cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coles Supermarkte
Coles Online is die maatskappy se aanlynverkopewinkel-diens ("click & collect" en tuisaflewerings).
Halaal en kosher produkte
'n Lys van Coles se pareve- en halaal produkte, volgens kategorie en handelsmerk ingedeel, is beskikbaar op sy webwerf.
Tembe-olifantpark
Die Tembe-olifantpark is geleë in KwaZulu-Natal en is 30 000 hektaar groot. Die reservaat is oos van die Ndumo-natuurreservaat geleë, aan die Mosambiekse grens, en is bekend om sy olifante.
Ndumo-natuurreservaat
Klimaat
Die reservaat kry somerreën en die gemiddelde reënval is tussen 650 tot 700 mm per jaar. Die gemiddelde temperatuur is 26°C gedurende Februarie en kan styg tot 39 °C. Gedurende Julie (in die winter) is die gemiddelde dagtemperatuur 18 °C en kan gedurende die nag daal tot 3 °C.
Leipzig
Leipzig (Duits: [ˈlaɪ̯pt͡sɪç], ) is die grootste stad in die Duitse deelstaat Sakse aan die Pleißerivier, 145 kilometer suidwes van Berlyn, met meer as 'n halfmiljoen inwoners. Saam met die stad Halle vorm dit 'n metropolitaanse gebied en maak ook deel uit van die sogenaamde Sachsendreieck (Driehoek van Sakse) met drie groot stedelike agglomerasies – naas Leipzig-Halle word Chemnitz-Zwickau en Dresden hierby gereken. Danksy sterker bevolkingsgroei in die vroeë 21ste eeu het Leipzig by Bremen verbygesteek om die tiende grootste stad in Duitsland te word.
Die naam van die stad is afgelei van die Slawiese Lipsk of "Plek van lindebome". Lipsk is ook die Sorbiese naam van Leipzig. Sedert die 19de eeu dra die stad die poëtiese bynaam "Klein-Parys" of "Pleiß-Athene".
Geskiedenis
Die oudste bekende Slawiese nedersetting in die gebied van Leipzig dateer uit die tydperk omtrent 900. Duitse setlaars het die stad in die jaar 1015 digby 'n Slawiese dorpie (Lipsk) gestig. Thietmar van Merseburg berig in sy Chronikon VII, 25 van die "urbs Libzi". Die nedersetting het vinnig gegroei en in die jaar 1165 stadstatus en die voorreg om as 'n markstad op te tree gekry.
Danksy die strategiese ligging by die kruispunt van twee ou handelroetes, die Via Regia en die Via Imperrii, het Leipzig in die middeleeue tot 'n welvarende stad ontwikkel. Die universiteit van Leipzig (Latyn: Alma mater Lipsiensis) is in 1409 as die tweede oudste in Duitsland gestig.
Die kasteel Pleißenburg was in 1519 die toneel van die historiese Dispuut van Leipzig tussen Martin Luther en Johannes Eck, een van die bekendste teenstanders van die reformasie. In 1539 het Leipzig die Lutherse geloof aangeneem.
Danksy die straatbeligting, wat reeds in die jaar 1701 ingevoer is, het Leipzig die bynaam "Klein-Parys" gekry.
In Oktober 1813 het die Volkereslag naby Leipzig plaasgevind, een van die grootstes tydens die sogenaamde Vryheidsoorloë. Die geallieerde leërs van Oostenryk, Pruise, Rusland en ander lande het hier 'n oorwinning oor Frankryk se Napoleontiese troepe behaal.
Die spoorwegverbinding tussen Leipzig en Dresden, wat in 1839 geopen is, was die eerste oor 'n lang afstand en het Leipzig se posisie as een van die belangrikste Duitse vervoersentrums bevestig. Tussen 1902 en 1915 het hier die tweede grootste Europese spoorwegstasie na Milaan ontstaan.
Ingevolge die industrialisering het die bevolking teen die einde van die 19de eeu baie vinnig gegroei. In 1870 het die inwonertal tot meer as 100 000 gestyg. Vanaf 1913 was Leipzig met 600 000 inwoners die vierde grootste stad in Duitsland en ná 1949 die tweede grootste stad van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR). Tussen 1945 en 2005 het die inwonertal egter van 750 000 tot 500 000 gedaal.
Die massabetogings van die jaar 1989 het tot die einde van die SED-bewind in die DDR gelei. Die handelskouterrein, wat op 12 April 1996 ingewy is, behoort tot die modernstes in Europa. Leipzig was een van die gasheerstede tydens beide die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2005 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006.
Ekonomie
Voor die Tweede Wêreldoorlog was Leipzig nie net 'n belangrike handelsplek waar internasionale handelskoue soos die Leipziger Messe gehou is nie, maar ook een van Duitsland se vernaamste nywerheidspilpunte.
In die laat 19de eeu is 'n katoenfabriek in die westelike stadsdeel Lindenau gevestig. Leipzig se katoenbedryf het sy ontstaan en sukses nie so seer aan tegniese vernuwing te danke gehad nie, maar aan die ontleding van kostevoordele. Tekstiele en garings is destyds oorwegend uit Engeland ingevoer. Die hoë belasting, wat in die Duitse Keiserryk op sodanige invoere gehef is, het die stigting van 'n eie katoenfabriek vir plaaslike entrepreneurs ondanks die Engelse katoenbedryf se tegnologiese voorsprong ekonomies en finansieel vatbaar gemaak.
Die prysvoordeel, wat Leipzig se katoenfabriek in die volgende dekades op die Duitse mark kon handhaaf, het verseker dat die onderneming meer as 'n eeu kon bestaan. Die perseel van tien hektaar, wat deur die aandelemaatskappy Leipziger Baumwollspinnerei AG in 1884 gekoop is en waarop aanvanklik nog 'n beskeie fabriek ontstaan het, het tot 1907 tot die grootste Europese katoenaanleg buite die Verenigde Koninkryk gegroei. Sy jaarlikse produksie het van 30 000 katoenspindels in die beginjaar tot 240 000 in 1909 gestyg.
Die katoenfabriek het die konsep van 'n hele fabriekstad verwesenlik waar werkers en hul gesinne in 'n soort tuinstad gevestig is. Kinders van werkende moeders is in crèches versorg. Tot 1989 het 'n maksimum van 4 000 werkers katoenspindels in drie skofte vervaardig. Met die Duitse Demokratiese Republiek se maatskaplike, politieke en ekonomiese ineenstorting laat in 1989 en die Duitse hereniging in 1990 is die fabriek aan internasionale markkragte blootgestel, en sy produkte het geblyk om nie meer mededingend te wees nie. In 1992 het die fabriek sy deure vir goed gesluit.
Vir die fabrieksterrein is 'n konsep van kulturele en kommersiële herlewing ontwikkel. Intussen word hier ateljees en galerye van kunstenaars gevestig.
Die Volkereslagmonument
Tussen 16 en 19 Oktober 1813 het die sogenaamde "Volkereslag" voor die poorte van Leipzig plaasgevind – die grootste ooit tot by die Eerste Wêreldoorlog. In die slag, wat deel gevorm het van die Vryheidsoorloë, het Napoléon Bonaparte 'n beslissende nederlaag teen Oostenrykse, Pruisiese, Russiese en Sweedse troepe gely. Duitsers het aan albei kante geveg, en Sakse, wat destyds nog 'n bondgenoot van Napoléon was en as gevolg van sy nederlaag 'n aantal gebiede moes afstaan, het min belang daarin gestel om 'n monument ter herinnering aan die slag op te rig. Die bouprojek is dan ook eers ná die vereniging van die Duitse deelstate in die Duitse Keiserryk aangepak.
Die hoeksteen vir die monument is op 18 Oktober 1898 gelê. In 1913 is die monument in die suidooste van Leipzig, wat volgens 'n ontwerp van die Berlynse argitek Bruno Schmitz opgerig is, ingewy. Die argitek Clemens Thieme, voorsitter van die Deutscher Patriotenbund (Duitse Patriottebond) en plaaslike Vrymesselaar, was die bestuurder van die projek, wat deur middel van 'n spesiale lotery en bydraes van die publiek gefinansieer is. Die boukoste het ses miljoen goudmark beloop. Dié monument het glo as inspirasie vir die Voortrekkermonument in Pretoria gedien.
Wielopole
Wielopole (in Pools beteken letterlik "Groot Veld") is een van elf distrikte van Zagórz in die Poolse woiwodskap Subkarpate, in die noordelike gedeelte van Bieszczady-streek.
Witold Rylski, seun van die eienaar (van 'n edele familie) van Wielopole, gebore in die dorp, 'n buitelandse vrywilliger in die Tweede Vryheidsoorlog.
Wielopole het 812 inwoners in 2006 gehad. Dit is die moeite werd om die herehuis, kerk met sy eie kerkhof, nuwe skool en voormalige oliemyn te besoek.
Es reißet euch ein schrecklich Ende, BWV 90
Es reißet euch ein schrecklich Ende, BWV 90, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog
Die Entente-magte of Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog (Engels: The Entente Powers / Allies; Frans: Forces de l'Entente / Alliés; Italiaans: Alleati; Portugees: Aliados; Roemeens: Puterile Antantei / Aliații; Russies: Союзники, Soyuzniki; Serwies: Савезници, Saveznici; Spaans: Aliados) is die lande wat tydens die Eerste Wêreldoorlog amptelik teen die Sentrale Moondhede te staan gekom het. Die lidlande van die Drievoudige Entente was Frankryk, die Russiese Ryk en die Verenigde Koninkryk; Italië het in 1915 by die Geallieerdes aangesluit. Japan, België, Serwië, Griekeland, Montenegro, Roemenië en die Tsjeggo-Slowaakse legioene was sekondêre lede van die Entente.
1998 Super 12-seisoen
Die 1998 Super 12-seisoen het in Februarie 1998 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit het op 30 Mei ten einde geloop. Die skedule was oor ’n tydperk van 3½ maande met 69 wedstryde waarvan elke span een keer teen elk van die elf ander spanne gespeel het (in ’n rondomtalietoernooi) plus twee halfeindrondes en een eindronde. Elke span het een loslootjie oor die twaalf rondes gekry.
Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog
Die Verenigde State het oorlog teen die Duitse Keiserryk verklaar omdat Duitsland die VS-neutraliteit deur aanvalle op die internasionale maritieme verkeer en die Zimmermann-telegram aan Meksiko geskend het. Die VSA het tot die oorlog toegetree as 'n "verenigde mag" eerder as 'n amptelike bondgenoot van Frankryk en die Verenigde Koninkryk, om buitelandse versperrings te vermy. Alhoewel Bulgarye en die Ottomaanse Ryk hul betrekkinge met die VSA verbreek het, het nie een van hulle oorlog verklaar nie.
Alhoewel die Dominions en kroonkolonies van die Britse Ryk noemenswaardige bydraes tot die Geallieerdes se oorlogvoering gemaak het, het hulle tydens die oorlog nie eie onafhanklike buitelandse beleide gehad nie.
Jaco du Plessis
Jaco du Plessis of Jay soos hy bekend staan, is 'n Afrikaanse sanger. Hy is op 11 September 1977 gebore in Sasolburg en het gematrikuleer aan Hoërskool Aliwal-Noord. Na skool het hy by die lugmag aangesluit en was ook deel van die Kannaries-sanggroep. Hierna het hy musiekteater betree en was in verskeie verhoogproduksies betrokke. Hy en sy vrou het vier seuns, Aiden, Samuel, Luka en Jamie.
In 2001 wen hy die ATKV Crescendo-kompetisie saam met Joe Niemand. Die album wat hieruit volg is vir twee GMT-toekennings benoem, waarvan hulle die toekenning vir Beste Pop Album ontvang het. Hy was ook deel van die seun-sanggroep Eden gewees, waarna hy 'n solo sangloopbaan begin het. Sy debuut soloalbum, SOLO, het reeds platinumstatus verbygesteek en is bekroon met twee Huisgenoot Tempo-toekennings: Beste Pop Album en Liedjie van die Jaar vir Melanie asook twee SAMA-nominasies.
Televisie
Jay en sy gesin was deel van realiteitsreeks, Jay & die Boys, waarin sy vrou, Mia, hom en sy vier seuns uitgedaag het om doen-dit-self-take in en om die huis aan te pak.
Craig Robinson (akteur)
Craig Robinson (gebore 25 Oktober 1971) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pineapple Express (2008), Hot Tub Time Machine (2010), This Is the End (2013), en Hot Tub Time Machine 2 (2015).
Jean Fergusson
Jean Fergusson (20 Desember 1944 – 14 November 2019) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Run for Your Wife (2012) en in die televisiereekse Coronation Street (1960), Last of the Summer Wine (1973), en All Creatures Great and Small (1978).
Detroit-straatbaan
Die Detroit-straatbaan was 'n motorrenbaan in die VSA-deelstaat van Michigan wat Formule Eenwedrenne, en later CART-wedrenne aangebied het tussen die 1982- en 1991-seisoene.
Die straatbaan was naby die Renaissance Sentrum en die Cobo Arena opgestel, wat ook 'n klein gedeelte van die M-1 snelweg, bekend as Woodwardlaan, ingesluit het. Dit is 'n plat baan, met 'n hoogte van 176 tot 184 meter bo seespieël.
Aard van wedrenne
Die wedrenne wat hier gehou is, het gou 'n reputasie gekry dat dit verskriklik veeleisend en uitdagend was, met die baie hobbelrige baan wat dikwels swaar onder die warm weer opgebreek het. Dit is as die moeilikste wedren vir beide motors en bestuurders in Formule Een gedurende die 1980's beskou - hierdie wedren het dikwels heelwat onttrekkings opgelewer weens meganiese breek of kontak met die betonmure. Veral die motors se remme en ratkaste is tot op breekpunt getoets. Die bestuurders moes meer as 20 keer hard rem en 50 tot 60 keer in elke rondte van ratte verwissel (motors het vyfspoed-handratkaste in daardie dae gehad) - vir 62 rondtes wat elk gewoonlik ongeveer 1 minuut en 45 sekondes geduur het. Ten minste die helfte van die veld het in elke wedren uitgeval. Dit was as 'n prestasie beskou indien 'n bestuurder hierdie ren kon voltooi, sonder om dit selfs te wen.
Gelobet seist du, Jesu Christ, BWV 91
Gelobet seistdu, Jesu Christ, BWV 91, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Ordonnansie 50 van 1828
Ordonnansie 50 van 1828 het die Khoikhoi, Boesmans en ander vry gekleurdes volgens die wette van die Kaapkolonie op gelyke voet met die blankes geplaas. Omdat dit die beginsel van nierassigheid bevestig het, het dit op sosiale en ekonomiese vlak ‘n transformasie ingelui. Dit het die einde beteken van die Khoikhoi (destyds bekend as Hottentotte) as bevolkingsgroep en die begin van die groep bekend as die bruinmense (voorheen ook bekend as die Kaapse kleurlinge).
Agtergrond
Hierdie era het gestaan in die gees van die filantropie. Daarom het die Londense Sendinggenootskap op verskeie plekke in die kolonie sendingwerk gedoen. Die sendelinge onder leiding van dr. John Philip, superintendent van die genootskap in Suider-Afrika, en Andries Stockenström, die luitenant-goewerneur in die oostelike deel van die kolonie, se doel was om die nie-blanke arbeiders en veewagters op gelyke voet  met hul werkgewers, die boere, te plaas en op die manier die arbeiders te beskaaf en hul lewensstandaard te verhoog. Volgens die filantrope is die arbeiders, hoofsaaklik Hottentotte, deur die heersende wette in ‘n minderwaardige posisie teenoor die blankes geplaas, omdat hulle verplig is om vir die boere  teen ‘n lae loon  te werk en boonop verbied om hul werkgewers se diens te verlaat. Hulle is dus as lyfeienes behandel en doelbewus onderdruk. Die wetgewer het weer gevoel dat die wette die Hottentotte juis beskerm en hulle arbeidsaamheid as grondslag van beskawing aanleer as ‘n stap in hul opheffing. Ook die inboekstelsel is beskou as ‘n maatreël om beskawing oor te dra. Die paswette het rondswerwery en dus misdaad bekamp. Die sendelinge het egter beweer dat die Hottentotte dikwels wreed mishandel is. Philip het in sy boek Researches in South Africa veskeie gevalle van mishandeling genoem, maar later is aangetoon   dat baie beskuldigings teen die werkgewers op valse getuienis berus het. Philip, Stockenström en filantrope in Londen het ‘n drukgroep gevorm om invloed op die Britse politici uit te oefen om die wetgewing rakende die Hottentotte gewysig te kry. Die waarnemende goewerneur van die Kaapkolonie was op daardie tydstip genl.-maj. sir Richard Bourke en hy was die filantropiese denkrigtings goedgesind en het die dekreet bekend as Ordonnansie 50 uitgereik.
Dekreet
Ordonnansie 50 van 1828 is op 17 Julie 1828 uitgevaardig en het ‘n nuwe nierassige samelewing in die kolonie (en in die kerk) ingelui. Hierdie dokument het alle gekleurde mense se regte en vryhede in die kolonie gewaarborg en staan daarom bekend as die Magna Carta van die Hottentotte. Dit het alle wetgewing ten opsigte van die Hottentotte herroep wat in die regeringsperiodes van goewerneurs Caledon, John Cradock en Charles Somerset uitgevaardig is. Amptelik is die statusonderskeid tussen die blanke koloniste, Hottentotte, Boesmans en ander vry gekleurdes hiermee afgeskaf. Die dekreet het bestaan uit 24 klousules. Geen Hottentot kon voortaan verplig word om te werk en kon slegs deur ‘n hof vir leeglêery gestraf word. Alle mense mag eiendom (grond) besit en verkoop. ‘n Werkskontrak tussen ‘n boer en ‘n arbeider vir ‘n periode tot ‘n maand kon mondelings wees. Maar vir langer as ‘n maand tot ‘n maksimum van een jaar moes skriftelik wees en in die teenwoordigheid van ‘n bevoegde amptenaar gesluit word. Geen persoon onder die ouderdom van 18 mag so ‘n kontrak sluit nie. Klousule 8 het die inboekstelsel vir kinders opgehef. Alle geboortes en sterfgevalle moes geregistreer word. Hottentotte is verplig om ‘n opgaafbelasting te betaal. Klousules 19 en 20 bespreek die prosedure in geval van ‘n dispuut tussen ‘n wernemer en -gewer. Indien die bedrag in die geskil meer as 20 sjielings was, moes ‘n magistraat die saak besleg. Klousule 21 skryf die strawwe vir oortredings voor. Klouslules 22 tot 24 bevat bepalings wat die Hottentotwerknemers teen swak behandeling deur die werkgewers beskerm. ‘n Magistraat kon ‘n Hottentot van ‘n werkskontrak onthef as hy deur ‘n werkgwewer swak behandel word. Maar sou dit blyk dat ‘n klagte vals is, kon die werknemer  tot ‘n maksimum van 14 dae hardepad gevonnis word.
Gevolge
Nou het elke vry ingesetene (dus nie die inboorlinge wat in stamverband gewoon het) gelyke burgerregte gehad. Dit het in die praktyk nie gou ‘n aansienlike verbetering in die lewensomstandighede vir die meeste Khoisan beteken nie. Die meeste het bediendes en arbeiders gebly. Ander het in groot armoede in krotbuurte rondom dorpe of op sendingstasies gaan woon. Baie bepalings van Ordonnansie 50 was moeilik uitvoerbaar. Om werkskontrakte voor ‘n magistraat te sluit, was onprakties, want die staatskantore was ver van die plase geleë. Die werkgewers het hul patriargale mag oor hul werknemers verloor. Die pligte van die werknemers is nie goed omskryf nie en geen melding is gemaak van optrede teen werkers beskuldig van pligversuim, vernieling en verset. In 1836 was daar tussen 8 000 en 10 000 rondswerwers wat ‘n veiligheidsrisiko vir die boere geskep het. Die koloniste was gegrief omdat daar geen maatreëls in plek was om hulle teen die leeglopers te beskerm nie. Sommige boere het Ordonnansie 50 as in stryd met Bybelse voorskrifte vertolk. Boere in die Oos-Kaap het die ordonnansie ook genoem as bydraende rede vir die Groot Trek. Maar die Afrikaner in die Kaapkolonie het hom mettertyd met die nuwe rassewetgewing versoen. Vanaf 1836 kon die Khoikhoi ook aan die plaaslike verkiesings deelneem.
Witsand-natuurreservaat
Die Witsand-natuurreservaat is geleë in die Noord-Kaap en is 3 500 hektaar groot. Die reservaat is 80 km suid-wes van Postmasburg en 59 km noordoos van Groblershoop. Die reservaat is gesentreer op sandduine, omring deur 'n plat omgewing en is ongeveer 1 200 m bo seevlak. Brulsand word hier aangetref. In die droë somermaande kan 'n brulgeluid gehoor word soos daar oor die sand geloop word.
Omgewing
70 km noord van die Witsand-natuurreservaat is Postmasburg, wat veral as 'n sentrum van mangaan-, asbes- en diamantmynbou bekend staan. Die Gatkoppiesmyn sowat vyf kilometer noord van Postmasburg is 'n belangrike argeologiese terrein. Opgrawings wat hier gedoen is, het die bewys gelewer dat die Khoisan reeds omtrent die jaar 700 hier met mynbou besig was. Hulle het 'n rooi stof wat van die ystererts afkomstig was gebruik om hul velle en gesigte te kleur genaamd blinkklip of wetenskaplik die hematiet.
Klimaat
Die reservaat lê in 'n somerreënval gebied en kry jaarliks tussen 150 mm tot 300 mm reën. Die meeste reën val van Februarie tot Maart. Die temperatuur in die somer is gemiddeld 28 °C maar temperature van 40 °C is nie ongewoon nie. Die gemiddeld op wintersdae is 20 °C.
Plantegroei
Voorbeelde van bome wat in die reservaat voorkom is die
en die Vaalkameeldoring (Acacia haematoxylon).
Harry Mulisch
Harry Kurt Victor Mulisch (29 Julie 1927 – 30 Oktober 2010 ) was 'n Nederlandse outeur. Saam met W.F. Hermans en Gerard Reve, word hy gesien as een van die "Groot Drie" van die Nederlandse na-oorlogse letterkunde. Hy het novelle, toneelstukke, essays, gedigte en filosofiese nabetragtings die lig laat sien.
Modernisering
In die sosiale wetenskappe verwys modernisering na 'n model van 'n evolusionêre oorgang van 'n 'pre-moderne' of 'tradisionele' na 'n 'moderne' samelewing. Die teleologie van modernisering word beskryf in teorieë wat handel oor sosiale ewolusionisme en dit bestaan as 'n sjabloon wat algemeen deur gemeenskappe gevolg is wat moderniteit bereik het. Hoewel dit teoreties moontlik is vir sommige gemeenskappe om 'n totale ommeswaai in denke en handelswyses te toon, is daar nog geen teenvoorbeelde in betroubare bronne voorgelê nie.
Historici verbind modernisering met die proses van verstedeliking en industrialisering, asook met die uitbreiding van opleiding. Kendall (2007) merk op dat "verstedeliking modernisering en die proses van spoedige industrialisering begelei het." In sosiologiese kritiese teorie word modernisering verbind met die oorbruggende proses van rasionalisering.
Teorie
Volgens die teorieë van modernisering kan elke gemeenskap van tradisionalisme na moderniteit ontwikkel en diegene wat hierdie oorgang ondergaan volg normaalweg dieselfde roete. Meer moderne state is ryker en magtiger, hulle burgers het meer vryhede en 'n hoër lewenstandaard. Volgens die sosiale teoretikus Peter Wagner, kan modernisering gesien word as prosesse en offensiewe. Die beskouing van prosesse word dikwels deur politici en die media voorgehou. Daar word dan gesê dat dit ontwikkelings soos nuwe datategnologie is, of die behoefte om tradisionele metodes op te dateer, wat modernisering noodsaaklik of verkieslik maak. Hierdie siening bemoeilik kritiek op die moderniseringsteorie omdat dit impliseer dat hierdie ontwikkelings die beperkinge van menslike interaksie beheer, en nie andersom nie.
Die aanskouing van modernisering as offensiewe argumenteer dat albei die ontwikkelings en die gewysigde geleenthede wat deur hierdie ontwikkelings beskikbaar gestel is, gevorm en beheer word deur menslike agente. Die aanskouing van modernisering as offensiewe sien dit dus as 'n produk van menslike beplanning en aksie, 'n aktiewe proses wat hom daartoe leen om aangepas en gekritiseer te word.
Modernisering het in die laat-19de eeu na vore gekom en was veral gewild onder geleerdes in die mid-20ste eeu. Een van die bekendste voorspraakmakers was die Harvard-sosioloog Talcott Parsons. Die teorie het die belangrikheid van gemeenskappe wat oop is vir verandering beklemtoon en het reaktiewe kragte beskou as 'n verhindering tot ontwikkeling. Om tradisies te bewaar slegs omdat dit tradisies was, is ook beskou as afbrekend tot die ontwikkelingsproses. Voorstaanders van modernisering het in twee kampe verdeel: optimiste en pessimiste. Die optimiste het geargumenteer dat dit wat 'n moderniseerder sal beskou as 'n vertraging van die teorie (gebeure soos die Iranse rewolusie of die moeilikhede in Libanon) slegs tydelike vertragings is, maar dat die moontlikheid van modernisering steeds bestaan. Pessimiste het geargumenteer dat sulke nie-moderne areas nie daartoe in staat is om modern te word nie.
Exsultate, jubilate (K. 165)
Exsultate, jubilate (Afrikaans: Jubel, juig), K. 165, is 'n motet wat in 1773 deur Wolfgang Amadeus Mozart gekomponeer is.
Geskiedenis
Hierdie religieuse motet vir solostem is gekomponeer toe Mozart in Milaan gebly het vir die uitvoering van sy opera Lucio Silla in die Teatro Regio Ducal (speelvak 26 Desember 1772 tot 25 Januarie 1773). Die motet is gekomponeer vir die castrato Venanzio Rauzzini, wat die vorige jaar die manlike hoofrol in Lucio Silla gesing het en wie se tegniese uitnemendheid Mozart hoog aangeslaan het. Die eerste uitvoering het op 17 Januarie 1773 in die Theatynse Kerk plaasgevind, terwyl Rauzzini in die aande nog in Mozart se opera gesing het. Mozart het rondom 1780 'n paar hersienings aangebring. Op 30 Mei 1779, 'n Drie-eenheidsondag, is 'n hersiene weergawe deur Francesco Ceccarelli in die Drievuldigheidskerk in Salzburg uitgevoer. 'n Ander hersiene weergawe is vir Kersfees bedoel. Die manuskripte van dié twee Salzburg-weergawes is in 1978 ontdek in St. Jakob, Wasserburg am Inn. Deesdae word die motet deur 'n vroulike sopraan gesing.
Struktuur
Hoewel dit (slegs in naam) vir liturgiese gebruik gekomponeer is, toon die motet baie kenmerke van Mozart se konsertarias, soos dié wat aan sy operas ontleen is. Mozart het ook elemente van die konsertvorm in hierdie motet aangewend.
Libretto
Hoewel die outeur van die Latynse teks onbekend is, is die vermoede dat dit Rauzzini is. Die eerste en tweede dele van die eerste Salzburg-weergawe verskil egter: Die tweede Salzburg-weergawe verskil slegs in die eerste strofe:
Caroline Ford (aktrise)
Caroline Ford (gebore 13 Mei 1988) is 'n Engelse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Nekrotronic (2018) en in die televisiereekse Once Upon a Time (2011) en Carnival Row (2019).
Hluhluwe-iMfolozipark
Die Hluhluwe-iMfolozipark is 'n wildreservaat in KwaZulu-Natal sowat 280 km noord van Durban. Die reservaat is 96 000 hektaar groot. Die Hluhluwe-, Wit- en Swart-Mfoloziriviere vloei deur die reservaat. Die hoogste punt is 650 m bo seevlak.
Geskiedenis en rol
Hluhluwe-iMfolozi is die oudste natuurpark in Afrika, bestaande ​​uit 960 km² heuwelagtige gebied in die middel van Zoeloeland, bedek met klassieke savanne. Dit is die enigste park in KwaZulu-Natal met al die diere van die Groot Vyf: Afrika-olifante, leeus, buffels, luiperds en renosters.
Die park is bekend vir sy ryk fauna en die aanwesigheid van witrenosters wat danksy suksesvolle teelprogramme in die natuurpark van uitwissing gered is. Die park het nou meer as 1 600 witrenosters; baie honderde diere is reeds uitgeruil met ander wildtuine in Suid-Afrika en daarbuite.
Die park bestaan ​​uit twee dele: die Hluhluwe-deel met Hilltop Camp, en die Umfolozi-deel met die Mpila-kamp.
Alison Skipworth
Alison Skipworth (25 Julie 1863 – 5 Julie 1952) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Raffles (1930), Night After Night (1932), Madame Racketeer (1932), en Six of a Kind (1934).
Ithala-wildreservaat
Die Ithala-wildreservaat is 30 000 hektaar groot en geleë in KwaZulu-Natal. Die reservaat is in 1972 geproklameer en is 60 km noord van Vryheid. Die reservaat word egter bereik vanaf Louwsburg.
Die Pongolarivier vorm die noordelike grens van die reservaat. Die reservaat is bergagtig en Ngotsheberg is 1 450 m bo seevlak.
Oesbeke
Die Oesbeke (Oesbekiese enkelvoud: Oʻzbek, Ўзбек, اوزبیک; meervoud: Oʻzbeklar, Ўзбеклар) vorm die grootste Turkse etniese groep in Sentraal-Asië en die tweede grootste naas die Turke. Hulle vorm die titulêre nasie van Oesbekistan, waar hulle sowat 80% van dié land se bevolking uitmaak, en praat Oesbekies, 'n Turkse taal, as moedertaal.
Naas Oesbeke leef nog klein minderhede soos Russe (5,5%), Tadjiks (5%), Kasakke (3%), Karakalpakke (2,5%), Tartare (1,5%) en ander (7%) in Oesbekistan. Oesbekiese minderhede leef in lande soos Afghanistan (9%), Tadjikistan (14%), Kirgisië (14%), Rusland, Kasakstan (2,5%), Saoedi-Arabië, Turkmenistan (6%), Pakistan, Turkye en die Volksrepubliek China.
Wêreldwyd leef omtrent 30 miljoen Oesbeke, waarvan sowat 24 miljoen in Oesbekistan, 2,8 miljoen in Afghanistan, 1,2 miljoen in Tadjikistan en byna 1 miljoen in Kirgisië. In die Volksrepubliek China behoort die Oesbeke tot een van die 56 amptelik erkende etniese groepe ("nasionaliteite"). Hulle leef veral in die Wes-Chinese outonome gewes van Xinjiang saam met ander verwante etniese groepe soos Oeigoere, Kasakke en Kirgisiërs.
Gloster Meteor
Die Gloster Meteor is 'n straalaangedrewe vegvliegtuig wat deur die Britse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit is ook die enigste straalaangedrewe vliegtuig wat deur die Geallieerdes gebruik is in die oorlog en is in diens gestel voor die Duitse Messerschmitt Me 262.
Tweede Wêreldoorlog
Ander prototipes het ook gou gevlieg elk met 'n ander tipe motor om die sterkste en betroubaarste straalmotore te vind. Die ontwikkeling en vervaardiging van die Whittle-motor is oorgeneem deur Rolls-Royce wat die stukrag verbeter het na 772 kg. Die motor het nou bekend gestaan as die W2B/23 Welland-motor en dit was hierdie motore wat die vierde prototipe die lug ingedra het in Junie 1943. Hierna is die Welland-motor gekies om in die produksie Meteor I vliegtuig geïnstalleer te word.
Later het die vliegtuie diens gedoen oor Europa maar daar was nooit in enige gevegte met die Messerschmitt Me 262 nie. Daar is slegs een onderonsie met 'n Focke-Wulf Fw 190 aangeteken maar dit was nie beslissend nie. Toe die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde kom was die Meteor F.Mk III die standaardmodel in diens. Dit het kragtiger Derwent-motore en 'n skuifbare kajuitdak gehad.
Ná-Tweede Wêreldoorlog
Die Meteor F.Mk III het die ruggraat gevorm van die RAF se Fighter Command. Hulle het die standaard Hispano 20 mm kanon bewapening behou. Tussen 1947 en 1948 was die Mk III vervang met die Mk 4 wat met nog kragtiger Derwent 5 motore toegerus was. 22 Eskaders was toegerus met die Mk 4. Die Mk 8 is ontwikkel vanaf die Mk 4; dit het 'n langer romp, groter interne brandstoftenks en 'n uitskietstoel gehad. Uitskietstoele was nog nie standaard op vegvliegtuie nie. Die Mk 8 se topsnelheid was 965 km/h en was vanaf 1950 tot 1955 die RAF se hoofonderskepvegvliegtuig. Op daardie stadium was daar 1090 van die vliegtuie in diens van die RAF.
Meteors F.8's van die Koninklike Australiese Lugmag het aan die Korea-oorlog deelgeneem en was in aksie teen die Russiese MiG-15 betrokke. Hulle het egter nie beïndruk teen die MiG's nie. Daarna is die meeste Meteors toegewys aan grondaanvalle. Aan die begin van die vyftigerjare is die Meteor ondiensbaar gemaak deur die nuwer swiepvlerkstralervegvliegtuie. Die Britse Lugmag het die Meteor in 1955 met die Hawker Hunter vervang. Sommige is ontwikkel om teiken te trek en gebruik tot in 1977. Meer as 350 Gloster Meteors is uitgevoer na 13 nasies en 240 is onder lisensie gebou deur België se Avions Fairey.
Geelborskoester
Die geelborskoester (Anthus chloris) is 'n endemiese voël en gelokaliseerde somerbesoeker in kort berggrasveld hoër as 1 500 m bo seevlak. Gedurende die winter beweeg die meeste voëls na laer gebiede. Die voël is 17 cm groot en weeg 25 gram. In Engels staan die voël bekend as die Yellow-breated pipit.
Apside
’n Apside (ook apsis genoem) is die naaste en verste punt in die elliptiese wentelbaan van een hemelliggaam om ’n ander (meestal groter) een. Die lyn van een apside na ’n ander is die langste as van die ellips, oftewel die apsidelyn.
Om die twee punte te onderskei, word verskillende benamings vir die naaste en die verste punt gebruik, na gelang van die groter liggaam waarom die ander een wentel. ’n Paar voorbeelde is:
Die perigeum van die maan is dus die punt waar dit die naaste aan die Aarde is, en die afelium van die Aarde is die verste punt van die Son af.
Iviron-klooster
Die Heilige Klooster van Iviron (Grieks: Ιερα Μονή Ιβήρων; Georgies: ივერთა მონასტერი) is ’n Oosters-Ortodokse klooster op Berg Athos in Griekeland. Die klooster is tussen 980 en 983 n.C. deur Georgiërs gebou onder die toesig van twee Georgiese monnike, Johannes die Iberiër en Tornikios. Die naam kom van die antieke Georgiese Koninkryk van Iberië (Iveria) van waar Johannes was.
Umbriel (maan)
Umbriel (ook Uranus II) is die derde grootste maan van die planeet Uranus ná Titania en Oberon.
Iviron-klooster
Die klooster het die derde hoogste senioriteit van die kloosters op Berg Athos. Die biblioteek bevat 2 000 manuskripte, 15 liturgiese rolle en 20 000 boeke, waarvan die meeste in Georgies, Grieks, Hebreeus en Latyn is.
Dit besit die relieke van meer heiliges as enige ander klooster op Berg Athos, asook die Panagia Portaitissa, ’n beroemde ikoon uit die 9de eeu. Daar woon sowat 30 werkende monnike, van wie nie een Georgies is nie. Daar is egter sowat 40 Georgiese hermiete wat naby die klooster woon.
Umbriel (maan)
William Lassell het die maan op 24 Oktober 1851 ontdek, saam met Ariel. Die maan is vernoem na die kwaadwillige donker gees Umbriel uit Alexander Pope se epiese gedig The Rape of the Lock. Die meeste van Uranus se mane is vernoem na figure uit William Shakespeare se werke en slegs Ariel, Belinda en Umbriel is vernoem na figure uit Alexander Pope se werke.
Claire Foy
Claire Foy (gebore 16 April 1984) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Season of the Witch (2011), Vampire Academy (2014), en Breathe (2017), en in die televisiereeks The Crown (2016).
Donkerkoester
Die donkerkoester (Anthus leucophrys) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël en nomade met 'n voorkeur vir kort gras en onlangs-afgebrande dele. Die voël is 17 cm groot en weeg 26 gram. In Engels staan die voël bekend as die Plain-backed pipit.
Apel, Limpopo
Apel is 'n dorpie in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Koester
Koester kan na een van die volgende verwys:
Van Stadenskloofbrug
Die Van Stadenskloofbrug is in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die brug dra 'n smalspoorlyn oor die Van Stadensrivier net noord van die Van Stadensrivierbrug wat die N2 oor dieselfde ravyn dra. Die staal-en-betonbrug wat 156 m lank en 77 m hoog is, is die hoogste smalspoorbrug ter wêreld. Dit is in 1905 gebou.
Was frag ich nach der Welt, BWV 94
Was frag ich nach der Welt, BWV 94, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Olivia Hamnett
Olivia Hamnett (23 November 1927 – November 2001) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Last Wave (1977) en in die televisiereekse Department S (1969) en Prisoner (1979).
Verstrooide skyf
Die verstrooide skyf is ’n verafgeleë streek van die sonnestelsel waar min, ysige kleinplanete voorkom. Dit is een van die groepe trans-Neptunus-voorwerpe.
Eienskappe
Die voorwerpe het wentelbaanafwykings (wat dui op hoe ver dit van sirkelvormig af is) van tot 0,8, inklinasies van tot 40° en perihelions (die naaste afstand aan die Son in sy baan) van meer as 30 AE (astronomiese eenhede). Hierdie ekstreme wentelbane word vermoedelik veroorsaak deur swaartekrag-"verstrooiing" deur die gasreuse, asook verdere versteurings deur die planeet Neptunus.
Die naaste afstand wat dié voorwerpe aan die Son kom, is sowat 30-35 AE, en hulle kan tot verder as 100 AE van die Son af beweeg. Dus is verstrooide voorwerpe van die verste en koudste liggame in die sonnestelsel. Die naaste deel van die verstrooide skyf oorvleuel met ’n deel van die Kuiper-gordel.
Geskiedenis
Die eerste verstrooideskyfvoorwerp (VSV) wat as sulks erken is, is 1996 TL66, wat in 1996 deur sterrekundiges op Hawaii geïdentifiseer is. Nog drie is in dieselfde opname in 1996 geïdentifiseer: 1999 CV118, 1999 CY118 en 1999 CF119. Die eerste voorwerp wat ontdek is wat tans as ’n VSV geklassifiseer is, is 1995 TL8, wat in 1995 gevind is. Teen 2011 was meer as 200 VSV'e al ontdek.
Wer nur den lieben Gott läßt walten, BWV 93
Wer nur den lieben Gott läßt walten, BWV 93, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Oribi Gorge-natuurreservaat
Die Oribi Gorge-natuurreservaat in die suide van KwaZulu-Natal is 1 837 hektaar in omvang. Die reservaat is 25 km binnelands van Port Shepstone en die Indiese Oseaan geleë. Die reservaat lê vir 24 km weerskante van die uMzimkulwana-riviervallei. Die bodem van die Oribiravyn is 120 m bo seevlak en die hoogste punt in die reservaat is 680 m bo seevlak.
Vatopedi-klooster
Vatopedi se skiti's
Twee groot skiti's (kloostergemeenskappe) behoort tot Vatopedi: die Agiou Andrea (St. Andreas) in Karyes en die Agiou Dimitriou (St. Demetrius) naby die hoofklooster. Ander, kleiner skiti's val ook onder die klooster.
Skatte
In die klooster is ’n gordel wat deur sommige geglo word aan die Maagd Maria behoort het en wat sy aan Tomas gegee het. ’n Silwer-reliekhouer met juwele versier en met die kopbeen van Johannes Chrysostomus word in die klooster gehou en kan volgens Oosters-Ortodokse Christene help met wonderhelings. Daar is ook verskeie ikone.
In die biblioteek is die Vatopedi-handves, ’n Middeleeuse koninklike handves uit die 13de eeu van Iwan Asen II van Bulgarye wat aan die klooster opgedra is. Dit is in 1929 in die klooster se argiewe ontdek. Die biblioteek bevat ook 2 000 manuskripte en 35 000 gedrukte boeke.
Ikone
Daar is sewe ikone in die klooster van die Moeder van God wat glo wonderwerke kan meebring: Elaiovrytissa, Ktetorissa (Vimatarissa), Esphagmeni, Pantanassa, Pyrovolitheisa, Antiphonitria en Paramythia.
Leonard Robinson
Leonard Robinson is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Wild 'N Out (2005), Adam Ruins Everything (2015), en Insecure (2016).
Audio Engineering Society
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Audio Engineering Society
New York, New York
Stigting
1948
Tipe
Nie-regeringsorganisasie (NRO) Ingenieurs-vereniging
Voorsitter
Nadja Wallaszkovits
Agnieszka Roginska (President-Elect)
Ledetal
14 000+
Webtuiste
www.aes.org
Die Audio Engineering Society (AES) is 'n internasionale beroepsvereniging van lede uit die klankbedryf soos klankingenieurs, wetenskaplikes en ander professioneles wat by dié bedryf betrokke is of belang daarin stel. Die meeste lede is navorsings- en ontwikkelingsingenieurs uit die oudiobedryf of professioneles uit die musiekbedryf. Die AES, wat in 1948 gestig is en sy hoofkwartier in New York het, het verenigings in 41 lande en geografiese streke dwarsoor die wêreld. Dit is die enigste internasionale vereniging wat hom uitsluitlik op klanktegnologie toespits. Die AES ontwikkel, bespreek, beoordeel en publiseer tegniese standaarde vir die klank- en verwante bedrywe, soos die digitale koppelvlak AES3 (ook bekend as AES/EBU).
Jaarliks word twee kongresse (AES Conventions) georganiseer wat om die beurt in gasheerstede in Europa (in die lente) en die Verenigde State (in die najaar) gehou word. Gasheerstede van die respektiewelik 148ste en 149ste kongres in 2020 sal Wene in Oostenryk (in Mei) en New York, NY (in Oktober) wees. Uitstallings maak deel uit van die kongresse. Konferensies oor spesifieke onderwerpe word onreëlmatig deur die AES of sy streeks- of nasionale verenigings gehou. Die AES publiseer daarnaas sedert 1953 'n wetenskaplike joernaal, die Journal of the Audio Engineering Society (JAES), met aanvanklik vier en sedert 1971 tien uitgawes per jaar.
Britse AES-vereniging
Die grootste AES-vereniging buite die Verenigde State is die Audio Engineering Society UK in die Verenigde Koninkryk met sowat 900 lede. Die Britse vereniging gee 'n maandelikse nuusbrief uit en hou gereeld lesings (gewoonlik in Londen). Soms word besoeke gebring aan klankateljees en ander plekke en instellings van belang. Lesings word meestal opgeneem en beskikbaar gestel as MP3-lêers wat afgelaai mag word en soms van begeleidende skyfies in PDF-formaat voorsien.
Marcia Gay Harden
Marcia Gay Harden (gebore 14 Augustus 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Miller's Crossing (1990), Mystic River (2003), The Mist (2007), en Into the Wild (2007).
Huisrivierpas
Die Huisivierpas is 'n bergpas in die Wes-Kaap tussen Calitzdorp aan die oostekant en die voormalige sendingstasies Zoar en Amaliënstein aan die westekant. Die pas bereik 'n hoogte van 655m bo seevlak en het 'n maksimum steilte van 1:14. Hierdie pas dra die R62 provinsiale pad oor die Huisrivierberg, 'n uitloper van die Swartberge. Die naam "huis" is afgelei van die Khoikhoi-woord vir 'wilg'.
Hoërskool Schweizer-Reneke
Hoërskool Schweizer-Reneke is ’n skool in Schweizer-Reneke in Noordwes. Die skool is in 1952 gestig nadat ds. Eybers, vader van die digteres Elisabeth Eybers ’n versoekskrif aan die Departement van Onderwys gerig het vir ’n hoërskool op die dorp.
Huisrivierpas
Geskiedenis
Die oorspronklike pas is in 1897 gebou en weer verbeter gedurende die 1950's. Die pas is weereens verbeter en geteer in 1966. Graham Ross was die waarnemende distrikspadingenieur gedurende 1951. Hy het vir 'n beter roete gesoek om die pad te verbreed, maar kon niks vind nie. Keermure is daarom gebou om vallende rotse op te vang wat die pad dikwels geblokkeer het.
Leeubekkie
Spesies van die genus Antirrhinum is algemeen bekend as leeubekkies. Hierdie genus is een van die 200 genera van die familie Scrophulariaceae wat altesaam sowat 3 000 spesies omvat. Die benaming leeubekkie word algemeen in Suid-Afrika gebruik om die gewone tuinleeubekkie of Kaapse leeubekkie (Antirrhinum majus) en die verskillende inheemse Nemesia-spesies aan te dui.
Die Nemesia-spesies is 'n genus Suid-Afrikaanse een- en meerjarige plante wat ook tot die familie Scrophulariaceae behoort en word ook leeubekkies genoem op grond van die tweelippige blommetjies, wat op die bek van 'n leeu lyk, en die buisvormige blomkrone. 'n Groot aantal spesies van die leeubekkiefamilie het gewilde tuinplante geword, onder meer leeubekkies, vingerhoedjies (foxglove), skildblomme, pantoffelblomme, vlaskruid of weeskindertjies (linarias), ensovoorts.
Die tuinleeubekkie (Antirrhinum majus) se blomme het ook 'n fatsoen wat 'n mens aan die bek van 'n leeu laat dink, en die kleure wissel van donkerrooi tot pers, pienk, oranje, geel wit en sagte lila. Die individuele blomme verskil dikwels in kleur, maar die geel blomhartjies is ’n algemene kenmerk van die meeste spesies. Die blomme is onreëlmatig, tweelippig en rasemeus (trosvormig), en die kroonbuis sakvormig aan die basis, met die ingang gesluit.
Bye is die enigste insekte wat die twee lippe van mekaar kan druk en so toegang tot die nektar kan verkry. Hedendaags bestaan daar baie hibrides in ’n groot verskeidenheid kleure met enkel- of dubbelblomme. Die saad kan of in die herfs gedurende Maart gesaai word vir groot dragte lenteblomme, of in die vroeë lente, gedurende September, vir herfsblomme. As die saad in die lente gesaai word, is die plante egter vatbaar vir roesvlek, veral in gebiede waar dit gedurende die somer baie reën.
Sodra die saailinge reg is vir uitplanting, moet hulle versigtig uit die kissies gehaal word en 10 tot 15 cm uit mekaar geplant word. Die groter soorte leeubekkies moet liefs met riete of stokke gestut word sodat die wind hulle nie omwaai nie, terwyl sommige dwergsoorte geneig is om te rank en baie geskik is as rotstuinplante. Leeubekkies is geharde eenjarige plante wat van baie son en goed gedreineerde grond hou. Hulle aard die beste in 'n ligte soort grond wat met kompos, veenmos of goed verrotte kraalmis verryk is.
Fox Island School
Die Fox Island School is 'n voormalige openbare skool in Fox Island, Washington. Op 15 Julie 1987 het die Nasionale Register van Historiese Plekke (NRHP) die gebou onder die verwysingsnommer 87.001.167 as 'n historiese gebou gelys.
Leeubekkie
Die verrykte grond verseker sterk, gesonde plante wat 'n oorvloed van blomme sal lewer. Leeubekkies aard egter net so goed in arm grond en as die plante eers gevestig is, kan hulle droogtes maklik oorleef. Leeubekkies word veral deur die aalwurm en roesvlek getelster, en vir die doeltreffendste bestrydingsmetodes moet die kweker geraadpleeg word. Die leeubekkiesoorte wat die meeste in Suid-Afrika aangetref word, is die Kaapse of tuinleeubekkie (Antirrhinum majus), wat ook ewe goed in die Mediterreense gebiede aard.
Fox Island School
Geskiedenis
Die skool is in 1934 gebou met die steun van die Works Progress Administration. Tussen 1943 en 1948 het die aantal klasse gewissel, en daar was tye wat slegs een klas aangebied is. Die Fox Island School District # 337 is in 1959 in die Peninsula School District # 401 geïntegreer en die Fox Island School is in 1961 gesluit.
Leeubekkie
Die dwerg- sowel as die groot soorte van hierdie spesie dra blomme in 'n groot verskeidenheid van kleure. Die Nemesia-spesies het enkelblomme en kom in ’n verskeidenheid van kleure, wat wissel van wit tot geel, brons, pers, pienk of dieppers, voor. Die Nemesia capensis kom voor in die Vrystaat, terwyl die Nemesia strumosa en Numesia floribunda in die omgewing van Kaapstad en in die Suidwestelike areas voorkom.
Vaalkoester
Die vaalkoester (Anthus vaalensis) is 'n skaars tot gelokaliseerde algemene standvoël, nomade en gedeeltelike trekvoël in kort afgevrete grasveld en struikveld, braakveld, vliegvelde en ander oop, kaal plekke. Die voël is 18 cm groot en weeg 30 gram. In Engels staan die voël bekend as die Buffy pipit.
Flannery O'Connor
Mary Flannery O'Connor (25 Maart 1925 - 3 Augustus 1964) was 'n Amerikaanse novelle-, kortverhaal en opstelskryfster. As belangrike stem in Amerikaanse literatuur, het O'Connor twee novelle en 32 kortverhale laat verskyn, benewens 'n aantal resensies en kommentare. Binne die Amerikaanse konteks was sy 'n Suidelike skryfster wat dikwels 'n Suidelike gotiese styl aangewend het en aansienlik staatgemaak het op streeksmilieus en groteske karakters. O'Connor se geskrifte het ook haar eie Rooms Katolieke geloof weerspieël, en dikwels kwessies aangaande moraliteit en etiek ondersoek.
Maclear
Maclear is 'n dorpie in die Noordoos-Kaap aan die voet van die Drakensberg, sowat 172 km noordoos van Oos-Londen (258 km per pad) en 66 km noordoos van Elliot. Die dorp se naam is op 23 Februarie 2021 verander na Nqanqarhu.
Die dorpie is in 1876 gestig en genoem na Haar Majesteit se astronoom aan die Kaap, sir Thomas Maclear. Dit verkry munisipale status in 1916 nadat dit aanvanklik vinnig ontwikkel het uit die militêre pos wat hier gestig is.
Maclear is geleë in 'n pragtige groen omgewing en is 'n welbekende plek vir forelhengel. Die Tsitsawaterval is naby die dorp geleë.
Maclear beskik oor 'n goeie provinsiale hospitaal.
NG gemeente
Maclear was eers 'n buitewyk van die gemeente Ugie en reeds in 1905 is met groot opoffering, omdat die mense hier toe nog baie arm was, 'n kerkgeboutjie opgerig. In 1916 verkry die dorp munisipale status en die gemeente stig van Ugie af met 'n lidmaattal van sowat 400. Die eerste leraar wat die beroep hierheen teen 'n salaris van £250 aangeneem het, was prop. W.R. de Villiers. Hy is slegs 22 maande na hy die beroep aanvaar het, oorlede. Hy is opgevolg deur ds. J.P. Kriel.
Loerie
Loerie is 'n klein dorpie in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is vernoem na die Knysnaloerie wat nog steeds in groot getalle hier voorkom. Loerie is geleë in die laer-Gamtoosomgewing, sowat 18 km vanaf Hankey in die landdrosdistrik Hankey. Die R331-streeksroete gaan digby die dorp verby.
Geskiedenis
Loerie het aanvanklik uit die plase Loerierivier Vlakte, Loerierivier en Loerierivier Hoogte bestaan. Met die onderverdeling van die plaas Loerierivier en die koms van die spoorweg gedurende 1903 het daar meer mense die gebied binnegekom.
Mnemosune
Mnemosune (Grieks: Mνημοσύνη) was in die Griekse mitologie ’n Titaanse godin en die verpersoonliking van geheue. Sy was die dogter van Uranos en Gaia en die ma van die Muses by Zeus. Sy en Zeus het nege nagte agtereenvolgens bymekaar geslaap en so die nege Muses verwek.
Loerie
Geskiedenis
Teen Desember 1904 het 'n posagent in Loerie die kontrak vir die vervoer van posstukke vanaf Thornhill na Loerie sowel as die agentskap gehad. In Januarie 1905 is 'n direkte posdiens vanaf Thornhill na Hankey via Loerie begin. Later is die diens van die poskoets opgeskort en is die pos per trein vanaf Port Elizabeth na Loerie en ander dorpe vervoer. Die eerste posdiens was van beperkte aard en het bekend gestaan as 'n "POTta" of "Postal Order, Telegraph and Telephone Agency".