cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dikderm
duimnael|200px| Die [[spysverteringstelsel by die mens.
1=Slukderm, 2=Maag, 3=Dunderm, 4=Appendiks, 5=Blindederm, 6=Dikderm, 7=Rektum, 8=Anus ]]
Die dikderm of kolon is die laaste deel van die spysverteringstelsel. Dit lê tussen die dunderm en die anus in die uitskeidingstelsel. Dit is ongeveer 1.5 meter (5 voet) lank en verbind die dunderm met die rektum en die anus. Dit is korter, maar heelwat dikker as die dunderm.
Die dikderm het drie funksies:
Daar is 'n vingeragtige sakkie wat aan die begin van die dikderm vassit, en dit word die blindederm of appendiks genoem. Die rektum is die laaste gedeelte van die dikderm. Die feses verlaat die liggaam deur die opening, genaamd die anus.
Hoewel die jejunum en die ileum geen vaste plek in die buikholte inneem nie, kom die oorgang van dun- na dikderm altyd op ŉ spesifieke plek voor, naamlik regs onder in die buik. Bauhin se klep (valvula Bauhini) voorkom dat die voedsel van die dikderm na die dunderm terugstroom.
Die dikderm bestaan uit die sekum ("blindederm") en die kolon (kartelderm). Die sekum lê onder die inmondingsplek van die dunderm; hiervan hang 'n 5 tot 10 cm lange, blind eindigende buisie, 'n wurmagtige aanhangsel (appendix vermiformis). Die wand is ryk aan limfatiese weefsel, maar die funksie hiervan is nie heeltemal duidelik nie. Tydens blindedermontsteking (appendisitis) is dit eintlik hierdie wurmagtige aanhangsel wat ontsteek raak.
Die kolon begin bo Bauhin se klep en loop in die buik na die onderste deel van die spysverteringskanaal: die endelderm (rektum) met die anus. Die anus word afgesluit deur twee kringspiere: die binneste bestaan uit gladde spierweefsel (musculus ani internus), terwyl die buitenste (musculus ani externus) dwarsgestreep is. Dit is veral die spierlaag van die kolon wat duidelik verskil van die van die res van die spysverteringskanaa l.
Die kringspiere lê in groepies, waardeur insnoeringe ontstaan, met daartussen sakvormige verwydings (haustrum coli), terwyl die ander spiere 3 smal bande (taenia coli) op ongeveer gelyke afstande van mekaar vorm. In die dikderm leef baie bakterieë (dermflora) wat chemiese veranderinge in die voedselreste teweegbring: uit koolhidrate word deur gisting 'n aantal sure (soos melksuur) gevorm en proteïene word deur verrotting afgebreek tot onder andere ammoniak.
Die eindprodukte en respektiewelik gisting en verrotting rem die ontwikkeling van verrottings- en gisbakterieë sodat daar 'n ewewig bestaan. 'n Belangrike funksie van die dermflora is die produksie van vitamiene soos vitamien B2 en vitamien K. Deur die onttrekking van water aan die derminhoud word daar daagliks ongeveer 0,15 liter feses gevorm. Dit bestaan uit water, voedselreste, galkleurstowwe, slym, afgeskilferde dermwandselle en dooie bakterieë.
Daarom word daar tog 'n geringe boeveelheid ontlasting gevorm, al word niks geëet nie. Die reuk van die ontlasting word veroorsaak deur veral skatool en indool, die chemiese verbindings wat ontstaan deur die werking van bakterieë op aminosure.
Die donkerbruin kleur van die ontlasting is afkomstig vanaf die sterkobilien en urobilien, die afvalprodukte van bilirubien (rooi galkleurstof). In die dikderm is daar ook nog 'n geringe hoeveelheid gas aanwesig. Dit word deur die dermflora geproduseer of saam met die weefsel ingesluk. Tydens 'n wind (flatus) kom die gas refleksief vry via die anus.
Die beweging van die gas in die derm veroorsaak ŉ borrelende geluid (borborigmus). Na 'n verblyf van 8 tot 12 uur in die dikderm word die inhoud deur peristaltiese bewegings na die rektum gedryf, wat lei tot die drang om te ontlas (defekasiedrang). Die uitdrywing van die derminhoud (stoelgang of defekasie) geskied by jong kinders refleksief deurdat die kringspiere van die anus verslap. 'n Mens kan egter aanleer om die uitwendige kringspier te beheer en daarmee dus die refleks te rem.
Mtamvunarivier
Die Mtamvunarivier is 'n groot rivier wat die binnelandse grens vorm tussen die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal in Suid-Afrika. Die rivier het 'n breë Indiese Oseaan-monding net suid van Port Edward, wat dit ideaal maak vir motorboot- en ander watersporte.
Die Mtamvunarivier is ongeveer 162 km lank met 'n opvanggebied van ongeveer 1 553 km². Die naam beteken "die nemer van mondevol" in Xhosa as gevolg van die skade wat die rivier veroorsaak tydens vloede.
Oorlewering vertel dat enige persoon wat nie sy sonde bely voor hy die rivier oorsteek nie, sal deur die watergeeste weggevoer word. Dit is skynbaar ook die tuiste van meerminne; hulle word gereeld waargeneem waar hul op maanlig-aande in die water baljaar.
Geskiedenis
Geskiedkundig en polities is die Mtamvunarivier die noordelike grens van Pondoland.
In 1552 het 'n Portugese skip naby die monding van die Mtamvunarivier gesink en plaaslike bevolking het probeer handel dryf met die seevaarders wat van die skip gered is.
Ekologie
Die Umtamvuna Natuurreservaat is 'n bewaringsgebied aan die KwaZulu-Natalkant van die Mtamvunarivierkloof. Die rivier maak 'n deel uit van die Mvoti-tot-Umzimkulu Waterbestuursarea.
Glendale Heights
Glendale Heights is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Molly Egelind
Molly Egelind (gebore 20 November 1987) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Okay (2002), Fighter (2007), Love Is All You Need (2012), en A Second Chance (2014).
Kunsmatige intelligensie
Kunsmatige intelligensie (KI) is die intelligensie wat 'n masjien of sagteware tentoonstel. Dit is 'n akademiese studieveld wat poog om menslike intelligensie kunsmatig te skep. KI-navorsers en -handboeke definieer dit as "die studie en ontwerp van intelligente agente", waar 'n intelligente agent 'n stelsel is wat sy omgewing waarneem en aksies neem wat sy kanse op sukses vergroot. Voorbeeldtake waarin dit gedoen word, sluit in spraakherkenning, rekenaarvisie, vertaling tussen (natuurlike) tale, asook ander kartering van insette.
KI-toepassings sluit in gevorderde websoekenjins (bv. Google-soekenjin), aanbevelingstelsels (gebruik deur YouTube, Amazon en Netflix), verstaan van menslike spraak (soos Siri en Alexa), selfrymotors (bv. Waymo), generatiewe of kreatiewe gereedskap (ChatGPT en KI-kuns), outomatiese besluitneming, en meeding op die hoogste vlak in strategiese spelstelsels (soos skaak en Go).
John McCarthy, wat die term in 1955 geskep het, definieer dit as "die wetenskap van die skep van intelligente masjiene". Meer in detail, definieer Andreas Kaplan en Michael Haenlein kunsmatige intelligensie as "die vermoë van 'n stelsel om eksterne data korrek te interpreteer, om uit hierdie data te leer en om hierdie lesse te gebruik om spesifieke doelstellings en take te bereik deur buigsame aanpassing."
KI-navorsing is hoogs tegnies en gespesialiseerd, en is diep in onderafdelings verdeel, wat dikwels nie met mekaar kommunikeer nie. In sommige gevalle kan die verdeeldheid aan sosiale en kulturele faktore toegeskryf word, soos werk wat by 'n bepaalde instelling of deur individuele navorsers gedoen word. KI-navorsing word ook deur verskeie tegniese kwessies geraak. Sekere subvelde fokus op die oplos van spesifieke probleme. Ander fokus weer op een van verskeie moontlike benaderings, of die gebruik van 'n bepaalde hulpmiddel, of ter vervulling van spesifieke toepassings.
Die sentrale probleme (of doelwitte) van KI-navorsing sluit in: redenasie, kennis, beplanning, leer, natuurliketaalverwerking (kommunikasie), persepsie en die vermoë om te beweeg en voorwerpe te manipuleer. algemene kunsmatige intelligensie word as een van die veld se langtermyn doelwitte beskou.
'n Redelik algemeen aanvaarde toets vir kunsmatige intelligensie is die turingtoets, geformuleer deur die Engelse wiskundige Alan Turing, een van die vaders van rekenaarwetenskap. Dit kom daarop neer dat as 'n rekenaar iemand kan mislei en laat glo dat hy 'n mens is, die rekenaar intelligent moet wees.
Geskiedenis van KI
Kunsmatige Intelligensie, het 'n ryk geskiedenis wat oor 'n paar dekades strek. Die oorsprong van KI kan teruggevoer word na die 1950's toe navorsers die idee begin ondersoek het om masjiene te skep wat menslike intelligensie kan simuleer. In 1956 is die veld van KI amptelik gevestig met die Dartmouth-werkswinkel, waar pioniers in die veld bymekaargekom het om KI-navorsing te bespreek en te bevorder.
Gedurende die vroeë jare het KI gefokus op simboliese of reëlgebaseerde benaderings, waar rekenaars met eksplisiete reëls en kennis geprogrammeer is om spesifieke take uit te voer. Vooruitgang was egter stadig, en KI het beduidende uitdagings in die gesig gestaar om komplekse werklike probleme te hanteer.
In die 1980's het 'n nuwe benadering genaamd masjienleer ontstaan, wat daarop gemik was om rekenaars in staat te stel om uit data te leer en hul werkverrigting te verbeter sonder om uitdruklik geprogrammeer te word. Hierdie benadering het momentum gekry en gelei tot vooruitgang op gebiede soos patroonherkenning, natuurlike taalverwerking en rekenaarvisie.
In die laat 1990's en vroeë 2000's het KI 'n herlewing van belangstelling en deurbrake gesien, grootliks as gevolg van die beskikbaarheid van groot datastelle en vooruitgang in rekenaarvermoë. Diep leer, 'n subveld van masjienleer wat op kunsmatige neurale netwerke fokus, het prominensie verwerf en merkwaardige sukses behaal in take soos beeld- en spraakherkenning.
In onlangse jare het KI aansienlike vordering gemaak in verskeie domeine. Dit is toegepas op gebiede soos gesondheidsorg, finansies, vervoer en kliëntediens, wat nywerhede rewolusie en doeltreffendheid verbeter. KI-aangedrewe tegnologieë, soos virtuele assistente en outonome voertuie, het meer algemeen in die daaglikse lewens geword.
Turingtoets
Die Turingtoets beteken dat as 'n rekenaar iemand kan mislei en laat glo dat hy 'n mens is, die rekenaar intelligent moet wees. Vir so 'n toets moet die omstandighede sodanig gemaak word dat die proefpersoon nie kan sien met wie hy praat nie, byvoorbeeld deur met iemand in 'n ander vertrek via 'n toetsbord en netwerk te gesels. Volgens die John McCarthy-definisie van 1955 is dit "toelaat dat 'n masjien so optree dat ons intelligente gedrag sou noem as iemand sou optree" in sy "Proposal for the Dartmouth Summer Research Project On Artificial Intelligence" (1955), waarin die term kunsmatige intelligensie die eerste keer verskyn.
Die Chinese kamerargument
Om 'n voorstelling te kan maak dat dit nie nodig is om 'n opdrag inhoudelik te begryp nie en tog so 'n taak wesenlik te kan uitvoer word deur John Searle en sy Chinese kamerdenkeksperiment voorgestel. Volgens die eksperiment moet jy jou voorstel dat jy in 'n afgeslote kamer is en dat jy volgens 'n formele instruksieprogram 'n uitset moet genereer aan die hand van 'n inset. Die feit dat jy nie die insette hiervoor hoef te verstaan nie, word bewys deur die feit dat hierdie insette en uitsette in die vorm van Chinese karakters plaasvind, sonder dat jy enige kennis van Chinees het. Die feit dat die uitset danksy die program nog steeds korrek is, word aangetoon deur die feit dat die Chinese sprekers die inhoud betekenisvol vind. In die eksperiment word vrae wat in Chinees geskryf is, aangebied vir insette. Die antwoorde wat verkry word deur die instruksies blindelings te volg, is so goed dat die onderwerp nie besef dat die antwoorde wat gegee word gegenereer is deur iemand wat glad nie Chinees verstaan nie.
Searle wil bewys dat dit nie intelligensie is nie: jy verstaan self niks van die uitset nie. Volgens Searle kan 'n rekenaar dus die turingstoets slaag, maar dit kan nog steeds nie intelligent wees nie.
'n Voor die hand liggende teenargument is dat dit in hierdie voorbeeld byna sielkundig onvermydelik is dat jy jouself identifiseer met die 'persoon' in die kamer wat nie Chinees verstaan nie, maar dat dit verkeerd is, getuig deur die feit dat die totale stelsel (die kamer plus inhoud, uitvoerende persoon plus program), wel Chinees verstaan.
Jim Al-Khalili
Jameel Sadik "Jim" Al-Khalili (Arabies: جيم الخليلي) (gebore op 20 September 1962) is 'n Britse teoretiese fisikus, skrywer en uitsaaier. Hy is professor van teoretiese fisika aan die Universiteit van Surrey. Hy is 'n gereelde uitsaaier en aanbieder van wetenskaplike programme op BBC radio en televisie en lewer dikwels kommentaar oor wetenskaplike aangeleenthede in ander Britse media.
In 2014 is Al-Khalili benoem as 'n RISE ("Recognising Inspirational Scientists and Engineers") leier deur die VK se "Engineering and Physical Sciences Research Council". Hy was tussen Januarie 2013 en Januarie 2016 president van die British Humanist Association.
Publikasies
Sy gepubliseerde boeke sluit in:
Sy essays en ander bydrae sluit in:
Jim Al-Khalili het tot op datum een wetenskapfiksie roman geskryf:
Mumbai
Mumbai of Moembai (Marathi: मुंबई Mumbaī [ˈmumbəi], tot 1996 Bombaai) is die hoofstad van die Indiese deelstaat Maharashtra en die Indiese subkontinent se belangrikste seehawe. Met 'n bevolking van 12,5 miljoen in die stadsgebied (volgens die laaste sensus van 2011 en sonder periferiese voorstede) is Mumbai die grootste stedelike nedersetting in Indië en een van die bevolkingrykste metropole ter wêreld. Die Metropolitaanse Gebied van Mumbai (Mumbai Metropolitan Region, MMR) sluit digbevolkte gebiede in die noorde en die stad Thane in, met 'n totale bevolking van 28,4 miljoen.
Die stadsgebied is op die eiland Salsette langs die weskus van Maharashtra geleë. Die historiese middestad is op 'n smal landstrook geleë wat vanuit die moerasgebiede in die Arabiese See strek. Hier word 'n ryk argitektoniese erfenis aangetref met 'n kenmerkende plaaslike variant van historisme. Hierdie boustyl kombineer Britse invloede met 'n Britse interpretasie van die inheemse Mogoel-boukuns.
Mumbai is die ekonomiese spilpunt van Indië asook 'n belangrike vervoerspilpunt. In Mumbai se diep natuurlike hawe word meer as die helfte van Indië se passasiersvervoer hanteer. Die stad is daarnaas 'n eersteerangse kulturele en opvoedkundige sentrum met universiteite, teaters, musea en kunsgalerye.
Naam
Die naam Mumbai het sy oorsprong in die 16de eeu, toe die Portugese die naam aan die stad gegee het. In die 17de eeu het die Engelse Mumbai beset en dit Bombay (Afrikaans: Bombaai) begin noem omdat dit makliker was om uit te spreek. In 1995 is dit terug verander na Mumbai, soos Indiërs dit nog altyd uitgespreek het.
Toerisme
Mumbai is die enigste Indiese stad wat drie Unesco-wêrelderfenisgebiede huisves: Die Olifantgrotte (1987 ), die Chhatrapati Shivaji Terminus spoorwegstasie (2004 ) asook die Victoriaanse en Art Deco-ensemble (2018 ).
Sport
Mumbai beskik met Brabourne-stadion, Wankhedestadion en Bombay Gymkhanaveld oor drie toetskrieketstadions. In die stad speel die Indiese nasionale krieketspan van sy tuiswedstryde. Op die Wankhedestadion is onder andere wedstryde tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1987, 1996 en 2011, asook die Kampioenetrofee 2006 en die T20I-wêreldbeker 2016, aangebied. Tydens die Krieketwêreldbeker 2023 sal in dié stadion ook wedstryde beslis word.
Soupy Sales
Soupy Sales is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Making of '...And God Spoke' (1993), A Dirty Shame (2004), en The Innocent and the Damned (2005), en in die televisiereeks Black Scorpion (2001).
XML
XML (Extensible Markup Language, Uitbreibare markeertaal) is 'n voorstel van die W3C om markeertale vir spesiale doelwitte te skep. Dit is 'n vereenvoudigde subversameling van SGML wat gebruik kan word om verskeie tipes data te beskryf. Die hoofdoel van XML is vir gestruktureerde voorstelling van data, veral vir versending oor die Internet.
Struktuur word in XML voorgestel met bykomende inligting wat die data definieer. Hierdie metadata maak dit moontlik om die data weer inteligent te interpreteer by ontvangs van die dokument, sonder dat die ontvanger noodwendig beskik oor vooraf kennis van die data.
Marcia Warren
Marcia Warren (gebore 26 November 1943) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Leap Year (2010) en in die televisiereeks Vicious (2013).
Kaili Vernoff
Kaili Vernoff (gebore 13 Januarie 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Café Society (2016) en Thoroughbreds (2017), en in die televisiereekse Crisis in Six Scenes (2016) en The Path (2016).
Edith Thallaug
Edith Thallaug (gebore 16 Junie 1929) is 'n Noorse aktrise.
Malmesbury-warmbron
Die warmwaterbron by Malmesbury word nie meer benut nie.
Hierdie bron lê in die hart van die dorp en die terrein is bebou met winkels en kantore. Die bron in die vlak vallei van die Dieprivier lewer 180000 liter water per dag teen 'n temperatuur van 32,9°C. Dit het 'n kenmerkende swawelreuk en -smaak, 'n blou-violet kleur en loop onbenut weg.
In 1745 het goew. Hendrik Swellengrebel van die VOC aan die Kaap 'n groep van 24 mense hier aangetref. Dit lei tot die stigting van 'n gemeente in “Het Zwarte Land”en die bou van 'n pastorie op die terrein van die bron. Alhoewel die bron in die Swartland die naaste van alle warmbronne aan Kaapstad geleë is, het dit nooit dieselfde aandag geniet as die Caledon-warmbron, The Baths en Montagu nie. Waarskynlik is dit te wyte aan die relatief lae temperatuur van die water.
Seropositiwiteit
In serologie verwys seropositiwiteit na 'n toestand waar teenliggaampies teenoor 'n sekere antistof in die serum van 'n pasiënt aantoonbaar is.
Wanneer 'n persoon oor geen antistof beskik nie, heet dit seronegatief. Wanneer iemand 'n infeksie opgedoen het en daardeur afweerstowwe produseer en van seronegatief na seropositief verander, heet die reaksie sero-omskakeling of serokonversie.
Karel Prinsloo
Karel Prinsloo is hoof van Plus 50 Media, Direksielid van GrysKrag, asook ’n Afrikaanse digter en taalkundige.
Lewe en werk
Karel Petrus Prinsloo is te Amersfoort in 1943 gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1964 die B.A.-graad en in 1968 die M.A.-graad verwerf, lg. met ’n verhandeling oor “Die beelde in Totius se Psalmberyming”. Hy behaal die D.Litt. et Phil.-graad in 1972 met ’n proefskrif oor  “Die tweetaligheid van twee groepe universiteitstudente, en hul ingesteldhede teenoor die tweede taal: ’n sosiolinguistiese ondersoek”.
Vir meer as twintig jaar werk hy by die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, onder meer vir sowat elf jaar as hoof van die Instituut vir Taal- en Kunstenavorsing, ’n ruk as hoof van politieke en grondwetlike aangeleenthede en die laaste jaar as hoof van sosiaal-kulturele dinamika. Terwyl hy hier werksaam is, publiseer hy op sy eie en saam met ander verskeie verslae oor taalonderrig in die algemeen en Afrikaans as taal in die besonder. Hierdie verslae sluit onder andere in “Language and communication studies in South Africa: current issues and directions in research and inquiry” (saam met Leonard Walter Lanham, 1978), “Institutions presently conducting research and inquiry in the field of language in South Africa” (1978), “Taalbeplanning vir Suid-Afrika” (1980), “Stand van die Afrikaanse taal: tans en die toekoms” (1981) (later as boek gepubliseer onder die titel “Afrikaans: Stand, Taak, Toekoms”), “Afrikaans: ’n toekomsperspektief” (1983), “Gesindhede ten opsigte van taal in die onderwys in Suid-Afrika” (1984), “Die status van Afrikaans en die ander hooftale in SWA/Namibië” (1984), “Taalbeplanning vir Suid-Afrika” (1984), “Die taalsituasie in SWA/Namibië en taal in die onderwys van die land” (1984). Saam met verskeie ander medewerkers word in twaalf dele gepubliseer “Aspekte van taal- en kommunikasieaangeleenthede in SWA/Namibië” (1982), waar elke deel die situasie by ’n spesifieke bevolkingsgroep ontleed.
In verskeie ander meestal private dokumente of kontrak-verslae sit hy die stand van Afrikaans in Suid-Afrika na demokrasie uiteen, onder andere “Verslag van ’n taaloudit oor Afrikaanse taalprojekte, verenigings en energieë” (2004), “Opname oor Afrikaanse projekte en aktiwiteite op ’n plaaslike munisipale vlak in Suid-Afrika” (2006), “Die Afrikaanse "ons" en die nodigheid van ’n Afrikaanse Taalraad” (2008) en “Die Afrikaanse Taalraad kom tot stand” (2008). Hy skryf ook talle vakkundige publikasies wat in tydskrifte verskyn en werk mee aan boeke soos “Afrikaans in Afrika” onder redaksie van Christo van Rensburg. As spreker lewer hy referate by verskeie plaaslike en internasionale taalkonferensies, waaronder in 2000 in Puerto Rico.
In 2005 word hy hoofredakteur van Plus 50, ’n twee maandelikse tydskrif vir seniors en is voorsitter van GrysKrag, ’n welwillendheidsorganisasie wat daarop toegespits is om seniors se lewensgehalte te verbeter. Sedert 2016 is hy die uitvoerende vervaardiger van 'n weeklikse TV-joernaalprogram, Met 'n huppel in die stap, wat deur kykNET op hul hoofkanaal uitgesaai word.
Persoonlike lewe
Hy is getroud met Dioné, wat ’n doktorsgraad in Geskiedenis verwerf het en vir lank 'n dosent was aan die Universiteit van Suid-Afrika. Daarna was sy 'n streekhoof van die Afrikaanse Taalraad en hoof- uitvoerende beampte van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (2012-2019). Die egpaar het vyf kinders.
Skryfwerk
Van sy gedigte word in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Hy debuteer in 1990 met sy digbundel “Tussen grensligte”. Hierdie bundel betrag die mens en sy plek in die wêreld vanuit verskillende hoeke. Die titel verwys na die grense, bakens of uithoeke van die mens se bestaan, wat deur ligte probeer deurgrond word. Die bundel word in vier afdelings verdeel, waar “Landskappe” gedigte oor die natuur bevat en onder andere die teenstellings tussen wilde en vrye groei teenoor beheer op beplande boerderye uitlig. “Stadskappe” het die stadsbestaan as tema, met die onnatuurlike van hierdie lewe wat in sterk teenstelling staan met die natuur. “Miniature” bevat kort gedigte waarin die stryd van die natuur teenoor die onnatuurlike opgeneem is. In “Lugscenario”, wat die twaalf tekens van die astrologiese Diereriem beteken, probeer die digter deur die kosmos sin vind in die bestaan in Afrika. Sy gebruik van assonansrym in plaas van volrym is ’n aanwins vir die poësie. Hierdie bundel word in 1990 genomineer vir die Rapportprys. Die gedig “Speelkatte” word opgeneem in “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”. Sy tweede digbundel "Slimfoonflitse", verskyn in 2018. Dit handel oor verhoudings tussen mense, veroudering, die mens en sy fisiese omgewing, en oor aktuele sake uit die daaglikse lewe. Die bundel word in vyf afdelings aangebied: berg- en stadsflitse, nuusflitse, familieflitse, hospitaal- en krukkeflitse en rondflitsing. Vanweë hulle leebaarheidsaard is etlike van die gedigte in "Slimfoonflitse" deur sangers getoonset, bv. deur Helena Hettema ("Jeugherinnering' en 'Vir veertig jaar") en deur nagraadse sangstudente van die Musiekkonserwatorium, Universiteit van Stellenbosch, vir hulle konsert 'Nuwe lied" tydens die Woordfees van 2019 ("Saam een", 'Waters ver", "Sukkelkultuur" 'Eers as hemelinge" en 'Nagvoorhof").
Mariel Hemingway
Mariel Hemingway (gebore 22 November 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Manhattan (1979), Superman IV: The Quest for Peace (1987), The Sex Monster (1999), en The Contender (2000).
ECHELON
ECHELON is 'n uiters geheime wêreldwye seinonderskeppings- en analisenetwerk wat deur die [UKUSA]-gemeenskap bedryf word. ECHELON kan bykans enige plek in die wêreld, radio- en satellietkommunikasie, telefoonoproepe en digitale kommunikasie onderskep. Dit sluit ook outomatiese analise en sortering van onderskepte boodskappe in. Daar word geskat dat ECHELON tot bykans 3 miljard boodskappe daagliks onderskep.
Clermont, KwaZulu-Natal
Clermont is 'n Swart township oos van Durban, in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Zedbazi
Zedbazi (Persies / Farsi: Zedbāzi – زدبازی) is 'n Iranse hip hop-groep uit Teheran.
Zedbazi het 'n baanbrekersrol gespeel as een van die eerste Iranse popgroepe wat gangsta rap met Persiese lirieke gespeel het. Nadat gesaghebbende Iranse geestelikes hip hop-musiek as "dekadent" bestempel en verban het, is die groep soos ander onwettige Iranse musici beperk tot ondergrondse of buitelandse aktiwiteite. Hul musiek word onder meer deur Persiese internet-radiostasies soos Radio Javan in die Verenigde State uitgesaai.
Benjamin Salisbury
Benjamin Salisbury (gebore 19 Oktober 1980) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Captain Ron (1992) en S1m0ne (2002), en in die televisiereekse The Nanny (1993) en Promised Land (1996).
Sammy Marksmuseum
Die Sammy Marksmuseum is 'n Victoriaanse herehuis, die sogenaamde Zwartkoppies Hall, wat aan die nyweraar Sammy Marks behoort het. Dit is geleë op die plaas Zwartkoppies 364 JR, langs die Bronkorstspruitpad, sowat 23 km buite Pretoria.
Erica inconstans
Die boom se FSA-nommer is 574.1.
Sammy Marksmuseum
Geskiedenis
Sammy Marks is in 1843 in Litaue gebore en arriveer in 1868 in die Kaap waar hy met juwele begin smous het. Hy verhuis later na Kimberley en behaal sukses as 'n diamantverkoper. Hy raak betrokke in verskeie besighede en open onder andere 'n distilleerdery, 'n inmaakfabriek, 'n glasfabriek, 'n mieliemeul en staalwerke. Teen die einde van die 19de eeu was hy 'n miljoenêr en sy maatskappy behaal die ranglys van die top 10 rykste besighede aan die Witwatersrand.
Maricorivier
Die Maricorivier sluit aan by die Krokodilrivier, om die Limpoporivier te vorm wes van 'n gehuggie Rooibokkraal op die grens van Botswana en Suid-Afrika. Die opvanggebied van die Marico word op 13 208 km2 geskat.
Sammy Marksmuseum
Geskiedenis
In 1884 koop Sammy Marks die plaas Zwartkoppies. Kort daarna bou hy die herehuis, Zwartkoppies Hall waar hy en sy vrou, Bertha, en hul kinders gewoon het tot en met 1909. Daarna het hullle die huis as 'n naweek wegbreekplek gebruik. Na sy dood in 1920 het Marks se weduwee en kinders die huis bewoon tot die dood van die laaste kind in 1978. In sy testament het Marks verklaar dat Zwartkoppies Hall en al die inhoud bewaar moet word vir tot vier geslagte ná sy dood. In 1980 het die Nasionale Kultuurhistoriese en Opelugmuseum by die Marks-trust aansoek gedoen om 40 hektaar van Zwartkoppies te koop as 'n perseel vir 'n opelugmuseum. Die trust se alternatiewe voorstel was dat die museum eerder die eiendom moes huur, maar die museum kon dit nie bekostig nie. 'n Johannesburgse besigheidsman, Mendel Kaplan, het later van die museumprojek gehoor, en geld beskikbaar gestel om die projek van stapel te stuur. Die Sammy Marksmuseum het uiteindelik in November 1986 geopen, en in Maart 1989 is Zwartkoppies is tot nasionale monument verklaar. In 1995 is 'n Gedeelte van die plaas (ongeveer 73 ha), waarop die huis staan, deur die Staat onteien, en aan die Nasionale Kultuurhistoriese Museum verkoop.
Maricorivier
Oorsprong
Die rivier ontstaan as die Groot Maricorivier by die Marico Oog, naby Swartruggens, in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika. Die bron van die rivier is 'n groot dolomitiese sinkgat met skoon water, wat ook 'n skouspelagtige duikplek is.
Sammy Marksmuseum
Museum
Zwartkoppies Hall is 'n 48-kamer herehuis met welige tuine en tennisbane en is 'n voorbeeld van die prag en weelde waarin die sogenaamde Randlords van daardie tyd geleef het. Die museum is die enigste Victoriaanse herehuis in Suid-Afrika waarvan die binnekant bewaar is presies soos dit was in die Victoriaanse tydperk. Die huis is versier in 'n uitspattige styl en daar is baie olieverfskilderye, porselein en silwerware te sien. In die biljartkamer is talle ou foto's van Marks en sy familie en vriende. Die huis het 'n groot kombuis met 'n 10-plaat stoof en vyf verskillende oonde, en 'n goed toegeruste biblioteek.
Søs Egelind
Søs Egelind (gebore 13 November 1958) is 'n Deense aktrise, skryfster, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Angels in Fast Motion (2005) en Lærkevej - til døden os skiller (2012), en in die televisiereekse Jul i den gamle trædemølle (1990), Park Road (2009), en Rita (2012).
Kate Vernon
Kate Vernon (gebore 21 April 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pretty in Pink (1986), Malcolm X (1992), en The Last Song (2010), en in die televisiereeks Battlestar Galactica (2004).
Tony Britton
Anthony Edward Lowry "Tony" Britton (9 Junie 1924 – 22 Desember 2019) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rol as Inspector Thomas in die 1973 film The Day of the Jackal.
2012 Koreaanse Grand Prix
regs|260px Die 2012 Formule Een Koreaanse Grand Prix was 'n Formule Een-kampioenskapswedren wat op 14 Oktober 2012 by die Korea Internasionale Renbaan in Suid-Korea gehou is.
Tony Britton
Britton het gesterf op 22 Desember 2019 op die ouderdom van 95.
Chesterville, KwaZulu-Natal
Chesterville is 'n nedersetting in die ooste van Suid-Afrika, in die KwaZulu-Natalprovinsie. Dit is geleë tussen Cato Manor en Westville, ongeveer 13 km wes van Durban.
Erica inflata
Erica inflata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant in inheems aan die Wes-Kaap.
Mona Washbourne
Mona Washbourne (27 November 1903 – 15 November 1988) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Billy Liar (1963), My Fair Lady (1964), The Bed Sitting Room (1969), en Stevie (1978).
Helena Barry-Hofmeyr
Herkoms
Helena Brink is op Palmietrivier in die distrik Wellington gebore en ontvang haar eerste onderrig aan die plaasskool en daarna haar middelbare onderrig aan die Hugenote-seminarie op Wellington. Later het sy aan die Universiteit van Stellenbosch, toe nog bekend as die Victoria-kollege, in die skone kunste en huishoudkunde studeer.
Huwelik
Sy het 'n Vrystater geword toe sy op 8 Junie 1918 op Wellington in die huwelik tree met John William (Willie) Barry-Hofmeyr, die aangenome seun van ds. Adriaan en mev. Anna Hofmeyr. Willie Barry-Hofmeyr was die tiende kind van ds. Richard van Reenen Barry en sy vrou, Elisabeth Wilhelmina, gebore Van der Byl. Hy is op 16 Mei 1888 op Calitzdorp gebore waar sy vader van 1874 tot 1915 die eerste NG leraar was. Willie se ma is skaars vyf weke later, op 28 Junie 1888, oorlede. Ná die begrafnis het die kinderlose ds. Adriaan Hofmeyr en sy vrou, 'n niggie van wyle mev. Barry, die Calitzdorpse predikant se vierjarige seuntjie, Reginald, vir 'n tydjie met hulle saam Prins Albert toe geneem. Hulle wou hom later aanneem, maar ds. Barry bied hulle die baba, John William, aan wat hy gereken het die sorg van 'n moeder die meeste nodig gehad het.
Ds. Hofmeyr is in 1899 uit sy amp onthef en het tydens die Anglo-Boereoorlog in Engeland gaan propaganda maak teen die Boeremagte se stryd teen die Britse oormag. Die toe sowat 12-jarige Willie en sy aanneemmoeder is waarskynlik saam, hoewel die beskikbare bronne dit nie uitdruklik so stel nie. Ná die Driejarige Oorlog het die gesin 'n tyd lank in die Vrystaat gewoon waar Willie se vader skoolgehou het aan 'n tweemanskool in die distrik Kestell. Niks verder is oor Helena Brink se aanstaande bekend nie, buiten dat hy op Kroonstad gewoon het toe hulle mekaar ontmoet het en in 'n stadium 'n bankbestuurder was op Bethlehem. Hy is reeds op 31 Augustus 1927 daar oorlede, maar die oorsaak is nie bekend nie. In daardie tyd het haar skoonouers op Heilbron gewoon, waar ds. Hofmeyr hulpprediker was. Die Hofmeyrs het die volgende jaar na Kuruman verhuis waar ds. Adriaan tot 1933, kort voor sy 80ste verjaardag, leraar van die plaaslike NG gemeente was.
Politieke bittereinder
Sy het 'n onwrikbare geloof in Nasionale jeugbewegings gehad en was jare lank 'n offisier van die Voortrekker-kommando en stigter van die Bethlehemse Jeugbond-tak. In 1935 is sy gekies tot lid van die hoofbestuur van die Nasionale Party van die Vrystaat, 'n amp wat sy waarskynlik tot haar dood beklee het.
In 1934 onderneem die weduwee Barry-Hofmeyr 'n uitgebreide reis deur Engeland en die Europese vasteland en maak daar kennis met die Europese behuisingskemas en opvoedkundige stelsels. Sy het ook die vernaamste weeshuise en inrigtings vir bejaardes en mindergegoedes besoek. In die Vrystaatse Provinsiale Raad het sy haar dan ook veral beywer vir die belange van die onderwys en gesubsidieerde hospitale.
In die provinsiale verkiesing van 1949 wen Helena Barry-Hofmeyr die setel Bethlehem vir die Nasionale Party met 'n oortuigende meerderheid van 1 291. Sy dien net tot voor die verkiesing van 1953 in dié hoedanigheid.
Vlugbal
Vlugbal (Engels: Volleyball) is 'n balsport waar die speelveld verdeel is in twee gelyke helftes en deur 'n net geskei is. Die spanne, wat elk uit 6 spelers bestaan, probeer die bal so slaan (of tik) dat dit op die teenoorgestelde helfte sal land. Die span wat eerste die afgespreekte aantal punte behaal (gewoonlik 25) wen die stel. Die span wat eerste die afgespreekte aantal stelle (meestal 3) wen, wen dan die wedstryd.
Oorsprong van vlugbal
Op 9 Februarie 1895, in Holyoke, Massachusetts (VSA), het William G. Morgan, 'n onderwyser in liggaamlike opvoeding by die YMCA, 'n nuwe spel genaamd Mintonette ontwikkel as tydverdryf wat verkieslik binnenshuis gespeel moet word met enige hoeveelheid spelers. Die spel het verskeie eienskappe van tennis en handbal aangeneem. 'n Ander binnenshuise sportsoort (nl. basketbal) het ook begin opgang maak en is vier jaar van tevore slegs 16 kilometer daarvandaan, in Springfield, Massachusetts ontwikkel. Mintonette is ontwikkel om 'n binnenshuise sportsoort te wees wat minder rof as basketbal was, gemik op ouer spelers van die YMCA, maar wat steeds 'n mate van fiksheid verg.
Die eerste reëls, wat deur William Morgan neergeskryf is, het bepaal dat 'n net van 1.98 m (6'6") hoog, 'n baan van 7.6×15.2 m (25×57 vt) en enige getal spelers nodig is. 'n Wedstryd is saamgestel uit nege rondte met drie diensbeurte vir elke span gedurende elke rondtes en geen beperking op die hoeveelheid kere wat 'n bal geraak mag word voordat dit na die opponerende span gespeel word nie. In die geval van 'n foutiewe afslaan, is 'n tweede probeerslag toegestaan. Deur die bal in die net vas te slaan is as 'n fout geag (met die verlies van een punt) — behalwe in die geval van 'n eerste afslaan.
Nadat Alfred Halstead, 'n toeskouer, die aard van die spel opgemerk het (al die vlughoue wat gespeel is) tydens die eerste vertoonwedstryd in 1896 by die Internasionale YMCA Opleidingskool (nou die Springfield-kollege), het die spel gou begin bekendstaan as vlugbal. Vlugbalreëls is effens aangepas deur die Internasionale YMCA Opleidingskool en die spel het vinnig deur Amerika versprei na verskillende takke van die YMCA.
Verfynings en latere ontwikkelings
Die eerste amptelike bal wat in vlugbal gebruik is word betwis: sommige bronne meen dit was 'n bal wat in 1896 deur Spalding gemaak is terwyl ander voorhou dat dit in 1900 gemaak is. Die reëls het gaandeweg verander; teen 1916 is die vaardigheid en krag van die opstel en torpedeer (spike) aan die spel bekendgestel in die Filippyne en drie jaar later is die reëls van drie houe aan 'n kant en afslaan van agter vasgestel. In 1917 is die spel verander van 21 na 15 punte. In 1919 is ongeveer 16,000 vlugballe deur die Amerikaanse Ekspedisiemag na hul troepe en geallieerdes versprei. Dit het gelei tot die groei van die spel in nuwe lande.
Die eerste land buite die Verenigde State wat vlugbal aangeneem het, was Kanada in 1900. 'n Internasionale federasie, die Fédération Internationale de Volleyball (FIVB) is in 1947 gestig, en die eerste wêreldkampioenskap vir mans is in 1949 gehou en vir dames in 1952. Die sportsoort was nou gewild in Brasilië, in Europa (waar veral Italië, Nederland en lande van Oos-Europa sterk mededingers was sedert die laat 1980's), in Rusland, China en die res van Asië.
Strandvlugbal, 'n variasie van die sport wat op sand gespeel word met slegs twee spelers per span, word sedert 1987 deur die FIVB ondersteun en is by die talle sportsoorte vir die Olimpiese Somerspele 1996 gelys. Vlugbal is ook 'n sportsoort by die Paralimpiese Spele en word bestuur deur die Wêreldorganisasie Vlugbal vir Gestremdes.
Vlugbal by die Olimpiese Spele
Die geskiedenis van Olimpiese vlugbal kan teruggetrek word na die Olimpiese Somerspele 1924 waar vlugbal as deel van die Amerikaanse sporttentoonstellingsgebeurtenis. Na die stigting van die FIVB en party kontinentale konfederasies, is vlugbal begin oorweeg vir insluiting. In 1957 is 'n spesiale toernooi gehou by die 53ste IOK-sitting in Sofia, Bulgarye om die versoek te ondersteun. Die kompetisie was 'n sukses en die sportsoort is amptelik by die program vir die Olimpiese Somerspele 1964 ingesluit.
Die Olimpiese vlugbaltoernooi was aanvanklik 'n eenvoudige kompetisie: elke span het teen al die ander spanne gespeel en is gegradeer volgens seges, stel gemiddeldes en puntgemiddeld. Een nadeel van hierdie rondomtaliestelsel is dat medaljewenners bepaal kon word voor die einde van die toernooi, wat tot gevolg gehad het dat die laaste wedstryde min toeskouers gelok het. Om die situasie te hanteer, is die kompetisie in twee fases gedeel met die toevoeging van 'n "finale ronde" uitskakelingstoernooi met kwarteindwedstryde, halfeindwedstryde en eindwedstryde vir die Olimpiese Somerspele 1972. Die hoeveelheid spanne wat betrokke was by die Olimpiese toernooi het sedert 1964 stelselmatig toegeneem. Sedert 1996 was daar vir die mans- en damestoernooie twaalf deelnemende spanne. Elk van die vyf kontinentale vlugbalkonfederasies het ten minste een geaffilieerde nasionale federasie wat by die Olimpiese Spele betrokke is.
Die baan
Die spel word gespeel op 'n vlugbalbaan van 18 meter (59 voet) lank en 9 meter (29.5 voet) wyd, verdeel in 9 m × 9 m helftes deur 'n net van 1 meter (40 duim) wyd wat op so 'n manier gespan word dat die bokant van die net 2.43 meter (7 voet 11 5/8 duim) bo die middel van die baan is vir 'n manswedstryd en 2.24 meter (7 voet 4 1/8 duim) vir 'n vrouewedstryd (hierdie hoogtes wissel na gelang van die ouderdom van die spelers).
Daar loop 'n lyn 3 meter van die net af, parallel met die net, in elke helfte van die baan wat beskou word as die "aanvalslyn". Hierdie "3 meter" (10 voet) lyn verdeel die baan in die "agterry-" en "voorry-areas" (asook die voorbaan en die agterbaan). Elk hiervan word op sy beurt in drie areas verdeel: dit word soos volg genommer en area "1" is die posisie van die speler wat moet afslaan:
Nadat 'n span die diensbeurt gewen het moet die lede van daardie span roteer in 'n kloksgewyse rigting met die speler wat in area "2" was wat na area "1" beweeg, ens., en die speler wat in area "1" was wat na area "6" beweeg.
Die baan word omring deur 'n area genaamd die vrye area wat 'n minimum van 3 meter wyd is en wat die spelers mag betree wanneer die bal afgeslaan is. Alle lyne wat die grense van die baan en die aanvalslyn aandui word geteken of geverf binne die dimensies van die area en maak daarom deel uit van die speelgebied. Indien 'n bal in aanraking kom met die lyn, word die bal as "in" beskou. 'n Antenne word geplaas op elke kant van die net, loodreg met die kantlyn, en is 'n vertikale verlenging van die kantlyn van die baan. 'n Bal wat oor die net gaan moet in sy geheel tussen die antennes (of hul teoretiese verlenging tot by die plafon) sonder om aan die antennes te raak.
Die bal
FIVB-regulasies stel dit dat die bal 'n sfeer moet wees wat van sintetiese leer gemaak is met 'n omtrek van 65–67 cm, 'n massa van 260–280 g en 'n binnedruk van 0.30–0.325 kg/cm2. Ander regulerende liggame het soortgelyke regulasies.
Die spel
Elke span bestaan uit ses spelers. Om die spel onderweg te kry word 'n muntstuk opgeskiet om te bepaal wie afslaan. 'n Speler van die span wat afslaan gooi die bal in die lug en probeer om die bal op so 'n wyse te slaan dat dit bo-oor die net gaan en dat dit binne die speelarea van die opponente sal land. Die teenstanders moet nou 'n kombinasie van houe wat nie meer as drie is nie, die bal oor die net terug slaan na die span wat die bal afgeslaan het. Hierdie houe bestaan eerstens uit die blok of aangee sodat die bal se trajek gemik is na die opsteller; tweedens kom die opstel (gewoonlik 'n oorhandse aangee waar die gewrigte gebruik word om die bal na die vingerpunte te stoot) vanaf die opsteller sodat die trajek van die bal gemik is na 'n plek waar een van die spelers, wat aangewys is as 'n aanvaller, die bal kan slaan; en derdens word die bal deur die aanvaller gespeel met 'n torpedo hou (die speler spring in die lug en slaan die bal dan so hard as moontlik af sodat die opponente nie tyd het om dit terug te speel nie) terug na die opponente.
Die span wat verdedig probeer keer dat die aanvaller die bal in hulle helfte speel: spelers by die net spring in die lug op in 'n poging om die bal van die aanvaller te blokkeer. Indien die bal om, oor of deur die blokkade gespeel word, probeer die ander spelers in die helfte die bal beheer deur 'n delfhou te speel (gewoonlik 'n voorarmaangee of 'n handgedrewe bal). Na 'n suksesvolle delf begin die span met 'n aanval.
Die wedstryd duur op hierdie manier voort totdat die bal binne die baan op die grond val of totdat 'n fout begaan is. Die mees algemene foute wat gemaak word is wanneer 'n span nie daarin slaag om die bal terug te speel na die opponente binne die toegelate drie houe nie, of die bal buite die speelveld laat land. 'n Bal word as "in" beskou indien enige deel daarvan binne die kantlyn of agteruitlyn land. 'n Harde torpedohou kan die bal soveel afdruk wanneer dit land, dat wanneer dit lyk of die bal uit is, dit eintlik in is. Spelers mag buite die baan wees om 'n bal te speel wat in die lug oor die kant- of agteruitlyn gegaan het.
Ander algemene foute sluit in dat 'n bal twee keer direk na mekaar deur dieselfde speler aangeraak word, 'n speler wat die bal vang, 'n speler wat aan die net raak terwyl 'n poging aangewend word om die bal te speel of 'n speler wat onderdeur die net in die opponente se helfte beweeg. Daar is talle ander foute wat in die reëls gespesifiseer word, maar hulle kom nie baie algemeen voor nie. Dit sluit in dat 'n agterry- of liberospeler 'n torpedohou speel of 'n bal blokeer (agterryspelers mag slegs 'n torpedohou speel indien hulle van agter af in die aanvalslyn inspring), spelers wat nie in die korrekte posisie is wanneer die bal afgeslaan word nie, die afslaan van die voorry af terug te speel, gebruik maak van 'n ander speler om die bal te bereik, oor die agterlyn trap wanneer afgeslaan word, langer as 8 sekondes neem om af te slaan, of deur die bal te speel terwyl dit in die opponente se helfte van die baan is.
Aanteken van punte
Voor 1999 kon punte slegs aangeteken word wanneer die span die afslaan gewen het (m.a.w. 'n span moet eers die afslaan wen voordat 'n punt aangeteken kon word) en alle stelle is gespeel tot by 15 punte. Die FIVB het in 1999 die reëls verander (dit is afgedwing in 2000) om die huidige puntestelsel te gebruik, hoofsaaklik om die lengte van 'n wedstryd meer voorspelbaar te maak en om die spel meer toeskouer- en televisie-vriendelik te maak.
Liberospeler
In 1998 is die liberospeler internasionaal bekendgestel. Die term beteken "vry" in Italiaans. Die liberospeler spesialiseer in verdedigingsvaardighede: die liberospeler moet 'n kontrasterende kleur trui dra as dié van sy span, die liberospeler mag nie die bal blokkeer en ook nie die bal aanval wanneer dit bo die hoogte van die net is nie. Wanneer die bal buite spel is kan die liberospeler enige agterspeler vervang sonder enige vooraf kennisname van die skeidsregters. Hierdie plaasvervanging tel nie teen die beperking wat elke span op plaasvervangings tydens 'n wedstryd het nie. Wanneer 'n liberospeler egter vervang word mag hy slegs vervang word deur die speler wat hy vervang het.
Die liberospeler kan ook as opsteller speel onder sekere beperkings. Indien hy 'n oorhandse opstel maak, moet hy nie agter (of op) die 3 meter lyn staan nie; andersinds mag die bal nie aangeval word bo die net voor die 3 meter lyn nie. 'n Onderhandse aangee word op enige plek van die baan toegelaat.
Die liberospeler is gewoonlik die mees vaardige verdedigingspeler in die span. Die skeidsregters moet wel rekening hou met wie deur die liberospeler vervang word. Alhoewel slegs een libero per stel toegelaat word, kan daar 'n verskillende liberospeler aan die begin van elke stel wees.
'n Liberospeler mag nie afslaan nie, met die uitsondering van die NCAA vrouevlugbalwedstryde, waar 'n reëlverandering in 2004 'n liberospeler toegelaat het om te mag dien, maar slegs in 'n spesifieke rotasie. Dit wil sê dat die liberospeler slegs mag afslaan in die plek van die persoon wat hy vervang het.
Onlangse reëlveranderings
Ander veranderings in die reëls in 2000 het ingesluit dat afslane geldig is wanneer dit die net raak maar steeds oorgaan in die helfte van die opponent. Die afslaangebied is vergroot om spelers toe te laat om van buite die speelveld maar steeds binne die teoretiese vergroting van die kantlyn te speel. Ander veranderinge is gemaak om sagter te wees op foute soos 'n dubbele aanraking of die dra van die bal.
Veranderinge in reëls is die afgelope jare deur die FIVB bestudeer en die nuutste stel reëls is in 2009 bekendgestel.
Ragna Wettergreen
Ragna Wettergreen (19 September 1864 – 27 Junie 1958) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Story of a Mother (1912), En fortid (1913), Blodets röst (1913), en Markens grøde (1921).
Rose Hemingway
Rose Hemingway (gebore 1 Januarie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Futurestates (2010), Long Distance Relationship (2011), en The Mob Doctor (2012).
Tricia Vessey
Tricia Vessey (gebore 8 Oktober 1972) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bean (1997), Kiss the Girls (1997), Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999), en Trouble Every Day (2001).
Massimo D'Alema
Massimo D'Alema ( Italiaanse uitspraak: [ˈmassimo daˈlɛma]; gebore op 20 April 1949) is 'n Italiaanse politikus wat van 1998 tot 2000 die 53ste Eerste minister van Italië was. Later was hy van 2006 tot 2008 adjunk-premier en minister van buitelandse sake gewees.
Stoei
Stoei is 'n kragsport waarby daar nie geslaan of getrap mag word nie. Tydens die stoeiwedstryd worstel die deelnemers op die grond teen mekaar. Tegniek wat pyn of beserings kan teweegbring is streng verbode.
Daar is twee style van stoei: die Grieks-Romeinse en die vrystyl. By die Grieks-Romeinse styl mag slegs die bo-liggaam ingespan word, d.w.s. arms, lyf en die kop. By vrystyl mag die bene ook gebruik word.
Weging en gewigsklasse
Voor elke toernooi vind 'n amptelike weging plaas om te bepaal in watter gewigsklas elke stoeier moet stoei. Beide die Grieks-Romeinse en Vrye Styl word in gewigsklasse ingedeel. Wie ook al uitkom in 'n klas wat te lig is, het wettiglik verloor.
Die klasse is:
William Salyers
William Salyers (gebore 16 Augustus 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bedazzled (2000) en Regular Show: The Movie (2015).
Helene Egelund
Helene Egelund (gebore 15 Februarie 1965) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cecilie (2007) en Hold Me Tight (2010), en in die televisiereekse Taxa (1997) en The Protectors (2009).