cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
W.A. de Klerk
Eenbedrywe
In Adam en Eva bundel De Klerk drie eenbedrywe wat almal oor die huwelikstema handel, naamlik die komedie ’n Blommetjie vir Ans, Die end van die reënboog en Die spieël. ’n Blommetjie vir Ans is ’n blyspel waarin ’n man leer om sy vrou te waardeer, met die huweliksonmin wat op komiese wyse hanteer word. Die end van die reënboog behandel die effek van ’n egskeiding op ’n familie, op die aand wat die egskeiding voltrek is. Die sestienjarige skooldogter Jeanne is ’n dromer, wat glo dat daar in die lewe ’n plek moet wees waar blywende en volkome geluk is. Haar vriendin Carli verklaar dat so ’n plek slegs aan die end van die reënboog, dus in ’n droomwêreld, bestaan. Die verhouding wat Jeanne met haar ouer suster Marie het, is een van onbegrip en onaanpasbaarheid, wat ook simbool word van die ouers se verhouding. Marie raak in ’n argument met Jeanne betrokke, waarna Jeanne uitgaan en verongeluk. Die vader gee vir Marie die skuld, waarna sy ook die huis verlaat. Die boodskap is dat die lewe en die huwelik nie vir dromers bedoel is nie. Die tragiese is dat elkeen in die familie desperaat strewe na geluk maar deur karaktergebreke en onbegrip van ander gedoem is om dit nie te ervaar nie. Hierdie eenbedryf word ook deur Gerhard J. Beukes opgeneem in die versamelbundels Woord en masker en ’n Lag en ’n traan en deur W.P. Steenkamp in Bo die kranse. Die spieël noem De Klerk ’n tragiese blyspel, waar ’n vrou se liefdesdrang verydel word en die man op wie sy verlief is, ’n jonger vrou verkies. Die toneelskryfster Mien Franken openbaar dan aan die veel jonger akteur Dirk Ensink dat sy nie op hom verlief geraak het nie, maar wel op die karakter wat hy vertolk het.
Eenbedrywe opgeneem in versamelbundels
Verskeie van sy eenbedrywe word in versamelbundels gepubliseer. Pilatus word opgeneem in Gerhard J. Beukes se Ses eenbedrywe. Dit is ’n dramatisering van Pilatus se flou pogings om Christus uit die hande van die Jode te bevry, met die konflik wat feitlik geheel en al berus op Pilatus se woordestryd met die hoëpriester Kajafas. Daar is weinig ontwikkeling in die drama en hierdie baie bekende stof word nie vanuit ’n ongewone hoek belig of op verrassende wyse aangebied nie. Die reën van jou liefde word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in Uitgesoekte eenbedrywe. Dit is ’n sentimentele drama met onduidelik uitgewerkte konflik, waar die droogte in die natuur simbolies ook in Niklaas en Berdien se verhouding heers. Wanneer die reën kom, bring dit ook vernuwing in die verhouding. Waai, westewind (’n tematiese voorloper van Die jaar van die vuur-os) word opgeneem in F.C.L. Bosman se Vier uitgesoekte eenbedrywe. Die eenbedryf behandel die aktuele vraagstuk van gronderosie, maar die stuk mis dramatiese spanning en verteenwoordig eerder die weergawe in dialoogvorm van verskillende opinies oor die saak. Die vernaamste gesigspunte is dié van dr. Wolheim, wat die probleem op ’n afsydige wetenskaplike basis benader; die gevestigde boer, oom Elias Wessels, wat ’n blinde geloof in die toekoms het en dat alles sal regkom; sy seun Japie, ’n jong boer wat die rou werklikheid besef en sy ander seun, Boetie, vir wie die grond net ’n middel tot geldmaak is en hy nie veel omgee oor die eindresultaat nie.
Prosa
Ook op prosagebied lewer De Klerk belangrike werk. Sy eerste roman is Die grenslose, wat generasiekonflik uitbeeld en waar die titel die drome wat ’n ma vir haar kind het en die eise wat sy aan hom stel, suggereer. Anna Arvedsen is die weduwee van die chirurg Karl Arvedsen en haar enigste seun Tonie studeer in Londen in die snykunde. Daar trou hy met Andrie Cillié en hierdie nuus is ’n gevoelige slag vir Anna. Wanneer Tonie en Andrie terugkeer Suid-Afrika toe, vind hulle uit dat Anna alles gereël het vir Tonie se loopbaan: sy spreekkamer is gehuur en gemeubileer, toerusting gekoop en Anna hou sy boeke en stel sy gelde vas. Haar pogings om steeds Tonie se lewe te regeer lei tot groot spanning tussen haar en Andrie, met noodlottige gevolge. Die vernaamste beswaar teen hierdie roman is dat Andrie glad nie die konflik en haar gevoelens met haar man deel nie en dat Tonie totaal onbewus van die spanning is, wat hoogs onwaarskynlik is.
Die briefroman Van Willem en San skryf hy saam met Anna Neethling-Pohl onder die skuilnaam Anna Heymans. In hierdie roman word die verhaal ontbloot uit die twee karakters se briewe aan mekaar, wat tegelykertyd twee perspektiewe bied. Die roman beeld die groei uit van een van die twee tot selfaanvaarding en geloof; hoe twee mense van mekaar wegdryf op fisiese gebied (wanneer een voor verleiding swig) sowel as geestelike gebied; en hoe hulle mekaar weer vind juis as gevolg van die geestelike groei en volwassenheid by een. Die moontlikhede van die gegewe en die selfopenbarende aard van die briefvorm word egter nie voldoende ontgin nie.
Die wolkemaker handel oor ’n vliegtuigongeluk in die ontoeganklike berge van die Boland, waarin die skrywer ’n aantal karakters as verteenwoordigers van bepaalde mensetipes laat optree. Daar is byvoorbeeld die miljoenêr, die invloedryke persoon agter die troon, die Afrikaner-nasionalis en die uitmuntende atleet. Na die ongeluk word hulle vasgekeer in ’n byna onbereikbare kloof en as hulle kosvoorraad uitgeput raak, is elkeen op homself aangewese om te oorleef en word elkeen ook gedwing tot besinning oor die lewe. Die verskeidenheid mensetipes gee die skrywer die geleentheid om filosofiese probleme van universele aard aan te spreek, maar hierdie stereotipering verhinder die karakters om werklik mense te word en daarom styg die roman nie bokant die gemiddelde uit nie.
Die belydenis van Nelia Bell poog om deur middel van herinneringe van ’n persoon, waarin diep persoonlike geheime ontbloot word, oor die etiese probleem van vrugafdrywing verslag te doen. Hierin kom ’n paar idealistiese mediese studente in botsing met ’n gewetenlose dokter. Hoewel die verhaal vlot lees, is die detail dialoog, wat daelange geregtelike kruisverhoor insluit. nie tipies of geloofwaardig van die vorm waarin dit gegiet is nie en sou die verhaal beter gedoen het as gewone roman.
Meer belangrik en groter van opset is Die uur van verlange, waar die titel verwys na die verlange na dit wat verby is. Hierdie verhaal speel af in die Sederberge naby Clanwilliam en Wupperthal. Die hoofkarakter en ek-verteller Coenraad (Con) Beyers bring sy jeugjare hier deur en gaan daarna vir agt jaar na Amerika toe. By sy terugkeer vind hy die omgewing grootliks verander, met industrialisering wat ’n groot impak het op die voorheen rustige boeregemeenskap. Hy moet kies of hy betrokke wil raak en indien wel, hoe hy ’n impak kan maak. Die roman word in vier dele aangebied, ’n Afskeid, ’n Tuiskoms, ’n Ideaal en Die reise wat geen einde het, wat gesamentlik dui op Beyers se lewensreis. Hy probeer die moreel regte besluite neem en sien in die industrialisering ’n metode om sy mense uit armoede te help. Hierdie strewe is suksesvol, maar lei ook tot die ontworteling van die plattelandse Afrikaner met sosiaal-maatskaplike reperkussies. In die hoofkarakter lei dit dan tot die ironiese verlange na dit wat verby is, wat in die titel weerklank vind. Interessant is die perspektief wat Con se verhouding met Paulina Lange bied op die rassebeleid van die Afrikaner, waar Paulina beswaar maak teen die ontmensliking van swart mense, waardeur die blankes juis hulle menslikheid inboet.
Die historiese roman Die laer is bes moontlik sy belangrikste prosawerk. Dit vertel die verhaal van ’n bruin man, ’n historiese figuur, wat ’n belangrike rol in die Dorslandtrek gespeel het. Met hierdie gegewe spreek die skrywer dan ook subtiel kritiek uit teen die regeringsbeleid van die dag. William Worthington (Will) Jordan is ’n bruin man oorspronklik van die Kaap, wat as reisiger en jagter in Namibië was toe sy spore met dié van die trekkers kruis. Hulle lotgevalle en ontberings tref hom en hy dokumenteer hulle geskiedenis in ’n geskrif wat hy Journal of the Trek Boers to Mossamedes noem. Hy gooi sy lot in by dié van die trekkers en word vriend en weldoener wat selfs grond van die Ovambo hoofman Kambonde koop sodat die trekkers hulle daar kan vestig. Hierdie gebied noem hy Upingtonia, hoewel die trekkers die naam Lydensrust verkies het. Selfsugtige bemoeiing deur die Engelsman Robert Lewis dryf ’n wig tussen die partye en wanneer Jordan Upingtonia besoek om die sake te probeer beredder, word hy deur Kambonde se broer Nehale vermoor. Op treffende wyse word die harde maar tog aanloklike natuur van die omgewing uitgebeeld, asook die meedoënlose stryd om mag, heerskappy en veral blote voortbestaan. Die verhaal word egter vertel uit die beperkte perspektief van die dagboek van die hoofkarakter,  wat die spektrum van emosies en gebeure wat regstreeks uitgebeeld kan word beperk en die gegewe verskraal. Die laer kry in 1964 ’n prys van die Nasionale Boekhandel.
Novelles
O, heilige onrus bevat drie vlot geskrewe novelles, waarin die verhaal boei maar die mensbeelding telkens te kort skiet. Die titelverhaal handel oor ’n egosentriese vrou wat deur ’n krisis tot selfkennis kom. Die rivier speel af in Suidwes, wat die spanning tussen twee polisiemanne as tema het en ’n ou jagter se laaste botsing met ’n legendariese olifant uitbeeld. Honger behandel, lank voor dit algemene tendens geword het, die verslawing aan verdowingsmiddels. Die hoofkarakter is ’n geskeide vrou, wat eindelik van haar verslawing genees word.
Clathria intermedia
Clathria intermedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
W.A. de Klerk
Novelles
Die soekende mens bevat twee novelles, naamlik Lewendige sake en Die dam. Lewendige sake se hoofkarakter is die jong Britse verpleegster Tess Dawson, wat in opstand kom teen die bestuur van die militêre hospitaal waar sy werk. Sy glo dat ’n jongman wie se pa weens gewetensbesware nie in die Eerste Wêreldoorlog wou veg nie, doelbewus verwaarloos word en besluit om te dros uit die hospitaal. Sy word gearresteer weens diensverlating en deur die krygsraad uit die leër ontslaan, maar gebruik die verhoor om aandag op die saak te vestig. Die dam handel oor die dambouer Jan Martin se persoonlike en huweliksprobleme.
Clathria intermedia
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Kirk.
W.A. de Klerk
Novelles
Die stoppelland is ’n liefdesverhaal wat eers in ’n tydskrif verskyn en dan in boekvorm uitgegee word. Dit is die verhaal van Eugenie Voigt se soek na liefde en sin.
Reisverhale
Reisverhale deur die ou Suidwes-Afrika en verder noord lewer hy met Drie swerwers in Suidwes, Drie swerwers oor die einders en ''’n Swerwer op die sonpad. Drie swerwers in Suidwes'' is ’n verslag van sy eerste reis deur Suidwes-Afrika in 1948 (saam met Hellmut Andrag en Johnnie van der Merwe), waaruit sy intense belangstelling in die geskiedenis en veelvoud van volkere, tale en kulture van die streek duidelik blyk. Hierdie verhaal word selfs in ’n resensie as ’n avontuurverhaal beskryf, weens die uitdagings wat die swerwers met hulle gewone tweewielaangedrewe bakkie in die ongerepte natuur met sy genadelose elemente ondervind. Hulle poog onder andere om in die verste suide van die Kaokoveld die hoogste kruin van die Brandberg (Königstein) deur die enorme Tsisab-kloof te bereik. Hierdie poging kos byna hulle lewens. In Drie swerwers oor die einders onderneem hy in 1953 (hierdie keer saam met Hellmut Andrag en Callie Pauw) ’n reis deur die op daardie stadium nog grootliks woeste Kaokoveld. Die amptelike kaarte van daardie tyd het vele plekke aangedui as “nog nie opgemeet nie” of “nog nie binnegedring nie”. Suid van Ovamboland staan hulle een nag saam met sowat 300 Heikom-San oor onder sorg van P.J. Schoeman, destyds hoofwildbewaarder van Suidwes-Afrika.
In ’n Swerwer op die sonpad beskryf hy die reis wat hy in 1957 onderneem toe hy die Kunene-rivier oorsteek om die pad van die Dorslandtrekkers in Angola te volg. Hierdie verhaal word ryklik toegelig met die veelbewoë en aangrypende geskiedenis van die Dorslandtrekkers.
Van sy reissketse word opgeneem in die versamelbundel Kompas, terwyl sy skets oor Wenen in Stad en stedelig opgeneem word, ’n versamelbundel met sketse en vertellings oor wêreldstede.
In Klein reis deur Drakenstein lewer hy streekkuns wat die aard, bydrae en geskiedenis van die streek en sy mense weergee. As die reier noord vlieg bevat agt sketse, herinneringe en ’n paar kortverhale. Hierdie boek is in 1986 op die kortlys vir die toekenning van die Perskor-prys. Hy skryf ook oor Die witwyne van Suid-Afrika en (saam met Marthinus Versfeld ) oor Die berge van die Boland
Kortverhale, samestellings en vertalings
Hy publiseer kortverhale in Tydskrif vir Letterkunde en van sy kortverhale en sketse word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Die doodklub in Dekade: Resente Afrikaanse kortverhale. In hierdie verhaal word aangetoon dat nie net die blankes edel van inbors kan wees nie. Die verlede dinge is jeugherinneringe wat opgeneem is in die versamelbundels My Jeugland en Herinnering se wei. Saam met J.P. Coetzer stel hy die bloemlesing Onder die suiderkruis saam, terwyl hy Denis de Rougemont se Die aandeel van die duiwel in Afrikaans vertaal.
Jeugverhale
De Klerk skryf verskeie jeugwerke. Sy eerste gepubliseerde werk is die jeugverhaal Die skarlaken eskadril (later herdruk as Die skarlaken eskader ) wat eers as vervolgverhaal in Die Jongspan verskyn en altesaam 33 drukke belewe. Dit is ’n soort wetenskapfiksieverhaal oor avonture van vegvlieëniers, waarin die Kommunistiese opkoms in Afrika reeds voorspel en ook die laserstraal vooruitsien word. ’n Verbitterde wetenskaplike, die Leier, ontwerp ’n verwoestende wapen en bou ’n groot lugmag op waarmee hy die ontwikkelde wêreld gaan aanval. Hy versamel die loodse vir sy Skarlaken Eskader uit alle dele van die wêreld en hou hulle op vernuftige wyse onder sy beheer.
Die vallei van die Rooi Gode speel af in die bergwêreld rondom Clanwilliam en is ’n avontuurverhaal oor die ontdekking van goud op ’n Karooplaas. Hier is dit die materialistiese wat teenoor die idealisme van bewaring gestel word. Die skrywer se liefde vir die natuur en bergklim wys duidelik in hierdie verhaal.
Die gésel van Namaland speel af teen die agtergrond van die Suidwesters se veldtog teen Hendrik Witbooi (na wie in die titel verwys word) aan die begin van die twintigste eeu. Interessant in hierdie boek is een van die hoofkarakters se ernstige twyfel oor wie van Hendrik Witbooi en die blankes nou eintlik reg is. Die geskiedenis is egter slegs agtergrond vir die hoofverhaal van ontluikende liefde, drome en ideale. Jan en Wynand Maree is tweelingbroers en albei verlief op Anneke, wat dit moeilik vind om tussen hulle te kies. Hierdie drie moet in die krisis van die veldtog teen Witbooi ook kies wat hulle te doen staan. In 1953 kry Die gésel van Namaland ’n eerste prys in die nasionale prysvraag van die Vroue-Landbouvereniging.
Komedie onder die eike handel oor die Stellenbosse studentelewe.
Agtien man en ’n meisiekind het die toestand aan die Oosgrens teen die einde van die agtiende eeu as agtergrond. ’n Skip loop op die rotse aan die kus en almal aan boord sterf buiten ’n klompie vroue, wat deur die Xhosas gevange geneem word. Kommandant Tjaart van der Walt, saam met ’n klompie boere en Abraham Groeneveld en sy vader, gaan ondersoek instel. Daar in die wildernis kry hulle vir Monica, die dogter van die geheimsinnige oom Adolf. Sy speel later ’n belangrike rol in die lewens van Abraham, van die kommandant en sy seun, Boet.
Poens: die penkopjare en Poens: die swerfjaar vertel van die ontwikkeling en wedervaringe van ’n jong seun en uittreksels hieruit word deur F.V. Lategan opgeneem in die versamelbundel Voorsmaak, saamgestel uit bydraes van Scheepersprys-wenners.
Willemien se ligte dae, met ’n Bolandse plaasdogter as hoofkarakter, het die eerste liefde as tema.
Die verste blou einder (herdruk as Kleinben drink die bitterbloed), is ’n jagverhaal. Kleinben is ’n tingerige seun wat saam met sy pa, Grootben, Koos Oorlog, Ore, Lesie en die San Jôl gaan jag met die doel om van hom ’n man te maak. Kleinben hou egter meer van lees as jag en wil eerder na die diere kyk as om hulle te skiet. Tog poog hy om aan sy pa se ideale vir hom te voldoen, terwyl hy worstel met die dieper betekenis van die lewe.
De Klerk verwerf die Scheepersprys vir jeuglektuur in 1958 vir Die Skarlaken eskadril, Die vallei van die rooi gode, Die gésel van Namaland, Agtien man en ’n meisiekind en Poens: Die penkopjare.
Engelse werk
Ook in Engels lewer hy belangrike werk. The Puritans in Africa word deur die uitgewer Collins in 1975 in Londen uitgegee en is ’n studie in die psige van die Afrikaner, wat wyd erkenning ontlok as ’n besonder belangrike geskrif en insig. Hierin trek hy die geskiedenis deur vanaf volksplanting tot met die apartheidspolitiek. Hierdie boek word indertyd veral wyd gelees in Engeland deur buitelanders wat ’n insig wil kry in die Suid-Afrikaanse politiek van die tyd en die apartheidsbestel. Hy open met hierdie werk belangrike perspektiewe, waarin hy aantoon hoe apartheid op paradoksale wyse gegroei het vanuit ’n visie om die wêreld te rekonstrueer op die basis van geregtigheid, vooruitgang en welvaart, maar dan op logiese wyse sy oorspronklike doelstellinge verydel en sy eie teenstelling word.
Die roman Die laer wat oor die Dorslandtrek handel, vertaal hy self in Engels as The thirstland.
Hy lewer ook die Engelse teks vir Tom Burgers se fotoboek oor Cedar people, ’n streekkunsboek.
Eerbewyse
Benewens die talle pryse wat sy boeke verower, word hy ook op verskeie ander maniere vir sy werk en as persoon vereer. Ten tye van sy sewentigste verjaarsdag in 1987 word die huldigingsbundel Beste Bill aan hom oorhandig. Die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys ken in 1988 ’n eredoktoraat in die lettere (D.Litt.-graad) aan hom toe. Hy ontvang in 1992 ’n FAK Prestige-prys vir sy toewyding tot die bewaring van die kulturele erfenis van die Paarl en die Stigting Simon van der Stel vereer hom in dieselfde jaar met ’n goue erepenning vir sy bydrae tot die behoud van die land se argitektoniese erfenis. Die Klub vir Oud Studenteraadsvoorsitters van die Universiteit van Stellenbosch vereer hom in 1996 met die Klub se Prestige-toekenning. Die Akademie vereer hom postuum in 1996 met die D.F. Malan-medalje vir sy werk ter bevordering van die Afrikaanse kultuur.
Vesting Aarburg
Die Vesting Aarburg is 'n magtige vesting in die suidweste van die Kanton van Aargau in Switserland. Dit is op 'n steil rotsrand hoog bo die dorp van Aarburg geleë. Die kasteel is in die vroeë 12de eeu gebou om die smal stuk van die Aare (rivier) te beheers. Die stad van Bern het die kasteel tussen 1659 en 1673 uitgebrei om 'n meer as 400-meter-lange vesting te vorm.
Eduard Franz
Eduard Franz (31 Oktober 1902 – 10 Februarie 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Thing from Another World (1951), The Ten Commandments (1956), Hatari! (1962), en Twilight Zone: The Movie (1983).
Sterrekunde
Kosmologie is 'n onderafdeling van sterrekunde wat fokus op die studie van die oorsprong en evolusie van die heelal (dus, hoe alles begin en ontwikkel het) en behandel verskynsels wat buite die atmosfeer van die aarde voorkom, insluitend supernova-ontploffings, gammastraaluitbarstings, en kosmiese agtergrondstraling. Sterrekunde is een van die min wetenskappe waar amateurs steeds 'n rol speel, veral met die ontdekking en monitering van verskynsels van 'n verbygaande aard, soos komete en meteore.
Sterrekunde moenie met astrologie verwar word nie. Laasgenoemde is 'n versamelnaam vir idees oor die verband tussen die lot van mense en gebeurtenisse op aarde en die stand van die hemelliggame. Al het die twee velde 'n gemeenskaplike oorsprong, verskil hulle baie: Sterrekunde is 'n wetenskap, terwyl astrologie meer as bygeloof met skynwetenskaplike fundering aangehang word.
Sterrekunde as wetenskap
Sterrekunde behels die studie van materie in die talle vorme en bewegingspatrone waarin dit in die heelal voorkom. Die meeste inligting word verkry deur elektromagnetiese straling, waarvan sigbare lig net ŉ onderafdeling is. Hierdie straling word opgevang en verwerk met behulp van teleskope, radioteleskope, spektrograwe en ander sterrekundige instrumente.
Die ondersoek van die ruimte met behulp van ruimtesondes is net moontlik vir nabygeleë hemelliggame soos die maan en die planete. Die moderne sterrekunde is hoofsaaklik gerig op navorsing van die fisiese eienskappe van hemelliggame en van die ruimte (astrofisika). Dit lewer terselfdertyd ŉ belangrike bydrae tot die fisika omdat die uiterste toestande van die ruimte (baie hoe temperature, geweldige digthede, bykans algehele lugleegtes, ontsaglike magnetiese velde) nooit op aarde voorkom nie.
Die sterrekunde het ook te doen met die ontstaan en ontwikkelingsprosesse van alle soorte voorwerpe in die heelal, asook met die ontstaan van die heelal self. Die astrofisika het eers in die 20e eeu sedert die ontwikkeling van die tegnieke en beginsels van spektroskopie, atoomfisika, kernfisika en die relatiwiteitsteorie tot sy reg gekom. Sterrekundige navorsing en verwante sake word deur die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) gekoördineer.
Kort geskiedenis
Sterrekundige studie was oorspronklik om politieke en godsdienstige redes van belang. Die praktiese aspekte het tydsbepaling en navigasie behels. Hiervoor was noukeurige waarnemings van die son, maan en sterre nodig. Op godsdienstige gebied was sterrekunde van belang omdat mense geglo het dat die bewegings en posisies van hemelliggame die gang van sake op aarde beïnvloed het. Die astrologie het hieruit ontwikkel.
Johan Stumphius
Ds. Johan Frederick Stumphius (geboortedatum en –plek asook sterfdatum en –plek onbekend) was die sewende predikante wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika bevestig is, maar – waarskynlik omdat hy skaars ’n maand in Mei 1678 in die kerk se diens was, erken die Groot Kerk hom nie as een van hul predikante nie. Net sy voorganger, ds. Petrus Hulsenaar, en opvolger, ds. Johannes Overney, word in die gemeente se lys predikante in sy gedenkboek van 1965 weergegee.
Tom Wilson (akteur)
Tom Wilson (27 Augustus 1880 – 19 Februarie 1965) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Children Pay (1916), The Yankee Way (1917), Amarilly of Clothes-Line Alley (1918), en Ham and Eggs at the Front (1927).
Sterrekunde
Kort geskiedenis
In die vroeë geskiedenis het sterrekunde slegs waarnemings en voorspellings behels van hemelligame wat met die blote oog waargeneem kon word. Die Rigveda verwys na die 27 sterrebeelde wat met die beweging van die Son verbind word en die 12 sterrebeelde van die diereriem.
Die antieke Grieke het belangrike bydraes gemaak tot sterrekunde, onder meer die definisie van die helderheidstelsel. Die Bybel bevat 'n aantal stellings oor die posisie van die Aarde in die heelal en die aard van die sterre en planete, waarvan die meeste eerder digterlik as letterlik is. In 500 n.C. het Aryabhata 'n wiskundige stelsel voorgestel waarvolgens die Aarde om sy eie as draai en die beweging van die planete relatief tot die son oorweeg is.
Sterrekunde het gestagneer in die Middeleeuse Europa, maar het in die Arabiese wêreld gefloreer waar die belangrike werke van Brahmagupta in Arabies vertaal is. Laat in die 9de eeu het die Islamitiese sterrekundige Al-Farghani (Abu'l-Abbas Ahmad ibn Muhammad ibn Kathir al-Farghani) uitvoerig geskryf oor die beweging van hemelliggame. Sy werk is in die 12de eeu na Latyn vertaal. Laat in die 10de eeu is 'n baie groot sterrewag naby Teheran in Iran deur die sterrekundige Al-Khujandi gebou wat onder meer die skuinste van die aarde se wentelvlak (ekliptika) ten opsigte van die hemelewenaar bereken het.
In Persië het Omar Khayyam (Ghiyath al-Din Abu'l-Fath Umar ibn Ibrahim al-Nisaburi al-Khayyami) talle tabelle opgestel en 'n verandering van die kalender voorgestel wat akkurater was as die Juliaanse kalender en byna so akkuraat soos die Gregoriaanse kalender.
Tydens die Renaissance het Copernicus 'n heliosentriese model van die Sonnestelsel voorgestel. Sy werk is deur Galileo Galilei en Johannes Kepler uitgebrei, reggestel en verdedig. Galileo het teleskope begin gebruik om sy waarnemings te verbeter. Kepler het die eerste stelsel ontwikkel wat die bewegings van die planete om die Son as middelpunt in korrekte besonderhede beskryf het.
Sterrebeelde
Sterrebeelde, of konstellasies, was aanvanklik net groeperings van helder sterre in die hemelruim. Hoewel die sterre in ŉ groep niks met mekaar te make het nie, is dit 'n gerieflike manier om sterre te identifiseer. Die sterrekundiges van ouds (blykbaar met heelwat verbeelding) het allerhande figure in die stergroeperings gesien en op die manier het die sterrebeelde hul name gekry, Baie daarvan was mitiese figure, soos Orion die Jagter en Aquarius die Waterdraer.
Die benamings van die sterrebeelde het moontlik nou saamgehang met die astrologie. Sommige sterrebeelde het reeds 4 700 jaar gelede hul name gekry, waarskynlik in Mesopotamië of Egipte. Die Babiloniërs het oorspronklik die hemelbol in 12 dele verdeel - die sogenaamde diereriem of Sodiak- en dit na nabygeleë sterrebeelde vernoem. In 270 v.C. het die skrywer Aratos 'n lang gedig geskryf waarin 48 sterrebeelde volledig beskryf is.
Tot die 17e eeu is min sterrebeelde tot die oorspronklike 48, wat feitlik almal in die Noordelike Halfrond was, bygevoeg. Die Fransman Lacaille het van 1751 af sterrekundige waarnemings aan die Kaap gedoen en 13 nuwe beelde in die suidelike sterrehemel benoem. Hy het ook die enorme beeld Argo (Skip) onderverdeel in Carina (Kiel), Pyxis (Kompas), Puppis (Agterstewe) en Vela (Seil). Hy het ŉ klein sterrebeeldjie Mons Mensae (Tafelberg) genoem, maar deesdae staan dit net as Mensa (Tafel) bekend. In 1928 is die hemelbol, in opdrag van die Internasionale Astronomiese Unie, in 88 sterrebeelde ingedeel. Die ou indelings is sover moontlik behou, maar die grense loop loodreg of ewewydig met die deklinasiesirkels.
Sterrekunde in die Oudheid
Die Chinese was 8 eeue v.C. reeds met waarnemings van verduisterings besig. Sedert die 2e eeu v.C. word daar in hul geskrifte melding gemaak van komete, planete, novas, sonvlekke, ensovoorts. Die supernova van 1054 n.C. is deur die Chinese waargeneem, maar daar is geen verwysing daarna in enige Westerse geskrifte gevind nie. In sommige lande is spesiale tempels en bouwerke opgerig om die sterre te bestudeer. Die konstruksie van Stonehenge, in Brittanje, het 24 eeue v.C. begin.
Stonehenge bestaan uit konsentriese rye van enorme klippilare en dit is blykbaar as 'n "kalender" gebruik, asook om verduisterings te voorspel. Soortgelyke kleiner konstruksies is ook in ander lande gebou: Woodhenge in die VSA en die druïdiese suile (menhirs) in Frankryk. Die oorsprong van die Westerse sterrekunde le vermoedelik in die gebied tussen die Eufraat en die Tigris (Mesopotamië), waar koning Hammoerabi in die 18e eeu v.C. ŉ uitgestrekte ryk met Babilon as hoofstad tot stand gebring het.
Die beweging van hemelliggame het ŉ belangrike rol in die Babiloniërs se godsdiens gespeel en sterrekundige waarnemings is op kleitablette, waarvan talle bewaar gebly het, aangeteken. Die bewegings van die son en maan was so noukeurig bereken dat akkurate voorspellings van verduisterings gemaak kon word. In Egipte is studies van die son en maan se bewegings waarskynlik al in 3000 v.C. gedoen, hoofsaaklik om 'n kalender op te stel. Dit was belangrik omdat die jaarlikse oorstroming van die Nyl, waarvan die landbou afhanklik was, bepaal moes word.
Die Grieke se sterrekundige benadering was hoofsaaklik teoreties. Bespiegelings oor die aard en wese van die kosmos was van groter belang as wetenskaplike waarnemings. Pythagoras (500 v.C.) was die eerste persoon wat met die konsep van 'n bolvormige aarde vorendag gekom het. Philolaus van Tarente, 'n leerling van Pythagoras, het voorgestel dat die aarde om ŉ sentrale son beweeg, maar in die 2e eeu v.C. het Ptolemaeus (skrywer van die beroemde Almagest) verklaar dat die aarde die middelpunt van die heelal is en dat alle hemelliggame daarom beweeg.
Hierdie siening is eeue lank aanvaar, tot Copernicus dit in die 16e eeu bevraagteken het. Ongeveer 2 eeue v.C. het Eratosthenes op 'n vernuftige manier die omtrek van die aarde baie akkuraat bepaal. Hipparchos het in dieselfde tyd die eerste sterkatalogus saamgestel.
Middeleeue en Renaissance
Gedurende die Middeleeue was daar in Europa geen of min belangstelling in die sterrekunde. Die Mayas van Sentraal-Amerika het in die tyd merkwaardige vooruitgang gemaak op die gebied van kalenders en tydsberekening. Die Arabiere het ook in omstreeks die 8e eeu in die sterrekunde begin belang stel en talle ou Griekse en Persiese geskrifte vertaal. Hoewel hulle nie veel meer tot die sterrekunde bygedra het nie, was hulle 'n belangrike skakel tussen die sterrekundige kennis van die ou beskawings en die oplewing in Europa na die Middeleeue.
Die Renaissance is gekenmerk deur 'n nuwe benadering: eksperimentele werk en waarnemings het teoretiese bespiegelings vervang. Dit was nogtans moeilik om van eeue-oue konsepte ontslae te raak en Nicolaus Copernicus (1473-1543) se De Revolutionibus (1543), waarin hy verklaar het dat die aarde en planete om die son beweeg, is met minagting en vyandigheid begroet. Tycho Brahe (1546-1601), ŉ Deense sterrekundige, het Copernicus se stellings aanvaar.
Hy het sy eie sterrewag by Uranienborg gebou en met behulp van eenvoudige instrumente baie noukeurige waarnemings gedoen. In 1572 het hy die supernova -uitbarsting in die konstellasie van Cassiopeia waargeneem. Sy werk het 'n omvattende studie van die sonnestelsel en die akkurate posisiebepaling van 777 sterre behels. Johannes Kepler (1571-1630) het voortgebou op Brahe se werk en 3 wette oor die bewegings van planete om die son geformuleer.
Die uitvinding van die teleskoop (vroeë 17e eeu) was een van die grootste deurbrake in die sterrekunde. Copernicus se stellings kon onomstootlik bewys word en ontdekkings in die hemelruim het mekaar vinnig opgevolg. Nuwe planeetmane en planete is ontdek (Uranus, 1781; Neptunus, 1846; Pluto, 1930) en die bestaan van dubbelsterre en veranderlike sterre. die wederkerende aard van sommige komete (Halley), die aard van newels en die bestaan van buitegalaktiese sterrestelsels, pulsars en kwasars is ontdek.
Twintigste eeu
In die eerste helfte van die 20e eeu het tegnieke soos fotometrie, termometrie, atoom- en molekulêre spektroskopie dit moontlik gemaak om die fisiese eienskappe van die planete en die son te bepaal. In 1905 het Hertzsprung die fisiese verskille tussen reusesterre en dwergsterre ontdek. Bethe en Von Weizsécker het in 1939 aangetoon dat die groot hoeveelhede energie wat deur sterre vrygestel word, van kernsmelting (waterstof in helium) afkomstig is.
In 1956 het Fowler beweer dat die swaar elemente in die massiefste sterre gevorm en deur supernova-ontploffings in die ruimte versprei word. Hartman het in 1904 aanduidings van groot hoeveelhede materie (interstellêre materie) tussen die sterre gevind en in die dertigerjare, toe 'n beter begrip van interstellêre absorpsie verkry is, kon 'n meer realistiese konsep van die grootte van die Melkwegstelsel gevorm word. In 1912 het Henrietta Leavitt ontdek dat die veranderlike sterre (Cepheïede) se flitsperiodes verband hou met hul helderheid.
Omdat die intensiteit van lig met die kwadraat van die afstand verminder, het hierdie waardevolle ontdekking sterrekundiges in staat gestel om die afstande van die Cepheïede te bepaal, en daarmee ook die afstande na ander sterre en selfs sterrestelsels. In 1913 het Hertzsprung vasgestel dat die Klein Magellaanse Wolk buite die Melkwegstelsel geleë en dus 'n afsonderlike sterrestelsel is. In die twintigerjare het Hubble die afstande na 'n paar "newels" gemeet en ontdek dat dit nie newels is nie, maar buitegalaktiese sterrestelsels.
Terselfdertyd het hy gevind dat die sterrestelsels met hoe snelhede van ons en van mekaar af wegbeweeg. Hierdie ontdekkings het aanleiding gegee tot die oerontploffingsteorie (Oerknal) oor die ontstaan van die heelal. Na die Tweede Wêreldoorlog het meer gesofistikeerde tegnieke beskikbaar geword om elektromagnetiese straling buite die sigbare deel van die spektrum op te vang en te meet. Die sterrekunde het begin vertak in radio-, infrarooi-, ultraviolet-, X-straal- en gamma-sterrekunde.
Die eerste radiobron in die hemelruim is toevallig in 1931 deur Karl Jansky in die rigting van die Melkweg se middelpunt ontdek. In die jare daarna is talle meer gevind. Sommige het geblyk buitegalaktiese sterrestelsels en kwasars (1960) te wees, ander was pulsars (1967). Die son en Jupiter straal ook radiogolwe uit. Radarsterrekunde (baie kort radiogolwe) is gebruik om die afstande na die nabygeleë planete akkuraat te meet.
Infrarooi-sterrekunde word gebruik om die temperature van hemelliggame te bepaal. X- en gammastrale, wat inligting verskaf oor die enorme hoeveelhede energie wat in die heelal vrykom, word deur instrumente in satelliete opgevang, omdat die meeste van die uiters kort golwe nie deur die aarde se atmosfeer kan dring nie. Vanweë lugbesoedeling word dit al hoe moeiliker om sterrekundige waarnemings van die aarde af te doen. Om hierdie rede word sterrewagte deesdae op afgeleë plekke opgerig. Ruimteteleskope kan egter baie meer inligting inwin.
Vertakkings
Professionele sterrekunde word dikwels verdeel in kosmologie en astrofisika. Laasgenoemde het te doen met die begip dat die Aarde en alle hemelliggame uit dieselfde skeikundige elemente bestaan en dieselfde natuurwette oral in die ruimte geld.
Toe sterrekunde nog in sy kinderskoene was, in die tyd van die antieke Grieke en ander antieke beskawings, het sterrekunde hoofsaaklik bestaan uit sterremeetkunde, waar die posisies van sterre en planete aan die hemelruim gemeet is. Later, met die werk van Kepler en Newton, is die weg gebaan vir hemelmeganika, die wiskundige voorspelling van die bewegings van die hemelliggame onder die invloed van swaartekrag, veral die voorwerpe in ons Sonnestelsel.
Van die begin van die 20ste eeu af is professionele sterrekunde dikwels verdeel in waarnemende sterrekunde en teoretiese astrofisika. Eersgenoemde is meestal gemoeid met die insameling en verwerking van data en laasgenoemde met die meetbare implikasies van fisikamodelle.
Onderwerpe
Die studievelde kan ook verdeel word volgens die onderwerp wat bestudeer word:
Maniere waarop inligting verkry word
In sterrekunde word inligting hoofsaaklik verkry deur die waarneming en ontleding van elektromagnetiese straling, fotone, kosmiese straling, neutrino's, meteore en dalk in die toekoms swaartekraggolwe.
Eleanor Worthington Cox
Eleanor Worthington Cox (gebore 21 Junie 2001) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Maleficent (2014) en in die televisiereeks Britannia (2017).
Sterrekunde
Maniere waarop inligting verkry word
'n Tradisionele verdeling van sterrekunde volgens die deel van die elektromagnetiese spektrum wat waargeneem word, is:
Optiese en radiosterrekunde kan beoefen word met aardgebaseerde sterrewagte omdat die Aarde se atmosfeer liggolflengtes deurlaat. Infrarooilig word sterk deur waterdamp geabsorbeer, daarom moet infrarooisterrewagte op hoë en droë plekke of in die ruimte geleë wees. Ook X-strale, gammastrale en UV-strale word deur die atmosfeer beïnvloed sodat daardie waarnemings vanaf ballonne, ruimtesterrewagte of satelliete soos Swift gedoen moet word.
Katalogisering en sterkaarte
Die vinnig toenemende kennis van die sterrekunde gedurende die afgelope paar eeue het katalogisering genoodsaak. In 1603 het Johann Bayer 'n stelsel aan die hand gedoen waarvolgens die helderste ster in elke sterrebeeld die Griekse letter \alpha kry. Sirius is byvoorbeeld \alpha Canis Majoris (Groot Hond). Die tweede helderste ster in die Groot Hond is dan \beta Canis Majoris, ensovoorts.
In John Flamsteed se katalogus (1725) word die sterre in elke sterrebeeld volgens hul posisie, van wes na oos in die hemelsfeer, genommer, by voorbeeld 61 Cygni, 62 Cygni, ensovoorts. Sterre wat nie in hierdie 2 katalogusse voorkom nie, kry kodeletters uit ander katalogusse, byvoorbeeld die van Hevelius (1690), Bode (1801) of Gould (1879): 10 H. Cancri, 149 B. Geminorum of 252 G. Aquarii.
Die Bonner Durchmusterungkatalogus, BD (1859- 1862), bevat 324 000 sterre en die Cordoba Durchmusterungkatalogus, CD (1929), het 'n lys van 580 000 sterre. Hierdie twee katalogusse, gebaseer op visuele waarnemings, dek die noordelike en die suidelike hemelsfere. Die Henry Draper-katalogus, HD, bevat die posisies, helderhede en spektraaltipes van 225 300 sterre. Die fotografiese atlas van die hemelruim is in 1914 deur Franklin Adams opgestel en bevat 206 sterkaarte.
Een van die jongste katalogusse is die SAO Sterkatalogus van die Smithsonian-Astrofisiese Sterrewag in die VSA. Hans Vehrenberg se atlas (1962-1964) is onder amateursterrekundiges baie gewild. Dit bevat sterkaarte van die hele hemelsfeer en sluit voorwerpe tot by die 15e magnitude in. 'n Ster kan dus verskillende nommers hê, afhangende van die klassifikasie wat gebruik word. Antares is dus a Scorpii, 21 Scorpii, ZC 2366, HD 1484 78, SAO 184415, ensovoorts.
Dubbelsterre verskyn in spesiale katalogusse, soos die ADS (Aitken Double Stars). Die helderste komponent van 'n dubbelster kry die letter A, die volgende een 'n B (of C, as daar meer is), byvoorbeeld Sirius A en Sirius B. Veranderlike sterre word geklassifiseer deur letters van R af voor die van die sterrebeeld te plaas. Na Z word dubbelletters vanaf RR tot ZZ gebruik en dan weer vanaf AA tot QZ. Voorbeelde: SS Cygni, BQ Orionis. Indien nog meer veranderlike sterre in 'n sterrebeeld ontdek word, word die letters V en ŉ nommer gebruik: V449 Cygni.
Novas word op dieselfde manier geklassifiseer: Nova Herculis 1934 is DQ Herculis. Sterrehope, newels en sterrestelsels (wat oorspronklik as newels beskou is) word op 'n paar maniere geklassifiseer. Een daarvan is die letter M en 'n nommer uit Messier (1784) se katalogus. M42 is die Orion newel en die Andromeda-sterrestelsel is M31. Dit kan ook deur die letters NGC (New general catalogue of nebulae and clusters of stars deur Dreyer, 1888) of IC (Index catalogue) en 'n nommer aangedui word. Andromeda is dus ook NGC224.
Sterrekundige meetinstrumente
Sterrekundige instrumente is instrumente waarmee die elektromagnetiese straling van hemelliggame opgevang en geanaliseer word. Die 3 instrumente wat vir die snelle vooruitgang van sterrekunde in die afgelope paar eeue verantwoordelik is, is die teleskoop, die spektroskoop, waarmee sterlig geanaliseer word, en die fotografiese plaat, waarmee permanente, akkurate rekords van die sterrehemel gemaak word. Tot onlangs kon net die sigbare gedeelte van die straling waargeneem word, maar met die moderne instrumente kan die kort golwe (ultraviolet, X-straal en gamma) en die langer golwe (infrarooi, radar, radio) ook opgevang word.
Die posisie (rigting) van ŉ voorwerp, die intensiteit van die golflengtes wat dit uitstraal, en enige veranderings in albei, kan direk gemeet word. In die Oudheid was slegs instrumente beskikbaar wat posisies kon meet. Die enigste manier waarop tyd gemeet kon word, was met die skaduweewyser, 'n vertikale stok waarvan die skaduwee se lengte en rigting die uur en die tyd van die jaar aangedui het. Eenvoudige instrumente, soos die astrolabium en kwadrant, is gebruik om hoeke en hoogtes mee te meet.
In die 17e eeu het die uitvinding van die slingerhorlosie dit moontlik gemaak om tyd akkuraat te meet. Die sekstant en oktant het in die 18e eeu hul verskyning gemaak en van die tweede helfte van die 19e eeu af het spektroskopie, fotografie en fotometrie totaal nuwe gebiede in die sterrekunde geopen. Fotografie maak dit moontlik om hemelliggame wat te dof is vir die blote oog, deur 'n teleskoop te registreer. Dikwels moet tydopnames, wat soms 'n paar nagte lank duur, van baie dowwe voorwerpe gemaak word.
Die helderheid van 'n ster word gemeet deur 'n fotografiese plaat met ŉ fotometer af te tas. Uit die lesings van die fotometer kan die helderheid van die afsonderlike sterre afgelei word. Die grondslag van spektrumanalise is in 1815 deur Fraunhofer gelê toe hy Newton se eksperiment van sonstrale deur 'n glasprisma herhaal het. Hy het talle donker lyntjies in die spektrum van sonlig ontdek maar kon hul aanwesigheid nie verklaar nie.
'n Halfeeu later het Kirchhoff ontdek dat die lyne veroorsaak word deur die elemente wat tussen die ligbron en die waarnemer aanwesig is. 'n Spektroskoop, wat saam met ŉ teleskoop gebruik word, is 'n instrument waarmee golflengtes van 300 nm (ultraviolet) tot 1 000 nm (infrarooi) visueel geanaliseer word (1 000000 nm= 1 cm). 'n Spektrograaf registreer die spektrum van ŉ ligbron op 'n fotografiese plaat of op 'n beeldbuis. Die spektrum van uiters warm vaste stowwe en gasse by hoë druk is deurlopend ('n hele reeks golflengtes).
Die spektroskopie het ook lig gewerp op die probleem van die aard van newels. Alle ligvlekke is altyd as gas newels beskou, maar die teleskope waste swak om die afsonderlike sterre van buitegalaktiese sterrestelsels, wat soos newels vertoon het, te onderskei. Omdat sterrestelsels 'n deurlopende spektrum gee, terwyl gasnewels se spektra emissielyne vertoon, is dit maklik om hulle te onderskei. Die uitvinding van die teleskoop in die vroeë 17e eeu was een van die grootste deurbrake in die sterrekunde.
Miljoene voorwerpe wat te dof of te ver vir die blote oog was, asook klein besonderhede op naderliggende hemelliggame, kon toe waargeneem word. In 1917 is 'n 2,5-m- reflektorteleskoop by die Mount Wilsonsterrewag in die VSA opgerig. Daar is 'n hele paar groot teleskope in die VSA, onder meer die 5,08-m reflektor by Palomar (1950) en die 3- m-teleskoop by die Lick-sterrewag (1959). Die grootste teleskoop ter wêreld is die 6-m-reflektor van die USSR in die Kaukasiese gebergte.
Enorme veelvuldige spieël modelle wat uit 6 spieëls van 10 m elk bestaan, word vir die toekoms beplan. Die grootste infrarooiteleskoop (3,8 m), wat spesiaal ontwerp is om infrarooistraling op te vang, is by die Mauna Kea-sterrewag in Hawaii opgerig. Mauna Kea, 'n hoë, uitgebrande vulkaan, se atmosfeer is baie droog en skoon en dit is ideaal vir sterrekundige waarnemings. Omdat die kort golwe van die elektromagnetiese spektrum nie deur die osoonlaag bo in die aarde se atmosfeer kan dring nie, kan gamma-, X- en ultraviolet strale net deur teleskope en meetinstrumente in satelliete opgevang word. Sedert 1977 het Nasa (National Aeronautics and Space Administration) 'n reeks HEAO-satelliete (High Energy Astronomy Observatory) in 'n baan om die aarde geplaas.
Die eerste een het 1 500 X-straalbronne in die ruimte ontdek. Die sterkste X-straalbron in die Melkweg is Scorpius X-1. Die derde satelliet se taak was om kosmiese en gammastrale te bestudeer. 'n Groot ruimteteleskoop met ŉ spieël van 2.4 m in deursnee kan voorwerpe wat 50 keer dowwer is as die wat met teleskope op aarde waargeneem word, opspoor. Dit beteken dat sterrekundiges 7 keer verder kan sien, en die volume van die ruimte wat waargeneem word, is 350 keer grater.
Radioteleskope vang strale met golflengtes tussen 'n paar millimeter en 20 tot 30 mop. Hulle word gebruik om die rigting, intensiteit en intensiteitsveranderings van radiogolwe (byvoorbeeld van pulsars) te bepaal. Radioteleskope lyk soos enorme skottels. Die grootste radioteleskoop is die 300-m-skottel by Arecibo in Porto Rico, wat in ŉ natuurlike kom in die berge ingebou is. Die meeste sterrekundige meetinstrumente werk deesdae outomaties en die sterrekundiges se taak is om die groot hoeveelhede inligting le interpreteer.
Korreksies by sterrekundige metings en waarnemings
Die straling afkomstig van hemelliggame word deur die digtheidsveranderings in die aarde se atmosfeer gebuig (refraksie). As ŉ voorwerp, soos 'n ster, reg bokant ŉ waarnemer is (senit), is daar min refraksie omdat die liggolwe loodreg op die atmosfeer inval. Op die horison is die refraksie tot 36 boogminute. Refraksietabelle gee die mate van refraksie aan vir verskillende posisies tussen die senit en die horison. Turbulensie in die atmosfeer veroorsaak ook vonkeling (ŉ gedurige verandering in helderheid), asook 'n effense verandering in posisie.
Dit bemoeilik akkurate fotografiese opnames. Ekstinksie van lig beteken die afname in 'n voorwerp se helderheid vanweë die absorpsie en verstrooiing van liggolwe in die atmosfeer. Hoe nader aan die horison, hoe groter die mate van ekstinksie, omdat die ligstrale 'n langer afstand deur die atmosfeer moet trek. Afgesien van die korreksie wat hiervoor gemaak moet word, word ŉ korreksie van 0,23 magnitude aangebring vir die helderheid soos dit buite die atmosfeer waargeneem sal word.
Sterrewagte
Die sterre betower die mensdom al duisende jare. Sterrekundige geskrifte uit die vroegste eeue het behoue gebly, asook tempels en monumente waarvan die struktuur en ligging daarop dui dat dit vir sterrekundige waarnemings gebruik is. Bouwerk aan Stonehenge in Brittanje het ongeveer 24 eeue v.C. begin. Massiewe klippilare is in konsentriese sirkels opgerig en die hele konstruksie is klaarblyklik vir sterrekundige waarnemings en voorspellings van verduisterings gebruik.
Oeloeg Beg, die kleinseun van die Mongoolse veroweraar Timoer Lenk, het in die begin van die 15e eeu 'n sterrewag by Samarkand laat oprig. Die oudste Europese sterrewag is die Vatikaansterrewag (Rome), wat in 1580 in opdrag van pous Gregorius XIII gebou is. Waarnemings om die destydse kalender aan te pas, is van hierdie sterrewag af gedoen. Die sterrekundige Tycho Brahe het in 1576 met die bou van sy eie sterrewag, Uranienborg, begin. Brahe het baie klem gele op die noodsaaklikheid van wetenskaplike waarnemings en eksperimente en het sy sterrewag van die beste beskikbare instrumente voorsien.
In die 17e eeu, na die uitvinding van die teleskoop, is talle klein sterrewagte in Europa gebou. Sommige van hulle was aan universiteite verbonde. Die beroemde Greenwich-sterrewag in Londen is in 1675 opgerig. Gedurende die 18e en die 19e eeu is groot sterrewagte in die meeste Westerse lande gebou, byvoorbeeld die Sydney-sterrewag in Australië (1786), die Harvard-sterrewag in die VSA (1839) en die Poelkowo-sterrewag in die USSR. In 1829 het die Britse regering ook die Koninklike Sterrewag in Kaapstad geopen.