cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hasan Piker
Ontvangs
Die speletjie-webwerf Kotaku het Piker gekies as een van hul "Gamers van die Jaar" vir 2020, en hom aangehaal as 'n belangrike figuur in die hoofstroom van politieke kommentaar op Twitch, 'n platform wat in die verlede as ontmoedigend vir politieke bespreking beskou was. Piker het 'n stroomy in die Nuus-kategorie by die 10de jaarlikse toekennings in 2020 gewen, en was weer in dieselfde kategorie vir die 2021-geleentheid genomineer. In 2022 was Piker genomineer in die kategorieë Nuus, Net gesels en Stroomer van die Jaar, en het die Nuus-toekenning vir die tweede keer gewen en was vir drie agtervolgende jare genomineer. By die geleentheid het hy ook die Skepper van die Jaar-toekenning saam met Avani Gregg oorhandig, wat vir die derde agtereenvolgende jaar deur MrBeast gewen was. By die 2023 stroomer-toekennings was Piker genomineer vir Beste Net-klets-stroomer en stroomer van die Jaar, wat hy die eersgenoemde gewen het.
Katedraal van Florence
Geskiedenis
Werk aan die koepel is in 1420 begin en in 1436 voltooi. Die katedraal is op 25 Maart 1436, (die eerste dag van die jaar volgens die Florentynse kalender), deur Pous Eugene IV ingewy. Dit was die eerste agthoekige koepel in die geskiedenis wat sonder 'n tydelike houtsteunraam gebou is. Dit was een van die mees indrukwekkende projekte van die Renaissance. Tydens die inwyding daarvan in 1436 is Guillaume Dufay se motet (musiekstuk) Nuper rosarum flores uitgevoer.
Hasan Piker
Persoonlike lewe
Piker is as 'n Moslem grootgemaak en is van 'n Turkse afkoms. Hy is die neef van Cenk Uygur, skepper van Die Jong Turke. Piker woon tans in Los Angeles.
In April 2023 het Hasan 'n Tibetaanse Mastiff-hondjie aangeneem wat hy sy Twitch-chat "Kaya" laat noem het.
Katedraal van Florence
Geskiedenis
Die versiering van die buitekant van die katedraal, wat in die 14de eeu begin is, is eers in 1887 voltooi, toe die polichroom marmerfasade ingevolge 'n ontwerp deur Emilio De Fabris voltooi is. Die kerk se vloer is in die 16de eeu in marmerteëls her-uitgevoer.
Die buitemure is met afwisselende vertikale en horisontale bande van polichroom marmer van Carrara (wit), Prato (groen), Siena (rooi), en Lavenza uitgevoer. Hierdie marmerdele moes die reeds bestaande dele teen die mure van die vroeëre aangrensende doopvont, die Battistero di San Giovanni en Giotto se kloktoring, herhaal. Daar is twee sydeure: die Deure van die Canonici (suidekant) en die Deur van die Mandorla (noordekant) met beeldhouwerke deur Nanni di Banco, Donatello, en Jacopo della Quercia. Die ses syvensters, veral opvallend vir hul fyn versiering en ornamente, word by wyse van kolomme van mekaar geskei. Slegs die vier vensters naaste aan die arms van die naaf (in kerke wat kruisvormig is; transep) gee lig; die ander twee is bloot ornamenteel. Die vensters aan die boonste gedeelte van die kerk, koor en transep van die kerk is rond, 'n algemene kenmerk in Italiaans-Gotiese argitektuur.
Gedurende die lang geskiedenis daarvan, was die katedraal die setel van die Raad van Florence (1439); dit was ook die ligging vir die preke van Girolamo Savonarola gewees; en was verder onder meer getuie tot die moord op Giuliano di Piero de' Medici op Sondag 26 April 1478 (met Lorenzo Il Magnifico wat skrams die dood vrygespring het) tydens die Pazzi-sameswering.
Plan en struktuur
Die katedraal van Florence is gebou as 'n basiliek, met 'n breë sentrale naaf van vier vierkantige inhamme of nisse, met 'n gang aan weerskante. Die kansel en transepte is in 'n identiese veelhoekige plan, geskei deur twee kleiner veelhoekige kapelle. Die hele plan vorm 'n Latynse kruis. Die skip (of naaf) en gange word van mekaar geskei deur breë, puntige Gotiese boë wat op saamgestelde steunpilare rus.
Die afmetings van die gebou is enorm, met 'n bouarea van 8 300 vierkante meter, 'n lengte van 153 m, 'n wydte van 38 m en wydte by die kruising van 90 m. Die hoogte van die boë in die gange is 23 m. Die hoogte van die koepel is 114,5 m.
Beplande beeldhouwerke vir die buitekant
Die opsigters van die kantoor van werke van die Florence-katedraal, wat meestal uit lede van die invloedryke wolkleedgilde (die Arte della Lana) bestaan het, was van plan om 'n reeks van twaalf groot Ou Testamentiese beeldhouwerke vir die stutte van die katedraal aan te vra. Donatello, wat in die stadium in sy vroeë twintigerjare was, is in 1408 opdrag gegee om 'n standbeeld van Dawid te maak om bo een van die stutte van die katedraal geplaas te word, alhoewel dit nooit daar geplaas is nie. Nanni di Banco is in dieselfde jaar versoek om 'n marmerbeeld van Jesaja te maak. Een van die standbeelde is in 1409 by sy aangewese plek geplaas, maar daar is bevind dat die standbeeld te klein was om geredelik van die grond af sigbaar te wees en dit is dienooreenkomstig verwyder; beide beeldhouwerke het daarna vir etlike jare in die werkswinkel van die opera verdwyn. In 1410 het Donatello die eerste van die standbeelde – 'n figuur van Josua – in terracotta gemaak. In 1409–1411 het Donatello 'n standbeeld van Sint Johannes die Evangelis gemaak wat tot 1588 in 'n nis van die ou katedraal se vooraansig geplaas was. 'n Figuur van Hercules, ook in terracotta, is in 1463 aangevra van die Florentynse beeldhouer Agostino di Duccio en is moontlik onder leiding van Donatello gemaak. 'n Standbeeld van Dawid deur Michelangelo is 1501–1504 voltooi, hoewel dit weens die gewig daarvan ('n allemintige ses ton) nie op die stutte geplaas kon word nie. In 2010 is 'n veselglasreplika van "Dawid" vir een dag op die Florence-katedraal geplaas.
Koepel
Aan die begin van die 15de eeu het die struktuur se koepel na etlike jare se konstruksiewerk steeds ontbreek. Die basiese kenmerke van die koepel is in 1296 deur Arnolfo di Cambio ontwerp. Sy baksteenmodel (4,6 m hoog en 9,2 m lank) het in 'n sygang van die onvoltooide gebou gestaan en was vir 'n lang tydperk as onaantasbaar beskou. Dit het 'n agthoekige koepel behels wat hoër en wyer was as enige koepel wat vantevore gebou is, met geen eksterne stutte om te verhoed dat dit onder sy eie gewig ineenstort nie.
Die verwerping van tradisionele Gotiese stutte is gemaak toe Neri di Fioravanti se model gekies is bo 'n mededingende model deur Giovanni di Lapo Ghini. Hierdie argitektoniese keuse, wat in 1367 geneem is, was een van die eerste gebeurtenisse in die Italiaanse Renaissance wat 'n breuk met die karakteristieke van Gotiese kerke en katedrale (Middeleeus-Gotiese) daargestel het, en 'n terugkeer na die klassieke mediterreense koepel was. Italiaanse argitekte het Gotiese stutte as onooglike proefnemings beskou. Verder meer, is die gebruik van stutte in Florence verbied, aangesien dié styl verkies is deur Sentraal-Italië se tradisionele vyande in die noorde. Neri se model het 'n massiewe binnekoepel in die vooruitsig gestel, wat aan die bokant oop was ten einde lig in te laat soos in die Panteon], maar omhul in 'n dunner buitenste dop wat gedeeltelik ondersteun is deur die binnekoepel om ongure weer uit te hou. Dit sou op 'n ongestutte agthoekige Tholobate (drom) staan. Neri se koepel sou egter 'n interne struktuur of beskerming nodig hê om hoepelspanning te voorkom, maar teen daardie tyd was dit nog geensins ontwerp nie.
Die bou van so 'n koepel het baie tegniese probleme opgelewer. Brunelleschi het na die groot koepel van die Panteon in Rome vir oplossings gekyk. Die koepel van die Panteon het uit 'n enkele buitedop van beton bestaan, waarvan die formule lank reeds vergete was. Die Panteon het van strukturele sentrering gebruik gemaak ten einde die betonkoepel te ondersteun terwyl dit geset het. Dit was egter nie 'n geldige oplossing vir so 'n groot koepel nie, omrede dit die kerk ontoeganklik sou maak. Buitendien was daar nie nagenoeg genoeg hout in Toskane om die steierwerk en vorms vir die koepel wat Neri ontwerp het (wat 52 m bo die vloer begin en vir 44 m strek) te bou nie. Brunelleschi het verkies om die ontwerp van 'n dubbele dop te volg wat van sandsteen en marmer gemaak is. Om sy voorgestelde struktuurplan te illustreer, het hy 'n hout- en baksteenmodel met behulp van Donatello en Nanni di Banco gebou, welke model steeds in die Museo dell'Opera del Duomo vertoon word. Die model het as 'n gids vir die vakmanne gedien, maar was doelbewus onvolledig ten einde Brunelleschi se beheer oor die konstruksie te verseker.
Brunelleschi se oplossings was vernuftig, soos sy gebruik van 'n kettingboog ter ondersteuning. Die probleem betreffende die verspreiding van die gewig is opgelos deur 'n stel van vier interne horisontale klip- en ysterkettings, wat as hoepels moes dien en ingebed is binne die binneste koepel: met een aan die bokant en een aan die onderkant, met die oorblywende twee eweredig tussenin geplaas. 'n Vyfde ketting wat van hout gemaak is, is tussen die eerste en tweede klipkettings geplaas. Aangesien die koepel agthoekig eerder as rond was, sou 'n eenvoudige ketting, wat die koepel soos 'n vathoop gedruk het, al sy druk op die agt hoeke van die koepel geplaas het. Die kettings moes stewige oktagone wees, dit wil sê styf genoeg om hul vorm te hou ten einde nie die koepel te vervorm as dit aanmekaar gehou word nie.
Elk van Brunelleschi se klipkettings is gebou soos 'n agthoekige spoorlyn met parallelle relings en dwarsbande, almal van sandsteenbalke met 'n deursnee van 43 cm en hoogstens 2,3 m lank. Die relings is van punt tot punt verbind met lood-geglasuurde ysterskywe. Die kruisbande en relings is aanmekaar gesit en met die baksteen en mortier van die binnekoepel bedek. Die dwarsbande van die onderste ketting kan gesien word soos wat dit uitsteek van die trommel aan die voet van die koepel. Die ander is verborge. Elke klipketting was veronderstel om versterk te word met 'n standaard-ysterketting wat van gekonnekteerde skakels gemaak is, maar 'n magnetiese opname wat in die 1970's uitgevoer is kon geen bewyse van ysterkettings opspoor nie. Sou dit wel bestaan, sou dit in elke geval diep ingebed gewees het in die dik mure. Brunelleschi het ook vertikale ribbes op die hoeke van die agthoek ingesluit wat na die middelpunt buig. Die ribbes, wat 4 m diep is, word ondersteun deur 16 versteekte ribbes wat vanaf die middel uitgaan. Die ribbes het splete ten einde balke te kan akkommodeer wat ander platforms ondersteun, waardeur die werk derhalwe opwaarts kon vorder sonder die benodigdheid van steierwerk.
'n Sirkulêre messelwerk-koepel kan sonder stutte gebou word. Dit word sentrering genoem, omdat elke baksteenlaag 'n horisontale boog is wat weerstand bied teen kompressie. In Florence was die agthoekige binnekoepel dik genoeg dat 'n denkbeeldige sirkel op elke vlak daarin ingebed kon word, 'n funksie wat die koepel uiteindelik sou ondersteun, maar nie die stene op hul plek sou kon hou terwyl die mortier nog nat was nie. Brunelleschi het gebruik gemaak van 'n Opus spicatum (visgraatsteenpatroon) om die gewig van die neergelegde bakstene na die naaste vertikale ribbes van die nie-sirkelvormige koepel oor te dra.
Lee Patrick (aktrise)
Lee Patrick (22 November 1901 – 21 November 1982) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Maltese Falcon (1941), Mildred Pierce (1945), Auntie Mame (1958), en Vertigo (1958).
Katedraal van Florence
Koepel
Die buitenste koepel was nie dik genoeg om die ingeboude horisontale sirkels te bevat nie, synde dat dit slegs 60 cm dik by die basis en 30 cm dik aan die bokant is. Om sulke sirkels te skep het Brunelleschi die buitenste koepel aan die binnekant van sy hoeke op nege verskillende hoogtes verdik, en nege messel-ringe geskep wat vandag vanuit die ruimte tussen die twee koepels waargeneem kan word. Ten einde die spanning van die hoepels teen te werk maak die buitenste koepel geheel en al staat op sy aanhegting aan die binnekoepel, en beskik dit oor geen ingeboude kettings nie.
Rhabdastrella providentiae
Rhabdastrella providentiae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Katedraal van Florence
Koepel
Die moderne begrip van fisiese wette en die wiskundige instrumente om spanning te bereken, sou eers eeue in die toekoms plaasvind. Brunelleschi moes soos alle katedraalbouers staatmaak op intuïsie en wat hy ook al kon leer uit die grootskaalse modelle wat hy gebou het. Ten einde 37 000 ton materiaal op te tel, insluitend meer as 4 miljoen stene, het hy hyskrane ontwerp om die groot klippe mee te hys. Hierdie spesiaalontwerpte masjiene en sy strukturele innovasies was die grootste bydrae van Brunelleschi tot argitektuur. Alhoewel hy besig was om 'n estetiese plan uit te voer wat 'n halfeeu vroeër bedink is, is dit sy naam, eerder as Neri s'n, wat gewoonlik met die koepel geassosieer word.
Rhabdastrella providentiae
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Dendy.
Katedraal van Florence
Koepel
Brunelleschi se vermoë om die koepel met 'n cupola, oftewel lantern, te voorsien is bevraagteken, en behalwe die voormelde het hy ook nog strawwe kompetisie ondervind, alhoewel daar bewyse was dat Brunelleschi vroeër reeds aan die ontwerp van 'n cupola vir die boonste deel van die koepel gewerk het. Die getuienis daarvoor kan gesien word in die kurwes van die struktuur, wat steiler is as die oorspronklike model. Hy is as die wenner verklaar bo sy mededingers Lorenzo Ghiberti en Antonio Ciaccheri.
Sy ontwerp (nou te sien in die Museum Opera del Duomo) was vir 'n agthoekige lantern met agt stutte en agt hoë boogvensters. Daar is egter eers 'n paar maande voor sy dood in 1446 met die bou van die cupola begin. Daarna was daar vir 'n tydperk van 15 jaar weinig vordering gemaak weens verskeie wysigings aan die plan. Die cupola is uiteindelik in 1461 voltooi deur Brunelleschi se vriend Michelozzo. Die koniese dak is in 1469 gekroon met 'n vergulde koperbal en kruis wat heilige relikwieë deur Verrocchio bevat. Dit bring die totale hoogte van die koepel tot 114,5 m. Die koperbal is op 17 Julie 1600 deur weerlig geslaan en het neergeval. Dit is twee jaar later deur 'n nog groter een vervang.
Die opdrag vir hierdie vergulde koperbal [bo-op die lantern] het na die beeldhouer Andrea del Verrocchio gegaan.
Plateosourus
'n Plateosourus is 'n dinosourus.
Katedraal van Florence
Koepel
Leonardo mag moontlik ook deelgeneem het aan die ontwerp van die bronsbal, soos vermeld in die "G manuscript of Paris – Remember the way we soldered the ball of Santa Maria del Fiore".
Die dekorasies van die drom-galery deur Baccio d'Agnolo is nooit voltooi nie, nadat niemand minder nie as Michelangelo dit afgekeur het.
Vooraansig
Die oorspronklike vooraansig wat deur Arnolfo di Cambio ontwerp is maar gewoonlik aan Giotto toegeskryf word, is eintlik twintig jaar na die dood van Giotto begin. 'n Pen-en-ink tekening wat uit die middel van die 15de eeu dateer en wat die sogenaamde vooraansig van Giotto uitbeeld, kan gesien word in die Codex Rustici, en in die tekening van Bernardino Poccetti uit 1587. Albei kan besigtig word in die Museum van die Opera del Duomo. Hierdie vooraansig of fasade was die kollektiewe werk van verskeie kunstenaars, onder wie Andrea Orcagna en Taddeo Gaddi. Die oorspronklike deel van die fasade is slegs in sy onderste gedeelte voltooi en daarna onvoltooid gelaat. Die onvoltooide gedeelte is in 1587–1588 op bevel van groothertog Francesco I de 'Medici deur die Medici-hofargitek Bernardo Buontalenti afgebreek, aangesien dit as heeltemal verouderd voorgekom het in die Renaissance-tydperk. Sommige van die oorspronklike beeldhouwerke word in die Museum Opera del Duomo agter die katedraal uitgestal. Ander werke word nou in die Berlynse museum en in die Louvre gehuisves.
Die kompetisie vir 'n nuwe fasade het in 'n groot korrupsieskandaal ontaard. Die houtmodel vir die fasade van Buontalenti word tans in die Museum Opera del Duomo uitgestal. 'n Paar nuwe ontwerpe is deur die jare voorgestel, maar die modelle (van Giovanni Antonio Dosio, Giovanni de' Medici met Alessandro Pieroni en Giambologna) is nie aanvaar nie. Die fasade is gevolglik tot die 19de eeu onaangeraak gelaat.
'n Kompetisie om 'n nuwe fasade te ontwerp is deur Emilio De Fabris (1808–1883) gewen. Die werk is in 1876 begin en in 1887 voltooi. Hierdie neo-gotiese fasade in wit, groen en rooi marmer vorm 'n harmonieuse eenheid met die katedraal, Giotto se kloktoring (campanile) en die doopvont. Sommige meen egter dat die versiering daarvan oordrewe is. Die fasade as geheel is opgedra aan die Moeder van Christus.
Hoofportaal
Die drie groot bronsdeure dateer uit 1899 tot 1903. Die deure is versier met tonele uit die lewe van die Madonna. Die mosaïek in die lunettes bokant die deure is deur Niccolò Barabino ontwerp. Hulle verteenwoordig (van links na regs): Liefdadigheid onder die stigters van die Florentynse filantropiese instellings; Christus bekroon, met Maria en Johannes die Doper; en Florentynse ambagsmanne, handelaars en humaniste. Die pediment bokant die sentrale portaal bevat 'n halwe reliëf deur Tito Sarrocchi wat Maria bekroon, met 'n geblomde septer uitbeeld. Giuseppe Cassioli het die regterdeur ontwerp.
Bo die fasade is 'n reeks nisse met die twaalf Apostels; in die middel daarvan staan die Madonna en Kind. Tussen die roosvenster en die timpanum is daar 'n galery met borsbeelde van die grootste Florentynse kunstenaars uit die geskiedenis.
Interieur
Die Gotiese-interieur is ontsaglik groot en gee derhalwe die indruk van 'n leë spasie. Die relatiewe leegheid van die kerk stem ooreen met die soberheid van die godsdienstige lewe, soos deur Girolamo Savonarola verkondig.
Spencer Daniels
Spencer Daniels (gebore 23 Desember 1992) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Curious Case of Benjamin Button (2008), Star Trek (2009), This Is 40 (2012), en Trainhopper.
Dorries Eunice Dlakude
Dorries Eunice Dlakude is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Waterkloof (kloof, Oos-Kaap, lat -31,68, long 26,04)
Die Waterkloof is 'n kloof in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Katedraal van Florence
Interieur
Baie versierings in die kerk het met verloop van die tyd verlore gegaan, of is oorgedra na die Museum Opera del Duomo.
Aangesien die katedraal met fondse afkomstig van die publiek gebou is, vereer sommige belangrike kunswerke in die kerk kunstenaars en militêre leiers uit Florence:
Bokant die hoofdeur is die kolossale horlosie met freskoportrette van vier profete of evangeliste deur Paolo Uccello (1443). Hierdie liturgiese klok met een hand wys die 24 ure van die hora italica (Italiaanse tyd), 'n tydperk wat eindig met sonsondergang op 24 uur. Hierdie tydrooster was tot die 18de eeu in gebruik gewees. Dit is een van die min horlosies uit daardie tyd wat nog bestaan en in 'n werkende toestand is.
Die kerk is veral opvallend vir sy 44 loodglasvensters, die grootste onderneming van hierdie aard in Italië in die 14de en 15de eeu. Die vensters in die gange en in die transep beeld heiliges uit die Ou en die Nuwe Testament uit, terwyl die ronde vensters in die drom van die koepel of bo die ingang Christus en Maria uitbeeld. Laasgenoemde is die werk van die grootste Florentynse kunstenaars uit die tydperk, soos Donatello, Lorenzo Ghiberti, Paolo Uccello en Andrea del Castagno.
Christus wat Maria as koningin kroon, die loodglasvormige ronde raam bokant die klok, met 'n ryk skakering van kleure, is in die vroeë 14de eeu deur Gaddo Gaddi ontwerp.
Donatello het die loodglasvenster (Kroning van die Maagd) in die drom van die koepel (die enigste van die naaf gesien kan word) ontwerp. Die pragtige begrafnismonument van Antonio d'Orso (1323), biskop van Florence, is gemaak deur Tino da Camaino, die belangrikste begrafnis-beeldhouer van sy tyd.
Die monumentale kruis agter die biskopstoel by die hoë altaar is deur Benedetto da Maiano (1495–1497). Die koorkamer is die werk van die beroemde Bartolommeo Bandinelli. Die tien-paneel bronsdeure van die sakristie is gemaak deur Luca della Robbia, wat ook twee geglasuurde terracottawerke in die sakristie gemaak het: naamlik die Engel met kandelaar en die Opstanding van Christus.
Agter in die middel van die drie apses is die altaar van Sint Zenobius, die eerste biskop van Florence. Die silwer altaar, 'n meesterstuk van Ghiberti, bevat die kruik met sy relikwieë. Die sentrale kompartement toon een van Sint Zenobius se wonderwerke, die herlewing van 'n dooie kind. Bo hierdie altaar is die skildery Die Laaste Avondmaal deur die minder bekende Giovanni Balducci. Daar was ook 'n glas-mosaïekpaneel getitel Die Borsbeeld van Sint Zanobius deur die 16de-eeuse kunstenaar Monte di Giovanni. Dit is tans te sien in die Museum Opera del Duomo.
Baie dekorasies is die gevolg van 16de-eeuse begunstiging deur die groot hertogte, soos byvoorbeeld die paadjie in gekleurde marmer, wat toegeskryf word aan Baccio d'Agnolo en Francesco da Sangallo (1520–26). Sommige stukkies marmer uit die vooraansig is in die vloer gebruik (soos blyk uit herstelwerk aan die vloer na die oorstroming van 1966).
Dit is voorgestel dat die binnekant van die 45 meter breë koepel met 'n mosaïekversiering bedek word ten einde die beskikbare lig wat deur die sirkelvormige vensters van die drom en deur die cupola val, ten beste te benut.
Brunelleschi het voorgestel dat die dak met skitterende goud bedek word, maar sy dood in 1446 het 'n einde aan hierdie projek gemaak en die mure van die koepel is witgekalk.
Groothertog Cosimo I de 'Medici het besluit om die koepel te laat beskilder met 'n voorstelling van Die Laaste Oordeel. Hierdie enorme geskilderde oppervlakte van 3600 vierkante meter is in 1568 deur Giorgio Vasari en Federico Zuccari begin en sou tot 1579 duur. Die boonste gedeelte, naby die cupola, wat die ''24 Ouderlinge van Apoc. 4'' verteenwoordig, is voor sy dood in 1574 deur Vasari voltooi.
Federico Zuccari en 'n aantal medewerkers, insluitende Domenico Cresti, het die ander gedeeltes voltooi: (van bo na onder) Kore van Engele;  Christus, Maria en die Heiliges; Deugde, geskenke van die Heilige Gees en saligsprekinge en onderaan die koepel: Sondes met die Dood Strafbaar en Hel. Hierdie fresko's word beskou as Zuccari se grootste werk; die werk is egter van wisselende kwaliteit vanweë die insette van verskillende kunstenaars en die verskillende tegnieke wat gebruik is. Vasari het gebruik gemaak van ware fresko's terwyl Zuccari in secco geskilder het.
Tydens herstelwerk wat in 1995 beëindig is, is die hele beeldsiklus van Die Laaste Oordeel met spesiaal ontwerpte toerusting gefotografeer. Al die restourasie-inligting, tesame met ge-rekonstrueerde beelde van die fresko's word in die Thesaurus Florentinus-rekenaarstelsel gestoor.
Mercury-Atlas 6
Mercury-Atlas 6 (MA-6) is die eerste Amerikaanse ruimtevlug waar die ruimtetuig in 'n wentelbaan om die aarde geplaas is, as deel van die Mercury-program. Die ruimtevaart is op 20 Februarie 1962 vanaf Kaap Canaveral gelanseer en die ruimteman was John Glenn. Dit was die vyfde bemande ruimtevaart ooit, die eerste twee was die Sowjetunie se Vostok 1 en Vostok 2 vaarte gevolg deur die twee sub-orbitale vlugte van Mercury-Redstone 3 en 4.
Die Mercury-ruimtetuig met die naam Friendship 7 is in 'n wentelbaan geplaas deur 'n Atlas LV-3B vuurpyl. Die lansering het by lanseerkompleks 14 te Kaap Canaveral-lugmagstasie, Florida plaasgevind. Nadat die ruimtetuig drie keer om die Aarde gewentel het, het dit die atmosfeer binnegedring en in die Atlantiese Oseaan neergeplons. Daar is die kapsule deur 'n helikopter van die vliegdekskip USS Noa herwin. Die totale vlugtyd was vier ure, 55 sekondes en 23 sekondes.
Cunonia rotundifolia
Cunonia rotundifolia is 'n struik wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Haworthiopsis tessellata
Haworthiopsis tessellata is 'n vetplant wat tot die genus Haworthiopsis behoort en is inheems aan Namibië, Noord-Kaap, Oos-Kaap, Wes-Kaap en die Vrystaat. Dit kom vanaf suidelike Namibië, oor die Boesmanland, Groot-Karoo tot in die suide van die Vrystaat en Somerset-Oos voor.
Die plant het twee subspesies:
Utatsusaurus
Utatsusaurus, of die oetatsoesourusse, is die vroegste bekende vorm van Ichthyopterygia (die groep seereptiele wat die Ichthyosaurus insluit). Dit het 245 miljoen tot 250 miljoen jaar gelede tydens die vroeë Triasperiode gelewe.
Conchita Wurst
Thomas "Tom" Neuwirth (gebore op 6 November 1988), beter bekend onder sy verhoognaam Conchita Wurst, is 'n Oostenrykse musikant. Hy verteenwoordig Oostenryk by die Eurovision-sangfees van 2014 en wen die kompetisie met sy liedjie Rise Like a Phoenix. Die sanger gebruik vroulike voornaamwoorde om homself te beskryf as hy die rol van Wurst vertolk.
Kansarivier
Die Kansarivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei en 14 km wes van Oudtshoorn in die Olifantsrivier, 'n sytak van die Gouritsrivier, uitmond.
Waterkloof (kloof, Oos-Kaap, lat -32,27, long 24,95)
Die Waterkloof is 'n kloof in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Suregada nigricaulis
Suregada nigricaulis is 'n boom wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is endemies aan oos Madagaskar.
Elizabeth Patterson (aktrise)
Elizabeth Patterson (22 November 1874 – 31 Januarie 1966) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dinner at Eight (1933), Bulldog Drummond's Peril (1938), Bulldog Drummond's Bride (1939), en Remember the Night (1940).
Rhabdastrella reticulata
Rhabdastrella reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Cunonia schinziana
Cunonia schinziana is 'n struik wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Luana Patten
Luana Patten (6 Julie 1938 – 1 Mei 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Song of the South (1946), Fun & Fancy Free (1947), Rock, Pretty Baby (1956), en Home from the Hill (1960).
Cunonia montana
Cunonia montana is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
William Daniels
William Daniels (gebore 31 Maart 1927) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Graduate (1967), 1776 (1972), en The Blue Lagoon (1980), en in die televisiereeks St. Elsewhere (1982).
Kangorivier
Die Kangorivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei en 20 km oos van Oudtshoorn in die Olifantsrivier, 'n sytak van die Gouritsrivier, uitmond.
Suregada perrieri
Suregada perrieri is 'n boom wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is endemies aan oos Madagaskar.
Waterkloof (vallei, Oos-Kaap, lat -33,79, long 24,29)
Die Waterkloof is 'n vallei in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Suregada comorensis
Suregada comorensis is 'n struik of boom wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is endemies aan Comore-eilande.
Rhabdastrella rowi
Rhabdastrella rowi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Cunonia pterophylla
Cunonia pterophylla is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Suregada borbonica
Suregada borbonica is 'n boom wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is endemies aan Réunion.
Grobbelaarsrivier
Die Grobbelaarsrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap, Suid-Afrika vloei en net suid van Oudtshoorn in die Olifantsrivier, 'n sytak van die Gouritsrivier, uitmond.
Haworthiopsis viscosa
Haworthiopsis viscosa is 'n vetplant wat tot die genus Haworthiopsis behoort en is endemies aan die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit is wydverspreid oor die suide en oostelike Groot-Karoo, Klein-Karoo, ooswaarts tot by Baviaanskloof en die Kougaberge.
Die plant het twee subspesies:
Mercury-Atlas 7
Mercury-Atlas 7 was die vierde bemande ruimtevaart van die Mercury-program. Die ruimtetuig, genaamd Aurora 7, is beman deur die ruimtevaarder Scott Carpenter. Hy was die sesde persoon om in die ruimte te vlieg. Die sending het Mercury kapsule nr. 18 gebruik en is gelanseer deur 'n Atlas LV-3B, nr 107-D vuurpyl.
Capenter het drie keer om die aarde gewentel, eintlik 'n herhaling van John Glenn se Mercury-Atlas 6 vlug. As gevolg van 'n fout wat gemaak is tydens die binnedringing van die atmosfeer land hy 400 km van koers af. Dit het die optel van hom en sy tuig met sowat 'n uur vertraag. Carpenter is gedeeltelik verantwoordelik gehou vir die fout. Hy het NASA in 1964 verlaat en op die Amerikaanse Vloot se SEALAB-projek gaan werk.
Ruimtevaarder
Die sending se ruimtevaarder was Scott Carpenter, 'n 37-jarige Amerikaanse Vlootoffisier en vlieënier, toetsvlieënier, lugvaartingenieur, ruimtevaarder en skubaduiker.
Cunonia pseudoverticillata
Cunonia pseudoverticillata is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Orrie Baragwanathpas
Orrie Baragwanathpas is in die Limpopo provinsie op die ongenommerde pad tussen Ofcolaco en Lebowakgomo (Suid-Afrika) geleë. Die pas het 'n steil geplaveide styging van die ooste af teen die hange van die verre noordelike Drakensberge tot 'n hoogte van 1370 m bo seespieël. Van die weste af is daar 'n ewe steil maar ongeplaveide opdraande met 'n redelik plat ongeplaveide gedeelte van ongeveer 10 kilometer langs die kruin tussen die twee benaderings. Alhoewel die grootste deel van die pas in die Lekgalameetse Provinsiale Park geleë is, is dit nietemin 'n openbare pad met gratis toegang. Toegangsfooi is betaalbaar indien die pas vanaf die Lekgalameetse-ingangshek betree word.
Rhabdastrella spinosa
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Lévi.
Henodus
Henodus chelyops was ’n spesie seereptiele van die uitgestorwe orde Placodontia. Dit het in die Laat Triasperiode voorgekom en fossiele daarvan is in Tübingen, Duitsland, ontdek. Dit was sowat ’n meter lank.
Waterkloof (vallei, Oos-Kaap, lat -33,59, long 24,23)
Die Waterkloof is 'n vallei in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Rhabdastrella sterrastraea
Rhabdastrella sterrastraea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Row.
Suregada croizatiana
Suregada croizatiana is 'n struik wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Hutch Dano
Hutch Dano (gebore 21 Mei 1992) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ramona and Beezus (2010), Zombeavers (2014), en Sunflower (2017), en in die televisiereeks Zeke and Luther (2009).
Melody Patterson
Melody Patterson (16 April 1949 – 20 Augustus 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Angry Breed (1968) en The Cycle Savages (1969), en in die televisiereekse F Troop (1965) en Adam-12 (1968).
Cunonia linearisepala
Cunonia linearisepala is 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Jeffrey Epstein
Jeffrey Edward Epstein (20 Januarie 1953 in New York – 10 Augustus 2019 in New York) was 'n Joods-Amerikaanse finansier en seksuele misdadiger bekend vir sy beweerde sekshandel van minderjariges en sy verbintenisse met menige van die wêreld se elite. Epstein begin sy loopbaan in finansies by die beleggingsbank Bear Stearns, waarna hy sy eie firma, J. Epstein & Co., stig. Tot en met sy veroordeling vir seksmisdade in 2008 was hy 'n gerekende en vername multimiljoenêr wat in die kringe van die finansiële, politieke, en kulturele elite van die samelewing beweeg het.
In 2005 begin die polisie in Palm Beach, Florida om hom te ondersoek nadat 'n ouer beweer het dat Epstein haar 14-jarige dogter gemolesteer het. Epstein het uiteindelik skuldig gepleit en is in 2008 in 'n Florida-deelstaatshof vir die uitlokking van 'n prostituut en vir die verkryging van 'n minderjarige prostituut tot 13 maande gevangenisstraf met werkvrylating gevonnis. Federale amptenare het 36 meisies so jonk as 14 jaar geïdentifiseer wat deur Epstein gemolesteer is.
Epstein is weer eens op 6 Julie 2019 in hegtenis geneem op federale aanklagtes van sekshandel met minderjariges in Florida en New York. Hy sterf op 10 Augustus 2019 na bewering weens selfmoord in sy tronksel in Manhattan.
Daar is verskillende samesweringsteorieë rakende Epstein, waaronder: (1) dat hy nie dood is nie, maar in Israel woon en (2) dat hy in die tronk vermoor is om te verhoed dat hy skadelike inligting oor prominente persone kon openbaar.
Seresiosourus
'n Seresiosourus is 'n uitgestorwe genus seereptiele. Hulle het amper soos die lariosourus gelyk.
Leonor Watling
Leonor Elizabeth Ceballos Watling (gebore op 28 Julie 1975) is 'n Spaanse rolprent-aktrise en sangeres.
Vroeë lewe
Watling was in Madrid, Spanje gebore as die dogter van 'n Spaanse vader van Cádiz, Andalusië en 'n Engelse moeder. Sy het twee broers en een suster. Sy praat Spaans met haar broers en Engels met haar suster. Haar vader is dood toe sy sewentien jaar oud was.
Toe sy 'n kind was wou sy 'n klassieke danseres word, maar 'n kniebesering het 'n stokke voor die ambisie gesteek. Later het sy na Londen getrek ten einde lesse te kan neem by die Actor's Centre.
Loopbaan
Watling is verkies bo Anne Hathaway as die stem van "Red Pucket" (Rooikappie) in die animasie rolprent Hoodwinked (2005). Sy het ook deelgeneem aan die rolprent The Oxford Murders, saam met Elijah Wood en John Hurt.
In 2006 het Watling die rol gespeel van Marie Christine in die Paris, Je T'aime segment getiteld "Bastille". Die rolprent was gemaak deur baie bekende regisseurs wat elk 'n vyf-minuut filmstel in Parys moes maak. Die Spaanse skrywer-regisseur Isabel Coixet het die segment "Bastille" geskryf en geregisseer en Watling het saam met Sergio Castellitto en Miranda Richardson as Sergio se jonger geliefde verskyn saam met wie hy beplan om weg te hardloop nadat hy sy verhouding beëindig het met sy vroue Miranda.
Sy kombineer haar rolle in rolprente saam met haar werk met die musiekgroep Marlango waarin sy as sangeres optree en meestal in Engels sing. Sy het ook in 'n TV reeks, Pulsaciones, verskyn, wat sedert Januarie 2017 uitgesend word. Sy is al aangehaal as sou sy 'n ondersteuner van Tom Waits, Suzanne Vega, Radiohead en Erik Satie wees.
Lariosaurus
Lariosaurus, of die lariosourusse, was 'n genus van die orde Nothosauroidea, 'n groep uitgestorwe seereptiele wat tydens die Triasperiode in Noord-Italië voorgekom het.
Bathabile Dlamini
Dlamini is die president van die Vroueliga van die African National Congress (ANCVL) asook 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika.
Sy is op 9 Maart 2022 in die Johannesburgse landdroshof skuldig bevind aan meineed in 2018.
Suregada gossweileri
Suregada gossweileri is 'n struik wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is inheems aan Angola en die Demokratiese Republiek die Kongo.
Shirley Patterson
Shirley Patterson (26 Desember 1922 – 4 April 1995) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Batman (1943), The Texas Kid (1943), World Without End (1956), en The Land Unknown (1957).
Rhabdastrella trichophora
Rhabdastrella trichophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Lévi & Lévi.
Cunonia lenormandii
Cunonia lenormandii is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Zephroma Sizani Dubazana
Zephroma Sizani Dubazana is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Paul Dano
Paul Dano (gebore 19 Junie 1984) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Little Miss Sunshine (2006), There Will Be Blood (2007), Prisoners (2013), en Love & Mercy (2014).
Rhabdastrella virgula
Rhabdastrella virgula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhabdastrella en tot die familie Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Potlood
'n Potlood is 'n toestel waarmee daar op papier en ander oppervlaktes geskryf, geteken of gemerk word. 'n Potlood bestaan uit 'n stafie (of "lood") van klei en grafiet met 'n omhulsel van hout. As die potlood stomp word, word 'n skerpmaker gebruik om die stafie se punt van die hout te ontbloot. 'n Uitveër kan gebruik word om foute uit te vee en reg te stel.
Die stafie laat sigbare merke en strepe soos dit oor papier getrek word. Meeste potlode gee 'n silwer-grys kleur af, maar mens kry ook gekleurde potlode. Hierdie potlode word hoofsaaklik gebruik om mee te teken en in te kleur, eerder as om mee te skryf.
Geskiedenis
Potlode bevat geen lood nie. Aanvanklik is lood in potte gesmelt om loodstafies te maak. Dit was 'n goedkoper weergawe van die silwerstafie, wat aanvanklik vir skryfwerk gebruik is. Vanaf die 17de eeu is potlode met 'n kern van harde minerale grafiet en 'n houtomhulsel gemaak. Die naam "potlood" het egter behoue gebly.
In die 6de eeu is ’n vreemde swart stof teen die hange van Borrowdale, in Noord-Engeland gevind. Dit het baie soos steenkool gelyk, maar wou nie brand nie. Omdat dit blink, swart merke wat maklik uitgevee kan word op 'n skryfoppervlak laat, het mense gedink dis 'n tipe lood (swartlood). In 1779 het die Sweedse chemikus Carl W. Scheele ontdek dat swartlood ’n sagte vorm van suiwer koolstof is. Tien jaar later het die Duitse geoloog Abraham G. Werner dit grafiet genoem, na aanleiding van die Griekse woord graphein, "om te skryf".
In 1908 is die kleurpotlood as 'n verder ontwikkeling van die merkpotlood bekend gestel.
Hardheid
Die mengsel wat vir die stafie gebruik word, word in 'n oond gebak. As baie klei en net 'n bietjie grafiet gebruik word, kry mens 'n harde potlood wat ligte merke laat. Baie grafiet met net 'n bietjie klei gee 'n sagte potlood wat donker skryf.
Die "hardheid" word gewoonlik met 'n kode op die omhulsel aangedui. Hierdie kode is in 1889 deur die Duitser Friedrich von Hardtmuth van die Koh-i-noor-fabriek opgestel. Dit bestaan uit 'n syfer en 'n letter. H staan vir hard (baie klei), B staan vir sag (baie grafiet) en F vir fyn(skrif). Die syfer dui die gradering aan.
'n Standaard kantoorpotlood is HB, die goue middeweg tussen hard en sag. F word vir netjiese skryfwerk aanbeveel, in die hoop dat mense twee potlode sal aanskaf. Kunstenaars verkies meestal sagter potlode om sketse mee te maak. Harde potlode is meer geskik vir tegniese tekeninge.
Sommige lande gebruik ander stelsels. In die Verenigde State, byvoorbeeld, is 'n nommer 2-potlood gelykstaande aan 'n HB-potlood. Volgens hierdie stelsel sal 'n hoër syfer ’n harder potlood aandui.
Vervaardiging
Tydens die vervaardiging van potlode word 'n mengsel van fyngemaalde grafiet, klei en water deur dun metaalbuise gedruk. As dit aan die ander kant uitkom, lyk dit soos 'n lang string spaghetti. Daarna word dit gedroog, gesny, in 'n droogoond gebak en in warm olie of was gedoop.
Die hout, gewoonlik sederhout wat maklik skerpgemaak kan word, word in plankies gesaag. Gleuwe met die dikte van 'n halwe potlood word in die plankies aangebring.
Die lood word dan in die gleufies op 'n plankie geplaas, en 'n tweede plankie word bo-op die eerste een vasgegom. As die gom droog is, word die plankies opgesaag om die individuele potlode van mekaar te skei.
Ter afronding word dit geskuur, geverf en die vervaardiger se handelsmerk en ander besonderhede word daarop aangebring. Soms word 'n uitveër ook aan een punt aangebring voordat dit vir verskeping verpak word.
Suregada occidentalis
Suregada occidentalis is 'n struik wat aan die familie Euphorbiaceae behoort. Die spesie is inheems aan Ghana, Ivoorkus en Nigerië.
Maxime Weygand
Weygand het in die Eerste Wêreldoorlog hoofsaaklik as stafoffisier onder Ferdinand Foch gedien. Weygand het aanvanklik teen die Duitsers geveg tydens die inval in Frankryk in 1940, maar nadat 'n wapenstilstand onderteken is, gedeeltelik met die Duitsers saamgewerk as deel van die Vichy Frankryk-regime voordat hy deur die Duitsers gearresteer is omdat hy nie ten volle met hulle saamgewerk het nie.
Yvonne Pavis
Yvonne Pavis (gebore Mei 1890) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tony America (1918), A Daughter of Australia (1922), en Sunshine Sally (1922).
Aqua Virgo
Die Aqua Virgo is een van elf akwadukte wat die antieke miljoenestad Rome van water voorsien het - en die enigste antieke waterleiding wat vanaf sy oprigting in 19 v.C. deur Agrippa tot vandag toe ononderbroke in bedryf is (alhoewel dit ná die ondergang van die Wes-Romeinse Ryk in die laat 5de eeu tydelik in verval geraak het en eers in die 8ste eeu onder pous Adrianus I herstel is). Die waterleiding se hoofbrongebied is in 'n moerasgebied noord van die Via Collatina geleë, kort voor die agste antieke mylpaal by kilometer 10,5. Aqua Virgo het die laagliggende gebied van Campus Martius, wat deur Augustus ontwikkel is, van water voorsien en het ter geleentheid van die opening van 'n publieke bad naby die Panteon ontstaan wat eweneens deur Agrippa gebou is. Die grootste deel van die antieke waterleiding binne die stadsgebied van Rome is ondergronds aangelê.
Die akwaduk is reeds tydens die regentskap van die keisers Tiberius en Claudius en daarna sedert die 8ste eeu voortdurend gerestoureer, waarby die omvattendste uitbreidings en wysigings tydens die ampstermyn van pous Nikolaas V plaasgevind het. Na die moderne waterleiding, wat uit daardie tydperk dateer, word in Italiaans as Acqua Vergine (die Italiaanse vertaling van die Latynse Aqua Virgo) of Acqua di Trevi verwys. Soos uit die laasgenoemde benaming blyk, is die Trevi-fontein te Rome deur die akwaduk tot 2007 van water voorsien en vorm ook sy eindpunt.
Naas die Trevi-fontein het ook die Barcaccia-fontein op die Piazza di Spagna en die fontein op die Piazza Farnese deur die Aqua Virgo gevoed.
Catharina-Amalia, Prinses van Oranje
Herkoms
Catharina-Amalia is die oudste kind van koning Willem-Alexander en koningin Máxima van die Nederlande. Sy het die erfgenaam van die Nederlandse troon geword toe haar pa die troon op 30 April 2013 bestyg het.
Prinses Catharina-Amalia het twee jonger susters: prinses Alexia (gebore in 2005) en prinses Ariane (gebore in 2007). Sy woon saam met haar ouers en een van haar susters in Huis ten Bosch paleis in Den Haag.
Opvoeding
Catharina-Amalia was vanaf Desember 2007 op skool by die openbare laerskool Bloemcampschool in Wassenaar. Sy het die Christelijk Gimnasium Sorghvliet in Den Haag bygewoon, waar haar tante Prinses Laurentien ook was. Sy het in Junie 2021 gegradueer. Met die gradeplegtigheid het sy aangekondig dat sy 'n brugjaar sou neem en geweier om haar reg op € 1,6 miljoen per jaar in inkomste vir die tydperk te aanvaar, en bygevoeg dat dit haar "ongemaklik sou maak solank ek niks doen in ruil daarvoor nie".
Catharina-Amalia se ouma aan vaderskant, koningin Beatrix, het op 30 April 2013 geabdikeer en haar pa het die troon bestyg. Catharina-Amalia, as die nuwe erfgenaam, het die titel Prinses van Oranje aangeneem en die eerste geword om dit in eie reg te doen. Prinses Catharina-Amalia het haar setel in die Adviesafdeling van die Staatsraad van Nederland ingeneem toe sy op 18 mondig geword het.
Kumba Iron Ore
Kumba Iron Ore Beperk is 'n Suid-Afrikaanse maatskappy betrokke by die eksplorasie, winning, veredeling, bemarking, verkoop en vervoer van ystererts. Dit is die grootste produsent van ystererts in Afrika en op vier na die grootste in die wêreld. Kumba is 'n dogtermaatskappy van Anglo American-korporasie.
Kumba se grootste myn is by Sishen in die Noord-Kaap. Dit lewer 70% van die firma se produksie. In 2015 was dit 31,4 Mt. Die Kolomela-myn (ook in die Noord-Kaap) lewer 12 Mt per jaar en die Thabazimbi-myn ongeveer 1 Mt. In 2015 het die firma 43,5 Mt uitgevoer en 4,3 Mt plaaslik verkoop. Kumba lewer erts aan klante in Suid-Afrika, die Volksrepubliek China, Indië, Japan, Suid-Korea, die Midde-Ooste en Europa.
Die firma het 14 000 werknemers, is op die JSE genoteer en die hoofaandeelhouer is Anglo-American plc wat 70% van die aandele besit. Die Nywerheid-Ontwikkelingskorporasie besit 13% en die Onafhanklike Beleggingskorporasie 1% van die firma.
Matthias Horx
Matthias Horx (gebore op 25 Januarie 1955 in Düsseldorf) is 'n Duitse futuris wat deur homself en sommige media beskryf word as 'n 'tendens- en toekomsnavorser'.
Slag van Rorke's Drift
Agtergrond
Rorke's Drift is een van drie driwwe waar die Buffelsrivier gekruis kon word wat op daardie stadium die grens tussen Natal en Zoeloeland was. Die drif is vernoem na die Ier James Rorke wat sy huis hier gebou en geboer het aan die Natalkant van die rivier. Die huis was groot met verskeie vertrekke. Ná Rorke se dood het die sendeling Otto Witt, sy vrou en vier kinders in die huis getrek wat hy toe in 'n kerk omskep het. Toe die oorlog uitbreek in 1879 tussen die Britse Ryk en die Zoeloes, het lord Chelmsford die huis toegeëien en in 'n hospitaal laat omskep. 'n Gedeelte was ook gebruik as 'n stoor waar ammunisie, gewere en voorrade gestoor is. Toe die Zoeloemag die hospitaal aanval, was daar slegs 'n paar fikse soldate asook 39 siek mense in die hospitaal. Die slag het net ná die Slag van Isandlwana plaasgevind.
Matthias Horx
Lewe
Horx het in Frankfurt am Main skool gegaan Nadat hy in 1973 aan die hoërskool gematrikuleer het, het hy begin om sosiologie aan die Goethe-universiteit te studeer, maar staak dit later. In die 1980's volg hy 'n joernalistieke loopbaan. Van 1980 tot 1992 is hy 'n skrywer en redakteur vir Pflasterstrand, Tempo, Die Zeit en Merian. Hy het verskeie boeke geskryf, waarvan een ook in 'n hoorspel geredigeer is.