cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niki Lauda
Terugkeer na wedrenne
Lauda het slegs twee wedrenne misgeloop en het slegs ses weke ná die ongeluk by die Monza-perskonferensie verskyn met sy vars brandwonde steeds verbind. Hy het vierde in die Italiaanse GP geëindig, al was hy, volgens sy eie erkenning, absoluut verslae. Formule Een-joernalis Nigel Roebuck onthou dat hy Lauda in die kuipe gesien het, terwyl hy die bloeddeurdrenkte verbande van sy verbrande kopvel afskil. Hy moes ook 'n spesiaal aangepaste valhelm dra om nie in te veel ongemak te verkeer nie. In Lauda se afwesigheid het Hunt 'n laat poging aangepak om Lauda se voorsprong in die Wêreldkampioenskap te verklein. Hunt en Lauda was vriende weg van die baan, en hul persoonlike wedywering op die baan, hoewel intens, was skoon en regverdig. Ná oorwinnings in die Kanadese en Verenigde State Grand Prix, het Hunt net drie punte agter Lauda gelê voor die laaste wedren van die seisoen, die Japannese Grand Prix.
Lauda het derde gekwalifiseer, een plek agter Hunt, maar op die wedrendag was daar stortreën en Lauda het ná twee rondtes afgetrek. Hy het later gesê hy voel dit is onveilig om onder hierdie toestande voort te gaan, veral omdat sy oë oormatig getraan het weens sy brandbeskadigde traankliere en onvermoë om te knip. Hunt het 'n groot deel van die wedren gelei voordat sy bande geskilfer het en 'n kuipestop hom laat terugval het. Hy het tot derde herstel en sodoende die titel met 'n enkele punt gewen.
Latere bestuursrolle
In 1993 het Lauda teruggekeer na Formule Een in 'n bestuursposisie toe Luca di Montezemolo hom 'n konsultasierol by Ferrari aangebied het. Halfpad deur die 2001-seisoen het Lauda die rol van spanhoof van die Jaguar Formule Een-span aanvaar. Die span kon nie verbeter nie en Lauda is aan die einde van 2002, saam met 70 ander sleutelfigure, oortollig gemaak.
Rolle buite Formule Een
Lauda het met sy tweede Formule Een-aftrede in 1985 teruggekeer om sy eie lugdiens, Lauda Air, te bestuur. Gedurende sy tyd as lugrederybestuurder is hy as konsultant by Ferrari aangestel as deel van 'n poging deur Montezemolo om die span te vernuwe. Nadat hy sy Lauda Air-aandele in 1999 aan meerderheidsvennoot Austrian Airlines verkoop het, het hy die Jaguar Formule Een-renspan van 2001 tot 2002 bestuur. Aan die einde van 2003 het hy 'n nuwe lugdiens, Niki, begin. Soortgelyk aan Lauda Air, is Niki in 2011 met sy groot vennoot Air Berlin saamgesmelt. Vroeg in 2016 het Lauda die huurredery Amira Air oorgeneem en die maatskappy LaudaMotion herdoop. As gevolg van Air Berlin se insolvensie in 2017 het LaudaMotion die Niki-handelsmerk en -bates oorgeneem ná 'n onsuksesvolle bod deur Lufthansa en IAG. Lauda het 'n kommersiële vlieënierlisensie gehad en het van tyd tot tyd as kaptein op die vlugte van sy lugredery opgetree.
Hy is in 1993 opgeneem in die Internasionale Motorsport Heldesaal en het vanaf 1996 kommentaar gelewer by Grands Prix vir Oostenrykse en Duitse televisie op RTL. Hy is egter gekritiseer omdat hy Robert Kubica 'n "polack" ('n etniese belediging vir Poolse mense) op die lug in Mei 2010 by die Monaco Grand Prix genoem het.
Lauda was soms bekend onder die bynaam "The Rat", "SuperRat" of "King Rat" vanweë sy prominente boktande. Hy was geassosieer met beide Parmalat en Viessmann, wat die alteenwoordige pet geborg het wat hy vanaf 1976 gedra het om die ernstige brandwonde wat hy in sy Nürburgring-ongeluk opgedoen het, weg te steek. Lauda het in 2009 in 'n onderhoud met die Duitse koerant Die Zeit gesê dat 'n adverteerder €1,2 miljoen betaal vir die ruimte op sy rooi pet.
Niki Lauda het vyf boeke geskryf: The Art and Science of Grand Prix Driving (getiteld Formula 1: The Art and Technicalities of Grand Prix Driving in sommige markte) (1975); My Years With Ferrari (1978); The New Formula One: A Turbo Age (1984); Meine Story (soms getiteld To Hell and Back) (1986); Das dritte Leben (Die derde lewe) (1996). Lauda het die Oostenrykse joernalis Herbert Volker gekrediteer vir die redigering van die boeke.
Rolprent en televisie
Die 1976-stryd tussen Lauda en James Hunt is gedramatiseer in die rolprent Rush (2013), waar Lauda deur Daniel Brühl vertolk is— 'n uitbeelding wat genomineer is vir 'n BAFTA-rolprenttoekenning vir beste byspeler. Lauda het aan die einde van die film 'n kamee-verskyning gemaak. Lauda het oor Hunt se dood gesê: "Toe ek hoor dat hy op die ouderdom van 45 aan 'n hartaanval gesterf het, was ek nie verbaas nie, ek was net hartseer." Hy het ook gesê Hunt was een van die min waarvan hy gehou het, een van 'n klein aantal mense wat hy respekteer en die enigste persoon wat hy beny het.
Lauda het in 'n episode van Mayday met die titel "Niki Lauda: Testing the Limits" verskyn aangaande die gebeure van Lauda Air Vlug 004, en beskryf dit om 'n lugredery te bestuur, moeiliker is as om drie Formule 1-kampioenskappe te wen.
Hoërskool Stoffberg
Die Hoërskool Stoffberg is ’n Afrikaanse sekondêre staatskool op Brakpan aan Gauteng se Oos-Rand.
Die het op 15 Oktober 1946 as die Stoffberg Junior Hoërskool uit die Laerskool Kommando ontstaan met ’n leerdertal van 195. Dit is waarskynlik genoem na sen. Theunis Stoffberg. Dit was in die dae toe die Transvaalse onderwys departement onwillig was om volwaardige hoërskole te bou om in die groot vraag na sekondêre onderwysgeriewe onder die Afrikaners van die Witwatersrand te voorsien en met die konsep van junior hoërskole vorendag gekom het wat net tot by st. 8 gestrek het en dit vir leerders onmoontlik gemaak het om daarna st. 9 en matriek aan ’n gewone hoërskool te voltooi en universiteitsopleiding te kry. Die idee was dus dat hulle ná st. 8 ’n ambag moes aanleer of gaan werk. G.D.S. van Heerden is in Januarie 1947 as die skool se tweede hoof in die plek van J.H. Meyer aangestel.
Op 31 Januarie 1947 het die indertydse administrateur van Transvaal, J.J. Pienaar, nie nuwe skoolgehou ingewy. Weens ’n tekort aan klaskamers is die st. 6-leerlinge en hul onderwysers van die laerskole President Brand, Brakpan-Oos, Rand Collieries en Withok in 1947 in die Stoffberg Junior Hoërskool opgeneem en so het die leerdertal tot 401 aangegroei.
In 1950 het die eerste matrieks hul eindeksamen aan die Stoffberg-skool geskryf, maar dit het eers in Januarie 1951 ’n volwaardige hoërskool geword. Die getalle het so toegeneem dat 130 st. 6-leerlinge na die Laerskool Rand Collieries oorgeplaas moes word. Dit het gelei tot die afstigting in 1952 van die Hoër Meisieskool Stoffberg, waarheen die meisies in st. 6, 7 en 8 toe gegaan het. In die Hoër Seunskool Stoffberg het toe 537 seuns en 25 st. 9-meisies agtergebly. G.W. Mollett, wat in 1953 as hoof waargeneem het, is in 1954 as hoof van die Hoër Seunskool Stoffberg aangestel en beklee dié amp tot 1961.
Sy opvolger, van 1962 tot 1972, was ene Botha en daarna ene Rheeder. Toe die skool in 1975 net 459 leerders gehad het, is besluit om dit met die Brakpanse Hoër Handelskool te verenig, maar dié besluit is eers ná ’n jaar uitgevoer. In daardie jaar het E.C. van Sittert as hoof waargeneem. G. Myburgh was die waarnemende hoof in 1976 tydens die amalgamasie, toe die leerders 871 tel. Die volgende voltydse hoof was C.P. Wright van 1977 tot 1980 en daarna P.J. Aucamp tot April 1994. Sy opvolger, die huidige hoof, was J.N. Boshoff.
Die skool se prestasies op sportgebied sluit in die Direkteurstrofee vir rugby (1977), korfbal (1982) en jukskei (1980, 1981 en 1982).
Serranidae
Die Klipkabeljoue en Seebaarse (Serranidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is vyf subfamilies, agt en veertig genera met 330 spesies wat hoort tot dié familie. Sewe en sewentig van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke van familie
Die familie is karnivore en die grootte wissel van 4 cm ot 2.7 m. Hulle verkies koraal- en rots riwwe om in te leef tot op dieptes van 500 m. Die meeste spesies is hermafrodiete.
Subfamilie: Epinephelinae
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Subfamilie: Grammistinae
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Verspeelde lente
Verspeelde lente is 'n roman van Johannes van Melle (Nasionale Boekhandel, 1963). Dit is in 1984 onder regie van Manie van Rensburg tot 'n suksesvolle televisiereeks verwerk met Ian Roberts en Elize Cawood in die hoofrole.
Storielyn
Pop le Roux (gespeel deur Elize Cawood) is ’n mooi, maar betreklik onontwikkelde, boeremeisie uit ’n arm familie. Die jong mans van die kontrei ding almal met mekaar mee om haar guns te wen. Die man wat sy lief het, is Manie Cronjé, maar hy is net so arm en Pop sien nie kans om verder swaar te kry nie. Sy trou uiteindelik met Jan Greyling, die ryk wewenaar. Geleidelik pas sy haar by haar nuwe lewe aan en word ’n goeie vrou vir Jan. Maar jare later as hy sterf en Manie ook ’n wewenaar is, bewerkstellig sy dit so dat sy weer by Manie uitkom.
85ste Oscar-toekenningsaand
Die 85ste Oscar-toekenningsaand is op 24 Februarie 2013 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 2012. Seth MacFarlane was die aanbieder.
Life of Pi het vier Oscars gewen, waaronder beste regisseur vir Ang Lee. Argo het drie pryse gewen, waaronder beste prent. Dit was net die derde prent wat die Oscar vir beste prent gewen het sonder dat sy regisseur benoem is. Les Misérables het drie pryse gewen, en Django Unchained, Lincoln en Skyfall twee elk.
’n Verrassende wending was dat die eerste dame van Amerika, Michelle Obama, haar verskyning via satelliet gemaak en die Oscar vir beste prent saam met Jack Nicholson aangekondig het. Die vervaardigers het maande vooraf op die idee gekom en sou Ann Romney genooi het as haar man, Mitt Romney, Barack Obama sou verslaan het tydens die presidentsverkiesing van 2012. Die redes was dat hulle ’n nuwe dimensie tot die seremonie wou toevoeg en dat verskeie benoemde prente oor presidente en politieke temas gehandel het. Mev. Obama se verskyning het egter kritiek onder sommige mense ontlok wat haar daarvan beskuldig het dat sy die Oscars verpolitiseer het.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Cyril Harcourt
Cyril Harcourt (1872 – 1924) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Place in the Sun (1916), A Pair of Silk Stockings (1918), A Lady's Name (1918), en They Just Had to Get Married (1932).
Australiese malgas
Die Australiese malgas (Morus serrator) is 'n voël en 'n seldsame swerwer aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 83 – 92 cm groot en weeg 2 - 2,8 kg met 'n vlerkspan van 1,6 - 1,7 meter. Daar is ongeveer 20 voëls by 'n witmalgaskolonie in Suid-Afrika opgeteken. In Engels staan die voël bekend as die Australasian gannet.
Paul Homeyer
Paul Homeyer (26 Oktober 1853 – 27 Julie 1908) was 'n Duitse orrelis wat tydens die laat 19de en vroeë 20ste eeu 'n florerende internasionale konsertloopbaan gehad het. Sy repertorium het werke uit verskillende musiektydperke omvat, van antieke tot kontemporêre werke. Hy is veral bewonder vir sy opvoerings van Johann Sebastian Bach, Robert Schumann en Felix Mendelssohn se werke. In 1903 kry hy spesiale erkenning vir sy werk deur koning George van Sakse.
Bislama
Bislama het sowat 10 000 moedertaalsprekers, terwyl 200 000 mense dit as 'n tweede taal praat. Bislama is die mees verspreide taal van Vanuatu en dien as 'n lingua franca. Dit is verwant aan Tok Pisin, een van die drie amptelike tale van Papoea-Nieu-Guinee. Daarbenewens word Bislama in die aangrensende Franse oorsese gebied Nieu-Kaledonië gepraat.
Euler se bewegingswette
In klassieke meganika, is Euler se bewegingswette bewegingsvergelykings wat Newton se bewegingswette vir punt partikels uitbrei vir starre liggaam-beweging. Hulle is geformuleer deur Leonhard Euler, meer as 50 jaar na Isaac Newton sy wette geformuleer het.
Maoïsme
Mao Zedong-denke, of Maoïsme, is ’n politieke teorie wat afgelei is van die leringe van die voorsitter van die Kommunistiese Party van China (KPC), Mao Zedong (1893-1976), wie se volgelinge bekend is as Maoïste. Dit is van die 1950's af ontwikkel tot met die hervormings van Deng Xiaoping in die 1970's en is algemeen toegepas as leidende politieke en militêre ideologie van die KPC. Dit het ook as riglyn gedien vir rewolusionêre beweging oor die wêreld heen.
Die basiese verskil tussen Maoïsme en ander vorme van Marxisme is dat Mao gesê het kleinboere moet die bolwerk van die rewolusionêre energie wees en gelei word deur die werkersklas in China.
Harry Bernard
Harry Bernard (13 Januarie 1878 – 4 November 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Shadow (1937) en Saps at Sea (1940).
Solly Msimanga
Solly Tshepiso Msimanga (gebore op 16 Julie 1980) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy dien tans as die opposisieleier in die Gauteng provinsiale wetgewer. Hy was voorheen die burgemeester van die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit. Msimanga is 'n lid van die Demokratiese Alliansie en die party se onsuksesvolle kandidaat vir Gauteng premier in die 2019-verkiesing.
Jack Pearl
Jack Pearl (29 Oktober 1894 – 25 Desember 1982) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Two Flaming Youths (1927), Meet the Baron (1933), en Hollywood Party (1934).
James Harcourt
James Harcourt (20 April 1873 – 18 Februarie 1951) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hobson's Choice (1931), Wings Over Africa (1936), Laburnum Grove (1936), en The Farmer's Wife (1941).
Zucchero Fornaciari
Adelmo Fornaciari (Italiaanse uitspraak: aˈdɛlmo fornaˈtʃaːri; gebore 25 September 1955), meer algemeen bekend as Zucchero Fornaciari of slegs Zucchero (Italiaanse uitspraak: ˈdzukkero), is 'n Italiaanse sanger-liedjieskrywer en musikant. Sy naam is Italiaans vir "suiker", die naam wat sy kleuterskool onderwyseres vir hom gebruik het. Sy musiek word grootliks geïnspireer deur gospel-, soul-, blues- en rockmusiek en mengsels tussen Italiaanse ballades en die meer ritmiese R&B-boogie-tipe stukke. Hy word erken as die "vader van Italiaanse blues", en het blues bekendgestel as 'n hoofstroomgenre in Italië. Hy is een van die min Europese blueskunstenaars wat steeds internasionale aansien geniet.
Fornaciari het in sy loopbaan van meer as drie dekades wêreldwyd reeds meer as 60 miljoen albums verkoop. Op internasionale vlak is sy mees suksesvolle enkelsnitte "Diamante", "Il Volo", "Baila morena", en die duet "Senza una donna" saam met Paul Young. Hy het reeds verskeie toekennings ontvang, insluitende vier Festivalbar-toekennings, nege Wind Music-toekennings, twee World Music-pryse (1993, 1996), ses IFPI Europa Platinum-toekennings, en 'n Grammy benoeming. Hy het reeds saamgewerk met verskeie gerekende kunstenaars soos Eric Clapton, Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan, Brian May, Miles Davis, Ray Charles, B. B. King, Sting, Bono, Dolores O'Riordan, Paul Young, Peter Gabriel, Luciano Pavarotti, en Andrea Bocelli.
Vroeë lewe
Adelmo Fornaciari is op 25 September 1955 gebore in Roncocesi, 'n frazione (klein dorpie) naby Reggio Emilia in Italië. Sy vader, Giuseppe Fornaciari, en moeder, Rina Bondavalli, is van landelike afkoms. Hy was op 'n jong ouderdom reeds die doelwagter van die plaaslike sokkerspan, A.C. Reggiana 1919. Hy spandeer die grootste deel van sy jeug in die kusdorpie Forte dei Marmi (Luca Provinsie, Toskane). Aldaar sing hy in die koor en speel orrel in die plaaslike kerk. Teen ouderdom 12 of 13, ontdek hy Amerikaanse soul- en Bluesmusiek danksy 'n Afro-Amerikaanse vriend wat in Bologna studeer en naby sy huis woon. Die eerste liedjie wat hy aan Fornaciari gespeel het was (Sittin' On) The Dock of the Bay deur Otis Redding. Dit inspireer onmiddellik sy belangstelling in soul. Die vriend het Fornaciari geleer hoe om liedjies deur Redding, Marvin Gaye, en Sam & Dave op die kitaar te speel. Fornaciari het bymekaargekom met vriende om rhythm and blues te speel, en op die wyse sy eie manier ontwikkel om swart musiek met Mediterreense musiek te meng. Hy het reeds op dertien- of veertienjarige ouderdom sy eie liedjies begin skryf, en nadat hy die basiese instrumente onder die knie gekry het, vanaf sestienjarige ouderdom die tenoor saxofoon begin leer. Hy voltooi in Forte dei Marmi sy tegniese hoërskool opleiding, en beweeg weer aan, die keer na Carrara.
Э
Э (kleinletter: э) is ’n letter van die Cyrilliese alfabet en word in Russies, Belarussies en ’n paar nie-Slawiese tale gebruik. Dit word uitgespreek as /e/ of /ɛ/.
Geskiedenis
Die letter het in die 13de eeu ontstaan as ’n variant van die letter є. Dit is sporadies gebruik, maar in die 17de eeu het die Oos-Slawiërs dit begin gebruik om ’n begin-e aan te dui wat nie gepalataliseer is nie (IFA: |e|).
In voorstelle vir ’n burgerlike skrif wat in 1708 aan Pieter die Grote van Rusland voorgelê is, verskyn beide "э" en "є", maar laasgenoemde vorm is deur Pieter doodgekrap en die eerste vorm het in die nuwe alfabet behoue gebly. Baie mense was teen die letter gekant, maar die insluiting daarvan in die Russiese Akademie se woordeboek van 1789–94 het die amptelike aanvaarding daarvan ingelui.
Lee Valmassy
Lee Valmassy (gebore 15 September 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente All Superheroes Must Die (2011) en The FP (2011).
Э
Geskiedenis
In moderne Russies word "э" gebruik vir |e| of |ɛ| as beginletter in leenwoorde, soos in электричество (elektrisiteit), en ná klinkers, soos in дуэль (tweegeveg). Die enigste oorspronklik Russiese woord wat daarmee begin, is waarskynlik этот (hierdie). Die Cyrilliese letter "е" word egter steeds dikwels gebruik vir leenwoorde, soos in теннис (tennis) en Берлин (Berlyn).
In Belarussies word die letter baie meer dikwels gebruik omdat spelling eerder op uitspraak as op historiese belang geskoei is en die standaardisasie van die taal heelwat later as in Russies plaasgevind het.
Groter Limpopo-vredespark
Die Groter Limpopo-vredespark is 'n vredespark wat tans in die proses is om gevorm te word. Dit sal uiteindelik sowat 35 000 km² beslaan, alhoewel daar reeds planne is om die park in die toekoms te vergoot tot sowat 99 800 km². Dit sal drie nasionale parke in drie verskillende lande met mekaar verbind. Hierdie parke is die Limpopo Nasionale Park (voorheen bekend as Coutada 16) in Mosambiek, die Nasionale Krugerwildtuin in Suid-Afrika, en Gonarezhou Nasionale Park, Manjinjipanreservaat, en Malipati Safarigebied in Zimbabwe. Die gebied tussen Kruger en Gonarezhou, die Sengwe gemeenskapsgebied in Zimbabwe, en die Makulekestreek in Suid-Afrika sal ook deel uitmaak van die park.
Ь (Cyrillies)
Ь (kleinletter: ь) of jerj is ’n letter van die Cyrilliese alfabet en moenie met die letter Ъ of die Latynse kleinletter-b verwar word nie. Dit word ook die "sagte teken" genoem (Russies: мягкий знак, mjachki znak; Oekraïens: м’який знак, mjaki znak; Belarussies: мяккі знак, mjakki znak). In die ou Cyrilliese alfabet was die letter se naam jerj (ѥрь).
Groter Limpopo-vredespark
'n Verklaring van voorneme vir die totstandkoming van die park is op 10 November 2000 geteken. Die park het toe bekend gestaan as die Gaza-Kruger-Gonarezhou-vredespark. In Oktober 2001 is die naam verander na die Groter Limpopo-vredespark.
Van die heinings tussen die parke is reeds verwyder om die diere in staat te stel om hul ou migrasieroetes te hervat wat voorheen deur landsgrense verhoed is.
Ь (Cyrillies)
Russiese woorde wat op ’n "sagte teken" eindig, kan manlik of vroulik (maar nie onsydig nie) wees; dis die enigste woorde waarvan die taalkundige geslag nie deur die laaste letter van ’n woord aangedui word nie.
Groter Limpopo-vredespark
In Oktober 2001 is die eerste 40 van 'n beplande 1000 olifante vanuit die Krugerwildtuin na die Limpopo Nasionale Park oorgeplaas. Dit het drie teeltroppe ingesluit. Dit het sowat drie jaar geneem om die oorplasing te voltooi.
In Maart 2004 is 'n nuwe grenspos, Giriyondo, tussen Suid-Afrika en Mosambiek geopen.
Ю
Ю (kleinletter: ю) is ’n letter van die Cyrilliese alfabet. Dit word uitgespreek as /ju/ en in Afrikaans getranslitereer as "joe".
Esterhuizen
Esterhuizen is 'n van en kan na die volgende persone verwys:
Nguyễn Tấn Dũng
Nguyễn Tấn Dũng (gebore op 17 November 1949) is 'n Viëtnamese politikus wat van 2006 tot 2016 as premier van Viëtnam gedien het. Hy is op 27 Junie 2006 deur die Nasionale Vergadering bevestig nadat hy deur sy voorganger, Phan Văn Khải, benoem is.
Op 'n partykongres wat in Januarie 2011 gehou is, is Nguyễn Tấn Dũng in die 3de plek in die hiërargie van die Kommunistiese Party van Viëtnam geplaas, ná die Staatspresident Trương Tấn Sang. Ná die twaalfde nasionale kongres van die Kommunistiese Party van Viëtnam, kon Nguyễn Tấn Dũng nie sy pos in die party behou nie en het op 7 April 2016 uit sy pos as premier bedank.
Joanne Linville
Joanne Linville (gebore 15 Januarie 1928) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Scorpio (1973) en in die televisiereekse The Alcoa Hour (1955), Star Trek (1966), en Barnaby Jones (1973).
Carpi, Emilia-Romagna
Carpi (Italiaans: Città di Carpi) is 'n dorp en comune in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië. Die dorp het in 2014 'n bevolking van ongeveer 70 393 gehad en het 'n oppervlakte van 131.54 km². Dit is 'n besige sentrum vir industriële en handwerk-aktiwiteite en vir kulturele en kommersiële handel.
Harold Macmillan
Maurice Harold Macmillan (Belgravia, 10 Februarie 1894 – Chelwood Gate, 29 Desember 1986) was ’n Britse staatsman en eerste minister.
Wêreldraad van Kerke
“Die Wêreldraad van Kerke is ’n genootskap van kerke wat die Here Jesus Christus as God en Verlosser bely volgens al die Skrifte en daarom daarna streef om saam hul gesamentlike roeping te vervul tot eer van een Here: Vader, Seun en Heilige Gees.”
Harold Macmillan
Macmillan het aan Oxford studeer, maar sy studies onderbreek ten einde diens te doen in die Britse leër tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy het die rang van kaptein bereik en onder meer aan die Slag van die Somme deelgeneem. Ná die oorlog tree hy in diens by die uitgewery MacMillan Publishers, wat sy oupa opgerig het en waar hy direkteur was van 1920 tot 1940. Uit sy huwelik met lady Dorothy Cavendish is vier kinders gebore. Macmillan was 'n lid van die Konserwatiewe Party gewees en is as verteenwoordiger van dié party in 1924 tot lid van die Britse Laerhuis verkies. Hy bly ’n LP tot 1945, maar met ’n onderbreking tussen 1929 en 1931. Hy het vele ekonomiese studies geskryf waarin hy gereeld kritiek uitgespreek het teen die beleid van die Konserwatiewe regering. In 1940 word hy sekretaris van die minister van bevoorrading, in 1942 ondersekretaris van kolonies en in 1945 staatsekretaris van die Lugmag. In 1951 word hy minister van behuising, in 1954 minister van verdediging, in 1955 minister van buitelandse sake en later van finansies.
Wêreldraad van Kerke
Die WRK beskryf homself as “’n wêreldwye genootskap van 249 wêreldwye, streeks- en substreeks, nasionale en plaaslike kerk wat streef na eenheid, ’n gedeelte getuienis en Christelike diens”. Dit is gesetel in die Ekumeniese Sentrum in Genève, Switserland. Die organisasie se lede sluit kerkgenootskappe in wat gesamentlik aanspraak maak op 590 miljoen lede wêreldwyd in 150 lande, insluitende sowat 520 000 plaaslike gemeentes wat bedien word deur 493 000 predikante en pastore of predikante, asook kerkraadslede, onderwysers en ander.
Harold Macmillan
Op 10 Januarie 1957 volg hy sir Anthony Eden op as premier en word enkele weke later verkies tot partyvoorsitter. Onder sy leiding is die welvaartstaat verder uitgebou en vra sy land lidmaatskap aan van die Europese Ekonomiese Gemeenskap, voorloper van die Europese Unie. Die Verenigde Koninkryk se aansoek is afgekeur deur die toedoen van Frankryk se president Charles de Gaulle. Die Macmillan-regering het gesorg vir dekolonisasie in Afrika en Asië en die Verenigde Koninkryk se kernmag uitgebou. Op 18 Oktober 1963 moes Macmillan bedank weens die Profumo-voorval en sy swak gesondheid. Daarna was hy kanselier van Oxford en vanaf 1984 as lord Stockton lid van die Britse Hoërhuis, waar hy krities was jeens die beleid van eerste minister Margaret Thatcher.
Op 29 Desember 1986 is die eerste graaf van Stockton oorlede in sy plattelandse huis, Birch Grove, aan die rand van die Ashdown-woud by Chelwood Gate in Oos-Sussex. Thatcher het hom ná sy dood geloof as ’n baie groot patriot en gesê dat sy afkeur aan haar verkoop van die “familiesilwer” (staatsbates) nooit tussen hulle gekom het nie.
Wêreldraad van Kerke
Sedert ŉ byeenkoms van die Algemene Vergadering in Uppsala in 1968 het die WRK in toenemende mate die terrein van internasionale politiek betree, onder meer deur die implementering van die Program ter Bestryding van Rassisme en die skenking van fondse aan sogenaamde bevrydingsorganisasies, soos Swapo in Namibië en die African National Congress in Suid-Afrika. Die Wêreldraad van Kerke (WRK) het ontwikkel uit 2 wêreldorganisasies wat na die Eerste Wêreldoorlog ontstaan het.
Die Lewe en Werk-beweging (Life and Works Movement) het hom toegespits op die koördinering van die praktiese aktiwiteite van kerke, terwyl die Geloof en Orde-beweging (Faith and Order Movement) op geloofsaspekte gekonsentreer het en hom beywer het vir nouer samesnoering van die kerke. Die 2 organisasies het in 1937 tot die besluit gekom om ŉ wêreldraad van kerke te stig en op ŉ konferensie in Utrecht in 1938 is ŉ voorlopige grondwet vir die beoogde organisasie opgestel.
Vanweë die tussenkoms van die Tweede Wêreldoorlog kon die stigtingsvergadering eers in 1948 in Amsterdam gehou word. Die afgevaardigdes van 147 kerke uit 44 lande het aan die stigtingsvergadering deelgeneem. Die Rooms-Katolieke Kerk is nie lid van die WRK nie, maar word deur waarnemers verteenwoordig. Die WRK is nie 'n kerk op sigself nie, maar slegs 'n forum waar afgevaardigdes van kerke sake van gemeenskaplike belang bespreek, hul aktiwiteite koördineer en saam hul gemeenskaplike geloof in die Drie-enige God bely.
Die hoofdoel van die organisasie is die bevordering van samewerking tussen en eenheid van die Christelike kerke en besluite kan nie op die lidkerke afgedwing word nie. In 1950 is die grondwet aangevul deur die Toronto-verklaring, wat bekend staan onder die titel "Die Kerk, die Kerke en die Wêreldraad van Kerke". Die beherende liggaam van die WRK is die Algemene Vergadering, wat elke 7 jaar vergader en uit afgevaardigdes van die lidkerke bestaan.
Sedert die stigtingsvergadering in 1948 het die Algemene Vergadering 5 keer byeengekom: in 1954 in Evanston, Illinois, in 1961 in Nieu-Delhi, in 1968 in Uppsala, en in 1975 in Nairobi. Uit die geledere van die Algemene Vergadering word 6 presidente, ŉ ere-president en 'n sekretarisgeneraal gekies. Tussen byeenkomste van die Algemene Vergadering word die werk van die WRK uitgevoer deur-'n sentrale komitee van 120 lede, 'n uitvoerende komitee van 12 lede en ander gespesialiseerde komitees.
Die werksaamhede geskied onder die toesig van die sekretaris-generaal. Die hoofkwartier van die WRK is in Genève. Die werksaamhede van die WRK word omvat deur 3 programeenhede, naamlik geloof en getuienis, geregtigheid en diens, en onderrig en kommunikasie. Elke eenheid bestaan uit verskillende werkprogramme. Die klem wat sedert die Uppsala-byeenkoms op die programeenheid geregtigheid en diens geplaas word, het aanleiding gegee tot die implementering van die Program ter Bestryding van Rassisme (Programme to Combat Racism, PCR) en die skenking van fondse aan sogenaamde bevrydingsorganisasies in Suid-Afrika, Zimbabwe, Namibië en die destydse Portugese kolonies.
Die 2 Afrikaanse kerke wat tot die WRK behoort het, naamlik die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika en die Nederduitse Gereformeerde Kerk (in Kaapland en Transvaal) het op die Cottesloe-konferensie in Johannesburg in 1961 hul lidmaatskap van die WRK opgesê. Die besluit het gevolg op anti-apartheidsvoorstelle wat na die rasse-onluste in Suid-Afrika in 1960 deur die WRK aangeneem is. Suid-Afrikaanse lidkerke van die WRK is die Anglikaanse Kerk, die Evangeliese Lutherse Kerk (Transvaa l- en Suidoosstreek), die Metodistekerk van Suid-Afrika, die Morawiese Kerk (Wes- en Oos-Kaap), die Presbiteriaanse Kerk van Suid-Afrika en die Verenigde Kongregasionalistekerk van Suid-Afrika.
Witrand-klipkabeljou
Die witrand-klipkabeljou (Epinephelus albomarginatus) is 'n vis wat endemies is aan Suid-Afrika en van die suide van Mosambiek tot Oos-Londen voorkom. In Engels staan die vis bekend as white-edged rockcod.
Voorkoms
Die vis se kop, lyf en dorsale vin het bruin kolletjies op. Die pektorale- en bekkenvinne is geel en die anale en stervinne het 'n wit rand op. Die vis word tot 82 cm lank en 13 kg swaar.
Habitat
Die witrand-klipkabeljou leef in koraalriwwe en rotsagtige bodems in water wat 10–120 m diep is. Hulle eet ongewerweldes wat op die bodem leef, vis en tjokka. Die visse is hermafrodiete. Die wyfies skiet kuit van Oktober tot Februarie in die noorde van KwaZulu-Natal. Dit is 'n gewilde eetvis en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Gina Lollobrigida
Luigia Lollobrigida (4 Julie 1927-16 Januarie 2023), bekend as Gina Lollobrigida, was 'n Italiaanse aktrise en fotojoernalis. Sy was een van die bekendste Europese aktrises in die 1950's en vroeë 1960's, 'n tydperk waarin sy 'n internasionale sekssimbool was.
Blousuikerbekkie
Die blousuikerbekkie (Anthreptes longuemarei) is 'n skaars tot gelokaliseerde standvoël in miombo-boomveld. Hulle sluit dikwels by voëlgroepe aan en pare bly heeljaar saam. Die voël is 13 cm groot en weeg 10 - 13 gram. In Engels staan die voël bekend as die Western violet-backed sunbird.
Gina Lollobrigida
Namate haar filmloopbaan afgeneem het, het sy 'n tweede loopbaan as fotojoernalis begin. In die 1970's sy het 'n ekslusiewe onderhoud met Fidel Castro gevoer.
Sy het voortgegaan as 'n aktiewe ondersteuner van Italiaanse en Italiaans-Amerikaanse sake, veral die National Italian American Foundation (NIAF). In 2008 het sy NIAF se prys vir lewenslange bydrae ontvang tydens die stigting se herdenkingsgala. In 2013 het sy haar juweliersversameling verkoop en die byna $5 miljoen uit die verkope geskenk ten bate van navorsing vir stamselterapie.
Bankduiker
Die Bankduiker (Phalacrocorax neglectus) is 'n endemiese voël wat aan die weskus van Suid-Afrika voorkom. Die voël is 74 – 76 cm groot en weeg 1.6 - 2.3 kg met 'n vlerkspan van 1.2 - 1.3 meter. Hulle broei koloniaal op rotse en eilande naby die kus en hulle gaan selde verder as 20 km van die kolonie af. Die status van die voël is bedreig; daar is slegs 3000 pare oor. In Engels staan die voël bekend as Bank cormorant.
Pous Felix
Pous Felix kan verwys na 'n aantal pouse en/of teenpouse van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Olimpiese Somerspele 2024
Die Olimpiese Somerspele 2024 (Frans: Les Jeux olympiques d'été de 2024), amptelik bekend as die Spele van die XXXIIIste Olimpiade, sal tussen 26 Julie en 11 Augustus 2024 in Parys, Frankryk, aangebied word. Dit sal die 33ste aanbieding van die Somerspele sedert 1896 wees. Dit sal ook die derde keer wees dat Parys die spele organiseer na hulle eerste spele in 1900 en daarna in 1924, presies 100 jaar gelede. Daarmee sal Parys naas Londen die tweede stad word, wat driekeer Olimpiese Somerspele aangebied het. Ná die Rugbywêreldbeker 2023 sal die Olimpiese Somerspele 2024 die tweede groot sportkompetisie in Frankryk binne een jaar wees.
[[Lêer:2024 Summer Olympic games countries.svg|duimnael|links|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2024:
Gasheerstad Parys]] Die opening- en sluitingseremonies sal in die Stade de France in Parys plaasvind. Soos gebruiklik sal die lande in alfabetiese volgorde die stadion instap met Griekeland eerste en die gasheer Frankryk laaste, maar aangesien die plaaslike taal Frans is, sal dié taal se alfabet gebruik word om die volgorde te bepaal.
Die Paralimpiese Somerspele 2024 sal tussen 4 en 15 September in Parys gehou word.
Toewysing
Van die stede wat hulleself beskikbaar gestel het om die Spele aan te bied sluit in (die lys is nie volledig nie):
Parys is op 13 September 2017 in Lima deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 2024. Die enigste ander kandidaat was Los Angeles, maar het voor die stemming hulself onttrek en vir die Olimpiese Somerspele 2028 beskikbaar gestel.
Sporte
32 Olimpiese sporte sal tydens die Spele beoefen word. Tydens die Spele sal 329 medaljes oorhandig word. • 4
Stadions
Die meeste van die Olimpiese gebeure sal in en om Parys gehuisves word, insluitende die voorstede Saint-Denis, Le Bourget, Nanterre, Versailles en Vaires-sur-Marne wat net buite die stad se omgewing is. Die seilvaart en branderplankry-wedstryde sal in die afgeleë kusoorde van Marseille en Biarritz, onderskeidelik, beslis word. Sokker sal in verskeie stede regoor Frankryk aangebied word.
Indië
Indië (Hindi: भारत, Bhārat; Engels: India), amptelik die Republiek Indië (Hindi: भारत गणराज्य, Bhārat Gaṇarājya, [ˈbʱaːɾət̪], ; Engels: Republic of India), is 'n republiek in Suid-Asië. Met 'n bevolking van 1 407 563 842 (2021) is dit die tweede mees bevolkte land ter wêreld, ná die Volksrepubliek China.
Indië is op die Indiese Subkontinent geleë en is vir die grootste deel 'n skiereiland, wat in die weste aan die Arabiese See, in die suide aan die Indiese Oseaan en in die ooste aan die Golf van Bengale grens. In die noorde grens dié land (van wes na oos) aan Pakistan, die Volksrepubliek China (Tibet), Nepal, Bhoetan, Mianmar en Bangladesj. Ten suidooste van Indië in die Indiese Oseaan is die eilandnasie Sri Lanka en ten suidweste is die Maledive geleë. Indië se Andaman- en Nicobar-eilande deel 'n maritieme grens met Thailand en Indonesië in die Andamanse See.
Indië het tussen 1858 en 1947 deel uitgemaak van Brits-Indië en met die Verdeling van Indië het dit van sy buurland Pakistan geskei. Indië is 'n lidland van die Britse Statebond met 'n president as staatshoof. Sedert die Verdeling van Indië veg Indië teen Pakistan en die Volksrepubliek China oor beheer van die voormalige prinsstaat Kasjmir, wat tot dusver tot vyf oorloë oor die verdeelde gebied gelei het.
Naam
Die Vedanta het geen naam gegee vir Indië nie. Die naam Indië is afgelei van Sindhu, die plaaslike naam vir die rivier Indus (van die Sanskrit stam ind: druppel). Die ou Ariërs het dié land āryāvarta (आर्यावर्त) genoem, wat ook Sentraal-Asië ingesluit het. Die Sanskrit-woord Arya beteken 'respek almal' en in later tye 'iemand van die eerste drie kaste' (in tegenoverstelling tot 'śūdra'). Omgekeerd beteken anārya 'iemand van die oorspronklike donkerkleurige bevolking' wat ook DASA of dasyu genoem. (Die Rig Veda doen daar enigsins denigrerend oor maar dit oorspronklike volk is vanuit die ou Sumerië met meluhha of mleccha aangedui, wat verwys na die Indusvalleibeskawing.) Die woord Varta beteken in Sanskrit 'verplaatsingsgebied', 'land', 'verblyf', 'kostwinning' of 'bestaansmiddel'. Die afkorting Varta is tot Barta verbaster en later tot Bhārat ([ˈbʱaːrət̪].
Die Perse het ('n deel van) dié land Hindoestan ([ɦɪnd̪ʊˈst̪aːn] ), dié land van die Indus, genoem. Dit is deur die Grieke tot Indië (ινδιη) gewysig. Die verskillende politieke partye het wel ander voorkeursname vir dié land soos Hindoestan, Hindu Rashtra en Bharat. Die naam Bharat sou afstam van twee ou konings wat Bharata genoem word. Die naam Hindoestan word amptelik opgegee na die onafhanklikheid op 15 Augustus 1947. Die naam word nog wel gebruik in die daaglikse spraakgebruik. 'n Gewilde patriotiese lied, geskryf deur 'n Indiëse Moslem, Muhammad Iqbal, begin met die sin: "Sare jahaan se acchaa, Hindustan hamaaraa" (Onse Hindoestan is beter as die res van die wêreld).
Die term Indië het veral gebruiklik geword in navolging van die Engelse benaming. Die term Indië is 'n lang tyd gebruiklik in België, maar word na Nederlands voorbeeld nou ook geleidelik vervang deur India. Indië het in die noorde sinoniem geword vir Nederlands-Indië, wat in werklikheid op Indonesië dui.
Geografie
Indië se geografie word gekenmerk deur die Himalaja in die verre noorde, die Ganges-, Indus- en Brahmaputra-vlaktes in die weste, noorde en ooste asook die Wes- en Oos-Ghats. Kangchenjunga is met 'n hoogte van 8 586 m Indië se hoogste berg en is in die deelstaat Sikkim geleë.
Indië se heilige rivier, die Ganges, is ook dié land se langste river, gevolg deur die Godavari, die Ganges-sytak Yamuna, Narmada en die Krisjna.
Ekonomie
Indië is ekonomies in opkoms. In die 1960's was daar nog bitter armoede en selfs hongersnode, maar dié land is nou ná China een van die grootste opkomende ekonomiese magte, lid van die BRICS en die Groep van 20.
Religie
In Indië bly sowat 195 miljoen Moslems (14,2% van die totale Indiese bevolking), die hoogste Moslembevolking in 'n nie-Islamitiese land en amper dieselfde aantal Moslems as in Pakistan. Indië beskik oor die derde hoogste Moslembevolking wêreldwyd, dwarsdeur die land, en met sowat 300 000 aktiewe moskees meer as enige ander land, selfs meer as in die Islamitiese wêreld. Net in Indonesië bly meer Moslems.
Sport
Die meeste en gewildste sportsoorte wat in Indië beoefen word, het hul oorsprong in die Verenigde Koninkryk en tydens die bestaan van Brits-Indië op die Indiese subkontinent gevestig.
Veldhokkie is die naasgewildste sportsoort, word as Indië se nasionale sport beskou en is ook dié land se suksesvolste Olimpiese sportsoort: Die Indiese nasionale hokkiespan het tot dusver agt goue, een silwer en twee bronsmedaljes tydens Olimpiese Somerspele verower. Indië het die Hokkiewêreldbeker in 1975 gewen en was die naaswenner van die Hokkiewêreldbeker 1973. Indië het ook drie van dié toernooie gehuisves: in 1982, 2010 en 2018.
Krieket is Indië se gewildste sport. Die Indiese nasionale krieketspan het die Krieketwêreldbeker 1983 en Krieketwêreldbeker 2011 gewen en tydens die Krieketwêreldbeker 2003 as naaswenner geëindig. Daarbenewens het Indië die T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika gewen, die Kampioenetrofee 2002 met Sri Lanka gedeel en die Kampioenetrofee 2013 gewen. Hulle het ook die Asiatiese beker in 1984, 1988, 1990, 1995, 2010, 2016 en 2018 gewen. Indië het ook twee keer die eindstryd van die Wêreldtoetskampioenskap gehaal, maar in 2021 teen Nieu-Seeland en in 2023 teen Australië verloor. Die Indiese Premierliga (IPL) word beskou as die gewildste krieketliga wêreldwyd en lok veral toeskouers van die Indiese subkontinent, maar ook uit Suid-Afrika, die Britse Eilande en Wes-Indië. As gevolg van die tydsverskil met Australië en Nieu-Seeland en die nagtelike uitsaai van wedstryde is die IPL in dié twee lande minder gewild.
Indië was gasheer of medegasheer van verskeie internasionale sportgeleenthede: die Suid-Asiatiese Spele in 1951 en 1982; die krieketwêreldbekertoernooie in 1987, 1996, 2011, 2023 en 2031; die Kampioenetrofee in 2006 en 2029; die T20I-wêreldbeker in 2016 en 2026; die Hokkiewêreldbeker in 2010 en die Statebondspele in 2010. Van 2011 tot 2013 is die Indiese Grand Prix op die Buddh Internasionale Renbaan in Uttar Pradesh aangebied, al drie wedrenne is deur Sebastian Vettel gewen.
Derby van die ewige vyande
Die Derby van die ewige vyande (Ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων) is 'n derby tussen die Griekse sportklubs Panathinaikos en Olympiacos. Beide klubs is in Athene and Piraeus geleë. Hoewel beide klubs in verskeie sportsoorte meeding, is die derby in sokker seker die strafste.
Die mededinging
Panathinaikos is die span uit die sentrum van Athene en het baie ondersteuners onder die ryker mense. Olympiacos het sy tuisveld in Piraeus, die hawe van Athene, en het baie ondersteuners onder die arbeiders. Tydens baie wedstryde is daar onluste tussen die ondersteuners en meermaals het mense daarby gesterf.
Die wedstryd
In sokker oorheers Panathinaikos en Olympiacos die nasionale sokkerliga. Die derbies is dikwels belangriker as welke span die nasionale titel wen. In die Griekse sokkerbeker speel die spanne ook baie teen mekaar. Olympiacos wen die meeste wedstryde en het ook die meeste pryse gewen. Panathinaikos is egter die enigste span wat ooit die eindstryd van die Europese Beker behaal het (in 1971, waar hulle vir Ajax geklop het). Behalwe sokker, vind die derby ook in basketbal, volleybal en waterpolo plaas.
Rachycentridae
Die Kobia (Rachycentridae) is 'n vis-familie wat tot die orde Perciformes behoort. Die familie beskik oor slegs een genus met 'n enkele spesie.
Genus
Die enigste soort is aanwesig in Suid-Afrikaanse kuswaters:
Paul Hardwick
Paul Hardwick (15 November 1918 – 22 Oktober 1983) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Man for All Seasons (1966), Romeo and Juliet (1968), Julius Caesar (1970), en Octopussy (1983).
Bartolomeo Rastrelli
Francesco Bartolomeo Rastrelli (Russies: Франче́ско Бартоломе́о (Варфоломе́й Варфоломе́евич) Растре́лли; 1700, Parys, Koninkryk van Frankryk – 29 April 1771 in Sint Petersburg, Russiese Ryk) was 'n Italiaanse argitek wat hoofsaaklik in Rusland werksaam was. Hy het 'n geredelik herkenbare styl van laat-Elizabethaanse barok ontwikkel wat weelderig, majestueus en verhewe was. Sy grootste werke, insluitende die Winterpaleis in Sint Petersburg en die Katharina-paleis in Tsarskoye Selo, is bekend om die uitspattigheid en weelderige dekorasie daarvan.
Biografie
In 1716 verhuis Bartolomeo na Sint Petersburg, wat vier jaar vantevore die nuwe Russiese hoofstad geword het. Hy is vergesel van sy vader, die Italiaanse beeldhouer Carlo Bartolomeo Rastrelli (1675–1744). Sy ambisie was om die nuutste Italiaanse argitektuurmodes te kombineer met tradisies van die Moskouse Barok-styl. Sy eerste belangrike opdrag kom in 1721 toe hy gevra word om 'n paleis te bou vir prins Demetre Cantemir, die voormalige heerser van Moldawië.
Hy word in 1730 as senior hofargitek aangestel. Sy werke het guns gevind by die vroulike vorste van sy tyd, en hy het hierdie pos behou gedurende die heerskappy van keiserinne Anna (1730–1740) en Elisabeth (1741–1762).
Rastrelli se laaste en mees ambisieuse projek was die Smolny-klooster in Sint Petersburg waar keiserin Elisabeth die res van haar lewe sou deurbring. Die kloktoring sou die hoogste gebou in Sint Petersburg en die hele Rusland word. Elisabeth se dood in 1762 verhinder egter dat Rastrelli hierdie groot ontwerp voltooi.
Die nuwe keiserin, Katharina II, het Barok-argitektuur afgemaak as outydse "slagroom", en die bejaarde argitek het dus afgetree in Courland, waar hy toesig gehou het oor die voltooiing van die hertoglike paleise.
In sy laaste jare het hy obskure handeltransaksies met Italiaanse kunshandelaars aangegaan. Hy is enkele maande voor sy dood verkies tot die Ryksakademie van Kunste. 'n Stadsplein voor die Smolny-klooster dra sedert 1923 Rastrelli se naam. Hy is die onderwerp van 'n komposisie getiteld "Rastrelli in Sint Petersburg", wat in 2000 geskryf is deur die Italiaanse komponis Lorenzo Ferrero.
Tien bestaande geboue wat deur Rastrelli ontwerp is
Boris Vipper spekuleer dat Rastrelli sy laaste (en onvoltooide) ontwerp vir die Neoklassieke-herehuis naby Mitava gemaak het.
Drew Van Acker
Drew Van Acker (gebore 2 April 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Castle (2009), Pretty Little Liars (2010), Pretty Dirty Secrets (2012), en Devious Maids (2013).
Jason Bernard
Jason Bernard (17 Mei 1938 – 16 Oktober 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente WarGames (1983), No Way Out (1987), While You Were Sleeping (1995), en Liar Liar (1997).
Heinrich Bulthaupt
Heinrich Bulthaupt (26 Oktober 1849 - 20 Augustus 1905) was 'n Duitse digter, toneelskrywer (dramaturg) en prokureur sowel as 'n bibliotekaris van sy geboortedorp Bremen. Verskeie van Bulthaupt se werke het aansienlike populariteit bereik in die liriese- en dramagenres.
Vroeë lewe
Bulthaupt was die seun van 'n skoolhoof in Neustadt. Hy studeer regte aan die Universiteit van Würzburg, die Universiteit van Göttingen, die Humboldt-universiteit van Berlyn en die Universiteit van Leipzig. Nadat hy in 1872 sy doktorsgraad behaal, werk hy as privaatonderwyser in Kiëf. Van daar af reis hy na Griekeland, die Midde-Ooste, Tunis en Italië. Bulthaupt keer op 26-jarige ouderdom na Bremen terug vanwaar hy vier jaar lank as advokaat praktiseer.
Wetenskaplike aktiwiteit
Heinrich Bulthaupt het groot erkenning verwerf met sy teaterwerke, maar hy het ook stukke geskryf waarin hy materiaal van ander skrywers bespreek het. Sy hoofwerk is die Hamburg-dramaturgie. Daarin blyk hy 'n sterk teenstander van die opkomende naturalisme te wees. In die eerste bundel ontleed hy die dramas van Lessing, Goethe, Schiller en Kleist; die tweede bundel wy hy uitsluitlik aan Shakespeare, en bespreek daarna in die derde bundel die teaterwerke van Grillparzer, Hebbel, Otto Ludwig, Karl Gutzkow en Heinrich Laube, wat die ontwikkeling van die Duitse drama tot die teenswoordige tyd uiteensit. Die vierde bundel is gewy aan die toneelstukke van Henrik Ibsen, Ernst von Wildenbruch, Hermann Sudermann en Gerhart Hauptmann. Heinrich Bulthaupt was die eerste nie-musikant wat 'n dramaturgie van opera geskryf het.
Dramas
Sy dramaproduksies sluit in Saul (1870); Ein corsisches Trauerspiel (1871); Die Arbeiter (1876), in welke werk 'n kenmerkende moderne onderwerp met bewonderenswaardige vaardigheid behandel word; Gerold Wendel (1884, tweede uitgawe, 1890); Die Kopisten, komedie (1875) en Ahausver (1904).
Librettos
Bulthaupt het die teks vir oratoriums verskaf wat gekomponeer is deur Max Bruch en Georg Vierling. In 1875-1882 skryf hy die libretto vir die opera Das Käthchen von Heilbronn (1885), 'n romantiese opera in 4 bedrywe van Carl Martin Reinthaler
Literêre kritiek
Hy het verwerkings van Shakespeare se dramas (Cymbeline, 1885 en Timon von Athen, 1894) gemaak; en  'n aantal poëtiese werke geskryf (Durch Frost und Gluten, (1892; nuwe uitgawe, 1904), en kritiek, veral Shakespeare und der Naturalismus, asook 'n paar novelles. Die werk waarmee hy 'n spesiale onderskeiding behaal is egter die Dramaturgie der Klassiker (1882 ev.), dikwels herdruk as  Dramaturgie der Oper  (twee volumes, 1887). H. Kraeger se Litterarische Vorträge aus dem Nachlass ausgewählt und durchgeschen(Oldenburg, 1912) kan in de verband ook geraadpleeg word.
Sassuolo
Sassuolo is 'n stad en industriële sentrum in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië.
Die stad lê aan die Secchiarivier sowat 17 kilometer (11 myl) suidwes van Modena. Die dorp het 'n bevolking van 179 087 in 2009 gehad en het 'n oppervlakte van 30.56 km².
Ekonomie
Die industriële groei van Sassuolo het reeds in die 1950s begin. Tans is die stad die sentrum van die Italiaanse teëlbedryf en een van die belangrikste in die wêreld. Tagtig persent van alle Italiaanse keramiekteëls word hier geproduseer, met meer as 300 keramiekfabrieke in die distrik Sassuolo (as Marazzi Groep, Refin en Marca Corona).
Harold Peary
Harold Peary (25 Julie 1908 – 30 Maart 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Seven Days' Leave (1942), Gildersleeve's Bad Day (1943), Gildersleeve on Broadway (1943), en Gildersleeve's Ghost (1944).