cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Msinga-broodboom
Die boom is eers in 1996 deur Piet Vorster as 'n unieke spesie geklassifiseer, voorheen was dit as deel van Encephalartos natalensis beskou. Die plant se FSA-nommer is 14.7. In Engels staan die broodboom as die Msinga cycad bekend.
Harry H. Corbett
Harry H. Corbett (28 Februarie 1925 – 21 Maart 1982) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rattle of a Simple Man (1964), Carry on Screaming! (1966), en Steptoe and Son (1972), en in die televisiereeks Steptoe and Son (1962).
Vlag van Laos
Die nasionale vlag van Laos is op 2 Desember 1975 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane in rooi, blou en rooi met ’n wit skyf in die middel van die blou baan.
Simboliek
Die wit skyf in die middel stel die land se helder toekoms en eenheid van die Laos-volk onder die leierskap van die Rewolusionêre Volksparty van Laos voor. Daar word ook aangevoer dat dit die volmaan oor die Mekongrivier voorstel. Die rooi bane stel die bloedvergieting van die volk in hul stryd om vryheid voor en die blou stel vooruitgang voor.
Ontwerp
Die horisontale bane is in verhouding 1:2:1 (hierdie vlagverhouding staan bekend as die Spaanse dwarsbalk). Die wit skyf is reg in die middel van die vlag en is twee vyfdes van die hoogte van die vlag.
Kleure
Die kleurskema vir die huidige vlag van Laos (sedert 1975):
Die kleurskema vir die vlag van die Koninkryk Laos (1952–1975):
Alfred Rosenberg
Alfred Ernst Rosenberg (12 Januarie [O.S. 31 Desember 1892] 1893 – 16 Oktober 1946) was gedurende die Nazi-era hoof van die Ryk Ministerie vir die Besette Oostelike Gebiede en oorlogsmisdadiger. Hy was 'n Baltiese Duitser, 'n teoretikus en 'n invloedryke ideoloog van die Nazi-party. Rosenberg is die eerste keer deur Dietrich Eckart aan Adolf Hitler bekendgestel en het verskeie belangrike poste in die Nazi-regering beklee.
Vlag van Laos
Geskiedenis
Van 1952 tot die val van die koninklike regering in 1975 het Laos ’n rooi vlag gehad met ’n driekoppige olifant (die god Airavata in wit in die middel van die vlag. Bo-op die olifant sambreel met nege voue terwyl die olifant op ’n voetstuk met vyf lae staan. Die wit olifant is ’n algemene koninklike simbool in Suidoos-Asië, die drie koppe het verwys na die drie voormalige koninkryke Vientiane, Luangprabang en Champasak wat al drie deel uitmaak van die huidige Laos.
Alfred Rosenberg
Rosenberg word beskou as een van die hoofskrywers van die Nazi-ideologie, Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts (Die Mite van die Twintigste eeu - 1930), en word beskou as een van die belangrikste skrywers van die "nasionaal sosialistiese ideologiese geloofsbelydenisse", insluitend die rasse-teorie, die vervolging van die Jode, Lebensraum, die opheffing van die Verdrag van Versailles, en teenkanting teen wat as "ontaarde" moderne kuns beskou word. Hy is bekend vir sy verwerping en haat vir die Christendom, en het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die Duitse nasionalistiese positiewe Christendom. In Neurenberg is hy ter dood veroordeel en tereggestel op grond van oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom.
Vlag van Laos
Geskiedenis
Die sambreel met nege voue is ook ’n koninklike simbool met sy oorsprong in Berg Meru in die Boeddhistiese kosmologie. Die voetstuk was verteenwoordigend van die reg waarop die land staatgemaak het.
Zubaida Tharwat
Zubaida Tharwat (Arabies: زبيدة ثروت, [zebeːda sarwat]; (15 Junie 1940 - 13 Desember 2016) gebore in Alexandrië, Egipte was 'n Egiptiese aktrise.
Lewensloop
Tharwat het haar loopbaan op die ouderdom van 16 jaar begin. Sy het bekend geword nadat sy 'n skoonheidswedstryd gewen het. In haar eerste film het sy naas Abdel Halim Hafez gewerk. Tharwat het haar loopbaan tot 1987 voortgesit. Tydens haar loopbaan het sy naas ander bekende Egiptiese akteurs en aktrises soos Soad Hosny en Omar Sharif gewerk.
Stanley Andrews
Stanley Andrews (28 Augustus 1891 – 23 Junie 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Escape from Devil's Island (1935), Brigham Young (1940), Road to Rio (1947), en Superman and the Mole-Men (1951).
Mercedes-Benz OM352-enjin
Die Mercedes-Benz OM 352 is 'n 5,7 liter inlynsessilinder vierslag-dieselenjin, vervaardig deur Daimler-Benz.
Ontwikkeling
Dit is een van die vele motors in die 300-reeks enjins wat tydens en na die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is, die OM352 is in 1964 bekendgestel. Die OM352 se afstamming kan teruggevoer word na die OM312, self 'n 59 kW inlynsesenjin. Die OM352 het baie toepassings, insluitend mariene, militêre, munisipale en landbouvoertuie, asook stilstaande instellings. Die enjin het verskillende afwerkings- en drywingvlakke, wat aanduidings gee soos OM 352A, 'n variant met 'n turboaanjaer, of die OM352 LA, wat toegerus is met 'n tussenverkoeler en 'n turboaanjaer.
Gelisensieerde produksie
Die OM352 was ook een van die vele Mercedes-enjins wat in 1979 gelisensieer is vir vervaardiging deur Atlantis Diesel Engines (ADE) in Suid-Afrika. Dit is die ADE 352 genoem en is feitlik identies aan die Mercedes-enjins. Onlangs is die OM352 deur TATA gelisensieer vir gebruik in hul 713S-vragmotors. Dit word deur TATA vervaardig, maar het egter geringe verskille, soos dat die gewigte nie meer vasgebout word nie, maar eerder 'n deel van die krukas vorm en geen gate vir oliebespuiters in die blok is nie. Hierdie aanpassings sal waarskynlik die kompleksiteit en koste van enjinproduksie verminder.
Steen (materiaal)
'n Steen is 'n harde materiaal met 'n minerale samestelling (byvoorbeeld baksteen, beton of natuursteen). Oor die algemeen is stene groter as sandkorrels, gruis en klippe, maar kleiner as rotse. Stene word gebruik om geboue, mure en ander strukture te bou.
Mercedes-Benz OM352-enjin
Gelisensieerde produksie
Gewone uitsetkrag kan wissel van 92-141 kW afhangende van die opsies vir brandstofaflewering en lugtoediening. Hoër opbrengste kan bereik word deur middel van spesiale aanpassings, maar die lang lewensduur van die enjin kan beïnvloed word deur sulke nie-fabriekswysigings.
Steen (materiaal)
Steen kan op verskillende wyses geproduseer of gemyn word:
Mercedes-Benz OM352-enjin
Gelisensieerde produksie
Verbeterde enjins wat na die OM352 ontwikkel is, sluit die OM366 in, wat baie dieselfde lyk. As gevolg van strenger uitlaatvereistes, is die enjins van die 300-reeks uiteindelik gestaak. Mercedes Benz 900-enjins is die opvolgers van enjins soos die OM352.
Danielle Keaton
Danielle Keaton (gebore 30 Julie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Village of the Damned (1995), Tarzan (1999), en War Dogs (2016).
NG gemeente Kriel
Die NG gemeente Kriel was ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Maraisburg, Roodepoort. Dit is laat in die negentigerjare by haar een moedergemeente, Florida, ingelyf.
Agtergrond
duimnael|regs|170px|Ds. T.A. Theron is in September 1944 as Kriel se eerste leraar bevestig en het hier gebly tot Augustus 1946. duimnael|regs|170px|Ds. J.Z. Eloff was van 1952 af Kriel se derde leraar.
Die gemeente is saamgestel uit dele van die gemeente van Florida, wat afgestig het van Langlaagte, en die gemeente van Waterval. Hoewel die beskikbare bron dit nie uitstippel nie, kan afgelei word die gemeente is so genoem ter ere van die vader van die Langlaagte-kinderhuis, ds. Abraham Kriel, en dat dit nie die naam Maraisburg gekry het nie om dit te onderskei van die gemeente Maraisburg op die Oos-Kaapse dorpie Hofmeyr, wat in 1873 aangelê is, maar waarvan die naam in 1911 verander is om verwarring met die voorstad Maraisburg te voorkom. Die naam van die gemeente Maraisburg is eers in die middel sewentigerjare van die 20ste eeu ook na Hofmeyr verander.
Stigting
Op 15 April 1944 is die gemeente Kriel gestig en reeds op 1 Mei 1944 het hy sy eerste kerkraadsvergadering gehou. Ds. T.A. Theron van die Njassa-sending is in September 1944 as eerste leraar en herder van die nuwe gemeente bevestig. Presies twee jaar later, op 7 September 1946, het ds. Theron die sierlike kerksaal se hoeksteen gelê. Hierdie saal is op 19 April 1947 ingewy, en het as kerk gedoen tot die gemeente jare later sy kappiekerk en soortgelyke saal by Tweede Straat 46, Maraisburg, in gebruik geneem het. Uit die buiteland het ds. Theron na die gemeente gekom en aan die buiteland moes die gemeente hom afstaan toe hy middel 1946 na die NG gemeente Mufulira in Noord-Rhodesië vertrek.
Van 26 Augustus 1946 tot 26 April 1947 was die gemeente dus vakant, waarna sy bedien is deur prop. B.J. Odendaal, wat op 26 April georden is. In die drie jaar waarin ds. Odendaal hier gearbei het, het die gemeente met rasse skrede vooruitgegaan. 'n Pastorie van oor die £6 000 is gebou, en ook die ledetal van die gemeente het geweldig gegroei. Op 15 April 1950, die gemeente se sesde verjaardag, ontvang ds. B.J. Odendaal egter sy demissie en vertrek na Bloemfontein-Wes as studenteleraar waar hy bly tot hy in 1960 uit die bediening tree. Net sowat ses maande later, en wel op 30 Oktober 1950, kon die kerkraad aan die gemeente bekendmaak dat ds. J.Z. Eloff van die gemeente Kenhardt die beroep na hierdie gemeente aangeneem het. Op 13 Januarie 1951 is ds. Eloff hier bevestig deur ds. Stofberg, algemene sendingsekretaris.
Groei
Destyds het die gemeente se lidmate meer as duisend getel en vanaf 1 Julie 1951 is die kerkraad uitgebrei tot 20 ouderlinge en 23 diakens. In 1952 het Ons gemeentelike feesalbum berig: "Alles dui daarop dat die gemeente nou op 'n baie gesonde basis is, dat die samewerking goed is en dat beide leraar en gemeente baie gelukkig voel en dankbaar is teenoor die Heer vir wat ons reeds kon doen. Ons gaan volhou en volhard in die wingerd van Hom, die gewer van al die goeie gawes."
Krapvreter
Die Krapvreter (Dromas ardeola) is 'n somertrekvoël met broeigebiede in noordoos-Afrika en Arabië. In Engels staan die voël bekend as Crab-plover.
Voorkoms
Die voël is 33 – 38 cm groot en weeg 250 - 350 gram. Die voël is grotendeels wit met 'n swart rug en slagvere.
Nelson Mandela-universiteit
Die Nelson Mandela-universiteit (NMU) is 'n tersiêre opleidingsinstansie in Suid-Afrika wat grotendeels in Gqeberha (voorheen Port Elizabeth) gesetel is. Die universiteit het vanaf sy stigting in 1965 tot in 2005 as die Universiteit van Port Elizabeth (UPE) bekendgestaan, daarna as die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit en van 23 Junie 2016 as die Nelson Mandela-universiteit.
Kampusse
Die Suidkampus is 'n reuse kompleks van omtrent 830 hektaar wat voorheen deur die Stadsraad van Port Elizabeth geskenk is. In 1983 word die gebied tot natuurreservaat verklaar.
Die universiteit bestaan tans uit die volgende kampusse:
Jacques Loots
Jacques Loots (24 Oktober 1925 – 3 Oktober 1991) was 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy was bekend vir sy TV-rolle as Genis in Koöperasiestories en die oupa in Orkney Snork Nie. Hy is ook ’n gepubliseerde digter.
Hy tree vir die eerste keer op sewejarige ouderdom op nadat 'n toneelgeselskap op Koster in Wes-Transvaal, waar hy grootgeword het, 'n seuntjie gesoek het om in 'n toneelstuk te speel.
Hy is tuis op Bethulie in sy slaap oorlede. Hy het aan emfiseem gely, maar is aan 'n embolus in die long oorlede. Hy word oorleef deur sy 86-jarige ma, sy vrou, drie kinders en sewe kleinkinders.
Lewe en werk
Willem Jacobus Loots is op 24 Oktober 1925 gebore as een van vyf kinders (twee seuns en drie dogters) van Willem Jacobus Loots en Catharina Gertruida Cloete. Hy word groot op Koster in die Wes-Transvaal en behaal sy B.Ed. Honneurs-graad aan die Potchefstroomse Universiteitskollege. As joernalis werk hy lank vir Die Transvaler onder die redakteurskap van dr. Hendrik Verwoerd. In Kenia is hy as onderwyser vir ’n ruk betrokke by ’n Afrikaanse skool wat by Thomson’s Falls geopen word onder die naam Van Riebeeckskool, waar hulle die kurrikulum van die Transvaalse Onderwysdepartement gevolg het. Vanaf 1967 tot 1969 is hy as lektor verbonde aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. By die Afrikaanse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) is hy verantwoordelik vir die regie van verskeie radiodramas.
Sy akteursloopbaan begin reeds op sewejarige ouderdom toe ’n toneelgeselskap op Koster ’n seuntjie gesoek het om in ’n toneelstuk op te tree. Die klein Jacques het die rol gekry en die toneelgogga het hom daar behoorlik gebyt. Hy is daarna feitlik onafgebroke as akteur in produksies betrokke, hetsy deeltyds of voltyds. Op die verhoog vertolk hy talle rolle, onder andere in “Die vrek” in 1951, “Send for Dolly” (die Engelse vertaling van P.G. du Plessis se “’n Seder val in Waterkloof”), “Putsonderwater” van Bartho Smit, “Ampie” van Jochem van Bruggen, “84 Charing Cross Road” van Helen Hanff, “Plaston DNS-kind” van P.G. du Plessis, “Equus” van Peter Shaffer, “Germanicus” van N.P. van Wyk Louw”, “Bloedbruilof” van Federico Garçia Lor-ca, “Don Juan onder die Boere” van Bartho Smit en “Charley se tante”. Hy speel ook in talle rol-prente, waaronder “Die kandidaat”, “Dirkie”, “Jannie totsiens”, “Liewe hemel, Genis”, “Nag van die 19de”, “Lied in my hart”, “Elsa se geheim”, “Tawwe Tienies”, “Die groen faktor”, “Kootjie Emmer” en “Torn allegiance”. Dit is egter op televisie wat hy nasionale bekendheid verwerf, veral as die karakter Genis in die televisiereeks “Koöperasiestories” (gebaseer op P.G. du Plessis se stories), terwyl hy ook die rol van die oupa speel in die gewilde televisiereeks “Orkney snork nie” van Willie Esterhuizen. In sy later jare is hy eienaar en bestuurder van ’n koffie- en boekwinkel genaamd Die Boekwinkel in Bethulie in die Vrystaat. Hy is getroud met Willemina Jacoba (Wilma) en hulle het drie kinders (1 seun, 2 dogters), onder wie Willem Jacobus (Quintus) Loots was. Hy is op 3 Oktober 1991 tydens sy slaap in sy huis in Bethulie aan ’n embolus in die long oorlede, nadat hy lank siek was aan emfiseem.
Skryfwerk
Hy skryf reeds in die veertigerjare van die twintigste eeu erotiese gedigte onder die skuilnaam Ella Meyer, gedigte wat besonder vernuwend was vir die tyd. Hierdie gedigte word later deur J.C. Kannemeyer beskryf as gedigte met ’n benouende siening van die stad, die naakte realisme van ’n seksueel vrysinnige lewe en ’n uitbeelding wat soms aan die surrealistiese grens, met woordgebruik en beelding wat in die laat veertigerjare vir die Afrikaanse leser betreklik skokkend sou wees. Wanneer hy die oorspronklike manuskrip van sy digbundel “Eenhoring” aan ’n uitgewer voorlê, bestempel ’n keurder dit as “louter pornografie”. Die bundel word eers sowat twintig jaar later gepubliseer en word erg geredigeer om aan te pas by die norms van die tyd. Hierdie bundel trek dan nie veel aandag nie. Hy voltooi ook die manuskrip van ’n ongepubliseerde digbundel wat hy “Vreemde aand” noem. Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. As vertaler is hy onder andere verantwoordelik vir die vertaling van Vernon Sylvaine se komedie “As long as they’re happy” as “Doller as kop-af”, wat verskeie baie geslaagde opvoerings in Suid-Afrika beleef. Hy vertaal ook Tom Godwin se eenbedryf “Cold equations” as “Die koue syfers”, “Suurknol en trekpleister (die mensehater)” van Moliére en “Moleste” van Vernon Sylvaine. Sommige van hierdie dramas word deur Dalro gepubliseer. Terwyl hy lektor is aan die universiteit is hy ook samesteller van die bundels “Radiodramas” (wat sy eie “Wat behels mikrofoontoetse?” saam met dramas van verskeie ander skrywers insluit) en “Ses kortverhale vir die radio”.
Publikasies
Vertalings
Samesteller
Max Power Services
Max Power Services (Edms) Bpk is 'n maatskappy wat toerusting vir die mynbou-sektor vervaardig. Sy hoofsetel is in Randfontein, Suid-Afrika.
Geskiedenis
Die maatskappy is in 1980 deur Herman de Koker in Randfontein gestig. Hy het in 1957 as gereedskapmaker gekwalifiseer en tot 1967 vir die Consolidated Brass Foundry gewerk. Daarna het hy vir JCI as ondergrondse pomp-passer gewerk tot die stigting van Max Power Services in 1980. In 1995 is sy seun Pierre de Koker by die firma aangestel en in 1999 is hy as besturende direkteur aangestel. Tans is Pierre de Koker die hoof uitvoerende beampte. Tersia de Koker word in 1999 by die firma aangestel in 2002 is sy aangewys as die finansiële direkteur van Max Power Services.
Aramese alfabet
Die Aramese alfabet is ’n aanpassing van die Fenisiese alfabet en het teen die 8ste eeu v.C. as ’n aparte alfabet ontwikkel. Die letters stel almal konsonante voor en dit is dus nie ’n volwaardige alfabet nie, maar ’n abjad.
Die Aramese alfabet is histories belangrik omdat feitlik alle moderne Midde-Oosterse skryfstelsels asook baie stelsels van Sentraal- en Oos-Asië terugherlei kan word daarheen. Dit is hoofsaaklik omdat die taal Aramees wydverspreid voorgekom het en ook die amptelike taal was van die Nieu-Assiriese Ryk en sy voorloper, die Achaemenidiese Ryk. Tussen die skrifte wat vandag gebruik word, is die Hebreeuse alfabet die naaste aan die Keiserlike Aramese skryfstelsel van die 5de eeu v.C..
Geskiedenis
Vir die vroegste inskripsies in Aramees is die Fenisiese alfabet gebruik. Mettertyd het die alfabet verander in die vorm wat hier onder gewys word. Aramees het geleidelik die gebruikerstaal regdeur die Midde-Ooste geword – die skrif het aanvanklik die Assiriese wigskrif aangevul en later vervang as die belangrikste skryfstelsel.
Omstreeks 500 v.C., ná die verowering van die Achaemenides onder Darius I van Persië is Oud-Aramees deur die veroweraars aanvaar as die vorm van geskrewe kommunikasie tussen die verskillende streke van die uitgebreide ryk met sy talle volke en tale. Die gebruik van ’n enkele amptelike taal, wat moderne geleerdes Keiserlike Aramees noem, het waarskynlik grootliks bygedra tot die verstommende sukses van die Achaemenides om hul groot ryk vir so lank te laat voortduur.
Eeue ná die val van die Achaemenidiese Ryk in 331 v.C. het die taal nog ’n groot invloed op verskeie Iranse tale gehad. Die skrif het nog voortgeduur as die basiese eienskappe van die Pahlewi-skrif.
Later is die alfabet gebruik om die Hebreeuse alfabet te skep. Voor dié tyd is Hebreeus geskryf in ’n skrif wat nader aan die Fenisiese alfabet was. Ook die alfabette van die Levant, Persië, Sentraal-Asië en Indië word beskou as uitlopers van die Aramese alfabet.
Aramees is ook die taal waarin groot dele van die Bybelse boeke Daniël en Esra geskryf is, en die hooftaal van die Joodse Talmoed. Dit was daarnaas die moedertaal van Jesus.
Keiserlike Aramese alfabet
Oorgeteken uit A Grammar of Biblical Aramaic, Franz Rosenthal; vorms is soos dié in die 5de eeu v.C. in Egipte.
Unicode
Die Aramese alfabet is by die Unicode-standaard gevoeg in Oktober 2009, met die uitreiking van weergawe 5.2. Die Unicode-blok vir Keiserlike Aramees is U+10840–U+1085F.
Lone Creekwaterval
Die Lone Creekwaterval is naby Sabie in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die waterval is 70 m hoog en geleë by die koördinate .
M.C. Escher
Maurits Cornelis Escher (Nederlands: [ˈmʌurɪts kɔrˈneːlɪs ˈɛʃər] ; 17 Junie 1898 – 27 Maart 1972) was 'n Nederlandse grafiese kunstenaar wat wiskundig geïnspireerde houtsneewerk, steendrukplate en mezzotinte gemaak het.
Vroeë lewe
Maurits Cornelis Escher is op 17 Junie 1898 in Leeuwarden, Friesland, gebore. Hy was die jongste seun van die siviele ingenieur George Arnold Escher en sy tweede vrou, Sara Gleichman. "Mauk," soos Escher deur sy vriende en familie genoem is, was 'n sieklike kind, en is op sewe in 'n spesiale skool geplaas; hy graad twee gedruip. Alhoewel hy in teken uitgeblink het, was sy punte oor die algemeen swak.
Van 1919 tot 1922 het Escher aan die Haarlem Skool vir Argitektuur- en Dekoratiewe kunste studeer en daar leer teken en houtsneewerk doen. Hy het vir 'n wyle argitektuur studeer, maar (deels as gevolg van 'n chroniese velinfeksie) 'n aantal vakke gedruip en na dekoratiewe kunste oorgeskakel  waar hy onder die grafiese kunstenaar Samuel Jessurun de Mesquita studeer het.
Studiereise
In 1922 het Escher deur Spanje gereis en by Madrid, Toledo, en Granada aangedoen. In Granada is hy deur die Moorse argitektuur van die veertiende eeuse Alhambra beïndruk. Die ingewikkelde dekoratiewe ontwerpe van die Alhambra, gebaseer op geometriese simmetrieë, gekenmerk deur ineengeskakelde herhalende patrone op gekleurde teëls, mure en plafonne het sy belangstelling in die wiskunde van mosaïekwerk geprikkel en 'n sterk invloed op sy werk gehad.
Escher het na Italië toe teruggekeer en van 1923 tot 1935 in Rome gebly.
Hy het baie gereis, onder andere na Viterbo, Korsika, die Amalfi-kus en Sisilië. Die dorpies en landskappe van hierdie plekke is prominent in sy kunswerke. In Mei en Junie 1936 het Escher weer na Spanje gereis en in Alhambra het hy soms dae aaneen gedetailleerde sketse van mosaïekpatrone gemaak. Dit was hier waar hy amper 'n obsessiewe fassinasie met mosaïekwerk ontwikkel het. In sy eie woorde:
Dit bly 'n uiters meevoerende aktiwiteit, 'n manie waaraan ek verslaaf geraak het, en waarvan ek myself soms met moeite wegskeur.
Na 1937 het hy eerder in sy ateljee as in die veld gewerk en daar het 'n merkbare verandering in sy kuns ingetree. Dit was nie meer hoofsaaklik op waarneming gebaseer nie, maar eerder 'n produk van sy geometriese ontleding en sy visuele verbeelding.
Latere lewe
Teen 1935 was die politieke klimaat in Italië (onder Mussolini) onaanvaarbaar vir Escher. Hy het geen belang by politiek gehad nie, maar hy het 'n afkeer van fanatisme en huigelary gehad. Die gesin het Italië verlaat en vir twee jaar in Château-d'Œx, Switserland, gewoon.
Escher was ongelukkig in Switserland en in 1937 het die gesin na Brussel, België, verhuis. Die Tweede Wêreldoorlog het hulle in Januarie forseer om te trek, hierdie keer na Baarn, Nederland, waar Escher tot 1970 gewoon het. Die meeste van sy bekendste werke dateer uit hierdie tydperk. Na 1953 het Escher dikwels gedoseer, maar in 1962 is 'n beplande reeks lesings in Noord-Amerika as gevolg van 'n siekte gekanselleer en het hy vir 'n tyd lank nie kuns doen nie. Die illustrasies en teks vir die lesings is egter later as deel van die boek Escher on Escher gepubliseer. In 1955 is die Ridderorde van die Orde van Oranje-Nassau aan hom toegeken.
In Julie 1969 het hy sy laaste werk voltooi, 'n groot houtsneewerk met 'n drievoudige rotasiesimmetrie, getiteld Snakes, waarin slange deur 'n patroon van ineengeskakelde ringe kronkel. Die werk is 'n samevatting van Escher se liefde vir simmetrie, vir ineenskakelende patrone, en aan die einde van sy lewe, sy beskouing van die ewigheid. Die sorg waarmee Escher hierdie houtsneewerk geskep en gedruk het, kan in 'n video-opname gesien word.
In 1970 het Escher na die Rosa Spier Huis in Laren getrek, 'n ouetehuis vir kunstenaars waar hy sy eie ateljee gehad het. Hy is op 27 Maar 1972, op die ouderdom van 73, daar oorlede. Hy is in die Nuwe Begraafplaas in Baarn begrawe.
Wiskundig geïnspireerde werk
Escher se werk is onbetwisbaar wiskundig, en juis dit het n kloof gevorm tussen sy gewildheid en roem, en die gebrek aan aansien wat hy in die kunswêreld geniet het. Alhoewel sy oorspronklikheid en bemeestering van grafiese tegnieke gerespekteer is, is sy werke as te intellektueel en liries ontoereikend beskou. Escher was nie die eerste kunstenaar wat wiskundige temas ondersoek het nie: In sy Self Portrait in a Convex Mirror, 'n kunswerk waarin hy sy eie gesig in 'n geronde spieël uitgebeeld het, het Parmigianino (1503–1540) met sferiese meetkunde en weerkaatsing geëksperimenteer. Nog 'n vroeë voorloper was Giovanni Battista Piranesi (1720–1778) wie se donker "fantastieagtige"  werke soos The Drawbridge in sy Carceri ("Tronke")-reeks, uiteenlopende perspektiewe in komplekse argitektuur uitbeeld.
Mosaïekwerk
Na sy 1936-reis na die Alhambra en na La Mezquita, Cordoba, waar hy sketse van die Moorse argitektuur en mosaïekversierings gemaak het,  het Escher die eienskappe en moontlikhede van mosaïekwerk ondersoek deur meetkundige ruitenette as basis vir sy sketse te gebruik. Een van sy eerste pogings was 'n potlood-, ink- en waterverfstudie, getiteld Studie van Reëlmatige Vlakverdeling met Reptiele (1939), wat hy op 'n seshoekige ruitenet ontwerp het. Die koppe van die rooi, groen en wit reptiele ontmoet mekaar teen 'n hoek; die sterte, pote en sye van die diere skakel presies ineen. Dit is as die basis vir sy 1943-litografie Reptiles gebruik.
Sy eerste wiskundige studies het by George Pólya  en die kristallograaf Friedrich Haag  se skripsies oor platvlak-simmetriegroepe begin wat sy broer Berend (bekend as Beer) vir hom gestuur het. Van daar af het hy 'n wiskundige benadering tot die uitdrukking van simmetrie in sy kunswerke ontwikkel deur sy eie notasie te gebruik.
In 1941 en 1942 het Escher sy bevindings vir sy eie gebruik in 'n sketsboek opgesom wat hy Regelmatige vlakverdeling in asymmetrische congruente veelhoeken genoem het. Die wiskundige Doris Schattschneider het hierdie aantekeningboek onomwonde beskryf as "'n metodiese ondersoek wat slegs wiskundige navorsing genoem kan word."
Meetkunde
Alhoewel Escher nie wiskundige opleiding ontvang het nie – sy begrip van wiskunde was hoofsaaklik visueel en intuïtief – het sy kuns 'n sterk wiskundige komponent bevat, en verskeie van die wêrelde wat hy geteken het, was rondom onmoontlike voorwerpe gekonstrueer. Sy eerste tekening van só 'n onmoontlike realiteit was Still Life and Street (1937); in ander populêre werke soos Relativity (1953) kan onmoontlike trappe sowel as veelvoudige en gravitasionele perspektiewe gesien word.
Escher het hoofsaaklik litografieë en houtsneewerke gemaak, maar sy enkele mezzotinte word as meesterstukke van die tegniek beskou. In sy grafiese kuns het hy wiskundige verhoudings tussen vorms, figure en ruimte uitgebeeld. In sy prente is spieëlbeelde van keëls, sfere, kubusse, ringe en spirale ingewerk.
Escher was ook gefassineer deur wiskundige voorwerpe soos die Möbiusband wat slegs een oppervlak het.
Escher se belangstelling in kromlynige perspektief is deur sy vriend en "geesgenoot"  die kunshistorikus en kunstenaar Albert Flocon, aangemoedig. Flocon het Escher, saam met ander soos Leonardo da Vinci en Abraham Bosse, as 'n "denkende kunstenaar",  geïdentifiseer.
Platoniese en ander vaste liggame
Escher het dikwels driedimensionele voorwerpe soos Platoniese liggame byvoorbeeld sfere, viervlakke en kubusse in sy werke geïnkorporeer, sowel as wiskundige voorwerpe soos silinders en stervormige veelvlakke. In een van sy skripsies het Escher die belangrikheid van dimensionaliteit beklemtoon:
'n Plat vorm irriteer my – dis asof ek vir my voorwerpe wil se: julle is te fiktief en staties waar julle versteend langs mekaar le: doen iets, maak julle los van die papier en wys my waartoe julle in staat is!...46)
David Starzyk
David Starzyk (gebore 14 Julie 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Two and a Half Men (2003), Criminal Minds (2005), Blue Bloods (2010), en Hot in Cleveland (2010).
M.C. Escher
Platoniese en ander vaste liggame
Bo-op die twee torings wat in Waterfall se onmoontlike strukture gesien word, is twee saamgestelde veelvlakke, een 'n samestelling van drie kubusse, die ander 'n stervormige rombiese twaalfvlak, bekend as Escher se vaste liggaam. Escher het hierdie liggaam in sy houtgesnede Stars (1948) gebruik. Hy het dan ook 'n refraksieteleskoop (refraktor) besit en was so 'n kranige amateur sterrekundige dat hy waarnemings van dubbelsterre aangeteken het.
Realiteitsvlakke
Escher se kuns het uit die prentjies in sy gedagtes vorm aangeneem, en nie soseer direk uit sy waarnemings en reise na ander lande nie. Sy belangstelling in die veelvoudige realiteitsvlakke in kuns word in werke soos Drawing Hands (1948) gesien waar twee hande besig is om mekaar te teken.
Oneindigheid en hiperboliese meetkunde
Roger Penrose en H. S. M. Coxeter was albei diep beïndruk deur Escher se intuïtiewe begrip van wiskunde. Geïnspireer deur Relativity het Penrose sy onmoontlike driehoek ("tribar"), en sy pa, Lionel Penrose, 'n oneindige stel trappe ontwerp. In antwoord daarop het Escher die ewig bewegende masjien in Waterfall en die eindelose mars van die monnike in Ascending and Descending geskep.
In 1957 het Coxeter by Escher toestemming ontvang om twee van sy tekeninge in sy tesis "Crystal symmetry and its generalizations" te gebruik. Hy het 'n afskrif van die tesis aan Escher gestuur; dié het laat blyk dat Coxeter se figuur van 'n hiperboliese mosaïekwerk "my 'n taamlike skok gegee" het; die oneindige, reëlmatige herhaling van die teels op die hiperboliese vlak wat teen die rand van die sirkel vinnig al hoe kleiner word, was presies wat hy nodig gehad het om oneindigheid op 'n tweedimensionele vlak voor te stel.
Escher het met hiperboliese mosaïekwerk voortgegaan en dit "Coxetering" genoem. Die reeks houtsneewerke Circle Limit I–IV het onder hierdie werke getel. In 1959 het Coxeter hierdie werke as buitengewoon akkuraat beskryf: "Escher het dit tot op die millimeter korrek gehad."
Ingatestone
Ingatestone is 'n klein dorp met sowat 4 500 inwoners, in die suidweste van die Engelse graafskap Essex. Die dorp is sowat 32 km (20 myl) noordoos van Londen af en maak tans deel uit van die Metropolitan Green Belt.
Tileba
Tileba is 'n klein voorstadjie in die hoofplek Akasia, in die noorde van Pretoria, Suid-Afrika. Dit is oos van Theresapark en wes van Pretoria-Noord geleë.
Vincent Grass
Vincent Grass (gebore 9 Januarie 1949) is 'n Belgiese akteur.
Russiese Rewolusie (1905)
Die Russiese rewolusie van 1905 (Russies: Революция 1905–1907 годов в России / Revoljucija 1905–1907 godov v Rossii) was ’n landwye, gewelddadige stryd wat teen die regering en die tsaar gemik was. Niemand was in beheer daarvan nie en dit het geen enkele oorsaak of doelwit gehad nie; dit was die gevolg van dekades van onrus en ontevredenheid oor die outokratiese bewind van die Romanof-dinastie en die stadige pas van hervormings in die land. Die direkte oorsaak was die onvermoë van die Russiese militêre magte in die aanvanklik gewilde Russies-Japannese Oorlog, wat ’n reeks rewolusionêre aktiwiteite aan die gang gesit het.
Hoewel die rewolusie taamlik wreed onderdruk is, het dit tog gelei tot ’n vinniger pas van hervorming in Rusland. Dit was egter nie genoeg om ’n tweede rewolusie te keer wat in 1917 ’n einde gebring het aan die Romanof-bewind nie.
Agtergrond
Die liberale tsaar Aleksander II, wat die lyfeienes in 1861 bevry en ander sosiale hervormings ingestel het, het op 1 Maart 1881 in ’n sluipmoordaanval gesterf. Sy konserwatiewe opvolger, Aleksander III, het met ’n ysterhand regeer. Sowel die staat as die kerk was ondergeskik aan sy outokrasie.
Die bevryding was net een van ’n hele reeks regerings-, geregtelike, sosiale, nasionale en ekonomiese hervormings waarmee aan die begin van die 1860's begin is terwyl die land stadig van feodale absolutisme beweeg het na markgedrewe kapitalisme. Die politieke struktuur het egter onveranderd gebly. Pogings om dit te hervorm, is sterk teengestaan deur die monargie en burokrasie. ’n Stelsel van verkose plaaslike rade wat Aleksander begin instel het (vyftig jaar nadat die wet daarvoor goedgekeur is), het groot verwagtinge geskep, maar die proses het geweldig stadig gevorder – en dit het tot frustrasie en rebellie gelei. Die rebelle het begin glo dat die besit van grond en vryheid net haalbaar is met ’n rewolusie.
Op 1 Maart (Ou Styl) 1881 word Aleksander II vermoor in ’n bomontploffing deur die groep Narodnaja Wolja. Daar was al voorheen ’n sluipmoordaanval op hom wat gelei het tot strenger sensuur, die gebruik van ’n geheime polisiemag en die verbanning van liberale. Aleksander II is opgevolg deur sy seun, Aleksander III, ’n erg konserwatiewe mens met ’n eng uitkyk wat grootliks beïnvloed is deur Konstantin Pobedonostsef, ’n voorstander van outokrasie.
Aleksander III het dadelik beperkings begin instel. Plaaslike regering is aan bande gelê, en die werksaamhede van die Russiese geheime politieke polisiediens, die Ochrana, is verskerp. Die polisie het daarin geslaag om sowel rewolusionêre as pro-demokratiese bewegings in hul spore te stuit (hoewel baie van hulle net ondergronds begin werk het). Die Ochrana het die rewolusionêre groepe versplinter deur tronkstraf en verbanning. Baie van dié mense het geëmigreer om aan vervolging te ontsnap. Dit was hierdie emigrasie na Wes-Europa wat Russiese denkers in aanraking gebring het met Marxisme. Die eerste Russiese Marxistiese groep is in 1884 gestig, hoewel dit klein gebly het tot in 1898.
In teenstelling met die sosiale stagnasie van die 1880's en 1890's het industrialisasie groot ekonomiese voordele vir Rusland ingehou. Die probleem was egter dat die rykes ryker en die armes armer geword het.
Nadat Aleksander III in 1894 gesterf het, het sy 26-jarige seun, Nikolaas II, aan die bewind gekom. Nes sy voorganger het Nikolaas geweier om politieke verandering toe te laat. Hy het ook die Joodse minderheid laat vervolg, die pers en universiteite gesensor en politieke gevangenes verban.
Teen 1905 het rewolusionêre groepe herstel van die onderdrukkende 1880's. Die Marxistiese Russiese Sosiaal-Demokratiese Werkersparty (RSDWP) is in 1898 gestig en in 1903 het dit geskeur in twee partye, die Mensjewiste en die Bolsjewiste. Wladimir Iljitsj Oeljanof (Lenin) het in 1902 sy werk Wat moet gedoen word? gepubliseer. Die Sosialisties-Rewolusionêre Party is in 1900 in Charkof gestig en sy "vegeenheid" (Boewaja Organizatsija) het tot in 1905 en ook later talle prominente politici vermoor, onder andere twee ministers van binnelandse sake, Dmitri Sergejewitsj Sipjagin in 1902 en sy opvolger, die gehate Wjatsjeslaf von Plehwe, in 1904. Dit het die regering genoop om nog groter magte aan die polisie te gee.
Die Russies-Japannese Oorlog van 1904–'05 was aanvanklik gewild, maar het later bygedra tot die algemene ontevredenheid. Militêre mislukkings en onduidelike doelwitte met die oorlog het die volk vervreem. Die groot ongelykheid van die bevryding van lyfeienes het opnuut tot onrus gelei en die boere het plase regoor Rusland afgebrand. Die ekonomiese opswaai van die 1890's het getaan en werkers was ontevrede oor hul haglike omstandighede.
Bloedige Sondag
In Desember 1904 was daar ’n staking by die Poetilof-fabriek in Sint Petersburg. Saam met werkers wat by ander fabrieke gestaak het uit simpatie, was daar meer as 80 000 stakers. Georgi Gapon, ’n priester, het ’n vreedsame werkersoptog op Sondag 9 Januarie (Ou Styl) 1905 na die Winterpaleis gereël om ’n petisie aan die tsaar te oorhandig. In die petisie is hervormings gevra soos ’n einde aan die Russies-Japannese Oorlog, ’n agt uur lange werkdag, hoër lone en ’n einde aan gedwonge oortyd by fabrieke. Troepe is om die Winterpaleis en op ander belangrike plekke in Sint Petersburg ontplooi.
Op die noodlottige Sondag het stakers en hul gesinne by ses punte in die stad ontmoet. Die werkers het vreedsaam en vrolik deur die stad se strate geloop. Party het kruise, ikone en godsdienstige plakkate gedra, ander Russiese vlae en portrette van die tsaar. Hulle het godsdienstige liedere en God Behoed die Tsaar gesing. Om 14:00 moes die verskillende groepe voor die Winterpaleis bymekaarkom. Oral in die stad het hulle egter gevind dat hulle pad na die paleis deur troepe geblokkeer word. Onseker wat dit beteken en gretig om nie die ontmoeting met die tsaar mis te loop nie, het die groepe mense vorentoe beweeg. In hierdie oomblik van chaos het die soldate losgebrand. Koeëls het mans, vroue en kinders getref en bloedvlekke op die sneeu gelaat.
Die amptelike syfer van slagoffers was 92 dood en ’n paar honderd gewond; die ware syfer was waarskynlik veel hoër. Intussen het Gapon verdwyn en ander leiers is gevange geneem. Hulle is uit die hoofstad verban en het elders gerugte versprei dat duisende mense doodgeskiet is. Daardie dag, bekend as "Bloedige Sondag", het die ou, legendariese geloof dat die tsaar en die volk een is, vernietig. Buite Rusland val die toekomstige Britse eerste minister Ramsay MacDonald die tsaar aan. Hy noem hom ’n "bloedbevlekte skepsel" en "alledaagse moordenaar".
Die einde
Die tsaar stem gou in tot veranderings. Op 18 Februarie (Ou Styl) belowe hy onder meer om ’n "raadgewende" raad aan te stel en om godsdienstige verdraagsaamheid en spraakvryheid in te stel. Die raadgewende staatsdoema het egter bitter min mag gehad – en dit het gelei tot verdere onrus en ’n algemene staking in Oktober.
In dieselfde maand is die Oktober-manifes, wat deur Sergei Witte en Aleksei Obolenski geskryf is, aan die tsaar oorhandig. Daarin word basiese regte erken, die stigting van politieke partye toegestaan en die Doema as die sentrale wetgewende liggaam erken. Die tsaar het drie dae lank uitgestel en gekibbel, maar op 17 Oktober het hy eindelik die manifes geteken om ’n bloedbad te voorkom. Hy was dadelik spyt dat hy die dokument geteken het en het gesê hy "voel siek mat skaamte om die dinastie so te verraai".
Die manifes is wyd verwelkom en onrus het bedaar. Die opstande het in Desember geëindig met ’n laaste opflikkering in Moskou. Tussen 5 en 7 Desember (Ou Styl) was daar ’n algemene staking deur die Russiese werkersklas. Op 7 Desember het die regering troepe gestuur en ’n bitter geveg het in die strate van Sint Petersburg begin. A week later is die Semjonofski-regiment ontplooi. Hulle het demonstrasies met geweervuur onderbreek en ook op werkersbuurte geskiet. Op 18 Desember (Ou Styl), met sowat duisend mense dood en dele van die stad verwoes, het die Bolsjewiste oorgegee.
Gevolge
Ná alles was die land feitlik onveranderd. Die politieke mag was steeds in die hande van die tsaar, en rykdom en grond was tot die adel beperk. Die stigting van die Doema en die onderdrukking van die laaste opstand het egter daarin geslaag om die rewolusionêre groepe te laat verbrokkel. Leiers is opgesluit of verban en die groepe het nie geweet of hulle by die Doema moet aansluit of nie. Die daaropvolgende versplintering en interne struwelinge het die radikale organisasies in ’n chaos gelaat – tot met die stimulus van die Eerste Wêreldoorlog.
Drug Enforcement Administration
Die Drug Enforcement Administration (DEA) is 'n Amerikaanse federale wetstoepassingsagentskap onder die Amerikaanse departement van justisie, wat die taak het om dwelmhandel en verspreiding in die Verenigde State te bekamp. Federal Bureau of Investigation, die Amerikaanse immigrasie- en doeanehandhawing se ondersoeke na binnelandse veiligheid, Amerikaanse doeane- en grensbeskerming en die departement van binnelandse veiligheid. Die DEA is alleen verantwoordelik vir die koördinering en nakoming van Amerikaanse dwelmondersoeke binne en buite die land.
Suiwer Land-Boeddhisme
Suiwer Land-Boeddhisme, in die Weste ook bekend as Amidisme, is ’n groot tak van Mahayana-Boeddhisme en een van die mees algemene tradisies van Boeddhisme in Oos-Asië. Suiwer Land se leringe sentreer om Amitabha Boeddha.
Die Suiwer Land
Volgens hedendaagse Suiwer Land-tradisies sit Amitabha die dharma uiteen in sy boeddha-veld (Sanskrit: buddhakṣetra), of "suiwer land" (Chinees: jìngtǔ), ’n streek wat verposing bied van karma-oorgang. Amitabha se land van Sukhavati is ’n pragtige land wat alle ander ryke oortref. Daar is baie gode, mense, blomme en vrugte, asook bome wat wense vervul en waar seldsame voëls skuiling soek. Om die Suiwer Land binne te gaan is gelykstaande aan die behaling van verligting. Hierna word die persoon deur Amitabha Boeddha en verskeie bodhisattvas onderrig totdat hy volle en algehele verligting behaal. Hy kan dan kies of hy as ’n bodhisattva na enige van die ses vlakke van die bestaan wil terugkeer om ander mense te help en of hy in die Suiwer Land wil bly en boeddhaskap behaal.
In die Mahayana-tradisie is daar baie boeddhas, en elke boeddha het sy eie suiwer land. Amitabha se land van Sukhavati lê in ’n westelike rigting, terwyl Akshobhya se suiwer land van Abhirati in ’n oostelike rigting lê. Terwyl Japannese Boeddhiste albei erken, is Oostelike Suiwer Land-Boeddhisme minder gewild as die Westelike Suiwer Land-weergawe. Hoewel daar ook ander suiwer lande, is, is Amitabha s’n verreweg die gewildste.
Skeepsaandrywing
Skeepsaandrywing is die meganisme of stelsel wat gebruik word om die stukrag te genereer wat 'n skip of boot oor die water laat beweeg. Terwyl spane en seile nog steeds gebruik word op 'n paar kleiner bote, word die meeste moderne skepe aangedryf deur meganiese stelsels wat bestaan ​​uit 'n elektriese motor of binnebrandenjin wat 'n skroef draai. Skeepsingenieurswese is die dissipline van ingenieurs- en ontwerpprosesse van skeepsaandrywingstelsels.
Die eerste meganiese enjins wat gebruik is in skeepsaandrywing was stoomenjins, hulle is egter vervang deur tweeslag- of vierslagdieselenjins, buiteboordmotors, en gasturbineënjins op vinniger skepe. Kernreaktors wat stoom produseer word gebruik om oorlogskepe en ysbrekers aan te dryf.
Kernreaktors vir kommersiële vaartuie is nog nie deur die skeepsbedryf in gebruik geneem nie. Elektriese motors, met behulp van gestoorde elektriese batterykrag, word gebruik vir die aandrywing van duikbote en elektriese bote, en is voorgestel as energie-doeltreffende aandrywing.
Ontwikkeling in vloeibare natuurlike gas (VNG) is besig om erkenning te kry vir hul lae emissies asook kostevoordele. Stirlingenjins, wat meer doeltreffend en stiller is, gladder loop en minder skadelike uitlaatgasse as dieselenjins voortbring, dryf 'n aantal kleiner duikbote aan. Die Stirlingenjin het nog nie die skaal van aandrywing vir groter oppervlakskepe bereik nie.
Drakensbergbroodboom
Die Drakensbergbroodboom (Encephalartos ghellinckii) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Die boom is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap waar dit op die Drakensberg voorkom. Daar is twee variante van die plant: die groter weergawe wat op 1 100–1 800 m in die Drakensberg voorkom en die dwergweergawe wat op laer hoogtes voorkom naby die Umkomaasrivier en die noorde van die Oos-Kaap. Die boom is eenslagtig: manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare.
Die plant se FSA-nommer is 5. In Engels staan die broodboom as die Drakensberg cycad bekend.
Ronald Guttman
Ronald Guttman (gebore 12 Augustus 1952) is 'n Belgiese akteur en vervaardiger.
Nicoli Nattrass
Nicoli Jean Nattrass (gebore 1961) is professor in ekonomie aan die Universiteit van Kaapstad. Sy is mede-direkteur van die Instituut vir Gemeenskappe en Natuurlewe in Afrika, en die stigter en voormalige direkteur van die eenheid vir vigs- en samelewingsnavorsing aan die Universiteit van Kaapstad. Nattrass was aktief in die stryd teen apartheid in samewerking met die Nasionale Unie van Suid-Afrikaanse Studente. Benewens navorsingsartikels het Nattrass vyf boeke gepubliseer op die gebiede van ekonomiese beleid, politieke ekonomie en die kulturele en gedragsaspekte van Vigs. Die navorsing wat mees na verwys word fokus op MIV/Vigs en die wetenskaplike bestuur van medisyne, en op inkomste-ongelykhede en die politieke ekonomie van Suid-Afrika na-apartheid.
Gedurende die periode van Vigs-ontkenning in Suid-Afrika was Nattrass 'n voorstander van openbare toegang tot wetenskapgebaseerde Vigs-behandeling. Ondanks dreigemente van regstappe teen haar was Nattras krities oor Thabo Mbeki se Vigs-beleid en haar navorsing oor die koste-effektiwiteit van MIV-behandeling het 'n uiters belangrike rol gespeel in die konstitusionele hof se beslissing om teen die Suid-Afrikaanse regering te beslis en om die regering die mandaat te gee om toegang tot die teenretrovirale behandeling vir MIV-positiewe mense te gee.
Van haar werk en opinies word as kontroversieel beskou.
Werk om Vigs-ontkenning teë te werk
Tussen 2002 en 2012 het Nattrass 'n aantal akademiese artikels en boeke gepubliseer om die geskiedenis, bronne, kenmerke van Vigs-ontkenning en die impak daarvan op MIV-voorkoming en Vigs-behandeling te ondersoek.
In haar boek "The Moral Economy of AIDS in South Africa", geskryf teen die hoogtepunt van Vigs-ontkenning, het Nattrass die Suid-Afrikaanse regering se bewering dat antiretrovirale medisyne (ARV's) onbekostigbaar was, verwerp. Sy het getoon dat die koste vir die behandeling van siek kinders wat Vigs by hul moeder opgedoen het nie groter was as die koste van die programme om oordrag van moeder tot kind te voorkom nie.
In die hofsaak wat deur die burgerlike organisasies teen die Suid-Afrikaanse staat aanhangig gemaak is, het Nattrass 'n beëdigde verklaring geskryf waarin sy die koste-effektiwiteit van MIV-medisyne as 'n noodsaaklikheid vir openbare gesondheid en menseregte gemodelleer het. Nattrass was krities oor Thabo Mbeki se Vigs-beleid in Suid-Afrika en was deur 'n regeringsminister gedreig met lasteraanklagte omdat sy die Suid-Afrikaanse kabinet se steun vir onbewese MIV-behandelings aan die lig gebring het, maar hierdie aanklag is nooit formeel gelê nie. In 'n studie van 2008 het Nattrass geraam dat Thabo Mbeki se ontkenningsbeleid gelei het tot die vroeë sterftes van meer as 340 000 Suid-Afrikaners en 171 000 infeksies tussen 1999 en 2007, wat sy vergelyk het met 'volksmoord'. Sy skryf die trae en ondoeltreffende regeringsreaksie op die land se massiewe Vigs-epidemie direk toe aan die invloed van die Vigs-ontkenners. Die resultate van hierdie studie is later met behulp van 'n ander metodologie deur wetenskaplikes aan die Harvard-universiteit bevestig. Hulle het ook Vigs-verwante sterftes en morbiditeit in Suid-Afrika gemodelleer as gevolg van die regering se besluit die publiek nie toegang tot MIV-medisyne te gee nie.
In haar artikel in 2012 in die tydskrif Skeptical Inquirer en die boek "The AIDS Conspiracy: Science Fights Back" ondersoek Nattrass die landskap van die Vigs-ontkenningsgemeenskap en identifiseer vier groepe karakters: "Wetenskaplike helde" (bied wetenskaplike geloofwaardigheid); "Kultus-ondernemers" (bevorder nie-bewysgebaseerde, onbewese alternatiewe behandelinge); "Lewende ikone" (bewys dat MIV nie die oorsaak van VIGS is nie) en "Lofsangers" (joernaliste en filmmakers wat die saak bevorder). Sy merk op dat hulle elkeen hul eie belangrike rol in die onregeerbare voortplanting van die beweging vervul. Hul verwante en simbiotiese verhoudings word gevestig deur hul gedeelde teenwetenskaplike en sameswerende houdings, en oortuigings oor alternatiewe medisyne en behandeling. Nattrass beskryf hoe aktiviste wie wetenskap bevorder terruggeveg het deur empiriese bewyse te gebriuk en politieke geloofwaardigheid gegee het aan argumente teen Vigs-samesweringsteorieë, as deel van die deurslaggewende projek om bewysgebaseerde medisyne te verdedig en pseudowetenskap te bestry.