cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernest King
Ernest Joseph King (23 November 1878 - 25 Junie 1956) was tydens die Tweede Wêreldoorlog die opperbevelhebber van die Verenigde State se vloot (COMINCH) en hoof van vlootoperasies (CNO). As COMINCH-CNO het hy die Amerikaanse vloot se bedrywighede, beplanning en administrasie gelei en was hy lid van die gesamentlike stafhoofde. Hy was die tweede grootste offisier van die Vloot van die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog na die vlootadmiraal William D. Leahy, wat as stafhoof by die opperbevelhebber gedien het.
King, gebore in Lorain, Ohio, het in die Spaans-Amerikaanse Oorlog gedien terwyl hy nog aan die Amerikaanse vlootakademie was. Hy ontvang sy eerste opdrag in 1914, waar hy die vernietiger USS Terry in die besetting van Veracruz gelei het. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het hy gedien aan die personeel van vise-admiraal Henry T. Mayo, die bevelvoerder van die Amerikaanse Atlantiese vloot. Na die oorlog het King gedien as hoof van die Naval Postgraduate School, opdrag gegee om 'n duikboot-eskader en dien as hoof van die Buro vir Lugvaartkunde. Na 'n periode in die Algemene Raad van die Vloot, word King in Februarie 1941 bevelvoerder van die Atlantiese vloot.
Kort nadat die Japannese aanval op Pearl Harbor die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog gebring het, is King aangestel as opperbevelvoerder van die Amerikaanse vloot. In Maart 1942 neem King Harold Stark op as hoof van vlootoperasies. In Desember 1944 word King die tweede admiraal wat tot vlootadmiraal bevorder is. King het in Desember 1945 aktiewe diens verlaat en is in 1956 oorlede.
Frank Hall Crane
Frank Hall Crane (1 Januarie 1873 – 1 September 1948) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Old Dutch (1915), The Stolen Voice (1915), The Family Cupboard (1915), en The Praise Agent (1919).
Waboom
Die waboom (Protea nitida) – voorheen Protea arborea – is die proteaspesie wat die volopste voorkom in die winterreënvalgebied. Hierdie spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes- en Oos-Kaap voor vanaf die Bokkeveldeskarp, Kaapse Skiereiland tot by die Groot-Winterhoekberge in die Oos-Kaap. Dit is deel van die fynbos-bioom. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys. Die plant word tot 5 m hoog maar spesies van 9 m bestaan. Dit is die enigste proteaspesie wat groot genoeg word sodat die hout gebruik kan word. Dit blom regdeur die jaar met 'n hoogtepunt van Mei tot Augustus.
Die plant spruit weer uit na dit gebrand het. Die saad word in 'n doppie geberg en daarna deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in vlak sandsteengrond of krake in rots op hoogtes van 0 - 1 200 m.
Die Protea nitida staan ook bekend as die blousuikerbos, bobbejaansuikerbos of brandhout. Die boom se FSA-nommer is 86.
Sarmiento
Sarmiento is 'n dorp in die Chubut provinsie van Argentinië. Daar bly sowat 8 000 inwoners volgens die 2001 volkstelling en is die hoofdorp van die gelyknamige departement. Dit is geleë in die sogenaamde Sentrale Straat van Patagonië, binne 'n vrugbare vallei in die middel van 'n andersins dorre gebied, 140 km wes van Comodoro Rivadavia, in die suide van Chubut. Dit lê tussen twee mere die Mustersmeer en die Colhue Huapi-meer. Aantreklikhede sluit die versteende woud en grottekeninge in.
Geskiedenis
Sarmiento is gestig deur nedersetting van immigrante, hoofsaaklik uit Wallis. In die vroeë 1900's het daar ook 'n immigrasiegolf Litauers aangekom.
Kazuhisa Kono
Kazuhisa Kono (河野 和久) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Sarmiento
Geskiedenis
In 1903 het 600 Afrikaner-gesinne in Argentinië na afloop van die Tweede Vryheidsoorlog aangekom. Hulle het hul in hierdie gebied gevestig omrede dit, anders as die kusstad Comodoro Rivadavia waar hul eers was, voorsiening van water gebied het. Die afstammelinge van hierdie koloniste het 'n groot deel van Sarmiento beslaan, praat steeds Afrikaans en behoort tot vandag toe aan die Nederduitse Gereformeerde Kerk. So onlangs soos die 1960's is Afrikaans nog algemeen gepraat, maar dit het vandag verander soos die Afrikaanse bevolking by die Argentynse kultuur en gemeenskap begin aanpas het.
Callyspongia bilamellata
Callyspongia bilamellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Hugh Mitchell (akteur)
Hugh Mitchell (gebore 7 September 1989) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nicholas Nickleby (2002), Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002), en The Da Vinci Code (2006), en in die televisiereeks Waking the Dead (2000).
Otter
Otters (Lutrinae) is amfibiese vleisetende soogdiere. Die otter subfamilie Lutrinae is deel van die familie Mustelidae, en kom amper wêreldwyd voor.
Hulle kom wydverspreid oor die wêreld voor en hou hoofsaaklik in varswater, hoewel een spesie uitsluitlik en 'n paar ander gedeeltelik in die see leef. In Suider-Afrika kom twee spesies voor, waarvan een hom daarin onderskei dat hy geen kloue het nie. Otters is roofdiere war veral vis vreet. In Europa en Suid-Amerika word hul voortbestaan ernstig bedreig. Otters (subfamilie Lutrinae) is marteragtige roofdiere (familie Mustelidae) wat aangepas is by ŉ leefwyse in die water.
Hul slanke liggame en lang, dik sterte is stroombelyn, die pels is waterdig en die gehoorgang kan gesluit word wanneer die dier in die water duik, Otters lyk betreklik lomp as hulle op land beweeg, maar is rats en tuis in die water, waar die agterpote as roeispane dien. Otters swem net so as robbe en dolfyne deur sydelingse bewegings van die romp en stert, terwyl die voorpote dan nie gebruik word nie.
Hul doeltreffende aanpassing by die waterlewe het onder meer daartoe bygedra dat otters oor feitlik die hele wêreld versprei is. AI waar otters nie voorkom nie, is Australië, Madagaskar, die Poolgebiede en op die eilande van die Stille Oseaan.
Leefwyse
Hoewel die meeste spesies in varswater lewe, word otters ook in riviermonde of op eilande aangetref, waar hulle voedsel in die see en op die strand soek. Die voedsel bestaan hoofsaaklik uit vis, maar hulle jag ook voëls, klein soogdiere, paddas, krappe en ander waterdiere. Die Suider-Afrikaanse groototter leef hoofsaaklik van krappe. Slegs klein prooidiere word in die water gevreet. Die meeste van die voedsel word eers land toe gesleep.
Oor die algemeen is otters alleen lewend. Sowel mannetjies as wyfies van die Europese visotters (Lutra lutra) baken 'n terrein af wat met ontlasting gemerk word, maar dit kom wel voor dat 'n mannetjie se terrein met die van verskeie wyfies ooreenval. Die wyfies kry een keer per jaar 1 tot 5 kleintjies in 'n nes tussen die plante op die oewer. Die kleintjies is by geboorte blind en bly in die nes totdat hulle groot genoeg is om hul moeder te volg.
Hulle verlaat die moeder eers na sowat 6 maande. Klein sowel as volwasse otters is baie spelerig. Hierdie eienskap kan nie net in dieretuine waargeneem word nie, maar ook in die natuur, waar hulle dikwels glybane oor steil oewers aan lê. Oor die gedrag van die Suid-Afrikaanse otters - die groototter (Aonyx capensis) en die kleinotter (Lutra maculicollis) - is nog baie min bekend, maar dit stem waarskynlik baie met die van die Europese otter ooreen. Net soos die Europese visotter en Noord-Amerikaanse otter (Lutra canadensis) leef die groototter soms langs die see.
Langs die Kaaplandse suidkus is hulle, met uitsondering van drinkwater, van slegs die see afhanklik. Verteenwoordigers In Suider-Afrika word 2 spesies aangetref, naamlik die groototter (Aonyx capensis) en die kleinotter (Lutra macuficollis). Die groototter se opvallendste kenmerk is dat hy geen kloue het nie. Die 3e en 4e toon van die agterpote het egter rudimentêre kloue.
William D. Leahy
Vlootadmiraal William Daniel Leahy (6 Mei 1875 - 20 Julie 1959) was 'n Amerikaanse vlootbeampte wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog as die mees militêre offisier van die Verenigde State op aktiewe diens gedien het. Hy het verskeie titels gehad en was die middelpunt van alle belangrike militêre besluite wat die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog geneem het.
As Chief of Naval Operations van 1937 tot 1939 was hy die senior offisier in die vloot en het toesig gehou oor die voorbereidings vir oorlog. Nadat hy uit die vloot uitgetree het, word hy in 1939 deur sy hegte vriend, president Franklin D. Roosevelt, aangestel as goewerneur van Puerto Rico. In sy mees kontroversiële rol het hy 1940-42 as die Amerikaanse ambassadeur in die Verenigde State gedien, maar het daarin geslaag om die Vichy-regering vry te hou van Duitse beheer.
Otter
Leefwyse
Die groototter is bruin met wit wange, ken en keel. Die kleinotter is ook bruin, maar sy pens is ligter en hy het wit kolle op die keel. Elders is veral die visotter (Lutra lutra) bekend: hy kom oor die grootste deel van Eurasië en Noord-Afrika voor. Die grootste van alle otters is die reuseotter (Pteronura brasiliensis) van Suid-Amerika wat, met inbegrip van die stert, langer as 2 m kan word.
'n Buitengewone verteenwoordiger van die ottersubfamilie is die seeotter (Enhydra lutris), wat in groot groepe langs die Amerikaanse weskus voorkom. Hy het hom in so 'n mate by die lewe in die see aangepas, dat hy feitlik nooit meer land toe kom nie, maar die grootste deel van sy lewe tussen drywende seewiere deurbring. Sy agterpote het tot vinne ontwikkel, maar sy voorpote lyk net so os die van ander otters. Daarmee hou hy die see-egels (seekastaiings), wat sy vernaamste voedsel is, vas terwyl hy op sy rug dryf om die prooi se pantser oop te breek. Seeotters paar pens teen pens, 'n verskynsel wat baie selde by soogdiere aangetref word.
William D. Leahy
Leahy is in 1942 as aktiewe stafhoof by president Franklin D. Roosevelt herroep en het gedurende die Tweede Wêreldoorlog in daardie pos gedien. Hy was voorsitter van die stafhoofde en was 'n belangrike besluitnemer gedurende die oorlog. Hy het voortgegaan onder president Harry S. Truman totdat hy uiteindelik in 1949 uitgetree het. Vanaf 1942 tot sy aftrede in 1949 was hy die hoogste lid van die Amerikaanse weermag en het slegs verslag gedoen aan die president. Hy was die eerste de facto-voorsitter van die Verenigde State van die gesamentlike stafhoofde (nie sy amptelike titel nie), en hy was ook voorsitter van die Amerikaanse afvaardiging na die gesamentlike stafhoofde, toe die Amerikaanse en Britse personeel saamgewerk het.
As vlootadmiraal was Leahy die eerste Amerikaanse vlootbeampte wat ooit 'n vyfster-rang in die Amerikaanse weermag beklee het. USS Leahy (DLG-16) is ter ere van hom aangewys.
Otter
Fisiese karaktereienskappe
Otters het lang, dun liggame met kort ledemate en pote met webbe. Alle otters behalwe die seeotter het lang gespierde sterte.
Hulle het 'n sagte onderpels wat bedek word deur lang haarlaag. Hierdie laag hare hou die otter droog en warm.
Jan Hofmeyr, Johannesburg
Jan Hofmeyr is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat na Jan Hofmeyr (1894–1948), minister van finansies tydens die Tweede Wêreldoorlog en van binnelandse sake in die tyd toe die voorstad in 1935 aangelê is, genoem is. Die voorstad is aangelê om te voorsien in die vraag na beskostigbare behuising na aan die middestad.
Chloroplast-DNS
Chloroplast-DNS is die DNS van chloroplaste. Dit word gewoonlik afgekort tot cpDNS. Dit staan ook bekend as die plastoom wanneer daar na die genome van ander plastides verwys word. Die bestaan van chloroplast-DNS is die eerste in 1962 bewys en is die eerste in 1986 gesekwensieer toe twee Japannese navorsingspanne die chloroplast-DNS van lewermos en tabak gesekwensieer het. Sedertdien is honderde chloroplast-DNS'e van verskeie spesies – meestal landplante en groen alge – gesekwensieer.
Raymond A. Spruance
Raymond Ames Spruance (3 Julie 1886 - 13 Desember 1969) was 'n Admiraal van die Amerikaanse Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was in bevel van die Amerikaanse vlootmagte tydens twee van die belangrikste vlootgevegte wat in die Pasifiese Teater plaasgevind het: die Slag van Midway en die Slag van die Filippynse See. Op Midway behaal Spruance die eerste groot oorwinning vir die Verenigde State oor Japan; die meeste geskiedkundiges beskou Midway as die keerpunt van die Stille Oseaan-oorlog.
Die amptelike vloot-historikus Samuel Eliot Morison het die prestasie van Spruance as 'voortreflik' gekenmerk en gesê dat hy 'uit die stryd een van die grootste bewonderaars in die Amerikaanse vlootgeskiedenis' is.
Spruance het die bynaam 'elektriese brein' gekry vir sy kalmte, selfs in oomblikke van die opperste krisis, 'n reputasie wat versterk is deur sy suksesvolle taktiek op Midway. Na die oorlog is Spruance aangestel as president van die Naval War College, en dien hy later as Amerikaanse ambassadeur in die Filippyne.
Afrikaner Volksparty
Die Afrikaner Volksparty is 'n politieke party vir Afrikaners in Suid-Afrika.
Die party het in 2008 van die Herstigte Nasionale Party afgestig en op 18 Oktober 2008 amptelik tot stand gekom in die Ou Raadsaal. Die Afrikaner Volksparty weier om aan nasionale verkiesings in Suid-Afrika deel te neem, want hulle glo die huidige ANC-regering is onwettig verkies deur 'n proses waar FW de Klerk die kiesers mislei het.
Die leier van die AVP, mnr. Danie Varkevisser was 'n stigterslid van die Herstigte Nasionale Party en was in die laaste jare voordat hy die party verlaat het, die onderleier van die HNP.
Ander prominente lede van die party is: dr. Sydney Gregan, mnre. Leon Schoeman, André Schmidt, Willie Hough en Francois Muller.
Boerjaties
Boerjaties (буряад хэлэн, boerjaad chelen) is ’n Mongoolse variëteit wat gewoonlik as ’n taal geklassifiseer word. Die Russiese vorm daarvan word deur die Boerjate gepraat aan Rusland se noordelike grens met Mongolië, weerskante die Baikalmeer. Daar is ook kleiner Boerjatiessprekende gemeenskappe in Mongolië (Mongoolse Boerjaties) en die Volksrepubliek China (Chinese Boerjaties).
Die grootste verskille tussen die drie vorms is vanweë leenwoorde uit ander tale en die sosiale konteks waarin hulle gebruik word.
Fort Willshire
Fort Willshire is een van 'n reeks forte wat die Britse bewind tydens die Kaapse grensoorloë (1779-1877) aan die oosgrens van die Kaapkolonie gebou het.
Hierdie fort was geleë aan die pad van Peddie na Alice, die R345, en 9 km noord van Breakfastvlei, op die westelike kant van 'n draai in die Keiskammarivier net onder sy samevloeiing met die Tyhumerivier. Oorspronklik was die fort bekend as die Keiskamma-kaserne, maar kort daarna is dit vernoem na kol. Thomas “Tiger Tom” Willshire van die 38ste Regiment, bevelvoerder van die troepe in die Vyfde Grensoorlog (1818-19) en bekend as “die held van Grahamstad”.
Fort Willshire is na die Vyfde Grensoorlog gebou as een van 'n reeks forte wat lord Charles Somerset beplan het spesifiek om die grense van die neutrale gebied tussen die Keiskammarivier en die Groot-Visrivier te handhaaf. Dit het onderdak gebied aan 300 man en boonop oor 'n bakkery, hospitaal, stalle en 'n kruithuis beskik. Vandag is daar net 'n bouval oor.
Om vriendskapsbande tussen die Britse Setlaars en die grensboere met die Xhosas te ontwikkel het sir Rufane Donkin 'n jaarlikse mark tussen die groepe hier toegelaat. Dit was so 'n sukses dat dit naderhand drie maal per week plaasgevind het. Ivoor, koring, mandjies, huide, velle, ens. is verruil vir klere, messe, knope, landbougereedskap, ens. Handel in beeste, wapens en drank is nie toegelaat nie. Tot ongeveer 1830 was Fort Willshire die belangsrikste handelspos aan die Oosgrens.
Tydens die Sesde Grensoorlog (1834-36) is die fort deur die Xhosas geplunder en is die mark gesluit. Dit is weer beset en was daarna een van die mees strategiese punte in die oorlog. Na die oorlog het Benjamin D'Urban die gebied tussen die Keiskammarivier en die Groot-Keirivier as die Provinsie van Koningin Adelaide geannekseer. Die Britse regering het nie die anneksasie gehandhaaf nie en die Groot-Visrivier is as die grens van die Kaapkolonie vasgestel. Fort Willshire het hierna dus buite die koloniale grense gelê, is ontruim en het verval.
Vanaf 1820 was Andrew Smith, die vermaarde dierkundige, vir vyf jaar die militêre dokter by Fort Willshire en op Grahamstad.
Harald III van Denemarke
Harald III of Harald Hen (omstreeks 1040 – 17 April, 1080) was van 1076 tot 1080 koning van Denemarke. Hy was die oudste buite-egtelike seun van Sven II van Denemarke en was getroud met Margareta Hasbjörnsdatter.
Harald was van die edelmanne van Denemarke afhanklik vir sy verkiesing as koning en het niks gedoen om hulle teen te staan nie. Hy het geen oorloë geveg nie en het net die paar dinge verbeter wat binne sy vermoë was. Oor die algemeen was hy ’n vreedsame en goeie heerser.
Hy is die beste bekend vir die verbetering van die Deense munt- en regstelsel. Sy hervormings is egter nie ten volle aanvaar tot met die bewind van Waldemar II nie. Saxo Grammaticus noem hom ’n swak en ondoeltreffende koning wat geswig het voor die wil van die gewone mense. Dit verduidelik dalk sy bynaam Harald Hen, of Harald die Slypsteen, dus Harald die Sagte.
Dibarion
’n Dibarion is in deeltjiefisika ’n groot familie hipotetiese deeltjies wat uit ses kwarke van enige aromas bestaan. Daar word voorspel dat hulle redelik stabiel is nadat hulle gevorm het. Robert Jaffe het in 1977 die bestaan voorspel van ’n moontlike stabiele H-dibarion (met die kwark-samestelling udsuds ), wat bestaan uit twee uds-hiperone.
Daar is beweer dat die verval en wisselwerking van dibarione in eksperimente waargeneem is. Verskeie kandidaat-dibarionvervalle is in die 1990's waargeneem, maar nie bevestig nie.
’n Teorie bestaan dat vreemde deeltjies soos hiperone en dibarione binne-in ’n neutronster kan vorm en dat dit die verhouding tussen sy massa en radius so sal verander dat dit waargeneem kan word. Die mates van neutronsterre beperk egter moontlike dibarion-eienskappe.
Port Nolloth
Port Nolloth is 'n kusdorp aan die Atlantiese Oseaan 80 km suid van die mond van die Oranjerivier en Alexanderbaai aan die ruwe kus van Namakwaland in die Noord-Kaap. Die dorp se inwonertal in 2011 was 6 092. Die dorp word met die N7-nasionale pad verbind met die R382-streeksroete.
Geskiedenis
Dit is in 1855 gestig en verkry munisipale status in 1857. Dit is vernoem na M.S. Nolloth, kommandeur van die HMS Frolic, wat die kus in 1854 verken het. Die dorp is gestig om as 'n uitvoerhawe te dien vir kopererts vanaf Okiep. Die dorp het in 1919 begin kwyn toe die kopermyne gesluit is en het weer in 1927 'n terugslag beleef toe die erts en rukoper na die spoorlyn terminaal by Bitterfontein vervoer is. Die ontdekking van spoeldiamante in 1926 langs die kus het weer nuwe lewe in die dorp geblaas.
NG Gemeente
Die NG gemeente is in 1947 gestig en het al die jare Kleinsee ingesluit, totdat daardie gemeente in 1993 as Grootmist afgestig is. Albei gemeentes het tans sowat 200 volwasse (belydende) lidmate.
Dit is 'n gewilde vakansie-oord vir die binnelanders van Namakwaland.
Mineraalrewolusie
Die Mineraalrewolusie is ’n term wat geskiedkundiges gebruik om die vinnige industrialisering en ekonomiese veranderinge te beskryf wat vanaf die 1870’s in Suid-Afrika plaasgevind het. Die Minerale-revolusie is grootliks aangedryf deur die behoefte om ’n permanente werksmag te skep om in die mynbedryf te werk, wat daartoe gelei het dat Suid-Afrika verander is van ’n lappieskombers van landboustate tot ’n verenigde industriële nasie. In politieke terme het die Minerale-revolusie ’n beduidende uitwerking gehad op diplomatieke en militêre aangeleenthede. Ten slotte het die Minerale-revolusie ’n negatiewe uitwerking gehad op rasseverhoudinge in Suid-Afrika en die grondslag gevorm vir die apartheidstelsel, wat die Suid-Afrikaanse samelewing vir meer as ’n eeu oorheers het.
Suid-Afrika voor die mineraalrewolusie
Teen die middel van die 19de eeu was Suid-Afrika nie ’n verenigde land nie, maar verdeel tussen die provinsies van die Britse Ryk, state wat deur die Afrikaanse setlaars geskep is en verskeie Afrikastate. Die Britse provinsies, die Kaapkolonie en Natal, was albei taamlik ryk kolonies, met die meerderheid van die swart en wit setlaars wat in landelike gebiede gebly en gewerk het in deelsaaiery of die produksie van kontantgewasse. Na die noorde het minder mense in die twee Afrikanerstate die Oranje-Vrystaat en Transvaal was minder dig bevolkte en in 'n toestand van konstante ekonomiese wedywering met die ryker Britse provinsies. Rondom die Britse en Afrikaner-state was 'n aantal van die inheemse Afrikaanse politechnice soos Zoeloeland. Hierdie state was onafhanklik van wit beheer en hul bevolking was grootliks gemoeid met veeteelt. Sommige, soos Pediland, het as bufferstate tussen die Afrikaner- en Britse staatsbestelle gedien.
Die algemene bevolking van die Suid-Afrikaanse streek het oorwegend boerderywerke gehad, en het óf vee versorg óf, soos in die Britse kolonies, kontantgewasse soos suiker en koffie verbou. Stadsgebiede was min en klein, en het net ’n klein bydrae gelewer tot die Afrikaner- en Britse ekonomieë, grootliks deur die produksie van verbruikersgoedere en wyn. Streeksekonomieë het verskil – terwyl die Afrikaner- en inheemse Afrika-state daarop ingestel was om selfonderhoudend te wees en dit te ontwikkel en te behou, was die Kaap-Kolonie op die Britse koloniale ekonomie geskoei, en het die rol vervul van ’n produseerder van onverwerkte landbouprodukte en enkele luukse goedere soos wyn, en as ’n verbruiker van vervaardigde goedere vanaf Brittanje.
Mynbou
Die Mineraalrewolusie het begin met die ontdekking van diamante by die dorp van Kimberley in 1867. Die ontdekking het gelei tot ’n stormloop van prospekteerders wat op die dorp toegesak het, waarvan die bevolking die hoogte in geskiet het namate al hoe meer prospekteerders opgedaag het om hul fortuin te soek. Soos wat al hoe meer delwers in Kimberley aangekom het, het diamandmynbou in omvang toegeneem, wat gefokus het op oopgroefmynbou op drie vername terreine. Soos wat die oppervlakneerslae van diamante uitgegrawe is, moes dieper groewe gegrawe word, wat die Mineraalrewolusie ’n nuwe fase laat betree het.
Om diep neerslae van diamante uit te grawe, het die delwers masjinerie (veral stoomenjins), krediet en ’n groot werksmag nodig gehad. Dit was nie beskikbaar aan gewone delwers nie, en die myne is vinnig oorgeneem deur die “mynbou-kapitaliste” – groot maatskappye met toegang tot krediet, masjinerie en arbeid.
Die opkoms van mynbou van industriële omvang het groot demografiese verskuiwings in Suid-Afrika se bevolking teweeg gebring. Gedurende die vroeë fases van mynbou is die arbeid grootliks verskaf deur jong mans van die Afrikastate, veral Pedi-mans. Die jong mans het in die winter na die myne gereis om tydelike arbeid te verskaf en genoeg geld te verdien om statussimbole te koop, soos beeste of gewere, voordat hulle teruggekeer het huis toe. Hierdie stelsel was egter te onbetroubaar om ’n permanente arbeidsmag te bied en was nie aanvaarbaar vir die mynmaatskappye nie. Die jong mans wat by die myne opgedaag het, was dikwels uitgeput van die reis en moes twee weke se rustyd gegee word, op die maatskappy se onkoste, voordat hulle goed genoeg gevoel het om in die myne te werk. Werkers wat nie op die vasgestelde tyd betaal is nie of nie van hul lewensomstandighede gehou het nie (wat dikwels baie moeilik was weens slegte kos en siektes) was geneig om te verdwyn, en werkers het die gevaar geloop dat hulle deur hul eie lande teruggeroep gaan word, soos wat in 1876 gebeur het toe die hoofman van Pediland alle Pedi-mans op die myne teruggeroep het om in ’n oorlog teen die Transvaal te veg. Die behoefte om ’n vaste, permanente werksmag by Kimberley en aan die Rand te skep, het die hoofdoelwit van die mynmaatskappye en die koloniale regering geword.
Die toenemende omvang van mynboubedrywighede het die maatskappy aangespoor om baie lae lone aan te bied. Om die diamante uit rots te kry, en die verwerking van die lae-gehalte-gouderts aan die Rand was baie arbeidintensief en het ’n leërskare werkers vereis. Om die koste om soveel werkers in diens te hê teen te werk, en om te vergoed vir die hoë salarisse wat masjienopsigters en administrateurs ontvang het, het die maatskappye baie lae lone aan gewone arbeiders aangebied, wat gelei het tot dalende lewenstandaarde in die stedelike gebiede.
Verstedeliking
Die behoefte om ’n vaste arbeidsmag te skep het daartoe gelei dat die koloniale regering en die mynmaatskappye ’n verskeidenheid planne beraam het om werkers vir lang tydperke op die terreine te hou. Korporatiewe agente het na Afrikalande gereis en vaste kontrakte met voorafbepaalde lone aangebied om jong Afrikamans na die myne te lok.
Die mynmaatskappye het probeer om die werkers so lank as moontlik op die terrein te hou, in Kimberley gedeeltelik weens die maatskappy se vrees dat werkers diamante sou steel en op die swartmark verkoop. Om dié veronderstelde bedreiging die hoof te bied, het De Beers kaal visentering bekend gestel, waar werkers wat die myne aan die einde van ’n skof verlaat het, uitgetrek en deursoek is vir diamante. De Beers het in die vroeë 1880’s ’n erger maatreël ingestel, toe die maatskappy korporatiewe kampongs bekend gestel het. Hierdie omheinde kampongs is in die styl van opelugtronke gebou, waar volgens die voorwaardes van hul kontrakte van werkers verwag is om te woon, in ruil vir kos, verblyf en goedkoop bier wat deur die maatskappy verskaf is. In werklikheid moes die werkers uit hul armsalige lone vir dinge betaal, en die kampongs was berug vir siektes, ondervoeding en dood. In 1886 het wit werkers by ’n De Beers-kampong in Kimberley ’n plaaslike lid van die parlement verkies wat ’n suksesvolle veldtog gevoer het dat wit werknemers in die dorp kan woon, terwyl swart werkers, wat nie kon stem nie, gedwing is om in die kampongs te bly.
Die boerderybedryf
Die groei van dorpe en stede oor Suid-Afrika heen het gelei tot veranderinge in landelike gebiede, namate plase arbeiders aan die myne afgestaan het en die vraag na kos en landbouprodukte toegeneem het. Teen die 1870’s het “landboukapitalisme” te voorskyn gekom, met groot kommersiële plase wat klein plasies opgekoop en kommersiële goedere geproduseer het wat in die dorpe verkoop is. Dit het daartoe gelei dat tienduisende swart en wit boere hul werk verloor het, en gedwing is om vir ’n loon op die kommersiële plase te werk, of na die stede te migreer op soek na werk. Hierdie veranderinge het Suid-Afrika se landbou-uitset aansienlik verhoog aangesien kommersiële plase meer doeltreffend was en meer toegang tot boerderymasjinerie as kleiner plase gehad het, wat gelei het tot sosiale veranderinge in landelike gebiede. Die kleinboerestand het basies verdwyn, en ’n nuwe klas, die landelike burgery het te voorskyn gekom. Hierdie middelklasboere, halfpad tussen die groot kommersiële plase en die eienaars van kleinhoewes, was in staat om hul verdienste aansienlik te verhoog deur kontantgewasse te produseer soos koffie, tabak, suiker en druiwe, wat nie arbeidintensief was nie en wat hoë pryse op stedelike markte behaal het. Veeteelt het ook toegeneem, met al hoe groter stukke grond wat aan skaap- en beesboerdery toegewys is.
Infrastruktuur
Die massamigrasie na dorpe, stedelike groei en die groeiende vraag uit die stede na plattelandse produkte het gelei tot die ontwikkeling van Suid-Afrika se vervoer- en kommunikasie-infrastruktuur. Spoorverbindings is heelwat uitgebrei om dorpe aan mekaar en aan die platteland te verbind, en hawens soos Durban en Kaapstad is uitgebrei om te kon byhou by die toenemende immigrasie en kommersiële bedrywighede, wat die ontwikkeling van Suid-Afrika heelwat gestimuleer het.
Politiek
Die Mineraalrewolusie het ’n groot uitwerking gehad op die politieke ontwikkelings in Suid-Afrika. Die Kaapkolonie het ’n leërskare van werkers nodig gehad vir die myne en ondersteunende bedrywe. Om ’n reëlmatige vloei van werkers na die myne te verseker, het die koloniale regering begin om omliggende Afrikastate, soos Lesotho, Betsjoeanaland en Pediland te annekseer. In die pas geannekseerde gebiede het die koloniale regering nuwe wette bekend gestel, soos Hutbelasting, wat bepaal het dat die inwoners jaarlikse belasting op hul woonplekke moet betaal, in Britse kontant. Aangesien die enigste manier om Britse valuta te verdien deur werk op die myne was, het dit ’n standvastige vloei van werkers geskep met jong mans wat na die myne gereis het om geld te verdien, wat hulle aan hul families teruggestuur het om die belasting te betaal.
Die Anglo-Zoeloeoorlog van 1879 het ook sy ontstaan in die Minerale-revolusie gehad, veral aangesien die Kaapkolonie enige potensiële bedreigings vir die myne wou uitskakel. In die nasleep van die oorlog het duisende Zoeloemans na die myne migreer op soek na werk, wat lone laat daal het en die beknopte toestande in die kampongs vererger het.
Impak op die omgewing
Mynboubedrywighede aan die Rand en by Kimberley het geweldige omgewingskade veroorsaak. Oopgroefmynbou was nie net gevaarlik vir die werkers nie, maar het diep gate geskep wat al hoe wyer geword het tydens reën. Stedelike groei het toenemende druk op die watervoorraad geplaas en het gelei tot die toenemende besoedeling van riviere. In landelike gebiede het kommersiële boerdery gelei tot die stelselmatige verswakking van die grondgehalte, terwyl al hoe meer veeteelt op baie plekke tot geweldige gronderosie aanleiding gegee, aangesien die vee die skaars watervoorraad gedrink het en die gras uitgetrek het wat die grond vashou. Gemeganiseerde boerdery en oorbeweiding het teen 1910 gelei tot enorme dongas op die platteland, en het bygedra tot stofwinde regoor Suid-Afrika in die vroeë dekades van die 20ste eeu.
Opregte suikerbos
Die opregte suikerbos (Protea repens) is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap en Oos-Kaap voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig'(LC) gelys. Die plant groei regop en word 4.5 m in hoog. Die plant blom regdeur die jaar en die plante van die Wes-Kaap se hoogtepunt is van Mei tot Oktober en dié van die Oos-Kaap se hoogtepunt is September tot Maart.
Dit groei in die winterreënvalstreke as 'n struik of 'n klein boompie. Dit kom voor vanaf seevlak tot so hoog as 2 000 m. Die boom word ongelukkig dikwels uitgeroei wanneer bewerkbare grond op laagliggende berghellings voorberei word vir boerderydoeleindes. Die plant oor leef nie 'n brand nie maar die sade wel, dit is egter ook die eerste plant wat sal groei in die veld wat deur vuur verwoes is.
Die blomme is so ryk aan nektar dat dit as 'n wolkie uitgeskud kan word. Die nektar kan gekook word tot suikerbosstroop, 'n soet en strelende hoesmiddel. As dit lank genoeg gekook word, word dit suiker.
Die boom se FSA-nommer is 94.2.
Ashley Bashioum
Ashley Bashioum (gebore 30 Desember 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Flight of the Living Dead (2007) en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en The Shield (2002).
Fred Crane (akteur)
Fred Crane (22 Maart 1918 – 21 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gone with the Wind (1939) en The Gay Amigo (1949), en in die televisiereekse Lawman (1958) en General Hospital (1963).
Bloemspruit
Die Bloemspruit vloei deur Bloemfontein, hoofstad van die Vrystaat. Die stad het waarskynlik sy naam aan die riviertjie ontleen.
Die rivier ontspring tussen die woonbuurte Brandwag en Westdene. Daarna vloei die water ooswaarts deur die middestad en via die Renosterspruit, Modderrivier (deur die Krugersdriftdam) en die Rietrivier na die Vaalrivier.
Met die stigting van die dorp het die standhoudende fontein in die dorpskern 450 000 liter water per dag gelewer. Ná die groot vloed van 1875 het dit nagenoeg halveer. Op 17 Junie 1904 is die laagliggende dele van die stad weer deur die Bloemspruit oorstroom. Tagtig mense het verdrink, honderde is dakloos gelaat, tweehonderd geboue is beskadig of totaal vernietig en brûe is weggespoel. Weens die vloede het 'n groot donga in die middestad ontstaan. Daarna is die area rondom die oog geplavei, sewe brûe is gebou en die spruit in die omtrek van die oog gekanaliseer. Teenswoordig bestaan die fontein nie meer nie, maar 'n gedenksuil met die stadswapen dui sy oorspronklike plek aan. In 1964 is 'n gedenkplaat aangebring.
Renosterspruit (rivier in Vrystaat, lat -28.96, long 26.33)
Die Renosterspruit is 'n rivier in die sentrale deel van die Vrystaat, Suid-Afrika. Dit is 'n sytak van die Modder- en Rietriviere en 'n voorloper van die Vaalrivier.
Suermondt-Ludwig-Museum
Die stedelike Suermondt-Ludwig-Museum het in 1883 begin as die Suermondt Museum in Wilhelmstraat 18 in Aken (Duitsland). Die museum is deel van die Ludwig museums (soos byvoorbeeld ook die Ludwig Forum vir Internasionale Kuns). Die museum is genoem na Barthold Suermondt en is in 1901 gehuisves in die sogenoemde Stadtpalais "Villa Cassalette". Die nuwe vleuel van die museum is gebou van 1992 tot 1994. Die argitekte Peter Busmann en Godfrid Haberer het dit ontwerp.
Talryke skenkings deur burgers van Aken - in die hoofsaak deur Peter en Irene Ludwig het die museum laat groei. Dit is in 1977 hernoem en dit heet vandag Suermondt-Ludwig-Museum.
Die museum wys skilder- en beeldhoukuns van die twaalfde tot die twintigste eeu, muurtapyte en goudsmitkuns, skilderye op glas van die middeleeue tot die twintigste eeu.
Callyspongia acapulcaensis
Callyspongia acapulcaensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Suermondt-Ludwig-Museum
Die museum vertoon antieke voorwerpe met die oogmerk op Attiese vase met skilderye, tekeninge, waterverfskilderye, grafiese kuns en etse van ou meesters soos Albrecht Dürer, Rembrandt van Rijn en Francisco Goya, maar ook van hedendaagse kunstenaars.
Callyspongia acapulcaensis
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.
Suermondt-Ludwig-Museum
Daar het ook uitstallings plaas gevind van 'n keuse van hedendaagse kunstenaars, soos die sogenoemde ‚Winteruitstallings’ (sien onder).
Long Cecil
Long Cecil is die bynaam vir 'n kanon wat in De Beers se werksplaas vervaardig is tydens die Beleg van Kimberley. Dit was 'n 28-ponder wat binne 24 dae deur manne gemaak is wat geen ondervinding van artillerie gehad het nie. Dit het die eerste van 255 koeëls op 19 Januarie 1900 afgevuur en is vernoem na Cecil John Rhodes wat ook tydens die beleg in Kimberley vasgekeer was. George Labram, 'n meganiese ingenieur van De Beers, is die man wat verantwoordelik was vir die ontwerp en bou van die kanon. Die kanon is gebou in antwoord op die Boere wat Kimberley met 'n Long Tom bestook het. Ironies is Labram dood deur 'n voltreffer van die Long Tom wat die Grand Hotel getref het waar hy tuis was. Die kanon word nou as 'n momument in Kimberley bewaar.
Aenesidemus
Aenesidemus (Oudgrieks: Αἰνησίδημος, Ainêsidemos) was 'n Griekse skeptiese filosoof, gebore in Knossos op die eiland Kreta. Hy is 'n leermeester in Alexandrië, vermoedelik in die 1ste eeu v.C. Aenesidemus was die leier van wat die 'derde skeptiese skool' noem word en sorg met sy leer vir 'n heroplewing van die doktrines van Pyrrho en Timon. Sy bekendste werk is Pyrrhoneia (Πυρρώνειοι λóγοι) en was gerig aan Lucius Tubero. Sy filosofie bestaan uit vier belangrike dele: Die rede vir skeptisme en twyfel, 'n aanval op oorsaaklikheid en waarheid, 'n fisiese teorie en 'n etiese teorie.
Will Stevens
William ("Will") Stevens (gebore 28 Junie 1991) is 'n jong Britse motorrenjaer wat einde-2014 tot 2015 vir die Marussia-Ferrarispan in Formule Een Grands Prix gejaag het.
Togo
Togo was van 1884 tot 1916 'n Duitse kolonie, aansluitend was dit 'n mandaat van die Volkebond en later van die Verenigde Nasies onder Franse gesag. Op 27 April 1960 het Togo van Frankryk onafhanklik geword. President Gnassingbé Eyadéma het dié land tussen 1967 en 2005 outokraties regeer. Na sy dood is sy seun Faure Gnassingbé deur die weermag tot president benoem, hoewel dit as ongrondwetlik beskou word. Sedert 2022 is Togo naas Mosambiek, Rwanda en Gaboen die enigste lidland van die Britse Statebond wat vroeër geen Britse kolonie was nie.
Ligging
Van die kus af strek die land 550 km noordwaarts met 'n breedte wat van 45 tot 140 km wissel. Togo het ’n oppervlakte van 56 600 km² en word omring deur Ghana in die weste, Benin in die ooste en Burkina Faso in die noorde. Die hoofstad Lomé, met ongeveer 850 000 inwoners, is aan die kus geleë.
Togoland is aanvanklik deur die Duitsers gekoloniseer (1885), maar ná die Eerste Wêreldoorlog is dit tussen Frankryk en die Verenigde Koninkryk verdeel. Brits-Togoland, ongeveer een derde van die oorspronklike kolonie, het in 1956 deel geword van die Goudkus wat 'n jaar later as Ghana onafhanklik geword het.
Frans-Togoland (die huidige Togo) het in 1960 onafhanklik geword. Volgens landskap en klimaat kan Togo in drie dele verdeel word. Vanuit die suidweste, aanvanklik langs die grens met Ghana, strek die Togoberge noordooswaarts. Die hoogste piek in die bergreeks is Mont Agou (Mount Bauman, 1 020 m) in die uiterste suidweste.
Dit is die digste beboste deel van Togo met die hoogste reënval. Noord van die Togoberge is ’n savanneplato wat in die uiterste noorde deur die Djangokranse begrens word. Tussen April en Oktober bring die suidwesmoeson reën in die gebied, maar in die winter waai die harmattan, 'n droë, stowwerige woestynwind uit die noorde.
Die klimaat van die gebied word beïnvloed deur die sentrale bergland wat 'n hindernis vir die vogtige suidwesmoeson is en die reënseisoen in twee tydperke verdeel: 'n lang tydperk van Mei tot Junie en 'n kort tydperk in September. Die suide van Togo is dus droër as die noorde.
Tale
Die amptelike taal en ook die taal van die handel is Frans. In die suide word Ewe, Fon en Gen gepraat, in die noorde Kabiyé, Kotokoli en Mossi. Ander tale sluit in Fula, Hausa en Joroeba. Etniese minderhede sluit in Ewe, Hausa en Joroeba.
Sosiale gegewens
Togo is een van die digste bevolkte lande in Wes-Afrika. Die grootste bevolkingskonsentrasie is langs die kus en die bergland is yl bevolk.
Frans is die amptelike taal, maar ongeveer die helfte van die bevolking praat Ewe. Ongeveer 80% van die Togolese woon in dorpies of krale en die meeste van hulle bedryf nog die een of ander vorm van animisme. Vanweë sendingwerk is ’n groot groep Togolese egter in die suide tot Christendom bekeer, terwyl Islam in die noorde sterk verteenwoordig is.
Tradisie speel nog 'n belangrike rol in die kleredrag asook in die plaaslike bestuur wat by stam- en dorpshoofde berus. Die onderwys is nog in 'n opboustadium, maar optimistiese syfers toon aan dat ongeveer 'n driekwart van die kinders tussen 6 en 12 jaar laer onderwys geniet. Togo het sedert 1970 'n eie universiteit, maar baie studente studeer in die buiteland, veral in Frankryk.
Ekonomie
Togo se ekonomie berus hoofsaaklik op landbou, waaruit ongeveer 70% van die bevolking ’n bestaan maak. In die noorde word landbou en veeteelt op klein plasies bedryf vir voorsiening in eie behoeftes. Plantasies wat handelsgewasse produseer en in die koloniale tydperk aangelê is, kom hoofsaaklik in die suide voor.
Die kakao- en koffieplantasies is gekonsentreer in die hoër liggende suidwestelike dele waar die reënval hoër is, terwyl katoen in die riviervalleie verbou word. Kokos- en oliepalms kom in groot getalle langs die kus voor. Spoorweë wat in die koloniale tyd gebou is, verbind die plantasies met die hawe van Lomé, wat in 1968 gemoderniseer is. Oral in die land word mielies, maniok en kassawe vir eie verbruik verbou.
Sedert 1968 word die tradisionele visvangs in die riviere en die Togomeer deur visvangste op see aangevul. Die Togolese ekonomie is ook baie afhanklik van fosfaat, wat sedert 1961 daar ontgin word. Die myn is in 1974 genasionaliseer. Die fosfaat word slegs 20 km van die kus af bogronds ontgin en word met ’n lang vervoerband na 'n spoorlyntjie (die fosfaatlyn) vervoer. By Kpémé aan die kus word dit eers gesuiwer en verryk voordat dit uitgevoer word. Kalk- en marmergroewe word ook ontgin, maar die aangeduide reserwes bauxiet, yster en chroom nog nie. Afgesien van die fosfaatfabriek is die nywerheid nog in sy kinderskoene en beperk tot bedrywe wat landbouprodukte verwerk of wat van ingevoerde grondstowwe en onderdele afhanklik is. Vir sy kragvoorsiening is Togo afhanklik van invoer (ruolie uit Nigerië en elektrisiteit uit Ghana) met die gevolg dat die nywerheidsvooruitsigte nie baie rooskleurig is nie.
Pleknaamsveranderinge in Kenia
Hier volg 'n lys van plekke in Kenia waarvan die name verander is:
Koji Funamoto
Koji Funamoto (船本 幸路) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Tara Ochs
Tara Ochs is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Road to the Altar (2009), Life as We Know It (2010), Selma (2014), en Allegiant (2016).
Joseph Stephen Crane
Joseph Stephen Crane (7 Februarie 1916 – 6 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cry of the Werewolf (1944), The Crime Doctor's Courage (1945), en Tonight and Every Night (1945).
Koekenaap
Koekenaap is 'n klein dorpie in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is noordwes van Lutzville. Die dorp het ontstaan na aanleiding van 'n besproeiingsskema wat hier begin is in 1928. Vandag bestaan die dorpie uit 'n spoorweghalte, poskantoor en 'n paar winkels.
Somoni
Die somoni is sedert 2000 die amptelike geldeenheid van Tadjikistan. Dit word opgedeel in 100 diram (Tadjiks: дирам). Die geldeenheid is genoem na Ismail Samani.
Callyspongia aculeata
Callyspongia aculeata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1759 deur Linnaeus.
Moeraskat
Beskrywing
Die kat is ietwat groter as die huiskat en wissel van 55 tot 94 cm in lengte, plus ’n relatief kort stert van 20 tot 31 cm, en dit is sowat 36 cm hoog. Mannetjies is effens groter as wyfies en die gewig wissel van 3 tot 12 kg. Afhangende van die subspesie, wissel die kleur van die pels van geel-grys tot rooi-bruin of bruingeel-grys. Dit het swart merke.
Lyme Park
Lyme Park is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika.
Moeraskat
Beskrywing
Die kop is redelik breed en die ore lank. In die winter kom klein klossies hare aan die punte van die ore voor. Anders as by huiskatte, waarvan die kloue agter langer is, is al vier die woestynkat se kloue ewe groot. Dit bring mee dat hulle net so maklik by bome kan af- as opklim.
Verspreiding
Woestynkatte kom hoofsaaklik in die Ooste voor en word aangetref in Egipte en Wes- en Sentraal-Asië, maar ook in Suid-Asië, Sri Lanka en Suidoos-Asië. In Indië is hulle die mees algemene lede van die familie Felidae.
Hulle word aangetref in savannes, tropiese droë woude en rietlande langs riviere en mere. Hoewel hulle aanpasbare diere is wat op die droë steppe voorkom, verkies hulle nat omgewings met lang gras of riete waarin hulle kan wegkruip. Hulle aard nie in koue gebiede nie en kom nie voor in streke waar dit in die winter baie sneeu nie.
Subspesies
Toe Johann Anton Güldenstädt in 1768–1775 aan die suidelike grense van die Russiese Keiserryk gereis het op versoek van Katharina die Grote, het hy die Kirmisjtsjak in die Kaukasus opgemerk. In sy Latynse beskrywing van 15 bladsye, wat in 1776 gepubliseer is, het hy die kat "chaus" genoem – ’n naam wat dit tot vandag behou het.
Die subspesies wat tans erken word, is:
Hibrides
Dié spesie kan onder sekere omstandighede mak gemaak word. Kattelers het al van die moeraskatte gekruis met huiskatte en katrasse ontwikkel soos die Chausie en Pixie-bob.
Eksterne skakels
Hierdie artikel is vertaal van die Engelse Wikipedia
Alfred Molina
Alfred Molina (gebore 24 Mei 1953) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Boogie Nights (1997), Chocolat (2000), Frida (2002), en Spider-Man 2 (2004).
Sven II van Denemarke
Sven II (omstreeks 1019 – 28 April 1076) was van 1047 tot met sy dood koning van Denemarke. Hy was die seun van Ulf Jarl en Estrid Margarete Svendsdatter, die dogter van Sven I en suster van Knoet die Grote. Hy was drie keer getroud.
Agtergrond
Hy is in Denemarke bekend as Svend Estridsen. Sy voornaam word ook Sven, Svein en Swen gespel en sy van Estridson, Estridsson of Estridsøn.
Vanweë sy verwantskap aan Knoet die Grote is hy vroeg reeds beskou as 'n aanspraakmaker op die troon. Toe Hartaknoet in 1042 dood is, het hy aanspraak op die Deense kroon gemaak, maar moes swig voor Noorweë se koning Magnus I.
Hy het gou teen Magnus in opstand gekom en die Deense adellikes het hom as koning gekroon, maar hy is deur Magnus verslaan en het na Swede gevlug. Die oorlog tussen Sven en Magnus het tot 1045 geduur toe Magnus se neef Harald Hardråde uit ballingskap teruggekeer het, belaai met goud wat hy vergader het in sy tyd as huursoldaat in die Bisantynse Ryk. Magnus het Harald as ’n groot bedreiging beskou en besluit om die Noors-Deense troon met hom te deel. Die twee konings het toe saam opgeruk teen Sven en hom uit Denemarke verdryf.
Koning
In 1047 is Magnus dood. Hy het sy koninkryk verdeel tussen Harald, wat die troon van Noorweë gekry het, en Sven, wat koning van Denemarke geword het.
Harald, wat geweier het om Denemarke af te staan, het Sven aangeval en ’n lang oorlog teen hom gevoer. Nadat Harald verslaan en doodgemaak is en Willem die Veroweraar van Engeland op sy beurt vir Harold Godwinson verslaan het, het Sven sy aandag toegespits op Engeland, wat eens deur sy oom, Knoet die Grote regeer is. In 1069 het hy Engeland saam met Edgar Adeling, die laaste oorblywende erfgenaam van die Angel-Saksiese koningshuis, binnegeval. Nadat hulle die stad York verower het, het Sven egter omkoopgeld van Willem aanvaar en hom uit Engeland teruggetrek. Edgar moes na Skotland vlug.
Dood
Koning Sven is op sy plaas naby die dorp Åbenrå oorlede. Later is hy die "vader van konings" genoem omdat vyf van sy vyftien seuns konings van Denemarke geword het.
Nalatenskap
Hy het nou met die kerk saamgewerk en honderde kerke laat bou waarvan baie nog staan. Hy kon blykbaar lees en skryf en dis danksy hom dat ’n groot deel van Denemarke en Swede se geskiedenis van die 9de en 10de eeu bekend is omdat hy die verhaal van sy voorgeslagte omstreeks 1070 aan die historikus Adam van Bremen vertel het.
Karat (musiekgroep)
Karat is 'n rockmusiekgroep wat in 1975 in Berlyn gestig is en met treffers soos Der blaue Planet (1981) en Über sieben Brücken mußt du gehn (1978) groot sukses in die Duitse Demokratiese Republiek, die Duitssprekende buiteland en destydse Oosbloklande behaal het. Die groep, wat steeds aktief is, het sy eie kenmerkende styl geskep waarin rockmusiek met elemente van klassieke musiek vermeng word.