cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heilna du Plooy
Lewe en werk
Vanaf 1992 tot 1996 is sy voorsitter van die Nasionale Hoofbestuur van die Afrikaanse Letterkundevereniging en vanaf 2004 tot 2008 is sy ondervoorsitter van hierdie liggaam. Sy is lid van die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Literatuurwetenskap, die Literatorvereniging, die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Neerlandistiek, asook die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Buitelandse lidmaatskap van vakverenigings sluit in die "Internasionale Vereniging voor Neerlandistiek", die "International Comparative Literature Association", "The Society for the Study of Narrative Literature" en "The Association for Commonwealth Literature and Language Studies". Met haar navorsing lewer sy ’n belangrike bydrae tot die publikasie “Literêre terme en teorieë”, waarvan T.T. Cloete die redakteur is. Sy is lid van die adviesraad van die Nederlandse Christelik-literêre tydskrif Woordwerk (waarin sy ook publiseer), is op die redaksie van Literator en dien sedert 2000 op die letterkundekommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Sy is outeur van verskeie bydraes in versamelbundels van literêre opstelle en lewer gereeld artikels vir akademiese tydskrifte. By herhaling tree sy ook as beoordelaar op vir die toekenning van letterkundige pryse soos die M-Net-prys, die W.A. Hofmeyr-prys, die Helgaard Steyn-prys en die R.A.U.-prys. Vir lank is sy ook betrokke by die omdigting van die Psalms onder leiding van professor T.T. Cloete en is daarna lid van die Literêre Advieskomitee vir ’n nuwe vertaling van die Bybel in Afrikaans.
Sy bied verskeie belangwekkende lesings en referate aan by plaaslike en internasionale kongresse en ander geleenthede. In 2009 bied sy die T.T. Cloete-erelesing aan onder die titel “''Die deurskynende kelk. Oor vorm en inhoud in die poësie”, wat later in Tydskrif vir Geesteswetenskappe'' gepubliseer is. Sy bied ’n reeks gaslesings aan by die Seminarie Afrikaans in Diepenbeeck en die program vir Afrikaans aan die Universiteit van Antwerpen. Internasionale kongresse waar sy referate lewer sluit in die kongres oor Iconicity in Language and Literature in Toronto in Kanada en die Achttiende colloquium neerlandicum in Antwerpen in België. Vanaf 2004 tot 2011 tree sy op as leier van die projek “Vers en verhaal: narratiewe binding in poëtiese tekste”, waaraan kollegas uit Suid-Afrika, Nederland en België deelneem. Die resultaat van hierdie projek is spesiale uitgawes van Literator en Stilet, waarin die projekresultate gepubliseer is.
Christiane Nord
Christiane Nord (gebore in 1943 in Eberswalde, Duitsland) is ’n Duitse vertaaldeskundige.
Heilna du Plooy
Skryfwerk
Haar opvolgbundel is “In die landskap ingelyf”, waarin sy voortgaan met haar ondersoek na die plek van die self in die ruimte. Die ruimte (of landskap van die titel) word geteken as onafhanklik en ongenaakbaar, met enige poging van die self om dit te bevat, hetsy as reisiger of as kunstenaar, gedoem tot ontoereikendheid. Opvallend is die gebruik van siklusse waarin die digter ’n onderwerp afwisselend uit verskillende hoeke belig, ook deur gebruik te maak van verskillende digvorme. “Landskapsiklus” beeld die stryd uit om die land se werklikheid te ken, met die besef dat sulke kennis slegs kan kom van iemand wat daar hoort. Hierdie siklus tree intertekstueel in gesprek met die werk van ander digters oor hierdie aktuele onderwerp, insluitende Antjie Krog, T.T. Cloete, Karel Schoeman en Wilma Stockenström. Berusting word eindelik gevind in die betreklikheid van eie subjektiewe perspektief, wat ’n unieke antwoord per individu op die probleem veronderstel.
Christiane Nord
Biografie
Sy het vertaling bestudeer by die Heidelberg-universiteit (BA Honneurs, 1967); in 1983 het sy haar doktorsgraad in Romanistiek behaal, met habilitasie in toegepaste vertaalkunde en vertaalopvoedkunde. Van 1967 af is sy betrokke by vertalersopleiding by die universiteite van Heidelberg, Wene, Hildesheim, Innsbruck en Magdeburg (1996–2005).
Heilna du Plooy
Skryfwerk
Ná ’n lang stilswye verskyn “Die stilte opgeskort”, waar die titel nie net kommentaar lewer op die eie digterlike stilte nie, maar ook suggereer dat die vrou in die samelewing weer ’n stem gekry het. Die openingsgedig is “Ewewig”, waarin die balans tussen skuldenaar en dié waaraan verskuldig is, ondersoek word. Die gedig is ook inleiding tot vele ander gedigte wat teenstrydighede ondersoek. Die siklus “Die jag” tree in gesprek met die beeldhouer Maureen Quin van Alexandria in die Oos-Kaap se beeldereeks “The hunt”. Hierdie gedigte ondersoek die mens se onvermoë om in vrede te leef en sy behoefte aan oorlogvoering, die sielkundige aspekte van konflik en oorlogmaak, die verhouding tussen jagter en prooi en die gevoel van vervreemding wat intree nadat die slag gelewer is. Die siklus oor “Die pornografie van oordaad” het as tema die verbruikerskultuur en die oordaad van materiële dinge wat die hedendaagse mens se lewe oorheers, met die versugting dat daar teruggekeer sal word na die natuur en stilte en standhoudende waardes. Treffend is verder ’n lykdig oor Elize Botha (“In die streke van die wind”), ’n vierluik gedigte oor die ouerwordende moeder en “Ouhoutfluit”, wat die vaderfiguur gedenk in terme van hout en boomname. Hierdie gedigte dra by tot die melancholiese toonaard van die bundel in sy geheel. Ander temas wat aangeroer word, is die digkuns, reis en die aftakeling van mens en natuur. In “Stadgedigte” word stede beskryf wat gebuk staan onder vele aanslae soos geweld en hongersnood, met ’n stad soos Boedapest wat nietemin deur die eeue heen ongeskonde gebly het. Die slotgedig het as tema die laaste transformasie, waar die kortstondigheid van die lewe slegs gefnuik kan word deur die skepping van kuns, wat die liggaamlike oorleef.
Vuurbok (astrologie)
Die Vuurbok (丁未, dīngwèi) is die 44ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die vierde Hemelstam (丁, dīng; die element Vuur en Jin) met die agtste Aardtak (未, wèi), gesimboliseer deur die Bok (羊, yáng).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Vuurbokjaar het in 1967 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 9 Februarie 1967 tot 29 Januarie 1968.
Heilna du Plooy
Skryfwerk
In 2023 verskyn haar vierde digbundel Getye van tyd.
Vuurbok (astrologie)
Vuurbokjare
Die volgende jare is Vuurbokjare:
Heilna du Plooy
Skryfwerk
Heilna du Plooy se gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Honderd jaar later”, “Majesteit, die kat” en “Nuwe verset”. In 2001 wen sy die tydskrif Literator se Litera-prys vir kreatiewe skryfwerk vir die beste bydrae vir daardie jaar in hierdie tydskrif vir haar gedig “Elegie”. Saam met Loftus Marais stel sy die versamelbundel “Nuwe stemme 5” saam uit die werk van voorheen ongebundelde digters.
Oor die jare skryf sy van tyd tot tyd kortverhale wat in versamelbundels (waaronder “Voetpad”) opgeneem en in letterkundige tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer word. “Hanna en Peninna” word opgeneem in die versamelbundel “Lyfspel / Bodyplay”. Sy vertaal ook die Vlaamse digter Eddy van Vliet se essay “’n Pleidooi vir poësie” in Afrikaans, waarin hy oor die aard en betekenis van poësie besin, en Willem van Toorn se “Paaie vir die deurtog”. In 2020 word haar gedigte 'Lemoene I', 'Egpaar', 'Geliefde klankbord', 'ma' en 'In 'n stewige ou gebou’ in Vers en vrou opgeneem.
Christiane Nord
Biografie
Sy is getroud met die teoloog Klaus Berger, en saam het hulle dele van die Bybel vertaal.
Subsinchroniese wentelbaan
’n Subsinchroniese wentelbaan is ’n wentelbaan met ’n periode wat korter is as dié van ’n sinchroniese wentelbaan. ’n Sinchroniese wentelbaan het ’n wentelperiode wat ooreenstem met die rotasieperiode van die liggaam waarin die wentelbaan se massamiddelpunt lê.
’n Satelliet wat in ’n prograde subsinchroniese wentelbaan om die Aarde is, sal lyk of dit ooswaarts beweeg soos gesien van die Aarde se oppervlak af.
Mane
Die meeste mane in die Sonnestelsel is in ’n supersinchroniese wentelbaan, met ’n langer periode as die planeet se rotasieperiode. Die Maan is in ’n supersinchroniese wentelbaan met die Aarde en wentel stadiger as die Aarde se rotasieperiode van 24 uur. Die binneste maan van Mars, Phobos, is in ’n subsinchroniese wentelbaan met ’n periode van net 0,32 dae. Die buitenste maan, Deimos, is in ’n supersinchroniese wentelbaan.
Axinyssa pitys
Axinyssa pitys is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinyssa en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Kamiesbergsuikerbos
Die plant vrek tydens veldbrande, maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op die hellings in granietagtige grond op hoogtes van 1 200 - 1 600 m.
Hierdie spesie is aanvanklik verwar met Protea sulphurea. In Engels staan dit as die Kamiesberg sugarbush bekend.
Dierkunde
Dierkunde is die wetenskaplike bestudering van lewende diere. Dit vorm deel van biologie. Dierelewe word in groepe genaamd filums ingedeel, waarvan daar ten minste 30 is.
'n Dierkundige is 'n persoon wat lewende diere bestudeer. Hulle kan in laboratoriums werk, of veldwerk doen, byvoorbeeld deur afgeleë kamera's aan te wend. Hulle gebruik diverse metodes om die struktuur, funksie, ekologie en evolusie van diere te dokumenteer. Die struktuur word ontleed deur disseksie en mikroskopiese analise. Funksie word ondersoek deur observasie en eksperimente. Dierkundiges word onder andere deur universiteite, museums en dieretuine aangestel.
Paleontologie voorsien inligting oor uitgestorwe spesies.
Eksosfeer
thumb|260px|Die lae van die Aarde se atmosfeer.
’n Eksosfeer (van die Griekse ἔξω éxō, "buite, ekstern") is ’n dun, atmosfeeragtige volume rondom ’n planeet of natuurlike satelliet waar molekules deur die liggaam se swaartekrag aangetrek word, maar die digtheid so laag is dat hulle nie as ’n gas kan optree en teen mekaar kan bots nie.
Sarah du Pisanie
Lewe en werk
Sarah Du Pisanie is op 21 Januarie 1940 in Oos-Londen gebore as die tweede oudste van ses kinders. Haar pa was daar verbonde aan die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens as kaptein van een van die sleepbote. Die gesin woon sedert Januarie 1951, toe sy elf jaar oud was, in Suidwes-Afrika, waarvan die grootste gedeelte van die tyd op Walvisbaai. In daardie tyd was daar geen hoërskool op Walvisbaai nie en sy matrikuleer aan die Windhoek Hoërskool. Sy is op 19 Desember 1958 op negentienjarige ouderdom getroud met Johan Du Pisanie, wat gebore is en groot geword het op Steytlerville. Hy is verbonde aan die Suid-Afrikaanse Buro van Standaarde en word verskeie kere verplaas. Hulle bly eers op Velddrif en dan twee jaar op Lambertsbaai in Suid-Afrika. In 1984 verhuis hulle na Windhoek en later na Olifantshoek in die Kalahari, tussen Upington en Kathu. Die egpaar het vier kinders, Breana, Koos, Elna en Johani. Elna is in 1974 op negejarige ouderdom aan kanker dood, waarna die laatlammetjie, Johani, in 1976 gebore word. Deur deeltydse studie voltooi Sarah rekeningkunde op derdejaarsvlak deur die Universiteit van Suid-Afrika en nadat die kinders skool toe is, word sy ’n halfdag boekhouer. Op 61-jarige leeftyd voltooi sy ’n kunsdiploma deur Intec-kollege.
Skryfwerk
Op skool skryf sy goeie opstelle en was altyd besig om stories uit te dink. Sy begin egter eers ernstig skryf nadat haar dogter Elna dood is. Sy skryf hoofsaaklik ontspanningsliteratuur. Aanvanklik skryf sy tydskrifverhale wat sy na Sarie stuur, maar dit word afgekeur, waarna sy besef dat sy te langdradig skryf en dat haar styl beter pas by langer verhale.
Haar eerste roman, Jakkalswater (1982), verower in 1981 die J.P. van der Walt-prys vir nuwelingskrywers. Oom Bennie ontvang in Suidwes ’n brief van sy gewese verloofde Grieta, waarin sy hom vra om na haar dogter Magriet om te sien. Op sy plaas Jakkalswater bly egter net ’n klomp wilde mans wat nie aan vrouegeselskap gewoond is nie.
In Die voorskootbataljon (1983) vertrek Anna Joubert, haar vyf dogters en tannie Maud sak en pak uit Kaapstad Suidwes toe om hulle erfporsie in besit te neem. By die prokureur aangekom, verneem hulle egter dat hulle nie die plaas Standersfontein geërf het nie, maar net ’n gedeelte van die plaas met die huis wat haar pa later vir sy voorman laat bou het, daarop. Dit is vir Anna ’n geweldige skok, maar veral vir Karlien, haar dogter wat haar oupa se liefde vir grond geërf het. Karlien het gehoop dat sy nou haar ideaal om te kan boer, sal kan verwesenlik. Hulle ontmoet vir Johan Lindeque, die nuwe eienaar van Standersfontein, en Karlien is dadelik vyandiggesind teenoor hom. Karlien vermoed dat Johan geknoei het om Standersfontein in die hande te kry, en haar vermoede word deur Bert Landman, haar oupa se stiefseun, bevestig.
Liefste Koos (1984) speel af in die tyd van die Duitse besetting van Namibië. Elsa Fourie reis vanaf Kaapstad per boot na Walvisbaai, waar sy deur haar verloofde, Kurt Strassen, ’n lid van die Duitse Schutztruppe, ontmoet sal word. Kurt maak nie sy opwagting op die hawe nie en sy verneem dat Kurt reeds geruime tyd vermis word. Sy besluit om hom te gaan soek. Die enigste manier van reis is saam met die transportwaens wat goedere die binneland in vervoer en die enigste beskikbare trek is dié van die groot en ruwe Hermaans Potgieter. Sy doen haar voor as ’n jong seun, Kosie Fourie, wie se gesondheid nie van die beste is nie en beleef so ’n ouwêreldse avontuur van ossespanne, tentwaens, kampvure en ook talle ontberinge in die barre woestynwêreld van Suidwes.
Die onderwyseres Alet Fourie besluit in My hartjie, my liefie (1984) om in Walvisbaai van haar hartseer na haar mislukte verhouding met Pieter te gaan vergeet. Haar skoolhoof, Louis Erlank, het skynbaar ’n veel ouer dame verwag. Hy is egter nie oud en getroud nie, maar jonk en sinies en van die begin af spat die vonke tussen hulle twee.
Die rooiduiwel van Rotskloof (1985) speel af in die hartjie van Suidwes gedurende die dertigerjare. Ansie en haar verloofde Dietmar pak ’n lang tog aan om haar wewenaar-broer te gaan bystaan waar hy hom op ’n sendingstasie saam met sy twee kleuters bevind. Haar broer is dodelik siek aan malaria. Dietmar los haar dan by die primitiewe sendingstasie op Omaruru om na altesaam ses kinders om te sien. Die Damaras kom in opstand, want hulle glo ’n bose gees woon in die sendeling se huis en op ’n stormnag moet Ansie en die kinders vlug vir hul lewens. Herman Vermaak, die rooi duiwel, betrap hulle op sy grond en Ansie-hulle verkeer in doodse vrees maar moet noodgedwonge daar bly.
Die Woestynplantjie (1985) is die enigste plant wat in die ongerepte woestynwêreld van Suidwes-Afrika die aanslae van die natuur en elemente kan weerstaan. So ’n woestynplantjie is Estelle Retief, wat op ’n sendingstasie in die woestyn gewoond geraak het aan die harde lewe. Na haar ouers se dood aanvaar Estelle ’n betrekking as verpleegster en geselskapdame in die herehuis van baron Hein von Lindeque, waar sy die versorging van die baron se verbitterde, verlamde jonger broer Christo moet behartig. Die baron het onder die groot las van skuldgevoel bykans afgeleer om te glimlag en Karin von Lindeque, hulle hooghartige stiefmoeder, skroom nie om haar misnoeë uit te spreek oor die “boerse skepseltjie” wat Christo moet versorg nie.
Martie Schlage is in Hard soos kameeldoringhout (1986) die fyn opgevoede dogter van ’n Duitse sendeling en ’n bekwame verpleegster. Saam met die ongetemde Braam Potgieter, ’n transportryer met ’n wilde baard wat bekers bier wegsluk en vloek, durf sy die gevaarlike, onherbergsame beboste noorde van Suidwes-Afrika aan om by haar siek vader te kom.
’n Juffrou vir Skurwekop (1986) speel af op Skurwekop, ’n klein landbouskooltjie iewers naby Otjiwarongo in Suidwes-Afrika. Toe Annie Delport hier aanmeld as die nuwe onderwyseres, word sy die eerste vrou wat die heiligdom van hierdie seunskool betree. Skurwekop se hoërskool bestaan slegs uit die skoolhoof, Bertus Kruger, nog ’n onderwyser, Anton Fourie, en dertig lewenslustige tienerseuns. Bertus Kruger weier om haar as lid van sy personeel te aanvaar en sien geen plek vir ’n vrou op Skurwekop nie. Anton Fourie word egter ernstig siek en Bertus kan nie man-alleen vir al die seuns skoolhou nie.
Katrientjie (1986) speel af in 1910. Suidwes word deur ’n vreeslike droogte geknel, daar breek bek-en-klouseer uit in die noordelike deel en die boere in hierdie streek word gedwing om so gou moontlik hulle vee te verkoop. Katrientjie Viljoen is deur haar oupa en ouma grootgemaak en sy moet na die plaas omsien. Sy hoor van ’n koper vir hulle vee in Windhoek, maar moet self die beeste aanjaag tot daar deur ’n gebied wat berug is vir sy rowers. Dan word sy deur ’n bende rowers ontvoer.
In Die winskopie (1986) koop Gerhard Fouché op Otavi ’n jong seun by die skelm Jaap Visser en sy seun om hom uit hulle kloue te red. Op Otjiwarongo wil hy vir die kind klere koop, maar vind uit dat die seun eintlik ’n meisie is. Tilla lyk baie jonger as haar agtien jaar en omdat sy bang is Gerhard los haar net daar, doen sy haar voor as ’n jong dogter. Op Patryspoort besef sy dat sy verlief is op Gerhard, maar vir hom is sy net ’n meisiekind en dan kom Charmaine nog van die Kaap af om vir hom te kom kuier.
Lagos
Lagos (Joroeba: Èkó) is die grootste stad in Afrika en was tot 12 Desember 1991 die hoofstad van die Wes-Afrikaanse land Nigerië toe dit deur Abuja in die Federale Hoofstadgebied, reg in die middel van die land, vervang is. Die regering het met die beplanning van 'n nuwe hoofstad in 1976 begin om die druk op Lagos se infrastruktuur te verlig.
Sarah du Pisanie
Skryfwerk
In Dierbare drosters (1987) bevind Barend von Throtha, skatryk besturende direkteur van die Ebony-myn, hom skielik in ’n onbenydenswaardige posisie. Hy is opgesaal met die versorging van vyf weeskinders. Hy besluit om hulle weeshuis toe te stuur, maar ken duidelik nie die Viljoen-kinders nie. Toe hulle hoor van sy planne, loop hulle weg. Hy sit die polisie op hulle spoor en ook sy seun, Ludwig, wat nou boer waar die kinders eens gewoon het.
Lagos
Die stad is steeds die land se vernaamste hawe en geleë op Lagoseiland wat met twee brûe aan die vasteland verbind word. Die eiland waarop dit geleë is, is 8 kilometer lank en 1,6 km breed.
Die gebied is die eerste keer bewoon omstreeks 1700 en was 'n sentrum van die slawehandel tot in die middel van die negentiende eeu. Die Britte het dit in 1851 beset waarna dit in 1862 die kolonie van Lagos geword het. In 1906 word dit deel van die suidelike Nigeriese protektoraat en dien as hoofstad van die land vanaf 1960.
Sarah du Pisanie
Skryfwerk
Sandroos uit Meob (1987) speel af in die tyd toe diamante op Oranjemund ontdek is. Al die delwers pak op en vertrek soontoe en op die dorpie Meob bly slegs twee inwoners oor: Ansa en die gelowige suster Theresa. Dan daag die gewonde vader Sebastiaan by hul nederige huisie op en ten spyte van hul getroue verpleging, sterf hy. Alleenwees op die spookdorp is skielik hul voorland en hulle hoop om uitkoms, want twee vrouens kan nie alleen die mas opkom in hierdie dor, genadelose woestynland nie.
In Die huis van Makir (1988) bly die privaat verpleegster Annie slegs in diens van ’n skatryk familie om ’n veilige hawe te skep vir die seuntjie van die stugge Pieter von Moltke, in die hoop dat die man eendag aan die kind die erkenning sal gee wat hom toekom. Dan breek daardie dag aan.
Lagos
Die stad beskik oor 'n universiteit, tenkskipterminaal en van die vernaamste bedrywe is metale, chemikalieë, vis, gas, brouery en toerisme. Die besienswaardighede is onder meer die nasionale museum, paleis en 'n perderesiesbaan.
Sarah du Pisanie
Skryfwerk
Prins van die duine (1988) speel af aan die begin van die agtiende eeu. Gustav du Bois is op pad om ’n erfporsie in Frankryk in ontvangs te neem. Onder valse voorwendsels word hy egter by die Kus van die Dood aan wal gesit. Dit is ’n set van Pierre Menanteau om sy erfporsie te kan inpalm. Gustav oorleef en word hoof van ’n magtige stam en bou ’n stad in die woestyn, terwyl sy begeerte om wraak te neem al groter word. Eindelik kry hy Pierre se dogter in die hande.
Die hoofkarakter in Die kralebruid (1989) is Isa, wat in ’n weeshuis in Holland groot geword het en op twaalfjarige ouderdom aan ’n herbergier in die Kaap verkoop word. Die skip vergaan en sy spoel op ’n verlate strand op ’n eiland uit, waar Ma-Nina van die Ouni-stam haar as haar eie in die wildernis grootmaak. Dan word sy aan ’n ontdekkingsreisiger gegee in ruil vir krale, wat haar terugneem beskawing toe. Hy besef nie hy is volgens tradisie nou met haar getroud nie en sy verstaan nie hoekom hy afsydig is teenoor haar nie. Boonop lyk dit of hy in die beeldskone Belinda belangstel.
Lagos
Lagos se bevolking was volgens die 2006-sensus 7 937 932 en die oppervlakte is 996,2 km². In 2012 is die bevolking op 21 000 000 geskat wat dit die grootste stad in Afrika maak. Na raming groei die stad die sewende vinnigste ter wêreld en die vinnigste in Afrika.
Sarah du Pisanie
Skryfwerk
In Toe kom Klaartjie (1989) kry Braam Verhoef ’n brief van Klaradyn Verhoef, ofte wel Klaartjie. Sy is Braam se suster en verpleegster in Duitswes-Afrika tydens die Duitse besetting van hierdie gebied. Sy en die nuwe doktertjie kom nie met mekaar oor die weg nie en sy het werk gekry as verpleegster vir ene baron Von Adendorf, wie se kasteel minder as ’n dagreis van Braam-hulle af is. Sy kom eers ’n paar dae vir hom kuier, maar intussen wag ’n nors, nukkerige en siek baron in sy kasteel op die koms van sy nuwe verpleegster.
As die sweep klap (1990) is ’n roman teen die agtergrond van die Groot Trek. Letta woon in by Piet Vermeulen en sy vrou, haar jonger suster, en moet noodgedwonge saamtrek. Vroeër was sy en Piet verloof, so dit is vir haar ’n vernedering om by hulle aan huis te moet bly. Sy kry egter ’n wa present en kan die tog as onafhanklike aanpak, op soek na lewensruimte en geluk.
In Maroelas uit Libanon (1990) beloof die Unietroep Henning de Waal op 4 Julie 1915 vir die noodlottig gewonde Duitse reservis, Johan Visagie, dat hy sal omsien na dié se sterwende vrou en minderjarige kinders. Op die plaas, Libanon, aangekom, aanvaar Henning dat Bennie, die oudste, ’n seun is en niemand help hom reg nie. Sy aanvanklike onbeholpenheid met die versorging van die vier klein dogtertjies ontwikkel spoedig in ’n taak wat hy met liefde aanpak. Pa-Johan se skoonsuster daag egter op en wil die jongste kind vir haar opeis. Henning en Bennie, wat beide die kinders onvoorwaardelik liefhet, word gedwing om blitsig ’n plan te maak om die situasie te red, anders is hulle die kinders kwyt.
Vir twee koppies meel (1990) vertel die verhaal van vyf uiteenlopende meisies (die rooikop-Anke, die verleidelike Hilka, die goedige Liesl, die huislike Gretchen en die frisse Marthe) wat op pad is Suidwes-Afrika toe om met wildvreemde mans te trou. Hulle wil die armoede van Duitsland verruil vir ’n nuwe lewe in sonnige Suidwes, maar met hulle aankoms word hulle droomwêrelde aan flarde geruk.
In Die vrouens van Nonniesrus (1990) is die hele gemeenskap in rep en roer toe twee jongmans hulle hier kom vestig: Dokter Anton Greyvenstein neem ou dokter Walters se praktyk oor en sy boesemvriend, Hugo van Wouw, het ’n plaas in die omgewing gekoop waarop hy gaan boer. Vir die Van Wyk-gesin, wat uit drie pragtige dogters bestaan, is Anton en Hugo ’n welkome gesig maar tog is dit vir Maria van Wyk, ma van die oulike klomp dogters, asof Anton met ’n geheim rondloop.
’n Prinses vir Somi (1991) is ’n vervolg op Prins van die duine. Ansie Tredoux se pa was ’n bekende ontdekkingsreisiger aan die Kaap die Goeie Hoop, maar hy sterf voordat sy van sy ontdekkingstogte kan meemaak. Haar oom, die goewerneur aan die Kaap, stuur ’n ekspedisie om die onbekende stuk land noordwes van die Grootrivier te verken en sy gaan saam. Haar doel is om die geheimsinnige stam wat in hierdie streek woon, op te spoor. Die ander ekspedisielede spot haar hieroor, maar op ’n dag verdwaal sy in die woestyn en word deur die stamlede gered en na hulle stad, Somi, gebring. As jy eenmaal in Somi is, mag jy dit egter nie weer verlaat nie.
In Die Baron van Rauenshof (1991) trou Adolf von Rauenstein teen sy aristokratiese familie se wense met Martha, ’n meisie benede sy stand. Hulle vestig hulle in Suidwes-Afrika, waar Adolf in ’n oorlog omkom. Martha benodig mediese sorg en haar suster skryf aan haar skoonfamilie om hulp. Sy en haar kinders gaan na Switserland, waar sy die familie ontmoet en in hulle jarelange onderlinge vetes betrokke raak.
In Fort van die kappiedraers (1992) vind Stieneke Kitshoff tot haar skok uit dat Teuns Marais, haar universiteitsliefde op Stellenbosch en boer in Suidwes-Afrika, sy buurman Piet Coetzee doelbewus oorreed het om haar as goewernante vir sy vier spruite aan te stel op hul verafgeleë plaas in Suidwes. Stieneke se aankoms in Suidwes val egter saam met ’n Herero-opstand en saam met die Coetzee-gesin en nog ander vlugtende vrouens en kinders soek hulle skuiling in ’n verlate fort op Ovikokorero. Teuns is nêrens in sig nie en sy is vir haar beskerming afhanklik van die arrogante lummel Jaap Venter, wat haar knaend spot met haar onbeholpenheid.
Die voshaar van Biesiesvlei (1992) se hoofkarakter is verpleegster Ester Marais. Sy is op pad om by ’n sendelinghospitaal te werk, maar word op pad daarheen gevra om op die plaas Biesiesvlei na ’n man se skietwond om te sien. Die mans daar wil egter nie vertel hoe hy geskiet is en waarom nie.
Fontein in die Dorsland (1993) het reeds in 1985 as vervolgverhaal in Huisgenoot verskyn en is later in boekvorm gedruk. Die verhaal speel af in 1874, tydens die Dorslandtrek. Die trekkers ondergaan verskriklike ontberings in die woestyn, maar wanneer die woestyn agter hulle is, beland hulle in moerasse met tsetsevlieë en muskiete wat hulle teister. Dan daag ’n vreemdeling op wat belowe om hulle uit die moerasse te lei, maar dan moet hulle weer deur die woestyn trek.
Piet se beurt (2008) speel in 1921 in ’n onder-ontwikkelde Suidwes-Afrika af en is nog ’n verhaal oor Jakkalswater se mense. Daar is te min vrouens vir al die mans in die land. Daan en Herman is dolgelukkig getroud met Magriet en Estie, maar Piet, die derde broer, is ’n moeilike kalant. Die skoonsusters doen moeite om hom net soms in Walvisbaai of Swakopmund te kry, maar hy wil van die vrousoekery niks weet nie. Hy praat homself egter in ’n penarie in en Jansie, die fyn, fraai meisie met die onskuldige gesiggie geniet sy ongemak terdeë.
Huweliksklokkies op Jakkalswater (2015) se hoofkarakters is die identiese tweeling Faan en Ben wat in die ou Suidwes-Afrika boer. Ben raak verlief op Karlien, wat fyn en klein is en handig in die kombuis. Sy beweer dat sy oom Wouter se kleindogter is, maar niemand weet van haar nie en Ben is bang sy is slegs ’n fortuinsoeker. Faan het sy ogie op Hanna, wat nie met haar laat mors nie. Sy beskerm haar erfplaas met ’n geweer teen haar geslepe stiefbroer en skroom nie om ’n oortreder met ’n koeël te verjaag nie.
Francesco Totti
Francesco Totti (gebore 27 September 1976 in Rome) is 'n Italiaanse sokkerspeler. Hy het as aanvallende middelvelder vir die klub AS Roma gespeel. Hy het ook vir die Italiaanse nasionale sokkerspan uitgedraf en het sy span in 2006 gehelp om die wereldbeker te verower.
Internasionale loopbaan
Vir die Italiaanse Nasionale Sokkerspan:
Eter
Die woord eter word gebruik voor:
Jason Isaacs
Jason Isaacs (gebore 6 Junie 1963) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Patriot (2000), Black Hawk Down (2001), Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002), en Peter Pan (2003).
Christopher Collins
Christopher Collins (30 Augustus 1949 – 12 Junie 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Transformers: The Movie (1986) en ''Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), en in die televisiereekse The Transformers (1984) en G.I. Joe'' (1985).
Vossenpels
Vossenpels is 'n nedersetting wat gedeeltelik in die munisipaliteite Nijmegen en Lingewaard in die provinsie Gelderland in Nederland lê.
Stephanus Schoeman
Kommandant-Generaal Stephanus Schoeman (15 Maart 1810, Oudtshoorn – 19 Junie, 1890) was waarnemende Staatspresident van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) van 6 Desember 1860 tot 17 April 1862. Hy het ook tydens die Transvaalse Burgeroorlog as Staatspresident gedien (tot 19 Januarie 1863).
Hinojosa del Campo
Hinojosa del Campo is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Stephanus Schoeman
Die eerste Schoeman het in 1674 in die Kaapkolonie aangekom uit Ditmarschen in Sleeswyk-Holstein, Duitsland. Ditmarschen was tot 1550 'n klein “'Boererepubliek” (Duits: Burenrepublik). Die herinnering aan die vrye Boererepubliek het waarskynlik by die immigrante na Suid-Afrika voortgeleef.
Schoeman het met die weduwee van Hendrik Potgieter getrou.
Groot Trek en vestiging in die Transvaal
Stephanus Schoeman was 'n Trekkerleier onder sy eie vlag. Hy het by Andries Pretorius se groep aangesluit en in die Slag van Bloedrivier geveg. Een van die drie kanonne wat in die slag gebruik is, "Ou Grietjie", het aan Schoeman behoort en word nou in die Voortrekker Museum tentoongestel. Dit is uit Duitsland ingevoer en op 'n stel wawiele gemonteer.
Hy het hom aanvanklik in die Zoutpansberg gevestig, maar het ook 'n plaas in Pretoria besit in die omgewing waar die Pretoria Dieretuin vandag geleë is. Bloedstraat was ook deel van sy plaas.
Konflik met Marthinus Wessel Pretorius en presidentskap
Schoeman se rooi hare, vurige temperament en hewige dispute met ander Boere leiers het hom die bynaam "Stormvogel van die Noorde" besorg.
Schoeman was Kommandant-Generaal in die Zoutpansberg van November 1854 tot Januarie 1858. As Kommandant-Generaal was Schoeman betrokke in 'n hewige konflik met Marthinus Wessel Pretorius, die ZAR se eerste President en skrywer van die republiek se grondwet. Schoeman het die grondwet verwerp. Hy is hierin ondermeer deur Willem Cornelis Janse van Rensburg, wat hy vervolgens as voorlopige kommandant aangestel het, ondersteun. Van Rensburg het Schoeman in onderhandelinge met die Pretorius faksie verteenwoordig. In 1858, toe Schoeman siek geword het, is Van Rensburg as waarnemende Kommandant-Generaal aangestel.
Aan die einde van 1859 is MW Pretorius, wat die seun van die Voortrekker leier Andries Pretorius was, ook verkies as president van die Oranje-Vrystaat Republiek. Die Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek het hom ses maande gegun om sy amp in die Vrystaat te aanvaar. Toe die verlof verstryk het die Volksraad Pretorius egter nie toegelaat om sy voormalige amp as president van die ZAR te hervat terwyl hy ook president van die Vrystaat was nie. Die ZAR presidensie was dus vakant en JH Grobler sou as waarnemende president aangestel word. Kommandant-Generaal Stephanus Schoeman het geweier om Grobler as waarnemende president te aanvaar. Schoeman, met die ondersteuning van baie ontevrede burgers, het Grobler van sy amp onthef en Schoeman het self oorgeneem. Die ongrondwetlike in oorname van die presidensie sou tot burger oorlog lei.
In 1861 het die Volksraad besluit om teen Schoeman, wat saam met sy volgelinge steeds geweier het om sy posisie op te gee, op te tree. Paul Kruger het tussenbeide getree, maar niemand was bereid om radikale aksie te neem nie en 'n bitter briewe stryd het tussen Schoeman en Kruger ontstaan. Eers in 1862, toe die Volksraad die Schoeman faksie tot rebelle verklaar, kon Kruger sy burgers tot aksie oproep.
Kruger, wat in Arpil 1862 tot kommandant-generaal verkies is, het daarin geslaag om Schoeman oor die Vaalrivier te verdryf. Schoeman se faksie het probeer om hulle posisie met mag te herstel. Kommandant Jan Viljoen het in Januarie 1864 'n sogenaamde 'volksleër' teen Kruger en sy 'Staatsleër' gelei, maar hulle is by die Krokodilrivier verslaan.
Vrede is bewerkstellig toe 'n nuwe verkiesing in 1864 gehou is. Pretorius het vir 'n tweede keer president van die ZAR geword en Kruger het sy posisie as bevelvoerder behou. Pretorius het uiteindelik in 1871 bedank nadat hy skouspelagtig daarin misluk het om die Keate toekenning te verhoed waarvolgens 'n groot deel van die Wes-Transvaal afgegee moes word om aan die Barolongstam se eise te voldoen.
Later lewe en nalating
Schoemanstraat in Pretoria sowel as die dorp Schoemansdal is na Stephanus Schoeman vernoem.
Schoeman se kleinseun Gustav Preller het 'n leidende geskiedkundige en taalstryder vir die Afrikaanse taal geword. een van sy seuns, Johan Schoeman, het weer bekend geword vir die publikasie van anti-Kommunistiese materiaal.
Rebeka Montoya
Rebeka Montoya is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), Mistresses (2013), Scorpion (2014), en Criminal Minds: Beyond Borders (2016).
Walserhuis
’n Walserhuis is in Switserland, Liechtenstein en die Klein- en Grosswalsertal-vallei in Tirol ’n historiese soort huis wat sy naam van die etniese groep die Walsers gekry het. Daar is nie ’n tipiese soort Walserhuis wat in alle Alpestreke voorkom nie. Die Walsers het tydens hul migrasie uit die Wallis/Valais hulle boutegnieke saamgeneem, maar dit in elke geval by die behoeftes van hulle nuwe tuistes aangepas.
Woonhuis
Vir die bou van hierdie huise is vierkantige balke van lorkehout van sowat 16 cm dikte gebruik. Aan die hoeke van die konstruksie het die balke inmekaargepas en is die lasplekke met mos verseël. Die ligkleurige, onbehandelde balke het mettertyd in die son swart verkleur.
Waar maklik splytbare granietplate beskikbaar was, is die dakke daarmee gedek, soos byvoorbeeld in Törbel en Vals. Van dié dakke word selfs vandag in hul oorspronklike toestand aangetref. Leiklip-dakke soos op sekere plekke gebruiklik is, het nie so lank gehou nie. Teëldakke het nog korter gehou. In die afgelope dekades moes baie van die oorspronklike dakke vervang word. Soms is die fassade van die huise met klein ronde "houtskubbe" bedek (veral in die Rynvallei).
Omdat die hout nog lank ná die bou van die huise vervorm het, moes daar so min moontlik vertikale elemente in die konstruksie ingesluit word. Dit is die rede hoekom die huise klein vensters gehad het. Om genoeg lig in te laat was daar baie vensters. Hulle is dikwels met houtsneewerk en frieslyste versier, en daarvolgens kan die ouderdom van die geboue vandag nog bepaal word. Die frieslyste het egter dikwels verlore gegaan wanneer die huise gerestoureer is.
Die Walserhuise het selde ’n kelder gehad en wanneer hout nie beskikbaar was nie, is hulle uit klip gebou.
Stoorplekke
Die stoorplek vir graan is op houtstelte gebou om te keer dat die graan nat word. Dit is volgens die plaaslike smaak versier en by plaaslike behoeftes aangepas, en daarom verskil dit grootliks van plek tot plek. ’n Kenmerk van die boukultuur van die Walsers is die "muisplate". Om te verhoed dat rotte en muise in die koringstoorplekke kom, is vertikale pale bo-op ’n horisontale plaat van leiklip of graniet geplaas, en die stoorplek is dan daarop gebou. Die oppervlak was so glad dat muisie nie aan die onderkant vastrapplek kon kry nie. Hierdie klipplate is een van die belangrike kenmerke van die geboue.
Samaire Armstrong
Samaire Armstrong (gebore 31 Oktober 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente It's a Boy Girl Thing (2006), Just My Luck (2006), en Stay Alive (2006), en in die televisiereeks The O.C. (2003).
Broadacres, Gauteng
Broadacres is 'n voorstad noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Dit het 'n eie sakesentrum.
Sinkiet
Sinkiet is 'n mineraal met formule. Kristalle is seldsaam. Dit het 'n wurtzietstruktuur.
Yukio Goto
Yukio Goto (後藤 靱雄) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Kleinbyvreter
Die kleinbyvreter (Merops pusillus) is 'n algemene standvoël.
Identifikasie
Die voëltjie word aan sy klein, slanke grootte en helder kleure, nl. 'n geel keel, oranjebruin onderkant en feitlik reghoekige stert uitgeken. Die koppie en vlerke is groen en bruin met 'n swart bek. Die swart kraag ontbreek by die jonges en hulle onderkante is liggroen. Dit is die kleinste byvreter, ongeveer 15–17 cm lank. Beide geslagte lyk eenders. Hulle broei hoofsaaklik in sandwalle naby water, maar soms ook in die openinge van erdvarkgate. Die wyfie lê gewoonlik 6-8 ronde wit eiers waarop albei geslagte om die beurt broei.
Habitat
Hulle hou in pare of swerms naby groot riviere of by oop kolle in boomveld of bosveld. Hulle sit meestal saam op 'n lae tak of draadheining vanwaar hulle jagvlugte uitvoer. Vreet hoofsaaklik insekte, veral bye en perdebye, en raak ontslae van die angel deur die insek herhaaldelik teen 'n harde oppervlakte te slaan.
Debra Mooney
Debra Mooney (gebore 28 Augustus 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tootsie (1982), Dead Poets Society (1989), en Domestic Disturbance (2001), en in die televisiereeks Everwood (2002).
Kleinbyvreter
Verspreiding
Kom meestal voor in Afrika suid van die Sahara. Migrasie is beperk tot seisoenale reënvalpatrone.
Triberg
Triberg (amptelik: Triberg im Schwarzwald) is 'n klein stad in die suidelike deel van die Swartwoud-bergreeks (Swartwoud-Baardistrik, deelstaat Baden-Württemberg) in die suidweste van Duitsland met 'n oppervlak van 33,32 vierkante kilometer en 'n bevolking van 4 764 (soos op 31 Desember 2016). Die naam Triberg is afgelei van die drie bergpieke wat die stad omsluit.
Die stad is een van die gewildste internasionale toeristebestemmings en herstellingsoorde in die Middel-Swartwoud wat onder meer bekendstaan vir die indrukwekkende Triberg-watervalle en die Swartwoud-museum. Danksy die ligging naby die Suidelike Swartwoud het Triberg saam met ander dorpe die amptelike titel "Poort na die Natuurpark Suid-Swartwoud" gekry. Sommige Suid-Afrikaanse toerorganiseerders, wat reise na Europa reël, sluit Triberg gereeld by hul program in.
Met sy goed uitgeboude infrastruktuur met hotelle en restaurante, winkels, 'n hospitaal, 'n hoërskool en ander opvoedkundige instellings verskaf Triberg ook aan bewoners van omliggende kleiner nedersettings belangrike dienste en geriewe.
Geografie
Triberg lê in die Middel-Swartwoud tussen 500 en 1 038 meter bo seevlak aan die federale roetes (Duits: Bundesstraßen) B 33 en B 500 en die toeristeroete "Duitse Klokkeroete" (Deutsche Uhrenstraße). Ook die bekende Swartwoudspoorweglyn (Schwarzwaldbahn) gaan deur Triberg. Groter stedelike nedersettings in die omgewing is Villingen-Schwenningen (32 km suidoos van Triberg) wat in die vroeë 12de eeu deur die invloedryke Middeleeuse Zähringen-dinastie gestig is, en die universiteitstad Freiburg im Breisgau (45 km suidwes van Triberg).
Triberg se huidige stadsgebied sluit drie nedersettings in – naas die naamgewende Triberg ook twee dorpies wat as gevolg van administratiewe hervormings by die stad ingesluit is: Nussbach (met bykans 1 000 inwoners) en Gremmelsbach.
Geen ander nedersetting in die Swartwoud is in 'n vergelykbare diep vallei geleë soos Triberg nie. Die beboude kernstad word deur hoogteverskille van sowat 250 m gekenmerk – so is die stasie 600 meter bo seevlak geleë, die plaaslike jeugherberg egter op 850 meter. Die topografie het baie uitdagings vir stadsbeplanners. Triberg se nuwe besigheidspark ontstaan bo-oor die waterval op 'n minder steil plato naby die buurdorp Schönwald.
Triberg
Die oudste dokumente, wat na Triberg verwys, dateer van 1239 (omstrede) en 1280. Die naam verwys óf na die drie Swartwoudpieke Kapellenberg, Kroneck en en Sterenberg, soos uitgebeeld op die wapenskild van die adellike here van Hornberg en Triberg, óf na die drie kastele in die omgewing van Triberg – Oud-Hornberg, Hornberg en Triberg.
Omstreeks 1325 het Triberg weer 'n onmiddellike besitting van die Heilige Romeinse Ryk geword wat in 1355 deur die Huis van Habsburg gekoop is. Die gebied, wat deel uitgemaak het van Voor-Oostenryk (besittings van die Huis van Habsburg wat wes van Tirol en Beiere geleë was, so onder meer in Elsas, Swabe en Baden), is eeue lank as 'n feodale besitting of as pand aan ander adellike gesinne oorhandig. Sedert 1806 het Triberg deel uitgemaak van die Groothertogdom Baden. In 1826 het 'n verwoestende brand groot dele van die stad vernietig. Die stad is vervolgens met 'n nuwe uitleg in die klassisistiese "Weinbrenner-styl", vernoem na die argitek Friedrich Weinbrenner (1766–1826), 'n boorling van Karlsruhe, heropgebou. Triberg se breë lang en reguit hoofstraat, met massiewe geboue aan weerskante (waaronder die raadsaal), dateer uit dié periode.
Tydens die 19de eeu het die stad vinnig tot een van die sentrums van die Swartwoudklokkebedryf en die toerisme ontwikkel, veral danksy die bou van die Swartwoudspoorlyn wat tussen 1866 en 1873 volgens planne van die ingenieur Robert Gerwig (1820–1885) verwesenlik is. Waterkrag, wat deur die plaaslike waterval verskaf is, het in 1884 Duitsland se eerste elektriese straatverligting laat brand. In 1909/10 is die eerste elektriese skihyser in Duitsland in bedryf gestel.
Met die opening van die Swartwoudspoorweglyn tussen Offenburg en Villingen in 1873 het Triberg tot 'n internasionaal bekende toeristebestemming gegroei. Een van die bekendste toeriste was die Amerikaanse skrywer Ernest Hemingway (1899–1961), wat in Augustus 1922 'n besoek aan die Swartwoud gebring het en sy reiservarings daar, naas artikels in die Kanadese dagblad Toronto Star, in sy kortverhaalbundel The Snows of Kilimanjaro verwerk het. In 1969 is Triberg amptelik as herstellingsoord erken.
Gremmelsbach
Omstreeks 1100 het Adelbert von Ellerbach († 1121), stamvader van die here van Hornberg en Triberg, 'n kasteel op 'n graniet-rotsmassief laat bou wat later as Alt-Hornberg bekend sou staan. Net enkele klein oorblyfsels het van hierdie kasteel bewaar gebly nadat dit in 1641 deur Sweedse en Franse magte aan die brand gesteek en vernietig is. Dit was destyds egter al lank verlate.
Adelbert von Ellerbach was ook die drywende krag agter die kolonisasie en kerstening van die Bo-Gutachvallei. Gremmelsbach het deel uitgemaak van die gemeente Schonach wat voor 1275 gestig is. Vanaf 1564 het Triberg saam met Gremmelsbach en Nussbach 'n selfstandige kerkgemeente gevorm. Die huidige dorpskerk dateer uit 1805.
Op 1 Oktober 1974 is Gremmelsbach by Triberg ingesluit. Die stadsdeel het tans 'n bevolking van 400.
Toerisme
Danksy die natuurskoon en die aangename bergklimaat het Triberg sedert die 19de eeu tot 'n belangrike toeristebestemming in die Swartwoud ontwikkel. Daar is sowat 1 500 hotelbeddens beskikbaar. Die viersterrehotel Parkhotel Wehrle se geskiedenis strek 400 jaar terug, met Ernest Hemingway, 'n geesdriftige hengelaar en staptoeris, as een van sy mees bekende gaste. Daarnaas bied 'n aantal historiese Swartwoudplase vakansiewoonstelle aan. Suid-Afrikaanse toeroperateurs neem deelnemers aan hul Europatoere gereeld na Triberg.
Saam met vier ander nedersettings dra Triberg die amptelike titel "Poort na die Natuurpark Suid-Swartwoud". Hierdie grootste natuurpark in Duitsland met 'n oppervlakte van meer as 3 300 vierkante kilometer beslaan die gebied suid van Triberg.
Ekonomie
Klokvervaardiging, vroeër tradisioneel een van die belangrikste nywerhede, het intussen heeltemal verdwyn, al het enkele moderne ondernemings hul oorsprong in dié bedryf wat in Triberg tans beperk is tot museumuitstallings en toeristewinkels. Hier word, naas Swartwoudklokke wat elders in die Swartwoud handvervaardig word, waaronder die gewilde koekoekklokke, intussen veral ingevoerde klokke aangebied. Ook ander nywerhede soos enjinvervaardiging het agteruitgegaan – 'n ontwikkeling wat bygedra het tot die sterk bevolkingsverlies wat Triberg in die laat 20ste eeu ervaar het. Die inwonertal het van oorspronklik iets meer as 7 000 tot minder as 4 800 afgeneem. Die grootste werkgewer is tans die Asklepios-kliniek.
Axinyssa radiata
Axinyssa radiata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Triberg
Besienswaardighede
Die belangrikste besienswaardighede is die Triberg-watervalle met 'n hoogte van 163 meter; die Swartwoud-museum; die bedevaartskerk "Maria in der Tanne" wat ná 'n verskyning van die Moeder Gods en twee wonderlike genesings in die tydperk tussen 1699 en 1705 in die barok-styl opgerig is, met 'n historiese kosterhuis uit die 17de eeu as wêreldlike besienswaardigheid; die Raadsaal se historiese houtsnykuns en die twee grootste koekoekklokke in die nabygeleë dorpe Schonach en Schonachbach. Triberg beskik oor 'n moderne, uitgestrekte netwerk van voetslaanpaaie. Die verruklike Swartwoudspoorweglyn het in die omgewing van Triberg in moeilike bergagtige terrein ontstaan, met veertig tonnels in 'n aantreklike Swartwoudlandskap.
Axinyssa radiata
Die spons behoort tot die genus Axinyssa en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Triberg
Eksterne skakels
Media
In die nuus
Geuse (Tagtigjarige Oorlog)
Die Geuse (Nederlands: Geuzen) was aanvanklik Nederlandse edelmanne en teenstanders van die Spaanse koning Filips II. Later het die term spesifiek verwys na die stryders wat te land (die Bosgeuse, soms ook wilde geuse; Nederlands: wilde geuzen, genoem) of te water (Watergeuse; Nederlands: watergeuzen) die Spanjaarde beveg het.