cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jung Chang
Empress Dowager Cixi
In Oktober 2013 het Chang 'n biografie van Keiserin-weduwee en regentes Cixi gepubliseer, wat China van 1861 tot haar dood in 1908 gelei het. Chang argumenteer dat Cixi "al geag is as òf 'n tiranniese en bose leier, óf as hopeloos onbevoeg - òf beide van die twee"; maar dat die beskouing beide simplisties en onakkuraat is. Chang beeld haar uit as intelligent, verlig, en as 'n proto-feminis. Alhoewel Cixi dikwels beskuldig word van reaksionêre konserwatisme (veral op grond van haar behandeling van die Guangxu Keiser gedurende en na die 100-dag hervormings, demonstreer Chang dat Cixi eintlik 'n aanvang geneem het met die hervormings, en dat sy "Middeleeuse China in die moderne era in gebring het." Koerant-resensies was ook positief in hul assessering van die werk. Te-Ping Chen het in die Wall Street Journal bevind dat die boek "gepak is met detail wat die lewe van die sentrale karakter na vore bring." Simon Sebag Montefiore skryf: Dit is "gevul met nuwe onthullings, dit is 'n aangrypende en verrassende verhaal van 'n buitengewone vrou in mag. Met die gebruikmaking van Chinese bronne, wat totaal en al ongebruik is deur boeke van westerse oorsprong, bring dit 'n herwaardering na vore van een van die groot "monsteresse" van moderne geskiedenis... Jung Chang se revisionisme beteken dat hierdie boek 'n nuwe en verskillende vrou na vore bring: ambisieus, somtyds moordlustig, maar pragmaties en uniek. Die somtotaal hiervan maak Keiserin-weduwee en regentes Cixi 'n kragtige leeservaring."
Die boek het ook kritiese behandeling in die akademiese wêreld ontvang. Die kenner van die Qing dinastie, Pamela Kyle Crossley, het 'n skeptiese resensie in die London Review of Books geskryf. "Chang het indrukwekkende gebruik gemaak van die vinnig uitbreidende reeks gepubliseerde materiaal van die imperiale argiewe. Maar om hierdie bronne te verstaan vereis 'n diepgaande studie van die konteks daarvan. [...] Haar beweringe rakende Cixi se belang kom voor asof dit gemunt is uit haar eie mymeringe, en het min te doen met wat ons werklik weet aangaande China tydens die tydperk. Ek is so gretig soos enigiemand anders om te sien dat meer aandag aan vroue van geskiedkundige belang gegee word. Maar die her-interpretasie van Cixi as  Katerina die Grote  of Margaret Thatcher is 'n slegte aankoop: naamlik die daarstelling van 'n denkbeeldige ikoon; ten koste van historiese bewustheid." .
Konrad von Marburg
Konrad von Marburg (gebore c. 1180, waarskynlik naby Marburg, Thüringen, sterf op 30 Julie 1233, naby Marburg) was die eerste pouslike inkwisiteur in Duitsland wie se oordadige en oorywerige wreedheid tot sy eie dood gelei het. Hy het in 1214 opdrag ontvang van Pous Innocentius III om sy Kruistog teen die Kathare, ‘n wederstrewige Christelike sekte wat in Wes-Europa gedy het, te voer. Die gevolg van Konrad se pogings in die verband was ‘n opeenvolging van bloedige slagtings. Teen 1226 het Konrad ‘n invloedryke pos by die hof van Louis IV, landgraaf van Thüringen, gehad. ‘n Jaar vroeër het hy priester tot Louis se vrou, (Sint) Elizabeth van Hongarye geword, wie hy met fisiese brutaliteit gedissiplineer het. Elizabeth is in 1231 dood, en Pous Gregorius IX het Konrad die hoof-inkwisiteur in Duitsland gemaak. Hy was aangestel om godslastering uit te wis, om priesterlike huwelike te veroordeel en om kloosters te hervorm. Sy metode was so wreed dat ‘n pleidooi vir sy verwydering deur die Duitse biskoppe aan die Pous gemaak is. In 1233 het hy Graaf Henri II van Sayn (Bendorf-Sayn) van godslatering beskuldig. ‘n Samekoms van biskoppe en prinse by Mainz het Henri onskuldig bevind, maar Konrad het ‘n herroeping van hierdie bevinding geëis. Hy was gedood terwyl hy van Mainz op weg was. Konrad word uitgebeeld in ‘n drama oor Elizabeth getiteld Die Heilige se Tragedie (1848), deur die Engelse outeur Charles Kingsley.
Bulbine crassa
Bulbine crassa is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan Australië en kom in Tasmanië voor.
Bulbine longifolia
Bulbine longifolia is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is inheems aan Namibië, die Noord-Kaap, Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Psammoclema nicaeense
Psammoclema nicaeense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammoclema en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1980 deur Pulitzer-Finali & Pronzato.
Karate
Karate (空手) (/kəˈrɑːtiː/, Japannese uitspraak: [kaɽate]) is 'n Oosterse vegkuns wat ontwikkel het in die Ryukyu-eilande (nou Okinawa) van Japan.
'n Persoon wat karate beoefen word 'n "karateka" (空手 家) genoem.
Die grondlegger van moderne karate, Foenakosji Gitsjin, het karate vroeg in die 20e eeu in Japan gemaak. Vandag word karate steeds as een van die doeltreffendste vorme van ongewapende selfverdediging beskou, maar dit het ook as sportsoort in talle Westerse lande inslag gevind. By die beoefening van karate val die klem egter nie soos by baie ander sportsoorte net op fisieke fiksheid nie, maar ook op die karateka se geestelike instelling.
In Suid-Afrika is karate bale gewild en die land se karatekas tel onder die heel bestes ter wêreld. ŉ Suid-Afrikaner, Stan Schmidt, het die eerste Westerling geword wat ŉ goue medalje op 'n Japanse karatetoernooi kon wen.
Geskiedenis
Onder die invloed van die Chinese vegkuns, veral dié van die Foekiense Witkraanvoël, is karate verder uitgebrei en verfyn. Karate is 'n kontakdissipline wat gebruik maak van slaan, skop, kniehoue, elmbooghoue en oophandtegnieke soos meshande, spieshande en palmhakhoue. In 'n paar van die style word stoei, gooi, gewrigslotte, beperkings, en belangrike punthoue ook geleer.
Daar word aanvaar dat karate uit die ou Oosterse gevegsvorm joejitsoe ontwikkel het. Sommige kenners voer die oorsprong van ongewapende gevegsvorme terug tot die antieke Grieke, wat 'n gevegsvorm genaamd pankration beoefen het waarby ongewapende vegters enige metode mog gebruik om hul teenstanders te oorwin.
Pankration is waarskynlik omstreeks 400 v.C. deur die troepe van Alexander die Grote na Asië gebring. Dit is wel bekend dat veral monnike in China en Indië eeue lank verskeie vorme van karate beoefen het voordat dit omstreeks die 17e eeu op Okinawa, 'n eiland suid van Japan, groter aftrek gekry het. Japan het die eiland destyds beset en die inwoners daarvan verbied om wapens te dra. Hierdie verbod het daartoe gelei dat die boorlinge begin het om hul heimlik in vorme van ongewapende aanval en verdediging te bekwaam.
Die beoefening van karate het vroeg in die 20e eeu van Okinawa af na Japan uitgebrei. Die grondlegger van die hedendaagse karate was Foenakosji Gitsjin, wat na die Eerste Wêreldoorlog karate in Tokio afgerig het. Die nuwe gevegsvorm het groot aanhang in Japan gekry en het van daar af na ander lande versprei. Omdat karate oorspronklik in verskeie Oosterse lande beoefen is en op Okinawa in die geheim aangeleer is, het verskillende style ontwikkel, waarvan shotokan of JKA (Japan Karate Association), Goju-Ryu, Shito-Ryu, Wado-Ryu en Kyo-Kushinkai vandag die bekendstes is.
Verspreiding van karate na die Weste
Na die Tweede Wêreldoorlog het karate gewild geword onder Westerse dienspligtiges wat in Okinawa gestasioneer was
Die rolprente oor gevegskuns(martial arts films) van die 1960's en 70's het die gewildheid van Oosterse gevegskuns dwarsoor die wêreld vergroot. Soveel só, dat die woord karate in Engels op 'n generiese manier gebruik is om te verwys na ál die kontak-gebaseerde gevegskunste. Dwarsoor die wêreld begin verskeie karateskole hul verskyning maak, wisselend van dié vir diegene wat dit gemaklik beoefen, tot diegene wat 'n dieper studie van die kuns wil maak.
Tegniek
Hoewel karate letterlik "leë hand" beteken, word daar in gevegte nie net die hande nie, maar ook ander liggaamsdele gebruik, byvoorbeeld die vingers, elmboë, knieë, voete en soms selfs die kop.
Die basiese tegnieke bestaan uit vuishoue (zuki), ander houe (uchi), skoppe (geri) en blokkering (uke). Die oogmerk is om 'n teenstander op kwesbare liggaamsdele en senuknope te tref. Die verdediger moet hierdie pogings fnuik deur sy kwesbare dele te beskerm deur middel van blokkering, wat meestal met die arms gedoen word.
Die oppervlakke waarmee kontak gemaak word, soos die bal van die voet, die sykant van die hand en dies meer, word gebrei deur teen opgestopte voorwerpe te slaan. Karate se 5 grondstellings is karaker, opregtheid, inspanning, etiket en selfbeheersing.
Die klem val dus nie net op fisieke aktiwiteite nie, maar ook op die karateka se geestelike instelling. Demonstrasies waarby 'n karateka byvoorbeeld ŉ stapel houtplanke of bakstene met sy kop of met die sykant van sy hand met een hou stukkend slaan, word nie deur slegs fisieke gehardheid moontlik gemaak nie want tydsberekening, korrekte asemhaling en die gekoördineerde inspanning en ontspanning van spiere speel by karate 'n belangrike rol.
Daarby moet die karateka elke beweging wat hy uitvoer, goed verstaan, dit deeglik beheer en dit voortdurend met die regte geestelike instelling oefen, sodat dit mettertyd 'n spontane refleksbeweging word.
Kleredrag en toerusting
Karate word in 'n saal (dojo) op 'n vierkantige mat van 8 m X 8 m beoefen. Tydens 'n wedstryd of vertoning dra karatekas 'n wit uitrusting (karategi) wat uit 'n kuitbroek en 'n oorjas sonder knope bestaan. Die oorjas word met 'n gekleurde gordel (obi) vasgebind. Die gordel se kleur dui die karateka se graderingsvlak aan.
Beginners dra 'n wit gordel en voordat enige gekleurde gordel- in die rangorde geel (Iaagste vlak), oranje, groen, blou, pers, bruin en swart - gedra mag word, moet die leerling aan" 'n aantal vereistes voldoen. Wanneer 'n karateka ŉ swart gordel kry, word hy 'n eerste dan genoem. Hy kan daarna steeds hoër gradeer tot by 'n negende dan, maar die gordel se kleur bly steeds swart. Wanneer twee deelnemers met dieselfde grade ring teen mekaar te staan kom, word 'n wit en rooi koord onderskeidelik aan hul gordels vasgemaak sodat hulle maklik onderskei kan word.
Karate word altyd kaalvoet beoefen en geen onderskeidingstekens of metaalvoorwerpe mag aan die klere gedra word nie. Verbande soos enkel- of knieskutte mag slegs by wedstryde gedra word indien die skeidsregters vooraf toestemming daartoe verleen het.
Kompetisiekarate
Karate as sportsoort bestaan uit twee dele, naamlik kata en kumite. Kata bestaan uit meer as 25 verskillende gestileerde oefenreekse, dit wil sê reekse aanvals- en verdedigingsbewegings. By kata leer die karateka om die opeenvolging van bewegings van 'n bepaalde tegniek te beheer. Kumite is 'n tweegeveg en teenstanders mag mekaar nie tydens wedstryde raakslaan nie. Punte word egter toegeken vir houe of skoppe wat effektief sou wees indien hulle wei deurgevoer is.
Selfbeheersing is hier dus van uiterste belang. 'n Wedstryd word deur 'n hoofskeidsregter en 4 bykomende skeidsregters, wat op elke hoek van die mat sit, beheer. Die deelnemers neem hul plekke staande teen oor mekaar in en buig vir mekaar. Die hoofskeidsregter roep "shobu ippon hajime" en die wedstryd begin. ŉ Volle punt (ippon) word toegeken vir 'n hou of skop wat korrek uitgevoer is en effektief sou wees. ŉ Halwe punt (waza-ari) word toegeken wanneer 'n beweging minder korrek uitgevoer is maar steeds effektief sou wees.
Nadat een deelnemer 'n ippon behaal het, roep die hoofskeidsregter "soremade" en die deelnemers neem weer hul aanvangsposisies in. Die wenner word dan aangewys. Wanneer net ŉ halwe punt behaal word, word die wedstryd voortgesit totdat een deelnemer twee waza-ari behaal het. Wanneer 'n geveg onbeslis eindig, word die hulp van die bykomende skeidsregters ingeroep. Elkeen het 'n rooi en 'n wit vlag en sodra die hoofskeidsregter op sy fluitjie blaas, stem die hulpskeidsregters deur een van die twee vlae in die lug te steek.
'n Rooi vlag dui daarop dat die deelnemer met die rooi koord aan sy gordel die wenner is, terwyl die wit vlag toon dat die deelnemer met die wit koord gewen het. As die wedstryd gelykop eindig, gee die stem van die hoofskeidsregter die deurslag.
Karate in Suid-Afrika
Suid-Afrika was een van die eerste lande buite Japan waar besondere belangstelling in karate getoon is, en word vandag as een van die sterkste Westerse karatelande beskou. Die Suid-Afrikaanse Nasionale Amateurkaratevereniging is in 1963 gestig en het tans sowat 25 000 lede.
Die hoë standaard wat in Suid-Afrika gehandhaaf word, is veral te danke aan mense soos James Rousseau, Stan Schmidt en Hugh St. John Thomson, wat baie van die baanbrekerswerk gedoen het. Hulle het onder meer verskeie besoeke aan Japan gebring en toegesien dat Japanse deskundiges Suid-Afrika besoek.
Suid-Afrikaanse karatekas is destyds om politieke redes verbied om aan die wêreldkampioenskapstoernooie deel te neem, maar daar is wel oorsee en plaaslik teen internasionale spanne meegeding. Die beste prestasie op internasionale vlak is deur Stan Schmidt behaal, die eerste Westerling wat 'n goue medalje by die Japanse kampioenskap verowerl het. Springbokke soos onder andere Norman Robinson, die broers Keith en Derek Geyer, en Eugene Roets het al teen die beste karatekas in die wêreld te staan gekom.
Wes-Artika
Wes-Artika (amptelik die Protektoraat van Wes-Artika, voorheen bekend as die Groothertogdom van Wes-Arktika) is 'n mikronasie wat in 2001 deur Travis McHenry gestig is. Dit maak aanspraak op die gebied bekend as Marie Byrd Land, geleë tussen die Nieu-Seelandse Antarktiese gebied en die Chileense gebied, spesifiek die gedeelte van Antarktika wat tussen 90 grade en 150 grade wes-lengte en suid van die 60ste parallel geleë is. Dit beslaan 620 000 vierkante kilometer grond, en alhoewel meer as 2 000 burgers beweer word, woon nie een van hulle binne die geëiste gebied nie. Wes-Artika word soos al die ander mikronasies nie deur enige soewereine staat erken nie.
In 2018 het die regering van Wes-Artika 'n ere-konsulaat in Nerja, Spanje, geopen en gaan voort om ander ere-konsulate regoor die wêreld oop te maak.
Die "Wes-Arktiese regering" het die "staat" Maeland in 2020 onafhanklikheid verleen en aan hulle 'n gedeelte grond aan die kusstreek van Wes-Artika gegee.
Florence Moore
Florence Moore (13 November 1886 – 23 Maart 1935) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Weakness of Strength (1916) en The Secret of Eve (1917).
Psammoclema marshalli
Psammoclema marshalli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammoclema en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Romulea bulbocodium
Romulea bulbocodium is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is inheems aan Albanië, Algerië, Bulgarye, Frankryk, Griekeland, Italië, Joego-Slawië, Kreta, Korsika, Libanon, Libië, Marokko, Palestina, Portugal, Sardinië, Sirië, Sisilië, Spanje, Tunisië en Turkye. Dit is ook inheems aan die oostelike Egeïese eilande.
Die plant het ook drie subspesies:
Bulbine melanovaginata
Bulbine melanovaginata is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap is en kom in die Olifantsrivier-vallei voor. Dit het 'n voorkomsgebied van net kleiner as 400 km² waar daar twee subpopulasies is. Die spesie word bedreig deur gewasverbouing, veral die aanlê van wingerde en ook oorbeweiding.
Alexandra Kluge
Alexandra Kluge (2 April 1937 – 11 Junie 2017) was 'n Duitse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Yesterday Girl (1966), Part-Time Work of a Domestic Slave (1973), en The Power of Emotion (1983).
Romulea longipes
Romulea longipes is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Ellar Coltrane
Ellar Coltrane (gebore 27 Augustus 1994) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fast Food Nation (2006), Boyhood (2014), The Circle (2017), en Drowned.
Mike Colter
Mike Colter (gebore 26 Augustus 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Men in Black 3 (2012) en Extinction (2018), en in die televisiereekse Jessica Jones (2015) en Luke Cage (2016).
Grace Moore
Grace Moore (5 Desember 1898 – 26 Januarie 1947) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente One Night of Love (1934), The King Steps Out (1936), I'll Take Romance (1937), en When You're in Love (1937).
Bulbine lavrani
Bulbine lavrani is 'n plant en geofiet wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Romulea × jordanii
Romulea × jordanii is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is endemies aan Korsika en is 'n kruising tussen Romulea ramiflora en Romulea revelierei.
Psammoclema nodosum
Psammoclema nodosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammoclema en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Produktoetsing
Produktoetsing omvat die ondersoek van die samestelling en eienskappe van materiale wat in vervaardiging gebruik word. Verskillende materiale, soos beton, yster, plastiek, ensovoorts, word hierdeur getoets vir onder meer korrosiebestandheid, belastingsweerstand, materiaalvermoeiing, en dies meer. Produktoetsing omsluit veral twee soorte ondersoeke, naamlik ontwikkelings- en gehaltebeheerondersoeke.
Die ontwikkelingsondersoek is daarop gerig om die geskikste materiale vir bepaalde produkte te vind. Die gehaltebeheerondersoek word gedoen om te verseker dat 'n verwerkte produk sover moontlik voldoen aan die vereistes (spesifikasies) wat daarvoor gestel word. Materiaalondersoek word ingedeel in fisiese en tegniese ondersoeke. In fisiese ondersoek word materiale oor die algemeen bestudeer om onder meer fisiese groothede te bepaal soos die smeltpunt van 'n stof (in °C) of die treksterkte daarvan (in N/mm2). By tegniese ondersoeke word praktiese toetse gedoen om byvoorbeeld vas te stel hoe 'n stof sal reageer wanneer 'n krag daarop uitgeoefen word.
Algemeen
Onder materiaalondersoek word oor die algemeen verstaan die ondersoek van die samestelling en eienskappe van materiale. Die ondersoek is egter gewoonlik gerig op die toepasbaarheid van die materiale vir bepaalde doeleindes. Dit het veral betrekking op stowwe soos hout, beton, staal, metale, kunsstowwe, glas en keramiek en op hulpstowwe soos verf en lym. Hoewel die materiale sterk van mekaar verskil, word dieselfde toetse min of meer op almal uitgevoer met die oog op sterktebepaling, korrosiebestandheid, temperatuur- en higroskopiese bestendigheid, ensovoorts
Die ondersoek van allerlei fisiese eienskappe soos die fotografiese, fotoëlektriese, diëlektriese, halfgeleidende, magnetiese, fluoresserende, chemiese, geologiese en biologiese eienskappe dra baie daartoe by om vas te stel aan watter vereistes ŉ materiaalsoort sal voldoen. Wanneer 'n ketel byvoorbeeld vir 'n chemiese fabriek gebou moet word, help die toetse am vas te stel watter materiaal die geskikste daarvoor is. Die materiaal sal onder meer chemies bestendig moet wees, 'n bepaalde temperatuur moet kan weerstaan en 'n sekere sterkte moet hê. Die sterkte van die meeste materiale is bekend of kan bereken word, sodat die dikte en vorm van die materiaal vir die ketel bepaal kan word. Voorts moet die materiaal vir die ketel aan korrosietoetse onderwerp word.
Terwyl die korrosiewe chemikalie met die ketelmateriaal in aanraking is, word die materiaal onder andere ook heen en weer gebuig. Die gekombineerde werking van die chemikalie en die buiging is byvoorbeeld baie skadeliker as albei afsonderlik. Hoewel die praktiese omstandighede tydens 'n toets nageboots moet word, moet toetstye egter so kort moontlik gehou word am koste te bespaar en vertragings te voorkom. As gevolg hiervan is daar altyd 'n onsekerheidsfaktor en word 'n veiligheidsgrens in ag geneem, waardeur 'n materiaal in die praktyk slegs tot 'n kwart of die helfte van sy vermoë belas word. In sommige gevalle, byvoorbeeld in die lug- en ruimtevaart, moet die materiaalvermoë egter so ver moontlik benut word om die massa van die tuig so laag moontlik te hou.
Hierdie materiale word tot die uiterste beproef, terwyl die tuie ook eers op toetsvlugte geneem word voordat dit as geskik vir gebruik verklaar word. Wanneer die keuse ten opsigte van 'n materiaal dan gemaak en die produk vervaardig is, word daar nagegaan of dit aan die vereistes voldoen. 'n Bekende fout wat byvoorbeeld tydens produksie insluip, is die sogenaamde gietfout. 'n Gegote werkstuk het dikwels afwykings van die ontwerp as gevolg van lug wat in die materiaal vasgevang is, krakies wat deur oneweredige afkoeling gevorm word, ensovoorts.
Afwykings moet dikwels op 'n nie-destruktiewe manier gevind word, dit wil sê sonder om die gietstuk oop te saag of iets dergeliks, aangesien 'n sekere mate van afwyking dikwels toegelaat word. Een metode is röntgenstraal-fotografie (x-straalfotografie), waarby onreëlmatighede as ligte of donker vlekke gesien kan word. Ander nie-destruktiewe tegnieke sluit in infrarooistraling, trillingstoetse (waarby die toonhoogte op ŉ sekere frekwensie moet wees) en induksietoetse (waarby die toetsstuk in 'n wisselspanningsveld geplaas word).
Sy sommige produkte is dit moontlik om elke produk wat vervaardig word, afsonderlik te toets, maar dikwels moet met steekproewe volstaan word. Wanneer ŉ aantal metaalvoorwerpe byvoorbeeld hittebehandeling moet ondergaan, word slegs een van die voorwerpe daarna getoets en afleidings oor die resultaat van die behandeling daaruit gemaak. Gehaltebeheer word gewoonlik in 'n produksielaboratorium gedoen. Die werk in die laboratorium bestaan uit roetine-ondersoeke waarby produkmonsters met voorskrifte vergelyk word.
Die roetinelaboratorium werk gewoonlik nou saam met ŉ ontwikkelingslaboratorium, wat inligting oor die getoetste produkte ontvang en, waar nodig, nuwe spesifikasies opstel. Bogenoemde laboratoria word ook ondersteun deur navorsingslaboratoria, waarin nuwe stowwe en ontwerpe ontwikkel word. Produksie- en ontwikkelingslaboratoria is gewoonlik tegnies van aard, terwyl daar by die navorsingseenheid dikwels hoofsaaklik ŉ fisiese laboratorium gebruik word,
Die SABS (Suid-Afrikaanse Buro vir Standaarde)
Die SABS is 'n statutêre liggaam wat produktoetsing doen met die oog op die toekenning van 'n gehaltemerk wat aandui dat die produk aan sekere standaarde voldoen. Volgens artikel 3 van die Wet op Standaarde word die volgende doelstellings nagestreef:
- Om die handel en die nywerheid aan te spoor om te standaardiseer. Om vervaardigings- en verbruikersvoorskrifte op te stel en te wysig.
- Om onderskeidingsmerke toe te ken en beheer oor die gebruik daarvan uit te oefen.
- Om geriewe te verskaf vir die toets van artikels en die materiaal waarvan dit vervaardig word.
- Om geriewe te verskaf vir die toets en yk (kalibreer) van meetinstrumente, presisiewerktuie en wetenskaplike apparaat.
- Om standaardisasie oor die algemeen te bevorder en voorligting daaroor te gee.
Die SABS het 'n Toets- en Ontwerpinstituut met die volgende departemente en afdelings:
- Meganiese ingenieurswese: algemene meganiese tegnologie, sweiswerk, motoringenieurswese, nie-destruktiewe toetsing
- Siviele ingenieurswese: boumateriale, bou- en brandtoetsing, verpakking.
- Elektrotegniese ingenieurswese: kabels en transmissietoerusting, elektronika en geluidsleer, fotometrie, elektriese toestelle, hoë spanning.
- Veseltegnologie: leer, hout, papier, tekstielstowwe, kunsstowwe Biologiese wetenskappe: voedsel, mikrobiologie, farmaseutiese produkte, plaagdoders, veevoer.
Die hoofkantoor van die SABS is in Pretoria en daar is streekkantore in Kaapstad, Durban, Port Elizabeth en Bloemfontein, asook takkantore in Johannesburg, Vereeniging, Oos-Londen, Nelspruit en Pietersburg. Die SABS was een van die baanbrekers op die gebied van gehaltebeheer en -versekering, en het talle ander lande aangespoor om ŉ soortgelyke stelsel toe te pas.
Een van die groot take wat die liggaam onderneem het, was metrisering, waardeur die SI -stelsel in gevoer is. Die Metriseringsadviesraad het die oorskakeling van die Britse voetpond- stelsel na die SI-stelsel beplan en gekoördineer, en in Suid-Afrika is die metrieke stelsel al so diep gewortel dat slegs die ouer garde die Britse stelsel nog kan onthou.
Eienskappe van stowwe
Die fisiese eienskappe van stowwe word aan die hand van die SI eenhede beskryf, dit wil sê die kilogram (kg), die meter (m), die sekonde (s), die ampère (A) en die kelvin (K).
Fisiese groothede
Die volgende fisiese groothede speel ŉ belangrike rol by materiaalondersoek:
- Die smeltpunt, wat in K of in °C (K= ˚C + 273,13) uitgedruk kan word. Die verwekingspunt is hier ook belangrik - dit is die punt waarby materiale 'n groot gedeelte van hut sterkte verloor het.
- Warmtegeleiding, wat in J.m−1 .K−1 uitgedruk kan word. Dit is van belang waar warmte warmte geïsoleer moet word, waar materiale gesmelt, gegiet, gelas of aan warmtebehandeling onderwerp moet word.
- Die soortlike warmte, wat in J.kg−1.K−1 uitgedruk kan word.
- Die termiese uitsetting, in dele. K−1, wat by uitsetting van verskillende materiale wat saam gebruik word, ŉ rol speel.
- Die verskillende stertegroothede. Een hiervan is treksterkte wat in N.m−2 of in kg.cm−2 uitgedruk kan word. Die treksterkte is die maksimum spanning wat materiaal in een rigting kan weerstaan voordat dit breek.
ŉ Ander sterktegrootheid is drukbestandheid, wat in dieselfde eenheid as die van treksterkte uitgedruk kan word. Dit is die maksimum druk wat materiaal kan verdra voordat dit meegee. Ander eienskappe wat nou verwant is aan treksterkte, is die elastisiteitsmodulus (elastiese lengteverandering onder die invloed van spanning), die vloeigrens (skielike, blywende lengteverandering of deformasie by ŉ sekere spanning) en kruip (lengteverandering of deformasie oor ŉ lang tydperk onder die invloed van spanning.
Chemiese groothede (byvoorbeeld die verhouding tussen die hoeveelhede van sekere elemente in stowwe, ensovoorts) behoort ook tot die fisiese materiaalondersoek. Hierby speel die soort elemente in die materiaal (kwalitatiewe ondersoek) en die hoeveelhede (kwantitatiewe ondersoek) 'n groot rol. Sommige eienskappe van materiale is byvoorbeeld eweredig aan die verhouding tussen die elemente daarin. Dit is veral die geval wanneer die materiaalsamestelling nie in ewewig is nie (metastabiel) en dit kom naamlik by legerings, glas en kunsstowwe voor.
Metastabiliteit
Die algemene oorsaak vir metastabiliteit is dat verskillende bestanddele in vloeibare vorm goed maar in vaste toestand swak vermeng. Sodra die materiaal in 'n vaste toestand oorgaan, neig die bestanddele om te skei, hoewel dit dikwels baie langsaam plaasvind. Deur ŉ mengsel vinnig af te koel, kan die skeiding verhoed word, en daar word gesê dat die metastabiele toestand bevrore is.
Die materiaal kan dan vir honderde jare in die toestand bly. Met behulp van warmtebehandeling kan materiale in metastabiele toestande gebring word wat optimale meganiese eienskappe het. Oor die algemeen is 'n metastabiele legering dan ook sterker en harder as 'n stabieie legering. Hierdie verskynsels, wat onder die studie oor toestandsverandering (fase-oordrag) val, is van fundamentele belang in die metallurgie.
Rek
Baie materiale se rekbaarheid is maar klein, dikwels nie meer as gedeeltes van 'n millimeter nie. Die gewone lengtemeting wat gedoen word om rekbaarheid te bepaal, is dus nie voldoende nie en daarom word rekstrokies (vervormingstrokies) gebruik. Rekstrokies bestaan uit dun weerstandsmateriaal (met elektriese weerstand) wat op 'n toetsstuk geplak word. Sy die geringste rekking van die materiaal sal die weerstand van die strokies meetbaar verander, en die weerstandsverandering kan met behulp van 'n meetbrug (weerstandsmeter) gemeet word. Rekbaarheid kan op hierdie manier selfs ook bepaal word wanneer die toetsstuk aan slegs enkele vibrasies per sekonde onderwerp word.
Vastestoffisika
In die vastestoffisika word die tiperende eienskappe van stowwe bepaal. Die meeste stowwe is grotendeels kristallyn, dit wil sê die molekules, atome of ione in die stof is reëlmatig gerangskik. Die chemiese bindkragte in kristallyne stowwe is sterker as die kragte wat voortvloei uit die termiese beweging van die stofdele (molekules, ensovoorts).
Elastiese verskynsels (uitsetting of inkrimping) kan aan die hand van die verandering in die afstand tussen die deeltjies onder die invloed van spanning verklaar word, en termiese uitsetting aan die hand van die afstandsverandering onder die invloed van temperatuur. Vir die bepaling van sterkte en vervormbaarheid van baie materiale lewer die teorie oor chemiese binding egter min insig, aangesien roosterfoute in die roosterstruktuur van die kristalle oorheersend is.
Mikroskopiese ondersoeke
Naas meting by fisiese materiaalondersoek lewer visuele ondersoeke ook 'n belangrike bydrae. Visuele ondersoeke kan byvoorbeeld met behulp van ŉ mikroskoop gedoen word. Baie vaste stowwe is opgebou uit kombinasies van klein kristalle (polikristallyn) en die vorm en afmeting hiervan kan bestudeer word.
By die warmtebehandeling van materiale sal klein kristalle byvoorbeeld omvorm word tot ŉ aantal grotes. Wanneer van die groot kristalle tussen die kleineres inbeweeg, word die ewewig in die materiaal versteur (metastabiliteit), en hierdie beweging kan onder ŉ mikroskoop goed waargeneem word.
Toetse
Die praktiese ondersoek van materiaal omvat die volgende twee soorte toetse:
- Meganiese toetse, soos die hardheidstoets, die kerfslagtoets, die vermoeiingstoets, ensovoorts.
- Chemiese toetse, soos vir korrosiebestandheid, temperatuurbestendigheid, ensovoorts.
Meganiese toetse
By trektoetse word toetsstawe vasgeklem en aan 'n trekspanning onderwerp. Met die aanvanklike verhoging van die trekspanning rek die materiaal gewoonlik elasties, dit wit se die toetsstaaf keer tot die oorspronklike lengte terug as die spanning weer verminder word. By 'n verdere verhoging van die spanning begin die staat vervorm (vloei) en die vormverandering is blywend. Die punt waarby sterk vervorming plotseling plaasvind, word die vloeigrens genoem.
By 'n sekere trekspanning breek die staat, en die maksimum spanning wat dit kan weerstaan, word die treksterkte van die materiaal genoem. Keramiese materiale ondergaan gewoonlik nouliks 'n vormverandering, en breek met 'n bros breuk. Staal breek met ŉ sogenaamde taai breuk, so genoem omdat staal soms eers dun uitrek voordat dit breek. Rubber wyk heeltemal van ander materiale af omdat dit elastieser is. Beton het die eienskap dat dit 'n trekspanning nie so goed as 'n drukkrag kan weerstaan nie en breek ook met ŉ bros breuk.
Die druktoets bestaan eenvoudig uit die saampers van 'n materiaal met behulp van byvoorbeeld ŉ hidrouliese pers. Druktoetse word gewoonlik nie op maklik vervormbare materiale uitgevoer nie aangesien die toetsresultate gewoonlik moeilik geïnterpreteer word. By hardheidstoetse word 'n harde skerp voorwerp in die toetsstuk ingedruk. Die toetspunt kan diamant of keelvormig wees, hoewel 'n ronde bal soms ook in die sogenaamde opstuit-toets gebruik word.
By baie materiale is daar ŉ regstreekse verband tussen die hardheid en die treksterkte. Dit is daarom dikwels goedkoper om net die hardheidstoets te doen en die treksterkte daarvan af te lei. Werkstukke met profiele (kepe, groewe, ensovoorts) neig om op juis daardie plekke te breek, en materiale word daarom aan die kerfslagtoets onderwerp. Hierby word ŉ toetsstuk van 'n keep met ŉ bepaalde diepte voorsien en dan aan 'n slaankrag onderwerp (hamer of vallende massa).
Die kerfslagwaarde van materiale is dikwels sterk afhanklik van die materiaaltemperatuur: Koolstofvrye staal het byvoorbeeld by ongeveer - 50 °C 'n oorgang tussen 'n taai en 'n bros struktuur, en die taai struktuur is maklik 10 maal meer bestand teen 'n kerfslag. Nikkel daarenteen het 'n hoë kerfslagwaarde by 'n lae temperatuur en is baie geskik vir byvoorbeeld vate waarin baie koue vloeistowwe gehou word. Die vermoeiingstoets omvat die aanwend van 'n wisselende belasting op 'n toetsstuk.
Daardeur word die treksterkte bepaal van materiale wat aan trillings onderworpe is. Materiale het elk ŉ bepaalde vermoeiingsgrens en indien die belasting dit nie oorskry nie, het die materiaal gewoonlik ŉ baie lang lewensduur.
Chemiese toetse
Korrosietoetse word gedoen deur 'n stuk materiaal aan verskillende stowwe bloot te stel. Die stowwe word gewoonlik beperk tot die wat oor die algemeen voorkom en gebruik word. Korrosie is sterk onderhewig aan temperatuurveranderings en vind gewoonlik vinniger by hoë temperature plaas. Die mate van korrosie word onder andere bepaal deur die afname in dikte van ŉ materiaal te meet. Korrosie vind dikwels plaas waar byvoorbeeld verskillende metale met mekaar in aanraking is.
Hierdie verskynsel berus op die elektrochemiese spanning tussen die metale. By brandbaarheidstoetse word materiale dikwels in oonde getoets. Om vas te stel onder watter omstandighede die materiaal sal ontvlam, word vonke en vlamme gebruik waarvan die temperatuur beheer kan word.
Waar materiale nie ontvlam nie, word dit ondersoek om vas te stel in watter mate dit deur die hitte aangetas is. Sommige betonsoorte verloor byvoorbeeld hul treksterkte heeltemal by hoë temperature. Uit brandbaarheidstoetse is ŉ aantal kunsstowwe ontwikkel wat warmte uitstekend kan weerstaan totdat die temperatuur egter so verhoog word dat dit verkool.
Romulea columnae
Die plant het ook vier subspesies:
Bulbine dactylopsoides
Bulbine dactylopsoides is 'n plant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Bulbine migiurtina
Bulbine migiurtina is 'n plant en geofiet wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die spesie is endemies aan Somalië.
Marianne Koch
Marianne Koch (gebore 19 Augustus 1931) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Devil's General (1955), Heldinnen (1960), Die Fledermaus (1962), en A Fistful of Dollars (1964).
Joanna Moore
Joanna Moore (10 November 1934 – 22 November 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Touch of Evil (1958), Follow That Dream (1962), Countdown (1967), en The Hindenburg (1975).
Nicoline van der Sijs
Nicoline van der Sijs (Heerlen, 1 April 1955) is 'n Nederlandse taalkundige en etimoloog.
Lewe en werk
Van der Sijs het haar meestersgraad in Slawiese studies in 1979 aan die Universiteit van Utrecht behaal. Sy het in Slawiese studies doseer as universiteitsdosent totdat die departement daarvan omstreeks 1985 gesluit is. Daarna het sy oorgeskakel na Nederlandse historiese taalkunde, die veld waarin sy haar PhD aan die Universiteit van Leiden in 2001 verwerf het.
Sy publiseer hoofsaaklik oor die geskiedenis van Nederlands en die etimologie van Nederlandse woordeskat. As onafhanklike navorser het Van der Sijs 'n aantal boeke oor taalhistoriese onderwerpe gepubliseer; hierdie boeke word gekenmerk deur die feit dat die materiaal op 'n wetenskaplike vlak en in verstaanbare taal aangebied word. Sy was verantwoordelik vir die etimologie in die 12de, 13de, 14de en 15de uitgawes van die Grote Van Dale.
In April 2006 sluit sy by die redaksie van die Nederlandse Etimologiese Woordeboek aan en was mede-outeur van die Van Dale Etimologiese Woordeboek. Daarbenewens het sy 'n groot aantal artikels in die tydskrif Onze Taal gepubliseer en bygedra tot verskeie volumes van die Onze Taal Taalkalender.
Vroeg in 2010 het Van der Sijs die inisiatief geneem om die etymologiebank.nl-webwerf op te rig, wat in November daardie jaar aanlyn gegaan het as 'n opvolg van die Nederlandse Etimologiese Woordeboek. Hierdie webwerf bring soveel moontlik etimologiese naslaanwerke bymekaar, sodat belangstellendes en navorsers maklik 'n oorsig kan kry van die stand van kennis oor 'n woord of uitdrukking. Boonop sal nuwe etimologiese bevindings op die etimologiebank gepubliseer word. Die woordeboeke is deur vrywilligers onder toesig van Van der Sijs geskandeer en reggemaak. Die webwerf is ontwikkel in samewerking met die Meertens Instituut, die Prins Bernhard Kultuurfonds en die Kiliaan Stigting.
Sedert 1 Januarie 2013 is sy projekleier van Nederlab, 'n laboratorium wat die patrone van verandering in die Nederlandse taal en kultuur bestudeer, waarvoor sy 'n aansoek vir die Beleggings NWO-groot program geskryf het namens die Meertens-instituut.
Nederlab sal navorsers in staat stel om langtermynveranderinge in die Nederlandse taal, letterkunde, kultuur en samelewing op te spoor. Alle Nederlandse tekste vanaf die agtste eeu tot vandag kan deursoek word via die Nederlab-webwerf met teksontledingsagteware wat binne Nederlab ontwikkel is. In die projek werk die Meertens Instituut saam met die Huygens Instituut van Nederlandse Geskiedenis, die Instituut van Nederlandse Leksikologie, alle geesteswetenskappe fakulteite, en groot dataverskaffers soos die Digitale Biblioteek vir Nederlandse Letterkunde, die Koninklijke Bibliotheek (Nederland) en 'n aantal universiteitsbiblioteke.
Nicoline van der Sijs is sedert 1 Januarie 2013 'n persoonlike professor in historiese Nederlandse taalkunde in die digitale wêreld aan die Radboud Universiteit Nijmegen. Boonop was sy tot Februarie 2020 ’n senior navorser by die Meertens-instituut. In Februarie 2020 is sy oorgeplaas na die Instituut voor de Nederlandse Taal (INT) in Leiden.
Romulea ligustica
Romulea ligustica is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die spesie is inheems aan Algerië, Italië, Korsika, Libië, Marokko, Sardinië en Tunisië.
Die plant het twee subspesies:
Jeffrey Combs
Jeffrey Combs (gebore 9 September 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Re-Animator (1985), Fortress (1992), The Frighteners (1996), en Would You Rather (2012).
Psammoclema porosum
Psammoclema porosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammoclema en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Polejaeff.
Kampioenetrofee 2013
Die Kampioenetrofee 2013 (Engels: 2013 ICC Champions Trophy) is van 6 tot 23 Junie 2013 in Engeland en Wallis beslis. Dit was die sewende Kampioenetrofee in EDI-krieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is.
Die toernooi se formaat van 2009 het onveranderd gebly en die destydse agt beste nasionale spanne op die EDI-ranglys het aan die Kampioenetrofee 2013 deelgeneem: Australië, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika en Wes-Indië. Die spanne is in twee groepe van vier elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep gespeel het. Die twee beste spanne van elke groep het hierna vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners het mekaar in die eindstryd ontmoet.
Engeland, Indië, Sri Lanka en Suid-Afrika het vir die halfeindrondte gekwalifiseer. Engeland het Suid-Afrika en Indië het Sri Lanka geklop, waardeur Engeland en Indië in die eindstryd ontmoet het. In die eindstryd op Edgbaston in Birmingham het Indië die gasheer met vyf lopies (D/L-metode) verslaan en sodoende sy tweede Kampioenetrofeetitel gewen. Saam met hul oorwinnings tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1983 en 2011, die T20I-wêreldbeker 2007 en die gedeelde titel met Sri Lanka tydens die Kampioenetrofee 2002 was dit Indië se vierde internasionale kriekettitel. Die verdedigende kampioen Australië is reeds in die groepfase uitgeskakel.
Dit sou oorspronklik die laaste Kampioenetrofee gewees het en in 2017 deur die Wêreldtoetskampioenskap vervang word, maar in Januarie 2014 is dié plan herroep en aangekondig dat in 2017 wel ’n Kampioenetrofee sal plaasvind en die Wêreldtoetskampioenskap gekanselleer is.
Toewysing
Die Internasionale Krieketraad het Engeland en Wallis as gashere vir die Kampioenetrofee 2013 aangewys.
Deelnemers
Die destydse agt beste spanne op die EDI-ranglys soos ses maande voor die toernooi het vir die Kampioenetrofee 2013 gekwalifiseer: Australië, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika en Wes-Indië. Die wedstrydskedule en groepe is op 21 Augustus 2012 bekend gemaak. Bangladesj en Zimbabwe kon weens hul lae plekke op die EDI-ranglys nie vir die Kampioenetrofee 2013 kwalifiseer nie. Daar het ook geen assosiaatlid aan die toernooi deelgeneem nie.
Stadions
Tydens die toernooi is twee Engelse en een Walliese stadion gebruik. Altesaam 15 wedstryde is tydens die Kampioenetrofee 2013 gespeel, waaronder twee halfeindstryde en die eindstryd. Al die drie stadions het groepwedstryde en wedstryde in die uitklopfase aangebied.
Kalender
Die volgende tabel dui die Kampioenetrofee 2013 se daaglikse program aan. ’n Siaan blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die Kampioenetrofee 2013 is deur agt nasionale krieketspanne beslis. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop of onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van albei groepe het na die uitklopfase deurgedring.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit drie wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde en die eindstryd. Die twee beste spanne van elke groep het na die uitklopfase deurgedring. Die groepwenner van albei groepe het teen die naaswenner van die ander groep in die halfeindstryde gespeel. Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná albei kolfbeurte ’n gelykopuitslag was, is die wedstryd deur ’n Superboulbeurt beslis.
2018 Russiese Grand Prix
Die 2018 Formule Een Russiese Grand Prix is op 30 September 2018 op die Sochi Autodrom in Rusland gehou. Dit was die sestiende wedren van die 2018-seisoen gewees.
Kwalifisering
Vyf renjaers moes hul enjins tydens kwalifisering laat vervang, nl. die Red Bull-jaers Max Verstappen en Daniel Ricciardo, die Toro Rosso-jaers Pierre Gasly en Brendon Hartley en McLaren-bestuurder Fernando Alonso. Hiermee het hulle almal die maksimum aantal toegelate enjins per seisoen oorskry, en elkeen ontvang hiervoor 'n roosterstraf van tussen 30 en 40 plekke. Daarbenewens het Verstappen en Ricciardo ook hul ratkaste laat omruil, wat albei 'n ekstra straf van vyf wegspringplekke besorg. Verstappen word met nog drie wegspringplekke beboet omrede hy 'n geel vlag tydens kwalifisering geïgnoreer het. Hartley en McLarenjaer Stoffel Vandoorne kry later nog meer strawwe; Hartley het nog 'n paar onderdele van sy enjin vervang, terwyl Vandoorne 'n ratkas moes omruil.
Psammoclema radiatum
Psammoclema radiatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammoclema en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Wiedenmayer.
Juliane Köhler
Juliane Köhler (gebore 6 Augustus 1965) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Aimee & Jaguar (1999), Nowhere in Africa (2001), Downfall (2004), en Two Lives (2012).
Bekkersdal
Bekkersdal is 'n township in Gauteng, sowat 7 km oos van Westonaria. Die township is in 1945 gestig en het 47 213 inwoners in 2011 gehad, waarvan 98,2% swartmense was.
Vikram Batra
'''Kapt. Vikram Batra''' was 'n offisier van die Indiese leër wat ongekende dapperheid in die Kargil-oorlog getoon het. Hy word postuum bekroon met die Param vir Chakra, die grootste Indiese eerbetoon.
Vroeë lewe
Inwoner van Palampur GL Batra en Kamalakanta Batra het twee tweelinge gebore op 9 September 1974 na twee dogters. Ma Kmlkanta Ramcharitmanas diepe eerbied hulle albei vernoem Luv en Kush. Liefde beteken Vikram en Kush beteken Vishal. Eers is die DAV-skool, daarna die Sentraalskool, in Palampur opgeneem. Aangesien die leër se dissipline gesien is omdat hy 'n skool in die weermagkantoor gehad het en die verhale van patriotisme van die vader gehoor het, het patriotisme geheers vanaf die tyd van skool in Vikram. Op skool was Vikram nie net die beste op die gebied van onderwys nie, maar hy was ook 'n uitstekende speler in tafeltennis en het aan kulturele geleenthede deelgeneem. Nadat hy tot twee jaar gestudeer het, verhuis Vikram na Chandigarh en begin sy Baccalaureus Scientiae aan die DAV College, Chandigarh. In hierdie tyd is hy tot die beste kadet van NCC verkies en het hy ook aan die Republiek Dagparade deelgeneem. Hy het besluit om by die leër aan te sluit en begin ook voorberei op CDS (Gesamentlike Verdedigingsdienste-ondersoek). Vikram het egter ook in hierdie tyd 'n pos gekry in die Merchant Navy in Hong Kong wat deur hom verwerp is.