cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maree Cheatham
Maree Cheatham (gebore 2 Junie 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Beetlejuice (1988) en in die televisiereekse Hart of Dixie (2011), The Haves and the Have Nots (2013), en Baskets (2016).
Malta
Media
Daar is 'n groot teenwoordigheid van institusies – kerk, politieke partye en vakbonde – in die gedrukte media, alhoewel nie so groot soos in die uitsaaiwese nie. Vakbonde word nie in die uitsaaiwese verteenwoordig nie, maar wel in die gedrukte media, en slegs die General Workers Union besit 'n koerant. Die UHM, die tweede grootste vakbond, het geen koerant, TV- of radiostasie nie.
Daar is ses vername landswye televisiekanale in Malta: TVM, One Television, NET Television, Smash Television, Favourite Channel, Calypso Music TV, TVM 2 en TVM HD – uitgesaai met analoog terrestriële, ongekodeerde sein. Die regering en politieke partye subsidieer meeste van die befondsing van hierdie televisiestasies. Die Public Broadcasting Services is die regeringstasie en is lid van die EBU. Media Link Communications Ltd en One Productions Ltd is geaffilieer met die Nationalist-party en Labour-party onderskeidelik. Die res is in privaatbesit. Die Broadcasting Authority hou toesig oor al die plaaslike stasies en verseker dat hul voldoen aan regs- en lisensievoorwaardes asook die instandhouding van behoorlike onpartydigheid; ingevolge sake rondom industriële of politiese geskille of betreffende huidige openbare beleid; terwyl ook gesorg word dat uitsaaifasiliteite en tyd billik tussen persone van verskillende politieke partye verdeel word. Die Broadcasting Authority verseker dat plaaslike uitsaaidienste bestaan uit openbare, private en gemeenskap-uitsendings wat verskeidenheid en volledige programskedules bied om in almal se belange en smaak te val.
Kabel-, terrestriële- en satellietontvangs is als beskikbaar, alhoewel kabeldienste die wydste versprei is. Kabelinskrywings was amper 124 000 in Februarie 2006, en het amper 80% van Maltese huishoudings bereik. 'n Klein maar groeiende aantal huishoudings besit satellietskottels om ander Europese televisienetwerke te kan ontvang soos die BBC van Groot-Brittanje en RAI en Mediaset van Italië.
Groente
Net soos vrugte is groente 'n onmisbare bron van vitamiene en minerale in die menslike dieet. In baie nie-Westerse lande voorsien groente in die groot behoefte aan eiwitte. Aangesien nie alle groentes dieselfde voedingstowwe bevat nie, is dit belangrik om groentes af te wissel vir 'n gebalanseerde dieet. In welvarende lande neem die gebruik en verskeidenheid van groente steeds toe. Grootskaalse groenteboerdery kom oor die hele Suid-Afrika voor. Die Laeveld is die belangrikste somer- groentegebied omdat groente deur die jaar daar gekweek kan word.
Inleiding
Die algemeenste indeling van groente is om dit te groepeer volgens die deel van die plant wat geëet word: wortelgroentes of knolgroentes (geelwortels, aartappels, skorsenier), blaargroentes (blaarslaai, spinasie, andyvie), stingelgroentes (rubarber, aspersies, seldery), peulgroentes (ertjies, boontjies), koolgroentes (blomkool ingesluit) en vruggroentes (eiervrug, komkommer, tamaties).
Dit is moeilik om 'n juiste definisie van groente te gee omdat sommige gewasse as groente en as stysel- of eiwitbron dien. Die onderskeid tussen groente en vrugte is ook nie altyd duidelik nie. Soos uit bogenoemde indeling afgelei kan word, gaan dit by die verskillende groentesoorte am verskillende dele van die plant wat geëet word. Groente kan nietemin gedefinieer word as 'n gewas waarvan die vegetatiewe dele, vrugte of onvolwasse sade as menslike voedsel gebruik word. Groente is onmisbaar vir ŉ gesonde, gebalanseerde dieet.
Ondanks die hoë waterinhoud van groente (tussen 70 en 90 %) bevat dit 'n groot verskeidenheid vitamiene. Vitamiene A, 8-kompleks en C en karoteen word algemeen aangetref. Ander vitamiene in groente is vitamiene K en E. Vitamiene A, 82, B12, C en K kom in alle groen groentes voor. Blaarslaai en ertjies bevat vitamien E; vitamien A kom in donkergroen en in geel groentes soos wortels en pampoen voor. Vitamien C kom in feitlik alle groentes voer, maar gaan maklik verlore wanneer die groente gekook word.
Suid-Afrikaanse groentes
Groente word oor die hele Suid-Afrika verbou. Sommige streke is egter weens klimaatstoestande beter geskik vir grootskaalse groenteboerdery. Die belangrikste produksiegebiede is Upington en Douglas in die Noord-Kaap, terwyl die Laeveld die belangrikste winterproduserende gebied van somergroente is weens sy ryplose winter.
Die belangrikste produksiegebiede vir tamaties is die Laeveld, Wes-Kaap en die streke om Pretoria en Krugersdorp. Uie word veral in Wes-Kaap en Limpopo verbou. Ander belangrike produksiegebiede is die gebiede rondom besproeiingskemas soos Vaalharts, die Groot-Visrivier, die Rietrivier en die Loskopdam, en in die Wes-, Suid- en Oos-Kaap. Suid-Afrika verbou 58 groentesoorte, waarvan 'n groot verskeidenheid in verskillende vorme uitgevoer word. Vars produkte wat uitgevoer word, is soetrissies, knoffel, olywe, uie, aartappels, aartappelmoere, tamaties, kopkool, blomkool, geelwortels, blaarslaai, aspersies, preie, komkommers, rape, murgpampoen, jong murgpampoentjies, beet, artisjokke, seldery en pietersielie. Kool, komkommers, sampioene en tamaties word bevrore uitgevoer, terwyl kool, komkommer, uie en tamaties ook in tydelike gepreserveerde toestande uitgevoer word. 'n Groot aantal gedroogde of ontwaterde groentes word ook uitgevoer. Dit is soetrissies, kruie, kool, komkommers, olywe, tamaties, groenbone, ertjies, blomkool, geelwortels, koolrape, gemengde groentes, aartappels en lensies. Dieselfde produkte word egter ook ingevoer. Daar word nie op groot skaal uitgevoer nie omdat die plaaslike vraag so groot is. Aan die begin van die tagtigerjare is groente ter waarde van meer as R300 miljoen per jaar op Suid-Afrikaanse markte verkoop.
Ofskoon dit nie op groot skaal in Suid-Afrika beoefen word nie, speel tonnelverbouing van groente ook 'n rol om alle groentes deur die jaar geredelik beskikbaar te maak. Tonnelverbouing van groentes of die kweek van groentes onder kunsmatige omstandighede word grootskaals in Europa toegepas. Suid-Afrika het egter genoeg beskikbare grond om groentes op landerye te verbou. Die verbouing van groente in tonnels is ook 'n duur proses. Die tonnels word gewoonlik van veselglas gemaak. Veselglas laat voldoende sonlig in vir fotosintese en groei en verwarm die lug in die tonnel.
Omdat ander weerstoestande so uitgeskakel word, word die voggehalte en die temperatuur kunsmatig deur waaiers beheer. Die gewasse kan in 'n neutrale, gesteriliseerde groeimedium soos sand geplant en kunsmatig met opgeloste plantkos gevoed word. Die kweekmetode word hidroponika genoem. Groente is een van die baie min onbeheerde landbouprodukte in Suid-Afrika: die pryse word deur vraag en aanbod bepaal. Groente word op die varsproduktemark uit die hand verkoop.
Daar was aan die begin van die jare tagtig 14 nasionale varsproduktemarkte in Suid-Afrika. Hulle is in Johannesburg, Kaapstad, Pretoria, Durban, Pietermaritzburg, Port Elizabeth, Bloemfontein, Klerksdorp, Oos-Londen, Vereeniging, Springs, Uitenhage, Kimberley en Welkom. Daar is ook nie-nasionale markte op Witbank, Brakpan, King William's Town, Kroonstad, Mooketsi, Queenstown en De Aar. Vroeër is groente volgens die veilingstelsel verkoop waar kopers teen mekaar gebie het vir 'n produk. Die stelsel is egter weens die hoë koste daaraan verbonde en weens wanpraktyke afgeskaf. Dit word vandag net gebruik in uitsonderlike gevalle waar die vraag baie hoër as die aanbod is.
Sekere markte verkoop waatlemoene nog volgens die stelsel. By elke nasionale varsproduktemark is 'n advieskomitee wat die toestande van elke mark bestudeer en daaroor verslag doen aan die Kommissie vir Varsproduktemarkte of aan die Minister van Landbou en Visserye. Die lede van die komitee moet die Minister van raad bedien oor die plek, oprigting, uitbreiding, verandering, gebruik, bestuur en beheer van die varsproduktemarkte.
Europese groente
In teenstelling met Suid-Afrika lê die Europese lande sterk klem op die kunsmatige verbouing van groentes. Die winters is langer en kouer in Europa en die landbougrond beperk. Omdat elke gewas in 'n bepaalde klimaat gekweek moet word, is daar groentesoorte wat in sekere Europese lande nie in die buitelug verbou kan word nie. Om die probleem op te los, is nuwe kweekmetodes, waaronder verbouing in glashuise, ontwikkel.
Deur die toepassing van spesiale kweekmetodes (vroeër of later saai), die gebruik van geselekteerde rasse (soos die somerprei en die winterprei) en deur dele van 'n oes te berg, het Europa ook die probleem van 'n bepaalde saai-, oes- en bemarkingsperiode uitgeskakel. Die belangrikste produkte wat onder glas verbou word, is tamaties, komkommers, blaarslaai en groenrissies. Daar word toenemend na dié kweekmetode oorgeskakel omdat groentes wat in kweekhuise verbou is, hoër pryse behaal.
Die opkoms van verbouing onder glas bring egter mee dat die Europese mark soms 'n oorvloed van veral komkommers, tamaties en blaarslaai het. In Wes-Europa word die verbouing van groente onder glas hoofsaaklik op klein skaal beoefen op oppervlaktes van tussen 0,7 en 1,5 ha. Vanweë die gunstige klimaat kan groentekwekers 2 tot 3 oeste per jaar kry. In die Mediterreense streke en lande kan hoogstens een oes behaal word omdat die temperatuur in die kweekhuise te hoog word.
Die keuse van plante wat onder glas gekweek word, word deur hul behoefte aan lig eerder as deur die temperatuur bepaal. Blaargroentes soos andyvie kry op die kort wintersdae heeltemal genoeg lig om 'n volwasse plant te word. Groentes wat blomme of saad vorm het baie lig nodig. Daarom is die periode tussen 15 Desember en 15 Januarie in Wes-Europa ongeskik om groentes soos tamaties en groenrissies te kweek. Om so doeltreffend en ekonomies moontlik onder glas te kan kweek, moet 'n bepaalde kweekskema gevolg word. Vir so 'n skema is die verwarmingskapasiteit (die hoeveelheid hitte per uur per m² in die kweekhuis) 'n belangrike faktor.
Tropiese groente
Groente is in baie tropiese Iande onmisbaar as eiwitbron. Dit geld veral in streke waar knolgroentes die stapelvoedsel is en waar geen vleis is of vis geëet word nie. Die tropiese temperatuur, reënval, daglengte en die bodem is goed geskik vir die kweek van groentes. Buite die reënseisoen moet groentes egter besproei word omdat die vog vinnig uit die grond verdamp.
Daar is 'n aansienlike temperatuurverskil tussen die hoër en laer tropiese dele. In die laer dele groei hoofsaaklik net tropiese groentes wat by die hoë temperatuur en kort dae aangepas is. Groentes soos boontjies, blaarslaai en blomkool kan slegs in streke wat tussen 600 en 1 800 m bo seespieël lê, gekweek word. Aartappels kan ook in dié streke verbou word, maar in die laer dele vorm die plante geen knolle nie. Spinasie kan in die hoër dele gekweek word, maar die saad moet ingevoer word omdat 'n minimum van 13 uur sonlig per dag nodig is om die plante te laat blom.
'n Duidelike onderskeid tussen kweek vir handelsdoeleindes en kweek vir eie gebruik kan in die trope gemaak word. Die groentes wat vir eie gebruik gekweek word, is meestal soorte wat by die klimaat aangepas is en wat min versorging vereis, soos spinasie, eiervrug, postelein, rooi skerprissies en kassawe. Groentes wat vir handelsdoeleindes gekweek word, is kopkool, blaarslaai, boontjies en radyse. Tropiese groente word nie juis vir markdoeleindes gekweek nie, behalwe in Indië en Suidoos-Asië. Verbouing van groentes vind hoofsaaklik op baie klein skaal of in wisselbou met akkerbougewasse plaas.
Produkte
Belangrike blaargroente is die tropiese spinasiesoorte (genus Amaranthus). Kangkong (Ipomoea aquatica), waarvan die blare soos spinasie lyk en gebak of gestowe kan word, groei in water. In groot dele van Suidoos-Asië word jong bamboesspruite as groente geëet. Dit word geblik en na ander lande, waaronder Suid-Afrika, uitgevoer. Peulgroentes soos keker-ertjies of Spaanse ertjies (Cicer arietinum) is 'n belangrike bron van eiwitte en vitamien B-kompleks vir die inheemse bevolking.
Die langwerpige vrugte word ryp (rooi) sowel as halfryp (groen) gepluk en as groente geëet of verwerk in verskillende soorte sambal, 'n pikante kruiesous, wat saam met rysgeregte voorgesit word. Die knolgroente bevat naas vitamiene en minerale heelwat stysel. Waar aartappels in Suid-Afrika, Europa en ander Westerse lande die belangrikste styselvoedsel is, is ander knolgroentes in die meeste dele van die trope die belangrikste bron van stysel. Patats bevat stysel en baie suiker. Die knol word geoes en geëet, asook die blare en die jong rankplante. Taro (Colocasia escufenta) is die hoofvoedsel van die eilande in die Stille Oseaan. Die meerjarige groente het knolle wat halfbo die grond groei.
Dit word in die reënseisoen gekweek. In droë tye groei dit net op vogtige, skaduryke plekke. Die jam (Dioscorea alata), ŉ knolvormige wortelstuk, word in die lae sowel as hoë streke gekweek. In teenstelling met die patat kan die jam se knolle onbeperk geberg word. Dit word gekook, gebak, gerooster of gemaal en dan as pap geëet. Maniok of kassawe (Manihot esculenta) is oorspronklik 'n Suid-Amerikaanse plant wat nou oral in die trope verbou word. Die plant se jong blare is baie voedsaam (ongeveer 8 % eiwit), maar bevat ŉ gifstof, blousuur, wat egter verdwyn nadat die blare fyngedruk en 'n paar minute gekook is. Die knolle van die maniokplant bevat baie stysel en is ook die belangrikste tropiese styselkos.
Bewaring en verwerking
Groen blaargroentes verlep vinnig. Ander groentes begin eers na ŉ paar dae skimmel en verrot daarna. Groen groentes moet koel bewaar word. Knol-, wortel-, bol- en koolgroentes kan langer geberg word, danksy hul reserwestowwe (koolhidrate). Onder gunstige omstandighede kan die groentes vir ŉ paar maande geberg word. Die sogenaamde inkuiling van groentes, onder meer knolle, beet en skorseniere, word algemeen toegepas. Die opgaarplek word met strooi of lug deurlaatbare plastiek uitgevoer.
Soms word 'n lagie grond bo-oor die strooi of plastiek gegooi. Winterkoolsoorte word vir lang tydperke bewaar in koolskure, waarin die ventilasie, temperatuur en vogtigheidsgraad noukeurig beheer word. Fyner groentes word in koelkamers of ander lugversorgde opslagplekke bewaar. Die meeste groente kan op verskillende maniere houbaar gemaak word. Die industriële bewerking van groente sluit in sterilisasie, insouting, droging en bevriesing.
Groentes soos agurkies, blomkool, witkool, uie, seldery en sampioene word ook gepekel. Tensy 'n preserveermiddel bygevoeg word, moet gepekelde groentes ook gesteriliseer word. Met uitsondering van sommige blaargroentes kan alle groentes gedroog word. Baie gemengde, gedroogde groentes word tot gedroogde sopmengsels of gedroogde gemengde geregte verwerk. Feitlik alle groentesoorte kan bevries word. Gepreserveerde groente is oor die algemeen duurder as vars groente. Dit moet egter in gedagte gehou word dat voorafbewerkte en gepreserveerde groentes gouer voorberei kan word, Vitamien C kan in die industriële verwerking heeltemal verlore gaan. Daarom word mense afgeraai om net van sulke groentes gebruik te maak.
Die tamatie
Die klassifisering van tamaties word al dekades lank betwis: die hooggeregshof van die Verenigde State het in 1883 (in die saak "Nix v. Hedden") verklaar dat tamaties 'n groente is. Botaniesgesproke bestaan daar egter nie 'n klassifisering soos "groente" nie en is 'n tamatie eintlik 'n vrug, aangesien dit die bessie van die tamatieplant is.
O'Bell
Die SS O'Bell het op 29 Desember 1916 net suidwes van die mond van die Mbasherivier en naby Mendupunt in die destydse Galekaland (Transkei, Oos-Kaap) gestrand. Teenswoordig is die kusgebied deel van die Dwesa Natuurreservaat. Die skip van 1 797 ton was van Madagaskar na Engeland onderweg.
Bampiespruit
Die Bampiespruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Konstantyn V van Bisantium
Konstantyn is in Konstantinopel gebore as die seun van Leo III en sy vrou, Maria. In Augustus 720 het sy pa hom as medekeiser aangestel en laat trou met Tzitzak, die dogter van die Kasaarse grootkhan Bihar. Sy nuwe vrou is in 732 herdoop tot Irene ("vrede"). Konstantyn het sy pa op 19 April 741 as keiser opgevolg.
Hy is op 14 September 775 dood en is opgevolg deur sy seun, Leo IV die Kasaar.
Charles Giblyn
Charles Giblyn (6 September 1871 – 14 Maart 1934) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scandal (1917), The Lesson (1917), The Price She Paid (1917), en Just for Tonight (1918).
Robert Speaight
Robert Speaight (14 Januarie 1904 – 1976) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Magic Bow (1946) en Antony and Cleopatra (1951), en in die televisiereekse Theatre Parade (1936) en BBC Sunday-Night Theatre (1950).
NG gemeente Ottosdal-Suid
Die NG gemeente Ottosdal-Suid was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1963. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Joubert- en Moorcroftstraat, Ottosdal. In 2013 was die leraar ds. Louis Venter. Daar was in daardie jaar 109 doop- en 347 belydende lidmate. Ds. Stefanes Johannes Lodewickus Schoeman (voorheen van Prieska) is op 6 Junie 2021 in die gemeente bevestig.
In 2022 het Ottosdal-Suid met die moedergemeente Ottosdal onder laasgenoemde se naam saamgesmelt.
Boggel-eenhoringvis
Die Boggel-eenhoringvis (Naso brachycentron) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by Sodwanabaai. In Engels staan die vis bekend as die Humpback unicornfish.
Identifikasie
Die vis word tot 60 cm lank. 'n Kenmerk van die vis is die boggel op die rug. Slegs die mannetjies ontwikkel 'n horing op die voorkop. Die boonste gedeelte van die lyf is blou-grys met 'n wit onderkant en daar is wit spikkels om die oë en agter die kop. Die onvolwasse vissies is grys en stertvin basis is wit.
Hulle leef in aflandige koraalriwwe in water wat 8 tot 30m diep is. Hulle is alleenlopers maar soms as pare saamleef en ook in klein groepies. Die vis vreet alge en soöplankton. Hierdie spesie word minder dikwels gesien.
George Washington
George Washington is op 22 Februarie 1732 op die plantasie Wakefield in Westmoreland County, Virginië, as die seun van 'n welgestelde tabakplanter gebore. Na die dood van sy halfbroer Lawrence in 1752 en sy huwelik met 'n ryk jong weduwee, Martha Custis, het Washington een van die rykste en mees vooraanstaande plantasiebesitters in Virginië geword.
Toe hy 21 jaar oud was, het hy bevelvoerder van die regiment van Virginië geword, en met die uitbreek van die oorlog teen Frankryk in 1755 het hy die Britse aanvoerder, genl. E. Braddock, se adjudant geword. In 1759 is hy verkies tot Virginië se House of Burgesses, waar hy gou as die woordvoerder van die anti-Britse opposisie na vore getree het.
Die anti-Britse gevoelens het sterk toegeneem nadat die Vrede van Parys in 1763 gesluit is en die bedreiging van 'n Franse oorname van die Britse kolonies tot die verlede behoort het. As tabakplanter het Washington regstreeks onder die Britse belastingpolitiek gely, terwyl die koninklike verbod op uitbreiding wes van die Allegheny-gebergte (1763) sy belange as grondspekulant ook regstreeks benadeel het.
In 1774 en 1775 is Washington afgevaardig om Virginië by die 1e en 2e sittings van die Kongres te verteenwoordig, en toe die Amerikaanse vryheidstryd in 1775 uitbreek, is Washington op 15 Junie 1775 deur die Kongres eenparig as opperbevelhebber van die Amerikaanse strydmagte aangewys. Sy taktiek was aanvanklik hoofsaaklik daarop gemik om veldslae te vermy om so te verhoed dat die onervare Amerikaanse leër, wat ŉ groot tekort aan manskappe, geld en toerusting gehad het, in 'n vroeë stadium van die stryd verwoes word.
Sy militêre leierskap, wat in 1771 met die Britse generaal Cornwallis se oorgawe by Yorktown bekroon is, het Washington baie gewild by die leër sowel as by die bevolking gemaak. Die gewildheid het dan ook die grondslag gevorm van sy belangrike politieke rol tydens en veral na die oorlog. Op inisiatief van Virginië het ŉ Konstitusionele Konvensie onder voorsitterskap van George Washington tussen Mei en September 1787 in Philadelphia byeengekom.
Die konvensie het ŉ grondwet opgestel ingevolge waarvan die VSA 'n demokratiese bondstaat met 'n presidensiële stelsel geword het. In Februarie 1789 is Washington tot eerste president van die VSA verkies. Onder Washington se presidentskap het die verskille tussen die federaliste en die konfederaliste, wat in die jare na 1781 al hoe hewiger geword het, duideliker na vore getree.
Die federaliste, onder leiding van Alexander Hamilton (1757-1804), was voorstanders van 'n gesentraliseerde staat op ŉ kapitalistiese grondslag. Die konfederaliste, onder leiding van Thomas Jefferson (1743-1826), was egter gekant teen sentralisering en het 'n landboumaatskappy bepleit waarin die staat min mag sou hê en waarin die gewone man homself sou regeer. Washington het die stryd sonder welslae probeer bylê. Hy het egter, soos Hamilton, in 'n sterk federale gesag geglo. Die gebeure in Europa wat uit die Franse Revolusie voortgevloei het, het ook 'n belangrike rol in die stryd begin speel.
Terwyl die federaliste gekant was teen die geweld waarmee die omwenteling in Europa gepaard gegaan en met Brittanje gesimpatiseer het, het die progressiewe konfederaliste hulle beywer vir verbondenheid met die nuwe Franse regering omdat die politieke ideale wat tydens die Franse Revolusie verkondig is, in 'n groot mate ook die grondslag van die Amerikaanse grondwet gevorm het. Dit het gelei tot Jefferson se bedanking teen die einde van 1773. Washington, wie se konserwatiewe neigings nou al hoe sterker na vore getree het, het nou self ook die teiken van kritiek geword.
Verskeie van sy maatreëls, soos die onderdrukking van die whisky-rebellie in Pennsilvanië (1794) en die sluiting van die Jay-handelsverdrag met Engeland (1795), het hom verder van die Republikeine vervreem. Teleurgesteld omdat hy blykbaar nie langer in staat was om die nasionale eenheid te simboliseer nie, het Washington besluit om hom nie vir 'n derde ampstermyn beskikbaar te stel nie. In sy afskeidstoespraak het hy sy landgenote teen 'n faksiestryd gewaarsku en Amerikaanse afsydigheid teenoor die oorlog in Europa bepleit omdat hy gemeen het dat 'n neutrale politiek die beste sou wees vir die bevordering van die Amerikaanse ekonomie.
Na sy aftrede het Washington hom op sy landgoed Mount Vernon in Virginië teruggetrek en is hy op 14 Desember 1799 daar oorlede. Mount Vernon is nou ŉ Amerikaanse nasionale gedenkwaardigheid.
Beamishspruit
Die Beamishspruit is 'n spruit wat in die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
NG gemeente Ontdekkerskruin
duimnael|230px|links|Ná die samesmelting van [[NG gemeente Ontdekkers|Ontdekkers en Ontdekkers-Noord, het Ontdekkerskruin die kerkgebou van die ou gemeente Ontdekkers-Noord gebruik. Ook Veranderde Lewens gebruik dié kerk en die saal.]] duimnael|170px|regs|Ds. Petrus van Niekerk, leraar van Ontdekkers van [[18 Mei 1968 tot minstens 1985.]] duimnael|links|270px|Ná eenwording met Veranderde Lewens is die Ontdekkerskruin-kerk se banke uitgehaal en deur stoele vervang.
12 Angry Men
12 Angry Men is 'n hofsaak-drama rolprent geregisseer deur Sidney Lumet. Dit is op 10 April 1957 vrygestel.
Anenouspas
Die Anenouspas op die R382 verbind Steinkopf (op die N7-nasionale pad na Namibië) met die hawe van Port Nolloth aan die Atlantiese Oseaan. Die pas gaan 20 km wes van Steinkopf oor die Klipfonteinbergreeks. Aanvanklik is die pad gebou vir die vervoer van kopererts van die myne rondom Okiep en Concordia na Port Nolloth (in die Richtersveld) vir verskeping na die buiteland. In 1953 is die pad ingrypend verlê en verbou. Sestien kilometer nuwe pad is gebou waarvan die pas 5 km beslaan. Op 10 Julie 1953 het die minister van lande, Paul Sauer, die openingseremonie waargeneem. Weens verdere ontwikkelinge in die mynbedryf (veral koper en diamante) in dié deel van die land is die pas in 1979 verder verbeter en geteer. Die pas bereik 'n maksimum hoogte van 950 m bo seevlak en 'n gradiënt van 1:25.
NG gemeente Ontdekkerskruin
Die NG gemeente Ontdekkerskruin was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Wes-Transvaal (nou Goudland) wat ontstaan het uit die samesmelting van die gemeente Ontdekkers en Ontdekkers-Noord.
12 Angry Men
Die draaiboek is deur Reginald Rose geskryf.
NG gemeente Ontdekkerskruin
Kort geskiedenis
Die gemeente is gestig in 2004. Die kerkgebou was geleë by Philipslaan 19 (of 17), Discovery, Roodepoort. In 2013 was die pastorale hulp ds. H.J. Lombard. Daar was in daardie jaar 29 doop- en 379 belydende lidmate. 'n Jaar later was dit 18 en 326. Op 1 Oktober 2015 is Ontdekkerskruin ingelyf by die NG gemeente Veranderde Lewens. Indertyd het die Roodepoort Record as volg oor die eenwording berig: "Onlangs is ‘n eenwordingsooreenkoms tussen NG Veranderde Lewens en NG Ontdekkerskruin gemeentes bereik. Hierdie gesamentlike gemeente sal vanaf 1 September as NG Veranderde Lewens bekend staan. Die huidige Veranderde Lewens wat tans in Albertina Sisulu Straat 61A geleë is, het hulle kerkkompleks aan ‘n ander Christelike instansie verkoop en sal vanaf Sondag 18 Oktober eredienste vanuit die nuwe kerkkompleks te 17 Philipslaan, met hulle huidige leraars hervat. Hulle bediening te Hamberg sal egter nog onverpoos voortgaan tot in Oktober wanneer die verbeterings aan die nuwe kerk voltooi is. Hierdie gemeentes verbind hulle tot ’n gesamentlike doel, naamlik ‘n groeiende bediening met beide ‘n vernuwende en ’n behoudende styl. Voortaan sal die eredienstyd van 8vm Sondagoggende vir ’n vernuwende styl erediens gebruik word en die 10vm gleuf vir ’n behoudende styl erediens. Daar sal ook saans ‘n multikulturele diens gehou word. Die leraars van hierdie nuwe bediening is Ds. Pieter Nel Klopper, wat bygestaan sal word deur Dr. Berrie de Vos, ’n pastorale leraar en berader, asook Ds. Hennie Lombard wat hoofsaaklik die behoudende styl sal behartig."
NG gemeente Paardekraal-Monument
Die NG gemeente Paardekraal-Monument is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Leo III die Isauriër
Leo III (Grieks: Λέων Γ΄, Leōn III; 685 – 18 Junie 741), ook bekend as Leo die Isauriër, was die Bisantynse keiser van 717 tot met sy dood in 741. Hy het ’n einde gebring aan die 20 jaar van anargie, die ryk suksesvol teen die invallende Omajjadiese Kalifaat verdedig en eerbetoon aan ikone verbied.
NG gemeente Paardekraal-Monument
Die gemeente is gestig in 1953. Die kerkgebou is geleë by Nicolas Smitlaan 46, Monument, Krugersdorp. In 2018 was die leraars ds. P.J. Stofberg en dr. E. Casaleggio. Daar was in daardie jaar 137 doop- en 920 belydende lidmate.
Thomas Boydell
Thomas Boydell (1882–1966) was 'n Suid-Afrikaanse kabinetsminister en leier in die Arbeidersparty.
Boydell is in 1882 in Newcastle upon Tyne in Engeland gebore en word opgelei as 'n passer, waarna hy in 1903 na Natal kom. Hy het gou opgang gemaak in die Arbeidersparty in Natal.
Hy is die eerste keer in 1902 tot die kolonie se Parlement verkies. Ná die oorwinning van die Pakt-regering in 1924 word hy eers minister van pos en telegraafwese, en daarna van 1925 tot 1929 minister van arbeid, beide in die Eerste kabinet van J.B.M. Hertzog. Sy party het hom beywer vir blanke werkers se regte, ten koste van swartes, bruines, Indiërs en Chinese. Hy het later jare senator geword.
Ná sy uittrede uit die politiek, het hy verskeie boeke geskryf en die wêreld deurreis waar hy Suid-Afrika deur middel van lesings verdedig het. Boydell sterf op 5 Julie 1966.
Leo III die Isauriër
Vroeë lewe
Leo, wie se naam oorspronklik Konon was, is in die Siriese provinsie Commagene gebore. Sommige historici meen Konon het in Thracië by die leër van keiser Justinianus II aangesluit toe hy in 705 na Konstantinopel op pad was met 100 000 perderuiters wat deur Tervel van Bulgarye verskaf is.
Ná Justinianus se oowinning is Leo op ’n diplomatieke sending na Alanië en Lazica gestuur om ’n verbond te sluit met die Omajjadiese Kalifaat onder Al-Walid I. Hy is aangestel as bevelvoerder van een van die afdelings. Hier het hy en ’n kollega, Artabasdus, saamgesweer om die nuwe keiser, Theodosius III, se bewind omver te werp.
Bewind
Leo het op 25 Maart 717 in Konstantinopel aangekom en Theodosius III gedwing om te abdikeer. Hy moes dadelik aandag gee aan die beleg van die stad deur die Omajjadiese Kalifaat in Augustus dié jaar. Hulle het die onrus in die Bisantynse Ryk uitgebuit en met ’n mag van 80 000 tot 150 000 man en ’n enorme vloot na die Bosporus opgeruk.
Danksy sorgvuldige beplanning wat drie jaar tevore onder Anastasius II begin is en die weerstand deur Leo III kon die invallers niks uitrig nie. ’n Belangrike faktor in die Bisantyne se oorwinning was die gebruik van vuur in gevegte en die ondeurdringbaarheid van die mure van Konstantinopel. Verder het Bulgaarse versterkings ook die Arabiere aangeval omdat Leo met die Bulgare saamgewerk het. Eindelik het die Arabiere in Augustus 718 die aftog geblaas ná ’n beleg van twaalf maande.
Hierna het Leo die administrasie, wat ná 20 jaar van anargie in ’n chaos was, reggeruk. In 718 het hy ’n rebellie in Sisilië onderdruk. Hy het ook die ryk se grense versterk deur Slawiërs te nooi om in die verlate gebiede te gaan woon en die leër herstel. Toe die Omajjadiese Kalifaat Konstantinopel weer in 726 en 739 aanval, het die Bisantyne hulle verslaan.
Leo het ook die belastingstelsel verbeter, die lyfeienes se status verhoog en van die wette verander. Laasgenoemde is saamgevat in die wetboek die Ecloga en in 726 gepubliseer.
Edikte teen ikone
Een van Leo se wethervormings het gegaan oor die verering van ikone. Hy het ’n reeks edikte uitgeroep teen die aanbidding van beelde (726–729). Dié verbod op ’n gebruik wat al eeue lank bestaan het, spruit waarskynlik uit ’n werklike behoefte om die volk se moraliteit te verhoog. Dit is deur die aristokrasie en ’n deel van die kerklikes gesteun, maar die meeste teoloë en monnike het dit verwerp, en in die westelike dele van die ryk het die mense geweier om die edikte te gehoorsaam.
’n Opstand het in Griekeland uitgebreek en is in 727 onderdruk. Met die aanstelling van ’n nuwe patriarg van Konstantinopel in 730, wat Leo ondersteun het, is die teenstand in die hoofstad uitgewis. Weerstand in Italië is ook onderdruk, maar Leo was minder suksesvol in die eksargaat van Ravenna en dit het van die ryk weggeskeur.
Die keiser is in Junie 741 aan watersug dood.
Gesin
Leo en sy vrou, Maria, het sover bekend vier kinders gehad:
Malvarosyntjie
Die Malvarosyntjie (Grewia villosa) is 'n boom wat voorkom vanaf die noorde van Namibië en Botswana, die weste van Zimbabwe, die Limpopovallei, langs die Lebomboberge tot aan die noordkus van KwaZulu-Natal. Die boom verkies laagliggende bosveld en rotsagtige habitatte om in te groei. Die blare is breed en rond met 'n gekwilte boonste oppervlak en 'n harige, grys onderkant.
Herman van Veen
Hermannus Jantinus (Herman) van Veen (Utrecht, 14 Maart 1945) is 'n Nederlandse kabaretsanger, skrywer, regisseur, musikus, akteur en aanbieder. Hy is 'n violis en sanger van beroep. Daarnaas is hy ook 'n aktivis vir die Regte van Kinders.
Van Veen is veral bekend as die skepper van die Nederlands-Japannese tekenprent Alfred J. Kwak, waarvoor hy die meeste van die musiek self geskryf en opgevoer het.
Clathria hallmanni
Clathria hallmanni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Wagters
Wagters (Myrmecocichla) is 'n genus van voëls in die familie van vlieëvangers (Muscicapidae) en die orde van sangvoëls (Passeriformes). Thamnolaea word soms as 'n sinoniem vir die genusnaam gebruik.
Rum
duimnael|Rum uitgestal in ’n drankwinkel.
Rum is ’n alkoholiese drank wat van suikerrietprodukte soos molasse of heunings, of direk van die suikerrietsap, gemaak word deur middel van fermentasie en distillasie. Die eindproduk, ’n helder vloeistof, word dan gewoonlik in eikehoutvate verouder.
Die grootste deel van die wêreld se rum word in Karibiese en Latyns-Amerika gemaak, maar ook in Oostenryk, Spanje, Australië, Nieu-Seeland, Fidji, die Filippyne, Réunion, Mauritius, Suid-Afrika, Taiwan, Thailand, Japan, die VSA, Kanada, Indië en Nepal.
Rums word in verskillende grade vervaardig. Ligte rums word gewoonlik in skemerkelkies gebruik en "goue" of "donker" rums word tradisioneel skoon of op ys gedrink.
Rum speel ’n rol in die kultuur van die meeste Wes-Indiese Eilande, sowel as van Kanada en Newfoundland. Dit word dikwels verbind met die Britse Vloot, waar dit met water of bier gemeng is om grog te maak, en seerowers, wat dit as bumbo gedrink het. Rum was ook vroeër ’n gewilde ekonomiese betaalmiddel wat gehelp het om bedrywe soos slawerny en militêre invalle te finansier.
Clathria fusterna
Clathria fusterna is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Hooper.
Sonneblomsterrestelsel
Geskiedenis
Die stelsel is op 14 Junie 1779 deur Pierre Méchain ontdek en Charles Messier het dit later in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Struktuur
In die middel 19de eeu het lord Rosse spiraalstrukture in die sterrestelsel geïdentifiseer – dit was een van die eerste stelsels waarin sulke strukture waargeneem is. In 1971 was daar ’n supernova met ’n helderheid van 11,8 mag in een van sy arms.
Sy
duimnael|180px|Vier van die belangrikste symotte wat aangehou word. Van bo na onder is: Bombyx mori, Hyalophora cecropia, Antheraea pernyi, Samia cynthia. Uit Meyers Konversations-Lexikon (1885-1892). Sy word deur verskeie insekte vervaardig, maar net die sy van motruspes word gebruik vir tekstielvervaardiging. Daar is egter al navorsing gedoen oor ander soorte sy, wat op molekulêre vlak verskil.
Sonneblomsterrestelsel
Struktuur
Die sterrestelsel se morfologiese klassifikasie is SAbc, wat aandui dit is ’n spiraalstelsel sonder ’n staaf in die middel en met taamlik los spiraalarms. In sigbare lig is geen spiraalstruktuur eintlik sigbaar nie, maar in naby-infrarooi is ’n simmetriese dubbelarmstruktuur duidelik. Elke arm draai 150° om die stelsel en strek tot 13 000 ligjare van die kern af uit.
Sy
Sy word hoofsaaklik vervaardig deur die larwes van insekte wat volledige metamorfose ondergaan, maar sommige ander insekte soos webspinners (Embioptera) en spinnekoppe maak ook sy.
Sonneblomsterrestelsel
Struktuur
Messier 63 is ’n aktiewe sterrestelsel met ’n LINER-kern. Dit vertoon as ’n onopgeloste kernbron wat deur ’n verspreide emissie omring word. Lasgenoemde is verleng met ’n posisiehoek van 110° langs, en sagte X-strale en H-alfa-emissie kan uit byna dieselfde rigting waargeneem word. Die bestaan van ’n supermassiewe swartkolk in die middel van die sterrestelsel is onseker; as dit bestaan, word die massa op 850,000,000 mson geraam.
Radiowaarnemings by 21 cm wys die gasagtige skyf van Messier 63 strek uitwaarts tot ’n radius van 130 000 ligjare, tot ver veby die helder optiese skyf. Die gas het ’n simmetriese vorm wat op ’n duidelike manier verwronge is; dit begin by ’n radius van 33 000 ligjare. Die vorm dui daarop dat die sterrestelsel se halo van donker materie afwyk met betrekking tot die binnestreek. Die rede vir die verwringing is onduidelik, maar die posisiehoek wys na die kleiner metgeselstelsel UGC 8313.
Gerard Sekoto
Gerard Sekoto (9 Desember 1913 – 20 Maart 1993) was 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar en musikant. Hy is bekend as baanbreker van swart stadskuns en sosiale realisme. Sy werk is vertoon in Parys, Stockholm, Venesië, Washington, Senegal asook in Suid-Afrika.
Beginjare
Sekoto is op 9 Desember 1913 by die Lutherse Sendingstasie te Botshabelo naby Middelburg, Oos-Transvaal (tans Mpumalanga) gebore. As sendelingseun was musiek deel van sy bestaan en hy het as jong seun die gesin se huisorreltjie leer ken.
Na sy graadtoekenning as onderwyser by die Diosesane Onderwyskollege in Pietersburg het hy vier jaar by 'n plaaslike skooltjie, Khaiso Sekondêr, klasgegee. In hierdie tydperk het hy vir 'n kunswedstryd (May Eshter Bedford) ingeskryf wat deur die Fort Hare Universiteit gereël is. Hy is die tweede prys toegeken. George Pemba is met die eerste prys bekroon.
Hy het op 29 jaar in 1938 verhuis na Johannesburg om sy kunstenaarsloopbaan voort te sit. Hy woon by familielede in Gertystraat, Sophiatown. Hy het sy eerste solo-uitstalling in 1939 aangebied. In 1940 het die Johannesburgse Kunsgalery een van sy werke aangeskaf; dit sou later bekend staan as die eerste skilderwerk van 'n swart kunstenaar wat in 'n museumversameling opgeneem is. In 1942 verhuis hy na Distrik Ses, Kaapstad, waar hy by die Manuel-gesin tuisgegaan het. In 1945 trek hy na Eastwood, Pretoria.
Ballingskap
In 1947 verlaat hy Suid-Afrika om weens selfopgelegde ballingskap in Parys te gaan woon. Die eerste paar jaar in Parys was moeilik en Sekoto is met 'n gelukskoot as klavierspeler by die l’Echelle de Jacob (Jakobsleer) aangestel. Dit was 'n gewilde nagklub wat sy deure na die Tweede Wêreldoorlog heropen het. Hy speel jazz en sing Negrospirituele musiek, wat destyds gewilde Franse liedjies was, en 'n bietjie Harry Belafonte. Dit is musiek wat die pot aan die kook gehou het en sy kunsklasse betaal het.
Tussen 1956 en 1960 is etlike van Sekoto se komposisies deur Les Editions Musicales gepubliseer. Sekoto het klavier gespeel en etlike musieksnitte gesing. Hy komponeer 29 meestal uitermatig ontroerende liedjies, met verwysing na sy eensaamheid in ballingskap, maar terselfdertyd ook die buitengewone moed van 'n individu in sy stryd van oorlewing in 'n vreemde kulturele omgewing.
In 1966 het hy Senegal vir 'n jaar lank besoek.
Sekoto se skilderwerk het 'n politiese skakering in die 1970's begin kry weens Apartheid in sy geboorteland. In 1989 word hy deur die Johannesburgse Kunsgalery met 'n terugblikuitstalling vereer en deur die Universiteit van die Witwatersrand met 'n eredoktorsgraad.
Hy is op 20 Maart 1993 by 'n aftree-oord net buitekant Parys oorlede.
Cecilia Bartoli
Cecilia Bartoli (gebore 4 Junie 1966 in Rome) is 'n Italiaanse mezzo-sopraan wat beskou word as een van die voorste operavertolkers van die moderne era. Sy is veral aktief in die herontdekking van musiek uit die barok en vroeë klassieke eras, operarepertorium waarvan sy reeds talle wereldpremieropnames gemaak het. Haar grootste faam berus in haar besonderse talent vir moeilike koloratuursang.
Biografie
Sy het reeds vroeg in haar loopbaan begin werk met bekende dirigente soos Herbert von Karajan en Daniel Barenboim, dit nadat sy in 1987 ontdek is in 'n televisie huldeblyk aan die oorlede sopraan Maria Callas.
Waarskynlik oor sy nog 'n betreklike jong sanger was met die aanvang haar professionele loopbaan, het Bartoli vir eers gefokus op die operarolle van Mozart en Rossini. In hierdie uitdagende musiek kon sy haar tegniese vaardigheid bemeester en ook haar talent as 'n aktrise verfyn. In hierdie tydperk sing sy dus rolle uit Idomeneo, Die Huwelik van Figaro, Die Barbier van Seville, La Cenerentola, Cosi fan Tutte en Don Giovanni. Haar stem het oorspronklik 'n ryk mezzo timbre besit wat deur die jare verminder het soos wat sy die tessitura van haar stem laat styg het. Aldus sing sy nou ook met gemak in dele van die sopraan repertorium.
Behalwe vir die musiek van Mozart en Rossini het Bartoli ook 'n nis vir haarself gevind in die musiek van ander komponiste wie se vokale musiek nagelaat of vergete was om verskeie redes: hieronder geld die operas van komponiste Haydn, Salieri, Gluck, Vivaldi, Caldara en Scarlatti. Danksy haar passie vir hierdie musiek is sy 'n topverkoper van konserte en klassieke CD's in die musiekbedryf.
1 Oktober
1 Oktober is die 274ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (275ste in skrikkeljare). Dit is ook die eerste dag van die vierde kwartaal van die jaar. Daar volg nog 91 dae in die res van die jaar.
Gespikkelde eenhoringvis
Die Gespikkelde eenhoringvis (Naso brevirostris) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by Durban. Die onvolwasse klein vissies is al opgemerk in Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Spotted unicornfish.
Identifikasie
Die vis word tot 60 cm lank. Die volwasse vis het die horing tussen die oë op die voorkop wat kenmerkend van die sub-familie is. Die kop en lyf is olyfbruin tot grys met vertikale, donker strepe wat oor die sye strek. Die stertvin is ligkleurig. Daar is soms 'n ligte, blouwit band wat vertikaal oor die voorste gedeelte van die lyf strek. Hierdie band se kleur kan ligter word na aanleiding van die gedrag van die vis. Die onvolwasse visse het klein donker spikkels op die kop en lyf in stede van lyne.
Die onvolwasse vis vreet alge en die volwasse vis vreet soöplankton. Hulle leef in klein groepies saam en verkies die boonste skuins helling van aflandige riwwe in water wat 4 tot 45m diep is. Hierdie spesie is volop.
NG gemeente Ottosdal
Die NG moedergemeente Ottosdal is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig op 13 Augustus 1913. Die samewerking was so goed dat die eerste basaar £1 200 opgebring het. Die Rebellie van 1914 het die gemeente in so 'n mate verdeel, die kerkraad het dit nodig geag om eers te wag met die beroep van 'n leraar. Die konsulent en gekose kerkraad is toe gedwing om te bedank en plaasvervangers is in hul plek gekies. In Januarie 1916 was die toestand sodanig dat daar oorgegaan kon word tot die beroep van 'n predikant. Die eerste keuse het geval op prop. P.J. Swart, wat destyds in die Eerste Wêreldoorlog in Duits-Oos-Afrika as veldprediker by die troepe was. Hy laat hom die beroep welgeval en keer begin Junie 1916 uit Duits-Oos-Afrika terug. Hy is op 23 Junie 1916 onder bokseile georden. Eers het die gemeente met veel moeilikhede te kampe gehad, maar met die koms van die eerste leraar het alles beter begin word. Op 16 Oktober 1916 is 'n tydelike kerkgebou ingewy.
Die huidige kerkgebou is geleë in Swartstraat, Ottosdal, Noordwes. In 2013 was die leraar ds. Hendrik Prinsloo. Daar was in daardie jaar 75 doop- en 347 belydende lidmate.
Ottosdal-Suid en hierdie gemeente het in 2022 saamgesmelt onder die naam Ottosdal.
Ford Courier
Ford Courier is 'n reeksnaam wat reeds op 'n verskeidenheid motorvoertuie gebruik is wat deur Ford gebou is sedert 1952.
Ford Courier afleweringsedan (1952-1960)
Dit was 'n sedanafleweringswa gebaseer op Ford se volgrootte stasiewalyn, 'n voorenjin-, agterwieldryfuitleg met modelkode 78A. Van 1952-1956 was toegang tot die agterste stoorarea verkry deur 'n unieke oopswaaideur met skarniere aan die een kant. Vir 1957-58 was agterste toegang deur 'n kombinasie van 'n oplig- en agterklap wat verbind was met twee stutte. In 1959 het al die Couriers die venster- en bakstyl aangeneem wat soortgelyk was aan die Tudor Ranch-waens. Die finale jaar vir die passasiersmotor-gebaseerde Courier was 1960, waarna dit slegs 'n bakkie gebly het.
Mazda-gebaseerde modelle
Om die 25% Amerikaanse "Chicken tax" op ligte bakkies te omseil, is Couriers (net soos met Chevrolet LAWs) ingevoer in "bak/onderstel" konfigurasies, wat die hele ligte bakkie, minus die vragboks of vragbed, was. Hierna is 'n vragbed aan die onderstel geheg, en die voertuig kon daarna as 'n ligte vragmotor verkoop word. Die tweede geslag Ford Couriers het vir 'n bietjie meer as VS $3000 verkoop toe dit bekendgestel is, byna die prys van die groter F-100. Die bakstilering was effektief dié van die verwante Mazda B-reeks; sy voorstilering was egter uniek, met 'n sierrooster wat ontwerp is om die groter Ford F-reeks na te boots, en groot enkelhoofligte in plaas van die B-reeks se kleiner tweelingeenhede.
Die Courier is bekendgestel met 'n standaard 1.8 liter bonokasenjin, wat 55 kW (74 pk) teen 5070 rpm en 125 N·m (92 lbk·vt) wringkrag teen 3500 rpm geproduseer het. 'n 4-ganghandratkas was standaard, en daar was ook 'n 3-gang outomatiese opsie. Die Courier se kenteken het 'n paar keer in die eerste geslag verander. In 1972/73, het die agterklap in groot letters "COURIER" gelees, met 'n klein Ford-embleem linksbo. In 1972 het 'n klein "COURIER"-embleem op die voorkant van die enjinkap gepryk, maar van 1973-76 het die kapkenteken "FORD" geheet). Van die 1974 modeljaar af, is "FORD" in groot letters op die agterklap vertoon, met 'n klein "Courier" kenteken regs onder. In 1976 is die kajuit met 76 mm (3 dm) verleng, en verdere afwerking is op die sierrooster aangebring.
Tweede geslag (1977-1985)
Sedert 1977 het Ford hul Courier 'n vars, nuwe voorkoms gegee, neigend tot 'n meer blokkige, hoekige stilering wat 'n kenmerk was van alle motorontwerpe in die 1980's. In 1979 is die basismodel se enjin vergroot tot 2.0 liter. Die bakkie was voorsien van voorste skyfremme, sowel as 'n Fordgeboude 2.3 liter-enjinopsie (dieselfde as dié in die Ford Pinto, Granada en Mustang II). Die sleutelkenmerk van dié Courier, soos afgelei van die Mazda B-reeks, was steeds die enkelhoofligte, maar met die parkeer- en flikkerligte in 'n insetsel geplaas vanaf 1978 (1977s se flikkerligte was nog in die buffer). 'n Opsionele Ford 2.3 liter-enjin is in Brasilië vervaardig. Die Courier was nooit met 'n dieselenjin in die VSA beskikbaar nie, maar die 1980 Mazda B2200 was beskikbaar met die S2, 'n Perkins-geboude 4.135 (4 silinder, 135 CID) 2.2 liter dieselenjin, wat 66 pk (49 kW) teen 2100 rpm gelewer het. Dit is dieselfde enjin wat later in die 1983-84 Ford Ranger gebruik is, maar vervang is deur die Mitsubishi 4D55T 2.3 liter turbodiesel (ook gebruik in Mitsubishi se eie Mighty Max en die Dodge Ram 50) vir die 1985-87 Ford Rangers.
In Noord-Amerika is die Courier tot die 1982-modeljaar bemark, en in 1983 is die Courier vervang deur die nuwe Ford Ranger, wat die kompakte bakkiesegment in die VSA en Kanada gevul het. Maar in ander markte (soos Australië), is hierdie geslag Courier voortgesit tot in 1985, toe die volgende generasie vrygestel is. Australiese modelle het 'n opkikkering ondergaan in 1982/83.
Europa (1991-2002)
'n Ford Courier bakkie, gebaseer op die Ford Fiesta, is in Europa geloods in 1991. Aanvanklik was dit gebaseer op die Mk III Fiesta platform en in 1995 ook op die Mk IV. Dit het 'n voorenjin, voorwieldryf-uitleg gehad. Dit is in 2002 vervang deur die Ford Transit Connect. 'n Minibus wat gebaseer is op die Fiesta met die Transit Courier/Tourneo Courier naam is egter onthul in 2013.