cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keurvors
Van die 17de eeu af het die getal keurvorste gewissel tussen sewe en tien. Van dié wat bygevoeg is, was die hertog van Beiere en die hertog van Brunswyk-Lüneburg (beter bekend as die keurvors van Hannover).
Geodia apiarium
Die spons behoort tot die genus Geodia en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike name van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Sparta
Sparta (Grieks: Σπάρτη) was die hoofstad van Lakonië in antieke Griekeland en was vir eeue lank een van die belangrikste stadstate van Griekeland. Die stad is in die noorde van die sentrale Lakoniese vlakte geleë op die Peloponnesiese skiereiland, op die regteroewer van die Eurotas.
Danksy ŉ eensydige gerigtheid op die militêre lewe, het Sparta in die 6e eeu v.C. tot die magtigste stad in Griekeland ontwikkel. Sparta het 'n besondere posisie tussen die ander Griekse stede ingeneem deurdat 'n klein groep burgers (homoioi of gelykes) 'n groot groep onderdane oorheers het. In die 4e eeu v.C. het Sparta ŉ groot nederlaag teen Thebe gelei en nooit daarvan herstel nie. In dieselfde eeu het die stad onder Romeinse beheer gekom. Dit is veral die Spartaanse opvoeding en die politieke stelsel wat geleerdes vandag nog interesseer.
Oor die oudste geskiedenis van Sparta (ook Lakedaimon genoem) is daar nog minder bekend as oor die ander Griekse stede, onder meer omdat die Spartane heelwat later as die ander Grieke, eers in die 3e eeu v.C, met die geskiedskrywing van hulle streek begin het. Die ander Grieke was ook nie altyd goed op die hoogte van die besondere ontwikkeling van Sparta nie.
Die argeologiese materiaal is ook onvoldoende om die gapings in die geskiedenis aan te vul. Dit is egter wel bekend dat Lakonië, die landstreek waarvan Sparta later die hoofstad sou word, in die Miceense tyd (1600-1200 v.C.) 'n belangrike koninkryk was. In Homerus se Ilias, wat hom in die Miceense tyd afspeel, word Menelaos die koning van die ryk genoem. Na die vernietiging van die Miceense beskawing deur onder meer Doriese volksverhuisers (omstreeks 1200-1050 v.C.) het die stad Sparta in die 10e eeu v.C. deur die samesmelting van 'n aantal Doriese dorpe (synoikismos) ontstaan.
Terwyl die ander Griekse stede gebiedsuitbreiding bewerkstellig het deur die stigting van kolonies, het Sparta, wat nie aan die see geleë was nie, in dieselfde tyd oorgegaan tot die onderwerping van Lakonië en later ook Messenië. Die oorspronklike bevolking is in die proses waarskynlik op 'n paar na tot slawerny onderwerp. In teenstelling met die gebruik in ander gebiede wat deur die Doriërs verower is, was die slawe nie die persoonlike eiendom van hulle veroweraars nie, maar van die staat. Hulle moes as boere op 'n stuk land wat vir die doel aan hulle toegewys is (klèros), werk. 'n Vaste gedeelte van die opbrengs was vir die meester, die res vir hulleself. Materieel het die nuwe soort slawe, wat helote genoem is, nie ŉ ondraaglike lewe gehad nie.
Lys van kinderspeletjies
Hier volg 'n lys van speletjies, hoofsaaklik deur kinders gespeel, wat nie televisie- of rekenaarverwant is nie.
Sparta
Hulle het genoeg voedsel gehad en was as staatslawe minder onderhewig aan die nukke en grille van 'n meester. In ander opsigte was hulle posisie egter besonder sleg. Die feit dat daar baie meer helote as Spartane was (moontlik 10 helote vir elke Spartaan), het beteken dat die Spartane voortdurend opstande gevrees het en streng opgetree het om dit te verhoed.
Lys van kinderspeletjies
Boeresport
Die volgende speletjies word gewoonlik eerder as boeresport geklassifiseer.
Sparta
Hulle is verder verneder deur tydens "krygsoefeninge" as die vyand op te tree, deur tydens feeste vir nie-helote te moes sing en dans, en altyd dierevelle as klere te moes dra. Die helote is as kultuurlose mense beskou wat nie veel beter was nie as die diere in wie se velle hulle geklee was.
Perioike
Die derde " klas" in die Spartaanse samelewing was die van die perioike, mense wat die dorpe rondom Sparta bewoon het. Hulle was vryburgers wat hulle eie dorpe taamlik selfstandig mog bestuur, maar geen politieke regte in Sparta gehad het nie. Hulle het hulle veral met handel en die ambagte, veral die wapensmeekuns, besig gehou.
Hulle het hulle invloed van die 6e eeu af probeer uitbrei deur nie-aanvalsverdrae te sluit en die hele Peloponnesos met uitsondering van Argos en Achaie in 'n bond onder leiding van Sparta te verenig (Peloponnesiese Bond). Sparta het die sterkste staat in Griekeland geword en ook 'n kulturele bloeityd beleef. Beroemde digters het feeste opgeluister, terwyl die beeldhoukuns ook op 'n hoë peil was.
Staatsbestel
Sparta is die eerste Griekse stad waarvan die grondwet aan ons bekend is. Daar kan egter nie met sekerheid gesê word of die grondwet in die laaste gedeelte van die 8e eeu v.C. of eers in die 7e eeu v.C. ontstaan het nie. Wat wel seker is, is dat Sparta in die 6e eeu v.C. ŉ ander staatsbestel as die meeste ander Griekse stede gehad het. Terwyl die koningskap in die meeste stede afgeskaf is, het dit in Sparta bly bestaan. Daar was selfs ŉ dubbele koningskap van 2 dinastieë: die Agiade en Eurupontide, wat moontlik ontstaan het uit die samesmelting van Miceense heersers met die Doriërs. Die konings se mag was beperk tot priesterlike funksies en die opperbevel in tye van oorlog. In die grondwet, of Rhètra, word alle Spartaanse burgers as homoioi (= gelykes) aangedui. Wat hiermee bedoel word, is egter nie duidelik nie. Moontlik het dit te doen met die feit dat die swaargewapende infanteriste, die hopliete, meer regte geëis het. Hulle was waarskynlik minder welgestelde Spartane wat in 'n posisie was om sulke eise te stel omdat hulle dienste nodig was vir die onderdrukking van die Messeense opstande. In die grondwet is voorsiening gemaak vir 'n volksvergadering, die Apella, waaraan alle homoioi bo 30 jaar kon deelneem. Die Apella het die 30 lede van die raad van oues, die Gerousia, aangewys wat, met uitsondering van die 2 konings, almal ouer as 60 moes wees. Elke 5 jaar is ook 5 efore gekies, wat die meeste mag besit het omdat hulle die Gerousia sowel as die Ape la beheer het.
Verval
Dit was vir hierdie Sparta met sy gelykwaardige burgerskrygslui wat staatsbelang bo eiebelang gestel het, dat talle tydgenote, Grieke en ook latere staatsfilosowe so 'n groot bewondering gehad het. Vir sommige van hulle was Sparta in sy bloeityd die ideale staat. Die feit dat slawerny die ekonomiese grondslag van die ideaal gevorm het, het hulle liefs geïgnoreer. Die ideaal self het trouens ook nie lank gefloreer nie. Van die 5e eeu v.C. af het Sparta hom steeds meer afgesluit: die kulturele lewe het verstar en alleaandag is aan die verdediging van die stad gewy.
Hierdeur het 'n eensydige en streng militaristiese samelewing ontstaan. Na die oorwinning oor Athene, Sparta se groot mededinger om die mag in Griekeland, in die Peloponnesiese Oorlog (431 - 404 v.C.) het daar groot standeverskille binne die geledere van die homoioi ontstaan deurdat sommige meer voordeel uit die oorlog getrek het as ander. 'n Heerskappy van enkeles (oligargie) het weer ontstaan, en die samehorigheidsgevoel het verdwyn.
Die nederlae teen Thebe in die 4e eeu v.C., waartydens 'n kwart van die Spartane hulle lewens verloor het, en die verlies van Messenië, wat vir Sparta op ekonomiese gebied van essensiële belang was, het Sparta 'n knou toegedien waarvan hy nooit herstel het nie. Pogings van onder meer koning Agis IV (ca. 262-241 v.C.) en koning Kleomenes III (ca. 260 - 222 v.C.) om die ou Spartaanse dissipline te herstel, is deur die rykes gedwarsboom omdat hulle nie kans gesien het om na 'n lewe van soberheid terug te keer nie.
In teenstelling met die ander Griekse stadstate het Sparta daarin geslaag om onder die bewind van Philippus van Macedonië (regeer 359-336 v.C.) nog 'n sekere mate van selfstandigheid le behou, maar saam met hom het hulle die onderspit gedelf in die stryd teen die Romeine.
Inwoners
Die Spartane het bekend gestaan vir hulle buitengewoon sobere en strenge opvoeding wat hulle ontvang het. Die begrip spartaans verwys vandag nog hierna. Die Doriërs, wat hulle van omstreeks 1100 v.C. in die dal van die rivier Eurotas gevestig het, het geensins in landbou belang gestel nie. Hulle landgoedere het hulle deur rentmeesters laat beheer. Die inwoners van Sparta, die Spartane of Spartiane (soms ook Lakedaimoniërs genoem), het al hulle aandag op militêre sake toegespits.
Hul lewens was geheel en al gewy aan diens aan die stadstaat; die belang van die staat het ook hulle lewens bepaal. Die wat by geboorte as te swak beskou is om 'n kryger te word of om die staat as 'n vrugbare moeder van krygers te dien, is op die Taugetosgebergte gelaat.
Tot hul sewende jaar het die jong Spartane by die huis gebly. Daarna het 'n staatsopvoeding (agôge) gevolg. Die gesinslewe was onbelangrik. Van hul 7e jaar af het die jong seuns 'n militêre opleiding gekry wat eers in omstreeks hul 30e jaar as afgehandel beskou is. Onder toesig van ouer offisiere het hulle saam met seuns of mans van dieselfde ouderdom in kasernes gewoon, waar hulle gewoond was aan 'n uiters streng en sobere leefwyse.
Hulle is nie net liggaamlik gestaal, geestelik gehard en van Sparta se roem oortuig nie; 'n gevoel van meerwaardigheid is ook by hulle gekweek. Hoewel daar ook 'n bietjie opleiding in musiek en dans verskaf is (beslis tot in die 6e eeu v.C.), was die Spartaanse opvoeding taamlik eensydig op krygsdeugde gerig. Die meisies se opvoeding was in groot mate dieselfde; ook hulle liggame moes sterk wees.
Spartaanse praktyke
Die naam Sparta roep by baie nog beelde op van die aankweek van ongenaakbare tug en selfbeheersing, die nugtere, sware lewe in die kaserne waar mans gesamentlik van die berugte swart bloedsop geëet het, die doodmaak van die swakker kinders (ondermeer in die Apothetai), die afwesigheid van stadsmure want die breë borste van die Spartaanse manne sou daarvoor dien. Sparta se reputasie is dalk deur hulle vyandiggesinde tydgenote ietwat oordryf, maar hy was ongetwyfeld een van die leidinggewende moondhede van antieke Griekeland en sy invloed was hoofsaaklik gebaseer op loutere militêre mag.
'n Vreemde en interessante feit van Sparta was dat sy waarskynlik die mees bevryde staat was in Griekeland. Nêrens anders in Griekeland het 'n vrou soveel vryheid geniet nie. Hierdie vryheid het beteken dat vroue net soos manne as soldate opgelei is, sodat hulle Sparta kon verdedig as die manne weg was. Die kinders van Sparta is ook kollektief opgevoed en opgelei vir die leër. Die doel daarvan was om die onderlinge band tussen hulle te versterk wat dan gelei het tot sterker en meer gemotiveerde soldate.
Monargie
Eienaardig genoeg is die feit dat Sparta in die antieke tyd geregeer is deur konings, terwyl die monargie in al die ander Griekse state toe reeds verdwyn het. Verder het daar dikwels twee of meer konings gelyktydig geheers. Hul politieke mag was weliswaar nie groot nie.
Sparta vandag
Die moderne Sparta bestaan sedert 1834. Dit is op bevel van koning Otto aangelê deur Beierse argitekte. Die ruim boomryke strate is weelderig beplant met lemoenbome en roosstruike. In die lente is die lug gevul met die heerlike aroma van lemoenbloeisels.
Mana
Mana is ’n woord in die Austronesiese tale wat "krag, doeltreffendheid of aansien" beteken. In die meeste gevalle word die krag as bonatuurlik beskou. Die presiese betekenis van die woord verskil van taal tot taal.
Dit is ’n belangrike begrip in Polinesiese kulture. Die term het onder die aandag van Westerse antropoloë gekom deur die verslae van sendelinge op die eilande.
Beskrywing
In Polinesiese kulture is mana ’n spirituele eienskap met ’n bonatuurlike oorsprong, ’n heilige krag wat in die heelal bestaan. Om mana te hê, beteken dus om invloed en gesag te hê – die krag om in ’n gegewe situasie op te tree. Dit is nie tot mense beperk nie; ook volke, regerings, plekke en nielewene voorwerpe kan dit hê. Daar is twee maniere om mana te bekom: deur geboorte en oorlogvoering. Mense en dinge met mana kry respek omdat dit hulle mag en aansien gee.
duimnael|160px|links|Sir Edmund Hillary het mana gehad.
In Hawaii en Tahiti
In die Hawaise en die Tahitiaanse kultuur is mana ’n soort spirituele energie, asook ’n helingskrag in plekke, mense en dinge. ’n Mens kan mana wen of verloor in alles wat hy doen. Dit kan ook ’n interne of eksterne ding wees. Sekere terreine soos die Hawaise Eilande of die argipels van Frans-Polinesië (Tahiti) het sterk mana. Die rand van die Haleakala-vulkaan op die eiland Maui en die marae Taputapuatea op Raiatea het ’n voelbare mana.
Die Hawaise voorvaders het ook geglo die hele eiland Molokai het ’n sterker mana as die ander eilande. Baie gevegte onder die vroeë eilandbewoners het plaasgevind oor die besit van dié eiland, deels om hierdie rede (asook die besit van die talle antieke visdamme wat voor die laat 19de eeu aan die suidkus voorgekom het).
Nieu-Seeland
In die hedendaagse Nieu-Seeland verwys die Engelse woord mana, wat uit Maori ontleen is, na ’n persoon of organisasie met ’n groot persoonlike aansien of karakter. Daar word geglo sir Edmund Hillary het groot mana gehad vanweë sy talle suksesse en diens. Iets soos egoïsme kan mana verminder.
Emma Sandys
Emma Sandys (gebore Mary Ann Emma Sands) (Norwich 1843 – November 1877 Norwich) was 'n 19de-eeuse Engelse Pre-Rafaëlitiese skilderes.
Biografie
Emma Sandys is gebore in Norwich waar haar pa, Anthony Sands (1806-1883), haar 'n paar vroeë kunslesse gegee. In 1853 het die familie 'n "y" by hul naam bygevoeg. Sy was beïnvloed deur haar broer Frederick Sandys (1829-1904), een van die Pre-Rafaëlitiese Broederskap, en sy vriend Dante Gabriel Rossetti. Haar vroegste skildery is in 1863 voltooi en sy het haar werk in beide Londen en Norwich uitgestal tussen 1867 en 1874. Haar werk is hoofsaaklik portrette van kinders en jong vroue in beide olie en kryt, dikwels in hedendagse of middeleeuse klere, teen die agtergrond van helderkleurige blomme. Emma Sandys het die meeste van haar werk rondom Norwich gedoen, maar kon tog tyd in die ateljee van haar broer spandeer het, Frederick Sandys, in Londen. Sy het in Norwich gesterf in November 1877.
Faith Bacon
Faith Bacon (19 Julie 1910 – 26 September 1956) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Prison Train (1938).
Francesco Cupani
Francesco Cupani (21 Januarie 1657, Mirto – 19 Januarie 1710, Palermo) was 'n Italiaanse natuurkundige wat hoofsaaklik belanggestel het in plantkunde.
In 1692 word hy die eerste direkteur van die botaniese tuin by Misilmeri. Hier is die plante geklassifiseer in 'n taksonomiese stelsel van binomiale nomenklatuur wat later deur Carl Linnaeus standaard gemaak is. Hierdie werk het hom in kontak gebring met baie plantkundiges, byvoorbeeld Joseph Pitton de Tournefort, Caspar Commelin, William Sherard, James Petiver, Johann Georg Volckamer, Felice Viali (1638–1722) en Giovanni Battista Triumfetti.
Jeremy Gelbwaks
Jeremy Gelbwaks (gebore 22 Mei 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Partridge Family (1970) en This Is Your Life (1971).
Omsingel die laer van die heiliges
Omsingel die laer van die heiliges (fr. 1973: Le Camp des saints) is ‘n apokaliptiese roman deur die Franse skrywer Jean Raspail. Daarin word ‘n Europa uitgebeeld wat toegesak word deur ‘n mensemassa uit die Derde Wêreld. Die boek word dikwels beskou as die literêre vooruitloop van die Europese vlugtelingkrisis (sedert 2015) en die moontlike uiteenlopende katastrofiese gevolge daarvan. Die titel verwys na Openbaring 20:9. Die Afrikaanse vertaling deur Naomi Morgan verskyn in Mei 1990.
Intrige
Terugskouend beskryf ‘n naamlose ek-verteller hoe miljoene Indiërs Frankryk op een slag bereik het, asook die Franse en Wêreldgemeenskap se reaksie daarop.
Mapungubwe-museum
Die Mapungubwe-museum by die Universiteit van Pretoria huisves die nasionale skatte van Mapungubwe, Suid-Afrika. Mapungubwe is ’n 13de-eeuse argeologiese terrein in die Limpopovallei en is as wêrelderfenisgebied verklaar. Goue ornamente, ivoor, been, Sjinese porseleinware, kleifiguurtjies, kralewerk, yster en koper is enkele van die 166 000 artefakte uit die Mapungubwe-argeologiese uitgrawings wat permanent hier uitgestal word.
Annecy
Annecy is 'n Oos-Franse stad wat aan die noordelike hoek van die Annecy-meer (Lac d'Annecy, 27 km²) en sowat 35 km suid van Genève, Switserland geleë is. Die stad met 'n bevolking van sowat 50 000 dien as prefektuur (hoofstad) van die département Haute-Savoie.
Mapungubwe-museum
Die Universiteit van Pretoria is die bewaarder en eienaar van hierdie pragtige argeologiese versameling sedert sy ontdekking in 1933, en die museum is in Junie 2000 geopen. Hierdie unieke argeologiese museum dien as sentrum vir opvoedkundige, toerisme-, opleidings-, akademiese en navorsingdoeleindes. Dit weerspieël die kulturele betekenis en diversiteit van ’n vroeë Afrika-handelskoninkryk. Die Mapungubwe-versameling word al ses dekades lank hooggeag vir sy argeologiese uniekheid, kulturele rykdom en historiese belang.
Omsingel die laer van die heiliges
Intrige
Dit neem sy aanvang toe die Belgiese Konsulaat in Indië aangekondig het geen Indiese kind sal voortaan deur Europese gesinne aangeneem word nie (waarvoor heelwat van die armste gesinne geld uit Europa ontvang het as onderhoudsgeld): Vervolgens bars ‘n stormloop los na die skepe in die Indiese hawens. ‘n Vloot van 100 skepe, stampvol van die armstes van die armstes, stuur onder leiding van ‘n gebreklike kind uit die onderste kaste in die rigting van die Weste – na die nuwe beloofde paradys.
Mapungubwe-museum
’n Deel van die versameling word tans aan die Mapungubwe Interpretation Center in Mapungubwe geleen.
Annecy
Annecy was naas München en Pyeongchang, Suid-Korea een van die kandidaatstede vir die Olimpiese Winterspele 2018.
Omsingel die laer van die heiliges
Intrige
Die intrige word oorvertel uit die oogpunt van die joernaliste van sowel progressiewe as behoudende koerante, politici, militêre amptenare, kerklikes, asook deur enkele middelklasburgers, immigranteverteenwoordigers, vakbondleiers, Hippies en nieregeringsorganisasies.
In Frankryk en dwarsoor die wêreld verloop die debatte oor die gevolge van die vloot in drie fases: die swerftog van die “Laaste Kans”-armada, die vloot skepe in aantog na Europa, en die uiteindelike stranding op die Franse Riviera.
Swerftog van die “Laaste Kans”-armada
Onderwyl die vloot op die oseaan ronddobber, word openbare en geheime politieke gesprekke druk oor die aangeleentheid gevoer. Veral wat dit vir die Weste inhou. Politieke komitees word in Frankryk en die res van die wêreld saamgeroep met een doel voor oë: om die [staatlose] vloot (eers) op die see te hou en daar te versorg. Maar die Kerke en die Hippie-kultuur is voor in die koor om op die Weste se barmhartigheidsnare te tokkel.
SC Verl
SC Verl is 'n Duitse sokkerklub uit Verl in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale, gestig op 6 September 1924.
Omsingel die laer van die heiliges
Swerftog van die “Laaste Kans”-armada
So was daar die een pous (Paulus VI) in die verhaal wat die Vatikaan se kaste leeggemaak het om, onder groot gejuig van die Christene, geld te bekom vir die armes. Alles is verkoop: die biblioteke, die skatte, die skilderye, fresko’s, tafels, die tiaras, die meubels en die standbeelde. Die Pous het alles bewillig, maar kon daarmee nie eens die plattelandse begroting van Pakistan vir een jaar dek nie. Toe die Derde Wêreld eers hierdie rykdom sien, het hulle hom daarvoor verwyt en so het hy ook sy geloofwaardigheid onder hulle verloor. Hy is op ‘n ysterbed in sy leë kamers dood. Op sy aandrang is die paleis tot die mure toe kaalgestroop, tot groot spyt van sy opvolger, Benediktus XVI: Benediktus XVI het egter ook op sy manier die harte en beursies laat bloei: Toenemend begin die openbare debat ook draai rondom hierdie “gewetensvraagstukke”, en “armoedeverligting”, sodat ‘n “verwelkomingskultuur” geskep word – maar ook maar net solank die aankoms van die vloot bloot ‘n teoretiese opsie daar in die verte bly. Die politici bly maar wag in die hoop dat die vloot elders sal vasmeer – of deur ‘n storm gekelder word.
SC Verl
In 1991 het Verl aan die uitspeelrondte om promosie na die 2. Bundesliga deelgeneem, maar was onsuksesvol. Indien die klub sou kwalifiseer, sou Verl die kleinste dorp nóg wees om 'n span vir die 2. Bundesliga te lewer.
Omsingel die laer van die heiliges
Swerftog van die “Laaste Kans”-armada
Toe die vloot uit die Ganges vertrek het, het die Australiërs lont begin ruik toe presies dieselfde roete gevolg word wat die Japannese gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur die Stille Oseaan gevolg het voor hulle betyds in die Straat van Timor gestuit is. Daarom het Australië by voorbaat in ‘n verklaring heel terloops genoem die Wet op Immigrasie sal nie herroep word nie. Dit het gou aan die lig gekom en is soos ‘n “rassistiese geloofsbelydenis” aan die groot klok gehang. Gevolglik is die Australiese Ambassades in Londen, Parys, Washington, Rome en Den Haag almal vreedsaam beset.
Gou was die Australiese regering se Wet op Immigrasie vergete, want die vloot het die Straat van Sri Lanka binnegevaar en later die Golf van Aden bereik. Die blote idee van ‘n miljoen verarmde emigrante wat in die Suezkanaal kon vasval as gevolg van ‘n navigasiefout of ingryping deur Westerse magte, het die Egiptiese admiraal genoop om die voorste India Star (en gevolg) in sy spore te laat omdraai. Die skepe beweeg nou suidwaarts, Kaap toe.
Suid-Afrika was nou die laaste buffer oor wat nog as “aflaaipunt” kon dien vir hierdie hordes vlugtelinge: Europa kon, as dit daarop aankom, Suid-Afrika selfs finansier: Maar die hoofstroommedia het vuur gespoeg: Die Afrikanerregering het hom egter nie meer so erg aan die buiteland gesteur nie: Die Suid-Afrikaanse president aan die woord sê prontuit aan die wêreld se joernaliste:
Op die vraag of daar op ongewapende vroue en kinders geskiet sou word, antwoord die president:
Daarmee was dit neusie verby. Klaarblyklik wat dit presies wat die media wou gehad het, maar toe doen Suid-Afrika iets wat die "dier" nie verwag het nie: hulle stuur mediese en voedselvoorrade, vermoedelik as 'n welwillendheidsgebaar [en om 'n beter buitelandse beeld te poets]. Maar wat gebeur? Die vlugtelinge gooi die voorraad oorboord – dit kan tog nie verhongerde mense hierdie wees nie?
Gerugte van moontlike vergiftiging begin die rondte doen (p. 157). En nou was die vloot noordwaarts op pad na Europa.
In aantog na Europa
Nou dat die koers van die vloot sonder twyfel duidelik geword het, is die internasionale komitees in rep en roer.
São Tomé word as die aangewese plek beskou om, waar Suid-Afrika misluk het, wéér te probeer: om voorrade vir die armada neer te laat. Maar hierdie keer deur onbaatsugtige mense. En vir ‘n goeie saak.
In der waarheid word die hele aangeleentheid ‘n reuse opskop met van die vernaamste gaste (in die volgende landingsvolgorde): die Vatikaan, die Wêreldraad van Kerke, die Rooikruis, die Sweedse en Switserse vliegtuig, vragvliegtuie van Europese moondhede [wat moes uitvind waarheen die vloot op pad was – enige plek behalwe na hulle toe], die Soewereine Militêre Orde van Malta, ‘n Engelse popgroep [met twee dose vol kunsies en grappe, een vol harmonikas, vyftig Indiese siters, draagbare platespelers, parfuum vir die vrouens, wierook, dertig kilogram dagga, sjokolade wat deur London Candies and Co opgemaak is, ‘n krat met erotiese prenteboeke, nog een met strokiesverhale en ‘n volledige vuurwerkvertoning (met aanwysings in Hindi) ‘om op die dek af te skiet wanneer hulle die Europese kus sien’]. En die hoogtepunt: Air France met die Nasionale Radio- en Televisiediens. Laasgenoemde vliegtuig is binne slegs twee uur deur skarebefondsing moontlik gemaak, ná afloop van ‘n uitbundige parade en feesvieringe in Parys. Die skrywer van die beste boodskap sou ook ‘n reis na São Tomé wen. Ironies genoeg sou die wenner, ‘n kunshaarkapper van Saint-Tropez, met die boodskap “Daar is nie meer Hindoes nie, nie meer Franse nie, net die mens – dit is al wat tel” (heelwat later) te veel gebewe het om sy motor aan die gang te kry, hom uit die voete maak, twintig kilometer noordwaarts aflê, ineenstort met duisende paniekbevange Fransmanne wat oor sy liggaam sou ry.
Op São Tomé was daar onder meer die volgende tafereel: Die berg het egter ‘n muis gebaar: die Ganges-vloot het eenvoudig verbygevaar en ongesteurd amper alles uit sy pad gevee. Die Ridders van Malta het hul lewens te danke aan die vinnige optrede van hul stuurman wat die passasiersboot in nood-trurat gesit het. Wéér word alle voorraad oorboord gegooi.
Die wêreld was verstom hieroor, maar het vinnig ‘n verklaring vir die optrede gekry: 'n Soortgelyke São Tomé-reddingspoging is nie weer herhaal nie.
Die Europese regerings raak paniekbevange. Dwarsoor die Derde Wêreld is vlugtelingsvlote aan die vorm: in Jakarta, Manila, Conakry, Karachi, Calcutta. Ook in die Sowjetunie het miljoene Chinese burgerlikes op die (Oos-)Siberiese grens saamgepak. In Londen het die “Non European Commonwealth Committee” ‘n betoging gereël om “Britse burgerskap, volle stem- en menseregte, gelyke salarisse, werksgeleenthede, behuising, ontspanningsgeriewe en sosiale welsyn te eis.”
Bandelierkop
Bandelierkop is 'n nedersetting in Makhado Munisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika. Dit lê ongeveer 35 km suidwes van Louis Trichardt, op die roete tussen Polokwane en Beitbrug. Die Afrikaanse benaming vir die plek kom blykbaar uit 'n destydse voorval toe 'n burger, Jan du Preez, terug gestuur is om sy bandelier wat hy vergeet het toe die kommando hulle kamp afgeslaan het, te gaan haal.
Omsingel die laer van die heiliges
In aantog na Europa
Op grond van die tweespaltende morele debatvoering, word ‘n lakmoestoets onder die Franse Vloot gedoen: sou die Franse bemanning die armada sink as hulle beveel word? Een oorlogskip, ‘n torpedojaer 322, wat net buite die Kanariese eilande op patrollie was, word op ‘n geheime sending gestuur; om ‘n skynaanval te loods. Die driloefening misluk en loop uit op hoflike muitery: die manne by die skietposte aan boord kon nie ‘n skoot afvuur nie – hulle was almal in trane, besig om selfbeheersing te verloor, en het regtig gebroke soos kinders geklink. Die ellende op die Ganges-vloot was te hartroerend. Die krygsskip keer na Frankryk terug. Nou is dit duidelik dat die Ganges-vloot êrens in Europa op die rotse gaan loop. Die Franse regering hoop maar op ‘n storm of ‘n stranding op die Spaanse kus.
Die stranding van die vloot in die Franse Riviera
Die vloot vaar die Middellandse See binne en kies koers na Frankryk. Dit stuur af op 'n uittog van menigte uit die suide van Frankryk na Noord-Frankryk. Die Franse hogere klasse, asook heelwat ministers, verkas sak en pak na Switserland. Diegene, soos die joernalis Dio, asook rockers, Hippies, ontvlugte gevangenes en kommunistiese splintergroepe vergader in die chaotiese Suid-Frankryk. Daar roep hulle hul nuwe samelewing uit. Die Franse regering het die laaste paar lojale militêre eenhede ook na die suide gestuur om stelling langs die kus in te neem. Die morele debatte het verstom. Terwyl die hogere klasse die wyk neem, moet die middelklas hul maar klaarmaak op die nuwe multi-etniese samelewing se nuwe eise. Soos byvoorbeeld om hul verblyf te deel met haweloses. Die laagste stande van die Franse samelewing sien hul weg oop na 'n nuwe wêreldorde en drom saam in die stede en fabrieke in afwagting op die einde van die huidige maatskaplike bestel.
Suid-Frankryk is nog in chaos en anargie gedompel. Terwyl die "gesiglose" Indiërmenigte soos 'n zombiehorde huise begin oopbreek en plunder, word ook die bittereinder verdedigers van die Franse vaderland verdring. Die laaste Gideonsbende van soldate, politici, adellikes en 'n afgetrede professor in die letterkunde trek hulle terug in "Die Dorpie", 'n Middeleeuse skansdorp in die berge oor Nizza, waar hulle hulself trakteer met kaviaar, lewerpatee en rooiwyn. Elkeen binne skietafstand word voor die voet van die gras af gemaak. Totdat die nuwe regime van Parys hulle bombardeer.
In die laaste hoofstuk is daar ook gerugte van vlote in Indonesië en Suid-Amerika wat na Europa toe vertrek het.
John Ruddock
John Ruddock (20 Mei 1897 – 24 September 1981) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Quo Vadis (1951) en Martin Luther (1953), en in die televisiereekse Dancers in Mourning (1959) en The Avengers (1961).
Ernest Brown Babcock
Ernest Brown Babcock (10 Julie 1877 – 8 Desember 1954) was 'n plantgenetikus van die Verenigde State, wat 'n pionier was vir die begrip van plantevolusie in terme van genetika. Hy is veral daarvoor bekend dat hy gepoog het om deur veldondersoeke en uitgebreide eksperimente, die hele poliploïede apomiktiese genus Crepist (waarin hy 196 spesies onderskei het) te probeer verstaan. Hy het meer as 100 artikels en boeke tydens sy loopbaan gepubliseer wat plantgenetika verduidelik, waaronder die seminale handboek (met Roy Elwood Clausen) "Genetics in relation to agriculture".
Die standaard skrywer afkorting Babc. word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Onderwerp
'n Onderwerp (Latyn: subiectus wat onderliggend beteken) kan verwys na:
Oeralrivier
Die Oeral (Russies: Урал; Kasaks: Жайық, Zjajik) is die derde langste rivier in Europa. Dit was voor 1775 bekend as die Jaïk (Russies: Яик).
Dit ontstaan in die suidelike Oeralgebergte, vloei deur Rusland en Kasakstan, en eindig in die Kaspiese See. Sy totale lengte is 2 428 km. Die Oeral en die Wolga is van die grootste riviere wat in die Kaspiese See loop.
Naam
Die rivier was tot in 1775 bekend as die Jaïk. Op ’n kaart van Ptolemeus uit die 2de eeu n.C. is dit as die Jajykon aangedui. Die naam Jaïk is van Turkse oorsprong en word vandag nog amptelik in Kazachs en Basjkiries gebruik. Dit is ook soms in Europese dokumente die Rhymnus fluvius genoem.
Clathria bitoxifera
Clathria bitoxifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1970 deur Koltun.
Suid-Afrikaanse Noodhulpliga
Die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga verleen hulp tydens rampe en ongelukke om die menslike leed te verlig en verskaf opleiding om aan hierdie eise te voldoen. Sy ideale kom nogal ooreen met dié van die St. John-ambulansbrigade en die Rooi Kruis.
Doelstellings
Die eerste doelwit is om die publiek gesondheidsbewus te maak deur belangstelling in 'n gesonde leefwyse aan te wakker. 'n Gees van selfopoffering in diens van die medemens word as noodsaaklik beskou. Daarom moet lede leer om op doeltreffende wyse tydens noodgevalle op te tree. Om hierdie ideale te verwesenlik verskaf die organisasie opleiding en handleidings in volksgesondheid, noodhulp, tuisverpleging, openbare gesondheid, kindersorg, moederkunde en voedingsleer in Afrikaans, Engels, Xhosa, Zulu, Suid-Sotho, Venda en Pedi. Klasse word by fabrieke, kantore en skole aangebied.
Hoofkantoor
Die hoofkantoor van die Liga is in Centurion, maar dit tree landswyd op. Takkantore is in Bellville en Alberton. By al drie kantore is noodhulptoerusting te koop.
Leuse
Die leuse op die Liga se wapen lui: “Kennis Liefde Diens”. “In diens van die medemens” is die slagspreuk.
Mackenzierivier
Die Mackenzierivier ontspring in die Groot Slawemeer in Kanada se Noordwestelike gebiede en vloei in 'n noordelike rigting net wes van die Groot Beremeer, voordat dit in 'n uitgestrekte delta wes van Tuktoyaktuk in die Beaufortsee, 'n see van die Arktiese Oseaan, uitmond. Die rivier se bekken is die grootste in Kanada en streek oor sowat 1 805 200 km², byna 20% van die land se oppervlakte en bykans so groot soos die eilandstaat Indonesië.
Die Finlayrivier, die hoofbron van die Peacerivier, word as die uiterste bron van die Mackenzierivier beskou. Die volledige Finlay-Peace-Slawe-Mackenzie-rivierstelsel is die 13de grootste rivierstelsel wêreldwyd. Die volledige Mackenzierivierstelsel sluit riviere soos Athabascarivier, Peacerivier en Slawerivier, asook mere soos Athabascameer, Groot Beremeer en Groot Slawemeer in.
Hellenistiese tydperk
Die Hellenistiese tydperk het met die verowering van die Achaimeense Ryk deur Alexander die Grote begin.
Helen Badgley
Helen Badgley (1 Desember 1908 – 25 Oktober 1977) was 'n Amerikaanse aktrise.
Messier 55
Messier 55 of M55 (ook bekend as NGC 6809) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Boogskutter. Dit is op 16 Junie 1752 deur Nicolas-Louis de Lacaille ontdek terwyl hy in Suid-Afrika was.
M55 is sowat 17 600 ligjare van die Aarde af en het ’n massa van 269 000 sonmassas. Soos ander bolvormige sterreswerms in die Melkweg is dit arm aan wat sterrekundiges metale noem – elemente benewens waterstof en helium.
Net sowat 55 veranderlike sterre is in die middelste deel van M55 ontdek.
Madagaskarplan
duimnael|220px|Die ligging van Madagaskar aan die ooskus van Afrika.
Die Madagaskarplan was ’n voorstel deur die regering van Nazi-Duitsland om Jode op die eiland Madagaskar te hervestig. Franz Rademacher, hoof van die Joodse afdeling van die Duitse departement van buitelandse sake, het die idee in Junie 1940 voorgestel, kort voor die val van Frankryk. Die voorstel het behels dat die beheer oor Madagaskar, destyds ’n Franse kolonie, aan Duitsland oorgedra word as deel van die voorwaardes van Frankryk se oorgawe.
Die plan
Die moontlikheid om Poolse Jode op Madagaskar te hervestig is in 1937 deur die Poolse regering ondersoek, maar die taakspan wat daarheen gestuur is om die eiland se potensiaal te ondersoek het bepaal dat net 5 000 tot 7 000 gesinne geakkommodeer sou kon word, of selfs net 500 volgens sommige ramings. Omdat Nazipogings om Duitsland se Jode aan te moedig om voor die Tweede Wêreldoorlog te emigreer net gedeeltelik suksesvol was, het die Naziregering in 1940 weer die idee geopper om Jode op Madagaskar te hervestig.
Met die goedkeuring van Adolf Hitler het Adolf Eichmann op 15 Augustus 1940 ’n memorandum uitgereik vir die hervestiging van miljoen Jode per jaar vir vier jaar en dat die eiland ’n polisiestaat onder die SS sou wees. Hulle het aangeneem baie Jode sou beswyk onder die strawwe toestande as die plan in werking gestel sou word. Die plan was egter nie haalbaar nie weens die Britse blokkade van Duitsland. Dit is uitgestel nadat die Nazi's die Slag om Brittanje in September 1940 verloor het, en in 1942 eindelik afgestel met die begin van die Finale Oplossing, waartoe die idee in ’n groot mate bygedra het.
Onderwerp (taalkunde)
Die onderwerp (ook die subjek genoem) van 'n sin is die gedeelte wat bepaal hoe die persoonsvorm daar uitsien. Meestal verwys die onderwerp na iets of iemand wat 'n handeling uitvoer. Die onderwerp kan maklik geïdentifiseer word deur te vra "wie/wat".
Swjatopolk II van Kiëf
Swjatopolk II van Kiëf (Russies: Святополк II Ізяславич; 1056 – 16 April 1113) het van 1093 tot 1113 as grootprins oor Kiëf-Roes regeer. Hy was nie baie gewild nie en sy bewind is gekenmerk deur ’n voortdurende stryd teen sy neef Wladimir Monomach. Met sy dood het die burgers van Kiëf gerebelleer teen Joodse handelaars en Warangiese amptenare wat in graan en sout handel gedryf het.
Toe Wsewolod in 1093 sterf, is Swjatopolk deur ander prinse erken as die grootprins se senior seun en het hy die troon bestyg. Hoewel hy deelgeneem het aan die prinslike kongresse wat deur Wladimir Monomach gereël is, het hy soms oorlog tussen die Rjoerikid-prinse aangevuur.
Swjatopolk was twee keer getroud; met ’n Boheemse prinses en in 1094 met die dogter van Tugor Khan. By sy eerste vrou het hy twee dogters gehad: Zbislawa, wat getrou het met koning Boleslaw III van Pole, en Predslawa, wat getrou het met Prins Álmos van Kroasië. Sy seun, Jaroslaf, het in Wolinië regeer. Weens Jaroslaf se vroeë dood het sy afstammelinge alle reg op die troon van Kiëf verbeur. Swjatopolk het nog ’n dogter, Maria, gehad.
John Pyott
John Pyott (* 3 Mei 1862, Dundee, Skotland — †24 Julie 1947, Port Elizabeth, Kaapprovinsie) was ’n Skots gebore Suid-Afrikaanse bakker en nyweraar.
Vroeë lewe in Skotland
Pyott was die seun van George en Margaret Pyott. Hy het slegs elementêre onderwysopleiding in sy tuisdorp ontvang en op tienjarige leeftyd vir die meulenaars- en bakkersfirma Lindsay en Law in Dundee begin werk. Voor sy vertrek na Suid-Afrika in 1882 het hy op twintigjarige leeftyd gevorder tot bestuurder van een van sy firma se takke.
Suid-Afrika
Pyott het hom in Port Elizabeth gevestig, met ’n klein meulenaarsaak begin en drie jaar later die eerste byvoeging tot sy bedryf gemak, naamlik soetgebak. Dit is in 1887 gevolg deur die maak van droë koekies (biscuits) en gedurende die volgende jaar deur die kook van konfyt. In 1900 het hy die onderneming as ’n saak met beperkte aanspreeklikheid gefloteer, terwyl hy die besturende direkteur was.
Gedurende die eerste dekade van die twintigste eeu het Pyott sy soetgebak- en bakonderneming uitgebrei na Woodstock, Kaapstad en in 1906 na Johannesburg, van waar hy die Witwatersrandse en Transvaalse gebied voorsien het. Hy het ook ’n depot en fabriek in Durban geopen en ten spyte van mededinging met bestaande vervaardigende firmas, was sy onderneming ’n groot sukses en het hy gedurende die eerste twintig jaar van sy firma se bestaan sewentig toekennings op Suid-Afrikaanse landbouskoue en ander tentoonstellings verower.
Politiek
Pyott is in 1903 verkies as lid van die Kaapkolonie se Wetgewende Raad en het die Oostelike Sirkel tot Uniewording (1910) verteenwoordig. In Mei 1904 was hy lid van die gekose komitee van die raad wat aangestel is ondersoek in te stel na en te rapporteer oor die toestand van die nywerhede in die Kaapkolonie. Die Kolonie se daaropvolgende doeanetariefstelsel was hoofsaaklik op sy vertoë gebaseer. Pyott was ten gunste van ’n Suider-Afrikaanse Doeane-unie wat tot die bestendiging van markte vir Kaapse produkte kon lei en het voorgestel dat die regering die plaaslike botteropbrengs moes stimuleer, aangesien dit sowel die boere as die nywerhede sou bevoordeel.
Privaatlewe
Pyott het ’n aantal jare in die stadsraad van Port Elizabeth gedien, was ’n invloedryke lid van die Sakekamer, ’n stigterslid van die Kamer van Nywerhede in Port Elizabeth en voor sy aftrede in 1946 ’n direkteur van die Suid-Afrikaanse Reserwebank. Hy was ook lid van die Staatsdiensklub in Kaapstad en die Klub in Port Elizabeth. Pyott het rolbal gespeel vir ontspanning en ’n trofee vir dié sport se Suid-Afrikaanse kampioenskappe geskenk.
Die Pyott-onderneming wat hy gestig het in 1885, is steeds een van die belangrike gebakondernemings in die land. Hy is in 1884 met Annie Mahaffey getroud en het vier seuns en vier dogters gehad.
Stoomwa
'n Stoomwa is 'n motor wat deur 'n stoomenjin aangedryf word. Stoomwaens was die eerste egte motorvoertuie wat ooit gebou is - so het Nicholas Cugnot sy artillerie-trekmasjien reeds in 1769 in Parys aan die publiek bekend gestel. Amédée Bollée se stoomwa La Mancelle was in 1878 die eerste motor wat as 'n produksiereeks met vyftig eksemplare vervaardig is, terwyl Francis Edgar Stanley en Freelan O. Stanley se Stanley Rocket-stoomwa in 1906 as eerste motor met 205,5 km per uur 'n snelheid van meer as 200 km per uur bereik het.
Aanvanklik was dit nie duidelik of motors met stoom- of met elektriese enjin die opperhand op die mark sou kry nie, maar uiteindelik het verbrandingsenjins geseëvier. Stoomenjins het slegs as trekmotors en padwalse nog tot omstreeks 1950 oorleef, terwyl elektriese motors intussen 'n hergeboorte beleef het. Die spoedrekord van stoomwaens, wat in 1906 opgestel is, is selfs eers in 2009 gebreek.
Guns N' Roses
Guns N' Roses, dikwels afgekort as GNR, is 'n Amerikaanse Hardrock-orkes uit Los Angeles, Kalifornië, wat in 1985 gestig is. Toe hulle in 1986 met Geffen Records geteken het, het die orkes bestaan uit die sanger Axl Rose, die hoofkitaarspeler Slash, die ritme-kitaarspeler Izzy Stradlin, die baskitaarspeler Duff McKagan en die tromspeler Steven Adler. Die huidige lede bestaan uit Rose, Slash, McKagan, die klawerbordspeler Dizzy Reed, kitaarspeler Richard Fortus, die tromspeler Frank Ferrer en die klawerbordspeler Melissa Reese.
Guns N' Roses se debuutalbum, Appetite for Destruction (1987), bereik 'n jaar na sy vrystelling nommer een op die Billboard 200, op sterkte van die Top 10-enkelspelers "Welcome to the Jungle", "Paradise City" en "Sweet Child o 'Mine', die orkes se enigste lied wat nommer een op die Billboard Hot 100 bereik. Die album het wêreldwyd ongeveer 30 miljoen eksemplare verkoop, waaronder 18 miljoen eenhede in die Verenigde State, wat dit die land se topverkoper-album en die elfdebesteverkoperalbum maak. Hul volgende ateljee-album, G N' R Lies (1988), was nommer twee op die Billboard 200, het tien miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop (waaronder vyf miljoen in die VSA), en die Top 5-treffer " Patience " bevat. Use Your Illusion I en Use Your Illusion II , wat gelyktydig opgeneem en vrygestel is in 1991, het op nommer twee en nommer een op die Billboard 200 gespeel en 'n gesamentlike 35 miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop, insluitend 14 miljoen eenhede in die Verenigde State. Die albums van die Illusion bevat die hoofsnit ' You Could Be Mine ' (ook in die filmklankbaan vir Terminator 2), omslae van 'Live and Let Die' en Knockin' on Heaven's Door, en 'n trilogie van ballades (Don't Cry, November Rain en Estranged), wat veral musiekvideo's met 'n hoë begroting bevat. Die Illusion-rekords is ook ondersteun deur die uitgebreide Use Your Illusion Tour, 'n wêreldtoer wat vanaf 1991-1993 geduur het. The Spaghetti Incident? (1993), 'n album met omslae, was die laaste studio-album wat Slash en McKagan voor hul eerste vertrek gemaak het.
In 1984 het Izzy Stradlin, lid van die Hollywood Rose, saam met die LA Guns-lid Tracii Guns gewoon. Toe LA Guns 'n nuwe sanger benodig, stel Stradlin die Hollywood Rose-sanger Axl Rose voor. Maande later is Guns N' Roses in Maart 1985 gevorm deur Rose, die ritmekitaarspeler Stradlin, saam met die stigterslede van LA Guns, Guns, die tromspeler Rob Gardner en die baskitaar Ole Beich. Guns herinner aan die vorming van die orkes in 'n onderhoud van 2019 en sê: "Axl het in 'n argument met ons bestuurder geraak en ons bestuurder het Axl afgedank, maar ons het almal saam gewoon, so dit was regtig vreemd. Dus, dieselfde aand toe hy ontslaan is, het ons Guns N' Roses begin, en ek het die volgende dag vir Izzy gebel en gesê: "Haai, ons gaan hierdie nuwe band met die naam Guns N' Roses begin, is jy in?" Dit was so eenvoudig soos daar was geen verf of kokaïen betrokke nie. Die orkes het sy naam geskep deur die name van albei groepe te kombineer; aanvanklik was dit die naam van 'n etiket waarop hulle hul musiek sou uitgee. Die name van die groep wat verwerp is, was "Heads of Amazon" en "AIDS". Hul eerste vertoning, bevorder as "LA Guns en Hollywood Rose bied Guns N' Roses", was op 26 Maart 1985. Na hierdie vertoning is Beich afgedank en vervang deur Duff McKagan . Rondom hierdie tyd het die orkes beplan om 'n EP uit te gee met Don't Cry, 'n heropname van Heartbreak Hotel, Think About You en Anything Goes; die orkes demo die liedjies tydens hul eerste radio-onderhoud. Planne vir die vrystelling het egter deur die mat geval, aangesien Guns die groep verlaat het ná 'n argument met Rose wat gelei het tot die vervanging van Rose en Stradlin se toenmalige Hollywood Rose-bandmaat, Slash. Gardner het kort daarna opgehou en is vervang deur nog 'n voormalige Hollywood Rose-lid, Steven Adler. Slash het ook voorheen saam met McKagan en Adler in Road Crew gespeel.
Justinianus II van Bisantium
Justinianus II (Grieks: Ιουστινιανός Β΄; (668/669 – 11 Desember 711) was die Bisantynse keiser van 685 tot 695 en weer van 705 tot 711. Hy was ook bekend as Justinianus met die Afgesnyde Neus (Latyn: Rhinotmetus; Grieks: ὁ Ῥινότμητος) en was die laaste keiser van die Dinastie van Herakleios.
Bewind
Justinianus was ’n ambisieuse en passievolle leier wat graag die ryk tot sy voormalige glorie wou herstel, maar hy het enige teenstand swak hanteer en het nie die afronding van sy pa, Konstantyn IV, gehad nie. Daar was dus groot teenstand teen sy bewind en hy is in 695 van die troon afgesit in ’n volksopstand en deur die leier van die opstand, Leontios, vervang. Justinianus se neus is afgesny (omdat van keisers verwag is om ’n weerspieëling van God te wees, dus sonder enige ontsierings) en hy is na die Krim verban. Ná drie jaar is Leontios ook van die troon afgesit en hy is deur Tiberius III vervang.
In 705 het Justinianus II na die troon teruggekeer met die hulp van ’n Bulgaarse en Slawiese leër. Sy tweede bewind was selfs meer despoties as sy eerste, en sy bewind is weer in 711 beëindig toe sy leër teen hom draai en hom doodmaak. Hy is opgevolg deur generaal Bardanes, wat as Philippikos regeer het.
Gesin
Justinianus het by sy eerste vrou, Eudokia, ’n dogter, Anastasia, gehad en by sy tweede vrou, Theodora van Chazarië, ’n seun, Tiberius, wat van 706 tot 711 medekeiser was. Tiberius is ook vermoor nadat Justinianus die tweede keer onttroon is, en so is die manlike lyn van keiser Herakleios uitgewis.
Rosalind Chao
Rosalind Chao (gebore 23 September 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What Dreams May Come (1998), Freaky Friday (2003), en Just Like Heaven (2005), en in die televisiereeks Star Trek: Deep Space Nine (1993).
Plattweesilinder
'n Plattwee is 'n tweesilinder binnebrandenjin met die silinders aan die teenoorstaande kante van die krukas geplaas. Die plattweelingenjin word reeds vir langer as 'n eeu in motorfietse gebruik, so ook in motors, ligte vliegtuie, stilstaande kragopwekkers en huishoudelike toestelle. In 'n spesifikasie, grafiek of wanneer 'n afkorting gebruik word, word 'n plattweesilinderenjin gelys as H2.
Vroëre plattweelingmotorfietse se enjins was met die silinders in lyn met die raam gemonteer. Dit het gelei tot ongelyke verkoeling van die silinders en die motorfiets moes daarom 'n lang asafstand hê. Latere plattweelingmotorfietse se enjins is gemonteer met hul silinders oor die raam vir beter verkoeling en ook 'n korter asafstand. Nadele van hierdie uitleg sluit in wringkragreaksie by die motorfiets in skerp draaie; dit het die potensiaal vir skade aan die silinderkoppe.
Motorfietse
BMW Motorrad vervaardig 'n aantal plattweelingenjin motorfietse, so ook Oeral en Dnepr.
Yaren
Yaren is die de facto hoofstad van die eilandnasie Nauru en het 'n bevolking van 747 in 2011 gehad en 'n oppervlakte van 1,5 km². De jure het Nauru geen hoofstad of stede nie en net die parlement en regering van Nauru is in die distrik Yaren geleë. Dit is aan die suidwestelike kus van dié eiland geleë. Dit is aan die suidwestelike kus van dié eiland geleë.
Nauru as klein land
As gevolg van sy sterk afhanklikheid van Australië word Nauru dikwels as 'n soort satellietstaat beskou.