cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kuborg
Biososiale definisie
Bruce Sterling, in sy Shaper/Mechanist-heelal, het 'n idee van 'n alternatiewe kuborg genaamd 'Kreef' voorgestel, wat nie gemaak word deur interne inplantings te gebruik nie, maar deur 'n eksterne dop te gebruik (bv. 'n aangedrewe eksoskelet). Anders as menslike kuborge, wat uiterlik menslik voorkom, maar intern sinteties is (bv. die Bishop-tipe in die Alien-franchise), lyk Kreef uiterlik onmenslik, maar bevat 'n mens inwendig (soos in Elysium en RoboCop). Die rekenaarspeletjie Deus Ex: Invisible War bevat prominente kuborge genaamd Omar, Russies vir 'kreef'.
Visuele voorkoms van fiktiewe kuborge
In wetenskapfiksie is die mees stereotipiese uitbeelding van 'n kuborg 'n persoon (of, meer selde, 'n dier) met sigbare bygevoegde meganiese dele. Dit sluit in die superheld Cyborg van DC Comics en die Borg-ras van die Star Trek Heelal.
Kuborge kan egter ook uitgebeeld word dat hulle meer na robotte of meer organies lyk. Hulle kan voorkom as menslike robotte, soos Robotman van DC se Doom Patrol of die meeste variëteite van die Cybermen van Doctor Who; hulle kan voorgestel word as nie-menslike robotte soos die Daleks (weereens, van Doctor Who) of soos die meerderheid van die motorbalspelers in Battle Angel Alita en sy voorafgaande Ashen Victor.
Meer menslike kuborge kan hul meganiese dele bedek met wapens of klere, soos Darth Vader (Star Wars) of Misty Knight (Marvel Comics). Kuborge kan meganiese dele of liggame hê wat menslik lyk. Byvoorbeeld, die gelyknamige Six Million Dollar Man en die Bionic Woman (uit hul onderskeie televisiereekse) het prosteses ekstern identies aan die liggaamsdele wat hulle vervang het; terwyl majoor Motoko Kusanagi (Ghost in the Shell) 'n vollyf-kuborg is wie se liggaam menslik lyk. In hierdie voorbeelde, onder andere, is dit algemeen dat kuborge bomenslike (fisiese of geestelike) vermoëns het, insluitend vergroote sterkte, verbeterde sintuie, rekenaargesteunde breine of ingeboude wapens.
Oorsprong
Die konsep van 'n mens-masjien-mengsel was wydverspreid in wetenskapfiksie voor die Tweede Wêreldoorlog. Reeds in 1843 beskryf Edgar Allan Poe 'n man met uitgebreide prostese in die kortverhaal "The Man That Was Used Up". In 1911 het Jean de La Hire die Nyctalope, 'n wetenskapfiksieheld wat miskien die eerste literêre kuborg was, in Le Mystère des XV (later vertaal as The Nyctalope on Mars) bekendgestel. Byna twee dekades later het Edmond Hamilton ruimteverkenners 'n mengsel van organiese en masjienonderdele in sy 1928-roman The Comet Doom aangebied. Hy het later die pratende, lewende brein van 'n ou wetenskaplike, Simon Wright, vertoon wat in 'n deursigtige kas rondsweef, in al die avonture van sy beroemde held, Captain Future. In 1944, in die kortverhaal "No Woman Born", het C. L. Moore geskryf oor Deirdre, 'n danser wie se liggaam heeltemal verbrand is en wie se brein in 'n gesiglose maar pragtige en soepel meganiese liggaam geplaas is.
In 1960 is die term "cyborg" deur Manfred E. Clynes en Nathan S. Kline geskep om te verwys na hul konsepsie van 'n verbeterde mens wat in buiteaardse omgewings kan oorleef:
"Vir die eksogene uitgebreide organisatoriese kompleks wat onbewustelik as 'n geïntegreerde homeostatiese stelsel funksioneer, stel ons die term 'Cyborg' voor."
Die term verskyn die eerste keer in druk 5 maande vroeër toe The New York Times berig het oor die "Psychophysiological Aspects of Space Flight Simposium" waar Clynes en Kline die eerste keer hul referaat aangebied het: "'n Kuborg is in wese 'n mens-masjien-stelsel waarin die beheermeganismes van die menslike gedeelte ekstern deur middels of regulatoriese toestelle verander word sodat die wese in 'n omgewing anders as die normale een kan leef."
Daarna sou Hamilton eers die term "kuborg" eksplisiet gebruik in die 1962-kortverhaal, "After a Judgment Day", om die "meganiese analoë" genaamd "Charlies" te beskryf, en verduidelik dat "[c]yborgs, hulle is geroep vanaf die eerste een in die 1960's...kubernetiese organismes."
In 2001 is 'n boek getitel Cyborg: Digital Destiny and Human Possibility in the Age of the Wearable Computer deur Doubleday gepubliseer. Sommige van die idees in die boek is dieselfde jaar in die dokumentêre film Cyberman geïnkorporeer.
Oceanapia minor
Oceanapia minor is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Sarà.
Peter Barton (akteur)
Peter Barton (gebore 19 Julie 1956) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hell Night (1981) en Friday the 13th: The Final Chapter (1984), en in die televisiereekse Shirley (1979) en Pacific Blue (1996).
Euryops ericifolius
Euryops ericifolius is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom van Uitenhage tot by Port Elizabeth voor, meer spesifiek: van Motherwell en Koega waar dit 'n voorkomsgebied van 119 km² het. Die plant word bedreig deur oorbeweiding, die moontlike uitbreiding van lae koste behuising en verdere infrastruktuur ontwikkeling van Koega.
Adam Bartley
Adam Bartley (gebore 28 Januarie 1979) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Under the Silver Lake (2018) en in die televisiereekse NCIS: Los Angeles (2009), Longmire (2012), en This Is Us (2016).
Union-Redery
Eksterne skakels
Union-Castle Line
Ludwig Berger (regisseur)
Ludwig Berger (6 Januarie 1892 – 18 Mei 1969) was 'n Duitse akteur, regisseur, skrywer, en kinematograaf. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Woman from Moscow (1928), Playboy of Paris (1930), Le petit café (1931), en The Thief of Bagdad (1940).
Union-Castle-Redery
Die Union-Castle-Redery is in 1900 gestig na die samesmelting van die Union-Redery met die Castle-Redery. Aanvanklik is die firma deur Donald Currie & Co bestuur maar later is die beheer oorgeneem deur die Royal Mail Steam Packet Company waarvan sir Owen Phillips aan die hoof was. Hierdie reëling het in 1932 tot 'n einde gekom toe die Union-Castle Mail Steamship Company sy onafhanklikheid hervat het. In 1956 is die beheer deur die Cayvier, Irvine-groep oorgeneem. In 1965 is verkeie groot skepe aan Safmarine verkoop.
Ali Liebert
Ali Liebert (gebore 20 Augustus 1981) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Devout (2015) en Wonder (2017), en in die televisiereekse Bomb Girls (2012) en Ten Days in the Valley (2017).
Trachyandra aridimontana
Trachyandra aridimontana is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap. Dit kom voor in die Richtersveld vanaf Koedoesberg tot by Kodaspiek. Die plant het 'n voorkomsgebied van 405 km2 en daar is drie subpopulasies. Die plant word bedreig deur oorbeweiding en vee wat die plant vertrap. Onwettige plant versamelaars is ook 'n bedreiging.
Oceanapia minuta
Oceanapia minuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Vacelet, Vasseur & Lévi.
Beesfilet
'n Beesfilet, ook bekend as 'n oogfilet in Australië, filet in Frankryk, tenderloin in Amerika, filé mignon in Brasilië, en filet in die Verenigde Koninkryk en Suid-Afrika, word uit die lende van beesvleis gesny.
Beskrywing
Die beesfilet is 'n langwerpige vorm wat oor twee primasnitte strek: die kort lende (genoem "short loin" in Statebondlande) en die lendestuk (genoem die "rump" (kruis) in Statebondlande). Die lendehaas sit onder die ribbes, langs die ruggraat. Dit het twee punte: die boud en die "stert". Die kleiner, gepunte punt—die “stert”—begin ’n entjie verby die ribbes, en word dik totdat dit eindig in die “entreloin”, wat nader aan die boud van die bees is. Hierdie spier doen baie min werk, dus is dit die sagste deel van beesvleis. Heel filette word verkoop as óf "ongeskil" (wat beteken die vet en silwer vel bly), "geskil" (beteken dat die vet verwyder word, maar silwer vel bly), óf as PSMO's ("pismos"), wat kort is vir geskil, silwer vel verwyder, en syspier (die "ketting") gelos. Alhoewel dit die duurste opsie pond-vir-pond is, bied PSMO's aansienlike besparings bo ander vleishaas-opsies, aangesien dit min hantering deur die sjef vereis, omdat die vet en snoeisels reeds verwyder is. Aangesien dit die sagste deel van die dier is, word beesvleisgeregte wat buitengewoon sagte vleis benodig, soos steak tartare, ideaal van die lendehaas gemaak.
Snitte
Die drie "hoofsnitte" van fillet is die boud, die middelsnit en die stert. Die boud is gewoonlik geskik vir carpaccio, aangesien die oog redelik groot kan wees; om 'n heel beeshaas in steaks van gelyke massa op te sny, sal proporsioneel baie dun steaks van die boudkant af lewer. Die middelsnit is geskik vir porsiebeheerde steaks, aangesien die deursnee van die oog relatief konsekwent bly. Die middelsnit kan die tradisionele filet mignon-biefstuk oplewer, sowel as die Chateaubriand-steak en beesvleis Wellington. Die stert, wat oor die algemeen ongeskik is vir steaks as gevolg van grootte-inkonsekwentheid, kan gebruik word in resepte waar klein stukkies van 'n sagte snit vereis word, soos vir beesvleis Stroganoff.
Broekie
Vir die onderklere deur mans gedra, sien onderbroek
Broekies of 'n onderbroekie (tipies panties genoem in Amerikaanse Engels of knickers in Britse Engels) is 'n vorm van onderklere deur vroue gedra. Broekies is meestal vormgepas, maar kan ook los wees.
Tipiese komponente sluit in 'n elastiese lyfband, 'n kruispaneel wat die skaamdele bedek (gewoonlik gevoer met absorberende materiaal soos katoen), en 'n paar beenopeninge wat, soos die lyfband, dikwels van elastiese materiaal gemaak word. Verskillende materiale word gebruik, maar gewoonlik word stowwe verkies wat kan "asemhaal" (vryelik ventileer).
Paul Livingston
Paul Livingston (gebore Februarie 1956) is 'n Australiese skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Babe (1995) en Dark City (1998), en in die televisiereekse DAAS Kapital (1991) en Good News Week (1996).
Iets Ver en Nuut
Iets Ver en Nuut is 'n reisskets of -joernaal geskryf deur André Pretorius en uitgegee deur Protea Boekhuis.
Dit is ingedeel in die afdelings "Koloniale Relieke", "'n Sin vir die sakramentele", "Van brood alleen...", "Breuklyne", "Vliegtuie, rytuie, vaartuie", "Kwashale, woorde en akkoorde" en laastens "Terug na Afrika"; die titel synde 'n blaadjie geneem uit Koos du Plessis se "Die somer is verby".
Euryops integrifolius
Euryops integrifolius is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap. Dit kom in die Kougaberge by Smutsberg, op hoogtes van 1200 m, voor waar dit deel van die fynbos vorm.
Siegfried Berisch
Siegfried Berisch is 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Im Kampf mit der Unterwelt (1930), Ein Walzer im Schlafcoupé (1930), O Mädchen, mein Mädchen, wie lieb' ich Dich! (1930), en Die blonde Nachtigall (1930).
Klaargemengde beton
Klaargemengde beton, algemeen bekend as Ready-mix concrete (RMC) (die Engelse benaming daarvoor), is beton wat in 'n lotaanleg vervaardig word, volgens 'n vaste gemanipuleerde mengselontwerp. Klaargemende beton word normaalweg op twee maniere gelewer.
Eerstens is daar die vatvragmotor of in-transito mengers. Hierdie tipe vragmotor lewer beton in 'n plastiese toestand by die terrein af.
Tweedens is die volumetriese betonmenger. Dit lewer die mengsel gereed in 'n droë toestand en meng dan die beton op die bouperseel.
Lotaanlegte kombineer 'n presiese hoeveelheid gruis, sand, water en sement volgens massa (as 'n mengselontwerpformulering vir die graad beton wat deur die strukturele konsultant aanbeveel word), wat toelaat dat spesiale betonmengsels ontwikkel en geïmplementeer word op konstruksieterreine. Die eerste fabriek vir klaargemengde beton is in die 1930's gebou. Die bedryf het eers in die 1960's aansienlik uitgebrei en het sedertdien aanhou groei.
Klaargemende beton word dikwels in plaas van ander materiale gebruik as gevolg van die koste en wye verskeidenheid gebruike in bouwerk, veral in groot projekte soos hoë geboue en brûe. Dit het 'n lang lewensduur in vergelyking met ander produkte van soortgelyke gebruik, soos paaie. Dit het 'n gemiddelde lewensduur van 30 jaar onder hoë verkeersdruk in vergelyking met die 10 tot 12 jaar lewensduur van asfaltbeton met dieselfde verkeer.
Klaargemengde beton verwys na beton wat spesifiek vir klante se konstruksieprojekte vervaardig word, en as 'n enkele produk ter plaatse aan die klant verskaf word. Dit is 'n mengsel van Portland- of ander sement, water en aggregate: sand, gruis of gebreekte klip. Alle aggregate moet van 'n gewaste tipe materiaal wees met beperkte hoeveelhede fynstowwe of vuilheid en klei. 'n Byvoeging word ook bygevoeg om die werkvermoë van die beton te verbeter en/of die stoltyd van die beton te verhoog (met vertraagmiddels) om die tyd wat nodig is vir die deurvoermenger om die perseel te bereik in te reken.
Klaargemengde beton word gebruik in konstruksieprojekte waar die konstruksieterrein nie bereid is of nie in staat is om beton op die perseel te meng nie. Deur gebruik te maak van klaargemengde beton beteken die produk word afgelewer, op aanvraag, in die spesifieke hoeveelheid benodig, in die spesifieke mengselontwerp wat benodig word. Vir 'n klein tot medium projek kan die koste en tyd van die huur van mengtoerusting, arbeid, plus aankoop en berging vir die bestanddele van beton, bydrae tot omgewingsbekommernisse (sementstof is 'n luggesondheidsgevaar) eenvoudig nie die moeite werd wees wanneer in vergelyking met die koste van klaargemengde beton, waar die kliënt betaal vir wat hulle gebruik, en ander toelaat om die werk tot op daardie stadium te doen. Vir 'n groot projek beteken die uitkontraktering van betonproduksie aan verskaffers van klaargemengde beton dat die gehaltebeheer en toetsing, materiaallogistiek en voorsieningskettingkwessies en mengselontwerp gedelegeer word aan spesialiste wat reeds vir daardie take gevestig is.
Klaargemengde beton word per volume verkoop – uitgedruk in kubieke meter. Afmeet en vermenging word onder gekontroleerde toestande gedoen. In die VK word klaargemengde beton óf informeel gespesifiseer, volgens samestellende massa of volume (1-2-4 of 1-3-6 is algemene mengsels) óf met behulp van die formele spesifikasiestandaarde van die Europese standaard EN-A1, wat in die VK aangevul word deur BS 8500. Dit stel die klant in staat om te spesifiseer wat die beton moet weerstaan in terme van grondtoestande, blootstelling en sterkte, en stel die betonvervaardiger in staat om 'n mengsel te ontwerp wat aan daardie vereiste voldoen deur gebruik te maak van die materiaal wat plaaslik beskikbaar is vir 'n bondelaanleg. Dit word geverifieer deur laboratoriumtoetse, soos om kubustoetse uit te voer om druksterkte te verifieer en aangevul deur veldtoetse, soos insinkingstoetse wat op die terrein gedoen word om plastisiteit van die mengsel te verifieer.
Die werkverrigting van 'n betonmengsel kan deur die gebruik van bymiddels verander word. Bymiddels kan gebruik word om watervereistes te verminder, lug in 'n mengsel in te voer, om oppervlakduursaamheid te verbeter, of selfs beton te superplastiseer om dit self-nivellerend te maak. Die gebruik van bymiddels vereis presisie in dosering en mengontwerp, wat moeiliker is sonder die doseer-/meettoerusting en laboratoriumondersteuning van 'n bondelaanleg.
Beton het 'n beperkte lewensduur tussen die uitmeet, vermenging en verharding. Dit beteken dat klaargemengde beton binne 30 tot 45 minute van die bondelproses geplaas moet word om insinking en meng-ontwerpspesifikasies in die VSA te hou, alhoewel in die VK, omgewings- en materiaalfaktore, plus in-transito vermenging, dit toelaat vir tot twee uur om te verloop. Moderne bymiddels en waterverminderaars kan daardie tydsduur tot 'n mate verander.
Klaargemengde beton kan met 'n aantal metodes vervoer en op die terrein geplaas word. Die mees algemene en eenvoudigste is die geut wat aan die agterkant van transito-mengervragmotors aangebring is, wat geskik is om beton naby plekke te plaas waar 'n vragmotor kan terugstoot. Dumpervragmotors, hyskraanbakke, vragmotorgemonteerde vervoerbande en, in die uiterste geval, kruiwaens, kan gebruik word om beton van vragmotors af te laai waar toegang nie direk is nie. Sommige betonmengsels is geskik om met 'n betonpomp gepomp te word.
Crystle Lightning
Crystle Lightning (gebore 5 Februarie 1981) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 3 Ninjas Knuckle Up (1995) en The Red Man's View.
Onderbroek
'n Onderbroek (dikwels afgekort tot pants in Britse Engels) is 'n onderkledingstuk wat die liggaam van die middellyf of heupe tot bo-aan die dye of knieë bedek. In Britse Engels verwys die term na mansonderklere, terwyl dit in die VSA geslagsneutraal is. Die ekwivalent vir vroue se onderklere is broekies ( panties).
Bokserbroekie
Bokserbroekies, boksers, of "trunks" het 'n elastiese lyfband aan die draer se middellyf, terwyl die beengedeeltes redelik los sit en uitwaarts loop. Daar is gewoonlik 'n gulp, hetsy met of sonder knope. Die lyfband van die bokserbroekie is gewoonlik groter as dié van 'n onderbroek, en dra dikwels die handelsmerk van die vervaardiger.
Bokseronderbroek
'n Bokseronderbroek is soortgelyk in styl as die bokserbroekie, maar is oor die algemeen korter en vormgepas soos 'n onderbroek.
Dwarsrivier (Noord-Kaap, lat -32,54, long 20,28)
Die Dwarsrivier is 'n spruit wat in die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Rekenaargrafika
Rekenaargrafika is 'n dissipline van rekenaarwetenskap wat handel oor die vertoon van beelde met behulp van rekenaars.
Dit sluit aan die een kant die voorstelling van meetkundige inligting in rekenaargeheue, die sogenaamde geometriese modellering, en andersyds die omskakeling van hierdie meetkundige modelle in beelde, die sogenaamde weergawe, in.
Geskiedenis
Die wêreld van rekenaargrafika is amper so oud soos die rekenaar self. Vroeë rekenaars het 'n skerm gehad waar die beweging van die elektronstraal deur die rekenaar beheer is. Lyntekeninge kon gemaak word deur die elektronstraal herhaaldelik oor 'n sekere trajek te beweeg.
Ook 'n ou metode gebruik om lyntekeninge gedruk te kry, was deur 'n plotter, waar 'n merker oor 'n vel papier geskuif word.
Die oorskakeling is gou gemaak na moderne skermtegnologie, waarin die elektronstraal herhaaldelik langs 'n aantal beeldlyne afloop. Sedert daardie tyd beheer videoskyfies in rekenaars die beeld wat gegenereer word.
Die mees triviale implementering hiervan is 'n sogenaamde raambuffer. Dit is 'n tweedimensionele matriks wat kleurinligting vir elke pieksel bevat. In die vroeë dae van rekenaarwetenskap was rekenaargeheu egter dikwels te klein vir volwaardige raambuffers en meer komplekse stelsels is gebruik. Vandag is die VGA-teksmodus steeds 'n herinnering hieraan. Dit is 'n matriks wat die skerm in 80 by 25 bokse verdeel, waar elke blokkie 'n karakter bevat. Tegnieke soos hierdie kan die hoeveelheid skermgeheue wat benodig word tot 'n paar kilogrepe verminder.
In die 1970's, maar veral in die 1980's, is daar oorgeskakel na eenvoudiger raambuffers as gevolg van die veel groter buigsaamheid daarvan. Dit is hier waar rekenaargrafika werklik posgevat het omdat die tegnologie veel minder verhoed het wat op die skerm geplaas kon word. Dit was nou moontlik om datastrukture vir meetkundige inligting en die weergawe daarvan te ontwerp.
Neuro-ekonomie
Neuro-ekonomie is 'n wetenskap wat neurowetenskap, ekonomie en sielkunde kombineer om die manier waarop mense keuses maak, te bestudeer. Dié wetenskap kyk na die rol van die brein in die opweeg van besluite, die assessering van risiko's en interaksie met ander.
Die term word ook soms gebruik om na neurobemarking te verwys.
Neuro-ekonomie en neurowetenskap
Neurowetenskap is gemoeid met die studie van die senuweestelsel, insluitend aandag aan sintuie, bewegings en interne regulasies. Dit fokus op persoonlike keuses en besluite, en kyk na hoe die senuweestelsel betrokke is.
Neuro-ekonomie en ekonomie
Ekonomie fokus op die bestudering van die keuses en besluite wat mense neem. Subtakke daarvan is makro-ekonomie en mikro-ekonomie. Neuro-ekonomie bestudeer die geestelike veranderinge betrokke by die maak van hierdie keuses, en kyk of hierdie veranderinge die keuses wat 'n persoon maak, beïnvloed.
Neuro-ekonomie en sielkunde
Sielkunde is die studie wat handel oor denke en persepsie, soos taal, kognisie, geheue, sosiale sielkunde en abnormale sielkunde. Neuro-ekonomie werk saam met sielkunde om die denke agter 'n mens se keuses te verken, en die kognisie wat plaasvind wanneer 'n mens die moontlike opsies verstaan en 'n keuse tussen hulle maak.
Neuro-ekonomie blyk te bevestig dat emosies 'n belangrike faktor is in die neem van ekonomiese keuses.
Eksperimente
In 'n tipiese ekonomiese eksperiment word 'n toetsling gevra om 'n reeks ekonomiese besluite te neem. Die navorsers meet verskeie veranderlikes om te bepaal wat in die persoon wat die toets afneem se brein aangaan terwyl hy/sy die besluite neem. Dit word gebruik om modelle te skep wat gebruik kan word om toekomstige keuses te voorspel.
Neuro-ekonomie brei hierdie navorsing verder uit deur ook die senuweestelsel te ontleed. In 'n neuro-ekonomiese eksperiment word breinskanderings met funksionele MRI of PET gemaak om die rolle van verskillende dele van die brein in hul mate van bydrae tot ekonomiese keuses te ondersoek.
Rammelkoppas
Die pas is by die koördinate, nagenoeg 55 km oos van Sutherland en 45 km wes van Merweville en amper op die grens met die Noord-Kaap. Dit bereik ‘n maksimum helling van 1:5 en is in die winter dikwels onbegaanbaar weens swaar sneeuval.
Neuro-ekonomie
Eksperimente
Die mees komplekse eksperimente gebruik direkte metings van die senuweeselle.
David Alan Basche
David Alan Basche (gebore 25 Augustus 1968) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente United 93 (2006), Sex and the City 2 (2010), en Equity (2016), en in die televisiereeks Lipstick Jungle (2008).
Giba
Giba is 'n landelike nedersetting in die Groot Vyf Hlabisa Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in oostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Trachyandra asperata
Trachyandra asperata is 'n meerjarige plant wat tot die genus Trachyandra behoort. Die plant is inheems aan die Suid-Afrika, Lesotho en Eswatini.
Daar is sewe subspesies:
Castle-Redery
Die Castle-Redery is in 1872 deur sir Donald Currie gestig as 'n stoomboot-redery. Die naam is in 1986 amptelik aanvaar toe die poskontrak tussen die Castle- en Union-Redery verdeel is. In 1900 het die twee rederye saamgesmelt om die Union-Castle-Redery te vorm. Op daardie stadium het Castle-redery oor 20 skepe beskik met 'n tonnemaat van 108,886 ton.
Oceanapia mollis
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Dendy.
Breuk (geologie)
Spanning in die aardkors lei daartoe dat gesteentes langs bepaalde vlakke van mekaar losbreek. Gesteenteblokke wat so ontstaan, beweeg meestal ten opsigte van mekaar om die spanning te verlig. Die rigting waarin die blokke beweeg, word bepaal deur die spanning (druk- of rekspanning). In breë trekke kan drie breukgroepe by verskuiwings onderskei word: die blokke kan van mekaar af wegbeweeg, teen mekaar opdruk of sydelings teen mekaar skuif. Topografiese verandering word dikwels so veroorsaak. As daar geen duidelike verskuiwing langs breukvlakke voorkom nie, bly dit steeds die gevolg van spanning, meestal rekspanning as gevolg van die uitdroging of afkoeling van gesteentes in die aardkors.
Breuke is 'n tektoniese verskynsel waarby 'n vervorming van gesteentes ontstaan en 'n diskontinuïteit veroorsaak word. Twee mineraaldeeltjies wat in 'n gesteente teen mekaar gele het, word byvoorbeeld deur 'n breukvlak van mekaar geskei deur 'n breukvlak van mekaar geskei. Dit is die basiese verskil tussen breuke en plooiing. By plooiing vind vervorming plaas deurdat deeltjies langs mekaar beweeg maar nie van mekaar geskei word nie. Wanneer ŉ breuk as gevolg van rekking veroorsaak deur interne (endogene) prosesse, in die aardkors ontstaan en waar daar geen ware verskuiwing van die gesteentewande ten opsigte van mekaar plaasvind nie, word dit 'n diaklaas genoem. Gewoonweg word daarna verwys as 'n haarspleet of 'n fyn bars. 'n Bars kan egter ook ontstaan sonder endogene werking. Uitdroging en afkoeling laat gesteentes krimp en veroorsaak byvoorbeeld krimpskeure in uitgedroogde klei of in basaltsuile wanneer die basaltiese lawa stol.
Breuke met verskuiwing
In die meeste gevalle word aardkorsspanning ontlaai deurdat gesteentes wei ten opsigte van mekaar verskuif. Die verskuiwing gaan gepaard met skokgolwe, wat as aardbewings ervaar word. Die resultaat is dat twee of meer gesteenteblokke langs die breukvlak, in die geval ook ŉ verskuiwingsvlak genoem, verplaas word. Aan die oppervlak (ook op ŉ geologiese kaart) is die breuk sigbaar as 'n Iyn of 'n lang, smal versteurde gebied (breuksone). Tydens die beweging word gesteentes deur wrywing in hoekige stukke gebreek wat bekend staan as breuk- of verskuiwingsbreksie. Soms veroorsaak uitermate hoe druk, meestal by oorskuiwings, fyn gekorrelde gesteentes genoem miloniet. As gevolg van die skuureffek van die bewegende blokke word die wande gepoleer, waardeur ŉ wryfvlak of wryfspieël ontstaan. Hierop is dikwels krapmerke sigbaar wat die laaste bewegingsrigting van die blokke aangedui. Die bewegingsrigting en die stand van die breukvlak bepaal die aard van die breuk. Die breukvlak kan horisontaal, vertikaal of skuins staan. Laasgenoemde is die algemeenste breuk en die eerste twee eintlik uitsonderlike verskynsels. Dit is selde moontlik om te bepaal watter blok beweeg het en breuke te kan klassifiseer, word aanvaar dat die laagliggendste blok altyd in rus was. Hiervolgens word drie hooftipes onderskei.
Afskuiwing
Hier skuif die een blok as ‘t ware van ŉ ander af en die breukvlak lê dan in die rigting van die afgeskuifde blok. Die horisontale ruimte wat deur die twee blokke ingeneem word, vergroot as gevolg van die beweging en is duidelik die gevolg van trekspanning. Daar word onderskei tussen ŉ suiwer afskuiwing waar beweging net langs die helling af plaasvind en ŉ gewone afskuiwing, waar die beweging ook sywaarts geskied.
Opskuiwing
Een blok word teen ŉ ander opgedruk en die breuk is die gevolg van drukspanning. Hier word ook onderskei tussen ŉ suiwer opskuiwing en ŉ gewone opskuiwing. As die breukvlak minder as 45˚ oorhel, word dit ŉ oorskuiwing genoem, omdat die horisontale komponent groter as die vertikale is. By ŉ groot oorskuiwing oor ŉ lang afstand, waar die breukvlak min of meer horisontaal lê, staan die boliggende blok bekend as ŉ dekblad. Die dekblad is dikwels verplooi en die breuk word daarom ŉ plooibreuk genoem. Deur erosie word die onderliggende gesteentes van ŉ dekblad dikwels ontbloot en ŉ mens praat dan van ŉ dekbladvenster of ŉ tektoniese venster.
Horisontale verskuiwing en horisontale tranversale verskuiwing.
Die beweging van die blokke is hierby horisontaal langs mekaar verby. Daar word onderskei tussen ŉ verskuiwing na links (waar die teenoorstaande blok beweeg na regs). Die breuklyn staan gewoonlik steil en die breuk kan aktief bly, waardeur ŉ totale verskuiwing van meer as 100km kan ontstaan. Die San Andreasbreuk, wat in 1906 ŉ groot aardbewing in San Francisco veroorsaak het en nog aktief is, is seker die bekendste voorbeeld van die soort breuk.
Terminologie
Die beweging wat twee gesteenteblokke aan weerskante van ŉ breukvlak ten opsigte van mekaar gemaak het, kan aan die hand van ŉ beperkte aantal groothede volledig beskryf word: Die totale verplasing langs ŉ breukvlak. Dit word die ware glip genoem, of kortweg 'n glip.
- Die vertikale komponent van die glip. Dit is die vertikale sprong of vertikale glip.
- Die komponent van die glip loodreg op die gelaagdheid. Dit word die stratigrafiese sprong genoem.
- Die horisontale komponent van die glip. Dit is die horisontale glip.
By 'n opskuiwing word 'n dubbele skuiwingseffek veroorsaak deurdat daar ook 'n horisontale oorskuiwing of dekking plaasvind.
Invloed op die landskap.
Breukbewegings kan in digbewoonde gebiede groot skade aanrig. Blywender invloede hiervan is egter die topografiese verandering. Horisontale verskuiwings het dikwels 'n betreklik geringe uitwerking hierop, soos byvoorbeeld wanneer 'n gedeelte van 'n rivier se loop sywaarts verplaas word. Op- of afskuiwings veroorsaak egter groot reliëfverskille en by ŉ steil breukvlak kan 'n gebied – geskei deur 'n skerp Iyn - tientalle meters opgehef word ten opsigte van die ander kant van die breuk. Veral waterafvoerstelsels word hierdeur drasties beïnvloed. In gebiede waar rekspanning voorkom, kan talle hoë gebied (hors) en 'n lae gebied (slenk) ontstaan. Die slenk in die Rynvallei is 'n bekende voorbeeld. Hans Cloos (1885-1951) het in eksperimente rekspanning op klei toegepas en geïllustreer hoe ŉ slenkdal ontstaan.
Hierby het terselfdertyd ook 'n bekende natuurverskynsel na vore gekom, naamlik dat sintetiese breuke (kleiner breuke met dieselfde helling as die groot breuk) en antitetiese breuke (breuke met 'n teenstaande helling) as gevolg van die rekspanning gevorm word. 'n Slenkdal kan reusagtige afmetings aanneem en die bekendste voorbeeld is die slenkdal in Oos-Afrika, wat oor 'n afstand van meer as 6000 km strek. Hierdie slenkdale vorm sones waar nuwe splitsing plaasvind, waardeur die uiteendrywing van groot landmassas veroorsaak kan word.
Verwantskap met plooiing
Breuke is die gevolg van kragte in die aardkors. Omdat die kragte of spanning baie keer lank dieselfde bly, vorm daar geleidelik breukstelsels in bepaalde rigtings. Dieselfde kragte gee aanleiding tot plooiing en daar is 'n duidelike verwantskap tussen die rigting van en die tipe breuke en plooiing wat gevorm word. 'n Voorbeeld hiervan is plooiverskuiwings wat tot dekbladvorming lei.
Die dekbladteorie het ontstaan na aanleiding van die verskynsel wat in die Alpe aangetref word. In 1846 het Arnold Escher von der Linth (1807-1872) ontdek dat dik lae gesteentes op die verkeerde plek Iê. Die oudste gesteentes het bo-op die jongste gesteentes gele en die hele struktuur weer bo-op betreklik jong gesteentes.
Hy het aanvaar dat die verskynsel die gevolg was van 'n massiewe oorskuiwing waarby plooiing oor 'n afstand van meer as 10 km oor 'n oorskuiwingsvlak geforseer is. Een van Von der Linth se leerlinge Albert Haim (1849-1937), het dieselfde afleiding gemaak en die teorie die eerste keer in 1878 gepubliseer. Een van dieg rootraaisels wat nie deur die teorie verklaar is nie, was die grootte van die oorskuiwing. Om dit te verklaar, is aangeneem dat daar tegelyk twee oorskuiwings in teenoorgestelde rigtings plaasgevind het.
Brand
'n Brand vind plaas wanneer 'n stof met suurstof reageer en in die proses vlamvat. Miljoene rande se skade word elke jaar wêreldwyd deur brande aangerig en die verlies aan mense- en dierelewens is baie hoog. Die doel van brandbestryding is om die brandproses stop te sit of deur afkoeling (byvoorbeeld met water) of deur te verhoed dat suurstof by die brandende stof uitkom (deur middel van chemikalieë). Alhoewel brandweerapparaat en -blussers deesdae uiters doeltreffend is, word daar nogtans baie aandag gegee aan brandvoorkoming, alarmstelsels en navorsing oor die oorsake en bestryding van brande. Die hoofoorsake van brande is nalatigheid en onverskilligheid.
Algemeen
As 'n stof met suurstof in die lug reageer en vlamvat, brand dit. Dit is 'n chemiese proses wat gewoonlik deur 'n uitwendige vonk of vlam (byvoorbeeld 'n vuurhoutjie) aan die gang gesit word. Sodra die stof begin brand, hou die verhitte gasse wat gevorm word, self die verbrandingsproses aan die gang. Die brand stop as die brandstof opraak, die suurstof en brandstof van mekaar geskei word (byvoorbeeld deur middel van 'n skuimlaag wat oor die brandstof gespuit word) of die suurstof opraak. Water is die algemeenste blusmiddel. As water in stoom verander, onttrek dit soveel latente hitte dat dit die brandende gasse afkoel tot onder die ontbrandingspunt, sodat die vuur doodgaan.
Water, in sy gewone vorm, kan nie vir olie- of petrolbrande gebruik word nie omdat die stowwe bo-op water dryf en die vuur dus net verder sal versprei. Gasse wat nie brand nie, soos koolsuurgas, kan gebruik word om die suurstof te verdring en die brandende stof sy vennoot te ontneem. Die hoofoorsaak van brande is nalatigheid.
In die VSA het 'n ondersoek na die oorsake van 25 000 brande oor 'n tydperk van 10 jaar getoon dat 23 % deur elektriese kortsluitings en 18 % deur rokery veroorsaak is. Ander oorsake vorm slegs klein persentasies.
Brandvoorkoming
Organisasies soos die Brandbeskermingsvereniging van Suid-Afrika samel inligting in oor brandskade en brandvoorkoming en die oorsake van brande. Verslae word gepubliseer en kursusse in brandvoorkoming word aangebied.
Voorsorgmaatreëls
Brandvoorkoming behels 'n hele paar aspekte. Eerstens is daar die pogings om te verhoed dat 'n brand ontstaan, en tweedens die maatreëls om, in geval van brand, die verlies en skade sover moontlik te beperk. By groot geboue sluit sulke maatreëls in:- voldoende nooduitgange, brandtrappe en alarms; - die konstruksie van geboue op so 'n manier dat 'n brand sover moontlik vertraag en beperk kan word; - brandoefeninge, sodat alle persone in die gebou die regte prosedure ken;- geskikte toegang vir die brandweer;- die gebruik van vuurvaste materialevir binnehuisversiering, byvoorbeeld die gordyne in teaters en die afskortings in kantoorruimtes. Faktore soos na watter kant deure oopmaak, moet ook in gedagte gehou word. In sommige plekke, soos restaurante, is daar ŉ beperking op die aantal persone wat op ŉ keer toegelaat word.
Nakoming van regulasies
Die brandweer in groot stede soos Johannesburg het ŉ spesiale brandvoorkomingsafdeling wat brandregulasies toepas. Inspekteurs stel gereeld ondersoek in om te verseker dat brandvoorkomingsregulasies in die hele munisipale gebied gehoorsaam word. As die nootuitgange van ŉ gebou byvoorbeeld gesluit is, kan die oortreder dadelik beboet word.
Boumateriale
Eienaardig genoeg is hout redelik brandwerend, veral in swaar konstruksies. Die buitenste laag verbrand tot houtskool en dit isoleer die res van die hout teen die hitte. Sintetiese stowwe se uithouvermoë is swak en dit gee dikwels ŉ verstikkende rook af. Glas (behalwe glas wat met draad versterk is) is ook nie brandwerend nie.
Brandalarms
Selfs die modernste brandweertoerusting is van min nut as die brandweer te laat by 'n brand aankom. Hoe gouer die alarm gegee word, des te beter. Voor die koms van kommunikasiemiddele soos telefone was dit Jan Burger se sterk bene en harde stem wat almal se aandag op 'n brand gevestig het. Sommige stadsrade het 'n spesiale brandwag aangestel.
Hy moes in die stad se hoogste gebou sit en op die uitkyk wees vir brande. Deesdae word die telefoon gewoonlik gebruik om brande aan te meld. Die knoop Iê egter by fabrieke, kantore en winkels waar daar snags niemand is om die alarm te gee nie. Dis waar outomatiese brandverklikkers onmisbaar is. Verklikkers is veelsydige apparate. Hulle kan noodseine direk na die brandweerstasie stuur, branddeure outomaties sluit, lugreëling afskakel en sprinkelblussers aan die gang sit. Verklikkers reageer op hitte, rook of lig.
Hitte
Die werking van die termostatiese alarms, wat sensitief vir hitte is, berus op die uitsetting van metale of vloeistowwe. Bimetaalplaatjies word dikwels gebruik. Omdat die metale oneweredig uitsit as die temperatuur styg, buig die plaatjie tot teenaan 'n skakelaar of kontakpunt wat die alarm aan die gang sit. Party bimetaalapparate gebruik 'n konkawe skyfie wat konveks uitbult en elektriese kontak maak as die temperatuur styg. In die termostatiese kabelapparaat word twee staaldrade van mekaar geskei deur 'n spesiale isolator wat smelt as die temperatuur tot ŉ sekere graad styg. Sodra dit smelt, maak die drade kontak en word die alarm aangeskakel. Sommige verklikkers meet die tempo van 'n temperatuurstyging. In 'n yskoue vertrek wat stadig met verwarmers warm gemaak word, sal die temperatuurstyging dus nie 'n vals alarm gee nie.
Rook
Rookverklikkers is nuttig in plekke en geboue (soos grasdakhuise) waar aanvanklik meer rook as hitte afgegee word. So ŉ verklikker werk met ŉ foto-elektriese sel. Rook in die lug onderbreek ŉ ligstraal gedeeltelik en stel die alarm in werking wanneer die rook ŉ sekere digtheid bereik en daar te min lig op die foto-elektriese sel val. Die werking van sommige rookverklikkers berus op die elektriese-geleidingsvermoë van geïoniseerde rookdeeltjies. ŉ Klein hoeveelheid radio-aktiewe materiaal in ŉ ionieseringskamer ioniseer die rookdeeltjies in die lug. Dit vermeerder hul geleidingsvermoë en die klein verandering in die stroom of spanning skakel die alarm aan.
Lig
ŉ Foto-elektriese sel in die ligverklikkers is sensitief vir die veranderinge in ligintensiteit van flikkerende vlamme. Die keuse van ŉ brandverklikker hang van baie faktore af en deeglike ondersoek na al die omstandighede is nodig voordat een geïnstalleer word. Rookverklikkers sal byvoorbeeld nuttig wees in skure vol veevoer, maar miskien nie in ŉ raadsaal waar ŉ komitee van twintig personeellede sit en rook nie. Dikwels word meer as een soort geïnstalleer om verskillende moontlikhede in ag te neem.
Brandblussers
As ŉ brand uitbreek, kan geen tyd verspeel word nie. Met doeltreffende apparaat byderhand kan ŉ mens heelwat uitrig voordat die brandweer opdaag. Handblussers kan in enige gebou, huis of voertuig in gereedheid gehou word. Hulle wissel van klein aërosolkannetjies tot groter blussers wat op maklik bereikbare plekke geplaas word. Dis belangrik dat almal in die gebou weet waar dit is en hoe om dit te gebruik, want die regte prosedure (knoppies, hefbome ens.) moet gevolg word om dit te aktiveer.
In groot geboue word sprinkelblussers dikwels geïnstalleer. Volgens die rekords van groot stede oor ŉ tydperk van sowat 50 jaar het sulke blussers in 96% van brande die vuur doeltreffend gestop of onder beheer gebring. As ŉ brand uitbreek aktiveer die hitte die sprinkelblusser deur ŉ spesiale plaatjie of bedekking af te smelt. Die blusser, wat deur ŉ pypstelsel aan ŉ watervoorraad gekoppel is, spuit alles onder hom nat. Water word gewoonlik in sprinkelblussers gebruik, maar somtyds is gasse soos koolsuurgas, wat minder skade as water aanrig, verkieslik.
Blusmiddels
Water is ŉ doeltreffende blusmiddel en is vrylik beskikbaar; daarom word dit vir die meeste brande gebruik. By gas-en oliebrande en by vure in elektriese installasies kan water die saak vererger, maar vir sulke gevalle is ander blusmiddels beskikbaar. As water tot ŉ fyn mis verstuif word, is dit besonder effektief. Die hoeveelheid hitte wat deur water opgeneem word, hang af van die grootte van die wateroppervlakte wat aan die vuur blootgestel word. Hoe fyner die waterdruppels, hoe groter die totale oppervlakte en hoe meer hitte word opgeneem. Deur 'n spesiale spuitkop aan 'n brandslang te koppel, word die water verstuif tot ŉ fyn mis met 'n baie groot afkoelvermoë. So 'n mis kan wei vir oliebrande gebruik word.
Die halone (halogeenkoolwaterstowwe) bestry 'n brand deur hulle remmende uitwerking op die kettingreaksie van die verbrandingsproses. Een nadeel van hierdie uitstekende blusmiddels is die gevaar van giftige verbindings. Dit is ook baie duur. Onaktiewe gasse soos stikstof, helium, ensovoorts word gebruik om die persentasie suurstof in die lug te verminder. Die normale hoeveelheid suurstof is ongeveer 21 %, maar as daar minder as 16 % suurstof teenwoordig is, sal baie alledaagse stowwe nie vlamvat nie. Koolsuurgas is ook 'n baie goeie blusmiddel. Omdat dit swaarder is as suurstof, sak dit af op die vlamme en verdring die suurstof. Kosbare artikels soos skilderye of museumstukke word ook minder beskadig as deur water. Die gas word onder hoe druk in silinders saamgepers of dit word in geïsoleerde houers by-18°C gehou. 'n Groter hoeveelheid gas kan op laasgenoemde manier geberg word.
'n Nadeel van koolsuurgas is die gevaar van verstikking. Nadat 'n brand geblus is, moet die betrokke ruimte goed geventileer word.
Brandweer
Keiser Augustus van Rome kan as die "stigter" van die brandweer beskou word. Hy het eers 600 slawe aangestel om Rome teen brand te beskerm, maar het hulle later deur 7 000 Vigiles (wagters) vervang. Die vindingryke Romeine het die eerste waterpomp geprakseer, ŉ baie doeltreffende stuk apparaat om brande mee te bestry.
Toe kom die Middeleeue, en 'n duisend jaar of wat herverloop voordat 'n Hollander, Jan van der Heyden, in die 17e eeu weer met 'n brandspuit vorendag gekom het. Intussen is daar op die emmermetode staatgemaak: twee rye mense met emmers aan weerskante van die straat. Aan die een kant is die vol emmers wat in dan van persoon tot persoon aangegee word, uitgegooi op die vuur en leeg aan die ander kant van die straat teruggestuur water toe. Nadat die stoommasjien uitgevind is, het die brandweer dit begin gebruik. 'n Stoomketel op 'n wa is gestook om 'n stoommasjien aan die gang te kry, wat op sy beurt die pomp moes werk.
'n Paar perde het die wa tot by die brand getrek. Met die koms van die petrolenjin het sake baie verbeter. Die moderne brandweer is 'n uiters doeltreffende organisasie, slaggereed elke oomblik van die dag en nag. Die rooi brandweerwa met sy skreeuende.sirene is alombekend. Hierdie voertuig is toegerus met brandslange, watertenks, pompe, lere en 'n menigte ander hulpmiddels. Terwyl die watertenks leeggepomp word, word die brandslange (soms 'n paar honderd meter lank) aan spesiale brandkrane in die straat gekoppel. Die krane is bo- of ondergronds geleë en plaatjies met FH (fire hydrant) daarop dui hulle posisies aan.
In stede soos Johannesburg, waar die ondergrondse krane met metaaldeksels bedek is, is daar ook simbole op lamppale om die plek aan te wys. Sonder lere kan die brandweer nie klaarkom nie, veral nie in moderne stede met hulle toringgeboue nie. Sommige lere is tot 45 m lank. Afgesien van gewone staanlere gebruik die brandweer 'n meganiese leer van ligte metaal wat op ŉ vragmotoronderstel gemonteer is. Dit kan draai en ver uitskuif en die voorpunt hoef nie teen die gebou aan te leun nie. Die brandweerman kan dus op die regte hoogte en op ŉ redelik veilige afstand die vuur in ŉ hoë gebou probeer blus.
Elke brandweerwa het 'n radio sodat die brandweermanne te,alle tye met die beheerkamer in verbinding kan tree. 'n Groot verskeidenheid toerusting is tot hulle beskikking: ŉ springseil vir mense wat uit hoe geboue moet spring, kragsae en -bore, gasmaskers, lampe, byle, reddingstoue en haaklere vir vensterbanke. Reddingstoerusting sluit ook noodhulpkissies, wolkomberse, draagbare, maskers, ens. in.
Veld- en bosbrande
Elke jaar brand groot gedeeltes van Suid-Afrika se veld en bosse af as gevolg van nalatigheid en moedswillige brandstigting. Die skade is onberekenbaar. Plaashuise, vee, weiding, oeste en plantasies word vernietig. Wilde diere en plante brand dood en sommige plantsoorte verdwyn heeltemal. Daarby bevorder brand die verspreiding van skadelike onkruidsoorte soos hakea. Na ŉ brand verminder die grond se absorpsievermoë aansienlik. Die vrugbare bogrond spoel weg en erosie vererger. Elke jaar word voorbrande op plase gemaak. Dit los egter nie die probleem op nie, want ŉ sterk wind kan vonke oor ŉ groot afstand versprei.
Roeipotiges
Tradisioneel (maar verkeerdelik) is alle voëls met vier gewebde tone aan hulle pote onder die klas ingedeel. Die meeste spesies het 'n kaal vlek aan die keel. Hul neusgate het in splete ontwikkel wat nie behoorlik werk nie. As gevolg hiervan haal hulle deur hul bekke asem. Hulle vreet vis, pylinkvis en soortgelyke seediere.
Roeipotiges broei in kolonies, maar die individuele voëls is monogaam (paar lewenslank met dieselfde maat). Die kuikens is aanvanklik naak (sonder vere), totaal hulpeloos en word deur hul ouers versorg.
Frank Lloyd (akteur)
Frank Lloyd (1929 – 15 Desember 1995) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Fast Talking (1984) en in die televisiereekse The Errol Flynn Theatre (1956), Homicide (1964), en Home and Away (1988).
Dante Basco
Dante Basco (gebore 29 Augustus 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hook (1991), But I'm a Cheerleader (1999), Blood and Bone (2009), en Hang Loose (2012).
Dwarsrivier (Oos-Kaap)
Die Dwarsrivier is 'n rivier wat op die eskarp in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Kromrivier.
Tilo von Berlepsch
Tilo von Berlepsch (30 Desember 1913 – 8 April 1991) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente They're Too Much (1965) en Komm nach Wien, ich zeig dir was! (1970).
Joseph Aspdin
Joseph Aspdin (1788 – 20 Maart 1855) was 'n Britse messelaar en uitvinder. Hy kry algemeen krediet as die uitvinder van Portlandsement.
Broodwortel
Die broodwortel word verkry van die broodwortelplant (Manihot esculenta) en is veral in die tropiese lande 'n belangrike voedselbron. Dit word ook kassawe of maniok genoem. Die wortels bevat baie water en stysel, maar min proteïene, min vitamiene en byna geen vette nie. Dit word hoofsaaklik gebruik vir die setmeel daarin, waarvan onder meer brood gebak kan word.
Joseph Aspdin
Aspdin het kunsmatige sement begin gebruik wat hy ontwikkel het deur kalk en klei te verbrand. Die kleur van die materiaal wat so verkry is, was baie soortgelyk aan dié van die Engelse kalksteen uit Portland, waarna Aspdin die produk wat hy ontwikkel het, genoem het. Hy het die Portlandsement op 21 Oktober 1824 gepatenteer.
Broodwortel
Broodwortelplant
Die broodwortelplant is houtagtig en het handvormige blare wat diep ingesny is en meestal uit 5 tot 7 lobbe bestaan. Die setmeel of stysel word in die wortels opgegaar. Die plant aard die beste in ŉ warm, vogtige klimaat, veral tussen ongeveer 30˚ NB of 30˚ SB. Die temperatuur moet verkieslik hoër as 10 ˚C wees en die reënval kan wissel tussen 500 tot 5000 mm per jaar. Die volwasse plant is redelik droogtebestand. Broodwortelplante kan in uiters arm grond groei en steeds 'n redelike oes lewer.
Hulle word normaalweg nie volgens vasgestelde seisoene geoes nie, maar volgens voedselbehoeftes benut. Die groeiperiode is gewoonlik van 6 tot 12 maande, of kan strek tot 18 maande, wanneer dit die beste setmeelproduksie lewer.
Voedselbron
In sommige tropiese gebiede het die broodwortels as gevolg van die geweldige toename in die bevolkingstal die stapelvoedsel geword. Dit het belangrike graangewasse, soos byvoorbeeld rys, vervang en kan wanvoeding veroorsaak as daar nie aanvullende kosse by die dieet gevoeg word nie. Die broodwortel het nie naastenby die voedingswaarde van graan nie en kan met uitsluitlike inname eiwitvlakke gevaarlik laag laat daal. Die jong blare kan egter as 'n groente gebruik word omdat dit ryk is aan eiwitte (proteïene).