cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thukydides
Die Geskiedenis van die Peloponnesiese Oorlog
Thukydides word allerweë gesien as een van die eerste ware historici. Soos sy voorganger Herodotos wat as "die vader van geskiedenis" bekend staan, heg Thukydides 'n hoë waarde aan ooggetuieverslae en skryf oor gebeure waarby hy waarskynlik self betrokke was. Hy het ook ywerig geskrewe dokumente nageslaan en onderhoude gevoer met deelnemers aan die gebeure wat hy opgeteken het. Anders as Herodotos, wie se stories dikwels leer dat dwase aanmatiging die gramskap van die gode ontlok, gee Thukydides nie erkenning aan goddelike ingryping in menslike belange nie.
'n Noemenswaardige verskil tussen Thukydides se tegniek vir geskiedskrywing teenoor dié van moderne historici is Thukydides se insluiting van omslagtige formele toesprake wat, soos hy self bevestig, literêre rekonstruksies is eerder as eintlike aanhalings van wat gesê is — of miskien, wat hy glo hulle behoort te gesê het. Het hy dit egter nie gedoen nie, sou die wese van wat gesê is miskien nooit bekend geword het nie — terwyl historici vandag 'n oorvloed dokumentasie soos geskrewe verslae, argiewe en klankopnames kan naslaan. Thukydides se metodiek sou gevolglik sy merendeels mondelingse verslae "red" van vergetelheid. Niemand weet vandag wat die werklike redenaarstyl van hierdie historiese figure was nie. Thukydides se herskepping handhaaf 'n heroïese, stilistiese register. 'n Gevierde voorbeeld is Perikles se begrafnisrede, wat kwistige eerbetoon vir die gesneuweldes en 'n apologie vir demokrasie insluit: Want die aarde in sy omvang is die graftombe van roemryke manne; nie net word hulle herdenk deur suile en inskripsies in hul vaderland nie, maar in vreemde lande oorleef daar 'n ongeskrewe huldeblyk aan hulle, nie op stene gegraveer nie maar in die harte van manne.
Stylkundig benadruk die plasing van hierdie stofe ook die kontras met die daaropvolgende beskrywing van die plaag in Athene, wat in grafiese terme die afgryse van menslike sterflikheid uitbeeld, en daardeur 'n kragtige gevoel van geloofwaardigheid besorg:Alhoewel baie onbegrawe gelê het, sou voëls en diere hulle nie aanraak nie, of sou vrek as hulle daaraan gevreet het […]. Die liggame van sterwende manne het oor mekaar gelê, en halfdooie skepsels het in die strate rondgeslinger en om al die fonteine saamgedrom, smagtend na water. Die heilige plekke wat as hul verblyf gedien het, het vol lyke gelê van dié wat daar die lewe gelaat het, onversteurd; want, aangesien die ramp alle perke oorskry het, het manne, in die onsekerheid oor hulle uitkoms, die eiendom van die gode met minagting bejeen, en wat die gode toekom in die wind geslaan. Al die begrafnissedes van voorheen is mee weggedoen, en die liggame is begrawe so goed hulle kon. Etlike mense het by gebrek aan die nodige middele, aangesien soveel van hul vriende reeds afgesterf het, net toegang tot die mees skaamtelose ter aarde bestellings gehad: hulle sou iemand voorspring wat sopas 'n lyk se brandstapel voorberei het, hul eie gestorwene op die vreemdeling se stapel werp en dit aan die brand steek; by tye is 'n afgestorwene ook bo op 'n reeds brandende lyk gewerp, en is dit so agtergelaat.
Thukydides het hom nie gewend tot bespreking van die kunste, literatuur of die sosiale milieu waarin die gebeure van sy boek plaasgevind, en waarin hy self grootgeword het nie. Hy het sy taak gesien as 'n verslag van 'n gebeurtenis, en nie 'n tydvak nie, en het uit sy weg gegaan om dewelke te verswyg wat na sy mening ligsinnig of ontersaaklik was.
Kritiese interpretasie
Geleerdes sien Thukydides se geskiedenis tradisioneel as 'n erkenning en bybring van die les dat demokrasieë leierskap benodig, maar dat leierskap ook 'n gevaar vir demokrasie inhou. Strauss (in The City and Man) onderskei die probleem in die aard van Atheense demokrasie self, waaroor, na sy mening, Thukydides 'n inherent wyfelende standpunt ingeneem het: enersyds sou Thukydides se eie wysheid die voortvloeisel wees van die Perikleaanse demokrasie, wat die ontsluiting van indiwiduele waagmoed, ondernemerskap en 'n ondervraende gees sou bevorder, maar hierdie selde bevryding, in welke mate dit die aanwas van ongebonde politieke ambisie sou bevorder, het gelei tot imperialisme en, uiteindelik, burgerlike tweespalt.
Vir die Kanadese historikus Cochrane (1889–1945), bied Thukydides se nougesette toewyding aan waarneembare fenomene, sy fokus op oorsaak en gevolg, en streng uitsluiting van ander faktore 'n voorskou op 20ste-eeuse wetenskaplike positiwisme. Cochrane, die seun van 'n dokter, het gespekuleer dat Thukydides oorwegend (en veral waar hy die plaag in Athene beskryf) beïnvloed is deur die metodes en denkwyses van vroeë mediese skrywers soos Hippokrates van Kos.
Ná die Tweede Wêreldoorlog, het klassieke geleerde Romilly uitgewys dat die dilemma van Atheense imperialisme een van Thukydides se sentrale besorgdhede was en is sy geskiedenis geplaas in die konteks van Griekse denke oor internasionale politiek. Sedert die verskyning van haar studie, het ander geleerdes Thukydides se behandeling van realpolitiek verder ontleed.
Meer onlangs het geleerdes die persepsie van Thukydides as bloot "die vader van realpolitiek" bevraagteken. In stede aksentueer hulle die literêre kwaliteite van die Geskiedenis, wat hulle ressorteer onder die vertellende tradisie van Homeros en Hesiodos, en sien dit as besorgd oor die konsepte van geregtigheid en lyding soos dit by Plato en Aristoteles gevind word en deur Aischylos en Sophokles geproblematiseer word. Lebow beskryf Thukydides as "die laaste van die tragedieskrywers", en wys uit dat "Thukydides hom grootliks gewend het tot epiese digkuns en tragedie om sy geskiedenis op te stel, sodat sy komposisie in die vorm van 'n vertelling nie verbasend is nie." Volgens hierdie siening het die blinde en ongematigde gedrag van die Atheners (en tewens ook die ander deelnemers), alhoewel miskien 'n ingebore mensenatuur, hul rampspoed ten gevolg gehad. Gevolglik kon sy Geskiedenis dien as 'n waarskuwing aan toekomstige leiers om meer omsigtig te wees, deur hulle kennis te gee dat hulle aksies onder die loep geneem sal word met die objektiwiteit van 'n historikus, eerder as die vleitaal 'n kroniekskrywer.
Ten slotte is die vraag heel onlangs gestel of Thukydides nie grootliks, indien nie selfs grondig, oor die onderwerp van religie besorgd was nie. In teenstelling met Herodotos, wat die gode uitbeeld as aktiewe agente in menslike belange, skryf Thukydides die bestaan van die goddelike in geheel toe aan die behoeftes van die politieke lewe. Die gode word net gesien as werklikhede in die oordeel van manne. Religie as sodanig, word onthul in die Geskiedenis as nie bloot een soort sosiale gedrag tussen andere nie, maar as iets wat vervleg is met sosiale bestaan in sy omvang, en wat die voorkeur vir geregtigheid fasiliteer.
Kenneth McMillan (akteur)
Kenneth McMillan (2 Julie 1932 – 8 Januarie 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Stepford Wives (1975), Dune (1984), Amadeus (1984), en Runaway Train (1985).
Richard Thornton
Richard Thornton (5 April 1838, Bradford, Yorkshire, Verenigde Koninkryk – 21 April 1863, Mosambiek) was ’n Britse geoloog en ontdekkingsreisiger in Suid-Afrika en Portugees-Oos-Afrika wat bekend geword het vanweë die ekspedisies van dr. David Livingstone en baron Klaus van der Decken in Oos-Afrika waaraan hy deelgeneem het.
Herkoms en opleiding
Thornton is in Cottingley in Yorkshire as die elfde van sy ouers se twaalf kinders gebore en het kleintyd reeds in geologie belanggestel. Nadat hy op laerskool in Bradford was, het hy vanaf Oktober 1855 twee jaar lank geologie aan die Royal School of Mines in Londen studeer. Aan die einde van sy studie het die regering die De la Beche-medalje vir sy resultate op geologiese gebied toegeken.
Eerste ekspedisie
Nadat hy die skool van mynwese verlaat het, was Thornton oorgehaal om op 'n ekspedisie na Australië te vertrek. Sir Roderick Murchison, direkteur van die skool en ’n goeie vriend van dr. Livingstone, het hom egter genader en opdrag gegee om Livingstone op sy beroemde Zambezi-ontdekkingsreis as lid van die ekspedisie te vergesel. Voordat hy die reis aangedurf het, het hy opdragte aangaande sy pligte ontvang van Murchison, die botanis J.D. Hooker van Kew Gardens en die paleontoloog Richard Owen van die afdeling natuurgeskiedenis van die Britse Museum. Thornton het Murchison se opdrag aanvaar en in Maart 1858 het die lede van die ekspedisie aan boord van die stoomskip Pearl uit Liverpool na die monding van die Zambezirivier vertrek.
In September 1858 het hy verslag aan Livingstone gedoen oor die steenkool wat by Tete aan die Zambezirivier in die weste van Mosambiek gevind is. Sy verslag is in 1859 in die Quarterly Journal of the Geological Society of London gepubliseer.
Nadat hulle 14 maane lank deur die binneland van Afrika getrek het, is Thornton op 27 Junie 1859 deur David Livingstone ontslaan weens arrogansie en ongehoorsaamheid. Hierdie beskuldigings is deur Livingstone se broer Charles ingebring, maar volgens oorlewering het Livingstone dit nie ondersoek nie. Omdat Thornton vasbeslote was om sy geologiese ondersoeke in Afrika voort te sit, het hy met die hulp van Portugese handelaars op sy eie voortgegaan en met die Zambezi langs die Mosambiekse distrik Zombo bereik.
Verkenningstog na Kilimandjaro
Iewers tussen die Njassameer en Mombasa het Thornton in 1861 kennis gemaak met die Duitse ontdekkingsreisiger baron Klaus von der Decken, wat die jong Britse geoloog oorreed het om hom op sy ekspedisie na die berg Kilimandjaro te vergesel. Die Duitse sendeling Johann Rebmann het die berg in 1848 beskryf en sy verslag van sneeu op die kruine het tot heelwat debatvoering onder Britse akademici gelei. Von der Decken wou die berg self uitklim om Rebmann se verslag te toets.
Die twee het op 29 Junie 1861 met 'n karavaan uit Mombassa vertrek. Toe hulle die berg sowat 'n maand later bereik, was Thornton moontlik die eerste Engelsman wat dit aanskou het. Die klimtog is deur swaar reënneerslae bemoeilik en hulle kon nie daarin slaag om hoër as 2 000 m te klim nie, kort nadat hul draers hulle in die steek gelaat het. Tog was hulle verkenningstog ’n sukses omdat hulle inderdaad sneeu en ys op die bergspits gesien het. Thornton se aantekeneninge oor hierdie verkenningstog, waarin hy die berg se hoogte op tussen 6 039 en 6 296 m (hoër as die werklike 5 895 m) skat, is in “Expedition to Kilimanjaro in company with the Baron von der Decken” (Proceedings of the Royal Geographical Society, 1862) gepubliseer asook in “Notes on a journey to Kilimanjaro in 1861” (Journal of the Royal Geographical Society, 1865). Daarin beskryf hy ook die plaaslike kultuur en samelewing, plantegroei, geologie en geografie.
In Natal en Mosambiek
Op besoek aan Natal, blykbaar kort nadat hy vanaf die ontdekkingsreis na Kilimandjaro teruggekeer het, het hy op artefakte van klip op strandterrasse by Inanda noord van Durban en in Mosambiek by die mond van die Zambezirivier afgekom. C.L. Griesbach maak hiervan melding in ’n referaat van 1871 oor die geologie van die Tuinkolonie wat die eerste beskrywing van prehistoriese werktuie van die gebied bevat het.
Laaste ekspedisie en dood
In die jaar voor sy dood het hy “On the geology of Zanzibar” vir die Quarterly Journal of the Geological Society of London (1862) geskryf. Dokumente in verband met die ekspedisie, waaronder talle kaarte en sketse, word in die Brenthurst-biblioteek in Johannesburg bewaar. Hy was nog van plan om stroomop met die Zambezirivier te reis en die Njassameer te verkeer. Hy het aan sir R.I. Murchison oor sy planne geskryf. Oom in 1862 het sy “Notes on the Zambezi and the Shiré” in die Journal of the Royal Geographical Society verskyn. Hierdie skripsie het ’n verslae bevat van die knellende droogte van 1862–1863 en van die magtige orkaan wat Tete op 16 November 1862 getref het.
Sadalmelik
Eienskappe
Die ster is 53 miljoen jaar oud en het ontwikkel in ’n superreus met ’n sterreklassifikasie van G2 Ib. Sy massa is 6,5 keer dié van die Son, sy radius sowat 77 keer en sy ligsterkte 3 000 keer die Son s’n. Sy oppervlaktemperatuur is sowat 5 210 K. Dit is wat Sadalmelik die geel skynsel van ’n G-tipe ster gee. Waarnemings deur die Chandra-X-straalsterrewag toon dit straal min X-strale uit in vergelyking met G-tipe hoofreekssterre. Dit is ’n algemene kenmerk van vroeë G-tipe reusesterre.
Naam
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Aquarii". Die tradisionele naam, "Sadalmelik", kom van die Arabiese uitdrukking سعد الملك sa‘d al-malik, "geluk van die koning". Die oorsprong van die naam is onbekend.
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Sadalmelik" vir die ster goedgekeur.
Roemene
Die Roemene of Roemeniërs (Roemeens: români [roˈmɨnʲ] of – histories, maar nou 'n selde gebruikde regionalisme – rumâni) is 'n nasie en etniese groep inheems aan Roemenië wat Roemeens, 'n Romaanse taal, as moedertaal praat. Hulle vorm die titulêre nasie van Roemenië en maak volgens die laaste sensus van 2011 omtrent 89% van dié land se bevolking uit.
Roemene deel 'n gemeenskaplike afkoms, kultuur en geskiedenis, maar dié term verwys soms ook na die hele bevolking van Roemenië. Naas Roemene leef nog minderhede soos Hongarye (6,5%) en Roma (3,3%) in Roemenië. Soms word Moldawiërs ook as Roemene beskou – ook deur hulself – en in hierdie geval sal hulle met 80% die grootste etniese groep van Moldowa vorm.
Wêreldwyd leef omtrent 24 miljoen Roemene, waarvan sowat 19,5 miljoen in Roemenië. Na die einde van die Koue Oorlog het Roemene veral as trekarbeiders in Wes-Europese lande soos Duitsland, Frankryk, Italië, Spanje en die Verenigde Koninkryk asook in Israel, Kanada, Oekraïne en die Verenigde State gevestig.
Nikolaas I van Rusland
Die skrywer Iwan Toergenef sou die Rusland van Nikolaas I soos volg beskryf: " ’n mengsel van lig en duisternis, van Europese beskawing en Asiatiese barbaarsheid".
Binnelandse politiek
Nikolaas se bewind word gekenmerk deur opstande en probleme, waarvan hy die meeste self veroorsaak het met sy regse uitkyk en algehele gebrek aan insig in die ontwikkeling van Europa.
So onderdruk hy in sy eerste regeringsjaar (1825) reeds die Dekabriste se opstand. Die Dekabriste is liberaalgesinde offisiere wat in Desember 1825 vergeefs rebelleer teen die tsaristiese absolutisme en vir ’n grondwet. Die lot van die offisiere wat oorleef nadat die opstand onderdruk word, is verskriklik. Die keiser lei self die verhoor. Die meeste offisiere kry ’n onmenslike gevangenisstraf of word verban. Talle word na Siberië gestuur, waar hulle van ontbering omkom. Een van die gevangenes is die beroemde skrywer Aleksander Poesjkin. Hy word eindelik na Suid-Rusland verban en word begenadig nadat hy Nikolaas om vergifnis vra.
Pous Johannes VIII
Biografie
Pous Johannes VIII is gebore in Rome, Italië ongeveer in die jaar 820 die seun van Gundus. In 852 word hy as aartsdeken aangestel. Op 13 Desember 872 volg hy Pous Adrianus II op en regeer tot sy dood op 16 Desember 882. Die pous is dood (volgens die Annale van Fulda) nadat sy familie hom eers vergiftig het en toe hy nie gou genoeg wou sterf nie, met 'n hamer oor die kop geslaan het. Hy word opgevolg deur Pous Marinus I. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Nikolaas I van Rusland
Binnelandse politiek
Die rewolusies van 1848 in Europa veroorsaak ’n groot opskudding in Russiese regeringskringe. Hoewel alles rustig is in Rusland, dryf vrees dat die onrus daarheen sal oorspoel, Nikolaas tot streng maatreëls. Die sensuur op die pers word verskerp en die invoer van buitelandse boeke en tydskrifte wat liberale of sosialistiese idees voorstaan, word bykans onmoontlik gemaak.
Pous Johannes VIII
Pontifikaat
Pous Johannes VIII se verkiesing is teengestaan deur (die latere) Pous Formosus en die het hom teengestaan deur sy hele pontifikaat. Daar is teenstrydige beskrywings van sy pontifikaat. Party historici beskou hom as die beste pous in die 9de eeu, terwyl ander aanvoer dat hy wreed, wêrelds en inkonsekwent was. Die pous het 'n hervorming van die curie deurgevoer. Sonder veel hulp van die Europese konings het hy probeer om die Sarasene uit Italië te verdryf. In 876 het self met 'n vloot die Saraseense seerowers verslaan. Dit het egter nie gehelp nie en hy moes skatting (tribuut) aan die Sarasene betaal. In die voorjaar van 878 moes die pous weens die bedreiging van die Sarasene Italië verlaat en het naar Arles gevlug.
Die pous het die gebruik van die Slawiese taal in die heilige ritus deur Sint Methodius in 880 herbevestig. In 879 beëindig hy die skeuring met die kerk in Konstantinopel deur Patriarg Photius te erken. Johannes VIII was ook ten gunste van die geloofsbelydenis van Nicea sonder die filioque.
Nikolaas I van Rusland
Buitelandse politiek
In die buiteland is Nikolaas bekend as beskermheer van die wettigheid van regerings en ’n teenstander van rewolusies. Sy pogings om opstande in Europa te onderdruk besorg hom die etiket "gendarme van Europa". In 1825 word Nikolaas gekroon en begin hy die vryhede van die konstitusionele monargie in Kongres-Pole beperk. Nadat hy die November-opstand in 1831 onderdruk, sit die Poolse parlement Nikolaas af as koning van Pole. Die keiser reageer deur Russiese troepe na Pole te stuur. Hy onderdruk die opstand, skaf die Poolse grondwet af en verlaag Pole se status tot dié van ’n Russiese provinsie. In 1848 is Europa in die greep van talle rewolusies, en Nikolaas is aan die voorpunt van die reaksie daarteen. In 1849 kom die Hongare in opstand teen die Habsburgers en Nikolaas tree tussenbeide ten gunste van die Habsburgers en help ’n opstand in Hongarye onderdruk. Hy spoor ook Pruise aan om nie ’n liberale grondwet te aanvaar nie.
Pous Johannes VIII
Pontifikaat
Op 7 September 878 kroon hy Lodewyk II as koning van die Franke. Op 25 Desember 875 kroon hy Karel die Kale tot keiser van die Heilige Romeinse Ryk en op 9 Februarie 881 sy opvolger Karel die Dikke.
Nikolaas I van Rusland
Buitelandse politiek
In hierdie stadium lyk dit of Nikolaas Europa domineer. Terwyl hy probeer om die status quo in Europa te handhaaf, aanvaar hy ’n aggressiewe beleid teenoor die Ottomaanse Ryk. Hy volg die tradisionele Russiese beleid in die sogenaamde Groot Oosterse Kwessie en probeer dit oplos deur die Ottomaanse Ryk te verdeel, dit ’n protektoraat te maak en te vestig in die grotendeels Ortodokse bevolking op die Balkan-skiereiland, wat in die 1820's nog steeds grotendeels onder Ottomaanse beheer is. Rusland voer van 1828 tot 1829 ’n suksesvolle oorlog teen die Ottomaanse Ryk. In 1833 onderhandel Rusland met die Ottomaanse Ryk en dit lei tot die Verdrag van Unkiar-Skelessi. Die belangrike Europese moondhede glo verkeerdelik dat die verdrag ’n geheime klousule bevat wat Rusland die reg gee om oorlogskepe deur die Bosporus en Dardanelle te stuur. Deur die Londense See-engteskonvensie van 1841 bevestig hulle die Ottomaanse beheer oor die seestrate en verbied lande, ook Rusland, om oorlogskepe daardeur te stuur. Vanweë sy rol as onderdrukker van Europese rewolusies en die geloof dat hy die steun van Brittanje het, tree Nikolaas so streng teen die Ottomaanse Ryk op dat dié land in 1853 oorlog teen Rusland verklaar. Brittanje en Frankryk vrees ’n Ottomaanse neerlaag teen Rusland. Hulle kies die Ottomaanse Ryk se kant en neem deel aan die Krimoorlog. Oostenryk gee diplomatieke steun aan die Ottomaanse Ryk en Pruise bly neutraal in die oorlog. Dit laat Rusland sonder enige Europese steun. Die geallieerde Europese moondhede land op die Krim en beleër ’n goed versterkte Russiese basis in Sewastopol. Nikolaas sterf voor die val van Sewastopol, maar hy het reeds die mislukking van sy eie regime erken. Rusland het nou ’n keuse: Hy kon met groot hervormings begin of sy aansien as ’n belangrike Europese mag verloor.
Cantar de mio Cid
El Cantar de mio Cid is 'n anonieme akte-lied wat heroïese prestasies vertel wat losweg geïnspireer is deur die laaste lewensjare van die Kastiliaanse ridder Rodrigo Díaz de Vivar el Campeador. Die huidige weergawe is volgens die meeste huidige kritici omstreeks 1200 saamgestel
Nikolaas I van Rusland
Huwelik en kinders
Nikolaas was getroud met Charlotte van Pruise (Alexandra Fjodorowna), dogter van Frederik Willem III van Pruise. Uit die huwelik is sewe kinders gebore:
Pous Johannes VIII
Legende van Pousin Johanna
Volgens legende het 'n vrou met die naam Johanna onder naam Pous Johannes aan die begin van die 9de eeu regeer. Sy is uitgevang en uit die annale van die kerk verwyder. Die meeste historici verwerp die storie en glo dat dit in die 13de eeu geskryf is deur Martin van Opava.
Cantar de mio Cid
Dit is die eerste uitgebreide digterlike werk in die Spaanse literatuur en die enigste epiese lied van dieselfde feitlik heeltemal bewaar; Slegs die eerste vel van die oorspronklike en twee ander in die kodeks het verlore gegaan, alhoewel die inhoud van die bestaande leemtes afgelei kan word uit die kroniekvervolging, veral uit die Kroniek van twintig konings. Behalwe die Cantar de mio Cid, is die ander drie tekste in sy soort wat oorleef het: die Mocedades de Rodrigo - ongeveer 1360 -, met 1700 verse; die lied van Roncesvalles - ca. 1270—, 'n fragment van ongeveer 100 verse; en 'n kort inskripsie uit 'n Romaanse tempel, bekend as die Epic Epitaph of the Cid - ca. 1400
Pous Johannes VIII
Legende van Pousin Johanna
Daar is geen verdere verbintenis tussen Pous Johannes VIII en die legende nie.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Paul Blackthorne
Paul Blackthorne (gebore 5 Maart 1969) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Lagaan: Once Upon a Time in India (2001) en in die televisiereekse 24 (2001) en Arrow (2012).
Aleksander II van Rusland
Aleksander II Nikolajewitsj (Russies: Александр II Николаевич) (Moskou, 29 April 1818 — Sint Petersburg, 13 Maart 1881) was van 1855 tot met sy sluipmoord in 1881 keiser van Rusland.
Bewind
Aleksander II se hervormings het groot byval gevind. Hy begenadig in 1856 die Dekabriste en skaf in 1861 lyfeienskap af, wat hom die bynaam "Bevryder van Rusland" besorg. Dit word egter veral uit ekonomiese oorwegings gedoen. Aleksander wil ’n groot klas onafhanklike en selfstandige boere skep en daarnaas ’n groep mense wat Rusland se nywerheidsbehoeftes kan bevredig. Hy voer ook gedeeltelike selfbestuur in met die skep van zemstwo's. Dit word egter net in die sentrale dele gedoen omdat Aleksander bang is dit versterk die separatistiese idees in die grensgebiede. Hy verbeter ook regspraak, verslap sensuur en verkort in 1859 die diensplig in die leër van 25 tot 15 jaar.
Hy voer ook hervormings deur in die onderwys. Danksy hom word in die 1860's nuwe universiteite gestig. Tussen 1867 en 1869 voer hy kerklike hervormings deur. Die "Tsaar-bevryder" bring ook ’n einde aan die willekeur van die burokrasie en polisie. So verander hy Rusland geleidelik van ’n polisiestaat in ’n regstaat geskoei op die Europese model.
Ná die tweede Poolse opstand in 1863, wat hy hardhandig onderdruk, word sy politiek behoudender. Tydens sy bewind is Rusland se grondgebied aansienlik uitgebrei, veral in Asië. Die keiser bedwing die opstandige stamme van die Kaukasus. Die toenemende aanslae van die nihiliste beantwoord hy met streng polisiemaatreëls. Terselfdertyd laat hy egter ’n soort grondwet ontwerp wat verteenwoordiging van die zemstvo's in die regering moontlik maak. Die dag waarop hy die plan goedkeur, sterf hy ná ses mislukte aanslae in ’n sluipmoordaanval deur die rewolusionêre Narodnaja Wolja. Sy beleidrigtings was taamlik teenstrydig, en dit het veroorsaak dat die konserwatiewe hom te liberaal gevind het en die liberale te konserwatief. Hy word opgevolg deur sy meer konserwatiewe seun Aleksander III.
Huwelike en kinders
Aleksander was sedert 1841 getroud met Marie van Hesse-Darmstadt (Maria Aleksandrowna), dogter van Lodewyk II van Hesse-Darmstadt. Uit die huwelik is agt kinders gebore:
Marie is op 3 Junie 1880 oorlede. Op het Aleksander II en sy minnares, Katharina Dolgoroekowa, in die geheim 'n morganatiese huwelik op Tsarskoje Selo aangegaan. Dit het 'n groot skande aan die hof en in sy familie veroorsaak, deels omdat dit binne die routydperk van 40 dae ná sy eerste vrou se dood was. Aleksander het aan sy tweede vrou die titel prinses Joerijefskaja gegee en wettige status aan hulle kinders verleen.
Voor die huwelik het hulle vier kinders gehad:
2016 Maleisiese Grand Prix
Die 2016 Formule Een Maleisiese Grand Prix het op 2 Oktober 2016 op die Sepang Internasionale Renbaan in Maleisië plaasgevind. Dit was die sestiende wedren van die kampioenskapseisoen en is gewen deur Daniel Ricciardo in 'n Red Bull-TAG Heuer.
Kwalifisering
Lewis Hamilton behaal vir Mercedes sy agtste voorste wegspringplek van die seisoen deur sy spanmaat Nico Rosberg te klop, wie in die laaste draai 'n fout begaan het. Max Verstappen eindig in die derde plek vir Red Bull, met sy spangenoot Daniel Ricciardo in die vierde plek. Die Ferrari-duo Sebastian Vettel en Kimi Räikkönen kwalifiseer in vyfde en sesde, met die Force India's van Sergio Pérez en Nico Hülkenberg net agter hulle. Die top 10 is afgerond deur die McLaren-jaer Jenson Button en Valtteri Bottas van Williams.
Na afloop van kwalifisering het McLaren-jaer Fernando Alonso 'n straf van 45 wegspringplekke ontvang omrede sy enjinleweransier Honda nuwe opdaterings aan sy enjin aangebring het. Omdat Alonso al meer as die toegelate vyf enjins gebruik het, het hy die wegspringstraf ontvang.
Na afloop van die Springbokke se toetswedstryd Saterdagaand teen Australië op Loftus Versfeld, het Gert Coetzee in sy Mercedes-Benz C200K op 'n grondpad gaan staan met 'n pap agterband. Dit was ook 'n Pirelli Potenza P7 soos op hierdie motors, eienaardig genoeg?
Hunsberge
Die Hunsberge is 'n bergreeks in die suide van Namibië (Karas). Die grootste enkele bergspits is 'n 1 636 m hoë piek.
Paul Louw
duimnael|regs|180px|Ds. Paul Louis Louw.
duimnael|links|180px|Ds. Louw.
Ds. Paul Louis Louw (Hopetown, 6 Januarie 1890 - Kaapstad, 14 Februarie, 1933) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en 'n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Hy is een van ses kinders van Jan Daniël Louw en Elizabeth Johanna Röntgen. Van kleinsaf voel hy ’n roeping in sy lewe om die Woord van God te bedien. Ná voorbereidende studie is hy na Stellenbosch, waar hy aan die einde van 1914 sy proponentseksamen aflê. Vanaf 1915 tot 1920 bedien hy die gemeente op Venterstad, waarna hy ’n beroep na Dealesville aanneem. Hier bly hy tot die einde van Januarie 1926, waarna hy na Kareedouw is. Hier het hy met sy organisasietalent, sy opgewektheid en vriendelikheid, sy heldere en pakkende evangeliebediening die gemeente so met moed besiel en aan hom gebind dat hulle hom gewillig gevolg het. Hy is een van die eerste NG-predikante wat in Afrikaans preek.
Op 11 April 1916 trou hy met Jacoba Frederika Petronella Francina Magdalena Vos en die egpaar het sewe kinders, onder andere Jan Daniël Louw (later ’n wetenskaplike) en Louis Louw (later redaksielid van Die Burger).
David Coulthard
David Marshall Coulthard, MBE (* 27 Maart 1971 in Twynholm, Skotland), bekend as DC, is 'n afgetrede Britse Formule Een renjaer. Hy was die naaswenner in die 2001 Formule Een-wêreldbestuurderskampioenskap, terwyl hy vir McLaren gejaag het.
Paul Louw
Lewe en werk
Paul is op 14 Februarie 1933 in Kaapstad oorlede en is op Kareedouw begrawe
David Coulthard
Formule Een-uitslae
(Renne in vetdruk is voorste wegspringplek; renne in skuisdruk is vinnigste rondte)
Paul Louw
Skryfwerk
Onder die skuilnaam Lodovikus verskyn sy eerste verse in Die Kerkbode en Die Burger en sy eerste bundel het in 1920 verskyn, naamlik Ontwaking en ander gedigte. Hierin gee hy duidelike blyke van sy tegniese vaardigheid, hoewel daar nie verrassende insigte na vore kom nie. Temas wat hy aanspreek is onder andere die natuur, terwyl daar ook roudigte en enkele kinderversies is. Van hierdie gedigte word deur Pirow Bekker opgeneem in die versamelbundel Digters op die toring, met gedigte van die digters uit die twintigerjare, en deur D.F. Malherbe in die versamelbundel “Afrikaanse letterkunde”. Saam met Jan F.E. Celliers en G.B.A. Gerdener doen hy ook van die eerste vertalings van die Gesange in Afrikaans, wat as “Proewe van oorsetting van de Gesange-bundel in Afrikaans” in 1924 in Amsterdam gepubliseer word. Hierdie vertalings word egter nooit deur die kerke goedgekeur nie.
Jim McMullan
Jim McMullan (13 Oktober 1936 – 31 Mei 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Assassination (1987), Batman & Robin (1997), en Austin Powers: International Man of Mystery (1997), en in die televisiereeks The Time Tunnel (1966).
Casey Siemaszko
Casey Siemaszko (gebore 17 Maart 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Back to the Future (1985), Stand by Me (1986), Young Guns (1988), en The Phantom (1996).
Paul Holck-Hofmann
Paul Holck-Hofmann (1 Desember 1898 – 5 Maart 1952) was 'n Deense akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Champagnegaloppen (1938), Alle gaar rundt og forelsker sig (1941), En søndag på Amager (1941), en Kampen mod uretten (1949).
Stig Hoffmeyer
Stig Hoffmeyer (gebore 27 Mei 1940 - 25 November 2022) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nothing's All Bad (2010) en In a Better World (2010), en in die televisiereeks The Killing (2007).
Doelwit
'n Doelwit is 'n gewenste resultaat wat individue of stelsels in die vooruitsig stel, beplan en waartoe hulle hul verbind: 'n persoonlike of organisatoriese eindpunt in een of ander veronderstelde ontwikkeling. Baie mense beywer hulle om 'n doelwit teen 'n sekere tyd te bereik deur sperdatums op te stel.
Doelwitstelling
Doelwitstelling kan die opstel van spesifieke, meetbare, bereikbare, relevante en tydbegrensde oogmerke (die SMART-kriteria) behels, maar nie alle navorsers is dit eens dat hierdie kriteria noodsaaklik is nie.
Volgens navorsing oor doelwitstelling deur Edwin A. Locke en sy kollegas kan effektief gebruik word om vordering te fasiliteer aangesien groeplede sodoende 'n duidelike begrip kan vorm van wat elke persoon moet doen om die gemeenskaplike doel te bereik. Op 'n persoonlike vlak stel doelwitstelling individue in staat om te spesifiseer en dan aan hulle doelwitte te werk (soos finansiële of loopbaangebaseerde doelwitte). Doelwitstelling vorm 'n groot komponent van persoonlike ontwikkeling en bestuur.
Doelwitte kan langtermyn, intermediêr, of korttermyn wees. Die primêre verskil lê by die tyd wat daarvoor benodig word.
Korttermyndoelwitte
Korttermyndoelwitte is doelwitte wat binne 'n kort tydperk bereik moet word, soos om 'n rekening binne die volgende paar dae te betaal. Die definisie van 'n korttermyndoelwit hou nie noodwendig verband met 'n spesifieke tydsduur nie. Met ander woorde, 'n mens kan 'n korttermyndoelwit binne 'n dag, week, maand, jaar, ens. bereik (of nie bereik nie). Die tydsraamwerk vir 'n korttermyndoelwit hou verband met die konteks daarvan binne die algehele tydlyn waarop dit van toepassing is. 'n Mens kan byvoorbeeld 'n korttermyndoelwit vir 'n maand lange projek binne dae bereik, of 'n korttermyndoelwit vir iemand se leeftyd binne maande of jare. Beplanners definieer korttermyndoelwitte gewoonlik in verhouding tot langtermyndoelwitte.
Persoonlike doelwitte
Individue kan persoonlike doelwitte stel. 'n Student kan hom ten doel stel om 'n hoë eksamenpunt te behaal. 'n Atleet kan tien kilometer per dag hardloop. 'n Reisiger kan probeer om 'n bestemming binne drie uur te bereik. Finansiële doelwitte is 'n algemene voorbeeld – om vir aftrede of vir 'n aankoop te spaar.
Die bestuur van doelwitte bevoordeel alle aspekte van 'n persoon se lewe. Iemand wat presies weet wat hy wil bereik, weet waarop om te konsentreer en te verbeter, en gee voorrang aan daardie doel.
Doelwitstelling en beplanning ("doelwitwerk") bevorder langtermynvisie en korttermynmotivering. Dit fokus intensie, begeerte, die verwerwing van kennis, en help om hulpmiddels te organiseer.
Doeltreffende doelwitwerk behels die eiening en oplossing van alle skuldgevoelens, innerlike konflik of beperkende denke wat tot die ondermyning van 'n persoon se pogings kan lei. Deur duidelik gedefinieerde doelwitte te stel, kan 'n mens die vervulling van daardie doelwitte meet en daarop trots wees. 'n Mens kan vordering sien in iets wat na 'n lang, dalk moeilike, geswoeg gevoel het.
Bereiking van persoonlike doelwitte
Die bereiking van komplekse en moeilike doelwitte vereis fokus, volgehoue toewyding en inspanning (sien Doelwitnastrewing). Sukses op enige terrein vereis dat daar nie vir swak prestasie of ontoereikende beplanning verskoning gemaak word nie; in kort, sukses vereis emosionele volwassenheid. Die mate waarin mense in hulle vermoë glo om 'n persoonlike doelwit te bereik, het ook 'n effek op daardie prestasie
Langtermynprestasies berus op korttermynprestasies. Emosionele beheer oor die daaglikse klein oomblikke maak op die lange duur 'n groot verskil.
Persoonlike doelwitbereiking en geluk
Daar bestaan heelwat navorsing oor die verband tussen die bereiking van verlangde doelwitte, veranderinge aan selfdoeltreffendheid en integriteit, en uiteindelik veranderinge aan subjektiewe welsyn. Doelwit-doeltreffendheid verwys na die waarskynlikheid dat 'n persoon sy doelwit sal bereik. Doelwit-integriteit verwys na die mate waarin 'n persoon se doelwit met die kernaspekte van die self ooreenstem. Navorsing het getoon dat 'n fokus op doelwit-doeltreffendheid met die welsynfaktor van geluk (subjektiewe welsyn) verband hou, en dat doelwit-integriteit met die welsynsfaktor van betekenis (sielkunde) geassosieer word. Verskeie studies dui op die verband tussen die bereiking van langtermyndoelwitte en veranderinge in subjektiewe welsyn; die meeste navorsing toon dat die bereiking van doelwitte wat persoonlike betekenis inhou, gevoelens van subjektiewe welsyn laat toeneem.
Selfkongruente doelwitte
Doelwitte wat nagestreef word om intrinsieke waardes te vervul of 'n individu se selfbegrip te versterk word selfkongruente doelwitte genoem. Selfkongruente doelwitte vervul basiese behoeftes en stem ooreen met dit wat psigoanalis Doald Winnicott 'n individu se "Ware Self" noem. Aangesien hierdie doelwitte persoonlike betekenis vir 'n individu inhou en 'n individu se selfidentiteit weerspieël, is selfkongruente doelwitte geneig om met volgehoue inspanning nagestreef te word. Doelwitte wat nie 'n individu se innerlike dryfkrag weerspieël nie en as gevolg van eksterne faktore (bv. sosiale druk) nagestreef word, ontstaan uit 'n nie-geïntegreerde plek en daar bestaan dus 'n groter kans dat die individu dit sal laat vaar wanneer hindernisse ervaar word.
"Diegene wat selfkongruente doelwitte bereik, put groter welsynsvoordele uit hulle prestasie. Die Verkryging-van-geluk-effek word deur behoeftebevrediging bewerk, m.a.w. daaglikse aktiwiteitsgebaseerde ervarings van selfstandigheid, bevoegdheid en verwantskap wat gedurende die nastreefproses verkry word. Die model word deur 3 longitudinale datastelle gestaaf."
Die selfdeterminansieteorie en navorsing rondom hierdie teorie dui verder daarop dat indien 'n individu 'n doelwit suksesvol bereik, maar daardie doel nie selfgemotiveerd of selfkongruent is nie, die geluksvlakke ondanks doelbereiking nie verander nie.
Doelwitbestuur in organisasies
In organisasies bestaan doelwitbestuur uit die eiening of identifisering van doelwitte van individuele spanlede, die afsien van doelwitte wat hulle relevansie verloor het, die identifisering en oplossing van konflikte onder doelwitte, en die prioritisering van doelwitte wat konsekwent met optimale spansamewerking en effektiewe bedrywighede is.
Vir enige suksesvolle kommersiële instelling gaan dit uiteindelik oor finansiële gewin en hulle verkry dit deur die beste gehalte goedere of die beste gehalte dienste teen die beste prys aan die eindgebruiker (kliënt) beskikbaar te stel. Doelwitbestuur sluit in:
Jens Rasmussen (menslike faktorkenner) en Morten Lind onderskei drie basiese doelwitkategorieë wat met tegnologiese stelselbestuur geassosieer word:
Organisatoriese doelwitbestuur verseker dat individuele werknemers se doelwitte en oogmerke met die visie en strategiese doelwitte van die hele organisasie strook. Doelwitbestuur bied organisasies 'n meganisme waarmee korporatiewe doelwitte en strategiese oogmerke aan elke persoon in die organisasie gekommunikeer kan word. Die sleutel is dat alles vanuit 'n sentrale bron uitgedra word en elke persoon 'n duidelike, konsekwente boodskap ontvang sodat elke werknemer verstaan hoe hulle pogings tot die onderneming se sukses bydra.
'n Voorbeeld van verskillende doelwitte in ondernemingsbestuur:
Clarence Blakiston
Clarence Blakiston (1864 – 1943) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rogues of the Turf (1923), Somebody's Darling (1925), en The Girl in the Crowd (1935).
Chondriet
Chondriete is meteoriete wat nie gedifferensieer is nie en hulle solêre samestelling -minus die vlugtige komponente- behou het.
'n Ouer definisie is dat dit meteoriete is wat chondrules bevat, korreltjies waarin die oermateriaal wat in die sterre gevorm is, gekondenseer het. Hierdie definisie is nogtans nie heeltemal korrek nie, omdat daar meteoriete is wat wel hulle oorspronkelike samestelling behou het, maar geen korrelige struktuur het nie. 'n Nog ouer indeling in steenagtige aeroliete, yster-nikkel-houdende sideriete en steenagtige ysters sideroliete is slegs van oppervlakkige waarde. Meteoriete word vandag veral in chondriete en achondriete ingedeel. In achondriete het die sterre se oorspronkelike stowwe veranderings (differensiasie) ondergaan. Hulle kan byvoorbeeld van Mars of die Maan stam. Uit chondriete kan die meeste inligting oor die vroeë sonnestelsel verkry word.
Die chondriete self word in klasse, clans, groepe en subgroepe ingedeel, maar die klassifikasie in in 2018 steeds in ontwikkeling.
Klasse
Die groepe CM en CO vorm saam 'n clan (CM-CO). Dit geld ook vir CV-CK, CR-CH-CB, H-L-LL en EH-EL.
Koolstofhoudende chondriete (klas C)
Die koolstofhoudende chondriete, CCs, word gewoonlik as die "primitiefste" meteoriete beskou.
Die chondriete van groepe CI, CM en CR bestaan hoofsaaklik uit 'n waterbevattende koolagtige materiaal. Hulle het stowwe behou wat al by 'n temperatuur van 500-600 oC ontbind. en hulle bevat dikwels gehidrateerde silikate soos saponiet wat reeds onderkant 100 oC sy water sal verloor. Die watergehaltes is onderkant 20%, 8% en 5% vir CI, CM en CR en die erste twee groepe bevat kerogeen en organiese verbindings, soms selfs klein hoeveelhede aminosure. Verhitting kan ook gasse soos die edelgasse soos Ne,, , , , en  vrystel. Die samestelling lyk baie soos dié wat die primitiewe Aarde gehad moet hê toe dit gevorm het, sowat 4,4 miljard jaar gelede. C-tipe asteroïdes, soos 162173 Ryugu is waarskynlik die bronne van die koolstofhoudende C-tipe chondriete.
Die matriks van die CO, CV, CK en CH-chondriete is baie droër en bevat minder gasse. Hulle bevat water in die vorm van OH-groepe wat deel van die kristalstruktuur is, soos in amfibole. Hulle besit nogtans die grootste CAI's met groottes wat tot 1 cm kan reik.
Enstatiet-chondriete (klas E)
Die enstatiet-chondriete bestaan hoofsaaklik uit die mineraal enstatiet. Die E-chondriete was tot nou op aarde gevind is verteenwoordig dalk nie die verdeling in die ruimte nie. E-chondriete bestaan uit drie komponente: silikate, sulfiede en metaal. Die gemiddelde verhouding is ongeveer 68%, 12% en 20%.Die EH-chondriete is gewoonlik die primitiefste en het die minste veranderings ondergaan. Die chemie van E-chondriete het 'n reduserende karakter. Dit word gewoonlik verklaar deur in hoë C/O-verhouding in die binneste dele van die planetêre newel waaruit die sonnestelsel ontstaan het. Die suurstof-fugasiteit is baie laag. Enstatiet-chondriete is die enigste groep chondriete wat se isotoopverhoudings identiek is met die aarde s'n.
Rumurutti-chondriete (klas R)
Klas R het elementsamestellings en suurstofisotoop verhoudings wat soos klas O lyk, maar in 'n drie-isotope-diagram val hulle bokant die lyn wat die gewone chondriete beskryf. Hulle is dus dalk óf 'n aparte klas óf 'n aparte clan van die O-klas.
Kakangari – chondriete (K)
Indien daar vyf meteoriete of minder is wat aan mekaar lyk, word dit 'n grouplet ('n groepie) genoem. Die Kakangari-meteoriete is die bekendste 'groepie' en nie regtig 'n klas nie. Hulle samestelling van vuurvaste-litofiele elemente lyk aan die O-chondriete s'n, maar die suurstofisotoop-samestelling lê onder die fraksioneringslyn soos die C-condriete. Daar is chondriete was nie in hierdie klassifikasie pas nie en 'ongegroepeer' genoem word, soos die meteoriet Acifer 094.
Sjebellerivier
Die Sjebellerivier (Amharies: ሸበሌ ወንዝ Šäbälle wänz, Somalies: Webi Shabeelle, Italiaans: Uebi Scebeli) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Oos-Afrika. Die rivier is met 'n lengte van minstens 1 820 km een van die langste riviere aan die Horing van Afrika en die grootste sytak van die Joebarivier. Sjebelle beteken in Somalies Luiperd.
Die Sjebellerivier ontspring in die Ethiopiese Hoogland en sy bron word deur die Sidama asook van die Arsi-Oromo as heilig vereer. Die rivier vloei aansluitend in oostelike en later in suidoostelike rigting deur die Ethiopiese Somali-streek Ogaden. Na omtrent die helfte van sy verloop bereik die Sjebellerivier die grens tot Somalië. Na 'n langwerpige regs-boog vloei die rivier net noord aan die hoofstad Mogadisjoe verby, maar bereik nie die stad nie. Aansluitend vloei die Sjebellerivier parallel tot die kus van die Indiese Oseaan in suidwestelike rigting, waar die rivier die meeste tyd van die jaar in die moeras insypel. Naby Kismaayo, Somalië, mond die Sjebellerivier in die Joebarivier uit, net voordat dit in die Indiese Oseaan uitmond. Die Sjebellerivier is soms ook langer as die Joebarivier, veral tydens reënryke jare.
Chevrolet Malibu
Die Chevrolet Malibu is 'n mediumgroot motor wat deur General Motors (GM) vervaardig en bemark is in 1964-1983 en weer sedert 1997. Die Malibu het begin as 'n afwerkingsvlak van die Chevrolet Chevelle, wat na sy eie modellyn opgegradeer is in 1978. Oorspronklik was dit 'n agterwielaangedrewe intermediêre voertuig, maar GM herleef die Malibu naamplaat as 'n voorwielaangedrewe motor in 1997.
Die Malibu is genoem na die stad Malibu in Kalifornië en hoofsaaklik bemark in Noord-Amerika, met die agtste generasie wat wêreldwyd bemark is.
Albert Hofmann
Albert Hofmann (11 Januarie 1906 - 29 April 2008) is 'n prominente Switserse wetenskaplike en bekend as die "vader" van LSD. Hy is gebore in Baden, Switserland, en het chemie gestudeer by die Universiteit van  Zürich. Sy hoofbelangstelling was die chemie van plante en diere, en hy het later belangrike navorsing gedoen oor die chemiese struktuur van die algemene dierestof chitien, waarvoor hy sy doktoraat ontvang het. Hofmann het aangesluit by die farmaseutiese-chemiese departement van die Sandoz Laboratoriums, Basel (nou Novartis), en het die medisinale plante squill en ergot bestudeer as deel van 'n program om die aktiewe elemente te suiwer vir gebruik as farmaseutiese middels.
Administratiewe streke van Denemarke
Sedert 1 Januarie 2007 is Denemarke in streke ingedeel, wat die vorige administratiewe indeling in provinsies vervang. Uit die voormalige 271 munisipaliteite is 98 nuwe munisipaliteite gevorm.
Denemarke bestaan uit die volgende streke:
Der Spiegel
Der Spiegel (eie skryfwyse: DER SPIEGEL) is 'n Duitse nuustydskrif wat deur die Hamburgse uitgewery Spiegel-Verlag uitgegee en wêreldwyd versprei word. Met 'n oplaag van ruim een miljoen eksemplare is dit die mees verkoopte weeklikse nuustydskrif in Duitsland.
Vanweë die groot rol wat die tydskrif in openbare meningsvorming speel, word na Die Spiegel dikwels as 'n leidende publikasie verwys.
Francisco de Quevedo
Francisco Gómez de Quevedo Villegas y Santibáñez Cevallos (Madrid, 14 September 1580 - Villanueva de los Infantes, Ciudad Real, 8 September 1645), bekend as Francisco de Quevedo, was 'n Spaanse skrywer van die Goue Era. Hy is een van die prominentste outeurs in die geskiedenis van die Spaanse literatuur, veral bekend vir sy digterlike werk, hoewel hy ook narratiewe, teater en verskillende filosofiese, politieke, morele, asketiese, humanistiese en historiese boekies geskryf het.
Der Spiegel
Der Spiegel en sy stigter Rudolf Augstein het daarnaas ook 'n sentrale rol in die Duitse persgeskiedenis gespeel. Die tydskrif, wat in 1947 in die lewe geroep is, het veral betekenis in die stryd om persvryheid en by die onthulling van talle politieke skandale gekry.
Der Spiegel verskyn op Maandae (in Lübeck en Dresden op Sondae, aanlyn reeds op Saterdagaand). Op openbare vakansiedae word dit gewoonlik al op Saterdae uitgegee. Met sy aanlyn-uitgawe Spiegel Online, wat in redaksionele en ekonomiese opsig onafhanklik van die gedrukte Spiegel is, beskik die uitgewery daarnaas oor die mees gelese nuuswebwerf op die Duitstalige internet.
Die hottentotsgot (TV-reeks)
Die hottentotsgot (La Mante) is 'n Franse rillerreeks, wat op Netflix op 30 Desember 2017 vir die eerste keer uitgesaai is, na dit op TF1 gedurende September 2017 uitgesaai is. Dit was vrygestel op Netflix Frankryk op 13 Oktober 2017.
Premisse
In Parys soek die polisie vir 'n psigopaat wie se moorde geïnspireer is deur Jeanne Deber, bekend as "Die hottentotsgot", 'n beroemde reeksmoordenaar wat die land geterroriseer 25 jaar gelede. Jeanne Deber bied haar kundigheid aan die polisie om te help om die na-aper te vang. Geplaas in eensame opsluiting sedert haar arrestasie, het "Die hottentotsgot" een voorwaarde: om net deur die speurder Damien Carrot, haar vervreemde seun, te werk. Damien het geen keuse nie, want 'n reeksmoordenaar is los en kan op enige tyd, en enige plek in Parys toeslaan.
Rotskuns
Die vroegste nie-figuratiewe rotskuns in Europa dateer terug tot ongeveer 40 000 jaar gelede en kan in die El Castillo-grot in Cantabria, Spanje gevind word. Die oudste figuratiewe rotskuns in Europa is ongeveer 30 000 tot 32 000 jaar oud en kom in die Chauvet-grot in Frankryk voor.
V.
V. is die debuutroman van Thomas Pynchon wat in 1963 gepubliseer is. Dit beskryf die dade van ’n ontslane matroos van die Amerikaanse Vloot met die naam Benny Profane, sy kontak in New York met ’n groep pseudo-boheemse kunstenaars en aanhangers wat as die Whole Sick Crew bekend staan, en die poging van ’n reisiger, Herbert Stencil, om die geheimsinnige entiteit te identifiseer wat hy slegs as "V." ken. Dit is benoem vir die Amerikaanse National Book Award.
Rotskuns
Die rotskuns in Afrika is gewoonlik uitbeeldings van diere of jagtonele. Die tekeninge is vol beweging en word op plekke waar rituele plaasgevind het gevind. Die figure is gestileerd en verteenwoordig lewende vorms. Menslike figure kom meer algemeen in die rotskuns van Afrika as in die van Europa voor.
Rotskuns omvat alle skilderings en graverings wat mense op rotse in die natuur maak. Dit is só gemaak: