cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Afrikaanse folklore as pikturale humor vir addisioneletaalonderrig
T.O. Honiball se strokies kan as toegepaste Afrikaanse folklore beskou word, hoewel nie alle folklore-spesialiste strokiesprente soos dié as deel van die folklore-kategorie beskou nie – volgens sommige sluit dit nie uitdruklik mondelinge tradisies in nie. Tog het enkele voorbeelde van Honiball se pikturale humor uit die ‘Jakkals en Wolf’-intertekstradisie van mondelinge volksverhale wat geslagte lank oorvertel is gespruit, en is dit ook daarop gegrond. Daarom kan Adoons-hulle (1977a) en Wolf en Jakkals van Uilekraal (1978) as deel van die massakulturele folklore beskou word waarin die eietydse stadslewe deur die massamedia uitgebeeld word. Oom Kaspaas in die knyp (1979) het ook uit mondelinge grootliegstories ontstaan, en is op 'n groot, spogsieke karakter in die Bosveld gegrond wie se stories boemerang en hom gevolglik altyd die voorwerp van spot maak. Hierdie stories van Honiball verskaf interessante leergeleenthede in die addisioneletaalklas, veral oor die elemente van humor in die diereverneukers, komiese situasies, liggaamstaal en taalgebruik (byvoorbeeld sommige karakters se byname).
Die ontwerp van 'n ROTO-program
By die ontwerp van 'n ROTO-program is daar op tekentradisies en strokiesprente as visuele tekste gelet, asook hoe sulke humoristiese tekste tot die ontwikkeling van visuele en kulturele geletterdheid in die omgewing van die Afrikaans-taalklas kan bydra. Die fokus kan meer spesifiek op leerders se ontvangs van Afrikaans as 'n addisionele taal val waar sekere fasette en 'n paar verrassende taalgebruiksmoontlikhede onderrig kan word.
Visuele geletterdheid kan lesers intellektueel en emosioneel bemagtig, en skakel ook die gedrukte teks se monopolie op 'n mens se simboliese omgewing uit. Daarom is dit belangrik om leerders in taalonderrig toe te rus om visuele boodskappe te vertolk. Omdat visuele geletterdheid in 'n groot mate van die ontvanger se verwysingsraamwerk afhang, is dit ook nodig om kulturele geletterdheid ten opsigte van die verworwe taal te ontwikkel. Kulturele geletterdheid kan as die netwerk van agtergrondkennis beskryf word wat mense daartoe in staat stel om grappies, verwysings, assosiërings, metafore, ensovoorts te verstaan. Uit 'n literêr-pedagogiese oogpunt kan die humor in die tekeninge van T.O. Honiball as kulturele manifestasies beskou word, en sy strokiesprente as kuns wat daaruit ontstaan het. Met betrekking tot pikturale humor, kan die aanduidende, konnotatiewe en ideologiese assosiërings wat deur beelde opgeroep word, bestudeer word.
Die konstruktivistiese benadering tot leer is hierdie benadering in die ontwikkeling van die ROTO-program met Honiball se strokies gevolg. Volgens hierdie leerteoretiese paradigma bou die leerder sy eie kennis binne 'n gegewe, egte konteks op, waarbinne betekenisvolle leer plaasvind sonder dat dit op blote memorisering berus. Die leerinhoud van die betrokke ROTO-program is ontwerp om 'n dinamiese verhouding tussen die leerder en die leermateriaal tot stand te bring wat die leerder toelaat om risiko's te loop, keuses te maak en selfstandig volgens sy eie pas en leerstyle te vorder.
Doelwitte
Die programontwikkelaar as instrukteur wou graag met die ROTO-program die volgende doelwitte bereik:
In die ontwerp van die betrokke ROTO-program was dit belangrik om seker te maak dat die kontekste en take relevant is, en dat konseptuele begrip ontwikkel word. Daar is op 'n gelyklopende ontwerp- en ontwikkelingsproses besluit waarvolgens elke module ontwikkel is eerder as om vir die voltooide ontwerp te wag.
Keuse van tekste
Die tekste is gekies om binne hoërskoolleerders se rekenaarervaringswerklikheid te pas; dit is bekend dat een-en-twintigste-eeuse leerders hulleself graag met rekenaarspeletjies vermaak en op die internet rondrits. Verder pas dit in by hulle belangstellingsveld van massamedia, wat in al hoe meer vorme beskikbaar is, byvoorbeeld visuele beelde, grafika, beweging, klank en kleur. Al dateer die Honiball-tekste uit die tagtigerjare, word dit wel op 'n leerdergerigte wyse in die ROTO-program aangebied.
Op hoërskoolouderdom geniet leerders grappies, poetse, byname en pikturale humor wat op komiese lyftaal, karikature en situasiehumor berus. Die Adoons-storie handel oor die onnut Fielies, wat sy familie onwetend in die moeilikheid laat beland, terwyl die Kersfoto vir die meeste families steeds 'n bekende tradisie is. Terwyl die leerders hulleself op hierdie manier met karakters en gebeure in die tekste kan vereenselwig, kan hul kulturele horisonne verbreed ten opsigte van Afrikaanse toegepaste folklore om by die HNK-verklaring van 2003 se ontwikkelingsuitkomste te pas. Laasgenoemde het vereis dat leerders in verskeie sosiale kontekste kultureel en esteties sensitief moet ontwikkel, en dat leerders se kulturele horisonne ten opsigte van Afrikaanse toegepaste folklore verbreed. Die multimedia wat gebruik is, help onderwysers as fasiliteerders om die belangrike uitkomste van kommunikasie en die doeltreffende gebruik van tegnologie te verwesenlik deurdat dit die wisselwerking tussen die leerder en die materiaal verhoog.
Inhoud van ROTO-program as 'n virtuele klaskamer
'n Virtuele klaskamer kan gesien word as ’n kommunikasie-stelsel wat vir ’n groep gebruikers ’n onderrig- en leergeleentheid skep buite die fisiese beperkings van die tradisionele klaskamer se mure met behulp van ’n webgebaseerde rekenaarnetwerk.
Die program bestaan uit keuses en voortdurende positiewe, konstruktiewe terugvoering wat die leerder help om sy eie vordering deur middel van 'n leersiklus te evalueer wat uit waarneming, integrasie en motoriese aksie bestaan. Daar is in beginsel aanvaar dat leerders deur ervaring, dade, en die regstelling van hulle eie foute sal leer. Navorsing toon dat die virtuele klaskamer potensieel 'n gestruktureerde omgewing skep waarbinne leerders se aandagspanprobleme hanteer kan word. ROTO-programme maak aanspraak op leerders se toegespitste aandag, volgehoue aandag, selektiewe aandag en afwisselende aandag, en help op hierdie manier bepaald as terapie vir verdeelde aandag – 'n probleem wat toenemend by jong kinders voorkom wat juis as gevolg van die een-en-twintigste eeu se inligtingsoorlading hiperaktief is.
Binne die konteks van toegepaste folklore met T.O. Honiball se tekste, is verskeie outentieke take geskep wat leerders se kommunikasievaardighede ontwikkel. Die ROTO-program is ingevolge Mayer se vier metodes geskep wat tot die doeltreffende ontwerp van rekenaaronderrigprogramme kan bydra: Volgens die multimedia-effek vind 'n dieper leerproses met 'n multimediaverduideliking as met 'n blote verduideliking in woorde by leerders plaas Dit het betekenisvolle implikasies vir addisioneletaalleer, en bied 'n verklaring vir die insluiting van oudiovisuele media by die Adoons-storie in die ROTO-program.
Die samehang-effek verwys na die bevinding dat leerders beter leer wanneer die onderrigmateriaal betekenisvol is en inligting uitsluit wat nie relevant is nie. Hierdie bevinding sluit aan by Krashen se betekenisvolle toevoerhipotese in die kommunikatiewe benadering wat veral op addisioneletaalonderrig van toepassing is. Die begripsoefeninge by die Adoons-storie asook die legkaartoefening oor die Adoons-Kersfoto berus op die samehang-effek omdat die visuele media wat die verbale teks ondersteun telkens toepaslik is en nie onnodige inligting verskaf nie. Nieverwante inligting kan met die leerder se aandagspan, selfs al is die inligting interessant. Dit is omdat nieverwante inligting die leerders se kousaleverbandsketting, wat in die organiseringsproses gevorm word, onderbreek; dus word nietersaaklike skemas gesoek om die visuele en verbale toevoer mee te verwerk.
Burtonitethya gemmiformis
Burtonitethya gemmiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Inhoud van ROTO-program as 'n virtuele klaskamer
In die luister-, begrips-, uitspraak- en legkaartoefening is daar veral van die ruimtelike-aangrensingseffek gebruik gemaak, waar ooreenstemmende woorde en prente naby mekaar in plaas van ver uitmekaar op die skerm verskyn. Hierdie onderrigmetode ondersteun die leerder se werkende geheue, want dit bevorder die proses waardeur visuele en verbale modelle deur die leerder geïntegreer word – 'n sleutelfaktor in aktiewe leer.
Burtonitethya gemmiformis
Die spons behoort tot die genus Burtonitethya en tot die familie Tethyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Sarà.
Rekenaarondersteunde taalonderrig (ROTO)
Inhoud van ROTO-program as 'n virtuele klaskamer
Die verpersoonlikingseffek speel 'n belangrike rol in die ROTO-program. Die unieke vertelstyl van Dana Niehaus by die Adoons-storie, die gebruik van ouditiewe vrae in die luisteroefening, asook die positiewe ouditiewe en visuele verbale kommentaar op leerders se pogings om vrae te beantwoord, dra daartoe by dat die onderrigprogram in 'n gesprekstyl eerder as 'n formele styl aangebied word. Dit sluit dus aan by die voorbeelde wat Mayer noem aangesien die media tekenprente en vertelling, asook tekenprente met teks op die skerm insluit.
In die vorm van byvoorbeeld tweegesprekke met praatroetines, asook verbandhoudende dagboekinskrywings bied die Kaspaas-tekenprent aan die einde verdere onderrigmoontlikhede waarmee leerders se skryfvaardighede ontwikkel kan word. Leerders is ook aangemoedig word om binne die konteks van hierdie stories deur middel van e-pos met mekaar te kommunikeer en so hulle nuutverworwe woordeskat te gebruik.
Om vir leerders se onderskeie leerstyle en taalontwikkelingsvlakke voorsiening te maak, is woordelyste, grammatiese en kontekstuele inligting, woordklanke en prente vir verwysing, asook korrekte antwoorde vir terugvoering vir elke oefening binne die program beskikbaar gestel.
Die interaktiewe take in die ROTO-program bestaan uit die volgende: Die volgende stappe is gevolg met die ontwerp van die ROTO-program: Ná voltooiing van die program is 'n nuwe groep nagraadse onderwysstudente in 2004 daaraan blootgestel. Hulle moes ook die humorbelangstellings- en humorstylvraelys invul, en moes aan die hand van 'n aantal gestruktureerde vrae krities op die opvoedkundige waarde van die program binne 'n addisioneletaalonderrigkonteks kommentaar lewer, response wat hoofsaaklik baie positief was.
Arend (sterrebeeld)
Die Arend (Latyn: Aquila) is ’n sterrebeeld ’n paar grade noord van die hemelewenaar. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde. Dit is genoem na ’n arend in die Romeinse mitologie wat aan die god Jupiter behoort en verskeie take vir hom uitgevoer het.
Die sterrebeeld kan die beste in die somer gesien word, aangesien dit aan die Melkweg geleë is. Om dié rede word ook verskeie sterreswerms en newelvlekke in die Arend aangetref. Hulle is egter dof en daar is min sterrestelsels.
Giles Matthey
Giles Matthey (gebore 11 November 1987) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Jobs (2013) en in die televisiereekse NCIS (2003) en True Blood (2008).
Otto van Griekeland
Otto, prins van Beiere of Othon, koning van Griekeland (Grieks: Ὄθων, Βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος, Óthon, Vasiléfs tis Elládos; 1 Junie 1815 – 26 Julie 1867) het in 1832 die eerste moderne koning van Griekeland geword volgens die Kongres van Londen, waarkragtens Griekeland ’n nuwe onafhanklike monargie geword het onder beskerming van die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Rusland. Hy was van 6 Februarie 1832 tot 23 Oktober 1862 koning.
Biografie
Toe Griekeland in 1832 deur die Kongres van Londen onafhanklik verklaar word, het Griekse diplomate na Europese monargieë gereis om ’n koning te vind. Min konings wou egter hul seuns na die onstuimige Griekeland stuur. Prins Leopold van Sakse-Koburg-Gotha en prins Frederik van Nederland is albei die troon aangebied, maar het dit van die hand gewys.
In 1832 het Griekeland wel ’n monargie geword met die 17-jarige prins Otto van Beiere, seun van Lodewyk I, as koning.
Die jong koning was nie die geskikte man om die verarmde, verwoeste land reg te ruk nie. Sy regering het aanvanklik onder leiding van ’n raad van drie Beierse hofamptenare gestaan, maar toe Otto meerderjarig word, het hy die regente afgedank omdat hulle ongewild was en hy het as absolute monarg regeer. Eindelik het sy onderdane se aandrang op ’n grondwet hom gedwing om in 1843 aan hul eise te voldoen.
Hy het egter ongewild gebly en net staande gebly danksy die Grieke se begeerte om die Bisantynse Ryk te herstel. In 1862 was daar egter weer eens ’n opstand en Otto en sy vrou, Amalia, het die land verlaat. ’n Rumoerige tyd het hierna in Griekeland gevolg.
Na sy vertrek is die 18-jarige prins Vilhelm van die Deense Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, die tweede oudste seun van koning Christiaan IX, as koning gekies. Hy het die troon bestyg as George I.
Tracey Needham
Tracey Needham (gebore 28 Maart 1967) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bonnie & Clyde: The True Story (1992) en in die televisiereekse JAG (1995), The Division (2001), en Criminal Minds (2005).
Paul Stanton (akteur)
Paul Stanton (21 Desember 1884 – 9 Oktober 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bachelor Mother (1939), The Big Store (1941), Across the Pacific (1942), en Jet Job (1952).
Snip en Rissiepit
Snip en Rissiepit is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1973 vrygestel is. Die regisseur was Elmo de Witt. Die hoofrolle word deur Rod Alexander as die snip en Rika Sennett as die rissiepit vertolk.
'n Sagte CD van die rolprent is op 16 September 2012 saam met die Rapport versprei.
Genre
Die rolprent is 'n romantiese drama. Dit het 'n 13 PGV ouderdomsperk en is nie vir jong kinders geskik, tensy hulle met hulle ouers vergesel is nie.
Storielyn
Wat gebeur as twee studente wat mekaar nie kan verdra nie, verlief raak? Dis die storie wanneer Kraai, 'n verwende rykmansdogter, en Jurie Anker, 'n maplotter, ná ´n universiteitsvakansie op die stasie ontmoet en hul lewens teësinnig verweef raak.
Karosta
Karosta is 'n stadsdeel in die noorde van die Koerlandse hoofstad Liepāja (Duits Libau) in Letland. Dit beslaan sowat 'n derde van dié stad se oppervlakte.
Geskiedenis
Karosta was oorspronklik 'n basis van die Russiese Baltiese Vloot wat op bevel van tsaar Alexander III en sy seun Nikolaas II vanaf 1890 ontstaan het. Die nabyheid van die Duitse Ryk se mees oostelike voorpos Nimmersatt in die noorde van Oos-Pruise (tans Nemirseta in Litaue) en die feit dat die hawe gedurende die Baltiese winter ysvry bly was die hoofredes vir die bouprojek wat dan ook die naam "Hawe van die Imperator Alexander III" gedra het - die huidige naam Karosta of "Oorlogshawe" is eers met die onafhanklikwording van Letland ingeburger.
In die vroeë 20ste eeu het Karosta 'n selfstandige militêre Russiese stadsdeel gevorm wat heeltemal onafhanklik van Liepāja bestaan het. Vir 'n tyd lank was Karosta selfs die grootste militêre terrein van Rusland in die Baltiese lande wat oor sy eie hoogs ontwikkelde infrastruktuur met poskantoor, energievoorsiening en ander geriewe beskik het. Ook die lewensstandaard van Russiese soldate en hul gesinne in Karosta was merkbaar hoër as dié van die nabygeleë Letse stadsdele.
In opdrag van tsaar Nikolaas II is tussen 1900 en 1903 die Russies-Ortodokse Nikolai-katedraal vir die militêre personeel van Karosta opgerig. Sy goue koepels is nog steeds die hoogstes langs die Oosseekus. Gedurende die Sowjet-tydperk het die sakrale gebou onder meer as rolprentteater gedien.
Net soos in die Tsaristiese periode was Karosta ook tydens die Sowjet-era nie toeganklik vir die publiek nie en het saam met Liepāja meestal nie op amptelike Sowjet-kaartmateriaal verskyn nie. Die vlootbasis met 140 oorlogskepe en sowat 30 atoomgedrewe duikbote was van strategiese belang vir Moskou. Oorblyfsels uit hierdie tydperk is die groot aantal Russiese woonstelblokke wat van voorafvervaardigde elemente gebou is. Nadat die sowat 20 000 Sowjet-soldate in 1994 uit Karosta onttrek is, staan baie van dié geboue leeg, en slegs 'n derde van die stadsdeel is nog bewoon. Volgens berigte is chemiese wapens en radioaktiewe afval uit Karosta nog voor die Sowjet-Russe se onttrekking tussen 1989 en 1992 in die Oossee voor die Sweedse eiland Gotland gestort.
Karosta se besondere atmosfeer dien intussen as inspirasie vir Letlandse kunstenaars wat hier hul ateljees geopen het.
1685
Die jaar 1685 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Letties
Die byvoeglike naamwoord Letties verwys na:
Randjesfontein Landbouhoewes
Randjesfontein Landbouhoewes is 'n woongebied in Midrand, noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Silver de Lange
Johannes Petrus (Silver) de Lange (1904–1956) was 'n Suid-Afrikaanse musikant en die leier van die Vyf Dagbrekers-musiekgroep. De Lange was 'n bobaas-konsertinaspeler. Hy het volgens oorlewering sy bynaam, Silver, van die suiwer klanke wat hy uit 'n konsertina kon optower.
Een van Anton Goosen se komposisies, Silver de Lange, handel oor dié legendariese musikant (die konsertina kerm verlange, in die hande van Silver, Silver de Lange). Goosen het dié liedjie aanvanklik self opgeneem, maar Carike Keuzenkamp het ook later sukses daarmee behaal.
De Lange se opname van Hoe Ry Die Trein (die Kimberley se Trein) is in 2010 op Huisgenoot se CD, 90 Jaar Van Afrikaanse Musiek, heruitgereik.
Biografie
De Lange is op 14 Julie 1904 op Vrededorp (in Gauteng) as die oudste van elf kinders gebore. Sy pa het in die Anglo-Boereoorlog geveg en met sy terugkeer gevind dat sy vrou 'n kind by 'n Engelsman gekry het, en is toe geskei. Sy pa trou weer in 1903, en Silver was die eerste kind uit die huwelik. Sy ouers het later 'n serfyn, kitaar en konsertina vir die kinders gekoop, waarop hy leer speel het.
Hy is op 'n stadium deur vervaardigers van die Wheatstone-konsertina's in Engeland gekontak om hulle met die herontwerp van hulle wêreldbekende musiekinstrument te help. Die plan is egter nooit deurgevoer nie (En watter vrou het gekyk in jou oë se blou, as jou vingers om die wheatstone se note vou?).
De lange is op 18 Desember 1956 oorlede. Daar is verskillende stories oor sy dood, volgens sy broer het hy 'n beroerte gehad, maar hy is waarskynlik weens breinbloeding dood nadat hy geval en sy kop 'n randsteen getref het.
Hy is in die Wespark-begraafplaas in Johannesburg te ruste gelê. Die Tradisionele Boeremusiekklub het later sy graf opgespoor en 'n gedenksteen laat oprig, wat op 19 Oktober 1985 onthul is.
Cacospongia
Cacospongia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Audrie J. Neenan
Audrie J. Neenan (gebore 28 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sudden Impact (1983), The Departed (2006), en Ghost Town (2008), en in die televisiereeks Not Necessarily the News (1982).
Reinet Investments
Reinet Investments S.C.A. is 'n internasionale beleggingsmaatskappy. Dit het 'n wye wye verskeidenheid belange in onder meer British American Tobacco (BAT), SPDR Gold Shares, Selecta Biosciences, Pension Insurance Corporation Group Ltd, Trilantic Capital Partners, J.P. Morgan Asset Management, Jagersfontein Development en Rooipoort Development. Ander beleggings word nie altyd deur die maatskappy bekend gemaak nie.
Peperblaarboom
Die peperblaarboom (Warburgia salutaris (G.Bertol.) Chiov.) is inheems aan Malawi, Mosambiek, Zimbabwe, Eswatini en Suid-Afrika waar dit in die ooste van KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo voorkom. Op die SANBI-rooilys is dit as bedreig ("EN") gelys, omdat die Suid-Afrikaanse populasie seker met 50% verminder het vanweë die aanhoudende oes van die bas deur tradisionele genesers.
Dit is 'n slanke, immergroen boom wat 5 tot 10 m hoog kan word. Dit het glansende blare wat donkergroen van kleur is. Hulle het 'n bitter, brandende aromatiese smaak. Die blomme is liggroen en tot 7 mm in deursnee. Hulle vorm ovaal vrugte wat met rypheid pers word. Die bas is bruin en smaak ook peperagtig en bitter. Die boombas word vir sommige kwale gebruik, veral vir die longe, maar ook teen malaria.
Vidzeme
Vidzeme (Duits Livland) is 'n streek in Letland. Die Lettiese naam word afgelei van die woorde "vidus" (Afrikaans "middel", Duits "Mittel") en "zeme" (Afrikaans aarde, land). Dit beteken dus min of meer "die middel van die aarde" of  "die middel van die land". Vidzeme le in die middel van die gebied van die historiese Lyfland (Lyflandse Konfederasie). Die gebied van die historiese Lyfland het in die noorde tot by die Golf van Finland gestrek en in die Suide tot die grens van Litaue. Dit het die gebiede van die moderne state van Estland en Letland omvat. Vidzeme is een van vier in die Grondwet van Letland - genoemde streke.
Harmonium
'n Harmonium (ook 'n traporrel of serfyn genoem) is 'n klawerinstrument soortgelyk aan 'n orrel. Die instrument blaas of suig lug deur metaalfluitjies (soos die van konsertinas en trekklaviere) wat die klank voortbring. 'n Harmonium klink baie soos 'n trekklavier.
Lugvloei word deur 'n blaas- of suigbalk opgewek. As die note op die klawerbord gedruk word, word lug vrygestel om deur die verskillende fluitjies te vloei, wat elk 'n ander noot produseer. Die instrument kan ook verskillend registers (stops) hê, wat die lug na ander stelle fluitjies gelei. As 'n blaasbalk gebruik word, wat 'n drukwind opwek, word dit 'n harmonium met bodruk genoem. 'n Harmonium met onderdruk werk met 'n suigbalk, wat 'n suigwind veroorsaak.
Lugvloei word meestal deur die trap van die voet bewerkstellig. Dit laat beide hande vry om die klawers te speel. Sommige harmoniums word egter met die hand gepomp. Hierdie instrumente word met net een hand bespeel, omdat die ander hand gebruik word om die lugvloei te reguleer.
Vanweë die tipe klank wat die instrument voorbring is dit vroeër algemeen in kerke gebruik. Vir die rede word daar soms oneerbiedig van 'n psalm-pompie gepraat.
Regis Cordic
Regis Cordic (15 Mei 1926 – 16 April 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Telefon (1977) en The Transformers: The Movie (1986), en in die televisiereekse Kung Fu (1972) en The Transformers (1984).
Ga-Matipane
Ga-Matipane is 'n landelike nedersetting in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Maria Bamford
Maria Bamford (gebore 3 September 1970) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Barnyard (2006) en in die televisiereekse WordGirl (2007), Adventure Time (2010), en The Legend of Korra (2012).
Gary Mavers
Gary Mavers (gebore 1 September 1964) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Emmerdale (1972) en Peak Practice (1993).
Racheltjie de Beer
Racheltjie de Beer (1831–1843) is 'n heldin uit 'n Afrikaner-volksverhaal. Sy was, soos mettertyd beweer is, die dogter van George Stephanus de Beer (geb. 1794). Volgens oorlewering het sy op 12-jarige ouderdom haar lewe opgeoffer om haar boetie s'n te red. Daar is egter geen bewys dat die twee werklik bestaan het nie.
Die legende
'n Soekgeselskap is uitgestuur. Racheltjie en haar sesjarige boetie het ook daaraan deelgeneem. Nadat almal begin terugkeer het na die kamp, het die twee verdwaal. Toe dit donker word, het dit baie koud geword en begin sneeu.
Racheltjie het besef die kans dat hulle die kamp sou vind, is baie skraal. Sy het 'n miershoop wat deur 'n erdvark uitgehol is gevind, haar klere uitgetrek, dit vir haar boetie aangetrek en hom gehelp om in die miershoop te klim. Daarna het sy voor die miershoop se opening gaan lê om die koue uit te hou.
Die volgende oggend het die familie die kinders opgespoor. Racheltjie het nie die nag oorleef nie, maar haar boetie wel.
Ongelukkig is die geskiedenis tydens die periode nie ordentlik gedokumenteer nie en is dit wel moontlik dat die kinders nie regtig bestaan het nie.
Nuwe bevindinge
In Oktober 2012 het twee joernaliste hul bevinding gepubliseer dat Rachel de Beer se verhaal merkwaardige ooreenkomste toon met dié van die Amerikaanse sneeu-heldinnetjie Hazel Miner. Hulle het dit bekend gemaak in By, 'n weeklikse bylaag tot die drie Afrikaanse koerante Die Burger, Beeld, en Volksblad.
Wat hul teorie blyk te versterk, was die byna gelyktydige verskyning van die twee verhale in die pers. Sover bekend, was die heel eerste verskyning in druk van die Racheltjie-verhaal in April 1921 in die Afrikaanse vrouetydskrif Die Boerevrou. Dit het die lig gesien slegs sowat 'n maand of drie nadat 'n Amerikaanse welsynstydskrif, The North Dakota Children's Home Finder, die (ware) verhaal van Hazel Miner aan sy duisende lesers vertel het.
Die joernaliste het hul bevindings verder op 'n webbladsy uiteengesit onder die titel: Die laaste rits bewyse: Racheltjie is bloot 'n afspieëling van Hazel Miner. Die bevinding het tot 'n lewendige debat in By se briewekolomme gelei, te meer omdat die digter-navorser en "Wonderwerker" Eugène Marais by die "duidelike versinning" betrek is.
Omdat die webskakels oor hul bevindings egter met verloop van tyd nie meer gewerk het nie (hoewel 'n ruwe argiefweergawe met al die tersaaklike besonderhede wel bestaan ) het een van die joernaliste in Julie 2019 en daarna met plasings in die sosiale media die volgende opsomming van hul ondersoek en bevindings herhaal:
"Ek, G. Olwagen, en kollega Leo Kritzinger het destyds as joernaliste die Racheltjie de Beer-verhaal tot op die been nagevors. Ons het absoluut geen ander agenda gehad as om by die waarheid uit te kom nie. Ons kon ook bevestig wat die genealoë reeds te vertel gehad het: Nêrens maar nêrens in die goed opgetekende geslagsregisters van die De Beers was daar iemand wat sy kon wees nie.
"Ek het vir Kritzinger gesê: “As die storie nie waar is nie, moet iemand dit mos uitgedink het. As ons kan agterkom wie die eerste keer die storie in die pers laat verskyn het, weet ons wie die skepper van die verhaal is.”
"Die genealoog Daniël Malan Jacobs was die eerste wat vir ons die antwoord verskaf het: Die nimlike Eugène Marais het in April 1921 die verhaal die eerste keer vertel in die ou Afrikaanse tydskrif Die Boerevrou.
"Dit het nagenoeg tagtig jaar gelede plaasgevind, vertel Marais toe, maar hy beskryf die omstandighede so noukeurig asof dit die vorige dag gebeur het (goed, dis nog geen bewys dat dit nie waar is nie; goeie skrywer wat hy is, mag hy mos maar so 'n bietjie fleurig raak).
"Maar dan kom 'n mens agter dat daar net enkele maande vantevore 'n goed opgetekende geval in Amerika was waarin 'n jong meisie, ene Hazel Miner, ook van haar sibbe (boetie en sussie) in 'n sneeustorm gered het deur haar klere uit te trek en hulle warm te hou met haar lyf onder die bak van 'n omgevalle slee (nes Racheltjie haar klere uitgerek het om haar boetie in die uitgeholde miershoop te red). Hazel het ook onbaatsugtig gesterf vir dié wat sy liefgehad het.
"Ons het 'n ou koerant en tydskrif met die noukeurigste besonderhede oor die Miner-verhaal uit Amerika bestel en gefynkam – en soveel ooreenkomste met die eerste gedrukte Racheltjie-storie daarin gevind (feitelik en selfs wat die styl betref) dat ons tot geen ander gevolgtrekking kon kom nie: Hier is 'n baie, baie besliste verband. Geen plagiaat is gepleeg nie, want die storielyne verloop anders, maar na letter en gees lyk Racheltjie se storie na 'n afspieëling van Hazel Miner s'n. 'n Dag ná Hazel se dood was sy al 'n “beskermengel van die prêrie” net soos A.G. Visser Racheltjie later (in navolging van Marais) “Sneeuwitjie van die veld” genoem het.
"Hazel ... was found covered with a sheet of ice an inch thick -- cold in death. Racheltjie lê daar -- en die lyfie (is) byna so wit as die kapok self. In elke geval lewe die sibbe(s) nog, danksy hul ousus se onbaatsugtige daad om hulle warm te hou ten koste van haar eie lewe. Enersyds word gesê Rachel het haar lewe gegee terwyl sy altyd in staat was te eniger tyd haarself te red . . . onder omstandighede van die uiterste lyding, andersyds dat Hazel doubtless might have saved her own life, but she voluntary surrendered her life to the cruel elements. En so kan 'n mens aanhou vergelyk.
"Boonop haal albei verhale die Bybelse uitspraak aan dat daar geen groter liefde is as om die lewe vir ander te gee nie.
"Naskrif: En Wolraad Woltemade en Dirkie Uys dan? So vra iemand.
"Oor Woltemade het ek weinig twyfel. Oor Dirkie Uys het ek al 'n ander weergawe gelees wat ook nogal 'n skadu werp oor dit wat ons vertel is, maar ek kan nie self 'n mening daaroor lug nie. Die probleem is dat geskiedskrywing nie te skei is van die heersende politiek in die era toe dit geskryf is nie. Volksnasionaliste moet helde hê. Dit is so in elke tydvak."
Olwagen het wel versoek dat ten minste sy kopieë van die Hazel Miner-vertelling in die Amerikaanse tydskrif en Marais se Racheltjie-vertelling albei by Wikimedia Commons/Afrikaanse Wikipedia opgelaai word sodat belangstellendes hul eie gevolgtrekkings kan maak. "NIemand wil onthou word as 'n persoon wat 'n geliefde volksheldinnetjie help 'doodmaak' het nie," het hy gesê. "Ek en Kritzinger het werklik maar net voortgeborduur op die genealogiese bevinding dat daar geen bewyse is dat Racheltjie ooit bestaan het nie."
Die pdf met die tydskrifvertelling oor Hazel Miner is te lees by die voetnota hier onder:
Die pdf van Marais se Racheltjie-vertelling is by hierdie voetnota:
Pterocles
Pterocles is 'n genus van voëls in die familie van sandpatryse (Pteroclididae).
Voëls in die genus het klein, duif-agtige koppe en nekke, maar stewige kompakte liggame. Hulle het lang gepunte vlerke en soms sterte. Hul pote is geveer tot by die tone, maar in teenstelling met Syrrhaptes is die tone self nie geveer nie.
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Jannie Faurschou
Jannie Faurschou (gebore 10 Junie 1950) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Springflod (1990), Minor Mishaps (2002), en Next Step (2007), en in die televisiereekse The Kingdom (1994) en Borgen (2010).
Rod Alexander
Rod Alexander is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy het in die 70’s bekendheid verwerf as die snip in die rolprent Snip en Rissiepit.
Na skool voltooi Alexander sy diensplig by die Valskermbataljon in Bloemfontein, waarna hy 'n ruk werk om geld te spaar om oorsee te studeer. Hy vertrek na Londen en studeer aan die Agric Kollege en RADA. Sy eerste teateroptredes was in Londen in Hair en die Rocky Horror Show. Nadat hy na Suid-Afrika terugkeer, speel hy in verskeie Afrikaanse rolprente, waaronder: Snip en Rissiepit, Aanslag op Kariba, Dans van die flamink, Hank Henry en Vriend, Daan en Doors oppie Diggins en Kaptein Caprivi.
Hy het ook in verskeie produksies soos The Villagers, The Settlers, Taakmag, Vyfster en The Diggers verskyn. Hy het 'n draai op die Egoli-stel gemaak as inspekteur Farrell wat Lynette se dood ondersoek het.
Gardarike
[[Lêer:Early Rus.png|regs|duimnael|250x250px|Gardarike van 884 (rooi),
Slawiese nedersettings (grys),
Invloedsgebied van die Kazare, Wolga Bulgare, Petsjenegge (blou)]]
Sauvignon blanc
Sauvignon blanc is 'n druifsoort met 'n groen skil wat afkomstig is van die Bordeaux-streek in Frankryk. Die druif kry sy naam waarskynlik van die Franse woorde sauvage ("wild") en blanc ("wit") as gevolg van sy vroeë oorsprong as 'n inheemse druif in Suidwes-Frankryk. Sauvignon blanc word in baie van die wêreld se wynstreke geplant en produseer 'n skerp, droë en verfrissende witwyn. Die druif is ook 'n bestanddeel van die beroemde nageregwyne van Sauternes en Barsac. Sauvignon blanc word wyd verbou in Frankryk, Chili, Roemenië, Kanada, Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika, Bulgarye en in die deelstate Washington en Kalifornië in die VSA. Sommige nuwewêreldse Sauvignon blancs, veral uit Kalifornië, kan ook 'Fumé Blanc' genoem word, 'n bemarkingsterm wat deur Robert Mondavi geskep is met verwysing na Pouilly-Fumé.
Afhangend van die klimaat, kan die geur wissel van aggressief grasagtig tot soet tropies. In koeler klimaatstelsels het die druif die neiging om wyne te produseer met 'n merkbare suurgehalte en "groen" geure van gras, groen soetrissies en brandnetels met tropiese vrugte (soos passievrugte) en blomme (soos vlierblom). In 'n warmer klimaat kan dit meer tropiese vrugtenote ontwikkel, maar die risiko is dat dit baie aroma verloor as gevolg van oormatige rypheid, wat 'n effense pomelo- en boomvrug (soos perske) geur oorlaat.
Wynkenners het die uitdrukking "helder, elegant en vars" gebruik as 'n gunstige beskrywing van Sauvignon blanc uit die Loire-vallei en Nieu-Seeland. Sauvignon blanc, indien effens verkoel, pas goed saam met vis of kaas, veral chèvre. Dit staan ook bekend as een van die min wyne wat goed saam met soesji gaan.
Gevlekte sandpatrys
Die Gevlekte sandpatrys (Pterocles burchelli) is 'n skaars tot algemene gelokaliseerde standvoël en amper-endemies. Die voël leef in die sentrale gedeelte van Suider-Afrika in halfdorre savanne en verkies die Kalaharisand. Die voël is 24 – 26 cm lank en 170 - 230 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Burchell's Sandgrouse.
Albertville, Johannesburg
Albertville is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se B-streek geleë.
John Searle
John Rogers Searle (Denver (Colorado), 31 Julie 1932) is 'n Amerikaanse filosoof en hoogleraar aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. Hy is veral bekend vir sy bydraes tot die taalfilosofie en die filosofie van die gees, sowel as sy bydrae tot die konsep van "sosiale realiteit". Hy word beskou as een van die toonaangewende taalfilosowe in die twintigste eeu, en word verbind met die stroming van die gewone taal filosofie (ordinary language philosophy).
Biografie
Searle word gebore in Denver in 1932 en studeer aan die Universiteit van Wisconsin en daarna met 'n Rhodesbeurs aan die Universiteit van Oxford. Hy word hier ingewy in die filosofie van die sogenaamde gewone taal filosofie ordinary language philosophy, wat sy bloeityd beleef in Oxford in die jare vyftig, en wat hy deur die ontwikkeling van sy taaloptredeteorie 'n belangrike impuls sou gee. In Oxford studeer Searle van 1957 tot 1959 aan die beroemde Christ Church College, waar hy in 1959 ook promoveer.
In 1959 word Searle, nog nie eers dertig jaar oud, tot hoogleraar benoem aan die Universiteit van Kalifornië in Berkeley. Daar sou hy byna vyftig jaar werk aan die filosofiese fakulteit. In Berkeley ondersteun Searle die opkomende studentenprotes en was die eerste, van die vas aangestelde professore, wie die sogenaamde "Free Speech Movement" ondersteun. In 1969 publiseer Searle sy taalfilosofiese hoofwerk "Speech Acts", wat belangrike impak sou hê in die hele linguistiek. In die daaropvolgende jare fokus hy ook op 'n ander gebied van die filosofie, onder andere in die filosofie van die gees, waar hy homself deur kritiek op die reduksionisme sou onderskei.
Vir sy bydrae op die gebied van die filosofie van die gees ontvang Searle in 2000 die Jean Nicod Prys. In 2004 ontvang hy ook die National Humanities Medal.
Werk
Searle hou homself besig met taalfilosofie, denke en bewussyn. Hy gee hier 'n vak oor taal en denke, maar ook één oor sosiale filosofie. In die jare sestig was Searle een van die grondleggers van die taalhandelingteorie, 'n pragmatiese model wat stel dat 'n handeling plaasvind omdat 'n mens iets sê met 'n sekere doel voor oë.
Intensionaliteit
In sy boek Intentionality – An essay in the philosophy of mind (1983) fokus Searle op die begrip "intensionaliteit". Hieronder verstaan hy onder andere die volgende:
Intentionaliteit kan volgens hom die volgende formele eienskappe: proposisionele inhoud, bevredigingsvoorwaardes, sielkundige krag en pasrigting.
Filosofie van die gees
Op die gebied van die filosofie van die gees maak Searle onderskeid tussen sterk en swak kunsmatige intelligensie (KI). By swak KI is daar geen sprake van intensionaliteit nie, by sterk KI is daar wel.
Chinese kamer
Die Chinese kamer is 'n gedagte-eksperiment wat bedink word deur Searle in 1980, in die artikel: Minds, brains, and programs. Die eksperiment gaan oor die vraag of rekenaars, nou of in die toekoms, sou kon dink soos die mens. Searle beweer dat dit nie die geval is nie. Hiermee probeer hy 'n antwoord te bied op 'n ander gedagte-eksperiment wat die teendeel verdedig, naamlik die Turingtoets van Alan Turing.
Richard Stanton
Richard Stanton (8 Oktober 1876 – 22 Mei 1956) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Graft (1915), The Beast (1916), Cheating the Public (1918), en Rough and Ready (1918).
Aglona
Aglona (Duits: Aglohn) is die administratiewe setel van die gelyknamige munisipaliteit (Aglonas novads) in die historiese gewes Letgallen, Letland. Die dorp is op 'n smal landstrook tussen die Cirišs- en Egles-mere sowat 40 kilometer noord-oos van Daugavpils naby die grens met Rusland geleë en het met die samesmelting van Aglona met twee ander nedersettings, Somerseta en Jaunciems, ontstaan.
Aglona is 'n beduidende Rooms-Katolieke bedevaartsoord en staan veral bekend vir sy basiliek. Jaarliks vergader meer as 50 000 gelowiges uit Letland en aangrensende Oos-Europese lande om hier die kerklike feesdag Maria Hemelvaart (15 Augustus) met misse en plegtige prosessies te vier.
Geskiedenis
Die ontwikkeling van Aglona tot 'n beduidende Rooms-Katolieke sentrum het omstreeks 1700 begin toe die welvarende Szostowicky-familie 'n deel van hulle besittings aan die Dominikane-orde geskenk het. Die orde het 'n klooster en 'n houtkerk in die dorp laat bou, teen die einde van die 18de eeu het die basiliek in die Barokstyl en binneversierings met Grimaille-skilderye in die Rokoko-styl ontstaan waar ook die genadebeeld "Onse Liewe Vrou van Aglona" bewaar en vertoon word. Sedertdien dien die kerkheuwel van Aglona as die geestelike sentrum van Letland se Rooms-Katolieke minderheid. Aan die fontein naby die kerk word genesende kragte toegeskryf.
Ter geleentheid van die kerk se 200-jaarviering in 1980 het pous Johannes Paulus II die amptelike status van basiliek aan die sakrale gebou verleen. In die 1990's het omvattende herstelwerk en renovasie plaasgevind, veral met die oog op pous Johannes Paul II se besoek in 1992 wat 300 000 pelgrims uit Letland en die buurlande na Aglona gelok het.
Die basiliek
Die basiliek se waardevolste skat kan bo-oor die altaar besigtig word: aan die ikoon van die Moeder van God van Aglona word wonderlike kragte toegeskryf. Die skepper en herkoms van die 17de eeuse skildery is onbekend. Kunskenners wys daarop dat 'n byna identieke kunswerk reeds in die 14de eeuse Litaue ontstaan het en tans in Trakai bewaar word. Dit is tans nie duidelik of die Litause ikoon as voorbeeld vir die skildery van Aglona gedien het nie.
Die plaaslike ikoon word gewoonlik met 'n ander kunswerk bedek en net op kerklike feesdae aan die publiek vertoon.
Die steengebou met twee verdiepings naas die basiliek het vroeër die biblioteek en skool van die Dominikane-klooster gehuisves totdat dit in 1880 gesluit is. Die gebou dien deesdae onder meer as gastehuis.
Omgewing van Aglona
Die natuurskoon van Aglona se omgewing lok talle besoekers, en jaarliks spandeer ook baie gesinne uit Rusland hul somervakansie in die gebied. Die nabygeleë Slagoffer-eiland (Lets: Upursala), die Duiwelsmeer (Lets Velnezers) en die kasteel Madelan (Madelāņu pilskalns) is gewilde toeristebestemmings.
Die dennebosse rondom Aglona is grotendeels afgekap sodat die oorspronklike natuurskoon in die gebied intussen aan aantreklikheid ingeboet het.
Alepista
Alepista is ’n genus van motte in die Arctiidae-familie. Hierdie genus bevat die enkele spesie, Alepista irregularis, en word in Madagaskar aangetref. Dit is dus 'n monotipiese takson.
Gabaza
Gabaza of Manchabeni is 'n landelike nedersetting in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Katsuyoshi Kuwahara
Katsuyoshi Kuwahara (桑原 勝義) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
10de eeu
Die 10de eeu het in die jaar 901 in aanvang geneem en teen die einde van die jaar 1000 ten einde gekom.
Noel Neill
Noel Neill (25 November 1920 – 3 Julie 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Superman (1948), Campus Sleuth (1948), en Superman Returns (2006), en in die televisiereeks Adventures of Superman (1952).
Sint Andries, Gelderland
Sint Andries is ’n nedersetting in die munisipaliteit Maasdriel in die provinsie Gelderland in Nederland.
.dj
.dj is die Internettopvlakdomein vir Djiboeti.
Joseph Mawle
Joseph Mawle (gebore 21 Maart 1974) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent In the Heart of the Sea (2015) en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Ripper Street (2012).
.dj
Eksterne skakels
Toppdomän
Lisa Banes
Lisa Banes (gebore 9 Julie 1955- 14 Junie 2021) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cocktail (1988), Young Guns (1988), Gone Girl (2014), en A Cure for Wellness (2016).
Borsbeeld van Nefertiti
Die Borsbeeld van Nefertiti, ook die Hoof van Nefertiti of net Nefertiti genoem, is een van die beduidendste kunsskatte van Ou Egipte en word as meesterwerk van die Amarna-tydperk en die beeldhoukuns beskou. Dit is in die regeringstyd van farao Echnaton tydens die 18de dinastie van die Nuwe Ryk tussen 1353 en 1336 v.C. as 'n model geskep. Die borsbeeld van koningin Nefertiti is op 6 Desember 1912 tydens argeologiese opgrawings van die Deutsche Orient-Gesellschaft (DOG) onder leiding van Ludwig Borchardt in Tell el-Amarna in huis P 47,2, die ateljee van die hoofbeeldhouer Thutmosis, ontdek. Die kunswerk is in Januarie 1913 volgens 'n ooreenkoms oor die verdeling van vondse en met die goedkeuring van die Egiptiese Raad van Antikwiteite na Duitsland geneem.
In 1920 is die borsbeeld saam met ander kunswerke, wat tot daardie tydstip as 'n permanente lening aan die Egiptiese afdeling van die Koninklik-Pruisiese Kunsversamelings gegee is, deur 'n skenking van James Simon aan die Vrystaat Pruise oorhandig. Dit is tans in besit van die Stiftung Preußischer Kulturbesitz (SPK, Stigting Pruisiese Kultuurbesit) en een van die hoofattraksies in die Egiptiese Museum te Berlyn wat sedert 16 Oktober 2009 weer in die noordvleuel van die Nuwe Museum gehuisves is.
Die waarde van Nefertiti se borsbeeld is deur 'n Amerikaanse assuransie op sowat 300 miljoen € (3,791 miljard ZAR) beraam.
Harry Cording
Harry Cording (26 April 1891 – 1 September 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Narcotic (1933), Great Expectations (1934), The Adventures of Robin Hood (1938), en Dressed to Kill (1946).
Mayotte
Mayotte (Comoraans: Mahoré) is 'n eiland en oorsese département (département d'outre-mer, of DOM) van Frankryk aan die noordelike punt van die Mosambiekkanaal in die Indiese Oseaan, tussen noordelike Madagaskar en noordelike Mosambiek, met 'n oppervlak van 374 vierkante kilometer en 'n bevolking van 212 645. Die gebied is geografies deel van die Comore-eilande, maar nie polities nie. Dit staan ook as Mahoré bekend, veral onder voorstaanders vir die insluiting daarvan in die Unie van Comore.
Soos ander oorsese Franse gebiede is Mayotte ook een van die 27 régions van Frankryk met 'n status soortgelyk aan dié van die metropolitaanse Frankryk op die Europese vasteland. Mayotte maak sedert 31 Maart 2011 deel uit van die Euro-gebied en sedert 1 Januarie 2014 van die Europese Unie.
Geskiedenis
Mayotte is in 1843 saam met die ander Comore-eilande aan Frankryk toegeken. Dit is die enigste eiland in die argipel wat in referendums in 1974 en 1976 gestem het om sy bande met Frankryk te behou en onafhanklikheid te laat vaar (met onderskeidelik 63,8% en 99,4% stemme). Die Comore maak steeds aanspraak op die eiland, en volgens 'n 1976 Verenigde Nasies se Sekuriteitsraadresolusie deur 14 van die 15 lede van die raad ondersteun, sou die raad die Comore se soewereiniteit oor Mayotte ondersteun, maar Frankryk het die resolusie geveto.
Die toestand van Mayotte blyk vir Frankryk lomp te wees: terwyl die bevolking grotendeels nie van Frankryk onafhanklik wou wees en by die Comore aansluit nie, is daar internasionale kritiek teen volgehoue bande van Mayotte aan Frankryk. Verder sou dit moeilik wees om die eiesoortige plaaslike administrasie van Mayotte, grootliks regeer volgens tradisionele Moslemreg, in die regsstrukture van Frankryk in te pas, om nie te praat van die koste om die lewensstandaard naby die vlak van dié van metropolitaanse Frankryk te bring nie. As gevolg van hierdie redes, moet wette van die nasionale parlement spesifiek aandui of dit op Mayotte van toepassing is, vir die wette om daar te geld.
Die status van Mayotte het in 2001 verander om baie naby aan die van 'n département van die vastelandgedeelte van Frankryk te wees, met die spesifieke benaming collectivité départementale. Die verandering is in 'n referendum in Mayotte met 73% aanvaar. Na die grondwetlike hervorming van 2007 word dit 'n collectivité d'outre-mer met die titel collectivité départementale de Mayotte. Op 1 Januarie 2014 het Mayotte 'n oorsese administratiewe gebied (région d'outre-mer) en een van die agt sogenaamde régions ultrapériphériques of "uiterste randgebiede" van die Europese Gemeenskap geword.
Politiek en administratiewe verdeling
Mayotte is in administratiewe opsig verdeel in 17 munisipaliteite (Frans: communes) en 19 kantons. Die eiland is tegelykertyd 'n oorsese administratiewe gebied (région) en département van Frankryk.
Danksy die ligging ver van die sentrum van die Europese Unie (EU) af, vorm die eiland sedert 2014 ook 'n sogenaamde région ultrapériphérique in die EU.