cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Blum
S.A. Burgerskap
Blum doen reeds in 1948 aansoek om naturalisasie as Suid-Afrikaanse burger, maar dit word sonder opgaaf van redes geweier. Latere navraag by die Departement van Binnelandse Sake onthul dat hy nie op daardie stadium gekwalifiseer het vir burgerskap nie, aangesien hy tydens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog steeds ’n Duitse burger was en volgens die destyds geldende wette kon vyandsonderdane nie Suid-Afrikaanse burgers word nie. Hierdie beswaar is egter nie geldig nie, want die Tweede Wêreldoorlog het reeds in 1945 geëindig en het daarna verval. Blum voldoen egter nie aan ’n ander bepaling nie, wat vereis dat naturalisasie van vreemdelinge onder vyftig jaar slegs oorweeg sal word as hulle militêre diens verrig het of medies ongeskik verklaar is vir militêre diens. Hy het verder ’n misdaadrekord gehad omdat hy skuldig bevind is daaraan dat hy Swaziland onder ’n vals naam en sonder die nodige permitte binnegegaan het. Hy het selfs ’n rukkie in die tronk deurgebring en is in ’n Swazilandse hof skuldig bevind, maar het ontkennend geantwoord op sy aansoekvorm of hy voorheen aan enige oortreding skuldig bevind is.
Voorlaaier (geweer)
Bandelier
Die tipiese bandelier wat die Voortrekkers destyds gebruik het om koeëls en ander skietbenodigdhede met hulle saam te dra, kan beskryf word as ’n ry klein tassies van leer wat met dun riempies aan ’n leerbelt vasgewerk was en deur die Voortrekker oor sy linkerskouer gedra is. Dit is dan met ’n gespe aan die Trekker se gordel vasgemaak, naastenby op sy regterheup.
Peter Blum
S.A. Burgerskap
Toe ’n verdere aansoek wat hy in 1959 indien, lank sloer, verlaat hy en sy vrou Suid-Afrika op 18 Mei 1960 en vestig hulle in Engeland. Die Departement van Binnelandse sake ontken egter dat hy ooit ’n tweede aansoek ingedien het. Die prokureursfirma J.S. de Villiers en Seun wat namens Blum optree, het wel navraag gedoen of hy weer om naturalisasie kon aansoek doen en die nodige aansoekvorm is aan hom gestuur. ’n Voltooide aansoekvorm is nie terug ontvang nie. Daar was egter verdere briefwisseling en navrae, wat Blum waarskynlik laat vermoed het dat sy tweede aansoek dieselfde pad as die eerste een sal loop. Waarskynlik om homself die vernedering van nog ’n summiere weiering sonder opgaaf van redes te bespaar, besluit hy dus om die land te verlaat. Hy besit in hierdie stadium geen Oostenrykse paspoort nie en die owerhede staan aan hom Suid-Afrikaanse reisdokumente toe. Ander faktore wat moontlik ’n rol kon speel in sy besluit om die land te verlaat, is die politieke onrus na die Sharpeville-onluste op 21 Maart 1960 en die aanslag op die Eerste Minister, H.F. Verwoerd, se lewe op 9 April 1960. Blum en Hetta stel doelbewus niemand in kennis van hulle besluit om te emigreer nie en het slegs die dag voor hulle vertrek Hetta se ouers in die Paarl gaan groet.
Voorlaaier (geweer)
Bandelier
Gelooide hartbees-, koedoe- of beesvel is verkieslik gebruik om die bandelier van te maak. Die koeëltassies was volgens De Klerk tot 40 sentimeter lank en vier vingers (sowat 10 sentimeter) breed. Die ander tassies, waarin daar onder meer lopers, doppies en vetlappies gehou is, was gewoonlik effe kleiner. Sommige het ook ’n klein, ronde bakkie wat van die een of ander harde stof gemaak is, aan die bandelier vasgemaak. Dit is gebruik om die nodige hoeveelheid lopers af te meet waarmee die geweer dan gelaai is.
Peter Blum
Europese verblyf
Aanvanklik reis hy en sy vrou gereeld deur die Engelse platteland en besoek ook die vasteland van Europa (onder andere Nederland, Duitsland en Portugal) maar hierdie aktiwiteite word gefinansier deur ’n erfporsie van Blum se tante wat mettertyd opraak en hulle reis dus al minder. Vir ’n ruk gee sy vrou onderwys by een van die East End-skole in Londen, waar sy die kinders baie ongedissiplineerd vind en as resultaat begin ly aan senuweeprobleme. In die laat jare sestig moet sy weer begin werk om hulle karige inkomste aan te vul, maar die enigste betrekking wat sy kan kry, is skoonmaakwerk. Aanvanklik bly die Blums in die gegoede Londense buurt Hampstead, maar moet later verhuis na ’n goedkoper tuiste in die suidooste van die stad. Eindelik kom hulle tereg in ’n gemeenskaplike huis in Brentford in die London Borough of Hounslow.
Voorlaaier (geweer)
Bandelier
Benewens kruit en koeëls of lopers moes ’n Voortrekker ook vetlappies (flensjes) hê. Is dit 'n Nederlandse woord? Volgens A.H. Potgieter junior is daar in gevegte soos by Vegkop nie van vetlappies gebruik gemaak nie, omdat dit te veel tyd vereis het.
Peter Blum
Europese verblyf
Blum beklee verskeie betrekkinge, meestal slegs vir ’n kort rukkie, onder andere vanaf 1961 tot 1967 by die Commonwealth Mycological Institute (die Statebond se navorsingseenheid vir swamme, veral in landbou). Hier is hy verantwoordelik vir die verkenning van wêreldliteratuur oor swamme en swamsiektes en die vertaling en opsomming daarvan vir die Instituut se eie joernale. Die CMI was geleë te Kew, in die London Borough of Richmond upon Thames, direk aangrensend aan die wêreldbekende Kew koninklike botaniese tuin. Waarskynlik vroeg in 1967 verloor Blum sy werk by die CMI, moontlik as gevolg van personeelvermindering, maar waarskynlik as gevolg van sy gewoonte om beledigende kaartjies aan ander werknemers te stuur, wat onmin tussen die personeel veroorsaak. Aangesien sy personeelrekord nie behoue gebly het nie, is dit egter onmoontlik om die ware feite aangaande sy diensbeëindiging te agterhaal. In die sewentigerjare vind Blum meer stabiliteit in ’n betrekking as klerk by die Munisipaliteit van Hounslow. Britse burgerskap word vroeg in die sewentigerjare aan hom toegestaan en na aftrede is hy en sy vrou van ’n karige ouderdomspensioen afhanklik. Deur besoeke aan die British Museum en die Colindale Newspaper Library in Hampstead, waar hy Suid-Afrikaanse koerante kan lees, bly hy op die hoogte van wat in Suid-Afrika en op die gebied van die literatuur gebeur. Hy maak ook druk gebruik van die Brentford Library naby sy woonplek. Met die gesondheid van die egpaar gaan dit egter al hoe slegter. Hetta ly weens die stres aan angina en word later verstandelik aangetas. Sy ly waarskynlik reeds in die vroeë negentigerjare aan demensie en word in Februarie 1994 onder die staat se voogdyskap geplaas. Peter is in 1976 hospitaal toe vir ’n galblaasoperasie.
Laaste jare
Sy verbittering teenoor Suid-Afrika en sy inwoners skyn duidelik uit vele beledigende briewe aan skrywerskennisse in Suid-Afrika gedurende die sestiger- en vroeë sewentigerjare, waarna hy alle kontak met Suid-Afrika verbreek, tot so ’n mate dat hy nie eens sy tantième vir die opbrengs op verkope op sy digbundels opeis nie. Sy vele verhuisings veroorsaak inderdaad dat niemand weet waar hy hom bevind nie en wanneer sy moeder in die laat sewentigerjare oorlede is, poog die eksekuteur van haar boedel tevergeefs om hom op te spoor om sy erfporsie te ontvang. Saam met sy vrou lei hy tot sy dood ’n feitlik kluisenaarsbestaan in die gemeenskaplike woning in Brentford, Hounslow. By die bure was die Blums bekend as asosiale mense wat nooit vriende ontvang het nie en slegs uitgegaan het om die winkels te besoek of om die duiwe in die park te voer. Die elektriese draad van hulle deurklokkie buite is afgesny, hulle naambordjie is verwyder, die deur is nooit vir enige besoeker oopgemaak nie en hulle het nie ’n telefoon gehad nie. Peter Blum kry ’n beroerte-aanval vroeg in Desember 1990 en is op 5 Desember 1990 in die West Middlesex Hospitaal in Londen in eensaamheid en armoede oorlede. Hy was 65 jaar oud.
Skryfwerk
Aanvanklik is Blum se kreatiewe werk in Engels. Hy skryf aan Hero and Leander (wat oor die tweegeveg tussen man en vrou handel) en voltooi ’n verhaal getiteld The sixth oboe. Verder voltooi hy ’n drama met die titel Dioclesian, werk aan ’n stuk oor Don Juan in Cape Town en skryf ’n Satiric ode. Later wissel hy sy kreatiewe werk af tussen Engels en Afrikaans. Tydens sy universiteitsjare op Stellenbosch het hy meningsverskille met die skrywer P.J. Schoeman, sy dosent in Volkekunde, en wy ’n aantal ongepubliseerde hekelverse in Afrikaans aan hom wat hy in sy briewe aan Jac Louw insluit. Ná sy verhouding met Ina Rousseau beëindig is, skryf hy ’n verse-siklus wat hy Magdalena van Huigeldorp noem en aan verskeie mense stuur. In die vroeë vyftigerjare skryf hy nog ’n werk met ’n musikale struktuur in Engels oor die Jona-figuur, bestaande uit ’n prelude, drie bewegings en ’n “postlude”.
Van 1951 af skryf hy egter in Afrikaans, hoewel die Engelse gedig Skolly song nog in Julie 1952 in Standpunte opgeneem word. Hy stuur vanaf 1951 enkele Afrikaanse gedigte aan D.J. Opperman, indertyd redakteur van Standpunte, insluitende Natural selection, Ancien regime, Graaf Arnoldus en Agterdog, almal afgedruk in J.C. Kannemeyer se Wat het geword van Peter Blum?, maar geeneen hiervan word aanvaar vir publikasie nie. Ook sy satiriese prosastuk “Gaffelwerk”, na aanleiding van N.P. van Wyk Louw se Nuwe verse, word afgekeur, maar waarskynlik meer op grond van Opperman se gestremde verhouding met Louw as oor die gehalte van Blum se prosa, wat Opperman ongeneë laat om ’n stuk vir publikasie te aanvaar waarin Louw se werk gehekel word. Vanaf 1954 verskyn verskeie Afrikaanse gedigte van Blum in Standpunte, waaronder ook vertalings van hoofsaaklik Franse digters soos Baudelaire en Guillaume Apollinaire. Sy werk is die besliste hoogtepunt in die Afrikaanse poësie van die vyftigerjare. As immigrant staan hy buite die Afrikaanse literêre tradisie en betrek hy ook die Europese dampkring en denke, terwyl sy gedigte ook buite die religieuse tradisie val en hy baie meer openhartig is oor die erotiek as wat destyds gangbaar was in Afrikaans.
Poësie
Die gedigte wat vanaf 1954 in Standpunte verskyn, vorm die kern van sy eerste digbundel, Steenbok tot poolsee Hierin is dit opvallend dat hy die moontlikhede van die taal in versvorm beproef soos niemand voor hom nie en vir hierdie bundel ontvang hy in 1956 die Reina Prinsen Geerligs-prys. Die titel bevat ’n verwysing na die Steenbokskeerkring en die suidelike Antarktiese Oseaan, wat die geografiese ligging van Suid- en Suider-Afrika beskryf. Die titel suggereer ook teenpole, die lewende en warme teenoor die dooie en koue, maar ook Afrika teen Europa. Blum ontgin dan ook die teenoorgesteldes in ’n bundel wat van tegniese vaardigheid getuig, uitmunt in beeldspraak en ’n wye register van temas bestryk. Op verskeie maniere is hierdie bundel ’n nuwigheid in Afrikaans en slaan hy ’n eie, unieke rigting in die Afrikaanse poësie in. In ’n praatjie oor Radio Nederland beskryf N.P. van Wyk Louw die bundel as ’n “bundel met tegniese vaardighede, met ’n vát aan Afrikaans wat verbaas, met ’n register van motiewe en met ’n onafhanklikheid van Afrikaanse voorlopers, soos selde in die Afrikaanse letterkunde”. Hierdie eerste bundel het onmiddellik die kritici in twee kampe. Waar D.J. Opperman, N.P. van Wyk Louw en Ernst Lindenberg positief en opgewonde is oor hierdie ryk digterspotensiaal, skryf T.T. Cloete ’n vernietigende resensie wat later deur J.C. Kannemeyer beskryf word as een van die ernstigste mistastings nog deur ’n vooraanstaande letterkundige oor ’n nuwe publikasie. Die Afrikaanse Skrywerskring van Johannesburg beywer hulle op grond van morele besware dat die hele oplaag van die bundel aan verspreiding onttrek moet word, veral weens die gedig Oor monnemente gepraat, wat hulle beskou as ’n belediging vir die Voortrekkermonument, die geestesbesit van die Afrikaner. Verskeie nuwe woordskeppings (neologismes) verskyn ook in hierdie bundel, ’n uitstaande kenmerk van Blum se digkuns.
Dit is veral teen hierdie gebruik van “vreemde woorde” waaroor die afwysende kritiek voor publikasie van Enklaves van die lig gaan, hoewel hierdie eksperimentering met die wysheid van nabetragting van groot waarde vir Afrikaans is. As keurder by Nasionale Boekhandel het J. du P. Scholtz sy bedenkinge gehad oor die neologismes en verwys die bundel na D.J. Opperman, wat sy voorbehoude deel. Blum lê dan die bundel aan A.A. Balkema voor, wat dit aanvaar vir publikasie. In 1959 beveel die keurkommissie van die Akademie Enklaves van die lig aan vir bekroning met die Hertzogprys, maar daar word eindelik in hierdie jaar geen toekenning gemaak nie.
Blum se gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Digters en digkuns, Uit ons digkuns, Afrikaanse verse, Junior verseboek, Die dye trek die dye aan, Liggaamlose taal, Kraaines, Uit ons letterkunde, Woordpaljas, Majesteit, die kat, Voorspraak en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Helmut Erbe vertaal van sy gedigte in Duits en neem dit in Afrikaanse Lyrik op, wat in 1959 by Max Hueber Verlag in München verskyn.
Ander skryfwerk
Blum meld in briewe van ’n roman en ’n aantal kortverhale wat hy in 1959 voltooi, maar hierdie werke bly ongepubliseer en geen manuskripte word nagelaat nie. J.C. Kannemeyer versamel die briewe wat Blum aan vriende en die pers geskryf het in Briewe van Peter Blum. Uit hierdie briewe blyk sy besondere insig, maar ook sy geniepsigheid en kreatiwiteit en sy besondere beheer van Afrikaans. In Standpunte van Oktober 1956 verskyn Blum se bekendste satiriese essay, Hoe ek dekadent geword het, waarin hy reageer op die moraliserende kritiek op sy eerste digbundel en parodieë lewer op sommige van die betrokke skrywers. Ander belangwekkende artikels is Fantasie in ligte luim waarin hy die “drang na rang” by doktore en professore hekel, terwyl hy in ’n ander artikel op ’n vir hom onaanvaarbare tipe eksegetiese literatuurkritiek en die naspeur van die denkstruktuur in die werk van ’n digter reageer. Veral in die jare 1959 en 1960 verskyn sy beskouinge oor figure en werke uit die Franse, Duitse, Russiese en Engelse literatuur (onder wie Tsjechof, Radiguet, Ionesco, Huysmans, Greene, Golding, Cocteau, Brecht en Burns) in Die Burger, wat van sy groot belesenheid in verskeie tale en kreatiewe reaksie op die literatuur getuig. Hy resenseer ook hoofsaaklik in hierdie koerant enkele nuwe werke.
In die periode 1964–1966 verskyn daar van hom ’n reeks sketse in die Vlaamse tydskrif Ons Erfdeel, waarin hy sy indrukke van België en Nederland uiteensit. Hierdie reissketse is sy laaste publikasies in Afrikaans en in Maart 1966 verskyn in Ons Erfdeel sy laaste gedig in Engels, ’n vertaling of eerder kreatiewe verwerking van J.J. Slauerhoff se Ziekentroost. Friedrich Dürrenmatt se boeiende roman Die belofte vertaal hy in Afrikaans en dit word deur Human & Rousseau gepubliseer, terwyl sy vertaling van Jean Anouilh se drama Romeo + Jeannette deur Dalro gepubliseer word. Hy vertaal ook gedigte van Baudelaire (opgeneem in Steenbok tot poolsee, met sy aantekeninge hieroor wat in 1955 in Standpunte verskyn) en Guillaume Apollinaire (opgeneem met aantekeninge in Standpunte van Augustus-September 1956) uit Frans na Afrikaans. In die vyftigerjare werk hy ook aan ’n roman in Engels wat nie gepubliseer is nie.
Eerbewyse
Francois Venter skryf in 1993 die drama Woknakwyf! wat in die Witsteater in Johannesburg opgevoer word. Hierin ondersoek hy Blum se siening van die wêreld soos dit in sy gedigte na vore kom en stel hy Blum teen die Afrikaner akademiese en literêre bestel. Die titel van die drama is na aanleiding van die slotreël van sy bekende gedig, Man wat mal word. J.C. Kannemeyer skryf ’n uitgebreide oorsig van Blum se lewe en werk getiteld Wat het geword van Peter Blum? waarin hy ook ’n aantal verspreide stukke van Blum opneem.
Bjes
Bjes (Russies: бес) was ’n bose gees in die Slawiese mitologie.
Ná die aanvaarding van die Christendom is die bjes verbind met die duiwel. In die Russiese Standaardbybel word bjesi (die meervoud) byvoorbeeld in Markus 5:12 gebruik waar die duiwels (Afrikaanse vertaling van 1953) in die varke invaar.
Rudie van Rensburg
Rudie van Rensburg (6 Oktober 1951 -) is ’n Afrikaanse skrywer, kunstenaar en dramaturg. Benewens sy drama, Die begrafnis, publiseer hy ook misdaadromans en 'n kleuterboek, Die Doempies van Tafelberg, wat hy self illustreer en publiseer. Hy skryf ook onder die skuilnaam Phil Janse.
Lewe en werk
Rudie van Rensburg is op 6 Oktober 1951 in Bloemfontein gebore as die oudste van twee seuns. Sy jonger broer is die prokureur Carl. Sy vader was M.C. (Basie) van Rensburg, wat van 33-jarige ouderdom af as Volksraadslid vir die Nasionale Party gedien het en later aangestel is as Minister van Pos- en Telegraafwese, en sy moeder Christa, ’n tuisteskepper. Sy pa is oorlede toe hy negentien jaar oud was. Weens sy pa se verpligtinge as parlementslid gaan Rudie tot en met standerd vyf (graad sewe) elke jaar ses maande skool in Kaapstad en ses maande skool in Bloemfontein. Hy was in Bloemfontein in die Willem Postma Laerskool en in Kaapstad in Akasiapark Laerskool en die Laerskool Jan van Riebeeck. Hy voltooi sy hoërskoolopleiding aan die Hoërskool Sentraal in Bloemfontein.
Ná skool studeer hy verder aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waar hy eers ’n Hoër Onderwysdiploma en later deeltyds ’n B.A.-graad in Kommunikasiekunde behaal. Aan die Universiteit van Suid-Afrika behaal hy daarna ’n B.A. Honneurs-graad in Kommunikasiekunde.
In 1987 aanvaar hy ’n pos in Sanlam se reklame-afdeling en verhuis na Kaapstad. By Sanlam is hy onder andere senior bestuurder in die reklame-afdeling, uitgewer van die kliëntetydskrif Sanlamklub en hoof van borgskappe en promosies Hy is ook ’n bekende skilder en van sy kunswerke is in versamelings in Suid-Afrika, Engeland, Skotland, Duitsland, Australië, Nieu-Seeland, Kanada en die Verenigde State van Amerika. Een van die kunsvorms wat hy beoefen is die strokiesprent en sy Die Smitte verskyn in Huisgenoot en You.
In 2009 tree hy af by Sanlam, waarna hy hom aanvanklik op sy skilderkuns toespits, maar later op sy skryfwerk. Vir twee dae in die week werk hy ook as taalversorger by die TygerBurger.
Hy is getroud met Lize en hulle het drie kinders, MC, Neil en Amieke.
Drama
in 2008 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees verower hy die Sanlam Teaterprys en kry ook die toekennings vir beste regie en teks vir Die begrafnis. Dit is ’n klug waarin ’n plattelandse familie sukkel om die pa van die huis, Vierman (so genoem omdat hy die lyf van vier manne het), begrawe te kry, omdat hy te vet is om uit die huis te verwyder. Sy weduwee, Ant Vossie, die buurvrou Konyntjie en die huishulp Vytjie probeer hulle bes om saam met die begrafnis-ondernemer Balsening Tendon die saak te beredder. Dit is Vytjie se taak om die lyk vol ys te pak sodat hulle darem die ergste stank gespaar bly, maar die skottel sousbone wat Vierman elke aand voor slaaptyd geëet het, maak dinge nie makliker nie. Vierman en Ant Vossie se seun, Smous (wat al tyd in die tronk deurgebring het), kom met sy nuwe verloofde van Transvaal, Patsy (’n masseuse), ook daar aan. Patsy en Balsening raak doenig met mekaar, Smous raak moeilik daaroor en maak vir Balsening dood. Hierna moet die begrafnisreëlings van voor af begin. Die humor is grof en vol seksuele innuendo’s, maar die taalgebruik is nie kru nie.
Misdaadromans
Die misdaadroman Slagyster verskyn onder sy regte naam. Inspekteur Kassie Kasselman is ’n onwaarskynlike held wat sosiaal onbeholpe is, sy hare met Brylcreem kam en ongestrykte klere dra. Hy het egter al baie belangrike moordsake opgelos en wanneer daar weer ’n moeilik verklaarbare moord gepleeg word, kry hy die saak. Algaande moet hy egter probeer sin maak van diverse gebeure, wat op een of ander manier met mekaar en die moord verband hou. In die woude van die Niger-delta in Nigerië word Ryan Deetlefs, ingenieur vir die geldgierige Star Petro maatskappy, deur ’n rebellegroep aangehou. Die bekroonde joernalis Amelia Smit ondersoek hierdie ontvoering en Star Petro se verdagte hantering van hierdie saak. As polisiemol het die afgetrede Carl Bester ’n dwelmsindikaat ontmasker, maar sy bevelvoerder weet Bester se olyfplaas is nie deur volkome eerlike maniere verkry nie. Daarom kan Bester nie die versoek weier om Afrika se mees gewetenlose skurke te gaan trotseer nie. Terselfdertyd is die reeds skatryk vennote van Haarhoff, Malan en Van Dyk Transport in Kaapstad besig om hul inkomste met wapentransaksies aan te vul en hulle word hierin gehelp deur hooggeplaaste amptenare in die polisie en die Nigeriese sluikhandel. Benewens die aksie en spanning wat op knap wyse beskryf word, lewer die roman sosiale kommentaar op die soeke na welvaart en die effek daarvan op verhoudings en is korrupsie in die polisie en die uitbuiting van plaaslike inwoners en vernietiging van die omgewing deur internasionale maatskappye deel van die tematiek. Daar is ’n hele paar kinkels in die verhaal, wat op ’n verrassende einde afloop. Slagyster is in 2014 op die kortlyste vir die toekenning van die Jan Rabie-Rapport-prys vir vernuwende fiksie en die ATKV-toekenning vir spanningslektuur.
Judaskus is sy derde misdaadroman, met kaptein Kassie Kasselman weer die hoofkarakter. Kassie se persoonlike lewe word omgekeer, want in sy middeljare raak hy nou verlief op ’n heelwat jonger vrou, waardeur sy kleredrag en gewoontes verander. Hierdie nuwe liefde maak dit vir hom moeilik om te fokus op die saak wat hy moet ondersoek. Rommelsnuffelaars ontdek menslike oorskot in ’n vullissak, maar dit is net die eerste van sommer baie slagoffers wat gevind word. Een van die slagoffers se weduwee bring Kassie en sy handlangers op die spoor van ’n geheime orde wat destyds uit die Ossewabrandwag voortgespruit het met tentakels in verskeie regeringsorganisasies. Hul doelstellings was aanvanklik redelik suiwer, maar met verloop van tyd is geld al wat saak maak en word selfs moord alledaags. Die Orde se kontrakwerkers sluit in TJ en Snake, wat menslik geteken word in hulle onbelangrikheid, maar die mag lê elders. Die leier van die Orde is die psigopaat Iskariot, met die beeldskone maar gewetenlose Vera/Daisy wat ook ’n sleutelrol vertolk. Dan is daar nog die reus Victor wat ’n geskiedenis met die Orde het en na jare in die tronk nou met ’n skerpgemaakte broodmes vergelding soek. Daar is baie leidrade om op te volg, maar hulle is verwikkeld en moeilik om te ontsyfer. Kassie is hoof van die taakspan wat dag en nag werk, met die windgat jong speurder Monty wat nie skaam is om sy mening te lug nie, ook deel daarvan. Die tempo is vinnig en die spanning word deurentyd volgehou, met etlike verrassings wat telkens die prentjie omvergooi. Benewens die eersteklas vermaak en goeie karakterbeelding wat die roman bied, opper dit ook belangrike vrae oor die aard van mag, geheime organisasies en korrupsie.
Pirana se titel verwys na die bekende roofvis, wat nie groot is nie en nie juis gevaarlik lyk in die water nie, maar as hy aan jou begin byt besef jy hoe lelik jy jou misgis het. Kassie Kasselman moet die verdwyning ondersoek van ’n oudkollega, wat op die oog af lyk asof dit dwelmverwant is. Hy begin gou vermoed dat daar baie meer daaragter skuil en dat dit moontlik verband hou met twee ander sake wat hy ondersoek, die ontvoering van Rooi Els se vrou en ’n moord. Sy soektog neem hom van die Kaap met sy bendes, deur die Boland waar piranhas in ’n plaasdam aangehou word, na die Bosveld waar renosterstropery aan die orde van die dag is.
Kleuterverhale
Vir kleuters skryf hy Die Doempies van Tafelberg, wat hy self illustreer en publiseer. Die Doempies is klein mensies wat op Tafelberg woon en hulle was die onderwerp van slaaptydstories wat hy vir sy kinders vertel het.
Josh Taylor
Josh Taylor (gebore 25 September 1943) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), Days of Our Lives (1965), The Young and the Restless (1973), en Valerie (1986).
Rupert Everett
Rupert Everett (gebore 29 Mei 1959) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cemetery Man (1994), My Best Friend's Wedding (1997), An Ideal Husband (1999), en Inspector Gadget (1999).
Jeff Garlin
Jeffrey Todd "Jeff" Garlin is 'n Amerikaanse komediant en akteur. Garlin is veral bekend vir sy rol as Jeff Greene in die TV-reeks Curb Your Enthusiasm saam met Larry David, waar hy in 80 episodes speel (2000–2011).
Televisiereekse
Met uitsondering van eenmalige gasoptredes:
Ken Ober
Ken Ober (3 Julie 1957 – 15 November 2009) was 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Loaded Weapon 1 (1993) en Who's the Man? (1993), en in die televisiereekse Mind of Mencia (2005) en The New Adventures of Old Christine (2006).
916
Die jaar 916 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 16de jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ayn Rand
Ayn Rand (Alissa "Alice" Zinowijewna Rosenbaum – Russies: Алиса Зиновьевна Розенбаум) (Sint Petersburg, 2 Februarie 1905 – New York Stad, 6 Maart 1982) was 'n skryfster en stigter van die 20ste-eeuse filosofiese beweging bekend as objektivisme. Sy is veral in die Verenigde State bekend, maar haar boeke verkoop wêreldwyd. Sy is in Rusland gebore en het in 1926 na die VSA gegaan, waar sy die teorieë van Aristoteles laat herleef het en haar eie teorieë (soos ’n bewondering van kapitalisme) gevorm het. Sy het veral bekendheid verwerf met haar boeke The Fountainhead (geïnspireer deur Frank Lloyd Wright) en Atlas Shrugged (geïnspireerd deur Nikola Tesla), maar het nog vele ander boeke geskryf.
Agtergrond
Ayn Rand se naam was Alissa Zinowijewna Rosenbaum. Sy is op 2 Februarie 1905 in St. Petersburg, Rusland, gebore. Haar vader was Zinowi Zacharowitsj Rosenbaum en haar moeder Anna Borisowna Rosenbaum. Sy was die oudste dogter en het twee susters, Natasja (1907) en Eleanora (1910, noemnaam Nora). Haar ouers en suster Natasja het nie die Tweede Wêreldoorlog oorleef nie. Sy het Nora eers weer in 1973 gesien. Tot toe het sy geglo dat sy ook in die oorlog gesterf het. Nora is in 1999 in Rusland oorlede. Alissa se ouers was van Joodse afkoms, maar was agnosties. Alissa het haarself al op 'n jong ouderdom as 'n ateïs beskou.
Jeug en studie
Alissa ontwikkel op 'n jong leeftyd 'n belangstelling in boeke en films en begin al vroeg skryf. Haar jeugdhelde was die skrywers Walter Scott, Alexandre Dumas, Victor Hugo en ander skrywers in die romantieke styl. Weens die Russiese Revolusie in 1917 vlug die gesin Rosenbaum na die Krim, maar toe die gebied in 1921 ook in die hande van die Bolsjewiste val, keer hulle terug na St. Petersburg, waar Alissa filosofie en geskiedenis aan die universiteit studeer. Hier kom sy in aanraking met die werke van Edmond Rostand, 'n skrywer uit die Franse romantiek, en Schiller, wie se heroïese styl haar beïndruk. Ook Friedrich Nietzsche bewonder sy weens sy verheerliking van die heroïese en die onafhanklike individu, maar sy verafsku die altruïsme in Also sprach Zaratustra. In 1924 voltooi sy haar opleiding en begin om toneelskryf te studeer.
Emigrasie
Toe sy 'n visum kry om haar familie in die Verenigde State te besoek, gebruik sy die kans om na die VSA te immigreer. Met haar aankoms in New York bewonder sy veral die stadsprofiel. Later sou sy onder andere in haar boeke nog gereeld oor New York skryf, terwyl sy ook uiteindelik daar gewoon het.
Die Hollywood-jare
Na ’n verblyf van 'n paar maande by familie in Chicago verhuis sy na Hollywood om daar 'n draaiboekskryfster te word. In hierdie tydperk neem sy die naam Ayn Rand aan, ’n afleiding van haar regte naam en van. (Die teorie dat sy haar naam ontleen aan die Remington Rand-tikmasjien is onmoontlik omdat sy die naam al gebruik het voordat die masjien op die mark gekom het.)
Eerste sukses
Haar sukses as skrywer begin stadig. Sy verkoop haar eerste draaiboek, Red Pawn, in 1932 aan Universal, maar dit word nooit verfilm nie. In 1934 word haar toneelstuk The Night of January 16th op Broadway opgevoer.
Haar suksesvolle boeke
In 1936 word We The Living gepubliseer en twee jaar later Anthem. We The Living word as gevolg van die fel anti-kommunistiese toon met gemengde reaksie in die VSA ontvang. Die tyd van die Groot Depressie (ook soms die Rooi Dekade genoem) was daar wydverspreide simpatie vir sosialisme onder die Amerikaanse bevolking. Vir Anthem, 'n boek waarin 'n futuristiese samelewing beskyf word en kollektivisme triomfeer, kon sy in die VSA geen uitgewer vind nie en die boek word in die Verenigde Koninkryk uitgegee.
Haar groot sukses kom egter in 1943 met die blitsverkoper The Fountainhead. Die boek was toe reeds deur twaalf uitgewers afgewys. Die uitgewers het gedink die boek was te intellektueel en nie in pas met die hoofstrominge van die tyd nie. Nommer dertien (Obbs-Merrill Company Publishing House) besluit om die boek uit te gee. Dit word wêreldwyd 'n sukses en sowat 6 miljoen eksemplare word verkoop. In 1949 word die boek verfilm met Gary Cooper in die hoofrol.
In 1957 verskyn die allegoriese Atlas Shrugged, nog 'n blitsverkoper wat wetenskapsfiksie en 'n politieke boodskap verbind waarin 'n antikollektiewe staking uitgeroep word deur die bestuur van 'n maatskappy van selfgeskepte mans.
Objektivisme
Rand is die grondlegger van objektivisme. Saam met Nathaniel Branden, sy vrou Barbara en andere soos Alan Greenspan en Leonard Peikoff stig sy die Objektiviste-beweging. In 1968 vind 'n skeuring plaas tussen die egpaar Branden en Rand. Die politieke filosofie van objektivisme onderlê Rand se werk. Dit is 'n diepliggende konserwatiewe filosofie wat individuele pogings en vermoëns as die enigste bron van alle werklike sukses beskou. Die navolging van eie belang word deur haar verhef tot die eerste beginsel. Idees soos altruïsme en opoffering vir gemeenskaplike voordeel word deur haar beskou as liberale mistastings. Laissez-faire-kapitalisme word beskou as die mees geskikte stelsel vir die uitoefening van talent.
Haar laaste jare
Na haar breuk met die Brandens skeur die beweging uiteen en verbreek baie van haar vriende kontak met haar. Slegs Leonard Peikoff bly met haar bevriend tot met haar dood in 1982. Sy werk gedurende die jare 70 aan 'n draaiboek vir 'n TV-reeks van Atlas Shrugged en 'n nuwe roman, To Lorne Dieterling, maar voltooi nie die projekte nie.
Nalatenskap
Rand se romans word steeds wyd verkoop en gelees. Na haar dood het volgehoue konflik binne die objektivistiese beweging gelei tot die totstandkoming van onafhanklike groepe wat beweer hulle is haar intellektuele erfgename. Rand en objektivisme is minder bekend buite Noord-Amerika. Daar is egter verskeie ondersteuners ook in Europa, Australië, Nieu-Seeland en selfs Suid-Afrika.
Rand se werk word grootliks deur akademiese filosowe in die Engelssprekende wêreld geïgnoreer. Min vooraanstaande navorsingsingestelde universiteite beskou haar werk of objektivisme as belangrike filosofiese spesialiteite of geskik vir navorsing. Ondersteuners van veral kontinentale filosofie kritiseer haar ophemeling van eiebelang en gevolglik word daar nie veel aandag aan haar filosofie gegee nie. Sedert haar dood was daar wel 'n mate van groter geneentheid by akademiese instellings om tog daarvan kennis te neem. So is daar beurse vir die bestudering van Rand se idees aan akademiese instellings soos die Universiteit van Texas in Austin, die Ashland-universiteit in Ohio en die Universiteit van Pittsburgh. Kursusse van die Ayn Rand-instituut se Objektiviste- Akademiese Sentrum word geakkrediteer in die VSA, wat beteken studente kan krediete verdien wat aan Amerikaanse universiteite erken word vir die bestudering van objektivisme.
Universiteit van Huddersfield
Die Universiteit van Huddersfield (ook bekend as Huddersfield-universiteit) is 'n universiteit in Huddersfield, noordelike Engeland.
Die universiteit het die volgende akademiese skole:
Ford EcoBoost-enjin
EcoBoost is 'n familie turbo-aangejaagde, direkte petrolinspuitingenjins wat deur die Ford Motormaatskappy vervaardig word en gesamentlik deur "FEV Engineering" ontwikkel is.
Enjins toegerus met EcoBoost-tegnologie is ontwerp om krag en wringkrag te lewer vergelykbaar met dié van groter verplasing natuurlikgeaspireerde enjins terwyl dit ongeveer 20% beter brandstofdoeltreffendheid en 15% minder kweekhuisgasse as dieselfde (groter) enjins behaal. Ford beskou hul EcoBoost as 'n bekostigbare en veelsydige alternatief vir die kraglewering en brandstofdoeltreffendheid van hibried- en dieseltegnologie en beoog om dit op groot skaal te gebruik in toekomstige voertuigaanwendings.
Cynthia Lamontagne
Cynthia Lamontagne (gebore 15 Februarie 1966) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Carlito's Way (1993), The Cable Guy (1996), Austin Powers: International Man of Mystery (1997), en Forgetting Sarah Marshall (2008).
Toyota Isis
Dit word in Japan en Singapoer verkoop sedert sy bekendstelling in September 2004. Dit beskik oor twee skuifdeure en is met voorwieldryf or vierwieldryf en inlynviersilinder 1,8 en 2,0-liter petrolenjins beskikbaar.
In Japan ding dit mee met die Honda Stream en die Nissan Lafesta.
Honda K-enjin
Die Honda K-reeks-enjin is 'n reeks viersilinder-vierslagenjins wat in 2001 bekendgestel is. Die enjins van die K-reeks is toegerus met DOHC-klepwerking en gebruik wipwaaiers om wrywing te verminder. Die enjins gebruik 'n verdelerlose ontstekingstelsel met 'n spoel vir elke vonkprop. Met hierdie stelsel word die gebruik van 'n konvensionele ontstekingstydstelsel via 'n verdeler vermy, ten gunste van 'n rekenaarbeheerde stelsel wat die ECU in staat stel om ontstekingstye op grond van verskillende sensorinvoere te beheer. Die silinders is gegote yster soortgelyk aan die B- en F-reeks enjins, in teenstelling met die FRM silinders gevind in die H- en nuwer F-reeksenjins wat net in die Honda S2000 diens doen.
Twee weergawes van die Honda i-VTEC-stelsel is op 'n enjin van die K-reeks te vinde, en albei weergawes kan met 'n veranderlike tydsberekening (VTC) op die inlaatnok voorsien word. Die VTEC-stelsel op enjins soos die K20A3 werk slegs op die inlaatnok; by lae toere is slegs een inlaatklep heeltemal oop, die ander open net effens om 'n werwelingseffek in die verbrandingskamer te skep vir 'n beter atomisering van brandstof. By hoë toere open albei inlaatkleppe ten volle om die asemhaling van die enjin te verbeter. In enjins soos die K20A2 wat in die Acura RSX Type-S voorkom, werk die VTEC-stelsel op beide die inlaat- en uitlaatkleppe, wat albei voordeel kan trek uit verskeie nokprofiele. 'n Gewysigde K20C-enjin word in motorsport gebruik, aangesien die Formule 3- en 4-reeks van die Sports Car Club of America wat in Noord-Amerika plaasvind, beide 'n K20C-enjin gebruik, terwyl die Formule 4-enjin nie 'n turboaanjaer het nie.
Florence
Florence (Italiaans: Firenze) is 'n stad in Italië, die hoofstad van die streek Toskane, en die provinsie Florence. Die stad het omtrent 382 000 inwoners en is aan die Arno-rivier geleë. Dit is die bakermat van die renaissance en hiermee een van die bekendste kultuurstede in Europa. Die historiese sentrum van Florence is in 1982 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Museums in Florence
Belangrike museums in Florence sluit die Uffizi, geleë op die plein die Piazza della Signoria in, 'n kunsmuseum met skilderye van Leonardo da Vinci, Sandro Botticelli, Titiaan, Domenico Ghirlandaio, Hugo Van Der Goes en baie bekende Europese skilders; die Galleria dell'Accademia, met beeldhouwwerke (Michelangelo se 'David') en die Palazzo Pitti.
Sport
Volgens oorlewering word in Florence sedert die 16de eeu Calcio storico fiorentino beoefen, wat baie ooreenkomste met beide sokker en rugby toon.
In sokker word Florence deur die ACF Fiorentina in die Serie A verteenwoordig. Hulle het in 1956 en 1969 twee Italiaanse kampioenskappe gewen en ses Italiaanse bekers. Die klub speel sy tuiswedstryde op die Stadio Artemio Franchi met 'n kapasiteit van 43 147, wat ook beide die Italiaanse nasionale rugbyspan en sokkerspan gehuisves het. Daarbenewens is dit sowel tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 as tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 vir wedstryde ingespan.
Rugby is ook gewild in Florence: Sedert 2017 speel die I Medicei in die hoogste Italiaanse rugbyliga, Eccellenza. In 2016 het die Italiaanse nasionale rugbyspan op Stadio Artemio Franchi hul eerste oorwinning teen die Springbokke nog aangeteken.
S.P.E. Boshoff
duimnael|regs|220px|Prof. dr. S.P.E. Boshoff.
Stephanus Petrus Erasmus Boshoff (* 14 Julie 1891 op Vaalbank, Senekal – † 30 April 1973, Potgietersrus) was 'n bekroonde Afrikaanse akademikus, skrywer en taalpatriot. Hy het deur sy lang openbare loopbaan diep spore in die Afrikaanse volkslewe op kulturele, opvoedkundige en taalkundige gebied getrap.
Agtergrond en opvoeding
Stephanus Petrus Erasmus Boshoff is op 14 Julie 1891 op die plaas Vaalbank in die distrik Senekal in die Oranje-Vrystaat gebore as die jongste van twaalf kinders. Sy vader, Johannes Jurgens Boshoff (25 Augustus 1847 – 29 Desember 1918) was Vrystaatse Volksraadslid by die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog en is kommandant van die Boeremagte tydens die oorlog. Sy moeder was Jacoba Christina de Waal (18 Junie 1848 – 16 Desember 1919). Hy begin eers skoolgaan na die oorlog verby is toe hy en sy moeder terugkeer uit die konsentrasiekamp.
Sy eerste skoolopleiding is op Riebeek-Wes in die Kaapprovinsie en in 1905 gaan hy na die Hoër Jongenskool in die Paarl. In 1907 slaag hy die Junior Sertifikaat en in 1908 matriek, albei in die eersteklas, en sit dan sy studie voort met behulp van beurse.
Met die Thomas Robertson-beurs studeer hy vanaf 1909 aan die Grey-universiteitskollege in Bloemfontein en lê die Intermediêre eksamen in die eersteklas af. In 1911 verwerf hy die B.A.-graad en staan eerste in sy groep met onderskeidings in Engels, Nederlands en Duits. Hiervoor ontvang hy ’n goue medalje van die kanselier en die Koningin Victoria-beurs.
Hy hou in 1912 skool op Senekal en in 1913 in Bloemfontein, terwyl hy terselfdertyd met buitemuurse studie sy M.A.-graad in Engels en Nederlands aan die Grey-Universiteitskollege verwerf. Hierna vertrek hy na Nederland, waar hy sy doktorale eksamen aan die Gemeentelike Universiteit van Amsterdam aflê, maar met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 keer hy noodgedwonge terug na Suid-Afrika. Hier neem hy aan die Rebellie van 1914 deel, onder leiding van generaal C.F. Beyers.
Op 29 September 1915 tree hy in die huwelik met Hester Catharina Cecilia Barnard van Senekal en die egpaar het drie kinders, Beyers, Constantia en Frankie.
Loopbaan
duimnael|regs|300px|Professore en studente van die Teologiese Skool Potchefstroom, 1916. Prof. Boshoff sit in die middel. Links van hom sit [[Totius en links van hom prof. Sietse Los. Prof. Jan Kamp sit heel regs.]]
In Augustus 1915 word hy tydelik in die plek van prof. Jan Kamp aangestel aan die Teologiese Skool op Potchefstroom en in 1917 word hy professor in Engels en Nederlands aan die Potchefstroom Universiteitskollege, terwyl hy ook Geskiedenis doseer. In 1920 gaan hy met ’n jaar studieverlof na Amsterdam en promoveer in 1921 met onderskeiding met ’n proefskrif oor “Volk en taal van Suid-Afrika”, waarna hy weer sy betrekking aan die Potchefstroomse Universiteit opneem. Hierdie proefskrif word vandag nog beskou as die fondament waarop baie Afrikaanse taalkundiges gebou het.
Boshoff vestig hom weer in Potchefstroom en benewens sy veeleisende akademiese verpligtinge, was hy ook stadsraadslid en vanaf 1924 tot 1926 burgemeester. Dit is ook in hierdie tydperk dat hy sy jarelange verbintenis met die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns begin.
Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns
In 1922 word Boshoff tot lid van die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie benoem – 'n tydperk wat vir hom vyftig jaar lank meer as net 'n akademiese opdrag was; daaraan het hy hom met geesdrif en jaloerse ywer gewy, omdat hy bewus was hoe belangrik die uitbou en bestendiging van 'n eie taal vir die geesteswaardes van sy volk was. As erkenning van sy ywer en diepe vakkundige kennis word Boshoff op 3 September 1924 tot lid van die Suid-Afrikaanse Akademie verkies. As ywerige hardwerkende en produktiewe lid lewer hy oorspronklike werk wat uit sy eie gees en brein vaste riglyne in die taal vir die Akademie en die Afrikaanse taal blywende waarde gehad het en nog het.
Toe die Suid-Afrikaanse Akademie in 1925 'n taaladviseur vir die Bybelvertaling in Afrikaans moes benoem, was hy die aangewese man wat die Afrikaanse woordgebruik en sintaksis so eenvoudig, suiwer en funksioneel as moontlik sou hou. 'n Erepenning vir hul puik dienste in verband met die Bybelvertaling in Afrikaans is deur die Akademie in 1932 aan hom en sy mede-taaladviseurs, proff. D.F. Malherbe en T.H. le Roux, oorhandig.
In 1950 word hy tot voorsitter van die Suid-Afrikaanse Akademie gekies. Deur sy inisiatief word die Vaktaalburo onder beskerming van die Akademie in die lewe geroep en Boshoff word die eerste direkteur, waarop hy as voorsitter van die Akademie bedank. As eerste direkteur lewer hy tot by sy uittrede in 1958 'n buitengewone, rigtinggewende en grootse bydrae.
Sy ywer het selfs wyer gestrek, want jare lank verteenwoordig hy die Akademie in die komitee vir Taaladvies van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). Hierbenewens word ook op sy inisiatief die Instituut vir Linguistiek in 1962 deur die Akademie ingestel.
Megalodon
Megalodon (wat "groot tand" beteken) is ’n uitgestorwe spesie haaie wat sowat 15,9 miljoen tot 2,6 miljoen jaar gelede tydens die Middel-Mioseen tot Laat Plioseen voorgekom het. Daar word reeds byna ’n eeu lank gedebatteer oor die wetenskaplike klassifikasie van C. megalodon – of dit Carcharodon megalodon (familie Lamnidae) of Carcharocles megalodon (familie Otodontidae) is. Daarom word die naam van die spesie gewoonlik afgekort tot C. megalodon.
John Baragrey
John Baragrey (15 April 1918 – 4 Augustus 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Loves of Carmen (1948) en in die televisiereekse You Are There (1953), The United States Steel Hour (1953), en Playhouse 90 (1956).
Megalodon
C. megalodon word beskou as een van die grootste en kragtigste roofdiere van alle gewerweldes. Dit het waarskynlik ’n groot impak op die struktuur van die seelewe gehad. Fossiele dui daarop dat dié reusehaai ’n maksimum lengte van 28,5 m kon gehaal het en dat dit in alle habitats voorgekom het. Wetenskaplikes glo dit het soos ’n stewiger weergawe van die grootwithaai, Carcharodon carcharias, gelyk.
S.P.E. Boshoff
Akademikus en taalkundige
Hy was maar 'n kort tyd aan die Universiteit van Kaapstad verbonde, dog in dié tyd het hy deur sy bekwaamheid sy toegewydheid aan sy werk, sy deeglikheid, en bo alles sy beminlike geaardheid vir hom 'n plek aan die Universiteit en in Afrikanerkringe in Kaapstad verower wat nie maklik opgevul kan word nie. […] 'n Man van die daad, 'n onvermoeide werker, taktvol maar beslis as hy eenmaal oortuig is dat sy standpunt die regte is, beminlik in die omgang en so beskeie as wat alleen 'n bekwame persoon kan wees. Van 'n grap hou hy altyd, al gaan dit ook teen homself, en as verteller sal hy sy moses selde teenkom.
Megalodon
Ontdekking
duimnael|links|100px|Die uitbeelding van ’n haai se kop deur Nicolaus Steno in sy werk The Head of a Shark Dissected. Volgens Renaissance-bronne is reusagtige, driehoekige tande dikwels in rotsformasies gekry en daar is voorheen geglo dit is die versteende tonge van drake en slange. Dié vertolking is in 1667 deur die Deense naturalis Nicolaus Steno verkeerd bewys toe hy dit as haaitande herken het en sy bekende voorstelling van ’n haaikop met sulke tande gepubliseer het. Hy het sy bevindings bekend gemaak in die boek The Head of a Shark Dissected, wat ook ’n illustrasie bevat het van ’n C. megalodon-tand.
Die Switserse naturalis Louis Agassiz het in 1835 aan die haai sy aanvanklike wetenskaplike naam, Carcharodon megalodon, gegee, Megalodon-tande lyk nes dié van die grootwithaai en op grond daarvan het Agassiz die megalodon in die genus Carcharodon geplaas. Terwyl die wetenskaplike naam C. megalodon is, word dit dikwels informeel gedoop die "megatandhaai", "reusewithaai" of "monsterhaai".
Anatomie
Onder lewende spesies word die grootwithaai beskou as die naaste verwant aan die megalodon. Weens die gebrek aan goed bewaarde fossiele van die megalodon, steun wetenskaplikes op die grootwithaai as basis van die rekonstruksie en raming van die grootte van die megalodon. Wetenskaplikes glo die megalodon was groter as die grootwithaai. In 1909 is voorspel die megalodon kon tot 47 m lank gewees het. Beter kennis van tande en spiere het gelei tot ’n raming van sowat 70 persent van dié grootte en stem ooreen met moderne bevindinge.
In die 1990's het mariene bioloë soos Patrick J. Schembri en Staphon Papson gemeen C. megalodon het ’n maksimum lengte van 24 tot 25 m gehad, maar Gottfried en kollegas het gedink dit is nader aan 37,3 m.  Tans word geglo C. megalodon was sowat 30 m  of langer.
Habitat en prooi
duimnael|180px|’n Megalodon jag twee walvisse. Haaie, veral groot spesies, is baie beweeglik en kom verspreid voor. Fossielrekords dui daarop dat die megalodon wydverspreid voorgekom het in subtropiese tot gematigde temperature. In die tyd van dié haai was die see relatief warmer en dus kon die haai in al die oseane voorgekom het. Die megalodon was ook baie aanpasbaar en kon in ’n verskeidenheid waters voorgekom het: vlak water, moerasagtige lagunes en diep oseane. Hulle kon ook tussen kusstreke en diep oseane gewissel het, veral tydens verskillende siklusse van hul lewe.
Haaie is gewoonlik opportunistiese jagters, maar wetenskaplikes glo C. megalodon was waarskynlik die grootste karnivoor wat nog bestaan het. Sy grootte, sterk kake en swemvermoëns het dit ’n superprooidier gemaak wat ’n groot verskeidenheid diere kon vang. Volgens fossielbewyse het C. megalodon jag gemaak op Walvisagtiges soos dolfyne, klein walvisse, groot walvisse en reusewaterskilpaaie. Baie walvisbene is al ontdek met tandmerke wat met dié van die megalodon ooreenstem of naby dié van die megalodon.
S.P.E. Boshoff
Akademikus en taalkundige
Voortreflike dienste lewer hy aan sy volk op landswye vlak toe hy in 1936 as hoof van die Universiteitskorrespondensiekollege in Pretoria aangestel word, totdat dit in 1948 deur die Helpmekaarkorrespondensiekollege uitgekoop word.
Talle artikels oor letterkunde, volkskunde, geskiedenis, kuns en taal dui aan hoe sy kennis, belangstelling en beskouings die volle volkslewe oorspan het. In die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns het deur die loop van jare dosyne van sy insiggewende artikels verskyn. Hy kon as referent met groot akademiese saamtrekke en as spreker op volksvergaderings pitkos as uitstaande intellektuele reus uitdeel; maar ook het hy homself diensbaar gestel as lid en/of voorsitter van tientalle rade en kommissies. By hom het dit gegaan om taal- en volksdiens, en nie om eie gewin nie.
Hy was, benewens wat reeds genoem is, ook onder andere lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde, die Historische Genootschap van Utrecht, Pleknamekomitee, lid van die Transvaalse Munisipale Vereniging, die Spellingkommissie van die Akademie; die Matrikulasieraad, die Beurskomitee van die Universiteit van Suid-Afrika, voorsitter van 'n Regeringskommissie oor Openbare Vakansiedae, en ook, van 1952 tot 1969, voorsitter van die Raad van die Universiteit van Suid-Afrika.