cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Europa
Demografie
Ná die laaste kouetydperk het talle volksgroepe hulle in Europa gevestig en oor die eeue met mekaar vermeng. Die Christelike beskawing (met Rooms-Katolieke, Protestante en Ortodokse) vorm die basis vir die oorgrote meerderheid van Europese kulture.
Ernstige akute respiratoriese sindroom
]] Tussen November 2002 en Julie 2003 het 'n uitbraak van Ears in suidelike China wêreldwyd 8 098 gevalle tot gevolg gehad, waaraan 774 in 17 verskillende lande dood is ('n sterftesyfer van 9,6%), waarvan die meeste gevalle in vasteland-China en Hongkong. Aan die einde van 2017 het Chinese wetenskaplikes die virus opgespoor deur middel van sivetkatte as tussenganger van grotbewoner-vlermuise in die Yunnanprovinsie.
Sedert 2004 is geen gevalle van Ears meer wêreldwyd aangemeld nie. Die verwante virus SARS-CoV-2 is egter die oorsaak van die voortdurende wêreldwye Koronaviruspandemie sedert 2020.
Europa
Demografie
Europa is 'n dig bevolkte en verstedelikte vasteland. Sy nywerheidsgebiede word deur 'n baie hoë bevolkingsdigtheid van tussen 250 en meer as 1 000 inwoners per km² gekenmerk, veral dele van die Verenigde Koninkryk, Noord-Frankryk en Duitsland, Nederland, Noord-België, Noord-Italië, Opper-Silesië in Suidwes-Pole en dele van Oekraïne. Daarenteen is die bergstreke, Noord- en Oos-Europa met soms minder as 10 inwoners per km² yl bevolk. Die digbevolkste land in Europa (en in die wêreld) is die mikrostaat Monaco.
Politiek
Die politieke kaart van Europa is aansienlik afgelei van die herorganisasie van Europa na die Napoleontiese Oorloë in 1815. Die heersende vorm van regering in Europa is parlementêre demokrasie, in die meeste gevalle in die vorm van 'n republiek. In 1815 was die heersende vorm van regering nog steeds die monargie. Europa se oorblywende elf monargieë (behalwe die mikrostaat van Vatikaanstad) is grondwetlike monargieë.
Europese integrasie is die proses van politieke, wettige, ekonomiese (en in sommige gevalle sosiale en kulturele) integrasie van Europese lande, aangesien dit voortgesit word deur die magte wat die Raad van Europa geborg het sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Die Europese Unie is, sedert sy stigting in 1993, die fokus van ekonomiese integrasie op die kontinent. Meer onlangs is die Eurasiese Ekonomiese Unie tot stand gebring as 'n eweknie wat uit voormalige Sowjetstate bestaan.
27 Europese lande is lede van die politiek-ekonomiese Europese Unie, 26 van die grensvrye Schengen-gebied en 19 van die monetêre unie Eurosone. Onder die kleiner Europese organisasies is die Nordiese Raad, Benelux, die Baltiese Vergadering en die Visegrád-groep.
Ekonomie
In die 19de eeu het Europa danksy die nywerheidsomwenteling, wat sy aanvang in Engeland geneem en later oor die hele vasteland uitgebrei het, die leidende rol in die wêreldekonomie gespeel. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Europa se ekonomiese struktuur as gevolg van die vasteland se verdeling in markekonomieë (in Wes-Europa) en sosialistiese plan-ekonomieë (in Oos-Europa) ingrypend verander. Hierdie verdeling is eers met die politieke omwenteling van 1989/90 geleidelik oorkom.
'n Verskeidenheid instellings en organisasies, soos die Europese Vryehandelsone EFTA en die Europese Ekonomiese Gemeenskap EEG (die huidige Europese Unie) bygedra tot Europa se vinnige ekonomiese groei wat in baie dele van die kontinent tot in die 1970's en 1980's voortgeduur het. Kenmerkend vir Europa se ekonomie is die sterk handelsbande met ander wêrelddele.
Die Europese landbousektor is grotendeels gemeganiseer en produseer groot oorskotte. Belangrike agrariese produkte van Europa sluit graan, aartappels, suikerbeet en voerplante asook bees-, vark- en skaapvleis. Italië en Frankryk is ook op wêreldvlak die beduidendste wynprodusente.
Europa het 'n wye verskeidenheid natuurlike hulpbronne, alhoewel die ontginning tans stagneer of afneem. So word weens die sterk vraag na ru-olie en aardgas minder steenkool ontgin. Daar is belangrike voorkomste van bruinkool, ystererts, kalisoute en metale. Groter olievelde word in die Noordsee, in Rusland en Roemenië aangetref, terwyl aardgas veral in 'n aantal Wes-Europese lande ontgin word.
Europa is die tweede grootste nywerheidsmag ter wêreld ná Noord-Amerika. Sy nywerhede het aanvanklik veral in gebiede met beduidende natuurlike hulpbronne ontwikkel – hierdie streke is tot vandag die mees digbevolkte dele van die vasteland. Ander belangrike industriële sentrums het in seehawens, groot handelstede en ander nedersettings langs handelsroetes ontwikkel. Hier word onder meer verwerkende nywerhede, tekstiel- en metaalfabrieke, masjienbou, elektriese-, papier- en voedselnywerhede asook drukkerye aangetref. Die vervaardiging van plastiek en elektroniese goedere toon sterk groei.
Rasionalisering en die verskuiwing van werksgeleenthede na ekonomieë met laer kostestrukture het in dele van Europa tot grootskaalse deïndustrialisasie en die groei van tersiêre bedrywe gelei wat produksie-georiënteer (navorsing, besigheidsadvies, advertensiebedryf en ander) of verbruikers-georiënteer (opleiding, vryetydsaktiwiteite en vermaak) kan wees.
Met die Verdrag van Maastricht het in 1999 aanvanklik twaalf lidstate van die Europese Unie saamgesluit om 'n monetêre unie te vorm. Vanaf 1 Januarie 2002 is Euro-banknote en -muntstukke ingevoer. Die Europese geldeenheid is tans die wettige betaalmiddel in 16 EU-lidlande en ses ander Europese state.
Ute spiculosa
Ute spiculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Ute en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Dendy.
Liggewendheid
Liggewendheid (ook luminositeit of ligsterkte genoem) is gewoonlik ’n aanduiding van helderheid. Verskillende vakgebiede definieer dit verskillend na gelang van wat gemeet word.
In sterrekunde is liggewendheid die totale hoeveelheid energie wat ’n ster of ander hemelliggaam uitstraal in SI-eenhede van joules per sekonde, of watt. ’n Watt is 'n eenheid van krag en net soos ’n gloeilamp word die Son in watts gemeet. Dit het ’n totale kraglewering van 3,846 x 1026 W. Dié waarde word gebruik as ’n basiese meeteenheid in sterrekunde en word aangedui as 1 sonligsterkte, of 1 L☉. Ander begrippe word ook gebruik vir liggewendheid, soos skynbare en absolute magnitude. Eersgenoemde is die helderheid van ’n hemelliggaam soos van die Aarde af gesien by sigbare golflengtes en laasgenoemde die werklike ligsterkte teen ’n vasgestelde afstand van 10 parsek by sigbare golflengtes. Die bolometriese magnitude is die totale kraglewering oor die hele elektromagnetiese spektrum.
Ligsterkteformule
Die Stefan-Boltzmann-vergelyking toegepas op 'n swart liggaam ('n geïdealiseerde voorwerp wat perfek ondeursigtig is en nie weerkaats nie) gee die waarde vir helderheid vir 'n swart liggaam:
Kobus Lombard
Kobus Lombard (gebore as Johannes Vermeulen) is ’n Afrikaanse digter.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
waar A die area is en σ die Stefan-Boltzmann-konstante, met 'n waarde van 5,670373(21)×10−8 W m−2 K−4
Gila Gamliel
Gila Gamliel, Hebreeus: גילה גמליאל, (gebore 24 Februarie 1974 in Gedera) is 'n Israelse politikus wat aan die politieke party Likoed behoort.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
Stel jou 'n puntbron van lig voor van helderheid L wat ewe veel uitstraal in alle rigtings. 'n Hol sfeer gesentreerd om hierdie puntbron se hele binne-oppervlak sal verlig wees. Indien die radius van die sfeer toeneem, sal die oppervlakte ook vergroot, en die konstante helderheid sou meer oppervlakte moes verlig, wat sal lei tot 'n afname in waargenome helderheid.
Gila Gamliel
Van 2003 tot 2006 was sy 'n lid van die Knesset gewees, die volksverteenwoordiging van Israel. Sedert 2009 is sy weer 'n lid van die Knesset. Van 2005 tot 2006 was sy adjunk-minister vir landbou en platteland in die Sharon II-kabinet gewees. Van 2009 tot 2013 was sy weer adjunk-minister gewees, hierdie keer vir jeugdiges, studente en vroue in die Netanyahu II-kabinet. Van 2015 tot 2020 was sy minister van Ouere in die Netanyahu IV-kabinet (in Augustus 2015 verander in minister van Sosiale Gelykheid) gewees. Van 2020 tot 2021 was sy minister van Omgewingsbeskerming in die Netanyahu-Gantz-kabinet. Sedert 2023 is sy minister van Inligtings in die Netanyahu VI-kabinet.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
waar
Gila Gamliel
Gamliel het Midde-Oosterse geskiedenis en filosofie aan die Ben-Gurion Universiteit van die Negev studeer en was die voorsitter van die studenteraad gewees. Later het sy ook in die regte gestudeer aan die Ono Academic College en die Bar-Ilan Universiteit.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
Die oppervlakarea van 'n sfeer met radius r is, dus vir sterre en vir ander puntbronne van lig, is:
Gila Gamliel
Gila Gamliel is vir die tweede keer getroud en woon in Tel Aviv.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
waar r die afstand van die waarnemer na die ligbron is.
Daar is getoon dat die helderheid van 'n ster L (as aanvaar word dat die ster 'n swart liggaam is, wat 'n goeie benadering is) ook verwant aan die temperatuur T en radius R van die ster is deur die vergelyking:
Kobus Lombard
Lewe en werk
Johannes Vermeulen is op 28 Oktober 1952 te Waterval-Boven gebore, as die buite-egtelike kind van Aletta Johanna Vermeulen. Sy is op 13 Februarie 1927 op Gansbaai gebore as die dogter van Johannes en Susanna Vermeulen. Ná skool op Wolmaransstad ondergaan sy opleiding as verpleegster, onder andere in die Kaap, en word dan ’n verpleegster in Johannesburg. Hier ontmoet sy ’n man van Griekse afkoms en raak swanger. Haar ouers weier dat sy die kind hou en sy teken hom af, sodat hy in die Maria Klopper Kinderhuis in Johannesburg opgeneem word. In 1954 word hy aangeneem deur die Lombard-gesin van Gobabis in Namibië en hy word groot as Kobus Lombard. Hy gaan skool in Windhoek waar hy aan die Hoërskool Jan Möhr matrikuleer en dan sy verpligte diensplig in die Suid-Afrikaanse Lugmag uitdien. Hy studeer later verder in die Sielkunde aan die Universiteit van Stellenbosch, waarna hy drie jaar in Kaapstad werk. Dan keer hy in 1980 terug na Namibië en word opleidingsbestuurder by die Stadsraad van Windhoek. Hy is getroud met Zouna Joubert.
Aangesien hy van jongs-af weet dat hy ’n aangenome kind is, doen hy naarstiglik navraag om sy biologiese ouers te probeer opspoor. Eers laat in die negentigerjare slaag hy daarin om “wederregtelik” sy aannemingslêer onder oë te kry, waarin hy vir die eerste keer sy oorspronklike naam en sy moeder se volle name te wete kom, asook dat hy op Waterval-Boven gebore is. Sy soektog ter plaatse lewer egter niks op nie. In Julie 2003 kontak hy vir Johan Vermeulen, wat op daardie tydstip advertensies in koerante plaas in verband met sy genealogiese navorsing van die Vermeulens. Hoewel die versoek buite die bestek van die navorsing val, doen Johan op sensitiewe wyse navraag na ’n moontlike buite-egtelike kind en slaag daarin om uit te vind wie Kobus se biologiese moeder was. Nadat sy die kind moes oorgee vir aanname, het sy ’n senu-ineenstorting en beland in ’n inrigting. Na haar ontslag trou sy met Hennie Cloete en die egpaar het vier kinders, twee seuns (Andries en Johannes) en twee dogters (Susanna en Aletta). Sy is op 8 Mei 1979 op Senekal oorlede, waar sy ook begrawe is. Kobus het hierna met sy halfbroers en halfsusters en sy enigste oorlewende tante kontak gemaak en ’n hegte familieband gebou met mense van wie se bestaan hy voorheen glad nie bewus was nie.
Skryfwerk
“Geknipte naelstring ” bevat veral verse waar die soeke na sy biologiese moeder oorheers. Baie van die gedigte getuig oor sy Christelike geloof en die bundel bevat ook treffende natuurgedigte. Die bundel bevat vyf afdelings, waarvan die eerste gaan oor ervarings tydens die kinderjare. Die tweede afdeling bevat godsdienstige verse en ’n soeke na sin, terwyl afdeling drie indrukke van die omgewing bevat, of dit nou Windhoek, Distrik Ses of die Otjihaavara-rivier is. Dan volg liefdesgedigte waarin beskryf word hoe ’n oujongkêrel ’n eggenoot word. Die slotafdeling behandel blindheid, wat dan oorgaan in herinneringsbeelde en ander maniere van sien. Hierdie bundel is in 2003 op die kortlys vir die Ingrid Jonker-prys.
“Tussen wysvinger en duim” verwys na die vashou van die potlood waarmee die digter taal in swart op wit wil vasvang. In bedrieglik eenvoudige verse word gedig oor mense uit verskillende lae van die Namibiese samelewing, vanaf die eenvoudige werkers tot die vernames. Sentraal in die bundel is die twee afdelings wat aan sy moeders opgedra is. Op aangrypende wyse word die liefde vir sy aanneemma verwoord en die verlange na die biologiese ma wat hy nooit geken het nie. Weereens bevat die bundel ook etlike godsdienstige gedigte, terwyl jeugherinneringe, ’n passie vir skryf en die natuur ook deurlopende temas is.
“Vlerke vir my houteend” se titel verwys na vlerke wat nutteloos is en nie kan vlieg nie, maar dan ook na die poging tot getroue weergawe van die oorspronklike. Soortgelyke temas as sy vorige bundels kom hierin voor, soos godsdienstige verse en veral persoonlike godsdiensbelewing, en die Namibiese natuur en landskappe, terwyl hy hier ook ’n aantal gedigte oor die digterskap insluit. Die bundel word in vier genommerde afdelings verdeel. Die eerste afdeling bevat gedigte oor die Namibiese ervaring en beskrywing, asook Christelike geloofsworsteling en geloofsbelydenis. Hier is “Klokkespel” ’n hoogtepunt met sy uitbeelding van die gelowige as gebruiksartikel in God se hande. Die tweede afdeling behandel die digterskap, met veral die titelgedig (“Vlerke vir ’n houteend”) wat op treffende wyse die woordambag uitbeeld in die simboliese maak van vlerke vir die onafgewerktehouteend. “Taal” beskryf die noodsaak om binne die gedig die taal op so ’n manier aan te wend dat dit die tasbare belewenis in woorde moet laat lewe, terwyl “Ek maak versies, Enos” op bekoorlike wyse die eie digterskap in perspektief plaas. Naas treffende verse bevat hierdie afdeling, wat veral weens die tematiek suiwer beelding vereis, enkele gedigte wat mank gaan aan vergesogte en onsuiwer beelding. In die derde afdeling word die plattelandse mens se ontuisheid in die stad verwoord, met verder weer enkele verse oor Namibië en die persoonlike geloofsbelewenis. Die geharde kameeldoring word meermale in die bundel gebruik as beeld van die geharde inwoners van Namibië, met “Kameeldoring” wat die lewenslange verwantskap tussen die mens en boom mooi illustreer. Die kort slotafdeling beskryf die gemis aan ’n vervullende verhouding met die afwesige biologiese ma, met veral “Ma se erflating” wat die gemis mooi kristalliseer.
“Skadu oor die sonwyser ” se titel suggereer die naderende nag en dus ook die dood, wat ’n vername tema in hierdie bundel is. Die gedigte sluit in tematiek ook aan by sy vorige bundels, met gedigte wat handel oor die moeder-en-kind verhouding, die digterlike ambag en die Namibiese landskap en sy mense. Veral die slotvers,  “Gobabis”, tref met vermenslikte eienskappe en met teenstelling tussen die voorkoms van ouderdom en die reuk van jeug. “Sondagskool” is aangrypend, met die volwassene wat troos put uit dit wat die kind uit die Bybel leer. Dit is veral die godsdiens wat knap verwoord word, soos “Kerkganger in Rundu”, wie se Bybel in voorkoms herinner aan Christus. “Tentwoning” beklemtoon die tydelikheid van die mens se verblyf op aarde. In die derde afdeling word die kind wat afgeteken word vir aanneming verken, met al die onbeantwoorde vrae en trauma hieraan verbonde. Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek” en “As die son kom oogknip”.
Liggewendheid
Ligsterkteformule
waar σ die Stefan-Boltzmann-konstante is: 5.67 W·m-2·K-4.
Gedeel deur die son se helderheid L_{\odot} en kanselleer konstantes, word die volgende verwantskap gekry:
waar R_{\odot} en T_{\odot} die radius en die temperatuur van die son onderskeidelik is.
Vir sterre op die hoofreeks is helderheid ook soos volg verwant aan die massa van die ster:
Die eksponent (3,9) is as gevolg van donker materie. Indien daar nie donker materie was nie, moes:
Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit
Die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit is een van die agt metropolitaanse munisipaliteite in Suid-Afrika.
Nedersettings in die munisipaliteit
Tydens die sensus van 2011 is die munisipaliteit in die volgende nedersettings verdeel:
Nota: Slegs die digsbevolkte gebiede word aangedui
Hospitale
Die ondergenoemde hospitale word in die munisipale gebied aangetref:
Johannes Rudolph Albertyn
Ds. Johannes Rudolph Albertyn (vroeër "Albertijn" geskryf, Paarl, 8 Maart 1847 – Wellington, 17 Junie 1920) was een van die talentvolste predikante en een van die mees gevierde kanselredenaars in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Opleiding en gesinslewe
Albertyn was die seun van ds. P.K. Albertyn, van 2 Maart 1845 eerste vaste predikant van die NG gemeente Swartberg (Prins Albert) en van 1851 tot 1870 leraar van die NG gemeente op Caledon. J.R. Albertyn ontvang sy skoolopleiding aan die Paarl Gimnasium en sy naskoolse opleiding aan die Kweekskool op Stellenbosch. Hy trou op 15 November 1871 met Margaretha (Maggie) Louw, een van sewe dogters van Adriaan Louw en Charlotte Herold van die Paarl wat met 'n predikant getrou het. Die sewe Louw-dogters was: 1. Maria Magdalena (Miemie) met prof. Nicolaas Hofmeyr; 2. Louisa Adriana (Wiesie) met ds. Arend Hermanus Hofmeyr van Hanover; 3. Margaretha Johanna (Maggie) met ds. Johannes Rudolph Albertyn; 4. Catharina Johanna (Kitty) met ds. George Murray; 5. Johanna Hendrina met prof. C.F.J. Muller; 6. Charlotte met ds. J.C. Truter; 7. Susanna Maria met ds. P.G.J. Meiring. Ds. Albertyn se seun Adriaan Louw Albertyn was 'n skrywer.
St. Stephen's
Hy dien van 1872 tot 1874 as leraar van die NG gemeente St. Stephen's in Kaapstad, ná die oordrag van die NG gemeente Stockenström aan die destydse Sendingkerk die enigste bruin gemeente in die NG Kerk. Hierna besoek hy die V.S.A. waar hy onder die invloed kom van die evangelis Moody. Met sy terugkeer belê hy 'n predikante-konferensie en hieruit word gemeentelike konferensies belê wat uitloop op spesiale evangelie-prediking. Ná sy ernstige siekte en herstel word hy ook aan die einde van sy lewe een van die eerste evangelie-predikers.
Middelburg, Kaap
Sy eerste voltydse aanstelling is in die NG gemeente Middelburg, Kaap, waar hy bly tot hy in 1883 'n beroep aanneem na die NG gemeente op Riversdal. Hier het hy 'n omwenteling veroorsaak in die manier waarop NG gemeentes Nagmaal gebruik het. In die eerste sowat 250 jaar van die Hollandse Kerke se bestaan in Suid-Afrika, soos trouens in alle Gereformeerde Kerke, was dit die gebruik om die brood en wyn by aparte Nagmaalstafels voor die kansel uit te deel. Die Nagmaalgangers, mans en vroue afsonderlik, het uit die banke opgestaan, plek ingeneem aan die tafel en nadat hulle bedien is, het hulle weer in die banke gaan sit om gevolg te word deur ander aan die tafel. So is met verskillende tafels aangegaan totdat almal bedien is. Die heen en weer lopery was nie juis stigtelik nie en as daarby in gedagte gehou word dat by elke tafelbediening 'n aparte "tafeltoespraak" deur die predikant gelewer is, spreek dit vanself dat so 'n Nagmaaldiens maklik drie ure kon aanhou.
Johannes Rudolf Albertyn
Dr. Johannes Rudolf Albertyn (Riversdal, 6 Augustus 1878 - Kaapstad, 14 November 1967) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en 'n kenner op die gebied van armesorg en welsyn.
Johannes Rudolph Albertyn
Middelburg, Kaap
Algaande is daar toe weggedoen met die ou gebruik en oorgegaan tot die gesamentlike en gelyktydige bediening van almal aan een gemeenskaplike "dis", naamlik die banke. Die heel eerste gemeente in die NG Kerk wat hierdie nuwe gebruik ingevoer het, was Riversdal waar ds. Albertyn dit in Januarie 1888 ingevoer het. Hy is van verskillende kante af hieroor aangeval en baie het beweer dat dit "onbybels en ongereformeerd" sou wees. Op die Kaapse Sinode van 1890 was dit 'n warm strydvraag en met meerderheid van stemme besluit die sinode: "Elke gemeente sal hul manier van die bediening van die Avondmaal behou soos hulle oordeel tot die meeste stigting sal dien, mits die uitwendige seremonies, voorgeskrewe in Gods Woord, nie verander nie en alle bygeloof vermy word."
Johannes Rudolf Albertyn
Albertyn behaal die BA-graad aan die Hugenote-universiteitskollege op Wellington in 1899 en daarna die graad BD aan die Princeton-universiteit in Amerika. Van 1906 tot 1926 is hy leraar van die NG gemeente Willowmore, waar hy hom beywer vir die opvoeding van behoeftige kinders, en van 1926 tot 1936 leraar van die NG gemeente Kimberley, waar hy werk om verarmde gesinne op te hef.
Johannes Rudolph Albertyn
Wellington
Toe dit in 1892 vir die kerkraad van die NG gemeente Wellington blyk dat dr Andrew Murray weens verswakte kragte en veelvuldige arbeid nie langer die gemeente na wens en soos dit behoort kon bearbei nie, beroep hulle ds. Albertyn. So word hy as tweede leraar van die gemeente bevestig op 1 Desember 1892. In groot liefde en harmonie het dié twee predikante 14 jaar lank saamgewerk. Deur sy getroue arbeid en ernstige prediking, skryf eerw. Andries Dreyer sewe jaar ná sy dood, het ds. Albertyn die hart van die gemeente gewen. Sy bediening het in 'n besonder mate die kenmerk van evangelisasiewerksaamheid gedra. Intussen het hy tydens die Anglo-Boereoorlog die krygsgevangenis op St. Helena en Bermuda besoek.
Johannes Rudolf Albertyn
Van 1936 tot 1949 dien hy as algemene armesorgsekretaris van die Nederduitsch Hervormde of Gereformeerde Kerk in Transvaal en van 1949 tot 1956 sekretaris van die Federale Armesorgraad, wat hy in 1933 gestig het. Hy was ook van 1928 tot 1932 lid van die Carnegie-kommissie van Ondersoek na die Armblankevraagstuk. Die nasionale kongres in 1934 oor die verarming van blankes is deur sy toedoen gehou. As voorsitter van die Kommissie van Ondersoek oor Stadstoestande (1945-'47), skryf hy die verslag Kerk en stad, wat 'n standaardwerk geword en meer as een uitgawe beleef het.
Johannes Rudolph Albertyn
Wellington
duimnael|230px|links|Ds. J.R. Albertyn omstreeks 1880.
Johannes Rudolf Albertyn
In 1960 volg die publikasie van nog 'n ondersoek, Land en stad. Albertyn het ook 'n magdom artikels vir verskeie joernale geskryf. In 1948 ken die Universiteit van Pretoria 'n eredoktersgraad aan hom toe. Nog 'n eerbewys was toe die kerkraadslede van die Bosveldgedeelte van die NG gemeente Waterberg-Noord in 1944 uit drie voorgestelde name Albertyn kies as die naam van die gemeente wat op die afstigtingsvergadering op 14 Oktober 1944 op Hoornbosch in die huidige provinsie Limpopo gestig is. Dit was nadat dr. Albertyn soveel vir die afstigting van dié destyds hulpbehoewende gemeente beteken het. Vandag is Ellisras die kern van die gemeente.
Johannes Rudolph Albertyn
Aftrede
Hy het in 1910, vier jaar ná dr. Murray, afgetree. Die Wellingtonse kerkraad het 'n resolusie aangeneem wat lui: "Die kerkraad spreek hiermee sy diepe leedwese uit dat ds. Albertyn deur swak gesondheid genoodsaak is om die herderstaf neer te lê ná 'n vrugbare dienstyd van byna 40 jaar in die evangeliebediening, waarvan 18 jaar in die midde van dié gemeente deurgebring is. Ons dank die Here vir wat sy dienskneg onder ons was en gedoen het; vir sy geseënde prediking van die Woord en vir sy Godsalige wandel. Ons gee God die eer vir wat ds. Albertyn vir die Kerk in die algemeen kon doen, veral op die gebied van die evangelieprediking en die sending. Ons sou hom graag langer wou behou, dog ons berus in God se alwyse weg met hom en met die gemeente. Ons verheug ons dat hy in ons midde gaan bly woon, en bid hom 'n geseënde en nuttige rustyd toe (Kerkraadsnotule van 4 Oktober 1910, uit die Hollands vertaal)."
Johannes Rudolf Albertyn
Albertynshof in Kimberley, wat vroeër as Newton bekendgestaan het, is na hom genoem nadat die inwoners van die township verskuif en die krotbehuising "opgeruim" is.
Johannes Rudolph Albertyn
Dood
Op 17 Junie 1920 is ds. Albertyn in die ouderdom van 74 op Wellington oorlede. Dreyer skryf: "In al die gemeentes wat hy bedien het, het hy homself bewys 'n ywerige sielsoeker te wees en vele siele is deur sy besielende prediking en troue herderlike arbeid tot lig en tot saligheid gekom."
In De Kerkbode van 8 Julie 1920 skryf prof. John du Plessis: "Ds. Albertyn was 'n man van buitengewone gawes. Hy het 'n voorkoms en 'n houding gehad wat eerbied afgedwing het. Hy het 'n pragtige stem gehad, wat sonder die minste inspanning die grootste kerkgeboue en vergadersale kon vul. Hy het in 'n ryke mate die gawe van oorspronklikheid besit en geweet hoe om gewone dinge op ongewone en indrukmakende wyse te sê. Sy gebare was min, maar sierlik; sy blik was deurdringend; sy voordrag en toon was salwend (in die beste sin van dié dikwels misbruikte woord). En hy het van die Here die besondere gawe ontvang om stigtelik en sielsverheffend te bid sodat baie, wat die inhoud van sy preek dalk sou vergeet, nooit sou kon vergeet hoe hy met sy skoon en kragtige gebed hulle in die siel aangegryp en met hom na die genadetroon gevoer het. Johannes Albertyn was by uitstek vir evangelieprediking aangelê; hy het geweet dat sy krag hierin lê en wy hom dan ook heelhartig aan dié besondere taak (uit die Hollands vertaal)."
Die dorpie Albertinia is in 1900 op die plaas Grootfontein uitgelê en na hom genoem.
Borswerwel
Die borswerwels, rugwerwels of torakale werwels is in die menslike anatomie die middelste deel van die werwelkolom, dus die 12 werwels tussen die nekwerwels en lendewerwels.
Hulle word as T1 tot T12 afgekort (of as Th1 tot Th12) en is van middelmatige grootte; hulle word al hoe groter ondertoe. Hulle word gekenmerk deur gelyk vlakke aan die kant vir die aanhegting van die koppe van die ribbes, sowel as gelyk vlakke aan die dwarsuitsteeksels van almal behalwe die 11de en 12de werwel, vir die aanhegting van die ribbes se tuberkels.
Seaborgium
Seaborgium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 106 en simbool Sg. Dit kom nie in die natuur voor nie, kan net in ’n laboratorium vervaardig word en is radioaktief. Die stabielste bekende isotoop, seaborgium-269, het ’n halfleeftyd van ongeveer 3,1 minute. Dit is genoem na die Amerikaanse kernchemikus Glenn T. Seaborg en is een van net twee elemente wat genoem is na ’n persoon wat toe nog geleef het; die ander een is oganesson.
Op die periodieke tabel lê dit in die d-blok, in periode 7 en in groep 6 as die vierde lid van die 6d-reeks oorgangsmetale. Chemiese eksperimente het bevestig dit tree op soos die swaarder homoloog van wolfram net bo dit. Sy eienskappe is net gedeeltelik vasgestel, maar dit stem baie ooreen met dié van ander elemente in groep 6, chroom, molibdeen en wolfram.
In 1974 is ’n paar seaborgium-atome in laboratoriums in Amerika en die Sowjetunie vervaardig. Daar was onenigheid tussen wetenskaplikes van dié twee lande oor die prioriteit van ontdekking en die benaming van die element, en die IUPAC het dus eers in 1997 bepaal die element se amptelike naam is seaborgium.
President van Frankryk
Die President van Frankryk, of President van die Franse Republiek (Frans: Président de la République française), is die staatshoof van Frankryk.
Die Franse Republiek het sedert 1848 'n president onder die Tweede Republiek. Sedertdien is hierdie funksie oorgeneem deur die 24 presidente wat daarin geslaag het as leiers van die Franse staat 1848-1852, 1871-1940 en vanaf 1947 onder die tweede, derde, vierde en vyfde Republieke. Hulle het almal in die Élysée-paleis in Parys gewoon, met die uitsondering van Adolphe Thiers.
Sedert 1962 word die president verkies deur 'n presidensiële verkiesing, deur middel van direkte algemene verkiesings. Dit is die mees gesogte politieke amp in Frankryk, deur die orde van die protokol, maar ook as die verpersoonliking van die owerheid gesag. Die president is die hoof van die staat in Frankryk, die hoof van die leër, die mede-Prins van Andorra en die borg van die Grondwet van die Vyfde Franse Republiek. Dit speel 'n prominente rol in die buitelandse beleid.
Ute syconoides
Ute syconoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Oos-Vrystaat
duimnael|300px|regs|'n Oos-Vrystaatse landskap naby die dorpie [[Clarens, Vrystaat|Clarens.]] duimnael|300px|regs|Een van die interessante standsteen-rotsformasies in die omgewing van die dorpie [[Clarens, Vrystaat|Clarens is die Brandwag-rots wat in die Golden Gate Hoogland Nasionale Park geleë is.]]
Ute syconoides
Die spons behoort tot die genus Ute en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Oos-Vrystaat
Die gebied wat as die Oos-Vrystaat bekend staan, sluit die bergagtige dele van die Vrystaatprovinsie in Suid-Afrika in. Die Oos-Vrystaat is veral bekend vir sy uitstekende landboupotensiaal, insluitend veeboerdery en koring- en mielielandbou. Dié gedeelte van die Vrystaat staan ook bekend as die Riemland. Die Riemland het sy naam te danke aan rieme wat tydens die Voortrekkers en vroeë setlaars se tyd uit elandsvelle gesny is. Die rieme is daarna gebruik vir meetdoeleindes (soos om grense van plase te meet).
SMS
SMS (kort vir Short Messaging Service) is 'n kommunikasiediens waar kort boodskappe met 'n selfoon na ander selfone gestuur word. Hierdie boodskappe staan algemeen 'n SMS- of teksboodskappe (soms afgekort tot teks) bekend. 'n Persoon met 'n selfoon kan die diens gebruik om met ander selfoongebruikers te kommunikeer.
SMS-boodskappe kan soms stadig versend, aangesien stemoproepe hoër prioriteit op die netwerk geniet. Die boodskappe het ook 'n limiet van 160 karakters. Langer boodskappe kan soms gestuur word, maar sal onderliggend in korter boodskappe opgedeel word. Die verbruikers betaal egter vir elke korter onderliggende boodskap.
Teksboodskappe word dikwels tussen selfoongebruikers gestuur wanneer 'n stemoproep nie nodig of nie wenslik is nie. Dit is handig in situasies waar absolute stilte belangrik is (soos kerke, klaskamers en biblioteke). Dit kan ook vir privaatheid ingespan word om te keer dat ander mense die gesprek volg.
Oos-Vrystaat
Die Witteberge en Rooiberge, wat beide deel uitmaak van die Drakensbergreeks, lok baie binnelandse en buitelandse toeriste na die streek. Die bekendste natuurreservaat in die gebied is die Golden Gate Hoogland Nasionale Park, wat veral bekend is vanweë sy sandsteenkranse van die Clarens Formasie.
SMS
Die prys per boodskap hang grootliks van die selfoondiensverskaffer af. Meeste maatskappye bied spesiale planne vir verbruikers wat meer SMS-boodskappe wil stuur. Sommige planne kan selfs onbeperkte SMS-boodskappe toelaat.
Geskiedenis
Die eerste SMS-boodskap is op 3 Desember 1992 gestuur. Die boodskap is deur Neil Papworth oor Vodafone se GSM-netwerk in die VK aan Richard Jarvis gestuur. Die doel hieragter was om die stelsel buite die laboratoriums te toets. Die teks van die boodskap was "Merry Christmas".
Die eerste kommersiële ontplooiing van die diens was egter in 1993 in Swede.
Erica anemodes
Erica anemodes is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Erica aneimena
Erica aneimena is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit naby George in die Outeniekwaberge voorkom. Die plant se habitat word bedreig deur indringerplante en bosbou bedrywighede.
Bethlehem
Bethlehem kan verwys na:
Lys van Suid-Afrikaanse reeksmoordenaars
Hierdie is 'n lys van Suid-Afrikaanse reeksmoordenaars.
Ansel Adams
Ansel Easton Adams (* 20 Februarie 1902, † 22 April 1984) was 'n Amerikaanse fotograaf en omgewingsbewaarder wat veral vir sy swart-wit fotografieë van landskapstonele in die Amerikaanse Weste, veral die Yosemite Nasionale Park, bekendheid verwerf het. Een van sy mees befaamde fotografiese werke was Moonrise, Hernandez, New Mexico.
Slawiese mitologie
Die Slawiese mitologie en godsdiens het oor meer as 3 000 jaar ontwikkel. Daar word geglo dat dit uit 'n deel van die Steentydperk of moontlik selfs vroeër kom. Die godsdiens stem baie ooreen met ander wat uit die Proto-Indo-Europese godsdiens ontwikkel het.
Bronne
Anders as met die Griekse of Egiptiese mitologie, is daar geen eerstehandse rekords vir die bestudering van Slawiese mitologie nie. Ondanks 'n paar omstrede teorieë (soos die Boek van Weles), kan daar nie bewys word dat die Slawiërs enige skryfstelsel gehad het voor hulle kerstening nie. Al hulle oorspronklike godsdienstige gelowe en tradisies is waarskynlik mondelings van geslag tot geslag oorgedra. Voor hul kerstening is ylgesaaide rekords van die Slawiese godsdiens meestal geskryf deur nie-Slawiese sendelinge wat nie baie geïnteresseerd of objektief was in hul beskrywings van heidense gelowe nie. Argeologiese oorblyfsels van ou Slawiese idole en tempels is gevind, maar dit bevestig bloot bestaande historiese rekords en lewer niks nuuts op nie. Oorblyfsels van ou mitologiese gelowe en heidense feeste word vandag nog aangetref in volksgewoontes, liedere en stories van al die Slawiese nasies. Die rekonstruksie van antieke mites uit volksoorleweringe is ’n moeilike en ingewikkelde taak wat navorsers dikwels pootjie. Dit kan die verkeerde vertolkings, verwarring of selfs vervalsings en versinsels tot gevolg hê.
Geskrewe bronne
Daar is geen bekende bronne van die Slawiese mitologie voor die verdeling van die Proto-Slawiese etniese groep in Wes-, Oos-, en Suid-Slawiërs nie, met die moontlike uitsondering van 'n kort aantekening in Herodotus se Geskiedenisse. Hierin word 'n stam van Neuri in die verre noorde genoem waarvan die mans, volgens Herodotus, hulleself vir 'n paar dae elke jaar in wolwe verander. Sommige navorsers glo dit kom van die Slawiese geloof in weerwolwe, terwyl ander glo Herodotus verwys eintlik na antieke Slawiese karnivalle, waar groepe jong mans met maskers op in dorpies rondgeloop het. Hulle is soms vucari ("wolfmans") genoem.
Die eerste definitiewe verwysings na die Slawiërs en hulle mitologie in die geskrewe geskiedenis is deur die 6de-eeuse Bisantynse historikus Prokopios, wie se Bellum Gothicum die gelowe van ’n sekere Suid-Slawiese stam beskryf. Hulle het net een god aanbid wat weerlig en donder geskep het. Hoewel Prokopios nie die naam van die god noem nie, kan 'n mens aflei dat hy verwys na Peroen in latere historiese bronne, aangesien peroen vandag in baie Slawiese tale bloot "donder" of "weerligstraal" beteken. Hy noem ook dat hulle glo in verskeie demone en nimfe (dus Slawiese feetjies), maar noem nie enige ander name nie.
Ansel Adams
Saam met Fred Archer het Adams die sogenaamde sone-stelsel (Engels zone system) ontwikkel, 'n metode om die regte beligting van 'n foto te bepaal en die kontras van die gedrukte foto aan te pas. Die klaarheid en diepte, wat hy sodoende bereik het, het sowel sy eie fotografiese werk asook dié van sy leerlinge gekenmerk. Adams het - ongeag hulle grootte, gewig, voorbereidingstyd en filmkoste - oorwegend gebruik gemaak van groot-formaat-kameras aangesien hulle beeldresolusie steeds bygedra het om 'n buitengewone skerpte van sy foto's te bereik.
Saam met sy kollegas Edward Weston en Imogen Cunningham het Adams die Group f/64 gestig. Hulle het later die fotografiese afdeling van die Museum of Modern Art geskep. Adams se tydlose en in visuele opsig indrukwekkende fotografiese werke word nog steeds vir kalenders, posters en boeke gebruik, en sy werk het sodoende vir 'n breë publiek maklik herkenbaar geword.
Slawiese mitologie
Geskrewe bronne
Die Russiese Primêre Kronieke is 'n groot werk met baie waardevolle verwysings na die heidense geloofstelsel van die Oos-Slawiërs. Die kronieke handel oor die geskiedenis van die vroeë Oos-Slawiese staat Kiëf-Roes. Hoewel dit aan die begin van die 12de eeu geskryf is, bevat dit verwysings na en afskrifte van ouer dokumente en beskryf dit gebeure van voor die kerstening van Kiëf. Twee gode, Peroen en Weles/Wolos, word genoem in die teks van die vroeë 10de-eeuse vredesooreenkomste tussen die heidense heersers van die Oos-Slawiërs en Bisantynse keisers. Later beskryf Nestor die kroniekskrywer 'n staatsgoderyk wat in 980 in Kiëf ingestel is deur grootprins Wladimir. Wladimir se goderyk het Peroen, Chors, Dazjbog, Stribog, Simargl en Mokosj ingesluit. Die Ipatijefse Kodeks van die Primêre Kronieke noem ook Swarog, wat vergelyk word met die Griekse Hefaistos. Ook interessant is die passasies in die Oos-Slawiese epiese Die Verhaal van Igor se Veldtog waarin Weles, Dazjbog en Chors genoem word. Die oorspronklike verhaal is gedateer einde van die 12de eeu, maar daar is twyfel oor die egtheid van die werk.
Die meeste geskrewe rekords gaan oor die Wes-Slawiese heidendom, veral van die Wendiese en Polabiese stamme wat eers teen die einde van die 12de eeu gedwing is om die Christelike geloof aan te neem. Die Duitse sendelinge en priesters wat teen die heidense geloof geveg het, het breedvoerige rekords van die ou mitologiese stelsels gelaat wat hulle moes oorkom. Hulle het egter geen geheim gemaak van hoe "laag" hulle die "bloeddorstige" Slawiese "barbare" beskou nie en aangesien nie een van hulle ’n Slawiese taal aangeleer het nie, is hul rekords 'n mengsel van waardevolle inligting, verwarring en oordrywing.
Groot werke sluit in 'n kroniek van Thietmar van Merseburg van die begin van die 11de eeu, wat 'n tempel beskryf in die stad Radagast waar die groot god Swarogitsj aanbid is. Volgens Thietmar was dit die heiligste plek in die land van die heidense Slawiërs, en Swarogitsj was hul belangrikste god.
Catherine Cohen
Catherine Cohen (gebore 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Slow Machine (2018) en in die televisiereekse Difficult People (2015), The Special Without Brett Davis (2015), en The New Yorker: Shorts & Murmurs (2015).
Slawiese mitologie
Geskrewe bronne
Nog 'n baie waardevolle dokument is die Chronica Slavorum wat in die laat 12de eeu geskryf is deur Helmold, 'n Duitse priester. Hy noem die "duiwel Zerneboh" (Tsjernobog), die god Porenoet, godin Siwa, 'n paar naamlose gode waarvan die standbeelde meer as een kop gehad het, asook die groot god Swantewit, wat op die Rügen-eiland aanbid is en volgens Helmod die belangrikste god van al die Wes-Slawiërs was.
Die derde en waarskynlik belangrikste rekord is dié van die Deense kroniekskrywer Saxo Grammaticus, wat in sy Gesta Danorum die oorlog beskryf wat in 1168 deur die Deense koning Waldemar gevoer is teen die Wende van Rügen, die verowering van hul stad by Kaap Arkona en die verwoesting van die groot tempel van Swantewit wat daar gestaan het. Saxo beskryf die aanbidding van Swantewit breedvoerig, asook die gepaardgaande gebruike en die hoë vierkoppige standbeeld van die god. Hy noem ook die meerkoppige gode van ander Slawiese stamme: Rugievit, Porewit en Porentius.
Die vierde groot bron is die drie biografieë van die Duitse vegter-biskop sint Otto, wat in die vroeë 12de eeu verskeie militêr-pastorale ekspedisies gelei het na die streke van die Slawiese stamme wat naby die Oossee gewoon het. Volgens dié manuskrip was die belangrikste Slawiese god Triglaf, waarvan die tempels in die stad Szczecin asemrowend was. In die stede Wolgast en Havelberg is die oorlogsgod Gerovit aanbid. Dit was waarskynlik 'n verknoeiing van die naam Jarowit, ’n Slawiese god wat moontlik identies was aan Jarilo van die Oos-Slawiese folklore.
Argeologiese ontdekkings
Die standbeelde van verskeie Slawiese gode is ontdek. 'n Hoë klipstandbeeld is in 1848 op die oewers van die Zbruch-rivier gevind met vier gesigte onder ’n kliphoed. Vanweë die ooreenkoms met Saxo se beskrywing van die groot idool in die tempel van Rügen, is daar dadelik beweer dat die standbeeld van Swantewit is, hoewel dit duidelik was dat dit nie die oorspronklike Swantewit van Rügen kon wees nie. Verskeie meerkoppige standbeelde is elders ontdek. 'n Klein vierkoppige standbeeld uit die 10de eeu wat uit been gekerf is, is opgegrawe tussen die ruïnes van Preslaf, 'n hoofstad van Middeleeuse Bulgaarse tsaars. 'n Tweekoppige, lewensgroot houtstandbeeld is ontdek op 'n eiland in die Tollensesee naby Neubrandenburg. 'n Driekoppige standbeeld is ook ontdek in Dalmasië (Kroasië) op die heuwel met die naam Suvid, nie ver van die piek Triglaf van Berg Dinara nie.
Die oorblyfsels van verskeie Slawiese tempels is ook gevind, soos in Kaap Arkona op Rügeneiland, in Nowgorod en naby Breclav in die Tsjeggiese Republiek.
Standbeelde van meerkoppige gode en tempels met verskeie altare bevestig verslae van Christelike sendelinge oor die Slawiërs se aanbidding van gode met verskeie eienskappe.
Folklore
Toe die verskeie Slawiese stamme tussen die 7de en 12de eeu gekersten is, is die Christendom beskou as 'n godsdiens van die adel, veral dié in die stede. Onder die meeste Middeleeuse Slawiërs het die ou mites voortgeleef. Christelike priesters en monnike in Slawiese lande, veral Rusland, het eeue lank geveg teen die verskynsel dwojewerije (dubbele geloof). Aan die een kant het boere en landarbeiders die doop, mis en Christelike feesdae gretig aanvaar, maar aan die ander kant het hulle daarop aangedring om ou rituele uit te voer en heidense gebruike aan te hang, selfs al was die antieke gode en mites waarop hulle gebaseer is, lankal vergete.
Dit is omdat die Slawiese boere die Christendom nie as 'n vervanging van die ou Slawiese mitologie beskou het nie, maar as 'n verlenging daarvan. Die Christelike geloof het dalk die belofte van redding en 'n geseënde ewige lewe in die volgende wêreld ingehou, maar vir die oorlewing in hierdie wêreld, vir die jaarlikse oeste en die beskerming van die vee, was die ou godsdiensstelsel met sy vrugbaarheidsrituele, beskermende gode en huisgeeste noodsaaklik. Dit was 'n probleem wat die kerk nooit werklik opgelos het nie; ten beste kon die kerk 'n Christelike heilige of martelaar in die plek van 'n heidense god vir 'n sekere gebruik stel, maar die gebruike self het voortgeduur, asook die mitologiese siening van die wêreld waardeur natuurverskynsels verduidelik is.
'n Absurde situasie is dus geskep vir die bestudering van die Slawiese mitologie. Terwyl volksgelowe en tradisies van al die Slawiese volke inderdaad die rykste bron is vir die rekonstruksie van antieke heidense gelowe, die sleutel vir die ontsluiting van die geheime van die langvergete goderyk, is hulle bronne van 'n baie ongewone aard wat nie sommerso geglo kan word nie. Volksliedere, stories en feeste het lankal hulle oorspronklike heilige, mitiese karakter en hul oorspronklike betekenis verloor, en is afgeskaal tot 'n vlak van 'n blote bygeloof of betekenislose tradisie wat van geslag tot geslag oorgedra is deur mense wat nie die ware betekenis daarvan verstaan het nie. Mense het 'n vae idee gehad dat feeste op sekere maniere gevier moet word, dat sekere stories vertel moet word of sekere liedere gesing moet word omdat dit "nog altyd" so gedoen is. Die heidense geloof is gemeng met die Christelike geloof en ou rituele met nuwe Christelike feesdae.
Geleerdes het dus na folklore begin kyk om die verlore mitologie te probeer rekonstrueer. Die volksoorleweringe kan rofweg in twee groepe verdeel word:
Die rekonstruksie van oorspronklike Slawiese mites is dus regte speurwerk wat deeglike kennis verg van verskeie wetenskaplike dissiplines soos semiotiek, linguistiek, filologie, vergelykende mitologie en etnologie. Oorleweringe moet ontleed word volgens struktuur, nie net as stories en liedere nie, maar as groepe tekens en simbole wat ’n sekere interne strukturele logika bevat. Elk van hierdie tekens is saamgestel uit sekere sleutelwoorde, wat meer is as bloot die name van karakters, plekke of kunswerke. 'n Belangrike aspek van simbole is dat dit byna onmoontlik is om hulle te verander; hulle name kan verander word, maar nie hulle struktuur nie. As sleutelwoorde verander word of verlore gaan, sal die simbool verander, en dit sal die interne strukturele logika van die teks verander en die hele verhaal nutteloos maak. Dit sal gou vergeet word omdat die patroon, of logika, waardeur dit oor die geslagte heen oorgedra is, verlore sal wees.
Byvoorbeeld: soos reeds genoem, word die Slawiese god van donder, Peroen, meestal gelykgestel aan St. Elia die Donderaar in Christelike volksoorleweringe. Maar hy word soms ook gelykgestel aan St. Migael die Aartsengel, en soms selfs aan die Christelike God. In sekere Russiese en Belarussiese verhale is hy afgeskaal tot verskeie feëkarakters soos tsaar Ogin (tsaar Vlam) of Grom (Donder). Ondanks die verandering van die naam self, is daar sekere sleutelelemente teenwoordig wat gebruik is om Peroen te beskryf in antieke mitiese tekste en wat in volksoorleweringe behoue gebly het. Peroen is altyd daar bo, hoog, op die piek van die berg of in die hemel; hy is ’n hemelse god en die "hoogste" god van die ou Slawiese goderyk; hy is "droog", soos in die teenoorgestelde van "nat"; hy is die god van donder en weerlig, wat vuur maak; hy slaan, tref, vervolg, maak dood; hy is die god van donderweer en storms, vernietigend en woedend; hy het 'n pyl/'n klip/weerlig; Peroen skiet sy weerligstrale soos pyle wat so kragtig is dat hulle ontplof en klippe opblaas waar hulle tref). Hierdie sleutelwoorde word altyd aangetref in oorleweringe, selfs al is Peroen se naam lankal vergete. Die struktuur van hierdie simbool verbind Peroen met soortgelyke karakters van óf die Christelike geloof óf latere folklore met dieselfde simbole.
Met soortgelyke metodes en deur die trek van parallelle met ander, verwante Indo-Europese mitologies (veral die Baltiese mitologie), en soms met die gebruik van wenke wat in historiese rekords van die Slawiese heidendom gevind is, kon van die antieke mites gerekonstrueer word. Aansienlike vordering in die bestudering van die Slawiese mitologie is in die laaste 30 jaar gemaak, veral deur die Russiese filoloë Wladimir Toporof en Wjatsjeslaf Iwanof, asook die Kroatiese wetenskaplikes Radoslav Katičić en Vitomir Belaj. Ook baie waardevol is die studies van die Russiese geleerde Boris Oespenski en die Serwiese filoloog en etnoloog Veselin Čajkanović.
Kalender en feeste
Slawiese mites was siklies; dit is elke jaar herhaal met die veranderings van die natuur en seisoene. Om hulle te verstaan is dit dus belangrik om die Slawiërs se idee van 'n kalender te verstaan. Volgens argeologiese oorblyfsels en folklore is dit moontlik om sekere elemente van die voor-Christelike kalender te rekonstrueer, veral die groot feeste.