cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schindler House
Opvallend is Schindler se vernuwende gebruik van industriële materiale. So is die huis van betonmure en verskuifbare glaspanele voorsien en het, as oopplangebou, die omliggende omgewing en natuur in die woonruimte geïntegreer - 'n baanbrekende ontwerp in Kalifornië se argitektoniese geskiedenis en 'n huldeblyk aan sy warm, droë en sonnige klimaat.
Proteïen
Diversiteit
Proteïene is normaalweg groot molekules met molekulêre massas van tot 3 000 000 (die spierproteïen titien het 'n enkele aminosuurketting van 27 000 subeenhede lank). Sulke lang aminosuurkettings word byna altyd as proteïne beskou, maar korter stringe van aminosure word "polipeptiedes," "peptiedes" of selde, "oligopeptiedes" genoem. Die onderskeid is ongedefinieer, alhoewel "polipeptiede" gewoonlik na 'n aminosuurketting verwys wat 'n tersiêre struktuur ontbreek en meer waarskynlik as 'n hormoon (soos insulien), optree eerder as 'n ensiem (wat steun op sy tersiêre struktuur vir funksionaliteit).
Proteïene word gewoonlik geklassifiseer as oplosbaar, filamentagtig of membraan-geassosieer. Byna al die biologiese kataliste bekend as ensieme is oplosbare proteïene (met die onlangse noemenswaardige uitsondering: die ontdekking van ribosieme, RNS molekules met die katalitiese eienskappe van ensieme.) Teenliggame, die basis vir die aanpasbare immuunstelsel, is 'n ander voorbeeld van oplosbare proteïne. Membraan-geassoseerde proteïene sluit in uitruilers en ioonkanale, wat hulle substrate van een plek na 'n ander beweeg maar dit nie verander nie; ontvangers, wat nie hulle substrate verander nie maar eenvoudig vorm verwissel wanneer gebind word. Filamentproteïene vorm die sitoskelet van selle en groot dele van die struktuur van diere, voorbeelde sluit in: tubulien, aktien, kollageen en keratien, wat almal belangrike onderdele van vel, hare, en kraakbeen is. 'n Ander spesiale klas van proteïene bestaan uit motorproteïene soos miosien, kinesien, en dynein. Hierdie proteïene is "molekulêre motors," wat fisiese krag opwek wat organelle, selle, en hele spiere kan beweeg.
Met proteïene werk
Proteïene is sensitief ten opsigte van hulle omgewing. Hulle kan moontlik slegs in hulle natuurlike toestand aktief wees, oor 'n klein pH gebied, en onder oplossing omstandighede met 'n minimum hoeveelheid elektroliete. 'n Proteïen in sy natuurlike toestand word baie keer beskryf as gevou. 'n Proteïen wat nie in sy natuurlike toestand is nie word beskryf as gedenatureer. Gedenatureer proteïne het oor die algemeen geen goed-gedefinieerde sekondêre struktuur nie. Baie proteïene denatureer en sal nie in oplossing bly in gedistilleerde water nie.
Een van die merkwaardigste ontdekkings van die 20ste eeu was dat die natuurlike en gedenatureerde toestande in baie proteïene wisselbaar (omruilbaar) is, dat deur versigtige beheer van oplossing omstandighede (byvoorbeeld, dialiseer 'n denaturerende chemiese stof), 'n gedenatureerde proteïen na sy natuurlike vorm omskep kan word. Die vraag oor hoe proteïene by hulle natuurlike staat uitkom is 'n belangrike studieveld in biochemie, genaamd die studie van proteïenvou.
Deur genetiese ingryping, kan navorsers die volgorde en dus die struktuur teiken, gevoeligheid teenoor regulasie en ander eienskappe van 'n proteïen verander. Die genetiese rangskikking van verskillende proteïne kan saam gelas word om "chimeriese" proteïne wat eienskappe van beide het, te maak. Hierdie vorm van ingryping of manipulasie verteenwoordig een van die hoofgereedskapstukke van sel- en molekulêre bioloë om die werking van 'n sel te verander en die werking daarvan te verken. 'n Ander proteïnnavorsingsveld poog om deur genetiese ingryping proteïne daar te stel met geheel en al nuwe funksies, 'n veld bekend as proteïenmanipulasie.
Proteïen-proteïen interaksies kan gesif word vir gebruik van twee-hibried sifting.
Proteïene en voeding
Proteïene is 'n belangrike makrovoedingstof in die menslike dieet, dit verskaf die liggaam se behoeftes aan stikstof en aminosure. Die presiese hoeveelheid voedselproteïene wat benodig word om die behoeftes te bevredig kan baie varieer afhangende van ouderdom, geslag, vlak van fisiese aktiwiteit en mediese toestand. 0,75 g per kilogram van liggaamsgewig vir 'n sedentêre manlike persoon word egter gereeld as daaglikse vereiste gemeld. Proteïne word in meeste kos aangetref maar kom veral voor in peulgewasse, neute, vleis, en suiwelprodukte. Tydens gebruik, word baie proteïene deur proteïen katabolisme tot ammoniak omskep wat as gevolg van die toksisiteit daarvan in of urea of uriensuur (in sommige diere) omskep word wat dan in urine afgeskei word. Proteïne is die hoof komponent van spiere, senings, ensieme, vel, hare, oë, en 'n reuse verskeidenheid van ander organe en prosesse
Proteïentekort kan lei tot simptome soos moegheid, insulien weerstandigheid, haarverlies, verlies van haarpigment (hare wat swart behoort te wees word rooierig), spiermasssaverlies (proteïene herstel spierweefsel), lae liggaamstemperatuur, en hormoonwanbalanse. Verskeie proteïentekorte, slegs aangetref in tye van hongersnood, is fataal.
Oormatige proteïeninname kan ook probleme veroorsaak, soos oorreaksie van die immuunstelsel, lewerdisfunksie as gevolg van verhoogde giftige oorblyfsels, beenverlies as gevolg van verhoogde suurvlakke in die bloed en laminitis (voetprobleme) in perde. Die aanname dat hoë proteïendiëte sleg is vir bene spruit daaruit dat kalsium uitskeiding verhoog wanneer proteïeninname styg. Daar is egter onlangs bewys dat opname van kalsium deur die spysverteringskanaal ook verhoog en indien kalsiuminname instand gehou word, hoë proteïeninname voordele vir been in ouer vroue kan hê.
Proteïne kan baie keer 'n rol speel by allergieë en allergiese reaksies tot sekere voedselsoorte. Dit gebeur omdat die struktuur van elke proteïen vorm effens verskil, en sommige kan 'n reaksie van die immuunstelsel ontlok terwyl ander heeltemal veilig is. Baie mense is allergies vir kaseïn, die proteïen in melk; gluteïn, die proteïen in koring en ander graankosse; die spesifieke proteïene wat in grondboontjies; of in skulpvis of ander seekos aangetref word. Dit is uiters ongewoon vir dieselfde persoon om negatief te reageer op meer as twee verskillende tipes proteïene.
Geskiedenis
Die eerste verwysing na die woord proteïen, wat beteken van eerste rang, is van 'n brief gestuur deur Jöns Jakob Berzelius aan Gerhardus Johannes Mulder op 10 Julie 1838, waar hy geskryf het:
Vertaal as:
Ondersoek aangaande proteïne en hulle eienskappe vind reeds sedert die 1800's plaas toe wetenskaplikes die eerste tekens van die, op daardie tydstip, onbekende klas van organiese verbindings begin waarneem het.
Stichtse Vecht
Die munisipaliteit is in 2011 gestig en betref 'n saamvoeging van die munisipaliteite Breukelen, Loenen en Maarssen.
Die bestuurlike sentrum is in Maarssen.
Deur die munisipaliteit stroom die Vecht-rivier.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Stichtse Vecht:
Ally Walker
Ally Walker (gebore 25 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Universal Soldier (1992), While You Were Sleeping (1995), en Kazaam (1996), en in die televisiereeks Profiler (1996).
Japan Nasionale Roete 21
Nasionale Roete 21 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Prinses Charlotte van Wallis
Prinses Charlotte van Wallis (Charlotte Elizabeth Diana; geb. 2 Mei 2015 in Londen) is die tweede kind van William, Prins van Wallis, en sy vrou, Catherine, Prinses van Wallis. Sy is 'n kleindogter van koning Charles III van die Verenigde Koninkryk en die derde aanspraakmaker op die Britse troon ná haar pa en broer. Haar oudste broer, George Alexander Louis, is op 22 Julie 2013 gebore, en haar jongste broer, Louis Arthur Charles, op 23 April 2018, albei ook in Londen.
Aankondiging van die swangerskap
Op 8 September 2014 het Clarence House aangekondig dat prins William en Catherine hul tweede kind verwag. Die aankondiging is in 'n persverklaring en op sosiale media gemaak. Die nuus het internasionale mediadekking en goeie wense van Britse politici ontvang, maar ook kritiek dat die hoeveelheid aandag oorbodig was.
In Oktober 2014 het Kensington-paleis aangekondig dat die baba na verwagting in April 2015 gebore sou word.
Geboorte
Op 2 Mei 2015 om 08:34 BST het die hertogin by die St. Mary's Hospital, Londen, die lewe geskenk aan 'n dogter wat 3,71 kg geweeg het. Die Hertog van Cornwall en Cambridge was teenwoordig by die geboorte. Die baba is in die wêreld gebring deur dr. Alan Farthing, die snydokter-ginekoloog van koningin Elizabeth II, en Guy Thorpe-Beeston, 'n kenner in hoërisikoswangerskappe en snydokter-ginekoloog van die koninklike huishouding; albei was ook teenwoordig by die geboorte van die Cambridges se eerste kind, prins George, in 2013. Prinses Charlotte het haar eerste openbare verskyning buite die hospitaal op 2 Mei teen 18:11 BST saam met haar ouers gemaak.
Op die aand van dieselfde dag is landmerke soos Tower Bridge in Londen en die Vredestoring in Ottawa, Ontario, pienk verlig om die geboorte van die prinses aan te kondig. Op 4 Mei is 'n kanonsaluut afgevuur deur The King's Troop, Royal Horse Artillery, by Hyde Park, en deur die Artilleriekompanjie by die Londense Tower. Later die dag is haar naam bevestig as Charlotte Elizabeth Diana.
Changzhou
Changzhou (Chinees: 常州) is die hoofstad van die Chinese provinsie Jiangsu met 'n bevolking van 4 591 972 in 2010. Die stad is geleë in die ooste van China naby die monding van die Yangtze in die Oos-Chinese See. Changzhou is een van die oudste stede in China en het 'n lang en ryk geskiedenis van meer as 2500 jaar.
Prinses Charlotte van Wallis
Titel en stamboom
Die prinses staan bekend as Haar Koninklike Hoogheid prinses Charlotte van Wallis.
Deur koning Charles is sy lid van die Huis van Windsor en ’n afstammeling in die manlike lyn van die Huis van Glücksburg, wat as konings van Denemarke en Griekeland regeer het. Deur haar pa se ma, Diana, stam sy af van die Spencer-familie. Die prinses is die derde aanspraakmaker op die Britse troon ná haar pa en ouer broer. Volgens die Kroonwet van 2013 kan sy nie in die opvolging van die troon deur enige jonger broers vervang word nie. Sy is koningin Elizabeth II se vyfde agterkleinkind en vierde agterkleindogter. Sy is ook die vierde aanspraakmaker op die trone van die 16 Volkebondslande.
Jakob Fauerby
Jakob Fauerby (gebore 30 Junie 1977) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente What Goes Around (2009) en Nothing's All Bad (2010), en in die televisiereeks Rita (2012).
Aanspraakmakers op die troon van Rusland
Die keiserdom van Rusland is in 1917, ’n paar maande ná die Februarie-rewolusie, afgeskaf toe tsaar Nikolaas II gedwing is om te abdikeer. Die vraag wie die huidige aanspraakmaker op die hoofskap van die Huis van Romanof is, is debatteerbaar.
Pierre Messmer
Pierre Messmer (20 Maart 1916 - 29 Augustus 2007) was 'n Franse politikus, 'n oudsoldaat van die Vrye Franse Magte (Forces françaises libres) wat aan die Slag van Bir Hakeim deelgeneem het. Hy het later eerste minister van Frankryk geword (1972-1974).
Aanspraakmakers op die troon van Rusland
Moontlike opvolgers in Maart 1917
Die syfers ná die geboorte- en sterfdatum dui die afkoms van tsaar Nikolaas I en genealogiese senioriteit aan. Aleksei Nikolajewitsj is byvoorbeeld 1.2.1.1, wat sy afstamming van Nikolaas I aandui:
Nikolaas I → Aleksander II (1ste seun) → Aleksander III (2de seun) → Nikolaas II (1ste seun) → Aleksei Nikolajewitsj (1ste en enigste seun)
Baie van die individue op die lys is sonder kinders oorlede; sommige is tydens die Russiese Rewolusie van 1917 vermoor.
Kirill Wladimirowitsj (1924–1938)
Aanvanklik wou lede van die keiserlike familie nie die nuus glo dat die tsaar en sy gesin vermoor is nie. Kampe het egter later in die monargiste se geledere gevorm. Verskeie van hulle het hulle geskaar by Kirill Wladimirowitsj, wat die eerste aanspraakmaker op die troon was naas die vermoorde Aleksei Nikolajewitsj en Michail Aleksandrowitsj. Baie van sy teenstaanders het die jong groothertog Dmitri Pawlowitsj gesteun, wat die volgende aanspraakmaker was naas Kirill en sy broers, die Wladimirowitsji. (Pawel Aleksandrowitsj, wat voor Dmitri was, is in 1919 dood.) Ander het hulle geskaar by groothertog Nikolaas Nikolajewitsj, ’n generaal en voormalige bevelvoerder asook die oudste lid van die familie.
Nikolaas en Dmitri het nooit openlik verklaar dat hulle op die troon aanspraak maak nie, maar Kirill Wladimirowitsj het op 8 Augustus 1922 die posisie van "kurator van die Russiese troon" aangeneem. Op 31 Augustus 1924 het hy homself verklaar tot Kirill I, keiser van Rusland. Hy het sy kinders die titels groothertoë en -hertoginne van Rusland gegee, hoewel hulle nie die kinders of kleinkinders van ’n regerende monarg was nie en die titels prinse en prinsesse gehad het. Nikolaas, wat meer ernstig was, is in 1929 dood. Kirill het sy hof in bannelingskap in Frankryk opgerig.
Wladimir Kirillowitsj (1938–1992)
Kirill is in 1938 dood en is opgevolg deur sy seun, Wladimir. Hy het hom nie die titel keiser toegeëien nie en was bekend as groothertog. Wladimir het sy pa se kleinneef en ’n getroue ondersteuner, prins Gawriil Konstantinowitsj, ook die titel groothertog gegee.
Die Wladimirowitsji-ondersteuners beweer groothertog Wladimir Kirillowitsj was die enigste manlike dinas van die keiserlike huis wat ná 1917 ’n "gelyke" huwelik aangegaan het. (Kragtens die opvolgingswette van die Russiese Ryk moes troonopvolgers "gelyke" huwelike aangaan met ander koninklikes, anders kon hul kinders hulle nie opvolg nie.) Teenstanders trek die gelykheid van sy huwelik op 13 Augustus 1948 met prinses Leonida Bagration-Moukhransky in twyfel. Sommige beskou dit as ’n morganatiese huwelik (hoewel die prinses afgestam het van ’n dinastie wat sedert die Middeleeue in Georgië regeer het). Hulle is daarna as Russiese adel (dus nie koninklik nie) beskou. Leonida se tak van die familie het laas in 1505 regeer. Die Romanof-familievereniging beskou Wladimir se dogter, groothertogin Maria Wladimirowna, daarom nie as gemagtig as aanspraakmaker nie. Tog het groothertog Wladimir, terwyl hy hoof van die huis was, sy huwelik as gelyk verklaar en daarom beskou ondersteuners sy huwelik as wel gelyk.
Op 23 Desember 1969 het haar pa, wat die einde van sy tak se manlike lyn sien kom het omdat hy net ’n dogter gehad het, ’n dekreet uitgevaardig dat Maria hom moet opvolg as kurator van die Russiese troon indien hy sou sterf voor ander manlike Romanof-aanspraakmakers. Dit is beskou as ’n poging van Wladimir om die opvolging in sy tak van die familie te hou, en is deur die hoofde van ander takke as onwettig verklaar.
In 1989, met die dood van die prins Wasili Aleksandrowitsj, die hoof van die Romanof-familievereniging, het Wladimir sy dogter as erfgenaam van die dinastie verklaar omdat prins Wasili die laaste Romanof was wat Wladimir as ’n dinas beskou het.
Maria Wladimirowna (1992-hede)
Toe Wladimir in 1992 sterf, het sy dogter, Maria, haarself verklaar tot hoof van die keiserlike huis en haar seun, Georgi Michailowitsj, die titel groothertog gegee. Maria noem haarself "Haar Keiserlike Hoogheid Groothertogin Maria Wladimirowna van Rusland".
Nikolaas Romanof (1992–2014)
In 1979 het sewe keiserlike dinaste die Romanof-familievereniging gestig, waartoe meer as die helfte van die oorlewende dinaste destyds behoort het. Wladimir Kirillowitsj en Maria het nooit by die vereniging aangesluit nie. Die vereniging het prins Nikolaas Romanof in 1989 as president gekies. Hul amptelike standpunt was dat die Russiese volk moet besluit wie hulle wil hê moet hulle regeer, en as hulle op ’n monargie besluit, wie die monarg moet wees. Nikolaas het homself egter as aanspraakmaker op die troon beskou ná die dood van Wladimir Kirillowitsj in April 1992.
Dmitri Romanof (2014–2016)
Ná Nikolaas se dood in 2014 het sy broer, prins Dmitri Romanof, sy plek as aanspraakmaker ingeneem.
Andrei Romanof (2016-tans)
Ná prins Dmitri se dood in Desember 2016 is prins Andrei Romanof president van die Romanof-familievereniging en maak hy aanspraak op die hoofskap van die Huis van Romanof.
Prins Andrei is ’n kleinneef van Nikolaas II en die oudste lewende kleinseun in die manlike lyn van groothertog Aleksander Michailowitsj van Rusland en sy vrou, groothertogin Ksenia Aleksandrowna, Nikolaas II se oudste suster; hy is dus die laaste tsaar se naaste verwant in die Romanof-familie.
Twispunte
Verskeie mense kan aanspraak maak op die hoofskap van die familie, na gelang van die toepassing van die Russiese opvolgingswette. Eerstens moet bepaal word of daar ’n oolewende manlik dinas is; indien wel, is hy die wettige erfgenaam. Indien nie, moet die titel gaan na die naaste vroulike familielid van die laaste oorlewende manlike dinas.
Maar wie is of was die laaste oorlewende manlike dinas?
Steun
Dit lyk of Maria Wladimirowna die steun van baie monargiste het, asook van die hoof van die Russies-Ortodokse Kerk, patriarg Kirill van Moskou. Aan die ander kant het die Romanof-familievereniging die meeste van die oorlewende afstammelinge van die dinastie as lede, en die steun van baie monargistiese organisasies. Hulle steun prins Andrei Romanof se aanspraak as hoof van die huis.
Bibliografie
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Ligand
In koördinasiechemie is 'n ligand 'n ioon of molekule (funksionele groep) wat aan 'n sentrale metaalatoom bind om 'n koördinasie-kompleks te vorm. Die binding met die metaal behels gewoonlik formele skenking van een of meer van die elektronpare van die ligand. Die aard van metaal-ligandbinding kan wissel van kovalent tot ionies. Verder kan die metaal-ligandbindingsorde van een tot drie wissel. Ligande word as Lewis-basisse beskou, alhoewel daar rare gevalle is van Lewis-suur "ligande".
Metale en metalloïede word in byna alle omstandighede aan ligande gebind. Ligande in 'n kompleks dikteer die reaktiwiteit van die sentrale atoom, insluitend ligand-substitusietempo's, die reaktiwiteit van die ligande self en redoks reaksies. Ligandkeuse is 'n kritieke oorweging op baie praktiese gebiede, insluitend bio-organiese en medisinale chemie, homogene katalise en omgewingschemie.
Ligande word op baie maniere geklassifiseer, insluitend: lading, grootte, die identiteit van die koördinerende atoom en die aantal elektrone wat aan die metaal geskenk word (haptisiteit of dentisiteit). Die grootte van 'n ligand word aangedui deur sy keëlhoek.
Geskiedenis
Die samestelling van koördineringskomplekse is sedert die vroeë 1800s bekend, soos Pruisiese blou en kopervitriool. Die belangrikste deurbraak het plaasgevind toe die Switserse chemikus Alfred Werner formules en isomere met mekaar versoen het. Hy het onder andere getoon dat die formules van baie kobalt(III)- en chroom(III)-verbindings verstaan kan word as die metaal ses ligande in 'n oktaedriese meetkunde het. Alfred Werner en Carl Somiesky was die eerste om die term "ligand" te gebruik met betrekking tot silikonchemie. Die teorie stel 'n mens in staat om die verskil tussen gekoördineerde en ioniese chloried in die kobaltamienchloriede te verstaan en baie van die voorheen onverklaarbare isomere te verklaar.
Bindings
Oor die algemeen word ligande as elektronskenkers (Lewis-basisse) en die metale as elektronaanvaarders (Lewis-sure) beskou. Binding word dikwels beskryf met behulp van die formalismes van die molekulêre orbitale teorie. Volgens die teorie moet die hoogste besette molekulêre orbitaal van die ligand 'n energie hê wat oorvleuel met die laagste onbesette molekulêre orbitaal van die metaal.
Binding van die metaal met die ligande het 'n stel molekulêre orbitale tot gevolg. Uit die beginsels van die kristalveldteorie kan ons die gevolglike orbitale rangskikking beskryf, afhangende van die meetkunde van die ligand. In 'n oktaedriese meetkunde verdeel die 5 d-orbitale in stelle van 2 en 3 orbitale:
Vir komplekse met 'n tetraëdermeetkunde, verdeel die d-orbitale weer in twee versamelings, maar in omgekeerde volgorde, 2 hoë energie en 3 lae energie. Die energieverskil tussen hierdie 2 stelle d-orbitale word die skeuringparameter Δo genoem. Ligande kan nou volgens die grootte van Δo gesorteer word. Die grootte van Δo word bepaal deur die veldsterkte van die ligand: sterk-veldligande het groter Δo as swak-veldligande.
Dentisiteit
Die dentisiteit van 'n ligand verwys na die aantal funksionele groepe van die ligandmolukuul wat hulle aan 'n metaalatoom kan heg deur 'n elektronpaar te skenk
Die elektronpare is nie op buuratome geleë nie.
Lena Granhagen
Lena Granhagen (gebore 7 Januarie 1938) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Damen i svart (1958), Mannequin in Red (1958), Rider in Blue (1959), en Lady in White (1962).
Ligand
Haptisiteit en dentisiteit
Haptisiteit is die koördinasie van 'n ligand aan 'n metaalsentrum deur 'n ononderbroke en aangrensende reeks atome. Die haptisiteit van 'n ligand word beskryf met die Griekse letter η ('eta'). η2 beskryf byvoorbeeld 'n ligand wat deur twee aangrensende atome gekoördineer word. Oor die algemeen is die η-notasie slegs van toepassing as meervoudige atome gekoördineer word (anders word die κ-notasie gebruik). As die ligand gekoördineer word deur verskeie atome wat nie aangrensend is nie, word dit beskou as dentisiteit (nie haptisiteit nie), en die κ-notasie word weer eens gebruik.
Keëlhoek
Die ligandkeëlhoek is 'n maatstaf van die steries grootste deel van 'n ligand in 'n oorgangsmetaal-kompleks. Dit word gedefinieer as die soliede hoek wat gevorm word met die metaal aan die hoekpunt en die buitenste rand van die Van der Waals-radiussfere van die ligandatome aan die omtrek van die keël (sien figuur). Die metode kan op enige ligand toegepas word. Die term keëlhoek is die eerste keer bekendgestel deur Chadwick A. Tolman, 'n navorsingschemikus by DuPont. Tolman het oorspronklik die metode vir fosfienligande in nikkelkomplekse ontwikkel en dit uit metings van akkurate fisiese modelle bepaal.
Die Berenstain Bere
Die Berenstain Bere is 'n reeks van kinderboeke geskep deur Stan en Jan Berenstain en het voortgegaan met hul seun, Mike Berenstain, wat gedeeltelike outeurskap in 2002 en volle outeurskap in 2012 ná Jan se dood aanvaar het. Die boeke fokus op 'n familie van antropomorfiese bere wat deur die loop van elke storie 'n morele of veiligheid-verwante les leer.
Life Is Wild
Life Is Wild is 'n Amerikaanse televisiedramareeks wat deur Michael Rauch, George Faber en Charlie Pattinson van die gewilde Britse drama Wild at Heart aangepas is. Die reeks handel oor 'n New Yorkse veearts wat saam met sy tweede vrou en die paartjie se twee stelle kinders na 'n Suid-Afrikaanse wildsplaas verhuis wat voorheen deur sy skoonpa bedryf is.
Die reeks, wat deur CBS Paramount Network Television, Warner Bros. Television en Company Pictures vervaardig is, is op 15 Mei 2007 amptelik deur The CW Television Network die groen lig gegee en is 'n bestelling vir dertien episodes gemaak. Die reeks het op 7 Oktober 2007 gepremière en is elke Sondag-aand teen 20:00 (Oos-Amerikaanse Tyd) ná die herhaling van Aliens in America uitgesaai. Die reeks is ook op E! in Kanada as 'n midreeks-vervanging uitgesaai. In die Verenigde Koninkryk is die reeks op Hallmark Channel uitgesaai. Warner Channel sal die reeks in Suid-Amerika uitsaai. Die loodsepisode is deur Bryan Gordon geregisseer.
Weens 'n lae kykerstal is die reeks in Februarie 2008 gestaak. Daar is tans geen sprake van planne om Life Is Wild op DVD uit te reik nie.
Suryavarman II
Suryavarman II (Khmer: សូរ្យវរ្ម័នទី២) was van 1113 tot 1145/1150 koning van die Khmer-ryk. Hy het Angkor Wat laat bou, wat die grootste godsdiensmonument in die wêreld is, en dit gewy aan die Hindoegod Vishnu. Sy bewind se monumentale argitektuur, talle militêre veldtogte en herstel van sterk regering het gemaak dat historici hom as een van die ryk se grootste koning beskou.
Fenella Woolgar
Fenella Woolgar (gebore 4 Augustus 1969) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bright Young Things (2003) en in die televisiereekse Doctor Who (2005) en Home Fires (2015).
Suryavarman II
Vroeë jare
Dit lyk of Suryavarman op ’n plattelandse landgoed grootgeword het in ’n tyd dat die sentrale beheer in die ryk swak was. ’n Inskripsie noem sy pa as Ksitindraditya en sy ma as Narendralakshmi. As ’n jong prins het hy hom reggemaak vir mag omdat hy gereken het hy het ’n wettige aanspraak op die troon. Hy het blykbaar afgereken met ’n mede-aanspraakmaker uit Harshavarman III se lyn, moontlik Nripatindravarman, wat in die suide regeer het. Daarna het hy teen die ouerige en grootliks onbekwame koning Dharanindravarman I, sy grootoom, gedraai. Hy het die koning vermoor, "soos wat Garuda (’n legendariese voël) ’n slang op die rand van ’n berg sou doodmaak". Geleerdes verskil egter oor of dit verwys na die dood van die suidelike aanspraakmaker of van koning Dharanindravarman. Suryavarman II het ook in 1114 ’n sending na die Chola-dinastie van Suid-Indië gestuur en ’n edelsteen aan keiser Kulothunga Chola I laat oorhandig.
Suryavarman het die troon in 1113 bestyg en is in 1119 amptelik gekroon.
Die eerste twee lettergrepe van sy naam is ’n Sanskrit stam wat "son" beteken. Varman is ’n agtervoegsel wat tradisioneel "skild" of "beskermer" beteken en is deur Khmer-konings gebruik.
Bewind
duimnael|Angkor Wat, wat deur Suryavarman II laat bou is.
Tydens sy dekades aan die bewind het die koning die ryk herenig. Leenhere het aan hom belasting betaal en hy het groot militêre operasies teen Champa in die ooste onderneem, maar hulle was meestal onsuksesvol.
Volgens inskripsies in Champa en skrywers in Dai Viet het Suryavarman drie groot maar onsuksesvolle aanvalle op Dai Viet (nou Noord-Viëtnam) geloods, soms met die steun van Champa. Die koning van Champa het later vrede met Dai Viet gemaak en geweier om verdere aanvalle te steun. In 1145 het Suryavarman blykbaar Champa binnegeval, koning Jaya Indravarman III verslaan en die hoofstad, Vijaya, verwoes. Hy het ’n nuwe koning, Harideva, op Champa se troon geplaas wat glo sy swaer was. In daaropvolgende gevegte het Champa die hoofstad teruggewen en Harideva vermoor.
Suryavarman was ook betrokke by diplomasie en het betrekkinge met China in 1116 hervat.
Tydens Suryavarman se bewind was daar groot innovasies in kuns en argitektuur. Angkor Wat, wat hy laat bou het, se vyf sentrale torings verteenwoordig die pieke van Berg Meru, die tuiste van die Hindoegode. Dit bevat meer as 1 860 gegraveerde nimfe en honderde meters basreliëfs wat Hindoe-legendes en tonele van die alledaagse lewe uitbeeld. Ander tempels wat uit sy bewind kom, is Banteay Samre, Thommanon, Chau Say Tevoda en die groot Beng Mealea-kompleks.
Dood en opvolging
Aanduidings uit inskripsies dui daarop dat Suryavarman II tussen 1145 en 1150 dood is, moontlik tydens ’n militêre veldtog teen Champa. Hy is deur sy neef Dharanindravarman II opgevolg; dié was die seun van ’n broer van die koning se ma. ’n Tydperk van swak regering en gevegte het hierna begin.
Suryavarman het die postume naam Paramavishnuloka gekry. Dit beteken "Hy Wat die Hemelse Wêreld van Vishnu Betree Het". Dit lyk of Angkor Wat eers ná sy dood voltooi is.
Die verhaal van Racheltjie de Beer (rolprent)
Racheltjie de Beer is 'n Afrikaanse rolprent wat op 18 Oktober 2019 vrygestel word. Die regisseur is Matthys Boshoff en die Vervaardiger Johan Kruger. Die draaiboek is geskryf deur Brett Michael Innes en Matthys Boshoff. Die rolprent is die eerste keer tydens die Silwerskermfees te Kampsbaai vertoon. Stian Bam, wat die rol van Racheltjie se vader (Herman de Beer) speel, is met 'n Silwerskermtoekenning vir sy treffende vertolking vereer. Chantel Carter het ook met 'n Silwerskermtoekenning weggestap vir beste produksie-ontwerp vir Die Verhaal van Racheltjie de Beer.
Die rolprent is vervaardig in die Oos-Vrystaat (Fouriesburg gebied).
Rolverdeling
Nog bekendes soos Sandra Prinsloo en Antoinette Louw maak deel van die rolverdeling uit.
Storie
Die rolprent sal die aangrypende verhaal vertel van die jong Afrikaner-meisie, Racheltjie de Beer in die Voortrekker-era wat een koue winternag haar lewe gegee het om haar boetie te red.
PSG Konsult
PSG Konsult is 'n Suid-Afrikaanse finansiëlediensteverskaffer wat in 1996 gestig is en met 120 000 kliënte as een van die grootste onafhanklike finansiëlediensteverskaffers in Suid-Afrika geag word. Die maatskappy gebruik finansiële beplanners, aandelemakelaars, korttermynmakelaars en portefeuljebestuurders in samewerking met rekeningkundiges en prokureurs om finansiële produkte en advies aan kliënte in suidelike Africa te verskaf. Dienste wat PSG Konsult bied, sluit in finansiële beplanning, plaaslike en internasionale belegging, mediese versekering, langtermyn- en korttermynversekering, aandelehandel en portefeuljebestuur, eiendom- en trustadviesdienste, en eiendom- en batefinansiering.
Adolf von Baeyer
Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer (31 Oktober 1835 - 20 Augustus 1917) was 'n Duitse chemikus wat indigo gesintetiseer het en die Von Baeyer-nomenklatuur vir sikliese verbindings ontwikkel het (wat later uitgebrei en aangeneem is as deel van die IUSTC se nomenklatuur vir organiese verbindings). Hy is in 1885 in Beiere veredel en het die Nobelprys vir Chemie in 1905 ontvang.
PSG Konsult
Die moedermaatskappy is PSG Financial Services, wat 'n 62.66%-aandeel in PSG Konsult het, terwyl PSG Financial Services 100% deur PSG Group Limited besit word. In 2010 was Willem Theron die hoof- uitvoerende beampte (HUB).
Adolf von Baeyer
Gesin en opvoeding
Baeyer is in Berlyn gebore, die seun van die bekende aardmeetkundige en luitenant-generaal in die Koninklike Pruisiese leër Johann Jacob Baeyer en sy vrou Eugenie Baeyer née Hitzig (1807–1843). Albei sy ouers was ten tye van sy geboorte Lutherane en hy is opgevoed in die Lutherse godsdiens. Sy moeder was die dogter van Julius Eduard Hitzig, die Duitse skrywer, en 'n lid van die oorspronklik Joodse Itzig-familie (uit die 18de eeu) en het tot die Christendom bekeer voordat sy met Baeyer se vader, wat van nie-Joodse Duitse afkoms was, getrou het. Baeyer het vier susters gehad: Clara (gebore 1826), Emma (gebore 1831), Johanna (Jeanette) (gebore 1839), Adelaide (oorlede 1843) en twee broers: Georg (gebore 1829) en Edward (gebore 1832). Baeyer se ma is dood terwyl sy die jongste dogter, Adelaide, gebaar het.
Alhoewel sy geboortenaam Johann Friedrich Wilhelm Adolf Baeyer was, het hy die grootste deel van sy lewe bloot as "Adolf Baeyer" bekend gestaan. Die digter Adelbert von Chamisso en die sterrekundige Friedrich Wilhelm Bessel was sy peetouers. Op sy 50ste verjaardag is hy deur koning Ludwig II van Beiere veredel, wat die onderskeiding "von" aan sy naam verleen het.
Baeyer het vroeg reeds sy eie pad na die wetenskap geloop en as kind eksperimente gedoen oor plantvoeding op sy grootvader se plaas Müggelsheim. In Berlyn het hy met chemiese eksperimentering op negejarige ouderdom begin. Drie jaar later het hy voorheen onbekende chemiese verbindings, natriumbikarbonaat en koperbikarbonaat, gesintetiseer. Op sy 13de verjaardag het hy sy lewenswerk begin en 'n stuk indigo ter waarde van twee Pruisse Thalers gekoop vir sy eerste kleurstofeksperimente.
Toe hy nog 'n skoolseun was, het sy chemie-onderwyser aan die Friedrich Wilhelm Gimnasium hom aangestel as sy assistent. Nadat hy in 1853 aan die hoërskool gegradueer het, het hy die Universiteit van Berlyn betree om fisika en wiskunde te studeer. Sy studie is onderbreek deur 'n tydperk in die Pruisiese leër tot 1856. Hy het tot die Universiteit van Heidelberg terugkeer met die bedoeling om chemie onder Robert Bunsen te studeer, maar na 'n onderonsie met die bekende chemikus het hy egter van mentor verander na August Kekulé. Hy het voortgegaan om met Kekulé saam te werk, selfs nadat hy in 1858 na Berlyn teruggekeer het vir die voltooiing van sy doktorsgraad oor arseenmetielchloried.
Akademiese loopbaan
Na die voltooiing van sy doktorsgraad het hy Kekulé na die Universiteit van Gent in België gevolg, toe Kekulé daar professor word. Hy is in 1860 as dosent aan die Berlynse Gewerbeinstitut aangestel en in 1871 is as professor aan die Universiteit van Straatsburg aangestel. In 1875 het hy Justus von Liebig, die Duitse wetenskaplike, opgevolg as professor in chemie aan die Universiteit van München.
Baeyer se vernaamste prestasies sluit in die sintese en beskrywing van die plantkleurstof indigo, die ontdekking van die ftaleïenkleurstowwe, en die ondersoek na poliasetileen, oksoniumsoute (gemaak van 'n suurstofkatioon met drie bindings), nitrosoverbindings (met die N=O-groep verbind aan 'n organiese groep) (1869), uriensuurderivate (1860 en later), en die ontdekking van barbituursuur (1864), die moederverbinding van die barbiturate. Hy was die eerste wat die regte formule vir indool in 1869 voorgestel het, nadat hy die eerste sintese drie jaar tevore gepubliseer het. Sy bydraes tot die teoretiese chemie sluit die "spanning"-teorie (Duits: Spannungstheorie) van drievoudige bindings en klein koolstofringe.
In 1871 het hy die sintese van fenolftaleïen ontdek, deur kondensasie-reaksie van ftaalanhidried met twee ekwivalente fenol onder suur toestande (vandaar die naam). In dieselfde jaar is hy die eerste wat sintetiese fluooreseïen, 'n organiese kleurstof, verkry het. Fluooreseïen is soortgelyk aan pyoverdien wat natuurlik voorkom en wat deur mikro-organismes gesintetiseer word. Baeyer het dit eers "resorsinftaleïen" genoem omdat hy dit uit resorsinol en ftaliese anhidried gesintetiseer het. Die term fluooreseïen sou eers in 1878 gebruik word.
In 1872 het hy met fenol en formaldehied ge-eksperimenteer. Die harsproduk was 'n voorloper vir Leo Baekeland se latere kommersialisering van Bakeliet, die eerste plastiek gemaak van sintetiese komponente.
Erkenning
In 1881 het die Royal Society of London die Davy-medalje aan Baeyer toegeken vir sy werk met indigo. Hy is in 1884 tot 'n buitelandse erelid van die American Academy of Arts and Sciences en ook tot die Pruisiese Akademie van Wetenskappe verkies. In 1905 het hy die Nobelprys vir Chemie ontvang "uit erkenning vir sy dienste in die bevordering van organiese chemie en die chemiese industrie, deur sy werk aan organiese kleurstowwe en hidro-aromatiese verbindings". Hy het voortgegaan met die volle aktiewe werk as een van die mees bekende onderwysers van organiese chemie in die wêreld tot binne 'n jaar voor sy dood.
Hy het ander eerbewyse ontvang, waaronder:
Sy naam word weerspieël in die Baeyer-Villiger-oksidasie en Baeyer se reagens. Daar is ook die Von Baeyer-nomenklatuur in struktuurchemie en die Baeyer-spanningteorie van alisikliese verbindings.
In 2009 is die maankrater "von Baeyer" na hom vernoem.
Persoonlike lewe
In 1868 het Baeyer met Adelheid (Lida) Bendemann, die dogter van 'n familievriend getrou. Die egpaar het drie kinders gehad: Eugenie, Hans en Otto.
Dreama Walker
Dreama Walker (gebore 20 Junie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sex and the City (2008), Gran Torino (2008), The Invention of Lying (2009), en Compliance (2012).
Hartley Sawyer
Hartley Sawyer (gebore 25 Januarie 1985) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Glory Daze (2010), Caper (2014), en Miss 2059 (2016).
Aloe abyssicola
Aloe abyssicola is 'n aalwyn wat inheems aan Jemen is.
Partikeldigtheid
Die partikeldigtheid of ware digtheid van 'n poeier of partikulêre vaste stof, is die digtheid van die deeltjies waaruit die poeier saamgestel is, in teenstelling met die hoopdigtheid, wat die gemiddelde digtheid is van 'n groot volume van die poeier in 'n spesifieke medium (gewoonlik lug).
Die partikeldigtheid is 'n relatief goed-gedefinieerde hoeveelheid, aangesien dit nie afhang van die mate waartoe die poeier gekompakteer is nie, terwyl die hoopdigtheid daarenteen verskillende waardes kan aanneem, afhangende van of dit toegelaat is om vry neer te slaan ("freely settled density") of gekompakteer is ("tap density"). Daar is egter ook 'n verskeidenheid van definisies van die partikeldigtheid, wat verskil in terme van of porieë ingesluit is in die partikelvolume, en of ingeslote ruimtes bygetel word.
Meting
Partikeldigtheid kan op 'n aantal verskillende maniere gemeet word:
Archimedes se beginsel
Die poeier word in 'n piknometer van bekende volume gelaai, en geweeg. Die piknometer word dan met 'n vloeistof van bekende digtheid gevul, waarin die poeier nie oplosbaar is nie. Die volume van die poeier word bepaal deur die verskil tussen die interne volume van die piknometer, en die volume vloeistof wat bygevoeg is (m.a.w. die volume van die lug wat verplaas is). 'n Soortgelyke metode, wat nie porievolume insluit nie, is om 'n bekende massa van deeltjies in gesmelte was van bekende digtheid te suspendeer, toe te laat dat enige borrels ontsnap, die was te laat stol, en dan die volume en massa van die wasblok te meet.
Die digtheid van 'n flodder van die poeier in 'n vloeistof van bekende digtheid kan ook met 'n hidrometer gemeet word om die partikeldigtheid deur dryfvermoë te bepaal.
'n Ander metode wat ook op dryfvermoë gebaseer is, is die gewig van 'n monster van die partikels in lug te meet, en dan weereens in 'n vloeistof van bekende digtheid.
'n Kolom van vloeistof met 'n digtheidsgradient kan ook voorberei word: Die kolom bevat 'n vloeistof van 'n kontinueerlik wisselende samestelling, sodat die partikeldigtheid iewers tussen die maksimum vloeistofdigtheid (aan die onderkant van die kolom), en die minimum digtheid (aan die bookant) lê. As'n klein monster van die poeier toegelaat word om in hierdie kolom af te sak, dit sal tot rus kom op die punt waar die vloeistofdigtheid gelyk is aan die partikeldigtheid.
Volumetriese meting
'n Gas piknometer kan gebruik word om die volume van 'n poeiermonster te meet. 'n Monster met bekende massa word in 'n kamer van bekende volume gelaai, wat deur 'n klep afgesluit is van 'n gasreservoir, ook van bekende volume, met 'n hoër druk as die kamer. Nadat die klep oopgemaak is, word die finale druk in die stelsel gemeet, en kan die totale gasvolume (insluitende die poriëe) bepaal word deur die toepassing van Boyle se wet.
'n Kwik porosimeter is'n instrument waarmee die totale volume van 'n poeier bepaal kan word, sowel as die volume van porieë van verskillende groottes: 'n bekende massa van die poeier word in kwik gedompel. By standaarddruk, vul die kwik nie tussenpartikelruimtes nie, en ook nie die porieë van die monster nie. Soos die druk verhoog word, dring die kwik in kleiner en kleiner porieë in. Die verhouding tussen die porieë se deursnee en die druk is bekend, wat dit mootnlik maak om 'n deurlopende meting van die druk teenoor volume te gegenereer word, en daardeur die monster se porositeit volledig te karakteriseer.
Japan Nasionale Roete 22
Nasionale Roete 22 is 'n nasionale snelweg van Japan.
2003 Formule Een-seisoen
Inleiding
Die seisoen het op 15 Junie in Kanada by die Gilles Villeneuve-renbaan voortgegaan. Die tweede deel in Europa het weer begin op 29 Junie by die Nürburgring in Duitsland (vir die Europese Grand Prix) en is gevolg deur die Franse ren by Magny Cours. Die Britse Grand Prix is op 20 Julie by Silverstone gehou en gevolg deur die Duitse ren by Hockenheim op 3 Augustus. Daarna het 'n 3 weke breek gevolg tot hulle weer teruggekeer het na die Hungaroring vir die Hongaarse Grand Prix op 24 Augustus en die laaste Europese ren, die Italiaanse ren by Monza op 14 September. Die Verenigde State Grand Prix is as die voorlaaste ren by Indianapolis Motor Speedway gehou. Die laaste ren was, soos die vorige 5 jaar, die Japannese Grand Prix by die Suzuka Internasionale Renbaan.
Seisoensoorsig
David Coulthard het die Australiese Grand Prix in veranderlike weersomstandighede gewen en die Maleisiese Grand Prix is deur Kimi Räikkönen gewen. Die Brasiliaanse Grand Prix is voor die einde gestaak weens 'n ongeluk en Räikkönen is as wenner aangewys. Maar 5 dae later, na baie ondersoeke, is Giancarlo Fisichella as wenner aangewys.
Michael Schumacher het teruggeveg in die eerste Europese renne en het die volgende drie renne in San Marino, Spanje en Oostenryk gewen. Juan Pablo Montoya het gewen in Monaco en Schumacher het weer in Kanada gewen.
Fernando Alonso het sy eerste oorwinning behaal in Hongarye by die Hungaroring en Michael Schumacher het die volgende twee renne gewen in Italië en die VSA en in die laaste ren moes Räikkönen wen, sonder dat Schumacher in die voorste agt plekke kon klaarmaak. Die ren is gewen deur Rubens Barrichello en Räikkönen was tweede met Michael Schumacher agste. Dus het Schumacher sy vierde agtereenvolgende kampioenskap gewen, slegs 2 punte voor Räikkönen.
Theodorus Colenbrander
Theodorus Christiaan Colenbrander (18 September 1811 – 21 November 1881) was 'n Nederlander wat in 1854 na die Kroonkolonie van Natal geïmmigreer het en verantwoordelik was vir die vestiging van 'n Nederlandse nedersetting by New Guelderland. Hy is op 6 Oktober 1847 in Poerwakarta, Indië met Geraldine Nicoline van Groll getroud.
Colenbrander is in Doesburg in Nederland gebore en het in 1854 saam met Wilhelm van Prehn van Java na Natal gekom. Hulle het gepoog om in vennootskap met Archibald Keir Murray indigo in Pinetown te groei en vervaardig. Die poging was egter onsuksesvol en Van Prehn het die kolonie weer verlaat. Colenbrander het egter in Natal gebly en namens die Nederlandsche Landbouw Emigratie Maatschappij, wat deur sy broer, Herman Colenbrander, en die se twee seuns Johannes Arnoldus en Adriaan saam met die Amsterdamse skeepseienaar, M.C. Lapidothin, in Nederland gestig is, Nederlanders na New Guelderland gebring waar hy 'n plaas en die New Guelderland Suikerfabriek besit het. Die Natalse Uitvoerende Raad het hom toegelaat om jong ambagsmanne, boere en arbeiders te laat immigreer. Die doel van die immigrasie was om die jong mense in ander dele van die wêreld in Natal te vestig en hulle sodoende te verwyder uit wat beskryf is as die "besmetting van Europese armoede". Die eerste groep immigrante het in Mei 1857 aangekom. Van toe af tot Julie 1860 het ten minste ses skepe in Durban aangekom en vanne soos Wassink, Theunissen, Ente en Gielink na Natal gebring.
Sint Agnes
Agnes is as dertienjarige aan heidense gode gewy en was die slagoffer van verkragting. Toe hulle haar na die tempel van Minerva neem, het sy 'n kruisteken gemaak en geweier om teen God te draai. Verskeie jong mans het om haar hand gevra, maar sy het geweier en gesê dat sy reeds aan Jesus Christus verloof is. Hulle het haar gedreig en gemartel en sy is uiteindelik met 'n swaard deur die keel gedood. Agt dae nadat sy in die katakombes by Via Nomentana begrawe is, is sy in 'n goue kleed gesien. Sy het 'n verloofring van Jesus Christus aan haar vinger gehad en daar was 'n wit lam aan haar regterkant.
Sy word gesien as die beskermheilige van verloofde paartjies, die kuisheid, van jong meisies en maagde, asook die slagoffers van verkragting. Haar naamdag is 21 Januarie. Sy word in die Kanon I, die vernaamste eucharistiese gebed van die Rooms-Katolieke Kerk vermeld.
Agnes word in Rome op twee plekke in besonder vereer: Die Sant'Agnese fuori le mura is die basiliek waar sy vermoedelik begrawe is. Relieke van haar word steeds daar in bewaring gehou. Die kerk lê aan die Via Nomentana, buite die Aureliaanse Muur. Die tweede is die Sant'Agnese in Agone wat op Piazza Navona gebou is, die plek waar Agnes volgens oorlewering gesterf het.
Aria Wallace
Aria Wallace (gebore 3 November 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Perfect Man (2005) en in die televisiereeks iCarly (2007).
Marievale-voëlreservaat
Marievale-voëlreservaat is 'n beskermde gebied in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is ongeveer 10 km² in grootte, en geleë op die Oos-Rand aan die bolope van die Blesbokspruit. Die Blesbokspruit is 'n groot standhoudende rivier in Gauteng wat omring is deur uitgebreide vloedvlakte aan albei kante.
Geen presiese getalle word gemeld nie, maar 'n besoekerspamflet, geproduseer deur die Wild- en Omgewingsvereniging van Suid-Afrika (WESSA) en beskikbaar by die heiligdom, beweer dat byna 300 voëlspesies die vleiland gereeld besoek. Daarbenewens is blesbokke, groototters, drie spesies van muishonde, rietbokke en vlakhase te siene in die heiligdom.
Toegang tot die reservaat is gratis, en daar is vier voëlskuilings (vernoem Flamingo, Hadeda, Duiker en Shelduck) en 'n openbare piekniekterrein in die reservaat.
Julian Redelinghuys
Julian Redelinghuys (gebore te Pretoria, 11 September 1989) is 'n rugbyspeler wat vir die Goue Leeus in die Curriebeker en die Lions in Superrugby speel.
Hy het sy debuut vir die Springbokke op 22 November 2014 teen Italië gemaak.
Haidee Wright
Haidee Wright (13 Januarie 1867 – 29 Januarie 1943) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Faith (1919), Aunt Rachel (1920), The Old Country (1921), en Tomorrow We Live (1936).
Parker Sawyers
Parker Sawyers (* 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Big Game (2014), The Autopsy of Jane Doe (2016), Southside with You (2016), en The Mummy (2017).
Strand
'n Strand is 'n relatief oop landstrook langs die kuslyn. Strande het gewoonlik min indien enige plantegroei en is met sand of fyn gruis gedek. Strande loop skuins afwaarts na die water en branders, waar dit in die seebodem oorgaan.
Baie mense hou daarvan om langs strande te stap, te swem of te lê en sonbruin. Die gewildste strande het gewoonlik fyn wit of lig-gekleurde sand en warm water om in te swem. Dit is 'n trekpleister vir toeriste en vakansiegangers.
Swemdrag, soos 'n swembroek of baaikostuum, word gewoonlik op strande gedra. Daar bestaan ook afgebakende strande vir nudiste waar klere opsioneel is of selfs glad nie toegelaat word nie.
Gewone seekat
Die gewone seekat (Octopus vulgaris) is 'n seekat wat in oseane dwarsoor die wêreld, en ook langs die hele kus van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan die seekat bekend as die Common octopus.