cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toei
Die toei (Prosthemadera novaeseelandiae; Maori: tūī) is ’n inheemse sangvoël van Nieu-Seeland, en die enigste spesie in die genus Prosthemadera. Dit is een van die grootste spesies in die Australasiese familie Heuningvreters en een van twee bestaande spesies van dié familie in Nieu-Seeland. Die ander is die Nieu-Seelandse klokheuningvreter. Die spesie kom wydverspreid in die argipel voor, van die subtropiese Kermadec-eilande tot die sub-Antarktiese Auckland-eilande, sowel as op die vasteland.
Rugby League Park
Rugby League Park het ernstige skade gekry tydens die Christchurch-aardbewing in Februarie 2011 en was gesluit tot 24 Maart 2012.
Toei
Die naam "toei" is afgelei van die Maori naam tūī en is die spesie se amptelike gewone naam.
Rugby League Park
Na die aardbewing moes die pawiljoene afgebreek word. Die AMI-stadion, die hoofsportgronde in Christchurch, het egter heelwat meer skade gely. As tydelike vervanging vir die stad is Rugby League Park opgegradeer na 18 000 sitplekke in Maart 2012 met ’n moontlike uitbreiding na 26 000 vir groot wedstryde. Die gevolg was dat die Crusaders hul basis na Rugby League Park verskuif het vir die 2012 Superrugbyseisoen. Die stadion sou ook die gasheer wees van ’n All Black-wedstryd en ’n wedstryd van die Wellington Phoenix.
Toei
Beskrywing
Die toei is ’n groot heuningvreter van 27-32 cm lank. Die subspesie van die Chatham-eilande is groter en swaarder as die ander. Mannetjies is gewoonlik swaarder as wyfies. Die gemiddelde mannetjie weeg 65-115 g en wyfie 58-105 g. Vir die Chatham-subspesie is die syfers onderskeidelik 89-240 g en 89-170 g.
Met die eerste oogopslag lyk die voël heeltemal swart buiten ’n klein stukkie met wit vere by sy nek en aan sy vlerke. As ’n mens van nader kyk (sien foto), kan gesien word die vere aan die rug en sye is bruin en dit het ’n reënboogkleurige skynsel wat afhang van die hoek waaruit die lig val.
Westminster
Distrik
Gemengde boerdery word beoefen - suiwel, skape, perdetelery, groente (veral aartappels) en vrugte.
Toei
Verspreiding en habitat
Die toei word in groot dele van Nieu-Seeland aangetref, veral Noordeiland, die wes- en suidkus van Suideiland, Stewart-eiland/Rakiura en die Chatham-eilande – waar ’n bedreigde subspesie voorkom wat eie aan dié eilande is. Daar is ook bevolkings op Raoul-eiland in die Kermadec-eilande, en op die Auckland-eilande, waar dit saam met die Nieu-Seelandse klokheuningvreter die mees suidelike spesie heuningvreters is. Die bevolkings het aansienlik afgeneem sedert Europese setlaars in die gebied aangekom het, hoofsaaklik weens die wydverspreide vernietiging van hul habitat en soogdierspesies wat hul gebiede ingeneem het.
Die spesie is egter veilig en het in sekere gebiede weer toegeneem, veral nadat die verwydering van vee die plantegroei laat herstel het. Ander spesies wat in die land bekendgestel is, bly ’n bedreiging – veral buidelrotte, wat hul eiers en kleintjies eet; wesels; spreeus, wat vir kos met hulle meeding en soms eiers steel; en rotte.
Die voëls verkies woude, maar word ook aangetref in ander groen gebiede en voorstede met welige plantegroei. Hulle kom gewoonlik in pare of klein families voor, maar sal in groot groepe bymekaarkom waar kos vrylik beskikbaar is. Hulle sal dikwels ander heuningvreters wegjaag om kos te kry.
ATKV-Universiteitedebat
Kompetisie
Daar is vir die vier oorblywende spanne 'n platefinaal wat plaasvind wat bestaan uit 'n halfeind- en finaleronde.
Samestelling van debatte
Die ATKV-Universiteitsdebatsfinaal is gegrond op die Britse parlementêre styl. Die debat word gevoer deur twee spanne wat elk uit vier persone bestaan. Die twee spanne bestaan uit die regering en die opposisie.
Die regering bestaan uit:
Die opposisie bestaan uit:
Hyundai Gamma-enjin
Die Hyundai Gamma-enjin is 'n reeks inlynviersilinder petrolenjins wat deur die Hyundai/Kia Motorgroep gebou word vir hul motoraanwendings.
Gebruike
Die Gamma-reeksenjins se 1.4L en 1.6L weergawes word in klein- tot mediummotors wat deur Hyundai en Kia vervaardig word, gebruik.
Mango (lugredery)
Mango (amptelik Mango Airlines SOC Ltd) was 'n Suid-Afrikaanse laekostelugredery. Die lugredery is in 2006 as 'n filiaal van die Suid-Afrikaanse Lugdiens gestig. Hulle het hoofsaaklik binnelandse lugroetes bedien en het meegeding teen die ander plaaslike laekosterederye. Mango se basis was die O.R. Tambo-lughawe naby Johannesburg.
Sedert 2013 het die redery ook Saterdae en Dinsdae na Zanzibar gevlieg, 'n eiland op die Oos-Afrikaanse kus van die Indiese Oseaan.
In lyn met kostebeparingsmaatreëls van ander vergelykbare laekostelugrederye was Mango se klantediens ook gerasionaliseer en gedigitaliseer deur middel van 'n toep ('n toepassing wat op slimfone en tabletrekenaars gelaai kan word) wat:
"Vlerke geknip"
Mango is gehok as gevolg van wanbetaling en skuld aan ACSA (Airports Company of South Africa) op 28 April 2021. Geen Mango-vliegtuie mag sedert 28 April 2021 óf vertrek óf op enige ACSA-lughawe in Suid-Afrika land nie. Slegs 'n verklaring en verskoning is deur die maatskappy uitgereik. Dit is nog nie bekend of enige geld van die regering wat aan South African Airways toegestaan is (waarvan Mango 'n filiaal is) as 'n reddingsboei aan Mango toegewys sal word nie.
Bestemmings
Mango het die volgende stede bedien:
Vloot
Teen Augustus 2021 het Mango oor die volgende vliegtuie beskik:
Aanboorddiens
As 'n laekostelugredery het Mango 'n uniforme vliegtuigvloot met 'n hoë sitplekdigtheid gehad. Mango het ook aanlyn-kaartjieuitreiking aangebied. 'n Standaardbespreking het nie etes en drankies ingesluit nie. Mango het 'n aanboordprogram gehad wat kos en drankies te koop aangebied het, by die passasier se sitplek.
Hyundai U-enjin
Die Hyundai U-enjin is 'n reeks van drie- of viersilinder dieselenjins wat gebou word deur die Hyundai Kia Motorgroep vir hul motoraanwendings. Die U-reeksenjins sluit die kleinste motordieselenjins in wat deur Hyundai vervaardig word.
1.1 L (D3FA)
Die 1.1 L U dieselenjin is 'n 3-silinder weergawe van die 1.5 L U-reekseenheid en word gebou uit 'n gegote ysterblok en aluminium silinderkop met 'n kettinggedrewe DOHC met 4 kleppe per silinder, Bosch gemenedrukbuisbrandstofinspuiting (CRDi), veranderlike geometrie turbo-aanjaer (VGT) en innamelugkrulbeheer. Boor en slag is 75 mm x 84.5 mm. Dit lewer 'n indrukwekkende 55 kW (74 pk) by 4000 opm en 152 N·m se wringkrag teen 2000 opm. Dit is een van Hyundai se doeltreffendste enjins met 'n verbruik van slegs 4.2 L/100 km (56 mpg), en laat 'n skrale 112 g/km CO2-gas vry. Die enjin sluit ook 'n 1½-enjinorde balanseeras in, gemonteer onder die krukas en gedryf deur heliese ratte om enjinvibrasie te verminder. Dit word tans toegerus in die Kia Picanto, Kia Rio, Hyundai i10 en i20 modelle.
1.4 L (D4FC)
Die 1.4 L U dieselenjin maak gebruik van vier silinders en is gemaak van 'n gegote ysterblok en aluminium silinderkop met 'n kettinggedrewe DOHC met 4 kleppe per silinder, Bosch gemenedrukbuisbrandstofinspuiting (CRDi), vaste geometrie turbo-aanjaer (FGT) en innamelugkrulbeheer. Dit is 'n korter slag-weergawe van die 1.5 L U-reeks met boor en slag van 75 mm x 79 mm. Dit produseer 55 kW en 220 N·m se wringkrag in die basis Hyundai i20 en i30 GD modelle en 66 kW en 220 N·m se wringkrag in die hoër spesifikasie Hyundai i20 en Kia Rio modelle.
1.6 L (D4FB)
Die 1.6-liter U dieselenjin (bekend as die D4FB) van die Žilina Kiafabriek in Slowakye is 'n uitgeboorde weergawe van die 1,5 liter-U-reeksenjin (77.2 mm teenoor 75 mm). Dit is 'n wêreldwye "beste in sy klas" dieselenjin. In 2009 is dit verfyn tot die 1.6 U2 weergawe, met 'n nuwe verplasingsinhoud, en ontwikkel 94 kW en 264 N·m se wringkrag.
Bajra Sandhi-monument
Die Bajra Sandhi-monument is 'n monument wat aan die voorkant van die Bali-goewerneur se kantoor geleë is. Die doel van die gebou is om die Balinese volk se tydige stryd te gedenk.
Die monument is min of meer vierkantig uitgelê. Dit is in drie dele gedeel:
Gary Player Buiteklub
Die Gary Player Buiteklub is 'n gholfklub in Sun City, Suid-Afrika, wat vernoem is na Gary Player, die gholfikoon en Grand Slam-wenner. Dit is die tuiste van een van die wêreld se langste gholfbane, byna 8 000 meter.
Christopher Rydell
Christopher Rydell (gebore 16 November 1963) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente On Golden Pond (1981), Gotcha! (1985), How I Got Into College (1989), en Blood and Sand (1989).
Gary Player Buiteklub
Die klub het ook 'n Gary Player Spa, restaurant en pro-winkel. Die baam is een van twee by die Sun City-oord, die ander is die Lost City gholfbaan, met sy beroemde krokodilputjie met die setperk in die vorm van die Afrika-kontinent, wat ook ontwerp is deur Gary Player, maar in 'n Afrikawoestyn-styl.
NZASM 40 Tonner 0-6-2T
Die NZASM 40 Tonner 0-6-2T stoomlokomotief is 'n Suid-Afrikaanse tenklokomotief van die einde van die negentiende eeu. Twintig van hierdie lokomotiewe is deur die Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy (NZASM) bestel en gebruik. Aangesien NZASM se lokomotiewe volgens hul gewig geklasifisieer is, is hierdie lokomotief as die "40-tonner" bekend.
Met die voltooing van die Komatipoortbrug het die Delagoabaaispoorlyn Komatipoort op 1 Junie 1891 bereik. Tien lokomotiewe was reeds vanaf Maschinenfabrik Esslingen in Duitsland bestel, al was die res van die spoorlyn steeds in aanbou. Nog tien lokomotiewe is later in dieselfde jaar bestel. Dertien lokomotiewe is in daardie jaar afgelewer en die res volg in 1892. Elke lokomotief het 'n naam en ook 'n nommer gekry. Die spoorlyn tussen die Kaap en Pretoria is op 1 Januarie 1893 voltooi en die Delagoabaaispoorlyn is op 20 Oktober 1894 voltooi.
Na die Tweede Vryheidsoorlog is negentien lokomotiewe aan die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR) oorgedra. Met die stigting van die Suid-Afrikaanse Spoorweë is hierdie lokomotiefklas as verouderd verklaar.
Die besonderhede van alle NZASM/CSAR se 40-tonners volg hieronder.
Rooi Kruis
Die Rooi Kruis is 'n wêreldwye hulpverleningsorganisasie waarvan die werking op sewe basisbeginsels gegrond is: mensliewendheid, neutraliteit, onpartydigheid, onafhanklikheid, vrywilligheid, eenheid en algemeenheid (ook universaliteit genoem). Hierdie beginsels vorm die grondslag vir alles wat die Rooi Kruis doen en word weerspieël in alle aksies van die vrywilligers van die Rooi Kruis.
Die Rooi Kruis is met ongeveer 97 miljoen vrywilligers in 186 lande die grootste humanitêre organisasie ter wêreld. Die gedagte aan 'n beweging soos die Rooi Kruis het op 24 Junie 1859 tydens die rumoer van die Slag van Solferino ontstaan. In hierdie slag het 400 000 soldate teenoor mekaar gestaan - Italianers, Sardiniërs en Franse aan die een kant, en Oostenrykers aan die ander kant.
Destyds was die Geneefse sakeman Henri Dunant op reis deur Italië, en hy het 'n verbysterde getuie geword van die lyding van die gewondes aan weerskante. Dunant het spontaan ingegryp. Hy het die lydendes vertroos, die gewondes verbind en ŉ laaste sluk water aan die sterwendes gegee. Bowenal het hy helpers uit die dorp Solferino gehaal, en aan hulle opdrag gegee om die gewonde vyand net soos hul eie gewondes te behandel. Die ongekunstelde Lombardiese vroue het hierdie boodskap van menslikheid begryp en geantwoord: “Siamo tutti fratelli" (Ons is almal broers).
Nadat hy in Genève teruggekeer het, het Dunant Un souvenir de Solférino ('n Herinnering aan Solferino) geskryf en dit aan alle Europese regerings gestuur. Hierdie boek het die beskaafde wêreld geskok en die mensdom tot nadenke aangespoor. Die meeste regerings het die betekenis van hierdie boodskap gesnap, en afgevaardigdes gestuur na 'n konferensie wat op 8 Augustus 1863 in Genève, Switserland, plaasgevind het.
Die konferensie is deur 26 afgevaardigdes uit 16 lande bygewoon. Reeds voor die sameroeping van die eerste Geneefse Konferensie het Dunant geesgenote gevind in vier Geneefse medeburgers: die regsgeleerde dr. Moynier, genl. Dufour en twee geneeshere, drr. Appia en Maunoir. Hulle het die “Komitee van Vyf" gestig, ŉ “komitee vir hulp aan gewondes" – die voorloper van die Internasionale Rooi Kruiskomitee.
Organisasie
Die Internasionale Rooikruisbeweging bestaan uit drie afdelings:
Grondbeginsels
Die Rooi Kruis put sy krag uit die gelykenis van die barmhartige Samaritaan. Dit is liefde wat in die daad omgesit word oral waar die mensdom hulpeloos, swak, bedreig, beseer en gevange of verontreg is. Die Rooi Kruis se werk is gegrond op agting vir menswaardigheid, en berus op vyf grondbeginsels: dit moet neutraal en onpartydig, in die diepste sin van die woord mensliewend wees, en ook vrywillig en onafhanklik verrig word.
Waar een van hierdie grondbeginsels ontbreek, kan daar nie meer sprake wees van Rooi Kruis-werk in die ware sin van die woord nie. Dit is besonder belangrik dat krygsgewondes of gevangenes wat die wapen neerlê, nie meer as vyande beskou word nie; voorts, dat by die behandeling van gewondes en gevangenes geen onderskeid gemaak word op grond van nasionaliteit, godsdienstige oortuiging of ras nie. Die grondbeginsels is in 1866 vir die eerste maal toegepas in die Pruisies-Oostenrykse oorlog.
Voorbeelde
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die grootste adressentrale in die wêreld in Genève ontstaan, met 7 miljoen kaarte waarop die naam, rang en kamp van die krygsgevangenes aangedui was. Slegs op hierdie manier was dit moontlik om hul naasbestaandes te verwittig van hul verblyf, pakkies aan hulle te besorg, en hulle later met die tuiskeer by te staan. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het honderde Rooi Kruis-treine met swaar gewondes snags oor die grense gestoom om gevangenes uit te ruil. Treine het ook uit die noorde na die suide gestoom om ondervoede kinders uit Duitsland na Switserland te vervoer, en uit Switserland weer noordooswaarts met lewensmiddele vir die hongerlydendes in Wenen.
Die bond van Rooi Kruis-Verenigings
Stap vir stap is die aantal take van die Rooi Kruis - wat aanvanklik net gemoeid was met die “verbetering van die lot van gewondes en siekes in oorlog op land" - uitgebrei deur nuwe konvensies. Ander soorte oorlogvoering en die beskerming van die burgerlike bevolking is in die verdrae opgeneem.
Gewondes en siekes moet versorg word, skipbreukelinge gered, krygsgevangenes en geïnterneerdes mensliewend behandel en die burgerlike bevolking beskerm word. 'n Mylpaal was die verbod op gas- en bakteriologiese oorlogvoering. Die Bond van Rooi Kruis-Verenigings is op 5 Mei 1919 in Parys gestig deur afgevaardigdes van 26 nasionale Rooi Kruis-Verenigings. Die oprigting van hierdie wêreldbond van Rooi Kruis-Verenigings is te danke aan die versterking van die Rooi Kruis-gedagte tydens die Eerste Wêreldoorlog.
Die Suid-Afrikaanse Rooi Kruis-Vereniging
Die eerste Rooi Kruis-Vereniging in Suid-Afrika is in 1896 deur die Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek ingestel, en die volgende jaar het die organisasie in die destydse Oranje-Vrystaat tot stand gekom. Die S.A. Rooi Kruis-Vereniging word deur die Internasionale Rooi Kruis-Komitee erken as die Nasionale Rooi Kruis-Vereniging wat in Suid-Afrika en Nambië funksioneer. Hy is lid van die Bond van Rooi Kruis-Verenigings in Genève.
Hulp aan Angoliese vlugtelinge
Die vlugtelingprobleem wat in 1975 in die noorde van Namibië ontstaan het na die onafhanklikwording van Angola, het die Suid-Afrikaanse Rooi Kruis-Vereniging voor een van die grootste uitdaginge in sy geskiedenis te staan gebring.
Duisende vlugtelinge, blank en swart, het as gevolg van die burgeroorlog in Angola na Nambië gevlug, waar die owerheid inderhaas noodkampe moes inrig om die mense te huisves. Met die volle steun van die owerheid het die Rooi Kruis ingespring om die nood van hierdie mense te help verlig. ŉ Groot insamelingsveldtog is in die land en Namibië van stapel gestuur, waartoe alle bevolkingsgroepe mildelik bygedra het. Danksy hierdie insameling en hulp van onder meer die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis kon hulp ter waarde van minstens R 500 000 aan die vlugtelinge verskaf word.
Vrywillige Hulpkorps
Die Vrywillige Hulpkorps is nog 'n vername onderafdeling van die Rooi Kruis. Tesame met die ambulansafdeling, wat uit mans bestaan, vorm die Rooi Kruis-Verplegingsdiens in Suid-Afrika die Vrywillige Hulpkorps. 'n Rooi Kruis-verpleegster moet ten volle opgelei wees in Rooi Kruis-metodes en -beginsels. Kragtens die Verdedigingswet het die S.A. Rooi Kruis 'n ooreenkoms met die Regering om opgeleide personeel in noodhulp en tuisverpleging in stand te hou, wat in enige noodtoestand beskikbaar sal wees om die militêre geneeskundige dienste aan te vul.
Bill Camfield
Bill Camfield (27 Junie 1929 – 30 September 1991) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Outlaws Is Coming (1965) en in die televisiereeks Slam Bang Theater (1959).
Nababeep
Nababeep is 'n klein myndorp in die westelike Noord-Kaap (Suid-Afrika), 22 km noord van Springbok.
Geskiedenis
Daar is in die 1850's begin om kopererts hier te ontgin en in 1876 is die eerste erts na Port Nolloth per spoor gestuur. Die myn het in 1919 gesluit toe die koperprys 'n algehele laagtepunt bereik het. Die mynbedrywighede is in 1937 hervat.
Daar is 'n mynmuseum op die dorp. Die dorp se naam is afgelei van twee Namawoorde: naba (skof van 'n dier) en bib (klein fontein) wat met 'n bietjie verbeelding die fontein agter die koppie word.
Camperdown
Camperdown is 'n dorp in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorp is 50 km wes van Durban en 23 km oos van Pietermaritzburg.
Alanna Masterson
Alanna Masterson (gebore 27 Junie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Young and the Restless (1973), Grey's Anatomy (2005), The Walking Dead (2010), en Mistresses (2013).
Kuilsrivier
Kuilsrivier is 'n noordelike voorstad van Kaapstad in die Oostenberggebied tussen Bellville en Somerset-Wes. Kuilsrivier het ontstaan nadat 'n veepos op pad na Stellenbosch in die laat 17de eeu deur goewerneur Simon van der Stel opgerig is. Dit is naby die groot kuile waar die Kuils- en Bottelaryriviere ontmoet en was deur mylpaal 15 aangedui.
Geriewe en besienswaardighede
Vandag spog die dorp met 'n goeie gholfbaan en bied dit ander ontspanningsgeriewe soos perdry, stap en fietsry deur die nabygeleë fynbosheuwels. Suid-Afrika se grootste versameling klassieke en veteraanmotors kan by die Wijnland Auto Museum besigtig word en 'n versameling van 20ste eeuse Russiese kuns en Faberge-eiers by die Marvol Russiese Museum op die Hazendal Wynlandgoed. Die Zevenwacht wynlandgoed is ook in Kuilsrivier geleë.
Plaaslike bestuur
Kuilsrivier het van 1950 tot 1996 sy eie munisipaliteit gehad en van 1996 tot 2000 was die dorp deel van die tussentydse Oostenberg-munisipaliteit. Sedert 2000 is dit deel van die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit.
Wapen
Kuilsrivier se munisipale raad het in 1955 'n wapen aangeneem wat deur Ivan Mitford-Barberton ontwerp is: Deurgesny van rooi en golwend gedwarsbalk van silwer en blou, in die skildhoof 'n goue juk met vier skeie; 'n silwer skildhoof belaai met 'n rennende springbok van natuurlike kleur. Die wapen is in 1956 by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer.
Noupoort
duimnael|280px|links|Die sakesentrum van Noupoort duimnael|links|280px|Die [[NG gemeente Noupoort het op 20 November 1944 van die NG gemeente Colesberg afgestig.]] 280px|duimnael|links|Die Oorlogsmuseum. Britse soldate het dit in die Anglo-Boereoorlog begin bou as 'n Anglikaanse kerkie, maar dis eers later voltooi. duimnael|links|280px|Byna al die spoorweggeboue op Noupoort se groot stasie is bouvallig. duimnael|links|280px|Die Babbelbekkies-kleuterskool word gehuisves in een van die min geskiedkundige geboue op Noupoort.
Noupoort is 'n plattelandse dorp en was eens 'n belangrike spoorwegsentrum in die suidooste van die Noord-Kaap in Suid-Afrika. Die N9 nasionale pad gaan langs die dorp verby.
Geskiedenis
Die geskiedenis van Noupoort is nou verweef met dié van die spoorweë. In 1884 het die spoorlyn van Port Elizabeth na die noorde Noupoort bereik. Die plaas Hartbeeshoek is aangekoop om die stasie en dorp te bou. Die dorpie is vernoem na 'n spoorwegpas (oorspronklik Naauwpoort) wat deur die Carltonheuwels gegaan het maar later deur 'n tonnel vervang is. Die spoorlyn vanaf Port Elizabeth word via De Aar met Johannesburg, Kaapstad, Namibië en Zimbabwe verbind. In een stadium het 100 treine per dag deur die stasie beweeg, maar nadat die Spoorweë in die 1990's gerasionaliseer is, het die dorp agteruitgegaan.
Distrik
Die distrik is 1 500 km2 groot en merinoboerdery is die belangrikste. Daar is ook Jerseystoeterye wat suiwelprodukte lewer.
Michael Winters (akteur)
Michael Winters is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hit List (1993) en Deep Impact (1998), en in die televisiereekse Friends (1994) en Gilmore Girls (2000).
Augrabies
Augrabies is 'n dorp in die Noord-Kaap provinsie, Suid-Afrika. Die R359-streekroete gaan deur die dorp.
Dominica
Dominica (Engels: [ˌdɒmɪˈniːkə], ; Frans: Dominique), amptelik die Gemenebes Dominica (Engels: Commonwealth of Dominica; Frans: Commonwealth de la Dominique), is 'n eilandstaat in Noord-Amerika met 'n oppervlakte van 750 km² en 'n bevolking van 73 543 in 2016. Dit behoort aan die Klein-Antille.
Dominica is in die oostelike deel van die Karibiese See op die grens met die Atlantiese Oseaan geleë. Dit grens in die noorde aan Guadeloupe en in die suide aan Martinique. Die hoofstad en grootste stad is Roseau.
Tydens die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog het Frankryk in 1778 met ondersteuning van die inheemse bevolking probeer om Dominica te verower, maar is deur die Britte verslaan en dié oorlog is met die Vrede van Parys in 1783 beëindig. Weens grootskaalse weerstand deur die bevolking kon die Verenigde Koninkryk eers in 1805 met die kolonisering van dié eiland begin en Dominica is by die Britse Ryk ingelyf. In 1833 is slawerny deur die Britte verbied. Tussen 1958 en 1962 het dit saam met ander Britse kolonies in die Karibiese gebied deel uitgemaak van die Wes-Indiese Federasie.
Op 3 November 1978 het Dominica van die Verenigde Koninkryk onafhanklik en 'n republiek binne die Britse Statebond geword. Die eiland is 'n gesogte vakansieplek en die ekonomie is veral op toerisme gebaseer.
Sport
Krieket is Dominica se gewildste sportsoort. Dominica is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen.
Jonathan Winters
Jonathan Winters is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), The Flintstones (1994), The Smurfs (2011), en The Smurfs 2 (2013).
Débora Falabella
Débora Falabella (22 Februarie 1979- ), gebore Débora Lima Falabella in Belo Horizonte, is 'n Brasiliaanse aktrise.
Mark Rydell
Mark Rydell (gebore 23 Maart 1934) is 'n Amerikaanse regisseur en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Cowboys (1972), The Long Goodbye (1973), en On Golden Pond (1981).
Tom Starke
Tom Peter Starke (gebore op 18 Maart 1981 in Freital) is 'n Duitse sokkerspeler. Hy speel sedert 2012 vir FC Bayern München, in die Duitse stad München. Hy het vantevore ook vir Bayer 04 Leverkusen, Hamburger SV en SC Paderborn 07 gespeel.
Jana Coetzee
Lewe en werk
Anna Jacoba (Jana) Coetzee is op 27 Oktober 1927 gebore. Sy bly op Hartbeespoort. Vir lank tree sy in België op as evangelis en is ook joernalis. Sy is getroud met Jan en hulle het twee dogters, Rosa en Linda. Haar dogter Rosa is die bekende digter Rosa Smit. Op 14 September 2012 is sy oorlede
Skryfwerk
Haar kortverhale word in talle tydskrifte gepubliseer. “Tussen die lewendes” (1975) is ’n romantiese spanningsverhaal. Snaakse dinge gebeur in die lewe van die skatryk Daleen Nel. Sy gaan sien ’n sielkundige, maar dit vererger net haar angs. Daar is oënskynlik net een van twee moontlike verklarings, óf sy is besig om kranksinnig te word óf Glenda MacKay het teruggekeer uit die dood en besit van haar liggaam geneem. Daleen kan na niemand draai vir hulp nie. Marius behoort aan Vicky en haar stieffamilie haat haar – en boonop is hulle haar erfgename.
Die woestyn liefdesverhaal “Vasti van Babilon” (1986) neem die begin van die Bybelverhaal van Ester om die geskiedenis van koningin Vasti te versin. Op die walle van die Eufraat buite Babilon het Vasti en Jeria as kinders saamgespeel en later ontdek dat hulle mekaar liefhet. Sy is egter ’n Persiër en hy ’n Jood uit ’n geslag van bannelinge, wat voortdurend deur sy ouers vermaan word dat hulle God ’n huwelik met ’n heiden verbied. Koning Xerxes, magtige heerser van die Persiese ryk, laat die beeldskone Vasti na sy paleis bring en verhef haar tot koningin. Vasti bly egter afsydig en kil teenoor koning Xerxes en ondermyn telkens sy gesag. Haar uittarting gaan te ver wanneer sy Xerxes se versoek weier om haarself aan wellustelinge te vertoon, waarvoor sy gestraf word. Jeria gaan intussen na Jerusalem om die stad te help opbou, omdat hy glo dat hy en Vasti geen toekoms saam het nie. Hy weet dat hy geen ander vrou as Vasti ooit sal liefhê nie, maar vertrou op sy God, wat hy glo hom verder sal lei.
“Liesbet” (2012) word groot op ’n plaas naby die Magaliesberg waar die Hartbeespoortdam beplan en gebou word. Sy het ’n alles oorheersende liefde vir Grant, die hoof van die projek, maar hy is onbereikbaar. Tydens haar stiefma Kotie se ontydige, traumatiese bevalling neem Liesbet ’n eed waaraan sy met droefheid geketting bly, maar haar liefde vir Grant en die roeping tot moederskap is ondanks alle diepgewortelde besluite onstuitbaar. Jana skryf ook Christelike dramas wat deur die kerk opgevoer word.
Hyundai Kappa-enjin
Die Hyundai Kappa-enjin is 'n reeks van drie- en viersilinder petrolenjins gebou deur die Hyundai Kia Motorgroep vir hul motoraanwendings. Die Kappa-reeksenjins sluit die kleinste motorenjins in wat deur Hyundai vervaardig word.
Kappa II
Die hoofverbetering is die toevoeging van VVT (Variable Valve timing) tot die enjin.
Beau Wirick
Beau Wirick (gebore 30 April 1986) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Raising Dad (2001), NCIS (2003), en The Middle (2009).
Rooiperdepitjie
Die rooiperdepitjie (Leucadendron glaberrimum subsp. erubescens) is 'n blomdraende struik en subspesie van Leucadendron elimense, wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Olifantsrivierberge, Koue Bokkeveldberge, Groot-Winterhoekberge, Skurweberg en Piketberg.
Die struik word tot 80 cm hoog en vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die struik blom van Augustus tot September. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe twee maande nadat die blom ryp geword het. Die sade word deur knaagdiere versamel. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme wat bestuif word deur klein kewers. Die plant groei in bergagtige, steil sanderige of rotsagtige hellings op hoogtes van 300 - 1000 m.
In Engels staan dit as die Red oily conebush bekend.
Alan Campbell (draaiboekskrywer)
Alan Campbell (21 Februarie 1904 – 14 Junie 1963) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Star Is Born (1937), Tales of Manhattan (1942), Woman on the Run (1950), en A Star Is Born (1954).
Archie Campbell
Archie Campbell (7 November 1914 – 29 Augustus 1987) was 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Smokey and the Good Time Outlaws (1978) en in die televisiereekse The Porter Wagoner Show (1961), The Drifter (1965), en Hee Haw (1969).
Rosyntjiebos
Die rosyntjiebos (Grewia flava) is 'n struik of klein boompie wat wydverspreid in die bosveld regdeur die binneland van Suid-Afrika voorkom, behalwe die Wes- en Oos-Kaap en 'n groot deel van Zimbabwe. Die spesie is ook inheems in Angola, Botswana, Eswatini en Namibië.
Dit word ongeveer 2 m hoog en dra geel stervormige blomme en oranje-bruin vrugte wat vanaf Februarie begin ryp word. Die blare is regop met drie are vanaf die simmetriese basis en daar is silwerige hare aan die bo- en onderkant.
Die struik staan ook as die fluweelrosyntjie(bos), wilderosyntjie, brandewynbessie of wilderosyntjie bekend. Ander inheemse name sluit in: moretla (Sotho) en brandy bush (Engels). Die boom se FSA-nommer is 459.1.
Lobostemon paniculiformis
Lobostemon paniculiformis is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Chase Masterson
Chase Masterson (gebore 26 Februarie 1963) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Robin Hood: Men in Tights (1993) en Yesterday Was a Lie (2008).
Aplysilla lendenfeldi
Aplysilla lendenfeldi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Thiele.
Bonn
Die Federale Stad Bonn lê in die suide van die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfalen langs die oewers van die Ryn. Dit is een van die oudste stede van Duitsland, met 'n geskiedenis wat oor meer as 2 000 jaar strek. Tot die einde van die 18de eeu was Bonn die hoofstad van die Keulense Keurvorste. Tydens die 19de eeu ontwikkel die Universiteit van Bonn tot een van die voorste en grootste akademiese instellings in Duitsland, met sowat 30 000 studente op hede.
In die tydperk tussen 1949 en 1990 dien Bonn as die hoofstad van die Bondsrepubliek Duitsland en daarna, tot by die jaar 1999, as regeringsetel van die herenigde Duitsland. Alhoewel die parlement en dele van die regering na die historiese hoofstad Berlyn verskuif is, is daar nog steeds ses departemente in die stad, wat die amptelike naam Federale Stad Bonn gekry het.
Die voormalige hoofkantore van parlement, regering en baie departemente is deur maatskappye oorgeneem. Twaalf organisasies van die Verenigde Nasies het hulle hoofkwartiere in die stad, en die nuwe VN-Kampus, wat in Julie 2006 geopen is, huisves nou die meeste van hulle.
Geografie
Bonn lê in die suidweste van die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfalen, sowat 25 km van Keulen af, in die oorgangsgebied tussen die Rynlandse Leisteen-gebergte en die Nederrynse Vlakte. Die stad lê langs die oewers van die Ryn, met tweederdes van die stadsgebied teen die linkeroewer.
Bonn grens in die suide en weste aan die uitlopers van die Eifel-gebergte, in die noorde aan die Keulense Bog en in die ooste en suid-ooste aan die Bergiese Land. Weens sy ligging word Bonn ook die "Poort na die romantiese Middelryn" genoem.
Die hoogste bergspits in die stadgebied is die Paffelsberg met 'n hoogte van 194,8 meter. Bonn beskik oor 'n natuurpark in die stadsentrum, die Rheinaue-park, wat met sy oppervlak van 160 hektaar 'n groot deel van die vloedgebied teen die linker- en regteroewer van die Ryn beslaan. Die park is tydens die Federale Tuinskou in 1979 ingewy en word onder meer vir opelugkonserte gebruik.
Steentydperk en vroeë geskiedenis
Mense het hulle al lank voor die begin van ons tydrekening in hoër geleë terrein naby die Ryn gevestig. Argeologiese vondse, wat dwarsoor die stadsgebied gemaak is, dokumenteer menslike aktiwiteite in die gebied wat van die Ou Steentydperk tot in die tyd van die Germane strek. 'n Tiental vuisbyle, wat in Muffendorf, 'n stadsbuurt van Bad Godesberg ontdek is, dateer uit die Paleolitikum (Ou Steentydperk), omstreeks 50 000 v.C.
Menslike oorskot, wat in die sogenaamde Dubbelgraf van Oberkassel opgegrawe is, is ongeveer 14 000 jaar oud en van die oudstes wat met die moderne mens (Homo sapiens) verbind word. Naas die geraamtes van 'n sowat 50-jarige man en 'n 20- tot 25-jarige vrou is dele van die geraamte van 'n hond en versierings ontdek.
Romeinse tydperk
In 12 v.C. vestig die Romeine hier onder Drusus die Classis Germanica, hulle vloot vir die Germaanse kusgebied. Ná die nederlaag van die Romeinse veldheer Varus in die slag teen Germaanse krygers onder die bevel van Arminius in 9 n.C. word die stad, wat destyds Bonna genoem is, as 'n militêre voorpos vir die grens met Germanië uitgebou. In die noorde van die huidige Bonn was 'n Romeinse legioen gestasioneer. Handelaars en ambagsmanne het hulle vinnig digby die voorpos gevestig.
Met die ondergang van die Romeinse Ryk in die 5de eeu begin Bonn ook agteruitgaan. In die Frankiese tydperk en veral in die 9de en 10de eeu ontwikkel Bonn tot 'n geestelike sentrum, met die Villa Basilika as sy middelpunt. In die gebied van die huidige mark het 'n Middeleeuse markdorp ontstaan.
Ná hulle neerlaag in die slag naby Worringen in die jaar 1288 het die Keulense Keurvorste Bonn naas Brühl en Poppelsdorf as een van hulle woonplekke gekies. Uiteindelik het Bonn ook hulle hoofsetel geword. Tydens die 17de en 18de eeu het die Keurvoorste 'n aantal pragtige geboue in die barok-styl in Bonn laat opgerig.
In 1794 is Bonn deur Franse troepe beset en in 1815, ná Napoléon Bonaparte se neerlaag, by die Koninkryk Pruise ingelyf. Die stad het in die 19de eeu veral danksy die plaaslike universiteit, wat teen die einde van die 18de eeu gestig en in 1818 heropen is, bekendheid verwerf.
Tytsjerksteradiel
Tytsjerksteradiel (die amptelike, Wes-Friese naam; die Nederlandse naam is Tietjerksteradeel) is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Friesland, met 'n bevolking van sowat 32 000 in 2021 en 'n oppervlakte van sowat 161 km². Die administratiewe setel is in Burgum.
Bonn
Romeinse tydperk
Ná die Eerste Wêreldoorlog is Bonn eers deur Britse en daarna tot by die jaar 1926 deur Franse troepe beset. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is groot dele van Bonn deur geallieerde bomaanvalle verwoes.
Die besluit om van Bonn, eerder as van Frankfurt am Main, die voorlopige hoofstad van die nuut gestigte Bondsrepubliek Duitsland te maak, is op 3 November 1949 geneem en het tot 'n opbloei in die stad gelei.
Tytsjerksteradiel
Plekke
Die Wes-Friese naam is die amptelike naam.
Kleitolbos
Die struik word tot 1.5 m hoog en spruit weer uit nadat dit gebrand het. Die struik blom van Julie tot September. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg, val grond toe nadat dit gebrand het en word deur die wind versprei, die sade het vlerkies. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme en word bestuif deur klein kewers. Die struik groei in sand op hoogtes van 180 - 200 m.
In Engels staan dit as die Common shale conebush bekend.
Vuurdraak (astrologie)
Die Vuurdraak (丙辰, bǐngchén) is die 60ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die derde Hemelstam (丙, bǐng; die element Vuur en Jang) met die vyfde Aardtak (辰, chén), gesimboliseer deur die Draak (龍, lóng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Vuurdraakjaar het in 1976 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 31 Januarie 1976 tot 17 Februarie 1977.
Vuurdraakjare
Die volgende jare is Vuurdraakjare:
Alfred Ryder
Alfred Ryder (5 Januarie 1916 – 16 April 1995) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente T-Men (1947) en True Grit (1969), en in die televisiereekse Star Trek (1966) en The Invaders (1967).
2013 Bahreinse Grand Prix
Die 2013 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 21 April 2013 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull-Renault gewen.
Wolseley kleitolbos
Die Wolseley kleitolbos (Leucadendron lanigerum var. laevigatum) is 'n blomdraende struik en variëteit van Leucadendron elimense, wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Breederiviervallei vanaf Tulbagh tot by Wolseley.
Die struik word tot 1.6 m hoog en vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die struik blom van Julie tot September. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg, val grond toe nadat dit gebrand het en word deur die wind versprei, die sade het vlerkies. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme en word bestuif deur klein kewers. Die struik groei in gelyk kleigrond op 'n hoogte van 300 m.
In Engels staan dit as die Worceste shale conebush bekend.
Aplysilla longispina
Aplysilla longispina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Toni Brunner
Anton "Toni" Brunner (gebore 23 Augustus 1974 in St. Gallen, Switserland) is 'n Switserse boer, nasionale voorsitter van die Switserse Volksparty (SVP), en 'n lid van die Switserse Nasionale Raad.
Aplysilla longispina
Die spons behoort tot die genus Aplysilla en tot die familie Darwinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1919 deur George & Wilson.
Toni Brunner
Biografie
Brunner is op 23 Augustus 1974 in Wattwil in die kanton St. Gallen in Switserland gebore. In 1995 word hy op die ouderdom van 21 as die jongste lid ooit tot die federale parlement verkies. In hierdie tyd was hy boer, bestuurder van 'n internetradiostasie wat op boere gemik is, en voorsitter van die St. Gallen-afdeling van die Switserse Volksparty.
Op 1 Maart 2008 volg Brunner Ueli Maurer op as voorsitter van die nasionale afdeling van die Switserse Volksparty.
Brunner is 'n lid van die Veldtog vir 'n Onafhanklike en Neutrale Switserland.
Veselperske
Die Veselperske (Mangifera indica) is 'n subtropiese boom wat peervormige vrugte met veselagtige vleis dra. Die vrugte staan as veselperskes of mango's bekend. Ryp veselperskes is soet in smaak, maar hulle is bitter-suur as hulle nog groen is.
Veselperskes is naas piesangs die belangrikste tropiese vrug vir kommersiële verbouing. Dit kom bykans dwarsoor die wêreld voor, maar daar word geglo dat hulle vanaf die suidelike en suidoostelike dele van Asië afkomstig is, insluitende Indië, Pakistan, Mianmar, Sri Lanka en Bangladesj. Pakistan en Indië is die grootste uitvoermarkte. Die vrug is ook die lande se nasionale vrug.
Britse lynskepe
Britse lynskepe of passasierskepe het oor die afgelope meer as twee eeue hul stempel behoorlik in wêreldskeepvaart afgedruk. Nie alleen was dié skepe baanbrekers wat grootte betref nie, maar het die Britte ook dikwels beïndruk deur met nuwe ontwerpe, tegnologie en gerief vorendag te kom.
Van seilskepe tot ysterskepe
Die Chinese, Arabiere, Feniciërs en Romeine het in die vroeë eeue n.C. van roeiers in bote tot indrukwekkende seilbote gevorder, wat verskillende seile gekombineer het om selfs teen die wind te vaar.
Die groot vordering was so van 1400-1500, toe die Europeërs skepe met drie maste begin bou het en stoombote hul opwagting in die laat 1700’s gemaak het. Nog ’n deurbraak was toe Samuel Owen in 1816 die eerste skip met ’n skroef, die SS Stockholmhäxan, ontwerp het. Die eerste stoomskip met ’n ysterromp, SS Aaron Manby, is in 1822 deur Engeland gebou.
Die eerste lynskepe was die grootste bewegende voorwerpe wat die mens nog gebou het: dit was ’n hotel op water, ’n mikrokosmos waar minstens 3 000 mense op ’n slag hulle bevind het.
Great Britain
Die Great Britain, die tweede skip wat deur die Britse ingenieur Isambard Kingdom Brunel ontwerp is, is in 1843 by Bristol bekend gestel en was toe verreweg die grootste skip op die oseane van die wêreld: 3 270 ton. Die skip word as die eerste werklike lynskip beskou.
Dié ysterskip was die eerste om met ’n skroef ’n transatlantiese vaart te voltooi – hoewel daar steeds ses maste met seile op die skip was. Die seile was ’n bonus, sekondêr tot die steenkool en stoomwater wat dit aangedryf het, maar nuttig wanneer die wind gunstig was en die duurder energie bespaar kon word. Skepe word steeds vandag ontwerp in ooreenstemming met beginsels wat Brunel heelwat meer as ’n eeu gelede neergelê het.
Great Eastern
Al het die Great Eastern nooit aan die eienaars se verwagtinge voldoen nie – veral wat wins betref – was dit nietemin ’n meesterstuk. Dié skip is in 1858 te water gelaat en was toe sowat vyf keer die grootte van die gemiddelde skip wat toe op die oseane gevaar het. Die tonnemaat was ’n indrukwekkende 22 500 ton en die eerste lynskip wat dit oorskry het, was eers in 1904.
Die Great Eastern was eintlik ’n kombinasie van ’n vragskip en passasierskip wat plek gehad het vir 2 986 mense. Met haar nooiensvaart na New York was daar egter net 38 betalende passasiers en daar het die eienaars se finansiële ellende begin: net een rit oor die jare het wins gemaak. Een van die enkele gebreke van ’n uitstekend ontwerpte skip was dat tot tien seelui die wiel in stormagtige see moes beheer.
Dié Brunel-skip was aanvanklik ontwerp om die lang pad na Australië gereeld aan te pak, maar het nie een keer die roete voltooi nie en met hoë koste hoofsaaklik op die transatlantiese roete gebly.
Oceanic
White Star Line van Liverpool het hul Oceanic van 39 000 ton in 1899 te water gelaat, wat toe die langste skip was wat nóg gebou is – insluitend die Great Eastern. Hulle was so in hul noppies met dié skip dat hulle ’n vakansiedag in Belfast aangekondig het.
Die skip was ’n drywende vyfsterhotel, met duursame marmer in die badkamers, maar nie so vinnig oor die oseaan soos die Duitse skepe van daardie tyd nie. Dié redery is in 1902 aan die Amerikaanse finansiële groep JP Morgan verkoop en was later vir die reuse-skepe Olympic en die omstrede Titanic verantwoordelik.
Mauretania en Lusitania
Die verkryging van ’n gerekende Britse skeepsmaatskappy deur die Amerikaners het die Britte so ontsteld dat ’n komitee onder die voorsitterskap van Lord Camperdown daar en dan ’n kontrak met die Kanadese groep Cunard Line aangegaan het om vir hulle twee nuwe lynskepe te bou. Die bekende susterskepe Mauretania en Lusitania het daaruit gevloei.
Die Mauretania was die eerste groot skip wat deur turbine-enjins aangedryf is. Dit is van 1918 af deur olie aangedryf, wat die werkers van hul erge werk verlos om in die hitte, gasse en as van die enjinkamer graaf ná graaf steenkool in die gulsige oonde te gooi. Dit is interessant dat die Mauretania en haar susterskip die Lusitania die eerste lynskepe was wat die tradisie begin het om uitgevat vir aandete op te daag. Varende paleise of Switserse hotelle, is hulle beskryf. En toe die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, het albei steeds diens op die oseaan gedoen – die Mauretania selfs met wapens (maar nie baie doeltreffend nie) ter verdediging aan boord.
Toe die Lusitania op 7 Mei 1915 deur ’n Duitse torpedo gesink is en sowat 1 200 passasiers dood is, was die wêreld erg onsteld oor die immorele daad deur Duitsland. Daarna is die Mauretania en ander lynskepe soos die Aquitania, Olympic en Brittanic slegs gebruik om troepe of dooies te vervoer en nie as “oorlogskepe” nie.
Hoewel albei uitstaande skepe was, was die Mauretania die geliefdste omdat dit veel langer as die Lusitania gevaar het – tot 1934. Die Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt het dié lynskip nie verniet só besing nie: “Elke skip het ’n siel. Die Mauretania het egter ’n siel gehad waarmee jy kon praat. Sy het die maniere en houding van ’n ware dame gehad.”
Aquitania
Die Aquitania was ook een van die gerekende Britse passasierskepe van die Cunard-groep. Met ’n eerste vaart in 1914, diens in die Eerste Wêreldoorlog as troepedraer en hospitaalskip en ook ’n gereelde troepedraer in die Tweede Wêreldoorlog, het dié lynboot van 45 647 ton en ’n lengte van sowat 300 meter die oseane tot in 1949 oorkruis. Dit was die laaste van die groot lynskepe wat vier skoorstene gehad het.
Olympic
White Star Line se Olympic is in 1911 voltooi om die Cunard-groep se uitstaande grotes, die Mauretania en Lusitania, te troef. Dit was gevolglik langer en heelwat swaarder (45 324 ton) as die Britte se geliefde susterskepe.
Die Olympic was self luuks ingerig, met ’n eetsaal en trapreëlings wat ten duurste uitgekerf is. Die skip is ook later in die Eerste Wêreldoorlog opgekommandeer om soldate en dooies te vervoer, soos die ander groot Britse passasierskepe. Dit het tot 6 000 soldate op ’n slag gedra en is ook, soos die Lusitania, deur ’n Duitse torpedo getref, wat genadiglik nie ontplof het nie. Uiteindelik het die skip altesaam byna 300 000 kilometer in die oorlog afgelê.
Die Olympic se laaste vaart was in 1934 – baie langer as wat die rampspoedige susterskip die Titanic (een jaar jonger) op kon roem.
Queen Mary
Die Queen Mary  was die Britte se eerste superskip in die meer as 20 jaar sedert die Titanic se 2012-opskudding. Ander bekende skepe is wel in dié tyd gebou, waaronder die Duitsers se Bismarck in 1922, die Franse se Ile de France (1927) en Normandie (1935).
Gebou deur Cunard-White Star Line in 1936, was die Queen Mary sowat 50 meter langer as die vroeë Britse grotes en ’n stewige 80 774 ton het die oseane oopgeklief. Die skip kon bowendien teen ’n indrukwekkende spoed van 29 knope vaar, wat eers in 1952 deur die nuwe Amerikaanse lynskip United States oortref is, wat 35 knope kon haal.
Die Queen Mary word in dieselfde asem genoem as die Queen Elizabeth en die Normandie: dit was ’n voortreflike passasierskip, deur die eienaars gebou om die passasiersroete tussen Europa en Amerika te domineer. Dit is op ’n weeklikse grondslag tussen Southampton en New York geskeduleer, wat die heel eerste keer was dat so ’n vaart beskikbaar was.
Veral in die jare ná die Tweede Wêreldoorlog is die skip – soos later ook die geval was met die jonger susterskip, die Queen Elizabeth – gereeld volgepak met diplomate, sakemanne, filmsterre en self monarge wat die luukse terdeë geniet het. “’n Pretvaart van 81 000 ton” was een van die skip se bekendste reklamestellings. Toe die Queen Mary ná “aftrede” in 1967 by Long Beach geparkeer is, is dit as hotel, konferensie en maritieme museum benut.
Queen Elizabeth
Die geliefde Queen Elizabeth kom uit dieselfde stal as die Queen Mary en is jare vooruit beplan en gebou deur Cunard-White Line om selfs langer (sowat vier meter langer) en swaarder (83 673 ton) as laasgenoemde te wees. Die skip – wat vir heelwat vroeër beplan is maar eers in die Tweede Wêreldoorlog moes diens doen – is sedert 1946 as passasierskip bedryf en het die besige roete na Amerika jare lank suksesvol met die Queen Mary gedeel. Dit beteken dat lynskepe binne ’n eeu van die Great Western se 1 300 ton tot meer as 80 000 ton gevorder het en dat die vaart van sowat twee weke na New York na slegs vier dae verkort is.