cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kosmiese straling
Werking
Op dieselfde manier word ruimtevaarders aan veel hoër vlakke agtergrondstraling blootgestel as mense op die aarde, omdat die kosmiese strale op die ruimtetuig se komponente inwerk. Dit hou ernstige probleme in vir potensiële langtermynruimtereise na die Maan en Mars. Ruimtevaarders in lae wentelbane word egter nie deur so ’n groot risiko in die gesig gestaar nie, omdat die magneetveld van die aarde die meeste kosmiese straling afskerm.
Kosmiese strale veroorsaak ook elementêre kerntransmutasie in die atmosfeer, waar sekondêre straling met die atoomkerne in die atmosfeer kombineer om verskillende radioaktiewe isotope op te wek. Baie sogenaamde kosmogeniese nukliede kan vervaardig word, maar die mees algemene een is koolstof-14 (14C), wat vervaardig word as produk van inwerking op stikstof-atome. Hierdie kosmogeniese nukliede bereik uiteindelik die aarde se oppervlak, waar dit weer deel kan word van lewende wesens. Die produksie van hierdie nukliede wissel effe saam met die korttermynvariasies in die son se kosmiese strale, maar dit word as konstant beskou wanneer daar na ’n langer tydperk, soos duisende of miljoene jare, gekyk word. Die aanhoudende vervaardiging en inkorporering in lewende wesens, sowel as die relatief kort halveertyd van koolstof-14, is die hoofbeginsels waarop die radiokoolstofdatering van antieke biologiese materiale, soos artefakte van hout, en menslike oorskot gebaseer is.
Tex Ritter
Tex Ritter (12 Januarie 1905 – 2 Januarie 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Song of the Gringo (1936), Marshal of Gunsmoke (1944), High Noon (1952), en Varsity Blues (1999).
Lys van seë op die Maan
Hierdie lys is 'n opgawe van die maria en een oceanus, benewens die kenmerke wat bekend staan onder die name lacus, palus of sinus. Die moderne stelsel vir benaming van die sigbare kenmerke van die maanoppervlak is in 1651 deur Giovanni Riccioli in sy Almagestum novum voorgestel.
Maria en Oceanus
'n Streek aan die verkant van die Maan is vir 'n wyle aangesien as 'n see en is dan die Mare Desiderii (See van Verlange) genoem, maar dit word nie meer erken nie. Ander voormalige maanseë sluit in:
Lacus
'n Aanverwante stel kenmerke is die mere (enkelvoud lacus, Latyn vir "meer"), wat bestaan uit kleiner basaltvlaktes van soortgelyke oorsprong as die seë:
Sinus en Paludes
Nog 'n verwante stel kenmerke is die baaie (enkelvoud sinus, Latyns vir "baai") en paludes (enkelvoud palus, Latyn vir "kuil"):
Sekere bronne vermeld ook 'n Palus Nebularum ("Kuil van Newels") by ligging 38.0° N, 1.0° O, wat egter nie deur die IAU erken word nie.
Mae Busch
Mae Busch (18 Junie 1891 – 19 April 1946) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Unholy Three (1925), The Truthful Sex (1926), Sons of the Desert (1933), en The Amazing Exploits of the Clutching Hand (1936).
Anaderma
Anaderma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Amanzilukahlarivier
Die Amanzilukahlarivier is 'n takrivier van die Komatirivier naby die internasionale grens in die verre-noorde van Eswatini.
Rudolf Nureyev
Rudolf Khametovich Nureyev (Basjkiries en Tataars: Рудольф Хәмит улы Нуриев, Russies: Рудо́льф Хаме́тович Нуре́ев; Afrikaanse transkripsie: Roedolf Chametowitsj Noerejef; 17 Maart 1938 tot 6 Januarie 1993) was ’n Sowjet-balletdanser en -choreograaf. Hy was van 1983 tot 1989 direkteur van die Ballet de l'Opéra national de Paris en tot Oktober 1992 die hoofchoreograaf daarvan.
Hy het die Engelse bynaam "Lord of the Dance" gekry, en is beskou as een van die balletwêreld se mees talentvolle dansers.
Nureyev was ook ’n choreograaf van formaat. Hy het sy eie vertolkings van verskeie klassieke werke vervaardig, onder meer Swanemeer, Giselle en La Bayadère.
Die danser het sy loopbaan in die Mariinski-balletgeselskap in Sint Petersburg begin. Hy het in 1961 van die Sowjetunie na die Weste oorgeloop, ondanks pogings van die KGB om hom te keer. Dit was die eerste keer dat ’n Sowjet-kunstenaar tydens die Koue Oorlog na die Weste oorgeloop het en dit het ’n internasionale opskudding veroorsaak. In 1982 het Nureyev Oostenrykse burgerskap aanvaar.
Vroeë lewe
Nureyev is op die Transsiberiese trein naby Irkoetsk in Siberië in die destydse Sowjetunie gebore terwyl sy ma, Feride, na Wladiwostok gereis het waar sy pa, Chamet, ’n politieke kommissaris in die Rooi Leër, gestasioneer was.
Hy was die enigste seun en het drie ouer susters gehad. Hulle was ’n Tataarse gesin     wat op ’n dorpie naby Oefa in Basjkortostan gewoon het. As kind het hy verlief geraak op ballet en het hy aan Basjkiriese volksoptredes deelgeneem. Sy onderwysers het sy talent raakgesien en hom aangemoedig om opleiding in Sint Petersburg te ondergaan. Op ’n toer saam met ’n plaaslike balletgeselskap het Nureyev in Moskou ’n oudisie by die Bolsjoi-balletgeselskap afgelê, en hy is aanvaar.
Rishon LeZion
Rishon LeZion, Hebreeus: ראשון לציון, Arabies: ريشون لتسيون , is 'n Israelse stad in die Sentrale distrik met 'n bevolking van sowat 250 000 in 2017.
Rudolf Nureyev
Opleiding aan die Waganowa-akademie
Nureyev het egter gevoel Mariinski-ballet was die beste. Hy het die plaaslike geselskap verlaat en na Sint Petersburg gereis. Weens die ontwrigting van die Sowjet-kultuurlewe deur die Tweede Wêreldoorlog kon Nureyev eers in 1955 aan ’n groot balletskool inskryf: Hy was 17 toe hy aanvaar is deur die Waganowa-akademie van Russiese Ballet in Sint Petersburg, ’n vennootinrigting van Mariinski-ballet.
Die balletmeester Aleksander Iwanowitsj Poesjkin het hom professioneel oor Nureyev ontferm en hom toegelaat om by hom en sy vrou te woon.
Hoofrolle vir Kirof-ballet
Nadat hy sy opleiding in 1958 voltooi het, het Nureyev by die Kirof-balletgeselskap (nou die Mariinski) aangesluit. Hy het dadelik hoofrolle gekry om te dans. Kort voor lank het Nureyev een van die Sowjetunie se bekendste dansers geword. Van 1958 tot 1961, in sy drie jaar by die Mariinski, hy het 15 rolle gedans, gewoonlik saam met Ninel Koergapkina. Die twee is genooi om op ’n byeenkoms by die datsja van Nikita Chroesjtsjof te dans, en in 1959 is hulle toegelaat om buite die Sowjetunie te reis en in Wene op die internasionale jeugfees te dans. Kort daarna het die departement van kultuur hom meegedeel hy sal nie weer toegelaat word om oorsee te reis nie.
Oorlopery na Parys
duimnael|links|240px|Rudolf Nureyev nadat hy in 1961 na die Weste oorgeloop het.
Teen die laat 1950's was Nureyev ’n sensasie in die Sowjetunie. Hy het egter ’n rebelse persoonlikheid gehad en toe Mariinski-ballet gereed maak vir ’n toer na Parys en Londen, was hy ’n onwaarskynlike kandidaat vir die reis na die Weste, wat van uiterse belang sou wees vir die Sowjetregering om hul kulturele meerwaardigheid ten toon te stel.
Spanning het ook opgebou tussen Nureyev en die Mariinski se artistieke direkteur, Konstantin Sergejef, die man van sy voormalige dansmaat Natalia Doedinskaja. Nadat ’n verteenwoordiger van die Franse toerorganiseerders Nureyev in 1960 in Petrograd sien dans het, het hulle die Sowjetowerhede egter oorreed om hom in Parys te laat dans.
In Parys het hy gehore betower. Hy is egter gesien waar hy die verbod op ’n mengery met buitelanders verbreek het. Dit was ’n bron van kommer vir die Mariinski se bestuur en die KGB-agente wat hom dopgehou het. Die KGB wou hom na die Sowjetunie terugstuur en toe die geselskap op 16 Junie 1961 op die Le Bourget-lughawe in Parys byeenkom om na Londen te vlieg, het Sergejef hom eenkant geroep en gesê hy moet na Moskou terugkeer vir ’n spesiale vertoning in die Kremlin. Nureyev het agterdogtig geraak en geweier. Daar is agterna vir hom vertel sy ma is ernstig siek en hy moes dadelik huis toe gaan om haar te gaan sien. Nureyev het weer geweier omdat hy gedink het hy sou waarskynlik in hegtenis geneem word sodra hy in die Sowjetunie aanland.
Met die hulp van die Franse polisie en ’n Paryse sosiale vlinder, Clara Saint, wat verloof was aan die seun van die Franse minister van kultuur Andre Malraux, het Nureyev die KGB-agente ontglip en om asiel aansoek gedoen. Sergejef en die KGB het hom probeer oorreed om Parys te verlaat, maar hy het besluit om te bly.
Die Sowjetowerhede het Nureyev se pa, ma en dansonderwyser Poesjkin sover gekry om vir hom briewe te skryf waarin hulle hom probeer oorreed om na die Sowjetunie terug te keer, maar vergeefs. Hoewel hy die Sowjetregering baie jare lank gesmeek het om sy ma toe te laat om hom te besoek, is sy nie toegelaat nie – tot in 1987, toe sy ma sterwend was en Michail Gorbatsjof ingestem het. In 1989 is hy genooi om die rol van James in La Sylphide te dans vir Mariinski-ballet in Sint Petersburg.
The Royal Ballet
duimnael|240px|Liliana Cosi en Nureyev in [[Rome.]] duimnael|240px|Margot Fonteyn as Cinderella.
Nureyev se eerste optrede in Brittanje was by ’n ballet-matinée wat in 1961 deur The Royal Ballet se prima ballerina dame Margot Fonteyn gereël is. Dit is gehou ten behoewe van die Royal Academy of Dance, ’n onderrigorganisasie vir klassieke ballet waarvan sy die voorsitter was.
Dame Ninette de Valois het hom ’n kontrak aangebied om as The Royal Ballet se hoofdanser op te tree. Sy eerste optrede vir die geselskap was op 21 Februarie 1962 saam met Margot Fonteyn in Giselle. Fonteyn en Nureyev sou daarna gereeld saam dans. Nureyev het tot in 1970 by The Royal Ballet gebly. Hy is toe as hoofgaskunstenaar bevorder, wat hom in staat gestel het om op sy toenemend besige rooster van internasionale gasoptredes en toere te konsentreer. Hy het steeds gereeld vir The Royal Ballet gedans tot in die 1980's toe hy by die Ballet de l'Opéra national de Paris aangesluit het.
Nureyev en sy mededansers
Yvette Chauviré van die Paryse Operaballet het dikwels saam met Nureyev gedans; hy het haar as ’n "legende" beskryf.
Nureyev en Margot Fonteyn het lank saam gedans, selfs nadat hy by The Royal Ballet weg is. Nureyev het eenkeer gesê hy en Fonteyn, wat 19 jaar ouer as hy was, dans met "een liggaam, een siel". Saam het hulle in die première van sir Frederick Ashton se ballet Marguerite and Armand opgetree wat gedans word op Liszt se Klaviersonate in B-mineur, wat hul spesialiteitsballet geword het. Rolprente bestaan van hulle wat saam dans in Les Sylphides, Swanemeer, Romeo en Juliet en ander rolle. Hul laaste optrede saam was op 16 September 1988 in Baroque Pas de Trois – Fonteyn was 69 en Nureyev 50.
Hy het ook lank saam met Eva Evdokimova gedans. Hulle was in 1971 die eerste saam in La Sylphide. Sy was 15 jaar lank sy gunsteling-mededanser in baie gas- en toeroptredes oor die wêreld heen saam met "Nureyev and Friends".
Die Nureyev-fenomeen
duimnael|240px|links|Nureyev omstreeks 1974 in sy aantrekkamer, deur Allan Warren.
Mense wat die Nureyev-fenomeen akkuraat beskryf het, was John Tooley, voormalige direkteurgeneraal van die Royal Opera House in Londen; Pierre Bergé, voormalige voorsitter van Opéra Bastille, een van die venues van die Paryse Operaballet; en Manuel Legris, hoofdanser van die Paryse Operaballet wat deur Nureyev in New York benoem is.
Tooley het geskryf Nureyev het baie arm grootgeword en moes drie tot vyf jaar se balletopleiding aan ’n hoëvlakballetskool ontbeer; dit het hom die wilskrag gegee om die maksimum tegniese vaardighede baas te raak en die beste danser te word, wat deur sy hele loopbaan daaraan gewerk het om perfek te wees. Die uitdaging aan alle dansers wat saam met hom gewerk het, was om dieselfde te doen en net so toegewy te wees.
Nureyev was 17 toe hy aan die Waganowa-balletakademie ingeskryf het en het net drie jaar daar gebly, in teenstelling met ander dansers wat later hoofdansers geword het – hulle het op nege aangesluit en nege jaar se opleiding deurgemaak.
Wladimir Wasilijef, wat saam met Nureyev by die Bolsjoi was en saam met hom en Mikhail Baryshnikov as een van die drie topdansers beskou word, het byvoorbeeld in 1949 by Waganowa aangesluit en in 1958 saam met Nureyev klaargemaak. Baryshnikov was, nes Nureyev, net drie jaar daar – van 1964 tot 1967.
Dit is dus ironies dat beide Nureyev en Baryshnikov meesters van perfeksie in ballet geword het. Dans en die lewe was vir hulle een en dieselfde ding. Soos Nureyev dit gestel het: "Ek benader dans uit ’n ander hoek as dié wat op agt of nege jaar begin dans het. Hulle wat van die begin af opleiding gekry het, het nooit iets bevraagteken nie."
Pierre Bergé het oor hom gesê: "Hy was ’n danser nes enige ander danser. Dit is buitengewoon om 19 uit 20 punte te hê. Dit is besonder buitengewoon om 20 uit 20 te hê. Om 21 uit 20 te hê is selfs meer buitengewoon. En dit was die situasie met Nureyev."
Volgens Legris was Nureyev "soos ’n sneltrein". Om saam met hom te werk moes jy jouself oortref.
Mikhail Baryshnikov, wat nes Nureyev na die Weste oorgeloop het, het ’n hoë mening van hom gehad. Hy het in ’n onderhoud gesê Nureyev was ’n besonderse man in alle opsigte: instinktiwiteit, intelligensie, volgehoue nuuuskierigheid en buitengewone dissipline. Dit, en natuurlik om op te tree, was sy doel in die lewe.
Die Paryse Operaballet
In 1982 het Nureyev ’n Oostenrykse burger geword. Die volgende jaar is hy aangestel as direkteur van die Ballet de l'Opéra national de Paris, waar hy buiten opleiding steeds gedans en jonger dansers gehelp het. Hy het tot in 1989 daar gebly as ’n danser en hoof van choreografie.
Sy artistieke leiding by die Paryse Operaballet was ’n groot sukses; hy het die maatskappy gehelp om uit ’n donker tydperk te kom. Sy Slapende Skoonheid is steeds in die repertoire en is verfilm met sy protégé Manuel Legris in die hoofrol.
Ondanks sy gesondheid wat aan die einde van sy tydperk daar agteruitgegaan het, het hy hard bly werk. Hy het verskeie nuwe weergawes van ou werke asook van die mees innoverende choreografiese werke van sy tyd op die planke gebring. Sy eie Romeo en Juliet was ’n gewilde sukses. Toe hy aan die einde van sy lewe baie siek was, het hy aan ’n finale produksie van La Bayadère gewerk – dit het getrou gebly aan die weergawe van Mariinski-ballet wat hy as jong man gedans het.
Alleenspraak
Alleenspraak word gebruik as 'n instrument in drama om 'n karakter se gedagtes aan die gehoor bekend te maak. Dit kan of direk aan gespreek word of om in vertroue te neem. Engelse Renaissance-drama het alleenspraak met groot effekte gebruik; Die alleenspraak "To be, or not to be" is byvoorbeeld die middelpunt van Shakespeare se Hamlet.
Rudolf Nureyev
Invloed
Mnr. Nureyev, soos wat joernaliste hom in hul rubrieke genoem het, was veral gesteld op klassieke tegniek, en sy bemeestering daarvan het hom ’n model gemaak vir die dansers van ’n hele geslag. As die standaard van manlike dansers ná die 1960's duidelik gestyg het, was dit grootliks danksy die inspirasie van mnr. Nureyev.
L
Die letter L, l is die 12de letter van die moderne Latynse alfabet. In Navo se internasionale spellingsalfabet word dit uitgespreek met die woord "Lima".
Rudolf Nureyev
Invloed
Sy invloed in die balletwêreld het die persepsie van manlike dansers verander; in sy eie produksies van klassieke werke is die manlike rolle baie meer gechoreografeer. Nog ’n grens wat hy oorgesteek het, was dié tussen klassieke ballet en moderne danse deurdat hy albei gedans het. Dit is vandag algemeen dat dansers in albei style opgelei word, maar Nureyev het dit begin en in albei uitgeblink. Terwyl Gene Kelly baie gedoen het om moderne en klassieke style in die rolprentwese te kombineer, het hy uit ’n "gewilde dansomgewing" gekom wat deur moderne danse beïnvloed is, terwyl Nureyev moderne danse in die sfeer van "klassieke ballet" aanvaarbaar gemaak het.
Sy charisma, toewyding en mededeelsaamheid was van so ’n aard dat hy nie net sy kennis oorgedra het nie; hy het die lewenskool van die danser verpersoonlik.
Verskeie mans wat in sy tyd by die Paryse Operaballet hoofdansers was, het later self dansdirekteurs geword en sy idees en werk voortgesit. Manuel Legris is direkteur van die Weense Staatsballet, Laurent Hilaire direkteur van die Moskouse Stanislafski-teater en Charles Jude balletdirekteur by die Grand Théâtre de Bordeaux.
Persoonlikheid en persoonlike lewe
Nureyev het niks gehou van reëls, beperkings en ’n hiërargiese orde nie en was soms opvlieënd. Hy kon in die openbaar tekeregaan as hy gefrustreerd was. Hy was veral ongeduldig wanneer ander se tekortkominge sy werk belemmer het.
Hy het gekuier saam met Gore Vidal, Freddie Mercury, Jacqueline Kennedy Onassis, Mick Jagger, Liza Minnelli, Andy Warhol, Lee Radziwill en Talitha Pol, en het die legendariese New Yorkse disko Studio 54 soms in die laat 1970's besoek, maar het ’n onverdraagsaamheid teenoor glansmense ontwikkel. Hy het sy ou vriendskappe binne en buite die balletwêreld gekoester en is as ’n lojale vriend beskou.
Die meeste ballerinas saam met wie hy gedans het, het hom beskou as ’n konsidererende dansmaat. Hy was bekend daarvoor dat hy teenoor baie ballerinas uiters groothartig was en hulle in moeilike tye gehelp het.
Na gelang van die bron word Nureyev as biseksueel beskryf, aangesien hy as jong man heteroseksuele verhoudings gehad het, of as gay. Hy het ’n onstuimige liefdeslewe gehad. Hy het die Deense danser Erik Bruhn ontmoet nadat hy na die Weste oorgeloop het en was ’n groot bewonderaar van hom, al het hulle verskil wat styl betref. Hy en Bruhn het minnaars geword en het 25 jaar lank ’n aan-af-verhouding gehad, tot met Bruhn se dood in 1986.
In 1973 het Nureyev die 23-jarige Amerikaanse danser Robert Tracy ontmoet en dit was die begin van ’n verhouding van twee en ’n half jaar. Tracy het later Nureyev se sekretaris en inwonende minnaar geword. Volgens hom het Nureyev gesê hy het in sy lewe met drie vroue seks gehad en dat hy altyd ’n seun wou hê; hy het eens op ’n tyd beplan om een by Nastassja Kinski te hê.
Laaste jare
Nureyev het in 1984 positief vir MIV getoets, maar ’n paar jaar lank ontken dat iets fout is. Teen die laat 1980's was sy bewonderaars egter teleurgesteld in sy swakker vertonings. Hy het in die Europese somer van 1991 merkbaar begin agteruitgaan en in die lente van 1992 die finale fase van die siekte binnegegaan.
In Julie 1992 het Nureyev hernude tekens van perikarditis getoon, maar geweier om verdere behandeling te ondergaan. Sy laaste openbare optrede was op 8 Oktober 1992, by die première van ’n nuwe produksie van La Bayadère in die Palais Garnier wat hy gechoreografeer het op grondslag van Marius Petipa se vertoning vir die Paryse Operaballet. Die ballet was ’n persoonlike triomf, hoewel dit duidelik was hoe siek hy was. Die Franse minister van kultuur, Jack Lang, het daardie aand op die verhoog Frankryk se hoogste kutuurprys, die Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres, aan hom toegeken.
Dood en nagedagtenis
duimnael|260px|Nureyev se graf in Sainte-Geneviève-des-Bois.
Nureyev se graf in ’n Russiese begraafplaas in Sainte-Geneviève-des-Bois naby Parys lyk soos ’n tombe getooi in die mosaïek van ’n Oosterse tapyt. Nureyev was ’n ywerige versamelaar van mooi tapyte en tekstiele. Terwyl die kis weggesak het, het musiek uit die laaste bedryf van Giselle gespeel en is sy balletskoene saam met wit lelies in die graf gegooi.
Nadat hy so lank ’n plek in Mariinski-ballet se geskiedenis ontsê is, is sy naam in ere herstel en van sy persoonlike besittings in die teatermuseum uitgestal. ’n Repetisielokaal in die beroemde Waganowa-akademie is na hom genoem. In 2015 is sy naam in die Legacy Walk in Chicago, Illinois, opgeneem.
By die Paryse Operaballet is daar ’n tradisie om elke 10 jaar ’n dansaand te ere van Nureyev te hou. Dit is reeds op 20 Maart 2003 en 6 Maart 2013 gehou, want hy het in Maart verjaar.
Die skrywer Colum McCann het ’n roman oor Nureyev se lewe geskryf met die titel Dancer. Dit is in 2003 gepubliseer.
Rolprente, televisie en blyspele
In 1962 het Nureyev sy rolprentdebuut gemaak in ’n filmweergawe van Les Sylphides. Hy het teen ’n rolprentloopbaan besluit om in 1968 in die Nederlandse Nasionale Ballet met moderne danse te werk.
In 1972 het sir Robert Helpmann hom genooi om deur Australië te toer met Nureyev se produksie van Don Quixote. Die rolprentweergawe (1973) is deur Nureyev en Helpman geregisseer en het Nureyev in die rol van Basilio en Helpmann as Don Quixote.
In 1978 het hy as gaskunstenaar verskyn in die TV-reeks The Muppet Show, waar hy in ’n parodie met die naam "Swine Lake" gedans het, in ’n sauna "Baby, It's Cold Outside" in ’n duet saam met Miss Piggy gesing het en in die finale, "Top Hat, White Tie and Tails", gesing en geklopdans het.
In 1983 het hy ’n niedansende rol in die prent Exposed saam met Nastassja Kinski gehad.
Windows Internet Explorer
Windows Internet Explorer is 'n webblaaier wat deur Microsoft ontwikkel word waarmee mens webbladsye op die Internet kan lees. Internet Explorer is een van die standaard komponente van die Windows-bedryfstelsel. Die blaaier is sedert 1999 die mees gebruikte webblaaier ter wêreld. Voorheen was die amptelike naam Microsoft Internet Explorer, dikwels afgekort tot IE of MSIE. Met weergawe 7 van Internet Explorer is die naam Microsoft Internet Explorer gewysig na Windows Internet Explorer.
Versoenbaarheid
Internet Explorer het nog altyd sekere webstandaarde afgeskeep, wat dit moeilik vir ontwikkelaars maak om webbladsye te bou. Weergawe 7 is egter heelwat verbeter en los baie CSS-probleme op, maar veroorsaak ook nuwe probleme. Dit skep ekstra werk omdat ontwikkelaars soms aparte CSS-kode vir IE5, IE6 en nou ook IE7 moet skryf.
Van die bekende probleme sluit in:
Op 20 Desember 2007 word dit bekend dat Internet Explorer 8 uiteindelik die Acid2-toets geslaag het.
Lys van landname in verskeie tale (J-P)
Die meeste lande van die wêreld het verskillende name in verskeie tale. Party lande het ook naamsveranderinge weens staatkundige of ander redes ondergaan. Hierdie artikel poog daarin om alle ander bekende name vir alle nasies, lande en oppermagtige (soewereine) state weer te gee. Dit laat geen ruimte vir enige mening omtrent die "oorspronklike", "amptelike", "werklike", of "juiste" benaming vir enige land nie.
Lande word alfabeties deur hul tans bekendste naam in Afrikaans gelys. Elke Afrikaanse naam word opgevolg deur sy tans bekendste eweknie in ander tale, en word ook in alfabetiese volgorde volgens naam en taal gelys (ongeag die uitspraak). Waar geskiedkundige en/of wisselvorms gebruik word, word dit so aangedui. Buitelandse benamings wat met Afrikaans ooreenstem word ook gelys, om die vraag "Hoe heet die naam in...?" te beantwoord.
Die name moet as volg neergepen word: tale wat die Latynse alfabet gebruik, moet as "Naam (taal)" geskryf word, byvoorbeeld, "Afeganistão (Portugees)", en volgens die Afrikaanse alfabetiese volgorde gelys word. Tale wat ander skrifstelsels gebruik, moet as "Verlatynsing - oorspronklike skrif (taal)" uitgedruk word, byvoorbeeld "Argentine - אַרגענטינע (Jiddisj)", en ook volgens die Latynse skryfstelsel in alfabetiese volgorde verskyn.
Vanweë die grootte word hierdie artikel in vier dele verdeel:
Inhoudsopgawe: J — K — L — M — N — O — P
Geelborskanarie
Die Geelborskanarie (Crithagra citrinipectus) is 'n amper-endemiese, gelokaliseerde, algemene standvoël in palmsavanne en aangrensende doringboomveld en grasveld. Die voël is 11 cm groot en weeg 10 - 13 gram. In Engels staan die voël as die Lemon-breasted Canary bekend.
Neva Carr Glyn
Neva Carr Glyn (10 Mei 1908 – 10 Augustus 1975) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente First Victory Loan: Return Journey (1944) en Age of Consent (1969), en in die televisiereekse Homicide (1964) en Number 96 (1972).
Donkerbalk-chromis
Die Donkerbalk-chromis (Chromis weberi) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by die Protea-bank in die suide van KwaZulu-Natal.
Voorkoms
Die vis is bruin of groengrys van kleur en die rante van die operkulums is swart. Die rante van al die skubbe is ook donkerder en die stertvin se punte is swart. Die vis word tot 14 cm lank.
Habitat
Die vis verkies koraal- en rots riwwe om in te leef in water wat 3 – 30 m diep is en hulle eet soöplankton.
Mark Ritts
Mark Ritts (16 Junie 1946 – 7 Desember 2009) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent In Smog and Thunder (2003) en in die televisiereekse The Real Adventures of Sherlock Jones and Proctor Watson (1987), Storytime (1992), en Beakman's World (1992).
M
Die letter M, m is die 13de letter van die moderne Latynse alfabet. In Navo se internasionale spellingsalfabet word M uitgespreek met die woord "Mike".
JVC Julianadorp
JVC Julianadorp is 'n sokkerklub in Nederland in die stad Den Helder, geleë in die westelike provinsie Noord-Holland. Die klub is op 21 Junie 1921 gestig. JVC het ook 'n futsal-afdeling (saalvoetbal). Die eertydse sokkerspeler David Loggie was die afrigter van die klub van 1994 tot 1998.
Q
Die letter Q, q is die 17de letter van die moderne Latynse alfabet. In Navo se internasionale spellingsalfabet word Q uitgespreek met die woord "Quebec".
Bets Basson
Bets Basson is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en is in 1934 gebore.
Lewe en werk
Sy studeer aan die Heidelberg Onderwyskollege, waar sy in 1954 'n Onderwysdiploma verwerf. Daarna hou sy skool by die Laerskole Aucklandpark, Unika, Hugenoot, Richmond en laastens by Trap der Jeugd in Vrededorp in Johannesburg, waar sy vanaf 1980 tot 1984 die hoof is. Intussen studeer sy verder en behaal in 1960 die Lisensiaat in Drama en Spraakopleiding aan die Universiteit van Suid-Afrika en in dieselfde jaar 'n verdere Onderwysdiploma in Minimale breindisfunksie en Spesiale Onderwys by die Onderwyskollege vir Verdere Opleiding. Vanaf 1960 tot 1995 bedryf sy haar eie geregistreerde ateljee in Drama-onderwys en met hierdie ateljee verower sy talle diplomas en trofeë. Vanaf 1984 is sy betrokke by en vanaf 1987 tot 1994 is sy die hoof van die Johannesburg College of Education se sentrum vir hoogs begaafde leerlinge. In hierdie kapasiteit doen sy baanbrekerswerk vir die erkenning van Drama as 'n sewende vak op skoolvlak.
Sy is vanaf 1960 lid van die Uitvoerende Raad van die Suid-Afrikaanse Gilde vir spraak en drama onderwysers, waar sy vanaf 1985 lid is van die uitvoerende raad en tussen 1990 en 1992 voorsitter is van die Raad. Hier is sy 'n stigterslid en kurrikulumbeplanner van die Gilde se Lisensiaat wat aangebied is deur Wits Technikon. In 1986 is sy 'n stigterslid (later erelid) en voorsitter van die Raad van Afrikaanse Beoordelaars; vanaf 1970 eksaminator by die Suid-Afrikaanse Gilde vir Spraak- en Drama-Onderwys en nasionale koördineerder van Mondelinge Kommunikasie en Vertolkingskunde; en vanaf 1970 is sy beoordelaar van kunswedstryde, toneelfeeste en redenaarskompetisies. Sy is ook vanaf 1970 tot 1995 betrokke by die regie van skoolleerlinge en studente se drama-opvoerings. Van 2004 tot 2009 is sy regisseur van verskeie opvoerings van Herman Charles Bosman se werk by die Grahamstad Nasionale Kunstefees, insluitende “A leopard, a tree, Bosman, you & me”, “Chocolate”, “Bosman’s women”, “Wild & fragrant” en "Bosman's veld maiden".
Skryfwerk
Sy publiseer “Vyf en sewentig monoloë” en “Vyf en veertig samesprake”, met beide versamelings wat in ouderdomsgroepe opgedeel is en stukke bevat wat op die verhoog maar ook in die klaskamer opgevoer kan word.
Diarree
Diarree is 'n oorvloedige, wateragtige ontlasting wat meebring dat die lyer kort-kort na die badkamer moet hardloop. Die woord is 'n samevoeging van die Griekse woorde "dia" (deur) en "rheo" (stroom). Algemene sinonieme hiervoor in die volksmond is loopmaag, buikloop, maagwerking, skittery (veral by diere) en gietergat.
Simptome
Diarree kom voor wanneer die slymvlies van die dermwande geïrriteer en geïnflammeer word. Die stoelgang sal dan te vinnig deurgaan en 'n groot hoeveelheid voedingstowwe en vloeistof saamneem. Dit gaan gewoonlik gepaard met maagpyn, naarheid, dehidrasie (ontwatering), 'n algehele gevoel van ongesteldheid en selfs koors en braking.
Tipes diarree
Diarree is nie een spesifieke siekte nie, maar is die gevolg van verskillende oorsake. Daar word onderskei tussen akute en chroniese diarree.
Akute diarree
Akute diarree duur gewoonlik minder as 48 uur en kan deur voedselvergiftiging, antibiotika of angstigheid veroorsaak word. Dit word opgedoen deur kos of vloeistof wat gifstowwe of skadelike organismes bevat in te neem. Diarree tree gewoonlik binne 'n halfuur tot drie uur na die inname van die besmette voedsel in, maar met basillêre disenterie (wat deur organismes van die Shigella-groepe veroorsaak word) kan dit eers 12 tot 72 uur na die besmetting voorkom.
Chroniese diarree
Diarree kan ook chronies wees as dit langdurig aanhou. Dit kan 'n teken van 'n ingewandsprobleem, soos prikkelbare dermkanaal-sindroom, ulseratiewe kolitis of Chrohn se siekte wees. Besoek jou dokter sodat die oorsaak van die probleem vasgestel kan word.
Spanningsdiarree
Spanningsdiarree kan deur gespanne omstandighede of angstigheid aangebring word. Dit kom byvoorbeeld voor wanneer 'n persoon 'n belangrike toets moet skryf, musiekeksamen ondergaan of vir 'n rybewysondersoek moet gaan. Hierdie tipe diarree se oorsaak het niks met voedsel of 'n infeksie te make nie, maar omdat die spiertonus van die dunderm verswak weens die spanningsituasie, beweeg die inhoud in die derm vinniger deur, water word nie voldoende geabsorbeer nie, en diarree ontstaan.
Behandeling
Daar is gewoonlik nie geneesmiddels vir diarree nodig nie. Dit moet egter met groot omsigtigheid hanteer word, omdat dit selfs lewensgevaarlik kan wees. Konvensionele medisyne fokus gewoonlik op rehidrasie van die liggaam en om voedingsvlakke na normaal terug te bring. Om verspreiding te voorkom moet die hande deeglik gewas word. Moenie kos voorberei as jy diarree onder lede het nie.
Vir minder ernstige gevalle kan dit help om sagte, komplekse koolhidrate soos piesangs, rys, aartappels en roosterbrood te eet. Drink swart tee, wat 'n natuurlike teenmiddel vir diarree is.
Brandwag
Brandwag (ook soms Brandwacht) is 'n nedersetting in die gebied van die Mosselbaai Plaaslike Munisipaliteit. Dit is geleë aan die R328-pad wat Hartenbos via Ruiterbos en die Robinsonpas met Oudtshoorn verbind. Brandwag is net noord van Hartenbos en net wes van die Geelbeksvlei.
In 1817 is aan A.G. van Kervel, die eerste landdros van George, hier 'n leningsplaas van slegs 209 vierkante roede (21 hektaar) toegeken. Mettertyd het dit tot 'n klein dorpie ontwikkel. In sy fleur het die gehug beskik oor 'n skool, weeshuis, winkel en poskantoor. Tans is daar in die dorpskern slegs enkele woonhuise en die kerkgebou en saal van die NG gemeente Brandwacht.
In 1871 is daar begin met 'n wolwassery weens die onuitputlike bron van sagte water uit die Brandwagrivier. Wol uit Brandwag het hoë pryse in Londen behaal. Later jare is die was van wol na Groot-Brakrivier oorgeplaas.
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het daar op 9 September 1901 'n skermutseling tussen Boere- en Britse magte hier plaasgevind. 'n Burger met die van Rhode het gesneuwel en lê in die plaaslike kerkhof begrawe.
Steltloperagtiges
Steltloperagtiges (Charadriiformes) is 'n diverse orde van klein tot medium-groot voëls. Die orde omvat ongeveer 350 spesies wat reg oord die wêreld voorkom. Meeste spesies leef naby water en eet invertebrate of ander klein diertjies. Nietemin is sommige pelagies (seevoëls), sommige woon in woestyne en 'n paar kom in digte woude voor.
Taksonomie
Die orde word in die volgende families onderverdeel:
Nzheleledam
Die Nzheleledam is 'n boogtipedam, geleë in die Nzhelelerivier noord van die Soutpansberg in Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Die dam het 'n bakmaat van 55,3 miljoen m3 agter 'n wal van 47 m. Die dam is in 1948 gebou vir besproeiing en die gevaarpotensiaal is as hoog aangeteken (3).
Beaufortsee
Die Beaufortsee (Engels: Beaufort Sea, Frans: Mer de Beaufort) is 'n see van die Arktiese Oseaan in Noord-Amerika tussen Kaap Barrow in die weste, die Kanadese Arktiese Argipel in die ooste en die vasteland van Alaska (Verenigde State) en Yukon (Kanada) in die suide. Die Beaufortsee grens aan die Tsjoekotkasee in die weste, die Arktiese Oseaan in die noorde en die Kanadese Arktiese Argipel in die ooste. Die see het 'n oppervlakte van sowat 476 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 1 004 m. Die see is genoem ná die Ierse hidrograaf Francis Beaufort.
Die Beaufortsee grens in die suidooste aan die Golf van Amundsen en maak deel uit van die bekende Noordwestelike Deurvaart tussen die Atlantiese en die Stille Oseaan. Die see is feitlik die hele jaar gevries. 'n Klein deel van die Beaufortsee langs die gemeenskaplike grens is omstrede tussen Kanada en die Verenigde State.
Die Mackenzierivier, die langste in Kanada, mond uit in die Kanadese deel van die Beaufortsee wes van Tuktoyaktuk, wat een van die min permanente nedersettings aan die see se kus is.
Die see word gekenmerk deur strawwe klimaat en is oor die grootste deel van die jaar gevries. Histories het slegs 'n smal pas tot 100 km in Augustus-September naby sy kus ontdooi van die ys, maar onlangs het die ysvrye gebied in die laat somer baie vergroot weens klimaatsverandering in die Arktiese gebied. Die Beaufortsee was vroeër bekend as 'n belangrike reservoir vir die aanvulling van Arktiese see-ys. See-ys sou dikwels vir etlike jare roteer in die Beaufort Gyre, die dominante seestroom van die Beaufortsee, en groei tot stewige en dik meerjarige ys.
Bewerings dat die seekus sowat 30 000 jaar gelede bevolk was, is grootliks gediskrediteer; die huidige bevolkingsdigtheid is baie laag. Die see bevat aansienlike hulpbronne van petroleum en aardgas onder sy yslaag, soos die Amauligak-veld. Die hulpbronne is ontdek in die tydperk tussen die 1950's en 1980's, en sedert die laaste deel van daardie tydperk het hul verkenning die belangrikste menslike aktiwiteit in die gebied geword.
Die tradisionele beroepe van vissery en walvis- en robbejag word slegs plaaslik beoefen, en het geen kommersiële betekenis nie. Gevolglik huisves die see een van die grootste kolonies witwalvisse, en daar is geen teken van oorbevissing nie. Om oorbevissing in sy waters te voorkom, het die VSA in Augustus 2009 'n voorkomende kommersiële visserybestuursplan aanvaar. In April 2011 het die Kanadese regering 'n memorandum van verstandhouding met die Inuvialuit onderteken as 'n eerste stap in die ontwikkeling van 'n groter seebestuursplan. Die Kanadese regering het in Oktober 2014 aangekondig dat geen nuwe kommersiële visserye in die Beaufortsee oorweeg sal word totdat navorsing volhoubare voorraad getoon het wat eers aan Inuvialuit beskikbaar gestel sal word nie.
Die Kanadese regering het blokke van die Beaufortsee as Mariene Beskermde Gebiede (MPA's) aangewys. Die Anguniaqvia niqiqyuam MPA omring die Parry-skiereiland in die Amundsen-golf, en die Tarium Niryutait MPA is geleë by die Mackenzierivierdelta en -riviermond. Die beskermde gebiede is ingestel om spesies en habitatte vir die Inuvialuit-gemeenskap te beskerm.
Omvang
Die Internasionale Hidrografiese Organisasie definieer die grense van die Beaufortsee soos volg:
Aan die Noorde. 'n Lyn vanaf Point Barrow, Alaska, na Lands End, Prins Patrickeiland ( 76°16′N 124°08′W ).
Aan die Ooste. Vanaf Lands End deur die suidwestelike kus van Prins Patrickeiland tot by Griffiths Point, vandaar 'n lyn na Cape Prince Alfred, die noordwestelike uiterste van Banks-eiland deur sy weskus tot by Kaap Kellet, die suidwestelike punt, en vandaar 'n lyn na Kaap Bathurst op die vasteland (70°36′N 127°32′W ).
Moratorium op kommersiële visvang
Op 20 Augustus 2009 het die Amerikaanse minister van handel, Gary Locke, 'n moratorium aangekondig op visvang in die Beaufortsee noord van Alaska. Volgens Locke: "Namate Arktiese see-ys weens klimaatsverandering terugtrek, is daar toenemende belangstelling in kommersiële visvang in Arktiese waters. Ons is in 'n posisie om te beplan vir volhoubare vissery wat nie die algehele gesondheid van hierdie brose ekosisteem beskadig nie. Hierdie plan volg 'n voorsorgbenadering tot enige ontwikkeling van kommersiële visvang, in 'n gebied waar daar nie in die verlede was nie."
Daar is nie nou wydverspreide kommersiële visserye in die waters nie.
Die moratorium is ingestel in afwagting dat aardverwarming die waters toeganklik sou maak vir kommersiële visserye. Die moratorium het kontroversie in Kanada verwek omdat die streek waar die VSA die moratorium aangekondig het, 'n groot wigvormige streek van betwiste waters ingesluit het. Randy Boswell, van Canada.com het geskryf dat die betwiste gebied 'n 21 436 vierkante kilometer gedeelte van die Beaufortsee dek. Hy het geskryf dat Kanada in April 'n "diplomatieke nota" by die VSA ingedien het toe die VSA die eerste keer planne vir die moratorium aangekondig het. Jack Layton, leier van die Nuwe Demokratiese Party van Kanada, het die Amerikaanse moratorium oor die betwiste waters in die Beaufortsee die "grootste inbreuk op Kanadese grondgebied in ons geskiedenis" genoem.
Geografie
Verskeie riviere soos die Kongakutrivier in Alaska en die Firthrivier in Yukon loop uit in die Beaufort. Die grootste rivier wat in die see vloei, is die Mackenzie, Kanada se langste, wat in die Kanadese deel van die see, wes van Tuktoyaktuk, uitmond. Die Kontinentale plat is taamlik smal, veral naby en oos van Point Barrow in die Alaska-deel van die see, en bevat talle ondersese valleie. Dit word wyer naby die delta van die Mackenzierivier, maar oorskry nêrens 145 km nie.
Naby die kus is die diepte vlakker as 60 m, maar dit neem vinnig toe noordwaarts tot 'n paar kilometer, en verander in 'n massiewe platform wat geologies soortgelyk is aan dié van die oseane.
Daar is baie klein eilande in die see en in die delta van die Mackenzierivier. 'n Paar groteres lê wes van die Mackenzierivier, soos Herschel-eiland 4 km van die kus af, en Barter-eiland 0,3 km van die kus af.
Die kus is laag, met die maksimum hoogtes tussen 250 en 750 m. Die grond word die hele jaar deur gevries op 'n diepte van ongeveer een meter, wat permafrost vorm, en slegs die boonste paar tien sentimeter ontdooi in die somer. Gevolglik moet geboue bogronds verhef word op houtstapels wat in die permafrost gedompel is.
Hidrologie en klimaat
Die Beaufortsee is deur die jaar bevrore, behalwe vir Augustus en September wanneer die ys naby die kus breek en 'n 50–100 km breë strook oop water oopmaak. Gedurende die 2000's, as gevolg van klimaatsverandering in die Arktiese gebied, het die ysvrye gebied in die laat somer baie vergroot. Tydens die rekord minimum omvang van Arktiese see-ys in September, 2012, het die see-ysgrens noordwaarts baie verder as normaalweg van die kus af teruggetrek.
Die kanale van die Mackenzierivier ontdooi vroeër, laat Mei-vroeg Junie. Hierdie ontdooiing verhoog die gemiddelde waterafvoer van ongeveer 150 000 tot 250 000 kubieke meter per sekonde.
Versteekte veranderinge in die ysbedekking van die Beaufortsee is in 2009 ontdek. Terwyl die ysarea stabiel bly, soos deur die waarnemingsatelliete bespeur, asook die gepaardgaande watertemperatuur en soutgehalte, het die ysstruktuur onlangs verander. Die nuwe ys, genoem vrot ys, is dunner en struktureel baie swakker.
Die seewater het 'n stabiele temperatuur en word soos volg in afsonderlike lae geskei:
Die boonste 100 m is oppervlakwater met temperature van −1.4 °C in die somer en −1.8 °C in die winter.
Die volgende laag word gevorm deur die invloei van die Stille Oseaan en Beringsee wat deur die Beringstraat kom; dit strek tot by die Noordpool. Die warmste, diep Atlantiese laag hee temperaturvan e tussen 0 en 1°C, en water aan die onderkant is 'n bietjie kouer teen -0,4 tot -0,8 °C. Die gemiddelde soutgehalte wissel tussen 28% en 32% (dele per duisend) van suid na noord. Tipiese lugtemperature (by Tuktoyaktuk) is −27 °C in Januarie en 11 °C in Julie.
Die waterstrome vorm die kloksgewys-gerigte Beaufort Gyre, wat suidwestelike en westelike strome naby die kus tot gevolg het. Die Mackenzierivier beïnvloed hierdie sirkulasie gedeeltelik en veroorsaak klein oostelike strome naby sy mond. Die rivier bring jaarliks ​​ongeveer 15 miljoen ton sedimente wat ryk is aan dolomiet en kalsiumkarbonaat. Hierdie afsettings word oor die see versprei en met modder en gruis gemeng.
Flora en fauna
Die Beaufortsee se kuslyn is bedek met toendra en dui die noordelike grens van die landreeks van die ysbeer in Noord-Amerika aan. Die Mackenzierivier is 'n belangrike habitat vir walvisse en seevoëls en is nog relatief onaangeraak deur kommersiële verkeer. Die delta van Mackenzierivier bevat talle mere en damme wat deur muishonde bewoon word.
Mikronesiese tale
Die Mikronesiese tale is een van die twee bekendste en belangrikste taalgroepe van die Oseaniese tale, die ander is die Polinesiese tale. Dit omvat 21 tale wat deur sowat 430 000 mense in die streek Mikronesië gepraat word, vandaar die naam. Die Mikronesiese tale bestaan uit twee subgroepe: Die Kern-Mikronesiese tale en Nauruaans.
Die grootste tale van die Kern-Mikronesiese tale (volgens moedertaalsprekers) is: Kiribaties (118 401) en Marshallees (53 200). Al drie tale (Kiribaties, Marshallees en Nauruaans) vorm saam met Engels die amptelike tale van die eilandnasies Kiribati, die Marshalleilande en Nauru, onderskeidelik. In teenstelling daarmee is die meeste ander Mikronesiese tale ernstig bedreig.
NG gemeente Stockenström
duimnael|links|260px|Die kerkgebou van die gemeente, hier afgeneem in 1917.
duimnael|regs|300px|Die NG, later Sending- en uiteindelik VG gemeente Stockenström se grense het ooreengestem met dié van die landdrosdistrik met dieselfde naam, waarvan [[Seymour, Oos-Kaap|Seymour die hoofdorp was, hoewel die kerkgebou op Hertzog, 8 km vanaf Balfour gebou is. Die destydse apartheidsregering het later jare bruin sowel as wit grondeienaars uitgekoop ten einde die tuisland Ciskei te konsolideer.]]
duimnael|regs|220px|Ds. [[Andrew Murray sr. was voorsitter van die Ringsitting wat besluit het om 'n afsonderlike kerk vir blanke lidmate af te stig, die latere NG gemeente Greykerk.]]
duimnael|regs|180px|Ds. Pieter Rosa Pieterson, leraar van 1869 tot 1879.
duimnael|regs|180px|Ds. J.A. Malherbe, leraar van 1937 tot in die jare 50.
Die NG gemeente Stockenström was die 22ste oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, maar omdat die lidmate bruin en behoeftig was en daarom nie hulle finansiële verpligtinge teenoor die NG Kerk kon nakom nie, is dit later aan die NG Sendingkerk, tans die Verenigende Gereformeerde Kerk, oorgedra.
Ontstaan
Nadat die Britse regering aan die Kaap dit reggekry het om die Xhosa-hoofman Macomo uit sy woongebied in die vrugbare valleie van die Katrivier en sy bolope te verdryf, het kaptein (later sir) Andries Stockenström, destyds kommissaris-generaal van die oostelike distrikte van die Kaapkolonie, op die gedagte gekom om hierdie ontruimde distrikte aan kleurlinge uit die sendingstasies Theopolis en Bethelsdorp te gee. Dit was die oorsprong van die geskiedkundige Katriviernedersettings wat as buffer tussen die blanke grensbewoners en die Xhosas moes dien en wat in 1844 as distrik die naam van sy stigter, Stockenström, ontvang het.
Toast Coetzer
Pieter Willemse Reino "Toast" Coetzer (gebore 12 September 1977) is 'n Afrikaanse joernalis, musikant, skrywer en digter. Hy is ook 'n lid van die musiekgroep Buckfever Underground.
NG gemeente Stockenström
Ontstaan
Van die begin was dié mense van gemengde herkoms nou verbonde aan die Independente onder eerw. Reade, met Phillipton (genoem na dr. John Philip van die Londense Sendinggenootskap) as middelpunt. In 1830 is eerw. William Ritchie Thompson van die Londense Sendinggenootskap se Tjumie-sendingstasie deur die regering aangestel om in die nedersetting te arbei. Diegene wat 'n voorliefde vir die NG Kerk gehad het, het die regering om 'n leraar vir hulle afsonderlike werk versoek. So is Stockenström in 1832 gestig, hoewel dit tot 1848 as Balfour sou bekend staan. Eerw. W.R. Thompson (destyds sendingleraar onder die Xhosas van die grensgebied) is as eerste leraar op Balfour deur ds. George Morgan van Somerset-Oos bevestig. Hulle was albei onder die eerste Skotse predikante wat na Suid-Afrika gekom het.
Toast Coetzer
Lewe en werk
Pieter Willemse Reino (Toast) Coetzer is op 12 September 1977 op Cradock in die Oos-Kaap gebore. Hy is die middelste kind en het 'n ouer broer, Wimpie, en 'n jonger suster, Celetje. Sy ma is 'n nooi Dykema, wie se pa vanuit Holland na Suid-Afrika geëmigreer het. Hy het grootgeword op die plaas Rietvlei aan die voet van die Winterberge naby Cradock. Aanvanklik gaan hy na die Voorbereidingskool op Cradock en daarna tot met Standerd 2 na die laerskool. Hierna gaan hy en sy broer na Gill Kollege op Somerset-Oos, waar hy in die koshuis bly en in 1995 matrikuleer. Op skool skryf hy skoolkrieketverslae vir die plaaslike koerant, die Somerset Budget, en is redakteur van die skoolkoerant, Die Gisan. Vanaf 1996 studeer hy joernalistiek aan Rhodes Universiteit in Grahamstad en is hier betrokke by die studentekoerant Activate. Op universiteit word hy 'n platejoggie op die studente radiostasie Rhodes Music Radio en ontmoet so vir Gilad Hockman, saam met wie hy in 1998 die popgroep Buckfever Underground stig. Hulle skryf in vir 'n musiekkompetisie van die televisieprogram Geraas, wat hulle wen met die liedjie Dink harder. Dit gee hulle die geld om hulle eerste CD, Jou medemens is dood, in 1998 vry te stel. Hulle volg dit op met Survival is personal (2000), TAFL – Teaching Afrikaans as a Foreign Language (2003), Trying to do something about this goddamn terrible bleak winter live (2005), Saves(2007) en Limbs gone batty (2009). Die album Saves word in 2010 deur Mail & Guardian aangewys as een van die top-tien albums van die voorafgaande dekade. Vir Buckfever Underground skryf hy verskeie liedjies, onder andere Die volk is in die kak, waarmee hulle 'n SABC2-musiekkompetisie wen. Hierdie liedjie word ook in 2007 genomineer as een van die honderd beste versetliedjies ooit in 'n Nederlandse opname. Die liedjie handel oor jong Suid-Afrikaners se ontnugtering in die gemeenskap ná apartheid.