cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skolastiek
Skolastiese sisteem
Die skolastiek was 'n groot stap voorwaarts in die ontwikkeling van die logika en 'n poging tot die oplos van die tweespalt tussen geloof en rede. Maar uiteindelik word die teks self meer vereer as die inhoud van die teks, die boeke in plaas van die wêreld: verba, non res (Die woorde, nie die saak nie).
Die skolastiese metode
Die skolastiese metode steun sterk op gesaghebbende tekste. Die skolastiek word ook inhoudelik gekenmerk deur 'n vaste werkwyse om probleme en tekste te bestudeer. Eers formuleer 'n mens 'n quaestio, 'n vraagstelling waaroor twyfel heers. Dit word onderverdeel in verskillende articula (artikels) met stellings. Vervolgens kom die teensprake aan die orde, ingelei met byvoorbeeld sed contra (maar darenteen). Hierop volg 'n responsio (antwoord), waarna per articulum van die quaestio die argumente kortliks bespreek word. Ook 'n variant hierop waarvolgens mens op willekeurige vrae (nie op 'n vooraf bekend tema nie) moes antwoord, die sogenaamde quodlibet (enige), het dieselfde opbou. Die opleiding aan die middeleeuse universiteite het hierdie metode gevolg. Die eindproduk van die skolastiek was die groot summae (hoogste).
Hymeniacidon plumigera
Hymeniacidon plumigera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1874 deur Bowerbank.
Pterocarpus lucens
Pterocarpus lucens is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Botswana, Burkina Faso, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Malawi, Mali, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Drosanthemum tetramerum
Drosanthemum tetramerum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Pterocarpus lucens
Die boom het twee subspesies:
Boris Rener
Boris Rener (gebore in 1973, Ljubljana) is 'n Sloweense klarinettis en musikale bestuurder.
Biografie
Boris Rener het wat betref sy voor- en nagraadse studie onderrig ontvang vanaf professor Slavko Goričar aan die Akademie vir Musiek in Ljubljana (Sloweens:Akademiji za glasbo v Ljubljaniin). Hy behaal die Prix de Perfectionnement by die Conservatoire National de Versailles, waar hy onder professor Philippe Cuper promoveer. In 1996 ontvang hy die gesogte Fulbright Beurs waarmee hy studeer in die Verenigde State aan die Hartt School of Music onder professor Charles Russo. Hy verower die Kunstenaarsdiploma en die spesiale toekenning vir "Uitnemendheid in kamermusiek". Hy het die beroemde Amerikaanse Emerson Strykkwartet Kompetisie gewen, wat aan hom 'n kans verleen het om tydens 'n openbare konsert saam met die kwartet te speel. Hy het homself ook aan die gehore in Ljubljana bekend gemaak tydens 'n silwer seisoen in 1997/98. Gedurende die somer van 1998 woon hy met 'n spesiale beurs van Yale-universiteit die Summer Chamber Music Festival in Norfolk, Connecticut (VSA), by, waar hy saam met kunstenaars soos Frank Morelli, Wiliam Purvis, Sydney Harth en andere optree.
Tydens hierdie fees ontmoet hy een van die beroemdste Franse strykkwartette, die Ludwig Strykkwartet. Hy het suksesvol saam met hulle in Frankryk opgetree en is uitgenooi om 'n CD op te neem met Brahms se Kwintet vir klarinet en strykkwartet vir Naxos. In 2000 is hy deur die beroemde Amerikaanse Coolidge Strykkwartet uitgenooi om saam met hulle te speel in Oostenryk en Slowenië. In 2012 tree hy as solis saam met die Manhattan Strykkwartet op tydens die Sarajevo Kamermusiekfees. Hy het tydens die Ljubljana-fees saam met die Camerata Emonica opgetree. In Slowenië het hy ook opgetree saam met kunstenaars soos Aci Bertoncelj, Andrej Jarc, Milan Hudnik, Hermina Hudnik, Alenka Zupan, Tomaž Petrac, Andrej Petrac, Anton Nanut, en andere. Saam met die klarinet studeer hy ook die klavier, mondfluit, saxofoon, orrel, en tree hy as sanger op saam met die Ave-kamerkoor, Slovenicum-kamerkoor, die Sloweense Oktet sowel as drie jaar agtereenvolgens as lid van Wêreld-jeugkoor in Europa, Kanada en Suid-Amerika. Hy het reeds opgetree in sy vaderland, Oostenryk, Frankryk, Italië, Duitsland en die VSA as solis, en as lid van kamerorkes groepe en orkeste. By al die optredes het hy lof ontvang vir sy subtiele musikale uitvoerings. Van 2001 tot 2012 was hy die regisseur van die musiekproduksies van RTV Slovenië. Sedert 2012 werk hy as musiekvervaardiger vir die Simfonieorkes RTV Slovenië. Hy was etlike jare lid van die kunsteraad van Cankarjev dom in Ljubljana, en sedert 2017 was hy lid van die raad van die Slovenske filharmonije en ook adjunkpresident daarvan. In 2015 word hy lid van die Antiphonus-vokale en instrumentale ensemble in Zagreb.
Drosanthemum pallens
Drosanthemum pallens is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
NG gemeente Aurora
270px|links|duimnael|Die NG kerk Aurora is op [[23 Januarie 1909 deur prof. N.J. Hofmeyr ingewy. Dit het £3 550 gekos en het meer as 700 sitplekke. Die argitek was William Henry Ford.]]
duimnael|regs|170px|Ds. C.R. Ferreira was Aurora se eerste leraar van 1907 af.
duimnael|links|270px|Die kerkgebou se hoeksteen.
duimnael|regs|170px|Ds. H.S. Pretorius, leraar van Aurora van Mei 1919 tot November 1921. duimnael|regs|170px|Ds. J.C. Smit is in 1921 op Aurora bevestig. duimnael|regs|170px|Ds. P.B. van Schalkwyk is in 1948 as Aurora se vyfde leraar bevestig. duimnael|regs|250px|Ds. Jan Malan en sy gesin. Hy was Aurora se leraar van 1956 tot sy aftrede in 1961.
Die NG gemeente Aurora is 'n gemeente in die Wes-en-Suid-Kaaplandse Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die Sandveldse dorpie Aurora. Dis op 25 April 1906 van die moedergemeente Piketberg afgestig, net 'n dag voor die gemeente Redelinghuys; daarom word soms na dié gemeentes as die tweeling van Piketberg verwys.
Ontstaan
Oortuig van die noodsaaklikheid vir beter bearbeiding van die uitgestrekte gemeente van Piketberg, met sy byna 2 400 lidmate, het die Ring van Clanwilliam in Oktober 1905 dit aan 'n kommissie opgedra om die wenslikheid daarvan om hierdie gemeente in drie gemeentes te verdeel, te ondersoek. Vir hierdie doel het die Ringskommissie, nadat hulle die saak op 21 April 1906 op Piketberg bespreek het, afgereis na die Sandveld, om op 'n verteenwoordigende gemeentelike vergadering op die ou kerkplaas Rietvlei die gemeente van Aurora op 25 April 1906 te stig met 'n kerkraad bestaande uit ses ouderlinge en agt diakens en oor die 800 lede.
Aangesien die ou kerkplaas Rietvlei nie sentraal genoeg geleë was nie, is op aanbeveling van Ringskommissie die plaas Schreeuwfontein uitgekies as die dorp en kerkplaas van die nuwe gemeente. Die naam "Aurora" (daeraad) was die voorstel van een van die Ringsommissielede, ds. R.H.T. van der Meulen. Finansieel was die toestand van die begin af vry rooskleurig. Die eerste basaars en die verkoop van erwe op die nuwe kerkplaas vroeg in September 1906 het die aansienlike som van meer as £1 700 opgelewer; en op 15 September van daardie jaar het ouderling Kotzé van Grootkloof 147 morge van die plaas Schreeuwfontein, tesame met sy servituutsregte op Groot-Klipfontein en 'n gedeelte van die waterregte "als een volkomen geschenk" aan die kerkraad gegee vir die aanlê van die dorp Aurora.
Eerste leraars
Sy opvolger, ds. P.J. van der Merwe het in die ses en ’n halfjaar (28 September 1912 tot 4 Februarie 1919) van sy verblyf op Aurora hom veral beywer vir die afbetaling van die kerkskuld, die aanbou van 'n CJV-saal en die bestryding van die drankeuwel. Die volgende leraar, ds. H.S. Pretorius, het gedurende 'n betreklik korte dienstyd hier (Mei 1919 tot November 1921) 'n begin gemaak met afsonderlike katkisasie en aanneming op Velddrift, en het so die grondslag gelê van die latere gemeente van Velddrift (later genoem Velddrif). Dankofferkaartjies en kinderfeeste het nou gereeld begin plaasvind.
Ds. Smit en latere leraars
Tydens ds. Smit se lang bediening het belangrike ontwikkelinge plaasgevind, onder meer het die skool gegroei tot 'n hoërskool, koshuisgeriewe is daargestel vir 130 kinders, die beheer oor die dorp is oorgedra aan 'n plaaslike bestuur sodat die kerkraad nie meer daarmee belas is nie, en die sendinggemeente St. Helenabaai is in samewerking met Velddrift gestig. Die vyfde leraar, ds. P.B. van Schalkwyk, het sy werk hier in Februarie 1948 begin.
Hillary Kus
Die Hillary Kus is die gedeelte van die kus van Antarktika langs die westelike marge van die Ross Ysbank tussen Minna Bluff en Selborne-Kaap. Dit is genoem in 1961 deur die Nieu-Seelandse Antarktiese Pleknaamkomitee na sir Edmund Hillary, die leier van die Nieu-Seelands geselskap van die Statebond Trans-Antarktiese Ekspedisie, 1956-58. Verskeie Nieu-Seelandse geselskappe het gedetailleerde opnames van gedeeltes van hierdie kus uitgevoer en roetes pionier naby Skelton Gletser en Darwin Glester na die polêre plato.
Drosanthemum overbergense
Drosanthemum overbergense is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Wahlenbergfjorden
Wahlenbergfjorden, soms bekend in Engels as Waalenburg Bay, is 'n fjord op die suidwestelike kus van die Arktiese eiland van Nordaustlandet, in Noorweë se Svalbard argipel. Op 46 kilometer in lengte, en 15km wyd, is dit die vyfde langste fjord in die argipel, en die langste op die eiland. Die fjord lê tussen Gustav V Land en Gustav Adolf Land, op die geografiese koördinate. Sy mond front na Spitsbergen dwarsoor Hinlopen Seestraat, die seestraat skei die twee eilande.
1997 San Marino Grand Prix
Die 1997 Formule 1 San Marino Grand Prix is op 27 April 1997 op die Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola, Italië gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Heinz-Harald Frentzen in 'n Williams-Renault gewen.
Wahlenbergfjorden
Die fjord is vernoem na die sweedse naturalis Göran Wahlenberg (1780-1851) en is bekend deur die naam sedert ten minste die vroeë 1930's. Die glester van Wahlenbergbreen in Oscar II Land, Spitsbergen, is ook na hom vernoem.
Hymeniacidon petrosioides
Hymeniacidon petrosioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Die Suid-Afrikaanse Weermag het in die laat-1970's 'n Siberiese gryswolfmannetjie met twee Duitse herderstewe gekruis; hul nakomelinge sou by wyse van selektiewe teling tot skerper en sterker wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag vir die Grensoorlog verder ontwikkel word. Die projek is in die vroeë of laat 1980's laat vaar.
Agtergrond
Volgens (in sy boek geskryf in 2010) het die teelprogram vroeg in 1971 sy aanvang geneem toe die Suid-Afrikaanse Weermag se Perde- en Hondesentrum 'n jong Siberiese gryswolfmannetjie as skenking ontvang het van mnr. Kevin Wilson van die High Noon-wildplaas naby Villiersdorp. "Big Red", of "Red", is deur sy moederwolf verwerp en deur die Wilsons grootgemaak. Omrede sy liggaamsbou en temperament geskik was, en boonop as 'n pragtige dier beskou is, is wolwekennis van buite deur die Weermag ingeroep.
Dr. Istwan Larendler het sy doktorsgraad by die Fakulteit Dierkunde aan die Universiteit van Boedapest verwerf, met wolwe as sy vakgebied. Big Red het egter sersant Dan Howden (die bevelvoerder van die hondesentrum) as sy dresseerder en tropleier aanvaar. Die heimlike gedagte om hierdie wolf na die grens te stuur om daar diens te doen, het dr. Larendler summier afgeskiet: 'n wolf is van nature 'n skugter dier wat net vrees en haat ken as hy in 'n hoek gedryf word. Dr. Larendler het wel die kruising met Duitse herderstewe goedgekeur, met dien verstande dat die geskikte honderas eers teen die vyfde geslag geworp sal word.
Volmaanaande was met die bloedstollende wolwehuil en slapelose nagte sinoniem, getuig Coetzee, want as die "hoofsanger" (by name Red) eers begin huil, het die ander bykans 150 honde ("mede-inwoners") in 'n koor ingeval. Nog 'n probleem was die ligging van die teelafdeling, wes van die hondehokke. Indien die wind die reuk van die wyfies op hitte sou skep en na die reuns sou waai, kon die opleiding van laasgenoemde eenvoudig nie voortgaan nie; 'n mens kon niks met hulle uitgerig kry nie.
Toe die hondeskool omtrent 10 jaar later na Bourke's Luck (Oos-Transvaal) verskuif is, is daar sprake van tot 'n sesde geslag kruisings wat geteel is. Een van die eerste nasate, Zorro, was 'n pragtige dier, maar 'n uiters moeilike en beneukte wolfkruising; slegs twee persone by die opleidingskool kon hom dresseer, by name onderkorporaal Paul Roos en skutter O'Hara. Daar is ook bevind elke afsonderlike werpsel se temperament het verskil.
In 1982 is dr. Larendler se hipotese op die proef gestel toe die wolfkruisings na die grens gestuur is. Al was van die latere kruiswerpsels beduidend vriendeliker as die Zorro-tipe, en al kon hierdie jongste generasies ook uitstekend spoorsny, is die projek summier beëindig. Die pels was te dik en het aan al wat doring is vasgehaak en die hitte was boonop uitputtend.
(medestigter van die South African Friends of Wolves in Oktober 2004 ) stel egter die aanvangsdatum vas op 1978, met twee artikels uit die media, benewens persone met wie sy onderhoud gevoer het, as bewysstukke. Volgens haar is die einde van die kruisingsprogram in 1988 (wat wel strook met hibriede-eienaars wat selfs in die 2000's aanvoer hul kruisings is uit die weermag afkomstig), hoewel haar aanhaling uit Peet Coetzee se boek Dogs of War sê dr. Larendler het sy stelling in 1982 gemaak; terwyl Coetzee se Afrikaanse boek sê: "Die stelling van dr. Larendler is 1982 bewys, toe wolfkruisings aan die grens beproef is".
Die eerste bewyse van die aanvangsdatum haal sy aan uit The Pretoria News, geskryf deur die koerant se vaste verslaggewer, van 1978; die aankoms van die wolfwelpie by die weermag skat sy iewers in Augustus 1978 (geen datum word in die artikel vermeld nie).
"Red" was toe maar 7 maande oud toe hy by Voortrekkerhoogte se weermagshondeskool aangekom het. Hy was maar senuagtig en onseker in sy nuwe omgewing, maar het geen geluid gemaak of gegrom nie, want hy het nie soos mak honde geblaf nie. Inteendeel, hy het glad nie van die hondegeblaf en ander geraas gehou nie - hy was nog wild (volgens sy dresseerder, Sersant "Dann"). Die nuweling se aankoms by Voortrekkerhoogte volg twee weke nadat daar 'n beroep op die publiek gedoen is om honde aan die weermag te skenk.
Die tweede bewysstuk is 'n artikel wat in die Maartuitgawe van Paratus in 1980 verskyn het, die mondstuk van die Suid-Afrikaanse Weermag. Trollope skryf sy het die artikel in Engels vir haar Amerikaanse lesers vertaal.
Paratus het met kaptein D. de W. Wessels, die Bevelvoerder van die Verkrygingsvleuel (onder wie se aanvoering hierdie projek volvoer is) die onderhoud gevoer.
In die oorspronklike artikel in Afrikaans word daar dan ook berig die hondesentrum in Voortrekkerhoogte het 'n jong Europese wolf met 'n Duitse herdershondteef "in wetenskaplike omstandighede" gepaar. 'n Soortgelyke kruisteling is wel voorheen in Duitsland gedoen, maar op Suid-Afrikaanse bodem is dit vir die eerste maal op "streng wetenskaplike wyse" gedoen. Daar staan dan duidelik in die artikel:
Suk Kwartet
Die Suk Strykkwartet of Suk Kwartet (Tsjeggies: Sukovo Kvarteto) is 'n strykkwartet wat in 1968 gestig is en vernoem is na die Tsjeggiese komponis Josef Suk. Hulle het o.a. vir die Supraphon plaatetiket opnames gemaak van Beethoven se Strykkwintette Opusse 4 en 104 saam met Karel Špelina.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Agtergrond
Die doel van die projek was om "die positiewe eienskappe van die wilde dier oor te dra op die mak hond". Die uiteindelike voordele word eers vyf tot tien jaar die toekoms in gestel. Van die "veelvuldige" positiewe eienskappe by die wolf sluit in:
Coursera
Coursera Inc. (/kərˈsɛrə/) is 'n VSA-gebaseerde massiewe oop aanlyn kursusverskaffer wat in 2012 gestig is deur Stanford-universiteit rekenaarwetenskap professore Andrew Ng en Daphne Koller. Coursera werk saam met universiteite en ander organisasies om aanlynkursusse, sertifiserings en grade in 'n verskeidenheid vakke aan te bied. In 2023 bied meer as 275+ universiteite en maatskappye meer as 4 000 kursusse deur Coursera aan.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Agtergrond
Cathleen, 'n goedgeteelde Duitse herdershond, het in November 1979 'n werpsel van drie reuntjies en drie tefies by Big Red gehad. Die welpies is eenvormig van kleur en trek oorwegend na hul vaar. Dit wil voorkom asof die wolf-faktor baie sterker is. Op agt weke is toetse op hulle gedoen om te bepaal of sekere gewenste karaktertrekke in hulle vasgelê is. Kapt. Wessels sê dat die uitslae van die toetse bo verwagting gunstig was.
Coursera
Geskiedenis
Coursera is in 2012 gestig deur Stanford-universiteit rekenaarwetenskap professore Andrew Ng en Daphne Koller. Ng en Koller het in die herfs van 2011 hul Stanford-kursusse aanlyn begin aanbied en kort daarna het Stanford verlaat om Coursera te begin. Princeton, Stanford, die Universiteit van Michigan en die Universiteit van Pennsylvania was die eerste universiteite wat inhoud op die platform aangebied het.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Agtergrond
Die welpies uit hierdie werpsel sou dan later met honde geteel word, lui die artikel. Verdere toetse sal volg en by wyse van selektiewe teling sal 'n hond ontwikkel word wat die beste eienskappe van die wolf en die Duitse herdershond openbaar.
Paratus (wat 282 uitgawes vanaf November 1970 tot April 1994 uitgegee het) bevat egter nog twee artikels wat Big Red noem.
Skaars 'n paar maande ná die Maartartikel, verskyn in die bylaag van die Junie 1980-uitgawe van Paratus 'n artikel getiteld: "Tukkies en SAW stal saam uit." Die volgende inligting word vermeld:
Die SA Weermag en Hondesentrum het onlangs saam met die Universiteit van Pretoria se fakulteit vir Wis- en Natuurkunde uitgestal om hul gesamentlike werksaamhede en navorsing aan die publiek bekend te stel.
Die Hondesentrum werk ten nouste saam met die Tukkies se Departement van Genetika om 'n super-honderas, met die mees gewenste eienskappe van 'n wolf en 'n Duitse herdershond, te teel.
Prof. J.M.P. Geerthsen, Hoof van die Departement van Genetika aan die universiteit, het aan "Die Byvoegsel" gesê dat hulle poog om al die swak eienskappe van die Duitse herdershond uit te skakel en dan te verbeter deur 'n herdershond met 'n wolf te kruis. Die belangrikste goeie eienskappe van die wolf is sy sterker heupe en beter spierkoördinasie. Vordering is reeds gemaak en die eerste werpsel van die herdershond/wolfkruising is al ses maande oud. Twee van die ses hondjies en die vaar is durende die uitstalling aan die publiek getoon.
Bokant die berig pryk 'n foto met die byskrif, "Twee jong hondjies van die eerste werpsel van die Herdershond/wolfkruising, saam met hul vaar, "Big Red" (in die middel)", gevolg deur die name van die militêre personeel en akademici.
Maar Red se teenwoordigheid is voor 1980 vir die Paratus bekend. In Paratus se Novembermaand-uitgawe van 1978 verskyn die volgende sin in 'n artikel wat handel oor 'n uitstalling by Voortrekkerhoogte:
Of special interest was the Siberian wolf, Red, a recent acquisition, which the Dog Centre hopes to cross-breed with other dogs in order to improve their capabilities.
Verloop
(Big) Red is wel in Suid-Afrika geworp, maar sy vaar en moer tel onder die ses wolwe wat in die Johannesburgse Dieretuin aangekom het na 'n ruilooreenkoms wat met 'n dieretuin in Berlyn in Duitsland aangegaan is vir boksoorte. Die wolfpaar is uit die Oeralgebergte (die Oekraïne), die Sowjetunie, deur die Duitse dieretuin aangekoop. Die Johannesburgse Dieretuin het mettertyd besef die ruimte in die dieretuin raak bietjie knap vir die ses. Big Red se moeder- en vaderwolf (3 en 4 jaar oud onderskeidelik) het 'n nuwe tuiste gevind by die High Noon-wildplaas.
Hymeniacidon proteus
Hymeniacidon proteus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Verloop
Op die High Noon-wildplaas is 'n werpsel van vier gebore: twee wolvinnetjies en twee mannetjies. (Big) Red was een van hulle. Mnr. Kevin (Wilson) moes die werpsel hans grootmaak, omdat die moederwolf (steeds 3 jaar oud) nie die kleintjies kon soog nie. Om Red te onderskei van sy broederwolf, het mev. Wilson die naels van sy voorpote met rooi naellak geverf. Vandaar die naam.
Hymeniacidon proteus
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Wolfkruisings in die Suid-Afrikaanse Weermag
Verloop
Teen die middel van 1978 het die Weermag tydens die TV-nuus 'n beroep gedoen op die publiek om honde aan die Suid-Afrikaanse Weermag te skenk. Sersant Dann Howden is gelas om die honde en hondjies te keur, en te dresseer. Mnr. Wilson het die weermag kort na die uitsending gekontak, en die 7-maande-oue wolfie is goedgekeur. Sy pelskleur was nogal soortgelyk aan 'n Duitse herdershond s'n. Die angs was nie alleen te sien in die hoekie van die krat waar hy hom probeer kleinmaak het nie, maar ook in die drade van sy kampie wat hy probeer afkou het. Die kampie self was wel ruim genoeg en vir hom alleen.
Aanvanklik is die leiband en ketting gebruik, soos dit destyds maar die algemene gebruik was onder die meeste Duitse hondedresseerders om honde mee op te lei. Die geslaagde Pawlow-metode (die beloningmetode), so het sersant Howden aan Trollope meegedeel, was maar slegs akademies vertaal in 1928 en in Suid-Afrika haas onbekend. Red kon wel met die leiband loop, en sit, soos gevra. Maar by die dierekliniek wou hy nie oor die drumpel trap nie, en hy was 'n sterk wilde dier wat summier vasgesteek het. Algou is besef niks motiveer hom genoeg nie, behalwe kos. Hy is voortaan beloon met stukkies vleis. Ná ses maande onder sy toesig het sersant Howden ook ander dresseerders touwys gemaak hoe om die wolf korrek te hanteer. Gewoonlik kies 'n wolf by die sosialiseringsproses slegs een tropleier met wie hy sy daaglikse roetine deurbring, maar die vleisbeloninkies van vreemdes het ook hier vrugte afgewerp.
Hoe ouer Big Red geword het, des te meer onvoorspelbaar het hy begin word.
By die Universiteit van die Witwatersrand was sersant Howden en die wolf (geketting) in die lesingsaal teenwoordig om 'n praatjie van 'n wetenskapstudent af te rond met 'n tentoonstelling van 'n egte wolf, voor die studente. Die wolf het vorentoe gespring en 'n student se middagete uit sy hande gegryp.
By 'n veearts kos dit vier mense om Big Red vas te pen om 'n bloedmonster te neem ('n Duitse herdershond het hoogstens twee mense nodig). Maar toe 'n professor van die Universiteit van Pretoria eendag by Voortrekkerhoogte opdaag en die wolf in sy kampie besoek, staan Red op sy agterpote, en plaas sy een voorpoot op die professor se arm. 'n Bloedmonster kon toe sonder probleme deur 'n mediese personeellid geneem word vir ontleding.
Tydens nog 'n tentoonstelling voor studente verloop alles heel vlot; maar toe weier die wolf botweg om terug te klim in sy reishokkie. Hy moes teruggedwing word.
Teen driejarige ouderdom het Big Red volkome volwassenheid bereik en om dominansie met sy meerderes (die dresseerders) begin meeding en beproef, soos wolwe van nature doen.
Wel onverwags is die voorval waar 'n tuinwerker wat tydens die wolf se oefening verbygeloop het, bevloog en aan die broekspyp beetgekry is. Big Red het geweier om die broekspyp te laat los. Die broek moes met 'n skêr losgeknip word.
Toe 'n dresseerder kort daarna self 'n stelletjie met die wolf afgetrap het, is die wolf van sy pligte onthef en na die Johannesburgse Dieretuin gestuur. Sersant Howden het hom op 1 Augustus 1980 self soontoe geneem; die twee Duitse herdershondtewe het by Voortrekkershoogte by die teelafdeling agtergebly.
Vir geselskap het die Johannesburgse Dieretuin 'n wolvin in 1981 en nog een in 1982 vir hom gekry. Hieruit is 'n onbekende aantal wolfies in die dieretuin gebore. Die sterfdatum van Big Red is eweneens onbekend.
Afloop en einde
Die wolfkruisings is daarna verplaas na die Weermagsbasis Bourke's Luck in Oos-Transvaal, waar die dressering voortgesit is. Die jong diere was toe tussen 18 maande en 2 jaar oud, volgens Trollope.
Op 4 Desember 1979 is die Hondesentrum in Voortrekkerhoogte amptelik in kennis gestel hulle moet Bourke's Luck toe. Op 18 Desember het die voorspan inbeweeg om te sorg vir behuising en kontrakte met die leweransiers. Die grootste deel van die eenheid het met 'n spesiale trein vanaf Voortrekkerhoogte tot op Graskop gery. En die oggend van 2 Januarie 1980 het die SAW Hondesentrum in sy nuwe basis gefunksioneer. Die eerste kruising-werpsel van Big Red en Cathleen, die Duitse Herdershond, wat in November 1979 gebore is, sou dus tussen 1 tot 2 maande oud gewees het toe die eerste verskuiwing begin plaasvind het.
Die heel eerste Hondesentrum ontstaan in 1964 by Voortrekkerhoogte, maar die funksies het verander, soos berig word in Paratus van 1982:
Gedurende die eerste bestaansjare van die Hondesentrum is slegs sekerheidshonde opgelei wat aangewend is vir die beskerming van strategiese installasies. In 1970 is daar begin met die opleiding van honde vir aanwending in die Operasionele Gebied.
Met die eskalering van die Weermag se operasionele behoeftes en die gepaardgaande rol wat die hond moes vervul, is daar gevind dat die geriewe op Voortrekkerhoogte totaal ontoereikend is. Spasie vir nuwe hondehokke was beperk en 'n geskikte opleidingsterrein moes gevind word.
"Hier op Bourke's Luck vind ons die noodsaaklike variasie in ons opleidingsgebiede. Hier is plantasies, kliprante, grasveld, riviere en ook gebiede wat ooreenstem met die Operasionele Gebied. Die hond se werkverrigting is beter op Bourke's Luck en hulle word hier gouer fiks as wat die geval in Pretoria was," aldus kmdt. Grobler [Bevelvoerder van die Hondesentrum]
Hoe dan ook, toe die amalgamering van die Berede- en Hondesentrum op 1 Januarie 1993 plaasgevind het onder die nuwe naam 12 SAI (en verskuif het na Potchefstroom, omrede die Lugmag onttrek het en die hondehokke op die Lugmagvelde gebou kon word), word geskryf: "Fasiliteite op Bourkes Luck was nog altyd tydelik van aard. Die skuif na 12 SAI bring mee dat aktiwiteite nou op 'n meer higiëniese basis kan geskied - die hondehokke het voorheen op Bourkes Luck nie werklik aan die vereiste standaarde voldoen nie en behuising was ook 'n probleem."
Slegs die volgende paragraaf word aan die wolfkruisings afgestaan in die berig van 1982:
'n Baie interessante kruising wat die afgelope jare deur die Weermag vervolmaak is, is dié tussen die Siberiese wolf en Duitse herdershond. Met behulp van streng wetenskaplike metodes is die positiewe eienskappe van die wolf op die mak dier oorgedra. Die wolf se ekonomie van beweging veroorsaak dat hy energie spaarsaam gebruik en weens sy bogemiddelde spierkrag is hy baie sterker as die hond. Sy uithouvermoë, gehardheid en gesonde beenstruktuur stel hom instaat om veel beter te presteer as 'n hond.
Op 'n dag het hierdie kruisings op 'n manier uitgebreek en uit mekaar gespat op die grasgebied. 'n Helikopter moes ingespan word en die diere verdoof word. Die verdowing het net geslaag as mens naby genoeg was. Een pyl het die een wolfkruising in die buik getref en die dier moes inderhaas mee dierekliniek toe gejaag word. Die dierekliniek was nie voorbereid op 'n bloedoortapping nie en geen bestuurder was op daardie oomblik beskikbaar om by 'n nabygeleë hospitaal die nodige toerusting te gaan haal nie. Die wolfkruising het doodgebloei.
Van die aggressiefste kruisings is uitgesit.
Met die eksperimente en projek wat gestaak is, is die uiteinde en lot van die diere duister. Waarskynlik is van die kruisings deur hul dresseerders aangeneem (wat moontlik die diere ook in die sorg van familie en vriende kon gelaat het), maar hierdie saak wat in duister gehul is, het aanleiding gegee tot allerlei gissings.
Gerugte in omloop
Suid-Afrika ken 'n paar wolftoevlugsoorde: die Tsitsikamma Wolf Sanctuary (Oos-Kaap), die Garden Route Wolf Sanctuary (Harkerville, naby Plettenbergbaai, Wes-Kaap), HuskyRomi Wildlife Sanctuary (naby Reitz, Vrystaat) en die All Hearts Foundation (Hartbeespoort, Noordwes).
Die Tsitsikamma Wolf Sanctuary is die eerste sentrum wat in 2001 oopgemaak het (die aanbou het in Mei 2000 begin ); 'n projek wat aanvanklik slegs met ses wolwe uit 'n dieretuin begin is. In 2004 was daar 35 egte wolwe, met 23 op die waglys. Teen 2009 was daar 68 wolwe, met 36 op die waglys. Teen omtrent 2021 rond is 38 wolwe versorg.
'n Onderhoud tussen Mariska Spoormaker (van Radio Sonder Grense) en Robin McDonald van die Tsitsikamma Wolf Sanctuary bring nog 'n paar interessanthede aan die lug.
Blykbaar is daar in die 1960's in Suid-Afrika 'n paar wolwe ingevoer om waghonde te teel; omtrent vyf wolwe is ingevoer - niks meer nie. Die projek was 'n mislukking en die diere is "weggegee". Tydens die onderhoud word hierdie wolwe steeds ingevoer - hetsy vir kruisingsdoeleindes of om as eksotiese troeteldiere te dien, en volgens MacDonald is die hele telery 'n geldmaakstorie. Wolwe is nie goeie troeteldiere nie, ondanks van die gedragspatrone wat met honde s'n ooreenstem. Wolfkruisings kan egter nie blaf nie, maar huil op ses verskillende wyses. In 2019/2020 was daar meer mense wat wolfkruisings in Suid-Afrika self geteel het as Huskies. Dit is onwettig in hul land van oorsprong om hierdie wolwe te skiet; en voor 2001 het mens geen lisensie nodig gehad om wolwe na Suid-Afrika in te voer nie. Jy het ook geen permit nodig om 'n wolfkruising (dit is nou 'n hond met 5% tot 95% wolf in hom) aan te hou nie; eers na vyf geslagte is daardie "wolf" in hierdie wolfhonde uitgeteel (indien honde verder as paarmaats gebruik word). Tydens die onderhoud, op RSG uitgesaai op 15 Oktober 2021, om 14:42 tot 14:53, is die grootste toevlugsoord vir wolwe in die Suidelike Halfrond die HuskyRomi Wolf Sanctuary, met meer as 300 diere. Die Tsitsikamma Wolf Sanctuary, die oudste in Suid-Afrika, het omtrent 35 wolwe (van die minste tot nog toe, aangesien hul geen aktiewe teelprogramme het nie). Die verhouding tussen die twee toevlugsoorde is uitstekend. Nikita was die eerste dier wat by Tsitsikamma Wolf Sanctuary gered is. Die diere word by die oord gesteriliseer, maar dit is 'n duur proses. Die kruisings by die Tsitsikamma Wolf Sanctuary was voorheen "troeteldiere" gewees wat deur privaatpersone "geskenk" is. Hierdie wolfkruisings is ook onvoorspelbaar: wanneer die diere eers volgroeid is, begin hul om dominansie baklei - en dit sluit die mens in. Party vrywilligers of personeel word selfs na twee jaar by die oord nog as "buitestaanders" of "inkommers" deur die diere beskou, en so behandel. 'n Mens moet ook onthou, verduidelik McDonald, dat navorsing vroeër in gevangenskap en later in die vrye natuur gedoen is: by die een dwing jy die individue om 'n trop te vorm, in die vrye natuur is daar meer speelruimte om te veg of te vlug. Hoe dan ook - dit maak nie saak of jy die "omega"-wolf in welke omgewing wegneem of nie, daar sal altyd een gekies word om daardie rol as spreekwoordelike weerligafleier te speel.
Tydens die onderhoud gebeur iets opvallend: Ra, die "ambassadeur" van die Tsitsikamma Wolf Sanctuary (wat oor die algemeen liefdevol teenoor vroue is), is alte danig met Spoormaker, tot so 'n mate dat sy aan McDonald vra hoeveel persent "hond" hierdie dier het, aangesien hy so vriendelik en mak is (maar wel die mikrofoon wil kou). Die dier is egter aan die oord geskenk weens sy aggressie, en MacDonald gaan haal een van die mansvrywilligers (Andrew) om dit te bewys. Die oomblik toe Andrew opdaag, wat al 'n paar jaar by die toevlugsoord betrokke is en onder van die oudste vrywilligers tel, wou Ra hom daar en dan verwoed bespring en aanval. Andrew het McDonald gehelp om Ra groot te maak, maar op driejarige ouderdom het Ra eenvoudig besluit hy is kompetisie. Wat dit erger maak: hierdie 'mak' diere het geen vrees vir die mens nie.
Die twee grootste faktore wat dus tot hierdie stigtings almal aanleiding gegee het is troeteldiereienaars wat moeg of bang word vir hierdie oulike wolwewelpies wat by volwassenheid hul nukke begin wys, en die jagbedryf ("geblikte jag").
Hierdie diere kan witwolwe uit Alaska wees, of ander kleure en geure afkomstig en ingevoer uit Kanada of Noord-Europa. In 2009 was daar na raming meer as 200 wolwe in Suid-Afrika. Die onwettige kruisteling met poolhonde, malemoete en Duitse herdershonde was toe al glad nie onbekend nie, want, afgesien van die eksotiese faktor en estetiek, glo die niksvermoedende koper vas wolf/hondhibriedes sal 'n beter waghond wees. Dit het dus hoofsaaklik op die informele handel betrekking.
Soos die HuskyRomi Wildlife Sanctuary op hul webwerf inligting van die 'South African Friends of Wolves' aanhaal, het daar heelwat stertjies bygekom van die hele Weermag-sage: blykbaar is die oorsprong van die wolwe in Suid-Afrika terug te voer na die Suid-Afrikaanse Weermag, of die Suid-Afrikaanse Polisiediens (of beide!) wat op 'n stadium wolwe van Noord-Amerika, veral Kanada, ingevoer het. Die wolwe het dan met ander groot hondesoorte ook geteel, met die doel voor oë om 'n sterk, vreesaanjaende honderas te teel om (mense)skare in toom te hou. Omrede die projek 'n mislukking was, het die oorspronklike wolwe (meervoud) in dieretuine en private eienaarskap beland. Party dieretuine het glo ook wolwe ingevoer, geteel en die welpies verkwansel. Die HuskyRomi Wildlife Sanctuary stel dit duidelik dat hierdie slegs gissings is.
Die oorsprong van die wolwe by die Tsitsikamma Wolf Sanctuary is glo ses Noord-Amerikaanse wolwe wat ingevoer is deur die 'Roodeplaat Breeding Enterprises'. In 2004 word na die wolwe verwys as die "wesies van Apartheid", 16 jaar nadat die projek glo in 1988 afgelas is, toe die Bosoorlog beëindig is. Ook is die wolfhibriedes beskou as "koppig" en "moeilik om te leer".
Rondom die instansies, hul verhouding tot mekaar, die uitruil van inligting, hoe die wolfkruisings van een instansie by 'n ander beland het, en hul doen en late heers daar onsekerheid, maar in sekere opsigte steek daar biografiese waarheid van die wolfhibried self in. In die boek van Coetzee self word Jungle op die een blad 'n "wolf kruising" genoem, net om op die volgende blad, op 'n ander foto saam met "Congo" "wolwe" genoem te word. Volgens Trollope was "Jungle" en "Congo" na wie in Coetzee se boek verwys word albei kruisings en albei (net soos Zorro) die eerste afstammelinge van Big Red in die Weermag; Peter Godwin se artikel stem hiermee ooreen. Jungle moes tussen 8 tot 10 jaar oud gewees het toe die artikel deur Godwin geskryf is in 1989. Daar staan ook duidelik, soos aangehaal in Green se teks:
Jungle, one of the first generation of wolf dogs, who served with distinction as a tracker dog in the army and is now retired at Roodeplaat, typifies the breeds drawbacks: it takes three strong handlers with chains to put him inside his cage because, according to Geerthsen, ‘he still has the wild in him’.
We're looking for a dog with one or two of the outstanding characteristics of the wolf: its stamina, power, very resistant paw pads, superior coarse hair coat, stronger teeth, better heat resistance and its immunity to hip dysplasia.
Dictyocalyx gracilis
Dictyocalyx gracilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Dictyocalyx en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Jeff Kober
Jeff Kober (gebore 18 Desember 1953) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Sully (2016) en in die televisiereekse China Beach (1988), Sons of Anarchy (2008), en The Walking Dead (2010).
Victorialand
Victorialand is 'n streek van Antarktika wat aan die westelike kant van die Rosssee en die Ross ysbank grens, dit strek suidwaarts van sowat 70°30'S tot 78°00'S, en weswaarts van die Rosssee tot die rand van die Antarktiese Plato. Dit is ontdek deur Kaptein James Clark Ross in Januarie 1841 en is vernoem na Koningin Victoria. Die rotsagtige landpunt van Minna Bluff word dikwels beskou as die mees suidelike punt van Victorialand, en skei die Scott Kus na die noorde van die Hillary Kus van die Ross-Afhanklikheid na die suide.
Die streek sluit in reekse van die Transantarktiese Berge en die McMurdo Droë Valleie (die hoogste punt is Abbott Berg in die Noordelike Voetheuwels), en die vlaktes bekend as die Labirint. Vroeë ontdekkingsreisigers van Victorialand sluit in James Clark Ross en Douglas Mawson.
George Armstrong Custer
George Armstrong Custer (New Rumley, 5 Desember 1839 - Crow Agency, 25 Junie 1876) was 'n Amerikaanse kavallerie bevelvoerder tydens die Amerikaanse Burgeroorlog en die Amerikaanse Indiaanse Oorloë. Hy is die beste bekend vir sy nederlaag en dood in die Slag van Little Bighorn, waar hy en sy mag deur 'n koalisie van Indianse stamme onder leiding van Sitting Bull and Crazy Horse vermorsel is.
Kindertyd en jeug
George Armstrong Custer is op 5 Desember 1839 in New Rumley, Ohio gebore. Hy was die seun van Emanuel Henry Custer en Marie Ward Kirkpatrick. Marie het reeds kinders van 'n vorige huwelik gehad, sy het vyf meer kinders met Emanuel gehad. George is op 'n jong ouderdom na Monroe gestuur om saam met sy halfsuster en swaer te woon. Hy het na McNeely Normal Skool gegaan en later gegradueer. Hy het in 1856 na Ohio teruggekeer en as onderwyser begin werk. Dit blyk egter nie sy roeping te wees nie, hy het bedank en by die Amerikaanse Militêre Akademie by West Point ingeskryf.
Militêre loopbaan
Custer het in 1861 heel onder in sy klas aan West Point gegradueer, maar toe het die Amerikaanse Burgeroorlog pas begin en was opgeleide offisiere in die onmiddellike vraag. Hy het nou saamgewerk met generaal McClellan en die toekomstige generaal Pleasonton, wat albei sy eienskappe as 'n kavalerierleier erken het. Hy was op 23-jarige ouderdom as brigadier-generaal van die Vrywilligers aangestel. 'n Paar dae na sy bevordering het hy in Gettysburg geveg, waar hy die Michigan Cavalry Brigade aangevoer het, en ondanks die feit dat hy 'n kleiner mag gehad het, het Jeb Stuart se aanval op wat nou bekend is as die East Calvary Field verslaan. In 1864 het Custer in die Overland-veldtog en in Sheridan se weermag in die Shenandoah-vallei gedien, en generaal Jubal Anderson Early in Cedar Creek verslaan. Sy divisie het die weermag van Noord-Virginia se finale terugtrekking geblokkeer en het die eerste vlag van vir 'n wapenstilstand van die Konfederate ontvang. Custer was teenwoordig by Robert E. Lee se oorgawe aan Ulysses S. Grant by Appomattox.
Na die oorlog is Custer aangestel as 'n luitenant-kolonel in die staande leër en is na die Weste gestuur om in die Indiaanse oorloë te veg. Op 25 Junie 1876, terwyl hy die 7de Kavallerie in die Slag van Little Bighorn in Montana-gebied teen 'n koalisie van inheemse Amerikaanse stamme gelei het, is hy saam met meer as 'n derde van sy bevel gedood tydens 'n aksie wat later bekend staan as "Custer's Last Stand".
Sy dramatiese einde was so kontroversieel soos die res van sy loopbaan, en die reaksie op sy lewe en loopbaan bly diep verdeel. Sy dapper leierskap in die geveg is onbetwisbaar, maar sy legende was deels deur sy uitgebreide joernalistiek, en dalk meer deur sy vrou se energieke bemarking tydens haar lang weduweeskap.
Huwelikstatus
Custer is getroud met Elizabeth Clift Bacon (1842-1933). Hy het haar ontmoet toe hy tien jaar oud was. Hy is in November 1862 weer aan haar bekend gestel, toe sy hom besoek het in Monroe. Aanvanklik was sy nie geïnteresseerd in hom nie en haar pa, Regter Daniel Bacon, het Custer nie geskik gevind nie omdat hy die seun van 'n smid was. Dit was eers na sy bevordering tot die rang van brigadier-generaal dat hy die goedkeuring van Regter Bacon ontvang het. Veertien maande nadat hulle formeel vir mekaar bekend gestel is, het hy met Elizabeth Bacon getrou.
Na die Slag van die Washita-rivier in November 1868 was Custer (volgens kaptein Frederick Benteen, hoof van die Ben Clark-verkenners en Cheyenne-legendes) nie-amptelik getroud met Mo-nah-se-tah, die dogter van die Cheyenne Hoof Little Rock (Little Rock is gedood in die Slag van Washita). In Januarie 1869, twee maande na die geveg by Washita, het Mo-nah-se-tah 'n kind gehad. Volgens die Cheyenne-legendes het sy 'n tweede kind van Custer gehad. Volgens sommige geskiedkundiges het Custer onvrugbaar geword nadat hy gonorree in West Point opgedoen het. Die kind se pa sou moontlik sy broer Thomas kon wees.
Dracaena
Dracaena is 'n genus van sowat 120 spesies bome en vetplantagtige struike. Die voorheen aanvaarde genusse Pleomele en Sansevieria word nou in Dracaena ingesluit.
In die huidige weergawe van die Lys van Stelsels van Planttaksonomie word dit geplaas in die familie Asparagaceae, subfamilie Nolinoideae (voorheen die familie Ruscaceae). Dit is ook voorheen geplaas in die familie Dracaenaceae of Agavaceae (nou Agavoideae).
Beskrywing
Spesies van Dracaena het sekondêre verdikte teelweefsel in hulle stam wat verskil van dié van tweesaadlobbige plante. Dracaena-spesies kan in twee groeitipes verdeel word: boomagtiges (byvoorbeeld D. fragrans, D. draco en D. cinnabari), wat bogrondse stamme het, en wortelstokvormendes (byvoorbeeld D. trifasciata en D. angolensis), wat ondergrondse wortelstokke en blare op die oppervlak het.
Baie spesies word as huisplante gebruik omdat hulle met min lig en water kan oorleef.
Gebruike
Sommige struikagtige soorte, soos D. fragrans, D. surculosa, D. marginata en D. sanderiana, is gewilde huisplante. Baie van hulle is giftig vir troeteldiere, maar nie mense nie, onder meer volgens die Amerikaanse Dierebeskermingsvereniging.
Dracaena-huisplante hou van humiditeit en middelmatige hoeveelhede water. Hulle kan tydperke van droogte deurstaan, maar die blare se punte kan bruin word. Blare naby die stam raak van nature geel raak en val af, en dit lei tot 'n kaal stam met blare aan die bokant. Dracaena is kwesbaar vir wit- en dopluise.
'n Natuurlike rooi gom word van die D. draco, die drakebloedboom, versamel. Dit het ook sosiale funksies in baie Afrika-gemeenskappe deurdat dit gebruik word vir die merk van grafte, heilige terreine en landerye.
Metoksigroep
'n metoksigroep is die funksionele groep wat bestaan uit 'n metielgroep gebonde aan suurstof. Hierdie alkoksigroep het die algemene formule O–CH3. Op 'n benseenring, klassifiseer die Hammettvergelyking 'n metoksisubstituent as 'n elektron-skenkende of aktiverende groep.
Biosintese
Metoksigroepe speel 'n belangrike rol in die 2'-O-metilering van nukleosiede, byvoorbeeld in variasies van die 5'-cap struktuur wat bekend staan as cap-1 en cap-2. Hulle is ook algemene substituente in O-gemetileerde flavonoïede, wat gevorm word in 'n reaksie wat gekataliseer word deur O-metieltransferases wat inwerk op fenole, bv. Catechol-O-metiel transferase (COMT). Baie biomolekules in plante, bv. ligniene, word gesintetiseer in reaksies wat gekataliseer word deur kaffeoïel-CoA O-metieltransferase.
Metoksilering
Organiese metoksiede word dikwels geproduseer deur metilering van alkoksiede. 'n Paar arielmetoksiede kan gesintetiseer word deur metaal-gekataliseerde metilering van fenole, of deur metoksilering van aromatiese halogenides.
Hymeniacidon racemosa
Hymeniacidon racemosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Drosanthemum dipageae
Drosanthemum dipageae is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Oos-Kaap naby Port Elizabeth voorkom. Daar is min omtrent die spesie bekend.
Hymeniacidon racemosa
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Drosanthemum subspinosum
Drosanthemum subspinosum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Oos-Kaap voorkom.
Drosanthemum exspersum
Drosanthemum exspersum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Noord-Kaap voorkom.
David Koechner
David Koechner is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004), Get Smart (2008), Anchorman 2: The Legend Continues (2013), en Krampus (2015).