cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eed op die Kaatsbaan
Gebeure
Lodewyk XVI het besluit om die ontwikkeling teë te staan. Hy het op 22 Junie gepoog om die afgevaardigdes van die drie stande by 'n koninklike vergadering bymekaar te bring waar hy al die besluite van die Derde Stand sou breek. Terwyl hy wag is dit vir hom nodig om alle debat en enige nuwe besluite te verhoed. Op 20 Junie 1789, onder die voorwendsel van herstelwerk voor die volgende vergadering, het die wagte die afgevaardigdes van die Derde Stand toegang tot die hôtel des Menus Plaisirs, waar die State-Generaal gehou is, belet.
Die afgevaardigdes besluit daarom om in die Salle du Jeu de paume kaatsbaan by Versailles te vergader. Bygestaan deur die afgevaardigde Jean-Joseph Mounier, het die abdy Emmanuel-Joseph Sieyès hom gehaas in die skryf van die beroemde Eed op die Kaatsbaan "om nooit uitmekaar te gaan nie, en om te hervergader wanneer ook al omstandighede dit vereis, totdat die grondwet van die koninkryk gevestig is en op soliede fondamente bekragtig is". Die teks is deur Jean-Sylvain Bailly voorgelees. Dit het niks minder bereik as om die om die ondersteuning van die twyfelaars te bewerkstellig en hulle tot 'n mate te dwing om vorentoe te gaan. Die eed is met een uitsondering dié van Martin-Dauch, eenparig aanvaar.
Op 23 Junie het die Derde Stand hulle bereidwilligheid om by hulle eed te hou, gewys. In 'n toespraak voor die Vergadering verklaar Lodewyk XVI die besluite van die Derde Stand nietig en verbied hy die drie stande om gesamentlik te vergader. Hy belowe wel sekere hervorminge (gelykheid wat belasting betref, afskaffing van die taille – 'n direkte grondbelasting op die nie-bevooregte klasse, die corvées – onbetaalde arbeid deur kleinboere, en die lettres de cachet – 'n koninklike lasbrief tot inhegtenisneming, ens.) en sluit af met 'n beroep op die afgevaardigdes om te verdaag.
Die koning vertrek, die wagte lyk of hulle die afgevaardigdes van die Derde Stand wat weier om hulle te gehoorsaam uitmekaar te dwing. 'n Paar van die adellike afgevaardigdes, soos La Fayette het hulle hand op hulle swaarde geplaas. Dit is op die oomblik wat Mirabeau sy beroemde frase uitgespeerk het, waarvan daar verskeie weergawes bestaan: "Allez dire à ceux qui vous envoient que nous sommes ici par la volonté du peuple et que nous ne quitterons nos places que par la force des baïonnettes!"
Die koning het ingegee. Hy het verklaar "Nou ja, as hulle nie wil weg gaan nie, dan bly hulle!" Op 27 Junie beveel hy die ander twee stande om by die Derde aan te sluit, in 'n enkele kamer.
Teks van die Eed
Jean-Baptiste-Pierre Bevière is beroemd daarvoor dat hy die Eed op die Kaatsbaan geskryf het. Constituant rallié à l'Empire, is hy in die Panthéon de Paris begrawe.
Die Nasionale Vergadering, met inagneming daarvan dat hulle geroep is om die grondwet van die koninkryk te vestig, om die regenerasie van die openbare orde te weeg te bringen om die ware beginsels van monargie te handhaaf, mag niks dit verhoed om voort te gaan met sy beraadslaging in enige plek waar dit gedwing word om om hom te vestig, en ten slotte, waar ook al sy lede byeenkom, is die Nasionale Vergadering;
J. Slauerhoff
Jan Jacob Slauerhoff (15 September 1898 – 5 Oktober 1936), wie gepubliseer het as J. Slauerhoff, was 'n Nederlandse digter en romansier. Hy word beskou as een van die belangrikste Nederlandse skrywers.
Jeug
Slauerhoff het die Hogereburgerschool (sekondêre skool) in Harlingen, Nederland bygewoon waar hy die eerste keer kennis gemaak het met sy toekomstige medeskrywer Simon Vestdijk. In 1916 het Slauerhoff na Amsterdam verhuis om geneeskunde te studeer. Terwyl hy aan die universiteit studeer het, het hy sy eerste gedigte geskryf. Sy debuut as digter was in die kommunistiese tydskrif De Nieuwe Tijd. Hy was vanaf 1919 tot 1920 redakteur van die Amsterdamse studentetydskrif Propria Cures. In 1919 het Slauerhoff verloof geraak aan 'n student in Nederlandse taalstudies genaamd Truus de Ruyter. In 1921 het hy aangesluit by die personeel van die literêre tydskrif Het Getij en later by die van De Vrije Bladen; in die tydperk het hy kennis gemaak met die digters Hendrik Marsman en Hendrik de Vries.
Vroeë loopbaan
Sy eerste bundel gedigte (Archipel) is in 1923 gepubliseer. Daarna het hy as mediese praktisyn begin werk op skepe, vernaam in Suid-Oos Asië. Baie van sy werk het betrekking op reis en die verlange na verre kuste soos Sjina, Japan en die seë.
Troue, laaste jare
Sy bekendheid as skrywer het intussen toegeneem. In 1932 het hy Het verboden rijk geskryf. Dit is 'n deels historiese en deels magies-realistiese roman wat die lewe van 'n 20ste eeuse Europeaan vermeng met dié van Luís de Camões ('n 16de eeuse Portugese digter van sonnette en skrywer van die epiese werk Os Lusíadas. Hy het 'n deel van sy lewe in die Ooste spandeer). Ten spyte daarvan dat dit eers in 2012 in Engels vertaal is (en steeds nie in Afrikaans beskikbaar is nie), het dit die aandag getrek van skolastici soos Jane Fenoulhet wat in 2001 na dit as 'n belangrike modernistiese roman verwys het. Beide Het verboden rijk en die opvolgroman Het leven op aarde (1934) is wyd geprys en sy 1933-versbundel Soleares is bekroon met die Van der Hoogt-prys.
Styl en temas
Alhoewel Slauerhoff in die tydvak van ekspressionisme geskryf het is sy poësie volgens Garmt Stuiveling en G.J. van Bork in wese romanties van aard: dit toon sterk outobiografiese elemente, dit bevat rusteloosheid, verbeeldingskrag en 'n verlange na ver en afgeleë plekke, uitgedruk deur vereenselwiging met boemelaars, ontdekkers en seerowers.
Matt Stone
Matt Stone (gebore 26 Mei 1971) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente BASEketball (1998), South Park: Bigger, Longer & Uncut (1999), en Team America: World Police (2004), en in die televisiereeks South Park (1997). Ook as medeskrywer vir The Book of Mormon (2011). Stone was geïnteresseerd in film en musiek as 'n kind, en het die Universiteit van Colorado na hoërskool bygewoon, waar hy Trey Parker ontmoet het. Hy is bekend as mede-stigter van South Park saam met Trey Parker.
J. Slauerhoff
Styl en temas
Baie van Slauerhoff se werk handel oor armes en verdruktes; veral die digbundels Archipel (1923), Eldorado (1928), Soleares (1933) en Een eerlijk zeemansgraf (1936). Die opvoer van sy toneelstuk ''Jan Pietersz. Coen'' (1930), 'n uiters kritiese stuk oor Jan Pieterszoon Coen (die sewentiende-eeuse offisier van die Nederlands Oos-Indiese Kompanjie in Indonesië en Goewerneur-generaal van Nederlands-Indië vir twee termyne ), is in 1948 deur die burgemeester van Amsterdam verbied.
Matt Stone
Stone en Parker het verskuif na Los Angeles en skryf hul tweede film, Orgazmo (1997). Hulle het gewerk op 'n film getiteld South Park: Bigger, Longer & Uncut (1999), wat erkenning ontvang het van beide kritici en aanhangers. Saam met Parker, het hy ook verskeie rolprente en televisiereekse vervaardig, insluitend Team America: World Police (2004).
J. Slauerhoff
Postuum uitgawes
Twee werke wat byna voltooi was ten tyde Slauerhoff se afsterwe, die oorspronklike roman De opstand van Guadalajara en die vertaling van Martín Luis Guzmán se In de schaduw van den leider is in 1937 postuum gepubliseer.
Matt Stone
Vroeë lewe
Matthew Richard Stone was gebore op Mei 26, 1971 in Houston, Texas. Sy pa is 'n ekonomie professor Gerald Whitney Stone en sy ma Sheila Lois (Belasco), wat Joods is. Stone en sy jonger suster Rachel het grootgeword in Littleton, 'n voorstad van Denver, Colorado.
J. Slauerhoff
Postuum uitgawes
'n Komitee vir die voorbereiding van die volledige werke van Slauerhoff is opgerig om sy "volledige werke" saam te stel. Hierdie komitee, bestaande uit toonaangewende literêre figure, waaronder 'n aantal vriende van Slauerhoff, het D.A.M. Binnendijk, Menno ter Braak, N.A. Donkersloot, Jan Greshoff, Kees Lekkerkerker, Hendrik Marsman, Adriaan Roland Holst en Constant van Wessem ingesluit. Du Perron se bydrae was 'n algemene oorsig betreffende die ordening en groepering van die inhoud; hierna wou hy nie verder deelneem nie. Werk het langsamerhand gevorder en is verder vertraag deur die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog. Die eerste bundel het een jaar agter skedule (in 1941) verskyn en die reeks van agt volumes is eers in 1958 voltooi. Twee van die komiteelede, Ter Braak en Marsman, is aan die begin van die oorlog oorlede en die uitgewer, Nijgh & Van Ditmar, het in die middel van die projek moed verloor, wat onder andere daartoe gelei het dat die laaste bundel wat Slauerhoff se essays bevat onafhanklik deur Lekkerkerker gepubliseer is. Lekkerkerker, die mees toegewyde teksnavorser en beskermheer van Slauerhoff se literêre erfenis, het deur die jare Slauerhoff se manuskripte en onversamelde publikasies bestudeer, wat aanleiding gegee het tot steeds beter uitgawes van die volledige- dig- en Prosabundels wat in die 1980's gekulmineer het in die publikasie van verskeie uitgawes van Slauerhoff se werke. In 2018 is 'n volledige uitgawe van al sy gedigte gepubliseer (J. Slauerhoff - Verzamelde Gedichten. Nijgh & Van Ditmar, red Hein Aalders en Menno Voskuil, 1037 bladsye).
Matt Stone
Persoonlike lewe
Vanaf 2001, het Stone 'n verhouding met Angela Howard. Hulle het ontmoet terwyl Howard 'n Comedy Central uitvoerendehoof was. In 2008, het hulle getrou en het twee kinders saam.
J. Slauerhoff
Postuum uitgawes
Wim Hazeu, een van die belangrikste biograwe van Nederland, het 'n nuwe weergawe van die Slauerhoff-biografie (Arbeiderspers) bestaande uit 855 bladsye prosa gepubliseer. Die laaste twee boeke is op 7 September 2018 in die Dorpskerk Huizum in Leeuwarden vrygestel omdat hierdie stad -die geboorteplek van Slauerhoff- aangewys is as Europa se kulturele hoofstad vir 2018.
Slauerhoff en Huizum
Die klein dorpie Huizum in Friesland dien as gasheer vir die jaarlikse Slauerhoff-lesing. Die kerk in Huizum bevat 'n brons borsbeeld van Slauerhoff wat geskep is deur Ben van der Geest. Verskeie familielede van die digter, waaronder sy ouers, is in die Huizum-begraafplaas begrawe. Die grafsteenplaat met die name van Slauerhoff se ouers staan sedert die verwydering van die graf op 'n voetstuk by die ingang van die Dorpskerk. Die grafsteen het hierdie prominente plek gekry omdat een van Slauerhoff se langste gedigte (In Memoriam Patris, 34 strofes) opgedra is aan die begrafnis van sy vader by dieselfde begraafplaas.
Lukraak
Behalwe vir die 2012 vertaling van Het verboden rijk deur Paul Vincent is geen van Slauerhoff se ander werke in Engels vertaal nie. Daar bestaan egter 'n aantal Duitse, Franse, Italiaanse, Oekraïense en Portugese vertalings van sy prosawerk asook Russiese vertalings van sy poësie.
Croydon-lughawe
Die Croydon-lughawe (voormalige ICAO-kode: EGCR) was die belangrikste en enigste internasionale lughawe van die Verenigde Koninkryk gedurende die tussenoorlogse periode. Dit was geleë in Croydon, Suid-Londen, Engeland, gebou in 'n neoklassieke styl, en in 1920 geopen. Dit is ontwikkel as die belangrikste lughawe van Brittanje, wat destyds meer vrag, pos en passasiers hanteer het as enige ander Britse lughawe. Innovasies by die lughawe het die wêreld se eerste lugverkeerbeheer en die eerste lughaweterminaal ingesluit.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog word die lughawe RAF Croydon genoem, aangesien sy rol verander het na die rol van 'n vegvliegveld tydens die Slag om Brittanje; en in 1943 is RAF Transport Command op die terrein gestig, wat die lughawe gebruik het om duisende troepe na Europa en terug te vervoer.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die lughawe se rol na burgerlugvaart teruggekeer, maar die rol van Londen se primêre internasionale lughawe is aan die Londen Heathrow-lughawe oorgedra. Die Croydon-lughawe is in 1959 gesluit. Dit was onder agt verskillende name bekend terwyl dit aktief was.
Looisuur
Looisuur is 'n spesifieke vorm van tannien. Dit is 'n polifenol, 'n tipe organiese verbinding. Dit is 'n swak suur (pKa ongeveer 6), wat te wyte is aan die talle fenolgroepe in die struktuur.
Die chemiese formule vir kommersiële looiersuur word dikwels as C76H52O46 gegee, maar in werklikheid is dit 'n mengsel van glukoside en esters wat afhangend is van die plantbron waarvan die looiersuur onttrek word. Kommersiële looisuur word gewoonlik uit een of meer van die volgende plante onttrek: Caesalpinia spinosa, Rhus semialata, Quercus infectoria of Rhus coriaria.
Voorkoms in die natuur
Looisuur verkry uit eikehout is hoofsaaklik kwersitanniensuur en kom voor in die bas en blare. Gallotanniensuur is ook 'n vorm van looisuur en kom voor in 'n soort uitgroeisel op die uitwendige weefsels van die boom wat 'n "gal" genoem word.
Gebruike in die industrie
Tanniene is 'n basiese bestanddeel in die chemiese kleuring van hout en kom reeds voor in hout soos eikehout en okkerneut. Die aanwesigheid van tanniene in die bas van redwood (Sequoia) is 'n sterk natuurlike verdediging teen veldbrand, ontbinding en besmetting deur sekere insekte soos termiete.
Looisuur is gebruik in die kleurproses vir sellulose vesels soos katoen, maar word nie meer algemeen gebruik nie.
Looisuur kan gebruik word vir die bewaring van yster-gebaseerde metaalvoorwerpe om korrosie te inhibeer, maar dit maak die korrosie swart en enige blootgestelde metaal donkerblou.
Gebruik in voedsel
In baie wêrelddele word dit gebruik in gebak, alkoholiese en nie-alkoholiese drank, bevrore suiwelprodukte en vleisprodukte.
Gebruik as medikasie
Saam met magnesium en soms geaktiveerde houtskool is looiersuur vroeër in die laat 19de en vroeë 20ste eeu gebruik as behandeling vir baie giftige stowwe, onder andere strignien en sampioene.
Die instelling van looiersuurbehandeling van ernstige brandwonde in die 1920's het die sterftesyfer aansienlik verlaag. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is looiersuurverbande gebriuk om brandwonde te behandel maar na die oorlog is hierdie gebruik laat vaar weens die ontwikkeling van meer moderne behandelings.
Gevare
Looisuur kan potensiële gesondheidsgevare veroorsaak, soos skade aan die oog, vel, asemhalingskanale en spysverteringskanale. Dit kan irritasie, rooiheid, pyn, dowwe sig en moontlike oogskade veroorsaak. Wanneer looiersuur in skadelike hoeveelhede deur die vel geabsorbeer word, kan dit irritasie, rooiheid en pyn veroorsaak. Naarheid, braking en diarree is simptome van inname van looiersuur en langdurige blootstelling kan lewerskade veroorsaak. By inaseming kan looiersuur irritasie van die lugweë veroorsaak.
Verwysings
{{Verwysings|verwysings=
}
}}
Dunning-Kruger-effek
Die Dunning-Kruger-effek is ’n denkfout waarin relatief onbekwame indiwidue aan denkbeeldige meerderwaardigheid ly en hul eie vermoë foutiewelik veel hoër ag as wat dit werklik is. Die denkfout is in 1999 eksperimenteel waargeneem deur David Dunning en Justin Kruger van Cornell Universiteit. Dunning en Kruger het die denkfout toegeskryf aan die metakognitiewe onvermoë van die onbekwame om hul eie vermoënsvlak akkuraat te evalueer. Hulle navorsing het ook die omgekeerde voorgestel: dat hoogs bekwame indiwidue hul relatiewe bekwaamheid geringskat met die verkeerdelike veronderstelling dat take wat vir hulle maklik is, ook vir ander maklik is.
Die fout word toegeskryf aan ’n metakognitiewe onvermoë van die onbekwame om hul eie foute te besef.
Dunning en Kruger het veronderstel dat die effek die gevolg is van interne illusie in die onbekwame en eksterne wanopvatting in die bekwame: “Die miskalibrering van die onbekwame spruit uit ’n wanopvatting van die self, waar die miskalibrering van die hoogs bekwame uit ’n wanopvatting oor andere ontstaan”.
Voorstel
Die fenomeen is aanvanklik getoets in ’n reeks eksperimente wat in 1999 deur David Dunning en Justin Kruger van die Sielkundedepartement aan die Cornell-universiteit gepubliseer is. Die studie is geïnspireer deur die geval van McArthur Wheeler, ’n man wat twee banke beroof het nadat hy sy gesig met suurlemoensap besmeer het in die foutiewe indruk dat, omdat suurlemoensap as onsigbare ink gebruik kan word, sy gesig nie deur die kringtelevisiekameras opgeneem sou word nie. Hulle het opgemerk dat vroeëre studies wat die onkunde van prestasiestandaarde voorstel, die gevolg is van ’n hoë mate van onbekwaamheid. Hierdie patroon is waargeneem in studies van vaardighede wat wissel van leesbegrip, die bestuur van ’n motorvoertuig en die speel van skaak of tennis.
Dunning en Kruger het voorgestel dat, vir ’n gegewe vaardigheid, onbekwame mense:
Dunning het intussen ’n analogie opgestel (“die anosognosie van die alledaagse lewe”) met ’n toestand waarin ’n persoon wat aan ’n fisiese gestremdheid as gevolg van breinskade ly, onbewus is van die gestremdheid of die bestaan daarvan ontken. Dit geld selfs vir ernstige gestremdhede soos blindheid en verlamming: “Indien u onbevoeg is, kan u nie weet dat u onbevoeg is nie… [D]ie nodige vaardighede om ’n korrekte antwoord te verskaf is presies dié vaardighede wat nodig is om ’n regte antwoord te herken.”
Trekarbeid
'n Trekarbeider is 'n rondtrekkende werker wat slegs vir 'n bepaalde en gewoonlik kort tydperk vir 'n spesifieke taak by 'n bepaalde werkgewer in diens geneem word. Hy gaan dus van 'n plek waar geen aanvraag vir sy arbeid bestaan nie na 'n plek waar daar 'n groot aanvraag bestaan. Dit is 'n internasionale verskynsel en bestaan nog altyd. As dit nie op 'n vrywillige basis geskied nie, noem ons dit slawerny.
Kenmerke van trekarbeid in Suid-Afrika
Trekarbeid het 'n onmisbare hoeksteen en kenmerk van die Suid-Afrikaanse ekonomie geword en is beskou as 'n bron van goedkoop arbeid. Dit word sterk geassosieer met die beleid van apartheid, alhoewel dit reeds teen die einde van die 19de eeu in Suid-Afrika bestaan het. Dit het tradisie onder die swartmense van die stamgebiede geword om vir 'n tydperk die tradisionele lewe te verlaat en in die stedelike gebiede vir kontant te gaan werk. Hierdie praktyk het die werker se drang na avontuur in 'n ander kultuuromgewing bevredig en aan hom sosiale aansien verskaf. Mans (en seuns van selfs 15 jaar) tot 65 het hulle aangemeld, maar meestal was hulle nie ouer as 50 jaar nie. Op die myne was die duur van die kontrakte gewoonlik 15 maande lank, maar in ander bedrywe soms tot 26 maande lank. Werkskontrakte het verskil na die aard van die soort werk, die behoeftes van die werker, die salaris daaraan verbonde en sy huislike omstandighede. Die geld wat verdien is, is gewoonlik teruggeploeg in die boerdery op sy stukkie stamgrond. So kon meer beeste vir lobola, en ook Westerse klere, komberse, meubels, voedsel en vuurwapens aangekoop word. Ook het dit die vrouens beïndruk.
Herkoms
Die arbeiders op die myne het gewoonlik uit die Transkei, Ciskei, Venda en Natal gekom, en ook uit die buurstate Namibië, Botswana, Lesotho en Mosambiek en selfs verder noord. Die Kamer van Mynwese het 'n spesiale werwingskantoor bekend as Wenela daarvoor gestig. Weens die groot uitvloei van Zoeloe-arbeiders na die Vrystaatse en Randse myne het Natal so 'n tekort aan werkers ondervind dat Indiër-immigrante gewerf moes word.
Ekonomiese sektore
Trekarbeiders was in groot getalle werksaam op die diamant-, goud- en steenkoolmyne, maar ook op plase, hawens en in fabrieke. 'n Goeie voorbeeld van trekarbeid op plase is die skeerspanne (die karretjiemense) wat van plaas tot plaas gaan. So word ook in die oestyd van sagtevrugte deur boere ekstra seisoenwerkers in diens geneem om te help met die pluk en verpakking van die vrugte. Op suikerplantasies word seisoenwerkers ook aangetref.
Voordelige gevolge
Die stelsel van trekarbeid het vir die werknemers besliste voor- en nadele ingehou. In die stamgebiede was die lewenstandaard oor die algemeen laag en die lewensbehoeftes min. Die gebiede was dig bevolk, die plase klein, die boerderymetodes swak en oeste was maar karig. In die gebiede was daar geen werksgeleenthede waar kontantgeld verdien kon word nie. Deur die aanraking met die Westerse kultuur het die behoeftes toegeneem en daarvoor was die kontant nodig wat op die myne en plase verdien kon word. Geld en goedere het na die stamgebiede gestroom. Hierdeur is die verwestering aangehelp ten koste van die tradisionele leefwyse. Die werk het ook vaardigheidsontwikkeling verskaf en hierdie opleiding en ervaring kon later in 'n ander werkkring teen 'n groter salaris aangewend word. Dit was 'n leerskool in die kapitalistiese ekonomie. Sommige jongmense het trekarbeid gesien as 'n ontvlugting van die onderdukkende stamtradisies en stamverpligtinge. Baie van die mans het die arbeidstelsel waardeer, hul belang in die stamgebiede gekoester en hulle gesinne in die stabiele maatskaplike orde van die stamgebiede agtergelaat. Ook het die stelsel dit moontlik gemaak om na die tradisionele leefwyse terug te keer wanneer hulle nie meer in die stad wil werk nie of wil aftree. Vir die burgers van die buurstate was die salaris 'n broodnodige bron van buitelandse valuta vir hul land.
Europa
In die periode 1960 tot 1975 was daar 'n groot ekonomiese oplewing in Noord-Europa. Daar was 'n groot tekort aan arbeiders en veral Duitsland, Noorweë, Swede, Finland, Denemarke, Nederland en België het groot getalle arbeiders uit veral Turkye, Tunisië en Marokko ontvang. In die destydse Duitse Demokratiese Republiek (Oos-Duitsland) was daar van hierdie arbeidsmigrante (in Duits bekend as Gastarbeiter) afkomstig van ander lande agter die Ystergordyn en uit Viëtnam, Noord-Korea, Kuba, Angola en Mosambiek. Hulle kontrakte was vasgepen op 3 jaar en hulle het ook in enkelgeslag hostelle gewoon. Kontak tussen hulle en die burgers van Oos-Duitsland is ontmoedig. Seksuele verhoudings met Duitsers het gelei tot deportasie van die trekarbeider. Sou 'n trekarbeider swanger raak, is sy verplig om 'n aborsie te ondergaan.
Ben Daniels
Ben Daniels (gebore 10 Junie 1964) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Rogue One: A Star Wars Story (2016) en in die televisiereekse House of Cards (2013) en The Exorcist (2016).
Domus Aurea
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Domus Aurea
Keiser Nero se paleiskompleks
Opgerig
Plattegrond
Argitekte en ingenieurs
Severus en Celer
Bewaringstoestand
Net Esquilynse Vleuel met oktagonale onthaalsaal (as ruïne)
Status
Toegang
Vir groepe (bespreking nodig) op Sater- en Sondae
Ligging
Sam Ash (akteur)
Sam Ash (28 Augustus 1884 – 20 Oktober 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stage Mother (1933), Kiss and Make-Up (1934), You and Me (1938), en Mandrake, the Magician (1939).
Domus Aurea
Via della Domus Aurea, Rome
Die Domus Aurea (Latyn, «Goue Huis») was 'n uitgestrekte paleiskompleks wat keiser Nero vir homself in die middestad van antieke Rome laat oprig het nadat groot dele van die stad, insluitende villa's van adellikes op die Palatynheuwel en Nero se vorige paleis, die nog onvoltooide Domus Transitoria, in die Groot Brand van 64 n.C. vernietig is. Die kompleks, wat temidde van 'n uitgestrekte landskapspark met 'n kunsmatige meer (die stagnum Neronis waarin vlaminke gebaljaar het) opgerig is, het uit 'n reeks pawiljoene bestaan - met 'n lang hoofvleuel waarin woonvertrekke en onthaalsale gehuisves is.
Die inspirasie vir hierdie vleuel met sy uitsigte oor die meer en park was moontlik die luukse somervilla's wat welvarende Romeine langs die seekus van Kampanië laat bou het. Na gelang van sy afmetings - die kompleks het tussen 80 en 130 hektaar in die middestad van Rome beslaan - het die Domus Aurea, wat tussen die Romeinse heuwels Palatyn en Esquilyn ontstaan het, eerder op 'n landgoed met villa gelyk. Dit was een van die mees buitengewone bouprojekte in die geskiedenis van Rome. Die paleiskompleks se naam is afgelei van sy reusagtige goue koepel - een van talle ekstravagante argitektoniese elemente en versierings in die kompleks wat plafonne uit halfedelstene; fresko's, wit marmerpanele of vergulde dekorasies aan sy mure; gesofistikeerde mosaïeke; 'n aantal swembaddens en fonteine ingesluit het. Volgens die beskrywing van Suetonius in sy biografie oor Nero is die eetsale in die Domus Aurea van oopskuifplafonne voorsien wat van ivoor gemaak is. Die openings is gebruik om blomme of reukwater op gaste te laat reën. Die heer des huises is met 'n kolossale 120 voet hoë standbeeld uitgebeeld. Toe Nero sy statige woning ingewy het, het hy volgens oorlewering opgemerk dat hy voortaan vir die eerste keer in sy lewe «menswaardig» sou kon woon. Of die paleis ooit voltooi is, is tans nie bekend nie.
Die Domus Aurea was deel van 'n ambisieuse keiserlike plan om Rome volgens die hellenistiese voorbeeld van Alexandrië te herskep as «Neropolis» - 'n stad met 'n reghoekige plattegrond en breë reguit strate. Terwyl tydgenote daaroor gekla het dat hulle in die nuwe breë strate meer aan die somerhitte blootgestel sou wees as in die digbeboude ou Rome voor die brandramp, was Nero se stadsbeplanning daarop gemik op die gevaar van toekomstige brande deur groter afstande tussen geboue te verminder.
Van Nero se oorspronklike paleis het net die sogenaamde Esquilynse vleuel bewaar gebly wat net noord van die kunsmatige meer geleë was. Hierdie vleuel is ná Nero se selfmoord in 68 n.C. omgebou om deel te word van die Trajanusbaddens.
Atalia
Atalia was die sewende koningin van die koninkryk van Juda en het 6 jaar regeer tussen 842 - 836 v.C. . Sy was die moeder van koning Ahasia en die enigste vrou op die troon die koninkryk van Juda. Sy het al die aanspraakmakers op die troon laat vermoor, maar is deur die priesters uitoorlê. Hulle het een van die aanspraakmakers, Joas, as baba gered en in die tempel versteek gehou. Die priester Jojada het vir Atalia laat doodmaak en Joas as koning verklaar.
Verwysings in die Bybel
2 Konings 8: 26, 2 Konings 11: 1-20, 2 Kronieke 22: 2-12, 2 Kronieke 23: 12-21, 2 Kronieke 24: 7
Eric Stonestreet
Eric Stonestreet (gebore 9 September 1971) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Almost Famous (2000), The Island (2005), en The Loft (2014), en in die televisiereeks Modern Family (2009).
Déborah François
Déborah François (gebore 24 Mei 1987) is 'n Belgiese aktrise.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978
Die elfde FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Spaans: Copa Mundial de Fútbol – Argentina ’78; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 1 tot 25 Junie 1978 in Argentinië aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Argentinië aangebied is en die vierde in Suid-Amerika.
16 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 deelgeneem. Die spanne is in vier groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die tweede rondte deurgedring het. Die boonste spanne van albei groepe het in die eindstryd ontmoet, terwyl die tweede spanne in die klein finale gespeel het. Argentinië het die trofee gewen nadat hulle Nederland met 3–1 in die eindstryd geklop en sodoende hul eerste wêreldbekertitel ingepalm het. Argentinië was ook die vyfde gasheer ná Uruguay in 1930, Italië in 1934, Engeland in 1966 en Wes-Duitsland in 1974 wat die toernooi gewen het. Brasilië het in die derde en Italië in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Wes-Duitsland is in die tweede rondte uitgeskakel.
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 is beslis tydens die militêre diktatuur wat in 1976 tydens ’n staatsgreep aan bewind gekom het. Dié regse militêre diktatorskap is vir die ontvoering en verdwyning van sowat 30 000 mense tydens ’n soort burgeroorlog teen linkse guerillas en intellektuele verantwoordelik. Die destydse Argentynse bewind het die toernooi vir die tentoonstelling van ’n “suiwer Argentinië” misbruik en dit het ná die titelverowering net ’n kort tyd van gewildheid onder Argentyne geniet.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Iran en Tunisië het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Dit was die laaste toernooi met die oorspronklike aantal van 16 nasionale sokkerspanne; vir die volgende FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 in Spanje is die aantal na 24 verhoog.
Toewysing
Argentinië is op 6 Julie 1966 in Londen, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 in Engeland, deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978. Die enigste ander kandidaatland was Meksiko, maar nadat dié land die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1970 toegewys is, het Meksiko voor die stemming hulself onttrek. Gelyktydig is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 aan Wes-Duitsland toegewys en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 aan Spanje.
Kwalifisering
Die gasheer Argentinië en die verdedigende kampioen Wes-Duitsland het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is agt vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, drie vir CONMEBOL (Suid-Amerika), asook een elk vir CAF (Afrika) en CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Twee plekke is tydens uitspeelwedstryde tussen AFC (Asië) en OFC (Oseanië), asook tussen UEFA en CONMEBOL beslis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1978 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 is oor 25 dae tussen 16 verskillende nasies oor 38 wedstryde uitgespeel. Dit het op 1 Junie 1978 op die Monumental-stadion in Buenos Aires met ’n wedstryd tussen die verdedigende kampioen Wes-Duitsland en Pole afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 25 Junie met die eindstryd tussen Nederland en Argentinië, waartydens die gasheer die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die eerste rondte, ’n siaan blokkie op die tweede rondte, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 is deur 16 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die tweede rondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Tweede rondte
Die tweede rondte het uit twee groepe met vier spanne elk bestaan, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne gespeel het. Die boonste span in elke groep het na die eindstryd deurgedring, terwyl die naaswenner in albei groepe in die klein finale ontmoet het.
Beide die eindstryd en die kein finale moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner van die klein finale deur ’n strafskopkompetisie bepaal. Die eindstryd sou ná ’n gelykopuitslag binne enkele dae herhaal word en eers daarna sou dit deur ’n strafskopkompetisie beslis word.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die eerste en die tweede rondte met die aansluitende klein finale en die eindstryd. Die loting is op 14 Januarie 1978 in die Centro Cultural General San Martín in Buenos Aires gehou.
Eerste rondte
16 spanne het aan die eerste rondte deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die tweede rondte deurgedring. In die tweede rondte het net die boonste span van albei groepe in die eindstryd verskyn en die tweede span van albei groepe in die klein finale om die derde plek.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1978-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Tribhuvanadityavarman
Tribhuvanadityavarman ("Beskermer van die Drie Sonne") was ’n mandaryn (staatsamptenaar in die Chinese Keiserryk) wat koning Yasovarman II se bewind omstreeks 1165 omvergewerp en hom tot koning van die Khmer-ryk verklaar het.
In 1177 het Champa, onder Jaya Indravarman IV, die Khmer-hoofstad binnegeval en van die troonrower ontslae geraak.
Paul Danquah
Paul Danquah (25 Mei 1925 – 13 Augustus 2015) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Taste of Honey (1961) en Maroc 7 (1967), en in die televisiereekse The Avengers (1961) en Secret Agent (1964).
Paul Muni
Paul Muni (22 September 1895 – 25 Augustus 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Scarface (1932), The Story of Louis Pasteur (1936), The Life of Emile Zola (1937), en The Last Angry Man (1959).
Jangroentjie
Die jangroentjie (Nectarinia famosa) is 'n algemene standvoël, nomade en plaaslike trekvoël in fynbos grasveld en bergstruikveld. Die voël is 14 – 25 cm groot en weeg 11 - 25 gram. In Engels staan die voël bekend as die Malachite sunbird.
NG gemeente Forest Hill
duimnael|regs|170px|Ds. R.J.J. van Vuuren is einde Oktober 1948 as Forest Hill se eerste leraar ontvang en bevestig.
Die NG gemeente Forest Hill is ’n klein gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die suide van Johannesburg.
Stigting
Forest Hill is op 26 Augustus 1947 van die moedergemeente Turffontein afgestig (dieselfde dag waarop Klipriviersberg van Rosettenville afgestig het). Ná 'n vakature van 13 maande het die sesde beroep geslaag, wat op ds. R.J.J. van Vuren, destyds van die gemeente Bethal, uitgebring is. Gedurende die naweek van 22 tot 24 Oktober 1948 is die nuwe leraar in die boesem van die gemeente ontvang en bevestig.
Bouwerk
Aanvanklik het die gemeente geen eie plek van aanbidding gehad nie en moes tydelik saam met die moedergemeente van dieselfde kerkgebou, wat jare later afgebrand en tot die sluiting van die gemeente aanleiding gegee het, gebruik maak. Later het die gemeente na die Gereformeerde kerkgebou verhuis, waar net een diens op 'n Sondag, en wel om halfnege soggens, gehou is. Met die aanbreek van die wintermaande het die gemeente toe na die Hoërskool Die Fakkel verhuis, waar albei dienste op die gewone tye in 'n saaltjie gehou is. Die leraar en kerkraad het dadelik aan die werk gespring en alles in hul vermoë gedoen om so gou moontlik 'n kerksaal opgerig te kry. Aangesien daar ook geen pastorie vir die nuwe leraar was nie, moes die kerkraad 'n huis huur wat as tydelike pastorie gedien het.
Gedurende April 1949 is 'n begin gemaak met die bou van 'n kerksaal, asook met herstelwerk aan 'n huis, wat die kerkraad reeds besit het, om as pastorie te dien. Gedurende Junie 1949 kon die gemeente tot sy groot vreugde na sy eie pastorie gaan om daar by die leraar besoek af te lê. Op 2 Julie 1949 is die hoeksteen van die saal deur die plaaslike leraar gelê. Spoedig is die bouwerk voltooi en op Saterdag 10 Oktober 1949 kon die gemeente op plegtige wyse die saal in gebruik neem.
Gedurende Julie 1950 verskyn die eerste nommer van 'n gemeentebladjie, Die Hoeksteen.
Vivien Leigh
Vivian Mary Hartley, later bekend as Vivien Leigh (5 November 1913 – 8 Julie 1967), was ’n Britse aktrise van die verhoog en silwerdoek.
Sy het twee Oscars gewen, vir haar vertolking van Scarlett O'Hara in Gone with the Wind (1939) en van Blanche DuBois in die rolprentweergawe van A Streetcar Named Desire (1951), ’n rol wat sy ook in 1949 in die West End in Londen gespeel het. Sy het ook ’n Tony gewen vir haar spel in die Broadway-weergawe van Tovarich (1963).
Loopbaan
duimnael|links|220px|Leigh en Olivier in Australië, Junie 1948.
Nadat sy drama studeer het, het Leigh in klein rolle in vier 1935-rolprente verskyn en daarna was sy die heldin in Fire Over England (1937). Omdat sy vir haar skoonheid geprys is, het sy gevoel dit staan in die pad van haar sukses as ernstige aktrise.
Ondanks haar gewildheid op die silwerdoek, was Leigh hoofsaaklik ’n teateraktrise. In haar loopbaan van 30 jaar op die verhoog het sy rolle vertolk wat wissel van die heldinne in Noël Coward- en George Bernard Shaw-komedies tot klassieke Shakespeare-karakters soos Ophelia, Cleopatra, Juliet en Lady Macbeth.
Tussen 1940 en 1960 is Leigh sterk geassosieer met haar man van dié tyd, Laurence Olivier, haar tweede man. Hulle het saam in baie verhoogstukke opgetree, met Olivier dikwels as regisseur, asook in drie rolprente. Sy het ’n reputasie opgebou dat sy moeilik is om mee saam te werk omdat sy vir ’n groot deel van haar volwasse lewe aan bipolêre gemoedsteuring gely het. Sy het ook herhaaldelike aanvalle van chroniese tuberkulose gehad – sy is in die middel 1940's die eerste keer daarmee gediagnoseer en is eindelik op 53-jarige ouderdom daaraan dood.
Slag van Poplar Grove
Die Slag van Poplar Grove (Slag van Modderrivierpoort) het plaasgevind op 7 Maart 1900 langs die Modderrivier, Vrystaat, Suid-Afrika net noord van Petrusburg. Die slag staan ook bekend as die Slag van Abrahamskraal. Hier het generaal Christiaan de Wet gepoog om die Britse opmag, na die oorgawe van generaal Piet Cronje by Paardeberg, te stuit. Die poging was vrugteloos en lord Roberts het Bloemfontein op 15 Maart 1900 beset.
Aalst, Oos-Vlaandere
Aalst (Frans: Alost) (Brabants: Oilsjt) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Vlaamse provinsie Oos-Vlaandere. Die munisipale gebied het sowat 83 000 inwoners (2014) en 'n oppervlakte van 78 km².
Die Dender-rivier vloei deur die stad. Aalst is 13 km van Dendermonde af.
Aalst se tweelingstad in Suid-Afrika is Worcester.
Pak Hon-yong
Pak Hon-yong (Koreaans: 박헌영; 28 Mei 1900 - 19 Desember 1956) was 'n Koreaanse onafhanklikheids aktivis, politikus, filosoof, joernalis, en 'n kommunistiese aktivis. Hy was die leier van die Koreaanse Kommunistiese Party.
Kim Seong-su
Kim Seong-su (Koreaans: 김성수, Hanja: 金性洙, 11 Oktober 1891-18 Februarie 1955) was 'n Koreaanse onafhanklikheidsaktivis, politikus en joernalis, stigter van Donga Ilbo en die Korea Universiteit. Hy het tussen 1951 en 1952 die amp van tweede visepresident van Suid-Korea beklee. Sy bynaam was Inchon (인촌, 仁村).
Pascal
Pascal of PASCAL mag na die volgende verwys:
Trekdrawwertjie
Die Trekdrawwertjie, Cursorius temminckii, is 'n voëlspesie in die Glareolidae-familie. Dit is 'n waadvoël wat in Afrika suid van die Sahara voorkom.
Tania Garbarski
Tania Garbarski (gebore 1973) is 'n Belgiese aktrise.
John Ashley (akteur)
John Ashley (25 Desember 1934 – 3 Oktober 1997) was 'n Amerikaanse vervaardiger en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beach Blanket Bingo (1965), The Twilight People (1972), en Apocalypse Now (1979), en in die televisiereeks The A-Team (1983).
Adriaan Moorrees
Prof. Adriaan Moorrees (Malmesbury, 18 Augustus 1855 – Seepunt, Kaapstad, 17 November 1938) was 'n predikant, teoloog en leier in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, hoogleraar aan die Kweekskool op Stellenbosch, maar ook skrywer en digter.
Dubbelbanddrawwertjie
Die Dubbelbanddrawwertjie (Rhinoptilus africanus) is 'n voëlspesie in die Glareolidae-familie. Dit word soms geklassifiseer as die enigste lid van die genus Smutsornis as Smutsornis africanus en word in Angola, Botswana, Ethiopië, Kenia, Namibië, Somalië, Suid-Afrika, Tanzanië en Zimbabwe aangetref. Die voël staan in Engels bekend as die Double-banded Courser.
Adriaan Moorrees
Herkoms en opleiding
Nadat Moorrees tot op ongeveer die ouderdom van 14 jaar op Malmesbury skoolgegaan het, gaan hy na die South African College (die latere Universiteit van Kaapstad) vir sy voorbereidende akademiese opleiding. Van 1874 af studeer hy aan die Stellenbosse Kweekskool, waar hy sy kandidaatseksamen in 1877 aflê, en daarna 'n jaar lank aan die Universiteit van Utrecht in Nederland onder hoogleraars soos J.J. Oosterzee en Nicolaas Beets.
Dubbelbanddrawwertjie
Identifikasie
Die voël is 20 tot 24 cm lank en weeg 70 tot 100g. Dit het 'n vlerkspan van 45 cm. Die voël is witterrig met twee smal swart bande oor die bors, vandaar die naam. Daar is 'n prominente roomkleurige streep deurr die oë. Die rug is donker en geskub en die vlekdekvere het breë roomgeel rande.
Larry Storch
Larry Storch (gebore 8 Januarie 1923) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Race (1965) en Without Warning (1980), en in die televisiereekse F Troop (1965) en The Ghost Busters (1975).
Dubbelbanddrawwertjie
Identifikasie
Dit is 'n redelike algemene standvoël en plaaslike nomade van halfdorre en woestynvlaktes.
Adriaan Moorrees
Kaapstad
In 1892 neem hy die beroep aan en verhuis na Kaapstad om 'n medeleraar van die NG gemeente Kaapstad te word. Sy bevestiging vind plaas op 11 September 1892. Ds. A.I. Steytler lewer 'n indrukwekkende bevestigingsrede na aanleiding van Romeine 10:17 (Statebybel: "Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods."), terwyl ds. Moorrees sy intreepreek lewer oor Romeine 1:16 (Statebybel: "Want ik schaam mij des Evangelies van Christus niet; want het is een kracht Gods tot zaligheid een iegelijk, die gelooft, eerst den Jood, en ook den Grieken.") en wys op die wonderbare kracht, den goddelijke oorsprong en de algemene bestemming van die evangelie.
Van sy stigting in 1665 tot die eerste Sinode van die Kaapse Kerk in 1824 het die gemeente 'n leiersrol onder die Kaapse gemeentes ingeneem. Selfs daarna was 'n beroep na die gemeente 'n groot eer en talle van sy leraars was leiers in die NG Kerk, byvoorbeeld dr. A.J. van der Merwe (1897-1978), vyf maal agtereenvolgens moderator van die Kaapse Sinode; ds. A.I. Steytler ( (1840-1922), wat die bynaam "Nederduitse Gereformeerde Pous" gekry het weens sy groot invloed; dr. William Robertson (1805-'76), moderator van die Kaapse Kerk in 1842 en weer in 1852, en skriba van die Sinode in 1862, 1867 en 1873; dr. Andrew Murray (1828-1917), beroemde skrywer en moderator van die Kaapse Kerk; en dr. Abraham Faure (1795-1875), stigter van die NG Kerk se amptelike blad, die Kerkbode, die vader van die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch, aktuarius van die Kaapse Kerk in 1837, 1842, 1847, 1852, 1857 en 1862, en skriba In 1847, 1852 en 1857. Toe ds. Moorrees in die Groote Kerk bevestig is, was sy kollegas dr. Johannes Jacobus Kotzé en ds. Abraham Isaac Steytler. In 1893 kom ook nog ds. Charles Morgan by en in 1895 ds. Francis Xavier Roome (leraar vir Seepunt) en ds. Zacharia Johannes de Beer, 1895 - 1923 (leraar vir Woodstock). In Kaapstad beywer ds. Moorrees hom baie in die geestelike belang van die gemeente, veral ook die Kleurlingwyk Hanoverstraat.
Paarl
Hy bly net drie jaar in Kaapstad, blykbaar weens die onbevredigende kollegiale stelsel, want in 1895 neem hy 'n beroep aan na die NG gemeente Paarl (destyds bekend as Zuider Paarl). Hier word hy op 18 Augustus 1895 bevestig. Ds. Gilles van de Wall het die bevestigingsrede gehou na aanleiding van 1 Korintiërs 16:10 (Statebybel): "Zo nu Timotheüs komt, ziet, dat hij buiten vreze bij u zij; want hij werkt het werk des Heeren, gelijk als ik." Ds. Moorrees se intreepreek het gegaan oor Rig. 6:14b: "Heb ik u niet gezonden?" Die Paarl was gelukkig om 'n leraar te kry wat met rype ondervinding en uitmuntende talente hom ten volle aan die diens van die gemeente gewy het. Tydens sy 12 jaar lange verblyf in die gemeente het daar geen buitengewone bedrywighede plaasgevind nie, maar daar is deeglike gemeentelike arbeid verrig. Met diep evangeliese boodskappe, skryf dr. J.A.S. Oberholster, die vrugbare gemeentelike geskiedskrywer, voorgedra soos hy dit alleen, as kanselredenaar by uitnemendheid kon doen, moes hy die gemeente sonder twyfel op geestelike gebied opskerp en voed. Onmiddellik na sy aankoms het die gemeente met deeglike huisbesoek begin. In sy intreepreek het hy gesê dat hy veral baie vir die jongmense wou doen en daarom het hulle uitgenooi om hom as 'n vriend te beskou. Behalwe die persoonlike arbeid en sy daadwerklike steun aan die opvoeding, het ds. Moorrees ook met 'n maandelikse kinderdiens begin.
In sy vergadering van 15 Junie 1900 moes die kerkraad kennis neem van die uitnodiging wat aan hul leraar gerig is om op 'n baie belangrike sending te gaan. Die uitnodiging het gekom van die heer Hargrove namens die komitee wat deur die volkskongres op Graaff-Reinet benoem is. Die werk van die komitee was om afgevaardigdes te benoem om na Engeland te gaan om pogings aan te wend om 'n blywende en eervolle vrede gesluit te kry tussen Engeland en die Boererepublieke. Die kerkraad het besluit om hom te laat gaan, al moes hulle vir minstens vier maande voorsiening maak vir die dienste in die gemeente. Die kerkraad het egter geëer gevoel dat hul leraar vir so 'n sending benoem is en ds. Moorrees het dit self as een van sy belangrikste en gewigtigste take beskou.
Aan die begin van 1901 het die kerkraad 'n memorie ontvang, deur 40 lidmate onderteken, waarin hulle om die afskaffing van die maandelikse diens in Engels vra. Die voorsitter het taktvol gelei en so besluit die kerkraad dat onder die bestaande omstandighede hulle nie vry voel om tot die verandering oor te gaan nie. In Julie 1901 het die kerkraad weer 'n ander moeilikheid gehad om te oorweeg. Dié keer het daar sprake gekom van die gebeure by die pastorie weens die militêre owerheid se optrede. Daar is toe 'n kommissie benoem om op beleefde wyse die onwenslikheid van sulke optrede onder die aandag van die kommandant te bring. Die kerkraadsnotule sê ongelukkig nie wat die optrede behels het nie, maar na alle waarskynlikheid hou dit verband met die gevalle toe daar feitlik by die pastorie ingebreek is om huisondersoek te doen. Ds. Moorrees het in 1908 moeilik afskeid geneem omdat hy besonder geheg aan die gemeente was.