cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lugvaart
Burgerlugvaart
Aanvanklik is daar nog met omgeboude, hoofsaaklik Amerikaanse vragvliegtuie gevlieg, soos die Dakota Douglas DC-3 (militêre tipe C-47), Douglas DC-4 Skymaster (C-54), Curtiss Comando en Lockheed Constellation. Spoedig het die vliegtuignywerheid egter begin met die ontwikkeling van nuwe handelsvliegtuie. In 1946 het SEA (British European Airways) die tweemotorige Vickers Viking in gebruik geneem, terwyl die prototipe van die viermotorige Vickers Viscount sy eerste vlug in 1948 onderneem het.
Vanaf 1950 is daar in die loop van 10 jaar meer as 400 van hierdie vliegtuie verkoop. In 1949 het die eerste prototipe van die eerste straalhandelsvliegtuig, die De Havilland Comet 1, die lugruim aangedurf. Twee weke later is nog 'n straalvliegtuig, die Avro C-1 04, vir die eerste keer getoets. Nie een van die eerste twee straalvliegtuie was egter 'n sukses nie.
Na 'n aantal lugrampe is die vliegsertifikaat van die Comet in 1954 teruggetrek, terwyl die Avro, ŉ produk van die Hawker Siddeley-groep, eintlik nooit in aanvraag was nie. Sedert 1950 was veral die Amerikaanse vliegtuignywerheid toonaangewend. Die vier groot ondernemings was Douglas, later McDonell-Douglas, Boeing, Lockheed (oorspronklik Loughead) en Convair (Consolidated Vultee Aircraft).
Die stralertydperk
Die straalenjins (turbinestralers) wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel is, is aanvanklik slegs vir militêre en eksperimentele vliegtuie gebruik. Op 14 Oktober 1947 het Chuck Yeager met 'n eksperimentele vliegtuig, die Bell XS-1, op 'n hoogte van 13 km teen 'n snelheid van 1 126 km/h gevlieg.
Tot in 1958 was dit die enigste passasiersvliegtuig met straalaandrywing. Hierna het die groot vliegtuignywerhede mekaar vinnig opgevolg deur passasierstralers op die mark te bring. Baie gou na die ontwikkeling van die turbinestraalenjin is daar met die vervaardiging van 'n ander tipe straalenjin begin. By hierdie enjin is 'n groot gedeelte van die saamgeperste lug langs die buitewand van die turbine verbygelei, waardeur beter afkoeling bewerkstellig is, terwyl tog 'n deel van die stukrag behou is. Teenswoordig word hierdie soort straalenjin vir die meeste vliegtuie gebruik, sowel in burger- as in militêre lugvaart.
Supersoniese vliegtuie
Toe die makrostraler (Boeing 747, DC-10, Lockheed TriStar en Tu-154) op die mark gebring is, was die volgende fase in die burgerlugvaart reeds ingelui, naamlik die van die supersoniese vliegtuie. Op die oomblik is daar twee van hierdie soort vliegtuie in produksie: die Russiese Toepolef Tu-144 (Mach 2,35) [Mach 1 = klanksnelheid; ongeveer 340 m/s], waarvan die prototipe in 1968 op die proef gestel is, en die Concorde (Mach 2,2).
Die Concorde is die produk van die BAC (British Aircraft Corporation) en die Aérospatiale (vroeër Sud-Aviation) van Frankryk. Die eerste prototipe van die Concorde, die Franse weergawe, het in 1969 gevlieg. Ook die Amerikaners was van plan om hul eie supersoniese passasiersvliegtuig op die mark te bring, Boeing het opdrag gekry om twee prototipes te bou en die produk, die B-2707, was aansienlik groter as die Concorde en kon ook heelwat vinniger vlieg (Mach 2,7 oftewel 2 900 km/h).
Tegniese probleme het soveel geld vir materiaal en navorsing geverg dat die regering moes ingryp. In 1971 is daar egter besluit om regeringshulp aan die projek te onttrek en dit het by die twee prototipes gebly. Die Frans-Britse Concorde het lank begrotingsprobleme ondervind, en ook hier moes die regerings bystand verleen. Dit het verskeie oorsake gehad, soos die hoë verkoopprys in 'n tyd wat min lugvaartmaatskappye dit werklik kon bekostig.
Die sterk styging in die brandstofprys was bowendien 'n steeds swaarderwegend ekonomiese faktor wat die vlieg teen hoë snelhede ontmoedig het. Hierdie soort vliegtuie veroorsaak geweldig baie geraas en in baie lande is daar 'n verbod op vliegtuie wat bokant die klankgrens oor hulle gebied vlieg. Hierdeur is die vernaamste voordeel van supersoniese vliegtuie, naamlik die snelheid, gedeeltelik tot niet gemaak, aangesien hulle slegs bokant oseane teen supersoniese snelhede mag vlieg.
Intussen het die behoefte om die lugvaartbedryf van fossiel brandstowwe weg te laat beweeg om die klimaatkrisis die hoof te bied, navorsing verhoog vir vliegtuie wat deur alternatiewe brandstowwe aangedryf word, soos etanol, elektrisiteit, waterstof en selfs sonkrag, met vlieënde prototipes wat meer algemeen geword het.
Lugverkeer
In 1937 is sowat 2,5 miljoen passasiers deur die lug vervoer. Tot 1974 was die jaarlikse groei van die passasiersgetalle tussen 10 en 15 %, maar as gevolg van die energiekrisis is daar in die jaar 'n effense insinking beleef. Sedert die jare vyftig was die meeste vliegtuigpassasiers vakansiegangers, terwyl dit voorheen meestal sakelui was. Passasiersvervoer deur die lug het die passasierskip feitlik geheel en al verdring. Ook lugvragvervoer het sedert die Tweede Wêreldoorlog vinnig ontwikkel.
Aanvanklik was lugvrag beperk tot kosbare of bederfbare produkte, maar met die toenemende grootte van die vliegtuie is vragvervoer na 'n wye verskeidenheid produkte uitgebrei. In 1958 het die vrag-tonkilometers 1 660 miljoen bedra (1 vrag-tonkilometer= 1 ton vrag vervoer oor 1 km). Die getal is nou reeds meer as vertienvoudig. Reeds voor die Tweede Wêreldoorlog het lugposvervoer 'n aansienlike omvang gehad en op baie trajekte is spesiale posvlugte ingestel. Op die oomblik word diemeeste pos met gewone passasiersvliegtuie vervoer.
Internasionale organisasies
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het dit duidelik geword dat 'n wêreldberaad oor burgerlugvaart en internasionaal aanvaarbare reëls noodsaaklik was. As gevolg van die groot toename in burgerlugverkeer het bindende ooreenkomste ter wille van die veiligheid en belange van die afsonderlike lugvaartmaatskappye nodig geword. By die militêre lugvaart was die onderlinge samewerking tussen die verskillende lugmagte hoofsaaklik van politieke aard en daar was slegs 'n aantal regulasies nodig, veral wat sou verseker dat die burgerlike nie deur die militêre lugvaart belemmer word nie.
By hierdie konferensie in Chicago is die Internasionale Burgerlugvaartorganisasie (ICAO: International Civil Aviation Organisation) gestig, waarvan Suid-Afrika 'n stigterslid is. Die organisasie is saamgestel uit nagenoeg 130 lidlande en is in Montreal gesetel. Dit is verantwoordelik vir die vasstelling van lugvaartnorme en hou 'n wakende oog oor die aanbevole internasionale samewerking op tegniese, wetlike en ekonomiese gebied betreffende wêreldlugvaart in die geheel. Enkele van die ICAO se doelstellings is:
Die dagbestuur van die ICAO bestaan uit 'n raad van verteenwoordigers van 21 lande, met daaronder verskeie afdelings. Behalwe die ICAO het veral die Internasionale Lugvervoervereniging (lATA: International Air Transport Association) belangrike bydraes gelewer tot die neerlegging van standaardprosedure in die burgerlugvaartverkeer. Hierdie organisasie is in 1919 in Den Haag gestig en elke lugvaartmaatskappy wat gereelde dienste onderhou, is lid daarvan. Die organisasie was verantwoordelik vir die formulering van die 5 vryhede van die lug:
Hierdie vyf reëls vorm die grondslag van die meeste wedersydse ooreenkomste tussen die onderskeie lugvaartmaatskappye. Binne die lATA is daar ook bindende tariewe neergelê. Huurvlugmaatskappye behoort egter nie tot die organisasie nie en hoef hulle dus nie aan die tariewe te hou nie, terwyl hulle wat landingsregte betref, ook groter vryhede geniet. Die meeste lugvaartmaatskappye het daarom dikwels 'n dogtermaatskappy of belang by 'n maatskappy wat huurvlugdienste lewer. Die meeste huurvlugmaatskappye is lid van die Internasionale Huurvlugorganisasie (IACA: International Air Charter Association).
Lugvaart in Suid-Afrika
In 1907 het John Weston, wat later 'n skoutadmiraal geword het, die eerste enjinaangedrewe vliegtuig in Suid-Afrika gebou. Die vliegtuig is egter na Frankryk verskeep, waar dit na 'n aantal modifikasies vir die eerste keer gevlieg het. Die Fransman Albert Kimmerling het op 28 Desember 1909 die "Flying Matchbox", die eerste vliegtuig in Suid-Afrika, gedemonstreer. Een van die vroeë ontwikkelings in die Suid-Afrikaanse lugvaart was die oprigting van 'n lugvaartskool deur C. Compton-Patterson by Alexandersfontein naby Kimberley in 1913.
Lugvaartgeskiedenis is gemaak toe twee Suid-Afrikaners, Pierre van Ryneveld en Quintin Brand, in 1920 tydens 'n lugwedren van Londen na Youngsfield in Suid-Afrika gevlieg het. Hulle het in 'n Vickers-Vimy-bomwerper van Londen vertrek en het uiteindelik na 45 dae en tallose probleme in 'n De Havilland, wat hulle van die Suid-Afrikaanse regering bekom het, in Suid-Afrika geland. Die eerste lugdiens in Suid-Afrika het in 1919 tot stand gekom. Dit was South African Aerial Transport Ltd., wat later met die South African Aerial Navigation Company geamalgameer het.
Die maatskappy het nagenoeg 'n jaar bestaan en in die tyd sowat 5 000 passasiers vervoer. Union Airways, die eerste amptelike handelslugdiens in Suid-Afrika, is in 1929, met sy basis in Port Elizabeth, in die lewe geroep. 'n Gereelde diens tussen Johannesburg, Kaapstad en Durban is gelewer en het hoofsaaklik pos na die posbote in die Kaapstadse hawe vervoer. Union Airways is in Februarie 1931 deur die Suid-Afrikaanse Spoorwegadministrasie oorgeneem en die Suid-Afrikaanse Lugdiens (SAL) het tot stand gekom.
SAL het 'n rukkie later ook die posvlugdiens van die Britse Imperial Airways oorgeneem. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die totale lugdiensvloot, waaronder hoofsaaklik Junkers Ju 86-vliegtuie, op militêre gereedheid geplaas. Die passasiersvliegtuie is omskep in bomwerpers en van hulle is in die eerste lugaanvalle op Abessinië gebruik. Na die oorlog het die SAL-vloot uit 41 vliegtuie bestaan: 7 Skymasters, 5 Dakotas, 19 Loadstars, 2 De Havilland Doves en 8 Vickers Vikings. In die boekjaar 1979/80 het die SAL-vloot die volgende vliegtuie op sy roetes gebruik: 5 Boeing 747 Super B's; 6 Boeing 747 SP's; 1 Boeing 707 B; 2 Boeing 707 C's; 9 Boeing 727's; 6 Boeing 737's; 4 Airbus A300 B2K's en 3 Hawker Siddeley 748's.
Om in die verwagte toename in verkeer op internasionale streek- en binnelandse roetes te voorsien, is 2 Airbus-vliegtuie (A300 C4 en A300 B4), 2 Boeing 747-224Bkombi's en 12 Boeing 737-200-stralers teen 1982 in gebruik geneem. Die Boeing 727-reeks is intussen aan die SAL-roetes onttrek. Die Springbokdiens van SAL onderneem 19 internasionale vlugte per week (1980). Gereelde verbindings bestaan tussen Suid-Afrika en Rome, Athene, Ilha do Sal, Brussel, Las Palmas, Tel Aviv, Lissabon, Parys, Frankryk, Amsterdam, Abidjan, Madrid, Wenen en Londen.
Daar is ook dienste na Perth en Sydney, New York en Buenos Aires. Dienste na aangrensende gebiede sluit in Zimbabwe, Mosambiek, Botswana, eSwatini, Malawi, Mauritius en Transkei. Aan die einde van die 1980-boekjaar het SAL 241 weeklikse binnelandse retoervlugte onderneem. Daar was 67 retoervlugte per week in elke rigting tussen Johannesburg en Kaapstad; 48 retoervlugte tussen Johannesburg en Durban; 40 retoervlugte tussen Durban en Kaapstad; 14 retoervlugte tussen Johannesburg en Windhoek en 6 retoervlugte tussen Kaapstad en Windhoek. Magnum Airlines het 17 retoervlugte per week tussen Durban en Richardsbaai namens SAL onderneem en Air Gape 6 weeklikse retoervlugte tussen Kaapstad en Port Elizabeth.
Die Suid- Afrikaanse Lugdiens het vanweë sy afgesonderdheid van groot wêreldlugvaartmaatskappye 'n eie, selfstandige onderhouds - en versieningsafdeling opgebou, waar trouens ook noodsaaklike versienings aan ander lugdienste se vliegtuie gedoen kan word. Die personeelsterkte aan die einde van die 1980-boekjaar was soos volg:
Sedert sy stigting in 1934 het die Suid-Afrikaanse Lugdiens tot 'n lugredery van wêreldformaat ontwikkel en ook heelparty prestasies gelewer, wat soos volg in die lugvaartgeskiedenis opgeteken is:
- 1950: Die eerste lugredery wat ten volle gedrukreëlde vliegtuie tussen Suid-Afrika en Europa gebruik het.
- 1953: Die eerste lugredery ter wêreld buite die Verenigde Koninkryk wat suiwer stralers op sy roetes in gebruik geneem het.
- 1956: Eerste lugredery buite die VSA wat die wêreld se vinnigste suierenjinvliegtuig, die Douglas DC-7B, in gebruik gestel het.
- 1960: Die eerste lugredery wat Boeing 707-straalvliegtuie met vollengtevoorrandklappe in gebruik geneem het.
- 1969: Die eerste lugredery wat 'n lugverbinding oor die Suid-Atlantiese Oseaan tussen Suid-Afrika en Suid- en Noord-Amerika daargestel het.
- Die eerste lugredery ter wêreld met 'n geïntegreerde berigdeurskakel- en geoutomatiseerde plekbesprekingstelsel op een gesentraliseerde rekenoutomaat.
Martie de Villiers
Martie de Villiers was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Martie de Villiers is in 1908 gebore. Sy werk na skool in ’n biblioteek en is op jong ouderdom met die prokureur Jacob de Villiers getroud. Sy maak vier kinders groot en volg in die tussentyd ’n kursus in die joernalistiek en behaal B.A.- en B.A. Honneurs-graad aan die Universiteit van Suid-Afrika. Hierna begin sy onderwys gee en gee ook later aandklasse vir immigrante. Toe haar man siek word, help sy hom uit met sy prokureurspraktyk en lê ook haar prokureurseksamen af. Die praktyk word later verkoop toe hy te siek raak om dit verder te behartig. Hy is in 1972 oorlede. Hierna hou sy haar besig in die gemeenskap deur vir bejaardesorg te werk, boeke vir skoolbiblioteke te keur, handwerk te doen en te reis en skryf.
Migael (aartsengel)
In die Christelike Nuwe Testament word Migael in die Openbaring van Johannes in 'n eskatologiese konteks as die verslaner van Satan uitgebeeld wat dié bose engel in die hel laat stort (Openbaring 12:7). Volgens 'n kerktradisie sal Migael op die Jongste Dag die siele van mense weeg. Sedert die Slag op die Lechveld op 10 Augustus 955 is sint Migael die beskermheilige van die Heilige Romeinse Ryk en later van Duitsland.
Martie de Villiers
Skryfwerk
Sy skryf al van jongs af en onder die naam Martha du Plessis publiseer sy op agtienjarige leeftyd ’n blyspel. Veral nadat haar man oorlede is skryf sy meer ernstig en verskeie stories en artikels word in tydskrifte gepubliseer. Op 81-jarige ouderdom maak sy haar debuut as romanskrywer wanneer “Vonkelwyn en wurgpatats” gepubliseer word, die deels outobiografiese roman oor ’n alleenkind op ’n Oos-Kaapse plaas. Dit is ’n familiesage wat die verbygaande era terugroep, fyn sosiale kommentaar lewer en bruis van kinderlike onskuld, verwondering en lewensvreugde. Jannetjie is die jongste van die ses kinders wat in die twintigerjare op Kroonplaas in die Oos- Kaap grootgemaak word deur hul kil, afsydige ma Hanna. Die plaas is ’n besielende plek vir Jannetjie, aangelê in ’n bergagtige deel met baie bosse en ’n rivier, bevolk met haar kamma- mense. Dit is hierdie skoonheid wat haar later aanspoor om kunstenaar en skrywer te word. Jannetjie soek baie ontvlugting in die natuur want sy is eintlik baie alleen. Op haar geboortedag is haar ma se dogtertjie Battie dood en haar ma treur nog oor haar “engelkind”. Ná baie trane leer ken Jannetjie ook die donker geheim uit die verlede waaraan haar vreugdelose ma so wurg. Martie de Villiers slaag daarin om Jannetjie se geleidelike ontwikkeling en bewuswording van haarself op ’n sensitiewe, gesellige en humoristiese wyse oor te dra. “Vonkelwyn en wurgpatats” is oorspronklik ingeskryf vir die De Kat-romanwedstryd in 1990 en is een van die agt finaliste. Hierdie boek is in 1993 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys.
Migael (aartsengel)
Migael kom sedert die 7de eeu n.C. ook in die Islamitiese Koran en in die Arabiese literatuur onder die naam Mikal of Mika'il voor.
Witdwerg
’n Witdwerg is ’n klein ster wat vorm nadat ’n hoofreeksster met ’n gemiddelde massa die einde van sy leeftyd bereik het. Hulle is baie dig: hul massa is vergelykbaar met dié van die Son en hul grootte met dié van die Aarde. Hul dowwe lig kom van die uitstraling van gebergte termiese energie. Dit sal die laaste fase van evolusie wees van meer as 97% van die sterre in die Melkweg.
Die naaste bekende witdwerg aan die Aarde is Sirius B, 8,6 ligjare van hier. Dit is die kleinste komponent van die Sirius-dubbelster. In Januarie 2009 is agt witdwerge getel in die honderd sterstelsels naaste aan die son. Die term is in 1922 deur Willem Luyten bekend gestel.
Beskrywing
links|220px|duimnael|'n Vergelyking tussen die witdwerg IK Pegasi B (middel), sy [[Sterreklassifikasie#Klas A|A-klas-metgesel IK Pegasi A (links) en die Son (regs). Dié witdwerg het 'n oppervlaktemperatuur van 35 500 K.]] Nadat die waterstofverbrandende fase van ’n hoofreeksster met ’n gemiddelde of lae massa eindig, sal dit uitsit en ’n rooireus word. As die rooi reus se massa nie groot genoeg is om die temperatuur op te wek waarteen koolstof verbrand word nie, sal ’n onaktiewe massa van koolstof en suurstof in die middel van die ster opbou. Nadat die ster sy buitenste lae weggestoot het om ’n planetêre newel te vorm, sal net die kern oorbly. Dit is die steroorblyfsel wat ’n witdwerg vorm. Daarom bestaan witdwerge hoofsaaklik uit koolstof en suurstof.
As die aanvanklike massa van die ster tussen 8 en 10,5 sonmassas is, sal die kerntemperatuur hoog genoeg wees om koolstof te verbrand, maar nie neon nie; in so ’n geval kan ’n witdwerg gevorm word wat uit suurstof, neon en magnesium bestaan.
Die elemente in ’n witdwerg ondergaan nie meer fusiereaksies nie. Die ster het dus geen bron van energie nie en sal mettertyd afkoel. Eindelik sal dit nie veel hitte of lig uitstraal nie en ’n swartdwerg word. Dit neem egter langer as die geskatte 13,8 miljard jaar wat die heelal oud is, en daarom bestaan daar nog geen swartdwerge nie.
Barca
Barca is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Mavis de Villiers
Mavis de Villiers (1919–2015) was 'n Afrikaanse skrywer van kinder- en jeugverhale, wat as vertaler die Akademieprys vir Vertaalde Werk ontvang. Sy is getroud met D.P. De Villiers, hoofbestuurder van Sasol en voorsitter van die Stellenbosch Universiteitsraad.
Lewe en werk
Mavis de Villiers is op 2 November 1919 in Kaapstad gebore as die tweede oudste van vier dogters van mnr. Gerhardus Francois Solms de Villiers, wat hoofbestuurder van Santam was, en Martha Jacoba Reeler. Haar susters was Reinette Marie, Ursula en Geraldine. Sy word in Kaapstad groot en matrikuleer in 1936 aan die Hoërskool Jan van Riebeeck, waar sy ook die hoofmeisie is. Hierna studeer sy vanaf 1937 verder aan die Universiteit van Stellenbosch en gaan in die Harmonie koshuis tuis. Sy verwerf in 1939 die B.A.-graad en in 1940 die Senior Onderwysdiploma met lof. Sy verower ook die LTCL in die voordragkuns. Gedurende 1941 en 1942 is sy onderwyseres aan die Hoërskool Jan van Riebeeck, waar sy veral aktief is in toneelkringe. Sy tree op as regisseuse vir die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging en is beoordelaar by die streekfeeste van FATSA en die Afrikaanse Eisteddfod. In 1943 aanvaar sy ’n pos as dosent aan die Grahamstad Opleidingskollege, wat sy tot aan die einde van 1944 beklee. In 1945 trou sy met David Pieter de Villiers, wat later hoofbestuurder van Sasol op Secunda en voorsitter van die Stellenbosch Universiteitsraad word. Hulle het vyf kinders. Ten spyte van haar veelvuldige huishoudelike pligte vind sy steeds tyd om verder te studeer en behaal in 1959 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands met lof aan die Universiteit van Suid-Afrika. Hierdie puik resultate is die oorsaak dat twee beurse aan haar toegeken is. In 1961 behaal sy die M.A.-graad, ook met lof, aan Unisa met ’n verhandeling oor “’n Ondersoek van struktuurprobleme in die roman Bart Nel van J. van Melle” en volg dit op met doktorale studies. Na aftrede bly sy en haar man op Stellenbosch. Sy is op 18 Februarie 2015 op Stellenbosch oorlede.
Skryfwerk
As skrywer spits sy haar toe op kinder- en jeuglektuur. Sy publiseer twee versebundels vir kinders (“Poekie se boekie” en “Tuisbly se karretjie”) en haar gedig “Martie word ook visterman” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Van haar kinderverse word opgeneem in “Nuwe Kleinverseboek” en in “Nuwe Kleuterverseboek” en van haar kinderstories word ook opgeneem in die versamelbundels “Stories suid van die son” en “Goue fluit my storie is uit”.
In 1996 verower sy die Akademieprys vir Vertaalde Werk vir haar vertaling van Roald Dahl se “Die groot sagmoedige reus”, die klassieke kinderverhaal oor die outsider-figure, die agtjarige bysiende Sophie en die reus, wat nie soos ander reuse ’n mensvreter is nie. Sy vertaal ook “Die toorvingertjie”, “Slimjan die jakkalsman” en “Hendrik en die reuse perske” van Roald Dahl, “Marie, skipper om Kaap Hoorn” van Leigh Merrell, “As muise kon vlieg” van John Cameron en “Professor Piet ontmoet die diere” van Kit Wright in Afrikaans. Biebie de Villiers se “Frikkie veldmuis” vertaal sy in Engels as “Where is Snifty Fieldmouse?”
Aulospongus similiaustralis
Aulospongus similiaustralis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aulospongus en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Hooper, Sutcliffe & Schlacher-Hoenlinger.
Polatsk
Polatsk (dikwels ook gespel as Polotsk, Belarussies Полацк Polatsk of Полацак Polazak, Russies Полоцк Polotsk, Pools Połock, Litaus Polockas) is die oudste stad in Belarus en hoofstad van die gelyknamige rajon (distrik). Polatsk is in die noorde van die land aan die Daugava-rivier (Belarussies: Dzwina), sowat 250 km noord van Minsk, geleë.
In administratiewe opsig maak Polatsk deel uit van die woblast (gewes) Witebsk. In die vroeë Middeleeue was Polatsk die politieke sentrum van een van die drie vorstedomme wat in die gebied van die huidige Belarus bestaan het. Hulle het hul historiese oorsprong in die Kiëf-Roes en word deur Belarus as sy historiese voorlopers beskou. Wes van Polatsk het 'n groot voorstad, Nawapolatsk, ontstaan. 'n Klein lughawe is 9 km suid van Polatsk gevestig.
Polatsk was steeds 'n belangrike handelsplek en vesting. In moderne tye het dit tot 'n spoorwegsentrum en nywerheidstad ontwikkel. Naas 'n olieraffinadery en petrochemiese aanlegte steun die plaaslike ekonomie op die vervaardiging van glasvesels asook hout- en voedselverwerking.
Geskiedenis
Sy stigtingsdatum (862) maak van Polatsk nie net die oudste nedersetting in Belarus nie, maar ook een van die oudstes in die Slawiessprekende wêreld. Die stad is in sy stormagtige geskiedenis verskeie kere deur Wikings uit die noorde asook Kruisvaarders aangeval en ingeneem.
Polatsk was een van die vroeë Christelike sentrums van Kiëf-Roes. Dit is die geboorteplek van Euphrosyne van Polatsk, die eerste Wit-Russiese vrou wat deur die Kerk gekanoniseer is. Later, tussen die 10de en 13de eeue, was Polatsk die magtige middelpunt van die gelyknamige hertogdom. In 1307 is die stad by die Groothertogdom Litaue ingelyf, maar het in 1498 die status van selfregerende stad gekry. In 1563 is Polatsk deur Iwan die Verskriklike ingeneem, maar vyftien jaar later weer aan Litaue teruggegee.
Gedurende die Napoleontiese Oorloë het twee beslissende veldslagte naby die stad plaasgevind. Polatsk het in die vroeë 20ste eeu 'n bloeitydperk beleef. Vanaf 1941 is dit tydens Adolf Hitler se veldtog teen die Sowjetunie deur die Duitse Weermag beset en drie jaar later deur die Rooi Leër bevry. Vandag is die stad, wat in 2010 as Belarus se eerste "kultuurhoofstad" aangewys is, 'n gewilde toeristebestemming.
9 November
9 November is die 313de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (314de in skrikkeljare). Daar volg nog 52 dae in die res van die jaar.
Adam Brown (akteur)
Adam Brown (gebore 29 Mei 1980) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hobbit: An Unexpected Journey (2012), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014), en Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017).
Hautot-sur-Seine
Hautot-sur-Seine is 'n Franse dorp in die département Seine-Maritime (région Normandië), suidwes van Rouen, met sowat 400 inwoners (2014).
Die dorp is op die regteroewer van die Seinerivier in die meander van Roumare.
Die dorp word as Hotot vir die eerste keer in 1240 beskryf.
Millenniër-leerders
Uit verskeie terreine van die samelewing is daar reeds opgemerk dat die hedendaagse jeug aan die begin van die een-en-twintigste eeu kenmerke toon van wat bekend staan as die generasie X-subkultuur, die slackers, ook genoem die postmoderne generasie; generasie Y; busters, met millennials as verwysing na die jongeres; die verlore generasie; generasie Dot-Com; generasie Z; en die net-generasie.
Agtergrond en gebruik van terme: Generasie X/Y/Z en millenniërs
Alhoewel die beskikbare inligting oor generasie X aanvanklik in hoofsaak gehandel het oor die jeug as subkultuur sedert die tagtigerjare van die twintigste eeu in Amerika, is dit steeds relevant vir die onderrig van Afrikaans wat aan die begin van die een-en-twintigste eeu in Suid-Afrika plaasvind. Die duidelike verband tussen generasie X in Amerika en adolessente (millenniër-) leerders van Afrikaans in die huidige Suid-Afrikaanse samelewing is geleë in die feit dat al hierdie leerders in 'n laat-kapitalistiese era gebore is. Hulle het grootgeword in ’n milieu waar die toenemende materialisme en welvaart weerspieël word deur die besit en gebruik van die televisie, rekenaarspeletjies en die internet. Dié leerders is dus meestal (kwasi-)inligtingsgeletterd as gevolg van 'n toenemende beskikbaarheid van en blootstelling aan elektroniese massakommunikasiemedia. Die leerders is meestal voorstedelike kinders van middelklas- of welgestelde ouers; hulle stapelvoedsel kom uit McDonalds; hulle tydverdryf bestaan uit rekenaarspeletjies en inkopiesentrums, en hulle opvoeder is die televisie.
Die term "generasie X" het sy ontstaan te danke aan Billy Idol en sy Britse punkmusiekgroep van vroeg in die tweede helfte van die twintigste eeu. Die term het egter meer algemeen bekend geraak met die roman Generation X: Tales for an accelerated culture, deur die Kanadese skrywer Douglas Coupland. Hierdie blitsverkoper handel oor karakters wat deel uitmaak van 'n generasie jeugdiges wat tussen 1960 en 1980 as kinders van die sogenaamde baby boomers gebore is, die kenmerkende eienskappe van 'n laat-kapitalistiese verbruikersamelewing toon: "Prematurely resigned to lowered expectations, they are ceaselessly ironic about the world in which they subsist, unwilling to buy into its super-consumerist projections but too cynical to believe the alternatives of a previous era …"
Sommige kritici is van mening dat hierdie benaming uitdruklik en uitsluitlik na die Amerikaanse jeug van die vorige eeu verwys. Nietemin kan die term breër beskou word, veral omdat jeugdiges in Suid-Afrika aan die begin van die een-en-twintigste eeu soortgelyke kenmerke toon. In sy uitgebreide M.A.-tesis en Ph.D.-proefskrif oor die jeug in Suid-Afrika voer Codrington aan dat die konsep "generasie X" met betrekking tot generasieteorieë geskik is om die plaaslike jeugsubkultuur te beskryf, en noem hy 'n verskeidenheid kenmerke van 'n generasie wat weier om omskryf te word. Uit ander studies blyk dit dat die eienskappe van die Suid-Afrikaanse generasie X en Y wat aan hulle navorsing deelgeneem het, raakvlakke met die eienskappe van hulle Amerikaanse eweknieë toon, veral dié uit hoërinkomste- en hoërgeletterdheidsgroepe. Een van die gewilde tydskrifte wat op die millenniërgenerasie in Amerika gemik is, is ook in Afrikaans op winkelrakke beskikbaar; selfs die naam is dieselfde as dié van die oorspronklike tydskrif Seventeen.
Verdere motivering vir hierdie algemene benaming vir die hedendaagse jeug kan in Mokros se bespreking gevind word wanneer hy na die beweeglikheid van tekens kyk, en in navolging van Foucault aanvoer dat betekenisgewing kan verskuif. Mokros beweer dat die betekenis van die term "generasie X" toegeëien, getransformeer en gekoöpteer kan word. Ondanks Coupland se pogings om te verhoed  dat die term versprei, het dit bly voortleef. Dit word algemeen gebruik (soms as stigmatiserende, ontmagtigende identiteitsmerker) om na 'n struktuurlose, hoogs diverse generasie jongmense te verwys wat nie volgens hul ouderdom omskryf kan word nie, maar wel volgens hulle wêreldbeskouing.
Vervolgens word die algemene kenmerke en onderrigbehoeftes van millenniërleerders bespreek, met die oog op die uiteindelike toepassing daarvan op die gebruik van humormateriaal as onderrigstrategie.
Kenmerke van die millenniërs (as deel van generasie X/Y/Z)
Soos enige subkultuur, het generasie X (lees: millenniërs) 'n spesifieke lewens- en wêreldbeskouing wat in hulle kleredrag, kreatiewe uitdrukkingswyses en vryetydsbesteding gestalte kry. Volgens Sher kan dit as 'n niemorele evaluering en onverskilligheid teenoor gebeure en voorwerpe in hulle wêreld beskryf word, omdat millenniërs die vorige generasie se verromantisering van die verlede en hulle optimisme oor die toekoms verwerp. Schaub noem hierdie generasie "sluttish women, brutish men".
Die intellektuele van generasie X se identiteit is volgens Sher aan die een kant deur die postmoderne filosofieë van Derrida, Lyotard en Foucault gevorm, waarin alle objektiewe waarheidstellings skepties bejeën word. Aan die ander kant het teenkommersialisme eweneens 'n groot invloed op generasie X gehad, en beskou hulle alle media met agterdog en ironie, omdat enigiets wat betekenis kan hê ook as onbelangrik afgemaak kan word. Die gevolg van hierdie verwerping en agterdog is dat generasie X hoogstens daarna streef om eg en opreg te wees. Selfs dít is ironies, omdat die postmodernisme enige stelling van waarheid bevraagteken. Wat dus vir generasie X oorbly, is angs en frustrasie met die samelewing; iets wat dikwels in eklektisisme, ironie en satire verwoord word. Die verband tussen generasie X se emosionele afgestomptheid en die postmodernisme word deur Nehring uitgelig. Hy verduidelik dat die verhouding tussen emosies en ideologie toenemend problematies geword het, en dat dit vir hierdie generasie jongmense moeilik (selfs onmoontlik) is om betekenis in hulle emosionele ervarings te vind of enige vertroue in ideologiese konstrukte te plaas.
Annesley stel dit aan die hand van duidelike voorbeelde dat generasie X-skrywers se bleek/uitdrukkinglose ("blank") fiksie met behulp van skerp ironie uitdrukking gee aan 'n siniese beskouing van die postmoderne samelewing se verval, verslawing, selfvernietiging en die jeug se soeke na ervarings. Tog blyk dit dat daar 'n verband bestaan tussen generasie X se behoefte aan die emosionele, en hulle klaarblyklike emosionele afgestomptheid. Die postmoderne argument is dat hierdie generasie se "mindlessness of emotions” meebring dat hulle kwessies nooit voldoende verwoord kan word nie, hetsy in die kuns of in die lewe, juis omdat hulle verwoording van woede en jeugdige opstandigheid deur kommersialisering as onbelangrik en goedkoop afgemaak word. Hulle weersin in presiese, afgebakende omskrywings en formulerings lei daartoe dat hulle, soos die postmoderne paradigma aanvoer, op soek is na "vryheid van keuse, pluralisme, diversiteit en 'n algehele agnostisisme in die absolute mag van rasionalisme. . . Daarom is New Age, smart drugs, ervaring, identiteit in musiek en ervaringsleer so hoogmode by die postmoderne jeug.".
Die negatiewe opvatting oor die kenmerke van generasie X weerspieël hoofsaaklik hoe hierdie generasie deur hulle voorgangers, die sogenaamde boomers gebrandmerk is. Dit is waarskynlik die rede waarom die meeste generasie X-ers nie graag met hierdie benaming verbind wil word nie, omdat hulle persoonlike identiteit daarmee gestigmatiseer word en hulle dit as intimiderend ervaar.
Nietemin is party van hierdie jongmense nog betreklik naïef en nie so skepties oor die samelewing waarvan hulle deel uitmaak nie. Sommige deel nog in 'n mate die optimisme wat met welvaart en materialisme gepaardgaan, eienskappe wat kenmerkend is van leerders aan hoërskole waar huidige onderwysstudente sal onderrig gee. Hierdie leerders word in Aldous Huxley se wetenskapfiksie Brave New World uitgebeeld, waarin hy ’n samelewing skets wat rasionele denke en nadenke verruil het vir die voortdurende sug na vermaak in elke faset van die lewe. Generasie X soek iets interessants, humoristies, beweeglik, sterk en kleurvol. Sacks haal 'n leerder aan wat wil hê dat onderwysers moet ". . .dance, sing, and cry . . . we expect so much more from everything now because of the media".
In teenstelling met die negatiewe beskouing van intellektuele en ouer lede van generasie X, soos vroeër beskryf, is daar dus ook die optimisme van jonger verteenwoordigers, meer bepaald die jeug tussen sestien en een-en-twintig (die millenniërs), wat nog na hulle eie persoonlikheid en identiteit op soek is. Hierdie soeke het die fokuspunt gevorm van strategieë soos dié van Strategic Marketing waarmee hulle van 2003 tot 2004 hulle bromponies bemark het. Hulle teikenmark was tieners wat hulle tersiêre loopbaan begin, en dus hulle eie vervoer benodig. Die jeugdige persoonlikheid wat hulle suksesvol as teikenmark geskep het, word as "youthful, fun and aspirational" beskryf. Die advertensie met sy swart-en-silwervoorkoms is ontwerp om mode-tendense na te volg; ’n produk wat nie bepaald vroulik of manlik lyk nie, oulik maar nie aggressief is nie, en lig is op brandstof, sodat ouers maklik daardeur oortuig kon word. Die bromponie het plek gehad vir 'n selfoon, 'n FM-radio en 'n koeldrankblikkie.
Uit intensiewe studies oor die kenmerke van die millenniërs blyk dit dat hul verbruikersmentaliteit opval, dat hulle opgevoed is deur televisie, video en rekenaarspeletjies, en dus digitaal geletterd is. Verder is hulle meestal die middelpunt van hul ouers se belangstelling, verwagtings en ideale, en toon hulle min self-refleksie, veral omdat hulle as 'n generasie nie aan baie verliese blootgestel is nie. Daarbenewens is millenniërs groepsgeoriënteerd, rasveelsydig en goed afgerig om te presteer. Om vir die leerbehoeftes van hierdie generasie leerders voorsiening te maak, is dit noodsaaklik om alternatiewe onderrigstrategieë te ondersoek.
Humorontwikkeling vóór adolessensie
In hulle persoonlikheidsontwikkeling is kinders in hierdie stadium bewus van hulle eie identiteit, wat noodwendig van ander gesinslede s’n verskil; hulle beskik oor 'n taamlik konstante selfbeeld; hulle identifiseer hulleself as “ek”, en koester 'n stel gevoelens oor hulleself. Omdat hulle nou minder selfgesentreerd is, kan hulle met ander simpatiseer en meer sosiaal optree. Op sosiale gebied het hulle geleer dat ander mense gevoelens het, en kan hulle sodanige gevoelens op grond van ander se gesigsuitdrukkings identifiseer. 'n Vrees vir onbekende situasies veroorsaak soms dat kinders vertroue in en beheer oor hulle gevoelens verloor. Daarom het hulle steeds warm en veilige omgewings nodig. Hulle voel steeds dat hulle denke oor en oplossings vir probleme met dié van ander moet ooreenstem, en word ook nou vanweë die toenemende belangrikheid van die groep, van hulle kultuurerfenis bewus.
Die humorontwikkeling van leerders in die grondslagfase kan as 'n weerspieëling van die hoogs fisieke aard van hierdie kinders beskou word. Hulle vind gewoonlik byna alles snaaks. Snaakse stories, ander se foute (wat grondslagleerders se begrip van sosiaal aanvaarbare gedrag toon), skewebekke of gesigsuitdrukkings is alles vir hulle snaaks. Hoewel hulle steeds aan die konkrete vasklou, toon hulle 'n al hoe beter vermoë om abstraksie te hanteer. Ander se verleenthede, poetse en lawwe grappies is snaaks, terwyl die oortreding van reëls in die teenwoordigheid van die onderwyser ook 'n bron van humor is.
Die doeltreffende herkenning van eienaardighede in situasies begin veral tussen die ouderdomme van ses en sewe voorkom. Eenvoudige en oplosbare ongerymdhede word vanaf die ouderdomme van vier tot ses waardeer. Die onderskeidingsvermoë ontwikkel vanaf omtrent die ouderdom van sewe, wanneer kinders se aandag veral deur poetse vasgevang word. Absurditeit en stereotipe vergeetagtigheid word goed ontvang. Sewe- tot agtjarige kinders wat konkreet-operasioneel dink, bewus word van die feit dat menslike gedrag dikwels teenstrydig is. Dit gee aan hulle die vermoë om meer ingewikkelde soorte humor te verstaan.
Dierekarakters in stories wat soos mense leef en praat, en ook menslike eienskappe toon, bied nou verpersoonlikings waarmee kinders hulle kan vereenselwig, en wat hulle help om hulle eie krag te ervaar. Humoristiese stories kan lesers help om bo hulle onmiddellike, daaglikse persoonlike probleme uit te styg en die grappigheid daarvan in te sien. Dit help individue om hulle asook ander se menslike swakhede te hanteer. Menslike simpatie vloei uit meelewing met ander, en humor volg op sy beurt op opvattings na aanleiding van die aansteeklikheid van gevoelens, wat as "primitiewe passiewe simpatie" bekend staan (Drever 1964:290, aangehaal in Gordon ).
Binne 'n linguistiese raamwerk kan aangevoer word dat die begrip asook skep van humor kinders se bewustheid van taal as 'n stelsel, en dus ook sekere aspekte van humor weerspieël. Soos kognitiewe vermoëns, is linguistiese vermoëns regstreeks aan die ontwikkelingsvlak van die persoon gekoppel, en volgens Piaget kan die kind eers werklik in die derde ontwikkelingsfase, naamlik konkreet-operasionele denke, humorsin op 'n verbale vlak verstaan, skep en waardeer. Hiervolgens ontwikkel formele operasionele denke, die vierde fase, eers tydens adolessensie. Kinders se vordering is duidelik na te speur in hulle aanvanklike begrip van nie-verbale humor gedurende vroeë kindertyd totdat hulle gedurende adolessensie humor op grond van linguistiese dubbelsinnighede kan begryp.
Humor bestaan vir die kind in die middelkinderjare (wat ook die laatkinderjare insluit) uit poetsbak en grappe-vertel bestaan, en hulle verkies humoristiese verhale. In haar uitvoerige bespreking van die kognitiewe, emosionele, sosiale en morele ontwikkeling van die leerder in die puberteitsjare, meld Van Niekerk dat daar 'n belangrike wisselwerking en verhouding tussen die aangename gevoel van iets humoristies, en die begrip daarvan bestaan; ook dat té eenvoudige dinge nie meer vir die kind in die laatkinderjare snaaks is nie. Grappies en grapraaisels is bepaalde vorme van humor wat hierdie leeftyd kenmerk. Die laerskoolleerder se taalvermoë en kognitiewe ontwikkelingsvlak speel 'n rol in sy omgang met humor.
Humorontwikkeling tydens adolessensie
Beide die intra-linguistiese verhoudinge tussen die taalkomponente, en die sosio-kulturele konteks van taal kan die ontstaan van humor beïnvloed. Taalvariasie, -gebruik en -houdings kan in die skep van linguistiese humor aangewend word. Die lede van die kultureel dominante taalgroep in die skep van linguistiese humor op die afwykende taalgebruiksvorme van marginale groepe fokus. Taal word dus as een van die onderskeidende kenmerke van 'n bepaalde groep beskou, en die grens tussen "ons" en "hulle" is daarom in wese 'n taalgrens. Humor beklemtoon enersyds die sosiale afstand tussen die betrokkenes, en word andersyds aangewend om die grapverteller in vergelyking met lede van die portuurgroep goed te laat voel of slim te laat lyk.
In Pienaar se ondersoek blyk die verband tussen kognitiewe buigbaarheid en humorsin by adolessente duidelik. Sy verwys daarna dat ontwikkelingsielkundiges adolessensie as een van die menslike ontwikkelingstydperke beskou wanneer 'n persoon met 'n verskeidenheid uitdagings te doen kry, en noem Erikson se uiteensetting van sodanige uitdagings, naamlik ontluikende seksualiteit, beroepskeuses, identiteitsvorming, asook veranderende sosiale verhoudinge, as 'n gegewe vir hierdie ontwikkelingsgroep. Humorgebruik kan vir adolessente in hierdie fase van besondere waarde wees omdat dit hulle leer om hulleself nie so ernstig op te neem nie, hulle vertroue opbou om situasies met humor te kan hanteer, en dus 'n groot mate van selfontwikkeling teweegbring.
Humor verrig 'n belangrike sosiale funksie in die bewuswording van adolessente wat in taalgebruik tot uiting kom — gedurende adolessensie ontwikkel sosiale opvattings, onder andere oor groepsverskille. Tieners se taalvaardighede maak dit toenemend moontlik om tussen verskillende taalvorme te onderskei; hulle ontwikkel 'n sensitiwiteit vir gepaste taalgebruik, asook die linguistiese vaardighede om humor te onderskei en te gebruik.
Tydens adolessensie word daar nou hegte verhoudings met lede van die portuurgroep aangegaan. Grappe is vermaaklik en onderhoudend, en tieners (lees: millenniërs) gebruik dit om toehoorders mee te vermaak, en persoonlike aanvaarbaarheid en samehorigheid binne groepsverband te bevorder. Aan die ander kant kan grappe ook gebruik word om met lede van die buitegroep die spot te dryf, en op dié manier word heersende norme, waardes en bestaande gesag ondersteun. Humor kan ook spanning en aggressie verminder wat tussen lede van 'n bepaalde groep mag ontstaan, omdat dit bestaande vyandighede en spanning verlig. Adolessente gebruik ook grappe om “moeilike onderwerpe” by 'n gesprek in te voer; hulle behoefte aan gerusstelling en ondersteuning te bevredig, en om hulle tweeledige siening ('n vermenging van respek en spot) van hulle (ouers en) grootouers te verwoord.
Daar bestaan 'n duidelike positiewe korrelasie tussen veroudering en humorsin. Adolessente se humorgebruik as hanteringsmeganisme kan dus met ouderdom ontwikkel, en kan hulle help om moeilike omstandighede waaraan hulle blootgestel word te hanteer. Pienaar wys daarop dat navorsing oor aanpassingshumor gedurende die kindertyd en vroeë adolessensie taamlik beperk is, maar studies bevestig dat adolessente se lewensfase geweldige sosiale druk op hulle plaas om kreatiewe humor te skep.
Adolessente seuns behaal in vergelyking met dogters gemiddeld 'n hoër telling op drie humorskale (humorskepping en -uitvoering, humorgebruik as hanteringsmeganisme, en sosiale gebruike van humor) behaal. Verder is daar 'n positiewe korrelasie tussen Afrikaanssprekende adolessente se kognitiewe buigbaarheid, en hulle humorsin. Die resultate van Pienaar se studie weerspreek dus dié van vorige studies onder volwassenes wat daarop dui dat vrouens beter ten opsigte van aanpassingshumor funksioneer, terwyl mans weer beter met humorskepping vaar.
Humor kan wel by vroeë adolessente as 'n gekose strategie gebruik word om verskillende situasies op te los, al is dit nog in die ontwikkelingsfase. Studies toon 'n humoristiese lewensbeskouing word sterker ná veertig, maar is reeds merkbaar by sestien- tot twintigjarige adolessente.
Die relevansie van humor in vroeë adolessensie is reeds 'n geruime tyd 'n navorsingsonderwerp in studies oor portuuraanvaarding, sosiale status, bevoegdheid, prestasie en gewildheid. In hierdie verband kyk Führ veral na die uitdagings en lewensvaardighede waaraan adolessente in hierdie ontwikkelingsfase blootgestel word. Hierdie uitdagings en vaardighede sluit in die ontwikkeling van seksuele volwassenheid en belangstelling in die eie en teenoorgestelde geslag; groeiende selfbewussyn en selfkritiek; geslagsverskille; onafhanklikheidswording van die gesin; loopbaan- en ander lewenskeuses, en die uiteindelike hantering van sukses en mislukking; hoe om met verwerping en 'n geterg saam te leef, en die hantering van situasies wat met negatiewe emosies gepaardgaan.
Vir Führ is humor 'n moontlike oplossing vir hierdie uitdagings. Sy studie toon dat beide adolessente mans en dames humor as hanteringsmeganisme gebruik. Tog maak adolessente minder as jonger kinders van humor gebruik om oor seksuele sake te praat, of oor eksamenmislukkings of ander te lag.
Gebruik van humormateriaal vir Afrikaans-onderrig aan millenniërs
'n Onlangse kwalitatiewe ondersoek waarvoor onderwysstudente en adolessente leerders as teikengroepe gedien het toon dat hoërskoolleerders se ontvanklikheid vir en waardering van humor in Afrikaans-onderrig ontwikkel kan word, en dat die uitkomsgebaseerde onderrigbeleid reeds genoegsaam bepaal dat leerders toegerus moet word om humortekste te verstaan en te skep. Verder toon die studie die belangrikheid van die leerderkonteks in taalonderrig – dit kan die inhoud, keuse van tekste, aktiwiteite sowel as aanbiedingswyse beïnvloed.
Bogenoemde se studie voer aan dat humormateriaal leerders se emosionele belewing kan beïnvloed, en dat adolessente se humor 'n belangrike uitwerking op die onderrigomgewing het. Humormateriaal kan help om lesse interessanter en lekkerder te maak, en leerders se belangstelling te behou. Selfs strukturele taalaspekte kan met behulp van humormateriaal aangebied word terwyl die verskillende kritiese, ontwikkelings- en taaluitkomste met behulp daarvan bereik kan word. Ook kan die gebruik van humormateriaal in lesinhoude by verskillende leerareas geïntegreer word.
Die implikasies van genoemde studie is dat die persoonlike, sosiale en kulturele kontekste van millenniërleerders met die oog op leerdergerigte onderwys meer aandag in taalonderrig kan kry, en dat onderwysers, soos ook Dreyer dit uitspel, van die emosionele behoeftes van adolessente leerders kennis behoort te neem. In Koos Kombuis se bespreking van sy eie parodie, Raka die roman, waarin tieners as 'n verlore en emosioneel verwaarloosde generasie uitgebeeld word, merk hy die volgende op: ”If Generation X is not the last generation on earth, Generation Y or Z may well be the swansong of the human race.”