cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Genommerde roetes in Suid-Afrika
In Suid-Afrika word die meerderheid paaie aangewys as genommerde roetes om reisigers behulpsaam te wees met hul navigasie. Die landswye nommeringstelsel bestaan uit nasionale roetes wat stede met mekaar verbind, en provinsiale en streeksroetes, wat kleiner dorpe en ander roetes op die netwerk verbind, Laastens, is daar binne die verskillende stedelike gebiede ook skemas van metropolitaanse roetenommering.
Nommeringstelsel
Die onderskeie stelsels behels die volgende skemas:
Hierdie nommer word toegeken deur die Roetenommering- en Verkeerstekensubkomitee binne die Paaiekoördinerende Liggaam, 'n organisasie wat bestaan uit verteenwoordigers van die padowerhede in die nasionale, provinsiale en plaaslike regering.
Metropolitaanse nommerstelsels
In die metropolitaanse nommerstelsel mag die plaaslike owerheid roetes aanwys wat bestaan uit M gevolg deur enige nommer, maar dit moet nie uit syfers bestaan wat dieselfde is as dié wat gebruik word vir nasionale, provinsiale of streeksroetes in dieselfde gebied nie. Hierdie reël is nie universeel gevolg nie, byvoorbeeld in Johannesburg waar daar beide 'n N1 en 'n M1 is.
Die volgende stede het metropolitaanse nommerstelsels:
Straat van Denemarke
Die Straat van Denemarke (Deens: Danmarksstrædet) of Straat van Groenland (Yslands: Grænlandssund) is 'n seestraat tussen Ysland in die suidooste en Groenland in die noordweste. Die eiland Jan Mayen is noordoos van die seestraat. Die Straat van Denemarke verbind die Arktiese met die Atlantiese Oseaan.
Geskiedenis
Die Straat van Denemarke het tydens die Eoseen deur plaattektoniek ontstaan (ong. 51 mj gelede). Dit het gelei tot endemie in Europa, omdat die kontinent 'n party eilande was wat ook van Asië deur die Turgai-straat afgeskei was. Hierdie straat het in die Midde-Eoseen gesluit.
Anabantidae
Anabantidae is 'n visfamilie van die orde Perciformes. Die familie staan ook as die labirinte bekend omrede hulle ekstra asemhalingsorgane het (die labirint), wat die visse in staat stel om in moerasse en strome te leef wat lae suurstofvlakke het. Die sylyn bestaan uit twee gedeeltes. Die familie bevat vier genera; drie kom voor in Suider-Afrika en die ander in Asië.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Henning Mankell
Henning Mankell (* 3 Februarie 1948 in Stockholm, grootgemaak in Sveg; † 5 Oktober 2015 in Gotenburg) was 'n Sweedse toneelregisseur en skrywer wat veral met sy reeks speurromans oor die polisie-inspekteur "Kurt Wallander" internasionale bekendheid verwerf het.
Biografie
Mankell se familie was van Duitse afkoms. Hy was 'n kleinseun van Johann Hermann Mankell wat in Hesse gebore is en later na Swede geëmigreer het. Sy grootvader was die gelyknamige Sweedse komponis Henning Mankell. Hy het sy derde huwelik met die teaterregisseur Eva Bergman, die tweede dogter van Ingmar Bergman, aangegaan.
Henning Mankell het sy toneelloopbaan as regie-assistent by die Riks-teater in Stockholm begin. Hy het reeds op 20-jarige ouderdom begin om selfstandig toneelstukke in kollagevorm te skryf en te ensceneer met die doelwit om die "maatskappy te ontmasker". Ook die prosa, wat hy in die vroeë 1970's begin skryf het, het hierdie bedoeling gehad. In 1973 het Mankell sy eerste roman, Bergsprängaren, vrygestel. Politieke en maatskaplike kwessies neem nog steeds 'n belangrike plek in sy werke in. Sedert die 1980's is Mankell onder meer in Mosambiek werksaam waar hy by die opbou van 'n teater betrokke was.
In sy roman Mördare utan ansikte ("Moordenaar sonder gesig") het hy die literêre figuur van polisie-inspekteur Kurt Wallander geskep wat die hoofkarakter in 'n hele reeks van internasionaal gewilde speurverhale geword het. Mankell se speurromans staan in die tradisie van die Sweedse skrywers Maj Sjöwall en Per Wahlöö en hulle polisie-inspekteur Martin Beck.
Mankell woon afwisselend in Swede en die Mosambiekse hoofstad, Maputo, waar hy as toneelregisseur 'n belangrike bydrae tot die kulturele opbou van die land gelewer het. Hy het 'n aantal werke uitgereik gegrond op y ervarings in Afrika.
In Januarie 2014 het hy bekendgemaak dat kanker by hom gediagnoseer is. In Mei daardie jaar het hy gesê dat die behandeling werk en dat hy beter word. Hy is egter op 5 Oktober 2015 (in die ouderdom van 67) hieraan oorlede.
Die romanfiguur Kurt Wallander
Kurt Wallander is die fiktiewe hoofkarakter in Henning Mankell se speurromans. Die peinsende, geïnrtoverteerde polisie-inspekteur uit Ystad, 'n klein stad in die Suid-Sweedse landskap Skåne, woon in die Mariagatan en deurloop in alle romans vanaf Mördaren utan ansikte 'n voortgesette proses van verandering. Op hierdie manier verweef Mankell die oplossing van misdaad ten nouste met die biografie van sy protagonis en beskryf 'n man wat ná sy egskeiding deur 'n lewenskrisis gaan: Eensaamheid, die volwassewording van sy dogter "Linda Wallander", tydelike alkoholverslawing, die diagnose van diabetes mellitus, ernstige gewigsprobleme en die permanente stryd teen sy geslagsdrang wat ondanks sy afnemende gewildheid onder die skone geslag nog steeds baie sterk is.
Wallander ly dikwels onder die wêreld se slegtheid en beskou grumisdade as 'n neweverskynsel van die Westerse samelewing se negatiewe ontwikkeling. Die hoofkarakter fungeer sodoende as die skrywer se spreekbuis en formuleer sy kritiek op die maatskappy. Danksy Wallander se morele aanspraak, sy selfdissipline (wat dikwels aan opoffering grens) en die alomteenwoordige idee van mislukking, ongeag Wallander se sukses by die oplossing van misdade, skep Mankell vir die leser 'n hoë potensiaal van identifikasie met sy hoofkarakter. Die polisie-inspekteur word in die romans ondanks sy vasberade, onbevreesde en moedige optrede nie as 'n tipiese held uitgebeeld nie, maar eerder as 'n gewone mens wat met talle probleme te kampe het.
Die noukeurige beskrywing van Wallander se tuisstad (Mankell gebruik in sy romans outentieke name van strate en kroeë) het van Ystad en die skiereiland Skåne 'n gewilde toeristebestemming gemaak, en die plaaslike toerismeliggame het lankal begin om voordeel te trek uit 'n spesifieke bemarking van plekke wat in die werke van Mankell voorkom.
C.M. Stimie
C.M. Stimie (* 9 Mei 1911, Lindley – † 4 Oktober 1992) was ’n onderwyser en onder andere skoolhoof van Hoërskool Aberdeen en Hoërskool Durbanville, onderwysnavorser en hoofinligtingsbeampte by die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, en skrywer wat etlike boeke die lig laat sien. Hy maak ook per geleentheid van die skuilnaam Christo Styger gebruik.
Lewe en werk
Christiaan Matthys Stimie is op 9 Mei 1911 op die plaas Onderfontein in die distrik Lindley in die Vrystaat gebore. Sy skoolopleiding begin by die plaasskole Rondeheuwel en Ontevrede in dieselfde distrik. In 1919 verhuis die gesin na Lindley, waar hy verder skoolgaan en in 1928 matrikuleer.
Hy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch en bekwaam hom as onderwyser in Engels en Latyn. Hy behaal die B.A.-graad in 1931 en die Senior Onderwysdiploma in 1932. In 1944 behaal hy ook die M.Ed.-graad aan Stellenbosch met ’n verhandeling oor Opstelonderwys op die hoërskool: ’n ondersoek met behulp van vraelysgegewens na die doelstellings, prosedures en resultate van opstelonderwys in die eerste taal in Senior Sertifikaat-klasse.
Vanaf 1935 tot 1947 is hy verbonde aan die Hoërskool Charlie Hofmeyr op Ceres en hy word dan in 1947 skoolhoof op die Hoërskool Aberdeen. Hy is vanaf 1951 skoolhoof van die Hoërskool Durbanville en tree af aan die einde van 1969 na byna negentien jaar diens aan hierdie skool. Na sy aftrede uit die onderwys aanvaar hy ’n pos as Hoofinligtingsbeampte van die RGN (Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing).
Hy is getroud met Johanna Margaretha (Marguerite) van der Merwe, wat saam met hom op universiteit was en op 4 September 2004 oorlede is. Op 4 Oktober 1992 is hy oorlede.
Skryfwerk
Reeds op skool skryf hy baie verhale, sketse en gedigte, maar dit word nie gepubliseer nie. In 1931, terwyl hy student op Stellenbosch is, wen hy ’n prys met ’n kortverhaal Ou Frans, wat later in Die Huisgenoot gepubliseer word. Hierna verskyn ’n hele aantal artikels van opvoedkundige aard en verhale in Die Huisgenoot en ander tydskrifte. Die speurverhaal Geheim op Voorplaas verskyn onder die skuilnaam Christo Styger.
Lourens kom terug is ’n roman oor die gevolge van ’n ongelukkige jeug, wat minderwaardigheidsgevoel, gewetenlose selfsug en ander komplekse insluit. Deur harde werk kom Lourens uiteindelik vry van die knellende armoede waarin hy groot geword het. Hy kan egter nie die vernederings van sy kinderdae en die beledigings wat hy van die dorpsmense ontvang het, vergeet nie. Hy voel dat die lewe hom ’n verskoning skuldig is en gaan terug na sy tuisdorp om dit af te dwing. Tydelik word hy ’n man van aansien en gewild onder die jongmeisies, maar sy skewe motiewe haal hom eindelik in.
Die kortverhaal Ou Frans is ’n voorstelling van ’n agterlike mens se bestaan. Hierdie verhaal verwerk die skrywer later tot ’n novelle en dit word in boekvorm gepubliseer. Benewens romans skryf hy ook ’n aantal toneelstukke, maar almal word vir publikasie afgekeur. As vertaler is hy verantwoordelik vir Seun van die Jangtse, vertaling van Young Fu of the Upper Jangtse van Elizabeth Foreman Lewis. Hierdie boek oor Chinese tradisies en kultuur is in 1932 met die Newbery-medalje bekroon.
Na sy aftrede uit die onderwys sluit hy aan by die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN), waar hy hom besig hou met navorsing oor die onderwys. By die RGN verskyn dan ’n aantal publikasies oor hierdie navorsing, insluitende Education in the Republic of South Africa, Training after standard ten in the Republic of South Africa, excluding university training (saam met Caroline Geggus), University education in the Republic of South Africa (saam met Caroline Geggus) en Tertiary training outside universities and career opportunities (saam met C.J.S. Coetzee en Caroline Geggus). Hierdie werke verskyn in beide Engels en Afrikaans.
Vir skoolgebruik stel hy die handleidings Living English vir verskillende standerds in beide die junior en senior klasse saam, terwyl The cool web ’n bloemlesing van Engelse gedigte vir hoërskoolleerlinge is wat hy saam met J.M. Stimie en Ernest Pereira saamstel.
Sy boek Durbanville – Drie eeue van wellewendheid (in Engels en Afrikaans), waarin hy die geskiedenis van Durbanville te boek stel, is postuum gepubliseer. Hierdie boek is ryklik geïllustreer met foto’s.
25ste Oscar-toekenningsaand
Die 25ste Oscar-toekenningsaand is op 19 Maart 1953 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood en New York gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1952. Dit was die eerste Oscar-aand wat op televisie gebeeldsend is, en die eerste seremonie wat tegelykertyd in Hollywood en New York gehou is.
Groot omstredenheid het die wenners van die prys vir beste rolprent omhul: die gunsteling, High Noon, het verloor teen Cecil B. DeMille se The Greatest Show on Earth. Laasgenoemde word nou beskou as een van die swakste prente wat nog ’n Oscar gewen het.
The Bad and the Beautiful het vyf pryse gewen – die meeste wat nog gewen is deur ’n prent wat nie vir beste rolprent benoem is nie. Dit was ook die laaste keer ooit dat die beste rolprent net twee Oscars kon wen. Shirley Booth was die laaste mens wat in die 19de eeu gebore is wat ’n Oscar vir beste akteur gewen het.
Vir die eerste keer sedert die instelling van die kategorieë beste manlike en vroulike byspeler is die Oscars vir beste rolprent en beste regisseur asook al vier akteurspryse deur ses verskillende prente gewen. Dit het sedertdien nog net drie keer gebeur: in 1957, 2006 en 2013.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Du Noon
Du Noon is 'n informele nedersetting oos van Table View en noord van Killarney Gardens in Kaapstad, Suid-Afrika. Die mense wat hier woon is oor die algemeen arm en baie werk in die omliggende welgestelde buurte. Meeste praat Xhosa, terwyl Afrikaans die tweede grootste taal in die gebied is.
In 2013 was die buurt in die nuus nadat Afrikaanse kinders toegang tot skole in die omgewing geweier is.
NG gemeente Benoni-Wes
Die NG gemeente Benoni was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk na aan die middestad van Benoni aan die Oos-Rand en in die Sinode van Suid-Transvaal, wie se naam Sinode Hoëveld geword het lank nadat die gemeente ophou bestaan het.
Benoni-Wes het in 1948 van die moedergemeente Benoni afgestig, wat reeds in 1914 van Boksburg afgestig het. (Geeneen van dié drie gemeentes of die moedergemeente van Boksburg, die eerste gemeente aan die Oos-Rand, bestaan meer nie.) Drie jaar voor Benoni-Wes het Benoni-Oos in 1945 afgestig en reeds in 1939 Benoni-Noord. Benoni-Wes het 'n kerkgebou opgerig by Parkstraat 29, 650 m vanaf die moedergemeente se kerkgebou op die hoek van Cranbourne- en Kimboltonstraat.
In 1994, toe Benoni-Wes 460 belydende en 180 dooplidmate en die moedergemeente onderskeidelik 387 en 126 gehad het, is Benoni-Wes by Benoni ingelyf. Nie lank daarna nie is die geskiedkundige moederkerk, ontwerp deur die begaafde kerkargitek William Henry Ford, verkoop en het die saamgesmelte gemeente die Wes-kerk in Parkstraat begin gebruik. Omdat die demografie van die middedorp steeds verander het, is Benoni in 2014 ingelyf by Farrarmere (gestig in 1957), waarna dié gemeente se naam Jubilaté geword het. So het die NG Kerk ná presies 'n eeu aan die middedorp van Benoni onttrek.
Neptunus se ringe
Neptunus se ringstelsel bestaan uit hoofsaaklik vyf planetêre ringe wat in 1984 deur André Brahic voorspel en in 1989 deur die Voyager 2-ruimtetuig gefotografeer is.
Neptunus se ringe is genoem na sterrekundiges wat belangrike werk gedoen het oor die planeet, van die planeet se kant af: Galle (Johann Gottfried Galle), Le Verrier (Urbain Le Verrier), Lassell (William Lassell), Arago (François Arago) en Adams (John Couch Adams). Daar is ook ’n dowwe ring sonder naam wat ooreenstem met die wentelbaan van die maan Galatea.
Valensie
Die woord word egter soms nog gebruik. Verbindings waarin dieselfde element in twee verskillende oksidasietoestande voorkom soos magnetiet wat beide en  bevat, word gemengdevalensie-verbindings genoem.
Neptunus se ringe
Die ringe van Neptunus bestaan uit besonder donker materiaal, waarskynlik organiese samestellings soos dié in Uranus se ringe, en uit baie stof (tussen 20% en 70%).
Ontdekking en waarneming
Die eerste keer dat die moontlikheid van ’n ring om Neptunus genoem is, was in 1846 toe William Lassell, die ontdekker van die planeet se maan grootste maan, Triton, gedink het dat hy ’n ring gesien het. Dit is nooit daarna bevestig nie en was heel moontlik ’n instrumentfout. Die eerste betroubare waarneming van ’n ring was in 1968 danksy ’n sterverduistering, hoewel dit ongemerk verbygegaan het tot in 1977 toe Uranus se ringe ontdek is. Net hierna het ’n span onder Harold J. Reitsema na ringe om Neptunus begin soek. Hoewel hulle op 24 Mei 1981 ’n verdowwing van ’n ster tydens een verduistering gesien het, het dit nie op die aanwesigheid van ringe gedui nie. Later, ná die Voyager-vlug, is gevind die verduistering was as gevolg van Neptunus se klein maan Larissa, ’n hoogs uitsonderlike gebeurtenis.
Met Neptunus se volgende verduistering, op 12 September 1983, is ’n moontlike ring bespeur. Die resultate kon egter nie bevestig word nie. Oor die volgende ses jaar is nog sowat 50 verduisterings dopgehou, terwyl net ’n derde van hulle die moontlikheid van ringe bevestig het. Dit was duidelik dat daar iets om Neptunus bestaan, maar die presiese aard daarvan was onduidelik.
Die uiteindelike ontdekking is in 1989 deur die Voyager 2-ruimtetuig gedoen. Dit het bevestig dat die vorige verduisterings wel veroorsaak is deur die boë in die Adams-ring (sien onder). Sedertdien is die helderste ringe, Adams en Le Verrier, afgeneem deur die Hubble-ruimteteleskoop en teleskope op die Aarde omdat tegnologie in so ’n mate verbeter het.
Algemene eienskappe
Neptunus het drie smal ringe van omtrent 100 km of minder, terwyl die Galle- en die Lassell-ring breed is, tussen 2 000 en 5 000 km. Die Adams-ring bevat vyf helder boë (dele van sirkels) wat deel uitmaak van ’n dowwer, aaneenlopende ring. Vier mane se wentelbane is binne-in die planeet se ringstelsel: Naiad en Thalassa is in die verdeling tussen die Galle- en die Le Verrier-ring; terwyl Despina net binne die Le Verrier-ring is en Galatea net binne die Adams-ring, binne-in ’n dowwe, smal ring sonder ’n naam.
Op hul digste kan die ringe vergelyk word met Saturnus se minder digte hoofringe, soos die C-ring en die Cassini-verdeling, maar ’n groot deel van Neptunus se ringe is dof en stowwerig. Hulle lyk dus meer soos Jupiter se ringe en anders as Saturnus en Uranus se ringe, wat baie min stof bevat (minder as 0,1%).
Neptunus se ringe, nes dié van Uranus, is vermoedelik relatief jonk, heelwat jonger as die sonnestelsel. Nes met Uranus se ringe, het Neptunus s’n vermoedelik ontstaan uit botsings met mane wat eens in wentelbane na aan die planeet was. Sulke botsings veroorsaak maangordels, wat die bron is van stof vir die ringe.
Adams-ring
Die buitenste Adams-ring, met ’n wentelbaanradius van sowat 63 930 km, is die ring van Neptunus wat die meeste bestudeer word. Dit is ’n smal, effens afwykende ring wat gemiddeld sowat 35 km (15–50 km) breed is.
’n Unieke eienskap van die Adams-ring is vyf duidelike boë (dele van die ring) wat helderder as die res is. Dit lyk of deeltjies materie op die een of ander manier in dié dele saamkoek. In 1986 was hulle tussen die volgende lengtegrade geleë:
Fraternité is die langste en helderste boog; die dofste een is Courage. Die deeltjies stof in die boë is van 40% tot 70% en die struktuur is baie stabiel. Hulle het nie veel verander sedert hulle ontdek is nie. Dit is steeds ’n raaisel hoekom die deeltjies nie oor die hele lengte van die ring versprei nie. Een van die moontlikhede is dat dit beïnvloed word deur die swaartekrag-interaksie tussen die Adams-ring en ’n bekende of onbekende liggaam, soos die maan Galatea.
Tabel
Hier is van die eienskappe van Neptunus se ringe:
Eksterne skakels
Neptunus (planeet)
Prins Albert
Prins Albert (Engelse spelling: Prince Albert) is 'n dorp in die Sentraal-Karoo Distriksmunisipaliteit in die suide van die Karoo, net noord van die Swartberg, met ongeveer 7 000 inwoners, onder wie 6 000 bruin mense en 800 wit mense. Die belangrikste dorpe in die omgewing is Beaufort-Wes (159 km van Prins Albert af), Willowmore (134 km) en Oudtshoorn (72 km).
Geografie en klimaat
Die dorp het 'n tipiese Karooklimaat met baie warm somers en gematigde winters. Prins Albert het 300 sonskyndae en 'n gemiddelde reënval van slegs 220 millimeter per jaar.
Geskiedenis
Die dorp het aanvanklik as 'n kerkdorpie ontwikkel. Die leningsplaas De Qweekvalleij is op 2 Desember 1762 deur die eerste blanke pionier in die gebied, Zagarias de Beer, betrek. Die plaas was 'n halfwegstasie tussen Kaapstad en Graaff-Reinet, en sy seun Samuel het hier later vername besoekers ontvang, onder wie die Kaapse goewerneurs Joachim van Plettenberg en Jan Willem Janssens. Laasgenoemde was van die bekende reisiger en natuurkundige dr. Hinrich Lichtenstein vergesel.
Vanaf 1827 het twee Bothma-broers die plaas gehuur en in 1844 het hulle volle eiendomsreg gekry. Die Zwartberg-gemeente is reeds in November 1842 afgestig van die moedergemeente, Beaufort-Wes. As sodanig is dit die 29ste oudste NG gemeente in Suid-Afrika en die 20ste oudste in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland. Die nuwe kerkraad het die grond by die Bothmas gekoop en die eerste kerkie en pastorie is in 1844 voltooi.
Aanvanklik het die kerkraad op 11 November 1844 besluit dat die dorp, wat om die kerk ontstaan het, "naar zijne koninklijke hoogheid Prins Albert" Albertsburg genoem sou word. Die Kaapse owerheid het egter op 31 Julie 1845 ter ere van koningin Victoria se eggenoot die naam Prins Albert aan die nuwe dorp toegeken.
Die dorp het sodanig gegroei dat daar in 1881 'n dorpsbestuur in die lewe geroep is, en in 1901 munisipale status toegeken is. Waarskynlik is hierdie vinnige groei deur die volstruisveer-era gestimuleer. Met die voltooiing van die Swartbergpas in 1886 het Prins Albert 'n belangrike sentrum langs die roete tussen die kus en die binneland geword. Die dorp was in 1891 midde-in 'n goudstormloop toe 'n goudklont naby die dorp ontdek is.
Wapen
Die munisipale raad het in 1965 en weer in 1966 'n wapen by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer : In swart, 'n goue  ruitkrans  en  'n  hoekige skildhoof albei goud. Die helmteken is drie protea blomkoppe uitkomend uit 'n goue kroon, en die wapenspreuk is "Servimus". Die wapen is in 1968 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Besienswaardighede
Die Nederduits Gereformeerde Kerkgebou is die middelpunt van Prins Albert. Die gebou is sedert sy ingebruikneming in 1865 nog onveranderd.
Die kultuurhistoriese Fransie Pienaarmuseum behandel die geskiedenis van die dorp en sy omgewing. Die museum se versamelings is grotendeels deur Fransie Pienaar saamgestel, maar ook huidige en vroeëre bewoners het skenkings aan die museum gemaak.
Chevrolet Cruze
Die Chevrolet Cruze is 'n kompakte motor wat sedert 2008 deur die Chevrolet-afdeling van die Amerikaanse vervaardiger General Motors (GM) vervaardig word. Die naamplaat is voorheen in Japan gebruik vir 'n weergawe van 'n subkompakte luikrug geproduseer onder 'n gesamentlike onderneming met Suzuki tussen 2001 en 2008 en gebaseer op die Suzuki Ignis.
Randall Collins
Randall Collins (gebore op 29 Julie 1941) is 'n Amerikaanse sosioloog wat invloedryk was in sy onderrig en skryfwerk. Hy het onderrig gegee aan baie noemenswaardige universiteite regoor die wêreld en sy akademiese werke is in verskillende tale vertaal. Collins is tans die Dorothy Swaine Thomas professor in sosiologie, emeritus aan die Universiteit van Pennsilvanië. Hy is 'n toonaangewende hedendaagse sosiale teoretikus waarvan die kundigheidsgebiede die makro-historiese sosiologie van politieke en ekonomiese verandering insluit; mikro-sosiologie, insluitend interaksie van aangesig tot aangesig; en die sosiologie van intellektuele en sosiale konflik. Collins se publikasies sluit in The Sociology of Philosophies: A Global Theory of Intellectual Change (1998), wat die netwerk van filosowe en wiskundiges vir meer as tweeduisend jaar in sowel Asiatiese as Westerse samelewings ontleed. Sy huidige navorsing behels makro-patrone van geweld, insluitend kontemporêre oorlog, asook oplossings vir polisiegeweld. Hy word beskou as een van die voorste nie-marxistiese konflikteoretici in die Verenigde State, en was van 2010 tot 2011 die president van die Amerikaanse sosiologiese vereniging.
Chevrolet Cruze
Sedert 2008 het die Cruze naamplaat behoort aan 'n wêreldwye ontwikkelde, ontwerpte en vervaardigde vierdeursedan aangevul deur 'n vyfdeur luikrugvariant in 2011, en 'n stasiewa in 2012. Gekenteken as die Holden Cruze in Australasië en die Daewoo Lacetti Premiere (2008-2011) in Suid-Korea, het die nuwe geslag model nie as 'n plaasvervanger gedien vir sy Suzuki-afgeleide voorganger nie. In plaas daarvan, het dit twee ander kompakte modelle vervang: die Daewoo Lacetti wat wêreldwyd onder verskillende name verkoop is, en die Noord-Amerikaanse spesifieke Chevrolet Cobalt.
Afwerkingsvlakke
Die 2018 Chevrolet Cruze kom in vyf afwerkingsvlakke – L, LS, LT, Premier en LT Diesel. Die L- en LS-afwerkings is beskikbaar as sedans, aangedryf deur 'n 1,4-liter-inlyn-viersilinderenjin wat 153 pk kan lewer. Die LT- en Premier-afwerkingsvlakke is beskikbaar as 'n sedan of luikrug, aangedryf deur dieselfde 1,4-liter-inlyn-viersilinderenjin as die basisafwerkings, maar met beter brandstofbesparing. Die LT Diesel is beskikbaar as 'n sedan of luikrug, aangedryf deur 'n 1,6-liter inlyn viersilinderenjin wat 137 pk kan lewer en 'n gekombineerde brandstofverbruik van 37 mpg het.
Randall Collins
Vroeë lewe en opvoeding
Collins het in verskillende stede grootgeword en 'n groot deel van sy vroeë jare in Europa deurgebring, waar sy vader tydens die Tweede Wêreldoorlog deel was van militêre intelligensie en ook in die Amerikaanse departement van buitelandse sake gedien het. Hulle het albei in Duitsland gewoon onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog, en later in Moskou. Collins het 'n voorskool in New England bygewoon. Daarna voltooi hy 'n B.A. in sielkunde aan die Harvard Universiteit, waar hy onderrig kry deur die noemenswaardige sosioloog Talcott Parsons. Vervolgens behaal hy 'n M.A.-graad in die dissipline aan die Stanford Universiteit (1964) voordat hy 'n M.A.- en Ph.D. in sosiologie aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley behaal (1969). Alhoewel hy nie saamstem met Parsons se sosiaal-konserwatiewe metodiek nie, het hy die aansien van teoretici gerespekteer en dit in sy latere jare nagevolg. Collins wou persoonlikheid en menslike kognisie bestudeer, maar is aangestel om as navorsingsassistent in 'n rotlaboratorium te werk; dit het hom laat besef dat hy eerder in sosiologie wil studeer.
Chevrolet Cruze
Prestasie
Die Cruze kom met 'n turbo-aangejaagde petrolenjin, en sy opsionele turbodieselenjin is nou in beide die sedan- en die luikrugmodelle beskikbaar. Albei enjins kom met óf 'n handrat óf 'n outomatiese ratkas. Die 2018 Chevrolet Cruze is ontwerp vir hoër brandstofdoeltreffendheid en bied gepoleerde hantering en 'n gladde vering.
Kernavė
Kernavė is 'n Litause dorp aan die Neris-rivier, sowat 35 kilometer noordwes van die hoofstad, Vilnius, in die ooste van die land geleë. Alhoewel die dorp deesdae minder as 300 inwoners het, het dit 'n belangrike rol in die Litause geskiedenis gespeel. Kernavė is die oudste bekende hoofstad van Litaue, tog strek sy geskiedenis veel verder terug. Argeologiese opgrawings het vondste blootgelê wat 'n verhaal van mense vertel wat hierdie gebied oor 'n tydperk van 11 000 jaar ononderbroke bewoon het. Die Lyflandse kroniek uit die jaar 1279 bevat die oudste historiese verwysing na Kernavė se vyf versterkte heuwels – dit word as die setel van grootvors Traidenis beskryf sodat Kernavė nog voor Trakai en Vilnius as die oudste hoofstad van Litaue beskou word. Die grootste van hierdie heuwels, die "Troon van Mindaugas", was volgens oorlewerings die setel van die legendariese koning Mindaugas wat hier op 6 Julie 1253 gekroon is, terwyl die heidense Litauers op die "Offerberg" hul offerrituele gehou het.
Chevrolet Cruze
Veiligheidskenmerke
Standaard veiligheidskenmerke sluit in parkeersensors agter, blindekolmonitering, baanwisselwaarskuwing, baanverlaatwaarskuwing, baanhouhulp, kruisverkeerwaarskuwing agter, voorwaartse botsingswaarskuwing en 'n volgafstandaanwyser.
Ontwerp
Die 2018 Chevrolet Cruze is ontwerp om gemaklike sitplek vir vyf passasiers te hê, met 22,7 kubieke voet vragarea. Die binneruim is toegerus met premium kwaliteit materiale. Opsionele opgraderings soos leersitplekke, 'n Bose-klankstelsel en outomatiese klimaatbeheer. Infotainment-kenmerke sluit in Chevrolet se MyLink-inligtingvermaakstelsel, Apple CarPlay en Android Auto, 'n Wi-Fi-warmkol, 'n trukamera en Bluetooth.
Randall Collins
Vroeë lewe en opvoeding
Terwyl Collins baie invloedryke sosioloë van sy tyd in Berkeley teëgekom het, waaronder Herbert Blumer, Philip Selznick en Leo Löwenthal. Hy werk saam met Joseph Ben-David, 'n Israeliese sosioloog wat van die Hebreeuse Universiteit kom, aan die sosiologie van die wetenskap, wat uiteindelik dekades later tot Collins se publikasie The Sociology of Philosophies gelei het. Collins is bekendgestel aan die Weberiaanse konflikteorie deur Reinhard Bendix, 'n toonaangewende Max Weber-geleerde. Van sy vroeë loopbaan sou Collins later sê: "Ek was deel van die generasie jong sosioloë wat met die funksionalistiese teorie gebreek het en na konflikteorie beweeg het." Hy skryf later 'n hoofstuk vir Bendix se werk State and Society. Met hierdie werk kon Collins hierdie teorie later kombineer met Erving Goffman se mikrososiologie, wat gelei het tot Collins se publikasie Conflict Sociology in 1975 en later Interaction Ritual Chains in 2004. Goffman was ook een van Collins se professore gedurende sy tyd in Berkeley.
Loopbaan
Collins het eers as waarnemende dosent by Berkeley (1967–1968) klas gegee. Daarna dien hy in die fakulteite van die Universiteit van Wisconsin-Madison (dosent; 1968–1969), die Universiteit van Kalifornië, San Diego (assistent en medeprofessor; 1969–1977), die Universiteit van Virginië (professor; 1978–1982) en die Universiteit van Kalifornië, Riverside (professor; 1985–1997) voordat hy sy huidige pos aan die Universiteit van Pennsilvanië aanvaar het. Hy tree gereeld uit die akademie (1977–1978; 1982–1985) as onafhanklike geleerde en romanskrywer. Hy het ook besoekende poste beklee aan die Universiteit van Chicago (1985), Harvard-universiteit (1994) en die Universiteit van Cambridge (2000-2001), asook aan verskillende instellings in Europa, Japan en die Volksrepubliek van China. Collins het byna honderd artikels gepubliseer sedert hy sy voorgraadse opleiding voltooi het. Hy het ook geskryf en bygedra tot verskeie boeke met 'n verskeidenheid onderwerpe soos die ontdekking van die samelewing tot die sosiologie van die huwelik en die gesinslewe.
Ter ere van Collins se uittrede uit die veld, het die Universiteit van Pennsilvanië 'n "Social Interaction and Theory: A Conference in Honour of Professor Randall Collins" aangebied. Toonaangewende geleerdes in sosiologie het gesprekke bygedra, waaronder Elijah Anderson, Paul DiMaggio, David R. Gibson, Michèle Lamont, Jonathan Turner en Viviana Zelizer.
Navorsing
Collins is 'n sosiale wetenskaplike wat teorie as noodsaaklik beskou om die wêreld te verstaan. Hy sê "Die essensie van die wetenskap is juis teorie ... 'n algemene en samehangende idee, wat die verskeidenheid variasies in die empiriese wêreld in terme van algemene beginsels verklaar." Dit is Collins se manier om die sosiale wêreld te ondersoek en die rol en interaksie van groter sosiale strukture te beklemtoon. Hy het baie van sy loopbaan en navorsing gewy aan die samelewingstudie, hoe word dit geskep en vernietig deur emosionele gedrag van mense. Collins is van mening dat emosie die eenvoudigste verklaring vir radikale gedrag en optrede is. Emosionele energie, sê Collins, is die "hoeveelheid emosionele krag wat deur 'n mens se dade vloei" en verwys nie na een spesifieke emosie nie. As Collins oor emosie praat, praat hy nooit oor spesifieke emosies soos liefde, vreugde, haat, ensovoorts nie. Dieselfde geld sy belangstelling in kultuur. In Collins se siening word kultuur simboliese goed wat in ruil gebruik word of heilige simbole wat 'n groep verenig. Collins beklemtoon ook die belangrikheid van mense wat saamkom en die invloed wat dit op gedrag het.
Collins voer aan seks, rook en sosiale stratifikasie, en baie ander aksies in ons sosiale lewens aangedryf word deur 'n gemeenskaplike mag: interaksierituele. Sy interaksie rituele kettings is 'n belangrike werk van die sosiologiese teorie wat poog om 'n 'radikale mikrososiologie' te ontwikkel. Dit stel voor dat suksesvolle rituele simbole van groeplidmaatskap skep en individue met emosionele energie opjaag, terwyl mislukte rituele emosionele energie tap. Elke persoon vloei van situasie na situasie, aangetrokke tot die interaksies waar hul kulturele kapitaal hulle die beste emosionele energie gee. Hierdie teorie van interaksie rituele kettings is waar die individu die draer van die mikro-makro skakel is.
Daar is twee komponente aan hierdie skakel: emosionele energie en kulturele kapitaal. Emosionele energie is die emosionele lading wat mense kan saamneem uit 'n interaksie. Kultuur is die kort manier om te praat oor die verskillende hulpbronne wat ons het om kultureel met ander mense te skakel. Die idee van kulturele kapitaal dek 'n volledige reeks kulturele items: dit verwys na die manier waarop ons praat; waaroor ons moet praat, hoe ons aantrek, loop en optree. Kortom, alles wat kultureel verwys kan word, verwys ons na ander. Daar is drie soorte kulturele kapitaal wat bekend staan as algemene kulturele kapitaal, gespesifiseerde kulturele kapitaal en reputasie kapitaal. Algemene kulturele kapitaal is die individu se voorraad simbole wat verband hou met die groepspesifieke en wat by vreemdelinge gebruik kan word, net soos geld gebruik kan word. Gespesifiseerde kulturele kapitaal verwys na kulturele items wat ons gemeen het met spesifieke mense. Laastens, reputasie kapitaal is wanneer iemand iets van jou weet, hy of sy meer geneig is om ‘n gesprek te voer as wat jy 'n vreemdeling is. Denke kan ook verklaar word deur die internalisering van gesprekke binne die stroom van situasies; die individuele self is terdeë en voortdurend sosiaal, van buite af opgebou.
Fiksie skryf
Vroeg in sy loopbaan het Collins die akademie by verskeie geleenthede verlaat om fiksie te skryf. Een van sy romans is The Case of the Philosopher's Ring, met Sherlock Holmes.
Kernavė
Nadat die Baltiese volke eers in die 13de eeu met geweld gekersten is, het die laaste heidense opperpriester die "Berg van Lizdeika" as toevlugsoord vir die "heilige jonkvroue" en die "heilige vuur" gebruik. Lizdeika was die bynaam van Litause opperpriesters. Tussen die heuwels is oorblyfsels van 'n nedersetting opgegrawe wat tussen die 3de en 4de eeu n.C. ontstaan het.
Gedurende die Middeleeue was Kernavė 'n belangrike feodale nedersetting. Die laer geleë dele daarvan is in die laat 14de eeu deur kruisridders van die Duitse Orde vernietig, en die bewoners het hulle vervolgens na die heuwelvestings teruggetrek.
Die argeologiese terrein van Kernavė met 'n oppervlakte van 194,4 hektaar behels die dorp, vestings, 'n aantal onversterkte nedersettings, begraafplase en ander argeologiese, geskiedkundige en kulturele monumente uit 'n periode wat van die laat Steentydperk tot die Middeleeue strek. Die kultuurreservaat van Kernavė, waarin die oorblyfsels van vyf indrukwekkende heuwelvestings as deel van 'n vroeë verdedigingstelsel bewaar gebly het, is in 2004 deur Unesco tot wêrelderfenisgebied verklaar. Alle argeologiese vondste word in die plaaslike museum bewaar.
Geskiedenis
Na aanleiding van argeologiese opgrawings en navorsing het wetenskaplikes die vestiging van Kernavė se vroegste bewoners in die periode tussen die 9de en 8ste millennium v.C. gedateer. Vanaf hierdie tydperk tot in die vroeë Middeleeue was die gebied deurgaans bewoon.
Groter nedersettings het in die eerste eeue n.C. in die Pajauta-vallei ontstaan, net soos die heuwelvestings wat as verdedigingstelsel gedien het. Ofskoon die aantal heuwelvestings in Litaue op sowat eenduisend beraam word, is Kernavė die enigste bekende kompleks met vyf sulke vestings in die hele Oosseegebied. Heuwelvestings het vanaf die Bronstydperk tot die laat 14de eeu as menslike nedersettings in Litaue gedien.
Kernavė het in die loop van die 13de eeu tot 'n feodale nedersetting van ambagsmanne en handelaars ontwikkel, waarby die dorpsgebied in die Pajauta-vallei, dus tussen die oewer van die Neris en die heuwelvestings geleë was. Die sentrale vesting, wat ook as Aukuro-vesting bekend staan, het as woning van die grootvors gedien, terwyl die vier ander vir verdedigingsdoeleindes gebruik is. Historiese dokumente soos die Lyflandse Kroniek en die Herman Vartberg-kronieke verwys na Kernavė as die setel van Traidenis, grootvors van Litaue (1269–1282). In hierdie periode – Kernavė se bloeitydperk – was die kompleks die ekonomiese en politieke sentrum van Litaue en word sodoende as sy eerste hoofstad beskou. Die bevolking teen die middel van die 14de eeu word op sowat 3 000 beraam.
Gedurende 'n aanval deur ridders van die Duitse Orde is Kernavė in 1390 aan die brand gesteek. Die nedersetting en versterkings, wat almal van hout gebou was, is nooit weer heropgebou nie. Die bewoners het die Pajauta-vallei blykbaar verlaat om hulle op 'n hoër geleë terras – die huidige dorpsgebied van Kernavė – te vestig. Die oorblyfsels van die ou nedersetting is mettertyd deur alluviale afsettings bedek en het sodoende vanaf die einde van die 14de eeu tot hede grotendeels bewaar gebly.
Die publiek het teen die middel van die 19de eeu weer wyer belangstelling vir die kompleks getoon nadat 'n Poolse romantiese skrywer, Feliks Bernatowicz (1786–1836), dit in sy roman Pojata, córka Lizdejki ("Pojata, dogter van Lizdejki", Warskou 1826) behandel het. Die argeologiese opgrawings, wat deur die gebroeders Tyszkiewicz begin is, is in 1859 deur Władysław Syrokomla voortgesit. Ná die Tweede Wêreldoorlog is die opgrawings in 1979 deur die Universiteit van Vilnius en tussen 1980 en 1983 deur die Litause Instituut vir Geskiedenis hervat. Die Kulturele Staatsreservaat Kernavė is in 2003 geskep.
Argeologiese en historiese feeste
Folklore-feeste en ander feesvierings – soos die Midsomerfees op 23/24 Junie – word elke somer in Kernavė gehou. Gedurende die "Dae van lewendige argeologie" tree kunstenaars en ambagsmanne in historiese kleredrag op. Besoekers kan historiese geregte proe, potte bak, munte met 'n hamer slaan, na argaïese musiek luister of op 'n perdewa ry.
Straatligkinders
Straatligkinders is 'n Afrikaanse rock-/emo-/poppunkmusiekgroep van Potchefstroom. Hulle beskryf self hulle musiekstyl as "Afrikaanscore". Hulle het in Augustus 2006 op die musiektoneel verskyn toe Hein Kruger (baskitaar) en Bennie de Jager (hoofkitaar) besluit het om iets nuuts in Afrikaans te skep. Hein se broer, Ruan, is genader om vir hul nuwe projek tromme te speel. 'n Gemeenskaplike vriend het ook vir Hein aanbeveel om Bouwer as 'n moontlike sanger te gebruik. Die vier het toe bymekaar gekom om Straatligkinders te stig. Hul eerste optrede het gou plaasgevind op November 2006 in 'n klub in Potchefstroom, wat deur hul vriende bygewoon is.
In Desember 2006 besluit hulle op 'n musiekvideo vir hul snit "Die beskermer". Dit is verfilm in 'n fabriek in Potchefstroom en het op 17 Januarie 2007 op MK89 begin draai. Dit het 'n goeie ontvangs van die publiek geniet en toe gereeld begin roteer. Daarna was hulle hoog in aanvraag om reg oor Suid-Afrika by allerhande plekke te gaan optree.
Hul tweede optrede was vir liefdadigheid en dit het hul in samewerking met Luminol, ook 'n plaasliek groep, aangepak. Al die opbrengs van hierdie vertoning het na die liefdadigheids organisasie gegaan. Straatligkinders het toe hul EP in Potchefstroom vrygestel, met 500 mense wat dit bygewoon het. Daarna het hulle, hul eerste optrede buite Potch gehad by Thrashers Skate Park in Pretoria. Van toe af het optredes na Pretoria en Johannesburg om die week plaasgevind.
In Maart 2007 was die Straatligkinders aangeteken op die Oppikoppi wenslys vir Paasfees. Hulle het toe as gevolg van stemme vanuit die publiek, ander musiekgroepe soos Lark, Taxi Violence en The Metanoya Rockonfusion uitgestof. Die musiekfees was deur MK89 uitgesaai en 'n halfuur was spesiaal aan die Straatligkinders se optrede toegewy. Die groep het toe aan hul eerste studio album, Bloeisels, begin werk wat in Augustus 2007 vrygestel is deur Brettian Records.
Toer & aangekondigde tweede studio-album
Straatligkinders het op 'n konsert in die Strand op 17 Augustus 2008, wat aansluit by hul toer met hul eerste studio-album Bloeisels, aangekondig dat hulle besig is om aan hul tweede studio-album te werk. Die groep het tydens hierdie konsert snitte van die album Bloeisels uitgevoer, sowel as snitte van hul EP Maak Jou Oë Toe En Jou Hart Oop en een snit van hul opkomende album.
Grandma Moses
Sy is in Greenwich (New York) gebore as Anna Mary Robertson. Sy het reeds as 'n kind met vrugtesap op houtstukke of ander materiaal, wat haar pa vir haar tuisgebring het, geskilder. Terwyl die ander kinders van die gesin lekkers gekry het, het Anna liewer skildermateriaal gekoop, aangesien dit volgens haar langer sou hou as lekkers.
Sy het in 1887 met Thomas Solomon Moses getrou. Hulle het eers in die Shenandoahvallei gewoon en hulle later in Eagle Bridge (New York) gevestig. Sy het die grootste deel van haar lewe deurgebring as 'n boerevrou en moeder van vyf kinders.
Sy was al meer as sewentig jaar oud toe sy weer begin skilder het, nadat sy 'n loopbaan in die borduurwerkbedryf weens artritis moes beëindig. In 1938 het die kunsversamelaar Louis J. Caldor haar skilderye in die venster van 'n apteek in Hoosick Falls ontdek. In die volgende jaar het die kunshandelaar Otto Kallir sommige van haar kunswerke in sy Galerie Saint-Etienne in New York vertoon. Grandma Moses het sodoende die aandag van kunsversamelaars van dwarsoor die wêreld getrek, en haar skilderye het uiters gesog geraak. Van haar kunswerke is orals in Europa uitgestal, en selfs in Japan, waar haar skilderye baie gewild geraak het. Sy het voortgegaan om te skilder en haar kuns het haar hele lewe lank gewild gebly.
Grandma Moses het in 1949 die Women's National Press Club se toekenning vir haar prestasies in die kunswêreld uit die hande van president Harry S. Truman ontvang. In 1951 het sy in See It Now, 'n televisieprogram wat deur Edward R. Murrow aangebied is, opgetree. Haar outobiografie Grandma Moses: My Life's History is in 1952 gepubliseer.
Op 7 September 1960 het Grandma Moses haar 100ste verjaarsdag gevier. Cornell Capa het in opdrag van die tydskrif Life by hierdie geleentheid 'n portretfoto van haar geneem wat op die titelbladsy verskyn het. Die goewerneur van New York, Nelson Rockefeller, het ter ere van haar die "Grandma Moses-Dag" geproklameer.
Grandma Moses is op 13 Desember 1961 in Hoosick Falls oorlede en op die Maple Grove-begraafplaas ter ruste gelê. Haar grafsteen dra die grafskrif: "Haar skilderye het die gees en die natuurtoneel van 'n verdwynende platteland uitgebeeld." Sy het die meeste van haar kinders oorleef.
Uitstallings
Grandma Moses het met haar skilderye veral die eenvoudige lewe op die destydse Amerikaanse platteland uitgebeeld en hierby ook baie van haar persoonlike ervarings verwerk. Omtrent dertig van haar belangrikste kunswerke word permanent in die museum van Bennington in die deelstaat Vermont uitgestal.
Pará
Pará (Portugese uitspraak: [paˈɾa]) is die tweede grootste ten opsigte van oppervlakte van die 26 state in Brasilië. Pará se hoofstad en grootste stad, Belém, het 'n bevolking van 1 437 600 in 2010 gehad.
H.L. Swanepoel
H.L. Swanepoel (1912–1972) was 'n professor en eerste dekaan van die Fakulteit Regte aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (tans Noordwes-Universiteit). Hy was ook 'n prokureur, joernalis, skrywer en digter. Hy skryf ook per geleentheid onder die skuilnaam S. Hendriks.
Pará
Oorsprong van die naam
Die woord pará het sy oorsprong in die Tupi-taal en beteken "rivier-see". Die naam van die staat kom van die rivier met dieselfde naam; die Parárivier is een van die sytakke van die Amasone-rivier in die staat.
H.L. Swanepoel
Lewe en werk
Hendrik Lambertus Swanepoel is op 9 November 1912 te Reitz in die Oranje-Vrystaat gebore. Gedurende die Rebellie van 1914 rebelleer sy vader en word hy tot gevangenisstraf gevonnis. Die jong Hendrik begin in 1918 met sy skoolopleiding op sy geboortedorp, maar die skool word spoedig gesluit weens die uitbreek van die groot Griepepidemie van 1918, waarin duisende mense landswyd gesterf het.
Pará
Geskiedenis
In 1500 was die Spaanse navigator Vicente Yañez Pinzón die eerste Europeër wat die monding van die Amasone-rivier opgevaar het. Op 26 Augustus 1542 bereik die Spanjaard Francisco de Orellana die monding van die Amasone-rivier, waterweg langs die rivier van Quito, Ecuador. Op 28 Oktober 1637 het die Portugese Pedro Teixeira Belem verlaat en na Quito vertrek: tydens die ekspedisie het hy 'n landmerk geplaas in die samevloeiing van Napo en Aguarico, aan die huidige grens tussen Ecuador en Peru, die grond het na Portugal, en later na Brasilië gegaan, om die grootste deel van die Amasone te besit, insluitend die hele Pará se huidige gebied.
H.L. Swanepoel
Lewe en werk
Nadat hy op Reitz matrikuleer, studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy in 1933 die B.A.-graad, in 1935 die LL.B.-graad en in 1943 die LL.D.-graad met ’n proefskrif oor Die leer van ‘Versari in re illicita’ in die Strafreg behaal. Sy proefskrif word later gepubliseer. In 1936 begin hy as klerk werk by regter R.P.B. Davis in Kaapstad, maar aanvaar later in die jaar ’n pos as joernalis by Die Landbouweekblad in Bloemfontein. Vir ’n paar maande aanvaar hy Pro Deo-werk as advokaat vir drie swart mans in die Rondgaande Hof en verhuis dan na Johannesburg as joernalis wanneer Die Transvaler op die been gebring word. Na ’n jaar begin hy ’n praktyk as prokureur op Bronkhorstspruit. Hy stel hom beskikbaar as politieke kandidaat vir die Nasionale Party in die verkiesing in 1943, maar word verslaan. Hierna verkoop hy sy regspraktyk op Bronkhorstspruit en verhuis na Suidwes-Afrika, waar hy weer ’n pos as joernalis beklee. Hierdie verandering is egter nie suksesvol nie en hy keer weer terug na Johannesburg en Die Transvaler. Dan verhuis hy na Potchefstroom, waar hy weer as prokureur praktiseer.
Pará
Ekonomie
Die dienstesektor is die grootste komponent van die BBP op 40,9%, gevolg deur die industriële sektor op 36,3%. Die landbou verteenwoordig 22,8% van die BBP (2004). Pará voer ystererts 31,1% uit, aluminium 22,2%, hout 13,5%, ertse van aluminium 8,3%, ander ertse 7,9% (2002), wat 1,8% van die Brasiliaanse ekonomie verteenwoordig (2005).
H.L. Swanepoel
Lewe en werk
In 1951 word hy aangestel as senior lektor in die Departement Regte aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, nadat hy reeds van 1947 af deeltyds klas gegee het. In 1952 word hy hoof van hierdie departement en die jaar daarop is hy bevorder tot Professor in die Regsgeleerdheid. Gedurende die tydperk 1959 tot 1961 is hy Dekaan van die Fakulteit Lettere en Wysbegeerte en in 1965 word hy verkies tot dekaan van die Fakulteit Regte wat in daardie jaar onder sy leiding tot stand gekom het. Hierdie amp het hy beklee tot aan die einde van 1971, toe hy weens swak gesondheid bedank.
In die vroeë jare veertig trou hy met Anna Dorothea Neethling en die egpaar het twee dogters.
Hy was lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en het gedien in hierdie organisasie se keurkomitee vir die Toon van den Heever-prys vir Regswetenskap Hy was van 1962 tot 1971 lid van die stadsraad en van 1966 tot 1969 burgemeester van Potchefstroom en het gedien in die Transvaalse Munisipale Werkersvereniging, die Vereniging van Munisipale Bestuur en die Transvaalse Munisipale Vereniging, waarvan hy ’n tyd lank ook die President was. In die Burgermag was hy bevelvoerder van die Regiment Potchefstroomse Universiteit, met die rang van kommandant. Op sportgebied was hy regsadviseur van die Wes-Transvaalse Rugbyunie, voorsitter van hierdie unie se skeidsregtersvereniging en lid van die Suid-Afrikaanse Rugbyraad se toere- en tugkomitees. Verder was hy ouderling in sy gemeente en lid van die regskomitee van die NG Kerk van Suid-Transvaal.
Hy is op 26 Januarie 1972 oorlede.