cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olimpiese Somerspele 1992
Die opening- en sluitingseremonies het in die Olimpiese Stadion van Barcelona plaasgevind. Soos gebruiklik het die lande in alfabetiese volgorde die stadion ingestap met Griekeland die eerste en die gasheer Spanje die laaste, maar aangesien die plaaslike tale Katalaans en Spaans is, is dié tale se alfabette gebruik om die volgorde te bepaal. Jan Tau, langafstandatleet, het die Suid-Afrikaanse vlag ingedra.
Galaktiese gety
Uitwerking op liggame in ’n sterrestelsel
Daar word geglo die Oortwolk is ’n uitgestrekte dop wat die Sonnestelsel omring; dit het moontlik ’n radius van meer as ’n ligjaar. Op so ’n groot afstand speel die hellingshoek van die Melkweg se swaartekragveld ’n veel merkbaarder rol. Vanweë dié hoek kan galaktiese getye ’n andersins sferiese Oortwolk vervorm en dit na die middel van die Melkweg uitrek, terwyl dit aan die kante saamgedruk word.
Irene Sabatini
Irene Sabatini is 'n skrywer van Zimbabwe wat fiksie skryf. Sy het die Oranje-Toekenning vir Nuwe Skrywers (deel van die Vroue se Prys vir Fiksie) in 2010 verdien, vir haar eerste roman, The Boy Next Door, 'n liefde storie stel teen die agtergrond van rassisme en politieke onrus van die 1980's Zimbabwe. Haar tweede roman, Peace and Conflict, dek familie en politieke geskiedenis deur die oë van 'n tien-jaar-oue seuntjie.
Galaktiese gety
Uitwerking op liggame in ’n sterrestelsel
Op dié afstand is die Son se swaartekrag swak genoeg dat hierdie klein galaktiese versteurings planetesimale uit hulle verafgeleë wentelbane kan losruk en in die rigting van die Son en planete stuur deur hulle perihelium (naaste afstand aan die Son) aansienlik te verklein. So ’n liggaam, wat bestaan uit ’n mengsel van rots en ys, sal ’n komeet word wanneer dit blootgestel word aan die groter sonstraling in die binneste Sonnestelsel. Tot 90% van alle komete met hulle oorsprong in die Oortwolk kan die gevolg van galaktiese getye wees.
Olimpiese Somerspele 1992
Toewysing
Barcelona is op 17 Oktober 1986 in Lausanne deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1992. Ander kandidate was: Parys, Brisbane, Belgrado, Birmingham en Amsterdam.
PPS 35 Tonner 4-6-0T
Die PPS 35 tonner lokomotief van 1887 is 'n negentiende-eeu lokomotief. Twee van hierdie lokomotiewe is oorspronklik deur die DelagoaBaai spoorlyn vanaf Nasmyth, Wilson & Co bestel en kry die nommers 3 en 4. In 1897 is No 3 aan die Pretoria-Pietersburg spoorlyn Maatskappy verkoop waar hy die bynaam "Portugees" gekry het.
Irene Sabatini
Sabatini is in Hwange, Zimbabwe, gebore, en het in Bulawayo, die land se tweede grootste stad grootgeword. Sy was by 'n rooms-Katolieke skool deur nonne opgevoed.ë Sy het by die Universiteit van Zimbabwe in Harare gestudeer, waar sy is ingestel om feminisme en politieke aksie tydens haar graad in filosofie. Sabatini later verdien'n meester se graad in kind se ontwikkeling van die Instituut van Onderwys aan die Universiteit Kollege in Londen. Sy het ook werk en navorsing in Bogotá en Barbados gedoen en woon tans in Genève, Switserland.
PPS 35 Tonner 4-6-0T
Die "Portugees" is gebruik as'n werkslokomotief tydens die bou van die Pretoria-Pietersburg spoorlyn en daarna as 'n hooflynlokomotief. In Junie 1898 het hy die eerste openbare trein tussen Pretoria en Warmbad getrek.
Olimpiese Somerspele 1992
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
PPS 35 Tonner 4-6-0T
In Oktober 1899 breek die Tweede Vryheidsoorlog uit en die PPS is deur die ZAR regering onteien en aan NZASM oorhandig. Volgens die gewoonte in NZASM is die lokomotief as die "35 tonner" bekend. Tussen Mei 1900 en Maart 1901 val die Pretoria-Pietersburg spoorlyn onder die beheer van die Britse magte en is deur die Imperial Military Railways bestuur. Na die oorlog kom al die spoorlyne in die Transvaalkolonie (voorheen die ZAR) onder die beheer van die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR). In 1908 verkoop die CSAR die Portugees aan die Olifantsfontein Brick & Tile Company vir £750. Daar werk hy as 'n rangeerlokomotief totdat hy buite werking gestel is.
Olimpiese Somerspele 1992
Sporte
25 Olimpiese sportsoorte in 257 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 261 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 4
Stadions
43 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 1992 gebruik:
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika word toegelaat om aan die Spele deel te neem na 'n 28 jaar skorsing as gevolg van apartheid.
Acacia
Daar is reeds in 2011 besluit om alle Acacia's met 'n oorsprong uit Afrika se genus naam na Vachellia of Senegalia te verander. DNS-toetse het bewys dat die spesies verskil. Die naamsverandering word nou eers in Suid-Afrika toegepas.
Olimpiese Somerspele 1992
Suid-Afrikaanse deelname
Die Suid-Afrikaanse hardloper Elana Meyer en die swart Ethiopiese hardloper Derartu Tulu spook dit uit in die 10 000 m (gewen deur Tulu) en hardloop daarna 'n ere rondte hand-aan-hand saam.
Naas Meyer se silwermedalje kon Wayne Ferreira en Piet Norval ook 'n silwermedalje in tennis vir die mans dubbels ingepalm.
Zacharias Wagenaer
Zacharias Wagenaer (ook Wagenaar en Wagner gespel) was die tweede kommandeur aan die Kaap die Goeie Hoop en het Jan van Riebeeck op 6 Mei 1662 opgevolg, twee dae na laasgenoemde se vertrek na sy nuwe posisie in Batavia.
Olimpiese Somerspele 1992
Suid-Afrikaanse deelname
Die Suid-Afrikaanse vroueruiter Gonda Betrix het ook aan die Spele deelgeneem.
Zacharias Wagenaer
Lewe
Hy is gebore in Dresden, Duitsland, op 10 Mei 1614 as Zacharias Wagner. Op 19-jarige leeftyd reis hy met die goedkeuring van sy ouers na Hamburg, waar hy egter besef dat dáár geen moontlikheid bestaan om sy reisplanne 'n werklikheid te maak nie. Hy gaan toe na Amsterdam, waar hy vir 'n jaar werk as skrywer by die boekhandelaar Willem Jansen Blaeu. Hier begin hy belangstel in skets en teken. Op 26-jarige leeftyd tree hy in diens van die Hollands-Wes-Indiese Kompanjie en op aanbeveling van die boekhandelaar word hy aangestel as soldaat op die “Amsterdam”, 'n groot oorlogskip op pad na Mauritsstad (vandag Recife) in Nieu-Holland (Nederlands-Brasilië). Kort na sy aankoms verlaat hy die militêre diens en begin werk as skrywer vir die destydse goewerneur-generaal van Nieu-Holland, Johan Maurits, wat wetenskaplikes en kunstenaars aangemoedig en bevorder het.
Olimpiese Somerspele 1992
Getal medaljes
[[Lêer:1992 Summer Olympic games countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1992:
Zacharias Wagenaer
Lewe
Gedurende sy verblyf in Brasilië is hy op verskeie ekspidisies waar hy saam met de Laet en Casparus Barlaeus werk aan hulle boeke oor Brasilië.
Olimpiese Somerspele 1992
Getal medaljes
Gasheerstad Barcelona]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Zacharias Wagenaer
Lewe
Na sy terugkeer uit Brasilië publiseer hy 109 sketse in sy boek “Dierboek, met heelwat verskillende visse, voëls, viervoetige diere, wurms, aard- en boomvrugte, aangetref in die Brasiliaanse gebiede van die Wes-Indiese Kompanjie”.
Terug in Europa tree hy in diens van die V.O.C. en word verplaas na Batavia, waar hy met Maria aux Brebis van Hamburg in die huwelik tree.
Hierna dien hy in Formosa (Taiwan) en in Kanton (China) waarna hy benoem word as opperhoof van die V.O.C. se fabriek en handelspos op die mensgemaakte eiland Desjima in die baai van Nagasaki, Japan.
As opperhoof lei hy elke jaar die hofreis na Edo (nou Tokio) om die Shogun en sy hof te bedank met pragtige geskenke.
Hierna word hy in 1662 na die Kaap oorgeplaas. Hy het 'n heeltemal ander geaardheid as Van Riebeeck gehad. Hy was reeds taamlik bejaard, ernstig en nie lus vir harde werk toe hy as kommandeur aangestel is. Hy was taamlik onbekwaam en bowendien sieklik.
Termyn as kommandeur aan die Kaap
Gedurende sy termyn het die volgende gebeurtenisse onder meer aan die Kaap plaasgevind:
'n Paar maande nadat daar begin is met die oprigting van die kasteel, sterf Wagenaer se vrou, Marie Aux Brebis, en word begrawe in 'n kerkie op die bouterrein.
In 1663 het Wagenaer die kwota drank wat 'n persoon per maand uit die Kompanjie se magasyn kon kry, tot 4 kanne wyn en twee kanne brandewyn beperk, alhoewel daar vir feesgeleenthede uitsonderings gemaak kon word.
Wagenaer is op 27 September 1666 opgevolg deur Cornelis van Quaelbergen en hy is op 12 Oktober 1668 in Amsterdam oorlede, nadat hy eers weer in diens van die V.O.C. na die Ryk van Mataram op Java, asook Kanton gestuur is. Hy word onthou vir die som geld wat hy in sy testament aan die armes aan die Kaap nagelaat het.
Priah Ferguson
Priah Ferguson (gebore 1 Oktober 2006) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Mercy Street (2016), Stranger Things (2016), Atlanta (2016), en Daytime Divas (2017).
Erica atricha
Erica atricha is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Ares
Ares (Grieks: Άρης) is in die Griekse mitologie ’n seun van Zeus en Hera. Hy is een van die twaalf Olimpiese gode wat op die berg Olimpus gewoon het. Hoewel hy bekend is as die god van oorlog, word hy eerder verbind met onvoorspelbare geweld.
Josephine Bornebusch
Josephine Bornebusch (gebore 12 September 1981) is 'n Sweedse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Solsidan (2010), Welcome to Sweden (2014), Love Me (2019), en Harmonica (2021).
Ares
Etimologie
Ares is die god van oorlog. Die etimologie van sy naam word tradisioneel verbind met die Griekse woord ἀρή (are): "verderf, vloek, ruïne, verwensing". Daar kan dalk ook ’n verband wees met die naam van die Romeinse god Mars via die Proto-Indo-Europese M̥rēs; vergelyk die Antieke Griekse woord μάρναμαι (marnamai), "om te veg, om oorlog te maak", of Hindi marna, "om dood te maak".
Identiteit en karakter
Ares is onder die Hellene die meeste wantrou. Hoewel sy halfsuster Atena ook ’n oorloggod was, was haar terrein eerder strategiese oorlogvoering, terwyl Ares verbind is met onvoorspelbare geweld. Atena en Ares was vyande. Hy is ver weg gebore, tussen die oorloglustige en barbaarse mense van Thrasië, waarheen hy teruggekeer het nadat sy verhouding met Afrodite aan die lig gekom het.
Simbole
Ares ry ’n vierperdewa – ’n strydwa wat deur vier onsterflike, vuurspuwende hingste met goue tome (Ilias v.352) getrek word. Hy kan tussen die gode uitgeken word aan sy bronswapenrusting; in gevegte hou hy ’n spies vas. Sy heilige voëls is die houtkapper, die ooruil en, veral in die suide, die aasvoël. In Sparta is die chtoniese nagtelike offerandes van ’n hond aan Enialios opgeneem in die kultus van Ares. ’n Offerande kan aan hom gebring word op die vooraand van ’n geveg om sy guns te wen.
In die Ilias (v.890ff) maak Ares oorlog en toe hy gewond word, keer hy terug na Zeus, wat hom gesond maak, maar met kwaai woorde. Daarna gaan Ares reguit terug om te gaan veg met ’n skild in die hand.
Minnaresse en kinders
’n Seun van Ares, Kuknos (Κύκνος) van Masedonië, word genoem wat so moorddadig was dat hy ’n tempel probeer bou het met die kopbene en beendere van reisigers. Herakles het dié monster doodgemaak en hom so die wraak van Ares op die hals gehaal, maar hy is deur Herakles verwond.
Ares was ook die minnaar van die godin Afrodite. Uit hul verhouding is die minder belangrike gode Eros, Anteros, Fobos, Deimos, Harmonia en Adrestia gebore. Terwyl Eros en Anteros meer by hul ma betrokke was, het Adrestia graag haar pa nagedoen en hom dikwels vergesel oorlog toe.
Ares het Poseidon eenkeer kwaad gemaak deur sy seun Halirrotios dood te maak nadat hy ’n ander dogter van die god van oorlog, Alkippe, beledig het. Poseidon het Ares voor ’n regbank van die Olimpiese gode gedaag wat op ’n heuwel in Athene gehou is. Ares is onskuldig bevind en hierdie voorval het volgens oorlewering aanleiding gegee tot die naam Areopagos (of Heuwel van Ares), wat later beroemd geword het as ’n geregshof.
Belasting
Meeste lande het 'n belastingstelsel in plek om te betaal vir openbare, gemeenskaplike of ooreengekome nasionale behoeftes en regeringsfunksies. Sommige hef 'n vaste persentasie van belasting op persoonlike jaarlikse inkomste, maar die meeste skaal belasting gebaseer op die bedrag van jaarlikse inkomste wat ontvang word. Meeste lande hef belasting op korporatiewe inkomste en dividende. Lande of subeenhede stel dikwels rykdombelasting, eiendomsbelasting, verkoopsbelasting, belasting op toegevoegde waarde, loonbelasting of tariewe in.
Tipes belasting
Daar is verskillende tipes belasting, insluitend:
Persoonlike Inkomstebelasting
Word gehef op die belasbare inkomste wat deur ‘n persoon verdien word in ‘n belastingjaar teen die glyskaalkoerse soos jaarliks tydens die begrotingsrede aangekondig.
Besigheidsinkomstebelasting
Word gehef op die belasbare wins van ‘n onderneming van ‘n spesifieke belastingjaar. Die verskillende ondernemingsvorme mag teen verskillende koerse belas word.
Belasting op Toegevoegde Waarde (BTW)
BTW is ‘n indirekte belasting wat gehef word (tans 15%) van ‘n ondernemer se verkoopprys. Die bedrag wat elke 2 maande aan die SAID oorbetaal moet word is die verskil tussen die BTW ingesamel met verkope, en die BTW betaal op aankope.
Werknemerbelasting
Volgens die belastingwet is elke werkgewer die SAID se “agent” vir die insameling van die werknemerbelastings, wat die volgende is:
Lopende betaalstelsel (LBS)
Dis die inkomstebelasting wat van werknemers se salaris afgetrek word en maandeliks deur die werkgewer aan SAID oorbetaal word. Die LBS dien as krediet by die berekening van PERSOONLIKE INKOMSTEBELASTING soos hierbo omskryf.
Werkloosheidsversekeringsfonds (WVF)
Werkgewer betaal 1% van die werknemer se bruto loon en die werknemer betaal 1%.
Vaardigheidsheffing
Werkgewerbydrae van 1% van bruto salarisse wat verpligtend is wanneer die jaarlikse salarisrekening R500 000 oorskry.
Ander belasting
Daar is verskeie ander belasting, bv. boedelbelasting, dividendbelasting, invoerbelasting, brandstofheffings en andere.
Jürgen Habermas
Jürgen Habermas (* 18 Junie 1929 –) is 'n Duitse filosoof en sosioloog. Hy werk in die veld van die kritiese teorie en is die outeur van meer as 30 filosofiese werke. Habermas word allerweë as een van die belangrikste lewende filosowe gereken.
Lewensloop
Kort na sy geboorte vier die nasionaalsosialisme hoogty. Toe Hitler aan bewind kom (31 Januarie 1933), word hy vier jaar oud. Soos byna alle Duitse jeugdiges van dié tyd word hy lid van die Hitlerjugend (HJ). Die verslae van die oorlogsgebeure en die beelde van die konsentrasiekampe wat hy na die oorlog sien en hoor, staan in skrille kontras met die kleinburgerlikheid van sy geboortedorp. As gevolg hiervan verloor hy sy vertroue in "die mens". Die demokratisering na die oorlog en die herstel in die Duitse ekonomie het sy vertroue in die mensdom grootliks herstel. Habermas kom tot die gevolgtrekking dat die wêreld en die mens nie ten volle kan saamwerk nie, en dus in staat is tot beide al die goeie en al die slegte. Habermas noem 1945 as die jaar waarin hy "gebore" is.
Naas Duitse letterkunde en ekonomie bestudeer hy filosofie, geskiedenis en sielkunde aan die universiteite van Göttingen, Zürich en Bonn. Hy het aan die laaste universiteit gepromoveer. Later sluit hy saam met denkers soos Max Horkheimer en Theodor Adorno, van wie hy later ook 'n assistent sou word, by die Frankfurt Skool aan. Dit is bekend dat Horkheimer en Habermas op 'n stadium 'n gespanne verhouding gehad het. Habermas moes gevolglik sy habilitasie Strukturwandel der Öffentlichkeit (1962) in Marburg aflê. In 2005 word die Holbergprys en in 2013 die Erasmusprys aan Habermas toegeken.
Erica atromontana
Erica atromontana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Swartberg se suidelike hellings voor.
Jürgen Habermas
Inleiding
Die filosofiese werk van Habermas kan in drie periodes opgedeel word, waarvan die laaste periode wel as die belangrikste geag kan word. In die eerste periode is sy werk Heideggeriaans georiënteerd. In sy proefskrif van 1954 met die tema Das Absolute und die Geschichte: Von der Zweispältigkeit in Schellings Denken ("Die absolute en die geskiedenis: oor die ambivalensie in Schelling se denke") stel hy dit dat die mens nie aktiwiteite uitsluitlik met tegnieke moet beheers nie, maar ook moet kennis neem en aktiwiteite hul loop moet laat neem.
Die tweede periode omvat die tydperk toe Habermas as assistent van Adorno optree in die Institut für Sozialforschung in Frankfurt. Hy staan 'n Karl Marx-gebaseerde praktiese filosofie voor, aangesien teoretiese interpretasies nie tot verandering lei wat maatskaplik relevant is nie. Laasgenoemde stel hy in 'n bundel sosiaal-filosofiese studies wat in 1963 onder die titel Theorie und Praxis verskyn, voor.
Die derde periode begin teen die einde van die 1960s, toe Habermas wêreldberoemd word met die verskyning van sy Technik und Wissenschaft als ‘Ideologie’ (1968). In dié werk staan die verhoudings tussen stelsels en die leefwêreld sentraal. In 'n kritiek op Karl Marx, wat die kapitalistiese stelsel in sy totaliteit beskou, maak Habermas onderskeid tussen enersyds 'n politieke-ekonomiese stelsel en andersyds 'n kommunikasie gerigte leefwêreld. Habermas begin in hierdie periode met sy ondersoek na die grondslae van die kritiese sosiale wetenskappe. Volgens hom het verskillende wetenskappe verskillende kennisbelange.
Plasing van sy denke
In die filosofiese tradisie is Habermas nie losstaande van die denke van die Frankfurt Skool of die kritiese teorie nie, waarvan Habermas 'n tweede generasie denker is. In die beginperiode was hy dus sensitief vir die invloede van die eerste generasie, verteenwoordig deur Theodor Adorno, Max Horkheimer, Georg Lukács, Karl Marx en later Herbert Marcuse. Die eerste generasie kritiseer die dialektiek van Georg Wilhelm Friedrich Hegel en sommiges keer dit selfs om, maar hy beskou dit krities. Soos die meeste na-oorlogse denkers wil hy die gruwels van die nasionaalsosialisme deurdink. Dit is egter nie moontlik met die dialektiek van Hegel nie, waarmee “Das Ganze das Wahre ist” (Die totale is die ware) handel. Sommige filosowe verwerp Hegel en die kollektiewe denke omdat die Nazi-regime daardeur gelegitimeer kon word. Deur die omkeer van Hegel se dialektiek maak die algemene plek vir die besondere, 'n maatskaplike proses wat gedurende die loop van die 20ste eeu plaasvind, in aansluiting met die filosofiese vernuwing wat dit voorafgaan. Alle "wilsfilosowe", soos Charles Darwin, Søren Kierkegaard, Friedrich Nietzsche en Arthur Schopenhauer is verteenwoordigers van hierdie filosofiese omkeer in die denke van die kollektief na die individu. Hierdie proses van individualisering skep die behoefte in die 20ste eeu om ook in die maatskaplike prosesse in te dring.
Vanaf die 1960s vind hy steeds meer sy eie kenmerkende filosofiese benadering, waartydens die beginperiode wel van waarde is, maar waar sy 'eie' latere filosofie nie af te lei is nie. Tydens sy vroeëre Heideggeriaanse en Marxistiese fases wil hy verskeie idees en filosowe verenig, onder wie Sigmund Freud, die idealisme van Hegel, die ordinary language philosophy van John Austin, Ludwig Wittgenstein en die pragmatisme van onder andere C.S. Peirce. Habermas breek deur die klassieke grense met sy werk en oorbrug so in sekere sin die skeiding tussen die kontinentale filosofie met outeurs soos Jacques Derrida, Michel Foucault en Hans-Georg Gadamer, en die analitiese filosofie met outeurs as Robert Brandom, Hilary Putnam en John Rawls.
Openbaree sfeer
Habermas verwerf vroeg bekendheid vir sy teorie oor die publiekesfeer. Hierdie teorie stel dit dat vir 'n optimale publiekesfeer, 'n ruimte geskep moet word waarbinne rasionele besprekings gevoer kan word, vry van enige dwingende magte. Volgens Habermas was daar sprake van 'n bourgeois-samelewing in die 18de eeu. In hierdie periode word daar immers druk gesprekke gevoer oor allerlei literêre en kunssinnige onderwerpe, maar ook oor politieke en sosiale sake binne die verskillende koffiehuise en filosofiese salons. Onder die deelnemers van hierdie byeenkomste heers 'n gevoel van gelykheid en geld slegs die gesag van die argument.
In die 19de eeu begin egter 'n proses waarin hierdie kosbare publieke sfeer stadig begin verlore gaan. So verwys Habermas na Ferdinand Tönnies wat die oorgang van "gemeenskap" na "samelewing" sien gebeur, wat tot gevolg het dat die publieke debat steeds meer onder druk kom. Sterker nog kom hierdie openbaarheid in die gedrang deur die opkomende kapitalisme en die gepaardgaande kompetisie en klem op die eiebelang. Vandag het die koms van die massamedia en die vervaging van die grense tussen die private en die staat, 'n publieke sfeer geskep wat volgens Habermas suboptimaal is.
Teorie van kommunikatiewe aksies
Hierdie insigte word in die 1980s uiteengesit in sy magnum opus Theorie des kommunikativen Handelns (1981), ook bekend as die blou monster (vanweë die kleur van die boek en die 1150 bladsy lengte). In die tweeledige werk ontwikkel Habermas
Dubbele rasionaliteit
Aanvanklik staan die Frankfurt Skool en hul kritiese teorie negatief teenoor die tradisionele idee van rasionaliteit soos dit ontwikkel het tydens die Verligting. 'n Klassieke werk binne die Frankfurt Skool is die Dialektik der Aufklärung (1947) van Max Horkheimer en Theodor Adorno. In die werk stel die skrywers dit dat die klassieke projek van die Verligting misluk het en dat die rasionaliteit en sy ideale omgedraai is deur gebeure soos die Sjoa. Dit openbaar die Weste se ware kleure, naamlik dié van irrasionaliteit en onderdrukking.
Habermas stem nie hiermee saam nie. Volgens Habermas is daar immers in die moderne samelewing twee vorme van rasionaliteit aan die werk. Ten eerste die doel-middelrasionaliteit wat hoofsaaklik werksaam is in wat Habermas 'n stelsel noem, en ten tweede is daar ook nog 'n "kommunikatiewe rasionaliteit" wat volgens hom die bindende meganisme in ons leefwêreld is. Die fout wat Horkheimer en Adorno maak, is dat hulle dink dat rasionaliteit slegs uit doelgerigte rasionele handelinge bestaan. Hierdie foutiewe  idee is na te spoor tot Aristoteles, wat die rasionaliteit gelykstel met praktiese kennis oor hoe om met middele om te gaan. Habermas betoog egter dat daarnaas ook nog 'n ander vorm van rasionaliteit bestaan, naamlik een wat voorkom uit die uniekheid van kommunikasie self. Hy bou verder op die idees van Austin en Searle en hul taalhandelingteorie. Habermas stel dit dat agter elke gesprek meer skuil as bloot woorde. Wanneer mense in gesprek met mekaar tree, doen hulle meer as om dit as 'n middel of instrument te gebruik, maar veronderstel dat hul te make het met rasionele persone. So stel Habermas dit dat met elke gesprek drie geldigheidsaansprake gedoen word:
1. Waarheid: mens veronderstel dat die gespreksgenoot die waarheid praat.
2. Korrektheid: mens veronderstel dat die gespreksgenoot geregtig is om die uitsprake te maak wat hy/sy doen.
3. Waaragtigheid: mens veronderstel dat die gespreksgenoot bedoel wat hy sê en die gesprek ernstig opneem.
Maatstaf vir maatskaplike kritiek
Die uniekheid van kommunikasie is egter nie dat mens slegs hierdie veronderstellinge en geldigheidsaansprake maak nie, maar dat mens dit ook rasioneel kan bespreek. Hierdie aansprake moet bespreek kan word in 'n proses waarin rasionele argumente gewissel word en uiteindelik die mag van die beter argument tot sy reg laat kom. Almal wat dus 'n uitspraak maak waarin die persoon byvoorbeeld beoog om die waarheid te stel (bv. "dit reën buite") impliseer dat die genoemde geldigheidsaansprake ook op hul beurt ter sprake gestel kan word. So kan 'n mens vrae vir 'n regverdiging aangaande die waarheid ("is dit so dat dit reën?"), 'n regverdiging van korrektheid ("hoe kan jy weet dat dit reën?") en 'n regverdiging van waaragtigheid ("sê jy dit nie net omdat jy nie na buite wil gaan nie?") ten opsigte van die uitspraak. Hierop kan die gespreksgenoot dan reageer en so word 'n rasionele gesprek gevoer.
Vir Habermas is daar egter nog 'n ander voorwaarde om by 'n werklike rasionele gesprek uit te kom. Die bekendste voorwaarde is wel van die "magsvrye kommunikasie" (Herrschaftsfreie Kommunikation) wat bepaal dat geen enkele deelnemer 'n oorheersende rol mag speel in die gesprek nie, gebaseer op iets anders as die mag van die beste argument. Verdere voorwaardes is ook dat alle gespreksgenote argumente en probleme kan aanraak, wat hulle nie as voorwaardes stel nie en hulle ook werklik 'n gesprek wil voer. Dit lyk op eerste oogopslag na redelik idealistiese voorwaardes, wat moontlik moeilik is om in die praktyk te realiseer. Habermas erken dit, maar stel dat hierdie voorveronderstellings desondanks tog deur die gespreksgenote veronderstel word tydens elke gesprek. As die gespreksgenote egter besef dat hierdie voorwaardes geskend word, dan sal hulle hulself inderdaad teleurgesteld uit die gesprek onttrek.
Habermas stel ook voor dat hierdie nuwe soort rasionaliteit, naamlik die kommunikatiewe rasionaliteit, die basis kan vorm vir tradisionele waardes gedurende die  modernistiese gesprekke. Gegewens soos die geldigheid van waarheid en korrektheid kan volgens Habermas net gebaseer word op hierdie kommunikatiewe rasionaliteit. Waarheid is volgens Habermas 'n produk van 'n rasionele konsensus, wat op sy beurt die gevolg is van 'n rasionele gesprek onderhewig aan die vroeër uiteengesette vereistes. Daarna is dit ook vir die etiek geldig en werk Habermas 'n gespreksetiek uit. Dit is net soos die waarheid 'n morele norm gebaseer op 'n rasionele konsensus tussen alle betrokke partye.
Kritiese diagnose
Met hierdie nuwe insigte in sy agterkop stel Habermas 'n nuwe kritiese maatskaplikediagnose voor. Belangrik is die onderskeid tussen stelsel en leefwêreld. Die term stelsel bekom Habermas uit die sosiologie, vanuit die sosiale stelselteorie ontwikkel deur Niklas Luhmann en Talcott Parsons. Voorbeelde van 'n stelsel is die ekonomiese stelsel en die staatsburokrasie. Binne 'n stelsel is die rasionele strewe na doelwitte dominant, en is die rol van die kommunikatiewe rasionaliteit grootliks marginaal. Binne die leefwêreld daarenteen, wat verstaan moet word as die totale versameling van kulturele idees wat voortdurend op die agtergrond saamspeel, is die kommunikatiewe rasionaliteit egter toonaangewend. Die term leefwêreld (Lebenswelt) bekom Habermas vanuit die fenomenologie van Edmund Husserl en Alfred Schütz.
Die oplossing lê volgens Habermas in die gebruik van die grootliks onbenutte potensiaal binne die kommunikatiewe rasionaliteit, soos wat byvoorbeeld te vinde is binne universiteite en die publieke sfeer. Die projek van die moderniteit en die verligting is dus nie verlore projekte nie, maar het slegs 'n behoefte aan heroriëntasie.
J.S. de Lima
Josephus Suasso de Lima (27 Junie 1791, Amsterdam – 19 Desember 1858, Kaapstad ) was ’n negentiende eeuse Kaapse digter en dramaturg, stigter van die eerste onafhanklike nuusblad en die eerste Nederlandse boekhandelaar in die Kaap.
Herkoms en vroeë lewe
Josephus Suasso de Lima was op 27 Junie 1791 in Amsterdam gebore en is van Portugees-Joodse afkoms. Op jeugdige ouderdom neem hy die Christelike geloof aan en word lid van die Nederlandse Hervormde Kerk. Hy behaal 'n doktorsgraad in die regte aan die Amsterdamse universiteit, en praktiseer in Amsterdam as prokureur. In Amsterdam is hy reeds lid van verskeie letterkundige kringe en skryf daar reeds drie naamlose letterkundige werkies. Hierna tree hy in diens van die Oos-Indiese Kompanjie en trou in 1816 met Geertye Bakker (1780–1836), by wie hy ’n dogter (Anna Elizabeth Fredrica Geertruijda) het. In 1816 vertrek hy in 1816 saam met sy vrou na Batavia in Nederlands-Oos-Indië, waar hy twee jaar werk as staatsamptenaar. Hier word hy egter beskuldig van misbruik van dokumente en word as prokureur van die rol geskrap. In 1818 verhuis die egpaar na die Kaap waar hy deur die goewerneur toegelaat word as “beëdigd translateur”.
Aankoms in Suid-Afrika
In Kaapstad word Joseph Suasso de Lima 'n belangrike figuur van die Nederlandssprekende Afrikanergemeenskap. De Lima het in die hoogste sosiale kringe aan die Kaap beweeg en hy was 'n vurige taalstryder vir die Nederlandse taal. In die tyd toe Engels hoog in die mode was aan die Kaap, het hy 'slegs' in Nederlands geskryf. De Lima het sy hele lewe lank belangstelling gehad in die letterkunde en meer spesifiek die Nederlandse letterkunde. Aan die Kaap het hy gewerk as vertaler uit moderne en klassieke tale en was hy ook ’n tolk. Hy het ’n uitgebreide talekennis en bied sy dienste aan, in die Kaapsche Courant van 8 Augustus 1818, tot vertaling uit die “Hebreeuwsche, Grieksche, Latijnse, Arabische, Maleische, Chineesche, Malabaarsche en ander oostersche talen, zoo ook in het Fransch, Spaansch, Hoog- en Nederduitsch”.
Van sy vertaal- en skryfwerk kon De Lima egter nie lewe nie. In 1823 aanvaar hy die taak as skoolmeester aan die Evangeliese Lutherse Kerkskool aan die Kaap, waar hy onder meer onderwys gee aan die slawekinders. Hy is die vader van kinderteater aan die Kaap met die stigting van die toneelgeselskap Tot Oefening en Smaak in 1825, waarvoor die negejarige J.G. Tredoux as direkteur optree. Hierdie dramavereniging van De Lima voer onder sy regie ’n groot aantal kindertoneelstukke op, insluitende Het Dal van Almeria, De verjaring, De nachtwacht, De vriend van de kinderen, De regter, Die een kuil graft voor een ander val ter gemeenlijk zelfs in en De moedwillige jonge. Hierdie vereniging moet egter noodgedwonge sluit wanneer daar openbare druk is oor die moontlike effek wat teater op kinders se moreel sou hê. De Lima skryf ter verdediging verskeie pamflette en artikels ter verdediging van kinderteater, ook die oorsig oor kinderteater in 1825 getiteld Iets over het dansen en toneelspelen. Sy pogings om kinderteater te red is egter nie suksesvol nie.
Toe die Kaap in 1806 onder Britse Bestuur gekom het, het Engels vinnig opgang gemaak aan die Kaap te koste van Nederlands. Teen hierdie verengelsing het de Lima heftig gestry.
Vriendskap met C.E. Bonafice
Hy is in 1823 kortstondig bevriend met die skrywer en dramaturg Charles Etienne Boniface, wat selfs ’n ruk by hom inwoon. Hy vertaal dan ook Boniface se toneelstuk L’enrage as De dolzinnige of De gewaande dolleman. Hierdie vriendskap gaan egter gou oor in vyandskap en hulle jarelange twisgesprek daarna besorg bekendheid aan beide. Die stryd begin wanneer De Lima die lang gedig Ieder word teleurgesteld in die South African Chronicle publiseer, waarin hy sydelings vir Boniface berispe, sonder om sy naam te noem, dat sy aangekondigde toneelopvoerings bykans nooit op die gestelde datum begin nie en gedurig uitgestel word. Boniface antwoord feitlik onmiddellik met die spotvers Rira Bien, Qui Rira le Dernier, waarna die sluise sodanig oopgemaak word dat die redakteur van die South African Chronicle kort daarna die volgende berig plaas, waarin hy weier om sy blad verder as slagveld vir die vyandighede te laat gebruik: ''De storm die zich lang heeft zaamgepakt, is eindelijk los gebroken, en reeds merkelijk hebben er vijandelijkheden tusschen de Heeren Boniface en S.d.L. als vertegenwoordigers der Franschen en Hollanders plaats gehad. Wij versoeken echter als bemiddelaars te mogen optreden, en geven bij dezen kennis, dat wij ons Blad niet langer als een middel willen laten gebruiken, om die vijandelijkheden te doen voortduren. Wanneer hunne bekendmakingen van een vredelievenden aard zijn, zullen wij daaraan gaarne een plaatsje inruimen, maar anders niet. De tempel van Janus is derhalve gesloten'' Die twee vyande laat hulle egter nie hierdeur afskrik nie en vir die volgende aantal jare, totdat Boniface in 1843 na Natal vertrek, is hulle gedurig besig om by wyse van spotverse of dramas die draak te steek met mekaar.
Stigting van onafhanklike nuusblad
In Januarie 1826 rig De Lima De Verzamelaar op, die eerste a-politieke en nie-godsdienstige weekblad in Suid-Afrika. Hierin kan hy vrye teuels gee aan sy digkuns en spotlus en gebruik die koerant dan ook as mondstuk om sy vyande, veral Boniface, aan te val. Om die leeslus en skryflus onder die minder bevoorregte klasse op te wek plaas hy ’n uittreksel uit die Reizen en Lotgevallen van die nuwe vertaler van die hooggeregshof J. Swaving. Met De Groote Regenboog Partij op de Breêstraat onder die pseudoniem Jack Roastboy behandel hy maatskaplike vraagstukke op satiriese wyse in ’n berymde gedig. Sy doen en late besorg hom egter meer vyande as vriende en hy verkeer gereeld in finansiële verknorsing. Sy vernaamste strategie in hierdie omstandighede was om met ’n lastersaak of dergelike die geregshof te gebruik om geld te kry om sy skulde te betaal en in 1829 pleeg hy selfs diefstal waarvoor hy in die tronk beland. Wanneer hy in 1830 weer in geldelike moeilikheid verval, word sy drukpers en koerant met al die intekenare deur sy grootste skuldeiser, Pieter van Breda, van hom weggeneem. Die koerant verander van naam na De Zuid-Afrikaan en sy teenstander Boniface word redakteur. Hy verlaat sy vrou in 1835 (sy is in 1836 oorlede) en knoop ’n verhouding aan met Magdalena Theron, wat tot baie skinderstories ly.
Boekhandelaar
De Lima word in 1835 die eerste Nederlandse boekhandelaar in Suid-Afrika. Reeds in 1826 stig hy die Nederlandse Leesboekerij, die eerste kommersiële uitleenbiblioteek in die Kaap, wat dan ontwikkel tot die Boek-, Papier- en Prentenwinkel. In 1838 open hy ’n tweede tak, wat later verder uitbrei om die Zuid-Afrikaanse Bazaar en Boekwinkel te word. As boekhandelaar hou hy hom ook besig met die samestelling van almanakke en die vertaling van toneelstukke. Hy sit sy joernalistiek van 1839 tot 1848 voort in De Verzamelaar en van 1853 tot 1858 in Het Volksblad. Met sy boekhandel gaan dit so goed dat hy weer ’n pers kon bemagtig, wat hy later aan die Regering verkoop.
Sterfte
Op 19 Desember 1858 is hy in Kaapstad oorlede. As aktiewe Vrymesselaar word hy in die ou Hollandse Kerkhof aan Somersetweg in die grafkelder van sy vriend, ’n mnr. Theron, begrawe.
Digkuns
In 1821 verskyn sy eerste bundel Gedichten in Amsterdam, opgedra aan J.A. Truter, toenmalige hoofregter in die Kaap. Die bundel open met die lang Heldenroem van Nederland, waarin die helde van sy vaderland (ook die belangrike digters en skrywers) se dade en deugde besing word. Dit is inderdaad ’n soort beknopte vaderlandse geskiedenis op rym. Hierby skryf hy ook ’n reeks gedigte oor die koninklike familie van Nederland, terwyl hy ook ’n aantal geleentheidsverse oor die verjaarsdae of dood van hierdie familie insluit.
Sy nuwe vaderland is ook die onderwerp van ’n aantal gedigte en De Kaapstad word in vier sange besing. Op het graf mijner Dochter is ’n huldeblyk aan sy dogtertjie wat tydens sy kort verblyf in Batavia oorlede is en daar begrawe lê.
In 1840 word ’n tweede digbundel onder die titel Nieuwe Gedichten uitgegee, waarin hy verskeie satiriese verse en geleentheidsgedigte saambundel. Die bundel bevat vyf afdelings, naamlik Bijbelstoffen, Godsdienstige mengelgedichten, Vaderlandse zangen, Lijkgedichten en Mengelgedichten. Die gedig De Hollandsche Taal kritiseer die verengelsing aan die Kaap en wys op die gehegtheid van die Nederlandssprekende Afrikaners aan hulle identiteit en taal. De uitgewekenen van Port Natal is ’n gedig oor die Voortrekkers. Die langste gedig in die bundel, Mijn Gezelschap, besing die honderde boeke van tientalle skrywers in verskeie tale wat sy lewe verryk het.
Hy dig steeds tot aan die einde van sy lewe en word die geleentheidsdigter by uitnemendheid van die Kaap. Hierdie geleentheidsgedigte sluit in Ter verjaring van P.B. Borcherds in 1846, Heilgroet bij de Gouden Bruiloft van P.B. Borcherds in 1856 en Regelen aan de nachedachtenis gewyd, van myn aangenomen zoontje George, aan de gevolgen van een verschrikkelyken val overleden op Zondag den 22 November 1857.
Van sy gedigte word opgeneem in Heerengracht Zuid-Afrika van Francken en Praamstra en in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Drama
Benewens die digkuns is sy vernaamste werke op die gebied van die drama. In 1825 stig hy die toneelgroep Tot oefening en Smaak. Met die toneelgroep het de Lima ook felle kritiek ontlok. Dit het gekom van die kerk en Het Nederduitsch Zuid-Afrikaansch Tydschrift, wat ’n calvinistiese blad was. Die blad het gevind dat toneelspel niet bevorderlijk was voor de jeugd en de wijsheid van de jeugd. In 1826 het sy toneelgroep opgehou om te bestaan, maar de Lima sou hom nog verder met toneelwerk besig gehou het.
Sy stryd teen Boniface het dikwels gelei tot dramas waarin hulle mekaar takel. Boniface se ballet Limaçon de dichter, hekel die gebreklike uiterlike voorkoms van De Lima. Hierop antwoord De Lima met die Zamenspraak tusschen Limaçon een dichter en een prosaisch gaskonjer, waarin hy veral Boniface se ondankbaarheid vir hulp wat aan hom verleen word aan die kaak stel. Boniface se antwoord in dieselfde jaar is ’n alleenspraak De twee slakken of Limaçon snr en Limaçon jun, wat niks meer is as persoonlike beledigings nie. De Lima se verlating van sy vrou gee vir Boniface geleentheid om hom aan te val in ’n toneelstuk getiteld Clasius of Het proces om een komedielootje, waarin die karakter wat op De Lima gebaseer is se naam Clasius Stupidibus Bavianus is. De Lima antwoord met Aballino junior, wat hy deur sy kindergeselskap laat opvoer.
Diverse kreatiewe en nie-fiksie prosawerke
Vanaf 1823 tot 1827 het de Lima as onderwyser gewerk aan die Evangelisch-Lutherse skool in die Kaap. Dit het hom geïnspireer om sy Allereerste beginselen der geschiedenis van de Kaap de Goede Kaap in 1825 te skryf. In verskeie artikels wat in koerante en tydskrifte verskyn, bespreek hy sake van die dag. In 1825 kom die eerste stoomboot, die Enterprise, in Tafelbaai se hawe aan en dit gee hom die inspirasie vir ’n geleentheidsvers asook ’n prosabeskrywing van Het stoomvaartuig, waarin hy gedeeltelik op die werk van vername skrywers steun.
In die jare 1826 tot 1828 verskyn daar in De Kaapsche Courant of De Verzamelaar nege Afrikaanse briewe in ’n poging om die plattelanders deur middel van ’n nabootsing van hulle taal grapperig voor te stel, almal waarskynlik geskryf deur De Lima. In die reeks Huisbraken en diefstallen in de Kaapstad lewer hy in 1835 en periodiek daarna kommentaar oor die ongeregtighede wat in die stad gebeur. Hy neem eksepsie wanneer dr. A.N.E. Changuion in sy boek De Nederduitsche Taal in Zuid-Afrika hersteld ’n hoofstuk opneem met die titel Proeve van een Kaapsch Taaleigen, waarin voorbeelde gegee word van Kaapsche Taaleigen of Kaaps-Hollands, Afrikaans in wording. De Lima is van mening dat dit die laer klasse is wat so praat en nie die opgevoede klasse nie en gee ’n brosjure uit met die titel De Taal der Kapenaren verdedigd tegen de schandelyke aanranding derzelve van Prof. Changuion. In 1854 stel hy die Census of the municipalities of Cape Town op en in 1857 die Ties and index to ordinances (1825–1856).
Vertaalwerk
Reeds in Amsterdam vertaal hy in 1814 en 1815 “geschiedenissen” en “werken van smaak” en tydens sy kortstondige vriendskap in 1823 met Charles Etienne Boniface vertaal hy laasgenoemde se toneelstuk L’enrage as De dolzinnige of De gewaande dolleman. Hy vertaal verskeie ander toneelstukke, onder andere die Franse toneelstuk De zwervende Jood, waarskynlik na ’n opera van Fromental Halévy. Die sentimentele Franse roman Raymond vertaal hy in 1822 en gee daaraan sy eie ontknoping.
Nalatenskap
Uit sy gedigte blyk duidelik dat de Lima hom al gou tuis gevoel het in sy nuwe vaderland. Hy het ’n besondere liefde gehad vir die Nederlandse taal en die beskerming daarvan teen Engels. Hy was baie bekommerd oor die toenemende verengelsing. Hy het homself as 'n getrouw Afrikaner beskou en ’n taalpatriot. Die onafhanklikheid van België in 1830 was vir de Lima ’n treurige gebeurtenis. Vir de Lima was die behoud van die Nederlandse taalband tussen die Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners van groot belang.
Eerbewyse
G.S. Nienaber gee in 1971 die boek J. Suasso de Lima uit, waarin sy lewe en die tydperk waarin hy gelewe het, behandel word.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Zeiformes
Zeiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii. Al die spesies is seevisse en die meeste leef in die diepsee.
Die volgende families is deel van die orde Zeiformes:
Chloe Fineman
Chloe Fineman (gebore 20 Julie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Mozart in the Jungle (2014) en Jane the Virgin (2014).
Newcastle Plaaslike Munisipaliteit
Die Newcastle Plaaslike Munisipaliteit is een van die Plaaslike Munisipaliteite in die Amajuba-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Lia Boysen
Lia Boysen (gebore 6 April 1966) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Search (2006) en The Last King (2016), en in die televisiereeks Livet i Fagervik (2008).
Erica atropurpurea
Erica atropurpurea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
EMadlangeni Plaaslike Munisipaliteit
Die eMadlangeni Plaaslike Munisipaliteit (voorheen bekend as Utrecht Plaaslike Munisipaliteit) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Amajuba-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Hefaistos
Nes ander mitiese grofsmede, maar anders as die meeste ander gode, was Hefaistos kreupel en dit het hom ’n groteske voorkoms gegee in Griekse oë. Hy was die grofsmid van die gode en is in die nywerheidsgebiede van Griekeland, veral in Athene, aanbid. Die middelpunt van sy kultus was op die eiland Lemnos. Sy moeder was Hera. Hefaistos se simbole was die hamer, aambeeld en tang, hoewel hy soms met ’n byl in die hand uitgebeeld word.
Vakmanskap
Hefaistos het die meeste van die gode se manjifieke toerusting gemaak, veral fyn metaaltoerusting wat spesiale kragte gehad het: Hermes se helm en sandale met vlerke, die Egisborsplate, Afrodite se gordel, Achilles se wapenrusting, Helios se strydwa en Eros se pyle en boog. Hefaistos se assistente was die chtoniese siklope. Hy het ook outomate van metaal gebou om vir hom te werk.
In een weergawe van die mite het Prometeus die vuur wat hy aan die mens gegee het, uit Hefaistos se oond gesteel. Hefaistos het ook die geskenk gemaak wat die gode aan die mens gegee het, die vrou Pandora en haar erdekruik. Hy het ook al die trone in die paleis van Olimpus gemaak.
Die kreupel grofsmid
Hefaistos word kreupel uitgebeeld, met misvormde voete wat soms agtertoe wys. Sy seun die Argonout Palaimonius was ook kreupel. Ander seuns van Hefaistos was die Kabeiroi op die eiland Samothrake; hulle is met die krap (karkinos) verbind deur die leksograaf Hesychius, en met die byvoeglike naamwoord karkinopous ("met voete soos ’n krap"), wat dui op kreupelheid. Detienne en Vernant het ook gemeen die Kabeiroi was kreupel.
Hefaistos se Romeinse eweknie, Vulcanus, was ook kreupel. In sommige mites het Hefaistos vir homself ’n "stoel met wiele" gebou om beter oor die weg te kon kom.
Van Olimpus verban
Hefaistos is die enigste Olimpiese god wat van die berg Olimpus verban is en daarna teruggekeer het. Daar is twee weergawes daaroor, wat ook verduidelik hoekom hy dalk kreupel was.
In een weergawe was Hera so ontsteld dat sy so ’n groteske kind gebaar het dat sy hom van Olimpus afgegooi het. Hy het nege dae en nege nagte geval en in die see geland. Hy is grootgemaak deur die Okeaniede Tetis (moeder van Achilles) en Eurunome.
Toe hy ’n volwasse man was, het hy besluit om wraak op sy ma te neem en het hy vir haar ’n goue troon present gegee. Toe sy egter daarop gaan sit, kon sy nie weer opstaan nie. Eindelik is Hephiastos oorreed om na Olimpus terug te keer om haar te bevry.
In die ander weergawe het Zeus hom van Olimpus afgegooi omdat hy Hera vrygelaat het nadat Zeus haar ná ’n argument aan ’n goue ketting tussen hemel en aarde laat hang het. Hefaistos het die hele dag lank geval voordat hy op die eiland Lemnos geland het. Hy is deur die plaaslike volk, die Sintiërs, verpleeg tot hy weer gesond was en hier het hy ’n meesterlike vakman geword.
Albei dié weergawes kom voor in Homeros se Ilias.
Hefaistos en Afrodite
Omdat Hefaistos die standvastigste van die gode was, het Zeus vir hom Afrodite as vrou gegee om konflik oor haar onder die ander gode te voorkom.
Afrodite, wat nie baie in haar skik was met haar onooglike man nie, het ’n affair met Ares, die god van oorlog, begin. Eindelik het Hefaistos by Helios, die alsiende Son, van haar ontrouheid gehoor en ’n lokval vir hulle gestel. Terwyl die twee in die bed gelê het, het Hefaistos hulle in ’n onbreekbare ketting vasgevang wat so fyn was dat dit onsigbaar was. Hy het hulle na Olimpus gesleep om hulle voor die ander gode te verneder. Die gode het egter vir die naakte minnaars gelag en Poseidon het Hefaistos oorreed om hulle vry te laat in ruil daarvoor dat Ares ’n boete betaal.
In die Ilias is Hefaistos se vrou Aglaia ("Skoonheid"), die jongste van die Grasieë.
Vroeë weergawes
Hefaistos is aanvanklik deur die Grieke kolonialiste in Suid-Italië verbind met die vulkaangode Adranus van die berg Etna en die god Vulcanus van die Lipari-eilande.
In ’n Atheense mite word vertel dat Atena nie met Hefaistos wou trou nie weens sy onaantreklike voorkoms en omdat hy kreupel was. Toe hy kwaad word en haar hardhandig behandel, het sy uit sy bed verdwyn. Sy semen het op die aarde beland en Gaia swanger gemaak wat daarna die lewe aan Erichtonius van Athene geskenk het. Die surrogaatma het die kind vir Atena gegee om groot te maak onder die wakende oog van ’n adder.
Op die eiland Lemnos was sy vrou die seenimf Kabeiro, by wie hy twee metaalwerkgode gehad het met die naam die Kabeiri. In Sisilië was sy vrou die nimf Aitna en sy seuns twee gode van Sisiliese geisers met die naam die Paliki.
Die planetoïed 2212 Hefaistos wat in 1978 deur die Sowjet-sterrekundige Ljoedmila Tsjernich ontdek is, is na hom genoem.
Koesister
'n Koesister is 'n tradisionele Kaaps-Maleise oliebol met 'n klapperbuitelaag wat met speserye gegeur is.
Die eerste wêreldkoesisterdag is op Sondag, 1 September 2019 gevier tydens 'n geleentheid wat gehou is by die Radisson RED Hotel V&A Waterfront, Kaapstad, Suid-Afrika; in vennootskap met Vannie Kaap. Wêreldkoesisterdag word gevier op die eerste Sondag in September.