cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mount Isa
Plaaslike Regering
Mount Isa Stadsraad bestuur die hele omgewing van 42 904 km², asook die voorstad Camooweal wat 188 km na die weste van Mount Isa geleë is. Mount Isa was in 'n stadium die houer van die rekord vir die grootste stad ter wêreld, gebaseer op oppervlak, met 'n inskrywing in die Guinness Book of Records. Dít, ten spyte daarvan dat Kalgoorlie-Boulder in Wes-Australië asook die munisipaal beheerde omgewing van Chongqing in China aansienlik groter is.
Kultuur
Met 'n bevolking van 21 421 (ABS Junie 2006 beraming ), is Mount Isa 'n groot administratiewe gebied vir die omgewing. Alhoewel die stad in 'n droë omgewing geleë is, verskaf die mensgemaakte Meer Moondarra in die noorde van Mount Isa-distrik water vir drinkdoeleindes, sowel as 'n ontspanningsgebied vir die beoefening van verskeie watersportsoorte. Mount Isa is ook welbekend in Queensland vir sy jaarlikse Isa Rodeo, asook die Mardi Gras-straatoptog wat rondom dieselfde tyd plaasvind. Meer as 50 verskillende nasionaliteite word verteenwoordig in Mount Isa, waaronder 'n hele aantal Suid-Afrikaners.
Vervoer
Mount Isa word bedien deur die "Inlander", 'n Queensland Rail-beheerde passasiertrein wat twee maal per week na en van Townsville vertrek.
Mount Isa Lughawe is ongeveer 10 km buite die woongebied en daaglikse vlugroetes tussen Brisbane, die staat se hoofstad, asook Townsville en Cairns in die noordooste word onderskeidelik gediens deur die lugrederye QANTAS en MacAir. Vlugroetes na verskeie ander kleiner dorpe is ook beskikbaar.
Opleiding
Daar is twee hoërskole in Mount Isa, die Spinifex Staatskollege en Good Shepherd Katolieke Kollege. Die Spinifex hoërskool het drie kampusse in Mount Isa, nl. die Junior kampus (graad 8 – 10), Senior Kampus (graad 11 – 12) en die Spinifex-koshuis. Laasgenoemde is uniek omdat dit die enigste staatsbeheerde koshuis van sy soort in Queensland is.
Tersiêre Opleiding
James Cook University het een van sy kampusse in Mount Isa, die sogenaamde "Centre for Rural and Remote Health".
Rachael MacFarlane
Rachael MacFarlane (gebore 21 Maart 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Ted 2 (2015) en in die televisiereekse Family Guy (1998), The Grim Adventures of Billy & Mandy (2001), en American Dad! (2005).
Quartier Latin de Montréal
duimnael|regs|250px|Die ingangsportaal van die Grande Bibliothèque du Québec Die Quartier Latin de Montréal, 'n stadswyk van die Kanadese stad Montreal, verkry sy naam, soos sy Paryse eweknie Quartier Latin, vanweë die nabyheid van die universiteit (die Université du Québec à Montréal).
NG gemeente Waterberg
duimnael|regs|160px|Ds. J.L. du Preez, die gemeente se leraar van 1899 tot 1906. Dit was sy eerste gemeente. In sy tweede, [[NG gemeente Pietersburg|Pietersburg, sterf hy minder as 'n jaar nadat hy daar bevestig is.]]
duimnael|links|300px|Die kerkgebou is ingewy op [[29 April 1899, aan die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog. Kmdt.genl. Piet Joubert het die hoeksteen op 10 April 1898 gelê.]]
duimnael|regs|160px|Ds. M.J. du Preez. Waterberg was van 1916 tot 1920 sy eerste gemeente.
duimnael|regs|160px|Ds. [[Johann Koch|J.A. Koch, leraar van 1931 tot 1938.]]
regs|160px|duimnael|Ds. R.J. Raath, leraar van 1939 tot 1946.
duimnael|regs|160px|Ds. H.M. Horak, leraar van 1946 tot 1965
duimnael|regs|160px|Ds. J.F. Pretorius, leraar van 1949 tot 1952.
Die NG gemeente Waterberg is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Modimolle (Nylstroom) in Limpopo. Dis nagenoeg de 80ste oudste gemeente in die hele NG Kerk en die vierde ouste in die Noordelike Sinode, ná Rustenburg (1850), Pietersburg (1852) en Pretoria (1854).
Predikante
Eers in 1890 kon die gemeente sy eerste predikant in die persoon van ds. D.J. Viljoen verwelkom. Hy bly egter net tot 1892, waarna die gemeente nog sowat sewe jaar vakant sou bly. Daarna het dit darem beter gegaan toe in die daaropvolgende sowat 50 jaar die volgende predikante gedien het: di. J.L. du Preez (1899–1906), G.J. Rosseau (1911–'14), M.J. du Preez (1916–'20), W.L. Steenkamp (1920–'24), B. Alheit (1925–'31), J.A. Koch (1931–'38) en R.J. Raath (1939–'46). Ná ds. Raath is ds. H.M. Horak in 1946 bevestig en ds. J.F. Pretorius in 1949 as eerste medeleraar.
Ds. Steenkamp is in Februarie 1920 beroep as tydelike hulpprediker, 'n gemeente "so groot soos die hele Vrystaat", soos hyself sê in sy nagelate dagboek. Hier is hy op 5 Junie van dieselfde jaar as volwaardige leraar georden. In hierdie besonder uitgestrekte gemeente, waar die latere premier van Suid-Afrika, adv. J.G. Strijdom, een van sy lidmate was, arbei hy sowat vier jaar met vrug, voor hy 'n beroep na Brandvlei in Boesmanland aanneem.
Kerkbou
Die hoeksteen van die huidige kerkgebou is op 10 April 1898 gelê deur kmdt.genl. Piet Joubert en op 29 April 1899 kon die gemeente in blymoedige feesstemming die kerkgebou inwy. By daardie selfde geleentheid het die bevestiging van die tweede vaste leraar van Waterberg, ds. J.L. du Preez, plaasgevind. Die koste van die kerkgebou was £6 000. Die laaste kerkskuld is eers in 1939 gedelg. In 1940 is die galerye aangebring en het die ou Orgathron-orrel sy staanplek op die diakensgalery gevind. Kort ná die 50-jarige herdenkingsfees in 1948 is die kerkgebou in 1951 grootliks gerestoureer. Die huidige klerkklok en horlosie is toe in die kerktoring aangebring. Die besonderse Walcker-orrel is in 1956 geïnstalleer, die grootste pyporrel noord van Pretoria. Die nuwe konsistorie en kategeselokale is in 1992 ingewy en in 1994 is die ontbrekende pypreekse van die orrel bygevoeg.
Afstigtings en sending
Van Waterberg is in die eerste eeu van haar bestaan die gemeentes Pietpotgietersrust (1917), Warmbad (1922), Waterberg-Noord (1930, later Vaalwater genoem) en Naboomspruit (1939) afgestig. 'n Belangrike mylpaal is bereik toe eerw. P.J. Joubert in April 1950 as die eerste vaste sendingleraar binne die grense van die moedergemeente bevestig kon word. Hierdie uitgestrekte arbeidsveld is as 'n geloofsdaad deur die moedergemeente onderneem en het al gou geseënde vrugte afgewerp.
Orlando, Florida
Orlando is 'n stad in die deelstaat Florida. Dit is ongeveer 135 km noordoos van Tampa. Die stad het ontstaan in 1843 en is genoem na 'n soldaat wat in die Tweede Seminole-oorlog gesneuwel het. Dit het in 1875 stadstatus verwerf. Sitrus word in die omgewing verbou. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994. Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2026 sal weer wedstryde hier beslis word.
Sully Boyar
Sully Boyar (14 Desember 1924 – 23 Maart 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dog Day Afternoon (1975), Car Wash (1976), The Jazz Singer (1980), en In the Soup (1992).
Fascinum
duimnael|220px|Gallo-Romeinse voorbeelde van die fascinum in koper. Die heel boonste een is ’n voorbeeld van die "vuis-en-fallus"-gelukbringer met ’n manus fica. duimnael|220px|’n Fallus uitgekerf op ’n sypaadjie in [[Pompeji.]]
’n Fascinum of fascinus was in die godsdiens van die antieke Romeine die vergestalting van die goddelike fallus. Die woord kan na die god Fascinus self verwys, na falliese afbeeldings en gelukbringers of na die towerspreuke waarmee goddelike beskerming gevra is. Plinius die ouere het dit genoem ’n medicus invidiae, ’n "dokter" of kuur vir afguns (invidia) of die bose oog.
Towersimbole
’n Grafiese voorstelling van die mag van die fascinum om die bose oog af te weer, word gevind op ’n Romeinse mosaïek wat ’n fallus uitbeeld wat in ’n oog ejakuleer. Die motief is ook bekend van verskeie reliëfwerke van Leptis Magna in die hedendaagse Libië. ’n Terracotta-beeldjie uit die 1ste eeu v.C. wys "twee fallusmannetjies wat ’n oogbal middeldeur saag".
Falliese gelukbringers, dikwels met vlerke, was volop in die Romeinse kultuur, van juweliersware en klokke tot windklokkies en lampe. Daar is ook geglo die fascinum beskerm kinders, veral seuns, teen die bose. Plinius het die gebruik genoem om ’n falliese gelukbringer om ’n seun se nek te hang, en voorbeelde is ontdek van ringe met falusse wat so klein was dat net kinders dit sou kon dra.
Die "vuis-en-fallus"-gelukbringer was gewild onder soldate. Dit het ’n (gewoonlik) gebalde vuis aan die onderpunt van die fallus se skag gehad wat weggewys het van die eikel. Daar was verskeie voorbeeld van die vuis wat die manus fica of vyteken (met die duim tussen die eerste twee vingers) wys; dit is as ’n simbool van goeie geluk beskou.
Etimologie
Die Afrikaanse woord "fassineer" kom met ’n ompad van die Latynse fascinum en die verwante werkwoord, fascinare: "om die mag van die fascinum te gebruik", dit is "om towerkrag te gebruik" en dus om "te bekoor, te betower".
Chemiegebou UP
Die Chemiegebou op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria is 'n moderne siersteenstruktuur, wat kenmerkende eienskappe van die Hollandse Baksteenmodernisme toon. Dit is in 1943, midde-in die Tweede Wêreldoorlog, gebou toe die Ou Chemiegebou heeltemal ontoereikend vir die groeiende getal studente geword het danksy die nuutgestigte Fakulteit Gesondheidswetenskappe/Mediese Fakulteit.
Die gebou is deur Gerard Moerdyk en H Watson ontwerp. Die gedetailleerde reliëf aan die voorkant beeld elemente van chemie uit. Die oostelike vleuel is in 1956 opgerig en twee jaar later is die derde verdieping voltooi. Vandag word die gebou in sy geheel deur die Departement Chemie beset.
Franse koloniale ryk
Die term Franse koloniale ryk (Frans: Empire colonial français) verwys na die oorsese gebiede wat veral vanaf die 17de eeu tot in die laat 1960's onder die Franse bewind was. In die 19de en 20ste eeu was Frankryk se koloniale ryk die tweede grootste ter wêreld wat net deur die Britse Ryk oortref is.
Op sy hoogtepunt in die 1920's en 1930's het die Franse koloniale ryk oor 13 000 000 km² gestrek. As die metropolitaanse Frankryk ingereken word, was destyds 'n gebied met 13 500 000 km² onder Franse bewind - byna 'n tiende van die wêreld se totale landoppervlakte. Sy invloed het van Frans een van die mees gesproke koloniale Europese tale gemaak, naas Engels, Spaans en Portugees.
Nadat Spanje en Portugal gedurende die Tydperk van Ontdekkings groot sukses met die kolonisasie van oorsese gebiede behaal het, het ook Frankryk, wat in 'n wedloop met Groot-Brittanje as tweede koloniale groot moondheid gewikkel was, begin om kolonies in Noord-Amerika, die Karibiese Seegebied en Indië te vestig. Nadat Frankryk gedurende die 18de en vroeë 19de eeu 'n reeks oorloë teen die Britte gevoer het wat almal met militêre nederlae geëindig het, het die Franse hul koloniale ambisisies in die betrokke wêreldstreke laat vaar. Sommige geskiedkundiges verwys na hierdie tydperk as die einde van die "eerste" Franse koloniale ryk.
In die 19de eeu het Frankryk 'n nuwe koloniale ryk in Afrika en Suidoos-Asië gevestig. Die verowering van gebiede in Afrika is in hierdie periode as morele veldtog versluier. So het Jules Ferry in 1886 verklaar dat "die hoër rasse 'n reg oor die laer rasse [het], hulle het 'n plig om die minderwaardige rasse beskaaf te maak." Volle burgerregte - sogenaamde assimilation of aanpassing by die Europeërs - is in vooruitsig gestel, alhoewel hierdie aanpassing in werklikheid nouliks plaasgevind het en koloniale bevolking eerder as onderdane behandel is - en nie as burgers nie.
Ná die Eerste en veral ná die Tweede Wêreldoorlog het anti-koloniale bewegings die Franse bewind begin uitdaag. Frankryk het in bloedige oorloë in Viëtnam en Algerië geveg om sy koloniale ryk te bewaar. Aan die einde van die 1960's het baie reeds hul onafhanklikheid van Frankryk verkry, alhoewel sommige gebiede - veral eilande en argipels - as oorsese départements en afhanklike gebiede by Frankryk ingesluit is. Hierdie gebiede verteenwoordig met 'n totale oppervlakte van 123 150 km² slegs sowat een persent van die koloniale ryk voor 1939, met 'n bevolking van 2 685 705 in 2011. Hulle het almal volle politieke verteenwoordiging op nasionale vlak, net soos wisselende grade van wetgewende bevoegdhede.
Mountain View, Pretoria
Nie een van die Afrikaanse Susterkerke in die voorstad heet Mountain View nie: Die Hervormde sowel as die Gereformeerde gemeente heet Bergsig, 'n direkte vertaling van die Engelse naam, terwyl die NG gemeente as Wonderboompoort bekendstaan. Aan die teenoorgestelde kant van die Moot bestaan 'n soortgelyke situasie in die voorstad East Lynne, waar al drie Susterkerke die naam Derdepoort dra, byvoorbeeld die Gereformeerde kerk Derdepoort. Al drie dié gemeentes is in Swaanstraat.
Acanthella ligulata
Acanthella ligulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Pous Pelagius
Pous Pelagius kan verwys na een van twee pouse van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Birkenhead, Wes-Kaap
Birkenhead is 'n dorp in die provinsie Wes-Kaap van Suid-Afrika. Birkenhead is in die Overstrand Plaaslike Munisipaliteit geleë, wat onder die Overberg-distriksmunisipaliteit val.
Acanthella mastophora
Acanthella mastophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Itahisa Machado
Itahisa Machado (gebore 10 April 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Once Upon a Fish (2014) en in die televisiereekse Infames (2012), El Dandy (2015), en Enemigo Íntimo (2018).
Tetrapoda
Die Tetrapoda, of vierpotiges, is 'n superklas van gewerwelde diere wat op land woon. Tetrapoda het vier bene en vier pote. Amfibieë, reptiele, dinosourusse, voëls en soogdiere is almal Tetrapoda. Selfs al het slange nie ledemate het, is hulle ook Tetrapoda, want hulle het van diere met vier ledemate ontwikkel.
Ontstaan
Die vroegste Tetrapoda se fossiele word in die Devoon aangetref. Daar is van hulle in Groenland ontdek, maar ook sedert 2018 in Suid-Afrika – Tutusius umlambo is naby Grahamstad gevind.
Vandag
Die huidige Tetrapoda word tradisioneel as volg onderverdeel:
'n Strenger kladistiese klassifikasie op die basis van filogenie is:
Carl Lohann
Carl Lohann (*19 Maart 1931, Swartruggens – †4 Junie 2015, Bredasdorp) was 'n professor en hoof van die Departement van Biblioteekkunde aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, tans Noordwes-Universiteit. Hy was ook direkteur van die Instituut vir Navorsing in Kinder- en Jeugliteratuur aan die universiteit en vestig hom as ’n voorste kenner van kinderboeke. Hy het self kinderboeke geskryf en die Afrikaanse Kinderboekgids, ’n bibliografie van Afrikaanse kinderboeke, saamgestel.
Herkoms en vroeë lewe
Carl August Lohann is op 19 Maart 1931 op Swartruggens in die Wes-Transvaal gebore as oudste seun van mnr. en mev. A.T.E. Lohann Sy skoolopleiding ontvang hy op Swartruggens en later op Potchefstroom, waar hy in 1948 aan die Hoërskool Gimnasium matrikuleer.
Verdere studies
Sy naskoolse studies was vanaf 1949 aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. In 1951 verwerf hy die B.A.-graad, in 1952 ’n Universiteits Onderwysdiploma, in 1957 die UDB-Diploma en in 1962 die B.Bibl. Honneurs-graad. Tydens sy biblioteekkunde studies ontwikkel hy ’n liefde en belangstelling vir kinderlektuur. In 1967 verwerf hy sy meestersgraad in biblioteekkunde met ’n verhandeling oor Die illustrasie van Suid-Afrikaanse kinderlektuur: ’n waardebepaling en in 1972 verwerf hy ook sy doktorsgraad in biblioteekkunde met ’n proefskrif oor Die bekroonde kinderboek en die aanvaarding daarvan deur die kind, met spesiale verwysing na Suid-Afrika.
Loopbaan
Vanaf 1953 gee hy onderwys aan verskeie hoërskole in Transvaal en aanvaar dan in 1956 ’n betrekking in die tydskrifafdeling van die Ferdinand Postma-biblioteek aan die Potchefstroomse Universiteit. In 1959 word hy Kollegebibliotekaris van die Potchefstroomse Onderwyskollege en word in 1963 bevorder tot Departementshoof in Skool en Kollegebiblioteekwese. Hy word in 1970 aangestel as senior lektor in die Departement Biblioteekkunde van die Potchefstroomse Universiteit en vanaf Januarie 1978 word hy bevorder tot professor. Sy intreerede gee hy in 1978 onder die titel Die kinderlektuursituasie in Suid-Afrika en die implikasies daarvan vir die opleiding van die bibliotekaris.
Hy dien as bestuurslid en by verskeie geleenthede as voorsitter van die Wes-Transvaalse Tak van die Suid-Afrikaanse Biblioteekvereniging (SABV). Verder is hy vanaf 1968 lid van die Komitee van Kinderboeke van die SABV en tree vanaf 1971 op as voorsitter van hierdie komitee wat onder andere verantwoordelik is vir die toekenning van die C.P. Hoogenhout-medalje vir kinderlektuur. Vanaf 1971 dien hy ook op die Raad van die SABV en is stigterslid en Direkteur van die Instituut vir Navorsing in Kinder- en Jeugliteratuur. Hierdie instituut onderneem onder sy leiding ’n in-diepte ondersoek na die kwaliteit van kinderboektoekennings in Suid-Afrika en bring in 1986 ’n verslag uit onder die titel ’n  Waardebepaling van kinderboektoekennings in Suid-Afrika deur kinders, literatore, resensente, bibliotekarisse, onderwysers, skrywers en uitgewers: ’n empiries-vergelykende ondersoek. Hierdie verslag word deur die Potchefstroomse Universiteit gepubliseer. ’n Verdere ondersoek lei tot die verslag oor Die kontekstuele betekenis van die karakteristieke in die illustrasies van ’n aantal kinderboekillustreerders van wêreldformaat vir die persepsie van die kind: ’n vergelykend-analitiese studie.
Betrokkenheid by kinderliteratuur
Lohann se bekendste werk is die Afrikaanse Kinderboekgids (AKG), die eerste bibliografie van Afrikaanse kinderboeke. Dit het Lohann en drie navorsers vyf jaar se navorsing gekos om die taak af te handel. Die AKG het meer as tienduisend inskrywings, wat oorspronklike werke in Afrikaans en vertalings na Afrikaans tot en met 1982 insluit. 'n Aanvullende bylae is in 1989 uitgegee vir die kinderboeke wat tot einde 1987 verskyn het. Daar was oorspronklik beoog om elke vyf jaar so 'n aanvullende uitgawe te publiseer.
Persoonlike lewe en sterfte
In 1991 tree hy af by die universiteit, waarna hy hom op Bredasdorp vestig. Hier word hy hoof en kurator van die Skeepswrakmuseum en later ook kurator van die museum by die Kaap Agulhas-vuurtoring. In 1997 word hy aangewys as voorsitter van die plaaslike tak van Vriende van Afrikaans. Hy bedank na 14 jaar en 6 maande by die museum in 2005.
Op 4 Junie 2015 is hy na 'n siekbed in die Vergelegen MediClinic in Somerset-Wes oorlede. Hy is op 12 Junie 2015 om 12h00 ter aarde bestel.
Redakteur en samesteller
As redakteur en samesteller was hy verantwoordelik vir verskeie werke oor kinderliteratuur, soos Storiehuis, woordpaleis: ’n Keur van nuwe kinderverhale (1980), Met Huppel en Liewe Heksie op die planke (1984) en die oorsig oor die werke van Freda Linde (1983) en M.E.R. – Op die maat van musiek (1985).
As redakteur stel hy ook die bibliografie van Afrikaanse kinderboeke, die Afrikaanse Kinderboekgids (1986) saam, wat later opgevolg is deur ’n byvoegsel in 1989. Die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie saai ’n televisiereeks oor kinderliteratuur uit wat deur hom geskep is.
By geleentheid van Hester Heese se tagtigste verjaarsdag stel hy die gedenkbundel Herfsblaar gooi ’n Kaapse draai saam, waarin skrywers en vriende hulde aan haar bring.
Kinderlektuur
Hy skryf ook oorspronklike verhale vir kleuters.
In Die houtvrou vertel die boegbeeld van ’n skip haar eie verhaal.
Janfrederik en die toring gaan oor ’n janfrederik wat ’n afknouerige seun dophou.
In Lientjie en die slapers word ’n kind met die dood gekonfronteer. Lientjie is baie siek en praat dan van die slapers, wat in haar verbeelding leef en wat sy duidelik met die dood vereenselwig. Wanneer sy gesond word, kry sy ’n bokkie present, wat sy Klossie noem. Elke dag speel sy met hom in sy kampie, maar eendag los sy per ongeluk die hekkie na die kampie oop en die honde val die bokkie aan. Daardie aand slaap Klossie langs Lientjie se bed, maar die slapers kom hom haal. Lientjie aanvaar dat Klossie in sy ononderbroke slaap gelukkig sal wees.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Blouwildebees
Die blouwildebees (Connochaetes taurinus) is 'n groot wildsbok wat aangetref word in die noordelike deel van Transvaal en ooswaarts tot teen die Swazilandgrens, Noord-Natal in Zoeloeland.
Habitat
Blouwildebeeste verkies 'n oop boomveld-savanne met permanente oop water. Binne hierdie gebied sal hulle in valleie en teen berghange voorkom.
Gewoontes
Blouwildebeeste kom in troppe van 20-30 voor. Tydens periodes van voedselskaarste sal groot samedrommings vorm om na beter weivelde te migreer.
Die sosiale struktuur bestaan uit territoriale bulle, koei- en bultroppe. Koeitroppe bestaan uit koeie met hul jongste kalwers. Hierdie troppe beweeg deur territoriale bulle se gebiede en gedurende die paartyd sal die bulle met bronstige koeie paar. Die gemiddelde teeltropgrootte in Oos-Afrika is 10 diere en die tuisgebied is ongeveer 2 500 ha.
Bouwildebeeste rol hul pels gereeld teen sekere areas van hul habitat.
Voedsel
Blouwildebeeste is grasvreters en verkies groen, kort gras. Die diere is lief om op pas gebrande veld te beweeg om groen grasspruite te benut.
Voortplanting
Paartyd is van Maart tot Mei, met 'n spitskalfseisoen van November tot Desember. Die draagtyd is 8,5 maande, waarna 'n enkele kalf gebore word.
Jimmy Boyd
Jimmy Boyd (9 Januarie 1939 – 7 Maart 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Inherit the Wind (1960), Brainstorm (1983), en A Dirty Shame (2004), en in die televisiereeks The United States Steel Hour (1953).
Kilometer
'n Kilometer (simbool: km) is 'n metrieke eenheid van lengte gelyk aan 1000 meter, en is afkomstig van die Griekse woorde khilia, wat duisend beteken, en metro, wat telling of mate beteken. Dit is ongeveer gelyk aan 0,621 myl, 1094 jaart of 3281 voet. 'n Kilometer is ook die lengte wat lig reis in 1⁄299,792,458 van een sekonde (Ligsnelheid).
Unicode het simbole vir "km" (㎞), vierkante kilometer (㎢) en kubieke kilometer (㎦); hulle is net nuttig in CJK tekste waar hulle gelyk in grootte is aan een Chinese karakter.
hektometer << kilometer << megameter
Reitwein
Reitwein is 'n dorp in die administratiewe distrik Märkisch-Oderland (deelstaat Brandenburg, Duitsland).
Royal National Theatre
Die Royal National Theatre in Londen, tussen 1962 en 1988 amptelik en ook vandag nog gewoonlik kort National Theatre (NT) genoem, is een van die Verenigde Koninkryk se drie vernaamste instellings vir uitvoerende kunste, naas die Royal Shakespeare Company en die Royal Opera House.
Vanaf sy stigting in 1963 tot 1976 is die toneelgeselskap in die Old Vic-teater in Waterloo Road gevestig. Die laaste opvoering in die Old Vic is in Februarie 1976 aangebied. Later dié jaar het die geselskap na die huidige teatergebou verhuis wat langs die Teemsrivier in die South Bank-buurt van Sentraal-Londen geleë is. Naas opvoerings in die Royal National Theatre is die toneelgeselskap dikwels ook op toer om sy produksies in teaters dwarsoor die Verenigde Koninkryk aan te bied.
Die Royal National Theatre vorm saam met ander konsertsale en museums – die Southbank Centre (met die Royal Festival Hall, die Queen Elizabeth Hall, die Purcell Rooms, Poetry Library en die Hayward Art Gallery vir moderne kuns wat sy deure in 2018 sal heropen), die Museum of the Moving Image en die BFI Southbank (tussen 1951 en 2007 bekend as National Film Theatre) – die fokus van kulturele instellings langs die Teems se suidoewer.
Die teatergebou is deur Sir Denys Lasdun (1914–2001) en sy vennoot Peter Softley in die brutalistiese styl ontwerp en in 1976 amptelik ingewy deur Haar Majesteit koningin Elizabeth II. Dit huisves drie ouditoriums – The Olivier (waarvoor die antieke Griekse teater in Epidauros as voorbeeld gedien het), The Lyttelton en die kleiner Dorfman Theatre. Geriewe vir die publiek sluit daarnaas verskeie kafees en restaurante (waaronder die vlagskiprestaurant House at the National Theatre met sy buitengewone interieurontwerp wat 'n huldeblyk aan die teater se brutalistiese boukuns is), 'n kroeg en 'n boekwinkel in. Sedert 2015 beklee Rufus Norris die pos van teaterdirekteur. Sy voorgangers was Laurence Olivier (1963–1973), Sir Peter Hall (1973–1988), Sir Richard Eyre (1988–1997), Sir Trevor Nunn (1997–2003) en Sir Nicholas Hytner (2003–2015). In 1988 het koningin Elizabeth II koninklike status aan die teater verleen wat hom sedertdien "Royal" mag noem.
Beplanningsfase
Toe Lasdun in 1963 aangestel is om die nuwe skouburg te ontwerp, het die amptelike bouplan naas drie teatersale ook voorsiening gemaak vir 'n operahuis. Die bedoelde bouperseel was langs die Teems geleë - op die plek van die huidige Jubilee Gardens. Dié planne is egter in 1966 deur 'n nuwe parlement geskrap wat nie meer bereid was om die opera te befonds nie. In die volgende jaar is die hele projek na 'n nuwe perseel rivieraf verskuif. Die nuwe beoogde ligging sou Lasdun se ontwerp grootliks beïnvloed - hier is hy geïnspireer deur nabygeleë geboue en strukture soos Somerset House en die Waterloo-brug, maar ook deur die uitsig op die verderaf geleë Sint Pauluskatedraal.
As hy die projek benader het, het sy visie van openbare ruimtes ingang gevind tot die ontwerp. Enige plein of openbare ruimte is deur Lasdun as 'n soort "vierde teater" beskou waar lede van die publiek die rolle van hul daaglikse lewe speel:
Terwyl hy die projek ontwerp het, het Lasdun 'n foto van die Piazza San Marco in Venesië teen sy muur geplak wat 'n kring mense by 'n opelug-opvoering vertoon het. Hy het dit "argitektuur voor die argitektuur" genoem en dit ter herinnering vir die feit gebruik dat mense hul eie teater skep, net deurdat hulle in 'n openbare plek vergader om na 'n dramatiese opvoering te kyk. – William J. R. Curtis
Die 21ste eeu
Die soms winderige terrasse en ander openbare ruimtes van brutalistiese geboue vind nie by alle besoekers aanklank nie. Dat ook die National Theatre se openbare ruimtes, bo- of ondergronds, 'n gewilde oefenplek vir skaatsers geword het, is vroeër as bewys aangevoer dat Lasdun se ontwerp allesbehalwe geslaagd was. Intussen het persepsies verander.
In 2007 is 'n vennootskap aangegaan met Philips Lighting om die teater se buitebeligting deur kleurveranderende LED-lampe te vervang. Die teatergebou se buiteaansig het sodoende saans en snags kleurvoller en meer aantreklik geword.
Rouyn-Noranda
Rouyn-Noranda is 'n dorp in die administratiewe gewes Abitibi-Témiscamingue van die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec met 41 012 inwoners in 2011.
Rouyn-Noranda het in 1986 ná die samesmelting van twee dorpe, Noranda en Rouyn, ontstaan. Rouyn, wat net soos Noranda aan die oewer van die Osiskomeer lê, is ná die ontdekking van ryk koperafsettings in 1917 gestig. Noranda - die dorp se naam is 'n kofferwoord wat uit North Canada gevorm is - is eers later rondom die Horne-myn gestig en staan vandag onder meer bekend vir die gelyknamige kopermyn. Die dorpe is in 1926 (Noranda) en 1927 (Rouyn) geïnkorporeer.
In 1966 het Rouyn-Noranda sowel die administratiewe gewestelike hoofstad asook die setel van verskeie plaaslike kantore van die provinsiale regering van Quebec geword. Myn- en bosbou is nog steeds belangrike bronne van inkomste vir die gebied, maar word intussen aangevul met dienste, veral toerisme.
Kaapse Rebelle
duimnael|regs|300px|Kmdt. [[Hans Lötter, Petrus Wolfaardt en nog Kaapse Rebelle op Middelburg, Kaap, ná hul gevangeneming.]]
Die Kaapse Rebelle was manlike Britse onderdane, woonagtig in die Kaapkolonie, wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog van 1899 tot 1902 by die magte van Transvaal en die Oranje-Vrystaat aangesluit en die wapen opgeneem het teen Brittanje. Die Kaapse Rebelle het in twee golwe by die Boeremagte aangesluit: die eerste was sowat 10 000 met die uitbreek van die oorlog en het hoofsaaklik uit die distrikte aangrensend tot die Oranje-Vrystaat gekom. Toe die Boerefronte in Maart 1900 verbrokkel, het heelparty van die Kaapse Rebelle na hul tuiste teruggekeer, maar ander het die kommando's na die republieke vergesel en deel geword van die guerrillastryd. Die tweede, veel kleiner golf Kaapse Rebelle van sowat 3 000 het by die Boeremagte aangesluit van Desember 1900 af, waarvan sommige tydens genl. Jan Smuts se inval in die noordweste van die Kaapkolonie in September 1901.
Klassifisering
duimnael|links|430px|Die doodsvonnis word voor die [[Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap|Gereformeerde kerk op Middelburg, Kaapkolonie, uitgespreek oor die Kaapse rebelle P.J. Wolvaardt en kmdt. Hans Lötter.]]
duimnael|links|170px|[[Dirk Postma, seun van Martinus|Dirk Postma, nog 'n student aan die Teologiese Skool Burgersdorp wat gerebelleer het. Met die uitbreek van die oorlog in 1899 het hy onder genl. C.F. Beyers geveg. As krygsgevangene is hy verban na Burttseiland, Bermuda, waar hy as onderwyser en as redakteur van die krygsgevangenes se joernaal De Burtts Trompet opgetree het.]]
duimnael|regs|170px|[[J.H. Kruger, nog 'n student van die Teologiese Skool Burgersdorp, het met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog as jong rebel by die Boeremagte aangesluit. Vriende help hom deur die Grootrivier kom om hierdie doel te bereik. Hy neem deel aan die veldslae van Colenso en Ladysmith en word by die Slag van Spioenkop in Natal gewond. Nadat hy herstel, sluit hy by die magte van genl. Christiaan de Wet aan, maar word by die Slag van Sandrivier gevang en as krygsgevangene vir twee jaar na Ceylon gestuur.]]
Die Kaapse Rebelle kan in twee groepe verdeel word. Eerstens was daar dié wat in die distrikte gewoon het wat die Republikeinse magte tydens die eerste fase van die Driejarige Oorlog beset het en wat met die besetters saamgewerk het, maar tuisgebly het nadat die Boeremagte enkele maande later aan dié distrikte onttrek het. Tweedens was daar dié wat in verskeie dele van die Kaapkolonie tydens die verloop van die gewapende stryd sonder ’n sweem wettige verpligting by die Republikeinse magte teen die Britse magte aangesluit het.
Die eerste groep was bewoners van die volgende distrikte van die Kaapkolonie wat die Boeremagte tussen 1899 en 1900 beset het: Vryburg, Kuruman, Griekwaland-Wes, Gordonia, Prieska, Kenhardt, Colesberg, Albert, Aliwal-Noord, Wodehouse (Dordrecht), Herschel en Barkly-Oos. In dié distrikte het die Republikeinse magte geen algemene diensplig vir weerbare mans ingestel nie. Tog het hulle in sommige gevalle soveel druk toegepas dat inwoners hulself as amptelik opgeroep vir militêre diens geag het. Dié wat nie toegegee het nie, is met rus gelaat.
Teen die einde van die oorlog op 31 Mei 1902 het die tweede groep Kaapse Rebelle 3 437 getel. Van hulle het meer as ’n tiende uit die distrik Calvinia gekom, naamlik 396. Die orige distrikte wat meer as 'n honderd Kaapse Rebelle opgelewer het, was Hay (Griekwastad) met 315, Fraserburg 267, Kenhardt 236, Piketberg 176, Vryburg 154, Barkly-Wes 122, Vanrhynsdorp 115, Murraysburg 122, Clanwilliam 109, Sutherland 103 en Cradock 102. Van die Rebelle wat hulle in Mei 1902 oorgegee het, was die ouderdomme soos volg: een was 12 jaar oud, twee was 13, sewentien was 14, 49 was 15, 117 was 16, 166 was 17, en 226 was 18 jaar oud. Altesaam was 1 087 onder 21 jaar. Altesaam sestien was oor die 60 jaar oud en een oor die 70.
Straf
Nadat die Republikeinse magte aan die Kolonie onttrek het, het die Rebelle wat in die eerste groep geval het, lig daarvan afgekom. Geeneen is tereggestel nie en die swaarste straf was twee jaar se tronkstraf en ’n boete van £1 000. Die politieke situasie in die Kaapkolonie was van so ’n aard dat die Britse militêre owerheid dit nie sou waag om swaar strawwe tydens die eerste fase van die oorlog op te lê nie. Die meeste Rebelle is aan die gewone howe uitgelewer. Destyds was die Afrikanerbond aan die bewind en dus was die Kaapse regering teen die oorlog gekant. Ook die breër bevolking se simpatie het by die Republieke gelê. Dit was een van die vernaamste redes waarom die Britte Boerekrygsgevangenes na Britse besittings elders ter wêreld verban het, want hulle was bevrees mense in die omgewing van kampe sou in opstand kom en selfs probeer om gevangenes te bevry. Ietwat later is ’n buitengewone hof ingestel om Rebelle se verhoor te behartig.
In 1901 en 1902 het die oorlog, wat die meeste Britte gemeen het teen Kersfees 1899 oor sou wees, ’n ernstige wending vir die Britse militêre magte geneem. Toe het militêre howe honderde Kaapse Rebelle die doodstraf opgelê, maar lord Herbert Kitchener, die Britse opperbevelvoerder in Suider-Afrika, het dit gerade geag om net 33 Rebelle se doodstraf te laat uitvoer. Tydens die Vrede van Vereeniging is Kaapse Rebelle nie ’n algemene amnestie toegestaan nie. Hulle het wel die versekering gekry dat geeneen tereggestel sou word nie, maar hul leiers sou nietemin voor die buitengewone howe gedaag word. Gewone manskappe kon ’n skuldbekentenis onderteken, waarna hulle lewenslank stemreg sou verloor. Die eindelike getal ontkieserdes was 10 577, maar die straf het net vir vyf jaar gegeld, waarna hulle weer kon stem; dus nog voor Uniewording in 1910. In Natal is 409 rebelle aan hoogverraad skuldig bevind van wie net een tereggestel is. Ook Natalse rebelle het hul stemreg vir vyf jaar verloor.
Die Kaapse Rebelle het reeds tydens die oorlog swaar verliese aan eiendom gely, hoewel slegs enkele Rebelle hul lewe in die gewapende stryd verloor het. Die presies getal is onbekend, maar na raming was dit nie meer as honderd nie.
Krygsgevangenes
Die krygers wat die Engelse gevange geneem en aangehou het, kan in drie kategorieë verdeel word: krygsgevangenes, ongewenstes en geïnterneerdes – sowat duisend burgers en van hul gesinslede, sowat 50 vroue en honderd kinders, wat in September 1900 voor die naderende Britse troepe oor die Zuid-Afrikaansche Republiek se grens by Komatipoort na Lourenco Marques (Maputo) in Portugees-Oos-Afrika (Mosambiek) gevlug het. Die krygsgevangenes in die ware sin van die woord was uitsluitlik burgers van die Boererepublieke wat gevange geneem is terwyl hulle aan die gewapende stryd teen Groot-Brittanje en sy koloniale magte deelgeneem het. Ongewenstes was die mans (en vroue) van die Kaapkolonie wat met die Oranje-Vrystaat en Zuid-Afrikaansche Republiek gesimpatiseer het en in sommige gevalle die wapen opgeneem het teen Brittanje (in dié geval was dit hoogverraad en strafbaar met die dood) en wat dus beskou is as ongewens. Buiten die 360 bandiete wat verban is, het 1 012 tronkstraf in Suid-Afrika gekry en is 379 ter dood veroordeel, van wie 44 (of volgens 'n ander bron 33) eindelik tereggestel is, soos die destyds bekende kmdt. Hans Lötter.
Die krygsgevangenes is aanvanklik in kampe in Suid-Afrika aangehou: in Kaapstad op Groenpunt se meent asook in die Bellevue-kamp op Simonstad, en sommige in tronke in die Kaapkolonie en Natal. Die Kaapse kampe is streng bewaak, maar die buitelandse kampe het minder geleentheid vir suksesvolle ontsnapping gebied, veral dié op eilande. Die bannelinge wat oorsee gestuur is, is aangehou in ses kampe op die Bermuda-eilandgroep, naamlik op die eilande Darrell, Tucker, Morgan, Burtt en Hawkins; op die eiland Sint Helena is hulle in twee kampe aangehou: Broadbottom en Deadwood, en die onversetlikes in Fort Knoll; in Indië was 10 sulke kampe: Umballa, Amritsar, Sialkot, Bellary, Trichinopoly, Shahjahanpur, Ahmednagar, Kaity-Nilgris, Kakool en Bhim-Tal; en op Ceylon (Sri Lanka) vyf: Diyatalawa-kamp en ’n paar kleiner kampe in Ragama, Hambatota, Urugasmanhandiya en Mt. Lavinia (die hospitaalkamp). Die ongewenstes (Rebelle), wat hoofsaaklik uit die distrikte Cradock, Middelburg, Graaff-Reinet, Somerset-Oos, Bedford en Aberdeen gekom het, is gevange gehou op Port Alfred naby Grahamstad aan die Oos-Kaapse kus, maar 360 is ook as bandiete na Bermuda verban.
Op plekke op Sint Helena, Ceylon (Sri Lanka), in die Bermuda-eilande en Indië is hospitaal- of ruskampe ingerig; op ander strafkampe en tronke vir halsstarriges of kampe in streke met ’n ellendige klimaat wat as straf moes dien vir diegene wat nie wou sweer dat hulle nie weer teen Engeland sou veg nie (die onversetlikes of onversoenlikes). Lord Kitchener het self bereken dat 25 000 Boere in al die kampe tesame aangehou is, van wie seuns van net agt jaar en ou manne van oor die 80 jaar. Volgens ander ramings was die getal nader aan 30 000. Ná die Vrede van Vereeniging van 31 Mei 1902 het amper almal (ook die Kaapse Rebelle) die eed van trou aan die Britse kroon afgelê, maar enkeles, die sogenaamde "swearnots", het jare lank in die kampe agtergebly omdat hulle geweier het om dit te doen. Die eerste Boerekrygsgevangenes het einde 1902 na kampe op Simonstad en in Durban teruggekeer en is van daar uitgeplaas onder ’n soort parool. Einde 1904 was daar nog etlike honderde "swearnots" in Indië sodat genl. Koos de la Rey daarheen gestuur is om hulle tot ondertekening te beweeg. Selfs daarna was daar enkeles wat dit nooit gedoen het nie en verhuis het na ander wêrelddele soos die VSA, Duitsland en Java. Die onversetlike Matthys Swart is in 1926 as die heel laaste bittereinder op die Bermuda-eilande oorlede.
Geleidingsvermoë
Die geleidingsvermoë of geleibaarheid is die vermoë om elektriese stroom te gelei. Daar is party nouverwante begrippe, simbole en eenhede wat gebruik word en die meganismes kan ook verskil.
Ladinsgdraers
Die geleiding word deur die vloei van ladingsdraers veroorsaak en daar is verskeie tipes.
Elektroniese geleiding
In metale is daar groot aantalle elektrone wat 'n hoë mobiliteit besit. Omdat hulle lading negatief is beweeg hulle in die teenoorgestelde rigting van die stroomrigting.
In halfgeleiers is daar minder ladingsdraers maar hulle kan wel 'n hoë mobiliteit hê. In N-tipe-halfgeleiers is die draers elektrone e- wat in die teenoorgestelde rigting van die stroom beweeg, maar in P-tipe-halfgeleider is hulle holtes h+ wat as positiewe draers gedra en in die stroomrigting vloei.
Ioniese geleiding
In elektroliete, soos soutoplossings in water, of in gesmelte soute is daar geen elektrone wat kan beweeg nie, maar daar is positief-gelaaide katione, wat in die stroomrigting en negatiewe anione wat teen die stroomrigting kan beweeg. Omdat hulle baie groter en swaarder is as elektrone is die mobiliteit kleiner en afhanklik van die ioon en sy konsentrasie.
Daar bestaan ook vastestowwe waarin ione deur die vaste kristalrooster kan beweeg. In is byvoorbeeld die silwer-katione mobiel en kan in die stroomrigting beweeg. Daar is ook vastestowwe waar anione kan beweeg. Die mobiliteit kan die vloeistowwe s'n benader.
Gemengde geleiding
In sommige stowwe soos β- word altwee ioniese en elektroniese geleiding aangetref. Hulle word gemengde geleiers genoem.
Geleibaarheid
Die geleidingsvermoë, geleibaarheid of konduktansie is 'n eienskap van 'n objek en dit word in die eenheid Siemens gemeet. Dit is die omgekeerde van weerstand (resistansie), d.w.s. 1/R.
I = stroomsterke R = weerstand U = spanningverskil
Die geleidingsvermoë is die omgekeerde van die weerstand.
Spesifieke geleibaarheid
Die geleidingsvermoë van 'n genormeerde gedimensioneerde stuk van 'n geleier (met lengte l en deursnee A) is die omgekeerde van die spesifieke weerstand ρ (grieks: rho) en word as die spesifieke geleidingsvermoë, spesiefieke geleibaarheid, of konduktiwiteit σ benoem. Hierdie waarde is 'n eienskap van die materiaal waaruit die objek bestaan. (Spesifiek vir koper, water ensomeer).
Albei word in die formule vervat:
Die verband met die geleibaarheid is:
Die afgeleide SI-eenheid van die spesifieke geleidingsvermoë is S/m (Siemens per meter), ook A/(V·m). Gebruiklik is ook S/cm, m/Ω·mm² en S·m/mm², waarby die samehang 1 S/cm = 100 S/m en 1 m/Ω·mm² = S·m/mm² = 100 S/m geld.
Van der Pauw-metode
Om die spesifieke geleibaarheid van 'n vastestof te bepaal word dikwels van 'n metode met vier kontakte (pleks van net twee) gebruik gemaak, wat deur L.J. van der Pauw wat vir Philips in Eindhoven, Nederland gewerk het, ontwikkel is. Die kontakte is 'n probleem by metings van die geleibaarheid omdat hulle self dikwels 'n hoë weerstand besit. In die Van der Pauw-metode word op twee kontakte 'n spanning aangelê om 'n stroom deur die materiaal te voer. Die ander twee word gebruik om die spanningsverval oor die materiaal stroomloos te meet. Hul kontakweerstand is nie belangrik omrede daar geen stroom deur die meetkontak vloei nie.
Molêre geleibaarheid
In oplossings wat ione bevat (elektroliete), weerspieël die geleidingsvermoë bewegings van die ione wat veroorsaak word deur die spanningsverskil tussen die elektrodes.
Hierdie geleidingsvermoë hang van party faktore af soos die ladings en die grootte van die ione, hulle konsentrasies, die oplosmiddel, die temperatuur ensomeer. Daar word onderskei tussen die molêre geleidingsvermoë of molêre geleibaarheid: en die ekwivalente geleidingsvermoë:
\Lambda_m word gedefinieer as die geleidingsvermoë van 'n (waterige) oplossing van konsentrasie 1 mol/L wat geplaas word tussen twee ewewydige elektrodes wat op 1 cm afstand van mekaar geplaas is. Die ekwivalente eenhede bring die feit in rekening dat ione met hoër ladings z sterker deur die spanning voortbeweeg word.
Kohlrausch se wet
Die waarde van \Lambda_m of is nie konstant met die konsentrasie nie. F. Kohlrausch het gevind dat vir verdunde oplossings dit afhang van die wortel van die konsentrasie:
Hierdie wet geld vir sterke elektroliete en konsentrasies c < 10 mM Die konstante K (of K'=K /|z|1.5) die Kohlrausch-parameter wat van die elektroliet afhang.
Die molêre geleidingsvermoë se verdunningslimiet vir c\to 0 (\Lambda^o_m) is vir sterke elektroliete die som van die bydraes van die indiwiduele ione:
Die koëffisiënte \nu_+ en \nu_- is die stoigiometriese koëffisiënte van die opgeloste elektroliet.
Waardes van die verdunningslimiete \Lambda^+_m en \Lambda^-_m is bekend vir talle katione en anione.
Elizabeth Debicki
Elizabeth Debicki (gebore 24 Augustus 1990) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Great Gatsby (2013), Everest (2015), The Man from U.N.C.L.E. (2015), en Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).
Acanthella megaspicula
Acanthella megaspicula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Thomas.
Sudd
Die Sudd (Arabies: as-Sudd of al-Sudd) is 'n groot moeras in Suid-Soedan net noord van die hoofstad Joeba wat deur die Wit Nyl se Baḥr al-Jabal-gedeelte gevorm word. Die Arabiese woord sudd is afgelei van sadd (سد) en beteken "versperring" of "belemmering". Die term "die sudd" verwys nou na enige groot soliede swaaiplantegroei-eiland of mat. Die gebied wat die moeras bedek, is een van die wêreld se grootste vleilande en die grootste varswater-vleiland in die hele Nylrivierbekken. Daarbenewens is dit die grootste binnedelta in Afrika.
Oor baie jare heen het die moeras, en veral sy plantegroei, 'n ondeurdringbare versperring vir die navigasie langs die Nylrivier gevorm. In 61 n.C. het 'n troep Romeinse soldate, wat deur keiser Nero ontplooi is, die Wit Nyl verken, maar hulle was nie in staat om die Sudd oor te steek nie, wat sedertdien die grens van Romeinse indringing in Ekwatoriaal-Afrika gemerk het. Om dieselfde redes was die soektog na die Nylrivier se bron in latere tye besonders moeilik; dit het uiteindelik oorlandse ekspedisies van die sentrale Afrikakus geraak, wat wou vermy om deur die Sudd te moes reis.
Die Sudd streek oor sowat 390 km in 'n noord-suidelike rigting en 240 km in 'n oos-westelike rigting. Dit beslaan 'n oppervlakte van sowat 30 000 km², wat tydens reëntyd tot 130 000 km² sal kan groei.
SC Waldgirmes
SC Waldgirmes is 'n sportklub uit Lahnau in die deelstaat Hessen in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Waldgirmes is 'n dorpsdeel van Lahnau.
Justina Machado
Justina Machado (gebore 6 September 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Torque (2004) en The Purge: Anarchy (2014), en in die televisiereekse Six Feet Under (2001) en One Day at a Time (2017).
SC Waldgirmes
Behalwe sokker, het die klub ook 'n afdelings vir gimnastiek, tafeltennis en fietsry.
Die klub is in 1929 gestig as SG Waldgirmes, maar dis in 1933 deur die Nazi’s ontbind, aangesien dit 'n werkersklub was. Die meeste spelers het hulle toe by die sportklub TV 05 Waldgirmes aangesluit, waar hulle 'n sokkerafdeling op die been gebring het (TV 05 bestaan vandag nog, maar bied nie meer sokker aan nie). Die klub het egter weer herleef na die Tweede Wêreldoorlog toe SG Waldgirmes in 1945 herstig is. In 1948 het die sokkerafdeling onafhanklik geword as FC Waldgirmes, maar in 1952 is daar weer met SG Waldgirmes saamgesmelt om die huidige SC Waldgirmes te vorm.
Die klub se beste seisoenafsluiting was om 3de in die Oberliga Hessen te eindig, 'n posisie wat drie seisoene in 'n ry behaal is tussen die 2004/05- en die 2006/07-seisoene.
Paul Allen
Paul Gardner Allen (21 Januarie 1953 – 15 Oktober 2018) was 'n Amerikaanse besigheidsmagnaat, belegger en filantroop. Hy was saam met Bill Gates een van die stigterslede van Microsoft.
The Blue Flower
The Blue Flower is die laaste roman van die Britse skrywer Penelope Fitzgerald, wat die eerste keer in 1995 gepubliseer. Dit is 'n werk van historiese fiksie wat ondersoek instel op 'n deel uit die lewe van Friedrich von Hardenberg, 'n Duitse Romantiese digter, skrywer en filosoof wat beter bekend staan as Novalis.
Acanthella minuta
Acanthella minuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acanthella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Tanita.
Arthur Grumiaux
Baron Arthur Grumiaux (21 Maart 1921 – 16 Oktober 1986) was 'n Belgiese violis.