cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asjantiryk
Demografie
Die Asjanti het ’n bevolkingsgeskiedenis gehad van stelselmatige sentralisasie. Osei Tutu en sy opvolgers het ’n beleid van politieke en kulturele versmelting gevolg. Dit het egter ’n verbond van verskeie groot stadstate gebly wat die soewereiniteit van die heerser van Kumasi en die Asjantiryk erken het.
Die ryk het digte bevolkings gehad, en dit het die skepping van aansienlike stedelike sentrums moontlik gemaak. Teen 1874 het die Asjanti oor ’n gebied van meer as 250 000 km2 met 3 miljoen mense regeer.
Polisie en weermag
thumb|’n Akrafena, ’n seremoniële swaard wat deur die Asjanti gebruik is. In Kumasi en ander Asjanti-nedersettings het die ankobia, of spesiale polisie, gedien as die ryk se spesiale magte, lyfwagte van die Asantehene, intelligensiediens en onderdrukkers van rebellies.
thumb|160px|’n Militêre maarskalk van die Asjantiryk omstreeks 1819, deur Thomas Bowdich. Die weermag het hoofsaaklik vuurwapens gebruik. Dit was tussen 80 000 en 200 000 man sterk en was een van die grootstes in Afrika. Dit is beskryf as ’n geweldig georganiseerde weermag wat nie maklik deur swaarder wapens afgeskrik is nie.
Hoewel al die lede nie permanent was nie, was tienduisende soldate gewoonlik beskikbaar. Klein kaders van ervare lede het toesig gehou oor die groepe wat uit die platteland opgeroep is. Soldate is georganiseer in ’n voorste groep, hoofgroep, agterste groep en twee flanke. Dit het buigsaamheid verseker in die woudagtige streke waar die weermag gewoonlik aktief was. Die slagveld is gewoonlik genader deur kolomme wat bymekaargekom het, en die taktiek het ingesluit lokvalle en uitgebreide maneuvers deur die flanke. Mediese eenhede het die soldate ondersteun. Dié mag het die ryk meer as ’n eeu lank aansienlik uitgebrei en die Britte verskeie kere oorwin.
Oorloë van die Asjanti
thumb|160px|’n Asjantisoldaat, omstreeks 1824, deur Joseph Dupuis. Van 1806 tot 1896 was die Asjantiryk aaneenlopend in oorloë betrokke om sy gebied óf uit te brei óf te verdedig. Asjanti se krygsdade teen ander Afrikamagte het dit die belangrikste mag in die streek gemaak.
Asjanti-Fante-oorlog
In 1806 het die Asjanti twee rebelleleiers deur Fantegrondgebied agtervolg, tot by die kus. Die Britte se weiering om die rebelle te oorhandig het gelei tot ’n aanval deur die Asjanti. Hulle was sterk genoeg dat die Britte een rebel oorhandig het; die ander een het ontsnap.
In 1807 het onenigheid met die Fantevolk gelei tot die Asjanti-Fante-oorlog, wat die Asjanti onder Asantehene Osei Bonsu ("Osei die Walvis") gewen het.
Ga-Fante-oorlog
In die Ga-Fante-oorlog van 1811 het ’n koalisie van Asjanti en Ga teen ’n verbond van Fante, Akwapim en Akim geveg. Die Asjanti het vroeg in die oorlog die oorhand oor die verbond gekry. Hulle kon dit egter nie volhou nie en moes aan die gebied onttrek, maar het ’n Britse fort verower.
Anglo-Asjanti-oorloë
thumb|240px|Die Asjantiweermag veg teen Britse magte onder kolonel Sutherland, 11 Julie 1824. Die eerste Anglo-Asjanti-oorlog het in 1823 plaasgevind. In dié gevegte het die Asjanti met ’n wisselende mate van sukses hulle man teen die Britte aan die kus gestaan. Die wortel van die probleem was die feit dat sir Charles MacCarthy in 1823 nie met die Asjanti wou onderhandel nie en hulle aangeval het. Die Asjanti het die aanval afgeweer en MacCarthy doodgemaak. Hulle het na die kus opgeruk, maar siektes het hulle gedwing om terug te val.
Hulle was egter so suksesvol in daaropvolgende gevegte dat hulle in 1826 weer na die kus opgeruk het. Hulle het aanvanklik baie indrukwekkend geveg teen die groter Britse mag, wat alliansies met onder andere die Denkyirans gesluit het. Die nuwigheid van die Britse vuurpyle het die Asjanti egter gedwing om terug te trek. In 1831 het ’n verdrag tot 30 jaar van vrede gelei, met die Prarivier wat as grens aanvaar is.
thumb|240px|’n Asjantimag veg teen die Bergskotte. Met die uitsondering van ’n paar ligte skermutselings deur die Asjanti in 1853 and 1854 oor die Prarivier heen, het die vrede bewaar gebly totdat ’n groot Asjanti-afvaardiging in 1863 die rivier oorgesteek het terwyl hulle ’n vlugteling, Kwesi Gyana, agtervolg het. Daar was gevegte, met gesneuweldes aan albei kante, maar die goewerneur se versoek om versterkings van Engeland af is van die hand gewys en siektes het die Wes-Indiese troepe gedwing om terug te trek. Die oorlog het in 1864 op ’n dooie punt geëindig, met meer ongevalle aan albei kante wat deur siektes veroorsaak is as om enige ander rede.
In 1869 is ’n Europese sendelinggesin na Kumasi gebring. Hulle is gebruik as verskoning vir nog ’n oorlog in 1873. Die Britte het ook Asjantigrond oorgeneem waarop die Nederlanders aanspraak gemaak het. Die Asjanti het die nuwe Britse protektoraat aangeval. Generaal Garnet Wolseley is gestuur om teen die Asjanti te veg. Dit was ’n moderne oorlog, kompleet met persdekking (onder andere deur die bekende verslaggewer Henry Morton Stanley) en gedrukte militêre en mediese instruksies vir die troepe. Die Britse regering het oproepe van die hand gewys om in te meng met Britse wapenvervaardigers wat vrylik wapens aan albei kante verkoop het.
Al die Asjanti se pogings om te onderhandel het misluk. Wolseley het met 2 500 Britse soldate en ’n paar duisend Wes-Indiese en Afrikatroepe na Kumasi opgeruk. Die hoofstad is vir ’n kort ruk beset. Die Britte was beïndruk met die grootte van die paleis en met sy inhoud, wat "rye boeke in baie tale" ingesluit het. Die Asjanti het die hoofstad ná ’n bloedige oorlog ontruim en die Britte het dit afgebrand.
thumb|240px|In Januarie 1896 het die [[Britse Ryk die Asjantiryk amptelik geannekseer.]] Die Britte en hulle bondgenote het aansienlike verliese gelei in die oorlog, onder andere talle soldate en hoë offisiere. Op die ou end was die Asjanti egter nie opgewasse vir die Britse wapens nie. Die Asantehene het in Julie 1874 ’n verdrag met die Britte onderteken om die oorlog te beëindig.
In 1895 het die Asjanti ’n nieamptelike aanbod om ’n Britse protektoraat te word van die hand gewys. Die Asjanti wou Europese koloniale magte uit die ryk (en van sy goud af) hou, terwyl die Britte gretig was om die Asjantiryk eens en vir altyd te verower.
Hoewel hulle besig was met onderhandelings met die Asjanti om die ryk ’n Britse protektoraat te maak, het die Britte die vierde Anglo-Asjanti-oorlog in 1895 begin onder die voorwendsel dat die koning versuim het om die boetes te betaal wat die Britte ná die 1874-oorlog aan hom opgelê het. Die Britte het ’n oorwinning behaal en die Asjanti was genoodsaak om ’n verdrag te onderteken.
Families
Die Asjanti is ’n matriargale gemeenskap waarin die lyn van afkoms deur die vroue loop. In die Asjantiryk het dit grondregte en die erf van eiendom, ampte en titels ingesluit. Hulle kon egter ook van die pa se familie erf, maar dié familie was nie so belangrik nie.
’n Asjantimeisie het gewoonlik net ná die puberteitseremonie verloof geraak. Troues was nie vir hulle groot gebeurtenisse nie, maar ’n praktyk wat normaalweg op die puberteitseremonie gevolg het. Laasgenoemde was belangrik, want dit het op die oorgang van kind na volwassene gedui. Die bruidegom se familie het verskeie geskenke aan die bruid se familie gegee, nie as ’n "bruidsprys" nie, maar as teken van ’n ooreenkoms tussen die twee families.
Die aansien van die families was hoofsaaklik polities van aard. Die koninklike familie was aan die bopunt van die hiërargie, gevolg deur die families van die hoofmanne van die verskillende gebiede. In elke gebied is die hoofman uit ’n spesifieke vroulike lyn gekies.
thumb|links|180px|Twee prinse, omstreeks 1840.
Opvoeding en kinders
Ouers was gewoonlik verdraagsaam teenoor kinders, want die kindertyd is as ’n gelukkige tydperk beskou en kinders kon nie vir hulle dade verantwoordelik gehou word nie totdat hulle puberteit bereik. Begrafnisdienste vir kinders was ook kleiner as die feeste wat vir volwassenes gehou is (met die doel om die siel te beheer). Kinders was onskadelik en daar was geen kommer oor hulle siele nie.
Die Asjanti was dol oor tweelinge in die koninklike familie, want hulle is beskou as ’n teken van geluk. Oor die algemeen sou tweelingseuns gewoonlik by die weermag aansluit en tweelingdogters was potensiële vroue vir ’n koning. As dit ’n seun en dogter was, was daar nie sulke vasgestelde loopbane nie. Vroue wat ’n drieling gehad het, is hooggeag omdat drie ’n gelukkige nommer was. Spesiale rituele is gehou vir die derde, sesde en negende kind.
Die vyfde kind kon verwag om ongelukkig te wees, want vyf was ’n ongelukkige nommer. Families met baie kinders is gerespekteer en vroue wat nie kinders kon hê nie, is bespot.
Menstruasie en onreinheid
Die Asjanti het net vir meisies puberteitsrites gehou. Pa's het self hulle seuns voorgelig. Seuns se privaatheid is gerespekteer. Wanneer ’n meisie egter begin menstrueer het, het sy haar ma vertel en dié sou die goeie nuus vir die res van die dorp aankondig deur ’n ysterskoffel met ’n klip te kap.
Baie beperkings het vroue wat menstrueer in die gesig gestaar. Hulle is as onrein beskou. Hulle mag nie vir mans gekook of kos geëet het wat vir ’n man berei is nie. Hulle mag nie openbare geriewe gebruik het, die drumpel van ’n man se huis betree het of aan seremonies deelgeneem het nie. Hulle kon nie ’n eed aflê en geen eed kon vir of teen hulle afgelê word nie.
thumb|160px|’n Tradisionele priester voer omstreeks 1873 ’n godsdiensritueel uit, deur Jules Gros.
Seremonies
Die grootste seremonie in die Asjantiryk was die oproep van die geeste van die afgestorwenes met behulp van kos en drank en die vra van hulle guns vir almal se welsyn; dit is die Adae genoem. Die dag voor die Adae het Akantromme die seremonie aangekondig. Die hoofpriester het die seremonie waargeneem in die "stoelhuis", waarheen die voorvaders gekom het en waar hy vir hulle iets te ete en te drinke aangebied het. Die openbare seremonie het buite plaasgevind, waar almal gedans en gedreunsing het en tromme die lof van die voorvaders besing het.
Begrafnisseremonies was groot en raserig. Die oorledene is in sy beste klere uitgevat en toegerus met pakkies stofgoud (geld vir die hiernamaals), ornamente en kos vir die reis "met die heuwel op". Die persoon is gewoonlik binne 24 uur begrawe. Tot dan het die begrafnisgangers gedans, op tromme geslaan en gewere afgevuur. Daar is geglo ’n begrafnis is nie ’n hartseer gebeurtenis nie omdat mense in die hiernamaals met hulle voorvaders verenig sou word.
Changanerivier
Die Changanerivier is 'n rivier wat in Mosambiek vloei. Dit is geleë in die Gaza-provinsie, in die suidelike deel van die land, 170 km noordoos van Maputo, die land se hoofstad. Changane is deel van die Limpopo-waterskeiding, en 'n sytak van die Limpoporivier.
Phorbas tenuispiculatus
Phorbas tenuispiculatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
Joel Brooks
Joel Brooks (gebore 17 Desember 1949) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Indecent Proposal (1993) en in die televisiereekse Dudley (1993), Star Trek: Deep Space Nine (1993), en Phil of the Future (2004).
Albert Lieven
Albert Lieven (22 Junie 1906 – 22 Desember 1971) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Frieda (1947), Sleeping Car to Trieste (1948), en The Guns of Navarone (1961).
Lester Matthews
Lester Matthews (6 Junie 1900 – 5 Junie 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Werewolf of London (1935), The Adventures of Robin Hood (1938), The Three Musketeers (1939), en The Son of Dr. Jekyll (1951).
Bröhan-Museum
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Bröhan-Museum
Charlottenburg-kasteelkompleks, Berlyn
1973
Stigter
Karl H. Bröhan (1921–2000)
Webtuiste
Die Bröhan-Museum is 'n museum in die stadsdeel Charlottenburg van die Duitse hoofstad Berlyn wat op internasionale beeldende kuns en kunshandwerk uit drie kunstydperke fokus: Jugendstil, Art Déco en Funksionalisme – kunsstrominge wat tussen 1889 en 1939 gefloreer het.
Die museum se konsep behels die vertoning van kunsvoorwerpe in vertoonsale wat aan een spesifieke styltydperk gewy en as elegante woonvertrekke ontwerp is. So word 'n verskeidenheid van werke, wat van Jugendstil-kunstenaars as wegbereiders van Modernisme tot Art Déco en Funksionalisme strek, deur geselekteerde voorbeelde vertoon wat van glas, keramiek, porselein, silwer en metaal gemaak is en in kombinasie met meubels, tapyte, lampe, grafiese kuns en skilderye volgens die betrokke periode se tipiese woonatmosfeer uitgestal. Die museum se versameling verduidelik die gelykwaardigheid van verskillende kunsuitings.
In die versamelings staan werke van Franse en Belgiese Art Nouveau-kunstenaars sentraal, net soos Duitse en Skandinawiese Jugendstil-kuns en samestellings van Franse Art Déco-kuns. Daarnaas beskik die Bröhan-Museum oor 'n buitengewone versameling van porselein van leidende Europese porseleinmakers, waaronder KPM Berlin, Royal Copenhagen, Meißen, Nymphenburg, Sèvres en Rozenburg, en metaal- en glaskuns wat deur die belangrikste kunstenaars en wegwysende industriële vervaardigers van die betrokke periodes geskep is, waaronder Émile Gallé en ''Joh. Loetz Wwe.'', meubels van Eugène Gaillard, Hector Guimard, Louis Majorelle, Peter Behrens, Bruno Paul en Richard Riemerschmid, meubilerings van Jacques-Émile Ruhlmann, Art-Déco-kuns soos die smeewerk van Edgar Brandt, silwerkuns van Jean Puiforcat, Parys, en Georg Jensen, Kopenhagen.
Op die derde verdieping is een kunskabinet elk aan die Belgiese Jugendstil-kunstenaar Henry van de Velde en aan die Wiener Secession-kunstenaar Josef Hoffmann gewy. Daar word ook aandag geskenk aan beduidende ontwerpers van seriële kuns uit die tydperk tussen 1900 en 1939, met werkvoorbeelde van Friedrich Adler, Albinmüller, Christopher Dresser, Jan Eisenloeffel, Hermann Gretsch, Archibald Knox, Joseph Maria Olbrich, Trude Petri en Wilhelm Wagenfeld.
Die museum bevat 'n skilderyversameling wat onder meer op Berliner Secession-kunstenaars fokus, waaronder Hans Baluschek, Karl Hagemeister, Willy Jaeckel, Walter Leistikow en Franz Skarbina. Werke van Jean Lambert-Rucki, wat kubistiese invloede toon, vul die versameling met Franse Art Déco-meubels aan. Ter geleentheid van die museum se 25-jarige jubileum in Desember 1998 is 'n galery met skilderye, pastelwerke en tekeninge op die eerste verdieping ingewy.
Naamgewer
Die Bröhan-Museum is vernoem na sy stigter, Karl H. Bröhan (1921–2000), wat sy privaat kunsversameling ter geleentheid van sy 60ste verjaardag aan die stad Berlyn geskenk het. Die versameling, wat hy self saamgestel het, is vanaf 1973 in 'n villa in die Berlynse voorstad Dahlem vertoon en was toeganklik vir die publiek. Sedert 14 Oktober 1983 word die versameling in 'n laat-klassisistiese voormalige kaserne gehuisves wat deel uitmaak van die Charlottenburgse kasteelkompleks. Sedert 1994 word die museum as Landesmuseum deur die deelstaat Berlyn bestuur.
Frioelië
Frioelië (Italiaans: Friuli, Friulaans: Friûl, Duits: Friaul) is 'n gebied in die noordooste van die huidige Italië wat tot die administratiewe streek Friuli-Venezia Giulia behoort.
Taal
In hierdie gebied word 'n eie Romaanse taal gepraat wat Friulaans (Furlan) genoem word.
Geskiedenis
Die gebied was in die vroeë Middeleeue 'n Langobardiese hertogdom wat later in 776 'n Frankiese markgraafskap geword het.
Vioolconcerto nr. 5 (Mozart)
Die '''Vioolconcerto nr. 5' in A-majeur, K. 219, word dikwels na verwys as  Die Turkse concerto''. Dit is in 1775 deur Wolfgang Amadeus Mozart geskryf en is die eerste keer gedurende die Kersseisoen daardie jaar in Salzburg opgevoer. Dit volg 'n tipiese vinnig-stadig-vinnig musikale struktuur.
Agtergrond
Mozart het die meerderheid van sy concertos vir strykinstrumente van 1773 tot 1779 gekomponeer, maar dit is onbekend vir wie of vir watter geleentheid hy die werk geskryf het. Ook die datering van hierdie werke is onduidelik. Ontleding van die handskrif, partiture en watermerke het bewys dat al vyf vioolconcertos verskeie kere met nuwe datums voorsien is. Die jaar van komposisie van die vyfde konsert naamlik, "1775" is uitgekrap en vervang met "1780", en later weer verander na "1775". Mozart sou nie weer tot by die klavierkonsert nr. 12 (K. 414) die sleutel van A-majeur vir 'n concerto gebruik nie.
Die outograaf word bewaar in die Biblioteek van Kongres in Washington D.C.
Struktuur
Die concerto is geskryf vir twee hobo s, twee horings en 'n strykafdeling. Die bewegings is as volg:
Die aperto merk op die eerste beweging is 'n rare verskynsel in die instrumentale musiek van Mozart (twee van sy klavierkonserte, die Klavierkonsert nr. 6 in B-moll majeur en die Klavierconcerto nr. 8 in C-majeur, beskik ook oor hierdie merk, sowel as sy Hoboconcerto in C-majeur), maar verskyn baie meer gereeld in sy operas.
Dit impliseer dat die stuk moontlik op 'n wyer, meer majestueuse manier gespeel moet word as wat bloot deur allegro aangedui word. Die eerste beweging open met die orkes wat die hooftema speel, 'n tipiese Mozartiaanse deuntjie. Die solo-viool volg hierop met 'n kort maar lieflike dolce "adagio" gedeelte in A majeur met 'n eenvoudige begeleiding deur die orkes. (Dit is die enigste geval in Mozart se konsertrepertorium waarin 'n adagio tussenin voorkom tydens die eerste intrede van die solis in 'n concerto.) Die stuk beweeg dan terug na die hooftema, met die soloviool wat 'n ander melodie bo die orkes speel. Die eerste beweging is 10–11 minute lank.
Die rondo Finale is gebaseer op 'n minuettema wat verskeie kere herhaal word. In die middel van die beweging verander die tydmaat van 3|4 na 2|4 en 'n stukkie "Turkse musiek" word gespeel. Dit word gekenmerk deur die skuif na A mineur (vanaf die oorspronklike A majeur), en deur die gebruik van groteske elemente, soos harmoniese chromatiese crescendos, die herhaling van baie kort musikale elemente en col legno wat deur die tjello's en kontrabasse gespeel word. Hierdie afdeling het aan die konsert die benaming "die Turkse Concerto" besorg. Die beroemde Rondo alla Turca uit Mozart se klaviersonate in majeur bevat dieselfde sleutel en soortgelyke elemente. Mozart het later die Adagio in E vir Viool en Orkes, K. 261 gekomponeer as 'n plaasvervangende stadige beweging vir hierdie concerto. Die hele stuk duur ongeveer 28 minute lank.
Phorbas thela
Phorbas thela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur G.C.J. Vosmaer.
Kurt Lilien
Kurt Lilien (6 Augustus 1882 – 28 Mei 1943) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Hill, der Herr der Welt (1923), Strafsache van Geldern (1932), Baby (1932), en Was Frauen träumen (1933).
Hedley Mattingly
Hedley Mattingly (7 Mei 1915 – 3 Maart 1998) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente King Rat (1965) en Cleopatra Jones (1973), en in die televisiereekse Festival (1960) en Daktari (1966).
Ixia sobolifera subsp. carnea
'Ixia sobolifera subsp. carnea' is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Ixia behoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap. Dit kom van Loeriesfontein tot by Nieuwoudtville en Calvinia voor. Die enigste moontlike bedreiging is gewasverbouing aan die noorde van die voorkomsgebied.
Fasies
Die term fasies word in die geologie gebruik om die eienskappe van 'n groep verwante gesteentes aan te dui. Die woord kan sowel beskrywend as verklarend toegepas word.
In die onderafdelings van die geologie, naamlik stratigrafie en sedimentologie, word die woord fasies gebruik om een, 'n paar of alle eienskappe van 'n sedimentêre gesteente aan te dui. Dit kan ook verwys na 'n bepaalde plek, 'n bepaalde gebied of na 'n bepaalde vertikale interval (dit wil sê dikte).
Die term kan of beskrywend of verklarend wees. In die beskrywende sin kan dit byvoorbeeld na die gesteentetipe (Iitofasies) verwys. So kan 'n mens dan praat van 'n sandsteenfasies, 'n karbonaatfasies of 'n steenkoolfasies. Daar kan ook binne 'n bepaalde fasies variasies aangetref word, byvoorbeeld 'n kleiige fasies binne 'n sandsteenfasies waar die sandsteen heelwat klei bevat, of 'n mikrietfasies binne 'n kalksteenfasies waar die korrelgrootte lokaal baie klein is.
Op dieselfde wyse kan gesteentes op grond van die fossielinhoud (biofasies) beskryf word. So kan byvoorbeeld 'n koraalfasies of 'n ammonietfasies gevind word. Aangesien daar egter dikwels 'n verband tussen die litologiese en paleontologiese eienskappe bestaan, word daar soms fasiesname gebruik wat die twee kombineer, byvoorbeeld in die Devoon van Europa word langs mekaar 'n Rynse fasies en 'n Boheemse fasies onderskei. Eersgenoemde word gekenmerk deur growwe sedimente en deur fossiele wat op en onder die seebodem leef.
Daarteenoor bestaan die Boheemse fasies uit fynkorrelrige gesteentes soos skalies met fossiele van swemmende of drywende organismes. In die verklarende sin word die gesteentetipe, die sedimentêre strukture en die fossielinhoud gebruik om die omgewing van afsetting af te lei.
Dit is dan ook vanselfsprekend dat 'n breë omgewing verdeel kan word in kleiner subomgewings. In die eerste plek kan daar onderskei word tussen kontinentale fasies en mariene fasies, waardeur onderskeidelik na afsetting op land en in die see verwys word. Tussen die twee hoofomgewings bestaan daar 'n oorgangsgebied soos strandfasies, strandmeerfasies en deltaïese fasies. In die kontinentale omgewing kan afsettings plaasvind deur riviere, in mere, deur wind of deur gletsers. Hierdie omgewings staan dan respektiewelik bekend as die fluviale fasies, lakustriene fasies, eoliese fasies en glasiale fasies.
Ook in die see kan verskillende omgewings onderskei word, byvoorbeeld die vlakwatergebied met intense golfwerking (0 -10 m, litorale sone), die res van die gebied op die kontinentale plat (10 - 200 m, neritiese sone), die gebied langs die kontinentale glooiing (200 - 4 000 m, die batiale sone) en die diepwatergebied op die seebodem (4 000 - 7 000 m, abissale sone). Verder is daar vasgestel dat waar transgressie van fasies voorkom, die fasies wat gelyktydig langs mekaar afgeset is, mekaar ook vertikaal (en dus in tyd) opvolg (Wet van Walther).
Ander gebruike van fasies
Die term fasies kan ook gebruik word om die vorming van gesteentes in 'n bepaalde gedeelte van die aardkors aan te dui, byvoorbeeld tektofasies of geosinklinale fasies. Verder word die term fasies ook in die beskrywing van metamorfe gesteentes gebruik om gesteentes aan te dui wat onder bepaalde druk- en temperatuurtoestande gevorm het, byvoorbeeld groenskisfasies, amfibolietfasies en granulietfasies. Soms worp 'n bepaalde metamorfe mineraal wat kenmerkend is vir 'n spesifieke omgewing, as fasiesterm gebruik, byvoorbeeld staurolietfasies of granaatfasies.
Profiele en kaarte
Die verspreiding van sedimentêre sowel as metamorfe fasies kan deur middel van kaarte of profiele aangedui word. Sulke fasieskaarte kan gesteentetipes, fossieltipes of diktes van eenhede (isopagkaarte) aandui. Aangesien delfstowwe dikwels geassosieer is met 'n spesifieke afsettingsomgewing, kan sulke kaarte van groot ekonomiese belang wees.
Eleni Lambiri
Eleni Lambiri (9 Februarie 1889 - 30 Maart 1960) was 'n Griekse dirigent en komponis.
Lewe en loopbaan
Eleni Lambiri is gebore in Athene. Sy was die dogter van die komponis Georgios Lambiris en kleindogter van die digter Andreas Laskaratos. Sy het komposisie onder Edoardo Sacredote gestudeer by die Konservatorium in Athene (van 1907 tot 1908). Sy is die eerste vrou wat komposisie aan die Konservatorium in Athene gestudeer het, en daarom het sy die titel van die eerste Griekse vrouekomponis verwerf. Daarna studeer sy komposisie onder Max Reger en dirigeer onder Hans Scheidt aan die Koninklike Konservatorium in Leipzig (van 1 Oktober 1908 tot 27 Julie 1911). In 1913 is die operette «To apokriatiko oneiro» ('n Droom in Karnaval), met teks van Gregorios Xenopoulos en samestelling deur Eleni Lambiri, opgevoer by die Panellinion-theater.
KwaJobe
KwaJobe is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Eleni Lambiri
Lewe en loopbaan
Na haar studies het sy in Milaan as dirigent gewerk. Op 15 Januarie 1915 het sy die outeursregte van die operetta «Isolma» by die streekregister van Milaan (register nommer 64794) geregistreer. «Isolma» was 'n operetta in drie bedrywe wat ten volle gekomponeer en geskryf is deur Eleni Lambiri. Hierdie operetta is in 1958 opgeneem deur Totis Karalivanos as dirigent en Spiros Kapsaskis as koordirekteur. In ongeveer 1925 keer sy terug na Patras, Griekeland, waar sy tot 1953 as direkteur van die Patras Konservatorium gewerk het. Terselfdertyd het sy musiekkritiek vir die plaaslike koerant van Patras «Neologos Patron» geskryf. Sy is in die munisipale hospitaal van Athene oorlede.
KwaJobe
KwaJobe is histories die tradisionele nedersetting van lede van die Jobe-stam, 'n onderafdeling van die Zoeloevolk.
Eleni Lambiri
Werke
Geselekteerde werke sluit in:
Florence La Badie
Florence La Badie (27 April 1888 – 13 Oktober 1917) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Million Dollar Mystery (1914), The Man Without a Country (1917), en The Unfortunate Marriage (1917).
Steve Wozniak
Stephen Gary Wozniak (11 Augustus 1950) is 'n Amerikaanse ingenieur. Op 1 April 1976 stig hy die rekenaaronderneming Apple Inc. saam met Steve Jobs en Ronald Wayne. Sy bynaam is Woz.
Biografie
Wozniak is Pools-Amerikaans en is gebore as die oudste van die drie kinders van die Amerikaanse ingenieur Jerry Wozniak (wat by Lockheed gewerk het ) en Margaret Kern. Hy het in Sunnyvale grootgeword en Steve Jobs op hoërskool ontmoet. Hulle word daar as tegnologie verslaafdes (nerds) beskou omdat hulle albei baie geïnteresseerd was in elektronika. Wozniak het onder meer 'n toestel gemaak om gratis oproepe in 'n publieke telefoonhokkie, 'n sogenaamde blou boks, te maak.
Na hoërskool het hulle albei vir rekenaarondernemings in Silicon Valley gaan werk: Wozniak by Hewlett-Packard en Jobs by Atari. Hulle het kontak behou en intussen het Wozniak sy graad in rekenaaringenieurswese aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley ontvang.
Wozniak was die maatskappy se tegnikus in die vroeë dae van Apple. Hy was verantwoordelik vir die eerste weergawes van die bedryfstelsel en hardeware van die Apple I en die beroemde Apple II, die eerste regte persoonlike rekenaar wat tot en met die koms van die Commodore 64 die suksesvolste rekenaar was.
Wozniak is ook die stigter van die US Festival, wat in 1982 en 1983 gehou is.
Wozniak het Apple in 1983 verlaat (maar het 'n groot aandeelhouer gebly) en daarna 'n paar jaar as laerskoolonderwyser gewerk. Hy word uitgebeeld in die film Pirates of Silicon Valley in 1999, waarin hy die verteller is en gespeel word deur die akteur Joey Slotnick.
Adele Lacy
Adele Lacy (8 September 1910 – 3 Julie 1953) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Vanishing Men (1932), The Wyoming Whirlwind (1932), When a Man Rides Alone (1933), en 42nd Street (1933).
Eksodus (uittog)
In die verhaal van die eksodus, oftewel die uittog van die Israeliete uit Egipte, word die neerslag gevind van 'n geskiedkundige gebeurtenis wat waarskynlik in die eerste helfte van die 13de eeu v.C. plaasgevind het. Die verhaal vertel van God se opdrag aan Moses om die Israeliete, wat in slawerny in Egipte verkeer het, te bevry. Hoewel die Egiptiese koning (die Farao) aanvanklik daarteen gekant was om die Israeliete te laat gaan, het hy uiteindelik ingestem nadat tien plae Egipte getref het. Nadat die Joodse volk Egipte verlaat het, het hulle die woestyn binnegetrek, waar hulle op die berg Sinai die Tien Gebooie (of die Mosaïese Wet) van God ontvang het. Die uittog is een van die kerngebeure in die Joodse tradisie en geskiedenis, en word deur hulle op die Pesach (Joodse paasfees) gevier.
Die verhaal van die uittog van die Joodse volk uit Egipte, wat in die tweede Bybelboek, Eksodus, beskryf word, begin met 'n uiteensetting van die toestand van slawerny waarin die Jode na die dood van Josef in Egipte verkeer het. Josef was een van die seuns van Jakob, en is deur sy afgunstige broers as slaaf verkoop, waarna hy na Egipte geneem is. Uit vrees vir die potensiële mag van die steeds groeiende Israelitiese gemeenskap, het die Farao, die Egiptiese koning, die Jode swaar slawe-arbeid laat verrig.
Toe dit blyk dat hierdie maatreëls nie doeltreffend genoeg was nie, het die Farao opdrag gegee dat alle pasgebore Joodse seuntjies doodgemaak moet word. In hulle nood het "die kinders van Israel gesug en geweeklaag vanweë die slawerny en hulle geroep om hulp het opgeklim tot God" (Ex. 2:23). God se antwoord was die roeping van Moses. Moses het as baba aan die lewe gebly nadat sy moeder, Jogebed, hom in 'n mandjie van gevlegte biesies tussen die riete aan die kant van die Nylrivier versteek het. Daar is hy deur 'n Egiptiese prinses, 'n dogter van Farao, aangetref, wat haar oor hom ontferm het. In die Sinaiwoestyn by die berg van God, Horeb, het God hom aan Moses geopenbaar. Moses het die opdrag gekry om na die Farao te gaan en die Joodse volk uit Egipte te lei. Moses het hom as onbevoeg beskou om die opdrag uit te voer, maar sy besware is deur God van die hand gewys. Vergesel van sy broer Aäron het hy voor die Farao verskyn, en God se bevele aan hom oorgedra. Die gevolg was rampspoedig: Farao het nie net geweier om die Joodse volk te laat gaan nie, maar die toestand van slawerny waarin hulle verkeer het, vererger.
Die Israeliete, wat Moses se boodskap aanvanklik met vreugde ontvang het, het teen hom kant gekies omdat hy die Jode "gehaat gemaak het in die oë van Farao en in die oë van sy dienaars" (Ex. 5:21). Ondanks voortgesette pogings deur Moses en Aäron om die volk te bevry, het die Farao in sy weiering volhard, selfs toe dit steeds nuwe rampe, die tien plae, in Egipte veroorsaak het. Eers na die tiende plaag, waarin alle eersgeborenes in Egipte, met inbegrip van die oudste seun van die Farao self, gesterf het, het Farao geswig en die Israeliete toegelaat om te trek.
Terwyl die Joodse volk op pad was na die Skelfsee, die skeiding tussen Egipte en die woestyn, het die Farao berou gekry oor die goedkoop arbeid wat hy kwyt was, en het hy sy soldate opdrag gegee om hulle te agtervolg. Hierna volg die bekende verhaal waarin vertel word hoe die Israeliete droogvoets tussen twee mure van water deur die see getrek het, waarna die terugstromende water "die strydwaens en ruiters van Farao se hele leërmag oordek het" (Ex. 14:28). Na hulle ontvlugting uit Egipte het die volk onder leiding van Moses die woestyn binnegetrek, waar hulle gou honger en dors gely het. "En die hele vergadering van die kinders van Israel het teen Moses en teen Aäron in die woestyn gemurmureer. En die kinders van Israel het aan hulle gesê: Het ons maar in Egipteland deur die hand van die Here gesterwe toe ons by die vleispotte gesit en volop brood geëet het! Want julle het ons in hierdie woestyn uitgelei om hierdie hele vergadering van honger te laat sterwe" (Ex. 16:2,3).
Die volk het die sekerheid van die slawerny bo die onsekerheid van vryheid verkies. Hoewel hulle in die loop van hul omswerwinge voortdurend bewyse gekry het dat God hulle ook in die woestyn gehelp en gelei het, het hulle steeds gekla. Dit het meegebring dat die volk eers na veertig jaar van rondswerwery in die woestyn die beloofde land binnegegaan het, 'n voorreg wat Moses ontsê is.
Die psigoanalis Erich Fromm meen dat slawe selfs na hul bevryding steeds slawe bly. Eers nadat een hele geslag uit slawerny is, kan hulle die opdrag tot vryheid 'n werklikheid maak. En dit is die sentrale boodskap: die uittog is geen doel op sigself nie. Die boodskap waarmee Moses by Farao gekom het, het gelui: "Laat my volk trek, dat hulle vir my 'n fees kan hou in die woestyn" (Ex. 5:1). En, aan die begin van hulle tog deur die woestyn (Ex. 19 en 20), het hulle aan die voet van die berg waar God Hom aan Moses geopenbaar het, laer opgeslaan en daar die Torah (Joodse benaming vir die Pentateug) ontvang, die onderrig en die wegwyser wat God aan sy volk – en daarmee aan die heIe wêreld - gegee het op sy weg na 'n voltooide en bevryde Skepping.
Die verhaal van die uittog met sy twee hoofpunte, bevryding en opdrag (Torah), vorm die kern van die Joodse tradisie. Elke jaar word die uittog gevier op die Pesach, die Joodse paasfees. Op die eerste aand van die fees lees hulle die Haggada (vertelling), waarin die geskiedenis van die uittog vertel word, saam met verhale waarin verskillende fasette van die verhaal belig word. Die doel is in die eerste plek om die mense so by die verhaal te betrek dat hulle hulself en hul eie situasie daarin kan herken. Die Haggada lui: "In elke geslag is die mens verplig om homself te sien asof hy self uit Egipte getrek het. Dit is nie net ons vaders wat deur die heilige geloof bevry is nie, maar ook ons is saam met hulle bevry:
Dit behels twee dinge: Eerstens beteken dit dat die opdrag van die uittog - die opdrag tot vryheid of die opdrag om God se wil met die wêreld te verwesenlik - nie net aan die vaders gegee is nie, maar ook aan al die nakomelinge. "Ons is getuies, ons het die opdrag gehoor, want ons het self by Sinai gestaan," sê die Middeleeuse Joodse denker Maimonides (1135-1204). Niemand kan sê: "Ek was nie daar gewees nie"; niemand het die reg om hom aan die opdrag te onttrek nie.
Die bevryding uit Egipte is nie 'n gebeurtenis uit die gryse verlede nie; dit is 'n proses waaraan elke nuwe geslag opnuut deel het, 'n historiese gegewe wat steeds verder verwerklik moet word. Tweedens dien die uittog as ŉ model waaraan alle situasies van verdrukking en bevryding in die geskiedenis gemeet kan word. Die funksionering hiervan, in die Joodse tradisie kom goed tot uiting in 'n Chassidiese ('n mistiese Joodse sekte) verhaal, wat vertel hoe 'n arm waterdraer hom voor die aanbreek van die Pesach aan brandewyn vergryp het (iets wat op Pesach verbode is).
Toe sy vrou hom die aand wakker maak en vra of hy nie die paasfees moes vier nie, antwoord hy: "Wat wil jy van my hê? Ek is onkundig en my vader was onkundig, en ek weet nie wat ek moet of nie moet doen nie. Maar een ding weet ek: ons vaders en moeders was gevangenes by die sigeuners, en hulle het 'n God wat hulle na vryheid gelei het. Nou is ons weer gevangenes, maar een ding weet ek: God sal ons weer na vryheid lei." Daarmee het die onkundige waterdraer die kern van die uittoggeskiedenis kort en kragtig saamgevat.
Nkwali
Nkwali is 'n nedersetting in die Vulamehlo Plaaslike Munisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Richard Brooks (akteur)
Richard Brooks (gebore 9 Desember 1962) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hidden (1987) en The Crow: City of Angels (1996), en in die televisiereekse Law & Order (1990) en Being Mary Jane (2013).
KwaMakhonyeni
KwaMakhonyeni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Roddy Maude-Roxby
Roddy Maude-Roxby (gebore 2 April 1930) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Aristocats (1970) en Unconditional Love (2002), en in die televisiereeks Turnbull's Finest Half-Hour (1972).
Die Everard-groep
Die Everard-groep was vier Suid-Afrikaanse vroue uit dieselfde familie wat bekendheid as skilders verwerf het. Stilisties dek hulle werk 'n redelik breë spektrum: van die aanvanklike tipies Suid-Afrikaanse realistiese landskapskildering tot die latere na-Impressionistiese inslag. Hoewel daar baie ooreenkomste in die werk van die vier vroue is, het elkeen 'n eie styl ontwikkel waarmee hulle byna uitsluitlik die Oos-Transvaalse landskap weergegee het. Die Everard-groep het bestaan uit twee susters, Edith King en Bertha (King) Everard, en laasgenoemde se twee dogters, Ruth Everard-Haden en Rosamund Everard-Steenkamp.
Edith King
Edith King (1871-1962) was die oudste van die King-susters en is in Pietermaritzburg gebore. Van 1888 tot 1904 was sy in Engeland, waar sy haar onderwysdiploma en daarna kunsonderrig aan die Bristolse Kunsskool ontvang het. Sy het ook 'n jaar lank onderwys in Redland, naby Clifton, gegee voordat sy na Suid-Afrika teruggekeer het. Met haar terugkoms het sy 'n betrekking as kunsonderwyseres aan die Laer Meisieskool Eunice in Bloemfontein aanvaar, maar sy het haar kort daarna by haar suster op die plaas Bonnefoi, naby Carolina, aangesluit. Hier het sy agt jaar lank gebly, waarna sy in 1912 terug is na Bloemfontein waar sy hoof van dieselfde meisieskool geword het.
By het die pos tot 1922 beklee. Edith King het eers na haar aftrede volkome as kunsskilder ontplooi. Sy het haar by die ander drie lede van die groep in Engeland aangesluit vir 'n uitgebreide studietoer deur Europa, waar sy vyf jaar lank gebly het. In Parys is sy grootliks deur die na-Impressioniste beïnvloed. In teenstelling met haar suster en niggies, het sy uitsluitlik van waterverf gebruik gemaak en het meer op die detail van 'n landskap, soos 'n waterval of boom, gekonsentreer as op die landskap in sy geheel. In 1927 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en haar voltyds aan die skilder- en die digkuns gewy. Afgesien van die poësie het sy ook baie in die letterkunde belanggestel.
ŉ Paar boeke oor die veld en die natuurlewe, wat sy self geïllustreer het, het uit haar pen verskyn, asook 'n paar digbundels, waaronder Country Rhymes for Children, South African Country Rhymes en Deville Wood Poems. Edith King se kunswerke is op die Rykskou, die Van Riebeeckfeestentoonstelling, by die Pretoriase Eeufees en op die Vierjaarlikse Tentoonstelling van Suid-Afrikaanse Kuns in 1956 ten toon gestel. Sy is in 1962 op die plaas Bonnefoi oorlede.
Bertha Everard-Haden
Die ander suster, Bertha, is in 1873 in Durban gebore. Tussen 1888 en 1901 het sy ook haar onderwys- en kunsonderrig in Engeland ontvang, maar het ook twee jaar lank opleiding as konsertpianiste in Wenen ontvang. Later het sy haar egter ook op die skilderkuns toegelê. Sy het aan die Herkomer-Kunsskool in Bushy, die Westminster Kunsskool in Londen en aan die St. lves-Landskapskool in Cornwall gestudeer. Daarna het sy 'n pos as kunsonderwyseres aan die Walthamstow Hall-skool in Sevenoaks, Kent, beklee. In 1902 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en 'n betrekking as kunsonderwyseres aan die Pretoria High School for Girls aanvaar. Na 'n jaar by die skool het sy kunsonderrig aan die Normaalkollege en die Engelse Hoër Meisieskool in Pretoria gegee. Sy is in 1903 met 'n boer van die distrik Carolina getroud en die egpaar Everard het hulle op die plaas Bonnefoi gevestig. Dit is hier waar haar liefde vir die Oos-Transvaalse berge ontstaan het.
Haar oeuvre bestaan feitlik net uit die riviere, stroompies, berge en heuwels van die gebied. Bertha Everard het vir 'n groot deel van haar loopbaan in afsondering van die kunswêreld gewerk. Haar werk was aanvanklik konserwatief: sy het die tradisie wat sy van haar romanties-realistiese Engelse kunsskool geërf het, voortgesit. In 1921 het sy saam met haar familie na Europa gereis. Sy het vyf jaar lank in Parys gewoon, waar sy onder die invloed van die na-Impressioniste gekom het. In 1927 het sy na Suid-Afrika teruggekeer. Op die oog af het Bertha Everard se werk minder gevorderd as die van haar suster gelyk, maar wat tegniek betref, was sy verder as Edith King ontwikkel.
Sy het ook met olieverf gewerk, terwyl haar suster slegs met waterverf geskilder het. In vergelyking met haar tydgenote was Bertha Everard se werk verbasend gevorderd, maar dit is ironies dat die kunswêreld eers na haar dood in 1965 deeglik bewus geword het van haar vermoëns en die bydrae wat sy tot die Suid-Afrikaanse landskapkuns gelewer het: Bertha Everard het verskeie kere van haar werk in die Koninklike Kunsakademie in Londen uitgestal. Haar werk is ook in Paris Salon en in 'n galery in Bond Street, Londen, uitgestal. Verder het sy aan verskeie uitstallings in Suid-Afrika deelgeneem en sy het gereeld saam met die ander lede van die groep in Johannesburg en Pretoria uitgestal. Vroeg in die twintigerjare het Pierneef reeds van die romantiese impressionistiese manier van skilder, wat toe in Suid-Afrika aanvaar is, weggebreek. Hy het ŉ streng, dekoratiewe styl, wat geskik was vir die uitbeelding van die dorheid, wydsheid en fel lig van die Suid-Afrikaanse toneel, ingevoer. Ruth en Rosamund Everard het hulle by die nuwe styl geskaar en dit is duidelik dat hulle in die opsig 'n aansienlike bydrae tot die ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse landskapskildering gelewer het.
Ruth Everard-Haden
Ruth Everard (later Everard Haden) is in 1904 in Pietermaritzburg gebore en het haar kinderjare daar deurgebring. In 1921 het sy saam met haar moeder en jonger suster, Rosamund, na Engeland gereis. Sy het haar kunsopleiding aan die Siade-Kunsskool in Londen en later onder leiding van Colarossi in Italië en André Lhote in Parys ontvang. In teenstelling met die ander drie lede van die groep het haar werk 'n besliste Franse kleur. In 1928 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en is pas daarna met mnr. Haden getroud. Die hulle op 'n plaas nie ver van Bonnefoi af nie, gevestig. Sy het nooit opgehou skilder nie en sy verskil van die ander lede van die groep in die opsig dat stillewes en portrette in haar kuns net so 'n belangrike plek as die landskap inneem.
Gedurende haar studiejare in Parys het sy van haar werke in die Salon d' Automne en in die Salon des Indépendents uitgestal. In Suid-Afrika het sy aan feitlik alle belangrike uitstallings deelgeneem, soos die Rykskou, die Oorsese Uitstalling van Suid-Afrikaanse Kunswerk in 1948-50, die Van Riebeeckfees, die Pretoriase Eeufees, twee Vierjaarlikse Tentoonstellings van Suid-Afrikaanse Kuns, die Suid-Afrikaanse Akademie en die Natalse Kunsvereniging.
Rosamund Everard
Die jongste lid van die groep, Rosamund Everard (later Everard Steenkamp) is in 1907 in Carolina gebore. Net soos haar suster het sy in 1921 saam met haar moeder na Engeland gereis. Tussen 1923 en 1927 het sy musiek aan die Paryse Konservatorium onder professore Thibaud en Chailly gestudeer. Haar ledige ure het sy in kunsmuseums en by tentoonstellings deurgebring, en net soos haar moeder, tante en suster het sy ook die begeerte gehad om haar gevoelens deur middel van die skilderkuns weer te gee. In 1927 het sy na Suid-Afrika teruggekeer en 'n tyd lank saam met haar broer op Bonnefoi geboer, maar sy het baie van haar tyd aan musiek en skilderkuns afgestaan.
Sy was 'n geesdriftige vlieënier en in 1936 het sy haar opleiding en kwalifikasie in Engeland ontvang. Sy was een van die eerste vroue in Suid-Afrika wat as vlieënier gekwalifiseer het, en met haar terugkoms in Suid-Afrika in 1938 het sy ŉ vlieg instruktrise op Ermelo, Carolina en Witbank geword. In 1941 het sy in die huwelik getree met mnr. Steenkamp en sy het haar vir 'n kort rukkie op 'n plaas naby Ermelo gevestig. In 1942 het sy haar by die Suid-Afrikaanse Lugmag aangesluit.
Na haar man se dood in 1944 het sy haar by die A.T.A. in Engeland aangesluit, maar is kort voor die einde van die oorlog in 1945 in 'n vliegongeluk in Engeland oorlede. Van die Everard-groep was Rosamund Everard-Steenkamp se kleurgebruik die helderste en die sterkste. Haar vorms was ook meer simbolies en haar komposisies meer dekoratief. Haar latere werke was baie vereenvoudig en het na die abstrakte geneig. Die nadruk wat sy op vorm en kleurverskeidenheid gelê het, herinner baie aan die trant van die Wes-Europese skilders gedurende die dertigerjare.
Dichapetalum
Spesies
Lys van spesies aanvaar deur The Plant List, sedert 2014:
KwaLiweni
KwaLiweni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
KwaLiweni is histories die tradisionele nedersetting van lede van die Liweni-stam, 'n onderafdeling van die Zoeloevolk.
Muraltia chamaepitys
Muraltia chamaepitys is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap by Houwhoek en die Kogelberg voor. Die plant is deel van die fynbos en daar is twee subpopulasies. Die spesie word bedreig deur indringerplante en te veel veldbrande.
Till Lindemann
Till Lindemann (gebore 4 Januarie 1963) is 'n Duitse sanger en liedjieskrywer. Hy is veral bekend as die hoofsanger en liriekskrywer van die Duitse musiekgroep Rammstein.
Hy het in klein rolle in rolprente verskyn en het ook drie digbundels gepubliseer.
As 'n akteur is hy bekend vir sy rolle in die rolprente Lost Highway (1997), How High (2001), Lilya 4-Ever (2002), en Nymphomaniac: Vol. I (2013).
Phorbas topsenti
Phorbas topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Vacelet & Perez.
William Faulkner
William Faulkner (25 September 1897 – 6 Julie 1962) was 'n Amerikaanse skrywer en Nobelpryswenner van Oxford, Mississippi. Faulkner het romans, kortverhale, draaiboeke, poësie, opstelle en 'n toneelstuk geskryf. Hy is veral bekend vir sy romans en kortverhale wat in die fiktiewe Yoknapatawpha County wat gebaseer is op Lafayette County, Mississippi, waar hy die grootste deel van sy lewe deurgebring het.
Faulkner het deur die merkwaardige vermenging van naturalisme, simbolisme en melodrama in sy werk van die grootste en boeiendste romans oor die suidelike state of die "Deep South" van die VSA geskryf. In 1949 het hy die Nobelprys vir Letterkunde ontvang vir sy omvangryke oeuvre.
Lewe
William Cuthbert Faulkner is op 25 September 1897 in New Albany, Mississippi, gebore. Na sy hoërskooldae het hy in sy oupa se bank gewerk en aan die Universiteit van Mississippi gestudeer. In die Eerste Wêreldoorlog was hy 'n luitenant in die Kanadese lugmag, hoewel hy geen aktiewe diens gedoen het nie, omdat vrede gesluit is voordat sy opleiding voltooi was. Na die oorlog was hy onder meer 'n matroos en skrynwerker voordat hy as joernalis na New Orleans is. Daar het Sherwood Anderson hom gehelp om sy eerste roman, Soldier's Pay (1926), te skryf.