cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slag by die Teutoburgerwoud
Die ligging van die konflikgebied
Die realiteit was dat die Teutoburgerwoud sy naam eers in 1672 gekry het, toe prins-biskop Ferdinand von Fürstenberg Tacitus se werke gelees het en die nabygeleë bergreeks herken het in die beskrywings. Sonder verdere bewyse, het hy die bergreeks herdoop na Teutoburgerwoud.
'n Bietjie meer as 300 jaar later in 1987, is 'n opwindende ontdekking naby Kalkriese gemaak, wat daarop gedui het dat die slag besmoontlik hier plaasgevind het: Romeinse militêre oorskot, grafte met mensbeendere en ander bewyse is hier gevind. Hierdie gebied was die enigste potensiële konflikgebied waar argeologiese oorblyfsels gevind is, en is tot vandag toe die enigste antieke slagveld ter wêreld wat voldoen aan die beskrywings van die ligging wat deur die bronne oorgelewer is.
Alhoewel die meerderheid navorsers glo dat hierdie uitgrawings wel daarop dui dat die slag hier plaasgevind het, is daar ander navorsers wat nie saamstem dat die ontdekkings 'n klinkklare bewys van die ligging is nie, omdat dit moontlik net daarop dui dat daar wel 'n geveg hier plaasgevind het, maar nie dat dit noodwendig Varus en Arminius se slag was nie.
Warren G. Harding
Warren Gamaliel Harding (* 2 November 1865, † 2 Augustus 1923) was die 29ste President van die Verenigde State. Warren, 'n boorling van Ohio, het ampstermyne as Republikeinse afgevaardigde in die Senaat van Ohio en daarna in die Senaat van die Verenigde State gedien waartydens hy die belange van die drankbedryf beskerm en die saak van vrouestemreg bevorder het. Hy was die eerste Amerikaanse senator (en koerantuitgewer) wat as president van die VSA verkies is.
Harding was 'n kompromie-kandidaat in die verkiesing van 1920 nadat hy die terugkeer na normaliteit aan die Amerikaanse nasie belowe het, met 'n sterk ekonomie wat vry sou wees van buitelandse invloede. Harding en die Republikeinse Party was van voorneme om weg te beweeg van die beleid van progressivisme wat die Amerikaanse politiek in die vroeë 20ste eeu oorheers het. Die oorwinning, wat hy teen die Demokratiese kandidaat James M. Cox, 'n boorling van Ohio soos Harding, behaal het (60,32 teen 34,15 persent van die uitgebragte stemme) was die grootste oorwinning in 'n presidensiële verkiesing.
Harding het nie net hoëprofiel-persoonlikhede soos Herbert Hoover (as minister van handel) en Charles Evans Hughes (as minister van buitelandse sake) as kabinetslede benoem nie, maar ook sy vriende en ondersteuners, na wie as die Ohio Gang verwys is, met belangrike politieke ampte beloon. Van hulle is ná 'n reeks voorvalle van korrupsie, waaronder die berugte Teapot Dome-skandaal, tot tronkstrawwe gevonnis. As geesdriftige pokerspeler het Harding 'n porselein-servies uit die Withuis, wat uit die regeringstyd van Benjamin Harrison gedateer het, verloor. Maar in instellings soos die Veterans Bureau het Harding korrupsie met sukses bestry.
As deel van sy binnelandse beleid het Harding die eerste federale welsynsprogram vir kinders geïmplementeer, met stakende mynbou- en spoorwegwerkers onderhandel en 'n agtuur-werkdag vir hulle ingevoer en werkloosheid gehalveer. Hy het ook die Begrotingskantoor ingestel om die Amerikaanse federale begroting voor te berei. Om swart Amerikaners teen geweldpleging te beskerm, het Harding 'n anti-lynchwet voorgestaan wat egter nie deur die Kongres goedgekeur is nie.
Harding het die Volkebond met minagting bejeën. Nadat die Amerikaanse Kongres die Vredesooreenkoms van Versailles verwerp het, het Harding separate Amerikaanse vredesooreenkomste met die Duitse Ryk en Oostenryk onderteken. Met sy suksesvolle vlootprogram het Harding die Amerikaanse Vloot uitgebou om die land se strategiese belange wêreldwyd te kan beskerm.
In Augustus 1923 het Harding skielik inmekaargesak en gesterf. Weens die talle skandale rondom sy administrasie is Harding se politieke prestasies in die verlede nouliks gewaardeer, maar intussen word hy erken as 'n voorstander van burgerregte vir Afro-Amerikaners en geniet ook erkenning vir sy beleid van fiskale verantwoordelikheid. Hy word onthou as 'n politikus wat in sy tyd baie moderne standpunte ingeneem en nuwe tegnologieë bevorder het, maar ook na die belange van minderhede, vroue en werkers omgesien het.
Clathria corneolia
Clathria corneolia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Hooper & Lévi.
Murray Rothbard
Murray Newton Rothbard (Geb. 2 Maart 1926 - † 7 Januarie 1995) was 'n Amerikaanse ekonoom, geskiedkundige en filosoof van Joodse afkoms. Hy was 'n prominente voorstander van die Oostenrykse Leerskool van ekonomie en het baie gedoen om libertynisme te definieer deur die grondslag te lê vir die teorie van vrye-mark anargisme, wat hy "anarko-kapitalisme" gedoop het. Rothbard het meer as twintig boeke geskryf en word as 'n sentrale figuur beskou in die Amerikaanse libertynse beweging.
Otto II. Freiherr von Münchhausen
'''Otto II. Freiherr von Münchhausen''' (11 Junie 1716 – 13 Julie 1774) was 'n Duitse plantkundige. Hy was kanselier van die Universiteit van Göttingen en 'n korrespondent van Carl Linnaeus. Hy het verskeie eike-spesies by die Linneaiese stelsel benaam, asook ander plante. Die standaard botaniese skrywers-afkorting Münchh. word toegepas op spesies wat hy beskryf het.
Dino Shafeek
Dino Shafeek (21 Maart 1930 – 10 Maart 1984) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Carry on Emmannuelle (1978) en High Road to China (1983), en in die televisiereekse It Ain't Half Hot Mum (1974) en Mind Your Language (1977).
Christopher George
Christopher George (25 Februarie 1929 – 28 November 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente El Dorado (1967), Chisum (1970), en Graduation Day (1981), en in die televisiereeks The Rat Patrol (1966).
Vlermuis
'n Vlermuis is 'n soogdier wat kan vlieg. Hulle behoort tot die orde Chiroptera. Vlermuise is almal skemer- of nagdiere. Omdat sommige spesies nie goed in die donker kan sien nie, het hulle 'n soort natuurlike sonar ontwikkel (eggolokalisering) waarmee voorwerpe in vlug geïdentifiseer en gelokaliseer kan word.
Vlermuise word gejag omdat hulle skade in vrugteboorde aanrig en siektes aan vee oordra. Die vergiftiging van insekte en die uitroeiing van die natuurlike habitat hou 'n groot bedreiging vir dié soogdiere in. Hoewel daar ander soogdiere is wat met behulp van groot velplooie deur die lug kan beweeg, byvoorbeeld die vlieënde maki's (orde Dermoptera), word vlermuise as die enigste soogdiere beskou wat werklik kan vlieg omdat hulle in die lug kan bly deur hulle vlerke te klap.
Daar word algemeen aanvaar dat die besondere vermoë geleidelik ontwikkel het en dat vlermuise, net soos die landlewende insekvretende soogdiere (orde Insectivora), van die uitgestorwe boombewoners Trituberculata afstam. Fossiele dui bowendien daarop dat vlermuise reeds gedurende die Eoseen (50 miljoen jaar gelede) geleef het.
Liggaamsbou en voortbeweging
Vlermuise kan van 3,5 g tot 900 g weeg, terwyl die vlerkspan tussen 20 cm en 1,5 m kan wees. Die vlerke bestaan uit 'n dubbele, elastiese velmembraan wat oor die arm en 4 vingers van die voorpote span. Die armbene, middelhandbeentjies en vingerlitte is spesiaal verleng en aangepas sodat ingewikkelde vliegbewegings uitgevoer kan word. Sommige spesies kan selfs op een plek in die lug bly hang.
Net soos by voëls vlieg vlermuisspesies met lang, smal vlerke beter as spesies met kort, breë vlerke. Vlermuise vlieg met 'n snelheid van tussen 15 en 50 km/h. Die vlerk se velmembraan strek tot by die agterpote en daarvandaan dikwels verder tot by die stert. Die duim van die voorpote het 'n sterk, krom nael wat gebruik word om mee te klim en steek buite die voorkant van die vlerk uit.
Die tone van die agterpote is ook vry en van groot, krom naels voorsien. Die vlermuis hang hieraan wanneer hy in sy rusposisie verkeer. Hy het geen inspanning nodig om onderstebo te hang nie, omdat die spiere in die tone outomaties sluit.
Lewenswyse en verspreiding
Die meeste vlermuise is net snags aktief en rus bedags in verborge skuilplekke. Op die manier het hulle weinig las van natuurlike vyande en mededingers vir kos, soos voëls, wat bedags aktief is. Met uitsondering van Antarktika kom vlermuise oral in die wêreld, maar veral in warm streke, voor.
In gematigde streke hiberneer baie spesies. Die metabolisme word stadiger en die liggaamstemperatuur daal tot dit dieselfde is as die van die omgewing. Vlermuise hou dan in skuilplekke, meestal ondergronds, waar die temperatuur nie laer as 3 tot 8 °C daal nie. Daar is ook enkele spesies wat in die winter na warmer plekke migreer.
Sintuie
Omdat die meeste vlermuise snags aktief is, is hulle sintuie so aangepas dat hulle maklik voedsel in die donker kan opspoor. Die meeste vrugtevlermuise (orde Megachiroptera) het besonder groot en goeie oë, maar die Microchiroptera het meestal swak ontwikkelde oë en moet van 'n bykomende hulpmiddel gebruik maak, naamlik eggolokalisering of sonar.
Voortplanting
Voor die geboorte van die kleintjies versamel al die wyfies in sogenaamde kraamkolonies. Vlermuise wat in koue streke leef, paar in die herfs, maar die spermselle word in die wyfie bewaar en bevrugting vind eers in die lente plaas wanneer sy na haar winterslaap ontwaak. So nie vind bevrugting in die herfs plaas, maar die embrio heg eers in die lente aan die uteruswand vas.
Vlermuise wat in tropiese dele van die wêreld leef, plant deur die hele jaar voort en wyfies kan al 'n volgende kleintjie verwag terwyl die vorige een nog gesoog word. Al die kleintjies in 'n kraamkolonie word binne 'n tydsbestek van 'n paar dae gebore. Die wyfie gee geboorte terwyl sy aan haar duime hang en "vang" die kleintjie met haar vlieghuid. Daar word meestal net een kleintjie gebore, maar sommige spesies baar soms ook tweelinge. By die meeste spesies dra die wyfie die kleintjie saam terwyl sy kos soek, maar wanneer hulle te swaar word, word hulle in die kolonie agtergelaat.
Vlermuise word skynbaar nie soos by voëls vooraf geleer om te vlieg nie. Omdat vlermuise ook nie maklik van die grond af kan vlieg nie, maar van 'n hoogte moet "wegspring", is baie kleintjies se eerste vliegpogings fataal. Die kleintjies is egter na 6 tot 10 weke selfstandig en verlaat dan die kolonie. Hulle is kort daarna ook geslagsryp.
Vlermuise en die mens
Die vlermuis is vanweë sy grieselrige voorkoms en naglewe 'n simbool van siekte en kwaad in Europa en Suid-Asië. In sommige dele van Europa word vlermuise nog lewend teen die mure van huise gespyker "om bose geeste weg te hou".
Die Chinese, daarenteen, beskou vlermuise as gelukbringers. In die Midde-Ooste, Afrika en die Soenda-eilande word die groter spesies deur verskeie volke geëet, terwyl die Jode vlermuisvleis as onrein beskou. Verder word vrugtevlermuise gejag omdat hulle skade in vrugteboorde aanrig. Al die faktore het egter nie so 'n groot invloed op die vermindering in vlermuisgetalle gehad as die vernietiging van hulle natuurlike habitat nie.
Verder veroorsaak insektedoders ook baie vrektes omdat vlermuise baie meer gevoelig vir gifstowwe is as byvoorbeeld muise en rotte. Die guanovlermuis (Tadarida brasiliensis) se getalle in Arizona het byvoorbeeld van 25 miljoen na 30 000 afgeneem nadat die gif DDT in die omgewing gespuit is.
Indeling
Vlermuise kan in 2 groepe ingedeel word, naamlik die vrugtevlermuise (suborde Megachiroptera) en die inseketende vlermuise (suborde Microchiroptera) wat ook as die klein vlermuise bekend staan. Alle vrugtevlermuise eet egter nie vrugte nie, terwyl sommige klein vlermuise wel vrugte eet. Die 2 subordes bevat altesaam sowat 850 spesies. Vrugtevlermuise kom in tropiese gebiede van Afrika, Asië, Australië en tussenliggende eilande voor en het meestal geen sonar nie.
Bekende verteenwoordigers is die kalongs (familie Pteropidae), wat ook die vlieënde vosse genoem word. Die familie bevat ook die grootste spesie van alle vlermuise, naamlik Pteropus vampyrus, wat in die Oos-Indiese eilande voorkom. Die bekendste genera in Suid-Afrika is Eidolon, Epomophorus en die Rousettus. Vrugtevlermuise kan bedags dikwels in vrugtebome gesien word waar hulle in swerms aan hulle agterpote hang. Die epouletvlermuise (subfamilie Epomophorinae) en die rosetvlermuise (genus Rousettus) het sowel goeie oë as sonar. Die langtongvlermuise (familie Macroglossidae) leef veral van nektar en stuifmeel en speel dikwels 'n belangrike rol in die bestuiwing van blomme.
Dit staan bekend as chiropterofiele bestuiwing; die blomme gaan snags oop en lok die vlermuise met reukstowwe. Die insekvretende vlermuise (suborde Microchiroptera) is kleiner diere met uiteenlopende eetgewoontes: die meeste spesies eet insekte, maar sommiges eet vis, vrugte of nektar en sekeres leef selfs van bloed. Bekende verteenwoordigers in Suid-Afrika is die blaarneusvlermuise (familie Hipposideridae), die hoefystervlermuise (familie Rhinolophidae), die langoorvlermuise (familie Nycteridae) en die gladdeneusvlermuise (familie Vespertilionidae).
Verteenwoordigers van eersgenoemde 2 families het dikwels bizarre neusaanhangsels en beweeglike ore. Die Amerikaanse blaarneusvlermuise (familie Phyllostomatidae) kom in die Nuwe Wêreld voor en is bekend daarvoor dat hulle uiteenlopende eetgewoontes het. Benewens 'n groot aantal vrugtevreters is daar ook spesies in die familie wat soos kolibries voor 'n blom in die lug hang om die nektar en stuifmeel met hulle lang tonge te lek.
Die groot haaslipvlermuis (Noctilio leporinus) vang visse en krewe. Die merkwaardigste voedingswyse word egter by die vampiers (familie Desmodontidae) aangetref. Die gewone vampier (Desmodus rotundus) maak klein bytwonde aan soogdiere en voëls en lek dan die bloed op (let wel, hulle suig nie). Vampiers is gevaarlik omdat gedomestiseerde diere dikwels die prooi is en siektes soos hondsdolheid deur die vlermuis oorgedra kan word.
Sharon Baird
Sharon Baird (gebore 16 Augustus 1943) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pufnstuf (1970) en The Lord of the Rings (1978), en in die televisiereekse H.R. Pufnstuf (1969) en Land of the Lost (1974).
Saasveld, Kaapstad
Saasveld is die besondere 18de eeuse herehuis langs die Hugenotemonument in Franschhoek. Die Hugenote-gedenkmuseum is in hierdie huis gevestig. Hierdie unieke huis het aanvanklik in Kloofstraat in Kaapstad gestaan.
Van Reede van Oudtshoorn
Saasveld was daardie deel van die landgoed De Tuin van Oudtshoorn wat in 1791 aan die VOC- en Bataafse amptenaar en lid van die Politieke Raad, baron Willem Ferdinand van Reede van Oudtshoorn (1755–1822) verkoop is. Die huis met sy slawekwartiere, twee wynkelders en stalle is in 1791 en kort daarna gebou. Hoogswaarskynlik was Louis Thibault die argitek en die meeste dekoratiewe werk deur Anton Anreith. Dit is genoem na Saasveld in Twente.
Sloping
Van 1822 tot 1838 was Van Reede se skoonseun, James Dunbar, die eienaar. Daarna word die landgoed verdeel in erwe en koop die NG Kerk die stuk met die herehuis en wynkelders. Na veel ontevredenheid in die gemeenskap oor die moontlike afbraak van die geboue, gebeur dit tog in 1954. Maar sekere besondere dekoratiewe dele van die huis is betyds verwyder en bewaar met die oog op moontlike latere hergebruik.
Museum
In 1957 het die Hugenote Vereniging besluit om 'n museum langs die monument in Franschhoek op te rig. Die bouplanne sou die uitleg van die Saasveld-herehuis volg en die bewaargeblewe dele van die oorspronklike Saasveld sou in die nuwe bouplanne ingesluit word. Die huidige gebou is dus 'n ongedwonge replika van die eertydse huis, stoep, slawekwartiere en wynkelders. Die grootste afwyking van die oorspronklike bouplan is die ry pilare met die opskrif Post Tenebras Lux wat die twee wynkelders verbind. Dit is die eerste voorbeeld in die geskiedenis van Suid-Afrika van 'n historiese huis wat gesloop is en elders in sy oorspronklike styl opgerig is.
Jeugherberg
Op die plek van die oorspronklike Saasveld in Kloofstraat het die NG Kerk 'n jeugherberg opgerig. Dit staan bekend as Saasveld Lodge.
Cwili
Cwili is 'n nedersetting geleë langs Keimond in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit val onder die Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit. Die Cwilirivier vloei suid langs die buurt verby.
Gorgeous George
Gorgeous George (24 Maart 1915 – 26 Desember 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Alias the Champ (1949) en in die televisiereekse TV Club (1950), I've Got a Secret (1952), en To Tell the Truth (1956).
Lions (Verenigde Rugbykampioenskap)
Die Lions (tussen 1998 en 2006 bekend as die Cats) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyunie wat aan Superrugby deelgeneem het van 1996 tot 2020, en sedert 2021 aan die Verenigde Rugbykampioenskap. Hulle het aanvanklik nie veel sukses in Superrugby behaal nie en het vyf keer heel onder aan die punteleer geëindig (in 1998, 2003, 2004 en 2008. Hulle het egter ook al daarin geslaag om drie keer tot die halfeindronde deur te dring (in 2000 en 2001 en 2018). Die huidige kaptein van die span is Burger Odendaal.
Die Lions speel in rooi en wit uitrusting en word tans deur Emirates geborg. Die span het op 'n stadium relegasie van die Super 14 in die gesig gestaar na 'n hofbevel waarin beslis is dat die Southern Spears die Suid-Afrikaanse span wat die swakste vaar in die kompetisie in 2006, sal vervang. Die Spears en die Suid-Afrikaanse Rugbyunie het egter 'n skikking bereik. In die skikking, wat op 16 November 2006 aangekondig is, is bepaal dat die Spears in 'n finansiële verknorsing sit en hul saak laat vaar het. Dit het die Lions verseker van 'n plek in die 2007-seisoen.
Nadat die span elke jaar heel laaste geëindig het van 2010 tot 2012, is hul weggelaat uit die 2013 Superrugbykompetisie en hul plek is deur die Southern Kings ingeneem, heelaas vir slegs een seisoen.
Transvaal/Lions
Toe die Super 12 in 1996 aangekondig is, het Australië en Nieu-Seeland konsessiegebaseerde modelle vir hul spanne in die nuwe toernooi geskep. Suid-Afrika het egter die vorige seisoen se Curriebeker gebruik om te bepaal watter provinsies aan die nuwe internasionale toernooi sal deelneem. Die Transvaalse Rugbyunie het gekwalifiseer om aan die heel eerse toernooi deel te neem en het drie van sy elf wedstryde gewen en sodoende tiende op die punteleër geëindig, bo die Canterbury Crusaders en die Westelike Provinsie.
Transvaal het weer gekwalifiseer vir die 1997-seisoen en het deelgeneem onder 'n nuwe naam: die Gauteng Lions. Die Lions se tweede seisoen was baie meer suksesvol as hul eerste. Die Lions het vyf wedstryde gewen, vyf verloor en een gelykop gespeel wat aan hulle 'n vyfde plek op die punteleër besorg het. Hulle was slegs twee punte agter die Natal Sharks en het net-net 'n plek in die uitspeelrondes gemis.
Cats
Die Curriebeker kwalifikasieproses is vir die 1998-seisoen deur SARU verander na provinsiale konsessies soortgelyk aan dié van Australië en Nieu-Seeland. Die Cats, of Golden Cats, is op die been gebring as een van die nuwe konsessies en is gesentreer om die Goue Leeus en het spelers van die Luiperds, Pumas, Cheetahs, Griffons en Griekwas gekry. Die Cats te tuisvelde was Ellispark in Johannesburg en die Vrystaatstadion in Bloemfontein.
Die Cats het in hul eerste twee jaar nie goed gevaar nie en was in 1998 laaste en in 1999 tweede laaste. Met die aanstelling van die Nieu-Seelandse afrigter, Laurie Mains, vir die 2000-seisoen het egter die span baie beter gevaar. Nadat hulle die Bulls in Pretoria in die eerste week geklop het, het hulle ook die Stormers in Johannesburg in die tweede week geklop. Hierdie twee seges is gevolg deur vier agtereenvolgende verliese, waarvan die laaste een teen die Brumbies die ergste was (64 - 0). Met die Cats se terugkeer het hulle hierdie reeks verliese omgekeer deur die Sharks in Durban met een punt te wen. Na 'n loslootjie in die agtste week het die Cats die res van die seisoen se wedstryde gewen en uiteindelik vierde op die punteleër geëindig, wat aan hulle 'n plek in die uitspeelrondes besorg het.
Die halfeindrondte is in Canberra, die Brumbies se tuisdorp, beslis en die Brumbies het met 28 - 3 gewen. Die 2001-seisoen het op 'n positiewe noot begin toe die Cats die Stormers met 29 - 24 geklop het en in die volgende week ook teen die Chiefs met 56 - 21 gewen het. Hulle het ook net-net teen die Brumbies verloor met 19 - 17. Die Cats het weer deurgedring tot die uitspeelrondes deur derde op die punteleër te eindig. Die Cats het egter weer in die halfeindronde vasgeval en het hierdie keer met 30 - 12 teen die Sharks verloor. Die volgende seisoene was minder goed vir die Cats en hulle het tussen 2002 en 2005 twee laaste plekke (2003 en 2004) en twee tweede laaste plekke (2002 en 2005) ingeneem. Die Super 12 is uitgebrei na 14 spanne vir die 2006-seisoen met die toevoeging van die Western Force van Australië en die Cheetahs van Suid-Afrika. Die Cats het in 2006 dertiende op die punteleër geëindig.
Lions
Op 8 September 2006 het die Goue Leeus Rugbyunie, die maatskappy wat die Goue Leeus en die Cats bestuur, aangekondig dat die span in die toekoms die Lions sal heet. Hulle het ook 'n nuwe logo bekend gestel.
In die dertiende week van die 2010-seisoen het die Lions hul twaalfde wedstryd vir die seisoen verloor. Dit beteken dat die Lions die Bulls se rekord van verliese in een seisoen verby gesteek het. Die Bulls het in 2002 geen van hul rondomtaliewedstryde gewen nie.
Ligging
Die span se basis is in Johannesburg en was nog altyd gesentreer om die Goue Leeus. Die meeste spelers van die Lions kom sedert 1996 van die Goue Leeus af. Daar is in latere jare ook spelers van die Luiperds (van Potchefstroom in Noordwes) en die Pumas (van Witbank in Mpumalanga) betrek by die Lions. Tot 2005 het die Cats spelers ook van die twee Vrystaatse unies, die Vrystaat Cheetahs (in Bloemfontein) en die Noord-Vrystaat Griffons (in Welkom) asook die Griekwas (van Kimberley in die Noord-Kaap) gekom. Hierdie ooreenkoms is egter beëindig toe die Cheetahs tot stand gekom het in 2006.
Spelers van die Vrystaat, Noord-Vrystaat en Griekwas speel nou vir die Cheetahs en die spanne van Noordwes en Mpumalanga het geskuif van die Bulls na die Lions. Voor 1998 het die Cats (die Goue Leeus om akkuraat te wees) aan die Super 12 deelgeneem as Transvaal.
Stadion
Die tuisstadion van die Lions is Ellispark-stadion, in Johannesburg. 'n Hele paar wedstryde is op Ellispark gespeel tydens die Wêreldbeker in 1995, waaronder die eindstryd tussen die All Blacks van Nieu-Seeland en die Springbokke van Suid-Afrika. Suid-Afrika het die wedstryd om die Webb Ellis-trofee in die doodsnikke met 15 - 12 gewen.
Super 12
Die volgende tabel som die Lions se Super 12-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Super 14
Die volgende tabel som die Lions se Super 14-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Superrugby
Die volgende tabel som die Lions se Superrugby-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas 1 Punte toegeken vir ’n loslootjie is nie hierby ingereken nie.
São João
In die skeepvaartgeskiedenis van die wêreld is daar min tragedies wat met die ondergang van die galjoen São João (Sint Johannes) vergelyk kan word. Die São João was die spogskip van die Portugese handelsvloot en op daardie tydstip die ryksbelaaide Portugese skip wat Indië ooit verlaat het. Die stranding van hierdie skip op 11 Junie 1552 langs die kus van die Transkei was die eerste van 'n hele reeks soortgelyke skeepsrampe.
Lions (Verenigde Rugbykampioenskap)
Superrugby
Die volgende tabel som die Lions se Superrugby-uitslae vir die uitgebreide toernooi van agttien spanne op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos Alg ! width="20"|Pos Groep ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="35"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
São João
Op 3 Februarie 1552 het die skip onder bevel van kapt. Manuel de Sousa Sepùlvida die hawe van Cochin aan die Malabarkus op pad na Lissabon verlaat. Dit was oorlaai met slawe, peper, tekstiel en porselein. Stormagtige weersomstandighede waai die skip verby die Transkeise kus en Kaap Agulhas tot suidwes van die Kaap die Goeie Hoop. Toe die wind draai, is die skip weer aan die kus van Pondoland. In die rukwinde skeur die seile, breek die maste en die roer en die skip begin selfs lek. Net oos van die Mtamvunarivier is die ankers uitgegooi. Selfs 'n ankerkabel breek. In die branding verbrokkel die hele skip en 40 Portugese en 70 slawe laat die lewe. Ongeveer 'n 500 mense bereik die strand, waarvan verskeie ernstig beseer is deur drywende wrakstukke.
Lions (Verenigde Rugbykampioenskap)
Huidige span
Tensy anders aangedui, word alle spelers deur Wêreldrugby as Suid-Afrikaanse burgers geag.
São João
Na 12 dae in 'n tydelike skuiling by 'n varswaterbron begin die oorlewendes op 'n staptog noordooswaarts na Delagoabaai. Omdat kapt. De Sousa nie meer by sy volle verstand was nie, strompel die groep leierloos in verskeie rigtings voort. Talle sterf weens hongersnood, dors, ontbering of sneuwel in gevegte met die plaaslike bevolking. Sommige sterf selfs weens aanvalle deur wilde diere. Na nagenoeg 'n jaar bereik slegs 25 oorlewendes Mosambiek.
Lions (Verenigde Rugbykampioenskap)
Huidige span
Lions 2017 Superrugbyspan
São João
Dit is nie seker waar die presiese plek van die stranding was nie. Porseleinskerwe op die strand dui op 'n plek effens noordoos van die mond van die Mtamvunarivier naby Port Edward. Die naam van die dorp Port St. Johns aan die kus van Pondoland in die Oos-Kaap herdenk hierdie skeepsramp.
Lions (Verenigde Rugbykampioenskap)
Eksterne skakels
<br/ >
NG gemeente Oberholzer-Wes
Die NG gemeente Oberholzer-Wes was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1978. Die kerkgebou is geleë by Douglaslaan 33, Oberholzer, Carletonville. In 2013 was die leraar ds. W.I.G. Muller. Daar was in daardie jaar 149 doop- en 450 belydende lidmate. Omstreeks 2020 het die gemeente saamgesmelt met die moedergemeente Carletonville en staan die verenigde gemeente sedertdien beken as Carletonville-Wes.
William Shea (akteur)
William Shea (6 Oktober 1856 – 5 November 1918) was 'n Britse akteur.
Ann Baker
Ann Baker (23 Julie 1931 – 2 Maart 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Rhythm in a Riff (1947) en in die televisiereekse Meet Corliss Archer (1954), Casey Jones (1957), en Man with a Camera (1958).
Bontskaapwagter
Die Bontskaapwagter (Oenanthe pleschanka) is 'n voël en 'n Palearkties-broeiende somerswerwer wat nog slegs eenkeer in Suid-Afrika opgeteken is en wel in Mtunzini, KwaZulu-Natal gedurende 1984. Die voël is 14 cm groot en weeg 14 – 20 gram. In Engels staan die voël bekend as die Pied Wheater.
23 September
23 September is die 266ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (267ste in skrikkeljare). Daar volg nog 99 dae tot die einde van die jaar. Gewoonlik val die September-ewening op hierdie datum, wat die begin van die herfs in die Noordelike Halfrond en die begin van lente in die Suidelike Halfrond aandui, wanneer beide die dag en nag ewe lank is.
Folkestone
Folkestone is 'n kusdorp in die graafskap Kent in die suidooste van Engeland. Die nedersetting het sowat 45 duisend inwoners.
Kerkstraat
Kerkstraat is die naam van verskeie strate in dorpe en stede reg oor Belgie, Nederland en Suid-Afrika. Hierdie strate is (of was) gewoonlik die hoofstraat en is so genoem omdat die plek se moederkerk in die straat geleë is of was. Hierdie dorpe en stede het dikwels om die kerk gegroei en ontwikkel.
Voorbeelde
Enkele voorbeelde:
Clathria costifera
Clathria costifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hallmann.
Gloster Gladiator
Die Gloster Gladiator is 'n Britse dubbeldekker vegvliegtuig wat in die eerste paar maande van die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen het. Dit was die laaste dubbeldekker wat die Britse Lugmag in diens gestel het en was tegnies verouderd toe dit in diens gestel was. Hulle is grootliks vervang met Spitfires en Hawker Hurricanes toe die Duitse magte Frankryk in Mei 1940 ingeval het. Die oorblywende Gladiators was magteloos teen die Duitse monovlerkvegters.
Gladiators van 247 Eskader te Roborough het Plymouth en sy hawegebied beskerm tydens die Slag om Brittanje. In Junie 1940 het 'n paar Gladiators Malta beskerm en was ook in aksie teen die Italiaanse Magte in Egipte. Gladiators het in die Westelike Woestyn bly veg tot vroeg in 1942.
Sommige was toegerus met arresteerhake en het diens gedoen in die Britse Vloot vanaf Desember 1938. Later is volledige vloot-Gladiators ontwikkel, toegerus met toerusting om 'n katapult te kan gebruik op vliegdekskepe. Nadat hulle uit die gevegsfront onttrek is, is die vliegtuie vir kommunikasie en meteorologiese dienste aangewend tot in 1944.
Igor II van Kiëf
Igor II (Russies: Игорь II Олегович; ? – 19 September 1147) het in 1146 as grootprins oor Kiëf-Roes regeer. Hy was die seun van Oleg van Tsjernigof en die broer van sy voorganger, Wsewolod II.
Hoewel Wsewolod twee seuns gehad het, het hy Igor as sy opvolger gekies en sy onderdane laat belowe hulle sal Igor as hul heerser aanvaar. Igor en sy familie was agter ongewild en daar was teenkanting teen sy troonopvolging. Hy was glo oneerlik, gierig, agterbaks en gewelddadig. Hy het minder as twee weke regeer toe die inwoners van Kiëf sy neef en teenstander Isjaslaf Mstislawitsj nooi om hul prins te wees. Isjaslaf het sy belofte verbreek om nooit die mag te probeer oorneem nie en het Igor en sy broer Swjatoslaf aangeval en verslaan.
Swjatoslaf het ontsnap, maar Igor is in ’n moeras vasgekeer, waar Isjaslaf hom gevange geneem en in ’n put laat gooi het. In 1146 was Igor ernstig siek en het hy toestemming gevra om vrygelaat te word om ’n monnik te kan word. Hy het toe ’n monnik onder die naam Ignati geword. In 1147 is hy dood toe ’n skare hom aangeval het weens ’n misverstand dat hy Isjaslaf se bewind wou oorneem. Hy is daarna heiligverklaar. Sy feesdag is 5 Junie.
NG gemeente Olyfdal
Die NG gemeente Olyfdal (voorheen bekend as Meyerton-Suid) is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1952. Die kerkgebou is geleë in Verwoerdweg, Kookrus, Meyerton. In 2013 was die leraarsamp vakant. Daar was in daardie jaar 17 doop- en 172 belydende lidmate. Omstreeks 2015 is De Deur by Olyfdal ingelyf.
Clathria cratitia
Clathria cratitia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1797 deur Esper.
N3 (Suid-Afrika)
KwaZulu-Natal
Die N3 begin in Durban se middestad waar Monty Naickerweg die N3 word. Die pad hou dan wes en kruis die N2 nasionale pad by die EB Cloete-wissellaar. Hiervandaan gaan die pad verby Pinetown, dan deur die Mariannhill-tolhek, verby Camperdown na Pietermaritzburg. Die Comrades-maratonroete kruis die snelweg ’n paar keer. Die snelweg gaan tussen Howick en die Midmardam deur, deur die Mooirivier-tolhek en hou aan tot by die Estcourtafrit. Net hierna is die Wagendriftdam te sien aan die linkerkant. Die snelweg hou noordwes, kruis die Tugelarivier, gaan deur die Tugela-tolhek en verby die een punt van die N11 nasionale pad wat ook die afrit na Ladysmith is. Na ’n verdere 20 km word die Drakensberg bestyg via die Van Reenenspas en word deur die dorpie Van Reenen gery. Nou word die Vrystaat binnegegaan.
Vrystaat
Na 11 km word by Swinburne verby gery en die Wilgerivier word in die proses oorgesteek. Twintig kilometer verder gaan die N3 deur Harrismith waar die N5 afdraai. Na ’n verdere 51 km gaan die pad verby Warden, deur die Wilge-tolhek en dan reguit noordwes tot by Villiers. Hier word die Vaalrivier gekruis en sowat 20 km verder word daar verby die Grootvleikragstasie (aan die regterkant) gery. Na ’n verdere 20 km word Gauteng binne gegaan.
Kleindobbertjie
Die kleindobbertjie (Tachybaptus ruficollis) is 'n algemene standvoël en een van die kleinste watervoëls in Suider-Afrika. Dit kom ook in ander dele van Afrika voor, asook Europa en dele van die Midde- en Verre-Ooste.
N3 (Suid-Afrika)
Gauteng
Twintig kilometer later gaan die N3 eers deur die De Hoek-tolhek, verby Heidelberg en hou vir nog 40 km noordwes aan tot by Alberton. Hier kruis die N3 die N17 nasionale pad en net daarna sluit die N12 by die N3 aan. Die N3 hou noord, gaan deur die Geldenhuyswisselaar, deur die Gillooly’s-wissellaar tot by die Sandton/Buccleuch-wissellaar waar dit by die N1 aansluit en ook hier eindig.
Kleindobbertjie
Die kleindobbertjie is 'n klein, vaal, grysbruin voël met donker kringe om sy oë, alhoewel dit 'n helder kastaiingbruin aan die kante van die kop vertoon tydens die broeityd. Die tweede helfte van die wetenskaplike naam, ruficollis, verwys hierna: rufus beteken "rooierig" in Latyn en collus beteken "nek". 'n Ligte kol kan waargeneem word aan die basis van die snawel. Kleindobbertjies het 'n baie vinnige vlerkslag tydens vlug en vertoon dan 'n wit vlerkstreep en 'n helderwit pens.
N3 (Suid-Afrika)
Tolhekke
Daar is vyf tolhekke op die hele N3-roete. Die toltariewe word elke jaar hersien. Vanaf 1 Maart 2020 in die rigting Durban na Johannesburg is die tolfooi vir Klas 1-voertuie (ligte motors) en Klas 4-voertuie (vragwaens met 5 of meer asse)
Totale tolkoste vir ’n motor is dus R263,50 en vir ’n swaar vragmotor R969,00 (vir een rigting).
Kleindobbertjie
Die kleindobbertjie uiter 'n laggende gekwetter. Hy duik dikwels onderwater en steek dikwels slegs sy kop bo die water uit om gevaar te bespeur. Vandaar ook die naam Tachybaptus: takhos is Grieks vir "vinnig" en bapto beteken "om na onder te sink".
Subspesies
Daar word tans 9 subspesies onderskei, hoofsaaklik aan grootte en kleur.
Kuifkopdobbertjie
Die kuifkopdobbertjie (Podiceps cristatus) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël wat op groot mere en panne leef. Dit maak ook af en toe nes in riviermondings en beskutte baaie. In Engels staan die voël bekend as die Great Crested Grebe.
Identifikasie
Die voël is 45 tot 56 cm lank en weeg 500 tot 750 gram. Die voël is groot dobbertjie teenoor die ander spesies in die genus. Die volwasse voël het 'n kenmerkende donker dubbele kuif en kraag met rooibruin rande wat die kante van die kop omring. Die nie-broeiende voël se kraag is kleiner en ligter. Die jong voël het swart-en-wit gestreepte kop en het nie 'n kuif of kopkraag nie.
In vlug is lyk die voël lank en skraal die nek wat uitgestrek is en die bene wat agterna kom. Die vlerke is lank en dun met opvallende wit byslagvere en kleindekvere.
Cebu Stad
Cebu Stad (Engels: Cebu City, Cebuano: Dakbayan sa Sugbo) is die hoofstad van die provinsie Cebu in die Filippyne en die tweede belangrikste metropolitaanse sentrum in die land. Die stad lê op die ooskus van Cebu-eiland en is die eerste Spaanse nedersetting in die land. Buiten die Filippynse hoofstad, Manila, is Cebu Stad ook die stad wat die meeste internasionale vlugte ontvang en is die belangrikste sentrum vir handel en industrie in die Visayas en Mindanao, die suidelike dele van die land. Danksy die belangrikheid van die stad word daar soms na die stad verwys as die Koninginstad van die Suide. Volgens 'n amptelike 2009-sensus het die stad 'n bevolking van 822 628 mense in 147 600 huishoudings.
Clathria craspedia
Clathria craspedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Susan Kruger
Susan Kruger was ’n Afrikaanse skryfster van liefdesromans.
Lewe en werk
Susan Kruger is op ’n plaas in die distrik Ermelo gebore, waar sy haar kinderjare deurbring en haar skoolopleiding ondergaan. Sy matrikuleer aan die Hoërskool Ermelo en sluit daarna by ’n rondreisende toneelgeselskap aan om vir ’n jaar of wat toneel te speel. In 1943 trou sy met Jimmy Kruger, advokaat in Pretoria en later politikus. Haar man is eers Provinsiale Raadslid vir Sunnyside in Pretoria en later lid van die Volksraad en ook die Kabinet, onder andere as Minister van Justisie. In hierdie pos word hy uiters omstrede nadat hy in ’n televisie-onderhoud te kenne gee dat die dood van Steve Biko in polisiebewaking hom koud laat. Terwyl haar man besig is om hom as advokaat te bekwaam volg sy ’n tuisonderrigprogram in joernalistiek en letterkunde. Haar gemeenskapsdiens is onder andere as lid van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie, in wie se hoofbestuur sy ’n tyd lank dien, terwyl sy ook voorsitter is van die Parlementêre vrouevereniging. Sy maak ook ’n dokumentêre rolprent oor “Die sestig jaar van John Vorster”. Benewens Afrikaans en Engels is sy ook Zoeloe en Frans magtig.
Skryfwerk
Haar eerste kortverhaal word teen die einde van 1949 gepubliseer en daarna publiseer sy gereeld kortverhale in Die Huisgenoot, Die Brandwag, Sarie Marais en Rooi Rose. Dan waag sy haar hand aan vervolgverhale en later ook liefdesromans. “Die kus van eensaamheid” word uitgegee in die Waterlelie-reeks en vertel van die onbeheerbare omstandighede wat ’n rooikopnooi teen die kus van eensaamheid wou laat strand. Sy skryf ook die liefdesromans “Kind van die winde”, “Duif van haar hart”, “Groenakkers”, “Slingerpaaie”, “Gebreekte vlerke”, “Vrou in die skadu”, “Vreemdeling op Eikedal”, “Bloureën en sonneskyn”, “Die sonnimf”, “Gelag teen die wind”, “Die toegewyde hart”, “Ligte wat immer wink” en “Die swart swaan”. Van haar gedigte is in die Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer.
Eerbewyse
Die veerboot wat passasiers na Robbeneiland neem word na haar vernoem.
Meliskerk
Die SS Meliskerk was 'n Nederlandse vragskip wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan die kus van Pondoland (Transkei, Oos-Kaap) vergaan het.
Hierdie skip van 6 045 ton is in 1919 in Hamburg gebou en was eers bekend as die DADG 76 en daarna as die Cesario. Sedert 1921 was dit die eiendom van die Vereenigde Nederlandsche Stoomvaartmaatschappij se Holland Afrika Lijn. In Januarie 1943 was die skip onder kapt. B. Brouwer met 'n vrag van 11 000 ton oorlogsmateriaal bestaande o.a. uit ammunisie, tenks en drie vliegtuie, onderweg. Om Duitse duikbote te ontwyk, vaar die skip naby die kus en loop vroeg in Januarie 1943 noordoos van Port St. Johns, tussen die mondings van die Mzimvuburivier en die Mzintlavarivier, op die rotse. Die bergingspan onder leiding van kapt. Deric van Delden het daarin geslaag om slegs 500 ton van die vrag te red. Een dag net die dag se werksure het die skip weens die rowwe seetoestande ontplof. Duikers besoek die wrak weens die besondere seelewe. Teenswoordig lê dit 10 tot 15 m diep onder die see, ideaal vir duik.
NG gemeente Oberholzer
duimnael|regs|170px|Ds. P.L. Erasmus, die gemeente se eerste leraar.
Die NG gemeente Oberholzer is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1957. Die kerkgebou is geleë by Vleistraat 25, Oberholzer, Carletonville. In 2013 was die leraars di. M.J. Steyn en I.A. du T. Laubscher. Daar was in daardie jaar 283 doop- en 959 belydende lidmate.
Geskiedenis
Op 27 November 1948 om halfagt die aand is ’n vergadering van alle belangstellendes in die skoolgebou op Blyvooruitzicht byeengeroep om oor te gaan tot die stigting van 'n nuwe gemeente bestaande uit die westelike gedeelte van die gemeente Venterspost. Daar word gestem tussen die name Oberholzer, Wonderfontein en Blyvooruitzicht, en met 'n meerderheid van stemme word eersgenoemde naam as die naam van die nuwe gemeente aanvaar. Ook word gemeld dat volgens die memorielyste die gemeente uit omtrent 650 lidmate bestaan. Op 13 Desember word die eerste en gewone kerkraadsvergadering gehou en eerw. prop. Phillippus Lodewikus Erasmus word tot herder en leraar van die gemeente beroep.
Op 9 Januarie 1949 kon die konsulent meld dat die beroepene hom die beroep laat welgeval het en wens om op 19 Februarie georden en bevestig te word. Dit geskied in die Ontspanningsaal te Blyvooruitzicht. Geen pastorie is egter beskikbaar nie en gevolglik loseer die leraar die eerste jaar by diaken Swanepoel. Op 3 September word die bou van 'n pastorie goedgekeur en wel op Blyvooruitzicht. Die boukommissie aanvaar self verantwoordelikheid vir die bou. Op 11 Februarie 1950 tree die leraar in die huwelik en word op 18 Maart in die gemeente terugverwelkom, by welke geleentheid die pastorie ook as eerste gebou van die gemeente in gebruik geneem word.
Intussen is die behoefte aan 'n kerkgebou al meer en meer gevoel en op 5 Desember dien 'n voorstel voor die kerkraad dat 'n kommissie benoem word om die moontlikhede en waarskynlike plekke vir die bou van 'n kerk te ondersoek. Op 15 Januarie 1951 dien dan ook 'n uitgebreide memorandum voor die kerkraad en word besluit tot die oprigting van 'n kerk op Carletonville. Ook word besluit tot onderhandeling met die bouaannemer F.P. van Heerden van Germiston om die gebou op te rig.
Intussen het die ledetal van die gemeente egter na meer as 1 100 gegroei en op 19 Maart is voorgestel dat die kerkraad die moontlikheid van die afstigting van die wyk Blyvooruitzicht tot 'n afsonderlike gemeente ondersoek. Dit word aanvaar en waarborglyste en memorielyste word gesirkuleer, waarop 411 lidmate ten gunste van afstigting en 13 daarteen teken. Op 11 Junie besluit die kerkraad eenparig tot die afstigting van die wyk en word die stukke na die Ringskommissie vir oorweging deurgestuur, ten einde aanbeveling by die Ringsvergadering van September te maak.
24 September
24 September is die 267ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (268ste in skrikkeljare). Daar volg nog 98 dae in die res van die jaar.
Theodosius III van Bisantium
Theodosius III (Grieks: Θεοδόσιος Γ΄, Theodosios III) was die Bisantynse keiser van 715 tot 25 Maart 717. Hy was ’n belastinggaarder wat ná ’n opstand deur soldate teen Anastasius II tot keiser verklaar is. Hy wou aanvanklik nie troon aanvaar nie, maar het dit eindelik in Mei 715 gedoen.
Min is bekend van Theodosius se kort bewind. Hy het onmiddellik voor aanvalle deur die Moslemse Arabiere te staan gekom. Hulle het tot diep in Anatolië binnegedring. In 716 het hy ’n verdrag met Tervel van Bulgarye gesluit wat gunstig vir die Bulgare was in ’n poging om hul steun teen die Arabiese inval te wen. Dit het daartoe gelei dat hulle die Bisantyne in 719 gehelp het in die beleg van Konstantinopel.
In 717 het Leo die Isauriër teen Theodosius se bewind gerebelleer. Hy het Theodosius se seun gevange geneem en Theodosius het op 25 Maart 717 geabdikeer. Hy en sy seun het daarna geestelikes geword.
Daar is geglo Theodosius het teen 729 die biskop van Efese geword. Moderne historici meen egter die biskop was eintlik sy seun, ook Theodosius.
Achille Eugène Finet
Binne die familie Orchidaceae was hy die taksonomiese gesag van die genera Arethusantha, Hemihabenaria, Monixus en Pseudoliparis asook van talle orgideespesies. Saam met François Gagnepain het hy 'n aantal plantspesies van die familie Annonaceae beskryf.
In 1925 het Hu Xiansu die orgideë genus Neofinetia tot sy eer vernoem.
Geselekteerde Werke
Die standaard skrywers afkorting Finet word gebruik om hierdie individu as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Anastasius II van Bisantium
Anastasius II (Grieks: Ἀναστάσιος Β΄, Anastasios; oorl. 719) was die Bisantynse keiser van 713 tot 715. Sy oorspronklike naam was Artemios.
Hy was die hoofsekretaris van keiser Philippikos toe dié in Mei 713 in ’n opstand van die troon afgesit is. Philippikos is verblind en Artemios is keiser gemaak. Hy het regeer as Anastasius II. Kort nadat hy die bewind oorgeneem het, het hy die offisiere wat direk by die opstand teen Philippikos betrokke was, laat teregstel.
Daar was egter ’n opstand deur soldate teen die keiser se streng maatreëls. Hulle het Theodosius, ’n belastinggaarder van lae afkoms, tot keiser verklaar en Anastasius, wat gevlug het, is na ’n klooster in Thessalonika gestuur om af te tree. In 719 het Anastasius ’n opstand gelei teen Leo III, wat Theodosius opgevolg het, maar dit het misluk en Anastasius is tereggestel.
Belle Baker
Belle Baker (25 Desember 1893 – 29 April 1957) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Song of Love (1929), Charing Cross Road (1935), en Atlantic City (1944), en in die televisiereeks Stuck on A (2014).
Vetkanale
Vetkanale, ook bekend as Vetkamp, was ’n tydelike dorpie sowat 16 myl (24 km) noordwes van Theunissen in die Vrystaat vir mense wat betrokke was by die Vetrivierkanale-staatswaterskema, wat deel was van die Sand-Vet-staatswaterskema. Dit het bestaan van 1956 tot 1965, toe die projek voltooi is.
John George (akteur)
John George (20 Januarie 1898 – 25 Augustus 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scaramouche (1923), The Unknown (1927), The Road to Romance (1927), en The Night of Love (1927).
Putsonderwater
Putsonderwater is weens sy unieke naam 'n bekende spoorweghalte op die roete tussen Prieska en Upington. Dit was voorheen 'n bedrywige stasie met 'n padvervoerdiens na Kenhardt, sowat 75km weswaarts. Teenswoordig is die stasie onbeman, die goedereloodse staan leeg en weinig inwoners het oorgebly. Dit word nou as 'n spookdorp beskou. Die R383-streekroete gaan deur die halte.