cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charl-Pierre Naudé
Skryfwerk
In 2008 verskyn die klein versameling “Sien jy die hemelliggame”, wat hy in 2007 tydens ’n verblyf in ’n kunssentrum in Vissingen in Nederland geskryf het. Twee van die verse, “Inisiasie” en “Die brand”, het al in vorige bundels verskyn. Die twaalf gedigte word vergesel van ’n Nederlandse vertaling en bevat ook tekeninge en sifdrukke wat ontstaan het uit ’n uitwisselingsprojek tussen Belgiese en Suid-Afrikaanse kunstenaars. Met die kombinasie van woord- en visuele kuns beweeg Naudé hier in die rigting van “dubbelkunstenaars” soos Breyten Breytenbach en Sheila Cussons, hoewel die visuele aspek by hom nog nie so sterk ontwikkel is nie. Weereens opvallend is die verhalende en filosofiese gedigte wat gebind word deur sterk metafore, subtiele klankbindings en ’n vindingryke verbeelding. Die prosateks, “Demokrasie”, word byvoorbeeld ’n gedig primêr deur die wyse waarop metafore en klank gebruik word. In die bundel is daar deurentyd ’n bewustheid van hoe nietig in historiese en kosmiese terme die mens se lewe en strewe is, wat ook deur die titel van die bundel gesuggereer word.
“Al die lieflike dade” se titel dui daarop dat dade die fokus van die bundel vorm, met die besef dat dade wat vanuit verskillende hoeke bekyk word, verskillende betekenisse en gevoelens wek. Die titel is ontleen aan die Franse filosoof Montesquieu wat gesê het dat dade soms nie goed of sleg is nie maar mooi, nie regverdig nie maar groots, nie redelik nie maar buitengewoon. Hier is dan ’n versameling verse waarin die digter die Suid-Afrikaanse (en sy eie) beskawing, geskiedenis, identiteit en herkoms ondersoek. Die digter bepaal wat sy plek in Afrika is teenoor sy Europese oorsprong, besin oor sy plek in ’n klein minderheidstaal en die praktyk van poësie-skryf in die soeke na insig. Dit is ’n lywige bundel met 191 bladsye en is in sewentien afdelings verdeel. In aansluiting by vorige werk is daar verwysings na klassieke mitologie en die digter word self ’n soort Janus-figuur wat tegelyk terug en vorentoe kyk. Die vrye versvorm word hoofsaaklik gebruik saam met digterlike tegnieke soos enjambement en reëlbreuke vir aksent. Die wit op die blad word belangrik, soos in die gedig “Parafrase” met glas as motief, waar elke versreël met ’n dubbele wit reël geskei word om die gedig as deursigtig te laat vertoon. Veral treffend is die beelding. Die rol van die digter word toegelig in “Huis van die digter”, wat handel oor ’n besoek aan die huis van die beroemde Alexandrynse digter Konstantinos Petrou Kavafis, wat met sy besoek gesluit was. Die spreker besef dan dat die digter nooit tuis is wanneer hy skryf nie, want in daardie tyd beleef en leef hy in die plekke wat sy gedagtes besoek. Hierdie bundel bevestig Naudé se vermoë om die leser in die gedig in te trek, sonder dat die gedig onmiddellik sy volle betekenis en impak prysgee. “Al die lieflike dade” is in 2015 op die kortlys vir die toekenning van die Elisabeth Eybers-prys  en die ATKV-prys vir poësie en word in hierdie jaar met die Suid-Afrikaanse Letterkunde-toekenning (Sala-toekenning) vir poësie bekroon.
Agt van die verse uit sy debuutdigbundel word deur Gerrit Komrij ingesluit in sy bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” en van sy verse word ook in “Groot verseboek” opgeneem. Verder stel hy die versamelbundel “My ousie is ’n blom” saam, waarin die werk van 22 top Afrikaanse digters opgeneem word.
FC Schönberg 95
FC Schönberg is 'n Duitse sokkerklub uit Schönberg in die deelstaat Mecklenburg-Voorpommeren.
Die klub se oorspronklike voorganger was TSG Schönberg wat in 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog opgerig is as SG Schönberg en later herdoop is na BSG Traktor Schönberg. In 1962 het die klub met SG Dynamo 1950 Schönberg saamgesmelt om TSG Schönberg te vorm. Die huidige klub het op 1 Julie 1995 ontstaan toe die sokkerafdeling van TSG onafhanklik geword het.
Die klub het tussen 1999 en 2004 die Mecklenburg-Voorpommeren verbandspokal 6 keer in 'n ry gewen en daarmee elke jaar toegang tot die volgende seisoen se DFB-Pokal gekry. Die span is egter elke slag in die eerste rondte deur 'n Bundesligaklub uitgeskakel.
Nørre Kongerslev
Nørre Kongerslev is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Aalborg-munisipaliteit. Dit het 298 inwoners (2008).
Ralph Manza
Ralph Manza (1 Desember 1921 – 31 Januarie 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dave (1993), Get Shorty (1995), en Godzilla (1998), en in die televisiereeks Get Smart (1965).
Frank Renzulli
Frank Renzulli (gebore 21 Februarie 1958) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Warlock (1989) en The Fighter (2010), en in die televisiereekse The Sopranos (1999) en 10-8: Officers on Duty (2003).
Nakajima Ki-49
Die Nakajima Ki-49 Donryu ( 中島 キ-49 呑龍 "Storm Dragon") was 'n tweemotorige bomwerper wat deur die Japannese Leër Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Die vliegtuig het sy nooiensvlug in Augustus 1939 voltooi. Die vliegtuig is ontwerp om die Nakajima Ki-21 te vervang.
Ten spyte van sy amptelike aanwysing as "Army Type 100 Heavy Bomber", het die vereistes van die Ki-49 om ongesorteer te vlieg met swaar verdedigings- en aanvalswapens, dit beperk tot 'n klein bomvrag (aanvanklik 1 000 kg).
Jim Jefferies
Vroeë lewe
Jefferies is op 14 Februarie 1977 in Sydney gebore, met die doopnaam Geoff James Nugent.
Randfontein Plaaslike Munisipaliteit
Die Randfontein Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Wesrand-distriksmunisipaliteit in Gauteng, Suid-Afrika.
Nadezjda Kroepskaja
Nadezjda Konstantinowna Kroepskaja (Russies: Наде́жда Константи́новна Кру́пская, ook bekend as Nadia of Kroepskaja; – 27 Februarie 1939) was ’n Russiese Bolsjewistiese rewolusionêr en politikus. Sy is in 1898 getroud met haar mede-rewolusionêr Wladimir Lenin en was van 1929 tot 1939 ’n onderminister van opvoeding.
Vroeë lewe
Sy was die dogter van Konstantin Ignatewitsj Kroepski, ’n Russiese offisier, en Elizaweta Wasiljewna Tistrowa, die dogter van grondlose adellikes. Haar ouers se adellike afkoms en opvoeding, tesame met haar eerstehandse kennis van die werkersklas het waarskynlik gelei tot die vorming van baie van Kroepskaja se ideologieë.
As student in Sint Petersburg het sy deelgeneem aan besprekingsgroepe en die teorieë van Karl Marx leer ken. Dit was hier dat sy Lenin ontmoet het.
In Oktober 1896, ’n paar maande ná Lenin se inhegtenisneming wees ’n komplot teen tsaar Aleksander III, is Kroepskaja ook gearresteer. Toe Lenin na Siberië verban word, het hy beweer sy is sy verloofde en die owerheid versoek dat sy by hom aansluit. Dit is toegelaat op voorwaarde dat hulle so gou as moontlik trou.
Ná hul vrylating het sy en Lenin in Londen gaan woon.
Kroepskaja het vermoedelik gely aan Grave se siekte, wat die skildklier aantas en veroorsaak dat die oë uitstaan en die nek styf word.
Ná die rewolusie
Kroepskaja was ná die Oktober-rewolusie onder andere onderminister van opvoeding en voorsitter van die opvoedingskomitee, en sy het ’n groot rol gespeel in die stigting van die Kommunistiese Party se jeugliga, die Komsomol. Verder was sy nou betrokke by die organisering van Sowjet-biblioteke. Sy het later ook lid van die party se Sentrale Komitee en van die Opperste Sowjet en ’n ereburger van die Sowjetunie geword. Sy het Die Memoires van Lenin geskryf – dit is die volledigste werk oor die Sowjetleier se lewe voor hy aan die bewind gekom het. Dit eindig in 1919, kort ná die Bolsjewiste se bewindsoorname.
’n Asteroïed wat in 1939 ontdek is, die 2071 Nadezjda, is na haar genoem. ’n Sjokoladefabriek is ook na haar genoem en het vandag steeds die naam Kroepskaja.
Mogale City Plaaslike Munisipaliteit
Die Mogale City Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Wesrand-distriksmunisipaliteit in Gauteng, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
William Wintersole
William Wintersole (30 Julie 1931 – 5 November 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seconds (1966) en Eye See You (2002), en in die televisiereekse The Fugitive (1963) en Star Trek (1966).
Montpellier
Montpellier (Frans: [mɔ̃pəlje, -pɛl-], ; Oksitaans: Montpelhièr, [mumpeˈʎɛ]) is een van die grootste stede van Frankryk se Mediterreense kusgebied en op sewe na die grootste in die land met 'n oppervlakte van 56,88 vierkante kilometer en 295 542 inwoners in die stad en 472 217 in die metropolitaanse gebied (aire urbaine, 2019).
Geografie
Montpellier lê in 'n heuwelland sowat tien kilometer van die Mediterreense kus af. Die etimologie van sy naam is nie duidelik nie. Oorspronklik is dit Monspessulanus genoem, wat of van Mont Pelé (letterlik "kaal heuwel") of Mont de la Colline, twee heuwels in die gebied, afgelei is.
Montpellier is tans die agste grootste stad in Frankryk en die derde grootste van die sogenaamde axe méditerranéen ("Mediterreense spil") na Marseille en Nice. Dit is ook een van min Franse stede wat in die laaste vyftig jaar ononderbroke gegroei het – Montpellier se bevolking het in hierdie periode verdubbel tot meer as 253 300 inwoners in 2007.
Die stad is tussen twee rivierlope geleë – die Lezrivier in die ooste, en die Mossonrivier in die weste. Sy omgewing word oorheers deur die bergspits Saint-Loup wat sowat 25 kilometer noord van Montpellier verrys en vanuit die Promenade du Peyrou en die Corum-gebou se dakterras raakgesien kan word.
Met die bou van nuwe woonkwartiere oos en suid van die middestad en die vasberadenheid van Georges Frêche wat in 1977 verklaar het dat hy van Montpellier die beduidendste sentrum an die Mediterreense kus tussen Genua en Barcelona sou maak het die stad steeds meer in rigting van die see uitgebrei.
Ondanks die snelle verstedeliking word net drie vyfdes van die stadsgebied se 5 688 hektaar deur beboude gebiede beslaan, terwyl die res uit groen terreine, natuurbewaringsgebiede (die rivieroewers van Rives du Lez, die wildtuin Réserve zoologique Lunaret en die bosgebied Bois de Montmaur) en 180 hektaar se wyn- en landbougebiede bestaan.
Geskiedenis
Sedert die 10de eeu het Montpellier handelsbetrekkinge met ander Mediterreense gebiede, waaronder ook die kruisvaarders se Koninkryk van Jerusalem, gehandhaaf en tot 'n belangrike ekonomiese sentrum ontwikkel. Die stad het ook bekend gestaan vir sy verdraagsaamheid teenoor die plaaslike gemeenskappe van Jode, Moslems, Kathare en later ook Protestante. Daarnaas het die Via Domitia, een van die antieke Romeinse paaie in die suide van Frankryk, as deel van die Jakobsweg-pelgrimsroete na die Spaanse stad Santiago de Compostela gedien. Die kerk Notre-Dame-des-Tables in Montpellier was 'n belangrike stasie vir die destydse pelgrims, en die stad het ook ekonomiese voordeel uit die pelgrimstogte getrek.
Die skare pelgrims en die verdrywing van die More en Jode uit Spanje het tot die stigting van 'n aantal hospitale en ander instellings gelei. Willem VII van Montpellier het in 1180 die Fakulteit Geneeskunde gestig, wat deur pous Nikolaas IV erken is, en die universiteit, wat in 1220 ingewy is, het tot een van die hoofsentrums vir die opleiding van geneeshere ontwikkel.
As bruidskat van Marie van Montpellier, wat in 1213 met Pieter II van Aragón getrou het, het die stad 'n besitting van die Aragonse konings geword. Montpellier het in 1204 'n oktrooi gekry, waarmee Pieter en Marie die tradisionele vryhede van die stad erken het. Montpellier is ook die reg toegestaan om jaarliks twaalf regerende konsuls te kies.
Montpellier is deur die Aragonse kroon later aan koning Jakob III van Mallorca oorgedra, wat die stad in 1349 aan die Franse koning Filips VI verkoop het om die fondse vir sy voortdurende stryd teen Pieter IV van Aragón te kry. Montpellier was destyds die belangrikste stad in Frankryk na Parys. In die tweede helfte van die 14de eeu het egter sowat 'n derde van die bevolking aan epidemieë beswyk.
In 1481 het Montpellier sy rol as die leidende ekonomiese sentrum van die Franse Mediterreense kus aan Marseille afgestaan.
Baie van Montpellier se inwoners het in die tydperk van die reformasie die Protestantse geloof aangeneem, en die plaaslike Hugenote het van die stad 'n sentrum van die Protestantse weerstand teen die oorwegend Rooms-Katolieke Franse kroon gemaak. In 1622 is Montpellier agt maande lank deur die Franse koning Lodewyk XIII beleër en uiteindelik ingeneem. Hy het die sitadel van Montpellier laat oprig om die stad te oorheers. Onder die heerskappy van Lodewyk XIV het Montpellier die hoofstad van Neder-Languedoc (Frans: Bas-Languedoc) geword, en die nuwe politieke funksie is in argitektoniese opsig met die bou van die Promenade du Peyrou, die Esplanade en 'n groot aantal statige huise in die historiese sentrum beklemtoon. Ná die Franse Rewolusie het Montpellier die hoofstad van 'n kleiner gebied, die département Hérault, geword.
Tydens die 19de eeu het Montpellier tot 'n nywerheidsentrum ontwikkel, en sedert die sestigerjare van die 20ste eeu het die stad se vinnige demografiese groei begin. Aanvanklik het talle vlugtelinge uit Algerië, wat destyds sy onafhanklikheid van Frankryk verwerf het, hulle in die stad gevestig. In die 1980's en 1990's is 'n aantal herontwikkelingsprojekte soos die Corum en die Antigone-distrik aangepak.
Sport
Montpellier beskik met die Montpellier Hérault Rugby oor een van die vernaamste rugbyklubs in die Top 14. Montpellier se Stade de la Mosson is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 en die Rugbywêreldbeker 2007 vir wedstryde ingespan.
Oriëntale Ortodoksie
Oriëntale Ortodoksie is die geloof van die Oosterse Christelike kerke wat net die eerste drie ekumeniese konsilies aanvaar – die Eerste Konsilie van Nicea, die Eerste Konsilie van Konstantinopel en die Konsilie van Efese. Hulle verwerp die dogmatiese definisie van die Konsilie van Chalcedon, wat in 451 n.C. gehou is. Daarom word dié kerke ook soms die Ou Oriëntale, Miafisitiese of Nie-Chalcedoniese kerke genoem. Hulle is ook bekend as die Monofisitiese kerke, maar beskou self dié naam as onakkuraat omdat hulle die leerstellings van beide Nestorius en Eutyches verwerp het.
Die kerke is in volle gemeenskap met mekaar, maar nie met die Oosters-Ortodokse Kerk nie. Versigtige samespreking om gemeenskap met laasgenoemde te herstel het in die middel van die 20ste eeu begin.
Ondanks die moontlik verwarrende naam (die woord "Oriëntaal" is sinoniem met die Ooste) onderskei dit die Oriëntaal-Ortodokse kerke van die Oosters-Ortodokse Kerk. Die Oriëntaal-Ortodokse gemeenskap bestaan uit ses kerke: die Kopties-Ortodokse, Ethiopies-Ortodokse, Eritrees-Ortodokse, Siries-Ortodokse, Malankara-Ortodokse Siriese en Armeens-Apostoliese Kerk. Hoewel die kerke in gemeenskap met mekaar is, is hulle hiërargies onafhanklik.
Geskiedenis
Patriarg Dioskoros I van Alexandrië en die ander 13 Egiptiese biskoppe het geweier om die besluit van die Konsilie van Chalcedon te aanvaar. Die Oriëntaal-Ortokse Kerke word dus dikwels monofisities genoem. Hulle self verkies egter die term miafisities.
Christologie, hoewel dit belangrik was, was nie die enigste rede dat die Alexandriese kerk geweier het om die besluite van die Konsilie van Chalcedon te aanvaar nie; warm debatte is in dié tyd gevoer oor politieke, kerklike en keiserlike kwessies.
In die jare ná Chalcedon het die patriarge van Konstantinopel met tussenposes in kommunie gebly met die nie-Chalcedoniese patriarge van Alexandrië, Antiogië en Jerusalem, maar Rome het nie. Eers in 518 het die nuwe Bisantynse keiser, Justinus I (wat Chalcedon aanvaar het), gelas dat die kerk in die Romeinse Ryk die konsilie se besluite aanvaar. Hy het opdrag gegee dat al die nie-Chalcedoniese biskoppe vervang word, ook dié in Alexandrië en Antiogië.
Ná die skeuring het die volgende Oriëntaal-Ortodokse kerke ontstaan:
Later het ontstaan:
Eksterne skakels
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Noord-Europa
duimnael|Noord-Europa soos gedefinieer deur die [[Verenigde Nasies
]] [[Lêer:Languages in Northern Europe.png|duimnael|Noord-Europese tale:
]]
Noord-Europa of Noordelike Europa is 'n term wat verwys na die noordelike deel van Europa waarvan die grense op 'n paar verskillende manier gedefinieer kan word. Die Nordiese Lande:
saam met 'n seleksie van die volgende wat van definisie tot definisie afhang:
Die Verenigde Nasies definieer Noord-Europa as:
Voor die 19de eeu is die terme "Nordies" of "Noordelik" algemeen gebruik om Noord-Europa te bedoel in 'n sin wat die Nordiese lande Europese Rusland, die Baltiese lande (op daardie stadium Lyfland en Koerland) en Groenland ingesluit het.
Selfs vroeër toe Europa deur die Middellandse Seegebied oorheers is (i.e. die Romeinse Ryk), is alles wat nie naby die See was nie as Noord-Europa gesien, insluitend Duitsland, die Lae Lande en Oostenryk. Hierdie betekenis word vandag not in sekere omstandighede gebruik soos wanneer daar van die Noordelike Renaissance gepraat word.
John Dalton
In 1792 begin hy klasgee by New College, Manchester en in 1793 bestudeer hy rooi-groen kleurblindheid, 'n gebrek waaraan hy self gely het. Gedurende die tyd begin hy ook eksperimenteer met gasse. Hy ondersoek hulle samestelling en gedrag. Sy laboratorium was elementêr, maar hy behaal goeie resultate. Hy bewys dat lug 'n mengsel van gasse is en analiseer dit in fyn besonderhede, soos nooit tevore gedoen was nie.
Die dalton, genoem na John Dalton, is 'n alternatiewe naam vir die atoommmassa.
Verpleging
Verpleging is 'n beroep binne die gesondheidsorgsektor wat op die versorging van individue, gesinne en gemeenskappe fokus sodat hulle optimale gesondheid en lewenskwaliteit kan bekom, kan handhaaf of kan terugkry.
Verpleërs kan op grond van hulle benadering tot pasiëntesorg, opleiding en bestek van praktyk van ander gesondheidsorgverskaffers onderskei word.
Verpleegsters werk saam met dokters, terapeute, die pasiënt, die pasiënt se gesin en ander spanlede in die ontwikkeling van 'n versorgingsplan ten einde lewenskwaliteit te verbeter. Meer ervare susters, soos kliniese verpleegspesialiste en verpleegpraktisyns, kan gesondheidsprobleme diagnoseer en medikasie en ander terapieë voorskryf. Verpleegsters kan interafhanklik, byvoorbeeld saam met dokters, sowel as onafhanklik as verpleegdeskundiges werk.
Aktiwiteitsektore Gesondheidsorg
Beskrywing Sorg vir die algemene welsyn van pasiënte.
Opleiding Kwalifikasies kragtens statutêre regulasies volgens die betrokke land se nasionale of provinsiale wetgewing ]]
Tradisioneel
Dit is die taak verpleeghistorici om bepaal of die sorg wat in die antieke tye aan siekes of beseerdes verskaf is, inderdaad verpleging was. In die vyfde eeu v.C. verwys die Hippokratiese Versameling byvoorbeeld na die geskoolde sorg en observasie van pasiënte deur manlike "versorgers", wat moontlik vroeë verpleërs was.
Voor die grondvesting van moderne verpleging het lede van godsdienstige ordes soos nonne en monnike verplegingstipe sorg verskaf. Voorbeelde bestaan onder andere in die Christelike, Islamitiese en Boeddhistiese tradisies. Febe wat in Romeine 16 genoem word, is in baie bronne as "die eerste besoekende verpleegster" beskryf. Hierdie tradisies het 'n groot invloed op die ontwikkeling van die etos van moderne verpleging gehad. Die godsdienstige wortels van moderne verpleging kan vandag nog in baie lande gesien word.
Gedurende die Hervorming van die 16e eeu het Protestantse hervormers die kloosters toegemaak. Die nonne wat voorheen as verpleegsters gedien het, het pensioen ontvang of is aangesê om te trou en tuis te bly. Die verpleegberoep het vir ongeveer 200 jaar 'n reuse terugslag beleef.
19de eeu
Florence Nightingale was 'n invloedryke figuur in die ontwikkeling van moderne verpleging. Sy het gedurende die Krimoorlog die grondslag van professionele verpleging gelê. Haar Notes on Nursing het populêr geword, en met die stigting van die eerste verpleegskool wat aan 'n funksionerende hospitaal en mediese skool gekoppel was, het die Nightingale-verpleegmodel ná 1870 deur Europa en Noord-Amerika versprei.
20ste eeu
Hospitaalopleiding het in die vroeë 1900's die lig gesien, en daar is groot klem op praktiese ervaring geplaas. Hospitale en dokters het vroue in verpleging as 'n bron van gratis of goedkoop arbeid beskou. Die uitbuiting van verpleegsters deur werkgewers, dokters en opleidingverskaffers was nie ongewoon nie.
Alhoewel baie verpleegsters in die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het, het die beroep gedurende die Tweede Wêreldoorlog 'n transformasie ondergaan. Britse verpleegsters van die Weermag se Verpleegdiens was deel van elke oorsese veldtog. Meer verpleegsters het vir diens in die Amerikaanse Weermag en Vloot as vir enige ander beroep aangemeld. Ook die Nazi's het 40 000 verpleegsters gehad.
Die moderne era het die ontwikkeling van voorgraadse en nagraadse verpleegkursusse gesien. Saam met die toenemende erkenning van verpleging as 'n akademiese dissipline het daar 'n behoefte ontstaan om 'n teoretiese basis vir die praktyk te ontwikkel. Gedurende die 19e en vroeë 20ste eeu is verpleging as 'n vroueberoep beskou, nes dit gewoonlik mans was wat dokters geword het. Met toenemende verwagtings van gelykheid in die werksplek gedurende die laat 20ste eeu het verpleging amptelik 'n geslagsneutrale beroep geword. In praktyk is daar egter in die vroeë 21e eeu steeds heelwat minder mansverpleërs in vergelyking met vrouedokters.
Definisie
Verpleegpraktyk wissel wat onderskeie spesialiteitsgebiede sowel as verskillende lande betref, maar die Internasionale Raad van Verpleegsters verskaf hierdie omvattende definisie:
Verpleging omvat outonome en samewerkende versorging van individue van alle ouderdomme, families, groepe en gemeenskappe, siek of gesond en in alle situasies. Verpleging behels die bevordering van gesondheid, voorkoming van siektes en die versorging van siek, gestremde en sterwende persone. Voorspraak, bevordering van 'n veilige omgewing, navorsing, deelname aan die vorming van gesondheidsbeleide en betrokkenheid by pasiënt- en gesondheidstelselbestuur, en onderwys is ook belangrike rolle in verpleging.
As 'n beroep
In die meeste lande word verpleegpraktyk deur wetgewing omskryf en beheer, en toetrede tot die beroep word op nasionale of provinsiale vlak gereguleer.
Die doel van die verpleeggemeenskap wêreldwyd is om gehaltesorg vir alle persone te verseker terwyl verpleegsters hul sertifikate, etiekkode, standaarde en bekwaamhede volhou en hulle opleiding voortsit. Daar bestaan verskeie opleidingsmoontlikhede vir persone wat hulle as professionele verpleërs wil laat kwalifiseer, en alhoewel opleiding wêreldwyd baie verskil, behels dit altyd die studie van verpleegpraktyk sowel as opleiding in kliniese vaardighede. Alle verpleegsters moet oor een of meer kwalifikasies beskik, afhangende van hulle bestek van praktyk en opleiding. Verpleegsters kan hulle persoonlike en professionele belange volg deur te enige tyd saam met enige groep mense in enige situasie te werk. Sommige verpleegsters voel hulle tuis in die meer tradisionele, algemene hospitaalopset. Ander opsies sluit in: Pediatrie, Neonataal, Kraam, Obstetrie, Ginekologie, Geriatrie, Ambulanswerk of Anestesiologie. Daar is baie ander opsies wat deur verpleegsters ondersoek kan word, afhangende van die kwalifikasie en opleiding wat vereis word.
Anders as wat algemeen aanvaar word, is verpleegsters nie werklik doktersassistente nie. Dit geld in sekere situasies, maar oor die algemeen sien ons dat verpleegsters hulle pasiënte onafhanklik versorg of ander verpleegsters bystaan. Verpleegsters werk amper sonder uitsondering op hulle eie of saam met ander verpleegsters. Verpleegsters sal dokters in die nood- of in trauma-eenheid bystaan waar hulp nodig is.
Geslagskwessies
Ondanks wette vir gelyke geleenthede is verpleging steeds 'n beroep wat deur vroue oorheers word. Die man-vrou verhouding in verpleging is ongeveer 1:19 in Kanada en die Verenigde State. Hierdie verhouding word wêreldwyd weerspieël. Interessant genoeg is daar uitsonderings in Franssprekende Afrikalande waar daar meer manlike as vroulike verpleërs is. In Europese lande soos Spanje, Portugal, Tsjeggo-Slowakye en Italië is meer as 20% verpleërs manlik. Alhoewel daar meer vroue in die beroep is, ontvang manlike verpleërs groter salarisse. Volgens 'n opname verdien manlike verpleërs gemiddeld $60 700 per jaar en hulle vroulike eweknieë $51 100 per jaar.
Teorie en proses
Verpleegpraktyk is die verskaffing van verpleegsorg. Verpleegsters implementeer die verpleegsorgplan aan die hand van die verpleegproses. In breë trekke is die verpleegproses die metode waarvolgens behoeftes geassesseer en gediagnoseer word, uitkomste en intervensies beplan word, intervensies uitgevoer word en die uitkomste van die versorging geëvalueer word.
Bystand met daaglikse leefaktiwiteite
Bystand met daaglikse leefaktiwiteite word vereis wanneer 'n pasiënt se mobiliteit aangetas is, soos wanneer 'n bedlêende pasiënt in die bed omgedraai moet word. Op higiëniese vlak behels dit dikwels bedwasse en hulp met urinêre en stoelgangverwydering.
Medikasie
Verpleegsters het oor die algemeen nie die gesag om medikasie voor te skryf nie, met enkele uitsonderings. Alle medikasie wat deur verpleegsters toegedien word, moet op 'n gelisensieerde praktisyn se voorskrifvorm aangeteken wees.
Pasiëntonderrig
Die pasiënt se gesin word dikwels by die onderrig betrek. Effektiewe pasiëntonderrig lei tot minder komplikasies en hospitaalbesoeke.
Vakgebiede
Verpleging is die mees diverse gesondheidsorgberoep. Verpleegsters praktiseer in 'n wye verskeidenheid opsette en situasies, maar oor die algemeen word verpleging op grond van pasiënte se behoeftes gekategoriseer.
Die vernaamste afdelings is: Daar is ook spesialisgebiede soos kardiale verpleging, ortopediese verpleging, paliatiewe (verligtende) sorg, perioperatiewe verpleging, verloskundige verpleging, onkologiese verpleging, verpleeginformatika, televerpleging.
Beroepsrisiko's
Daar is wêreldwyd 'n ernstige tekort aan verpleegsters. Een rede hiervoor is die werksomgewing waarin verpleegsters praktiseer. In 'n onlangse studie van empiriese menslike faktore en ergonomiese literatuur spesifiek tot verpleging is daar gevind dat verpleegsters oor die algemeen in armoedige omgewingstoestande werk. In sommige lande bestaan daar wetgewing met betrekking tot aanvaarbare verpleegster-pasiënt verhoudings.
Die vinnige pas en onvoorspelbare aard van gesondheidsorg stel verpleegsters bloot aan risiko's soos beserings en siektes, insluitend hoë beroepstres. Verpleging is 'n uiters spanningsvolle beroep en verpleegsters ervaar van die hoogste vlakke van beroepstres in vergelyking met ander beroepe. Hierdie stres stel verpleegsters bloot aan kort- en langtermyn gesondheidsprobleme, insluitend slaapversteurings, depressie, psigiatriese versteurings, stresverwante siektes en siektes oor die algemeen. Verpleegsters kan ook aan empatie-uitputting en morele angs ly wat hulle geestesgesondheid verder kan benadeel. Hulle het ook hoë vlakke van beroepsuitbranding (40%) en emosionele uitputting (43,2%). Uitbranding en uitputting verhoog die risiko vir siektes, mediese foute en gee aanleiding tot suboptimale sorggewing.
Verpleegsters is ook aan geweld en mishandeling by die werksplek blootgestel. Voorvalle van geweld behels gewoonlik nie-personeel (bv. pasiënte of familie), terwyl mishandeling gewoonlik deur ander hospitaalpersoneel gepleeg word. 57% van Amerikaanse verpleegsters het in 2011 gerapporteer dat hulle by die werk gedreig is; 17% is fisiek aangeval.
Voorkoming
Daar is verskeie intervensies wat die beroepsrisiko's van verpleging kan verklein. Dit kan individu- of organisasiegefokus wees. Individugefokusde intervensies sluit streshanteringsprogramme in wat by individue aangepas kan word. Organisasiegerigte intervensies fokus op die vermindering van spanningsvolle aspekte van die werksomgewing deur spanningsvolle kenmerke te identifiseer en oplossings daarvoor te vind.
Indusskrif
duimnael|220px|’n Seël met ’n eenhoring uit die Indusvallei, Indiese Museum. duimnael|220px|’n Versameling seëls
Die Indusskrif, ook bekend as die Harappaskrif, is ’n korpus simbole van die Kot Diji- en die Ontwikkelde Harappa-tydperk van die Indusvalleibeskawing, tussen 3500 en 1900 v.C. Die meeste inskripsies wat hierdie simbole bevat, is baie kort en dit maak dit uiters moeilik om te bepaal of hulle deel van ’n skryfstelsel was om ’n taal op skrif te stel of selfs net ’n skryfstelsel simboliseer.
Ondanks vele pogings is die "skrif" nog nie ontsyfer nie, maar daar word steeds probeer. Daar is geen bekende tweetalige inskripsie wat sal kan help om dit verstaanbaar te maak nie, en dit lyk nie of die skrif mettertyd baie verander het nie. Die sintaks (as dit so genoem kan word) verskil egter van plek tot plek.
Die eerste seël met Harappa-simbole is in 1875 gepubliseer, in ’n tekening deur Alexander Cunningham. Sedertdien is meer as 4 000 voorwerpe met die simbole ontdek, sommige so ver weg as in Mesopotamië. In die vroeë 1970's het Iravatham Mahadevan ’n korpus en konkordansie van Indus-inskripsies gepubliseer met 3 700 seëls en 417 afsonderlike tekens in spesifieke patrone. Hy het ook gevind die gemiddelde inskripsie bevat vyf simbole, en die langste inskripsie in ’n enkele reël het uit net 14 simbole bestaan. Hy het ook vasgestel daar is van regs na links geskryf.
Sommige geleerdes soos G.R. Hunter, S.R. Rao, John Newberry, Krishna Rao, en Subhash Kak meen die Brahmi-skrif het die een of ander verbintenis met die Indusstelsel, terwyl ander soos Iravatham Mahadevan, Kamil Zvelebil en Asko Parpola reken dit hou verband met die Drawidiese tale.
Nørre Vorupør
Nørre Vorupør is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Thisted-munisipaliteit. Dit het 666 inwoners (2008).
Gekonfedereerde State van Amerika
Die Gekonfedereerde State van Amerika (Engels: Confederate States of America (CSA of C.S.)) was 'n konfederasie van deelstate wat in 1860 en 1861 eensydige onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika (VSA) verklaar het. Die konfederasie, wat tussen 1861 en 1865 bestaan het, is oorspronklik deur sewe sogenaamde Slawestate in die Laer Suide van die VSA gevorm wat deur 'n agrariese ekonomie met katoen as een van die vernaamste uitvoerprodukte en 'n uitgebreide plantasiestelsel met swart slawearbeiders gekenmerk is.
Die politieke geskille het in April geëskaleer tot 'n gewapende konflik wat later as die Amerikaanse Burgeroorlog bekend sou staan, terwyl vier verdere Slawestate in die Hoër Suide (Upper South) hul eensydige onafhanklikheid verklaar en by die Gekonfedereerde State aangesluit het. Die Konfederasie het met Missouri en Kentucky later ook twee deelstate as lede erken wat hulle nòg onafhanklik verklaar het van die VSA nòg op enige tydstip van die konflik merendeels deur Gekonfedereerde magte beheer is. In dié twee state het Gekonfedereerde skaduregerings pogings aangewend om die bewind oor te neem, maar is later in ballingskap gestuur.
Geeneen van die politieke besware, wat deur die Gekonfedereerde State as redes vir hul eis op selfbeskikking en sesessie aangevoer is, is deur die Amerikaanse regering (die Unie) erken nie. Terwyl ook geen buitelandse moondheid diplomatieke erkenning aan die Konfederasie gegee het nie, was die Verenigde Koninkryk en Frankryk nogtans bereid om aan die Gekonfedereerde State die status van oorlogsparty ooreenkomstig internasionale reg toe te ken.
Die Amerikaanse Burgeroorlog het op 12 April 1865 met 'n Gekonfedereerde aanval op Fort Sumter begin, 'n militêre vesting van die Unie wat in die hawe van Charleston in Suid-Carolina geleë was. Ná vier jaar se hewige gevegte, wat hoofsaaklik op Gekonfedereerde gebied gevoer is, het alle Gekonfedereerde magte in die lente van 1865 oorgegee en is die Konfederasie ontbind.
Geen formele einde is aan die konflik gebring nie, terwyl feitlik alle Gekonfedereerde magte hulle tot laat in 1865 oorgegee het of ontbind is. Die Gekonfedereerde president Jefferson Davis het later opgemerk dat die Konfederasie in 1865 "verdwyn" het.
Anglo-Zoeloeoorlog
Die Anglo-Zoeloeoorlog is in 1879 tussen die Britse Ryk en die Zoeloe-koninkryk gevoer. Met lord Carnarvon se suksesvolle instelling van 'n federasie in Kanada is die idee gehuldig dat soortgelyke politieke pogings, gekoppel aan militêre veldtogte, moontlik suksesvol kan wees met die Afrikaryke, stamgebiede en die Boererepublieke in Suid-Afrika. In 1877 is Henry Bartle Frere as hoëkommissaris vir die Britse Ryk gestuur om so 'n plan in Suid-Afrika te implementeer. Van die struikelblokke vir sy planne was die twee onafhanklike state van die Boererepublieke en die Zoeloekoninkryk en sy leër.
Frere, wat op sy eie inisiatief, en sonder die goedkeuring van die Britse regering opgetree het, en 'n oorlog met die Zoeloes wou ontlok, gee op 11 Desember 1878 'n ultimatum aan die Zoeloekoning Cetshwayo wat die koning nie kon nakom nie. Bartle Frere stuur toe vir lord Chelmsford na Zoeloeland. Die oorlog is gekenmerk deur verskeie bloedige slagtings, insluitende 'n verrassende oorwinning vir die Zoeloekrygers by die Slag van Isandlwana, asook as 'n baie belangrike tydperk in die tydlyn van imperialisme in die gebied.
Westonaria Plaaslike Munisipaliteit
Die Westonaria Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Wesrand-distriksmunisipaliteit in Gauteng, Suid-Afrika.
Anglo-Zoeloeoorlog
Britse Ryk
Teen die 1870's het die Britse Ryk kolonies in Suider-Afrika gehad wat gegrens het aan die Boerenedersettings, inheemse Afrika-koninkryke, soos die Zoeloes, en ander inheemse stamgebiede. Verskeie interaksies met van hierdie gebiede was deel van 'n beleid van ekspansionisme (uitbreiding). Die Kaapkolonie is gestig met die Anglo-Nederlandse Verdrag van 1814 wat die Nederlandse Kaapkolonie aan die Verenigde Koninkryk oorgedra het. Die Britte se gebiede het in die 1800's aansienlik uitgebrei. Natal is op 4 Mei 1843 geproklameer as 'n Britse kolonie met die Britse regering se anneksasie van die Boere se Natalia Republiek. Die toestande is tot op 'n punt gedryf toe drie seuns en 'n broer van die Zoeloe-hoofman Sirayo invalle in Natal geloods het en twee vroue onder Britse beskerming ontvoer het.
Die ontdekking van diamante in 1867 naby die Vaalrivier, sowat 890 kilometer noordoos van Kaapstad, was die einde van die Boere se isolasie in die binneland, en het die landskap van die Suid-Afrikaanse geskiedenis verander. Die ontdekking het 'n wêreldwye diamantstormloop ontketen wat Kimberley in 'n kwessie van vyf jaar omskep het in 'n dorp van 50 000 inwoners. Die diamante het baie vinnig die Britse imperialiste se aandag getrek. In die 1870's annekseer Brittanje Griekwaland-Wes vir die grond waarop Kimberley se diamantvelde lê.
Lord Carnarvon, Britse sekretaris van buitelandse sake belas met die kolonies, het geglo dat die federasie wat hy in 1876 in Kanada tot stand gebring het, ook in Suid-Afrika sou werk. Sy plan het bestaan uit 'n wit minderheidsregering wat oor 'n onderdrukte swart meerderheid sou heers. Dit het 'n groot arbeidsmag van goedkoop handearbeid vir die Britse suikerplantasies en myne gewaarborg. In 'n poging om die Britse invloed verder uit te brei nader Carnarvon in 1875 die Boererepublieke van Oranje-Vrystaat en die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) en probeer om 'n federasie van die Britse en Boere se grondgebied te stig, maar die Boereleiers het hom weggewys.
In 1877 word Sir Henry Bartle Frere deur Carnarvon as die hoëkommissaris van Suider-Afrika aangestel. Carnarvon het hom met die doel aangestel om sy konfederasie-planne in werking te stel. In ruil hiervoor sou Frere die eerste Britse goewerneur van so 'n federasie van 'n Suider-Afrikaanse dominium aangestel word. Frere se grootste struikelblokke was die twee Boererepublieke en die Zoeloekoninkryk. Frere het nie op hom laat wag nie en beraam toe sy slinkse plan teen die Zoeloes deur 'n paar voorvalle buite verband op te blaas.
In 1877 annekseer Sir Theophilus Shepstone, die Britse sekretaris van naturellesake in Natal, die Zuid-Afrikaansche Republiek, ingevolge 'n spesiale lasbrief. Die Transvaalse Boere het beswaar gemaak, maar terwyl die Zoeloebedreiging bestaan het, was hulle tussen twee bedreigings vasgevang. Hulle was bang as hulle die wapens opneem teen die Britse anneksasie, kan Koning Cetshwayo die situasie uitbuit en hulle aanval. Die daaropvolgende anneksasies, en in besonder die anneksasie van Griekwaland-Wes, het 'n klimaat van broeiende ongemaklikheid by die Boererepublieke geskep.
In sy hoedanigheid as Britse goewerneur van Natal, het Shepstone sy kommer uitgespreek oor die Zoeloeleër van Cetshwayo en die potensiële bedreiging wat dit vir Natal inhou - veral in die lig van ou voorlaaiers en ander uitgediende vuurwapens wat in die Zoeloes se hande beland het. In sy nuwe rol as administrateur van Transvaal was Shepstone nou verantwoordelik vir die beskerming van die gebied en het 'n regstreekse belang by die grensgeskil van die Zoeloes met die Boere gehad. Voorvalle van Zoeloeaanvalle aan albei kante van die Transvaal/Natalgrens, het Shepstone laat besluit dat Cetshwayo 'n uitdagende houding inslaan.
Die Natalse biskop John Colenso was 'n kampvegter vir die regte van die boorlinge van Natal en Zoeloeland en het geglo dat die mense onregverdig behandel word deur die koloniale regering van Natal. In 1874 gaan bekla hy die lot van Langalibalele, die Hlubi en Ngwe-stamme by lord Carnarvon. In sy voorlegging sê Colenso dat Langalibalele valslik in 1873 van 'n rebellie beskuldig is en daarna in 'n belaglike hofsaak skuldig bevind en na Robbeneiland gestuur is. Die feit dat Colenso Langalibalele se kant teen die koloniale bewind van Natal gekies het, en sy lot aan die sekretaris van naturellesake, Theophilus Shepstone gaan voorlê het, het hom nog verder van die koloniale gemeenskap in Natal vervreem.
Biskop Colenso was 'n promimente kritikus van Frere se pogings om die Zoeloekoninkryk as 'n bedreiging vir Natal voor te hou. Colenso se veldtog het die donker, rassistiese grondslag van die koloniale bewind in Natal ontbloot en vir hom baie vyande onder die koloniste gemaak.
Die Britse eerste minister Benjamin Disraeli se regering wou nie 'n oorlog met die Zoeloes hê nie. Sir Bartle Frere was toe al sedert 1877 in die Kaapkolonie waar hy as goewerneur en hoëkommissaris reeds ver gevorder het met sy opdrag om 'n federasie in Suid-Afrika te stig. Hy het geglo die Zoeloes staan in die pad van so 'n federasie en Shepstone het sy siening gedeel dat Koning Cetshwayo die vrede in die gebied bedreig.
Die voorbereiding vir 'n Britse inval van die Zoeloekoninkryk was reeds vir maande aan die gang. Ondanks die Britse regering se onwilligheid om in nog 'n konflik betrokke te raak, stuur Frere in Desember 1878 'n ultimatum aan Cetshwayo om sy gevegsmagte te ontbind en hulle aan Britse gesag te onderwerp. Dit was vanselfsprekend onaanvaarbaar vir die Zoeloes, want dit sou beteken dat Cetshwayo sy troon moes prysgee.
Zoeloekoninkryk
Shaka, die eerste Zoeloekoning het met oorlog en verowering die klein Zoeloestam tot 'n Zoeloekoninkryk uitgebou wat teen 1825 'n gebied van 30 000 vierkante kilometer beslaan het. Hy is in 1828 deur een van sy indoenas en twee van sy halfbroers by Dukuza vermoor. Een van die halfbroers, Dingaan, het Shaka as koning opgevolg. Hy is op 1 Desember 1838 met die Slag van Bloedrivier deur die Voortrekkers verslaan. Dingaan het gevlug, maar is ook doodgemaak. Mpande kaSenzangakhona het hom as koning opgevolg. Toe hy in 1877 op 'n hoë ouderdom sterf, het Cetshwayo by Mpande oorgeneem.
Cetshwayo wou nie oorlog maak nie en het oorlog met die Britte vermy. Hy het sy troepe opdrag gegee om hul land te verdedig maar nie die oorlog oor die grense te voer nie. Sy opdrag was om slegs hulself te verdedig as hulle aangeval word en om net Britse soldate met hul rooi uniforms dood te maak.
Britse inval en terugslae
In Januarie 1879 val die Britse mag, onder aanvoering van Lt.genl. lord Chelmsford, Zoeloeland in - sonder enige goedkeuring van die Britse regering.
Lord Chelmsford het sy invalsmag van Pietermaritzburg na Helpmekaar naby Greytown verskuif en op 9 Januarie 1879 na Rorke's Drift beweeg. Daarvandaan is die Buffelsrivier oorgesteek en die Zoeloekoninkryk binnegeval. Drie eenhede het uit die Laer-Tugela, Rorke's Drift en Utrecht inbeweeg met die gemeenskaplike teiken, die koninklike setel, Ulundi.
Aanvanklik het die oprukkende Britse magte geen weerstand ondervind nie en op 22 Januarie slaan die middelste flank van Rorke's Drift af, kamp op by Isandlwana. Daardie oggend deel lord Chelmsford sy magte op en beweeg uit om 'n verkenningseenheid te gaan ondersteun en laat die bevel oor aan kol. Pulleine. Die Britte is deur die Zoeloemag van sowat 20 000 krygers uitoorlê en Chelmsford is ooswaarts saam met die meeste van sy middelste flank deur 'n klein Zoeloe-eenheid weggelok terwyl die impi die hoofkamp aangeval het. Die Slag van Isandlwana was die grootste oorwinning van die Zoeloes tydens die oorlog. Die Britse eenheid is verwoes en sy kamp uitgewis. Die Britte het ook al hul voorrade, ammunisie en vervoer verloor. Chelmsford het geen keuse gehad nie en moes inderhaas uit Zoeloeland terugval. In die doodsnikke van die slag het 4 000 Zoeloe-reserwemagte 'n ongemagtigde aanval op 'n Britse grenspos geloods en in die bloedige 10-uur-lange Slag van Rorke's Drift het die Britse magte daarin geslaag om die aanvallers terug te dryf.
Terwyl die Britse middelste eenheid onder die aanvoering van Chelmsford in gevegte betrokke was, het die regterflank kuslangs, onder die bevel van Kol. Charles Pearson, die Tugelarivier oorgesteek en in gevegte betrokke geraak met 'n Zoeloe-impi wat 'n hinderlaag by die Inyezanerivier wou gaan opstel. Toe Pearson hoor van die Slag by Isandlwana wou hy weer terugval oor die Tugelarivier, maar nog voor hy die besluit kon neem is sy toevoerlyne deur die Zoeloes afgesny, en die Beleg van Eshowe het begin.
Intussen moes die linkerflank by Utrecht onder aanvoering van Kol. Evelyn Wood, die Zoeloestamme van noordwes-Zoeloeland aandurf en verhoed dat hulle die middelste eenheid se opmars na Ulundi kan stuit. Hy het beplan om die Zoeloemag van 4 000 krygers, wat by die Hlobaneberg saamgetrek het, op 24 Januarie aan te val, maar toe hy hoor van Isandlwana het hy teruggetrek. Dus, een maand na die Britse inval, is dit net die linkerflank wat militêr aktief was, maar te swak was om op sy eie met die veldtog voort te gaan. Die eerste inval in Zoeloeland was dus 'n nederlaag vir die Britte.
Cetshwayo wou nooit Natal binneval nie en wou sy gevegte binne die grense van die Zoeloekoninkryk gehou het. In die daaropvolgende twee maande hergroepeer Chelmsford en die Britse regering stuur inderhaas nog sewe regimente en twee artillerie-eenhede na Natal.
Op 12 Maart word 'n gewapende konvooi voorrade op pad Lüneberg toe deur sowat 500 Zoeloes in die Slag van Intombe oorweldig; waartydens 80 Britse soldate sneuwel en al die voorrade gebuit word. Die eerste troepe kom op 7 Maart in Durban aan. Op 29 Maart ruk Chelmsford met 3 400 Britse en 2 300 inheemse soldate op en ontset Eshowe.
Chelmsford beveel Sir Evelyn Wood se troepe om die abaQulusui Zoeloevesting in Hlobane aan te val. Lt.kol. Redvers Henry Buller lei op 28 Maart die aanval. Toe die 20 000 soldate van die Zoeloes se leër opmars om hul beleërde stamlede te help, val die Britse mag terug met 1 000 Zoeloes van die abaQulusui op hul spoor. Sowat 225 Britse soldate sneuwel.
Die volgende dag val 20 000 Zoeloekrygers Wood se 2 068 man in hul goed gefortifiseerde kamp by Kambula aan. Dit was blykbaar sonder Cetshwayo se toestemming. Die Britte veg terug met die Slag van Kambula en na vyf ure se bloedige stryd slaan die Zoeloes op die vlug met 'n Britse berede mag op hul hakke. Terwyl 28 Britte in die slag sneuwel, was die dodetal aan die kant van die Zoeloes meer as 2 000. Die slag het die Zoeloes 'n lelike knou gegee en hul moraal was so swak dat baie eenvoudig opgepak en huiswaarts gekeer het.
Met Woods aan die veg het Chelmsford se mag Eshowe toe beweeg. Op 2 April word hulle by Gingindlovu aangeval, maar die Zoeloes word teruggedryf. Die volgende dag word Pearson en sy manne ontset en Eshowe ontruim waarna die Zoeloes dit afbrand.
Tweede inval en die oorwinning oor die Zoeloes
Die nuwe begin van die groter, beter toegeruste tweede inval   was nie juis 'n verbetering nie. Ondanks die suksesse by Kambula, Gingindlovu en Eshowe, was die Britse mag weer terug waar hulle aan die begin van Januarie afgeskop het. Chelmsford het 'n goeie rede gehad om vinnig te beweeg aangesien Sir Garnet Wolseley op pad was om by hom oor te neem en hy wou baie graag 'n beslissende oorwinning oor Cetshwayo hê voor hy die leisels moet oorgee. Daar was uiteindelik 16 000 Britse en 7 000 inheemse troepe vir die opmars. Dit begin in Junie en hierdie keer bou die Britte gefortifiseerde kampe al die pad soos hulle beweeg om 'n herhaling van Isandlwana te verhoed.
Een van die eerste ongevalle was Napoléon Eugène Louis Bonaparte, die uitgeweke troonopvolger van die Franse kroon wat as vrywilliger by die Britse leër aangesluit het. Hy is op 1 Junie dood terwyl hy met 'n verkenningseenheid in die veld was.
Cetshwayo het geweet hy gaan dié keer teen 'n meer gedugte vyand moet veg en het probeer om vir 'n vredesverdrag te onderhandel. Chelmsford was nie lus vir praat nie en hy wou sy verlore eer herstel voor Wolseley kom oorvat. Die opmars na Cetshwayo se kraal by Ulundi het voortgegaan en op 4 Julie begin die Slag van Ulundi waartydens Cetshwayo se gevegsmag die finale nekslag toegedien is.
Nabetragting
Na die slag van Ulundi is die Zoeloemag uiteen gedryf, die meeste hoofmanne het oorgegee en Cetshwayo het gevlug. Wolseley het ná Ulundi die bevel by Chelmsford oorgeneem en die finale operasies hanteer. Op 28 Augustus is die Zoeloekoning gevange geneem en na Kaapstad gebring. Wolseley het nie op hom laat wag nie en Frere se konfederasieplan opgeskort en 'n nuwe plan opgestel waarvolgens Zoeloeland in 13 stamgebiede verdeel is, sodat die volk nie weer onder 'n enkele koning herenig kon word nie.
Anglo-Zoeloeoorlog in rolprente
Twee gedramatiseerde rolprente oor die oorlog is: