cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paralimpiese Winterspele 2002
Simbool en kenteken van die spele
Die gelukbringer vir die Paralimpiese Winterspele van 2002 in Salt Lake City was Otto die otter. Antieke Indiaanse stamme het die otter as een van die magtigste diere beskou. Nadat die rivierotter amper uitgesterf het weens besoedeling en lokvalle is dit in Utah herbekendgestel en kan aan die oewers van die Greenrivier en naby die Brandende Ravyn (Flaming Gorge) Reservoir gesien word. Die Otter is gekies as die amptelike gelukbringer van die Salt Lake 2002 Paralimpiese Winterspele omdat dit lewenskrag en behendigheid verpersoonlik en omdat dit die gees van elke Paralimpiër verteenwoordig.
Aantal medaljes
[[Lêer:2002 Paralympic Games countries.svg|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2002:
]] Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Bunseniet
In Suid-Afrika word dit in die Bon Accord-nikkelafsetting by Barberton (Mpumalanga) en in die Morokweng-krater naby Vryburg in Noordwes aangetref.
Meaghan Martin
Meaghan Martin (gebore 17 Februarie 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dear Lemon Lima (2009) en Geography Club (2013).
Chris Rush
Chris Rush (11 Februarie 1948 – 28 Januarie 2018) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Empty Fuller (2008).
Straat van Gibraltar
Die Straat van Gibraltar (Arabies: مضيق جبل طارق, Spaans: Estrecho de Gibraltar) is die seestraat wat die Atlantiese Oseaan met die Middellandse See verbind en Gibraltar en Spanje in Europa van Marokko in Afrika skei. In Engels staan dit algemeen bekend in die meervoudsvorm: The Straits of Gibraltar, of 'n kort vorm: Strog (STRait Of Gibraltar) soos dit welbekend is in vlootkringe.
Etimologie
Die naam is afgelei van die Rots van Gibraltar, wat van die Arabiese naam "Jebel Tariq" kom en Tariq se berg beteken. Dit verwys na die Berber-Moslemgeneraal Tariq ibn-Ziyad wat die Iberiese Skiereiland in 711 verower het.
Grense en ligging
Aan die noordekant is Spanje en Gibraltar, aan die suidekant Marokko en Ceuta ('n Spaanse eksklawe in Noord-Afrika). Die grense daarvan was in die antieke tyd bekend as die Pilare van Hercules. Daar is 'n paar klein eilande, soos die bestrede Isla Perejil, waarop Spanje en Marokko aanspraak maak.
Die Straat van Gibraltar het 'n baie strategiese ligging. Skepe wat van die Atlantiese oseaan na die Middellandse See en omgekeer gaan, vaar deur die seestraat waaroor die Rots van Gibraltar uitkyk. Verder reis baie mense wat van Europa na Afrika en omgekeerd reis oor die seestraat. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Britte die straat vanaf 'n nabygeleë basis beheer. Duitse duikbote wat die Middellandse See binnegegaan het was effektief vasgekeer, omdat hulle nie op die oppervlak kon uitkom nie en die ondersese strome te sterk was om onderwater uit te vaar.
Logistiek
Die diepte van die seestraat is ongeveer 300 m. Die nouste punt is omtrent 14 km wyd.
Tonnel
Die Spaanse en Marokkaanse regering ondersoek die moontlikheid van 'n tonnel onder deur die seestraat, soortgelyk aan die kanaaltonnel tussen Engeland en Frankryk oor die afgelope aantal jare. Die tonnelideë is egter verwerp aangesien dit onmoontlik sou wees om motoruitlaatgasse uit 'n tonnel van omtrent 14 km lank te kry. 'n Nuwe driejaar-studie vir 'n spoorwegtonnel is in 2003 aangekondig.
Lobostemon glaber
Lobostemon glaber is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel van die fynbos is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Straat van Gibraltar
Brug
Verder het 'n groep Amerikaanse en Britse ingenieurs ook die moontlikheid ondersoek om 'n brug oor die seestraat te bou. So 'n brug sou 'n kombinasie van hang-stut ontwerp wees en sou enige bestaande brug in terme van hoogte (meer as 900 m) en lengte (15 km) verdwerg. Die 1979 wetenskapfiksieroman The Fountains of Paradise deur Arthur C. Clarke het met so 'n brug gespog.
Southeid
Die byna landingeslote Middellandse See het 'n verdampingstempo hoër as die gekombineerde invloei van die riviere wat daarin uitmond. Die sill van die Straat van Gibraltar tree op om die meng van water tussen die koue, minder sout Atlantiese Oseaan en die warm Middellandse Seewater, wat soveel souter is dat dit onder die konstant invloeiende Atlantiese water sink en 'n hoogs sout (thermohaline, beide warm en sout) bodemwater, genaamd die Middellandse See-uitvloei, vorm; dit vloei uit en af teen die kontinentale helling, verloor southeid, totdat dit 'n ekwilibrium bereik by 'n diepte van omtrent 1000 m. Die Middellandse Seewater kan vir duisende kilometers gevolg word voor dit sy identiteit verloor.
Antieke geskiedenis
Omtrent 6 miljoen jaar gelede het die seestraat toe geraak en daarmee die Middellandse See in 'n reuse soutmeer verander wat op die ou einde opgedroog het in wat bekend staan as die Messinian Southeid Krisis.
Eksterne skakels
Oor die tonnelplanne:
Louis Calhern
Louis Calhern (19 Februarie 1895 – 12 Mei 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Duck Soup (1933), Notorious (1946), The Magnificent Yankee (1950), en Executive Suite (1954).
Suid-Afrikaanse nasionale bofbalspan
Die Suid-Afrikaanse nasionale bofbalspan is 'n bofbalspan wat Suid-Afrika verteenwoordig in internasionale bofbal kompetisies soos die World Baseball Classic en die Olimpiese Somerspele. Die beheerliggaam is die Suid-Afrikaanse Bofbal Unie.
Die Amerikaanse All-Stars(1955-1956)
Gedurende 'n besoek aan Battle Creek in Michigan, VSA in Julie 1955 het die voorsitter van die Suid-Afrikaanse Bofbal Raad met die President van die Amerikaanse Bofbalkongres vergader om reëlings te finaliseer vir die viering van bofbal se vyftigste bestaansjaar in Suid-Afrika. Die drie-maand-lange en onoorwonne drie-en-dertig wedstryd toer, het op 14 November 1955 begin en in Februarie 1956 geëindig. Die semi-professionele Amerikaanse All-Star span was deur die New York Yankees se Terry Bartron bestuur, en het die Brooklyn Dodgers Hall of Famer en Wêreldreeks naaswenner in 1953, Don Thompson, en Dick Stuart - wie sou voortgaan om Wêreldreeks-kampioen in 1960 te word - ingesluit. Sewe van die drie-en-dertig wedstryde was teen die eerste amptelike Suid-Afrikaanse All-Star "toetsspan", wat Noord- en Suid-Rhodesië ingesluit het.
2006
Suid-Afrika se insluiting in die WBC was deur baie persone as ietwat van 'n verassing beskou. Geen Suid-Afrikaanse speler het al ooit in Major League Baseball gespeel nie totdat Gift Ngoepe saam met die Pittsburgh Pirates op 27 April 2017 gespeel het. In die span se eerste wedstryd, het hulle byna vir 'n skok gesorg teen Kanada, 'n span wat grotendeels bestaan het uit spelers wat in Major League Baseball speel. Suid-Afrika het 'n voorsprong van 8–7 geneem in die negende inning totdat hulle uiteindelik met 11–8 verloor het. Dit sou die naaste wees wat die span aan 'n oorwinning kon kom. Die Suid-Afrikaners het die volgende twee wedstryde verloor teen onderskeidelik Mexico met 'n telling van 10-4, en teen die VSA, in 'n "genade-reël" verkorte wedstryd met 'n verpletterende telling van 17–0.
2009
Suid-Afrika het tydens die 2009 World Baseball Classic in Groep B gespeel saam met Mexico, Kuba en Australië. In wedstryd 1 was Suid-Afrika deur die internasionale reus, Kuba, oordonder, met 6 home runs in 'n verpletterende 8–1 uitslag. Die Suid-Afrikaanse verdediging was egter 'n ligpunt in die wedstryd. Tydens die groep-eliminasie wedstryd het Suid-Afrika 'n hewige loesing op die lyf geloop teen die gashere Mexico, met 'n telling van 14–3. Alhoewel die Suid-Afrikaners met die begin van die 7de inning daarin kon slaag om die aanslag te beperk tot 'n een-lopie wedstryd, het Mexico toegeslaan op die onervare pitchers of gooiers, wat op 'n laat stadium die wedstryd betree het, en in die laaste drie innings 11 lopies gekry. Suid-Afrika het opgeëindig met 'n 0–2 rekord, met 4 lopies wat behaal is en 22 lopies wat teen hulle opgestapel was.
2012 Kwalifiseerder
Vier kwalifiserende toernooie was in 2012 geskeduleer vir die 2013 World Baseball Classic, met een span wat uit elke toernooi voortgaan om by die 12 spanne aan te sluit wat alreeds gekwalifiseer het deur ten minste een wedstryd tydens die 2009 World Baseball Classic te wen. Elk van die groepe het een span ingesluit met vorige ondervinding in die WBC, maar wat nie een wedstryd gedurende die 2009 toernooi kon wen nie. Suid-Afrika was tydens die 2013 World Baseball Classic Kwalifiseerder 1 saam met Spanje, Frankryk en Israel geplaas by die Roger Dean Stadion in Jupiter, Florida. Suid-Afrika het die eerste wedstryd van die dubbele-eliminasie toernooi teen die buiteperd, Israel, 7–3 verloor. Hulle is gevolglik geplaas saam met Frankryk in die verloorders-groep, waar Suid-Afrika daarin kon slaag om Frankryk te elimineer, in 'n 5–2 in 'n wedstryd van 11 innings nadat Paul Bell 'n dubbellopie geslaan het na die linkerveld in die 11de inning. Suid-Afrika het toe teen die uiteindelike WBC kwalifiseerder, Spanje, in die finaal van die verloorders-groep verloor, en was sodoende uitgeskakel uit die toernooi.
Olimpiese Spele
Die nasionale bofbalspan het in 2000 in hul eerste en enigste Olimpiese toernooi gespeel. Die span het opgeëindig met 'n rekord van 1–6, met hul enigste oorwinning wat teen Nederland gekom het.
Die oorwinning teen Nederland was hoofsaaklik te danke aan twee sleutelspelers:
Suid-Afrika het vir die toernooi gekwalifiseer deur 3–0 teen Guam te wen in 'n Beste-Van-Vyf Afrika/Oseanië reeks.
All-Africa Games
Suid-Afrika was in 1999 die gasheerland van die All-Africa Games. Suid-Afrika het met gemak die goue medalje verower, deur al die ander spanne te verslaan. Suid-Afrika het met Lesotho (43–0) (met Ian Holness wat vier home runs geslaan het), Zimbabwe (37–2), Nigerië (19–1), Uganda (31–0) en Ghana (28–3) afgereken.
Suid-Afrika was tydens die 2003 toernooi in Abuja weereens die dominante span, en het met gemak die finaal gehaal waar hulle Nigerië met 'n telling van 15-0 verslaan het om Goud te wen.
2000 Olimpiese Somerspele
Spelers wat Suid-Afrika al verteenwoordig het.
Bergse kraaier
Die Bergse kraaiers, ook bergkraaiers genoem, is die oudste bekende Duitse hoenderras, wat in die hertogdom Berg ontstaan het. Daar bestaan ook 'n bantamvariant van die ras. Tipies vir hierdie langkraairas is die lang melodieuse kraai van die hane, wat tot 15 sekondes kan duur.
Geskiedenis
Volgens oorlewering was die voorvaders van die Bergse kraaier in die Middeleeue uit die Balkan na Duitsland gebring, waar hul familielede, die Bosniese kraaiers, ook tans geteel word. Hierdie teorie word ondersteun deur genetiese navorsing, wat die verwantskap tussen die Bergse kraaiers en die Suidoos-Europese hoenderrasse bevestig. Volgens 'n ander teorie lê die oorsprong van die Bergse kraaier by Spaanse hoenderrasse, wat deur Spaanse monnike ingevoer is. Bergse kraaiers wat deur Duitse immigrante na Brasilië ingevoer is, was later weer die voorouers van die Brasiliaanse kraaier, die "galo músico".
Eienskappe
Bergse kraaiers het 'n langgestrekte en hoë vorm met 'n enkele kam, wit oorlelle en leiblou pote. Tipies is die na bo gewelfde rug en die ietwat plat stert. Die tipiese veretekening, die sogenaamde Dobbelung, is die sterkste vorm van omsoming. Hierdie tekening kom slegs by die Bergse kraaier, die kruiper en die Bergse hangkam voor. Die enigste erkende kleurvariant is swart-goudbruin.
Teelt
Die skaarsheid van die ras het daartoe gelei dat die ras in die kategorie "hoogs bedreig" geplaas is. Die teel van die Bergse kraaiers in Duitsland, waar ongeveer 35 telers aktief is, word daarom deur die Vereinigung der Züchter Bergischer Hühnerrassen  beheer. Verder word 'n stamboek in stand gehou om alle lewende Duitse Bergse kraaiers te registreer. Om die eienskappe van die ras te beskerm, word daar jaarliks 'n kraaiwedstryd in Duitsland georganiseer, waar die tydsduur van die kraaie bepalend is. In Nederland behoort die Bergse kraaier tot die rasse wat deur die Nederlandse speciaalclub voor Duitse Hoenderrassen geteel word. In Suid-Afrika word die ras ook deur die SASPO erken.
Flémalle
Flémalle (Wallonies: Flémåle) is 'n Belgiese dorp en munisipaliteit in die weste van die Waalse provinsie Luik. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 37 km² en sowat 25 000 inwoners (2011).
Flémalle lê westelik van die Maas-rivier en suidwestelik van die stad Luik.
Palmerston
Palmerston kan verwys na:
Bon Accord-nikkelafsetting
Die Bon Accord-nikkelafsetting is naby Barberton in Mpumalanga geleë. Dit is 'n klein afsetting van nikkelhoudende minerale (6 x 3 x 0,3 m). Daar kan twee verskillende afsettings onderskei word, 'n sulfidiese en 'n geöksideerde een.
Daar word ook 'n paar PGE-minerale soos stibiopaladiet, ungaviet, genkiniet en platarsiet aangetref. Dit is die tipeligging vir 'n paar minerale:
Rainn Wilson
Rainn Wilson (gebore 20 Januarie 1966) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente My Super Ex-Girlfriend (2006), Juno (2007), en Super (2010), en in die televisiereeks The Office (2005).
Swaard
'n Swaard is 'n lang wapen van metaal met 'n lem en hef (handvatsel). Aan beide kante van die lem is 'n geslypte snykant. Die hef word met 'n kruis of mandjie van die lem geskei om die draer se hand te beskerm en die opponent se swaard vas te vang. Die wapen word tydens 'n geveg in die hand gehou terwyl daar na die vyand gekap of gesteek word. Dit word ook algemeen tydens seremoniële geleenthede gedra. As 'n swaard nie gebruik word nie, word dit gewoonlik in 'n skede gedra.
Haystacks Calhoun
Haystacks Calhoun (3 Augustus 1934 – 7 Desember 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Requiem for a Heavyweight (1962) en in die televisiereeks WWF All-Star Wrestling (1972).
Swaard
Grofsmede in Antieke Egipte het die eerste swaarde in ongeveer 1150 v.C. van brons vervaardig. Dit het egter vinnig na ander kulture versprei. Voor die uitvinding van gewere is swaarde algemeen as die wapen van voorkeur gebruik. Na die ontdekking van die geweer is swaarde as sekondêre wapens ingespan (vir man-tot-man-gevegte as die skietery staak en die gevegslyne begin kruis). Sedert die Amerikaanse Burgeroorlog is swaarde, behalwe as 'n seremoniële deel van uniforms, nie meer algemeen deur leërs gebruik nie. Sommige gewere het egter bajonette, wat dieselfde funksie verrig.
Swaarde word ook vir seker gevegsporte ingespan. Tydens die Olimpiese Spele word 'n ligte tipe swaard, onder andere, vir skermsport gebruik.
Spreekwoorde
Swaarde word is verskeie spreekwoorde en gesegdes gebruik. Onder andere:
Albert Russell (regisseur)
Albert Russell (2 Augustus 1890 – 4 Maart 1929) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lion Man (1919) en The White Horseman (1921).
Egodokument
Die Nederlandse geskiedkundige Prof. Dr. Jacob Presser bedink die term 'egodocument' in die jare vyftig van die 20ste eeu. Jacob Presser was 'n voorstander van die persoonlike element in die geskiedenis; hy verwerp nie die gebruik van staaltjies in geskiedskrywing nie en vra juis meer aandag om persoonlike getuienisse.
Vir Presser was dit 'n geriefsterm om al die informele dokumente van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog te omskryf: Uit hierdie egodokumente, wat 'n ooggetuieverslag van die Holocaust was, kon Presser 'n hele geskiedenis van vervolging en verwoesting aflei.
Skede
'n Skede is 'n omhulsel (stuk uitrusting) waarin die lem van 'n swaardagtige wapen (mes, dolk of swaard) of 'n byl gestoor word. Die skede beskerm die wapen en help dat die gebruiker homself nie onopsetlik daarmee beseer nie. Die skede word meestal van hout of leer gemaak. Dit kan op die rug of aan 'n riem/gordel aan die sy gedra word. Swaarde word tipies só op die heup in 'n skede gedra. 'n Skede vir pyle word 'n koker genoem, wat meestal op die rug gedra word.
Figuurlik gesproke word die woord skede in sekere spreekwoorde gebruik. Onder andere:
Die woord skede word ook soms in 'n biologiese konteks gebruik, meestal om die omkleding van sommige dele van plante en diere te beskryf.
Pamela Sue Martin
Pamela Sue Martin (gebore 5 Januarie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Poseidon Adventure (1972), The Lady in Red (1979), en Torchlight (1985), en in die televisiereeks Dynasty (1981).
Andy Russell (sanger)
Andy Russell (16 September 1919 – 16 April 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Copacabana (1947), Spring in the Heart (1956), Boom Boom (1990), en Lolita (1997).
Torgny
Torgny is 'n klein Belgiese dorp wat in die uiterste suide van die Waalse provinsie Luxemburg geleë is. Die munisipale gebied het sowat 200 inwoners (2010). Dit behoort tot die munisipaliteit Rouvroy.
Torgny lê in die Gaume en is die suidelikste plek van België. Danksy die gematigde klimaat is wynbou die vernaamste bedryf.
Rietrivier (dubbelsinnig)
Rietrivier kan na een van die volgende verwys:
Scott Wilson (akteur)
Scott Wilson is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In the Heat of the Night (1967), The Ninth Configuration (1980), en The Host (2006), en in die televisiereeks The Walking Dead (2010).
Henry Barkly
Sir Henry Barkly (Londen, 24 Februarie 1815 - Londen, 20 Oktober 1898) was goewerneur van verskeie Britse kolonies, waaronder die Kaapkolonie.
In daardie jaar verplaas die Britse goewerneur hom na die Kaap waar hy tydens sy sewe opwindende jare die moeilike taak gehad het om die ontdekking van diamante in Griekwaland-Wes te behartig. Hy het onder meer te kampe gehad met 'n opstand van delwers aan die Vaalrivier. In 1871 verklaar hy Griekwaland-Wes tot Britse besitting en daarna dra lord Carnarvon, Britse koloniale sekretaris, dit aan Barkly op om die onwillige inwoners van die twee Suid-Afrikaanse kolonies en twee Boererepublieke te oorreed van die wenslikheid van federasie. Dié voorstel was sy tyd egter ver vooruit.
Hy tree in 1878 af en word daarna 'n direkteur van die Standard Bank. Die dorpe Barkly-Oos en Barkly-Wes, asook die Barklypas is na hom vernoem.
Palmerston, Noordelike Gebied
Palmerston is die tweede grootste nedersetting in die Noordelike Gebied, in Australië. Die nedersetting is in 1981 gestig en het in 2011 ongeveer 35 duisend inwoners.
Ursula K. Le Guin
Ursula Kroeber Le Guin (Oktober 21, 1929 – Januarie 22, 2018) was 'n Amerikaanse skrywer van fiksie, poësie, jeugliteratuur, kortverhale en essays. Sy word hoofsaaklik beskou as iemand wat aktief was in die genres van wetenskapsfiksie en fantasie, maar sy het ook realistiese fiksie geskryf. Sy was 'n meermalige wenner van die Hugo Award, Nebula Award, Locus Award en World Fantasy Award. In 2003 is sy aangewys as 'n Grandmaster of Science Fiction. En in 2014 het sy die toekenning ontvang van die National Book Foundation Medal for Distinguished Contribution to American Letters.
Lewe
Urusula Kroeber was die dogter van die antropoloog Alfred Louis Kroeber en die skrywer Theodora Kracaw. Tesame met haar drie ouer broers, Clifton, Theodore en Karl, was sy blootgestel aan haar ouers se dinamiese vriendekring, wat figure soos die wetenskaplike Robert Oppenheimer ingesluit het. Le Guin het by Berkeley High School studeer. Daarna het sy 'n B.A.-graad in Franse en Italiaanse Renaissance letterkunde by Radcliffe College in 1951 verwerf, asook 'n M.A-graad in Franse en Italiaanse letterkunde van Columbia Universiteit in 1952. Kort na die aanvang van haar Ph.D.-studies het sy 'n Fulbright-beurs gewen om verder in Frankryk te studeer. op haar skeepsreis na Frankryk het Le Guin haar toekomstige eggenoot ontmoet, die geskiedkundige Charles Le Guin. Hulle is 'n jaar later in Parys getroud. Sy het na haar troue besluit om haar doktorale studies te staak.
Haar man het egter sy Ph.D.-studies by Emory Universiteit voltooi, terwyl sy kinders groot gemaak het, gewerk het as 'n sekretaresse en Franse lesse op universiteitsvlak gegee het. In 1958 het die Le Guin familie verhuis na Portland, Oregon, waar Le Guin tot en met haar dood gelewe het.
Loopbaan
Le Guin het alreeds as kind in letterkunde belanggestel en stories begin skryf.
In 1964 het sy met haar beroemde Earthsea-sekwens begin, toe die kortverhaal The World of Unbinding gepubliseer is. Dit is mettertyd opgevolg deur romans genoem A Wizard of Earthsea (1968), The Tombs of Atuan (1970), en The Farthest Shore (1972) (drie romans wat gesamentlik na verwys word as die Earthsea Trilogy). Maar steeds later is hierdie boeke opgevolg deur Tehanu (1990), Tales from Earthsea (2001) en The Other Wind (2001).
Le Guin het ook wye erkenning geniet vir haar roman The Left Hand of Darkness (1969), wat bekroon is met die Hugo Award en Nebula Award vir 1970. Haar daaropvolgende boek, The Dispossessed (1974), het haar die eerste persoon gemaak om hierdie twee toekennings twee keer vir dieselfde twee boeke te wen.
Grumman A-6 Intruder
Die Grumman A-6 Intruder is 'n Amerikaanse aanvalsvliegtuig wat deur die Amerikaanse Vloot en Amerikaanse Marinierskorps gebruik was. Die Intruder is 'n tweesitplek, alleweertoestand subsoniese aanvalsvliegtuig wat op vliegdekskepe gebaseer is. Die ontwerp was gedoen na aanleiding van 'n 1957 kompetisie van die Amerikaanse Vloot wat 'n taktiese aanvalsvliegtug wat op lae hoogtes kan werk met 'n lang strekafstand versoek het. Die eindresultaat was 'n vliegtuig wat nie oor die beste vlieg vermoëns beskik het nie, maar was uitstekend in die aanvalsrol. Die A-6 prototipe het sy nooiensvlug op 19 April 1960 voltooi en daarna was 482 produksie eenhede afgelewer aan die Vloot vanaf vroeg 1963.
So begin 'n loopbaan van 34 jaar vir die vliegtuig; nagvlugte oor die oerwoude van Viëtnam tot missies tydens Operasie Desert Storm tydens die Golfoorlog oor goed bewapende vyandelike vestings oor Iran waartydens die Intruder 'n goeie reputasie opgebou het. Sy vermoë om in alle weertoestande, dag of nag sendings uit te voer, vermoë om laag te vlieg, groot togafstand, groot bomvrag en betroubaarheid het van die vliegtuig 'n staatmaker gemaak. Dit het deelgeneem aan elke konflik waarin die Verenigde State betrokke was sedert die Viëtnamoorlog tot in die laat 1990's.
Die Intruder is nie toegerus met enige masjiengewere nie en beskik nie oor 'n interne bomrak nie. Maar dit kon konvensionele of kernkrag bomme, brandstof tenks of vuurpyle en missiele onder die vlerke dra.
Model A-6E
Hierdie model was 'n opgradering van die A-6 en het bewys dat dit een van die beste alleweerstoestand en akkuraatste bomwerpers was. Tydens die Libië konflik het A-6E Intruders die Libiese lugverdediging stelsel binnegedring deur laag in die nag te vlieg, meer as 100 geleide missiele te vermy en die teikens te tref met laser geleide missiele.
Model EA-6B
Terwyl die Intruders reeds uit diens onttrek is, sal die Prowlers nog 'n geruime tyd vir aktiewe diens gebruik word.
Bonaccordiet
Dit is die nikkelweergawe van ludwigiet waarin amper alle magnesium deur nikkel vervang is. Die Fe-weergawe word vonseniet genoem.
Mount Mansfield
Mount Mansfield is die hoogste berg in die Amerikaanse deelstaat Vermont. Sy hoogste piek in die dorp Underhill is op 4 393 voet (1 339 meter) bo seevlak.
Mount Mansfield is een van die twee plekke in Vermont waar egte toendra uit die Ystydperk bewaar gebly het. 'n Paar akkers toendra kan op Camel's Hump net suid van die berg besigtig word, maar die toendra op die hoogste bergspits van Mount Mansfield beslaan 'n verdere 200 akkers of wat.
Die berg dien as 'n ontspanningsgebied, maar word ook vir kommersiële doeleindes gebruik. Die bergspits huisves uitsaaitorings vir 'n aantal plaaslike radio- en televisiestasies. Mount Mansfield spog met talle voetslaanpaaie, waaronder die Long Trail, wat deur die hoofrantlyn loop. Daarnaas word die oostelike helling van Mount Mansfield deur die Stowe-bergoord vir sowel skisport as toerisme gebruik, met 'n tolpad vir motorvervoer.
Paul Theroux
Paul Edward Theroux (gebore op 10 April 1941) is 'n Amerikaanse reisskrywer en romansier. Sy bekendste werk is The Great Railway Bazaar (1975). Hy het verskeie fiksiewerke gepubliseer, waarvan sommige vir rolprent verwerk is. Die James Tait Black-gedenkprys is in 1981 aan hom toegeken vir sy roman The Mosquito Coast, wat verwerk is vir die gelyknamige rolprent uit 1986.
Hy is die vader van die skrywers en filmmakers Marcel Theroux en Louis Theroux; die broer van die skrywers Alexander Theroux en Peter Theroux; en die oom van die Amerikaanse akteur en draaiboekskrywer Justin Theroux.
Vroeë lewe
Theroux is in Medford, Massachusetts gebore as die derde van sewe kinders. Sy ma Anne (née Dittami) was Italiaans-Amerikaans en sy pa, Albert Eugene Theroux, Frans-Kanadees.
Sy ma was 'n skoolonderwyseres en skilder, en sy pa 'n skoenverkoper vir die Amerikaanse Leather Oak-maatskappy.
Theroux het aan die Universiteit van Maine in Orono (1959–60) en die Universiteit van Massachusetts Amherst studeer waar hy in 1963 'n B.A.-graad in Engels verwerf het.
Zubeneschamali
Zubeneschamali (ook bekend as Beta Librae of β Lib) is ondanks die Bayer-aanwysing "beta" die helderste ster in die sterrebeeld Weegskaal (Libra). Volgens parallaksmetings is dit sowat 185 ligjare van die Son af.
Rory Calhoun
Rory Calhoun (8 Augustus 1922 – 28 April 1999) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Adventure Island (1947), How to Marry a Millionaire (1953), Motel Hell (1980), en Pure Country (1992).
Zubeneschamali
Eienskappe
Die ster se skynbare magnitude is 2,6. Volgens Eratosthenes van Sirene (276 tot 273 v.C.) was Zubeneschamali helderder as Antares (Alpha Scorpii). Ptolemaeus het 350 jaar later gesê dit was net so helder soos Antares. Dié afwyking kan wees omdat Antares helderder geword het, maar dit is nie seker nie. Dit kon ook veroorsaak gewees het deurdat Zubeneschamali ’n veranderlike ster is, met ’n hedendaagse veranderlikheid van 0,03 magnitude.
Volgens die eienskappe van sy spektrum het Zubeneschamali ’n sterreklassifikasie van B8 V, wat dit ’n B-tipe hoofreeksster maak. Dit is sowat 130 keer helderder as die Son en het ’n effektiewe temperatuur van 12,300 K, dubbel die Son s'n. Dié hoë temperatuur produseer lig met ’n eenvoudige spektrum en maak dit ideaal om die interstellêre gas en stof tussen die Aarde en die ster te ondersoek. Soos baie sterre van sy soort roteer Zubeneschamali baie vinnig, meer as 100 keer so vinnig as die Son, teen sowat 250 km•s−1. Sy radius is sowat 4,9 keer dié van die Son. Hierdie soort swaar ster wat waterstoffusie ondergaan, lyk dikwels blouwit en moderne waarnemers sien dit óf as blou óf as wit, maar vroeëre waarnemers het Zubeneschamali dikwels beskryf as die enigste ster wat met die blote oog groen lyk. Daar is geen aanvaarbare verduideliking vir waarom dit vir sommige waarnemers groen lyk nie.
Die klein periodieke wisseling in die helderheid van Zubeneschamali dui op die moontlike teenwoordigheid van ’n metgesel-ster wat nie regstreeks van die Aarde af gesien kan word nie. Dit word egter as ’n enkelster geklassifiseer.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Beta Librae" en sy Flamsteed-naam "27 Librae". Die tradisionele naam is "Zubeneschamali", soms gespel Zuben Eschamali, Zuben el Chamali, Zubenesch of Zubenelg. Dit kom van die Arabiese ّالزُبَانَى الشَمَالِي al-zubānā al-šamāliyy, "die noordelike klou", uit die dae toe die Weegskaal beskou is as die kloue van die Skerpioen.
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Zubeneschamali" vir die ster goedgekeur.
Duitse Legioen
Die Duitse Legioen was 'n groep vrywilligers wat tydens die Krimoorlog aan Britse kant geveg het.
Nadat die vredesooreenkoms van 1857, is die Duitsers as setlaars na die grens van die Kaapkolonie gebring waar hulle grond gekry het in Brits-Kaffrarië asook 'n bedrag kontant. Altesaam 2 400 mans, vroue en kinders het uiteindelik aangeland onder leiding van majoor-generaal baron Richard von Stutterheim, bevelvoerder van die legioen tydens die Krimoorlog en toe leier van die nedersetters. Na hom is die dorp Stutterheim vernoem wat reeds die jaar na die Duitsers se aankoms aangelê is.
Talle dorpe met Duitse name het gespruit uit die vestiging van die Duitsers, waaronder Stutterheim, Berlyn, Hamburg, Döhne ens. Die aankoms van so 'n groot getal Europeërs het egter ook stukrag aan die ontwikkeling van ander plekke in die omgewing gegee, veral Oos-Londen en King William’s Town.
Talle bekende Suid-Afrikaanse families is nasate van dié nedersetters.
Margo Martindale
Margo Martindale (gebore 18 Julie 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Paris, je t'aime (2006), Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007), en August: Osage County (2013), en in die televisiereeks Justified (2010).
Mr. President
Mr. President is 'n Duitse Eurodansgroep van Bremen, wat bekend is vir hul treffer,"Coco Jamboo", wat in 1996 bekendgestel is. Dit is die groep se enigste liedjie wat die Amerikaanse trefferranglys gehaal het, deur #21 op die Billboard Hot 100 te bereik.
Lobostemon glaucophyllus
Lobostemon glaucophyllus is 'n plant wat tot die genus Lobostemon hoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en Wes-Kaap.
Paralimpiese Winterspele 1998
Die Paralimpiese Winterspele 1998 (Japannees: 第七回パラリンピック冬季競技大会 Dai Shichi-kai Pararinpikku Tōkikyōgi Taikai) is tussen 5 en 14 Maart 1998 in Nagano, Japan, aangebied. Tydens die geleentheid het 562 atlete uit 31 nasies aan 122 items in 5 verskillende sportsoorte deelgeneem. Dit was die sewende Paralimpiese Winterspele wat aangebied is en die eerste buite Europa.
Die Olimpiese Winterspele 1998 is tussen 7 en 22 Februarie in Nagano gehou.
Sporte
5 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die aantal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Dit was die eerste Paralimpiese Winterspele waaraan Suid-Afrika deelgeneem het, maar dié land kon geen medaljes verower nie.
Aantal medaljes
[[Lêer:1998 Paralympic Games countries.svg|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1998:
]] Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Bergrugtolbos
Die struik word tot 1.7 m hoog en vrek nadat dit gebrand het maar die sade oorleef. Die struik blom van Oktober tot November. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe wanneer die blom ryp geword het en word deur wind versprei, die sade het vlerkies. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur klein kewers bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in bergagtige gebiede in sandsteen grond op hoogtes van 600 - 1 400 m.
Bing Russell
Bing Russell (5 Mei 1926 – 8 April 2003) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Horse Soldiers (1959), The Magnificent Seven (1960), Tango & Cash (1989), en Dick Tracy (1990).
Bergrugtolbos
In Engels staan dit as die Common Ridge-cone conebush bekend. Daar is ook 'n ander subspesie: Leucadendron comosum subsp. homaeophyllum.
Villiersdorp-tolbos
Die Villiersdorp-tolbos (Leucadendron comosum subsp. homaeophyllum) is 'n blomdraende struik en subspesie van Leucadendron comosum, wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Stettynskloofberge en Du Toitskloofberge. Die struik was as uitgesterf beskou maar herontdek in 2002.
In Engels staan dit as die Villiersdorp ridge-cone conebush bekend. Daar is ook 'n ander subspesie: Leucadendron comosum subsp. comosum.
J.C. Bloem
Jakobus Cornelis (Jacques) Bloem (Oudshoorn, Nederland, 10 Mei 1887 – Kalenberg, Overijssel, 10 Augustus 1966) was 'n Nederlandse digter en essayis.
Jeug
Jacques Bloem se oupa, Jacobus Cornelis Bloem, is gebore in 1822 te Tilburg en was minister van finansies in die konserwatiewe Heemskerk Azn-kabinet. Sy seun, Jacobus Willem Cornelis Bloem, die vader van Jacques Bloem, het in 1886 burgemeester van Oudshoorn by Alphen aan den Rijn geword en was met Catharina Maria Anna van Eck getroud.
Jacques Bloem was hul eerste kind. Hy het grootgeword in 'n beskermde milieu. Sy oupa het in 1902 'n groot erfenis nagelaat, welke Bloem se vader in staat gestel het om ontslag te neem. Die gesin sou voortaan sorgeloos kon lewe in 'n villa by Amersfoort. Dié erfenis het egter in 1904 soos mis voor die son verdwyn, vermoedelik as gevolg van die wanpraktyke van die batebestuurder. Dit het bygedra tot die Bloem-gesin se wantroue van die "boze buitenwereld". In 1914 is sy vader benoem tot burgemeester van die Hardenberg-gemeente, waarna die gesin in 1915 na Almelo verhuis het. Die beskermde milieu waarin die jong Bloem grootgeword het, het 'n groot invloed op hom uitgeoefen. Hy sou dit later beskryf as 'n "verloren paradijs", waarna geen terugkeer moontlik was nie. Op skool was hy 'n baie gematigde presteerder, maar hy was voorbestem vir studies in die regte.
Poësie
Bloem het hom vanaf ongeveer 1903, vermoedelik geïnspireer deur die werk van Jacques Perk, tot digter ontwikkel. In 1908 het hy Jan Greshoff ontmoet, en ook vlugtig met P.N. van Eyck kennis gemaak, welke 'n belangrike en stimulerende rol in sy ontwikkeling as digter vervul het.
Na vergeefse pogings is enkele gedigte tog in 1910 geplaas in De Beweging, die letterkundige tydskrif van Albert Verwey. Hierdie vroeë poësie toon die invloed van P.C. Boutens. In sy latere werk is die invloed van Karel van de Woestijne veral merkbaar.
Bloem was intelligent, maar het nie veel geesdrif getoon ten aansien van sy studies nie. Hy het groot hoeveelhede geld aan boeke en later ook aan drank uitgegee, waardeur hy groot bedrae skuld opgeloop het. In 1915 was hy ernstig siek aan pleuritis. Hy het in 1916 op 24 stellinge (wat merendeels "geleend" is van P.N. van Eyck) tot doktor in regswetenskap gepromoveer aan die Rijksuniversiteit Utrecht. Daarna het 'n nuwe lydensweg begin, omrede hy nou 'n pos by die munisipale sekretaris in Amsterdam moes aanvaar. Hy het 'n diepe afkeur gehad aan sy ouers se nuwe woning te Almelo. Hy het egter die pos, en ook sy volgende posisies, nie lank beklee nie. Hy wou eerder burgemeester wees, maar tog het hy na die dood van sy vader die aangebode amp as burgemeester van Hardenberg van die hand gewys. Hy het slegs die redakteurskap van die Nieuwe Rotterdamsche Courant (1920-27) vir 'n aansienlike tyd behou. In 1921 is sy debuutbundel Het Verlangen vrygestel.
In 1925 het Bloem die twintig-jaar-jonger Clara Eggink ontmoet. Hulle is in 1926 getroud. Bloem het egter 'n ideale beeld van 'n jong vrou gehad wat niemand kon bevredig nie. Die geboorte van hul seun Wim in 1927 het tydelik versoening gebring, maar byna gelyktydig hiermee is Bloem by die NRC afgedank weens 'n gebrek aan ywer asook persoonlike konflikte. In 1928 is hy aangestel as hofklerk in De Lemmer, waarna die egpaar hulle in Sint Nicolaasga gevestig het waar hy spoedig sou kla oor sy eensame bestaan. Hulle het wel besoeke van verskeie digters en skrywers ontvang soos E. du Perron, Hendrik Marsman, J.J.Slauerhoff en Theun de Vries.
Na 'n tydperk van lae produktiwiteit het Bloem omstreeks 1930 weer meer werk begin lewer. In 1931 het die gesin in Breukelen in Utrecht gaan woon, waar Bloem griffier by die kantonhof geword het, maar min ywer getoon het. Sy huwelik met Eggink het egter geblyk 'n onmoontlike verhouding te wees, gegewe die groot kontraste tussen die twee. In 1932, die jaar waarin sy moeder oorlede is, het Bloem en Eggink geskei. Eggink het hierna met die digter Jan Campert getrou. In 1932 het daar ook in die tydskrif De Gids 'n vernietigende resensie deur die hoofredakteur, Martinus Nijhoff, oor Bloem se onlangs vrygestelde bundel Media Vita verskyn, wat gelei het tot konflik tussen Bloem en Nijhoff.
Nadat die kantonhof in Breukelen ontbind is het Bloem by verskillende adresse tuisgegaan. Hy het in Kijkduin beland, waar Clara Eggink by hom ingewoon het, en in 1936 na Den Haag verhuis. In 1935 het hy 'n pos by die Ministerie van Maatskaplike Sake en Indiensneming gekry, waar hy tot 1942 sou aanbly. In 1939 het hy teruggekeer na Clara Eggink, nadat sy van Jan Campert geskei is. Intussen is sy bundel getitel De Nederlaag in 1937 vrygestel. Soos die titel suggereer, straal dit 'n neerslagtige lewensvisie uit.
Jare veertig en vyftig
Die besetting van Nederland in 1940 het Bloem genoodsaak om na Voorburg in Suid-Holland te verhuis. In 1942 is hy aangestel as griffier vir Zutphen. Hy het in 1945 ontslag geneem. Na die bevryding van Nederland het hy vir 'n kort rukkie (weer saam met Clara Eggink) in Zutphen gewoon. Sy het na Amsterdam verhuis, waarop hy in 1946 gevolg het. In 1947 is die bundel Quiet though sad uitgebring met tien gedigte, waaronder die bekende De Dapperstraat.
Nadat Adriaan Roland Holst 'n besoek aan Suid-Afrika gebring het, het Bloem in 1947 sy voorbeeld gevolg en sy vriend Greshoff besoek. Omstreeks hierdie tyd het hy begin om algemene erkenning as digter te ontvang. In 1947 is sy Verzamelde gedichten uitgegee, en het hy ook belangrike literêre pryse begin ontvang. In 1952 is hy benoem tot Officier in die Orde van Oranje-Nassau.
In 1952 het een van Bloem se bekendste gedigte, Insomnia, in die Schrijversalmanak voor het jaar 1953 verskyn.
Einde
In 1959 het Bloem op versoek van Clara Eggink na Kalenberg verhuis. Die buurplaas is opgeknap en Bloem het sy laaste jare daar geslyt. 'n Bloemlesing het in die tyd verskyn, en vir die eerste keer het hy geluk en vrede gevind. Dit was egter van kort duur gewees: 'n reeks breinbloedings, waarvan die eerste in 1963 plaasgevind het asook anemie het sy lewe al hoe moeiliker gemaak. Na 'n vierde beroerte is hy in 1966 oorlede. Hy en Clara Eggink is in Paasloo begrawe.
Betekenis van Bloem se werk
Op 'n latere leeftyd het die bewustheid van hierdie teleurstelling toegeneem en sy berusting in die noodlot geleidelik 'n groter rol begin speel. Die dood het ook 'n groter rol in sy meer volwasse werk begin speel. Tog bevat sy werk ook gedigte waarin innerlike vrede voorkom, veral indien daar gelet word op beelde wat in staat daartoe is om hartseer op te wek, soos byvoorbeeld die ink-swart water van 'n kanaal of "grys, stedelike weë".
Bloem se esteties-hoogstaande poësie is deurweek van die besef dat ons in hierdie wêreld geplaas is om te sterf. Die gedig Slapeloosheid uit 1951 is die beste illustrasie hiervan, waarvan die eerste vers eindig met die reël: "En elk zijn is tot niet-zijn geschapen".
Eerbewyse
In 2003 het die Stichting Mr. J.C. Bloem-poëzieprijs in Steenwijk die eerste tweejaarlikse J.C. Bloem-poëzieprijs vir beste tweede bundel uitgereik.
Daar kan in sewe Nederlandse gemeentes (munisipaliteite) 'n J.C. Bloemstraat, -laan, of -plein gevind word.
Huiswaarts reizende
Maar daar zal ik neder zijn gezeten In verzadigheid en lampenschijn. Alles sal ik zijn vergeten Dat dit eenige: bij U te zijn.
O ik kan mijn hart niet doen gelooven - Hart, dat zich gewende aan elk gemis- Dat één oogenblik kan dooven Waar een leven niet te lang voor is.
November
Het regent en het is November Weer keert het najaar en belaagt Het hart, dat droef, maar steeds gewender, Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten Het daaglijksch leven wordt verricht, Schijnt uit de troostelooze straten Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zooals zij gingen, Er is allengs geen onderscheid Meer tusschen doove erinneringen En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen Om te ontkomen aan den tijd; Altijd November, altijd regen, Altijd dit leege hart, altijd.
Het einde van’t jaar
De dagen tusschen Kerstmis en nieuwjaar Zijn van een druk, die niet meer is te ontvlieden: Van al de ellende der vergane zwaar En zonder hoop op wat de aanstaande bieden.
En er is niets wat nog vertroosting heeft Dan één gedachte in deze doodsche tijden: Wat ook het latere te lijden geeft – Al wat men leed kan men niet weder lijden.
Men staart door hoe lang al dezelfde ruit Naar smeltend ijs en mist en grauwe landen; Men doet het licht aan, sluit de wereld uit En voelt nog meer de klem der kamerwanden. Uit: De nederlaag (1937)
De gelatene
Ik open ’t raam en laat het najaar binnen, Het onuitsprekelijke, het van weleer En van altijd. Als ik één ding begeer Is het: dit tot het laatste te beminnen.
Er was in ’t leven niet heel veel te winnen. Het deert mij niet meer. Heen is elk verweer, Als men zich op het wereldoude zeer Van de milliarden voor ons gaat bezinnen.
Jeugd is onrustig zijn en een verdwaasd Hunkren naar onverganklijke beminden, En eenzaamheid is dan gemis en pijn.
Ella Eloff-van der Walt
duimnael|regs|220px|Ella Eloff-van der Walt, 1949.
J.C. Bloem
De gelatene
Dat is voorbij, zooals het leven haast. Maar in alleen zijn is nu rust te vinden, En dan: ‘t had zooveel erger kunnen zijn. Uit: Quiet though sad (1947)
Ella Eloff-van der Walt
Ella Eloff-van der Walt (distrik Rustenburg, Transvaal, 12 Oktober 1906 – 25 Desember 2000) was ’n vrugbare skrywer van Afrikaanse romans en ’n Gereformeerde pastoriemoeder.
Lansdowne
Lansdowne is 'n suidelike voorstad van Kaapstad op die grens van die Kaapse Vlakte.
Ella Eloff-van der Walt
Herkoms
Elsje Magdalena Van der Walt is gebore op Waterkloof, die erfplaas van pres. Paul Kruger, haar oupagrootjie, in die Rustenburgse distrik. Haar vader was Stephanus Johannes Paulus (Paul) Eloff (5 Julie 1881 – 4 Februarie 1948), wat na sy oupa genoem is. Uit sy huwelik met Elsje Magdalena Steenkamp (20 Junie 1884 – 1 September 1957) is nog 3 kinders gebore: dr. prof. Gerhardus Eloff, Hester Agnes van Breda en Stephanus Johannes Paulus Eloff. Ella se ouma aan vaderskant was Anna Johanna Maria Aletta Kruger (18 Maart 1859 – 4 Februarie 1937), ’n dogter van pres. Kruger by sy tweede vrou, Gezina Susanna Frederika Wilhelmina du Plessis. Sy was getroud met Gerhardus (Gert) Eloff. Haar groottante Elsie Eloff-Kruger was ook met ’n Eloff getroud, Ryk Freek, na wie die Pretoriase voorstad Eloffsdal genoem is. Deur dié kant van die familie was Ella verwant aan Jan Eloff, die tweede mynkommissaris van Johannesburg, na wie Eloffstraat genoem is en ’n jonger broer van Ryk Freek, en dié se seun kmdt. Sarel Eloff en dogter Elsie van Broekhuizen.
Opleiding en huwelik
duimnael|links|320px|Die pastoriegesin, waarskynlik op Burgersdorp, met hul twee dogters.
Lansdowne
Dit word begrens deur onder meer Crawford en Rondebosch-Oos, en lê min of meer tussen die Kaapstad—Simonstad-spoorlyn, Turf Hallweg, Lawsonweg en Jan Smutsrylaan. Hoewel die gebied tydens die apartheids-era tot 'n groepsgebied vir blankes verklaar is, het dit reeds vroeg in die jare tagtig 'n gemengde of sogenaamde grys gebied geword.
Dit is die tuiste van die Hoërskool en Laerskool Windsor.
Ella Eloff-van der Walt
Opleiding en huwelik
Reeds op skool het Ella Eloff belanggestel in letterkunde en het sy kortverhale geskryf. Haar vader wou dit laat publiseer, maar sy het geweier. Destyds het haar Engelsonderwyser aangemoedig om te skryf en voorspel dat sy nog eendag ’n skrywer sou word. Terwyl aan die Normaalkollege op Potchefstroom studeer het, het dié onderwyser haar dikwels geterg wanneer hy haar vakansies op haar tuisdorp raakgeloop het en gevra wanneer die boek dan verskyn. (In Hier is ons skrywers! van P.J. Nienaber het sy egter verklaar: "Niemand het my ooit aangemoedig om te skryf terwyl ek op skool was nie.")
Ná voltooiing van haar onderwysdiploma het sy ’n paar jaar lank skoolgehou voor sy in Desember 1929 met ds. S.J. van der Walt (1906–1987) getroud is. Hy was van 1930 tot 1961 agtereenvolgens leraar in vier Gereformeerde kerke: Molteno-kombinasie 1930–1941, Burgersdorp 1941–1946, Brakpan 1946–1952 en Krokodilrivier 1952–1961, en daarna tot sy aftrede in 1970 hoogleraar aan die Teologiese Skool van dieselfde kerkverband op Potchefstroom. Twee dogters is uit dié huwelik gebore en teen 1960 was daar twee kleinkinders. Van haar dogter Elsa Briel het reeds meer as vyf liefdesromans verskyf. Dis haar mikpunt om aan te hou skryf tot sy haar ma se 22 romans kan ewenaar. As pastoriemoeder het Ella Eloff-van der Walt haar man getrou in sy vier werkkringe bygestaan en leiding een raad aan die susters (vrouelidmate) gegee. Gedurende die drie dekades van predikantsvrouwerk het sy gedien as tesouriere, sekretaresse en voorsitter van die Kaaplandse Gereformeerde Sustersbond. Sy was as jong predikantsvrou teenwoordig met die stigting van dié Bond in 1932. As lid van die Vrouelandbou-unie het sy talle demonstrasies gee. Sy was besonder lief vir blomme en het ’n pragtige blomtuin gehad by die pastorie op Brakpan, maar waarskynlik ook in die ander drie gemeentes.
Eloff-van der Walt het tot haar dood 10 jaar lank in Huis Herfsblaar in Queenswood, Pretoria, gewoon. Sy is twee maande en 13 dae ná haar 94ste verjaardag oorlede en is oorleef deur twee dogters, Elsa Briel (ook 'n skrywer van liefdesromans) en Annemarie Jacobs, twee skoonseuns, 10 kleinkinders en sewe agterkleinkinders. Sy op Vrydag 29 Desember 2000 vanuit die Gereformeerde kerk Krokodilrivier op Pansdrift begrawe, haar en haar man se laaste standplaas.
Skryfwerk
Ná haar troue het haar man haar aangemoedig om te skryf en ’n vulpen het die deurslag gegee. Terwyl ds. Van der Walt op ’n keer op kerklike werk moes weggaan, het hy ’n pragtige vulpen vir sy vrou as verjaardagpresent met die wens "dat die pen ’n boek sal skrywe". Toe hy terugkom, was die boek reeds halfpad geskryf. Dit was Tussen die tuine, wat die Nasionale Pers in 1939 uitgegee het en waarvan binne ’n maand 8 000 eksemplare verkoop is. Net ses maande later het Tersia verskyn. Ná dié twee boeke het Aletta du Plessis (mev. dr. J.A. du Plessis), ’n suster van die skrywer-predikant ds. Willem Postma, skoonsuster van die digter en Psalmberymer Totius en dogter van ds. Dirk Postma, herstigter van die Gereformeerde Kerk, ’n kaartjie aan Ella Eloff-van der Walt gestuur om gesê "dat die boeke mooi beskrywende taferele bevat en dat sy die romans baie geniet het".
Op hierdie tydstip het sy en haar dogtertjie van 15 maande haar eggenoot op 'n studiereis na Nederland vergesel. Weens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 moes hulle gouer terugkom as wat aanvanklik bedoel was. Die teleurstelling en die rowwe en onstuimige terugreis op see wat baie spanning en angs meegebring het, het Die ankers van die lewe in 1941 laat verskyn, die jaar waarin haar man ’n beroep na Burgersdorp aangeneem het.