cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herman van Broekhuizen
Na Pretoria
Terwyl hy in Pretoria was, het ds. Van Broekhuizen dit betreur dat hy sy Europese verblyf vir algemene ontwikkeling gebruik het, maar nie ’n bepaalde studieplan voltooi het nie. Hy het mettertyd ál meer onbevredig gevoel weens die gemis aan afsluiting van sy studies en die bekroning daarvan met ’n Nederlandse graad. In 1912, toe hy nog NG predikant was, kry hy ’n jaar studieverlof wat hy deurbring aan die Universiteit van Utrecht. Hy het egter nie daarin geslaag om toe sy doktorale studie te voltooi nie. Dit was vir hom ’n teleurstelling, maar moontlik was dit ook ’n bewys van gebrek aan insig in die groot taak wat hy hom voorgeneem het. Tien jaar ná sy onsuksesvolle studieverlof keer hy in 1922 na Nederland terug om sy doktorale studie te voltooi. Dié keer slaag hy, want aan die Universiteit van Leiden promoveer ds. Van Broekhuizen met ’n proefskrif getiteld Die wordingsgeskiedenis van die Hollandse Kerke in Suid-Afrika, 1652–1804.
Sy stryd vir die Afrikaanse taal
Ná die inwerkingtreding van die Transvaalse Onderwyswet van 1907 was hy ’n kampvegter vir moedertaalonderwys en het hy as voorsitter van die Afrikaans-Hollandse Taalvereniging opgetree. Op 6 en 7 April 1911 het hy saam met ander gesiene mense soos oudpres. F.W. Reitz, prof. Adriaan Moorrees, dr. D.F. Malan, prof. Blommaert en genl. C.F. Beyers in die onderste saal van die Kollegegebou op Stellenbosch aan Suid-Afrika se eerste Taalkonferensie deelgeneem. Die studente het almal stokkiesgedraai om na die saal te stroom wat ’n "toneel van uitbundige patriotisme en taalgeesdrif" geword het. Die belangstelling wat dié tweedaagse konferensie ontketen het, was so groot dat al die toesprake gebundel en in druk onder die titel Wij Zullen Handhaven uitgegee is. Dit is dieselfde titel waaronder ds. Van Broekhuizen se vlugskrif oor Afrikaners se taalregte en -stryd in 1908 by Volkstem-Drukkerij verskyn het.
Hy was van 1911 af lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Nadat hy in 1924 lid geword het van die raad van die Transvaalse Universiteitskollege (Tukkies, die latere Universiteit van Pretoria) het hy hom sterk beywer vir die totstandkoming van ’n selfstandige Afrikaanse universiteit, pleks van ’n Engelse of tweetalige instelling. Op die vergadering wat in 1932 gehou is en waarop besluit is dat die universiteit Afrikaans sou word, het dr. Van Broekhuizen, hoewel destyds ondervoorsitter, as voorsitter opgetree. Hy het dan ook tot sy dood aktief vir die belange van die universiteit gewerk.
Politieke betrokkenheid
duimnael|regs|180px|Dr. Van Broekhuizen, omstreeks 1930.
Ds. Van Broekhuizen was teenwoordig op die stigtingskongres van die Nasionale Party in Transvaal in Pretoria en het die vergadering op 25 Augustus 1914 met gebed geopen. Op Sondagaand 13 September 1914 het hy in die Bosmanstraatse NG kerk in Pretoria ’n preek na aanleiding van 2 Kron. 11:4 gelewer: “Zo zegt de HEERE: Gij zult niet optrekken, noch strijden tegen uw broederen; een ieder kere weder tot zijn huis, want deze zaak is van Mij geschied. En zij hoorden de woorden des HEEREN, en zij keerden weder van tegen Jerobeam te trekken.” (Volgens die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek was dit Numeri 14:42–43: “Trekt niet op, want de HEERE zal in het midden van u niet zijn; opdat gij niet geslagen wordt, voor het aangezicht uwer vijanden. Want de Amalekieten, en de Kanaänieten zijn daar voor uw aangezicht, en gij zult door het zwaard vallen; want, omdat gij u afgekeerd hebt van den HEERE, zo zal de HEERE met u niet zijn,”, maar dié teks blyk minder waarskynlik te wees.) In hierdie preek het hy die inval van die Unietroepe in Duits-Suidwes-Afrika veroordeel en is daarom kort ná die erediens in hegtenis geneem en 18 maande tronkstraf opgelê. Volgens die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek het hy eers ná die preek aktief aan die Rebellie deelgeneem voor hy gevange geneem is. En volgens sy breedvoerige biografie in die Jaarboek van de Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde te Leiden, 1951–1953 is ’n losprys op sy kop geplaas.
Hy sou later sê die 1914-rebellie was ’n hoogtepunt van sy lewe omdat hy in die gevangenis bevriend geraak het met onder andere genl. C.F. Beyers en Christiaan de Wet asook oudpres. M.T. Steyn. Van sy ander medegevangenes was die latere minister P.G.W. Grobler en dr. H.C.M. Fourie. So het hy bevriend geraak met van die mees vooraanstaande en edelste Afrikaanse persoonlikhede van destyds. Hy het vir die res van sy lewe nooit moeg daarvoor geword om in openbare redevoering en in persoonlike gesprekke van sy ervaring in die tronk te vertel nie. In die Rebellie het Van Broekhuizen die beste kans van sy lewe gehad om nie alleen naam te maak nie, maar ook om te bewys dat hy werklik die daad by die woord kon voeg.
Deels weens die NG Kerk se onpartydige houding jeens die Rebellie het ds. Van Broekhuizen ná sy vrylating in 1917 ’n beroep na die Hervormde kerk Pretoria aanvaar. Met die uitbring van dié beroep is die kerkwet nie heeltemal in ag geneem nie sodat daarvoor ’n buitengewone Algemene Vergadering van die kerk moes saamkom.
Mev. Van Broekhuizen het op talle gebiede leiding geneem en was byvoorbeeld lid van die komitee wat die vroueoptogte gereël het om te betoog teen die gevangenisstraf wat haar man en ander rebelle in 1914 opgelê is. Sy was ook ’n stigterslid van die Nasionale Vroueparty, die vrouevleuel van die Nasionale Party in die tyd voor vroue in 1930 stemreg gekry het. Sy was Transvaalse voorsitter van die Federale Vroueraad en stigterslid van die Bond van Afrikaanse Moeders.
Vanweë sy belangstelling in die politiek, wat hy eintlik al jare lank bo sy voltydse beroep as predikant gestel het, het dr. Van Broekhuizen hom in ’n tussenverkiesing op 15 September 1925 verkiesbaar gestel en is hy verkies tot Volksraadslid vir die Nasionale Party in die kiesafdeling Pretoria-Distrik (Suid):
Met die herafbakening tussen die verkiesing van 1924 en dié van 1929 het drie Transvaalse setels in die slag gebly: Pretoria-Distrik (Noord), Pretoria-Distrik (Suid) (albei NP-setels) en Witwatersberg, ’n SAP-setel. Agt nuwe kiesafdelings het ontstaan, maar in 1929 se verkiesing het Van Broekhuizen hom verkiesbaar gestel in Wonderboom, ’n kiesafdeling wat reeds voor die verkiesing van 1920 geskep is en wat B.J. Pienaar gemaklik in 1924 vir die NP gewen het toe hy amper driekwart van die stemme op hom verenig bo die SAP-kandidaat. In 1929 het Van Broekhuizen met twee derdes van die stemme gewen:
Voor die 1933-verskiesing het die NP en SAP ’n koalisie aangegaan ingevolge waarvan hulle nie mekaar se kandidate sou teenstaan nie en wat einde 1934 gelei het tot die stigting van die Verenigde Party. Die vergrote getal uitgebragte stemme in dié verkiesing was vanweë die parlement se besluit in 1930 om stemreg aan vroue toe te ken. Nou wen Van Broekhuizen met ’n verkleinde aandeel van die stemme teen die onafhanklike P.A. Taljaard:
In die Volksraad, wat van 1924 tot 1933 deur die Pakt-regering beheer is, het dr. Van Broekhuizen moeite gedoen om te sorg dat Pretoria ’n onafhanklike, Afrikaanse universiteit kry. Hy het hom ook met welslae beywer vir pensioene vir die oudamptenare van albei die eertydse Boererepublieke, wat al amper 25 jaar vantevore ophou bestaan het. Tog was sy parlementêre werk eintlik net matig suksesvol. Sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog was Van Broekhuizen te veel politikus om ’n goeie predikant te wees, maar in die Volksraad was hy te veel predikant om ’n goeie politikus te wees. Sy emosionaliteit het hom gekniehalter. Boonop het hy hom nooit aan partydissipline leer onderwerp nie. As partylid kon min kollegas op hom staatmaak, want hy het altyd ’n individualis gebly.
Diplomaat
In 1933 is hy as die eerste buitengewone gesant en gevolmagtigde minister van die Unie-regering in Nederland (en later ook België) aangestel waar hy hom veral beywer het vir beter betrekkinge tussen Suid-Afrika en dié twee stamlande. Vanweë sy talryke redevoerings wat hy oral in Nederland gehou het, het Van Broekhuizen ’n groot aanhang gekry. Hy het tot elke laag van die bevolking gespreek, en tog was sy missie nie geslaagd nie omdat hy nie die vermoë gehad het om die betrekkinge tussen Nederland en Suid-Afrika aan te pas by die moderne ontwikkeling van die Suiderland nie.
Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog bied hy, as aanhanger van genl. J.B.M. Hertzog, wat pas bedank het weens Suid-Afrika se oorlogsverklaring teen Duitsland, sy bedanking aan die nuwe premier, genl. Jan Smuts, maar op laasgenoemde se versoek bly hy in sy amp aan. Ná die inval van die Duitse krygsmag in Nederland op 10 Mei 1940 het dr. en mev. Van Broekhuizen kort daarna (onder lewensgevaar, volgens een bron) na Engeland uitgewyk en in Londen gaan woon, maar einde 1941 na Suid-Afrika teruggekeer – nadat hy sy ontslag as gesant gekry het – omdat mev. Van Broekhuizen se gesondheid nie bestand was teen die Engelse weer nie. By sy uittrede as gesant in Nederland het koningin Wilhelmina die Groot Kruis van Oranje-Nassau aan hom toegeken.
Latere lewe en dood
Ellie van Broekhuizen, sy eggenote, is in 1945 oorlede. In Mei 1946 het hy besoek aan Nederland gebring toe hy uit Johannesburg per "vliegmachine" in Den Haag aangekom het. Hy het met sy aankoms aan die Nieuwe Leidsche Courant vertel hoe swaar die Tweede Wêreldoorlog vir hom was, veral die verlies van sy vrou. Dié koerant het in ’n kort beriggie onderaan sy voorblad berig die rustende gesant se dogter, wat kort voor die oorlog in Den Haag getroud is, het toe in Port Elizabeth gewoon en reeds drie kinders gehad. In 1947 het dr. Van Broekhuizen by Klasie Havenga se Afrikanerparty aangesluit wat hom beywer het vir die behoud van genl. J.B.M. Hertzog se politieke sienswyse. Omdat hy toe reeds 76 jaar oud was, kon dr. Van Broekhuizen egter nie meer ’n noemenswaardige rol in die politiek speel nie. Ná sy vrou se dood het dr. Van Broekhuizen glo begin vereensaam. Hy het nog sowat agt jaar geleef en is op 4 Augustus 1953 in Pretoria oorlede. Sy begrafnisdiens was op 7 Augustus vanuit die Bosmanstraatse NG kerk, waarna hy in die Ou Kerkhof, ook in Pretoria Rebecca begraafplaas, begrawe is.
Waardering
Dr. Van Broekhuizen is beskryf as ’n forse figuur met uitdrukkingsvolle oë en (later in sy lewe) silwergrys hare. Hy was ’n hoflike man, ook in die kring van sy gesin met sy vrou en kinders, wat van nature gemaklik met almal oor die weg gekom het, ongeag hul stand, rang of leeftyd. Hoewel hy ’n besielde vegter vir sy oortuigings en die taal en kultuur van die Afrikanervolk was, was hy trots op sy Nederlandse afkoms. Hy was baie lief vir die Nederlandse koningshuis en vir die Nederlandse kultuur. Lewenslank was hy ’n vurige voorvegter vir Nederland in Suid-Afrika. Hiernaas het sy hart uitgegaan na die roemryke tradisies van die Voortrekkers. Hy was ook trots daarop dat hy behoort het tot die Afrikaanse volk, wat hulle tydens hul hele geskiedenis so dapper gedra het.
Sy geaardheid was by uitstek dinamies maar ook emosioneel. Sy imposante figuur, sy akteurstalent, sy vurigheid en sy fyn aanvoeling vir die omstandighede het alles daartoe bygedra dat hy ander kon besiel. Waar hy ook al gewerk het – in die kerk, politiek en diplomasie – het stukrag van hom af uitgegaan. In sy werk het hy altyd ’n sekere buigsaamheid of soepelheid getoon wat geïnspireer is deur sy uitgebreide mensekennis. Dit het hom in staat gestel om hom by elke lewensituasie aan te pas en die beste daarvan te maak, al was dit onder die omstandighede ook hoe moeilik. Dit het hy getoon as banneling, gevangene, predikant, redevoerder en sportman. Hy het die seldsame gawe gehad om ’n netelige situasie te beredder deur die juiste woord te sê. Hierin het sy fyn humorsin nuttig te pas gekom.
Van Broekhuizen was ’n man van teenstelling: ondank sy buigsaamheid kon hy soms star en onverdraagsaam wees. Vir sy volkshelde soos pres. Paul Kruger en genls. C.F. Beyers en Hertzog sou hy sy lewe opoffer, maar dié wat hom nie goedgesind was nie, soos genls. Louis Botha en Jan Smuts, het hy verguis. ’n Middeweg het hy nie geken nie, veral nie wanneer hy gemeen het hy sien onopregtheid nie. Tog was hy ’n man van ruim beginsels, allermins ’n dweper, en vergewensgesind omdat hy terdeë van sy eie tekortkominge bewus was.
Hy was altyd bereid om te help; by hom het geldelike gewin nie getel nie. Hy het gul en graag gegee en steeds het sy huis gasvry oopgestaan. Tog was hy gesteld op invloed en mag, en het hy graag in die middelpunt gestaan; daarom was sy jare as Suid-Afrika se gesant in Nederland vir hom die mooiste van sy lewe.
Bartlett Robinson
Bartlett Robinson (9 Desember 1912 – 26 Maart 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fortune Cookie (1966) en Sleeper (1973), en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955) en The Wild Wild West (1965).
Kondensasiespore
Kondensasiespore kan ure lank in die lug bly hang en oor groot gebiede uitsprei. Baie mense dink kondensasiespore is besoedeling wat deur vliegtuie se rook en uitlaatgasse veroorsaak word. Die spore wat waargeneem word is egter slegs gekondenseerde waterdamp.
Soos lugverkeer toeneem, word kondensasiespore al meer algemeen. Dit het 'n groot invloed op die atmosferiese temperatuur. Gedurende die dag weerkaats hierdie kondensasiespore inkomende sonlig, wat ’n algehele verkoeling van die atmosfeer veroorsaak. Snags word hitte egter onder die kondensasiespore vasgevang.
Shenzhou
Shenzhou (Chinees: 神舟) is ’n ruimtetuig wat deur die Volksrepubliek China ontwerp is. Die naam word soms vertaal as "goddelike tuig" of "towerboot". Die ontwerp stem ooreen met dié van die Russiese Sojoes-ruimtetuig, maar dit is groter. Die eerste Shenzhou-tuig is op 19 November 1999 lanseer en die eerste bemande sending was op 15 Oktober 2003. In Maart 2005 is ’n asteroïde 8256 Shenzhou genoem ter ere van die ruimtetuig.
Geskiedenis
China se eerste ruimteprogram is aanvanklik Projek 921-1 genoem, maar ná die eerste onbemande vlug is dit na Shenzhou verander. Nog drie onbemande vlugte, een met diere en ses bemande vlugte het gevolg.
1 (getal)
1 (een) is 'n natuurlike getal wat ná nul en vóór twee op die getallelyn lê. Een verteenwoordig 'n enkele item. 'n Mens het gewoonlik één hoof, neus, mond en naeltjie. Die Romeinse skryfwyse is I.
Wiskunde
1 is 'n spesiale getal in wiskunde, omdat enige getal wat met een vermenigvuldig word, daardie selfde getal as antwoord sal hê. 1 word gevolglik die identiteitselement van vermenigvuldiging genoem. 1 het slegs een faktor, naamlik 1 (homself) en is dus nie 'n priemgetal nie. 1 is die eerste getal van die natuurlike getallestelsel.
Rekenaarwetenskap
Die getal een is belangrik in rekenaarwetenskap omdat dit, tesame met nul, deel is van die binêre getallestelsel. In masjienkode en sommige programmeertale beteken een "waar". Nul beteken dan "onwaar".
Labradorsee
Die Labradorsee (Deens: Labradorhavet, Engels: Labrador Sea, Frans: Mer du Labrador) is 'n see van die Atlantiese Oseaan tussen Newfoundland en Labrador in die suidweste, Baffin-eiland in die noordweste en Groenland in die noordooste. Die Labradorsee word deur die Hudson-straat tussen Baffin-eiland en Labrador-skiereiland met die Hudsonbaai in die weste en deur die Davis-straat tussen Baffin-eiland en Groenland met die Baffinbaai in die noorde verbind. Die see het 'n oppervlakte van sowat 841 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 1 898 m. Die see is genoem ná die Portugese ontdekkingsreisiger João Fernandes Lavrador, wat die kus van die Labrador-skiereiland in 1497 saam met John Cabot verken het.
Yang Jiang
Yang Jiang (Chinees: 杨绛; Wade–Giles: Yang Chiang; 17 Julie 1911 – 25 Mei 2016) was 'n Chinese dramaturg, skrywer, en vertaler. Sy het verskeie suksesvolle komedies geskryf en was die eerste Chinese persoon wat 'n volledige Chinese weergawe van Miguel de Cervantes se roman Don Quijote vertaal het.
Labradorsee
Die belangrikste nedersetting aan die see is Nuuk (Deens: Godthåb), die hoofstad van Groenland.
Yang Jiang
Biografie
Sy is gebore in Beijing as Yang Jikang, en het groot geword in die Jiangnan omgewing. Nadat sy van Soochow Universiteit in 1932 gegradueer het, het Yang Jiang ingeskryf in die nagraadse skool van Tsinghua Universiteit waar sy haar man, Qian Zhongshu, ontmoet het. Gedurende 1935-1938 het hulle na Engeland gegaan om verder te studeer by Oxford Universiteit. Terwyl hulle oorsee was het Yang geboorte gegee aan hul dogter, Qian Yuan (錢瑗), in 1937. Hulle het later by die Pantheon-Sorbonn Universiteit in Parys, Frankryk, gaan studeer. Hulle het dikwels Frans en Engels met mekaar gepraat regdeur hul lewens in China.
Hulle het teruggekeer na China in 1938. Terwyl hulle in Shanghai gewoon het, het sy vier toneelstukke geskryf: twee komedies, Heart's Desire (1943) en Forging the Truth (1944), een klug, Sporting with the World (1947), en die tragedie Windswept Blossoms (1947). Na 1949 het sy onderrig gegee by die Tsinghua Universiteit en sy het 'n wetenskaplike studie van Westerse literatuur by Peking-universiteit en die Akademie van Wetenskappe voltooi. Yang het hierdie werk in 1979 gepubliseer in 'n versameling: Spring Mud. As outeurs, literêre navorsers, en vertalers, het Yang en Qian albei belangrike bydraes gelewer tot die ontwikkeling van die Chinese literêre kultuur.
Yang het ook drie hoof Europese werke van pikareske fiksie na Chinees vertaal: Lazarillo de Tormes (1951), Gil Blas (1956) en Don Quijote (1978). Haar Chinese vertaling van Don Quijote word vanaf 2016 steeds beskou as die definitiewe weergawe. Nadat sy verskeie Engelse en Franse vertalings as ongeskik beskou het, het sy haarself Spaans geleer. “As ek getrou aan die oorspronklike wou wees, moes ek direk uit die oorspronklike vertaal,” het sy in 2002 geskryf. Yang het amper sewe van die agt volumes van die vertaling voltooi toe die Rooi Garde-studente-militantes die manuskrip gekonfiskeer het van haar huis in Beijing. Sy is ook gedwing om handearbeid te verrig. “Ek het met elke greintjie energie gewerk wat ek kon bymekaarskraap, grou in die aarde met 'n graaf, maar die enigste resultaat was 'n eensame krap op die oppervlak,” het Yang geskryf. “Die jongmense om my het nogal daaroor gelag.”
Soos die Kulturele Rewolusie bedaar het, het Yang teruggekeer na Beijing om te werk aan Don Quijote. Die byna voltooide manuskrip wat deur die Rooi Garde gekonfiskeer is, was klaarblyklik ontdek tussen 'n hoop afvalpapier en dit is teruggegee aan Yang. Dit is in 1978 gepubliseer en dit word wyd beskou as die definitiewe vertaling van “Don Quijote” in Chinees.
William Bryant (akteur)
William Bryant (31 Januarie 1924 – 26 Junie 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Gable and Lombard (1976) en in die televisiereekse Combat! (1962), Battlestar Galactica (1978), en Simon & Simon (1981).
Yang Jiang
Biografie
Sy is ook in Oktober 1986 die Burgerlike Orde van Alfonso X, die Wyse daarvoor, toegeken deur koning Juan Carlos I. Haar suster Yang Bi (楊必) (1922–1968) was ook 'n vertaler.
Sy het haar ondervinding van "hervorming deur arbeid" in 'n Mei Sewende Kaderskool in Henan vanaf 1969 tot 1972, waartydens sy as deel van die "Na die Platteland Beweging" weggestuur is, tydens die Kulturele Rewolusie gebruik om Six Chapters from My Life 'Downunder' (1981) te skryf. Dit is hierdie boek waarmee sy naamgemaak het as skrywer in die post-Mao era. In verband met hierdie memoires, het sy ook Soon to Have Tea geskryf (將飲茶) (aka Toward Oblivion), wat gepubliseer is in 1983.
In 1988 het sy haar enigste roman, Baptism (洗澡), gepubliseer wat altyd verbind was met Fortress Besieged (圍城), een van haar man se meesterstukke. Haar memoires van 2003, We Three (我們仨), herroep herinneringe van haar man en haar dogter, Qian Yuan, wat oorlede is aan kanker een jaar oor haar vader se dood in 1998. Teen die ouderdom van 96 het sy Reaching the Brink of Life (走到人生邊上) gepubliseer wat 'n filosofiese werk waarvan die titel in Chinees duidelik verwys na haar oorlede man se versameling opstelle, Marginalia to Life (寫在人生邊上).
Haar man het Yang beskryf as "die mees kuise vrou en talentvolle meisie in China" wat in teenstrydigheid met 'n Chinese gesegde is dat dit onmoontlik is vir 'n vrou om 'n kuise vrou en begaafde geleerde of talentvolle kunstenaar te wees.
Groot-rooioogtortelduif
Die groot-rooioogtortelduif of grootringduif (Streptopelia semitorquata) is 'n duifspesie wat wydverspreid in Afrika suid van die Saharawoestyn voorkom. Dit is 'n algemene, indien nie 'n oorvloedige, spesie in die meeste habitatte buiten die woestyn. Die vlug is vinnig, met gereelde slae, en 'n skerp flik van die vlerke by geleentheid wat kenmerkend is van duiwe in die algemeen.
Voorkoms
Hierdie spesie lyk baie na die gewone tortelduif maar is groter en swaarder gebou, het 'n donkerder lyfkleur en 'n ligte grys strook wat oor die bovlak van die punt van die stert loop. Die kenmerkende rooi oog is egter slegs opmerklik van naby gesien.
Wanneer dit vlieg, toon dit swarterige vlug vere. Die kop en onderkant is donker wynagtig-pienk skakering tot liggrys op die gesig. Daar is swart agter-nek gedeelte met 'n wit rand. Die bene en 'n ring om die oog van kaal vel is rooi. Die roep is 'n harde "doo-doo-du-du''.
Geslagte lyk eenders, maar jeugdiges is dowwer as volwassenes, en skulppatroon op die liggaam vere.
Verspreiding
Hierdie duif is minder stadsgebonde as baie ander duiwe en verkies die digter plantegroei van tuinomgewings.
Nes en kuikens
Hierdie spesie bou 'n stoknes in 'n boom en lê twee wit eiers. Die nes kom meestal in bome voor en word dikwels so losweg gebou dat die eiers partykeer van onder af gesien kan word. Die kuikens word vir die eerste paar maande met 'duifmelk' gevoed. Dit is 'n hoogs voedsame melkagtige vloeistof wat deur die selle in die kroppe van albei ouers vervaardig word. Dit het 'n eenderse samestelling as soogdiermelk. Om die 'opgebringde' melk in te neem, druk die kuikens hul koppe in die ouer se keel. Melkvoeding onder voëls is beperk tot die duiffamilie.
Voeding
Grootringduiwe vreet grassade, graan en ander plantegroei. Hulle voed dikwels op die grond. Soos verskeie ander spesies in die genus, is hulle meestal nie in groepe nie en voed dikwels alleen of in pare.
Mew
Mew is 'n Deense musiekgroep uit Hellerup en bestaande uit Jonas Bjerre, Bo Madsen en Silas Utke Graae Jørgensen. Baskitaarspeler Johan Wohlert was 'n stigterslid en het die groep in 2006 verlaat. Mew se musiek is al as indie en soms ook (soos op And the Glass Handed Kites) as progressiewe rock geklassifiseer. Die groep verwys soms tong-in-die-kies na hul musiek as "pretensieuse kunsrock". Mew-kitaarspeler Bo Madsen noem die groep "die wêreld se enigste indiestadiumgroep".
Geskiedenis
Mew het in 1994 in Hellerup, 'n hoëklas voorstad van Kopenhagen, tot stand gekom. Hulle het 'n noemenswaardige impak op die Deense indietoneel gehad en het saam met handelinge soos Carpark North, Swan Lee en Saybia, onder andere, op die musiektoneel na vore gekom. In 2003 het Mew die toekennings vir "Album van die Jaar" en "Groep van die Jaar" by die Deense Musiekkritici-toekenningsfunksie gewen.
Die groep se kommersiële deurbraak het gekom met die vrystelling van Frengers in 2003. Dit is beskryf as "'n werk van sagte briljansie, gemik op die epiese sonder om aan die bombastiese te raak, wat serebrale rangskikkings bied en terselfdertyd dinge toeganklik hou". Die album is krities goed ontvang. Nadat hulle deur Europa getoer het as 'n ondersteuningshandeling vir R.E.M. het hulle wyer aandag gelok. And the Glass Handed Kites, Mew se tweede album, is op 19 September 2005 in Denemarke vrygestel, op 26 September in die VK en die res van Europa, en op 25 Julie 2006 in die VSA. Die album het positiewe kritiek ontvang en is as "dromerige donderstormpop" beskryf. Die groep was MTV Asia se "Buzz-Worthy" onderwerp in Januarie 2006 en het by die DMA06 (Deense musiektoekennings) met vier bekers weggestap.
Mew toer met Nick Watts (voorheen van die Britse indiegroep Headswim) as hul sintetiseerderspeler. Bastian Juel (wat voorheen as ateljee- en regstreekse baskitaarspeler vir Swan Lee opgetree het en ook die baskitaar op Tina Dico se EP Far behartig het) het by Mew as regstreekse baskitaarspeler aangesluit. Hy is egter nie 'n verplasing vir Wohler nie en die groep sou na die ateljees terugkeer met slegs die drie oorblywende stigterslede.
Die groep het hul musiektoere vir And the Glass Handed Kites in die Deense somer van 2007 afgehandel. Hulle het in Mei 2008 na Brooklyn, New York teruggekeer om met die opname van hul volgende album te begin. Rich Costley, wat hul deurbraakalbum Frengers vervaardig het, is weer as vervaardiger aangestel.
Die groep se vyfde album, No More Stories / Are Told Today / I'm Sorry / They Washed Away // No More Stories / The World Is Grey / I'm Tired / Let's Wash Away, is op 17 Augustus 2009 in Skandinawië vrygestel, op 24 Augustus in die VK, en op 25 Augustus in die VSA.
Ateljeealbums
1 Die volledige naam is: No More Stories / Are Told Today / I'm Sorry / They Washed Away // No More Stories / The World Is Grey / I'm Tired / Let's Wash Away.
UTC+03:00
UTC+3 is die tydsone vir:
Eksterne skakels
Časové pásmo
Ryukyu-eilande
Die Ryukyu-eilande (Japannees: 琉球諸島, Ryūkyū-shotō, [ɾʲɯːkʲɯː]), in Japan bekend as Nansei-eilande (南西諸島, Nansei-shotō, letterlik: "Suidwestelike eilande") en Ryukyu-boog (琉球弧, Ryūkyū-ko) is 'n vulkaniese argipel in die suidweste van Japan tussen die Oos-Chinese in die noordweste en die Filippynse See in die suidooste. Die eilande strek sowat 1 100 km suidwes van Kioesjoe in die noordooste tot by Taiwan in die suidweste. Die grootste van die eilande is Okinawa. Op die eilande word die Ryukyu-tale gepraat, wat saam met Japannees tot die Japannese tale behoort.
Die Ryukyu-eilande se vulkane behoort tot die Ring van Vuur wat die Stille Oseaan van Nieu-Seeland tot Chili omsirkel.
In 1429 is die eilande in die Koninkryk van Ryukyu verenig, wat in 1879 deur Japan geannekseer is. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het op 1 April 1945 die enigste veldslag op die grondgebied van Japan plaasgevind, sien Slag van Okinawa. Die Verenigde State het die eilande van 1945 tot 1972 beset, toe hulle teruggegee was aan Japan.
UTC+04:00
UTC+4 is die tydsone vir:
Mitchell Whitfield
Mitchell Whitfield (gebore 8 September 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente My Cousin Vinny (1992), Best Men (1997), en TMNT (2007), en in die televisiereeks Transformers: Robots in Disguise (2014).
Rooibloekom
Die Rooibloekom (Eucalyptus camaldulensis) is 'n boom en indringerplant wat in Suid-Afrika genaturaliseer geraak het vanaf Australië. Die Rooibloekom het gladde gevlekte bas en kan geweldig groot word en is immergroen. Die bome groei vinnig.
Paul Bryar
Paul Bryar (21 Februarie 1910 – 30 Augustus 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jungle Siren (1942), Spy Smasher (1942), Blonde for a Day (1946), en Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969).
Oogprobleme
Hoewel hierdie infektiewe oogsiektes nou heeltemal onder beheer is in die Westerse wêreld, is dit veral die nie-infektiewe oogsiektes soos die degenerasie van die retina en die lens van die oog wat vandag meestal aandag verg. Die bestudering, ondersoek en behandeling van oogprobleme het ontwikkel tot 'n selfstandige spesialiteitsrigting en studieveld wat as die oftalmologie of oogheelkunde bekend staan.
Ongesteldhede van die ooglede
Inflammasie van die rand van die ooglid (ooglidontsteking, blefaritis) kom baie algemeen voor. 'n Ander ongesteldheid wat kan voorkom is die vorming van 'n karkatjie (hordeolum), dit wil se die ontsteking van 'n sweet- of sebaseuskliertjie wat in die follikels van die ooghare open. Hierdie ontsteking lei tot 'n rooi en pynlike abses, wat met warm kompresse behandel kan word. Indien hierdie behandeling nie help nie, is 'n insnyding nodig om die etter te laat vrykom.
'n Chalasion is 'n pynlose, harde knoppie in die rand van die ooglid wat waarskynlik ontstaan het weens 'n chroniese inflammatoriese toestand wat deur 'n obstruksie in 'n sebaseuskliertjie veroorsaak is. In twee ander toestande bekend as entropion en ektropion is die rande van die ooglede onderskeidelik inwaarts en uitwaarts teruggetrek. Dit is toe te skryf aan die verlies van elastisiteit van die bindweefsel as gevolg van ouderdom of aan letselformasie na beskadiging deur 'n infeksie soos tragoom of deur brandwonde.
Weens 'n versteuring in die vloei van die traanvog (dikwels tydens ektropion), of as gevolg van die skuring van die wimpers teen die kornea (trigiase), kan die kornea beskadig word en is operatiewe prosedure nodig om hierdie toestand te verlig. Edeem van die ooglede kan voorkom as gevolg van ontsteking van die ooglede en omringende strukture asook as gevolg van die oorgevoeligheid vir sekere stowwe soos stuifmeel (hooi koors), insektebyte of kosmetika.
Ptose (afsakking van die boonste ooglid) kan 'n aangebore defek wees, maar kan ook op 'n latere leeftyd ontstaan weens steurnisse in die gebied van die derde kraniale senuwee (nervus occulomotorius), wat die spier wat verantwoordelik is vir die oplig van die ooglid, innerveer. Kongenitale ptose is gewoonlik oorerflik.
Ongesteldhede van die konjunktiva
Ontsteking van die konjunktiva word konjunktivitis genoem. Die wit van die oog word rooi en pynlik, met 'n gepaardgaande waterige of etterige afskeiding. Dit is veral allergieë, bakterieë en virusse wat tot hierdie toestand aanleiding gee.
Van die bakteriële ontstekings is dit veral die gonokokkale infeksies wat die gevaarlikste is. Spoedige behandeling met penisillien kan die toestand heeltemal genees. Sedert silwernitraatdruppels (deur die Duitse verloskundige Karl Crede (1819- 1892) vir die eerste keer gebruik) in die oë van pasgeborenes gedrup word, het gonokokkale konjunktivitis amper heeltemal verdwyn. Virale konjunktivitis is 'n lastige en in die Westerse wêreld 'n onskuldige aandoening wat na 'n paar weke spontaan verdwyn.
In die tropiese gebiede is tragoom 'n ernstige bedreiging vir die algehele volksgesondheid. Bloedinge onder die konjunktiva lyk ernstig, maar is eintlik 'n minder ernstige toestand wat ontstaan as gevolg van faktore wat die druk in die oog verhoog (soos tydens kraam), asook as gevolg van verswakte bloedvaatjies soos by ouer mense aangetref word. Aandoeninge van die traanklier en sy afvoerbuise is seldsaam. As gevolg van 'n verstopping in die traanafvoerbuis kan daar ontsteking van die traansak (dakriosistitis) ontstaan, wat tot gevolg het dat daar nie trane afgeskei word nie. Traanklierontsteking staan ook bekend as dakrioadenitis.
Ongesteldhede van die oogbal
Die kornea is die gevoeligste deel van die oog. Selfs geringe steurnisse (soos 'n stofdeeltjie in die oog) gaan met pyn en irritasie gepaard. Ontsteking van die kornea (keratitis) en die beskadiging daarvan deur verbranding en chemikalieë (sure en veral basisse) kan tot littekenvorming lei.
So 'n litteken vertoon dof in die normaal-deursigtige kornea en gaan gepaard met 'n afname in gesigsvermoë. In baie gevalle kan 'n oorplanting van 'n ander kornea 'n oplossing bied: die kornea word geheel of gedeeltelik vervang deur die kornea van 'n skenker wat pas gesterf het. Die belangrikste afwyking van die ooglens is die vorming van 'n katarak. Dit is net soos gloukoom ook 'n belangrike oorsaak van swak gesigsvermoë. Baie inwendige oogsiektes gaan gepaard met veranderinge in die bloedvate van die retina en kan met behulp van 'n oogspieël (retinoskoop) ondersoek word.
So byvoorbeeld is een van die latere gevolge van suikersiekte die verskyning van mikroaneurisme (verwyding van die haarvate van die retina) met gevolglike bloeding (toestand bekend as diabetiese retinopatie). By ernstige hipertensie (hoë bloeddruk) kan daar ook vaskulêre veranderinge in die retina plaasvind ('n toestand bekend as hipertensiewe retinopatie). As gevolg van die intensiewe metabolisme van die ligsensitiewe selle van die retina sal enige steurnis in die bloedvoorsiening ernstige nagevolge hê.
Totale afsluiting van een van die groter bloedvate van die retina (byvoorbeeld die sentrale arterie of venas van die retina) kan tot skielike blindheid lei. So 'n toestand word gewoonlik voorafgegaan deur atereosklerose van die bloedvate. Netvlies loslating (ablatio retinae) lei tot 'n verlies van die gesigsveld. Die oorsaak is dikwels onbekend. By jong kinders (tot 6 jaar) kan 'n baie kwaadaardige gewas van die retina voorkom wat 'n retinablastoom genoem word.
Dit is 'n oorerflike toestand en tas dikwels albei oë aan. Retrotentale fibroplasie is 'n toestand wat voorkom by kinders wat lang periodes in 'n broeikas was en blootgestel was aan hoe suurstofkonsentrasies: 'n wit, ondeursigtige vlies vorm agter die lens en lei tot blindheid. Geen effektiewe behandeling is vir hierdie toestand bekend nie, maar die toestand kan voorkom word deur die suurstof in laer konsentrasies met tussenpose toe te dien.
Skeelheid
Die term skeelheid of strabismus word gebruik wanneer die twee oë nie op dieselfde punt gefokus kan word nie. By strabismus paralyticus is een of meer van die oogspiere verlam. Hierdie toestand is dikwels die gevolg van 'n breinsiekte.
Die neuromuskulêre meganisme van oogbeweging bly egter onaangetas by die algemeenste vorm van skeelheid (strabismus concomittans of saamlopende strabismus). In so 'n geval kan een van die oë na binne gedraai wees (konvergerende strabismus) of na buite gedraai wees (divergerende strabismus) laasgenoemde is ontsierender. Konvergerende strabismus begin gewoonlik op 'n jong ouderdom en indien dit nie behandel word nie, is daar die moontlikheid dat die oog lui word (ambliopie) omdat skeelheid gewoonlik 'n dubbele beeld gee.
Om hierdie toestand uit te skakel, begin die een oog domineer, terwyl die gesigsvermoë van die ander oog afneem. Die behandeling van skeelheid bestaan uit die gesamentlike oefening van die oogspiere van albei oë. Indien 'n lui oog ontwikkel het, word die normale oog bedek om eersgenoemde te dwing om werk te verrig.
Later word albei oë afwisselend bedek om te voorkom dat die normale oog ook lui word. Indien hierdie behandeling nie die skeelheid regstel nie, is 'n operasie nodig waartydens die oogspiere langer of korter gemaak kan word. Divergerende skeelheid is meestal die gevolg van swaksigtigheid van een oog en kom gewoonlik op latere leeftyd voor.
Afwykings van die gesigsveld
Wanneer dit hoofsaaklik die geel vlek (die sensitiefste deel van die retina) affekteer, word die term sentrale skotoom gebruik, wat blindheid impliseer. Wanneer die beskadiging verder weg is van die geel vlek, veroorsaak dit minder probleme. Die skielike verskyning van 'n sentrale skotoom kan 'n teken van retrobulbêre neuritis wees, dit wil sê die deel van die optiese senuwee wat agter die oogballe, is ontsteek, dikwels weens veelvoudige sklerose.
Beskadiging van die senuweevesels in of agter die optiese chiasma lei tot steurnisse in die gesigsveld van albei oë. Na byvoorbeeld serebrale bloeding kan die hele linker- of regtergesigsveld blind wees (hemianopsie, halfblindheid).
Afwykings in gesigskerpte
Die gesigskerpte van elke oog kan getoets word deur gebruik te maak van 'n Snellen-kaart waarop reekse letters, figure en simbole van verskillende grootte aangetoon is. Dit is gewoonlik ontwerp om op 'n afstand van 5 mat te lees. Indien 'n toetspersoon 5 m van die kaart posisie inneem en dan slegs die letters kan lees wat duidelik afgelees kan word deur 'n persoon met normale visie op 'n afstand van 20 m, word daar gesê dat die toetspersoon van 5 m af te lees.
Indien 'n toetspersoon 5 m van die kaart posisie inneem en dan slegs die letters kan lees wat duidelik afgelees kan word deur 'n persoon met normale visie op 'n afstand van 20 m, word daar gesê dat die toetspersoon 'n visie van 5/20 het. Indien die gesigskerpte verbeter word deur die gebruik van optiese lense, is 'n refraktiewe afwyking (straalbrekingafwyking) van die oog aanwesig. Die refraksie van die oog is normaal wanneer parallel inkomende ligstrale (afkomstig van 'n ver verwyderde voorwerp) so gebuig word dat hulle mekaar op een punt op die retina ontmoet.
Hierdie toestand is bekend as emmetropie. Om voorwerpe op 'n korter afstand goed te kan sien, moet die lens bolvormiger word (akkommodasie). Die akkommodasievermoë neem af namate 'n mens ouer word. Ouer mense ondervind dan probleme met lees en naaimasjienwerk. Hierdie toestand staan bekend as ouderdomsversiendheid of presbiopie (ouderdomsoog) en 'n bril met positiewe lense is nodig. Anisometropie (tigbrekingsverskil) is die toestand waar die brekingskrag van die oë aansienlik verskil, byvoorbeeld wanneer een ooglens (meestal as gevolg van 'n katarakoperasie) afwesig is (afakie, ooglensloosheid) nadat dit chirurgies verwyder is.
Anne Looby
Anne Looby is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse A Country Practice (1981), Water Rats (1996), en Dance Academy (2010).
Tiangong-program
Tiangong (Chinees: 天宫一号; "Hemelse Paleis") is 'n ruimtestasieprogram van die Volksrepubliek China. Die doel is om ’n ruimtestasie te bou wat vergelykbaar is met die Russiese stasie Mir. Dit is ’n onafhanklike projek sonder samewerking met enige ander land.
Die projek
Die program is in 1992 begin as Projek 921-2. ’n Groot ruimtestasie sal in drie fases gebou word en sou teen 2020 voltooi wees, min of meer teen die tyd dat die Internasionale Ruimtestasie (IRS) van diens onttrek sal word. Die voltooiing van die projek is intussen uitgestel tot 2022.
Ruimte laboratorium fase
Chinese pogings om lae aarde wentelbaan-ruimtestasievermoëns te ontwikkel, begin met 'n ruimtelaboratoriumfase, met die bekendstelling van drie Tiangong-toetsvoertuie (wat later tot twee verminder is).
Tiangong 1
China het sy eerste ruimtelaboratorium, Tiangong 1, op 29 September 2011 lanseer. Tydens sy bestaan het twee Shenzhou-ruimtetuie dit besoek. Op 16 Junie 2012 is Shenzhou 9 met 'n bemanning van drie lanseer. Dit is op 18 Junie suksesvol gekoppel en was China se eerste bemande tuig wat aan 'n ander tuig gekoppel word. Op 11 Junie 2013 is Shenzhou 10, ook met drie bemanningslede, lanseer. Tiangong 1 het intussen teruggeval na die Aarde. Dit het die atmosfeer op 2 April 2018 binnegegaan en uitgebrand.
Tiangong 2
'n Tweede en derde toetsstasie is oorspronklik beplan voor die ruimtestasie gebou word. Hulle is egter gekombineer as een projek, Tiangong 2. Dié meer gevorderde laboratorium is op 15 September 2016 lanseer.
Groot ruimtestasie
Hoof artikel : Chinese groot modulêre ruimtestasie
China beplan om die wêreld se derde multimodule-ruimtestasie te bou om Mir en die IRS op te volg. Dit is afhanklik van die datum waarop Orbital Piloted Assembly and Experiment Complex (OPSEK) van die IRS geskei word. Die vorige afsonderlike komponente sal in 'n ruimtestasie geïntegreer word, gerangskik as:
Anheteromeyenia argyrosperma
Anheteromeyenia argyrosperma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Anheteromeyenia en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Potts.
1924
Die jaar 1924 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Kamoeflering in lugvaart
Vliegtuigkamoeflering is die gebruik van kamoeflering op militêre vliegtuie om hulle moeiliker te maak om raak te sien, hetsy op die grond of in die lug. Gegewe die moontlike agtergronde en beligtingskondisies, sal geen enkele skema in elke situasie suksesvol werk nie. 'n Algemene benadering is 'n vorm van teenskaduwees, die vliegtuig word geverf in 'n ontwrigtende patroon van grondkleure soos groen en bruin bo, en lugkleure onder. Vir vinniger en hoër vlieënde vliegtuie, is lugkleure soms rondom gebruik, terwyl helikopters en vastevlerkvliegtuie wat naby aan die grond opereer, dikwels geheel en al in grondkamoeflering geverf word. Vliegtuie wat in die nag vlieg is dikwels swart geverf, maar dit het hulle donkerder laat voorkom as die naglug, dus moes aanpassings gemaak word.
Tydens en na Tweede Wêreldoorlog is die Yehudi ligte-projek ontwikkel as teenverligting, m.a.w. kamoeflering deur die gebruik van liglampe om die helderheid van 'n vliegtuig aan te pas by die helderheid van die naglug. Dit is laat vaar sedert verbeterings in radartegnologie, wat geblyk het om sigbare lig-kamoeflering oorbodig te maak. Verrassingstegnologie, soos gebruik by die Lockheed F-117 Nighthawk, het ten doel om 'n vliegtuig se radardeursnee en infrarooispoor te verminder.
Atterburyteater
duimnael|300px|Die Lynnwood Bridge Retail-ontwikkeling in die agtergrond waarin die Atterburyteater is. Die Atterburyteater is 'n klassieke konsertsaal met 400 sitplekke, geleë op die hoek van Lynnwoodweg en Daventrystraat in die ooste van Pretoria, as deel van die Lynnwood Bridge Retail-ontwikkeling. Die teater is op 18 Mei 2011 geopen met die musiekblyspel “Stuur Groete aan Mannetjies Roux”. Die geboë ouditorium troon bokant die aangrensende kleinhandelontwikkeling uit en skep sodoende 'n besonderse landmerk in die ooste van Pretoria. Die teater loop op die grondvloer uit op 'n piazza, waar dit deel vorm van die vier aparte kleinhandelgeboue. Studio 3 Architects International, die argitekfirma wat die teater ontwerp het, was in 2012 die Nasionale Wenner van die 8ste Saint Gobain Gypsum International Trophy in die Innovasie-afdeling, vir die gebruik van sekere produkte in die ontwerp van die plafonne in die teater. Dit is deur die Atterbury groep ontwikkel.
Torpedinidae
Kenmerke
Die familie se kop, lyf en pektorale vinne vorm een ronde skyf met 'n groot elektriese orgaan weerskante van die kop. Daar is twee dorsale vinne teenwoordig en die stertvin het 'n boonste- en onderste lob. Daar is vyf paar kieusplete onder die kop. Die grootte wissel van 0.6 - 1.8 m. Die familie is oor die algemeen bodembewoners wat tot op dieptes van 457 m aangetref word. Hulle eet onder andere skaaldiere, wurms en pelagiese vis. Die elektriese organe kan 'n skok van tot 220 V lewer wat gebruik word om die prooi tydelik te verlam.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Natriumbikarbonaat
Natriumbikarbonaat (Natriumwaterstofkarbonaat, koeksoda) is 'n wit kristallyne stof wat dikwels as rysmiddel en bestanddeel in bakpoeier gebruik word. Dit is die waterstofkarbonaat-Sout (chemiese stof) van natrium. Dit kom in die natuur as die mineraal nahcoliet voor.
Kristalstruktuur
Natriumbikarbonaat kristalliseer in 'n monokliniese struktuur, wat die argetipe van die G012-struktuur van die strukturbericht-klassifikasie is. Die struktuur bevat anioonlae wat ongeveer aan die 10-lae ewewydig is. Elke natiumioon is deur 'n effens verwronge oktaëder van suurstofatome omring. Die Na-O-afstande wissel van 238,9pm tot 247,2pm. Die anioonlae bestaan uit oneindige kettings van bikarbonaatione wat deur waterstofbinding bymekaar gehou word in 'n effens geplooide ketting.
Gebruike
As toevoeging tot kossoorte het dit die E-nommer E 500. Dit word ook gebruik as ligte skoonmaak- of skuurmiddel vir huishoudelike gebruik, en as bestanddeel van maagtablette teen sooibrand. Wanneer dit met 'n sterk of swak suur gemeng word, ontbind dit en stel koolstofdioksied gas vry.
Vroeër was Natriumbikarbonaat gebruik om die borrels in sodawater te maak, en dit word steeds as bestanddeel in baie Asiatiese geregte gebruik.
Natriumbikarbonaat word in die menslike liggaam in groot hoeveelhede deur die pankreas vervaardig om maagsuur in die dunderm te neutraliseer met die volgende reaksie:
Met 'n basis reageer dit soos volg:
Howard Carter
Howard Carter (* 9 Mei 1874 in Kensington, Londen, Engeland; † 2 Maart 1939 in Kensington) was 'n Engelse argeoloog en egiptoloog wat bekendheid met die ontdekking van farao Toetankamen se graf (KV62) in die Egiptiese Vallei van die Konings in Wes-Tebe verwerf het.
Op sewentienjarige ouderdom is Carter in 1891 deur 'n argeoloog aangestel om tydens uitgrawings in Beni Hassan sketse van argeologiese artefakte in Brits-besette Egipte te teken. Sy innovatiewe metodes van tekenwerk het aanklank gevind by argeoloë sodat Carter in die volgende jare by 'n aantal vindplekke werksaam was.
In 1907 is Carter deur die welvarende Britse adellike Lord Carnarvon, 'n geesdriftige amateur-egiptoloog, aangestel. Carnarvon het in 1914 'n lisensie verwerf om argeologiese opgrawings by KV62, die vermoede laaste rusplek van die jong farao Toetankamen in die Vallei van die Konings, te doen. Carter het die opdrag gekry om die opgrawings te organiseer.
Maar eers jare later het 'n seun, wat as waterdraer aangestel is, op 'n steentrap afgekom. Die argeoloë-span het 'n verseëlde deur en 'n geheime kamer ontdek, en op 6 November 1922 het Carter en Lord Carnarvon die grafkamer vir die eerste keer betree. Die binnenste kamer met goudskatte en Toetankamen se sarkofaag is op 16 Februarie 1923 geopen.
Toetankamen se grafgifte was beskeie in vergelyking met dié van ander farao's, maar nogtans uniek omdat die grafkamer blykbaar nie deur grafrowers versteur is nie.
Sercquiais
Sercquiais (Engels: Sarkese, Engels sercquiais : Serkyee) is die dialek van die Normandiese Oïltaal wat op die Kanaaleiland Sark gepraat word. Op die eiland staan dit onder die naam patois bekend, 'n Franse term vir dialek wat nou 'n effens negatiewe konnotasie het.
Sarkese is 'n afstammeling van die 16de eeuse Jèrriais wat deur die oorspronklike koloniste, 40 gesinne uit St. Ouen, Jersey, wat hulle op die, op daardie stadium onbewoonde eiland, gevestig het. Dit is intussen ook deur die Guernsey dialek Dgèrnésiais beïnvloed. Dit word nog deur 'n baie klein groepie ouer inwoners van die eiland gepraat. Alhoewel die woordeskat swaar geangliseer is, behou die fonologie eienskappe wat in Jèrriais sedert die 16de eeu verloor is. Meeste van die plaaslike plekname is in in Sarkese.
Die taal het in onlangse jare erg agteruitgegaan as gevolg van die instroming van 'n groot aantal belastingvlugtelinge uit Engeland wat na die eiland getrek het sowel as amptelike verwaarlosing. Inligting aangaande die aantal sprekers van Sercquiais is nog nooit amptelik ingesamel nie, maar in 1998 is daar geraam dat minder as 20 van die eiland se 600 permanents inwoners (3.3%) steeds Sercquiais kon praat.
Dit is ook naby verwant aan die uitgestorwe Alderney dialek, Auregnais, sowel as die vasteland Normandies wat in Frankryk gepraat word.