cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bernard Montgomery
Operasie Market Garden
Vir sy deel het veldmaarskalk Gerd von Rundstedt, die Duitse bevelvoerder van die Westelike Front, generaal Gustav-Adolf von Zangen, die bevelvoerder van die 15de Leër, beveel dat: "Die poging van die vyand om die West Schelde te beset ten einde die vrye gebruik te bekom van die hawe van Antwerpen tot die uiterste teengestaan moet word ”(klem in die oorspronklike). Rundstedt het met Hitler geargumenteer dat, solank die Geallieerdes nie die hawe van Antwerpen kon gebruik nie, die Geallieerdes die logistieke kapasiteit vir 'n inval in Duitsland sou ontbreek. Montgomery het formasies laat wegbeweeg van die Eerste Kanadese Leër (nou tydelik deur Simonds gelei is aangesien Crerar siek was), naamlik die Britse 51ste Hoogland-Divisie, die 1ste Poolse Divisie, die Britse 49ste (Westelike Gemotoriseerde-Divisie) en die 2de Kanadese Pantserbrigade en het al hierdie formasies gestuur om te help dat die 2de Britse Leër Arnhem as sleutelgebied kon hou. Dit wil egter voorkom asof Simonds die Schelde-veldtog as 'n toets van sy vermoë beskou het, en hy het gevoel dat hy die Schelde met slegs drie Kanadese Divisies, naamlik die 2de, die 3de en die vierde, kon oorneem, alhoewel hy teen die totale 15de Leër moes veg wat bonop in 'n versterkte posisies was in 'n landskap wat die verdedigers bevoordeel het.
Simonds het nooit gekla oor die gebrek aan lugondersteuning (wat deur die bewolkte Oktoberweer vererger is, ammunisie tekort of onvoldoende troepe nie). Soos dit was, het Simonds in Oktober 1944 net te stadig gevorder tydens die gevegte in die Slag van die Schelde, hoewel hy deur Copp geprys is vir verbeeldingryke en aggressiewe leierskap wat daarin geslaag het om baie te bereik, ondanks al die uitdagings waarvoor hy te staan gekom het. Montgomery het min respek gehad vir die Kanadese generaals wat hy van die hand gewys het, behalwe vir Simonds, wat hy deurentyd geprys het as die enigste "eersteklas" generaal van Kanada in die hele oorlog.
Admiraal Ramsay, wat blykbaar 'n baie meer uitgesproke en magtige kampvegter van die Kanadese was as hul eie generaals, het op 9 Oktober van Eisenhower geëis in 'n vergadering dat hy Montgomery beveel om die eerste Kanadese Leër te ondersteun in die Schelde as sy nommer een prioriteit of hom van sy bevel te ontneem. Ramsay het in 'n baie sterk taal aan Eisenhower aangevoer dat die Geallieerdes slegs Duitsland sou kon binneval as Antwerpen geopen sou word, en dat die drie Kanadese divisies wat in die Schelde geveg het, 'n tekort aan ammunisie en artillerie gehad het omdat Montgomery die Arnhem as sy eerste prioriteit gemaak het, en gevollik sou Antwerpen nie binnekort oopgemaak kan word nie. Selfs Brooke het in sy dagboek geskryf: "Ek voel dat die strategie van Monty hierdie keer verkeerd is. In plaas daarvan om die aanval op Arnhem te fokus, moes hy van Antwerpen seker gemaak het."
Op 9 Oktober 1944 stuur Eisenhower, op aandrang van Ramsay, aan Montgomery 'n kabel wat die hoogste belang van Antwerpen beklemtoon, dat die Kanadese Leër nie tot November sou kan aanval nie, tensy hulle onmiddellik van voldoende ammunisie voorsien word, en gewaarsku dat die Geallieerde opmars na Duitsland tot einde sou kom in November, tensy Antwerpen teen Oktober geopen is.
Dit het daartoe gelei dat 'n verwoede Eisenhower aan Montgomery gesê het dat die vraag nie die bevelreëling was nie, maar eerder sy (Montgomery) se vermoë en bereidwilligheid om opdragte te gehoorsaam. Eisenhower het Montgomery verder aangesê dat hy óf opdragte moet nakom om die mond van die Schelde onmiddellik oor te neem, óf dat hy sal ontslaan word.
'n Verontwaardigde Montgomery het op 15 Oktober 1944 aan Eisenhower gesê dat hy nou die skoonmaak van die Schelde as sy "topprioriteit" gemaak het, en dat die ammunisie-tekorte in die Eerste Kanadese Leër, 'n probleem wat selfs vyf dae tevore ontken het, bestaan het, en die verskaffing aan die Kanadese voortaan sy eerste bekommernis sal wees. Simonds, nou versterk met Britse troepe en Royal Marines, het die Schelde skoongemaak deur die eiland Walcheren, die laaste van die Duitse "vestings" op die Schelde op 8 November 1944 in te neem. Met die Schelde in geallieerde hande het die Britse Vloot-mynveërs die Duitse myne in die rivier verwyder, en Antwerpen is uiteindelik op 28 November 1944 oopgestel vir skeepvaart.
Die Duitsers, wat die belang van Antwerpen besef het, het in die winter van 1944–45 die V-1-vliegbomme en V-2-vuurpyle daarop afgevuur in 'n poging om die hawe te sluit, en die Duitse offensief in Desember 1944 in die Ardennes het as uiteindelike doelstelling die verowering van Antwerpen gehad. Urban het geskryf dat Montgomery se "ernstige mislukking" in die hele oorlog nie die goed gepubliseerde Slag van Arnhem was nie, maar dat hy nie belangstelling gehad het om Antwerpen oop te maak nie, want daarsonder sou die hele Geallieerde vooruitgang van die Noordsee na die Switserse Alpe vasgeval het in die herfs van 1944 om logistieke redes.
Ardenne-offensief
SHAEF was van mening dat die Wehrmacht nie meer in staat was om 'n groot offensief te loods nie, en dat geen offensief deur so 'n digte, ruig terrein soos die Ardennes-woud van stapel gestuur kon word nie. As gevolg hiervan, is die gebied beset deur pas toegeruste en nuwe Amerikaanse formasies wat pas gearriveer het. Die Wehrmacht was van plan om dit te benut deur 'n verrassingsaanval deur die Ardennes-woud te maak, terwyl slegte weer die Geallieerde lugmag op die grond gehou het en die Geallieerde leërs in twee te verdeel. Hulle sou dan noordwaarts draai om die hawe van Antwerpen weer in te neem. As die aanval daarin sou slaag om Antwerpen te herower, sou die hele 21ste Leërgroep, tesame met die Amerikaanse Negende Leër en die grootste deel van die Amerikaanse Eerste Leër vasgekeer word sonder voorrade agter Duitse linies.
Die aanval het aanvanklik vinnig gevorder en die Amerikaanse 12de Leërgroep is in twee verdeel, met die hele Amerikaanse Negende Leër en die grootste deel van die Amerikaanse Eerste Leër op die noordelike skouer van die Duitse front.
Die bevelvoerder van Twaalfde Leër, Omar Bradley, was in Luxemburg suid van die front, wat die beheer van die Amerikaanse troepe noord van die front moeilik gemaak het. Aangesien Montgomery die naaste bevelvoerder van die Leërgroep in die omgewing was, het Dwight D. Eisenhower op 20 Desember die beheer van die Amerikaanse Negende Leër en die Amerikaanse Eerste Leër tydelik aan Montgomery se 21ste Leërgroep oorgedra. Bradley het heftige beswaar teen hierdie verandering gemaak geskoei op nasionalisme, maar dit is deur Eisenhower van die hand gewys.
Met die Britse en Amerikaanse magte onder die bevel van Montgomery, wat die noordelike flank verdedig het teen die Duitse aanval, het generaal Patton se Derde Leër, wat 140 km suid was, noordwaarts gedraai en sy pad oopgeveg, deur die slegte weer en Duitse opposisie, om die beleërde Amerikaanse magte in Bastogne te ontset. Vier dae nadat Montgomery in bevel van die noordelike flank geplaas was, het die slegte weer opgeklaar en die USAAF en RAF hulle aanvalle hervat, wat swaar verliese aan die Duitse troepe en voertuie toegedien het. Ses dae nadat Montgomery in bevel oor die noordelike flank geplaas was, het die Derde Leër van generaal Patton die beleërde Amerikaanse magte in Bastogne ontset. Die Wehrmacht kon die offensief nie kon verder voer nie, hulle brandstof het ook opraak, en hulle dit gestaak.
Montgomery skryf daarna van sy optrede:
''Die eerste ding om te doen was om die geveg aan die noordelike flank as een geheel te sien, om te verseker dat die belangrike gebiede veilig gehou word, en om reserwes vir teenaanvalle te skep. Ek het hierdie maatreëls geneem: ek het Britse troepe onder bevel van die Negende Leër geplaas om saam met Amerikaanse soldate te veg en het dié leër gedeeltes van die front van die Eerste Leër laat oorneem. Ek het Britse troepe as reserwes agter die Eerste en Negende Leërs geplaas totdat Amerikaanse reserwes geskep kon word''.
Hasso von Manteuffel, die voormalige Duitse bevelvoerder van die 5de Pantserleër en terwyl hy self 'n gevangene in Brittanje was, het met 'n Britse skrywer gepraat oor Montgomery se leierskap tydens die Ardenne-offensief en byna dieselfde woorde geuiter:
''Die operasies van die Amerikaanse Eerste Leër het ontwikkel tot 'n reeks individuele verdediging aksies. Montgomery se bydrae tot die herstel van die situasie was dat hy 'n reeks geïsoleerde aksies omskep het in 'n samehangende geveg wat geveg is volgens 'n duidelike en definitiewe plan. Dit was sy weiering om voortydige en geïsoleerde teenaanvalle aan te pak, wat die Amerikaners in staat gestel het om hul reserwes saam te stel en die Duitse pogings om hul deurbraak uit te brei, te frustreer.''
Ambrose het egter in 1997 geskryf dat Monty in bevel van die noordelike flank geen invloed op die geveg gehad het nie.
Die beheer van die Amerikaanse Eerste Leër het weer op 17 Januarie 1945 na die Amerikaanse 12de Leërgroep teruggekeer, terwyl die bevel van die Amerikaanse Negende Leër by die 21ste Leërgroep gebly het vir die komende operasies om die Ryn oor te steek.
Die oorsteek van die Ryn
In Februarie 1945 het die 21ste Leërgroep van Montgomery na die Ryn gevorder in operasies Veritable en Grenade. Hulle het die Ryn oorgesteek op 24 Maart 1945, in Operasie Plunder, wat plaasgevind het twee weke nadat die Eerste Amerikaanse leër die Ryn oorgesteek het nadat hulle die Ludendorff-brug tydens die Slag van Remagen verower het.
Die 21ste Leërgroep se rivierkruising is gevolg deur die omsingeling van die Ruhr area. Tydens hierdie geveg vorm die Amerikaanse Negende Leër, wat na die Falaise omsingeling, deel van die 21ste Leërgroep gebly het, die noordelike arm van die omsingelingspoging van die Duitse leërgroep B, met die Amerikaanse Eerste Leër die suidelike arm. Die twee leërs het op 1 April 1945 met mekaar kontak gemaak en daarmee 370 000 Duitse troepe omsingel. Op 4 April 1945 het die beheer van die Amerikaanse Negende Leër na die 12de Leërgroep van Omar Bradley teruggekeer.
Teen die einde van die oorlog het die oorblywende formasies van die 21ste Leërgroep, Eerste Kanadese Leër en die Britse Tweede Leër, die noordelike deel van Nederland bevry en 'n groot deel van Noordwes-Duitsland verower, Hamburg en Rostock beset en die Deense skiereiland ook beset.
Montgomery het op 4 Mei 1945 die oorgawe van Duitse magte in Noordwes-Duitsland, Denemarke en Nederland in Lüneburg Heath aanvaar.
Beleid vir die vermindering van ongevalle
Die Britse opperbevel was nie net besorg om die oorlog te wen deur Duitsland te verslaan nie, maar ook om te verseker dat hulle na die oorlog steeds as 'n groot moondheid beskou word wat die wêreldbeleid sou kon beïnvloed. Groot verliese in Normandië sou Brittanje se internasionale invloed in die na-oorlogse wêreld en veral die na-oorlogse Europa verminder. Baie van Montgomery se botsings met Eisenhower was gebaseer op sy vasberadenheid om die oorlog te voer "op die geskikste manier vir Brittanje".
Hoe minder ervare eenhede die Britte aan die einde van die oorlog oor het, hoe kleiner sou die invloed van Brittanje in Europa wees in vergeleke met die opkomende supermoondhede soos die VSA en die Sowjetunie. Montgomery was dus in 'n dilemma vasgevang – daar moes gesien word dat die Britse Leër ten minste die helfte van die verantwoordelikheid van die bevryding van Europa neem, maar sonder om die swaar ongevalle te verduur wat so 'n rol onvermydelik sou oplewer. Die 21ste Leërgroep het oor skaars genoeg magte beskik om so 'n prominente militêre rol te speel, en die oorblywende eenhede moes dus spaarsamig aangewend word.
Brittanje het nie die hulpbronne in 1944 gehad om die verpletterde divisies te herbou nie en dit was noodsaaklik dat Montgomery die lewensvatbaarheid van die Britse Leër moes beskerm, sodat Brittanje steeds 'n belangrike rol kon speel in die finale oorwinning. Daar is aan die Oorlogkantoor (War Office) gesê dat, "Montgomery baie versigtig moet wees vir wat hy op sy oostelike flank doen, want op daardie flank is die enigste Britse Leër wat in hierdie deel van die wêreld oor is." Binne die konteks van Britse ongevalle en die tekort aan versterkings het Montgomery tot oormatige versigtigheid gelei. Demsey het op 13 Junie geskryf dat Caen slegs bly staan het "omdat ons nie die manskappe of die ammunisie daarvoor gehad het nie".
Montgomery se oplossing vir die dilemma was om te poog om die bevelvoerder van alle landmagte te bly tot die einde van die oorlog, sodat enige oorwinning behaal – hoewel dit hoofsaaklik deur Amerikaanse formasies behaal is – deels tot hom en dus ook Brittanje sou toeval. Hy sou ook kon verseker dat Britse eenhede sommige van die uitputtingsaksies gespaar word, maar die belangrikste sou wees as die laaste aksies geneem word. Toe die strategie misluk, het hy Eisenhower oorreed om soms Amerikaanse formasies onder die beheer van die 21ste Leërgroep te plaas om sodoende sy hulpbronne te versterk, terwyl hy steeds die uiterlike voorkoms van 'n suksesvolle Britse poging bewaar het.
Montgomery het aanvanklik aangedring daarop dat die Britse Tweede Leër die belangrike strategiese Franse stad Caen inneem, en het gevolglik groot verliese gely. In die oorspronklike Overlord-plan was Montgomery vasbeslote om so vinnig as moontlik verby Caen na Falaise te vorder, maar na die swaar verliese om Caen in te neem, het hy egter van plan verander.
Gebrek aan takt
Een voorval wat dit illustreer, het plaasgevind tydens die Noord-Afrikaanse veldtog toe Montgomery vir Walter Bedell Smith wed dat hy Sfax teen die middel van April 1943 sou kon inneem. Smith het grappig geantwoord dat as Montgomery dit sou doen, hy hom 'n Flying Fortress, volledig met bemanning, sou gee. Smith het dadelik daarvan vergeet, maar Montgomery het dit nie gedoen nie, en toe Sfax op 10 April geneem is, het hy 'n boodskap aan Smith gestuur waarin hy sê dat hy sy weddenskap wen. Smith het dit probeer afmaak, maar Montgomery wou niks daarvan weet nie en het op sy vliegtuig aangedring. Die aangeleentheid het so hoog soos Eisenhower gegaan, wat met sy bekende vaardigheid in diplomasie verseker het dat Montgomery sy Flying Fortress gekry het, hoewel dit tot slegte gevoelens aanleiding gegee het. Selfs Brooke het gedink dat die insident onnosel was.
Terwyl Brooke, Sir Andrew Cunningham en Sir Charles Portal in Augustus 1945 moontlike opvolgers vir Brooke as Hoof van die Generale Staf bespreek het, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat Montgomery baie effektief sou wees as CIGS vanuit die leër se oogpunt, maar dat hy ook baie ongewild was in 'n groot deel van die leër. Desondanks was Cunningham en Portal sterk ten gunste daarvan dat Montgomery ná sy uittrede Brooke sou opvolg. Eerste minister, Winston Churchill, volgens aanduidings 'n getroue vriend, sê byvoorbeeld van Montgomery dat hy"... in nederlaag, onverbeterlik is; maar in oorwinning, ondraaglik is."
Loopbaan
Na die oorlog word Montgomery die opperbevelhebber van die Britse leër van die Ryn (BAOR), die naam aan die Britse besettingsmagte, en was hy die Britse lid van die Geallieerde Beheerraad. Montgomery was ook president van Portsmouth Football Club tussen 1944 en 1961. Hy is in 1946 tot 1ste Viscount Montgomery van Alamein ingelyf. Hy was hoof van die Imperiale Algemene Personeel van 1946 tot 1948, waarna hy Alan Brooke opgevolg het.
Terwyl Montgomery in 1947 in Afrika getoer het, het hy in 'n geheime verslag aan die regering van Clement Attlee in 1948 'n 'meesterplan' voorgestel om die grondstowwe van Afrika te ontgin en sodoende die verlies aan Britse invloed in Asië teë te werk. Montgomery het rassistiese sienings teenoor Afrikane gehad, en beskryf hulle as 'totale wreedaards' wat nie hul eie lande kon ontwikkel nie. Hy het skaars met sy mede-hoofde gepraat, en hy was veral bot met Sir Arthur Tedder, wat toe hoof van die lugpersoneel (CAS) was. Toe Montgomery se ampstermyn verstryk, het premier Attlee vir Sir William Slim as sy opvolger aangestel met die rang van veldmaarskalk; toe Montgomery protesteer dat hy sy protégé, generaal Sir John Crocker, voormalige bevelvoerder van die 1ste Korps, in die Noordwes-Europa-veldtog van 1944–45 gesê het dat die taak syne sou wees, word gesê dat Attlee "Under him" gesê het. Hy is toe aangestel as voorsitter van die opperbevelhebberskomitee van die Westerse Unie Beskermingsorganisasie. Deel 3 van Nigel Hamilton se Life of Montgomery of Alamein gee 'n uiteensetting van die tweestryd tussen Montgomery en sy landmaghoof, Franse generaal Jean de Lattre de Tassigny, wat skeuring binne die hoofkwartier van die Unie veroorsaak het. Hy was dus bly om Eisenhower se adjunk te word in die skepping van die Europese magte van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie in 1951. Hy sou voortgaan om onder Eisenhower se opvolgers, generaals Matthew Ridgway en Al Gruenther, te dien tot sy aftrede, amper 71 jaar oud, in 1958. Sy moeder Maud, Lady Montgomery, is in 1949 op New Park in Moville in Inishowen oorlede; sy is begrawe langs haar man in die 'kerkhof' agter die St. Columb's Kerk, die klein kerkie van Ierland langs New Park, met uitsig op Lough Foyle. Montgomery het nie die begrafnis bygewoon nie en beweer dat hy "te besig" was.
Hy was van 1951 tot 1966 voorsitter van die beheerliggaam van die St. John's Skool in Leatherhead, Surrey, en 'n vrygewige ondersteuner. Montgomery was 'n erelid van die Winkle Klub, 'n liefdadigheidsorganisasie in Hastings, East Sussex, en stel Winston Churchill in 1955 aan die klub voor.
Sienings
Die sagteband-uitgawe van sy memoires uit 1960 bevat 'n aantekening van die uitgewer wat daarop wys dat die leser volgens Montgomery se teks redelikerwys sou aanneem dat Auchinleck van plan was om terug te trek in die Nyldelta of verder en daarop te wys dat dit Auchinleck se bedoeling was om 'n offensief te loods sodra die Agtste Leër 'uitgerus en hergroepeer' is. Montgomery is van sy ere-burgerskap in Montgomery, Alabama, ontneem en deur 'n Italiaanse offisier tot 'n tweegeveg uitgedaag.
Hy was uitgesproke teen die wettiging van homoseksualiteit in die Verenigde Koninkryk en aangevoer dat die Wet op Seksuele Misdrywe 1967 'n "handves vir bogdoen was" en dat "hierdie soort dinge deur die Franse geduld kan word, maar ons is Brits – dank die Here". Montgomery was 'n geheelonthouer en 'n vegetariër.
Tydens 'n besoek aan die slagvelde van Alamein in Mei 1967 het hy die hooggeplaaste offisiere van die Egiptiese leër direk gesê dat hulle enige oorlog met Israel sou verloor, 'n waarskuwing wat slegs enkele weke later in die Sesdaagse Oorlog geregverdig is.
Dood
Montgomery is in 1976 aan 'n onbekende oorsaak oorlede in sy huis Isington Mill in Isington, in die distrik Hampshire, op 88-jarige ouderdom. Na 'n begrafnis in die St George's Kapel, Windsor, is sy liggaam in Holy Church se kerkhof, in Binsted, Hampshire, begrawe. Sy Garter-vaandel, wat gedurende sy leeftyd in die St. George-kapel in Windsor gehang het, is nou te sien in St Mary's, Warwick.
Nalatenskap
Montgomery se portret deur Frank O. Salisbury (1945) hang in die Nasionale Fotogallery. 'n Standbeeld van Montgomery deur Oscar Nemon staan buite die Ministerie van Verdediging in Whitehall, langs die van veldmaarskalke Lord Slim en Lord Alanbrooke. Montgomery het sy naam gegee aan die Franse gemeente Colleville-Montgomery in Normandië. Die Imperiale Oorlogsmuseum bevat 'n verskeidenheid items en dokumente rakende Montgomery in sy versamelings. Dit behels onder meer die Montgomery's Grant-kommandotenk (wat in die atrium in die Londense tak in die museum te sien is), sy bevelvoertuie soos gebruik in Noordwes-Europa (te sien in IWM Duxford), en sy dokumente word deur die Departement van Dokumente van die Museum bewaar. Die museum onderhou 'n permanente uitstalling oor Montgomery, getiteld Monty: Master of the Battlefield. Die wêreldkampioen Field Marshal Montgomery Pipe Band uit Noord-Ierland is na hom vernoem.
Die Rolls-Royce-personeelmotor van Montgomery is te sien in die Koninklike Logistieke Korps Museum, Deepcut, Surrey. Die Montgomery-skemerkelkie is 'n Martini gemeng in 'n verhouding van 15 dele jenewer tot 1 deel vermout, en gewild onder Ernest Hemingway in Harry's Bar in Venesië. Die drankie is opvallend vernoem na Montgomery se vermeende weiering om tot die geveg oor te gaan, tensy sy numeriese voordeel ten minste vyftien teen een was, en dit verskyn in Hemingway se roman Across the River and Into the Trees van 1950. Ironies genoeg kon Montgomery self, na ernstige interne beserings wat hy in die Eerste Wêreldoorlog opgedoen het, nie rook of drink nie.
Ross Marquand
Ross Marquand (gebore 22 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Avengers: Infinity War (2018) en in die televisiereekse Robot Chicken (2001), Mad Men (2007), en The Walking Dead (2010).
Janine Duvitski
Janine Duvitski (gebore 28 Junie 1952) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Madness of King George (1994), About a Boy (2002), en The New World (2005), en in die televisiereeks Benidorm (2007).
Langalibalele
Langalibalele (c 1814 – 1889) was die hoofman van die Amahlubistam in Natal en leier van die Langalibalele-rebellie in 1873. Hy het saam met sy volgelinge tussen Cathkinpiek en Giant's Castle in die Drakensberge naby die oorsprong van die Boesmansrivier gewoon. Na die stigting van Kimberley het baie van sy jong mense werk in die diamantmyne gekry en uit hulle verdienste gewere gekoop. Die plaaslike magistraat het vir Langalibalele versoek om hierdie gewere terug te besorg maar ten spyte van herhaalde versoeke het hy nie gehoor daaraan gegee nie.
In Oktober 1873 is 'n mag, bestaande uit 300 vrywilligers uit Natal en 6 000 lojale swartmanne uit, uitgerus met twee kanonne, gemobiliseer om hom te onderwerp. Sir Theophilus Shepstone en sir Benjamin Pine, die luitenant-goewerneur, het die mag vergesel. Na 'n moeilike tog het 'n afdeling van die Natal Carbineers en die Royal Engineers die hoofman se kraal bereik, maar moes uitvind dat hy na Basoetoeland gevlug het. Hy is eindelik naby Leribe gevang en vir verhoor na Pietermaritzburg geneem.
Langalibalele is gevonnis tot lewenslange ballingskap en sy volgelinge is swaar strawwe opgelê. Biskop John William Colenso het tussenbeide getree en die vonnis, van ballingskap na Robbeneiland, is gewysig. Hy het in 1886 na Natal teruggekeer waar hy drie jaar later oorlede is.
Gymnosporia elliptica
Die Spikkelvrug-Dwergpendoring (Gymnosporia elliptica) is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 2300 km². Dit kom van Humansdorp tot by Port Elizabeth voor en daar is minder as tien subpopulasies. Dit vorm deel van die fynbos en renosterveld-biome. Die struik word bedreig deur indringerplante, stedelike ontwikkeling, bosbou aktiwiteite en gewasverbouing.
Dovyalis verrucosa
Dovyalis verrucosa is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems in Ethiopië en Somalië.
Hugo Biermann
Hugo Hendrik Biermann,  (6 Augustus 1916 – 27 Maart 2012) was 'n senior offisier in die Suid-Afrikaanse Vloot. Hy was die Hoof van die Vloot van 1952 tot 1972 en Hoof van die Suid-Afrikaanse Weermag van 1972 tot 1976, die enigste vlootoffisier wat ooit in die pos gedien het.
Biermann se vader, ook genaamd Hugo Hendrick, het op 12-jarige ouderdom by die Oranje-Vrystaatse posdiens aangesluit, en was later telegrafis by die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens.
Biermann is in Johannesburg gebore op 6 Augustus 1916, een van vier kinders. Sy broers Phillip en Stefanus (Chips) het op walvisjagters gedien wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in mynveërs omskep is. Stefanus het later die rang van skoutadmiraal in die Suid-Afrikaanse Vloot beklee.
Na twee jaar opleiding op die Generaal Botha van 1932 tot 1933, het Biermann as 'n kadet by die Britse Handelsvloot aangesluit en gedien tot 1938, toe hy na die Maritieme Departement van die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens oorgeplaas is.
Tweede Wêreldoorlog
Biermann het sy vlootloopbaan in 1938 begin as 'n sub-luitenant in die Royal Naval Volunteer Reserve. In Januarie 1940 is hy opgeroep vir voltydse diens en oorgeplaas na die Seaward Defence Force. Hy is teen die middel van 1941 tot luitenant bevorder en was bevelvoerder van HMSAS Imhoff, HMSAS Roodepoort en HMSAS Aristea, voordat hy bevorder is tot luitenant-bevelvoerder in bevel van die bergingsvaartuig HMSAS Gamtoos.
Die bemanning van die HMSAS Gamtoos het verskeie Middellandse See-hawens van gesonke en gebroke skepe opgeruim, en by Marseille het Biermann 'n gat in die hawemuur geblaas sodat hy die Vieux Port kon binnegaan en begin werk. Die Gamtoos het voortgegaan om die Sidi Aissa te red en dit weggesleep om die waardevolle grafdok by La Ciotat teen 14 Desember 1944 skoon te maak. Dit het Biermann 'n aanstelling as 'n offisier van die Orde van die Britse Ryk (OBE) (Militêre Afdeling) besorg.
Na-oorlogse klim tot senior bevelvoerder
In 1950 is Biermann na die Verdedigingshoofkwartier oorgeplaas en het hy op die personeel van die destydse Direkteur-generaal van die Suid-Afrikaanse Vlootmagte gedien. Twee jaar later het hy die Britse Vloot se stafkursus by die Royal Naval College, Greenwich, bygewoon en is as vlootattaché by Suid-Afrika-huis in Londen met die rang van bevelvoerder aangestel.
Frans Erasmus-skommeling
Minister Frans Erasmus het 'n proses begin om die Weermag van offisiere wat aan die Smuts-regering verbonde is, ontslae te raak en hulle te vervang met ander wat hy as meer Nasionalisties beskou het, een wat Afrikaners "meer tuis" sou laat voel. In 1952 het Erasmus brigadier Pieter de Waal as 'n militêre attaché na die Verenigde State gepos en hom met Biermann vervang, een van slegs sewe Afrikaanse offisiere in die vloot in 1948. Toe word kommandeur Biermann op 1 Desember 1952 as Vloot- en Mariene-stafhoof (die hoof van die vloot) aangestel, en bevorder tot die rang van kommodoor en het twee range gespring. Tydens sy ampstermyn is die Simonstad-ooreenkoms op 30 Junie 1955 onderteken. Hy het kommandeur-rang beklee tot 1 April 1957, met die oorhandiging van die Simonstad-vlootbasis, is hy bevorder tot admiraal. Biermann is op 1 Desember 1965 as vise-admiraal aangestel, toe sy pos terselfdertyd tot Hoof van die Vloot hernoem is.
In 1972 het Biermann die pos van Kommandant-generaal van die Suid-Afrikaanse Weermag oorgeneem en bevorder tot Admiraal, die eerste keer dat hierdie rang in die Suid-Afrikaanse Vloot gebruik is. Die titel is 'n jaar later na Hoof van die Suid-Afrikaanse Weermag verander.
Persoonlike lewe
In 1940 is Biermann met Margaret (Peggy) Cruyws getroud. Sy is in 2008 op die ouderdom van 90 oorlede. Die egpaar het twee kinders gehad, Hugo Hendrik en Diana. Biermann is op 27 Maart 2012 in die ouderdom van 95 in 'n aftreeoord, Silvermine Village, naby Kaapstad oorlede. Hy is met volle militêre eerbewyse begrawe.
Edward Nolan (akteur)
Edward Nolan (14 Augustus 1888 – 17 Julie 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tillie's Punctured Romance (1914) en Down Home (1920).
Chris Marquette
Chris Marquette (gebore 3 Oktober 1984) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Freddy vs. Jason (2003), The Girl Next Door (2004), Just Friends (2005), en Fanboys (2009).
Chomsky-Foucault-debat
Die Chomsky-Foucault-debat was 'n debat oor die menslike natuur tussen Noam Chomsky en Michel Foucault, wat plaasgevind het by die Eindhoven Universiteit van Tegnologie in Nederland, op 22 Oktober 1971 om 19:30. Die debat is op die 28 November 1971 om 21:30 uitgesaai. Chomsky en Foucault was deur die Nederlandse filosoof Fons Elders genooi om 'n eeue oue vraag te bespreek: "is daar iets soos 'aangebore' menslike natuur wat onafhanklik van ons ervarings en eksterne invloede is?"
Debat
Die moderator het die onderwerp soos volg opgesom : "Alle studie aangaande die mens, wat van geskiedenis tot linguistiek en sielkunde wissel, word gekonfronteer met die vraag [van] of ons in die laaste instansie die produk van allerlei eksterne faktore is, of of ten spyte van ons verskille, ons iets wat as 'n gemeenskaplike menslike natuur beskryf kan word, waardeur ons mekaar mense kan noem." Noam Chomsky en Michel Foucault het opponerende standpunte met verwysing na die vraag aangeneem. Chomsky het geredeneer dat die menslike natuur bestaan, en het dit geïdentifiseer met aangebore strukture van die menslike verstand, in ooreenstemming met sy teorie van universele grammatika. Foucault het geargumenteer dat hierdie fenomene as 'n gevolg van menslike sosiale strukture verskyn.
Byvoorbeeld, terwyl Chomsky erken het dat dit futiel sou wees om 'n post-revolusionêre samelewing akkuraat te probeer voorspel, het Chomsky daarop aangedring dat dit steeds die moeite werd is om betrokke te raak by die taak van teoriekonstruksie. Selfs al kan hulle nie 'n volledige beeld van 'n toekomstige samelewing skep nie, kan teorieë steeds 'n visie en 'n sin van rigting vir revolusionêre stryd bied. Foucault het hierop geantwoord deur die basis van sulke teorieë te bevraagteken. Volgens hom is ons konsepte van die menslike natuur uit ons samelewing, beskawing en kultuur verkry. Hy het, as voorbeeld hiervan, laat 19de en vroeë 20ste eeuse Marxisme aangebied, wat volgens Foucault sy konsep van geluk by die burgerlike samelewing geleen het. Idees oor seksualiteit, gesinslewe en estetika is ontleen aan bourgeois voorbeelde. Foucault het volgehou dat wanneer ons 'n sekere konsep van die menslike natuur aanneem ons die risiko loop om ou magsverhoudings in 'n post-revolusionêre samelewing te herkonstrueer, waarop Chomsky geantwoord het: "Ons konsep van menslike natuur is beslis beperk, gedeeltelik, sosiaal gekondisioneer, ingeperk deur ons eie karakterfoute en die beperkings van die intellektuele kultuur waarin ons bestaan, maar terselfdertyd is dit van kritiese belang dat ons 'n rigting het, dat ons weet watter onmoontlike doelwitte ons probeer bereik, as ons van die moontlike doelwitte wil bereik."
Tydens die debat was Foucault krities oor wat hy gesien het as die verborge politieke mag van skynbaar neutrale instellings. Volgens hom word mag in die Europese samelewing as iets wat aan instellings van politieke mag (soos die regering) en verwante sektore van die samelewing soos die staatsapparaat, polisie en die weermag behoort, beskou. Maar volgens Foucault dien instellings soos die gesin, skole, universiteite, fisiologie en psigiatrie almal die doel om mag in die hande van een sosiale klas te behou en die ander uit te sluit. Hy het die kritiek van sulke instellings as 'n essensiele intellektuele taak beskou: "Dit lyk vir my dat die werklike politiese taak in 'n samelewing soos ons s'n die werking van instellings, wat neutraal en onafhanklik blyk te wees, te kritiseer is; om hulle te kritiseer en aan te val op so 'n wyse dat die politieke geweld, wat nog altyd onduidelik deur hulle uitgeoefen is, ontmasker sal word, sodat 'n mens teen hulle kan veg."
Chomsky het saamgestem en bygevoeg dat hy nie net in teorie saamstem nie, maar ook in die praktyk. Volgens hom is die belangrikste instellings wat in die moderne samelewing beveg moet word ekonomies, soos finansiële instellings en multinasionale korporasies. Volgens Chomsky, selfs al stel hulle hulself voor as onderhewig aan die demokrasie van die mark, is hulle steeds outokraties. Mag is gesetel in 'n minderheid van eienaars en bestuurders terwyl die werkende meerderheid geen werklike beheer oor die werking van die korporasie het nie. Volgens Chomsky kry sulke instellings hul mag van die oorheersing van markkragte in wat hy as die ongelykvormige samelewings van die Weste beskou het.
Metsemotlhaba
Die Metsemotlhaba is 'n sytak van die Notwanerivier in Botswana. Dit ontspring wes van die stad Gaborone, vloei deur die Bokaadam noord van Gaborone en dan in die Notwane, 'n sytak van die Limpoporivier.
Ontspring
By
Monding
By
Whoopi Goldberg
Caryn Elaine Johnson (gebore op 13 November 1955), professioneel bekend as Whoopi Goldberg, is ’n Amerikaanse aktrise, komediant, skrywer, en televisieaanbieder. Sy is vir 13 Emmys benoem vir haar TV-werk en is een van die min persoonlikhede wat al ’n Emmy, Grammy, Oscar en Tony gewen het. Sy is slegs die tweede swart vrou in die geskiedenis wat ’n Oscar vir toneelspel gewen het.
Naam
Haar verhoognaam, Whoopi, kom van die "whoopee cushion", wat dit laat klink of iemand ’n wind laat as hy daarop gaan sit. Sy het eenkeer gesê: "As jy ’n wind voel, moet jy dit laat los." In Whoopi se woorde: "Mense het gesê ek is soos ’n whoopee cushion. En dis waar die naam vandaan kom." Die van Goldberg het sy gekies "sodat ek ernstiger opgeneem kan word".
Loopbaan
duimnael|links|150px|Goldberg in 1992 op die [[Cannes-rolprentfees.]]
Goldberg se eerste rol was in 1981–'82 in Citizen: I'm Not Losing My Mind, I'm Giving It Away, ’n avant-garde-ensemble deur die San Francisco-rolprentmaker William Farley. Sy het The Spook Show in 1983 geskep; dit was ’n eenvrouvertoning wat uit verskillende karaktermonoloë bestaan het. Die regisseur Mike Nichols het aangebied om die vertoning na Broadway te neem. Dit is hernoem tot Whoopi Goldberg, en van 24 Oktober 1984 tot 10 Maart 1985 is altesaam 156 vertonings gehou. Die toneelstuk is verfilm en dit is in 1985 uitgereik as Whoopi Goldberg: Direct from Broadway.
Die regisseur Steven Spielberg het Goldberg op Broadway gesien. Hy was op die punt om die prent The Color Purple te begin verfilm wat op ’n roman deur die Pulitzerpryswenner Alice Walker gegrond is, en het Goldberg die hoofrol aangebied. Die prent is laat in 1985 uitgereik en was ’n sukses by resensente en die publiek. Dit is vir 11 Oscars benoem, onder meer vir beste aktrise vir Goldberg.
Sy was in die romantiese fantasiefliek Ghost (1990) ’n eksentrieke siener wat Patrick Swayze se karakter help om sy geliefde (Demi Moore) terug te wen. Sy het daarvoor die Oscar vir beste vroulike byspeler gewen – die eerste swart vrou in byna 50 jaar wat dit regkry, en net die tweede swart vrou in die geskiedenis (die eerste een was Hattie McDaniel vir die 1939-prent Gone with the Wind).
Haar ander prente sluit in Jumpin' Jack Flash (1986), Burglar (1987), Clara's Heart (1988), The Long Walk Home (1990), Star Trek: The Next Generation, Sister Act (1992), waarvoor sy vir ’n Golden Globe benoem is, die Suid-Afrikaanse fliek Sarafina! (1992) en Corrina, Corrina (1994). Sy was die eerste swart vrou wat ’n Oscar-toekenningsaand aangebied het (die 66ste een in 1994), en die eerste vrou wat dit alleen gedoen het. Sy het dié prestasie in 1996, 1999 en 2002 herhaal.
In die 2000's het sy gespeel in Kingdom Come en Rat Race (albei 2001), Teenage Mutant Ninja Turtles (2014, in ’n kameerol) en in Chris Rock se Top Five (as haarself).
Sean Marquette
Sean Marquette (gebore 30 Junie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Van Wilder (2002), 13 Going on 30 (2004), en High School (2010).
Melonanchora elliptica
Melonanchora elliptica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Noel Dyson
Noel Dyson (23 Desember 1916 – 29 Junie 1995) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Father Dear Father (1973) en in die televisiereeks The Secret Garden (1960).
Moraea brevifolia
Moraea brevifolia is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is endemies aan Zambië.
Megaciella zenkevitchi
Megaciella zenkevitchi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Megaciella en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Jukhoogte
Die Jukhoogte is ‘n pas op die Vergete Grootpad tussen Karoopoort en die Verlatekloofpas in die suidelike deel van die Tankwa-Karoo.
Dit bereik ‘n hoogte van 865m bo seevlak en ‘n helling van 1:9.
Sien ook
• Lys van bergpasse in Suid-Afrika
Bibliografie
• Slingsby, Peter: Tankwa-Karoo & the Roggeveld Escarpment. Slingsby Maps, 2018. www. slingsbymaps.com
Kategorie :Wes-Kaap
Jenny Eclair
Jenny Eclair (gebore 16 Maart 1960) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Marriage of Reason & Squalor (2015) en in die televisiereekse Packet of Three (1991), The Mark Steel Lectures (2003), en Skins (2007).
Gymnosporia uniflora
Gymnosporia uniflora is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap.
Kenneth Mars
Kenneth Mars (4 April 1935 – 12 Februarie 2011) was 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Producers (1967), What's Up, Doc? (1972), Young Frankenstein (1974), en The Little Mermaid (1989).
Die Venster
Die Venster is ‘n pas oor die noordoostelike voetheuwels van die Hexrivierberge op die R46-roete tussen die suidelike ingang van die Karoopoort en die aansluiting met die N1-pad naby Touwsrivier. Dit bereik ‘n hoogte van 968 m. Dit is in die omgewing van Lakenvlei en Verkeerdevlei.
Outapi
Outapi is 'n dorp in die noorde van Namibië en die hoofstad van die Streek Omoesati. Die dorp het 6 437 inwoners. Die dorp is naby die grens teen Angola, 90km Noordwes van Oshakati.
Melonanchora emphysema
Melonanchora emphysema is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Melonanchora en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Schmidt.
Cliff Norton
Cliff Norton (21 Maart 1918 – 25 Januarie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), Kiss Me, Stupid (1964), en Harry and Tonto (1974), en in die televisiereeks Saints and Sinners (1962).
Second Life
Second Life is 'n aanlyn virtuele wêreld, ontwikkel en besit deur die firma in Lindisco, gevestig in San Francisco, en wat op 23 Junie 2003 begin is. Dit het 'n paar jaar vinnig gegroei en in 2013 het dit ongeveer 'n miljoen gereelde gebruikers gehad; groei het gestabiliseer en teen die einde van 2017 het die aantal aktiewe gebruikers gedaal tot "tussen 800 000 en 900 000". Op baie maniere is Second Life soortgelyk aan massiewe multispeler-aanlynrolspeletjies; Linden Lab beklemtoon nietemin dat die skepping daarvan nie 'n spel is nie: "Daar is geen geskepte konflik nie, geen vooropgestelde doelwit nie".
Die virtuele wêreld is vrylik toeganklik via Linden Lab se eie kliëntesagteware of via alternatiewe derdepartykykers. Second Life-gebruikers, ook inwoners genoem, skep virtuele voorstellings van hulleself, genaamd avatars, en kan interaksie hê met plekke, voorwerpe en ander avatars. Hulle kan die wêreld verken (bekend as die netwerk), ander inwoners ontmoet, sosialiseer, deelneem aan individuele en groepsaktiwiteite, bou, skep, koop en verhandel virtuele eiendom en dienste met mekaar.
Second Life is bedoel vir mense van 16 jaar en ouer, met die uitsondering van 13–15-jarige gebruikers, wat beperk is tot die Second Life-streek van 'n borginrigting (bv. 'n skool).
Geskiedenis
Philip Rosedale het Linden Lab in 1999 gestig met die bedoeling om rekenaarhardeware te ontwikkel om mense in staat te stel om in 'n virtuele wêreld gedompel te word. In sy vroegste vorm het die maatskappy gesukkel om 'n kommersiële weergawe van die hardeware te vervaardig, bekend as "The Rig", wat in prototipe-vorm gesien is as 'n lomp staalkonstruksie met rekenaarmonitors wat op skouers gedra is. Daardie visie het verander in die sagtewaretoepassing Linden World, waarin mense deelgeneem het aan taakgebaseerde speletjies en sosialisering in 'n driedimensionele aanlyn omgewing. Daardie poging het uiteindelik verander in die beter bekende, gebruikergesentreerde Second Life. Alhoewel hy vertroud was met die metaheelal van Neal Stephenson se roman Snow Crash, het Rosedale gesê dat sy visie van virtuele wêrelde daardie boek voorafgaan, en dat hy vroeë virtuele wêreld-eksperimente uitgevoer het tydens sy universiteitsjare aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego, waar hy fisika gestudeer het.
Norman O'Neill
Norman Houston O'Neill (14 Maart 1875 – 3 Maart 1934) was 'n Engelse dirigent en komponis van Ierse afkoms wat gespesialiseer het in teaterwerke.
Second Life
Geskiedenis
Second Life het in 2005 en 2006 aansienlike media-aandag begin kry, insluitend 'n voorbladberig in BusinessWeek-tydskrif met die virtuele wêreld en Second Life-avatar Anshe Chung. Teen daardie tyd het Anshe Chung Second Life se plakkaatkind geword en simbool vir die ekonomiese geleenthede wat die virtuele wêreld aan sy inwoners bied. Terselfdertyd het die diens 'n tydperk van eksponensiële groei van sy gebruikersbasis beleef.
Een van die hoofontwikkelaars, Cory Ondrejka, is in Desember 2007 gedwing om as hooftegnologiebeampte te bedank, met Rosedale wat onversoenbare verskille in die manier waarop die maatskappy bestuur is, aangevoer het. Nietemin het die platform vinnig bly groei, en teen Januarie 2008 het inwoners altesaam 28 274 505 uur "in die wêreld" deurgebring en gemiddeld 38 000 inwoners was op enige oomblik aangemeld. Die maksimum gelyktydigheid (aantal avatars in die wêreld) wat aangeteken is, is in die eerste kwartaal van 2009 op 88 200 gestel. Second Life is by die Tegnologie en Ingenieurswese Emmy-toekennings vereer vir die bevordering van die ontwikkeling van aanlynwebwerwe met gebruikergegenereerde inhoud in 2008, wat die media-aandag bygedra het. Rosedale het die toekenning aanvaar, hoewel hy planne aangekondig het om uit sy pos as Linden Lab HUB te tree en om eerder in Maart 2008 voorsitter van Linden Lab se raad van direkteure te word. Rosedale het Mark Kingdon aangekondig as die nuwe HUB effektief 15 Mei 2008. In 2010 is Kingdon vervang deur Rosedale, wat as tussentydse uitvoerende hoof oorgeneem het. Na vier maande het Rosedale skielik uit die tussentydse uitvoerende hoof-posisie getree. Dit is in Oktober 2010 aangekondig dat Bob Komin, Linden Lab se finansiële hoof en bedryfshoof, vir die onmiddellike toekoms die hoof uitvoerende beampte-pos sou oorneem.
Norman O'Neill
Lewe
O'Neill het op 2 Julie 1899 in Parys met Adine Berthe Maria Ruckert (29 Julie 1875 – 17 Februarie 1947) in die huwelik getree. Adine was 'n gevierde pianis (sy was 'n leerling van Clara Schumann) en musiekonderwyseres - sy het later aan die hoof gestaan van die musiekdepartement van die St Paul's Girls' School in Hammersmith. O'Neill het aanvanklike sukses behaal met konsertmusiek, wat 'n opvoering in 1901 ingesluit het van sy ouverture In Autumn, wat gegee is tydens die Henry Wood Proms. In 1904 het hy die insidentele musiek gekomponeer tot John Martin-Harvey se vervaardiging van Hamlet by Londen se Lyric Theatre. In 1909 het hy sy lang verbintenis met die Haymarket Theatre begin toe hy as musiekdirekteur aangestel is.
Second Life
Geskiedenis
Met die platform se versuim om sy hoë groeikoers na 2009 voort te sit, het Linden Lab in 2010 afleggings van 30% van sy arbeidsmag aangekondig. Sowat 21,3 miljoen rekeninge is op hierdie stadium geregistreer, alhoewel die maatskappy geen statistieke openbaar gemaak het oor werklike langtermyn-konsekwente gebruik en getalle van dormante rekeninge nie.
Norman O'Neill
Lewe
O'Neill was vanaf 1918 tot sy afsterwe tesourier van die Royal Philharmonic Society, en het klas gegee in harmonie en komposisie aan die Koninklike Akademie van Musiek. Hy was 'n baie gesellige persoon, en was 'n lid van die Savage Club, waar hy gemeng het met sy kollegas. Hy en sy vrou het dikwels mede komponiste en musikante vermaak aan't huis in Kensington, wat persone insluit soos Frederick Delius, Theodore Holland, Gustav Holst, Ernest Irving, Percy Grainger en Cyril Scott.
Second Life
Geskiedenis
Ten spyte van spekulasie oor die werklike grootte van die gebruikersbasis, het Second Life voortgegaan as 'n kommersiële sukses. In 2015 het Second Life-gebruikers ongeveer $60 000 000 (60 miljoen Amerikaanse dollars) uitbetaal en Second Life het 'n geraamde BBP van $500 000 000 (500 miljoen Amerikaanse dollars) gehad, hoër as sommige klein lande.
Norman O'Neill
Lewe
Hy sterf op 3 Maart 1934 as gevolg van bloedvergiftiging wat opgedoen is toe hy op 12 Februarie van dieselfde jaar getref is deur 'n voertuig.
Memphis (Egipte)
Memphis of Memfis (Arabies: منف, Grieks: Μέμφις) was die antieke hoofstad van Aneb-Hetch, die eerste nomos (provinsie) van Benede-Egipte. Die ruïnes lê sowat 20 km suid van Kaïro.
Second Life
Geskiedenis
Met die erkenning van verbeterings in rekenaarvermoëns en veral in rekenaargrafika, het Linden Lab begin werk aan 'n opvolger van Second Life, 'n VR-ervaring genaamd Sansar, wat 'n publieke beta in Julie 2017 bekendgestel het. Die deelname was laag en Linden Lab het ontwikkeling in 2020 gestaak om hul aandag volledig op Second Life te vestig. Die regte op Sansar se bates is verkoop aan Wookey Search Technologies, wat na verwagting sal voortgaan met die ontwikkeling van die titel sonder Linden Lab. Second Life, waarvan die gebruik in die eerste dekade van die 21ste eeu 'n hoogtepunt bereik het, is aangehaal as die eerste voorbeeld van die metaheelal, 'n konsep wat in 2021 deur ander groot korporasies soos Facebook oorgeneem is. As 'n noemenswaardige voorloper (wat 'n klein en lojale aanhang behou), verskaf dit verskeie voorbeelde van virtuele realiteit sosiale kwessies en lesse geleer.
Melonanchora globogilva
Melonanchora globogilva is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Norman O'Neill
Musiek
O'Neill se werke vir die verhoog sluit meer as vyftig stelle insidentele musiek vir toneelstukke in, soos diè deur Shakespeare (Hamlet, Koning Lear, Julius Caesar, Macbeth, The Merchant of Venice, Hendrik V en Measure for Measure), J. M. Barrie (A Kiss for Cinderella en Mary Rose), en Maurice Maeterlinck (The Blue Bird). Mary Rose, wat waarskynlik sy gewildste teaterstuk is, is aanvanklik vanaf 22 April 1920 tot 26 Februarie 1921 in Londen opgevoer by die Haymarket, met Fay Compton as Mary Rose; die rol is vir haar geskryf deur Barrie. Ernest Irving, wat verskeie kere vir O'Neill ingestaan het as dirigent, het 'n opvoering van Mary Rose sonder O'Neill se musiek vergelyk met "'n dans deur 'n feetjie met 'n houtbeen." Die toneelstuk is in 1926 weer op die planke gebring (met die oorspronklike rolverdeling wat grotendeels nog in plek was).