cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Letterkunde
Poësie
Sekere poësie gebruik baie spesifieke vorme, soos die haikoe, limeriek en sonnet. 'n Tradisionele haikoe in Japannees geskryf hou verband met die natuur, bevat sewentien onji (lettergrepe) wat oor drie reëls versprei is in groepe van vyf, sewe en vyf, en besit 'n kigo, 'n spesifieke woord wat seisoen aandui. 'n Limeriek het vyf versreëls, met 'n AABBA rymskema, en lengtes van 3,3,2,2,3 beklemtoonde lettergrepe. Dit het tradisioneel 'n minder eerbiedige houding jeens die natuur. Digkuns wat nie by die formele poëtiese strukture hou nie word “vrye vers” genoem.
Taal en tradisie dikteer sekere poëtiese norme. Persiese digkuns rym altyd, terwyl Griekse digkuns selde rym. Sekere tale bevat meer rymwoorde as ander. Italiaans is byvoorbeeld ryk aan rymstrukture wat 'n beperkte stel van rym toelaat deur 'n lang gedig. Die oorvloed is die gevolg van woorduitgange wat reëlmatige vorms volg. Tale met ongereelde woorduitgange, soos Engels met sy baie aangenome woorde, is minder talryk in rym. Moontlik is die mees paradigmatiese styl van Engelse digkuns die leë vers, soos dit voorkom in die werke van Shakespeare en Milton, wat bestaan uit nie-rymende jambiese pentameters. Sekere tale verkies langer versreëls; ander weer korter reëls. Van die konvensies is die gevolg van die gemak waarmee sekere tale se woordeskat en grammatika in sekere strukture pas eerder as in ander; dit kan byvoorbeeld voorkom as 'n taal tipies langer woorde het as ander, soos Grieks en Duits. Ander strukturele konvensies ontstaan weer as gevolg van historiese toeval, waar baie sprekers van 'n taal goeie poësie assosieer met 'n verssoort wat deur 'n baie goeie digter verkies is.
In die laaste jare het digitale poësie sy opwagting gemaak wat voordeel trek uit die artistieke, publisering en sintetiese waardes van die digitale media.
Essays
'n Essay bestaan uit 'n bespreking van 'n onderwerp vanuit die skrywer se persoonlike oogpunt, soos vergestalt deur die werke van Michel de Montaigne of Charles Lamb.
"Essay" is afgelei van die Franse woord vir "om te probeer" essayer. Dus kan mens, oop, uitlokkende en onoortuigende essays kry. Die term “essay” is aanvanklik gebruik vir die nadenkende gemymer van Michel de Montaigne, wat die reputasie dra as die vader van die tipe literatuur.
Die essay kom in verskillende vorme en style voor wat deur verskeie skrywers, studente en professionele essayiste gebruik word. Van die vernaamste vorme sluit in:
Ander prosa
Filosofiese, historiese, joernalistieke en wetenskaplike skryfwerk word tradisioneel as letterkunde beskou. Dit bied sommige van die oudste prosageskrifte wat nog in bestaan is; romans en stories het die naam "fiksie" verwerf om dit te onderskei van feitlike skryfwerk of nie-fiksie, wat skrywers tradisioneel as prosa neergepen het.
Natuurwetenskappe
Met vooruitgang en spesialisering wat nuwe wetenskaplike navorsing minder toeganklik gemaak het vir die meeste toeskouers, het die “literêre” wese van wetenskaplike skryfwerk deur die laaste twee eeue minder beslissend geraak. Deesdae verskyn wetenskap meestal in joernale. Wetenskaplike werke van Aristoteles, Copernicus en Newton besit nog steeds groot waarde, maar omdat die wetenskap daarin verouderd is, dien dit nie meer as wetenskaplike leerstof nie. Tog bly dit te tegnies om gemaklik in te pas by meeste letterkundige studieprogramme. Buite “wetenskapsgeskiedenis”programme lees studente nie sommer sulke werke nie.
Filosofie
Filosofie het ook toenemend 'n akademiese vakgebied geword. Meer van die rigting se beoefenaars betreur egter die feit as in die geval van die wetenskappe; nieteenstaande verskyn meeste nuwe filosofiese werke in akademiese joernale. Vername filosowe deur die eeue – Plato, Aristoteles, Sokrates, Augustinus, Descartes, Kierkegaard, Nietzsche – het net so kanonies geraak soos enige skrywer. Sekere onlangse filosofiese werke word argumentsonthalwe beskou as “letterkunde”, soos sommige van Simon Blackburn se werk, maar meeste daarvan nie, en sekere rigtings soos logika het uiters tegnies geraak tot 'n mate gelyk aan wiskunde.
Geskiedenis
'n Groot hoeveelheid geskiedskrywing tel as letterkunde, veral die genre bekend as kreatiewe nie-fiksie, so ook 'n groot deel van joernalistiek, soos literêre joernalistiek. Die gebiede het egter geweldig groot geraak en het merendeels primêr 'n prakties nuttige doel: om data vas te vang of vars inligting oor te dra. As resultaat hiervan skiet die skryfwerk in die velde dikwels tekort aan literêre kwaliteit, hoewel dit dikwels in sy beter gedaante die nodige kwaliteit besit. Grootse “literêre” historici sluit in Herodotus, Thukydides en Procopius, wat almal as kanoniese literêre figure gereken word.
Die reg
Die reg lê 'n minder duidelike saak voor. Sekere van Plato en Aristoteles se skryfwerk, die wettablette van Hammurabi van Babilon, of selfs die ouer dele van die Bybel kan as regsliteratuur beskou word. Romeinse reg soos gekodifiseer in die Corpus Juris Civilis onder heerskappy van Justinianus I van die Bisantynse ryk besit 'n reputasie as gewigtige literatuur. Die stigtingsdokumente van verskeie lande, insluitend Grondwette en wetboeke kan as letterkunde gereken word; meeste geregtelike skryfwerk dra egter selde enige literêre meriete aangesien dit neig tot onnodige omslagtigheid.
Drama
'n Toneelstuk of drama bied nog 'n klassieke literêre vorm wat voortgegaan het om deur die eeue te ontwikkel. Dit bestaan gewoonlik uit dialoog tussen Karakter (kunste)karakters, en is merendeels gemik op dramatiese/teatrale vertoning (sien teater) eerder as op leeswerk. Gedurende die 18de en 19de eeu het opera ontwikkel as 'n kombinasie tussen poësie, drama en musiek. Meeste drama het tot relatief onlangs vers as formaat gebruik. Romeo en Juliet is 'n voorbeeld van klassieke romantiese drama wat algemeen as literatuur beskou word.
Griekse drama dien as voorbeeld vir die vroegste vorme daarvan en waaroor ons vandag beduidende kennis besit. Tragedie het as genre van drama ontwikkel as 'n toneelstuk wat geassosieer word met religieuse en publieke feeste, en tipies ontwikkel het uit bekende historiese of mitologiese temas. Tragedies het gewoonlik baie ernstige temas verteenwoordig. Met die koms van nuwer tegnologie is manuskripte geskryf vir nie-teater media, tot die kunsvorm bygevoeg. War of the Worlds (radio) in 1938, word beskou as die begin van die radiodrama en verskeie dramas is al verwerk vir rolprente en televisie. Omgekeerd is televisie, rolprent en radio-literatuur ook al verwerk vir gedrukte of elektroniese media.
Mondelinge letterkunde
Die term mondelinge letterkunde verwys nie na geskrewe nie maar mondelinge tradisies, wat verskillende soorte epiek, poësie, drama, folklore en ballades insluit. Die gebruik van hierdie oksimoron is egter kontroversieel en word nie algemeen deur de akademie aanvaar nie. Sommiges vermy die etimologiese vraagstuk deur na "mondelinge verhalende tradisie", "mondelinge heilige tradisie" of "mondelinge poësie" te verwys of direk na epiek of poësie (terme wat nie noodwendig skryfkuns insluit nie). Ander verkies weer om neologismes soos "oratuur" te skep.
Literêre tegnieke
'n Literêre tegniek of literêre middel kan deur skrywers gebruik word om die geskrewe raamwerk van 'n literêre stuk te verbeter, en spesifieke effekte te skep. Dit omarm 'n wye reeks van benaderings tot die komposisie van 'n werk: of dit in die eerste persoon of vanuit 'n ander perspektief vertel word, om tradisionele liniêre of nie-lineêre narratief te gebruik, of die keuse van literêre genre, is alles voorbeelde van literêre tegniek. Die tegniek kan aan die leser toon dat daar 'n bekende struktuur en voorstelling tot 'n werk is, soos 'n konvensionele moordraaisel-roman; of, die skrywer kan kies om te eksperimenteer met die tegnieke om die leser te verras.
Volgens die metode kan die gebruik van 'n tegniek lei tot die ontwikkeling van 'n nuwe genre, soos in die geval van een van die eerste moderne romans, Pamela deur Samuel Richardson. Pamela is geskryf as 'n versameling van briewekorrespondensie, genoem "brieftegniek"; die tegniek te gebruik het Pamela die tradisie rondom die briefroman versterk, 'n genre wat toe reeds al vir 'n tyd gebruik is maar sonder dieselfde toejuiging.
Literêre tegniek word van literêre middel onderskei, nes militêre strategie onderskei word van militêre taktiek. Middele is spesifieke konstruksies binne die narratief wat dit effektief maak. Voorbeelde sluit in vergelyking, woorduitlating of ellips, narratiewe motiewe en sinnebeeld of allegorie. Selfs 'n eenvoudige woordspeling kan as 'n literêre middel dien. Die vertelperspektief kan as literêre middel oorweeg word, soos met die gebruik van die gedagtestroom-narratief.
Literêre kritiek impliseer 'n beoordeling en evaluasie van 'n letterkundestuk, en in sommige gevalle word dit gebruik om die onvoltooide werk of klassieke stuk te verbeter, soos 'n deurlopende teaterproduksie. Literêre redakteure kan 'n soortgelyke rol vervul vir die skrywers saam met wie hulle werk. Daar is vele soorte letterkundige kritiek en elke soort kan aangewend word om 'n stuk op 'n verskillende manier, of om 'n ander aspek daarvan, te beoordeel.
Sien ook
Lyste
Verwante onderwerpe
Alfonsine
Alfonsine is 'n munisipaliteit in die noorde van Italië, in die Provinsie Ravenna. In 2011 tel die bevolking ongeveer 11 739 mense. Die munisipaliteit het 'n oppervlakte van 106,8 km2 en die bevolkingsdigtheid is 111 inwoners per km2.
Demografie
Alfonsine het ongeveer 5 021 huishoudings. Die aantal inwoners het volgens syfers van ISTAT se tienjaarlikse volkstelling in die periode 1991–2001 met 3,5% gedaal.
Matabeleland
Matabeleland is 'n streek in die suide van Zimbabwe. Die gebied is verdeel in die Zimbabwiese administratiewe streke Matabeleland-Noord en Matabeleland-Suid. Die belangrikste stad is Bulawayo. Benewens die verbouing van graan, suiker en katoen, word goud ook gemyn.
Matabeleland word sedert die 1830's deur die Matabele bewoon. Hulle is afstammelinge van die Zoeloes wat in die ooste woon. Van 1837 tot 1893 was Matabeleland die kerngebied van die soewereine koninkryk Mthwakazi, wat na 1860 ook die gebiede van die huidige Zimbabwe insluit wat nog grotendeels deur Shona bewoon word. Die land is met die vorige eeuwending (1900's) deur die koloniale troepe van die Britte verower (Tweede Matabele-oorlog).
Voor die Matabele-immigrasie was daar twee opvolgerstate van die (eerste) Munhumutapa-ryk, waarvan die sentrums nou historiese terreine is: Khami was die middelpunt van die staat Torwa en Dhlo-Dhlo (Danamombe) was die middelpunt van die staat Changamire.
Wachau
Die Wachau (die klemtoon val op die laaste sillabe: „Wacháu“) is 'n landskap in die Oostenrykse deelstaat Neder-Oostenryk, sowat 80 kilometer wes van die hoofstad Wene. Dit bestaan uit die Donauvallei tussen Melk en Krems an der Donau en strek oor 'n afstand van 35 km. Die "Kultuurlandskap Wachau" met altesaam vyftien nedersettings is - saam met die barok-kloosters Melk en Göttweig en die historiese middestad van Krems- deur Unesco in 2000 as wêrelderfenisgebied gelys. Histories is die Wachau in die grensland tussen twee Neder-Oostenrykse landskappe geleë. So word die suidweste van die Wachau as deel van die Mostviertel beskou, terwyl die noordooste by die Waldviertel gereken word, 'n streek in die noordweste van Neder-Oostenryk.
Die Wachau word gekenmerk deur die kronkelende rivierloop, met steil rotswande aan weerskante van die Donau wat op plekke tot 700 meter diep in die rotse ingesny het, wingerdterrasse, uitgestrekte vrugteborde (veral met Marillen, soos appelkose in Oostenryk genoem word - daar is sowat 100 000 appelkoosbome), indrukwekkende sakrale en wêreldlike boukuns met kloosters, kastele en ruïnes.
Die landskap se lang geskiedenis is nou verweef met dié van Oostenryk - en strek nog verder terug. Mense het reeds sowat 30 000 jaar gelede aangetrokke gevoel tot die vrugbare Donaulandskap met sy gematigde klimaat. In die noorde beskerm die Waldviertel met sy hoër geleë terrein die Wachau teen koue lugmassa's, terwyl winde langs die Donau wolke verdryf en vir baie sonskynure sorg. Sonstrale word van die Donauwater af weerkaats teen die hellings met wingerdterrasse.
Etimologie
Die eerste verwysings na die streek dateer uit die 9de eeu; as Locus Uahouua in 'n dokument wat tydens die bewind van Lodewyk die Duitser op 6 Oktober 830 uitgevaardig is; en as Uuahauua (die dubbel-u word as w-klank gelees en uitgespreek, afgelei van die Oud-Germaanse wanhö "(rivier-)kronkel)" in 'n dokument van 860. Met die term is 'n deel van die Donauvallei tussen Spitz en Dürnstein beskryf. Nog in die Oudhoogduitse taalperiode het die naam 'n nuwe betekenis gekry as Wahhèn - 'n plek langs 'n rivier waar wag gehou word). In 'n oorkonde, wat in 972 in opdrag van keiser Otto I opgestel is, kom die spelling Vuachoua voor.
Vandag het die naam 'n wyer betekenis en word die Donau se deurbraak deur die sogenaamde Boheemse Massa tussen Melk en Krems daarmee beskryf - 'n nou riviervallei met 'n lengte van sowat 35 km.
Geologie
Sowat vyf miljoen jaar gelede het die Donau diep in die rotse van die Boheemse Massa ingesny, die oorblyfsel van 'n magtige plooingsgebergte wat vanuit Tsjeggië tot die grensgebied tussen Opper- en Neder-Oostenryk en verder tot in die Duitse deelstaat Beiere en, in die noorde, tot Pole strek. Die massief, wat oorwegend uit kristalliene gesteente gevorm is, dateer uit die laat Paleosoïkum en is reeds honderde miljoene jare heen aan erosie blootgestel. So bestaan dit vandag uit lae bergrûens en heuwels, met valleie daartussen.
Sy ondergrond van graniet, gneis en kristalliene leiklip dra by tot die diep geure van die Wachau se besonderse wyne, met wingerde wat op terrasse van loess- en leemgrond groei.
Prehistoriese tydperk
Van die opspraakwekkendste argeologiese vondse uit die Steentydperk is in die Wachau gemaak - soos spore wat moderne Homo sapiens-bewoners sowat 43 500 jaar gelede hier gelaat het. Moderne Europeërs het dus reeds in die gebied van die huidige Oostenryk geleef toe die res van die vasteland nog deur Neanderdallers oorheers is.
Die oorspronge van nedersettings in die Wachau weerspieël die historiese rol van die Donau as natuurlike noordelike grens van die Romeinse Ryk - so is dorpe langs die suidoewer, wat deel uitgemaak het van die Romeinse provinsie Noricum, dikwels reeds in die Romeinse tydperk gestig, terwyl gebiede langs die Germaanse noordoewer eers gedurende die Middeleeue vir landboudoeleindes aangewend is.
Die Romeinse grens, ook Donaulimes genoem, is deur militêre kampe en wagtorings beveilig, soos die Favianis-kasteel wat in die 1de eeu n.C. ter beskerming van 'n rivieroorgang naby die Wachau se mees oostelike punt opgerig is en as historiese voorloper van die stad Mautern beskou word. Die kasteel het spore gelaat in Mautern se straatrooster wat vandag nog herkenbaar is.
Middeleeue
Die oudste kerkgebou in Wachau, wat in 'n dokument van 987 genoem word, is aan die Donau se linkeroewer in St. Michael, ongeveer anderhalf kilometer rivieraf van Spitz geleë. Vanaf die 11de eeu het die eerste kloostergemeenskappe hulle in die Wachau gevestig wat in die loop van tyd tot magtige abdye sou groei soos Melk, Dürnstein en Gottweig waar politieke invloed en ekonomiese mag met spirituele diepgang gekombineer is. Dit was juis kloosters wat wynbou in die Wachau 'n hupstoot gegee het. In die Middeleeue was wingerde in die Wachau in besit van 'n vyftigtal Oostenrykse, Beierse, Swabiese en Boheemse kloostergemeenskappe. Miswyn is in die Rooms-Katolieke Kerk in elk geval benodig. As die wyn van goeie gehalte was, kon dit winsgewend verkoop word.
Omdat hellings langs die Donau meestal te steil was vir wingerde, is in hierdie tydperk met die bou van kunsvolle terrasse begin. Groot hoeveelhede boumateriaal is hiervoor gebruik - genoeg stene vir die bou van meerdere Egiptiese piramides, soos 'n Wachause wynboer bereken het.
Teen die laat 12de eeu was die Wachau al 'n belangrike handelspilpunt in Oostenryk. Met die Donau as waterweg was daar florerende handel in wyn, hout, sout en ysterware - wyn is uit-, die ander goedere ingevoer. In Krems, wat destyds reeds die ekonomiese middelpunt van die streek was, is tussen 1130 en 1190 onder die bewind van die markgrawe uit die huis Babenberg die vroegste Oostenrykse muntstukke geslaan, die Chremensis monete of Kremser Pfennige. Eers omstreeks 1193/94 is die munt na Wene verskuif.
Die tydperk tussen die 11de en 13de eeu word daarnaas veral verbind met die Kuenring-dinastie wat in die 12de en 13de eeu besittings in die Waldviertel, Weinviertel en die Wachau verwerf het en kastele naby Aggstein (suid van die Donau) en Dürnstein (noord van die Donau) laat oprig het van waar hulle skeepsvervoer op die Donau kon beheer. Die stigtersboek van die klooster Zwettl berig van Hadmar II van Kuenring se daadkragtige bewind oor die "edele en vrugbare landskap Wachau". Die familie het onder Hadmar II en sy twee seuns, Heinrich I en Hadmar III, wat as roofridders bekendheid verwerf het en na wie in destydse tekste as die "Honde van Kuenring" verwys word wie se knegte die bemannings van Donauskepe beroof het (of van hulle tenminste hoë tolgeld gevra het), opslae in heel Europa gemaak.
Op sy terugreis uit die Heilige Land, waar hy aan die Derde Kruistog deelgeneem het, na Engeland is die Engelse koning Richard Leeuehart in 1192 in 'n kroeg naby Erdberg, 'n nedersetting naby Wene, deur Hadmar herken. Al was Richard geklee soos 'n arm pelgrim en het hy 'n lang baard gedra, het hy hom verdag gemaak toe hy sy Oostenrykse gashere met rare Levantynse muntstukke betaal het.
Leopold V, hertog van Oostenryk, wat reeds in die Heilige Land in 'n stryd met Richard gewikkel was (volgens oorlewering het Richard die Oostenrykse vlag beledig), en keiser Hendrik VI het hul kans gegryp en Richard in die kasteel Dürnberg gevange gehou. Die bevolking van Engeland moes 'n losprys vir die heerser betaal wat gelykgestaan het aan die nasionale inkomste van 'n hele jaar - meer as 23 ton silwer. Die bedrag is deur Richard se moeder, Eleonora van Akwitanië, deur die verkoop van Richard se privaat besittings ingesamel, terwyl Engelse adellikes goud geskenk het. Die ongekende kapitaaluitvloei het Engeland in 'n ekonomiese krisis gedompel en tot sosiale onluste gelei. In Maart 1193 is Richard aan keiser Hendrik VI oorhandig en nog tot 4 Februarie 1194 in die kasteel Trifels in die Palts aangehou.
Oostenryk het danksy die Engelse silwerlosprys 'n ekonomiese opbloei beleef. Die Weense Munt is opgerig, net soos die nuwe Weense stadsmuur. Hele nedersettings soos Wiener Neustadt is nuut gestig. Silwer uit die Engelse losprysskat is nog tot in 1960 gebruik vir die slaan van 5- en 10-sjieling-muntstukke.
Moderne tydperk
Die kulturele en ekonomiese agteruitgang van die Wachau sedert die 17de eeu het, ondanks die bou van nuwe paaie en later ook spoorweë in die gebied, daartoe bygedra dat baie oorspronklike argitektoniese en kulturele elemente bewaar gebly het. Wetenskaplikes voer klimatiese besonderhede as hoofrede vir die langdurige ekonomiese krimping aan. Vanaf die begin van die 15de eeu tot in die 19de eeu is Europa deur die sogenaamde klein ystydperk geteister, waarby temperatuurvlakke veral in die periodes tussen 1570 en 1630 en tussen 1675 tot 1715 'n minimum bereik het. In die Wachau is veral die wynboubedryf nadelig deur die klimaatsverandering geraak.
Die Wachau het sy ekonomiese opbloei eers betreklik laat beleef - teen die middel van die 19de eeu het 'n nuwe warmer periode begin wat saamgeval het met die opbloei van toerisme in die streek. Op 15 Desember 1858 is 'n spoorlyn - die K.K. privilegierte Kaiserin-Elisabeth-Bahn - ingewy wat die Weense treinstasie Westbahnhof met St. Pölten, Melk, Ybbs en Linz verbind het. Die spoorweg is vervolgens verleng, en vanaf 1 Augustus 1860 het treine tot Salzburg gery. Danksy die nabyheid van die Oostenrykse hoofstad Wene het die Wachau 'n gewilde gebied vir uitstappies geword - naas dagtoeriste het ook besoekers het ook somervakansiegangers hier verwyl. Weense kunsakademies het hele klasse skilders na die streek gestuur. Later het ook rolprente bygedra tot die gebied se reputasie as eersterangse toeristebestemming.
Gedurende die 1970's het die plaaslike bevolking protes aangeteken teen die beplande bou van 'n waterkragsentrale, en die projek is uiteindelik laat vaar, net soos planne om plaaslike paaie op te knap vir swaar vragmotors.
Literatuur
Die Wachau word verbind met Ava (omstreeks 1060–1127; dikwels ook Ava van Melk, Ava van Göttweig of Ava inclusa genoem) - die vroegste Duitse digteres van wie 'n naam oorgelewer is (sy gee haarself as Ava en moeder van twee seuns te kenne in haar gedig oor die laaste oordeel ). Ava het haarself ná die afsterwe van haar eggenoot op 'n gevorderde ouderdom in die afgesonderdheid van 'n klooster teruggetrek en haar lewe aan godsdienstige digkuns gewy het, met ondersteuning van haar twee seuns, Hartmann en Heinrich. Haar Middelhoogduitse digkuns met werke soos Johannes, Die Antichris en die bogenoemde Laaste Oordeel is oorgelewer in die Vorauer Handschrift. In die Middeleeuse heldegedig Nibelungenlied word na plekke in die Wachau verwys. Die oorgelewerde Middelhoogduitse teks dateer uit die vroeë 13de eeu, sy historiese wortels strek nogtans verder terug tot in die tyd van die Germaanse Volksverhuising en die vernietiging van die Boergondiërryk deur Romeine en Hunne omstreeks 436.
In die 21ste Âventiure (hoofstuk) trek koningin Kriemhild, Siegfried se weduwee, met haar hofgeselskap langs die Donau na die Hunneland in die suide om met Etzel (Attila) in die huwelik te tree. Nog buite die stadsmuur van Medelike (die moderne Melk) word die geselskap deur die kasteelheer Astolt met wyn onthaal wat op straat in houers en bekers van goud bedien word. Astolt wys vir Kriemhild se geselskap die pad rivieraf die Tuonowe (Donau) na Mutaren (Mautern). Uzer Medeliche uf handen wart getragen
manec golt vaz riche, dar inne bracht man wîn
den gesten uf die straze und bat si willekommen sîn.
Ein wirt was da gesezzen, Astolt was der genannt,
der wîste si die straze nîder in osterlant
gen Mutaren die Tuonowe nîder.
Hal Gordon
Hal Gordon (18 April 1894 – 1946) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When Knights Were Bold (1929), My Song Goes Round the World (1934), A Southern Maid (1934), en Dance Band (1935).
Pleochroïsme
Pleochroïsme is 'n optiese verskynsel waarin 'n stof verskillende kleure vertoon wanneer dit van verskillende hoeke waargeneem word, veral in gepolariseerde lig.
Agtergrond
Anisotropiese kristalle sal optiese eienskappe hê wat wissel met die rigting van die lig. Die polarisasie van lig bepaal die rigting van die elektriese veld, en kristalle sal op verskillende maniere reageer as hierdie hoek verander word. Hierdie soort kristalle het een of twee optiese asse. As die absorbering van lig met die hoek relatief tot die optiese as in 'n kristal wissel, het dit pleochroïsme tot gevolg.
Anisotropiese kristalle het dubbelbreking van lig waar lig van verskillende polarisasies verskillende gebuig word deur die kristal, en gevolglik verskillende paaie deur die kristal volg. Die komponente van 'n verdeelde ligstraal volg verskillende paaie binne die minerale en reis teen verskillende snelhede.
Wanneer die mineraal teen 'n sekere hoek waargeneem word, sal lig 'n sekere kombinasie van roetes en polarisasies volg, en by elk sal verskillende kleure lig geabsorbeer word. Teen 'n ander hoek sal die lig wat deur die kristal beweeg, saamgestel word uit ander kombinasies van ligpaaie en polarisasies, elk met hul eie kleur. Die lig wat deur die mineraal beweeg, sal dus verskillende kleure hê as dit vanuit verskillende hoeke beskou word, wat die mineraal laat lyk of dit verskillende kleure het.
Tetragonale, trigonale en heksagonale minerale kan slegs twee kleure vertoon, en word dichroïs genoem. Ortorombiese, monokliniese en trikliniese kristalle kan drie kleure vertoon, en is trichroïes. Hipersteen met sy twee wee optiese asse, kan 'n rooi, geel of blou voorkoms hê wanneer dit op drie verskillende maniere in driedimensionele ruimte georiënteer word. Isometriese minerale kan nie pleochroïsme vertoon nie.] Toermalyn stel 'n sterk mate van pleochroïsme ten toon. Juwele word soms gesny en geset om hul pleochroïsme of te vertoon of weg te steek, afhangende van die kleure en hul aantreklikheid.
Die pleochroiese kleure is op hul maksimum wanneer die lig parallel met 'n kristallografiese as gepolariseer word. Die asse word X, Y en Z aangedui. Hierdie asse kan bepaal word uit die voorkoms van 'n kristal in 'n konoskopiese interferensiepatroon. Waar daar twee optiese asse is, gee die skerphoek van die asse Z vir positiewe minerale en X vir negatiewe minerale en die stomphoek gee die alternatiewe as (X of Z). Loodreg op hierdie is die Y-as. Die kleur word gemeet met die polarisasie parallel aan elke rigting. 'n Absorpsieformula meet die hoeveelheid absorpsie parallel aan elke as in die vorm van X <Y <Z, met die linkerste wat die minste absorpsie en die regs die meeste het. .
Mineralogie en gemologie
Pleochroïsme is 'n uiters nuttige hulpmiddel in mineralogie en gemologie vir mineraal en juweel identifikasie, aangesien die aantal kleure wat vanuit verskillende hoeke sigbaar is, die moontlike kristallyne struktuur van 'n edelsteen of minerale kan identifiseer en dus help om dit te klassifiseer. Minerale wat andersins baie soortgelyk is, het dikwels baie verskillende pleochroiese kleurskemas. In sulke gevalle word 'n dun seksie (ongeveer 35mikron) van die mineraal gebruik en onder gepolariseerde lig ondersoek met 'n petroskopiese mikroskoop. 'n Digroskoop gebruik ook hierdie eienskap om minerale te identifiseer.
WiMax
WiMAX (Engels vir Worldwide Interoperability for Microwave Access) is 'n kommunikasiestandaard gebaseer op die IEEE 802.16 (en ETSI HiperMAN) standaard vir breëband draadlose netwerke met middelgrootte reik. IEEE 802.16 staan ook bekend as WirelessMAN (draadlose Metropolitaanse Area Netwerk). Op 19 Oktober 2007 word WiMAX deur die ITU bygevoeg as 'n standaard vir 3G netwerke.
XSL
XSL (Engelse afkorting vir Extensible Stylesheet Language) is 'n formele taal waarin beskryf word hoe XML-dokumente geformatteer moet word.
Die taal bestaan uit twee dele:
Hoewel daar al heelwat ondersteuning in toepassings (soos weblesers) vir XSLT is, was daar teen 2004 nog min ondersteuning vir XSL-FO, en as daar wel ondersteuning voor is, is dit dikwels nie vir die volledige standaard nie.
Die XML Path-taal (XPath) word in XSL gebruik om te beskryf hoe elemente van 'n XML-dokument bereik kan word.
Magnus Samuelsson
Magnus Samuelsson (gebore 21 Desember 1969) is 'n Sweedse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Erica physodes
Erica physodes is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Pous Johannes I
Johannes I was die 53ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Johannes I is gebore ongeveer in 470 in Sienna, Toskane. Op 13 Augustus 523 volg hy Pous Hormisdas op en regeer tot sy dood op 18 Mei 526. Hy word opgevolg deur Pous Felix IV. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Pous Johannes I word tydens sy pontifikaat deur koning Theodorik die Grote na Justinianus I, keiser van die Oos-Romeinse Ryk gestuur en is in Konstantinopel met alle eer ontvang. Hy kroon die keiser Justinianus daar. Toe die pous in Ravenna terug kom, sit Theodorik hom in die tronk omdat Justinianus nie aan al sy versoeke voldoen het nie. Johannes bly in die tronk, aangekla van hoogverraad, tot sy dood in 526 weens slegte behandeling.
Verering
Johannes I is in die Sint Pieterskerk begrawe. Hy word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk en veral in Ravenna en Toskane. Sy feesdag is op 18 Mei. In die kuns word hy voorgestel as 'n gevangene agter tralies met 'n diaken en 'n sub-diaken langs hom.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Tradisionele Chinese karakters
Tradisionele Chinese karakters (tradisionele Chinees: 繁體字, vereenvoudigde Chinees: 繁体字, pinyin: Fántǐzì) is daardie Chinese karakters in enige karakterversameling wat nie die nuut geskape karakters of karaktervervangings wat na 1946 uitgevoer is, bevat nie. Oor die algemeen verwys hierdie beskrywing na die gestandardiseerde karakterversamelings van Taiwan, van Hongkong, en van die Kangsji-woordeboek. Die moderne fatsoene van die tradisionele Chinese karakters het die eerste met die opkoms van die klerklike skrif tydens die Han-dinastie verskyn en is sedert die 5de eeu en deur die Suidelike en Noordelike Dinasties min of meer onveranderd. Die retroniem "tradisionele Chinees" word gebruik om die tradisionele karakters van die Vereenvoudigde Chinese karakters, 'n gestandardiseerde karakterversameling wat deur die regering van die Volksrepubliek China tydens die 1950's op die Chinese Vasteland ingevoer is, te onderskei. Tradisionele Chinese karakters word vandag in Taiwan (Republiek China), Hongkong, Macau, en Kwangtsjou gebruik, alhoewel die aantal gedrukte materiaal in vereenvoudige karakters in Australië, die VSA, en Kanada aan die groei is om in die behoeftes van die al groterwordende Chinese Vastelandse diaspora te voldoen. 'n Groot aantal oorsese Chinese aanlynkoerante laat gebruikers toe om tussen beide karakterversamelings te kies (byvoorbeeld die Chinese weergawe van The New York Times). Vereenvoudige Chinese karakters word in die Chinese Vasteland, Singapoer en Maleisië se amptelike publikasies gebruik. Daar heers steeds debat oor die gebruik van tradisionele en vereenvoudige Chinese karakters onder Chinese gemeenskappe.
Frederik Bosman
Frederik Christiaan Ludolph Bosman (17 Mei 1898 – 25 Mei 1981) was ’n skrywer en redakteur van verskeie geskrifte oor die Afrikaanse toneelbedryf. Hy was lektor in Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad en die eerste voltydse sekretaris van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Hy was ook professor aan die Universiteit van Pretoria, bestuurslid van die eertydse Nasionale Toneelorganisasie (NTO) en later ’n lid van die ou Truk se toneelkomitee. Hy het gesaghebbende boeke oor die toneelgeskiedenis in Suid-Afrika geskryf. Sy handleiding oor die geskiedenis van die Afrikaanse teater is in die 1970’s deur dramadepartemente voorgeskryf.
Lewe en werk
Frederik Christiaan Ludolph Bosman is op 17 Mei 1898 op Kuilsrivier in die destydse Kaapkolonie gebore. Hy was die seun van Izaak Daniël Bosman en Margaretha Aletta Villet. Sy vader was Transvaalse staatsamptenaar op Wolmaransstad en die gesin keer daarheen terug ná sy geboorte. Ná afloop van die Tweede Vryheidsoorlog keer hulle terug na die familieplaas naby Kuilsrivier, waar hy grootword en sy laerskoolopleiding in Engels ondergaan aan die laerskool op Kuilsrivier. Hierna gaan hy na die Suid-Afrikaanse Kollegeskool in Kaapstad, waar hy in 1915 matrikuleer en onder meer die hoogste Bybelkenniseksamen aflê. Met die Murray-beurs sit hy sy studies voort aan die Universiteit van Kaapstad, waar hy in 1918 die B.A.-graad in Taal en Lettere met lof behaal, asook ’n Diploma van die Suid-Afrikaanse Taalbond. Hierna gee hy vanaf 1919 tot 1921 onderwys op Albertinia in die Kaapprovinsie, Hilton Kollege in Pietermaritzburg, Lindley in die Oranje-Vrystaat en Zeerust in die Transvaal. In 1921 keer hy terug na die Universiteit van Kaapstad en behaal ’n M.A.-graad in Nederlands en Afrikaans cum laude, waarvoor hy die Koningin Victoria-beurs verwerf. Op universiteit is hy een van die stigters van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging van die universiteit en ook Afrikaanse redakteur van die kwartaalblad. In 1922 is hy vir ses maande onderwyser op Prins Albert in die Kaapprovinsie, waarna hy met die Koningin Victoria-beurs vir verdere studie na Europa gaan. Aan die Gemeentelike Universiteit in Amsterdam in Nederland studeer hy in die Nederlandse taal en letterkunde, kunsgeskiedenis en Duitse toneelletterkunde en behaal hy in 1928 sy doktorsgraad met die proefskrif “Drama en Toneel in Suid-Afrika 1652–1855”, wat later gepubliseer word. Op universiteit ontmoet hy vir Emma Senior van Amsterdam, met wie hy in 1928 trou. Uit die huwelik word drie dogters en twee seuns gebore.
In 1928 word hy benoem tot lektor in Nederlands en Afrikaans aan die Universiteit van Kaapstad, ’n betrekking wat hy tot 1947 beklee. Later doseer hy ook Toneelgeskiedenis. In ’n brief aan Die Burger van 10 Oktober 1936 doen hy voorspraak vir beter koördinasie van die toneel in Suid-Afrika en vra die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) om hierdie saak te ondersoek. Dit lei tot die stigting van die Toneelbond in 1937, wat egter nie lank bestaan nie. Hoewel hierdie inisiatief nie suksesvol was nie, hou hy aan om hierdie saak te bepleit tot met die stigting van die Nasionale Toneelorganisasie. In 1938 word hy lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en in 1939 organiseerder van die Kaaplandse Werkgemeenskap en stel hy ook die reglement vir die Werkgemeenskappe op. Op sy inisiatief word die regering in 1939 genader om fondse beskikbaar te stel vir die finansiering van die Akademie se Tydskrif vir Wetenskap en Kuns. In 1942 word hy lid van die Akademieraad, waarna hy vanaf 1948 tot met sy aftrede in 1958 die eerste voltydse sekretaris van die Akademie word. In hierdie hoedanigheid neem hy ook vanaf 1948 die posisie aan van redaksiesekretaris van die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns.
Benewens toneel en literatuur het hy ’n besondere belangstelling in die Afrikaanse Kultuurgeskiedenis en hy publiseer verskeie artikels oor al hierdie onderwerpe. Vanaf 1938 tot 1952 dien hy op die keurkommissies vir die Hertzogprys vir Drama. In 1950 ontvang hy ’n toekenning van die Nasionale Raad vir Sosiale Navorsing, wat hom in staat stel om Amerika te besoek. Hier doen hy ’n studie van die toneelopleiding en toneelpraktyk aan die Amerikaanse universiteite, asook hul beoefening van kinder- en amateurtoneel. Hy is sedert die stigting in 1948 op die Raad van die Nasionale Toneelorganisasie en vir ’n termyn ook voorsitter. Met die totstandkoming van die streeksrade dien hy vanaf 1962 op die Raad van die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (Truk) en word voorsitter van die Musiekkomitee. Na sy uittrede in 1972 is hy erelid van Truk. Van 1959 tot 1963 is hy ’n bestuurslid van die Suid-Afrikaanse Musiekraad. Hy is ook lid van die Maatschappij vir Nederlandse Letterkunde, die Hugenote Gedenkfeeskomitee, die Patriotvereniging vir Ou Afrikaanse Tekste en ere-ondervoorsitter van die Afrikaanse Eisteddfod in Kaapstad en die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging. Ander kultuurorganisasies waarop hy dien is die Oranjeklub, die Nasionale Kultuurhistoriese en Opelugmuseum, die Suid-Afrikaanse Kunsvereniging waar hy onder-voorsitter is en die Kommissie vir Beeldende Kunste, terwyl hy sedert 1948 ook sekretaris is van die Kuratorium van die Engelenburghuis.
Skryfwerk
Sy belangrikste werk is die breed opgesette toneelgeskiedenisse, “Drama en toneel in Suid-Afrika Deel I 1652–1855” en “Drama en toneel in Suid-Afrika Deel II 1856–1912”. Hierin gee hy die geskiedenis van die inheemse toneel vanaf die stigting van die VOC verversingspos aan die Kaap tot na Uniewording, wat dan veral die Engelse en Hollandse toneel, maar later ook die begin van die Afrikaanse toneel omvat. Hierdie studies is veral van belang deur die bydrae wat dit lewer tot ons kennis van die Hollands-Afrikaanse beskawingsgeskiedenis en die belangrike bydrae wat veral die Hollandse toneel gelewer het in die periode van verengelsing wat die Eerste Afrikaanse Taalbeweging voorafgegaan het. Saam met A. Dreyer skryf hy “Hollandse joernaliste in Kaapstad gedurende die 19de eeu”, waarin lewensketse van hierdie joernaliste opgeneem word. Hy stel die bundel “Di bedriegers, Magrita Prinslo en ander Afrikaanse dramas en samesprake tot 1900” saam, waarvoor hy ’n insiggewende inleiding oor die gebundelde dramas skryf, asook die bundel “Vier uitgesoekte eenbedrywe”, waarby hy as inleiding ’n “Historiese oorsig van die Afrikaanse drama” skryf. Talle van sy artikels van kultuurhistoriese aard verskyn in tydskrifte soos Die Huisgenoot, Ons Eie Boek en Tydskrif vir Wetenskap en Kuns en hy lewer ’n bydrae oor die drama vir P.J. Nienaber se literatuurgeskiedenis, “Perspektief en Profiel”. Hy is ook bekend vir die toeligting wat hy verskaf met die teksuitgawe van Charles Etienne Boniface se “Nieuwe Ridderorde of De Temperantisten”. Vir opvoering deur die André Huguenet-toneelgeselskap vertaal hy in die vroeë dertigerjare “J’ai tué un homme” van Maurice Rostand as “Ek het ’n man vermoor” in Afrikaans.
Hy skryf ook die digbundel “Pluksels”, waarin die gedigte in vier afdelings verdeel word, naamlik “Kaapse studentetyd”, “Hollandse studentetyd”, “Uit jongere tyd” en “Bykomstige verse”, waar die afdelingtitels reeds aandui dat hy hierin hoofsaaklik sy jeugwerk bundel. Die bundel word oor die algemeen negatief beoordeel, al neem Gerrit Komrij ’n bydrae daarvan op in sy bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Fourie Botha
Fourie Botha is ’n uitgewer en Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Fourie Botha word groot in Bethal op die Hoëveld en op Nietverdiend in die Marico-Bosveld duskant Gaborone. Aan die Universiteit van Pretoria studeer hy Uitgewerswese en Engels en gee vir ’n paar jaar opvoedkundige boeke uit. In 2008 voltooi hy ’n meestersgraad in Engelse letterkunde en skryf daarna by die Universiteit van Kaapstad in vir ’n meestersgraad in Kreatiewe Skryfwerk onder Joan Hambidge. In 2008 sluit hy as redakteur van die Umuzi-drukmerk by die uitgewershuis Penguin Random House in Kaapstad aan. Tans is hy die uitgewer van plaaslike fiksie vir Penguin Random House. Hy woon in Kaapstad.
Laerskool President Steyn
Laerskool President Steyn is 'n Christelike Afrikaanse primêre skool in Alberton, Suid-Afrika. Die skool is op die hoek van Brink- en Braunstraat in Verwoerdpark geleë. Die skool is na Marthinus Theunis Steyn, politikus en laaste Staatspresident van die Oranje-Vrystaat vernoem. Hulle leuse is Doen dit nou.
Skoollied
Die skool se skoollied is in 1946 deur M.L. de Villiers gekomponeer. Die woorde lui as volg:
die more is fris en lag, kom kinders bied jul trou,
ons skool trek soos magneet, en leer ons
"DOEN DIT NOU"
KOOR:
Leef, eie Skool-oja- laat; "DOEN DIT NOU" bestraal
die opdraend van die pad wat lei na Volk en Taal;
Laat niemand, niks die taak wat elke dag hier wag,
verwater - ons vereer die ‘Steyn van Voorgeslag!
Net SPORT, alleen, sal nooit ‘n nasie van ons maak;
ook WERK, alleen, kan nooit die hele waarheid raak;
want werk bring adelheid vir liggaam en vir gees.
Bloustormvoël
Die Bloustormvoël (Halobaena caerulea) is 'n stormvoël wat seldsaam is aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 28 – 30 cm groot en weeg 160 - 240 g met 'n vlerkspan van 58 - 70 sentimeter. Die voël is klein, blougrys met 'n wit borskant. In Engels staan die voël bekend as Blue petrel.
Luxemburgs
Luxemburgs of Lëtzebuergesch ([ˈlətsəbuəjəʃ]) is die nasionale taal van die Groothertogdom Luxemburg en word deur sowat 390 000 mense gepraat. Die meeste van hulle praat dit as moedertaal, maar daar is ook 'n groot getal buitelanders in Luxemburg wat dit as tweede taal aangeleer het. Sowat tagtig persent van die inwoners van die groothertogdom praat Lëtzebuergesch as hulle huistaal.
Die taal word in die Duitse dialektologie as 'n Wes-Germaanse, Middelduitse kultuurdialek geklassifiseer, wat deel uitmaak van die Moeselfrankiese groep van dialekte. In die taalwetenskap word dit ook by die sogenaamde Ausbausprache ("uitboutale") gereken.
Eugene Pallette
Eugene Pallette (8 Julie 1889 – 3 September 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Man Godfrey (1936), The Adventures of Robin Hood (1938), Mr. Smith Goes to Washington (1939), en The Lady Eve (1941).
Sensuurwet (Wet op Publikasies en Vermaaklikhede van 1963 en 1974)
duimnael|Sensuurwet:Orgie was een van André P. Brink se boeke wat vir 'n tyd lank nie vir die oop biblioteekrakke beskore was nie.
Die sensuurwet onder Apartheid verwys na die Wet op Publikasies en Vermaaklikhede wat sedert 1963 deur die parlement aanvaar is om binnelandse publikasies aan sensuur te onderwerp. Die bepaling van hierdie wet kon 'n publikasie ongewens verklaar indien die werk, of deel daarvan, onbetaamlik, onwelvoeglik, aanstootlik of skadelik vir die openbare sedes en/of godslasterlik sou wees en dit enige bevolkingsdeel van die Republiek van Suid-Afrika belaglik of veragtelik sou maak.
Tweede Wêreldoorlog
Beheer oor publikasies is voor die eerste wetgewing van 1963 deur die Volksraad toegepas deur verskeie koloniale of provinsiale wette, doeanewette en die Sensuurwet van 1931. Van die Apartheid-Sensuurwetgewing toon wel duidelike ooreenkomste met dié tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe Suid-Afrika deel van die Britse Ryk was.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is onder meer 'n paar Afrikaanse boeke verbied, kragtens ’n regulasie dat boeke wat aan enige deel van die gemeenskap aanstoot mag gee, nie aangekoop mag word nie. Die verhouding tussen die Afrikaans- en Engelssprekendes was op daardie stadium swak - want daar was veral spanning tussen Republikeinsgesindes (wat onafhanklikheid nastreef) en Rojaliste (wat vir die Britse Ryk veg). Hoewel die meerderheid soldate wat aan die oorlog deelgeneem het inderdaad Afrikaanssprekend was, het veral die Engelssprekende soldate en Afrikaanssprekende burgerlikes mekaar aangerand. Een aanval op Die Vaderland en Die Transvaler se geboue op Saterdagaand, 1 Februarie 1941, waar manuskripte en persklaar romans, toneelstukke en akademiese artikels vernietig is, volg op 'n lang aanloop. Verdagmakery begin reeds na afloop van Heldedagviering op 28 Oktober 1939 op Vryburg. Speurders wou verneem oor die gedig "Voor in die wapad brand 'n lig" deur A.G. Visser, want die aanleiding tot die ondersoek was blykbaar "'n simboliese voorstelling van moedersmart in die konsentrasiekampe".
Generaal Manie Maritz se boek, My lewe en strewe, is die eerste Afrikaanse boek wat deur die regering tydens die Tweede Wêreldoorlog verban is, in Maart 1941. Dit is gedoen kragtens die noodregulasies tydens die duur van die oorlog - omdat dit een deel van die bevolking teen die ander ophits. Die eerste oplaag was toe reeds uitverkoop. Die boek is sterk gegrond op die "Protokolle" van die "Geleerdes Oues van Zion" en anti-Joods. Die staat voer aan dit is 'n heftige aanval op die Jode en propaganda, veral met die woorde "Laat ons die kanker wat aan ons volkslewe vreet - naamlik die Jood - verwyder." Maritz meen hy het nie bedoel dat die Jode met geweld magteloos gemaak moes word nie, maar op ander maniere. In sy oë was dit die knoeiery van die Jode wat aanleiding gegee het tot die 27 000 Afrikanervroue- en kinders wat hul lewens in die konsentrasiekampe tydens die Anglo-Boereoorlog verloor het. Hy voel dit is sy plig as burger om in te gryp as daar dinge gebeur wat moontlik aanleiding tot die bloedvergieting van sy eie volk sou lei. Maritz ontken dat Christus en sy dissipels Jode was, maar wel Judas Iskariot. Hy beskou ook nie die Jood as medemens nie. Maritz is weens sy minagting van die hof (weens uitbarstings) en verdere uitlatings 'n verswarende 75 pond-boete opgelê, of nege maande gevangenisstraf. Die boete is nie betaal nie en 'n lasbrief vir die gevangesetting is uitgereik. 'n Prokureur, W.G. Kirsten, het na afloop van Maritz se inhegtenisname wel die boete inbetaal.
Twee boeke loop 'n jaar later dieselfde bloutjie: Helkampe deur Ewald Steenkamp en Só het hulle gesterf!, 'n vertaling van Hoe zij stierven deur G. Jordaan. In albei gevalle handel dit weer oor die wreedheid van die Anglo-Boereoorlog wat uitgebeeld word. Die boekeverbod het feitlik geen aandag in die Engelse pers geniet nie. Albei boeke is verbied kragtens 'n noodregulasie oor die beslaglegging op boeke of dokumente waarin die informasie wat gebruik mag word om die landsverdediging te strem, vervat is. Ook Tant Alie van Transvaal, 'n dagboek van Alida Badenhorst, is later in die Tweede Wêreldoorlog 'n tyd lank verbied, maar na volgehoue protes weer ontban.
Ironies genoeg is die "hoogs anti-Britse" boek wat deur 'n Duitse sender (Radio Zeesen, wat ook na Suid-Afrika uitgesaai het) gebruik is,  'n Eeu van onreg, destyds, tydens die Anglo-Boereoorlog, geskryf deur niemand anders nie as die nou dienende Eerste Minister, Jan Smuts self. Die vraag is geopper deur J.G. Strijdom, na aanleiding van die vermelde Afrikaanse boeke, wanneer Smuts se werk dan nou verban gaan word. Namens die Minister van Binnelandse Sake is geantwoord : "Hierdie boek is nog nie onder my aandag gebring nie". Generaal Jan Kemp voer in 1942 aan hierdie antwoord kom maar "net omdat die boek deur die Eerste Minister geskryf is". In 'n persoonlike verklaring skryf Smuts reeds in 1939 die woorde wat hy veertig jaar tevore geskryf het, was geregverdig; daardeur kon 'n verenigde Suid-Afrika geskep word, "en daar is verder die vooruitsig dat ons 'n verenigde volk sal opbou. Ons geniet ook die waardevolle toegeneentheid en vriendskap van die hele Britse Gemenebes. [...] Niks waarvoor ons geveg en gely het, het op die ou end verlore gegaan nie, maar ons het selfs meer gewen as [waarop] ons gehoop het."
Die Transvaler was woedend oor die verbod op hierdie Afrikaanse boeke, juis in 'n tydperk wanneer "volkskadelike lektuur, naamlik oor die kommunisme" meer vryheid toegeken is. Ook voer Die Transvaler aan: feite bly feite, en wat die Britte aan die Afrikaner gedoen het sal nie gou uit die volksgeheue uitgevee word nie. Ook Die Burger voeg sy stem by: die dade van Brittanje staan swart as 'n ewige aanklag teen hom, en dit gaan maar moeilik om steun en geesdrif vir die Empire te werf wat presies dié gruweldade aan sy vyande toeskryf waaraan hy self skuldig is - kerke afbrand, onmenslike behandeling van vroue en kinders; alles onder die vaandel van Brittanje se stryd vir die Christelike beskawing. Die Volksblad het weer aangevoer daar was nooit voorheen 'n verbod op Hoe zij stierven nie - hoekom nou skielik? Dit is bloot die Britte se eie gewete wat hul aankla.