cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Habitatverlies
Aktiwiteite soos die oes van natuurlike hulpbronne, industriële produksie en verstedeliking is menslike bydraes tot habitatverlies. Druk van landbou is die vernaamste menslike oorsaak. Sommige ander sluit in mynbou, houtkapping, treilvissery, en stedelike verspreiding. Habitatverlies word tans wêreldwyd as die primêre oorsaak van spesies uitsterwing beskou. Omgewingsfaktore kan meer indirek bydra tot habitatverlies. Geologiese prosesse, klimaatverandering, bekendstelling van indringerspesies, ekostelsel voedingstowwe uitputting, water en geraasbesoedeling is 'n paar voorbeelde. Habitatverlies kan voorafgegaan word deur 'n aanvanklike habitatfragmentasie.
Pogings om habitatverlies aan te spreek is in internasionale beleidsverpligtinge beliggaam deur Sustainable Development Goal 15 "Life on Land" en Sustainable Development Goal 14 "Life Below Water". Alhoewel, die Verenigde Nasies Omgewingsprogram se verslag oor "Making Peace with Nature" wat in 2021 vrygestel is, het bevind dat die meeste van hierdie pogings nie hul internasionaal ooreengekome doelwitte bereik het nie.
Hermann Wilhelm Rudolf Marloth
Hermann Wilhelm Rudolf Marloth (28 Desember 1855 - 15 Mei 1932) was 'n Suid-Afrikaanse plantkundige en is in Lübben, Duitsland gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Berlyn, maar verhuis in 1883 na Suid-Afrika waar hy aangestel word in die leerstoel vir Chemie aan die Victoria-Kollege, die hedendaagse Universiteit van Stellenbosch. Hy doseer later in ander wetenskappe en verwerf gou roem. Van sy werke is die The Flora of South Africa wat tans baie duur is. Hy het in 1906 die Guarrieko herontdek. Sy botaniese outeursafkorting is Marloth. Marlothpark is na hom vernoem.
Ianthella flabelliformis
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Milnerisme
Lord Alfred Milner het 'n belangrike rol gespeel in die voorspel tot die Anglo-Boereoorlog. Na die oorlog is hy aangestel as die Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika en goewerneur van Transvaal en die Oranjerivierkolonie.
Hy was ook die Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika, maar het sy amp as goewerneur van die Kaapkolonie in 1901 neergelê. Terwyl die oorlog nog in Februarie 1901 aan die gang was, is Milner reeds deur die Britse regering versoek om die administrasie van die twee republieke, wat in 1900 amptelik geannekseer is, oor te neem. Hy was sterk gekant teen Kitchener se beleid van die verwoesting van plase en die internering van die burgerlike bevolking in konsentrasiekampe omdat hy besef het dat dit die taak van heropbouing sou bemoeilik.
Heropbou
Die proses van heropbou het vinnig plaasgevind en was in groot mate suksesvol. Hoe groot die omvang van Milner se taak was, blyk duidelik uit die getal persone wat direk na die oorlog hervestig of gerepatrieer moes word: meer as 30 000 Boere-krygsgevangenes, van wie ongeveer 24 000 in oorsese kampe was, meer as 110 000 burgerlikes en 100 000 Swartes in konsentrasiekampe oor Suid-Afrika versprei, en 50 000 Uitlanders. 'n Jaar na die oorlog was die hervestigingstaak grootliks afgehandel.
Die Vrede van Vereeniging het voorsiening gemaak vir 'n bedrag van 3 miljoen pond om mense wat vanweë die oorlog nie 'n bestaan kon voer nie, op die been te help. In werklikheid is meer as die bedrag bestee en was die totale koste van Milner se rehabilitasieprogram meer as 16 miljoen pond. Die boere is van die noodsaaklikste lewensmiddele voorsien om 'n bestaan te kan voer en hul boerderye weer aan die gang te kry, terwyl die Britse onderdane en ander nie-strydendes vergoeding ontvang het vir die verliese wat hulle tydens die oorlog gely het.
Lord Joseph Chamberlain, die Britse minister van kolonies, het Suid-Afrika in Januarie 1903 besoek en 'n lening van 35 miljoen pond aan Transvaal en die Vrystaat toegestaan. Omtrent twee derdes van die bedrag is deur Milner gebruik om die spoorweë in die twee kolonies te nasionaliseer en nuwe spoorweë te bou. In die eerste vyf jaar na die oorlog het die spoornet verdubbel. ŉ Interkoloniale raad wat deur Milner gestig is om hom oor die gemeenskaplike belange van die kolonie te adviseer, het aanbeveel dat die spoornet van die Vrystaat en Transvaal geamalgameer word om die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë te vorm.
‘n Eenvormige stelsel van spoorwegtariewe vir al die Britse gebiede suid van die Zambezirivier is in Maart 1903 op 'n konferensie in Bloemfontein ingevoer. Die onderlinge mededinging tussen die spoorweë oor die vervoer van produkte het egter voortgeduur en in die daaropvolgende jare in intensiteit toegeneem. As deel van Milner se heropbouprogram is nuwe paaie gebou, talle openbare geboue volgens die styl van sir Herbert Baker opgerig, ŉ bosboudepartement gestig, wetenskaplike landboumetodes bevorder, die Randse Waterraad in die lewe geroep en plaaslike besture ingestel.
Kindergarten
Milner se suksesvolle administrasie van Transvaal en die Vrystaat was in groot mate aan die bekwaamheid van sy personeel te danke. Hulle is almal op sy aandrang uit Oxford, waar Milner gestudeer het, na Suid-Afrika gebring om hom in sy taak by te staan. Weens hul jeugdigheid (almal was jonger as 30) is hulle "Milner's Kindergarten" of die "Oxford Kindergarten" genoem.
Die bekendstes onder hulle was Patrick Duncan, Philip Kerr, Geoffrey Robinson, Lionel Curtis, Robert Brand, Richard Feetham en John Buchan. Lionel Curtis, die eerste stadsklerk van Johannesburg, het die voortou geneem in die stigting van plaaslike besture, en bekendheid verwerf as die skrywer van Civitas Dei. Patrick Duncan (later sir) het Transvaal se finansies gereorganiseer. Hy het hom in Suid-Afrika gevestig en was die eerste Suid-Afrikaanse burger wat in die amp van goewerneur-generaal aangestel is.
Geoffrey Robinson, wat sy naam na Dawson verander het, was later vir 25 jaar redakteur van The Times in Londen. Richard Feetham, wat hom ook in Suid-Afrika gevestig het, het 'n regter van die Appèlhof geword. Robert Brand (later lord Brand) was sekretaris van die Transvaalse afvaardiging na die Nasionale Konvensie in 1908/09. John Buchan, wat bekendheid verwerf het as skrywer van fiksie, biografieë en geskiedenis, was met sy dood in 1940 goewerneurgeneraal van Kanada. Philip Kerr was die private sekretaris van Lloyd George en die Britse ambassadeur in Washington, waar hy in 1940 gesterf het. Die bekende argitek sir Herbert Baker is ook met die Kindergarten geassosieer.
Goudmynbedryf
Ondanks Milner se groot administratiewe welslae, het die ekonomie nie so vinnig herstel as wat hy gehoop het nie. Dit was deels te wyte aan die kwaai droogtes van 1902/03, maar merendeels aan die arbeidstekort, wat die produksie van die goudmyne gekortwiek het.
Reeds in Desember 1901 het Milner ŉ ooreenkoms met Mosambiek aangegaan ingevolge waarvan arbeiders vir die goudmyne in Mosambiek gewerf kon word in ruil vir gunstige tariewe op die Delagoabaaise spoorlyn. Die arbeidstekort het egter voortgeduur. Pogings om ongeskoolde Blanke arbeid te gebruik en arbeiders in Indië en Afrika te werf, het almal misluk.
In Februarie 1904 het die Britse ministerie van kolonies aan Milner toestemming verleen om arbeiders op kontraktuele voorwaardes uit China in te voer. Die gebruik van Chinese arbeiders het die goudproduksie tussen 1903 en 1907 laat verdubbel, maar hewige kritiek uit alle oorde ontlok. Uit die Liberale opposisiekringe in Brittanje het die kreet van “slawerny” opgegaan (Milner het ligte lyfstraf toegelaat) en in Suid-Afrika het die aangeleentheid die Engelssprekende bevolking verdeel.
Dit het ook deels daartoe bygedra dat die Afrikaners begin het om hulle weer polities te organiseer. Nadat Transvaal verantwoordelike bestuur gekry het (1906), is die Chinese arbeiders geleidelik gerepatrieer. Die laaste groep het Transvaal in 1910 verlaat.
Verengelsing
In Milner se toekomsplanne vir Suid-Afrika was daar geen plek vir Afrikanernasionalisme, of selfs die voortbestaan van die Afrikaners as ŉ invloedryke politieke groep nie. Sy beleid was dus daarop gemik om Suid-Afrika - meer spesifiek Transvaal en die Vrystaat- te verengels.
Die ideaal van ŉ verenigde Suid-Afrika kon nie verwesenlik word voordat die gevaar van politieke oorheersing deur die Afrikaners uit die weg geruim was nie. Reeds gedurende die oorlog het E.B. Sargant, wat in Januarie 1901 aangestel is as direkteur van onderwys in Transvaal en die Vrystaat, begin om skole in dorpe en konsentrasiekampe te stig waar In teenstelling met die suksesvolle materiële heropbou van die land, het die verengelsingsbeleid misluk.
Die oorlog het Afrikanernasionalisme nie uitgewis soos Milner gehoop het nie, maar dit eerder versterk. Ondanks die verdeeldheid in Afrikaner-geledere (bittereinders teen hensoppers en twiste tussen die Transvalers, die Vrystaters en die Kaapse rebelle) het hulle soos een man saamgestaan teen wat hulle as "Milnerisme" bestempel het. In die kroonkolonies was die Afrikaners op politieke gebied magteloos, maar hulle reaksie het die vorm van 'n kulturele herlewing aangeneem. Met die herstigting van J.H. Hofmeyr se Taalbond in die Kaapkolonie in 1903 het die Tweede Afrikaanse Taalbeweging 'n aanvang geneem, nie net in die Kaapkolonie nie, maar deur die hele Suid-Afrika.
Digters soos C. Louis Leipoldt, Eugene Marais, Totius en Jan Celliers het op die voorgrond getree en hul inspirasie juis uit die Anglo-Boereoorlog geput. Die oorlog was 'n gemeenskaplike ervaring wat die samehorigheidsgevoel onder die Afrikaners versterk het. In reaksie op die Onderwysordonnansie van 1903 het die Afrikaners met finansiële steun uit Nederland, en onder leiding van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, talle CNO-skole (Christelik-Nasionale Onderwysskole) gestig, waar onderrig in die moedertaal gegee is.
Die droogte van 1902/03 het grootliks bygedra tot die mislukking van Milner se immigrasieskema. Die Britse immigrante wat met die finansiële steun van die owerheid op die platteland - waar die Afrikaners verreweg in die meerderheid wasgevestig is, het dit moeilik gevind om hulle by die Suid-Afrikaanse boerderyomstandighede aan te pas. Die meeste van hulle het hulle na die stede gewend en die wat op die platteland agtergebly het. Moes finansieel deur die owerheid ondersteun word.
In Februarie 1903 het Milner die Transvaalse Wetgewende Vergadering (wat net uit amptenare bestaan het) uitgebrei om ook benoemde plaaslike inwoners in te sluit. Sy uitnodiging aan generaals Louis Botha, Jan Smuts en Koos de la Rey om in die raad sitting te hê is deur hulle van die hand gewys. Hulle het verkies om nie met “Milnerisme " geassosieer te word nie en het voortgegaan om die Afrikaners polities onder die dekmantel van landbouverenigings te organiseer.
Voordat Milner Suid-Afrika in April 1905 verlaat het, het die Afrikaners in Transvaal reeds hul eerste politieke party sedert die oorlog, Het Volk, onder leiding van Louis Botha gestig (Januarie 1905). In die daaropvolgende jaar is die Orangia-Unie, onder leiding van Abraham Fischer en J.B.M. Hertzog, In die Vrystaat gestig. 'n Konsepgrondwet waarvolgens beperkte selfbestuur aan Transvaal en die Oranjerivierkolonie toegestaan sou word, is deur Milner opgestel en met wysigings deur die minister van kolonies, Alfred Lyttelton, aanvaar.
Die Lyttelton-grondwet is nooit in werking gestel nie, omdat 'n nuwe Liberale regering in Desember 1905 in Brittanje aan die bewind gekom het. Die nuwe regering, onder leiding van sir Henry Campbell-Bannerman, het verantwoordelike bestuur aan die twee kroonkolonies toegestaan en hulle daardeur op gelyke voet met Natal en die Kaapkolonie geplaas (1906/07).
Ludwig von Bertalanffy
Karl Ludwig von Bertalanffy (Atzgersdorf (vandag deel van Wene), 19 September 1901 – New York, 12 Junie 1972) was 'n Oostenrykse bioloog bekend vir sy werk op die gebied van teoretiese biologie en as een van die grondleggers van die algemene stelselteorie.
Lewensloop
Ludwig von Bertalanffy is in 1901 gebore as 'n afstammeling van 'n ou Hongaarse familie. Ná sy skooldae in Azgersdorf studeer hy vanaf 1918 eers kunsgeskiedenis en filosofie aan die Universiteit van Innsbruck, en later biologie aan die Universiteit van Wene. Hier was hy 'n student van die filosoof Moritz Schlick, een van die stigters van die Weense Sirkel. In 1926 het Bertalanffy sy studies afgesluit met 'n proefskrif oor die Duitse filosoof Gustav Theodor Fechner. Twee jaar later het hy sy eerste boek oor teoretiese biologie gepubliseer.
In 1951 het Bertalanffy saam met Carl Gustav Hempel, R.E. Bass en H. Jonas deelgeneem  aan die simposium Algemene stelselteorie – 'n nuwe benadering tot eenheid van die wetenskap. In 1956 was hy 'n stigterslid en vise-president van die Vereniging vir Algemene Stelselnavorsing, wat in 1984 die ISSS (International Society for the Systems Sciences) geword het. Bertalanffy is vir baie jare redakteur van die General Systems Yearbook saam met Anatol Rapoport.
Wetenskaplike ontwikkeling
Bertalanffy het navorsing gedoen in teoretiese biologie, vergelykende fisiologie, biofisika, kanker en sielkunde, wetenskapsfilosofie en algemene stelselteorie.
Bertalanffy se idees oor stelselteorie het oor dekades ontwikkel. In die 1930's het hy 'n 'organismiese' stelselteorie geformuleer. In die 1940's het hy eers aan 'n teorie van oop stelsels gewerk en later aan algemene teorie van stelsels. Vanaf 1945 het hy 'n reeks artikels oor hierdie onderwerp gepubliseer, maar dit het tot 1968 geduur voordat hy sy idees hieroor in sy hoofwerk General System theory: Foundations, Development, Applications gebundel het.
Bertalanffy het in stelselteorie een van die belangrikste teoretiese en metodologiese heroriëntasies in kontemporêre fisiese, biologiese en sosiale wetenskappe gesien.
Algemene stelselteorie
Bertalanffy het die ontwikkeling van algemene stelselteorie voorsien, wat dit moontlik sou maak om isomorfiese konsepte, wette en modelle uit die verskillende wetenskappe op te teken. Na sy mening sou die verwesenliking hiervan wedersydse interaksie en kommunikasie tussen die wetenskappe moontlik maak en sodoende iets van 'n "eenheid van wetenskap" realiseer.
Vereniging vir Algemene Stelselnavorsing
In 1952, saam met sommige verwante denkers soos Kenneth E. Boulding, Ralph W. Gerard en Anatol Rapoport, het hy die Vereniging vir die Bevordering van Algemene Stelselteorie gestig, wat in 1957 herdoop is na die Vereniging vir Algemene Stelselnavorsing. Sentraal in hierdie samelewing was die strewe na die ontwikkeling van 'n algemene stelselteorie.
Publikasies
Bertalanffy het meer as 200 artikels oor teoretiese biologie en algemene stelselteorie gepubliseer en het 'n dosyn boeke geskryf. Sy werk is in Duits, Engels, Frans, Spaans, Sweeds, Japannees en Nederlands vertaal. Sy boeke: 1981, A Systems View of Men, Paul A. LaViolette (ed.), Westview Press: Boulder (Colorado).
Bertalanffy se eerste artikels oor stelselteorie:
Gianfranco Zola
Giafranco Zola is 'n voormalige Italiaanse sokkerspeler en afrigter, wat as aanvaller vir die Italiaanse nasionale sokkerspan, Nuorese, A.S.D. Torres, S.S.C. Napoli, Parma, Chelsea F.C. en Cagliari gespeel het. Hy het sedert 2006 verskeie sokkerspanne afgerig, insluitend die engelse sokkerklubs West Ham United en Watford F.C..
Pécs
Pécs (uitgespreek [ˈpeːtʃ]; Duits: Fünfkirchen, Kroaties: Pečuh, Serwies: Pečuj/Печуј) is 'n stad in suidelike Hongarye, naby die grens met Kroasië geleë. Met sowat 156 duisend inwoners is die stad die vyfde grootste in die land. Pécs is in die tweede eeu v.C. as 'n Romeinse kolonie gestig onder die naam Sopianae. Die eerste universiteit in Hongarye is in 1367 in die stad gestig.
Michael Halász
Michael Halász (* 21 Mei 1938 in Cluj-Napoca - ) is 'n Duits-Hongaarse dirigent.
Sy eerste optrede as dirigent was by die München Gärtnerplatztheater waar hy tussen 1972 en 1975 alle operetteproduksies gedirigeer het. In 1975 het hy na Frankfurt verhuis ten einde as Hoofkapellmeister saam met Christoph von Dohnányi te werk waar hy die belangrikste werke van die operarepertoire gedirigeer het. Verskeie aanstellings as gasdirigent het hierop gevolg, en in 1977 het Dohnányi hom as Hoofkapellmeister by die Staatsoper in Hamburg aangestel. Van 1978 tot 1991 was hy Algemene Musikale Direkteur van die Hagen Operahuis en in 1991 het hy die pos aanvaar van inwonende dirigent by die Weense Staatsopera.
Die Opera Newsreview het oor 'n opname van Beethoven se Fidelio wat deur Michael Halász vir die plaatetiket Naxos opgeneem is gesê, “One of the Top Ten Recordings of 2000...A terrific performance at any price.”
Michael Halász het vir Naxos opnames gemaak van o.a. werke deur Tsjaikofski (ballete), Wagner (opera-uittreksels) en simfonieë deur Beethoven, Schubert en Mahler, sowel as Rossini se ouvertures en twee volumes van Liszt se simfoniese gedigte; laasgenoemde is deur die Penguin-gids as “een van die suksesvolste versamelings van Liszt se simfoniese komposisies wat in onlangse jare verskyn het” genoem.
Ianthella homei
Ianthella homei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1869 deur Gray.
Stuart Lafferty
Stuart Lafferty (gebore 1 Oktober 1987) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Death Sentence (2007), Rise of the Valkyrie (2014), en Battered (2014).
Farrea deanea
Farrea deanea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Jenotajefka
Jenotajefka (Russies: Енотаевка) is 'n dorp in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Jenotajefka-rajon en Jenotajefka Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê naby die regteroewer van die Wolgarivier 126 kilometer noordwes van die federale deelgebied se hoofstad, Astrachan.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Jenotajefka 7 616 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorp se bevolking.
Mopelispruit
Ontspring en roete
Die spruit ontspring 'n hele ent noord van Clocolan by die koördinate, en vloei daarvan suidweswaarts deur 'n plaasdam voor dit die R708-pad kruis oppad na Clocolan. Hiervan vloei dit direk suidwaarts tot by sy monding.
Lorenzo Bellini
Lorenzo Bellini (gebore op 3 September 1643, Florence, sterf op 8 Januarie 1704, Florence) was ‘n geneesheer en anatomis wat die versamelings-, of uitskeidingskanale van die nier, bekend as Bellini se kanale, beskryf het. In Exercitatio anatomica de structura et usu renum (1662; “Anatomiese Oefeninge op die Struktuur en Funksionering van die Nier”), wat gepubliseer was toe Bellini ‘n 19-jarige student by die Universiteit van Pisa was, het hy vir die eerste keer getoon dat die nier bestaan uit ‘n groot aantal klein kanale. Bellini was vir 30 jaar ‘n professor by Pisa, en het die smaakorgane (1665) beskryf en die belang van urine-analise as ‘n hulpmiddel tot diagnose beklemtoon (1683). Hy was ‘n pionier in die pogings om fisiologiese funksies te verduidelik met verwysing na fisiese beginsels. Nadat hy afgetree het uit die universiteit en hom in Florence gevestig het (1693 of 1694), het hy geneesheer tot Hertog Cosimo III en Pous Clemens XI geword.
Farrea fistulata
Farrea fistulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Treilvissery
Treilvissery, of sleepnetvissery is 'n metode van visvang waar 'n visnet deur die water agter een of meer bote gesleep word.Die net wat vir treilvissery gebruik word, word 'n treil of sleepnet genoem. Hierdie beginsel vereis netsakke wat deur water gesleep word om verskillende spesies visse of soms geteikende spesies te vang.
Die bote wat vir treilvissery gebruik word, word treilers of sleepers genoem. Treilers verskil in grootte van klein oop bote met so min as 30 hp (22 kW) enjins tot groot fabriektreilers met meer as 10,000 hp (7.5 MW). Treilvissery kan uitgevoer word deur een treiler of deur twee treilers wat saam visvang.
Treilvissery word ook algemeen gebruik as 'n wetenskaplike monsterneming, of opname, metode.
Omgewingseffekte
Alhoewel treilvissery vandag sterk gereguleer word in sommige lande, bly dit die teiken van baie betogings deur omgewingsbewustes. Omgewingskwessies wat met treilvissery verband hou, verwys na twee gebiede: die gebrek aan selektiwiteit en die fisiese skade wat die treil aan die seebodem aanrig.
Kattegatspruit
Die Kattegatspruit is 'n spruit wat in die ooste van die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit vloei in die Vanderkloofdam in, dus is dit 'n sytak van die Oranjerivier.
Knapsakrivier
Die Knapsakrivier is 'n spruit wat in die suide van die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit vloei in die Vanderkloofdam in, dus is dit 'n sytak van die Oranjerivier.
Paaiskloofspruit
Die Paaiskloofspruit is 'n spruit wat in die suide van die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit vloei suidwaarts in die Vanderkloofdam in, dus is dit 'n sytak van die Oranjerivier.
Witbloedsel
Witbloedselle, ook bekend as leukosite, is die selle van die immuunsisteem wat die liggaam teen kieme beskerm. Alle witbloedselle ontwikkel uit hematopoietiese selle: multipotente selle (selle wat in verskillende seltipes kan ontwikkel) in die beenmurg. Witbloedselle kom oral in die liggaam voor, veral in die bloed en limfstelsel.
Daar word drie verskillende soorte wit bloedliggaampies (Ieukosiete) onderskei, naamlik granulosiete, limfosiete en monosiete. Granulosiete word weer onderverdeel in neutrofiele, basofiele en eosinofiele. Witbloedselle is fagosities, wat beteken dat hulle die vermoë het om bakterieë op te neem en dit dan te verteer of te vernietig. Witbloedselle speel ook 'n belangrike rol in die vorming en verspreiding van teenliggame in die bloed. Witbloedselle verhoed dat bakterieë in die liggaam versprei aangesien hierdie bloedliggaampies in groot hoeveelhede by chroniese letsels versamel. In 'n kubieke millimeter bloed is daar sowat 8 000 witbloedselle, dus heelwat minder as die aantal rooibloedselle. Ten spyte hiervan moet die beenmurg baie meer witbloedselle as rooibloedselle vervaardig omdat die witbloedselle nie baie lank lewe nie.
Witbloedselle het geen vaste vorm nie en diffundeer maklik deur die wande van die haarbloedvate sodat dit tussen die selle kan rondbeweeg. Witbloedselle het selkerne asook alle normale sitoplasmiese organelle, en hulle word hoofsaaklik in die milt en die limfkliere vervaardig.
In die geval van bloedkanker (leukemie) word 'n oormatige hoeveelheid witbloedselle sonder enige bepaalde rede deur die liggaam vervaardig. Die oormaat witbloedselle maak dat daar nie genoeg ruimte vir rooibloedselle is nie. Die pasiënt ontwikkel dan 'n ernstige bloedarmoede, wat uiteindelik noodlottige gevolge kan hê.
Christchurch-lughawe
Christchurch-lughawe (IATA: CHC, ICAO: NZCH) is die hooflughawe wat Christchurch, Nieu-Seeland bedien. Dit is 12 km noordwes van die middestad, in die voorstad Harewood. Christchurch-lughawe het amptelik op 18 Mei 1940 geopen en het op 16 Desember 1950 Nieu-Seeland se eerste internasionale lughawe geword. Dit is die tweede besigste lughawe in Nieu-Seeland, na Auckland, deur beide jaarlikse passasiers en vliegtuigbewegings. Christchurch en Auckland is die enigste lughawens in Nieu-Seeland wat gereeld Boeing 747- en Airbus A380-vliegtuie hanteer. Die lughawe is vry van aandklokreëls en werk 24 uur per dag.
Die heersende wind in Christchurch is uit die noordooste en tot 'n mindere mate uit die suidweste, maar die stad word ook deur Canterbury se nor'wester foehn wind geraak. As gevolg hiervan het die lughawe twee loodregte aanloopbane: 'n 3 288 meter primêre aanloopbaan (02/20) georiënteerd met die noordoostelike en suidwestelike heersende winde, en 'n 1 742 meter sekondêre aanloopbaan (11/29) georiënteerd vir gebruik tydens nor'westers. Die lughawe het ook 'n derde grasaanloopbaan, parallel met die primêre aanloopbaan, vir gebruik deur algemene lugvaart. Om 'n toenemende aantal passasiers te bedien, het die lughawe die konstruksie van 'n groot terminaalopgradering in 2013 voltooi.
Ianthella macula
Ianthella macula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist & Kelly-Borges.
Ianthella labyrinthus
Ianthella labyrinthus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bloedplaatjie
Wanneer 'n wond deur die beskadiging van 'n bloedvat ontstaan, word onaktiewe protrombien, wat in die lewer vervaardig word, deur tromboplastien en kalsiumsoute in die teenwoordigheid van verskeie ensieme na aktiewe trombien verander. Hierdie aktiewe trombien verander die oplosbare fibrinogeen in die bloed na onoplosbare fibrien, wat 'n draderige voorkoms het. Rooibloed- en witbloedselle kom tussen hierdie fibriendraadjies voor en koek dan saam met die bloedplaatjies aan die fibriendraadjies vas. Indien 'n bloedvat beseer word, klou die bloedplaatjies onmiddellik in groot hoeveelhede aan die wond en aan mekaar vas. Die wondopening word op dié wyse vernou en die bloeding kan makliker gestelp word. Hierdie stollingsproses duur sowat 5 minute.
Farrea foliascens
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Topsent.
Tylecodon bleckiae
Tylecodon bleckiae is 'n plant wat tot die familie Crassulaceae hoort. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië waar dit in die suide voorkom. Die spesie is deel van die Sukkulente Karoo. Die plant is moeilik om te onderskei van Tylecodon buchholzianus.
Ianthella quadrangulata
Ianthella quadrangulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist & Kelly-Borges.
Farrea gassiotti
Farrea gassiotti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Kimberly Guilfoyle
Kimberly Ann Guilfoyle (gebore 9 Maart 1969) is 'n Amerikaanse politieke ontleder, joenarlis, prokureur en televise nuuspersoonlikheid wat die Five on Fox News aangebied het. Sy het op 20 Julie 2018 die Fox netwerk verlaat.
Guilfoye was 'n vervolgingsadvokaat in San Francisco en Los Angeles, Kalifornië. Van 2000 tot 04 was hy 'n assistent distriksprokureur in San Francisco. Sy trou met die Kaliforniese politikus Gavin Newsom en was eerste dame van San Francisco gedurende Newsom se eerste twee jaar as burgemeester van daardie stad. Sy het twaalf jaar by Fox News gewerk,begin in 2006. Sy en Fox-netwerk het in Julie 2018 "maniere geskei",in die uitdrukking van 'n Fox woordvoerder Sy het later by America first policies, 'n pro Trump super PAC,aangesluit om veldtogte vir Republikeine in die middeltermynverkiesing van 2018 te gee.
Vroeë lewe
Guilfoyle is op 6 Maart 1969 in San Francisco gebore as 'n Puerto Ricaanse moeder en 'n Ierse vader. Sy is grootgemaak in haar ouers se Rooms-Katolieke geloof. Sy het grootgeword in die Mission District of San Francisco en in Westlake, Daly City, Kalifornië, en is 'n gegradueerde van San Francisco's Mercy High School.
Guilfoyle se ma, Mercedes, het spesiale onderwys gegee en is dood aan leukemie toe Guilfoyle elf was. 'My ma was net alles vir my, ek het haar so lief gehad, ek wou altyd by haar wees. Ek was mal oor hoe ek sien hoe mense op haar reageer. Sy was 'n warm vrou wat in die onderwys gewerk het met mense met emosionele uitdagings. Ek het gevoel dat ek moet teruggee en terugbetaal as u baie seëninge het, ”het Guilfoyle in 'n onderhoud van 2015 gesê.
Haar pa, Anthony "Tony" Guilfoyle, is in Ennis, County Clare, Ierland, gebore en het in 1957 op die ouderdom van 20 na die Verenigde State geëmigreer teen die wense van sy gesin. In 1958, ten spyte gebrek aan Amerikaanse burgerskap en nog 'n Ierse burger, het hy vir vier jaar in die US Army gedien. Nadat hy uit die leër ontslaan is, het Tony Guilfoyle werk in die konstruksiebedrywe gedoen. Hy word later 'n belegger in vaste eiendom en 'n noue adviseur van die burgemeester Newsom, tot sy dood in 2008.
Opleiding
Guilfoyle studeer Magna cum laude aan die Universiteit van Kalifornië, Davis, en ontvang haar Juris Doctor (JD) aan die Universiteit van San Francisco School of Law in 1994. Terwyl sy in die regte was, het sy internskap in die kantoor van die distriksprokureur in San Francisco gedoen, asook modelleerwerk vir Macy's en Victoria's Secret gedoen.
Sy studeer later aan die Trinity College, Dublin, Ierland. Terwyl sy daar was, het sy navorsing oor internasionale kinderregte en die Europese Ekonomiese Gemeenskapsreg gepubliseer.
Regte loopbaan
Na die regskool het Guilfoyle vlugtig as 'n aanklaer in San Francisco gewerk, maar het haar werk in 1996 verloor toe Terence Hallinan tot distriksprokureur verkies is en 14 van die stad se aanklaers afgedank het.
Televisie loopbaan
In Januarie 2004 verhuis Guilfoyle na New York om die program Both Sides op Court TV aan te bied, asook om as regsontleder op Anderson Cooper 360 ° te werk. Sy het in Februarie 2006 by Fox News aangesluit as gasheer van die naweekprogram The Lineup. Die lynstaan is uiteindelik gekanselleer. Guilfoyle het 'n gereelde bydraer tot die netwerk gebly en is later in 2011 as mede-gasheer van The Five opgeneem. Sy het tot 2018 gasheer op die skou gebly. In 2014 begin sy gereeld by Outnumbered as gasheer, totdat die skou op meer permanente gashere gevestig is. Sy verskyn ook weekliks in die herhalende segment "Is dit wettig?" op The O'Reilly Factor tot die kansellasie van die program in 2017, en as 'n weeklikse gas op Donderdag op Brian Kilmeade se Kilmeade en Friends-radioprogram. Guilfoyle was gasheer vir Hannity , On the Record, Justice with Judge Jeanine, en Fox and Friends. In 2015 het Guilfoyle 'n semi-outobiografiese boek vrygestel met die titel "Making the Case: How to Be Your Own Best Advocate" oor haar ervarings met grootword, werk as aanklaer en mense aanmoedig om altyd vir hulself te pleit.
Daar is op 29 Junie 2017 aangekondig dat Guilfoyle 'n langtermynkontrakverlenging met Fox onderteken het.
In die lente van 2018 verskyn Guilfoyle nagtelik op The Five.
Moontlike posisie in die Trump-administrasie
In Desember 2016 is berig dat Guilfoyle oorweeg word om as perssekretaris van president Donald Trump te dien. Sean Spicer is uiteindelik gekies. Op 12 Mei 2017, die uitgawe van The Five, het die mede-gasheer Bob Beckel gesinspeel dat Guilfoyle die werk van die hand gewys het. In 'n onderhoud met Bay Area News Group op 15 Mei 2017 Gu Guilfoyle egter bevestig dat sy in kontak was met die Withuis oor die pos na die bedanking van Spicer. "Ek is 'n patriot, en dit sal 'n eer wees om die land te dien," het Guilfoyle gesê. 'Ek dink dat dit 'n fassinerende werk sou wees. Dit is 'n uitdagende taak, en jy het iemand nodig wat regtig vasberade en gefokus is. Op 19 Mei het Guilfoyle egter gesê sy is onder kontrak met Fox; wat aandui dat sy die Withuis van die hand gewys het. 'N Maand later verleng sy haar kontrak met Fox.
Die Washington Post het Guilfoyle in 2018 beskryf as 'n "konserwatiewe cheerleader vir president Trump."
Vertrek vanaf Fox News
Guilfoyle het Fox News in Julie 2018 verlaat en by 'n pro-Donald Trump Super PAC gewerk. 'n Week na haar aankondiging berig die Huffington Post egter van beweringe deur 'n anonieme bron wat gesê het dat Guilfoyle nie die netwerk vrywillig verlaat het nie, maar eerder gedwing is om te gaan weens bewerings dat sy seksuele teistering gepleeg het.' Dit is weerspreek deur ander anonieme bronne in The Daily Beast, waar daar berig is dat Guilfoyle se vyande binne Fox aktief negatiewe verhale geplant het en 'n fluisterveldtog teen haar begin het en haar beweerde wangedrag oordryf het.
Filmvoorkoms
Guilfoyle het in die 2004-film Happily Even verskyn nadat hy 'n openbare verdediger gespeel het oorkant Ed Asner en Shirley Temple se niggie, Marina Temple Black. Die film is op die Tribeca Film Festival vertoon.
Persoonlike lewe
In 2001 trou Guilfoyle met Gavin Newsom, destyds 'n stadsopsigter in San Francisco. Newsom is in 2003 tot burgemeester van San Francisco verkies. Terwyl sy met Newsom getroud is, het sy die naam Kimberly Guilfoyle Newsom gebruik. In Januarie 2005, met verwysing na die spanning van 'n tweekus-huwelik, het Guilfoyle aansoek gedoen om egskeiding van Newsom. Hul egskeiding is op 28 Februarie 2006 afgehandel.
Op 27 Mei 2006, in Barbados, trou Guilfoyle met meubel-erfgenaam Eric Villency. Sy het op 4 Oktober 2006 haar eerste kind, Ronan Anthony, geboorte gegee. In Junie 2009 het Guilfoyle en Villency aangekondig dat hulle van mekaar skei; Hul egskeiding is later daardie jaar afgehandel.
In Mei 2018 het die nuus gelui dat Guilfoyle met Donald Trump Jr uitgaan, nadat die twee saam 'n geleentheid bygewoon het; Trump is destyds van sy vrou Vanessa Trump geskei. Guilfoyle was jare lank vriende met die egpaar en die Trump-gesin.
Thomas van Aquino
Thomas van Aquino, Aquinas of Thomas Aquinas (Roccasecca, ± 28 Januarie 1225 – Fossanova, 7 Maart 1274) was 'n Italiaanse filosoof en teoloog. Hy is die invloedrykste sistematiese denker op teologies en wysgerige gebied uit die Middeleeue. Sy idees het 'n belangrike invloed op die Rooms-Katolieke geloof gehad.
Lewe
Thomas van Aquino is gebore in die kasteel Roccasecca. Hy was lid van 'n vooraanstaande familie wat graag wou hê dat hy by die Benediktynse orde ingewy word. Hy het egter in 1244 by die Dominikaanse kloosterorde aangesluit. Sy familie was so kwaad hieroor dat sy broers hom ontvoer en in die kasteel geiselaar gehou het.
In 1246 is hy na Parys gestuur waar hy onder die Duitse filosoof Albertus Magnus gestudeer het. Later het hy Magnus na Keulen gevolg. In 1252 begin Thomas om in die Bybel onderrig te gee. Dit het hy in die Saint Jacques klooster in Parys gedoen. In hierdie tyd het hy enkele belangrike kommentare op 'n aantal Ou Testamentiese en Nuwe Testamentiese boeke geskryf. Op bevel van Pous Alexander IV het hy in 1257, saam met die teoloog Bonaventura, die graad van Magister Artium deur die universiteit van Parys verwerf.
Nadat Thomas uit Parys vertrek het, bly hy van 1259 tot 1265 in die pouslike hof in Anagni, 'n klein Italiaanse stad. In 1265 vertrek hy na die klooster by die Santa Sabina in Rome, en het voortgegaan om sy reis in 1267 na Viterbo aan te pak. In hierdie Italiaanse stad, wat die koshuis was van vele pouse, woon Thomas aan die pouslike hof.
Van 1269 tot 1272 bly hy weereens in Parys. In hierdie tydperk het hy baie besprekings met ander geleerdes en filosowe oor die Aristotelianisme en die wees van orde in die kloosters. Van 1272 tot 1273 bly Thomas weer in Italië. Daar het hy aan die Universiteit van Napels gedoseer. Teen die einde van sy lewe het hy 'n visioen gehad, waardeur hy alles wat hy tot op die punt geskryf het as nutteloos beskou het. Sedert dien het hy opgehou om te skryf. Dit verduidelik waarom sy magistrale werk Summa Theologica vandag onvoltooid is.
Vroeg in 1274 vertrek hy uit Napels na die konsilie in Lyon, maar sterf oppad daarheen in die Cisterciënzerabdy van Fossanova, tussen Napels en Rome. . In 1277 veroordeel die biskop van Parys enkele van sy stellings, maar hierdie veroordeling is later herroep toe pous Johannes XXII hom in 1323 as ’n heilige verklaar. In 1567 benoem pous Pius V, wat self 'n Dominikaan was, hom tot kerkleraar.
Hondeblafspruit
Die Hondeblafspruit is 'n blinde spruit wat langs die N12 in die suidooste van die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is in die opvanggebied van die Oranjerivier.
Thomas van Aquino
Invloed
Aquinas se invloed op die moderne Westerse denke was aansienlik, en ’n groot deel van moderne filosofie het ontstaan óf uit die ontwikkeling van sy idees óf uit teenstand daarteen, veral op die gebied van etiek, metafisika en politieke teorie. Anders as wat die neiging destyds in die Rooms-Katolieke Kerk was, het hy verskeie idees van Aristoteles aanvaar (hy het hom "die Filosoof" genoem) en hy het probeer om Aristoteles se filosofie te laat strook met die beginsels van die Christendom. Die werke waarvoor hy die bekendste is, is Summa Theologica en die Summa contra Gentiles. Sy kommentaar op die Heilige Skrif en op Aristoteles maak ’n groot deel van sy werk uit. Aquinas is ook bekend vir sy eucharistiese gesange, wat deel van die kerk se liturgie vorm. Hy is tot heilige van die Katolieke Kerk verklaar en word voorgehou as ’n modelonderwyser vir mense wat hul oog op die priesterskap het. Die bestudering van sy werk word beskou as ’n belangrike vereiste vir toekomstige priesters of ander teologiese studente.
Werke
Thomas van Aquino skryf in sy betreklik kort lewe 'n ongeveer 'n honderd werke, insluitend:
Vincenzo Bellini
Vincenzo Bellini (Gebore op 3 November 1801, Catania, Sisilië, Italië, sterf op 23 September 1835, Puteaux, naby Parys, Frankryk) was ‘n Italiaanse opera-komponis met ‘n gawe vir die skepping van vokale melodie wat ineens suiwer in styl en sensueel in uitdrukking was. Sy invloed word nie slegs gereflekteer in latere opera-werke nie, insluitende die werke van Richard Wagner, maar ook in die instrumentale musiek van Chopin en Liszt.
Vroeë lewe
Bellini is gebore in ‘n familie van musikante. Hy het sy eerste werke geskryf terwyl hy ‘n student was by die Napelse Konservatoria waarheen hy gestuur is deur sy vader, ‘n orrelis. Bellini het die goedgunstigheid verkry van ‘n belangrike impresario, wat Bianca e Fernando vir die Napelse Opera aangevra het. Die sukses van hierdie vroeëre werk het tot ander kommissies gelei. Il pirata (1827), wat geskryf is vir La Scala, die operahuis by Milaan, het aan Bellini ‘n internasionale reputasie besorg. Hy was gelukkig om die beste Italiaanse teaterdigter as librettis te hê, te wete Felice Romani, saam met wie hy gewerk het in sy volgende ses operas. Die belangrikste van hierdie werke was I Capuleti ed i Montecchi (1830), gebaseer op William Shakespeare se Romeo en Julietta; La sonnambula (1831; Die Slaapwandelaar); en Norma (1831). La sonnambula, ‘n opera semiseria (ernstig maar met ‘n gelukkige einde) het baie gewild geword. Dit was selfs gewild in Engeland, waar ‘n Engelse weergawe daarvan verskyn het. Sy meesterstuk, Norma, ‘n tragedie gesetel in antieke Romeinse Gaul, het onsterflike roem bereik, ten spyte van aanvanklike mislukkings. Bellini het vlugtig in 1833 in Londen gewoon, waarna hy na Parys getrek het, waar die komponis Gioachino Rossini se invloed verseker het dat hy ‘n opdrag ontvang het om ‘n opera vir die Théâtre-Italien te skryf. Die resultaat hiervan was I puritani (1835), die laaste van Bellini se nege operas. Alhoewel die werk se sukses getemper is deur ‘n onoortuigende libretto, is dit op vele vlakke sy mees ambisieuse en pragtigste werk. Bellini se faam was ineengestrengel met die bel canto styl van die groot sangers van sy era. Hy was nie ‘n hervormer nie; sy idees was diè van Haydn en Mozart, maar tog het hy gestrewe na helderheid van uitdrukking, elegansie van vorm en melodie, en ‘n besondere eenheid van woorde en musiek. Hy het met uithouvermoë sommige van die grootste misbruike van opera wat toe aan die gang was gekorrigeer. Terwyl hy die orkestrale begeleiding onderhewig stel aan die sangers, en die verantwoordelikheid vir dramatiese uitdrukking op hul skouers plaas, is sy harmonie meer ondernemend as die van sy tydgenoot Gaetano Donizetti. Sy hantering van die orkes in inleidings en tussenposes is ver van oppervlakkig. Dit is egter vir die indiwiduele sjarme en elegansie van sy ryk, sonore en uitgebreide vokale melodie waarvoor Bellini die beste onthou word.
Avicenna
Ibn Sina of Avicenna (Latyn), voluit Abu Ali Al-Hoessein Ibn Abdoellah Ibn Sina (980 - 1037), was ’n Islamitiese medikus, geoloog, paleontoloog, natuurkundige, sielkundige, wiskundige, wetenskaplike en filosoof van Persiese afkoms. Hy het groot bydraes gelewer op die gebied van Aristoteles-filosofie en die geneeskunde, en het honderde verhandelings geskryf, waarvan sowat die helfte nog bestaan. Van dié werke konsentreer sowat 150 op filosofie en 40 op geneeskunde.
Sy bekendste werke is Die Boek van Heling, ’n omvattende filosofiese en wetenskaplike ensiklopedie, en Die Kanon van die Geneeskunde, wat in die Middeleeue die standaardhandleiding was aan baie universiteite.
Avicenna word beskou as een van die beroemdste en invloedrykste kenners uit die Islamitiese Goue Era.
Remco Campert
Remco Campert (29 Julie 1929 - 4 Julie 2022) was 'n Nederlandse skrywer, digter en rubriekskrywer.
Vroeë Jare
Remco Wouter Campert is gebore in Den Haag as die seun van die skrywer en digter Jan Campert, skrywer van die gedig De achttien dooden, en die aktrise Joekie Broedelet. Sy ouers se paaie het geskei toe hy drie jaar oud was, wat daartoe gelei het dat hy soms, afhangende van die omstandighede, saam met een van sy ouers, en soms saam met sy grootouers gewoon het. Sy vader het in 1943 in die Neuengamme konsentrasiekamp beswyk. Remco het daarna saam met sy moeder gewoon. Hulle het in 1945, na die einde van die Tweede Wêreldoorlog na Amsterdam teruggekeer, nadat hulle die voorafgaande drie jaar in die dorpie Epe in Nederland gewoon het.
Sy skryfwerk
Remco is in 1949 getroud met Freddie Rutgers, maar het vyf jaar later geskei. Om sy leefwyse te finansier het Remco kommersiële tekste of "jingles" geskryf en ook buitelandse literêre werke vertaal. Hy is later getroud met Fritzi ten Harmsen van der Beek (dogter van die strokiesprentkunstenaar Harmsen van der Beek) saam met wie hy tot 1957 gewoon het in Blaricum, toe hy terug is na Amsterdam. Hy het met sy tweede vrou geskei en in 1961 met Lucia van den Berg in die huwelik getree. Hulle het in 1964 na Antwerpen verhuis, maar Remco het twee jaar later na Amsterdam teruggekeer. Daar het hy die eienares van 'n kunsgalery (Deborah Wolf) ontmoet, saam met wie hy tot 1980 gewoon het.
Hy het hom meestal in die daaropvolgende jare stilgehou. Hy het sy situasie in 1994 soos volg beskryf tydens 'n onderhoud met Cees van Hoore van die koerant Nieuwsblad van het Noorden: "Ek verstik myself nie. Ek is my eie beste geselskap. Wanneer ek ook al saamleef met iemand anders, voel ek vir dae asof ek onderwater is. Om saam te wees is om tweemaal alleen te wees, en ek het dit nie nodig nie. Ek is meer as tevrede om gelukkig getroud te wees aan my loopbaan."
Teen die einde van die 1970's het hy baie min geskryf. Hy het aan die joernalis Jan Brokken van Haagse Post verduidelik: "Ek kon vir jare nie skryf nie. Ek het nie lus gevoel om te skryf nie. Ek het 'n fisieke viesheid teenoor skryf gevoel. Ek het daaroor gedink, maar ek was verlam deur twyfel."
In 1979 het hy met sy skryfwerk voortgegaan. Hy het Somberman se artikel in 1985 geskryf. Van 1989 tot 1995 het Remco in plaaslike- en oorsese teaters gespeel in 'n toneelstuk wat hy geskep het saam met Jan Mulder. In 1995 het hy sy blitsverkoper roman "Het leven is vurrukkulluk" op die radio voorgelees.
Nederlanders van die ouer generasies sal waarskynlik sy naam vereenselwig met "CaMu", die vennootskap tussen Remco Campert en Jan Mulder wat tussen 1995 en 2006 daaglikse voorbladrubrieke vir de Volkskrant geskryf het. Hierdie rubrieke is tradisioneel aan die einde van elke jaar gebundel in "CaMu ....: Het jaaroverzicht van Remco Campert en Jan Mulder".
Phil LaMarr
Phil LaMarr (gebore 24 Januarie 1967) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Pulp Fiction (1994) en in die televisiereekse MADtv (1995), Futurama (1999), en Samurai Jack (2001).
Hondeblafrivier
Die Hondeblafrivier is 'n rivier wat in die suidooste van die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ledig in die Vanderkloofdam, dus is dit 'n sytak van die Oranjerivier.
Maimonides
Maimonides, ook bekend as die Rambam (Hebreeus: Rabbi Mosjé ben Maimon; Arabies: Moesa ibn Maimon) (Córdoba, Spanje, 1135 of 1138 – Fustat, Kaïro, 12 Desember 1204) was ’n belangrike Joodse filosoof en sterrekundige, en een van die invloedrykste Tora-geleerdes en dokters  van die Middeleeue. Hy is in Córdoba in die hedendaagse Spanje gebore en is op 12 Desember 1204 in Kaïro oorlede. Hy was ’n rabbi, dokter en filosoof in Marokko en Egipte.
Hoewel sy werk oor Joodse wette en etiek groot lof ingepalm het van die meeste Jode, tot in Irak en Jemen, het hy ook kritiek gekry, veral uit Spanje. Hy is egter ná sy dood geëer as een van die grootste regsgeleerdes en filosowe van die Joodse geskiedenis. Sy talle werke is hoog aangeslaan deur Joodse geleerdes en sy Mishneh Torah van 14 volumes het steeds groot gesag as ’n kodifisering van Talmoed-wette.
Farrea herdendorfi
Farrea herdendorfi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Dwaalspoor
'n Dwaalspoor is iets wat 'n toepaslike of belangrike vraag mislei. Dit kan óf 'n logiese dwaling wees óf 'n literêre instrument wat lesers of gehore na 'n valse gevolgtrekking lei. 'n Dwaalspoor kan met opset gebruik word, soos in raaiselfiksie of as deel van retoriese strategieë (byvoorbeeld in die politiek), of kan per ongeluk in argumente gebruik word.
Die Engelse term, red herring, is in 1807 gewild gemaak deur die Engelse polemikus William Cobbett, wat 'n verhaal vertel het van 'n sterk ruikende gerookte haring wat gebruik was om honde van 'n haas te verlei.
Logiese dwaling
As 'n informele dwaling val die dwaalspoor in 'n breë klas van toepaslikheidsfoute. Anders as die strooiman, wat 'n verdraaiing van die posisie van die ander party behels, is die dwaalspoor 'n skynbaar aanneemlike, hoewel uiteindelik irrelevante, afwykende taktiek. Volgens die Oxford English-woordeboek kan 'n dwaalspoor opsetlik of onbedoeld wees; dit is nie noodwendig 'n bewuste bedoeling om te mislei nie.