cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Krönlein
Aftrede
Intussen is Krönlein op 1 Januarie 1887 bevestig as eerste selfstandige leraar van die Duitse Evangelies-Lutherse gemeente van die St. Johannis-kerk op Wynberg, 'n gemeente wat van die Kaapstadse St. Martini-gemeente afgestig is. Hy beleef aanvanklik heelwat onvrede in die gemeente en wy veel aandag aan die bearbeiding van Duitse immigranteboere op die Kaapse Vlakte. Toe hy skielik aan die begin van 1892 aan longontsteking sterf, is in sy gemeente soveel tekens van vooruitgang dat al aan 'n vergroting van die kerkgebou gedink is.
Krönlein en sy eggenote wat hom oorleef het, lê begrawe in die ou begraafplaas van die Lutherse Kerk aan Wetton- en Prins Georgeweg in Wynberg. Portrette van hom berus in die argief van die Rynse Sendinggenootskap en daar is ’n afgedruk by Heinrich Vedder se Am Lagerfeuer der andern (Windhoek, 1942). In die St. Johannis-kerk, Wynberg is ter ere van Krönlein 'n marmerplaat aangebring, en die altaarbeeld met 'n voorstelling van die opstanding is ter ere van Krönlein in Berlyn aangekoop en aan hom toegewy.
Michael Gould (akteur)
Michael Gould (gebore 3 Mei 1961) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mary Shelley's Frankenstein (1994), Rogue One: A Star Wars Story (2016), en Darkest Hour (2017), en in die televisiereeks Ashes to Ashes (2008).
Westervoort
Westervoort is 'n dorp en munisipaliteit in die provinsie Gelderland in Nederland.
Mickey Shaughnessy
Mickey Shaughnessy (5 Augustus 1920 – 23 Julie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente From Here to Eternity (1953), Jailhouse Rock (1957), Don't Go Near the Water (1957), en Pocketful of Miracles (1961).
Naoemon Shimizu
Naoemon Shimizu (清水 直右衛門) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Louis Greatorex
Louis Greatorex (gebore 30 Desember 1996) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent My Last Five Girlfriends (2009) en in die televisiereekse Last Tango in Halifax (2012) en Safe (2018).
Duitse Bond
Die Duitse Bond (Duits: Deutscher Bund) was 'n statebond van merendeels Duitssprekende state wat voorheen deel uitgemaak het van die Heilige Romeinse Ryk of die Napoleontiese Rynbond. Die Duitse Bond, wat tussen 1815 en 1866 bestaan het, is op 8 Junie 1815 gedurende die Kongres van Wene (1814–1815) as deel van 'n Europese vredeskikking in die lewe geroep.
Ná Napoleon Bonaparte se nederlaag was Europese moondhede vasbeslote om die ou monargiese stelsels te herstel. Maar hierdie voorneme het uiteindelik misluk omdat die maatskaplike situasie té ingewikkeld was, terwyl die Duitse Bond in uiteenlopende en botsende belange verstrengel geraak het. So was daar 'n magstryd tussen die twee grootste Duitssprekende state, Pruise en Oostenryk, waarna later deur historici as Duitse dualisme verwys is, onenigheid oor 'n gemeenskaplike grondwet vir die Bond en die negatiewe uitwerkings van die Rewolusie in 1848 en 1849.
Die Bond se stigtingsdokument, die Deutsche Bundesakte, is deur 39 gevolmagtigdes van die toekomstige lidstate onderteken, waaronder 35 prinsdomme en vier vrye stede; die 39ste lidstaat, Hesse-Homburg, het eers in 1817 tot die Bond toegetree. Die getal lidstate het, ondanks die toetreding van nuwe lede, as gevolg van samesmeltings tot 1863 gekrimp tot 35. Kope en erflatings was die belangrikste redes vir samesmeltings. In die geval van die Koninkryk Pruise en die Keiserryk Oostenryk het slegs dié landsdele by die Duitse Bond aangesluit wat voorheen reeds deel uitgemaak het van die Heilige Romeinse Ryk.
In 1815 het die Duitse Bond 'n oppervlakte van sowat 630 100 km² met 'n bevolking 29,2 miljoen gehad. Dié getal het tot 1865 gegroei tot 47,7 miljoen.
Die Duitse Bond is as gevolg van die Duitse Oorlog in 1866 nog in dieselfde jaar volgens die Praagse Vredesooreenkoms ontbind. Vanaf November 1870 het ná die toetreding van die drie Suid-Duitse state tot die Noord-Duitse Bond vir 'n kort tydperk 'n nuwe, kortstondige "Duitse Bond" ontstaan. Ná die Duitse rykstigting in 1871 het dit deel van die Duitse Keiserryk geword.
Voorgeskiedenis
Die gebeure tydens die Franse Rewolusie en die vryheidsgedagte van die Verligting het die politieke bewussyn in Wes-Europese lande gewek wat reeds as eenheidstate bestaan het, soos Frankryk en Engeland. Daarenteen was Duitsland steeds verdeel in 'n verskeidenheid klein state. Vanaf die middel van die 18de eeu het digters, skrywers, geleerdes en opgeleide burgers die idee van 'n gemeenskaplike kulturele nasie van Duitssprekendes bevorder. Hieruit het die Duitse Beweging voortgespruit, 'n aanvanklik onpolitiese stroming in die literatuur, filosofie en geesteswetenskappe.
Onder die indruk van die Franse heerskappy tydens die Napoleontiese periode is die onpolitiese vryheidsgedagtes in 'n toenemende mate met volk en nasie verbind. Die verwesenliking van nasionale vryheid was 'n kulturele en politieke doelwit vir 'n verskeidenheid bewegings, alhoewel die stigting en presiese struktuur van 'n Duitse eenheidstaat nie verder gespesifiseer is nie.
Daar was drie hoofstromings van definies vir die Duitse nasie:
Dié uiteenlopende nasionale gedagtes was aanvanklik ondergeskik aan die gemeenskaplike vryheidstryd teen Napoleon Bonaparte. Toe die Franse heerskappy afgeskud was, het die verdeeldheid weer sigbaar geword. 'n Beweging van patriotte onder leiding van vom Stein, E.M. Arndt en Joseph Görres het hulle ten gunste van 'n Duitse Ryk as eenheidstaat uitgespreek. Maar die mededinging van Pruise en Oostenryk om die oorheersende rol in 'n nuwe staat was 'n onoorkombare struikelblok, net soos die onafhanklikheidsstrwe van tientalle Duitse prinse en konings wat nie bereid was om hul mag aan 'n nasionale regering af te staan nie.
Liggame en bevoegdhede
Uiteindelik is 'n kompromie aangegaan en 'n statebond in die lewe geroep wat die binnelandse en nasionale veiligheid van Duitsland, maar ook die onafhanklikheid en onaantasbaarheid van alle Duitse state sou verseker. Volgens artikel 2 van die stigtingsdokument van die Duitse Bond het alle lidstate as selfstandige politieke entiteite voortbestaan.
Alle pogings vir die daarstel van 'n nasionale Duitse eenheidstaat is deur die stigting van die Duitse Bond 'n nekslag toegedien. Die verdeeldheid van Duitsland het nie net sy politieke invloed in Europa beperk nie, maar ook die groei van sy ekonomie ernstig belemmer. Daar was geen gemeenskaplike administrasie, maatsisteem, geldeenheid, poswese, regstelsel en leër nie. Doeane- en handelsbeperkings het vrye handel in Duitsland onmoontlik gemaak.
As setel van die Bundestag, die permanente vergadering van benoemde afgevaardigdes onder voorsitterskap van Oostenryk, het Frankfurt am Main gedien. Indien belangrike besluite geneem moes word, het die federale vergadering as groter liggaam byeengekom. Besluite van dié liggaam, wat allesbehalwe 'n volksverteenwoordiging daargestel het, is met 'n meerderheid van twee derdes of eenparig geneem. As verdedigingsmag in oorlogstye kon 'n federale leër uit magte van die enkele lidstate saamgestel word.
Cannes-rolprentfees 2009
Die 62ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 13-24 Mei 2009 gehou. Die Franse aktrise Isabelle Huppert was die voorsitter van die jurie vir die hoofkompetisie. Die Franse akteur, regisseur en vervaardiger Édouard Baer het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 48 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies.
Die Oostenrykse rolprent The White Ribbon (Das weiße Band), met Michael Haneke as regisseur, het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Pete Docter en Bob Peterson se Up; dit was die eerste keer dat ’n animasieprent of ’n rolprent in 3D die openingsfliek is. Die fees is afgesluit met Coco Chanel & Igor Stravinsky van Jan Kounen.
Die Amerikaanse regisseur Clint Eastwood was die tweede ontvanger van ’n ere-Palme d'Or.
Aldehuela de Periáñez
Aldehuela de Periáñez is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Aeriél Miranda
Aeriél Miranda (gebore 3 April 1992) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Straight Outta Compton (2015) en in die televisiereekse Pretty Little Liars (2010), The Nine Lives of Chloe King (2011), en Pretty Dirty Secrets (2012).
Paola Andino
Paola Andino (gebore 22 Maart 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Every Witch Way (2014), WITS Academy (2015), en Queen of the South (2016).
George Albert Boulenger
George Albert Boulenger (19 Oktober 1858 – 23 November 1937) was 'n Belgiese-Britse dierkundige wat meer as 2 000 dierspesies beskryf en name gegee het hoofsaaklik visse, reptiele en amfibië. Hy was ook 'n aktiewe plantkundige en het veral op rose gefokus. Hy was 'n Fellow of the Royal Society.
Edward F. Cline
Edward F. Cline (4 November 1891 – 22 Mei 1961) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Circus Days (1923).
Aloe somaliensis
Aloe somaliensis is 'n aalwyn wat inheems is aan Djibouti en Somalië.
Nicobar-eilande
Die Nicobar-eilande (Engels: Nicobar Islands) is 'n eilandgroep in die Indiese Oseaan en vorm saam met die noordelike Andaman-eilande die Indiese uniegebied Andaman- en Nicobar-eilande. Die eilandgroep het 'n bevolking van sowat 36 819 in 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 1 841 km². Die hoofstad, Port Blair, het 'n bevolking van 100 608 in 2010 gehad. Die Nicobar-eilande is oos van die Indiese subkontinent, in die suidweste van Mianmar, in die weste van Thailand en in die noordweste van Indonesië tussen die Golf van Bengale in die weste en die Andamanse See in die ooste geleë.
Sekunjalo Independent Media
Sekunjalo Independent Media (tot 2013 Independent News & Media (SA) (Edms) Beperk) is 'n Suid-Afrika mediagroep wat sedert Februarie 2013 besit word deur dr. Iqbal Survé se Sekunjalo Independent Media Consortium nadat dit verkoop is deur die Britse Independent News & Media PLC waarvan sir Anthony O'Reilly die hoof- uitvoerende beampte is.
Vlag van die NAVO
Die vlag van die NAVO bestaan uit ’n donkerblou (Pantoon 280) veld belas met ’n wit kompasroos-embleem waaruit vier wit lyne uitstraal. Die vlag is op 14 Oktober 1953, drie jare ná stigting van die NAVO, aanvaar en word sedertdien as die organisasie se vlag gebruik. Die blou kleur simboliseer die Atlantiese Oseaan, terwyl die sirkel vir eenheid staan.
Sekunjalo Independent Media
Bedrywighede
Sekunjalo Independent Media publiseer 16 dag- en weekblaaie in Suid-Afrika se vernaamste stedelike gebiede, asook 14 gratis gemeenskapskoerante in die Kaapse Skiereiland. In Gauteng en KwaZulu-Natal besit hy belange in gratis gemeenskapskoerante.
Vlag van die NAVO
Geskiedenis
Die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie is op 4 April 1949 gestig, nadat twaalf lande die Noord-Atlantiese Verdrag onderteken het, om die vermeende bedreiging deur die Sowjetunie teen te staan. Dit het byna drie jaar geneem voordat die NAVO begin soek na ’n embleem, ’n taak wat hanteer is deur die nuutgestigte Inligtingsbeleid Werkingsgroep. Na verskeie besprekings is die gevolgtrekking gekom dat ’n vlag vir die organisasie met sy embleem nodig was en dat dit deur die Noord-Atlantiese Raad sou aanbeveel word.
Litause Wikipedia
Die Litause Wikipedia is die Litause uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Die Wikipedia is in 2003 begin.
Sekunjalo Independent Media
Bedrywighede
In Kaapstad publiseer Independent die Engelstalige oggendblad Cape Times, die Engelstalige middagblad Cape Argus en die tweetalige (Afrikaans en Engels) poniedagblad Daily Voice, wat gemik is op Kaapstad se ontluikende massamark en as teenvoeter vir Media24 se suksesvolle poniedagblad Die Son begin het.
Vlag van die NAVO
Geskiedenis
Die raad het bepaal dat die ontwerp "eenvoudig en treffend" sal wees, bykomend tot die klem op die "vreedsame doeleindes" van die verdrag; verskeie voorstelle is verwerp. ’n Embleem van NAVO is uiteindelik op 14 Oktober 1953 aanvaar. Die besluit is aangekondig deur Hastings Ismay, 1ste Baron Ismay – die eerste sekretaris-generaal van die NAVO – presies twee weke later op 28 Oktober, waar hy ook oor die simboliek agter die gekose ontwerp gewerk het. Hy het die vlag as "eenvoudig en onskuldig" beskryf. Maar die vlag was nie universeel goed ontvang nie en en het kritiek van byvoorbeeld de Amerikaanse kongreslid John Travers Wood aangetrek, wie die vlag veroordeel het as ’n "vreemde en uitheemse lap". Hy het die uitlatings gemaak in die lig van 'n beweerde voorval waar die vlag van die Verenigde State glo vervang is deur die NAVO-vlag in Norfolk, Virginië, die hoofkwartier van die geallieerde Atlantiese opperbevelhebber.
Axinella sinoxea
Axinella sinoxea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sekunjalo Independent Media
Bedrywighede
Die groep se belangrikste dagblad, die Engelstalige The Star, word in Johannesburg uitgegee tesame met die Saturday Star. Ook in Gauteng gee die groep die Engelstalige middagblad Pretoria News uit, terwyl die Engelstalige dagblad Diamond Fields Advertiser in Kimberley ook deel uitmaak van die groep se noordelike bedrywighede. Die Sunday Independent is gemik op die bokant van die Sondagmark. Danksy 'n ooreenkoms met die ander mediagroepe besit Independent 'n 25%-aandeel in 12 gratis gemeenskapskoerante in Pretoria.
Vlag van die NAVO
Geskiedenis
Die vlag is vir die eerste keer by die opening van die Atlantiese Uitstalling op 9 November 1953 in Parys, Frankryk, gehys. Egter is min bekend oor die geleentheid, aangesien die toespraak by die geleentheid nie kon gevind word nie.
Shulgi
Shulgi of Sjoelgi ( DŠulgi) van Ur was die tweede koning van die Derde Dinastie van Ur tydens die Sumeriese renaissance. Hy het 48 jaar lank regeer, van omstreeks 2094 v.C. tot omstreeks 2046 v.C. (middelchronologie) of moontlik van omstreeks 2030 v.C. tot 1982 v.C. (kort chronologie).
Axinella sinoxea
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Alvarez & Hooper.
Litause Wikipedia
Dit het tans artikels en is die  grootste Wikipedia.
Shulgi
Lewe en bewind
Shulgi is die beste bekend vir die volledige hersiening van die skribaskool se curriculum. Hoewel dit onduidelik is hoeveel hy werklik geskryf het, is daar talle lofgedigte wat oor hom geskryf is. Hy het homself in sy 23ste bewindsjaar tot godheid verklaar.
Sommige vroeëre kronieke veroordeel Shulgi vir sy heilloosheid: Die Weidner-kroniek (ABC 19) lui dat hy nie sy rites presies reg uitgevoer het nie en dat hy "sy reinigingsrituele ontheilig het". CM 48 beskuldig hom daarvan dat hy op ’n onbehoorlike manier met die rites gepeuter het en "steles met onwaarhede en parmantighede geskep het". Die Kroniek van Vroeë Konings (ABC 20) beskuldig hom van "misdadige neigings".
Eie lof
Shulgi het gespog met sy vermoë om vinnig en ver te kan harloop. In sy sewende bewindsjaar het hy beweer hy het van Ur na Nippur gehardloop, ’n afstand van sowat 160 km. Kramer verwys na Shulgi as "die eerste langafstandkampioen".
Shulgi het ’n lang koninklike gesang geskryf waarin hy homself en sy dade lof toeswaai. Hy verwys na homself as die "koning van die vier hoeke, die herder van die swartkopmense".
Gewapende konflikte
Hoewel Der een van die stede was waarvan hy die tempelsake in die eerste deel van sy bewind beheer het, het hy in sy 20ste bewindsjaar beweer die gode het besluit dit moet nou verwoes word, blykbaar as die een of ander soort straf. Sy 18de jaarnaam was Jaar Liwir-mitashu, die koning se dogter, is opgehef tot koningin van Marhashi. Dit verwys na ’n land oos van Elam en haar troue met die koning, Libanukshabash. Hierna het Shulgi sy ryk uitgebrei ten koste van hooglanders soos die Lullubi, en het hy hulle en ’n ander volk, die Simurrum, tussen die 26ste en 45ste jaar van sy bewind nege keer verwoes.
In sy 30ste bewindsjaar is ’n dogter van hom met die goewerneur van Anshan getroud; in sy 34ste jaar het hy reeds ’n strafveldtog teen die plek geloods. Hy het ook Kimash en Humurtu (stede oos van Ur) in sy 45ste bewindsjaar verwoes. Eindelik kon Shulgi nooit oor enige van hierdie verre volke regeer nie; in ’n stadium, in sy 37ste jaar, was hy verplig om ’n groot muur te laat bou in ’n poging om hulle uit te hou.
Modernisering
Shulgi het blykbaar groot moderniserings in Ur deurgevoer. Hy het kommunikasie verbeter, die leër gereorganiseer, die skryfstelsel, gewigte en mates hervorm, die belastingstelsel verenig en ’n sterk burokrasie geskep. Hy het ook die regskode uitgevaardig bekend as die Kode van Ur-Nammu, na sy pa.
Sekunjalo Independent Media
Bedrywighede
Net soos in Gauteng en die Wes-Kaap, gee Independent ook drie dagblaaie in KwaZulu-Natal uit, almal in Durban. The Mercury is 'n Engelstalige oggendblad, die Daily News 'n Engelstalige middagblad en Isolezwe 'n Zoeloetalige oggendblad, waaruit die eerste Zoeloetalige webblad ter wêreld voortgespruit het. Die Post is gemik op die Indiërmark en verskyn weekliks op 'n Woensdag. Die groep gee ook die naweek koerante The Independent on Saturday en Sunday Tribune daar uit. Boonop besit Independent 'n belang van 33% in gemeenskapskoerante in en om Durban.
Op die internet is Independent die uitgewer van Suid-Afrika se voorste nuusportaal, iol.co.za wat drie miljoen unieke besoekers 'n maand kry.
Vlag van die NAVO
Simboliek
Die kleure van die vlag dra kulturele, politieke, en plaaslike betekenisse. Die donker blou veld verteenwoordig die Atlantiese Oseaan, terwyl die sirkel vir eenheid onder die lidlande van die NAVO staan. Die kompasroos simboliseer die rigting van die pad ná vrede, die doel waarna die lidlande streef; dit is een keer opgedateer.
Steve Shaw (akteur)
Steve Shaw (3 Junie 1965 – 5 Desember 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Waltons (1971), Emergency! (1972), en Knots Landing (1979).
Axinella shoemakeri
Axinella shoemakeri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
Ryuzo Shimizu
Ryuzo Shimizu (清水 隆三) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Utu-hengal
Utu-hengal of Oetoe-hengal (, Dutu-ḫe2-ŋal2; ook onder andere genoem Utu-hegal en Utu-Khegal) was een van die eerste inheemse konings van Sumer ná eeue van Akkadiese en Goetese heerskappy, en het aanleiding gegee tot die stigting van die Derde Dinastie van Ur deur sy skoonseun, Ur-Nammu. In sy inskripsies is hy amptelik "koning van Uruk" genoem en daarom word hy beskou as die stigter en enigste lid van die Vyfde Dinastie van Uruk (Uruk V).
Lewe en bewind
Verskeie teorieë bestaan oor sy agtergrond. Die algemeenste een is dat hy ’n goewerneur van Uruk was wat omstreeks 2050 v.C. teen die Goetese konings in opstand gekom het. Hy het die stede van Sumer aangevoer teen die laaste Goetese koning, Tirigan. In ’n veldslag op ’n onbekende plek het Utu-Hengal geseëvier en het Tirigan terug na Goetium gevlug.
thumb|240px|Utu-hengal se naam en titels op sy oorwinningstele: "Utu-hengal, die groot man, koning van Uruk, koning van die vier hoeke van die wêreld". Nadat hy die Goeteërs verslaan het, het Utu-hengal hom tot koning van Sumer verklaar. In die sewende jaar van sy bewind is hy tragies dood in ’n ongeluk tydens ’n inspeksie van ’n dam. Hy is deur sy skoonseun, die goewerneur van Ur, Ur-Nammu, opgevolg as koning van Sumer. Hy was dus die enigste heerser van die Vyfde Dinastie van Uruk. Baie Sumeriërs beskou eintlik sy koningskap en Ur III as dieselfde dinastie, met Utu-hengal as stigter.
Titels
Op sy oorwinningstele beskryf Utu-hengal hom as:
"Dutu-he2-gal2 / nita kal-ga / lugal unuki-ga / lugal an-ub-da limmu5-ba "Utu-hengal, die groot man, koning van Uruk, koning van die vier hoeke van die wêreld""
- Titels van Utu-hengal op sy oorwinningstele.
Familie
Utu-hengal het ’n dogter gehad wat met Ur-Nammu getrou en die lewe aan dié se opvolger, Shulgi, geskenk het. Sy was dus deur haar huwelik verbind aan die Derde Dinastie van Ur.
Trigeminale neuralgie
Trigeminale neuralgie is siekte wat gekenmerk word deur neuropatiese episodes van intense pyn in die gesig. Dit is al as een van die pynlikste toestande bekend beskryf. Die pyn kan op verskillende plekke op die gesig manifesteer, soos aan die voorkant van die oor, oog, lippe, neus, kopvel, voorkop, wange, mond of kakebeen, asook aan die kant van die gesig.
Die pyn word deur die trigeminale senuwee veroorsaak. Die trigeminale senuwee is 'n kraniale senuwee wat drie groot takke het: die oftalmiese senuwee (V1), die maksillêre senuwee (V2) en die mandibulêre senuwee (V3). Een, twee, of al drie takke van die senuwee kan beïnvloed word. In 1-6% van die gevalle kom dit aan beide kante van die gesig voor, hoewel dit uiters selde op dieselfde tyd gebeur. Trigeminale neuralgie behels meestal die middelste (die maksillêre senuwee of V2) en laer tak (mandibulêre senuwee of V3) van die trigeminale senuwee.
Daar is verskeie moontlikhede behandelings vir trigeminale neuralgie, beide chirurgies en medies van aard. Behandeling word gewoonlik met die toediening van karbamasepien begin.
Axinella solenoeides
Axinella solenoeides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Trigeminale neuralgie
Na beraming ly een 1 uit 15 000 of 20 000 mense aan trigeminale neuralgie, hoewel die werklike syfer as gevolg van misdiagnose aansienlik hoër kan wees. In die meeste gevalle begin simptome bo die ouderdom van 50 verskyn, hoewel gevalle van kinders so jonk as drie jaar al aangeteken is. Dit is meer algemeen by vroue as mans. Trigeminale neuralgie is die eerste keer deur die geneesheer John Fothergill en chirurgies deur John Murray Carnochan beskryf, beide van hulle het aan die Universiteit van Edinburgh se Mediese Skool gegradueer.
Axinella solenoeides
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1957 deur De Laubenfels.
Oscar
'n Oscar is 'n beeldjie wat by die jaarlikse Oscar-toekennings as prys toegeken word vir prestasies in die rolprentbedryf. Dit het in 1928 ontstaan. Die beeldjie is deur die beeldhouer George Stanley ontwerp op grond van sketse deur Cedric Gibbons, die kunsdirekteur van die rolprentmaatskappy MGM, maar dit is eers in die 1930’s die Oscar genoem. Voorheen het dit bekend gestaan as die Academy Award of Merit.
Geskiedenis
Daar is verskeie verhale oor waar die bynaam werklik vandaan kom, maar die Amerikaanse rolprentakademie, wat die toekennings doen ("the Academy of Motion Picture Arts and Sciences"), aanvaar hierdie weergawe: In die vroeë jare dertig het ’n bibliotekaresse van die akademie, Margaret Herrick, opgemerk dat die beeldjie soos haar oom Oscar lyk. Die naam het bly steek en die akademiepersoneel het dit daarna "Oscar" begin noem. In 1934 het ene Sidney Skolsky in die pers na die bynaam verwys (in ’n geskrif oor Katharine Hepburn toe sy die eerste keer as Beste Aktrise aangewys is). Die naam was so gewild dat die akademie dit in 1939 amptelik aanvaar het.
Ontwerp
Volgens die akademie is die Oscar-beeldjie eintlik ’n Kruistog-ridder wat ’n swaard omklem. Die ridder staan op ’n filmspoel. Die beeldjie weeg 3,85 kg en is 34,3 cm hoog. Vakmanne van die firma R.S. Owens & Company giet elke beeldjie versigtig in britannia (’n metaalallooi) en verguld dit met goud van 24 karaat. Die figuur word op ’n ronde, swart marmervoetstuk gemonteer.
Die Oscars is oorspronklik in brons gegiet, maar ná ’n paar jaar is na britannia oorgeskakel omdat dit makliker was om ’n gladde afwerking aan die beeldjie aan te bring.
Maar daar was die uitsonderings. In 1937 het die buikspreker Edgar Bergen en sy pop, Charlie McCarthy, byvoorbeeld ’n Oscar vir spesiale toneelspeler verower – een van hout met ’n beweegbare mond.
In die Tweede Wêreldoorlog is Oscars weens die tekort aan metale van gips gemaak. Maar die wenners kon ná die oorlog darem hul gipsbeeldjies vir goues omruil.
Die AMPAS (Academy of Motion Picture Arts and Sciences)
The Academy of Motion Picture Arts and Sciences (Die Akademie vir Filmkuns en Wetenskap) is ’n organisasie wat in 1927 in Hollywood, Kalifornië, gestig is om die kulturele en tegniese standaarde van professionele rolprentvervaardiging te verhoog. Lidmaatskap geskied op uitnodiging aan lede in die uitvoerende, tegniese en administratiewe vertakkings van die filmbedryf. Die akademie het sowat 5 000 lede. Hoewel filmwerkers in ander lande ook lede mag word, is die akademie in die reël nog altyd met die Amerikaanse rolprentbedryf vereenselwig.
Pole
Pole (Pools: Polska, [ˈpɔlska], ), amptelik die Republiek Pole (Pools: Rzeczpospolita Polska, [ʐɛt͡ʂpɔˈspɔlita ˈpɔlska], ), is 'n land in Sentraal-Europa. Dit grens aan Duitsland, Tsjeggië, Slowakye, Oekraïne, Wit-Rusland, Rusland en Litaue. In administratiewe opsig word Pole in 16 woiwodskappe (pl. województwo, enkelvoud województwa) verdeel.
Ismay Andrews
Ismay Andrews is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Virtue (1932), Counsellor-at-Law (1933), Jimmy the Gent (1934), en Marked Woman (1937).
Westendorp, Oude IJsselstreek
Westendorp is 'n dorp in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Pole
Sy geografiese ligging het 'n beduidende invloed op Pole se dikwels onstuimige historiese ontwikkeling uitgeoefen. Magtige buurlande soos Rusland en Duitsland het verskeie kere geleenthede waargeneem om Pole binne te val en te beset. Die Tweede Wêreldoorlog het die mees onlangse grensveranderings meegebring – terwyl Pole in die ooste gebiede met swak grond aan die destydse Sowjetunie moes afstaan, het Duitse gebiede met ryk landbougrond en 'n goed ontwikkelde infrastruktuur in die weste en noordooste onder Poolse administrasie gekom. Sedert 1945 vorm die Oder- en Neiße-riviere die westelike grenslyn met Duitsland.
Aangesien die geografiese sentrum van Europa naby Vilnius in Litaue geleë is, maak Pole deel uit van Sentraal-Europa. Dikwels word na lande soos Pole, Tsjeggië en Hongarye as oostelike Sentraal-Europa verwys – 'n term wat ook benadruk dat al hierdie state voormalige Oosbloklande is en almal in die 1990's 'n proses van politieke en ekonomiese hervormings begin het.
Oscar
Die AMPAS (Academy of Motion Picture Arts and Sciences)
Al die lede stem vir die jaarlikse toekenning van die Oscars in verskeie "Beste"-kategorieë. Eers word op die meeste vyf deelnemers per kategorie benoem. Uit hierdie benoemings kies die hele akademie dan die wenners per geheime stemming. Die wenners word elke lente (in die Noordelike Halfrond) aangekondig op ’n groot glansgeleentheid wat wêreldwyd gebeeldsend word.
Pole
Pole is 'n stigterslid van die Verenigde Nasies en die OVSE en het in 1996 by die OESO, op 12 Maart 1999 by die NAVO en op 1 Mei 2004 by die Europese Unie aangesluit.
Etimologie
Die inheemse Poolse naam vir Pole is Polska. Dié naam is ontleen aan die Polane, 'n Wes-Slawiese stam wat die Wartabekken in die huidige Groot-Pole-streek bevolk het (6de–8ste eeu n.C.). Dié stam se naam is ontleen aan die Protoslawiese selfstandige naamwoord pole wat "akker" beteken en op sy beurt ontleen is aan die Proto-Indo-Europese woord *pleh₂- wat na "platteland" verwys. Die etimologie sinspeel die topografie van die streek en die plat landskap van Groot-Pole. In die Middeleeue is die Latynse naam Polonia wyd gebruik in Europa om na Pole te verwys.
Die land se alternatiewe argaïese naam is Lechia en sy lettergreep-wortel bly in amptelike gebruik in verskeie tale, waaronder Hongaars, Litaus en Persies. Dié eksoniem is dalk ontleen aan óf Ljech, 'n legendariese leier van Ljechië, óf van die Ljache, 'n Wes-Slawiese stam wat gebly het in die mees suidoostelike hoek van Klein-Pole. Die oorsprong van dié stam se naam is die Ou Poolse woord lęda ("eenvoudig"). Aanvanklik is albei name, Lechia en Polonia, uitruilbaar gebruik wanneer Middeleeuse kroniekskrywers verwys het na Pole.
Hooflandskappe
Pole word in geografiese opsig in vyf hooflandskappe verdeel:
Driekwart van Pole se huidige oppervlakte word deur vlaktes beslaan wat tydens die laaste Ystydperk (die sogenaamde Weichsel-ystydperk) gevorm is en grotendeels laer as 200 meter bo seevlak is. Die kusgebiede langs die Oossee word deur talle skoorwalle en strandmere gekenmerk, terwyl twee baaie, die Pommerse Baai in die weste en die Baai van Gdańsk in die ooste, diep na die binneland in strek.
By die laagliggende kusvlakte sluit die golwende jonger morenelandskap van die Baltiese Heuwelland met sy talle mere aan. Hierdie landskap word deur die Weichsel-riviervlakte in twee plato's, die Pommerse Mereplato in die weste en die Mereplato van Masoere in die ooste, verdeel. Wye sanderige riviervalleie, wat tydens die Ystydperk deur smeltwater gevorm is, lei oor na die laagliggende ouer morenelandskap van die Sentraal-Poolse Vlakte.
Verder suidwaarts is die noue Sudete-bergreeks in die weste geleë, wat met sy hoogste bergspits, die Śnieżka (Tsjeggies Sněžka, Duits Schneekoppe) in die Reusegebergte, tot 1 602 meter bo seevlak rys, asook die Klein-Poolse Hoogplato en die Lublinse Bergland in die ooste. In die uiterste suide strek die uitlopers van die Wes-Karpate tot by Poolse grondgebied, met die Beskide-bergreeks in die ooste en – verder weswaarts – die bergreeks Hoë Tatra.
Landsgrense
Die grense van Pole se staatsgebied was in die verlede dikwels onderhewig aan veranderings. Terwyl sommige geweste net tydelik deel uitgemaak het van Pole, is daar ook gebiede langs die Warta- en Wisła-riviere en tussen die Karpate-bergreeks en die Oossee wat voortdurend die kernland van Pole gevorm het.
A-lyn (kleding)
Geskiedenis
Die term is vir die eerste keer deur die Franse mode-ontwerper Christian Dior gebruik as die etiket vir sy versameling van lente-1955. Die A-lynversameling se kenmerkende item, die "gewildste silhoeët in Parys", was 'n "vingerbreedte-gevlekte baadjie oor 'n rok met 'n baie vol, geplooide romp."
Pole
Landsgrense
Die huidige grense van Pole is ná die Tweede Wêreldoorlog deur die geallieerde moondhede – die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en die Sowjetunie – tydens die vredeskonferensies van Jalta en Potsdam vasgelê. Pole moes destyds sowat 'n vyfde van sy oppervlakte aan die Sowjetunie afstaan. Die Poolse landsgrense is in noordelike en westelike rigting verskuif – die noordelike grens tot by die Oossee, Warmia (Ermland) en Mazury (Masurië), die westelike grens tot by die riviere Odra en Nysa Nysa Łużycka. In die ooste het die Bugrivier die nuwe grenslyn met die Sowjetunie gevorm.
Danksy die inlywing van Duitse gebiede – Warmia en Mazury, die Pommerse Mereplato (Pojezierze Pomorskie), die gebied van Lubusk, Dolny Sląsk (Neder-Silesië) en 'n gedeelte van Górny Sląsk (Opper-Silesië) het gebiede met 'n totale oppervlakte van sowat 100 000 vierkante kilometer onder Poolse administrasie gekom, terwyl die land gebiede in die ooste (Wileńszczyzna, Polesie, Wołyń, Podole) met 'n oppervlakte van 180 000 vierkante kilometer aan die Sowjetunie afgestaan het. As gevolg van hierdie grensveranderings kom die huidige Poolse staatsgebied met dié van sowat 1 000 jaar gelede grootliks ooreen.
Riviere
Die langste riviere in Pole is die Wisła met 1 022 km, die grensrivier Oder (Odra) met 840 km, die Warta met 795 km en die Boeg met 774 km. Die Boeg vloei langs die Poolse oosgrens. Wisła en Oder vloei vanuit die suide deur die hele land in noordelike rigting en mond net soos talle kleiner riviere in Pommere in die Oossee uit. Hierdie twee groot riviere oorheers die hidrografies-fluviatiele struktuur van die land.
Die Łyna- en Angrapa-riviere mond via die Pregel en Hańcza in die Nemunas en uiteindelik die Oossee. Daarnaas mond 'n aantal kleiner riviere soos die Jizera in die Sudete-bergreeks via die Elbe in die Noordsee uit. Die Orawa-rivier uit die Beskiede-bergreeks mond net soos enkele kleiner riviere uit die Woudkarpate via Waag, Donau en Dnister in die Swartsee uit.
Vanweë Pole se oorgangsklimaat tussen see- en vastelandse klimaat deel baie Poolse riviere tipiese kenmerke met Russiese riviere. Hulle bevries in die winter, terwyl die lente vanweë swaar sneeusmelting 'n hoogwaterseisoen is waartydens riviere dikwels hul walle oorstroom.
Die Poolse riviere, wat vandag deur kanale met mekaar verbind is, het al vroeg as waterweë gedien. So het die Wikings tydens hul rooftogte deur Europa met hul langskepe die Wisła en Oder bevaar. In die middeleeue en die vroeë moderne tydperk, toe Pole-Litaue tot een van die beduidendste Europese graanprodusente ontwikkel het, is agrariese produkte op die Wisła in rigting van Gdańsk en verder na Wes-Europa vervoer. Baie renaissance- en barok-stoorhuise vir graan, wat in stede langs die rivier opgerig is, getuig vandag nog van dié florerende handel.
Mere
Pole is ryk aan mere – meer as 9 300 van hierdie waterliggame het 'n oppervlak van meer as een hektaar. Behalwe vir Finland is daar in geen ander Europese land meer mere per vierkante kilometer as in Pole. Die grootste mere met 'n oppervlak van meer as 100 km² is Śniardwy en Mamry in Masurië en die Lebameer (Jezioro Łebsko) en Jezioro Drawsko in Pommere. Talle mere is deur riviere en kanale met mekaar verbind en vorm sodoende 'n uitgestrekte netwerk van waterweë.
Poolse mere kan rofweg in twee kategorieë verdeel word – die waterliggame in die mereplato's van Noord-Pole (veral in Masurië, Pommere, Kasjoebië en Groot-Pole) en die bergmere in die Tatra-bergreeks waarvan die Morskie Oko die grootste ten opsigte van die oppervlak is. Die diepste mere is die Hańcza-meer (meer as 100 m) in die mereplato van Wigry, oos van Masurië in die woiwodskap Podlachië, Drawsko (83 m) en die bergmeer Wielki Staw Polski ("Groot Poolse Meer") in die "Vallei van die vyf Poolse mere".
Van die vroegste menslike nedersettings in Pole het langs die oewers van mere in die Groot-Poolse Mereplato ontstaan, soos die paalhuise van Biskupin, 'n dorp van meer as 1 000 inwoners wat in die 7de eeu v.C. gestig is. Die voorouers van die huidige Pole, die Polane, het hul eerste forte op meereilande (ostrów) gebou. So was die regeringsetel van die legendariese vors Popiel in die 8ste eeu in Kruszwica by die Gopolomeer geleë. Die eerste histories gedokumenteerde heerser van Pole, hertog Mieszko I, het sy paleis in Poznań op 'n eiland in die Wartarivier laat bou.
Klimaat
Pole is in 'n oorgangsgebied tussen die gematigde klimaatsone van Sentraal-Europa met sy maritieme invloede en die kontinentale klimaat van Oos-Europa geleë. Die gematigde klimaat van Pole het dus in die oostelike en suidoostelike landsdele meer kontinentale kenmerke. Die "skeidingslyn" tussen Atlantiese en vastelandse lugmassas loop langs die Parsęta-rivier wat naby Kolobrzeg (Kolberg) in die Oossee uitmond. Die klimaat wes van hierdie rivier is meer gematig, en die gebied ervaar kleiner temperatuurskommelings as die streke oos daarvan.
Die Poolse somers is oor die algemeen matig warm tot warm met gemiddelde temperature tussen 16 en 19 °C, terwyl die kwik tydens die relatief koue winters tot gemiddeldes van tussen 0 °C in die noordweste van die land en –5 °C in die suidooste kan daal. Veral die hoogliggende Karpate-berggebied word deur temperatuuruiterstes gekenmerk.
Staatswapen
Die Poolse staatswapen (Pools: Godło Polski), die wit arend op 'n rooi agtergrond, is vir die eerste keer in 1228 deur hertog Leszek die Witte as seël gebruik. Vanaf 1241 is dit as nasionale wapen gedokumenteer, en ook die landskleure rooi en wit, wat aanvanklik deur Poolse magte gebruik is, dateer uit die 13de eeu.
Met die stigting van die Volksrepubliek van Pole ná die Tweede Wêreldoorlog is die arend se kroon uit die staatswapen verwyder. Eers met die wysiging van die Poolse grondwet op 30 Desember 1989 is die amptelike staatsnaam weer na "Republiek van Pole" verander en die arend se kroon heringevoer.
Nasionale volkslied
Die nasionale volkslied – "Pole behoort nog steeds vir ewig aan ons" – dateer uit die tydperk van die Poolse Delinge en is 'n getoonsette gedig deur Józef Wybicki (1747–1842) wat moontlik ook die melodie geskryf het. Toe Pole van die Europese politieke landkaart verdwyn het, is dit vir die eerste keer deur Poolse soldate in Italië gesing.
Die staatswapen, nasionale vlag en nasionale volkslied is in die Poolse grondwet vasgeskryf.
Demografie
Die Pole (Pools Polacy, eenvoud Polak) is 'n Wes-Slawiese volk wat oorspronklik uit 'n verskeidenheid stamme, waaronder Polane, Chorwate, Kujawiërs, Masowiërs en Jadzwinge, ontstaan het. Die oorgrote meerderheid van die Poolse bevolking (38,5 miljoen in Desember 2014) is aanhangers van die Rooms-Katolieke Kerk. Volgens hul dialekte, tradisionele kleredragte en sedes word die Pole in 'n westelike, 'n noordelike en 'n suidelike groep onderverdeel.
Vanweë die groot etniese en demografiese veranderings ná die Tweede Wêreldoorlog is die oorgrote meerderheid van Pole se bevolking etniese Pole (98,7 persent). Daar is net vier beduidende minderhede – Duitsers (veral in die westelike Bo-Silesië rondom die stad Opole, Duits Oppeln), Oekraïners in Suidoos-Pole, Wit-Russe in die noordooste en Litauers naby die grens met Litaue.
As gevolg van laer geboortesyfers en emigrasie het die Poolse bevolking in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu negatiewe groei getoon. In 2008 het die geboortesyfer effens gestyg tot 1,31 kinders per vrou, en danksy die 414 000 geboortes, wat aangeteken is, het die Poolse bevolking vir die eerste keer in elf jaar weer gegroei tot 38,135 miljoen. Volgens die Sentrale Statistieke Buro (GUS) is Pole se bevolking moontlik kleiner as oorspronklik beraam. Gegewens van die sensus in 2011 dui daarop dat die land tans slegs 37,2 miljoen inwoners het.
Die demografiese ontwikkeling was daarnaas sedert die middel van die 20ste eeu deur 'n verstedelikingsproses gekenmerk wat nog steeds aan die gang is. Tans woon sowat 63 persent van die Poolse bevolking in stedelike gebiede, waarby die gebied rondom Warskou, die nywerheidsgebiede rondom Łódź in Sentraal-Pole, die hawestede Szczecin, Gdynia, Gdańsk en Elbląg asook die nywerheidsgebiede van Bo-Silesië in die suide die hoogste bevolkingsdigthede het. In teenstelling hiermee het sommige geweste in Noordoos-Pole minder as tien inwoners per vierkante kilometer.
Polonia
Pole is al meer as 'n eeu 'n emigrasieland. Die grootste emigrasiegolwe het in die tydperk tussen 1900 en 1918 en ná 1945 plaasgevind. So het honderdduisende Pole in die mynbou en swaar nywerhede van die Duitse Ruhrgebied kom werk. Danksy die politieke omwenteling van 1989 het honderdduisende Pole die kans gekry om ten minste tydelik in die buiteland te werk. Byna elke Poolse gesin is sodoende deur migrasie geraak.
Las Aldehuelas
Las Aldehuelas is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 84 inwoners.
Pole
Polonia
By die Polonia word ook etniese Pole in Rusland, Oekraïne en ander voormalige Sowjet-republieke gereken (altesaam sowat twee miljoen), waarvan Wit-Rusland (400 000), Litaue (260 000) en Oekraïne (200 000).
Die aantal Pole wat na die Verenigde State emigreer het sedert Pole se toetreding tot die Europese Unie (EU) in 2004 merkbaar afgeneem, maar steeds meer Poolse burgers het hulle in ander lidstate van die EU lande gevestig. Volgens 'n verslag, wat deur die Amerikaanse Migration Policy Institute in Washington, DC gepubliseer is, het in 2009 altesaam 1,5 miljoen Pole in EU-lidstate – veral in die Verenigde Koninkryk, Duitsland en die Republiek van Ierland – gebly.
Nasionale minderhede
Die Poolse staat het die regte van nasionale en etniese minderhede (met die uitsondering van etniese Duitsers as grootse etniese minderheid) reeds voor die politieke omwenteling van 1989 erken. Minderhede het onder meer oor hul eie kulturele en ander verenigings beskik, alhoewel hulle aktiwiteite deur die staat dopgehou is. Tans word die regte van minderhede deur die wetgewer en plaaslike owerhede beskerm.
Duitsers
Ná die Nasionaal-Sosialistiese besettingsbeleid in Pole en Oos-Europa het in die oostelike gebiede van die voormalige Duitse Ryk een van die mees dramatiese bevolkingsverskuiwings in die moderne geskiedenis plaasgevind. Reeds voordat die Potsdamse Protokol van 2 Augustus 1945 onderteken was, is sowat 400 000 etniese Duitsers uit gebiede binne die Duitse grense van 1937 verdryf. Saam met mense wat op bevel van Duitse owerhede, die Duitse Weermag of volgens hul eie besluit voor die Rooi Leër gevlug het, het die aantal vlugtelinge uit Pommere, Oos-Pruise, Oos-Brandenburg en Silesië uiteindelik sewe miljoen beloop. Daarnaas is 1,3 miljoen sogenaamde Volksdeutsche (etniese Duitsers) uit Pole binne die grense van 1939 verdryf.
Die Poolse owerheid het ná de Tweede Wêreldoorlog 'n beleid van etniese "verifikasie" ingestel waarvolgens sowat 1,1 miljoen Duitse burgers as etniese Pole "geklassifiseer" is. Hulle het die reg gekry om as "outogtone bevolking" in die land te bly om in die Poolse kultuur geassimileer te word. Daarenteen het die owerheid vanaf die laat 1950's geweier om ander etniese Duitsers wat nog in die land gebly het amptelik as minderheid te erken en vir hulle minderheidsregte soos kulturele outonomie te gun. Hulle is onder druk geplaas om te emigreer.
Tans word die aantal etniese Duitsers in Pole op sowat 570 000 beraam. Volgens die "Ooreenkoms oor Goeie Buurmanskap en Vriendskaplike Samewerking", wat op 17 Junie 1991 tussen die Bondsrepubliek Duitsland en die Republiek van Pole gesluit is, word die regte van die Duitse minderheid deur die Poolse staat beskerm.
Die Duitsers in Pole beskik oor hul eie kulturele en belangegroepe. Aangesien groter dele van die Duits-Poolse bevolking in die gebied rondom die stad Opole (Duits: Oppeln) en in Opper-Silesië saamgetrek is, beskik hulle nou oor die moontlikheid om gebruik te maak van instrumente van plaaslike selfbestuur. Die Poolse verkiesingswette gee bepaalde politieke voorregte aan minderhede – hulle verkiesingskomitees kan ook in gevalle waar hulle minder as vyf persent van die uitgebragte stemme in 'n verkiesing op hulle verenig het, afgevaardigdes na gewestelike rade en die nasionale parlement stuur. So het die Duitse minderheid in die algemene verkiesing van 2001 twee setels in die Sejm verower.
Oekraïners, Wit-Russe en Litauers
Die aantal etniese Oekraïners in Pole word op tussen 160 000 en 300 000 beraam. Die meeste van hulle is reeds in die Poolse kultuur geassimileer. Die oorspronklike Oekraïnse bevolking van Galisië (Suidoos-Pole) is as moontlike ondersteuners van die Oekraïnse Opstandsleër, wat 'n burgeroorlog teen die Poolse leër gevoer het, in 1947 gedwonge verskuif en dwarsoor die land – veral in die voormalige Duitse gebiede in die noorde en weste – hervestig. Die oorgrote meerderheid etniese Oekraïners (80 persent) is aanhangers van die Geunieerde (Grieks-)Katolieke Kerk.
Die Wit-Russiese bevolking van Pole (tussen 200 000 en 250 000 mense) is in nedersettings naby Białystok in Oos-Pole gekonsentreer. Hulle is oorwegend lede van die outokefale Ortodokse Kerk van Pole wat sy onafhanklikheid van die Moskouse patriarg bewaar het. Verstedelikte Wit-Russe is dikwels in die Poolse bevolking geassimileer.
Die tussen 20 000 en 25 000 Poolse Litauers is in drie Noordoos-Poolse munisipaliteite (Puńsk, Sejny en Szypliszki) gekonsentreer, maar vorm slegs in Puńsk die meerderheid (85 persent van die bevolking). Kleiner groepe etniese Litauers kan in alle groot Poolse stede aangetref word.
Die regte van hierdie nasionale minderhede, waaronder die reg op onderwys in hul eie taal, is in ooreenkomste met die Oekraïne en Wit-Rusland (1992) en in die Pools-Litause Vriendskapsverdrag van 1994 vasgelê.
Jode
Die geskiedenis van Jode in Pole strek terug tot die 10de eeu en sluit lang periodes van godsdienstige verdraagsaamheid en relatiewe welvaart in, desondanks die grootskaalse volksmoord gedurende die Duitse besetting van Pole vanaf 1939. Die veranderende houding teenoor andersgelowiges en anderssprekendes moet teen die agtergrond van Pole se dikwels dramatiese en traumatiese geskiedenis gesien word. Dit het uitgeloop op 'n etnies en godsdienstig betreklik homogene staat en bevolking soos dit vandag bestaan.
Die Koninkryk Pole was vanaf sy stigting in die 9de eeu een van die mees verdraagsame state in Europa. Met die sogenaamde "Statuut van Kalisz", wat in 1264 deur hertog Bolesław die Vrome van Groot-Pole (1221−1279) ingestel en deur koning Kasimierz die Grote in 1334 bevestig en uitgebrei is, is aan Jode verreikende regte toegestaan. Dit was die basis vir die ontstaan van een van die grootste en lewendigste Joodse gemeenskappe in Europa. Die politieke, kulturele en godsdienstige verswakking van die Pools-Litause Gemenebes deur vreemde invalsmagte en maatskaplike omwentelinge soos die Protestantse Hervorming en die daaropvolgende Rooms-Katolieke Teenreformasie het vanaf die 17de eeu 'n nadelige uitwerking op Pole se tradisionele verdraagsaamheid gehad. Net soos vir ander etniese en godsdienstige minderhede het die situasie vir Poolse Jode begin versleg.
Na die Poolse Delinge en die einde van Pole as onafhanklike staat in 1795 het Joodse Pole onderdane van Rusland, Oostenryk en Pruise geword en is hul regstatus deur hierdie moondhede bepaal. Met die hervestiging van 'n onafhanklike Poolse staat ná die Eerste Wêreldoorlog in 1918 was Pole se meer as drie miljoen Jode steeds een van die grootste Joodse gemeenskappe ter wêreld.
Kort voor die Duitse inval in Pole is die Joodse bevolking op 3,35 miljoen beraam. Die Nasionaal-Sosialistiese beleid om van Pole 'n regsvrye ruimte te maak het die agtergrond vir 'n ongekende stelselmatige massamoord op Poolse elites en Jode gevorm. Vir die vernietiging van Poolse en ander Europese Jode is verdelgingskampe op industriële skaal ingerig. Sowat 90 persent van die totale Joodse bevolking in Pole is uitgewis.
Fundamentalistiese strominge speel steeds 'n rol in Rooms-Katolieke kringe. Sommige Rooms-Katolieke Pole was en is, soos ander Europeërs, nie vry van anti-semitiese houdings nie. Orals in Oos-Europa was Nazi-besetters sinies genoeg om plaaslike etniese spanninge en anti-Joodse gevoelens vir hul vernietigingsbeleid in te span. So het enkele Pole, ondanks hulle haat teen Duitse besetters, 'n aktiewe rol gespeel in die Joodse volksmoord, en het een anti-Joodse pogrom nog ná die oorlog in 1946 in Kielce voorgekom. Baie ander Poolse burgers het egter hul eie en die lewens van hul familielede op die spel geplaas om Jode van die uitwissing deur Duitse Nasionaal-Sosialiste te red.