cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engelse nasionale krieketspan
Die opkoms van kleiner krieket-vorme
Brearley se span het weer die hiperbool getoon wat dikwels aan die oorheersende span in krieket toegespreek word. Terwyl sy 1977/80-span van Engeland se beste talente ingesluit het, waaronder die latere kapteins Ian Botham, David Gower en Graham Gooch, is hul teenstanders duidelik deur die afwesigheid van hul Wêreldreekskrieket-spelers verswak, veral in 1978, toe Engeland Pakistan met 2–0 en Nieu-Seeland met 3–0 verslaan, voordat hulle met ’n as ’t ware tweede Australiese span 5–1 in 1978–79 afreken. Dit het Engeland se oorheersing oor Australië in toetskrieket ingelui, wat tot in 1986 sou duur. Van nege toetsreekse het Engeland vyf gewen en twee geëwenaar. In die Krieketwêreldbeker 1979 het Engeland teen Wes-Indië in die eindstryd verloor.
Krisisjare
Die Engelse span, ná Brearley se uittrede in 1980, het gedurende die 1980’s nooit werklik gevestig nie, en dié dekade sou as ’n laagtepunt vir die span in herinnering bly. Terwyl ’n aantal spelers goeie loopbane gehad het, het die span selde daarin geslaag om goeie teenstanders gedurende die dekade te verslaan. Tussen September 1985 en Julie 1990 het hulle nie een toetsoorwinning tuis aangeteken nie (met uitsondering van Sri Lanka, wat in 1982 die agtste toetsland geword het).
Botham is in 1980 as nuwe kaptein benoem en hy het op hierdie posisie teen Wes-Indië begin speel, maar hulle het ’n vyf-toetsreeks met 0–1 verloor, nadat vier toetswedstryde onbeslis geëindig het. Tydens die terugreeks in die Karibiese gebied is Engeland egter met 2–0 verneder. Nadat hy ’n paar in die tweede toets teen Australië aangeteken het, is Botham weens sy swak vorm as kaptein afgedank en deur Brearley vervang. Botham het tot sy ou vorm teruggekeer en in die res van dié reeks uitstekend gespeel, en hy is as speler van die wedstryd in die derde, vierde en vyfde toets benoem. Die reeks het as Ian Botham’s Ashes (“Botham se As-reeks”) bekend geword en Engeland het ’n 3–1-oorwinning behaal.
Keith Fletcher het in 1981 as kaptein oorgeneem, maar Engeland het sy eerste reeks onder Fletcher in Indië verloor. Bob Willis is in 1982 as kaptein benoem en hulle het oorwinnings teen beide Indië en Pakistan behaal, maar hulle het die As-reeks in Australië met 1–2 verloor. Engeland het die Krieketwêreldbeker in 1983 aangebied en tot die halfeindstryd gevorder, maar hul toetsprestasies het swak gebly, nadat hulle nederlae teen Nieu-Seeland, Pakistan en Wes-Indië moes toelaat.
Gower het in 1984 kaptein geword en die Engelse span na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei. Hulle het toe die 1985-As-reeks met 3–1 gewen, hoewel hierna weer ’n gebrek aan vorm opgedaag het. ’n 0–5-Nederlaag in Wes-Indië het die span se vertroue laat daal, en hulle het toe teen Indië met 0–2 en teen Nieu-Seeland met 0–1 verloor. In 1986 is Micky Stewart as Engeland se eerste voltydse afrigter aangestel. Engeland het die As-reeks in 1986/87 met min hoop aangepak en hulle is as ’n span met net drie foute beskryf: can’t bat, can’t bowl, can’t field (“nie kan kolf, nie kan boul en nie kan veldwerk doen nie”), nogtans het hulle die As-reeks met 2–1 gewen.
Stilstand gedurende die 1990’s
As die 1980’s as ’n laagtepunt van die Engelse span beskou kan word, het die 1990’s net ’n klein vordering gesien. Vanaf 1989 het Australië begin domineer en Engeland het die agt As-reekse tussen 1989 en 2002 deels duidelik verloor. Die aanstelling van Gooch as kaptein in 1990 het tot meer professionalisme en veral fiksheid gelei, al het dit ’n tydjie geneem totdat ou gewoontes verdwyn het. Selfs nog in 2011 is een of twee suksesvolle countyspelers nie as fiks genoeg vir internasionale krieket beskou nie. Noemenswaardige prestasies teen Indië en Nieu-Seeland in 1990 is opgevolg deur ’n platloop in 1990/91 in Australië en ’n taai gelykop teen Wes-Indië in 1991. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 in Australië en Nieu-Seeland het Engeland vir die tweede agtereenvolgende keer die eindstryd behaal, maar hulle is deur Pakistan verslaan. Vervolgens het hul EDI-prestasies agteruitgegaan. Tydens die daaropvolgende tuisreeks teen Pakistan het van Engeland se gebrek aan ’n goeie boulwerk getuig. Engeland se boulwerk was in 1993 so erg dat die hoof van die Engelse Krieketakademie, Rod Marsh, Engelse boulers een keer as pie-throwers (“taartgooiers”) beskryf het. Nadat Engeland drie van sy vier tuisreekse in 1993 verloor het, het Gooch bedank en is deur Michael Atherton opgevolg.
Meer keuringsprobleme het tydens die termyn van Atherton opgedaag toe die nuwe voorsitter van keurders en die afrigter, Ray Illingworth, byna die enigste verantwoordelikheid vir die span van die veld af aanvaar het. Die jeugbeleid wat tot Engeland se vordering ná die Wes-Indiese toer in 1993/94 gelei het (al het hulle teen ’n ervare Wes-Indiese span verloor) is laat vaar en spelers soos Gatting en Gooch het aangebly, al was hulle in hul 30’s en 40’s. Engeland het tuis verder goed teen swakker teenstanders soos Indië, Nieu-Seeland en Wes-Indië gevaar, maar erg teen opkomende spanne soos Pakistan en Suid-Afrika gesukkel. Atherton het sy aftrede aangebied nadat hulle die 1997-As-reeks – ten spyte van ’n voorsprong ná twee wedstryde van 1–0 – met 2–3 verloor het; hy sou een reeks later in vroeg 1998 bedank. Engeland, op soek na talent, het gedurende hierdie periode ’n hele aantal nuwe spelers ingespan. Op hierdie tydstip was daar twee hoofprobleme:
Een kleiner uitblink was die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka, waartydens Engeland die kwarteindstryd behaal het, maar duidelik deur die latere kampioen Sri Lanka verslaan is.
’n Nuwe opkoms
’n Verdere rede vir hul swak prestasies was die behoefte van countyspanne aan hul spelers, waarvolgens Engeland selde ’n volstoomspan tydens hul toere saamgestel het. Dit het uiteindelik tot die Engelse en Walliese Krieketraad se oorname by die MCC as die beheerliggaam van die Engelse span en die invoering van gesentraliseerde kontrakte gelei. In die vroeë 1990’s het ook beide Ierland en Skotland hul bande met die Engelse en Walliese span verbreek en albei lande word sedertdien deur hul eie nasionale krieketspanne verteenwoordig.
In 1999, nadat die afrigter David Lloyd ná die vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 bedank het en die nuwe kaptein Nasser Hussain pas benoem is, was Engeland op sy laagtepunt (en was letterlik die toetsland in die laaste plek van die ranglys) nadat hulle op ’n chaotiese manier tuis met 1–2 teen Nieu-Seeland verloor het. Hussain is op die balkon van The Oval uitgejou en die gehoor het met “We’ve got the worst team in the world” na die melodie van “He’s Got the Whole World in His Hands” gespot.
Gesentraliseerde kontrakte is ingevoer – wat die werkdruk vir spelers gereduseer het – en ná die aanstelling van die Zimbabwiese afrigter Duncan Fletcher het Engeland die sukkelende Wes-Indië (ná 27 jaar) met 3–1 verslaan. Engeland se resultate in Asië het daardie winter verbeter en hulle het oorwinnings in beide Pakistan en Sri Lanka aangeteken. Hussain se span het nog ’n baie moeiliker taak gehad en kon die verwagte platloop in die 2001-As-reeks teen die almagtige Australiese span naelskraaps vermy. Die kern van die span het stadig saamgekom, nadat ’n aantal spelers meer en meer ingespan is. In 2003, nadat hulle nogtans tydens die As-reeks verneder is en ’n verdere vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika, het Hussain ná ’n verlore toetsreeks teen Suid-Afrika as kaptein bedank.
Herwinning van die As
Michael Vaughan het oorgeneem, en spelers is aangemoedig om hulself vir die nasionale span beskikbaar te stel. Die eerste sukses was die tweede plek tydens die Kampioenetrofee in 2004, net ná Wes-Indië. Engeland het vyf agtereenvolgende toetsreekse gewen. Tydens dié wenreeks het Engeland Wes-Indië tuis en weg, beide Nieu-Seeland en Bangladesj (sedert 2000 die tiende toetsland) tuis, asook Suid-Afrika in Suid-Afrika verslaan. In Junie 2005 het Engeland sy eerste Twintig20 gespeel en Australië met 100 lopies verslaan. In dieselfde jaar het hulle die As-reeks teen Australië verrassend met 2–1 gewen en die urn vir die eerste keer in 16 jaar herower, nadat hulle dit in 1989 moes afstaan. Vervolgens het hulle tot die tweede plek op die IKR se ranglys gevorder. Ná hul oorwinning oor Australië het Engeland onder verskeie beserings van sleutelspelers gebuk gegaan. As gevolg hiervan het die span ’n gedwonge oorgangstyd ondergaan. ’n 0–2-nederlaag in Pakistan is opgevolg deur twee gelykopreekse in beide Indië en Sri Lanka.
Gedurende die toetsoorwinning tuis teen Pakistan in Julie en Augustus 2006 het verskeie belowende nuwe spelers na vore gekom. Noemenswaardig is veral die linkerarm ortodokse draaibalbouler Monty Panesar, die eerste Sikh wat vir Engeland toetskrieket gespeel het, en die linkshandige aanvangskolwer Alastair Cook. Die 2006/07-As-reeks is gretig afgewag en volgens verwagtinge sou dit ’n vlak van mededinging lewer soortgelyk aan die 2005-reeks. Engeland het onder sy kaptein Flintoff, wat die beseerde Vaughan vervang het, egter al die vyf toetse verloor en sodoende die eerste platgelope As-reeks in 86 jaar gely.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië het Engeland teen die meeste toetsspanne, behalwe vir Wes-Indië en Bangladesj, verloor; hoewel hulle ook nederlae teen die nietoetsspanne vermy het. Nietemin het die nieindrukwekkende manier van die meeste van hul oorwinnings in die toernooi, saam met die swaar nederlae teen Nieu-Seeland, Australië en Suid-Afrika, baie kommentators die Engelse span laat kritiseer oor die wyse wie die Engelse span die eendagwedstryd benader het. Ná die tussenrondte is Engeland uit die toernooi uitgeskakel. Die afrigter Duncan Fletcher het ná agt jaar in die pos bedank en is deur die voormalige Sussex-afrigter, Peter Moores, opgevolg. Tydens die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika het Engeland ook gesukkel en is in die tussenrondte uitgeskakel.
In 2007/08 het Engeland na beide Sri Lanka en Nieu-Seeland getoer, hulle het die eerste reeks met 0–1 verloor en die tweede een met 2–1 gewen. Hierdie reekse is tuis in Mei 2008 met ’n 2–0-oorwinning oor die besoekende Nieu-Seeland opgevolg, wat die druk op Moores verminder het – nadat hy nie maklik met sy span was nie, veral die sterkolwer Kevin Pietersen. Pietersen het Vaughan in Junie 2008 as kaptein opgevolg, nadat Engeland tuis deur Suid-Afrika met 2–1 verslaan is. Die swak verhouding tussen die twee het kop uitgesteek tydens die 2008/09-toer na Indië. Engeland het die reeks met 0–1 verloor en albei mans het van hul poste bedank, alhoewel Pietersen by die Engelse span aangebly het. Moores is as afrigter deur die Zimbabwiese Andy Flower vervang, wat die een of ander verandering saamgebring het. Teen hierdie agtergrond het Engeland onder kaptein Andrew Strauss na Wes-Indië getoer en, ná ’n teleurstellende optrede, dié toetsreeks met 0–1 verloor. Tydens die T20I-wêreldbeker 2009 is die gasheer Engeland weer in die tussenrondte uitgeskakel.
Omotiese tale
Die Omotiese tale vorm 'n tak binne die Afro-Asiatiese tale wat hoofsaaklik in die suidwestelike Ethiopië en die suidoostelike Soedan gepraat word. Dié taalfamilie behels 31 tale wat deur sowat 6,2 miljoen mense gebesig word. Die Omotiese tale is na die Omorivier genoem, wat deur die Omotiestalige gebiede vloei. Alhoewel oor die Omotiese tale se klassifisering as Afro-Asiatiese tale algemene konsensus heers (wat net deur enkele taalkundiges verwerp word), bestaan daar meer debatte oor die presiese afbakening oor die onderlinge subfamilies van die Afro-Asiatiese tale, veral tussen die Koesjitiese en die Omotiese tale; laasgenoemde word soms by eersgenoemde ingesluit.
Engelse nasionale krieketspan
Herwinning van die As
Tydens die 2009-As-reeks is die eerste toetswedstryd in Wallis, op Sophia Gardens in Cardiff, gespeel. Engeland het die wedstryd danksy ’n laaste paaltjie-stand deur deur die boulers James Anderson en Panesar geëwenaar. ’n Oorwinning vir elke span het gevolg totdat die reeks op The Oval beslis is. Danksy die fyn boulwerk deur beide Stuart Broad en Graeme Swann, asook ’n debuut-honderdtal deur Jonathan Trott, het Engeland die As-urn herwin.
Omotiese tale
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Wolaytta (1,6 miljoen) en Gamo (1,1 miljoen). Van die tale word met die Ge'ez-skrif geskryf, terwyl ander die Latynse alfabet gebruik. Geen van die Omotiese tale geniet amptelike status in Ethiopië nie.
Engelse nasionale krieketspan
Aanhoudende probleme in die korter vorme
Ná ’n onbesliste 2009/10-toetsreeks in Suid-Afrika het Engeland sy eerste IKR wêreldkampioenskap, die T20I-wêreldbeker in 2010, met ’n oorwinning van sewe paaltjies oor Australië in Barbados gewen. Die volgende winter het hulle tydens die 2010/11-As-reeks Australië met 3–1 verslaan en sodoende die urn behou, dit was hul eerste reeksoorwinning in Australië in 24 jaar. Daarbenewens was al drie oorwinnings met een beurt – die eerste keer wat ’n toerende span drie beurtoorwinnings in ’n enkele toetsreeks aangeteken het. Cook is as speler van die reeks met 766 lopies aangewys.
Engeland het gesukkel om by sy toetsvorm tydens die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka aan te sluit. Ondanks hul oorwinning oor Suid-Afrika en die gelykop teen die latere kampioen Indië het Engeland skoknederlae teen Ierland en Bangladesj gely, voordat hulle in die kwarteindstryd deur Sri Lanka uitgeskakel is. Engeland het egter sy uitstekende prestasies in toetskrieket voortgesit en op 13 Augustus 2011 het hulle die eerste plek op de IKR se ranglys in toetskrieket behaal, nadat hulle 4–0-skoonskip met Indië afgereken het; dit was hul sesde agtereenvolgende reeksoorwinning en agste in die laaste nege reekse. Engeland het hierdie status egter net een jaar behou – nadat hulle gedurende die winter met 0–3 in Pakistan verloor het en met 2–0 deur Suid-Afrika verslaan is; die Proteas het toe Engeland op die eerste plek van die ranglys vervang. Dit was hul eerste reeksnederlaag tuis sedert 2008, teen dieselfde teenstander. Ná hierdie nederlaag het Strauss as kaptein bedank en sy uittrede uit krieket aangekondig. Cook, wat reeds kaptein van die EDI-span was, het Strauss opgevolg en Engeland na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei – hul eerste in dié land sedert 1984/85. Hy het die eerste kaptein geword wat honderdtalle in sy eerste vyf toetse aanteken en het Engeland se leidende honderdtal-behaaler met 23 honderdtalle agter sy naam. Tydens die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka is Engeland in die Super 8 uitgeskakel.
Op pad na wêreldklas
Nadat hulle tydens die Kampioenetrofee 2013 as naaswenner geëindig het, het Engeland in opeenvolgende As-reekse teen Australië te staan gekom. ’n 3–0-tuisoorwinning het aan Engeland die urn vir die vierde keer in vyf reekse besorg. Tydens die terugreeks is hulle in ’n 0–5-nederlaag egter heeltemal gesloop, hul tweede As-platloop in minder as ’n dekade. Hul ellende is vererger nadat die kolwer Jonathan Trott die toer weens ’n stresverwante siekte vroeg moes verlaat en die aftrede van die draaier Graeme Swann binne-in die reeks. Ná dié toer het die hoofafrigter Flower van sy pos bedank, terwyl Pietersen vir onbepaalde tyd uit die Engelse span geskors is. Flower is deur sy voorganger Moores opgevolg, maar laasgenoemde is vir ’n tweede keer ná ’n reeks teleurstellende vertonings, insluitende die vroeë uitskakelings tydens beide die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj (ná die Super 10) en die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland (Bangladesj het op koste van Engeland gevorder), afgedank. Hy is deur die Australiër Trevor Bayliss opgevolg wat toesig gehou het oor die opswaai van die EDI-span, insluitende reeksoorwinnings oor beide Nieu-Seeland en Pakistan. In toetskrieket het Engeland die As-reeks in die somer van 2015 met 3–2 gewen. Tydens die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië het Engeland die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Wes-Indië verslaan. In die volgende As-reeks 2017–18 het Australië die urn herower en dit in die As-reekse van 2019, 2021–22 en 2023 verdedig.
Die gasheer Engeland het die Krieketwêreldbeker 2019 as gunsteling betree, nadat hulle vir meer as een jaar op die eerste plek van die EDI ranglys was. Skoknederlae teen Pakistan en Sri Lanka tydens die groepfase het hulle op die randjie van uitskakeling gelaat, waardeur Engeland sy twee oorblywende wedstryde teen Indië en Nieu-Seeland moes wen om hul plek in die halfeindrondte te bespreek. Engeland het daarin geslaag en sy veldtog voortgesit, en ná ’n oorwinning oor Australië in die halfeindstryd op Edgbaston met agt paaltjies het Engeland vir die eerste keer sedert 1992 die eindstryd gehaal. Die eindstryd teen Nieu-Seeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde nog beskryf, en sommige beskou dit as die “beste EDI in die krieketgeskiedenis”, nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt gelykop geëindig het en Engeland die laaste boulbeurt van hul beurt met 14 lopies agter Nieu-Seeland betree. Engeland het die eindstryd gewen net omdat hulle meer grenshoue as Nieu-Seeland tydens die wedstryd aangeteken het, waardeur Engeland sy eerste Krieketwêreldbekertitel in sy vierde eindstrydverskyning inpalm.
Tydens die T20I-wêreldbeker 2021 se Super 12 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate het Engeland agtereenvolgens Wes-Indië, Bangladesj, Australië en Sri Lanka geklop, voordat hulle in die laaste groepwedstryd deur Suid-Afrika verslaan is. Nogtans het die Engelse hul groep in die eerste plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle deur Nieu-Seeland met vyf paaltjies verslaan is. Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se Super 12 in Australië het Engeland Afghanistan, Nieu-Seeland en Sri Lanka verslaan, terwyl die wedstryd teen die gasheer weens reën afgelas is en hulle die deur reën beïnvloede wedstryd teen Ierland verloor het. Daarmee het die Engelse hul groep in die tweede plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle Indië met tien paaltjies geklop en die eindstryd gehaal het. In die eindstryd het Engeland Pakistan met vyf paaltjies verslaan en sodoende sy tweede T20I-wêreldbekertitel ingepalm. Daarmee het Engeland die eerste mansspan geword wat beide die krieketwêreldbekertitel en die T20I-wêreldbekertitel op dieselfde tydstip gehou het. Engeland het sowel die Wêreldtoetskampioenskap 2019–2021 as die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 in die vierde plek afgesluit.
Kleure
Wanneer Engeland toetskrieket speel, vertoon hul wit krieketklere die drie leeus op die linkerkant van die trui en beide die naam en kenteken van die borg Cinch op die regterkant. Engelse veldwerkers mag ’n donkerblou pet of wit sonhoed met die EKR se embleem in die sentrum dra. Helms is ook donkerblou geverf. Voor 1997 het die trui die Toets- en Countykrieketraad (TCKR) se kenteken met ’n leeu en stompe op die trui vertoon, terwyl die helms, truie en pette die drie leeus vertoon het.
In die korter vorme van krieket vertoon Engeland se EDI- en T20I-truie die Cinch-kenteken oor die middel, met die drie leeus op die linkerkant van die trui en New Balance se kenteken op die regterkant. In EDIs bestaan die trui uit ’n blou hemp met donkerblou broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n vlamrooi trui en donkerblou broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en ENGLAND oor die bors.
Oor die jare heen het Engeland se EDI-trui verskeie skakerings van blou (soos ’n ligblou gedurende die middel-1990’s, toe dit deur ’n helderblou vervang is) gebruik met die soms gebruikte heeltemal rooi trui.
Engeland se trui word vervaardig deur die Britse maatskappy Castore, wat in April 2022 by die vorige uitruster New Balanace oorgeneem het. In Februarie 2021 het die Engelse en Walliese Krieketraad aangekondig dat die truiborg NatWest deur Cinch, ’n aanlynmarkplek vir tweedehandse motors, vervang sal word.
Tuisstadions
Nes ander vername krieketlande soos Australië, Bangladesj, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Engeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Engelse nasionale krieketspan span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Engeland in.
Die Engelse nasionale krieketspan het tot dusver tien tuisstadions tydens toetswedstryde ingespan:
Krieketwêreldbekerstadions
Engeland het reeds vyf keer as gasheer van krieketwêreldbekertoernooie opgetree, meer as enige ander krieketland. Vervolgens is op Lord’s vyf eindwedstryde aangebied, meer as op enige ander krieketstadion.
Die eerste twee krieketwêreldbekertoernooie is op Engeland se ses tradisionele krieketstadions aangebied: Lord’s, The Oval, Edgbaston, Old Trafford, Trent Bridge en Headingley. Die derde Krieketwêreldbeker in 1983 is op 15 stadions dwarsdeur Engeland en Wallis aangebied. Die Krieketwêreldbeker 1999 is saam deur Engeland, Skotland, Ierland, Nederland en Wallis aangebied, waarvan Engeland die meeste wedstryde aangebied het en die nominale gasheer was. Die Krieketwêreldbeker 2019 is in beide Engeland en Wallis aangebied.
Engeland het ook al drie Kampioenetrofeë aangebied, meer as enige ander krieketland. Daarbenewens is die T20I-wêreldbeker 2009 in Engeland aangebied. Saam met Ierland en Skotland sal Engeland die T20I-wêreldbeker 2030 aanbied.
Speelstyl
Die styl van elke nasionale krieketspan word sterk deur die geografiese en klimatiese besonderhede gekenmerk. In die milde Engelse klimaat speel die spoed en draaiballe ’n minder belangrike rol as dit byvoorbeeld op die harde Suid-Afrikaanse kolfblaaie die geval is. Aangesien die krieketbal met sy naat nie ’n perfekte koeël vorm nie, is vroeg die tegniek van naatboulwerk ontwikkel, waartydens die bal deur die bouler tydens die aflewering met die naat na boontoe gehou word; indien die naat die kolfblad tref, kan die bal met ’n sywaartse beweging moeilikhede vir die kolwer veroorsaak. Hierdie tegniek, saam met draaiballe, waartydens die bal met ’n draai afgelewer word, is vir meer Engelse toetsoorwinnings verantwoordelik as alle andere tegnieke. Hierdie tegnieke was van ’n besondere belangrikheid voordat die praktyk gevestig het om kolfblaaie voor reën te beskerm, aangesien ’n vinnige boulwerk op ’n nat oppervlak net ’n klein invloed het.
Aanhangerskultuur
Die Engelse nasionale krieketspan word tydens oorsese toere deur die Barmy Army begelei, wat eens ’n informele groep krieketaanhangers was maar nou ’n soort maatskappy is wat sy lede van kaartjies voorsien om die nasionale span tydens hul oorsese toere te kan vergesel. Dit het tydens die Ashes-toer 1994/95 ontstaan en is deur Paul Burnham gestig.
Wedywering met ander nasionale spanne
Sedert die eerste toets op 15–19 Maart 1877 handhaaf Engeland ’n wedywering met Australië wat in die kompetisie om die As neerslag vind, die mees tradisionele en belangrikste wedywering in internasionale krieket. Dit vom deel van die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral rugby en die Statebondspele) ’n besondere status geniet.
Internasionale toere
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Engelse nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Engeland toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketlande van die Noordelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketlande van die Suidelike Halfrond. Die bekendste en mees tradisionele, want oudste trofee, wat tydens die toere uitgespeel word, is die As waarom Engeland en Australië sedert 1882 meeding. Sedertdien het ander trofeë bygekom, waarom Engeland teen ander nasionale spanne meeding. Net so speel Engeland in toetskrieket sedert 1951/52 teen Indië in Indië om die Anthony de Mello-trofee, sedert 2007 teen Indië in Engeland om die Pataudi-trofee en vanaf 1963 tot 2020 teen Wes-Indië om die Wisden-trofee. Laasgenoemde is in 2021/22 deur die Richards-Botham-trofee vervang.
Bekende spelers
27 voormalige Engelse spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Engeland 711 spelers toets-, 269 spelers EDI- en 99 spelers T20I-wedstryde gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Engelse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was 81 spelers reeds die kaptein vir Engeland tydens ’n toetswedstryd, 35 tydens ’n EDI en tien tydens ’n T20I.
Bamboesberg
Die Bamboesberg is 'n bergreeks geleë in die noordwestelike hoek van die Oos-Kaap, Suid-Afrika, suidoos van Steynsburg. Die reeks is vernoem na die bamboesplant (Thamnocalamus tessellatus) wat welig in sy klowe groei.
Die Bamboesberg is 'n uitloper van die Stormberge, en 'n deel van die reeks kan parallel en oos van die pad tussen Hofmeyr en Tarkastad gesien word. Sommige van sy pieke is meer as 1800 m (6000 voet) hoog - Aasvoëlberg, 35 km wes van Sterkstroom, styg tot 2208 m (7245 voet). Die Stormbergspruit is 'n sytak van die Oranjerivier. Die rotse is saamgestel uit sediment van die Stormbergreeks in die Karoostelsel.
Paderborn
Paderborn (Nederduits: Patterbuorn) is 'n stad in Noordryn-Wesfale in die weste van Duitsland, met 'n bevolking van 147 688 op 31 Desember 2011 en 'n oppervlakte van 179,5 km². Die naam is afgelei van die rivier Pader en -born, 'n Oud-Duitse woord vir 'n bron. In 1975 het Paderborn verskeie gebiede ontvang en is sedertdien 'n stad met 'n bevolking van meer as 100 000 inwoners.
Netanyahu IV-kabinet
Die Netanyahu IV-kabinet of die 34ste regering van Israel, Hebreeus: ממשלת ישראל השלושים וארבע - Mem'shelet Yisra'el HaShloshim VeArba, was 'n Israelse kabinet wat regeer het van 14 Mei 2015 van 17 Mei 2020.
Hierdie regering het 'n regs-religieuse strekking gehad en het beskik oor 61 setels in die 20e Knesset (het bestaan sedert 31 Maart 2015), oor 60 setels in die 21e Knesset (het bestaan sedert 30 April 2019), oor 55 setels in die 22e Knesset (het bestaan sedert 3 Oktober 2019) en oor 58 setels in die 23e Knesset (het bestaan sedert 16 Maart 2020). Die premier was Benjamin Netanyahu van die Likoed-party gewees.
Die Netanyahu IV-kabinet het bestaan uit die volgende partye:
Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10
Meine Seel erhebt den Herren, BWV 10, is 'n kantate deur Johann Sebastian Bach.
Schmarrn
Die Duitse term Schmarrn (in Suid-Duitse dialekte oorgelewer vanaf die 16de eeu en verwant aan schmieren "smeer"; in die Swabiese en Badiese kookkuns ook Kratzete genoem) verwys na bepaalde meelkosdisse in die Beierse en Oostenrykse kookkuns waar 'n deegmassa tydens die bereiding met 'n lepel of ander kookwerktuig in klein stukkies getrek en vermeng word.
Meestal word die term vir soet meelkosdisse gebruik waarvan die bekendste variante Kaiserschmarrn ('n soort pannekoek wat met pruime bedien word), Semmelschmarrn (afgelei van die Suid-Duitse term vir rolletjie, Semmel, bestaande uit rolletjies wat in dun snye gesny word) en Grießschmarrn (wat van koringgriesmeel berei word) is. 'n Souterige uitsondering is Kartoffelschmarrn wat van aartappels berei en as bykos vir vleisgeregte bedien word.
Aabyro
Aabyro is ‘n dorp in die Jammerbugt-munisipaliteit, en voormalige setel van die  Aabybro-munisipaliteit in die voormalige Hjørring-distrik en Noord-Jutland-distrik. Vanaf 2007 is dit egter die hoofkwartier van die Jammerbugt-munisipaliteit in Denemarke.
Voormalige munisipaliteit
Die oppervlakte van die Aabybro-munisipaliteit was 170,88 vierkante kilometer, bestaande uit 11 388 inwoners, waarvan 5 686 mans en 5 702 vrouens was (2005). Die munisipaliteit het die eilande in Limfjord ingesluit.
Plek
Aabybro het 5 382 inwoners (2011). In 1953 was die bevolkingstal nog 1 188.
Ngqeleni
'n Nedersetting in Wes-Pondoland, 32 km suidoos van Mthatha en ongeveer 40 km noord-noordwes van Koffiebaai. Die naam is afgelei van die Xhosawoord ngqele menende ‘koue’. Die Coldstream vloei hier naby verby.
Bonokas
Bonokas, algemeen afgekort as BNA of  OHC, is 'n enjinklepmeganisme waar die nokas van 'n binnebrandenjin binne die silinderkoppe (bo die suiers en ontbrandingskamers) geplaas is, en waardeur die kleppe op 'n meer direkte wyse aandryf word in vergelyking met oorhoofse kleppe (OHV) en stootstange.
Enkelbonokas
Enkelbonokas (EBNA of SOHC ) is 'n ontwerp waarin 'n enkele nokas binne die silinderkop geplaas is. In 'n inlynenjin, beteken dit daar is een nokas in die kop, terwyl in 'n enjin met meer as een silinderkop, soos 'n V-enjin of 'n horisontaal-gekantelde enjin (bokser of platenjin), daar twee nokaste is: een per silinderbank.
In die EBNA-ontwerp, werk die nokas direk op die kleppe, tradisioneel via bakkievormige klepligters; of via 'n tussenganger kantelarm. EBNA-silinderkoppe is oor die algemeen goedkoper om te vervaardig as dubbelbonokas (DBNA)-silinderkoppe.
Tydreëlband
Getande tydreëlbande, van rubber en kevlar gemaak, word algemeen gebruik om bonokasenjins se tyd te reël. In vergelyking met ander nokasstelsels, het tydreëlbande lae ontwerp-, ingenieurs- en produksiekoste, lae geraas, lae massa (en gevolglik lae traagheid), lae ruimtevereistes, en geen behoefte aan smering nie.
Tom Hardy
Edward Thomas "Tom" Hardy (gebore op 15 September 1977) is ’n Britse akteur, draaiboekskrywer en vervaardiger.
Loopbaan
duimnael|links|180px|Hardy in 2015 by die [[Cannes-rolprentfees.]]
Hy het sy rolprentdebuut in 2001 in Ridley Scott se oorlogsfliek Black Hawk Down gemaak. Sy ander noemenswaardige prente sluit in die wetenskapsfiksieprent Star Trek: Nemesis (2002), die misdaadprent RocknRolla (2008), die biografiese sielkundedrama Bronson (2008), die riller Inception (2010), die sportdrama Warrior (2011), spioenasiefliek Tinker Tailor Soldier Spy (2011), die misdaaddrama Lawless (2012), die drama Locke (2013), die rampokkerfliek The Drop (2014) en die biografiese western-riller The Revenant (2015), waarvoor hy vir ’n Oscar vir beste manlike byspeler benoem is. Hy was ook Bane in die superheldfliek The Dark Knight Rises (2012), "Mad" Max Rockatansky in Mad Max: Fury Road (2015) en albei Kray-tweelingbroers in die misdaadriller Legend (2015).
Die kommersiële mislukking in 2002 van Star Trek: Nemesis het daartoe gelei dat Hardy verslaaf geraak het aan alkohol en crack. Hy is in 2015 gekies as een van die tydskrif GQ se 50 bes geklede mans.
Maria van Riebeeck-standbeeld
duimnael|regs|190px|Die standbeeld van [[Maria van Riebeeck|Maria de la Queillerie, van nader gesien.]]
duimnael|links|180px|Syaansig van die Maria van Riebeeck-standbeeld in Kaapstad se Heerengracht. Op die beeld se voetstuk staan Maria de la Quiellerie, nie Van Riebeeck nie.
duimnael|regs|270px|Plaat aan die standbeeld se voetstuk.
Die standbeeld van Maria de la Que(i)llerie (Maria van Riebeeck) staan langs die standbeeld van haar man, Jan van Riebeeck, op 'n verkeerseiland in die Heerengracht in Kaapstad. Beide standbeelde kyk in die rigting van Tafelberg.
Dit is 'n geskenk van Nederland aan die volk van Suid-Afrika om die vestiging van die verversingspos aan die Kaap die Goeie Hoop te herdenk. Op 2 Oktober 1954 het prins Bernhard, die eggenoot van die Nederlandse koningin Juliana, die beeld voor die Nasionale Kunsmuseum in die Kompanjiestuin onthul. In 1969 is die beeld na die huidige standplaas verskuif.
In die beeld is Maria de la Queillerie 'n statige en waardige figuur met 'n ernstige gesigsuitdrukking. Sy dra 'n sirkelvormige kraag en die wye rok val neer uit 'n nousluitende middellyf. 'n Mussie voorkom dat haar hare in haar oë hang. Aan haar linkerarm dra sy 'n mandjie vrugte en in haar regterhand 'n boeket blomme. Dit wys na die aandag wat Van Riebeeck aan die tuinbou by die verversingspos aan die Kaap moes gee.
Daar kan nie met alle sekerheid vasgestel word of daar wel 'n afbeelding van Maria de la Queillerie bestaan nie. Daar word vermoed dat die beeldhouer Dirk Wolbers sy eie vrou as model vir hierdie beeld gebruik het. Dit is die laaste beeld wat die bekende Nederlandse beeldhouer voltooi het. Dit is in Parys in brons gegiet.
Olimpiese Somerspele 1964
Die Olimpiese Somerspele 1964 (Japannees: 第十八回オリンピック競技大会, Dai Jūhachi-kai Orinpikku Kyōgi Taikai), amptelik bekend as die Spele van die XVIIIde Olimpiade, is tussen 10 en 24 Oktober 1964 in Tokio, Japan, aangebied. Naas Tokio het Detroit, Wene en Brussel aansoek gedoen om die spele te kon aanbied. Dit was die eerste Olimpiese Spele wat in Asië aangebied is.
Durban-Noord
Durban-Noord is 'n woongebied geleë net noord van Durban in die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit, geskep in 2000, wat insluit die Groter Durbangebied in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit lê tussen die N2-deurpad en die ooskus, met die Umgenirivier wat die suidelike grens vorm. Sy residensiële voorstede is 'n paar van Durban se mees welgestelde en elite buurte, wat hul stamboom gehandhaaf het sedert voor-apartheidsdae. Dit word omring deur La Lucia in die noorde.
Voorstede
Briardene, Red Hill en Glen Anil is die belangrikste industriële gebiede. Sy residensiële voorstede sluit in Glen Anil, Glen Ashley, Glen Heuwels, Park Hill, Umgenipark, Avoca, Kenville en die Seekoeimeer. Chris Haniweg is die belangrikste industriële deurroete deur Durban-Noord, aangrensend aan Briardene en Glen Anil se industriële gebiede.
Olimpiese Somerspele 1964
Die organisasie van die 1968-Spele was, danksy 'n begroting van ses-en-twintig miljoen dollar, onberispelik. Die sportakkomodasie was nagenoeg perfek, met 'n indrukwekkende stadion en 'n reusagtige Olimpiese swembad. Ondanks hierdie skitterende infrastruktuur ontbreek die Spele skynbaar tog aan geesdrif en warmte.
Durban-Noord
Voorstede
Die M12 Kenneth Kaundaweg/Umhlanga Rocksrylaan verbind die westelike voorstede van Durban-Noord met Umhlangarif. Die Ruth First-snelweg (M4) verbind Durban-Noord na die stad en Umhlanga Rocks langs die kus. Virginia Lughawe is geleë langs die noordelike kuslyn.
Olimpiese Somerspele 1964
Die Olimpiese Winterspele 1964 is in Innsbruck, Oostenryk, aangebied. Die Paralimpiese Somerspele 1964 is tussen 3 en 12 November in Tokio gehou.
Durban-Noord
Ontspanningsgeriewe en natuurreservate
Durban-Noord se strande, insluitend Beachwood, Virginia en Glenashleystrande en Dave se strand strek van die Umgeniriviermond tot by die voorstad Glenashley. Die Beachwood Mangroves Natuurreservaat bewaar die kuslyn noord van Blue Lagoon.
Olimpiese Somerspele 1964
Toewysing
Tokio is op 26 Mei 1959 in München deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 1964. Ander kandidate was: Detroit, Wene en Brussel.
Durban-Noord
Ontspanningsgeriewe en natuurreservate
Die Umgeniriviervoëlpark is geleë op die oewer van die Umgenirivier in Umgeni Park. Die Virginia-bosnatuurreservaat is geleë in die voorstad van Virginia, terwyl Seaton Park Natuurreservaat te vinde is in Park Hill. Durban-Noord het 'n munisipale swembad en 'n aantal van die parke word versorg deur die Ethekwini munisipaliteit, met inbegrip van die Durban-Noord Japannese Tuine.
Olimpiese Somerspele 1964
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
19 Olimpiese sportsoorte in 163 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 163 goue medaljes oorhandig. Daarbenewens is wedstryde in verskeie demonstrasiesporte beslis. • 4
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Suid-Afrikaanse deelname
Suid-Afrika kon nie aan die Spele deelneem nie omdat hulle weens die apartheidstelsel geskors is. Hulle kon eers 28 jaar later aan die Olimpiese Somerspele van 1992 deelneem.
Getal medaljes
[[Lêer:1964 Summer Olympic games countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1964:
Gasheerstad Tokio]] Hier is die top tien lande wat medaljes by die Spele verower het:
Leër
[[Lêer:Conscription map of the world.svg|duimnael|400px|Kaart van leërs wêreldwyd:
]]
'n Leër is die gedeelte van 'n land se weermag wat op die grond veg. Dus 'n landmag, in teenstelling met 'n lugmag of 'n seemag (vloot genoem).
Wikivoyage
Wikivoyage is 'n vrye reisgids op die Internet met bestemmings, onderwerpe en taalgidse wat deur onbetaalde outeurs geskryf is. Die naam van die webtuiste is 'n samevoeging van die woorde "wiki", 'n sagtewareprogram wat mense toelaat om teks te publiseer en te wysig, en "voyage", die Franse en Engelse woord vir reis. Die inhoud word, net soos Wikipedia, onder die Creative Commons Erkenning-InsgelyksDeel-lisensie gepubliseer.
Lobet Gott in seinen Reichen, BWV 11
Lobet Gott in seinen Reichen, BWV 11, is 'n oratorium deur Johann Sebastian Bach.
Amy Gumenick
Amy Gumenick (gebore 17 Mei 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Supernatural (2005), Arrow (2012), en TURN: Washington's Spies (2014).
Frank Marlowe
Frank Marlowe (20 Januarie 1904 – 30 Maart 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bulldog Drummond Strikes Back (1947), Quicksand (1950), en Badman's Gold (1951), en in die televisiereeks The Lone Ranger (1949).
René Descartes
René Descartes, (31 Maart 1596 – 11 Februarie 1650) gebore in Touraine, Frankryk, was nie net 'n filosoof nie, maar ook 'n belangrike wetenskaplike wat bygedra het tot die fisika, analitiese meetkunde, wiskunde, optika en fisiologie. Sy belangrikste bydrae is sy metode, uiteengesit in Discours de la méthode (Vertoog oor die metode) en Méditations Métaphysiques (Bepeinsinge oor die Eerste Filosofie).
Gevolglik het Descartes "ek dink" (cogito) as die eerste duidelike en ooglopende beginsel geïdentifiseer, waarvan hy sekerheid aangaande die bestaan van dinge kon aflei. Vandaar Descartes se bekende uitsprake: dubito (ek twyfel) ergo cogito (daarom dink ek), en verder cogito ergo sum (ek dink, daarom is ek).
Hy het die menslike natuur hoofsaaklik gesien as intellek waaraan die liggaam verbind was. Rasionaliteit was egter nie net die basis van menswees nie, maar 'n sleutel tot alle realiteit. Descartes het geglo dat hy deur sy deduktiewe metode besliste kennis van alles kon bereik. Sy uitgangspunt was 'n idee wat duidelik tot sy verstand gespreek het, waarna hy deur rasionele deduksie verder kon gaan om die bestaan van alles, insluitend die wêreld en God, te demonstreer.
In teenstelling met Plato, het hy nie 'n ander wêreld van idees wat rasionele denke voorafgaan, voorveronderstel nie. Nòg 'n ingebore idee, nòg 'n goddelike Wese, maar die menslike cogito – die denkproses – is die bron wat, vóór die sintuiglike ervaring, ware kennis waarborg – selfs die kennis van 'n self-openbarende God.
Mark Goddard
Mark Goddard (gebore 24 Julie 1936) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blue Sunshine (1977) en Lost in Space (1998), en in die televisiereekse The Detectives (1959) en Johnny Ringo (1959).
Lou Richards (akteur)
Lou Richards (gebore 3 September 1951) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005), Bones (2005), Mad Men (2007), en How to Get Away with Murder (2014).
Grace Gummer
Grace Gummer (gebore 9 Mei 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Larry Crowne (2011), Frances Ha (2012), en The Homesman (2014), en in die televisiereeks Extant (2014).
Daniel Kahneman
Daniel Kahneman (Tel Aviv, 5 Maart 1934) is 'n Israeliese sielkundige. Hy is 'n belangrike baanbreker ten opsigte van die koppelvlak tussen die ekonomie en die sielkunde. In sy publikasies het hy die idee van die rasioneel berekenende man wat vir sy eie voordeel optree, verwerp en het die menslike psige in die ekonomie bekendgestel. In 2002 het hy die Sweedse Nasionale Bank se prys vir ekonomie (Nobelprys vir Ekonomiese Wetenskappe) gewen vir 'integrasie van sielkundige insigte in die ekonomiese wetenskap, veral met betrekking tot menslike oordeel en besluitneming onder onsekerheid. Kahneman was getroud met die Amerikaanse sielkundige Anne Treisman.
Lewensloop
Kahneman het sy kinderjare in Parys deurgebring. In 1946 verhuis hy saam met sy ouers na die destydse Mandaatgebied Palestina. Hy behaal in 1954 sy baccalaureusgraad in wiskunde en sielkunde aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem. Toe dien hy in die sielkunde-afdeling van die Israeliese weermag. In 1958 vertrek hy na die Verenigde State en voltooi in 1961 'n doktorsgraad in sielkunde aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. Daarna het hy in 1961 sielkunde aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem gegee, waar hy in 1966 as senior lektor aangestel is. Hy is tans professor in sielkundige openbare sake aan die Princeton Universiteit en die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem. Kahneman het verskeie belangrike toekennings ontvang vir sy navorsing, waaronder die 'Distinguished Scientific Contribution Award of the American Psychological Society' (1982), die 'Hilgard Award for Lifetime Contribution to General Psychology' (1995) en die Sweedse Nasionale Bank se prys vir ekonomie in 2002. Hy ontvang verskeie van hierdie toekennings saam met sy kollega Amos Tversky. Benewens hierdie toekennings het Kahneman minstens tien eregrade.
Navorsing
Kahneman se vroeë werk het gefokus op visuele persepsie en aandag. Dit het gelei tot 'n belangrike artikel in die wetenskap in 1966 getiteld "Pupil Diameter and Load on Memory" (Kahneman & Beatty, 1966). Daarna bestudeer hy die belangrikheid van konteks in besluitneming sedert die 1970's. Een van die belangrikste artikels uit hierdie tyd is die artikel wat hy saam met Amos Tversky in Econometrica geskryf het. Voor hierdie publikasie het ekonome geredeneer met die veronderstelling dat mense rasionele besluite neem. Ekonome het uitgegaan van die uitgangspunt dat die mens 'n homo-oeconomicus is, wat in sy eie belang optree en rasioneel en berekenend daaroor nadink. Kahneman het getoon dat mense hiermee op 'n stelselmatige manier foute maak.
Skatting van geleenthede en risiko's (vooruitsigsteorie)
Een voorbeeld is dat mense nie ingewikkelde situasies behoorlik kan ontleed nie, veral as die toekomstige gevolge nie seker is nie. Moet jy byvoorbeeld daardie ekstra versekering insluit as jy 'n wasmasjien koop? Die kans dat dit binne vyf jaar sal breek, is klein, en sou dit gebeur, is dit nie 'n ramp nie. 'n Droë berekening toon dat duur ekstra versekering nie voordelig is nie. Kahneman het in sy ondersoek na die vooruitsigsteorie getoon dat mense klein kanse oorskat, met die gevolg dat daar in hierdie geval te duur versekering aangegaan word. Kahneman se alternatiewe teorieë verklaar ook waarom mense kilometers aflê om 'n paar rand op 'n klein aankoop te spaar, maar nie vir dieselfde klein afslag op 'n groot aankoop nie.
Verwysingsvlak (Verankering en aanpassing)
Kahneman het ook op ons sensitiwiteit vir verandering gewys en met die verwysingvlakteorie vorendag gekom. 'n Voorbeeld hiervan is dat vir huiseienaars die huidige waarde van hul huis amper nie tel nie, want dit is gewoond aan die verwysingsvlak. Afwykings van hierdie verwysingsvlak weeg egter wel swaar - as die waarde daal of toeneem omdat 'n woonstel of park voor hul deur gebou word, is dit baie belangrik in die ervaring.
Verliesafkeer (Loss aversion)
Kahneman het ook getoon dat mense veel meer as verliese swaarder weeg as wat hulle dieselfde waardevermeerdering waardeer. Dit kan byvoorbeeld in vasvraeprogramme gesien word. Dikwels sal daar in die vasvra 'n oomblik wees dat mense moet kies of hulle moet stop (om die bedrag te hou) of om voort te gaan (met die opsie om die bedrag te verdubbel of heeltemal te verloor). Omdat mense gewoond geraak het aan die bedrag - dit is hul verwysingsvlak - en die vooruitsig om te verloor, meer beïndruk as die kans om te wen, hou hulle gewoonlik op. Kahneman se teorie van afkeer van verlies verklaar vasvraegedrag baie beter as die vorige teorieë. Daar is ook kritiek op hierdie teorie. Kahneman hou nie rekening met die feit dat die eerste verdienste geld meer werd is as jou laaste geld verdien.
Voorkeur vir die status quo
Navorsing deur Kahneman toon ook aan dat mense 'n voorkeur vir die status quo het. Hy het dit getoon met behulp van 'n (onbedoelde) eksperiment in Amerika. In die Amerikaanse deelstate New Jersey en Pennsilvanië het die regering burgers 'n keuse uit twee voertuigversekeringspolisse gegee as deel van 'n wetswysiging. Opsie 1 was duurder, maar het meer (wettige) opsies aangebied. Opsie 2 was goedkoper en het minder opsies aangebied. Destyds was die bestaande verdeling tussen hierdie opsies in albei state ongeveer dieselfde. In New Jersey is die goedkoopste opsie as standaardopsie aangebied, wat daartoe lei dat 79% van die burgers dit kies. In Pennsilvanië, waar die duurste opsie standaard aangebied is, het slegs 30% die goedkoopste gekies. Hierdie effek speel waarskynlik ook 'n rol in soortgelyke keuse prosesse, soos in die keuse om orgaanskenker te word al dan nie.
Oorskatting van die waarskynlikheid van 'n spesifieke geval (konjunksie-dwaling)
Die volgende voorbeeld van Tversky en Kahneman word gereeld aangehaal vir hierdie oorskatting:
'Linda is 31 jaar oud, enkellopend, baie uitgesproke en slim. Sy studeer af as sielkundige. As student was sy diep betrokke by onderwerpe soos diskriminasie en sosiale geregtigheid en het sy deelgeneem aan anti-kernkrag betogings.
Wat het die groter kans?
85% van die respondente in 'n studie het opsie 2. gekies. Statisties is die kans dat die twee feite oor Linda saamval (konjunksie) egter kleiner as die kans dat slegs feit 1 waar is. Mense oorskat die waarskynlikheid van 'n spesifieke saak.