cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mahmoed Ahmadinedjad
Verkiesingsplatform
Ahmadinejad word die President van Iran op 3 Augustus 2005 nadat hy die goedkeuring van die Opperleier Ajatolla Khamenei verkry. Tydens sy inhuldigingseremonie kus hy Khamenei se hand in betoning van sy lojaliteit aan hom. Die gebaar veroorsaak 'n opskudding in die nasionale media aangesien dit die eerste Iranse president is om Khamenei se hand te soen en die tweede Iranse president om 'n opperleier se hand te soen (die eerste was Rajai, wat Ajatolla Khomeini se hand gekus het). Ahmadinejad is teen sy verkiesing algemeen as Khamenei se protégé gesien.
Christian Malan
Kerklike loopbaan
Ds. en mev. Malan het ook baie aktief deelgeneem aan die samelewing in Pietersburg en ds. Malan het nie alleen in al die skoolkommissies gedien nie, maar was ook van enkeles voorsitter. Hy het ook al die tyd in die Hospitaalraad gedien en was tot met sy vertrek voorsitter van die Afrikaanse Skakelkomitee. Die gemeente het ook finansieel geweldig vooruitgegaan toe onder sy invloed tot die persentstelsel bygedra is. Ook is begin met die gedagte en reëlings vir ’n toekomstige nuwe kerkgebou.
Mahmoed Ahmadinedjad
Verkiesingsplatform
In die eerste aankondiging van sy presidentskap, vra Ahmadinejad dat staatsamptenare nie sy foto en beelde in regeringskantore moet ophang nie maar eerder slegs die van Khomeini en Khamenei moet gebruik.
Christian Malan
Laaste gemeente en afsterwe
In 1951 het hulle na Linden waar ds. Malan 15 jaar sou arbei tot sy dood in die amp op 23 Maart 1966. Die Burger het op sy sterfdag berig ds. Malan het twee dae vantevore (21 Maart) drie ribbes gebreek toe hy afstort in die kerktoring van Linden se Gereformeerde kerk, maar dat hy goeie vordering gemaak het. Hy het in die toring opgeklim om lastige swerms bye uit te roei wat daar ingetrek het. Ds. Malan het op 'n hoogte van 70 vt. gegly en op 'n luik 15 vt. na onder geval en daar bly hang tot hy opgetrek kon word. Volgens dié beriggie het ds. Malan "goeie vordering" gemaak.
Mahmoed Ahmadinedjad
Verkiesingsplatform
Ahmadinejad voltooi die seremonies wat vereis word om president te word op 6 Augustus, toe hy 'n gelofte voor die Majlis af lê waarvolgens hy Iran se nasionale instellings sal beskerm: Shi'a Islam, die Islamitiese Republiek, en die Grondwet. Van 3 Augustus tot 6 Augustus, tree Mohammad Reza Aref, Khatami se Eerste Vise-President as Waarnemende President op.
Antagonisme teenoor Israel
In Oktober 2005 lewer Ahmadinejad 'n toespraak waarin hy Sionisme teenstaan en sy antagonisme teenoor Israel duidelik maak. Hy ondersteun 'n stelling wat aan die Ajatolla Khomeini toegeskryf word dat die "besettingsregime" van die aarde af gevee moet word of geëlimineer moet word. Hy verwys ook na Israel as 'n "skandelike vlek [in] die Islamwêreld." Sy opmerkings word deur die hoof Westerse regerings, die Europese Unie, Rusland, die Verenigde Nasies Sekuriteitsraad en die VN Sekretaris-Generaal Kofi Annan veroordeel. Egiptiese, Turkse en Palestynse leiers spreek ook hulle misnoeë met Ahmadinejad se opmerkings uit.
Christian Malan
Gesinslewe
Ds. Malan was met 'n nooi De Klerk getroud, die suster van prof. dr. B.J. de Klerk. Hul het net een dogter, Susan, gehad. Sy was die eerste Mej. Huisgenoot-tiener.
Mahmoed Ahmadinedjad
Antagonisme teenoor Israel
In Desember 2005 maak Ahmadinejad ook verskeie omstrede uitlatings aangaande die Holocaust en die Staat van Israel, en verwys op 'n stadium na die Holocaust as 'n "mite" en hy kritiseer Europese wette teen Holocaust-ontkenning. Hy stel ook voor dat tot die mate wat die Holocaust moontlik wel gebeur het Europese land moet vergoed deur aan die Joodse mense grond te gee om 'n staat Europa (Duitsland, Oostenryk of ander lande), die VSA, Kanada of Alaska te vestig eerder as om "die onskuldige nasie van Palestina te laat betaal vir die misdaad." Die stellings word weereens deur baie wêreldleiers veroordeel.
Christian Malan
Gesinslewe
Maria Johanna de Klerk was die dogter van Koos de Klerk en sy eggenote, oorspronklik van die plaas Spioenkop, distrik Albert. Ná Koos de Klerk se dood tydens die Griep-epidemie het die weduwee en haar kinders na Potchefstroom verhuis. Maria de Klerk het haar skoolopleiding aan die Hoër Gimnasium en haar onderwysopleiding aan die Potchefstroom Onderwyskollege ontvang. Sy het onderwys gegee tot sy in 1936 in die eg verbind is met ds. Malan. Nadat hulle in 1943 na die nuwe gemeente Pretoria-Noord vertrek het, is hul enigste kind, Susan, onder baie ernstige omstandighede en gevolge aan moederskant gebore. Gedurende hul verblyf in Pretoria het Maria Malan opgetree as tesouriere van die Febé-Bondshuis. In 1948 het die gesin na Pietersburg verhuis en drie jaar later na Linden, Randburg, waar hulle 'n nuwe gemeente kom bou het. Mev. Malan het haar man hierin ywerig en getroud bygestaan, soos trouens in al hul vorige gemeentes. Later was sy tesourier van die provinsiale komitee van Transvaalse Sustersorganisasies.
Chun Jung-myung
Chun Jung-myung (Koreaans: 천정명; * 29 November 1980 in Seoul, Suid-Korea) is 'n Suid-Koreaanse akteur.
Mahmoed Ahmadinedjad
Ondersteuning van Iran se kernprogram
Ahmadinejad is 'n uitgesproke ondersteuner van die Iranse kernprogram. Op 11 Januarie 2006 kondig Ahmadinejad aan dat Iran binnekort vreedsame kerntegnologie sal hê. Hy benadruk ook dat die vervaardiging van 'n kernbom nie die beleid van sy regering is nie.
Kettingrat
'n Kettingrat is n meganiese komponent wat in verskeie toepassings vir roterende kragoordrag gebruik word. Dit bestaan uit 'n wiel met tande reg rondom waaroor 'n ketting skakel, om sodoende sonder om te gly, kragoordrag aan 'n volgende kettingrat voorsien. 'n Kettingrat word gewoonlik op 'n as vasgemaak met 'n splitpen wat in 'n speigleuf op beide die kettingrat en as pas.
Belangrikheid van geen glip
By sekere meganiese toestelle is "glip" of glyery op kragoordragmeganismes 'n groot probleem, want as die hoekverplasing van die twee aste uit fase is kan dit skade aan die masjien veroorsaak. 'n Goeie voorbeeld hiervan is 'n binnebrandenjin. Wanneer die suier opkom moet die kleppe toe wees, anders sal die suier die kleppe raakslaan, wat wanrigting op die suier kan veroorsaak en dan die enjin as 'n geheel buite werking kan laat. Om hierdie rede word 'n ketting en kettingrat dikwels gebruik vir die tydhou van enjins se kleppe met behulp van 'n nokas.
Mahmoed Ahmadinedjad
Ondersteuning van Iran se kernprogram
Die hoof van die IAEA Mohamed ElBaradei, doen op 28 April 2006, 'n spertyd wat aan Iran gestel is om sekere inligting oor die land se kernprogram te verskaf, verslag aan die Sekuriteitsraad dat Iran se kernprogram nie gestaak is nie en dat inligting oor sleutelaangeleenthede nie verskaf is nie. Op dieselfde dag bestempel die VSA Iran as openbare vyand nommer een, as die wêreld se mees aktiewe ondersteuner van terrorisme.
Matthew Guinness
Matthew Guinness (gebore 6 Junie 1940) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente One Day in the Life of Ivan Denisovich (1970) en Lady Jane (1986), en in die televisiereeks The Main Chance (1969).
Ligbreking
Ligbreking, is die verandering, ligbuiging, ligbreking of refraksie in die voortplantingsrigting van 'n energiegolf (in hierdie geval 'n liggolf) wanneer dit sydelings (nie loodreg nie) deur die oppervlak tussen twee mediums beweeg, een medium met 'n sekere digtheid (byvoorbeeld lug) en 'n ander medium van verskillende digtheid (byvoorbeeld glas).
So ligbreking (refraksie) vind altyd plaas wanneer lig van 'n stof met 'n seker digtheid na 'n ander stof met 'n ander digtheid beweeg.
Die wet van Snellius beskryf die verband tussen die invalshoek en uitgangshoek.
In 'n digter medium sal 'n liggolf dus stadiger beweeg as 'n liggolf in ’n minder digte medium. Refraksie kan ook omskryf word as die verhouding tussen die snelheid van ’n liggolf in 'n vakuum en die snelheid van ’n liggolf in die medium waarin 'n liggolf beweeg. Die verandering in die voorplantingsnelheid van ’n liggolf wat vanuit een medium met 'n bepaalde refraksie-indeks op ’n medium met 'n ander refraksie-indeks inval, kan verklaar word aan die hand van die molekulêre eienskappe van die medium. Die elektrone van die molekules waaruit die medium bestaan, ondergaan vibrasies as gevolg van die invallende liggolwe en straal hierdeur self lig uit. Die invallende liggolwe word in die medium deur interferensie met die lig wat deur die vibrerende elektrone uitgestuur word, uitgedoof en die liggolwe wat oorbly is dan dié wat deur die elektrone uitgestuur word. Die grootte van die refraksie-indeks word bepaal deur die wyse waarop die elektrone van die medium deur die invallende liggolwe in vibrasie gebring word.
Die verandering in die voortplantingsnelheid van ’n liggolf wat vanuit een materiële medium met ’n bepaalde refraksie-indeks (digtheid) op ’n materiële medium met ’n ander refraksie-indeks (digtheid) inval, kan verklaar word aan die hand van die atomiese eienskappe van die materiële medium waarbinne die liggolf voortgeplant word. Die elektrone van die atome waaruit die materiële medium bestaan, ondergaan vibrasies as gevolg van die invallende liggolwe en straal hierdeur self lig uit. Die invallende liggolwe word in die materiële medium deur interferensie met die lig wat deur die vibrerende elektrone uitgestuur word, uitgedoof en die liggolwe wat oorbly is dan dié wat deur die elektrone uitgestuur word. Die grootte van die refraksie-indeks word dan bepaal deur die wyse waarop die elektrone van die materiële medium deur die invallende liggolwe in vibrasie gebring word.
Deur die verskillende golflengtes of (kleure) lig is die breking meestal ook verskillend, hierdeur word byvoorbeeld in 'n prisma een ligbundel gebreek of gesplits in bundels verskillende kleure, dus in lig met die verskillende frekwensies. Dié verskynsel word dispersie genoem.
'n Bekende voorbeeld van dispersie is 'n reënboog. As dit reën terwyl die son skyn word die ligstrale van die son gebreek (en intern weerkaats) deur die reëndruppels. As 'n persoon met sy rug na die son staan, sal hy 'n reënboog sien.
Gilaki
Gilaki (گیلکی, Giləki) is 'n Irannese taal wat deur sowat 2,4 miljoen mense, veral Gilaki's, in die noorde van Iran (Gilan-provinsie) langs die Kaspiese See gepraat word.
Gilaki is nou verwant aan Mazanderani en die twee tale het 'n gemeensame woordeskat. Alhoewel Persies Gilaki tot 'n groot mate beïnvloed het, bly Gilaki 'n taal op sy eie met 'n Noordwes-Irannese oorsprong. Die tale Gilaki en Mazanderani (maar geen ander Irannese tale) deel bepaalde tipologiese eienskappe met Kaukasiese tale (veral Suid-Kaukasiese tale), wat die geskiedenis, etniese identiteit en 'n noue verwantskap tussen die etniese groepe van die Kaukasusstreek en beide die Gilaki's en Mazanderani's weerspieël.
Harm Oost
duimnael|regs|220px|Harm Oost.
Harm Oost (gebore in Oostwold, provinsie Groningen, op 21 Julie 1877 – oorlede in Garsfontein, Pretoria, op 18 Mei 1964) was 'n joernalis, skrywer en politikus. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge het hom per geleentheid beskryf as "een van die kleurrykste figure in die wordingsgeskiedenis van die Afrikanervolk".
Vroeë lewe
Hy het op 18-jarige leeftyd in die Transvaal aangekom uit Nederland as onderwyser en skoolgehou in die distrik Pretoria asook op Louis Trichardt. Oost het hom dadelik met die Boerevolk en sy Republikeinse staatsvorm vereenselwig. Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog het hy aangesluit by die Zoutpansberg-kommando en geveg in die veldslae van Colenso, Spioenkop en Slag van Pietershoogte. Hy word gevange geneem by Boshof as lid van die los kommando wat agter die Engelse linies met dinamiet gewerk het en na St. Helena as banneling gestuur. Hy is ter dood veroordeel, maar is op die laaste oomblik deur lord Methuen se tussenkoms begenadig. In 1904 het hy teruggekeer na die Transvaal en 'n onderwyser geword in die Christelike Nasionale Onderwysbeweging, waarna hy hom aansluit by die redaksie van De Volksstem.
Oost was die assistent van die adjunk-hoofredakteur, Gustav Preller. Van omstreeks 1908 af het Oost min of meer onafhanklik van die hoofkoerant opgetree toe hy 'n landbou-byblad met die naam De Boer moes behartig. Die hoofblad het genl. Louis Botha van die Suid-Afrikaanse Party se politiek ondersteun en die byblad dié van genl. J.B.M. Hertzog, later stigter van die Nasionale Party.
So het die aanhangers van albei denkrigtings lesers van De Volksstem gebly, maar in 1911 het genls. Botha en Smuts hul oorheersende invloed op De Volksstem laat geld omdat hulle gereken het die Hertzog-hand word te sterk. Uiteindelik het die koerant se redakteur Oost versoek om in die gees van Botha te skryf of 'n ander joernalistieke heenkome te vind. Oost tree gevolglik op 1 Desember 1911 uit die redaksie van De Volksstem sodat hy Hertzog met 'n ander publikasie kon ondersteun.
duimnael|regs|240px|Die buiteblad van die eerste uitgawe van [[Die Vaderland|Die Week op 23 Februarie 1912.]]
Stigter van Die Week
links|190px|duimnael|Dr. [[Herman van Broekhuizen, 'n ondersteuner van Die Week.]] Hy laat die eerste Die Week op 23 Februarie 1912 die lig sien as "Een Nationaal en Landbouw Blad, Geïllustreerd, Onder redaktie van H. Oost met vaste medewerking van Nig Mimmie e.a., Kantoor: 159, Potgieterstraat, Pretoria". Onder die koerant se ondersteuners het getel adv. Tielman Roos, adv. A.S. van Hees, prok. H.S. Webb, Henry Moll en ds. (later dr.) H.D. van Broekhuizen. Al die destydse koerante was heftig gekant teen genl. Hertzog en Die Week was die enigste wat hom ondersteun het. Dit was die voorloper van die latere dagblad Die Vaderland, wat 'n getroue orgaan van die Nasionale Party was van 1936 tot dit in 1988 ingelyf is by Die Transvaler.
Die koerant was ook 'n kampvegter vir die Afrikaans as taal en het voorbeelde uit byna elke staatsbedrywigheid voorsien waar Afrikaners ongelyk behandel is in die naam van die destydse regeringsbeleid van sogenaamde Konsiliasie (versoening). Nietemin het Die Week solank moontlik gepleit vir die handhawing van eenheid in die Suid-Afrikaanse Party. Hertzog is egter op 16 Desember 1912 uit die Botha-kabinet gesit. Die Week plaas op 6 Maart 1913 sy manifes, maar die koerant se toenemende invloed kom kort hierna tot 'n einde weens onenigheid tussen Nig Mimmie (mev. C.C. Logan) en die redakteur.
Sy het mede-eienaarskap van die blad geëis en wou hê 'n te stigte sindikaat moes dit beheer. Oost het hom teen albei gedagtes verset en daarom beroep Nig Mimmie haar op die hof, wat Oost in die ongelyk stel. Hy kon nie die koste betaal nie en is gedwing om boedel oor te gee. Nig Mimmie word redakteur van Die Week, wat van toe af by die Volksstem-drukkery uitgegee is en 'n Botha-orgaan geword het. Dit het kort daarna verdwyn omdat dit sy bestaansreg verloor het. In September 1913, slegs 'n jaar en sewe maande na sy ontstaan, gaan Die Week "oor na die vyand", soos Oost dit gestel het.
Stigter van Het Volk
Oost begin onmiddellik met die bystand van 'n groepie vriende die nuwe weekblad, Het Volk. Dit verskyn elke Donderdag sonder onderbreking in Die Week se plek. Die Het Volk Drukkers & Uitgevers Maatschappij Beperkt is op 13 September 1913 geregistreer met adv. Tielman Roos, dr. Hjalmar Reitz en prok. H.S. Webb as direkteure geregistreer. Die koerant is, soos Die Week, gedruk deur mnr. Verbeek se Atlas Drukkery en Bindery, Pretoria.
Het Volk het hom met toenemende heftigheid verset teen genls. Botha en Smuts se versoeningsbeleid. Die teenstand teen die beleid het al hoe wyer begin uitkring. Gustav Preller, groot vriend van Botha en adjunk-hoofredakteur van De Volksstem, skryf byvoorbeeld in 'n privaat memo in 1914: "Konsiliasie is eenvoudig rampant, dikker en taaier en walgliker as ooit. Taal en nasionaliteit is dinge wat gelyk staan met Rebellie. Die nuusbladpers wat nog op 'n halfhartige manier geprobeer het om die saak van die Hollandse Taal omhoog te beur, die werd skriftelik belet om 'n woord te rep van the language question, concerning which difference of opinion exists. Aan die anker kant is mense wat hulle skuldig gemaak 't, vies omdat hul – natuurlik heeltemal ten onreg – meen dat die nasionale saak tot sy logiese konsekwensies deurgevoer, moes eindig in wat daar gebeur 't en – so baie het nie opgestaan nie."
Die onversoenbaarheid van die Botha-Smuts-beleid en dié van Hertzog lei in 1914 tot die stigting van die Nasionale Party, waarvan Het Volk die eerste orgaan geword het met Harm Oost as die eerste nasionale joernalis in Suid-Afrika. So bly Het Volk 'n vurige teenstander van die groot en prestigeryke De Volksstem, die eerste Hollandse dagblad in Suid-Afrika. Met die uitbreek van die Rebellie het genl. Smuts egter Het Volk in Oktober 1914 verbied. Die koerant sluit sy deure en Oost neem die wapen op aan die kant van genl. Christiaan de Wet, wie se sekretaris hy was, teen die regering. Oost was die enigste wat tot die bittereinde getrou aan De Wet gebly het. Hy is by Waterbury in die Kalahari gevange geneem en tot 18 maande tronkstraf gevonnis, waarvan hy vier en 'n half maande in eensame opsluiting moes deurbring. Die ooggetuieverslae wat hy tydens die Rebellie versamel het, is in 1957 in sy outobiografiese werk Wie is die skuldiges? gepubliseer.
Ons Vaderland vervang Het Volk
'n Groep Jong Turke wou nie verlief neem met die sluiting van die enigste Nasionale koerant nie en stig op 8 September 1915 die Noordelike Drukpers Maatskappij Beperk om die nasionale belang van die Afrikaner te bevorder deur die "volksorgaan" Ons Vaderland op die been te bring. De Burger, wat in die dieselfde jaar gestig is, verwelkom die halfweeklikse blad as 'n ware bondgenoot. Op 22 September verwys De Burger na die Pretoriase blad as "een nieuwe kracht in de Transvaal". De Burger spreek die hoop uit dat Ons Vaderland "tot in lengte van dagen tot heil van land en volk (mag) groeien en bloeien!"
Dadelik neem die nuwe maatskappy die drukkery van mnr. Verbeek oor asook De Transvaler, 'n weekblad wat toe reeds enkele jare in Johannesburg verskyn het. Dit het aan dr. T.C. Visser behoort, 'n vurige republikein en Hertzog-ondersteuner.
duimnael|links|190px|Harm Oost in Hier Is Ons Skrywers! van P.J. Nienaber, 1949. Ons Vaderland maak sy debuut op 10 September 1915. Die nominale kapitaal van £30 000 is verdeel in aandele van £1 elk. Onder die stigteraandeelhouers was onder meer genl. Hertzog, adv. Tielman Roos, ds. J.H. Greyvenstein, N.C. Havenga, C.F. Beyers en Karel Rood. Oost was weer die redakteur, maar hy het in daardie stadium in die Fort in Johannesburg gesit vanweë sy deelname aan die gewapende protes. Prof. Jan Kamp van die literariese departement van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool is toe gevra om as redakteur waar te neem. Hy geniet die bystand van dr. Johannes Grosskopf en die digter Jan F.E. Cilliers.
Net soos sy voorganger het Ons Vaderland 'n tydjie lank voortgesukkel in 'n ongerieflike huis by Bloedstraat 190, Pretoria. In die agterplaas is 'n aantal sinkvertrekke opgeslaan wat die settery, drukkery en bindery moes huisves. Ondanks die droogte van 1914 en die nadraai van die Rebellie, 'n skaarste aan geld vir papier en die Eerste Wêreldoorlog, bly Kamp optimisties en stry hy moedig saam vir die voortbestaan van die Nasionale Party, die Afrikanerdom en hul vryheid.
Oost se koerant 'n lyfblad van die Nasionale Party
Die Transvaalse takke van die Nasionale Party hou in 1915 'n konferensie en kies Ons Vaderland as partyorgaan. Toe die vier destydse provinsies in 1916 'n federale raad van die NP saamstel, is Ons Vaderland ook as landswye "officiële orgaan" erken. Die party het egter nie 'n regstreekse aandeel in die Noordelike Drukpersmaatskappy besit nie en dus ook nie seggenskap in sy redaksionele beleid verkry nie.
Ons Vaderland help die Nasionale Party in die verkiesing van 20 Oktober 1915 om 78 290 stemme in Transvaal te kry, teenoor 95 413 vir die Suid-Afrikaanse Party.
Oost kon reeds in Desember daardie jaar op parool uit die tronk kom, maar het dit geweier omdat dit sy werksaamhede as persman sou belemmer. Eers teen die middel van 1916 is hy toe vrygelaat. Hy neem die redakteurskap by Kamp oor wat na die universiteitskollege op Potchefstroom vertrek. Onder Oost se leiding beywer die koerant hom vir die stigting van die Afrikaner-Broederbond en vir moedertaalonderwys in Afrikaans. Toe genl. Smuts ná die verkiesing op 10 Maart 1920, waarin sy Suid-Afrikaanse Party 41 setels teenoor 44 vir die Nasionale Party kon kry, net met behulp van die Unionisteparty se 25 setels kon regeer, steun Ons Vaderland die hernieude pogings tot Afrikanereenheid. Toe die daaropvolgende eenheidskongres misluk, smelt die SAP en Unioniste saam en dit bring vir eers 'n einde van die eenheidsgedagte.
duimnael|regs|320px|Harm Oost (regs) en [[Nicolaas Havenga (middel) in 1951, onderskeidelik voorsitter en leier van die Afrikanerparty. Links is J.H. Viljoen, later minister.]]
Toetrede tot die politiek
Oost is reeds in 1919 tot lid van die provinsiale raad vir Pretoria-Distrik verkies. Geleidelik neem die nuwe SAP se steun af terwyl die Nasionale Party en die Arbeidersparty die een na die ander tussenverkiesing wen. Genl. Smuts kondig 'n verkiesing vir 17 Junie 1924 af. Die NP wen 63 setels en die Arbeiders 18, teenoor 53 vir die SAP en een onafhanklike. So kom die sogenaamde Pakt-regering tot stand. Dit was vir Ons Vaderland en Oost die beloning op hulle stryd wat reeds 14 jaar vantevore begin het. Oost wen in die verkiesing die kiesafdeling Pretoria-Distrik by die SAP en neem sy setel in die Volksraad in waar hy amper 25 jaar lank sou dien. Later dien hy ook in die N.P. se hoofkomitee. Hy neem sy setel in die Volksraad in en word in Oktober 1925 deur sy ou kollega van De Volksstem, Gustav Preller, wat toe reeds 'n jaar hoofredakteur van die mededinger was, opgevolg. Preller bly aan as redakteur van Ons Vaderland tot 1932 en na die naamverandering in daardie jaar tot 1936 as redakteur van Die Vaderland.
Toe N.C. Havenga die Afrikanerparty stig, word Oost die voorsitter. In die parlement het Oost jare lank gepleit vir 'n bevolkingsregister, wat uiteindelik in wetgewing vervat is. Hy tree in 1953 uit die aktiewe politiek en gaan woon op Garsfontein naby Pretoria. Hy is aangestel in die raad van die Landbank en het ook as direkteur van verskeie maatskappye diens gedoen. Hy was ook 'n gewilde spreker tydens volksfeeste. Sy omvattende versameling dokumente, wat veral waardevol is vir die politieke geskiedenis van Suid-Afrika, word bewaar deur die Staatsargief in Pretoria.
Oost het, as 'n lojale ondersteuner van genl. J.B.M. Hertzog, hom beywer vir die oprigting van die Hertzogmonument in Bloemfontein as 'n waardige gedenkteken vir dié groot Suid-Afrikaanse leier. Oost was dan ook tot sy dood voorsitter van die Hertzogmonumentkomitee.
Skrywer
Reeds in 1901 publiseer hy sy bundel realistiese Schetsen uit Zuid-Afrika in Nederlands. Uit hierdie tyd is ook die reeks van drie romans in Nederlands geskrewe oor die Anglo-Boereoorlog, Gevonden, Geroepen en Gestreden.
In Ou Daniël is die dialoog in Afrikaans maar die toneelaanduidings in Nederlands. Hierdie is ’n eerste poging tot ’n maatskaplike probleemdrama in Afrikaans en is so ’n vroeë voorloper van die latere werke van Grosskopf en Fagan. Die drama handel oor die pogings van ’n ou boer om sy grond teen gewetenlose uitbuiters te beskerm, sodat hy kan voortgaan met sy konserwatiewe en etiese landelike leefwyse, in stede van ’n suiwer materialistiese bestaan. Dit is ook die eerste uitbeelding van die armblanke in die Afrikaanse letterkunde.
Hy skryf ook verskeie nie-fiksie werke. Wie is die skuldiges? is sy herinneringe aan die 1914-Rebellie, volgens sy mededeling geskryf in opdrag van ’n versoek van generaal Christiaan de Wet dat die nageslag die waarheid moet weet. Hierdie waarheid is volgens hom dat generaals Louis Botha en Jan Smuts die skuldiges was wat bloed op hulle hande gehad het in die Rebellie van 1914. Hulle het hulle rug op hulle volk gedraai en op hulle eie mense geskiet. Smuts het selfs sover gegaan om vir Jopie Fourie op 20 Desember 1914 te laat teregstel, ondanks die smeekbedes van duisende Afrikaners.
Saam met Hjalmar Reitz en I.M. Goodman skryf hy ook Die Nasionale Boek, wat ’n geskiedenis is van die ontstaan en groei van die Nasionale Party en wat dit bereik het en kort lewensbeskrywings bevat van sy stigters, leiers en ondersteuners. Ons land en ons volk van 1932 sluit hierby aan en is ’n Nasionale jaarboek. Saam met J.F.W. Grosskopf vertaal hy ’n Chamberlain tegen Engeland: Duitse oorlogsopstellen door een Engelsman wat in 1917 gepubliseer word.
Sterfte
Harm Oost is oorlede op sy plaas in die ouderdom van 86 op 18 Mei 1964 ná 'n aanval van 'n beroerte.
Eerbewyse
Na sy dood rig die Afrikaanse Skrywerskring ’n gedenkplaat op sy graf in Pretoria op, wat op 25 Oktober 1969 onthul word.
Bende van Vier
Die Bende van Vier was ’n politieke faksie wat uit vier amptenare van die Kommunistiese Party van China bestaan het. Hulle het bekend geraak tydens die Kulturele Rewolusie van 1966-'76 en is later van ’n reeks aanklagte in verband met verraad aangekla. Die bende se leier was Mao Zedong se laaste vrou, Jiang Qing. Die ander lede was Zhang Chunqiao, Yao Wenyuan en Wang Hongwen.
Die Bende van Vier het die magsorgane van die Kommunistiese Party in die latere stadiums van die Kulturele Rewolusie beheer. Dit was egter onduidelik watter groot besluite van Mao deur die vier uitgevoer is en watter deur die bende self geneem is.
Die bende en die onteerde generaal Lin Biao, wat in 1971 dood is, is gebrandmerk as die twee grootste "teenrewolusiemagte" van die Kulturele Rewolusie en die Chinese regering het hulle amptelik die skuld gegee vir die grootste deel van die sosiale chaos wat in dié 10 jaar van onrus ontstaan het. Hul val op 6 Oktober 1976, net ’n maand ná Mao se dood, het gelei tot groot vierings in Beijing se strate en het die einde ingelui van ’n onstuimige politieke era in China.
Stigting
Die groep is gelei deur Jiang Qing en het bestaan uit drie van haar nabye bondgenote, Zhang Chunqiao, Yao Wenyuan en Wang Hongwen. Twee ander mans wat in 1976 reeds dood was, Kang Sheng en Xie Fuzhi, word soms genoem as deel van die "bende". Chen Boda en Mao Yuanxin, van wie laasgenoemde familie van Mao was, is ook beskou as nabye bondgenote.
In die meeste Westerse weergawes van gebeure word gemeen die eintlike leierskap van die Kulturele Rewolusie het uit ’n groter groep bestaan, en lede van die Sentrale Kulturele Rewolusiegroep word dikwels genoem. Die bekendste was Lin Biao, tot met sy beweerde vlug uit China en dood in ’n vliegongeluk in 1971. Chen Boda word dikwels beskou as lid van Lin se faksie eerder as dié van Jiang Qing.
Rol
Jiang Qing het in dié tydperk rewolusionêre operas op die been gebring en met die Rooi Gardes beraadslaag.
Die verwydering van dié groep uit gesagsposisies word soms beskou as die begin van die einde van die Kulturele Rewolusie, wat in 1966 deur Mao begin is as deel van sy magstryd met leiers soos Liu Shaoqi, Deng Xiaoping en Peng Zhen. Mao het sy vrou, Jiang Qing, ’n voormalige rolprentaktrise wat voor 1966 geen openbare politieke rol gespeel het nie, in beheer geplaas van die land se kultuurorganisasie. Zhang, Yao en Wang was partyleiers in Sjanghai wat ’n leidende rol gespeel het om die stad tydens die Kulturele Rewolusie vir Mao te verseker.
Omtrent met die tyd van Lin Biao se dood het die Kulturele Rewolusie momentum begin verloor. Die nuwe aanvoerders van die Volksbevrydingsleër het geëis dat die orde herstel word in die lig van die gevaarlike situasie aan die Chinese grens met die Sowjetunie. Premier Zhou Enlai, wat die rewolusie aanvaar maar nooit heeltemal gesteun het nie, het van sy mag teruggekry en dit gebruik om Deng Xiaoping in 1973 terug te bring in die party se leierskap. Liu Shaoqi is tussen in 1969 in die tronk dood.
Net voor Mao se dood het ’n magstryd tussen die Bende van Vier en die alliansie van Deng Xiaoping, Zhou Enlai en Ye Jianying plaasgevind.
Val van die bende
Zhou Enlai is in Januarie 1976 dood en die radikale het in April weer daarin geslaag om van Zhou se bondgenoot Deng Xiaoping ontslae ta raak. Zhou se opvolger as premier was egter nie een van die radikale nie, maar die relatief onbekende Hua Guofeng. Hua is ook aangewys as eerste ondervoorsitter van die party.
Mao is op 9 September dood. Die Bende van Vier het vir die volgende paar weke beheer behou oor die party en die regering se media, en baie artikels het verskyn oor "beginsels wat Mao neergelê" (of "gevestig") het aan die einde van sy lewe. Stedelike militia-eenhede wat deur ondersteuners van die radikale gelei is, is op ’n gereedheidsgrondslag geplaas.
Hua Guofeng het die radikale se media-aanslag laat in September aangeval, maar Jiang Qing het van hom verskil en daarop aangedring dat sy die nuwe partyvoorsitter word. Op 4 Oktober het die groep in ’n koerantartikel gewaarsku "niks goeds sal gebeur" met enige revisionis (gematigde) wat in die gevestigde beginsels inmeng nie. Die radikale het gehoop die belangrikste militêre leiers Wang Dongxing en Chen Xilian sal hulle steun, maar blykbaar het Hua die weermag aan sy kant gekry. Op 6 Oktober 1976 het hy die vier radikale leiers en ’n paar van hul minder belangrike bondgenote in hegtenis laat neem.
Van 21 Oktober af is begin om die bende landwyd te veroordeel en in Desember is lêers in verband met die bende se beweerde misdade aan die publiek bekend gemaak. Die Chinese media het hulle van al die buitensporighede van die Kulturele Rewolusie beskuldig.
Verhoor
Die vier voormalige leiers is in 1981 verhoor en skuldig bevind aan bedrywighede teen die party. Jiang Qing was veral tydens die verhoor baie uitdagend en het luidkeels geprotesteer en soms in trane uitgebars. Sy was die enigste een van die vier wat haarself probeer verdedig het. Die verdediging het betoog sy het die bevele van Mao te alle tye gehoorsaam. Zhang Chunqiao het geweier om te erken hy het iets verkeerds gedoen. Yao Wenyuan en Wang Hongwen het hul spyt uitgespreek en skuld op al die aanklagte erken.
Die aanklaers het politieke foute en werklike misdade van mekaar geskei. Onder laasgenoemde was die oorname van staatsmag en die partyleierskap; en die vervolging van sowat 750 000 mense, van wie 34 375 tussen 1966 en 1976 dood is.
Jiang Qing en Zhang Chunqiao het die doodstraf gekry, wat later tot lewenslange tronkstraf versag is, terwyl Wang Hongwen en Yao Wenyuan onderskeidelik lewenslank en 20 jaar gekry het. Al die lede van die bende is intussen dood. Jiang Qing het in 1991 selfmoord gepleeg, Wang Hongwen is in 1992 dood, en Yao Wenyuan en Zhang Chunqiao is in 2005 dood nadat hulle onderskeidelik in 1996 en 1998 vrygelaat is.
Ole Lemmeke
Ole Lemmeke (gebore 10 Januarie 1959) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Heaven and Hell (1988) en De nøgne træer (1991), en in die televisiereekse At the Faber (2000) en Forbrydelsen (2007).
Charles Bennett (akteur)
Charles Bennett (11 Maart 1889 – 15 Februarie 1943) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tillie's Punctured Romance (1914), America (1924), en Treasure Island (1934).
Kalla Pasha
Kalla Pasha (5 Maart 1879 – 10 Junie 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Dictator (1922), The Dove (1927), West of Zanzibar (1928), en Seven Footprints to Satan (1929).
Floriana Lima
Floriana Lima (gebore 26 Maart 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Allegiance (2015), Supergirl (2015), The Family (2016), en Lethal Weapon (2016).
Platinum Stars
Platinum Stars is 'n professionele sokkerspan in Rustenburg, wat in die Premier Sokkerliga speel. Dikwena (Tswana vir Krokodille, die bynaam van die span) speel sy tuiswedstryde in die Royal Bafokeng-stadion, wat sedert die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 42 000 sitplekke het.
Tot 2007 het die span Silver Stars geheet.
Gluon
Gluone is "boodskapperdeeltjies" wat tussen kwarke reageer en hulle in pare en drie-drie aan mekaar "plak". Sedert die begin van die 20ste eeu het fisici dit reggekry om die vyf materielae soos die skille van 'n ui af te dop. Eers die buitenste molekulêre laag, dan volg die atomiese laag, die kernlaag, die hadronlaag (waarvan nukleone lede is), en die kwarklaag. Elkeen van die "skille" is deur versnellers en ander instrumente blootgelê.
Peter Guinness (akteur)
Peter Guinness (gebore 14 Augustus 1950) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Alien³ (1992), The Saint (1997), Centurion (2010), en King Arthur: Legend of the Sword (2017).
Düsseldorf
Düsseldorf (Duits: [ˈdʏsl̩dɔɐ̯f], ; Nederduits: Düsseldörp, [ˈdʏsl̩dœɐ̯p]) is die administratiewe hoofstad van die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale met 'n bevolking van 620 523 (soos op 31 Desember 2020). Die stad lê suid van die Ruhrgebied, in 'n gebied waar die vlakte van die Nederryn geleidelik in die bergstreek van die Bergisches Land oorgaan.
As een van die welvarendste stede in Europa is Düsseldorf naas Dresden die enigste beduidende metropool in Duitsland wat geen skuldlas het nie. Sedert die nywerheidsomwenteling het nywerhede, handelsmaatskappye en banke van wêreldfaam hulle hoofkwartiere in Düsseldorf. 'n Groot aantal advertensie-agentskappe en modehuise maak van die stad 'n beduidende sentrum van kreatiewe ondernemings.
Die internasionale lughawe van Düsseldorf is die grootste in die metropolitaanse gebied van Ryn-Ruhr met tien miljoen inwoners en het 'n belangrike rol by die vinnige groei van die plaaslike toerismesektor gespeel. Düsseldorf huisves saam met Londen die grootste gemeenskap van Japannese en ander Oos-Asiatiese burgers asook talle hoofkwartiere van multinasionale Japannese ondernemings en kulturele instellings vir Japannese en ander Asiate.
Ligging
Düsseldorf is by die monding van die klein Düsselrivier in die Ryn in die sentrale gedeelte van die Nederrynse Vlakte en merendeels aan die regteroewer van die Rynrivier geleë. Slegs vier stadsdele (Oberkassel, Niederkassel, Heerdt en Lörick) het aan die linkeroewer ontstaan. Die stadsgebied en sy omgewing is in 'n terrasagtige terrein geleë waar die Ryn in 'n aantal kleiner sytakke vertak.
Die stad is in die hartland van die metropolitaanse Ryn-Ruhr-streek geleë asook in die oorgangsgebied tussen die Nederryn-vlaktes en die bergstreek Bergisches Land waarvan die stad in historiese opsig deel uitmaak. Düsseldorf maak deel uit van 'n welvarende korridor langs die Ryn en grens in die suidweste aan die Ruhrgebied, 'n tradisionele myn- en nywerheidsstreek van Noordryn-Wesfale.
Die metropolitaanse Ryn-Ruhr-streek word by die mees uitgestrekte en mees digbevolkte gebiede binne die sogenaamde Europese Megalopolis gereken. Met 'n oppervlakte van byna 10 000 km² en 'n bevolking van ruim elf miljoen in twintig selfregerende stede en tien administratiewe distrike is dit die grootste metropolitaanse gebied in Duitsland. Ongeveer vyftig kilometer rondom Düsseldorf woon nege miljoen mense.
Die sentrale ligging in die grootste metropolitaanse streek van Duitsland, sy administratiewe funksie as hoofstad van die – ten opsigte van sy bevolkingsgetal – grootste Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale, die groot getal internasionale ondernemings met hoofkwartiere in die stad, sy eersterangse infrastruktuur asook opvoedkundige, kulturele en sportgeriewe maak van Düsseldorf 'n ekonomies belangrike metropool in 'n polisentriese netwerk van stede. Groen ruimtes in en rondom Düsseldorf bied ontspanning vir die bewoners.
Die ligging by die Ryn, wat hier 'n uitgestrekte rivierlandskap vorm, het stadsbeplanners en argitekte geïnspireer om met buitengewone en avantgarde-boukuns te eksperimenteer en sodoende 'n unieke stadsbeeld te skep waarin rivierloop en beboude gebiede tot 'n indrukwekkende stadslandskap versmelt.
Klimaat
Die stadsgebied van Düsseldorf is in 'n oop vlakte geleë waar westelike windstrominge vogtige lug vanuit die Noordsee na die binneland dra. Die stad het derhalwe 'n gematigde klimaat met sterk oseaniese invloede en onbestendige weer. Winters is gevolglik gematig met min sneeuval, terwyl die somers gematig en dikwels nat is.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 10,6 °C met 'n gemiddelde jaarlikse reënval van sowat 800 millimeter. Düsseldorf is een van die gebiede in Duitsland met die mees gematigde winters waar jaarliks net op 'n gemiddeld van elf dae sneeuval aangeteken word. Met slegste sowat 1550 sonskynure per jaar word Düsseldorf egter nie by die sonnigste plekke in die land gereken nie. Die stadsklimaat is nogtans warm genoeg vir enkele geharde uitheemse palmspesies.
Oorsig
Graaf Adolf von Berg het op 14 Augustus 1288 stadstatus aan Düsseldorf verleen. Die stad is dus een van die jonger nedersettings wat in die middeleeue aan die regteroewer van die Ryn gestig is. In die volgende eeue het Düsseldorf van 'n klein handelsplek tot die setel van die graaflike von Berg-gesin gegroei. Later het hertoë en keurvorste uit die Palts hul gebiede vanuit Düsseldorf geregeer.
In die vroeë 19de eeu het die stad as administratiewe setel van 'n Napoleontiese groothertogdom gefungeer om uiteindelik, ná 'n langdurige fase van industriële groei in die 19de en 20ste eeu, die regeringsetel van die deelstaat Noordryn-Wesfale te word.
Vroeë geskiedenis
Die kwessie of Düsseldorf slegs 'n klein boere- en vissersdorp – met een straat, een kerk en enkele huise – was toe dit in 1288 stadstatus gekry het, of in dié tyd al tot 'n florerende handelsentrum ontwikkel het, is omstrede onder geskiedkundiges. Die plaaslike Lambertuskerk is egter al dekades vroeër opgerig en het waarskynlik reeds in 1206 die status van parogiekerk gekry. Historiese dokumente verwys na drie plaaslike burgers wat as pagters van die plaaslike veerboot op die Rynrivier opgetree het sodat daar in daardie vroeë periode al sprake van handelsaktiwiteite kan wees.
Düsseldorf, waarvan die oudste historiese verwysings uit 1150 dateer, het in dié tydperk egter nog in die skadu van belangriker, nabygeleë nedersettings soos die ou palts- en kloosterstad Kaiserswerth en Neuss aan die Ryn se linkeroewer gestaan. Waarskynlik het graaf Adolf die plaaslike parogie- tot kapittelkerk verhef en stadstatus aan die nedersetting verleen om sy ekonomiese ontwikkeling te bevorder. Omstreeks 1300 was Düsseldorf egter nog 'n relatief klein stad.
Sy ligging was in elk geval strategies gunstig. Düsseldorf het op 'n landtong ontstaan wat teen die Ryn se vloedwater beskerm was. Die waterliggame – met die Ryn in die weste, die Düssel-rivier in die suide en 'n rivierarm van die Ryn, die sogenaamde Eder, in die noorde – het as natuurlike beskerming teen aanvallers gedien. Slegs aan sy oostelike kant moes die stad deur 'n dubbele watergrag versterk word. Dit is in die 14de eeu deur 'n steenmuur vervang. Die middeleeuse stad se oppervlakte was nie groter as 3,8 hektaar nie, met 'n 800 meter lange versterking.
Die eerste verwysing na 'n burgemeester dateer uit 1303, dié na 'n stadsraad uit 1358. In daardie jaar het Düsseldorfse afgevaardigdes saam met verteenwoordigers van ander stede en adellikes ter geleentheid van die Bergischer Landtag vergader om besluite oor belasting te neem. Graaf Wilhelm von Berg, wat sedert 1360 as landsheer geregeer het, het die ekonomiese ontwikkeling van Düsseldorf aktief bevorder. In 1371 het die stad sy eie geregshof en galg gekry, vanaf 1373 was dit 'n doeanestad en het waarskynlik vanaf 1377 muntstukke geslaan.
Dokumente uit 1382 verwys na die eerste Joodse gemeenskap in Düsseldorf. In dieselfde jaar is die gashuis gestig waaruit later die Sint Hubertus-hospitaal sou ontstaan – 'n stedelike instelling wat tegelykertyd as herberg vir vreemdelinge, hospitaal en sentrum vir bejaarde- en armesorg gedien het.
In 1384 het graaf Wilhelm, wat in 1380 deur die koning tot hertog verhef is, met die bou van 'n nuwe stadsdeel suid van die historiese kern begin. Aanvanklik het hierdie nedersetting oor sy eie administrasie beskik, maar dit is later, net soos ander dorpe in die omgewing, by Düsseldorf ingesluit.
Die regeringstyd van hertog Wilhelm was 'n periode van ekonomiese opswaai, veral nadat Düsseldorf die relieke van Sint Apollinarius uit Remagen gekoop en sodoende tot 'n belangrike bedevaartsoord ontwikkel het. Pelgrims was nou 'n aansienlike bron van inkomste sodat Düsseldorf die ou Lambertuskerk omstreeks 1390 tot 'n Gotiese saalkerk kon laat omskep. Eerste verwysing na 'n aantal stadspoorte, waaronder die Bergse Poort (Berger Tor, 1396) en die Flinger Poort (Flinger Tor, 1408) dateer eweneens uit hierdie tyd.
Hertoglike regeringsetel
Die hertoglike kasteel vlakby die Ryn in die suidoostelike hoek van die historiese stadskern dateer waarskynlik uit die 14de eeu. Die eerste verwysing na die kasteel dateer uit 1386, ses jaar later is daar sprake van 'n kapel. Maar hertog Wilhelm, wat ook die tweede stigter van Düsseldorf genoem word, kon slegs 'n tyd lank vrede en voorspoed geniet. Nadat hy in 1397 'n swaar nederlaag teen die stad Kleef (Duits: Cleve) op die slagveld van Kleverhamm gely het, het sy eie seun in opstand teen hom gekom. Tydens die onluste is die hertoglike kasteel geplunder en verwoes, en die burgers van Düsseldorf, wat hul hertog tot dusver as weldadiger ervaar het, het hom nou krities bejeën. Nogtans het Wilhelm tot en met sy afsterwe op 25 Junie 1408 in die kasteel bly woon.
Die stadsbeeld is in die 15de eeu nouliks verander. Omstreeks 1438 het die Kruishere, 'n bedelorde in die Augustynse tradisie, hulle in Düsseldorf gevestig en in 1443 met die bou van hul kerk begin. Historiese dokumente verwys vir die eerste keer na 'n openbare badhuis (1462) en 'n geneeskundige (1465). Die huis "Zum schwarzen Horn" het vanaf 1470 as raadsaal gedien, terwyl die kasteel vanaf 1445 tot 'n gebou met drie vleuels omgebou is.
In die 16de eeu het Düsseldorf 'n nuwe fase van sy geskiedenis betree. Danksy die huwelik van Johann, hertog van Kleef en graaf van die Mark, met Maria, erfgename van Jülich, Berg en Ravensberg, in 1510 het die stad die kans gekry om as regeringsetel van 'n groter bond van lande te fungeer. Die heersers – Johann is ná sy afsterwe in 1539 deur Wilhelm (1539–1592) en Johann Wilhelm (1592–1609) opgevolg – het by voorkeur in Düsseldorf geresideer.
Düsseldorf het tot die belangrikste Renaissancestad aan die Nederryn ontwikkel, en geleidelik het die stadsbeeld en strukture van die stad ingrypend begin verander. In politieke opsig was Düsseldorf die administratiewe sentrum van die verenigde hertogdomme Jülich, Kleef en Berg, asook van die graafskappe Mark en Ravensberg. Die stad het veral onder hertog Wilhelm III, wat vanweë sy groot getal besittings die bynaam "die Ryke" gekry het, gefloreer.
Düsseldorf het naas administratiewe ook militêre funksies as vesting vervul. Die versterkings, wat vanaf 1538 deur die Landstate gefinansieer is, is voortdurend by die vooruitgang in krygstegnologie aangepas en uitgebrei. In die suide van Düsseldorf is 'n sitadel gebou, waarby die grag tussen hierdie gebou en die suidelike stadsmuur as veilige hawe gedien het. By sy uitgang tot die Ryn is in 1598 'n groot, vaste tredkraan met 'n draaibare arm in sy dak geïnstalleer wat swaar handelsgoedere soos meulstene en wynvate van skepe af gelaai kon word.
Die kasteel van Düsseldorf, wat in die 15de eeu uitgebrei is, is deur twee brande in 1491 en 1510 ernstig beskadig. Ná sy heropbou is dit tot 1559 verder uitgebrei. Die ou raadsaal is deur 'n nuwe gebou vervang wat tussen 1570 en 1579 opgerig is, moontlik volgens planne van die bekende vestingargitek Alexander Pasqualini die Jongere wat deur Heinrich Tußmann, 'n metselaarmeester van Duisburg, uitgevoer is.
Die hele 16de eeu was danksy 'n ekonomiese opswaai 'n periode van boubedrywighede. Plaaslike voorskrifte het voorsiening vir steenfasades gemaak en die gebruik van vakwerk verbied.
Byna alle plaaslike gildes het in die 16de eeu nuwe reglemente gekry. Hertog Wilhelm het in 1545 'n gimnasium gestig waar onder sy eerste rektor Johannes Monheim (1509–1564) tot 2 000 leerders skoolgegaan het. Skoolbehoeftes, maar ook die toenemende administratiewe werk het tot die stigting van die eerste drukkery in 1555 gelei. Düsseldorf het in hierdie periode 'n bevolking van tussen 3 200 en 3 500 gehad.
Die godsdienstige lewe is sterk deur humanistiese gedagtes beïnvloed. Die hertog en sy rade het 'n middelpad tussen die Rooms-Katolieke en Protestantse denominasies gekies en 'n hervormde Katolisisme bevorder. Desondanks het die Protestantse Hervorming baie aanhangers in die hertogdom en ook sommige in Düsseldorf gevind.
Die laaste derde van die 16de eeu was 'n tydperk van teenspoed. Ná 'n beroerte in 1566 was hertog Wilhelm minder bedrywig in regeringsake, terwyl sy seun Johann Wilhelm I simptome van 'n geestessiekte getoon het en uiteindelik nie meer in staat was om die hertogdom te regeer nie.
Tussen 1577 en 1584 het vier pesepidemies in die stad uitgebreek, en die florerende handel op die Ryn is as gevolg van die politieke onluste in die naburige Keulen en die vryheidsoorlog in Nederland 'n nekslag toegedien. Op 25 Maart 1609 is Johann Wilhelm I sonder erfgename oorlede. Talle heersers het aanspraak gemaak op die gebiede langs die Nederryn en in Wesfale, maar uiteindelik was dit die paltsgraaf van Neuburg en die keurvors van Brandenburg wat die opperhand in die stryd gekry het. Düsseldorf het vervolgens as administratiewe hoofstad van die Palts-Neuburgse gebiede gefungeer waarvan die hertogdomme Jülich en Berg deel uitgemaak het.
Hertog Wolfgang Wilhelm (1614–1653), 'n neef van Johann Wilhelm I, het sy regeringsetel van Neuburg aan die Donau na Düsseldorf verskuif. Hy was 'n bekwame heerser wat daarin geslaag het om tydens die Dertigjarige Oorlog onsydig te bly. Nogtans is die stedelike versterkings verder uitgebou. As deel van sy teenreformatoriese beleid – Wolfgang Wilhelm het in 1614 die Rooms-Katolieke geloof aangeneem – het die hertog talle geestelike ordes in die stad gevestig. Sy opvolger Philipp Wilhelm (1653–1679) het met sy hofhouding ook die ekonomiese ontwikkeling van die stad bevorder.
Maar dit was veral die regeringstyd van Johann Wilhelm II van Palts-Neuburg (1679–1716) waartydens Düsseldorf internasionale betekenis gekry het. Die hertog, wat in die volkstaal as "Jan Wellem" bekend gestaan het en vanaf 1690 ook as keurvors van die Palts geregeer het, het van die stad een van die beduidendste Europese regeringsetels gemaak. In Düsseldorf, wat omstreeks 1650 sowat 5 000 inwoners getel het, het talle nuwe geboue ontstaan, waaronder kerke en kloosters. Die plaaslike kasteel het met sy hofhouding skilders, beeldhouers en musici na Düsseldorf gelok wat tot een van die grootste en belangrikste regeringsetels in Duitsland ontwikkel het.