cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Brixton
Fordsburg weier afstigting
Skaars is Vrededorp afgestig of die Ringskommissie skryf weer aan Fordsburg dat die gemeente steeds te groot is vir een predikant en dat hy die kerkraad oor 'n verdere afstigting wil spreek. Die kerkraad het egter gevoel die kommissie is veels te haastig. Daarom moes Fordsburd se skriba die Ringskommissie inlig "dat daar onlangs 'n afstigting plaasgevind het en dat die kerkraad besig is (om) aan die nuut gestigte gemeente Vrededorp £7 10s. per maand te betaal vir twee jaar. Voordat daardie saak nie afgehandel is nie, sien die kerkraad nie kans om tot verdere afstigting oor te gaan nie" (Kerkraadsnotule, April 1928).
Twee jaar later, toe Fordsburg sy verpligting teenoor Vrededorp nagekom het, dring die Ringskommissie aan dat die kerkraad ten minste 'n hulpprediker vir Brixton moet aanstel. Uiteindelik slaag hy in Maart 1931 om die diens van prop. D.S. Lubbe te bekom, maar toe hy 'n maand of wat later vertrek, besluit die kerkraad "om vir eers nie weer 'n hulpprediker te bekom nie" (Kerkraadsnotule, Mei 1931). So duur die toestand meer as twee jaar voort totdat ouderling P.C.N. Jooste in die kerkraadsvergadering opstaan en die mening lug "dat die gemeente te groot geword het vir een predikant . . . en dat die tyd aangebreek het om 'n deel van die gemeente af te stig of 'n hulpprediker te verkry" (Kerkraadsnotule, Oktober 1933).
Eiendom in Brixton aangekoop
Die kerkraad het nie kans gesien om weereens 'n hulpprediker aan te stel nie en so het die oortuiging meer en meer posgevat dat Brixton en omstreke liewer afgestig moes word. Ter voorbereiding hiervoor het die kerkraad aan die einde van 1935 die Masonic-saal (met die aangrensende twee erwe) in Brixton teen £775 aangekoop. Hoewel dié saal meer met die oog op bidure, basaars en Sondagskoolbehoeftes as die hou van wyksdienste aangekoop is, het dit tog groot stukrag aan die afstigting van Brixton gegee. Trouens, die saal was skaars twee maande in gebruik toe die afstigting van Brixton en Mayfair-Wes in Fordsburg se kerkraadsvergadering ter sprake kom. In Februarie 1937 verwys die kerkraad dan ook die saak na 'n spesiale kommissie wat uit sy geledere aangestel is.
Uiteindelik selfstandig
Tydens die kerkraadsvergadering van 27 April 1937 doen die kommissie verslag dat daar in Brixton en Mayfair-Wes 855 lidmate woon en beveel hy die afstigting van dié wyke aan. Die kerkraad aanvaar nou die aanbeveling en kom ooreen oor die moontlike grense van die te stigte gemeente. Op sy vergadering die maand daarna kom die kerkraad ook ooreen om die saal in Brixton en £750 aan die dogtergemeente te skenk indien tot afstigting oorgegaan sou word. Ds. Pauw word ongelukkig kort daarna ernstig siek en toe hy met siekteverlof gaan, moes die kerkraad die verdere voorbereiding op Brixton se afstigting staak.
Ná die leraar se dood in November 1937 het die kerkraad egter die afstigting hervat en op voorstel van ouderling De Kock besluit om die voltooide waarborglyste na die Rigskommissie deur te stuur, met die versoek dat die afstigting van Brixton (met Mayfair-Wes en Crosby) so gou moontlik deurgevoer moes word. Met die afstigting hangende besluit die kerkraad ook om te wag met die beroep van 'n nuwe leraar totdat dit 'n voldonge feit was.
Eerste dogtergemeente
Op 1 Mei 1944 stig die Ringskommissie van Langlaagte die wyke Mayfair-Wes en Johannesburg van die moedergemeente Brixton af as die selfstandige gemeente Johannesburg-Wes. Volgens die bepaling van die grenslyne het die moedergemeente se sierlike kerkgebou, wat op die hoek van Indrastraat en St. Albanlaan gebou is, binne die grense van die nuwe gemeente geval. Daarom het die nuutgestigte gemeente 'n pro rata-deel van die oorspronklike boukoste aan die Brixton-gemeente uitbetaal vir die oprigting van hulle kerkgebou in Putneyweg, sowat 600 m noordoos van die ou kerkgebou. Met afstigting het die lidmate van Johannesburg-Wes 871 getel. Dié ou moederkerkgebou het met die samesmelting van Brixton en Johannesburg-Wes 'n Islamitiese sentrum geword en sedertdien word Vergesig gehuisves in Brixton se kerkgebou, 'n hanetree van die Sentech-toring.
Cottesloe ingelyf
Namate lidmate deur die jare uit die westelike voorstede van Johannesburg getrek en hulle verder van die middestad gaan vestig het (veral in Roodepoort en die noordwestelike voorstede), het al die NG gemeentes in dié omgewing begin kwyn. Die gemeente Cottesloe het in 1984 net 294 lidmate oorgehad, maar darem nog sy eie leraar in die persoon van ds. M.P. van Wyk. Die gemeente het voelers na sy een moedergemeente, Fordsburg, uitgesteek met die oog op inlywing, maar Fordsburg het die versoek van die hand gewys en Cottesloe aangeraai om liewer met Brixton saam te span. Die gemeente is blykbaar die jaar ná sy laaste predikant weg is, by Brixton ingelyf. Die kerkgebou is sedertdien omskep in die Lam Rim Tibetan Buddhist Centre.
Ligging
Die kerkgebou, ontwerp deur die argitekte Leendert en Geurt Geers, is geleë by Putneyweg 43 in Brixton. (klik op verwysing om dit te sien)
Haskell V. Anderson III
Haskell V. Anderson III is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Kickboxer (1989), A Civil Action (1998), Life (1999), en This Christmas (2007).
Tian Meyer
Tian Meyer (* 20 September 1988, Pietermaritzburg) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs op skrumskakel speel.
Skermutselinge van die Tweede Vryheidsoorlog
Die eerste fase van die Tweede Vryheidsoorlog het uit tradisionele frontaanvalle en loopgraafoorlog bestaan. Die laaste frontale aanslag was die Slag van Bergendal op 21-27 Augustus 1900. Reeds voor dit het die Boeremagte oorgegaan tot guerilla-oorlogvoering. Hier is 'n lys skermutselinge wat plaasgevind het.
Lucas Belvaux
Lucas Belvaux (gebore 14 November 1961) is 'n Belgiese akteur, regisseur, en skrywer.
J.P. Morgan
'''John Pierpont "J.P." Morgan''' (* 17 April 1837, † 31 Maart 1913) was 'n Amerikaanse finansierder, bankier, filantroop en kunsversamelaar wat in sy tyd 'n oorheersende posisie in maatskappyfinansiering en nywerheidskonsolidasie ingeneem het. In 1892 het hy die weg gebaan vir die samesmelting van Edison General Electric en Thomas-Houston Electric Company tot General Electric. Nadat hy die stigting van die staalmaatskappy Federal Steel Company befonds het, het hy sy onderneming in 1901 met Carnegie Steel Company en verskeie ander staal- en ystervervaardigers, waaronder Consolidated Steel and Wire Company in besit van William Edenborn, saamgesmelt om die United States Steel Corporation te vorm.
Op die hoogtepunt van sy loopbaan in die vroeë 20ste eeu het Morgan en sy sakevennote finansiële beleggings in baie groot maatskappye gehad. So was hy, ondanks die skip se Britse registrasie en vlag, deur middel van sy redery-kartel International Mercantile Marine Co. die eienaar van die noodlottige luukse passasierskip RMS Titanic. Die beslissende invloed van Morgan en sy vennote op die hoë finansies van die Verenigde State het kritiek uitgelok. Morgan het die bankkoalisie bestuur wat gemoedere ná die Paniek van 1907 gekalmeer het. Morgan was die leidende finansier van die Progressiewe Era, en sy toewyding aan doeltreffendheid en modernisering was 'n belangrike bydrae tot die hervorming van die Amerikaanse sakewêreld.
Morgan is in 1913 in Rome, Italië in die ouderdom van 75 in sy slaap oorlede. In sy testament het hy sy fortuin en sakebelange aan sy seun John Pierpont "Jack" Morgan nagelaat, terwyl sy huis en boekeversamelings aan die Morgan-biblioteek en -museum te New York bemaak is.
Mammoet
’n Mammoet is enige spesie van die uitgestorwe genus Mammuthus, wat uitgeken kon word aan hul lang, gekromde tande en, in noordelike spesies, hul wollerige hare. Hulle het in die Plioseen-epog (vanaf sowat 5 miljoen jaar gelede) in Afrika, Europa, Asië en Noord-Amerika voorgekom tot in die Holoseen sowat 4 500 jaar gelede Die oorskot van een van die laaste oorlewende mammoete, wat van 4 300 jaar gelede dateer, is op Wrangeleiland naby Siberië ontdek. Op die Groot Ljachof-eiland is oorskotte gevind waarvan die vel nog vir kloning geskik kan wees en daar word eksperimente op hierdie gebied onderneem.
Mammoete het in die familie Elephantidae voorgekom wat ook die twee genusse moderne olifante en hul voorsate bevat.
Eienskappe en gedrag
As ’n mens studies van hul nabye verwante, die moderne olifante, in ag neem, was hulle sowat 22 maande lank dragtig en het hulle daarna die lewe aan een kalf geskenk. Hul sosiale struktuur was waarskynlik dieselfde as dié van die Asiatiese en Afrika-olifant, met wyfies wat in troppe voorgekom het met ’n matriarg aan die hoof, terwyl bulle ná seksuele rypheid alleen of in kleiner, losser groepe voorgekom het.
Wetenskaplikes het die oorblyfsels van ’n mammoetkalf bestudeer en tot die gevolgtrekking gekom die vet in die dier het ’n groot rol gespeel in sy vorm en sy vermoë om groot hoeveelhede voedingstowwe te berg. So kon hulle oorleef in die koue klimaat waarin hulle voorgekom het, met temperature van tot -50 ºC. Dit het ook hul spiermassa verhoog, wat hulle in staat gestel het om langer te leef en teen vyande te veg.
Evolusie
duimnael|’n Vergelyking van verskillende mammoetspesies met die mens. ’n Studie in 2010 het daarop gedui dat die skeiding tussen die mammoet en Asiatiese olifant sowat 5,8 miljoen tot 7,8 miljoen jaar gelede plaasgevind het, terwyl die Afrika-olifant tussen 6,6 miljoen en 8,8 miljoen jaar gelede van ’n vroeëre gemeenskaplike voorouer afgeskei het. Die eerste bekende lede van die genus Mammuthus is die Afrika-spesies M. subplanifrons van die Plioseen en die M. africanavus van die Pleistoseen. Eersgenoemde is vermoedelik die voorouer van latere vorms. Mammoete het sowat 3 miljoen jaar gelede hul verskyning in Europa gemaak. Die eerste bekende Europese mammoet is M. rumanus; dit het oor Europa en China versprei. Nog ’n spesie het 2 miljoen tot 1,7 miljoen jaar gelede van hulle afgeskei en hulle vervang: M. meridionalis. Hierdie spesie is weer deur die steppemammoete (M. trogontherii) vervang – hulle het sowat ’n miljoen jaar gelede in Oos-Afrika ontstaan.
duimnael|links|180px|Lyuba, ’n [[mummie|gemummifiseerde wolhaarmammoetkalf.]] Die Columbiaanse mammoet het uit ’n groep M. trogontherii ontwikkel wat sowat 1,5 miljoen jaar gelede oor die Beringstraat na Noord-Amerika getrek het. Die wolhaarmammoet het in Siberië uit die M. trogontherii ontwikkel. Wolhaarmammoete het sowat 100 000 jaar gelede hul verskyning in Noord-Amerika gemaak.
Uitsterwing
Die wolhaarmammoet was die laaste spesie van die genus. Hulle het saam met die vroeë mense voorgekom, en dié het die diere se bene en slagtande gebruik om kuns, gereedskap en blyplekke te skep, en hulle het die vleis geëet.
Die spesie het sowat 10 000 jaar gelede, aan die einde van die Pleistoseen en die huidige ystydperk se laaste glasiale tyd, van die vasteland af verdwyn – waarskynlik weens klimaatsveranderings en die gevolglike krimping van sy habitat of omdat hy deur mense gejag is, of ’n kombinasie daarvan. Geïsoleerde groepe het tot sowat 6 400 jaar gelede op St. Paulus-eiland naby Alaska en tot 4 000 jaar gelede op Wrangeleiland naby Siberië voorgekom. Nadat die diere uitgesterf het, het mense voortgegaan om hul ivoor te gebruik – ’n praktyk wat vandag nog voortduur.
Jess Conrad
Jess Conrad (gebore 24 Februarie 1936) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Punk (1993) en Telstar: The Joe Meek Story (2008).
Kathryn Kates
Kathryn Kates (29 Januarie 1948 - 22 Januarie 2022) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Seinfeld (1989), Orange Is the New Black (2013), Shades of Blue (2016), en Friends from College (2017).
Aaron Stanford
Aaron Stanford (gebore 27 Desember 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hills Have Eyes (2006) en X-Men: The Last Stand (2006), en in die televisiereekse Nikita (2010) en 12 Monkeys (2015).
NG gemeente Alberton-Oos
Stigting
Op 10 Maart 1950 het die kerkraad van die moedergemeente onder leiding van ds. L.W. Lehmkuhl besluit om met 750 lidmate die nuwe gemeente Alberton-Oos te stig. Dit was 'n tyd van ongekende uitbreiding in die Transvaalse kerk. In die voorafgaande dekade (1940-'49) het die gemeentes in die Sinodale gebied, wat destyds Midde-Afrika ingesluit het, toegeneem van 121 tot 204 (8,3 per jaar) en in die daaropvolgende dekade tot 325 (12,1 per jaar). Die gemeente Alberton-Oos sou bestaan uit Elandsfontein, Alberton-stasie, Parklands, Florentia en Florentia-uitbreiding. As bruidskat sou die gemeente drie erwe in Florentia en een morg grond in Elandsfontein ontvang. Die afstigting het dan ook 'n voldonge feit geword toe die Ringskommissie saam met die belanghebbendes op 26 April 1950 in die kerkgebou van die moedergemeente vergader. As konsulent is ds. L.W. Lehmkuhl benoem. Hier is dan ook die eerste 20 kerkraadslede gekies. Omrede die gemeente geen gebou of byeenkomsplek gehad het nie, het die kerkraad van die moedergemeente goedgunstiglik aangebied dat die gemeente Alberton-Oos sy dienste gesamentlik met die moedergemeente kon hou, tot tyd en wyl hulle 'n eie leraar het. 'n Derde van die bankkollektes sou dan aan die jong gemeente afgestaan word.
Op die eerste kerkraadsvergadering van die jong gemeente, in die konsistorie van Alberton gehou, is mnr. Nic Kriek as tydelike saakgelastigde gekies. Op dieselfde vergadering is op voorstel van ouderling Grewar besluit om 'n saal te Florentia en daarna een te Elandsfontein te bou. Op 'n kerkraadsvergadering op 16 Oktober 1950 onder voorsitterskap van ds. G.J. Retief gehou, besluit die kerkraad op voorstel van ouderling De Bruyn om dadelik tot die beroep van 'n leraar oor te gaan. Aan 'n gekose kommissie uit die kerkraad word opdrag gegee om 'n geskikte huis te vind wat as tydelike pastorie gehuur kan word. 'n Gekombineerde kerkraadsvergadering is dan ook vir 6 November 1950 belê en ds. P.L. Rossouw van Johannesburg-Oos word beroep. Hy kon dit egter nie aanvaar nie. Op 8 Desember 1950 is 'n tweede beroep uitgebring, op ds. W.D.R. van der Merwe van Epping-Wes, wat gelei is om die beroep te aanvaar.
Intussen is 'n huis as pastorie gehuur. Die heuglike dag van 16 Februarie 1951, waarop die gemeente hul eerste leraarspaar en kinders kon ontvang, het aangebreek. Dadelik is 'n begin gemaak met die intensiewe organisasie van die gemeente en het die gemeente op 29 April 1951 apart begin vergader in 'n groot motorhuis. Intussen is ook 'n begin gemaak met die bou van die kerksaal en op 19 Mei 1951 kon die hoeksteen reeds gelê word. Die inwyding was op 4 Augustus 1951 en op 26 Augustus is die eerste nagmaal in die gemeente gevier.
Leon de Stadler
Leon de Stadler is ’n taalkundige en professor in Afrikaanse taalkunde aan die Universiteit van Stellenbosch.
Lewe en werk
Leon George de Stadler is in 1953 gebore. Hy studeer aan die Universiteit Stellenbosch en behaal hier in 1977 die M.A.-graad en in 1983 die D.Litt.-graad met ’n proefskrif Oor die struktuur van die naamwoordstuk in Afrikaans. By sy alma mater is hy vanaf 1976 as junior lektor, later as senior lektor en vanaf 1993 as professor werksaam in die Departement Afrikaans-Nederlands, waar hy in Taalkunde spesialiseer. Hy was ook ’n direkteur van die Stellenbosch Taalsentrum en professor in Dokumentontwerp. In hierdie hoedanigheid speel hy ’n belangrike rol met die vasstel van die universiteit se taalbeleid. Hy was direkteur van SAGUS, ’n aktiewe lid van die Taalkommissie en ’n stigsterslid van die nasionale Spesiale Belangstellingsgroep oor Veeltaligheid in hoër onderwys. By die Katholieke Universiteit van Nijmegen in Nederland is hy buitengewone professor en gee hier lesings vir ’n maand in elke jaar. Sy professionele lidmaatskappe sluit in die Linguistics Society of Southern Africa, die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die International Comparative Literature Association. Hy is getroud met Amanda, ook ’n taalkundige.
Skryfwerk
Saam met Johan Combrink skryf hy die handboek oor Afrikaanse fonologie en op sy eie is hy verantwoordelik vir Afrikaanse semantiek. Woordkeusegids (’n kerntesourus) skryf hy saam met Pieter Harteveld en D.C. Hauptfleisch en saam met sy vrou Amanda stel hy die Groot tesourus van Afrikaans saam, wat later bygewerk word tot die Tesourus van Afrikaans. Wetenskaplik skryf is ’n handleiding. As hoof van die taalsentrum versorg hy verskeie publikasies oor taalgebruik, insluitende Issues in document design, Making your documents work, Van teksskema tot samehangende teks, So bereik jy jou leser en Paragrawe wat sin maak.
Benewens sy vakkundige boeke publiseer hy ook etlike artikels in vakkundige tydskrifte en lewer bydraes tot ander boeke, insluitende Syntagmatic lexical relations: a lexicographical perspective, The dative and its counterparts en Sintaksis op die voorgrond. As samesteller is hy saam met Christoph Eyrich verantwoordelik vir Issues in cognitive linguistics: 1993 proceedings of the International Cognitive Linguistics Conference, waarin referate wat op hierdie konferensie gelewer is, saamgebundel is.
Publikasies
1987 – Afrikaanse fonologie (saam met J.G.H. Combrink)
1989 – Afrikaanse semantiek
1994 – Groot tesourus van Afrikaans (saam met Amanda de Stadler)
2004 – Wetenskaplik skryf
2005
2006
2007 – Tesourus van Afrikaans
Samsteller
1999
Bronto (motor)
PSA Bronto (Russies: ПСА Бронто) is 'n Russiese maatskappy wat spesiale voertuie en SUV's vervaardig. Dit is 'n 100% -filiaal van AftoWAZ.
Die verhaal
In 1993 is die produksie van spesiale pantservoertuie en PSA Bronto-SUV's gevorm as deel van die AftoWAZ-navorsingsentrum. Motors word op die Lada Niva-platform vervaardig. Die volgende jaar is meer as 200 eksemplare van hierdie model verkoop, wat die onderneming in staat gestel het om aan nuwe projekte te begin werk.
Die maatskappy het die model van die vooraanstaande ingenieur, Petr Prusov, van AftoWAZ ontwikkel, en die terreinvoertuig Lada-Bronto 1922-00 Marsh-1, vervaardig, wat 'n ware sensasie geword het tydens die motorskou wat in 1995 in Moskou gehou is. Hierdie motor is ontwerp om te werk in spesifieke omstandighede wat verband hou met die oorkom van moerasagtige moerasse, diep sneeu, sandduine. Die eerste eksemplare is aan Surgut en Nadym. In 2002 is meer as 30 SUV's "Marsh" van 192200 deur die regering van Jakoetië aangekoop.
Mercedes-Benz OM647-enjin
Die Mercedes-Benz OM647-enjin is 'n reguit-5 dieselenjin wat deur Mercedes-Benz vervaardig word.
Bronto (motor)
Die verhaal
Sedert 1996 het PSA Bronto gepantserde motors vir banke begin vervaardig. Nadat hy in 2002 met nuwe modifikasies voortgegaan het op die Nadezhda-platform "Bronto-212090 en op die Niva-platform" Bronto-213102. In 2004, op die "Chevrolet Niva"-platform vir versameling, is die Bronto-194900-model vrygestel.
Mercedes-Benz OM647-enjin
Hierdie enjin het 'n gietyster-silinderblok en 'n aluminium-silinderkop, en dubbele bonokasse met vier kleppe per silinder. Die enjin is turbo-aangejaag en tussenverkoel.
Bronto (motor)
Die verhaal
In 2002, op die platform van die Lada Nadezhda en Niva minibus, is 'n modifikasie van die Marsh-2-terreinvoertuig aangebring. Die interieur het agt passasiers in staat gestel om gemaklik te akkommodeer: twee mense is in die voorste sitplekke geplaas, en ses agterin. Terselfdertyd is die agtersitplekke vinnig omskep in slaapplekke, wat dit moontlik gemaak het om siekes en beseerdes te vervoer. Die motor was toegerus met twee brandstoftenks van elk 70 liter, en die ontwerp daarvan het WAZ-petrol- en dieselkrageenhede op 'n motor laat installeer.
In 2005 het die PSA Bronto op die Lada Niva-platform die oop motor van die Landole, ontwerp deur Sergey Samoilov, bekendgestel. Die maatskappy het ook 'n prototipe elektriese motor "Brontokar" ontwikkel.
In 2009 het die PSA Bronto 'n nuwe SUV in gekamoefleerde leërverf op die "Niva Lynx"-platform bekendgestel, wat in die reeks "Niva-Lynx1", "Niva-Lynx2" en "Niva-Lynx3" voortgesit is. Die nuutste Lynx-3-reeks staan ​​ook bekend as die "Niva-Bronto 213102-771-40 Force Comdiv".
In 2012 het AftoWAZ PSA Bronto met die VIS-Auto-afdeling gekombineer.
Lee Moran
Lee Moran (23 Junie 1888 – 24 April 1961) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Almost Welcome (1918), The Little Irish Girl (1926), The Actress (1928), en The Racket (1928).
NG gemeente Cachet
regs|170px|duimnael|Ds. M.J.P. Olivier, leraar van 1946 tot 1947. duimnael|regs|170px|Ds. M.S. Joubert en die bouaannemer Langlaagte Bouersorganisasie (sic). duimnael|170px|Ds. A.P. Burger, leraar alhier van 1970 tot 1975.
Die NG gemeente Cachet is die oudste van die vier gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die voorstad Primrose, Germiston.
Op 28 Mei 1919 is die wyke noord van die Hoofrifweg tot aan die grens van die NG gemeente Pretoria by Halfweghuis, van die gemeente Germiston afgestig en na die kerkvader ds. Frans Lion Cachet wat hom soveel moeite getroos het om die NG Kerk in Transvaal lewend te hou, genoem. Edenvale is toe beskou as die hoofdeel van die nuwe gemeente en Primrose was destyds slegs 'n buitewyk daarvan. Hierdie voorstad van Germiston het egter spoedig vir die dorpie Edenvale ver oortref wat ontwikkeling betref, sodat afstigting onvermydelik was. Dit het dan ook op 1 Mei 1939 plaasgevind toe die gemeente in twee verdeel is en Primrose die naam Cachet sowel as die leraar, ds. P.S. van der Westhuizen, behou het. Die ander gedeelte is afgestig as die NG gemeente Edenvale.
In Oktober 1942 is ds. C.J.P. Bornman as eerste hulpprediker hier bevestig en in 1944 tot medeleraar verhef. Intussen is geld vir 'n nuwe kerkgebou ingesamel, en die bydraes het so goed ingekom dat 'n sierlike en ruim kerkgebou op 8 April 1944 sonder 'n pennie skuld ingewy kon word. Ds. Bornman wat so baie daartoe bygedra het om die nuwe kerkgebou tot stand te bring, is in die jaar 1945 na Naboomspruit beroep en is toe in 1946 deur ds. M.J.P. Olivier opgevolg. 'n Tweede pastorie is in Primrose-Oos aangekoop met die oog op huisvesting vir die medeleraar en ook om voorsiening te maak vir die afstigting van Primrose-Oos, wat dan ook op 8 Februarie 1947 plaasgevind het.
Op 1 Mei 1947 is ds. J.E. van Heerden, voorheen van Pietermaritzburg, as tydelike hulp vir ds. P.S. van der Westhuizen aangestel. Teen die einde van Julie 1948 het ds. P.S. van der Westhuizen ná 20 jaar getroue diens sy emeritaat aanvaar. Hierdie vakature is eers in Julie 1949 deur ds. S.W. Naudé, voorheen van Potgietersrus en daarna parlementslid, gevul. Sy dienstyd was egter van korte duur, want op Sondag 23 April 1950, nadat hy die oggenddiens waargeneem het, is hy dieselfde middag heel onverwags tot hoër diens opgeroep.
Vanaf 2 Desember 1950 was ds. M.S. Joubert die herder en leraar van die gemeente. Die gemeente was al weer te groot vir een leraar, en planne is toe beraam vir die afstigting van nog 'n gemeente in die weste. Eindelik was die dogtergemeentes in Primrose: Primroseheuwel (nou Omnia) in 1952, Primrose-Môrewag in 1956 en Primrose-Oos in 1947.
Metanogenese
Metanogenese is die vorming van metaan deur mikrobes wat ook as metanogene bekend staan. Organismes wat daartoe in staat is om metaan te produseer is almal afkomstig uit die koninkryk Archaea, 'n groep wat filogeneties onderskei kan word van beide eukariote en bakterieë, alhoewel baie van hulle in nou met anaërobiese bakterieë saamleef. Die produksie van metaan is 'n belangrike en wydverspreide vorm van mikrobiese metabolisme. In die meeste omgewings is dit die finale stap in die ontbinding van biomassa.
Onlangs is daar getoon dat die blaarweefsels van lewende plante metaan uitskei. Die meganisme waarop sodanige metaanproduksie geskied is egter nog onbekend, maar die implikasies is verreikend aangesien dit 'n voorbeeld is van metanogenese is wat in nie-mikrobiese organismes voorkom, skynbaar onder aërobiese toestande. Die meeste inligting bekend oor metanogenese is afkomstig vanuit studies van mikrobes.
Biochemie van metanogenese
Metanogenese in mikrobe is 'n vorm van anaërobiese respirasie. Metanogene gebruik nie suurstof vir asemhaling nie, die groei van metanogene word inteendeel daardeur beperk. Die finale elektron akseptor is nie suurstof nie maar wel koolstof. Die twee bes beskryfde reaksieroetes behels die gebruik van koolstofdioksied en asynsuur as finale elektronakseptors:
CO2 + 4 H2 → CH4 + 2H2O
CH3COOH → CH4 + CO2
Daar is egter aangetoon dat metanogenese ook van ander klein organiese verbindings kan benut soos mieresuur, metanol, metielamiene, dimetielsulfied en metaantiol.
Die biochemie van metanogenese is relatief ingewikkeld en sluit die volgende koensieme en kofaktore in: F430, koënsiem B, koënsiem M, metaanfuraan en metaanopterien. F430 benodig die element nikkel.
Hammingafstand
In inligtingsteorie is die Hammingafstand, vernoem na Richard Hamming, die aantal posisies in twee stringe van gelyke lengte waarvan die ooreenstemmende elemente verskillend is. Op 'n ander manier gestel, dit meet die aantal vervangings benodig om die een in die ander een te verander.
Byvoorbeeld::
Die Hamminggewig van 'n string is die Hammingafstand tussen die string en 'n nul-string ('n string bestaande uit slegs nulle) van die selfde lengte. Dit wil sê, dit is die aantal elemente in die string wat nie nul is nie: vir 'n binêre string is dit eenvoudig die aantal 1'e, dus is die Hamminggewig van 11101 byvoorbeeld 4.
Die Hammingafstand tussen twee woorde a en b, gesien as elemente van 'n vektorruimte, kan dan gesien word as die Hamminggewig van a-b. As a en b binêre stringe is, is dit ekwivalent aan a+b en aan a XOF b. Die Hammingafstand is ook ekwivalent aan die Manhattanafstand tussen twee hoekpunte in 'n n-dimensionele hiperkubus, waar n die lengte van die woorde is.
Die Hammingafstand word in telekommunikasie gebruik om die aantal omgekeerde bisse in 'n vaste-lengte binêre woord, as 'n foutskatting, en word dus soms die seinafstand genoem. Hamminggewiganalise van bisse word gebruik in verskeie vakgebiede insluitend inligtingsteorie, koderingsteorie, en kriptografie. Om stringe van verskillende lengtes, of stringe waar invoegings of skrappings verwag word, nie net vervangings nie, te vergelyk is 'n meer gesofistikeerde maatstaf soos die Levenshteinafstand meer gepas.
Laurent Capelluto
Laurent Capelluto (gebore 16 Maart 1971) is 'n Belgiese akteur.
NG gemeente Crosby
duimnael|200px|Ds. Theunis Botha, leraar van 1947 tot [[18 November 1984.]] 170px|regs|duimnael|Ds. Theunis Botha in 1957.
Die NG gemeente Crosby is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die voorstad Crosby in die weste van Johannesburg.
Die gemeente het op 6 Augustus 1946 met 500 lidmate en 22 kerkraadslede van die moedergemeentes Johannesburg-Wes (wat toe self net twee jaar oud was) en Langlaagte afgestig. Die gemeente het geen gebou of plek vir samekoms gehad nie, maar wel Johannesburg-Wes se pastorie bekom omdat dit binne die grense van die nuwe gemeente gestaan het.
Op uitnodiging van Johannesburg-Wes besluit die gemeente dat lidmate saam met die moedergemeente in sy kerkgebou sou aanbid totdat Crosby sy eie geboue kon oprig. Dié samewerking was besonder geslaagd en geseënd. Die groot taak van die leraar, kerkraad en lidmate was uiteraard die oprigting van 'n eie kerkgebou. Op 14 April 1947 begin hulle 'n boufonds en reeds in Maart 1948 begin die gemeente met die bou van 'n kerk, wat op 7 Mei 1948 ingewy is en £14 000 gekos het.
Eers nadat die derde beroep uitgebring is, kon die gemeente sy eerste leraar, prop. Theunis Botha, op Saterdag 22 Februarie 1947 bevestig. Hy sou die gemeente meer as 40 jaar dien.
Terwyl sewe omliggende gemeentes deur die jare in die NG gemeente Vergesig verenig het, het Crosby steeds afsonderlik voortbestaan, hoewel herderloos en in 2011 met net 18 doop- en 138 belydende lidmate, vergeleke met 170 doop- en 550 belydende lidmate in 1985. Geografies is Crosby een van die kleinste gemeentes in die land, naamlik 400 by 800 meter.
Ligging
Die kerkgebou is geleë in Kilmorelaan in Crosby.
Roland Schoeman
Hy het tydens die Olimpiese Somerspele 2004 in Athene saam met Ryk Neethling, Lyndon Ferns en Darian Townsend die goue medalje in die 4x100 meter vryslagaflos verower.
Loopbaan
Dit was die begin van 'n loopbaan wat aan hom een gouemedalje, twee silwer- en 'n bronsmedalje by die Gemenebes-spele en 'n nuwe Suid-Afrikaanse rekord in die 100 m vryslag (48,69s), 50 m vryslag (22,04s), 100 m vlinderslag (52,73s) en 50 m vlinderslag (23,65s) besorg het.
Sarah Stevenson
Stevenson eindig vierde tydens haar Olimpiese debuut in 2000. Tydens die Spele van 2008 wen sy 'n brons medalje nadat 'n beoordelingsfout reggestel is. Dit maak haar die eerste Brit om 'n medalje in die sport te verower. Sy wen goud tydens die 2012 Olimpiese Kwalifiseering ten spyte daarvan dat haar hand gebreek is.
Michael P. Moran
Michael P. Moran (8 Februarie 1944 – 4 Februarie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scarface (1983), Ghostbusters II (1989), Carlito's Way (1993), en A Perfect Murder (1998).
Ysbeer
Die ysbeer (Ursus maritimus) is 'n beerspesie wat van nature in die omgewing van die Noordpool voorkom en die alfa-roofdier in die omgewing is. Sy dik lae vet en pels beskerm hom teen die koue en sy deursigtige pels, wat lyk asof dit wit of roomkleurig is, kamoefleer hom teen sy prooi. Die beer het 'n kort stert en klein ore wat hitteverlies help verminder en 'n relatiewe klein kop en 'n lang, keëlvormige liggaam wat dit makliker maak om te swem. Die ysbeer is van nature aangepas by 'n habitat van land, water en ys en is afhanklik van die pakys, drywende ysskotse en die seelewe vir oorlewing.
Wetenskaplikes glo dat die geprojekteerde vermindering van die Poolse dryfys, as gevolg van aardverwarming, 'n negatiewe impak op die spesie kan hê en selfs binne hierdie eeu nog tot hulle uitsterwing kan lei. Die bevolkingssyfers het met tot 20% gedaal in die afgelope jare, die gemiddelde gewig van ysbere het afgeneem en die welpies se oorlewingsgetalle het ook ernstig gedaal.
Grootte en massa
Saam met die Kodiakbeer word die ysbeer onder die grootste lewende karnivore getel en 'n manlike ysbeer kan tot twee keer so veel as 'n Siberiese tier weeg. Daar is 'n groot verskil tussen die twee geslagte se grootte: 'n volwasse manlike ysbeer weeg 300-600 kg en is 2,4-2,6 m in lengte. 'n Volwasse wyfie is rofweg die helfte so groot as 'n mannetjie en weeg normaalweg 150-300 kg en word 1,9-2,1 m lank. Welpies weeg maar slegs 600-700 g met geboorte.
Die grootste ysbeer op rekord is in Kotzebue Sound in Alaska in 1960 geskiet. Volgens die 2006-uitgawe van die Guinness World Records-boek het hierdie beer 'n beraamde 580 kg geweeg en was hy 3,38 m lank.
Onlangse data wys egter dat die algemene massa van ysbere besig is om te daal, 'n aanwysing van die huidige druk waaronder die bere is. 'n Studie deur die National Geographic Society het in 2004 gewys dat ysbere in daardie jaar 'n gemiddeld van 15% minder geweeg het as in die 1970's. In 2007 het die vroulike ysbere in Hudson Bay 'n gemiddelde massa van 230 kg gehad – 'n skerp daling van die gemiddelde massa van 300 kg in 1980.
Pels en huid
'n Ysbeer se pels is kleurloos en deursigtig, ten spyte van sy skynbare wit kleur, en beskerm die beer teen koue, terwyl die skynbare wit pels goeie kamoeflering verskaf. Onder sy pels het die ysbeer 'n swart vel, wat sigbaar is by sy neus, oë en mond. 'n Ysbeer het 'n swart neus en harde hare op die sole van sy pote om dit teen die koue te beskerm en ook om die beer te help om 'n houvas op die gladde ys te kry.
In teenstelling met ander Arktiese diere, verhaar die ysbeer nie in die somer nie. Die hare van sy pels is hol en dit was eens geglo dat die hare soos optiese veselbuise gereageer het en lig na die beer se swart vel gelei het waar dit dan geabsorbeer kan word – 'n teorie wat as onwaar bewys is deur onlangse studies. Die dik pels dien wel as 'n buffer teen die hitte, sowel as die koue, en help om die bere koel te hou in warmer temperature, aangesien 'n ysbeer oorverhit teen temperature bo 10 °C (50 °F). As gevolg van so 'n koue liggaamstemperatuur is ysbere nouliks te sien met behulp van infrarooi fotografie – slegs hulle asem en snuite kan maklik gesien word. Die bere lê gewoonlik wydgestrek oor die ys om af te koel en op land grou hulle soms tot hulle bevrore grond ontdek. In die beer se pels groei daar ook dun verspreide beskermhare wat ongeveer 15 cm lang is. Die hare is hard en staan regop om te keer dat die beer se pels nie te veel saamplak as dit nat is nie. Water word dus ook maklik afgeskud voor dit kan vries. Ysbere sal ook in die sneeu rol om oortollige water van hul pels te verwyder.
Verwante spesies
Daar word geglo dat die skeiding tussen die wasbeer en ander beerspesies omtrent 30 miljoen jaar gelede begin het. Die brilbeer het omtrent 13 miljoen jaar gelede van die ander bere geskei. Die ses verskillende ursus-spesies het ongeveer 6 miljoen jaar gelede te voorskyn gekom. Te danke aan fossiele en DNA-bewyse weet ons vandag dat die ysbeer ongeveer 200 duisend jaar gelede van die bruinbeer geskei het; fossiele wys ook dat die ysbeer so kiestande tussen 10 en 20 duisend jaar gelede drasties verander het van dié van die bruinbeer.
Ysbere is al suksesvol met bruinbere geteel, wat daarop dui dat die twee beersoorte nou verwant is. Geen van die twee spesies kan egter vir 'n lang tyd in die ander se habitat oorleef nie en aangesien hulle 'n duidelik verskillende liggaamsbou, metabolisme, sosiale gedrag, voedingsgedrag en ander omgewingsverwante verskille het, word die twee bere as aparte spesies geklassifiseer.
In 'n wyd-aangehaalde verslag wat in 1996 gepubliseer is, word 'n vergelyking getref tussen die DNA van al die verskillende bruinbeer soorte en is daar bewys dat die bruinbere van Alaska se ABC-eilande 'n meer onlangse gemene voorvader met ysbere deel as met enige ander bruinbeer soort in die wêreld. Nog 'n aanduiding dat die twee bere steeds verwant is, is die feit dat die ysbere se bloed, nes die bruinbere, 'n hibernasie-aktiveerder bevat, maar ander as die bruinbere gebruik die ysbere nie meer hierdie aktiveerder om te begin hiberneër nie. Hulle sal nou en dan 'n latente periode hê, waartydens hulle aaneen slaap (in besonder swanger wyfies), maar hulle liggaamstemperatuur daal nie tydens hierdie periode soos mens van 'n tipiese hibernerende soogdier sou verwag nie.
Subspesies en bevolkings
Baie bronne verwys nie na ysbeersubspesies nie, maar ander bronne verwys weer na twee verskillende subspesies: Ursus maritimus maritimus en Ursus maritimus marinus. Die aantal ysbeerbevolkings blyk te verskil afhangende van wie die telling neem: die IUCN/SSC Polar Bear Specialist Group (PBSG), die vernaamste internasionale wetenskaplike instituut vir die navorsing en beheer van ysbere, herken twintig bevolkings wêreldwyd. Ander wetenskaplikes herken ses verskillende bevolkings:
Verspreiding
Al spandeer die ysbeer tyd op die land en ys word hy beskou as 'n seesoogdier, aangesien hy 'n intieme verhouding met die see handhaaf. Die poolse spesie word in en om die Arktiese Oseaan aangetref; beweegbaarheid word in die Suide beperk deur pakys. James Bay in Kanada is die mees-Suidelike punt van hul natuurlike omgewing. Alhoewel daar aansienlik min van hulle Noord van 88 grade aangetref word, is daar wel bewyse van ysbere regoor die Noordpool gebied. Die bevolkingsberamings is bietjie meer as 20,000.
Die ysbere se verspreiding word beperk deur die beskikbaarheid van dryfys en ysskotse wat hulle gebruik om robbe, hul stapelvoedsel, te jag. Die vernietiging van sy habitat op die Arktiese ys bedreig die beer se oorlewing as 'n spesie: daar word geglo dat die ysbeer binne die volgende 100 jaar mag uitsterf. Tekens hiervan is reeds by die Suidelike grense van hul habitat opgemerk.
Voedsel
Die ysbeer is die grootste karnivoor van die beerfamilie en sien ook mense as prooi aan. Ysbere eet hoofsaaklik robbe, veral ringelrobbe wat gate in die ys maak om deur asem te haal, maar sal enige iets eet wat hulle kan vang en doodmaak: voëls, knaagdiere, skulpdiere, krappe, beloegas (ook genaamd witwalvisse), jong walrusse, somtyds muskos-osse of rendiere en, in uiterste situasies, ander ysbere. Rendiere en muskos-osse is baie vinniger as 'n ysbeer en aangesien 'n ysbeer maklik oorverhit, word dié twee diere nie dikwels gejag nie. Ysbere is enorm sterke roofdiere, maar hulle sal nie sommer 'n volwasse walrus kan doodmaak nie, aangesien volwasse walrusse twee keer so swaar as ysbere weeg. Die ysbeer is self die prooi van slegs moordwalvisse, groter ysbere en mense.
As 'n karnivoor wat grotendeels op ander vis-etende karnivore voed, neem die ysbeer groot hoeveelhede vitamien A in wat in hulle lewer gestoor word. In die verlede is mense al vergiftig deur 'n oormaat vitamien A as die lewer van ysbere geëet word. Al is hulle karnivore, sal ysbere in die laat somer ook somtyds bessies, plantwortels en seewier eet.
Ysbere is 'n vindingryke jagters en sal by robbe, wat onder die pakys swem, se selfgemaakte asemhalingsgate wag tot dié diere na boontoe kom. Hulle sal ook slapende robbe bekruip – as 'n rob wakker word sal die beer stop en wag tot die rob weer aan die slaap val voor hy aanval. Volwasse bere eet hoofsaaklik net die robbe se vel en vet. Dit verminder die behoefte aan water aangesien minder ureum (CON2H4 of (NH2)2CO) geproduseer word as in 'n hoë proteïne dieet. In die winter, wanneer water moeilik bekombaar is, help dit dan ook om energie te spaar, aangesien die bere dan minder sneeu hoef te eet. Bere se cholesterolvlakke daal as hulle baie robbe eet – moontlik as gevolg van die volop omega-3 vetsure in die robbe se vet. Hulle cholesterol-vlakke styg as hulle vas. Borsvoedende wyfies en haar welpies en ander groeiende bere sal die hele karkas opvreet. As daar nie 'n tekort aan prooi is nie, sal 'n volwasse beer normaalweg een rob elke vyf dae vreet.
Onvoorspelbare gedrag en gevare
Ysbere is uitstekende swemmers en is al in die Arktiese water, 95 km van die land af opgemerk. In sommige gevalle spandeer hulle die helfte van hulle lewens op drywende ysskotse. Hulle 12 cm dik vetlaag bied hulle dryfvermoë asook beskerming teen die koue. Ysbere in die Arktiese omgewing is onlangs genoodsaak om verder as gewoonlik te swem op soek na prooi, as gevolg van die smelt van pakys. Daar is vier verdrinkings van ysbere op rekord vir 2005.
Ysbere is enorm groot, aggressief, nuuskierig en uiters gevaarlik vir mense. Wilde ysbere, in teenstelling met die meeste ander bere, is nie aan mense gewoond nie en sal enige lewende wese wat hulle teëkom as 'n potensiële prooi beskou. 'n Ysbeer moet nooit genader word nie; indien een in die onmiddellike nabyheid is, word daar aangeraai om stadig te voet terug te beweeg na 'n binnenshuise plek, of om met 'n voertuig weg te ry.
As gevolg van die menslike inbraak op hul habitat, het sommige ysbere, soos ander beerspesies, geleer om vullissakke te deursoek vir kos; die vullishoop in Churchill, Manitoba in Kanada is 'n gewilde aasplek vir ysbere, waar dit opgemerk is dat hulle onder andere smeerolie en motorolie eet.
Voortplanting
Ysbere is veelwywers, dit wil sê hulle het meer as een maat met wie hulle paar. Paring vind plaas in die lente (Maart tot en met Mei) en die twee bere het gewoonlik geen verdere betrokkenheid buite 'n week ná die paringsproses nie, alhoewel enkele permanente verbintenisse al waargeneem is. Ná bevrugting ondergaan die wyfie se eierselle 'n vertraagde inplanting, wat eers in September of Oktober gebeur. 'n Wyfie is tussen 195 en 265 dae (ongeveer 8 maande) dragtig en die welpies word dus vroeg in die winter gebore (November tot Desember). Na 'n periode waarin sy baie eet, grawe die wyfie in Oktober 'n twee-kamer grot in diep sneeu vir die geboorte. Gewoonlik word daar twee welpies gebore, alhoewel daar gevalle is waar die geboorte van een, drie en selfs vier welpies waargeneem is. Soos in die geval van ander Ursus-spesies is die welpies uiters klein, met 'n algemene lengte van 30 cm en massa van 700 g – dit in vergelyking met die algemene massa van 300 kg van hul moeders.
Ysbere hiberneer nie, alhoewel 'n sogende moeder 'n slaapperiode binnegaan tydens die eerste deel van die soogperiode. Die wyfie kan tot nege maande sonder kos oorleef en is in dié tydperk aangewese op haar gestoorde liggaamsvet om haar en haar welpies aan die lewe te hou. Die welpies verlaat hul moeder sodra hulle volwasse is.
Die 2004-studie gelei deur die National Geographic Society het geen gevalle gevind waar wyfies aan drielinge geboorte gegee het nie, terwyl dit 'n algemene verskynsel in die 1970's was. Daar is ook waargeneem dat slegs een uit elke twintig welpies opgehou het om aan hulle moeder te soog op die ouderdom van agtien maande, terwyl dit die geval was met die helfte van die waargenome welpies drie dekades gelede.
In Alaska het die United States Geological Survey gerapporteer dat 42% van die welpies 'n ouderdom van 12 maande bereik, terwyl die getal 65% was in 1982. Dit beteken dat minder as twee uit elke drie welpies wat in 1982 oorleef het, dit nou verby hulle eerste jaar maak.
Beskermingsstatus
Die bevolking van 20 000 tot 25 000 ysbere is besig om af te neem. Op die Weskus van Hudsonbaai in Kanada, byvoorbeeld, was daar 'n beraamde 1 200 ysbere in 1987 in vergelyking met 950 in 2007.
Volgens die wet van die Verenigde State was die FWS veronderstel om binne 90 dae op die petisie te antwoord, maar na hulle steeds geen antwoord gekry het nie, het die Center for Biological Diversity in Oktober 2005 gedreig om die regering van die Verenigde State van Amerika te dagvaar. Op 14 Desember 2006, het die Center for Biological Diversity, saam met Greenpeace en die Natural Resources Defense Council (Natuurlike bronne beskermingsraad), 'n regsaak teen die VSA-regering vanuit Kalifornië begin.
Op 27 Desember 2006, het die Verenigde State se Departement Binnelandse Sake, in samewerking met die drie genoemde groepe, voorgestel dat ysbere op die lys van bedreigde spesies geplaas word – dit is die eerste verandering in sy soort wat aan aardverwarming te wyte is. Dit kan tot 'n jaar neem om die finale besluit te neem.
Die International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (Internasionale unie vir die beskerming van die natuur en natuurlike hulpbronne – IUCN) het reeds ysbere "bedreigde spesie"-status gegee in Mei 2006.
Daar is egter bewerings dat die ysbeerbevolking besig is om aan te groei. Die bewerings is gebaseer op volgehoue ondersoeke na die beerbevolking in die Davis-seestraat deur Mitch Taylor, wat plaaslike Inuit-meldings van 'n groei in die beerbevolking van die area bevestig. Ander data in die ondersoek is in teenstelling met die sombere voorspellings deur die teenstanders van aardverwarming.
Bedreiging
Daar is ook onrustigheid oor die omgewingsbesoedeling wat die bere, naas normale natuurlike probleme, in die gesig staar.
Verwysings
Hierdie artikel is grotendeels 'n vertaling uit die Engelse Wikipedia artikel "Polar Bear".
NG gemeente Randburg
duimnael|regs|170px|Ds. J.C. Combrinck, leraar van 1945 - 1947. duimnael|regs|170px|Ds. Jasper Anthonie Hough, leraar van 1958 tot 1968. duimnael|regs|170px|Ds. J.P. Cronje het in 1956 leraar geword van die dogtergemeentes [[NG gemeente Fairland|Fairland en Fontainebleau, maar van 1959 af net van Fontainebleau.]]
Met die afstigting was die lidmaattal ietwat meer as 400, maar het teen 1952 reeds 630 getel. Die eerste leraar was prop. J.C. Combrinck wat in 1945 in die gemeente georden is. Gedurende sy bediening het die gemeente 'n ruim en doelmatige pastorie gebou. Aanvanklik is godsdiensoefeninge in 'n kerksaal gehou, wat gebou is toe die gemeente nog deel van Linden was.
Die tweede leraar, ds. J.P. le Roux, is op 5 November 1948 bevestig.
Uiteindelik wy die gemeente sy eie kerkgebou in 1963 in, maar verkoop dit later weens die gedaanteverwisseling van die woonbuurt en bou sy huidige kerkkompleks, op die hoek van Doverstraat en Vinelaan, Ferndale, in die laat jare tagtig. In 2010 was die leraar ds. Servaas de Kock.
Atlas Shrugged
Atlas Shrugged is 'n boek geskryf deur Ayn Rand en is vir die eerste keer in 1957 in die V.S.A gepubliseer. Die boek was haar laaste en ook langste novelle en word allerweë as haar magnum opus beskou. Atlas Shrugged sluit elemente van misterie en wetenskapsfiksie in en dit bevat die mees omvangryke beskrywing van haar filosofie van Objektivisme.
Kleurspeling
Kleurspeling (ook irisering of opalessensie genoem ) is 'n speling van reënboogkleure wat van een kleur na 'n volgende oorgaan. Kleurspeling is 'n fisiese eienskap van somme oppervlaktes, wat dit laat lyk of dit van kleur verander soos die hoek van die oog of die beligting daarop verander. Die woord is van die Griekse iris, wat reënboog beteken, afgelei.
Atlas Shrugged
In die verhaal sien die hoofkarakter, Dagny Taggart, hoe die samelewing rondom haar ineenstort soos die regering meer en meer beheer oor besighede en nywerhede uitoefen.
Charles Darwin
Charles Robert Darwin (Shrewsbury, 12 Februarie 1809 - Downe, 19 April 1882) was 'n Britse natuurkundige. Hy was die grondlegger van die evolusieteorie gebaseer op natuurlike seleksie wat die grondslag van huidige sienings oor dié teorie vorm.
Atlas Shrugged
Die boek se titel is 'n verwysing na Atlas, 'n Titaan uit Griekse mitologie, wat in die verhaal beskryf word as 'n "reus wat die wêreld op sy skouers dra". Die betekenis van die verwysing word duidelik in 'n gesprek tussen twee karakters in die boek, naamlik Francisco d'Anconia en Hank Rearden, waarin d'Anconia Rearden vra watter advies hy Atlas sou gee as hy sou waarneem dat hoe harder hy probeer om die wêreld op te hou, hoe swaarder die las word. Rearden kon nie 'n antwoord verskaf nie en d'Anconia gee hom sy eie antwoord: dit is dat hy moet afskud (oftewel shrug in Engels).
Kleurspeling
Irisering kom algemeen in die natuur voor. Mens kry skulpe wat iriseer en olie op water het 'n iriserende skynsel. Ander voorbeelde is die vlerke van sommige skoenlappers, seepbelle en sommige minerale.
Charles Darwin
In 1868, kort ná die publikasie van sy revolusionêre teorie, is hy in die eksklusiewe Orde Pour le Mérite opgeneem. Hy was ook lid van die Royal Society. Vanweë sy aansienlike bydrae is hy in die Westminster-abdy begrawe, digby twee ander bekendes, John Herschel en Isaac Newton.
Sy jeug
Darwin word gebore in Shrewsbury, Shropshire, Engeland, nie ver van Birmingham af nie. Hy is die vyfde kind en jongste van twee seuns van Robert Waring Darwin ('n dokter) en Susannah Wedgwood. Sy een oupa is Erasmus Darwin (kunstenaar, digter en filosoof) en sy ander oupa Josiah Wegdwood (vervaardiger van pottebakerware en keramiek). Sy pa bou 'n welvarende mediese praktyk op en hoop sy seun volg hom hierin op. Maar Charles het 'n hekel daaraan. Toe hy agt jaar oud is, sterf sy moeder.
Charles toon al op 'n jong ouderdom 'n groot belangstelling in die natuur. Hy versamel "alle moontlike dinge; skulpe, seëls, munte en minerale". Veral voëls en insekte prikkel sy belangstelling.