cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Israel in Egipte
Agtergrond
Soos wat toe reeds sy kenmerkende praktyk was, het Handel met die komponering van Israel in Egipte ook musiek van sy eie vorige komposisies herwin en ook grootliks gebruik gemaak van musikale parodie, die herverwerking van musiek deur ander komponiste. Vir die opening van Israel in Egipte het Handel sy 1737-begrafnislied vir koningin Caroline, "The Ways of Zion do Mourn", effens herskryf; hy het ook twee van sy klawerbordfugues verwerk, asook 'n refrein uit sy Dixit Dominus (HWV 232) en 'n aria uit een van sy Chandos Anthems (HWV 246–256). Uit Alessandro Stradella se trouserenata Qual prodigio é ch'io miri het Handel die musiek geneem vir sy "plaag"-kore "He spake the word", "He gave them hailstones", "But as for his people / He led them” en “And believed the Lord", asook die koor “The people shall hear / All th' inhabitants of Canaan.” uit die tweede deel. Uit 'n "Magnificat"-toonsetting van Dionigi Erba het Handel die meeste (of ten minste 'n gedeelte) van die musiek geneem vir "He rebuked the Red Sea", "The Lord is my strenght", "He is my God", "The Lord is a Man of War", "The depths have covered them / Thy right hand, o Lord", "Thou sentest forth thy wrath", "And with the blast of thy nostrils", "Who is like unto Thee?" en "Thou in thy mercy". Ander komponiste wie se werk Handel in Israel in Egipte geparodieer het, sluit in Jean-Philippe Rameau, Johann Caspar Kerll, Francesco Antonio Urio, Nicolaus Adam Strungk en Friedrich Wilhelm Zachow.
Veel meer as met die vorige werke van Handel wat, soos Israel in Egipte, gekomponeer is om betalende gehore na 'n kommersiële onderneming in 'n privaat teater te lok, lê die stuk oorweldigende klem op die koor. As 'n bykomende aantrekkingskrag is die klein barokorkes wat begelei ook gebruik word vir 'n orrelkonsert "Die koekoek en die nagtegaal" (HWV 295), wat as 'n tussenspel gedien het. Die Londense gehore was op daardie stadium egter nie gewoond aan sulke uitgebreide koorwerke wat as kommersiële vermaak voorgehou is nie, en dit is moontlik dat veral die openingstreursang – vir die dood van Josef, wat verwerk is uit die begrafnislied vir 'n onlangs oorlede koningin – van ongeveer dertig minute lank daartoe bygedra het dat Israel in Egipte se première 'n volslae mislukking was. Handel het die werk vinnig hersien, die klaagliedere in die opening weggelaat en arias in Italiaanse styl bygevoeg van die soort wat kontemporêre gehore verwag en geniet het. In die tweegedeelteformaat was Israel in Egipte veral in die 19de eeu 'n gewilde werk onder koorverenigings. Vandag volg baie uitvoerings van dié werk Handel se oorspronklike driedelige weergawe.
Deel een
Die Israeliete treur oor die dood van Josef, Israeliet en begunstigde raadgewer van die Farao van Egipte. Die eerste deel sluit die koorwerke "The sons of Israel do mourn" en "How is the mighty fallen" in.
Deel twee
Daar is ’n aankondiging dat die nuwe Farao op die troon die Israeliete nie goedgunstig was nie. God kies Moses om sy volk uit slawerny te lei. 'n Reeks plae kom oor Egipte: die riviere verander in bloed; 'n plaag paddas tref die land; luise het oor mens en dier gekruip; wilde diere vernietig alles; die Egiptiese vee word siek en vrek; sere breek uit op die velle van mens en dier; haelstorms verwoes die land; sprinkane verskyn en verswelg al die oeste; tasbare duisternis daal neer; en uiteindelik sterf al die eersgebore seuns van die Egiptenare, onder ander die Farao se eie seun. Die Farao stem in dat die Israeliete uit Egipte mag trek, maar verander gou van plan en jaag hulle agterna. Die Rooi See skei wonderbaarlik om die Israeliete veilig deur te laat, maar wanneer die agtervolgende Egiptenare dit probeer deursteek, verswelg die water hulle en hulle verdrink.
Deel drie
Die Israeliete vier hulle verlossing. 'n Reeks vrolike koorwerke word in die derde deel gehoor, en die oratorium word afgesluit met 'n sopraanaria en koor, wat verkondig dat die Here tot in alle ewigheid sal heers en dat sowel die perd as sy ruiter in die see gegooi is.
Baie vroeë wassilinderopname van uittreksel
Vir 'n lang tyd was die vroegste opname van musiek waarvan ons nog weet en wat nog bestaan 'n uittreksel uit dié oratorium, gedirigeer deur August Manns. Die opname was van 4 000 sangers wat "Moses and the children of Israel" tydens die Crystal Palace Handel-fees van 29 Junie 1888 sing, en dit is opgeneem deur kol. George Gouraud op Edison se geel paraffiensilinder. Die beperkings van opnametegnologie op daardie tydstip, die groot aantal stemme, die afstand van die opnametoestel vanaf die sangers (ongeveer 100 meter weg) en die akoestiek van die Crystal Palace het beteken dat die opgeneemde klank van die begin af al dof was, en dit het sedertdien baie gedegenereer. Dit is deesdae skaars hoorbaar, dog steeds identifiseerbaar, en dit gee 'n bietjie insig in uitvoeringspraktyke op die hoogtepunt van die Handel-feesverskynsel.
Frank Lackteen
Frank Lackteen (29 Augustus 1897 – 8 Julie 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Leatherstocking (1924), The Green Archer (1925), The Sea Wolf (1941), en The Desert Hawk (1944).
Grantiidae
Grantiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Lissodendoryx baculata
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Émile Topsent.
Hal Lublin
Hal Lublin is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Thrilling Adventure Hour Live (2015) en in die televisiereekse The Venture Bros. (2003) en Mighty Magiswords (2015).
Kettsjeneri
Kettsjeneri (Russies: Кетченеры, Kalmikies: Көтчнр) is 'n dorp in Kalmikië, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Kettsjeneri-rajon en Kettsjeneri Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê 112 kilometer noord van die republiek se hoofstad, Elista.
Die dorp se naam is van Kalmikiese oorsprong en kom van die etnoniem van 'n stam.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Kettsjeneri 3 886 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorp se bevolking.
Kellie Bright
Kellie Bright (gebore 1 July 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Ali G Indahouse (2002) en in die televisiereekse EastEnders (1985) en Bad Girls (1999).
Grantilla
Grantilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Alexander McCorkindale
Alexander McCorkindale ( - 1871) was 'n Skotse konsessionaris en pionier van Oos-Transvaal. Hy kom in 1850 in Suid-Afrika aan en word 'n bekende jagter. Hy nader die Volksraad in Pretoria met 'n skema vir die stigting van 'n nedersetting in Oos-Transvaal. In ruil het hy die Regering van posseëls, ammunisie en bankgeriewe voorsien. 'n Gebied van 500,000 acres word aan hom toegestaan. Hy probeer die area ontwikkel saam met 'n maatskappy van Glasgow. 'n Dorpie met die naam Roburnia ontstaan. Die skema misluk egter maar ten minste het dit 'n paar setlaars na die Transvaal gelok. Roburnia is vandag bekend as Amsterdam.
Ethan Laidlaw
Ethan Laidlaw (25 November 1899 – 25 Mei 1963) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crack o' Dawn (1925), Racing Romance (1926), Is That Nice? (1926), en The Tulsa Kid (1940).
Grantiopsis
Grantiopsis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Gymnosporia brevipetala
Gymnosporia brevipetala is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Malawi, Rwanda, Soedan, Tanzanië en Uganda.
Gymnosporia cassinoides
Gymnosporia cassinoides is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan die Kanariese Eilande.
Gymnosporia beniensis
Gymnosporia beniensis is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Rwanda, Tanzanië en Uganda.
Neiva
Neiva is die hoofstad van die departement Huila. Dit is in die vallei van die Magdalenarivier in die suide van sentraal-Colombia geleë met 'n bevolking van ongeveer 357,392 inwoners.
Kuwait Airways
Kuwait Airways (Arabies: الخطوط الجوية الكويتية, Al-Khutout Al-Jawwiya Al-Kuwaitiyah; IATA-kode: KU, ICAO: KAC, Roepsein: KUWAITI) is die nasionale lugredery van Koeweit, met sy hoofkantoor op die perseel van Koeweit Internasionale Lughawe, Al Farwaniyah Gouvernement. Dit vlieg geskeduleerde internasionale dienste na die Midde-Ooste, die Indiese subkontinent, Europa, Suidoos-Asië en Noord-Amerika, van sy belangrikste basis by Koeweit Internasionale Lughawe. Kuwait Airways is 'n lid van die "Arabiese Lugkarweiersorganisasie".
Marvin Gaye
Marvin Gaye (2 April 1939 – 1 April 1984) was 'n Amerikaanse sanger.
Biografie
Gaye is gebore Washington. Hy het twee susters en 'n broer gehad. Hy was in die Amerikaanse Lugmag, maar is uit die weermag ontslaan nadat hy geweier het om 'n bevel te gehoorsaam.
Gaye het sy loopbaan met verskeie orkeste begin, insluitend "The Marquees" met Bo Diddley. Hy het in 1960 by Motown Records platemaatskapy geteken en een van die suksesvolle sangers van die maatskappy geword.
Gaye is op 1 April 1984 in Los Angeles, Kalifornië deur sy pa vermoor, 'n dag voor hy 45 jaar oud was, toe hy ingegryp het in 'n rusie tussen sy ouers.
Lissodendoryx basispinosa
Lissodendoryx basispinosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Sarà.
Carfo
Carfo, die Christelike Afrikaanse Rolprent en Fotografiese Organisasie, was ‘n filmmaatskappy onder beskerming van die NG Kerk.
Doel
Die doel van die firma was om met hul films voorligting aan die gemeenskap te gee, die gemeenskap te onderrig en inligting te verskaf. Sodoende moes die openbare mening gevorm word. Afrikaanstalige films deur Afrikaanssprekendes vervaardig sou help om die kulturele imperialisme van ingevoerde films uit Hollywood teen te werk.
Geskiedenis
Sedert ongeveer 1938 het die strewe bestaan om so ‘n filmhuis op die been te bring. Na aanvanklike mislukkings het ‘n groep dominees in 1947 Carfo gestig. In die begin is semi-dokumentêre films vervaardig van sterk wisselende kwaliteit. Net voor die 1960’s is begin om vollengte speelfilms te maak en het die gehalte aansienlik verbeter. Carfo se films was veral op die platteland baie gewild omdat hulle op die afgeleë klein dorpe in kerksale vertoon is. Verskeie van die films is geregisseer deur Kappie Botha.
Bekendste films
Carfo het so ‘n 40 films gemaak. Die bekendstes was
Josh Lucas
Josh Lucas is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Psycho (2000), A Beautiful Mind (2001), Sweet Home Alabama (2002), en Poseidon (2006).
Maria Britneva
Maria Britneva (2 Julie 1921 – 15 Februarie 1994) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Suddenly, Last Summer (1959), A Room with a View (1985), en Maurice (1987), en in die televisiereeks Studio One in Hollywood (1948).
Heteropiidae
Heteropiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Panay
Panay is een van die groter eilande van die Filippyne. Die eiland lê in die middelste eilandgroep, genaamd Visayas. Volgens die laatste amptelike volkstelling van 2010 het Panay ongeveer 4,0 miljoen inwoners op 'n oppervlakte van 12 011 km². Die provinsies Antique, Aklan, Capiz en Iloilo is hier geleë. Die mees prominente stad van die eiland is Iloilo Stad, die hoofstad van Iloilo. Hierdie stad is tewens die sentrum van die streek Western Visayas.
Kaap Columbine
Kaap Columbine is die suidelikste punt van Paternosterbaai, net noordwes van Vredenburg. Die Kaap Columbine-vuurtoring is op die Kaap opgerig. Daar het baie skepe hier op die rotse geloop, onder andere die troepedraer St. Lawrence, 'n Portugese stoomskip Lisboa en die barg Columbine - waarna die kaap vernoem is. Die Kaap Columbinenatuurreservaat is om die vuurtoring.
Lissodendoryx balanophilus
Lissodendoryx balanophilus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Annandale.
Lissodendoryx behringi
Lissodendoryx behringi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Sjin-Mer
Sjin-Mer (Russies: Шин-Мер, Kalmikies: Шин Мөр) is 'n dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Saam met nog twee groter nedersettings behoort dit tot die Kettsjeneri Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê naby die Elistarivier 10 kilometer noord van die rajon en munisipaliteit se setel, Kettsjeneri.
Hutin Britton
Hutin Britton (24 April 1876 – 3 September 1965) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Merchant of Venice (1916) en The Wandering Jew (1923).
Sjin-Mer
Die dorpie se naam is van Kalmikiese oorsprong en beteken "nuwe pad".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Sjin-Mer 321 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Jack Laird
Jack Laird (8 Mei 1923 – 3 Desember 1991) was 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Ben Casey (1961), Night Gallery (1969), Kojak (1973), en Doctors' Hospital (1975).
Heteropia
Heteropia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Guajira (departement)
La Guajira is 'n departement van Colombia. Die hoofstad is Riohacha. Die Spaanse uitspraak is: [la ɣwaˈxiɾa] ). Dit beslaan die grootste deel van die Guajira-skiereiland in die noordoostelike streek van die land, aan die Karibiese See en grens aan Venezuela, aan die noordelikste punt van Suid-Amerika.
Verskeie inheemse stamme het die dorre vlaktes van die streek bevolk lank voordat die Spaanse ekspedisies die Amerikas bereik het. In 1498 het Alonso de Ojeda om die skiereiland La Guajira geseil, maar die eerste Europeër wat voet aan wal gesit het, in wat vandag bekend staan ​​as La Guajira, was die Spaanse ontdekkingsreisiger Juan de la Cosa in 1499. Tydens die koloniale era was die gebied van La Guajira betwis deur die goewerneurs van Santa Marta en Venezuela, as gevolg van ryk neerslae van pêrels. Engelse seerowers, Fransmanne en Duitsers het ook geveg vir beheer oor die gebied.
Martin Fernandez de Enciso het Our Lady of the Remedies of the Cape of the Sail gestig, die eerste koloniale dorpie in die gebied. In 1535 het Nicholas de Federman die nedersetting as die dorpie Riohacha herstig, as gevolg van voortdurende aanvalle deur die Wayuu-mense. In 1544 is dit na die plek van die huidige stad verskuif. In 1871 is die streek van die Departement Magdalena geskei, en La Guajira het 'n nasionale gebied in eie reg geword.
In 1911 het die Colombiaanse regering die kommissaris van la Guajira geskep. In die 1930's het talle immigrante uit die Midde-Ooste (Christelike Arabiere, Maroniete in die besonder en Sjiïtiese Moslems) vanaf Libanon, Sirië, Palestina en Jordanië na die gebied gekom. Hulle het oor die algemeen in die stad Maicao gevestig. In 1954 is die Intendance of la Guajira geskep en Riohacha is tot 'n munisipaliteit verklaar. Uiteindelik, in 1964, is die departement van La Guajira geskep.
Die ekonomie van die departement is afhanklik van tantième van die steenkoolmynbou by Cerrejón (wat 24,9 miljoen ton uitvoersteenkool in 2004 geproduseer het), aardgasontginning en soutmyne. 'n Gewilde ekotoeristebestemming is Cabo de la Vela, 'n klein vissersdorpie wat op die landtong van die skiereiland in die Guajira-woestyn geleë is.
Jenkina
Jenkina is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Altn Boelg
Altn Boelg (Russies en Kalmikies: Алтн Булг) is 'n klein dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Saam met drie ander nedersettings behoort dit tot die Sarpa Plaaslike Munisipaliteit. Dit lê 89 kilometer suidoos van die rajon se setel, Kettsjeneri.
Die letterlike betekenis van die dorpie se Kalmikiese naam is "goudfontein".
Eland pantserkar
Die Eland is 'n ligte pantserkar wat gebaseer is op die Panhard AML90. Dit is in Suid-Afrika ontwerp en gebou vir langafstandverkenning, en is toegerus met óf 'n 60 mm sluitstuklaaimortier of 'n Denel 90 mm tenkafweerkanon op 'n baie kompakte onderstel. Alhoewel slegs lig gepantser, maak die voertuig se permanente 4x4 aandrywing dit vinniger oor plat terrein as die meeste tenks.
Altn Boelg
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Altn Boelg 42 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Eland pantserkar
Inleiding
Die Eland was vir die Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) ontwikkel in Suid-Afrika se eerste groot wapenprogram sedert die Tweede Wêreldoorlog, met prototipes wat in 1963 voltooi is. Teen 1991 is 1600 eksemplare gebou vir plaaslike gebruik asook uitvoer; prominente buitelandse gebruikers het ingesluit Marokko en Zimbabwe. Plaaslike opknapping is gedoen aan die hand van lesse geleer uit interne bedrywighede en het gelei tot 'n voertuig wat geskik was vir die ongenaakbare Suider-Afrikaanse omgewing asook die hoogsmobiele operasionele styl van die SAW.
Agtergrond
Die Eland was vir byna drie dekades lank die steunpilaar van die Suid-Afrikaanse Pantserkorps, hoewel SAW-amptenare reeds in 1968 hul vervanging of aanvulling bespreek het met iets meer geskik om tenkoorlogvoering teë te werk namate die vooruitsig op konvensionele militêre konflik in Suider-Afrika toenemend waarskynliker geword het. In daardie jaar het die pantserkorps 'n uitvoerbaarheidstudie onderneem om die Eland met 'n groter, meer beweeglike en swaarder gewapende voertuig te vervang. Terwyl erken is dat die Eland voldoende was vir grenspatrollie en teeninsurgensie, was Suid-Afrikaanse strateë ook bekommerd dat dit nie geskik was vir konvensionele slagvelde nie. Tydens 'n oefenlopie om 'n buitelandse inval in Suidwes-Afrika te simuleer, het die SAW bevind dat die Eland-90 drie groot nadele het: hy het geen loopgraafvermoë nie, beweging in die veld was beperk deur sy vier wiele en hoë grondhoogte, en die kanon van 90 mm was op lang afstand oneffektief teen vyandige wapens.
Paranormaal
Paranormale gebeure is vermeende verskynsels wat beskryf word in populêre kultuur, volksoorleweringe en ander nie-wetenskaplike kennisliggame, waarvan die bestaan binne hierdie kontekste beskryf word as "buite normale ervaring" of "buite wetenskaplike verklaring."
Voorstelle rakende die paranormale verskil van wetenskaplike hipoteses of wetenskaplike spekulasies wat uit wetenskaplike bewyse geëkstrapoleer word, omdat wetenskaplike idees gegrond is op empiriese waarnemings en eksperimentele gegewens wat deur die wetenskaplike metode verkry is. In teenstelling hiermee baseer diegene wat argumenteer vir die bestaan van die paranormale uitdruklik nie hul argumente op empiriese bewyse nie, maar eerder op anekdote, getuienis en agterdog. Paranormale oortuigings sluit in die studie van ekstrasensoriese persepsie (byvoorbeeld telepatie), spiritualisme en die skynwetenskappe van spookjag, "kriptodierkunde" en Vreemde vlieënde voorwerp-studie.
Toskaanse huis
Die Toskaanse huis, Toskaanse villa, Toskaanse boustyl of case rurali toscane, case coloniche toscane of casolari toscani, is oorspronklik 'n landbounedersetting, wat in die verlede byna altyd aan deelboerdery gekoppel is, en onmiskenbaar deel uitmaak van die idilliese afgeleë Toskaanse platteland.
Die Toskaanse woning het ongelukkig in Suid-Afrika ook 'n negatiewe persepsie in die vroeë 2000's onder veral die Afrikaanse akademici en argitekte begin kry, weens die verswelgende en die eentonige massaverbouings daarvan in die voorstede, as behuisingtipe vir die middelklas of hoërinkomstegroepe (soos te vinde by sekuriteitskomplekse), maar meestal omdat die Toskaanse huis die simbool geword het vir iets wat oneie aan Suid-Afrika is, en tekenend is van die onbesonne verbruikerskultuur.
Algemene kenmerke in Italië
Langs die huis self tref mens die dorsvloer aan (wat toevallig ook aan die opgrawing van die Villa Boscoreale naby Pompeii herinner, dit is nou uit die Romeinse tyd), waar die verskeie graansoorte gedors is; dié oppervlak is dikwels die enigste area rondom die huis wat met steen geplavei is, maar wel juis daar voor by die hoofgewel van die huis te vinde, aan die suidekant. Daar staan gewoonlik ook een of meer bome, soos die okkerneuteboom, wat in die somermaande vir die skadu moes sorg. Onthou: in Suid-Afrika kyk die huise noord om die meeste son te kry, in die noordelike halfrond, Italië, kyk die huise suid. Opvallend genoeg is die balkonne op die plase eerder die uitsondering as die reël. Altyd langs die huis is daar dikwels 'n omheinde buitehof aangetref, waar pluimvee aangehou is en die swaarder landbougereedskap gebêre is. Dit het later veral in die Middeleeue en daarna in onbruik geraak. Behalwe die koeistal (bubilia in Latyn) en die perdestal (equilia in Latyn) het die inwoners van die Villa Boscoreale in die Romeinse Tydperk ook maar altyd gepoog om die hoenderhok so naby as moontlik aan die kombuis te bou, want die mense het destyds geglo dat rook vir die pluimvee goed was. Tye verander egter. By die Toskaanse opstal vind ons dit nou totaal anders: daar sal mens die hoenderhok, die varkhok en die stal vir groter vee eerder in die bygeboue aantref, dikwels aan die noordekant, of die hokke is eenvoudig op ander maniere prakseer.
By die opstal self is 'n opvallende kenmerk die duiwetorinkie (colombaia in Italiaans). In die duiwetorinkie het die duiwe gebroei en aangeteel – vir die pot, natuurlik – en die duiwemis (colombina in Italiaans) is vir ryke kunsmis opgevang, sekerlik een van gewildste bemestingstowwe uit die hemel. Aanvanklik staan hierdie broeiplek daar eenkant, maar dit kry later die klassieke vorm van die torinkie wat op die dak van die huis aangebring is. Op die plaas vind mens ook die bakoond (om brood mee te bak), die put, of seldsamer nog, die sisterne – d.w.s. die onderaardse reënput, 'n put waarin die reënwater opgevang is (weliswaar die voortsetting van die afvoerplek van die impluvium in die ou Romeinse domi (huise) of villas (landhuise)). Daar is ook een of meer hutte naby die boerehuis of binne die veld wat tydelik skuiling vir die werkers tydens onweer kon bied, of 'n plek om plaasgereedskap of -produkte in te bêre.
Soms was daar wynperse en olyfmeulens, en soms selfs ook die oond om vye mee te droog, soms in spesiale geboue wat daarvoor opgerig en ingerig is, maar meermaal in 'n kamer wat grens aan die boerehuis self. Kortom: alles omtrent die Toskaanse huis het dus oorspronklik 'n praktiese funksie gehad wat teruggevoer kan word na die landbou. En hierdie huise is gebou en spontaan aangepas soos nuwe behoeftes en begeertes ontstaan het.
Inge Lehmann
Inge Lehmann ForMemRS (13 Mei 1888 – 21 Februarie 1993) was 'n Deense seismoloog en geofisikus. In 1936 het sy ontdek dat die Aarde 'n soliede binnekern binne 'n gesmelte buitenste kern het. Voor dit het seismoloë geglo dat die aarde se kern 'n enkele gesmelte sfeer is, maar was nie in staat was om noukeurige metings van seismiese golwe van aardbewings te verduidelik nie, aangesien dit nie met hierdie idee ooreengestem het nie. Lehmann het die seismiese golfmetings ontleed en tot die gevolgtrekking gekom dat die aarde 'n soliede binnekern en 'n gesmelte buitenste kern moet hê om seismiese golwe te produseer wat ooreenstem met die metings. Ander seismoloë het Lehmann se verduideliking getoets en toe aanvaar. Lehmann was ook een van die langste-lewende wetenskaplikes, wat vir meer as 104 jaar geleef het.
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Maar belangrik: Tydens die bewind van die Groothertog Pietro Leopoldo het die werkershuisies vir die Lorenese-dinastie 'n vraagstuk geword. Teen die middel van die 18de eeu was daar nogal heelwat plaashuisies wat feitlik onleefbaar was. 'n Verslag uitgereik in 1769 bring die haglike omstandighede op die Altopascio-plaas aan die lig, wat deel uitmaak van die eiendom van niemand anders nie, as sy Groothertog self. Pietro Leopoldo is deur die ellende van sy plaasarbeiders aangegryp; en stellig moes planne beraam word om die behuisingsprobleem van die deelboere op sy Regie Fattorie (Koninklike Plase) op te los.
Inge Lehmann
Vroeë lewe en opvoeding
Inge Lehmann is gebore en het grootgeword in Østerbro, 'n deel van Kopenhagen. Sy was baie skaam as kind, gedrag wat deur haar hele lewe voortgeduur het. Haar ma, Ida Sophie Tørsleff, was 'n huisvrou; haar pa was die eksperimentele sielkundige Alfred Georg Ludvik Lehmann (1858–1921).
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Met vergunning van die Groothertog aangaande die “plaashuis-vraagstuk”, volg 'n eeu van briewe, opstelle, memoires en maatreëls uit die pen van landbouskrywers, argitekte, afgevaardigdes en selfs kerklui, met laasgenoemde wat hul oor die sedelike uitwerking van die probleem verknies het. Dit is ook dan geen toeval dat die kartograaf Ferdinando Marozzi, 'n edelman uit Colle, 'n werkstukkie in 1770 geskryf het waar hy al die vernaamste kenmerke van die Toskaanse huis neergepen het en 'n paar verbeteringe aan die hand gedoen het nie. Dit kon later as 'n soort bloudruk dien. In teenreaksie op hierdie menselyding is daar gehoop, in die gees van die Verligting, dat vir die deelboere/bywoners/plaaswerkers ("lavoratori") beter behuising tot groter werkstevredenheid en dus groter produksie sou lei.
Inge Lehmann
Vroeë lewe en opvoeding
Sy het haar skoolopleiding ontvang by Fællesskolen, 'n pedagogies progressiewe hoërskool wat meisies en seuns gelyk behandel het, en hulle in dieselfde kurrikulum en buitemuurse aktiwiteite ingeskryf het. Hierdie skool is gelei deur Hanna Adler, Niels Bohr se tante. Volgens Lehmann was haar pa en Adler die belangrikste invloede op haar intellektuele ontwikkeling.
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Die slagspreuk was: "la buona casa fa buono il contadino", 'n goeie huis maak 'n goeie boer. Daar is aangevoer hoe gelukkiger die boer, hoe yweriger en gehoorsamer sal hy wees; daardeur sal die boerdery dubbel soveel wins maak as deur iemand wat deur ellende en armoede onderdruk word. In der waarheid kon heelwat deelboere nie aan hierdie maatskaplike eksperiment meedoen nie; daarvoor was die opbrengs en drakrag van die plasies eenvoudig te min; die tegnologie en moderne landboumetodes het nog ontbreek. Slegs die groot plase, wat beter georganiseerd was en oor vrugbaarder grond beskik het, kon die aanbou van hierdie “moderne huise” finansier, mits die grondeienaars wel dieselfde “verligte” idees as die publikasies gekoester het.
Inge Lehmann
Vroeë lewe en opvoeding
Op die ouderdom van 18 het sy 'n eerste rangpunt in die toelatingseksamen vir die Universiteit van Kopenhagen behaal. In 1907 het sy haar studies in wiskunde, chemie en fisika aan die Universiteit van Kopenhagen en Universiteit van Cambridge begin. Hierdie studies is onderbreek deur swak gesondheid. Sy het haar studies van wiskunde in Cambridge van 1910 tot 1911 aan die Newnham College voortgesit. In 1911 het sy van Cambridge af teruggekeer en uitgeput van die werk gevoel en haar studies vir 'n rukkie opsy gesit. Sy het goeie rekenaarvaardighede ontwikkel in 'n aktuariskantoor waarin sy 'n paar jaar gewerk het totdat sy in 1918 haar studies aan die Universiteit van Kopenhagen hervat het. Sy het die candidata magisterii -graad in fisiese wetenskap en wiskunde in twee jaar voltooi en in 1920 gegradueer. Toe sy in 1923 na Denemarke teruggekeer het, het sy 'n pos by Kopenhagen Universiteit aanvaar as 'n assistent van JF Steffensen, die professor in aktuariële wetenskap.
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Eers teen die middel van die 19de eeu, toe die huise in Chianti van deelboerdery begin oorgaan na kapitalisme (geraak deur die landbourewolusie dwarsoor die res van Europa), en meer wins gemaak is, kon die modernisering en die aanbou van die “kultus”-status Toskaanse huise eers teen die einde van die 1800’s daadwerklik geskied, al het die aanvang 'n eeu tevore begin. Hierdie keer is daar nie meer losstaande bygeboue nie, alles is nou een. En daarom kan hierdie “ex-novo” tipe huise gewoonlik uitgeken word aan die vierkantige bloktipe.
Inge Lehmann
Vroeë lewe en opvoeding
Lehmann het 'n jonger suster, Harriet, gehad wat 'n rolprentskrywer geword het en wat familie en kinders gehad het in teenstelling met Lehmann, wat haar ganse volwasse lewe alleen gewoon het.
Beroep
Op grond van haar studies in seismologie, het sy in 1928 die magister scientiarum-graad (gelykstaande aan 'n MA) in geodesie verwerf en 'n pos as staatsgeodeskundige en hoof van die departement seismologie by die Geodetiese Instituut van Denemarke onder leiding van Nørlund aanvaar. Lehmann het gekyk na die verbetering van die koördinasie en ontleding van metings van Europa se seismografiese sterrewagte, sowel as baie ander wetenskaplike pogings. Hierdie verbeterings het die kern van haar latere ontdekkings gelê.
In 'n referaat getitel P ' (1936), was Lehmann die eerste om P -golfaankomste – wat onverklaarbaar in die P-golfskadu van die Aarde se kern verskyn het – te interpreteer as refleksies vanaf 'n binnekern, byvoorbeeld vanaf die sterk 1929 Murchison aardbewing. Ander vooraanstaande seismoloë van daardie tyd, soos Beno Gutenberg, Charles Richter en Harold Jeffreys, het hierdie interpretasie binne twee of drie jaar aanvaar, maar dit het tot 1971 geneem voordat die interpretasie daarvan korrek aangetoon is deur rekenaarberekeninge. Lehmann is aansienlik belemmer in haar werk en die handhawing van internasionale kontakte tydens die Duitse besetting van Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog. Sy het in 1940 en 1944 onderskeidelik as voorsitter van die Deense Geofisiese Vereniging gedien.
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Waar die loggias (dit is, die oordekte suilegange) op die boonste en grondverdieping ingebou word, is die groot boë daar om genoeg lig te verskaf. Die loggia op die boonste verdieping was geen noodsaaklikheid nie, en dikwels weggelaat. Bygesê, die boonste loggia word in die meeste gevalle aangetref by huise wat nuut gebou is, en nie bygelap is nie. Gewoonlik het die loggias twee boë sowel op die grondverdieping as op die boonste verdieping, maar dit kan verminder word na een op elke vlak, of vermeerder word tot drie of meer boë per vlak.
Martin Stadtfeld
Martin Stadtfeld (19 November 1980, Gackenbach) is 'n Duitse pianis.
Stadtfeld het sy eerste konsert op 9-jarige ouderdom gegee en op 14-jarige ouderdom by die Frankfurtse Universiteit vir Musiek en Uitvoerende Kunste in Frankfurt ingeskryf onder die Russies-Amerikaanse professor Lev Natochenny. Hy het sy Abitur in 2000 voltooi aan die Landesmusikgymnasium Rynland-Palts.
Stadtfeld is tans  onder kontrak met Sony Classical.
Toskaanse huis
Algemene kenmerke in Italië
Laastens moet opgemerk word dat die Toskaanse huis steeds inspirasie gaan put het by die villas of huise in die Italiaanse stad of op die vernaamste landgoed (van die 16de eeu en ouer), en die vorm wat die Toskaanse villa sou aanneem, gaan waarskynlik afhang watter stad/vername landgoed die naaste was en wie die vernaamste argitek in daardie naaste stad die vorige paar eeue was. Byvoorbeeld, as die plaas naby Florence geleë is, dan vind mens in die Toskaanse villa trekke van die Renaissancetradisie van Michelozzo of Buontalenti.
Die pleister is aangewend soos dit prakties nodig was. Dit moet keer dat die stene deur die weersinvloede verbrokkel. Ook hier wissel die aanwending daarvan van plek tot plek: dit is byna sonder uitsondering te vinde in Val di Pesa, meer sporadies in Val di Greve, en wil-wil heeltemal verdwyn in die ou Lega del Chianti, waar die gebruikte ruwe steen (pietra alberese, ’n baie sterk en geharde tipe kalksteen) aansienlik meer bestand is teen die elemente.
Ora Joubert
Maar miskien het ek te lank die valse indruk – veral oorsee – geskep dat ons gelukkig in die demokratiese, nuwe Suid-Afrika woon, enersyds, in fraai, omgewingsvriendelike, inheemse nedersettings en, andersyds, in gesofistikeerde stedelike tuistes met eiesoortige openbare geboue. Niks kan egter verder van die waarheid wees nie. Ek het oplaas besluit om eerder die betreurenswaardige toestand van eietydse Suid-Afrikaanse argitektuur aan te spreek; om openbare standpunt in te neem teen die groot hoeveelhede geboue wat nie die vermelde ontwerpuitgangspunte nastreef nie en wat net nie op akademiese standaard is nie.
Sy gee 'n kort oorsig van die argitektuurneigings in Suid-Afrika oor die afgelope dekades en kritiseer die plaaslike argitekte wat nie by gemeenskapsbehuising betrokke wil raak nie. En volgens Joubert tel Suid-Afrikaanse stede "onder die onooglikste in die wêreld". En dan, die eintlike afdeling wat 'n aar raakgeboor het en die openbare debat aan die gang gesit het:
Gegewe die sukses van die besighede, word hierdie aangeflanste geboue spoedig vervang met meer permanente skeppings. Woorde ontgaan my wanneer ek die passé, stilisties twyfelagtige, klimatologies onverantwoordelike (met die endemiese alkant-selfkant aansigte), oorbodig versierde, lomp en bloot lelike geboue teëkom, ontwerp deur argitekte afgestudeer aan gerespekteerde akademiese instansies. Gegewe die euforie rondom die Wêreldsokkerbeker [2010] en die bou-ontploffing wat vir die volgende ses jaar in die vooruitsig gestel word, sidder ek as ek dink wat ons aan die res van die wêreld gaan opdis. Die vraag wat ek myself oor en oor afvra, is of hierdie twyfelagtige eietydse argitektoniese skeppings die beste is waarmee ons eens gerespekteerde argitektuurprofessie – waaroor Le Corbusier juis so opgewonde was – vorendag kan kom. Maar die ergste lê nog voor. Met die verkragting van ons gevestigde woongebiede, is die nuutste gier om bourgeois enklaves op die buitewyke van ons stede te vestig. Hierdie tematies-geïnspireerde landgoedere – met eie ontspanningsgeriewe, 24-uur sekuriteit en romantiese name – neem toe teen 'n ongelooflike spoed en regoor die land. Indien ek nog die ontwerpoorsprong van die nouveau riche-herehuise aan die oorweldigende invloed van Amerkaanse TV-kultuur se sogenaamde aspirerende sepies kan toedig, kan ek vir ons skynbare obsessie met Toskanië – oftewel "Tos-Afrikaans" of "Boere-Spaans" – maar geen akademiese (of sosiale) regverdiging vind nie. Van die mees onvergeeflike is wanneer ons handjievol streeksmodernistiese voorbeelde geminag word deur sogenaamd Toskaans-geïnspireerde naasliggende geboue. Hierdie obsene, volksvreemde argitektoniese verskynsel kan ek, as hoof van 'n akademiese program in argitektuur, net nie goedpraat nie. Veral in die lig van ons multi-kulturele argitektuurerfenis waaruit – op 'n outentiese, intelligente en poëtiese wyse – uitsonderlike ontwerpinspirasie geput kan word. Hierdie ongekende ontwerponsensitiwiteit teenoor beide ons beboude en natuurlike omgewings moet aangespreek word; moet eenvoudig gestaak word!
Le Corbusier het in 1936 aan die Suid-Afrikaanse argitekte omtrent hul modernistiese inslag geskryf: "... 'n mens verstom jou om iets so lewendigs in daardie uithoek van Afrika, doer anderkant die oerwoud, aan te tref. Bowenal omdat jy soveel jeugdige geloof daarin vind, so 'n liefde vir die boukuns, so 'n vurige begeerte om te geraak tot 'n ware begrip van die dinge."
Inge Lehmann
Beroep
In 1952 is Lehmann oorweeg vir 'n professoraat in geofisika aan die Universiteit van Kopenhagen, maar is nie aangestel nie. In 1953 tree sy uit haar pos by die Geodetiese Instituut. Sy het vir etlike jare na die VSA verhuis en saam met Maurice Ewing en Frank Press gewerk aan ondersoeke na die aardkors en boonste mantel. Tydens hierdie werk het sy nog 'n seismiese diskontinuïteit ontdek, wat 'n stapsgewyse toename in die spoed van seismiese golwe op dieptes tussen 190 en 250 km is. Hierdie diskontinuïteit is na haar vernoem, wat as die Lehmann-diskontinuïteit geskep is. Francis Birch het opgemerk dat die "Lehmann-diskontinuïteit ontdek is deur 'n noukeurige ondersoek van seismiese rekords deur 'n meester van 'n swart kuns waarvoor geen hoeveelheid rekenarisering waarskynlik 'n volledige plaasvervanger sal wees nie."
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
Of dit nou in die 20ste eeu of die 21ste is, Joubert se woorde vind weerklank in Anton van Wouw en Gerard Moerdijk se standpunte, omtrent 85 jaar tevore. Die volgende probleme skryf die beeldhouer Anton van Wouw oor die kerkbou, ook as voorwoord in dieselfde boekie:
Aan die woord kom Moerdijk dan self en spel die probleme uit wat hy ervaar. Ten spyte van enkele mooi en eenvoudige voorbeelde van die eerste koloniste, verkeer die kerkboukuns in die Unie van Suid-Afrika in chaos.
Daar moet 'n ideaal by die kerkbou wees, omdat die kerk, soos Moerdijk stel by sy lesing in Oktober 1933, “die vernaamste gebou in Suid-Afrika is en dus ook die meeste tiperend van die land behoort te wees”. 'n Kerk moet die indruk skep van 'n kerk; niks anders nie. 'n Woonhuis moet nie soos 'n woonhuis lyk, en nie 'n tempel nie. Daar moet ook 'n harmonie van skaal en grootte wees – 'n woonhuis se deur moet lyk of dit vir mense gemaak is, nie olifante nie.
Inge Lehmann
Toekennings, eerbewyse en nalatenskap
Lehmann het baie eerbewyse vir haar uitstaande wetenskaplike prestasies ontvang, waaronder die Gordon Wood-toekenning (1960), die Emil Wiechert -medalje (1964), die Goue Medalje van die Deense Koninklike Vereniging van Wetenskap en Lettere (1965), die Tagea Brandt Rejselegat (1938). en 1967), haar verkiesing as 'n genoot van die Royal Society in 1969, die William Bowie-medalje (1971, as die eerste vrou), en die Medalje van die Seismologiese Vereniging van Amerika in 1977. Sy is in 1964 met eredoktorsgrade van die Columbia Universiteit en in 1968 van die Universiteit van Kopenhagen vereer, asook talle erelidmaatskappe.
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
Die vraag is dus, vir wie word die Toskaanse huise oorgeplant: vir boere en bywoners uit die 1700’s, soos in Italië, of stedelinge van Suid-Afrika in die 21ste eeu?
Inge Lehmann
Toekennings, eerbewyse en nalatenskap
Die asteroïde 5632 Ingelehmann is ter ere van haar benoem en in 2015 (wat die 100ste herdenking van vrouestemreg in Denemarke was) het Lehmann, ter erkenning van haar groot stryd teen die manlik-gedomineerde navorsingsgemeenskap wat in die middel van die 20ste eeu in Denemarke bestaan het, is 'n nuwe kewerspesie na haar vernoem: Globicornis (Hadrotoma) ingelehmannae sp. n., Jiří Háva & Anders Leth Damgaard, 2015.
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
Baie kerkgeboue kom met die eerste oogopslag te gekunsteld of opgesmuk voor. Dit is so dat gevoelens of aanvoeling vir die kuns deur opleiding (of deur afrondingskole) ingeprent en verkry word, as aangeleerde en verfynde smaak. So 'n geleerde persoon soek dan na én waardeer die geskiedenis, die oorsprong of die literariese invloed op die kunswerk. Ten spyte van die intertekstualiteit, kan kunswerke outonoom vir die leek aanvaar word, en dit spreek vanself: die Griekse oorloë, godeleer, politieke stryd en dergelike geskiedenis kan nie per se in hul Klassieke boukuns soos die Parthenon gelees of gevind word nie, al is die invloed daarvan hoe groot.
Inge Lehmann
Toekennings, eerbewyse en nalatenskap
As gevolg van haar bydrae tot geologiese wetenskap, het die Amerikaanse Geofisiese Unie in 1997 die jaarlikse Inge Lehmann-medalje gestig om "uitstaande bydraes tot die begrip van die struktuur, samestelling en dinamika van die Aarde se mantel en kern" te vereer.
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
Dieselfde gees geld ook vir die Toskaanse huise in Suid-Afrika: want die doodgewone persoon het geen begrip vir die funksie as bywonershuis in die boereagtergrond of die politiek van Italië nie, want hulle ken nie Italiaans nie, nog minder die kultuur.
Inge Lehmann
Toekennings, eerbewyse en nalatenskap
Christiane Rousseau het die 2014 George Pólya-toekenning van die Wiskundige Vereniging van Amerika ontvang vir haar artikel "How Inge Lehmann Discovered the Inner Core of the Earth".
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
Dus: die "gewone mens", die gemiddelde kerkganger, die waarskynlikste gebruiker van die kerk, is immers die fokus van die kerkgebou: "Die man wat 'n simpele lewe gelei het in noue aanraking met die natuur sal eerste die genie, die siel van die kunstenaar waardeer, hy voel dat kuns voortvloei uit die natuur van die mens en nie uit sy kennis nie". Dit gaan dus hier om funksie.
Inge Lehmann
Toekennings, eerbewyse en nalatenskap
In 2015, op die 127ste herdenking van haar geboorte, het Google sy wêreldwye Google Doodle aan haar opgedra.
’n Nuwe gedenkteken wat aan Lehmann opgedra is, is in 2017 op Frue Plads in Kopenhagen aangebring. Die monument is ontwerp deur Elisabeth Toubro.
Toskaanse huis
Joubert as navolger van Anton van Wouw en Gerard Moerdijk
En dan neem Moerdijk die Italiaanse Renaissancestyl van die Uniegebou as voorbeeld van kopieerwerk wat nie voortvloei "uit die wese van ons volk [nie] en kan ons nie verteenwoordig nie".
Moerdijk gee self talle voorbeelde van sy eie werke waar hy die ou Kaaps-Hollandse styl vir sy kerkbouplanne gebruik het, maar stel duidelik dat daaraan nie krampagtig vasgehou moet word nie: "Die gedagte was om elke ontwerp in harmoenie met sigself en omgeving te laat wees", wat klimaatstoestande insluit.
Moerdijk het dit veral teen die Departement Openbare Werke in Oktober 1939 gehad, omdat geen plaaslike argitekte van buite geraadpleeg is nie, en hierdie burokratiese instelling, wat maar van sy eie mense gebruik het, het dus nie mededinging of gesonde verbetering geken, of genoeg intimiteit tussen ontwerper en gebou geken nie, en boonop was daar 'n bloedarmoedige verskeidenheid geboue wat almal oor en oor deur dieselfde masjinerie vervaardig is. Moerdijk was ook in 1929 gekant teen 'n Londense argitek wat 'n kompetisie in Suid-Afrika by die ontwerp van 'n nuwe biblioteek as assessor moes optree, omdat die Londenaar nie die klimaatstoestande van Suid-Afrika ken nie. In antwoord op mnr. Rees-Poole, waar laasgenoemde in wese aanvoer 'n biblioteek is maar gewoon 'n biblioteek en nie 'n Kaapse opstal nie, en dat enige algemene styl dwarsoor die wêreld aanvaarbaar is, neem Moerdijk die volgende standpunt in: Slegs diegene wat die kennis en ervaring van die plek, klimaat en samelewing het, kan werklik 'n uitspraak lewer. Alles sluit aan by sy toespraak in Memorial Hall in Bloemfontein, waar hy onder meer gesê het: Van die ou geboue wat deur die stigters van Suid-Afrika nagelaat is, toon 'n aaneenlopende en voortdurende en individuele styl en ontwikkeling oor tyd. Met ander woorde: die boukuns kan nie eenvoudig oorgeplant word nie; die boukuns is gegrond op jare- of eeuelange tradisie en evolusie. Dit moet die gewoontes, gebruike, lewensoortuigings en (toekoms)ideale weerspieël, met party kenmerke, funksies en motiewe wat herhaal word. En dit moet tot uiting kom in die bouwerk. Baie kerkgeboue toon dikwels, as kunswerk, geen individualiteit van die kunstenaar, die argitek, nie. Daar is geen emosie ter sprake nie, daar is geen "Goddelike element" in die kunswerk nie.
Ook in Die Nuwe Brandwag in 1929 skryf Moerdijk:
Daar is baie bykomende elemente wat in aanmerking geneem moet word. Een van die vernaamstes hiervan is miskien die omgewing waarin die gebou geplaas moet word. Selfs vandag nog besef min mense dat verskillende omgewings verskillende geboue eis. Dat 'n gebou wat op die een plek mooi lyk al sy aantreklikheid verloor as hy sonder wysiging na 'n ander plek verplaas word. Vir hierdie rede moet 'n argitek, buite enige tegniese kennis wat hy besit, noodsaaklik ook kunstenaar wees. Hy moet die skeppinge van sy brein voor sy geestesoog kan sien voordat hulle in klip of steen oorgesit is, hy moet weet hoe die gebou sal groepeer met die bome, bosse, berge of vlaktes wat dit sal omring as dit voltooi is. Hy moet sorgdra dat die gebou met sy omgewing 'n harmoniese eenheid sal vorm en al hierdie dinge is net moontlik as hy simpatie met die gees van die omgewing gevoel, dit studeer en dit verstaan. Hierin lê die rede hoekom so baie van die geboue in ons land so totaal onpaslik lyk, hulle staan uit, nie as fyngemerkte kontraste nie, maar as storende elemente in 'n omgewing wat by hulle geen weerklank vind nie. Hulle is ontwerp deur vreemdelinge, dit wil sê deur mense wat hulle ‘boutradiesies’ heelhuids van elders saamgebring het, wat geen ag slaan op die poësie van die besondere landstreek nie, en smelting tussen wat die Natuur daar geplaas het en wat die mens daar wil plaas totaal verontagsaam.
Soos Burger aanvul, neem die Toskaanse huise in Toskane en Umbrië in Italië self nie alleen plaaslike boumateriaal uit die onmiddellike omgewing in gebruik nie, die omgewing se omliggende kleure word ook weerspieël, die argitektuur is klimaatsgetrou, en die gegroefde terracotta-teëls herhaal die patrone van die terraswingerde in die omliggende Chianti-landskap.
Moontlike oorsake
Die standpunte uit hierdie polemiek was uiteenlopend: dit wissel tussen gebruikersmaak wat bevredig moet word, tot die uitheemse ontwerpe wat tekenend is van mense wat identiteit soek Daaroor sê Joubert aan Insig, naas die vertaling:
Maar volgens Le Roux het die berg 'n muis gebaar: die debat en diskoers in die Afrikaanse dagblaaie het "geen werklike hoogtes bereik [nie] en is daar nooit tot enige werkbare slotsom gekom nie, maar dit was 'n belowende begin." Hy gaan dan verder om verbruikerisme/verbruikerskultuur as die bron van alle kwaad uit te wys: Dit is ironies dat vele kliënte se versoeke heel waarskynlik op die inligting uit randpublikasies tot die argitektuur kom. Die versoeke is heel waarskynlik geskoei op die voorbeelde wat uit hierdie tydskrifte versamel kan word. Vele glanstydskrifte is op winkelrakke beskikbaar – hierin word ‘styl’ of minstens sekere modieuse voorkomste “uit Londen, Parys en Tokio” dikwels as amper noodsaaklik vir geluk voorgedoen. Die skryfwyse is onakademies, dikwels wuf en tog dogmaties, maar hierdie tydskrifte is gewild, verkoop in hulle duisende, en skep vele van die beelde wat verlang word. Hierdie lesers sien nooit die gesprekke wat om argitektuur […] gevoer word nie, verstaan nie die terminologie gebruik nie, maar ‘weet’ wat hulle wil hê en arriveer gereeld by argitekskantore met plakboeke uit hierdie tydskrifte saamgestel.
Dan Roodt en Montecasino
By Dan Roodt kom Montecasino, noord van Johannesburg, wat 'n Toskaanse dorpie voorstel, “kompleet met nagemaakte krake in 'n stadsmuur en verf wat afskilfer”, onder bespreking.