cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guitarra exoclavata
Guitarra exoclavata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Guitarra en tot die familie Guitarridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Glasvesel
Glasvesel (of veselglas) is 'n materiaal wat bestaan uit uiters fyn vesels van glas wat vir sy fisiese eienskappe gebruik word, en op ander maniere as optiese vesel vervaardig word, wat egter ook uit dun vesels van glas bestaan.
Glasmakers het al eeue lank geëksperimenteer met glasvesel, maar die massavervaardiging van glasvesel is eers moontlik gemaak nadat fyn masjiengereedskap ontwikkel is. In 1893 het Edward Drummond Libbey 'n rok by die World's Columbian Exposition uitgestal wat gedeeltelik bestaan het uit glasvesels met die deursnee en tekstuur van sy. Glasvesel kan ook voorkom natuurlik, soos by die vulkaniese materiaal "Pele se hare".
Glaswol, wat ook as "veselglas" bekend staan, is in 1932-1933 deur Russell Games Slayter van Owens-Corning ontwikkel om gebruik te word as termiese isolasie vir geboue. Dit word onder die handelsnaam Fiberglas bemark, wat 'n generiseerde handelsmerk geword het. By die vervaardiging van glasvesel wat as hitte-isolerende materiaal bestem is, word 'n bindingsagent gebruik om klein lugselle vas te vang, wat die lug-gevulde lae-digtheid "glas wol" familie van produkte kenmerk.
Glasvesel se meganiese eienskappe is min of meer vergelykbaar met ander vesels soos polimere en koolstofvesel. Hoewel dit nie so sterk of so rigied soos koolstof vesel is nie, is dit baie goedkoper en aansienlik minder bros wanneer dit in saamgestelde materiale gebruik word. Glasvesel word dus gebruik as 'n versterkingselement in baie polimeer produkte, om 'n baie sterk en relatief liggewig vesel-versterkte polimeer saamgestelde materiaal te vorm wat glas versterkte plastiek (Engels "Glass Reinforced Plastic" - GRP), ook algemeen bekend as "veselglas". Hierdie materiaal bevat min of geen lug of gas nie, en is dus digter, en 'n swakker termiese isoleermiddel as glas wol.
Veselvorming
Glas vesel word gevorm wanneer dun stringe van glas (gewoonlik gebaseer op silika) uitgedruk word om vesels met 'n klein deursnee te vorm wat geskik is vir tekstiel verwerking. Die tegniek om glas te verhit en in fyn vesels uit te trek is reeds vir millennia bekend, maar die gebruik van hierdie vesels in tekstieltoepassings is meer onlangs. Tot voor die onlangse moderne tyd, is alle glasvesels as stapel gevorm, m.a.w. 'n massa van kort stukkies van die vesel.
Die mees algemene tipe glasvesel wat in veselglas gebruik word, word vervaardig uit E-glas: alumino-borosilikaatglas met minder as 1% m/m alkalioksiede, wat hoofsaaklik gebruik word vir glas-versterkte plastiek. Ander vorme van glas wat gebruik word, is A glas (Alkali-kalk glas met min of geen booroksied), E-CR-glas (Electrical/Chemical Resistance: alumino-kalk silikaat met minder as 1% m/m alkalioksiede, met'n hoë weerstand teen sure), C-glas (alkali-kalk glas met'n hoë booroksied inhoud, wat gebruik word vir glas stapelvesels en isolasie), D-glas (borosilikaat glas, vernoem na sy lae Diëlektriese konstante), R-glas (aluminosilikaat glas sonder MgO en CaO met hoë meganiese vereistes wat gebruik word as versterking), en S-glas (aluminosilikaat glas sonder CaO maar met'n hoë MgO inhoud met hoë treksterkte).
Suiwer silika (silikondioksied) kan as gesmelte kwarts afgekoel word sodat dit 'n glas vorm wat geen ware smeltpunt oon nie. Dit kan gebruik word as 'n glas vesel vir veselglas, maar het die nadeel dat dit teen 'n baie hoë temperatuur bewerk moet word. Om die nodige werktemperatuur te verlaag, kan ander materiale as smeltmiddels bygevoeg word. Gewone A-glas ("A" vir "alkali-kalk") of sodakalkglas, wat fyngemaal is om gesmelt te word, so-genaamde breekglas, was die eerste tipe glas wat gebruik is vir veselglas. E-glas ("E" as gevolg van die aanvanklike elektriese toepassing), is vry van alkalië, en was die eerste glasformulering wat gebruik is vir deurlopende filamente. Dit maak nou die grootste volume veselglasproduksie in die wêreld uit, en is ook die grootste enkele verbruiker van boor minerale in die wêreld. Dit is vatbaar vir chloriedioon aanval en is dus nie 'n goeie keuse vir toepassings waar dit in kontak met seewater sou wees nie. S-glas ("S" vir "Sterkte") word gebruik wanneer'n hoë treksterkte (modulus) belangrik is, en is dus belangrike in saamgestelde materiale vir bouwerk en vliegtuigkonstruksie. Dieselfde stof is bekend as R-glas ("R" vir "reinforcement": "versterking") in Europa. C-glas ("C" vir "chemiese weerstand") en T-glas ("T" vir "termiese isolator" – 'n Noord-Amerikaanse variant van C-glas) is bestand teen chemiese aanval; beide word gebruik in isolasie-graad geblaaste veselglas.
Chemie
Die basis van tekstiel-graad glasvesel is silika, SiO2. In sy suiwer vorm bestaan dit as 'n polimeer, (SiO2)n. Dit het geen ware smeltpunt nie, maar word sagter tot by ongeveer 1200 °C, waar dit begin om af te breek. By 'n temperatuur van 1713 °C kan die meeste molekules vrylik beweeg. As die glas uitgedrukt word by hierdie temperatuur en vinnig afgekoel word, sal dit nie in staat wees om 'n geordende struktuur te vorm nie. In die polimeer vorm dit SiO4 groepe wat tetrahedraal gerangskik is met die silikon atoom in die middel, en vier suurstofatome by die hoeke. Hierdie atome vorm dan 'n netwerk waar hulle gekoppel is aan die hoeke deurdat die suurstof atome gedeel word.
Die glasagtige en kristallyne state van silika (glas en kwarts) het op 'n molekulêre basis soortgelyke energievlakke, wat die rede is dat die glasagtige vorm uiters stabiel is. Om kristallisasie moontlik te maak, moet dit vir lang tye verhit word tot temperature bo 1200 °C.
Hoewel suiwer silika 'n effektiewe materiaal is vir die vervaardiging van glas en glasvesel, moet dit by baie hoë temperature bewerk word, sodat dit selde suiwer gebruik word, tensy sy spesifieke chemiese eienskappe nodig is. Dit is gebruiklik om onsuiwerhede in die glas in te bou om sy werkstemperatuur te verlaag. Hierdie bymiddels verleen ook verskeie ander eienskappe aan die glas wat voordelig kan wees in verskillende toepassings. Die eerste tipe van glas wat gebruik is vir vesel was sodakalkglas: 'n tipe-A glas ("A" vir die alkali dit bevat). Dit bied nie baie weerstand teen alkali nie. 'n Nuwer, alkali-vrye (<2%) tipe, E-glas, is 'n alumino-borosilikaatglas. C-glas is ontwikkel om aanval van chemikalieë, meestal sure wat E-glas vernietig, te weerstaan. T-glas is'n Noord-Amerikaanse variant van die C-glas. AR-glas is alkali-weerstandige glas. Die meeste glasvesel het 'n beperkte oplosbaarheid in water, maar dit is baie afhanklik van die pH. Chloried ione sal ook E-glas oppervlaktes aanval en ontbind.
E-glas smelt nie eintlik nie, maar versag eerder. Die versagtingspunt word gedefinieer as die temperatuur waarby 'n vesel met 0.55–0.77 mm deursnee en 235 mm lank, onder sy eie gewig teen 1 mm/min verleng wanneer dit vertikaal opgehang word en teen 'n koers van 5 °C per minuut verhit word. Die vervormingspunt word bereik wanneer die glas 'n viskositeit van 1014.5 poise bereik. Die uitgloeiingspunt is die temperatuur waar die interne spanning binne 15 minute tot 'n aanvaarbare kommersiële vlak verlaag, en word gekenmerk deur 'n viskositeit van 1013 poise.
Termies
Glas vesel is nuttige termiese isoleerders as gevolg van hulle hoë verhouding van oppervlakte tot gewig. Die verhoogde oppervlakte maak hulle egter baie meer vatbaar vir chemiese aanval. Die lug wat binne blokke van glasvesel vasgevang is, maak dit goeie termiese isolering, met 'n termiese geleidingsvermoë op die orde van 0.05 W/(m·K).
Treksterkte
Glas kan meer verlenging as koolstofvesel ondergaan voor dit breek. Dunner filamente kan verder buig voordat hulle breek. Die viskositeit van die gesmelte glas is baie belangrik in die vervaardigingsproses. Tydens die trekproses, waar die warm glas uitgerek word om die vesels dunner te maak, moet die viskositeit relatief laag wees. As dit te hoog is, sal die vesel breek as dit getrek word, maar as dit te laag is, sal die glas druppels vorm in plaas van om in 'n vesel uitgerek te word.
Smelting
Daar is twee hoof tipes glasveselvervaardigingsproses, en twee hoof tipes glasvesel produk. Eerstens kan vesel gemaak word deur die direkte smelt proses of 'n albaster hersmeltingsproses. Beide begin met die rou materiaal in vaste vorm. Die materiaal word gemeng en gesmelt in 'n oond. Dan, vir die albasterproses, word die gesmelte materiaal in stukke gesny wat gerol word om albasters te vorm wat afgekoel en verpak word. Die albasters word dan na die veselproduksiefasiliteit vervoer, waar hulle in 'n metaalhouer gesmelt word. Die gesmelte glas word dan deur 'n spuitstuk gedruk. In die direkte smeltproses, word die gesmelte glas in die oond direk deur 'n spuitstuk gedruk vir veselvorming.
Vorming
Die mees belangrike deel van die glasveselmasjinerie is die spuitoond: 'n klein metaal oondjie met spuitstukke vir die veselvorming. Dit bestaan byna altyd uit 'n platinum-rhodium legering vir duursaamheid. Platinum word gebruik omdat dit goed benat word deur gesmelte glas. Suiwer platinum spuitoonde word egter te goed benat, sodat die glas onder die plaat indring nadat dit die spuitstuk verlaat, en ophoop aan die onderkant. Hierdie eienskap, sowel as die hoë prys en geneigdheid om te verweer, het daartoe gelei dat die suiwer platinum met 'n legering vervang is. In die direkte smelt proses, dien die spuitoond as 'n versamelaar vir die gesmelte glas. Dit word effens verhit om die glas by die korrekte temperatuur vir veselvorming te hou. In die albaster smeltproses, tree dit eerder as 'n oond op, omdat dit die materiaal moet smelt.
Spuitoonde is die grootste koste-element in veselglas produksie. Die spuitstukontwerp is ook van kritieke belang. Die aantal spuitstukke in 'n spuitoond wissel van 200 tot 4000 in veelvoude van 200. Die belangrikste eienskap van die spuitstuk vir deurlopende filamentvervaardiging is die wanddikte by die uitlaat. Die invoeging van 'n insinking hier verminder benatting. Moderne spuitstukke word ontwerp om 'n minimumdikte by die uitgang te hê. Terwyl glas deur die spuitstuk vloei, vorm dit 'n druppel wat van die punt afhang. Wanneer dit val, word 'n draad gevorm wat deur die meniskus van die spuitstuk vasgehou word so lank as wat die viskositeit is in die korrekte bereik is vir veselvorming. Hoe kleiner die annulêre ring van die mondstuk is, en hoe dunner die wand by die uitlaat, hoe vinniger sal die druppel vorm en wegval, en hoe kleiner is sy neiging om die vertikale deel van die spuitstuk te benat. Die oppervlakspanning van die glas beïnvloed die meniskusvorming. Vir E-glas moet dit rondom 400 mN/m wees.
Die treksnelheid is belangrik vir die ontwerp van die mondstuk. Dikker vesel kan gemaak word deur 'n stadiger treksnelheid te gebruik, maar dit is onekonomies om 'n spoed te gebruik waarvoor die spuitpunte nie ontwerp is nie.
Deurlopende filamentproses
In die deurlopende filamentproses, nadat die vesel getrek is, word 'n materiaal aangebring om die vesel te beskerm wanneer dit op 'n spoel gewen word. Partykeer dien dit net as 'n prosesseringshulpmiddel, maar party bedekkings maak dat die vesel beter vaskleef aan sekere hars, as die vesel in 'n saamgestelde materiaal gebruik moet word. Die bymiddel maak gewoonlik 0,5–2,0% van die gewig uit. Die vesel word teen ongeveer 1 km/min op die spoel gewen.
Stapelveselproses
Wanneer kort lengtes van glasvesel gemaak word, die sogenaamde stapelvesel, is 'n aantal alternatiewe prosesse moontlik. Die glas kan geblaas word met warm lug of stoom nadat dit die vormingsmasjien verlaat. Gewoonlik word hierdie vesel in 'n soort mat gevorm. Die mees algemene proses wat gebruik word is die slingerproses. Hier gaan die gesmelte glas in 'n roterende spinner, en word deur sentrifugale krag horisontaal uitgegooi. Die lugstrale druk dit vertikaal afwaarts, en 'n bindingsmateriaal word aangebring. Dan word die mat op 'n sif vasgesuig en die bindingsmateriaal word in 'n oond verhard.
Veiligheid
Glasvesel het toegeneem in gewildheid sedert die ontdekking dat asbes kankerwekkend is, en uit die meeste produkte verwyder is. Die veiligheid van glasvesel word egter ook in twyfel getrek, aangesien navorsing toon dat die samestelling van die materiaal (asbes en glas vesel is beide silikaat vesels) soortgelyke toksisiteit as asbes kan veroorsaak.
Studie op rotte in die 1970s het getoon dat veselagtige glas met 'n deursnee van minder as 3 μm en 'n lengte groter as 20 μm intens karsinogenies is. Die Internasionale Agentskap vir Navorsing oor Kanker het ook in 1990 gevind dat dit "redelikerwys verwag kan word om 'n karsinogeen te wees". Die American Conference of Governmental Industrial Hygienists het egter bevind dat daar onvoldoende getuienis is, en klassifiseer glasvesel in groep A4: "Nie klassifiseerbaar as'n menslike karsinogeen".
Die North American Insulation Manufacturers Association (NAIMA) beweer dat glasvesel fundamenteel verskil van asbes, omdat dit mens-gemaak is, en nie natuurlik voorkom nie. Hulle beweer dat glasvesel in die longe oplos, terwyl asbes in die liggaam bly.
'n 1998 studie op rotte het gevind dat slegs 0,04–10% sintetiese vesel na een jaar in die liggaam oorgebly het, maar 27% van amosiet asbes. Vesel wat langer in die liggaam bly is gevind om meer karsinogenies te wees.
Glasversterkte plastiek (veselglas)
Glas versterkte plastiek (Engels: "Glass Reinforced Plastic", of GRP) is 'n saamgestelde materiaal of vesel-versterkte plastiek wat bestaan uit plastiek wat versterk is deur fyn glasvesels. Die saamgestelde materiaal word ook algemeen veselglas genoem. Die glas kan in die vorm van 'n gekapte veselmat ("Chopped Strand Mat" ­– CSM) of 'n geweefde stof uit kontinue filamente bestaan.
Soos by baie ander saamgestelde materiale (soos gewapende beton), werk die twee materiale saam om mekaar se tekorte te oorkom. Terwyl die plastiek sterk is onder druk en relatief swak in treksterkte, is die glasvesel is baie sterk onder spanning, maar kan nie kompressie weerstaan nie. Die kombinasie van die twee materiale kan beide druk- en trekkragte goed weerstaan. Die twee materiale kan eweredig versprei word, of die glas kan veral geplaas word in daardie gedeeltes van die struktuur wat aan trekkragte onderwerp word.
Gebruike
Normale glasvesel word gebruik vir termiese isolasie, elektriese isolasie, klankdigting, hoë-sterkte tekstiele, en hitte - en korrosiebestande tekstiele. Dit word ook gebruik om verskillende materiale te versterk, soos tentpale, paalspringpale, pyle, boë en kruisboë, deurskynende dakpanele, motor rompe, hokkiestokke, branderplanke, en bootrompe. Dit word vir mediese doeleindes soos spalke gebruik. Veselglas word ook wyd gebruik word vir tenks.
Losgeweefde glasvesel roosters word gebruik om teerpaaie te versterk. Nie-geweefde gemengde glasvesel/polimeer matte word versadig met teeremulsie en bedek met teer, wat 'n waterdigte, kraak-bestande membraan tot gevolg het. Gebruik van die glasvesel versterkte polimeer wapening in plaas van staalwapening is belowend vir toepassings waar roes van staalwapening problematies is.
Herwinde glasvesel
Vervaardigers van glasvesel isolasie kan herwinde glas gebruik om vesel met tot 40% herwinde glas te maak.
Mamba
Mambas (Dendroaspis) is 'n genus van slange wat aan die familie van koraalslangagtiges (Elapidae) behoort. Daar is vier lewende spesies wat in die tropiese klimaat van Afrika voorkom. Hulle is almal uiters giftig en kan besonder vinnig beweeg, derhalwe word mambas as die gevaarlikste slange in Afrika beskou.
Mambas (genus Dendroaspis) is uiters giftige slange wat net in Afrika voorkom. Die bekendste verteenwoordigers is die swartmamba en die groenmamba. Eersgenoemde kan langer as 4 m word en is so giftig dat 'n mens binne enkele minute na 'n byt kan sterf as serum nie onmiddellik toegedien word nie. Die groenmamba is minder aggressief as die swartmamba en sy gif is aansienlik swakker. Wanneer mambas aanval, rig hulle die voorste deel van die liggaam op en verbreed die nekvel.
Algemeen
Mambas is lang, relatief dun verteenwoordigers van die uiters giftige slangfamilie Elapidae. Die 4 spesies behoort almal tot die genus Dendroaspis en kom net in die tropiese en subtropiese streke van Afrika voor. Mambagif is neurotoksies, dit wil sê dit tas die senuweestelsel aan, en die dood kan binne enkele minute na 'n byt intree. Voor in die bokaak is een paar groot, hol giftande, en voor in die onderkaak kom een paar verlengde, soliede tande voor, gevolg deur ŉ aantal kleiner tande.
Net soos kobras kan mambas die voorste deel van die liggaam oplig en dit "bak" maak deur die nekvel sywaarts uit te stoot. 'n Mamba se bak is egter aansienlik smaller as dié van ŉ kobra. Die skubbe wat mambas se liggame bedek, is smal en glad en baie skuins gerangskik. Die skubbe het geen holtes aan die punte nie. In Suider-Afrika word 2 spesies aangetref, naamlik die swartmamba (Dendroaspis polylepis) en die groenmamba (Dendroaspis angusticeps).
Spesies
Daar is vier lewende spesies van mambas, waarvan drie spesies groenerig is en een spesie grys en swart gekleurd is. Die benaming "swart" verwys hier na die kleur van die mond en nie na die bruin of grys liggaam nie:
Steenkoolwassery
'n Steenkoolwassery is 'n fasiliteit wat bogronds by 'n steenkoolmyn geleë is en wat gebruik word om die steenkool van die ontginde rots te skei.
Werking van 'n wassery
Die steenkool wat van ondergronds deur die skagte boontoe gebring is, word eers na die vryfmeul gestuur, waar die ontginde steenkool op 'n vibrerende sif geplaas word om die groot stukke van die kleineres te skei. Die stroom groot stukke was oorspronklik met die hand van kontaminante skoongemaak. Die kleiner stukke het 'n siftoestel binnegegaan, waar hulle in verskillende grootteklasse gesorteer is. In die wassery is hierdie - met die uitsondering van die fyn steenkool - in 'n installasie geplaas waarin daar 'n rooster aan die onderkant was, waarlangs water in polsende bewegings voorsien word. Stukke veldspaat het op die roosters gelê. Die polsende bewegings het veroorsaak dat die steenkool oor die bedding van veldspaat beweeg, terwyl die swaarder rots op en deur die bedding en op die roosters gesink het, waaruit dit van tyd tot tyd verwyder moes word. Die water is hergebruik terwyl die steenkool steeds van gruis skoongemaak word voor vervoer.
Die gruis en fyn steenkool is oorspronklik as brandstof in dieselfde maatskappy gebruik. Later word braaikole of -brikette daarvan gemaak. Die klipafval word na 'n stortingsterrein vervoer, hierdie afvalberg word 'n mynslakhoop genoem.
Vernuwing
Die probleem met hierdie stelsel was die verlies van sogenaamde intermediêre produk, bestaande uit klonte wat beide steenkool en rots bevat. Deur bariet te gebruik, kon 'n stelsel ontwikkel word wat steenkool, rots en intermediêre produk van mekaar skei.
Die flodderwassery is in omstreeks 1937 ontwikkel, die skeiding van steenkool en klippe word hier gedoen deur middel van 'n flodder van water en magnetiet. Hierdie vloeistof het 'n groter digtheid as dié van steenkool, sodat dit dryf terwyl die klippe tot op die bodem sak. Die drywende steenkool is deur middel van skraperkettings verwyder. Die magnetiet kon herwin en hergebruik word met behulp van magnete.
Voorbeelde
In België kan die steenkoolwasaanlegte van Blegny, Binche en Beringen besoek word. Met 'n daaglikse produksie van 7500 ton is hierdie van Beringen die grootste bewaarde steenkoolwassery in België. In Duitsland het die steenkoolwassers van die steenkoolmyne Göttelborn en Warndt in die Duitse Saarland, van die Sophia-Jacoba-myn in Hückelhoven en van Zollverein in Essen behoue gebly. In Nederland is geen steenkoolwasaanleg naby die myne bewaar nie, hulle is almal gesloop.
Siembamba
Siembamba is 'n Afrikaanse en wiegeliedjie waarmee kinders aan die slaap gesus word. Die liedjie is in 2013 as een van die "Grootste Afrikaanse Liedjies van Alle Tye" aangewys. Verskeie kleuterskole, kinderprogramme, boeke, ens. is al na die liedjie vernoem.
Oorsprong
Verskeie verduidelikings is egter hierteen aangebied, onder andere dat die woorde "siem bamba" Xhosa vir "ons vang hom" is. In die konteks verwys dit na 'n slang (of iets wat gevang word, en dus gevaar of onheil versinnebeeld) en dan vermorsel word.
Volgens die Etimologiewoordeboek van Afrikaans is die woord waarskynlik ’n samestelling van Portugees: sim, ‘ja’ en bamba, ‘dans, spring, ophang’, of minder waarskynlik Xhosa, ukubamba ‘gryp, vang, vashou’ of Zoeloe, bamba ‘vat, gryp’ of Zoeloe, isibamba, ‘veselgordel’, of dalk bloot ’n klankmatige woord wat ’n wiegbeweging suggereer.
Die liedjie is tot in die 19de eeu gesing as "Sie(n) mamba, mama se kindjie", wat weereens na 'n slang (die bose, onheil, gevaar) verwys. Die woorde “sien die mamba" het later siembamba in die volksmond geword, soos dit vandag algemeen bekend staan.
Die eerste verwysing na die liedjie is in Joan van Niekerk se Die groot Afrikaanse-Hollandse liederbundel wat in 1927 verskyn het. Die oorsprong daarvan is egter nie gedokumenteer nie. Tien jaar later het dit in die eerste FAK-sangbundel verskyn.
Volgens die navorser Rudi Rousseau, kom die lied van die Anglo-Boereoorlog. Volgens Kobus Weideman, is die lied in die Bethulie konsentrasiekamp geskryf tydens die Alglo-Boereoorlog. Die lied is geskryf om die moeders te gedenk wat deur Britse soldate verkrag is. Na die geboorte van hierdie verwekte kinders, het die hensoppers die Britse soldate gaan roep. Die kindjie is dan gekonfiskeer, opgekap in stukke en vir die varke gevoer. Die moeders kon aldus nie eers die lykie begrawe nie. Dit het ook in die konsentrasiekamp naby Mafikeng gebeur. Ek het hierdie inligting verkry by een van die oorlewende kinders uit die Mafikeng konsentrasiekamp. Die dame was in die Ons Tuis ouetehuis in Pretoria toe sy my vertel het. Hierdie wandade moet nooit weer in die toekoms gebeur nie. Vertel altyd die ware storie sodat opkomende geslagte daaruit kan leer.
Woorde
Die eerste tradisionele vers van die liedjie: Siembamba, mamma se kindjie,
Siembamba, mamma se kindjie
draai sy nek om, gooi hom in die sloot;
trap op sy kop dan is hy dood.
Verdere verse, wat later deur C.J. Langenhoven geskryf is: Siembamba, ek is 'n baba,
Siembamba, ek is 'n baba
--pas my veilig op in die nood,
sus my liefies op die skoot.
Siembamba, ek is 'n seuntjie,
Siembamba, ek is 'n seuntjie
maar jy sal sien ek is netnou groot;
slaan maar orige kêrels dood.
Siembamba, ek is 'n jonkman
--tel my nou maar af van die skoot;
ek slaan self die kêrels dood.
Siembamba, ek is getroud nou,
Siembamba, ek is getroud nou
--maar sy dink ek is nog op die skoot,
wil nie glo nie ek is groot.
Siembamba, almal babas.
Siembamba, almal babas
--al die mans is danig groot--
almal babas tot hul dood.
Geocaching
Geocaching is 'n buitemuurse aktiwiteit, waarin die deelnemers 'n Globale Posisioneringstelsel (GPS) ontvanger of mobiele toestel en ander navigasie tegnieke gebruik om houers, die sogenaamde geocaches of caches, oral in die wêreld weg te steek en te soek.
'n Tipiese cache is 'n klein waterdigte houer wat 'n logboek huisves, waarin die geocachers met hul kodenaam teken en die datum aanteken waarop hulle dit gevind het. Na die ondertekening van die logboek, moet die kas teruggeplaas word presies waar die persoon dit gevind het. Groter houers soos plastiek houers (Tupperware of soortgelyk) of ammunisie kaste kan ook items bevat wat uitgeruil mag word, gewoonlik speelgoed of snuisterye van min finansiële waarde, hoewel die items soms sentimentele waarde het.
Geskiedenis
Geocaching is soortgelyk aan die 160-jaar-oue spel Letterboxing, wat leidrade en verwysings na landmerke rondom 'n storie gebruik het. Geocaching het begin kort na die verwydering van die selektiewe beskikbaarheid van die Globale Posisioneringstelsel op 2 Mei 2000, omdat die beter akkuraatheid van die stelsel dit moontlik gemaak het om 'n klein houer op 'n spesifieke posisie te plaas. Die eerste opgetekende plasing van 'n cache met behulp van GPS het plaasgevind op 3 Mei 2000, deur Dave Ulmer van Beavercreek, in Oregon. Die posisie,, was in 'n Usenet nuusgroep gepubliseer. Teen 6 Mei 2000 was dit twee keer gevind en een keer aangeteken deur Mike Teague van Vancouver, Washington. Volgens Dave Ulmer se boodskap was hierdie cache 'n swart plastiek emmer wat gedeeltelik begrawe was en het sagteware, video's, boeke, kos, geld, en 'n kettie bevat. Vandag is daar 'n Geocache en gedenkplaat met die naam Original Stash Tribute Plaque op die plek waar Ulmer die eerste cache geplaas het.
Gereformeerde kerk Lusaka
duimnael|links|230px|Die Gereformeerde kerk Lusaka is op [[26 Augustus 1955 in gebruik geneem en hier afgeneem omstreeks 1958.]]
duimnael|regs|320px|Lusaka se kerkraad, 1963. Voor: Diak. P.W.J. Steyn; oudl. G.F.J. Engelbrecht; ds. G.A. Hattingh; oudll. J.C. Smit; G.M. J. du Preez; F.J. van Tonder, J. Dunn. Agter: Oudll. G.M. Hoetmer; J.H. Devenish; P.J. Klopper; J.P. van Wyk; diak. C.R. Dykstra; P.J. Heystek; J.H. Smit; R. Janse van Rensburg; G.A.J. Ackerman.
duimnael|regs|170px|Ds. [[Drikus Buys|G.H. Buys, leraar van 1958 tot 1960.]]
duimnael|regs|170px|Ds. [[Lou van Wyk, leraar van 1966 tot 1967, hier afgeneem in sy laaste jaar aan die PU vir CHO, 1960.]] Die Gereformeerde kerk Lusaka was die oudste van die tweede gemeentes van die GKSA in Noord-Rhodesië en later Zambië. Die ander was die Gereformeerde kerk Koperstreek, met sy middelpunt op Kitwe, wat van 1949 tot 1969 bestaan het.
Ontstaan en kerkbou
Die Gereformeerde kerk in Lusaka is op 24 Augustus 1913 aan huis van ’n lidmaat, ene Van Niekerk, gestig, ses jaar voor die NG gemeente Lusaka (26 Junie 1919), maar eers 12 jaar later is die begeerte om 'n eie kerkgebou op te rig op 'n kerkraadsvergadering bespreek. Kollektelyste vir 'n kerksaal is rondgestuur. Vier jaar het verbygegaan en 'n kommissie bestaande uit Gert van Niekerk, Gert Snyman en diaken Gert Snyman is opdrag gegee om stene te maak. G. van Niekerk het toestemming gegee dat stene op sy plaas Welgevonden gemaak word, en hy sou gratis kalk lewer.
Die kerkraad het vier erwe in Lusaka besit, maar iemand het op een van die erwe bouwerk opgerig. Hy het later 'n ander erf in ruil vir die beboude erf gekry. In 1934 is nog nie gebou nie, en die vrouelidmate het begin geld insamel vir die boufonds. Op 19 Julie 1935 is 'n boukommissie aangewys. In Augustus 1936 het 'n argitek bouplanne opgetrek, en stene, pale en draad is op die terrein afgelewer. Kort daarna is die pale, draad en stene deur iemand verwyder en kon nie opgespoor word nie. Die volgende jaar is alle bouplanne vir eers laat vaar.
Eers op 20 Mei 1950 is weer besluit om dadelik met die bouwerk te begin, maar dit sou nog twee jaar duur voor ’n boukommissie vir die bou van 'n saal met 300 sitplekke benoem word. Nog twee jaar het verloop en op 7 Mei 1954 is besluit om 'n kerkgebou met sitplek vir 250 op te rig. In September daardie jaar het die firma Van Tonder Broers met die bouwerk begin en op 26 Augustus 1955 is die gebou in gebruik geneem. Dit is dus opgerig 'n volle 30 jaar nadat die eerste besluite oor kerkbou geneem is. 'n Paar jaar tevore het oudl. J. van Staden op 23 Junie 1951 aan die kerkraad kennis gegee dat hy twee akker van sy plaas, Zimba, aan die Gereformeerde Kerk afstaan vir die oprigting van 'n kerkgebou. 'n Saal is kort daarna opgerig vir die suidelike wyke Choma en Livingstone.
Ds. Buys se dienstyd
Nadat hy sy studie aan die Teologiese Skool Potchefstroom voltooi het, is prop. G.H. Buys in 1958 as predikant van Lusaka bevestig. Hy het die beroep reeds aan die einde van die vorige jaar ontvang terwyl hy besig was om sy studie aan die TSP klaar te voltooi. Hy is terselfdertyd na Keetmanshoop en Dordrecht beroep, wat tot ’n worsteling gelei het, maar soos hy self in 1963 sou skryf met Lusaka se halfeeufeesviering: "Van die roepstem van die gemeente vêr in die noorde, in die land van Rhodes kom ek net nie los nie. My ouers kry saam met my swaar. Hulle gedagtes gaan terug na die na die droewe oomblikke toe hulle moes afskeid neem van my oudste broer (Louis Johannes) en sy vrou by hulle vertrek in 1949 na die gemeentes in Kenia. Hulle ken die dae van verlange en droefheid. Nog altyd bring dit smart in die hart as ons dink aan haar graf daar vêr in die kerkhof van Eldoret. Die roepstem na Lusaka druk egter swaar op my gemoed en ek volg dit op."
Sy ouers en ’n oom en tante het hom op die lang pad na die noorde vergesel. In Rhodesië het hulle eers op Umtare in die ooste en toe die hoofstad, Salisbury aangedoen. Die wêreld was vir hom nie heeltemal onbekend nie, want in 1956 het hy sy prakties by dr. Dion Kempff in Salisbury se Gereformeerde kerk gedoen. In Lusaka is hy in die Laertreksaal ontvang waar ds. Hennie Kruger van Gwelo as seremoniemeester opgetree het. Die Saterdagmiddag het ds. P.W. Buys van Potchefstroom die bevestiging waargeneem met Rom. 15:22–23 as teks. Die Sondagoggend het die gemeente Nagmaal gevier en die Sondagmiddag het ds. Buys sy intreepreek gelewer.
Van die herinneringe wat ds. Buys bygebly het, was die keer toe hy "Dopper" (’n Volkswagen) anderkant Mazabuka omgegooi het. "My helderblou oë was net so groot soos die twee agterwiele van die motor. Ek het byna gedink Lusaka is vakant." Op ’n ander keer het ’n verkeerskonstabel hom voorgekeer omdat hy vinnig in die dorp gery het. "Ek het so groot geskrik en vreeslik gehakkel dat die konstabel tot vandag toe nie weet wie hy voorgekeer het nie." In Lusaka het ds. Buys vir die eerste keer vliegtuig gery toe hy Nairobi toe gevlieg het vir konsulentswerk in Kenia. "Ek was egter meer bekommerd oor die vliegtuigrit as oor die konsulentswerk," sou hy later skryf. In sy eerste gemeente was hy nog ongetroud, maar sy verlof was te kortom ’n lewensmaat in die Unie te gaan soek. "Ek het pas kennis gemaak met die 'skoonouers', dan moes ek weer terug Lusaka toe."
Agteruitgang en ontbinding
In 1960 was hier 130 belydende en 108 dooplidmatedie derde grootste van die ses gemeentes in die destydse Klassis Trans-Limpopo, wat ook bestaan het uit die gemeentes Eldoret, Salisbury, Skeurvallei, Koperstreek en Bulawayo. In 1980 het Lusaka ontbind, 11 jaar ná Koperstreek.
Herstigting
Die laaste Gereformeerde predikant wat ’n beroep na Zambië aangeneem het, was ds. L.A.S. van Wyk, wat die gemeente Lusaka van 1966 tot 1967 bedien het. Daarna het ’n predikant af en toe hierheen gekom, maar baie sporadies. Die eerste georganiseerde bediening van die lidmate in Zambië het vanaf 1993 plaasgevind toe Klassis Trans-Limpopo die Gereformeerde kerk Chinhoyi versoek om die Zambiese lidmate onder K.O. Artikel 39 te bedien. Die bediening het ses jaar aangehou tot ds. Neville Cloete se vertrek in 1999. Toe reeds was hier ’n redelike aantal Gereformeerdes sodat die Gereformeerde kerk Lusaka vir ’n kort rukkie herstig onder die leiding van die Gereformeerde kerk Pretoria.
Hilde Ziegler
Hilde Ziegler (1939 – 1999) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Swissmakers (1978), Messidor (1979), L'amour des femmes (1982), en Jack O'Lanterns (1998).
Ruth Matteson
Ruth Matteson (8 Desember 1910 – 5 Februarie 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Birth of a Baby (1938) en in die televisiereekse Actor's Studio (1948), Musical Comedy Time (1950), en Armstrong Circle Theatre (1950).
2022 Franse Grand Prix
Die 2022 Formule Een Franse Grand Prix is op 24 Julie 2022 op die Paul Ricard-renbaan gehou. Dit was die twaalfde wedren van die kampioenskap gewees.
Bande
Pirelli het die volgende bande aan al die spanne in Frankryk verskaf:
Kwalifisering
*1 Carlos Sainz jr. en Kevin Magnussen moes agteraan wegspring weens die vervanging van die Ferrari-enjin. *2 Pierre Gasly en Lance Stroll teken dieselfde tyd aan tydens kwalifisering. Gasly begin egter voor Stroll omdat hy die tyd eerste opgestel het.
Renuitslag
Carlos Sainz jr. ontvang 'n ekstra punt vir die vinnigste rondte gery. *1 Zhou Guanyu ontvang 'n straf van vyf sekondes weens 'n botsing met Mick Schumacher. *2 Yuki Tsunoda val uit weens botsingskade veroorsaak in rondte 1 deur Esteban Ocon, wat 'n straf van vyf sekondes kry, wat hy tydens 'n kuipestop neem. † Zhou Guanyu haal nie die eindstreep nie, maar word wel geklassifiseer, omdat hy meer as 90% van die renafstand afgelê het.
Marie-Louise Damien
Marie-Louise Damien (5 Desember 1889 – 30 Januarie 1978) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente La tête d'un homme (1933), Napoléon Bonaparte (1935), The Mother and the Whore (1973), en La Vie En Rose (2007).
John Getz
John Getz (gebore 15 Oktober 1946) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blood Simple. (1984), The Fly (1986), Zodiac (2007), en The Social Network (2010).
Natasha Mazzone
Natasha Wendy Anita Mazzone (gebore op 9 Mei 1979) is 'n Suid-Afrikaanse politikus wat tans as die hoofsweep van die amptelike opposisie in die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika dien. Sy dien al sedert 2009 as 'n LP en verteenwoordig die grootste opposisieparty, die Demokratiese Alliansie (DA). Sy is die tweede ondervoorsitter van die Federale Raad van die DA en die party se woordvoerder oor staatskaping. Sy was voorheen adjunk- skaduminister van justisie en staatkundige ontwikkeling, skaduminister van openbare ondernemings en ook skaduminister van kommunikasie.
Vroeë lewe en uitbeelding
Mazzone is in 1979 in Pretoria gebore. Sy is die kind van immigrantouers. Haar vader Giovanni is in Pietrastornina in die Avellino provinsie van Italië gebore. Hy is 'n sjef. Haar moeder, Valerie, is uit Londen afkomstig. Mazzone is die jongste van drie kinders. Sy het haar skoolonderrig by die Laerskool Sunnyside en die Glen High School in Pretoria ontvang.
Mazzone het aan die Universiteit van Pretoria gestudeer om 'n prokureur te word, maar sy kon nie die graad voltooi nie. Sy het daarna haar klerkskap by Hahn & Hahn Prokureurs voltooi. Mazzone het musiek en opera aan die Lorraine Haverman-musiekskool studeer. Sy is toe in 2010 gekies om aan die American Council of Young Political Leaders-program deel te neem.
Politieke loopbaan
Mazzone is 'n feminis en 'n ondersteuner van gelyke regte. Sy is ook 'n LGBTI-aktivis en 'n liberaal.
Op die ouderdom van 21 in 2000 is sy tot die stadsraad van Tshwane verkies. Op daardie stadium was sy die jongste raadslid. Sy word hierna in 2003 as die hoofsweep van die DA-koukus verkies.
In 2009 word Mazzone 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika. Sy het al verskeie posisies in die DA se skadukabinet beklee. Sy dien ook as 'n lid van verskeie komitees, insluitend die Gesamentlike Staande Komitee vir die Finansiële Bestuur van die Parlement, die Dissiplinêre Komitee, die Portefeuljekomitee vir Openbare Ondernemings en die Reëlskomitee. Sy is ook die DA se sweep verantwoordelik vir wetgewing.
Grace Matthews
Grace Matthews (3 September 1910 – 15 Mei 1995) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The King and I (1956) en in die televisiereekse Guiding Light (1952) en ITV Play of the Week (1955).
Natasha Mazzone
Politieke loopbaan
In 2018 is sy as die tweede-adjunk voorsitter van die Federale Raad van die DA verkies. Sy dien tans saam met Thomas Walters.
Op 31 Oktober 2019 het John Steenhuisen vir Mazzone as die hoofsweep van die DA-koukus aangestel wat haar gevolglik ook die hoofsweep van die amptelike opposisie gemaak het. Sy is die eerste dame om die amp te beklee.
Persoonlike lewe
Sy is getroud met mede-DA LP Kevin Mileham. Mazzone is 'n Boeddhis.
Anna Sten
Anna Sten (3 Desember 1908 – 12 November 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Girl with the Hat Box (1927), Bombs Over Monte Carlo (1931), Nana (1934), en We Live Again (1934).
Leni Stengel
Leni Stengel (12 September 1901 – 1 April 1982) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Cracked Nuts (1931) en in die televisiereeks Lights Out (1946).
Guitarra fimbriata
Die spons behoort tot die genus Guitarra en tot die familie Guitarridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1874 deur Carter.
Cameron Gharaee
Cameron Gharaee is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Queen of Screams (2009) en Butterfly (2010), en in die televisiereekse Tyrant (2014) en Timeless (2016).
Edwin Styles
Edwin Styles (13 Januarie 1899 – 20 Desember 1960) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hell Below (1933), Road House (1934), On the Air (1934), en Penny Princess (1952).
Tom Sturridge
Tom Sturridge (gebore 21 Desember 1985) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pirate Radio (2009), Waiting for Forever (2010), On the Road (2012), en Far from the Madding Crowd (2015). Sy moeder is die aktrise Phoebe Nicholls.
Disa sankeyi
Disa sankeyi is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant is inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal, Lesotho en die Oos-Kaap en kom in die Drakensberge op hoogtes van 2400–3000 m voor. Die populasie in die Oos-Kaap word bedreig deur gewasverbouing, die aanplant van plantasies en oorbeweiding. Die populasie in KwaZulu-Natal word nie bedreig nie.
Disa satyriopsis
Disa satyriopsis is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant is inheems aan Burundi, Malawi, Tanzanië en Zambië.
Guitarra flamenca
Guitarra flamenca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Guitarra en tot die familie Guitarridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Carballo & Uriz.
Heather McAdam
Heather McAdam (gebore 24 Januarie 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse CBS Afternoon Playhouse (1978), Walking Tall (1981), Matlock (1986), en Beverly Hills, 90210 (1990).
Martha Ziegler
Martha Ziegler (20 Maart 1899 – 2 Desember 1957) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ich bleib bei Dir (1931), Acht Mädels im Boot (1932), Donner, Blitz und Sonnenschein (1936), en Das Mädchen Juanita (1945).
Mireille Darc
Mireille Darc (15 Mei 1938 – 28 Augustus 2017) was 'n Franse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Galia (1966), Weekend (1967), OK Patron (1974), en La barbare (1989).
Guitarra indica
Guitarra indica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Guitarra en tot die familie Guitarridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Dendy.
Albert Ball
Albert Ball (14 Augustus 1896 – 7 Mei 1917) was die eerste Britse bobaasvlieënier uit die Eerste Wêreldoorlog. Hy was besig met ingenieurswese studies toe die oorlog begin het en was verplaas van die Britse Leër na die Royal Flying Corps in 1915. Van sy aankoms in Frankryk in Februarie 1916 het hy 'n reputasie opgebou as 'n vreeslose vlieënier en uitstekende skut. Hy behaal sy eerste oorwinning in Junie 1916 en in slegs drie maande tydens die Slag van die Somme behaal hy 30 oorwinnings. Toe die Royal Aircraft Factory S.E.5 bekend gestel is, moes hy afstand doen van sy Nieuport XVII. Hy behaal sy laaste en 44ste oorwinning op 6 Mei 1917, 'n Albatros D.III.
Op die laatmiddag van 7 Mei 1917 het Ball se vlug Manfred von Richthofen se rooi Jasta 11 eskader teëgekom. Ball was laas gesien toe hy in 'n donderwolk ingevlieg het. Volgens 'n Duitse offisier het hy Ball gesien in 'n onbeskadigde vliegtuig in 'n omgekeerde posisie met sy skroef wat stil gestaan het sowat 61m bokant die grond voordat hy verongeluk het. Die Victoriakruis is postuum aan hom toegeken.
Hy het op getree as raadgewer vir Austin Motor Company tydens die ontwerp van die Austin-Ball A.F.B.1.
Laraine Stephens
Laraine Stephens (gebore 24 Julie 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hellfighters (1968) en in die televisiereekse Mission: Impossible (1966), Mannix (1967), en Police Woman (1974).
Frederic Richard Sullivan
Frederic Richard Sullivan (18 Julie 1872 – 24 Julie 1937) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Zudora (1914) en The Courtship of Myles Standish (1923).
Disa saxicola
Disa saxicola is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant is inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal, Limpopo, Malawi, Mosambiek, Mpumalanga, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Janine Darcey
Janine Darcey (14 Januarie 1917 – 1 Oktober 1993) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente French Without Tears (1940), Rififi (1955), en The Favour, the Watch and the Very Big Fish (1991).
Harro Schulze-Boysen
Heinz Harro Max Wilhelm Georg Schulze-Boysen (2 September 1909 – 22 Desember 1942) was 'n Duitse joernalis en tydens die Nazi-regime 'n lugmagoffisier en as lid van die Rote Kapelle een van die voorste weerstandsvegters teen Nazisme. Sy vrou en medestryder was Libertas Schulze-Boysen. Albei is deur die Nazi's ter dood veroordeel.
Agtergrond
Schulze-Boysen was die seun van die vlootoffisier Erich Edgar Schulze en sy vrou Marie Luise Boysen. Aan sy vader se kant was hy 'n kleinneef van admiraal Alfred von Tirpitz en aan moederskant van die sosioloog Ferdinand Tönnies. Hy het sy kinderjare in Duisburg deurgebring en twee susters gehad, Helga (* November 1910) en Hartmut (1922–2013).
Politieke betrokkenheid
As student aan die Steinbart Gimnasium in Duisburg neem hy in 1923 deel aan die verset teen die Franse besetting van die Ruhrgebied en word 'n geruime tyd deur die besettingsmagte aangehou. Nadat hy in 1928 gegradueer het, word hy lid van die liberale Jungdeutscher Orden; in 1930 ondersteun hy die intellektuele Gruppe Volksnationale Reichsvereinigung, onder leiding van Artur Mahraun. Hierdie vereniging van die burgerlike kamp het daarna gelei tot die stigting van die Deutsche Demokratische Partei in 1930. Schulze-Boysen was ook tydelik lid van Otto Strasser se Schwarzer Front.
Hy studeer regte aan die universiteite van Freiburg (1928–1929) en Berlyn (1929–1931, sonder om te gradueer). Verblyf in Swede, Groot-Brittanje en Frankryk het hom gehelp om sy horison te verbreed.
Tydens 'n verblyf in Frankryk in 1931 het Schulze-Boysen kennis gemaak met intellektuele uit die kring van die avant-garde Franse tydskrif Plans, onder wie se invloed hy homself polities na links begin oriënteer het. Na aanleiding van die voorbeeld van Plans, het Schulze-Boysen in 1932–1933 die links-liberale tydskrif Der Gegner gesteun, wat in 1931 deur Franz Jung gepubliseer is, waarin Ernst Fuhrmann, Raoul Hausmann, Ernst von Salomon, Adrien Turel en Karl Korsch saamgewerk het. Hy het probeer om 'n onafhanklike jeugbeweging uit die kring rondom Der Gegner te ontwikkel, wat ook Robert Jungk, Erwin Gehrts, Kurt Schumacher en Gisela von Poellnitz insluit, en sogenaamde Gegner-byeenkomste in Berlynse kafees gereël. Daar was skaars 'n opposisie-jeuggroep waarmee Schulze-Boysen geen kontak gehad het nie. Schulze-Boyen het ook toenemend belanggestel in die Sowjet-stelsel.
Verset
Hy beskou die bewindsoorname deur Hitler as waarskynlik, maar hy dink ook dat Hitler se mag kort daarna sou ineenstort weens 'n algemene staking. Na die magsoorname deur die Nasionaal-Sosialiste is die kantore van die Gegner-redaksie deur SS-lede vernietig en die redaksielede na 'n spesiale kamp van die 6de SS-regiment gedeporteer. Schulze-Boysen is geslaan en etlike dae aangehou. Voor sy oë vermoor die Nazi's sy Joodse vriend en medewerker Henry Erlanger.
Omdat sy beplande politieke loopbaan dus beëindig is, het hy in Mei 1933 met vliegopleiding in Warnemünde begin. Vanaf 1934 werk hy in die nuusafdeling van die Ryks Ministrie van Lugvaart in Berlyn. Hy het hom op die oog af by die diktatuur aangepas, maar innerlik het hy getrou gebly aan sy negatiewe houding teenoor die Nazi's. Vanaf 1935 het hy 'n kring linkse anti-fasciste rondom hom versamel, waaronder baie van sy vriende van Der Gegner. Pamflette en brosjures is teen die diktatuur versprei. Op 16 Julie 1936 is hy in Liebenberg met Libertas Haas-Heye getroud.
Schulze-Boysen het sy kontak met die verset verder uitgebrei en die bande met kommuniste rondom Hilde en Hans Coppi is ook versterk. Benewens sy werk by die Ministerie van Lugvaart, het hy met 'n studie aan die Berlynse Friedrich-Wilhelms-Universität begin. Hy lees Lenin se geskrifte en sien daarin bevestig van sy idee dat die kapitalisme tot 'n einde kom. Hy het ook gesien, ondanks die Molotof-Ribbentrop-verdrag, die enigste ernstige teenstander van Nazi-Duitsland in die Sowjetunie.
Vanaf die lente van 1941 het Schulze-Boysen geheime militêre inligting begin deurgee aan die buitelandse intelligensiediens van die Russiese Volkskommissariaat vir staatsveiligheid (NKGB). Terselfdertyd het hy en Arvid Harnack 'n versetgroep opgebou, wat na die oorlog die Schulze-Boysen/Harnack-groep genoem is, wat uiteindelik meer as 150 Nazi-teenstanders ingesluit het. Hulle het brosjures versprei, slagspreuke op geboue aangebring en vervolgdes gehelp. 'n Kleiner deel het inligting vir die Russiese inligtingsdiens versamel. Deur Alexander Korotkov, die NKGB-adjunk in die Sowjet ambassade in Berlyn, het Schulze-Boysen probeer om die Sowjetunie te waarsku oor die naderende Duitse inval in die land. In 1941 word Schulze-Boysen bevorder tot Oberleutnant.
Opsporing en teregstelling
In Julie 1942 is 'n gekodeerde radioboodskap van die Russiese militêre inligtingsdiens GRU deur die Gestapo gedekodeer waarin sy adres benewens die naam Schulze-Boysen ook genoem word. Dit het gelei tot die arrestasie van die Schulze-Boysen / Harnack-groep en die teregstelling van baie van sy lede.
Op 31 Augustus is Harro Schulze-Boysen by sy kantoor van die Ministerie van Lugvaart in hegtenis geneem. Sy vrou Libertas het paniekbevange geraak toe haar man nie by die huis kom nie en by vriende gaan kuier het; sy is eers 'n paar dae later in hegtenis geneem. Op 19 Desember is Schulze-Boysen ter dood veroordeel weens hoogverraad en landsverraad. Hy is op 22 Desember 1942 om 19:05 saam met medestryders in Berlyn-Plötzensee opgehang. Sy vrou Libertas is ongeveer 'n uur later tereggestel deur onthoof te word.