cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chris Barnard (skrywer)
Redakteur en vertaler
As vertaler is hy verantwoordelik vir onder andere die oorsetting in Afrikaans van John Steinbeck se Man en muis, Ernest Hemingway se Vaarwel wapens, Chinua Achebe se ’n Pad loop dood en Louwrens Penning se Die held van Spioenkop, Die kolonis van Suidwes-Afrika, Die leeu van Modderspruit, Die oorwinnaar van Nooitgedacht en Die verkenner van Christiaan de Wet. Die drama van Herman Heijermans, Op hoop van zegen, vertaal hy in Afrikaans as Op hoop van seën en dit word meermale opgevoer in die sestigerjare.
Jeugverhale
Danda vertel die verhaal van ’n pleegkind (Daniël Daneel, wat Danda genoem word) wat sonder sy pleegouers se medewete met sy tuisgemaakte vlot sy aardse besittings en troeteldiere op die rivier saamneem om na sy eie pa in ’n ver hawe te gaan soek. Hy wil sy pa gaan help met sy spaargeld, omdat sy pa, ’n visser, sy treiler sal moet afstaan as hy nie die paaiemente daarop kan betaal nie. Onderweg ontmoet hy die onwelkome reisgenoot, Sarel Vetvoet, en word vir die eerste keer van ’n meisie bewus wanneer Rosina sy wonde in ’n skottel lou water skoonwas. Hierdie is veel meer as net ’n fisieke ontdekkingsreis en Danda ontdek hoe belangrik vriendskap, lojaliteit en deursettingsvermoë is. Die motief van natuurbewaring kom subtiel deur in die verhaal. Die vervolg hierop is Danda op Oudeur, waar Danda hom by sy pa op Oudeur bevind. Hier beleef hy spannende avonture wanneer sy pa van moord verdink word en hy slaags raak met swendelaars en smokkelaars. Sarel Vetvoet en Rosina speel weer groot rolle in die gebeure en eindelik word bevind dat die dood van die man wat vermoedelik vermoor is, aan ’n ongeluk te wyte is.
Die bekroonde Voetpad na Vergelegen vertel van ’n Laeveldse gesin wat in die twintigerjare sukkel om kop bo water te hou op hulle plaas. In die titel is Vergelegen nie net die plaasnaam nie, maar dui ook op die benoeming van ’n ideaal, terwyl die voetpad nie net op die fisiese voetpad dui nie, maar ook op die herinneringspad wat later hiernatoe terug geloop word. Die hoofkarakter Krisjan sukkel om genoeg geld bymekaar te kry vir stewels, sodat hy nie alewig kaalvoet deur die duwweltjies moet loop nie. Die gesin sukkel om elke jaar genoeg geld bymekaar te kry om beslaglegging van die plaas te voorkom, Krisjan sukkel om te verstaan wat verkeerd is met boetie Karel se kop en hy probeer die hart wen van die bekoorlike Patta. Tussendeur leer hy die waardes aan wat die lewe leefbaar maak. Hierdie verhaal word meer as net ’n spannende jeugroman daarin dat dit die belangrikheid om te behoort aan die grond en dit te behou vir die nageslag op treffende wyse verwoord. In 1989 word die Scheepersprys toegeken aan Voetpad na Vergelegen.
Drama
Op dramagebied lewer Barnard gehalte werk vir die verhoog, vir die radio, vir die televisie en vir die filmmedium. Hy behaal ’n besondere eenheid in sy dramatiese werk deur die herhaling van tematiese en tegniese elemente. Dwarsdeur sy oeuvre toon hy ’n voorliefde vir die uitbeelding van die mens in gevangenskap of in eensame isolasie. Hierdie mense word genadeloos afgetakel en ontmasker, sodat hy/sy weerloos voor die naakte waarheid staan, wat dan onvermydelik aanvaar moet word. Daar is ook ’n deurlopende element van rebellie met behoud van absurde elemente. Die ruimtes waarin sy dramas afspeel, is dikwels ook geïsoleerd, wat simbolies word van die gevoelswêreld van sy karakters.
Met Pa, maak vir my ’n vlieër, Pa kry ons vir die eerste keer ’n volle drama in Afrikaans wat geheel en al in die tradisie van die Teater van die Absurde gevestig is. Hierdie drama word in Engels vertaal as Tomorrow and tomorrow and tomorrow.
Direk na Pa, maak vir my ’n vlieër Pa skryf Chris die ongepubliseerde drama Die koms van die generaal.
Iemand om voor nag te sê is reeds in 1964 geskryf, maar word eers in 1975 gepubliseer. Dit is soortgelyk in tegniek, maar bring niks werklik nuuts na vore nie en kom in die tradisie van die teater van die absurde selfs as geyk voor. Twee kinderlose ou mense (Paps en Mams) neem die huurder Dinges in, wat gaandeweg die huishouding oorheers. Die ou man en vrou in hulle afsondering en die konflik met die huurder is nie sonder dramatiese meriete nie en veral die terugkeer van die huurder ná sy ontsnapping en die verhoor van die twee ou mense word sterk geteken. Dit blyk dat Dinges se vader voorheen by Paps en Mams om hulp aangeklop het en vermoor is, maar dit is nie seker wie skuldig is nie. Die verhouding tussen die ou mense en Dinges is kompleks. Hulle vrees hom omdat hy hulle geheim kan verklap, terselfdertyd wil hulle hom nie laat gaan nie omdat hy hulle isolasie verbreek en darem iemand is. Die spanning tussen Paps en Mans hang saam met hulle liggaamlike onvrugbaarheid in ’n geestelik steriele verhouding. Die einde bring ’n wending tot groter aanvaarding in hulle verhouding, waardeur die titel sy beslag kry.
In Taraboemdery bring Barnard die konflik tussen ’n egpaar (Buks en Fransien) op die afgeleë dorpie Kamagas in Suidwes-Afrika (die naaste dorp is Keetmanshoop) op die verhoog. Buks is impotent en Fransien se jeugdrome bly onvervuld. Sy knoop ’n verhouding met ’n swaksinnige (Ewert) aan. Die oujongnooi Breggie is die ander inwoner op die dorpie. Op elke moontlike manier is die dorp van die buitewêreld afgesny, selfs die telefoon is buite werking. Die aankoms van ’n vreemdeling (Koot Venter) bring die situasie tot op ’n punt. Die joviale Koot slaag daarin om as katalisator die angste en drifte van die inwoners bloot te lê. Hy maak Fransien bewus van haar erotiese verlangens, stroop Buks se uiterlike sekerheid en konfronteer hom met sy ontoereikendheid as man, dwing Ewert tot belydenis van sy onderdrukte begeertes en laat Breggie haar vergete drome oproep. Koot probeer Fransien oorhaal om saam met hom sy swerwersbestaan te deel en wanneer Buks die twee wil keer, sluit hy vir Buks in die pakkamer toe. ’n Vermoede ontstaan dat Koot ’n misdadiger is en dat hy verantwoordelik is vir die verbreekte telefoonverbinding. Buks ontsnap uit die pakkamer, skiet vir Koot en onmiddellik begin die telefoon lui. Die handeling speel beide in die werklikheid en die verbeelding af, waar die naam van die dorp (“kamma gas”) die aanduiding gee dat die vreemdeling simbool word van die huweliksdrama en die foon simbool van die verbreekte kommunikasie binne die huwelik. Na sy dood kan hulle Koot se geheimsinnige bagasie oopmaak, naamlik ’n sak vol vals nommerplate. Dit is simbolies van sy swerwerskap en identiteitloosheid. Hierdie drama is aanvanklik ’n opdragstuk van Oude Libertas vir die tienjarige bestaan in 1976 van die Suidwes-Afrikaanse Raad vir Uitvoerende Kunste (SWARUK). Weens politieke druk word die stuk egter verbied en word dit ook nie in Natal of die Kaap opgevoer nie, hoewel dit ’n geslaagde opvoering deur TRUK beleef. Taraboemdery word in Engels vertaal en vir die radio verwerk en hierdie vertaling beleef sy eerste uitsending in 1988.
’n Man met vakansie is grootser van opset en beeld ’n klein vissersdorpie uit, afgesluit van ander gemeenskappe en totaal afhanklik van die see. Die dorp staan onder die ysere heerskappy van die verlamde Meester. Sy heerskappy word bedreig deur die onsigbare vissery magnaat De Groot, wat al die vissers wil omhaal om vir hom te werk, wat Meester sonder ’n koninkryk sal laat. Meester buit die vissers se vrees vir die onbekende uit deur nog meer tirannies op te tree. In hierdie situasie daag ’n vreemdeling op, wat beweer hy kom vakansie hou. Niemand weet enigiets van hom nie, maar hy word verdink daarvan dat hy ’n agent van De Groot is. Sy koms is genoeg om die smeulende opstand nuwe stimulus te gee en dit bars openlik uit wanneer Meester die vreemdeling laat arresteer. Die drama word simbool van rebellies wêreldwyd, die intrige, die noodsaak om kant te kies en die onvermydelike begin van ’n nuwe rebellie omdat die nuwe bewind ewe diktatoriaal en tirannies is as die vorige.
Die ongepubliseerde drama Bloed word in 1985 by Kampustoneel opgevoer en daarna ook deur TRUK. Hierin raak ’n plattelandse meisie verstrik in die boewe-wêreld van Johannesburg.
Die twaalfuurwals is ’n opdragstuk wat sy debuut maak by die Aardklop Kunstefees in 2006. Dit vertel die verhaal van ’n oor-die-muur dramaturg, Paul van Heerden, en sy vrou, die befaamde aktrise Nana, wat in ’n nag van ontbloting en ontdekking hulle gedrag, hulle verhouding en die betekenis van hulle lewens in oënskou moet neem. Nana speel die hoofrol in Paul se nuutste drama, maar wanneer die laaste opvoering weens min belangstelling gekanselleer word, daag sy vroeër as verwag by die huis op en betrap hom met twee van sy minnaresse. Paul worstel steeds met die herinnering aan die Duitse student wat hy vyftien jaar gelede leer ken en leer liefkry het, maar deur ’n misverstand verloor het. Almal word gekonfronteer deur die geraamtes in hulle kaste en die eensaamheid en verlies, maar ook die krag, wat in elke verhouding opgesluit lê. In 2006 word Die twaalfuurwals met die Burgemeestersprys bekroon as die gewildste produksie by die Aardklopfees op Potchefstroom en in 2007 verower dit Die Kat se Snor-prys by die Innibosfees op Nelspruit, ook as die gewildste produksie.
Barnard se eerste komedie is Tango, wat in 2013 by die Innibosfees debuteer. Êrens op die platteland deel twee oujongkêrels, die gay Lappies le Roux en Daan, ’n woonstel. Lappies wag op die koms van Tillie van Tonder, wat vir hom ’n tango dansles moet kom gee. Daan se oom Kas daag onverwags op. Hy is ’n skatryk familielid met ’n duister geskiedenis, baie ondernemingsgees en ’n swakheid vir mooi meisies. Tillie is pas uit haar woonstel geskop omdat sy nie haar huur kan betaal nie. Kas belowe haar die maan en die sterre, maar hy gaan ongelukkig net ’n raps te vinnig te ver. Tussen hierdie vier karakters spat die komiese vonke. Die stuk word van klugtigheid gered deurdat al die karakters se stories en hulle hartseer mettertyd na vore kom, waardeur hulle lewende mense eerder as karikature word. In 2013 wen hierdie drama die Burgemeestersprys vir die gewildste produksie op die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom en ook die Innibos-prys vir dieselfde rede by die Innibosfees op Nelspruit.
Die Hertzogprys vir drama word in 1991 toegeken aan sy hele gepubliseerde oeuvre, te wete Pa maak vir my ’n vlieër Pa, ’n Stasie in die niet, Die rebellie van Lafras Verwey, Iemand om voor nag te sê, Op die pad na Acapulco, ’n Man met vakansie, Taraboemdery en Piet-my-vrou en Nagspel.
Radiodramas
Chris se radiodramas maak indruk met die tegniese vaardigheid daarvan en hy is die belangrikste skrywer wat hom sterk op die hoorspel as medium toespits. Hy gee dan ook teoretiese rekenskap van hierdie medium in sy essay Die hoorspel – ’n wêreld in klank, wat in ’n Stasie in die niet opgeneem word. Hierdie hoorspel werk met die gevoelslewe van slegs twee mense en klank word gebruik vir meer as net effek, sodat die klank (en stilte) ook kommunikeer. Dit vertel van ’n man wie se huwelik op die rotse is en ’n verhouding met ’n jonger meisie aanknoop. Die handeling geskied tydens ’n naweek wat hulle saam in ’n hotel by die see is, met gereelde terugflitse. Die trein is ’n belangrike motief, wat aansluiting vind by die titel en die minnaars bymekaarbring, maar ook weer skei, terwyl die verhaal van die boot met pelgrims en die kaptein wat uitspring as hy sien dat hulle op die rotse sal vergaan, uitgroei tot ’n simbool wat as analogiese geval die hoofhandeling didakties begelei.
Die rebellie van Lafras Verwey is ’n boeiende verwisseling tussen realiteit en fantasie waar Lafras Verwey die tipiese antiheld is, onbenullig in sy werklike bestaan, maar ’n held in sy fantasiewêreld. Sy werklike lewe is dié van ’n patetiese staatsamptenaar, maar in sy drome gaan hy nog eendag ’n groot komponis en uitvoerende kunstenaar word en as renjaer sukses behaal. In sy verbeeldingswêreld is hy telkens in ’n leidende en toonaangewende posisie, in die besonder as hy as militaris die doodstraf uitspreek oor mense wat hom in die werklike lewe verneder het. Besonder knap is die wisseling tussen die fantasie en die werklikheid, waar die luisteraar nie altyd weet wat werklik is en wat slegs in Verwey se gemoed aangaan nie, veral aan die einde. Dit versterk die spanning van die stuk. Lafras is ’n staatsamptenaar wat in hierdie omgewing ’n mislukking en buitestaander is. Wanneer hy genader word deur ’n agent glo hy dat hy besig is om deel te neem aan ’n opstand teen die onderdrukkers en dat hy ’n geheime agent is in die revolusie. In werklikheid is hy egter ’n pion in ’n dwelmverspreidingsnetwerk. Hy lewer gereeld pakkies af, wat hy beskou as hoogs geheime boodskappe wat hy aflewer namens die generaal van die opstand teen die bewind. Wanneer hy toevallig ’n verstote swanger meisie, Petra, ontmoet, bied hy skuiling aan haar en neem haar hospitaal toe wanneer dit tyd is vir die bevalling. By sy terugkeer word hy deur die polisie gekonfronteer en, denkende dat die revolusie eindelik aangebreek het, staal hy hom om vir Petra en haar ongebore kind te veg sodat daar ’n nuwe toekoms van hoop vir hulle kan voorlê. Die rebellie van Lafras Verwey verower die SAUK/Belgische Radio en Televisie en Akademieprys vir hoorspele in 1970, die Italia-prys in 1971, die SAUK-prys vir Afrikaanse Radiohoorspele in 1973 en hierdie radiodrama word vertaal in Nederlands, Frans, Engels, Italiaans en Tsjeggies. In 1988 word dit in Engels uitgesaai. Dit word ook vir die verhoog verwerk en beleef in die sewentigerjare ’n baie geslaagde opvoering deur TRUK. Wanneer dit in 2011 weer in die Kaap opgevoer word, verower dit drie Fleur du Cap-pryse, waaronder die gehoorkeuseprys. Dit word in 2012 ook by die Vryfees in Bloemfontein, die Woordfees in Stellenbosch en Aardklop in Potchefstroom opgevoer en in 2013 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees in Oudtshoorn.
Die hoorspel Op die pad na Acapulco (’n opdragstuk van die SAUK by geleentheid van die vyftigerjarige bestaan van die radio) is onder andere in Frans, Engels en Serwies vertaal. Dit verhaal die swerftog van twee mense (Simon en sy vrou Mia) deur ’n oorlog geteisterde land op pad na Acapulco, die simbool van die paradys. Die paradys bly onbereikbaar en die mense bly uitgelewer aan die geweld, maar die hoop hou hulle tog aan die gang. Die drama word ’n skrikwekkende voorstelling van hoe magteloos mens teen geweld is, waar vlug weg daarvan nie help nie, maar teengeweld ook nie. Simbolies bly die gewone mens dan buitestaander in sy eie wêreld, onbevoeg om gebeure te beïnvloed, maar tog slagoffers daarvan. Op die pad na Acapulco word in 1974 ingeskryf vir die hoog aangeskrewe internasionale Italia-prys.
Blindemol is ’n opdragstuk ter viering van Afrikaanse radio se sewentigjarige bestaan en word in 2007 uitgesaai. Dit word daarna opgeneem in die versamelbundel Droomskip en ander radiodramas. Ons leer die hoofkarakter, Rudolf Preller, ken op die dag van sy begrafnis, waar hy uit die graf kommentaar lewer op en besin oor die mense en gebeure in die kusdorpie waar hy ’n blinde klavierstemmer was. Die dorp is gevul met interessante karakters, met die drama wat mense en hulle drome en die aard van menslike verhoudings onder die loep neem. Die twaalfjarige Fyatjie is ’n weeskind en kan sien en daarom vermy mense haar, want hulle is bang vir wat sy moontlik mag weet. Dina Davids, die vroedvrou van die dorp, ontferm haar oor Fyatjie, want Dina het niks meer oor om weg te steek nie. Rudolf se huishoudster Ralie Schoeman is getroud, maar sy sien haar man net naweke, wanneer hy homself dronk drink en haar aanrand. Twaalf jaar gelede reeds het hy belangstelling in die huwelik verloor toe hy uitvind dat sy nie kinders kan hê nie. Ralie en Rudolf raak verlief op mekaar, maar die verbitterde oujongnooi Souf Booyse het ook haar ogie op hom gehad en versprei uit jaloesie gerugte oor hulle. Sy besef nie dat Trens Joubert nog al die jare op haar verlief is nie. Rudolf besef dat die dood mens ongeskonde laat, maar dat die lewe sy letsels laat terwyl jy leef. Eindelik is daar nie regtig antwoorde nie, behalwe dat in die lewe almal op hulle eie dans, want almal dans alleen. In aansluiting by die titel is die karakters ook simbolies geslaan met blindheid, want daar is niemand wat so blind is as hy wat nie wil sien nie. Almal kyk, maar niemand sien nie, hulle glo nie wat hulle sien nie en sien net wat hulle graag wil glo. Daar is so baie om oor bly te wees, maar so min blydskap. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 2008 ’n erepenning vir radiodrama toe aan Blindemol. Chris skryf verskeie ander hoorspele wat uitgesaai word, maar nie gepubliseer word nie.
Hy wen weer hierdie prys in 1986 met Uitnodiging na die dans, terwyl laasgenoemde ook in 1986 die eerste prys wen in die hoorspelkompetisie van die Afrikaanse Diens van Radio Suid-Afrika.
Televisiedramas en draaiboeke
Ook op die gebied van die televisiedrama maak hy ’n belangrike bydrae. Die televisiedramas Piet-my-vrou en Nagspel word na uitsending saamgebundel. Piet-my-vrou vertel in die vorm van ’n hofsaak van ’n middeljarige musiekonderwyseres, Johanna Verster, en haar verhouding met die skoolseun Anton Joubert. Johanna probeer om uit menslike oorwegings aan hierdie begaafde skoolseun ’n breër perspektief op die lewe te gee, maar in sy adolessente angs draai hy teen die enigste persoon wat werklik oor hom as individu begaan is. Hy beskuldig haar valslik van seksuele teistering. Die hofsaak wat volg (deur die kind se ouers aangevuur) beantwoord nie net die vraag van wie die waarheid vertel nie, maar ondersoek ook reg en regspleging en die aard daarvan. Benewens die leuens van die seun, word die oordeelsfoute van die onderwyseres ook aan die kaak gestel. Die stuk het ’n oop einde, sodat die kyker/leser self sy eie gevolgtrekkings kan maak. Nagspel vertel van die polisieman Poen wat op ’n verlate grenspos die gevangene Linder (ontsnapte diamantsmokkelaar en moordenaar na wie baie mense lank gesoek het), huis toe bring. By sy huis laat hy vir Linder in die sorg van sy vrou Mart, terwyl hy versterkings gaan haal. Mart ontferm haar oor Linder, maar hy oorval haar en so is daar deur die nag wedersydse interaksie en later ook die spel van die titel (“speel jy is gelukkig en ek is nie bang nie”). Beide probeer deur die spel hulle eie armsaligheid en ellende ontvlug en Mart herontdek weer iets van haar menslikheid en waardigheid. Wanneer Poen die volgende oggend terugkom, vind hy Linder steeds in sy sel en alles in orde, wat die vraag laat ontstaan of Mart en Linder mekaar vroeër geken het. Die gegewe word simbool van ’n groter spel wat in verhoudings en die lewe gespeel word en die spel van wat werklikheid en wat droom of verbeelding is. Hierdie televisiedrama word ook suksesvol in die Staatsteater in Pretoria opgevoer. J.P. Smuts neem Nagspel en ’n detail bespreking van veral die visuele aspekte daarvan op in Triptiek en bespreek hierin ook die aard en kenmerke van die televisiedrama as genre.
Barnard skryf ook die televisiedramas Tekwan en Donkerhoek, terwyl hy Bart Nel van J. van Melle en sy eie Die swanesang van Majoor Sommer in enkeldramas vir televisie verwerk.
Barnard skep verskeie dramareekse vir televisie, wat insluit Simon en Sandra, Die avonture van Joachim Verwey, Die dood van Elmien Adler, 1945, Phoenix en kie en Amalia I en II. In 1993 kanselleer die SAUK-raad sy skryfkontrak vir ’n televisiereeks vir TV1 onder die naam Kosmos. Hulle besluit dat die reeks, wat oor ’n klein blanke gemeenskap handel, nie aanvaarbaar is vir TV1-kykers nie. Die waarskynlike rede hiervoor is dat die reeks ’n homogene gemeenskap uitbeeld binne die heterogene Suid-Afrika en dus nie polities korrek is nie. Later word hierdie reeks egter wel uitgesaai onder die titel Onder draai die duiwel rond en word ’n opvolgreeks selfs gemaak. Van die ATKV ontvang hy in 2006 ’n ATKVeertjie vir die beste televisieprogram vir episode 13 van Amalia.
Dokumentêre films vir televisie waarvan hy die draaiboek skryf sluit in Slampamperman oor C. Louis Leipoldt, Moederland oor die Transvaalse Laeveld, Sonklong oor D.J. Opperman, Die mens agter die boek oor N.P. van Wyk Louw en Man van klip en klei oor Marthinus Versfeld. Katinka Heyns word in 1991 bekroon met die SAUK-prys vir die televisieprogram oor N.P. van Wyk Louw.
Chris skryf ook ’n libretto vir ’n musiekspel en vir Amalia skryf hy die lirieke van meeste van die liedjies wat in die reeks gehoor word. Die aktrise Ilse Roos, wat die rol van Amalia in die televisiereeks vertolk, sing hierdie liedjies op die CD Die blou kafee wat in 2006 uitgereik word, terwyl van sy lirieke ook opgeneem word deur kunstenaars soos Laurika Rauch.
Reeds in 1972 skryf hy sy eerste draaiboek vir ’n rolprent, Die bankrower, met Manie van Rensburg as regisseur en Cobus Rossouw, Marius Verwey en Sandra Prinsloo in die hoofrolle. Hierin speel Marius die rol van ’n bankhoof se seun wat wil bewys dat die bank nie so veilig is as wat sy pa dink dit is nie. Saam met sy pa se sekretaresse (wat deur Sandra Prinsloo gespeel word) voer hulle die waaghalsige roof suksesvol uit, net om deur die swendelaar (gespeel deur Cobus Rossouw) uitoorlê te word.
Later skryf hy die draaiboeke en sy vrou Katinka behartig die regie van verskeie belangrike Afrikaanse films soos Fiela se kind (verfilming van Dalene Matthee se roman), Die storie van Klara Viljee, Paljas en Die wonderwerker. Die Akademie ken in 1989 ’n Erepenning vir bydrae tot die Rolprentkuns toe aan sy en Katinka Heyns se maatskappy Sonneblom-Filmproduksies vir hulle vervaardiging van die prent Fiela se kind.
In Die storie van Klara Viljee leef die hoofkarakter in ’n seefronterf op ’n klein vissersdorpie, maar sy het met ’n donkie ’n groot sandduin tussen haar en die see gesleep sodat sy nie die see kan sien nie. Wanneer sy nuwe feite kry rondom ’n deurslaggewende insident uit haar verlede, werk sy weer met ’n donkie die sandduin weg om die see te kan sien. Die hele gemeenskap word daardeur beweeg om weer nuut te kyk na die verlede en met die wegwerk van die sandduin word die valse verlede ook weggewerk en word met die uitsig op die see ook ’n uitsig verkry op die oneindigheid. Hierdie rolprent is gebaseer op ’n verhaal wat Dalene Matthee per geleentheid aan Katinka Heyns gestuur het.
Paljas is die ou Slamse woord vir toorgoed, waar dit veral ’n sakkie met toorgoed is wat saamgedra word vir helende krag. Dit is ook die ou Boerewoord vir ’n nar en die bonatuurlike. Die beperking van spraak as kommunikasie staan sentraal in hierdie rolprent, waar ander maniere van kommunikasie gevind moet word om werklik te kan kommunikeer. Die spoorwegwerker Hendrik McDonald woon met sy disfunksionele gesin (sy vrou Katrien, dogter Emma en seun Willem) op ’n afgeleë stasie in die dorpie Toorwater in die Karoo, waar ’n sirkustrein arriveer, maar sy aansluiting verpas. Hulle lewens word radikaal verander deur die stom Willem se verhouding met die verloopte sirkusnar Manuel. Manuel speel met Willem, omdat hy verstaan dat verwydering tussen mens en mens deur speelsheid oorbrug kan word. As gevolg van die nar se magiese teenwoordigheid leer Willem weer praat en sy heling lei tot transformasie en heling in die gesin se verbrokkelde verhoudings en ’n herstel van kommunikasie, ’n proses wat dan ook uitkring na die gemeenskap. Paljas is die eerste Afrikaanse film wat vir ’n Oscar genomineer word en word regdeur die wêreld vertoon in lande soos Amerika, Indië, Swede, Nederland en Italië. Dit word vertoon met onder andere onderskrifte in Duits, Frans en Indiese dialekte. By die All Africa Film Awards-kompetisie palm dit verskeie toekennings in. Die verfilming van hierdie rolprent ontketen ’n twis tussen Chris en Abraham H. de Vries. De Vries is van mening dat Chris die idee vir die verhaal gekry het van gegewens wat De Vries reeds in 1973 gehoor het en as ’n kortverhaal verwerk en later in Skaduwees tussen skaduwees gepubliseer het.
Die wonderwerker is ’n rolprent oor die lewe van Eugène Marais, waar die tyd wat hy in die Waterberge saam met die Van Rooyens op die plaas Rietfontein deurgebring het en sy verhouding met Jane Brayshaw, die jong dogter wat deur die Van Rooyens ingeneem is, die middelpunt vorm. Marais se wetenskaplike ondersoeke na die bobbejane, miere en ander diere word uitgelig, asook sy werksaamhede as wonderdokter. Barnard se draaiboek, wat ook gepubliseer word, slaag daarin om die komplekse karakters se onuitgesproke begeertes sielvol uit te beeld, tot met die onafwendbare botsing. In 2013 verwerf die draaiboek die Golden Horn-toekenning vir beste draaiboek en Ronelle Loots dieselfde prys vir beste regie. Die wonderwerker word in 2015 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns bekroon met die Deleen Bekker-prys vir die beste rolprentdraaiboek.
Eerbewyse
Die Innibosfees ken in 2009 ’n oorkonde aan hom toe vir sy lewenslange bydrae tot die Afrikaanse letterkunde. Hierdie fees lewer ook ’n huldeblyk aan hom, Kriskras met Chris Barnard, waarin van sy lirieke gesing word. By dieselfde fees wen die regisseur Albert Maritz en sy geselskap die prys vir die grootste kunstenaarsbydrae tot die fees vir hulle opvoering van sy drama Taraboemdery. In 2009 vereer die Laeveldse Sakekamer hom met die trofee as leier van die jaar vir sy besonderse leierskap en die vermoë om uit enige slegte saak iets goeds voort te bring. Hy ontvang in 2011 ’n Suid-Afrikaanse Letterkundetoekenning, geborg deur die Departement van Kuns en Kultuur, vir sy lewensbydrae tot die Suid-Afrikaanse letterkunde. In 2014 kry hy ’n Fiësta-toekenning vir sy lewensbydrae tot drama en skryfkuns en by die Woordfees in 2014 word hy ook vir sy lewensbydrae vereer. Die program Chriskras word in 2015 by die KKNK aangebied, waarin sy werk opgevoer en gesing word.
=== Toekennings ===
Blast Lärmen, ihr Feinde, BWV 205a
Blast Lärmen, ihr Feinde,, BWV 205a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
David Rattray
David Rattray is in 1958 in Johannesburg gebore. Hy het skoolgegaan by Pridwin in Johannesburg en St Alban's College in Pretoria. In 1982 behaal hy 'n BSc Honneurs in entomologie aan die Universiteit van Natal in Pietermaritzburg. Van 1983 tot 1988 het hy die Mala Mala Natuurreservaat bestuur. In 1989 het hy en sy gesin na die familieplaas by Rorke's Drift, waar die beroemde Slag van Isandlwana en Slag van Rorke's Drift tussen die Engelse en die Zoeloes plaas gevind het, getrek. Hy en sy vrou, Nicky, het die Fugitives' Drift Lodge opgerig waar hulle gashere was vir 'n stroom besoekers wat Prins Charles en ander bekendes ingesluit het. In 1994 het hy lesings in die Verenigde Koninkryk by die Royal Geographical Society in Londen begin gee. In 1999 ken dié vereniging die "Ness Award" aan hom toe ter erkenning van die werk wat hy gedoen het om kennis van Zoeloekultuur te bevorder. In Februarie 2001 het hy die inwydingslesing van die Laurens van der Post Gedenklesingreeks by Sint James Paleis gelewer.
Op 26 Januarie 2007 is Rattray vermoor in wat oënskynlik 'n mislukte rooftog was. 'n Bende van ses mans gewapen met pistole en gewere het eers die ontvangsdame aangehou voor een van die mans die huis binne gegaan het en 'n enkele skoot gevuur het. Hy is egter deur die bendeleier wat saam met die res buite die huis gebly het beveel om weer in die huis in te gaan waar hy nog twee skote gevuur het waarna die aanvallers te voet gevlug het.
David Rattray is op 1 Februarie 2007 in Balgowan begrawe in 'n eenvoudige dennehoutkis versier met inheemse veldblomme wat hy self geplant het. Die roudiens is in die privaat skool Michaelhouse se kapel gehou. Die begrafnis is deur meer as 1 500 mense bygewoon wat verskeie hooggeplaastes ingesluit het insluitend die premier van KwaZulu-Natal, S'bu Ndebele, en die Minister van Intelligensie Ronnie Kasrils. Talle sprekers by die begrafnis het gepleit vir optrede teen die vlaag van misdaad in Suid-Afrika.
Op Vrydag 2 Februarie het Fethe Sibusiso Nkwanyana in Pietermaritzburg voor regter Jan Hugo skuldig gepleit op aanklagte van moord, poging tot roof met verswarende omstandighede en die onwettige besit van 'n vuurwapen en ammunisie. Nkwanyana het in die hof aangevoer dat Rattray deur mnr. Banozi Ndlovu doodgemaak is. Hy het verder getuig dat hy Sibonele Mpanza en Banozi Ndlovu Fugitive’s Drift 'n paar dae voor die voorval gaan verken het met die oog op 'n beplande rooftog. Volgens sy getuienis het die drie mans en nog drie mans – menere Siphiwe Ndlovu, Zwelihle Mtshali en ene Ngobese, die dag van die moord na die lodge gegaan waar hulle werkers aangehou het en geld en die brandkas se sleutels geëis het voor Banozi Ndlovu die huis binnegegaan en Rattray geskiet het. Nadat die saak tot Maandag 5 Februarie verdaag is, is Nkwanyana, wat 23 jaar oud is, altesame 25 jaar tronkstraf opgelê weens sy aandeel in die moord. Regter Hugo het in sy uitspraak gesê dat die moord op onskuldige mense soos mnr. David Rattray simptomaties is van die wetteloosheid wat veral op die platteland van Suid-Afrika heers.
'n Tweede verdagte, Simphiwe Ndlovu (25) het op 2 Februarie in Dundee in die hof verskyn. Die saak is uitgestel en 'n borgtog aansoek is op 20 Februarie aangehoor. Tydens die aansoek het dit aan die lig gekom dat 'n lasbrief vir Simphiwe Ndlovu se inhegetenisname in Februarie 2006 uitgereik is inverband met die verkragting van twee tienermeisies, onderskeidelik 13 en 16 jaar oud. Sy moontlik betrokkenheid by 'n rooftog op die Rorke's Drift museum word ook ondersoek.
'n Derde verdagte, Thembinkosi Ndlovu, (22) is op 15 Februarie in Nqutu naby Dundee gearresteer. Thembinkosi Ndlovu het skuld erken op die moord op Rattray en aangevoer dat hy deur Fethe Sibusiso Nkwanyana beveel is om Rattray te skiet. Regter Vuka Tshabalala, regter-president van KwaZulu-Natal het Thembinkosi Ndlovu tot 25 jaar tronkstraf gevonnis weens die moord op Rattray. In sy uitspraak het Tshabalala gewys op die skade wat misdadigers soos Ndlovu die land berokken in die aanloop na die Wêreldbeker-sokkertoernooi in 2010.
'n Vierde verdagte, Sabelo Xolani Mpanza (28), is op 16 Maart in Helpmekaar in KwaZulu-Natal in hegtenis geneem. Mpanza het op 28 Maart in die hof in Dundee verskyn waar borgtog geweier is.
Groot Beer
Die Groot Beer (Latyn: Ursa Major) is ’n sterrebeeld wat heeljaar in die Noordelike Halfrond sigbaar is. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Ruimtevoorwerpe
Die sewe helderste sterre, geleë in die Beer se agterkwart en stert, vorm die bekende asterisme Groot Wa. In Engels staan die asterisme bekend as the Plough of the Big Dipper. Nog ’n asterisme uit die Arabiese kultuur, die "Spronge van die Gasel", is ’n reeks van drie pare sterre:
Die sterre is aan die suidwesgrens van die sterrebeeld, die beer se tone.
W Ursae Majoris is ’n klas veranderlike ster waarvan die helderheid wissel tussen 7,75 en 8,48 mag. 47 Ursae Majoris het twee bevestigde planete, wat 2,54 en 0,76 keer die massa van Jupiter is.
Verskeie helder sterrestelsels word in die Groot Beer aangetref, onder meer die paar Bode se Sterrestelsel (Messier 81) (een van die helderste sterrestelsels in die hemelruim) en Messier 82 bo die Beer se kop, en die Windmeul-sterrestelsel (Messier 101), ’n spiraalstelsel noordwes van η Ursae Majoris. Ander sterrestelsels sluit in die spiraalstelsels Messier 108 en Messier 109. Daar is sowat 50 sterrestelsels wat met 'n teleskoop waarneembaar is. Die helder planetêre newel die Uil-newel (Messier 97) word aan die onderkant van die bak van die Groot Wa aangetref.
Die Hubble-diepveld is noordwes van δ Uma geleë.
Mitologie
Die sterrebeeld Ursa Major is deur baie verskillende beskawings as ’n beer waargeneem danksy ’n orale tradisie wat oor meer as 13 000 jaar strek.
As een van die min sterregroepe wat in die Bybel genoem word (Job 9:9 saam met die Jagter en die Plejades en Job 38:32) is Ursa Major ook deur die Hebreërs as ’n beer gesien. In Noord-Amerika is dit ook as ’n beer gesien, maar die sterre Alioth, Mizar en Alkaid het hulle beskou as drie welpies wat hul ma volg omdat bere nie lang sterte het nie.
Kuns
Die Groot Beer is een van die bekendste sterrestelsels en is genoem deur digters soos Homeros, Spenser, Shakespeare, Tennyson en Bertrand Cantat. Die Finse epiese verhaal Kalevala noem dit en Vincent van Gogh het dit ingesluit in sy Sterrenag oor die Rhône.
Anne Valery
Anne Valery (24 Februarie 1926 – 29 April 2013) was 'n Engelse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Kind Hearts and Coronets (1949) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950), Emmerdale (1972), en Tenko (1981).
Bob Fosse
Robert Louis "Bob" Fosse (23 Junie 1927 – 23 September 1987) was ’n Amerikaanse regisseur, akteur, choreograaf, danser en draaiboekskrywer. Hy het agt Tonys vir choreografie gewen, die meeste nog, en een vir regie. Hy is vir vier Oscars benoem, waarvan hy een vir beste regisseur gewen het vir Cabaret (1972).
Loopbaan
Fosse het as jong man saamgespan met ’n ander danser, Charles Grass, om The Riff Brothers te vorm. Hulle het in Chicago in teaters opgetree. Hy was daarna in die variëteitvertoning Tough Situation, wat na militêre basisse getoer het. Fosse het na New York verhuis en in die vertoning Call Me Mister, saam met sy eerste vrou en destydse dansmaat, Mary Ann Niles, die aandag getrek van Dean Martin en Jerry Lewis. Fosse en Niles het daarna op televisie opgetree in Your Hit Parade en Colgate Comedy Hour.
Fosse het in 1953 ’n kontrak met MGM geteken. Sy vroeë rolle op die silwerdoek was in onder meer Give A Girl A Break, The Affairs of Dobie Gillis en Kiss Me Kate (almal 1953). ’n Kort dans wat hy in laasgenoemde gechoreografeer en gedans het, het die aandag getrek van Broadway-vervaardigers. In 1954 het Fosse sy eerste musiekspel, The Pajama Game, gechoreografeer, gevolg deur Damn Yankees die volgende jaar. Hier het hy sy tweede vrou, Gwen Verdon, ontmoet. In 1957 het hy die rolprentweergawe van Pajama Game, met Doris Day, gechoreografeer.
In 1960 was hy vir die eerste keer regisseur en choreograaf, vir die musiekspel Redhead. Die stuk het ’n Tony vir beste musiekspel gewen en Fosse die prys vir beste choreografie. Daarna het Sweet Charity in 1966 en Chicago in 1975 gevolg, ook met Fosse as regisseur en choreograaf.
Fosse het ’n kenmerkende dansstyl gehad en rekwisiete soos hoede, stoele en kieries gebruik. Van sy gewildste nommers sluit in "Steam Heat" (The Pajama Game) en "Big Spender" (Sweet Charity).
Hy het vyf rolprente geregisseer. Sy eerste, Sweet Charity in 1969 met Shirley MacLaine, is ’n verwerking van die Broadway-musiekspel wat hy geregisseer en gechoreografeer het. Sy tweede, Cabaret (1972), het agt Oscars gewen, insluitende vir beste regisseur. Liza Minnelli en Joel Grey het albei Oscars vir hul rolle gewen.
In 1974 was hy die regisseur van Lenny, met Dustin Hoffman. In dié tyd was hy siek en het hy ’n opehartoperasie ondergaan. In 1979 het hy ’n semi-outobiografiese prent, All That Jazz, help skryf en geregisseer. Dit beeld ’n rokjagter-dwelmslaaf-choreograaf-regisseur uit te midde van triomf en mislukking. Die prent het vier Oscars gewen, en Fosse het sy derde benoeming gekry vir beste regisseur. Dit het ook in 1980 die Palme d'Or op die Cannes-rolprentfees gewen.
Phnom Penh
Geskiedenis
Die stad se naam is afkomstig van Wat Phnom Daun Penh (Heuweltempel), wat in 1373 op 'n 27 meter hoë kunsheuwel opgerig is om vyf standbeelde van Boeddha te huisves.
In 1434 verskuif die laaste heerser van Angkor Wat sy huis na Lovek in die omliggende omgewing van die huidige Phnom Penh, nadat Angkor in 1431 deur Ayutthaya, die koninkryk van die Thai, verower is en die lewensnoodsaaklike besproeiingstelsel vernietig is. In die 17de eeu word Lovek weer verlaat. Eers in 1866 verplaas koning Norodom I onder druk van die Franse sy regeringsetel van Udon na Phnom Penh. In 1867 word die stad ook die setel van die Franse koloniale bestuur. Die Franse beplan en bou die stad van nuuts af op. Om die moerasgebiede in die huidige stadsgebied droog te kon lê, word 'n kanaalstelsel geskep. Sedert 1933 verbind 'n spoorlyn Phnom Penh met die hawestad Kompong Som, die huidige Sihanoukville.
Die stedelike bevolking van Phnom Penh het voor die verkryging van die politieke onafhanklikheid van Kambodja 1953 uit 'n derde elk van Viëtnamese, Han-Chinese en Khmer bestaan. Eers van die tweede helfte van die 1950er jare het die demografiese verhouding duidelik ten gunste van die Khmer begin swaai. Vandag is die Viëtnamese en Chinese 'n klein onderdeel van die stad se bevolking maar speel die invloedryke minderhede 'n belangrike rol in die ekonomiese lewe van die stad.
Indo-Chinaoorlog
Tydens die tweede Indo-Chinaoorlog is Phnom Penh meermale deur Vietcongeenhede aangeval. Teen die agtergrond van swaar bombardering deur die Amerikaanse Lugmag (1969–1972) en die militêre onderonsies tussen regeringsmagte van generaal Lon Nol en die Khmer Rouge vlug tienduisende kleinboergesinne uit die platteland na die stad wat die bevolking teen die begin van 1975 tot sowat twee miljoen laat groei.
Stadsontwikkeling sedert 1979
Na die uitsetting van die Khmer Rouge deur Viëtnamese magte in Januarie 1979 begin die stad stadigaan weer herstel van die terreurbewind van Pol Pot. Vir baie jare in die 1980's het hawelose Kambodjane hulle koeie, varke en hoenders in die strate van die stad aangehou.
In algehele teenstelling met die polsende miljoene-groot metropole van die land se buurlande (Bangkok, Ho Chi Minh-stad) beskik Phnom Penh nog oor baie boomryke lanings (Frangipani) en rustige systrate. Nogtans het verkeer- en omgewingsprobleme begin toeneem.
Schleicht, spielende Wellen, BWV 206
Schleicht, spielende Wellen, BWV 206, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Aud Egede-Nissen
Aud Egede-Nissen (30 Mei 1893 – 15 November 1974) was 'n Noorse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Das Phantom der Oper (1916), Die Liebe, sie war nur ein Traum (1917), Deception (1920), en Dr. Mabuse the Gambler (1922).
Atoomradius
Die atoomradius is die afstand vanaf die atoomkern tot die orbitaal van die buitenste stabiele elektron in 'n atoom wat in ewewig verkeer. Dit word gemeet in eenhede van picometer of Ångstrom.
Die Atoomradius word dikwels die kovalente radius genoem ('n verwysing na die soort kovalente verbindings wat gevorm word) wanneer daar na nie-metale verwys word en na die metallieke radius wanneer daar na metale verwys word. Tegnies gesproke is die atoomradius een helfte van die afstand tussen die kerne van twee aangrensende atome (wat of kovalent gebind kan wees of dig in 'n kristalraamwerk gepak kan wees) van 'n element.
'n Kovalente radius is een helfte van die afstand tussen die kerne van twee van dieselfde soort atome wat aan mekaar verbind is. Kovalente radiusse vir elemente waarvan die atome nie aanmekaar kan bind nie word beraam word deur die afstande van andersoortige atome in molekules te gebruik. 'n Metallieke radius is een helfte van die naastne interkern afstand in 'n metallieke kristal. Die radius word gemeet deur gebruik te maak van X-straaldiffraksie tegnieke.
In die periodieke tabel, neem atoomradiusse toe soos mens teen 'n groep afbeweeg en 'n nuwe skil bygevoeg word en verminder ook van links na regs soos die kerlading (of aantal protone) verhoog.
Minister van Binnelandse Sake (Suid-Afrika)
Die Minister van Binnelandse Sake is die minister in die Kabinet van Suid-Afrika met die verantwoordelikheid vir die Departement van Binnelandse Sake. Die posisie sluit beleidsvorming vir immigrasie, vlugtelinge, en asielsoekers in, asook die burgerlike register en die uitreik van identiteitsdokumente en paspoorte.
Wiskundige
Rol
Wiskundiges bestudeer nie slegs nie maar doen ook navorsing, 'n kwessie wat prominent hier genoem moet word omdat daar 'n algemene wanindruk by leke bestaan dat alles aangaande wiskunde reeds bekend is. Die publikasie van nuwe ontwikkelings in wiskunde gaan egter onverpoos voort in letterlik honderde wetenskapjoernale, en baie van hulle is uitsluitlik gerig op wiskundige onderwerpe of toegepaste wiskunde (soos teoretiese rekenaarwetenskap en teoretiese fisika).
Logika en patrone
Wiskundiges bemoei hulle hoofsaaklik met die vind en beskrywing van patrone wat hul oorsprong uit berekeningsprobleme gehad het, maar wat na die abstrakte omgeskakel is om probleme in eie reg te word. Vanuit gepubliseerde werke van wiskundiges wil dit voorkom asof die hoofbenadering van 'n wiskundige is om met 'n gegewe stel aannames te begin, dikwels aksiome genoem, en om dan voort te gaan om hulle idees (vermoedes) wat uit die aannames volg deur die reëls van logika te gebruik. Dit is egter gewoonlik die finale produk wat gepubliseer word en nie die werk in ontwikkeling nie.
Motivering
Wiskundiges se motiverings verskil. Oor die algemeen word wiskundiges nie deur die strewe na rykdom gemotiveer nie; die vrug van hul arbeid is dikwels nie patenteerbaar nie en is in baie gevalle van suiwer akademiese belang. Baie wiskundiges word gemotiveer deur die genot wat hulle uit die aktiwiteit put asook deur die respek wat hulle by hul eweknieë afdwing.
Geskiedenis
Wiskunde vereis lang tye om nuwe benaderings te oordink en daarom moes wiskundiges tipies baie tyd gehad het om hulle belangstelling te beoefen. Die geskiedenis wys dan ook dat wiskundiges dikwels uit welvarende families kom. "Volgens legende was Archimedes deel van die koninklike familie van Sirakuse. Die Markies van l'Hopital (1661–1704) was ryk genoeg om Johann Bernoulli te huur om hom in Analise te onderrig.  Daar was egter so nou en dan armer, onbetaalde amateur wiskundiges wat tog belangrike bydraes tot die veld gemaak het.
Demografie
Soos in die geval van baie wetenskaplike beroepe, is wiskunde as vakgebied in groot maat deur mans oorheers. Van die bekende vroulike wiskundiges tel Emmy Noether (1882–1935), Sophie Germain (1776–1831), Sofia Kovalevskaya (1850–1891), Rózsa Péter (1905–1977), Julia Robinson (1919–1985), Mary Ellen Rudin, Eva Tardos, Émilie du Châtelet en Marianna Csörnyei.
Aanhalings
''...wees versigtig vir wiskundiges, en almal wat leë voorspellings maak. Die gevaar bestaan reeds dat die wiskundiges 'n verbond met die duiwel gesluit het om die gees te verdonker en om mens in die boeie van die Hel op te sluit.''
'n Wiskundige is 'n masjien wat koffie in stellings verander.
Die Mathematiker sind eine Art Franzosen; redet man mit ihnen, so übersetzen sie es in ihre Sprache, und dann ist es alsobald ganz etwas anderes. (Wiskundiges is soos 'n soort van Fransman; as jy met hulle praat, vertaal hulle dit in hulle eie taal en dan beteken dit onmiddellik iets heeltemal anders.)
Maquassi Hills Plaaslike Munisipaliteit
Maquassi Hills, Makwassieheuwels of Makwassieberg is 'n plaaslike munisipaliteit in die Dr. Kenneth Kaunda-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Sander Boschker
Sander Bernard Jozef Boschker (gebore op 20 Oktober 1970 in Lichtenvoorde) is 'n Nederlandse professionele sokkerspeler. Hy speel sedert 1989 by FC Twente as doelwagter. Hy het in seisoen 2003/04 vir AFC Ajax gespeel en het een keer vir die Nederlandse nasionale sokkerspan uitgedraf. Tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 in Suid-Afrika het hy deel van die Nederlandse span uitgemaak, maar het egter nie gespeel nie.
Daar is nie 'n speler wat meer wedstryde vir FC Twente gespeel het as Boschker nie. Slage vier spelers (almal doelwagters) het al meer wedstryde as hy in die Eredivisie gespeel.
Klubs
Hy het 1 keer vir die nasionale sokkerspan uitgedraf (teen Ghana), waartydens hy geen doelpunte aangeteken het nie.
Pierre Greeff
Pierre Greeff is 'n Suid-Afrikaanse musikant. Hy was deel van die Afrikaanse musiekgroep Lukraaketaar en is tans voorsanger van Die Heuwels Fantasties.
Intourist
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Intourist • Интурист
Hoofkantoor
Moskou
Stigting
1929
Tipe
Dogtermaatskappy
Moedermaatskappy
Anex Tourism Group, Turkye
Webtuiste
www.intourist.com
Intourist (Russies: Интурист, 'n afkorting van inostranny turist of «buitelandse toeris») is 'n Russiese reisagentskap wat sedert 2019 in besit van die Turkse Anex Tourism Group is. Die agentskap het belange in die Russiese toerismesektor en bedryf onder meer hotelle. Die onderneming het in die Sowjettydperk bekendheid verwerf as toerismekantoor en reisagentskap in staatsbesit wat met sy stigting in 1929 die monopolie vir buitelandse toerisme in die Sowjetunie verkry het.
Ná die ontbinding van die Sowjetunie is Intourist in 1992 geprivatiseer. Tot en met November 2010 het die Russiese houermaatskappy Sistema en die Brits-Duitse toerismegroep Thomas Cook Group elkeen vyftig persent van Intourist se aandele besit. Later is die onderneming in sy geheel deur Thomas Cook oorgeneem. Nadat Thomas Cook in 2019 bankrot gespeel het, is Intourist in November van dieselfde jaar deur die Turkse Anex oorgeneem.
Xenarthra
Die Xenarthra is een van vier hoofgroepe (superorde's) van vandag se plasentale soogdiere. Saam met die Afrotheria vorm hulle die Atlantogenata.
Die Xenarthra is die kleinste superorde en bevat net twee ordes. Een daarvan het twee onderordes:
Die Xenarthra het lank endemies aan Suid-Amerika gewees, toe dit 'n eilandkontinent gewees het. Ná die vorming van die landengte van Panama het die groep ook na Noord-Amerika uitgebrei en vandag kan steeds armadillo's in die Verenigde State aangetref word.
Fairey Firefly
Die Fairey Firefly was 'n veg- en verkenningsvliegtuig wat deur die Britse Vloot gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog op hulle vliegdekskepe. Dit was 'n tweesitplek, eenmotorige monovlerkvliegtuig. Dit het die Fairey Fulmar vervang. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 22 Desember 1941 voltooi.
Verbeterings
Die vliegtuig se vlerke kon terugvou sodat dit in die loods van 'n vliegdekskip kon pas. Die Mk1, toegerus met 'n Griffon-motor, was ongeveer 64km/g vinniger as die Fulmar met 'n Merlin-motor; tog was dit nog te stadig vir die gemiddelde vegvliegtuig van die tyd.
Die Firefly was beter bewapen as die Fulmar; dit het oor vier 20 mm kanonne beskik teenoor die Fulmar se agt masjiengewere. 'n Voordeel van die Firefly is dat dit goeie hanteringseienskappe teen lae snelhede het, 'n absolute vereiste vir 'n vliegdekgebaseerde vliegtuig.