cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jakhalsdans
Intrige
Daardie aand lê daar 'n brief voor Mara se deur. Binne-in is daar 'n brief van die kluisenaar wat vra dat sy haar kind beheer en leer om privaatheid te respekteer. Mara skryf terug haar kind wil net liefde met die wêreld deel en hy verdien dit nie; sy sal sorg dat haar kind nie weer haar pêrels vir die swyne gooi nie. Mia wil by die kluisenaar gaan kuier, want sy wil hom weer heelmaak en sy hartseer wegneem. Sy wil vir hom hartseer medisyne bring; dus vra sy hoe om hartseer op te los. Mara sê sy luister na sy gunsteling-CD van Ruan Landman en organiseer haar lewe. Dawid sê 'n mens moet jou hart oopmaak sodat die musiek kan uitkom. Hy sing vir haar en wys haar hoe om liefde te groei: Maak 'n gatjie in die grond, sit 'n mieliepit daarin, en maak dit toe met los sand (die pit is 'n harde hart en die sand is die liefde).
Mara kom met 'n plan vorendag om die skool te red: As 50 boere 10 skape elk gee, sal hulle genoeg geld kry. Haar kollegas dink nie dit sal werk nie, maar hulle probeer nogtans. Die probleem is dat skape is nie elkeen R1 000 werd is nie, slegs R750, en dit is die verkeerde tyd van die jaar want al die skape is dragtig. Hulle het 'n wonderwerk nodig. Mia help die kluisenaar om sy hart sag te maak en die hartseer weg te kry. Mia wil Dawid help met sy vrees van voor mense sing; dus hou hulle 'n "serenade" (klein konsert) met net Mara, Mia, Abigail en Vanessa. Terwyl Dawid sing, kry Mara 'n plan: Hulle kan 'n konsert hou om die geld in te samel, met al die groot Afrikaanse name. Hulle wil die konsert op die plaas "Jakhalsdans" hou.
Mara probeer die konsert organiseer, maar toe sy met 'n agent met die naam Lisa praat, kry sy probleme. Die kunstenaars is almal vol bespreek en kan nie meer werk vir niks geld doen nie. Maar Lisa sê dat die bekende sanger "Ruan Landman" is 'n kluisenaar wat op Loxton woon en as Mara hom kan kry om die konsert te doen, sal die ander sangers ook kom. As sy dinge met die kluisenaar kan regmaak, sal die skool gered word en dit sal iets doen vir Afrikaanse musiek. Mara gaan vra verskoning vir wat sy gesê het, maar dit ontstel Ruan. Hy sê dat dit die rede is hoekom hy weggetrek het, oor mense soos Mara wat net vriendelik met hom is wanneer hulle iets wil hê. Hy vat sy goed en probeer uit die dorp te ry.
Mia ry op haar fiets voor sy kar in en hy stamp haar. Mara hardloop om te help en word baie kwaad. Mia is ongedeerd. Mara sê vir al die mense wie hy eintlik is. Hulle sê: "In die Karoo moet mense mekaar elke dag in die oê kyk." Ruan ry weg, maar toe sien hy die prent wat Mia vir hom geteken het.
Die konsert kan voortgaan. Vanessa word verkies as die voorsitter van die reëlingskomitee. Dawid sê hy sal sing en Ruan kom terug en sê hy sal die konsert doen vir Mia en Dawid. Die nuus van die konsert en terugkeer van Ruan Landman word op radio geadverteer. Dawid gaan na Vanessa en gee haar 'n gesoldeerde roos, sy sê hoe mooi dit is en gee hom 'n druk.
Die aand gaan Mia na Ruan toe en vra hy moet vir haar ma gaan sing, want sy is hartseer. Mara sê jammer en Ruan besef dat dit nie 'n ongeluk was dat Mia in sy lewe gekom het en dat sy wonderlik is. Hy vra vergifnis en gee haar 'n soen. Die dag van die konsert tree Bok van Blerk, Robbie Wessels, Juanita Du Plessis, Dawid Le Fleur en Ruan Landman op. Ruan gee Mara 'n brief en sing vir haar: "Bly met my..."
Kadoma
Kadoma is 'n dorp in Zimbabwe se provinsie Mashonaland-Wes, 142 km suidwes van Harare en 306 km noord van Bulawayo op 'n hoogte van 1 162 m bo seespieël. Dit het tot 1982 as Gatooma bekend gestaan. Die geskatte bevolking was in 77 498 in 2010, vergeleke met 20 940 in 1969, waarvan 18 740 swart en 1 879 wit was.
Die naam is afgelei van dié van 'n Tonka-hoofman wat eens op 'n tyd hier gewoon het. Die dorp het ontstaan ná ene mnr. Godwin 'n hut aan die spoorlyn tussen Harare en Bulawayo gebou het en 'n onderneming as 'n verskepingsagent begin het.
'n Dorpsbestuursraad is in 1907 opgerig en die plek verkry munisipale status in 1917. Die dorpsgebied beslaan sowat 3 250 hektaar, wat meentgrond insluit. Water word verkry uit die nabygeleë Pasidam en ondergrondse bronne, terwyl die krag vanaf die hidroëlektrisiteitskema by Karibadam voorsien word.
Kadoma was 'n bedrywige landbousentrum tot dié bedryf in duie gestort het. Die dorp beskik oor hospitale, kraaminrigting, klinieke, dorpswembad, dorpsbiblioteek, kerke van verskeie genootskappe, waaronder 'n NG kerk, en sportklubs vir onder meer tennis, krieket, basketbal, sagtebal, sokker, hokkie, gholf en rolbal. Hier was vroeër 'n aktiewe Joodse gemeenskap, maar met die ineenstorting van die land sedert 2000 het die oorblywende 400 Jode almal in die hoofstad, Harare, of naasgrootste stad, Bulawayo, gaan woon.
Die plaaslike koerant is die Kadoma Mail, 'n weekblad. 'n Ontspanningsoord is vir die inwoners rondom die Clawdam, sowat 15 km van die dorp af, geskep met piekniekplekke en hengelgeleenthede.
Mango Groove
Sedert hul stigting het die groep ses ateljee-albums en talle enkelsnitte vrygestel. Hul mees onlangse album, 2016 se Faces to the Sun, was meer as vier jaar in wording.
Stigting
Mango Groove het in 1984 in Johannesburg gestig. Drie van die vier stigterslede—John Leyden, Andy Craggs en Bertrand Mouton—was groeplede in 'n "wit middelklas-punkgroep" genaamd Pett Frog, terwyl hulle studente aan die Universiteit van die Witwatersrand was. In 1984 het die drie jong mans die kwela-musikant "Big Voice" Jack Lerole by die Gallo Records-gebou in Johannesburg ontmoet. In die laat 1950's het Lerole 'n kwela-groep genaamd Elias and His Zig-Zag Jive Flutes gelei. John Leyden was versot op Suid-Afrikaanse jazz van hierdie era. Lerole se reputasie het hom voorafgegaan. Hy en die lede van Pett Frog het saam geoefen, en 'n nuwe band het begin vorm aanneem. Die groep se naam is tydens aandete uitgevind: 'n woordspeling op die frase "Man, go groove!".
Evolusie
In Mango Groove se vroeë dae het musikante gekom en gegaan terwyl die groep in 'n samehangende geheel ontwikkel het. Leyden was die enigste stigterslid wat sedert die begin aangebly het, maar die volle ledetal het uiteindelik tot 11 lede gestyg. Alan Lazar, 'n komponis en verwerker wat die orkes se klawerbordspeler geword het, verduidelik dat 'n groot orkes met uiteenlopende musikale elemente 'n verskeidenheid verwerkings moontlik maak. Vir die grootste deel van die groep se geskiedenis bestaan dit uit vier sangers, hoof- en baskitaar, 'n koperblaasafdeling, tromme, klawerborde en die penniefluitjie. (Die penniefluitjie is die sentrale instrument in kwela-musiek—'n Suider-Afrikaanse styl wat Mango Groove se klank sterk beïnvloed het.) Die hoofsanger Claire Johnston se sopraan word aangevul deur die agtergrondsangers Beulah Hashe, Marilyn Nokwe en Phumzile Ntuli.
Kitaarspeler en jarelange lid George Lewis het in 1984 aangesluit. Hy, John Leyden, Kevin Botha, Jack Lerole en Simon "Mahlathini" Nkabinde het saam "Dance Some More" geskryf, wat die eerste liedjie was wat Mango Groove opgeneem het. Die groep het nog nie hul sangers gevind nie, en hierdie seminale opname is deur Jack Lerole en die Mahotella Queens gelei. Johnston het aangesluit toe sy 17 was. Sy het destyds stemonderrig van Eve Boswell ontvang. Bertrand Moulton het Boswell in 1984 gebel en haar gevra om haar beste vroulike sangeres te verwys, en sy het Claire Johnston aanbeveel. Leyden het Johnston vir die eerste keer in Rosebank, 'n voorstad van Johannesburg, ontmoet. Sy het vir hom 'n paar bande van haar sang gespeel, en het die groep gaan sien optree. "Ek was geboei, want ek het nog nooit iets soos Mango Groove gehoor nie." Na 'n maand met geen woord van die groep nie, het Johnston 'n telefoonoproep van Leyden ontvang wat gevra het of sy kon repeteer vir 'n vertoning wat twee aande later bespreek is.
Toe Johnston van die hoërskool gegradueer het, het sy – soos Leyden, Craggs en Moulton voor haar – by die Universiteit van die Witwatersrand ingeskryf. Sy het 'n Baccalaureus Artium-graad voltooi terwyl sy saam met die groep getoer het. Sy en John Leyden is in 1999 getroud, en is meer as 'n dekade later geskei.
Die groep se eerste ateljee-opname saam met Claire Johnston was "Two Hearts", wat hulle as 'n enkelsnit in 1985 vrygestel het. Die groep het op hierdie tydstip sewe lede gehad: John Leyden (baskitaar), Sarah Pontin (alt-sax en klarinet), Banza Kgasoane (trompet), Mickey Vilakazi (tromboon), Sipho Bhengu (tenoor-sax) en George Lewis (kitaar). Agter op die platebaadjie was 'n verkoopspraatjie wat potensiële luisteraars aan die groep en hul etos voorgestel het. Nicholas Hauser, wat die kopie geskryf het, het "Two Hearts" beskryf as 'n "beatbox township wals" wat musiek van verskillende tradisies meng. Die groep se eerste treffer het in 1987 gekom: "Move Up", wat op 7-duim-plaat vrygestel is in 'n uitgawe van 4 000, het nommer een op die Capital Radio-trefferparade bereik.
Die altsaksofonis en klarinetspeler Sarah Pontin het die groep in 1986 verlaat. Mduduzi Magwaza het uiteindelik haar plek op die altsaksofoon ingeneem; hy speel ook die penniefluitjie.
Alan Lazar het aangesluit as Mango Groove se klawerbordspeler nie lank na die groep se stigting nie. Hy het sommige van hul eerste liedjies saam geskryf, insluitend die 1985-enkelsnit "Two Hearts". In die middel-1990's het hy begin om partiture vir film en televisie te vervaardig, en het 'n beurs van die Verenigde State se Fulbright Foreign Student Program gewen. Nadat hy 'n Meestersgraad in Beeldende Kunste aan die USC School of Cinema-Television in 1997 verwerf het, het hy hom in die VSA gevestig en sy loopbaan in die Groter Los Angeles-gebied voortgesit.
"Big Mickey" Vilakazi, 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog, was ook 'n vroeë lid van die groep. Hy was 65 toe hy aangesluit het; John Leyden het onthou dat toe Vilakazi in Junie 1988 gesterf het, dit vir 'n tyd lank gelyk het of die groep dalk sou opbreek.
Mango se jarelange trompetspeler, Banza Kgasoane, is op 9 Desember 2015 op 65-jarige ouderdom oorlede. By die begrafnisdiens in Alexandra het Claire Johnston, John Leyden en ander musikante by Kgasoane se seun Moshe op die verhoog aangesluit om 'n huldeblyk aan Banza op te voer. Moshe het, soos sy vader, die trompet gespeel; hy tree op as Mo-T saam met die groep Mi Casa. Op 21 Desember het Suid-Afrika se Minister van Kuns en Kultuur Nathi Mthethwa Kgasoane gedenk in 'n persverklaring wat deur die Departement uitgereik is.
Hannes Taljaard
Daniël Johannes Taljaard is 'n Suid-Afrikaanse komponis van klassieke musiek. Hy is gebore op 13 Maart 1971 in Siloam, Venda, Suid-Afrika.
Taljaard se komposisies is al in Suid-Afrika en Europa uitgevoer en hy het die eerste prys gewen in die Flores Iuventutis kompetisie in Ghent, België in 1994/95. Hy is op die oomblik 'n senior lektor in komposisie en is die plaaslike komponis by die Skool vir Musiek en Konservatorium by die Noordwes-Universiteit (voorheen PU vir CHO) in Potchefstroom, Suid-Afrika. Taljaard het meesterklasse by die Amerikaanse komponis George Crumb gekry asook privaatlesse van die Belgiese komponis Wim Hendrickx in Antwerpen van 1996 tot 2000. Hy het ook die Darmstadt New Music Summer School bygewoon. Hy is redakteur van die akademiese publikasie The South African Music Teacher.
Sy komposisies word beïnvloed deur Afrikaanse en Arabiese musiek.
NG gemeente Bulawayo-Noord
duimnael|regs|180px|Ds. Septimus Boshoff was die gemeente se eerste leraar. duimnael|regs|180px|Ds. [[Phil Olivier was die laaste eie leraar van Bulawayo-Noord.]]
Die NG gemeente Bulawayo-Noord was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, gesetel in die voorstad Kingsdale van Rhodesië se naasgrootste stad, Bulawayo, waar Afrikaners ’n saaltjie gebou het (na dienste van die A.E.B. onder leiding van mnr. Von Staden). Die gemeente is amptelik op 7 Junie 1952 van die moedergemeente, NG gemeente Bulawayo, afgestig.
Die Sondagskool is begin deur Robbie Vlok (middel), sy ma (katkisante) en sy vrou (kleintjies). Een van die katkisante was die latere ds. David Steyn van Enkeldoorn (1968-'71) en Gatooma (1973-'80). Dit het later die kern geword van die NG gemeente Bulawayo-Noord, waar gemeentelede ’n kerkgebou en pastorie opgerig het. Die eerste leraar van die pas afgestigte gemeente was ds. Septimus Boshoff, wat in 1952 in die moedergemeente ontvang is, maar dieselfde jaar nog na die nuwe dogtergemeente beroep word.
Met die uittog van Afrikaanse lidmate in die aanloop tot Zimbabwe se onafhanklikwording is die kerkkompleks later aan ’n Engelse genootskap verkoop en die gemeente by die moedergemeente ingelyf.
In 1972 het Bulawayo-Noord 314 belydende lidmate gehad, maar teen 1978 net 207. Van 1963 tot 1967 is die leraar ds. Rossouw Hurter. Sy opvolger, ds. Phil Olivier, was Bulawayo-Noord se laaste eie leraar. Hy word in 1967 bevestig en van 1972 is Wankie ook by sy bediening gevoeg. In 1973 aanvaar hy ’n beroep Vrystaat toe en verlaat Rhodesië. Die laaste leraar was ds. Jacob Badenhorst wat Bulawayo-Noord en Wankie van 1973 tot 1977 in kombinasie bedien het. Wankie se laaste eie leraar was ds. Christoffel Hieronymus Delport wat van 1965 ’n kapelaan in die Rhodesiese Weermag was en in 1969 in Wankie bevestig is. In 1972 keer hy terug Suid-Afrika toe.
Ruan Pienaar
Ruan Pienaar (gebore in Bloemfontein, 10 Maart 1984) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die Springbokke gespeel het en sedert 2019 vir die Cheetahs op skrumskakel speel. Hy het voorheen die Sharks in Superrugby, die Natalse Haaie in die Curriebeker en die Ierse klubspan Ulster asook die Franse klubspan Montpellier in verskeie Europese kompetisies verteenwoordig. Hy was ’n lid van die seëvierende Springbokspan tydens die Rugbywêreldbeker 2007 en deel van Suid-Afrika se span tydens die 2011- en 2015-toernooie.
Persoonlike lewe
Pienaar is die seun van Gysie Pienaar, ook 'n voormalige Springbokrugbyspeler.
Hewlett-Packard
In die 1970's het HP eerste kommersiële sukses met die vervaardiging en verspreiding van rekenaarreekse met self-ontwikkelde bedryfstelsels behaal. Die onderneming het daarnaas 'n lang tradisie as vervaardiger van programmeerbare wetenskaplike sakrekenaars en ontwikkelaar van meettegnologie. Die ontwikkeling en verspreiding van rekenaars met self-ontwikkelde sagteware is in die laat 1980's gestaak.
Vandag is HP 'n konglomeraat-onderneming wat dogtermaatskappye soos die rekenaarvervaardiger Compaq en Palm as produsent van die Black Berry insluit. Die groep spits hom op die ontwikkeling en vervaardiging van rekenaar-, datastoor- en netwerk-hardeware, die ontwerp van sagteware en die verskaffing van IT-dienste toe.
Organisasiestruktuur
In organisatoriese opsig het HP sy bedryfsaktiwiteite tot en met 2012 in drie groot sake-eenhede verdeel:
As gevolg van herstrukturering is die eersgenoemde twee sake-eenhede in 2012 saamgesmelt tot
Opsplitsing
Op 6 Oktober 2014 het Hewlett-Packard sy voorneme bekend gemaak om sy rekenaar- en drukker-bedrywighede in 'n afsonderlike en aparte onderneming te verenig en af te skei van sy ondernemingsdienste en -produkte. Die opsplitsing in twee eenhede is op 1 November 2015 met die skepping van twee ondernemings voltooi wat hul hoofkantore steeds in Palo Alto het:
Thomas Duncan Moodie
Ds. Thomas Duncan Moodie (4 September 1908 in distrik Heidelberg, Transvaal – vroeg Januarie 1978 in Kemptonpark) was leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, onder meer op Melsetter, die dorp wat sy grootvader gestig het.
Moodie is in die distrik Heidelberg gebore en verlaat die skool ná st. 6 om op die Hoëveld te gaan boer. Toe hy hom later geroepe voel om predikant te word, begin hy met ’n korrespondensiekursus, maar weens die Groot Depressie moet hy sy heenkome in die goudmyne aan die Rand gaan soek. Eers in 1943 kan hy na die Universiteit van Pretoria gaan waar hy in 1947 die B.A.-graad verwerf. Sy teologiese opleiding kry hy aan die Kweekskool op Stellenbosch en word in 1951 op 43-jarige leeftyd gelegitimeer. Op 23 Februarie 1952 word hy in die Vrystaatse gemeente Petrus Steyn bevestig. In September 1958 word hy die eerste leraar van die NG gemeente Brenthurst, Brakpan, waar die gemeente onder sy leiding ’n kerk en pastorie oprig.
In Junie 1964 gaan hy na Melsetter in die destydse Suid-Rhodesië, wat deur sy grootvader, Thomas Moodie, gestig het toe hy van 1891 – '92 leier was van die baanbreker-Moodietrek uit die Vrystaat na Gazaland. Op sy versoek noem die owerheid die plek Melsetter na die plek van herkoms van die Moodie-familie op die Orkney-eilande aan die kus van Skotland. Drie jaar later vertrek hy na sy laaste gemeente, Bloemhof-Oos, waar daar in sy dienstyd van presies tien jaar ook ’n kerkgebou verrys.
Met sy rysige gestalte – sy grootvader is ook Groot Tom genoem – en sy grys hare was hy ’n gerespekteerde leraar. Hy was by uitnemendheid ’n herder en altyd haastig om soveel moontlik so gou moontlik te doen.
Pasifiese Standaardtyd
duimnael|400px|Pasifiese Standaardtyd (rooi) in Amerika Pasifiese Standaardtyd of PST is 'n tydsone wat agt uur agter UTC is.
Pasifiese Standaardtyd word gevolg in die volgende gebiede: (* gee aan dat somertyd gevolg word)
Gaston, Oregon
Gaston is 'n klein dorp in die noordweste van Oregon, in die Washington-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 600 gehad: 88,33% wit, 0% swart of Afro-Amerikaans, 0,83% Amerikaanse inboorlinge, 0,17% Asiaties, 0% Pasifiese eilanders, 7,00% van ander rasse en 3,67% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 14,50% van die bevolking uitgemaak.
Rabarber
Rabarber (Rheum rhabarbarum) is 'n plant in die duisendknoopfamilie. Die plant word vanweë sy eetbare dele gekweek. Rabarber staan al meer as 5 000 jaar by die mens in die belangstelling, in die begin egter alleen as 'n geneesmiddel. Die Chinese was die eerstes wat die gewas, vanuit die Asiatiese steppe, in kultuur gebring het. Uit die wortel is en word nog steeds 'n sterke purgeermiddel ontgin. Omstreeks 1600 ontdek John Gerard, hofbotanikus van die Engelse koning Charles I, dat die stele geëet kan word. Dit het egter tot ver in die agttiende eeu geduur voordat rabarber as groente 'n groter bekendheid gekry het.
H1N1
Die Influensa A virus subtipe H1N1, is 'n subtipe van die influensavirus A en is die algemeenste oorsaak van griep in mense. Sommige geslagslyne van H1N1 is endemies by mense, insluitende die lyne wat verantwoordelik was vir die griepepidemie van 1918 wat verantwoordelik was vir die dood van 50–100 miljoen mense wêreldwyd. Minder aansteeklike H1N1-lyne bestaan steeds vandag in die natuur en is 'n groot oorsaak van die jaarlikse seisoenale griepuitbrake. H1N1-variante was verantwoordelik vir bykans die helfte van alle griepgevalle in 2006. Ander variante van H1N1 is endemies in varke en voëls.
[[Lêer:H1N1 map.svg|duimnael|links|Verspreiding van die H1N1-uitbreek in 2009.
]] In Maart en April 2009 is verskeie infeksies deur 'n nuwe variant van H1N1 in laboratoria bevestig en 'n aantal sterftes is daardeur veroorsaak.
NG gemeente Marondera
duimnael|regs|210px|Ds. H.C. de Wet was die eerste leraar van Marandellas.
duimnael|links|300px|Die gemeente se kerksaal.
Die gemeente, wat tot 1982 as Marandellas bekend gestaan het, is op 1 November 1950 gestig met ds. H.C. de Wet as eerste leraar. Die gemeente se eerste groot mylpaal was toe die eerste Dankoffer-insameling die reuse-bedrag van £2 000 inbring.
Met afstigting het die gemeente slegs 270 lidmate gehad wat oor 'n uitgestrekte gebied van meer as 600 km van noord tot suid gewoon het.
Ekspressionisme
Ekspressionisme (vanaf Latyn: expressio, uitdrukking) is 'n stroming in die Europese kuns en die literatuur van die 20ste eeu, wat veral manifesteer in die jare 1905 tot 1940. In die ekspressionisme probeer die kunstenaar sy gevoelens en ervarings uit te druk deur 'n sekere vervorming van die werklikheid. Ekpressionisme wil die subjektiewe realiteit van die innerlike mens ontdek. Die drome, nagmerries, stryd en innerlike belewenisse van die mens word daardeur uitgedruk. Die ekpressionisme van die teater was dus die begin van dramatiese uitings wat baie in vandag se film en teater genres herleef.
Die ontstaan van Ekpressionisme in die teater
Ekpressionisme het in Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog ontwikkel. Een van die belangrike skrywers van hierdie beweging was Strindberg. Hierdie skrywers het geglo dat daar nie so iets soos 'n fundamentele waarheid is nie. Die uiterlike realiteit moet gevorm word volgens die innerlike realiteit se waardes en visies. Hulle glo dat die sosiale lewens van baie mense net 'n fasade was van sukses waaragter hul baie geheime en onbewuste begeertes en frustrasies wegsteek. Dit is hierdie subjektiewe realiteit wat die ekspressionis wil ontdek.
Die ontwikkelling van Ekspressionisme begin met die die “The Beggar” van Reinhard J. Sorge in 1892–1916). Daarna voer Strindberg sy “Dream Play” en “The Ghost Sonate” op. Frank Wedekind maak opgang met die drama “The spring awakening”. George Kaiser voer in 1917 die stuk “From Morn to Midnight” op waarin die sentrale karakter 'n bank klerk is wat geld steel. Die drama laat mens nogal aan die middel-eeuse drama “Elkeman” dink. In Duitsland was daar ook die regisseur Ewin Piscator wat daarvan gehou het om met klank en film te werk. Hy kan ook gesien word as 'n belangrike regisseur van die Epiese teater. Hierdie twee genres oorvleuel redelik en het mekaar beïnvloed. Die eerste volle ekpressionistiese stuk is in 1909 opgevoer in Wene deur Oskar Kokoschka. Die drama is genoem Moordenaar, die hoop van vroue . In hierdie stuk streef 'n vrou en man beide na dominansie. Hulle beseer mekaar en hy gaan tronk toe. Hy ontsnap en gaan na die vrou terug, maar deur net aan die vrou te raak val sy dood neer. Die stuk eindig waar hy almal om hom doodmaak soos muskiete. Die karakters in ekspressionistiese drama’s is vlak en eensydig geskilder want hulle word mitiese karakters. Daar is baie koor-effekte en ook gedeklameerde dialoog.
Al het die ekspressionistiese teater wel getaan in die 1920’s het dit wel 'n groot invloed gehad op die teater in Amerika. Skrywers wat daardeur beïnvloed is, is Thronton Wilder, Eugene O’Neill, Sean O’Casey, Ionesco en ook Samuel Beckett. Eugene O’Neill in Amerika 'n paar ekspressionistiese toneelstukke geskryf|: The Hairy Ape, The Emperor Jones, en The Great God Brown en Elmer Rice skryf The Adding Machine .
Temas van Ekpressionistiese teater
Die temas van die toneelstukke het dikwels die woede en frustrasie van die skrywers uitgebeeld. Hul het dikwels gerebelleer teen die oorlog of kapitalisme of materialisme. Stelinkleding en beligting het die gevoelens van die hoofkarakter weerspieël en was nie realisties nie. Net die nodige dekor is gebruik en was dus minimalisties van aard. Een van die beste voorbeelde van ekspressionistiese teater is Thornton Wilder se “Our Town”. Die realisme word verbreek om geestelike boodskappe weer te gee. Daar is geen stel nie – maar net funksionele lere en kassies. Die verhoogbestuurder tree in direkte gesprek met die gehoor. Die gebeure vind nie plaas in logiese volgorde nie, maar is terugflitse na die verlede. Die karakters is gewone mense wat as simbool staan vir alle gewone mense.
Ekspressionisme na die Eerste Wêreldoorlog
Na die Eerste Wêreldoorlog het die kunstenaars die Ekspressionisme gebruik om hul veragting vir die magte wat die mensdom wil vernietig uit te beeld. Die Ekspressionisme was nou meer polities gesind en het in opstand gekom teen kapitalisme, militarisme en geweld. Sosialisme was nou eerder die gewenste ideologie. Die ekspressionisme wil die huidige afbreek en 'n ideaal daarstel waarna die karakters reik. Die hoofkarakters word spreekbuise van die skrywer om hul lyding uit te beeld in 'n die vorm van alleensprake of monoloë. Die karakters hoop op 'n beter lewe en 'n toekoms.
Die styl waarin ekspressionistiese teater uitgebeeld is het vereis dat die musiek en dekor, klankbaan en spelers almal op gelyke vlak blootgestel word. Alle aspekte van die teater moet bydrae tot die boodskap en uiting gee aan die gevoel van die skrywer. Tegniese apparaat word oop en bloot beheer sodat die skeiding tussen die realiteit van die gehoor en die van die drama nader aan mekaar kom. Die invloed van hierdie styl begin afneem vanaf die middel twintiger jare. Daar is teen die samelewing opgestaan maar daar is nie nuwe idees vir 'n nuwe werklikheid voorgestel nie. 'n Ander rede was dat die Nazi-bewind die ekspressioniste verban het omdat hul drama’s nie werklik die ideologie van die Nazi’s verkondig het nie. Die Kabaretkuns, Dadaïsme en Teater van die Absurde het ontstaan uit die ekspressionistiese teater.
Gemsbok
Die gemsbok (Oryx gazella) is 'n groot wildsbok wat in die dor, waterlose gebiede van Afrika aangetref word.
Volwasse gemsbokke het 'n gemiddelde massa van 200 kg en 'n hoogte van ongeveer 120 cm. Die bul het reguit horings wat 'n "V" op sy kop vorm en tot 122 cm lank kan word.
Amateur Radio Society of India
Die Amateur Radio Society of India (ARSI) is die Indiese nasionale vereniging vir amateurradioöperateurs in Indië. Die vereniging se doel is om aan die een kant die bevordering en verspreiding van kennis van wetenskap en die beoefening van elektronika en radio kommunikasie te bevorder so wel as om die uitruil van inligting en idees onder verenigingslede moontlik te maak. Aan die ander kant is hul doel ook om Indië ten alle tye, na die beste van hulle vermoëns, te dien deur noodsaaklike kommunikasie te onderhou in enige noodtoestand, nasionaal of internasionaal.
Ons gemeentelike feesalbum
duimnael|250px|Titelblad van "Ons gemeentelike feesalbum", 1952.
Amateur Radio Society of India
Voorbeelde van rampe waar die vereniging se lede aktief was om kommunikasie te verskaf totdat normale kanale herstel is, was die Koynadam-aardbewing in 1967, die Gujarat-aardbewing in 2001, die Bhopal-gaslek in 1984, en die tsoenami van 2004. Ná die tsoenami was amateurradio die enigste kommunikasiewyse tussen die Andaman eilande and die vasteland.
Die Vereniging het die roepsein VU2ZH.
Ons gemeentelike feesalbum
Ons gemeentelike feesalbum is 'n gedenkboek wat die N.G. Kerk-uitgewers in 1952 die lig laat sien het om saam te val met die Van Riebeeck-fees, die 300-jarige herdenking van die koms van Jan van Riebeeck na die Kaap.
Die album vertel in gemiddeld 'n bladsy elk die verhaal van meer as 600 gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se ontstaan en groei. Die boek is verdeel in die indertydse vier sinodes: Kaap, Natal, Vrystaat en Transvaal. Die gemeentes in die destydse Suid-Rhodesië en Noord-Rhodesië het onder die Vrystaatse Sinode geval en is daarom onder daardie afdeling ingesluit, terwyl die drie gemeentes in Oos-Afrika (Meru, Vergenoeg en Loubser) deel was die Transvaalse Sinode en as sodanig geplaas is. Suidwes-Afrika het destyds onder die Kaapse Kerk geval en is daar ingedeel.
Talle gemeentes het nie gegewens ingestuur nie en word daarom net met stigtingsjaar en leraar(s) aan die einde van hulle onderskeie sinodes behandel. Voorin die boek is 'n reeks foto's wat die verhaal van gemeentes se ontstaan vertel en agterin talle foto's van kerkgeboue en sleutelfigure in die kerk se geskiedenis. By die meeste gemeentes se inskrywing is daar 'n foto van die leraar of medeleraars.
In 2010 het boekhandelaars die feesalbum teen tussen R100 en R250 verkoop, na gelang van die toestand. Die oorspronklike uitgewersprys was £2.5s.
Vir die buiteblad van die boek is 'n foto van die kerkgebou van die NG gemeente Steynsburg gebruik.
Gemsbok
Die koei is telkens 9 maande dragtig, waarna sy aan 'n enkele kalf geboorte gee. Gemsbokke het 'n moontlike lewensduur van 19 jaar.
Panteon
’n Panteon (van Grieks Πάνθειον – pantheion, letterlik ’n "tempel van alle gode", onsydig van πανθεῖος – pantheios, "van alle gode", van πᾶν – pan, "alle" +  θεῖος – theios, "van die gode", van θεός – theos, "god") is ’n groep gode van ’n spesifieke religie of mitologie.
Aumsville, Oregon
Aumsville is 'n dorp in die noordweste van Oregon, in die Marion-distrik. Aumsville is vernoem na Amos M. Davis (Aumus).
Panteon
Godewêreld
Die term word in die besonder gebruik wanneer, soos in die Griekse mitologie, die godewêreld duidelik gestruktureer is, met ’n bepaalde hiërargie, omskryfde familieverhoudinge en afgebakende take.
Kris Holden-Ried
Kris Holden-Ried (gebore 1 Augustus 1973) is 'n Kanadese akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gossip (2000), K-19: The Widowmaker (2002), Touch of Pink (2004), en Underworld Awakening (2012).
Panteon
Godewêreld
Die familiebande en hiërargie in sulke panteons kan by baie volke teruggevolg word na voorvaderverering of die aanbidding van patriarge.
Aumsville, Oregon
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 3 003 gehad: 86,75% wit, 0,30% swart of Afro-Amerikaans, 1,83% Amerikaanse inboorlinge, 0,47% Asiaties, 0,17% Pasifiese Eilanders, 6,06% van ander rasse en 4,43% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 11,39% van die bevolking uitgemaak.
Panteon
Tempels
Panteon kan ook verwys na ’n tempel of heilige gebou vir die aanbidding van (alle) gode, veral die tempel in Rome, wat onder keiser Hadrianus tussen 118 en 125 gebou is en wat in 609 'n kerk geword het en steeds bestaan.
Dion van Dyk
Ds. Alexander Stadion (Dion) van Dyk is leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en was die laaste moderator van die Sinode van Midde-Afrika.
Van Dyk begin sy bediening in 1976 in die Sendinggemeente Stellenbosch, maar vertrek reeds in 1981 na Zimbabwe as leraar van die Gatooma, wat die jaar daarna Kadoma geword het. In 1982 word hy tegelykertyd ook leraar van Que Que, wat in 1976 van Gatooma afgestig het, maar toe nie meer sy eie leraar kon bekostig nie. In 1989 word die derde gemeente by sy arbeidsveld gevoeg, Chegutu. In 1992 verlaat hy dié drie gemeentes en neem die herderstaf op in drie ander: Chipinge, Mutare en Rusape. In 1997 verhuis hy na Chinhoyi, waarna hy van 2001 af ook Karoi/Mahangura bedien. Die twee gemeentes smelt later saam.
Sy bediening in Zimbabwe kom in 2005 tot ’n einde toe hy na Pretoria verhuis om pastorale hulp van die NG gemeente Skuilkrans te word. Die volgende jaar word hy medeleraar daar.
Van Dyk het diep spore in Zimbabwe getrap. Hy was van die laat jare 80 moderator en het in verskeie kommissies gedien, onder meer voorsitter van die Kerkkantoorkommissie, lid van die beheerraad van Huis Vergesig, enigste tehuis vir bejaardes in Zimbabwe, afgevaardigde na die Raad van Gereformeerde Kerke in Midde-Afrika en die Zimbabwiese Raad van Kerke.
Godin
'n Godin is 'n vroulike godheid. Dit het 'n plek in die meeste politeïstiese religieë. Baie kulture ken godinne, soms alleenstaande, maar meer gereeld in verband met 'n ruimer panteon waarin ook manlike gode voorkom en soms selfs hermafrodietisie wesens of gode. Soos monoteïsme en politeïsme in bepaalde gevalle relatiewe konsepte kan wees, so ook kan die konsepte god en godin, wat op mekaar betrekking het, nie altyd absoluut geïnterpreteer word nie. Volgens sommige kulturele antropologiese teorieë het die geslag wat aan 'n opperwese toegeskryf word dikwels konnotasies met dieper gewortelde tendense in die samelewing. Hierdie konnotasies wys dan respektiewelik in die rigting van patriargaat of matriargaat.
Sts 71
Sts 71 is ’n fossiele skedel van die spesie Australopithecus africanus wat in 1947 in die Sterkfonteingrotte in Suid-Afrika ontdek is deur die paleontoloog Robert Broom. In 1972 het John Wallace Sts 71 verbind met Sts 36, ’n onderste kakebeen wat op dieselfde plek ontdek is, danksy die afslytingspatroon van die tande. Dit is na raming sowat 2,5 miljoen jaar oud.
Sts 71 het ’n kleiner skedel en gelaatstrekke as enige vroulike lid van Australopithecus wat al ontdek is, maar volgens die tande is dit manlik. Die kakebene steek vorentoe uit en die kouspiere is groot. Die brein was sowat 428 cm3.
Patrick Wolf
Patrick Wolf (gebore as Patrick Denis Apps, 30 Junie 1983) is 'n musikant uit Suid-Londen (Engeland). Wolf bespeel 'n verskeidenheid instrumente, waaronder harp, klarinet, klawesimbel, kitaar, klavier, outoharp, orrel, Appalagiese dulcimer, klavikord, harmonium, trekklavier, theremin, ukelele, mondfluitjie, mandolin, altviool, en viool. Wolf is bekend vir sy kenmerkende kombinering van elektroniese monsterneming en klassieke instrumente wat 'n styl meebring wat strek van Romaanse volksmusiek tot tegnopop.
Lys fossiele in die menslike evolusie
Die volgende lys fossiele in die menslike evolusie bevat fossiele van die tribus Hominini, wat in die Laat Mioseen (sowat 6 miljoen jaar gelede) ontstaan het. Aangesien duisende fossiele reeds gevind is, dikwels net enkele bene of tande, is dit nie ’n volledige lys nie, maar dit bevat van die belangrikste vondste. Die fossiele is in die volgorde van oud tot jonk, soos bepaal deur radiometriese en/of inkrementele datering.
Die Slag van Anghiari (Leonardo)
duimnael|275px|regs|[[Peter Paul Rubens se kopie van Die Slag van Anghiari.]] Die Slag van Anghiari (1505) is 'n verlore skildery deur Leonardo da Vinci. Daar word soms na die skildery as "die verlore Leonardo" verwys en sommige kunsgeskiedkundiges glo dat die skildery onder latere fresko's in die Saal van Vyfhonderd in die Palazzo Vecchio in Florence is. Die sentrale toneel van die skildery beeld 'n hewige stryd tussen twee mans op oorlogsperde uit.
'n Soortgelyke skildery deur Peter Paul Rubens kan in die Louvre in Parys gesien word. Daar word geglo dat Rubens se skildery 'n kopie van Leonardo se eie kopie van die skildery is. Rubens se weergawe is in 1603 geskep en daar is 'n aantal verskille tussen sy skildery en Leonardo s'n (afgelei uit sketse wat Leonardo ter voorbereiding gemaak het).
Patrick Huard
Patrick Huard (gebore 2 Januarie 1969) is 'n Kanadese akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Les Boys III (2001), Bon Cop Bad Cop (2006), en Starbuck (2011), en in die televisiereeks Taxi 0-22 (2007).
Tatoeëermerk
duimnael|180px|Jeremy Meeks, ’n oudgevangene en deesdae model, het talle tatoes, onder meer ’n [[traantatoe by sy linkeroog.]]
’n Tatoeëermerk of tatoe is ’n vorm van liggaamsmodifisering waar ’n naald gebruik word om ink onder die opperhuid aan te bring om die vel se pigment te verander. Tatoekunstenaars bring inkontwerpe aan deur middel van verskeie metodes en tegnieke, soos tradisionele metodes waar die prieminstrument met 'n hamertjie gekap word en moderne tatoes wat met masjiene aangebring word. Tatoeëring word al duisende jare lank deur baie kulture oor die wêreld heen beoefen, en die simboliek en impak daarvan verskil grootliks van plek tot plek en kultuur tot kultuur.
Die term kom waarskynlik van die Polinesiese woord tatau, wat streep of vlek beteken, en is deur matrose na Europa gebring. Van daar het dit moontlik na die res van die wêreld versprei.
Tatoes kan dekoratief wees (met geen spesifieke betekenis nie), simbolies (met 'n persoonlike betekenis vir die draer), of beeldend ('n beeld van 'n spesifieke persoon of voorwerp). Baie tatoes word in deurgangsrites gebruik, om status en rang aan te dui, as simbole vir godsdienstige en spirituele toewyding, merke van liefde of dapperheid, armbande en talismans, beskerming of as strafmaatreël, soos vir uitgeworpenes, slawe of gevangenes. Uitgebreide kosmetiese tatoeëring word ook deur baie vroue laat aanbring.
Die tatoekuns bestaan al minstens sedert die lewe van die eerste bekende gatatoeëerde mens, Ötzi, sowat 3330 v.C., en tog het die mening van gemeenskappe oor tatoes deur die eeue gewissel. In die 20ste eeu is tatoes oor feitlik die hele wêreld verbind met 'n sekere soort "rowwe" lewenstyl, veral van matrose en gevangenes. Vandag kies mense om verskeie redes om getatoeëer te word: kunstig, kosmeties, sentimenteel, godsdienstig en spiritueel, of om hulle identifisering met sekere groepe (insluitende etniese en misdadigergroepe) te toon. Tatoes kan wys hoe iemand oor 'n familielid (gewoonlik 'n ouer of kind) of oor 'n onverwante persoon voel.
Terminologie
Die woord "tatoe" is 'n leenwoord uit die Polinesiese taal Tahitiaans of Samoaans,, vanaf tatau. Die Japannese woord irezumi beteken "invoeging van ink", en kan dui op die tradisionele Japannese handmetode, 'n masjienmetode in 'n Westerse styl of enige metode wat die invoeging van ink behels. Die algemeenste woord vir tradisionele Japannese tatoe-ontwerpe is horimono. Japannese kan die woord "tatoe" gebruik vir enige nie-Japannese metode.
Amateur- en professionele tatoes
Die simboliek van die tatoe wissel van plek tot plek en van kultuur tot kultuur. Baie tatoes is tekens van passie, status of rang, godsdiens, dapperheid, seksualiteit, liefde, beskerming of assosiasie. Dit is ook dikwels tekens van uitgeworpenes, slawe en gevangenes. Baie gevangenes en misdaadbendes gebruik tatoes om inligting oor hul oortredings te vertoon of aan te dui tot watter bende hulle behoort. In ’n studie is gevind 72 persent van die deelnemers met tatoes aan die gesig, nek, hande of vingers het meer as drie dae in die tronk deurgebring, in vergelyking met 6 persent van dié sonder tatoes.
Gedwonge tatoeëring
In sommige gevalle in die geskiedenis is mense ook al teen hul wil gatatoeëer. ’n Bekende voorbeeld is die identifikasienommers wat op Jode in konsentrasiekampe aangebring is onder die Nazi-stelsel. Die Nazi's het die praktyk in 1941 in Auschwitz begin om die liggame van geregistreerde gevangenes in die kampe te identifiseer. In die Zhou-dinastie het Chinese owerhede tatoes op mense se gesigte aangebring as ’n straf vir sekere oortredings of om gevangenes of slawe te merk. Ook in die Romeinse Ryk moes soldate, gladiators en slawe tatoeëermerke dra.
Deels vanweë ’n Bybelse uitspraak teen die merk van die liggaam, het keiser Konstantyn die Grote die tatoeëring van gesigte omstreeks 330 n.C. verbied, en die Tweede Konsilie van Nicea het in 787 die tatoeëring van enige deel van die liggaam as ’n heidense gebruik verbied.
Kosmetiese redes
Al hoe meer tatoes word gebruik vir kosmetiese doeleindes, soos permanente grimering of om velverkleurings te verbloem. Eersgenoemde sluit die tatoeëring van lippe en oogwenke (omlyner), ooglede (omlyner) en selfs moesies in. Natuurlike kleure word gewoonlik daarvoor gebruik omdat dit veronderstel is om soos grimering te lyk.
’n Toenemende neiging is ook om tatoes aan te bring op merke ná ’n operasie soos ’n mastektomie. Die tatoeëring van tepels op gerekonstrueerde borste is ook gewild.
Mediese redes
Mediese tatoes word byvoorbeeld gebruik om te verseker instrumente word op die regte plekke aangebring by herhaalde radioterapie of vir die areolas in sommige soorte borsrekonstruksie.
thumb|220px|links|'n Mediese tatoe met die persoon se bloedgroep. Dit is ook al gebruik om mediese inligting oor die draer daarvan oor te dra, soos ’n persoon se bloedgroep of ’n mediese toestand. Alzheimerpasiënte se name kan op hulle getatoeëer word om hulle te identifiseer as hulle vermis raak. Tatoes kan ook gebruik word om vitiligo, 'n velpigmentsiekte, te bedek.
Bloedgroeptatoes (Duits: Blutgruppentätowierung) is in die Tweede Wêreldoorlog in Nazi-Duitsland gedra deur lede van die Waffen-SS. Ná die oorlog is die tatoes dikwels gebruik as 'n (onperfekte) bewys dat iemand lid van die SS was, en dit kon tot potensiële inhegtenisneming en vervolging lei. 'n Paar SS-lede het hulle deur die arm geskiet om die tatoe te verwyder.
Tatoes is waarskynlik ook in antieke medisyne gebruik as deel van die pasiënt se behandeling. Die dokter Daniel Fouquet het in 1898 ’n artikel geskryf oor mediese tatoeëerpraktyke in Antieke Egipte. Hy beskryf daarin die tatoes op die vroulike liggame wat op die Deir el-Bahari-terrein gevind is. Hy het vermoed tatoes en ander letsels kon mediese of terapeutiese doeleindes gehad het.
Ötzi, die ysmummie wat sowat 5 300 jaar gelede geleef het en in 1991 ontdek is, het sowat 60 tatoes aan sy lyf gehad. Dit is geskep deur insnydings in die vel waarin steenkoolpoeier gevryf is en daar word vermoed dit kon ’n behandeling vir sy gewrigslytasie gewees het.
Daar is ook tatoes aan die Siberiese Ysvrou gevind, wat tussen omstreeks die 6de en 2de eeu v.C. in die Siberiese steppe gewoon het en wie se liggaam in 1993 ontdek is.
Geskiedenis
thumb|links|220px|Whang-od, die laaste mambabatok (tradisionele tatoeëerkunstenaar) van die provinsie Kalinga in die [[Filippyne doen 'n batek-tatoe.]]
Tatoeëermerke op antieke mummies wat bewaar gebly het, wys die tatoeëerkuns word al duisende jare lank oor die hele wêreld beoefen. In 2015 het 'n wetenskaplike herwaardering van die ouderdom van die twee oudste bekende gatatoeëerde mummies bepaal dat Ötzi die oudste bekende voorbeeld is. Sy liggaam, met sowat 60 tatoes, is in gletserys in die Alpe ontdek en dateer van omstreeks 3330 v.C. In 2018 is die oudste figuratiewe tatoes in die wêreld op twee Egiptiese mummies ontdek wat van tussen 3351 en 3017 v.C. dateer.
Antieke tatoeëerkuns is die algemeenste beoefen onder die Austronesiese volke. Dit was een van die vroeë tegnologieë wat in Taiwan en aan die Suid-Chinese kus deur die Proto-Austronesiërs ontwikkel is voor minstens 1500 v.C., voor die Austronesiese uitbreiding na die Indo-Pasifiese eilande. Dit kon oorspronklik verband gehou het met koppesnellery.
Tatoeëertradisies, insluitende tatoes aan die gesig, word onder alle Austronesiese subgroepe aangetref, insluitende Taiwannese Aborigines, Suidoos-Asiatiese eilandbewoners, Mikronesiërs, Polinesiërs en Malgasse. Austronesiërs het die vel gepriem deur die gebruik van 'n klein hamer en 'n priemimplement wat van boomdorings, visbene of oesterskulpe gemaak is.
Antieke tatoeëertradisies het ook voorgekom onder die Papoeas en Melanesiërs, wat unieke priemers van vulkaanglas gebruik het. Sommige argeologiese terreine met dié toerusting word verbind met die Austronesiese migrasie na Papoea-Nieu-Guinee en Melanesië. Ander terreine is egter ouer as dié migrasie en word dateer van omstreeks 1650 tot 2000 v.C. Dit lyk dus of daar 'n reeds bestaande tatoetradisie in die streek was.
Onder ander etnolinguistiese groepe wat ook die tatoeëerkuns beoefen het, tel die Ainoe van Japan; sommige Austro-Asiate van Indo-China; Berbervroue van Noord-Afrika; die Joroeba-, Fulani- en Hausavolk van Nigerië; inheemse Amerikaners van die Amerikas voor Columbus; en die Pikte van Brittanje in die Ystertydperk.
Europa
thumb|160px|Giolo (regte naam Jeoly) van die [[Filippyne wat deur William Dampier gevange geneem en in 1691 in Londen op 'n skou uitgestal is, totdat hy drie maande later aan pokke dood is. Dampier het 'n fortuin uit hom gemaak. ]]
In 1566 het Franse matrose 'n Inuïtiese vrou en haar kind in die hedendaagse Labrador in Kanada gevange geneem en hulle na Antwerpen in die Nederlandse Republiek gebring. Die ma was gatatoeëer, maar die kind nie. In Antwerpen is die twee in 'n plaaslike kroeg ten toon gestel tot minstens 1567. Pamflette wat die geleentheid adverteer, is in die stad versprei. In 1577 het die Engelse kaapvaarder Martin Frobisher twee Inuïte gevang en na Engeland gebring om uit te stal.
In 1691 het William Dampier 'n getatoeëerde man van die Filippyne, Jeoly of Giolo, na Londen gebring. Hy het Jeoly op 'n menslike skou ten toon gestel en 'n fortuin gemaak deur hom 'n "prins" te noem en groot skares te lok. Ten tyde van die uitstalling het Jeoly nog gerou oor sy ma, wat Dampier ook gevang het, maar op die reis ter see dood is. Drie maande later het Jeoly gesterf. Die vel is van sy liggaam gestroop en sy liggaam is daarna sonder die vel ten toon gestel. Die gatatoeëerde vel is verkoop en in Oxford uitgestal.
thumb|links|160px|'n Portret van Omai, 'n getatoeëerde man van [[Raiatea wat deur kaptein James Cook na Europa gebring is.]] Daar word algemeen geglo die moderne gewildheid van tatoeëring kom van kaptein James Cook se drie vaarte in die laat 18de eeu na die Suid-Pasifiese eilande. Sy vaarte en die verspreiding van die tekste en beelde daarvan het wel bewustheid van tatoeëring aangehelp (en gelei tot die opname van die woord tatau in Westerse tale). Ná Cook se eerste reis in 1768 het sy wetenskapbeampte en botanis, sir Joseph Banks, die kunstenaar Sydney Parkinson en baie ander bemanningslede met 'n groot belangstelling in tatoes teruggekeer na Engeland. Banks het baie daaroor geskryf en Parkinson het vermoedelik self in Tahiti 'n tatoe gekry. Banks was 'n hoog aanstaande lid van die Engelse aristokrasie en het sy posisie by Cook gekry deur 'n medefinansier van die vaart te wees. Op sy beurt het Cook 'n gatatoeëerde man van Raiatea, Omai, teruggebring wat hy aan koning George en die Engelse hof gewys het. Op daaropvolgende vaarte is baie bemanningslede getatoeëer.
Die eerste aangetekende professionele tatoekunstenaar in Brittanje was Sutherland Macdonald, wat van begin 1894 af in 'n ateljee in Londen gewerk het. In Brittanje is tatoes nog in 'n groot mate verbind met matrose en die laer of selfs misdadigerklasse, maar teen die 1870's het dit 'n mode onder sommige lede van die hoër stand geword, insluitende koninklikes, en dit kon duur wees.
thumb|160px|'n 19de-eeuse skets van 'n getatoeëerde vrou van [[Bosnië en Herzegowina.]] Die tatoeëring van Katolieke vroue in Bosnië en Herzegowina tydens die Ottomaanse bewind het algemeen geraak en dit het tot die middel 20ste eeu voortgeduur. Tatoeëermerke van kruise is aan die hande, arms, bors en voorkop aangebring van meisies tussen ses en 16. Dit is gedoen om ontvoering en gedwonge bekering tot die Islam te voorkom. Etnograwe glo die gebruik het ontstaan voor die Slawiese migrasie na die Balkan en die verspreiding van die Christendom, met bewyse wat terugwys na die prehistoriese Illiriese stamme.
Noord-Amerika
Baie inheemse volke van Noord-Amerika het tatoeëring beoefen. Europese ontdekkingsreisigers en handelaars wat inheemse Amerikaners ontmoet het, het die tatoes raakgesien en 'n paar het hulle deur inheemse Amerikaners laat tatoeëer.
Teen die tyd van die Amerikaanse Rewolusie was tatoes reeds algemeen onder Amerikaanse matrose. Tatoes is in beskermingsdokumente ('n bewys van Amerikaanse burgerskap) genoem om gedwonge opname in die Britse vloot te voorkom. Swart matrose het dit ook gebruik om te bewys hulle is vrye mans.
thumb|links|200px|'n Matroos tatoeëer 'n medematroos in 1944 op die USS New Jersey. Die eerste aangetekende professionele tatoeateljee in die VSA was dié van 'n Duitse immigrant, Martin Hildebrandt, in die vroeë 1870's. Kort ná die Burgeroorlog het tatoes gewild geraak onder jong mans van die hoër stand. Dié neiging het voortgeduur tot aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog, maar het afgeneem met die uitvinding van die tatoemasjien. Die masjien het die tatoeëringsprosedure makliker en goedkoper gemaak, en dit het die statussimbool weggeneem wat tatoes vroeër ingehou het. Almal kon dit nou bekostig en dit het algemeen geword onder rebelle en misdadigers. Dit was egter steeds gewild in die Amerikaanse weermag, 'n neiging wat steeds voortduur.
In 1975 was daar net 40 tatoekunstenaars in die land; in 1980 was daar meer as 5 000 as gevolg van 'n skielike toename in aanvraag.