cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ontwerp
Algemeen
•	'n Bouontwerp is 'n spesifieke ontwerp wat in die konstruksie toegepas word. By die ontwerp van 'n gebou is daar dikwels vyf stappe wat geneem moet word: inisiatief, uitvoerbaarheid, voorlopige ontwerp, finale ontwerp en gedetailleerde ontwerp (spesifikasies). Hierdie terme kan gesien word as 'n "chronologiese kapstok". Die gebruik van hierdie fases beteken nie dat daar 'n direkte roete van A na B is nie; Per slot van rekening toon ontwerpe sikliese gedrag, en mense keer te gereeld na hul stappe tydens die proses. Die gebruikte terminologie is ook nie uniek nie. Benewens inisiatief word byvoorbeeld oriëntasie gebruik en benewens uitvoerbaarheid die konsep van eksplorasie. In die daaropvolgende fases, die konstruksieproses, soos voorbereiding, uitvoering en onderhoud, sal ontwerpwerk dikwels plaasvind. Oorweeg veranderinge aan die bestaande ontwerp of die ontwerp van hulpstrukture. In werklikheid herhaal die proses homself weer.
•	'n Kunsontwerp is 'n spesifieke ontwerp wat in kuns toegepas word. By die ontwerp van kuns of toegepaste kuns word in wese soortgelyke stappe gevolg as vir die ontwerp van geboue, soms onder die naam industriële ontwerp of produkontwerp. Afhangend van die moontlike kliënt se wense, word skaalmodelle of sketse aangebied.
In die ontwerpproses is daar verskeie definisies wat algemeen gebruik word;
Volhoubare ontwerp is 'n konsep waarin ekologiese, ekonomiese en sosiale belange in balans is.
Nywerheidsontwerp. 'n Spesifieke ontwerpmetode wat fokus op die ontwikkeling van produkte wat in massa- of serieproduksie vervaardig word.
Ontwerpspesifikasie. Is 'n dokument waarin die ontwerpkenmerke gelys word.
Mark bekendstellingtyd. Die tyd benodig om 'n produk of diens te ontwerp sodat dit in die mark bekendgestel kan word.
Ontwerpproses
Die proses, die uitbou van 'n idee of idees tot 'n ontwerp, word ontwerp genoem. Die ontwerpproses is die eerste fase van die lewensiklus van die produk. Die lewensiklus van die produk bestaan uit die ontwerp, die produksie, die gebruik en 'n verwyderingsfase. 'n Dikwels gebruikte verdeling van die ontwerpproses is die opdrag, die skepping en die realiseringsfase. Die ISO9001-metode (beplan, doen, kontroleer en handel) word ook gebruik. Deur 'n ontwerp te skep, word die skepping van iets vooraf oorweeg. Dit maak dit moontlik om iets (meer) doeltreffend te produseer.
Die ontwerpproses kan, afhangende van die tipe ontwerp of afhangende van die persoon(e) wat die proses uitvoer, baie uitvoeringsvorme aanneem. 'n Voorbeeld van 'n tussenvorm is 'n model. Op hierdie stadium kom die dimensionele foute op die tekeninge aan die lig en kan dit mettertyd reggestel word. Veral in aanlegte in die petrochemiese bedryf is dit die moeite werd, want 'n buitengewone aantal pype kruis mekaar op baie vlakke. 'n Ander voorbeeld van 'n tussenvorm is 'n prototipe. Hier kan weer voorkomende kragte, die werking of montering van onderdele getoets word. As gevolg van die beskikbaarheid van kragtige rekenaargesteunde ontwerp-stelsels, is die neiging om virtuele prototipes te skep.
Ontwerpstrategieë
Daar is baie ontwerpfilosofieë wat as 'n soort handleiding in die ontwerpproses gebruik kan word.
Onder-na-bo-ontwerp, 'n ontwerpmetode wat begin met die ontwerp van die besonderhede. Die algemene beginsels sal later in die ontwerpproses bespreek word.
Konsepontwikkeling, 'n voorlopige ontwerpstudie om die verwagte produk- en ontwerpkoste kwantitatief te kan skat.
Parallelle ontwikkeling of gelyktydige ingenieurswese. 'n Algemene ontwerpmetode waar 'n span gelyktydig werk aan die ontwerp van 'n diens of produk.
Bo-na-onder-ontwerp, 'n ontwerpmetode wat begin met algemene beginsels. Die besonderhede word ontwerp namate die proses vorder.
Watervalmetode, 'n ontwerpmetode waarin die ontwikkeling gereeld vloeiend na onder gaan (soos 'n waterval).
Callyspongia spinilamella
Callyspongia spinilamella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ontwerp
Ontwerpstrategieë
Koop / neem 'n besluit, 'n implementering van die sakestrategie. Selfontwerp of koop die ontwerp.
Callyspongia spinilamella
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Dendy.
Barney
Barney is 'n karakter in 'n Amerikaanse TV-reeks vir jong kinders. Die hoofkarakter, Barney, is ’n sagmoedige, dog ietwat swaksinnige pers dinosourus (meer spesifiek, 'n Tyrannosaurus rex). In die storie gebruik Barney, wat 'n vriendelike aardsoptimis is, liedjies en danspassies om sy boodskap oor te dra. Dit is 'n opvoedkundige reeks vir kinders van 1 tot 8 jaar.
Dié karakter is in 1987 deur Sheryl Leach bedink, op soek na 'n moontlike nuwe TV-program wat tot haar seun kon speek. Sy maak 'n reeks video's saam met 'n span, getiteld Barney and the Backyard Gang. Die video's was redelik suksesvol, en trek die aandag van PBS, wat haar 'n kontrak aanbied om 'n TV-reeks oor die karakter te maak.
Die eerste episode van Barney is op 6 April 1992 uitgesaai. Die reeks is oor die jare deur verskillende maatskappye vervaardig. Sedert 2009 is daar nie meer nuwe episodes geproduseer nie en die laaste program is op 18 September 2009 gebeeldsend. Dit is daarna herhaaldelik heruitgesaai.
Daar is sprake dat die reeks in 2017 voortgesit sal word.
Verenigde Nasionale Suidwes-party
Die Verenigde Nasionale Suidwes-party (Duits: Vereinigte Nationale Südwestpartei, Engels: United National South West Party) was die Suidwes-Afrikaanse eweknie van die Suid-Afrikaanse Verenigde Party, hoewel die party agt jaar voor die V.P. ontstaan het en in 1971 daarmee saamgesmelt het. Die party het aan verkiesings vir die Suidwes-Afrikaanse Wetgewende Vergadering deelgeneem en vanaf die instelling in 1950 van ses Unie-Volksraadsetels vir Suidwes-Afrika ook aan vyf Suid-Afrikaanse algemene verkiesings, naamlik in 1953, 1958, 1961, 1966 en 1970. Die party kon, ondanks goeie organisasie en die geesdriftige ondersteuning van meer as 40% van die Suidwes-kiesers van die verkiesings van 1950 tot 1961, nooit daarin slaag om 'n verteenwoordiger na die Volksraad te stuur nie.
Ontstaan
Die Verenigde Party se eweknie in Suidwes-Afrika het onder heel ander omstandighede as in die Unie van Suid-Afrika gefunksioneer. Ingevolge die Wet op die Grondwet van Suidwes-Afrika van 1925 het die Suid-Afrikaanse Parlement 'n Wetgewende Vergadering aan die mandaatgebied toegestaan. So het die vae partypatrone van voorheen meer bepaalde vorm vir verkiesings aangeneem. Die Duitsers was saamgetrek in die Deutscher Bund terwyl die Suid-Afrikaners na gelang van hul politieke oortuigings in die Unie verdeel was tussen die Nasionale Party van Suidwes-Afrika en die Suidwes-party (die geesgenoot van die Suid-Afrikaanse Party in die Unie). Laasgenoemde partye was bewus van die krag van die Deutscher Bund en bereik dus 'n ooreenkoms om saam te werk tydens die verkiesing vir die Wetgewende Vergadering van 1926. Dit was egter onsuksesvol en die koalisie verloor die verkiesing. Hulle is toe daartoe gedwing om saam te smelt en stig op 31 Januarie 1927 die Verenigde Nasionale Suidwes-party in Windhoek. Die party verbind hom tot die ekonomiese vooruitgang van die gebied en sy inlywing by Suid-Afrika en wen so die verkiesing van 1929.
NP herleef
Die Tweede Wêreldoorlog het die Deutscher Bund van baie van sy invloed ontneem en daarom verdwyn die grootste samebindende faktor van die VNSWP. Die Nasionale Party word weer in Suidwes in die lewe geroep, maar het swak gebly totdat sy eweknie in die Suide die mag in 1948 kon oorneem. Met die verhoogde status wat in 1949 aan Suidwes toegeken is toe dr. Malan wetgewing deurgevoer het wat die gebied as 't ware die Unie se vyfde provinsie gemaak het, het die NP die VNSWP verslaan deur al ses setels vir die Unie-Volksraad, albei verkose plekke in die Unie-Senaat en 15 uit die 18 kiesafdelings van die Wetgewende Vergadering te wen. Uiteindelik het die VNSWP ook die drie plekke in die Wetgewende Vergadering verloor, hoewel sy organisasie onder leiding van J.P. de M. Nieuhaus, wat deur die VP in Natal as hul verteenwoordiger in die Senaat benoem is uit dankbaarheid vir die werk in Suidwes, lewenskragtig gebly het.
Die Suidwes-party smelt op 16 November 1971 saam met die Verenigde Party in Suid-Afrika met sy bevoegdheid soortgelyk aan dié van 'n provinsie in die Republiek. Sen. Nieuhaus is verkies tot voorsitter van die party in Suidwes. Hy het sy plek in die Senaat verloor toe die liggaam na die verkiesing van April 1974 hersaamgestel is.
1950-verkiesing
Die Nasionale Party onder leiding van dr. D.F. Malan wou na sy skrale oorwinning in 1948 sy posisie in die Suid-Afrikaanse Parlement bestendig. Reeds onder die bewind van genl. Jan Smuts was daar voorstelle dat Suidwes-Afrika regstreekse verteenwoordiging in die Parlement moes kry. Malan het die wetgewing deurgevoer en gehoop om so sy skrale meerderheid te verhoog. Die wetgewing is in 1949 deurgevoer en het aan Suidwes-Afrika ses setels in die Unie-Volksraad en vier in die Senaat (waarvan twee verkose en twee genomineer) gegee het. Die getal kiesers in die Suidwes-kiesafdelings was gemiddeld net die helfte van dié in Suid-Afrika. Met hierdie stap het dr. Malan onteenseglik aan die buitewêreld gesê dat hy Suidwes-Afrika as 'n vyfde provinsie van Suid-Afrika beskou. Dit was in antwoord op die Verenigde Nasies se besluit in 1946 dat genl. Smuts nie Suidwes-Afrika by die Unie mag inlyf nie.
Die verkiesing in Suidwes is op 30 Augustus 1950 gehou. Die VP-regering het altyd stryd gevoer teen alle pogings van die Verenigde Nasies om Suidwes onder voogdy van die VN te plaas, maar het nietemin ingestem om jaarlikse verslae oor die gebied aan die wêreldliggaam voor te lê. Nadat die eerste verslag van die NP heftig gekritiseer is, het die nuwe regering besluit om die gebruik te staak. In 1949 besluit die VN om die Wêreldhof om 'n adviserende mening oor die Unie se internasionale verpligtinge in verband met Suidwes te nader. Die meerderheidsuitspraak in Julie 1950 het beslis die Unie was nie wetlik verplig om die gebied onder die VN se voogdy te plaas nie, maar dat die VN tog toesig oor die gebied moes hou soos die ou Volkebond dit gedoen het.
Die woelinge oor Suidwes-Afrika op die wêreldtoneel het aan die Nasionaliste voldoende skietgoed gegee om die Verenigde Nasionale Suidwes-party (VNSWP) wat onafhanklik van die VP sou staan tot 1971, maar nietemin die steun van die Suid-Afrikaanse opposisie geniet het, oortuigend te verslaan. Die NP se slagkreet was dat hy nie voor die VN sou buk nie en ook nie die gebied "vir die wolwe" sou gooi nie. Die kiesers het Nasionaliste in al ses kiesafdelings vir die Unie-Volksraad verkies en 15 uit 18 vir die Wetgewende Vergadering. Albei verkose senatore was Nasionaliste wat saam met die twee benoemdes die regering se gevaarlike klein meerderheid in die hoërhuis met vier vergroot het. Anders as in Suid-Afrika in 1948 sowel as in 1953 het die meeste Suidwes-kiesers vir die Nasionale Party gestem, naamlik 12 434 (55,4%) vergeleke met 10 003 (44,6%) vir die VNSWP. Dit het aan die regering 'n baie gemakliker meerderheid van 13 in die Unie-Volksraad besorg. In al die Suidwes-kiesafdelings, buiten Etosha waar die party 'n meerderheid van 846 behaal het, het die party naelskraaps gewen. In Karas was sy meerderheid 67, Middelland 229, Namib 441, Omaruru 584 en Windhoek 234.
Latere verkiesings
Vanaf 1953 is die verkiesing in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika gelyktydig gehou. In 1953 het die NP 13 305 (56,6%) stemme op hom verenig en die VNSWP 10 021 (42,6%). Die NP-meerderheid in Etosha was 1 205, Karas 238, Middelland 272, Namib 554, Omaruru 826 en Windhoek 189. Teen 1958 het die NP sy houvas versterk met 'n meerderheid van 1 334 in Etosha, 449 in Karas, 604 in Middelland, 689 in Namib, 1 204 in Omaruru en 506 in Windhoek. In daardie jaar het die NP 16 390 (58,2%) stemme gekry en die VNSWP 11 568 (41,1%). Die party het algaande agteruitgegaan en in 1970, die laaste verkiesing waaraan hy as selfstandige party deelgeneem het, net vier van die ses setels betwis en net 28,8% van die stemme gekry.
Griekse mitologie
Griekse mitologie is die versamelde mites oor Griekse gode en godinne asook antieke helde en heldinne. Hierdie legendes is oorspronklik geskep en versprei in die mondeling-poëtiese tradisie. Die oorblywende bronne van Griekse mitologie is transkripsies van oorvertellings of latere letterkundige verwerkings.
Ashley Olsen
Ashley Olsen (gebore 13 Junie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente It Takes Two (1995) en New York Minute (2004), en in die televisiereeks Full House (1987).
Griekse mitologie
Die oergode
Chaos (Grieks: Χαος, "leegte") is in die Griekse mitologie die niks waaruit die Aarde ontstaan het, asook die eerste gode, die oergode: Gaia, Hemera, Nyx, Tartaros, Uranos, Chronos, Eros, Erebos en uiteindelik Aither. Die kinders van Chaos het saam met hul vader die berge, see en hemel geskep. Hulle het ook kinders gehad: 12 Titane, 3 siklope en 3 honderdhandiges, reuse met honderd arms elk gemaak. Uranos was die koning van die oergode.
Die Titane
Een van die Titane, Kronos, het sy pa, Uranos, ontman en sy bewind oorgeneem en so die nuwe koning van die gode geword. Die ander elf Titane was sy suster en vrou Rea, asook Huperion, Iapetos, Koios, Krios, Mnemosune, Okeanos, Foibe, Tetis, Teia en Temis.
Verskeie Titane het kinders gehad wat ook as Titane bekend staan. Hierdie tweede geslag sluit die kinders in van Huperion (Helios, Eos en Selene), die dogters van Koios (Leto en Asteria) en die seuns van Iapetos (Prometeus, Epimeteus, Atlas en Menoitios).
Die Olimpiese gode
Kronos het verskeie kinders by Rea gehad: Hestia, Demeter, Hera, Hades en Poseidon, maar het hulle almal ingesluk sodra hulle gebore is ná ’n voorspelling dat een van sy kinders hom sou onttroon nes hy sy eie pa onttroon het. Maar ná Zeus se geboorte het Rea vir Kronos ’n klip, in klere toegedraai, gegee en hy het die klip ingesluk. Rea het Zeus in ’n grot op die berg Ida in Kreta weggesteek.
Nadat Zeus ’n volwasse man geword het, het hy Kronos gedwing om eers die klip op te bring en daarna al sy broers en susters. Daarna het Zeus saam met sy broers, susters, die siklope en die reuse vir Kronos en die ander Titane in die Titanestryd onttroon. Die verslane Titane is na die donker onderwêreldstreek Tartaros gestuur.
Zeus het die wêreld met sy oudste broers, Poseidon en Hades, gedeel deur hulle drie lootjies te laat trek. Zeus het die lug gekry, Poseidon die water en Hades die wêreld van die afgestorwenes (onderwêreld).
Die Olimpiese gode, ook bekend as die Twaalf Olimpiërs of die Dodekateon (Grieks: Δωδεκάθεον – δώδεκα, dōdeka, "twaalf" + θεοί, theoi, "gode") is die belangrikste twaalf gode van dié tyd. Hulle het op die berg Olimpus gewoon.
Die klassieke twaalf Olimpiese gode is: Zeus, Hera, Poseidon, Demeter, Ares, Hermes, Hefaistos, Afrodite, Atena, Apollo, Artemis en Hestia.
Ratverhouding
Die ratverhouding is die verhouding tussen die aantal tande op twee ratte wat inmekaarskakel of twee kettingratte wat aan mekaar verbind is deur 'n ketting of die omtrek van twee katrolle wat aan mekaar verbind is met 'n band.
Algemene beskrywing
In die beeld regs het die kleiner rat 13 tande, terwyl die tweede en groter rat 21 tande het. Die ratverhouding is dus 13/21 of 1/1,62 (ook soms geskryf as 1:1,62).
Dit beteken dat vir elke omwenteling van die klein rat die groter rat 0.62 omwentelinge sal maak. In praktiese terme beteken dit dat die groot rat stadiger sal draai.
Veronderstel die grootste rat in beeld het 42 tande dan sal die ratverhouding tussen die tweede en derde rat 21/42 = 1/2 wees, wat sal meebring dat vir elke omwenteling van die kleinste rat die grootste rat slegs 0.62/2 = 0.31 omwentelinge sal draai, 'n totale verlaging van ongeveer 1:3.23.
Aangesien die intermediêre rat by beide die kleinste en grootste ratte inskakel kan dit uit die berekening gelaat word om steeds dieselfde ratverhouding te lewer van 42/13 = 3.23.
Aangesien die aantal tande ook eweredig is aan die omtrek van die ratwiel (Hoe groter die wiel hoe meer tande) kan die ratverhouding ook uitgedruk word as die verhouding tussen die omtrekke van beide wiele (waar d die deursnee van die kleiner wiel is en D die deursnee van die groter wiel):
Aangesien die deursnee gelykstaande is aan twee maal die radius kan bostaande ook as volg uitgedruk word: <br style="clear:both;" />
Omdat tandratte enige glip by die raakpunt tussen die twee ratte verhoed kan ons aanneem dat die snelhede by die kontakpunte dieselfde is en ons kan dus skryf:
Waar {\omega_D} en {\omega_d} die draaisnelheid van die groot en klein rat onderskeidelik is.
en dus
Met ander woorde die ratverhouding is eweredig aan die verhouding van die ratdeursneë en omgekeerd eweredig aan die verhouding van die ratsnelhede.
R558 (Suid-Afrika)
Die R558 is 'n streeksroete wat die R82-provinsiale pad met Krugersdorp verbind. Die roete begin waar dit van die R82 aftak, 5 km suid van Walkerville en nood gaan. Die roete kruis die N1-nasionale pad en dan die R553 en gaan dan deur Ennerdale en Lenasia. Dit gaan verby die R559 en gaan verby Soweto. Dan gaan die roete deur die suid van Krugersdorp, kruis die R41 (Randfonteinweg), gaan verby Kagiso en eindig waar dit by die R24 (Hoofrifweg) aansluit.
Heveadorp
Heveadorp is ’n dorp in die munisipaliteit Renkum in die provinsie Gelderland in Nederland.
Dick Crockett
Dick Crockett (27 Februarie 1915 – 25 Januarie 1979) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Pink Panther (1963), The Great Race (1965), Batman: The Movie (1966), en The Party (1968).
Pous Marcellus II
Marcellus II was die 222ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1555 tot 1555. Hoewel hy slegs 22 dae regeer het word hy onthou weens die "Missa Papae Marcelli" gekomponeer deur Giovanni Pierluigi da Palestrina. Hy is die laaste pous wat nie sy naam verander het toe hy pous geword het nie.
Biografie
Pous Marcellus II is gebore as Marcello Cervini (ook Marcello Cervini degli Spannochi) op 6 Mei 1501 in Montefano, Italië. Hy was die tweede seun van Ricardo Cervini en Cassandra Benci. Hy het argeologie, argitektuur, sterrekunde en wiskunde in Sienna studeer. Pous Paulus III stel hom aan as kardinaal op 19 Desember 1539. Hy was toe reeds biskop van Nicastro. Hy word verkies as biskop van Reggio Emilia op 24 September 1540. Hy het aan die konsilie van Trente deelgeneem en was een van die voorsitters. Op 24 Mei 1550 word hy kardinaal-bibliotekaris van die Vatikaan. Hy het die biblioteek aansienlik uitgebrei en 'n katalogus in Latyn en Grieks laat opstel. Op 9 April 1555 volg hy Pous Julius III op en word op 10 April 1555 tot biskop gewy en as pous gekroon deur kardinaal Francesco Pisani. Hy regeer tot sy dood op 1 Mei 1555 en word opgevolg deur Pous Paulus IV. Die naam ‘Marcellus’ beteken 'gewy aan die (Romeinse) god Mars'.
Pontifikaat
Hoewel sy geboortenaam 'n heidense konnotasie het, het die Pous Marcellus II nie sy naam verander toe hy pous geword het nie. Op Donderdag voor paasfees in 1555 het hy die voete gewas van twaalf arm mans uit Rome. Die pous kon nie veel vermag gedurende sy pontifikaat van slegs 22 dae nie.
Die kollege van kardinale
Pous Marcellus II het geen nuwe kardinale aangestel nie.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die nl:Paus Marcellus II, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis-URL: de:Marcellus II.
Hisao Sekiguchi
Hisao Sekiguchi (関口 久雄) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vlakvark
Die vlakvark (Phacochoerus africanus) is 'n wilde lid van die varkfamilie wat in Afrika voorkom.
Volwasse vlakvarke het 'n gemiddelde hoogte van 75 cm en weeg tussen 70 en 100 kg. Vlakvarke het 'n kenmerkende voorkoms, met twee slagtande wat tot 61 cm lank kan word. Vratagtige uitgroeisels is sigbaar op hulle groot gesigte.
Vlakvarke kan vinnig hardloop, met 'n snelheid tussen 30 en 50 km/h. Wanneer 'n vlakvark weghardloop, hou hy sy stert penorent.
Safed
Safed (Hebreeus: צְפַת‬, Tsfat, Asjkenasiese Hebreeus: Tzfas, Bybels: Ṣǝp̄aṯ; Arabies: صفد‎, Ṣafad) is 'n stad in noordelike Israel met 'n bevolking van sowat 30 100. Die stad is met 'n hoogte van ongeveer 900 meter bo seevlak die hoogste stad van Israel.
Safed is suid van Libanon, net wes van die Jordaanrivier en noordwes van die Meer van Tiberias geleë. Die stad is in ongeveer 66 n.C. gestig en is saam met Jerusalem, Hebron en Tiberias een van die vier heilige stede binne Judaïsme.
Vlakvark
Die wyfie, of sog, is drie maande dragtig, waarna sy tot ses kleintjies in November of Desember baar. 'n Vlakvark het 'n moontlike lewensduur van 20 jaar.
Callyspongia spinosissima
Callyspongia spinosissima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Dendy.
1600
Die jaar 1600 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 100ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad. Volgens die Juliaanse kalender, wat op die stadium 10 dae agter was, was die jaar 'n skrikkeljaar wat op 'n Dinsdag begin het.
Enalapril
Algemene newe-effekte sluit hoofpyn, moegheid, lighoofdigheid wanneer opstaan en hoes in. Ernstige newe-effekte sluit angioedema en lae bloeddruk in. Daar word vermoed dat gebruik tydens swangerska p tot skade aan die baba mag lei. Dit is in die angiotensien-omskakeling-ensiem-inhibeerder (ACEi) familie van medikasie.
Enalapril is in 1978 gepatenteer en word medies gebruik sedert 1984. Dit is op die WGO se Lys van Noodsaaklike Medisyne, die mees doeltreffende en veilige medisyne wat nodig is in 'n  gesondheidsorgstelsel. Die groothandelprys in die ontwikkelende wêreld is 0.08 tot 0.80 dollar per maand. In die Verenigde State kos dit sowat 25 tot 50 USD per maand.
Mediese gebruik
Enalapril word gebruik vir die behandeling van hoë bloeddruk, simptomatiese hartversaking en asimptomatiese linkerventrikulêre disfunksie. Daar is bewys dat dit nierfunksie beskerm in hoë bloeddruk, hartversaking, en diabetes, en kan gebruik word in die afwesigheid van hipertensie vir sy nierbeskermende effekte. Dit word wyd gebruik vir chroniese nierversaking.
Swangerskap en borsvoeding
Enalapril is teenaangedui tydens swangerskap. Sommige bewyse dui daarop dat dit mag lei tot skade aan en dood van 'n ontwikkelende fetus. Pasiënte word aangeraai om nie swanger te raak terwyl hulle enalapril neem nie, en hul dokters onmiddellik in kennis te stel as hulle swanger raak. In swangerskap, kan enalapril lei tot skade aan die fetus se niere en gevolglike oligohidramnios (nie genoeg vrugwater nie). Enalapril word in borsmelk afgeskei en word nie aanbeveel vir gebruik terwyl borsvoed nie.
Maputobaai
Maputobaai (Portugees: Baía de Maputo), voorheen Delagoabaai (Baía da Lagoa, letterlik: "baai van die lagune") is 'n inham van die Indiese Oseaan aan die kus van Mosambiek, tussen 25° 40′ en 26° 20′ suiderbreedte, met 'n lengte van 90 km van noord na suid en 'n breedte van ongeveer 20 km.
Beskrywing
Die baai is in die noorde van 'n reeks strandmere wat gevind word aan die kus vanaf St. Lucia in Suid-Afrika noordwaarts. Die opening van die baai is aan die noord-oostelike kant. Die suidelike deel van die baai word gevorm deur 'n skiereiland, bekend as die Inhacaskiereiland, wat 'n veilige hawe bied. Port Melville is aan die noord-westelike punt. Noord van die skiereiland is Inhaca-eiland, en verder aan 'n kleiner eiland bekend as Olifante-eiland.
Alhoewel Maputobaai op verskeie plekke vlak is en 'n rif digby die ingang het, is dit 'n waardevolle hawe wat deur groot vaartuie in alle seisoene gebruik kan word. Die omliggende landskap is laag en baie ongesond, maar Inhaca-eiland het 'n hoogte van 73m, en word gebruik as 'n sanatorium. Die Manhissa of Komatirivier vloei die baai binne aan die noordekant, verskeie kleiner spruite uit die Lebomboberge ontmoet in die middel van die baai in 'n monding bekend as Espirito Santo (algemeen bekend as die Engelserivier), en die Maputorivier (wat ontspring in die Drakensberge) vloei vanaf die suide die baai binne, asook die Umfusirivier. Seekoeie en krokodille word in die riviere aangetref.
Geskiedenis
Die baai is in 1502 ontdek deur die Portugese reisiger Antonio de Campo, een van Vasco da Gama se reisgenote. Nie lank daarna nie is die Portugese pos Lourenço Marques (nou Maputo) aan die noordekant van die Engelserivier opgerig.
In 1720 het die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie 'n fort en faktory onder beheer van die Kaapkolonie daar gevestig. Vir 'n paar maande in 1722 is die fort deur seerowers beset, en uiteindelik finaal ontruim in Desember 1730.
Daarna het die Portugese met tussenposes handelsposte langs die monding opgerig wat deur klein forte beskerm is. Aanvalle deur die plaaslike stamme het die Portugese genoop om 'n verdrag te sluit met plaaslike stamhoofde. Dit het uiteindelik gelei tot die militêre besetting van die land deur die Portugese — ten spyte van die Britte se beste pogings, asook latere pogings deur die Zuid-Afrikaansche Republiek (die Transvaalse regering), om die hawe te bekom.
Maputobaai het onder Portugese beheer gebly totdat Mosambiek onafhanklikheid verkry het in 1975.
Enalapril
Newe-effekte
Die mees algemene newe-effekte van enalapril sluit verhoogde serumkreatinien (20%), duiseligheid (2-8%), lae bloeddruk (1-7%), sinkopee (2%), en 'n droë hoes (1-2%) in. Die mees ernstige algemene negatiewe gebeurtenis is angioedeem (swelling) (0.68%) wat dikwels 'n invloed het op die gesig en lippe, en hou 'n gevaar in vir die pasiënt se lugweg. Angioedeem kan voorkom op enige punt tydens behandeling met enalapril maar is die mees algemene na die eerste paar dosisse. Angioedeem en sterfte daaruit is na bewering hoër onder swart mense.
Isosianaat
Isosianaat moet nie verwar word met sianaatesters en isosianiede nie, wat baie verskillende families van verbindings is. Die sianaat (sianaatester) funksionele groep (R−O−C≡N) is anders as die isosianaatgroep (R−N=C=O) gerangskik. Isosianiede het die verbinding R−N≡C, sonder die suurstof van die sianaatgroep.
Enalapril
Meganisme van aksie
Angiotensien I word gewoonlik omgeskakel na angiotensien II deur 'n angiotensien-omskakelingsensiem (ACE). Angiotensien II vernou bloedvate, wat lei tot 'n verhoging in bloeddruk. Enalaprilat, die aktiewe metaboliet van enalapril, inhibeer ACE. Inhibisie van ACE verminder vlakke van angiotensien II wat lei tot verminderde vasokonstriksie en verlaagde bloeddruk.
Isosianaat
Struktuur en binding
Die R−N=C=O-eenheid wat isocyanate definieer, is op vlak gerangskik en dit kan vergelyk word met die struktuur van koolstofdioksied (CO2). Die N=C=O-koppeling is byna lineêr.
Produksie
Isosianate word geproduseer uit amiene deur fosgenering met fosgeen (COCl2). Karbamielchloried (RNHC(O)Cl) is 'n tussenganger in die proses.
Aangesien fosgeen gevaarlik is, moet spesiale voorsorgmaatreëls getref word wanneer isosianate voorberei word.
Reaktiwiteit
Isosianate is elektrofiele en as sodanig reageer dit op 'n verskeidenheid nukleofiele, insluitend alkohole, amiene en water. Hulle het 'n hoër reaktiwiteit in vergelyking met die struktuur-analoë verbindings, isotiosianate (R−N=C=S). Voorbeelde van die reaksies volg:
Gebruike
Van alle diïsosianate wat wêreldwyd geproduseer word is metileendifenildiïsosianaat 64%. Dit word hoofsaaklik gebruik vir die vervaardiging van stywe skuim en oppervlakbedekkings, sowel as kleefmiddels en seëlmiddels.
Isoforondiïsosianaat beslaan 3% van die wêreldmark en word gebruik in gespesialiseerde toepassings, soos emalje-bedekkings wat bestand is teen skuur en agteruitgang van ultravioletlig.
Metielisosianaat word gebruik vir die vervaardiging van plaagdoders, rubber en kleefmiddels.
Kabardies
Kabardies (адыгэбзэ, къэбэрдей адыгэбзэ of къэбэрдейбзэ qabardejbza ; Adigies: адыгэбзэ, къэбэртай адыгабзэ of къэбэртайбзэ), ook bekend as Oos-Sirkassies, is ’n Noordwes-Kaukasiese taal wat nou verwant is aan Adigies. Dit word hoofsaaklik gepraat in die Russiese republieke Kabardino-Balkarië en Karatsjai-Tsjerkessië, asook in Turkye en die Midde-Ooste. Daar is 47 of 48 medeklinkers, maar net twee klinkers. Nes alle Noordwes-Kaukasiese tale het dit ’n baie komplekse werkwoordstelsel.
Sommige taalkundiges reken dat Kabardies slegs ’n dialek is van Adigies of van Sirkassies, wat bestaan uit al die dialekte van Adigies en Kabardies saam. Die Kabardiërs self noem hul taal dikwels Adighabze (Adigies). Soms noem kenners die twee tale Oos-Sirkassies (Kabardies) en Wes-Sirkassies (Adigies) om verwarring te vermy. Die saak word verder bemoeilik deur Beslenei, wat gewoonlik beskou word as ’n dialek van Kabardies maar ook groot ooreenkomste toon met sekere dialekte van Adigies.
Alfabet
Kabardies word sedert 1936 met ’n vorm van die Cyrilliese alfabet geskryf. Tot in 1924 is dit met die Arabiese alfabet geskryf, en daarna tot in 1936 met die Latynse alfabet.
Gedierte van Gévaudan
Daar staan veral twee hondagtige karkasse onder verdenking van die vele diere wat van kant gemaak  is. Die eerste is 'n groot wolf wat in September 1765 naby die koninklike abdy van Chazes doodgemaak is deur François Antoine, die haakbusdraer van die  Koning van Frankryk. Toe hierdie wolf in Versailles opgestel is, het hierdie storie onder die koerantlui en die Hof ook nou al baard begin kry. Die doodskrete van die nuwe slagoffers raak egter nie minder nie. In Junie 1767 dood 'n boer uit La Besseyre-Saint-Mary se wêreld, Jean Chastel, die tweede  mensvreter. Hierdie vierpotige word uitgeken as 'n wolf of 'n groot hond. Volgens oorlewering is die dier wat deur Chastel van die gras af gemaak is die ware Jakob, want sedertdien is daar geen verdere ongevalle in die  provinsie aangemeld nie.
... voor dié in Gévaudan?
In 1763 woed 'n reeks aanvalle aan die kus van Dauphiné. Die mense praat van 'n dier "so groot soos 'n baie groot wolf, hy het 'n gebrande koffiekleur en is ook 'n bietjie  lig, met 'n swart strook oor die rug, die pens is so 'n vuilwit, die kop baie  groot en [dik?], 'n soort pluim wat agter die kop en onder die ore 'n bos  hare (haredos) maak, die stert is soos 'n gewone wolf s'n met hare bedek,  maar die stert self is baie langer en die stertpunt is opvallend dik." Eind Oktober loop die gedierte tussen 'n trop skape deur en bespring 'n veertienjarige skaapwagtertjie, wat deur sy makker gered word. Omrede die aanvalle en beskrywing byna op 'n druppel water met die handel en wandel van  die Gedierte van Gévaudan ooreenstem, glo party skrywers soos Jean-Claude Bourret  dit is dieselfde dier hier ter sprake.
Die eerste aanvalle in Gévaudan
'n Beesherderin van die omgewing Langogne keer in Junie, begin somer 1764, na die dorp terug en  beweer sy is deur 'n "gedierte" aangeval. Buiten haar verskeurde klere kom sy ongeskonde daarvan af; haar beeste het die aanval afgeweer. Op die 30ste Junie is die veertienjarige Jeanne Boulet in die dorp  Hubacs (naby Langogne) in die gemeente  Saint-Étienne-de-Lugdarès in Vivarais gedood. Sy is die eerste slagoffer van die gedierte wat amptelik geboekstaaf is.
Die oorledene is sonder sakramente begrawe, want sy was nie daartoe in staat om voor haar dood vir  die laaste maal te bieg nie. Op die doodsregister skryf die Katolieke priester sy was die slagoffer van « la bête féroce »; dus was Boulet  waarskynlik nie die eerste slagoffer nie, maar slegs die eerste wat erken is.
Die kerklike gemeenskapsverteenwoordiger (sindikus) van die Bisdom van Mende, Étienne  Lafont, maak einde Augustus 'n draai in Marvejols. Daarvandaan stuur hy jagters van Mende, onder leiding van die heer Mercier, om bietjie te gaan  handjie bysit in die jagtogte wat stadig maar seker in die omgewing van Langogne begin vlamvat. Alte gou besef Lafont die hele jagekspedisie kan geen hond haaraf maak nie. Hy verwittig daarom Monsieur de Saint-Priest, die intendant (kontrolerende regeringsamptenaar) van Languedoc, en Monsieur die graaf van Montcan, die goewerneur van die provinsie, en sê hulle presies waar die skoen druk. Die graaf beveel toe kaptein Duhamel (wat diens doen in Langogne met sy dragonders) om die gedierte se tjank af te trap.
Duhamel en die dragonders
Vanaf 15 September begin kaptein Duhamel en sy dragondiers hulle in die gebied ontplooi. Die klopjag begin in alle erns. Boere uit die streek wat vrywillig hul hulp kom aanbied word bewapen. Daar was in daardie jaar vier kompanjies van die dragonders, vrywilligers van Clermont, wat diens gedoen het by Langogne of Pradelle en opkommandeer is deur Duhamel wat die rang van kaptein en hulpmajoor beklee het. Die troepe was toe nog in die omgewing rondom die Cévennes, waar hulle aan die begin van die eeu (1702-1715) in die botsings  met die Camisards (die Hugenote in die Cévennes) betrokke was. Juis in daardie tydperk, toe die een veldslag op die ander in die woud van Mercoire  op mekaar gevolg het, het niemand eens 'n spoor van die gedierte gevind nie -  watwou nog gesien. Vermoedelik het hy met al die geharwar en veldslagskote wat klap die hasepad gekies en in Oktober die grense van Margeride en Aubrac bereik.
Op 7 Oktober eis die gedierte sy volgende slagoffer - weer 'n jongmeisie, van die dorp Apcher,  gemeente Prunières. Haar kop word pas agt dae later ontdek. Net mooi die volgende dag word 'n beeswagter naby La Fage-Montivernoux aangeval. Dieselfde dag nog val die gedierte 'n ander koei aan tussen Prinsuéjols en die Château  de la Baume, die eiendom van die graaf van Peyre. Die jong seun soek skuiling onder sy koeie, wat die gedierte probeer terugdryf. Kort daarna kom jagters uit die nabygeleë bos op die hele petalje af. Die gedierte was steeds besig om rond te sluip en die seun te bekruip. Twee van die jagters skiet en kwes die dier. Hy slaan twee keer neer, maar staan weer op. Veel kon die jagters nie verder doen nie, want die gedierte vlug toe die bosse in. Die klopjag wat die volgende dag gereël word, loop uit op niks. Twee boere beweer hulle het die dier snags sien hinkepink. Die gedierte is dus vir die eerste keer gewond. Maar dit was ook juis in hierdie Oktobermaand 1764 toe die dier sy mees suidelike aanvalle begin maak. Dit eis onder meer die lewe van Marie Solinhac; sy is aangeval in Brouilhet, in die gemeente Hermaux.
Op 2 November onttrek Duhamel en sy 57 dragonders uit Langogne en gaan tuis by Grassal, die  herbergier, in Saint-Chély. Weens erge sneeuweer kon hulle eers op 11 November weer op die jag uitgaan. Tot nou toe was die maandelange pogings vrugteloos. Dit het die State van Languedoc genoop om op 15 Desember te vergader: daar is 'n beloning uitgeloof van 2 000 pond vir wie die dier van kant maak. Die gedierte laat hom egter nie van stryk bring nie: Vyf nuwe slagoffers kom aan bod in hierdie Desembermaand ná nog 'n aanval wat aan die dier toegeskryf word.
Oproep tot gebed
Op 31 Desember 1764 doen die Biskop van Mende, monseigneur Gabriel-Florent de Choiseul-Beaupré, asook  die Graaf van Gévaudan, 'n oproep tot gebed en boetedoening. Hierdie oproep sal in die geskiedenis bekend bly staan as die « mandement de l'évêque de  Mende » (die herderlike brief van die Biskop van Mende).
Alle priesters van die bisdom kry die opdrag om dit so aan die gelowiges voor te lees. In hierdie teks noem die priester die gedierte 'n gesel van God wat gestuur is om die  mense te straf vir hul sondes. Hy verkondig dat die toorn van God nou oor die mense gekom het. Hy haal die kerkvader Augustinus aan om die Geregtigheid van God ter herinnering te bring:
Die Geregtigheid van God, sê die heilige Augustinus, kan nie aanvaar dat die Onskuld ongelukkig is nie. Die straf wat Hy oplê, veronderstel altyd 'n wangedrag onder diegene by wie dit opgeloop het. Volgens hierdie beginsel sal dit vir julle maklik wees om in te sien dat julle ongeluk net uit julle sondes kon ontstaan het.
God se toorn is ook uit die mond van Moses uit die Bybel aangehaal.
Die biskop haal so uit die Boek Deuteronomium (32:24) aan,
"Ek [sal] die tand van wilde diere teen hulle loslaat" asook uit Levitikus (26:21):
"En as julle jul teen My versit en na My nie wil luister nie, sal Ek meer plae op julle lê, sewevoudig volgens julle sondes."
Die herderlike brief eindig met 'n bevel waaraan voldoen moet word. Daar word gelas: gedurende drie opeenvolgende Sondae moet veertig uur afgestaan word aan sang en gebed.
Maar die gebede word die bodem ingeslaan, want die gedierte begin in die aanvang van die jaar 1765 weer met sy moordlustige streke. Duhamel en die dragonders se jagtogte lewer in Januarie en Februarie steeds niks op nie. Bowendien raak die inwoners ook nou al dik vir die spulletjie: daar gaan klagtes op van dragonders wat nie hul voedsel en verblyf betaal nie en die oeste verniel. Die raadgewer van Koning Lodewyk XV, die Markies van Gambais, Clément Charles François de  L'Averdy, stuur toe 'n Normandiese jagter, genaamd de heer Denneval (of  d'Enneval), as plaasvervanger. Hy staan bekend as die beste wolwejagter in die ganse koninkryk van Frankryk; hy het meer as 1 200 karkasse agter die  blad. Martin Denneval en sy seun het dan ook teen half Februarie na Gévaudan vertrek.
Portefaix word 'n jonge held
Nog voor die aankoms van die Dennevals het  die gedierte op 12 Januarie sewe kinders van die gemeente Villaret aangeval in die provinsie  Chanaleilles. Die aanslag op hierdie jong wagtertjies en hul moed was noemenswaardig genoeg om in die jaarboeke opgeteken te word. Vandat die dier sy verskyning begin maak het is kinders gemaan om nie alleen troppe skape en  beeste op te pas nie, maar eerder saam in groepe te gaan. Dit sou ook makliker vir die kinders wees om die kudde bymekaar te hou.
Dit was dan ook die geval by die sewe kinders van Villaret; vyf seuns en twee dogters tussen agt tot  twaalf jaar oud. Die gedierte val aan deur al om die groepie kinders te draai wat hulself probeer verdedig. Hy verslind die wang van een van die jongste seuns, draai om en bestorm weer die groep kinders. Hy gryp Joseph Panafieu aan die arm en daar trek hy met die kind. Een van die kinders stel voor hulle lê die rieme neer terwyl die dier nog besig is, maar die jong Jacques André  Portefaix wil nie sy makker so gou in die steek laat nie. Hy moedig sy maats aan om hul makker te gaan red. Deur die aard van die terrein word die gedierte se loop vertraag. Die kinders haal die ongedierte in en klim toe behoorlik met die stokke in. Hulle mik veral vir sy oë met die lemme wat aan die stokke vasgemaak is. Portefaix en sy vriende slaag daarin om hul makker te bevry en die gedierte op 'n afstand te hou. Toe een of meer mans opdaag om ondersoek in te stel na die noodkrete, vlug die gedierte na 'n nabygeleë bos.
Die intendant van Languedoc, monsieur de Saint-Priest, kom hiervan te hore en dra die nuus oor aan die raadgewer van die koning, monsieur de l'Averdy. Vir hierdie heldedaad bied Koning Lodewyk XV aan om vir die opvoeding van Jacques Portefaix te  betaal. So word Portefaix op 16 April 1765 toegelaat tot die Frères de la Doctrine Chrétienne (Broeders van die Christelike Leer [bots met die  Franse Wikipedia-artikel, Frères de la Doctrine Chrétienne] van die  Broeders Ignorantin, van Montpellier. Daar bly hy tot November 1770,  toe hy by die koninklike artillerieopleidingskool (l'école du Corps Royal  d'artillerie) instap. Hy word later luitenant met die naam Jacques Villaret  en sterf op 14 Augustus 1785, op 32-jarige leeftyd.
Die aankoms van die Dennevals
Op 17 Februarie 1765 kom die Dennevals in Clermont-Ferrand aan. Daar word hulle voorgestel aan die intendant van Auvergne, die heer van Ballainvilliers. Die volgende dag kom hulle in La Chapelle-Laurent aan en die dag daarna in Saint-Flour. Begin Maart trek hulle by hul kwartier by Gévaudan in. In Maartmaand moes Jeanne Jouve (gebore Chastang), die vrou van Pierre Jouve, woonagtig op die hereplaas Vessière (Saint-Alban), haar kinders hand en tand verdedig. Op 14 Maart staan Jeanne nog so teen die middag se kant buitekant by haar plaashuis met drie van haar kinders. Opeens trek 'n geluid haar aandag - net betyds om te sien hoe haar negejarige dogtertjie gepak word deur die gedierte wat op daardie oomblik oor die muur spring. Selfs meer sonderling: die dogtertjie het nog steeds haar boetie van omtrent veertien maande oud vasgehou. Jeanne Jouve bespring die gedierte en slaag daarin om haar kinders uit die kake van die dood te red. Ondanks die las waarmee die gedierte nou te kampe het, probeer hy steeds die jongste aanval, maar kry dit nie reg nie, omdat sy ma hom beskerm. Die dier bespring toe die ander seun, pak die die sesjarige Jean-Pierre by die arm en wil met hom voort. Opnuut spring Jeanne Jouve op die gedierte. Daar volg 'n lang en uitgerekte stryd waar Jeanne Jouve menigmaal grond eet, gekrap en gebyt word. Uiteindelik moet die gedierte die aftog blaas, maar nie sonder Jean-Pierre in sy bek nie. Hy loop egter sy rieme styf teen Jouve se twee oudste kinders wat die kudde na die weiveld wou neem. Die kinders slaag daarin om hul boetie te red en die gedierte soos 'n sleg hond weg te jaag. Dit is egter alles omsons: Jean-Pierre beswyk enkele ure later aan sy wonde. Vir die dappere heldedaad word Jeanne Jouve deur die koning met 300 pond beloon.
Die Dennevals maak hul gemaklik in Gévaudan en begin bietjie lyf rondgooi. By hul aankoms soek hulle die alleenreg op die jag en daarom moet Duhamel en kie die trekpas kry; hul diens is oorbodig. Vervolgens raak monsieur De l'Averdy betrokke by die saak. Op 8 April moet Duhamel en sy dragonders hul goedjies pak en weg wees - 'n nuwe opdrag wag vir hulle in Pont-Saint-Esprit. Die Dennevals sleep self maar voete om die groot jagtogte te reël, want die eerste vind nie vroeër as op 21 April plaas nie. Dit blyk die jagters wou eers die gedierte terugbring na Prunières en die bosse van sy hooggebore heer, graaf Morangiès. So maklik laat die gedierte hom nie vang nie. Toe hulle al digterby kom, verdwyn hy weer uit hul visier soos 'n dief in die nag. Nie 'n skoot is op hom gevuur nie.
In April 1765 versprei die nuus van die gedierte soos 'n veldbrand dwarsoor Europa. Veral die Engelse joernaliste hoon en spot, berig die Courrier d'Avignon, want, sê die ou vyand, hoe kan mens nou nie 'n stomme dier onder skoot kry nie? Ondertussen word Sy Hoogwaardige Eksellensie die Biskop en die intendant toegegooi onder die pos. Van oraloor Frankryk word die allervreemdste metodes bedink om die glibberige kalant vas te trek. Die koninklike Hof ontvang ook verskeie (kunstenaars)voorstellings hoe die gedierte nou min of meer moet lyk. Die afbeeldings word toe deur Gévaudan versprei, sodat "elkeen nie so verskrik sal wees as die dier hulle nader nie, en minder vatbaar sal wees vir misverstande". Van sien sal die troppe jaghonde ook danksy hierdie afbeelding, « exécutée en carton » ("gemaak op karton"), beter dresseer kan word om die gedierte agterna te sit.
Op 1 Mei sluip die gedierte in die bos naby Rechauve rond, tussen Le Malzieu en Saint-Alban; om  halfsewe die aand is hy op die punt om 'n jong herder van om en by vyftien jaar oud aan te val. Maar een van die broers Marlet, van die gehuggie La Chaumette, aan die suidooste van Saint-Alban, kyk by die venster uit en gewaar hom ongeveer 200 meter daarvandaan. Hy roep dan sy twee broers, elkeen neem die wapen op en verlaat die huis. Buitekant word die gedierte twee skote deurgejaag; elke keer val hy, maar staan weer op. Hy maak hom uit die voete, maar is in die nek gewond. Die volgende dag is Denneval (wat intussen hiervan te hore gekom het) op die toneel en saam met 'n twintigtal manne begin hy die spoor volg. Almal hoop maar die gedierte is dodelik gewond. Maar nog is nie alles vir hulle verby nie. Die nuus dat 'n vrou dieselfde middag in die gemeente Venteuges aan die dier ten prooi geval en gesterf het, bring groot ontnugtering.
Die volgende dag na hierdie jagtog spreek die markies Pierre-Charles de Morangiès sy ontevredenheid uit jeens Denneval en seun in 'n briefie gerig aan die sindikus Étienne Lafont:
« Menere Denneval het hier aangekom en ons oudergewoonte vergas met grootspraak en nutteloosheid van die mees verontrustende aard. (…) As politikus moet u sorg dat voor die oë van die magte die skaamteloosheid onthul word van hierdie Normandiërs wat alleen die spoor van 'n mens trap. »
Op 18 Mei rig Morangiès 'n nuwe klagbrief aan Lafont, terwyl die jagters van Denneval steeds met die hande in die hare sit. Op las van die koning verlaat François Antoine, die haakbusdraer van sy majesteit, op 8 Junie Parys vir Gévaudan. Hy word begelei deur sy jongste seun, Robert François Antoine de Beauterne, maar ook deur agt kapteins van die koningsgarde, ses jagopsieners, 'n dienskneg en twee hondeknegte.
Antoine vervang Denneval
Op 20 Junie kom François Antoine, dikwels net « Monsieur Antoine » genoem, in Saint-Flour aan. Met die mag van die koning aan sy kant moet hierdie opdrag met sukses volbring word. Hy kom op 22 Junie in Malzieu aan en vertoef daar. Vir 'n tyd lank sluit Antoine en sy manne hulle by Denneval aan op verskeie jagtogte. Maar algou gaan dit egter hard teen hard: Antoine weier volstrek om Denneval se jagplanne te aanvaar. Omrede hierdie twee mekaar maar weinig ruimte gun is dit op 18 Julie nou Denneval se beurt om te vertrek - in opdrag van die koning. Die gedierte is vir Antoine niks meer as 'n wolf nie; dit stel hy ook so in een sy van vele briewe: die voetspore toon geen « duidelike verskil met die poot van 'n groot wolf » nie. Die haakbusdraer besluit om nie onmiddellik die gedierte te gaan uitrook nie. Met die oog op hoe die omgewing daar uitsien sou so 'n plan buitendien onmiddellik verydel word. Daarom soek hy ook nog nuwe honde ter versterking. Hy verkry ook die steun van die Graaf van Tournon, die edelman van Auvergne.