cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wladimir Lenin
Broer se teregstelling
Die jaar ná sy pa se dood in Januarie 1886 weens bloeding op die brein is Lenin se oudste broer, Aleksander Oeljanof, ter dood veroordeel en gehang weens sy deelname aan ’n komplot om tsaar Alexander III te vermoor. Lenin was toe 17 jaar oud. Sy suster, Anna, wat saam met Aleksander in hegtenis geneem is, is verban na die Oeljanofs se landgoed by Kokoesjkino, ’n dorp sowat 40 km van Kazan. Dit alles het ’n groot invloed op Lenin gehad en het daartoe bygedra dat hy radikale politieke idees begin ontwikkel het. In dié tyd is hy beïnvloed deur werke van Georgi Plechanof en ook Nikolai Tsjernisjefski se 1863-boek Wat Moet Gedoen Word?
Hierby het hy ook aan die Universiteit van Kazan, waar hy regte studeer het, vertroud geraak met die werke van Karl Marx en Friedrich Engels. Hy was hier betrokke by ’n studente-opstand in Desember 1887 en is in hegtenis geneem; die universiteit het hom geskors en die regering het hom verbied om toegang tot ’n ander universiteit te kry. Hy is ook na die familielandgoed by Kokoesjkino verban. Hy het egter op sy eie verder studeer.
Hy is later toegelaat om aan die Universiteit van Sint Petersburg te studeer, waarna hy in 1891 tot die balie toegelaat is. In 1892 het hy ’n graad in regte aan die Universiteit van Sint Petersburg behaal.
Rewolusionêr
Lenin het ’n paar jaar lank in die Wolga-hawestad Samara in die regte gepraktiseer waar hy insig gekry het in die landarbeiders se sosiaal-ekonomiese toestande. In 1893 het hy na Sint Petersburg getrek waar hy by rewolusionêre propaganda betrokke geraak het. In 1895 het hy die Bond vir die Bevryding van die Werkersklas gestig, ’n koalisie van die stad se Marxistiese groepe. Op 7 Desember 1895 is Lenin in hegtenis geneem vir ’n sameswering teen tsaar Aleksander III en daarna was hy 14 maande lank in eensame aanhouding.
In Februarie 1897 is hy na die dorpie Sjoesjenskoje in Oos-Siberië verban. Daar het hy Georgi Plechanof, die Marxis wat sosialisme in Rusland bekend gestel het, ontmoet. In Julie 1898 is Lenin getroud met sy mede-aktivis Nadezjda Kroepskaja (algemeen bekend as Kroepskaja) en in April 1899 het hy die boek Die Ontwikkeling van Kapitalisme in Rusland gepubliseer onder die skuilnaam Wladimir Iljin; dit was een van 30 teoretiese werke wat hy geskryf het terwyl hy ’n banneling was.
Ná sy ballingskap het Lenin in München (1900–1902), Londen (1902–1903) en Genève (1903–1905) gewoon. In 1900 het hy en Julius Martof (later ’n groot teenstander) die koerant Iskra ("Vonk") gestig en artikels oor die rewolusionêre politiek gepubliseer. Hulle het ook mense gewerf vir die Marxistiese Russiese Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty (RSDAP). Dié party het sy eerste kongres in 1898 gehou terwyl Lenin in Siberië in ballingskap was. In sy korrespondensie het hy verskeie skuilname gebruik en in 1902 eindelik die naam Lenin aangeneem, afgelei van die Siberiese rivier Lena.
In 1903 het Lenin die tweede kongres van die RSDAP bygewoon, eers in Brussel en daarna in Londen. Hier het ’n skeuring plaasgevind tussen die Bolsjewiste-faksie, onder leiding van Lenin, en Martof se Mensjewiste-faksie. Bolsjewis is afgelei van die Russiese woord bolsjinstwo ("meerderheid") en Mensjewis van mensjinstwo ("minderheid"). Die name het ontstaan ná die klein nederlaag wat die Mensjewiste gelei het in die verkiesing vir die koerant se redaksionele paneel en vir die leierskap van die party se sentrale komitee. ’n Groot verskil tussen die faksies was die Lenin-groep se voorkeur vir ’n alliansie van werkers en plaasarbeiders om die tsaristiese regering oor te neem en die Martof-faksie se voorkeur vir samewerking tussen die werkersklas en die liberale bourgeoisie om die bewind omver te werp.
In November 1905 het Lenin na Rusland teruggekeer om die 1905-Russiese Rewolusie te steun. In 1906 is hy verkies tot die presidium van die RSDAP. Hy het tussen Finland en Rusland gereis, maar weer in Desember 1907 na Wes-Europa teruggekeer ná die mislukking van die rewolusie. In 1909, om dubbelsinnighede uit die weg te ruim oor die gepaste roete na ’n kommunistiese rewolusie, het Lenin Materialisme en Empirio-kritisisme gepubliseer, wat die grondslag van Marxisme-Leninisme geword het.
In 1914, met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, het die meeste sosiaal-demokratiese partye in Europa hul lande se deelname aan die oorlog gesteun. Lenin was egter teen die oorlog gekant en nadat hy vir ’n kort rukkie in Oostenryk aangehou is, het hy op 5 September 1914 na die neutrale Switserland uitgewyk, waar hy eers in Bern en daarna Zürich gebly het.
In 1915 het hy by die Zimmerwald-konferensie teen die oorlog aan die hoof gestaan van ’n linkse minderheid wat sy idee ondersteun het dat die imperialistiese oorlog omskep moet word in ’n klasse-oorlog.
Die Februarie-rewolusie
Die Februarie-rewolusie in 1917 in Rusland was die eerste fase van die Russiese Rewolusie van 1917. Die onmiddellike gevolge was die abdikasie van tsaar Nikolaas II en die val van Keiserlike Rusland. Die Romanof-dinastie is vervang deur ’n ongemaklike politieke verhouding: aan die een kant ’n voorlopige regering onder prins Georgi Lwof en later Aleksander Kerenski, en aan die ander kant ’n aantal sowjets – rewolusionêre rade wat deur werkers, soldate en landarbeiders verkies is.
Lenin was steeds in Zürich. Hy was vasbeslote om dadelik na Rusland terug te keer. Maar dit was nie maklik nie aangesien die Eerste Wêreldoorlog nog aan die gang was. Switserland was omring deur die oorlogsbondgenote Duitsland, Frankryk, Oostenryk-Hongarye en Italië – en die seë is oorheers deur die Russiese bondgenoot Brittanje. Samespreking tussen die voorlopige regering en Duitsland om Russe toe te laat om na hul land terug te keer in ruil vir oorlogsgevangenes het voortgesleep. Eindelik, op 31 Maart, het die Switserse kommunis Fritz Platten toestemming van Duitsland gekry dat Lenin en ander bannelinge deur Duitsland na Rusland mag reis.
Op 9 April het Lenin, Kroepskaja en ander bannelinge ’n spesiale trein in Bern gehaal wat deur Duitsland en Swede na Rusland gereis het. Net voor middernag op 16 April (Ou Styl 3 April) 1917 het die trein by die Finland-stasie in Sint Petersburg, toe Petrograd genoem, aangekom. Hulle is verwelkom deur werkers en soldate met rooi vlae. Lenin het die skare toegespreek oor die internasionale belangrikheid van die Russiese Rewolusie:
Die imperialistiese rowersoorlog is die begin van ’n burgeroorlog regdeur Europa … Die wêreldwye sosialistiese rewolusie het reeds begin … Duitsland kook … Nou enige dag kan Europese kapitalisme in sy geheel ineenstort … Matrose, kamerade, ons moet veg vir ’n sosialistiese rewolusie, veg totdat die proletariaat volle oorwinning smaak! Lank lewe die wêreldwye sosialistiese rewolusie!
Die April-tesis
Op die trein van Switserland af het Lenin sy beroemde April-tesis opgestel: sy program vir die Bolsjewisteparty. Daarin sê hy die Bolsjewiste moenie tevrede wees met die Februarie-rewolusie "van die bourgeoisie" nie, maar dat die Bolsjewiste moet bly veg vir ’n sosialistiese rewolusie deur die werkers en armste landarbeiders. Volgens hom kon hierdie sosialistiese rewolusie teweeggebring word deurdat die sowjets die mag van die voorlopige regering afneem. Die Bolsjewiste moes dadelik ’n veldtog onder die Russiese volk begin om hulle te oortuig van die noodsaak van die sowjets se mag. Hy het dus heeltemal wegbeweeg van die Bolsjewiste se vroeëre standpunt dat die rewolusie in die middelklas moet begin.
Die April-tesis was radikaler as enigiets wat Lenin se mede-rewolusionêre al gehoor het. Toe hy die tesis aan die RSDAP voorlees, het die Mensjewiste hom uitgejou. Een het dit "die geyl van ’n kranksinnige" genoem. Selfs in die Bolsjewiste-kamp het hy aanvanklik net een partylid se steun gehad.
Hoe radikaal die tesis ook al was, dit het die Bolsjewisteparty ’n politieke toevlugsoord gemaak vir Russe wat ontnugter was met die voorlopige regering en die oorlog.
Die Oktober-rewolusie
In Petrograd het ontevredenheid met die voorlopige regering gelei tot die spontane Juliedae-opstande deur nywerheidswerkers en soldate. Nadat dit onderdruk is, het die regering vir Lenin en die Bolsjewiste die skuld daarvoor gegee.
Die regering het die Bolsjewiste in hegtenis geneem en die party verbied. Lenin het na Finland gevlug. Hier het hy oortuig geraak dat die voorlopige regering in ’n gewapende opstand omvergewerp moes word. Intussen het hy Staat en Rewolusie gepubliseer waarin hy meen dat die sowjets van werkers en soldate moet regeer eerder as ’n parlementêre liggaam.
Terwyl Lenin in Finland was, het Kerenski, wat in die voorlopige regering en die Petrograd-sowjet gedien het, gevoel hy kort ’n betroubare militêre leier. Kort ná die aanstelling van Lawr Kornilof het Kerenski hom egter daarvan beskuldig dat hy sy eie militêre diktatorskap probeer vestig. Kornilof, oortuig dat Kerenski onder druk van die Bolsjewiste optree, het gereageer deur ’n beroep op alle Russe te doen om hul "sterwende land te red". Hy het ook soldate na Petrograd gestuur om die stad te "bevry".
Vroeg in September het die Sowjetraad die Bolsjewiste uit die tronk vrygelaat en Leon Trotsky het hoof van die Petrograd-sowjet geword. Die regering en selfs die ander partye soos die Mensjewiste het intussen al hoe ongewilder geraak.
In Oktober het Lenin na Petrograd teruggekeer, bewus daarvan dat die toenemend radikale stad reg was vir ’n tweede rewolusie. Die Bolsjewiste se sentrale komitee het ’n resolusie opgestel waarin die ontbinding van die voorlopige regering gevra word ten gunste van die Petrograd-sowjet asook die oorname van die bewind.
Die Winterpaleis is omstreeks 02:00 beset. Die amptelike datum van die rewolusie is 25 Oktober, toe al die geboue behalwe die Winterpaleis oorgeneem was.
’n Nuwe regering
Op die aand van die Oktober-rewolusie is die Al-Russiese Kongres van Sowjets in die Smolni-instituut in Petrograd gehou met ’n Bolsjewiste-meerderheid. Nie al die land se sosialiste was ten gunste van die volle oorname van mag deur die sowjets nie – die Sosialisties-Rewolusionêre Party en die Mensjewiste het uit die vergadering geloop uit protes teen die oorname van die voorlopige regering, waarvan hul partye deel was.
Die volgende dag het Lenin die Kongres van Sowjets bygewoon, vir die eerste keer sonder vermomming sedert die Juliedae. Hy is geesdriftig toegejuig. Daar is dadelik begin met die vorming van ’n "regverdige en demokratiese vrede", ’n wet vir die oordrag aan die sowjets van alle landeienaars se grond, kloosters en grond wat aan die tsaar behoort het asook die verkiesing van ’n Raad van Volkskommissarisse (Sownarkom) as basis van ’n nuwe sowjetregering.
Op 3 Maart 1918 het Rusland aan die Eerste Wêreldoorlog onttrek. Weens die bedreiging deur Duitsland is die regering se setel op 10–11 Maart van Sint Petersburg na Moskou geskuif.
Stigting van die Tsjeka
Op 20 Desember 1917 is die "Al-Russiese Spesiale Kommissie vir die Bestryding van Teenrewolusie en Sabotasie" gestig. Dit is kortliks die Tsjeka (ЧК of Чека) genoem – die afkorting van die Russiese kort naam, Tsjrezwitsjainaja Komissija ("Spesiale Kommissie"). Feliks Dzerzjinski is aangestel as hoof van dié geheime diens. Die mag om sensuur ("Bolsjiwistiese beheer oor alle gedrukte nuusmedia en wye mag om koerante toe te maak wat die regering kritiseer" ) toe te pas is so gevestig, alle nie-Bolsjewistiese sowjets is ontbind en anti-sowjet-koerante is gesluit totdat Prawda ("Die Waarheid") en Izwjestija ("Die Nuus") ’n nuus-monopolie gevestig het. ’n Rewolusionêre terreur is terselfdertyd gevoer, nie net teen die bourgeoisie en regses nie, maar ook teen enigiemand – sosialis, landarbeider of fabriekswerker – wat die Bolsjewistiese bewind teengestaan het. Enige "lasterlike" artikels oor die Tsjeka is ook verbied. Soos Lenin dit gestel het: " ’n Goeie kommunis is altyd ook ’n goeie Tsjekis."
Rooi Terreur
Ná ’n sluipmoordaanval op Lenin deur Fanja Kaplan en die moord op die Petrogradse hoof van die Tsjeka, Moisei Oeritski, het Stalin "openlike en sistematiese massaterreur" aan Lenin voorgestel teen diegene wat daarvoor verantwoordelik was. Die Bolsjewiste het Dzerzjinski opdrag gegee om met ’n Rooi Terreur te begin. Dis aangekondig in die uitgawe van 1 September 1918 van die Krasnaja Gazjeta ("Rooi Gaset"). Onskuldige burgers is beskuldig van sameswering teen die Kommunistiese Party en is tereggestel of na strafkampe gestuur. Dit het ’n groot uittog van die intelligentsia tot gevolg gehad – baie het na ander lande soos Amerika uitgewyk. Lenin het onder andere in September 1918 lyste geteken met die name van 25 keiserlike ministers en staatsdiensamptenare en 765 Wit Beweging-wagte wat tereggestel moes word. Ook die Russies-Ortodokse Kerk is nie ontsien nie. Kerke en heiligdomme is geplunder en verwoes omdat hulle ’n bedreiging vir die kommunistiese beleid sou wees.
Hy het ook opdrag gegee dat die tsaar en sy gesin vermoor word. In dieselfde tyd is die tsaar se broer, groothertog Michael Aleksandrowitsj; tsarina Aleksandra se suster, groothertogin Elisabeth Fjodorowna; ’n neef van die keiser se pa, groothertog Sergei Michailowitsj, en verskeie ander adellikes vermoor.
Burgeroorlog
Monargiste, gematigde rewolusionêre soos die Mensjewiste en leërs van die Geallieerde magte het die kommuniste uit die kussings probeer lig. Dié Wit Leër en die Rooi Leër van die kommuniste was drie jaar lank in ’n oorlog gewikkel wat eers in 1921 tot ’n einde gekom het met ’n oorwinning vir die Rooies. Die onrus in die land het egter nog tot in 1924 voortgeduur.
Vroeër, in 1917, het Lenin as ’n anti-imperialis gesê dat onderdrukte volke die reg het om van die Russiese Ryk af te stig. Maar aan die einde van die burgeroorlog het die Sowjetunie Armenië, Georgië en Azerbeidjan geannekseer omdat die Wit Leër hulle as aanvalsbasisse gebruik het. Lenin het die anneksasies verdedig deur te sê dit is "geopolitieke beskerming teen kapitalistiese keiserlike plundering".
Om die stede wat deur oorlog geïsoleer is te onderhou, die soldate te voed en ekonomiese ineenstorting te verhoed het die Bolsjewistiese regering oorlogskommunisme daargestel. Dit het onder meer die opeising van kos van die landarbeiders behels. Hulle het teenstand gebied met kleiner oeste. Dit het gelei tot gewapende konfrontasies met die Tsjeka en Rooi Leër, die skiet van gyselaars, die gebruik van gifgas, deportasie na arbeidskampe en eindelik 'n verwoestende hongersnood; tog het Lenin die koskwotas verhoog.
Die burgeroorlog, oorlogskommunisme en die hongersnood van 1921 waarin sowat 5 miljoen mense dood is, het ’n groot deel van Rusland verwoes en het rebellies teen die Bolsjewiste tot gevolg gehad. Lenin het oorlogskommunisme toe met die Nuwe Ekonomiese Beleid (NEB) vervang waarmee die nywerheid en landbou suksesvol herstel is.
Latere lewe en dood
Ná Lenin se dood het Kroepskaja die testament aan die sentrale komitee gepos sodat dit voorgelees kon word op die 13de Kongres in Mei 1924. Stalin en sy bondgenote het egter die testament onderskep sodat hulle aan die bewind kon kom. Dit is eers in 1925 in Amerika gepubliseer deur die Amerikaanse intellektueel Max Eastman.
Drie dae ná sy dood is Petrograd hernoem tot Leningrad. Dit het dié naam behou tot in 1991 toe die Sowjetunie ontbind is. Die gebied om die stad is egter steeds bekend as Leningrad-oblast. Sy liggaam is gebalsem en word uitgestal in die Lenin-mausoleum langs die Kremlin in Moskou.
Ondanks die amptelike diagnose – dood weens die gevolge van beroerte – het die Russiese wetenskaplike Iwan Pawlof gesê hy is dood aan neurosifilis, volgens ’n publikasie in 2004 deur V. Lerner en kollegas in die European Journal of Neurology. Volgens die skrywers sal DNS-toetse gebruik kan word om te bepaal of sy dood aan neorosifilis te wyte is of nie.
In Januarie 2011 het die politieke party Verenigde Rusland ’n webtuiste, goodbyelenin.ru, begin waar mense kan stem of Lenin se liggaam begrawe moet word of nie.
William Paterson
William Paterson (1755 – 1810) was 'n Britse reisiger en plantkundige. Hy is in 1755 gebore en sluit by die Britse leër aan. Hy word gou 'n vooraanstaande plantkundige. Om dié rede besoek hy die Nederlandse Kaapkolonie in 1777. Hy bly twee jaar daar en onderneem vier ekspedisies. Een daarvan vergesel hy vir Jacob Gordon toe laasgenoemde die Oranjerivier sy naam gegee het. Hy het ook 'n groot gebied in die Oos-Kaap verken. Hy is oorlede in 1810.
Die standaard skrywerafkorting Paterson word gebruik om William Paterson as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam genoem word.
R102 (Suid-Afrika)
Die R102 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Dit is 'n diskontinue roete wat uit padsegmente bestaan wat voorheen deel was van die N2-nasionale pad.
KwaZulu-Natal
Die R102 in KwaZulu-Natal begin by die aansluiting van die N2 en die R61-streeksroete in die suide van Port Shepstone en loop noord, dwarsdeur Durban totdat dit noordwes van Richardsbaai weer by die N2 aansluit.
Wes-Kaap
Die R102 begin in die Wes-Kaap in Soutrivier as Voortrekkerweg. In Stikland word dit Strandweg en in Kuilsrivier word dit Van Riebeeckweg. Vanaf Faure word en bly dit Ou Hoofweg totdat dit in Somerset-Wes by die N2 aansluit. Die R102 begin dan weer in Mosselbaai waar dit van die N2 aftak en deur die stad en tot in Hartenbos as Louis Fourieweg loop. Dit eindig in George en begin weer in Nature's Valley waar dit van die N2 aftak. Dit sluit wes van Stormsrivier weer by die N2 aan.
Lamberto Dini
Lamberto Dini (gebore op 1 Maart 1931) is 'n Italiaanse politikus en ekonoom. Hy was die 51ste Eerste minister van Italië van 1995 tot 1996 en minister van buitelandse sake van 1996 tot 2001.
Bolaalwyne
Bolaalwyne is 'n nuwe en kunsmatige groep aalwyne wat klein en stamloos is wat deel vorm van die genus Aloe. Die plante word maklik uitgeken aan hulle ui-agtige bolle wat deur die blaarbasisse gevorm word. Die blare lyk feitlik almal soos dié van die grasaalwyne: slank en slegs effens vlesig en soms met witterige vlekke naby die basis. Die blomme is klein, amper sonder stele en dikwels opwaarts georiënteer. Dit word in verlengde of kopvormige enkelraseme gedra.
Daar is sewe spesies wat tot die informele groep hoort:
Pools-Litause Gemenebes
Die Pools-Litause Gemenebes (Pools: Rzeczpospolita Obojga Narodów, Litaus; Abiejų Tautų Respublika, Roeteens: Рѣчъ посполитая ѡбоига народовъ, Latyn: Regnum Poloniae Magnusque Ducatus Lithuaniae), soms ook die (Eerste) Rzeczpospolita genoem, het tussen 1569 en 1795 in Sentraal- en Oos-Europa bestaan. Sy amptelike naam was Gemenebes (of Adelsrepubliek) van die Poolse Kroon en die Grootvorstedom Litaue (Pools Rzeczpospolita Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego, Litaus Žečpospolita).
Die twee naamgewende lande was die Koninkryk Pole (wat in Pools dikwels net Korona, "die Kroon", genoem is) en die Grootvorstedom Litaue. Tydens sy grootste uitbreiding omstreeks 1600 het die Gemenebes die huidige staatsgebiede van Pole, Litaue, Letland, Wit-Rusland asook dele van Rusland, Estland, Roemenië en Oekraïne ingesluit.
Die Gemenebes was 'n veelvolkerestaat wat deur aanhangers van verskillende gelowe bewoon is: Rooms-Katolieke, Protestantse en Ortodokse Christene, Jode en Moslems.
Die Reële Unie van Lublin
Met die Unie van Lublin, wat op 12 Augustus 1569 gesluit is, is die oorspronklike personele unie tussen Pole en Litaue, wat met die Unie van Krewo in 1385 ontstaan het, weens die gebrek aan 'n troonopvolger in 'n reële unie omgeskep. Die nuwe staat, wat "Gemenebes van albei Nasies" genoem is, was 'n keurmonargie met 'n gemeenskaplike geldeenheid, parlement (die Sejm) en monarg.
Die stemreg was beperk tot adellikes, wat egter in teenstelling met die meeste ander destydse Europese state ruim tien persent van die totale bevolking verteenwoordig het. Die Poolse adel het uit 'n hoër (die Magnate) en 'n laer adelsklas (Szlachta) bestaan. Vanweë sy aristokratiese elemente (die Gemenebes was 'n keurmonargie waarin die adellike parlement groot invloed uitgeoefen het) word na Pole-Litaue dikwels ook as "adelsrepubliek" verwys. Die staat het tot en met 1795 bestaan.
Etniese en kulturele basis
Die Pools-Litause Gemenebes was tegelykertyd 'n nasie en 'n multi-etniese samelewing - twee kenmerke wat skynbaar teenstrydig is. In die vroeë moderne tydperk was "nasie" egter nie soseer 'n etniese term nie, maar is eerder in 'n politieke betekenis gebruik om na die republiek se corpus politicum of die gemeenskap van (adellike) staatsburgers, of die stande wat hulle verteenwoordig het, te verwys.
In die Unie van Lublin het die volke, of die stande-kommuniteite van die Poolse Kroon en die Grootvorstedom Litaue, hulle tot een nasie saamgesluit. Die adel van die Gemenebes het homself as 'n nasionale gemeenskap beskou wat deur gemeenskaplike voorregte en gemeenskaplike politieke waardes met mekaar verbind was, al was hulle van uiteenlopende etniese afkoms, het hulle verskillende tale gepraat en was hulle aanhangers van verskillende gelowe.
Juanita du Plessis
Juanita du Plessis (née Naudé) (26 April 1972 – ) is 'n bekende Suid-Afrikaanse sangeres wat in Suidwes-Afrika gebore is. Sy het bekend geword na haar treffer "Ska-Rumba".
Juanita is getroud met Herman (Doepie) du Plessis. Saam het hulle drie kinders – Ruan, Mario en Franja (die laaste twee is 'n tweeling). Haar broer, Pieter Naudé, haar dogter, Franja du Plessis en seun Ruan Josh is ook sangers in eie reg. Die totale verkope van al haar albums beloop reeds meer as 2 miljoen eenhede.
In 2010 ontvang sy 'n SAMA-toekenning in die kategorie beste Afrikaanse DVD vir haar 10 Jaar Platinum Treffers. Die DVD bevat al Juanita du Plessis se suksesvolste treffers oor die eerste 10 jaar van haar sangloopbaan. In 2018 vier Juanita haar 20 jaar in die musiek bedryf met 'n treffers album: 20 Jaar, Treffers van 2008 - 2018.
Robert Bolder
Robert Bolder (20 Julie 1859 – 10 Desember 1937) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente On Trial (1917), Fools for Luck (1917), Burning Daylight (1920), en The Christian (1923).
Giuliano Amato
Giuliano Amato OMRI ( Italiaanse uitspraak: [dʒuˈljaːno aˈmaːto]; gebore op 13 Mei 1938) is 'n Italiaanse politikus wat twee keer as Eerste minister van Italië gedien het, eers van 1992 tot 1993 en weer van 2000 tot 2001. Later was hy vise-president van die Convention on the Future of Europe wat die Europese Grondwet opgestel het en die leier van die Amato-groep was. Hy word gereeld die bynaam Dottor Sottile genoem (wat "Doctor Subtilis", die sobriquet van die Skotse Middeleeuse filosoof John Duns Scotus, 'n verwysing na sy politieke subtiliteit) beteken. Van 2006 tot 2008 was hy Minister van Binnelandse Sake in die regering van Romano Prodi. Op 12 September 2013 het president Giorgio Napolitano hom aangestel in die Konstitusionele Hof van Italië, waar hy sedertdien gedien het.
Johan Myburg
Johannes Lodewikus Myburg is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 17 Julie 1957 op Pietersburg in Noord-Transvaal (tans Polokwane in Limpopo) gebore en word groot in die Transvaal. Sy digbundel getiteld Uittogboek het in 2020 die Hertzogprys verower.
Lewe en werk
In 2001 begin hy werk by Beeld as kunsskrywer. Aan die Universiteit van die Witwatersrand registreer hy dan vir 'n M.A.-graad in kuns en hy word aangestel as kunskurator vir die Klein Karoo Nasionale Kunstefees vir 2009. In Oktober 2010 word hy aangestel as kunsredakteur vir Beeld. Hy is in 2011 een van die beoordelaars vir die UJ-prys vir Skeppende Skryfwerk. Verder lewer hy gereelde bydraes oor die internasionale letterkunde vir die radioprogram “Oor skrywers en boeke” op Radiosondergrense.
Skryfwerk
Nadat hy die poësie van N.P. van Wyk Louw ontdek, begin hy self op so sestienjarige ouderdom dig. Sy eerste gedigte word in standerd agt in die skoolblad gepubliseer en later verskyn daar ook van sy verse in die universiteitsblad en tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde. Sy debuut “Vlugskrif” bevat meestal kort, strak-intense momentgedigte. Die titel roep vinnig skryf en geskrifte van verbygaande aard op, maar die gedigte is nogtans oor die algemeen goed versorg, met 'n sensitiwiteit vir klank, ritme en tegniese versorging van die gedig. Dit word deur André P. Brink beskryf as 'n beskeie debuut waaruit belangriker werk nog kan voortkom.
32ste Oscar-toekenningsaand
Die 32ste Oscar-toekenningsaand is op 4 April 1960 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1959.
Johan Myburg
Skryfwerk
Van sy gedigte word opgeneem in verskeie bloemlesings, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte” en “Liggaamlose taal”. Laurinda Hofmeyr toonset sy gedig “Lied van die bruidegom” en sluit dit in op haar CD “Reis na die Suide”.
Reivilo
Geskiedenis
Die dorpie het as 'n NG Kerkgemeente begin wat in 1883 gestig is. Die oorspronklike naam was Cathcart-Wes wat in 1890 na Klein Boetsap verander is na aanleiding van die Klein-Boetsaprivier wat 30 km suid van die dorp vloei. In 1917 is die plaas Bruitjieshoogte deur die kerk gekoop en in erwe opgemeet. Die naam is tien jaar later verander na Reivilo. Die naam is afgelei van ds A.J. Olivier; sy van verkeerd om geskryf.
Johan Myburg
Skryfwerk
In 2017 word sy bundel "Uittogboek" gepubliseer, wat in 2020 met die Hertzogprys bekroon is.
32ste Oscar-toekenningsaand
Die drie en ’n half uur lange epiese drama Ben-Hur van MGM (met onder meer ’n strydwaresies van 11 minute) het 11 Oscars gewen en so die vorige jaar se rekord van nege Oscars deur Gigi gebreek. Met sy 11 van 12 benoemings wat dit gewen het, was dit destyds die mees bekroonde rolprent van alle tye – dit is eers in 1998 geëwenaar deur Titanic en in 2004 deur The Lord of the Rings: The Return of the King.
Reivilo
Distrik
Bees- en suiwelboerdery is die hoof ekonomiese aktiwiteite. Die dorp het ook 'n groot kaasfabriek gehad.
32ste Oscar-toekenningsaand
Ben-Hur was ’n reproduksie van MGM se eie stilrolprent van 1926 met dieselfde titel en was teen $15 miljoen die duurste prent tot nog toe. Albei prente is gebaseer op generaal Lew Wallace se roman oor die opkoms van die Christendom wat in 1880 die eerste keer gepubliseer is.
Ben-Hur was ook net die derde prent wat die Oscar vir beide beste akteur en beste manlike byspeler gewen het. Die volgende prent wat dit kon regkry, was Mystic River in 2004.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Politiek van Andorra
Die politiek van Andorra geskied binne die raamwerk van 'n parlementêre grondwetlike diargie, en 'n veelparty stelsel. Uitvoerende gesag word deur die regering uitgeoefen, met die Regeringshoof van Andorra as hoof uitvoerende beampte. Wetgewende gesag is in beide die regering en parlement gesetel. Die regbank is onafhanklik van die uitvoerende en wetgewende gesag.
Voor 1993, het Andorra se politieke stelsel geen duidelike skeiding gehad tussen die magte van die uitvoerende gesag, wetgewende gesag en regbank nie. 'n Grondwet bekragtig en goedgekeur in 1993, vestig Andorra as 'n soewereine parlementêre demokrasie wat die president van Frankryk en Biskop van Urgell behou as medeprinse en staatshoofde. Die regeringshoof behou egter uitvoerende gesag. Die twee medeprinse dien gelykmatig met beperkte mag wat 'n indiwiduele veto oor regeringsaktes uitsluit ('n wetsvoorstel kan in effek geveto word as beide van hulle dit nie onderteken nie). Hulle word elkeen in Andorra verteenwoordig deur 'n afgevaardigde.
Die fundamentele beweegkrag vir hierdie politieke transformasie was 'n aanbeveling deur die Raad van Europa in 1990, wat bepaal dat, indien Andorra streef na volle integrasie binne die Europese Unie (EU), hulle 'n moderne grondwet sal moet aanneem wat die regte waarborg van die mense wat daar werk en leef. 'n Drieledige kommissie – bestaande uit verteenwoordigers van die medeprinse, die Algemene Raad en Uitvoerende raad – is in 1990 gevorm, en finaliseer die konsepgrondwet in April 1991, wat die nuwe grondwet 'n werklikheid maak.
Een oorblywende en wel simboliese nalatenskap van Andorra se spesiale verhouding met Frankryk en Spanje, is dat die prinsdom geen eie posdiens het nie – Franse en Spaanse posdienste werk skouer aan skouer, alhoewel elkeen sy eie posseëls vir Andorra uitreik in stede van hul eie.
Uitvoerende gesag
Onder die 1993 grondwet, behou die medeprinse hulle posisie as staatshoofde, maar die regeringshoof behou uitvoerende gesag. Die twee prinse dien gelykmatig met beperkte mag wat veto oor regeringsaktes uitsluit. Beide word verteenwoordig in Andorra deur 'n afgevaardigde, alhoewel Frankryk en Spanje sedert 1933 albei hul eie ambassades het. As medeprinse van Andorra, behou die President van Frankryk en die Biskop van Urgell die hoogste gesag by die goedkeuring van alle internasionale verdrae met Frankryk en Spanje, as ook al die wat te doen het met binnelandse veiligheid, verdediging, Andorrese grondgebied, diplomatieke verteenwoordiging en geregtelike en strafregtelike samewerking. Hoewel die instelling van die medeprinse deur sommige gesien word as 'n tydteenstrydigheid, beskou die meerderheid dit as 'n skakel met Andorra se tradisies asook 'n manier om die mag van Andorra se twee heelwat groter bure te balanseer.
Die manier waarop die twee prinses verkies word maak van Andorra een van die mees polities-unieke nasies op aarde. Een van die medeprinse is die man of vrou wat tans dien as die Franse President, op die oomblik Francois Hollande (dit was in die verlede enige staatshoof van Frankryk, ingesluit konings en keisers van die Franse). Die ander een is die huidige Rooms-Katolieke biskop van die Kataloniese stad La Seu d'Urgell, tans Joan Enric Vives i Sicilia. Omdat nie een van die prinse in Andorra bly nie is hulle rolle omtrent algeheel seremonieel.
In 1981, is die Uitvoerende raad, bestaande uit die Cap de Govern (staatshoof) en sewe ministers, gevestig. Elke vier jaar, na die algemene verkiesing, verkies die Algemene raad die staatshoof, wie dan op sy beurt, die ander lede van die Uitvoerende raad verkies.
Wetgewende gesag
Andorra se hoof wetgewende liggaam is die 28-lid Algemene raad (Parlement). Die sindic (president), die subsindic en die lede van die Raad word verkies in die algemene verkiesing wat elke vier jaar gehou word. Die Raad vergader regdeur die jaar op spesifieke datums, deur tradisie vasgestel, of soos nodig geag word.
Ten minste een verteenwoordiger van elke wyk moet teenwoordig wees vir die Algemene raad om te vergader. Histories, binne die Algemene raad, het vier afgevaardigdes stuks van elk van die sewe indiwiduele gemeentes verteenwoordiging verskaf. Die stelsel sorg dat gemeentes met so min as 350 kiesers dieselfde aantal verteenwoordigers het as groter gemeentes met tot 2,600 kiesers. Om die wanbalans te herstel, is voorsiening in die nuwe grondwet gemaak wat die samestelling en formaat wysig vir die verkiesing van Raadslede. Onder die nuwe formaat, word helfte van die verteenwoordigers verkies deur die tradisionele stelsel, en die ander helfte vanaf nasionale lyste.
'n Sindic en 'n subsindic word verkies deur die Algemene raad om hulle besluite te implementeer. Hulle dien 'n drie-jaar termyn en mag een keer herverkies word. Hulle ontvang 'n jaarlikse salaris. Sindic's besit bykans geen diskresionêre magte nie, en alle beleidsbesluite moet deur die Raad in geheel goedgekeur word.
Geregtelike gesag
Die regbank is onafhanklik. Howe pas die gebruiklike wette van Andorra toe, aangevul deur die Romeinse reg en gebruiklike Kataloniese reg. Siviele sake word eers aangehoor deur die hof van Batlles – 'n groep van vier regters, waarvan twee deur elk van die medeprinse verkies word. Appèlle word aangehoor in die Appèlhof. Die hoogste liggaam is die vyftallige Hoëgeregshof.
Administratiewe afdelings
Andorra word gevorm deur sewe gemeentes (parròquies, enkelvoud – parròquia); Andorra la Vella, Canillo, Encamp, La Massana, Escaldes-Engordany, Ordino en Sant Julia de Loria.
Veiligheid
Die Regering van Andorra onderhou 'n klein seremoniële Weermag, 'n goed toegeruste moderne Polisiemag, 'n Brandweerdiens, 'n Bergreddingsdiens en die GIPA, 'n paramilitêre eenheid opgelei in gyselaar- en teen-terrorisme rolle.
Politieke stand
Andorra se jong demokrasie is in die proses om die politieke partystelsel te herdefinieer. Drie van die vyf partye wat die politieke landskap die laaste vyf jaar oorheers het, het ontbind. Die Liberale Unie (UL) (tans die staatshoof Forn se party) poog om hulself te hervorm en die naam te verander na die Liberale Party van Andorra (PLA), en sodoende offer hulle 'n politieke sambreel aan die klein partye en groepe wat nog nie hulle staanplek kon kry nie. 'n Ander party met die naam van die Sosiaal Demokratiese Party is gevorm en ontwerp om partye te lok wat hulle voorheen vereenselwig het met sosialistiese ideale. Gegewe die aantal partye en Andorra se relatiewe grootte, beheer nie een party die Algemene raad nie; derhalwe word wetgewende meerderhede gevorm deur koalisies. Sedert die 1993 grondwetlike bekragtiging is drie koalisieregerings gevorm. Die huidige regering verenig die UL, die CNA (Nationale Andorrese Koalisie) en 'n ander relatief klein party met Marc Forné Molné, 'n Liberale Unie-man, as Cap de Govern, of staatshoof.
Die regering het aangehou om heelwat langverwagte hervormings aan te spreek. Addisioneel tot die wettiging van politieke partye en vakbonde vir die eerste keer, is geloofsvryheid en vryheid van byeenkoms wettiglik gewaarborg. Mees beduidend is die herdefiniëring van die vereistes vir Andorrese burgerskap, 'n groot kwessie in 'n land waar net 13 000 van die 65 000 inwoners wettige burgers is. In 1995, is 'n wet wat burgerskap verbreed aangeneem, maar burgerskap bly steeds moeilik om te bekom, met slegs Andorrese landgenote wat burgerskap outomaties aan hulle kinders kan oordra. Wetsgehoorsame inwoners in Andorra wat Franse, Spaanse of Portugese burgers is, kan burgerskap bekom na tien jaar van residensie, ander nasionaliteite kom eers na twintig jaar in aanmerking. Kinders van inwoners kan Andorrese burgerskap kies na agttienjarige ouderdom indien hulle bykans hulle hele lewe in Andorra gebly het. Om gebore te wees in Andorra beteken nie outomaties burgerskap nie. Dubbele nasionaliteit word nie toegelaat nie. Nie-burgers word toegelaat om slegs 'n 33% aandeel te besit in 'n maatskappy. Slegs na 'n verblyf van 20 jaar in die land mag hulle 'n maatskappy 100% besit. 'n Voorgestelde wet om die jare van 20 na 10 te verminder word tans in die Parlement gedebatteer.
Met die skep van 'n moderne geregtelike raamwerk vir die land, het die 1993 grondwet Andorra toegelaat om te begin skuif van 'n ekonomie grootliks gebaseer op belastingvrye inkope tot een gebaseer op internasionale bankwese in finansies. Ondanks beloftes van nuwe veranderinge, is dit egter moontlik dat Andorra, ten minste vir die kort termyn, sal volhou om 'n aantal moeilike kwessies aan te pak wat voortspruit uit die groot instroming van buitelandse inwoners, en die behoefte aan die ontwikkeling van moderne sosiale en politieke instellings. Buiten die vrae rondom Andorrese nasionaliteit en immigrante beleid, sluit ander prioriteitskwessies in, die vryheid van assosiasie, die hantering van die behuisingskaarste en spekulasie in die eiendomsmark, die ontwikkeling van die toerismebedryf en die heronderhandeling van hul verhouding met die Europese Unie.
Dirk Mostert
Dirk Mostert (*29 September 1897, Middelburg –† 11 Junie 1982, Pretoria) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer. As skrywer debuteer hy aanvanklik as digter, maar verwerf veral bekendheid vir sy humoristiese verhale oor 'Oom Bart'. Gedurende sy loopbaan publiseer hy verskeie kortverhale, romans, en nie-fiksie wat bydrae tot die Afrikaner kultuur skatkis. Hy lewer ook vertaalwerk.
Herkoms en vroeë lewe
Dirk Johannes Jacobus Mostert is op 29 September 1897 op Middelburg in die Transvaal gebore as die seun van Adriaan Francois Mostert en Elizabeth Johanna du Preez. Hy beland in die Kanonkop-konsentrasiekamp in die Middelburg-distrik tydens die Anglo-Boereoorlog, waar hy 21 maande van April 1901 tot Desember 1902 vertoef. Sy skoolopleiding begin hy in 'n plaasskooltjie vir vier jaar waarna hy vir twee jaar na Bethal gaan en in 1917 aan die destydse De Villiers Graaff-Instituut op Villiersdorp matrikuleer. In standerd vyf slaag hy reeds die Laer Taalbondeksamen in die eerste klas. Op skool is hy  die ampsdraer van die debatsvereniging en die C.S.V. (Christen Studentevereniging).
Verdere studie en loopbaan
Na skool studeer hy verder in die letterkunde en ekonomie aan die Grey Universiteitskollege in Bloemfontein, waar D.F. Malherbe en A. Francken van sy dosente is. Op universiteit is hy voorsitter van die Afrikaanse Studentebond en sekretaris van die Afrikaanse Taalvereniging. In 1920 is hy voorsitter van die Toneelvereniging en vertolk onder meer die hoofrol in die opvoering van Die koerantskrywers. Sy vertolking is so goed dat hy daarna vir 'n ruk die naam van sy karakter, Dokter Bols, as bynaam kry. Hy behaal in 1920 die B.A.-graad en in 1922 'n Onderwysdiploma.
Vanaf 1921 tot 1925 gee hy onderwys op Witbank, aan die Grey Kollege in Bloemfontein en aan Hoërskool Monument in Krugersdorp, waarna hy vir twee jaar (in 1926 en 1927) diens doen as 'n staatsekonoom in die Departement Landbou. In hierdie tyd is hy behulpsaam met die oprigting van die verskillende bemarkingsrade vir landbouprodukte, insluitende die Vleisraad, Koringraad, Koöperatiewe Wynbouvereniging (KWV) en Mielieraad. Hy keer hierna terug na die onderwys en word die stigtingshoof in 1928 van Brits Landbouvakskool. Dié skool, staan vandag bekend as Die Hoërskool Wagpos. In 1931 word hy hoof van die Langenhoven Hoër Handelskool op Oudtshoorn. In April 1939 word hy hoofsekretaris van die Afrikaanse Taal en Kultuurvereniging (ATKV), wat destyds deel was van die Suid-Afrikaanse Spoorweë en Hawens. In hierdie kapasiteit reël hy die Ossewatrek van 1938 en bring hy die Vrou- en Moederbeweging tot stand, wat geld insamel vir die studiefonds van die ATKV. Hy beklee hierdie betrekking tot 1945. Hy is 'n stigterslid van die Voortrekkers en is ook sekretaris van die vereniging Ons Taal en jarelange lid van die Reddingsdaadbond. Saam met Franci van Zyl speel hy 'n belangrike rol in die vestiging van die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga. Vir jare lank is hy lid van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK).
Politieke betrokkenheid
In 1945 gaan boer hy op 'n plaas naby Balmoral in die distrik Witbank. In die Volksraadsverkiesing van 1943 verteenwoordig hy die Nasionale Party in die kiesafdeling Vasco, maar word verslaan. In 1948 word hy tot die Volksraad verkies as die lid vir Witbank. Hierdie gebeure beskryf hy later in 'n versie as “Vasco was my fiasko / maar Witbank my sitbank”. Hy word in 1951 verkies as voorsitter van die Volksraad se Gekose Komitee oor Spoorweë en Hawens, dien op die Gekose Komitee op Spoorwegrekeninge en vanaf 1952 tot 1966 is hy Voorsitter van die Onderwysgroep in die Koukus. Hierna tree hy op 30 Maart 1966 uit die politiek en woon vir 'n ruk in Pretoria waarna hy hom op Bronkhorstspruit vestig. Hy raak veral bekend as feesredenaar en hy tree by meer as veertig Geloftedagfeeste as spreker op, asook landswyd by Krugerdag- en Van Riebeeckdag-feesvieringe.
Persoonlike lewe en sterfte
In 1921 is hy getroud met mej. E.J. (Ella) du Preez van Witbank en hulle het twee dogters (Elsie en Koba) en 'n seun (Attie). In 1964 is hy getroud met Naomi Nieman. Hy is op 11 Junie 1982 na 'n lang siekte in die H.F. Verwoerd Hospitaal in Pretoria oorlede.
'Oom Bart'
Kortverhale
Nooientjies van die Onderland is 'n bundel vlot vertelde kortverhale sonder werklike diepgang, wat etlike speurverhale insluit. Uit my ou Vrystaat is nog 'n kortverhaalbundel met veral voorspelbare jeugliefde-intriges. Sy kortverhaal Amelia ontwaak word opgeneem in die versamelbundel Die jongste Afrikaanse kortverhale.
Romans
Hy skryf ook romans. Stad sonder siel behandel die tema van die jong man wat noodgedwonge en teen sy sin na die stad moes gaan om 'n bestaan te maak. Die werklike stryd om bestaan van die Afrikaner in die stad en die moeilikhede wat hier ondervind word, soos die teenkanting van die vreemde elemente en die uitwissing van die kleurskeidslyn, word egter meer bespreek as uitgebeeld. Ander romans is Fonteintjie ek sal nooit, Die roos van Radyn, Die metamorfose van Pietman Mol en Wie ken sy hart.
Nie-fiksie
Kultuur en lewe is 'n pamflet oor hierdie onderwerp wat deur die Afrikaanse Kultuurvereniging gepubliseer word, terwyl Fakkel en voorslag sy feesredes en 'n aantal opstelle oor die volkslewe bevat. 'n Reeks artikels gegrond op die dagboek van die Boere-spioen van Nederlandse afkoms, kaptein Henri Slegtkamp, verskyn in Die Huisgenoot in die vroeë dertigerjare en Mostert publiseer dit dan in boekvorm as Slegtkamp van Spioenkop. Slegtkamp gee in sy dagboek 'n lewendige beskrywing van die eerste groot veldslae in Natal en hy vertel hoe hy later by Danie Theron se verkennerskorps aangesluit het en verder saam met kaptein Jack Hindon aan die guerrilla-oorlog deelgeneem het. Mostert stel ook die Gedenkboek van die ossewaens op die pad van Suid-Afrika in 1940 saam.
Vertaalwerk
As vertaler is hy verantwoordelik vir die vertaling van Leo Dietrichstein se drama Are you a mason as Is jy 'n bokryer?, wat deur Dalro gepubliseer is en deur André Huguenet opgevoer is.
Eerbewyse
In Februarie 1940 reël die ATKV-tak van Pretoria 'n Dirk Mostert-aand om saam te val met die jaarkongres van die ATKV, waar die program so opgestel is dat dit verteenwoordigend is van sy veelsydige talent. Op 29 Maart 1979 ken die Afrikaanse Skrywerskring erelidmaatskap aan hom toe.
Publikasies
1925 1934 1936 1937 1938 1939 1941 1942 1943 1944 1946 1947 1948  Samesteller
1935 - Slegtkamp van Spioenkop
1940 - Gedenkboek van die Ossewatrek 1838–1938
Vertaler
1969 - Is jy 'n bokryer? – Leo Dietrichstein
Aloe subspicata
Die Aloe subspicata is 'n aalwyn en ook een van die bolaalwyne wat voorkom in die grasvelde van Suid-Afrika in Noord-Kaap, Vrystaat, Gauteng, Mpumalanga, Limpopo en Noordwes. Dit is ook inheems aan Botswana, Eswatini, Lesotho en Namibië. Die plant was voorheen bekend as Haworthia subspicata en is in 2013 oorgeplaas na die genus Aloe.
Die plant word ongeveer 15 tot 30 mm groot. Dit maak die plant onopvallend. Die plant blom van Augustus tot September voordat die blare gevorm is. Aloe jeppeae en Aloe bergeriana, ander bolaalwyne, blom beide in die herfs nadat die blare verskyn het. Die spesie is moeilik om te kweek.
Lew Meehan
Lew Meehan (7 September 1890 – 10 Augustus 1951) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Silver Spurs (1922), Back Fire (1922), The Hunted Men (1930), en Trail of Vengeance (1937).
Inger Hovman
Inger Hovman (9 Junie 1946 – 19 Januarie 2017) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Mamman och den vilda bebin (1985), Sirup (1990), en Høfeber (1991).
Elandskraal
Elandskraal is 'n groot nedersetting in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Daniël Francois du Toit
Hy moet nie verwar word met D.F. du Toit (Oom Lokomotief) nie. Hy is wel familie van die broers S.J. du Toit en D.F. du Toit.
Lewe en werk
Daniël Francois du Toit is op 21 November 1853 op die plaas Nauwbepaald in Daljosafat gebore. Die plaas was 'n gedeelte van die oorspronklike plaas Kleinbosch, wat Simon van der Stel toegeken het aan Du Toit se voorvader en die stamvader van die Du Toits in Suid-Afrika, François du Toit. Sy ouers is Daniël Francois du Toit en Maria Magdalena Malan. In sy jeugjare werk hy op sy vader se wynplaas en die resultaat is dat hy nie veel skoolopleiding gekry het nie, hoewel hy tog enkele jare die wykskool in Daljosafat bywoon. Aangesien hy altyd ’n medisyne tassie by hom gedra het, kry hy die bynaam van “Dokter”. In 1873 gaan hy saam met ds. Stephanus Jacobus du Toit na die Transvaal wanneer laasgenoemde hier oral die Woord bedien met die oog op ’n beroep. Hy is op 14 Augustus 1875 ’n stigterslid van die Genootskap van Regte Afrikaners en is ’n groot kampvegter vir die erkenning van Afrikaans.
As bestuurder van die drukpers in die huis van Gideon Malherbe in die Paarl vanaf 1875 is hy verantwoordelik vir die druk van Di Patriot en al die boeke van die G.R.A. is ook deur hom gedruk. Nadat hy drukwerk in die Vrystaat onderneem het, het hy na die Paarl teruggekeer en word hy bestuurder van die drukkery en uitgewersfirma Du Toit & Kie van 1878 tot 1897, toe hy weer op Daljosafat gaan boer. Omstreeks 1905 dien hy saam met manne soos genl. J.B.M. Hertzog en ds. Willem Postma in Bloemfontein in die bestuur van die Afrikaanse Taalgenootskap.
Nalatenskap
Hy was die vader van prof. Daniël Francois du Toit van Stellenbosch en die latere dr. Petrus Johann du Toit, opvolger van sir Arnold Theiler op Onderstepoort.
Belang vir Afrikaans
Hoewel hy nie self geskryf en gepubliseer het nie, is hy van besondere belang vir Afrikaans weens sy lidmaatskap van die G.R.A. en sy betrokkenheid by die publikasie van Di Patriot en vele ander van die vroegste Afrikaanse geskrifte.
Bosvaderlandswilg
Die Bosvaderlandswilg (Combretum kraussii) is 'n middelgroot tot groot boom van oostelike Suid-Afrika, Eswatini en suidelike Mosambiek, wat binne of in die omgewing van woude aangetref word. Die spesienaam roep Dr. F. Krauss in herinnering wat van 1838 tot 1840 'n versameltoer na Suid-Afrika onderneem het.
Die plant se FSA-nommer is 540. In Engels staan die boom bekend as forest bushwillow.
Verwantskappe
Die spesie is naverwant aan Combretum nelsonii wat in meer rotsagtige habitat voorkom, en toon 'n ooreenkoms met Combretum woodii, 'n plant met groter blare en soortgelyke verspreiding, alhoewel in bosveld.
Erica irregularis
Erica irregularis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Hierdie plan in inheems aan die Wes-Kaap en kom voor van Stanford tot by Gansbaai. Daar is drie populasies wat bekend is. Die plant is uiters gewild as snyblomme en dit bedreig sy voortbestaan en daar is geen wetgewing wat dit beskerm nie. Ook is die aanwas van die indringerplant, rooikrans, 'n bedreiging vir die plant se habitat. Veldbrande hou ook 'n bedreiging vir die plant in.
Skildery
'n Skildery verwys na kunswerk wat geskep word deur verf, of 'n ander kleurstof, op 'n agtergrond te smeer. Verskeie materiale word gebruik vir die agtergrond, onder meer papier, mure, hout, klei, en beton. Sommige moderne skildery bevat nie-tradisionele materiale soos sand, klei en stukkies papier.