cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geïntegreerde stroombaan
Inleiding
Geïntegreerde stroombane is moontlik gemaak deur eksperimentele ontdekkings wat getoon het dat halfgeleiertoestelle die funksies van vakuumbuise kon verrig én wel danksy tegnologiese vooruitgang wat in die middel 20ste eeu plaasgevind het ten opsigte van die vervaardiging van halfgeleiertoestelle. Die integrasie van groot hoeveelhede klein transistors op 'n klein skyfie was 'n groot verbetering op die bou van stroombane met die hand deur van diskrete elektroniese komponente gebruik te maak. Die vermoë om geïntegreerde stroombane in groot maat te produseer, die betroubaarheid daarvan en die bousteen-benadering tot stroombaanontwerp het verseker dat gestandardiseerde GS'e baie vinnig aanvaarding gevind het in die ontwerp van stroombane in die plek van diskrete transistors.
Daar is twee hoofvoordele van geïntegreerde stroombane bo diskrete stroombane naamlik koste en werkverrigting. Die koste is laag omdat die skywe, met al hul komponente, as 'n eenheid gedruk word deur middel van fotolitografie en nié as een vir een transistor op 'n slag gebou word nie. Werkverrigting is hoog omdat die komponente baie vinnig kan skakel en minder krag verbruik, hoofsaaklik vanweë die feit dat die komponente klein en naby aan mekaar geleë is. Met ingang 2006 wissel skyfoppervlaktes van 'n paar vierkante millimeters tot ongeveer 350 mm2, met ongeveer 1 miljoen transistors per mm2
Vooruitgang in geïntegreerde stroombane
Van die gevorderdste geïntegreerde stroombane is die mikroverwerkers of kerne wat alles beheer van rekenaars tot selfone en digitale mikrogolfoonde. Digitale geheueskywe en toepassingspesifieke geïntegreerde stroombane is voorbeelde van groepe GS'e wat belangrik is in die inligtingsamelewing. Terwyl die koste van ontwerp en ontwikkeling van komplekse GS'e nogal hoog is, is die uiteindelike koste baie minder as die GS'e op grootskaal geproduseer kan word. GS'e het oor die jare voortdurend verbeter sodat die komponente daarop kleiner en kleiner geword het sodat meer stroombane op elke GS gebou kon word. Hierdie verhoogde kapasiteit per eenheidsoppervlakte bring ook 'n verlaging in koste mee en/of verhoog die funksionaliteit van die stroombane. Moore se wet stel dit dat die aantal transistors op GS'e elke twee jaar verdubbel en tot dusver was die projeksie nog geldig. Daar bestaan egter struikelblokke wat verdere verhoogde integrasie van nanometer-skaal toestelle in die wiele ry, waarvan een van die belangrikste die voorkoms van lekstrome is. Hierdie probleme is egter nie onoorkombaar nie en daar bestaan 'n sterk moontlikheid dat die probleme oorkom of verminder kan word deur die bekendstelling van nuwe diëlektriese materiale. Daar is strawwe kompetisie onder vervaardigers om GS'e te bou met 'n fyner geometrie. Daar word deur leidende kenners op die gebied verwag dat die vooruitgang in die komende jare sal voortduur.
Klassifikasie
Digitale geïntegreerde stroombane kan van 'n paar duisend tot miljoene logiese hekke, flip-flops, multipleksers en ander stroombane binne 'n paar vierkante millimeter bevat. Die kleinheid van hierdie stroombane maak hoë spoed, lae kragverlies en verminderde vervaardigingskoste moontlik vergeleke met gedrukte stroombaanvlak integrasie. Hierdie digitale GS'e, tipies mikroverwerkers, digitale seinverwerkers en mikrobeheerders gebruik binêre wiskunde om "een" en "nul" seine te verwerk.
Analoë GS'e, soos sensors, kragbeheerstroombane en operasionele versterkers verwerk kontinue seine. Hulle verrig take soos versterking, aktiewe filtrering, demodulasie, vermenging ens. Analoë GS'e maak stroombaanontwerpers se lewe makliker deurdat dit goedontwerpte analoë stroombane maklik beskikbaar maak eerder as om dit self van meet af aan te moet ontwerp.
GS'e kan ook analoë en digitale stroombane op 'n enkele skyf kombineer om funksies soos analoog-tot-digitale omsetters en digitaal-tot-analoë omsetters te verrig.
Tegniese vervaardiging
Die halfgeleiers van die periodieke tabel van chemiese elemente is in die 1930's as geskikte materiale geïdentifiseer in die vervaardiging van vaste-toestand toestelle om vakuumbuise te vervang deur navorsers soos William Shockley. 'n Sistematiese studie van materiale is tussen die 1940's en die 1950's gedoen en is daar eers begin met koperoksied, toe germanium en later silikon. Vandag word silikonmonokristalle hoofsaaklik gebruik as substraat vir geïntegreerde stroombane. Dit het dekades geneem om metodes te verfyn om kristalle te maak wat nie defekte in die kristalstruktuur gehad het nie.
Halfgeleier GS'e word in 'n laagproses vervaardig in 'n proses wat hierdie sleutelstappe insluit:
Die hoofstappe word ook deur doop, skoonmaak en planarisasiestappe ondersteun.
Monokristallyne silikonskywe (of in die geval van spesiale toepassings, silikon op saffier of galliumarseniedskywe) word gebruik as die substraat. Die verskillende areas van die substraat wat gedoop of waarop polisilikon, isolasiemateriaal of metaal (gewoonlik aluminium) neergelê moet word, word fotolitografies gemerk.
Uitdagings in die 21ste eeu
Die produksie van gevorderde logika-skyfies is 'n ingewikkelde en kapitaalintensiewe bedryf. Hierdie hoëvolume-ondernemings vereis uiterse akkuraatheid en is uitgelewer aan die moeilik-voorspelbare mededinging van die snelontwikkelende bedryf. Die aanbou en toerusting van aanlegte kos miljarde dollars, en die aanlegte moet hul produkte sonder enige onderbrekings kan produseer. Gieterye verslind massas water en elektrisiteit en is kwesbaar vir stofdeeltjie-besoedeling en aardbewings.
Transistors word toenemend mikroskopies vervaardig sodat groter getalle daarvan op 'n enkele skyfie kan inpas. Hierdie klein verbeterings in doeltreffendheid kan aansienlike kostebesparings by grootskaalse toepassings soos wolkrekenaarverskaffing meebring. Die opkoms van kunsmatige intelligensie bied 'n verdere stimulus vir innovasie, aangesien KI van massiewe dataverwerking afhanklik is. Die sogenaamde internet van dinge, 'n omgewing van slim-gekoppelde toestelle van fone tot ligskakelaars en yskaste, sal ook by verhoogde doeltreffendheid baatvind. 5G-selfoonnetwerke is 'n verdere groeiende sektor wat die aanvraag na data-swaar video- en speletjiestroming aandryf.
Met die Covid-19-pandemie (vroeg in 2020) het die huiskantoor en tuisbly-era aangebreek wat die vraag na kragtiger en energiedoeltreffender skyfies 'n hupstoot gegee het. Verkope van skootrekenaars en Chromebooks het die hoogte ingeskiet en benewens was daar 'n behoefte aan tuisnetwerktoerusting, webkameras, monitors en etlike huishoudelike toestelle wat pasgemaakte skyfies benodig. Daar het skielik voortdurende tekorte aan geïntegreerde stroombane ontstaan, wat op sy beurt die lewering van produkte soos motorkarre en rekenaarspeletjies en dienste soos breëbanddataverskaffing in gedrang gebring het. Dit het duidelik geword dat miljarde dollars aan nuwe beleggings benodig word om produksie uit te brei.
Die wêreldwye produksie was veral van twee Asiatiese verskaffers afhanklik, naamlik TSMC in Taiwan en Samsung in Suid-Korea. Rekenaar- en slimfoonreuse soos Apple Inc. het hul oorgrote produksie in beslag geneem, rampe het sekere aanlegte se produksie aan bande gelê en Amerikaanse sanksies teen China het veroorsaak dat Chinese vervaardigers soos Huawei beskikbare voorraad opgeraap het. In 2021 kon byna 5% van beplande motorverkope, oftewel 3,9 miljoen voertuie, gevolglik nie gelewer word nie.
Forum for Service Delivery
Die Forum for Service Delivery (F4SD) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in 2016 gestig is, meestal deur ontevrede ANC-raadslede. Die party het geregistreer om die 2016 Suid-Afrikaanse munisipale verkiesings in vyf provinsies: Noordwes, Mpumalanga, Noord-Kaap, Gauteng en Limpopo te betwis.
Die party het aan die 2019 algemene verkiesing deelgeneem. Die party se primêre eis in hul 2019-manifes is die verwydering van alle buitelandse burgers.
Teide
Die Pico del Teide maak deel uit van die munisipaliteit La Orotava. Van die berggebied is 18 990 hektaar tot nasionale park verklaar. Die Nasionale Teide-park is tans een van die mees besoekte parke in Europa en word deur UNESCO sedert 2007 as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Tredouxiet
Tredouxiet (chemiese formule ) is 'n mineraal ryk aan nikkel wat in die Bon Accord ultramafiese liggaam in Suid-Afrika ontdek is. Die mineraal vorm korrels met groottes wat wissel van 10 tot 500 μm en wat gewoonlik saam met trevoriet in 'n nikkelryke hidroksiesilikaat (waarskynlik willemseïet) -matriks voorkom. Dit vorm gereeld subhedrale tot anhedrale korrels verstrengel met bottinoïet. In gepoleerde seksie onder planumgepolariseerde lig vertoon tredouxiet liggrys in kleur, toon dit swak bireflektansie en is dit nie pleochroïes nie. Die mineraal het swak rooi-groen interne refleksies. Die mineraal is vernoem na die geoloog Marian Tredoux.
Bukkake
Bukkake of boekkake (Japannees: ぶっかけ) is ’n seksdaad wat dikwels in pornografie uitgebeeld word waar verskeie mans op ’n vrou of ander man ejakuleer. Bukkake-video's het ’n relatief algemene plek in hedendaagse pornografie ingeneem. Dit het in die 1980's in Japan ontstaan en daarna na Amerika en Europa versprei, waarna dit ook in gay pornografie verskyn het.
Marta Golden
Marta Golden (28 November 1868 – 15 Julie 1943) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Revenge (1928).
Bukkake
Geskiedenis
Bukkake het in die middel tot laat 1980's in pornografie in Japan verskyn. Volgens een kommentator is ’n belangrike rede vir die ontstaan daarvan dat geslagsorgane in Japan gesensor moet word deur ’n soort "mosaïek"-beeldelement. Een gevolg daarvan is dat daar in Japannese pornografie meer op die vrou se gesig en liggaam gefokus word as op haar geslagsdele. Omdat penetrasie nie gewys mag word nie, het hulle ander maniere uitgedink om die seksdaad te wys sonder om Japan se wette te oortree. Aangesien semen nie gesensor hoef te word nie, het dit ’n skuiwergat vir meer eksplisiete tonele verskaf. Die bevordering daarvan en skepping van die term word veral toegeskryf aan die regisseur Kazuhiko Matsumoto, in 1998. Die Japannese video-ateljee Shuttle Japan het die term in Januarie 2001 as ’n handelsmerk geregistreer.
Die praktyk het toe in die laat 1990's na Amerika en Europa versprei. Dit was deel van ’n neiging tot "harder" pornografie, en is voorafgegaan deur die mode om dubbele penetrasie te wys. Saam daarmee het orgietonele ook gewild geraak.
Daar was ook ’n finansiële voordeel vir Westerse pornografiemakers om bukkake-prente te maak omdat net een aktrise nodig is saam met ’n paar amateur-akteurs, wat minder betaal hoef te word. Tog verskil Westerse bukkake-tonele van dié in Japannese prente; in laasgenoemde is aktrises gewoonlik soos kantoor- of skoolmeisies aangetrek en word hulle in ’n onderdanige posisie uitgebeeld, terwyl vroue in eersgenoemde prente uitgebeeld word asof hulle dit geniet. Nog ’n Japannese weergawe van bukkake is gokkun, waarin verskeie mans in ’n houer ejakuleer en die vrou dit dan drink. Bukkake is minder gewild as ander neigings in Westerse pornografie, waarskynlik omdat die eksplisiete onderdanigheid van die vrou by baie mense nie byval vind nie en omdat ejakulasie gewoonlik beskou word as die klimaks van die toneel eerder as die hoofgebeurtenis.
Die genre het ook na gay pornografie versprei, waar verskeie mans op een man ejakuleer. Lesbiese bukkake-video's word ook vervaardig.
Kykers se motivering
Die Amerikaanse redakteur en uitgewer Russ Kick haal ’n seksuoloog aan en sê mans hou daarvan dat daar ’n soort afsluiting van die sekstoneel is, en om na ander mans te kyk wat ejakuleer, verskaf dié afsluiting. Die kyker identifiseer met die mans wat ejakuleer en ervaar ’n soort plaasvervanger-plesier. Volgens Gail Dines, wat veldtogte teen pornografie voer, merk die ejakulasie die vroue ook as "gebruikte goedere" en dit gee die man ’n sin van eienaarskap.
Kommentaar
Verskeie skrywers het bukkake al as soortgelyk aan vernedering beskryf. Die forensiese sielkundige Karen Franklin het bukkake beskryf as simboliese groepsverkragting, en die hoofdoel daarvan is die vernedering, degradering en objektifikasie van die vrou. Tristan Taormino, ’n feministiese skrywer en seksopvoeder, het bukkake vergelyk met ’n "gay sirkelmasturbasie" en gewys op die teenstrydigheid daarvan om dit ’n heteroseksuele gebruik te noem terwyl dit in werklikheid ’n groep naakte mans is wat naby mekaar staan en saam masturbeer.
Phillip Vannini, ’n medeprofessor in kommunikasie en kultuur aan die Royal Roads-universiteit, het die selfaangestelde netsekskommentator George Kranz aangehaal wat die onlangse Amerikaanse vertolking van bukkake beskou as ’n "belangrike vordering in menslike gedrag" en klem lê op die lewendige partytjie-atmosfeer wat in Amerikaanse bukkake-video's heers teenoor die gedempte Japannese styl.
Japan Nasionale Roete 158
Japan Nasionale Roete 158 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 157
Japan Nasionale Roete 157 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Steve Biko
Lewensloop
Stephen Bantu Biko is op 18 Desember 1946 in Ginsberg-township naby King William’s Town gebore. Hy is uit die Hoërskool Lovedale geskop weens sy politieke idees, en moes sy skoolloopbaan aan die St Francis College voltooi.
Gedurende die laat 1960's was Biko 'n mediese student aan die Universiteit van Natal. In hierdie tyd het hy gehelp om die Suid-Afrikaanse Studente-organisasie (SASO) te stig. Die organisasie is later na die Swartbewussynsbeweging verander en Biko is in 1968 as die eerste president verkies.
As 'n student in die vroeë 1970's het Biko teen apartheid in opstand gekom. In 1972 is hy uit die Universiteit van Natal geskop. 'n Jaar later het die Suid-Afrikaanse regering Biko ingeperk. As gevolg hiervan kon hy nie in die openbaar, of met meer as een persoon op 'n slag praat nie. Hy is ook tot die landdrosdistrik van King William's Town ingeperk.
Nalatenskap
Biko word deur sommige as een van die voorste politieke denkers en aktiviste in die stryd teen apartheid beskou. Sy vroegtydige dood in polisie-aanhouding was 'n groot aanleiding tot die politieke mobilisasie van swart mense in hul vryheidstryd. Biko word veral onthou vir sy rol in die uitbouing van die Swartbewussynsbeweging in Suid-Afrika en vir sy werk om die opheffing van swart gemeenskappe, veral die jeug. Sy dood het 'n skokgolf deur swart Suid-Afrika gestuur en sy begrafnis, wat deur sowat 20 000 mense bygewoon is, was die eerste van 'n reeks massabegrafnisse wat swart mense in die tagtigerjare sou saamsnoer in hul stryd teen apartheid. Die situasie is vererger deur die opmerking van die destydse minister van polisie, Jimmy Kruger, wat gesê het dat Biko se dood hom koud gelaat het. Die oproer wat ná sy dood opgevlam het, het tot die verbanning van verskeie individue (insluitende Donald Woods) en organisasies gelei en die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies genoop om wapensanksies teen die land in te stel.
Swartvlieëvanger
Die swartvlieëvanger (Melaenornis pammelaina) is 'n algemene standvoël wat in breëblaarboomveld, savanne en woudrande leef. Die voël kom voor in die ooste van Suid-Afrika vanaf Gqeberha, Limpopo, Mpumalanga, Mosambiek, Zimbabwe en die noorde van Botswana en Namibië.
Steve Biko
Nalatenskap
Vandag word Steve Biko se nalatenskap vereer deur die Steve Biko-stigting, 'n nie-winsgewende organisasie wat hom sedert 1998 beywer vir gemeenskapsgebaseerde jeugleierskap en jeugdeelname aan die openbare lewe. Die Biko-stigting het onder meer sedert 2000 'n jaarlikse herdenkingslesing aangebied. In 2000 is die lesing gegee deur prof Njabulo Ndebele, die adjunkkanselier van die Universiteit van Kaapstad; in 2001 deur prof Zakes Mda, ook van die Universiteit van Kaapstad; en in 2002 deur die wêreldberoemde skrywer prof Chinua Achebe, wat as titel van sy voordrag die titel van een van sy romans gekies het: "A man of the people".
Swartvlieëvanger
Die voël is 18 – 20 cm groot en weeg 24 – 32 gram. In Engels staan die voël bekend as die Southern Black Flycatcher.
Sengwarivier
Die Sengwarivier, 'n sytak van van Zambezirivier, is 'n omaramba in Zimbabwe.
Oorsprong
Die rivier ontspring op die Mafungabusi-plato, 30 km suidoos van Gokwe in die Midlands (provinsie), op 1 290 m bo seespieël. Dit is by 18° 25′ suid en 29° 4′ oos.
Loop
In die suide vorm die rivier die grens tussen die provinsies Matabeleland-Noord (aan die westekant) en Midlands en verder noord tot by sy monding tussen Matabeleland-Noord en Masjonaland-Wes. Die rivier vloei teenswoordig slegs in uitsonderlike goeie reënjare. In die enkele standhoudende brakkerige poele wemel dit van die krokodille (Crocodylus niloticus).
Ralph Lewis (akteur)
Ralph Lewis (8 Oktober 1872 – 4 Desember 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Birth of a Nation (1915), The Wolf Man (1915), Dante's Inferno (1924), en Casey Jones (1927).
Japan Nasionale Roete 159
Japan Nasionale Roete 159 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Wetgewer
'n Wetgewer is 'n beraadslaende vergadering met die gesag om wette vir 'n politieke entiteit soos 'n land of stad te maak. So 'n liggaam staan as die wetgewende gesag (of mag) bekend. Die wette wat deur 'n wetgewer gepromulgeer (verorden; in werking gestel) is, staan as wetgewing bekend. Wette wat nie gepromulgeer is nie, is nie van krag nie, en staan as wetsontwerpe bekend.
Wetgewers vorm 'n belangrike deel van die meeste regerings. 'n Wetgewer kan supra-nasionaal wees (soos die VN en Europese Parlement), nasionaal (soos die Parlement van Suid-Afrika), streekgebonde (vir provinsies en deelstate), of plaaslik (byvoorbeeld, munisipale owerhede).
Politieke teorie bepaal dat gesag verdeel moet word en dat die wetgewer apart van die uitvoerende gesag en die regbank funksioneer. 'n Wetgewer mag dus nie die wette wat dit opstel toepas of afdwing nie. Die skeiding van magte is oorspronklik deur die Fransman Charles Montesquieu bedink. Die meeste moderne politieke stelsels voldoen oor die algemeen aan hierdie beginsel.
Wetgewers bestaan gewoonlik uit politici wat deur mense verkies word. Hulle neem die optrede van die uitvoerende gesag (regering) waar en stuur dit met behulp van nuwe of gewysigde wetsontwerpe. Hulle het meestal eksklusiewe gesag om die begroting te wysig.
Erica brownleeae
Erica brownleeae is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap.
Vera Gordon
Vera Gordon (11 Junie 1886 – 8 Mei 1948) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente In Hollywood with Potash and Perlmutter (1924), Sweet Daddies (1926), Millionaires (1926), en Abie's Irish Rose (1946).
Wilhelm Steenkamp
Wilhelm Steenkamp (* 7 Februarie 1985, Calvinia) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat as slot vir die Blou Bulle in die Curriebeker en vir die in die Superrugbykompetisie gespeel het, voordat hy oorsee vertrek het. Steenkamp het ook in 2006 vir Suid-Afrika se o/21-span uitgedraf en in 2009 vir die Opkomende 'Bokke.
Oosterwolde, Gelderland
Oosterwolde is ’n nedersetting in die munisipaliteit Oldebroek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Nahas Angula
Nahas Gideon Angula (gebore op 22 Augustus 1943 ) is 'n Namibiese politikus, wat as eerste minister van Namibië tussen 2005 en 2012 gedien het. Hy beklee sedert 2012 die amp as minister van verdediging.
Politieke loopbaan
Angula is gebore in Onyaanya, Osjikoto, in die destydse Suidwes-Afrika. Hy was in ballingskap buite Namibië tussen 1965 en 1989. Gedurende hierdie tydperk het hy tussen 1973 en 1976 vir Radio Zambië gewerk en vir die Verenigde Nasies as staatsamptenaar tussen 1976 en 1980 gedien voordat hy in 1980 'n SWAPO-organiseerder geword het. Hy was in beheer van SWAPO se kieserregistrasie in 1989. Onmiddellik voor onafhanklikheid, Angula was 'n SWAPO-lid van die grondwetgewende vergadering, wat in plek was vanaf November 1989 tot Maart 1990. Hy is 'n lid van die Nasionale Vergadering sedert 1990, en was minister van onderwys, sport en kultuur tussen 1990 en 1995 en minister van hoër onderwys vanaf 1995 tot 2005.
Angula het die hoogste aantal stemme, 395 (gelyk met Jerry Ekandjo), in die verkiesing tot die Sentrale Komitee van SWAPO by die party se kongres in Augustus 2002 verkry. Hy was een van die drie kandidate wat SWAPO genomineer het as die party se presidensiële kandidaat in Mei 2004. Hy het die derde plek in die eerste ronde bereik, waar hy 137 stemme ontvang het, terwyl Hifikepunye Pohamba 213 stemme ontvang het en Hidipo Hamutenya 166, en hy dus uitgesluit is van die tweede ronde. Diegene wat Angula ondersteun het gerugsteun Pohamba byna sonder uitsondering in die tweede ronde van die verkiesing, en Pohamba het oorwin.
Op 21 Maart 2005, toe Pohamba ingesweer is as president van Namibië, het hy aangekondig dat hy Angula as eerste minister van Namibië sal aanstel.
Kumaoni
Kumaoni (कुमाऊँनी भाषा) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 2 miljoen mense in die Indiese deelstaat Uttarakhand gebesig word. Dit word veral deur die Kumaoni's in die Kumaoni-streek van die noordelike Indiese deelstaat Uttarakhand in die Indiese Himalaja gebesig.
Kumaoni word in 'n aantal dialekte verdeel en is veral verwant aan Garhwali wat verder wes gepraat word. Die taal word met die Devanagari-alfabet geskryf.
Kumaoni is nie 'n bedreigde taal nie (Ethnologue lys dit as "lewenskragtig"); dit word nietemin as "kwesbaar" aangewys in Unesco se Atlas van die wêreld se tale in gevaar, wat daarop dui dat die taal konsekwente bewaringspogings benodig.
Modaka
Modaka is 'n swart woonbuurt van Oos-Londen, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
Erica bruniades
Erica bruniades is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap. Volgens SANBI staan die plant bekend as kapokkie.
Indiese gelowe
duimnael|240px|’n Standbeeld van die [[Gautama Boeddha|Boeddha.]] duimnael|150px|Die [[Djainisme-godheid Bahubali.]] Indiese gelowe, ook Dharmiese gelowe genoem, is die godsdienste wat op die Indiese subkontinent ontstaan het, naamlik Hindoeïsme, Djainisme, Boeddhisme en Sikhisme. Dit word ook as Oosterse gelowe geklassifiseer. Hoewel Indiese gelowe met mekaar verband hou vanweë die geskiedenis van Indië, omvat dit ’n groot reeks godsdienstige gemeenskappe en is dit nie beperk tot die Indiese subkontinent nie.
Geskiedenis
Bewyse vir prehistoriese godsdiens op die subkontinent kom uit verspreide rotstekeninge uit die Mesolitikum. Die Harappa-volk van die Indusvalleibeskawing, wat van 3300 tot 1300 v.C. geduur het, was ’n vroeë verstedelikte kultuur wat die Vediese godsdiens voorafgegaan het.
Die gedokumenteerde geskiedenis van die Indiese gelowe begin met die historiese Vediese geloof, die godsdienspraktyke van die vroeë Indo-Iraniërs van omstreeks 1750 tot 500 v.C. Dié godsdiens was naby verwant aan vroeë Zoroastrisme; die liturgiese taal daarvan, Vediese Sanskrit, was verwant aan Avesties.
Die hervormingsperiode tussen 800 en 200 v.C. was ’n "keerpunt tussen die Vediese en die Hindoe-godsdienste". Die Sjramana-beweging, ’n antieke Indiese godsdiensbeweging parallel aan maar apart van die Vediese tradisie, het aanleiding gegee tot Djainisme en Boeddhisme, en was verantwoordelik vir die verwante begrippe joga, samsara (die siklus van geboorte en die dood) en moksja (die bevryding van dié siklus).
Die Puraniese Periode (200 tot 500 n.C.) en vroeë Middeleeue (500 tot 1100 n.C.) het aanleiding gegee tot ’n nuwe gedaante van Hindoeïsme. Die vroeë Islamitiese periode (1100 tot 1500) het ook nuwe bewegings tot gevolg gehad. Sikhisme is in die 15de eeu gestig na aanleiding van die leringe van Ghoeroe Nanak en die nege opeenvolgende Sikh-ghoeroes in Noord-Indië.
Met die koloniale besetting van Brittanje het ’n nuwe interpretasie van Hindoeïsme ontstaan, wat die Indiese onafhanklikheidsbeweging aangehelp het.
Anton van Niekerk
Anton Albert van Niekerk (gebore 4 Desember 1953) is 'n Suid-Afrikaanse filosoof.
Van Niekerk is op 4 Desember 1953 te Brits in die destydse Transvaal gebore. Sy gesin verhuis in 1960 na Knysna, waar hy sy laerskooljare deurbring. Hy matrikuleer in 1971 aan die Paul Roos-Gimnasium op Stellenbosch. Hy verwerf die grade BA (1974), BA Honneurs (Filosofie)(Maart 1976), MA (Filosofie) (1980), BTh (1978) en Lisensiaat in Teologie (1979) almal cum laude aan die Universiteit Stellenbosch. Hy behaal ook die graad DPhil (Filosofie) in 1983. Sy MA-tesis se titel is: Die Grense van die Kritiese Rede: 'n Kritiese Ondersoek van die Rasionaliteitsmodel van die Kritiese Rasionaliste, en sy doktorale verhandeling se titel is: Analogie en Teologie: 'n Krities-wysgerige Ondersoek van die Funksie van Analogie-teorieë omtrent Teologiese Taalgebruik. Hy behaal albei hierdie grade onder die studieleiding van prof. Hennie Rossouw.
In 1980 verwerf hy, onder andere na aanleiding van sy MA-tesis, die Kanseliersmedalje van die Universiteit Stellenbosch as die beste finalejaarstduent aan die universiteit. Hy word in 1980 aangestel as lektor in Filosofie aan die Universiteit Stellenbosch, word bevorder tot senior lektor in 1985 en tot professor in 1989. Hy bring die Sentrum vir Toegepaste Etiek tot stand in 1990 en dien sedertdien ook as Direkteur van hierdie Sentrum, asook as Hoof van die Eenheid vir Bio-etiek in hierdie sentrum. Hy dien vanaf 1990 tot 2001, en weer vanaf 2006 tot 2013 as Voorsitter van die Departement Filosofie aan die US. Hy is in 2014 aangestel as een van ‘n geselekteerde groep uitgelese (“distinguished”) professore aan die Universiteit Stellenbosch. Hy is die skrywer van 18 boeke, 140 vaktydskrifartikels en boekhoofstukke en ongeveer 180 populêre artikels. Hy is ook die promotor van 21 voltooide doktorale proefskrifte en 72 magistertesisse.
Van Niekerk se navorsingsvelde is veral die bio-etiek, godsdiensfilosofie en filosofie van die menswetenskappe (met klem op die hermeneutiese benadering). Hy is een van die pioniers van die vestiging van bio-etiek as 'n akademiese dissipline in Suid-Afrika. In 1996 is hy grootliks verantwoordelik vir die instelling van 'n MPhil-graad in Toegepaste Etiek aan die US - die bekendste program van sy soort in Suid-Afrika. Hy is sedert sy jong dae as dosent 'n skerp kritikus van die apartheidsbedeling in Suid-Afrika, en neem oor 'n wye front deel aan die openbare politieke en intellektuele debat. Hy is in 2011 in sy kantoor aangerand deur 'n verteenwoordiger van 'n regs-reaksionêre beweging wat, na eie erkenning, die artikel van Van Niekerk wat opspraak verwek het, nie gelees het nie. Die persoon is skuldig bevind aan aanranding en gevonnis, en die saak het wye (ook internasionale) mediabelangstelling uitgelok.
Reg Lewis (bodybuilder)
Reg Lewis (gebore 23 Januarie 1936) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Maciste contro i mostri (1962), Don't Make Waves (1967), en Sextette (1978), en in die televisiereeks You Bet Your Life (1950).
Gilarivier
Die Gilarivier (Engels: Gila River) is 'n rivier in die Verenigde State van Amerika. Dit het 'n lengte van 1 044 km.
Die Gila ontspring in Nieu-Meksiko in Sierra County en vloei vervolgens deur Arizona waar dit in die Coolidge-dam opgegaar word. Naby Phoenix sluit die Saltrivier by die Gila aan. Die rivier mond uiteindelik naby die stad Yuma in die Coloradorivier uit.
Inheemse bevolkings woon vir ten minste die laaste 2 000 jaar langs die rivier en het komplekse landbougemeenskappe gevorm voordat Europese verkenners dit in die 1500's vir die eerste keer besoek het.
In 1853 het die Verenigde State 77 700 km² land suid van die Gilarivier en wes van die Rio Grande vanaf Meksiko vir 10 miljoen V.S. dollar gekoop. Vervolgens begin Europese-Amerikaners in die middel van die 19de eeu om hulself hier te vestig.
Thomas Muir
Sir Thomas Muir (volle naam: Thomas Patterson Brown Muir; Nemphlar, naby Falls on Clyde, Lanarkshire, Skotland, 25 Augustus 1844 – Rondebosch, Kaapprovinsie, 21 Maart 1934), wiskundige en opvoedkundige. Hy was die derde superintendent-generaal van onderwys van die Kaapkolonie onder Britse bewind.
Gilarivier
As gevolg van menslike ontwikkeling moes vloedbeheer in die 20ste eeu toegepas word (damme, wegleiding, besproeiing, ens.). Vandag dra die Gila slegs 'n fraksie van sy historiese volume tot die Coloradorivier by. Die rivier voorsien tans water aan vyf miljoen mense en groot dele woestyn word uit die rivier besproei.
Dorothy Gould
Dorothy Gould (15 Januarie 1910 – 26 Julie 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Charlatan (1929) en Ladies in Love (1930).
Thomas Muir
Muir het in 1892 uit sy geboorteland na die Kaapkolonie verhuis en word superintendent-generaal van onderwys, ’n amp wat hy beklee tot sy aftrede in 1915, die jaar waarin hy tot ridder geslaan is. Gedurende sy dienstyd het hy hom beywer vir skoolplig (verpligte skoolbywoning tot op 'n sekere ouderdom of in s'n sekere standerd), nuwe vakke ingestel en die leerplan verbind met dié van universiteite en kolleges. Hy het sowel nywerheids- as landbou-onderrig voorgestaan en het opleidingskolleges met die sertifikate T1, T2 en T3 gestig. Ook het hy die stigting van skoolbiblioteke aangemoedig. Sy eie boekversameling het die kern gevorm van die departement van onderwys se biblioteek. Muir was ’n briljante wiskundige. Sy versameling wiskundeboeke en -geskrifte word deur die Universiteit van Kaapstad bewaar. Die Hoër Seunskool Muir-kollege op Uitenhage is na hom genoem en hy het ook die vorige skoolgebou in 1904 ingewy.
Herkoms en opleiding
Thomas Muir was die seun van die skoenmaker George Muir, van Stonebyres, en sy vrou, Mary Brown, 'n boeredogter van Loch Lomond. George Muir het sy ambag op die dorp Biggar beoefen. Die jong Thomas verloor sy vader toe hy jonk is, maar het blykbaar baie aan sy moeder, 'n karaktervolle en bekwame vrou, te danke.
Ná 'n goeie skoolonderrig aan 'n onafhanklike skool in Wishaw, sowat halfpad tussen Biggar en Glasgow, waartydens hy buitengewone bekwaamheid in die klassieke openbaar en sy gunstelingvak Grieks was, gaan hy na die Universiteit van Glasgow, waar die beroemde William Thomson (later lord Kelvin) sy wiskundige bekwaamheid raaksien en hom dit help ontwikkel, hoewel Muir se bedoeling was om Grieks te bestudeer. In 1868 word hy 'n tutor aan die St. Andrew-universiteit en reis daarna na die vasteland, waar hy talle topwiskundiges ontmoet het. Reeds in sy jong jare het hy boeke begin versamel, 'n lewenslange passie.
Hy word in 1871 assistent van die professor in wiskunde in Glasgow en word op 'n buitengewoon vroeë leeftyd tot 'n fellow van die Royal Society van Edinburg verkies danksy die verhandelings wat hy gelewer het. Nadat hy as onderwyser opgelei is en teen 1868 die M.A.-graad (met onderskeiding) aan die Universiteit van Glasgow behaal het, studeer hy verder in Berlyn en Göttingen omdat hy besef het Europese wiskundiges het groot vooruitgang gemaak wat toe nog onbekend was in Engeland. Die Universiteit van Glasgow het in 1966 'n leerstoel in wiskunde ingestel en dit na hom genoem.
Navi Mumbai
Navi Mumbai (Marathi: नवी मुंबई Navī Mumbaī, Afrikaans: "Nieu-Mumbai"; tot 1995 "Nieu-Bombaai") is 'n beplande satellietstad van Mumbai in die Indiese deelstaat Maharashtra met 'n bevolking van 1 111 000 in 2011. Die stad is in 1972 gestig en is tans die grootste voorafbeplande stad ter wêreld. Navi Mumbai is aan die Arabiese See en oos van Mumbai geleë.
Thomas Muir
Herkoms en opleiding
In 1876 trou hy met Margaret Bell (oorlede in 1919), dogter van Dugald Bell van Dumbartonshire. Van 1874 tot sy aanstelling as superintendent-generaal van onderwys van die Kaapkolonie in 1892 dien hy as hoof van die departement wiskunde aan die Hoërskool Glasgow. 'n Dogter van die Muirs, dr. Nellie Spilhaus, het langer as 30 jaar in die SACS-komitee gedien en was reeds ver oor die 80 jaar oud toe sy in 1965 aftree.
Muir is in 1883 verkies tot president van Edinburg se wiskundige vereniging, wat die jaar vantevore gestig is. Sy presidentsrede is in 1884 gepubliseer onder die titel "On promotion of research". In 1882 reeds het hy "Treatise on the theory of determinants" gepubliseer en in 1890 "History of determinants", wat die eerste deel van sy vyfdelige lewenswerk sou word.
Koms na Suid-Afrika
Cecil John Rhodes, eerste minister van die Kaapkolonie, het op een van sy periodieke besoeke aan Brittanje 'n onderhoud met Muir gevoer en hom vir die amp van superintendent-generaal van onderwys gekies. Destyds moes Muir besluit of hy 'n aanbod sou aanvaar om voorsitter van wiskunde aan die Standford-universiteit in Kalifornië te word. Hy sou dit bes moontlik aanvaar het as Rhodes hom nie genader het nie. Buiten Rhodes se oorredingsvermoë is Muir waarskynlik ook beïnvloed deur die vooruitsig van 'n verbetering in sy vrou se gesondheid in die heilsamer klimaat aan die Kaap.
Kort ná die aanvaarding van die amp in Kaapstad, waar hy op 20 Mei 1892 geland het, stel Muir wyslik deur middel van sy skoolinspekteurs 'n reeks uitgebreide ondersoeke in – 'n voorvereiste vir die instelling van skoolplig – na die onderwysgeriewe in die kolonie, en verkry veral waardevolle gegewens in verband met plattelandse gebiede wat op onderwysgebied nog 'n groot agterstand gehad het.
Verbeterings aan die Kaapse onderwys
Aangesien die Kaapse onderwysstelsel veel te wense oorgelaat het ná die lang ampstermyn van sy voorganger, sir Langham Dale, begin Muir met ywer hervormings instel, waaraan daar reeds lank 'n behoefte was. So brei hy die organisasie van sy departement uit en verbeter dit grootliks; hy vergroot ook die inspektoraat, 'n noodsaaklike stap op 'n tydstip toe die grootste gedeelte van die onderwys vir alle rasse in die kolonie op 'n stelsel van ondersteunde skole en jaarlikse inspeksie van individuele leerders gegrond was. Baie onderwysers word uit Brittanje ingevoer, veral gegradueerdes uit Skotland. Nadat hy sy eie posisie as superintendent-generaal van onderwys voldoende verstewig het, oorreed hy die Kaapse regering in 1905 om 'n stelsel van statutêre (distriks-) skoolrade, hoofsaaklik deur verkiesing, in te stel met die bevoegdheid om 'n onderwysbelasting te hef en om plaaslik oor die onderwys toesig uit te oefen, hoewel altyd aan sy departement onderworpe. 'n Belangrike funksie wat ook aan die skoolrade toegewys sou word, is dié van plaaslike ontwikkeling en beplanning. 'n Skema van aflosbare lenings word ook ingestel ingevolge waarvan 'n skoolraad kapitaal kon kry vir die oprigting van skole; baie van die mooi geboue wat as gevolg daarvan opgerig is, is vandag nog in gebruik.
Deur die bestaande skoolkomitees by die stelsel van skoolrade in te skakel, versterk Muir die tradisionele Kaapse beleid van 'n lewendige plaaslike belangstelling in onderwys. Met die doel dat die skoolrade as middel moet dien tot die instelling van 'n mate van skoolplig vir wit kinders, ondanks die geldskaarste in die kolonie, stuur Muir in 1909 'n proefneming in die groter stedelike gebiede van stapel: skoolplig tussen die ouderdomme van sewe en 13 (of slaag in st. IV), en binne 'n jaar aanvaar drie kwart van al die rade hierdie verantwoordelikheid vrywillig.
Muir het gemeen met die beperkte beskikbare finansies was dit belangrik dat die wit bevolking minstens 'n minimum aan onderwys moes ontvang. Hy bly superintendent-generaal tot 1915.
Uniewording in 1910 het min verskil aan sy amp gemaak aangesien die gewone skoolonderwys vir wit, bruin en swart leerders onder die beheer van die Kaapse provinsiale administrasie geressorteer het wat in hierdie aangeleenthede bloot die erfgenaam van die Kaapkolonie se regering voor Uniewording was. Van toe af moes Muir egter werk onder 'n sterk, outokratiese provinsiale administrateur, sir Frederik de Waal, waardeur sy ondernemingsgees effens aan bande gelê is. Hoewel die skoolrade in 1917 hul heffingsbevoegdheid verloor het en daarmee noodwendig baie van hul gesag moes inboet, het hulle reeds die belangrike doelwitte bereik waarvoor hulle in die lewe geroep is.
Muir het belangrike werk verrig deur die leerplan van die laerskole uit te brei sodat dit voorsiening maak vir die onderrig in gesamentlike sang, naaldwerk, houtwerk, tekenkuns en natuurstudie. Sedert die vroeë jare van sy ampsaanvaarding het hy instrukteurs en instruktrises in hierdie vakke, asook in huishoudkunde, aangestel; hierdie reisende buitepersoneel besoek in sommige gevalle sowel die sekondêre as die primêre klasse. Kindertuininstruktrises is ook aangestel met die doel om onderwyseresse, wat oor die algemeen nie te hoë kwalifikasies gehad het nie, te help om in meer toereikende mate hierdie nuwe toevoegings tot die leerplan, wat dekades 'n kenmerk van die Kaapse onderwysstelsel sou bly, te behartig.
Skoolinspekteurs het ook opdrag gekry om te sorg dat vakke wat nie ingesluit is by die st. VI-eksamen nie, tog behoorlike aandag geniet. Van 1899 af begin Muir, wat insgelyks moeite gedoen het om die sekondêre onderwys te ontwikkel, suksesvolle skole as “hoërskole” gradeer en ’n groter personeelkwota aan hulle toe te ken sodat kandidate beter op matrikulasie voorberei kon word. Skoolonderrig in die natuurwetenskap is deur hom ingestel en veral praktiese werk aangemoedig deur geld vir laboratoriums en toerusting beskikbaar te stel. Goeie akademiese standaarde in alle matrikulasievakke is ook aangemoedig, en die groot aantal gegradueerde onderwysers wat oorsee gewerf is, blyk van onskatbare waarde in hierdie verband te gewees het. Oor die algemeen kan daar gesê word dat Muir se onderwysstelsel, veral op sekondêre vlak, meer op die Skotse as op die Engelse lees geskoei was.
Muir help nie net die ontwikkeling van skoolbiblioteke aan nie, maar stig ook aan sy hoofkantoor 'n uitleenvakbiblioteek vir onderwysers. Vanaf 1901 gee hy die Onderwysgaset uit, waardeur dit moontlik gemaak is om departementele opdragte en inligting van belang en waarde vir onderwysers deur die hele Kaap te versprei. Dit dien ook as kostelose advertensiemiddel vir onderwysposte, iets waaraan toe 'n groot behoefte bestaan het.
Japan Nasionale Roete 160
Japan Nasionale Roete 160 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Thomas Muir
Verbeterings aan die Kaapse onderwys
Naas die werk om sy departement se doeltreffendheid te verhoog, was Muir se belangrikste prestasie waarskynlik die verbetering van die professionele kwalifikasies van die onderwysers. Toe die nadruk wat hy op die opleiding van onderwysers lê in twyfel getrek word met die opmerking dat onderwysers gebore en nie gemaak word nie, was sy antwoord dat die geboortesyfer te laag is om in die aanvraag te voorsien. By sy ampsaanvaarding word alle primêre onderwysers as leerling-onderwysers gewerf – 'n stelsel wat deur sy voorganger, Dale, uit Brittanje ingevoer is: die toelatingskwalifikasie tot die kursus vir leerling-onderwyser is 'n ouderdomsperk van 13 jaar en 'n goeie karakter. Hy eis nou dat die betrokke aansoeker in st. IV moet slaag en verhoog hierdie kwalifikasie geleidelik tot st. VII. Insgelyks is die toelatingskwalifikasie vir 'n tweedeklas-onderwysersertifikaat (02) van “skoolhoër” (st. VIII) tot matrikulasie (st. X) verhoog, terwyl hy ook die beleid om gegradueerdes op te lei as sekondêre onderwysers aan die Suid-Afrikaanse Kollege (vanaf 1911) gesteun het.
Wiskundige
Muir het afleiding van sy inspannende administratiewe pligte gevind deur sy ondersoek op die gebied van wiskunde en veral algebra voort te sit. Nadat hy in 1915 in die ouderdom van 70 jaar uit die staatsdiens getree het, pak hy die wiskundige ondersoek gedurende die oorblywende 19 jaar van sy lewe met geesdrif aan. Hy lewer 307 publikasies, meestal oor determinante en verwante onderwerpe, vul voortdurend die bestaande bewyse aan en verbeter hulle. Sy groot werk is 'n boek in vyf dele, The theory of determinants in the historical order of its development (Londen, 1890-1929), wat sedert 1890 met groot tussenpose verskyn. (Hy was ten tyde van sy dood aan die werk aan die sesde deel.) In hierdie werk stel hy die baanbrekerswerk van baie persone maklik beskikbaar. Hy vat ook geïsoleerde en ooreenvallende stellings in 'n oortuigende geheel saam.
Eerbewyse en waardering
Muir verwerf baie onderskeidings, onder meer die eregraad LL.D. aan die Universiteit van Glasgow (1882), die Keith-prys van die Royal Society van Edinburg (1884 en 1899), die fellowship van die Royal Society, Londen (1900). Ook was hy van 1897 tot 1901 vise-kanselier van die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop, en die eerste persoon aan wie dié universiteit die eregraad D.Sc. toeken, en president van die Suid-Afrikaanse Vereniging ter Bevordering van die Wetenskap (1910). In 1901 word die C.M.G. aan hom toegeken, en in 1915 word hy tot die ridderstand verhef.
Hoewel Muir in 'n behoeftige kolonie en soms in moeilike tye gewerk het, kan sekere aspekte van sy werk tereg gekritiseer word. Aangesien sy begrip van sekondêre onderwys ietwat akademies was, moedig hy nie beroepsopleiding onder die wit bevolking aan nie, terwyl opleiding in die boerdery, selfs in die uitgebreide plattelandse gebiede, verwaarloos word; hy kon miskien ook meer gedoen het vir bruin en swart onderwys, hoewel dit in hierdie opsig is dat geld (en die openbare mening) die grootste hindernis was. Hy stel egter baie belang in die onderrig van handwerk aan swart jeugdiges en in die ontwikkeling van inrigtings soos Lovedale.
'n Tydgenoot, ene Turnbull, het in die Proceedings of the Royal Society van Muir geskryf: "He had a gentle, kindly manner, twinkling eyes and quick smile, a keen sense of humour and a penetrating wit. To the end he was courtly, sympathetic, and charming, with his wide knowledge of men and books, his sight and hearing well-nigh perfect, and upright as a pine in his plantation at Rondebosch. He was a scholarly musician - almost his last public appearance was when he attended the opera in August 1933. He had a refined judgement in poetry, and at one time had a fine library of English literature, before his mathematical collection crowded it out."
'n Straat op Uitenhage is ter ere van hom Sir Thomas Muir-rylaan genoem.
Privaat lewe
Muir se eggenote het hom in 1919 ontval. Twee seuns en twee dogter is uit die huwelik gebore. Muir het van die ouderdom van 60 tot 84 gereeld tennis gespeel en selfs op laasgenoemde ouderdom per geleentheid kans gesien vir vier stelle teen sy kleinkinders. Nadat hy eindelik ophou tennis speel het, het hy oefening gekry deur hout te saag of tussen sy geliefde blomme en dennebome te wandel.
Franse Wes-Indiese Kompanjie
Die Franse Wes-Indiese Kompanjie (Frans: Compagnie des Indes Ocidentales Françaises) is in 1664 deur die destydse Franse Minister van Finansies Jean-Baptiste Colbert (1619-1683) gestig om handel met die Franse kolonies in Amerika te dryf. As opvolger van die Compagnie de la Nouvelle-France was die Wes-Indiese Kompanjie ook verantwoordelik vir die administrasie en kolonisasie van Nieu-Frankryk. Die kompanjie se tuishawe was Le Havre.
Die hoofsaaklke handelsvennote in Amerika was die kolonies Nieu-Frankryk en Saint Dominique. Aan die kompanjie is vir 'n tydperk van veertig jaar sowel die eiendomsreg ten opsigte van die Franse besittings langs die Atlantiese kuste van Afrika en Amerika asook die monopolie vir die handel met Amerika oorgedra.
Die Franse kompanjie se inruilpryse is egter deur die Franse setlaars op die Wes-Indiese Antille-eilande as onbetaalbaar geag, en die koloniste het hulle gevolglik liewer tot smokkelhandel met die Nederlanders gewend.
Die Frans-Nederlandse Oorlog van 1672 tot 1679 het die Franse Wes-Indiese Kompanjie se handel ernstig begin ontwrig. Nadat die kompanjie in 1674 ontbind is, het die Franse Kroon die kolonies regstreeks begin administreer.
Japan Nasionale Roete 161
Japan Nasionale Roete 161 is 'n nasionale snelweg in Japan.
2006 Verenigde State Grand Prix
Die 2006 Verenigde State Grand Prix is op 2 Julie 2006 by die Indianapolis Motor Speedway gehou en is deur Michael Schumacher in 'n Ferrari gewen.
Erica bruniifolia
Erica bruniifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Die plant het vyf subspesies:
Gibbs Aquada
Op land kan die Aquada met sy 128 kW-sessilinderenjin in V-formasie tot 160 km/h haal. Op die water word 48 km/h bereik deur waterstraalaandrywing en sy ingerigte bakwerkstruktuur. Met die druk van 'n knoppie klap die wiele in om te dryf en die motor verander binne 12 sekondes in 'n boot. Hierdie meganisme is in "Landmodus" gesluit en word eers weer geaktiveer sodra die voertuig in "Watermodus" is. Dit verseker dat die wiele nie inklap wanneer daar op land rondgery word nie.
Daar is 60 patente vir die voertuig geregistreer. Een van hierdie patente word die HSA genoem, wat vir High Speed Amphibian staan. Richard Branson het in 'n Aquada oor die Engelse kanaal (van Dover na Calais) binne 90 minute gevaar. Die vorige wêreldrekord met 'n amfibievoertuig is 40 jaar tevore deur twee Franse geslaan. Dit het byna ses ure met 'n Amphicar uit Duitsland geduur.
G.S. Nienaber
duimnael|regs|200px|G.S. Nienaber.
G.S. Nienaber (*12 November 1903, distrik Fauresmith, Oranje-Vrystaat, – † 10 Desember 1994, Pretoria, Suid-Afrika) was ’n Afrikaanse taalkundige en broer van die bekende letterkundiges P.J. Nienaber en C.J.M. Nienaber. Sy belangrikste bydrae is op die gebied van die taalgeskiedenis, en lewer verskeie belangrike werke in hierdie genre. Hy skryf fiksie onder die skuilnaam André Marais.
Lewe en werk
Gabriël Stephanus Nienaber is op 12 November 1903 op ’n plaas in die distrik Fauresmith in die Oranje-Vrystaat gebore. Sy ouers is Petrus Johannes Nienaber (1878–1950) en Jakoba Petronella van den Berg (1883–1966). Hy is die oudste van vyf kinders, vier broers en ’n suster. Die bekende letterkundiges P.J. Nienaber en C.J.M. Nienaber is twee van sy jonger broers. As jong kind pas hy bedags skape op en in die aande leer sy ma hom skryf en lees uit die Trap der Jeugd. Later ontvang hy vanaf sy sewende jaar onderrig deur medium Engels aan ’n plaasskool, waarvandaan hy na Petrusburg gaan en op Boshof matrikuleer. Hy studeer verder aan Grey-niversiteitskollege in Bloemfontein, waar hy die B.A.-graad en M.Ed.-graad met lof verwerf, asook die Hoër Onderwysdiploma. Gedurende 1925 neem hy ses maande lank professor D.F. Malherbe se klasse waar, waarna hy ’n jaar lank op Dealesville onderwys gee. Hy word in 1927 tydelike lektor aan die Hugenote Universiteitskollege op Wellington.