cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wiets Beukes
Skryfwerk
Op skool begin hy al vir tydskrifte skryf. Reeds in November 1956 verskyn prosasketse van hom in Standpunte en twee daarvan, “Oudag se oues” en “Werkster op besoek”, word deur Hennie Aucamp in “Bolder” opgeneem. In “Oudag se oues” woon ouer getroude pare in ’n behuisingskompleks wat deur die ongenaakbare mnr. Kotze geadministreer word. Die reëls bepaal dat slegs getroude pare in die kompleks mag woon, sodat as iemand sterf, die eggenote nie net ’n lewensmaat verloor nie, maar ook ’n dak oor sy/haar kop. Frans en Dora maak dan reeds planne om te trou as hulle wederhelftes sou sterf. “Werkster op besoek” is die verhaal van ’n vrou wat nooit kinders gehad het nie en as gevolg daarvan geestelik afgetakel is deur haar man. Sy probeer selfmoord pleeg deur bytsoda te drink, maar slaag slegs daarin om haar keel en ingewande so te beskadig dat sy nooit weer normaal kan eet nie. Wanneer die maatskaplike werkster besoek aflê, is dit duidelik dat die vrou speel asof sy ’n baba het en haar kos eet en aan haar lyf voel asof sy ’n baba is. So kom haar lewenswens op ironiese wyse tot vervulling.
Die novelle “En kyk, ’n wit perd” se titel verwys na die perd van Openbaring wat die weg vir die Wederkoms voorberei en dit word ook simbool van die mens se vermoë om te glo en te droom. Hierin word die problematiek van liefde in sy wydste betekenis aangespreek. Benewens die liefde tussen die geslagte, word met verwysing na maatskaplike toestande ook die liefde en aanvaarding tussen rasse aangeraak. Veral geslaagd is die beskrywing van die bevoorregte sosiale werklikheid van die blanke teenoor die nie-blanke, wat telkens rakelings by mekaar aansluit. Die novelle het ’n episodiese opset, maar Beukes slaag knap daarin om die verskillende episodes aanmekaar te heg deur die sentrale tema. Van sy kortverhale word opgeneem in die versamelbundels “Bolder” en “Vuurslag”. Hy kry die 1992 Rapportprys vir nie-fiksie en die 1993 Recht Malan-prys vir sy redigering van “Boekewêreld – Die Nasionale Pers in die Uitgewersbedryf tot 1990”. Hy is ook redakteur van “Oor grense heen: Op pad na ’n nasionale pers 1948–1990” waarin die geskiedenis van die koerantbedryf die onderwerp is.
Eerbewyse
Met sy uittrede word die Nasionale Pers se hoogste eerbewys vir individuele prestasie, die Phil Weberprys, aan hom toegeken. In 1991 word hy deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns met die Markus Viljoen-medalje bekroon uit erkenning vir sy langdurige hoogstaande werk in die Afrikaanse joernalistiek.
Michael Talbott
Michael Talbott (gebore 2 Februarie 1955) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente First Blood (1982), National Lampoon's Vacation (1983), en Manhunter (1986), en in die televisiereeks Miami Vice (1984).
Emily Kuroda
Emily Kuroda (gebore 30 Oktober 1952) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent RED (2010) en in die televisiereekse Remington Steele (1982), Gilmore Girls (2000), en Grey's Anatomy (2005).
Aanhalings van Voorsitter Mao Zedong
Aanhalings van Voorsitter Mao Zedong (Vereenvoudigde Chinees: 毛主席语录; Tradisionele Chinees: 毛主席語錄; pinyin: Máo Zhǔxí Yǔlù) is 'n boek met uitgesoekte aanhalings uit toesprake en geskrifte deur Mao Zedong (Mao Tse-toeng), die voormalige leier van die Kommunistiese Party van China. Dit is tussen 1964 en omstreeks 1976 gepubliseer en wyd versprei tydens die Kulturele Rewolusie.
Agtergrond
Die gewildste weergawes is in klein groottes gedruk wat maklik gedra kon word en is in 'n blink rooi omslag gebind. Dit het in die Weste algemeen bekend geword as die Rooi Boekie. Dit is een van die meesgedrukte boeke in die geskiedenis.
Die boekie bevat 427 aanhalings, verdeel oor 33 hoofstukke. Die aanhalings is soms een sin lank, ander keer 'n aantal paragrawe. Die meeste aanhalings kom uit 'n ruim twintigtal dokumente wat in die vier boekdele van die Geselekteerde Werke van Mao staan. Die inhoud gaan veral oor Mao se ideologie, ook wel Maoïsme genoem.
Deur 'n boek uit te gee dat almal verplig was om te lees, het Mao in die voetspore van die Chinese Keisers wat ook sulke memoranda of edikte uitgevaardig het. 'n Bekende voorbeeld is die edik ter weerlegging van die boek "Ontwaak uit 'n waan" van die andersdenkende geleerde Lü Liuliang waarin keiser Yongzheng (1678-1735) kritiek op sy troonopvolging weerlê. Hierdie edik word in die tyd in groot oplae gedruk en oor die hele China versprei. In die Chinese geskiedenis is daar meer voorbeelde van "Keiserlike woorde" wat oral aangehaal, bestudeer en aangebring moet word.
Daar word geskat dat daar alleen al tydens die kulturele rewolusie 5 tot 6,5 miljard eksemplare van die Rooi Boekie uitgegee is. Die "populariteit" van die boekie is veral toe te skryf aan die feit dat elke Chinees geag word om een in sy besit te hê, dit te alle tye by hom te hê, en dit te bestudeer. Hierdie dwang manifesteer veral tydens die kulturele rewolusie.
Gedurende die kulturele rewolusie word die verpligting om die tekste te bestudeer opgelê in skole en word werk onderbreek sodat alle werkers georganiseer die tekste kon bestudeer. Dit geld vir industrieë, amptenary, die platteland, die leër, ens. Dit beïnvloed natuurlik die werk resultate nadelig. Die propaganda vermeld dat die begrip van die aanhalings van Mao verligting sou bring en produksie sou vergroot. Dat dit kontraproduktief was om die werk daarvoor te onderbreek, word op hierdie manier "weerlê".
Gedurende die jare sestig was die Rooi Boekie die mees sigbare simbool in China. Dit word selfs meer afgebeeld as Mao. Op propagandaplakate word mense feitlik altyd afgebeeld met die boekie in die hand.
Internasionale invloed
In die tydperk Oktober 1966 tot en met die somer is die verspreiding van Aanhalings van Voorsitter Mao Zedong tot die 'sentrale saak' van die Chinese buitelandse beleid verklaar om die Mao-kultus ook internasionaal te bevorder. Geen koste en moeite is deur Beijing gespaar om te verseker dat die Rooi Boekie in meer as honderd lande versprei word. Dit was beweer dat dit die 'gebeurtenis van besonderse vreugde vir die mense in die wêreld is' en 'as die ligbaken vir skepe wat in die digte mis vaar' gedien het. Die hele diplomatieke en klandestiene strukture van China is in die stryd gewerp om die "aanbiding van Mao" in ander lande te inisieer.
Teen die einde van die jare sestig was die propagandaveldtog om Mao te bevorder reeds 10 jaar aan die gang en sy profiel maak 'n inpak. In baie lande in die Weste was baie mense deur hom gehipnoseer en die Rooi Boekie is deur baie studente en intellektuele in die Westerse lande volkome ernstig opgeneem. Die invloedryke Franse skrywer Jean-Paul Sartre prys die rewolusionêre geweld van Mao as 'diepgaande moreel.'
In 1976 het die kulturele rewolusie met die dood van Mao tot einde gekom, die belang van die Rooi Boekie neem af en die verheerliking van Mao word langsamerhand beskou as 'n historiese kulturele fenomeen.
Swarthand-tongvis
Die Swarthand-tongvis (Pegusa nasuta), voorheen (Solea bleekeri), is 'n vis wat voorkom in Suider-Afrika vanaf Valsbaai tot by die Zambezirivier se delta. In Engels staan die vis bekend as die Blackhand sole.
Bob Baker (akteur)
Bob Baker (8 November 1910 – 30 Augustus 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Outlaw Express (1938), Western Trails (1938), Black Bandit (1938), en Border Wolves (1938).
Gladiolus stefaniae
Die Montagu kliplelie (Gladiolus stefaniae) is 'n geofiet wat endemies aan Suid-Afrika is. Die plant kom by twee plekke voor, naby Montagu in die Langeberg en op Potberg. Daar is minder as 5 000 plante in die twee populasies, dus word die plant word as seldsaam beskou. Die habitat word nie bedreig nie.
Dit is 'n knolagtige plant wat 300-600mm hoog word gedurende blomtyd.
NG gemeente Windhoek-Oos
regs|320px|duimnael|Die kerkgebou.
duimnael|regs|320px|Ds. G.J.P. Kriel en sy gesin. Dié foto is geneem tydens sy dienstyd in die NG gemeente Koringberg van 1960 tot 1968.
Die NG gemeente Windhoek-Oos is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Namibië. Die gemeente lê in Windhoek, is in 1960 gestig en het 1 011 gemeentelede, van wie 727 belydend (2010). In 1966 het die gemeente 'n eie kerkgebou gekry en in 1984 'n eie kerksaal. Die lidmate is Afrikaans-, Duits-, Engels- en Herero-sprekend. Die gemeente beskik oor baie kinders; die gemiddelde ouderdom is daardeur 33 jaar oud (2010).
Leraars
En:<br/ >
Keele-universiteit
Keele-universiteit is 'n universiteit in Keele, Engeland.
C.F. Beyers-Boshoff
C.F. Beyers-Boshoff (1926–1989 ) is die skrywer van meer as honderd romans en jeugverhale en hy skryf ook rolprentdraaiboeke en verskeie gewilde radiovervolgverhale. Sy radiovervolgverhaal Ongewenste vreemdeling, wat later ook tot 'n rolprent verwerk is, maak van hom ’n huishoudelike naam en hou op daardie tydstip die rekord vir die grootste luistertal vir ’n Afrikaanse radiovervolgverhaal. Elf van sy verhale word suksesvol in rolprente omskep. Die gewilde Jasper-reeks ('n reeks jeugverhale) verskyn ook uit sy pen. Hy skryf ook onder die skuilnaam Dot Malan.
Lewe en werk
Christiaan Frederik Beyers-Boshoff is op 8 Mei 1926 op Potgietersrus gebore. Die gesin verhuis na Pretoria waar hy sy skoolloopbaan aan die Afrikaanse Hoër Seunskool voltooi. Hy studeer verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy sy vrou, Petro Maritz, ontmoet. Hulle het vyf kinders, vier dogters (Marie, die tweeling Marlene en Jenny en Liza) en sy enigste seun, die skilder Maurice Boshoff.
Aanvanklik werk hy en skryf deeltyds, maar sy loopbaankeuse word beïnvloed toe hy en sy vrou laat in die sestigerjare by hulle nuwe huis in Waterkloofrif in Pretoria aankom en vind dat die hele huis rot en kaal gesteel is. Niks was verseker nie. Hy spring hierna aan die werk voor sy tikmasjien en skryf daarna gereeld sowat agtien uur per dag om aan die spertye vir radiovervolgverhale te voldoen en intussen nog romans en draaiboeke ook te skryf. Hy skei in die sewentigerjare van sy vrou.
C.F. Beyers-Boshoff sterf op 17 Desember 1989 op die ouderdom van 63 aan hartversaking in die H.F. Verwoerd Hospitaal in Pretoria.
Skryfwerk
In standerd ses verskyn sy eerste storie in die kindertydskrif Die Jongspan en word hy ’n paar sjielings daarvoor betaal. Dit beïnvloed later sy keuse om voltyds ’n skrywer te word. In 1949 skryf hy sy eerste vervolgverhaal vir die radio. Hierna publiseer hy Die nagwolwe kies hul leier in die Mei 1953-uitgawe van Patrys, kortverhale in tydskrifte soos Die Huisgenoot en later romans, terwyl hy steeds vervolgverhale, hoorbeelde en jeugverhale vir die radio skryf.
Radiovervolgverhale en draaiboeke
Van sy bekendste radiovervolgverhale is Ongewenste vreemdeling, Dans van die flamink, My liedjie van verlange en Die vrou van Shangetti. Veral Ongewenste vreemdeling maak van hom ’n huishoudelike naam en hou op daardie tydstip die rekord vir die grootste luistertal vir ’n Afrikaanse radiovervolgverhaal. Elf van sy verhale word suksesvol in rolprente omskep (hy skryf self die draaiboeke), waaronder Dans van die flamink (1974), Ongewenste vreemdeling (1974) (met Jans Rautenbach as regisseur), Tant Ralie se losieshuis (1974), My naam is Dingetjie (1975), Die troudag van Tant Ralie (1975), Dingetjie is Dynamite (1975), My liedjie van verlange (1975), Grensbasis 13 (1979) en Eendag vir altyd (1985). Hy skryf ook die draaiboek in Engels vir die film Night of the puppets (1980), ’n film wat deur Daan Retief gemaak word, en The spots on my leopard (1974). Van sy films word internasionaal uitgereik en Catch me a dream (in Afrikaans uitgereik as Vang vir my ’n droom) en Kill and kill again (in Suid-Afrika uitgereik as Karate Olympia) behaal groot sukses op die Amerikaanse kringloop. Vir die Amerikaanse mark skryf hy ook televisiedraaiboeke.
Skuilnaam
Die boeke Slangetjies en leertjies en By die fontein word onder die skuilnaam Dot Malan uitgegee.
Liefdes- en spanningsverhale
Deur die Sleutelgat (1964) is die verhaal van Antonie Roux, eerstens ’n skrywer van populêre slapbandboeke maar ook ’n staatsamptenaar. Wanneer Emily Stander egter in alle erns in sy toekoms begin belang stel, verander alles byna oornag vir hom. Na sy skielike beroemdheid dwing sy vrou hom om Lilford Manor met spook en al te koop en verander hy in ’n feitlik onherkenbare persoon.
Nag oor Afrika (1964) speel in Kenia af. Die Johannesburgse meisie Hilda verkry die dienste van grootwildjagter Hubert Meyer om haar verloofde, Mike Greeff, op te spoor. Hubert is bewus van Greeff se ondergrondse bedrywighede onder die plaaslike inwoners en hy wil nie vir Hilda ontnugter voordat hy nie genoegsame bewyse vir sy vermoedens het nie. Kort ná Hilda se aankoms in Kenia word sy gedreig en aangeraai om terug te keer na Suid-Afrika. Sy gee nie gehoor nie en word dan deur Mike se trawante ontvoer. Hubert se getroue Masai-bediende word ook deur die genadelose Mau-Mau om die lewe gebring en Hubert besluit om Mike Greeff aan die kaak te stel. Hy word meegevoer tot op die geheimsinnige Russiese duikboot wat onder die swart mantel van die “nag oor Afrika” sy ewe geheimsinnige vrag tot digby die kus vervoer.
Franz Meyer vlug in Pad na die son (1964) uit die agterbuurte van die groot stad en beland in die ysterwêreld, die kontrei van manne waar ook die vrouens van ’n besondere stoffasie is. Hier in die Dal leer hy homself ken en vind uit dat hy swaarkry te bowe kan kom. Moira, die gesofistikeerde dogter van die Ysterkoning, toon Franz sy krag deur hom eers te laat besef wat sy swakheid is. Hy leer dat die liefde nie eenvoudig en enkel is nie en baie fasette het.
Moira Murray is die hoofkarakter in Twee myl van nêrens (1964). Sy is draaiboekskryfster vir ’n rolprentmaatskappy en soek na atmosfeer vir ’n verhaal wat verfilm moet word. Op die verlate Skulpbaai wil sy dan rustig haar skryfwerk afhandel, onbewus van die boewebende wat snags hul Sataniese bedrywighede daar voortsit. Sy ontmoet hier die stedeling Wessel Malan en hulle vind hulle in ’n massiewe, ou spookhuis aan ’n verlate stuk seestrand in botsing met die bende.
Twee van klawers speel af rondom die ontdekking van ’n uitvinding wat die gevolge van radio-aktiewe bestraling uitskakel. Professor Henri Weiss word doodgeskiet kort nadat sy sekretaresse, Hilda Meyer, hierdie hoogs vertroulike verslag van hom getik het. Sy gaan soek hulp by Hans Bruwer, eienaar van ’n geweerwinkel in Johannesburg. Hans neem Hilda na sy houthuise by Hartbeespoortdam sodat sy daar kan wegkruip. Hans se verloofde, Mauritza de Villiers, is glad nie ingenome met hierdie verwikkeling nie, maar dan word sy ontvoer. Die veiligheidspolisie raak ook betrokke en die spanning loop hoog.
In ’n Vrou soos Lora (1965) is Lora de Villiers slegs begaan oor haarself. Sy is beeldskoon en die dogter van ’n baie ryk man wat haar alles gee wat haar hart begeer. Boonop is sy geseënd met ’n goeie verstand en behaal dus sukses met feitlik alles wat sy aanpak, behalwe in die liefde. Sy ontmoet die talentvolle maar sukkelende kunstenaar Robert Pelser en neem sy lewe oor om te sorg dat die geld begin invloei, maar sy kunstenaarsiel is nie hiermee geneë nie. Hy het ook ’n meisie, al steur Lora haar nie daaraan nie.
Linkerhand van die noodlot (1967) is ’n spioenasieverhaal. Die Chinese ontwikkel die Z13-kiem, ’n gevaarlike wapen wat die ongelukkige slagoffer wat dit inkry, spoedig tot ’n volslae idioot laat degenereer. Indien die leiers van ’n volk dit sou inkry, sou die hele land spoedig in ’n toestand van algehele chaos verkeer. Dit is dan ook die Sjinese se voorneme met Suid-Afrika. Alec de Winter word deur die Veiligheidspolisie getaak om die teelplek van hierdie kieme op te spoor.
In Die verdwaaldes (1967) leef Robert slegs vir die oomblik en is doodgelukkig om klavierspeler in ’n dansorkes te wees. Hy is nie standvastig genoeg om Elsie se man te wees nie en sy weet dit, maar trou nogtans met hom. Sy gaan oopoë in die huwelik in, maar kan tog nie by sy soort lewe aanpas nie. As klereontwerpster is sy die vernaamste broodwinner in die huis en kan maar nie verstaan dat Robert tevrede kan wees om maar van dag tot dag te leef nie. Sy probeer hom aanspoor om te verbeter, maar kort voor lank kom daar ’n verwydering tussen hulle.
Boegspriet teen die wind (1968) begin in Frankryk in die laaste maande voor die groot Franse Rewolusie. Francois Legaut begaan die fout om toe te laat dat hy in ’n argument met die markies Du Bois betrek raak in ’n tyd toe gewone mense se lewens nie veel werd is nie. Hy wen die argument, maar moet daarna vir sy lewe vlug. Hy ontmoet vir Jean Matroos, die eerste stuurman van die Achilles, en vertrek dan per skip na die Kaap die Goeie Hoop. Rooibaard Galvez, die gevreesde seerower, kaap die skip en hy word saam met Jean deur Rooibaard as ’n galeislaaf verkoop. Hy weet dat die einde aangebreek het. As die kettings eers om die gewrigte van ’n galeislaaf geplaas is, word dit eers weer losgemaak nadat hy van uitputting gesterf het.
Goud in die son (1969) is ’n verhaal uit die gouddelwersdae in Johannesburg. Koert van Duyn kom van die platteland na Johannesburg om sy fortuin te soek en los vir Clara op die wye vlakte agter. In Johannesburg vind Koert goud en ook vir Linn Russell, maar daar was altyd nog Clara.
Ilse trou in Vrees is die jagter (1969) met Philip de Winter, ’n miljoenêr van die Goudstad. Weelde, gerief en sekuriteit is egter nie vir haar bedoel nie, want op haar troudag kom ’n persoon uit haar verlede weer te voorskyn en van hierdie dag is hy die jagter wat haar soos ’n gewonde dier laat vlug. Sy vinger is gedurig op die sneller, gereed om die doodskoot af te trek.
In Die wilde een (1970) is Mat Terblanche eienares van ’n groot plantasie en saagmeulens in ’n vallei tussen heuwels en berghange. Hulle noem haar “die wilde een”, wat saam met haar saggeaarde suster Eleen die ruwe boswerkers in toom hou. Meer as een boswerker probeer om die ongetemde Mat te verower, maar vind gou sy is nie ’n katjie wat sonder handskoene hanteer kan word nie. Dan daag Karel de Villiers in die vallei op.
In Jong liefde (1971) is Janna nog baie jonk toe sy met Henno, die jong mediese student, oor die tou trap en swanger word. Hulle trou, maar sy verloor die baba en kan nie sielkundig herstel van hierdie knou nie. Henno is lief vir Janna en wil goed wees vir haar, maar sy wil hom nie toelaat nie. Dan ontmoet hy vir Nelmari.
Kom luister na my lied en sy vervolg Aan jou my minnelied (1972) is die verhaal van Mitz Rossouw, die swartkopmeisie met die goue stem. As jong sangeres werp sy alles in die stryd om die kalklig te bereik, want slegs daarin, glo sy, sal sy geluk vind. Oornag kom sukses na haar toe, want die orkesleier, Anton de Winter, maak dit vir haar moontlik om as sangeres van populêre liedjies die verbeelding van die publiek gaande te maak. Sukses en geluk loop egter nie altyd hand aan hand nie. Dit is die verhaal van ’n vrou wat na geluk en liefde soek, maar sukses as sangeres en rolprentster vind.
M’sieur die kavalier (1973) is ’n ou Kaapse verhaal. Lafras Lamont kom vanuit Frankryk in die Kaap aan om ’n besoek te bring aan die wynplaas, Groot Overmeer. Daar onderhandel hy met Adriaan de Leeuw om die feitlik onmoontlike aan te durf, naamlik om die skone Gretel uit Robert-Jan se kloue te bevry. Robert-Jan is die leier van die groep seerowers wat om Kaap die Goeie Hoop alle seevaart onveilig maak. Hy is ook die barbaar met ’n swaard, ’n swaard wat alle ander swaarde oortref, maar met Die Kavalier het hy nog nie kennis gemaak nie.
Tant Ralie se losieshuis (1974) is die vervolg op die baie gewilde radioverhaal Ongewenste vreemdeling. Dit vertel die verhaal oor wat met die mense van die vallei gebeur het, ná daardie nag toe die vlamme soveel vernietig het. Tant Ralie en tant Mathilda vestig hulle in Kaapstad. Hier probeer hulle vergeet van Mitz met haar lag en haar kitaar en haar liedjies, en van Gerhard, die groot vreemdeling wat so hard probeer het om van gister weg te kom. Daar kom egter weer ’n meisie in hulle lewens, een met ’n laggie soos dié van Mitz, met ’n kitaar en sagte, warm liedjies.
In die skadu van Agnes Linde (1976) is die verhaal van ’n pragtige meisiekind met ’n verlede en ’n vasberade jong man wat die geheime van die vallei anderkant die berg van die maan wil ontsyfer. Dot Linde ontmoet vir Robert Heever net na die begrafnis van professor De Winter, die man wat sy soos ’n eie vader liefgehad het. ’n Fortuinverstelster waarsku haar egter dat die toekoms groot gevaar inhou.
Slavin van die kaptein (1976) is ’n verhaal uit die ou Kaapse tydperk. Francois Remarque, skeepskaptein in die Franse vloot, is aan die Kaap die Goeie Hoop in opdrag van koning Lodewyk die Veertiende van Frankryk. Sy opdrag is om ’n hoflikheidsbesoek aan die Hollandse kolonie te bring en om die Franse koning se niggie Lucienne na ’n onthaal in die Kasteel te vergesel. ’n Slavin van Europese afkoms maak egter aanspraak op sy hulp en hy kan nie weier nie. Lucienne veroordeel sy bemoeienis met so ’n barbaarse skepseltjie, maar hy raak al dieper betrokke.
In Sommer net iemand (1978) ontmoet die 20-jarige Mike de Villiers die 35-jarige kabaretsangeres Ruby Seymour op Clifton se strand. Mike raak verlief op haar, maar sy voel dat sy te oud is vir hom. Daar is ook nog Dave Hunter, ’n man uit haar verlede, terwyl Mike in sy omswerwinge vir Heidi ontmoet.
Die noodlot is ’n vrou (1979) vertel van die 23-jarige Sheila Marais. Sy werk in die poskantoor op Stutterheim, vanwaar sy met die veel ouer Bill Symington trou. Bill het ’n agtienjarige dogter, Lizel, is skatryk en besit vele saagmeulens. Dan word Paul Naudé aangestel by een van Bill se saagmeulens. Sheila kry Bill se vertroueling, Michael Bergman, met beloftes van mag en rykdom om van Bill ontslae te raak. In ’n skermutseling met Paul val Michael en sterf. Saam raak Paul, Sheila en Lizel van die lyk ontslae en die houvas wat Sheila op Paul het, verstewig. Dan val Sheila van ’n krans af en beseer haar rug en neem die verhaal ’n onverwagte wending.
In ’n Meisie so mooi (1980) veg Hein Reynecke op die grens, terwyl sy vrou Ilse een van die gewildste aktrises in die land is en slegs belangstel in haar loopbaan. Sy is amper klaar met ’n televisieprent en sal dan na Kaapstad vertrek, waar sy saam met buitelandse spelers in ’n rolprent vir die oorsese mark sal optree. Hein word egter ernstig gewond. Ilse is feitlik onderweg Kaapstad toe en sy kry kwalik die kans om hom te besoek. By die hospitaal kom sy tot haar skok agter dat Hein blind is en aan geheueverlies ly. Onmiddellik besluit sy om van hom te skei. Hein se gesig herstel mettertyd en hy herwin sy geheue. Hy vind ook ’n nuwe maat in die verpleegster Marlene Rademeyer, ’n verpleegster. Tog is hy steeds lief vir Ilse.
Wag op die goue more (1980) is ’n verhaal uit die gouddelwersdae in Pelgrimsrus. Rudolph Meyer besluit om sy geluk in Pelgrimsrus te gaan beproef wanneer sy pa en broer sy ideaal om geneesheer te word, minag. Hy is egter glad nie voorbereid op die skote wat reeds buite die dorp op hom gevuur word nie. Rudolph raak hier ’n geharde man en raak betrokke by die De Wet-gesin. Daar is Herklaas de Wet, die delwer wat beroof word van sy fortuin; Santie, sy saggeaarde dogter wat siek delwers verpleeg; en haar suster Liz, wat nie tru staan vir ’n man as dit by gruis was en sif kom nie. Rudolph moet besluit oor die vrou vir hom en die keuse lê tussen die verfynde Lora Rademeyer wat in Pretoria op hom wag, of een van die twee De Wet-susters.
In Vangnet van die lewe (1982) is Jenny Lundy ’n baie gewilde sangeres en verlief op Michael Jackson. Tot haar skok vind sy egter uit dat Michael al die tyd getroud was toe sy verbitterde vrou hom voor Jenny doodskiet. Hierna draai Jenny se bewonderaars hulle rûe op haar. Jenny probeer selfmoord pleeg, maar word gered deur die mediese student Rudi Meyer. Rudi is op sy beurt op vlug van die polisie en Jenny help hom om in Durban uit te kom. Intussen kry Moira van Vuuren, Rudi se gewese meisie, spyt dat sy vir Rudi in die moeilikheid laat beland het oor ’n tref-en-trap ongeluk wat sy veroorsaak het. Sy volg hom Durban toe.
Afrika-reeks
Die gees van Kilimanjaro (1963) is die eerste boek in die Afrika-reeks. Hierin sien Valk de Wet baie uit na die naderende skoolvakansie, want hy sou na Oos-Afrika gaan waar hy saam met sy pa, professor Henri de Wet, na verskeie streke sou reis om nuwe insektemiddels op die proef te stel. Toe sy pa nie by die afgesproke ontmoetingsplek opgedaag het nie, was dit vir hom duidelik dat hy met oop oë in ’n donker komplot ingeloop het. Saam met die jong joernalis, Rupert Martin, gaan hy na die berg Kilimanjaro waar hy te doene kry met die inboorlinge se vrees vir die geheimsinnige Gees van Kilimanjaro. Telkens bedreig Marcel du Bois sy lewe terwyl hulle poog om die Ster van Afrika in die hande te kry.
Jasper-reeks
Hy skryf ook die gewilde jeugreeks oor Jasper, wat bendeverhale is wat hulle op die plattelandse dorpie Lelievlei afspeel. Die Viermanskap se lede is die borselkop Jasper as leier, Mossie die onverskrokkene, Ferdinand die slimkop en Giep die versigtige. Jasper se pa is prokureur op die dorp en moet dikwels die kinders uit penaries red of dissipline toepas. Die Viermanskap beleef talle avonture, soos die jaarlikse kaskarwedren, kom in aanraking met skurke wat hulle ten spyte van hulle jeug uitoorlê, kom in gevaarlike situasies met wilde diere en neem deel aan skoolaktiwiteite soos rugby, atletiek en toneelspeel, terwyl hulle selfs ’n draai in die ruimte maak. Hierdie reeks was baie gewild en het dan ook talle herdrukke beleef.
Joyce Kurtz
Joyce Kurtz (gebore 25 Junie 1958) is 'n Amerikaanse aktrise.
Millwood
Millwood is ‘n verlate goudmyn aan die suidelike hellings van die Outeniquaberge en ongeveer 17 km noord-noordwes van Knysna.
2009 Monaco Grand Prix
Die 2009 Monaco Grand Prix is op 24 Mei 2009 op die Circuit de Monaco in Monte Carlo gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Jenson Button in 'n Brawn-Mercedes gewen.
Millwood
Geskiedenis
Die ontdekking in 1876 van ‘n goudklont in die Karatararivier deur James Hooper het ‘n toestroming van delwers van so ver as Kalifornië en Australië tot gevolg gehad. C.F. Osborne, ‘n padingenieur, het spoelgoud in die Millwood-gebied gevind. In 1886 is die aanwesigheid van ‘n goudrif in die heuwels vasgestel. Gevolglik word in Januarie 1887 340 hektaar grond by Millwood amptelik as een van die eerste goudveld in Suider-Afrika geproklameer. Om koningin Victoria se 50 jaar op die Britse troon te herdenk, word in dieselfde jaar die spoelgouddelwerye tot Victoria Jubilee Creek herdoop.
Millwood het op daardie stadium bestaan uit ‘n aantal woonhuise, losieshuise, kerke, winkels, ‘n doktersspreekkamer, ‘n bank, ‘n skool, ‘n poskantoor en ‘n staatskantoor en het ‘n permanente inwonertal van nagenoeg 400 gehad. Goudproduksie was egter baie laag en teen die einde van 1887 was dit reeds duidelik dat die voortsetting daarvan nie lonend was nie. Delwers het na die nuwe goudvelde van Barberton en die Witwatersrand vertrek om daar hul geluk te soek. Teen 1890 was Millwood feitlik verlate.
Millwood vandag
In 1924 is die Millwood-goudveld gedeproklameer en die gebied is vandag deel van Sanparke. Twee huise staan nog. Buiten die begraafplaas kan oorgroeide skagte, fondamente van huise en strate en ou mynboutoerusting gesien word. Dalene Matthee verwys in Kringe in 'n bos na Meulbos wat waarskynlik die Afrikaans vir Millwood is.
Rooieekhoring
Die rooieekhoring (Paraxerus palliatus) is 'n eekhoring wat inheems is aan die oostelike kusgebiede van Afrika, sekere binnelandse bergwoude asook rivierbos in Tanzanië. Die suidelike subspesie P. p. ornatus is endemies aan Ngoyebos naby Eshowe, terwyl P. p. bridgemani vanaf St. Lucia, KwaZulu-Natal, noordwaarts aangetref word. Die knaagdier kan tot 6 cm hoog en 20 tot 50 cm lank word. Hulle weeg van 200 tot 300 gram. Die diertjie met 'n wolstert, en die pels is ventraal kastaiingrooi gekleurd. Hul presiese kleur en grootte gaan met hul habitat saam. In vogtige woud is hulle groter en donkerder, en in droë bos kleiner en rooier.
Justin Edwards (akteur)
Justin Edwards (gebore 14 Februarie 1972) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love & Friendship (2016) en The Man Who Invented Christmas (2017), en in die televisiereekse The Thick of It (2005) en The Increasingly Poor Decisions of Todd Margaret (2009).
Outonome Gemeenskap van die Baskeland
Die Outonome Gemeenskap van die Baskeland (Baskies Euskadi, Spaans País Vasco) is sedert 1978 'n outonome gemeenskap met die status van historiese streek binne Spanje. Die hoofstad is Vitoria-Gasteiz (Vitoria is die Spaanse naam, Gasteiz die Baskiese naam).
Vallei van Verlatenheid
Loodregte kranse en hoë dolorietpilare teen die agtergrond van die vlaktes van die Kamdeboo is die gevolg van vulkaniese werking en erosie 150 tot 190 miljoen jaar gelede.
Outonome Gemeenskap van die Baskeland
Die Outonome Gemeenskap van die Baskeland is een van drie administratiewe gebiede van die historiese en kulturele gebied, die Baskeland. Die ander twee gebiede wat deel uit maak van die gebied is die Outonome Gemeenskap van die Navarra, ook in Spanje en die westelike gedeelte van die Franse département Pyrénées-Atlantiques. Die gemeenskap bestaan uit die volgende provinsies:
Vallei van Verlatenheid
Hierdie besondere stuk bergterrein is in 1935 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Pierneef het dit in een van sy skilderye verewig.
Outonome Gemeenskap van die Baskeland
Voor die aanneming van die Spaanse Grondwet van 1978 en die grondwet se stelsel van outonome gemeenskappe het die drie provinsies bekend gestaan as die Baskiese provinsies (Spaans: Provincias Vascongadas. Die politiese struktuur van die outonome gemeenskappe word gedefinieer in die Gernika Statuut, wat deur 'n referendum op 25 Oktober 1979 goedgekeur is. In 2003 het die Baskiese Nasionale Party voorgestel dat die statuut volgens die Ibarretxe Plan aangepas word. Die projek, wat deur die Baskiese kamer goedgekeur is, is in die Spaanse Cortes verwerp.
Olyfsuikerbekkie
Die olyfsuikerbekkie (Cyanomitra olivacea) is 'n algemene standvoël in kus-, rivier- en bergwoude. Die voël is 14 cm groot en weeg 11 - 15 gram. In Engels staan die voël bekend as die Olive sunbird.
Henry Judd Baker
Henry Judd Baker is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente After Hours (1985), The Money Pit (1986), Shakedown (1988), en The Mighty Quinn (1989).
Kommunikasiekunde
Kommunikasie is die proses waarin gedagtes, gevoelens, en/of inligting uitgeruil word. Kommunikasiekunde is die studie van kommunikasie. Massakommunikasie is 'n dissipline wat fokus op instellings, praktyk en effek van joernalisme, uitsaaiwese en reklame op 'n groot, ongedifferensieerde of gesegmenteerde gehoor.
Kommunikasie beteken verskillende dinge vir verskillende mense. 'n Baba se huil is kommunikasie, so ook 'n moeder wat haar baba masseer, 'n hond wat sy stert swaai, 'n plant wat 'n spesifieke chemikalie afskei om sekere insekte te lok of ander plante te waarsku teen spesifieke insekte, 'n trein se fluit dra 'n boodskap oor, net soos die vlae wat op skepe geswaai word, soldate gee tekens deur middel van beuels, en ons stuur e-posboodskappe rondom die aarde of bel die bure. Kommunikasie kom dus neer op die stuur van 'n boodskap vanaf 'n sender na 'n ontvanger. Deur die eeue is verskillende idees gehuldig oor kommunikasie en hoe dit werk.
Egipte
Teen ongeveer 2675 v.C. skryf Ptag Gotep, die Goewerneur van Memphis in Egipte, en Eerste Minister van die Farao, 'n handboek oor Kommunikasiekunde.
Katbosspruit
Die Katbosspruit is 'n spruit wat in die provinsie Mpumalanga in Suid-Afrika vloei. Dit sluit by die Vaalrivier aan in Standerton, direk onder die Grootdraaidam se uitvloei.
Kommunikasiekunde
Griekeland
Hulle kon egter ook opgeroep word om as lede van 'n jurie te dien. Die burgers van Athene ontwikkel dus spoedig 'n belangstelling in die kuns van redevoering oftewel retoriek, en loop selfs klas in kommunikasiekunde ten einde hulle beter en meer effektief te kan uitdruk. Omdat sommige mense bereid was om ander te betaal om namens hulle te praat, was dit selfs moontlik om munt te slaan uit welsprekendheid (rederykheid).
Iemand wat retoriek (rederykheid) bestudeer of daarin onderrig gee, is 'n retorikus genoem. 'n Retor is iemand wat retoriek bedryf, of vir ander mense praat (verkieslik teen betaling).
Bydraers tot die Klassieke tydperk
Die eerste Oud-Griekse rondtrekkende kommunikasiekunde-leermeesters is sofiste genoem. Die Griekse woord sofos beteken wysheid. 'n Sofis was iemand wat wyse dinge gespreek en gebruik het. Die oud-Griekse sofiste het dan ook 'n groot invloed uitgeoefen op kommunikasie en op die bestudering daarvan as akademiese vak. Mettertyd het die term sofis egter die betekenis verkry van drogredenaar (iemand wat slim, maar vals argumente gebruik). Vandaar ook die oorsprong van die woord "sofistikasie".
Corax was 'n Sisiliaanse leermeester wat teen ongeveer 470 v.C. 'n boek skryf oor doeltreffende openbare redevoering. Corax voer aan dat 'n tipiese toespraak uit vyf dele bestaan, naamlik 'n inleiding, 'n uiteensetting van die feite van die saak, argumentering van die saak, bykomende opmerkings, en 'n gevolgtrekking. Selfs deesdae nog word dié vyf dele beskou as die hoofonderdele van enige akademiese of besigheidsdokument. Corax het ook die kom daarop neer dat, as 'n klein mannetjie daarvan aangekla word dat hy 'n baie groter man aangeval het, kan hy homself verdedig deur te vra of dit waarskynlik sou wees dat hy iemand sou aanval wat soveel groter as hy self is.
Protagoras (± 486 tot ± 411 v.C.) se hoofbelangstelling was die wyse waarop sake in die howe beredeneer is. Hy beweer dat elke saak twee kante het wat presies die teenoorgestelde van mekaar is. Sy idees was destyds nogal vreemd vir sy kollegas, wat geglo het dat daar slegs een ware antwoord op elke vraag kon wees, en hulle beskuldig hom dat hy probeer om die swak saak sterker te laat voorkom.
Plato (427-347 v.C.), Sokrates se bekendste student, het die ou Sofiste erg gekritiseer. Hy redeneer dat hulle oneties optree deurdat die orator die gehoor onvoorwaardelik kon oortuig, selfs al mislei hy hulle. Plato bied beide weergawes van 'n argument en gee dan aan die gehoor 'n geleentheid om te besluit watter kant reg is. Plato val Gorgias aan, omdat dié graag opesmukte taal gebruik. Sy siening word vandag nog deur baie mense gedeel.
Plato beweer ook dat retoriek nie 'n wetenskap is nie, maar dat dit eerder 'n vaardigheid is soos byvoorbeeld koskook. Later in sy lewe hersien hy sy standpunt. Hy dui aan dat elke toespraak bestaan uit 'n begin-, 'n middel- en 'n eindgedeelte. Die spreker moet 'n hoë morele doelwit hê. Aristoteles (384-322 v.C.), Plato se beroemdste student, was die belangrikste enkele bydraer tot die studie van kommunikasie. Aristoteles glo dat die retoriek gebruik kan word om waarheid en geregtigheid te laat seëvier, omdat "waarheid en geregtigheid uiteraard kragtiger is as die elemente wat teenoor hulle gestel word". Onreg of bedrog geskied omdat advokate of betaalde sprekers nie effektiewe kommunikasiemetodes gebruik nie. Mense moes geleer word hoe om 'n argument of redenasie saam te stel en aan te bied. Hy stel 'n argument of redenasie voor soos wat 'n orator dit aan sy gehoor oordra:
Orfeus
Orfeus of Orpheus (Grieks: Ὀρφεύς) was ’n legendariese musikant, digter en profeet in die Griekse mitologie. Die belangrikste mites oor hom gaan oor sy vermoë om alle lewende dinge en selfs klippe met sy musiek te betower; sy poging om sy vrou, Eurudike, van die onderwêreld te bevry; en sy dood aan die hand van dié wat nie sy goddelike musiek kon hoor nie. As ’n oertipe van die geïnspireerde sanger is Orfeus een van die belangrikste figure wat gelei het tot die aanvaarding van die klassieke mitologie in die Westerse kultuur; hy word uitgebeeld of genoem in talle kuns- en kultuurvorme soos poësie, rolprente, opera, musiek en skilderye.
Kommunikasiekunde
Bydraers tot die Klassieke tydperk
Demosthenes was 'n baanbreker op die gebied van spraak-en-gehoorkunde studies. Hy het 'n eentonige stem gehad en het gehakkel. Die akteur Satyrus, wat die eerste spraakterapeut is wat in geskrifte vermeld word, raai Demosthenes aan om sy uitspraak te verbeter deur bv. te oefen om te praat met klippies in sy mond. Met dié soort oefening word Demosthenes later 'n welsprekende orator en gemeenskapsleier.
Orfeus
Vir die Grieke was Orfeus die stigter van die sogenaamde "Orfiese" geheime. Hy het die eer gekry vir die skepping van die Orfiese Gesange, waarvan ’n versameling behoue gebly het. Altaars wat na bewering relieke van hom bevat het, is as orakels beskou. In sommige Griekse bronne word Thracië as sy geboorteplek aangegee.
Kommunikasiekunde
Romeinse Ryk
Kommunikasie was ook in Rome belangrik. Vryburgers se verteenwoordigers het in die Forum bymekaargekom om besprekings te hou van regsaangeleenthede. In die vergadering is nuwe wette beredeneer, en in die Senaat het die Romeinse regerende liggaam belangrike besluite gemaak. In die eerste eeu v.C. beveel Keiser Julius ("Julius Caesar") dat 'n soort handgeskrewe "koerant", Acta Diurna (Daaglikse gebeurtenisse), teen die mure van die Forum opgeplak moes word. Elke burger kon dit lees, en sou bewus word van wat om hom aangaan. So lank as wat Rome 'n republiek gebly het, het die studie van Kommunikasie daar gedy. Toe die keisers egter permanente diktators begin word, het die vaardigheid verlore gegaan. Wie het redenasievermoë nodig as jy maar net bevele moet gehoorsaam en dogma moet aanvaar?
Orfeus
Vroeë lewe
Orfeus was die seun van Oiagros, ’n Thraciese koning (of soms die god Apollo), en die muse Kalliope. Hy het vir ’n ruk by sy ma en haar agt mooi susters gewoon en daar het hy Apollo ontmoet wat by die lagmuse Talia vlerkgesleep het. Apollo, die god van musiek, het vir hom ’n goue lier gegee en hom geleer om dit te bespeel. Sy ma het hom geleer om woorde te skryf om te sing.
Kommunikasiekunde
Cicero
Die orator en politikus, Cicero, glo dat kommunikasie 'n wyse is waardeur die waarheid van 'n saak vasgestel kan word. In teenstelling met Aristoteles se siening dat die waarheid eers ontdek moes word en dan gekommunikeer kon word, glo Cicero dat die waarheid slegs verkry kan word as deel van die retoriek – waarheid kan nie bestaan voordat dit gekommunikeer word nie. Cicero glo ook dat die orator 'n wye algemene opvoeding moet hê, en moet die volgende eienskappe en vaardighede aankweek:
Orfeus
Vroeë lewe
Volgens die Argonautica deur Apollonius van Rhodos van die 3de eeu v.C. het Orfeus deelgeneem aan die avonture van Jason en die Argonoute en sy talent gebruik om hulle te help. Sonder hom sou die Argonoute nie verby die Sirenes kon vaar nie – dit is dieselfde Sirenes wat in Homeros se Odussee voorkom; hulle het op drie klein, rotsagtige eilande gewoon en pragtige liedere gesing wat matrose gelok het. Die skepe het dan op die rotse geloop en gesink. Toe Orfeus hul stemme hoor, het hy sy lier uitgehaal en harder, mooier musiek gemaak sodat die Argonoute nie die Sirenes se betowerende sang kon hoor nie.
Kommunikasiekunde
Quintilianus
Die Griekse en Romeinse kommunikasiekundiges se idees oefen vandag nog 'n groot invloed uit op die reëls wat hulle gebruik het vir redevoering word nog gehandhaaf in gesprekke, hofsake, toesprake, en redevoering in volksrade en parlemente dwarsoor die wêreld.
Orfeus
Die dood van Eurudike
duimnael|150px|Orfeus met sy lier, omring deur diere (Bisantynse ne Christelike Museum, [[Athene.]]
Die bekendste verhaal waarin Orfeus voorkom, is dié van sy vrou, Eurudike. Terwyl sy op hul troudag in die lang gras geloop het, het ’n sater haar aangeval. In ’n poging om van hom af weg te kom, het sy in ’n nes vol adders geval en sy is aan haar hakskeen gepik. Orfeus het haar liggaam ontdek en sulke hartseer musiek gespeel dat al die nimfe en gode gehuil het. Op hul aanbeveling het Orfeus na die onderwêreld gereis. Met sy musiek het hy die hart van Hades en Persefone versag (hy was die enige persoon wat dit ooit kon regkry), en hulle het ingestem dat Eurudike saam met hom na die aarde kon terugkeer, op een voorwaarde: Hy moes voor haar loop en mag nie omgekyk het voor hulle in die bowêreld is nie. Toe hy in die bowêreld kom, het Orfeus angstig omgekyk om te sien of Eurudike hom nog volg; hy het egter vergeet hulle moes albei eers in die bowêreld wees. Sy het ’n tweede keer verdwyn, dié keer vir altyd.
Die storie in dié vorm kom uit die tyd van Vergilius, wat eerste die naam Aristaios noem. Volgens hom was dit Aristaios wat Eurudike in die mite gejaag het toe sy deur ’n adder gepik is. Ander skrywers noem Orfeus se besoek aan die onderwêreld in ’n meer negatiewe lig. Volgens Faidros in Plato se Simposium het die gode net ’n skynbeeld van Eurudike aan Orfeus gewys. Volgens Plato was Orfeus ’n lafaard, want in plaas daarna om te sterf om by sy geliefde te wees, het hy eerder die gode getart deur na die onderwêreld te gaan om haar lewend te probeer terugbring. Omdat sy liefde nie "opreg" was nie (omdat hy nie bereid was om daarvoor te sterf nie) het die gode hom gestraf – eerstens deur vir hom ’n skynbeeld van Eurudike te wys en tweedens deur hom deur vroue te laat vermoor.
Die mite oor Eurudike kan eintlik ’n laat toevoeging tot die Orfeus-mites wees. Veral die naam "Eurudike" ("sy wie se geregtigheid wyd strek") herinner aan kultustitels wat met Persefone verband hou. Volgens die digter Robert Graves is die mite dalk afgelei van ’n ander Orfeus-legende, waarin hy na Tartaros reis en die godin Hekate betower.
Die mite van "nie omkyk nie" kom ook in ander Griekse mites voor en word weerspieël in die Bybelse verhaal van Lot se vrou toe hulle uit Sodom gevlug het. Dié weergawe van die Orfeus-mite was vervleg met die Orfistiese misteriekultusse.
Dood
Volgens ’n Laat Antieke opsomming van Aischulos se Bassarides het Orfeus aan die einde van sy lewe afgesien van die aanbidding van alle gode behalwe die songod, wat hy Apollo genoem het. Vroeg een oggend op pad na die orakel van Dionisos by Berg Pangaion is hy deur Thraciese Menades uitmekaargeskeur omdat hy sy vorige beskermgod (Dionisos) versaak het. Hy is toe in Pieria begrawe.
Ovidius vertel Orfeus het sy liefde van vroue weerhou, óf omdat dinge vir hom skeefgeloop het óf omdat hy belowe het om dit te doen. Baie vroue wou egter saam met hom wees en het sy verwerping betreur. Hy was glo die eerste Thraciër wat van jong seuns gehou het.
Omdat die Menades verwerp gevoel het omdat Orfeus net manlike minnaars gehad het, het hulle eers stokke en klippe na hom gegooi terwyl hy sy lier bespeel het, maar sy musiek was so mooi, nie eens die stokke en klippe wou hom tref nie. Woedend het die vroue hom uitmekaargeskeur in een van hul Bacchiese orgies. In Albrecht Dürer se tekening van Orfeus se dood, wat op die oorspronklike, nou verlore een deur Andrea Mantegna gebaseer is, is daar ’n lint hoog bo in die boom met die woorde: Orfeus der erst puseran ("Orfeus, die eerste pederas").
Sy kop en lier, wat steeds mooi musiek gespeel het, het met die Evrosrivier langs na die Middellandse See gedryf. Daar het die wind en golwe dit na die kus van Lesbos gevoer. Die bewoners het sy kop begrawe en ’n altaar vir hom gebou waar sy orakel die toekoms voorspel het. Grieke van ander dele het ook die orakel kom raadpleeg en sy reputasie het tot in Babilonië versprei.
Die Muses het die lier na die hemel geneem, waar dit tussen die sterre geplaas is. Hulle het ook die dele van sy liggaam bymekaargemaak en hom begrawe aan die voet van die Berg Olimpus, waar die nagtegale oor sy graf gesing het. Orfeus se siel is terug na die onderwêreld, waar hy eindelik met sy geliefde Eurudike herenig is.
In ander legendes pleeg Orfeus selfmoord om sy Eurudike weer te vind of stuur Zeus weerlig om hom te tref omdat hy die gode se geheime aan mense onthul het.
Orfiese gedigte en rites
duimnael|180px|Die dood van Orfeus, deur Michele Tripisciano.
’n Groot aantal Griekse godsdienstige gedigte word aan Orfeus toegeskryf. Van hulle het net twee voorbeelde in hul geheel behoue gebly: ’n stel gesange wat in die 2de of 3de eeu geskryf is, en ’n Argonautica Orphica, wat tussen die 4de en 6de eeu geskryf is. Van die ander geskrifte, wat tot uit die 6de eeu v.C. kan dateer, is daar net stukke papirus en aanhalings oor.
Orfeus was na bewering ook verantwoordelik vir die Dionisiese misterieë, ’n stel rituele om ’n mens van inhibisies te bevry sodat die individu na ’n natuurlike toestand kon terugkeer.
Orfisme was ’n stel godsdienstige leerstellings en praktyke wat in die Antieke Griekse en Hellenistiese wêreld, sowel as onder die Thraciërs, ontstaan het. Dit is blykbaar op dié geskrifte geskoei.
Steve Talley
Steve Talley (gebore 12 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Hole in One (2009) en in die televisiereekse Castle (2009) en The 100 (2014).
Vliegtuigontvoering 'Landshut'
Die Landshut, was 'n Duitse Lufthansa-vliegtuig wat op 13 Oktober 1977 tydens vlug LH181 vanaf Palma de Mallorca, Spanje, na Frankfurt am Main, Duitsland, deur die Rote Armee Fraktion geskaak is. Die skaking was deel van 'n reeks gebeure wat as die Duitse Herfs bekend staan. Die kaptein, Jürgen Schumann, is in Aden (Jemen) deur die terroriste doodgeskiet en uit die vliegtuig gegooi.
Op 18 Oktober 1977 is al die ander 86 gyselaars deur 'n Duitse spesiale eenheid GSG 9 onbeseer bevry; slegs 'n enkele terroris (van vier - 2 mans en 2 vroue) aan boord oorleef die insident.
Die vliegtuig, 'n Boeing 737-230C met die reeksnommer 20254-230 en die Duitse kenteken D-ABCE, was tot 1985 in die Duitse lugdiens Lufthansa se diens en doen later by verskeie instansies in Indonesië en Maleisië diens, laastens by die Brasiliaanse lugdiens TAF Linhas Aéreas as 'n vragvliegtuig onder die kenteken PT-MTB. Die naam "Landshut" word nog steeds deur Lufthansa gebruik vir 'n Airbus A330.
Om die Britse regering te bedank vir hulle ondersteuning, het die Wes-Duitse regering hulle eie voorstel van die beplande kernfusie-eksperiment, "Joint European Torus", in Garching by München op die perseel van die Max Planck-instituut vir plasmafisika te bou, teruggetrek en eerder tot die Britse voorstel in Culham ingestem.