cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suid-Afrikaanse munisipale verkiesing van 2011
Resultate
Die ANC het egter baie sterk gebly. Die amptelike resultaat van die OVK is 63,65% van die totale stemme. Die DA het 21,9% gekry. In 2006 was dit 65,7% en 16,3% gewees, maar die DA het daarop gewys dat in 2011 die finale syfers ook 'n derde stem insluit, vir die distriksmunisipaliteit, vir mense wat buite metropolitaanse gebiede woon. In 2006 was dit nie die geval nie. Sonder hierdie derde stem sou die resultate 62,8% en 23,9% wees.
Gauteng
In Gauteng het die ANC al die munisipaliteite behalwe Midvaal gewen.
KwaZulu-Natal
duimnael|regs|KwaZulu-Natal uitslae {{legend|#33A02C|[[African National Congress|ANC meerderheid}} {{legend|#B2DF8A|Geen meerderheid, ANC leier}} {{legend|#E31A1C|IFP meerderheid}} {{legend|#FB9A99|Geen meerderheid, IFP leier}} {{legend|#FF7F00|NVP meerderheid}} {{legend|#FDBF6F|Geen meerderheid, NVP leier}} {{legend|#FFFF99|ANC, IFP gelyk}}]]
Oos-Kaap
In die Oos-Kaap, het die ANC al die munisipaliteite behalwe Baviaans gewen.
Vrystaat
Die ANC het al die munisipaliteite in die Vrystaat gewen.
Nadia Farès
Nadia Farès (gebore 20 Desember 1968) is 'n Franse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Crimson Rivers (2000), Wasabi (2001), War (2007), en Killer Elite (2011) en in die televisiereeks Marseille (2016).
Nasionale vlag
Openbare en privaatgeboue soos skole, polisiekantore en landdroshowe het gewoonlik ’n vlagpaal waaraan die nasionale vlag hang. In sommige lande mag die nasionale vlag slegs op sekere vlagdae by nie-militêre geboue vertoon word.
Geskiedenis
Vlae is oorspronklik vir militêre redes ingespan. Die gebruik om vlae buite oorlogskonteks te laat wapper het algemeen geword met die gebruik van die seevlag wat in die vroeë 17de eeu hoogty gevier het. Met die ontluiking van nasionale sentiment vanaf die laat 18de eeu is nasionale vlae ook binne burgerlike kontekste gebruik.
Die nasionale vlag word gewoonlik, maar nie altyd nie, in ’n land se grondwet genoem of beskryf. Die besonderhede kan na ’n vlagwet wat deur die wetgewer goedgekeur word, gedelegeer word. Klein veranderinge aan ’n nasionale vlag word dikwels op ’n wetgewende of uitvoerende vlak aangebring, terwyl groot veranderinge op grondwetlike vlak plaasvind.
Gebruik
Daar is drie spesifieke soorte nasionale vlae vir gebruik op land, en drie vir gebruik op see, hoewel talle lande identiese ontwerpe vir verskeie (en soms al) van hierdie soorte vlae gebruik.
Op land word daar onderskei tussen burgerlike vlae, staatsvlae en oorlogs- of militêre vlae. Burgerlike vlae kan deur enige burger gewapper word, terwyl staatsvlae amptelik deur staatsagentskappe gebruik word. Oorlogsvlae word deur militêre organisasies soos die leër, vloot en lugmag gebruik. In praktyk gebruik baie lande identiese vlae vir hierdie drie doeleindes. Maar ’n aantal lande, veral in Latyns-Amerika, onderskei duidelik tussen die burgerlike en staatsvlae. In die meeste gevalle is die burgerlike vlag ’n vereenvoudigde weergawe van die staatsvlag, met die verskil dat daar ’n heraldiese wapen op die staatsvlag verskyn en nie op die burgerlike vlag nie. Baie min lande gebruik ’n oorlogsvlag wat van die staatsvlag verskil. Noemenswaardige voorbeelde van dié uitsondering is die Volksrepubliek China, Republiek China en Japan.
Die vlag wat die nasionaliteit van ’n skip aandui word ’n vaandel genoem. Soos met nasionale vlae, is daar drie soorte: die burgerlike vaandel, wat op private vaartuie pryk; staatsvaandels, wat op regeringskepe wapper; en oorlogvaandels, op oorlogskepe.
Nasionale vlae kan ook op vliegtuie en die motorvoertuie van belangrike amptenare verskyn. Vlae word gewoonlik op vliegtuie geverf, asof dit in die wind wapper.
Protokol
Daar is heelwat protokol betrokke by die behoorlike vertoon van nasionale vlae. ’n Algemene reël is dat die nasionale vlag in die ereposisie moet verskyn en nie ondergeskik in posisie tot enige ander vlag nie. Die volgende reëls is tipiese konvensies wanneer vlae op land gehys word:
Ontwerp
Van 2011 af bestaan alle nasionale vlae uit minstens twee verskillende kleure. In talle gevalle verskyn die verskillende kleure in óf horisontale óf vertikale stroke of bande. Dit is veral algemeen dat kleure in bande van drie verskyn. Dit is ook algemeen vir nasionale simbole soos ’n heraldiese wapen om op die nasionale vlag te verskyn.
Die gewildste kleure in nasionale vlae is rooi, wit, groen, donkerblou, geel, ligblou en swart. Ligbruin, donkerbruin en grys verskyn in baie min vlae en dan net in die simbole op die vlag, soos die Spaanse vlag.
Callyspongia cylindrica
Callyspongia cylindrica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Lendenfeld.
2011
Die jaar 2011 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 21ste eeu n.C en die 2de jaar van die dekade 2010’s. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Die Verenigde Nasies het 2011 verklaar as die Internasionale Jaar van Woude.
Karibadam
Die Karibadam is 'n dam in die Zambezirivier op die grens van Zambië en Zimbabwe. Die dam is gedurende 1959 voltooi nadat daar met die projek in 1955 begin is. Tydens voltooiing was die dam die grootste mensgemaakte meer ter wêreld.
Die Meer
Die meer se oppervlakte beslaan 5 200 km2 en is 280 km lank tot by Devil's Gorge en het 'n maksimum breedte van 48 km. Die meer het 'n opgaarvermoë van 180,6 km3.
Die wal
Die wal se kruin is 579 m lank, 128 m hoog en die basis is 245 m dik. Daar is ses sluise in die wal en twee hidroëlektriese skemas wat gesamentlik 1 600MW lewer.
Algemeen
Daar is 50 000 van die plaaslike bevolking hervestig tydens die projek omrede hulle wonings onder water was en 7 000 diere is hervestig tydens Operasie Noag. Tiervis is 'n gewilde sportvis en is 'n belangrike kommersiële vis in die Karibadam.
Watervaring
Die watervaring (Salvinia molesta) is 'n indringerplant wat 'n plaag was op die meer en het gedurende sy hoogtepunt in 1962 22% van die opervlakte van die meer bedek. Dit was veral 'n groot bedreiging vir die visbedyf. Die plaag is gedurende 1980 finaal uitgewis deur 'n kombinasie van natuurlike winde en golf beweging en die bekendstelling van 'n onkruid vretende sprinkaan. Die water hiasint (Eichornia crassipes) het egter sedertdien ook 'n plaag geraak.
Dompelpoel probleem
Gedurende Maart 2010 is krake in die damwal opgemerk toe meer sluise as gewoonlik oopgemaak moes word. Na verdere ondersoek is daar vasgestel dat die dompelpoel onder die damwal tot 90 meter diep weggekalwe is en dat voortgesette erosie die poelwand terugsny na die damwal. Hierdie proses erodeer dus die fondament van die damwal. Die dompelpoel is die diep poel onder die damwal waarin die water beland as die sluise oopgemaak word. Om die proses te stop moet die dompelpoel opgevul en die fondasie herstel en versterk word. Die herstelwerk sal tot ses jaar duur en sal ongeveer R 2,7 miljard kos. Indien niks gedoen word nie kan die damwal binne drie jaar meegee. Daar word verwag dat die restourasie werk gedurende September 2014 sal begin.
Victor Sutherland
Victor Sutherland (28 Februarie 1889 – 29 Augustus 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Barrier (1917), The Unchastened Woman (1918), The Queen of Hearts (1918), en Lone Star (1952).
Palatyn
Die Palatyn (klassieke Latyn: Palatium; later, vanaf die Renaissance-tydperk, mons Palatinus; Italiaans: colle Palatino) is een van die klassieke sewe heuwels van Rome, 'n reghoekige plato met 'n hoogte van 51 m en 'n oppervlakte van sowat tien hektaar, omring deur kranse en steil hellings, wat as die oudste bewoonde gebied in die stad beskou word, geleë tussen die Forum Romanum (as middelpunt van antieke Rome se openbare lewe) en die Marsveld (Italiaans: Campo Marzio) as die mees sentrale van Rome se historiese sewe heuwels. Die Palatyn was strategies geleë naby die Tiberrivier, maar hoog genoeg om maklik teen aanvallers verdedig te kan word, en op warm somerdae 'n aangename plek waar 'n vars bries waai. Vandag is dit 'n beboste groen ruimte met ruïnes en wildeblomme in die hart van Rome se historiese sentrum, die Centro storico.
In die Romeinse mitologie was die Lupercal, die grot waarin die Kapitolynse wolvin Luperca (ook Lupa Capitolina genoem) die tweeling Romulus en Remus aangeneem en gesuig het. Volgens oorlewerings het Romulus hier in die tweede helfte van die 8ste eeu v.C. die eerste hoeksteen van die Ewige Stad gelê. Na die versterkte nedersetting, wat hy opgerig het, word as Roma quadrata verwys. Tydens argeologiese opgrawings op die Palatyn is hutte en grafte uit die Ystertydperk sowel as antieke versterkings ontdek. Met 'n geskiedenis, wat tot in die tydperk omstreeks 1000 v.C. terugstrek, word die Palatyn as die bakermat van Rome en die Romeinse beskawing beskou.
Skeletformule
Die skeletformule van 'n organiese molekulêre verbinding is 'n weergawe van die molekuul se struktuur waarin sistematiese vereenvoudigings aangebring is om die beeld makliker en oorsigteliker te maak. Die reëls wat gevolg word is: Soms word hibriede-weergawes gebruik waarin dele van die molekuul wel, en ander dele nie tot 'n skelet herlei word nie.
Danie Smal
Danie Smal (* 11 Februarie 1889, Petrusville - †13 September 1976) was ’n Afrikaanse voordragkunstenaar, akteur en skrywer. Hy lewer 'n groot bydrae tot die Afrikaanse letterkunde met sy uiteenlopende werk. Hy skryf onder meer die eerste bundel Afrikaanse sprokies, verskeie 'doen dit self' hulpboekies, toneelstukke en hy is ook 'n aktiewe vertaler. Hy lewer hierdie werke onder sy eie naam sowel as verskeie skuilname. Onder meer: Besembos, Danie en Tonnie, Optimis, Tonnie en Tonteldoos.
Skeletformule
'n Uitsondering op die reël dat alle waterstofatome weggelaat word, betref die aldehiede (alkanale). Die eindstandige waterstofatoom van die -CHO-funksionele groep word gewoonlik wel weergegee omdat dit besondere eienskappe het.
Danie Smal
Lewe en werk
Daniël Johannes Smal is op 11 Februarie 1889 op Petrusville in Noord-Kaapland gebore. Hy word groot onder moeilike omstandighede, aangesien hy ’n asmalyer is en sy behoeftige moeder as weduwee agt kinders moet grootmaak.
Palatyn
In die Republikeinse tydperk tussen die 5de en 3de eeu v.C. het 'n verskeidenheid sakrale geboue op die Palatyn ontstaan waarvan die presiese liggings tans nog nie bepaal kan word nie. Sedert die 2de eeu v.C. is die godin Cybele as personifikasie van vrugbare grond en Magna Mater Deum Idaeum ("Groot Moedergodin van die Berg Ida") in 'n tempel op die Palatyn vereer - as ambivalente godheid wat die skeppende sowel as die alles vernietigende natuurgeweld gesimboliseer het.
Danie Smal
Lewe en werk
Na voltooiing van sy skoolloopbaan studeer hy vir ’n jaar aan die Grey Universiteitskollege in Bloemfontein en werk in die vakansies as transportryer om geld te verdien vir sy studies.
Palatyn
Tussen die 2de en 1ste eeu v.C. het die Palatyn tot 'n gesogte woonbuurt vir Rome se adelsklas en sy nouveau riches, in Latyn homines novi ("nuwe mense") genoem, ontwikkel. Bekende persoonlikhede met wonings op die heuwel sluit die digter Catullus en die retorikus Cicero in. Onder die bewind van keiser Augustus, wat op 23 September 63 v.C. as Gaius Octavius op die Palatyn gebore is, is die heuwel tot Rome se amptelike magsentrum omgeskep waar bestaande geboue uitgebrei is en nuwe paleise opgerig is totdat die Palatyn in die laat antieke tydperk uit een enkele paleiskompleks bestaan het. Gaandeweg het die Palatyn, wat tot in die laat antieke tydperk nog as Palatium bekend gestaan het, 'n sinoniem vir keiserlike of regeringspaleis geword. Uit die Latynse term palatium het die Italiaanse palazzo, die Franse palais, die Engelse palace, die Duitse Palast en die Nederlandse en Afrikaanse paleis. Ander afleidings is palts (keiserlike of koninklike setel, veral van heersers in die Duitse taalgebied) en paladyn (keiserlike wag).
Met die einde van die Wes-Romeinse Ryk in 476 was die geboue op die Palatyn gaandeweg aan verval blootgestel. Beskrywings uit die vroeë Middeleeue dui daarop dat die Palatynse argitektuur nog eeue ná die ondergang van die Romeinse beskawing indrukwekkend was. Aardbewings en plunderaars het vervolgens bygedra tot die vernietiging van bestaande strukture. Hul marmer het as boumateriaal vir nuwe geboue en hul kunswerke as versiering daarvan gedien. Eerste argeologiese opgrawings is reeds in die 17de eeu gedoen. Wetenskaplike navorsing en uitgrawings op die Palatyn is steeds aan die gang.
Danie Smal
Lewe en werk
In 1910 begin hy onderwys gee in die Transvaal. Hier speel hy ’n aktiewe rol in die Unie van Transvaalse Debats- en Jongeliedeverenigings, waar hy as sekretaris en vir ’n tyd ook as voorsitter van die hoofbestuur dien. Hy lê hom toe op die voordragkuns en studeer deeltyds studeer verder aan die Pretoria Normaalkollege. In 1915 verloor hy sy betrekking as onderwyser vanweë sy deelname aan die stryd om die amptelike gebruik van Afrikaans op die Normaalkollege erken te kry. Agtereenvolgens tree hy dan op as organiseerder van die Transvaalse Helpmekaarvereniging en die Suid-Afrikaanse Werkersbond (wat hy in 1918 help stig). Laasgenoemde is ’n vakverbond vir die Afrikaanse mynwerkers. Vir die Helpmekaarbeweging besoek hy van die 1914 Rebelle-offisiere in die tronk in die Fort in Johannesburg om versnaperinge uit te deel en vereffen hulle skulde met Helpmekaargeld. Daarna word hy redakteur van die tweetalige weekblad Brakpanse Nuus en dan in 1920 assistent-hoofredakteur van Ons Vaderland in Pretoria. Later word hy bestuurder van die eiendomsagentskap Steunmekaar.
Hy stig die Woltemade-fonds om homself en later ander behoeftige studente te help in hulle ideaal om predikant te word en om kinders van sendelinge en pastorie weeskinders te help om skool- en universiteitsopleiding te ondergaan. Self dra hy ruim tot die fonds by deur ’n reeks voordragkonserte te hou en hierdie eenmanvoordragkonserte word ’n lewenstaak. Sy eerste program bied hy aan op 20 Mei 1921 in die Vrijmesselaarsaal op Roodepoort en sy duisendste aanbieding op 21 Junie 1928 is weer in hierdie saal. Uiteindelik lewer hy sowat 4,200 van hierdie konserte. Om hom verder in sy vak te bekwaam verwerf hy in 1924 die diploma in Toneel- en Voordragkuns van die Koninklijke Vlaamsche Conservatorium in Antwerpen onder Modest Lauwerijs, ’n driejarige kursus wat hy in sewe maande met groot onderskeiding slaag. Aan The Perfect Voice Institute in Chicago verwerf hy ook die diploma in Elocution and Oratory. Terwyl hy in Antwerpen studeer, onderneem hy ’n voordragreis deur Nederland en België, wat so suksesvol is dat hy vir ’n tweede soortgelyke reis uitgenooi word. Ten spyte van die sukses van sy voordragte ondervind hy in Natal aanvanklik baie teenstand van die Engelssprekendes, wat sy konserte probeer verongeluk deur die elektriese drade af te sny. Om hierdie rede tref hy gereeld voorsorg deur op die verhoog te gaan met pakke kerse. In Johannesburg stig hy ook ’n beweging wat hulle beywer om ’n Christelike tehuis daar te stel vir jongmans wat van die platteland af kom om in die stad te studeer of werk. Aan die einde van 1935 word berig dat hy die voordragkuns vaarwel gaan roep om te gaan boer.
Hy word ’n hardnekkige kampvegter vir die gelyke regte van Afrikaans en slaag onder andere daarin om deur toetssake in die hof die gebruik van Afrikaans verpligtend te maak in die spoorweë, stadsrade en poskantore. In die jare twintig is hy onder meer gearresteer en het hy 'n nag in die tronk deurgebring omdat hy geweier het om te betaal of sy kaartjie te toon toe die kaartjiesondersoeker in die trein hom slegs in Engels aangespreek het. Voorts het hy die posmeester-generaal vir een pennie gedagvaar omdat ’n toonbankklerk in die poskantoor hom vir “Kerkstraat” in ’n telegram vir twee woorde in stede van een laat betaal het en met die hulp van ’n simpatieke advokaat het hy die saak gewen. In Oktober 1917 stel hy aan die kongres van die Nasionale Party voor dat Afrikaans voortaan die amptelike taal van die Nasionale Party moet wees, welke voorstel sonder teenstem aanvaar word. Verder beywer hy hom vir die stigting van Afrikaanse skole en om vanaf 1919 Afrikaanssprekendes tot skoolrade verkies te kry.
Hy beoog hom in hierdie tyd ook daarvoor om al die toneelverenigings aan die Rand saam te snoer en spreek op 17 Februarie 1919 ’n gekombineerde vergadering van die Randse toneelgeselskappe toe. Hy is die vernaamste stukrag in die jare 1920 tot 1924 met die stigting van die Afrikaanse Kultuurvereniging en Toneelskool in Pretoria, waarvoor Gustav Preller as voorsitter optree. Dit is veral deur sy toedoen dat African Theatres kans sien om ’n Afrikaanse geselskap onder hulle beskerming die land te laat deurreis. Dit gee aanleiding tot die stigting van die Afrikaanse beroepstoneel in 1925, waar hy veral nou saamwerk met Paul de Groot en sy geselskap en in laasgenoemde se produksie van Huis toe (Heimat van Sudermann vertaal deur A. Carinus-Holtzhausen) ’n rol vertolk. As akteur tree hy later ook op in die rolprente Die jagters (1960), Doodkry is min (1961), Tremor (1961), Die ruiter in die nag (1963) en Twee broeders ry saam (1968).
Hy is op Maandag 13 September 1976 oorlede.
Skryfwerk
Van heelwat meer waarde is sy agt bundels kindersprokies onder die gesamentlike titel Vanmelewe se dae, wat beskou word as die eerste reeks van sprokies in Afrikaans, wat dan ook in die Kaapprovinsie op skole voorgeskryf word. Hierdie reeks sluit onder andere in Die tonteldoos, Jasper Kordaat, Dolf en die rowers, Dokter Alwetend en Hans en Grietjie.
Sy toneelstukke sluit in Nie alles goud wat blink nie, Die ongeslypte diamant, Moeder en Wie moet trou, wat grootliks situasie-komedies is.
As vertaler is hy ook bedrywig deur veral godsdienstige werke in Afrikaans te vertaal. Sy vertalings sluit in Edmund Filmer se The story of Jesus as Die verhaal van Jesus, Agnes Mary Sanford se The Healing Light as Die Lig wat genees, Glenn Clark se Ek slaan my oë op, Oswald Jeffrey Smith se The Spirit is working as Die Heilige Gees aan die werk, Alexander Stewart en Martin Parsons se Roman dogma and Scripture truth as Is Rome reg? en Dale Carnegie se Openbare redevoering en hoe om in die sakewêreld mense te beïnvloed.
Eerbewyse
By geleentheid van sy duisendste voordragkonsert op 20 Junie 1928 word die bundel Pitkos aan hom opgedra, waarin ’n aantal mense in gedigte, aanhalings uit koerantresensies en artikels aan hom hulde bring. Op 11 Februarie 1964 val ’n besondere eer hom te beurt wanneer verskeie hooggeplaastes ter viering van sy vyftigste jaar as verhoogkunstenaar huldigingsboodskappe aan hom lewer. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 1964 die Erepenning vir Voordragkuns aan hom toe.
Janis Paige
Janis Paige (gebore 16 September 1922) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hollywood Canteen (1944), Winter Meeting (1948), Silk Stockings (1957), en Please Don't Eat the Daisies (1960).
Dan Dailey
Dan Dailey (14 Desember 1915 – 16 Oktober 1978) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When My Baby Smiles at Me (1948), You're My Everything (1949), en There's No Business Like Show Business (1954), en in die televisiereeks The Governor & J.J. (1969).
Adrian Paul
Adrian Paul (gebore 29 Mei 1959) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Highlander: Endgame (2000), The Heavy (2009), Nine Miles Down (2009), en The Secrets of Emily Blair (2016).
R575 (Suid-Afrika)
Die R575 is 'n streeksroete wat die R544 met die R555 verbind. Die roete begin tussen Vandyksdrif en eMalahleni en verbind dit met die R555, 6 km wes van Middelburg. Dit kruis bo-oor die N4-nasionale pad.
Francois Brummer
Francois Brummer (gebore in Pretoria op 17 Mei 1989) is 'n rugbyspeler wat op losskakel vir die in die Curriebekerreeks en vir die  in Superrugby gespeel het. Brummer het ook voorheen vir die Griekwas in die Curriebeker en Vodacombeker gespeel.
Pieter de Neyn
Pieter Cornelisz de Neyn is op 24 Junie 1643 op 's-Gravenhage gebore. Hy is bekend as digter.
Lewe en Werk
Hy stam uit ’n familie van regsgeleerdes. Sy vader is in 1670 pensionaris van Alkmaar en later raadsheer aan die hof van Holland, die Hollandse regbank. Tussen sy tiende en twaalfde jaar word hy opgelei deur die beroemde predikant en rektor van die Latynse Skool te Schoonhoven, Arnoldus Montanus, waarna hy student word aan die Universiteit van Leiden. Hy onderbreek egter sy studies in 1666 om in die oorlog (die Tweede Engelse Oorlog 1665–1667) teen Brittanje te veg en te help met die ontsetting van Texel. Na afloop van die vredesluiting te Breda sit hy in 1667 sy studies in die Regte voort aan Duisbergh aan die Ryn, ’n nuwe beroemde skool, waar hy klas neem by professor Feltmann. Hier bly hy ook nie lank nie en keer terug huis toe, waarna hy professor Feltmann na Groningen volg. Ook daar vlot die studies nie te goed nie en op vakansie tuis raak hy smoorverlief op ’n jong dame en vra haar om haar hand. Hy word egter afgewys en aangesê om sy studies te voltooi, wat hy op Harderwyk doen. Dit laat egter nie die jong dame van plan verander nie en hy kry die koue skouer. Hierna is hy betrokke in nog twee redelik ernstige verhoudings, die laaste een met ’n meisie van Rotterdam.
Na bykans drie jaar in die Kaap word hy na Batavia verplaas. Sy gesondheid word hier geknou en hy word reeds in 1676 terug gestuur Holland toe, terwyl hy amptelik aangestel is as fiskaal van die retoervloot. Hy skryf sy gesondheidsterugslag toe aan die Indiese klimaat, maar sy vyande skryf dit toe aan te veel drank en vroue. Daar mag wel waarheid in die bewerings van sy vyande steek, aangesien hy ten spyte van sy rang as fiskaal op die retoervloot aangekla word en van sy amp onthef word as gevolg van sy losbandige lewenstyl. Die aanklagte behels sy daaglikse dronkenskap en herhaalde klagtes van ’n passasier se dogter. Jare later keer hy weer terug na Indië en word in 1682 benoem as fiskaal, tydelik ontslaan en weer aangestel. Teen die einde van 1687 keer hy finaal terug na Nederland. Hy is nog lewend in 1697 en is vermoedelik kort hierna oorlede.
Skryfwerk
Aan die Kaap skryf hy verskeie geleentheidsverse, onder andere ter geleentheid van die verjaarsdae van verskeie Kaapse jong dames. Hierdie verse sluit in “Aan de deughtrijke ende lieftallige jonge juffrouw, Grisella Mostaart, als haar Geboortedagh verscheen den 19 September, Anno 1673”; “Danksegging op de Geboortendag van Christina Diemer, als die verschenen was den 24 Februarii, 1674. Sij out geworden 11 ende daags te voren haar taart gegeven had”; “Aan juffrouw Maria van Rosendaal, als haar geboortendag verscheen den 7 Maart 1674, ende sij out geworden was 17 jaren”; en “Manier van huishouden, voorgeschreven de deughtrijke jonge juffrouw Grisella Mostaart, als haar edele den 19 September 1674, out geworden was 13 jaren”.
Uit hierdie gedigte verneem ons nie net die voortreflikhede van die jong dames nie, maar dit bevat ook verwysings na die leefwyse, maniere en eetgewoontes van die inwoners van die Kaap, twintig jaar na die stigting daarvan. Die onderwerpe van hierdie gedigte is almal uit die hoog geplaaste families in die Kaap. Al hierdie verse word opgeneem in die afdeling “Slemp-digten” in sy digbundel “Vrolyke uuren”, wat gedigte by feestelike geleenthede soos verjaarsdae en huwelike bevat. Die bundel word in vier afdelings verdeel en benewens die “Slemp-digten” is daar ook “Mengel-digten”, wat verskillende temas dek, onder andere ook gedigte oor sy eie lewe en biografiese besonderhede, wat hy telkens in luimige trant meedeel. Een van die gedigte handel oor ’n ampsbesoek aan die destydse strafkolonie op Robbeneiland, getiteld “Wesende op ‘t Robben Eyland uit den Raad gesonden, als Commissaris, omme wat order onder een party banditen te stellen”. Hierdie besoek geskied tussen 8 September 1674 wanneer hy na die eiland vertrek en 12 September 1674, wanneer hy weer terugkeer. Die doel van die besoek was om ondersoek in te stel na die opstandigheid van die gevangenes in die strafkolonie op Robbeneiland. In die gedig laat hy hom sterk uit oor die onherbergsaamheid en troosteloosheid van die lewe op die eiland. ’n Gedig wat hy in Nederland skryf na sy terugkeer het ook betrekking op sy Kaapse verblyf, naamlik “Aan de Heer en Meester Johan Deramout”, waarin hy onder meer neerhalend verwys na die Khoi se manier van praat en eet, wat volgens die Westerse norme van daardie tyd glad nie beskaaf is nie. Die afdeling “Minne-digten” is ’n aantal liefdesgedigte. Die bundel bevat ook die afdeling “Leersame ende Morale Rijmen” waarin die gedig “Gedachten op het gesighte van het Zuiderkruis” opgeneem word. Hierdie bundel, insluitende sy Kaapse verse, is wyd gelees en word ’n paar maal herdruk, in 1697 en weer in 1730. Van sy gedigte oor die ontstaansjare van die vestiging aan die Kaap die Goeie Hoop word in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” opgeneem.
Sy “Lusthof der Huwelijken” is ’n antropologiese verslag oor die huweliksgebruike van verskillende volke. Sowat twaalf bladsye oor die Kaap bevat inligting wat min of glad nie op ander plekke beskryf word nie. Hierdie inligting sluit in die Khoi se huweliksgebruike en hulle metodes van straf, waar hulle die ter dood veroordeeldes met stokke doodslaan. Die Khoi word egter nie net negatief uitgebeeld nie en De Neyn se waarnemings sluit in dat die Khoi in staat is tot groter liefde vir hulle vroue as meeste Nederlanders. Hulle verstaan ook die belangrike regsreël dat ’n persoon van die hoë stand swaarder gestraf word vir ’n misdaad soos moord as ’n persoon van die laer stand, aangesien die hoër stand die bykomende verpligting het om ’n voorbeeld te stel. Hy beskryf ook geskiedkundige gebeurtenisse van sy tyd, soos die aanval deur Goenjemans (’n Khoi-stam) op vyf vryburgers en die strafpartye daarna onder Jeronymus Cruse in Julie 1673 en April 1674 om die moordenaars se beeste weg te voer.
Publikasies
1681 – Vrolyke uuren, Bestaande uit verscheide soorten van Mengel-digten
1681 – Lusthof der Huwelijken, behelsende verscheyden seltsame Ceremoniën en plechtigheden, die voor dezen by verscheyde Natiën en Volckeren soo in Asia, Europa, Africa, als America in gebruik zijn geweest, als wel die voor meerendeel noch hedendaags ghebruykt ende onderhouden werden. Mitsgaders deszelfs vrolycke Ueren
2011 Italiaanse Grand Prix
Die 2011 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 11 September 2011 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die dertiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in 'n Red Bull-Renault gewen.
R576 (Suid-Afrika)
Die R576 is 'n streeksroete wat die R101-streeksroete by Codrington met die R516-streeksroete, net wes van Settlers, verbind. Die roete kruis die N1-nasionale pad.
Troian Bellisario
Troian Bellisario (gebore 28 Oktober 1985) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Consent (2010) en Feed (2017), en in die televisiereekse Pretty Little Liars (2010) en Lauren (2012).
Hoei
Hoei (Frans: Huy) is 'n klein stad in die provinsie Luik van die Franstalige gewes Wallonië (België) met 'n oppervlakte van 47,74 km² en sowat 21 000 inwoners (2011).
Groenvleiloerie
Dit is die enigste spesies in die genus Ceuthmochares. Die spesie is dus monotipies.
Callyspongia doorae
Callyspongia doorae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur Brøndsted.
Bill Daily
Bill Daily (30 Augustus 1927 – 4 September 2018) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse I Dream of Jeannie (1965), The Bob Newhart Show (1972), Flying High (1978), en Aloha Paradise (1981).
Graham Payn
Graham Payn (25 April 1918 – 4 November 2005) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Boys in Brown (1949) en The Italian Job (1969).
Nomeidae
Die Vetkoppe en Bloublasievisse (Nomeidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Daar is vier genera met minstens vyf en twintig spesies in die familie. Dertien van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die lywe is lank en neig om plat te wees. Die dorsale vin is verdeel in twee en die stertvin is gevurk. Die skubbe is gemiddeld tot klein. Die familie word 15 – 100 cm groot en leef in 50 – 600 m diep water en vermy koue water.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Kazuo Ozaki
Kazuo Ozaki (尾崎 加寿夫) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Pays Cathare
duimnael|regs|250px|Pays Cathare: Die kasteel Peyrepertuse Pays Cathare (letterlik "Land van die Kathare") is 'n toeristieke term wat deur die Suid-Franse département Aude gebruik word. Die gebied waarna die huidige term verwys kom nie presies ooreen met die Middeleeuse streke van die Kathaarse beweging nie en konsentreer veral op die Courbières-streek. Hier is die meeste van die koninklike vestings geleë waarna tans as Kathaarse kastele verwys word.
Die toeristieke term begin tans geleidelik die streekname Oksitanië en Languedoc vervang. "Pays Cathare" is sedert 1991 'n handelsmerk van die Algemene Raad (Conseil Général) van Aude. Die Pays Cathare-program is daarop gemik om die ryk kulturele erfenis van Aude te bewaar, die plaaslike inisiatiewe saam te snoer en die professionele vereniging van vervaardigers van plaaslike produkte te ondersteun. Die handelsmerk word ook gebruik om plaaslike hotelle en restourante, kunswerke en landbouprodukte te bemark.
Rotssuikerbos
Die rotssuikerbos (Protea venusta) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Groot Swartberg en Kammanassieberge voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is groot en het 'n deursnee van 3 m, maar word slegs 70 cm hoog en blom hoofsaaklik van Januarie tot Februarie.
Die plant gaan dood na 'n brand maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en vrygelaat na hulle ryp is en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op rotsagtige, suidelike hellings in koel gebiede op hoogtes van 1 700 - 2 000 m.
In Engels staan dit as die Cascade sugarbush bekend.
Taylour Paige
Taylour Paige (gebore 5 Oktober 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente High School Musical 3: Senior Year (2008) en White Boy Rick (2018), en in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005) en Hit the Floor (2013).
Steinthal
Die Steinthal Landgoed is 5km oos van Tulbagh geleë. Dit huisves onder andere die Steinthal Kinderhuis en die Steinthal Sekondêre Skool.
In 1843 koop eerw. Gustav Adolf Zahn (Wasserthalleben, Schwarzberg, Duitsland, 15 April 1808 – Ceres, 8 Maart 1890) van die Rynse Sendinggenootskap hierdie grond aan om vrygestelde slawe daar die geleentheid te bied om huise te bou en tuine aan te lê. Hy het 'n skooltjie gestig wat so bekend geword het om sy hoë standaard dat 'n aansienlike aantal blanke kinders ook as leerlinge ingeskryf is. Die ou skooltjie is tot monument verklaar en doen tans diens as biblioteek.
Zahn het 56 jaar op Steinthal gewerk. Met die aardbewing van 1969 het die gebouekompleks van Steinthal baie skade opgeloop.
GRAOE
Die Hoofburo van Missiele en Artillerie van die Departement van Verdediging van die Russiese Federasie (GRAOE) (Russies: Главное ракетно-артиллерийское управление МО РФ (ГРАУ)) is 'n onderafdeling van die Russiese departement van verdediging. Dit val onder die hoof van bewapening en munisie van die Russiese weermag. (Russies: начальник вооружения ВС РФ - заместитель Министра обороны РФ).
Een van die funksies van die GRAOE is om GRAOE-indeksnommers toe te ken aan Russiese en Sowjet-wapentuig en -toebehore.
GRAOE-indeksnommers
GRAOE-nommers is in die formaat   , met 'n moontlike afsluitkode   . 'n Spesifieke kodenaam kan op die indeks volg.
Litium
Litium is die chemiese element met die simbool Li en atoomgetal van 3. In die periodieke tabel kom dit voor in groep 1, tussen die alkalimetale. Litium in sy suiwer vorm is 'n silwerwit metaal, wat vinnig sy glans verloor en oksideer in lug en water. Dit is die ligste vastestof element by STD en word primêr gebruik vir hitte-oordrag allooie, in batterye en dien as 'n bestanddeel in sommige dwelms wat bekend staan as gemoedstabiliseerders.
Vervaardiging
Litiumchloried word gebruik vir die produksie van litiummetaal. 'n Mengsel van litium- en kaliumchloried wat smelt teen 450C word aan elektrolise onderwerp. Dit lewer die gesmelte metaal wat 99,5% suiwer is. ’n Gaas- of vlekvrystaalskerm skei die twee kompartemente om te verhoed dat die produkte tydens die elektrolise meng. Die gesmelte litium word in 'n koolstofstaalpot vervat, terwyl die chloorgas in 'n vlekvrye staal- of glaspyp opgevang word vir toepassings in ander prosesse. Die gesmelte litium vloei in 'n opvangtenk en word later in blokke gegiet. .
Aanwendings
As gevolg van sy hoë spesifieke warmtekapasiteit (die hoogste van enige vaste stof, word litium dikwels aangewend in hitte-oordragtoepassings. Dit is ook 'n belangrike anodemateriaal vir batterye as gevolg van sy hoë elektrochemiese potensiaal. Ander gebruike sluit in:
Geskiedenis
Litium (Grieks lithos, wat klip beteken) is in 1817 ontdek deur Johann Arfvedson. Arfvedson het die nuwe element in die minerale spodumeen en lepidoliet in 'n petaliet erts ontdek LiAl(Si2O5)2, wat hy geanaliseer het vanaf die eiland Utö in Swede. In 1818 was Christian Gmelin die eerste om op te merk dat litiumsoute 'n vlam helder rooi kleur. Beide mans het probeer om die element vanuit sy soute te isoleer maar het egter misluk.
Die naam "litium" kry skynbaar sy oorsprong uit die feit dat dit in 'n mineraal ontdek is terwyl ander algemene alkalimetale in plantreste ontdek is.
Verspreiding
Litium kom wyd verspreid voor, maar kom nie in sy suiwer vorm in die natuur voor nie. Vanweë sy hoë reaktiwiteit, word dit altyd gevind in verbinding met een of meer elemente of stowwe. Dit maak 'n klein deel uit van byna alle stollingsgesteentes en kan ook in baie natuurlike mineraalbronne gevind word.
Mynbou
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die produksie van litium baie toegeneem. Die metaal kan geskei word vanuit ander elemente in stollingsgesteentes en word ook onttrek uit die water van mineraalbronne. Lepidoliet, spodumeen, petaliet en ambligoniet is die belangriker minerale wat litium bevat.
In die Verenigde State word litium herwin vanuit die mineraalbronne in die droë Searlesmeer, in Kalifornië, asook by plekke in Nevada en elders. Die metaal, wat 'n silwerige voorkoms het soos natrium, kalium en ander lede van die alkalimetaalreeks, word elektrolities geproduseer vanuit 'n mengsel van gesmelte litium- en kaliumchloried. Die metaal het ongeveer VSA$ 300 per pond gekos in 1997.
Belangstelling vir litium
Die belangstelling vir hierdie element het na 2000 baie toegeneem vanweë die ontwikkeling van herlaaibare batterye (veral gebaseer op litiumkobaltiet) vir selfone en elektriese motors. Die vraag na litium het baie toegeneem en dit geld ook vir die aantal wetenskaplike en tegniese publikasies oor litiumbatterye.
Die prys van litium het ekonomies belangrik geword. In 2017-2021 het die prys stadig van $20.- (VSA) tot onder $10.- afgeneem maar ná die invasie van Oekraïne in 2022 het dit baie toegeneem tot bo $70.- per kilogram litiumkarbonaat. Dit is in 2023 weer laer: $40.-
Vanweë die ontwikkeling van litiumbatterye word die metaal soms die "wit goud" genoem en word die vraag gestel of daar genoeg litium op aarde is om alle motors op litiumbatterye te laat ry. Daar is glo 88 miljoen ton litium op aarde volgens die Amerikaanse USGS en dit sou genoeg moet wees. Maar litiummynbou is nie altyd moontlik of bekostigbaar nie. Dit vereis baie water en kan taamlik vervuilend wees. Herwinning van litium, veral uit motorbatterye, is 'n moontlikheid. Dit word in China in 2022 reeds grootskaals gedoen.
Isotope
Litium wat natuurlik voorkom bestaan uit die twee stabiele isotope Li-6 en Li-7, waar Li-7 die oorgrote proporsie uitmaak (92.5%). Ses radio-isotope is geïdentifiseer met Li-8 die mees stabiele isotoop met 'n halfleeftyd van 838 ms en Li-9 met 'n minder as 8.5 ms halfleeftyd.
Die isotope van litium wissel in atoommassa van 4.027 emu (Li-4) tot 11.0438 emu (Li-11). Die primêre vervalmodus voordat die mees stabiele isotoop (Li-7) bereik word, is proton-emissie (met een geval van alfaverval) en die primêre modus daarna is beta-emissie (met 'n klein bietjie neutron-emissie). Die primêre vervalprodukte voor Li-7 is element 2 (helium) isotope en die primêre produkte daarna is element 4-(berillium)-isotope.
Voorkomende maatreëls
Litium in suiwer vorm is, soos ander alkalimetale, hoogs vlambaar en effe plofbaar wanneer aan lug blootgestel word, en in besonder aan water. Litium-metaal is ook baie korrosief en vereis spesiale hantering om kontak met die vel te vermy. Litium moet gestoor word in 'n niereaktiewe stof soos nafta of 'n koolwaterstof. Litium speel geen belangrike rol in biologiese prosesse nie en word as effe giftig beskou. Wanneer dit as 'n medisyne aangewend word, moet die konsentrasie in die bloed versigtig gemoniteer word.
Adolf Loos
Adolf Loos
Oostenrykse argitek
Skool
Moderne Internasionale Argitektuur
Beduidende projekte
Loos-huis in Wene
Villa Müller in Praag
Adolf Loos (* 10 Desember 1870 in Brno, Oostenryk-Hongarye; † 23 Augustus 1933 in Kalksburg, Oostenryk) was 'n Oostenrykse argitek en invloedryke teoretikus van moderne boukuns. In sy essay Ornament und Verbrechen ("Ornament en misdaad", 1908) het hy 'n sterk pleidooi gelewer vir gladde en ongekunstelde oppervlakke - in teenstelling met die uitbundige versierings van Fin de siècle-boukuns en die meer moderne estetiese beginsels van die Wiener Secession. Met sy omvattende werk, waarin hy 'n teoretiese grondslag lê vir moderne argitektuur en ontwerp, maar ook kritiek daarop lewer, het hy een van die baanbrekers van modernisme asook een van die wegbereiders van funksionalisme geword.
Dikwas was Loos sy tyd vooruit. Toe hy 'n sakegebou in Wene, waarna as "Loos-huis" verwys is, in Julie 1910 van die eerste tot die vierde verdieping van 'n gladde witgeverfde fasade sonder enige muurafwerkings of ander versierings voorsien het, was die Weense publiek - net soos keiser Frans Josef wie se Hofburg-paleis net teenoor die projek geleë was - só geskok dat die owerheid die boubedrywighede voorlopig laat stopsit het. Eers nadat Loos in 1912 ingestem het om die vensters van die gebou met bronsblomkaste te versier, kon die bouwerk hervat word.
Loos se privaat lewe was ewe onstuimig. Sy drie huwelike is almal deur egskeiding ontbind. Nie alleen was sy algemene gesondheidstoestand swak nie, hy is ook verder belemmer deur 'n oorgeërfde gehoorgebrek. Adolf Loos is op 23 Augustus 1933 in Kalksburg naby Wene oorlede.
Caledonspoort
Caledonspoort is 'n grenspos tussen Lesotho en Suid-Afrika op die Caledonrivier (Mohokarerivier), 10 km suid van Fouriesburg. Die naaste dorp aan die Lesotho-kant is Butha-Buthe en die grenspos staan hier ook bekend as Caledonspoort. Op die P29-roete net noord van die grenspos loop 'n 1,8 km lange bergpas deur die poort van die Klein-Caledonrivier.
Ecclesia Gnostica
Die Ecclesia Gnostica (Latyns: "Die Gnostiese Kerk") is 'n Christelik-Gnostiese kerk wat in 1959 in die Verenigde State onder die naam Pre-Nicene Gnostic Catholic Church gestig is.
Sy susterorganisasie, die Gnostic Society, doen navorsing oor die Gnostisisme en bied op sy webwerf gnosis.org ook inligting oor die Gnostiese denkrigting van die Christendom vir belangstellendes.
Stephan A. Hoeller, die enigste biskop van die Ecclesia Gnostica, is 'n bekende Gnostikus wat 'n groot aantal werke oor die Gnostisisme en die psigologie van Carl Gustav Jung gepubliseer het.
Sakramente
Die Ecclesia Gnostica vier nege sakramente, waarvan sewe van die Rooms-Katolieke Kerk oorgeneem en aangepas is: Die Eucharistie (of Heilige Nagmaal), die Huwelik, die Konfirmasie, die Doop, die Boete, die Priesterwyding, en die Salwing van Siekes. Twee bykomende sakramente is die Verlossing en die Bruidkamer.
Met die sakrament van die Verlossing word 'n mens bevry van die ketens van die Demiurg (die god van die stoflike wêreld) en die Arkons, die kragte van sonde, vrees en versoeking wat 'n mens se spirituele ontwaking probeer belemmer.
Die Gnostiese Kerk
Met die sakrament van die Bruidkamer word die werking van die sakrament van verlossing geseël en sodoende die siel van die gelowige met dié van die Tweeling-engel verenig.
Xileen
Xilene is organiese aromatiese verbindings met 'n formule. Hulle is dimetielbensene.
A. Edward Sutherland
A. Edward Sutherland (5 Januarie 1895 – 31 Desember 1973) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Palmy Days (1931), Sky Devils (1932), Steel Against the Sky (1941), en Abie's Irish Rose (1946).
Xileen
Industriële produksie
'n Aluminosilikaat-zeoliet met chemiese formule NanAlnSi96–nO192·16H2O (0<n<27) ('n gepatenteerde stof met die naam ZSM-5) word gebruik om sommige isomeriseringsreaksies te vergemaklik wat gelei het tot massaproduksie van moderne plastiek.
Produkte
Die drie isomere word verwerk tot verskillende produkte soos iso-, tere- en normale-ftaalsuur en daaruit polimere soos poliësters.
Gesondheid en veiligheid
Xileen is vlambaar, maar het 'n matige akute toksisiteit waarvan die LD50 wissel tussen 200 en 5000 mg/kg vir diere. Mondelinge LD50 vir rotte is 4300 mg/kg. Die belangrikste effek van die inaseming van xileendampe is depressie van die sentrale senuweestelsel, met simptome soos hoofpyn, duiseligheid, naarheid, braking, swakheid, prikkelbaarheid en vertraagde reaksietyd. Die simptome verander met konsentrasie van xileen.
Die newe-effekte van blootstelling aan lae konsentrasies xileen (<200 dpm) is omkeerbaar en veroorsaak nie permanente skade nie. Langdurige blootstelling kan lei tot hoofpyn, geïrriteerdheid, depressie, slapeloosheid, agitasie, uiterste moegheid, bewing, gehoorverlies, verminderde konsentrasie en korttermyngeheueverlies. 'n Toestand, algemeen bekend as "organiese oplosmiddelsindroom", word geassosieer met blootstelling aan xileen. Daar is baie min inligting beskikbaar wat blootstelling aan xileen van blootstelling aan ander oplosmiddels onderskei tydens die ondersoek na hierdie effekte.
Gehoorsteurings is ook gekoppel aan blootstelling aan xileen, beide uit studies met proefdiere, sowel as kliniese studies.
Xileen is ook irriterend vir die vel en stroop die vel van die vel se olies, wat dit deurdringbaar vir ander chemikalieë maak. Die gebruik van ondeurdringbare handskoene en maskers, tesame met respirators waar nodig, word aanbeveel om probleme op die gebied van beroepsgesondheid weens blootstelling aan xileen te vermy.
R577 (Suid-Afrika)
Die R577 is 'n streeksroete wat die R555-streeksroete by Roossenekal met die R540-streeksroete, 5km suid van Mashishing, verbind. Die roete gaan oor die Die Berg en Jaap se Hoop-passe.
Callyspongia ecklonia
Callyspongia ecklonia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die Ongelooflike Avonture van Hanna Hoekom
Die Ongelooflike Avonture van Hanna Hoekom is 'n Afrikaanse tienerfliek wat gegrond is op Marita van der Vyfer se gelyknamige boek wat op 13 Augustus 2010 in teaters begin draai het. Regardt van den Bergh is die regisseur.
Aardroos-suikerbos
Die aardroos-suikerbos (Protea amplexicaulis) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom vanaf Citrusdal tot die Kogelberg, asook in die Langeberg voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik bly laag en uitgesprei, word 1,3 m in deursnee en blom van Junie tot September.
'n Brand vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van rotte en muise. Die plant groei in sandsteengrond op hoogtes van 180 – 1 600 m.
In Engels staan dit as die Clasping-leaf sugarbush bekend.
Hiroshi Yoshida
Hiroshi Yoshida (吉田 弘) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Brina Palencia
Brina Palencia (gebore 13 Februarie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Lumberjack Man (2015).
Gautengse Afdeling van die Hoë Hof van Suid-Afrika
Die Gautengse Afdeling van die Hoë Hof van Suid-Afrika is 'n hooggeregshof wat tans oor 'n algemene jurisdiksie beskik vir die provinsies Gauteng, Mpumalanga, Limpopo en die oostelike gedeelte van die Noordwes-provinsie in Suid-Afrika. Die hoofsetel van hierdie afdeling is in Pretoria geleë, maar 'n plaaslike setel van dié hof, wat oor 'n konkurente jurisdiksie beskik van die suidelike gedeelte van Gauteng, is te vinde in Johannesburg. Dunstan Mlambo is sedert 1 November 2012 die Regter-President van hierdie afdeling.
Geskiedenis
'n Hooggeregshof is in die lewe geroep vir die Zuid-Afrikaansche Republiek (Die Republiek van Transvaal) in 1877, terwyl die goud velde van die Witwatersrand deur 'n rondgaande hof besoek is, onder die gesag van die hooggeregshof. Beide howe het ophou bestaan vanweë die Britse oorwinning van die Boererepublieke na die Anglo-Boereoorlog. In 1902 kom twee hooggeregshowe tot stand vir die nuwe Transvaalkolonie: die Hooggeregshof van die Transvaal in Pretoria en die Hooggeregshof van die Witwatersrand in Johannesburg, onderhewig aan die eersgenoemde. Met die tot standkoming van die Unie van Suid-Afrika word hierdie howe die Transvaal Provinsiale Afdeling en die Witwatersrand Plaaslike Afdeling, onderskeidelik, van die Hooggeregshof van Suid-Afrika.