cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romeinse Ryk (kuns)
Reliëf
Die histories-verhalende reliëf was onbekend onder die Grieke, wat reële gebeurtenisse in ŉ mitologiese vermomming weergegee het. Die Romeinse nuwigheid het waarskynlik ontwikkel uit die Etruskiese reliëfs en skilderinge, en uit beeldhouwerk op sarkofae (grafkiste) en altare. Die oudste kenmerkende voorbeeld is op die altaar van Gnaeus Domitius Ahenobarbus (1e eeu v.C.), met die  afbeelding van die suovetaurilia (die offer van 'n vark, 'n ram en 'n stier teen die einde van 'n sensusopname).
Op die Ara pacis, Augustus se vredesaltaar in Rome (13-9 v.C.), het dit tot voile bloei gekom. In 'n reeks opeenvolgende taferele wat in mekaar oorgaan, word 'n prosessie van die keiser, sy familie, senatore en magistrate uitgebeeld. Toneeltjies soos die van 'n vrou wat 'n groepie mense vermaan om hulle rustig te hou en ŉ kind wat die mense by hom se aandag probeer trek, word ook in die prosessie uitgebeeld. Die allegoriese figure en personifikasies, onder meer Tellus (Terra Mater, god in van die aarde) en Italia, is ook kenmerkend.
Die Romeinse realisme en klassieke waardigheid is tot 'n ewewigtige geheel verwerk en deur die bondige behandeling van die agtergrond het die kunstenaars selfs 'n sekere dieptewerking bereik. Latere voorbeelde is die reliëfs op die Boog van Titus (81 n.C.), waar die tempelskatte van Jerusalem, onder meer die sewepuntkandelaar, in 'n triomftog na Rome gebring word, en die SuiI van Trajanus, waarop sy veldtog in Itali (Roemenië; ca. 100 n.C.) uitgebeeld word.
Die taferele loop in 'n band spiraalvormig om die suil. 'n Indruk van diepte is verkry deur geboue op die agtergrond te plaas. Minder belangrike persone is kleiner afgebeeld. Die Suil van Marcus Aurelius, wat 75 jaar later opgerig is, toon reeds die neiging om die figure se waardigheid te beklemtoon deur hulle frontaal af te beeld, wat in die loop van die 3e eeu gelei het tot ŉ strak, meer tweedimensionele weergawe.
Ander beeldhouwerk
In Italië sowel as in die provinsies is daar talle beeldhouwerke gevind. Op die platteland is die Romeinse invloed met die inheemse style vermeng. Van die belangrikste beeldhouwerk uit die provinsies is grafmonumente, van steles met 'n beeld van die oorledene tot ryk versierde mausoleums.
Benewens 'n wye verskeidenheid van taferele uit die daaglikse lewe is daar vir die versiering van grafmonumente ook van landskappe en motiewe soos blomme, diere, kruike en kranse gebruik gemaak. Verder was daar ook wydingsreliëfs aan die Romeinse gode (Jupitersuil in Mainz), inheemse gode (Nehalennia) en gode wat deur middel van die soldate bekend geword het (Mithras).
Skilderkuns
Byna niks van die Romeinse skilderkuns van voor die 1e eeu v.C. het bewaar gebly nie. Die name van skilders is egter oorgelewer: die edelman Gaius Fabius Pictor ("die skilder") sou in 302 v.C. die tempel van Salus versier het, terwyl die tragediedigter Marcus Pacuvius (ca. 220-130) ook op die gebied bedrywig sou gewees het. Daar kan aanvaar word dat hulle styl waarskynlik uit 'n vermenging van Etruskiese en Grieks-Hellenistiese elemente bestaan het.
Die ontwikkeling na die 1e eeu v.C. kan aan die hand van die skilderinge in Pompeii bestudeer word. Die Duitser August Mau (1840- 1909) het 4 Pompejaanse skilderstyle onderskei. In die indeling gaan dit in werklikheid meer oor die style in binnenshuise versiering, wat saamhang met die horisontale verdeling van die muur in die sokkel, die middelste deel en die borand. In die eerste styl het die kunstenaars, na die Griekse voorbeeld, die indruk probeer wek dat die muur met marmer of inlegwerk van ander kosbare stene oordek was.
Hierop het die sogenaamde argitektuurstyl of illusionistiese styl (ca. 90- 15 v.C.) gevolg, waarvolgens daar suile en balke geskilder is ten einde skynbouwerk te skep. Die trompe-l'oeil effek (oëverblindery) is verder gevoer deur landskaptonele en ander taferele tussen die suile te skilder (Huis van Livia, Rome). Later het die klem van die illusionistiese effek verskuif na mitologiese figure wat in die landskap geskilder is. Soms, soos by Die filosoof in die Villa Boscoreale, is lewensgroot figure, wat lyk asof hulle uit die muur na vore tree, teen 'n rooi vlak geskilder.
Omstreeks 15 v.C. het dit ontwikkel tot 'n 3e styl, waarin daar heeltemal van die illusie weggebreek is en die voorstelling bloot as 'n skildery gedien het. Om die voorstelling was daar 'n raam, terwyl daarrondom motiewe soos suiltjies, blomranke, palmette, kandelabers en so meer, wat dikwels verwantskap met werk uit Egipte getoon het, as versiering aangebring is: vandaar die naam Egiptiserende styl.
Die 4e, die fantastiese styl, was weer 'n terugkeer na die skynargitektuur, maar die keer nie om die werklikheid te suggereer nie, maar om vrye teuels aan die fantasie te gee. Die kunstenaars het hulle verlustig in verfynde perspektief-effekte en gewaagde konstruksieswat deur die toneeldekor geïnspireer is.
Figuratiewe skilderkuns
Net soos die beeldhoukuns het ook die Romeinse skilderkuns 'n sterk Hellenistiese inslag gehad. Omdat daar geen Griekse kunstenaars aan die werk was nie, is daar na alle waarskynlikheid van Hellenistiese voorbeelde en ikonografiese motiewe gebruik gemaak. Dit kom die sterkste na vore in die talle mitologiese voorstellings, en in werke soos die beroemde Aldobrandini-bruilof (Augustiese tydperk), waar 'n Romeinse huwelikseremonie deur Griekse godefigure bygewoon word.
Die Romeine se eie voorkeure kom egter ook duidelik in die skilderkuns na vore. Dit blyk in die eerste plek uit die aandag wat daar aan die landskap bestee is. Dit is in die eerste plek as geïdealiseerde dekor vir mitologiese taferele gebruik en was dikwels romanties van aard met sonderlinge rotse en knoetserige bome. Die landskap as selfstandige onderwerp met figure bloot as inkleding en om dit te verlewendig, is tipies Romeins.
Die soort skilderye is deur tydgenote toegeskryf aan die Romeinse skilder Studius (of Ludius) uit die tyd van Augustus. Dit is dikwels uitgevoer in 'n tegniek wat 'n mens impressionisties sou kon noem: sketsmatig opgestel met sagte lyne en die oordeelkundige gebruik van lig en skadu. Dergelike landskappe het herhaaldelik voorgekom in die versiering van geboue. Voorbeelde is die Odyssee-landskappe (middel van die 1e eeu n.C.) met taferele uit Homerus se epos met dieselfde naam.
Die Romeine se voorliefde vir tonele uit die daaglikse lewe, dikwels met 'n humoristiese inslag, is verder kenmerkend (vergelyk die mosaïek met die straatmusikante uit 1e eeu v.C. uit Pompeii, wat toegeskryf word aan Dioskourides van Sames), Stillewes met weldeurdagte komposisies van jagwild, voëls, blomme en vrugte was ook nie seldsaam nie. Hoewel daar portretstudies was, het byna niks daarvan bewaar gebly nie.
Mosaïeke
Die ontwikkeling van die skilderkuns was nou verweef met die van die Romeinse mosaïeke, wat dikwels kopieë van (Griekse) muurskilderinge was. Mosaïeke het as versiering van vloere en mure gedien: die growwer opus tesselatum, met 'n embleem van fyner opus vermiculatum in die middel, was vir die vloere bedoel, terwyl die opus musivum teen die mure gebruik is.
Kunsnywerheid
Ten einde 'n goeie begrip van die toegepaste kuns in die Romeinse Ryk te verkry, moet daar besef word dat daar in die bloeityd 'n lewendige handelsverkeer bestaan het, waardeur streke wat ver uitmekaar en van Rome gelê het, produkte kon uitruil. Dit het aanleiding gegee tot die ontstaan van massavervaardiging, waarin sommige provinsies selfs daarin geslaag het om die Italiese produksie te oortref.
Keramiek
Hoewel daar talle soorte erdewerk in die Romeinse wêreld gemaak is, is die terra sigillata tog tiperend. Die erdewerk was rooi geglasuur en met 'n vorm of mal gemaak. Die versiering (plant- en diermotiewe) in reliëf is met ŉ stempel (sigillum) aangebring. Dit het omstreeks die helfte van die 1e eeu v.C. in Arretium (Arezzo) verskyn nadat 'n sekere Marcus Perennius dit glo daar bekend gestel het.
Sy assistent Tigranus was uit Klein-Asië afkomstig en die Arretynse ware kan inderdaad herlei word tot Hellenistiese keramiek soos die Megariese erdewerk (swart, later rooi met soms ingestempelde reliëfversiering) en die donkerrooi Pergameense erdewerk, wat van 150 tot 50 v.C. besonder gewild was. Die tegniek het vinnig na die westelike provinsies versprei, veral na Gallië. Terra sigillata is 'n belangrike hulpmiddel by datering omdat baie daarvan gevind is en die vervaardigers hulle persoonlike merke op die keramiek aangering het.
Glas
Die glasblasery was 'n ander belangrike vertakking van die kunsnywerheid. Die tegniek is in die 1e eeu v.C. in Fenicië ontdek en het via Italië gou tot in Gallië en die Rynland versprei. In 'n groot aantal ateljees is daar 'n groot verskeidenheid soorte en vorme vervaardig. Daar was millefioriglas met bandversierings in kleur, goudglas (goudblad tussen lagies glas), reliëfglas met wit figure op 'n blou agtergrond en die beroemde diatretaglas (netglas), waarvan die buitelaag tot 'n uiters fyn netwerk bewerk is. In die Romeinse tyd was vensterglas ook bekend en het glasspieëls hul voorgangers van gepoleerde metaal begin verdring.
Edelsmeewerk
Wat smeewerk uit edelmetale betref, het die oostelike sentra soos Alexandrië die toon aangegee, hoewel Tarentum in Italië byvoorbeeld ook tot ‘n belangrike sent rum ontwikkel het. Die versiering dui ook op 'n sterk Hellenistiese inslag. Die produkte is op taamlik groot skaal uitgevoer. Tegnieke wat in silwersmeewerk gebruik is, was byvoorbeeld niëllo, waarby donker metaalpoeier in gegraveerde lyne vasgesmelt is. Wat goud betref, is daar van omstreeks 200 n.C. af van onder meer die tegniek bekend as opus interrasile ('n baie fyn verdiepte reliëf), gebruik gemaak.
Musiek
Vir inligting oor die Romeinse musiek is 'n mens op indirekte bronne soos die literatuur en die beeldende kunste aangewese omdat geen musiek bewaar gebly het nie. Tot omstreeks die helfte van die 20e eeu het musiekhistorici die musiekkultuur van Rome nie hoog aangeslaan nie. Naas die veelsydige Griekse tradisie is die Romeinse tradisie as 'n epigonistiese kultuur afgemaak.
By nadere ondersoek van die bronne het dit egter aan die lig gekom dat musiek ook in Rome ŉ belangrike rol gespeel het, sowel as kunsvorm (teater, solo-optredes) as in die daaglikse lewe (arbeidersliedere, militêre musiek). Naas die Griekse musiek het die Etruskiese musiek veral 'n groot invloed op die Romeinse musiek gehad. By Etruskiese grafmonumente is daar met die tibia (fluit) en die kithara (lier) musiek gemaak om bose geeste te verdryf.
Verder is daar ook van tibia-begeleiding gebruik gemaak by wapendanse en stoeigevegte (in die verband kan daar gewys word op die groot waarde wat die Romeine aan musiek tydens oorlogvoering geheg het). Oor die algemeen het die Etruskers, in verhouding tot byvoorbeeld die Grieke, baie blaasinstrumente bespeel, veral die horing en trompet. Daarnaas het hulle onder meer ook die dubbelfluit, die dwarsfluit, ritmiese slaginstrumente soos kastanjette, die lyra (lier) en die kithara bespeel.
Vertolkers het later ook in toenemende mate fragmente uit 'n drama selfstandig uitgevoer. Alle lae van die bevolking het later met solo-uitvoerings aan musiekwedstryde deelgeneem. Daar is ook tydens die meeste rituele, byvoorbeeld die dodedienste en die verskillende mistieke kultusse, van musiekbegeleiding gebruik gemaak. Daar bestaan talle afbeeldings van slaginstrumente soos tromme, simbale en voetkastanjette. Verder het die kithara en die harp ook opgang gemaak. Wat blaasinstrumente betref, is die tuba (basuin), lituus (lang, trompetagtige klaroen met ŉ omhooggebuigde beker) en die cornu (horing) veral in militêre musiek gebruik. Die hidrouliese orrel (waterorrel).
'n Hellenistiese uitvinding, is nie net as huisinstrument gebruik nie, maar ook deur rondtrekkende musici. Omdat musiek so 'n belangrike rol gespeel het, is dit vanselfsprekend dat dit deel van die opvoeding sou uitmaak, eers in die vorm van praktiese onderrig en later ook wat musiekteorie betref. Teorie en praktyk het egter steeds verder van mekaar beweeg. Die musiekteorie, wat geheel en al op die Griekse musiekteorie berus het en veral deur die Grieke beoefen is, was teen die tyd dat die Romeinse Ryk begin verval het. feitlik 'n matematiesfilosofiese wetenskap wat min of geen verband meer met die uitgevoerde musiek getoon het nie.
Letterkunde
Die Romeine se kenmerkendste eienskappe, naamlik die sin vir die praktiese en die nuttige, die aristokratiese gees en die konserwatiewe lewenshouding, is ook die kenmerkende eienskappe van die Romeinse letterkunde. Prosa was die literêre genre wat die meeste beoefen is.
Die poësie was aanvanklik 'n soort verlengstuk van die satire; toe die poësie later, onder Griekse invloed, as 'n selfstandige genre tot stand gekom het, het dit dikwels in diens van 'n sedelike of nasionale ideaal gestaan. Die grootste Romeinse digters was Vergilius, in wie se epiese werke die ontsag vir menslike leed en ongeluk die botoon voer, en Horatius, wat in sy vername, oorspronklike en humoristies getinte werke hom beywer het vir waaragtige morele beginsels.
Pauridia aemulans
Pauridia aemulans is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Hyalonema lanceolata
Hyalonema lanceolata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Tabachnick, Janussen & Menschenina.
Hyalonema madagascarense
Hyalonema madagascarense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
SilkAir
SilkAir (Singapore) Private Limited (Tamil: சில்க்ஏர்) (Sjinees: 勝 安 航空 Shèng'ān Hángkōng) is 'n lugredery met sy hoofkantoor in Airline House in Singapoer. Dit is 'n volfiliaal van Singapore Airlines en vlieg geskeduleerde passasiersdienste vanaf Singapoer na 46 stede in Suidoos-Asië, die Indiese subkontinent, China en Australië. As die plaaslike vleuel van Singapore Airlines, bedien dit die kortafstandbestemmings in die Singapore Airlines Group netwerk. In die jaar tot 31 Maart 2013 het die lugredery 3,3 miljoen passasiers vervoer en 'n bedryfswins van S$ 96 700 000 getoon, terwyl inkomste met 12.7% gestyg het tot S$ 846,0 miljoen.
Vepris fer
Vepris fer  is 'n struik of boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Liberië en Sierra Leone.
Miles Brown (akteur)
Miles Brown (gebore 28 Desember 2005) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Battlefield America (2012) en in die televisiereekse The Thundermans (2013), Drunk History (2013), en Black-ish (2014).
Ircinia stipitata
Ircinia stipitata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1894 deur Topsent.
Hyalonema martabanense
Hyalonema martabanense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Schulze.
Hyalonema masoni
Hyalonema masoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Schulze.
Disperis pusilla
Disperis pusilla is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Tanzanië en Zambië.
Ircinia strobilina
Ircinia strobilina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1816 deur Lamarck.
Ircinia solida
Ircinia solida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Carter.
Jay Leno
James Douglas Muir "Jay" Leno is 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dave (1993), Contact (1997), en Space Cowboys (2000), en in die televisiereeks The Tonight Show with Jay Leno (1992).
Chinyingi-brug
Die Chinyingi-brug is ‘n hangbrug slegs vir voetgangers oor die Zambezirivier in ‘n afgeleë deel in die noorde van Zambië.
Die brug is by 13° 21′ 11″ suid, 23° 0′ 44″ oos, 30km noordnoordwes van die dorp Zambezi en effens meer suid van die grens met Angola. Dit is die naaste brug aan die oorsprong van die rivier. Chinyingi, die dorpie en die sendingstasie, is op die westelike oewer. Langs die brug is ‘n klein pont net-net geskik vir ‘n motorvoertuig.
Na ‘n ongeluk met ‘n boot waarin ‘n pasiënt van die sendinghospitaal omgekom het, het Crispin Valeri, ‘n priester van die Kapusyner-orde van die Franciskane in die Rooms-Katolieke Kerk, in 1977 die inisiatief geneem om die voetbrug te bou. Met die hulp van ongeskoolde arbeiders het Crispin die brug met ‘n lengte van 300m uit staalpype en ander oorskietmateriaal van die nabysynde kopermyne opgerig. Ongeveer 500 mense gebruik daagliks die brug op pad na hul skole en op soek na mediese dienste.
Hyalonema molle
Hyalonema molle is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Sony
Sony Corporation (Japannees: ソ ニ ー 株式会社) is 'n Japannese konglomeraat. Die wêreldwye teenwoordigheid van die groep is hoofsaaklik aktief as 'n vervaardiger van verbruikerselektronika en is 'n belangrike mediaspeler as 'n wêreldwye mediakonglomeraat. Verder vervaardig Sony rekenaarspeletjies en spelkonsoles (Sony Interactive Entertainment) en bied finansiële dienste aan Japannese verbruikers. Die groep se hoofkwartier is in Tokio, Japan, en het ook divisiehoofkantore in Berlyn (Europa), New York en Culver City (beide in Noord-Amerika).
Sony het begin as 'n elektroniese onderneming met slegs 20 werknemers, en gegroei tot 'n wêreldwye verteenwoordigde groep met meer as 146,300 werknemers. Dit is in 1947 gestig en besit maatskappye met 'n langer geskiedenis as die onderneming self, insluitend die oudste platemaatskappy ter wêreld (Columbia Records, waarvan die geskiedenis dateer uit 1888) en Metro-Goldwyn-Mayer (gestig in 1924). Sony is die tweede grootste vervaardiger van verbruikerselektronika ter wêreld, na die Japannese Matsushita Electric (veral bekend onder die handelsnaam Panasonic) en voor die Nederlandse Philips.
Mediakonglomeraat
Sony word deesdae ook beskryf as 'n mediakonglomeraat, wat verwys na die groot aantal film-, televisie- en musiekondernemings wat dit besit. Alhoewel die onderneming as elektroniese vervaardiger begin het, het dit sedert die 1980's verder uitgebrei met verbruikerselektronika, aanvanklik deur groot verkrygings, waaronder die verkryging van CBS Records, Columbia Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, Screen Gems en die MGM Studios (vandag Sony Pictures Studios). As gevolg van hierdie ontwikkelinge het Sony een van die grootste spelers op die gebied van musiek, rolprent- en televisieproduksie geword.
Pauridia
Pauridia is 'n kruidagtige plant genus en geofiete wat hoort tot Hypoxidaceae, die sterretjie-familie. Die genus bestaan uit 35 spesies. Die genus is inheems aan Suid-Afrika, Lesotho en suidwes Australië. Dit het ook genaturaliseer geraak in Nieu-Seeland. Die Suid-Afrikaanse spesies was voorheen geklassifiseer as Spiloxene maar is nou oorgedra na Pauridia. In Suidelike Afrika kom die meeste van die spesies in winter reënval gebiede voor. Van die 35 spesies is twintig deel van die fynbos.
Joshua Leonard
Joshua Leonard (gebore 17 Junie 1975) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Blair Witch Project (1999), Humpday (2009), en If I Stay (2014), en in die televisiereeks Togetherness (2015).
Disperis kilimanjarica
Disperis kilimanjarica is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Burundi, Kenia, Malawi, Rwanda, Tanzanië, Uganda en Zambië.
Dyllón Burnside
Dyllón Burnside is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse High Maintenance (2012) en Pose (2018).
Disperis nemorosa
Disperis nemorosa is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in Angola, Kenia, Malawi, Tanzanië, Uganda en Zambië.
Ircinia spiculosa
Ircinia spiculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Vepris gabonensis
Vepris gabonensis is 'n boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Gaboen, Ivoorkus en Kameroen.
Pauridia acida
Pauridia acida is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Pauridia behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Vepris felicis
Vepris felicis is 'n struik of boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Guinee, Liberië en Sierra Leone.
Leslie Adams
H. Leslie Adams (gebore op 30 Desember 1932 in Cleveland, Ohio) is 'n Amerikaanse komponis. Sy werke is al opgevoer deur die Praag Radio Simfonieorkes, Ysland Simfonieorkes, Buffalo Filharmoniese Orkes, en die Indianapolis Simfonieorkes, en o.a. aangevra deur die Cleveland Orkes, Ohio kamerorkes en Cleveland Kamer Simfonieorkes. Die Metropolitan Opera het ook sy vokale werke op internasionale vlak opgevoer.
Adams het grade ontvang vanaf Oberlin Kollege, Long Beach Staatsuniversiteit en die Ohio Staatsuniversiteit. Hy word gelys in o.a die New Grove Woordeboek van Musiek en Musikante, 2de uitg. en die Wikipedia Ensiklopedie.
Disperis reichenbachiana
Disperis reichenbachiana is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in die Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Golf van Guinee-eiland, Kenia, Malawi, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Robert Sean Leonard
Robert Sean Leonard (gebore 28 Februarie 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dead Poets Society (1989), The Age of Innocence (1993), en Swing Kids (1993), en in die televisiereeks House (2004).
Munisipaliteite van Hauts-de-Seine
Hauts-de-Seine (92) (IPA: odˈsɛn) is 'n Franse département van die gewes Île-de-France wat vernoem is na die rivier Seine. Dit bestaan uit drie Arrondissements met 23 Kantons (Frans cantons) en 36 Munisipaliteite (Frans communes) (data soos op 1 Januarie 2017).
Sien ook: Kantons van Hauts-de-Seine
Disperis raiilabris
Disperis raiilabris is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Zachery Ty Bryan
Zachery Ty Bryan (gebore 9 Oktober 1981) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006), Dark Tourist (2012), en Milius (2013), en in die televisiereeks Home Improvement (1991).
Edelweiss Air
Edelweiss Air AG is 'n Switserse lugredery wat bedryf word uit Zürich Lughawe. Die maatskappy se naam is afgelei van die Switserse amptelike nasionale blom, die "edelweiss", wat ook geverf is op die vliegtuie. Die lugredery is 'n volfiliaal van Swiss International Air Lines en die Lufthansagroep. Sy hoofkantoor is in die Edelweiss Air Bedryfsentrum op die eiendom van die Zürich Lughawe.
Vloot
In September 2014 het Edelweiss Air se vloot bestaan uit:
Vepris glaberrima
Vepris glaberrima is 'n struik of boom wat deel van die Rutaceae familie is. Die spesie is inheems aan Gaboen, Kameroen, die Republiek die Kongo en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Gys Hofmeyr
Gys Reitz was die vyfde van die 10 kinders uit die huwelik op 11 Julie 1859 op Riversdal van Jan Hendrik Hofmeyr (Kaapstad, 29 September 1835 – Riversdal, 24 September 1923), 'n boer en veldkornet van die distrik Riversdal, en Christina Jacoba van Zyl (18 Julie 1838 – Riversdal, 13 November 1921). Gys Hofmeyr is op 7 Augustus 1895 op Oudtshoorn met Ydie Louis Dankwertz Nel getroud. Sy is op 19 Maart 1872 op Somerset-Oos gebore en oorlede op 14 Desember 1943 in Kaapstad. Ses kinders is uit dié huwelik gebore. Die oudste, Harold Osmond Hofmeyr, 'n mediese spesialis van Kaapstad, se oudste kind, Babeta, is op 28 September 1946 in Kaapstad getroud met Johan Hendrik Wicht, gebiedsbevelvoerder van die weermag op Saldanha en eienaar van die Wicht-familieplaas aan Saldanhabaai waarop die buurt Blouwaterbaai uitgelê is.
Hofmeyr het hom as 19-jarige in 1890 by die Kaapse staatsdiens as klerk in die lande-en-aktekantoor op King William’s Town aangesluit, maar is oorgeplaas na die regsafdeling en slaag die vereiste regseksamen in 1893 terwyl hy op Oudtshoorn werksaam was. Ná die inlywing van Betsjoeanaland in 1895 is hy oorgeplaas na Vryburg en Mafikeng ten einde die administrasie eenvormig met die Kaapkolonie s'n te maak.
In 1897 het hy privaat sekretaris van dr. T. te Water, koloniale sekretaris in die kabinet van W.P. Schreiner, geword. Ná die eeuwending is hy aangestel as registrateur van die spesiale tribunale vir die verhoor van Kaapse rebelle. In 1904 word hy waarnemende klerk van die Kaapse Wetgewende Vergadering, in 1907 klerk van die Wetgewende Vergadering van Transvaal en in 1910 klerk van die Uniale Volksraad.
Hy was Transvaalse sekretaris tydens die Nasionale Konvensie in 1909. Van 10 Oktober 1920 tot 31 Maart 1926 het hy die uitdagende amp as die eerste burgerlike administrateur van Suidwes-Afrika beklee. In dié tyd is dit onder meer aan hom opgedra om opstande deur inboorlingstamme te onderdruk. Hy het Suid-Afrika in 1924 in Genève, Switserland, verteenwoordig tydens die Kommissie vir Permanente Mandate van die Volkebond.
Gys Hofmeyr, soos hy bekendgestaan het, het uiteenlopende belangstellings gehad en terwyl hy diens gedoen het as klerk van die Kaapse Wetgewende Vergadering Het Zuid-Afrikaansche Jaarboek van 1905 tot 1907 uitgegee in samewerking met C.G. Murray.
Ircinia tintinnabula
Ircinia tintinnabula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Ircinia tristis
Ircinia tristis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Hyalonema pirum
Hyalonema pirum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Schulze.
Disperis dicerochila
Disperis dicerochila is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Kenia, Malawi, Rwanda, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Klankopname en reproduksie
opskrif en herskepping van klankgolwe, soos gesproke stem, sang, instrumentale musiek, of klank-effekte. Die twee belangrikste klasse van klankopnametegnologie is analoogopname en digitale opname.
Akoestiese analoog opname word gedoen met 'n mikrofoon diafragma wat verandering in die atmosferiese druk kan optel en word dan op 'n medium soos 'n fonograaf opgeneem (wat klankgolwe as grepe opneem). In magnetiese bandopname, vibreer die klankgolwe die mikrofoon diafragma en word omskep in 'n wisselende elektriese stroom, wat dan omgeskakel word na 'n wisselende magnetiese veld deur 'n elektromagneet, wat 'n voorstelling van die klank maak as gemagnetiseerde gebiede op 'n plastiek band met 'n magnetiese laag op dit. Analoog klank reproduksie is die omgekeerde proses, met 'n groter luidspreker diafragma wat veranderinge aan atmosferiese druk veroorsaak en wat dan akoestiese klankgolwe vorm.
Ircinia subaspera
Ircinia subaspera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Klankopname en reproduksie
Digitale opname en reproduksie keer die analoog klank om via die mikrofoon na 'n digitale formaat. Die gestoorde klank kan nou oorgedra word na 'n wyer verskeidenheid media. Digitale klank word as 'n reeks binêre getalle (nulle en ene) gestoor. 'n Digitale klank – sein moet verwerk word na analoog tydens die terugspeel, voordat dit gekoppel word aan die luidspreker.
Ircinia subaspera
Die spons behoort tot die genus Ircinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Cook & Bergquist.
Klankopname en reproduksie
Voor die ontwikkeling van die klankopname, was daar meganiese stelsels, soos opwen musiek bokse en, later speler klaviere, vir kodering en reprodusering van instrumentale musiek.
Geskiedenis
Lank voor klank opgeneem is, is musiek reeds opgeneem – in vorm van musieknotasie, later ook deur meganiese toestelle (bv., opwen musiek bokse waar 'n meganisme 'n spil draai, wat dan metaal tande pluk en so 'n melodie produseer). Outomatiese musiek reproduksie dateer so ver terug as die 9de eeu, toe die Banū Mūsā broers 'n water aangedrewe orrel ontwerp het. Die Banū Mūsā broers het ook 'n outomatiese fluit speler uitgevind, wat blyk die eerste programmeerbare masjien te wees.
Uitkerwings in die Rosslyn Kapel van die 1560's kan 'n vroeë poging van opname verteenwoordig van die Chladni patrone vervaardig deur klank in klip vertoë, alhoewel hierdie teorie nie onweerlegbaar bewys is nie.
In die 14de eeu, 'n meganiese klokluier, wat beheer word deur 'n roterende silinder, bekendgestel in Vlaandere.
Soortgelyke ontwerpe het verskyn in orrels (15de eeu), musiekhorlosies (1598) en musiekboksie (1800). 'n Musiekboks is 'n outomatiese musikale instrument wat klank produseer deur die gebruik van 'n stel penne op 'n roterende silinder.
Die kermis orrel, wat ontwikkel is in 1892, gebruik 'n stelsel van gevoude karton "boeke" wat op die beginsel van 'n trekklavier werk. Die speelklavier, eerste gedemonstreer in 1876, gebruik 'n ingeslaande papier rol wat kan 'n lang stuk musiek daarop kan stoor. Die mees gevorderde klavierrolle is met die hand gespeel, wat beteken dat die rol verteenwoordig die werklike prestasie van 'n individu en nie net 'n transkripsie van die bladmusiek nie. Die tegnologie om 'n lewendige uitvoering op te neem, was eers in 1904 ontwikkel. Klavierrolle was in deurlopende massa produksie van 1896 tot 2008. In 1908 tydens 'n Amerikaanse Hooggeregshof kopiereg saak, is dit genoem dat dat in slegs in 1902 was daar tussen 70 000 en 75 000 speelklaviere vervaardig en tussen 1 000 000 en 1 500 000 klavierrolle is vervaardig.
Fonoutograaf
Die eerste toestel wat werklike klanke kon opneem soos dit deur die lug beweeg was die fonoutograaf, gepatenteer in 1857 deur die Paryse uitvinder Édouard-Leon Scott de Martinville. Die vroegste bekende opnames van die menslike stem is opgeneem met 'n fonoutograaf in 1857. Dit bestaan uit 'n roterende silinder met gerookte papier bedek, waarop 'n lyn getrek word deur 'n naald, aangebring op 'n gevoelige membraan of diafragma wat die uiteinde vorm van 'n paraboolvormige vat; klanktrillinge in die vat ontvang, word oorgedra op die gerookte papier as 'n onreëlmatig gegolfde lyn.
Fonograaf silinder
Op 30 April 1877 het Franse digter, humoristiese skrywer en uitvinder Charles Cros 'n geseëlde koevert aan die Akademie van Wetenskap in Parys oorhandig waarvan die inhoud sy voorgestelde metode verduidelik genaamd die paleofoon. Alhoewel daar geen werkende paleofoon gevind ooit gevind was nie, word dit steeds gereken as een van die vroegste klankopneem toestelle.
Die eerste praktiese klank opname en reproduksie toestel was die fonograaf silinder, uitgevind deur Thomas Edison in 1877 en gepatenteer in 1878. Die uitvinding het gou versprei oor die wêreld en oor die volgende twee dekades het die kommersiële opname, verspreiding en verkoop van klankopnames 'n groeiende nuwe internasionale bedryf geword. Die ontwikkeling van die massa-produksie tegnieke het gemaak dat die silinder baie gewild was onder verbruikers tussen 1880's tot ongeveer 1910.
Plaat fonograaf
Die volgende groot tegniese ontwikkeling was die uitvinding van die grammofoon, oor die algemeen toegeskryf aan Emile Berliner  en gepatenteer in 1887, hoewel ander uitvinders ook soortegelyke plaat apparate gedemonstreer het, soos Alexander Graham Bell in 1881.
Mall of Tripla
Mall of Tripla is 'n winkelsentrum in Helsinki, Finland. Die winkelsentrum is in die voorstad van Pasila sowat drie kilometer noord van die middestad van Helsinki geleë. Mall of Tripla is in 2019 oopgemaak word en is die grootste winkelsentrum in die Nordiese lande volgens die aantal winkels, met 250 winkels versprei oor vyf verdiepings. Die Pasila-treinstasie, die tweede besigste treinstasie in Finland na die Helsinki-sentraalstasie, is langs die winkelsentrum geleë.
Klankopname en reproduksie
Plaat fonograaf
Dit was makliker om plate te vervaardig, vervoer en te stoor en klank kon ook effens harder opgeneem word as met silinders. Verkope van die grammofoonplaat het silinder verby geneem in 1910 en teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die plaat die kommersiële opnames gedomineer. Edison, wat die hoof vervaardiger van silinders was, het Edison Disc Record geskep, in 'n poging om weer sy mark terug te wen.
Hoewel daar geen universele spoed was nie, het verskeie maatskappye plate met verskillende spoed vervaardig. Die groot platemaatskappye het later op 'n standaard ooreengekom van 78 revolusies per minuut. Die gespesifiseerde spoed was 78.26 opm in Amerika en 77.92 opm vir die res van die wêreld. Die verskillende spoed was as gevolg van die verskil in siklusfrekwensies aangedryf deur die elektrisiteit om die opname van draaitafels te kalibreer.
Die nominale spoed van die plaat het aanleiding gegee tot die bynaam van seventy-eight. Plate was van plastiekmateriaal (steeds bekend as "viniel") gemaak en gespeel met behulp van naalde wat uit 'n verskeidenheid van materiale bestaan. Die leeftyd van 'n plaat hang af van watter maatskappy dit vervaardig het.
Vroeër het die suiwer akoestiese metodes van opname die sensitiwiteit en frekwensie beperk. Note in die middelfrekwensiereeks kon opgeneem word, maar nie baie lae en baie hoë frekwensies nie. Instrumente soos 'n viool was moeilik om oor te dra op plaat. 'n Tegniek om die struikelblok te oorkom was met behulp van die Stroh viool- 'n keëlvormige horing wat aan 'n diafragma vas is, wat op sy beurt weer aan die vioolbrug vas is – vandat elektriese opnames begin doen is, is die horing afgeskaf.
Die langspeelplaat van 33 opm is deur Columbia Records ontwikkel en in 1948 bekendgestel. Die enkelspeler was 'n gerieflike 18 cm groot en 45 opm en is bekendgestel deur RCA Victor in 1949.
In die VSA en die meeste ontwikkelde lande het die twee nuwe vinielformate die 78 opm in geheel vervang, maar in sommige dele van die wêreld was 78 opm nog tot laat in die 1960's in gebruik. Viniel was baie duurder as skellak, maar omdat 'n langspeelplaat op die mark beskikbaar was, was die duurder prys aanvaarbaar. Viniel het 'n nuwe kwaliteit klank gebied en het minder gebreek as skellakplate.
Elektriese opname
Klankopname het begin as 'n suiwer meganiese proses. Behalwe vir 'n paar telefoon-gebaseerde opname toestelle, sonder versterking, soos die telegrafone, het dit so gebly tot die 1920's. Tussen die uitvinding van die grammofoon in 1877 en die eerste kommersiële digitale opnames in die vroeë 1970's, was die mees belangrike mylpaal in die geskiedenis van klankopname die bekendstelling van die elektriese opname, waar 'n mikrofoon gebruik is om klank om te skakel in 'n elektriese sein wat versterk is en gebruik kon word om die opname stylus te beklemtoon. Hierdie innovasie het die "horing klank" resonansies uitgeskakel, wat gekenmerk is aan 'n akoestiese proses. Opnames was nou duideliker en meer volrond en kon 'n verspreiding van frekwensies opneem. Gedurende hierdie tyd, het verskeie radio-verwante ontwikkelinge in elektronika na vore gekom om die opname proses te verbeter en te vergemaklik. Dit sluit in verbeterde mikrofone en hulp toerusting soos elektroniese filters, wat albei afhanklik is van elektroniese versterking in die praktiese gebruik in die opname.
In 1906 het Lee De Bos die Audion triode vakuum buis uitgevind, dit is 'n elektroniese klep wat swak elektriese seine kon versterk. Deur 1915 was dit in gebruik in lang-afstand telefoonlyne en kon gesprekke tussen New York en San Francisco baie meer prakties wees. Verfynde weergawes van hierdie buis is die basis van alle elektroniese klankstelsels tot die kommersiële bekendstelling van die eerste transistor-gebaseerde klanktoestelle in die middel van die 1950's.
Die eerste elektriese opname wat aan die publiek uitgereik is, was op 11 November 1920, tydens 'n begrafnisdiens vir 'n soldaat in Westminster-abdy in Londen. Die opname ingenieurs het mikrofone gebruik wat op daardie stadium in telefone geïnstalleer was. Vier was strategies opgestel en gekoppel aan 'n voertuig buite die gebou, waar al die bedrading aanmekaar gekoppel was. Hoewel elektroniese versterking gebruik is, was die klank swak en onduidelik. Vir 'n hele paar jaar daarna was dit die enigste bewys van 'n elektroniese opname.
Verskeie plate maatskappye en onafhanklike uitvinders, veral Orlando Marsh, het met toerusting geëksperimenteer en tegnieke vir elektriese opnames in die vroeë 1920's. Marsh se elektriese opname, Autograph Records, was reeds aan die publiek verkoop in 1924, 'n jaar voor die groot plate maatskappy opnames begin verkoop het. Steeds was die kwaliteit nog nie aansienlik beter van die opnames nie.
Western Electric, een van die vooraanstaande maatskappye in die telefoon industrie, het navorsings laboratoriums gehad met materiaal en menslike hulpbronne, meer gevorderd as enige platemaatskappy. In 1916 het hulle die beste mikrofoon uitgebring en het dit teen 1922 weer verbeter, hulle het ook die beste versterkers en toets toerusting gehad. Hulle het reeds 'n elektromeganiese opnemer gepatenteer in 1918 en in die vroeë 1920's het hulle hul hoë kwaliteit toerusting verder verbeter: 'n opname toestel wat op plaat kon opneem en 'n volgende wat opnames op rolprent film kon doen. Hul ingenieurs het gebruik gemaak van meganiese analoë van elektriese stroombane en "rubber lyn" ontwikkel vir die sny van die groewe in die was-meester van die plate opname stelsel.
Magnetiese band
'n Belangrike uitvinding gedurende hierdie tydperk was die bandopnemer. Magnetiese band opnames maak gebruik van 'n versterkte elektriese klanksein om soortgelyke variasies te genereer van die magnetiese veld wat deur 'n band kop vervaardig word. Die bandkop dien as 'n miniatuur elektriese kragopwekker soos die band oor dit beweeg. Die oorspronklike staal lint is vervang met 'n meer praktiese papier lint, wat weer met asetaat vervang is. Asetaat het redelik lae treksterkte en as dit baie dun word sal dit breek, so dit was op sy beurt uiteindelik vervang deur polyester. Hierdie tegnologie was die basis vir byna al die kommersiële opnames van die 1950's tot die 1980's.
Digitale opname
Die koms van digitale klank-opname en later die kompakte skyf (CD) in 1982 het beduidende verbeterings meegebring. Die CD het 'n groot verandering in die musiekbedryf tot gevolg gehad, en die plate se mark is verklein na 'n nismark in die middel van die 1990's. Nuwe tegnologie moes nou ontwikkel word aangesien 'n CD maklik oorgekopieer kon word sonder dat die musikante of platemaatskappye betaling daarvoor ontvang.
Die mees onlangse en revolusionêre ontwikkelings is in digitale opname, met die ontwikkeling van gekompakteerde en saamgesperste digitale klank lêers wat vinnig versprei kan word en wat op 'n koste-effektiewe manier gestoor kan word. Die md-skyf – speler, met behulp van ATRAC kompressie op klein, goedkoop, herskryfbare CD's is in die 1990's bekendgestel, maar het verouder toe geheuestokkies op die mark gekom het. Soos wat tegnologie verbeter, het die aantal data wat gestoor kan word ook al hoe groter geword,- Super Audio CD, DVD-A, Blu-ray en HD-DVD het gemaak dat langer programme van 'n hoër gehalte op 'n enkele CD kon pas. Klank kon ook van die internet afgelaai en in digitale lêers gestoor word of direk op digitale musiekspelers. Nuwe toepassings soos internetradio en podsending het verskyn.
Kulturele effek
Die ontwikkeling van analoog klank opname in die negentiende eeu en die wydverspreide gebruik in die twintigste eeu het 'n groot impak op die ontwikkeling van musiek. Voor analoog klank opname uitgevind is, was musiek geluister tydens 'n lewendige opvoering. Dwarsdeur die Middeleeue, Renaissance, Barok, Klassieke en Romantiese musiekeras, was die enigste manier om musiek "op te neem" deur middel van musieknotasie. Terwyl die musiek notasie die toonhoogte, melodie en ritme aandui, was die opname vaag aangesien elke musikant sy/haar eie interpretasie van die musiek kon hê.
Met die ontwikkeling van analoog klank opnames kon 'n uitvoering permanent reggestel word in al sy elemente: toonhoogte, ritme en uitdrukking. Die ontwikkeling van klankopname het gemaak dat meer mense na bekende orkeste, musiekgroepe en sangers kan luister, omdat die opname wyer beskikbaar is as die optrede wat slegs 'n seker aantal mense in die lokaal toelaat. Die beskikbaarheid van klankopnames het dus die verspreiding van verskillende musiek genres moontlik gemaak, regoor die wêreld.
Hyalonema polycaulum
Hyalonema polycaulum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Hyalonema nicobaricum
Hyalonema nicobaricum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
Justin Chu Cary
Justin Chu Cary (gebore 19 September 1982) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Blindspotting (2018) en in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Jane the Virgin (2014), en Lucifer (2015).
Citroën DS
Die Citroën DS is 'n voorenjin, voorwielaangedrewe mediumgroot motor wat deur die Franse maatskappy Citroën van 1955-1975 vervaardig en bemark is. Dit was beskikbaar in sedan, stasiewa en afslaankap-konfigurasies oor drie reekse of geslagte.
Die DS is bekend vir sy aërodinamiese, futuristiese bakontwerp en innoverende tegnologie, en stel nuwe standaarde vir ritgehalte, hantering en remwerk, laasgenoemde as die eerste massaproduksiemotor met skyfremme.
Die Italiaanse beeldhouer en industriële ontwerper Flaminio Bertoni en die Franse lugvaartingenieur André Lefèbvre het die motor gestileer en ontwerp, en Paul Magès het die hidropneumatiese self-nivellerende vering ontwikkel. Citroën het 1 455 746 eenhede verkoop, waaronder 1 330 755 in die vervaardiger se Quai André-Citroën-fabriek in Parys veervaardig is.
Lampranthus laetus
Lampranthus laetus is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Citroën DS
Die DS het die derde plek ingeneem in die "Motor van die eeu"-peiling in 1999, ter erkenning van die wêreld se invloedrykste motorontwerpe en is deur die tydskrif Classic Sports Car as die mooiste motor van alle tye aangewys.
Na 18 jaar van geheime ontwikkeling as die opvolger van die Traction Avant, is die DS 19 op 5 Oktober 1955 op die Paryse Motorskou bekend gestel. In die eerste 15 minute van die skou is 743 bestellings geneem, en die bestellings vir die eerste dag het 12 000 beloop. Gedurende die tien dae van die skou het die DS 80 000 deposito's geneem; 'n rekord wat langer as 60 jaar gestaan het.
Motorjoernaliste het destyds gesê die DS toon goeie vordering in die rit-teenoor-hanteringkompromieë in 'n motorvoertuig.