cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johan Enslin
Leier van die Jerusalemgangers
Enslin het reeds in die Oranje-Vrystaat die naam “profeet” verwerf. Onder invloed van die gewilde dogmatiek van die Nederlander Wilhelmus á Brakel se Redelijke godsdienst en ook op grond van sy interpretasie van die Statebybel, het by hom en verskeie ander die hunkering ontstaan om na Jerusalem te trek om daar in rus en vrede te leef. Hierdie begeerte om na verafgeleë plekke te trek het ook vroeër in die wyk Swartberg bestaan waar dr. William Robertson, die leraar van Swellendam, soortgelyke gedagtes teëgekom het, al wou die Swartbergers net na Natal wegtrek. Enslin en talle van sy volgelinge het familiebande met hierdie mense gehad. Afgesien van die geestelike dryfvere, het Enslin ook gemeen dat so 'n trek na Jerusalem hom en sy mense van Engelse oorheersing sou bevry en ook van die voortdurende moeilikhede met die inboorlinge.
Danksy sy sterk leierseienskappe het hy sy groot familie en ook talle ander persone, onder andere Paul Roos, Stoffel de Wet, Jacob Erasmus en Jurie Bekker met dieselfde gedagterigting besiel. Die weduwee Maria Elizabeth Gou(w)s, bekend as Mietjie Gouws, het selfs die naam van “profetes” van dié groep verwerf.
Die Nederlandse bemiddelaar tussen die Boerefaksies in Transvaal H.T. Bührmann (1822–1890), landmeter K.J. de Kok en die reisiger J. Chapman het hierdie mense se beskouings goed leer ken. Maar dit was ds. J.H. Neethling en veral ds. A. Murray (die jongere), wat die Jerusalemgangers of Jerusalemtrekkers, uit persoonlike ervaring leer ken het. Murray het talle vergeefse disputasies met hulle gehou en is selfs by geleentheid verhinder om vir hulle te preek aangesien hy volgens hulle 'n predikant was wat in diens van die “Antichris” (Engeland) gestaan het. Dit het selfs so ver gegaan dat sommige Jerusalemgangers hom wou stenig.
Dr. Bouke Spoelstra betwyfel hulle voorneme om ooit werklik te trek, maar J.P. Claasen skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek oor die voorbereidings wat hulle getref het vir die tog na Jersulam. Die profetes Mietjie Gouws het selfs begin beskuit bak en biltong droog en daar is rondvertel dat sy met haar rate die trekkers teen siektes en kwale sou genees en beskerm. Bührmann is uitgevra oor die roete wat gevolg moes word en hoe ver Jerusalem van Marico geleë was toe die somer van 1851–’52 talle slagoffers, onder wie ook Enslin, deur 'n malaria-epidemie geëis het.
Ná sy dood
'n Aantal voornemende reisigers het hierna so gou moontlik ter wille van oorlewing uit Marico weggetrek. Sommige het in die distrik Waterberg aangekom, waar hulle die breë, biesiesomsoomde rivier die Nyl genoem, en die dorpie Nylstroom tot stand gebring het. Baie eertydse Jerusalemgangers het in 1859 by die pas gestigte Gereformeerde Kerk van ds. Dirk Postma aangesluit en manne soos Jurie Bekker het later aan die Dorslandtrek (1874–80) deelgeneem. In die lidmateboek van die Gereformeerde gemeente St. Januario, Humpata, Angola, wat in 1881 tot stand gekom het, verskyn die name van onder andere drie Enslins. Al het die gedagte aan ’n trek na die Beloofde Land nie dadelik uitgesterf nie, het die verlange daarna wel mettertyd gekwyn.
Waardering en gesinlewe
P.J. Claassen, wie se boek Die Jerusalemgangers veral oor die persoon van Enslin handel, skryf: "Afgesien van sy godsdienstige opvattings het (Enslin) tog 'n belangrike rol in die geskiedenis van die 19de-eeuse Transvaal gespeel." Hy haal dr. Bouke Spoelstra feitlik woordeliks uit Die Doppers in Suid-Afrika 1760–1899 aan wanneer hy in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel V skryf: "Al wat tans nog aan die Jerusalemgangers herinner is Enselsberg (na Enslin genoem), in die distrik Zeerust, en die naam Nylstroom.
Enslin is op 8 Januarie 1825 met Anna Susanna Coetzer getroud. Uit die huwelik is vier seuns en vier dogters gebore.
Dikkop-ghieliemientjie
Die Dikkop-ghieliemientjie (Barbus anoplus) is 'n varswater vis wat in die meeste riviere van sentraal Suid-Afrika voorkom. In Engels staan dit bekend as die Chubbyhead barb.
Voorkoms
Die wyfies (120 mm) word groter as die mannetjies (100 mm). Hulle het stomperige koppe met 'n klein mondjie. Daar is gewoonlik 'n paar baarde aan die mond vas. Gedurende broeityd is die mannetjies heldergoud van kleur anders is al die visse gryserig groen aan die bokant met 'n klein kol op die stertvin. Party mannetjies het 'n breë, bruin band op die sye.
Verspreiding
Die vis kom wydverspreid voor in riviere vanaf die Hoëveld tot in KwaZulu-Natal, voormalige Transkei en die middel en boonste gedeelte van die Oranjerivier. Die spesie kom ook voor in die groot riviere van die Wes- en Oos-Kaap maar kom nie voor in riviere wat in die Kaapse Plooiberge ontspring nie.
Habitat
Die wyfie lê haar eiers teenaan die plantegroei. Die larwes broei binne drie dae uit en begin om te swem en te eet na 6 tot 7 dae en bereik volwassenheid na een jaar. Die meeste mannetjies word slegs twee jaar oud en wyfies word tot drie jaar oud. Die spesie is 'n omnivoor en vreet insekte, soöplankton, groen alge en diatome. Hulle self is die prooi van groter visse en voëls.
Dark Cloud (akteur)
Dark Cloud (20 September 1855 – 17 September 1918) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer.
Nalolo
Die Nalolo (Ecsenius nalolo) is 'n vis wat in die westelike Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal voorkom. In Engels staan die vis ook bekend as Nalolo blenny.
Nottinghamshire
Nottinghamshire (uitgespreek /ˈnɒtɪŋəmʃər/ of /ˈnɒtɪŋəmʃɪər/) is 'n graafskap in Engeland, in die Verenigde Koninkryk. Die graafskap grens aan Suid-Yorkshire, Lincolnshire, Leicestershire en Derbyshire. Nottinghamshire het 'n bevolking van sowat 1 147 100 in 2017 gehad en is dus die 17de grootste graafskap in die land.
Nalolo
Identifikasie
Die vis word tot 5 cm lank. Sy lyf is ligbruin aan die bokant en lig aan die onderkant. Daar is wit kolletjie sop die agterste helfte van die lyf. Daar is ook 'n kenmerkende, horisontale bruin stippellyn agter die oog. Die kieudeksels is bedek met klein bruin kolletjies.
Die vis leef in aflandige koraalriwwe in water wat 3 tot 20 m diep is. Hulle is alleenlopend en sku, en word op die koraalkoppe aangetref. Die visse vreet alge en klein ongewerweldes.
Dikkop-ghieliemientjie
Algemeen
Die vis is geskik vir kouewater akwariums en visdammetjies.
Koichi Hashiratani
Koichi Hashiratani (柱谷 幸一) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Carl Switzer
Carl Switzer (7 Augustus 1927 – 21 Januarie 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente General Spanky (1936) en Pat and Mike (1952).
Professionele videokamera
'n Professionele videokamera (dikwels 'n televisiekamera genoem, selfs al is die gebruik reeds verder as televisie versprei) is 'n hoëvlaktoestel vir die skep van elektroniese bewegende beelde (eerder as 'n filmkamera, wat voorheen beelde op film vasgelê het). Oorspronklik ontwikkel vir gebruik in TV-ateljees, word hulle nou ook gebruik vir musiekvideos, direkte-tot-videoflieks, korporatiewe en opvoedkundige video's, trouvideo's, ens. Sedert die 2010s is die meeste professionele video-kameras wel professionele digitale videokameras.
Met die koms van digitale video-opname in die 2000's, het die onderskeid tussen professionele videokameras en rolprentkameras verdwyn.
Geskiedenis
Die vroegste video-kameras was meganiese skandeerders wat in gebruik was in die 1920's en 1930's tydens die tydperk van meganiese televisie. Verbeterings in videokamerabuise in die 1930's het die era van elektroniese televisie ingelui. Vroeëre kameras was baie groot toestelle, byna altyd in twee afdelings verdeel. Die kamera-afdeling het die lens, buisvoorversterkers en ander noodsaaklike elektronika gehuisves, en is gekoppel aan 'n groot-deursnee multikernkabel aan die res van die kamera-elektronika, wat gewoonlik gemonteer was in 'n aparte kamer in die ateljee, of in 'n nabygeleë vragmotor. Die kamerakop kon nie 'n videobeeldsein op sy eie voortbring nie. Die videosein is na die ateljee versend vir skakeling en uitsending. Teen die jare vyftig het elektroniese miniaturisasie gevorder tot die punt waar sommige monochroom kameras alleenstaande kon funksioneer of selfs met die hand vasgehou kon word. Maar die ateljee-opset het dieselfde gebly, met die groot kabeloordrag van seine terug na die kamera beheereenheid (CCU). Die CCU was op sy beurt gebruik om die kamerafunksies te beheer, soos blootstelling, tydsberekening in die stelsel, video en swart vlakke. Die eerste kleurkameras (1950's in die VSA en vroeë 1960's in Europa), veral die RCA TK-40/41 reeks, is veel meer kompleks met hul drie (en in sommige modelle vier) opneembuise, nadat hul grootte en massa drasties toegeneem het. Draagbare kleurkameras was nie in algemene gebruik tot die vroeë 1970's nie – die eerste generasie kameras was verdeel in 'n kamerahoofeenheid (die liggaam van die kamera, wat die lens en die opnamebuise, en gedra op die skouer of 'n liggaamstut aan die voorkant van die operateur) verbind via 'n kabelbondel na 'n rugsak-CCU (kamerabeheereenheid). Die Ikegami HL-33, die RCA TK45 en die Thomson Microcam was draagbare tweestuk-kleurkameras in die vroeë 1970's. Vir veldwerk was 'n aparte VTR nog steeds nodig om die kamera se videouitset op te neem. Tipies was dit óf 'n draagbare 1" spoel VTR, of 'n draagbare 3/4" U-matic VCR. Die twee kamera-eenhede is gewoonlik deur die kamera-operateur gedra, terwyl 'n bandoperateur die draagbare opnemer sou dra. Met die bekendstelling van die RCA TK76 in 1976, is kamera-operateurs uiteindelik in staat gestel om die eenstuk-kamera op hul skouers te dra met al die elektronika om 'n uitsending-gehalte saamgestelde videosein te produseer. 'n Aparte videoband opname-eenheid was nog steeds nodig.
Elektroniese nuusdekking (END) kameras vervang die 16 mm-filmkameras vir TV-nuusproduksie van die 1970's af, want die koste van skietery op film was aansienlik meer as die skiet op herbruikbare band. Draagbare videobandproduksie het ook baie vinniger omkeertyd verseker vir die vinnige voltooiing van nuusstories, in vergelyking met die behoefte om film eers chemies te moet ontwikkel voor dit vertoon of geredigeer kon word.
In die jare 2000's het groot vervaardigers soos Sony en Philips hul nuutste professionele digitale videokameras vrygestel. Hierdie kameras gebruik CCD-sensors en het video digitaal opgeneem op flitsgeheue. Dit is opgevolg deur digitale HDTV-kameras. Sedert digitale tegnologie verbeter het en ook as gevolg van digitale televisie-uitsendings, het professionele digitale videokameras dominant geword in televisie-ateljees, END, EFP en selfs in ander gebiede sedert die 2010's.
Ateljeekameras
Die meeste televisie-ateljeekameras staan op die vloer, gewoonlik met pneumatiese of hidrouliese meganismes genoem voetstukke om by die hoogte aan te pas, en is gewoonlik op wiele. Enige videokamera wat gebruik word saam met ander videokameras in 'n meervoudige kamera-opstel word beheer deur 'n toestel bekend as 'n CCU (kamerabeheereenheid), wat verbind is via 'n Triax, optiese vesel, of die nou byna-uitgediende multikernkabel. Die CCU saam met genlock en ander toerusting word geïnstalleer in die produksiebeheerkamer (PCR) (dikwels bekend as die galery) van die televisie-ateljee. Wanneer dit gebruik word buite 'n formele televisie-ateljee en in buite-uitsaai (OB), is hulle dikwels op driepote wat wiele het of nie (afhangende van die model van die driepoot). Aanvanklike modelle gebruik analoogtegnologie, maar is nou verouderd, verdring deur digitale modelle. Ateljeekameras is lig en klein genoeg om van die voetstuk afgetel te word en gebruik te word op die kameraman se skouer.
END kameras
END (elektroniese nuusdekking) video-kameras was oorspronklik ontwerp vir gebruik deur die nuuskamera-operateurs. Terwyl hulle 'n paar ooreenkomste het met die kleiner verbruiker camcorder, verskil hulle ook in verskeie opsigte van mekaar:
TNT
TNT kan verwys na:
Professionele videokamera
Ander
Afstandbeheerde kameras is gewoonlik baie klein kamerahoofde ontwerp om deur afstandbeheer bedryf te word. Ten spyte van hul klein grootte, is hulle dikwels in staat tot dieselfde prestasie as die groter ENG en EFP tipes.
Blokkameras word so genoem omdat die kamera se kop 'n klein blok is, dikwels kleiner as die lens self. Sommige blokkameras is heeltemal self-toegerus, terwyl ander net die sensorblok en sy pre-amp bevat, en benodig dus 'n aparte kamerabeheereenheid om dit te bedryf. Al die funksies van die kamera kan van 'n afstand af beheer word, en dikwels is daar ook 'n fasiliteit vir die beheer van die lensfokus en zoom. Hierdie kameras word gemonteer op pan- en kantelhoofde, en kan geplaas word in 'n stilstaande posisie, soos bo-op 'n paal, 'n toring of in die hoek van 'n uitsaaiplek. Hulle kan ook geplaas word op robotdollies, aan die punt van kamerapote en hyskrane, of "gevlieg" in 'n kabelondersteunde harnas, soos in die illustrasie getoon.
Marico-ghieliemientjie
Die Marico-ghieliemientjie (Barbus motebensis) is 'n varswatervis wat voorkom in Noordwes, Limpopo, Gauteng en Mpumalanga. In Engels staan dit bekend as die Marico barb.
Voorkoms
Kleurgewys lyk die vis baie soos die Dikkop-ghieliemientjie. Die enigste verskil is dat broeiende mannetjies tuberkels op die snoet ontwikkel. Daar is twee pare baarde by die mond en die vis word tot 80 mm lank.
Verspreiding
Die vis kom voor in die kleiner systakke van die Marico-, Krokodil- en Steelpoortrivier. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Vlag van Rusland
Die nasionale vlag van Rusland is op 11 Desember 1993 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie vertikale bane van bo na onder in wit, blou en rooi.
Simboliek
Hoewel daar verskillende teorieë oor die oorsprong van en die redes vir die keuse van die wit, blou en rooi is, word geeneen amptelik aanvaar as die korrekte weergawe. In die Russiese wetgewing word geen amptelike betekenisse aan die kleure toegeken nie.
Volgens een teorie kom die kleure van die wapen van Moskowië wat Sint Joris met ’n wit bewapening en ’n blou mantel, rydend op ’n wit perd, op ’n rooi veld uitbeeld. Volgens ’n ander teorie word hierdie kleure geassosieer met die kleed van die maagd Maria, die beskermvrou van Rusland.
Nog ’n ander interpretasie van die kleure is dat dit die Russiese sosiale stelsel ten tyde van die Russiese Keiserryk simboliseer: die wit stel God voor, die blou stel die keiser voor en die rooi die landbouers en lyfeienes. Dan is daar ook ’n interpretasie dat die kleure saamhang met die belangrikste dele van die Russiese Keiserryk: die wit stel Wit-Rusland voor, die blou stel Klein Rusland (Oekraïne) voor en die rooi stel Groot Rusland (die Russiese kerngebied) voor.
’n Romantiese interpretasie koppel wit aan helderheid en die boonste baan aan die toekoms; tesame dus ’n helder toekoms. Die stel dan ’n bewolkte hede voor en die rooi stel ’n bloedige verlede voor.
Kleure
Die tabel bevat die kleurskemawaardes vir die kleure van die Russiese vlag:
Oorsprong
Daar is twee vertellings van die oorsprong van die vlag wat dit verbind met die driekleur wat deur die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande gebruik is; albei is egter spekulatief en die waarheid bly onseker.
Die vroegste vermelding van die vlag was tydens die heerskappy van Aleksei I in 1668 en is verwant aan die konstruksie van die eerste Russiese vlootskip, die Orjol. Volgens een bron het die Nederlandse hoofingenieur van die skip die behoefte aan ’n vlag gehad en ’n versoek aan die Doema gerig om “…te Sy Koninklike Hoogheid te vra (soos die gebruik van ander lande was) welke vlag op die skip vertoon moet word.” Die amptelike antwoord het bloot aangedui dat, aangesien hierdie saak vir die eerste maal voorkom, en hoewel grondmagte (blykbaar verskillende) vlagte gebruik, die tsaar beveel het dat die hoofingenieur se mening oor die saak ingewin moet word, en het spesifiek gevra na die bestaande gebruik in Nederland.
’n Ander vertelling trek die oorsprong van die Russiese vlag terug na tsaar Pieter die Grote se besoek aan Archangelsk in 1693 en 1694. Pieter het ’n lewendige belangstelling in skeepsbou in die Europese styl gehad, wat verskil het van die barge wat in die tyd in Rusland gebou is. In 1693 het Pieter ’n Nederlandse fregat uit Amsterdam bestel. Toe dit in 1694 aangekom het, het die Nederlandse rooi-wit-en-blou banier aan die agterstewe gehang. Pieter het besluit om Rusland se vlootvlag op hierdie banier te skoei en die volgorde van die kleure verander.
Die Nederlandse vlagboek van 1695 deur Carel Allard, wat slegs ’n jaar na Peter se besoek aan Wes-Europa uitgegee is, beskryf die driekleur met ’n tweekoparend met ’n skild op sy bors en ’n goue kroon op albei koppe.
Geskiedenis
In die vlagboek deur Carel Allard wat in 1695 gepubliseer is, word drie vlae vir die tsaar van Moskowië aangetoon. Die driekleur met die tweekoparend met ’n skild op sy bors ’n goue kroon op elke kop, die driekleur met ’n blou skuinskruis en ’n derde in rooi en wit kwarte gedeel met ’n blou kruis daaroor.
Die Russiese driekleur is in 1705 aanvaar as rivierhandelsvlag.
Op 7 Mei 1883 is die Russiese vlag goedgekeur vir gebruik op land en het die amptelike nasionale vlag geword voor die kroning van tsaar Nikolaas II van Rusland in 1896.
Na die val van die tsaar tydens die Februarie-rewolusie is die vlag steeds gebruik deur die Russiese Voorlopige Regering en is eers verander na die Oktoberrewolusie toe die Russiese Sosialistiese Federale Sowjetrepubliek opgerig is. Sedert daardie tydperk is ’n rooi vlag met die afkorting van die nuwe land, “RSFSR” (“РСФСР”) gebruik totdat dit in 1954 vervang is met die universele ontwerp van die Sowjetvlag met ’n blou baan aan die vlagpaalkant. Eers in 1991, na die ontbinding van die Sowjetunie, is die driekleur weer as vlag van die nuwe Russiese Federasie aanvaar. Die huidige vlag is in 1993 effens gewysig in terme van dimensies en is sedert 2000 amptelik.
Variante
’n Variant van die vlag is voor die Eerste Wêreldoorlog vir privaatgebruik deur tsaar Nikolaas II; ’n groot Staatsadelaar op ’n geel veld is aan die skildhoek toegevoeg. Hierdie variant is nooit as amptelike staaatsvlag gebruik nie.
Tor dir Bolsjewiste in 1917 aan bewind gekom het, is die driekleur afgeskaf en ’n definitiewe nuwe vlag is vir die SFSR (een van die samestellende republieke van die Sowjetunie) is in 1954 ingestel, wat die vlag van die republiek was tot en met die val van die Sowjetunie in 1991. Al die Sowjetrepubliekvlae is geskep deur ’n klein dog opmerkbare verandering aan die vlag van die Sowjetunie aan te bring. In hierdie geval was die verandering die toevoeging van ’n vertikale blou baan aan die wapperkant. Die Sowjetontwerp was verskillend; ’n eenvoudige rooi baan met verskillende afkortings van “RSFSR” in die skildhoek.
Die driekleur is tydens die Burgeroorlog deur die anti-kommunistiese magte, bekend as die Witbeweging, gebruik. Dit is in verskeie lande Witemigrante as die Russiese vlag gebruik omdat hulle nie die Bolsjewistiese regering in Moskou as legitiem geag het nie. Die driekleur is in Sowjet-Rusland en emigrantgemeenskappe verbind met ’n simbool van die tradisionele tsaristiese Ortodokse Rusland. Hierdie vlag en die Vlootvaandel van die keiserlike Russiese Vloot is deur anti-kommunistiese Russiese troepe onder Duitse beheer gedurende die Tweede Wêreldoorlog gebruik. Albei vlae kan in ’n paar Ortodokse kerke, wat deur sodanige Russiese gemeenskappe in die Weste opgerig is, gesien word. In die Sowjetunie is hierdie vlag gebruik in die pre-Rewolusionêre tydperk en is dit gesien as ’n historiese vlag, veral na die 1940’s.
Hierdie vlag, eerder as die swart-geel-wit-vlag, is op 22 Augustus 1991 deur Rusland heraangeneem. Hierdie datum word jaarliks as die nasionale vlagdag gevier.
Ander vlae
Die president van Rusland gebruik ’n Presidensiële Standaard ( Штандарт Президента) wat amptelik gedefinieer word as die driekleur met die wapenskild (in hierdie geval die tweekoparend sonder die skild) in die middel. Ander vlae in gebruik in Rusland sluit in:
Vlootvaandel
Die St. Andriesvlag ( Андреевский флаг) het ’n wit agtergrond met twee diagonale bane wat ’n skuinskruis vorm wat met St. Andries verbind word. Die verhouding van die vlag is 2:3 en die wydte van die blou baan is een tiende van die lengte van die vlag.
Vitaly Petrov
Vitaly Aleksandrovich Petrov (gebore 8 September 1984) is 'n Russiese Formule Eenrenjaer wat in 2012 vir Caterham en in 2010 en 2011 vir Renault deelgeneem het. Hy is gebore in Vyborg, waar hy bekend staan as die "Vyborg Rocket". Hy was die eerste Rus wat aan die Formule Een-wêreldkampioenskap deelgeneem het.
Sekel
'n Sekel is 'n handgereedskapstuk wat gebruik word om te oes of gras af te sny. Dit is een van die oudste gereedskapstukke van die mens.
Blaze Berdahl
Blaze Berdahl (gebore 6 September 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pet Sematary (1989) en ''We're Back! A Dinosaur's Story (1993), en in die televisiereeks Ghostwriter'' (1992).
Lanaria lanata
Die kapokblom (Lanaria lanata) is 'n meerjarige, immergroen plant wat voorkom in die Oos- en Wes-Kaap en is deel van die fynbos. Dit word gevind vanaf die Hottentots-Hollandberge tot by Port Elizabeth. Die plant word 30 tot 80 cm hoog en blom van November tot Januarie. Dit blom ook nadat dit gebrand het. Die plant se blomme is ligpers.
Die plant staan ook bekend as die perdekapok en in Engels staan dit bekend as Cape edelweiss.
April Parker Jones
April Parker Jones is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Spider-Man 3 (2007) en in die televisiereekse Jericho (2006), 90210 (2008), en The Defenders (2010).
Lincolnshire
Lincolnshire (uitgespreek /ˈlɪŋkənʃər/ of /ˈlɪŋkənʃɪər/) is 'n graafskap in Engeland, in die Verenigde Koninkryk. Die graafskap grens aan Norfolk, Cambridgeshire, Rutland, Leicestershire, Nottinghamshire, Suid-Yorkshire en Oos-Yorkshire.
Callyspongia irregularis
Callyspongia irregularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lincolnshire
Lincolnshire het 'n geskatte bevolking van sowat 1 082 300 in 2017 gehad en is dus die 18de grootste graafskap in die land.
Callyspongia irregularis
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1980 deur Bergquist & Warne.
Slag van Berlyn
Die Slag van Berlyn, aangewys as die Berlynse Strategiese Aanstootlike Operasie deur die Sowjetunie, en ook bekend as die Val van Berlyn, was een van die laaste groot offensiewe van die Europese teater van die Tweede Wêreldoorlog.
Na die Vistula-Oder-offensief van Januarie tot Februarie 1945 het die Rooi Leër tydelik gestaak op 'n lyn 60 km oos van Berlyn. Op 9 Maart het Duitsland sy verdedigingsplan vir die stad met Operasie Clausewitz opgestel. Die eerste verdedigingsvoorbereidings aan die buitewyke van Berlyn is op 20 Maart onder die pas aangestelde bevelvoerder van die Army Group Vistula, generaal Gotthard Heinrici, gedoen.
Toe die Sowjet-offensief op 16 April hervat is, het twee Sowjet-fronte (leërgroepe) Berlyn uit die ooste en suide aangeval, terwyl 'n derde Duitse magte noord van Berlyn geposisioneer het. Voordat die hoofgeveg in Berlyn begin het, het die Rooi Leër die stad omsingel ná suksesvolle gevegte van die Seelow Heights en Halbe. Op 20 April 1945, Hitler se verjaardag, het die 1ste Belo-Russiese Front onder leiding van Marshal Georgi Zjoekof, wat uit die ooste en noorde gevorder het, die Berlynse middestad begin beskiet, terwyl die 1ste Oekraïense front van Marshal Iwan Konef deur die Army Group Center gebreek en in die rigting van die suidelike voorstede van Berlyn. Op 23 April het generaal Helmuth Weidling die magte binne Berlyn oorgeneem. Die garnisoen het bestaan uit verskillende afgebakende en ongeorganiseerde Wehrmacht- en Waffen-SS-afdelings, tesame met swak opgeleide Volkssturm- en Hitler Jeug. In die loop van die volgende week het die Rooi Leër geleidelik die hele stad ingeneem.
Op 30 April het Hitler selfmoord gepleeg (met enkele van sy amptenare wat kort daarna ook selfmoord gepleeg het). Die stad se garnisoen het op 2 Mei oorgegee, maar die gevegte het voortgegaan in die noordweste, weste en suid-weste van die stad tot die einde van die oorlog in Europa op 8 Mei (9 Mei in die Sowjetunie), terwyl sommige Duitse eenhede weswaarts geveg het sodat hulle hulle aan die Westerse bondgenote kon oorgee eerder as aan die Sowjets.
Yoshinori Ishigami
Yoshinori Ishigami (石神 良訓) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Johnny Dark
Johnny Dark (gebore 29 Desember 1940) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Night Patrol (1984) en Communion (1989), en in die televisiereeks Just the Ten of Us (1987).
Sabor (Tarzan)
Sabor is ’n algemene benaming vir leeuinne (oorspronklik tiere) in Mangani, die denkbeeldige taal wat onder die groot ape in Edgar Rice Burroughs se Tarzan-romans voorkom. In Burroughs se werke word alle leeuinne as Sabor benoem. In die Walt Disney animasierolprent, Tarzan, word Sabor as die benaming vir luiperds gebruik, veral vir die luiperdwyfie wat Tarzan se ouers van die gras af gemaak het.
Ontwikkeling van die Benaming
In die eerste tydskrifverhaal van die oorspronklike Tarzan-roman, Tarzan of the Apes, het Sabor ,,tier’’ beteken. Burroughs moes daaropvolgend die betekenis, voor die druk van sy boek, na ,,leeuwyfie’’ verander, nadat hy verneem het dat tiere nie van nature in Afrika voorkom nie. Hy het ,,leeuwyfie’’ voorgestel, omrede daar reeds ’n Mangani-benaming vir leeus bestaan het, naamlik Numa. Die leeu is dus die enigste diersoort wat twee onderskeidelike name in Mangani vir albei geslagte het. ’n Terugwerkende verduideliking wat hierdie onderskeiding regverdig, voer aan dat leeumannetjies oor maanhare beskik, en leeuwyfies nie, wat ’n sigbare onderskeiding vir die twee geslagte, asook dan vir die benaminge, op sigself is.
Walt Disney
In die Walt Disney-vervaardigde animasierolprent, Tarzan, is die betekenis van die woord weereens verander, dié keer na luiperd, ongeag van die vorige benaming (Sheeta), wat heel gangbaar was. Hierdie verandering is, na bewering, gegrond op twee redes. Eerstens kom leeus, tegnies gesproke, nie in die oerwoud, soos in Burroughs se verhale voorgestel word, voor nie, maar wel in die veld. In die Afrika-oerwoud is die oorheersende groot roofdier inderdaad die luiperd. Tweedens is gemeen dat Sabor ’n meer oproepende en boeiende naam as Sheeta was.
Sabor tree as die moordenaar van Tarzan se ouers, sowel as Kala en Kerchak se kind, in die rolprent op, wat later deur Tarzan om die lewe gebring word. Laasgenoemde uittreksel vind plaas gedurende ’n hardloopgeveg tussen die twee, wat tot die spits gedryf word wanneer Sabor op Tarzan spring en hul albei in ’n kuil laat beland. Die luiperd word toevallig kop eerste deur Tarzan se versplinterde spies deurboor, toe die aapman dit teen die luiperd opgelig het. Tarzan roep daarna die welbekende aapman-kreet uit, terwyl hy Sabor se lyk oplig.
Sheeta, die oorspronklike naam deur Burroughs, wat eers opsy geskuif is, is later tot die storie ingelyf. Dit is in The Legend of Tarzan-reeks aan een van die twee swartluiperds toegeken wat saam aanval (die ander heet Noru). Swartluiperds is eintlik kleurafwykings van luiperds; hulle kom ook in die Afrika-oerwoud voor, hoewel hulle uiters seldsaam is, wat verduidelik waarom hierdie naam op hierdie wyse aangewend is.
Ewenwel Sabor ’n luiperd moes voorstel, is die dier op ’n meer gestileerde wyse uitgebeeld: die lyf en kop het vreemde hoeke, die slagtande is baie lank en dun en die kat beskik oor rosette wat nie met ’n egte luiperd s’n verband hou nie. Hierdie ontwerp is teenstellend met dié van ander karakters uit die rolprent (soos Kerchak), wat ietwat meer realisties uitgebeeld word. Soos met die gewone rolprentvertonings met die groot katte, is Sabor se gebrul ’n vermenging van dié van etlike katagtiges, waaronder luiperds, tiers en veral poemas geval.
Calgary
Calgary (Skots-Gaelies: "Klaar Water") is die grootste stad in die provinsie Alberta en die derde grootste in Kanada met 1 239 220 inwoners in die stad en 1 392 609 in die metropolitaanse gebied (2016).
Amatola-ghieliemientjie
Die Amatola-ghieliemientjie (Barbus amatolicus) is 'n varswater vis wat voorkom in die Oos-Kaap. In Engels staan dit bekend as die Amatola barb.
Calgary
Geskiedenis
In 1875 het die Northwest Mounted Police ("Noordwestelike Berede Polisie") 'n tentkamp by die samevloeiing van die Bow- en Elbowrivier opgerig, om die weg te baan vir nuwe setlaars in die gebied en onwettige drankhandel met die Eerste Nasies te voorkom. Die kamp en latere Fort Brisebois (wat in 1876 hernoem is tot Fort Calgary, na 'n plek op die Skotse eiland Isle of Mull) word as die bakermat van Calgary beskou, en met die bou van 'n spoorwegverbinding van die Canadian Pacific Railway in 1883 het die vinnige groei van die plattelandse nedersetting begin, wat aanvanklik veral op die landbou, handel, veeteelt en slagpale gesteun het. Die besproeiingsprojek van die Western Irrigation District het die plaaslike landbou en veeteelt in 1904 'n verdere hupstoot gegee.
Die groei het in 1914 versnel met die ontdekking van die olie- en gasvelde in die Turnervallei aan die westelike kant van Calgary en later, in 1947, met die Leduc-velde naby Edmonton. Hierdie gas- en olievelde en die stad se ligging langs die Trans Canada Highway en twee belangrike transkontinentale spoorwegverbindings het verseker dat Calgary tot die grootste metropolitaanse gebied in die provinsie Alberta ontwikkel het. Danksy 'n skerp styging van die olieprys teen die einde van die sewentigerjare het Calgary se binnestad tot 'n moderne wolkekrabbermetropool verander. Tans is oliesuiwering, vleisverwerking, graanmeule, brouerye, houtverwerking, en die vervaardiging van kunsmis en boumateriale die belangrikste nywerhede. Die Universiteit van Calgary is in 1945 gestig.
Amatola-ghieliemientjie
Verspreiding
Die vis kom voor in die Groot-Kei- en M'basheriviere.
Calgary
Geskiedenis
Calgary was in 1988 gasheerstad van die Olimpiese Winterspele. Een van die bekendste bakens van die stad, die Saddledome-stadion met sowat 20 000 sitplekke, is vir die spele opgerig.
Amatola-ghieliemientjie
Algemeen
Die vis is geskik vir koue water akwariums en visdammetjies.
Calgary
Calgary Stampede
Die inwoners van Calgary herdenk nog elke jaar hul beskeie verlede as 'n plattelandse cowtown. Die Calgary Stampede, wat in Julie plaasvind, is 'n internasionaal bekende skou en word tien dae lank met rodeo's, straatoptogte en danspartye gevier. Die skou is in 1912 deur Guy Weadick, 'n vroeëre cowboy uit die Amerikaanse deelstaat Wyoming, en sy Albertynse kollegas in die lewe geroep en het sedert 1923 jaarliks plaasgevind.
Luiperd-klipspringer
Die Luiperd-klipspringer (Exallias brevis) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die kus van Oos-Afrika suidwaarts tot die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Leopard blenny.
Identifikasie
Die vis word tot 14 cm lank. Die vis het 'n diep lyf met 'n gebuigde rug. Die lyf is lig van kleur en bedek met digte, donker, rooibruin kolletjies wat die vis 'n netagtige voorkoms gee. Die wyfies is minder kleurvol as die mannetjies. Die visse leef in tropiese strandmere, rots kus gebiede en aflandige koraalriwwe waar die koraal dig is in water van 1 tot 20 m. Die vis leef op die blare van die korale wat hulle namaak as deel van kamoeflering. Gedurende broeityd lig die vis sy dorsale vin.
Kopolimeer
'n Kopolimeer is 'n polimeer wat afkomstig is van meer as een soort monomeer. Die polimerisasie van monomere in kopolimere word kopolimerisasie genoem. Kopolimere wat verkry word deur kopolimerisasie van twee monomeersoorte, word soms bipolimere genoem. Die wat verkry word uit drie en vier monomere word onderskeidelik terpolimere en kwartpolimere genoem.
Kommersiële kopolimere sluit in akrylnitrielbutadiëenstireen, stireen/butadieen-medepolimeer, nitrielrubber, stireen-akrielnitril, stireen-isopreen-stireen en etileen-vinielasetaat, wat almal gevorm word deur kettinggroei-polimerisasie. 'n Ander produksiemeganisme is stapgroei-polimerisasie wat gebruik word om die nylon-12/6/66-kopolymeer van nylon-12, nylon-6 en nylon-66 te vervaardig, sowel as die geassosieerde kopoliësters.
Aangesien 'n kopolimeer uit minstens twee soorte bestanddele (ook struktureenhede) bestaan, kan kopolimere geklassifiseer word op grond van hoe hierdie eenhede in die lengte van die ketting gerangskik is. Lineêre kopolimere bestaan ​​uit 'n enkele hoofketting en sluit afwisselende kopolimere, statistiese kopolimere en blokkopolimere in. Vertakte kopolimere bestaan ​​uit 'n enkele hoofketting met een of meer polimeersykettings, en kan verskillende vorme hê (bv. stervormig).
Reaktiwiteitsverhoudings
Die reaktiwiteitsverhouding van 'n groeiende kopolimeerketting wat in 'n gegewe monomeer eindig, is die verhouding van die reaksietempokonstante vir die toevoeging van dieselfde monomeer en die reaksietempokonstante vir die toevoeging van die ander monomeer. Dit wil sê  en, waar k_{AB} die reaksietempokonstante is vir voortplanting van 'n polimeerketting wat eindig in monomeer A deur toevoeging van monomeer B.
Die samestelling en struktuur van die kopolimeer hang af van hierdie reaktiwiteitsverhoudings rA en rB volgens die Mayo–Lewis-vergelyking vir die relatiewe tempo van inkorporasie van die twee monomere (ook genoem die kopolimerisasievergelyking of kopolimeervergelyking):
Blokkopolimere
Blokkopolimere bevat twee of meer homopolimeer-subeenhede wat deur kovalente bindings gekoppel is. Die saambinding van die homopolimeersubeenhede kan 'n tussentydse nie-herhalende subeenheid benodig, bekend as 'n aansluitingsblok. Diblok-kopolimere het twee duidelike blokke; triblok-kopolimere het drie. Tegnies is 'n blok 'n gedeelte van 'n makromolekule wat baie eenhede bevat en wat ten minste een kenmerk het wat nie in die aangrensende gedeeltes voorkom nie.
Die sintese van blokkopolimere vereis dat beide reaktiwiteitsverhoudings baie groter is as eenheid (rA >> 1, rB >> 1), sodat die terminale monomeereenheid van 'n groeiende ketting geneig is om 'n soortgelyke eenheid by te voeg.
Afwisselende kopolimere
'n Afwisselende kopolimeer het gereelde afwisselende A- en B-eenhede, en word dikwels beskryf deur die formule: -A-B-A-B-A-B-A-B-A-B-, of -(-A-B-)n-. Die molverhouding van elke monomeer in die polimeer is normaalweg amper een, wat gebeur as die reaktiwiteitsverhoudings rA en rB byna nul is, soos blyk uit die Mayo–Lewis-vergelyking. Byvoorbeeld, in die vry-radikale kopolymerisasie van stireen-maliensuuranhiedriedkopolimeer, is rA= 0,097 en rB= 0,001, sodat die meeste kettings wat op stireen eindig, 'n maliensuuranhidriedeenheid byvoeg, en byna alle kettings wat op maliensuur eindig, 'n stireeneenheid byvoeg. Dit lei tot 'n oorwegend wisselende struktuur.
Periodieke kopolimere
Periodieke kopolimere het eenhede in 'n herhalende volgorde. Byvoorbeeld, vir twee monomere A en B, kan hulle die herhaalde patroon vorm (A-B-A-B-B-A-A-A-A-B-B-B)n.
Statistiese kopolimere
In statistiese kopolimere volg die volgorde van monomeer stukke 'n statistiese reël. As die waarskynlikheid om 'n gegewe tipe monomeerstuk op 'n bepaalde punt in die ketting te vind gelyk is aan die molfraksie van daardie monomeerstuk in die ketting, kan daar na die polimeer verwys word as 'n werklike ewekansige kopolimeer
J. Lawton Collins
Generaal Joseph Lawton Collins (1 Mei 1896 - 12 September 1987) was 'n senior offisier van die Amerikaanse weermag. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy in sowel die Stille Oseaan as die Europese teaters van operasies gedien, een van 'n paar senior Amerikaanse bevelvoerders om dit te doen. Hy was tydens die Korea-oorlog stafhoof van die Amerikaanse leër.
Collins se ouer broer, majoor-generaal James Lawton Collins, was ook in die Amerikaanse weermag. Sy neef, brigadier-generaal James Lawton Collins Jr. het in die Tweede Wêreldoorlog, die Koreaanse oorlog en die Viëtnamoorlog gedien. 'n Ander neef, Michael Collins, was die vlieënier van die kommando-module op die Apollo 11-sending in 1969 wat die eerste twee mans op die maan geplaas het en as hoofgeneraal van die Amerikaanse lugmag sou uittree.
Kantate
'n Kantate is 'n vokale genre vir een of meer stemme met instrumentale begeleiding wat uit die barok dateer, bestaande uit 'n opeenvolging van resitatiewe, arias, duette en kore. Dit mag of sekulêr of gewyd van aard en funksie wees, en kan daarby ook 'n liriese, allegoriese of dramatiese inslag hê. Verder kan kantates op 'n verskeidenheid van maniere gekonseptualiseer word; vanaf intieme kleinskaalse werke met min sangers en beperkte begeleiding (soms kamer-kantates genoem) tot en met grootskaalse werke met kore en orkestrale begeleiding, wat gekomponeer is om spesifieke gebeurtenisse te herdenk.
Die kantate vind sy oorsprong in die 17de eeu in Italië, waar die term oorspronklik gebruik is om onderskeid te tref tussen 'n stuk musiek wat gesing word (kantate) teenoor 'n stuk musiek wat op instrumente gespeel word (sonate). Die heel eerste gebruik van die term "kantate" was waarskynlik in 'n 1589-publikasie, genoem Cantata pastorale fatta per Calen di Maggio in Siena, wat die 1586 huwelik van Cesare d'Este en Virginia de' Medici herdenk.
Aan die begin van die 17de eeu in Italië was die kantate vir eers 'n nederige kunsvorm, bestaande uit 'n opeenvolging van kontrasterende afdelings, wat dan teen die 18de eeu ontwikkel het in aparte bewegings (gewoonlik twee arias, elkeen voorafgegaan met 'n resitatief). Alhoelwel sommige kantates van hierdie era vir twee of drie stemme gekomponeer was, is die meeste van hulle vir 'n solo-stem gekomponeer. Tot en met die einde van die 17de eeu was die kantate hoofsaaklik 'n sekulêre kunsvorm. Dit is eers later, gedurende die 18de eeu in Duitsland, wat die sogenaamde kerkkantate 'n belangrike deel van Lutherse kerkmusiek en musiek in die breë geword het.
Die begeleidings van kantates het gedurende die baroktydperk meer kompleks geword. Waar dit eers uitsluitlik deur kontinuo-instrumente begelei was, het die begeleidings mettertyd orkestraal geword, insluitende obbligaatinstrumente.
Behalwe vir opera en oratorium verteenwoordig die kantate die algemeenste en belangrikste tipe vokale musiek van die baroktydperk. Hoofsaaklik sekulêre kantates het gevolglik ook versprei na Frankryk, Spanje en Engeland gedurende die 18de eeu. Nietemin het hierdie musikale genre gedurende die middel van daardie eeu afgeneem, sodat dit teen die begin van die 19e eeu 'n baie minder belangrike genre geword het. In die laaste honderd jaar is daar relatief min werke wat kantates genoem is, en dan werklik net omdat hulle werke vir koor en orkes is.
Die belangrikste kantates wat vandag nog uitgevoer word, is die kantates deur J.S. Bach, wat oorwegend gewyde werke met Duitse tekste is, bedoel om tydens Lutherse kerkdienste gesing te word.
Italiaanse kantates tot en met 1800
Die kantate was die vernaamste genre van Italiaanse vokale kamermusiek gedurende die 17de en 18de eeu. Dit was ook hoofsaaklik 'n sekulêre genre in hierdie tydperk, bedoel om by private sosiale geleenthede uitgevoer te word. Met die loop van tyd het die kantate ontwikkel vanaf 'n intieme kort stuk musiek, wat slegs deur kontinuo-instrumente begelei is, tot en met 'n uitgebreide stuk musiek, met verskeie bewegings wat opera-musiek nageboots het, en dan juis ook met orkestrale begeleiding. In hierdie lig was die gebruik van opera seria se da capo arias 'n belangrike toevoeging tot die kantate.
Die ontstaan van die kantate word gekoppel aan 'n vernuwing en verandering in Italiaanse digkuns in die laaste deel van die 16de eeu; digsoorte soos die settenari en endecasillabi (lyne van sewe en elf lettergrepe) wat gedurende die Renaissance-tydperk as madrigale getoonset is. Hierdie komposisionele praktyk is voortgesit gedurende die baroktydperk met die toonsetting van die begeleide madrigaal en die resitatief, wat saam met die strofiese aria ontwikkel het om die kantate as genre te vestig. Aldus is werke wat genoem is 'musiche', 'arie', 'madrigali' en 'scherzi' almal vroeë voorbeelde van die soort musiek wat uiteindelik met standardisering slegs as kantates beskou sou word. Die tersaaklike komponiste van hierdie vroeë verskeidenheid musiek sluit onder andere Giulio Caccini, Sigismondo d'India, Stefano Landi, Alessandro Grandi, Claudio Monteverdi, Francesco Turini, Giovanni Rovetta, Domenico Crivellati en Lazaro Valvasensi in.
Vanaf ongeveer 1620 en gedurende die res van die 17de eeu was Rome die vernaamste sentrum waar die kantates gekomponeer is. Hierdie is grootliks daaraan toe te skryf dat baie prominente families in Rome woonagtig was, en dat musiek 'n belangrike deel van hulle sosialisering uitgemaak het. Musikante is deur hierdie kompeterende families aangestel om kantates as vermaak op die planke te bring. Verder was opera meer gewild as genre in sentrums soos Venesië, sodat komponiste daar minder geneig was om kantates te komponeer. Daar bestaan vandag nog duisende manuskripte wat vanuit hierdie tydperk dateer; alhoewel die spesifieke naam "kantate" eers baie laat in die 17de eeu met gereeldheid op hierdie manuskripte verskyn. Die ariette corte (kort ariette) was die mees prominente vormsoort wat komponiste van die vroeë Roomse kantates gebruik het, en kantates het dikwels slegs een van hierdie ariette corte tesame met 'n resitatief, bevat. Andersins is arie di più parti (arias in verskeie afdelings) gebruik, waarvolgens kantates uit 'n verskeidenheid kort dele bestaan het, na gelang van hoe die toonsetting van die teks resitatief-, arioso- en aria-style verlang het. Van die belangrikste komponiste van hierdie kantates is Luigi Rossi, Marco Marazzoli, Giacomo Carissimi, Antonio Cesti, Barbara Strozzi, Alessandro Stradella, Agostino Steffani, Orazio Michi en Mario Savioni.
Vanaf ongeveer die middel van die 17de eeu het die da capo aria 'n oorweldigend gewilde vormsoort in die komposisie van kantates geword, sodat twee of drie da capo arias (elk met 'n resitatief voorafgegaan) in 'n kantate voorgekom het. Daar is 'n groter kompleksiteit in harmonie en toonsoort verwantskappe teenoor hierdie vernouing van musikale vormsoort waarneembaar. Alhoewel kantates nogsteeds in hierdie tydvak hoofsaaklik vir solostemme geskryf is en nie ook kore bevat het nie, het die orkestrale begeleidings van hierdie werke al hoe meer ingewikkeld geword, omdat al hoe meer orkeste tot stand gekom het.
Napels het in die 18de eeu 'n prominente sentrum vir die komposisie van kantates geword. Die musikale styl van die Neapolitaanse kantates was moeilik onderskeibaar van operas uit dieselfde tydvak. Dit blyk dus inderdaad of kantates komponeer en uitvoer vir al die betrokkenes 'n kleinskaalse leerskool vir die volwaardige produksie van operas was. Belangrike komponiste wat vanaf die 18de eeu kantates in Italië gekomponeer het, sluit in Alessandro Scarlatti, Giovanni Bononcini, Georg Friedrich Händel, Benedetto Marcello, Francesco Mancini, Domenico Sarro, Giovanni Battista Pergolesi, Nicola Porpora, Niccolò Jommelli en Johann Adolf Hasse. Verder was Pietro Metastasio waarskynlik die belangrikste digter van kantate-tekste.
Bach se kantates
Teen die tyd wat Bach in Leipzig gewoon en gewerk het, het komponiste Lutherse kerkmusiek tot die stilistiese konvensies van teatermusiek soos opera seria begin akkommodeer. Alhoewel Bach nooit 'n opera gekomponeer het nie, het hy nietemin groot vaardigheid in die tegniese aspekte van operamusiek ontwikkel en het hy dit in van sy musiek gedemonstreer; veral in sy oratoriums (passies) en kantates.
Die ontwikkeling van Lutherse kantates is moontlik gemaak deur die werk van 'n digter en teoloog soos Erdmann Neumeister, wat gedurende die eerste dekades van die 18de eeu Lutherse gewyde tekste aangepas het vir toonsetting, waarvoor hy die Italiaanse terminologie "cantata" geleen het. Soos wat Neumeister hierdie tekste gestruktureer het, moes komponiste opera-tipe resitatiewe en da capo arias komponeer, tesame met die meer konvensionele korale wat in die Lutherse liturgie figureer. Bach het honderde sulke tekste, enkeles deur Neumeister en vele deur ander digters, getoonset vir 'n verskeidenheid van feesdae in die kerk se kalender. Bach het egter besluit om hierdie werke "concertos" eerder as "kantates" te noem, as deel van 'n tradisie van soortgelyke benaming van komposisies deur Heinrich Schütz. Daar is ongeveer 200 van Bach se kantates waarvan die tekste en musiek vandag nog bestaan en wat dus nog gereeld uitgevoer word.
Bach se kantates is bedoel as reflektiewe en peinsende komposisies, eerder as om dramaties van aard te wees, met sangers van arias in die rolle van liggaamlose personas geplaas wat uiting moes gee aan die geidealiseerde denke van 'n gemeente, na gelang van watter religieuse geleentheid tematies in die betrokke kantate van toepassing was. Binne die Lutherse kerkdiens het die uitvoering van kantates gevolglik as 'n musikale preek voor die werklike preek van die dag gedien.
Skulp
'n Skulp is 'n beskermende harde bedekking van 'n weekdier soos 'n slak of 'n oester. Skulpe bestaan gewoonlik uit 'n kalkagtige materiaal wat deur die organisme self gevorm word. Weekdiere gebruik dikwels aragoniet vir hulle skulpe, maar daar is uitsonderings. Oesters gebruik kalsiet en daar is selfs klamme en slakke wat beide kalsiet en aragoniet aanwend, gewoonlik in lae.
Skulpe is die uitwendige skelette van weekdiere (phylum Mollusca). Dit word deur die weekdiere self van organiese materiaal gemaak, met die struktuur wat wissel van spesie tot spesie. Die skulpe dien as beskerming, as spieraanhegtingspunt en in sommige gevalle ook as kamoeflering.
Veral die slakke (klas Gastropoda) en die tweekleppiges (klas Bivalvia) word deur hierdie strukture beskerm. Lede van die klas Polyplacophora (die chitone) en die klas Monoplacophora het ook skulpe. In die meeste gevalle bestaan die skulpe uit 'n aantal lae organiese materiaal wat deur die mantel afgeskei word.
Die skulpe bestaan dikwels uit 'n buitenste horingagtige laag, die periostrakon, waaronder 'n aantal kalkagtige lae afgeskei word, wat ook proteïene en mukopolisakkariede bevat. 'n Binneste perlemoenlaag word ook aangetref. Alle skulpdraende weekdiere kan die perlemoenlaag gebruik om pêrels te vorm, hoewel net dié van twee oesterspesies enige handelswaarde het.
Daar is verskeie klasse weekdiere wat skulpe vervaardig:
Die wetenskap wat skulpe bestudeer word die malakologie genoem.
Callyspongia joubini
Callyspongia joubini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Topsent.