cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dmitri Sjostakowitsj
Oorlog
In die lente van 1943 trek die familie na Moskou. Terwyl die Sewende Simfonie 'n heroïese sege uitbeeld, is sy Agste Simfonie moontlik die toppunt van somberheid. In dié tyd behaal die Rooi Leër oorwinnings in die oorlog en die simfonie word nie goed ontvang nie. Dit word verbied (die verbod is eers in 1960 opgehef). Die Negende Simfonie (1945), daarteenoor, is 'n ironiese Haydenagtige parodie, wat nie die eise vir 'n gesang van oorwinning bevredig ná die Rooi Leër se sege in die oorlog nie. Sjostakowitsj word daarvan beskuldig dat hy met die Rooi Leër se oorwinning spot. Hy hou hierna aan om kamermusiek te komponeer, vernaamlik sy Tweede Piano Trio (Op. 67), opgedra aan Sollertinski, met 'n bittersoet, Joodse dodedans-tema as finale.
Tweede veroordeling
In 1948 word Sjostakowitsj in die Zjdanof-dekreet weer veroordeel vir formalisme. Die meeste van sy werk word verbied en hy word gedwing om in die openbaar berou te toon. Sy gesin se voorregte word ook ingetrek. Joeri Ljoebimof sê in dié stadium het hy "buite by die hyser gewag op sy arres, sodat sy gesin ten minste nie verontrief word nie".
Hy word by die konservatorium ontslaan en in die volgende paar jaar komponeer hy drie soorte musiek: rolprentmusiek om 'n inkomste te verdien, amptelike werk wat daarop gemik is om 'n amptelike rehabilitasie (herstel van sy aansien) te bekom, en ernstige werk "vir die lessenaarlaai". Laasgenoemde sluit die Vioolkonsert No. 1 en die sangsiklus Uit Joodse Volkspoësie in. Daar is meningsverskil oor die mate waartoe hy bewus was van die gevaar wat hy geloop het deur laasgenoemde te skryf. Sommige kommentators meen dat hy met amptelike beleid probeer konformeer het deur volksliedjies as sy inspirasie te gebruik; aan die ander kant het hy dit geskryf op 'n tydstip toe die naoorlogse anti-Semitiese veldtog reeds op dreef was en Sjostakowitsj het noue bande gehad met van die mense wat daardeur geraak is.
Die beperkings op Sjostakowitsj se musiek en lewensomstandighede is in 1949 verlig om sy deelname aan 'n afvaardiging van Sowjet-hooggeplaastes na die VSA te verseker. In dié jaar skryf hy ook sy kantate Gesang van die Woude, wat Stalin prys as die "groot tuinier". In 1951 word die komponis 'n afgevaardigde van die Opperste Sowjet. Stalin se dood in 1953 is die grootste rede vir Sjostakowitsj se amptelike rehabilitasie, wat saamval met sy Tiende Simfonie. Dit sluit 'n aantal musikale aanhalings en kodes (noemenswaardig die DSCH- en Elmira-motiewe) in, waarvan die betekenis steeds onder bespreking is, terwyl die brutale tweede beweging na bewering 'n musikale portret van Stalin self is. Dit is saam met die Vyfde een van sy gewildste werke. In 1953 vind ook 'n stroom premières van sy "lessenaarwerke" plaas.
In die veertigs en vyftigs het Sjostakowitsj hegte verhoudings met twee van sy leerlinge: Galina Oestwolskaja en Elmira Nazirowa. Hy rig Oestwolskaja van 1937 tot 1947 af. Dit is glad nie duidelik wat die aard van hulle verhouding was nie: Mstislaf Rostropowitsj beskryf dit as "teer" en Oestwolskaja het in 'n onderhoud in 1995 beweer dat sy 'n huweliksaansoek van hom in die vyftigs van die hand gewys het. Haar vriend Wiktor Soeslin het egter in dieselfde onderhoud gesê dat sy teen die tyd dat sy in 1947 haar graad gekry het, "ernstig teleurgesteld" in hom was. Die verhouding met Nazirowa was oënskynlik meer eensydig. In 1956 trou hy met sy tweede vrou, Margarita Kainowa. Die huwelik hou egter nie lank nie en hulle skei drie jaar later.
Aansluiting by die Kommunistiese Party
In 1960 vind nog 'n keerpunt in Sjostakowitsj se lewe plaas: hy sluit in dié jaar by die Kommunistiese Party aan. Interpretasies van die redes wissel van lafhartigheid en 'n gebrek aan onderneming tot die gevolg van politieke druk. Aan die een kant was die party ongetwyfeld minder onderdrukkend as voor Stalin se dood. Aan die ander kant onthou sy seun dat die gebeurtenis Sjostakowitsj tot trane gedryf het, en hy het later sy vrou in dié tyd, Irina, vertel dat hy afgepers is. Ljef Lebedinski meen die komponis het selfmoord oorweeg. Omtrent dié tyd het sy gesondheid ook begin agteruitgaan. Sjostakowitsj se musikale antwoord op die persoonlike krisisse was die Agtste Strykkwartet, wat soos die Tiende Simfonie sitate uit sy vorige werke en sy musikale monogram insluit.
In 1962 trou hy vir die derde keer, met Irina Soepinskaja. In 'n brief aan sy vriend Isaak Glikman skryf hy dat "haar enigste gebrek is dat sy 27 jaar oud is. In alle ander opsigte is sy manjifiek: slim, vrolik, reguit en baie innemend". In November durf Sjostakowitsj sy enigste onderneming as dirigent aan. Hy dirigeer 'n paar van sy eie werke in Gorki: andersins wys hy versoeke om te dirigeer van die hand en gee sy senuwees of swak gesondheid aan as redes.
In dié jaar keer Sjostakowitsj weer terug tot die anti-Semitiese onderwerp van sy Dertiende Simfonie (met die onderskrif Babi Jar). Die simfonie toonset 'n aantal gedigte deur Jewgeni Jeftoesjenko, waarvan die eerste die menseslagting van die Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog gedenk. Menings wissel oor hoe groot risiko dit was: die gedig is in die Sowjetmedia gepubliseer en is nie verbied nie, maar dit was steeds omstrede. Ná die simfonie se première is Jeftoesjenko gedwing om 'n strofe by sy gedig te voeg wat beweer dat Russe en Oekraïners saam met Jode by Babi Jar gesterf het.
Latere lewe
In sy latere lewe ly Sjostakowitsj aan chroniese swak gesondheid, maar hy weier om sigarette en wodka te laat vaar. Van 1958 af ly hy aan 'n uitmergelende toestand wat veral sy regterhand affekteer en hom op die ou end dwing om op te hou klavierspeel: in 1965 word dit as polio gediagnoseer. Hy kry ook die daaropvolgende jaar en weer in 1971 hartaanvalle. Hy val verskeie kere en breek albei sy bene; in 1967 skryf hy in 'n brief:
"'Teiken tot dusver bereik: 75% (regterbeen gebreek, linkerbeen gebreek, regterhand defektief. Al wat ek nou nodig het, is om my linkerhand te ruïneer en dan sal al my ledemate buite werking wees.)'" Baie van Sjostakowitsj se latere werk weerspieël sy bemoeienis met sy eie moraliteit, dit sluit in die latere kwartette en die Veertiende Simfonie van 1969 ('n sangsiklus gebaseer op 'n aantal gedigte wat oor die doodstema handel). In dié werk gaan Sjostakowitsj tot uiterstes wat musikale taal betref, met twaalfnoottemas wat deurgaans gebruik word sowel as digte polifonie. Die Vyftiende Simfonie van 1971 is in teenstelling hiermee melodies, met sitate uit Wagner, Rossini en die komponis se eie Vierde Simfonie.
Sjostakowitsj sterf op 9 Augustus 1975 aan longkanker en word ná 'n burgerlike begrafnis in die Nowodewitsji-begraafplaas in Moskou begrawe. Die amptelike doodberig verskyn eers drie dae later in Prawda, oënskynlik omdat die bewoording op die hoogste vlak deur Leonid Brezjnef en die res van die Politburo goedgekeur moes word. Selfs voor sy dood is hy vereer deurdat die Sjostakowitsj-skiereiland op Alexander-eiland in Antarktika na hom genoem is.
Sjostakowitsj is deur sy derde vrou, Irina, en sy dogter Galina en seun Maxim oorleef. Sjostakowitsj het verskeie opnames van sy eie klavierwerke agtergelaat, terwyl ander belangrike interpreteerders van sy musiek sy vriende Emil Gilels, Mstislaf Rostropowitsj, Tatjana Nikolajewa en Maria Joedina insluit.
Sjostakowitsj se musikale invloed op jonger komponiste was betreklik gering. Alfred Schnittke het egter sy eklektisisme en sy kontraste tussen die dinamiese en die statiese opgeneem; sy invloed kan ook gesien word in sommige Nordiese komponiste soos Kalevi Aho and Lars-Erik Larsson. Sy konserwatiewe idioom het egter al hoe gewilder geword onder gehore soos die avant-garde in invloed verminder het en debatvoering oor sy politieke oogpunte ontwikkel het. Volgens Grove het hy nou "die gewildste komponis van ernstige kunsmusiek van die middel 20ste eeu geword.
Harry Baird (akteur)
Harry Baird (12 Mei 1931 – 13 Februarie 2005) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Taur, il re della forza bruta (1963), The Italian Job (1969), en Trinity and Sartana Are Coming (1972), en in die televisiereeks Hurricane (1961).
Tarantula-newel
duimnael|260px|Die helder sterre in die Tarantula-newel gee strome ultravioletlig en [[sterwinde af wat wegvreet aan die waterstofwolk waarin hulle vorm.]]
Die Tarantula-newel (ook bekend as 30 Doradus) is ’n H II-gebied in die Groot Magellaanse Wolk, in die sterrebeeld Swaardvis. Aanvanklik is gedink dis ’n ster, maar Nicolas-Louis de Lacaille het in 1751 besef dit is ’n newel.
Tarantula het ’n skynbare magnitude van 8. As in ag geneem word dit is 160 000 ligjare van die Aarde af, is dit ’n besonder helder niestellêre voorwerp. Sy ligsterkte is so groot dat as hy so naby aan ons was as die Orion-newel, hy skadu's sou gegooi het. Dit is die aktiefste stervormingsgebied in die Plaaslike Groep sterrestelsels. Dit is ook een van die grootstes – met ’n geraamde deursnee van 652 ligjare.
In die kern van 30 Doradus is die sterreswerm NGC 2070, wat die kompakte konsentrasie sterre bekend as R136 bevat; dit wek die meeste energie op wat die newel sigbaar maak. Die geraamde massa van die swerm is 450 000 M☉ (sonmassas), wat daarop dui dat dit waarskynlik in die toekoms ’n bolswerm sal word. Benewens NGC 2070 bevat die Tarantula-newel ’n paar ander sterreswerms, insluitende die veel ouer Hodge 301. Die swaarste sterre van Hodge 301 het reeds as supernovas ontplof.
Die naaste supernova wat waargeneem is sedert die ontdekking van die teleskoop, SN 1987A, het aan die buitewyke van die Tarantula-newel voorgekom. Daar is ’n prominente supernova-oorblyfsel wat die oop sterreswerm NGC 2060 omsluit, maar die oorblyfsels van baie ander supernovas is moeilik om te bespeur in die komplekse newelagtigheid.
Telebrug
Die motorbrug kruis die Telerivier, 'n sytak van die magtige Oranjerivier wat deur Suid-Afrika vloei. Die grenspos word verbind met die Suid-Afrikaanse padnetwerk met die R393-streekroete.
Jay Wilsey
Jay Wilsey (6 Februarie 1896 – 25 Oktober 1961) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente South of Sonora (1930), Dynamite Denny (1932), Trails of Adventure (1933), en Riding Speed (1934).
Württemberg-Hohenzollern
Württemberg-Hohenzollern is 'n voormalige deelstaat van Duitsland in die sentrum van die huidige Baden-Württemberg. Die deelstaat is ná die Tweede Wêreldoorlog op 19 September 1945 in die Franse besettingsone gestig. Die hoofstad was Tübingen. Die eerste en enigste verkiesing het op 18 Mei 1947 plaasgevind en die Eerste Minister was Gebhard Müller. Op 25 April 1952 het die deelstaat Baden-Württemberg uit die drie lande Baden, Württemberg-Baden en Württemberg-Hohenzollern ontstaan.
Bybellande Museum
Die Bybellande Museum (Hebreeus: מוזיאון ארצות המקרא ירושלים Muzeon Artzot HaMikra) is 'n museum toegewy aan die antieke lande en kulture in die Joodse Bybel. Die museum is geleë in Jerusalem, langs die Israel Museum.
Doringrivier (Soutrivier, Namakwaland)
Die Doringrivier is 'n rivier wat in die Namakwaland van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Soutrivier.
Van Rooyenshek
Van Rooyenshek is 'n grenspos geleë tussen Suid-Afrika en Lesotho. Die R702-streeksroete verbind die grenspos met onder andere die R26-provinsiale pad.
Charlie Clemmow
Charlie Clemmow (gebore 31 Julie 1986) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Spike Island (2012) en in die televisiereeks Doctors (2000).
Bhukwinispruit
Die Bhukwini is 'n spruit in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n sytak van die Pongolarivier in die opvanggebied van die Maputorivier.
Al Wilson (vlieënier)
Al Wilson (1 Desember 1895 – 5 September 1932) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, vervaardiger en waag vlieënier. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flyin' Thru (1925), The Cloud Rider (1925), The Air Patrol (1928), en Won in the Clouds (1928).
Bilcnyonispruit
Die Bilcnyoni is 'n rivier in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n sytak van die Pongolarivier in die opvanggebied van die Maputorivier.
Vereniging van Privaatskole in Suid-Afrika
Die Vereniging van Privaatskole in Suid-Afrika (Engels: The Independent Schools Association of Southern Africa of ISASA) is die grootste assosiasie vir onafhanklike skole in Suid-Afrika. Onafhanklike skole is ook bekend as private skole.
ISASA skole verskaf kwaliteit, waarde-gebaseerde onderwys aan meer as 148 000 leerlinge. ISASA lewer vyftig professionele dienste aan 700 diverse skoollede.
Clathria foliacea
Clathria foliacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Monument Park
Monument Park is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika. Monument Park is geleë tussen Waterkloofrif, Kloofsig en Pierre van Ryneveldpark.
Clathria foliacea
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Topsent.
Sergio Franchi
Sergio Franchi (6 April 1926 – 1 Mei 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sing, aber spiel nicht mit mir (1963) en The Secret of Santa Vittoria (1969), en in die televisiereeks The Red Skelton Hour (1951).
Monument Park
Die Voortrekkermonument in Pretoria, waarna die voorstad vernoem is, pryk op die westelike horison van Monument Park.
Anthony Franciosa
Anthony Franciosa (25 Oktober 1928 – 19 Januarie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Hatful of Rain (1957), A Face in the Crowd (1957), Tenebre (1982), en City Hall (1996).
Afrikaners Landgenote
Afrikaners Landgenote of Afrikaners Landgenoten (Afrikaanse uitspraak: afriˈkɑːnərs ˈlant.χənuətə) is 'n Afrikaner volkslied. Dit is gebaseer op die deuntjie van "Deutschland, Deutschland über alles" en is losweg gebaseer op die lied. Dit is geskryf deur Nico Hofmeyr en was bedoel as 'n alternatiewe Afrikaanstalige nasionale volkslied vir Suid-Afrika naas God Save the King voordat Die Stem van Suid-Afrika aangeneem is.
Taro
Taro verwys gewoonlik na die plant Colocasia esculenta, die mees algemeen gekweekte spesie in die Araceae-familie en waarvan die knolle, blare en blaarstele as groente gebruik word.
Colocasia esculenta is vermoedelik nie inheems aan Suid-Indië en Suidoos-Asië nie, maar word algemeen daar gekweek. Dit is ’n meerjarige, tropiese gewas wat hoofsaaklik vir sy knolle gekweek word. Ook die blare word geëet. In Afrika, Oseanië en Suid-Indië is dit ’n stapelvoedsel en waarskynlik een van die vroegs gekweekte gewasse. Dit het vermoedelik in die Indies-Maleise ekosone ontstaan, dalk Oos-Indië, Nepal en Bangladesj, en van daar ooswaarts versprei na Suidoos-Asië, Oos-Asië en die Pasifiese eilande; weswaarts na Egipte en daarna suid- en weswaarts na Oos- en Wes-Afrika. Van daar het dit na die Karibiese gebied en die Amerikas versprei.
Dit is onder verskeie plaaslike name bekend en word dikwels "olifantore" genoem wanneer dit as ’n ornamentele plant gegoei word.
Afrikaners Landgenote
Analise
Die eerste vers se fokus is op die feit dat Afrikaners lojaal is aan Suid-Afrika en die Afrikaanse taal. Die tweede vers bevestig die lojaliteit teenoor die Afrikaanse taal as deel van die Afrikanerkultuur. Die laaste vers is soortgelyk aan die huidige Duitse Deutschlandlied-lied, met 'n oproep vir "eenheid, vryheid en geregtigheid" in Suid-Afrika.
Pekabrug
Pekabrug is 'n grenspos geleë tussen Suid-Afrika en Lesotho.
Kepler-24
Kepler-24 is ’n ster in die noordelike sterrebeeld Lier. Dit is geleë by regte klimming en deklinasie. Met ’n skynbare magnitude van 15,5 is die ster te dof om met die blote oog te sien.
Lindberg Park
Lindberg Park is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Mei
Mei is die vyfde maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 31 dae. Mei is vernoem na die Romeinse godin, Maia, of moontlik die Romeinse godin van vrugbaarheid Bona Dea, wie se fees gehou is in Mei.
Thomas Baptiste
Thomas Baptiste (17 Maart 1929 – 6 Desember 2018) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ipcress File (1965), The Wild Geese (1978), en The Dogs of War (1980), en in die televisiereeks ITV Playhouse (1967).
Bonnie Brook
Die Bonnie Brook is 'n spruit naby Amsterdam, Mpumalanga in Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Lusutfurivier.
Noord-Yorkshire
Noord-Yorkshire (Engels: North Yorkshire; uitgespreek /ˈjɔːkʃə/) is 'n graafskap in Engeland, in die Verenigde Koninkryk. Die graafskap sluit in die stede van Harrogate, Northallerton en Scarborough.
Noord-Yorkshire het 'n geskatte bevolking van 1 153 400 in 2017 gehad en is dus die 16de grootste graafskap in die land.
Progressiewe Party
Die Progressiewe Party het uit die Verenigde Party ontstaan en was die oorspronklike voorloper van die huidige Amptelike Opposisie in die Suid-Afrikaanse parlement, die Demokratiese Alliansie. duimnael|regs|320px|Volksraadslede van die PP in 1960: [[Helen Suzman, Boris Wilson, Ray Swart, Clive van Ryneveld, Owen Townley Williams, Walter Stanford, Harry Lawrence, Zach de Beer, Jan Steytler, John Cope, Colin Eglin, Ron Butcher.]]
Agtergrond
Na die parlementsitting van 1959 het verdere verdeeldheid in die Verenigde Party duidelik begin word. Die Verenigde Federale Party en Liberale Party het reeds in 1953 van die V.P. afgestig, maar die grootste skeuring in die party se geskiedenis sou op 13 Augustus 1959 gebeur.
Liberaalgesinde lede van die V.P. was al hoe meer ten gunste van volledige, politieke integrasie as die amptelike V.P.-beleid en het hulle toenemend ten gunste van groter swart verteenwoordiging in die Parlement en 'n gemeenskaplike kieserslys vir alle stemgeregtigdes begin uitspreek.
V.P.-kongres
Die verdeeldheid is op die V.P. se sentrale kongres op 13 en 14 Augustus 1959 op dramatiese wyse op die spits gedryf. Konserwatiewe lede van die V.P. het gehoop hulle sou die progressiewe lede op die kongres uit die party kon verdryf. Die hoofverskil tussen die meerderheid, konserwatiewe lede van die party en die minderheid, progressiewe lede was die party se houding jeens die aankoop van meer grond vir die tuislande. Die konserwatiewes was sterk daarteen gekant omdat dit minder plaasgrond in wit hande sou beteken. Daar was selfs konserwatiewe partylede wat beweer het die V.P. was besig om veld te wen op die platteland teen die Nasionale Party weens daardie party se beleid om wittes se grond vir die tuislande se uitbreiding te koop. Die uitslag in drie "grens"-setels in 1958 en 1961 bewys hoe ver dié bewering van die waarheid was. In 1958 was die NP-meerderheid in Aliwal 918, maar in 1961 was dit 1 381; in Fort Beaufort 825 om 1958, maar in 1961 1 365; in Queenstown het die VP in 1958 met 'n meerderheid van 13 gewen, maar in 1961 met 369 verloor.
Die kongres het gou-gou ontaard in 'n vurige aanval op die progressiewes, wat hulle vir die eerste keer in dieselfde kamp gedryf het. Die storm het twaalf ure lank gewoed met sir De Villiers Graaff, partyleier, wat geen poging aangewend het om die aanslag op die progressiewes te keer nie. Van die afgevaardigdes het die progressiewe sprekers vir "kafferboeties" en "liberaliste" uitgeskel en gesê hulle behoort nie in die party aan te bly nie. Midde-in die tussenwerpsels het mev. Helen Suzman, wat besig was om die progressiewe standpunt te probeer verduidelik, na die afgevaardigdes naaste aan haar gedraai en gesê: "What a lot of bastards!"
Aan die einde van die bespreking het Graaff snaaks genoeg teen die voorstel om nie verdere grond vir swart vestiging aan te koop nie, gepraat en ook daarteen gestem. Die voorstel is met 'n gerieflike meerderheid aanvaar en so het die einde van die progressiewes se lidmaatskap van die V.P. aangebreek.
Progressiewes bedank
Buitekant die stadsaal het dr. Zach de Beer en Colin Eglin vir Townley Owen-Williams en Clive van Ryneveld genooi om 'n vergadering saam met dr. Jan Steytler, Kaapse V.P.-leier, by te woon. Ray Swart was ook keelvol vir die konserwatiewe rigting van die party en het hom by hulle aangesluit. Suzman het reeds haar motor aangeskakel en was op pad om te vertrek nadat sy uit die kongres gestorm het, toe sy Eglin, De Beer, Swart en die ander progressiewe afgevaardigdes in haar truspieëltjie gewaar. Sy het uitgeklim en die vergadering saam met die nege ander opgewonde progressiewes in kamer 309 van die Maitland-hotel bygewoon.
Bridgewater Place
Bridgewater Place is die hoogste wolkekrabber in die Engelse stad van Leeds. Die gebou is in 2007 voltooi en het 'n hoogte van 112 meter en 32 verdiepings.
Progressiewe Party
Progressiewes bedank
Uiteindelik het sewe L.V.'s en 'n aantal lede van provinsiale rade uit die V.P. bedank en die Progressiewe Party in November 1959 gestig. Steytler was die verkose leier en Harry Lawrence, voormalige minister in genl. Jan Christian Smuts se kabinet, voorsitter. Die party se aanvanklike beleid het 'n gekwalifiseerde stemreg, gegrond op standaarde van beskawing, grondwetlike beskerming vir minderheidsgroepe en 'n federale regeringsvorm ondersteun.
Eerste verkiesing
In die algemene verkiesing van Oktober 1961 het al die P.P.-kandidate verloor, buiten Suzman, wat 13 jaar lank vrou-alleen haar party se standpunt teen 'n stortvloed apartheidswetgewing moes verdedig. In Parktown verloor die dienende L.V., J.P. Cope, met net 85 stemme teen die Verenigde Party se S. Edmin.
'n Deurbraak
In 1974 het nog vyf P.P.-L.V.'s hulle na die verkiesing by haar aangesluit, met 'n sewende na die tussenverkiesing in Pinelands. Buiten Suzman (kiesafdeling Houghton), was daar Colin Eglin (Seepunt), Réné de Villiers (Parktown), 'n voormalige redakteur van The Star, Gordon Waddell (Johannesburg-Noord), Rupert Lorimer (Orange Grove) en prof. Frederik van Zyl Slabbert (Rondebosch). Dr. Alex Boraine het kort daarna die Pinelands-tussenverkiesing gewen.
Skaars 15 maande nadat die P.P. homself uiteindelik as 'n politieke mag gevestig het, het die party met die Reformiste Party van Harry Schwarz saamgesmelt om die Progressiewe Reformiste Party op 26 Julie 1975 te vorm.
Hamerkop
Die Hamerkop (Scopus umbretta) is 'n mediumgrootte voël wat in Afrika suid van die Sahara) en in Wes-Arabië aangetref word. As gevolg van die hamerkop se unieke eienskappe is die spesie self ook 'n genus (Scopus) en 'n familie (Scopidae).
Identifikasie
Mediumgrootte voël (56 cm). Die vorm van die kop en kuif herinner aan 'n hamer en is die oorsprong van die naam vir die voël. Bruin vere bedek die hele voël.
Dieet
Voedsel bestaan uit vis, paddas, knaagdiere en ander klein diertjies.
Verspreiding
Afrika suid van die Sahara, Madagaskar en Suidwes-Arabië in alle vleiland-gebiede. Hierdie voëls word gewoonlik alleen of in pare aangetref.
Junie
Junie is die sesde maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 30 dae. Junie is vernoem na die Romeinse godin Juno, die vrou van Jupiter.
Gebeure in Junie
Junie begin elke jaar op 'n unieke dag van die week.
Mikroskoop (sterrebeeld)
Die Mikroskoop (Latyn: Microscopium) is ’n klein, dowwe sterrebeeld in die suidelike hemelruim wat geskep is deur Nicolas-Louis de Lacaille, ’n Franse sterrekundige.
Blouwaterspruit
Die Blouwaterspruit is 'n klein spruit naby Chrissiesmeer, Mpumalanga in Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Lusutfurivier.
Piermario Morosini
Piermario Morosini (Bergamo, Italië, 5 Julie 1986 – Pescara, 14 April 2012) was 'n Italiaanse sokkerspeler wat as middelveldspeler gespeel het.
Hy is oorlede in 2012 nadat hy 'n hartstilstand opgedoen het tydens 'n sokkerwedstryd.
Verenigde Federale Party
Die Verenigde Federale Party (in Engels Union Federal Party) was een van twee partye wat in 1953 van die Verenigde Party afgestig het. Die ander was die Liberale Party, onder leiding van mev. Margaret Ballinger.
Stigting
Hoewel die VP in 1953 alles in die stryd gewerp het om die Nasionale Party te verslaan, het die N.P. wat die verbeelding van meer en meer Afrikaners aangegryp het met sy beleid van afsonderlike ontwikkeling, sy meerderheid vergroot. Besorgdheid en ontnugtering oor die uitslag het gelei tot die afstigting van twee partye. Die een was die Verenigde Federale Party van sen. Heaton Nicholls van Natal in 1953, en die Liberale Party in die dieselfde jaar, die ander.
Beleid
Die party het 'n herverdeling van die magte van die regering sodat meer mag aan die provinsies toegestaan moes word, in wese 'n meer federale stelsel. Die party het voortgebou op die gees en tradisie van die Unionisteparty en die Dominiumparty, wat albei ook hulle groot steun in Natal geniet het.
Die einde
Die party het nooit 'n impak op die kiesers gehad nie, want 'n jaar of wat later het hy stil-stil van die politieke toneel verdwyn.
Manie Bodenstein
Oom Manie Bodenstein (15 Julie 1928 — 17 Oktober 2013) is 'n bekende Suid-Afrikaanse konsertinaspeler. Hy het van vroeg af in musiek belanggestel en op 8-jarige ouderdom reeds begin mondfluitjie speel. Sy eerste album is in 1947 opgeneem.
Diskografie
Van Manie se albums sluit in:
Clathria foliascens
Clathria foliascens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Vacelet & Vasseur.
Lotusrivier
Lotusrivier is 'n township in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Lotusrivier 'n bevolking van 38 143 gehad.
Misteriegodsdiens
duimnael|280px|’n Waterkruik deur die Varrese-skilder (c. 340 v.C.) wat [[Eleusiniese misterieë|Eleusiniese tonele uitbeeld.]]
’n Misteriegodsdiens of heilige misterie was ’n godsdiensskool van die Grieks-Romeinse wêreld waar aanhangers ingewy is en as mystai bekend was. Die belangrikste eienskap van dié godsdienste was die geheimhouding van besonderhede oor die inwyding en rituele, wat nie aan buitestander uitgelap is nie. Die bekendste misteriegodsdiens van die Grieks-Romeinse oudheid was die Eleusiniese misterieë, wat voor die Griekse Donker Middeleeue al bestaan het.
Misterieskole het in die laat oudheid floreer; keiser Julianus van die middel 4de eeu was ’n ingewyde van drie verskillende misterieskole, onder meer die Mithraïste. Vanweë die geheime aard van die skole en die feit dat aanhangers van misteriegodsdienste van die 4de eeu af deur die Christelike Romeinse Ryk vervolg is, is besonderhede van dié godsdienspraktyke afgelei van beskrywings, beelde en transkulturele studies. "Weens hierdie element van geheimhouding is ons swak ingelig oor die geloofsoortuigings en praktyke van die verskeie misteriegelowe. Ons weet hulle het in die algemeen ooreengestem."
Eienskappe
Misteriegodsdienste was een van drie soorte Hellenistiese godsdienste; die ander twee was die staatsgodsdiens, wat eie aan ’n nasie of staat was, en filosofiese godsdienste, soos Neoplatonisme.
Misterieë het die staatsgodsdiens aangevul eerder as daarmee meegeding. ’n Individu kon maklik aan die rituele van die staatsgodsdiens deelgeneem, ’n ingewyde in ’n een of meer van die misterieë gewees en ook ’n sekere filosofiese skool aangehang het. In teenstelling met die openbare rituele van die staatsgodsdiens, waaraan elke lid van die gemeenskap moes deelneem, was inwyding in ’n misterie opsioneel binne die Grieks-Romeinse veelgodery. Baie aspekte van die openbare godsdiens soos offerandes, rituele maaltye en reiniging is in die misterieë herhaal, maar met die bykomende vereiste dat hulle in die geheim plaasvind en net aan ingewydes bekend is. Dit is belangrik in die konteks van die vroeë vervolging van Christene. Die Romeinse Ryk het nie die Christelike praktyke verwerplik en selfs ondermynend gevind op grond van leerstellings en praktyke nie, maar omdat die vroeë Christene geglo het hul geloof sluit deelname aan die staatsgodsdiens uit.
Die misteriegodsdienste het ’n nis gebied vir die bewaring van antieke godsdiensrituele, en daar is rede om te glo dat hulle baie konserwatief was. Die Eleusiniese misterieë het langer as ’n millennium, meer waarskynlik byna twee millenniums, bestaan. In dié tyd het die rituele van die openbare godsdiens aansienlik verander, van die godsdienste van die Bronstydperk tot dié van die vroeë Ystertydperk tot die heldekultuur van die Hellenistiese beskawing en die staatsgodsdiens van die Romeinse tydperk, terwyl die rituele van die misterieë skynbaar onveranderd gebly het.
Die misterieskole van die Grieks-Romeinse tydperk sluit in die Eleusiniese, Dionisiese en Orphiese misterieë. Sommige van die baie gode wat die Romeine in naam van ander kulture oorgeneem het, is ook in misterieë aanbid, soos die Egiptiese Isis, Persiese Mithras, Thraciese Sabazius en Frigiese Kibele.
Latere invloed
Die antieke misterieskole het Duitse en Franse klassieke geleerdes van die 19de en vroeë 20ste eeu gefassineer. Dié geskrifte het ’n enorme invloed gehad op die Europese kultuur van die laat 19de eeu. Die psigiater en psigoanalis Carl Jung het metafore hieruit geleen om sy teorieë en die charismatiese beweging wat daarop gebaseer was, te hersien.
Neil Abercrombie
Neil Abercrombie (* 26 Junie 1938 in Buffalo, New York) het tussen 2010 en 2014 as die sewende goewerneur van die Amerikaanse deelstaat Hawaii gedien.
Hy was die Demokratiese afgevaardigde van die Eerste Kongressionele Distrik van Hawaii wat die stadsgebied van Honolulu behels. Hy het sy setel in die Amerikaanse Kongres tussen 1991 en 2010 gehou toe hy as kandidaat in die Hawaise goewerneursverkiesing gestaan het. Hy het hierdie amp vanaf 6 Desember 2010 tot 1 Desember 2014 beklee.
Abercrombie was vroeër ook 'n afgevaardigde in die Hawaise parlement en 'n lid van Honolulu se stadsraad.
Ben F. Wilson
Ben F. Wilson (7 Julie 1876 – 25 Augustus 1930) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tonio, Son of the Sierras (1925), The Power God (1925), A Daughter of the Sioux (1925), en West of the Law (1926).
Coleman Francis
Coleman Francis (24 Januarie 1919 – 15 Januarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Beast of Yucca Flats (1961), The Skydivers (1963), en Night Train to Mundo Fine (1966), en in die televisiereeks The Old Testament Scriptures (1958).
Anglo-Afrikane
Anglo-Afrikane is die deel van die Suid-Afrikaanse bevolking wat afstam van die Britse kolonialiste. Hulle woon naas Suid-Afrika ook in lande soos Namibië, Zambië, Zimbabwe en enkele omliggende lande.
Nadat die Britte in die begin van die negentiende eeu die Kaapkolonie van die Nederlanders verower het migreer Engelse kolonialiste op groot skaal na Afrika. In die proses kom hulle in konflik met die Boere (destyds die benaming vir Afrikaners, die nasate van Nederlandse kolonialiste) en die inheemse Suid-Afrikane (soos die Zoeloes).
Die Anglo-Afrikane vestig hulself ook in ander Britse kolonies soos Botswana (destyds Betsjoeanaland), Rhodesië, Basoetoland en Swaziland.
Suid-Afrikaanse Engels het 'n groot invloed op die Bantoetale, Nederlands en Maleis gehad.
Christina Cole
Christina Cole (gebore 8 Mei 1982) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What a Girl Wants (2003), Casino Royale (2006), en Jupiter Ascending (2015).
Linmeyer
Linmeyer is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë, sowat 7 km suid van die stadsaal. Dit word begrens deur Oakdene in die weste, The Hill in die noorde, onbeboude heuwels in die ooste en die N12 Suidelike Verbypad in die suide.
Geskiedenis
Die voorstad Linmeyer is aangelê op die plaas Klipriviersberg en op 25 Junie 1947 geproklameer, een van minstens 10 voorstede wat op die plaas gebou is en moontlik die derde jongste, aangesien Roseacre, wat min of meer ewe oud is, langer as 'n maand vantevore geproklameer is, op 14 Mei, maar Elladone (1955) en Unigray (1956), die laaste twee, eers sowat 10 jaar later. Die naam is 'n vervorming van Lynne Meyer, vrou van die eienaar van die plaas Klipriviersberg, Johan George Meyer, waarskynlik die seun van die oorspronklike eienaar, die Volksraadslid J.P. (Jan) Meyer.
Toffen
Toffen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 2 557 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Rastatt
Rastatt het in 1714 internasionale bekendheid verwerf toe die Spaanse Opvolgingsoorlog met die ondertekening van die Vredesverdrag van Rastatt beëindig is. In die 18de eeu het in Rastatt, wat destyds as regeringsetel van die Markgraafskap Baden-Baden gedien het, weelderige geboue in die barokstyl ontstaan. In die 19de eeu is die stad tot 'n federale vesting uitgebou en het tot in die laat 20ste eeu as garnisoenstad gedien. Vanweë sy militêre betekenis het die stad 'n belangrike rol in die Badiese Rewolusie van 1849 gespeel.
Pous Miltiades
Miltiades was die 32ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Miltiades was 'n boorling van Noord-Afrika. Op 2 Julie 310 of 311 volg hy Pous Eusebius op en regeer tot sy dood op 10 Januarie of 11 Januarie 314. Hy word opgevolg deur Pous Silvester I. Die naam Miltiades word ook gespel ‘Miltiadea’, ‘Meltiades’, ‘Melciades’, ‘Miltides’ of ‘Melchiades’ en beteken ‘die koninklike’.
Pontifikaat
Miltiades word pous na 'n kort sedis vacatio wat gevolg het op die dood van Pous Eusebius in ballingskap op Sisilië. Aan die begin van sy pontifikaat word die Edik van Milaan geteken deur keisers Galerius, Licinus en Konstantyn wat 'n einde maak aan die Christenvervolgings, behalwe in die Ooste waar Maximus Daia regeer het. Twee Romeinse diakens, Strato en Cassianus, is aangesê om die Kerk se eiendom terug te kry. Miltiades het die stoflike oorskot van sy voorganger Pous Eusebius uit Sisilië laat bring en dit in die Callixtus katakombe herbegrawe.
Na die oorwinning van keiser Konstantyn by die Milviaanse brug op 27 Oktober 312 skenk die keiser die Lateraanse Paleis aan die pous. Later is 'n basiliek langs die paleis gebou wat die hoofkerk van Rome geword het. Op 2 Oktober 313 is 'n sinode in die Lateraanse Paleis gehou, wat die verkiesing van Caecilianus as biskop van Kartago bevestig het. Sy teenstander Donatus is skuldig bevind aan kettery nes sy aanhangers die Donatiste.
Verering
Miltiades word as heilige vereer. In die Rooms-Katolieke Kerk is sy feesdag op 10 Januarie of 10 Desember. In die Oosters-Ortodokse Kerk is dit op 10 April.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Bontrug
Bontrug is 'n klein nedersetting in die Sondagsriviervallei Plaaslike Munisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit is 3 kilometer oos van Kirkwood en 55 km noordoos van Uitenhage geleë.
P.J. Haasbroek
P.J. Haasbroek (gebore 30 Junie 1943 in Pretoria) is ’n ekonoom, professor in Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria en Afrikaanse skrywer, wat met sy kortverhale die Eugène Marais-prys verower het. Gedurende sy loopbaan as skrywer publiseer hy verskeie romans vir volwassenes, jeugromans en nie-fiksie werk oor die Suid-Afrikaanse Ekonomie. Hy skryf ook radiodramas.
Herkoms en vroeë lewe
Pieter Jacobus Haasbroek is op 30 Junie 1943 in Pretoria gebore as die oudste seun van Pieter Gabriël Jacobus Haasbroek en Maria Elisabeth Mara van Wyk. Sy ouers was oorspronklik boere wat deur die depressie gedwing is om hulle plaas in die Reddersburg distrik te verkoop en stad toe te trek, waar sy pa in Pretoria as hyskraanbestuurder, by die Munt en by die Vleisraad werk. Daarna verhuis sy ouers na Florida in Johannesburg waar hy sy skoolloopbaan begin aan die Florida Afrikaans Medium Laerskool. In 1954 koop sy pa die plaas Greylingsfontein in die distrik Petrusburg in die Vrystaat. Hy matrikuleer in 1961 in die eersteklas aan die Petrusburg Hoërskool, waar hy ook die hoofseun is. In 1962 ondergaan hy militêre opleiding aan die Leërgimnasium.
Verdere studie en loopbaan
Hy studeer vanaf 1963 verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar hy in 1965 met lof die B.A.-graad met Ekonomie en Politieke Wetenskap as hoofvakke verwerf en in die proses agt onderskeidings behaal.
In Desember 1968 aanvaar hy ’n pos as lektor in Ekonomie aan die Universiteit van Zoeloeland. In Natal ontmoet hy vir Abraham H. de Vries wat hom help en aanmoedig om van sy kortverhale in Standpunte te publiseer.
Hy begin in 1976 as senior lektor aan die Universiteit van Pretoria en voltooi hier sy Ph.D.-graad in 1984, met ’n proefskrif oor ’n Verantwoorde rol vir die owerheid in die proses van ekonomiese ontwikkeling. In Januarie 1985 word hy aangestel as volle professor in Ekonomie aan die Universiteit van Pretoria.
Hierna word hy vanaf einde 1987 as raadgewende ekonoom gesekondeer na die Federale Kamer van Nywerhede en vanaf 1988 tot met sy aftrede in 2004 is hy hoofekonoom by Barloworld. Hy boer ook deeltyds in Vaalwater met tabak en beeste.
Loopbaan as akademikus
As akademikus skryf hy verskeie artikels oor die ekonomie en is ook medeskrywer van verskeie handboeke, waaronder Die ekonomiese stelsel van Suid-Afrika, wat hy saam met J.A. Lombard en J.J. Stadler skryf. Hy doen onder andere navorsing oor die werkverskaffingspotensiaal van landelike infrastruktuur projekte, die koste en voordele van immigrasie na Suid-Afrika, die gebruik van ekonomiese oorreding en dwang in Suid-Afrika se internasionale ekonomiese betrekkinge en die vraagstuk of die propaganda vir disinvestering in die ou Suid-Afrika as ekonomiese sabotasie beskou moet word. Saam met ander publiseer hy ook navorsingsverslae oor parkering in die sentrale sakegebied van Pretoria.
Verder lewer hy ’n reeks radioprogramme oor die ekonomie. Gedurende hierdie tyd is hy aktief betrokke in verskeie openbare forums, onder andere Nedlac en Business South Africa, terwyl hy ook by verskeie geleenthede aanbiedings by seminare en konferensies lewer. In 1993 lewer hy ’n lesing voor die Nasionale Leeskringseminaar in Welkom onder die titel Geweld in die samelewing en die skrywer. Hy is lid van die Afrikaanse Skrywersgilde asook die Afrikaanse vertakking van die internasionale skrywersorganisasie PEN in Pretoria. Hy is ook ’n ywerige skilder en die stofomslae van sy eerste boeke is almal deur homself ontwerp.
TSG Thannhausen
Die klub is op 1 Januarie 1890 gestig as die gimnastiekklub TV Thannhausen in Schwaben. Die sokkerafdeling is in 1920 gestig. Op 3 Mei 1941 het die klub as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog met ander sportklubs uit Thannhausen saamgesmelt as Turn- und Sportgemeinschaft von 1890, die huidige naam.
Vlag van Singapoer
Die nasionale vlag van Singapoer is op 3 Desember 1959 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon twee horisontale bane in rooi bo en wit onder en ’n wit sekelmaan en vyf vyfpuntige sterre in die skildhoek.
TSG Thannhausen
Thannhausen het al twee keer vir die hoofrondte van die DFB-Pokal gekwalifiseer: In 1975, toe daar met 0-6 teen Bayer Leverkusen in die eerste rondte verloor is en in 2006, waar daar met 0-3 teen BV Borussia Dortmund in die eerste rondte verloor is.
P.J. Haasbroek
Persoonlike lewe
In 1968 trou hy met Estelle van Zyl en hulle het drie seuns, Pieter Gabriël Jacobus, Johannes Jacob en Sarel Francois. Hul seun, Pieter sterf in 'n valskermongeluk, as lid van die Spesiale mag in Langebaan.
Na sy aftrede in 2004 gaan bly hy en sy vrou op die plasie Uithoek in Franschhoek, waar hy voltyds skryf en skilder.
Skryfwerk
As skrywer is hy veral bekend vir sy kortverhale en word hy die voorste eksponent van geweld in die Afrikaanse prosa en is hy die voorloper van die sogenaamde grensverhaal. Aanvanklik publiseer hy sy kortverhale in Standpunte en later ook in Donga en Tydskrif vir Letterkunde. In sy beste verhale ontgin hy die eietydse Afrika werklikheid met genadeloosheid en bereik hy besondere digtheid deur suggestie en perspektiefwisseling, soos byvoorbeeld waar wreedheid deur kinderoë waargeneem word. Die wêreld wat hy beskryf is ’n ruwe manswêreld en so vind hy aansluiting by Ernest Hemingway, hoewel die aggressie op die oppervlak dikwels slegs ’n sensitiewe en meermale ook intellektuele gesteldheid verberg.
Kort prosa
Reeds in Heupvuur gee die titel aanduiding van die primitiewe drif van die heupe (seksuele) en die vuur (passie en geweld). Hierdie drif of vuur motiveer onder dekking van sy alledaagse bedrywighede die mens se denke, sy skoonheid en sy geweld en word ’n vuur wat tegelyk skeppend en vernietigend is. Die temas van die verhale draai veral rondom die jeug met hulle adolessente bewuswordings, geweld wat beide die fisiese en die emosionele insluit, asook politieke en groepsgeweld en geweld tussen enkelinge. Verskillende aspekte van die seksuele word ook ondersoek, as vertroosting en begeerte, maar ook as oorsaak tot konflik. Vir Sipho is ’n variasie van die paradysdriehoek van man, vrou en slang. Nomsa is op pad na Sipho toe, met die herinnering aan hulle liefdespel nog vars in haar. Sy word aangeval deur die slang en om “vir Sipho” te oorleef kom haar oorlewingsdrang te voorskyn en byt sy die slang dood. Nomsa is dan beide die romantiese vrou en wrede roofdier ter wille van oorlewing. Die titel van Terugkeer is ironies. Bam Nienaber oortuig sy vriende (die verteller en Harry) om die nag in die veld naby ’n rivier deur te bring. Bam het die bottel drank en as hulle wil hê, moet hulle slaap waar hy sê hulle moet. Bam was voorheen by hierdie plek, toe hy en sy vrou Sera nog gelukkig saam was, voor die ander man op die toneel verskyn het. Nou keer hy terug hierheen, net om hier te sterf.Sý bok is die verhaal van die jong seun Frans se jagtog saam met sy pa, wanneer hy sy eerste bok skiet. Wanneer hy sy bok agter die lyndraad wil gaan haal, rand die buurman en sy vriend hom aan. Die seun kom verneder en seer sonder sy bok terug by sy pa. Die verhaal is ’n kragtige gebruik van teenstelling tussen die jong seun se opgewondenheid en die bure se onmenslike optrede, wat sy geesdrif demp. Op die terugrit sien hulle hoe een van die aanjaers ’n springbok vasdruk en keelaf sny, wat die optrede van Frans vroeër met sy bok weerspieël en ’n kragtige uitbeelding is van hoe wreedheid verdere wreedheid in die hand werk.In Voornagvlug oor die vlakte is die gedagtes, vrese en sensasies van die jong seun se opgewondenheid oor die erotiese voor hy aan die slaap raak die tema, met toespeling op ’n gruwelfantasie uit die Duisend en een nagte. Die ander helfte gee ’n blik op die inherente boosheid van die mens wanneer die verteller, onder invloed van die uil en dol meerkat, homself vereenselwig met die meerkat. Vir “Heupvuur” ontvang Haasbroek in 1975 die Eugène Marais-prys.
Versamelbundels
Sy kortverhale en sketse word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder Die Afrikaanse kortverhaalboek, Vertellers 1 en 2, Vuurslag, Wys my waar is Timboektoe, Donker veld, Liefde loop ver, Allegaartjie, Kort keur, Stad en stedelig en Heildronk.
Langer prosa
Haasbroek se langer prosa staan ook in die teken van geweld.
Lem se titel verwys na geweld, verkragting en wreedheid, maar ook na weerbaarheid en verdediging, alles aspekte wat sterk in hierdie roman figureer. Die verhaal is geplaas in die vir sy tyd onmiddellike toekoms van Suid-Afrika, waar ’n groep wit generaals ’n staatsgreep uitvoer. Die hoofkarakter is Isak Koch, wat dosent in Geskiedenis is aan die Universiteit van Zoeloeland in Empangeni en afsydig staan teenoor die politiek. Sy studies in geskiedenis is aan die hand van sy hipotese dat daar vaste patrone is waardeur ’n mens volgens oorsaak die gevolge kan voorspel. In die huidige situasie verkies hy om onbetrokke te bly en so sy wetenskaplike objektiwiteit te behou, maar begin algaande besef dat ’n revolusie te kompleks is om te voorspel. Hy kom in aanraking met Xamca, ’n swart guerrillavegter, en ander Zoeloes wat direk by die stryd betrokke is. Hulle kan nie verstaan hoekom Koch so passief staan teen die stryd nie en vermoed dat hy ’n meeloper is van die Afrikanerregime. Xamca is met idealistiese drome begeester en glo dat die geweld van die lem ’n oplossing sal bring en ’n beter lewe tot gevolg sal hê. Hy en sy vriende konfronteer Koch op ’n aand en dreig hom, waarna Koch betrokke raak by die konflik en geweld met geweld beantwoord. Eindelik breek geweld op die kampus uit, wat aanleiding gee tot ’n reeks gewelddadige gebeure. Koch vertrek egter na die Transvaal en dit is eers wanneer hy vir militêre diensplig opgeroep word dat die moontlikheid vir ’n beslissende konfrontasie tussen hom en Xamca weer toeneem. Die oordaad van geweld in die boek hinder, terwyl die gegewe van politieke intrige later verskraal tot avontuurverhaal en die moontlikhede vir dramatiese konfrontasie nie behoorlik benut word nie.
Weens die doelbewuste politieke onkorrektheid van Oemkontoe van die nasie vind Haasbroek nie ’n tradisionele uitgewer daarvoor nie. Die titel verwys na die pen as die spies (umkhonto) van die Afrikanerskrywer. Hierdie werk word gekenmerk deur satiriese waarneming van die rassisme, selfsug en kortsigtigheid van die nuwe heersers in Suid-Afrika asook die voortdurende verkramptheid van die Afrikaners. Die onderwyser, joernalis en skrywer Faan Starck ontvang ’n groot tjek vir een van sy romans wat op skool voorgeskryf is. Hy word in 2005 (wat ten tye van die verskyning van die roman nog ’n hele aantal jare in die toekoms lê) uit sy onderwyspos in Nylstroom geskop omdat hy koerantrubrieke onder ’n skuilnaam skryf wat die stelsel kritiseer. Hy vestig hom dan in die Paarl in ’n losieshuis (Huis Gavok), waar die ander inwoners almal verskillende fasette van die Suid-Afrikaanse samelewing verteenwoordig. Hier word hy en die ander inwoners deur die rompslomp en onbehendigheid van die bewindhebbers geteister. Die Paarlse Taalmonument word ’n veelsydige simbool wat Starck se seksuele lewe, sy skryfwerk en die geweld van die heersers simboliseer. Oemkontoe van die nasie is in 2002 op die kortlys vir die toekenning van beide die ATKV-prys en die RAU-prys.
In Die ander vennoot word die sakewêreld verken uit die oogpunt van sakevennote in die ou Suidwes-Afrika kort voor die oorgang na demokratiese regering. Die politieke veranderinge skep geleenthede om groter markte te bereik, met ook baie groter mededinging en kanse om te faal. John Heckroodt se pa sterf wanneer hy pas klaar is met skool en hy erf die plaas in Suidwes-Afrika. Omdat hy te min weet van boerdery, vra hy sy pa se handlanger, Herklaas Pretorius, die ander vennoot van die titel, om sy vennoot te word. Hulle begin ’n safari-besigheid, ’n gastehuis en selfs mynbedrywighede op die plaas, maar verloor hierdie permitte ná Namibië se onafhanklikheid. Hierdie roman skets die ekonomie en besigheidswêreld binne die realiteit van eietydse politiek en korrupte politici in die bedelings voor en na demokrasie. Die ander vennoot word in 2008 voor publikasie daarvan met die eerste prys bekroon in die Afrikanerbond se wedstryd in die afdeling vir gevestigde skrywers.