cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leni Riefenstahl
Propaganda en dokumentêre rolprente
Riefenstahl het vir Adolf Hitler in 1932 by ’n byeenkoms gehoor praat en is betower deur sy talent as ’n openbare spreker. Sy beskryf die ervaring in haar memoires as: “Ek het iets soos ’n apokaliptiese visioen gehad wat ek nooit kon vergeet nie. Dit was asof die oppervlak van die aarde voor my uitgesprei was, soos ’n halfrond wat skielik opdeel in die middel en ’n enorme waterstraal uitspuit, so kragtig dat dit die lug geraak en die aarde geskud het”. Volgens die Daily Express van 24 April 1934 het Riefenstahl Mein Kampf gelees terwyl sy besig was met die verfilming van Die Blou Lig. Dieselfde koerant skryf dat Riefenstahl gesê het dat “die boek ’n enorme indruk op my gemaak het. Nadat ek die eerste bladsy gelees het, is my Nasionaal-Sosialisme bevestig. Ek het gevoel dat die man wat so ’n boek geskryf het, ongetwyfeld die leier van Duitsland sou word. Ek was gelukkig dat so ’n man nou hier was”. Sy het daarna aan Hitler ’n brief geskryf en ’n ontmoeting versoek. Na haar ontmoeting met Hitler is sy die geleentheid gebied om op te tree as regisseur van Sieg des Glaubens (Sege van die Geloof), ’n uurlange speelfilm oor die vyfde byeenkoms van die Nazi Party by Neurenberg in 1933. Riefenstahl het ingestem om die regisseur te wees wanneer sy van Groenland sou terugkeer na die verfilming van ’n rolprent aldaar.
Hitler was beïndruk met Riefenstahl se werk en het haar gevra om die opkomende 1934-Rykspartydag in Neurenberg op rolprent vas te lê. Riefenstahl het dit aanvanklik, volgens haar memoires, teengestaan en wou sy nie meer Nazi-rolprente maak nie; sy wou liewer ’n speelfilm maak wat gebaseer was op Hitler se gunsteling opera, Tiefland deur Eugen d’Albert. Riefenstahl het privaatbefondsing vir die vervaardiging van Tiefland gekry maar die verfilming in Spanje is ontspoor. Hitler het uiteindelik daarin geslaag om haar te oortuig eerder om Triomf van die Wil te maak, met die voorwaarde dat hy haar nie weer sou vra om rolprente vir die party te maak nie. Sy het verder ook aan Hitler gesê dat sy die vryheid wou hê om weer as akteur te kon optree: “Ek sal nie langer kan leef as ek nie meer ’n akteur kan wees nie”.
Die gevolglike kroniek van die Neurenberg-byeenkoms, Triomf van die Wil (Hitler het die titel verskaf) is algemeen erken as ’n meesterlike, epiese, innoverende dokumentêre rolprent. Triomf van die Wil was ’n opruiende sukses in Duitsland. Dit het ook gesorg dat Riefenstahl die eerste vroulike regisseur was wat internasionale roem verwerf het. In onderhoude vir die 1993-rolprent Die mag van beeld: Leni Riefenstahl, het Riefenstahl ten sterkste ontken dat die rolprent ’n uitdruklike poging tot Nazi-propaganda was en sy het met afkeur toegesien hoe dit vir sulke doeleindes gebruik is.
Moskeeswael
Die moskeeswael (Cecropis senegalensis en Hirundo senegalensis) is 'n lid van die swaelfamilie en een van die groter swaels.
Lys van kabinette van Suid-Afrika
Hierdie is 'n '''lys van kabinette van Suid-Afrika.
Leni Riefenstahl
Propaganda en dokumentêre rolprente
In 1936 het Hitler Riefenstahl genooi om die Olimpiese Spele in Berlyn af te neem; volgens Riefenstahl was dit op aandrang van die Internasionale Olimpiese Komitee. Sy is ook na Griekeland om beeldmateriaal van die oorspronklike terrein by Olympia te bekom. Daar is sy bygestaan deur die Griekse fotograaf Nelly en het ook ’n deel van die inougurele fakkelloop afgeneem. Dié beeldmateriaal is later omgesit in Olympia, ’n suksesvolle rolprent wat wyd erkenning ontvang het vir die tegniese en estetiese resultate. Riefenstahl was een van die eerste rolprentmakers wat volgskote in ’n dokumentêre prent gebruik het deur ’n kamera op spore geplaas het om die atlete se beweging te volg. Sy is ook bekend vir die gebruik van skote met vertraagde aksie in die rolprent. Riefenstahl se werk op Olympia word aangehaal as een van die groot invloede op moderne sportfotografie. Riefenstahl het deelnemers van alle rasse afgeneem, insluitend die Amerikaanse atleet Jesse Owens in wat later bekende beeldmateriaal sou word.
Moskeeswael
Identifikasie
Die moskeeswael lyk ook baie op die rooiborsswael, maar is ietwat groter en het korter sterte. Die donker kroon steek ook nie verby die oë van 'n moskeeswael nie, maar wel by 'n rooiborsswael.
Gladiolus acuminatus
Gladiolus acuminatus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en deel van die fynbos-bioom is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap vanaf Caledon tot by Bredasdorp. Die plant het 80% van sy habitat afgestaan aan graan-produksie. Die oorblywende plante kom in gefragmenteerde subpopulasies voor. Indringerplante en oorbeweiding is tans 'n bedreiging.
Leni Riefenstahl
Propaganda en dokumentêre rolprente
Olympia was baie suksesvol in Duitsland nadat dit vir die eerste maal vir Hitler se 49ste verjaardag in 1938 vertoon is. Vir die internasionale debuut van die prent is Riefenstahl op ’n publisiteitstoer na Amerika in ’n poging om kommersiële vrystelling te verseker. In 1937 het Riefenstahl aan ’n verslaggewer van die Detroit News gesê: “Ek dink Hitler is die grootste man wat nog gelewe het. Hy is waarlik sonder fout, so eenvoudig dog het hy terselfdertyd manlike krag.” Sy het in November 1938 in New York Stad aangekom, vyf dae voor Kristallnacht en toe die nuus Amerika bereik het, het Riefenstahl volgehou dat Hitler onskuldig is. Op 18 November is sy deur Henry Ford in Detroit ontvang en Olympia is twee dae later by “Die Chicago Ingenieursklub” vertoon. Avery Brundage was van mening dat dit “die beste Olimpiese rolprent wat ooit gemaak is” en Riefenstahl is vandaar na Hollywood waar sy deur die Duitse konsul, Georg Gyßling, op 24 November ontvang is. Sy het met Louis B. Mayer onderhandel en op 8 Desember het Walt Disney haar op ’n drie-uur lange toer geneem om te kyk na die verfilming van Fantasia.
Nadat die Goebbels-dagboeke opgeduik het, het navorsers agtergekom dat Riefenstahl vriende was met Joseph Goebbels en sy vrou Magda. Hulle het saam na opera’s gegaan en sy is na hulle partytjies genooi. Riefenstahl het egter volgehou dat Goebbels ontsteld was dat sy nie sy toenadering aanvaar het nie, dat hy jaloers was op haar invloed op Hitler en dat hy haar gesien het as ’n interne bedreiging; om hierdie redes is sy dagboeke nie betroubaar nie. Volgens latere vertellings het Goebbels Riefenstahl se rolprente hoog geag maar dat hy kwaad was omdat hy gereken het dat sy die begroting vir die propagandarolprente oorskry het.
Moskeeswael
Identifikasie
Hul vlug is swaar en stadig en kan, gepaard met hul grootte, die indruk van 'n valk, eerder as 'n swael gee.
Leni Riefenstahl
Tweede Wêreldoorlog
Gedurende die Inval van Pole is Riefenstahl afgeneem waar sy ’n militêre uniform aangehad het met ’n pistool aan haar gordel in die geselskap van Duitse soldate; sy is na die plek van die veldslag as ’n oorlogskorrespondent. Op 12 September 1939 was sy in die dorp Końskie toe 30 burgerlikes daar tereggestel is in vergelding vir ’n aanval op Duitse soldate. Volgens haar memoires het Riefenstahl dit probeer keer maar ’n Duitse soldaat het ’n geweer op haar gerig en gedreig om te skiet. Sy meen sy het nie geweet dat die slagoffers Jode was nie. Nabyskote van ’n ontstelde Riefenstahl is daardie dag geneem. Teen 5 Oktober 1939 was Riefenstahl nietemin terug in geokkupeerde Pole waar sy Hitler se oorwinningsparade in Warskou afgeneem het. Sy het Pole verlaat en blykbaar egter gekies om na dese geen Nazi-rolprente meer te maak nie.
Moskeeswael
Voedsel
Die primêre voedsel van die moskeeswael is insekte wat uit die lug tydens vlug gevang word.
Leni Riefenstahl
Tweede Wêreldoorlog
Na die trilogie van byeenkomste te Neurenberg en Olympia, het Riefenstahl begin werk aan die rolprent waarmee sy voorheen misluk het, nl. Tiefland. Onder ’n direkte bevel van Hitler het die Duitse regering aan haar 7 miljoen reichsmark as vergoeding betaal. Van 23 September tot 13 November 1940 was sy in Krün naby Mittenwald. Die ekstras wat die rolle van Spaanse vroue en boere vertolk het, was sigeuners (Sinti) afkomstig van die gevangenekamp by Salzburg-Maxglan. Verfilming het by die Studio Babelsberg in Potsdam-Babelsberg 18 maande later, in April 1942, begin en tot in die somer aangehou. Hierdie keer is Sinti’s en Romas van die Marzahn gevangenekamp naby Berlyn gebruik om as ekstras op te tree. ’n Dokument wat in die Marzahn-kamp gevind is gee ’n lys van 65 gevangenes wat aan die produksie deelgeneem het. 50 foto’s van die verfilming in Krün is later gevind en daaruit het van die oorlewendes 29 gevangenes geïdentifiseer wat vir Riefenstahl gewerk het en van daar na Auschwitz gestuur is in die eerste drie weke van Maart 1943 na Himmler se bevel in 1942. Amper aan die einde van haar leeftyd, ten spyte van oorweldigende getuienis dat die gevangenes van die kampe gedwing is om onbetaald aan die rolprent te werk, het Riefenstahl volgehou dat alle ekstras oorleef het en dat sy na die oorlog met hulle kontak gehad het. Riefenstahl het die rolprentmaker Nina Gladitz gedagvaar nadat laasgenoemde gesê het dat Riefenstahl die ekstras persoonlik uitgekies het by die kampe; Gladitz het een van die sigeuners wat oorleef het, opgespoor en sy geheue getoets aan foto’s van die rolprent vir ’n dokumentêre prent waaraan Gladitz gewerk het. Die Duitse hof het ten gunste van Gladitz beslis en saamgestem dat Riefenstahl geweet het dat die ekstras van die kampe afkomstig was. Dit hof het egter op een punt met Riefenstahl saamgestam (die hof het gevind dat Riefenstahl nie vir die sigeuners laat blyk het dat hulle na Auschwitz gestuur sou word na afloop van verfilming nie).
Moskeeswael
Verspreiding
Die moskeeswael word aangetref in die meeste dele van Afrika, suid van die Sahara, maar is die algemeenste in die Weste. Die voëls migreer nie, maar sal reëns tot 'n sekere mate volg.
Leni Riefenstahl
Tweede Wêreldoorlog
Hierdie kwessie het in 2002, toe Riefenstahl 100 was, weer kop uitgesteek toe sy voor die hof gedaag is deur ’n groep van die Roma deurdat sy blykbaar ontken het dat die sigeuners deur die Nazi’s doodgemaak is. Riefenstahl het ’n verskoning aangebied en gesê: “Dit spyt my dat die Sinti en Roma moes ly onder die periode van Nasionaal-Sosialisme. Dit is vandag bekend dat baie van hulle in die konsentrasiekampe dood is”.
Moskeeswael
Habitat
Moskeeswaels verkies oop velde met bome en beboude gebiede. Hulle word gewoonlik in pare en swerms aangetref en selde as enkel voëls. Die voëls bou toe modderneste met 'n buisagtige opening; die neste word veral aangetref in die krake van, of onder brûe en soortegelyk strukture, benewens verlate geboue, gate in bome en grotte.
Leni Riefenstahl
Tweede Wêreldoorlog
In Oktober 1944 is die produksie van Tiefland geskuif na Barrandov Studios in Praag vir binnenshuise verfilming. Uitspattige stelle het hierdie dele van die rolprent van die duurste gemaak maar dit is binne enkele dae afgehandel. Die rolprent is egter ongeveer eers 10 jaar later klaar geredigeer en vrygestel.
Aanhouding en verhore
Die skrywer Budd Schulberg het ’n bevel gekry om Riefenstahl by haar huis in Kitzbühel te arresteer, oënskynlik sodat sy die gesigte van oorlogsmisdadigers in Duitse beeldmateriaal wat deur die Geallieerde magte onderskep is, kon uitken. Riefenstahl meen dat sy nie bewus was van die aard van die interneringskampe nie. Volgens Shulberg het sy “my die gewone storie vertel. Sy het gesê ‘Ek is natuurlik verkeerd verstaan, jy weet. Ek is nie polities nie.’” Toe Riefenstahl egter later beweer dat sy gedwing is om Goebbels se bevele uit te voer indien sy die kampe wou vryspring, het Schulberg haar gevra waarom sy bang was indien sy nie geweet het dat die kampe bestaan nie. Toe sy foto’s van die kampe gesien het, het Riefenstahl blykbaar met skok en trane daarop gereageer.
Riefenstahl het volgehou dat sy gefasineer is deur die Nasionaal-Sosialiste maar polities naïef en onkundig was oor enige oorlogsmisdade. Van 1945 tot 1948 is sy in allerlei Amerikaanse en Franse aanhoudingskampe en tronke aangehou en is ook by tye onder huisarres geplaas. Hoewel Riefenstahl vier keer voor die hof gedaag is deur verskeie naoorlogse owerhede, is sy nooit skuldig bevind deur enige denazifikasieverhore vir haar beweerde rol as propagandis of vir die gebruik van geïnterneerdes in haar rolprente nie. Daar is egter bevind dat sy ’n meeloper was wat simpatiek teenoor die Nazi’s gestaan het.
Riefenstahl het later gesê dat haar grootste spyt was dat sy vir Hitler ontmoet het: “Dit was die grootste katastrofe van my lewe. Tot ek sterf sal mense aanhou sê ‘Leni is ’n Nazi’ en ek sal aanhou sê ‘maar wat het sy dan gedoen?’” Hoewel sy meer as 50 lastersake gewen het teen mense wat haar beskuldig van samewerking met die Nazi’s, is daar baie vrae wat onbeantwoord bly oor haar verhouding met Nasionaal-Sosialisme in die besonder en fascisme in die algemeen.
Klaviersonate nr. 4 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 4''' in E-mol-majeur, K. 282 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Leni Riefenstahl
Gefnuikte rolprentprojekte
Die meeste van die negatiewe van Riefenstahl se voltooide rolprente en ander produksiemateriaal wat verband hou met haar onvoltooide projekte het aan die einde van die oorlog verlore gegaan. Die Franse regering het al haar redigeergereedskap saam met die produksierolle van Tiefland gekonfiskeer. Na jare van skrywes is dit aan haar terugbesorg, maar die Franse regering het van die films beskadig toe hulle dit probeer ontwikkel en redigeer het en gevolglik is ’n paar sleuteltonele verlore (hoewel Riefenstahl verras was om die oorspronklike negatiewe vir Olympia in dieselfde versending te vind). Sy het die elemente wat oor was geredigeer en oorgeklank en Tiefland is op 11 Februarie 1954 vir die eerste keer in Stuttgart vertoon. Dit is egter geweier vir die Cannes Filmfees. Hoewel Riefenstahl vir nog ’n halfeeu daarna geleef het, was Tiefland haar laaste vollengte rolprent.
In 1954 het Jean Cocteau daarop aangedring dat Tiefland by die Cannes Filmfees van daardie jaar vertoon moet word. Cocteau was ’n groot aanhanger van die rolprent. In 1960 was Riefenstahl onsuksesvol in ’n poging om die rolprentmaker Erwin Leiser tonele van Triomf van die Wil plaas langs tonele van sy rolprent Mein Kampf. Riefenstahl het ’n hoë verwagting gekoester vir samewerking met Cocteau genaamd Friedrich und Voltaire waarin Cocteau twee rolle sou vertolk. Hulle het gedink dat die rolprent die “haat-liefdeverhouding” tussen Duitsland en Frankryk sou simboliseer. Cocteau se siekte en afsterwe in 1963 het dié projek tot ’n einde gebring. ’n Nuwe musiekblyspel-weergawe van Die Blou Lig met L. Ron Hubbard, stigter van die Kerk van Sciëntologie, het ook nie gerealiseer nie.
Fotografie en laaste rolprent
In die 1960’s het Riefenstahl ’n belangstelling in Afrika begin ontwikkel danksy Hemingway se boeke en die foto’s van George Rodger. Rodger, wat ook die eerste foto’s van Bergen-Belsen-konsentrasiekamp, het geweier om Riefenstahl aan Afrikane voor te stel en het hul onderskeie agtergronde as verskoning voorgehou. Riefenstahl het begin met fotografie en het ’n verskeidenheid van onderwerpe afgeneem. Sy het telkemale na Afrika gereis om die Noebastamme in Soedan af te neem, met wie sy ook sporadies gewoon het om meer van hul kultuur te wete te kom sodat sy hulle makliker kon fotografeer. Hulle het haar daar aanvaar omdat hulle niks van haar agtergrond geweet het nie. Sy het ’n lewenslange kameraadskap met haar kameraman Horst Kettner, wat haar junior met 40 jaar was en haar gehelp het met die foto’s, aangeknoop; hulle was saam vandat sy 60 en hy 20 was. Sy het Soedannese burgerskap ontvang vir haar dienste aan die land en het so die eerste buitelander geword wat ’n Soedannese paspoort ontvang het.
Haar fotoboeke van die stamme is in 1974 en 1976 uitgegee as Die Noeba en Die Noeba van Kau en albei was internasionale topverkopers. Hoewel talle die kleurfoto’s geloof het, het Susan Sontag, ’n Jood, die boeke erg gekritiseer deur te beweer dat dit verdere bewyse was van Riefenstahl se “fascistiese esthetica”. Die goue medalje van die Kunsregisseursklub van Duitsland vir die beste fotografiese prestasie is in 1975 aan haar toegeken. Die foto’s is ook aan Duitse tydskrifte gestuur. Verder het sy die Olimpiese Somerspele 1972 in München afgeneem asook die rockster Mick Jagger en sy vrou Bianca vir die Sunday Times. Jare later het sy ook die Las Vegas-vermaaklikheidskunstenaars Siegfried & Roy afgeneem. Sy het bevriend geraak met Andy Warhol en was ’n eregas by die Olimpiese Somerspele 1976 in Montreal.
In haar latere jare het Riefenstahl bekendheid verwerf vir haar langslewendheid en fisiese stamina hoewel sy die normale pyn van ou mense moes verduur. Op 72-jarige leeftyd het Riefenstahl belangstelling begin toon in onderwaterfotografie nadat sy gejok het oor haar ouderdom om sertifisering vir skubaduik te bekom (sy het 20 jaar van haar ouderdom gesny). In 1978 het sy ’n boek uitgegee van haar onderwaterfoto’s getiteld Korallengärten (Koraaltuin) wat in 1990 opgevolg is met Wunder unter Wasser (Onderwaterwonder). Op 22 Augustus 2002, op haar 100ste verjaardag, het Riefenstahl ’n rolprent getiteld Onderwaterindrukke vrygestel. Dié prent is ’n geïdealiseerde dokumentêre prent van die lewe in die oseane en haar eerste rolprent in meer as 25 jaar. Op 100 het sy steeds seelewe afgeneem en die oudste skubaduiker nóg geword. Riefenstahl was vir 8 jaar ’n lid van Greenpeace.
Sy het in 2000 ’n helikopterongeluk oorleef nadat sy die lot van haar Noebavriende probeer bepaal het gedurende die Soedannese burgeroorlog. Sy is na ’n hospitaal in München gevlieg. ''
Tweede huwelik en afsterwe
Riefenstahl het op 22 Augustus 2003 haar 101ste verjaardag gevier en volgens ’n poniekoerant in 2007, was sy met Horst Kettner getroud.
Leni Riefenstahl is in die aand van 8 September 2003 in haar slaap oorlede in haar huis in Pöcking, Duitsland. Sy het kanker gehad en is begrawe in die Waldfriedhof-begraafplaas in München.
Daar was verskillende reaksies in die doodsberigte van leidende publikasies, maar sy is oor die algemeen geprys vir die tegniese pionierswerk in die maak van rolprente:
Die Daily Telegraph het geskryf dat sy "waarskynlik die mees talentvolle vroulike regisseur van die 20ste eeu was; haar viering van Nazi-Duitsland in rolprente het verseker dat sy definitief die berugste was… Kritici het later haar bewondering met die Olimpiese atlete se fisiese voorkoms as fascisties afgemaak; in der waarheid het haar belangstelling nie ontstaan uit rassistiese vooroordele nie, maar uit die vreugde wat sy, as voormalige danseres, gekry het in die menselike vorm."
The Independent het geskryf dat "menings sal verskil tussen diegene wat haar gesien het as ’n jong, talentvolle en gedrewe vrou wat vasgevang was in gebeure wat sy nie ten volle verstaan het nie, en diegene wat glo dat sy ’n kil en opportunistiese propagandis en Nazi deur assosiasie was." The Guardian'' het geskryf "Aan die einde van haar lang lewe was sy steeds die opspraakwekkende femme fatale van Duitse rolprente… Sy het belanggestel in skoonheid, avontuur en rolprente maar sy was bekend as die vrou wat graag gehaat was."
Menings van kritici
In Mark Cousins se boek Die Storie van Rolprente beweer hy dat “Leni Riefenstahl naas Orson Welles en Alfred Hitchcock die mees tegnies talentvolle Westerse rolprentmaker van haar era was”.
Die resensent Gary Morris het Riefenstahl ”’n kunstenaar van ongeëwenaarde gawes, ’n vrou in ’n industrie wat deur mans oorheers is, een van die groot formaliste van die teater op gelyke voet met Sergei Eisenstein of Orson Welles” genoem. Pauline Kael het gesê dat Triomf en Olympia “die twee grootste rolprente is waarvan ’n vrou die regisseur was”.
Hal Erickson, rolprentresensent van die New York Times meen dat hoewel die “Joodse kwessie” in Triomf van die Wil grootliks verswyg is, ”die rolprentmaker Riefenstahl verkies het om te konsentreer op die juigende skare, akkurate marsjering, militêre orkeste en Hitler se toespraak, alles georkestreerd, gechoreografeer en verlig op ’n skaal wat Griffith en DeMille soos armoedige regisseurs laat lyk”. Die herhalende onderwerp van ’n vroulike regisseur met sulke bekwaamheid en krag en wat so ’n tipe werk gedoen het, is blykbaar deur Joseph Goebbels, propagandaminister, verkwalik “maar hy moes uiteindelik erken dat haar beelde, behaal deur 30 kamera’s en 120 assistente, ’n duisend toesprake werd was.” Hoewel Triomf van die Wil “waarskynlik die kragtigste propagandafilm is wat nóg gemaak is, is dit ook terugskouend een van die skrikwekkendste.”
Die kritikus Judith Thurman skryf in The New Yorker dat “Riefenstahl se ‘genie’ selde bevraagteken is, selfs deur kritici wat dit waarvoor sy gewerk het, verafsku het.” Riefenstahl was ’n “volslae stilis met ’n obsessie met bewegende liggame, veral dié van dansers en atlete.”  Haar twee bekendste werke, Olympia en Triomf van die Wil is deur Thurman beoordeel. Sy meen dat “Riefenstahl vir die oorgange in albei [rolprente] baie staatmaak op onheilspellende wegsnydings na wolke, mis, beeldhouwerk, lower en dakke. Haar reaksieskote het ’n vervelige eenvormigheid: blink, ekstatiese gesigte — byna almal jonk en Aries, behalwe vir dié van Hitler.” Thurman voer aan dat min mense Riefenstahl se volledige werk gesien het en skryf: “baie mense, selfs rolprententoesiaste blyk nog nooit Riefenstahl se dokumentêre prente in hul geheel te gesien het nie” wat daartoe aanleiding gee dat mense glo dat “indien, per definisie, die lokprent vir ’n sogenaamde meesterstuk nooit beter kan wees as die rolprent self nie, Riefenstahl se nalatenskap dié toets dop.”
Die skrywer Richard Corliss het in Time geskryf dat hy “beïndruk was met Riefenstahl se stand as ’n totale outeur: vervaardiger, skrywer, redigeerder en in die fiksierolprente, aktrise.” Oor die onderwerp van haar rolprente as klassieke werke en nie bloot propaganda nie, argumenteer Corliss dat “die kwesties wat haar rolprente en loopbaan aangespreek het as so ingewikkeld soos wat dit belangrik is en haar belasteraars neig daartoe om die argument te verklein na een van ’n regisseur se medepligtigheid in gruweldade of haar kriminele onwetendheid.”  Die rede waarom mense haar werk in diskrediet bring is volgens Corliss omdat sy ’n vrou is. Hy skryf: “Riefenstahl se sonde, glo ek, was om ’n vrou te wees — ’n vrou wat, op ’n unieke wyse, ’n man se spel van rolprente maak durf speel het. Sy het gespeel en gewen aangesien, volgens enige onpartydige standaard, Triomf van die Wil en Olympia artistieke meesterstukke is. Hoewel sy “haar laaste rolprent, Tiefland, in die vroeë 40’s verfilm het en in 1954 vrygestel het, is Riefenstahl steeds die wêreld se mees kontroversiële regisseur; haar naam roep die konflikte van uitdagende kunstenaarskap en gekompromitteerde moraliteit op.” Maar ten spyte van politieke opinie sal “Riefenstahl se visuele styl — heldhaftig, sensueel, in aanvoeling met die mis en mites van die natuur” altyd gevier word. “Ten slotte was Riefenstahl ’n vrou, ’n mooi vrou. Toe sy by Hitler gesien is, het hul foto’s die voorblaaie van die wêreld gehaal. En dié beeld het vasgesteek.
Knack
Knack is 'n weeklikse Vlaamse nuustydskrif wat plaaslike nuus, politiek, sport, sake, werksgeleenthede en gemeenskapsgebeure dek.
Geskiedenis
Knack is in 1971 gestig as die eerste Vlaamse nuustydskrif in België. Die tydskrif is gemodelleer op L'Express van Frankryk. Knack het 'n linkse begronding.
Die eienaar van die tydskrif is die Roularta Mediagroep. Dit word op Woensdae gepubliseer. Die hoofkwartier van die tydskrif is geleë in Brussel. Dit is die Vlaamse ekwivalent van die Franstalige nuustydskrif Le Vif/L’Express wat ook besit word deur die Roularta Mediagroep. Beide tydskrifte word gepubliseer deur Roularta Printing, 'n filiaal van die Roularta Mediagroep.
Knack beskik ook oor bylae soos Knack Weekend, Focus Knack en Mondiaal Nieuws, 'n alternatiewe maandelikse nuustydskrif.
Sirkulasie
Knack het in onderskeidelik 1998 en 1999 oplae van 123,924 en 126,303 eksemplare gehad. In 2001 was die oplaag 144,000 eksemplare.
10 Julie
10 Julie is die 191ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (192ste in skrikkeljare). Daar volg nog 174 dae in die res van die jaar.
Knack
Sirkulasie
Knack het gedurende die tydperk 2006 tot 2007 'n gemiddelde oplaag gehad van 142,000 eksemplare. In 2008 was die oplaag 141,678 eksemplare en gedurende die eerste kwartaal van 2009 141,361 eksemplare. Die tydskrif het in onderskeidelik 2010 en 2011 oplae van 112,928 en 110,423 eksemplare gehad. In 2012 was die oplaag 103,298 eksemplare. In 2013 was die oplaag 104,542 eksemplare.
Klaviersonate nr. 3 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 3''' in B-mol-majeur, K. 281 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Current Medical Diagnosis and Treatment
Current Medical Diagnosis and Treatment is 'n standaard mediese verwysingswerk wat deur McGraw-Hill gepubliseer word. Dit word jaarliks opgedateer, en die 2017 jaargang was die 56ste uitgawe. Die redakteurs van die 56ste uitgawe was Stephen McPhee, Maxine Papadakis en Michael Rabow. Dit was oorspronklik 'n algemene mediese handleiding, maar 'n aantal spesialis-weergawes verskyn deesdae ook, soos byvoorbeeld kindergeneeskunde, kardiologie, en chirurgie, wat almal deel vorm van die Lange "Current" reeks.
Clathria basifixa
Clathria basifixa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Topsent.
Skemertoestand
In die mediese vakterminologie verwys skemertoestand na 'n reaksie op 'n uitwendige invloed wat gekenmerk word deur verlaagde bewussyn, angs en 'n gevoel van onwesentlikheid. Tydens hierdie toestand kan 'n individu nog steeds ingewikkelde handelinge verrig. Dit kom ook by epilepsie en histerie voor.
Makwassiespruit
Die Makwassiespruit is 'n sytak van die Vaalrivier in Suid-Afrika. Dit vloei verby die dorpie Makwassie in die Noordwes-provinsie. Die naam is glo afgelei van die Boesmanwoord vir die aromatiese wilde groenment wat op die oewers van die stroom groei.
Waterboomheide
Die Waterboomheide (Erica caffra) is 'n klein boom, soms 'n struik, wat in oewerhabitatte en aan woudrande groei en kom voor vanaf die Wes-Kaap tot in die Drakensberge van KwaZulu-Natal en Lesotho. Die boom se blomme lyk soos klokkies. Die boom se FSA-nommer is 572.
Robertsham
Robertsham is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit het 'n inwonertal van 3 400 (50.6%) Indiërs, en is in Johannesburg se F-streek geleë.
Dorothy Allen
Dorothy Allen (23 Oktober 1896 – 30 September 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Broken Silence (1922), Youth for Sale (1924), Second Youth (1924), en Pearl of Love (1925).
Klaviersonate nr. 5 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 5''' in G-majeur, K. 283 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Grootstreepswael
Die Grootstreepswael (Cecropis cucullata) is 'n groot swael. Hulle broei in suidelike Afrika, hoofsaaklik in Suid-Afrika, Namibië en die suide van Zimbabwe. Hulle oorwinter verder noord in Angola, Tanzanië en die suide van die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Gerimpelde kaalneus
Die Gerimpelde kaalneus (Gymnocranius grandoculis) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Indiese Oseaan eilande en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Bluelined barenose.
Voorkoms
Die onvolwasse visse het 'n donker lyn onder die oog en 5 - 6 onreëlmatige strepe op die lyf. Die volwasse visse het golfvormige lyne op die snoet en wange. Die vis word tot 80 cm groot.
Habitat
Die volwasse visse leef in sanderige en slikagtige bodems in water wat 50 – 100 m diep is. Die onvolwasse visse leef in vlak water oor seegrasbeddings en sanderige en slikagtige bodems. Die vis vreet hoofsaaklik bodem skaaldiere en kleiner vis.
Tangena
Tangena is ’n boom (Cerbera manghas) wat inheems aan Madagaskar is en hoogs giftige neute dra. Die neute is histories op die eiland gebruik vir "verhore deur beproewing" om ’n beskuldigde se skuld of onskuld te bewys.
Die tradisie, wat deur die eeue verskillende vorme aangeneem het, dateer minstens uit die 16de eeu in Imerina, die koninkryk op die sentrale plato wat eindelik oor die grootste deel van die eiland sou heers. Daar is al geraam die gif was elke jaar verantwoordelik vir die dood van gemiddeld 2% van die bevolking. Met tye was dit hoër, soos tydens die bewind van koningin Ranavalona I (1828-'61), toe dit baie gebruik is. Almal was so oortuig van die egtheid en akkuraatheid van die beproewing dat onskuldige mense wat van ’n oortreding verdink is, nie gehuiwer het om die gif in te neem nie. Die gebruik is in 1863 deur koning Radama II verbied, maar dit is nog minstens ’n paar dekades daarna gebruik.
Geskiedenis
Die presiese begindatum en oorsprong van die tangena-beproewing op Madagaskar is onbekend, maar die 19de-eeuse transkripsie van die Merina-volk se oorlewerings, Tantara ny Andriana eto Madagasikara, verwys na die gebruik daarvan deur die Merina-koning Andrianjaka (1612-'30).
Hierdie vroeë 17de-eeuse koning het die tangena-praktyke verander. Waar die gif voorheen aan ’n beskuldigde se hoenderhaan gegee is om die eienaar se skuld of onskuld te bepaal, is die gif voortaan aan die beskuldige self gegee. Teen Andrianjaka se bewind was die beproewing reeds ’n goed gevestigde en gerespekteerde praktyk van wetstoepassing, wat beteken dit kon nie later as die 16de eeu ontstaan het nie.
In die vroeë 19de eeu was die tangena een van die hoofmaniere waarop koningin Ranavalona orde in haar ryk gehandhaaf het. ’n Gif is uit die neut van die plaaslike tangenastruik onttrek en vir iemand gegee om hom skuldig of onskuldig te bewys. Die beskuldigde sou die gif saam met drie stukkies hoendervel inneem. As hy al drie stukkies vel opbring, is hy onskuldig bevind, maar die dood of ’n onvermoë om al drie stukkies vel op te bring was ’n aanduiding van sy skuld. Dié wat dood is, is van towenary beskuldig en hul naasbestaandes mag hulle nie in die familiegraftombes begrawe het nie, maar op ’n afgeleë deel van die eiland – die kop van die lyk moes suid wys, ’n teken van oneer.
Inwoners van Madagaskar kon mekaar van ’n verskeidenheid misdade aankla, insluitende diefstal, die beoefening van die Christelike geloof en veral heksery, waar iemand se skuld dikwels deur die tangena bepaal is. Tussen 1828 en 1861 het die tangena jaarliks tot sowat 3 000 sterftes gelei. In 1838 is geraam dat tot 100 000 mense in Imerina dood is as gevolg daarvan – dit was rofweg 20% van die bevolking.
Wrigley Building
Die Wrigley Building is 'n wolkekrabber in Chicago se North Michigan Avenue, net teenoor die Tribune Tower, wat as hoofkwartier van die kougomvervaardiger Wm. Wrigley Jr. Company gebou is.
Toe die bouterrein vir die Wrigley-gebou in 1920 voorberei is, is daar nog geen groot kantoorgeboue noord van die Chicagorivier opgerig nie. Die Michigan-Avenue-brug, wat die rivier net suid van die Wrigley Building oorspan, was nog in aanbou. Die kougom-magnaat William Wrigley jr. het die perseel vir sy nuwe hoofkwartier self gekies. Die wolkekrabber is deur Graham, Anderson, Probst & White Argitekte ontwerp as 'n moderne weergawe van die Katedraal van Sevilla (Spanje) se Giralda-toring, wat met stylelemente van die Franse Renaissance gekombineer is.
Die Suidtoring is in April 1921, die Noordtoring in Mei 1924 voltooi. Deurgange tussen die torings is in die grond- en die derde verdieping gebou. 'n Derde deurgang is in 1931 in die 14de verdieping aangelê om die kantore van 'n bank met mekaar te verbind.
Die twee torings het verskillende hoogtes - die Suidtoring het 30 en die Noordtoring 21 verdiepings. Die Suidtoring is daarnaas van 'n klok voorsien, waarvan die vier wyserplate, wat elk 'n deursnee van byna 6 m het, in al vier rigtings wys. Danksy die terracotta-verkleding pronk die fasades met 'n elegante spierwit voorkoms. Die hele gebou word af en toe per hand afgewas om die terracotta se glans te bewaar. Snags word die wolkekrabber met 'n vloedlig verlig.
Die Wrigley Building was die eerste gebou in Chicago met lugreëling. Besoekers, wat die gebou deur die middelste ingang betree, bereik 'n afgeslote park, wat 'n pragtige uitsig oor die Chicagorivier bied. Teen die voet van die Suidtoring lê 'n traphuis, wat benede na die rivier lei. Toeriste kan van hier plesierbootritte op die Chicagorivier en die Michiganmeer onderneem.
Libode
Libode is 'n dorp in die Oos-Kaap-provinsie, Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 4 560 gehad, waarvan 4 500 (99.0%) Swartes was. Die dorp is op die pad tussen Mthatha en Port St. Johns.
Distrik
Die distrik is 1 400 km2 groot en word bewoon deur die Pondo en Mpondomise wat met beeste, boerbokke en mielies boer. Die dorp is vernoem na 'n Pondohoofman wat jare gelede in 'n stamgeveg daar dood is. Die dorp is ook bekend vir die kralewerk van die Pondo en Mpondomise.
Mhlenganaberg
Die Mhlenganaberg is sowat 25 km oos van Mthatha. Die naam van die berg beteken 'die een wat hang'. Die berg lyk soos 'n troukoek met die steil kranse. Daar is baie legendes oor die berg onder andere dat dit 'n plek van teregstelling is. Die aanname is verkeerd, die werklike teregstellingrots is daar naby.
Huis van Karađorđević
Die Huis van Karađorđević (Serwies: Карађорђевићи; Engels: Karageorgevich) was ’n Serwiese regerende dinastie wat afgestam het van Karađorđe (Đorđe/George Petrović). Die familie het die troon in November 1945 verloor toe die Kommunistiese Party die bewind in Joego-Slawië oorgeneem het. Koning Pieter II het nooit geabdikeer nie.
Geskiedenis
Die Karađorđevic-familie was aanvanklik die Serwiese koningshuis, toe die koningshuis van die Serwiërs, Kroate en Slowene en toe die koningshuis van Joego-Slawië. Die huis stam af van Đorđe Petrović, ’n handelaar wat onder sy aanhangers bekend was as Karađorđe. In 1804 het die Serwiërs in opstand gekom teen die Ottomaanse Ryk wat in daardie stadium oor die Balkanskiereiland regeer het. Die Eerste Serwiese Opstand was geslaagd en Karađorđe het ’n regering in Belgrado saamgestel. In 1811 is hy erken as heerser met sy familie as wettige opvolgers. Die Ottomane het egter in 1813 teruggekeer en Karađorđe en sy familie het gevlug. Sy seun prins Alexander het egter teruggekeer en van 1842 tot 1858 oor Serwië regeer.
Toe Karađorđe vermoor word deur Miloš Obrenović, het ’n bloedvete tussen die huise van Karađorđević en Obrenović ontstaan wat voortgeduur het tot die Obrenović-koning Alexander I en sy familie vermoor is en die Karađorđević-dinastie teruggekeer het.
In 1903 het die nasionale vergadering van Serwië gevra dat prins Pieter – die kleinseun van Karađorđe – die troon bestyg en hy is gekroon as koning Pieter I van Serwië. Kort voor die einde van die Eerste Wêreldoorlog is die Koninkryk van die Serwiërs Kroate en Slowene onder koning Pieter I geproklameer. In 1918 het Pieter I koning geword van die nuwe ryk Joego-Slawië, wat bestaan het uit Serwië, Montenegro en dele van die voormalige Oostenryk-Hongarye: Kroasië, Slowenië en Bosnië-Herzegowina. Hy is in 1921 opgevolg deur sy seun Alexander I (1888–1934), wat egter in 1934 vermoor is. Sy minderjarige seun Pieter II (1923–1970) het regeer tot in 1941 onder regentskap van sy oom Paul (1893–1976), maar is ná die Tweede Wêreldoorlog deur die kommuniste afgesit (29 November 1945). Sy seun Alexander II (1945) is die huidige aanspraakmaker op die troon.
Regerende lede
Die regerende lede van die familie was:
Huidige nie-regerende lede:
Opvolging
Kroonprins Alexander II woon sedert 2001 in Belgrado in die koninklike paleis. As seun van die laaste koning, Pieter II, wat nooit geabdikeer het nie, het hy volle reg tot die Serwiese troon. Hy het egter al gesê Serwië moet demokrasie kroon voordat dit die koning kan kroon.
Hy is bekend vir sy demokratiese standpunte. Hy ontvang alle godsdienstige leiers in die paleis en spreek gereeld sy wens uit vir menseregte en demokrasie.
Klaviersonate nr. 6 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 6''' in D-majeur, K. 284 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Katie Sheridan
Katie Sheridan (gebore 29 Desember 1986) is 'n Engelse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Together (2018) en Heretiks (2018), en in die televisiereekse Genie in the House (2006) en Match Not Found (2015).
Peter Illing
Peter Illing (4 Maart 1899 – 29 Oktober 1966) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Massacre Hill (1949), Bhowani Junction (1956), en I Accuse! (1958).
Konfyt
Konfyt is 'n smeermiddel wat uit 'n pasta van vrugte en suiker of soms pektien bestaan. Dit word gebruik om op brood en ander gebak te smeer om dit ekstra geur te verleen. Die meeste konfyte word gekook en ingelê terwyl dit nog warm is.
Van die algemene soorte konfyte sluit in:
Pleknaamsveranderinge in Mauritanië
Hier volg 'n lys van plekke in Mauritanië waarvan die name verander is:
Rooinekswael
Die rooinekswael (Cecropis daurica, sinoniem: Hirundo daurica) is 'n klein voël in die swaelfamilie en lyk baie soos Europese swaels.
Identifikasie
Rooinekswaels het blou bolywe en rooi-bruin onderlywe, nek en gesig. Hulle het ook swart ondervere. Soos baie ander swaels, is hulle vinnige vlieërs en duik na die grond tydens vlug om insekte op te pik. Hulle vlerke is breed met 'n punt.
Habitat
Die rooinekswael bou sy nes gewoonlik aan die onderkant van 'n afgrond se oorhang, maar is vinnig om aan te pas en rooinekswaelnesse word gereeld by geboue soos moskees en brûe aangetref. Die nes van 'n rooinekswael lyk op 'n sfeerkwart, met 'n tonnel-ingang wat met modder versterk word. Die wyfie lê 3 tot 6 eiers. Hulle vorm nie as 'n reël groot broeikolonies nie, maar is baie sosiaal buite die broeiseisoen.
Verspreiding
Die voëls broei in oop, heuwelagtige gebiede in matige dele van Suid-Europa en Asië, van Portugal en Spanje tot Japan, Indië en tropiese Afrika. Die voëls in Afrika en Indië migreer nie, terwyl die res hulle winter in Afrika en Indië spandeer.
Skeelhoofpyn
In die mediese vakterminologie verwys skeelhoofpyn (Frans: migraine) na 'n hoofpyn wat meestal skerp tot een helfte van die kop beperk is, in aanvalle optree, 'n aantal kenmerkende byverskynsels het (bv gesigstoornisse) en gepaard gaan met naarheid en braking. Skeelhoofpyn kom veral voor by vroue tydens die menstruasietydperk.
10de Golden Globe-toekenningsaand
Die 10de Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1952 vereer het, is op 26 Februarie 1953 in die Ambassador Hotel in Los Angeles, Kalifornië, gehou.
Wenners en benoemdes
Gary Cooper – High Noon
Donald O'Connor – Singin' in the Rain
Shirley Booth – Come Back, Little Sheba
Susan Hayward – With a Song in My Heart
Cecil B. DeMille – The Greatest Show on Earth
The Greatest Show on Earth
With a Song in My Heart
Millard Mitchell – My Six Convicts
Katy Jurado – High Noon
5 Fingers – Michael Wilson
High Noon
The Greatest Show on Earth – George Barnes, J. Peverell Marley
Richard Burton – My Cousin Rachel
Colette Marchand – Moulin Rouge
Brandon deWilde – The Member of the Wedding
The Greatest Show On Earth
Francis Kee Teller
Susan Hayward en John Wayne
Welverdiend
Welverdiend kan na een van die volgende plekke in Suid-Afrika verwys:
Wikidata
Die bou van die projek word met donasies van die Allen Institute for Artificial Intelligence, die Gordon and Betty Moore Foundation en Google Inc. gefinansier, wat 'n totale bedrag van € 1,3 miljoen bewillig het.
Die webwerf is 'n tipiese wiki wat deur enige persoon opgedateer kan word. Dit is ontwerp om veeltalig te wees en deur mense sowel as masjiene gelees te kan word.
Messier 38
Messier 38 of M38 (ook bekend as NGC 1912) is ’n oop sterreswerm in die sterrebeeld Koetsier. Dit is voor 1654 deur Giovanni Battista Hodierna ontdek en in 1749 onafhanklik deur Guillaume Le Gentil herontdek. M36 en M37, wat in dieselfde tyd deur Hodierna ontdek is, is nes M38 sowat 3 420 ligjare (1 300 parsek) van die Aarde af.
Wikidata
Wikidata is die eerste nuwe projek van die Wikimedia-stigting sedert 2006 toe Wikiversity opgestel is.
Messier 38
Die swerm se helderste sterre vorm ’n patroon wat soos die Griekse letter Pi lyk. Dit het ’n gemiddelde ouderdom van sowat 220 miljoen jaar en sy helderste ster is ’n geelreus van klas G0 met ’n sigbare helderheid van 7,9 mag. Die absolute magnitude is sowat 900 keer dié van die Son.
Klaviersonate nr. 7 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 7''' in C-majeur, K. 309 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Apfelstrudel
duimnael|220px|Apfelstrudel Apfelstrudel is 'n tradisionele dis in vele Duitssprekende lande. Die oorsprong van die dis is vanaf Wene, Oostenryk, en dit is een van vele Weense pasteigeregte (Duits: "Strudel").
Klipplaat
Klipplaat is 'n nedersetting in die westelike Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie lê 35 km wes van Jansenville. Die dorpie is bekend as 'n spoorwegaansluiting; die lyn van die noorde sluit by die Kaapstad-na-Port Elizabethlyn aan. Die naam is afgelei van die eienaardige klipplate in die distrik; groot plat klippe wat op die grond lê of uitsteek. Die NG gemeente Klipplaat is in 1944 gestig, maar het teen 2013 nog eintlik net in naam bestaan.
Die R337 en R338-streeksroetes gaan deur die nedersetting.
Apfelstrudel
Die dis is waarskynlik gebaseer op die Turkse baklava. Alhoewel min inligting daaroor bestaan, het die tipe dis moontlik na Wene gekom tydens die belëering van Hongarye deur die Turke in die 16de en 17de eeue. Dit is in Wene geniet tydens die Oostenryks-Hongaarse Koninkryk in die laat 19de eeu.
Apfelstrudel word voorberei deur 'n vulsel gemaak van hoofsaaklik appel, kaneel en rosyne binne 'n uitgerolde deeglaag toe te vou en te bak. Die pastei word buite Oostenryk soms saam met vanieljesous of geklopte room bedien.
Alhoewel baie Afrikaanssprekendes na Apfelstrudel verwys as appeltert, is appelpastei, appelgebak of appelrol dalk 'n beter beskrywende naam om dit te onderskei van die appelterte wat in meeste Suid-Afrikaanse voedselwinkels beskikbaar is.
Clathria bitoxa
Clathria bitoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Duitse perdeby
Die Duitse perdeby (Vespula germanica) is 'n perdeby wat natuurlik in Europa voorkom, maar 'n indringerspesie in Suid-Afrika is. Die perdeby staan ook bekend as die geelbaadjie-wespe en as die German wasp in Engels.
11 Julie
11 Julie is die 192ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (193ste in skrikkeljare). Daar volg nog 173 dae in die res van die jaar.
Klaviersonate nr. 8 (Mozart)
'''Klaviersonate nr. 8''' in A-majeur, K. 310 is 'n klaviersonate deur Wolfgang Amadeus Mozart.
Elizabeth Allen (aktrise)
Elizabeth Allen (25 Januarie 1929 – 19 September 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Donovan's Reef (1963), Cheyenne Autumn (1964), en The Carey Treatment (1972), en in die televisiereeks The Fugitive (1963).
NG gemeente Amalia
duimnael|regs|300px|Die NG kerk Amalia. Die hoeksteen is in 1928 gelê, maar vermeld nie deur wie of op watter dag nie.
Die NG gemeente Amalia is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is in April 1927 en genoem na Amalia Faustman (gebore Mostert, op Stellenbosch), wie se man, ds. G.F.C. Faustman, leraar van die moedergemeente Schweizer-Reneke was van 1891 tot 1915.
Die kerkgebou is geleë in Sybrand van Niekerkstraat, Amalia. In 2013 was ds. T. Steyn die leraar toe daar 42 doop- en 108 belydende lidmate was. In 2015 was die getalle onderskeidelik 38 en 106. In die Jaarboek van 2020 is die syfers steeds so aangedui. Die leraar was toe ds. John Holtzhausen.
Rooiperdeby
Die rooiperdeby (Polistes marginalis) is 'n perdeby wat inheems aan Suid-Afrika is. Die tipe van hierdie spesie is naby Kaapstad versamel.
Identifikasie
Die perdeby se lyf is bruin met wit en swart strepe terwyl die pote en antennas bruin is.
The Radio Dept.
The Radio Dept. is 'n musiekgroep vanuit Lund, Skåne (Swede). Hul klank hou verband met genres soos droompop, indiepop, shoegaze, en tweepop. Resensente vergelyk The Radio Dept. met Pet Shop Boys, My Bloody Valentine en Cocteau Twins. The Radio Dept. skryf op hul webwerf dat hulle beïnvloed word deur onder meer Charles Aznavour, Saint Etienne, Broadcast, Frank Sinatra, Joy Division, Pet Shop Boys, Chet Baker, Fennesz, Nick Drake, Kevin Rowland, Prefab Sprout, Paddy McAloon, Junior Boys, Orange Juice, Kraftwerk, Neu!, Jonathan Richman, The Avalanches, en The Pale Fountains.
Geskiedenis
Later in 2001 het die groep opnames aan die musiektydskrif Sonic gestuur. Hulle het goeie resensies ontvang en is op die gratis CD-monster wat saam met die uitskrif uitgegee word, ingesluit. Labrador Records het die groep op daardie skyf gehoor en gevolglik 'n platekontrak met hulle onderteken. Per Blomgren het die groep voor die vrystelling van die album Lesser Matters verlaat, en Lisa Carlberg het ná die vrystelling van This Past Week EP in 'n ander rigting gewyk. Volgens die groep se webwerf het hulle besluit om digitale trombane te gebruik en het hulle aangedui dat hulle vir hul tweede album "'n nuwe rigting inslaan... wat nie 'n lid benodig om die baskitaar te speel nie."
Vroeg in 2006 is die groep se tweede album, Pet Grief, vrygestel. Die verwronge (distored) klank wat kenmerkend van die debuut was, is in hierdie album deur sintetiseerder vervang. Die album is in die res van Europa, insluitende die VK, eers laat in 2006 uitgereik. Weinig musiektoere ter ondersteuning van die album het nie veel aandag aan Pet Grief in musiekkringe besorg nie. Resensies was gemeng: NME het die album 7 uit 10 gegradeer, maar ander tydskrifte was nie so positief oor die plaat nie. Pet Grief het egter gewild onder 'n groeiende aanhangerbasis, wat regoor die wêreld strek, geraak, danksy die internet. Die album is in die VSA deur Darla en hul VSA-verspreidingsooreenkoms met Labrador beskikbaar.