cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helios
Samesmelting met Apollo
Helios word soms vereenselwig met Apollo; Walter Burkert het opgemerk: "Verskillende name kan na dieselfde wese verwys of anders kan hulle doelbewus gelykgestel word, soos in die geval van Apollo en Helios."
In Homeriese letterkunde is Apollo duidelik as ’n ander god voorgestel, hoewel hy ook soneienskappe gehad het. Teen die tyd van Hellenistiese Griekeland is Apollo in sy kultus in ’n groot mate verbind met die son, en "Foibos" (Grieks: Φοῖβος, "helder"), die bynaam wat dikwels vir Apollo gebruik is, is later daur Latynse digters gebruik vir die songod Sol.
Die verbintenis het algemeen in filosofiese tekste geword en kom voor in die skrywes van Parmenides, Empedokles, Plutarchus en Krates van Thebe, asook in sommige Orfiese tekste.
Kroonstad-spoorongeluk
Op 4 Januarie 2018 bots 'n trein, wat deur Shosholoza Meyl bedryf word, met 'n vragmotor by 'n spooroorgang naby Kroonstad in die Vrystaat (Suid-Afrika). Die trein het ontspoor en verskeie waens het aan die brand geslaan. Een-en-twintig mense is dood en 254 is beseer.
Ongeluk
Teen ongeveer 09:15 plaaslike tyd (07:15 UTC) op 4 Januarie 2018  was 'n passasierstrein, wat deur Shosholoza Meyl bedryf word, met 429 passasiers van Port Elizabeth na Johannesburg onderweg toe dit met 'n vragmotor bots by die spooroorgang by die Geneva-stasie tussen Hennenman en Kroonstad, sowat 200 kilometer suidwes van Johannesburg.
Volgens ooggetuies het die vragmotor versuim om by die spooroorgang te stop.
Irak
Irak (Arabies: العراق, al-‘Irāq; Koerdies: عێراق, Eraq), amptelik die Republiek Irak (Arabies: جُمُهورية العِراق;, Jumhūrīyyat al-‘Irāq, ; Koerdies: کۆماری عێراق, Komari Eraq), is 'n land in die Midde-Ooste en Suidwes-Asië. Irak grens aan Turkye in die noorde, Iran in die ooste, Koeweit in die suidooste, Saoedi-Arabië in die suidweste, en beide Sirië en Jordanië in die weste. Irak het ook 'n baie nou kuslyn aan die Persiese Golf wat strek tussen Iran in die ooste en Koeweit in die suide.
Irak, vroeër bekend as Mesopotamië, het 'n bloeddorstige geskiedenis met gewelddadige oorloë teen Persië (nou Iran) en die Ottomaanse Ryk (nou Turkye). Irak, onder die bewind van die voormalige president Saddam Hoesein, was ook betrokke in drie van die grootste oorloë in die laaste helfte van die 20ste eeu, die Iran-Irakse Oorlog (1980–1988), die Golfoorlog (1991) en die Irakse Oorlog (2003), onderskeidelik ook as die Eerste, die Tweede en die Derde Golfoorlog bekend.
Geskiedenis
Irak lê in die gebied wat voorheen deel was van Mesopotamië ("Land van Twee Riviere", uit Grieks, weens sy ligging tussen die Eufraat- en Tigrisriviere), ook bekend as die wieg van die beskawing. Omstreeks 4 000 v.C. het die Sumeriese kultuur hier ontstaan en is die eerste skrif, die spykerskrif, ontwerp.
In 2340 v.C. het die Akkadiese militêre leier Sargon die gebied verower.
Onlangs
Irak het Koeweit op 2 Augustus 1990 eensydig ingeval en dit het gelei tot Operasie "Desert Storm" op 17 Januarie 1991 toe die Verenigde State en 28 ander lande Irak aangeval het met die seën van Verenigde Nasies-resolusie 678. Ongeveer 140 miljoen ton ammunisie is gebruik teen Irak, gelyk aan 7 Hirosjima-atoombomme. 'n Skietstaking is op 28 Februarie 1991 deur die Verenigde State aangekondig. Opstandigheid is deur die regering van Hoesein onderdruk.
Politiek
Saddam Hoesein se Ba'ath-party het die land van 1968 tot 2003 met 'n ystervuis regeer. Hoesein het in 1979 as president van Irak aan bewind gekom toe generaal Ahmed Bakr deur middel van 'n staatsgreep afgesit is. Onder Hoesein se outokratiese bewind het Irak drie oorloë gevoer, die Iran-Irakse Oorlog, die Golfoorlog en die Irakse Oorlog.
Onder die bewind van die Ba'ath-party is die Soenni-gemeenskappe deur Hoesein se regering bevorder omdat hy deel van dié gemeenskap was. Die Sjiiete en Koerde het baie swaar gekry onder die regering, wat duisende van hulle uitgemoor het, veral omdat hulle 'n beweerde bedreiging vir die Ba'ath-regering was. Die regering se gewelddadige beleide het selfs veroorsaak dat die Sjiiete en Koerde die pro-Sjiïtiese Iran in die oorlog ondersteun het.
Provinsies
Irak bestaan uit 18 provinsies:
Geografie
Die grootste dele van Irak is woestyn, alhoewel die gebied tussen die twee riviere uit uiters vrugbare grond bestaan. Die noord- en noordoostelike dele van die land bestaan hoofsaaklik uit bergreekse, terwyl die suidelike dele moerasagtige grond is. Die moerasse is egter deur Hoesein se regering gedreineer uit weerwraak teen die gebied se inwoners vir hul ondersteuning aan die Amerikaners na die Eerste Golfoorlog.
Ekonomie
Irak het die vyfde grootste bekende ruoliereserwes ter wêreld.
Demografie
Ongeveer 4 miljoen Irakiërs woon in die buiteland. Hulle bestaan hoofsaaklik uit Koerde en Sjiiete wat weens politieke onderdrukking uit Irak gevlug het. Binne Irak bestaan ongeveer 90% van die bevolking uit Arabiere. Die res bestaan hoofsaaklik uit Koerde (10%), Asiate (Assiriërs) en Turke.
Ongeveer 97% van die bevolking is Moslems (Sjiiete 64% en Soenniete 31%), 3% Gnostisisme/Jesiede en sowat 1% is Christene.
John Wesley (akteur)
John Wesley (3 Augustus 1947 – 7 September 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hang 'Em High (1968), ''Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), en The Little Rascals (1994), en in die televisiereeks The Fresh Prince of Bel-Air'' (1990).
Joe Mantell
Joe Mantell (21 Desember 1915 – 29 September 2010) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Marty (1955), The Birds (1963), Chinatown (1974), en The Two Jakes (1990).
Reno Wilson
Reno Wilson (gebore 20 Januarie 1970) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Transformers (2007), Transformers: Revenge of the Fallen (2009), Transformers: Dark of the Moon (2011), en Transformers: Age of Extinction (2014).
Checkpoint Charlie
Checkpoint Charlie was die bekendste grenspos van die Berlynse Muur tussen die voormalige Oos- en Wes-Berlyn. Dit was 'n beheerpunt tussen die Amerikaanse en Russiese sektor in Friedrichstraße. Plekke waar mense of voertuie deurgesoek word voordat hulle mag aanry, word soms met Checkpoint Charlie vergelyk.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is Duitsland sowel as Berlyn in vier besettingsones verdeel: 'n Amerikaanse, 'n Britse, 'n Franse en 'n Sowjet-besettingsone. Die Amerikaanse, Britse en Franse besettingsones was van dié tyd af deel van die Bondsrepubliek Duitsland (BRD, informeel: Wes-Duitsland), terwyl die Russiese sone deel van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR, informeel Oos-Duitsland) was. 'n Swaar bewaakte muur is tussen die Bondsrepubliek en die DDR gebou.
Mense wat van die Bondsrepubliek na Oos-Berlyn wou reis moes eers die sogenaamde Transit-Autobahnen neem – die enige verbindings tussen die Bondsrepubliek en Wes-Berlyn – vanwaar hulle na Oos-Berlyn kon reis. Checkpoint Charlie was die derde kontrolepunt wat mens onderweg moes oorsteek. Die punt is gevolglik na die derde letter van die NAVO-spelalfabet genoem. Checkpoint Alpha was die grenspos by Helmstedt op die Duits-Duitse grens. Checkpoint Bravo was by die snelweg naby Dreilinden, op die grens tussen Potsdam en Wes-Berlyn gewees.
Checkpoint Charlie was die enigste kontrolepunt waar diplomatieke korps en ander buitelanders (almal behalwe Wes-Berlyners, Wes-Duitsers en burgers van die lande van die Geallieerde Beheerraad) per pad na Oos-Berlyn kon reis. Per openbare vervoer was die nabygeleë Bahnhof Friedrichstraße die enigste toegangsregte vir toeriste.
Apiespeul
Die apiespeul (Senna petersiana) is 'n struik of 'n klein boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie in inheems in Eswatini, Ethiopië, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Suid-Afrika, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga voor. Die boom se FSA-nommer is 213.
Vigiti Magna
Eerste landkaarte
Toe die eerste landkaarte van Afrika geteken is, was die kartograwe se kennis van die vasteland beperk tot die kuslyn en landinwaarts tot so ver as wat die oog kon sien. Op Alberto Cantino se bekende Cantino-wêreldkaart van 1502 is allerlei denkbeeldige plekke en riviere ingevul. Onder andere is daar 'n nie-bestaande groot rivier aan die westekant van Suid-Afrika wat van noord na suid loop en op 'n plek in drie verdeel  as waarskynlik die huidige Breederivier, Gouritsrivier en die Groot-Brakrivier. Aan die boloop is verskeie dorpe ingeteken, onder andere Vigiti Magna. Hierdie dorp se posisie kom op hierdie kaart ongeveer ooreen met waar Upington en Prieska later sou ontstaan. Die Cantarini-kaart van 1506 het Vigiti Magna ook weer aangedui, maar in die geval noord van die Steenbokskeerkring op die noordelike oewer van die Infanterivier. Op 'n kaart uit 1516 deur Martin Waldseemüller is Vigiti Magna weer 'n grensstad van Monomotapa. In die laat 16de en vroeë 17de eeu het die bekende Nederlandse kartograwe Abraham Ortelius, Gerardus Mercator, Willem en Joan Blaeu, Jodocus en Henricus Hondius kaarte van Afrika geteken met allerhande denkbeeldige goudmyne, diere, riviere en plekke. Jan Huyghen van Linschoten publiseer in 1632 in Amsterdam sy kaart. Dit was baie onakkuraat en toon ook nie-bestaande riviere en plekke. Vigiti Magna is weer aangedui op die oewer van 'n rivier wat oos van Kaap Agulhas uitmond. Daar is geglo dat Vigiti Magna op die suidgrens van Monomotapa lê. Mettertyd het die rivier ook die naam Vigiti Magna gekry.
Soekgeselskappe
Die vroeë nedersetters aan die Kaap het klakkeloos dit  wat op die landkaarte gestaan het as die werklikheid aanvaar. Jan van Riebeeck het die landkaart van Van Linschoten geken en gehoop om kontak te maak met die mense van Monomotapa om namens  die VOC met hulle in goud handel te dryf. Van 1660 tot 1664 vind vyf reise van die Kaap na die binneland plaas met die doel om die stad en rivier Vigiti Magna te vind en om ook die Nama-volk te besoek. Geen spoor van die stad of rivier is gevind nie. In 1681 besoek 'n groep Nama die Kaap. Hulle bring koper saam en hulle praat van goud, diamante en 'n groot rivier. Dadelik is aanvaar dat dit die Vigiti Magna moet wees. Later sou blyk dat die Nama gepraat het van die Oranjerivier. So laat as 1685 stuur Simon van der Stel 'n ekspedisie met 15 waens om in Namakwaland na die goudstad te soek. Die legende van Vigiti Magna is waarskynlik bloot 'n gevolg van die denkbeeldige landkaarte, die feit dat die Khoikhoi en die blankes mekaar sleg kon verstaan  en die sug van die VOC na rykdom. Eers teen die einde van die 17de eeu het die VOC begin besef dat hierdie goudland nie bestaan nie.
Peter Renaday
Peter Renaday (gebore 9 Junie 1935) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Honey I Blew Up the Kid (1992) en The Chronicles of Riddick (2004).
Groot Moskee van Tangier
Die Groot Moskee van Tangier (Jami' al-Kabir) is ’n groot moskee in Sentraal-Tangier, Marokko. Dit is gebou op die perseel van die ou Portugese katedraal, wat weer gebou is op die plek waar die Romeinse tempel vir Hercules gestaan het.
Die moskee dateer uit die bewind van moelai Ismael en is in 1815 deur moelai Sliman oorgebou. Mohammed V het dit op 11 April 1947 besoek.
Remscheid
Remscheid is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 109 596 op 31 Desember 2011 en 'n oppervlakte van 74,6 km². Die eerste historiese verwysing na Herne dateer uit die jaar 1173/89 en in 1808 het die stad stadstatus gekry. Op 1 Augustus 1929 het Remscheid verskeie gebiede ontvang en is sedertdien 'n stad met 'n bevolking van meer as 100 000.
Joseph Haydn
Joseph Haydn (31 Maart 1732 – 31 Mei 1809) was 'n Oostenrykse komponis. Hy is een van die bekendste komponiste van die klassieke tydperk en word dikwels die "vader van die simfonie" en die "vader van die strykkwartet" genoem. Hy het verskeie briljante operas geskryf en het vele groot komponiste ná hom geïnspireer. Hy word saam met Wolfgang Amadeus Mozart en Ludwig van Beethoven as deel van die Eerste Weense Skool gereken.
Joseph Haydn is op 31 Maart 1732 in Rohrau, Oostenryk gebore. Hy bestee 'n groot deel van sy loopbaan as 'n hofmusikant vir die adellike Esterházy-familie op hul afgeleë landgoed. Dit het hom aanvanklik van ander invloede geïsoleer en hom, soos hy dit self gestel het, "gedwing om oorspronklik te wees". Hy is op 31 Mei 1809 op 77-jarige ouderdom in Wene oorlede. Ten tyde van sy dood was hy een van die mees gevierde komponiste in Europa.
Haydn was die broer van Michael Haydn, self 'n hoogs aangeskrewe komponis, en Johann Evangelis Haydn, 'n tenoor. Hy was ook 'n vriend van Mozart en 'n onderwyser van Beethoven.
Lewensloop
Haydn het uit 'n taamlik arm Oostenrykse familie gekom. Sy pa Matthias was 'n wielmaker. Josef het 'n redelik moeilike kindertyd gehad. Toe hy vyf jaar oud was, het sy oom Mathias Franck hom na die klein dorpie Hainburg geneem, waar hy skoolgegaan en musieklesse ontvang het. Op die ouderdom van agt het hy 'n sopraan in die seunskoor van die St. Stephen's- katedraal in Wene geword. Hy het nege jaar daar gebly, waarvan die laaste vier saam met sy broer Michael was. Sy stemverandering het baie laat gekom. Hoewel sy mentor Georg Reuter hom probeer oorreed het om gekastreer te word, het Joseph, deels op aandrang van sy pa, geweier om hierdie riskante prosedure te ondergaan. Toe sy stem verander het, het hy geen ander keuse gehad as om uit die koor te bedank nie. Hy het reeds bepaal dat hy 'n komponis sou word, wat sy ouers ten sterkste afgekeur het: hulle het gedink dat hul seun meer geskik is vir die priesterskap. Natuurlik sou ’n lewe as monnik hom baie meer stabiliteit gee, sekerlik vir die volgende paar jaar, maar hy het die moeiliker pad gekies. Die volgende jare was moeilik. Michael Spangler het vir hom 'n solderkamer in die Michaelerhuis op die Kohlmarkt in Wene aangebied. Haydn het homself aan die lewe gehou met 'n paar toevallige werke, soos om in ensembles soos Nicola Porpora te speel. Laasgenoemde het hom in aanraking gebring met bekende operakomponiste soos Christoph Willibald Gluck, Georg Christoph Wagenseil en Karl Ditters von Dittersdorf.
Na vier jaar het Haydn uiteindelik in 1755 'n permanente pos as Kapellmeister aan die hof van graaf von Morzin by Lukawitz bekom, danksy graaf von Fürnberg. In 1761 is die orkes ontbind en Haydn het saam met Prins Paul II na Eisenstadt gekom. Hy is 'n jaar later opgevolg deur sy broer Nicholas I Josef. Hy sou tot 1790 in die Esterházy-paleis bly. Hy het baie werk hier as Kapellmeester en hofkomponis gehad, want die Esterházy's was groot kultuurliefhebbers. Haydn het baie werke vir die koninklike orkes geskryf. Alhoewel hy min kontak met groot musieksentrums soos Wene gehad het, het hy nietemin bekendheid verwerf deur die baie gaste wat die monarg kom besoek het. Tussen ongeveer 1765 en 1775 word sy werk "Sturm und Drang" genoem: dit is vol vinnig afwisselende akkoorde, abrupte veranderinge en mineur harmonieë.
Die jaar 1779 was 'n veelvuldige omwenteling vir Haydn. In Januarie het hy sy kontrak met Esterházy heronderhandel, wat beteken het dat sy komposisies nie meer aan sy verhuurder behoort het nie. Hy is toegelaat om op eie rekening te publiseer en hy het 'n briefwisseling met die Weense uitgewery Artaria begin. Daardie jaar was ook die première van twee van sy operas: La vera costanza en L'isola disabitata. Op persoonlike vlak het hy 'n verhouding met Luigia Polzelli begin, wat daardie jaar saam met haar man by die orkes aangesluit het.
In 1795 het hy permanent na Wene teruggekeer. Tot sy dood in 1809 was hy hoofsaaklik betrokke by godsdienstige musiek. Hy het baie misse en twee oratoria geskryf, Die Schöpfung en Die Jahreszeiten. Hierdie werke was sy laaste en het steeds getuig van 'n geweldige skeppingskrag. Maar omdat daar intussen 'n nuwe musiektaal ontstaan ​​het en ander komponiste in die kollig gekom het (onder andere Beethoven, met wie Haydn nie baie goed oor die weg gekom het nie), het hierdie werke aanvanklik nie die aandag gekry wat hulle verdien nie. Vandag herwin hulle hul regmatige plek in die konsertsaal en CD-katalogus.
Menoitios
Menoitios (Grieks: Μενοίτιος) was in die Griekse mitologie uit die tweede geslag Titane. Hy was die seun van die Titaan Iapetos en die broer van Prometeus, Epimeteus en Atlas.
Zeus het Menoitios met ’n weerligstraal doodgemaak in die Titanestryd, die oorlog tussen die Titane en die Olimpiese gode, en hom na Tartaros verban. Sy naam beteken "vernietigde krag" (Hesiodus in Teogonie 507, & 514).
Dubbelvlek-stekelwang
Die Dubbelvlek-stekelwang (Scolopsis bimaculata) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan, die Persiese Golf, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot suid van Mosambiek asook Madagaskar. In Engels staan die vis bekend as die Doubleblotch spinecheek.
Identifikasie
Die vis word tot 31 cm lank. Die boonste gedeelte van die lyf is lig bruingrys, die onderste gedeelte van die sye is silwerwit en daar is 'n lang swart vlek net bo die sylyn aan die agterkant. Die boonste lip is blouerig en die vis leef in koraal- waar dit voorkom in vlak sand of modder bodems in water wat tot 60m diep is. Hulle is alleenlopers maar kom ook soms in pare voor. Die vis vreet bodem skaaldiere, slakke, echinoderms en klein vissies. Die spesie is seldsaam.
Kraniale senuwees
Die mens het 12 paar kraniale senuwees wat van die brein af deur die foramina (verskeie openinge in die skedel) na die onderskeie sintuie en organe van die kop loop. Hoewel die meeste kraniale senuwees hoofsaaklik die sintuie wat in die kop geleë is (oë, ore, mond, ensovoorts) en ander strukture in die kop- en nekgebied innerveer, het die tiende en elfde paar kraniale senuwees tog op ander liggaamsdele ook betrekking.
Olfaktoriese senuwee
Die eerste paar kraniale senuwees is die olfaktoriese senuwees, wat deur verskeie klein openinge die etmoïdale been binnedring en na die slymvliesmembraan in die neus loop. Sonder hierdie senuwees sou die reukfunksie nie bestaan het nie.
Optiese senuwee
Die tweede paar kopsenuwees is die optiese senuwees, wat deur die basis van die skedel dring en uiteindelik in die retina van die oog vertak. Indien hierdie senuwees deur siekte aangetas of beskadig word, kan ŉ persoon se visie verswak of hy kan selfs heeltemal blind word.
Okulomotoriese senuwee
Die okulomotoriese senuwee is een van die oogspiersenuwees wat die bewegings van die oogbal reguleer. Hierdie senuwees dring deur die sfenoïedbeen na die oogspiere, waar beweging deur hulle gereguleer word.
Trogleêre senuwee
Die vierde paar kraniale senuwees is die trogleêre senuwees, wat uitsluitlik bestem is vir die spiere wat die oog ondertoe en binnetoe laat kyk.
Trigeminale senuwee
Die vyfde paar kopsenuwees is die trigeminale senuwees, wat uit die kerne van die verlengde rugmurg en die pons ontstaan. Uit die pons loop die senuwee na Gasser se ganglion, waar dit in 3 takke verdeel:
Die ramus ophthalmicus, die ramus maxillaris en die ramus mandibularis.
Die 3 takke van hierdie senuwee versorg die gevoel van die vel en van die slymvliese van die oë, terwyl die ramus mandibularis daarbenewens ook die kouspiere bedien.
Abdusenssenuwee
Die abdusenssenuwees is die sesde paar kopsenuwees en bedien die musculus rectus lateralis, wat verantwoordelik is vir die laterale beweging van die oog en sorg dat die oog nie skeel kyk nie. Hierdie senuwee het sy oorsprong in die vloer van die vierde ventrikel van die brein en beweeg deur die kaverneuse sinus na die oogholte.
Fasiale senuwee
Die fasiale senuwees is die sewende kopsenuweepaar en is hoofsaaklik vir gesigsuitdrukking verantwoordelik. Die nervus facialis is 'n belangrike senuwee en bestaan uit drie komponente, naamlik:
- 'n Motoriese komponent vir die mimiese spiere, met ander woorde vir gesigsuitdrukking en oogknip.
- Spesiale sensoriese vesels vir smaak vir die anterior 2 derdes van die tong.
- Outonome, sekretomotoriese vesels vir die sekresie van trane deur die traanklier en speeksel deur die submandibulêre en sublinguale speekselktiere
Gehoorsenuwee
Die agtste paar kraniale senuwees wat onderskei kan word, is die gehoorsenuwees. Hierdie senuwees bestaan uit 2 dele, naamlik die kogleêre gedeelte, wat by gehoor betrokke is, en die vestibulêre gedeelte, wat met ewewig te doen het.
Glossofaringeale senuwee
Die negende paar kopsenuwees staan as die glossofaringeale senuwees bekend. Nadat hierdie senuwees die brein verlaat het, vertak dit uiteindelik in die slymvliesmembraan van die tong en die keel. Hierdie senuwee is verantwoordelik vir gevoel in die keel, die buls van Eustachius, die middeloorholte, die spiere van die farinks, die smaak van die agterste een derde van die tong en die funksie van die parotis-speekselklier.
Vagussenuwee
Die tiende paar kopsenuwees word die vagussenuwees genoem. Die senuwees voorsien die posterior een derde van die tong, keel holte, strottehoof, stembande, maag en derm tot by die kolon sensories sowel as motories.
Aksesoriese senuwee
Die aksesoriese senuwees is die elfde paar kraniale senuwees en is in verbinding met die negende en tiende paar kraniale senuwees. Hulle innerveer die konstriktorspiere van die farinks en vertak uiteindelik in nekspiere.
Hipoglossussenuwee
Die twaalfde paar kraniale senuwees is die hipoglossussenuwees, wat die tongspiere bedien. Indien hierdie senuwee beskadig word, kan dit spraakgebreke veroorsaak en die eetproses bemoeilik.
Piëso-elektrisiteit
Piëso-elektrisiteit is die vermoë van sommige materiale (veral kristalle en sekere keramieke) om 'n elektriese potensiaalverskil te veroorsaak wanneer daar 'n meganiese spanning daarop uitgeoefen word. Dit kan die vorm neem van 'n skeiding van elektriese lading oor 'n kristalrooster. As die materiaal nie gekortsluit word nie, veroorsaak die uitgeoefende spanning 'n elektriese potensiaalverskil oor die materiaal. Die woord is afgelei van die Griekse woord piezein wat om te druk of te pers beteken.
Die piëso-elektriese effek is omkeerbaar deurdat materiale wat die direkte piëso-elektriese effek vertoon (die ontstaan van 'n elektriese potensiaalverskil onder meganiese spanning) ook die omgekeerde piëso-elektriese effek (die ontstaan van meganiese spanning wanneer 'n elektriese veld toegepas word). Loodzirkontitanaatkristalle sal byvoorbeeld 'n vervorming van ongeveer 0.1% ondergaan (vergeleke met oorspronklike vorm) wanneer sodanige elektriese spanning daarop uitgeoefen word.
Die verskynsel word nuttig ingespan in toepassings soos die produksie en nasporing van klanke, die skep van hoë spannings, die skepping van hoë elektroniese frekwensies, mikro-weegskale en ultrafyn verstellings aan die fokus van optiese samestellings. Dit vorm ook die basis van verskeie wetenskaplike instrumentele tegnieke.
Ontdekking en vroeë navorsing
Die piro-elektriese effek, waar 'n elektriese potensiaalverskil in 'n materiaal ontstaan wanneer dit 'n temperatuursveranering ondergaan is deur Carolus Linnaeus en Franz Aepinus in die middel 18de eeu bestudeer. Met hierdie kennis het René Just Haüy en Antoine César Becquerel 'n moontlike verwantskap tussen meganiese spanning en elektriese lading voorgestel; nie een van die twee navorsers kon egter onomwonde bewys lewer van so 'n verskynsel nie.
Die eerste demonstrasie van die direkte piëso-elektriese effek was in 1880 deur die broers Pierre Curie en Jacques Curie. Hulle het hulle kennis van piro-elektrisiteit gekombineer met hulle kennis van die onderliggende kristalstrukture wat aanleiding gegee het tot piro-elektrisiteit om kristalgedrag te voorspel en die verskynsel gedemonstreer deur kristalle van toermalien, kwarts, topaas, rietsuiker en Rochelle sout (natriumkaliumtartraat-tetrahidraat). Kwarts en Rochelle sout het die sterkste piëso-elektriese eienskappe vertoon.
Die Curies het op dié tydstip egter nie die omgekeerde verskynsel voorspel nie. Die omgekeerde effek is wiskundig afgelei vanuit fundamentele termodinamiese beginsels deur Gabriel Lippman in 1881. Die Curies het daarna onmiddellik die bestaan van die omgekeerde effek bevestig en verder kwantitatiewe bewys van die omkeerbaarheid van elektro-elastiese-meganiese vervormings in piëso-elektriese kristalle gelewer.
Die Eerste Wêreldoorlog en na-oorlogse tydperk
Die eerste praktiese toepassing van piëso-elektriese toestelle was sonar, wat vir die eerste keer in die Eerste Wêreldoorlog in 1917 ontwikkel is. In 1917 het Paul Langevin en medewerkers 'n ultrasoniese duikboot-opspoorder in Frankryk ontwikkel. Die opspoorder het bestaan uit 'n oorvormer wat vervaardig is uit dun kwartskristalle wat versigtig tussen twee staalplate vasgegom is en 'n hidrofoon om die eggo waar te neem. Deur 'n hoë-frekwensie klank vanaf die oorvormer uit te stuur en die tydsinterval te meet wat dit neem om die ego te hoor kan 'n mens die afstand na daardie voorwerp bepaal.
Die gebruik van piëso-elektrisiteit in sonar en die sukses van daardie projek het intense belangstelling in die ontwikkeling van piëso-elektriese toestelle laat ontstaan. In die daaropvolgende dekades is nuwe piëso-elektriese materiale en nuwe toepassings vir daardie materiale ondersoek.
Kragsport
Gewigoptel en stoei is die belangrikste kragsporte. Ander sporte, byvoorbeeld toutrek of paalgooi, word ook as kragsporte beskou, maar word nie internasionaal as sodanig erken nie. Gewigoptel word oral volgens redelik eenvormige reëls beoefen, terwyl stoei verskillende vorme aanneem, waarvan vrystoei en Grieks-Romeinse stoei die vernaamste is.
Algemeen
Kragsport is een van die oudste vorme van sportbeoefening. In teenstelling met gevegsportsoorte soos boks, skerm, judo of karate, wat hoofsaaklik vaart en vaardigheid vereis, is spierkrag die deurslaggewende faktor by kragsport. Gevegsporte het uit 'n behoefte aan selfverdediging of as deel van gevegsopleiding ontstaan, terwyl kragsporte hul oorsprong in eenvoudige kompetisies soos klipgooi het.
Soortgelyke kompetisies word nog in verskeie Ian de as deel van folkloristiese gebruike gehou. In Skotland word daar byvoorbeeld meegeding om swaar klippe te verplaas of boomstamme oor die verste moontlike afstand te slinger. Kragsport word in 2 afdelings verdeel: waar daar persoonlike kontak tussen teenstanders is, byvoorbeeld by stoei, of waar die kontak ontbreek, soos by werpskyf, hamergooi, paalgooi en toutrek. Hoewel paalgooi en toutrek as kragsporte beskou word, word dit nie internasionaal as sodanig erken nie. Die belangrikste kragsporte is gewigoptel en stoei.
Gewigoptel
Gewigoptel soos dit vandag beoefen word, het aan die einde van die vorige eeu ontstaan. By die eerste wêreldkampioenskap, wat in 1893 in Londen gehou is, moes deelnemers om die beurt gewigte van sowat 25 kg en 38 kg met een hand optel. Soortgelyke kompetisies, waar gewigte met onderskeidelik een en twee hande opgetel is, is op die eerste moderne Olimpiese Spele in 1896 gehou. Deelnemers is toe nog nie volgens hul liggaamsmassa in groepe ingedeel nie. Die reëls wat vandag geld, is in 1920 opgestel toe die Internasionale Gewigoptelfederasie gestig is. Die Suid-Afrikaanse Gewigoptelfederasie is in 1945 gestig en is in 1946 deur die Suid-Afrikaanse Amateurgewig-optelunie vervang. Gewigoptellers word volgens hul liggaamsmassa in 9 groepe ingedeel, naamlik:
vlieggewig - tot 52 kg
kapokgewig - tot 56 kg
veergewig - tot 60 kg
Condoleezza Rice
Condoleezza Rice (gebore op 14 November 1954 in Birmingham, Alabama) was die 66ste Amerikaanse Minister van Buitelandse Sake (Engels: United States Secretary of State) en die tweede politikus wat hierdie amp in die regering van President George W. Bush beklee het. Rice is die eerste Afro-Amerikaanse vrou, tweede Afro-Amerikaanse politikus (na Colin Powell, haar voorganger wat in die tydperk tussen 2001 en 2005 as Minister van Buitelandse Sake gedien het) en tweede vrou (na Madeleine Albright, wat die amp tussen 1997 en 2001 beklee het) wat as hoof van die Departement van Buitelandse Sake gedien het.
Kragsport
Gewigoptel
liggewig - tot 67,5 kg
Condoleezza Rice
Condoleezza Rice was President Bush se Raadgewer oor Nasionale Veiligheid tydens sy eerste ampstermyn (2001–2005). Voordat sy 'n pos in die Bush-administrasie beklee het, was Rice 'n professor in politieke wetenskap aan die Stanford-universiteit, waar sy tussen 1993 en 1999 as provoos gedien het.
Kragsport
Gewigoptel
middelgewig - tot 75 kg
Condoleezza Rice
In die regering van President George H.W. Bush het sy gedurende die ontbinding van die Sowjetunie en die Duitse hereniging ook die pos van Raadgewer oor Sowjet- en Oos-Europese Sake gedien. Sy het 'n uitstekende begrip van Russies en praat daarnaas ook Duits, Frans en Spaans.
Kragsport
Gewigoptel
ligswaargewig - tot 82,5 kg
middelswaargewig - tot 90 kg
Condoleezza Rice
Condoleezza Rice is in die jare 2004 en 2005 deur die tydskrif Forbes as die magtigste vrou ter wêreld geranglys en in 2006 as die tweede magtigste na die Duitse oud-bondskanselier Angela Merkel.
Kragsport
Gewigoptel
swaargewig - tot 110 kg
Hoër Landbouskool Boland
Die Hoër Landbouskool Boland is 'n Afrikaansmedium-landbouskool wat in 1962 gestig is buite die Paarl. Al die leerlinge van die skool is woonagtig in die koshuis. Die amptelike sportsoorte wat deur die skool aangebied word, is rugby, krieket, atletiek, tennis, gholf en gimkana. Attie Strauss, Hottie Louw, Deon Carstens en Derick Hougaard is oudleerlinge van die skool wat almal vir die Springbokke uitgedraf het. Die skool se leuse is "Bewaar ons bodem".
Oploop tot stigting
Die Bolandse Landbou-Unie, voorheen die Landbou-unie van die Winterreënstreek, het hom reeds voor 1954 beywer vir die oprigting van 'n hoër landbouskool in die Boland. Dis reeds vir die eerste keer in 1953 in beginsel goedgekeur deur die administrateur, dr. J.H.O. du Plessis. In 1954 het die saak nuwe stukrag gekry toe 'n konferensie op Malmesbury van verteenwoordigers van die boereverenigings van Durbanville, Philadelphia, Malmesbury, Middel-Swartland, Hermon, Moorreesburg en Hopefield oor hierdie aangeleentheid gehou is. Die konferensie het besluit om die bestuur van die Landbou-unie te versoek om hom baie sterk te beywer vir die oprigting van ’n hoër landbouskool in die Boland.
Kragsport
Gewigoptel
Die gewig wat opgetel word, bestaan uit 'n staalstaaf van 25 kg waaraan gewigte van 1,25 tot 25 kg gehang word. Drie state word in Suid-Afrika beoefen, naamlik die opdruk, die opraap en die ruk-en wip. Tydens die opdruk moet die deelnemer die gewig in 'n egalige beweging bokant sy kop uitstoot sonder am sy bene te buig of sy voete te verskuif. In die opraap sit die deelnemer gehurk en druk hy die gewig bokant sy kop uit. Daarna maak hy sy bene stadig reguit totdat hy regop staan.
Die ruk-en-wip bestaan uit 3 fases. Die deelnemer staan met geboe bene en tel die gewig eers met 'n rukbeweging tot onder sy ken op. Dan kom hy stadig orent en voer laastens 'n springbeweging uit deur sy linkervoet vorentoe en sy regtervoet agtertoe te skuif. Terselfdertyd word die gewig bokant sy kop uitgestoot. Aangesien sommige bewegings ŉ groot beseringsrisiko het, word dit soms, veral in internasionale kompetisies, uitgeskakel. Gewigoptel word oral volgens redelik eenvormige reëls beoefen.
Hoër Landbouskool Boland
Oploop tot stigting
Die bestuur het hierdie saak met erns aangepak en sy onderwyskomitee opdrag gegee om 'n onderhoud in dié verband met die superintendent-generaal van onderwys, D.J. Liebenberg te voer. Uit dié onderhoud, wat in 1955 gevoer is, het geblyk dat die SGO die saak goedgesind is. Hy het onderneem om die versoek aan die provinsiale uitvoerende komitee vir oorweging voor te lê. In 1956 het die Kaaplanse onderwysdepartement (KOD) die stigting van so 'n skool in beginsel goedgekeur en is die bestuur van die Winterreënstreek-landbou-unie versoek om 'n geskikte plaas aan te beveel. Die bestuur het toe 'n komitee aangestel om plase te besigtig en 'n aanbeveling aan die bestuur voor te lê. Dié komitee het 'n hele aantal plase in verskillende distrikte besoek en sorgvuldige oorweging aan die moontlikhede van almal gegee. 'n Hele aantal faktore is by die keuse van 'n plaas in aanmerking geneem, waarvan die volgende die vernaamste was:
Die Komitee het van die standpunt uitgegaan dat dit nie saak maak in watter distrik die plaas geleë is nie, solank dit net voldoen aan die vereistes wat gestel word, sodat dit as opleidingsentrum vir seuns uit alle dele van die streek kan dien. Daar is nie voorkeur aan een distrik bo 'n ander gegee nie, maar die onderwysbehoeftes is vooropgestel.
Ligging vasgestel
Ná deeglike ondersoek is die plaas Langerug vir die oprigting van die hoër landbouskool aanbeveel. In 1957 is verdere ondersoek na moontlike geskikte plase ingestel en lede van die provinsiale uitvoerende komitee het ook sekere van die plase besoek. Eindelik is gedurende 1957 die plaas Langerug deur die provinsiale administrasie by F. Hauptfleisch vir die bedrag van R150 000,00 aangekoop. Die plaas is daarna vir drie jaar verhuur ten einde tyd te gun vir die nodige beplanning en oprigting van geboue.
Die beplanning is opgedra aan 'n komitee van die unie, te wete dr. A.J. du Toit, J.E. de V. Loubser en W.D. de Waal, tesame met die inspekteur van landbou-onderwys, dr. S.J.G. Hofmeyr.
Kragsport
Gewigoptel
ŉ Deelnemer moet byvoorbeeld die gewig in posisie hou totdat die skeidsregter die teken gee dat die stoot voltooi is. Die gewigopteller kry 3 geleenthede om elke stoot uit te voer. Die staalgewigte se massa word meestal tydens die 2e poging met 5 kg en tydens die 3e poging met minstens 2,5 kg vermeerder. Die massa mag egter nie tydens ŉ spesifieke stoot verminder word nie. Rekverbande of leerbande mag om die polse of knieë gedra word en ŉ deelnemer kry 3 minute om hom vir 'n stoot voor te berei.
Hoër Landbouskool Boland
Ligging vasgestel
Die beplanning is gedurende 1958 afgehandel en in 1959 kon argitekte, Naudé, Papendorp en Van der Merwe, aangestel word om die plan vir die geboue op te stel. In 1960 is aanvang met die bouwerk gemaak.
Naamgewing
In 1960 is tydens een van die vele onderhoude met die SGO 'n onderhoud oor hierdie aangeleentheid gevoer en by die geleentheid is die naam Hoër Landbouskool Boland deur die unie aanbeveel. Dit is deur die SGO aanvaar. In 1960 is die voormelde beplanningskomitee met toevoeging van adv. P.R. de Villiers as 'n voorlopige komitee benoem om die departement van raad te bedien. Vanaf begin 1961 het die eerste sekretaris, S.M. Olivier, vir die skool diens aanvaar. In 1961 is die eerste plaasvoorman, F. Huysamen aangestel. As eerste superintendent in die hostel is S.M. Olivier aangestel. In 1961 is ook 'n hoof vir die skool aangestel, naamlik C. du Toit (Vonk) van der Merwe, wat op daardie tydstip nog hoof was van die Hoër Landbouskool Augsburg op Clanwilliam.
Op 22 Januarie 1962 is die skool geopen. Dit het dus eintlik sewe jaar geduur om die skool tot stand te bring. Met 'n onderwyspersoneel uit verskeie oorde, nuut en vreemd vir mekaar en meeste ook nog onbekend met die organisasie en wese van landbouonderwys aan 'n Hoër Landbouskool, moes die hoof, Vonk van der Merwe, 'n nuwe skool begin en n fondament lê, om in die toekoms op te bou.
Kragsport
Gewigoptel
Die beste Suid-Afrikaanse vertoning in ŉ internasionale wedstryd was in 1958 by die Statebondspele in Cardiff, waar Suid-Afrika die spannommer gewen het. 'n Suid-Afrikaanse span wat in 1976 teen Taiwan meegeding het, het ook 4 goue en 3 silwermedaljes gewen. Gewigoptellers wat groot onderskeiding verwerf het, is onder andere Bennie Oldewagen en Roelf van den Berg.
Hoër Landbouskool Boland
Visie
'n Toonaangewende Hoër Landbouskool wat Christelike opvoeding en professionele onderrig aan sy leerders bied, en deur middel van sy unieke onderrigomgewing, hul potensiaal optimaal ontwikkel ten einde die samelewing se behoefte na gebalanseerde gemeenskapsleiers te bevredig.
Kragsport
Stoei
In die vroegste beskawings van Egipte, China en Griekeland was stoei reeds 'n gewilde sportsoort. Dit was veral gewild in die antieke Griekse beskawing en het in 704 v.C. deel geword van die program van die ou Olimpiese Spele. Milo van Kronton was ŉ beroemde stoeier wat 5 goue Olimpiese medaljes gewen het.
Die sport het later sy aansien verloor toe omkoopgeld gebruik is am die uitslag van 'n wedstryd te bepaal. Die Romeine het die stoeispart egter laat herleef en die Grieks-Romeinse styl bekend gestel. Stoei volgens die styl, sowel as volgens die ou Griekse styl wat vrystoei genoem word, word vandag nog met geringe aanpassings op die Olimpiese Spele en in ander internasionale kompetisies beoefen. Die doel van die stoeigeveg is om die teenstander se skouers albei op die grond vas te pen.
Hoër Landbouskool Boland
Missie
Om die Hoër Landbouskool Boland uit te bou en te handhaaf as leier in opvoedkundige onderrig deur:
Kragsport
Stoei
Die stoeiers hou mekaar vas en probeer mekaar met verskillende grepe van balans bring. By die Grieks-Romeinse styl moet dit gedoen word deur 'n greep op 'n deel van die liggaam bo die heupe. 'n Deelnemer mag nie, soos by vrystoei, sy bene gebruik om sy teen stander te pootjie of am grepe uit te voer nie. Nog 'n amptelik erkende vorm van stoei vir amateurs is sambo. Die styl het in die Sowjetunie ontstaan en toon 'n sterk ooreenkoms met judo.
In amateurstoei, dit wil sê Grieks Romeinse of vrystoei, vind die gevegte plaas op 'n mat van 6 m2 (tydens 'n wêreldkampioenskap is dit 8 m2). Indien 'n stoeier sy teenstander se skouers albei vir 1 sekonde op die mat kan vas pen, wen hy die geveg onmiddellik met ŉ val. Dit gebeur selde en 'n geveg word meestal op punte beslis. Die puntetelling berus op 'n stelsel van strafpunte. Sodra 'n speler 6 strafpunte teen hom het, word hy gediskwalifiseer. Die wedstryd bestaan uit 3 rondes van 3 minute elk. Drie beamptes beheer die geveg, naamlik 'n matmeester, 'n skeidsregter en ŉ beoordelaar. Die matmeester het die finale beslissing. Die puntestelsel is so ontwerp dat elke stoeier aan minstens 2 uit die 3 rondes moet deelneem voordat hy uitgeskakel word. In amateurstoei word die volgende 10 massa- indelings gedoen:
ligvlieggewig - tot 48 kg
vlieggewig - tot 52 kg
kapokgewig - tot 57 kg
veergewig - tot 62 kg
liggewig - tot 68 kg
weltergewig - tot 74 kg
middelgewig - tot 82 kg
ligswaargewig - tot 90 kg
swaargewig - tot 100 kg
ekstraswaargewig - meer as 100 kg
Suid-Afrika neem gereeld aan internasionale toernooie deel en Suid-Afrikaanse spanne het reeds verskeie toetsreekse teen buitelandse spanne gewen. Benewens die amptelike stoeistyle, word ander stoeivorme in verskillende lande beoefen. Sumo-gevegte, waar geweldige groot stoeiers met massas van minstens 150 kg aan hoogs seremoniële gevegte deelneem, is baie gewild in Japan. Die stoeiers probeer om mekaar tydens die geveg uit die kryt te slinger. In Ysland word die sportsoort glima beoefen, waarin deelnemers mekaar aan lyfgordels vasgryp en probeer omgooi.
By die stoeivorm yagli in Turkye smeer die stoeiers hul lywe met vet of olie sodat dit vir hul teenstanders moeilik is om grepe uit te voer. Cumberland en Westmorland is 2 tradisionele Britse stoeivorme. Beroep- of rofstoei, wat aan feitlik geen reëls onderworpe is nie, is aanvanklik in baie lande beoefen. Die stoeiers kan mekaar na willekeur mishandel deur te skop, hare te trek of selfs bo-op mekaar te staan. Teen die einde van die vorige eeu was beroepstoei selfs gewilder as boks.
Die Amerikaner Bill Mudoon was die eerste wêreldkampioen en die Rus George Hackenschmidt, wat hom in Brittanje gevestig het. was een van die gewildste beroepstaeiers van alle tye. Namate boks meer inslag gevind het, het beroepstoeiers van allerlei truuks begin gebruik maak om die toeskouers te vermaak en het op die manier met boks meegeding om gewildheid. Die gevolg was dat dit sy aansien as kragsport verloor het en vandag as 'n suiwer vermaaklikheidsvorm beskou word.
Beroepstoei is tot in 1930 as 'n bona fide-sportsoort in Suid-Afrika beoefen, met uitblinkers soos Henri Irslinger en Johannes van der Walt (die Gemaskerde Wonder). Jan Wilkens van Suid-Afrika was tot in 1981 die wêreldkampioen in die swaargewigafdeling.
Danny Winn
Danny Winn is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gold (2016), The Crossbreed (2017), Shot Caller (2017), en Hyde Park (2018).
Charl-Pierre Naudé
Charl-Pierre Naudé is ’n bekroonde Suid-Afrika digter, resensent en maatskaplike kommentator. Hy het drie digbundels in Afrikaans en een in Engels gepubliseer. Van sy gedigte en opstelle is na Nederlands en Duits vertaal en in bloemlesings opgeneem. Sedert 2000 publiseer hy gereeld in Europese literêre tydskrifte. Naudé het die Ingrid Jonkerprys in 1997, die M-Net-prys vir Afrikaanse poësie sowel as die Protea-prys in 2005 ontvang.
Lewe en werk
Charl-Pierre Naudé is op 27 Augustus 1958 in Kokstad gebore as enigste seun van twee kinders. Sy Afrikaanse pa is ’n dokter en sy Engelse ma, ’n nooi Dönges, ’n onderwyseres van beroep maar meestal ma en huisvrou. Tot op ouderdom sewe bly hy in Durban, waarna die gesin na die Transvaal verhuis, waar hulle onder andere in Rustenburg woon. Hulle bring ook ’n jaar in Londen deur. By hulle terugkeer na Suid-Afrika vestig die gesin hulle op Oos-Londen, waar hy matrikuleer. Hier is sy pa ’n patoloog tot met sy dood. Na matriek reis Charl-Pierre en verrig ’n aantal werke, waarna hy verder studeer in die letterkunde, filosofie en klassieke kultuur aan die Universiteit van Stellenbosch en eindelik ’n B.A. Honneursgraad in Politieke Filosofie behaal. Hy word ’n joernalis in Kaapstad en werk as kunsteresensent en vryskutjoernalis vir onder andere Vrye Weekblad. In 1990 vestig hy hom in Johannesburg en aanvaar ’n pos as subredakteur by Beeld. Hy neem as inwonende skrywer deel aan Sanlam/LitNet se poësieskryfskole en help met kritiek by die Digterby-projek.
Hy word in 1999 deur Gerrit Komrij genooi om saam met vier ander Afrikaanse digters (Wilma Stockenström, Daniel Hugo, Hennie Aucamp en Marius Titus) ’n toer deur Nederland en België te onderneem om Komrij se Afrikaanse bloemlesing te bemark deur van hulle gedigte voor te lees. In 2000 word hy deur Poetry International genooi om in Rotterdam in Nederland op te tree by hulle jaarlikse poësiefees. Vir hierdie geleentheid word etlike van sy gedigte in Nederlands vertaal. Om sy tweede digbundel te voltooi en af te rond en ook te werk aan die Engelse verwerkings van sy eie gedigte, spandeer hy in 2001 drie en ’n halwe maande in Nieu-Bethesda in die Karoo. In 2006 neem hy deel aan die E-POS 2-program tussen België en Suid-Afrika, waaraan hy en Gabeba Baderoon van Suid-Afrika saam met die Belge Peter Holvoet-Hansen en Lut de Block en twee beeldende kunstenaars van elk van die lande deelneem. Hulle spandeer twee tot drie weke in Kasterlee in Vlaandere waartydens kruisbestuiwing ondersoek word tussen konseptuele kuns, grafiese kuns en die poësie en hulle mekaar se gedigte vertaal en verwerk in drie tale, Engels, Afrikaans en Nederlands. Die projek loop oor ’n jaar, waarna die resultate na Belgiese biblioteke en universiteite geneem word. Sy bundel “Sien jy die hemelliggame” ontstaan uit hierdie projek. Hy is tans 'n vryskutskrywer wat in Stilbaai woon en werk. In 2013 is hy die enigste Afrikaanse digter wat in Johannesburg aan die What is Poetry-fees deelneem, saam met ’n aantal plaaslike Engelse digters en digters van ander lande soos Duitsland, Amerika, Zimbabwe, Indonesië, Kanada, Rusland, Japan, Switserland en China. Daarna gaan woon hy in Duitsland, waar hy aktief deelneem aan die kunste in Noord-Europa.
Skryfwerk
Sy eerste gedig, “Twee wêrelde”, skryf hy reeds wanneer hy nog in standerd vier is. In sy laerskooljare skryf hy verskeie “boeke” vir sy eie “biblioteek”. Dit sluit in “Agter die terroriste aan” en ’n plaasboek, “Sononder”, waarin hy prentjies uit Landbouweekblad plak. Hy skryf ook ’n seerowerboek. In standerd nege begin hy in alle erns gedigte skryf. Hy beskou sy belangrikste vormingsjare as skrywer as die jare 1983 tot 1987 in Kaapstad, hoewel hy dit wat hy geskryf het, weggegooi het. Voor sy debuutbundel en daarna publiseer hy verskeie gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Die gedigte in sy debuutbundel “Die nomadiese oomblik” is nog sterk vorm- en klankgerig en dek ’n wye verskeidenheid onderwerpe. Die titel van die bundel word afgelei uit die paradoks van die menslike bestaan: die erotiese bewustheid en gevoelens van verlies, afskeid en eensaamheid enersyds en bewustheid van die skoonheid van dinge andersyds, wat soos geestelike oomblikke opvlam en dan weer soos weerligstrale verskiet. Veral indrukwekkend in die bundel is die bemeestering van die sonnetvorm in sy baie variasies, die verrassende beeldspraak en die vlot hantering van rym. Die gedigte is ryk aan swart humor en ironie en word in vier afdelings ingedeel. In die afdeling “Stoet van water” is water die simbool van emosionele en seksuele gewaarwording, waar daar ook water is wat uit die stoet ontsnap (nie die gekondisioneerde paadjie loop nie) en dus die hoop op vernuwing en kontak met die geliefde lewend hou. Die tweede afdeling is “Ek-sê-sonnette” met stadstemas en is dikwels eroties van aard. In gedigte soos “Hillbrowse onderhoud” en “Boodskap in ’n bottel” word ook die onderwêreld van drank en seks benut. Die afdelings “Metafisiese sout” en “Die skaduwee van die venster” bevat losser, langer verse wat minder vormgebonde is en dikwels filosofies besin oor die dualiteit van bestaan. Vrye vertalings van gedigte van Milosz en Cesar Vallejo word ook ingesluit. Hierdie gedigte kan gereken word as van die beste in die bundel. “Die nomadiese oomblik” word in 1997 met die Ingrid Jonker-prys bekroon.
“In die geheim van die dag” lê groter klem op die verbeelding en die betekenis agter die woorde. Hier word grootliks gebruik gemaak van verhalende vrye verse, met treffende gebruik van metafore, waardeur die vreemde, alledaagse werklikhede verken word. Treffend is die vermoë om die alledaagse vars en vanaf ’n onverwagte invalshoek voor te stel, sodat dit verbasing en verwondering ontlok. Die titel dui reeds aan dat die alledaagse oop en bloot in die dag voor ons lê, maar tog in geheimenis gehul is. Die kompleksiteit van tyd word in vele gedigte ontgin en deurgaans is ’n filosofiese ondertoon aanwesig. In 2005 word “In die geheim van die dag” met die M-Net-prys vir poësie bekroon en in dieselfde jaar is dit ook die wenner van die eerste toekenning van die Protea-prys vir poësie vir die beste digbundel wat in die voorafgaande jaar verskyn het. Sy gedigte word vertaal in Nederlands deur Robert Dorsman en Bernlef, in Engels deur Richard Jurgens en deur Ilyas Tunc in Turks, terwyl hy sy eie gedigte in die bundel “In die geheim van die dag” in Engels omwerk en dit apart uitgee onder die titel “Against the light”. Hierdie bundel word in tien tematiese afdelings verdeel. Jeffrey Murray wys in ’n artikel op die intertekstuele verwysings in hierdie bundel na die werke van die klassieke Latynse digters, Horatius en Catullus.