cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jazz
Retensie van Afrika ritmes
Volgens die jazzhistorikus Ernest Borneman het "Afro-Latynse musiek, soortgelyk aan dit wat destyds in die Karibiese Eilandse gespeel is, New Orleans-jazz voor 1890 voorafgegaan". 'n Drie-slag patroon wat in Kubaanse musiek bekend staan as tresillo is 'n fundamentele ritmiese figuur wat in baie verskillende slawemusiek van die Karibiese Eilande gehoor word sowel as in die Afro-Karibiese volksdanse wat in New Orleans se Congo Square opgevoer is en in Gottschalk se komposisies (byvoorbeeld "Souvenirs From Havana" "(1859)). Tresillo is die mees basiese en mees algemene ritmiese sel in die musiektradisies van Afrika suid van die Sahara en die musiek van die Afrika-diaspora.
Jan de Bruyn
Lewe en werk
Johannes George de Bruyn is op 27 November 1941 in die Moedersbond in Pretoria gebore, bring die jare 1950 tot 1952 op Wesselsbron deur en matrikuleer dan aan die Hoërskool Gimnasium op Potchefstroom. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria en behaal 'n B.A.- en B.A. Honneurs-graad. Hierna werk hy as staatsamptenaar en personeelbeampte in Pretoria, waarna hy verbonde is aan die Departement van Sielkunde aan die Universiteit van die Noorde. Vir ’n ruk is hy ook boer in die voormalige Rhodesië. In die jare 1979 tot 1984 doseer hy Kriminologie aan Universiteit van Fort Hare, terwyl hy verder studeer aan die Universiteit van Pretoria en in 1981 ’n M.A.-graad verwerf met ’n verhandeling oor Akkulturasie en misdaad: ’n kriminologiese ondersoek na die misdaadverskynsel by enkele gemeenskappe in die Ciskei. Hy aanvaar dan ’n betrekking by die Onderwyskollege op Groblersdal, waar hy op die nabygeleë plaas Buffelsvlei woon. Hy word later aangestel as dosent in die Departement Kriminologie aan die Universiteit van Venda.
Jazz
Retensie van Afrika ritmes
Tresillo word prominent gehoor in New Orleans-musiek en in ander vorme van populêre musiek uit die stad. Die jazzhistorikus Gunther Schuller het soos volg opgemerk: "Oor die algemeen het die eenvoudiger ritmiese patrone van Afrika in jazz oorleef ... omdat dit meer geredelik aangepas kon word by Europese ritmiese opvattings," "Sommige het oorleef, maar ander is weggewerp namate die bewaarders daarvan meer Europees geword het."
Zahn de Bruyn
Lewe en werk
Zahn de Bruyn is in 1965 in Kaapstad gebore en word op 'n kleinhoewe by The Crags, naby Plettenbergbaai groot. Sy matrikuleer in 1982 aan die Hoërskool Knysna en studeer daarna vanaf 1983 verder aan die Universiteit Stellenbosch, waar sy in 1986 'n B.A.-graad behaal met Frans, filosofie en politieke filosofie as hoofvakke. Daarna reis sy van Oktober 1988 in die buiteland en vertoef onder meer in Israel, Oos-Europa en Parys, waar sy onder andere 'n sieklike bejaarde vrou oppas. Sy word later 'n programbestuurder by die Universiteit Stellenbosch se Bestuurskool vir uitvoerende bedryfsleieropvoeding. Ná haar troue staan sy bekend as Zahn de Bruyn-Stander.
Jazz
Afro-Kubaanse invloed
Afro-Amerikaanse musiek het in die 19de eeu Afro-Kubaanse ritmiese motiewe begin inkorporeer, toe die habanera (Kubaanse contradanza) op internasionale vlak gewildheid bereik het. Musikante uit Havana en New Orleans het twee keer per dag die veerboot tussen die stede geneem om op te tree, en die habanera het vinnig posgevat in die musikaal-vrugbare "Crescent City". Gedurende die meer as 'n kwarteeu waartydens cakewalk, ragtime en proto-jazz gevorm en ontwikkel het, was die habanera 'n konsekwente deel van Afro-Amerikaanse populêre musiek.
Habaneras was wyd beskikbaar as bladmusiek en was die eerste geskrewe musiek wat ritmies gebaseer was op 'n Afrika-motief (1803). Vanuit die perspektief van Afro-Amerikaanse musiek kan die "habanera-ritme" (ook bekend as "congo" ), "tango-congo", of tango beskou word as 'n kombinasie van tresillo en die "backbeat". Die habanera was die eerste van vele Kubaanse musiekgenres wat in die Verenigde State periodieke gewildheid bereik het, en die gebruik van tresillo-gebaseerde ritmes in Afro-Amerikaanse versterk en geïnspireer het.
Die New Orleans-boorling Louis Moreau Gottschalk se klavierstuk "Ojos Criollos (Danse Cubaine)" (1860) is beïnvloed deur die komponis se studies in Kuba: die habanera-ritme kan duidelik waargeneem word in die linkerhand. In Gottschalk se simfoniese werk "A Night in the Tropics"(1859) verskyn die tresillo-variant, cinquillo, dikwels. Die stylfiguur is later deur Scott Joplin en ander komponiste van ragtime gebruik.
Wynton Marsalis, wat die musiek van New Orleans met die musiek van Kuba vergelyk het, het opgemerk dat tresillo-ritmes die "clavé" van New Orleans is, wat 'n Spaanse woord is wat "kode" of "sleutel" beteken, soos in die sleutel tot 'n raaisel. Jelly Roll Morton het hierdie ritmiese figuur die "Spaanse tint" genoem, en dit as 'n noodsaaklike bestanddeel van jazz beskou.
Ragtime
Die afskaffing van slawerny in 1865 het gelei tot nuwe geleenthede vir bevryde swart Amerikaners. Alhoewel streng segregasie werksgeleenthede vir die meeste swartes beperk het kon baie mense werk in die vermaaklikheidsbedryf vind. Swart pianiste het in kroeë, klubs en bordele gespeel soos wat ragtime ontwikkel het.
Ragtime het as bladmusiek verskyn, en is gepopulariseer deur swart Amerikaanse musikante soos Ernest Hogan, wie se treffers in 1895 verskyn het. Twee jaar later het Vess Ossman van hierdie liedjies opgeneem as 'n banjosolo bekend as "Rag Time Medley". In 1897 het die komponis William Krell sy "Mississippi Rag" gepubliseer as die eerste klavier ragtime-stuk. Tom Turpin het ook "Harlem Rag" gepubliseer, die eerste "rag" wat deur 'n swart Amerikaner uitgegee is.
Afrika-gebaseerde ritmiese patrone soos Tresillo en sy variante en die habanera-ritme en cinquillo, kan gehoor word in die ragtime-komposisies van Joplin en Turpin. Joplin se "Solace" (1909) word algemeen beskou as behorende tot die habanera-genre: beide van die pianis se hande speel op 'n gesinkroniseerde manier en laat die mars-ritme heeltemal wegval. Ned Sublette postuleer dat die tresillo/habanera-ritme "sy weg gevind het na ragtime en die cakewalk," terwyl Roberts voorstel dat "die invloed van die habanera moontlik daartoe bygedra het om swart musiek van ragtime se Europese baslyn te bevry."
Afrika-oorsprong
Blues is die naam wat aan 'n musikale vorm en -genre gegee word wat aan die einde van die 19de eeu uit die spirituele- en werksmusiek en eenvoudige gerymde ballades van swart Amerikaanse gemeenskappe (van hoofsaaklik die Diep Suide van die Verenigde State) ontwikkel het.
Die gebruik van pentatoniese toonlere het bygedra tot die ontwikkeling van "blue notes" in blues en jazz. Soos Kubik verduidelik:
Many of the rural blues of the Deep South are stylistically an extension and merger of basically two broad accompanied song-style traditions in the west central Sudanic belt:
W. C. Handy: vroeë gepubliseerde blues
W. C. Handy het in die folkblues van die Suide belang gestel terwyl hy deur die Mississippi-delta gereis het. In hierdie folk blues-vorm het die sanger vrylik geïmproviseer binne 'n beperkte melodiese reeks, en die kitaarbegeleiding is eerder geklap as getokkel, soos 'n klein trom wat in gesinkopeerde aksent reageer, en as 'n verdere "stem" funksioneer. Handy en sy orkeslede was formeel opgeleide Afro-Amerikaanse musikante wat nie met blues grootgeword het nie, tog kon hy die blues aanpas by 'n groter "band" instrumentformaat en die musiek in 'n gewilde musiekvorm rangskik.
Handy het oor sy aanneming van die blues geskryf:
"The primitive southern Negro, as he sang, was sure to bear down on the third and seventh tone of the scale, slurring between major and minor. Whether in the cotton field of the Delta or on the Levee up St. Louis way, it was always the same. Till then, however, I had never heard this slur used by a more sophisticated Negro, or by any white man. I tried to convey this effect ... by introducing flat thirds and sevenths (now called blue notes) into my song, although its prevailing key was major ..., and I carried this device into my melody as well."
Met die publikasie van sy "The Memphis Blues" in 1912 het Handy 12-maat-blues aan die wêreld bekendgestel (alhoewel Gunther Schuller aanvoer dat dit nie regtig blues is nie, maar "meer soos 'n cakewalk" ). Hierdie komposisie, sowel as sy latere "St. Louis Blues" en andere, het habanera-ritme ingesluit, en sou standaard jazzwerke word. Handy se musiekloopbaan het in die pre-jazz era begin en bygedra tot die kodifikasie van jazz deur die publikasie van sommige van die eerste bladmusiek vir jazz.
New Orleans
Die musiek van New Orleans het 'n enorme invloed gehad op die skepping van vroeë jazz. In New Orleans kon slawe aspekte van hul kultuur beoefen, soos byvoorbeeld voodoo en die speel van tromme. Baie vroeë jazzmusikante het in die kroeë en bordele van die rooilig-distrik rondom Basinstraat, bekend as Storyville, gespeel. Benewens dansgroepe, was daar marsjerende groepe wat by uitspattige begrafnisse gespeel het (wat later as jazz-begrafnisse bekend gestaan het). Die instrumente wat deur hierdie groepe gebruik is, het die instrumente van jazz geword: koperblaasinstrumente, tromme en fluite wat in die Europese 12-toonskaal gestem is. Sommige klein groepe het 'n kombinasie van selfopgeleide en formeel opgeleide musikante bevat, baie afkomstig uit die begrafnisstoet-tradisie. Hierdie groepe het in swart gemeenskappe in die suide gereis. Vanaf 1914 het Kreoolse Louisianers en Afro-Amerikaanse musikante in vaudeville-vertonings gespeel, wat jazz na stede in die noordelike en westelike dele van die VSA geneem het.
In New Orleans het 'n wit orkesleier genaamd Papa Jack Laine swart- en wit mense in sy marsjeerorkes geïntegreer. Hy was bekend as "die vader van wit jazz" vanweë die baie topspelers wat hy in diens geneem het, soos George Brunies, Sharkey Bonano, en toekomstige lede van die Original Dixieland Jass Band. Gedurende die vroeë 1900's is jazz meestal in Afro-Amerikaanse- en baster gemeenskappe opgevoer weens segregasiewette. Storyville het jazz na 'n wyer gehoor gebring deur toeriste wat die hawestad New Orleans besoek het. Baie jazzmusikante uit Afro-Amerikaanse gemeenskappe is gehuur om in kroeë en bordele op te tree, insluitende Buddy Bolden en Jelly Roll Morton, benewens dié uit ander gemeenskappe, soos Lorenzo Tio en Alcide Nunez. Louis Armstrong het sy loopbaan in Storyville begin en sukses behaal in Chicago. Storyville is in 1917 deur die Amerikaanse regering gesluit.
Zahn de Bruyn
Skryfwerk
Sy debuteer reeds op agtienjarige leeftyd met die bundel Kaia vir die tye. Hierin word veral die skoollewe en jeugdige gevoelens ontgin. Hoewel die beperkte lewensraamwerk uit die tematiek blyk, toon die bundel tog groot belofte met 'n vars kyk op bekende dinge, beskryf met 'n positiewe drif en die direktheid van onskuld. Haar gedig Wêreld word in die Noordwesprovinsie en in die Wes-Kaap voorgeskryf vir eksaminering van Afrikaans as Tweede Taal. In 2000 wen haar gedig Train ponderings of a drowning rat 'n tweede prys in 'n kompetisie uitgeskryf deur die "Poetry Institute of Africa". Van haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte en Goudaar. In 2020 word haar gedig 'Fetus in biologie-klas' opgeneem in Vers en vrou. Sy publiseer ook in letterkundige tydskrifte soos Standpunte. Haar kortverhaal Die afspraak word opgeneem in die versamelbundel Vrou: Mens saamgestel deur Corlia Fourie.
Jan de Bruyn
Lewe en werk
As sakeman en tipiese entrepreneur sien hy gereeld geleenthede vir nuwe besighede raak. 'n Paar van die besighede waarin hy betrokke geraak het, is Vodacom Gemeenskapsfone, Sophie’s Choice en I-Connect Internet konneksie, terwyl hy ook nou betrokke was by die stigting en beheerraad van Ridgeway College. Sy betrokkenheid in privaatbesighede veroorsaak dat hy per geleentheid insolvent verklaar word, maar desnieteenstaande help hy steeds baie mense finansieel. Uit 'n eerste huwelik word twee kinders, Theuns en Sonja, gebore. Sedert 1990 woon hy en sy tweede vrou, Kittie, op die dorp Louis Trichardt. Kittie het ook twee kinders, die bekende model Christina Storm en Willemien. Daar is verskeie radio-uitsendings van sy gedigte en hy tree ook in September 2005 by Versindaba in Stellenbosch op, waar hy van sy gedigte voorlees. By hierdie geleentheid kry hy ’n hartaanval, maar herstel weer. Hy is op 15 Mei 2006 in sy huis op Louis Trichardt aan 'n hartaanval oorlede.
Skryfwerk
Van sy gedigte verskyn gereeld in publikasies soos Standpunte, Griffier, Tydskrif vir Letterkunde, Donga en Contrast, terwyl dit ook in die Belgiese tydskrif Dimensie verskyn en opgeneem word in die Belgiese bloemlesing Nieuwe Dichters. In 1982 word ’n Afrikaanse gedig van hom (met ’n Engelse vertaling langsaan), in die vooraanstaande Britse poësietydskrif Other Poetry gepubliseer, die eerste keer dat hierdie tydskrif ’n Afrikaanse gedig publiseer. Sy debuut Vuurtent in die sneeu deel hoofsaaklik met die verhouding tussen man en vrou en bevat ’n paar treffende liefdesgedigte. Kenmerkend van hierdie gedigte is die talle beelde wat op die natuur gespits is en die hoë frekwensie van ontkenning, wat dit ’n poësie van vergeefsheid en stilte maak, sonder om sentimenteel te wees. Die titel beeld reeds die koue wêreld uit waarteen die geliefde beskutting bied in die vuurtent. “Ek het my neus” werk knap met teenstellings, terwyl “Ek het gemeen” se oorspronklike beelding opval. Talle gedigte word in die verledetydsvorm geskryf, wat veroorsaak dat die verse lewenskragtigheid inboet. Hierdie bundel word eervol vermeld tydens toekenning van die Ingrid Jonker-prys in 1985. Die opvolg “Te bruin vir groen” bevestig sy talent en skep veral ’n teenstelling tussen die bruin van klip en stam en aarde (wat ook ’n toespeling op sy van is) en die geilheid van die lente en dit wat lewe. Die essensie van die bundel is weereens die liefde, terwyl daar ook gedigte is met kommentaar oor die godsdiens. Die gedig “Ek is te bruin vir groen”, met toespeling op sy eie naam sowel as die kleur, bevat treffende paradokse. Ander mooi gedigte sluit in “Mag al jou nagte”, wat mooi versugtinge en seënbedes bevat, en “Alles sal dieselfde bly”. In sy laaste bundel, “Witvuurlig”, bring hy op mistieke wyse ’n hele lewensreis onder woorde. Onder hierdie herinneringe is ’n armoedige jeug met eerste geloofstwyfel; die dood van ouers, broer en ander familielede; en die pyn van ’n egskeiding en die daaropvolgende vervreemding tussen die vader en die kinders. Dit is veral die gedig oor “Theuns” wat ontroer, want hoewel die kind van die vader geskei is en fisies en emosioneel verder van hom wegdryf, lê hy in die vader se gemoed steeds in die waai van sy arm. Die laaste afdeling sluit dan af met gedigte oor die lig van ontdekking van die geestelike. Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Kraaines”, “Goudaar”, “Honderd jaar later” en “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”
John Grisham
John Ray Grisham Jr. (gebore 8 Februarie 1955) is 'n Amerikaanse outeur, prokereur, politikus en aktivis. Sy boeke is al vertaal in 42 tale en wêreldwyd gepubliseer.
Vroëe lewe
Grisham, die tweede van vyf kinders is gebore in Jonesboro, Arkansas. Sy ouers is Wanda (née Skidmore) en John Ray Grisham. Sy pa was 'n konstruksiewerker en katoenboer, en sy ma 'n huisvrou.
Persoonlike lewe
Grisham is op 8 Mei 1981 met Renee Jones getroud. Hulle het twee kinders: Shea en Ty.
Blomkoolganna
Die blomkoolganna (Caroxylon tuberculatum Moq.) is 'n struik wat inheems in aan Botswana, Namibië en Suid-Afrika. Dit kom die Vrystaat en die drie Kaapprovinsies voor, veral in die Droë Karoo. Dit is op die SANBI-rooilys as veilig gelys.
Rapa Nui (dubbelsinnig)
Die naam Rapa Nui, soms ook Rapanui gespel, kan na een van die volgende verwys:
Blomkoolganna
Hierdie spesie is kenmerkend aan die veldtipe van die Droë Karoo, wat blomkoolgannaveld genoem word. Dit word hier as die klimaksplantegroei beskou. In blomkoolgannaveld kom veral die grasse Stipagrostis ciliata en S. obtusa voor. Ander struikies wat hier volop aangetref word is Aptosimum spinescens, Dicoma capensis, Eriocephalus spinescens, Hermania spinosa, Lycium oxycladum, Nestleria humilis, Pentzia spinescens, Pteronia glomerata, Rhigozum trichotomum, Ruschia ferox, Salsola glabrescens en Zygophyllum microphyllum. Hier kom ook Geigeria ornativa voor.
Afrikasivet
Die Afrikasivet (Civettictis civetta) is 'n lid van die familie Viverridae en die subfamilie Viverrinae. Die soogdier kom in die noorde van Suid-Afrika, Zimbabwe, Mosambiek en die noorde van Botswana voor. Die dier staan ook bekend as die sivetkat.
Blomkoolganna
Landbou
Oor die algemeen is Salsola (Caroxylon)-beweiding goed, maar die spesie Salsola tuberculata var. tomentosa, wat soms as 'n eie spesie S. tuberculatiformis gesien word, kan grootlamsiekte veroorsaak, wat die lengte van die dratyd verleng en tot moeilike bevallings lei. Boesmans het tee daarvan gemaak as voorbehoedmiddel en dié werking is in rotte aangetoon.
Afrikasivet
Identifikasie
Die dier is gryswit met dowwe kolle op die voorkwarte en reëlmatige swart kolle wat op die agterkante oorgaan in strepe. Daar is 'n streep wat al op die rug langs loop en tussen die ore begin. Die bene is swart en die stert is wollerig en gering met 'n swart punt. Die ore is gerond met wit punte. Sy totale lengte is 120-140 cm en die stert is 40-50 cm lank. Sy skouerhoogte is 40 cm en sy massa is 9-15 kg.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies bosveld met ruigtes en genoeg onderbos, verkieslik in 'n waterryke omgewing. Die diertjie is naglewend en sku. Hulle is op hul aktiefste vroeg in die aand en net voor sonop. Hulle leef gewoonlik alleen. Hulle eet insekte, muise, wilde vrugte, reptiele, paddas en voëls. Hulle natuurlike vyande is die leeu, luiperd en luislang. Een tot vier kleintjies word na 'n dratyd van ±2 maande tussen Augustus en Desember gebore.
Orangia Unie
Die Orangia Unie was 'n politieke party in die Oranjerivierkolonie wat in Julie 1905 gestig is. Met die skep van die Unie van Suid-Afrika in Mei 1910 het dit saamgesmelt met die Afrikanerbond en Het Volk, die dominante politieke partye van onderskeidelik die Kaapkolonie en die Transvaal om die pan-uniale Suid-Afrikaanse Party te vorm.
'n Kongres om Boere se besware in die kolonie te bespreek is op 1 Desember 1904 op Brandfort gehou. Dit het gelei tot die stigting van die party in Julie die jaar daarna. Op 14 Junie 1907 word selfregering in die Oranjerivierkolonie in The Friend aangekondig. In terme van die aankondiging sou 'n wetgewende vergadering opgerig word met 11 benoemde lede en 38 verkose lede vir wie alle wit mans ouer as 21, wat m onstens ses maande in die kolonie woonagtig was, kon stem. In November 1907 wen die Orangia Unie 30 van die 38 verkose setels. Op 27 November het Abraham Fischer van die Orangia Unie Eerste Minister van die kolonie geword.
Met selfregering onder die bewind van die Orangia Unie het die kolonie die Nederlandse taal weer erken en vanaf 1907 word die kolonie ook met sy Nederlandse naam, die Oranje Rivier Colonie, genoem. In 1908 is 'n onderwys goedgekeur wat Engels en Nederlands op gelyke voet in skole geplaas het - huistaal is tot as onderrigtaal tot Standerd 4 gebruik en daarna is Engelse en Nederlandse in eweredige verhouding gebruik.
In 1909 het die Oranjerivierkolonie deelgeneem aan wat die Nasionale Konvensie waar die kolonies van Oranjerivier, Natal, Transvaal en die Kaap (met verteenwoordiging uit Rhodesië) samesprekings gevoer het oor 'n moontlike federasie of unie. By die konvensie het Herzog dit duidelik gemaak dat hy 'n unie slegs sou ondersteun as die grondwet sekuriteit vir Nederlands sowel as Engels sou bied. Hy is in die standpunt ondersteun deur Orangia Unie kollegas en van die ander Afrikaner afgevaardigdes. Die gesprekke het uiteindelik gelei tot die aanvaarding van die Suid-Afrika-wet (1909) deur die Britse Parlement, wat die weg gebaan het vir die totstandkoming op 31 Mei 1910 van die Unie van Suid-Afrika.
Michaela McManus
Michaela McManus (gebore 20 Mei 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Into the Grizzly Maze (2015) en in die televisiereekse The Vampire Diaries (2009), Awake (2012), en Aquarius (2015).
Kootjie Snyman
In die oorlog was hy aanvanklik kommandant van die Zeerust-kommando, en later generaal van die Rustenburgse en Marico-burgers. By die Beleg van Mafeking was hy onder bevel van generaal Piet Cronje, maar is met voorgenoemde se vertrek op 18 November 1899 in bevel oor die beleg gestel. Snyman kon egter geen welslae behaal nie. Weens sy besluiteloosheid en swak toepassing van dissipline, is baie van sy manskappe doodgeskiet, gewond of gevange geneem.
Hy is op ouderdom 87 te Doornhoek, Marico, oorlede.
Mercedes-Benz M137 enjin
Die Mercedes-Benz M137-enjin was 'n natuurlik-geaspireerde, enkelbonokas 60° V12-enjin met drie kleppe per silinder. Dit is gebou om die groter en swaarder, dog kragtiger, DOHC met vier kleppe per silinder, natuurlik-geaspireerde 6,0 L M120 V12-eenheid te vervang. Die M137 is tussen 1998 en 2002 vir die W220 S-klas en C215 CL-klas gebruik.
Die argitektuur was soortgelyk aan M112- en M113-enjins en is ontwerp om die algehele afmetings van 'n V8-eenheid met 'n onder afmeting te pas. Die krukas is in 'n liggewig legering met silindervoering "Silitec" (silikon/aluminium) gegiet om massa te bespaar. Die nuwe kragbron is 80 kg ligter as sy voorganger en bied 'n beter brandstofverbruik danksy 'n silinderdeaktiveringstegnologie. Albei die verplasingsvariante het 'n drukverhouding van 10:1.
Die M137 is vervang deur die kragtiger tweelingturbo-M275-enjin.
Stary Browar
Stary Browar ("Ou Brouery") is 'n sake- en kultuursentrum wat op 5 November 2003 in die middestad van Poznań, Pole geopen is.
Die sentrum het in die historiese gebou van 'n voormalige brouery ontstaan wat in 1876 opgerig is en tot 1980 in gebruik was. Die oorspronklike buitekant van die brouery is grotendeels bewaar en tydens die ombou gerekonstrueer. Die sakegedeelte van Stary Browar behels sowat 100 winkels op vier verdiepings, kantore asook talle restaurante, kroeë en kafees.
Op 11 Maart 2007 is die sentrum uitgebrei sodat die gebou se totale oppervlakte tans sowat 122 000 m² beloop. Die aantal winkels is sodoende verdubbel, en die totale boukoste het €125 miljoen beloop.
Toekennings
Stary Browar se konsep wat kultuur en sake met mekaar verbind is net soos die argitektoniese ontwerp in 2005 met die International Council of Shopping Centers (ICSC) se Design and Development Award in die kategorie beste middelgroot winkelsentrum bekroon. Drie jaar later is die sentrum deur die ICSC as die mooiste winkelsentrum ter wêreld aangewys.
Andesien
Die plagioklaasveldspate is 'n deurlopende soliede oplossingsreeks, en akkurate identifikasie van individuele lede vereis dus gedetailleerde optiese studies, chemiese analise of digtheidsmetings. Brekingsindekse en relatiewe digtheid verhoog direk met die kalsiuminhoud.
Dit word soms as 'n halfedelsteen gebruik.
Naam en ontdekking
Andesien is die eerste keer in 1841 beskryf vir die voorkoms daarvan in die Marmato-myn, Marmato, Cauca, Chocó Department, Colombia. Die naam is vir die Andes omrede dit volop voorkom in die Andesiet lawa in die berge.
In die vroeë 2000's is rooi en groen edelstene onder die naam "andesien" bemark. Dit was later vasgestel dat hiedie edelstene kunsmatig gekleur is.
Voorkoms
Andesien kom voor in intermediêre stollingsgesteentes soos dioriet, sïeniet en andesiet. Dit kom kenmerkend voor in metamorfe gesteentes van granuliet tot amfibolietfasies wat gewoonlik anti-periettekstuur vertoon. Dit kom ook voor as korrels in sedimentêre gesteentes. Dit word algemeen geassosieer met kwarts, kaliumveldspaat, biotiet, horingblende en magnetiet.
Thaise kat
Die Thaise kat is ’n kortharige katras wat ooreenstem met die moderne Siamese kat, maar ook grootliks van hom verskil.
Geskiedenis
Die katte wat in die 19de en vroeë 20ste eeu uit Siam (nou Thailand) na die Weste ingevoer is, het heelwat anders gelyk as die moderne Siamese kat. Dié katte, wat in Thailand witsjian mat (วิเชียรมาศ, "maandiamant") genoem word en steeds daar aangetref word, het breër gelaatstrekke. Ná geslagte van teling in die Weste het die Siamese kat, soos dit genoem is, al hoe meer anders as die oorspronklike katte gelyk en het hulle ’n al hoe meer "Oosterse tipe" voorkoms gekry.
Daar was egter telers wat die oustyl-voorkoms van die oorspronklike katte behou het. Dié katte is in die vroeë 1990's op skoue in Europa ten toon gestel en verskeie klubs het daarna ontstaan wat elk sy eie teelstandaarde opgestel het. Daarna het Amerikaanse en Europese telers begin saamwerk met spesifieke bloedlyne om die kat se voorkoms te standaardiseer.
Negus (drank)
Negus is ‘n warm alkoholiese drank wat dikwels in die Engelse letterkunde voorkom.
Thaise kat
Geskiedenis
The International Cat Association (TICA), het dit in 2007 goedgekeur dat die oustyl-Siamees as die Thai geskou kan word in die Voorlopige Nuwe Rasse-kategorie, en in 2010 het die ras kampioenskapstatus gekry.
Negus (drank)
Dit is ‘n drank op die basis van port (soms van sjerrie). Die ander bestanddele is suiker, suurlemoensap (of lemoensap), suurlemoenskil, kaneel, neutmuskaat, naeltjies en kookwater. Negus het ‘n sterk ooreenkoms met Glűhwein.
Kol. Francis Negus het die drankie in die vroeë 18de eeu ontwikkel.
Oscar Niemeyer
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:left; width:20em;">
Oscar Niemeyer
Brasiliaanse argitek
Skool
Moderne Internasionale Argitektuur
Beduidende projekte
Geboue langs die Esplanada dos Ministérios in Brasília
Pritzker-prys (VSA) in 1988
Praemium Imperiale (Japan) in 2004
Handtekening
Oscar Ribeiro de Almeida Niemeyer Soares Filho (15 Desember 1907 – 5 Desember 2012) was 'n Brasiliaanse argitek en ontwerper wat as een van die belangrikste figure van die internasionale moderne argitektuur beskou word. Niemeyer was 'n baanbreker wat onder meer met die boukundige moontlikhede van gewapende beton geëksperimenteer het. Die Internasionale Styl, wat deur die Duitse Bauhaus-beweging begin is, het in die tropiese klimaat van Brasilië danksy Niemeyer 'n nuwe dimensie van openheid en vryheid gekry.
Niemeyer se geboue word deur baie dinamiese vorms en sinlike boë gekenmerk (die laasgenoemde elemente het reeds in die Brasiliaanse barok-styltydperk 'n beduidende rol gespeel), en sommige van sy bewonderaars verwys na Niemeyer eerder as 'n beeldhouer van monumente as 'n argitek. Die argitektuurkritikus Paul Andreas van die Duitse Argitektuurmuseum (DAM) in Frankfurt, wat in 2003 die grootste Duitse retrospektiewe uitstalling oor Niemeyer se werk gekoördineer het, beskou die vrye vorms van Niemeyer se betongeboue as een van die belangrikste bydraes tot die argitektuurgeskiedenis van die 20ste eeu.
Sy beduidendste projek, die nuwe Brasiliaanse hoofstad Brasília, wat hy saam met Lucio Costa ontwerp het, is deur Unesco in 1987 as wêrelderfenis aangewys - as die enigste 20ste eeuse stad waaraan dié status verleen is.
Terwyl Niemeyer self steeds beklemtoon het dat argitektuur nie net funksioneel moet wees nie, maar met sy kreatiwiteit ook die verbeelding van mense moet kan uitdaag, beweer kritici dat sy geboue nie aan menslike behoeftes voldoen nie, dikwels steriel en amper sielloos gebly het en eerder deur kommunistiese ideale gekenmerk is. Niemeyer het egter steeds ontken dat argitektuur in staat sou kon wees om maatskaplike hervorming te bevorder en die ontwerp van 'n gebou met die skepping van 'n kunswerk vergelyk. Gedurende sy loopbaan, wat oor 78 jaar gestrek het, het Niemeyer sowat 600 projekte voltooi.
Die mens bearbei die natuur en omskep dit tot die toneel van sy verbeeldings.
Vroeë lewe
Oscar Niemeyer is in 1907 in Laranjeiras, 'n woonbuurt van Rio de Janeiro, gebore. Die Duitse familienaam Niemeyer in Portugal en Brasilië dateer terug na die 18de eeu toe Konrad Heinrich von Niemeyer (1761–1806) vanuit Hannover na Portugal geëmigreer het.
Aanvanklik het hy in sy vader se tipografiese onderneming gewerk en by die Escola de Belas Artes ("Skool van Skone Kunste") ingeskryf. In 1934 het hy 'n graad as ingenieur-argitek behaal. Alhoewel hy op daardie tydstip finansiële moeilikhede ondervind het, het Niemeyer nogtans sonder vergoeding in die ateljee van die argitekte Lucio Costa en Carlos Leão gewerk. Hy was ontevrede met die argitektuur wat hy in die strate gesien het - en die besluit geneem om self 'n loopbaan as argitek te volg om iets daaraan te verander.
Nadat hy reeds bekendheid as argitek verwerf het, het hy in 1945 by die Kommunistiese Party van Brasilië aangesluit. Gedurende die Russiese Rewolusie van 1917 was Niemeyer nog 'n seun van tien jaar, maar in die tyd van die Tweede Wêreldoorlog het hy 'n jong idealis geword – maar ook 'n entoesiastiese kommunis. Later in sy lewe sou hy vir sy politieke oortuiging 'n hoë prys betaal.
Tydens die militêre diktatuur in Brasilië is sy kantoor deursoek en Niemeyer het as balling na Europa gegaan. Volgens berigte het die destydse Brasiliaanse minister van lugvaart gesê dat Moskou die mees geskikte plek vir 'n kommunistiese argitek sou wees. Niemeyer het 'n besoek aan die Sowjetunie afgelê, met 'n aantal Sowjet-leiers gesels en met sommige van hulle vriendskappe gesluit. Fidel Castro het eens opgemerk: "Niemeyer en ek is die laaste kommuniste van hierdie planeet".
Eerste projekte
In 1936 is Lucio Costa deur die minister van onderwys Gustavo Capanema as die argitek vir die nuwe hoofkwartier van die Departement van Onderwys en Openbare Gesondheid in Rio de Janeiro benoem. Die departement was destyds verantwoordelik vir die skepping van die novo homem, Brasileiro e moderno (die "nuwe mens", wat Brasiliaans en modern sou wees). Oscar Niemeyer het in 1939 die leiding van die span argitekte oorgeneem, wat naas Costa en Niemeyer ook Carlos Leão, Affonso Eduardo Reidy, Jorge Moreira en Ernani Vasconcellos ingesluit het, terwyl die Switsers-Franse argitek Le Corbusier in 1936 as raadgewer gefungeer het.
Volgens Niemeyer se versoek is die gebou se naam in 1985 gewysig tot Palácio Gustavo Capanema. Dit was die eerste wolkekrabber in die modernistiese boustyl ter wêreld wat in opdrag van 'n staatsinstelling opgerig is en die grootste projek wat Le Corbusier ooit aangepak het. Die wolkekrabber met veertien verdiepings, wat in 1943 voltooi is en die hoof-bestuursbeampte van Brasilië se kultuur en kultuurerfenis gehuisves het, het alle elemente vertoon wat later as die boustyl van die Brasiliaanse modernistiese beweging erken sou word: Vir die projek is net inheemse materiale en tegnieke ingespan, soos byvoorbeeld azulejos, die tradisionele blou teëls wat hulle oorsprong in Portugal het; brises-soleil, wat deur Le Corbusier op 'n rewolusionêre manier herskep en by die Moorse sonskerms van die koloniale styl aangepas is; opvallende kleure; die tropiese tuine van die landskapsargitek Roberto Burle Marx; die "Keiserlike Palm" (Roystonea oleraceae); verdere sinspelings op tipiese kenmerke van die Brasiliaanse landskap en die integrasie van kunswerke wat deur Brasiliaanse kunstenaars vir die projek geskep is.
In 1939 het Niemeyer en Costa die Brasiliaanse pawiljoen by New York se wêreldtentoonstelling ontwerp en saam met Paul Lester Wiener uitgevoer. New York se burgemeester Fiorello La Guardia was baie beïndruk deur die pawiljoen en het die sleutels van die stad New York as 'n toekenning aan Niemeyer oorhandig. Costa het verduidelik dat die Brasiliaanse pawiljoen die argitektoniese taal van "bekoorlikheid en swier", ligtheid en ruimtelike vloeiendheid, oop plan, boë en vry mure versinnebeeld het en dit as "Ionies" beskryf – in kontras met die destydse strenge modernistiese argitektuur, waarna hy met die term "Dories" verwys het.
Pampulha
In 1940 het Niemeyer Juscelino Kubitschek, die destydse burgemeester van Belo Horizonte, die hoofstad van die deelstaat Minas Gerais, ontmoet. Kubitschek was saam met die goewerneur van Minas Gerais, Benedito Valadares, van plan om 'n nuwe voorstad noord van Belo Horizonte te ontwikkel – Pampulha. Niemeyer het die opdrag gekry om 'n reeks geboue, die sogenaamde "Pampulha-kompleks", vir hierdie projek te ontwerp. Die kompleks het 'n kasino, 'n danssaal en restourant, 'n jagklub, 'n gholfklub en 'n hotel met 100 kamers (wat uiteindelik nie gebou is nie) behels wat rondom 'n kunsmatige meer opgerig is. Die kerkgebou van São Francisco de Assis is in 1942 voltooi en reeds een jaar later as die eerste moderne gebou in Brasilië by die nasionale kanon van hoë kuns gelys.
Die bouprojek is in 1943 voltooi en alhoewel die kompleks tydens die Brazil Builds-tentoonstelling van dieselfde jaar in New York Stad se Museum of Modern Art (MOMA) groot internasionale byval gevind het, was die meer konserwatiewe kerklike outoriteite in Belo Horizonte ontsteld oor die ontwerp vir die São Francisco de Assis-kerkgebou. Vir hulle was die argitektuur te gewaagd vir 'n sakrale gebou en ook die muurskildery agter die altaar, wat deur die kunstenaar Candido Portinari geskep is en Christus as die Heiland van die siekes, die armes en veral die sondaars uitgebeeld het, is deur die kerk afgekeur. Die Rooms-Katolieke Kerk was eers in 1959 bereid om die kerkgebou amptelik te wy.
Die 1940's en 1950's
In 1947 is sy internasionale aansien bevestig toe Niemeyer na die Verenigde State gereis het om as 'n lid van die internasionale ontwerpspan (Board of Design) die Verenigde Nasies se nuwe hoofkwartier in New York te beplan. Niemeyer se "plan 32" is deur die Board of Design goedgekeur, maar uiteindelik het hy ingegee onder die druk van Le Corbusier en hulle het hul gemeenskaplike projek 23/32 ingedien wat saam met Bodiansky en Weissmann ontwerp is en elemente van Niemeyer en Le Corbusier se bouplanne verenig het, waarby Niemeyer met sy oorspronklike ontwerp die grootste bydrae gelewer het.
Alhoewel Le Corbusier daarop aangedring het dat hulle steeds by die projek betrokke sou bly nadat hulle plan 23/32 goedgekeur is, is die konsepsuele ontwerp vir die VN-hoofkwartier deur die direkteur van beplanning, Wallace Harrison, en Max Abramovitz, sy destydse vennoot, uitgevoer.
In sy tuisland Brasilië het hy in 1951 ter geleentheid van die stad São Paulo se 400-jaarfees die Ibirapuera-park (Parque do Ibirapuera) ontwerp. In dieselfde jaar het die JK-gebou in Belo Horizonte ontstaan, terwyl die Copan-woonstelprojek in hierdie stad tussen 1953 en 1966 opgerig is. In die jare 1952 en 1953 het ook sy privaat huis in Rio de Janeiro, die Casa das Canoas, ontstaan, wat as sy Brasiliaanse meesterwerk beskou word. Die Niemeyer-luukse woonstel in Belo Horizonte het in die periode tussen 1954 en 1960 verrys.
In die jare 1954 en 1955 het Niemeyer die Museum vir Moderne Kuns in Caracas (MAM Caracas) ontwerp. Volgens hom het hierdie projek 'n nuwe rigting vir sy werk aangedui wat later veral in die regeringsgeboue in Brasília gestalte gekry het. 'n Euforiese Juscelino Kubitschek het op 'n September-oggend in 1956, kort ná sy inhuldiging as Brasiliaanse president, 'n besoek aan Niemeyer in sy private Canoas-huis afgelê. Terwyl hulle na die stad teruggery het, het die politikus met Niemeyer passievol oor sy mees gewaagde plan gesels: "Ek gaan 'n nuwe hoofstad vir hierdie land bou en ek wil hê dat jy my behulpsaam sal wees […] Oscar, hierdie keer gaan ons die hoofstad van Brasilië bou".
Brasília
Die bou van Brasília is deur 'n grootskaalse promosieveldtog gesteun wat die idee om 'n hele stad in die kaal landskap van Sentraal-Brasilië op te rig, honderde kilometer van enige groot stad af, gepropageer het. Die idee van 'n sentraal geleë hoofstad is deur Kubitschek geskets, met die oog op 'n bevordering van die nasionale nywerheidsektor, die integrasie van die land se afgeleë gebiede, die bevolking van ongasvrye landskappe en die vooruitgang van 'n streek wat tot dusver beperk was tot veeteelt op 'n aantal plase – baie geskiedkundiges vergelyk die bou van Brasília met die Amerikaanse kolonisasie van die wilde weste. Die argitekte Niemeyer en Lucio Costa het met hierdie projek die kans gekry om nuwe konsepte van stadsbeplanning te toets: strate sonder kruisings (Niemeyer het die feit dat 'n rit van een gebied na 'n ander meer as twintig minute neem as 'n oneerbiedigheid teenoor die mens beskryf), geboue wat op pilare rus en sodoende oor die grond sweef en die plek onder hulle vry gelaat het sodat dit met die natuur kan versmelt.
Die projek het daarnaas ook 'n sosialistiese ideologie verwesenlik: alle woonstelle in Brasília sou in besit van die regering wees en aan sy personeel verhuur word. Die stad het nie oor gegoede woonbuurte beskik nie sodat leidende ministers en gewone arbeiders in dieselfde woonstelblokke sou gehuisves word. Dit was onvermydelik dat baie van hierdie konsepte deur ander presidente, wat later hul eie visies vir Brasília gehad het, geïgnoreer of gewysig is.
Brasília is binne 'n tydbestek van vier jaar ontwerp, gebou en ingewy. Niemeyer is vervolgens tot hoof van die Universiteit van Brasília se argitektuur-kollege benoem. In 1963 het hy 'n erelid van die American Institute of Architects geword. In dieselfde jaar is hy ook met 'n Sowjet-toekenning, die Lenin-vredesprys, vereer. Sy bydraes tot die bou van Brasília is in die Frans-Italiaanse komedie- en avontuurrolprent L'homme de Rio van die regisseur Philippe de Broca, waarin Jean-Paul Belmondo die hoofrol vertolk het, beskryf en ook 'n bietjie geparodieer.
Nadat hy in 1964 deur Abba Hushi, die burgemeester van Haïfa (Israel), uitgenooi is om die kampus van die plaaslike universiteit te beplan, het hy na 'n volledig veranderde Brasilië teruggekeer. João Goulart, wat president Jânio Quadros in 1961 opgevolg het, is ná 'n militêre greep afgesit. Generaal Humberto de Alencar Castello Branco het die bewind oorgeneem en Brasilië het tot en met 1985 onder 'n diktatuur geleef.
Ballingskap en oorsese projekte
Gedurende die militêre diktatuur het Niemeyer 'n hoë prys vir sy linkse politieke oortuigings betaal. Sy kantoor is geplunder, die hoofkwartier van 'n tydskrif wat hy gekoördineer het is verwoes, sy projekte is op 'n geheimsinnige manier nie meer goedgekeur nie en klante het verdwyn.
In 1965 was Niemeyer een van tweehonderd professore wat uit protes teen die regering se behandeling van universiteite aansoeke om vrywillige bedanking by die Universiteit van Brasília ingedien het. In dieselfde jaar het hy na Frankryk gereis om aan 'n uitstalling in die Paryse Louvre-museum deel te neem. Vanweë die struikelblokke vir sy werk in Brasilië het Niemeyer in die volgende jaar na Parys verhuis waar hy 'n nuwe fase van sy lewe en loopbaan as argitek begin het. In 1966 het hy ook na Tripoli in Libanon gereis om die plaaslike Internasionale Permanente Uitstallingsentrum te ontwerp. Alhoewel hy die projek voltooi het, kon dit as gevolg van die burgeroorlog wat destyds in die land uitgebreek het, nie ten volle in gebruik geneem word nie.
In Parys het Niemeyer 'n kantoor langs die Champs-Élysées geopen en projekte vir klante in verskillende lande uitgevoer, veral in Algerië, waar hy onder meer die Universiteit van Constantine ontwerp het. Sy Paryse projekte sluit die hoofkwartier van die Franse Kommunistiese Party op die plein Place du Colonel Fabien in, terwyl hy in Italië die hoofkwartier van die uitgewersmaatskappy Mondadori ontwerp het. In Funchal, op die Portugese eiland Madeira, is 'n 19de eeuse hotel gesloop om plek te maak vir 'n kasino wat deur Niemeyer geskep is. 'n Ander bekende projek wat deur hom in die sewentigerjare ontwerp is, is die Staatsmoskee van Penang in George Town, die administratiewe hoofstad van Pulau Pinang (Penang) in Maleisië.
Gedurende sy tyd in Parys het Niemeyer daarnaas begin meubels ontwerp wat deur Mobilier International vervaardig is, onder meer sy gemakstoel en ottoman wat van geboë staal en leer gemaak en in 'n beperkte oplaag aan privaat klante verkoop is. Hierdie stoel en ander ontwerpe soos die Rio-leuningsofa is in 1978 deur die Brasiliaanse filiaal van die Japannese maatskappy Tendo, Tendo Brasileira, vervaardig. Die gemakstoele en ottoman is van geboë hout gemaak en in die hoofkwartier van verskillende Kommunistiese partye dwarsoor die wêreld gebruik. Net soos Niemeyer se boukuns was ook sy meubelontwerpe daarop gemik om die skoonheid van Brasilië te versinnebeeld. Hul kurwes het vroulike rondings en die heuwels van Rio de Janeiro nageboots.
1980 tot 2000
Die militêre bewind in Brasilië het eers in 1985, ná 21 jaar se diktatuur, tot 'n einde gekom. Die diktatuur is reeds tydens die bewind van João Figueiredo verslap en het geleidelik na 'n proses van demokratisering oorgeskakel. Op hierdie tydstip het Niemeyer besluit om na sy geboorteland terug te keer. Hy beskryf hierdie periode as die begin van die laaste fase van sy lewe. Sy beduidendste werke in die 1980's sluit die Juscelino Kubitschek-monument (1980), die Pantheon (1985) en die Latyns-Amerika-monument (1987) in. Die monument, wat ter ere van folterslagoffers in Latyns-Amerika opgerig is, versinnebeeld die gewonde hand van Jesus, waarby die wond se bloeding die omtrekke van Sentraal- en Suid-Amerika het.
In 1988 is Oscar Niemeyer saam met die Amerikaanse argitek Gordon Bunshaft met die Pritzker-argitektuurprys bekroon.
As 'n ou militant en invloedryke prominente persoon was Niemeyer in 1992 'n uiters geskikte kandidaat vir die amp van leier van die Kommunistiese Party van Brasilië (PCB), wat hy tot en met 1996 beklee het. Alhoewel hy nie baie aktief as 'n politieke leier was nie, het die party danksy Niemeyer se aansien die krisis oorkom wat ná 'n afstigting in 1992 ontstaan het en sodoende sy rol as politieke akteur in die openbare lewe van Brasilië bewaar. Ná die proses van heropbou is Niemeyer in 1996 as partyleier opgevolg deur Zuleide Faria de Mello, maar is nog steeds by die party betrokke.
Niemeyer het vervolgens nog twee verdere, kleiner geboue in Brasília ontwerp – die "Monument vir die Inheemse Volke" (Memorial dos Povos Indigenas) en die militêre katedraal Igreja de Nossa Senhora da Paz.
In 1996 het hy op die ouderdom van 89 jaar 'n projek ontwerp wat baie mense as sy beduidendste werk beskou – die Museum vir Kontemporêre Kuns (Museu de Arte Contemporânea) in Niterói naby Rio de Janeiro. Die gebou sweef byna oor 'n rots en bied 'n uitsig oor die Guanabara-baai en die stad Rio de Janeiro. Nogtans beweer kritici dat die gebou só eksoties en anderwêrelds is dat dit die aandag van die kunswerke wat hier gehuisves word, moontlik kan aflei.
Die 21ste eeu
In 2002 is die Oscar Niemeyer Museum-kompleks in die Suid-Brasiliaanse stad Curitiba (deelstaat Paraná) ingewy wat plaaslik as "Niemeyer se Oog" bekend staan.
Niemeyer het ook in die 21ste eeu voortgegaan om openbare geboue te ontwerp. Hy is in 2003 uitgenooi om die somerpawiljoen van die Serpentine Gallery in die Londense Hyde-park te skep. Elke jaar word 'n bekende argitek wat voorheen nog by geen projek in die Verenigde Koninkryk betrokke was nie, uitgenooi om hierdie tydelike gebou te ontwerp.
Ter geleentheid van die 35-jarige herdenking van die afsterwe van die kommunis Carlos Marighella het Niemeyer 'n grafsteen vir hierdie politikus in Salvador da Bahia (Noordoos-Brasilië) ontwerp wat op 10 Desember 2004 ingewy is. In 2005 het sy projek "Estação Ciência, Cultura e Artes" in João Pessoa, die mees oostelike punt van die Amerikas, goedkeuring gekry.
Op 15 Desember van dieselfde jaar – sy 99ste verjaardag – is twee belangrike openbare geboue wat deur Niemeyer geskep is, in Brasília ingewy – die Nasionale Museum en die Nasionale Biblioteek. Albei geboue is naby Niemeyer se katedraal en langs die Esplanada dos Ministérios geleë en maak sodoende deel uit van die Republiek se Kulturele Kompleks.
Op sy honderdste verjaardag het Niemeyer die Russiese Orde van Vriendskap uit die hand van president Wladimir Poetin ontvang. Ook as honderdjarige is Niemeyer nog steeds by verskillende projekte betrokke, veral beeldhouwerke en aanpassings van sy vroeëre projekte. Die laasgenoemdes word as nasionale (en in sommige gevalle ook internasionale) monumente deur spesifieke regulasies beskerm en mag slegs deur hom gewysig word. Een van sy jongste werke is 'n standbeeld van 'n tier (wat sy mond wyd oop het) en 'n man, wat die dier (met 'n Kubaanse vlag uit protes teen die Amerikaanse blokkade van Kuba in sy hand) afweer.
Die boubedrywighede vir een van Niemeyer se beduidendste Europese projekte het op 12 April 2008 in die Vorstedom Asturië in Noord-Spanje begin. As danksegging vir die Prins van Asturië-toekenning wat hy in 1989 ontvang het, het Niemeyer sy ontwerp van 'n groot kulturele sentrum aan Asturië geskenk. Die Internasionale Kulturele Óscar Niemeyer Sentrum (wat ook as Centro Niemeyer bekend staan) word in Avilés opgerig. Die moderne gebouekompleks is deur Niemeyer as "una gran plaza abierta a todos los hombres y mujeres del mundo, un gran palco de teatro sobre la ría y la ciudad vieja" beskryf ("'n groot plein wat oop staan vir alle mans en vroue in die wêreld, 'n groot losie tussen die rivier en die historiese stadskern").
Oscar Niemeyer het kort voor sy 105ste verjaardag op 5 Desember 2012 in 'n hospitaal in sy geboortestad Rio de Janeiro aan nierversaking gesterf.
Aaliyah
Aaliyah was 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anastasia (1997), Doctor Dolittle (1998), Romeo Must Die (2000), en Queen of the Damned (2002).
Landnámabók
Die Oud-Yslandse Landnámabók (Yslands: [ˈlantnaumaˌpouk], letterlik: "Boek van nedersettings") is een van die belangrikste historiese (alhoewel nie altyd presiese) bronne uit die Yslandse Landnámsöld-tydperk, dit wil sê die periode tussen die vestiging van die eerste permanente setlaar Ingólfur Árnarson tot by die stigting van die eerste parlement, die Alþingi.
Die boek bevat veral 'n genealogiese lys van sowat 400 Noorse setlaars wat hulle in die tydperk tussen 870 en 930 in Ysland gevestig het en 'n stelselmatige beskrywing van hul landgoedere, asook anekdotiese en biografiese opmerkings oor die setlaars en hul karaktereienskappe. Die Landnámabók was veral daarop gemik om die kolonisasie van Ysland uit 'n historiese perspektief te beskryf en lys dus ook die setlaars se voorouers en nageslagte tot by die 11de eeu op. Volgens die boek het die eerste groot golf van Skandinawiese setlaars saam met hul Keltiese vroue en slawe en hul vee vanuit Ierland of Skotland na Ysland geseil. Hulle belangstelling in Ysland is vermoedelik deur die eerste Wiking-ontdekkers se reisberigte oor die eiland gewek.
Die outeur se 11de eeuse tydgenote was reeds Yslanders van die vyfde generasie, en hy het sy gegewens dus op die basis van mondelinge oorlewerings saamgestel. Alhoewel daar in die algemeen aangeneem moet word dat hierdie soort oorlewerings nie altyd presies en betroubaar kan wees nie, het die Yslandse boere destyds sonder twyfel daarin belang gestel om hul aanspraak op hul landerye ook in genealogiese opsig te legitimeer sodat die Landnámabók nogtans deur wetenskaplikes as 'n historiese dokument aanvaar word.