cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roberto Alagna
Vroeë jare
Alagna is in 1963 buite Parys gebore in 'n gesin van Sisiliaanse immigrante. As tiener het die jong Alagna popmusiek in Paryse kabarette begin sing. meesal vir fooitjies. Hy is beïnvloed deur die rolprente van Mario Lanza, en het na opnames deur historiese tenore geluister en na opera oorgeskakel. Op die wyse het hy grootliks selfgeleer gebly. Hy is ontdek deur Gabriel Dussurget, te wete die mede-stigter van die Aix-en-Provence-fees.
Loopbaan
Nadat hy die Luciano Pavarotti Internasionale Stemkompetisie, 'n inisiatief deur die Italiaanse Ministerie van Kulturele Erfenis en Aktiwiteite wat in Modena in 1988 begin het, gewen het, het Alagna sy professionele buiging as Alfredo Germont in La traviata met die Glyndebourne toer-maatskappy gemaak. Dit het gelei tot verskeie betrekkinge deur die kleiner stede in Frankryk en Italië, weereens hoofsaaklik as Alfredo, welke rol hy eventueel meer as 150 kere sou vertolk. Soos wat sy reputasie gegroei het is hy spoedig uitgenooi om te sing by die belangrikste teaters soos La Scala in 1990, Covent Garden in 1992 en die Metropolitan Opera as Rodolfo in 1996. Sy opvoerings van Roméo in Roméo et Juliette deur Charles Gounod by Covent Garden in 1994 (saam met Leontina Vaduva) het aan hom internasionale roem besorg.
Alagna het die 2006/07 seisoen by La Scala op 7 Desember 2006 geopen in 'n nuwe produksie van "Aida" deur Franco Zeffirelli. Tydens die tweede opvoering op 10 Desember is Alagna, wie se openingsopvoering as onbevredigend beskou is, vanuit die loggione (die goedkoopste sitplekke aan die agterkant van La Scala) beskree toe hy die verhoog verlaat het. Die reaksie van die tenoor op die openbare kritiek is deur die bestuur van La Scala en Zeffirelli as onvolwasse en onprofessioneel bestempel: " 'n Professionele persoon moet nooit op hierdie manier optree nie. Alagna is te sensitief, dit is te maklik om sy gevoelens seer te maak. Hy weet nie hoe om soos 'n ware ster op te tree nie." Die rol van Radames is vir die res van die opvoering suksesvol oorgeneem deur Antonello Palombi, wat die verhoog betree het gekleed in slegs 'n denim en 'n swart hemp.
In 2007 het Alagna die rol van Pinkerton in Madama Butterfly ) by die Metropolitan Opera vertolk. Hy het die ongestelde tenoor Rolando Villazón vervang as Romeo in Roméo et Juliette teenoor die sopraan Anna Netrebko tydens twee optredes in September en twee optredes in Desember. Sy vrou het na New York gevlieg om saam met hom vir die September opvoerings te wees, en is gevolglik ontslaan uit die Lyric Opera of Chicago omdat sy haar repetisiedatums vir "La bohème" misgeloop het. Alagna is ook op die laaste nippertjie deur die Metropolitan Opera betrek om vir die ongestelde in te tree in 'n opvoering van Aida op 16 Oktober 2007. Na afloop van die opvoering het die gehoor hom toegejuig. Die opvoering van Roméo et Juliette op 15 Desember met Alagna en Netrebko is in hoë definisie in 447 teaters wêreldwyd uitgesaai en deur ongeveer 97.000 mense aanskou.
Charl du Plessis (pianis)
Charl Petrus du Plessis (gebore 1977) is 'n Suid-Afrikaanse klassieke en jazzpianis. Hy is een van vyf Suid-Afrikaanse Steinway-kunstenaars en het twee Suid-Afrikaanse Musiektoekennings in onderskeidelik 2017 en 2018 ontvang. Die afgelope 20 jaar was hy die pianis vir die Suid-Afrikaanse sanger-liedjieskrywer Nataniël. Hy is ook die stigter en pianis van die Charl du Plessis Trio wat bestaan uit Werner Spies (bas) en Peter Auret (tromme).
Roberto Alagna
Repertorium
In onlangse jare was Alagna 'n voorstander van die herstel van die verwaarloosde Franse operas - Alfano se Cyrano de Bergerac, Massenet se Le juggler de Notre-Dame, Lalo se Fiesque, en nuwe werke - Vladimir Cosma se Marius et Fanny en sy broer David Alagna Le dernier jour d'un condamné. Hy het ook ligte musiek opgeneem met 'n huldigingsalbum vir Luis Mariano getitel Sicilien en Pasión.
Eugene C. Lee
Eugene C. Lee is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Popcorn Zen (2004) en Cooleyville (2006).
Charl du Plessis (pianis)
Opvoeding
Du Plessis studeer musiek aan die Universiteit van Pretoria, waarna hy in 2006 'n meestersgraad aan dieselfde universiteit voltooi met 'n verhandeling getiteld Die solo-klavierwerke van Charles Camilleri (1931-). Hy voltooi sy doktorsgraad aan die Universiteit van Pretoria in 2009 met 'n proefskrif getiteld Stilistiese interpretasie van Christopher Norton (1953-) se Microstyles vir klavier as vertrekpunt vir improvisasie. Hy is steeds 'n deeltydse dosent in klassieke en jazzklavier aan die Universiteit van Pretoria. Tydens sy studie was Du Plessis die pryswenner van pryse soos die FAK Universiteit van Pretoria Beurskompetisie, die Dr Oppil Greeff-beurskompetisie, die Pretorium Trust-beurskompetisie, die Suid-Afrikaanse Musiekkompetisie-kompetisie, die bekroonde DJ Roode-beurskompetisie en die SAMRO-beurskompetisie. Du Plessis het ook onder bekende musikante studeer, waaronder György Sebök in Ernen, Switserland, Dan Hearle en Stefan Karlsson aan die Universiteit van Noord-Texas, VSA,en Ulrich Koellah aan die Musikhochschule Winterthur in Zürich, Switserland.
Roberto Alagna
Persoonlike lewe
Alagna se eerste vrou, Florence Lancien, is in 1994 aan 'n breingewas oorlede; hulle het een dogter (Ornella) gehad wat in 1992 gebore is. In 1996 het hy met die Roemeense sopraan Angela Gheorghiu getrou. Die paartjie het in 2009 aangekondig dat hulle paaie skei, maar was teen 2011 herenig. In Januarie 2013 het die paartjie egter ooreengekom op 'n egskeiding. Alagna en die Poolse -sopraan Aleksandra Kurzak het 'n verhouding begin, en hul dogter Malena is op 29 Januarie 2014 gebore. Alagna en Kurzak het in 2015 getrou.
Charl du Plessis (pianis)
Loopbaan
Sedert 1999 neem die Charl du Plessis Trio drie albums onder die vaandel van die Switserse platemaatskappy Claves Records op. Die Trio woon ook jaarliks die Festival Musikdorf Ernen in Switserland by. Bekende konsertsale waar Du Plessis al gespeel het, sluit die Royal Albert Hall, die Berliner Philharmoniker, die Shangai Oriental Arts Centre en die Elbphilarmonie in Hamburg in. In Suid-Afrika het hy in die Kunstekaap (Kaapstad), die Suid-Afrikaanse Staatsteater ( Pretoria ) en die Sand du Plessis-teater ( Bloemfontein ) gespeel.
Roberto Alagna
Persoonlike lewe
Alagna het saam met sy broers Frédérico Alagna en die verhoogdirekteur en komponis David Alagna aan verskeie projekte saamgewerk. Die drie broers het 'n album met ligte musiek getitel Serenades opgeneem en saamgewerk aan die opera van die jonger broer David, gebaseer op Hugo se "Last Day of a Condemned Man". Alagna sing dikwels Alfano se Cyrano saam met sy skoonsuster Nathalie Manfrino as Roxane.
Charl du Plessis (pianis)
Loopbaan
Du Plessis besoek gereeld kunstefeeste in Suid-Afrika soos Aardklop, die Klein Karoo Nasionale Kunstefees, Grahamstad Kunstefees en die Suidoosterfees. Hy toer ook gereeld deur die wêreld en het al met verskeie orkeste plaaslik en in die buiteland gespeel, waaronder die Florida Symphony Youth Orchestra, die Johannesburgse Filharmoniese Orkes en die Kaapstadse Filharmoniese Orkes. In 2023 het hy ook die sanger Ike Moriz op sy toer in Duitsland vergesel.
In 'n onderhoud met die tydskrif De Kat vertel Du Plessis hoe hy 'n loopbaan as entrepreneur uitgekerf het en elke aspek van sy professionele loopbaan bestuur.
Roberto Alagna
Persoonlike lewe
Die regering van Frankryk het Alagna in 2008 as 'n Chevalier de la Légion d'honneur benoem.
Charl du Plessis (pianis)
Prestasies en toekennings
In 2010 het Du Plessis die jongste pianis in Afrika geword om 'n Steinway-kunstenaar te word.
In 2017 verower Du Plessis 'n Suid-Afrikaanse Musiektoekenning (SAMA) vir Baroqueswing Vol. II as Beste Klassieke en Instrumentele Album. In 2018 ontvang hy dieselfde toekenning vir Baroqueswing Vol. III in dieselfde kategorie .
Phraya Manopakorn Nititada
Phraya Manopakorn Nititada (Thai: พระยามโนปกรณ์นิติธาดา; IPA: [pʰrá.jaː má.noː.pà.kɔːn ní.tì.tʰaː.daː]; Gebore Kon Hutasingha (Thai: ก้อน หุตะสิงห์; IPA: [kɔ̂ːn hù.tà.sǐŋ]); 15 Julie 1884 - 1 Oktober 1948) was die eerste premier van Siam na die Siamese Revolusie van 1932 terwyl hy deur die leier van die Volksparty gekies is - die party wat die rewolusie aangevuur het. In die daaropvolgende jaar is Manoparkorn egter in 1933 deur 'n staatsgreep ontslaan weens die konflik tussen lede van die People's Party.
Charl du Plessis (pianis)
Prestasies en toekennings
Op Internasionale Klavierdag 2017 word Du Plessis die eerste pianis ooit om 'n konsert bo-op Tafelberg aan te bied.
Die Charl du Plessis Trio het ook 'n Ghoema-musiektoekenning vir beste instrumentele album en 'n Fiesta-toekenning vir Beste Musiekproduksie verower.
Musa van Partië
Musa (ook gespel Mousa en ook bekend as Thea Musa) was van 2 v.C. tot 4 n.C. 'n regerende koningin van die Partiese Ryk. Sy was oorspronklik 'n Italiaanse slawemeisie wat as geskenk gegee is aan Fraates IV. Sy het gou Fraates se gunsteling geword en het die lewe geskenk aan Phraates V, saam met wie sy regeer het nadat sy Fraates IV laat vermoor het.
Charl du Plessis (pianis)
Prestasies en toekennings
Tydens die Aardklop Nasionale Kunstefees in 2019 het Charl drie toekennings ontvang vir sy solovertoning waar sy eerste solo-album, Freehand, bekendgestel is: Beste Musiekgedrewe Produksie, Beste Uitvoering – Musiek en die ATKV-Aardklop-toekenning vir Innoverende Werk (slegs debuut).
Musa van Partië
Sy en haar seun het egter nie lank regeer nie; hulle moes noodgedwonge na Rome vlug nadat hulle deur die Partiese adel van die troon af gesit is en hulle Orodes III as koning gekroon het.
Musa was die eerste vrou in die Irannese geskiedenis wat regeer het.
Sanya Dharmasakti
Sanya Dharmasakti (Thai: สัญญา ธรรมศักดิ์, RTGS: Sanya Thammasak, uitgespreek [sǎn.jāː tʰām.mā.sàk]; 5 April 1907 - 6 Januarie 2002) was 'n Thaise juris, universiteitsprofessor en politikus. Hy was van 1973 tot 1975 die 12de Premier van Thailand.
Sanya Dharmasakti was een van die invloedrykste figure in die politiek van Thailand. Hy dien as president van die Hooggeregshof (1968-1973) en was dekaan van die fakulteit regte en kanselier van die Thammasat Universiteit tydens die demokrasiebeweging van Oktober 1973. Toe die 'drie tiranne' gevlug het, en die land leierloos gelaat het, is Sanya deur koninklike bevel tot premier aangestel ('n presedent word tot stand gebring wat sedert die aanstelling van eerste ministers slegs drie keer uitgeoefen is.) Sanya dien 'n tweede agtereenvolgende termyn deur 'n resolusie van die Huis vir 'n gesamentlike totaal van 1 jaar, 124 dae, waartydens hy bevel gegee het om die Amerikaanse magte te onttrek in die sogenaamde Operation Palace Lightning. Sanya het 'n opstellingskomitee vir die grondwet van 1974 aangestel, wat gedien het as vise-president van die konstitusionele kongres, en deur die monarg gevra om as president van die privaatraad te dien.
Searsia lucens
Die boom se FSA-nommer is 388.2.
Thereianthus bracteolatus
Thereianthus bracteolatus is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom in die Kaapse Skiereiland, ooswaarts oor die Hottentots-Hollandberge, Kogelberg tot by die kusberge by Bredasdorp voor. Die plant het van sy habitat verloor in die Kaapse Skiereiland maar die res is veilig in die Tafelberg Nasionale Park. Sommige subpopulasies tussen Kleinmond en Bredasdorp word bedreig deur indringerplante.
Ircinia aucklandensis
Ircinia aucklandensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Cook & Bergquist.
Ircinia atrovirens
Ircinia atrovirens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Diastella divaricata
Diastella divaricata is 'n blomdraende struik wat tot die genus Diastella behoort en deel van die fynbos vorm; die plant het twee subspesies:
Emmy
duimnael|200px|Die TV-vervaardiger en -skrywer Bradley Bell in 2010 met sy Emmys vir The Bold and the Beautiful.
’n Emmy is ’n Amerikaanse prys wat toegeken word vir uitnemendheid in die televisiebedryf en is soortgelyk aan Oscars (rolprentbedryf), Tonys (teater) en Grammys (musiek).
Omdat Emmys toegeken word aan mense in verskillende sektore van die televisiebedryf, word verskeie toekenningsaande elke jaar gehou. Die twee seremonies wat die meeste internasionale aandag trek, is die toekenning van die Primetime en die Daytime Emmys. Ander gewilde seremonies is vir sportprogramme, nuus en dokumentêre, sake- en finansiële nuus, en tegnologieprestasies in televisie. Streekseremonies word op verskillende tye deur Amerika aangebied vir uitnemendheid in streekstelevisie. Daar is ook internasionale Emmys wat toegeken word vir programme wat aanvanklik buite Amerika uitgesaai is.
Drie aparte maar verwante organisasies bied die Emmys aan: die Academy of Television Arts & Sciences (ATAS), die National Academy of Television Arts and Sciences (NATAS) en die International Academy of Television Arts and Sciences (IATAS). Elk is verantwoordelik vir ’n spesifieke stel Emmy-seremonies.
Beeldjie en naam
Die Emmy-beeldjie, wat ’n vrou met vlerke uitbeeld wat ’n atoom vashou, is deur die televisie-ingenieur Louis McManus ontwerp. Hy het sy vrou as model gebruik. Die vlerke verteenwoordig die muse van kuns en die atoom die elektron van wetenskap na aanleiding van die naam "Academy of Arts and Sciences".
Toe op ’n naam vir die toekenning besluit moes word, is "Ike" eers oorweeg. Dit was die bynaam van die eerste videokamerabuis, die ikonoskoop. Dit was egter ook die bynaam van die WO2-held en toekomstige Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower en die lede van die akademie het iets unieks gesoek. Die derde president van die akademie, Harry Lubcke, het toe die naam "Immy" voorgestel, ’n naam wat algameen gebruik is vir die beeldortikonbuis wat in die vroeë televisiekameras gebruik is. Dit is later vervroulik na "Emmy" om te pas by die vroulike beeldjie.
Elke Primetime Emmy-beeldjie weeg 3,08 kg en is gemaak van koper, nikkel, silwer en goud. Dit is 39 cm hoog en sy basis het ’n deursnee van 14 cm. Dit weeg 2,5 kg. Die Regional Emmy-beeldjie 29 cm hoog en weeg 1,4 kg. Elk duur vyf en ’n half uur om te maak en word met wit handskoene hanteer om vingermerke te voorkom.
Seremonies
Die Emmys word in verskillende afdelings toegeken. Elk het sy eie kategorieë, benoemings- en stemprosedures, en reëls vir stemkomitees. Die seremonies word deur die jaar gehou. Ongeag watter Emmy iemand wen, hy of sy word ’n "Emmy-wenner" genoem.
Die Primetime Emmys word toegeken vir uitnemendheid in televisieprogramme in spitstyd. Seremonies word middel September gehou, op die eerste Sondag voor die amptelike begin van die herfsseisoen op TV. Lede van ATAS stem vir die wenners van die Primetime Emmys. Die finale stemmery word in Augustus gehou.
Dié seremonie word gewoonlik in Junie gehou en beloon uitnemendheid in dag-TV. Lede van NATAS stem vir die wenners van die Daytime Emmys. Vir die dramakategorieë is daar ’n bykomende stemronde, waar een of twee akteurs van elke program gekies en vir die finale benoeming oorweeg word.
Die Sports Emmy word toegeken vir uitnemendheid in sportprogramme. Dit word op ’n Maandagaand in die lente in New York gehou, gewoonlik in die laaste twee weke van April of die eerste week in Mei. Stempanele doen die stemwerk en dit word deur NATAS beheer.
Dié pryse word elke herfs toegeken vir uitnemendheid in nuusprogramme en dokumentêre. NATAS het stempanele wat vir die wenners stem.
Ander Emmys sluit in dié vir televisie-ingenieurswerk, streekprogramme en internasionale programme.
Eugene Lee (akteur)
Eugene Lee (gebore 16 Julie 1953) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Driving Miss Daisy (1989), Menace II Society (1993), en Coach Carter (2005), en in die televisiereeks NYPD Blue (1993).
Hoon Lee
Hoon Lee (* 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Banshee (2013), Bosch (2014), en Iron Fist (2017).
Bacchus Nel
Bacchus Nel (1975 - ) is 'n Afrikaanse sanger, musikant, liedjieskrywer en digter. Hy is gebore as Stephen Nel en het grootgeword in Standerton, Mpumalanga, waar hy as makelaar gewerk het voordat hy sy sig verloor het in 'n motorongeluk in 1997. Hierna begin hy musiek maak en tree op onder die naam Bacchus. Sy eerste album, 'In die arms van die nag', is in 2005 vrygestel en sy tweede album getiteld 'Tussen Junk en Jewelry' word in 2011 vrygestel. Sy musiek word beskryf as Afrikaanse folk.
Hyalonema clathratum
Hyalonema clathratum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Ijima.
Roodeplaat-natuurreservaat
Roodeplaat Natuurreservaat is 'n beskermde gebied wat aangrensend aan die Roodeplaatdam geleë is, 22 km noordoos van Pretoria, Gauteng.
In 1972 het die Departement van Waterwese en Bosbou die bestuur van die Roodeplaatdam-gebied oorgedra aan die Afdeling Natuurbewaring van die ou Transvaalse Provinsiale Administrasie (TPA). Hul mandaat was om die gebied te ontwikkel as 'n natuurreservaat en buitelug-ontspanningsfasiliteit vir Pretoria se inwoners. Die reservaat is in 1977 geproklameer.
Lampranthus plautus
Die langbeen-t'nouroebos (Lampranthus plautus) is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.
Ircinia cactus
Ircinia cactus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jason Scott Lee
Jason Scott Lee (gebore 19 November 1966) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Back to the Future Part II (1989), Dragon: The Bruce Lee Story (1993), Soldier (1998), en Lilo & Stitch (2002).
Tim Bonyhady
Tim Bonyhady (gebore 1957) is 'n Australiese historikus, skrywer, kuns-kurator en omgewingsadvokaat. Hy is die direkteur van die Sentrum vir Klimaatsreg en -beleid by die Australiese Nasionale Universiteit en woon in Canberra.
Lewe
Bonyhady is 'n afstammelinge van die Gallia-familie, wat voor die Eerste Wêreldoorlog en in die tussen-oorlogse tydperk tot die bourgeoisie van Wene behoort het. Bonyhady is een van twee seuns van Anne Gallia (ook bekend as Annelore Herschmann, 1922-2003) en Eric Bonyhady (* 1923), en die kleinseun van Gretl Gallia (1896-1975).
Bonyhady is 'n professor aan die ANU Kollege vir Regsgeleerdheid. Bonyhady is ook die direkteur van die Australiese Sentrum vir Omgewingsreg ,en Direkteur van die Sentrum vir Klimaatsreg en -beleid. Hy is verder 'n Genoot van die Akademie vir Sosiale Wetenskappe in Australië, en 'n Genoot van die Australiese Akademie vir Geesteswetenskappe. Bonyhady het verskeie geskiedkundig-gebaseerde werke gepubliseer, en het ook verskeie kunsgeskiedkundige uitstallings gereël. Hy het reeds talle kere toekennings vir sy wetenskaplike werk ontvang. Bonyhady het die boek Die familiegeskiedenis van Gallia 2011 geskryf. Die werk is vereer met een van Nieu-Suid-Wallis se mees gerekende toekennings, naamlik die Premier se Literêre Toekenning, Gemeenskapsverhoudinge vir 'n Multikulturele NSW.
Searsia refracta
Die growweblaartaaibos (Searsia refracta) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is inheems aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en Mosambiek.
Thereianthus bulbiferus
Thereianthus bulbiferus is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Thereianthus behoort en deel is van die fynbos en renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Piketberg tot by Gouda en die Paarl voor. Die plant het 70% van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing, stedelike ontwikkeling en ongereëlde brande, die plant benodig vuur om te blom.
Ircinia caliculata
Ircinia caliculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Searsia marlothii
Die bitterkaree (Searsia marlothii) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is inheems aan Botswana en Namibië.
Die boom se FSA-nommer is 389.2.
Hyalonema depressum
Hyalonema depressum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Orodes III van Partië
Orodes III (ook gespel Urud III; Parties: 𐭅𐭓𐭅𐭃 Wērōd/Urūd)) was van 4 tot 6 n.C. 'n koning van die Partiese Ryk. Al was hy 'n Arsakidiese koning, is sy herkoms onseker. Hy is deur die adel grootgemaak vir die troon twee jaar ná die dood van die vorige medeheersers, Fraates V en Musa.
Inligting oor Orodes III se kort bewind is onseker. Hy is vermoor ná 'n bewind van twee jaar en is deur Vonones I opgevolg.
Hyalonema cupressiferum
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Schulze.
Disperis kamerunensis
Disperis kamerunensis is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie was endemies aan Kameroen en word as uitgestorwe beskou..
Vepris leandriana
Vepris leandriana is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Ircinia chevreuxi
Ircinia chevreuxi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1894 deur Topsent.
Searsia laevigata
Die blouvrugtaaibos (Searsia laevigata) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan die Noord-, Oos- en die Wes-Kaap. Dit kom vanaf Komaggas en Lambertsbaai tot by Oos-Londen voor, hoofsaaklik aan die kus. Dit is ook deel van die fynbos.
Die boom se FSA-nommer is 385.2.
Die plant het twee subspesies:
John Rafter Lee
John Rafter Lee is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bugsy Malone (1976) en Vampire Hunter D: Bloodlust (2000), en in die televisiereekse Æon Flux (1991) en Spawn (1997).
Romaanse kuns
Die Romaanse kuns het teen die middel van die 10de eeu byna gelyktydig op verskillende plekke in Wes-Europa begin ontwikkel. Hoewel die Romaanse kuns hoofsaaklik godsdienstig van aard is, verskil dit heelwat van streek tot streek, wat dit baie moeilik maak om 'n omvattende definisie daarvoor te gee.
Van die algemeenste kenmerke van die Romaanse boukuns is die ronde boog, die ton- of tonnelgewelf en die fronton bokant die ingang, wat met beeldhouwerk versier is en meestal die Laaste Oordeel of Christus op die hemelse troon voorstel. Sulke voorstellings met godsdienstige temas het in die skilderkuns nie net as versieringselement gedien nie, maar ook om ongeletterde gelowiges meer van die Bybel te vertel. Die Romaanse kuns is tussen 1150 en 1250 deur die Gotiek opgevolg.
Boukuns
Die boukuns in Lombardië, waar die Romeinse metode van gewelbou nog in gebruik was, was die voorloper van die Romaanse boukuns. Vroeg-Romaanse kerke wat deur die boukuns van Lombardië beïnvloed is, word veral in die Franse en Spaanse Pirenese gebiede aangetref. Die kloosterkerk St. Maria (Ripoll; ca. 1020-1032) is ŉ goeie voorbeeld hiervan. Duitsland onder die Frankiese en Saksiese keisers het ook tot 'n belangrike gebied van die Vroeg-Romaanse styl ontwikkel; elemente van die Romeinse boukuns het trouens onder invloed van die Karolingiese Renaissance en die Ottoniese boukuns daar bly voortbestaan.
Die katedrale van Spier en Mainz soos dit oorspronklik (ca. 1035) daar uitgesien het, was Vroeg-Romaans. Die oorgang na die Hoog- of Middel-Romaanse styl (1070/80-1150) het aanvanklik veral in Boergondië plaasgevind. Twee faktore was hier van groot belang: die invoer van die gang om die priesterkoor (koorgang), met kapelle wat straalsgewys gegroepeer en elk aan 'n ander heilige gewy is, en die vervanging van houtplafonne deur klipgewelwe, wat nie net die gevaar van brand grootliks uitgeskakel het nie, maar ook die akoestiek verbeter het.
Omdat die Romaanse argitektuur van land tot land en selfs van streek tot streek verskil, is dit moeilik om ŉ algemene definisie te gee. Dit is daarom beter om 'n aantal elemente betreffende die konstruksie te noem wat nie soseer nuut was nie maar wat gesamentlik die voorkoms van die Romaanse argitektuur bepaal het. Dit spreek egter vanself dat sommige kenmerke meer op een gebied as op 'n ander van toepassing was. Die algemeenste boogtipe was die ronde boog.
Die skip van die kerk is meestal met 'n tonnelgewelf oordek, wat in beginsel slegs 'n ry ronde boë was wat heg verbind is. Benewens die gewone, ronde tonnelgewelf was daar ook 'n spitser weergawe. Om die swaar druk wat so 'n tonnelgewelf op die buitemure uitoefen, te ondersteun, is gordelboë en steunbere gebruik. 'n Gordelboog is op 'n reëlmatige afstand aan die binnekant van die tonnelgewelf aangebring en reeds voor die bou van die gewelf opgerig.
'n Steunbeer is 'n skuins uitstekende pilaar aan ŉ buitemuur wat laasgenoemde verstewig. Vir die oorwelwing van ander dele van die kerk is 'n graatgewelf gebruik. Dit is 2 tonnelgewelwe wat mekaar loodreg kruis. Daar moet ook die absidegewelf (in die vorm van 'n halwe koepel) en die kloostergewelf ('n meerkantige koepelgewelf, wat meestal ŉ vierkant of agthoek as basis het) genoem word. Bokant die kruising (die deel van die dwarsskip wat tussen die koor en die skip lê en byna altyd vierkantig is) is dikwels ŉ koepel opgerig.
Die pilare van die Romaanse kerk het gewoonlik kruisvormige plattegronde en kan half suile hê. In die ronding van die koor, waar die druk van die gewelf minder is, word dikwels suile aangetref. Bokant die sybeuke is altyd 'n galery of tribune wat net so breed soos die sybeuk is. Omdat die lig wat via die galery in die skip val, baie swak was, is vensters (ligbeuke) latertussen die galery en die gewelf gebou.
Aan die westelike gewel is daar een of meer portale, wat gewoonlik van ŉ gewelveld of timpaan met beeldhouwerk bokant die deuropening voorsien is en deur boe of argivolte omhul word. By die fasade is een of 2 torings, wat na gelang van die land of streek ook los van die gebou kan staan.
Frankryk
Die pelgrimsroetes wat na Santiago de Compostela (Noordwes-Spanje) gelei het, waar die gebeente van die apostel Jakobus die Meerdere (die seun van Sebedeös en broer van die apostel Johannes) in 810 ontdek sou gewees het, was van groot belang vir die ontwikkeling van die Romaanse boukuns in Frankryk. Die belangrikste roetes was van Parys na Tours en Bordeaux, van Vézelay (of Cluny) na Limoges en Perigueux, van Le Puy na Conques en Moissac en van Aries na Toulouse.
Die pelgrimskerke wat langs die paaie opgerig is, word gekenmerk deur sybeuke wat langs die arms van die dwarsskip loop en in die koorgang uitloop. Bokant die sybeuke is galerye. Die sybeuke is dikwels langs die skip verdubbel, sodat dit ruimte aan groot pelgrimskares kan bied. By die arms van die dwarsskip en die koorgang is ŉ aantal kapelle wat straalsgewys gerangskik is. Van die belangrikste pelgrimskerke is die katedraal van Santiago de Compostela en die St. Sernin (Toulouse), wat ca. 1080 begin is en nog groter was as die katedraal van Santiago; die groot kruisingtoring is Goties (12e tot 13e eeu).
Naas die pelgrimskerke is 'n groot aantal sogenaamde streekskole in Frankryk gebou. Die belangrikste daarvan is die van Poitou, Auvergne, Boergondië, Akwitanië, Normandië en Provence. Kenmerkend vir die Poitou kerke is die hoë sybeuke, wat soms net so hoog as die skip is. Die kerk het 'n aaneenlopende dak (blinde basiliek) en geen galerye nie. Die bekendste kerke van die groep is die St. Savin-sur-Gartempe (1060 -1115), met skilderinge aan die tonnelgewelf, en die Notre-Damela-Grande (Poitiers; einde 11e eeu, begin 12e eeu).
Die kerke van Auvergne is ook blind-basilikaal met 'n tonnelgewelf. Kenmerkend vir die groep, waarvan die Notre-Dame-du-Port (Clermont-Ferrand; 12e eeu) een van die mooiste voorbeelde is, is die kruisingtoring, dit wil sê 'n toring wat bo die kruising van die kerk gebou is. Spitsboë is reeds in die 11e eeu in Boergondië gebruik. Die hoogtepunt van die styl is die geweldige groot abdykerk Cluny III, wat in 1088 begin is maar waarvan daar feitlik niks oorgebly het nie. In die St. Madeleine (Vézelay; 1096-1132) is graatgewelwe bokant die skip gebou.
Voorts is eienskappe van die klassieke boukuns bewustelik in die groot Boergondiese kerke herhaal, soos duidelik in byvoorbeeld die St. Lazare (Autun) gesien kan word. In Aquitanië (Suidwes-Frankryk) is die skip breër as gewoonlik gebou, met 'n reeks koepels of pendentiewe bo-oor. Goeie voorbeelde is die St. Pierre (Angoulême; begin in 1105) en die St. Front (Perigueux, 1120 en later). In Normandië en Engeland (wat sterk kulturele bande met mekaar gehad het) is die kruisribgewelf vroeg reeds dikwels gebruik.
Die beste voorbeeld van die Normandiese styl is die St. Etienne en die Trinité (albei in Caen en in ca. 1115 oorwelf) en die katedraal van Durham (Noord-Engeland, 1093-1133), die eerste kerk met kruisribgewelwe in Noord-Europa. Die boukuns van Provence word gekenmerk deur betreklik lae kerke sonder sybeuke en met 'n tonnelgewelf bokant die skip. Die detail-werking, veral die beeldhouwerk, is duidelik deur die Romeinse kuns beïnvloed.
Italië
Die meeste bouwerk in Noord-Italië is in Lombardië gedoen. Die Lombardiese boukuns het gedurende die 11e eeu tot in Katalonië en die Rynland versprei. ŉ Vroeë voorbeeld is die S. Ambrogio (Milaan; 10e- 11e eeu). 'n Motief wat herhaaldelik teruggekeer het, is die sogenaamde dwerggalery, ŉ muurdikte galery met ronde boe op los suiltjies wat meestal in die koorronding, maar soms ook rondom die hele kerk, aangetref word. In veral die Rynland word die dwerggalery dikwels aangetref.
In Sentraal- en Suid-Italië was daar soveel style wat mekaar onderling beïnvloed het, dat daar nie sprake van 'n eenheid kan wees nie. Die Dom van Pisa (in 1063 begin) met sy losstaande kloktorings (die "skewe toring") en die doopkapel (1152-1278) is deur die Bisantynse styl beïnvloed, terwyl die S. Miniato al Monte (Florence; 11e-13de eeu) deur die vroeg Christelike monumente beïnvloed is en die gewels van die kerke in Umbrië aan die van Lombardië herinner (byvoorbeeld die S. Rufino in Assisi; ca. 1140).
Duitsland
In Duitsland is die Romaanse boukuns in die Saksiese en Ottoniese tradisies beoefen, terwyl die ander gebiede die skool van Hirsau (vernoem na die klooster in Hirsau (1082- 1091) in die Swartwoud waarvan net die ruïne oorgebly het) nagevolg het. Die kerke, wat veral tussen 1080 en 1150 gebou is, het 'n skip met 3 beuke en 'n lae dak en is na die voorbeeld van die Cluny II gebou nadat die ab van Hirsau 'n besoek daar afgelê het.
Die koor het ook 3 beuke, wat reguit kon wees of nisse kon hê. Die westelike front het 2 torings en 'n voorhal gehad. Langs die Ryn is 'n aantal "keiserdomme", byvoorbeeld die katedrale van Spiers, Mainz en Worms soos hulle in die 11de eeu daar uitgesien het.
Ander lande
In Spanje het die kerke langs die pelgrimsweë na Santiago de Compostela 'n duidelike Franse karakter met 'n taamlik eenvormige styl. Kenmerkend vir die 12de eeu was die toenemende gebruik van die koorgang. In Engeland het die boubedrywig hede pas na die verowering van Normandië toegeneem. Die Engelse katedrale het kenmerkend 'n lang skip en 'n regaf koor, elemente wat later ook in die Engelse Gotiek bly voortleef het.
Onder invloed van Normandië, waar verdere ontwikkeling plaasgevind het, het die Gotiese gewelkonstruksie uit die kruisribgewelf ontwikkel. Daar word 2 stylgebiede in die Nederlande onderskei, naamlik die Schelde-gebied in die weste, met die katedraal van Doornik (eerste helfte van die 12e eeu) as die belangrikste voorbeeld, en die Maasvallei in die ooste, wat baie meer deur die buiteland beïnvloed is.
Hier het ŉ Romaanse styl ontwikkel waarvan die St. Servaes (Maastricht) en die St. Bartholomeuskerk (11e -12e eeu) bekende voorbeelde is. Oostenryk en Switserland is veral deur Lombardië beïnvloed.
Beeldhoukuns
Die opkoms van die Romaanse kuns het die herlewing van die monumentale beeldhoukuns, wat na die 5e eeu byna heeltemal uit Wes-Europa verdwyn het, meegebring. Nie die Karolingiese of die Ottoniese kuns het groot beeldhouwerke in klip opgelewer nie, maar het hulle tot plat reliëfs in brons of klip en die ivoorsnykuns beperk. Wanneer daar in groot formaat gewerk is (en dit het selde gebeur), het kunstenaars van hout gebruik gemaak, soos byvoorbeeld die Gerokruis.
Die Romaanse beeldhoukuns was ten nouste verbind met die boukuns, en was in die eerste plek gerig op die verkondiging van die Christelike geloof. In die tyd kon baie min mense lees en skryf en die verhalende beeldhoukuns het die funksie van die geskrewe woord oorgeneem. Bepaalde elemente het tel kens teruggekeer: die timpane in die voorportaal van die kerk het byvoorbeeld altyd of 'n beeld van Christus op die hemelse troon, met die 4 tekens van die Evangeliste ('n leeu vir Markus, 'n adelaar vir Johannes, 'n os vir Lukas en 'n engel vir Matteus), of 'n beeld van Christu as die regter in die Laaste Oordeel bevat.
Op die kapitele van die suile in die kerk is Bybelse en allegoriese voorstellings uitgebeeld; ondeugde is ook dikwels by wyse van waarskuwing uitgebeeld. Wilde diere, wat dikwels die vorm van fantasiemonsters gekry het, het duistere magte voorgestel.
Frankryk
Die oudste bestaande Romaanse portaal in Frankryk is die sogenaamde Porte Miégeville (ca. 1100), die suidelike portaal van die St. Sernin (Toulouse). Christus se hemelvaart is op die timpane uitgebeeld, maar die gordelboog bokant die timpane is nog nie versier nie, wat wel in portale uit ŉ latere tyd die geval was.
Die diereriem, die 12 maande of die 24 ouderlinge van die Bybelboek Openbaring is later dikwels bokant die timpane uitgebeeld. In die St. Sernin is 'n pragtige altaarreliëf wat Christus op die hemelse troon saam met die 4 Evangelietekens voorstel. Christus se hele figuur is, soos dikwels in die Romaanse kuns aangetref, in 'n groot, amandelvormige stralekrans (mandorla) omhul. Die naam van die kunstenaar wat die reliëf gemaak het, Bernard Gildouin, het bewaar gebly. Die dekorasie van die St. Pierre (Moissac) het in omstreeks 1100 begin.
Die suidelike portaal van die kerk en die portaal van die St. Madeleine (Vézelay) is van die belangrikste monumente van die Romaanse beeldhoukuns. Op die timpane van die St. Pierre is die Laaste Oordeel uitgebeeld en Christus word deur die 4 Evangelietekens en die 24 ouderlinge van Openbaring omring. Die trumeau (pilaar of muurvlak tussen 2 vensters of 'n opening) by die ingang vertoon 'n pragtige komposisie van leeus wat skuins oormekaar geplaas is en ŉ simmetriese sigsagpatroon vorm.
Aan die kante van die trumeau is Jesaja en Petrus weergegee in die kenmerkende dansende beweging met hulle bene gekruis. Die uitbeelding van die 2 figure se kleding is 'n fyn spel met lyne en lyk of dit los van die liggame bestaan. Die figure is deur latere kunstenaars nageboots, onder meer by Souillac (eerste helfte van die 12e eeu). Die timpane (1130/1140) van die portaal van die pelgrimskerk St. Foy (Conques) beeld vir die gelowiges die salighede uit wat in die hemel op hulle wag en die kwellinge wat die hel hulle bied.
Daarbo word Christus as die hoofregter tussen die sterre uitgebeeld. Die figure was oorspronklik geverf en verguld, maar dit het byna al heeltemal verdwyn. Op die timpane van die westelike portaal van die katedraal van Autun, wat in 1132 deur pous Innocentius II ingewy is, word die Laaste Oordeel uitgebeeld met die dooies wat uit hulle grafte opstaan. Hier word die uitbeelding van die kleding op ŉ ander manier gehanteer: die gegolfde rande van die gewade lyk of dit deur 'n sterk wind beweeg word.
Dit is kenmerkend vir die beeldhoukuns van die Boergondiese skool, net soos die verlengde, slank bolywe van die liggame. Dit kom ook voor in die beeldhoukuns van die St. Madeleine (Vézelay). Die kerk het 3 portale met beeldhouwerk (ca. 1120- 1150) en ŉ aantal versierde kapitele. Op die middelste timpaan van die westelike portaal word die uitstuur van apostels oor die hele wêreld uitgebeeld.
Die klein, ekspressiewe figuurtjies op die latei (boonste drastuk) en in die gordelboog stel die volke voor wat nog bekeer moet word. Daar is ook fabelagtige figure uitgebeeld, soos Ethiopiërs met varksnoete (die mense in daardie tyd het geglo dat Ethiopiërs werklik so lyk). Die Provensaalse skool word deur die St. Trophime (Aries) en die St. Gilles (St. Gilles-du-Gard) verteenwoordig.
Die beeldhouwerk toon 'n sterk Romeinse invloed. Dit is egter moeilik om die werke te dateer omdat die bouwerk aan albei kerke soms vir lang tye onderbreek is (St. Gilles van 1160 af tot in die 13e eeu en St. Trophime van 1170 af tot in die 14e eeu). Die Provensaalse beeldhoukuns het in elk geval sy hoogtepunt aan die einde van die 12e eeu bereik.
Spanje
Die Romaanse beeldhoukuns in Spanje het meer inheemse karaktertrekke as die boukuns. Een van die oudste voorbeelde is die St. Isidoro (Léon; 1063-1067). Die kerk is pas nadat dit voltooi is, deur 'n brand verwoes, maar dele van die beeldhouwerk is in die Panteon de los Reyes (Léon), wat in die 11e eeu gebou is, verwerk. Die timpane beeld die Lam van God uit met die tekens van die diereriem daarbo, en op die latei is die offer van Abraham uitgebeeld.
Van die ikonografiese detail het egter verlore gegaan. Die styl van die katedraal, wat veral Franse invloede weerspieël, het oor die hele Spanje versprei. Die 12e eeu het egter baie minder opgelewer as die 11e eeu, maar die klooster S. Domingo de Silos (vanaf 1100) is 'n uitsondering.
Italië
Die belangrikste Romaanse monumente in Italië kom in die noorde voor en hier het ook baie van die kunstenaars se name bewaar gebly. Wiligelmo da Modena (12e eeu) het die kapitele met reliëfs in die katedraal van Modena gemaak. Die kort, stewige figuurtjies is deur die Romeinse kuns beïnvloed en toon 'n duidelike gevoel vir volume. Benedetto Antelami (ca. 1150 - ca. 1230), wat onder meer die beeldhouwerk in die katedrale van Parma en Fidenza gemaak het, het in Parma gewerk en veral gedurende die eerste helfte van die 13e eeu talle navolgers gehad.
Omstreeks 1140 het 'n styl wat deur die klassieke kuns beïnvloed is, in Pisa ontstaan: die belangrikste kunstenaars van die styl was Guglielmo en Rainaldo, wat die fasade van die katedraal van beeldhouwerk voorsien het. In Sicilië het 'n afsonderlike rigting in die Romaanse kuns bestaan wat deur die Islamitiese kuns beïnvloed is en baie mosaïekwerk bevat het.
Ander lande
In Duitsland is nie baie Romaanse beeldhouwerke geskep nie, hoofsaaklik omdat die portaal daar nooit so 'n belangrike rol as in Frankryk en Spanje gespeel het nie. Die versiering daarvan was hoofsaaklik ornamentele menslike figure en taferele is selde gemaak. Waar dit wel aangetref word (byvoorbeeld in die katedrale van Spiers, Mainz en Worms), is dit sterk deur die Lombardiese beeldhoukuns beïnvloed. Beeldhoukuns wat nie met die boukuns te make het nie, veral in brons, is wel op groot skaal in Duitsland beoefen.
Die bekendste voorbeeld is die monumentale bronswerk Leeu van Brunswyk (1166), wat Hendrik die Leeu op die markplein van die stad as simbool van sy ridderlike moed en politieke krag laat oprig het. Die Romaanse kuns van Engeland is veral deur die Normandiese kultuur beïnvloed. Beeldhouwerk in portale word in onder meer die katedraal van Lincoln (middel 12e eeu) aangetref, maar oor die algemeen is monumentale beeldhouwerk in Engeland baie skaars. Ornamentele beeldhouwerk is hoofsaaklik tot die kapitele beperk.
Dieselfde geld vir Skandinawië, waar die Lombardiese invloed, net soos in Duitsland, sterk na vore kom, soos duidelik aan die beeldhouwerk van die katedraal van Lund (Swede; eerste helfte van die 12e eeu) gesien kan word. Die houtkerke is met houtsnywerk versier in die tradisie van die Noormanne se kuns (vlegbandmotief).
Skilderkuns
Die Romaanse skilderkuns bestaan hoofsaaklik uit muurskilderinge en miniature, wat onderling baie ooreenkomste loon. Oor die algemeen het vernuwings eers in die miniatuurkuns en later in die muurskilderinge ingetree. Dat die invloed van die miniatuurkuns op die muurskildering baie groter was as andersom, kan toegeskryf word aan die feit dat handskrifte algemeen onder die mense gesirkuleer het, terwyl die skilderkuns plekgebonde was.
Muurskilderkuns
Die plek waar die afbeeldings hulle afspeel, is met net een voorwerp aangedui: 'n Boom dui aan dat iets hom buite (in die paradys) afspeel, terwyl 'n kruik weer 'n aanduiding is dat iets hom binnenshuis afspeel. Die skilderinge is in friese teen die mure en die tonnelgewelf as versiering aangebring, waardeur dit 'n dekoratiewe karakter gekry het. Bepaalde temas is steeds op bepaalde plekke afgebeeld: Christus (gewoonlik in 'n mandorla) op die hemelse troon word in die absis uitgebeeld, verhale uit die Ou en Nuwe Testament in die skip en die heiliges in die kapelle en grafkelders.
Daar het egter baie min vol ledige Romaanse interieurs oorgebly. Die tegniek van die Romaanse muurskildering wyk af van die "normale" fresko in die opsig dat 'n pleisterlaag op die muur aangebring en met 'n onderlaag verf (dikwels donkerblou) bedek is. Hierop is eers 'n voorskets met swaar, swart lyne gemaak en daarna is die verf, wat met varkvet of lym gemeng is, aangewend.
Frankryk
In Frankryk het baie Romaanse skilderinge bewaar gebly. Die bekendste is die in die St. Savin-sur-Gartempe in Poitou, 'n streek wat baie Romaanse skilderwerk opgelewer het. In die grafkelders is die martelaarskap van St. Savinus en St. Cyprianus uitgebeeld.
Disperis galerita
Disperis galerita is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Romaanse kuns
Italië
Die Romaanse skilderkuns in Italië bestaan uit 'n verskeidenheid van style. Venesië en Suid-Italië is duidelik deur die Bisantium beïnvloed; Noord-Italië het invloed van die Ottoniese kuns ondergaan, terwyl die klassieke tradisies in Sentraal-Italië bly voortbestaan het.
Die skilderinge van die S. Angelo in Formis (Campanië), wat deur monnike van Monte Cassino uitgevoer is, toon 'n sterk Bisantynse invloed met ŉ bykomende verhalende element en 'n nuwe gevoel vir beweging. In die absis is 'n fresko wat onder meer die Benediktynse ab Desiderius, later pous Victor III, met 'n vierkantige stralekrans uitbeeld, wat aandui dat hy nog gelewe het toe die skildery gemaak is. Die skildery is dus voor 1087 gemaak.
Die absis van die S. Maria in Trastevere (Rome) is met 'n mosaïek versier waarop Christus en Maria uitgebeeld is (ca. 1140). Allegories kan dit beskou word as 'n voorstelling van Christus en die Kerk. Benewens Christus is onder andere pous Innocentius as stigter van die bepaalde kerk uitgebeeld waar hy ŉ model van die kerk in sy hand hou.
Spanje
In Katalonië word die Romaanse skilderkuns gekenmerk deur die gebruik van 'n ekspressiewe, lineêre styl met helder kleure en swaar, donker omlynings wat die kleurvlakke van mekaar skei. Van die bekendste skilderinge is die in die S. Clemente (Tahull; ca. 1200), wat vandag in die Katalaanse museum in Barcelona bewaar word.
Miniature
Die boeke wat van miniature voorsien is, was hoofsaaklik godsdienstige geskrifte soos Bybels, psalmboeke, ensovoorts. Afgesien van die illustrasies self, is baie aandag ook bestee aan die begin letters, wat soms 'n hele bladsy beslaan het en met 'n groot verskeidenheid van motiewe versier is. Uiteindelik was die eersteletterbladsy 'n figuratiewe komposisie op sy eie.
Die kantlyn is dikwels van grappige figuurtjies voorsien wat geen verband met die teks gehou het nie. Elke streek het sy eie styl, maar die kloosters van Noord-Frankryk, België en Suid-Engeland het die mooiste miniatuurkuns opgelewer. Die gebied het ook wat styl betref, baie ooreenkomste getoon, soos duidelike omlyning, ŉ sterk ontwikkelde gevoel vir vlak verdeling en helder, sprekende kleure. Daar is nie veel aandag aan lig en skadu of die uitbeelding van materiaalteksture of dieptewerking bestee nie. In die laaste helfte van die 12de eeu het die styl verander.
Die plooival van die klere was nie meer bloot 'n versieringselement nie, maar het toe ook die aanwesigheid van 'n liggaam daaronder gesuggereer. 'n Aantal pogings is ook aangewend om perspektief weer te gee. 'n Nuwe soort boek het in Suid-Italië ontstaan, naamlik die sogenaamde exultet-rol: 'n lang, smal rol perkament wat by die liturgie van die Paasmis voorgelees is. Die kantlyn is van onderstebo illustrasies voorsien sodat die kerkgangers dit reg kon sien wanneer die rol oor die kant van die kansel gehang het.
Vepris louvelii
Vepris louvelii is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Berg diastella
Die Berg diastella (Diastella divaricata subsp. montana) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Diastella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor in die Wemmershoekberge tot Villiersdorp, die westelike Riviersonderendberge, Hottentots-Hollandberge, Groenlandberg, Kleinmond en Kleinrivierberge. Die struik is plat en word slegs 50 cm hoog maar 2 m in deursnee en blom regdeur die jaar sonder 'n ooglopende hoogtepunt.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van bye.
In Engels staan dit as die Mountain Silkypuff bekend.
Disperis kerstenii
Disperis kerstenii is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.