cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libië
Sport
Sokker is die gewildste sportsoort in Libië. Die land het die Afrikanasiesbeker 1982 gehuisves en amper vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 gekwalifiseer. Die Libiese nasionale sokkerspan het ook amper die AFCON 1982 gewen; hulle het die eindstryd teen Ghana met 6–7 n.s. verloor. In 2014 het Libië die Afrikanasieskampioenskap gewen nadat hulle Ghana in die eindstryd geklop het. Hoewel die nasionale span nog nie 'n vername toernooi gewen of vir 'n Sokker-Wêreldbeker kon kwalifiseer nie, is daar steeds baie passie vir die sport en die gehalte van sokker verbeter.
Perderesies is ook 'n gewilde sport in Libië. Dit is 'n tradisie tydens baie spesiale geleenthede en feesdae.
Vlag van Bosnië en Herzegowina
Die nasionale vlag van Bosnië en Herzegowina vertoon ’n enkele blou baan met ’n geel reghoekige driehoek wat na onder wys op die wapperkant, ’n ent weg van die kant van die vlag, met sewe volledige wit vyfpuntige sterre en twee halwe sterre bo en onder aangrensend tot die skuinssy van die driehoek.
Bosniese koninkryk van 1377 tot 1463
Die vlag is gebaseer op die wapenskild van die Bosniese Kotromanić-dinastie van koning Tvrtko I van Bosnië en sy opvolgers. Die vlag van die middeleeuse Bosnië was wit met die wapenskild van die Kotromanić-dinastie in die middel. Dié wapenskild het bestaan uit ’n blou skild met ses goue fleurs-de-lis wat om ’n wit skuinsbalk vertoon is.
Bosniese opstand van die 1830’s
In die opstand gedurende die 1830’s onder leiding van Husein Gradaščević is die groen vlag met die geel ster en sekelmaan gebruik. Die doel van die opstand was vir Bosnië om outonomie van die Ottomaanse Ryk te verkry.
Bosniese Vilajet (1867–1908) en kortstondige onafhanklikheid van 1878
Bosnië het in 1878 vir ’n kort wyle as onafhanklike nasie bestaan. Die vlag was soortgelyk aan die vlag wat gedurende die Bosniese opstand van die 1830’s gebruik is. Dit was ’n groen veld met ’n geel ster en sekelmaan waarvan die sekelmaan dunner as die opstandvlag was. Bosnië was in 1878 vir ’n paar maande onafhanklik na die onttrekking van die Ottomaanse troepe, maar is spoedig deur die Oostenryk-Hongare beset nadat ’n ooreenkoms in Berlyn deur die groot Europese moondhede bereik is. Die groen vlag is vir slegs twee maande gebruik.
Oostenryk-Hongaarse oorheersing
Toe Oostenryk-Hongarye Bosnië en Herzegowina geannekseer het, is die vlag verander. Die Bosniese provinsie het ’n vlag met twee horisontale bane in rooi en geel gebruik terwyl die Herzegowina-provinsie ’n omgekeerde vlag gebruik het (twee horisontale bane in geel en rooi). Die wapenskild wat toe gebruik is, was dié van Stjepan Vukčić Kosača, ’n Bosniese edelman en hertog van die 14de eeu. Die oorspronklike middeleeuse wapenskild het ’n wit agtergrond met twee rooi bane bo in die skild gehad.
Demokratiese Federale Joego-Slawië (1942–1946)
In 1945, na die Tweede Wêreldoorlog, het die rooi ster universeel amptelik geword. Dit finale vorm daarvan was met ’n vergrote ster met ’n geel fraiing. Die vlag is gewoonlik op amptelike geboue vertoon tesame met die vlag van die federale republiek en die vlag van die Joego-Slawiese Kommunistebond. Om hierdie rede is daar steeds talle geboue in die voormalige Bosnië en Herzegowina met ’n driepaal-vlaghouer. ’n Kleiner weergawe van die vlag het as burgerlike vaandel gedien terwyl ’n verlengde banierweergawe voor die Joego-Slawiese parlement vertoon is.
Joego-Slawiese tydperk (1946–1992)
Die Sosialistiese Republiek Bosnië en Herzegowina in die kommunistiese Joego-Slawië het ’n vlag gebruik waar die Joego-Slawiese vlag in die skildhoek vertoon is terwyl die res van die vlag ’n rooi veld was wat die sosialisme en kommunisme in Joego-Slawië voorgestel het. Hierdie vlag is soortgelyk aan die vlae van Sowjetunie en China.
Onafhanklike Republiek Bosnië en Herzegowina (1992–1998)
Bosnië en Herzegowina het op 6 April 1992 sy onafhanklikheid van die Joego-Slawië en daarmee saam ’n nuwe vlag verky. Die gekose vlag het die wapenskild van die konings van die Bosniese Kotromanić-dinastie, wat van 1377 tot 1463 oor die gebied wat tans Bosnië en Herzegowina en Dalmasië is, regeer het. Dié wapenskild het bestaan uit ’n blou skild met ses goue lelies (die Lilium bosniacum wat inheems aan die gebied is) wat om ’n wit skuinsbalk vertoon word.
Die vlag wat in 1992 gekies is, het ’n wit veld met die Bosniese lelie in die middel. Hoewel die nie meer die amptelike staatsvlag is nie, word dit steeds nieamptelik as etniese vlag deur Bosniake gebruik by sokkerwedstryde, as deel van politieke byeenkomste en ander dergelike funksies.
Bosnië en Herzegowina na die Dayton-akkoord
Die Bosniese Serwiërs wat na die ondertekening van die Verdrag van Dayton in Bosnië en Herzegowina gewoon het, het die vlag met die ses fleurs-de-lis beskou as slegs verteenwoordigend van die Bosniake (d.w.s. Bosniese Moslems) van Bosnië en Herzegowina. Die vlag van die staat is eindelik verander na die huidige vlag. Die huidige vlag is deur die Hoë Verteenwoordiger vir Bosnië en Herzegowina bekendgestel nadat die parlement van Bosnië en Herzegowina nie op ’n algemeen aanvaarbare oplossing kon besluit nie. Buiten die kleure bevat die huidige vlag geen historiese of ander verwysings na die Bosniese staat nie. Die vlag word baie selde in die Serwiese Republiek waargeneem omdat die inwoners aldaar verkies om die streeksvlag of die Serwiese vlag te vertoon. Sommige Bosniake het ’n weersin in of geen besondere voorliefde nie vir die die vlag, en verkies òf die voormalige Bosniese nasionale vlag wat van 1992 tot 1998 gebruik is (en wat deur sommige Bosniake as ’n etniese vlag gebruik word) òf die voormalige vlag van Joego-Slawië.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Voorgestelde vlae
Die eerste vlag wat voorgestel is in die eerste stel voorstelle was die ‘Tsjeg-patroon’, soortgelyk aan die vlag van Tsjeggië. Dit was bedoel om al drie samestellende nasies van Bosnië en Herzegowina te verteenwoordig. Die volgende voorstel was die ‘louriertak’. Dit is gebaseer op die ligblou vlag van die Verenigde Nasies. Dit sou slegs een goue olyftak in die middel bevat (wat 30° antikloksgewys gedraai is), wat van die embleem van die Verenigde Nasies afgelei is. Die derde voorstel was die ‘kaart’-voorstel. Dit sou ook die ligblou van die Verenigde Nasies gebruik waarop die silhoeët van Bosnië en Herzegowina voorgestel sou word. Geen amptelike teks wat die kleur van die silhoeët spesifiseer is ooit gepubliseer nie, maar dit sou waarskynlik wit wees.
Die tweede stel voorstelle het vlae bevat wat geheel Bosnië en Herzegowina verteenwoordig het. Die eerste vlagontwerp was ’n diagonaalgebaande driekleur in rooi, wit en blou (ander kleure maar in dieselfde patroon as die vlag van die Republiek van die Kongo). In die middel sou ’n blou kaart met geel fraiing van Bosnië en Herzegowina wees in ’n sirkel van 10 vyfpuntige goue sterre. Die vlag sou ’n verhouding van 1:2 hê. Die tweede voorgestelde vlag is soortgelyk aan die eerste behalwe dat daar 12 sterre is, soos die vlag van Europa ook het. Die derde ontwerp het verskil van die eerste twee in dat die wit baan breër gemaak is en die hoek van die diagonale bane nie 45° was nie. Op die wit baan was ’n geel kaart van Bosnië en Herzegowina binne ’n groen olyftakkrans. Dit olyftakke is afkomstig van die vlag van die Verenigde Nasies. Die vierde voorstel het dieselfde embleem as die derde behou maar in ’n horisontale driekleur, soortgelyk aan die vlag van die voormalige Joego-Slawië.
Suid-Afrika op die Olimpiese Spele
Suid-Afrika is een van die lande wat aan die Olimpiese Spele deelneem. Suid-Afrika stuur vir die eerste keer 'n span na die Somerspele van 1904. 56 jaar later, in 1960, stuur hulle hulle eerste span na die Winterspele.
Goue Medaljes
Tot in 1960, toe Suid-Afrika voor sy verbanning weens Apartheid vir die laaste keer aan Olimpiese Spele deelgeneem het, het sestien Springbok-Sportsterre in vyf sportsoorte goue medaljes gewen. Sedert Suid-Afrika se hertoelating in 1992 het elf verdere goue medaljes gevolg
Olimpiese roem
Kenneth McArthur het ook 'n nuwe Olimpiese rekord in die maraton opgestel. Die konstabel van Krugersdorp het die goue medalje voor sy spanmaat Christopher Gitsham, 'n mynwerker van Germiston ingepalm. Dit was 'n trotse dag vir Suid-Afrika met 1ste en 2de plek in die item.
Bevil Rudd het by die Olimpiese Somerspele van 1920 in Antwerpen drie medaljes verwerf. Sy uitsonderlike driekuns het goud in die 400 m naelloop, silwer in die 4 x 400m-aflos en ' n brons in die 800 m ingesluit.
Esther Brand se Olimpiese oorwinning is een van die grootste vertonings ooit deur 'n Suid-Afrikaanse sportvrou. Sy het Suid-Afrika se goue medalje-verhaal op 'n hoë noot afgesluit voor wêreldpolitiek die land se deelname beperk het aan die Olimpiese Spele van 1964 tot 1988. Daar was nie 'n goue medalje wenner in 1960 in Rome, by Suid-Afrika se laaste Olimpiese deelname tot 1992 nie.
Sebra-bontpaling
Die Sebra-bontpaling (Gymnomuraena zebra) is 'n bontpaling wat wydverspreid voorkom in die Stille en Indiese oseane; meer spesifiek die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Zebra moray.
Identifikasie
Die vis word tot 100 cm lank en is donkerbruin tot swart met kenmerkende nou wit ringe om die kop en lyf. Die tande is naby mekaar en lyk soos klein klippies. Die bontpaling het geen slagtande nie.
Die vis is 'n alleenloper, geheimsinnig en mak. Hulle leef in kusrotsriwwe asook aflandige riwwe in water wat van 1 tot 40 m diep is. Die bontpaling vreet skaaldiere en ander klein rifdiertjies.
Jay Novello
Jay Novello (22 Augustus 1904 – 2 September 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crime Wave (1953), The Lost World (1960), Pocketful of Miracles (1961), en The Domino Principle (1977).
Jordan Ladd
Jordan Ladd (gebore 14 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Never Been Kissed (1999), Cabin Fever (2002), Death Proof (2007), en Hostel: Part II (2007). Haar ma is Cheryl Ladd.
Dick Emery
Dick Emery (19 Februarie 1915 – 2 Januarie 1983) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Yellow Submarine (1968) en Get Charlie Tully (1972), en in die televisiereekse Educating Archie (1958) en The Dick Emery Show (1963).
Jay Tarses
Jay Tarses (gebore 3 Julie 1939) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Teen Wolf (1985) en in die televisiereekse The Bob Newhart Show (1972), Open All Night (1981), en The Days and Nights of Molly Dodd (1987).
Ongersrivier
Die Ongersrivier is 'n rivier van die Bo-Karoo, en 'n sytak van die Brakrivier wat naby Prieska in die Oranjerivier loop. Die Ongersrivier word soms standhoudend genoem, en na wolkbreuke is dit inderdaad 'n breë, sterk rivier. Tydens somerdroogtes is die bogrondse waterstand en -vloei egter beperk. Die rivier ontspring naby Richmond, waar die Wilgersloot en Bulbergspruit bolope daarvan is. Die Wilgersloot word deur drie fonteine gevoed, en Driefontein, die plaas waarop Richmond aangelê is, is hierna vernoem. Stroomaf word die rivier deur verskillende fonteine gevoed, wat in vroeëre tye onder riviersand verberg was, maar meer onlangs deur erosie blootgestel is. Die Ongers vloei aanvanklik noordweswaarts, verby Merriman, voor dit noord swenk en deur die Israelspoort wes van Britstown vloei. Hier word dit in die Smartt-sindikaatdam opgedam, en vloei dan sowat 50 km noordwaarts, naby Biega se Berg (1 102 m), in die Brakrivier.
Prekoloniale bewoners
In 2015 is die skelet van 'n jagter-versamelaar in die wegkalwende rivierwal gevind. Daar word vermoed dat dit 'n laat-Steentydse graf is, wat minstens 'n paar honderd jaar oud is.
Regsaak van 1880
Toe C.J. Langenhoven op 26 April 1906 as prokureur vir verweerders in 'n waterregsaak optree, het hy aangehaal uit 'n vroeëre uitspraak in Wiese versus Van Heerden, 1880, wat op die Ongersrivier betrekking gehad het. Wiese van Victoria-Wes-distrik het sy stroomop-buurman vir skadevergoeding gedagvaar as sou dié Van Heerden meer as sy deel water uit die rivier onttrek het. Van Heerden het ontken dat die Ongersrivier standhoudend (d.i. "eeuwigdurend") was, maar die regter voor die rondgaande hof het bevind dat dit wel was, en ten gunse van die klaer beslis. Van Heerden het hierteen geappelleer en in die Hooggeregshof is daar dan klaring gegee oor wat presies sou geld as standhoudend aldan nie.
Lipstiek Dipstiek
Lipstiek Dipstiek is 'n Afrikaanse rolprent wat op 25 November 1994 uitgereik is. Die rolprent is met 'n begroting van ongeveer R1 500 000 in Johannesburg geskiet en het R6 180 917 by die loket verdien. Willie Esterhuizen het die regie en skryfwerk behartig.
Genre
Die rolprent is 'n komedie.
Storielyn
Die rolprent gaan oor die wedervaringe van Poenie nadat hy 'n ongelukkie met 'n sweistang gehad het. Hy beland in die hospitaal en sy troue moet uitgestel word. Intussen word hy skuldig bevind aan misdade wat hy nie gepleeg het nie. Hy beland kaal in sy sielkundige se woonstel en word amper deur haar verloofde, wat ook die prokureur is wat hom telkens aangekla het, doodgeskiet.
Bayswater, Bloemfontein
Bayswater is 'n merendeels Blanke (69%) voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Pleknaamsveranderinge in Eritrea
Hier volg 'n lys van dorpe en stede in Eritrea waarvan die name verander is:
Nommer asseblief
Nommer asseblief is die naam van 'n Afrikaanse TV-reeks (1979–1980) en gelyknamige rolprent (1981).
Hoofrolspelers
In die rolprent:
Walter Baldwin
Walter Baldwin (2 Januarie 1889 – 27 Januarie 1977) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Best Years of Our Lives (1946), Mourning Becomes Electra (1947), The Racket (1951), en Ride, Vaquero! (1953).
Wilhelm I van Duitsland
Wilhelm I uit die dinastie Hohenzollern, volle naam Wilhelm Friedrich Ludwig, (* 22 Maart 1797 in Berlyn, Duitsland; † 9 Maart 1888 in Berlyn) het tussen 1861 en 1888 as koning van Pruise en tussen 1871 en 1888 as die eerste Duitse keiser geregeer.
Wilhelm was die kleinseun van die prins August Wilhelm van Pruise en die seun van Friedrich Wilhelm IV. Hy word ná die Unifikasie van Duitsland in Versailles op 63-jarige leeftyd, Duitse keiser en regeer vir 17 jaar.
Sy regering is gekenmerk deur die buitelandsbeleid van sy Rykskanselier Otto von Bismarck, wat verbonde met Oostenryk-Hongarye, die Ottomaanse Ryk en die Koninkryk van Italië gesluit het. Sy regeringsstyl was konserwatief en teen die vroeë Sosiaaldemokrasie (die huidige SPD) en die Rooms-Katolieke Kerk gerig. Hy oorleef verskeie aanvalle, wat die vervolging van die Sosiaaldemokrasie vererger het. Tydens sy regering het die Duitse Keiserryk sy eerste kolonies verower.
Beta Centauri
Beta Centauri (β Centauri, afgekort as Beta Cen of β Cen), met die tradisionele naam Hadar, is ’n driedubbele ster in die suidelike sterrebeeld Sentour (Centaurus). Die stelsel se gesamentlike skynbare magnitude van 0,61 maak dit die tweede helderste ster in Sentour en een van die helderste sterre in die naglug. Volgens metings van die Hipparcos-satelliet is dit sowat 390 ligjare van die Son af.
Beta Centauri is goed in die Suidelike Halfrond bekend as die binneste van twee sterre wat wys na die asterisme bekend as die Suiderkruis. ’n Lyn wat van die ander aanwyser, Alpha Centauri, deur Beta Centauri getrek word, lei na binne ’n paar grade van Gamma Crucis, die ster aan die bopunt van die kruis. Deur ’n lyn van dié ster af te trek na Alpha Crucis aan die onderkant van die kruis, kan ’n navigator vasstel waar suid is.
Eienskappe
Die Beta Centauri-stelsel het drie komponente: Beta Centauri Aa, Ab en B. Al die spektraallyne wat waargeneem word, stem ooreen met dié van ’n B1-tipe ster.
Joan Voûte het Beta Centauri B in 1935 geïdentifiseer. Dit is 1,3 boogsekondes van die primêre komponent af en het sedert die ontdekking dieselfde gebly, hoewel die posisiehoek sedertdien met ses grade verander het. Beta Centauri B wentel op ’n afstand van 0,6 ligjare om die primêre komponent, met ’n periode van rofweg 1 500 jaar.
In 1967 het Beta Centauri se periodieke wisseling in radiale snelheid daarop gedui dat Beta Centauri A ’n spektroskopiese dubbelster is. Dit is in 1999 bevestig. Hulle word Aa en Ab genoem; hulle het dieselfde massa en wentel om mekaar met ’n periode van 357 dae met ’n groot eksentrisiteit van sowat 0,8245.
In 2005 is geraam die twee sterre is rofweg 4 AE van mekaar af.
Aa en Ab se klassifikasie van B1 III dui op reusesterre wat wegbeweeg van die hoofreeks. Hulle is albei Beta Cephei-veranderlikes met meervoudige pulseringsperiodes van net ’n paar uur. Die volle mate van veranderlikheid is nog nie bereken nie, maar dit is nie meer as ’n paar honderdstes van ’n magnitude nie.
Aa se massa is omtrent 12,02 keer dié van die Son en Ab s’n 10,58 keer.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Beta Centauri". Die tradisionele name is "Hadar" en "Agena". Hadar kom van die Arabiese حضار (die stam van die woord vir "teenwoordig" of "op die grond wees", of "beskaafde gebied"). Agena is moontlik afgelei van die Latynse genua, "knieë".
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Hadar" vir die ster Beta Centauri Aa goedgekeur omdat hulle eiename aan individuele sterre toegeken het in plaas van aan stergroepe.
Swartwang-bontpaling
Identifikasie
Die bontpaling word tot 75 cm lank en die lyf is geelbruin met donker vlekke op. Daar is 'n kenmerkende swartvlek wat strek van agter die oog tot agter die bek. Daar is ook 'n swartvlek oor die kieue-opening.
Die bontpaling leef in rotsareas en aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 30m diep is. Die vis is 'n alleenloper en skuil in gate en skeure in die rif. Deur die dag steek slegs sy kop by sy skuiling uit. Hierdie bontpaling kan aggressief wees en het 'n reputasie dat hulle skubaduikers byt indien hulle te naby kom. Die vis jag snags en vreet slegs klein vissies.
China-Indië skermutselings van 2020
Die skermutselings tussen China en Indië in 2020 vorm deel van 'n voortdurende militêre dooiepunt tussen ˞Chinese en Indiese magte op die betwiste grens tussen die twee lande. Sedert 5 Mei 2020 is Chinese en Indiese soldate betrokke by aggressiewe optrede en skermutselings op plekke langs die Chinees-Indiese grens. Die magte het op 16 Junie 2020 kontak gemaak wat gelei het tot die dood van 20 Indiese soldate (waaronder 'n offisier). Die Indiese media het beweer dat ten minste 43 Chinese soldate ook dood of ernstig beseer is (insluitend die dood van 'n offisier). Voorvalle het naby die Pangongmeer in Ladakh en die Naku La-pas in Sikkim plaasgevind. Daarbenewens is daar direkte konfrontasies op plekke in die oostelike Ladakh, langs die Lyn van Werklike Kontrole (Line of Actual Control - LAC), wat bestaan sedert die Chinees-Indiese oorlog van 1962. Onlangs het die Chinese magte beswaar gemaak teen die Indiese padkonstruksie naby die Indiese Galwanriviervallei.
Te midde van die spanning het Indië die gebied versterk met 12 000 addisionele werkers wat sou help met die voltooiing van die ontwikkeling van Indiese infrastruktuur. Die eerste trein met meer as 1 600 werkers het op 14 Junie 2020 van Udhampur na Jharkhand vertrek, waarvandaan hulle verder gaan om vir Indië se Border Roads Organisation (BRO) naby die Indies-Chinese grens te werk. Kundiges het gesê dat die spanning volg op Chinese reaksie op die konstruksiewerk aan die Darbuk – Shyok – DBO Pad-infrastruktuurprojek in Ladakh. Die Chinese het ook hul infrastruktuurontwikkeling in hierdie betwiste grensstreke uitgebrei.
Die herroeping van die spesiale status van Jammu en Kasjmir in Augustus 2019 deur die Indiese regering het die Chinese ook bekommer. Indië en China het egter albei volgehou dat daar genoeg bilaterale meganismes is om die situasie deur stille diplomasie op te los. Na die konflik in die Galwanevallei op 15 Junie het talle Indiese regeringsamptenare gesê dat grensspanning nie die handel tussen Indië en China sal beïnvloed nie, ondanks enkele Indiese veldtogte om Chinese produkte te boikot.
Erina Bezuidenhout
Erina Bezuidenhout raak veral bekend vir haar talle huishoudkundeboeke oor die kookkuns, naaldwerk en hekel en sy skryf ook ’n jeugverhaal.
Lewe en werk
Erina Bezuidenhout (néé Huisamen) is in 1929 gebore. Haar vader is Danie Huisamen, wat die eerste skoolhoof op Grootderm was. Sy het ’n broer, Jan (skrywer van “Katryn: Vrou van die Richtersveld”) en ’n suster, Nancy (Kitshoff, skryfster van verskeie hekelboeke).
Skryfwerk
Erina is egter veral bekend as skryfster van huishoudkundeboeke, insluitende boeke met resepte en oor die kookkuns, naaldwerk en hekel. Titels sluit in “My beste nagereg”, “Beproefde kitsgeregte”, “Terte vir alle smake”, “Slaai- en groenteresepte”, “Ligte aandetes”, “Beproefde koekresepte”, “Resepte vir die vrieskas”, “Kos vir die kampeerder”, “Ontbytresepte”, “Wenresepte”, “Bottel en bêre”, “Vleisresepte”, “Maklike maalvleisgeregte” “Vinnige visresepte”, “Southappie-resepte”, “Beproefde Fondueresepte”, “Heerlike hoendergeregte”, “Resepte vir koeldrank en roomys”, “200 Pragtige planne met pannekoek”, “Geregte van blikkiesvleis en oorskietvleis”, “Keurige kos”,”300 Kitsgereggies”, “Bak ’n broodjie”, “Resepte vir hamburgers en frikkadelle”, “Braaikos en buitekos”, “101 Planne met omelette”, “Hoofgeregte sonder vleis of vis”, “Etes vir 2”, “Kospakkies”, “Maklike spyskaarte vir die huisgesin”, “1 000 wenke vir elke vrou”, “Tuisverdienstes vir die vrou Deel I-V”, en “Maak u eie seep tuis”.
Baske
Die Baske (Baskies: euskaldunak; Spaans: vascos; Frans: basques) is 'n etniese groep inheems aan die outonome Gemeenskap van die Baskeland in die noorde van Spanje wat met die Baskiese taal verband hou. Hulle deel 'n gemeenskaplike Baskiese kultuur, afkoms en praat Baskies as moedertaal asook Spaans of Frans as tweede taal. Baske vorm 'n nasie in die noordelike outonome gemeenskap Baskeland. Streng gesproke verwys die term Baske na die bevolking van Baskeland wat net van Baskiese afkoms is.
Wêreldwyd leef tussen 2 en 3 miljoen Baske, waarvan sowat 2,4 miljoen in die Baskeland. In 'n breër sin verwys die term Baske ook na mense van Baskiese afkoms wat in die groter Baskeland (Euskal Herria) leef en Baskies praat. Die Baskeland sluit naas die outonome Gemeenskap van die Baskeland nog die outonome Gemeenskap Navarra in Spanje in asook die voormalige Franse provinsies Labourd, Neder-Navarra en Soule in.
Tongeren
Tongeren (Limburgs: Tóngere, Frans: Tongres) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die suide van die Vlaamse provinsie Limburg, aan die grens met die Waalse provinsie Luik. Die munisipale gebied het 'n oppervlakte van 88 km² en sowat 30 000 inwoners (2011).
Tongeren is die oudste stad van België. Die stad dateer uit die tyd van die Romeinse Ryk en is omstreeks 15 v.C. as Atuatuca Tungrorum gestig. In die 2de eeu is die stad se naam na Municipium Tungrorum gewysig.
Rio Grande
Die Rio Grande ontspring in die Rotsgebergte in die Amerikaanse deelstaat Colorado en vloei vir sowat 300 km deur dié deelstaat. Die rivier vloei in 'n suidelike rigting sowat 750 km deur Nieu-Meksiko, bereik dié deelstaat se hoofstad Albuquerque en later die tweede grootste stad Las Cruces. Aansluitend bereik die rivier tussen El Paso en Ciudad Juárez die Meksikaans-Amerikaanse grens en vorm vanaf hier vir sowat 2 000 km die grens tussen Texas en die noordoostelike Meksikaanse deelstate Chihuahua, Coahuila, Nuevo León en Tamaulipas. In die buitenste noorde van die deelstaat Tamaulipas is die stad Nuevo Laredo aan die rivier en aan die Texaanse kant die susterstad Laredo geleë.
Die Rio Grande mond in die Golf van Meksiko uit en vorm sedert die ondertekening van die Verdrag van Guadalupe Hidalgo op 2 Februarie 1848 as gevolg van die Meksikaans-Amerikaanse Oorlog (1846–1848) die grens tussen Meksiko en die Verenigde State.
Tongeren
Plekke
Berg, Blaar, Diets-Heur, Hamal, Henis, 's Herenelderen, Ketsingen, Klein-Mal, Kolmont, Koninksem, Lauw, Mal, Mulken, Neerrepen, Nerem, Offelken, Overrepen, Piringen, Riksingen, Rutten, Sluizen, Tongeren (stad), Vreren en Widooie.
Rio Grande
Boloop
Die Rio Grande ontspring as 'n smeltwaterstroompie op Windom Peak (3 700 m) in die San Juan-berge in Suidwes-Colorado en vloei via 'n canyon ’n woudgebied binne voordat dit die breë, vrugbare San Luis-vallei bereik.
Hier word sy water vir die eerste keer vir besproeiing aangewend, naamlik vir die San Luis-valleiherwinningsprojek. Vanuit Colorado volg die rivier via die Rio Grande-kloof en die White Rock-kloof 'n roete deur die noorde van Nieu-Meksiko.
Noord van Albuquerque word die riviervallei breër en daarvandaan vloei die Rio Grande oor 'n breë en droë plato met 'n koue steppeklimaat deur die res van Nieu-Meksiko. Die Elephant Butte-dam is in 1916 in die gebied voltooi en twee groot studamme, die Elephant Butte-reservoir en die Caballo-reservoir, gaar water op vir die Rio Grande-herwinningsprojek by die stad Las Cruces in die Mesilla-vallei in die suide van Nieu-Meksiko.
Middelloop
Die studamme in die boloop van die rivier bring mee dat die Rio Grande by El Paso en Ciudad Juárez (op die ander oewer) drie tot ses maande van die jaar droog lê, te meer omdat die aangrensende warm steppe- en woestyngebied byna geen reën kry nie.
Dit vloei vir nog sowat 350 km in 'n suidoostelike rigting voordat een van sy minder belangrike syriviere, die Rio Conchos (590 km), wat in die Sierra Madre Occidental in Meksiko ontspring, daarby aansluit. By die riviere se samevloeiing is twee spoorwegsentra vir spoorwegverkeer oor die grens tussen die Verenigde State en Meksiko, naamlik die stad Ojinaga (Meksiko) en die dorp Presidio (Texas).
Van hier af kronkel die Rio Grande in ’n noordoostelike rigting deur drie canyons op 'n diepte van tussen 450 en 500 m. Die Big Bend National Park kom in die omgewing aan Texas se kant van die rivier voor.
Benedeloop
Aan die begin van die benedeloop sluit die Pecosrivier (1 500 km), wat noord van Sante Fe op die Santa Fe Baldy (3 847 m) in die suidelike Rotsgebergte ontspring, by die Rio Grande aan. (Die Amistad-reservoir ontvang water uit albei riviere.)
Die internasionale Amistad-dam, wat by die stede Del Rio in die Verenigde State en Ciudad Acuna in Meksiko geleë is (hulle word met 'n brug verbind), is in 1969 ingevolge 'n ooreenkoms tussen die twee lande in gebruik geneem. Van die dam af vloei die rivier in ’n suidoostelike rigting tot in die kusvlakte in die omgewing van die vernaamste grensposte, Eagle Pass (Verenigde State) en Piedras Negras (Meksiko).
Ondanks die deurgaans droë steppeklimaat is die rivier vanweë die klein syriviere hier dwarsdeur die jaar vol water en word dit selfs breër. Ongeveer 120 km stroom af van die belangrike spooroorgang tussen Laredo (Verenigde State) en Nuevo Lareda (Meksiko) sluit die Rio Salado (600 km lank), wat in die Sierra Madre Oriental ontspring, by die Rio Grande aan en word die Falconreservoir (96 km lank) gevorm. In die omgewing van die Falcon-dam, wat in 1954 voltooi is, is die Rio Grande vir die laaste 200 km bevaarbaar.
Die Benede-Rio Grandevallei is die vernaamste besproeiingslandbougebied en groente, katoen en sitrusvrugte word daar verbou. Aan die deltamonding lê die stede Matamoros (Meksiko) en Brownsville (Verenigde State); laasgenoemde het as 'n hawestad begin ontwikkel nadat 'n kanaal van 27 km in 1936 na die Golf van Meksiko gebou is.
Belangrikheid en probleme
Benewens die voorsiening van elektrisiteit en die verskaffing van water is die Rio Grande ook 'n vername bron van ontspanning vir inwoners van die omliggende gebiede. Verskeie delfstowwe word in die omgewing van die rivier aangetref, byvoorbeeld olie, gas, steenkool, uraan, goud, silwer, potas en gips. Omdat die Rio Grande 'n grensrivier is, het geskille tussen die Verenigde State en Meksiko soms in die verlede opgeduik, byvoorbeeld wanneer die rivier sy vloei verander het.
Verskeie ooreenkomste moes ook oor waterverdeling aangegaan word nadat die studamme opgerig is. Vanweë die groot verskille in die stand van welvaart tussen die Verenigde State en Meksiko, is die rivier, wat dikwels droog lê, ’n gewilde grensoorgang vir Meksikaanse immigrante.
Gideon Emery
Gideon Emery (gebore 12 September 1972) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Takers (2010).
Fred Ball
Fred Ball (17 Julie 1915 – 5 Februarie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hawaii Five-O (1968), Magnum, P.I. (1980), Baywatch (1989), en Raven (1992).
Carla Laemmle
Carla Laemmle (20 Oktober 1909 – 12 Junie 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Gate Crasher (1928), The Adventures of Frank Merriwell (1936), en A Sad State of Affairs (2013).
Volksraad Verkiesing Kommissie
Die Volksraad Verkiesing Kommissie (sic; VVK) is 'n administratiewe liggaam wat hulleself beywer om 'n verkiesing vir volksgenote van die Boere-Afrikanervolk te organiseer. Hulle is polities neutraal en vergelyk hul werk met dié van die Onafhanklike Verkiesingskommissie van Suid-Afrika (OVK). Hulle doel is om kiesers te registreer en 'n verkiesing te administreer om sodoende 'n volksraad tot stand te bring wat selfregering van die Suid-Afrikaanse regering kan eis.
Regsgeldigheid
Volgens artikel 235 van die Grondwet van Suid-Afrika, wet 108 van 1996, kan enige gemeenskap wat 'n gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking aandring binne 'n territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal.
Daarbenewens word die reg tot selfbeskikking deur die Verenigde Nasies en ander wêreldliggame erken.
Stigting
Die VVK het op 18 Augustus 2007 tydens 'n ope vergadering in Pretoria tot stand gekom om 'n verteenwoordigende stem vir die Boere-Afrikanervolk te verkry. Hulle sentrale komitee bestaan uit:
Verkiesings
Die VVK se eerste verkiesing het op 23 September en 24 September 2011 plaasgevind. Slegs geregistreerde kiesers kon hieraan deelneem en kon by enige VVK-stempunt, ongeag waar hulle woon, gaan stem het. Elke kieser kon sy kruisie agter sewe of minder kandidate se name trek. Die sewe kandidate wat van die meeste stemme op hulleself verenig het, is tot die Boere-Afrikanervolksraad verkies.
'n Aantal van 34 532 mense het vir die verkiesing geregistreer en 23 678 mense het uiteindelik gestem. Afrikaanse media het feitlik geen dekking aan die verkiesing gegee nie. Selfs betaalde advertensies is deur Afrikaanse media geweier.
Omstredenheid
Die VVK is op 5 Junie 2012 deur Anthony Benadie van die Demokratiese Alliansie (DA) by die Menseregtekommissie (MRK) vir haatspraak verkla. Volgens Benadie sou 'n protesaksie van die VVK na die moord op 'n 5-maande-oue babaseun en sy 66-jarige dagmoeder op haatspraak neerkom deurdat die volgende stellings op plakkate vertoon is:
Die MRK bevind dat hierdie slagspreuke op haatspraak neerkom en gee die VVK opdrag om 'n onvoorwaardelike, geskrewe, publieke verskoning in 'n koerant wat deur die swart gemeenskap gelees word, te publiseer.
Joe E. Tata
Joe E. Tata (13 September 1936-24 Augustus 2022) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Batman (1966), The Time Tunnel (1966), en Beverly Hills, 90210 (1990).
Onafhanklike Verkiesingskommissie van Suid-Afrika
Die Onafhanklike Verkiesingskommissie (OVK) van Suid-Afrika is 'n nie-politiese organisasie wat sedert April 1994 Suid-Afrika se nasionale, provinsiale en munisipale verkiesings administreer.
'n Tydelike Verkiesingskommisie was gedurende 1993 aangestel om die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 te administreer. Die verkiesing is op 27–29 April 1994 gehou. Die permanente Verkiesingkommissie is op 17 Oktober 1996 gestig, en het sedertdien algemene (nasionale en provinsiale) en munisipale verkiesings in Suid-Afrika behartig.
Martin Heidegger
Martin Heidegger (Meßkirch, 26 September 1889 – Freiburg im Breisgau, 26 Mei 1976) was 'n Duitse filosoof. Hy word algemeen beskou as een van die invloedrykste filosowe van die twintigste eeu. Sy bekendste werk is Sein und Zeit (Syn en Tyd) gepubliseer in 1927.
Heidegger is beide oor die inhoud van sy werk sowel as sy persoonlike lewe, 'n omstrede figuur. Sy uiters persoonlike, soms moeilik verstaanbare taalgebruik is in die oë van 'heideggeriane' fassinerend, hipnoties en poëties. Die invloed van sy taalgebruik word gevind in onder meer die werke van Jean-Paul Sartre en Jacques Derrida. Sy taalgebruik word egter gekritiseer deur Theodor W. Adorno (Jargon der Eigentlichkeit) en Günter Grass (Hundejahre) wat sy taalgebruik as bombasties en retories beskou.
Heidegger was 'n ondersteuner van die Nasionaal-sosialisme in Duitsland. Dit het 'n hewige debat ontketen tussen sy ondersteuners en kritici. Sommige mense beskou dit as 'n persoonlike swakheid en basies irrelevant terwyl ander van mening is dat dit inherente tekortkominge in sy denke ontbloot.
Lewensloop
Martin Heidegger word op 26 September 1889 gebore in Meßkirch (Oberschwaben) in 'n Rooms-katolieke gesin, as oudste kind van Friedrich en Johanna Heidegger. Sy vader was 'n kuiper en koster van die plaaslike Rooms-Katolieke Kerk. Met behlp van 'n beurs van 'n katolieke stigting gaan hy skool in Konstans (1903) en daarna (1906) in Freiburg im Breisgau (Swart Woud). In 1909 word hy daar 'n student, (oorspronklik in teologie omdat hy 'n priester wou word), maar vanaf 1911 in filosofie. In 1913 verwerf hy sy doktorsgraad, in 1915 gevolg deur sy habilitasie (met die reg om self op universiteitsvlak klas te gee). Hy word daarna in Freiburg assistent van Edmund Husserl, die grondlegger van die fenomenologie.
In 1917 trou hy met Elfride Petri, wat van Lutherse oorsprong was. Sy sou 'n groot invloed hê op sy verdere lewensloop. So ontwerp sy byvoorbeeld die Hütte, 'n hout vakansiehuis teen 'n heuwel by Todtnauberg, nou 'n ski-oord, waar Heidegger telkens rus soek en waar hy sy belangrikste werke sou skryf. Die egpaar het twee seuns.
Hoewel Heidegger aanvanklik Husserl se filosofie volg, begin hy fokus op die ontologie, die leer van die wese van die sin, en veral die waarheid van die sin. Hy bring vernuwing in hierdie metafisiese rigting.
In 1923 volg 'n buitengewone hoogleraarskap in Marburg, 'n klein stad waar hy homself egter nie regtig tuis voel nie. Hy skryf in briewe oor die nat en neerslagtige omgewing en is bly dat hy tydens vakansies na die Hütte kan gaan. Slegs 'n intieme verhouding met 'n joodse student, Hannah Arendt, bring vir hom verligting. Sy lesings trek ‘n steeds groeiende skare entoesiastiese studente. Sy vernuwende idees deel hy met studente en die breë publiek. Op hierdie wyse het sy roem in Duitsland toegeneem, ten spyte daarvan dat hy min publiseer. Na Husserl se aftrede as professor aangekondig is, het hy met die skryf van 'n uitvoerige ontologiese studie, voorberei uit sy lesings, begin. Dit het met die uitgee daarvan in 1927 aandag getrek, getiteld Sein und Seit (SuS). Met hierdie hoofwerk kon hy hoogleraar word en vestig hy sy naam as 'n besonders oorspronklike denker.
Gedeeltelik gegrond op SuS word hy in 1928 aangestel as opvolger van Husserl in die wêreldwyd beroemde leerstoel vir wysbegeerte in Freiburg. Die opkoms van die  nationaal-sosialistiese beweging (NSDAP) in Duitsland het ook 'n inpak op Heidegger. Sy vrou is ‘n vurige aanhanger van die NSDAP. Vanaf 1932 simpatiseer Heidegger openlik met Adolf Hitler se ideaal van nasionale opheffing (nationale Erhebung).
In sy Rektoraatsvoordrag spreek hy hom ten gunste van hierdie Duitse rewolusie uit. Heidegger se tyd as rektor word egter gekenmerk deur konflik met Nazi studente, intellektuele en burokrate. Na 'n jaar (April 1934) dien hy sy bedanking as rektor in. Hy bly egter 'n hoogleraar aan die universiteit van Freiburg en lid van die NSDAP tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Hy bly tot die einde van sy lewe in sy denke getrou aan die ideaal van 'n nationale Erhebung, gegrond op die oorspronklike denke van die ou Grieke (die voor-socratici) en mede geïnspireerd deur digters soos Hölderlin.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog lê die Franse besettingsmag 'n onderrigverbod op hom. Sy hoogleraarskap word hom nie ontneem nie, sy salaris word betaal, maar hy mag geen lesings meer gee nie. Heidegger verkeer daardeur geruime tyd in ‘n ernstige psigologiese krisis. Vanaf begin jare vyftig besin hy self oor die wese van die kuns, van die taal en van die tegniek. Een kerntema bly die kritiek op die menslike wil tot mag, tot wêreldoorheersing en die matelose oormag van die tegniek. Daarteenoor stel hy die mens/digter/filosoof as die houer van die Syn. Hy word 'n spreker by seminare en geniet hoë aansien. Baie van sy werke word in ander tale vertaal, en veral in Frankryk, onder andere via Emmanuel Levinas - 'n ware Heidegger-renaissance. Sedert die begin jare sewentig onttrek hy hom al hoe meer van die openbare lewe. Hy sterf op 26 Mei 1976 in Freiburg. Op sy uitdruklike versoek word hy op 28 Mei in sy geboorteplek Meßkirch volgens katolieke gebruike begrawe.
Werk
Heidegger het 'n omvangryke oeuvre nagelaat. Heidegger se volledige werke is nog nie gepubliseer nie. Die uitgewery Vittorio Klostermann Verlag werk (al meer as 30 jaar) aan 'n uitgawe van die volledige werke van Heidegger (Gesamtausgabe) wat na verwagting uiteindelik uit meer as 100 dele sal bestaan. Maar ondanks die diversiteit van sy belangstellings en die ontwikkeling in sy denke, bly Heidegger se filosofie essensieel 'n poging om twee insigte in verband met mekaar te bring.
Die eerste hiervan is Heidegger se insig dat gedurende die loop van tweeduisend jaar se geskiedenis, die filosofie aandag verleen het aan alle wêreldse voorwerpe (insluitende die "wêreld"), maar vergeet het om te vra wat die “Syn” self is. Heidegger formuleer die "vraag van Syn" en dit bly sy fundamentele kwelvraag deur al sy werk.
Een belangrike bron van insig was Heidegger se interpretasie van Franz Brentano se tesis oor Aristoteles se verskillende gebruike van die woord "syn". Die werk vra die vraag wat se eenheid onderlê die verskillende gebruike van die konsep "syn". Heidegger open sy magnum opus, Sein und Seit, met 'n aanhaling van Plato se Sofist wat aandui dat die  Westerse filosofie "syn" afgeskeep het, aangesien dit as vanselfsprekend beskou word, eerder as waardig vir bevraagtekening. Heidegger se intuïsie oor die vraag van bestaan is dus 'n historiese argument wat in sy latere werk die vraagstuk van "geskiedenis van syn" aanspreek. Volgens hom is dit die geskiedenis van die vergeet van bestaan, wat dit nodig maak om die ontwikkeling van filosofie te ondersoek deur die produktiewe "vernietiging" van die geskiedenis van die filosofie.
Die tweede intuïsie onderliggend tot Heidegger se filosofie word bekom deur die invloed van  Edmund Husserl, 'n filosoof wat nie belangstel in die vrae vanuit die geskiedenis van filosofie nie. Eerder het Husserl geargumenteer dat alle filosofie die beskrywing van ervaring moet, en behoort te wees (vanwaar die fenomenologiese spreuk "na die dinge hulleself").Vir Heidegger beteken dit dat ervaring altyd belangrik is in die wêreld en veral ten opsigte van die moontlike maniere van bestaan. Waar Husserl verstaan dat alle bewussyn bedoeld is, word dit getransformeer in Heidegger se filosofie. Heidegger skep die gedagte dat alle ondervinding gegrond is in "sorg." Dit is die basis van Heidegger se "eksistensiële analise", soos hy dit ontwikkel het in Sein und Seit. Heidegger argumenteer dat om ervaring behoorlik te beskryf beteken dat die wese vir wie die sodanige beskrywing van waarde sal wees, gevind moet word. Hy stel dit dat die beskrywing van ervaring in verband gebring moet word met Dasein. Dasein is 'n Duitse woord wat "daar wees" of teenwoordigheid beteken. Soms word dit ook vertaal as "bestaan". Heidegger gebruik die konsep Dasein om te verwys na die ondervinding van bestaan (being) wat besonders is tot menswees.
Eerste inspirasie
Aanvanklik, in sy vroeë Freiburg jare, is hy geboei deur die skolastiek (Habitasie oor werk van die Middeleeuse filosoof Duns Scotus), Aristoteles, Kerkvaders en Kant. Daarna verskuif sy aandag na die fenomenologie (hy was immers die assistent van Husserl), wie se fenomenologiese metode 'n groot invloed uitoefen op sy denke. Tydens sy jare in Marburg het hy onder andere Plato, Augustinus, Martin Luther, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Friedrich Schelling en Søren Kierkegaard bestudeer. Ook sy kontak met die protestantse Marburgse teoloog Rudolf Bultmann was daar 'n groot invloed op sy denke.
Sein und Zeit
In 1927 verskyn Sein und Zeit (Syn en Tyd) waarin hy die fundamentele rol van die tydelikheid (gesien as die dood) van die menslike bestaan, sowel objektief as subjektief, ondersoek. Die boek is deel 1 van 'n mislukte en afgebroke projek. Hy fokus op die onlosmaaklike verbondenheid tussen die bestaan (In-der-Welt-sein en Geworfenheit) en hoe die mens vanuit sy noodsaak om sy eie bestaan te verstaan, homself op sy "eindige" toekoms rig en vanuit dié toekoms sy verlede interpreteer. In sy analise van die Dasein tree hy in debat met die groot filosowe en die wetenskap wat hy voel te kort skiet. Die gedagte oor menswees as Dasein, as in-der-Welt-sein, as Mitmensch-sein, as sein-sum Tode, opvatting oor die Niks, oor angs en dood, oor verworpenheid en Sorge is almal tot vandag toe basisbegrippe in die wysbegeerte.
Heidegger gebruik baie nuwe woorde en begrippe omdat die betekenis van standaard terme uit sy tyd hom nie bevredig nie. Daarom is enkele paragrawe van SuZ vir 'beginners' moeilik om te lees. Voorts het hy die werk vinnig geskryf terwyl die ingewikkeldheid van die saak die sinskonstruksies ook nie altyd eenvoudig gelaat het nie.
Metafisika
Met sy Freiburgse Antrittsrede (24 Julie 1929) Was ist Metaphysik trek Heidegger baie aandag, veral met die afsluitingsvraag wat hom sy hele lewe lank sou besighou: Warum ist überhaupt Seiendes und nicht vielmehr Nichts? (Waarom is daar hoegenaamd Syn en nie eerder Niks nie?). Origens dui hy in die toespraak aan dat hy die akademiese onderwys sou wil hervorm. Hy beveel aan dat studie weer 'n hernude aanvang moet vind in die denke van die 'ou Grieke', boonop moet daar 'n einde gemaak word aan die onsamehangende verskeidenheid van die afsonderlike vakke. Die rede beteken ook 'n breuk met SuZ omdat Heidegger hom nou minder uitlaat oor die individu en abstrakte beelde, maar die Existens (bestaan) op die voorgrond plaas. Hy rig hom meer op die konkrete gebeure as "die geskiedenis van die waarheid" en dan gebonde aan 'n gemeenskap: wat die Geschichtlichkeit (historisiteit) van die Dasein is.
Wesenlike waarheid
In sy lesings oor die wesenlike waarheid kom die pre-Sokratiese filosowe en Plato aan die orde. Hierin besin hy homself opnuut oor die wese van die waarheid. Wese word hier gebruik soos dit in die Griekse woord aletheia uitgedruk word: letterlik onverborgenheid. Daarby onthul hy die struktuur van die waarheid soos dit voorafgaan en vormgee aan die gangbare opvatting van waarheid. Van 'n ware uitspraak verwag ons duursaamheid en betroubaarheid, dat dit altyd akkuraat is en ons lewens ondersteun. Ons weet egter ook dat die werklikheid nooit totaal vasgevang kan word in een uitspraak daaroor nie. Daarvoor is dit altyd te ingewikkeld. Heidegger se uitgangspunt van die waarheid is die waarnemingsvermoë, byvoorbeeld as ons proe of ons sop genoeg sout bevat: die tong proe, die brein beoordeel en ons stel vas. Sulke uitsprake, maar ook in die wetenskappe, is moontlik op voorafgaande nuwighede, die waarheid daarvan word onthul maar word ook tegelykertyd verberg. Wat verberg word, kan deels onthul word, maar dan weer op dieselfde manier tog ook verbloemend wees. So sal daar nooit een definitiewe antwoord op elke vraag wees nie.
Met sy voordrag Vom Wesen der Wahrheit reis hy in die jare (1930-1932) deur die hele Duitsland. Hy beklemtoon daarin dat die wese van die waarheid, die vryheid is. Dit is die vryheid van die latere Syn, waardeur iets 'is' en mens 'n ware uitspraak oor gemaak kan word. Die denke oor die waarheid en die gids/Führer-aard wat hy in Plato se "grotvoorbeeld" ondersoek, val saam met die koms van die ander Führer, Adolf Hitler. Heidegger het 'n tydlank (van die einde van 1932 tot vroeg in 1934) in Hitler 'n soortgelyke gidsfunksie gesien, bedoelende die gids wat die "gevangenisse" in die grot na die lig lei.
Leier van 'n nuwe soort universiteit
In sy Rektoraatsvoordrag (27 Mei 1933: Die Selbstbehauptung der deutschen Universität) stel Heidegger dit dat hy homselff beskou as die Führer van 'n nuwe akademiese gemeenskap in die Nuwe Duitsland, 'n Kampfgemeinschaft op soek na die waarheid van die ou Grieke. Hy wys die studente op hul verbondenheid met "die volk" wat die draer is van die oorspronklike waarheid, en bind die studente nouer aan die volksgemeenskap deur middel van Arbeits-, Wehr-, und Wissensdienst. Hy sien hierin 'n grootse begin van 'n totaal nuwe tydperk waarin studente met wetenskaplikes saamwerk binne 'n egte akademiese gemeenskap soos hy reeds in sy Antrittsrede (1929) aangekondig het.
Kuns en "gelatenheid"
Nadat hy homself begin terugtrek het van die prakties-politieke gebeure (April 1934) rig hy homself onder andere op die wesensaard van die kuns (byvoorbeeld in Der Ursprung des Kunstwerkes, 1935), op die digkuns (veral in Hölderlin waarin hy 'n voortsetting van die oud-Griekse denke sien), op die denke van Hegel en veral van Friedrich Nietzsche, in uitvoerige lesings. Tydens die oorlogsjare keer hy ook weer terug na sy geliefde 'ou Grieke' met lesings oor Herakleitos, Anaximander en Parmenides. Die nogal rewolusionêre denke uit die begin van die dertigerjare het nou plek gemaak vir meer Gelassenheit (gelatenheid). In hierdie verband doen hy (onder andere in Brief über den Humanismus, 1947) afstand van die eksistensialisme soos dit deur Jean-Paul Sartre veral in Frankryk ontwikkel het. Heidegger vind Sartre se interpretasie van dele uit SuZ nie voldoende nie.
Emeritaat
Na sy aftrede in 1951 sit Heidegger sy werk voort. In seminare en lesings praat hy veral oor die wese van die tegniek (tegnologie), van "die ding", van bou en woon as wesensdeel van die Dasein. Hy waarsku teen die Seinsvergessenheit van die tegniek (tegnologie) - aanbidders wie hulle blind staar teen die konkrete en doenbare - en probeer self in sy geskrifte die wese, (as werkwoord gesien), van die "Syn" te toon. Die oorheersing van die uitdagende tegniek (tegnologie) sien hy as 'n gevaar, maar met Hölderlin stel hy hy dat: "Wo die Gefahr ist, wächst das Rettende auch" (Waar die gevaar is, groei die redding ook).