cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aanval op Pearl Harbor
Die aanval op Pearl Harbor was 'n voorkomende  militêre verrassingsaanval deur die Japannese Keiserlike Vloot lugmag op die Verenigde State (destyds 'n neutrale land) teen die vlootbasis by Pearl Harbor in Oahu, 'n eiland van Hawaii, net voor 08:00, op Sondagoggend, 7 Desember 1941. Die aanval het die volgende dag tot die formele toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog gelei. Die Japannese militêre leierskap het na die aanval verwys as die Hawaii Operasie en Operasie AI, en as Operasie Z tydens die beplanning daarvan.
Japan het die aanval as 'n voorkomende aksie bedoel om te voorkom dat die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot inmeng met sy beplande militêre optrede in Suidoos-Asië teen oorsese gebiede van die Verenigde Koninkryk, Nederland en die Verenigde State. In die loop van sewe uur was daar gekoördineerde Japannese aanvalle op die Amerikaanse Filippyne, Guam en Wake-eiland en op die Britse Ryk in Malaya, Singapoer en Hong Kong.
Die aanval het omstreeks 07:48 Hawaiise tyd (18:18 GMT) begin. Die basis is aangeval deur 353 keiserlike Japannese vliegtuie (insluitend vegters, vlak- en duikbomaanvallers en torpedo-bomwerpers) in twee golwe, van ses vliegdekskepe geloods. Al agt Amerikaanse slagskepe is beskadig, insluitende vier wat gekelder is. Almal behalwe USS Arizona is later weer vlot gemaak, en ses is weer in diens geneem en het aan die oorlog deelgeneem. Die Japannese het ook drie kruisers, drie torpedojaers, 'n lugafweeropleidingskip en een mynlêer gesink of beskadig. Altesaam 188 Amerikaanse vliegtuie is vernietig; 2 403 Amerikaners is dood en 1 178 gewond. Belangrike basisinstallasies soos die kragstasie, droogdok, skeepswerf, instandhouding, en brandstof- en torpedoorbergingsfasiliteite, sowel as die duikbootkaaie en die hoofkwartiergebou (ook die tuiste van die intelligensie-afdeling) is nie aangeval nie. Japannese verliese was gering: 29 vliegtuie en vyf miniatuur-duikbote het verlore geraak, en 64 dienspligtiges is dood. Een Japannese matroos, Kazuo Sakamaki, is gevang.
Japan het later die dag (8 Desember in Tokio) 'n oorlogsverklaring teen die Verenigde State aangekondig, maar die verklaring is eers die volgende dag afgelewer. Die volgende dag, 8 Desember, verklaar die Kongres oorlog teen Japan. Op 11 Desember het Duitsland en Italië elk oorlog verklaar teen die VSA, wat geantwoord het met 'n oorlogsverklaring teen Duitsland en Italië.
Daar was talle historiese presedente vir die onaangekondigde militêre optrede deur Japan, maar die gebrek aan enige formele waarskuwing, veral terwyl vredesonderhandelinge nog steeds aan die gang was, het president Franklin D. Roosevelt daartoe gelei om na 7 Desember 1941 te verwys as "'n datum wat in berugtheid sal bestaan" ("a date which will live in infamy"). Omdat die aanval sonder 'n oorlogsverklaring en sonder uitdruklike waarskuwing plaasgevind het, is die aanval op Pearl Harbor later in die Tokio-verhore as 'n oorlogsmisdaad veroordeel.
Voor die oorlog in Asië begin het
Op 27 September 1940 het Duitsland, Japan en Italië 'n verdrag onderteken: die Driemoonthedeverdrag. Dit beskryf dat hulle mekaar se leidende posisie in die nuwe orde, die nuwe wêreld, soos hulle dit gesien het, sou ondersteun. Hulle het mekaar ook militêre steun belowe as een van hulle aangeval sou word.
Verdrae was al vantevore gesluit, maar dit was besonders omdat dit ekstra sekuriteit beteken as die Verenigde State van Amerika aan die Tweede Wêreldoorlog sou deelneem. Almal het gedink dat hierdie oorlog binnekort wêreldwyd sou versprei. Duitsland het Oostenryk en Sudetenland reeds in 1938 oorgeneem en Pole in September 1939 binnegeval. Die aanval op Pole het tot 'n reeks oorlogsverklarings gelei wat op 10 Mei 1940 tot die Duitse aanval in westelike rigting sou eskaleer.
Waarom Japan die VSA aanval
Ongeveer dieselfde tyd voel Japan deur die VSA bedreig omdat die VSA militêre toerusting aan die Verenigde Koninkryk (vir die stryd teen Duitsland) verskaf het, en dus indirek (via die verdrag) aan 'n Japannese vyand. Om homself te verdedig, het die VSA 'n basis in die Stille Oseaan benodig omdat ander basisse, wat naby Japan geleë was, te ver weg was om strategiese doelwitte na te streef en Japan in 'n kort tydjie te kon bereik. Hulle het ook magte nodig om hul posisie in die Filippyne te beskerm.
Die mees strategiese posisie vir 'n basis was Pearl Harbor, 'n hawe in Oahu, 'n eiland van Hawaii. Dit is hier waar die Amerikaners 'n groot vloot gehad het. Alhoewel dit sterk was, het dit nie alle skepe in die Stille Oseaan-vloot ingesluit nie, omdat baie vliegdekskepe en vliegtuie in die Atlantiese Oseaan in diens was.
Vir meer beskerming het die Amerikaners ook hul magte in die Filippyne uitgebrei om die Japannese te waarsku oor hul mag en teenwoordigheid in hierdie gebied. In Julie 1941 is die gewapende magte in die Filippyne weer uitgebrei, hierdie keer met B-17-bomwerpers. Die Amerikaners het gedink hierdie vliegtuie sal die Japannese afskrik om die Filippynse eilande aan te val.
Terselfdertyd was Japan in 'n slegte ekonomiese situasie en het gedink aan uitbreiding in die omliggende lande om die broodnodige geld uit kolonies te kry. Hulle wou eintlik die leidende nasie in Suidoos-Asië word, met 'n besondere belangstelling in Nederlands-Indië. Maar Japan wou ook al die Britse, Nederlandse, Franse en Portugeese gebiede in die Verre Ooste oorheers. In werklikheid wou Japan die hele Stille Oseaan beheer, en dit was duidelik dat die teenwoordigheid van 'n Amerikaanse militêre basis in hierdie oseaan ongewens was.
Die Amerikaanse verdediging, wat natuurlik die bedreiging van die Japannese besef het, het baie vlugte vanaf Pearl Harbor gemaak. Veral noord en noordwes is baie gepatrolleer. Hulle het na 'n radius van ongeveer 560 km van die hawe af gevlieg. Weens 'n tekort aan vliegtuie het hierdie patrollies egter nie volle beskerming gebied nie.
Die hawe
Admiraal James Richardson, bevelvoerder van die basis in Mei 1940, het gevind dat die skepe in veilige hawens aan die Amerikaanse weskus hoort. Toe hy president Franklin D. Roosevelt met sy besware nader, is hy van sy pos onthef en vervang deur Admiraal Husband Kimmel.
Tydlyn tot 7 Desember 1941
Reeds op 16 Oktober 1941 was die Amerikaanse media bewus van die dreigende situasie. Hulle het aandag gegee aan hierdie bedreiging in hul nuusartikels. Die mense van Amerika voel egter heeltemal beskerm deur hul leër en gee min aandag aan die artikels. Henry Stimson, wat destyds 'n minister van verdediging was in Amerika, was deeglik bewus van die bedreiging, want in antwoord op die nuusartikels het hy gesê: "Dit is nou 'n tyd om te wag vir Japan om die eerste stap te neem, waarna ons hulle onmiddellik kan aanval."
Japan en Amerika het nog met mekaar onderhandel, maar dit het nie vlot verloop nie. Op 5 November is ses boodskappe onderskep dat die onderhandelinge met Amerika voor 25 November afgehandel moes wees.
Plan "Z"
Niemand in die Japannese vloot het Pearl Harbor beter geken as Yamamoto nie. 'n Kaart van die basis waarop hy allerhande notas gemaak het, hang in sy kajuit op sy vlagskip Nagato. Omdat alles op die basis met 'n vaste reëlmaat verloop, het hy geweet wanneer hy die grootste skeepskonsentrasie daar kon vind. Die verdediging teen aanvalsvliegtuie was onvoldoende en hy het geglo dat 'n lugaanval 'n groot kans op sukses het. Hy is geïnspireer deur Admiraal Heihachiro Togo en het sy plan na sy Z-sein tydens die Slag van Tsushima (1905) vernoem.
Hy het ook geweet dat op 11 November 1940, tydens 'n aanval op die Italiaanse vloot in Taranto, vier-en-twintig Britse vliegtuie drie slagskepe gesink het met slegs drie torpedos. Die Amerikaners het ook die belangrikheid van hierdie aanval erken, maar Admiraal Kimmel weier om anti-torpedonette in Pearl Habor te installeer omdat dit die vryheid van beweging van sy skepe sou belemmer.
Japan het twee van die grootste vliegdekskepe ter wêreld gehad: die Akagi (36 500 ton) wat 91 vliegtuie kon vervoer (groter as die Amerikaanse Lexington en Saratoga) en die 38 200 ton vliegdekskip wat Kaga heet. Saam met die Hiryu, Soryu, Zuikaku en Shokaku, het die Japannese Keiserlike Vloot ses vliegdekskepe gehad. Genda wou al ses van hulle gebruik vir die aanval (441 vliegtuie in totaal) saam met 'n voorwaartse mag van duikbote. Torpedo's is verkies omdat hulle kragtiger en akkurater is as bomme.
Alhoewel Yamamoto self die aanval wou lei, was dit nie moontlik nie omdat hy te veel ander verantwoordelikhede gehad het. Die keuse val op Chuichi Nagumo. Hy was nie 'n vliegtuigkenner nie, maar is aangestel weens sy senioriteit. Hy is oorweldig oor die reuse verantwoordelikheid van sy taak, maar het homself getroos met die gedagte dat die aanval moontlik nie sou voortgaan nie. Japan was immers nog nie in oorlog met die VSA nie. Boonop moes die plan nog deur die Japannese opperbevel goedgekeur word.
Twyfel oor die Plan Z
Keiser Hirohito is in die duister gehou deur sy ministers en generaals oor hul konkrete planne om die Amerikaanse basis in Pearl Harbor uit te skakel. Op 5 September 1941 het die keiser Prins Konoe 'n oudiënsie toegestaan waarin hy met afgryse verneem het dat voorbereidings vir 'n oorlog voorrang geniet bo diplomasie. Hy het onmiddellik 'n paar senior offisiere, genl. Sugiyama en admiraal Nagano, ontbied om duidelikheid te gee. Hulle het hom verseker dat 'n diplomatieke oplossing steeds hul voorkeur was. Die volgende dag, tydens die keiserlike konferensie, word die saak weer aan die orde gestel. Toe hulle gevra word of voorbereidings vir 'n oorlog bo diplomasie verkies sou word, bly Sugiyama en Nagano stil en laat ander praat.
Toe gebeur daar iets wat byna nooit gebeur het nie. Die keiser, wat veronderstel was om die konferensie as voorsitter te lei en nie aktief aan die beraad deel te neem nie, het opgestaan en gesê:
"Ons is baie spyt dat die Opperbevel dit nie nodig geag het om die saak met ons uit te klaar nie."
Hy het 'n deel van 'n gedig aangehaal:
"Aangesien ons almal broers in hierdie wêreld is, waarom is die golwe en die wind so onrustig?"
Yamamoto het sy plan aan Genda en later aan die vloot voorgelê, maar in laasgenoemde het hy baie weerstand ontvang. Baie individue het gedink die plan is te omvattend. Yamamoto was daarvan oortuig dat Amerika, as daar 'n oorlog sou uitbreek, 'n verwoestende hou toegedien sal moet word, sodat Japan die Filippyne, Malakka en die Nederlands-Indiese Eilande ongehinderd sou kon beset voordat die Amerikaanse vloot kon herstel. Sy kollegas het steeds die beslissende mag van slagskepe aanvaar, waarvan Japan twee gehad het: die Yamato en die Musashi.
Tydlyn tot 7 Desember 1941 (vervolg)
Ondanks die besluit om Plan Z in werking te stel, het Japan steeds met Amerika onderhandel om te probeer om nie agterdog te wek nie. 'n Onderhandelingsvoorstel is toe op 10 November, aan die destydse Amerikaanse minister van buitelandse sake, Cordell Hull gestuur. Die Amerikaners het hierdie voorstel egter geïgnoreer en daarom, tien dae later, het Saber Kurusu, die Japannese onderhandelaar, 'n nuwe voorstel gemaak. Die sperdatum wat vir 25 November geskeduleer was, is ook tot 29 November uitgestel.
Weens die dreigende situasie het die Amerikaanse minister van Verdediging weereens 'n treffende verklaring gemaak: Die vraag is hoe ons hulle moet maneuver in die posisie om die eerste skoot af te skiet, sonder om te veel gevaar en skade aan onsself te doen. Dit wys weer eens dat Amerika deeglik bewus was van die bedreiging en ook oorlog wou hê, sonder om 'skuldig' te wees. Die Japannese media het op 25 November berig dat 'n groot vloot die Japanse hawe verlaat het. Volgens hulle vaar dit deels na die Filippyne en deels na die straat van Formosa, die suidooste van China. In werklikheid het die vloot eers 'n dag later vertrek. Op daardie dag het Nagumo, die vise-admiraal van die Japannese vloot, die Baai van Hitokappu (湾 冠 湾, Hitokappuwan) aan die oostekant van Etorofu verlaat met 6 vliegdekskepe, 423 vliegtuie, 2 slagskepe, 28 duikbote, 2 kruisers en 11 torpedojaers. Dit is duidelik dat die vliegdekskepe in hierdie vloot relatief oorverteenwoordig was, maar dit was logies, want die bedoeling was om met die vliegdekskepe aan te val. Die ander skepe se enigste taak was om hierdie kosbare oorlogsplatforms te beskerm. Daar was streng radiostilte tussen die skepe vanaf die vertrek gehandhaaf, sodat die Amerikaners hulle nie sou opmerk en opspoor nie.
In antwoord op die onderhandelings voorstel van Saber Kurusu op 20 November het Cordell Hull 'n teenvoorstel ingedien. Hierin het hy egter sulke hoë eise gestel dat dit reeds vooraf duidelik was dat Japan nie hierop sou reageer nie. Nog 'n aanduiding dat Amerika probeer het om 'n oorlog te begin sonder om die eerste stap te neem. 'n Dag na Hull se voorstel het die Amerikaanse minister van oorlog, Henry L. Stimson, boodskappe aan die Stille Oseaan-vloot gestuur. Hy het gewaarsku teen moontlike vyandelike optrede van Japan.
Enkele individue binne die Amerikaanse regering wou hê dat nuwe waarskuwings oor 'n moontlike dreigende oorlog uitgestuur moet word, maar die leër se opperbevel het geweier omdat hul bang was dat dit 'n valse alarm sal wees. Tog is daar vanaf daardie tyd stil aanduidings van 'n moontlike aanval gevind. Die FBI het byvoorbeeld 'n boodskap oor 'n dreigende oorlog onderskep, maar hierdie boodskap geïgnoreer omdat hulle nie paniek wou saai nie.
As gevolg van die al hoe duideliker dreigemente van oorlog, het die Amerikaanse vloot teen 5 Desember 1941 besluit om van sy skepe te ontplooi. Daarom is 'n vliegdekskip na Midway, noordwes van Hawaii, gestuur. Twee ander vliegdekskepe is na 'n ander gebied gestuur. Al hierdie skeepsbewegings het weer gewys dat Amerika bewus was van die bedreiging wat Japan inhou. Ondanks hierdie maatreëls, was magte by Pearl Harbor tog nie oplettend genoeg nie, soos later sou blyk.
Op 6 Desember ontsyfer 'n Amerikaanse telegrafis enkele Japannese boodskappe wat 'n paar dae gelede al onderskep is. In die ontsyferde berigte blyk dit duidelik vir hom dat daar aanduidings van oorlog was, maar sy toesighouer wou dit nie aanvaar nie. Inteendeel: hy eis dat die telegraafoperateur hierdie boodskappe moet ignoreer. Op 6 Desember het Hirohito, die destydse keiser van Japan, 'n boodskap van die Japannese-Stille Oseaan-vloot ontvang. Hierdie boodskap is vinnig beantwoord.
7 Desember
Op 7 Desember, 10:32 plaaslike tyd, het Franklin D. Roosevelt gelees dat Japan nie oorlog teen Amerika verklaar het nie, maar dat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat verdere onderhandeling met Amerika nie meer nuttig was nie.'n Uur na hierdie boodskap het die president 'n (onderskepte) boodskap gelees waarin gesê word dat 'n amptelike oorlogsverklaring om 13:00 aan Amerika oorhandig moet word. Besonderhede oor die ligging en tyd van 'n aanval deur die Japannese magte is egter nie hierin genoem nie. In antwoord daarop het Marshall beveel dat die vloot van die Stille Oseaan ekstra waaksaam moet wees.
Terselfdertyd is 'n geheimsinnige Japannese duikboot opgemerk wat probeer het om Pearl Harbor binne te gaan. Die aanvanklike evaluasie was dat hierdie duikboot 'verlore' was, maar 'n meer logiese uiteensetting blyk te wees dat dit op soek was na die swak plekke in die Amerikaanse vloot en nog meer om uit te vind of dit enigsins voorbereid op oorlog was. Wat ook al die geval is, hierdie duikboot is rondom 12ː00 deur 'n torpedojaer aangeval en gesink. Die offisiere by Pearl Harbor was nie regtig bekommer oor hierdie vreemde duikboot nie en die voorval is baie laat by die hoofkantoor aangemeld. Op 12.02 word die eerste aanvalgolf van Japannese vliegtuie deur 'n Amerikaanse radarstasie opgemerk. Dit was die vliegtuie wat omstreeks 11ː00 van die Japannese vliegdekskepe vertrek het. Om 12ː20 het nog 'n radar hierdie golf vliegtuie, nou nader aan die hawe, opgemerk. Die offisier in beheer het egter hierdie beeld geïgnoreer en niemand gewaarsku nie, waarskynlik omdat 'n aantal Amerikaanse B-17's op daardie dag sou opdaag. Eers om 12ː25 is Kimmel ingelig oor die voorval met die duikboot, maar daar is steeds geen stappe geneem om die basis te verdedig nie. Alle skepe was in die hawe geanker en vorm dus 'n uiters kwesbare teiken vir die naderende vliegtuie.
Om 12ː49 het die Japannese vlieëniers amptelike toestemming vir die aanval ontvang; die eerste Japannese aanvalgolf het om 12ː55 Pearl Harbor vanuit die noordweste aangeval. Die tweede golf volg meer as 'n uur later, om 14:00. Hulle het die hawe vanuit die noordooste aangeval.
Literatuur
•	Stinnett, Robert B. - Day of deceit, The truth about FDR and Pearl Harbor, Free Press, 2001.
•	Van der Vat, Dan - Pearl Harbor, Dag der schande, 2001.
Roquefort
Roquefort is 'n Franse soort blouskimmelkaas wat as die beste van sy soort wêreldwyd bekend staan. Slegs kaas, wat in die grotte van die dorp Roquefort-sur-Soulzon (département Aveyron) ryp geword het, mag hierdie naam dra. Die jaarlikse produksie het in 1998 17 716 ton bereik.
In die jaar 1060 verwys Franse kloosterboeke vir die eerste keer na die Roquefort. Die kaas word vandag nog steeds volgens die ou tradisie van skaapmelk gemaak. Die melkskape, wat in die suide van Frankryk wei, hou van wilde kruie wat net op kalkagtige bodems groei en 'n besondere, pikante smaak aan die Roquefortkaas verleen.
Lohengrin
Lohengrin is 'n romantiese opera van die komponis Richard Wagner.
James Conlon
James Conlon (18 Maart 1950 – ) is 'n Amerikaanse dirigent van opera, simfoniese en korale werke. Hy is die musiekdirekteur van die Los Angeles Opera asook hoofdirigent van die Italiaanse RAI Nasionale Simfonieorkes. Hy was vanaf 1979 tot 2016 die langsdienende direkteur van die twee-week lange Cincinnati May Festival gewees. Hy was vanaf 2005 tot 2015 musiekdirekteur van die Ravinia-fees, te wete die somertuiste van die Chicago Simfonieorkes. Hy is bekend om sy pogings om die musiek van komponiste wat gedurende die bewind van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty onderdruk is te laat herleef.
Vroeë jare
Conlon het grootgeword in 'n gesin van vyf kinders in Cherrystraat in Douglaston, Queens, New York. Sy ma, Angeline L. Conlon, was 'n vryskutskrywer. Sy vader was 'n assistent van die New York Kommissaris van Arbeid in die Robert F. Wagner-administrasie. Sy broers en susters was nie musikaal aangelê nie, en ook nie sy ouers nie. Toe hy elf jaar oud was het hy na 'n opvoering van La traviata deur 'n amateurmaatskappy, wat gestig is deur die ma van 'n vriend, (Edith Mugdan, die ma van die jong Conlon se beste vriend, Walter Mugdan, en die stigter van die North Shore Opera) gaan kyk. Hy wou graag musieklesse ontvang, en het 'n seun-sopraan in 'n kinderkoor in 'n operageselskap in Queens geword. Hy het daarvan gedroom om 'n tenoor te word en daarna 'n bariton, en wou selfs op 'n stadium die rol van Carmen gesing het. Uiteindelik het dit vir hom duidelik geword dat hy 'n opera-dirigent moes word indien hy sy drome wou bewaarheid.
Opvoeding
Hy het op vyftienjarige leeftyd ingeskryf by die High School of Music & Art, en op agttien jaar is hy aanvaar in die Aspen Music Festival and School dirigenteprogram. In September 1968 het hy ingeskryf by die Juilliard-skool van musiek. In 1970 het die Juilliard-orkes 'n opvoedkundige toer na Europa onderneem en is hy die volgende jaar na die Festival dei Due Mondi uitgenooi as 'n assistent wat moes bystaan as répétiteur, afrigter en koordirigent. Gedurende die tyd het hy 'n uitvoering van die opera Boris Godoenof behartig. Hy het in herinnering geroep dat hy op 'n jong ouderdom op hierdie opera verlief geraak het en gedroom het dat dit die eerste opera sou wees wat hy sou opvoer.
Die dirigent Thomas Schippers het in 1972 tydens 'n geskeduleerde Juilliard-produksie van La bohème, waarvan Mihalis Kakogiannis (Michael Cacoyannis) die direkteur was, skielik onttrek. Destyds was Maria Callas besig met 'n reeks meesterklasse by Juilliard, en het Conlon gehoor repeteer. Sy het aan Juilliard se president, Peter Mennin, voorgestel dat Conlon die dirigeerpligte moet oorneem.
Loopbaan
Conlon het 'n dirigent-toekenning ontvang vanaf die Amerikaanse Nasionale Orkesassosiasie, en in 1974 die jongste dirigent geword om betrek te word by die New York Filharmoniese Orkes se intekenaarsreeks. In 1976 het hy sy buiging by die Metropolitan Opera gemaak. In dieselfde jaar het hy sy Britse buiging met die Scottish Opera gemaak. In 1979 het hy sy buiging by Covent Garden gemaak. Hy is in 1979 aangestel as direkteur van die Cincinnati May Festival, welke pos hy tot 2016 behou het. Na betrekkinge by die Opéra National de Paris, Maggio Musicale Fiorentino, Rotterdam Filharmoniese Orkes en die Chicago Lyric Opera, het Conlon in 1989 hoofdirigent van die Keulen Opera geword. In 1996 is hy aangestel as musiekdirekteur van die Opéra National de Paris, terwyl hy terselfdertyd gedien het as musiekdirekteur van die stad Keulen, Duitsland.
Conlon het verskeie belangrike Europese poste beklee, waaronder hoofdirigent van die Rotterdam Filharmoniese Orkes (1983-1991), algemene musiekdirekteur van die stad Keulen, Duitsland (1989–2002), - waartydens hy terselfdertyd musiekdirekteur van die Gürzenich Orkes en die Keulen-opera, asook hoofdirigent van die Paryse Nasionale Opera (1995–2004) was (sy ampstermyn in Parys was die langste van enige dirigent sedert 1939). Sy leierskap word veral geassosieer met 'n toename in artistieke standaarde, algehele produktiwiteit en 'n eksponensiële dekade lange toename in terme van bywoning in 'n era van dalende gehore. In 2015 is hy aangewys as hoofdirigent van die Italiaanse RAI Nasionale Simfonieorkes.
VSA direkteurskappe
Conlon is sedert die 2006/07 seisoen musiekdirekteur van die Los Angeles Opera. Sy werk daar het 'n reeks met die naam "Recovered Voices" ingesluit, te wete 'n multi-jaar projek waartydens Conlon operas aangebied het deur komponiste wat deur die Nazi-bewind geraak is. Die reeks bevat 'n dubbelsnit van Alexander von Zemlinski se Der Zwerg (Die Dwerg) en Viktor Ullmann se Der zerbrochene Krug asook operas deur komponiste soos Schreker en Braunfels. In 'n poging om 'n Wagneriaanse tradisie in Los Angeles te vestig, het Conlon sewe van Wagner se werke tot dusver gelei, waaronder die eerste optredes ooit in Los Angeles van Der Ring des Nibelungen in 2008/09. Conlon, wie se lewenslange fassinasie met Benjamin Britten weerspieël is in 'n persoonlike drie-jaar lange uitvoeringsiklus van die komponis se werke in Amerika en Europa, het in 2013 aan die voorpunt gestaan van Britten 100/LA: A Celebration, te wete 'n Los Angelese landwye samewerking wat uitvoerings, konferensies en uitstallings ingesluit het.
Conlon was musiekdirekteur van die Ravinia-fees, wat van 2005 tot 2015 die somertuiste van die Chicago Simfonieorkes was. Hy was musiekdirekteur van die tweeweeklikse Cincinnati May Festival van 1979 tot 2016 en het sodoende artistieke leierskap gebied gedurende meer Mei-feeste as enige ander musiekdirekteur in die geskiedenis van die fees. Hy beklee daardeur 'n plek tussen die mees langsdienende musiekdirekteure van enige belangrike instelling vir klassieke musiek in die Verenigde State.
Pedagogie
Conlon het onlangs 'n twee jaar-lange residensie met sy alma mater, die Juilliard-skool, voltooi. Tydens die residensie het Conlon saam met jong kunstenaars in die skool se drie afdelings - te wete dans, drama en musiek - gewerk aan 'n opvoedkundige projek met die doelwit om historiese nuuskierigheid by sowel studente as gehoorlede aan te wakker. Die kruisgenre-projek het bestaan uit optredes, simposia, meesterklasse en afrigting. Benewens die bestudering en uitvoering van die minder bekende repertorium van komponiste wat geraak is deur die opkoms van Nazisme en die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog, ten opsigte van wie hy 'n ywerige voorstander is, het Conlon simposia gemodereer en gepraat oor die rol van die kunstenaar in die hedendaagse tydgleuf.
Opnames
Conlon het uitvoerig opgeneem vir die EMI-, Erato-, Capriccio- en Sony Classical plate-etikette. Sy eerste opname vir Telarc was die wêreldpremière van Franz Liszt se St. Stanislaus oratorio wat in Januarie 2004 vrygestel is. Hy is 'n voorstander van die werke van Zemlinski. Hy het nege opnames van die komponis se operas en orkeswerke saam met die Gürzenich Orkes-Keulen Filharmoniese Orkes vir EMI gemaak. Verskeie van hierdie opnames het gesogte internasionale toekennings verwerf, en in Oktober 2002 is die reeks bekroon met die 2002 ECHO Classic-toekenning vir "Redaksionele Prestasie van die Jaar". Conlon het ook 'n reeks 20ste-eeuse werke met die Capriccio plate-etiket opgeneem, waaronder 'n CD met werke van Erwin Schulhoff saam met die Bayerischer Rundfunk, en 'n CD/DVD van die werke van Viktor Ullmann saam met die Gürzenich-orkes, wat die Preis der deutschen Schallplattenkritik gewen het. Sy ander Capriccio-opnames sluit die werke van Karl Amadeus Hartmann en Dmitri Sjostakowitsj met die violis Vladimir Spivakov en die Keulen-Filharmoniese Orkes in. Sy mees onlangse CD is 'n opname op die Capriccio plate-etiket saam met die Beiere Radio-simfonieorkes, met werke deur Bohuslav Martinů
Aardrot (astrologie)
Die Aardrot (戊子, wùzǐ) is die 25ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die vyfde Hemelstam (戊, wù; die element Aarde en Jang) met die eerste Aardtak (子, zǐ), gesimboliseer deur die Rot (鼠, shǔ).
Embraer ERJ familie
Die Embraer ERJ familie (ERJ: Embraer Regional Jet, modelle EMB 135 en EMB 145) is 'n reeks turboskroefaangedrewe vliegtuie wat in Brasilië ontwikkel is en vervaardig word deur Embraer. Die EMB145, met 45-48 sitplekke, is in 1989 bekend gestel en is ontwikkel as 'n verlengde weergawe van die Embraer EMB 120 Brasilia. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 11 Augustus 1995 onderneem en is op 10 Desember 1996 gesertifiseer. Dit is op 6 April 1997 in diens gestel, met die verkorte weergawe, die ERJ135 en ERJ140 modelle in 1999.
Aardrot (astrologie)
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Aardrotjaar het in 2008 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 7 Februarie 2008 tot 25 Januarie 2009.
Aardrotjare
Die volgende jare is Aardrotjare:
Embraer ERJ familie
Dit het die sitplekuitleg van drie-langsmekaar van die Brasilia behou, maar is met 'n nuwe swiepvlerk toegerus en word aangedryf deur twee AE3007 turboskroefmotore. Die vliegtuig se togafstand is 3 700 km.
De jure
De jure is 'n uitdrukking wat beteken "volgens die wet" in teenstelling met de facto wat "volgens die feite" beteken. De jure moet nie verwar word met die Frans du jour nie wat "van die dag" beteken, soos in soupe du jour (sop van die dag).
Die term de jure en de facto word gebruik in plaas van "in beginsel" en "volgens gebruik" respektiewelik wanneer politieke situasies beskryf word. 'n Gebruik mag de facto bestaan, waar mense 'n kontrak gehoorsaam asof deur 'n wet afgedwing word al bestaan daar nie só 'n wet nie. 'n Proses wat bekend staan as "desuetude" word gebruik om daarvoor voorsiening te maak dat de facto gebruike verouderde wette vervang. Die ander sy van die saak is dat daar gebruike de jure mag bestaan, maar wat nie deur mense in die algemeen gehoorsaam word nie.
Sien ook
Liste de locutions latines
Emil Jannings
Emil Jannings (23 Julie 1884 – 2 Januarie 1950) was ’n Switsersgebore Duits-Oostenrykse akteur. Hy was die eerste persoon wat ’n Oscar gewen het, op die 1ste Oscar-toekenningsaand in 1929. Hy het vir twee prente gewen, The Way of All Flesh (1927) en The Last Command (1928).
Kuifkopduiker
Die Kuifkopduiker (Phalacrocorax coronatus) is 'n endemiese voël wat aan die weskus en suidkus van Suid-Afrika voorkom. Die voël is 54 – 58 cm groot en weeg 680 - 850 g met 'n vlerkspan van 88 - 98 sentimeter. Hulle broei koloniaal op kranse en eilande naby die kus. Die status van die voël is amper-bedreig; daar is slegs 3000 pare oor. Hulle kom in kuswater voor. In Engels staan die voël bekend as Crowned cormorant.
Cedric Hardwicke
Cedric Hardwicke (19 Februarie 1893 – 6 Augustus 1964) was 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Suspicion (1941), Rope (1948), The War of the Worlds (1953), en The Ten Commandments (1956).
Emil Jannings
Vroeë lewe
Hy is as Theodor Friedrich Emil Janenz in Rorschach, Switserland, gebore as die seun van ’n Russies-Duitse ma en Amerikaanse pa. Terwyl hy nog jonk was, het sy ouers na Görlitz in Duitsland getrek en hy het sy verhoogloopbaan in die dorp se staatsteater begin. Hy het in Bremen en Leipzig gewerk voordat hy by die Max Reinhardt-teatergeselskap in Berlyn aangesluit het.
Loopbaan
Jannings het later ook in rolprente gespeel. Hy het in die 1922-weergawe van Othello en in F.W. Murnau se The Last Laugh verskyn. Hy het in nog twee prente saam met Murnau gewerk voordat hy ’n loopbaan in Hollywood begin het. In 1929 het hy die eerste Oscar gewen vir beste akteur vir twee prente: The Way of All Flesh (nou verlore) en The Last Command.
Sy Hollywood-loopbaan het tot ’n einde gekom ná die ontdekking van praatrolprente – sy swaar Duitse aksent was te moeilik om te verstaan. Sy stem is aanvanklik oorgeklank, maar hy het eindelik na Europa teruggekeer en saam met Marlene Dietrich in die 1930-prent The Blue Angel gespeel; die Engelse weergawe is saam met die Duitse weergawe, Der Blaue Engel, verfilm.
Volgens Susan Orlean, skrywer van Rin Tin Tin: The Life and The Legend (Simon and Schuster, 2011), was Jannings nie die eintlike wenner van die Oscar vir beste akteur nie, maar die naaswenner. Toe Orlean navorsing vir die boek doen, het sy ontdek die eintlike wenner was Rin Tin Tin, die Duitse herdershond, een van die grootste "akteurs" van sy tyd. Die Academy of Motion Picture Arts and Sciences was egter bang mense neem hulle nie ernstig op as ’n hond die eerste Oscar wen nie, en hulle het dit toe aan die menslike naaswenner gegee.
Latere lewe
Tydens die Derde Ryk het hy in verskeie prente gespeel wat Nazisme bevorder het: The Youth of Frederick the Great (1935), Der Herrscher (1937), Ohm Kruger (1941) en The Dismissal of Bismarck (1942). Die minister van propaganda, Joseph Goebbels, het hom in 1941 "kunstenaar van die staat" gemaak.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het hy naby Salzburg in Oostenryk afgetree en in 1947 ’n Oostenrykse burger geword.
Jannings was drie keer getroud, al drie keer met aktrises en al die huwelike het in egskeidings geëindig. Hy is in 1950 op 65-jarige leeftyd in Strobl aan lewerkanker oorlede.
Hendrik VI van Engeland
Hendrik VI (Engels: Henry VI) (6 Desember 1421 – 21 Mei 1471) was koning van Engeland van 1422 tot 1461 (met 'n regent wat namens hom regeer het tot 1437) en van 1470 tot 1471, en omstrede koning van Frankryk van 1422 tot 1453.
Die Kinderkoning
Hendrik was die enigste kind van koning Hendrik V van Engeland en was sy erfgenaam en daarom is groot dinge van hom verwag van sy geboorte af. Hy is op 6 Desember 1421 by Windsor gebore en het die troon bestyg op die ouderdom van nege maande op 31 Augustus 1422 toe sy vader te sterwe gekom het. Sy moeder Catherina van Valois, was slegs twintig jaar oud en as 'n dogter van Koning Karel VI van Frankryk is sy nie vertrou om volledig verantwoordelik te wees vir die grootmaak van haar seun nie.
Op 28 September 1423 het die adellikes trou gesweer aan Hendrik VI. Hulle het die Parlement in die Koning se naam byeen geroep en 'n regentskapraad gevestig. Humphrey, Hertog van Gloucester, Hendrik IV se jongste seun en Hendrik VI se oom is as Beskermer en Verdediger van die Koningkryk en die Kerk aangestel tot die Koning mondig sou word. Sy aanstelling kon egter op enige stadium deur die Raad opgehef word. Sy pligte was beperk tot die bewaar van vrede en die byeen roep en verdaging van die parlement. Biskop Hendrik Beaufort (Kardinaal van 1426 af) wat Hendrik V se half-oom was, het 'n belangrike posisie in die raad beklee. Hendrik IV se oudste oorlewende seun, Jan van Lancaster, 1ste Hertog van Bedford, was die senior regent, wat as Regent van Frankryk (aan die hoof van die voortslepende oorlog) opgetree het en Gloucester as Regent van Engeland vervang het wanneer ook al Bedford self in die land was.
Van 1428 af was Hendrik se leermeester die Graaf van Warwick, wie se vader instrumenteel was in die opposisie tot Richard II se bewind. Hendrik is ook beïnvloed deur Hendrik Beaufort, en later William de la Pole, 1ste hertog van Suffolk. Die koning was naderhand ten gunste van 'n beleid van vrede in Frankryk.
Hendrik se half-broers, Edmund en Jasper, die seuns van sy weduwee moeder se verhouding met Owen Tudor, is later graafskappe toegeken. Edmund Tudor was die vader van Hendrik Tudor wat later die troon sou bekom as Hendrik VII van Engeland.
Hendrik is uiteindelik as Koning van Engeland gekroon by Westminster Abbey op 6 November 1429, 'n maand voor sy agste verjaarsdag, en as Koning van Frankryk by die Notre Dame in Parys on 16 Desember 1431. Hy het egter nie begin regeer totdat hy in 1437, die jaar waarin sy moeder gesterf het, mondig verklaar is nie.
Hendrik se huwelik met Margareta van Anjou
As gevolg van sy suksesse in die Honderdjarige Oorlog het Hendrik V Engeland in besit gelaat van aansienlike gebiede in in Frankryk, maar die momentum het teen sy afsterwe verlore gegaan. Vandat Hendrik VI nog 'n kind was, en Engeland deur 'n regentregering geheers is, is baie grondgebied wat deur sy vader ingepalm is verloor. 'n Herlewing in Franse geluk, wat begin het met die militêre oorwinnings van Johanna van Arkel, het gelei tot die verwerping van Hendrik se titel om oor Frankryk te heers en die kroning van die Franse Dauphin (kroonprins) by Reims. Diplomatieke flaters sowel as militêre mislukkings het gelei tot die verlies van meeste van die Engelse gebiede in Frankryk.
Teen sy mondigwording het dit geblyk dat Hendrik VI 'n diep geestelike man was wat die wêreldse wysheid ontbreek het wat nodig was om effektief te regeer. Van die moment wat hy in 1437 as koning beheer oor geneem het, het hy toegelaat dat 'n paar adellike gunstelinge; die faksie wat ten gunste van die beëindiging van die oorlog in Frankryk was, gedomineer het terwyl Richard, Hertog van York en Humphrey, Hertog van Gloucester, die leier van die pro-oorlog kasie geïgnoreer is.
Kardinaal Beaufort en Suffolk het die koning intussen oortuig dat die beste manier om vrede met Frankryk te bewerkstellig was 'n huwelik met Karel VII se kleinniggie Margareta van Anjou was. Hendrik het ingestem, veral toe hy verslae gehoor het van Margareta se skoonheid, en het Suffolk gestuur om met Koning Karel te gaan onderhandel. Karel het tot die huwelik ingestem op voorwaarde dat hy nie die gebruiklike bruidskat sou moes verskaf nie en in plek daarvan die gebiede Maine en Anjou van die Engelse sou bekom. Daar is tot die voorwaardes ingestem in die Verdrag van Tours, maar die oordrag van Maine en Anjou is van die parlement geheim gehou aangesien daar besef is dat dit baie ongewild by die Engelse bevolking sou wees.
Die huwelik is in 1445 voltrek en dit blyk dat Margareta se karakter dié van Hendrik aangevul het. Sy was naamlik bereid om besluite te neem en leierskap te vertoon terwyl hy tevrede was dat sy die inisiatief geneem het. In die opsig was Margareta 'n baie meer bekwame heerser as wat Hendrik ooit was, selfs al was sy op daardie stadium slegs sestien jaar oud. Die netelige kwessie van Maine en Anjou moes nog aangespreek word. Hendrik het die vervulling van sy onderneming aan Karel VII bly uitstel in die wete dat dit baie ongewild sou wees en dat veral die oorlogsgesindes onder Humphrey, baie krities daaroor sou wees. Margareta was egter vas beslote dat hy dit sou deurvoer en dit is uiteindelik in 1446 openbaar gemaak. Meeste van die publiek se woede is op Suffolk uitgehaal wat die Verdrag van of Tours onderhandel het, maar Hendrik en Margareta het hom verdedig. Hulle het ook besef dat hulle blootgestel was aangesien hulle ten volle bewus was van die voorwaardes tot die huwelik.
In 1447 het die koning, die koningin en die groep wat hulle omring het (Suffolk, Somerset, en die ouerwordende Kardinaal Beaufort) Gloucester voor die parlement gedaag op aanklag van verraad in Bury St Edmunds. Hy het in aanhouding gesterf voor die verrigtinge voltooi is. Die dood van Gloucester het York as Hendrik se vermoedelike opvolger gelaat, maar hy het dit nooit amptelik erken nie en York is steeds uit die hof binnekring gehou en is weggestuur om Ierland te regeer, terwyl Hendrik en Margaret Suffolk en Edmund Beaufort tot hertoë bevorder het, ('n titel wat gewoonlik slegs tot naverwante aan die monarg beperk is). Beaufort, die nuwe Hertog van Somerset (en Kardinaal Beaufort se kleineef) is na Frankryk gestuur om die oorlog te lei.
Stygende ongewildheid en waansin
Die regering se stygende ongewildheid was te wyte aan die verlies van wet en orde, korrupsie, die verspreiding van koninklike grond aan die koning se gunstelinge, die slegte toestand van die kroon se finansies en die geleidelike verlies van grondgebied in Frankryk. In 1447 het die ongewildheid die vorm van 'n Commons veldtog aangeneem teen die Hertog van Suffolk, wat die mees ongewilde van die koning se gevolg was en algemeen as 'n verraaier gesien is. Hendrik is gedwing om hom uit die land te ban, maar sy skip is in die Engelse Kanaal onderskep en hy is vermoor. Sy liggaam is op die stand by Dover aangetref.
In 1449 het Beaufort, wat die veldtog in Frankryk gelei het, vyandighede in Normandië hervat. Teen die herfs is hy egter tot by Caen teruggedryf. Teen 1450 het die Franse die hele provinsie teruggeneem waarvoor Hendrik V so hard geveg het. Terugkerende troepe wat baie keer nie betaal is nie het bygedra tot die atmosfeer van wetteloosheid in die suidelike graafskappe van Engeland. Jack Cade het 'n rebellie in Kent gelei in 1450 en homself "John Mortimer" genoem in simpatie met York en sy woning by die White Hart Inn in Southwark gevestig (die wit hart was die simbool van die afgesette Richard II). Hendrik het met 'n leër na Londen gemarsjeer om die rebellie te onderdruk. Hy is egter oortuig om helfte van sy troepe agter te laat terwyl die ander helfte Cade by Sevenoaks ontmoet het. Cade het 'n oorwinning behaal en Londen beset. Die rebellie het op die ou einde op niks uitgeloop nie en Londen is na 'n paar dae van wanorde teruggeneem. Die rebellie het egter aangetoon dat die gevoelens van ontevredenheid hoog geloop het.
In 1450 het die Hertogdom van Akwitanië, wat sedert Hendrik II se tyd in Engelse hande was, ook verlore gegaan wat Calais as Engeland se enigste oorblywende gebied in Frankryk gelaat het. Teen 1452 is York oortuig om van Ierland af terug te keer en sy regmatige plek op die raad in te neem en 'n einde te bring aan swak regering. Sy strewe was 'n gewilde aangeleentheid en hy het spoedig 'n leër by Shrewsbury saamgestel. Die hof-party het intussen 'n soortgelyke mag in Londen byeen gebring. 'n Ontmoeting het suid van Londen plaasgevind met York wat 'n lys griewe en eise aan die hofsirkel aangebied het, insluitend die inhegtenisneming van die Hertog van Somerset. Die koning het aanvanklik ingestem, maar Margareta het tussenbeide getree om die arres van Somerset te verhoed. Teen 1453 is sy invloed herstel en was York weer geïsoleer. In tussentyd het 'n Engelse mag in Akwitanië Bordeaux herower. Die koningin het ongeveer op die selfde stadium aangekondig dat sy verwagtend was.
Die Engelse sukses in Akwitanië was egter van korte duur. Toe Hendrik in Augustus 1453 tyding ontvang het van die Engelse nederlaag het hy 'n senu-ineenstorting gehad en was nie meer bewus van wat om hom aangegaan het nie. Dit sou vir meer as 'n jaar voortduur en Henrdik sou selfs nie eers reageer op die geboorte van sy seun en erfgenaam wat gedoop is Edward (Edward van Westminster en Prins van Wallis). York het intussen 'n belangrike bondgenoot verkry, Richard Neville, Graaf van Warwick, een van die mees invloedryke magnate en moontlike selfs ryker as York self. York is regent benoem as beskermer van die Koninkryk in 1454. Hy het uiteindelik die magsposisie gehad wat hy wou hê. Die koningin is geheel en al uitgesluit en Somerset is in die Londense Tower aangehou. baie van York se ondersteuners het gerugte versprei dat die koning se kind nie syne was nie, maar Somerset s'n. Behalwe daarvoor is York se maande as regent gespandeer om die probleme van regeringswanbesteding te takel. Op Kersdag 1454 het Hendrik egter tot sy sinne gekom.
Hendrik het sy geestelike siekte waarskynlik van Karel VI van Frankryk, sy grootvader aan sy moeder se kant, geërf. Dié het oor die laaste dertig jaar van sy lewe periodes van waansin beleef. Hy het dit op sy beurt in alle waarskynlikheid van sy moeder Johanna van Bourbon geërf. Sy het self tekens van geestelike siekte vertoon en haar Bourbon familie, insluitend haar oupa Lodewyk I, Hertog van Bourbon, haar vader Pieter I, Hertog van Bourbon en haar broer Lodewyk II, Hertog van Bourbon, het almal simptome van die siekte vertoon.
Bastergemsbok
Die bastergemsbok (Hippotragus equinus) is 'n groot wildsbok wat op die grasvelde van Wes-, Sentraal-, Oos- en Suidelike Afrika aangetref word. Bastergemsbokke is, ondanks hul naam, nie verbasterings van die gemsbok nie, maar 'n geheel ander spesie.
Hendrik VI van Engeland
Die Roseoorloë
Koningin Margareta wat in asiel in Skotland en later in Frankryk geleef het, was vasbeslote om die troon namens haar man en seun terug te wen. Met die bystand van Koning Lodewyk XI van Frankryk het sy 'n alliansie te vorm met Richard Neville, Graaf van Warwick, wat 'n uitval met Edward IV gehad het. Nadat hy sy dogter met die Prins van Wallis laat trou het, het Warwick na Engeland teruggekeer en die Yorke in oorlog verslaan, Hendrik VI bevry en hom tot die troon herstel op 30 Oktober 1470. Hendrik se terugkeer tot die troon het nie lank geduur nie. Die jare van wegkruip gevolg deur jare van aanhouding het sy tol geëis. Hendrik het moeg en verlate gelyk toe Warwick en sy manne hom deur die strate van Londen geparadeer het as die regmatige Koning van Engeland. Die kontras met die imposante Koning Edward wat hy vervang het kon nie skerper gewees het nie. Binne 'n paar maande het Warwick te ver gestrewe toe hy oorlog teen Boergondië verklaar het. Die Hertog van Boergondië het gereageer deur Edward IV die hulp te verleen wat hy nodig gehad om die troon met mag terug te neem. Die Prins van Wallis is by die Slag van Tewkesbury in 1471 dood.
Bastergemsbok
Taksonomie en evolusie
Die bastergemsbok deel die genus Hippotragus met die uitgestorwe bloubok (H. leucophaeus) en die swartwitpens (H. niger), en is 'n lid van die familie Bovidae.
Hendrik VI van Engeland
Dood en nalatingskap
Hendrik VI is in die Toring van Londen gevange gehou. Hy is op 21 Mei 1471 daar vermoor. Populêre legende het Richard, Hertog van Gloucester van sy moord beskuldig sowel as die moord op Hendrik VI se seun Edward van Westminster. Koning Hendrik VI is oorspronklik in Chertsey Abdy begrawe. In 1485 is sy oorskot na Sint George Kapel by Windsor-kasteel geskuif.
Bastergemsbok
Taksonomie en evolusie
In 1996 het 'n ontleding van mitochondriale DNS wat uit 'n gemonteerde monster van die bloubok onttrek is gevind dat dit buite die klade was wat die bastergemsbok en swartwitpensbok bevat. Die studie het dus tot die gevolgtrekking gekom dat die bloubok duidelik 'n unieke spesie is, en nie bloot 'n subspesie van die bastergemsbok nie. Die kladogram hieronder toon die posisie van die bastergemsbok onder sy familielede, na aanleiding van die 1996-analise:
Hendrik VI van Engeland
Dood en nalatingskap
Henrdik VI is deur Edward IV, seun van Richard, Hertog van York opgevolg.
Bastergemsbok
Verspreiding en habitat
Bastergemsbokke is endemies aan Afrika en kan van Botswana en die noordelike dele van Suid-Afrika tot aan die suidpunt van die Sahara aangetref word.
Hendrik VI van Engeland
Dood en nalatingskap
Moontlik een van die mees langdurige positiewe nalatings van sy bewind is die beleggings in opvoeding wat hy gemaak het. Hy het beide Eton College en King's College, Cambridge gestig.
Bastergemsbok
Verspreiding en habitat
Hulle woon in ylbeboste grasvlaktes en doringbosse, waar hulle in klein troppe aangetref word. Hulle sal nie te ver van water af vertoef nie en verkies gebiede met lang of mediumlengte gras.
Voorkoms
'n Volwasse bastergemsbok is ongeveer 150 cm hoog by die skouer en weeg tussen 250 en 285 kilogram. Hulle is ligbruin van kleur met 'n ligter maag, wit ooghare en wange met 'n swart gesig en 'n ligte baard. Klossies lang, grys hare kom langs die keel voor. Kort regop maanhare word aangetref langs die nek tot onder die skouers. Die horings is aan die onderkant geriffel en kan tot 'n meter lank word by bulle, bietjie korter by koeie. Die horings buig ietwat na agter. Bastergemsbokke het ook kenmerkend groot ore, wat ongeveer 26 cm lank is en op die blare van die aspidistraplant lyk. Die bok se stert het 'n donkerbruin kwas aan die punt.
Gedrag
Bastergemsbokke vorm harems van vyf tot vyftien diere met een dominante bul. Alleenloperbulle word ook dikwels aangetref. Bulle is baie aggressief en veg dikwels onder mekaar vir dominansie van die trop deur hul horings te stamp terwyl daar op die knieë gekniel word.
W.H. Boshoff
W.H. Boshoff was (*4 Januarie 1865, Philippolis –†12 April 1918, Kroonstad) ’n predikant in die NG Kerk, wat ook bekendheid verwerf het vir sy kinderversies.
Bastergemsbok
Gedrag
Bulle en koeie verdedig hulself teen hul natuurlike vyande deur hulle met hul hoewe en horings aan te val.
Voortplanting
'n Koei is vir 9 maande dragtig, waarna 'n enkele kalfie in die somer gebore word. Die koei versteek haar kalf aanvanklik in die bosse. Kalwers het 'n baie donkerder kleur as die volwasse diere. 'n Bastergemsbok het 'n moontlike lewensduur van 18 tot 19 jaar.