cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palingagtiges
Seepalings
Die diere het selfs hul pektorale vinne verloor en geen skubbe is sigbaar nie. Die seepalings (suborde Congroidei, familie Congridae) kan tot 2 m lank word en 'n massa van 65 kg hê. Daar word vermoed dat die diere in diepwater kuit skiet en die leptocephalus-Iarwes hier ontwikkel. Na gedaantewisseling beweeg die jong palings na die vlakseewater, waar die volwassenes hou.
Taksonomie
Die volgende families is deel van die orde van palingagtiges:
Klapperbos
Die klapperbos (Nymania capensis) is gewoonlik 'n struik wat soms ook 'n klein boompie word. In Engels staan dit bekend as die Chinese Lantern. Die plant kom voor in suidelike Namibië, die Richtersveld, Namakwaland, Ceres, die Tankwa Karoo, Boesmanland, Worcester - Robertson Karoo en die Klein Karoo. Dit het besonder roosrooi vrugte. Die vrugte is papieragtig en ballonvormig vierkantig en omtrent 4 x 4 cm groot.
UEFA
Die Unie van Europese Voetbal-assosiasies (afgekort UEFA vir Union of European Football Associations in Engels; Frans: Union des Associations Européennes de Football; Duits: Vereinigung Europäischer Fußballverbände) is die beheerliggaam vir sokker tussen Europese sokkerspanne. UEFA is een van die ses kontinentale organisasies van FIFA.
UEFA is op 15 Junie 1954 in Basel, Switserland, gestig. Die organisasie se hoofkwartier is tot en met 1959 in Parys gehuisves, waarna dit na Bern skuif. Sedert 1995 is die UEFA in Nyon, Switserland, gesetel. Die amptelike tale is Duits, Engels en Frans en sedert 2016 is Aleksander Čeferin die president van die UEFA.
Van al die kontinentale organisasies is UEFA die sterkste in terme van geld en invloed. Byna alle top-sokkerspelers ter wêreld speel in een of ander Europese kompetisie vanweë die hoë salarisse wat die ryk sokkerlande soos Duitsland, Engeland, Italië en Spanje betaal.
Lidlande
[[Lêer:UEFA-division.svg|duimnael|links|Kaart van die lidlande:
]]
Voorsitters
UEFA se voorsitters sedert 1954: * = neem voorlopig waar.
Die voorsitters van UEFA tree ook op as die ondervoorsitters van FIFA.
Hoofuitvoerendebeamptes
UEFA se hoofuitvoerendebeamptes sedert 1954: * = neem voorlopig waar.
Toernooie
UEFA organiseer van die belangrikste sokkerbekertoernooie ter wêreld. Die Champions League is die grootste sporttoernooi vir klubs ter wêreld. Na die FIFA Sokker-Wêreldbeker en die Olimpiese Somerspele is die Europabeker die grootste sporttoernooi vir nasionale spanne in die wêreld.
Orlandostadion
Orlandostadion is 'n meerdoelige stadion in Soweto, 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit bied sitplek aan sowat 40 000 toeskouers. Die stadion word meestal vir sokkerwedstryde gebruik en is die tuisveld van Orlando Pirates. Die stadion is oorspronklik in 1959 teen 'n koste van £37 500 gebou, maar het toe slegs sitplek aan 24 000 toeskouers gebied.
Sokker-Wêreldbekertoernooi
Orlandostadion het as oefenveld vir spanne by die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 gedien nadat dit oorgebou en op 22 November 2008 heropen is.
Naas die oefenwedstryde het die openingseremonie op 10 Junie 2010 hier plaasgevind met 'n konsertskouspel waartydens onder andere internasionale musieksterre opgetree het.
Super 14-rugby
Op 21 Mei 2010 is die stadion vir 'n Super 14 halfeindrondte ingespan omrede die Bulls se tuisveld, Loftus Versfeld, reeds aan FIFA oorhandig is ter voorbereiding vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010.
Die Super 14-eindstryd het ook op 30 Mei 2010 hier tussen die Bulls en Stormers plaasgevind, tot groot vermaak van Orlando se inwoners, wat die instromende rugbytoeskouers getrakteer het op enigiets van braaivleis tot yskoue bier.
Greenwich-tydsein
Die Greenwich-tydsein (Engels: Greenwich Time Signal) is 'n reeks van ses kort pieptone (blieps) wat op die radio-senders van die BBC uitgesaai word om die begin van 'n nuwe uur aan te dui. Dit is vir die eerste keer op 5 Februarie 1924 gebruik. Hierdie piepgeluide word vanaf die 55ste tot en met die sestigste sekonde van die 59ste minuut van elke uur uitgesaai. Elke piep duur 0,1 sekonde, terwyl die laaste een 'n halwe sekonde duur. Die tydsein word meestal deur mense gebruik om hul horlosies in te stel.
As daar 'n skrikkelsekonde is, word sewe pieptone gespeel (of, teoreties, vyf om 'n negatiewe skrikkelsekonde aan te dui). Vóór die invoering van skrikkelsekondes was die laatste piep net so lank as die voriges.
Soortgelyke tone word oor die wêreld gebruik om 'n nuwe uur aan te dui, meesal oor die radio, en net voor die nuus gelees word. Die tyd word deesdae in sommige lande digitaal uitgesaai, met horlosies wat hulself daarvolgens instel. Elektroniese toestelle (soos selfone) wat aan die Internet gekoppel is kan hul tyd outomaties vanaf NTP-bedieners instel.
Die SAUK het ook uurlikse pieptone uitgesaai. Kort na die Tweede Wêreldoorlog het hulle blykbaar hul kantoor se venster oopgemaak om na die klokkespel van die Poskantoor se horlosie te luister, en hulle horlosie daarvolgens ingestel. Dit het later aan die lig gekom dat die Poskantoor op sy beurt weer hul horlosie volgens die blieps oor die radio ingestel het. Die Sterrewag het later die verantwoordelikheid by die Poskantoor oorgeneem, wat die blieps meer betroubaar gemaak het.
Die Nederlandse Publieke Omroep (NPO) gebruik oorspronklik ses pieptone, almal ewe lank, maar sedert 1991 word net drie tone gespeel, met die derde een langer as die res.
Toyota Porte
Die Toyota Porte is 'n mini-MPV wat deur Toyota vervaardig word. Dit beskik oor 'n elektries-aangedrewe skuifdeur, wat toegang tot twee rye sitplekke aan die passasierskant bied, en met 'n gewone oopswaaideur aan die bestuurderskant.
Die model is slegs in Japan beskikbaar sedert 2004 en is dus net beskikbaar met regterhandstuur. Die motor is beskikbaar as 'n vier of vyf-sitplek en is gebaseer op die Vitz kompakte motor.
Die enjinreeks bestaan uit twee enjins, beide weergawes kan bestel word met voorwielaandrywing of vierwielaandrywing. Tegnies is die motor dieselfde as die Peugeot 1007, maar laasgenoemde het twee skuifdeure.
Louisville, Kentucky
Louisville (ˈluːiːvɪl, ˈluːəvəl of ˈlʊvəl) is die grootste stad in die Amerikaanse deelstaat Kentucky en die administratiewe setel van Jefferson County. Die stadsgrens stem sedert 2003 met dié van die county ooreen nadat die twee administratiewe eenhede tot 'n sogenaamde gekonsolideerde stad-county (consolidated city-county) saamgesmelt het. Louisville is net suid van die grens met die deelstaat Indiana oorkant die Ohiorivier geleë. Die bevolking was 741 096 volgens die sensus van 2010.
Die stad, wat ter ere van koning Lodewyk XVI van Frankryk Louisville genoem is, is in 1778 deur George Rogers Clark (1752–1818), 'n grenspionier en militaris in die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog, gestig as een van die vroegste nedersettings wes van die Appalache-bergreeks. Louisville het in die 19de eeu tot 'n belangrike binnelandse hawestad gegroei en is vandag 'n kosmopolitiese nywerheidstad. Die stad word veral verbind met bourbon whiskey (sowat 'n derde van die totale Amerikaanse produksie word hier gedistilleer) en die Kentucky Derby-perdewedren wat jaarliks in Mei plaasvind en 'n halfmiljoen geesdriftige besoekers lok.
Die Presbiteriaanse Kerk van die Verenigde State het sy hoofkwartier in Louisville.
Hera
Hera (Grieks: Ήρα) was in die Griekse mitologie die vrou en ouer suster van Zeus en die dogter van Kronos en Rea. Sy was die godin van die huwelik en van vroue en een van die twaalf Olimpiese gode wat op die berg Olimpus gewoon het.
Uitbeelding
Haar eweknie in die Romeinse mitologie was Juno. Die koei, en later die pou, was vir haar heilig. Hera word uitgebeeld as ’n majestueuse en nors vrou, dikwels met ’n kroon op die kop. Sy hou soms ’n granaat in haar hand wat die embleem van vrugbare bloed en die dood is.
Sy was bekend vir haar jaloesie en wraakgierigheid, veral teenoor Zeus se minnaresse en hul kinders, maar ook teenoor sterflikes wat haar te na gekom het, soos Pelias. Paris het haar beledig deur Afrodite te kies as die heel mooiste godin, en sy het haar daarvoor gehaat.
In kunswerke word Hera se wa getrek deur poue, voëls wat die Grieke nie geken het voor die verowerings van Alexander die Grote nie. Die poumotief het in die Renaissance herleef in die ikonografie wat Hera en Juno verbind het.
Kultus
Hera is veral as "Argive Hera" (Hera Argeia) aanbid in haar heiligdom tussen die voormalige stadstate Argos en Misene, waar feeste ter ere van haar Heraia genoem is. Daar was ook tempels vir haar in Olimpië, Korinthe, Tiryns, Perachora en die heilige eiland Delos. Sy is dalk die eerste god vir wie ’n onderdaktempel gebou is – omstreeks 800 v.C. by Samos. Dit is later vervang deur die Heraion, een van die heel grootste Griekse tempels.
Hoewel Zeus dikwels Zeus Heraios ("Zeus, man van Hera") genoem word, behandel Homeros haar nie met baie respek in latere weergawes van die mite nie: Dit lyk of sy die grootste deel van haar tyd bestee om wraakplanne te smee teen die nimfe wat deur haar man verlei word.
Die jong Hera
Hera is veral bekend as die godin van vroue, maar huwelike val ook onder haar. Sy is ook as maagd aanbid: Volgens oorlewering was daar ’n driedubbele standbeeld van Hera as maagd, beskermvrou en geskeide. Die tempel vir haar naby Argos was ook gewy aan Hera die Maagd.
Hera en haar kinders
Hefaistos het wraak geneem omdat Hera hom verwerp het deur vir haar ’n troon te bou, maar nadat sy daarop gaan sit het, kon sy nie weer opstaan nie. Hy het geweier om haar te bevry, totdat Dionisos hom dronk gemaak en na Olimpus teruggeneem het. Hy het Hera bevry nadat hy Afrodite as vrou gekry het.
Hera, die vyand van Herakles
Hera was die stiefma en vyand van Herakles, wat "Hera-beroemde" genoem is ter ere van haar. Toe Alkmene swanger was met Herakles, het Hera verhoed dat sy kraam deur haar bene te knoop. Haar planne is in die wiele gery deur ’n diensmeisie wat vir haar gesê het Alkmene het reeds gekraam. Hera het haar toe in ’n wesel verander.
Toe Herakles nog ’n baba was, het Hera twee adders gestuur om hom dood te maak terwyl hy in sy wiegie lê. Herakles het met elke hand ’n slang verwurg en is deur sy oppasser gevind waar hy met die twee lewelose reptiele speel.
Lina Leandersson
Lina Leandersson (gebore 27 September 1995) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Broken Hill Blues (2013) en The Arbiter (2013), en in die televisiereeks Gomorron (1992).
Dengwane
Dengwane is 'n nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 1 173 gehad, almal Swartes.
Kronos
Kronos (Grieks: Κρόνος) was in die Griekse mitologie die leier en die jongste van die eerste generasie Titane, goddelike afstammelinge van Gaia, die Aarde, en Uranos, die Lug. Hy het sy pa omvergewerp as leier en het tydens die sogenaamde Goue Era regeer tot hy weer deur sy seuns Zeus, Hades en Poseidon omvergewerp en in Tartarus gevange gehou is. Sy eweknie in die Romeinse mitologie is Saturnus.
Vanweë sy verbintenis met die voortreflike Goue Era is Kronos aanbid as ’n god van die landbou en die oes. Hy word gewoonlik uitgebeeld met ’n sekel wat hy gebruik om gewasse te oes; dit is ook die wapen waarmee hy Uranos ontman en omvergewerp het.
Vroeë mites
In antieke mites is Kronos afgunstig op die mag van Uranos, sy pa en die heerser van die heelal. Uranos haal hom die vyandskap van Kronos se ma, Gaia, op die hals toe hy haar reusagtige jongste kinders, die honderdhandiges met hul honderd arms en die siklope, in Tartaros wegsteek. Gaia maak ’n groot sekel en probeer Kronos en sy broers oorreed om Uranos te ontman.
Net Kronos is bereid om dit te doen. Toe Gaia Uranos daarna in ’n lokval lei, val Kronos hom met die sekel aan, sny sy genitalieë af en gooi dit in die see. Van Uranos se bloed, of in sommige weergawes sy semen, wat op die aarde geval het, is die gigante, Eriniërs en Meliae verwek. Uit sy genitalieë wat in die see gegooi is, is 'n wit skuim vervaardig waaruit die godin Afrodite ontstaan het.
Nadat hy Uranos omvergewerp het, het Kronos die honderdhandiges, gigante en siklope weer gevange geneem en die draak Kampe aangestel om hulle te bewaak. Hy en sy suster Rea het toe die troon bestyg as koning en koningin. Hierdie periode van Kronos se bewind word die Goue Era genoem, want die mense van daardie tyd het geen behoefte aan wette en reëls gehad nie; alles wat almal gedoen het, was reg en daar was geen immoraliteit nie.
Kronos se kinders
Gaia en Uranos het voorspel dat Kronos deur sy eie kind omvergewerp sou word, nes hy sy pa omvergewerp het. Nadat hy die gode Demeter, Hera, Hades, Hestia en Poseidon by Rea verwek het, het hy hulle net ná hul geboorte ingesluk om die voorspelling te voorkom. Toe die sesde kind, Zeus, gebore word, het Rea vir Kronos ’n klip, in klere toegedraai, gegee en hy het dit ingesluk. Rea het Zeus toe in Kreta weggesteek, waar hy grootgeword het.
Volgens sommige weergawes van die mites is hy grootgemaak deur 'n bok met die naam Amaltea, terwyl Kouretes, gepantserde manlike dansers, hul hande geklap en geskree het om genoeg geraas te maak om die baba se gehuil vir Kronos weg te steek. In ander weergawes van die mite is Zeus grootgemaak deur die nimf Adamantea, wat Zeus weggesteek het deur hom aan 'n tou van 'n boom te laat hang. Nog weergawes van die mites sê dat Zeus deur sy ouma, Gaia, grootgemaak is.
Toe Zeus ’n volwasse man was, het hy Kronos gedwing om die klip en sy broers en susters in omgekeerde volgorde op te bring. Daarna het hy die honderdhandiges, gigante en siklope vrygelaat en met hulle hulp het Zeus en sy broers Kronos se bewind omvergewerp in ’n dekade lange oorlog, die Titanestryd. Baie van die Titane is daarna in Tartaros gevange gehou.
Sterrekunde
'n Ster (HD 240430) is in 2017 na hom vernoem toe dit na bewering sy planete ingesluk het.
Romanisches Café
Romanisches Café was die naam van een van Berlyn se voorste koffiehuise wat naby die Keiser-Wilhelm-gedenkkerk in die stadsdeel Charlottenburg geleë was en in die tyd voor die Nasionaalsosialistiese magsoorname in 1933 tot een van die gewildste kuierplekke vir kunstenaars en intellektueles ontwikkel het. In 1943 is dit tydens 'n geallieerde lugaanval vernietig.
Toyota Ractis
Die Toyota Ractis is 'n subkompakte kar wat deur die Japannese motorvervaardigers Toyota en Kanto Auto Works gebou word. Dit is 'n vyfsitplekvoertuig gebaseer op die Vitz.
Frankie Lee
Frankie Lee (31 Desember 1911 – 29 Julie 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Right to Be Happy (1916), The Bronze Bride (1917), Quicksand (1918), en Jinx (1919).
Eduard die Ouere
Eduard die Ouere (Engels: Edward the Elder; Oud-Engels: Ēadweard se Ieldra) (871-924) was van 899 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die seun van Alfred die Grote, wat hy ná sy dood opgevolg het. Hy het die Oostelike Middellande en Oos-Anglië in 917 van die Dene verower en het in 918 die heerser van Mercië geword ná die dood van sy suster Ethelfled.
Sy opvolging is betwis deur sy neef Ethelwold, wat by die Dene in Northumbrië en Oos-Anglië aangesluit het. Ethelwold se dood in 902 het ’n einde gemaak aan dié stryd.
Bewind
Eduard was ’n uitstekende militêre leier en het die Deense gebied met geweld en geduld teruggebring onder Engelse heerskappy. In 901 het hy sy stryd teen die Dene (Vikings) begin en in 906 ’n groot mag in Kent en Essex verslaan. In 910 het hy die Dene in die noorde verslaan en daarmee heerser oor die grootste deel van Engeland geword.
Huwelik en kinders
Eduard was drie keer getroud en het dertien kinders gehad, asook waarskynlik ’n paar buite-egtelike kinders.
Bristol Beaufighter
Die Bristol Beaufighter was 'n vliegtuig wat aanvanklik as 'n vegvliegtuig ontwerp is maar in 'n multirolvliegtuig ontwikkel het; dit is as torpedobomwerper gebruik. TF staan vir Torpedo Fighter.
Eduard die Ouere
Huwelik en kinders
Hy is in omstreeks 893 met Ecgwynn getroud. Hulle was die ouers van die toekomstige koning Athelstan en ’n dogter. Niks oor Ecgwynn is bekend nie, behalwe haar naam.
Toe hy in 899 koning word, is Eduard getroud met Elffled, ’n dogter van Ethelhelm, die earl ("oudste") van Wiltshire. Hul seun, Ethelweard het sy pa waarskynlik opgevolg, maar is net sestien dae daarna dood en die twee is saam begrawe. Edward and Elffled het ook ses dogters gehad.
Eduard is in omstreeks 919 vir die derde keer getroud, met Eadgifu, die dogter van Sigehelm, die earl van Kent. Hulle het twee seuns gehad wat hul kinderjare oorleef het, Edmund en Edred. Hulle het ook twee dogters gehad.
Opvolging
Eduard is in 924 dood en is nes sy pa in Winchester begrawe. Nadat sy seun en opvolger Ethelweard ná ’n bewind van slegs sestien dae dood is, is dié opgevolg deur sy waarskynlik buite-egtelike seun Athelstan. Twee ander seuns, Edmund en Edred, het ook die troon bestyg.
Apatosaurus
duimnael|links|200px|Die kopbeen van A. ajax, voorwerp CMC VP 7180.
Apatosaurus ("misleidende akkedis") is ’n genus van souropode-dinosourusse wat in die Laat Jura-periode in Noord-Amerika voorgekom het. Dit is aanvanklik in 1877 deur Othniel Charles Marsh beskryf en hy het die eerste bekende spesie Apatosaurus ajax genoem en die tweede spesie, wat in 1916 ontdek is, Apatosaurus louisae. Hulle is tussen 152 miljoen en 151 miljoen jaar oud en het in die Titonium-tydsnede van die Jura voorgekom. Brontosaurus is lank beskou as ’n sinoniem vir die Apatosaurus en sy tipe-spesie is in 1903 hernoem tot A. excelsus.
Beskrywing
duimnael|300px|’n Vergelyking tussen ’n mens en drie dinosourusse: Apatosaurus ajax (oranje), A. louisae (rooi) en Brontosaurus excelsus (groen).
Die gemiddelde lengte van ’n Apatosaurus was sowat 22,8 meter en die gemiddelde gewig 16,4 ton. Die nekwerwels was korter en swaarder as dié van Diplodocus, en die pote se bene was stewiger en langer. Die stert is tydens normale beweging bo die grond gehou.
Nes alle souropodes het Apatosaurus net een klou aan elke voorpoot gehad en drie aan elke agterpoot. Apatosaurus het "lugsakke" (holtes) in sy bene gehad om die dier ligter te maak. Sy stert is dalk gebruik om soos ’n sweep te klap.
Klassifikasie
Apatosaurus was lid van die familie Diplodocidae, ’n klade van reusagtige souropodes. Die familie sluit van die grootste diere in wat ooit die aarde bewoon het, soos Diplodocus, Supersaurus en Barosaurus. Apatosaurus val ook in die subfamilie Apatosaurinae, saam met die Brontosaurus.
’n Kladogram van die familie Diplodocidae volgens Tschopp, Mateus en Benson (2015):
Malin Levanon
Malin Levanon (gebore 12 November 1977) is 'n Sweedse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Reunion (2013), Tjuvheder (2015), en The Ark: An Iron Sky Story.
NG gemeente Robertson
Die NG gemeente Robertson is 'n groot plattelandse gemeente in die provinsie Wes-Kaap en die NG Kerk se Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland. Dit is in 1853 gestig as die 52ste gemeente in die hele Kerk, maar is tans (2015) die 51ste oudste gemeente ná die inlywing van die NG gemeente Middelburg, Kaap by haar dogtergemeente, Middelburg-Uitsig, in 2010.
Gemeentestigting
duimnael|links|170px|Robertson se moedergemeente het dié medalje in 1953 uitgereik ter viering van die gemeente se eeufees.
Robertson is 'n boomryke semi-Karoodorp aan die voet van die Langeberg, tussen Worcester en Swellendam. Die dorp is in 1853 gestig op die plaas "Over het Roode Zand onderaan de Hoops Rivier". Dié plaas is toe reeds al meer as 'n honderd jaar deur blankes bewoon. Die laaste eienaar was Johannes Willem van Zijl. Die plaas het onder die distrik Swellendam geressorteer. Die gemeente was baie uitgestrek sodat dr. William Robertson van Swellendam slegs elke drie maande op "over het Roode Zand" 'n diens kon hou. Maar die streek het digter bevolk geraak en die behoefte aan 'n eie gemeente het mettertyd sterker geword, totdat Johannes van Zijl, eienaar van die plaas, en Maurits B. Polack, onderwyser van die plaasskool, op 22 September 1852 'n brief rig aan dr. Robertson, scriba van die Ring van Swellendam, en toestemming vra vir die stigting van 'n nuwe gemeente en dorp. In opdrag van die Swellendamse Ring is die plek "geinspecteerd en goedgekeurd als zeer geschikt ter oprigting eener nieuwe gemeente". Ná die gebruiklike formaliteite afgehandel is, is die plaas "Over het Roode Zand" van Van Zijl vir £4 200 gekoop, wat in dié dae 'n baie groot prys vir 1 525 morge was. Die koopbrief is op 8 Februarie 1853 onderteken. Om die nuwe dorp en gemeente te beheer, is tien direkteure gekies. H. van Reenen het die dorp opgemeet, en op 4 Mei is die eerste erwe opgeveil. Op die vergadering van 29 Januarie het die direkteure aan dr. Robertson geskrywe en gevra om die dorp na hom te noem. Hulle skryf dat hulle oortuig is "dat het algemeen verlangen is, het aanstaande dorp met U Wel-Eerwaardens naam te vereeren, en hopen daar wij gaarne een blijvend aandenken aan ons nakroost willen nalaten van een hartelijk beminden en zeer hooggeachten leeraar wiens pogingen om een zuivere Evangelieleer te verkondigen, cn cene reine Christelyke opvoeding der jeugd te verzekeren, onvermoeid waren, als mede wiens liefderijke en welwillende vriendelijkheid, waarmede hij een ieder behandeld heeft met wien zijne plichten bbetn in aanraking bragten, het zij in dit district als elders, aan de geheele kolonie bekend is,—dat Uw Wel-Eerwaarde ons niet te leur zult stellen, en er niets tegen hebben zult, dat wij aan het gouvernement voordragen Uw Wel-Eerwaardens naam 'Robertson' aan ons dorp toe te staan."
Dr. Robertson het ingewillig en op 16 Februarie 1851 William Hope, waarnemende goewermentsekretaris, in die Cape Good Hope Government Gazette aan dat die luitenant-goewerneur ook sy goedkeuring aan die naam geheg het. Die gemeente het baie gou begin met die bou van hulle kerk, sodat die hoeksteen gelê kon word op 16 September 1853 deur Petrus Johannes Truter, gewese lid van die ou Raad van Justisie en gewese siviele kommissaris van Worcester.
Ds. De Smidt se bediening
duimnael|links|205px|Ds. [[Carel Hendrik de Smidt|Charles de Smit is in Junie 1859 bevestig as Robertson se eerste leraar, maar is reeds in Januarie 1861 oorlede tydens 'n koorsepidemie, wat ook talle lidmate se lewe geëis het.]] Van ds. Charles de Smidt se ontvangs en bevestiging op Robertson op 22 Junie 1859 vertel nóg die argiefstukke in die NG Kerkkantoor nág die Gereformeerde Kerkbode iets. Dat die gemeente wat meer as ses jaar verlangend uitgesien het na die dag waarop hy sy eie leraar sou kon verwelkom, en boonop juis op hom so lank moes was, hom met ope arms ontvang het, is te verstane. En so begin hy dan sy bediening in die jong dorpie waar nog nie veel meer geboue as die kerk, die magistraatsgebou en 'n klompie huise en winkels was nie.
Van hom vertel ds. J.A. van Z. le Roux in die Gemeenteblad van Robertson in Oktober 1924 onder meer: "Hy het … van die begin af sy taak aangepak met die noeste vlyt. Aan sy naarstige soek na die heil van onsterflike siele het 'n innige gemeenskap met sy Heer gepaard gegaan deur middel van gebed. Menige dag … het hy die eensaamheid gaan opsoek aan die voet van Muiskraalskop. Daar het hy, gelyk Daniël die profeet, in stilte met sy Heer omgang gehad deur middel van die gebed. Aan vrug op sy getroue arbeid het dit dan ook nie ontbreek nie.” In 'n artikel wat in dieselfde blad in Desember 1923 verskyn het, vertel 'n anonieme skrywer onder meer: "Ds. de Smidt was 'n man met een open karakter — wat in hem was, kwam uit, al moest de toehoorder daaronder sidderen en beven. Hij was verder bezield met een buitengewone ernst en toewijding aan de dienst des Heeren. In zijn ziel brandde er steeds een heilig vuur voor de redding van verloren gaande zielen. Hij was bij uitnemendheid een boetprediker, een zielzoeker, een herder van zijn kudde. Zijn ernst dreef hem dikwels een harde boodschap aan de gemeente, huisgezin of persoon te brengen. Zo bezocht hij eenmaal 'n onverschillige man in Klaasvoogds Rivier, en terstond na hij zijne boodschap had geleverd, reed hij weg. Het hart van die man werd geraakt, vergruisd, gewonnen."
Herlewingskoferensie op Worcester
regs|300px|duimnael|Dis ds. De Smidt net gegun om 18 maande die Woord te verkondig in die ou NG kerk op Robertson. Die hoeksteen is op [[16 September 1853 gelê, dis ingewy op 29 Oktober 1856 en gesloop en deur die huidige kerkgebou vervang in 1905.]]
In ds. De Smidt se kort dienstyd het daar op Worcester 'n konferensie plaasgevind waarvan ook die gemeente Robertson die heilsame gevolge sou ondervind. Toe die Kweekskool op Stellenbosch in November geopen is, het die aanwesige predikante aan proff. John Murray en Nicolaas Hofmeyr en die Stellenbosse leraar ds. J.H. Neethling die taak opgedra om lede van alle Christelike kerke uit te nooi om 'n konferensie op Worcester by te woon waar groot kerklike vraagstukke bespreek sou word. Prof. Hofmeyr het die organisasiewerk op hom geneem, en die byeenkoms het dan ook op 18 en 19 April 1860 plaasgevind. Die aanwesiges was uit meer as 20 gemeentes afkomstig. Van die elf aanwesige jongere predikante was sewe seuns of skoonseuns van ds. Andrew Murray sr. van die NG gemeente Graaff-Reinet, wat ook daar was; maar slegs vyf van die ouere predikante het die verrigtinge bygewoon. Referate is oor verskeie onderwerpe gelewer, onder meer "Herlevingen” deur dr. William Robertson; "Volkslektuur voor Zuid Afrika" deur prof. John Murray; "Christelijke Regering" deur ds. De Smidt; en "Opvoeding" deur Ds. J.H. Neethling. Aan die einde van die tweede dag stel ds. Andrew Murray jr., die nuwe predikant van Worcester, voor om 'n leraar van die NG Kerk, en wel dr. Robertson, na Holland, Duitsland, Skotland en desnoods Amerika te stuur om predikante, sendelinge en onderwysers te soek om so in die dringende behoefte hier te lande te probeer voorsien.
Dr. Robertson het die opdrag aanvaar, maar min kon hy toe dink dat een van sy "rekrute" die opvolger van sy beminde vriend Charles de Smidt sou wees. Die Konferensie op Worcester was oorsaak van 'n wydverspreide en seënryke geestelike herlewing in die NG Kerk. Prof. John du Plessis vertel in sy biografie van ds. Andrew Murray jr. dat die herlewing op 'n stil manier begin het, sonder die aanwending van uiterlike middele om die vuur van geestelike lewe aan te wakker. In gemeentes wat die sterkste op die Konferensie verteenwoordig was, is eerste die ontwaking van 'n nuwe geestelike erns waargeneem. Bidure is beter bygewoon en nuwe bidkringe op baie plekke gestig. In die gemeentes Montagu en Worcester het die eerste tekens van waaragtige opwekking hulle openbaar. Die beweging het ook nie net tot die dorpe beperk gebly nie, maar hom ook kragtig getoon selfs op verafgeleë buiteplase waar manne en vroue plotseling aangegryp is deur gewaarwordinge waarvan hulle nog maar weinige weke, of selfs dae, tevore vreemd was. Uit Montagu is byvoorbeeld berig: "Op Zondagavond 22 Julie werd alhier een biduur gehouden door di. (Robert) Shand en De Smidt, toen de opwekking zoo groot was dat men klaagde dat de bidstond een uur te vroeg eindigde. Een jaar geleden wist men van geen bidstonden, maar nu houdt men ze dageliks, zelfs tot drie-maal 's daags, ook onder kinderen. Of dit het werk des Geestes is, wordt door sommigen betwist; doch wij zijn getuige geweest van zekere gevallen, dat men overtuigd wordt van zonde, en claardoor onbeschrijfelijk ontsteld wordt, en door niets zich laat troosten dan door het verzoenend lijden van onze Here Jezus Christus, en door het gebed."
Van wat in die Robertsonse gemeente in dié tyd gebeur het, vertel die Kerkraad se verslag oor die staat van Godsdiens wat in Oktober 1860 na die Ringsvergadering opgestuur is. Ds. De Smidt, opsteller van dié dokument, skryf: "Doch is er niet ten onzent geschied eene bepaaldelijke uitstorting van Gods Geest? Eene werking van den Geest is er ontegen-zeggenlijk. Getuigen de veelvuldige Bidstonden die als van zelve alom in de Gemeente geboren werden en stand houden — alom, zeggen wij, want er kon bezwaarlijk een enkel wijk der Gemeente worden opgenoemd waar zoodanige vereeniging niet te vinden is. Is er eene uitstorting? Verbindt men de Uitstorting des Geestes aan eene overmatigende lichaams- en zielsbeweging, dan deelen wij tot hiertoe in de opwekking niet, maar is de bijzondere krachtige opwekking in het afsterven van den ouden, en het aantrekken van den nieuwen mensch, kortom, in de bekeering tot God, dan mogen wij zonder vermetelheid roemen in eene krachtdadige openbaring van Gods regterarm in ons midden. De Jeugd vooral op verschillende plaatsen begaf zich tot het bidden en smeeken. Hier en daar knielden kinderen ulfs om bekeering neder — zij die zich vroeger der wereld wijdden, verbonden zich nu aan den God der genade in hunne eenzaamheid, en werden weldra voorgangeren en oorbidders in broederlijke samenkomsten: en ook de Zusters in haren kring verhieven haar belaste harten tot God die zegt 'Bidt, en het zal u gegeven zijn'. Wat wij nog hoopen en wachten is niet de sloopende ontroering van andere landen, maar de zachte en zoete fluisteringen van Gods liefdestem — de kalme doch krachtdadige werking des Heiligen Geestes die ons geloof vasthecht, niet aan een stormachtige opwelling des gemoeds, hoe dikmaals dit ook gevorderd zij, maar aan de bestendige onzigtbare gemeen-schap met Hemzelf, den Trooster die bij ons blijft tot in der Eeuwigheid, den geest die staat tegenover magt en geweld."
Begrafnis
Sy stoflike oorskot is op Robertson ter aarde bestel, maar onder omstandighede wat die gevoelens van sy gemeentelede baie seergemaak het. Eers wou die magistraat. Joseph le Brun, glad nie toelaat dat die begrafnis hier plaasvind nie. Toe daar alreeds reëlings getref is om dit dan op Montagu te laat geskied, gee hy verlof dat die teraardebestelling wel op Robertson mag plaasvind, maar dan nie later as om tienuur die volgende oggend nie en voorts op voorwaarde dat die graf agt voet diep moes wees en dat een mud kalk oor die kis gestrooi moes word. Toe laat hy die wa met die lyk by die Hoopsrivier voorkeer tot ná afloop van die lykdiens in die kerk, blykbaar om te voorkom dat die lyk die gebou binnegedra word; maar een van die diakens het die opdrag veronagsaam en die wa tot naby die kerk laat bring.
Omdat sulke streng maatreëls in geen ander geval gelas is nie, was daar baie ontevredenheid en is gevoel dat dit oneerbiedig was jeens die oorblyfsels van hul hoogs gerespekteerde leraar, van wie in der waarheid gesê kon word dat hy sy eie lewe opgeoffer het deur vertroosting aan ander te bring. Dat die gemeente sy ontslape leraar hoë agting toegedra het, blyk byvoorbeeld uit die godsdiensverslag wat die Kerkraad in 1861 by die Ring van Swellendam ingedien het: "De dood van onzen Leeraar, die, te midden van zijnen ijvervollen arbeid, en in den bloei zijner jaren, werd weggenomen, was eene gebeurtenis, waardoor niet alleen deeze gemeente, maar de geheele Kerk geleden heeft. Hij was een getrouwe en ijverige dienstknecht des Heeren. Wij kunnen vrijmoedig getuigen dat hij den geheelen raad van God verkondigd heeft … Wij kunnen niet anders dan getuigen, dat een blijkbaar zegen op zijn arbeid rustte, en dat de heilzame pogingen ten goede nog in de gemeente zigtbaar zijn. Dan hij rust van zijnen arbeid, en zijne werken zullen hem navolgen. Wij wenschen in den aanbiddelijken, hoewel ondoorgrondelijken raad van God te berusten, terwijl wij den Heere bidden om de gemeente weldra eenen ander Herder en Leeraar toetezenden, bezield door denzelfden geest, en ijverig volgende in de voetstappen van zijnen betreurden Voorganger."
Ds. McGregor se bediening
duimnael|links|200px|Ds. McGregor op nagenoeg 25-jarige leeftyd.
Op Sondag 15 Junie 1862 kom ds. Andrew McGregor ná 'n vermoeiende reis van drie maande in Kaapstad aan nadat hy in Skotland deur dr. William Robertson gewerf is om as predikant in Suid-Afrika te kom werk. Ná 'n paar dae in Kaapstad waar hy gelegitimeer word en in die Presbiteriaanse Kerk St. Andrew preek, gaan hy na Swellendam om dr. Robertson te raadpleeg in verband met sekere sake. Daar lewer hy op 29 Junie sy eerste preek in Hollands; en op 13 Julie tree hy twee keer op Robertson op "tot algemeen genoegen", en word elf dae later as leraar van Robertson beroep.
Hy neem die beroep aan, gaan terug na Swellendam en trou daar op 3 September 1862 met dr. Robertson se oudste dogter, Elizabeth Augusta, op wie hy tydens sy vorige besoek verlief geraak het, en kom dan terug na Robertson waar hy op Donderdag, 11 September 1862 bevestig word. Dit was 'n blye dag vir die gemeente, en 'n beriggewer skryf dan ook aan De Volksvriend onder meer: "Eindelijk is de gelukkige dag aangebroken, waarop deze gemeente zich op nieuw verheugen mag in de geregelde bediening door haar eigenen leeraar. Zij, die bij ondervinding weten, wat het zegt zoo lang beroofd te zijn van de wekelijksche verkondiging des Evangelies, en dat na gewoon te zijn aan de diensten van een getrouwen en vromen herder, zijn alleen in staat ten volle de gevoelens te beseffen, die velen bezielden toen zij weder haren eigen leeraar in hun midden mogten aanschouwen."
Ontvangs op Robertson
Die jong egpaar is reeds die vorige dag omtrent ses myl buite die dorp ingewag en in 'n optog deur omtrent dertig rytuie na die huis van die vrederegter, J.W. van Zijl, geleide gedoen. Die bevestigingsrede is deur ds. Andrew Murray gelewer na aanleiding van die teks "Die u ontvangt, ontvangt mij, en die mij ontvangt, ontvangt Hem die mij gezonden heeft," en dr. Robertson het die inseëning waargeneem. In die namiddag het ds. McGregor sy intreepreek gehou na aanleiding van 2 Kor. 4:2. By die geleentheid is nege kinders gedoop, naamlik Jan Matthijs Willem le Roux (gebore 29 Julie 1862), Jan Sebastiaan Petrus Bernardus Viljoen (29 Julie), Jacobus Johannes de Wet (22 Junie), Magaretha Magdalena Susanna Wessels (7 Mei)Frederik Jacobus Viljoen (13 Julie), Jakob Francois i4uller (9 Augustus), Johanna Sophia Visser (15 Junie), Johanna Sophia Crous (25 Junie) en Anna Alizabeth de Witt (30 Mei). Toe hy veertig jaar later aftree, is Jan Sebastiaan Viljoen se dogter gedoop Elizabeth Augusta McGregor na mev. McGregor.
Eerw. Andries Dreyer, gewese Kerkargivaris, vertel in die Jubileum-Nommer van Die Kindervriend (April 1931) wat hoofsaaklik gewy was aan ds. McGregor as oprigter en jare lange redakteur van die blad, onder meer die volgende oor sy arbeid op Robertson. "Die geseënde bediening … was versier met 'n wandel waardig die evangelie waarin liefde tot sy Heer openbaar geword het in liefde tot die siele aan sy sorg toevertrou. Hy was dan ook by uitnemendheid 'n sielsoeker, en het dan ook seker baie siele gewen. Op bekering het hy dit steeds aangestuur in sy prediking. Daarby was hy 'n onvermoeide werker. Dit was sy lus en lewe om steeds arbeidsaam te wees. Om vermoeienis het hy nie gegee nie en van moeg word nie gepraat nie. Hy het student gebly tot aan die end van sy lewe, en was altyd baie getrou in die voorbereiding van sy preke, wat hy gewoonlik (die eerste jare altans) vol uitgeskryf het, hoewel hy hom later, toe hy in Hollands meer geoefend en tuis was, slegs van 'n skets op die preek, stoel bedien het. Met kranke, en huisbesoek was hy baie getrou en sy bestellinge het hy met groot stiptheid en nougesetheid uitgevoer. Bo al was hy 'n ware bidder. In die binnekamer, by die huisgodsdiens en in die gemeentelike bidstonde het hy hom steeds doen ken as 'n voorbidder vir die belange van Gods Koninkryk. Geen wonder dan ook dat daar meer dan eens herlewinge in die gemeente was."
Aftrede
duimnael|regs|160px|Ds. [[Andrew McGregor, Robertson se tweede leraar wat hier gestaan het van 1862 tot sy aftrede in 1902. Hy is oorlede op 17 Junie 1918. Dit was sy enigste gemeente. Die dorp McGregor is na hom genoem.]]
Op 72-jarige ouderdom het ds. McGregor, hoewel gesond en selfs nog sterk, besluit om liewer opsy te staan vir 'n jonger man. "De werkzaamheden der gemeente", het hy in sy afskeidspreek verklaar, "vermeerderden elk jaar en de opvoeding der jeugd in zoo 'n gemeente als deze is zoo gewichtig voor het toekomstig heil van Kerk en land, en het kiezen van onderwijzers en onderwijzeressen van zoo groot belang, dat dit alles onvermoeide waakzaamheid en werkzaamheid op den kant van den Leeraar eischte. Om die reden onder anderen meende ik dat het goed was dat de zaak toevertrouwd zou worden aan jongere krachten dan de mijne. Ik wenschte ook om uit te stappen voor dat de gemeente zou beginnen te lijden wegens de toeneming in jaren en de afneming van krachten van den Leeraar."
Onder blyke van groot belangstelling neem hy en sy eggenote wat soveel jare getrou tersy gestaan het, op 11 September 1902 afskeid van sy geliefde gemeente, waarvan hy gesê het: "Wij zouden kunnen zeggen: Snijd in ons hart en gij vindt de gemeente Robertson." Hy het hom nadat hy sy emeritaat aanvaar het, in Kaapstad gevestig. Maar nie om te rus nie; daarvoor was sy gees te bedrywig. So dikwels as hy daartoe versoek is en sy kragte hom dit toegelaat het, het hy gepreek en ook tydelik in die gemeentes Maitland en De Rust waargeneem. Ook was hy 'n paar jaar lank ouderling van die Nieuwe Kerk en kapelaan van die Roelandstraatse gevangenis. Nog altyd het sy vaardige pen nooit gerus nie.
Op 3 September 1912 kon ds. en mev. McGregor hul goue bruilof vier in die pastorie van die Nieuwe Kerk, waarvan sy skoonseun ds. G.J. du Plessis toe leraar was. Al hul kinders was op hierdie heuglike dag aanwesig, naamlik regter A.J. McGregor, ds. A.M. McGregor (destyds leraar van die NG gemeente Oudtshoorn, dr. John Robertson McGregor, mev. M.J. de Villiers, mev. ds. Du Plessis en mej. H. M. McGregor.
Begrafnis
duimnael|links|210px|Die dorpie Lady Grey, wat tot in die jaar van ds. McGregor se aftrede deel was die gemeente Robertson, is kort ná die gemeente se stigting hernoem tot McGregor. Dié foto is waarskynlik geneem tydens die kerk op McGregor se inwyding in 1905, dieselfde jaar waarin die moedergemeente 'n nuwe kerkgebou in gebruik geneem het.
Ses jaar later, op Maandag, 17 Junie 1918, is hy ná 'n siekbed van enige maande aan sy woning, Hillsideweg 12, Tamboerskloof, oorlede. Die volgende dag is daar 'n roudiens gehou in die NG kerk Drieankerbaai, waar sy seun ds. A.M. McGregor van 1914 tot 1939 leraar was. Onder die groot gehoor was predikante van die NG Kerk en baie ander Christelike kerke, verteenwoordigers van die Unie-regering en die provinsiale administrasie. Die diens is gelei deur prof. J.I. Marais van die Kweekskool wat tot teks gekies het Psalm 103:1 en 2 en Hebreërs 13:7. Hy het verklaar dat ds. McGregor 'n gawe van God aan die NG Kerk in Suid-Afrika was, en Suid-Afrika moes God dank vir sy lewe. "Zijn naam was Andrew: hij was een ware Andreas; hij was niet een man die zich ooit op de voorgrond drong, maar die anderen bij de hand nam en tot de Heiland leidde." Ook ds. A.I. Steytler, jare lange vriend, het die ontslapene gehuldig en onder meer daarop gewys dat, alhoewel hy 'n Skot van geboorte was, hy hom heeltemal met die Afrikaanssprekendes vereenselwig het en selfs by voorkeur Nederlands gepraat het.
Ná die diens is die lyk per trein na Robertson vervoer, waar die begrafnis die volgende dag plaasgevind het. Die gemeente het in groot getalle opgekom om die laaste eer aan hulle oudleraar te bewys. Om halfdrie die namiddag is die kis by die huis van mnr. Lewis by die stasie afgehaal en na die kerk gevolg deur die weduwee en haar ses kinders en 'n skare van ongeveer tweeduisend mense. 'n Vierhonderdtal leerlinge het aan die voorpunt van die stoet gestap en hulle soos 'n erewag aan weerskante van die straat voor die ingang na die hoofdeur van die kerk opgestel. Die slippedraers was die predikante H.P. van der Merwe en S.J. Perold van Robertson, Weber van McGregor, I.F.A. de Villiers, skriba van die Sinode, en D.P. van Huyssteen en Van der Westhuizen van Montagu en die ouderling C.P. Klopper. As draers het opgetree die ouderlinge P.R.W.J. de Wet, L.A. Wentzel, N.L. Jonker, J.P. Marais en J.A. van Zijl. Ds. H.P. van der Merwe, eerste leraar van Robertson, wat as geleentheidsredenaar opgetree het, is bygestaan deur di. De Villiers, Weber, Perold en Van Huyssteen. As teks het Ds. Van der Merwe gekies 2 Konings 2:12: „Mijn Vader, mijn Vader," en daarop gewys dat die ontslapene soos 'n vader geken, geëerbiedig en gelief was. Dit kon 'n mens sien in die kransie wat namens die moderatuur van die NG Kerk gestuur was. "De weeklacht over Elia was niet misplaatst op deze Gemeente. Vader McGregor had de Gemeente geïnspireerd. Dat was nog kenbaar by de ou stock. Het werk van Vader McGregor was onsterflik. De weeklacht kwam uit 'n gemeente vol van waardering. Uit 'n hart dat vol was van eerbied kon het trouwens niet anders wezen."
Ds. Van der Merwe se bediening
duimnael|regs|200px|Dr. [[Hendrik Petrus van der Merwe, leraar van 1903 tot Maart 1925.]] Op 20 Maart 1903 kon die gemeente die opvolger van ds. McGregor verwelkom in die persoon van ds. Hendrik Petrus van der Merwe, B.A., B.D. Reeds in sy tyd op Britstown het sy kragtige prediking en onverskrokke optrede die aandag van die kerklike publiek op hom gevestig. Toe hy dus in Januarie beroep word as opvolger van ds. McGregor, was niemand verwonderd nie. Sy 22-jarige bediening was vir die gemeente in baie opsigte betekenisvol, en hy het dan ook sy spore diep in Robertson afgedruk. Dit was in alle opsigte 'n tydperk van groei. Die getal lidmate het, ten spyte van die afstigting van die Sendinggemeente en die gemeentes McGregor en Vandermerwe, toegeneem van 900 lidmate in 1903 tot 2 000 in 1925, toe daar binne die grense van die gemeente soos dit in die tyd van sy voorganger afgebaken is, altesame 3 000 lidmate was. In die tyd is 1 364 mense in die huwelik bevestig, 1 938 lidmate aangeneem en 2 733 gedoop. In sy afskeidspreek gelewer op 29 Maart 1925, nadat hy die beroep na die Cradock aangeneem het, het hy verklaar dat, "ofschoon daar winter en zomer, bloei en achteruitgang in het geestelik leven der gemeente geweest is, was de groei der gemeente onmiskenbaar, en heeft die zich uitgedrukt in de totstandbrenging van gebouwen en inrichtingen. Met uitzondering van 'n deel der oude kerkzaal is hier geen steen de een op de ander geplaatst, die niet in mijn tijd geplaatst is."
Daaronder was daar die drie pastorieë in Van Reenenstraat, die een op die hoek van Reitz- en Whitestraat, en die Sendingpastorie in Reitzstraat, twee sale, een in Le Rouxstraat "welke Hammanzaal dient te heten" en dan ook in die dertigerjare so genoem is, en die Anna Susannasaal in die onderdorp. Reeds in Ds. McGregor se tyd is planne bespreek om die ou kerk groter te maak, maar eers in ds. Van der Merwe se tyd is besluit om liewer die ou gebou te sloop en 'n nuwe op dieselfde plek op te rig. Die plan wat uiteindelik aanvaar is, was die leraar se eie idee hy het dit in die Brooklyn Tabernacle in New York gesien. Op 19 Oktober 1904 is afskeid geneem van die ou gebou, toe ds. Van der Merwe gepreek het na aanleiding van Habakuk 2:2a: "Want de steen uit den muur roept.” By dié geleentheid was daar drie-en-twintig persone aanwesig wat in 1856 die inwyding bygewoon het. Daarna is dit gesloop en die nuwe sierlike gebou waarin die gemeente vandag nog aanbid, onder toesig van 'n boukommissie opgerig. Die lede van hierdie Kommissie was: Ds. H.P. van der Merwe en mnre. H.C. van Zijl, L.W.R., C.P. Klopper, B.J. Kloppers, J.P. Marais, D.N. During, W.J. de Wet, F.J. van Zijl, J.P. Kennedy en M. Nicol. Die argitek was John Gaisford. Die kerkgebou met die traliewerk daarom het £17 000 gekos. Die hoeksteen is op 11 Januarie 1905 gelê deur ds. Van der Merwe, bygestaan deur di. J.G. Weber van Lady Grey (McGregor), D.J. le Roux Marchand van Kaapstad en J.A. Malherbe van Goudini (Rawsonville).
Op Donderdag 19 Oktober 1905, toe geweldige stormwind op Robertson en ander plekke groot verwoesting aangerig het, kon die gemeente eindelik die heuglike oomblik beleef dat sy nuwe kerk ingewy word. Die wydingsrede by dié geleentheid is deur ds. Andrew McGregor gelewer. Ander geboue wat in ds. van der Merwe se tyd opgerig is, en waarby die kerkraad direk of indirek betrokke was, is die skoolgebou en onderwyserswoning van Dassieshoek, dié van Keurkloof, Merwehof, die kerklike gebou in Kerkstraat ("No Man's Land"), die nuwe gebou by Rob Roy, De Waal-Hostel en die Herberg wat deur die Ring van Tulbagh opgerig is. Voorts is die volgende skoolgeboue in die dorp opgerig: die Hoër Meisieskool (1912) — later die Primêre Meisieskool, die Hoër Seunskool (1921) — later die Primêre Seunskool, en die Opleidingskool — later die Hoërskool, terwyl die ou gebou van die hoërskool tussen Truter- en Whitestraat wat in 1893 gebou is, vergroot is. Aan kerklike en skoolgeboue is in die 22 jaar van 1903 tot 1925 tussen £110 000 en £120 000 bestee.
Aan die onderwys het hy waardevolle dienste bewys. Ook was hy lid van dit Sinodale Onderwyskommissie. Met al die jare het hy student gebly en aangesien hy met 'n stale geheue geseënd was, het hy 'n groot hoeveelheid kennis opgedoen wat hom veral goed te stade gekom het wanneer hy met studente in aanraking gekom het. Hy kon ook taktvol omgaan met jong mense en ander wat deur twyfel gekwel is. Hiervan het die Sinodale Kommissie van die Kaapse Kerk gebruik gemaak toe hulle hom in 1921 afvaardig om die Afrikaanse studente aan buitelandse universiteite te besoek en bearbei, 'n taak wat hy met skitterende sukses uitgevoer het. As blyk van erkenning van sy bekwaamheid en van sy werk het die Universiteit van Edinburg aan hom daarna die eregraad doktor in die Godgeleerdheid toegeken.
In 1924 het die Sinode van die Kaapse Kerk sy verdienstes erken deur hom tot Moderator te kies, 'n eer wat hy self beskou het as die hoogste wat 'n medemens hom kon bewys. Die pligte in verband met hierdie hoë amp het hy eervol en met waardigheid nagekom. Dit was dan ook in dié hoedanigheid dat hy in 1926, toe hy reeds op Cradock predikant was, die uitnodiging ontvang en aanvaar het om by die onthulling van die Dellvillebos-gedenkteken 'n gebed te doen. Sy gebed daar is deur die Engelse koerante 'n model van gewyde welsprekendheid genoem.
Veral in verband met twee sake het ds. Van der Merwe sy onverskrokke moed getoon. In 1915 het die Sinode geweier om die rebelle te veroordeel. Daarvan het Van der Merwe in sy afskeidspreek self die volgende vertel: "De Synode was eenstemmig tegen rebellie, maar achtte het tegen alle beschaafde rechtspleging aan om personen te veroordelen zonder hen te horen, en dan nog zonder verhoor te veroor delen op eenzijdige kourantenberichten. De rebellie was 'n staatsaangelegenheid, en het Parlement, dat daarmee in de eerste plaats te doen had, was verstandiger en stelde toen nog 'n onderzoek eerst in. Ik stond aan de kant van de Synode. Het gevoel liep hoog in het land. Drie kwart van mijn gemeente keurde mijri handelwige af. Draadtrekkers gingen twee maanden van huis tot huis om gevoel op te wekken. Het heette toen om het besluit der Synode te veroordelen. 'n Vergadering werd gehouden. Honderden waren tegenwoordig. Toen men echter bevond dat de beweging 'n bedekte aanval op mijn persoon was, stapte bijna de gehele vergadering uit en alles liep dood."