cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pretoriastasie
Geskiedenis
Die eerste treinstasie in Pretoria is in 1892 deur die Nederland-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy (NZASM) gebou as die westelike eindpunt van sy lyn na die hawe van Delagoabaai (hedendaagse Maputo). In 1910, kort voor die stigting van die Unie van Suid-Afrika, het die regering van die Transvaalse kolonie besluit om oortollige fondse te bestee aan die oprigting van 'n nuwe stasie vir Pretoria, eerder as om die geld aan die nuwe nasionale regering oor te gee. Die nuwe stasie was die eerste openbare gebou wat deur Sir Herbert Baker ontwerp is.
Brandstigting
Op 19 Februarie 2001 het 'n seinmislukking gelei tot groot vertragings in Metrorail-dienste in Pretoria. Woedend oor die vertragings het sommige pendelaars 'n wagkamer aan die brand gesteek wat na die dak van die gebou versprei het. Byna die hele dak is vernietig, hoewel die struktuur self gered is. Die restourasie, wat 18 miljoen rand gekos het, het in Junie 2001 begin en is in Februarie 2002 voltooi.
Vetplant
Verteenwoordigers
Al die kaktusse (familie Cactacea), plakkieagtiges (Crassulaceae) en die meeste vygieagtiges (familie Aizoaceae) is vetplante. Met uitsondering van die genus Rhipsalis, wat in Afrika aangetref word, kom alle kaktusse in Amerika voor. 'n Geweldige verskeidenheid vorme word aangetref en byna almal is stingelsukkulente, met ander woorde die stingel dien as bergorgaan vir water en die blare is dikwels tot hare of dorings gereduseer. Een van die bekendste genera van die kaktusse is Opuntia, die litjieskaktusse waarvan enkele spesies na ander wêrelddeleversprei het en in die droë dele van Suider-Afrika 'n ernstige probleem geword het.
Die vygieagtiges (familie Aizoaceae) is grotendeels tot die droë westelike dele van Suider-Afrika beperk, en ook die meeste plakkieagtiges (familie Crassulaceae) word in Afrika aangetref. Verteenwoordigers van 'n aantal ander families soos die melkbosfamilie (Asclepiadaceae) en veral die naboomfamilie (familie Euphorbiaceae) is ook vetplante.
Voorkoms
Daar is ses soorte gebiede waar vetplante groei.
Gebiede met droë tydperke wat nie te lank is nie en wat min vriesende temperature in die groeiseisoen het.
Vetplante ontbreek byvoorbeeld in Sentraal Asië, Oos-Siberië en Patagonië vanweë die aanhoudende koue
Dit kan aan die kus of die binneland wees. Halofiet-vetplante soos vygies het anderse aanpassings as ander vetplante
Die hoë en sonnige krone van die tropiese reënwoud
Hierdie habitat kan wissel van droë na natte seisoene
In gematigde streke: plekke waar yskoude water na die oppervlak kom
In die Alpe groei byvoorbeeld Saxifraga spp. op sulke plekke
In gematigde streke: gronde wat maklik uitdroog, soos growwe sandgronde
Hier word byvoorbeel Spergula, Sedum of Sempervivum aangetref
Naby die sneeugrens in hoë gebergtes
In die Alpe word byvoorbeeld Ranunculus glacialis aangetref.
Die temperatuur speel hierin ook 'n belangrike rol omdat dit in die koue moeiliker is vir 'n plant om water op te neem. Dit verklaar ook waarom talle bladwisselende bome hul blare in die winter verloor.
Hoe word water opgegaar?
‘n Groot deel van die weefsel van vetplante bestaan uit spesiale “waterselle", wat so baie water absorbeer dat hulle heeltemal opgeswel raak. Die water kan in die blare opgegaar word, bv. by ons inheemse aalwyne en garingbome en ook by die meer bekende crassulas en lithops of beeskloutjies. Normaalweg is dit egter die stam van die plant wat as 'n opgaarplek gebruik word. Die kaktusse, turksvye en nabome in Suid-Afrika is voorbeelde van stamsukkulente.
Hulle het byna geen blare nie (hoewel hulle tog aanwesig kan wees by die jong plante), en as daar wel blare is, is dit in die vorm van dorings. Aangesien die plante moet fotosinteer om te leef, is die stamme aangepas om hierdie funksie uit te voer, en die groen kleur van die buitenste weefsel is die gevolg van die aanwesigheid van chlorofil. Aangesien dit ook vir hierdie plante nodig is om die verlies aan water deur transpirasie te voorkom, het die stamme 'n baie dik epidermis (opperhuid) waarin die stomata (huidmondjies) op groot afstande van mekaar lê.
'n Ander faktor wat help om die verlies aan water te voorkom, is dat die totale oppervlakte van die stam wat aan die lug blootgestel is, baie kleiner is as die van die blare van 'n normale plant van vergelykbare grootte. Baie vetplante het ook 'n dik haargroei op die blare en stamme. Hierdie hare is in werklikheid droë, dooie weefsel; hul funksie is om 'n laag onbeweeglike lug in kontak met die plant te hou om sodoende te voorkom dat die plant water verloor, en ook as beskerming teen die hitte van die woestynson.
Die vetplante van die woestyn moet hulle ook beskerm teen diere, wat maar te graag hul dors sou wou les deur van hierdie sappige, groen plante te eet. Die meeste van hierdie plante het egter ŉ gedugte doringbeskerming wat baie doeltreffend is om hulle teen bokke en ander diere te beskerm. Die naboom van Afrika het ook nog 'n irriterende melk of sap wat dit oneetbaar maak.
Samsara
duimnael|200px|’n Tradisionele [[Tibettaanse kunswerk wat die vlakke van samsara wys.]]
Samsara (Sanskrit: saṃsāra), is die herhalende siklus van geboorte, lewe en die dood (reïnkarnasie) sowel as ’n mens se optrede en die gevolge daarvan in die verlede hede en toekoms. Dit kom voor in Hindoeïsme, Boeddhisme, Bon, Djainisme, Taoïsme, en Sikhisme.
Volgens dié gelowe is ’n mens se huidige lewe net een van baie lewens wat terugstrek in die verlede en vooruitstrek na toekomstige inkarnasies. Tydens elke lewe bepaal die gehalte van jou dade (karma) jou toekomstige lot. Die Boeddha het geleer dié siklus het geen begin nie, maar ’n mens kan dit beëindig deur insig in realiteit te kry. Die doel van hierdie gelowe is om hierdie waarheid te besef, waarna moksha of nirwana (bevryding) moontlik is.
Etimologie en oorsprong
Die historiese oorsprong van ’n begrip wat dui op herhalende reïnkarnasies is onduidelik, maar dit kom in die middel van die 1ste millennium v.C. voor in godsdienstige en filosofiese tekste in beide Indië en Antieke Griekeland. Orphisme, Platonisme, Djainisme en Boeddhisme bespreek almal die oorgang van wesens van een lewe na ’n volgende. Dit kom ook voor in Vediese tekste, maar geleerdes glo dit het in die shramana-tradisies ontstaan en is deur die Vediese religie oorgeneem.
Siklus van hergeboorte
Die begrip samsara is nou verwant aan die geloof dat die onkundige persoon voortdurend tot verskillende vlakke van die bestaan gebore en herbore word: as mens, dier of ander wese, na gelang van sy karma.
In Hindoeïsme
In Hindoeïsme is dit avidya, of onkunde, oor jou ware self wat lei tot ’n egoïstiese bewustheid van die liggaam en ander verskynsels. Dit hou ’n mens in karma (begeertes) vasgevang, asook in die nimmereindigende ketting van karma en reïnkarnasie. Met egotisme en begeertes skep ’n mens die oorsake van ’n volgende lewe. Die toestand van illusie wat dit meebring, is bekend as maya.
Deur asketisme behaal ’n mens eindelik bevryding (moksha of mukti) van dié siklus. Die selibaat heilige lewe (brahmacarya) is breedweg wat lei tot bevryding – dit is ’n pad van selfreiniging waardeur die uitwerking van negatiewe karma vermy kan word.
In Djainisme
In Djainisme is samsara (saṅsāra) die wêreldse lewe wat gekenmerk word deur voortdurende hergeboortes en reïnkarnasies tot verskeie vlakke van die bestaan. Samsara word beskryf as die aardse bestaan, vol lyding en ongelukkigheid, en daarom is dit onwenslik en die moeite werd om van afstand te doen. Dit het geen begin nie en die siel bevind hom vasgevang deur sy karma sedert die beginlose tye.
Moksha is die enigste bevryding van samsara. In Djainisme word geglo iemand met besonder slegte karma kan ook as ’n plant of selfs ’n klip herbore word.
In Boeddhisme
In Boeddhisme word samsara beskryf as die aanhoudende herhaling van die siklus van geboorte en die dood, en soms ’n tussenvlak (bardo), wat ontstaan uit ’n mens se verkeerde begrip van die self en sy ervarings, dus uit ’n wanbegrip van realiteit (avidya). Samsara word gekenmerk deur dukkha (lyding, angstigheid, ontevredenheid).
In Boeddhisme is daar ses vlakke van die bestaan: gode, helwesens, mense, diere, "spoke" en asuras (soos demone of antigode). ’n Nuwe wese is nooit ’n voortsetting van die vorige een nie, maar ’n nuwe lewe wat tot enige van dié vlakke herbore kan word.
Bevryding van dukkha is moontlik deur middel van die Edel Agtvoudige Pad.
Myriem Akheddiou
Myriem Akheddiou (gebore 27 September 1978) is 'n Belgiese aktrise.
NG gemeente Differentia
Die NG gemeente Diffirentia (voorheen Boksburg-Oos) is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Boksburg. Ten spyte van die inlywing van die ou Oos-Randse moedergemeente, Boksburg, by Boksburg-Suid en NG gemeente Boksburg-Noord by Diffirentia en laasgenoemde se naamsverandering, bestaan daar tans (2021) nog drie NG gemeentes wat die stad se naam dra: Boksburg-Suid, Boksburg-Wes en Boksburgpark.
Stigting
Die Ringskommissie van die Ring van Boksburg het op Donderdagaand 21 Maart 1946 die lidmate van die oostelike gedeelte van Boksburg-Noord in die Voortrekkerkerk byeengeroep ten einde 'n nuwe gemeente te stig, naamlik Boksburg-Oos. Die Ring is verteenwoordig deur di. A. de V. Visser, R.M. de Villiers, H.A. Sandenbergh en J.H. Roos. As konsulent van die nuwe gemeente het ds. Sandenbergh opgetree. Vervolgens het die gemeente, by meerderheid van stemme, die volgende ker-raadslede gekies: ouderlinge C.J. Muller, P.E. Greyling, J.H. de Klerk, P.R. de Wet, J.G. Theron, A.P. de Jager, J.P. du Preez, H.N.G. Strydom, J.P. Nel en B.L. Nel; diakens D.H. Jacobs, D.L. Jacobs, J. Serfontein, T.L. Prinsloo, A.J. Keulder (scriba), G.J. de Wet-Swart, S.J. Cloete, H.P. Strydom (kassier), W. Odendaal en J.J. Gertenbach.
Daarna is uit die kerkraad 'n reëlingskommissie gekies wat die organisasie van die nuwe gemeente, die reëlings van dienste en die Sondagskool, indeling van wyke, ens. moes behartig. Die eerste dienste is gehou in die Voortrekkers se saaltjie in Derde Straat, wat goedgunstiglik tot die beskikking van die nuwe gemeente gestel is. Van die bruidskat van £2 000 wat van die moedergemeente ontvang is, is 'n stuk grond en 'n toekomstige pastorie, geleë in Tiende Straat, van 'n Duitse Sendinggenootskap vir 'n bedrag van £3 000 aangekoop. Op die stuk grond sou mettertyd die kerkgebou van die Oos-gemeente verrys.
Beginjare
Die organisasie van die nuwe gemeente was spoedig aan die rol; met die tweede beroep wat uitgebring is, is ds. J J.M. Calitz van Greytown, Natal, tot herder en leraar van die gemeente beroep, en hy het dit hom laat welgeval. Op 7 September 1946 is gevolglik die eerste leraar en sy eggenote op die kerkgrond in 'n tent, wat as saal moes diens doen, verwelkom. Ds. J.J.M. Calitz se onbenydenswaardige taak was om die gemeente tot 'n eenheid saam te snoer, die groot gebrek aan geld uit te wis, planne vir 'n kerkgebou te beraam en nog baie meer. Die nuwe Ieraar het ywerig aan die werk gespring en ten spyte van moeilike tye en geldskaarste het daar binne een jaar 'n sierlike kerksaal in Boksburg-Oos, teen 'n beraamde koste van £8 800, verrys en is dit op 28 Augustus 1947 op luisterryke wyse ingewy.
Die eerste terugslag wat die gemeente getref het, was die bedanking van ds. J.J.M. Calitz, toe hy sy emeritaat om gesondheidsredes moes aanvaar. Met bedroefde hart het die gemeente op 9 Maart 1949 van die pastoriegesin afskeid geneem. Nadat die gemeente 10 maande herderloos was en gevolglik moeilike tye deurgemaak het, het die kerkraad daarin geslaag om ds. W.P. Roux van Warrenton as opvolger van ds. Calitz te bekom. Op 'n gesellige verwelkomingsfunksie het die gemeente hul tweede leraar met sy gade ontvang. Onder die ywerige en bekwame leiding van ds. W.P. Roux en sy eggenote, was die gemeente spoedig weer tot 'n eenheid herstel, waarin die menigvuldige werksaamhede ordelik kon verloop.
Tweeling- en drielinggemeentes
Boksburg-Oos, saam met Boksburg-Wes, is een van die min gevalle waar twee dogtergemeentes op dieselfde dag of binne enkele dae ná mekaar afgestig is. Hierdie twee gemeentes is albei van Boksburg-Noord afgestig: Oos op 21 Maart en Wes op 23 Maart 1946. Die vroegste voorbeeld van tweelingdogtergemeentes was in 1906 toe die NG gemeente op Piketberg te groot en uitgestrek geraak en Aurora en Redelinghuys amper saam afgestig is: Aurora op 25 April en Redelinghuys op 26 April. Die eerste geval van ’n gelyktydige afstigting is Durban se tweeling, Berea en Port Natal, wat op 18 Julie 1945 saam die lewenslig aanskou het, maar toe albei op 15 Maart 1992 saamgesmelt het met Glenwood, hoewel Berea in 1997 weer afgestig het.
Vier jaar later, op 2 November 1949, stig ook ’n tweeling in Pietermaritzburg af: Pietermaritzburg-Suid, deels van die ou moedergemeente Pietermaritzburg en deels van Pietermaritzburg-Wes, en Pietermaritzburg-Noord, afgestig van laasgenoemde, wat op sy beurt vroeg in die 21ste eeu by die Noord-gemeente ingelyf is.
Vroeër in 1949 is Gamka-Oos en Gamkavallei albei op 22 Junie 1949 van Beaufort-Wes afgestig.
Die eerste en enigste maal dat drie gemeentes tegelykertyd van ’n moedergemeente afgestig het, was op 22 Junie 1950 op Uitenhage toe die indertydse 133 jaar oue NG gemeente Uitenhage in nie minder nie as vier dele verdeel is met die afstigting van die rekordgetal van drie dogtergemeentes: Uitenhage-Noord, Uitenhage-Oos en Uitenhage-De Mist. Dit is verder noemenswaardig dat die drie pasgebore dogters elkeen een van die drie leraars van die ou moedergemeente beroep het en al drie die beroep aanvaar het. Die moedergemeente was hierna vyf maande lank vakant tot twee medeleraars gelyktydig op 24 Februarie 1951 bevestig is.
Cameron Deane Stewart
Cameron Deane Stewart (gebore 9 Augustus 1991) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bad Kids Go to Hell (2012), Pitch Perfect (2012), Geography Club (2013), en Big Bad (2016).
Isoroku Yamamoto
Isoroku Yamamoto (山本 五十六, Yamamoto Isoroku, 4 April 1884 - 18 April 1943) was 'n Japannese Admiraal van die Japannese Keiserlike Vloot en die opperbevelvoerder van die Japannese Gekombineerde Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog tot en met sy dood.
Yamamoto het verskeie belangrike poste in die Keiserlike Vloot beklee en het baie van sy veranderings en reorganisasies onderneem, veral die ontwikkeling van lugvaart. Hy was die opperbevelhebber gedurende die vroeë jare van die Stille Oseaan-oorlog en was in bevel van groot gevegskontakte, waaronder die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 en die Slag van Midway.
Hy is dood toe Amerikaanse kodebrekers sy vlugplanne geïdentifiseer het, wat die United States Army Air Forces (Amerikaanse Leërlugmag) in staat gestel het om sy vliegtuig op te spoor en af te skiet. Sy dood was 'n groot slag vir die Japannese militêre moraal tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Mackenzie Crook
Mackenzie Crook (gebore 29 September 1971) is 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest (2006), en Pirates of the Caribbean: At World's End (2007), en in die televisiereeks The Office (2001).
Piet van Rooyen
Piet van Rooyen is ’n Afrikaanse skrywer en digter.
Lewe en werk
Petrus Hendrik van Rooyen is op 17 Julie 1953 op Vryheid in Natal gebore as die oudste kind. Hy het drie broers en ’n suster. Sy pa was ’n dominee in die N.G. Kerk op die naby geleë Louwsburg en sy ma ’n tuisteskepper. Op driejarige ouderdom verhuis hulle na Bredasdorp en daarna na Senekal in die Vrystaat, waar hy sy laerskooljare aan die Volkskool Senekal voltooi. Hy begin sy hoërskoolopleiding aan die Volkskool Senekal en matrikuleer in 1971 in Namibië aan die Windhoek Hoërskool. Sy pa word hier moderator van die NG Kerk in Namibië. Ná skool verrig hy in 1972 sy militêre diensplig aan die Leërgimnasium in Heidelberg in Transvaal, waarna hy as infanterie-offisier na Walvisbaai uitgeplaas word en ook op die grens by Katima Mulilo in die Caprivi diens doen. Vanaf 1973 studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch met Volkekunde, Afrikastudie, Bantoereg en Bantoe-administrasie as hoofvakke. In 1975 behaal hy sy B.A.-graad met lof. In 1976 behaal hy twee B.A. Honneurs-grade, een in Ontwikkelingsbestuur met lof en een in Ekonomiese Antropologie en Stedelike Antropologie. In 1977 behaal hy sy M.A.-graad ná veldwerk in die Okavango, Namibië met ’n verhandeling getiteld “Die inheemse reg van die Kavango”. Hy is in 1978 tydelike dosent in Ontwikkelingsbestuur aan die Universiteit van Stellenbosch en aanvaar daarna in 1979 ’n pos as arbeidsverhoudingsbeampte by die maatskappy Richards Bay Minerals noord van Richardsbaai. In 1981 gee hy Wetenskap aan die Hoërskool Richardsbaai en keer daarna terug na die Universiteit van Stellenbosch as dosent in Ontwikkelings-administrasie vanaf 1982 tot 1989. Intussen voltooi hy in 1983 sy D.Phil.-graad in Arbeidsverhoudinge met ’n proefskrif getiteld “Zuluwerkers in ’n Noord-Natalse nywerheidsonderneming – bedinging, die dissiplinêre kode en grieweprosedure en die hantering van nywerheidsverhoudingsprobleme”. In 2002 ontvang hy ’n tweede M.A.-graad van die Universiteit van Namibië vir sy verhandeling oor “Doc Immelman in die Namibies-Afrikaanse literatuur”.
Hy verhuis in 1989 na Namibië, waar hy op sy huurplasie net buite Gobabis met beeste, volstruise en ’n klein stoet Arabierperde boer. Vanaf 1990 tot 1991 werk hy by die Nyae-Nyae San-stigting naby Tsumkwe, waar hy saam met die San jag, leef en spoorsny en hulle meer oor beesboerdery leer. Hier word hy dan ook blootgestel aan die San-kultuur en ontmoet hy die filosoof, draadspanner en mensejagter Paul Chapman. Uit persoonlike gesprekke met hom neem boeke soos “Die spoorsnyer” en “Die olifantjagters” vorm aan, terwyl “Agter ’n eland aan” ’n outobiografiese roman is wat sy persoonlike ervarings onder die San dokumenteer. In 1992 word hy Besturende Direkteur van KANAB Enterprises en later word hy dosent en eindelik Professor in Politieke Wetenskap aan die Universiteit van Namibië. Sy sabbatsjaar bring hy in 2002 in Dunedin in Nieu-Seeland deur. Hy lewer in 1999 die C.J. Langenhoven Gedenklesing aan die Universiteit van Port Elizabeth onder die titel “Bemoeienis met die Ander: Boerskrywer en Boesman”. As sportman behaal hy Namibiese nasionale kleure in visskiet en perde-uithouritte. Hy is getroud met Annalie Schoombie en die egpaar het ’n seun en ’n dogter.
In 1999 lewer hy die lesing “Recent developments in the South African economy” by die Somerskool van die Universiteit van Schmalkalden in Duitsland en in 2002 die lesing “Globalisation, inequality and conflict” by die University of Otago se Buitelandse Beleidskool in Dunedin in Nieu-Seeland. Verskeie kere word hy aangestel as konsultant op tegniese gebied en skryf so verskeie tegniese verslae, insluitende ondersoeke na die lewensvatbaarheid van Rundu, Katima Mulilo en Oshikango as uitvoerverwerkingsones in Namibië en ’n ondersoek na die Namibiese politieke stelsel.
Prosa
In sy San-romans beskryf hy die moderne mens se verlies van sy natuurlike en paradyslike bestaan (as’t ware ’n deel en dimensie van die self), met die beeld van die San en sy gebondenheid aan die natuur wat help om hierdie verlore self weer te vind. Daar is ook sterk elemente van die avontuurverhaal in hierdie werke te bespeur. Die eerste van hierdie werke is “Die spoorsnyer”, wat in 1994 die Tafelberg/De Kat/Sanlamprys en in 1995 die C.N.A. Debuut-prys verower. Die gebeure in die boek is gegrond op die lewensverhaal van die San-spoorsnyer Paul Chapman. In die ou dae het die boere in Gobabis se wêreld gereeld na Boesmanland gekom om van die San gevange te neem, wat hulle dan as arbeiders op hulle plase gebruik het. So is Paul se oupa en pa van beeste geleer en word hy self op die plaas groot. Paul is egter nie net ’n gewone spoorsnyer van wild nie en word ook gebruik om mense op te spoor, veediewe en drosters, hoofsaaklik mede-San. Die wit polisiesersant en die skrywer vergesel hom deur die feitlik waterlose woestyn op een so ’n tog agter ’n groepie van sy eie mense aan, waar die kollig val op die mens Chapman, sy lewensverhaal en filosofieë en die San-tradisies en religieuse rites. Die vraag word gevra of Paul ’n verraaier van sy mense is, deur juis saam te werk met diegene wat die San groot skade aangedoen het. Belangrik egter is die begrip van die lewensuitkyk van die San, waar skuld buite die mens lê, wat dan ook Paul se gebrek aan skuldgevoelens verklaar. Die volkekundige inligting wat deurgegee word is baie interessant, maar die talle onderbrekings in die verhaalverloop veroorsaak tog dat die sentrale verhaal van die agtervolging soms momentum verloor. Die tragiese einde van die roman is simbolies van die onherroeplike verlies van ’n volk en sy lewenswyse. Wanneer die gifpyl van die sjamaan vir Paul tref, is dit nie net hy wat gedoem is nie, maar ook die wit karakters wat nie voldoende kennis van die natuur en die San-metodes het om in hierdie omgewing te oorleef nie.
“Agter ’n eland aan” is ’n outobiografiese roman gebaseer op die persoonlike joernaal wat die skrywer gehou het in sy tyd by die Sanstigting in Boesmanland. Hierdie teks karteer sy herontdekking van Namibië en veral sy nadere kennismaking met die San, hulle tradisies, morele verval onder wit regeringsbeheer en uitsiglose toekoms.
“Die olifantjagters” word in 1998 met die M-Net-prys bekroon. Hierdie roman word vertel uit die perspektief van ’n oningewyde verteller wat die jag op die magtige olifantbul Maxamesi meemaak. Maxamesi is geoormerk as trofee vir die ryk Britse popster Harris. Die Duitser Bell Huger (getroud met die Sanvrou /Asa) is die gids en die San Slinger is die spoorsnyer. Die weergawe van die konfrontasie met hierdie olifant, as simbool van die noodlot, lewer in Afrikaans ’n waardige ekwivalent van die beroemde walvis in Herman Melville se roman “Moby Dick”. Die jagverhaal word afgeëts teen die ander verhale wat dit omring, wat die intriges van die moderne safari-bedryf, die San en hul bedreigde kultuur, die mens en sy drifte en die verteller se persoonlike storie insluit. Indrukwekkend is die benutting van die beperkte moontlikhede van die ek-verteller perspektief, die vernuftige aaneenskakeling van verskillende verhaallyne en die weergawe van verhoudings in hierdie milieu.
“Gif” is in 2001 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys en in 2002 op die kortlyste vir die toekennings van die ATKV-prys en die RAU-prys. Weereens speel Namibië en die San en hulle legendes ’n groot rol in die verhaal. ’n Ek-verteller (Boet Reitz) onderneem saam met die eksentrieke Uys-broers en hulle San-helpers (met Maria as ’n soort Moeder Afrika-figuur sentraal) ’n reis deur die Kalahari en Botswana om die regte perd vir ’n perd-uithouwedren oor honderd myl te bekom. Die verteller ly aan ’n ongeneeslike siekte en het vir laas ’n teenstander tot hierdie rit uitgedaag. Op hierdie reis word hy gestroop en ondergaan hy ’n soort individuasieproses, terwyl die simbole en gebeurtenisse wat hy ondervind alles in die teken staan van hierdie selfkonfrontasie. Die historiese figuur en agtervolger van die verteller, die San Koos Sas, speel ’n belangrike rol in die roman met die vloek wat hy oor die wit man uitspreek as vergelding vir geslagte van agtervolgde San. Die vrou Maria is ’n sterk en outonome figuur wat in werklikheid die leier word van die ekspedisie en simbool word van die Goeie en die Lewe. Eindelik moet die verteller ’n keuse maak tussen Maria en die volbloed Arabiese merrie, met die keuse wat veel verraai van die verteller se psige en sy innerlike stryd. Die titel plaas reeds die aandag op die belang van gif en teengif in die roman, wat ook gesien kan word as die dood en beswering van die dood.
“Die brandende man” is sy eerste roman wat buite Namibië afspeel. Dit vertel van twee Afrikaners, Pieter en Liesbeth, wat reis na die Burning Man-fees wat jaarliks in Black Rock City in die Nevada-woestyn in die Verenigde State van Amerika gehou word en duisende toeriste lok. Hier word ’n reuse figurant van ’n man volgens die ritueel van die inheemse Amerikaanse Pauite-stam verbrand. Die duisende nuwelinge wat elke jaar die fees bywoon suggereer ’n soort pelgrimstog wat moet uitloop op innerlike groei en verryking, ’n soektog na die self. Met die drama “Boklied” van Breyten Breytenbach as belangrike interteks word by die fees die onderlinge rolle binne die groep bepaal en word die sentrale karakters ingelyf en voorberei vir die katarsis van die verbranding van die man.
Die roman “Akwarius” bevat baie elemente van die avontuurverhaal en het as sentrale tema die dekodering van dolfyne wat opgelei is om as oorlogswapens gebruik te word. Anton Dreyer, ’n Suid-Afrikaanse dieresielkundige, moet in die Russiese hawe Sewastopol ’n aantal oorlogsdolfyne demobiliseer. Hy werk nou saam met Sasja Katsadze, op wie hy verlief raak, terwyl beide moet saamwerk met die gevaarlike dolfyn-afrigter Edelweiss. Edelweiss verdwyn met die vier beste dolfyne en dit word ’n kat-en-muis-speletjie tussen die strydende partye. Van Rooyen laai hierdie roman met vele motiewe en simbole uit verskeie verwysingsvelde, met Jung se individuasie-teorie wat die raamwerk vorm. Anton Dreyer moet in sy reis en soektog na vermiste dolfyne kennis maak met argetipes wat in die menslike onbewuste skuil, terwyl die dolfyne boodskappers van die onbewuste is. Deurlopend word ook verwys na die Russiese letterkunde se groot werke en skrywers en die belangrikste dolfyne het almal name van Russiese skrywers. Die titel van die boek verwys na die Griekse mite van Ganumedes, wat deur Zeus weggevoer en verkrag word.
“Etosha” is in 2011 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV-Prosaprys. Die hoofkarakter is Karel Fechter, hoof van die Etosha nasionale park. Hy besef dat hy nie veel langer hierdie posisie sal kan beklee nie, want die nuwe regering het hulle eie denke oor die toekoms en diegene wat daarin ’n rol sal speel. Sy anti-stropereenheid moet sy diere beskerm, maar die oudsoldate wat in die eenheid dien, maak ’n wildstroper wreed dood. Die stroper is die hoofman van 'n Himba-stam en Justus Tjambiro se pa en die renosterhoring wat hy laat val terwyl hy vlug, moes betaal vir sy seun se universiteitsopleiding. Die regering ontbind die eenheid en Karel Fechter word aangehou. Hy ontsnap en sluit hom op ’n afgeleë plaas by die lede van die eenheid aan. Justus sweer wraak teen sy vader se moordenaars en sluit aan by Nasionale Intelligensie, waar hy getaak word met die opdrag om Karel Fechter en die eenheid te vind en uit te wis.
“Vaarwel klein soldaat” is ’n verhaal oor Jim Thorpe se Leër van die Laaste Dae se finale opstand teen die onderdrukkers. Thorpe skep ’n krygskamp op die plaas Langlaagte in die Vrystaat en beskou homself as ’n profeet wat die Boerenasie bymekaar wil maak om te veg vir hulle vryheid en behoud. Die tydsaanduiding is vaag, maar speel klaarblyklik in die toekoms af, met verwysing na historiese gebeure asof dit besig is om dan te gebeur. Thorpe ontmoet twee Chinese susters in Mosambiek en trou met een, terwyl die ander een sy byvrou word. Die hooftema van die roman is die magstryd tussen Thorpe en sy oudste dogter, Lulu-pai. Intertekstueel word verwys na Eric van Lustbader se roman, “The Miko”, wat handel oor ’n Japanse priesteres wat in opstand kom teen haar leermeester.
“Voëlvry” is ’n spanningsverhaal wat in Namibië afspeel. Hans-Joachim Kramer is ’n berugte Duitse swendelaar wat in Duitsland skatryk word deur onwettige bedrywighede. Wanneer die Duitse regering en Interpol hom begin soek, vlug hy saam met sy vrou, Gabi, en kinders na ’n plaas in Namibië. Hier stel hy vir Daantjie Weerlig as sy plaasvoorman aan, wat in ’n uitbeelding van historiese groepskonflik gou haaks is met die Damara Vaalperd Ses. Hans se vrou en kinders aard nie in Afrika en keer weer terug Europa toe, waarna Hans betrokke raak by Rachel da Silva. Sy is ’n  regsgeleerde wie se pa in die tronk is. ’n Duitse agent wat Hans probeer vastrek, werf vir Vaalperd Ses om hom te help. Die eklektiese verskeidenheid karakters word geloofwaardig uitgebeeld en die spanning word regdeur volgehou in ’n verhaal vol kinkels en draaie.
Van Rooyen redigeer en voltooi die nagelate onvoltooide roman “Toewaaisand” van sy vriend Christoffel Coetzee, skrywer van “Op soek na generaal Mannetjies Mentz”.
Nie-fiksie
Verskeie akademiese publikasies verskyn uit sy pen, waaronder “Swart mannekrag in Suid-Afrika”, “Worker representation in South Africa”, “South African industrial relations”, “Black workers and changing industrial relations in South Africa” en “Gobabis: A brief history of the town and region”. Van sy artikels word ook in talle plaaslike en internasionale tydskrifte gepubliseer, waaronder Development South Africa, Journal of the Namibian Scientific Society, Industrial Relations Journal of South Africa, Magnum Magazine, Underwater Magazine en Insig. Hy publiseer ook die algemene publikasies “Diving and spearfishing in South Africa” en “Ten years of endurance riding in Namibia”, wat onderskeidelik sy liefde vir en kennis van duik en perdry tentoonstel. Populêre artikels van hom verskyn onder andere in Underwater Magazine, Insig, Magnum Magazine, HuntiNamibia, New Zealand Outdoor Magazine, Heart Magazine, The Crabbett Influence, Drinkers of the Wind, Flamingo en Getaway.
Redakteur
2003 - Toewaaisand – Christoffel Coetzee
Minka Kelly
Minka Kelly (gebore 24 Junie 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 500 Days of Summer (2009), Just Go with It (2011), The Roommate (2011), en Lee Daniels' The Butler (2013).
Charlie Stewart
Charlie Stewart (gebore 9 September 1993) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Animal (2001), Bad Boy (2002), en The Santa Clause 3: The Escape Clause (2006), en in die televisiereeks Life with Bonnie (2002).
Russell Arms
Russell Arms (3 Februarie 1920 – 13 Februarie 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man Who Came to Dinner (1942), Daredevils of the Clouds (1948), en Smoky Mountain Melody (1948), en in die televisiereeks Your Hit Parade (1950).
Jan Sokol (filosoof)
Jan Sokol (18 April 1936 – 16 Februarie 2021) was 'n Tsjeggiese filosoof, dissident, politikus en vertaler. In 1998 dien hy kortliks as Minister van Onderwys, Jeug en Sport onder Eerste Minister Josef Tošovský. Van 1990 tot 1992 was hy parlementslid vir Praag. Van 2000 tot 2007 was hy die eerste dekaan van die Fakulteit van Geesteswetenskappe by Charles Universiteit in Praag. Sokol was 'n kandidaat in die 2003 Tsjeggiese presidentsverkiesing, maar verloor teen Václav Klaus.
Lee Myung-bak
Lee Myung-bak (Koreaans: 이명박; gebore op 19 Desember 1941) is 'n Suid-Koreaanse politikus en sakeman. Hy het vanaf 2002 tot 2006 as burgemeester van Seoel en tussen 2008 en 2013 as die tiende president van Suid-Korea gedien. Hy is op 19 Desember 2007 as die president van die land verkies en is op 25 Februarie 2008 ingesweer. Hy is in 2013 opgevolg deur Park Geun-hye van dieselfde party.
Lee was 'n lid van die konserwatiewe Saenuri-party. Op 5 Oktober 2018 is Lee Myung-bak aan korrupsie skuldig bevind en tot 15 jaar tronkstraf gevonnis.
Geenhoringvis
Die Geenhoringvis (Naso hexacanthus) is 'n vis wat voorkom in die weste van die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Sleek unicornfish of die Nohorn unicorn. Alhoewel die vis deel vorm van die Eenhoringvisse het dit glad nie 'n horing nie.
Identifikasie
Hulle leef in skole saam naby steil hellings van riwwe en slaap in skeure in die riwwe snags. Hulle verkies water wat 15 tot 135 m diep is en vreet soöplankton.
Quang Binh
Quang Binh, Viëtnamees: Quảng Bình, is 'n Viëtnamese provinsie. Quang Binh het sowat 858 000 inwoners (2008) en 'n oppervlakte van 8 066 km². Die hoofstad is Dong Hoi.
Oshoek
Oshoek is in Mpumalanga en is die grootste grenspos tussen Suid-Afrika en Eswatini. Die N17 nasionale pad begin hier. Aan die Eswatini-kant van die grens loop die pad na Mbabane, die hoofstad. Die grenspos staan bekend as Ngwenya aan Eswatini se kant. Die grenspos is oop tussen 07:00 en 22:00.
Edgar Lungu
Edgar Chagwa Lungu (gebore op 11 November 1956) is 'n Zambiese politikus wat van Januarie 2015 tot Augustus 2021 die president van Zambië was. Onder president Michael Sata het Lungu as Minister van Justisie en Minister van Verdediging gedien. Na die dood van Sata in Oktober 2014 is Lungu as kandidaat van die regerende Patriotiese Front verkies in 'n Konvensie van die Patriotiese Front in Kabwe vir die presidensiële verkiesing in Januarie 2015, wat sou bepaal wie die res van die termyn van Sata sou uitdien. In die verkiesing het hy die opposisie-kandidaat Hakainde Hichilema net-net verslaan en op 25 Januarie 2015 die amp aanvaar.
Kitchener, Ontario
Kitchener is 'n stad in die Sentraal-Kanadese provinsie Ontario suidwes van Toronto met 219 000 inwoners. Saam met die nabygeleë universiteitstad Waterloo vorm Kitchener die tweelingstad (Engels: Twin Cities) Kitchener-Waterloo met 'n totale bevolking van 447 000. Kitchener is die setel van die Waterloo-streeksmunisipaliteit (Waterloo Regional Municipality).
Die Kitchener-Waterloo-gebied is nog steeds een van die sentrums van Ontario se sowat 40 000 Mennoniete. Hulle is die nasate van Duitse Mennoniete uit die Palts wat hulle in die vroeë 18de eeu in Pennsylvanië gevestig het. Omtrent 1800 het 'n groot aantal Mennoniete met hulle ossewaens (Conestoga wagons) na Ontario getrek. Die vreedsame naasbestaan tussen Mennoniete en die plaaslike Eerste Nasies is deur ruilhandel verseker: Die Indiane het hul visse en wildsvleis teen die setlaars se melk en brood geruil.
Tans is daar sowat 17 Mennoniete-groeperings in Ontario, waarvan twee derdes "gematigdes". Die res is progressiewe of Mennoniete van die "ou orde" wat nog steeds gekant is teen moderne uitvindings soos elektrisiteit, motors en telefone en ook hul tradisionele landboumetodes bewaar het.
Markte
Die weeklikse German Market ("Duitse Mark"), wat op Sondae plaasvind, lok talle besoekers met sy uitsluitlik Duitse produkte wat deur plaaslike immigrante vervaardig word, soos byvoorbeeld kaas, wors, vleis en brandewyn, of uit Duitsland ingevoer word (soos koekoekhorlosies en bierglase).
Die Kitchener Farmers' Market in Frederickstraat word reeds sedert 1839 gehou; plaaslike Mennoniete het destyds hul selfvervaardigde produkte teen goedere geruil wat hulle nie self kon produseer nie, soos byvoorbeeld suiker, bakvet en papier. Vandag is daar meer as 300 stalletjies waar kaas, ham, brood, vleis, wors, heuning, esdoringstroop, groente, blomme, ingemaakte voedsel en Mennoniete-handwerk verkoop word.
Natacha Amal
Natacha Amal (gebore 4 September 1968) is 'n Belgiese aktrise.
Vrede van Aken (1668)
Die Vrede van Aken (Frans: Traité d'Aix-la-Chapelle) van 2 Mei 1668 het 'n einde gebring aan die Devolusieoorlog tussen oorlog tussen Frankryk en Spanje wat in 1667 begin het as gevolg van die twee lande se tryd oor die Spaanse Nederlande.
Vredesamesprekings is te weeg gebring deur die opbou van 'n troepemag kragtens die Drievoudige Verbond van 1668 tussen Engeland, Swede, en die Nederlandse Republiek om verdere opmars van die Franse in Vlaandere te verhoed.
Pous Clemens IX het as bemiddelaar in die vredesonderhandelinge opgetree. Die Vrede van Aken ken Vlaandere en Henegouwe aan Frankryk se Lodewyk XIV toe, maar hy moes Franche-Comté aan Spanje afstaan. Om die vrede te vier, is vuurwerk in Harelbeke afgeskiet.
Ekonomie van Andorra
Andorra se BBP in 2007 was $3,66 miljard (CIA), met toerisme as die kardinale komponent. Aanloklik vir winkelbesoekers vanuit Frankryk en Spanje as 'n vryhawe, het die land ook aktiewe somer en winter toeriste oorde ontwikkel. Met sowat 270 hotelle en 400 restaurante, asook heelwat winkels, neem die toerismebedryf 'n groeiende aantal van die plaaslike arbeidsmag in diens. Ongeveer 9 miljoen toeriste besoek die land jaarliks.
Daar is 'n redelik aktiewe handel in verbruikersgoedere, insluitend ingevoerde vervaardigde items, wat, omrede hulle belastingvry is, goedkoper is in Andorra as in die naburige lande. Andorra se belastingvrye status het ook 'n beduidende effek op die dispuut rakende sy verhouding met die Europese Unie. Sy onderhandelinge oor sy belastingvrye status en verhouding met die Unie het begin in 1987, kort na Spanje se aansluiting. 'n Ooreenkoms wat in Julie 1991 bekragtig is stel belastingvrye kwotas vas en plaas beperkings op sekere items--oor die algemeen suiwelprodukte, tabak en drank. Andorra word toegelaat om prysverskille te handhaaf teenoor ander EU lande, en besoekers geniet belastingvrye toegewings.
Die uitkoms van Andorra se verkiesings tot dusver, dui daarop dat baie kiesers die regering se hervormingsinisiatiewe ondersteun en glo Andorra moet, tot 'n sekere mate, integreer met die Europese Unie om te kan aanhou om voorspoed te geniet. Hoewel minder as 2% van die land bewerkbaar is, was landbou die steunpilaar van die Andorrese ekonomie tot met die oplewing in toerisme. Skaapboerdery was die oorwegende landbou-aktiwiteit, maar tabakboerdery is ook winsgewend. Meeste van Andorra se voedsel word ingevoer.
Addisioneel tot handvlytwerk sluit vervaardiging die produseer van sigare, sigarette en meubels in vir die plaaslike en uitvoermarkte. 'n Hidrokragsentrale by Les Escaldes, met 'n kapasiteit van 26.5 megawatt, verskaf 40% van Andorra se krag; Spanje voorsien die res.
Oorsig
Toerisme, die steunpilaar van Andorra se klein maar vooruitstrewende ekonomie is verantwoordelik vir rofweg 80% van die BBP. 'n Geskatte 10,2 miljoen toeriste besoek die land jaarliks, gelok deur Andorra se belastingvrye status en die somer- en winteroorde. Andorra se betreklike voordeel het onlangs begin verweer met die ekonomieë van naburige Frankryk en Spanje wat oopgemaak het en wyer beskikbaarheid van goedere verskaf asook laer tariewe. Die bankbedryf met sy belastingparadys status, dra ook heelwat by tot die ekonomie. Landbouproduksie word beperk deur die skaarste in bewerkbare grond, en meeste voedsel word ingevoer. Veeboerdery behels hoofsaaklik skaapboerdery. Vervaardigingsuitsette bestaan meestal uit sigarette, sigare en meubels. Andorra is 'n lid van die EU se Doeane-unie en word hanteer as 'n lid van die EU vir die handel in vervaardigde goedere (geen tariewe) en as 'n nie-EU lid vir landbouprodukte.
Landbou
As gevolg van Andorra se bergagtige karakter, is net sowat 2 % van die land geskik vir gewasse. Tot en met die toerismebedryf in Andorra se oplewing, was landbou die steunpilaar van die ekonomie. Hooi, tabak, en groente moet besproei word; graansoorte, hoofsaaklik rog en gars word onbesproei verbou. Meeste van die saailande word benut vir hooi vir veevoer. Aangesien daar onvoldoende sonlig is op die noordkykende hellings en die lande in die skadu te koud is vir meeste gewasse, moet sommige suidkykende lande hoog in die berge benut word selfs al is dit 'n groot afstand van die boere se huise af.
Tabak, die mees vername Andorrese gewas word op die beste lande verbou. Andorrese tabak word gewoonlik gemeng met oosterse tabak omrede sy sterk gehalte. Ander boerderyprodukte sluit in graan, aartappels, en tuingroente. Druiwe word meestal gebruik vir rosyntjies en vir die maak van anyslikeur. Die gebrek aan moderne tegnieke op Andorrese familieplase is die rede vir die landbousektor se dalende belang. Meeste kos word nou ingevoer.
Veeteelt
Vir baie eeue, tot dit deur toerisme en ander dienste sektore ingehaal is, was skaapboerdery die basis van die Andorrese ekonomie. Andorrese muile is nog steeds baie gesog. Beeste, skape en bokke word geteel in beide die valleie en sommige hoërliggende gebiede. Beeste word hoofsaaklik geteel vir vleis en daar is 'n paar melkkoeie. Wanneer die beeste hoër op geskuif word vir weiding, in die lente, trek hele gesinne saam na tydelike dorpies in die berge om die vee op te pas, te oes en te plant. Groot troppe skape en ganse van Frankryk en Spanje wei in Andorra in die somer, en veral die in Spaanse besit word opgepas deur Andorrese skaapwagters. Op pad terug na hulle tuisland word baie van die diere verkoop by die jaarlikse skoue; die Spaanse skoue word gewoonlik in Andorra gehou in September en die Franse s'n in November. Andorra se eie diereskoue word ook in die herfs gehou.
Vee sluit in 'n geskatte 9 000 skape, 1 100 beeste, en 200 perde. Vleisproduksie het toegeneem in die laaste jare, maar invoere is nog vir 90% van die totale vleisinname verantwoordelik. Die melk geproduseer is voldoende vir plaaslike gebruik en van die melk is al na Spanje uitgevoer.
Visserye
Die strome is vol forel en ander varswatervis, maar Andorra voer meeste vis vir plaaslike inname in van Spanje.
Bosbou
Ongeveer, of 22% van die totale landoppervlak is bebos. Vuurmaakhout mag vrylik versamel word deur enige iemand, maar mag nie gekoop of verkoop word nie. Hout benodig vir boudoeleindes word elke jaar op 'n roterende basis gekap vanuit 'n verskillende gebied. Vir eeue al word houtstompe verskeep na Spanje. Meeste herbebossing vind plaas met denne.
Mynbou
Vir honderde jare was Andorrese smederye bekend in noordelike Spanje. Daar is steeds ysterertsneerslae in die vallei van Ordino en in baie van die bergagtige gebiede, maar toegang daarna is moeilik. Buiten yster word klein hoeveelhede lood nog steeds gemyn, en aluin en bouklip word uitgehaal. Die swaelwater van Les Escaldes word gebruik vir die was van wol.
Statistiek
BBP: koopkragpariteit - $3.66 miljard (2007)
in vergelyking met die wêreld: 168
BBP – reële groeitempo: 2% (2007 raming.)
BBP – per capita: koopkragpariteit - $42 500 (2007)
in vergelyking met die wêreld: 15
BBP – samestelling volgens sektor:
landbou: N/B%
vervaardigingsbedryf: N/B%
dienste: N/B%
Bevolking onder die broodlyn: N/B
Huishoudelike inkomste of verbruik volgens persentasie aandeel:
laagste 10%: N/B%
hoogste 10%: N/B%
Arbeidsmag: 42 230 (2007)
in vergelyking met die wêreld: 185
Arbeidsmag – volgens beroep: landbou 0,3%, vervaardiging 20,8%, dienste 79% (2007)
Werkloosheid: 0% (2007)
in vergelyking met die wêreld: 1
Begroting:
uitgawes: $496,8 miljoen (2007)
Industrieë: toerisme (veral skisport), beesboerdery, bosbou, bankwese, tabak, meubels
Elektrisiteit – produksie: N/B GWh
Chester W. Nimitz
Chester William Nimitz, Sr. (24 Februarie 1885 - 20 Februarie 1966) was 'n vlootadmiraal in die Amerikaanse Vloot. Hy het 'n groot rol gespeel in die seekrygsaksies van die Tweede Wêreldoorlog as opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot en die Stille Oseaan-gebiede en was ook in beheer van die Geallieerdes se lug-, land- en seemagte.
Nimitz was die toonaangewende kenner van duikboot oorlogvoering in die Amerikaanse Vloot. In sy jong dae kwalifiseer hy as 'n duikbootoffisier, en hou later toesig oor die omskakeling van die vaartuie se aandrywing van petrol na dieselenjins. Hy het ook later 'n sleutelrol gespeel in die verkryging van goedkeuring vir die wêreld se eerste kernaangedrewe duikboot, USS Nautilus. Kernaandrywing vir duikbote het daarna die norm geraak in die Amerikaanse Vloot.
Hy was ook, vanaf 1917, die breinkrag agter die ontwikkeling van die vloot se "herbevoorading ter see", die instrument wat die Amerikaanse vloot feitlik onbepaald in bedryf ter see sou kon hou tydens operasies of oorloë. Nimitz was die hoof van die Vlootburo vir Navigasie in 1939 en van 1945 tot 1947 hoof van vlootoperasies.
Ten tye van sy dood was hy die laaste oorlewende offisier van die Verenigde State wat in die rang van vlootadmiraal gedien het.
Olimpiese Winterspele 1984
Die Olimpiese Winterspele 1984 (Serwo-Kroaties: XIV zimske olimpijske igre / XIV Зимске олимпијске игре; Macedonies: XIV Зимски олимписки игри), amptelik bekend as die XIVde Olimpiese Winterspele, is tussen 8 en 19 Februarie 1984 in Sarajevo, Joego-Slawië, aangebied, nou die hoofstad van Bosnië en Herzegowina. Die ander kandidaatstede was Sapporo in Japan en Gotenburg in Swede.
Die Olimpiese Somerspele 1984 is in Los Angeles, Verenigde State, aangebied. Die Paralimpiese Winterspele 1984 is tussen 14 en 20 Januarie in Innsbruck, Oostenryk, gehou.
Toewysing
Sarajevo is op 18 Mei 1978 in Athene deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 1984. Ander kandidate was: Sapporo en Gotenburg.
Ekonomie van Andorra
Statistiek
ru-olie: 0%
Olimpiese Winterspele 1984
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
Ekonomie van Andorra
Statistiek
hidro: 40%
Olimpiese Winterspele 1984
Sporte
6 Olimpiese sporte in 10 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Ekonomie van Andorra
Statistiek
kernkrag: 0%
Olimpiese Winterspele 1984
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Michael Sata
Hy gaan in 2001 in opposisie en vorm die PF. As 'n opposisieleier het Sata - in die volksmond bekend as "King Cobra" - voorgekom as die toonaangewende mededinger vir president Levy Mwanawasa in die 2006-presidentsverkiesing, maar is verslaan. Na Mwanawasa se dood het Sata weer in 2008 gestaan en teen president Rupiah Banda verloor.
Na tien jaar in die opposisie het Sata die dienende pres. Banda verslaan om die presidentsverkiesing in September 2011 met 'n veelvoud van stemme te wen. Hy is op 28 Oktober 2014 in Londen oorlede, en vise-president Guy Scott het waargeneem as president totdat 'n presidensiële tussenverkiesing op 20 Januarie 2015 gehou is.
Olimpiese Winterspele 1984
Getal medaljes
[[Lêer:1984 Winter Olympics medal map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
Ekonomie van Andorra
Statistiek
Elektrisiteit – verbruik: N/B kWh (2007)
Elektrisiteit – uitvoere: N/B kWh (2007)
Elektrisiteit – invoere: N/B kWh; nota – voer elektrisiteit in vanaf Spanje en Frankryk; Andorra wek 'n klein hoeveelheid hidrokrag op
Olimpiese Winterspele 1984
Getal medaljes
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
Ekonomie van Andorra
Statistiek
Landbou – produkte: klein hoeveelhede rog, koring, gars, hawer, groente; skape
Olimpiese Winterspele 1984
Getal medaljes
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
Ekonomie van Andorra
Statistiek
Uitvoere: $117,1 miljoen v.a.b. (2007)