cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Normandiërs
Van Wiking tot Normandiër
Hulle het nie slegs tot bekwame katedraalbouers ontwikkel nie, maar ook bekwame administrateurs geword. Die resep vir hul sukses, wat ook in latere verowerings gebruik sou word, was gebaseer op die beginsel van "arriveer, vernietig, oorwin". Hierna het hulle plaaslike gebruike aangeneem en met vroue uit die verowerde gebiede getrou en sodoende gemeng met die plaaslike bevolkings van Wes-Franke en Gallo-Romaanse inwoners, en ook hul kulture en gebruike aangeneem. Deur plaaslike gebruike aan te neem, het hulle letterlik Franse geword. Hulle het byvoorbeeld die Galloromaanse taal van die gebiede wat hulle verower het vir hulself toegeëien, met hul Oudnormandiese dialek wat weldra bekend geword het as Normandies, Normaund of Normandies-Frans, wat 'n belangrike letterkundige taal is en vandag steeds gepraat word in dele van Normandië (die Cotentinais- en Cauchois dialekte) en in die nabygeleë Kanaaleilande (Jèrriais en Guernésiais). Hulle het ook wyndrinkers geword. Tog het hulle getrou gebly aan sekere aspekte van hul Skandinawiese herkoms, soos die Skandinawiese/Germaanse gebruik om familiename te laat verwys na "seun van". Name wat op "seun" of "sen" geëindig het, is derhalwe in Frans vertaal as "fils de", wat later in Engels gekorrupteer sou word na "fitz", soos byvoorbeeld in die vanne "Fitzgerald" of "Fitzneil". Selfs die wreedste kenmerke van hul oorsprong het staande gebly. 'n Voorbeeld hiervan het plaasgevind tydens 'n opstand van die plaaslike bevolking in die jare nadat Rollo 'n eie hertogdom van die Franse koning verkry het: die opstandelinge se hande en voete is terstond afgekap, en die opstand is vinnig beëindig.
Hugo die Grote
Biografie
In 938 het Koning Lodewyk IV begin om vestings en gebiede aan te val wat voorheen behoort het aan lede van sy familie, waarvan sommige behoort het aan Herbert II van Vermandois. In 939 het koning Lodewyk IV vir Hugo die Grote en Hertog Willem Langswaard van Normandië aangeval, waarna 'n wapenstilstand bewerk is wat tot Junie geduur het. Daardie selfde jaar het Hugo die Grote, saam met Hertog Herbert II van Vermandois, Hertog Arnulf I van Vlaandere en Hertog Willem I van Normandië 'n eed van getrouheid gesweer aan Keiser Otto die Grote van die Heilige Romeinse Ryk en hom bygestaan in sy struwelinge met Lodewyk IV.
Normandiërs
Van Wiking tot Normandiër
Die Normandiërs het ook hul eie gebruike gehad wat nie by hul Skandinawiese voorsate of by die plaaslike bevolkings van die gebiede wat hulle verower het ontstaan het nie, soos byvoorbeeld hul haarstyl. Beide die Bayeux-tapisserie en freskos in die Kerk van Monreale in Sisilië toon duidelik aan dat die Normandiërs hul koppe tot by die kroontjie geskeer het. Aan die voorkant van die kop het hulle hul hare langer laat groei en soms verbind. Die vermenging in Normandië het 'n etniese en kulturele "Normandiese" identiteit in die eerste helfte van die 10de eeu geskep, en die identiteit sou voortgaan om oor die eeue te ontwikkel.
David Henrie
David Henrie (gebore 11 Julie 1989) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Little Boy (2015) en Paul Blart: Mall Cop 2 (2015).
Normandiërs
Konsolidasie en uitbreiding
Rollo en sy opvolgers het relatief vinnig hul gebied uitgebrei, en hul verowerings het later uitgebrei tot aan die grense van Bretagne. Die Normandiërs, afstammelinge van bekwame seevaarders, moes hulself uit suiwer nood in die loop van een of twee geslagte as bekwame stratege omvorm. Een van die hoekstene van hul militêre sukses was die vorming van 'n berede leër wat later die mees gevreesde kavallerie in Europa sou word. Nog 'n hoeksteen was om vinnig 'n "Mottekasteel" te bou. Hierdie kastele was perfek geskik om 'n veroweringsoorlog te voer. 'n Groot deel van Wes-Europa is steeds besaai met die oorblyfsels van hierdie mottekastele. Later sou hierdie kastele vervang word deur klipkastele. In die meeste Europese lande, soos in Engeland, is vestings gebou met die doelwit om skuiling te bied aan 'n heer se onderdane in die geval van 'n vyandelike inval. Die Normandiese vestings het die uitsluitlike doel gehad om 'n gevestigde mag te beskerm, en was dus ook in daardie opsig gerig op oorlogvoering. Die Toring van Londen is 'n voorbeeld van so 'n tipiese Normandiese kasteel.
Hugo die Grote
Biografie
Toe Lodewyk IV in 945 deur die Normandiërs gevange geneem is, is hy oorhandig aan Hugo die Grote, in ruil vir die jong hertog Richard. Hugo het Lodewyk IV in 936 vrygelaat op voorwaarde dat hy die Vesting van Laon moet oorgee. In 948, tydens 'n kerkraadsitting by Ingelheim, het die biskoppe, waarvan net twee nie van Duitsland was nie, vir Hugo die Grote in absentia veroordeel en geëkskommunikeer, en Aartsbiskop Artauld van Reims herstel in sy posisie by Reims. Hugo het in antwoord hierop vir Soissons en Reims aangeval, terwyl die ekskommunikasie herroep is deur 'n kerkraadsitting te Trier. In 953 het Hugo die Grote uiteindelik wel toegewings gemaak, en die vrede herstel met Lodewyk IV, die kerk, en sy swaer Otto die Grote.
Normandiërs
Verowering van die Britse eilande
Toe Eduard die Belyer, op uitnodiging van sy halfbroer Harthacnut, uiteindelik in 1041 teruggekeer het van sy vader se toevlug, het hy teruggekeer met 'n Normandiese opvoeding en ingerigtheid. Hy het ook verskeie Normandiese raadgewers en vegters saamgebring, en sommige van die vegters het 'n Engelse kavalleriemag op die been gebring. Hierdie konsep het nooit gewild geword nie, maar dit is 'n tipiese voorbeeld van Eduard se houding. Hy het vir Robert van Jumièges as Aartsbiskop van Kantelberg, en vir Ralph die Bedeesde as Graaf van Hereford, aangestel.
Onder Willem I, wat in die geskiedenis sou opgaan as Willem die Veroweraar, is Engeland op 14 Oktober 1066 verower tydens die beslissende Slag van Hastings.
Hugo die Grote
Biografie
By die afsterwe van Lodewyk IV was Hugo die Grote een van die eerstes om Lotarius van Frankryk as sy opvolger te erken. Met die ingryping van Lotarius se moeder, Gerberga van Sakse, het Hugo ook 'n instrumentele rol daarin gespeel om Lotarius te laat kroon as koning. Ter erkenning van sy dienste het Hugo beheer oor die hertogdomme van Boergondië en Akwitanië van die nuwe koning verkry. In dieselfde jaar het Hertog Giselbert van Châlon egter homself as Hugo se vasaal erken en sy dogter verloof aan Hugo die Grote se oudste seun, Hendrik I van Boergondië. By Giselbert se dood (8 April 956) het Hugo effektiewelik beheer oor die hertogdom verkry, maar op 16 Junie in Dourdan gesterf.
Normandiërs
Verowering van die Britse eilande
Hastings se nadraai het groot gevolge teweeggebring. Engeland het 'n volledige militarisering ondergaan. Nêrens in Engeland was Normandiese kastele meer as 100 km van mekaar af nie. Die administrasie en verdeling van die gehele gebied is op so 'n ingrypende wyse verander dat 'n meerderheid adellike families en grondeienaars vandag steeds kan spog met 'n stamboom wat terugdateer na Normandiese adellikes. Die Engelse taal sou ook as gevolg van die Normandiese besetting 'n drastiese verandering ondergaan op 'n wyse wat tot vandag toe nog gehoor kan word. Die vrome Normandiërs het ook katedrale gebou, soos reeds in Normandië die geval was. Keer op keer was hierdie katedrale so groot dat hulle as 't ware 'n boodskap tuisgebring het by die plaaslike bevolking: dat hulle 'n verowerde volk was.
Ruschia cupulata
Ruschia cupulata is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan die Wes-Kaap is en kom van Saldanha tot by Jacobsbaai voor waar dit deel van die sandveld is. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 424 km². Daar is slegs vier tot vyf subpopulasies en hulle word bedreig deur ontwikkeling aan die kus. Slegs die subpopulasies in die Weskus- Nasionale Park is veilig en word nie bedreig nie. By Langebaan is die plant moontlik reeds uitgestorwe,
Normandiërs
Verowering van die Britse eilande
Ook Skotland het kennis gemaak met die Normandiërs, maar op 'n baie minder gewelddadige manier. Die Normandiërs is as 't ware deur die Skotte genooi. In Wallis was dinge daarenteen veel meer moeisaam. Terwyl Engeland binne 'n paar jaar "genormaliseer" is, het dit 200 jaar geneem om Wallis te onderwerp.
Hugo die Grote
Familie
Hugo se tweede vrou was Eadhild, dogter van Eduard die Ouere, koning van die Angele, en halfsuster van Koning Athelstan van Engeland. Hulle is in 926 getroud, maar ook sy sterf kinderloos in 938.
Hugo se derde vrou was Hedwig van Sakse, dogter van Hendrik die Voëlkyker en Matilda van Ringelheim. Sy en Hugo se kinders was:
Normandiërs
Verowering van die Britse eilande
Ierland het ook groepe Normandiese huursoldate uitgenooi om bystand te verleen met interne konflikte. Die Wallies-Normandiese edelman, Richard de Clare, met die noemnaam van "Strongbow", sou die "uitnodiging" uiteindelik gebruik om Ierland te verower. Dit het 'n reaksie van Engeland ontlok. Hendrik II, die troonopvolger, kon nie so 'n digte konsentrasie van Normandiese edeles buite sy beheer naby die kus van sy ryk gedoog nie, en het gevolglik 'n Normandiese leër gestuur om Ierland sonder enige weerstand as 'n verowerde gebied by Engeland in te lyf.
Kruistogte
Die Normandiërs het egter hoofsaaklik steeds krygers gebly, en toe die Eerste Kruistog van stapel gestuur is het die Normandiërs die boustene daarvan gevorm. Die seuns van onder meer Willem die Veroweraar en Tancred van Hauteville het deel uitgemaak van die leiers van die Eerste Kruistog. Hierdie kruistog sou lei tot bykomende Normandiese verowerings: die van Antiogië, asook ander gebiede in die Midde-Ooste.
Die Eerste Kruistog toon meer van die konflikgedrewe aspekte van die Normandiese bydrae tot die Europese wordingsgeskiedenis. Die Normandiese edelman Bohemund sou onder meer sulke wreedhede pleeg teenoor die Sarasene dat dit vandag steeds in die kollektiewe geheue van bevolkings in die Midde-Ooste vassteek, en dat islamitiese fundamentaliste vandag nog praat van "die kruisvaarders" wanneer hulle verwys na die Weste.
Einde van die Normandiese koninkryke
Uiteindelik sou die Normandiërs as volk verdwyn. Dit is nie soseer 'n bewys van hul tekortkominge nie, maar veral die sleutel tot hul sukses. Hulle was nie geïnteresseerd daarin om hul bloed suiwer te hou nie. Oral waar hulle gebiede verower het, het hulle dieselfde resep toegepas: verowering, assimilasie en vermenging met die plaaslike bevolking. Die Normandiërs het trouens sodoende 'n bloudruk verskaf waarop latere Europese kolonialisme hom sou ent.
Uiteindelik is die Midde-Ooste in sy geheel herower van die kruisvaarders, en het Antiogië in die hande van die Seljukse Turke beland. Die Koninkryk Sisilië is verower deur die Heilige Romeinse Ryk, en Engeland het in die hande gekom van die Plantagenêts. Uiteindelik het ook Normandië self haar relatiewe onafhanklikheid verloor toe die gebied verower is (1204) deur die koning van Frankryk.
Vertaling
Vir Nederlands- en Afrikaanstaliges is dit miskien verwarrend, maar die Engelse vertaling vir "Normandiër" is "Norman", en dié vir "Noorman", "northman" of "norseman", beide kan gebruik word. Die Engelse term "Norman" staan dus nie vir "Noorman" nie. Die verskil is belangrik omdat die Nederlandstalige literatuur, veral wat betref vertalings uit Engelse literatuur of vertalings wat daarop gebaseer is, beide terme soms omruilbaar gebruik, wat foutief is.
Peggy Ann Wood
Peggy Ann Wood (14 Junie 1912 – 30 Mei 1998) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Softly Softly (1966) en Edward the King (1975).
Friedel von Wangenheim
Friedel von Wangenheim (11 Mei 1939 – 6 April 2001) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Schwuler Mut - 100 Jahre Schwulenbewegung (1998) en The Einstein of Sex (1999).
Kosmologiese konstante
Einstein het die begrip aanvanklik in 1917 bekend gestel om die uitwerking van swaartekrag teen te werk vir ’n statiese heelal, wat toe die aanvaarde siening was. Einstein het die begrip in 1931 laat vaar ná Edwin Hubble se ontdekking dat die heelal uitdy en nie staties is nie. Van die 1930's tot laat in die 1990's het die meeste fisici aangeneem die kosmologiese konstante is gelyk aan nul. Dit het verander met die ontdekking in 1998 dat die uitdying van die heelal al hoe vinniger plaasvind. Dit het daarop gedui dat die kosmologiese konstante ’n postiewe waarde het in plaas van nul.
Jane Wyman
Jane Wyman (5 Januarie 1917 – 10 September 2007) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Lost Weekend (1945), The Blue Veil (1951), en Magnificent Obsession (1954), en in die televisiereeks Falcon Crest (1981).
Kosmologiese konstante
Sedert die 1990's het studies getoon sowat 68% van die massa-energie-digtheid van die heelal kan toegeskryf word aan sogenaamde donker energie. Die kosmologiese konstante is die eenvoudigste verduidelik van donker energie, en word gebruik in die huidige standaardmodel van kosmologie bekend as die ΛKDM-model.
In kwantummeganika
In die moderne kwantummeganika steek die kosmologiese konstante weer kop uit. Dit het egter ’n heel eenvoudige natuurkundige betekenis: Dit is die energie-inhoud van ’n vakuum. Hoewel in Einstein se tyd aangeneem is dat die waarde nul is, is dit tans nie die geval nie. Die aanwesigheid van virtuele deeltjies sorg daarvoor dat daar ook in ’n vakuum energie teenwoordig is.
Pogings is aangewend om die waarde van hierdie kosmologiese konstante te bereken. Die waardes wat gekry is, is egter baie groter as wat uit kosmologiese oorwegings moontlik behoort te wees – tot 10150 keer so groot. Hierdie afwyking is al "die swakste teoretiese voorspelling in die geskiedenis van fisika" genoem.
Dit is een van die grootste geheime in wetenskap en baie fisici glo die vakuum bevat die sleutel tot ’n volle begrip van die natuur.
Geskiedenis
Inderwaarheid lei die toevoeging van die kosmologiese konstante tot Einstein se vergelykings nie tot ’n statiese heelal in ewewig nie, want die ewewig is onstabiel: As die heelal effens uitdy, sal die uitdying vakuumenergie vrystel wat tot verdere uitdying sal lei. Net so sal ’n heelal wat effens inkrimp, aanhou inkrimp.
Die kosmologiese konstante bly egter ’n onderwerp van belang. Die kosmologiese data van die afgelope paar dekades dui aan dat ons heelal wel ’n positiewe kosmologiese konstante het. Die verduideliking van hierdie klein maar positiewe waarde is ’n teoretiese probleem wat nog opgelos moet word.
National Rifle Association
Die National Rifle Association of America (NRA) is 'n wapenregte-voorspraakgroep wat in die Verenigde State gebaseer is. Gestig in 1871 om geweerskietkuns te bevorder, het die moderne NRA 'n prominente wapenregte-bevordering-organisasie geword terwyl aanhou om vuurwapenveiligheid en bevoegdheid te leer. Die organisasie publiseer ook verskeie tydskrifte en borg mededingende skietkunsgeleenthede. Volgens die NRA het dit teen Desember 2018 byna 5 miljoen lede gehad, hoewel daardie syfer nie onafhanklik bevestig is nie.
Die NRA is een van die mees invloedryke voorspraakgroepe in die Amerikaanse politiek. Die NRA Institute for Legislative Action (NRA-ILA) is sy voorspraakafdeling, wat sy politieke aksiekomitee (PAC), die Political Victory Fund (PVF) bestuur. Oor sy geskiedenis het die organisasie wetgewing beïnvloed, deelgeneem aan of regsgedinge begin, en verskeie kandidate op plaaslike, staats- en federale vlak onderskryf of teengestaan. Enkele noemenswaardige steunwerwingspogings deur die NRA-ILA is die Wet op die Beskerming van Vuurwapeneienaars, wat beperkings van die Wet op Geweerbeheer van 1968 verminder het, en die Dickey-wysiging, wat die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) verhinder om federale fondse te gebruik om voorspraak te maak vir vuurwapenbeheer.
Vanaf die middel tot laat 1970's is die NRA toenemend gekritiseer deur wapenbeheer en wapenregte-voorspraakgroepe, politieke kommentators en politici. Hierdie kritiek het begin ná veranderinge in die NRA se organisatoriese beleid, na aanleiding van wat nou na verwys word as die Opstand in Cincinnati by die 1977 NRA se jaarlikse konvensie. Die veranderinge, wat die voormalige NRA uitvoerende vise-president Maxwell Rich afgesit het en nuwe organisatoriese verordeninge ingesluit het, is beskryf as om die organisasie weg te beweeg van sy vorige fokusse van "jag, bewaring en skietkuns" en na 'n fokus op die verdediging van die reg om dra wapens. Die organisasie was die fokus van intense kritiek in die nasleep van hoëprofiel-skietery, soos die Stoneman Douglas Hoërskool-skietery en die Sandy Hook Elementêre Skool-skietvoorval, waarna hulle voorgestel het om gewapende sekuriteitswagte by skole te voeg.
Kobalt-59
Neutrondiffraksie en aktiwering
Hierdie nuklied word maklik deur neutrone geaktiweer en vorm Co, wat intense en harde gammastraling vrystel. Dit beperk die moontlikhede om dit in neutrondiffraksie te gebruik, omdat die monsters radioaktief word.
KMR
Co-III het 'n 3d6 elektronkonfigurasie. In 'n oktaëdriese kompleks is die t2g-eg-opsplitsing Δ gewoonlik groot genoeg dat die ioon 'n diamagnetiese laespin-toestand besit. Die opsplitsing Δ is nogtans klein genoeg dat fotone in die sigbare gebied van die elektromagnetiese spektrum voldoende energie besit om 'n d-d-oorgang moontlik te maak. Dit veroorsaak die kleure van Co-komplekse. Hierdie situasie het nogtans ook gevolge vir die chemiese verskuiwings wat in KMR sigbaar is. Vir Co-III is hulle uiters groot, groter as by amper alle KMR-kerne. Die energie van d-d-oorgang en die KMR-verskuiwing is sterk aan mekaar gekorreleer, wat sigbaar is in 'n Griffith-Orgel-grafiek waarin vir heelparty komplekse die golflengtemaksimum van die optiese absorpsiemeting ('n maat vir Δ) teen die chemiese verskuiwing getoon word. Dit wys amper 'n regte lyn. Dit word verklaar deur 'n tweede-orde paramagnetiese bydrae aan die chemiese verksuiwing van 'n opgewekte toestand wat 'n elektron in die boonste eg-toestand het en paramagneties is. Die grafiek is nogtans nie heeltemal lineêr. Dié afwyking kan ook verklaar word deur nefelauksetiese effekte wat met die polariseerbaarheid van die ligande verband hou.
Die breedte van die resonansie kan baie wissel vanweë die kwadrupool-relaksasie van die kern. Die breedte hang af van die simmetrie van die kompleks. Daar is byvoorbeeld groot verskille tussen trans- en cis- -komplekse.
Parameter
’n Parameter (van die Griekse woorde παρά para, "benewens, plaasvervanger", en μέτρον metron, "mate") is oor die algemeen ’n eienskap wat kan help om ’n spesifieke stelsel (bedoelende ’n gebeurtenis, projek, voorwerp, situasie, ensovoorts) te definieer of klassifiseer. Dit is dus ’n element van ’n stelsel wat nuttig, of noodsaaklik, is vir die identifikasie van die stelsel, of vir wanneer die stelsel se werking, status, toestand, ensovoorts beskryf word.
Die term "parameter" het baie spesifieke betekenisse in verskillende dissiplines, soos wiskunde, rekenaarprogrammering, ingenieurswese, statistiek en linguistiek.
Modellering
Wanneer ’n stelsel deur vergelykings gemodelleer word, word die waardes wat die stelsel beskryf parameters genoem. in meganika, byvoorbeeld, verskyn die massas, afmetings en vorms (van soliede voorwerpe) en die digthede en vloeitraaghede (van vloeistowwe) as parameters in die vergelykings wat bewegings modelleer. Daar is dikwels verskeie keuses vir die parameters, en die keuse van ’n gerieflike stel parameters word parametrisering genoem.
As ’n mens byvoorbeeld die beweging van ’n voorwerp beskryf op die oppervlak van ’n sfeer wat baie groter as die voorwerp is (byvoorbeeld die aarde), is daar gewoonlik twee algemeen gebruikte parametriserings van sy posisie: hoekkoördinate (soos lengtegraad/breedtegraad) wat bewegings met ronde sirkels aan die sfeer langs beskryf, en rigtingafstand van ’n bekende punt af (byvoorbeeld "10 km NNW van Kaapstad"), wat gewoonlik eenvoudiger is vir beweging op kleiner skaal, veral binne ’n streek.
Witviooltjie
Die witviooltjie (Lachenalia alba) is 'n blomdraende geofiet wat endemies is aan die Bokkeveld-eskarp naby Nieuwoudtville en Calvinia, die plant is deel van die renosterveld. Die plant het ongeveer 25% van sy habitat aan graanproduksie afgestaan en die oorblywende habitat is slegs 25 km2 groot. Dit word ook bedreig deur vertrapping deur vee en ystervarke wat gate grawe.
In Engels staan die plant bekend as die white lachenalia.
Blinkblaartolbos
Die blinkblaartolbos (Leucadendron xanthoconus) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit voorkom op die Kaapse Skiereiland, Hottentots-Hollandberge en Groenlandberg, Kogelberg, Kleinmond, Kleinrivierberge tot by Bredasdorpberge, Elimvlakte, Caledon, Swartberg, Riviersonderendberge en Potberg. Die struik word 2.0 m hoog en dra blomme in Augustus.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na die grond nadat die plant gebrand het. Die plant is eenslagtig en daar is manlike- en vroulike plante. Die bevrugting word gedoen deur klein torre. Die plant groei op die laer berghellings vanaf 0-670 m.
In Engels staan die plant as die Sickle-leaf Conebush bekend.
Ruschia densiflora
Ruschia densiflora is 'n vetplant uit die vygiefamilie van Suid-Afrika en is endemies in die Wes-Kaap. Dit kom van Lambertsbaai tot by Clanwilliam voor in 'n voorkomsgebied van kleiner as 100 km² en is deel van die fynbos. Twee van die drie subpopulasies is reeds uitgewis deur aartappel boerdery. Die oorblywende populasie word kleiner as gevolg sy habitat wat agteruitgaan, dit is op 'n padskouer naby Clanwilliam.
Klein Sonnestelselliggaam
’n Klein Sonnestelselliggaam (KSSL) is ’n voorwerp in die Sonnestelsel wat nie ’n planeet, dwergplaneet of natuurlike satelliet is nie. Die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) het die term in 2006 gedefinieer:
"Na alle ander voorwerpe, behalwe satelliete, wat om die Son wentel, sal gesamentlik verwys word as "klein Sonnestelselliggame" ... Dit sluit tans in die meeste van die Sonnestelsel se asteroïdes, die meeste trans-Neptunus-voorwerpe (TNV's), komete en ander klein liggame."
duimnael|350px|Die Eulerdiagram met die soorte liggame in die Sonnetselsel.
Dit sluit dus in alle komete en alle kleinplanete buiten dié wat dwergplanete is. Die KSSL's is dus die klassieke asteroïdes, met die uitsondering van die dwergplaneet Ceres; die trojane; die sentoure; en die trans-Neptunus-voorwerpe, buiten Pluto, Haumea, Makemake, Eris en ander wat later as dwergplanete erken kan word.
Definisie
Dit is nie tans duidelik of ’n minimum grootte in die toekoms vasgestel sal word as deel van die definisie nie, en of dit alle materiaal sal insluit tot so klein as meteoroïdes en klein makroskopiese liggaame nie.
Saint-Cyprien, Pyrénées-Orientales
Saint-Cyprien (Franse uitspraak: Katalaans: Sant Cebrià de Rosselló) is 'n kommune in die département Pyrénées-Orientales in Suid-Frankryk
Klein Sonnestelselliggaam
Definisie
Die meeste van die klein Sonnestelselliggame is in twee streke gesentreer: die asteroïde- en Kuipergordel. Dié twee gordels het die een of ander interne struktuur wat verband hou met versteurings deur die groot planete, veral onderskeidelik Jupiter and Neptunus, en het taamlik losweg vasgestelde grense. Ander dele van die Sonnestelsel het ook klein liggame in kleiner konsentrasies. Dit sluit in naby-aarde-asteroïdes, sentoure, komete en voorwerpe van die verstrooide skyf.
Saint-Cyprien, Pyrénées-Orientales
Geskiedenis
In die 20ste eeu was Saint-Cyprien 'n kampterrein wat ongeveer 70 000 Republikeinse ontsnaptes uit Spanje aan die einde van die Spaanse Burgeroorlog gehuisves het. Hulle is in baie swak toestande aangehou, in oop ruimtes wat deur doringdraad toegemaak is, wat hulle verhinder het om dit te verlaat. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is dit gebruik om mense te interneer voordat hulle na uitwissingskampe gestuur is.
Sport
Die belangrikste toeskouersport in die dorp is Rugby League, terwyl branderplankry, snorkel en bootwedrenne ook gewild is.
Haliclona odessana
Haliclona odessana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lorenzo James Henrie
Lorenzo James Henrie (gebore 29 Junie 1993) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek (2009) en Paul Blart: Mall Cop 2 (2015), en in die televisiereekse Agents of S.H.I.E.L.D. (2013) en Fear the Walking Dead (2015).
Haliclona offerospicula
Haliclona offerospicula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Hoshino.
Heather Wright
Heather Wright (gebore 1950) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shout at the Devil (1976), Horror Planet (1981), en Angus, Thongs and Perfect Snogging (2008), en in die televisiereeks The Inheritors (1974).
Matilda Ziegler
Matilda Ziegler (gebore 23 Julie 1964) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse EastEnders (1985), Mr. Bean (1990), In Suspicious Circumstances (1991), en Lark Rise to Candleford (2008).
Teenpous Clemens VII
Clemens VII gebore Robert van Genève was die eerste teenpous van die Westerse Skisma van 1378 tot 1394.
Biografie
Robert van Genève was die seun van graaf Amadeus III van Genève en sy vrou Mathilde van Auvergne. Hy het in 1392 sy kinderlose broer Peter opgevolg as graaf van Genève. In 1361 word Robert biskop van Terwaan, in 1368 aartsbiskop van Kameryk (in Frans: Cambrai) en op 30 Mei 1371 kardinaal. Onder Pous Gregorius XI word hy berug deur die bloedbad van Cesena in 1377 terwyl hy legaat in Italië was.
In die konklaaf van 8 April 1378 word Pous Urbanus VI in Robert se teenwoordigheid verkies tot pous. Vyf maande later op 20 September 1378 verklaar die nie-Italiaanse kardinale die verkiesing ongeldig en kies Robert as Teenpous Clemens VII. Frankryk, Skotland, Kastilië, Aragon. Navarra, Portugal, Savoje, party Duitse state, Denemarke en Noorweë erken hom as die ware pous. Na 'n mislukte aanval op Rome vestig Clemens hom in Avignon waar hy gesteun is deur Karel V van Frankryk. Nog Clemens nog Urbanus doen juis moeite om die skisma te beëindig. Clemens was begaafd maar sy bedenklike finansiële praktyke wat nodig was om sy weelderige lewensstyl te handhaaf het hom baie vyande besorg.
Na Clemens se dood wil sy aanhangers die skisma beëindig, maar nie eensydig nie. Clemens se kardinale kies toe Teenpous Benedictus XIII as sy opvolger. Benedictus het onderneem om af te tree as Urbanus dit ook sou doen. Benedictus het egter tot by sy dood pous gebly.
Proos van Sint Donaas
Na die dood in 1374 van kardinaal Guy van Boulogne oom van Robert en proos van Sint Donaas in Brugge wil Pous Gregorius XI sy medewerker Pierre Mazuyer aanstel. Die kapittel wil egter Zeger van Beke aanstel. Die geskil het aangesleep totdat Mazuyer bedank het omdat te besig was as biskop van Arras.
Gregorius wil nie opgee nie omdat hy in 'n argument met Lodewyk van Male en Filips die Stoute betrokke was oor wie die reg het om die proos aan te stel. Op 11 Januarie 1375 stel hy kardinaal Robert van Genève aan, maar die kapittel, met die steun van Lodewyk van Male hou vas aan sy steun vir van Beke. Die geskil duur voort tot 20 April 1377 toe die pous instem dat van Beke proos kan word na Robert van Genève. Kort daarna sterf Gregorius en Robert word verkies as teenpous Clemens VII teen Gregorius se opvolger Urbanus. Van Beke word toe tog proos van Sint Donaas.
Die kollege van Kardinale
Omdat Clemens 'n teenpous was, word die kardinale wat hy aangestel het nie as sulks deur die Rooms-Katolieke Kerk erken nie en staan hulle bekend as pseudo-kardinale. Clemens het 34 kardinale aangestel in 11 konsistories. Weens die omvang van die lys word dit hier gehou.
Gustav von Wangenheim
Gustav von Wangenheim (18 Februarie 1895 – 5 Augustus 1975) was 'n (Oos)-Duitse akteur, (rolprent)regisseur, en draaiboekskrywer van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nosferatu (1922), Woman in the Moon (1929), Und wieder 48 (1948), en Der Auftrag Höglers (1950).
Olive Wyndham
Olive Wyndham (16 Junie 1886 – 24 November 1971) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Your Girl and Mine: A Woman Suffrage Play (1914) en Fighting Bob (1915).
Judea
thumb|240px|Die Judese heuwels. thumb|240px|Woudlande met Mediterreense eike en terpentynbome in Suidwes-Judea. thumb|240px|Israel se hooggeregshof, met Jerusalem op die agtergrond.
Judea (Hebreeus: יהודה, Yehudah; Latyn: Iudaea) is 'n bergstreek in die suidelike deel van die moderne state Palestina en Israel. Die naam is 'n antieke, historiese en moderne naam wat afgelei is van Juda (Yehudah), die seun van die Bybelse aartsvader Jakob/Israel. Juda se nageslag het die Bybelse stam Juda gevorm en later die verwante Koninkryk Juda.
Onder Hasmonese, Herodiaanse en Romeinse bewind is die naam gebruik vir 'n streek groter as die huidige streek Judea. In 132 n.C. is die Romeinse provinsie Iudaea laat saamsmelt met Galilea om die groter provinsie Syria Palaestina te vorm.
Die term Judea is in die 20ste eeu weer deur die Israeliese regering begin gebruik as deel van die land se administratiewe distrik Judea-en-Samaria-gebied vir die streek waarna gewoonlik as die Wesoewer verwys word.
Geografie
Judea is 'n bergstreek, waarvan 'n groot deel as 'n woestyn beskou word. Dit wissel grootliks in hoogte: In die suide by die berg Hebron, sowat 30 km noordwes van Jerusalem, is dit 1 020 m hoog, en dit daal tot sowat 400 m onder die seevlak in die ooste van die streek. Die reënval wissel ook baie, van sowat 400-500 mm in die westelike heuwelstreek tot 600 mm om Wes-Jerusalem (in Sentraal-Judea) en weer tot 400 mm in Oos-Jerusalem. Dit verminder tot so min as 100 mm in die oostelike dele weens die reënskadu-effek (dit is die Judese Woestyn).
Die klimaat skuif dienooreenkomstig tussen 'n Mediterreense klimaat in die weste en 'n woestynklimaat in die ooste, met 'n strook met steppeklimaat tussenin. Groot stedelike gebiede in die streek sluit in Jerusalem, Betlehem, Goesj Etsion, Jerigo en Hebron.
Haliclona olivacea
Haliclona olivacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Judea
Geografie
Geograwe verdeel Judea in verskeie streke: die Hebron-heuwels, Jerusalem-nek, die Bethel-heuwels en die Judese Woestyn oos van Jerusalem. Dit daal in 'n reeks trappe af na die Dooie See. Die heuwels word gekenmerk deur hulle plooirugstruktuur. In antieke tye was daar woude aan die hange van die heuwels en in die Bybel word landbou en skaapteelt genoem wat in die gebied beoefen is. Vee wei steeds daar en word van die lae grond na die heuweltoppe verskuif namate die somer aanbreek. Die hange bevat ook steeds eeue oue klipterrasse. Die laaste Joodse opstand teen die Romeine het die verwoesting van 'n groot deel van Judea se platteland tot gevolg gehad.
Vroeë tydperke
Judea is sentraal in 'n groot deel van die Tora se verhale, maar sy vroeë geskiedenis is onseker. Volgens die Bybel het die Koninkryk Judea en die Koninkryk Israel ontstaan uit 'n verenigde monargie van Israel en Juda, maar moderne sienings is dat dié verenigde staat ongeskiedkundig is. Die Koninkryk Juda is in 720 v.C. deur die Nieu-Assiriese Ryk verower. Dit het in naam onafhanklik gebly, maar het heffings aan die Assiriese Ryk betaal van 715 v.C. en deur die eerste helfte van die 7de eeu v.C. Dit het weer onafhanklik geword toe die Assiriese Ryk ná 640 v.C. verval. Van 609 v.C. af moes hulle egter weer heffings betaal: eers aan Egipte en ná 601 v.C. aan die Neo-Babiloniese Ryk, totdat Babilonië hulle in 586 v.C. finaal verower het.
Haliclona olivacea
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Fromont.
Judea
Persiese en Hellenistiese tydperk
thumb|links|240px|Die Hasmonese Koninkryk (middel onder in donkerblou) op sy grootste onder Salome Alexandra.
Die Babiloniese Ryk is in 539 v.C. deur Kores die Grote verslaan. Judea het onder Persiese heerskappy gebly tot met die verowering deur Alexander die Grote in 332 v.C., en het eindelik onder die bewind van die Hellenistiese Seleukidiese Ryk geval, tot met die Makkabese Opstand. Dit het gelei tot die stigting van die Hasmonese dinastie, wat langer as 'n eeu oor Judea geheers het.
Romeinse tydperk
thumb|240px|'n Ou Romeinse pad in Judea.
Judea is in die 1ste eeu v.C. deur die Romeine oorgeneem en het eindelik die Romeinse provinsie Iudaea geword. Die Romeine het 'n verbond met die Makkabeërs gesluit, maar ná koningin Salome Alexandra se dood het 'n burgeroorlog tussen haar seuns uitgebreek. Die politieke heerskappy het daarna verskuif na die Herodiaanse Dinastie, wat as vasalkonings regeer het. In 6 n.C. het Judea onder regstreekse Romeinse bewind gekom, maar het 'n mate van onafhanklikheid behou, veral wat sy reg betref, tot omstreeks 28 n.C.
In 66 n.C. het die Joodse bevolking teen die Romeinse bewind in opstand gekom in 'n oorlog wat onsuksesvol was. Jerusalem is in 70 n.C. beleër en 'n groot deel van die inwoners is vermoor of slawe gemaak.
Die Joodse bevolking het 70 jaar later weer in opstand gekom en die laaste Koninkryk Israel gestig. Dit het drie jaar bestaan voordat die Romeine die provinsie permanent verower het. Ná die opstand was die Romeinse keiser Hadrianus vasbeslote om die identiteit van Israel-Juda-Judea uit te wis en het hy dit hernoem tot Syria Palaestina. Hy het Jerusalem terselfdertyd hernoem tot Aelia Capitolina. Die onderdrukking van die opstand het gelei tot wydverspreide verwoesting, die verbanning van Jode uit die gebied om Jerusalem en die intrek van heidense bevolkings.
Zaraah Abrahams
Zaraah Abrahams (gebore 27 Maart 1987) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Payback Season (2012) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), Girls in Love (2003), en Waterloo Road (2006).
Judea
Bisantynse tydperk
Die Bisantynse Ryk het die grense van Palestina verskuif. Die verskeie Romeinse provinsies (Syria Palaestina, Samaria, Galilea en Perea) is herorganiseer in drie bisdomme, en die name wat die Griekse historikus Herodotos in die middel 5de eeu v.C. gebruik het, is heringestel: Palaestina Prima, Secunda en Tertia (Eerste, Tweede en Derde Palestina). Dit was deel van die Bisdom van die Ooste.
Rekenliniaal
Rekenliniaal is 'n instrument waarmee talle berekenings vinnig en eenvoudig gedoen kan word. Naas die lineêre en logaritmiese skale op die liniaal is dit dikwels ook van bykomende skale vir funksies soos sin, cos en tan voorsien. Die rekenliniaal word dikwels nog gebruik, hoewel die vinniger en noukeuriger elektroniese sakrekenaars dit waarskynlik heeltemal sal verdring.
Optel en aftrek kan gedoen word deur 2 gewone liniale met lineêre skaalindelings langs mekaar te verskuif. Vermenigvuldiging en deling kan op dieselfde manier gedoen word, mits die berekenings na optel en aftrek herlei kan word. Die beginsel van die rekenliniaal berus gevolglik op die volgende eienskappe van logaritmes:
log a + log b = log a.b
log a - Iog b = log a/b
Ontwikkeling
In 1620 het die Engelse wiskundige Edmund Gunter (1581-1626) 'n logaritmiese skaalindeling op 'n lang liniaal aangebring. Deur met behulp van ŉ meetpasser bepaalde afstande op die liniaal te meet en dit op te tel of af te trek, kon hy vermenigvuldiging en deling doen. 'n Jaar later het William Oughtred (1574-1660) 2 van die Gunter-liniale saamgevoeg tot die eerste rekenliniaal.
Aanvanklik is die liniale net teen mekaar gehou om berekenings te maak, maar spoedig is die liniale verskuifbaar ten opsigte van mekaar saamgevoeg. Die Franse artillerie-offisier Amédée Mannheim (1831-1906) het uiteindelik die moderne rekenliniaal ontwerp. In plaas van hout is ander materiale soos geelkoper, staal en kunsstowwe ook vir die liniale gebruik.
Die moderne rekenliniaal
Die moderne rekenliniaal is opgebou uit 'n liggaam met 'n logaritmiese D-skaal, waarin 'n verskuifbare tong met 'n logaritmiese C-skaal aangebring is. Op die liggaam is ook 'n loper, 'n deursigtige plastiekplaatjie waarop 'n haarlyn is. Die standaardlengtes vir rekenliniale is 15 cm (sakrekenliniaal), 25 cm en 50 em. By die gewone 25-cm-liniaal is die noukeurigheid ongeveer 0,1 tot 1 %. Naas die logaritmiese basisskale (C- en D-skale) het die liniaal ook ander skaalindelings.
Dit het byvoorbeeld ook 'n skaal wat van 0 tot 100 ingedeel is, wat die kwadratiese skaal genoem word (A- en B-skaal). Tussen die C- en die D-skaal is dikwels ook 'n CI-skaal met die omgekeerdes van die getalle op die C-skaal. Vir die getal a op die C-skaal is die getal dan 1/a op die CI-skaal. Die liniaal het dikwels ook ŉ K-skaal vir derde magte en 'n L-skaal vir die mantissa van log x. Op die agterkant van die tong word ook ŉ LL-skaal aangegee wat 'n dubbele ofte wel 'n log-Iog-skaal is.
Met die LL-skaal kan byvoorbeeld magte en wortels met willekeurige eksponente bereken word (c = ab). Op die rekenliniaal is daar ook skale vir die goniometriese funksies sin, cos en tan, asook 'n skaal waarmee die oppervlakte van ŉ sirkel met 'n gegewe diameter bepaal kan word.
Nizjnenikolski (Astrachan-oblast)
Nizjnenikolski (Russies: Нижненикольский) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Obraztsowo-Trawino Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Ted Bundy
Theodore Robert "Ted" Bundy (geb. as Theodore Robert Cowell; 24 November 1946 – 24 Januarie 1989) was ’n Amerikaanse reeksmoordenaar, verkragter en nekrofiel wat in die 1970's en waarskynlik al vroeër verskeie meisies en jong vroue vermoor het. Kort voor sy teregstelling, ná meer as ’n dekade van ontkenning, het hy skuld beken op 30 moorde in sewe deelstate tussen 1974 en 1978. Sy ware getal slagoffers is onbekend en kan veel hoër wees.
Bundy se slagoffers het hom as aantreklik en charismaties beskou en hy het dit uitgebuit om hul vertroue te wen. Hy het hulle gewoonlik in openbare plekke genader en gemaak of hy gestrem of beseer is, of hy het gemaak of hy ’n gesagsfiguur is. Daarna het hy hulle oorrompel, aangerand en hulle na ’n meer afgeleë plek geneem. Hy sou soms die plekke waar die moorde plaasgevind het vir ure besoek en die lyk versorg en daarmee seks hê totdat ontbinding of vernietiging deur wilde diere enige verdere interaksie onmoontlik gemaak het. Hy het minstens 12 van sy slagoffers onthoof en sommige van die koppe vir ’n tyd in sy woonstel gehou as aandenkings. ’n Paar keer het hy eenvoudig by blyplekke ingebreek en die slagoffers doodgeslaan terwyl hulle slaap.
Hy is aanvanklik in 1975 in Utah aangehou vir ontvoering en poging tot kriminele aanranding. Daar het hy ’n verdagte geword in ’n al hoe langer lys onopgeloste misdade in verskeie deelstate. Toe twee aanklagte van moord in Colorado hom in die gesig staar, het hy twee keer dramaties ontsnap en nog mense aangerand, waarvan drie vermoor is, voordat hy die laaste keer in 1978 in Florida in hegtenis geneem is. Hy het in twee verskillende verhore drie keer die doodstraf gekry vir die moorde in Florida.
Ted Bundy het op 24 Januarie 1989 in die elektriese stoel gesterf in die Raiford-tronk in Florida. Hy het homself eenkeer beskryf as "… the most cold-hearted son of a bitch you'll ever meet". ’n Lid van sy laaste verdedigingspan, Polly Nelson, stem saam. "Ted," het sy geskryf, "was die definisie van hartelose boosheid."
Kinderjare
Bundy is as Theodore Robert Cowell gebore in ’n tehuis vir ongehude moeders in Burlington, Vermont. Sy ma was Eleanor Louise Cowell, bekend as Louise, en sy pa se identiteit is nooit vir seker vasgestel nie. Sommige familielede het vermoed die pa kon Louise se eie gewelddadige pa, Samuel Cowell, gewees het.
Vir die eerste drie jaar van sy lewe is Ted deur sy grootouers, Samuel en Eleanor Cowell, as hul eie kind grootgemaak om die skande van ’n buite-egtelike kind te voorkom. Hy en ander familielede het geglo sy grootouers is sy ouers en sy ma is sy ouer suster. Hy het eindelik die waarheid ontdek en het sy ma sy lewe lank kwalik geneem omdat sy vir hom gejok het.
Hoewel Bundy in onderhoude gesê het hy respekteer sy oupa, het hy en ander familielede in 1987 aan advokate vertel Samuel Cowell was ’n tiran en boelie wat swart mense, Italianers, Katolieke en Jode gehaat het, sy vrou en hond geslaan en bure se katte aan hul sterte geswaai het. Hy het Louise se jonger suster, Julia, eenkeer teen die trap afgestamp omdat sy verslaap het.
Bundy se herinneringe aan sy kinderjare wissel van skrywer tot skrywer: van ’n soeke deur asblikke na foto's van naakte vroue en die lees van misdaadtydskrifte, veral as daar foto's van verminkte seksslagoffers in was, tot die verbruik van groot hoeveelhede alkohol en die afloer van mense deur oop gordyne.
Hy het ook vertel hoe hy alleen was omdat hy nie interpersoonlike verhoudings verstaan het nie, hoewel klasmaats vertel het ander kinders het Ted geken en van hom gehou. Hy is daarna universiteit toe om Chinees te studeer en het ’n meisie, Stephanie Brooks, gehad. Hy het vroeg in 1968 opgeskop en ’n paar klein werkies gehad. Brooks het hom in dié tyd afgesê. Daarna het hy na Colorado en toe verder oos gereis om familie in Arkansas en Philadelphia te besoek.
Terug in Washington in 1969 het hy Elizabeth Kloepfer (wat gewoonlik onder ander name geïdentifiseer word) ontmoet. Hul stormagtige verhouding sou aanhou tot lank nadat hy in 1976 die eerste keer in Utah in hegtenis geneem is. In die middel van die sewentigerjare het hy weer begin studeer, met sielkunde as 'n hoofvak. Hy het goed gedoen en lof van sy lektore gekry. In 1972 het hy aangesluit by goewerneur Daniel J. Evans se herverkiesingsveldtog. Hier het hy hom goed van sy taak gekwyt en nadat Evans herverkies is, het Ross Davis, voorsitter van die Republikeinse Party van Washington, hom as ’n assistent aangestel. Hy het groot lof vir Bundy gehad. Vroeg in 1973 is Bundy vir regstudies aanvaar aan die Universiteit van Utah danksy getuigskrifte van Evans, Davis en verskeie van sy vorige professore.
In dié tyd het hy weer ’n verhouding met Brooks aangeknoop en toe skielik die verhouding eensydig verbeek. Later sou hy verduidelik hy wou net aan homself bewys dat hy met haar kon getrou het. In dié tyd het Bundy klasse begin misloop en in April het hy heeltemal ophou klas loop, terwyl jong vroue in die omgewing begin verdwyn het.
Washington, Oregon
Daar is geen konsensus oor waar en wanneer Bundy vroue begin vermoor het nie. Hy het aan verskillende mense verskillende stories vertel en geweier om besonderhede oor sy vroeë misdade te onthul, selfs terwyl hy in die dae voor sy teregstelling latere moorde in detail beskryf het. Hy het aan Nelson vertel hy het in 1969 in New Jersey die eerste keer probeer om iemand te ontvoer, maar niemand vermoor tot in 1971 in Seattle nie. Hy het aan die sielkundige Art Norman vertel hy het in 1969 twee vroue in Atlantic City vermoor terwyl hy familie in Philadelphia besoek het. Teenoor speurder Robert D. Keppel het hy geskimp oor ’n moord in 1972 in Seattle en nog een in 1973 in Washington, maar geweier om uit te brei. Rule en Keppel glo albei hy kon as tiener al begin moor het. Omstandigheidsgetuienis dui daarop dat hy die agtjarige Ann Marie Burr van Tacoma in 1961 kon ontvoer en vermoor het toe hy 14 was, maar hy het dit herhaaldelik ontken. Sy eerste moorde sover bekend is in 1974 gepleeg toe hy 27 jaar oud was. Teen dié tyd, het hy self erken, het hy die slag ontwikkel om (voor die dae van DNS-toetse) so min moontlik diskriminerende bewyse op ’n misdaadtoneel te los.
Vrouestudente het teen sowat een per maand weggeraak. Op 12 Maart het Donna Gail Manson, ’n 19-jarige student, in Olympia, Washington, haar koshuis verlaat vir ’n jazzkonsert op die kampus, maar nooit daar aangekom nie. Op 17 April het Susan Elaine Rancourt verdwyn op pad na ’n fliek in Ellensburg, Washington. Twee ander studente het vertel dat hulle genader is, die een op die aand toe Rancourt verdwyn het en die ander drie dae vantevore, deur ’n man met sy arm in ’n hangverband. Hy het hulle gevra om hom ’n klomp boeke na sy bruin of taankleurige Volkswagen-Kewer te help dra. Op 6 Mei het Roberta Kathleen Parks haar koshuis in Corvallis, Oregon, verlaat om koffie saam met vriende te gaan drink, maar sy het nooit opgedaag nie.
Speurders van King County se sheriffkantoor en die Seattle-polisieafdeling het al hoe meer bekommerd geraak. Daar was geen beduidende fisieke getuienis nie en die vroue het min gemeen gehad, benewens dat hulle jonk, mooi en wit studente met lang hare en ’n middelpaadjie was. Op 1 Junie het Brenda Carol Ball, 22, verdwyn toe sy ’n taverne in Burien, Washington, verlaat. Sy is die laaste keer gesien terwyl sy op die parkeerterrein gepraat het met ’n man met bruin hare en sy arm in ’n hangverband. In die vroeë oggendure van 11 Junie het die student Georgann Hawkins verdwyn terwyl sy in die helder verligte paadjie tussen haar en haar kêrel se koshuise gestap het. Ná haar verdwyning het getuies na vore gekom wat vertel het hulle het dié nag ’n man in ’n nabygeleë paadjie gesien. Sy been was in gips, hy het met krukke geloop en het gesukkel om ’n aktetas te dra. Een vrou het gesê die man het haar gevra om hom te help om die tas na sy motor, ’n ligbruin Volkswagen-Kewer, te dra.
In dié tyd het Bundy by ’n staatsnooddiens in Olympia gewerk wat betrokke was by die soektog na die vermiste vroue. Daar het hy Carole Ann Boone ontmoet en met haar uitgegaan. Sy was twee keer geskei en die ma van twee kinders, en het ’n belangrike rol in die finale fase van sy lewe gespeel.
Paniek het onder die publiek uitgebreek toe nuus oor die moorde en Sparks se aanranding bekend raak. Die polisie kon nie die min besonderhede wat hulle gehad het, bekend maak nie uit vrees dat dit hul ondersoek sou belemmer. Die polisie het nou spesifieke ooreenkomste opgemerk: die verdwynings het snags plaasgevind, gewoonlik naby bouwerk, binne ’n week voor of na eksamens; al die slagoffers het langbroeke of jeans gedra; en op die meeste tonele is ’n man opgemerk met gips of ’n hangverband wat met ’n bruin of taankleurige Volkswagen-Kewer ry.