cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die ontstaan van die drama
Hoofstyle van die dramatiese kuns
Aksie drama: Dit sluit stories in waarin die hoofkarakter of protagonis (die goeie outjie) sy lewe waag in gevaarlike situasies om ander te red. Dis die tipiese James Bond-dramas.
Avontuur drama: Hierdie genre sal uitbeeld hoe die hoofkarakter op 'n lang reis gaan om 'n belangrike taak te vermag. Die dramas met super helde val ook in hierdie genre.
Speurgenres: Dit is soos hofdramas, bende dramas en dramas waar 'n moord opgelos moet word. Dink maar aan die film wat deur Gerrit Schoonhoven gemaak is, Twee grade van moord wat op die oog op slag onder speurdramas geklassifiseer kan word maar ook op die ou end 'n liefdesverhaal is en 'n sielkundige drama wat die motiverings van mense agter hul dade ondersoek.
Fantasie: Hierdie genre kan baie stories insluit wat 'n “magiese” of “bo-natuurlike” element insluit. Daar is natuurlik fabels (verhale waarin diere kan praat en vir mense lesse leer), feeverhale, epiese verhale soos die Lord of the Rings tipe verhale. Legendes of stories van helde uit die ou dae en mites wat oor dinge gaan wat gode doen, en natuurlik wetenskapsfiksie.
Die historiese drama: Hierdie genre beeld 'n tydperk in die geskiedenis van 'n volk uit soos Braveheart (1995). Die dramas is op die werklikheid gebasseer. Ons kan ook noem dat daar in die filmgenres oorlogsdramas is wat baie gewild is, soos byvoorbeeld die film Platoon of die toneelstuk wat War Horse.
Die riller drama: Voorbeelde hiervan is die Engelse drama Baggage Claim deur Simon Parker en The Basement deur Ashley Nader. Onder hierdie genre val dus die tipiese vampier verhale en spookstories ook.
Magiese Realisme: Dit is 'n genre wat byvoorbeeld voorkom in die Afrikaanse toneelstuk Mis deur Reza de Wet. In sulke genres is daar die bo-natuurlike of fantastiese elemente wat met die werklikheid vervelg is.
Naturalisme: Hierdie genre gee die werklikheid baie realisties weer. Dit word ook die genre “slice of life” genoem. 'n Stuk van die werklike lewe word verbeeld soos in die toneelstukke van Anton Tjekov gedoen is byvoorbeeld in die stuk Die drie susters.
Hierdie lys is ver van volledig. Daar is nog soveel ander genres wat 'n mens kan ontdek beide in die film, drama, letterkunde en musiek!
Die ontwikkeling van die drama as 'n kunsvorm deur die eeue
Die aard van die dramatiese kunsvorm verander en ontwikkel deur die eeue: Die konvensionele indeling van die drama volgens die geskiedkundige ontwikkelling daarvan kan so gelys word:
Die dramatiese kunste as skoolvak
Aangesien drama in ons land bekend gestel word deur middel van 'n skoolvak is dit interessant om te weet wat die voordele is wat hierdie vak vir leerders inhou. Deelname aan die vak Dramatiese Kunste is nie hoofsaaklik daarop uit om van die talentvolle leerders televisiesterre te maak nie, maar eerder om die leerders op 'n algehele vlak te ontwikkel.
Deelname aan hierdie vak bied 'n tipe mensontwikkellings geleentheid wat nie in ander vakke so voorop staan nie. Drama betrek die hele mens se menswees naamlik, sy denke, emosies, wil en waardes. Hierdie vak stimuleer nie net die leerling se kognitiewe denke nie, maar ook sy of haar emosionele intelligensie. Volgens Mayer en Salovay se definisie (1995:10) is emosionele intelligensie die identifisering van emosies, die uitdrukking van emosies, die insig in emosies en die bestuur van emosies in jouself as mens en ook in ander. Die Dramatiese Kunste bied 'n geleentheid om emosies van karakters in improvisatoriese werk of in tekste te identifiseer en die “sub-teks” of die dieper motivering agter die woorde te verstaan. Die deelnemers kry dan ook 'n geleentheid om hierdie emosies fisiek te vergestalt, ouditief te laat klink en emosioneel te voel. Hulle leer ook om die emosies van die deelnemers te lees en daarop te reageer. Uitdrukking van en insig in die ontstaan van emosies word dus versterk by die deelnemer. Deur middel van die strategieë van Prosesdrama kan deelnemers deur die belewenis van die wêreld van die werk, empatie met die karakters wat hul vergestalt en met die ander karakters ontwikkel. Empatie is die bron van alle morele waardes. Sonder 'n empatiese verbintenis met ander mense kan 'n mens nie goeie verhoudings opbou met ander mense nie. Die belewenis van 'n situasie deur die oë van 'n karakter en die insig wat 'n mens kan bekom oor ander karakters versterk ook die kritiese denke van die deelnemer. Die deelnemers kan buite die wêreld van die werk gaan staan en so krities daaroor dink. Indien hul sou deelneem aan 'n Proses Drama wat byvoorbeeld oor die krisis van behuising gaan kry die deelnemers die geleentheid om hulself in ander se skoene te plaas en te voel hoe dit sou wees as jy nie 'n dak oor jou kop het nie. Die genre van die Proses Drama bied dan ook die geleentheid aan die deelnemer om oplossings vir probleme te skep. Die denkprosesse wat dan ontwikkel word is nie net bloot die rasionele en kritiese denke van 'n deelnemer nie maar ook hul kreatiewe denke.
Die optimale neuro-opvoedkundige voordele van drama vir leerders
Volgens die neurologiese opvoedkundiges Jensen (1995), Hannaford (1995), Caine, Caine McKlimek en Klintek (2005), Sousa (2006), Feinstein (2009) moet daar vir leerders geleenthede gebied word waar leer fisiek, sosiaal, emosioneel, en volgens die ontwikkellingsfase van die leerder plaasvind.
Die leergeleenthede in die dramatiese kunste vind plaas in 'n veilige ruimte waar daar gestreef word na 'n ontspanne, gefokusde atmosfeer. Diep emosionele belewenisse moet altyd deur die fasiliteerder ontlont word sodat die deelnemer uit die fiktiewe wêreld kan tree en weer deel van die realiteit kan word. So 'n ontspanne maar gefokusde atmosfeer sorg dan vir die optimale inneem van inligting en stimuleer kreatiewe deelname. Die dramatiese kunste bevorder konsentrasie en fokus omdat die leerder in totaliteit by die leerproses betrek word. 'n Deelnemer kan byvoorbeeld op die verhoog besig wees om 'n rol in 'n Shakespeare drama te vertolk. Die deelnemer word genoop om sy of haar breinkapasiteit ten volle te gebruik. Ned Herrmann (1995) het 'n simbolliese breinkaart voorgestel, genaamd die Herrmann Brain Dominance Instrument of Teaching and Learning, wat daarop wys dat die brein op 'n logiese, analitiese wyse dink, asook op 'n intuitiewe, kreatiewe wyse waar die geheelbeeld van 'n saak ingesien word. Die brein dink ook in terme van die sosiale struktuur en die emosionele impak. Verder wil die brein weet hoe om 'n ding prakties, sekwensieël te benader met ander woorde oor hoe of op watter wyse of met watter struktuur iets gedoen word. Dit gaan dus oor die feite die vorm, die vloei en die gevoel. As 'n mens besig is om toneel te speel analiseer jy wat gesê word op 'n logiese manier, jy voel intuïtief aan wat die betekenis is en weet waar jy in die volle prentjie van die verhaal pas, jy neem die sosiale konneksie, interpersoonlik, van jou karakter met die ander karakters waar en dink ook aan hoe jy jouself tegnies in spraak moet uitdruk om met die gehoor te kan kommunikeer en hoe jou liggaam se lyftaal moet praat om betekenis weer te gee. Jy voel en vergestalt ook die emosies van die karakter. Dit is dus 'n aktiwiteit wat vir diep konsentrasie vra omdat al vier van die brein se kwadrante, soos deur Herrmann (1995) weergegee, betrek word.
Ander voor die hand liggende voordele van drama is die feit dat dit spanwerk bevorder, taalstrukture in die brein vaslê in verskillende landstale, letterkundige kennis uitbrei asook algemene kennis omdat die sosio-ekonomiese en godsdienstige aspekte van 'n teks ook bestudeer word as 'n rol in 'n teks bestudeer word. Hierdie vak bied by uitstek die geleentheid vir elke deelnemer om self-vertroue te verhoog omdat dit die leerder uitdaag om voor ander op te tree, sy of haar insig in die mens se lot verhoog en kreatiewe denke stimuleer. Die drama kurrikulum van Suid-Afrika is so ontwerp dat dit die volle spektrum van die Dramatiese Kunste in ag neem: Die teoretiese kennis maar ook die belangrike kennis oor die emosionele, fisieke, kognitiewe, kommunikatiewe en kreatiewe ontwikkelling van die deelnemer voor op stel.
Drama as 'n vak sluit verskeie intelligensie tipes in soos deur Gardener (2004) bekendgestel is, in. Dit raak die linguistiese geheue omdat drama met woorde werk en met woorde skep.
Die visuele-ruimtelike intelligensie word betrek omdat die deelnemer aan die dramatiese kunste hul verbeelding moet gebruik om die fiktiewe wêreld van die werk te kan voorstel. Die liggaamlike-kinestetiese intelligensie word ingespan by die vergestalting van 'n dramatiese kunswerk omdat die kommunikasie deur die liggaam plaasvind. Die musikale intelligensie kan verhoog word en ingespan word omrede vertolkende stemwerk deel van die kuns is. Intrapersoonlike en Interpersoonlike intelligensie word ingespan en verhoog. Die deelnemer moet in staat wees om sy of haar eie gevoelens te kan identifiseer en te kan empatiseer met die karakter wat vertolk word of die idee wat uitgebeeld word. Dit is ook belangrik dat die interpersoonlike intelligensie betrek word om die verhoudings tussen karakters te verstaan en ook in staat te wees om met mede-akteurs en almal betrokke gedurende die skeppende proses van 'n drama te kan saamwerk. Logiese en analitiese denke is belangrik omdat die deelnemer aan dramatiese kunswerke abstrak en logies moet kan dink. Die werk moet geanaliseer word en dan weer krities heroorweeg word. Drama as 'n vak is dus 'n multi-intelligensie stimulant. Dit is dus 'n voorreg om te kan noem dat hierdie vak op Suid-Afrikaanse skole tot op FET-vlak aangebied word.
Die ontstaan van die drama
Daar word in baie handboeke deur verskeie geskiedskrywers beweer dat drama as kunsvorm ontstaan het uit die beoefening van godsdienstige rituele. Alvorens hierdie kwessie bespreek kan word moet die betekenis van die begrip “ritueel” verstaan word. Daar is verskeie redes hoekom rituele beoefen word: Baie vroeë kulture het godsdienstige rituele uitgevoer wat dramaties verbeeld was deur dans, sang en lofgedigte. Hierdie rituele het egter nie tot geskrewe dramas gelei nie maar het wel ook vertellings behels. In Egipte word daar byvoorbeeld rituele opgevoer deur die priesters. Gewone mense woon dit blykbaar nie by nie. 'n Voorbeeld van so 'n rituele drama is die Triomf van Horus. Daar was 'n proloog, epiloog en storie wat die geveg tussen Horus en Seth uitgebeeld het. Daar is aanduidings dat tamboeryne gespeel is en 'n siter. Hierdie inligting is op ou klei tablette aan die oewer van die Nyl uitgebeeld.
Die begrip van rituele word hier verder verduidelik aan die hand van voorbeelde van stamrituele.
Suid-Afrikaanse stamrituele
Suid-Afrikaanse stamrituele word steeds beoefen. 'n Ritueel is gewoonlik 'n godsdienstige aktiwiteit wat herhaaldelik op 'n sekere wyse moet plaasvind. 'n Ritueel word gewoonlik in godsdienstige verband beoefen om die krag van 'n god of gees af te bid en om die god te behaag of, in die Afrikakultuur, kontak met die voorvadersgeeste te soek.
In Afrika is daar talle voorbeelde van godsdiensrituele wat uitgevoer is met epiese vertellings, musiek, dans, kostuums en grimering. In Mozambiek en Zambië is daar 'n tradisie wat deur die Shewastam uitgevoer word. Hulle sit maskers op en word dan bosmense of zirombo wat vir die mense kom lewenslesse leer. In die geval van die Afrikarituele is daar dikwels ook deelname van die gewone mense tydens die ritueel. Hierdie rituele as godsdienstige uitvoerings is ongelukkig nie in teksvorm neergeskryf nie, maar deur mondelingse oorlewering deur geestelike leiers van geslag tot geslag oorgedra. Die geestelike leiers is dikwels ook helers, genaamd shamans of sangomas. Voorbeelde van so 'n godsdienstige ritueel in Afrika is die ritueel van Modjadi, die reënkoning, die ritueel van Lobola en die ritueel van die Rietdanse van die Zoeloestam.
Erica ecklonii
Erica ecklonii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor by Onrus, Babilonstoring en die westelike kant van die Kleinrivierberge. Die voorkomsgebied is 40 km2 groot en die habitat word bedreig deur brande en indringerplante.
Die ontstaan van die drama
Suid-Afrikaanse stamrituele
Die Reënkoningin se ritueel vir reën: Modjadji se geskiedenis begin omstreeks 1800 toe haar vader deur sy voorvaders se geeste gewaarsku is dat sy seuns hom uit die pad wil kry en self die koninkryk wil regeer. Hy het dus sy dogter geleer hoe om volgens hul godsdienstige rituele reën te maak. Haar stam, die Balobedumense het, moes vanuit Monamotapo in Zimbabwe vlug en het hul naby Tzaneen gevestig. Dis 'n gebied waar daar duisende broodbome groei.
Op die eerste Saterdag van Oktober word die stam se gelukbringers wat reën bring uitgehaal en die Balobedustam kom byeen in hul koninklike kraal. 'n Koei, wat hul Makhubo noem, word in die kraal ingelei. Bier word geskink en prysliedere word gesing. Daar word ook dan vir Makhubo, die koei, 'n bier aangebied en daarna word die koei uit die kraal gelei. Terwyl die bier oor die gelukbringers gegooi word sing die oudstes van hul stam. Modjadji, die Reënkoningin, onder lofprysings van die oudstes van hul stam, roep dan hul voorvadergeeste aan om vir hul reën te stuur. Nou slaan die musikante hul groot tromme en dans die stamleiers om die altaar met gelukbringers. Die res van die dag is 'n fees. Die kinders en grootmense dans en sing en vier die seën van reën wat gaan kom.
Ongelukkig is die laaste Modjadi, die sesde oorlede en daar is nog nie een in haar plek aangestel nie. Sy laat 'n dogter en seun agter. Masalanabo Modjadji, die dogtertjie, is nou vyftien jaar oud en sou volgens die pers in 2016 ingehuldig word as die nuwe Reënkoningin. Prins Mpapatla neem intussen waar as reënmaker van die stam.
Die Rietdansseremonie: 'n Ander ritueel wat gevier word is die Rietdansseremonie wat in Eshowe in September elke jaar by die paleis van die huidige Zoeloekoning gevier word. Duisende jong Zoeloemeisies kom bymekaar met lang riete en tradisionele dansrokkies wat met kralewerk versier is. Dit is om aan te toon dat hul nog seksueel onaktief is. Die optog van die Zoeloemeisies word gelei deur die hoof Zoeloeprinses. Daar word beweer dat hierdie seremonie gehou word om ook te help om HIV-oordrag te bekamp.
Lobola: 'n Tradisionele Afrika huwelik word ook dikwels voorafgegaan deur die ritueel wat as die eenwording van twee families beskou kan word naamlik, die ritueel van Lobola. Die bruidegom se familie kom ooreen hoeveel hul gaan betaal vir die bruid se familie. Dit kan tien koeie wees wat nie noodwendig tien regte koeie is nie, maar die prys van tien koeie. As die prys per koei R1000 is, word die geld in kontanthopies van R100’e by 'n plegtige seremonie by die bruidshuis uitgetel deur die manlike familie van die bruidegom. Dis gewoonlik net die mans van die families wat hierdie seremonie bywoon. Die bruid is nie teenwoordig nie.
Polemiek rondom die ritueel as oorsprong van die dramatiese kunste
Alhoewel baie geskiedenisboeke rituele as die oorsprong van die dramatiese kunsvorm beskou, word dit betwyfel deur ander kundiges. Eli Rozik se studie: “The roots of Theatre, rethinking ritual and other theories of origin” (2002) twyfel dat die drama as kunsvorm direk uit die ritueel as aanbiddingsvorm ontstaan het. Hy beweer eerstens dat Aristotel wat oorspronklik verantwoordelik was vir die teorie dat drama uit rituele ontstaan het, sy geskiedskrif eers 200 jaar na die ontstaan van die Griekseteater geskryf het. Rozik (2002) beweer ook dat daar uiteraard ook nie genoeg geskiedkundige geskrifte bestaan om hierdie teorie te kan bewys nie. Hy beweer dat die ritueel en drama eerder parallel ontwikkel het. Hy erken dat die ritueel as 'n aksie van aanbidding baie van die verskeie kunste soos musiek, sang, verse, kostuum en dans gebruik om die proses van aanbidding uit te beeld. Rozik bevraagteken egter die feit dat die rituele in dramas verander het. As dit die geval sou wees sou kuns, dans en musiek ook uit rituele moes ontstaan. Hy glo eerder dat die dramatiese kunsvorm as 'n medium van kommunikasie ontstaan het uit die behoefte van die mens om sy stories spontaan en kreatief te wil verbeeld in dramatiese vertellings. Die ritueel is immers gerig tot die diens van die gode. Die geskrewe dramas wat vir ons deur die Grieke nagelaat is vertel stories van die gode se betrokkenheid met die mense en vergestalt eerder die verhale van veldslae en koninklike families se intriges, byvoorbeeld Medea en die Vroue van Troje.
Maar dit is interessant om te weet dat ware rituele wat in die realiteit van die werklike lewe as deel van stamkulture uitgevoer word (soos byvoorbeeld die ritueel van inisiasie) as heilig beskou word. Zakes Mda (Harding, 2002:287 ) beweer in sy artikel oor die Suid-Afrikaanse teater in die era van rekonsiliasie dat hy opgemerk het dat wit regisseurs geneig is om die rituele van swart stamme te inkorporeer in toneelopvoerings. Hy gebruik die voorbeeld van Brett Bailey se teateraanbieding naamlik iMumbo Jumbo (2003). Die idee om 'n nuwe ritueel in die fiktiewe realiteit van die toneel te skep is aanvaarbaar soos wat in vele opvoedkundige dramas gebruik word. Die doel van nuutgemaakte rituele is om sekere afbakenings van betekenis te skep. Die verhaal van iMumbo Jumbo is meesterlik vertel, maar die fisieke teenwoordigheid van ware sangomas met hul rituele is blykbaar nie deur almal so goed ervaar nie.
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
Die dramatiese kunste beeld byna altyd 'n gebeurtenis of storie uit. Storievertellings is dus die grondstof van hierdie kunsvorm. Storievertelling bestaan ook in eie reg as 'n kunsvorm. Volgens Sheppard (2009) is dit 'n kunsvorm wat reeds 50 000 jaar bestaan. Storievertelling vind plaas wanneer 'n storieverteller of storievertellers 'n gebeurtenis met enige van die volgende elemente vertel soos woorde, gebare, bewegings, dans, musiek, kostuums, grimering en maskers. 'n Storie word met die emosionele belewenis van die wat dit oordra ingekleur. Die luisteraars is aktief betrokke by hierdie vertellings. Die gehoor vorm beelde en klanke in hul verbeeldings van dit waaroor die storie gaan en hul emosies word daardeur aangeraak. Die storie bestaan uit menslike karakters, en/of gepersonifiseerde dinge, plante, diere of enige fantastiese karakter. Stories moet interessant en aangrypend begin om die aandag van die luisteraars te trek. Daar kan beskrywings van die omgewing waarin die storie plaasvind wees en ook dialoog waar die karakters in gesprek met mekaar tree. Volgens die storieverteller kundige Matateyou (1997) moet 'n storie in die Afrikakultuur 'n aangrypende begin, ontwikkelling en klimaks en 'n einde wat die finale boodskap van die storie versterk.
Afrika het 'n baie sterk storieverteltradisie wat letterlik oor eeue strek. Deur mondelingse stories, by die gebrek aan skryfkuns, dra stories tradisies, gedragskodes, geskiedenis, sedelesse en insig oor die lewe oor. Die beste van alles is dat hierdie stories ook vermaaklik is. Emmanuel Matateyou (1997) beklemtoon dat daar volgens die Afrikatradisies groot krag in woorde is. In die Bambara Komo stam is daar 'n spesiale lofgedig wat opgedra word aan die krag van woorde soos in Gleason (1994:37) vertaal en aangehaal:
Praise of the Word
This word is total:
it cuts, excoriates
forms, modulates
perturbs, maddens
cures or directly kills
amplifies or reduces
According to intention
It excites or calms souls
In die Afrikakultuur het elke stat sy eie storieverteller gehad en as dit aand word kan iemand wat 'n storie wil vertel roep: Kom! Luister! Dan begin tromme speel en die mense haas hulle om om 'n vuur na die storieverteller te kom luister. Kinders word dan deur volksvertellings vermaak en geleer soos die wonderlike stories wat in Ghana vertel word, volgens Emmanuel Asihene (1997). Daar is 'n reeks stories met 'n hoofkarakter, 'n spinnekop met die naam Ananse. In die stories oor Ananse oorlê die spinnekop ander diere en mense uit. Hierdie verhale is nie net deel van Ghana se kultuur nie, maar word in baie ander Afrikalande ook vertel. 'n Paar stories oor Ananse is “Ananse en die sterk diere”, “Ananse en die koeie”, “Anansie die brawe boodskapper” en “Ananse en die gulsige leeu”. Daar is ook stories oor die skilpad, Ajapa, wat keer op keer mens en dier met slinkse streke uitoorlê.
Dit is interessant om te weet dat daar vele Afrikafilms beskikbaar is op Youtube waarna 'n mens kan gaan kyk om jou kennis oor Afrika se storievertelkuns uit te brei. Daar is 'n opkomende filmbedryf in Afrika wat hierdie storievertelkuns verder voer. Die volgende drie stories wat ryk aan emosie en kreatiewe verbeelding is kan ook meer inligting verskaf oor die leefwêreld van kinders in Afrika. Die eerste film is Abouna deur die regisseur Mahamat Saleh Haroun wat in 2002 gemaak is. Die film speel af in 'n stowwerige dorpie in Chad en gaan oor twee seuns wat hul vader verloor. Die ander storie is 'n epiese verhaal oor die lewe van 'n Griot (uitgespreek Grie-ou). Die film beweeg tussen die mitiese wêreld van die storie en die probleme van die moderne wêreld en storievertellings. Die naam van die film is Keita: The Heritage of the Griot. Dit bring ons dan by die bespreking van die rol van die Griot in die volksvertellings van Afrika.
In Suid-Afrika ken ons hierdie storievertellers as die persone wat die lofgedigte voordra by groot nasionale feesdae en inhuldigings. Daar is byvoorbeeld 'n film gemaak oor President Nelson Mandela van Suid-Afrika se lofdigter: Mandela's Poet Laureate: Zolani Mkiva. Hierdie film kan ook op Youtube gesien word. In die groter prentjie speel die Griot deur die eeue die volgende rolle soos bepreek word in die volgende gedeelte.
'n Griot is 'n storieverteller van die Afrika-kultuur wat baie keer die sosiale geheue van hul stam is. Hierdie hoofstorievertellers moet ook belangrike geskiedkundige gebeure onthou. Hulle moet dikwels ook die genealogie of stambome van hul stam onthou. Hulle is oorspronklik aangestel as hofmusikante wat moes sing by troues en belangrike seremonies. Hulle was ook raadgewers en ambassadeurs vir die koning. Hulle moes lofgedigte ter ere van hul koning kon sing. Griots kon ook wyshede kwyt raak soos spreuke. Die vroulike Griotte (Grie-oet) sing ook baie kere by belangrike geleenthede.
In die verlede was daar gewoonlik een storieverteller per stat of dorpie. Nou, na kolonisasie plaasgevind het en ou strukture van outoriteit afgebreek is, speel hul steeds 'n belangrike rol in die kultuur van hul gemeenskap. Baie van hulle is nou populêre sangers wat die tradisionele liedere herinterpreteer, op televisie optree en ook in Afrikafilms as vertellers optree. Daar is steeds van hulle wat geskiedkundiges is, raadgewers en lofsangers in hul gemeenskappe. Suid-Afrika kan spog met uitstekende Griotte storievertellers. Gaan kyk gerus na die werk van Dr Gcina Mhlope, die belangrikste storieverteller van Suid-Afrika. Sy is ook 'n toneelskrywer, regisseur en aktrise. Die toneelstuk Have you seen Zandile is op haar lewenservaring gebasseer.
In Suid-Afrika word lofdigters “imbongi”, in Nguni (Xhosa, Zulu and Swati) genoem. Peter Horn skryf in sy boek naamlik The imbongi and the people’s poet dat lofgedigte 'n genre is wat deur almal in Afrika vanaf die dinastie van Ur 2060 voor Christus beoefen is. Hierdie imbongi kan gedigte maak oor enige tema. Hulle dra gewoonlik klere gemaak uit diervelle en 'n spesiale hoed wat in Xhosa 'n “isidlokolo” genoem word.
Hier volg 'n voorbeeld van 'n vertaalde lofgedig van die Swazistam, naamlik die Lofgedig aan Sobhuza 1. Hy was die heerser in Swaziland (nou Eswatini) van 1815 tot sy dood in 1836. Hy is Somholo, die Wonder genoem. Hy het sy mense weggelei van die oorloë met die opkoms van Shaka Zulu en hul laat bly in 'n area bekend as Sentraal-Swaziland. In hierdie lofgedig word Sobhuza geëer omdat hy sy mense gered het en hul weggesteek het in die bosse van die Drakensberge. Die Imbongi is Mutsi Dlamini, 'n neef van Sobhuza 2.
Lofgedig aan Sobhuza 1 deur Thoko Ginindza
Laat hom alleen
Laat hom stroom-op gaan
in die Krokkodilrivier.
Laat hom sy moederhuis onthou.
Laat hom die plek van Mjindini onthou.
Laat hom die plek van Mdlulis onthou.
Die Bhekiswakos.
Mense van Logoba, hulle wat swaargekry het
South African National Congress of Traditional Authorities
Die South African National Congress of Traditional Authorities (Sancota) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in Februarie 2019 gestig is.
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
Die Koninginmoeder het regeer, sy, die klein oggendster,
South African National Congress of Traditional Authorities
Die party is in alliansie met die Practical Radical Economic Transformation of SA (PretSA), wat deur 'n lid van die party, Themba Sigudla, gevorm is. PretSA was voorheen nou verbind met die African National Congress se adjunkpresident David Mabuza en baie invloedryk in die politiek van Mpumalanga. Verdeeltheid in die Mpumalanga ANC rondom die toenemende invloed van PretSA, het bygedra tot die stigting van Sancota.
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
tot hy koning geword het.
South African National Congress of Traditional Authorities
Sancota ondersteun die belange van tradisionele leiers, en het abaThembu koning Buyelekhaya Dalindyebo ondersteun, wat skuldig bevind is aan aanranding, brandstigting, ontvoering en regsverydeling, waarin verklaar word dat "dit 'n swak presedent is vir 'n koning om tronkstraf uit te dien ".
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
Jy het soos 'n rots in die niet verdwyn, Kind van Ndaba.
South African National Congress of Traditional Authorities
Die party glo ook dat elektrisiteitsvoorsiener Eskom al sy skuld aan munisipaliteite moet laat vaar.
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
Hulle het jou begrawe in die groot woud op die Mdzimbaberg.
South African National Congress of Traditional Authorities
Sancota het ondersteuning in die Bosbokrand-gebied gelok, met minstens een raadslid wat oorloop kort na die stigting van die nuwe party.
Blouaalwyn
Die blouaalwyn (Aloe glauca) is 'n aalwyn wat endemies is aan die Noord-Kaap en Wes-Kaap. Die aalwyn verskil van alle ander aalwyne omrede die blare kenmerkend grysblou is. Die plant groei op rotsagtige heuwels en die hellings van heuwels. Dit word aangetref van Swellendam tot by Laingsburg asook by Steinkopf.
South African National Congress of Traditional Authorities
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem, met min sukses.
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
En in hulle, Masikasale en in hulle, Mangulube,
die onder-heersers wat saam met
Japan Nasionale Roete 313
Japan Nasionale Roete 313 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Die ontstaan van die drama
Die verband tussen die ontstaan van die drama en storievertelling
Sobhuza weggekruip het!
Nou kan julle nie na mekaar kyk nie.
Dis te dof.
Wee jou vyande. Dit is wat ons sê.
Want jy beheer die reën.
Want jy beheer die son, Kalf van die Olifant.
Oor die koning se kinders spuit bloed en vlees.
Skoonheid soos die voëls van Showe
Ek kan jou nie genoeg prys nie,
Kind van Ndaba.
Tot hierdie dag drup die trane in my kussing.
Afgestroop staan hy,
Staan die krygers steeds.
Heil, U Majesteit, groot soos die Swazi krygers,
Matsapha en Delude,
Kom te voorskyn.
Sodat ons in jou lig kan baai.
Soos ons met jou in die wolke was.
Westerse indeling van volksvertellings en stories en hoe dit in die dramatiese kunste aangewend word
Elke kultuur en volk in die wêreld vertel stories oor hul ervarings, geskiedenis en ook oor hoe hul die lewe probeer verstaan, die natuurmagte wil beheer, oor lesse wat hul vir kinders wil leer of oor die gode wat hul aanbid. Die hele wêreld word verenig deur stories wat in elke taal en streek op aarde voorkom. Daar is ook baie tipes stories wat vertel word. Dit kan ingedeel word in die volgende afdelings: Legendes, mites, epiese werke, fabels, volksvertellings, sprokies of avontuur verhale.
Dit is belangrik om te weet dat die dramadeelnemer die kuns van storievertel moet bemeester as een van die vaardighede wat aangeleer moet word. Die tipiese storievertellinggenre staan as prosa of gedramatiseerde prosa bekend. In so 'n stuk kan een persoon of 'n groep die storieverteller wees wat direk met die gehoor kontak maak en dan ook deur stemwisseling en veranderde liggaamshouding en voortbeweging die karakaters van die storie uitbeeld.
Ander tipe genres van stories wat 'n deelnemer moet baasraak is hoe om 'n monoloog of samespraak of toneel aan te bied. In 'n monoloog is dit net een karakter wat met beweging 'n storie oordra. 'n Dialoog bestaan uit twee karakters wat 'n samespraak lewer. Dan is daar ook 'n karakteruitbeelding wat deur een persoon aangebied word. Daar is nie 'n verteller nie maar die een persoon beeld verskeie karakters alleen uit. Indien 'n groep so 'n storie met net karakters aanbied is dit 'n toneelstuk. Daar kan natuurlik ook vertellers in 'n toneelstuk wees, soos in die geval van Kanna hy kô hys toe deur Adam Small.
Gedigte wat stilstaande soos stilstaande vertellings/prosas/verhale aangebied word, gewoonlik epiese of verhalende gedigte genoem, kan ook stories vertel. Dit is ook moontlik om gedigte te dramatiseer deur middel van die bewegings van 'n groep of alleen. Verder is mimiek 'n genre waar die persoon net 'n storie vertel deur gebare en geen spraak nie. Dit is juis om hierdie rede dat die akteur/aktrise of storieverteller sy of haar instrument, naamlik die liggaam en stem so soepel en beïnvloedbaar as moontlik moet hê sodat die impuls van 'n sekere woord of betekenis 'n reaksie kan uitlok om die liggaam en stem te verander en sodoende betekenis oor te kan dra. In die vak Dramatiese Kunste word die instrument van die potensiële storievertellers of akteurs ontwikkel; daar is 'n vak wat die liggaamsbeweging van die mens bestudeer en ook 'n vak wat die stemontwikkeling ten doen stel.
'''Hier volg 'n lys van die tipe stories wat 'n storieverteller kan vertel. Daar is oneindig baie tipe stories en 'n mens sal nooit so 'n lys volledig kan voltooi nie.'''
Legendes: Legendes behandel die lewens van 'n volk wat gewoonlik verweef is rondom 'n historiese figuur. Legendes is nie mites nie. Mites handel oor die doen en late van gode. Legendes kan byvoorbeeld 'n storie soos die van Robin Hood, King Arthur of Die Vlieënde Hollander wees. In die Afrikaanse taal is daar byvoorbeeld die storie van Antjie Somers. Die verhaal het in 1866 in The Friend, in Bloemfontein verskyn. Daar word beweer dat Antjie Somers 'n Kaapse rower was wat hom soos 'n vrou aangetrek het en mense snags beroof het. Mettertyd vervaag die feite en die storie kry stertjies. Antjie Somers word gebruik om kinders skrik te maak.
Mites
Mites is verhale wat oor die gode gaan. Dit ontstaan tydens die Griekse tyd as “mitologia” wat “storie” beteken. 'n Bekende mite is die van Pandora se Kis. Hier is 'n kort vertelling van die mite van Pandora se kis.
'Pandora se kis.'
In die ou Griekeland was daar twee broers. Die een se naam was Epimeth en die ander ou was Prometheus. Hulle het die grote god, Zeus so ontstel dat hy hulle gestraf het deur hul vermoë om vuur te maak weg te neem. Die broeders wou nie rouvleis eet nie en toe maak hulle 'n plan. So steel Prometheus dus vuur uit die smeltoond van die smid op die eiland Lemnos. Nou is Zeus eers woedend kwaad. Zeus het toe saam met die smid, Hephaestos 'n klei vrou gemaak en vir die godin van Athena gevra om asseblief die vroutjie te laat lewe en vir die mooie godin Aphrodite gevra om aan haar skoonheid te skenk. Zeus noem toe die klein dametjie, Pandora, en stuur haar as geskenk vir Epimetheus. Sy was so mooi dat Epimetheus vergeet het dat sy broer hom al baie keer gewaarsku het dat dit gevaarlik is om geskenke van die gode te ontvang. Epimetheus trou toe met Pandora. Zeus se trougeskenk aan hul was toe 'n kis – wat nooit oopgemaak moes word nie. Die nuuskierige Pandora kon haarself naderhand nie keer nie. Toe haar man eendag weg is draai sy die sleutel van die kis om dit oop te maak. Sy bedwing haar. Maar die derde slag voel sy sy gaan mal word. Sy moet weet wat daarbinne is. Tot haar grootste skok is dit nie 'n kis vol skatte nie maar vol bose dinge wat uit die kis uitstroom soos 'n klomp insekte: siekte, armoede, hartseer en die dood. Die bose kreature kry haar beet en Epimetheus vind sy vrou gebroke en in pyn. Toe hoor hul 'n stemmetjie in die kis wat smeek om losgelaat te word. 'n Naaldekoker van hoop. Die naaldekoker het haar wonde aangeraak en sy is gesond gemaak. Pandora het pyn en lyding in die wêreld losgelaat maar ook hoop toegelaat om die pyn en leiding te genees.
Epiese verhale: Epiese verhale is verhale waarin belangrike karakters se heldedade of ervarings n 'n poëtiese styl vertel word. 'n Voorbeeld van 'n epiese gedig in Afrikaans is die gedig van Raka deur NP van Wyk Louw. In die gedig word Koki, die leier van die stam, se stryd teen Raka, die aapmens, “hy wat nie kan dink, wat slu en donker is, 'n lenigboog en enkeld dier”.
Volksvertellings: Hierdie stories is mondelings oorgedra deur mense van geslag tot geslag. Die oorsprong daarvan is gewoonlik moeilik vas te stel. 'n Storie soos byvoorbeeld gevind word in die werk van Pieter W. Grobbelaar. Hy het baie volksvertellings opgeskryf van die San Boesmans op soos Ou Mi’kai vertel hoe die melkweg sy vuur gekry het en Tafelberg se karos. Volksverhale wat in die Westerse lande hul oorsprong het, word ook in Afrikaans opgeskryf soos byvoorbeeld “Aandstories vir kinders”, waarin Grobbelaar die verhaal van Koning Arthur vertel.
Avontuurverhale: In hierdie stories gaan die hoofkarakter/s op 'n aksiebelaaide avontuur of reis – dikwels om 'n goeie doel te bereik soos byvoorbeeld om 'n draak te verslaan of 'n skat te vind.
Spookstories:
Hierdie stories gaan oor bo-natuurlike gebeure; spoke en geeste van die "onsigbare wêreld".
Émile Zola
Émile Édouard Charles Antoine Zola (2 April 1840 – 29 September 1902) was 'n Franse skrywer wat betrokke geraak het by die Alfred Dreyfus-saak.
Biografie
Émile Zola is gebore in Parys. Hy het sy jeug en sy skooljare deurgebring in Aix-en-Provence, waar sy vader, van Italiaanse oorsprong, 'n ingenieur was. Hy was besig met die uitvoering van 'n plan vir 'n drinkwatervoorsiening, toe hy onverwags verdwyn het. Daarna volg armoedige jare vir Zola en sy moeder. In 1858 het hulle na Parys, waar Zola, na 'n mislukte eindeksamen, 'n werk bekom by die publisiteitsafdeling van die uitgewery Hachette. Hier ontmoet hy skrywers, en raak hy vertroud met die praktiese kant van die skrywersbestaan. Verder publiseer hy as joernalis in diverse koerante. As kritikus het hy besonder skerp uitgevaar teenoor die amptelike Salonjuries, toe die fluitspeler van Édouard Manet geweier is. Hy sou trouens 'n vurig verdediger word van die impressionisme.
Zola word bekend met romans soos Germinal, Nana, en L'Assommoir (wat deel uitmaak van die reeks Les Rougon-Macquart). In die roman l'Oeuvre beeld hy die tragiese lewe van 'n skilder uit, 'n persoon wat grootliks geïnspireerd lyk deur Paul Cézanne, 'n jeugvriend van Zola uit Aix-en-Provence. Na ontvangs van hierdie roman beëindig Cézanne die vriendskap, wat al langer nie meer so intens was nie.
Bekend word ook sy ope brief aan president Felix Faure in L'Aurore van 13 Januarie 1898 onder die titel J'accuse ...!. In hierdie brief oor die Dreyfus-saak kies hy die kant van die Joodse kaptein Alfred Dreyfus, wat ten onregte van spioenasie aangekla word. Zola het die Franse generaal staf daarvan beskuldig dat hulle bewysstukke geskep het, en hy is hiervoor veroordeel tot 'n jaar gevangenisstraf en 3000 frank boete, wat vir hom betaal is deur Octave Mirbeau. Op aanbeveling van vriende gaan Zola nie tronk toe nie, maar wyk uit na Groot-Brittanje. Na 'n jaar kon hy terugkeer en word hy as 'n held ontvang.
Émile Zola sterf onverwags in Parys op 29 September 1902 in sy woning aan die Rue de Bruxelles weens koolstofmonoksiedvergiftiging. Sy vrou kon net gered word in die hospitaal van Neuilly. Volgens Philipp Blom sou 'n dakwerker bekend dat hy 'n stuk hout op die skoorsteen gelê het om die skrywer te dood uit wraak vir sy verdediging van die Joodse kaptein. In 1908 is sy liggaam oorgedra na die Panthéon.
Kontrapunt
Kontrapunt is 'n komposisietegniek wat op die melodiese selfstandigheid van die afsonderlike stemme gebaseer is; dit is die oudste vorm van meerstemmigheid wat tot op hede in die Westerse kunsmusiek in gebruik gebly het.
Hmong-Mien-tale
Die Hmong-Mien-tale is na die twee hooftakke, naamlik die Hmong-tale (of Miao-tale) en die Mien-tale (of Yao-tale), genoem. Die taal She of Ho Nte sal moontlik 'n derde sytak kan vorm. Die Mandarynse name van die twee hooftakke is Miáo en Yáo, terwyl die Viëtnamese benaming H'Mông en Dao is. Die endoniem van albei volke en tale is egter Hmong en Mien.
Kontrapunt
Veral van die 14e tot die 16e eeu het 'n hoog ontwikkelde kunsvorm (polifonie) hieruit ontstaan. Daarin word veelvuldig gebruik gemaak van die cantus firmus-tegniek (die aanwending van 'n bestaande melodie as hoofstem) en nabootsing (kanon, fuga, vrye nabootsing). Die misse en motette van Palestrina en die fugas van Bach word as die klassieke hoogtepunte van onderskeidelik die vokale en die instrumentale polifonie beskou en dien nog steeds as die uitgangspunt by die studie van kontrapunt.
Hmong-Mien-tale
As gevolg van die toontaal-eienskappe van die Hmong-Mien-tale en die groot aantal van Chinese leenwoorde is hulle vroeër as deel van die Sino-Tibettaanse tale beskou, hierdie siening is intussen verouderd. Volgens ander taalkundiges vorm die Hmong-Mien-tale egter deel van 'n Oos-Asiatiese of "Austriese" taalfamilie, saam met die Austro-Asiatiese, Austronesiese, Sino-Tibettaanse, Japannese en Tai-Kadai-tale.
Kontrapunt
Ontstaan en ontwikkeling
In die musiekgeskiedenis en die musiekteorie dui die term kontrapunt (Latyn: punctus contra punctum = noot teen noot) 'n meerstemmige skryfwyse aan waarin die klem val op die selfstandige melodiese verloop van afsonderlike stemme (partye) wat " horisontaal" bo mekaar voortbeweeg.
Hmong-Mien-tale
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Hmong (3,7 miljoen) en Yao (1,3 miljoen).
Kontrapunt
Ontstaan en ontwikkeling
Hierdie komposisietegniek, wat ook polifonie genoem word, verskil van die "vertikale" skryfwyse in die opsig dat die opeenvolging van sameklanke van die verskillende stemme in laasgenoemde (dit wil se die harmonie) van grondbetekenis is (homofonie). In die ontwikkelingsgang van die musiek het die kontrapunt en die harmonie mekaar steeds afgewissel en aangevul. Teenswoordig word die twee tegnieke meestal as afsonderlike vakke onderrig.
Die term kontrapunt het waarskynlik aan die begin van die 14e eeu ontstaan en is oorspronklik vir meerstemmige musiek of die komposisieleer in die algemeen gebruik. Toe die sogenaamde parallelle organum - 'n baie vroeë vorm van meerstemmigheid (ca. 900) waarin hoofstem en teenstem geheel en al in parallelle kwarte of kwinte voortbeweeg – plek gemaak het vir 'n kunsvorm waarin die afsonderlike stemme vryer ten opsigte van mekaar kon beweeg, is die behoefte spoedig gevoel aan ordening in die willekeurige samevoeging van stemme en die daaruit voortkomende sameklanke, wat in "welluidende" konsonante en "onwelluidende" dissonante ingedeel is.
In die daaropvolgende eeue het die teorie van kontrapunt op so 'n wyse ontwikkel dat daar gepoog is om reëls op te stel vir dit wat die komponiste reeds in die praktyk toegepas het. As die reël uitgedien was dat sogenaamde volkome konsonante (priem, kwint, oktaaf) in die Ars antiqua (12e- 13e eeu) op beklemtoonde maatdele gebruik moes word, het die toenemende voorkeur vir ŉ ryker, "versadigde" sameklank aan die begin van die 15e eeu tot uitdrukking gekom in die reël dat die terts en die sekst voortaan ook as konsonante beskou sou word.
'n Ewewigstoestand tussen die twee elemente word bereik in die "klassieke" vokale polifonie van Palestrina, wat die uitgangspunt geword het vir tallose leerboeke van die beroemde veelvuldig nagevolgde studiewerk van Johann Joseph Fux (Gradus ad Parnassum, 1725) tot op hede (onder andere deur Cherubini, Albrechtsberger, Bellertman en Jeppesen). Ander teoretici (onder andere Kirnberger, Riemann en Kurth) het egter gemeen dat die melodiese lyne van Palestrina se musiek te sterk deur akkoordopeenvolginge beheer word, en het die kuns van Bach, wat 'n tweede hoogtepunt in die geskiedenis van die polifonie vorm, as uitgangspunt gekies. Ook in die musiekteorie en -praktyk van die 20e eeu neem die kontrapunt steeds 'n belangrike plek in; verskillende komponiste, onder andere Hermann Grabner, Paul Hindemith, Charles Koechlin, Walter Piston, Humphrey Searle en Ernest W. Mulder (1898- 1959), het navorsing oor die onderwerp gedoen.