cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ebbe Dommisse (predikant)
Opleiding
Dommisse het sy onderrig aan die Normaal School, Kaapstad, en die Suid-Afrikaanse Kollege geniet en, nadat hy in 1894 die B.A.-eksamen afgelê het, na die Kweekskool op Stellenbosch gegaan. Daar het hy van 1894 tot 1896 vir Stellenbosch se eerste rugbyspan gespeel, onder andere saam met mede-tokkelokke soos John Hofmeyr, Marthinus Daneel, Christie Neethling, Cornelis Nel, Andrew McGregor, P.K. Albertyn, Paul de Waal, Charles Murray en Herman van Broekhuizen. In 1896 was hy lid van die eerste Stellenbosse span wat die Groot Uitdaagbeker kon wen en in 1897 van die Holy Brigade, so genoem omdat hulle nooit drank gedrink het nie, wat die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan was.
Prop. Dommisse is in 1898 gelegitimeer en vertrek daarna op ’n reis na Europa. By sy terugkeer was hy gedurende die Tweede Vryheidsoorlog lank werksaam in die konsentrasiekampe op Springfontein en Oos-Londen. Ná die einde van die Driejarige Oorlog is hy in 1902 georden en bevestig as leraar van Wepener in die Vrystaat. Hier het hy gebly tot einde 1908 toe hy die beroep na Middelburg, Kaap aanvaar.
Gryspapegaai
Die gryspapegaai (Engels: grey parrot of African grey; wetenskaplike naam: Psittacus erithacus) is ’n papegaai in die familie Psittacidae.
Beskrywing
duimnael|257px|Die kop van ’n gryspapegaai.
Die gryspapegaai is ’n mediumgroot, hoofsaaklik grys papegaai met ’n swart snawel. Hulle weeg gemiddeld 400 g en is sowat 33 cm lank. Hul vlerkspan is 46-52 cm. Die bokop en vlerke is donkerder grys, terwyl die res van die kop en die lyfvere witterig is. Die stertvere is rooi. Vanweë teling is sommige gedeeltelik of heeltemal rooi. Die geslagte lyk eenders.
Jong voëls se kleure is dieselfde as volwasse gryspapegaaie s’n, maar die oë is gewoonlik donkergrys tot swart in vergelyking met die geel irisse om die donker oë van volwasse voëls.
Gryspapegaaie in aanhouding kan 40-60 jaar lank leef, maar in die natuur is dit vermoedelik net sowat 23 jaar.
Verspreiding en habitat
Die gryspapegaai is inheems aan Ekwatoriaal-Afrika, insluitende Angola, Kameroen, Kongo, die Ivoorkus, Ghana, Kenia en Oeganda. Die spesie word aangetref in ’n gebied van Kenia tot die oostelike dele van die Ivoorkus. Die huidige raming van getalle wêreldwyd is onseker en wissel van 0,63 miljoen tot 13 miljoen. Bevolkings neem wêreldwyd af. Dit lyk of die spesie digte woude verkies, maar hulle word ook aan die rand van woude en in graslande aangetref.
Volgens ’n studie wat in 2015 gepubliseer is, is die gryspapegaai "feitlik uitgewis" in Ghana, met getalle wat sedert 1992 met 90-99% afgeneem het. Hulle is in net 10 van 42 beboste gebiede aangetref, en in drie houplekke wat elk eens tussen 700 en 1 200 voëls bevat het, was daar altesaam net 18. Die plaaslike bevolking het die handel in troeteldiere en ontbossing vir die afname blameer. Bevolkings is vermoedelik stabiel in Kameroen, maar in die Kongo verdwyn ’n geskatte 15 000 elke jaar uit die ooste van die land weens die handel in troeteldiere. Die jaarlikse kwota is 5 000.
Bewaring
Die spesie se natuurlike vyande is aasvoëls en ’n paar roofvoëls. Ape eet eiers en kleintjies. Gryspapegaaie in aanhouding is geneig tot swamsiektes, bakteriële infeksies, ondervoeding, kwaardaardige gewasse, snawel- en veersiektes en lint- en bloedwurms s.
Die mens is verreweg die gryspapegaai in die natuur se grootste bedreiging. Tussen 1994 en 2003 is internasionaal met meer as 359 000 gryspapegaaie handelgedryf. Sowat 21% van die bevolking in die natuur verdwyn elke jaar vir dié doel. Sowat 60-66% van die voëls wat gevange geneem word, vrek voordat hulle op die mark beland. Die voëls word ook vir hul vleis gejag, en om dele van die lyf vir tradisionele medisyne te gebruik. Om dié redes beskou die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) dié spesie as bedreig.
In Oktober 2016 het die Convention on the International Trade of Endangered Fauna and Flora (CITES) die gryspapegaai in sy Aanhangsel I geplaas, wat handeldryf met die voëls verbied.
Verhouding met mense
Die spesie word dikwels as troeteldiere aangehou. Hulle is bekend vir hul nabootsing van menslike spraak. ’n Gryspapegaai wat in Japan ontsnap het, het sy eienaar se naam en adres aanhou herhaal en is eindelik aan hom terugbesorg. Hulle maak ook geluide uit hul omgewing na en herhaal dit eindeloos. Hulle het egter aanvullings en aandag in aanhouding nodig of hulle raak beangs; ’n algemene simptoom is die uittrek van vere. Hulle is ook geneig tot gedragsprobleme vanweë hul sensitiewe aard.
Gryspapegaaie is hoogs intelligent; hulle kan tel en mense se gesig met hul stem verbind. Dr. Irene Pepperberg se werk met ’n voël met die naam Alex het gewys hy het meer as 100 woorde geleer en kon tussen voorwerpe van verskillende kleure, vorms en materiale onderskei.
Ancorina bellae
Ancorina bellae is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Ancorinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Kelly & Sim-Smith.
Seksualiteit in antieke Rome
Seksualiteit was egter nie uitgesluit van die mos maiorum, die tradisionele sosiale norme wat die openbare, private en militêre lewe bepaal het, nie. Pudor, "skaamte, beskeidenheid", was ’n belangrike faktor in gedrag en ook regsbeperkings op sekere seksuele vergrype – in beide die Romeinse Republiek en die Romeinse Ryk. Romeinse sensors (openbare amptenare wat die sosiale rang van individue bepaal het) het die mag gehad om burgers uit hul amp te ontslaan weens seksuele wangedrag en hulle het dit soms gedoen. Die middel-20ste-eeuse seksualiteitsteoretikus Michel Foucault het gereken seks in die Grieks-Romeinse wêreld is regeer deur terughouding en deur die kuns om seksuele plesier te bestuur.
Die Romeinse gemeenskap was patriargaal en manlikheid was ’n vooropgestelde eienskap wat nodig was om jouself en ander met ’n laer status te beheer; nie net in oorlog en politiek nie, maar ook in seksuele verhoudings. Virtus (deug) was ’n belangrike eienskap vir mans en die term was selfs verwant aan die woord vir man, vir. Daarteenoor was pudicitia (iets soos nederige selfbeheersing) belangrik vir vroue. Daar is van Romeinse vroue van die hoër klasse verwag om goed opgevoed te wees, ’n sterk karakter te hê en aktief daarna te streef om haar gesin se posisie in die gemeenskap te handhaaf. Maar met enkele uitsonderings het net opgevoede mans se siening van seksualiteit eindelik bewaar gebly. Visuele kuns is deur mense uit ’n laer stand geskep, maar dit is aangepas by die smake van dié wat ryk genoeg was om dit te bekostig.
Sommige seksuele idees en dade in die antieke Romeinse kultuur verskil grootliks van dié in latere Westerse samelewings. Die Romeinse godsdiens het seksualiteit voorgehou as voordelig vir die vooruitgang van die staat, en individue het soms privaat godsdienstige rituele of "towerkrag" ingespan om hul sekslewe of voortplantingsvermoëns te verbeter. Prostitusie was wettig en algemeen. "Pornografiese" skilderye het voorgekom onder die versamelings in fatsoenlike hoërklashuishoudings. Dit is as natuurlik en alledaags beskou dat mans seksueel aangetrokke was tot tieners van albei geslagte, en seks met seuns was aanvaarbaar solank die seun nie ’n vrygebore Romein was nie. Mense het nie gedink in terme van "homoseksualiteit" en "heteroseksualiteit" nie en daar bestaan geen Latynse woorde vir dié begrippe nie. Geen wenkbroue is gelig vir ’n man wat seks met vroue én seuns van ’n laer rang geniet het nie, solank sy gedrag geen swakhede of vergrype geopenbaar het of ingemeng het met die regte en voorregte van sy manlike gelykes nie. Hoewel neergesien is op verwyfdheid, veral in die politieke arena, is niks met iemand se manlikheid foutgevind as hy seks met manlike prostitute of slawe gehad het nie, solank hy die aktiewe posisie ingeneem het. Hiperseksualiteit by mans en vroue is egter moreel en medies veroordeel. Die morele kode vir vroue was strenger as vir mans en daar is min bewyse van seks tussen vroue. Hul seksualiteit is egter reg deur die Latynse letterkunde afwisselend gevier of veroordeel. In die algemeen het die Romeine meer buigsame geslagskategorieë gehad as die antieke Grieke.
Erotiese letterkunde en kuns
Antieke letterkunde oor seksualiteit val hoofsaaklik in vier kategorieë: regsgeskrifte; mediese tekste; poësie en politieke verhandelings. Uitdrukkingsvorme met ’n laer kulturele stempel – soos komedies, satire, skeldigte, liefdesgedigte, graffiti, towerspreuke en binneversiering – het idees oor seks beter uitgestippel as genres van beter gehalte soos tragedies en epiese gedigte. Inligting oor die Romeine se sekslewe is yl gesaai in historiografie, redenaarskuns, filosofie en geskrifte oor medisyne, landbou en ander tegniese onderwerpe. In regsdokumente kan gesien word watter gedrag die Romeine wou beheer of verbied, sonder dat dit werklik weergee wat mense gedoen het of nie gedoen het nie.
Groot Latynse skrywers wie se werk aansienlik bygedra het tot ’n begrip van Romeinse seksualiteit sluit in:
Ovidius noem ’n aantal skrywers wat bekend was vir hul gewaagde materiaal wat intussen verlore gegaan het. Griekse sekshandboeke en "onverbloemde pornografie" is onder die name van bekende heterai (hoëklasprostitute) gepubliseer en in Rome versprei.
Erotiese kuns, veral soos dit bewaar gebly het in Pompeii en Herculaneum, is ’n ryk maar dalk twyfelagtige bron; sommige beelde weerspreek seksuele voorkeure soos in letterkundige bronne uiteengesit en kon bedoel gewees het om mense te laat lag of konvensionele houdings uit te daag. Alledaagse voorwerpe soos spieëls en bekers is dikwels met erotiese tonele versier; dit het gewissel van ’n "elegante amoreuse flankeerdery" tot eksplisiete sekstonele. Erotiese skilderye is in die mees fatsoenlike huise van die adel aangetref, soos Ovidius sê:
"Net soos wat hoogwaardige figure van mans wat deur kunstenaars geskilder is, ons huise versier, net so is daar ’n klein skildery (tabella) op die een of ander plek wat verskeie seksdade en –posisies uitbeeld; nes [die mitologiese held] Alias sit met ’n uitdrukking wat sy woede uitbeeld en die barbaarse ma [Medea] se oë vol misdaad is, so maak Venus haar nat hare met haar vingers droog terwyl sy skaars deur die moederswater bedek word."
Die pornografiese tabella en die erotiese Venus is net twee van die beelde wat ’n kunskenner sou kon geniet. ’n Reeks skilderye uit die openbare baddens van Pompeii wat in 1986 ontdek en in 1995 gepubliseer is, bevat erotiese tonele "wat lyk of dit bedoel is om die kyker met verregaande seksuele kykstof te vermaak", onder meer ’n verskeidenheid seksposisies, orale seks, en groepseks met dade van mans met mans, vroue met vroue en mans met vroue.
Die dekor van ’n Romeinse slaapkamer kon heel letterlik die seksuele gebruik daarvan uitstippel: Die digter Horatius het na bewering ’n kamer vol spieëls gehad vir seks, sodat hy die dade tussen hom en die prostitute wat hy gehuur het van alle kante af kon bekyk. Keiser Tiberius se slaapkamer was met "die mees onkuise" skilderye en beeldhouwerke versier en daar was sekshandboeke ingeval sy seksmaats enige leiding nodig gehad het.
Seks, godsdiens en die staat
Nes ander aspekte van die Romeine se lewe is seksualiteit deur godsdienstige tradisies ondersteun en gereguleer, van beide die openbare staatskultus en private godsdienspraktyke. Seksualiteit was ’n belangrike kategorie van Romeinse godsdienstige denke. Mans en vroue wat mekaar aanvul, was uiters belangrik vir die Romeinse idee van gode. Die Dii Consentes was ’n raad van gode wat bestaan het uit pare mans en vroue; dit was in ’n mate die Romeinse weergawe van die Grieke se Olimpiese gode.
Die Vestaalse maagde, die enigste priesterorde net vir vroue, het ’n eed van kuisheid afgelê wat hulle redelik onafhanklik van manlike beheer gemaak het; onder die godsdiensvoorwerpe wat hulle bewaak het, was ’n heilige fallus. In teenstelling met die maagde is van mans wat in die verskillende priesterordes gedien het, verwag om te trou en gesinne te hê. Cicero het geglo die begeerte (libido) om voort te plant was die "saadbedding van die republiek", want dit was die rede vir die belangrikste sosiale instelling, die huwelik. ’n Huwelik het kinders voortgebring en hulle weer ’n huis (domus) vir gesinseenheid, wat die boublok van die stedelike lewe was.
Baie Romeinse godsdiensfeeste het ’n element van seksualiteit bevat. Die Lupercalia in Februarie, wat tot in die 5de eeu n.C. gevier is, het ’n argaïese vrugbaarheidsritueel ingesluit. Op die Floralia is kaal gedans. Op sekere godsdiensfeeste wat regdeur April gehou is, het prostitute deelgeneem of is hulle amptelik erken.
Die verband tussen menslike voortplanting, algemene vooruitgang en die welstand van die staat is verteenwoordig deur die Romeinse kultus van Venus, wat van haar Griekse eweknie, Afrodite, verskil het deurdat sy ’n rol vertolk het as moeder van die Romeinse volk deur haar halfsterflike seun, Aeneas. Tydens die burgeroorlog van die 80's v.C. het Sulla, wat op die punt was om sy eie land binne te val met die legioene onder sy bevel, ’n muntstuk uitgereik wat Venus uitbeeld as sy persoonlike beskermgodin en Kupido met ’n palmtak van oorwinning; op die agterkant pryk militêre trofeë en simbole van die augurs, die staatspriesters wat die wil van die gode vertolk het. Die ikonografie verbind gode van liefde en begeerte met militêre sukses en godsdienstige gesag; Sulla het die titel Epaphroditus, "Afrodite se eie," aangeneem voordat hy ’n diktator geword het.
Die fascinum, ’n falliese gelukbringer, was alomteenwoordig in die Romeinse kultuur en het op alles verskyn van juweliersware en klokke tot windklokkies en lampe, selfs op gelukbringers wat kinders en seëvierende generaals moes beskerm. Volgens Plinius die ouere het die Vestaalse maagde ’n fascinum onder ’n generaal se strydwa gehang wanneer hy ’n oorwinning gevier het, om hom teen afguns te beskerm.
Klassieke mites het dikwels seksuele temas gehad soos geslagsidentifikasie, owerspel, bloedskande en verkragting. In Romeinse kuns en letterkunde is die Hellenistiese behandeling van mitologiese figure voortgesit – hulle het seks op ’n menslik erotiese en soms humoristiese manier gehad, wat dikwels verskil het van die godsdienstige dimensie.
Castitas
Die Latynse woord castitas is ’n abstrakte selfstandige naamwoord wat dui op ’n "morele en fisieke reinheid, gewoonlik in ’n spesifiek godsdienstige verband"; dit hou soms, maar nie altyd nie, verband met seksuele kuisheid. Die godin Ceres was verteenwoordigend van beide rituele en seksuele castitas; die fakkel wat op Romeinse troues ter ere van haar gedra is, is verbind met die bruid se reinheid. Ceres het ook moederskap verpersoonlik. Die godin Vesta is ook met castitas verbind en was self ’n maagd; haar priesteresse, die Vestaalse maagde, het ’n eed afgelê om selibaat te bly.
Stuprum
In Latynse regsterme is stuprum ongeoorloofde seks, wat vertaal kan word as "kriminele losbandigheid" of "seksmisdaad". Dit het verskeie seksuele oortredings ingesluit, onder meer incestum, verkragting en owerspel. In die vroeë Rome was stuprum enige skandalige daad, nie noodwendig seksueel van aard nie. Dit het sy enger betekenis gekry teen die tyd van die komedieskrywer Plautus (c. 254–184 v.C.).
Raptus
Hoewel die Engelse woord rape van die Latynse werkwoord rapio, rapere, raptus kom, het raptus in die Romeinse reg "ontvoering" beteken. Die "ontvoering" van ’n ongetroude meisie uit haar pa se huishouding het soms behels dat die paartjie weggeloop het om sonder haar pa se toestemming te trou. Toe wette oor geweld aan die einde van die republiek opgestel is, het raptus ad stuprum ontstaan as ’n term vir "ontvoering met die doel om ’n seksmisdaad te pleeg".
Heling en towerkuns
Soms is goddelike hulp in privaat godsdiensrituele gevra om saam met mediese behandelings te help om vrugbaarheid aan te help of te voorkom, of om siektes van die voortplantingsorgane te heel. Votiewe offers (vota) in die vorm van borste of penisse is by gesondheidsoorde ontdek.
’n Privaat ritueel kon onder sekere omstandighede as "towerkrag" beskou word; in die antieke tyd was daar nie ’n onderskeid nie. ’n Amatorium was ’n liefdesgelukbringer of -drankie, en daar was spreuke (defixiones) wat veronderstel was om ’n mens se seksuele toegeneentheid "reg te stel". Die Papyri Graecae Magicae, ’n versameling towertekste, bevat baie liefdespreuke en dit dui daarop dat daar in die Romeinse tyd ’n groot vraag na erotiese towerkrag was. Canidia, ’n heks wat deur Horace beskryf is, het ’n towerspreuk uitgevoer met ’n vroulike afbeelding wat ’n kleiner manlike pop oorheers.
Ebbe Dommisse (predikant)
Ontvangs op Middelburg
duimnael|links|300px|Die vorige [[NG gemeente Middelburg, Kaap|NG kerk op Middelburg, Oos-Kaap. In net een van ds. Dommisse se drie gemeentes, Wepener, staan die ou kerk nog waarin hy die Woord bedien het. Middelburg se kerk moes gesloop word nadat die toring in 1967 ineengestort het en Caledon s'n het plek gemaak vir 'n moderne gebou.]]
Vrydagoggend 22 Januarie 1909 was Middelburg in rep en roer in afwagting van die koms van die nuwe leraar, wat omstreeks tienuur sou aankom. Talle rytuie is al vroeg weg om ds. en mev. Dommisse tegemoet te gaan. Op die plek waar die ontmoeting plaasgevind het, is Psalm 146:1 gesing en 'n gebed deur die heer G. Viljoen gedoen, waarna die stoet dorpwaarts gekeer het. Intussen het die Sondagskoolkinders by die pastorie hul plek ingeneem in rye, waartussen die leraar en sy vrou na die pastorie sou loop. Om tienuur het die lang optog aangekom, met ds. en mev. Dommisse in die eerste rytuig, 'n landau deur vier perde getrek. 'n Hele skare van gemeentelede was teenwoordig toe hulle afklim en plek inneem op die verhoog wat voor die tuinhek van die pastorie opgerig is, en waaroor die woord "Welkom 9459" in groot goue letters gepryk het. Die kinders het Breng mij de oude tijding gesing onderwyl die volgende gaste op die verhoog plekke ingeneem het: die konsulent, ds. J.H. Krige, ds. A.J. Malherbe van Dewetsdorp, eerw. Dekker, ds. J.G.H. van der Walt van die Geref. Kerk, en eerw. A.J. Kropholler. 'n Aantal adresse is toe aangebied van die kerkraad, die Sondagskoolonderwysers en -kinders, die Christelike Strewersvereniging, die Christelike Jongelingsvereniging, die NG sendinggemeente, die publieke skoolkomitee en die munisipaliteit.
Ds. Dommisse het kortliks op die verskillende adresse geantwoord en gesê dat hy baie klein voel om te dink dat hy die voetstappe van 'n groot man soos wyle ds. Winter moes druk. Van die Here sou egter die krag kom om die stryd op hom te neem. Hy was veral bly dat die eerste adres van die kerkraad was, want hy verwag veel van hulle. Hulle moes die Aärons en die Hurs wees om sy arms te sterk; hulle moes die oë van die gemeente wees en hom help om sy weg te baan tot die hart van die lede. Sy antwoord op die ander adresse was ook kernagtig en welsprekend, en met 'n "God seën u almal" het die verrigtinge afgeloop.
Lys van Suid-Afrikaanse plekname genoem na kommandeurs, goewerneurs en hul verwante
'n Lys van plekname in Suid-Afrika ter ere van kommandeurs, goewerneurs en hul familielede, chronologies gerangskik volgens die kommandeur, goewerneur of hulle naasbestaandes na wie dit vernoem is.
Ebbe Dommisse (predikant)
Ontvangs op Middelburg
Saterdagoggend was die groot kerk vol toe ds. Dommisse bevestig is. Ds. Van der Walt en sy kerkraad en nog baie ander lede van die Gereformeerde Kerk was teenwoordig. Die feesredenaar was ds. A.J. Malherbe van Dewetsdorp, 'n boesemvriend van ds. Dommisse. Hy het na aanleiding van Joh. 1:6 gepreek: "Daar was 'n man van God gestuur, wie se naam Johannes was."
Ná die bevestiging het die gebruiklike seënwense plaasgevind. In die namiddag was die kerk weer stampvol toe ds. Dommisse sy intreepreek lewer; sy teks was "Ga met ons en wy zullen u weldoen" (Num. 10:29). Die verrigtinge is Sondagaand afgesluit met 'n konferensie met die gemeente oor Bekering, waaraan al die besoekende predikante deelgeneem het. Daarna is afskeid geneem van ds. Krige as konsulent. Hy het veral die kerkraad, eerw. Dekker en eerw. Kropholler bedank vir hulle hulp wat sy werk lig gemaak het. 'n Adres vergesel van 'n beurs is aan ds. Krige, uit naam van die kerkraad, aangebied. Ds. Dommisse, wat as voorsitter vir die aand opgetree het, het almal weer bedank vir die hartlike ontvangs en die feestelikhede het tot 'n einde gekom met die sing van Gesang 96 en die uitspreek van die seën deur ds. Krige.
Sektes en opvoeding
Ds. Dommisse het baie belanggestel in die opvoeding van die kinders van die gemeente. Tydens sy bediening is deur sy arbeid, bemoediging en die oprig van 'n kerkkoshuis al die kinders van die twee gemeentes (NG en Geref. kerk) op skool gebring. Die twee kerke het gewoonlik besonder goed saamgewerk in belang van die opvoeding op Middelburg. Die NG kerk het ook 'n studiefonds gestig om hulpbehoewende seuns en dogters te help om hul studies voort te sit; hierdie geleende gelde moes terugbetaal word sodra hulle begin verdien sodat die fonds 'n voortdurende bron van hulp kon word. Die lange jare van droogte het groot armoede in die gemeente veroorsaak, en om 'n goeie verdienste te besorg aan baie huisgesinne, het die kerkraad en die ACVV onder leiding van mev. Dommisse 'n wasinrigting opgerig wat 'n groot sukses was. Baie seuns en dogters is ook in hierdie jare na nywerheidsinrigtings weggestuur om later goeie en nuttige burgers te word.
In 1911 het mnr. en mev. Johannes van Jaarsveld 'n mooi nuwe rostrum in die kerk laat plaas, die galery laat verander en drie nuwe hanglampe as geskenk gegee. Die ou preekstoel is afgestaan aan die gemeente Steynsrust in die Vrystaat.
Een jaarlikse basaar
In 1912 het die kerkraad, in samewerking met die Vrouesendingbond en die ACVV, besluit dat daar in die vervolg net een groot jaarlikse basaar in die gemeente gehou sal word, naamlik die dankfeesbasaar, en dat uit die opbrengs die som van minstens £60 aan die VSB en ACVV elk betaal sou word vir hul werksaamhede. Hierdie besluit is jare lank volgehou en die somme aan die twee liggame deur die kerkraad uitbetaal het gewissel van £60 tot £85 elk per jaar. Eindelik, egter, is in 1923 die gedagte in die kerkraad uitgespreek dat albei liggame voortaan niks meer uit die dankfeesfondse behoort te kry nie maar vir eie fondse moes sorg.
In die loop van 1914 het die kerkraad besluit om die leraar se werk te vergemaklik deur 'n motorkar vir hom te koop — vir 'n som van £250 nie te bowegaande nie! Vroeg in 1915 het mev. Dommisse ernstig siek geword en het die kerkraad ter wille van haar herstel verlof aan ds. Dommisse verleen om met 'n ander leraar vir drie maande werkkringe te ruil. Ds. Dommisse het vir talle beroepe bedank in die loop van sy bediening op Middelburg, maar in 1920 het hy 'n beroep na Caledon aangeneem.
Seksualiteit in antieke Rome
Heling en towerkuns
"As jy ’n vrou het en jy wil nie hê ’n ander man moet haar ooit weer penetreer nie, doen die volgende: Sny die stert van ’n groen akkedis met jou linkerhand af en laat dit los terwyl dit nog lewe. Hou die stert toe in die palm van dieselfde hand totdat dit doodgaan en raak aan die vrou en haar geslagsdele wanneer jy omgang met haar het." "Daar is ’n krui wat in Grieks nymphaea genoem word, in Latyn Hercules-klawer en in Gallies baditis. As ’n seun die plant se wortel verpulp en tien dae agtereenvolgens saam met asyn drink, sal dit hom wonderbaarlik in ’n eunug verander." "As die testikel-are van ’n onvolgroeide seun vergroot, kloof ’n kersieboom middeldeur tot by die wortels, maar laat die boom regop staan sodat die seun deur die opening kan loop. Bind daarna weer die boom vas en seël dit met beesmis en ander kunsmis sodat die dele wat oopgekloof is, makliker weer kan saamgroei. Die spoed waarteen die boom weer saamgroei en sy letsel vorm, sal bepaal hoe vinnig die seun se geswelde are gesond word."
Ebbe Dommisse (predikant)
Afskeid van Middelburg
duimnael|links|300px|Middelburg se vorige NG kerkgebou, afgeneem in ds. Dommisse se tyd. 'n Groot afskeidsresepsie is op 28 Augustus 1920 gehou op die tentoonstellingsterrein om die gemeente die geleentheid te gee om van ds. en mev. Dommisse afskeid te neem. Elke deel van die samelewing was daar verteenwoordig en eerw. Andries Dreyer was seremoniemeester, terwyl mnr. G. Viljoen 'n adres aangebied het. Aan mev. Dommisse is ook 'n adres, onderteken deur al die vrouelede van die gemeente, aangebied. Die gevoelvolle toesprake deur die predikante van ander kerkgenootskappe, asook van die openbare liggame, het getuig van die liefde en agting wat deur almal gekoester is vir die leraar en sy gade, wat blykbaar baie aangedaan was deur die blyke van gevoel wat die vergadering getoon het.
Seksualiteit in antieke Rome
Heling en towerkuns
Marcellus noem ook watter kruie gebruik kan word om menstruasie te bespoedig, of om die baarmoeder te reinig ná ’n geboorte of aborsie; hierdie kruie sluit moontlike aborteermiddels in en is moontlik daarvoor gebruik. Ander bronne het raad soos om ’n mengsel van heuning en peper aan die penis te smeer om ’n ereksie te kry, of om ’n donkie se geslagsdele in olie te kook om ’n salf te maak.
TuS Koblenz
TuS Koblenz is 'n sokkerklub uit die stad Koblenz in Duitsland en is in 1911 gestig as FC Deutschland.
FC Deutschland is in 1917 ontbind en in 1919 heropgerig as FV 1911 Neuendorf. In 1934 het die klub met TV 1864 Neuendorf saamgesmelt en het verder as TuS Neuendorf bekendgestaan. Die klub het verskeie jare in die Gauliga (streek Moselland) gespeel, destyds die Duitse eerste klas. In 1943 en 1944 het die span hulle Gauliga gewen en in die uitspeelwedstryde om die nasionale titel deelgeneem, maar is vroeg uitgeskakel. Soos die Tweede Wêreldoorlog gevorder het, het die skedule van die Gauliga Moselland progressief korter geword totdat dit heeltemal in duie gestort het en die 1944/45-seisoen gekanselleer is.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die span opgehef en later weer opgerig as SpVgg Neuendorf. Twee jaar later verander die klub sy naam weer in TuS. In 1948 haal die span weer die nasionale uitspeelwedstryde om die Duitse titel deur derde in die Oberliga Suidwes te eindig. 1. FC Saarbrücken het tweede geëindig en moes eintlik deurgegaan het, maar Saarland was op daardie stadium deur Frankryk beset en het die Duitse spanne toegang tot nasionale kompetisies geweier. TuS het hierdie slag tot die halfeindstryd gevorder waar die span met 1-5 teen 1 FC Kaiserslautern verloor het.
Seksualiteit in antieke Rome
Antieke teorieë
Seksualiteitsteorieë is opgestel deur en vir ’n opgevoede elite. Die mate waarin teoretisering oor seks werklik gedrag beïnvloed het, is debatteerbaar, selfs onder diegene wat hulle gesteur het aan die filosofiese en mediese geskrifte wat sulke menings gelug het. Hierdie elitistiese debatte was dikwels met opset krities teenoor tipiese gedrag, maar het nie noodwendig die algemene waardes van die gemeenskap uitgesluit nie.
Ebbe Dommisse (predikant)
Afskeid van Middelburg
Sondagoggend het ds. Dommisse sy afskeidsrede gelewer en in die aand het hy van die jongmense afskeid geneem. Dinsdagaand is aan ds. en mev. Dommisse 'n afskeidsdinee, waaraan sowat 60 mense deelgeneem het, in die Commercial Hotel aangebied. Die verrigtings was van baie aangename aard en is afgesluit met 'n gebed deur die leraar. Woensdagoggend het ds. en mev. Dommisse vertrek en 'n groot skare het hulle by die stasie kom groet.
Caledon
Op Caledon het ds. Dommisse gearbei tot sy afsterwe op 19 September 1936. Ook hier het hy met kennelike seën gewerk en hom in belang van die onderwys en opvoeding beywer. Hy het hom ook beywer vir 'n orrel in die ou kerk.
Seksualiteit in antieke Rome
Seksualiteit van die genotsoeker
Lucretius behandel manlike begeerte, vroulike seksuele plesier, erflikheid en onvrugbaarheid as aspekte van seksuele fisiologie. Volgens die epikuristiese siening spruit seksualiteit uit onpersoonlike fisieke oorsake, sonder goddelike of bonatuurlike invloed. Die begin van fisieke volwassenheid bring semen voort, en nat drome kom voor namate seksuele instink ontwikkel. Sintuiglike waarneming, veral die sien van ’n mooi liggaam, bring mee dat semen tot in die geslagsdele en van daar na die voorwerp van begeerte vloei. Die swelling van die penis skep ’n begeerte om te ejakuleer en ’n afwagting van plesier. Die liggaam se reaksie op fisieke aantrekking is outomaties, en nie die karakter van die persoon wat begeer word of ’n mens se eie keuse is ’n faktor nie. Met ’n kombinasie van wetenskaplike objektiwiteit en ironiese humor beskryf Lucretius die menslike seksdrang as muta cupido ("dom begeerte"), en vergelyk die fisiologiese reaksie van ejakulasie met bloed wat uit ’n wond spuit. Liefde (amor) is volgens hom bloot ’n ingewikkelde kulturele wanopvatting van ’n kliertoestand; die liefde bederf seksuele plesier net soos wat die lewe bederf word deur die vrees om te sterf.
Nadat Lucretius die seksdaad ontleed het, wend hy hom tot bevrugting en wat in moderne terme beskryf sal word as genetika. Mans en vroue vervaardig volgens hom albei genitale vloeistof, wat vermeng en lei tot geslaagde voortplanting. Die kind se eienskappe word gevorm deur die relatiewe verhoudings tussen die ma en pa se "saad". ’n Kind wat meer soos die ma lyk, word gebore as die vroulike saad die manlike saad oorheers, en omgekeer. As nie die manlike of vroulike saad oorheersend is nie, sal die kind ewe veel eienskappe van albei ouers hê. Onvrugbaarheid kom voor wanneer die ouers se saad nie by mekaar pas nie; die rede vir onvrugbaarheid is fisiologies en rasioneel van aard en het niks met die gode te doen nie.
Lucretius se doel is om onkunde uit die weg te ruim en die kennis daar te stel wat nodig is om ’n mens se sekslewe rasioneel te bestuur. Hy onderskei tussen plesier en bevrugting as die doelwit van seks; albei is geregverdig, maar vereis verskillende benaderings. Hy beveel los seks aan as ’n manier om van seksuele spanning ontslae te raak sonder om obsessief te raak oor ’n enkele onderwerp van begeerte; ’n "Venus" wat op straat loop – ’n straatprostituut – moet as plaasvervanger gebruik word. Seks sonder ’n verknogtheid met passie is ’n hoër vorm van plesier wat geen onsekerheid, waansin en geestelike ontwrigting tot gevolg het nie. Lucretius noem hierdie vorm van seksuele plesier venus, in teenstelling met amor (passievolle liefde). Volgens hom is die beste seks dié tussen gelukkige diere of tussen gode.
Stoïsynse seksuele moraliteit
Tydens die vroeë stoïsisme onder die Grieke is seks beskou as iets goeds, solank dit plaasvind tussen mense wat die beginsels van respek en vriendskap handhaaf; in die ideale gemeenskap behoort seks vrylik geniet te word, sonder die perke van die huwelik wat die lewensmaat as eiendom behandel. Sommige Griekse stoïsyne het voorkeur gegee aan seksverhoudings tussen ’n ouer en jonger man. Stoïsyne in die Romeinse Ryk het egter afgesien van die siening van mense as "kommunaal seksuele diere" en klem gelê op seks binne die huwelik, wat as ’n instelling gehelp het om sosiale orde te handhaaf. Hoewel hulle sterk passies, insluitende seksuele begeerte, gewantrou het, was seksuele lewenskrag noodsaaklik vir voortplanting.
Romeinse stoïsyne soos Seneca en Musonius Rufus, wat albei aktief was sowat 100 jaar ná Lucretius, het klem gelê op "geslagseenheid" eerder as die verskil tussen die geslagte. Hoewel Musonius hoofsaaklik ’n stoïsyn was, het sy filosofie ook invloed getoon van platonisme en pithagoreïsme. Hy het die aristoteliaanse tradisie verwerp wat geslagsdimorfie beskou het as ’n verskil tussen dié wat heers (mans) en dié oor wie geheers word (vroue), en geglo het vroue skiet biologies tekort. Volgens Musonius het geslagsdimorfie bloot bestaan om verskille te skep, en verskille het weer die begeerte na ’n komplementêre vriendskap geskep, dus ’n paartjie wat vir die res van hul lewe sal saambly ter wille van mekaar en hul kinders. Die Romeinse ideaal vir die huwelik was ’n bondgenootskap van metgeselle wat saamwerk om kinders te kry en groot te maak, alledaagse take te bestuur, voorbeeldige lewens te lei en toegeneentheid te geniet. Musonius het dié ideaal gebruik om die stoïsynse siening te bevorder dat die kapasiteit vir deugsaamheid en selfbeheersing nie geslagspesifiek was nie.
Beide Musonius en Seneca het die dubbele standaarde, kultureel én wetlik, gekritiseer wat mans groter seksuele vryheid as vroue gegee het. Musonius het gesê mans word deur die gemeenskap verskoon as hulle hulle tot prostitute en slawe wend om hul seksuele aptyt te bevredig, hoewel sulke gedrag onder vroue nie toegelaat sou word nie. As mans dus glo hulle het gesag oor vroue omdat hulle groter selfbeheersing het, moet hulle hul seksdrang kan bestuur. Die argument is dus nie dat seksuele vryheid ’n menslike waarde is nie, maar dat mans en vroue albei seksuele selfbeheersing moet toepas.
Musonius het selfdegeslagverhoudings afgekeur omdat hulle nie voortplanting ten doel gehad het nie. Seneca en Epiktetus het ook geglo voortplanting maak seks binne ’n huwelik aanvaarbaar, en Seneca was sterk teen owerspel gekant.
Hoewel Seneca nie hoofsaaklik ’n stoïsynse filosoof was nie, het hy baie by neopithagoreïsme geleen vir sy sienings van seksualiteit. Neopithagoreïste het seks buite die huwelik as onwenslik beskou; selibaat was nie ’n ideaal nie, maar kuisheid binne die huwelik wel. Vir Seneca was seksuele begeerte vir plesier (libido) ’n "vernietigende mag (exitium) wat verraderlik in die ingewande lê"; as dit nie beheer word nie, word dit cupiditas, wellus. Die enigste regverdiging vir seks was voortplanting binne die huwelik. Hoewel ander stoïsyne potensiaal gesien het in skoonheid as ’n etiese stimulus, ’n manier om toegeneentheid en vriendskap binne seksuele verhoudings te ontlok en ontwikkel, wantrou Seneca die liefde van fisieke skoonheid as vernietigend vir gesonde rede tot op ’n punt van waansin. ’n Man mag nie ’n ander seksmaat as sy vrou te hê nie en ’n wyse man (sapiens) sal goeie oordeel (iudicium) toepas wanneer hy met sy vrou seks het, nie emosie (affectus) nie. Dit is ’n baie strenger siening as dié van ander stoïsyne, wat seks voorgestaan het as ’n manier om wedersydse toegeneentheid binne die huwelik te bevorder.
Hul seksuele sienings het Romeinse stoïsyne blootgestel aan beskuldigings van skynheiligheid: Juvenalis het gespot met mense wat ’n ruwe en manlike stoïsynse uiterlike voorhou, maar hulself in privaatheid te buite gaan. Daar is gereeld gespot dat stoïsyne nie net geneig is tot pederastie nie, maar hou van jong mans wat al baard het, in teenstelling met Romeinse seksgebruike. Martialis het herhaaldelik insinuasies gemaak oor mense wat uiterlik stoïsyns is, maar in privaatheid die passiewe homoseksuele rol geniet.
Manlike seksualiteit
In die tyd van die Romeinse Republiek was deel van die Romeinse burger se politieke vryheid (libertas) dat sy liggaam nie aan fisieke dwangpraktyke soos lyfstraf en seksuele uitbuiting blootgestel mag word nie. Virtus ("deug") was wat van ’n man ’n ware man (vir) gemaak het. Die Romeinse ideaal van manlikheid was om ’n aktiewe rol te speel, wat gelei het tot ’n begeerte om te oorheers, soos weerspieël in die hiërargie van die Romeinse patriargale gemeenskap. Die "oorwinningsmentaliteit" was deel van ’n "kultus van viriliteit" wat onder meer vorm gegee het aan Romeinse homoseksuele praktyke. In die laat 20ste en vroeë 21ste eeu het ’n klem op oorheersing geleerdes laat glo die uitdrukking van Romeinse manlike seksualiteit was ’n kwessie van "penetreerder versus gepenetreerde"; dus dat die regte manier vir ’n Romeinse man om seksuele bevrediging te kry was om sy maat te penetreer. As hy toegelaat het dat hy gepenetreer word, het dit sy vryheid as ’n vrye burger en sy seksuele integriteit bedreig.
Dit was sosiaal heeltemal aanvaarbaar dat ’n vrye Romeinse man seks met manlike én vroulike maats het, solank hy die dominerende rol speel. Aanvaarde voorwerpe van begeerte was vroue van enige sosiale of wetlike stand en manlike prostitute of slawe. Seks buite die huwelik was egter beperk tot slawe en prostitute of, minder algemeen, ’n bywyf. ’n Gebrek aan selfbeheersing, ook in ’n man se sekslewe, het daarop gedui dat hy nie in staat is om ander te bestuur nie; die genieting van "lae sensuele plesier" het dus die man se identiteit as ’n gekultiveerde mens bedreig.
In die tyd van die Romeinse Ryk het vrese oor die verlies van politieke vryheid en die onderwerping van die burger aan die keiser gelei tot ’n merkbare toename in passiewe homoseksuele gedrag onder vrye mans, asook ’n toename in teregstellings en lyfstraf onder burgers. Die verdwyning van republikeinse ideale van fisieke integriteit ter wille van libertas het bygedra tot en is weerspieël deur die seksuele vryheid en verval wat met die ryk verbind word.
Manlike naaktheid
Die digter Ennius (c. 239–169 v.C.) het verklaar die "ontbloting van burgers se liggaam is die begin van openbare oneer (flagitium)," ’n siening wat Cicero gedeel het en wat weer selfbeheersing oor die liggaam verbind het met burgerskap. Die Romeine se houding teenoor naaktheid het verskil van dié van die Grieke, wat die manlike liggaam verheerlik het met naakte lywe in kuns en op plekke soos sportbyeenkomste. In teenstelling daarmee het die toga die liggaam van die seksueel bevoorregte Romeinse man gekenmerk. Selfs wanneer Romeinse mans uitgetrek het om te oefen, het hulle hul sitvlakke en geslagsdele toegehou.
Naaktheid in die openbaar was smaakloos, selfs op tradisionele plekke. Cicero het die spot met Markus Antonius se waardigheid gedryf omdat hy halfkaal aan die Lupercalia-fees deelgeneem het, hoewel dit ’n vereiste vir deelname was. Naaktheid is een van die aspekte van hierdie godsdiensfees waaraan Ovidius aandag skenk in die Fasti, sy lang gedig oor die Romeinse kalender. Augustus het tydens sy godsdiens-opwekkingsprogram probeer om die Lupercalia te verander deur onder meer die gebruik van naaktheid stop te sit ondanks die vrugbaarheidsaspek daarvan.
Negatiewe verbintenis aan naaktheid het ingesluit nederlaag in oorloë, want gevangenes is kaal uitgetrek; en slawerny, want slawe wat te koop aangebied is, is dikwels naak vertoon. Die afkeer van naaktheid was dus eerder ’n kwessie van die behoud van waardigheid as die onderdrukking van onbehoorlike seksuele begeertes.
Die invloed van Griekse kuns het egter daartoe gelei dat Romeinse mans en gode naak uitgebeeld is, ’n praktyk wat in die 2de eeu v.C. begin het. Toe standbeelde van kaal Romeinse generaals in die trant van Hellenistiese konings die eerste keer hul verskyning maak, was dit skokkend – nie net omdat dit die naakte manlike liggaam vertoon het nie, maar ook omdat die beelde begrippe van koninklikheid en goddelikheid opgeroep het wat in teenstelling was met die republikeinse ideale van burgerskap soos verpersoonlik deur die toga. Die god Mars is voorgestel as ’n volwasse man met ’n baard in die drag van ’n Romeinse generaal wanneer hy die waardige vader van die Romeinse volk uitgebeeld het, terwyl uitbeeldings van ’n jong, baardlose, naakte Mars onder invloed van die Griekse Ares was.
Een uitsondering wat openbare naaktheid betref, was die warmbaddens, hoewel houdings jeens kaal bad ook mettertyd verander het. In die 2de eeu v.C. het Cato verkies om nie in sy seun se teenwoordigheid te bad nie, en Plutarchus impliseer dat dit vir ouer Romeine van hierdie vroeë tye vernederend was om hul liggaam voor jonger mans te ontbloot. Later het mans en vroue egter selfs saam gebad.
Falliese seksualiteit
Romeinse seksualiteit soos dit in Latynse letterkunde voorkom, is al beskryf as "fallosentries". Die fallus was veronderstel om magte hê wat die bose oog en ander negatiewe bonatuurlike magte afweer. Dit is gebruik as ’n gelukbringer (fascinum), waarvan baie voorbeelde bewaar gebly het, veral in die vorm van windklokkies (tintinnabula). Sommige geleerdes het selfs die bouplan van die Forum Augustum as "fallies" beskryf – met sy twee halfsirkel-galerye as die testikels en lang voorhof as die skag van die fallus.
Die oorgroot fallus in Romeinse kuns is onder andere met die god Priapus vereenselwig. Dit was humoristies en grotesk of is gebruik vir magiese doeleindes. Priapus, wat as Priapos op die Griekse dorp Lampsacus ontstaan het, was ’n vrugbaarheidsgod wie se standbeeld in tuine geplaas is om diewe weg te hou. Die gedigversameling bekend as Priapea handel oor falliese seksualiteit en bevat gedigte waarin Priapus self praat. In een dreig hy byvoorbeeld dat hy enige dief in die anus sal verkrag. Die wraak van Priapus kon impotensie of ’n voortdurende ereksie veroorsaak; een vervloeking van Priapus was dat ’n dief geen vrou of seun sal hê om sy ereksie weg te neem nie en dat dit sal bars.
Daar is sowat 120 aangetekende Latynse terme en metafore vir die penis. In die grootste kategorie word die manlike geslagsdeel beskou as ’n instrument van aggressie, ’n wapen. Hierdie metaforiese tendens word geïllustreer deur koeëls waarop ’n prentjie van ’n fallus voorkom, of deur booddskappe wat die teiken verbind met ’n persoon wat seksueel verower word, bv. "Ek soek Octavianus se gat."
Die mees algemene vloekwoord vir die penis is mentula. Martialis het gereken dit hoort in hoflike Latyn, maar Cicero het nie eens die woord gebruik in ’n brief aan sy vriend Attikus waarin hy die aard van vloektaal bespreek nie; Catullus het dit gebruik as ’n skuilnaam vir die berugte Mamurra, Julius Caesar se vriend. Mentula verskyn dikwels in graffiti en in die Priapea (18 keer in graffiti in Pompeii). Hoewel dit nie ’n mooi woord was nie, is dit nie as skeltaal gebruik nie. Daarteenoor was verpa ’n "emosievolle en beledigende" woord vir die penis met die voorhuid teruggetrek vanweë ’n ereksie, besnydenis of oormatige seksuele aktiwiteit. Virga, sowel as ander woorde vir "tak, stok, balk, paal", was ’n algemene metafoor, nes vomer, "ploeg".
Die oënskynlike verband tussen die Latynse woorde testes ("testikels") en testis ("getuie"; meervoud testes), wat die oorsprong van die Engelse woord testify en testimony is, lê dalk in ’n argaïese ritueel. In sommige Mediterreense kulture is ’n eed afgelê op die manlike geslagsdele, wat gesimboliseer het "valse getuienis bring ’n vloek oor nie net jouself nie, maar ook jou huis en nageslag". Die vloekwoord vir "testikel" was coleus.
Kastrasie en besnydenis
Vir die Romeine was kastrasie en besnydenis ’n barbaarse verminking van die manlike geslagsdele. Toe die kultus van die godin Kibele aan die einde van die 3de eeu v.C. in Rome ingevoer is, is die tradisie van eunugisme beperk tot buitelandse priesters (Galli) terwyl Romeinse burgers sodalities gestig het om volgens hul eie gebruike te aanbid. Sommige geleerdes reken dat die apostel Paulus se beroep op die Galasiërs om hulle nie te laat besny nie, moenie net verstaan word in terme van Joodse besnydenis nie, maar ook van die rituele kastrasie wat met Kibele verbind word (haar kultus was in Galasië gesentreer). Hoewel Grieks-Romeinse skrywers besnydenis beskou het as ’n tipies Joodse gebruik, het hulle geglo dit het in Egipte ontstaan, en het dit ook aangeteken onder volke wat hulle geïdentifiseer het as Arabiere, Siriërs, Fenisiërs, Kolchisiërs en Ethiopiërs.
Party Romeine het manlike slawe as deliciae of delicati ("speelgoed, plesier") aangehou; hulle was soms gekastreer in ’n poging om hulle die onmanlike voorkoms van hul jeug te laat behou. Keiser Nero het sy vrygemaakte slaaf Sporus laat kastreer en is op ’n openbare seremonie met hom getroud.
Teen die einde van die 1ste eeu n.C. het keisers Domitianus en Nerva ’n verbod op kastrasie geplaas te midde van ’n toenemende handel in enugslawe. Antoninus Pius het Jode en Egiptiese priesters van die verbod kwytgeskeld. Kragtens die wet onder Konstantyn, die eerste Christelike keiser, is enige slawe vrygemaak wat kastrasie moes ondergaan; in 339 n.C. is die kastrasie van ’n slaaf met die dood gestraf.
’n Chirurgiese prosedure (epispasme) het bestaan om die voorhuid te herstel en die eikel van die penis te bedek "ter wille van fatsoenlikheid". Sommige Jode wat vergrieks of verromeins het, het dit ondergaan om hulle minder opvallend by die baddens of op speles te maak.
Regulering van semen
Daar is geglo ’n man word swak as hy te veel ejakuleer. Griekse mediese teorieë wat gebaseer was op die klassieke elemente en die humores, het die beperking van die vervaardiging van semen aanbeveel deur middel van afkoelings-, uitdrogings- en sametrekkingsbehandelings – dit het ingesluit koue baddens en die vermyding van kos wat winderigheid veroorsaak. In die 2de eeu n.C. het die mediese skrywer Galen verduidelik semen is ’n konkoksie van bloed (een van die humores) en pneuma (die "lewensnoodsaaklike lug" wat die organe nodig het om te werk) wat in die man se opgerolde seminale are gevorm het; die humor het vanweë hitte wit geword wanneer dit die testikels binnegaan. In sy verhandeling Oor Semen waarsku Galen oormatige seksuele aktiwiteit lei tot die verlies van pneuma en dus lewenskrag. Die gevolg is dat sommige mense "al dood is van te veel plesier".
’n Minder ernstige gevolg sou wees die verlies van ’n helder verstand, manlikheid en ’n sterk manlike stem, ’n gevaar wat ook in die Priapea genoem word. Daar is veral geglo seksuele aktiwiteit tas die stem aan; sangers en akteurs het spesiale bande gedra om hul penis te beskerm en so hul stem te bewaar,  en Quintilianus het voorgestel openbare sprekers wat ’n diep manlike stem wil ontwikkel, weerhou hulle van seks. Dit was iets wat veral Catullus se vriend Calvus, ’n avant-garde-digter en spreker uit die 1ste eeu v.C., gekwel het – hy het met loodplate aan geslaap om nat drome te voorkom. Plinius het geskryf:
"Wanneer loodplate om die area van die lendene en niere gebind word, help verhinder die verkoelende aard daarvan aanvalle van seksuele begeerte en seksuele drome in ’n mens se slaap wat spontane stortings veroorsaak tot in so ’n mate dat dit ’n soort siekte word. Met hierdie plate het die spreker Calvus na berig word homself in toom gehou en sy liggaamskrag vir sy werk bewaar."