cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bratislava
20ste en 21ste eeu
In 1972 is 'n nuwe hangbrug oor die Donau ingewy wat oorspronklik as Nuwe Brug (Nový most) bekendgestaan het, maar intussen hernoem is na Brug van die Nasionale Slowaakse Opstand (most SNP). Die brugprojek het vervolgens grootskaalse ontwikkelinge aan die Donau se suidoewer aangewakker soos die bou van woonstelgeboue in die stadsdeel Petržalka wat in die 1970's vir werkersklasgesinne opgerig is en tans meer as 100 000 inwoners huisves. Stadsbeplanners het in sy ontstaanstyd nog voorsiening gemaak vir ambisieuse infrastruktuurprojekte soos winkelsentrums, skole, openbare tuine, musea en vervoergeriewe wat die nuwe buurte met die middestad sou verbind, maar net 'n deel hiervan is uiteindelik verwesenlik.
Met 'n algemene staking het die burgers van Bratislava op 27 November 1989 by die oproep teen geweld aangesluit en ook hulle steun aan opposisiegroepe verleen.
Op 1 Januarie 1993 het Bratislava die hoofstad van die onafhanklike Slowaakse Republiek geword.
Ekonomie
Grootskaalse industrialisering het ná 1945 onder die kommunistiese bewind plaasgevind. So was Bratislava die eindpunt van 'n oliepyplyn uit die Sowjetunie.
Bratislava en die omliggende administratiewe streek Bratislavský kraj is tans die welvarendste en ekonomies mees ontwikkelde gebied in Slowakye, veral danksy die vestiging van ondernemings uit die inligtingstegnologiesektor en die motorbedryf (Volkswagen Groep). Die Porsche Cayenne word sedert 2002 byna volledig in Bratislava gebou.
Byna sewentig persent van alle regstreekse buitelandse beleggings het dié streek binnegevloei wat tans volgens Eurostat die sesde welvarendste in die hele Europese Unie is. Per kapita is hier in 2013 'n bruto binnelandse produk volgens koopkragpariteite gegenereer wat 84 persent hoër was as die EU-gemiddelde. Met €49 000 is dit selfs hoër as die vergelykbare syfers vir welvarende Europese streke soos Parys, Opper-Beiere of Wene, maar kontrasteer sterk met dié van armer gebiede in Sentraal- en Oos-Slowakye.
Frankfort
Frankfort in die Oos-Vrystaat lê aan die oewers van die Wilgerivier, wat 'n deel vorm van die Lesotho-Hoogland-waterprojek en water van Lesotho deur die As-, Liebenbergsvlei- en Wilgeriviere na die Vaaldam laat loop. Die Liebenbergsvleirivier vloei hier in die Wilgerivier in.
Geskiedenis
links|320px|duimnael|Die teenswoordige [[NG gemeente Frankfort|NG kerk Frankfort, waarvan pres. Marthinus Theunis Steyn die hoeksteen op 25 Maart 1911 gelê het. Die argitek was William Henry Ford.]]
Die dorp en NG gemeente is gestig op die plaas Roodepoort, 4 000 morge teen £1 000 van A. Allenberg gekoop. Die naam sou Cassel wees, maar ene Albert von Gordon, landmeter, afkomstig uit Frankfurt, Duitsland, het gratis opmeting aangebied mits die naam na sy geboorteplek Frankfurt ("Frankedrif") sou wees. 'n Grasdakkerkie met misvloer moes voorlopig as plek van aanbidding dien. Die dorp is in 1873 geproklameer en het in 1896 munisipale status ontvang. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het genl. Christiaan de Wet verskeie kere met die Britse magte slaags geraak in die omgewing.
Distrik
Die distrik is 3 380 km2 groot en lê in die hart van die mieliedriehoek. Daar is 'n botterfabriek op die dorp. Voor die NG Kerk is 'n ou klok wat bewaar gebly het toe die Britte die oorspronklike kerk afgebrand het.
Salami
Salami is gekuurde, gegisde en luggedroogde worsvleis, afkomstig van een of 'n verskeidenheid van vleissoorte. Salami is al eeue lank gewild onder Suid-Europese boere, omrede dit gestoor kan word by kamertemperatuur vir tydperke van tot 30-40 dae, selfs nadat daarvan afgesny is. Dit was aanvullend tot 'n moontlik karige voorsiening van vars vleis.
In Europa word tradisioneel vele variëteite van salami gemaak.
Bestanddele van salami
'n Tradisionele salami, met sy tipiese marmervoorkoms, word gemaak van een of meer van die volgende vleissoorte:
Vark, of, in Kosher- en Halaalsalami, beesvleis (veral kalfsvleis), wildsvleis, pluimvee (meestal kalkoen, as gevolg van dieetbeperkings, sowel as ganssalami wat tradisioneel is in sommige gebiede van Noord-Italië), donkie en perd.
Bykomende bestanddele kan insluit:
Villiers
Die dorpie Villiers aan die Vaalrivier in die Oos-Vrystaat is in 1882 op die plase Grootdraai en Pearson Valley gestig. Munisipale status het eers in 1917 gevolg. Villiers is na Louis de Villiers genoem, aan wie die plase behoort het.
Omgewing
Nabygeleë dorpe:
Brownse beweging
Robert Brown, 'n Skotse plantkundige, het die beweging van stuifmeel in 'n vloeistof onder 'n mikroskoop ondersoek. Hoewel dit dooie materiaal was, het die deeltjies onreëlmatig en willekeurig in alle rigtings beweeg.
1ste beweging
Die beweging sê dat die stuifmeel-deeltjies teen die vloeistofmolekules bots en deur die vloeistof beweeg.
2de beweging
Die deeltjies van 'n vloeistof bots met molekules in die lug. Omdat die molekules van 'n gas vêr uit mekaar is, beweeg dit vrylik en in reguit lyne. Die deeltjies van 'n vloeistof is nader aan mekaar as dié van 'n gas. Dus is die beweging van die molekules in 'n vloeistof meer beperk en nie so vrylik soos in 'n gas nie.
Die bogenoemde is voorbeelde van diffusie.
Kougoed
Kougoed, ook: kanna, hotnotskougoed (Mesembryanthemum tortuosum) is 'n plant uit die vygiefamilie wat voorkom in die Wes-, Oos- en Noord-Kaap. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys.
Die plant vorm slank takkies wat kruip of klim en wat met ouderdom houtig kan word. Die blomme word 2-3 cm groot en is bleekgeel of -pienk. Hulle word deur insekte bevrug. Die vrug is 1-1,5 cm groot en gaan oop wanneer dit vogtig is. Dit kom op kwartsgrond voor.
Die plant is veral bekend vir sy gebruik as dwelmmiddel wat neerslagtigheid demp. Die Khoi en die Boesmans het dit reeds gebruik. Vandag word dit wetenskaplik ondersoek en bestaan daarvan 'n gestandaardiseerde ekstrak wat Zembrin genoem word. Daar is aanwysings dat dit PDE4 en die heropname van 5-HT (serotinien) inhibeer. Een van die aktiewe stowwe is die alkaloïed mesembrien.
Doks van Glentana
Die Droogdok van Glentana is 'n bekende droogdok wat op Saterdag, 1 November 1902, om 18h20 sy laaste rusplek gevind het by Glentana, 'n strandgebied 'n paar kilometer oos van Mosselbaai, naby Heroldsbaai.
Die strand is relatief smal met spierwit sand, afgewissel met rotse en omring deur hoë landmassas. Dit is hier waar die droogdok lê wat onder die plaaslike bevolking bekend staan as die "Dok".
Hierdie droogdok was vanaf die skeepswerwe van Newcastle-on-Tyne, Engeland op sleeptou na Durban, toe 'n geweldige storm op see losgebars het. 'n Sterk noord-westewind, wat later suid-wes gedraai het, het die dok en die stoomskip, Baralong, wat dit op sleeptou gehad het, landwaarts gedwing.
Die Baralong was nie opgewasse teen die krag van die storm nie, en die kaptein was verplig om die verbindingskabels te verbreek om ten minste die skip te red. Die dok met sy bemanning was aan sy lot oorgelaat en die bemanning het hulle voorberei deur van die reddingsbote te laat sak en reddingsgordels aan te sit. Die uitsonderlike hoë deining het egter die splinternuwe dok oor die rotse gelig en mooi regop, tussen "Adam-se-bank" en die "Platbankies", bo-op 'n skerp rots neergesit, waar dit steeds na 116 jaar lê.
Vadodara
Vadodara (Gujarati: વડોદરા, Vaḍodarā; voorheen: Baroda) is die derde grootste stad in die Indiese deelstaat Gujarat ná Ahmedabad en Surat met 'n bevolking van 1 602 424 in 2012. Dit is 'n belangrike industriële en universiteitstad met 'n groot nywerheidsektor.
Doks van Glentana
Verskeie pogings is later aangewend om dit weer vlot te maak, maar te wyte aan die ingeduikte bodem en krake in die dryftenks, was alles tevergeefs. Op 7 Januarie 1903 word tenders aangevra vir die aftakeling van die dok, en die tender word toegeken aan Mnr. George Parkes, 'n houtnyweraar van Knysna.
Vadodara
Vadodara was een van die gasheerstede tydens die Krieketwêreldbeker 1996.
Doks van Glentana
Dit was 'n moordende taak wat jare geduur het en onverpoosd voortgegaan het. Drie groot stoomketels het in die proses verlore gegaan, deurdat hulle een nag oorboord gespoel het, maar die res van die afgetakelde onderdele is teen die steil bult uitgekatrol.
Via Baltica
Die naam Via Baltica verwys na 'n padgedeelte van die Europese Roete 67 (kort E67), wat die Tsjeggiese hoofstad Praag met Helsinki in Finland verbind. Hierdie gedeelte is die belangrikste grootpad in die Baltiese lande wat in die Poolse hoofstad Warskou begin en oor 'n lengte van 670 kilometer tot by die Estiese hoofstad Tallinn loop. Motoriste moet die laaste gedeelte van die E67 tussen Tallinn en Helsinki per veerboot gaan. Die Via Baltica is grotendeels nog 'n gewone pad, alhoewel daar beplan word om dit tot 'n snelweg uit te bou. Hierdie planne was aanvanklik omstrede omdat die voorgestelde roete deur Poolse natuurbewaringsgebiede sou geloop het.
Doks van Glentana
Mnr. Parkes het besluit om 'n petrolsloep, Clara, teen groot koste aan te koop om die afgestroopte onderdele eerder per see na Mosselbaai of Knysna te vervoer. Die boot se skipper, Gierhardt, word egter deur 'n brander oorboord geslaan en verdrink. Die beskadigde sloep met die ander twee bemanningslede word aan wal gebring. Die boot word later met groot moeite deur 'n span van 56 osse die steil bult uitgesleep, en deur middel van 'n verlengde wa word dit na Knysna vervoer vir herstelwerk.
Of die sloep later weer ingespan is om onderdele te vervoer is onduidelik, maar die wrak van die droogdok het daarna nog twee keer van eienaar verwissel. Die onderdele wat verwyder is, is op daaropvolgende vendusies verkoop en uiteindelik is die wrak van die dok kaalgestroop agtergelaat.
Erica bakeri
Erica bakeri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Wemmershoek vlei. Gedurende die 1990's was daar minder as 50 plante geïdentifiseer, maar met 'n ondersoek in 2008 was geen plante geïdentifiseer nie. Die plant mag nog gered word indien indringerplante uitgeroei en die area beter bestuur word aangesien hier 'n paar krities bedreigde spesies voorkom.
Savoy-paleis
Die Savoy-paleis (Engels: Savoy Palace), wat in Middeleeuse Londen as een van die spoggerigste meenthuise van die adel beskou is, was die woning van Jan van Gent totdat dit in 1381 in ’n opstand verwoes is. Dit was geleë tussen die Strand en die Teemsrivier – die huidige Savoy-teater en Savoy-hotel is na die paleis genoem.
Geskiedenis
Die gewildste plek in die Middeleeue in Londen vir die adellikes se huise was die Strand, wat die beste deel van die seremoniële roete was tussen die stad en die Paleis van Westminster, waar die parlement en koninklike hof se sake afgehandel is. Nog ’n voordeel was ’n uitsig oor die Teems, en dit was weg van die stank, rook, sosiale onrus en brandgevaar van die stad laer af met die rivier.
In 1246 het koning Hendrik III die terrein waar die paleis gebou is, toegeken aan sy vrou se oom, Peter II, die Graaf van Savoy. Dit was later die eiendom van die hertôe van Lancaster. In die 14de eeu het dit die huis van Jan van Gent geword; hy was een van die jongste seuns van koning Eduard III en het deur sy huwelik die titel en grond van die hertôe van Lancaster geërf. Hy was die land se magsbemiddelaar en rykste burger. Die paleis was een van die mees manjifieke adelhuise in Engeland. Dit was bekend vir die eienaar se manjifieke versameling tapisserieë, juwele en ander ornamente.
Tydens die Engelse Boere-opstand van 1381 het die betogers (wat Jan kwalik geneem het vir die instelling van die kopbelasting, wat die opstand ontketen het) die Savoy en alles daarin stelselmatig verwoes. Wat nie gebreek of afgebrand kon word nie, is in die rivier gegooi. Juwele is selfs met hamers stukkend geslaan. Die terrein het desondanks die naam Savoy behou.
Hendrik VII het in sy testament opdrag gegee vir die bou van die Savoy-hospitaal vir behoeftige mense op dié terrein. Dit is in 1512 geopen. Die enigste gebou van die hospitaal wat nog staan ná die sloping in die 19de eeu, is die kapel, wat gewy is aan Johannes die Doper.
Die Savoy-hotel en -teater staan vandag op dié terrein. Baie ander plekke in die omgewing het ook dié naam, soos Savoy-hof, -heuwel, -straat, -laan ens.
Posseëls en posgeskiedenis van Natal
Hierdie is 'n kort opname van die posseëls en posgeskiedenis van Natal.
Die eerste posseëls van Natal is op 26 Mei 1857 uitgereik. Hulle was ongekleurde ontwerpe gebosseleer in eenvoudige reliëf op gekleurde weefstofpapier en was ongeperforeer. Die volgende uitgifte na hierdie in Natal was in 1859, met die Chalonportret van Koningin Victoria. Tussen 1869 en 1895, is posseëls van 1859-67 en fiskale seëls oorgedruk met "POSGELD" in verskillende style. Seëls van Koning Edward VII is tussen 1902 en 1909 uitgereik. Ses amptelike seëls van Koning Edward is ook uitgereik.
Magahi
Magahi of Magadhi (मगही/मागधीমগহী/মাগধীମଗହୀ/ମାଗଧୀ) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 20,7 miljoen mense in die Indiese deelstate Bihar, Jharkhand en Wes-Bengale gebesig word. Magadhi Prakrit was die voorsaat van Magadhi, waarvan laasgenoemde se naam afgelei is.
Magahi beskik oor 'n ryk en ou tradisie aan volksliedjies en verhale. Dit word in nege distrikte van die deelstaat Bihar (Gaya, Patna, Jehanabad, Aurangabad, Nalanda, Sheikhpura, Nawada, Lakhisarai en Arwal), sewe distrikte van Jharkhand (Hazaribag, Chatra, Koderma, Jamtara, Bokaro, Dhanbad en Giridih) en in die Wes-Bengaalse distrik Malda. Magahi was glo Siddhartha Gautama se moedertaal.
Alhoewel die aantal mense wat Magahi besig, groot is, word dié taal in die grondwet van Indië nie erken nie. In Bihar word Hindi as onderwys- en amptelike taal gebruik. Vir die 1961-sensus was Magahi as Hindi geklassifiseer.
Magahi behoort tot die Bihari-tale, d.w.s. tale wat nou verwant is aan Hindi en soms as dialekte van dié taal beskou word. Die Bihari-tale vorm 'n dialekkontinuum wat 'n presiese afbakening van enkele tale moeilik maak. Sedert Maart 2018 is Magahi een van die Indiese deelstaat Jharkhand se ampstale. Aangesien alle inheemse moedertale van Nepal as nasionale tale erken word, dien Magahi as een van Nepal se baie nasionale tale.
Corinne Barker
Corinne Barker (5 Junie 1890 – 6 Augustus 1928) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Money Mad (1918), The Climbers (1919), The Restless Sex (1920), en Enchantment (1921).
Dillyn Leyds
Dillyn Yullrich Leyds (gebore 12 September 1992 in Somerset-Wes, Suid-Afrika) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler, wat tans Superrugby vir die Stormers speel. Hy kan op heelagter, losskakel of vleuel speel.
Jeug en Varsitybekerrugby
Leyds het sy opvoeding aan die Western Province Preparatory School ontvang en ook skoolgegaan by Bishops College in Kaapstad, waar hy vir hul Eerste XV rugbyspan gespeel het in 2009 en 2010, saam met spelers soos Nizaam Carr, Oli Kebble, Johnny Kôtze, Sam Lane en Tim Swiel.
Hy het die Westelike Provinsie op verskillende ouderdomsvlakke verteenwoordig. In 2010 is hy ingesluit in beide hul onder-18 Akademieweek en Craven-weekspanne. Die volgende jaar speel hy vir die WP se onder-19-span in die 2011 Onder-19 Provinsiale Kampioenskap, waar hy 133 punte aangeteken het in 13 wedstryde om tweede te eindig op toernooi se punteleer en help só sy span om die kwarteind van die kompetisie te haal. Hy was 'n gereelde keuse in die Westelike Provinsie se onder-21-span tydens die 2012 en 2013 Provinsiale Kampioenskappe, met 'n oorwinning in die kompetisie in 2013.
In 2012 en 2013 speel hy ook Varsitybeker vir die Kaapstadse Ikey Tigers. Hy was gesamentlik die derde-hoogste driedrukker in 2012, met 'n gemiddeld van een drie per wedstryd in sy sewe vertonings.
2012 IRB Junior Wêreldkampioenskap
In 2012 was Leyds 'n lid van die Junior Bokke-span wat die 2012 IRB Junior Wêreldbeker op eie bodem gewen het. Leyds het in al hul groepwedstryde begin, teen Ierland en Engeland, hul halfeind teen Argentinië en die eindstryd teen Nieu-Seeland, waar hy sy span dra tot 'n 22-16 oorwinning oor die verdedigende kampioene om die titel vir die eerste keer ooit te wen.
Die Westelike Provinsie
Leyds is ingesluit in die Westelike Provinsiespan vir die 2013 Vodacombekerkompetisie. Sy eersteklasdebuut gekom het teen die Argentynse uitnodigingspan van die Pampas XV in Kaapstad. Hy het opgekom as 'n tweede helfte plaasvervanger en reeds sukses behaal met sy eerste aanraking van die bal, plus 'n strafskop later om die Westelike Provinsie 'n oorwinning van 28-17 te besorg. Hy het ook verskyn in hul halfeindstryd teen die Goue Leeus, maar kon nie verhoed dat hulle uitgeskakel word uit die kompetisie na 'n 44-25 nederlaag nie.
Western Force en Perth Spirit
Leyds vertrek hierna na Australië om aan te sluit by die Perth-gebaseerde Superrugbyfranchise die Force vir die 2014 Superrugbyseisoen, waar hy getrek was vir hul uitgebreide oefengroep. Hy is die eerste keer ingesluit in 'n wedstrydspan in rondte 6 teen die Crusaders in Christchurch. Hy het tydens die seisoen drie keer opgedraf as 'n Force-plaasvervanger, in hul wedstryde teen die Crusaders, Blues en die Reds. Hy was ook 'n lid van die Perth Spiritspan wat aan die 2014 Nasionale Rugbykampioenskap deelgeneem het Hy het vyf keer opgedraf in die kompetisie en 'n drie gedruk teen die Universiteit van Canberra Vikings.
Howard Webster Byers
Howard Webster Byers (25 Desember 1856 – 24 Maart 1928) was 'n Amerikaanse prokureur en politikus.
Dillyn Leyds
Terugkeer na die Westelike Provinsie
In Maart 2014 het die Westelike Provinsie aangekondig dat Leyds sou terugkeer na die Kaapstadse span vir die 2014 Curriebeker Premierafdeling-seisoen. Weens sy voortdurende verpligtinge by die Force en Perth Spirit, het hy eers by die Westelike Provinsie begin oefen aan die einde van September 2014.
Howard Webster Byers
Hy is gebore in Woodstock, Richland County, Wisconsin, Byers het saam met sy ouers na Hancock County, Iowa verhuis. Byers het die publieke skole in Wisconsin en Iowa bygewoon. Byers het die regte gestudeer en is toegelaat tot die Iowa balie in 1888. Hy het 'n regspraktyk gehad in Harlan, Iowa. Vanaf 1894 tot 1898 en van 1900 tot 1902, het Byers in die Iowa Huis van Verteenwoordigers gedien en was 'n Republikein. Hy het ook gedien as spreker van die huis. Vanaf 1907 tot 1909, het Byers gedien as Iowa se Prokureur-Generaal. Hy het verhuis na Des Moines, Iowa. Byers het gesterf in 'n hospitaal in Des Moines, Iowa.
Dillyn Leyds
Stormers
Op 14 Februarie 2015 maak hy sy Superrugbydebuut vir die Stormers teen die Bulls, waartydens sy drie op vleuel die Stormers gehelp het om die Bulle met 17-29 kaf te draf in Pretoria, die eerste naweek van die 2015 Superrugbyseisoen.
Erica barbigeroides
Erica barbigeroides is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Wes-Kaap.
Stirling-kasteel
Stirling-kasteel (Engels: Stirling Castle), in Stirling, is een van Skotland se grootste en belangrikste kastele, uit ’n historiese en argitektoniese oogpunt. Dit lê bo-op Kasteelheuwel, wat deel uitmaak van die geologiese formasie Stirling Sill. Daar was van die vroegste tye af ’n fort hier omdat dit aan drie kante deur styl rotse omring word, wat dit maklik verdedigbaar gemaak het, en omdat dit geleë is by wat tot in die 1890's ’n strategiese plek was waar die Forthrivier oorgesteek kon word.
Die meeste van die hoofgeboue dateer van die 15de en 16de eeu. ’n Paar strukture uit die 14de eeu is oor, en ander geboue is uit die vroeë 18de eeu. Verskeie monarge van Skotland is hier gekroon, insluitende Maria, koningin van die Skotte, in 1542. Daar was in die geskiedenis minstens agt aanslae op die kasteel.
Dit is nou ’n toeriste-aantreklikheid wat deur die organisasie "Historic Scotland" bestuur word.
Erica barnettiana
Erica barnettiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en endemies aan Madagaskar is.
Digitale verrotting
Digitale verrotting is die verval van digitale data, een van die probleme in moderne tye. Die afbreking van data is die geleidelike aftakeling van rekenaardata as gevolg van 'n opeenhoping van nie-kritieke foute in 'n datastoorapparaat. Die verskynsel staan ook bekend as dataverval of bis-verrotting.
Mediaprodukte, vernaamlik DVDs en CDs, hou maar sowat 10 tot 20 jaar, maar sommige, bv. slapskywe, kan al na 'n tyd van 6 maande probleme gee. Hardeskywe is ook 'n moontlikheid vir databerging, maar hulle is redelik vatbaar vir beskadiging deur meganiese probleme. Die nuwe RAID-tegnologie, waar die inligting deur duplikasie gelyktydig oor 'n aantal (twee of meer) hardeskywe gestoor word is 'n oplossing vir belangrike data, maar dit sal ook een of ander tyd 'n rugsteunkopie nodig kry, omdat dit nog steeds as gevolg van virusse en uitwissing (opsetlik of per ongeluk) in gevaar is.
Hiervoor is die inligting tot tyd en wyl vir datasekuriteit op databande gestoor, alhoewel huidige hardeskyfgroottes 'n voltydse operasie vir databerging nodig sal maak wat meer sal kos as om 'n ekstra stel hardeskywe aan te skaf. Dus word al baie hardeskywe op ander hardeskywe vir veiligheid geberg.
'n Blywende datastoor – 'n kristalstruktuur – word in Duitsland deur Dr. Cornelia Denz ontwikkel. Dit maak gebruik van hologramme wat met behulp van 'n laserstraal in die kristal geskryf kan word.
Suyolcuzade Mustafa Eyyubi
Suyolcuzade Mustafa Eyyubi (1619?, Istanbul - 1686) was 'n Ottomaanse kalligraaf. Hy het kalligrafie geleer van Dede en Derviş Ali. Sommige van sy bekendste studente is Cabizade Abdullah, Hâfiz Osman en Hocazade Mehmed.
Van ongeveer vyftig Qur'an en eenhonderd An'am-i Sharif geskryf deur hom, is daar net 'n paar wat vandag beskikbaar is.
Nabateërs
Ná die inlywing deur die Romeine in 106 word steeds tot in die vyfde eeu van die Nabateërs gehoor.
Geskiedenis
Die oorsprong van die Nabateeërs is nie bekend nie, maar geleerdes stem saam dat hulle 'n vorm van Arabies gespreek het. Hulle naam, nbṭw, kom voor in oud Semitiese tale van die Hejaz-gebied en hulle deel party gode met mense uit hierdie gebied. Moontlik was hulle hier nomade wat met wierook gehandel het. Die oudste verwysing kom van Diodorus Siculus, wat in die 1ste eeu v.C. oor die Nabateërs van 300 jaar eerder vertel. Een van Alexander die Grote se offisiere, Hieronymus van Cardia berig oor hulle nomadiese lewe en hulle handel in wierook, mirre en ander kosbare speserye, wat hulle uit Eudaimon Arabia verkry (moontlik Jemen). Aanvanklik het hulle die goeters van die Minneërs gekoop, maar in die tweede eeu v.C. het dié koninkryk uitmekaar geval. Die Nabateërs het die handelspad van hulle oorgeneem. Die pad het gelei tot aan Gasa waar skepe dit verder vervoer het na Griekeland en Rome, waar die vraag na wierook baie gegroei het. Om die laaste deel van die pad, deurheen die Negev na die Middellandse See, te beskerm het hulle in die ou land van Edom deurgedring en het hulle in Petra hulle hoofstad gestig.
Die koninkryk het sy hoogtepunt bereik onder Aretas IV (9 v.C. - 40 n.C.) en het daarna 'n Romeinse vasalstaat geword.
Religie
Van die Nabatese religie is min bekend. Daar is geen Nabatese geskrifte wat dit beskryf en daar is geen Nabatese mitologie bekend. Van een van belangrikste gode weet ons selfs nie of dit 'n manlike of 'n vroulike godheid is nie. Die belangrikste godepaar is Dushara en Allāt/ al-ʿUzza, maar van hulle eienskappe weet ons min, alhoewel Dushara veral met die koningskap verband het. Ná 106, toe die land ingelyf is, is hy deur Shayʿ-al-Qawm vervang of vereenselwig met Grieks-Romeinse gode soos Dionysos, Zeus of Helios. In die Bisantynse tyd het Petra 'n belangrike Christelike sentrum geword met sy eie biskop en het die gebied Christelik geword, maar die ou gode het nog steeds aanbidders gehad. In Mekka se Kaʿbah is tot Mohamed die god Hubal vereer. Hy en sy drie dogters Allāt, Manāt en al-ʿUzza is ook uit Petra bekend. Ander gode was Kūtbā, Al-Kutbā, Baalshamin, Qōs, Manōtu en Qaysha.
Ná 'n besoek deur Hadrianus word onder keiser Trajanus die koninkryk by die Romeinse Ryk amptelik ingelyf.
Piaste
Die Piaste (Pools: Piastowie) was 'n Poolse dinastie wat tussen die 9de en 17de eeu met talle hertoë en konings 'n belangrike rol in die geskiedenis van die land gespeel het. Die Piaste het hulle oorsprong in die Polane, 'n vroeë Poolse stam, terwyl die naam Piaste na hul legendariese stamvader Piast verwys.
Die term "Piaste-dinastie" is vir die eerste keer in die 18de eeu deur die Poolse geskiedkundige Adam Naruszewicz (1733-1796) gebruik.
Edwy van Engeland
Edwy (ook bekend as Edwig of Eadwig, met die bynaam "die Regverdige"; 941 – 1 Oktober 959) was van 955 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die oudste seun van Edmund 1 en sy vrou Elfgifa. Hy is deur die adel gekies om sy oom Edred op te volg. In 956 word hy op 13-jarige ouderdom gekroon.
Bewind
Sy kort bewind is gekenmerk deur talle konflikte – met sy familie, die kerk, deur intriges aan die hof en deur opstande in Northumbrië en Mercië.
Volgens een legende het sy vete met die kerk onder leierskap van sint Dunstan en aartsbiskop Odo al op die dag van sy inwyding begin. Hy het nie opgedaag vir ’n byeenkoms van die adel nie. Dunstan het die jong koning aan die vry met ’n adellike meisie, ene Elfgifa, aangetref. Edwy het geweier om saam met Dunstan te gaan, maar dié het hom saamgesleep. Toe Dunstan besef hy het sy lewe in gevaar gestel, het hy na sy klooster gevlug. Edwy, onder aanmoediging van Elfgifa, het die klooster geplunder. Dunstan het ontsnap en eers ná die koning se dood na Engeland terugkeer.
In die Anglo-Saxon Chronicle word berig oor Edwy se opvolging en dat Duncan uit Engeland gevlug het, maar gee nie die rede nie. Die bostaande weergawe van die gebeure kan dus gebaseer wees op ’n ware politieke stryd tussen die jong koning en die kerkleiers, wat die storie later vertel het om hom te beswadder, of dit kan bloot ’n legende wees. In die Chronicle word ook vertel dat Odo die koning se latere huwelik met Elfgifa onwettig verklaar het omdat hulle "te naby familie" was.
Gesteun deur Odo het die inwoners van Mercië en Northumbrië hulle in 957 geskaar by Edwy se broer, Edgar die Vreedsame. Edwy is by die Slag van Gloucester verslaan, maar om ’n burgeroorlog te voorkom, is die ryk in twee verdeel al met die Teemsrivier langs. Edwy het oor die suidelike deel (Wessex en Kent) regeer en Edgar oor die noordelike deel.
Latere lewe en dood
Daarna het Edwy wyser opgetree en die kerk begunstig. Hy is egter kort daarna dood en is opgevolg deur Edgar, wat die ryk weer verenig het.
Pitar pak
Na Pitar pak begin die Durga Puja fees in die Bengale en die dag na Pitar pak beteken gewoonlik die begin van die Navaratri fees.
Posseëls en posgeskiedenis van Transvaal
Hierdie is 'n kort opname van die posseëls en posgeskiedenis van die Transvaal, voorheen bekend as die Zuid-Afrikaansche Republiek.
Petrus Steyn
Petrus Steyn is 'n Oos-Vrystaatse dorpie tussen Lindley, Frankfort, Heilbron en Reitz. Die dorp is in 1914 uitgelê en genoem na die eienaar van die plaas waarop dit gestig is. Die dorp beskik oor die grootste graansilo's in die Vrystaat.
Die naam
Die plaas Sterkfontein is in 1912 van die weduwee van mnr. Petrus Steyn gekoop, waarop die dorp op 11 Oktober 1912 aangelê is. Die dorp sou aanvanklik Concordia heet, maar 'n verkoopsvoorwaarde van die weduwee Steyn was dat die dorp Petrus Steyn moes heet. Daarvoor het sy 'n afslag op die oorspronklike koopsom aangebied. Vir baie jare was die NG Gemeente se naam Concordia, wat beteken Eendrag. Die kerk op die foto is gebou onder leiding van Ds. J.P.H. Steyn - die leraar van die gemeente vanaf 1928 - 1952
Algemene geskiedenis
Die eerste vergadering van die dorpsbestuur was gehou op 4 Desember 1912. Ten weste van die dorp is Elandskop geleë. Hierdie kop was gedurende die Anglo-Boere oorlog 'n uitstekende observasiepos vir Boer en Brit. Vir die Boeremagte was dit 'n besondere belangrike heliograafstasie, veral omdat die hoofkwartier van Generaal de Wet en ook die Regering te velde vir 'n geruime tyd naby die teenswoordige dorp was. Die Steyn familiekerkhof is as 'n afsonderlike erf uitgemeet. Die oorspronklike eienaar van die plaas Sterkfontein, Petrus Steyn, is hier begrawe. 'n Algemeen aanvaarde feit is dat die Renosterrivier sy oorsprong in erf 502 het.
Cobus van der Walt
Bernardt James (verhoognaam), gebore Jacobus Bernardus van der Walt op 2 Junie 1981 in Evander, Suid-Afrika is 'n uitvoerende musikant en komponis.
Op 'n vroeë ouderdom het Bernardt James uitsonderlike musikale vermoë openbaar en die klavier as sy kreatiewe medium gekies. Onder die leiding van sy musiekonderwyseres, Marietjie Steyn (by Hoërskool Volksrust) het Bernardt gehelp om vinnig musikaal te ontwikkel en hy het so begin om sy eie musiek te komponeer. Hy het ook van sy eie komposisies in plaaslike talentkompetisies en vir klaviereksamens gebruik.
Van 2003 tot 2005 was Bernardt die permanente pianis by die "Palace Of The Lost City" te Sun City. Terwyl hy daar gespeel het, het hy daaglikse uitvoerings by die "Crystal Court" en die welbekende "Villa del Palazzo" gelewer. Meer onlangs tree Bernardt in Johannesburg op by plekke soos The Grace Hotel, Michelangelos, Gold Reef City, Sandton Sun, The Hilton, The Residence en Maximillien (in Sandton).
23 Oktober 2014 het Bernardt op sy webwerf verduidelik wat elke liedjie op sy albums : "A song to remember" en "Music all around" beteken. Die album "A song to remember" was opgedra aan sy ouma (Maria Janse van Rensburg) wat teen einde 2012 oorlede is.
Bernardt stel sy nuwe album "Awakened" bekend in Julie 2021. Hy besit tans 6 oorspronklike albums op sy diskografie.
Afrikan Alliance of Social Democrats
Die Afrikan Alliance of Social Democrats (AASD) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party onder leiding van Pappie Mokoena, die voormalige ANC-burgemeester van Mangaung. Die party beskryf ditself as "'n moderne Pan Afrikaan-sosiaal-demokratiese party wat die idee van 'n regverdige en regsgebaseerde politieke orde onderskryf wat gebaseer is op effektiewe burger deelnemende demokrasie." Die party stel ten doel om die gemeenskap weer met die grondwet te koppel en die gehalte van staatsdiens te verbeter.
Mokoena is in 2011 vrygespreek op diefstal en geldwassery-aanklagte. Hy is na bewering hoof van Bloemfontein Correctional Contracts, 'n maatskappy wat die Mangaung-gevangenis bestuur, 'n fasiliteit wat van onreëlmatighede beskuldig word en bewerings van mishandeling en marteling van gevangenisse.
Marion Barney
Marion Barney (1879 – 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Heart of Gold (1919), The Spirit of Lafayette (1919), en Love and the Woman (1919).
Paleis van Whitehall
Die Paleis van Whitehall (Engels: Palace of Whitehall) of White Hall was die hoofwoning van die Engelse konings in Londen van 1530 tot 1698, toe alles behalwe die banketsaal afgebrand het. Voor die brand was dit die grootste paleis in Europa – met meer as 1 500 kamers was dit groter as die Vatikaan en Paleis van Versailles. Die naam van die pad waaraan baie van die Britse regering se administratiewe geboue geleë is, kry sy naam van dié paleis.
Geskiedenis
Teen die 13de eeu het die Paleis van Westminster die regeringsetel geword in England, en dit was sedert 1049 die hoofwoning van die monarg. Die omringende gebied het baie gewild en duur geword en die aartsbiskop van York, Walter de Grey, het kort ná 1240 ’n eiendom in die gebied gekoop wat hy York Place genoem het.
Koning Eduard I het dikwels in dié huis gebly terwyl restourasiewerk aan Westminster gedoen is en hy het die gebou laat vergroot om sy gevolg te huisves. York Place is in die 15de eeu herbou en so deur kardinaal Wolsey laat uitbrei dat dit die naasgrootste woning in Londen was; dit was selfs groter as die koning se paleise. Toe Hendrik VIII die Katolieke kardinaal in 1530 van sy mag ontneem, het hy York Place oorgeneem as sy nuwe hoofwoning in die plek van Westminster. Hy het saam met Anna Boleyn na die woning se skatte gaan kyk. Die naam "Whitehall" of "White Hall" is in 1532 die eerste keer gebruik; dit kom van die wit stene wat vir die gebou gebruik is.
Jakobus I het ’n paar groot veranderings laat aanbring. Hy het onder meer ’n banketsaal in 1622 laat aanbou. Teen 1650 was die paleis die grootste niekerklike kompleks in Engeland, met meer as 1 500 kamers. Die uitleg was baie onreëlmatig en die verskillende dele was van verskillende groottes en argitektoniese style. Dit het meer soos ’n klein dorp gelyk as soos ’n enkele gebou.
Karel II het ook aan die paleis verander. Nes sy pa, Karel I, is hy hier dood. Jakabus II het ook aan die paleis verander, deur onder meer ’n nuwe kapel in 1687 te laat aanbou.
Op 10 April 1691 het ’n brand in die paleis uitgebreek wat die ouer strukture verswak het, maar blykbaar nie die staatskamers nie. ’n Tweede brand het egter op 4 Januarie 1698 uitgebreek en die grootste deel van die res van die kompleks verwoes. Benewens die banketsaal het net ’n paar geboue oorgebly, maar dit is eindelik in 1769 gesloop.
Verskeie belangrike kunswerke is in die brand verwoes, onder meer waarskynlik Michelangelo se Kupido, Hans Holbein die Jongere se Portret van Hendrik VIII en Gian Lorenzo Bernini se marmerborsbeeld van Karel I.
Karakoel
Die karakoel is een van die oudste gedomestiseerde skaaprasse en van besondere ekonomiese belang omdat die pels van 'n pasgebore lam in die modewêreld hoog aangeslaan word vir die vervaardiging van veral damesjasse. Daarby maak die karakoel se aanpasbaarheid by droë klimaatstreke dit moontlik om in halfwoestyne winsgewend te boer. Die naam kom vanaf 'n klein-dorpie genaamd Karakul, wat geleë is in 'n vlei van die Amu Darja rivier in Sentraal-Asië, waarvandaan die skaap sou kom. Daar is argeologiese bewys dat die karakoelskaap al gedomestikeerd was in 1400 v.C.
Oor die algemeen word die deel van Wes-Toerkestan, oos van die Kaspiese See en tussen die Kara Koem en die Kizil Koem as sy oorsprong aangegee. Daar word algemeen aanvaar dat Arabiese nomadestamme die skape omstreeks 700 v.C. na hierdie gebied gebring het. Sommige kenners voer aan dat Hetitiese konings reeds omstreeks 1400 v.C. karakoelpelse op hul mantels gedra het en dat die ras oorspronklik van Sirië, Palestina of Mesopotamië kom.
In Suider-Afrika is die vernaamste karakoelbedryf in Namibië gevestig, hoewel daar ook in Suid-Afrika, veral in die dorre noordweste van Kaapland, met die skaapras geboer word. Namibië en Suid-Afrika se pelse, wat saam onder die naam Swakara bemark word, word hoofsaaklik op die Londense pelsveilings verkoop. Hoewel die Sowjetunie en Afganistan elk jaarliks meer karakoelpelse produseer, maak Swakarapelse sowat die helfte van die pelse op die veiling uit. Swakara is baie gewild in die modewêreld en van die voorste mode-ontwerpers gebruik die pelse.
Die skaap
Die karakoel is 'n groot, stewiggeboude skaap. Die volwasse dier het 'n langerige, haaragtige vag wat gewoonlik swart is, maar soms ook bruin, grysbruin, grys en by uitsondering wit. By die pasgebore lam is die hare kort en lê in klein krulle.
Die karakoel is bekend daarvoor dat hy hom by uiters droë klimaatstoestande kan aanpas, en soos by ander skaaprasse met die eienskap ontwikkel die volwasse dier 'n swaar vetstert waarin reserwevoedsel vir droogtes gestoor word. Op plase waar moderne boerderytegnieke die invloed van droogtes beperk, word die sterte van ooilammers afgesny, aangesien dit later paring vergemaklik. Karakoelramme het gewoonlik goed gevormde, na binne geboë horings, terwyl die ooie in die reël horingloos is.
Football League Championship
Die Championship is die tweede sokkerkompetisie in Engeland. Die drie spanne wat boaan eindig in die Championship promoveer na die Premier League. Die onderste drie spanne relegeer na die League One.
Kia Motors
Kia Motorkorporasie (Koreaans: 기아 자동차), met sy hoofkwartier in Seoel, is Suid-Korea se tweede grootste motorvervaardiger, ná die Hyundai Motormaatskappy, met verkope van meer as 2.7 miljoen voertuie in 2012 en byna 2.75 miljoen voertuie in 2013. Teen Desember 2013 word 33.88% van die maatskappy deur die Hyundai Motorgroep besit.
Karakoel
Die boerdery
Namibië, Suid-Afrika, Rusland en Afganistan is tans die vernaamste produsente van karakoelpelse. In Suid-Afrika word karakoelplase in al die provinsies aangetref, met die grootste konsentrasie in die droë dele van die Noord-Kaap en van die Vrystaat waar die jaarlikse reënval laer as 130 mm is.
Desiderius Erasmus
Desiderius Erasmus (Rotterdam, 28 Oktober 1466, 1467 of 1469 – Basel, 12 Julie 1536) was 'n Nederlandse priester, teoloog, filosoof, skrywer en humanis.
Karakoel
Die boerdery
In Namibië word karakoelboerdery egter op 'n baie groter skaal bedryf en is dit ook 'n belangrike deel van die land se ekonomie soos wat dit in Suid-Afrika is. Die eerste karakoelskape is in 1907 van Hamburg in Wes-Duitsland via die hawe van Swakopmund ingevoer. 'n Groot poging is aangewend om 'n bestendige boerdery in die dorre suidelike en westelike dele van die land te vestig. Die skape het daar goed geaard en meer is later ingevoer.
Desiderius Erasmus
Geboorte
Erasmus het sy naam te danke aan die 15de-eeuse populêre heilige Erasmus van Formiae, wat deur Erasmus se vader Gerard vereer is. Sy geboorteplek is Rotterdam, alhoewel daar geen melding van sy doop in die doopregisters aldaar is nie. Erasmus self skryf (in Latyn) dat hy in Rotterdam gebore is, en dat sy moeder die dogter van 'n “medisynemeester” uit Zevenbergen was, met wie sy vader, wat hy Gerardus noem, heimlik 'n verhouding gehad het in die hoop om met haar te trou.
Karakoel
Die boerdery
Karakoele is eers in 1917 in Suid-Afrika bekend gestel toe 'n paar ramme en ooie van die regeringsproefplaas Neudam naby Windhoek na die Grootfontein-landboukollege by Middelburg (Oos-Kaap) gestuur is vir proefnemings. Van hierdie skape is later na Neudam teruggestuur en dit was eers tydens die droogte van 1932/33 dat die ekonomiese waarde van hierdie ras in die Republiek besef is. Tydens 'n droogte kan al die lammers geslag word om die ooie te red en die pelse kan maklik teen 'n geringe koste vervoer word.
Desiderius Erasmus
Geboorte
Erasmus is buite die eg gebore, wat toendertyd onder die mense as 'n defectus natalis (geboortedefek) bekend was. Sy vader was 'n priester in Gouda en sy moeder was hul huishoudster. Erasmus se moeder, Margaretha, met die familienaam Rogerius (Rutgers), was 'n dogter van 'n chirurg uit Zevenbergen. Sy het haar tyd van swangerskap waarskynlik in Rotterdam deurgebring om die 'ongelukkie' te verberg. 'n Jaar voor Erasmus se geboorte het sy ouers nog sy broer, Pieter, ryker geword. Ook van hierdie broer is daar geen amptelike doopgegewens bekend nie. Erasmus het drie jaar in Rotterdam gewoon en is toe na Gouda geneem.
Karakoel
Die boerdery
Dit maak karakoelboerdery veral geskik vir die dorre noordweste van die Kaapprovinsie, waar geriewe vir die vervoer van vleis na Suid-Afrika se belangrikste vleismarkte beperk is. Mettertyd is die karakoelbedryf in sowat 25 distrikte in die Kaapprovinsie gevestig en in die vroeë jare tagtig was daar altesame sowat 2 miljoen karakoelskape in die Republiek. Aangesien weiding beperk is in streke waar met karakoelskape geboer word, is die plase gewoonlik baie groot en kan hulle soms tot 20 000 ha beslaan.
Desiderius Erasmus
Opleiding
Erasmus het in enkele monastiese en semi-monastiese skole die beste moontlike opvoeding vir 'n jong man van sy tyd ontvang. Op die ouderdom van nege is hy en sy broer Pieter gestuur na een van die beste Latynse skole in Nederland, gesetel in Deventer en in besit van die Lebuïnuskerk, alhoewel enige vroeëre biografieë dit stel dat die Broeders van die Gemeentelewens dit bestuur het. Die humanis Alexander Hegius het rektor in Deventer geword, en aldaar 'n belangrike kurrikulumvernuwing deurgevoer. Grieks is as vak ingesluit wat destyds slegs op universiteitsvlak aangebied is, en Erasmus het hier Grieks begin bestudeer. By hierdie skool leer hy ook die belang van 'n persoonlike verhouding met God, maar verwerp die streng reëls van die onderwysers en monnike. Sy opvoeding eindig toe die plaag teen 1483 in die stad uitbreek en sy moeder, wat daarheen getrek het om 'n huis vir haar seuns te skep, sterf nadat sy dit ook aansteek. Hy studeer verder aan die Latynse skool in ’s-Hertogenbosch.
Karakoel
Die boerdery
Elke plaas is verdeel in 'n aantal kampe met suipplekke sodat wisselweiding toegepas kan word om te voorkom dat sekere dele van die plaas oorbewei en die weiding op pad na die waterplekke uitgetrap word. Die pasgebore lam se pels is die belangrikste bate vir 'n karakoelboer. Aangesien die hare van die lam se vel baie vinnig groei en sy krul verloor, word lammers binne 36 uur na geboorte geslag. Die vel word dan gewas, aan 'n raam oopgespalk en in die skaduwee gedroog.
Desiderius Erasmus
Opleiding
Onder druk van sy voog lewer Erasmus in 1487 sy intreerede in die Klooster te Stein by Gouda. Hier skryf hy sy declamatio (oefentoespraak) en De contemptu mundi, 'n opregte pleidooi vir die kloosterlewe. Erasmus het geen kritiek teen hierdie ideaal nie, maar wel op die niksseggende streng reëls en die beperking van die menslike vryheid. Die priesterwording van Erasmus het op 24 April 1492 (feesdag van die evangelis Markus) plaasgevind, gelei deur die toenmalige biskop Jan van Tiel in die Dom van Utrecht. Dit bind hom meer aan die geestelike lewe, maar bied hom ook meer moontlikhede vir studie. Hy kry die geleentheid om kanselier (sekretaris) van Henri van Bergen, die aartsbiskop van Kameryk, te word.
Karakoel
Die boerdery
Daar word algemeen aanvaar dat die eienskappe van 'n karakoellam se pels oorerflik is, en omdat hierdie eienskappe net by die jong lam sigbaar is, word alle lammers wat vir teling gebruik gaan word, net na geboorte gefotografeer. Registrasie van rasegte skape geskied dus op grond van 'n foto. 'n Belangrike byproduk van die karakoelbedryf is wol. Volwasse skape word gewoonlik 2 keer per jaar geskeer en een skaap lewer tussen 1,8 en 2,7 kg wol per jaar. Karakoelwol is grof, maar kan met behulp van moderne bewerkingsmetodes tot 'n verskeidenheid artikels verwerk word, soos byvoorbeeld matte, komberse en militêre oorjasse. Karakoelskape moet, net soos ander skape, van tyd tot tyd gedoseer en gedip word. By dosering word die skape medisyne toegedien teen inwendige besmetting deur parasiete, terwyl die diere tydens 'n dip in 'n ontsmettingsmiddel teen huidsiektes gedompel word.
Desiderius Erasmus
Opleiding
Met toestemming en 'n stipendium van biskop Van Bergen begin Erasmus in 1495 met die studie van teologie in Parys. Hierdie opleiding word oorheers deur die Scotiste, skolastiese teoloë wat volgens Erasmus hulself verloor in eindelose spitsvondighede wat weinig met die Christelike basisgeskrifte gemeen het. Wel leer hy die Paryse humanis, Robert Gaguin, ken. Omdat hy ook lesings aanbied, leer hy baie ander mense ken.
Karakoel
Pelstipes en bemarking
Die prys wat vir 'n pels betaal word, hang af van sekere eienskappe, naamlik die grootte van die pels, die gehalte en lengte van die haar, die spasiëring en patroon van die krulle op die pels en die dikte van die pels. Die ideale pels het kort hare van 'n goeie gehalte, die krulle is in 'n halfmaanpatroon gerangskik met 'n spasie tussen die krulle, terwyl die leer dun en sterk is. Daar word onderskei tussen verskillende tipes krul, waarvan die volgende die belangrikstes is:
Desiderius Erasmus
Opleiding
So gaan hy na Engeland, waar hy een en 'n half jaar bly. Hier kom hy ook in aanraking met die seun van die Engelse koning, die latere Hendrik VIII van Engeland asook met prominente humaniste soos John Colet en Thomas More, die outeur van Utopia. Terug in Parys skryf hy in 1500 sy eerste boek, 'n versameling Adagia, oftewel spreekwoorde. Dit was die eerste blitsverkoper in die jong geskiedenis van die boekdrukkuns, en dit na 'n groot terugslag vir hom, want hy het hom sonder geld bevind nadat Engelse doeanebeambtes op al die Engelse geld in sy bagasie beslag gelê het.
Karakoel
Pelstipes en bemarking
Die kleur van die pels beïnvloed ook die prys. Grys en wit pelse is gewoonlik duurder as bruines en swartes. Die vernaamste artikel waarvoor karakoelpelse gebruik word, is jasse, maar vanweë Suid-Afrika se warm klimaat is die binnelandse vraag na pelse baie beperk.
Desiderius Erasmus
Humanis
In 1502 word aan Erasmus, na voorspraak van die teoloog Adriaan Boeyens, die latere Pous Adrianus VI, 'n pos aangebied by die universiteit van Leuven. Hy aanvaar egter nié die pos nie, en lê homself toe op vertaling uit Grieks.
In 1506 vertrek Erasmus vir drie jaar na Italië. Op pad terug skryf hy sy Stultitiae Laus (In Lof der Sotheid). Deur vanuit die perspektief van 'n "sot" te skryf kon hy in hierdie werk die spot dryf met die misplaaste erns waarmee alle mense, ongeag beroep, stand, of posisie, hul eie belange najaag, en die groteske kortsigtigheid waarmee hul gereed staan om oor mekaar te oordeel.
Elsenburg
Elsenburg is 'n beroemde Kaapse herehuis, oorspronklik in 1618 gebou deur sekunde Samuel Elsevier, tweede in bevel na goewerneur Willem Adriaan van der Stel. Die ou huis is in 1754 gebou en later herbou en verfraai deur Martin Melck.
Desiderius Erasmus
Humanis
Die Adagia-herdruk word by die Baselse drukker Johannes Froben gedoen. Erasmus vind Froben se werk so goed dat hy na Basel reis en daar ook sy twee groot filologiese werke, die tweetalige uitgawe van die Nuwe Testament en sy uitgawe van die briewe van die kerkvader Hieronimus van Stridon, skryf (vertaal) en aldaar uitgee. Met sy terugkeer word hy benoem as raadgewer van Keiser Karel V en vestig hy homself van 1516 tot 1521 in Nederland waar hy op die beurt in Antwerpen, Brugge, Leuven en Mechelen bly. In 1521 woon hy ook 'n tyd lank in Anderlecht, as gas van sy vriend Pieter Wyckman.
Elsenburg
Vandag is die landgoed deel van die Departement Landbou van die Universiteit van Stellenbosch. Dit is bekend vir sy navorsing op die gebied van vrugtekwekerye, wynmakery en verwante onderwerpe.
Karakoel
Pelstipes en bemarking
Die kopers stuur die pelse na 'n veredelaar, wat dit in chemikalieë week en ontvlies, met kleurstowwe behandel om die kleur en glans te verbeter en dit brei. Aangesien elke pels 'n eie patroon en karakter het, word pelse wat na veredeling min of meer dieselfde lyk, in 'n sogenaamde jasbondel bymekaar gegroepeer. Wanneer 'n jas vervaardig word, word net sekere repe uit elke pels van die jasbondel gebruik om te verseker dat die jas 'n eenvormige patroon vertoon. Die orige stukke word vir handtasse en ander bykomstighede gebruik.
Swakara is by uitstek 'n modepels wat hoë aansien in ontwerpkringe het. Duitsland is die grootste koper van Swakarapelse, gevolg deur Italië, ander Europese lande en Noord-Amerika. Voorste modeontwerpers soos Christian Dior, Yves Saint-Laurent, Pierre Cardin, en andere gee voorkeur aan Swakara.
Desiderius Erasmus
Humanis
Tydens hierdie Suid-Nederlandse periode vervul Erasmus die plan van sy vriend Jeroen van Busleyden, naamlik die stigting van die Leuvense Collegium Trilingue. Dié kollege sou bydra tot die verspreiding van Erasmus se opvattings oor die studie van klassieke tale.
Erasmus onderhou 'n uitgebreide briefwisseling met verskillende vooraanstaande humaniste, waaronder Viglius van Aytta. Die laaste jare van sy lewe bring hy deur te Freiburg im Breisgau in Duitsland.
Hy het veral Latyn gepraat en al sy werk is in Latyn of soms in Grieks uitgegee. Hy word as een van die grootste Neolatynse skrywers beskou.