cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asemhalingstelsel van insekte
In die larvale stadium bestaan daar nog geen verbinding tussen die tragee en die trageole nie; dit kom eers tydens die laaste vervelling tot stand. In die nie-volwasse stadia van 'n aantal waterinsekte soos kokerjuffers, oewervlieglarwes en enkele waterkewers geskied asemhaling via trageale kieue. Hierdie orgaantjies word waargeneem as baie dun uitstulpings van die liggaamswand wat ryklik voorsien is van trageole.
Die trageale kieue behartig die gaswisseling met die omringende water. Afgesien daarvan dat die trageë die suurstof- en koolsuurgaswisseling behartig, verleen hulle ook stewigheid aan die ingewande binne die liggaamsholte.
Othonna pavonia
Othonna pavonia is 'n struik wat endemies aan die Noord-, Oos- en die Wes-Kaap is. Die spesie kom vanaf De Aar tot by Beaufort-Wes en oos tot by Cradock voor en is deel van die Nama-Karoo plantegroei.
Tot en met die 1970's was die plant volop oor 'n voorkomsgebied van 53 060 km². Sedertdien het sy getalle drasties afgeneem en die twee groot projekte Great Escarpment Biodiversity Project (2005-2010) en die Karoo BioGaps Project (2015-2017) het net twee plante geïdentifiseer. Daar word vermoed dat dit is as gevolg van oorbeweiding en droogtes. Daar is groot onsekerheid oor die presiese afname van die bevolking. Moontlike skaliegasontginning is ook 'n bedreiging.
Aspalathus arida
Aspalathus arida is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap is deel van die fynbos. Dit kom wydverspreid in die berge van die Wes-Kaap voor, van die Hottentots Hollandberge suidwaarts tot by die Bredasdorpberge en ooswaarts tot by die Hexrivierberge, Keeromsberg en die Langeberg.
Die plant het drie subspesies:
Othonna quinqueradiata
Othonna quinqueradiata is 'n plant wat endemies aan die Wes-Kaap is. Die spesie is deel van die fynbos, daar is min bekend omtrent die plant.
Geodia gibberosa
Geodia gibberosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1815 deur Lamarck.
Hedda Vernon
Hedda Vernon (20 Oktober 1886 – 1925) was 'n Duitse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Selbstgerichtet oder Die Gelbe Fratze (1914), Die roten Schuhe (1917), Das Todesgeheimnis (1918), en Lady Godiva (1921).
Disa newdigateae
Disa newdigateae is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom by die The Crags voor. Daar is net een subpopulasie, ses plante is vanaf 1895 tot 1931 hier versamel. Sedertdien is die plant nog nie weer gesien nie en daar word vermoed dat die aanplant van plantasies, ontwikkeling of indringerplante verantwoordelik is vir die verdwyning van die plant. Dit word as moontlik uitgesterf beskou.
Oeigoere
Die Oeigoere (Oeigoers: ئۇيغۇر, Уйғур, Uyghur, [ʔʊjˈʁʊː]; Chinees: 维吾尔族, Pinyin: Wéiwúěr zú) is 'n Turkse etniese groep inheems aan Sentraal-Asië. Hulle woon hoofsaaklik in Xinjiang, 'n "outonome" provinsie van die Volksrepubliek China. Hulle is aan ander Turkse volke soos Azerbeidjanners, Kasakke, Kirgisiërs, Oesbeke, Turke en Turkmene verwant. Daar word derhalwe soms na die gebied as Oos-Turkestan, Oos-Turkmenistan of Oeigoeristan verwys. Wêreldwyd leef omtrent 20 miljoen Oeigoere, waarvan tussen 10 en 15 miljoen in Xinjiang. In die Volksrepubliek China behoort die Oeigoere tot een van die 56 amptelik erkende etniese groepe ("nasionaliteite"). Hulle leef veral in die Wes-Chinese outonome gewes van Xinjiang saam met ander verwante etniese groepe soos Kasakke, Oesbeke en Kirgisiërs. Oeigoere is naas Han-Chinese, Zhuang, Hui-Chinese en Mantsjoes die vyfde grootste etniese groep in die Volksrepubliek China. Nes Hui-Chinese is Oeigoere een van die grootste groep Moslems in die Volksrepubliek China.
Massale immigrasie van etniese Han-Chinese is egter besig om die inheemse bevolking te verdring en hulle kultuur te vernietig.
Daar is diasporagemeenskappe van Oeigoere in Pakistan, Kasakstan, Kirgisië, Mongolië, Oesbekistan, Duitsland, die Verenigde Koninkryk en Turkye; asook 'n kleiner een in Taoyuan in die Hunan-provinsie van China. Oeigoerse woonbuurte kan in die groot Chinese stede soos Beijing en Sjanghai gevind word. Daar is ook klein, maar aktiewe Oeigoerse gemeenskappe in die Verenigde State van Amerika, veral in Los Angeles, San Francisco, New York Stad en Washington, D.C.; sowel as Toronto en Vancouver in Kanada.
Billy Gardell
Billy Gardell (gebore 20 Augustus 1969) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Avenging Angelo (2002), Bad Santa (2003), You, Me and Dupree (2006), en Dragon Wars: D-War (2007).
Rita La Roy
Rita La Roy (2 Oktober 1901 – 18 Februarie 1993) was 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Blonde Venus (1932), Hot Saturday (1932), en Hold That Woman! (1940).
Julius Katchen
Julius Katchen (15 Augustus 1926 - 29 April 1969) was 'n Amerikaanse pianis, mees bekend vir sy opnames van Brahms se solowerke vir klavier.
Loopbaan en lewe
Katchen is gebore in Long Branch, New Jersey, en maak sy buiging teen die leeftyd van 10, met die speel van Mozart se Klavierconcerto No. 20 in D mineur. Eugene Ormandy het van sy debuutopvoering te hore gekom, en hom uitgenooi om saam met die Philadelphia Simfonieorkes in New York op te tree. Katchen het tot en met 14-jarige leeftyd musiek studeer onder sy grootouers aan moederskant, Mnr. en Mev Svet; immigrante uit Europe wat klas gegee het aan die Moskouse en Warskouse Konservatoria. Hy het Haverford Kollege bygewoon, waar hy in 1946 bo-aan sy klas 'n vierjaargraad in filosofie (in drie jaar) verwerf. Hierna vertrek hy na Parys waar hy uitgenooi is om die VSA te verteenwoordig tydens die eerste Internasionale UNESCO Fees, waar hy Beethoven se Klavierconcerto No. 5 (Keiser Concerto) saam met die Orchestre National de la Radiodiffon Française gespeel het. Hierna het hy in die Lente van 1947 'n Europese toer onderneem en voordragte gegee in Rome, Venesië, Napels, Parys, Londen en Salzburg. Hierna besluit hy om permanent in Parys te woon, waarop hy soos volg kommentaar gelewer het: "In Frankryk kom klavierstudente om konstruktiewe wyse bymekaar, en dan word hulle selfs vriende. Hulle woon mekaar se konserte by en lewer applous. In die VSA woon hulle ook kollegas se konserte by, maar in die hoop om te aanskou hoe dié sy nek breek."
Hy is in 1956 getroud met Arlette Patoux van Le Vesinet, Frankryk.
Aan die einde van die 1960's het hy die Brahms Trios vir Decca opgeneem saam met Josef Suk en János Starker. Hyhet ook Brahms se drie vioolsonates opgeneem saam met Suk, en Brahms se tweede tjellosonate saam met Starker. Hy sterf egter voordat hulle die eerste tjellosonate kon opneem.
Katchen en sy vrou was ywerige versamelaars van netsuke; 195 stukke uit hul versameling is tydens veilings in 2005 en 2006 vir £1.2 miljoen verkoop (Sotheby's 2005 en 2006). 'n Verdere 392 is verkoop tydens veilings in 2016 en 2017 vir £2.3 miljoen (Bonhams 2016 aen 2017), insluitende Katchen se gunsteling stuk (na sy dood deur sy vrou Arlette bekom), wat 'n rommelige hond en haar kleintjie uitbeeld, deur die bekende 18de eeuse kunstenaar Gechu. Die meesterwerk het die tweede hoogste prys ooit behaal vir 'n netsuke tydens 'n veiling.
Noemenswaardige opnames
Katchen se 6-CD stel van Brahms se Werke vir Soloklavier (Decca Plaatetiket) word hoog aangeslaan en word deur baie beskou as een van die beste beskikbare opnames van Brahms se klaviermusiek. In 2016 het Decca 'n 36-CD stel van sy volledige opnames vir die plaatetiket vrygestel.
Disa nigerica
Disa nigerica is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Kameroen en Nigerië.
Mikrogolf
Mikrogolwe is 'n vorm van elektromagnetiese straling met golflengtes wat wissel van so lank as een meter tot so kort as een millimeter, of anders gestel, met frekwensies tussen 300 MHz (0,3 GHz) en 300 GHz. Hierdie breë definisie sluit beide UHF (Ultra hoë frekwensie) en EHF (millimeter golwe) in, en verskeie bronne gebruik verskillende grense. In alle gevalle, sluit mikrogolf die hele SHF (superhoë frekwensie) band (3-30 GHz, of 10-1 cm) in, met radiofrekwensie (RF)-ingenieurswese wat dikwels die onderste grens op 1 GHz (30 cm) en die boonste op sowat 100 GHz (3 mm) plaas.
Othonna rotundiloba
Othonna rotundiloba is 'n struik wat endemies aan die Noord-Kaap is. SANBI verwys na die spesie as Othonna rotundifolia.
Mikrogolf
Die voorvoegsel "mikro-" in "mikrogolf" is nie bedoel om 'n golflengte in die mikrometerreeks voor te stel nie. Dit dui daarop dat mikrogolwe "klein" is in vergelyking met tipiese radiogolwe, en dat hulle korter golflengtes besit. Die grense tussen die ver infrarooi lig, terahertz-straling, mikrogolwe, en ultra-hoë-frekwensie radiogolwe is redelik arbitrêr en is onder andere gebruik in verskillende studierigtings.
Gebruike
Mikrogolftegnologie word wyd gebruik vir punt-tot-punt telekommunikasie (d.w.s. nie-uitsendinggebruike). Mikrogolwe is veral geskik vir hierdie gebruik, aangesien hulle maklik gefokus kan word in nouer bande as radiogolwe, sodat frekwensie hergebruik kan word; hul relatief hoër frekwensie laat breër bandwydte en 'n hoër data-oordragkoers toe. Antennagroottes is kleiner as by laer frekwensies omdat antennagrootte omgekeerd eweredig is aan die oordragfrekwensie. Mikrogolwe word ook gebruik in ruimtetuigkommunikasie, en baie van die wêreld se data-, TV- en telefoonkommunikasie word oor lang afstande deur mikrogolwe gedra tussen grondinstallasies en kommunikasiesatelliete. Mikrogolwe word ook in mikrogolfoonde en in radartegnologie ingespan.
Spektroskopie
Molekules in die gasfase kan vrylik roteer en hierdie bewegings kan met kwantummeganika beskryf word. Hierdie teorie wys dat molekules diskrete rotasietoestande besit waarvan die energie gegee word deur:
Oorgange van een waarde van die kwantumnommer na die ander kan deur absorpsie van 'n foton in die mikrogolfgebied van die elektromagnetiese spektrum geskied. Uit hierdie spektrum kan die moleukle se traagheidsmomente bepaal word. Indien die elemente in die molekule isotope besit is dit soms sigbaar in die spektrum omdat die verskil in massa 'n verskil in traagheidmoment te weeg bring.
Hanna Waag
Hanna Waag (24 Mei 1904 – 13 Augustus 1995) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Les frères Karamazoff (1931), Der bebende Berg (1931), Farewell Waltz (1934), en Lady Windermeres Fächer (1935).
Geodia globosa
Geodia globosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Baer.
Tandeka Gqada
Tandeka Gqada is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die DA.
Vera Sisson
Vera Sisson (31 Julie 1891 – 6 Augustus 1954) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Paradise Garden (1917), The Hidden Spring (1917), The Married Virgin (1918), en Love 'Em and Leave 'Em (1926).
Geodia glariosa
Geodia glariosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Sollas.
Crotalarieae
Crotalarieae is 'n genusgroep van bedeksadiges wat aan die Fabaceae familie behoort. Dit sluit die rooibos (Aspalathus linearis) spesie in.
Jutta Wachowiak
Jutta Wachowiak (gebore 13 Desember 1940) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Die Verlobte (1980) en Käthe Kollwitz (1986).
Simeon (musikant)
Simeon (volledige naam Simeon Hamman) is 'n Afrikaanse musikant. Hy is die seun van Sonja Herholdt. Hy stel sy debuutalbum, Rooirok, in 2012 vry, van welke album twee snitte, nl. "There Must Be More" en "I'm Forgiven", in die rolprent Ordinary People gebruik is. Hy het ook twee enkelspelers agter sy naam, nl. "Ek Dink Ek Val Vir Jou" (van Rooirok) en "My Alles Jy". Laasgenoemde was 'n nommereen-treffer op Bosveld Stereo in November 2014.
Biografie
Simeon matrikuleer uit Hoërskool Randburg en studeer na skool aan die Suid-Afrikaanse Instituut vir Musiek in Pretoria.
Johni Edwards
Johni Edwards is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die DA.
Dany Carrel
Dany Carrel (gebore 20 September 1932) is 'n Franse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Maiden (1955), Lovers of Paris (1957), The Hands of Orlac (1960), en Inferno (1964).
Barry Ronge
Barry Johann Ronge (1948 - 3 Julie 2022) was ‘n Suid-Afrikaanse joernalis, rubriekskrywer, skrywer, omroeper, filmresensent en humoris. Hy was een van die land se bekendste filmresensente sowel as een van sy mees gelese (en bespreekte) rubriekskrywers.
Ronge is in Hillbrow, Johannesburg, gebore en het aan die Wes-Rand grootgeword waar hy by die Hoërskool Florida Park op skool was. Hy het sy studies aan die Universiteit van die Witwatersrand voltooi, waarna hy 'n onderwysloopbaan aan die St. John's Kollege begin het, gevolg deur 'n tien jaar lange diens as 'n dosent in letterkunde aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy het later gaan werk in die gedrukte en elektroniese media en 'n joernalis geword wat in die kunste spesialiseer.
Hy sterf op 3 Julie 2022 in sy tuisstad Johannesburg.
Geodia globostellifera
Geodia globostellifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Finsbury Park
Finsbury Park is 'n publieke park met 'n oppervlakte van 46 hektaar (110 akkers) in die Londense stadsdistrik Borough of Haringey. Die park maak amptelik deel uit van die distrik se naamgewende buurt Haringey, maar is ook digby die buurte Stroud Green, Finsbury Park en Manor House geleë. Finsbury Park was een van die eerste groot Londense parke wat in die Victoriaanse tydperk aangelê is.
2041
Die jaar 2041 sal 'n skrikkeljaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag sal begin. Dis sal die 40ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. In teenstelling met gewone jare sal die jaar 366 dae en 'n 23 Februarie hê
Anton Bresler
Anton Bresler (gebore 16 Februarie 1998 in Windhoek, Namibië) is 'n internasionale rugbyspeler wat op die slotposisie speel. Hy speel sedert 2021 vir Racing 92 (Frankryk), nadat hy aanvanklik vir Edinburgh Rugby (Skotland) en Worcester Warriors (Engeland) uitgedraf het.
Loopbaan
Anton Bresler is in Namibië gebore, soos die res van sy familie, maar het in Durban, Suid-Afrika grootgeword. Hy het ook al laat blyk dat hy homself as 'n Suid-Afrikaner beskou en dat hy ’n Springbokondersteuner is. .
Hy het op hoërskool begin rugby speel. . Die atmosfeer en kameraadskap in sy skoolspan het hom geïnspireer om 'n loopbaan in rugby te kies. Hy het hierna by die Sharks aangesluit, by wie hy in die verskillende ouderdomskategorieë gevorder het.
Hy het sy Suid-Afrikaanse loopbaan by die Natalse Haaie in die 2009-2010-seisoen begin. Hy het die eerste wedstryd van sy loopbaan op 25 Februarie 2010 teen die Grens Bulldogs gespeel tydens 'n Vodacombeker-wedstryd. Die eindtelling was 69 - 8 in die guns van die Haaie. Hierna het hy een-en-veertig keer vir die Sharks in die Superrugbykompetisie uitgedraf, van 2011 tot 2014.
Lilia Skala
Lilia Skala (28 November 1896 – 18 Desember 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lilies of the Field (1963), Heartland (1979), Flashdance (1983), en House of Games (1987).
Anton Bresler
Loopbaan
In 2014 het hy by Edinburgh Rugby in Skotland aangesluit en so sy kinderdroom verwesenlik om oorsee te speel. Hy het verkies om by 'n Skotse span aan te sluit omdat hy talle vriende gehad het wat daar gespeel het en omdat hy die hoop gekoester het om eendag teen Paul O'Connell te speel, vir wie hy bewonder. Bresler het in 2015 vir Edinburgh in die eindstryd van die Europese Uitdaagbeker uitgedraf. Edinburgh moes egter uiteindelik die knie buig teen Gloucester Warriors, met 'n telling van 13 - 19.
In 2017, na vier seisoene by Edinburgh Rugby, het hy Skotland vir Engeland verlaat en by Worcester Warriors aangesluit. Hy het vyf seisoene vir Worcester gespeel. Geleenthede om vir Worcester uit te draf het egter met verloop van tyd meer geringer geword weens die opkoms van spelers soos Andrew Kitchener en Justin Clegg. Hy het derhalwe besluit om Worcester Warriors in 2021 te verlaat.
Spelstyl
Bresler beskryf homself, "soos enige Suid-Afrikaanse speler," as 'n aggressiewe en fisieke speler.
Hy is baie lank en beweeglik, wat 'n aanwins is teen opponente se terugskoppe en lynstane. Hy beskik ook oor geweldige fisieke krag.
Nomade
'n Nomade is iemand wat 'n swerwende bestaan voer. Sulke mense het nie 'n vaste woon- of verblyfplek nie en trek deurgaans van plek tot plek. Die term is aanvanklik vir mense of bevolkingsgroepe gebruik wat saam met hul vee rondtrek. Die woord "nomade" is van die Oudgriekse woord νομάδες, nomades afgelei, wat "herdersvolk" of "die wat die kudde laat wei" beteken.
Mense voer gewoonlik 'n nomadiese bestaan omdat hulle nie op 'n vaste plek kan oorleef nie. Die Boesmans was oorspronklik jagter-versamelaars wat soos die seisoene verander het agter die wild aangetrek het en van die veld af geleef het. Die Khoikhoi, daarteenoor, was nomadiese veeboere wat agter goeie weiding aangetrek het.
Handelaars en vakmanne voer ook soms 'n nomadiese bestaan. Handelaars reis van plek tot plek om goedere te ruil terwyl vakmanne (soos skaapskeerders) reis na waar daar ook al vir hulle werk is. Nomades is byvoorbeeld mense wat in die Sahara-woestyn woon. Hulle trek van plek tot plek. Nomades dra ook lospassende klere sodat hulle nie so maklik sal sweet nie.
Nomadiese jagters en versamelaars
Na gelang van die aard van die omgewing, verskil die tyd wat die nomadiese jagters en versamelaars op een plek deurbring, merklik. Wanneer nomades slegs vir kort tydperke op een plek bly, is die sogenaamde materiële kultuur (wonings, gebruiksvoorwerpe, ensovoorts) dikwels onderontwikkel. Nomades wat daagliks verder trek, byvoorbeeld die pigmeë, kan immers nie te veel vrag met hulle saamdra nie.
Die grootte van 'n rondtrekkende groep wissel ook baie ten opsigte van die aard van die natuurlike voedselvoorraad. Die gesin is meestal die belangrikste sosio-ekonomiese groep, maar verwante gesinne sal dikwels om ekonomiese redes saamwerk en saam trek – so ’n groep word 'n bende genoem. Die bendes trek meestal rond in 'n min of meer eie gebied wat deur natuurlike grense en die trekgewoontes van wild afgebaken word. Binne hierdie gebied ken hulle die plekke waar eetbare plante en wild gevind kan word.
Wanneer voedsel oorvloedig is en die gebied die oprigting van 'n kamp moontlik maak, bly die samestelling van die bendes bestendig; origens wissel dit voortdurend na gelang van die behoefte van die oomblik. Die voortdurende wisseling word beheer deur 'n netwerk van onderlinge regte en pligte wat in krisistye toegepas word. Onder normale omstandighede heers daar boonop 'n groot samehorigheid onder die nomades – byna alle jagters en versamelaars verdeel byvoorbeeld die kos eweredig binne die groep.
Die nomade-samelewing het ook geen sosiale diskriminasies of formele leierskap nie. Teenswoordig bestaan hierdie soort gemeenskappe onder meer nog in Australië, by sommige primitiewe stamme in Indië, hier en daar in Suider-Afrika, onder die Eskimo's en die Rooihuide en Indiane van onderskeidelik Noord- en Suid-Amerika.
Veenomades
Die veenomades of pastorale nomades trek gewoonlik rond binne 'n enkele afgebakende gebied wat dikwels woestynagtig is. Hulle trekgewoontes, asook die soort vee wat aangehou word, word deur die meestal wyd verspreide weiveld en voedselbronne bepaal.
Vir kamele is dit byvoorbeeld voldoende as daar 'n waterput binne 'n omtrek van 50 km is, terwyl skaap- en boknomades baie nader aan waterbronne moet bly. Pastorale nomades maak optimale gebruik van hul kuddes – hulle voedsel is daarvan afkomstig, asook hul klere, materiaal vir behuising (gewoonlik tente) en brandstof (in die vorm van mis). Ruilhandel met die produkte word ook met naburige boere gedryf.
Omdat hulle self geen vorm van landbou beoefen nie, is die veenomades heeltemal van die natuur afhanklik en word die grootte van sowel die groep as die kudde dus daardeur beperk. Indien 'n eenheid te groot word, breek party van die lede weg. Aangesien die groepe egter deurgaans op dieselfde weiveld en waterbronne aanspraak maak, veroorsaak hierdie soort verdelings telkens konflikte tussen die stamme. Die grense van elke gebied word derhalwe meestal deur 'n wapenstryd bepaal.
Vanweë onder meer die skaarste aan natuurlike voedselbronne, is die veenomadesamelewing baie strenger as dié van die jagters en versamelaars georganiseer, en eiendomsreg word streng toegepas. Nomadiese pastoralisme is in die verlede veral in die woestynagtige gebiede van Sentraal-Asië, die Midde-Ooste en Noord-Afrika beoefen deur onder andere die Mongole, die Turke en die Arabiere (veral Bedoeïene). Die sogenaamde halfnomades wat uit nomadiese veeteelt en meestal uiters primitiewe landbou 'n bestaan maak, word soms aan die rand van woestyngebiede aangetref.
Binne hierdie groepe is daar weinig spesialisasie en individue of families verander van tyd tot tyd van beroep. Baie halfnomades leef in onder meer die Midde-Ooste – ongeveer 2 miljoen teenoor die 0,75 miljoen "ware" nomades.
Handelsnomades
In die Midde-Ooste en in Noord-Afrika woon baie handelsnomades wie se lewenswyse baie met die nomadiese pastoralisme ooreenstem. Pastorale nomades wat water, tente en oaseprodukte vir eie gebruik vervoer, het dit naamlik mettertyd ook vir ander nomadestamme begin doen. Die produkte word hoofsaaklik met kamele vervoer, maar osse, perde, esels en muile word ook vir hierdie doel gebruik. Die Trans-Sahara-roete is veral in hierdie verband bekend en handelsnomades het ook 'n groot rol in die kruie- en syhandel met die Verre Ooste en die Europa van die Middeleeue gespeel. Sigeuners kan ook as handelsnomades beskou word.
Die verval van nomadedom
Tot ongeveer 8 000 jaar gelede het alle mense op aarde van jag en voedselversameling geleef, maar vanweë die ontwikkeling van landbougemeenskappe is die mense wat met so 'n bestaan volgehou het, uitgeroei, uit hul gebiede verdryf of gedwing om hulle by die nuwe samelewings aan te pas.
Teenswoordig kom jagters en versamelaars net in uiters onherbergsame en ontoeganklike gebiede voor. Veenomades kon hulle langer handhaaf maar hulle getalle het ook sedert die begin van die 20ste eeu skerp gedaal. Die neiging tot ’n sedentêre leefwyse ('n permanente vestiging op een plek) kom byna oral voor en het verskeie oorsake. Wanneer nomadiese groepe te groot word, word die swakstes onder hulle daartoe gedwing om hulle op een plek te vestig en deur middel van landbou 'n bestaan te maak.
In die gevestigde samelewings word die landbougrond ook dikwels ten koste van veenomades se weiveld uitgebrei, 'n lot wat die prêrie-Rooihuide van Noord-Amerika byvoorbeeld in die 19de eeu getref het. In die moderne state, ook die in die Derde Wêreld, is dit dikwels die amptelike beleid om die nomadedom so veel as moontlik te bekamp – nomades is uit die aard van hulle lewenswyse moeilik beheerbaar onder 'n normale politieke struktuur. Baie pastorale nomades handhaaf 'n militante tradisie van politieke onafhanklikheid en skep sodoende 'n situasie waarin bestuursaspekte soos moderne onderwys beswaarlik toegepas kan word.
In Europa word regeringspogings aangewend om sigeuners en woonwabewoners van hul leefwyse te laat afsien, terwyl streng ekonomiese meganismes die voortbestaan van die nomadedom oor die algemeen ook verhinder. Die Arabiese handelsnomades het byvoorbeeld opsigtelik gekwyn vanweë die beskikbaarheid van moderner en vinniger vervoermiddels. Werkgeleenthede in die aardolie-nywerheid het ook baie nomades van hulle trekkende bestaan laat afsien. Desondanks is daar in die Nabye en Midde-Ooste en in Noord-Afrika nog miljoene nomades wat in die soektog na weiveld en water vir hul skape, bokke en kamele in groot mate van die seisoene afhanklik is.
Bedoeïene
Bedoeïene is Arabiese nomades wat uit die 1ste millennium v.C. dateer en bekend is vanweë die kamele waarmee hulle deur die woestyn trek. Die woord Bedoeïen is waarskynlik afkomstig van die Arabiese woorde badawa ("woestyn- of steppebewoner") of badiya ("iemand wat buite die kultuurgebied leef"), en die begrip word soms verkeerdelik gebruik om alle nomades van die Arabiese wêreld aan te dui. Bedoeïene het soms sterk Negroïde-gelaatstrekke vanweë die vermenging met Negerslawe.
Hulle hang Islam aan en is 'n dapper, trotse en gasvrye volk, maar ook een van die veglustigste groepe op aarde. Vanweë hulle krygslustigheid dra hulle graag wapens, veral gewere en dolke, en hulle vorm ook die kern van die Jordaniese leer. Dit is teenswoordig 'n algemene gesig om Bedoeïene met hul kamele langs groot olie- en elektriese installasies in die woestyn te sien verbytrek. Die kameel of "skip van die woestyn" word as 'n las- en rydier gebruik, maar 'n goeie kudde kamele bring ook mag en aansien.
In Noord-Afrika word die eenbultige kameel of dromedaris gebruik – die tweebultige "ware" kameel kom nog net in Asië voor. Van die kameel se vel word leerprodukte soos sandale en sakke vervaardig, terwyl klere, toue en tentdoeke van sy pels gemaak word. Kameelmelk word ook gedrink en die mis word vir brandstof gebruik. Kameelvleis word egter selde geëet. Die Bedoeïene-vroue gebruik selfs die urien van die kameel as haarspoelmiddel teen luise.
Die diere word verder as bruidskat en belonings geskenk en word in gevegsituasies vir lang woestynpatrollies gebruik (gevegte vind meestal te perd plaas). Die stam is die vernaamste politieke, sosiale en ekonomiese eenheid en word op arbitrêre wyse deur 'n sjeik beheer. Bedoeïene trek gewoonlik in groepe van 'n aantal families (hamoelah) deur die woestyn en hulle kampe word uitgeken aan die swart of swartwit tente. Sowel mans as vroue dra hoofsaaklik swart klere, terwyl die vroue dikwels sluiers dra en in die openbaar van die mans geskei is. Stamme word dikwels deur tradisionele versierings soos tatoeëermerke op die gesig of neusringe van mekaar onderskei.
Toearegs
Die hele Noord-Afrika was aanvanklik deur Berbers bevolk, maar die mense is eeue gelede deur die Arabiere verdring. Hulle het toe na die bergagtige dele en die Sahara gevlug. Een van die belangrikste Berbervolke wat nog in groot mate 'n nomadiese bestaan voer, is die Toearegs.
Die "volk van die sluier", soos hulle ook genoem word, woon in die Sahelgebied in Wes-Afrika, onder meer in Niger en in Mali. Daar is vandag nag ongeveer 300 000 Toearegs in Noord-Afrika en hoewel baie van hulle vanweë onder meer die aanleg van paaie en spoorweë en langdurige droogtes gedwing is om in stede en dorpe werk te soek, trek duisende nomadestamme nog met hul vee en kamele deur die woestyn. Die Toeareg-stamme is in kleiner groeperings verdeel met die familie as die kleinste sosiale eenheid, en hulle gemeenskap het 'n feodale struktuur.
Net die mans dra sluiers en die vroue geniet 'n redelike mate van vryheid – hulle kan byvoorbeeld sonder moeite van hul mans skei. Die edellui het tradisioneel blou klere gedra en is onderskeidelik die Blou Manne en die Blou Vroue genoem. Die indigo van die mans se sluiers het aan die gesig afgegee en het gedeeltelik as beskerming teen die son gedien. Die groep is dikwels baie lig van kleur (die vrouens is bekend vir hul skoonheid), terwyl ander Toearegs soms sterk Negroïde-gelaatstrekke het.
Ander groepe
Ander nomadegroepe in Noord-Afrika is onder meer die Bisharin en die Baggara. Eersgenoemde is 'n stam van die Bejavolk en kom veral in Noord-Soedan langs die Rooi See voor. Hulle was vroeër baie beroemde kameeltelers en -ruiters en hulle word deur hulle kroes haardos gekenmerk. Die Baggara woon in die Kordofan-provinsie in die Soedan en is veenomades van Arabiese afkoms. Die kameel speel geen rol in hul nomadiese bestaan nie – hulle swerf met groot kuddes vee deur die savannegordel tussen die Wit Nyl en die grens met Tsjaad. Die mans dra tulbande om hulle meestal kaal geskeerde koppe en die vroue loop sluierloos en met kaal bolywe rond. Juwele van goud en silwer is die vernaamste statussimbool.
Hilde Wagener
Hilde Wagener (26 September 1904 – 26 Desember 1992) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hauptsache glücklich! (1941), The Story of Vickie (1954), en Sissi (1955).
Nomade
San
Die San is nomades van die Kalahari-woestyn in Suider-Afrika. Hulle leef van wild en van veldkos en hulle trekbewegings word hoofsaaklik deur klimaatsfaktore, veral reënval, bepaal. In die somer bly hulle in die sandvlaktes, waar hulle tsammas en ander wilde woestynvrugte en wortels bymekaarmaak en die waterbronne opsoek wat deur die somerreëns gevul word. In die winter verdeel hulle in kleiner gesinseenhede en swerf hulle rond op soek na wild. Terwyl die mans jag, brei die vroue velle, maak wapens en ander artikels en soek veldkos. Voëls, hase, wildsvleis, heuning, reptiele, insekte, bessies en allerlei diere-eiers word geëet, en sommige San in die Okavangogebied en naby die groot riviere noord van die Kalahari eet ook vis as stapelvoedsel.
Nomades in Australië
Nomades het reeds in die Steentyd in Australië voorgekom. Die mense was jagters wat met enkele primitiewe wapens soos boemerangs, spiese en spiesslingers op diere soos die goanna ('n groot en blitsige akkedis) en die doegong jag gemaak het. Laasgenoemde word op 'n uiters vernuftige manier gevang deur op die kante van die kano te slaan sodat die dier vanweë die watertrillings na die oppervlak kom.
Die dier se lugklep word daarna blitsvinnig toegedruk sodat hy in ’n half bewustelose toestand na die strand gesleep kan word. Die Australiese nomades trek in klein familiegroepe, wat uit 7 of 10 gesinne bestaan, rond. Elke stam bestaan uit so 'n aantal eenhede en elke groep se jaggebied word deur opvallende reliëfkenmerke of plantegroei afgebaken. Terwyl die vroue plantkosse, klein reptiele en insekte vang, jag die mans met wildehonde of dingo's op koalas, kangaroes en emoes (verwant aan die Suid-Afrikaanse volstruis).
Hulle vang ook vis en maak op die gevaarlike soutwaterkrokodil en die doegong jag. Die wapens is meestal van hout, byvoorbeeld die boemerang, wat tot ongeveer 200 m ver gegooi kan word. Die punte van spiesslingers en steek- en werpspiese is van klip. Die Australiese nomades word vandag deur die regering beskerm en hulle leef in groot reservate volgens tradisionele gewoontes.
Nomades in Suid-Amerika
Nomades het in die vroeë tye algemeen in groot dele van Suid-Amerika voorgekom. Van die belangrikste groepe was die in die Gran Chaco-gebied, een van die warmste dele in Suid-Amerika. Die mense het hoofsaaklik geleef van plantkosse wat soms deur vis aangevul is, en in die suideliker dele is daar op guanaco, nandoe en ander kleiner diere jag gemaak. Hulle het te voet en soms met kano's rondgetrek, maar na die Spaanse verowering van Suid-Amerika het baie hul jagtogte te perd uitgevoer.
Die Gran Chaco-stamme het in die tyd of te voet, of te perd rondgetrek, en veral die Mbayarowers het magtige ruiterbendes geword wat in groepe van 500 tot 1000 mense rondgetrek het. Oorloë het dikwels tussen verskillende bendes uitgebreek. Van al die nomadegroepe het die Mbayá's die duidelikste klasseverskille in hul gemeenskap gehandhaaf, naamlik die edellui, krygers, lyfeienes en slawe. Hoewel hulle oor groot afstande getrek het, het hulle altyd teruggekeer na hul basisse, waar hulle slawe en lewende hawe aangehou het.
Kleiner nomadegroepe het uit ’n aantal families van 40 tot 100 mense bestaan, byvoorbeeld die Charrúa en die Ona-groepe wat in die steppes noord van Tierra del Fuego voorgekom het. Hulle het afgebakende jagterreine gehad en hoofde is vanweë hul vermoëns en nie hul afkoms nie, gekies. Nomadegroepe wat in kleiner gesins- of familie-eenhede rondgeswerf het, was onder andere die Alacaluf en die Chono Yaghan van die Chileense Argipel. Die mense het in digte woude rondgeswerf en het hoofsaaklik van seekosse soos skulpvis, walvisse en robbe wat op die strand uitgespoel het, geleef.
Hulle het ook van kano's gebruik gemaak. Buiten die jagters en vissers was daar vroeër ook waternomades, wat die grootste deel van hulle bestaan in kano's deurgebring en net tydelike beskuttings op eilandjies opgerig het. Voorbeelde uit die groep was die Guato-Indiane van die moerasgebiede van die Bo-Paraguayrivier in Brasilië, asook nomades aan die Karibiese See. Sommige nomades het in grotte gebly, maar in die kouer suidelike dele het hulle in ronde hutte wat met 'n struktuur van pale aanmekaargesit is, gewoon – veral die Chaco-nomades en die van die Chileense Argipel.
Wanneer hulle weggetrek het, het hulle die strukture vir ander bendes agtergelaat en net die materiaal (meestal vel) waarmee dit oorgetrek was. saamgeneem. Wanneer daar 'n oorvloed van voedsel was, het verskillende bendes vir seremonies of feeste byeengekom. Die pyl en boog en die spies was algemene wapens, maar nadat perde as 'n vervoermiddel begin gebruik is, is vangtoue gebruik om te perd op diere jag te maak.
Gebruiksartikels is uit klei, palmblare of onverwerkte katoen gemaak en klere het hoofsaaklik uit diervelle bestaan. Oorproppe, neusproppe en lipproppe, asook vere en juwele, is as versiering gedra (soms om een stam van ’n ander te onderskei), en die Indiane het ook hul liggame en gesigte geverf. Nomadiese lewenswyses in Suid-Amerika is in die 20e eeu in groot mate deur ekonomiese en politieke strukture geabsorbeer, onder meer vanweë industrialisasie en georganiseerde landbou, maar daar bestaan nog nomades (veral die bosbewoners) wat die meeste van hulle oorspronklike tradisies behou het.
Nomades in Asië
Nomades het reeds tydens die Tang-dinastie (618-906 v.C.) in Asië bestaan. Die veenomades was volgens taal verdeel in die Turke in die Weste en die Mongole in die Ooste. Die taal van die Hsiungnu, die eerste nomades in die omgewing van China, is nie bekend nie. Die Han-dinastie en die Hsiungnu was mekaar eeue lank vyandiggesind en ten einde die nomades se samewerking te verkry, is 'n Han-prinses selfs aan een van die nomadehoofde geskenk.
Die stap het daartoe gelei dat steppehoofde aanspraak begin maak het op die Chinese troon. Baie nomades, byvoorbeeld die Mongole, was bereid om met die Chinese handel te dryf, maar dit is geweier en die nomades was dus uitsluitlik op hul beperkte lewensbronne aangewys. Djengis Khan (1162–1227) het in die 12e en 13e eeu die grootste ryk op aarde opgebou deur die Mongoolse en later ook die Turkse veenomades te verenig en uiteindelik groot dele van China te verower.
Groot stede soos Merv en Herat se totale bevolkings is uitgewis en altesaam 40 miljoen mense is uiteindelik deur die nomades om die lewe gebring. Teen 1279 het Djengis Khan se kleinseun Koeblai die hele China van die Soeng-dinastie verower en ’n Mongoolse ryk tot stand gebring. Die ryk het egter spoedig verbrokkel vanweë die nomades se swerwersbestaan en is deur die Mandarynse Chinese herwin. Die Mongole is uiteindelik in die 18e eeu deur die Tsjing-dinastie onderwerp toe hulle gedwing is om 'n meer gevestigde bestaan te voer.
Die Tibettaanse kloosterstelsel is na Mongolië ingevoer en veenomades het slawe of monnike geword, sodat die nomadiese patroon uiteindelik verbreek is. In die 1e en 2e millennia v.C. was daar in sekere dele van Asië, byvoorbeeld in Benede-Irak, ook nomadestamme wat oor hele kontinente getrek het. Hierdie wilde nomades van die steppes was heeltemal van die beskawing afgesny. Tussen 1000 en 900v.C. het die eerste groepe perderuiters, waarskynlik die Skithiërs, hul verskyning tussen die Volga- en Irtisj-rivier gemaak. Hulle soort lewenswyse het oor die hele Sentraal-Asië versprei en hoewel hulle, wat getalle betref, baie minder was as die gevestigde samelewings, het hulle vanweë hul uiters destruktiewe leefwyse groot beskawings vernietig.
Manuel de Freitas
Manuel de Freitas is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die DA.
Disa nubigena
Disa nubigena is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf die Kaapse Skiereiland tot by die Hexrivierberge, naby Worcester, op hoogtes van 1 000 tot 1 800 m voor. Daar is net twee subpopulasies waarvan een op Tafelberg is. Die subpopulasie het nie geblom na twee brande wat hier voorgekom het nie, die rede is onbekend. Die plant was eers in 1997 ontdek na 'n veldbrand tot vier plante gevind is. Na die brande van die 2000's en 2009 was daar egter geen plante gevind nie.
In 2008 is een plant gevind in die Hexrivierberge op 'n hoë hoogte in 'n ontoeganklike gedeelte van die berg. Daar is waarskynlik meer plante in ander ontoeganklike gedeeltes van die berge.
Die plant word as seldsaam beskou.
Peg LaCentra
Peg LaCentra (10 April 1910 – 1 Junie 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Humoresque (1946) en The Man I Love (1947), en in die televisiereekse Suspicion (1957) en M Squad (1957).
Gereformeerde kerk D'Kar
duimnael|regs|270px|Ds. [[Braam le Roux en twee kerkraadslede van D'Kar.]]
Die Gereformeerde kerk D'Kar in Botswana was oorspronklik 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA), sedert 1990 'n selfstandige Gereformeerde kerk en sedert 1994 een van vyf gemeentes van die selfstandige Reformed Churches in Botswana. Dit het ontstaan as 'n sendinggemeente van die Gereformeerde kerk Aranos in Namibië. Die sendingwerk wat begin is op die plaas D'Kar in 1966, het geleidelik uitgebrei tot die totstandkoming van 'n klein dorpie. Hierdie plaas, wat aan 'n San-kerkraad behoort, is sowat 40 km oos van die dorp Ghanzi in die noordweste van Botswana. Dis een van die weinige plekke op aarde waar San kaart en transport het van 'n stukkie van die grond wat oorspronklik alles hul woonplek was.
Die gemeente is in 1978 onafhanklik gemaak van die Gereformeerde kerk Aranos. Deur middel van bystand van die D'Kar-sendingkommissie, saamgestel uit verskeie gemeentes van die GKSA, is 'n sendeling, ds. Braam le Roux, beroep en van 1982 tot 1990 onderhou.
Stigting
duimnael|300px|Die bevestiging van ds. Gaobolelwe Ngakayaeya en sy vrou Bersi as predikantspaar. Ds. [[Braam le Roux staan tweede van regs agter en sy vrou, Willemien, voor hom. Haar ouers, Dirk en Pollie (Laurika) Jerling, staan sewende en agtste van regs. Ook op die foto is Drs Hessel, ds. Hendrik du Plessis (vyfde van links), Ds. Jan Wessels (heel regs), plus deputate van die Christelik Gereformeerde Kerk in Nederland en kerkraadslede van D'Kar.]]
Die kerkraad van die Gereformeerde kerk Aranos het op 18 Januarie 1964 in beginsel besluit om sendingwerk in Botswana te doen. Die nood van die heidendom, veral onder die Boesmans (of San), het onder hul aandag gekom deur die gereelde besoeke van ds. M.A. Kruger aan Ghanzi vir kerklike werk onder die Gereformeerde lidmate van die omgewing. Net die Londense Sendinggenootskap (LSG) het in dié deel van Botswana gewerk, en glad nie onder die Boesmans nie. Die werk van die LSG is ondermyn deur verskeie sogenaamde profete wat die Christendom en die heidendom vermeng het (sinkretisme). Min of meer in dieselfde tyd is egter ook 'n sendeling van die NG Kerk in Afrika, Verena Venter, op Xanagas geplaas en het sy ook Kuke bedien as onderwyseres en sendingwerkster.
Op versoek van die owerheid is die werk van Aranos gemeente onder die Boesmans op die plase begin. Om ‘n sentrale punt te kry vanwaar gewerk kon word, is ‘n morg grond van die Ngami Trading Store aangekoop vir R500. Op dié grond was ‘n huis en ‘n boorgat. Later is A.J. (Andries) Rampa van Potchefstroom gekry om as helper te werk. Hy het einde 1964 met die werk in Botswana begin. Gou het hy die nood van die ongeletterdheid onder die Boesmans besef en begin om hulle skoolonderrig te gee. Dit was eers onder ‘n boom en daar is gebruik gemaak van stukke karton en blik om op te skryf. Die plaas D'Kar, wat die morg grond omring het, het in die mark gekom en is deur br. en sr. H.W. Lück van Aranos aan die Gereformeerde kerk Aranos geskenk met die bepaling dat dit slegs vir sendingdoeleindes gebruik kon word. Die plaas het aanvanklik aan Thys Taljaard behoort en Henry Lück, wat diep in sy hart oortuig was van die sendingnood in die gebied, het aangebied om Thys Taljaard een van sy plase in Suidwes-Afrika te gee in ruil vir die plaas D’kar.
Aangesien die plaas toe deur die kerkraad besit is, is ‘n plaasbestuurder aangestel in die persoon van br. Dirk Jerling. Hy het as opdrag gehad om toesig te hou oor die werk en as vergoeding kon hy op die plaas boer vir sy eie inkomste en die kafee aanhou en bedryf vir eie wins. Daar was ook 'n aantal diere van die kerk op die plaas. Uit hierdie bedrywighede van Aranos se Gereformeerde kerk het die gemeente D'Kar in 1966 ontstaan.
Dirk Jerling het ook 'n skool en koshuis vir die San kinders uit die omgewing opgerig met behulp van studente van die P.U vir C.H.O sowel as van die Universiteit van die Witwatersrand, en die kerk het die skool en koshuis bedryf maar vanaf 1968 is onderwysers en skoolmateriaal deur die Botswana-regering voorsien terwyl Aranos nog verantwoordelik was vir die geboue tot in 1978. Die sendingwerk het gegroei en in Julie 1967 het die eerste bekeerlinge belydenis van geloof afgelê. 'n Dertiental is gedoop en terselfdertyd is 12 van hul kinders gedoop. Die sendingwerk het sy terugslae en teëspoede gehad, maar het tog voortgegaan. In 1971 vertrek br. Jerling en ds. Rampa in 1972. Daarna het br. T. Burger oorgeneem en ná hom br. J. van der Merwe.
In 1974 is br. Jerling weer aangestel as voltydse sendinghelper. Hy het as opdrag gehad om die sendingwerk voort te sit en toesig oor die boerdery te hou. Die boerdery is nou bedryf vir voordeel van die sending self en om die Boesmans te lei tot ekonomiese selfstandigheid. Jerling het tot 1980 voltyds en later deeltyds met die sendingwerk voortgegaan. Twee keer per Sondag het hy ‘n diens gehou op D’kar. Verder is daar ook op drie buiteposte dienste gehou. ‘n Swart helper, mnr. Gaobolelwe Ngakayaeya, is opgelei wat gedurende die week gehelp het met katkisasie op die buiteposte. Die skoolkinders het twee keer per week onderrig ontvang oor die Bybel. Diegene wat in die belydenisklas was, is ook nog een ekstra keer per week onderrig in die Bybel en belydenisskrifte. In 1978 was daar reeds 66 belydende lidmate, van wie die helfte gereeld bedien is. Die ander het te verspreid gewoon of was te moeilik om te bereik. Die skool het in hierdie tyd uit ongeveer 200 leerlinge bestaan van wie 65 Boesmans was.
In Junie 1982 het ds. Braam Le Roux die beroep na die Gereformeerde gemeente D’kar aanvaar. Konstruktiewe gemeentewerk kon nou met oorgawe begin word. Rondom die sendingwerk is vorige aktiwiteite deur die Jerlings begin, soos leerlooiery, naaldwerkklasse en ‘n kleuterskool, uitgebrei en ook nuwe projekte begin. Die finansiële toestand van die sendingwerk op D’kar het egter die vooruitgang belemmer wat daartoe gelei het dat in Suid-Afrika die D’kar-stigting byeengeroep is om die bedrywighede van die sending te finansier en te beplan. So kon ds. Le Roux die geleentheid gebied word om hom met die sendingwerk alleen besig te hou.
Vanaf 1988 het dit ál meer begin blyk dat Aranos ds. Le Roux nie meer kon onderhou nie. 'n Jaar later het die gemeente dan ook aan die sending hier onttrek. Daarna moes ds. Le Roux ander planne maak om te oorleef. Die Christelik Gereformeerde Kerke in Nederland is genader om hulp, en het twee sendelinge gestuur. Aanvanklik is Drs. Hessel en Coby Visser hierheen gestuur met die opdrag om die Bybel in Naro te vertaal. Later is ds. Jan Wessels gestuur met sendingopdrag. Ds. Le Roux het egter sy tentmakersbediening voortgesit deur die ontwikkelingsprojekte wat vanuit die kerkraad begin is te registreer as nieregeringsorganisaise en skenkershulp ontvang ontvang om daarvan af ook sy inkomste te voorsien. Teen 1998 was die Kuru organisasie sterk en onafhanklik en omdat vele San in die Noorde geen ondersteuning gehad het nie, het die Le Rouxs verskuif na Shakawe. Einde 1998 is ds. Hendrik du Plessis hierheen beroep vanaf die Gereformeerde kerk Krokodilrivier en vir die eerste drie jaar onderhou deur die CGKN. Op 22 Junie 2003 is Gaobolelwe Ngakayaeya, eertydse sendinghelper, as artikel 8-predikant hier bevestig en word steeds deur die Christelike Gereformeerde Kerk Urk in Nederland versorg.
Twee gemeentes
Parallel met die D'Kar-gemeente was daar ook die Afrikaanse Gereformeerde kerk Ghanzi, wat in die 1920's deur lidmate van die Gereformeerde Kerk onder die Kruis vanuit Gordonia in die noordweste van die ou Kaapprovinsie begin is, maar formeel bestaan het van 3 Julie 1948 tot 1 Desember 1973, toe besluit is om die gemeente te ontbind en as verspreidwonende lidmate van die Gereformeerde kerk Gobabis in die destydse Suidwes-Afrika te bedien. Doppers (lidmate van die Gereformeerde Kerke) het reeds sedert 1898 in dié omgewing gewoon, deel van die groep wat tydens die vestiging van 'n groep boere uit Suid-Afrika hierheen genooi is deur die Kaapse eerste minister Cecil John Rhodes, om as buffer te dien vir moontlike Duitse imperialisme vanuit die destydse Duits-Suidwes-Afrika.
Kerklike eiendom
Die Gereformeerdes, onder leiding van Theunis Kotze, het in 1946 ’n eie kerkgebou met ’n grasdak opgerig op die plaas Eersterus. Die wit intrekkers het van Mier af hierheen verhuis vergesel van 'n groepie kleurlinge. Twee van die kinders het elkeen met ’n bruin vrou getrou, iets wat in die beginjare blykbaar nie die gemeenskap geskeel het nie. Verdeeldheid en sensitiwiteit ten opsigte van mense se velkleur/ras het eers omstreeks 1948 (met die bewindsoorname deur die Nasionale Party in die aangrensende Suid-Afrika) begin toe nog intrekkers (en moontlik predikante) die apartheidsgees uit Suid-Afrika saamgebring het en druk geplaas is op die familie Kotze om van hul familielede apart te laat kerk en skoolgaan.
Volgens oorlewering het die Kotze-intrekker eers met die teoloog Totius (Prof. J.D du Toit) geraadpleeg voor hy sy seun toegelaat het om met 'n (bruin) Camm-meisie te trou. Totius het geantwoord dat daar geen verbod op so ’n huwelik in die Bybel te vinde is nie, maar dat die sosiale impak waarskynlik baie druk op die families sou plaas en dat hulle die wysheid daarvan goed moet ondersoek.
Gavin Davis
Gavin Richard Davis is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die DA.