eerste suksesvolle aangedrewe vlug in sodanige vliegtuig gemaak het. Sy nooiensvlug het op 18 Maart 1906 plaasgevind en hy het 12 meter ver gevlieg. Sy beste prestasie met hierdie vliegtuig was 'n afstand van 24 meter. Traian Vuia het egter nie daarin geslaag om 'n lang beheerde vlug met die vliegtuig te maak nie.
Begin van sy loopbaan
Nadat hy in 1892 aan die hoërskool in Lugoj gegradueer het, vertrek hy na die politegniese skool in Budapest waar hy sy ingenieursgraad verwerf het. Daarna het hy aansoek gedoen by die Fakulteit Regsgeleerdheid ook in Boedapest waar hy sy doktorsgraad in Mei 1901 behaal het met die proefskrif "Leër en nywerheid, staat en kontrak regimes".
Hy het teruggekeer na Lugoj waar hy sy eerste vliegtuig ontwerp het, wat hy "vliegtuig-motor" genoem het. Omdat hy nie genoeg geld kon insamel om sy ontwerp te bou nie, het hy in 1902 na Parys vertrek om daar finansiers te soek. Maar in Parys het hy veral skeptici raakgeloop. Die Franse teoretikus Victor Tatin, wat self 'n modelvliegtuig in 1879 gebou het, was geïnteresseerd, maar het getwyfel of 'n enjin vir so 'n ontwerp gevind kon word. Vuia se plan is ook by die Académie des Science verwerp. Hulle opmerking was soos volg:
Ten spyte van hierdie verwerping het hy aansoek gedoen om 'n patent vir sy ontwerp. Dit is op 17 Augustus 1903 aan hom toegeken en is op 16 Oktober gepubliseer. Hy het in die winter van 1902/1903 sy masjien begin bou. Hy het ook begin om 'n enjin van sy eie ontwerp vir sy vliegtuig te bou nadat hy terselfdertyd sy finansiële probleme die hoof gebied het. Hy het hierdie enjin in 1904 in Groot-Brittanje gepatenteer.
Eerste eksperimente
Rondom Desember 1905 was Vuia se eerste vliegtuig gereed, die Traian Vuia 1 was 'n hoëenkeldekker wat deur 'n koolstofdioksiedenjin aangedryf is. Die vloeibare koolstofdioksied is in 'n Serpollet-ketel vergas, hierdie brandstoftoevoer het die enjin 'n looptyd van ongeveer drie minute gegee. Hy het Montesson, naby Parys, gekies om sy eerste toetse uit te voer. Eers het hy die masjien laat beweeg, gestroop van sy vlerke, net om vertroud te raak met die kontroles. Op 18 Maart 1906 het hy sy eerste vlugpoging gemaak, nadat die vliegtuig 'n aanloop van ongeveer 50 meter gemaak het, het die vliegtuig opgestyg en oor 'n lengte van ongeveer 12 meter op 'n hoogte van een meter gevlieg voordat dit geland het. Die Britse lugvaarthistorikus Charles Harvard Gibbs-Smith het die vlug beskryf as "die eerste eendekkervliegtuig van 'n moderne konfigurasie", maar nie as 'n "suksesvolle vlug" nie, aangesien die vliegtuig nie in staat was om aaneen te vlieg nie.
Sommige Roemeense entoesiaste beweer dat Vuia se masjien die eerste masjien was wat sonder hulp opgestyg het. Maar die Wright-broers het reeds in 1903 'n suksesvolle vlug gemaak waar die reelings slegs gedien het om die vliegtuig reguit te hou tydens opstyg, die Wright-broers het ook daarin geslaag om 'n beheerde vlug te maak in teenstelling met Vuia.
Na sy vlug in Maart 1906 het Vuia 'n aantal kort vlugte gemaak en sy ontwerp effens gewysig, dit het die Vuia I bis geword, maar dit het geen verskil gemaak nie. In 1907 het hy 'n nuwe vliegtuig, die Vuia II met 'n Antoinette 25 pk-enjin, by die eerste lugvaartskou in Parys uitgestal. Die pionier Alberto Santos-Dumont, wat in 1906 twee suksesvolle vlugte oor Parys gemaak het, het Vuia as 'n bron van inspirasie erken.
Dokumentasie
Vuia het sy eerste gemotoriseerde hop op 18 Maart 1906 gemaak met twee vriende en sy werktuigkundige as getuies. Bewyse van die bestaan van hierdie toets en dié van September 1906 is gebaseer op die briewe wat hy geskryf het aan die tydskrif L'Aérophile, die amptelike tydskrif van die Aéro Club van Frankryk. 'n Ander tydskrif, Flight, het sy vyf-meter-vlug op 8 Oktober 1906 beskryf as sy eerste suksesvolle toets in die lys van pogings tot dusver, wat uit baie lugvaartpioniers bestaan het. ] Nie een van hierdie pogings kwalifiseer as 'n beheerde vlug nie.
Later loopbaan
Tussen 1918 en 1921 het Vuia twee eksperimentele helikopters by die Juvisy- en Issy-les-Moulineaux-vliegvelde gebou. Hy was ook die uitvinder van 'n stoomenjin wat 'n interne druk van 100 atmosfeer kon opbou, hierdie masjien word vandag nog gebruik. Hy het in 1918 'n Franse burger geword en was aktief in die Franse verset tydens die Tweede Wêreldoorlog. In 1950 het hy na Roemenië teruggekeer Op 27 Mei 1946 is Traian Vuia 'n erelid van die Roemeense Akademie gemaak. Hy word in die Bellu-begraafplaas in Boekarest begrawe.
Timişoara Internasionale Lughawe Traian Vuia (TSR), Roemenië se derde grootste lughawe, dra sy naam.
Komeet Hale-Bopp
Komeet Hale-Bopp (amptelik C/1995 O1) is een van die bes waargenome komete van die 20ste eeu en een van die helderstes wat in baie dekades gesien is. Dit het verskeie rekords verbeter.
Alan Hale en Thomas Bopp het die komeet apart op 23 Julie 1995 ontdek voordat dit met die blote oog sigbaar geword het. Dit is moeilik om die helderheid van nuwe komete met enige mate van sekerheid te voorspel, maar Hale-Bopp het die beste verwagtinge oortref toe dit op 1 April 1997 sy perihelium (naaste afstand aan die Son) bereik met 'n skynbare magnitude van -1,8. Dit was vir 'n rekord van 18 maande met die blote oog sigbaar danksy sy enorme komeetkern. Dit was twee keer so lank as die Groot Komeet van 1811, die vorige rekordhouer. Hale-Bopp is dus die Groot Komeet van 1997 gedoop.
Hale-Bopp het waarskynlik sy vorige, en eerste, perihelium in Julie 2215 v.C. bereik, toe dit in Antieke Egipte sigbaar sou wees. Die komeet was dalk vroeg in Junie dié jaar byna in 'n botsing met Jupiter betrokke, en dit het dalk sy wentelbaan drasties verander. In April 1996 het die komeet weer baie naby aan Jupiter af verbybeweeg, naby genoeg dat sy wentelbaan aansienlik deur die planeet se swaartekrag beïnvloed kon gewees het.
Daar is 'n klein kans dat Hale-Bopp eindelik 'n sonskeerderkomeet sal word. Dit sal dan uiters helder wees en kan selfs in stukke opbreek.
Hale-Bopp is nog verskeie kere gesien nadat dit nie meer met die blote oog sigbaar was nie. Die laaste keer was in 2022, toe dit deur die James Webb-ruimteteleskoop waargeneem is terwyl dit 46,2 AE van die Son af was.
Ontdekking
Die komeet is op 23 Julie 1995 onafhanklik deur twee waarnemers, Alan Hale en Thomas Bopp, albei van die VSA, ontdek.
Hale het baie honderde ure vergeefs na nuwe komete gesoek en het bekende komete by sy huis in Nieu-Mexiko gevolg toe hy net ná middernag op Hale-Bopp afkom. Die komeet het 'n skynbare magnitude van 10,5 gehad en was naby die bolswerm M70 in die sterrebeeld Boogskutter. Hale het eers seker gemaak daar is geen ander diepruimtevoorwerpe naby M70 nie en toe 'n boek van bekende komete geraadplaag. Hy het uitgevind daar is geen in dié deel van die lug nie. Nadat hy seker gemaak het die voorwerp beweeg met betrekking tot die agtergrondsterre, het hy die Central Bureau for Astronomical Telegrams, die liggaam waar sterrekundige ontdekkings uitgeklaar word, gekontak.
Vroeë waarneming
Hale-Bopp se wentelposisie is bereken as 7,2 AE van die Son af, tussen Jupiter en Saturnus, en baie verder van die Aarde af as enige vorige komeet wat deur amateurs ontdek is. Die meeste komete op dié afstand is uiters dof en toon geen merkbare aktiwiteit nie, maar Hale-Bopp het reeds 'n sigbare koma gehad. 'n Foto wat voor die ontdekking, in 1993, by die Anglo-Australian Telescope geneem is, wys die toe nog onopgemerkte komeet sowat 13 AE van die Son af, 'n afstand waarop die meeste komete onwaarneembaar is. (Halley se Komeet was meer as 100 keer dowwer op dieselfde afstand van die Son af.) Ontledings het later daarop gedui die komeetkern is 60±20 km breed, sowat ses keer so groot as Halley se Komeet.
Perihelium
thumb|links|180px|Die komeet was asemrowend vroeg in 1997.
Hale-Bopp het in Mei 1996 met die blote oog sigbaar geword, en hoewel sy tempo van verheldering in die laaste helfte van dié jaar aansienlik afgeneem het, was wetenskaplikes steeds versigtig optimisties dat dit baie helder sou word. In Desember was dit te naby met die Son opgelyn om waarneembaar te wees, maar toe dit in Januarie 1997 weer verskyn, was dit reeds helder genoeg dat enigiemand wat op die uitkyk daarvoor was, dit kon sien, selfs in groot stede met ligbesoedeling.
thumb|Sterrekaart met tussenposes van 14 dae aangedui. Die internet was in dié tyd 'n groeiende verskynsel. Talle webtuistes wat die komeet gevolg en daagliks foto's van oor die wêreld geplaas het, het uiters gewild geword. Die internet het 'n groot rol gespeel om 'n ongekende belangstelling onder die publiek aan te wakker.
Terwyl die komeet nader aan die Son beweeg het, het dit steeds al hoe helderder geword en in Februarie 1997 het dit 'n skynbare magnitude van 2 gehad. Die twee sterte kon onderskei word: Die blou gasstert het weg van die Son gewys en die gelerige stofstert het die komeet se wentelbaan gevolg. Op 9 Maart het 'n sonsverduistering daartoe gelei dat waarnemers in China, Mongolië en Oos-Siberië die komeet in die daglig kon sien. Hale-Bopp was op 22 Maart 1997 op sy naaste aan die Aarde: 1,315 AE.
Net ná sy perihelium op 1 April 1997 het die komeet in 'n asemrowende gesig verander. Dit was helderder as enige ster in die lug buiten Sirius, en sy stofstert het oor 40-45 grade in die lug gestrek.
Die komeet was elke aand sigbaar 'n hele tyd voordat dit heeltemal donker geword het, en terwyl baie groot komete baie na aan die Son is met perihelium, was Komeet Hale-Bopp die hele nag sigbaar aan waarnemers in die Noordelike Halfrond.
Ná perihelium
Ná sy perihelium het die komeet in die Suidelike Halfrond inbeweeg. Daar was die komeet nie so indrukwekkend vir waarnemers nie, maar hulle kon in die tweede helfte van 1997 sien hoe dit geleidelik dowwer word. Die laaste waarneming met die blote oog was in Desember 1997, wat beteken die komeet was 569 dae, of sowat 18 en 'n half maande, sonder optiese hulp sigbaar. Die vorige rekord is opgestel deur die Groot Komeet van 1811, wat sowat nege maande met die blote oog sigbaar was.
Hale-Bopp is weer in Desember 2010 gesien, toe dit 30,7 AE van die Son af was, en in 2012 op 33,2 AE van die Son af. Die James Webb-ruimteteleskoop het Hale-Bopp in 2022 waargeneem, toe dit 46,2 AE van die Son af was.
Veranderings in die wentelbaan
Hale-Bopp het waarskynlik sy vorige perihelium 4 200 jaar gelede bereik, in Julie 2215 v.C. Hy was toe na raming op sy naaste 1,4 AE van die Aarde af en kon tydens die 6de Dinastie in Antieke Egipte sigbaar gewees het, tydens die bewind van farao Pepi II. Pepi se piramide by Saqqara bevat 'n teks wat verwys na 'n "nhh-ster" as 'n metgesel van die farao in die hemel, waar nhh die hiëroglief vir "lang hare" is.
thumb|240px|links|Hale-Bopp met sy perihelium op 1 April 1997. Die komeet kon vroeg in Junie 2215 v.C. 'n amperbotsing met Jupiter gehad het, wat moontlik sy wentelbaan drasties verander het. Dié jaar het dit dalk sy eerste reis deur die binneste Sonnestelsel deurgemaak van die Oortwolk af. Die komeet se huidige wentelbaan is feitlik loodreg met dié van die sonnebaan, en hy sal selde weer naby een van die planete kom. In April 1996 het die komeet egter binne 0,77 AE van Jupiter af verbybeweeg, naby genoeg dat sy wentelbaan aansienlik deur die planeet se swaartekrag beïnvloed kon gewees het. Die komeet se wentelbaan is baie verkort tot 'n periode van rofweg 2 399 jaar, en dit sal omstreeks 4385 weer na die binneste Sonnestelsel terugkeer.
Sy grootste afstand van die Son (afelium) sal sowat 354 AE wees, wat van sowat 525 AE verminder is.
Die geraamde moontlikheid dat Hale-Bopp die Aarde kan tref tydens een van sy besoeke aan die binneste Sonnestelsel is baie klein, sowat 2,5×10-9 per wentelbaan. As aangeneem word dat die komeetkern sowat 60 km breed is, sal die gevolge van so 'n botsing apokalipties wees. Weissman bereken die deursnee konserwatief op 35 km; met 'n geraamde digtheid van 0,6 g/cm3 en 'n komeetmassa van 1,3×1019 g. In die geval van 'n botsing teen 52,5 km/s, kan die impak 1,9×1032 erg of 4,4×109 megaton wees, sowat 44 keer so intensief as die botsing wat vermoedelik die Kryt-Paleogeen-uitwissing veroorsaak het.
Wetenskaplike resultate
Vanweë die enorme grootte van sy kern, het sterrekundiges Komeet Hale-Bopp intensief waargeneem tydens sy perihelium, en verskeie belangrike vorderings in komeetwetenskap het hieruit voortgevloei. Die stofvervaardigingstempo van die komeet was baie hoog (tot 2,0 kg/s), wat die binneste koma opties dig kon gemaak het. Gebaseer op die eienskappe van die stofkorrels – 'n hoë temperatuur, hoë albedo en sterk 10 μm-silikaatvrystellings – het die wetenskaplikes afgelei die stofkorrels is kleiner as dié wat by enige ander komeet waargeneem is.
Hale-Bopp het die hoogste lineêre polarisasie getoon van enige komeet. So 'n polarisasie is die gevolg van sonstraling wat verstrooi word deur die stofdeeltjies in die koma van die komeet en hang af van die aard van die korrels. Dit bevestig verder dat die stofkorrels in Hale-Bopp se koma kleiner as dié van enige ander komeet is.
Natriumstert
thumb|200px|Komeet Hale-Bopp se neutrale natriumstert (die reguit stert links bo die kern).
Een van die merkwaardigste ontdekkings was dat die komeet 'n derde soort stert het. Benewens die bekende gas- en stofstert, het Hale-Bopp ook 'n dowwe stert van natrium gehad wat net sigbaar was deur sterk instrumente met die nodige filters. Natriumvrystellings is al by ander komete gesien, maar nie komende van 'n stert nie. Hale-Bopp se natriumstert het bestaan uit neutrale atome (nie ione nie), en was tot sowat 50 miljoen kilometer lank.