cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subjektiewe welsyn
Kulturele variasies
'n Groot hoeveelheid navorsingsbewyse het bevestig dat mense in individualistiese samelewings hoër vlakke van geluk as mense in kollektivistiese samelewings rapporteer en dat sosio-ekonomiese faktore alleen nie voldoende is om hierdie verskil te verklaar nie. Benewens politieke en ekonomiese verskille, verskil individualistiese teenoor kollektivistiese nasies ten opsigte van 'n verskeidenheid psigologiese eienskappe wat met SWS verband hou, soos emosienorme en gesindhede met betrekking tot die uitdrukking van emosionele behoeftes. Kollektivistiese kulture is op die oortuiging gebaseer dat die individu ten voordele van die groter sosiale eenheid bestaan terwyl meer individualistiese kulture die teenoorgestelde glo. Kollektivistiese kulture beklemtoon die handhawing van die sosiale orde en harmonie en verwag dus van individue om hulle persoonlike begeertes, indien nodig, te onderdruk ten einde kollektiewe belange te bevorder. Hierdie kulture beskou selfregulering dus as belangriker as selfuitdrukking of individuele regte. Individualistiese kulture beklemtoon elke persoon se onvervreembare waarde en verwag van individue om selfbepalend en selfonderhoudend te word. Alhoewel mense in kollektivistiese kulture geluk mag put uit die sosiale goedkeuring wat hulle kry wanneer hulle hul eiebelang onderdruk, wys navorsing daarop dat selfuitdrukking 'n groter "geluksopbrengs" lewer as wanneer daar na eksterne goedkeuring gesoek word.
Riga
Demografie
Riga was in sy geskiedenis egter steeds 'n smeltkroes van tale en kulture waar Letlanders, Duitsers, Jode en Russe vreedsaam saamgeleef het en almal aktiewe elemente in 'n florerende ekonomie was. Toe Letland sy onafhanklikheid in 1991 herwin het, het inwoners, wat gedurende die Sowjet-besetting geïmmigreer het, nie outomaties Letlandse burgerskap ontvang nie. Tegelykertyd het die persentasie etniese Letlanders in Riga van 36,5 persent in 1989 gestyg tot 42,4 persent vroeg in 2011, terwyl die persentasie Russe in dieselfde periode van 47,3 tot 40,7 persent afgeneem het.
Susterstede
• 4
Nick De Ruiz
Nick De Ruiz (1871 – 21 Junie 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunchback of Notre Dame (1923), The Unknown (1927), Wings of Adventure (1930), en Call of the West (1930).
Sino-Tibettaanse tale
Die Sino-Tibettaanse tale, soms ook Trans-Himalaja-tale genoem, vorm met omtrent 457 tale wat deur sowat 1,3 miljard mense gepraat word die tweede grootste taalfamilie ná die Indo-Europese tale. Dié taalfamilie bestaan uit twee groepe, naamlik die Tibeto-Birmaanse tale en die Chinese tale, vandaar die naam. Hulle word veral in Oos-, Suidoos- en dele van Suid-Asië (Himalaja-streek) gepraat.
Antho punicea
Antho punicea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sino-Tibettaanse tale
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Chinees (1,2 miljard), Birmaans (32 miljoen), Meitei (1,5 miljoen), Bodo (1,3 miljoen), Newari (1,3 miljoen), Tibettaans (1,2 miljoen, insluitende Dzongkha), Garo (1,1 miljoen), Kokborok (1 miljoen), Jingpho (940 000) en Mizo (830 846). Baie Sino-Tibettaanse tale word deur klein gemeenskappe in afgeleë berggebiede gepraat en is weinig gedokumenteer. Belangrike Chinese dialekte (soms ook Chinese tale genoem) sluit in: Mandaryns (960 miljoen), Wu (80 miljoen), Kantonees (63 miljoen), Min (60 miljoen), Hakka (48 miljoen), Xiang (37 miljoen) en Gan (22 miljoen).
Antho punicea
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Melville Ruick
Melville Ruick (8 Julie 1898 – 24 Desember 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The President's Mystery (1936) en Treat 'Em Rough (1942), en in die televisiereekse Tales of Tomorrow (1951) en The Wild Wild West (1965).
Howard Caine
Howard Caine (2 Januarie 1926 – 28 Desember 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Judgment at Nuremberg (1961) en 1776 (1972), en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955) en Hogan's Heroes (1965).
Marsai Martin
Marsai Martin (gebore 14 Augustus 2004) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fun Mom Dinner (2017) en Little (2019), en in die televisiereeks Black-ish (2014).
Skoonspruit (KwaZulu-Natal)
Die Skoonspruit is 'n kort lopie wat in die noorde van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Hlonyanerivier wat op sy beurt in die Swart-Mfolozirivier invloei.
Sihle Zikalala
Sihle Zikalala (gebore op 6 Augustus 1973) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy is die vorige premier van KwaZulu-Natal en was die provinsiale voorsitter van die African National Congress (ANC) tot sy bedanking op 5 Augustus 2022. Zikalala is ook 'n lid van die KwaZulu-Natalse Provinsiale Wetgewer. Tussen 2016 en 2019 was hy die provinsiale LUR vir ekonomiese ontwikkeling, toerisme en omgewingsake.
Verskroeideaardebeleid
Die Verskroeideaardebeleid is aanvanklik deur lord Roberts ingestel en later deur Horatio Kitchener uitgebrei gedurende die Tweede Vryheidsoorlog.
Lord Roberts het op 16 Junie 1900 die volgende proklamasie (No 5/1900) uitgevaardig:
Whereas small parties of raiders have recently been doing wanton damage to public property in the Orange River Colony and South African Republic by destroying railway bridges and culverts and cutting the telegraph wires, and whereas such damage cannot be done without the knowledge and connivance of the neighbouring inhabitants and the principle civil residents in the districts concerned;
Now, therefore, I, Frederick Sleigh, Baron Roberts, of Kandahar and Waterford, K.P., G.C.B., G.C.S.I., G.C.I.E., Field-Marshal, Commander-in-Chief of Her Majesty's Troops in South Africa, warn the said inhabitants and principle civil residents that, whenever public property is destroyed or injured in the manner specified above, they will be held responsible for aiding and abetting the offenders. The houses in the vicinity of the place where the damage is done will be burnt and the principle civil residents will be made prisoners of war.
Roberts, Field-Marshal, Commander-in-Chief, South Africa. Army Head-quarters South Africa, Pretoria 16th June 1900.
Antho saintvincenti
Antho saintvincenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Balen
Balen is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die suidooste van die Vlaamse provinsie Antwerpen, aan die grens met die provinsie Limburg. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 73 km² en sowat 21 000 inwoners (2011).
Stara Rawa
Stara Rawa is 'n dorp in Pole, tussen Łódź en Warskou in die woiwodskap Łódź. Dit is aan die Rawka-rivier geleë en het 'n bevolking van 280 in 2006 gehad.
Patrick Wilson (Amerikaanse akteur)
Patrick Wilson (gebore 3 Julie 1973) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Phantom of the Opera (2004), Hard Candy (2005), Insidious (2010), en The Conjuring (2013).
Simondium
Simondium is 'n gehuggie 6 km suid van die Paarl wat genoem is na Pierre Simond (1651–1713), Hugenote-predikant aan die Kaap, en deel uitmaak van die munisipaliteit Drakenstein.
Die plekkie het in 1958 sy eie gemeente van die NG Kerk gekry, wat deel is van die Ring van die Paarl en in 2010 164 lidmate gehad het, vergeleke met 284 in 1990. Einde 2015 het dit teruggesak tot 132.
Don Calfa
Don Calfa (3 Desember 1939 – 1 Desember 2016) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 1941 (1979), The Return of the Living Dead (1985), Weekend at Bernie's (1989), en Doctor Dolittle (1998).
Nagreis
duimnael|200px|'n Persiese miniatuurskildery uit die 16de eeu van Mohammed se Nagreis.
Die Nagreis van Isra en Mi'raj (Arabies: الإسراء والمعراج, al-’Isrā’ wal-Mi‘rāj) is ’n reis in twee dele wat die profeet Mohammed volgens die Islam omstreeks 621 n.C. in een nag afgelê het. Dit word beskryf as beide ’n fisieke en geestelike reis. ’n Kort beskrywing van die verhaal kom voor in soera 17 (Al-Isrâ‘, "Die Israeliete") van die Koran, en ander besonderhede uit hadit-geskrifte, versamelings wat vertel van die leringe, dade en mededelings van Mohammed.
In die Isra-deel reis Mohammed op die ros Boerak na die Verre Moskee, waar hy ander profete in gebed lei. Hy vaar dan op na die hemel in die Mi'raj-deel van die reis waarin hy met Allah praat. God gee Mohammed opdrag om aan die gelowiges die besonderhede van gebed te vertel. Die herdenking van dié reis is een van die belangrikste gebeure in die Islamitiese kalender.
Koran
In die Koran is die soera Al-Isrâ‘ na die Isra genoem. Die eerste vers beskryf die Isra kortliks. Daar is ook inligting in ’n latere vers, in soera 53, wat volgens sommige geleerdes verband hou met die Nagreis.
"Heilig is Hy wat Sy dienaar by nag, van die Heilige Moskee vervoer het na die Verre Moskee, waarvan Ons die omgewing geseën het, sodat Ons aan hom Ons tekens kon wys! Voorwaar, Hy is die Allerhorende, die Allessiende.
– Koran, Soera 17:1"
"En Ons het aan u gesê: Voorwaar, u Heer omring al die mense. En Ons het nie die visioen wat Ons u getoon het, vir iets anders laat verskyn nie, as ’n beproewing vir die mense; en net so die vervloekte boom in die Qur’ãn. En Ons waarsku hulle, maar dit laat hulle slegs meer in oortreding toeneem.
– Koran, Soera 17:60"
– Koran, Soera 53:13-18"
Hadit
In verskeie hadit-geskrifte kom meer besonderhede voor. Die Isra is die deel van Mohammed se reis van Mekka na Jerusalem. Dit het begin toe Mohammed in die Al-Masdjid al-Haram was en die aartsengel Gabriël (Djibrail) na hom gekom het. Hy het Boerak, tradisioneel die hemelse ros van die profete, saamgebring. Boerak het Mohammed na die Verre Moskee geneem, volgens baie in Jerusalem. Mohammed het Boerak aan die Tempelberg vasgemaak en gebid, waar hy in opdrag van God deur Gabriël getoets is. Volgens Anas ibn Malik, ’n metgesel van Mohammed wat in dié tyd ’n jong seun moes gewees het, het die profeet gesê: "Djibrail het vir my ’n vat melk, ’n vat wyn en ’n vat water gebring, en ek het die melk gekies. Jibrail het gesê: 'Jy het die Fitra (natuurlike instink) gekies.'"
In die tweede deel van die reis, die Mi'raj (’n Arabiese woord wat letterlik "leer" beteken ), het Boerak hom na die hemele vervoer, waar hy deur die "sewe hemele" gereis het en met vroeëre profete gepraat het, onder andere Ibrahim (Abraham), Moesa (Moses), Johannes die Doper en Isa (Jesus). Mohammed is toe na Sidrat al-Muntaha, ’n heilige boom, geneem. Volgens die Islamitiese tradisie het God vir Mohammed opdrag gegee dat Moslems 50 keer per dag moet bid; Moses het egter vir Mohammed gesê dit sal moeilik vir die mense wees en het Mohammed aangeraai om dit te probeer verminder. Dit het toe eers tien keer en eindelik vyf keer geword.
Masdjid al-Aksa, die Verre Moskee
duimnael|260px|Die Masdjid al-Aksa is vermoedelik die "Verre Moskee" wat die Koran noem, en word beskou as die derde heiligste plek in die Islam, naas [[Mekka en Medina.]]
Die plek wat in die Koran die "Verre Moskee" genoem word (Arabies: المسجد الأقصى, al-Masjidu 'l-’Aqṣá), word histories beskou as die terrein van die hedendaagse Masdjid al-Aksa in Jerusalem. Die moskee was egter nog nie gebou in Mohammed se tyd nie. Die Jerusalemse vertolking is aangevoor deur die vroegste biograaf van Mohammed, Ibn Ishaq (omstreeks 704-761/770) – en word deur verskeie hadit-geskrifte ondersteun. Die term vir moskee (Arabies: masdjid) beteken letterlik "plek van neerknieling" en dui dus op plekke van aanbidding en nie noodwendig ’n gebou nie. Soos Mohammed gesê het: "Die aarde is vir my (en vir my volgelinge) ’n plek gemaak om te bid." Nadat die Rasjidoen-kalief Omar Jerusalem ná Mohammed se dood verower het, is ’n gebedshuis op die terrein gebou. Dit is tydens die bewind van die Omajjadiese kalief Abd al-Malik ibn Marwan begin vergroot en in 705 n.C. deur sy seun, al-Walid I, voltooi. Die gebou is herhaaldelik deur aardbewings verwoes en herbou, totdat dit in 1033 die laaste keer deur die Fatimidiese kalief ʻAlī az-Zāhir herbou is. Dit is die gebou wat vandag nog staan.
"En so het Ons van julle ’n uitverkore volk gemaak, sodat julle getuies kan wees teen die mense, en die Boodskapper getuie kan wees teen júlle. En Ons het nie julle mense in ag geneem by die vasstelling van die Kiebla nie, behalwe dat Ons mag onderskei tussen iemand wat die Boodskapper volg en hy wat hom die rug toekeer. En dit was inderdaad ’n swaar beproewing, behalwe vir hulle wat deur Allah reg gelei is. En dit is nie die wens van Allah om julle geloof onvrugbaar te maak nie. Voorwaar, Allah is Medelydend, Genadevol teenoor die mensdom.
– Koran, Soera 2:143-144"
Moderne herdenking
Moslems vier die herdenking van Mohammed se Nagreis – sommige deur ekstra te bid, en ander deur stede met elektriese ligte en kerse te verlig. Sommige mense kan vir ander die verhaal vertel van hoe Mohammed se hart deur Gabriël rein gemaak is en hoe die engel hom met kennis en geloof gevul het ter voorbereiding van sy reis na die sewe hemele. Ná salaah word kos en versnaperinge voorgesit.
Die Masdjid al-Aksa dui die plek aan van waar Mohammed volgens die Islam na die hemele opgevaar het. Die presiese datum van die Nagreis is nie bekend nie, maar word gevier asof dit voor die hidjra en ná Mohammed se besoek aan die mense van Taif plaasgevind het.
Tsada
Tsada (voor 1985 geskryf as Tsadha) is 'n bergagtige dorpie in die distrik Pafos, Siprus in die geografiese streek van die wynproduserende dorpe Limassol - Pafos. Die gemeenskap is op 'n gemiddelde hoogte van 600 meter geleë en kry 'n gemiddelde jaarlikse reënval van ongeveer 610 millimeter. Sedert baie ou tye was wingerdbou die grootste beroep en die basiese inkomstebron vir die meeste inwoners van die gemeenskap. Afgesien van die wingerdstokke, word graan, voederplante, karob, olyfbome, okkerneut- en amandelbome, 'n paar vrugtebome (appel-, peer- en lemoenbome), en baie min groente en peulgewasse verbou.
Die gemeenskap is ongeveer 10 kilometer vanaf Pafos geleë. Vanweë sy hoogte, geniet Tsada 'n relatiewe milde klimaat. Nogal koud in die winter en koel in die somer. Die gemeenskap bestaan ​​uit ongeveer 1043 inwoners - beide buitelanders en inheems.
Zoelfikar
duimnael|’n Voorstelling van Zoelfikar.
Zoelfikar of Zulfikar (Arabies: ذو الفقار Ḏū-l-Faqār of Ḏū-l-Fiqār) was ’n tweepuntige swaard wat Mohammed volgens die Islamitiese mitologie van die engel Gabriël gekry en aan sy skoonseun, die kalief Ali ibn Abi Talib, gegee het. Dit is een van die bekendste simbole van die Islam, en vir die Moslems net so belangrik as die swaard Excalibur vir die Britte.
Ikonografie
Zulfikar word al eeue lank in die ikone van Islamitiese lande uitgebeeld en is veral deur die Abbasidiese kalief en die Ottomaanse Ryk gebruik. Dit word dikwels uitgebeeld met twee lemme om die mite te verduidelik. Volgens die Sjiiete, wat glo imam Ali was die eerste opvolger van Mohammed, was die swaard ’n magtige wapen. Hul spreekwoord La fata illa Ali, la saif illa Zulfikar, wat beteken "daar is geen man soos Ali, daar is geen swaard soos Zulfikar nie", word dikwels op swaarde gegraveer.
Zulfikar is ook ’n Islamitiese voornaam – bekende mense met die naam is die Pakistans-Engelse skrywer Zulfikar Ghose en die Pakistanse politikus Zulfikar Ali Bhutto.
Zapiro
Vroeë lewe
Shapiro is in 1958 as die seun van Gershon en Gaby Shapiro gebore. Sy pennaam, Zapiro, is afgelei van die bynaam van ’n medeleerling by Rondebosch Boys' High School, Martin Shapiro, wat in ’n bergklimongeluk oorlede is. Martin Shapiro se vriende het hom Zap genoem. Die eerste Zapiro-karakter se naam was Preppy wat ’n prominente kuif gehad het en kommentaar oor gebeure in en om die skool gelewer het.
Shapiro het argitektuur aan die Universiteit van Kaapstad studeer, maar later na grafiese ontwerp by die Michaelis-kunsskool oorgeskakel. Kort daarna moes hy vir sy twee-jaarlange militêre diensplig-opleiding aanmeld (wat op daardie stadium verpligtend was). Terwyl hy in die weermag was, het hy by die UDF aangesluit. Tydens sy diensplig het hy ook spotprente vir progressiewe publikasies begin teken. Ná sy militêre opleiding, het hy suksesvol vir ’n Fulbright-beurs aansoek gedoen om vir twee jaar by die Skool van Visuele Kunste in New York, spotprenttekenkuns te studeer. Vóór sy vertrek is hy egter sonder verhoor deur die Suid-Afrikaanse Veiligheidspolisie as gevolg van sy anti-apartheid bedrywighede, aangehou. In New York het hy satiriese spotprentteken-, karikatuur-, strokiesverhale- en sekwensiële kuns en die geskiedenis van visuele kommunikasie bestudeer, asook die kuns van teken, ets, en skilder. Hy het ’n onafhanklike studie onder Art Spiegelman oor die grafiese roman voltooi.
Loopbaan
In 1991 keer hy na Suid-Afrika terug en vervaardig saam met Story Circle opvoedkundige strokiesverhale soos Roxy (vigsvoorligting), Tomorrow People (opvoeding oor demokrasie), en A Trolley Full of Rights (voorkoming van kindermishandeling). In 1994 word hy aangestel as redaksionele spotprenttekenaar vir die Mail & Guardian en die Sowetan en in 1998 ook vir die Sunday Times. Vanaf 1996 tot 1997 is sy werk ook in die Cape Argus gepubliseer. Sedert September 2005, verskyn sy werk ook drie keer per week in die Cape Times, The Star, The Mercury en Pretoria News.
Shapiro skroom nie om omstrede onderwerpe te takel nie en het reeds kritiese kommentaar gelewer op Suid-Afrika se beleid oor vigs, die destydse Minister van Gesondheid, Manto Tshabalala-Msimang, Vlakplaas en ander sake wat voor die Waarheid en Versoeningskommissie verskyn het, die ramp in Zimbabwe en omkopery tydens Suid-Afrika se wapentransaksie.
Naamskendingeise
In Mei 2006 het die ANC se visiepresident, Jacob Zuma, drie naamskendingeise van R5 miljoen elk teen die Zapiro en die Engelse dagblad, The Star, aanhangig gemaak. Die eise teen Zapiro hou verband met drie spotprente wat na Zuma se verkragtingsaak in 2006 verwys het. Die eerste van die drie spotprente het verwys na Zuma se inswering vóór hy getuienis sou lewer in die saak, die tweede verwys na ’n “Zuma moral handbook”, en die derde het verwys na sy vryspraak in die saak. Shapiro het gereageer met ’n spotprent in The Star, en later ook in die Mail & Guardian, waar hy ’n woedende Zuma uitbeeld wat R15 miljoen by Zapiro eis en skree: “I’m suing for damage to my reputation!”, die spotprent vertoon ’n verveelde, ongeërgde Zapiro wat antwoord: “Would that be your reputation as a disgraced, chauvinistic demagogue who can’t control his sexual urges and who thinks a shower prevents AIDS?”
Toekennings en erkenning
Zapiro het reeds talle toekennings ontvang en is ook op ander maniere vereer. Die vernaamste sluit in:
Hlonyanerivier
Die Hlonyanerivier is 'n rivier wat in die noorde van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n voorloper van die Swart-Mfolozirivier wat in die Indiese Oseaan invloei.
Antho lundbecki
Antho lundbecki is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Breitfuss.
Christina Kruger
duimnael|regs|300px|Mev. Kruger, haar man, ds. [[J.H. Kruger, en hul vyf dogters, van wie die jongste 'n laatlam was.]]
Christina Susanna Kruger (gebore Bingle, distrik Queenstown, Kaapkolonie, datums onbekend) was as die eggenote van ds. Jan Hendrik Kruger (oorlede op 3 September 1963) 38 jaar lank Gereformeerde predikantsvrou van Postmasburg, naamlik van 1914 tot 1952.
Christina Bingle is op die plaas Flinkfontein gebore. Sy het haar opleiding as onderwyseres aan die Steynsburgse CNO-skool ontvang en daarna skoolgehou. In 1914 is sy met ds. Kruger, predikant van Postmasburg, getroud op Sterkstroom. Hy was voorheen, van 1907 tot 1911, predikant van Molteno. Ná hulle wittebroodsdae in Oos-Londen kom hulle per trein in Kimberley aan en vertrek daarvandaan per Ford-motorkar na Daniëlskuil en vandaar per perdekar na Postmasburg, 'n vermoeiende reis vir 'n jong bruid. Die gemeente was hoogs tevrede met die keuse van die dominee, want "mev. Kruger was nie alleen mooi nie, maar ook baie vriendelik en gasvry", luidens ’n onbekende bron.
Haar eggenoot het ’n wye arbeidsveld gehad: Postmasburg, Kimberley, Kuruman, Daniëlskuil en Olifantshoek waar op al vier laasgenoemde plekke later selfstandige gemeentes gestig is. Huisbesoek moes eers met 'n kar en perde gedoen word en later met ’n ou Ford-motortjie in die snikkende hitte en sanderige paaie. Weke aaneen moes mev. Kruger alleen tuisbly met die kindertjies. Dokters was ver en het baie geld gekos. Maar sy was 'n moedige vrou en jonk en oud het na haar opgesien. Sy was 'n krag, nie alleen in die gemeente nie, maar ook in die samelewing.
In 1925 stig sy 'n Dorkasvereniging en met haar hulp het hierdie vereniging vir siekes gesorg, want daar was nog geen hospitaal nie. Ook met die skool en die oprigting en instandhouding van die koshuis het sy die leiding geneem. Basaars is gehou om geld in te samel. Later het sy ook gehelp met die opbou en instandhouding van 'n hospitaal wat eers onder beskerming van die twee Afrikaanse kerke (die Gereformeerde en die Nederduitse Gereformeerde gestaan het. Siekes en armes is gereeld deur haar besoek en opgebeur. Agt en dertig jaar het sy as predikantsvrou daar gearbei en op die dorp bly woon nadat haar man sy emeritaat in 1952 aanvaar het. In sy lang dienstyd het hy meer as die helfte van die huidige (2016) kerke in die Klassis Griekwaland-Wes gestig.
Sig Ruman
Sig Ruman (11 Oktober 1884 – 14 Februarie 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Night at the Opera (1935), Ninotchka (1939), To Be or Not to Be (1942), en Stalag 17 (1953).
Fynstreepplatwurm
Die Fynstreepplatwurm (Pseudoceros monostichos) is 'n seeplatwurm wat leef op en aan die kante van rots- en koraalriwwe in water wat tot 25 m diep is. Die seedier kom voor in die Indiese-Stille Oseaan gebied, asook in Mosambiek suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal.
KwaMbizankulu
Die KwaMbizankulu is 'n rivier wat in die noorde van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Swart-Mfolozirivier wat in die Indiese Oseaan invloei.
Boerak
duimnael|’n 17de-eeuse uitbeelding van Boerak.
Beskrywing
In kunswerke van die Nabye Ooste en Persië word Boerak amper altyd met ’n menslike gesig uitgebeeld. Geen hadit of vroeë Islamitiese verwysings dui egter daarop dat hy ’n menslike gesig gehad het nie. Dit kom moontlik van die verkeerde vertaling van Arabiese tekste in Persies waar die ros beskryf word as "’n wese met ’n pragtige gesig". Volgens die Islamitiese geloof kon Boerak so ver spring as wat hy kon sien.
Die Nagreis het volgens Moslems in die 7de eeu plaasgevind, 10 jaar nadat Mohammed ’n profeet geword het. Mohammed was in die Al-Masdjid al-Haram toe Gabriël met Boerak aan hom verskyn. Mohammed het op die ros na die "Verre Moskee" gereis – daar word geglo dit is die Masdjid al-Aqsa in Jerusalem. Hierna het Boerak hom na die sewe hemele geneem, waar hy Allah en verskeie profete ontmoet het, onder andere Ibrahim (Abraham), Moesa (Moses), Johannes die Doper en Isa (Jesus). Hier het hy opdrag gekry dat Moslems vyf keer per dag moet bid. Boerak het Mohammed daarna teruggeneem na Mekka.
In die Koran word kortliks van die Nagreis vertel:
"Heilig is Hy wat Sy dienaar by nag, van die Heilige Moskee vervoer het na die Verre Moskee, waarvan Ons die omgewing geseën het, sodat Ons aan hom Ons tekens kon wys! Voorwaar, Hy is die Allerhorende, die Allessiende.
– Koran, Soera 17:1"
Hadit-geskrifte gee meer besonderhede oor die reis.
Volgens die Arabiese Moslemhistorikus Ibn Ishaq het Boerak Abraham vervoer wanneer hy sy vrou Hagar en seun Ismael besoek het. Volgens dié tradisie het Abraham by sy een vrou, Sara, in Sirië gewoon, maar Boerak sou hom soggens na Mekka bring om sy gesin daar te besoek en hom saans terugneem na Sara.
Philipstown
Philipstown is 'n dorp in die Bo-Karoo in die Suid-Afrikaanse provinsie Noord-Kaap, sowat 56 km noordoos van De Aar.
Die dorp is in Mei 1863 aangelê op die plaas Rietfontein as 'n kerksentrum en word in Augustus 1876 'n munisipaliteit. Die dorp lyk vandag nog min of meer soos destyds. Dit is genoem na sir Philip Wodehouse, goewerneur van die Kaapkolonie van 1861 tot 1870. Heelwat van die geboue op die dorp dagteken van die eerste dekade of wat na sy stigting, waaronder die oorspronklike sandsteenkerk en pastorie, wat vandag nog gebruik word.
Die omgewing is redelik vrugbaar en landbouprodusente boer veral met merino's. Rondom Philipstown is koppies met eienaardige vorms.
NG gemeente
Die gemeente is op 8 Februarie 1873 in die Ring van Graaff-Reinet afgestig met ds. A.D. Lückhoff van Colesberg as eerste konsulent. Die eerste leraar, ds. J.P. Jordaan, is eers drie jaar later op 10 Januarie 1876 bevestig. Dit was in sy opvolger, ds. P. du Toit (1879 tot '93) se dienstydperk dat die huidige kerkgebou teen 'n koste van £5 443 in gebruik geneem is. Ná di. S.W. Louw (1893 tot 1903), D.J. van Velden (1903 tot '07) en D. Lategan (1908 tot '21), is die vyfde leraar, ds. P.J.A. de Villiers, die predikant van 1922 tot 1927. In sy dienstyd neem die gemeente die huidige pastorie in gebruik wat teen 'n koste van £3 300 gebou is.
In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: "Dit is 'n klein en tipiese gemeente met 'n besonder welvarende boerderygemeenskap."
Lidmaattalle
Jaarboeke van die NG Kerke getuig ook hier van die voortgesette ontvolking van die platteland. In 1933, toe ds. J. Conradie die leraar was, was hier 'n volle 504 lidmate. In 1979 was die leraar ds. A.S. Erasmus en die lidmate amper die helfte minder, naamlik 265. Teen 1979, toe die gemeente vakant was, was hier 230 lidmate. In 2000 was ds. U.P. Malherbe die leraar en die lidmaattal 188. Uiteindelik in 2010, toe ds. Malherbe steeds die leraar was, was die lidmaattal 162, darem 'n volle 22 meer as in 2008.
Jan Hofmeyr (mediese sendeling)
duimnael|regs|300px|Dr. Jan Hofmeyr (regs voor) by sy broer, ds. [[Attie Hofmeyr (links voor), en halfbroers, Charlie en Willie Hofmeyr.]]
Dr. Jan Kriel Albertyn Hofmeyr (Hanover, Kaapkolonie, Suid-Afrika, 15 Maart 1882 – Portmahomack, Skotland, 15 April 1914) was 'n mediese sendeling van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die sendingstasie Madzimoyo in Noord-Rhodesië.
Hofmeyr is in die pastorie van die NG gemeente Hanover in die Karoo gebore waar sy vader, ds. Arend Hofmeyr, leraar was van 1877 tot sy dood op 14 April 1903. Een van dr. Hofmeyr se broers, Attie, was van 1901 tot sy dood in 1918 'n gevierde sendeling van die NG Kerk in die destydse Njassaland. Hul twee halfbroers uit hul vader se tweede huwelik, Charlie en Willie, was in later jare inspekteur van onderwys in die Unie.
Nadat hy in 1907 sy mediese kursus in Edinburgh, Skotland, voltooi het, het dr. Jan Hofmeyr na Noord-Rhodesië vertrek waar hy op Madzimoyo sy werk as mediese sendeling begin het. Ná 'n dienstyd van vyf jaar het hy en sy vrou, Katherina McGregor Munro (Skotland, 26 Augustus 1883 – Nuweland, Kaapstad, 18 September 1967), met wie hy op 12 April 1910 op die sendingstasie Mlanda, Njassaland, in die huwelik bevestig is – waarskynlik deur sy broer, ds. A.L. Hofmeyr – met die oog op verdere studie in tropiese siektes en tandheelkunde in 1913 na haar geboorteland vertrek. Daar het hy op 15 April die volgende jaar beswyk aan longkanker in die jeugdige ouderdom van 32.
Onder die baie deugde wat dié toegewyde man besit het, so staan geskryf in Dr. Jan Hofmeyr, Mediese Zendeling in Nyasaland, moet veral genoem word sy onselfsugtigheid en selfopoffering. Hy het homself nie gespaar nie, nie as geneesheer nie, en ook nie as sielesoeker nie. Iemand was destyds saam met hom daar gewerk het, getuig dan ook van hom: "Hier volgt hy de voetstappen van zyn Meester, die het land doorging genesende de kranken en predikende het Evangelie aan verloren zielen. Onze dokter was een zielezoeker onder de heidenen. Die eeuwigheid zal het openbaren hoeveel vruchtbaar zaad by by de verpleging van het lichaam uitgestrooid heeft in de donkere zielen des lyders."
Raducz
Raducz is 'n dorp in Pole, tussen Łódź en Warskou in die woiwodskap Łódź. Dit is aan die Rawka-rivier geleë en het 'n bevolking van 30 in 2006 gehad.
Pous Dionisius
Dionisius was die 25ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Dionisius was vermoedelik van Griekse afkoms en is gebore in Turio. Nadat die pos vakant was vir 9 maande volg Dionisius Pous Sixtus II op op 22 Julie 260 en regeer tot sy dood op 26 Desember 268. Hy word opgevolg deur Pous Felix I. Die naam ‘Dionisius’ beteken ‘gewei aan die (Griekse) God Dionysos’.
Hymne Weiss
duimnael|regs|210px|Hymne Weiss.
Pous Dionisius
Pontifikaat
Dionisius versterk die bande met die Afrikaanse en Midde-Oosterse kerke. Hy stuur baie geld na die Gote om kerke te herbou en gyselaars te bevry. Tydens sy bewind vaardig keiser Gallienus in 260 'n dekreet uit waarin beveel word dat die Christene met rus gelaat moet word. Dit het die herstel van die Kerk bespoedig. Onder protes van die gelowiges in Alexandrië het hy 'n verduideliking van die biskop van Alexandrië (wie se naam ook Dionisius was) gevra oor die se leerstelling oor die verband tussen God en Logos. Die biskop het aan die versoek voldoen, wat die belangrikheid van die biskop van Rome versterk het. In 261 hou hy 'n konsilie in Rome wat die dwaalleer van Sabellius bestry en veroordeel die subordianisme.
Verering
Dionisius word vereer as 'n heilige, maar is die eerste pous wat nie martelaar genoem word nie. Sy feesdag is dieselfde as sy sterfdag nl. 26 Desember. In Frankryk en Augsburg word sy feesdag op 22 April gevier, die dag van sy heiligverklaring.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Hymne Weiss
Hymne Weiss (gebore Naudé, Goedemoed, Oranje-Vrystaat, 2 Oktober 1910 – Pretoria, 6 Oktober 2001), was ’n bekroonde vertaler van boeke uit Duits, Nederlands, Engels, Noorweegs en Sweeds in Afrikaans en ’n skrywer van novelles en kortverhale.
Emma Bekker
Emma Bekker is 'n Suid-Afrikaanse skrywer. Sy word in Bulawayo in Zimbabwe, Newcastle en Standerton groot. Daarna studeer aan die Universiteit van Pretoria. Van 1995 tot 2004 werk sy as televisieteksskrywer en televisieregisseur vir Kappenbekker Films, waarna sy haar eie masseerterapiesaak, The Body Sculpting Studio, bedryf. Sy woon saam met haar gesin in Johannesburg.
Hymne Weiss
Lewe en werk
duimnael|links|170px|Ds. [[Jozua Francois Naudé|J.F. Naudé, Weiss se vader, hier afgeneem omstreeks 1916.]]
Emma Bekker
Skryfwerk
Sy skryf etlike kabarettekste, voordat sy met die digbundel “Skryn” debuteer. Die titel verwys na 'n mooi afgewerkte kissie waarin juwele en ander kosbaarhede bewaar kan word, terwyl die werkwoord die betekenis het van pyn intens te ervaar. In die bundel is die musikaliteit van die gedigte opvallend, met vele wat refreine bevat met 'n opvallende ritme. “Nagvangs” is 'n gedig oor ernstige siekte, waarin die grillerige surrealistiese beelding en die naasbestaan van 'n hospitaalsaal en 'n plaasdam aanduidend is van tegniese vernuf. “Die digter as masseuse” beïndruk met vindingryke beelding, terwyl “Jozi-blues” 'n loflied is aan Johannesburg en 'n antwoord aan sy kritici. In 2020 word haar gedigte ‘Vir Astor’ en ‘Hoe 'n kind leer loop’ in Vers en vrou opgeneem.
Hymne Weiss
Kinderjare en opleiding
Hymne Naudé is op die destydse arbeidskolonie van die Nederduitse Gereformeerde Kerk Goedemoed gebore terwyl haar vader, ds. Jozua Francois Naudé (1873–1948), die eerste leraar daar was. Sy was die tweede oudste van die agt kinders uit haar vader se huwelik met Adriana Johanna Zondagh van Huyssteen (1879–1967). Sy het vyf susters (Lichtstraal, Adalena Tricharda, Vryheidster (Stella), Reinet Retief (Netta) en Lierika) en twee broers (Jozua Francois en Christiaan Frederick Beyers) gehad. Haar jongste broer was Beyers Naudé, wat groot bekendheid verwerf vir sy stryd teen die ongeregtighede van apartheid. Die gesin het net twee jaar op haar geboorteplek gewoon, want in 1911 aanvaar ds. Naudé ’n beroep na die NG gemeente Roodepoort, waar haar broer Beyers in 1915 gebore is.
Sy gaan vanaf 1916 skool op Roodepoort. Die gesin verhuis in 1919 na Piet Retief in die destydse Oos-Transvaal nadat ds. Naudé die beroep aanvaar het na die plaaslike NG gemeente. Hymne voltooi haar skoolloopbaan in 1928 toe sy in die eerste klas matrikuleer aan die Hoër Volkskool op Graaff-Reinet, waar haar vader predikant van die plaaslike NG moedergemeente was. Weens siekte word haar studie vir twee jaar onderbreek. Sy wen 'n prys van die Graaff-Reinetse stadsraad toe sy in standerd agt die hoogste punte in die eindeksamen behaal. Sy het matriek in die eerste klas geslaag met die vakke Afrikaans, Engels, Nederlands, plantkunde, aardrykskunde, Duits en geskiedenis. Sy speel netbal en tennis, is lid van die skoolorkes (as tjellis) en lê ook lisensiate in klavier prakties en teoreties af. Op Graaff-Reint, waar haar vader 27 jaar lank tot sy dood sou bly, het hy 'n groot stryd ter wille van die Afrikaanse taal en kultuur gestry en dit was deur sy toedoen dat Afrikaans sy regmatige plek as plaaslike opvoedingstaal ingeneem het met die stigting van die Hoër Volkskool in 1922, die eerste Afrikaansmedium-hoërskool in die destydse Kaapprovinsie (en die tweede in Suid-Afrika).
Sy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy aan talle studente-aktiwiteite deelneem. Sy is primaria van die Harmonie-koshuis en lid van die studenteraad, die Universiteitsdebatsvereniging, die Konservatorium se orkes en medewerker van Die Burger. In 1932 verwerf sy die B.A.-graad met lof met Afrikaans-Nederlands en Duits as hoofvakke en Engels, Frans, Sielkunde en Antropologie as byvakke. In 1933 verwerf sy die M.A.-graad en in 1934 die Senior Onderwysdiploma, beide ook met lof. Vir haar uitnemende resultate word ’n beurs vir verdere studie by Cambridge Universiteit aan haar toegeken, maar sy kan dit weens persoonlike omstandighede nie benut nie.
Latere loopbaan
duimnael|regs|340px| Op [[20 Junie 1962 het die rektor van die Universiteit van Stellenbosch, prof. H.B. Thom, en mev. Thom 'n dinee ter ere van proff. R.L. Straszacker, P.F.D. Weiss en hul eggenotes wat Stellenbosch verlaat, aangebied. Sowat 50 professore en hul gades het die geleentheid bygewoon. Van links na regs: mev. Lettie Pretorius, prof. R.L. Straszacker, mev. Straszacker, prof. H.B. Thom, mev. Hymne Weiss, prof. P.F.D. Weiss, mev. H.B. Thom en prof. S.J. Pretorius.]]
In 1934 is sy tydelike lektor in Afrikaans aan die Denneoord Opleidingskollege in Stellenbosch en die daaropvolgende jaar is sy tydelike lektor in Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy gee in 1935 ook tydelike onderwys aan die Standerton Nywerheidskool en Graaff-Reinet Hoër Volkskool. In 1936 gee sy tydelike klas in Afrikaans aan die Pretoria Tegniese Kollege. Hierna spits sy haar toe op die opvoeding van haar kinders en haar skryfwerk en onderneem onder meer uitgebreide reise na Israel in 1954 en Amerika in 1960, waar sy met ander skrywers en digters kontak maak, lesings oor letterkunde bywoon en lesings oor die Afrikaanse Letterkunde aanbied. Sy toer ook deur Ysland, Europa en Skandinawië, waar sy skrywers en digters ontmoet in Reykjavik, Oslo, Stockholm, Kopenhagen, Hamburg, Darmstadt, München, Tübingen en Frankfurt en kursusse bywoon in Deens, Noorweegs, Sweeds en Ou-Noors. In 1958 is sy tydelike lektor in Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch. Vir agtien maande is sy redakteur van die kinderkolom in Die Huisvrou en sy bied ook ’n gereelde rubriek aan in die dagblad Hoofstad in Pretoria. Vanaf 1 Januarie 1967 is sy vertaler en taalpraktisyn by die Suid-Afrikaanse Verpleegstersvereniging in Pretoria, ’n posisie wat sy tot die einde van 1984 beklee.
Sy neem op verskeie vlakke deel aan maatskaplike en sosiale bedrywighede. As stigterslid van die Stigting Simon van der Stel het sy lewenslange lidmaatskap van hierdie liggaam. Sy is ’n lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, lewenslange lid van die Hugenotevereniging van Suid-Afrika, erelid van die Vertalersinstituut en erelid van die Pretoriase Afrikaanse Kultuurraad. Verder is sy lid van die Genootskap Oud-Pretoria, lid van die simfonie-orkes van die Pretoria Technikon (vir wie sy die tjello speel) en bestuurslid van die Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans, die Christelike Kultuuraksie en die Pretoria Kultuurraad. Vir ’n ruk is sy ook lid van die American Scandinavian Foundation. Per geleentheid tree sy op as beoordelaar by die Afrikaanse kunswedstryd in Pretoria en sy dien ook in die Kommissie vir die hersiening van die Afrikaanse Psalms en Gesange. Sy lewer ook gereeld openbare voordragte, onder ander by die Oranjeklub in Kaapstad, die Vroueklub van die parlement in Kaapstad, die Vrystaatse Landbou-unie in Bloemfontein en die Rapportryers in Thabazimbi, Potchefstroom en Pretoria.
Persoonlike lewe
Sy is in 1935 met dr. Paul Friedrich Detlev Weiss getroud. Ds. Weiss, van 1935 af medeleraar van die NG gemeente Pretoria-Oos, maar het op 14 Mei 1947 'n beroep aanvaar as eerste leraar van die NG gemeente Hartbeesspruit, wat in April daardie jaar van die Ooskerk afgestig het. Hy is op 5 September 1947 bevestig. Die jong gemeente was egter sommer gou vakant toe ds. Weiss in Februarie 1948 'n professoraat in Semitiese Tale aan die Universiteit van Stellenbosch aanvaar. Uit dié huwelik is drie kinders gebore, Ode Krige, getroud met Johan Dawid Krige, Elske van Rooyen en dr. Milde Weiss. Sy is op 6 Oktober 2001 in Pretoria oorlede.
Skrywerk
duimnael|links|170px|Dié foto van Hymne Weiss verskyn agter op die stofomslag van haar bekroonde vertaling Barábbas.
Romans, kortverhale en essays
Sy skryf romans, kortverhale en essays en vertaal ook verskeie boeke uit veral die Skandinawiese tale in Afrikaans. Haar romans (Die saaier saai, Vergeet wat agter is, En wie is my naaste?, Die kleinste en Die wind het gaan lê) is stigtelik van aard en poog veral om ’n morele boodskap te bring. In Die saaier saai word die werk van ’n jong dominee in die stad nie deur die gemeente waardeer nie. Sy vrou word slagoffer van die nyd en afguns van die gemeentevroue en soek dan vervulling in ’n eie beroep, terwyl die man in sy pogings om die gemeente tevrede te stel sy gesin afskeep. Die wind het gaan lê se hoofkarakter is die onskuldige Marina, wat in ’n vissersdorpie woon. Ten spyte van omstandighede en mense wat teen haar werk, slaag sy tog daarin om mense se goedkeuring te wen.
Essaybundels van haar is Die towertapyt (in 1958 bekroon met die eerste prys in die nasionale prysvraag van die Vroue Landbouvereniging) en 'Diep in die blou stilte. Die essays is hoofsaaklik moraliserend van aard, hoewel sy meermale ’n bekoorlike stuk vir nadenke skryf, soos Met ’n knypie sout in Die towertapyt. Sy slaag in hierdie bundels daarin om idees op te diep uit terloopse waarnemings van alledaagse dinge en dit dan met staaltjies in te klee. Elize Botha neem die voorheen ongepubliseerde stuk Vreugde-huisie in haar versamelbundel oor “Afrikaanse essayiste” op en hierdie stuk word dan later deur Weiss ingesluit in Diep in die blou stilte. In die Uniale Letterkundige Wedstryd van die Vroue Landbouvereniging in 1955 verower sy die eerste prys in beide die kortverhaal en essay-afdelings en in 1990 verower haar essay My kontrei ’n tweede prys in ’n kompetisie van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie se program Uit en tuis.
Hoewel haar kortverhale (gebundel in Verwaaide bloeisels, Boumeesters, Die geel kruik, Skewe fees, Bitterbessiebos en Nonet) ook nie aan die gevaar van moralisering ontkom nie, lewer sy tog ’n paar sterk kortverhale wat beïndruk met hulle fyngevoeligheid en humor. Boumeesters bevat byvoorbeeld die sobere verhale Die besondere Kersfees en Vrede op Verkeerdepoort, wat eg aandoen. Bitterbessiebos bevat verhale wat hoofsaaklik die enkeling uitbeeld in sy aftakeling en eensaamheid. Daar is hier ook ’n paar aangrypende verhale, maar die algehele indruk is een van ietwat oordrewe sentimentaliteit. Die geel kruik word met die eerste prys bekroon in ’n prysvraag van die Kaapse Vroue Landbouvereniging. Skewe fees se oorheersende tema is ironiese belewenis van Kersfees. Bitterbessiebos se verhale beeld elkeen ’n hoofkarakter uit wat hom of haar in ’n moeilike situasie bevind, met die verhaal José wat uitstaan. Nonet sluit in wese aan by die ander bundels. Weereens beïndruk sy plek-plek met ’n netjiese wending in die verhaal en gevatte frases, terwyl die verhale Buite om (waar die waarnemende verteller eindelik aangewys word as die volgende slagoffer van ’n kollega) en In die krop (die uitbeelding van die kontras van die onskuld van ’n kind en die gemeenskap se nare perspektief op hom) hoogtepunte verteenwoordig. Die kombers is weg uit hierdie bundel word deur Annemarie van Niekerk opgeneem in die versamelbundel Vrouevertellers 1843–1993. Vir die jeug skryf sy ook verhale wat in verskeie tydskrifte gepubliseer word, terwyl sy gereeld bydra tot die jeugblad Patrys. Van haar kortverhale word opgeneem in die versamelbundels Vrouevertellers en Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal. Sy skryf ook artikels oor skrywers en ander onderwerpe vir tydskrifte, terwyl sy die Skandinawiese letterkunde beskryf in die Afrikaanse Kinderensiklopedie.
Vertaalwerk
In 1957 verower sy die Akademieprys vir Vertaalde Werk vir haar vertaling van Barabbas van Pär Lagerkvist. Sy vertaal en verwerk ook vele ander werke, insluitende Die kluisenaar van Ebba Pauli, Christuslegendes van Selma Lagerlöf, Vreemdes in ’n vreemde wêreld van Stefan Zweig, Die lig in jou oë' van An Rutgers van der Loeff, Die Bybelse geskiedenisse van W.G. van der Hulst en Petrus Beterweter: ’n legende van Gabriel Scott. Saam met haar man vertaal sy Albert Schweitzer se outobiografiese geskrifte  ’n Pelikaan vertel en Uit my jong dae. In opdrag van die Nasionale Toneelorganisasie vertaal sy Henrik Ibsen se drama Die vrou van die see vir ’n opvoering daarvan in 1955. Vir die SAUK vertaal sy in 1975 ook radiodramas vir uitsending, onder andere Wolfgang Altendorf se As ’n goeie fee sê ek kan iets wens en B. Bruderer se Trekvoëls.
Loef- en lykant
Die loefkant of loef is die kant op 'n seilskip waar die wind vandaan kom in teenstelling met die lykant oftewel die kant waarna die wind waai. 'n Seilskip word loefgierig genoem as dit geneig is om teen die wind in te draai as die roer losgelaat word. Die meeste seilskepe is effe loefgierig.
'n Seilskip wat by 'n ander skip verbyseil sal dit by voorkeur aan die loefkant doen, sodat die ander skip die vuil wind en die daarmee gepaardgaande verlies aan vaartsnelheid ervaar.
Die gesegde, om iemand die loef af te steek beteken dus om iemand voor te wees, te oortref of verby te steek.
Maretta Bellingan
Lewe en werk
Bellingan, gebore 25 Julie 1959, is as enigste kind gebore en word op 'n plaas naby Bredasdorp groot. Sy gaan skool op die dorp, waar sy ook matrikuleer. Na skool studeer sy verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waarna sy 'n pos by 'n uitgewer in Kaapstad aanvaar. Later word sy joernalis en verhuis na Johannesburg, waar sy onder meer vir Rooi Rose, Sarie en Vaderland werk. Dan sluit sy aan by die redaksie van Rapport, waar sy vir 'n ruk redakteur van Tydskrif is en in 2006 bevorder word tot assistentredakteur. Tussenin spandeer sy twee jaar in Griekeland, waar sy 'n restaurant bestuur. Benewens die gereelde rubriek wat sy vir Rapport skryf, verskyn sy ook as gas op televisie- en radioprogramme. In haar vrye tyd skilder sy en sy het reeds haar eie kunsuitstalling gehou. In 2012 wen sy die ATKV-toekenning vir beste leefstyl-storie wat in tydskrifte verskyn het met “Vely, vely nice!” wat in Vrouekeur verskyn het. Sy bly in Kaapstad.
Skryfwerk
Sy is die skrywer van die gereelde “Klitsgras”-rubriek vir Rapport, waaruit 'n keur saamgestel word en gepubliseer word onder die titel “Klitsgras”. Sy is spitsvondig en kan skreeusnaaks skryf oor dinge wat eintlik nie snaaks is nie, soos ouderdom en misdaad, terwyl al wat 'n heilige koei is ook onder haar pen deurloop. Vir televisie is sy medeverantwoordelik vir die draaiboek van die gewilde sepie Villa Rosa.
Paralimpiese Winterspele 2002
Die Paralimpiese Winterspele 2002 (Engels: 2002 Winter Paralympics) is tussen 7 en 16 Maart 2002 in Salt Lake City, Verenigde State, aangebied. Tydens die geleentheid het 415 atlete uit 36 nasies aan 92 items in 4 verskillende sportsoorte deelgeneem. Dit was die agste Paralimpiese Winterspele wat aangebied is en die eerste in Noord-Amerika.
Ragnhild Myklebust van Noorweë het vyf goue medaljes in ski en tweekamp gewen, wat hom die mees suksesvolle Paralimpiese atleet tot nog toe gemaak het met 22 medaljes (17 goues). Die Spele is gehou in die Rice-Eccles-stadion en die amptelike gelukbringer was Otto die otter.
Die Olimpiese Winterspele 2002 is tussen 8 en 24 Februarie in Salt Lake City gehou.
Toewysing
As deel van 'n formele ooreenkoms tussen die Internasionale Paralimpiese Komitee en die Internasionale Olimpiese Komitee uit 2001 is die wenner van die bod vir die Olimpiese Winterspele 2002 ook die gasheer vir die Paralimpiese Winterspele 2002. Salt Lake City is op 16 Junie 1995 in Boedapest deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 2002. Ander kandidate was: Östersund, Sion en Quebecstad.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
Die Spele het bestaan uit vier dissiplines in drie Paralimpiese sportsoorte.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika het aan hierdie Paralimpiese Winterspele deelgeneem, maar kon geen medaljes verower nie.
Simbool en kenteken van die spele
Die logo van die Paralimpiese Winterspele van 2002 in Salt Lake City bestaan uit drie duidelike merke. Die sfeer aan die bokant verteenwoordig die kop van die Paralimpiese atleet en simboliseer ook die wêreldwye eenheid van die Paralimpiese Beweging. Die twee breë "vloeistof"-lyne verteenwoordig die atleet in beweging. Die drie taegeuks (druppelvormige figure) onder die atleet maak die groen, rooi en blou merke van die Paralimpiese vlag na.