cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Susan Sullivan
Susan Sullivan (gebore 18 November 1942) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent My Best Friend's Wedding (1997) en in die televisiereekse Falcon Crest (1981), Dharma & Greg (1997), en Castle (2009).
Roosj Hasjana
Roosj Hasjana (Hebreeus: ראש השנה, hoof van die jaar) is die Joodse nuwejaar, wat twee dae duur en plaasvind op die eerste en tweede dag van die eerste Joodse maand Tisjrie (volgens die Gregoriaanse kalender in September of Oktober).Roosj Hasjana is 'n tyd van gebed en inkeer, en in die sinagoge word die sjofar (ramshoring) honderd keer geblaas. Die Jode wens mekaar sjana towa, wat 'gelukkige nuwejaar' beteken, eet appels met heuning en doen tasjliech.
Die fees Roosj Hasjana is ingestel in Wajikra/Levitikus 23,24 en Bemidbar/Numeri 29,1 maar die eerste aanduiding van viering is in Jegezkel/Esegiël 40,1.
Datums
Roosj Hasjana is volgens die Joodse kalender op 1 Tisjrie, die werklike viering begin egter altyd met sonsondergang op die vooraand (omdat 'n dag met sononder begin). Aangesien maande in die Joodse kalender altyd na die maan bereken word, wissel die datum van hierdie dag volgens die Gregoriaanse kalender.
561
Die jaar 561 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 61ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Stellendam
Stellendam is 'n dorp in die Nederlandse munisipaliteit Goeree-Overflakkee in die provinsie Zuid-Holland. Die vissersdorp het 'n bevolking van sowat 3 500 (2007).
Wilhelm Jordaan
Wilhelm Jordaan is ’n sielkundige en hoof van die Departement van Sielkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika, rubriekskrywer en digter.
Lewe en werk
Wilhelm Johann Jordaan is in 1943 op Kimberley gebore. Sy skoolopleiding ontvang hy eers op Oranjeville aan die oewer van die Vaaldam en dan in Bloemfontein, waar hy aan Grey Kollege matrikuleer. Met ’n beurs van Nasionale Pers behaal hy ’n B.A.-graad aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein. Hierna werk hy as joernalis by Die Volksblad en stig dan in 1966 hierdie koerant se Klerksdorp redaksiekantoor. Hy neem ’n jaar studieverlof en behaal ’n B.A. Honneurs-graad in Sielkunde aan die Universiteit van Stellenbosch. In 1971 verwerf hy ’n M.A.-graad in Sielkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika met ’n verhandeling oor “Aspekte van sielkundige identifikasie in skriftelike kommunikasie”. Hy is vanaf 1969 eers lektor en later professor en vanaf 1987 hoof van die Departement Sielkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika. In die tydperk 1977–1978 is hy gasprofessor in Sielkunde aan die Johannes-Wilhelms Universität te Münster in Duitsland. Vanaf 1995 is hy Adjunk-Dekaan van die Kunste Fakulteit van die Universiteit van Suid-Afrika, ’n posisie waarin hy aan die einde van 1999 aftree. Vanaf 2000 is hy betrokke by die meesters en doktorale programme in leierskap, prestasie en verandering en ander nagraadse programme in die Departement van Bedryfsielkunde van die Universiteit van Johannesburg. Die Universiteit van Pretoria stel hom dan in 2003 aan as buitengewone professor in Sielkunde. In sy loopbaan dien hy ook as redakteur van die vakkundige tydskrifte South African Journal of Psychology en South African Psychologist, terwyl hy lid is van die Komitee van Wetenskaplike Redakteurs van die Buro vir Wetenskaplike Publikasies. By twee internasionale konferensies, in 1995 en weer in 1998, word hy genooi om die sleuteltoespraak oor kwalitatiewe metodologie te lewer. Tor met sy aftrede in 2000 is hy geregistreer as navorsingsielkundige. Hy is in 1970 getroud met professor Jackie Jordaan, hoogleraar in Sielkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika, en hulle woon in Waterkloof in Pretoria. Jackie was ’n weduwee met twee klein kinders ten tye van hulle huwelik en hulle het saam ’n seun en ’n dogter. Sy vakkundige artikels word opgeneem in talle tydskrifte, terwyl hy ook bydraes maak tot boeke. In 1987 nooi Willie Kühn, redakteur van Beeld, hom om ’n sielkunderubriek vir die koerant te skryf, waarna hy oor baie jare rubrieke lewer, oor talle onderwerpe. In 2002 word hy aangewys as naaswenner vir Transportstorie van die Jaar tydens die Transportjoernalis van die Jaar toekennings vir sy rubriek oor die stasiebrand in Pretoria, waarin hy begrip vir die frustrasie van pendelaars uitgespreek het.
Skryfwerk
Hy publiseer enkele gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Sy digdebuut maak hy met die bundel “Digterby”, wat in drie afdelings verdeel is. Die eerste afdeling stel die eenvoud van die kind teenoor die verlies van hierdie eenvoud en eerlikheid in volwassenheid, veral binne die roetine van ’n stadsomgewing. Die tweede afdeling bevat liefdesverse, waar die gedig “T-hempies maak my week” ’n hoogtepunt is. Die vindingryke woordspel waarvan die bundeltitel reeds getuig, vind in hierdie afdeling sy sterkste aanwending. In die derde afdeling is gedigte oor die politieke bestel in Suid-Afrika en die konflik tussen religie en kerklikheid. Die mens se skynheiligheid en oppervlakkige en respeklose omgang met heilige dinge word hier onder andere ontbloot. Sy gedig “T-hempies maak my week” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, terwyl “Huisaltaar” opgeneem word in “Digters en digkuns”.As rubriekskrywer vanaf Junie 1987 onder die titels “Van alle kante”, “Van mens tot mens” en “Kopstukke” in onder andere Beeld en Die Burger word hy baie bekend en van sy rubrieke word gebundel in “Van mense gepraat”. Veel later verskyn “Spitstyd”, ’n verdere keur uit sy rubrieke. Hierdie rubrieke word volgens verhoudings in vier afdelings ingedeel, naamlik “Jy met jouself” (wat ’n verskeidenheid algemene menslike ervarings bespreek wat gewoonlik verkeerd hanteer word); “Jy en die ander” (wat lig werp op hoe mense met mekaar omgaan); “Jy en die samelewing” (met perspektiewe op tegnologie en die populêre kultuur) en “Jy en die groot misterie” (waarin die mens se religieuse ervarings betrek word). Hy is ook verantwoordelik vir verskeie vakkundige publikasies. Saam met sy vrou skryf hy die sielkundige blik op “Mens in konteks” en die handboek oor “Algemene sielkunde” (laasgenoemde ook saam met J.M. Nieuwoudt), wat ook in Engelse uitgawes verskyn. Verder maak hy bydraes maak tot ander boeke soos “Die genesing van herinneringe”, “Liefde is die grootste”, “Gesprek sonder grense”, “Afrikaans – lewende taal van miljoene”, “Die Nuwe Hervorming”, “Culture in retrospect” en “Sociopolitical changes and the challenge to Christianity in South Africa”. Hy skryf verskeie artikels wat in vakkundige tydskrifte soos SA Journal of Environmental Education, South African Journal of Industrial Psychology, Praktiese Teologie in Suid-Afrika, Communicatio en Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Sielkunde gepubliseer word.
Eerbewyse
Die Raad van die Universiteit van Suid-Afrika vereer hom in 2000 met ’n Pro Excellenti-toekenning,
Hother Bøndorff
Hother Bøndorff (gebore 11 Mei 1951) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente At kende sandheden (2002), Murk (2005), en Comeback (2015), en in die televisiereeks Rejseholdet (1983).
Grantessa mitsukurii
Grantessa mitsukurii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Hozawa.
Europium
Europium (IFA: ) is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Eu en atoomgetal 63. Dit is na die kontinent Europa vernoem.
Miranda Richardson
Miranda Richardson (gebore 3 Maart 1958) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Crying Game (1992), Sleepy Hollow (1999), Spider (2002), en The Hours (2002).
Europium
Merkbare eienskappe
Europium is die mees reaktiewe van die seldsame aardelemente; dit oksideer onmiddellik in lug, en stem ooreen met kalsium in terme van reaksie met water; die metaalelement in vastetoestand is selde blink, selfs wanneer dit in mineraalolie geberg word. Europium ontsteek in lug by omtrent 150 °C tot 180 °C. Dit is omtrent so hard soos lood en heel pletbaar.
Toepassings
Daar is min kommersiële toepassings van europiummetaal. Dit is egter al gebruik om sommige tipes glas om lasers te maak, benewens vir die toetsing vir Downsindroom en sekere ander genetiese siektes. Weens die element se vermoë om neutrone te absorbeer word dit ook bestudeer vir gebruik in kernreaktors. Europiumoksied (Eu2O3) word algemeen gebruik as 'n rooi fosfor in televisiestelle en fluoresseerligte, en as 'n aktiveerder vir yttrium-gebaseerde fosfors. Dit word ook gebruik as 'n middel vir die vervaardiging van fluoresserende glas. Europiumfluoressensie word gebruik om biomolekulêre interaksies in toetse vir geneesmiddelontdekking uit te voer. Dit word ook gebruik vir anti-vervalsingfosfors in Eurobanknote.
Europium word algemeen ingesluit in spoorelementstudies in geochemie en petrologie om die prosesse wat stollingsgesteentes (rotse wat gevorm is uit magma of lawa wat afgekoel het) vorm te bestudeer. Die aard van die europium-anomalie wat gevind word, word gebruik om die verhouding binne 'n stel stollingsgesteentes te herkonstrueer.
Geskiedenis
Europium is vir die eerste keer deur Paul Émile Lecoq de Boisbaudran in 1890 waargeneem toe hy basiese fraksie van samarium-gadolinium konsentrate verkry het wat spektrale lyne getoon het wat nie verklaar kan word uit die teenwoordigheid van samarium of gadolinium nie; die ontdekking van europium word egter gewoonlik toegeskryf aan die Franse chemikus Eugène-Antole Demarçay, wat vermoed het dat monsters van die onlangs ontdekte element samarium besoedel is met 'n element wat in 1896 onbekend was. Hy het in 1901 daarin geslaag het om europium te isoleer.
Voorkoms
Europium word nooit in die natuur as 'n vrye element aangetref nie; daar is egter verskeie minerale wat europium bevat, waarvan die belangrikste bronne bastnasiet en monaziet is. Europium is ook in die spektra van die son en sekere ander sterre geïdentifiseer.
Verbindings
Europiumverbindings sluit in:
Europium(II)-verbindings neig om die algemeenste te wees, wat 'n effense uitsondering is aangesien meeste lantanied-verbindings vorm met 'n oksidasietoestand van +3. Europium(II)-chemie is baie soortgelyk aan barium(II)-chemie, aangesien hulle soortgelyke ioniese radiusse het.
Isotope
Natuurlik voorkomende europium bestaan uit twee stabiele isotope, 151-Eu en 153-Eu, waarvan 153-Eu die volopste is (52.2%). 35 radioisotope is gekarakteriseer, waarvan 150-Eu met 'n halfleeftyd van 36,9 jaar, 152-Eu met 'n halfleeftyd van 13,516 jaar, en 154-Eu met 'n halfleeftyd van 8,593 jaar die stabielstes is. Al die ander radioaktiewe isotope het halflewes minder as 4,7612 jaar, en die meeste het halfleeftye minder as 12,2 sekondes. Die element het ook 8 metastate, waarvan 150m-Eu (t½ 12,8 ure), 152m1-Eu (t½ 9,3116 ure) en 152m2-Eu (t½ 96 minute) die stabielste is.
Die primêre vervalmodus voor die volopste stabiele isotoop, 153-Eu, is elektronvang, en die primêre modus daarna is beta-minusverval. Die primêre vervalproduk voor 153-Eu is element Sm (samarium) isotope en die primêre produkte daarna is element Gd (gadolinium) isotop
Letter
'n Letter of karakter is 'n teken wat in die geskrewe taal gebruik word om een of enkele opeenvolgende klanke in gesproke taal weer te gee. Al die letters wat in 'n taal gebruik word vorm saam die alfabet van die taal. 'n Klein hoeveelheid letters word benodig vir al die taal se woorde. Minder as tien karakters is al moontlik, maar hoe beter die letters die spraak, en dus alle klanke van 'n taal moet kan verteenwoordig, hoe meer karakters word benodig. Tog bly dit aantal karakters feitlik altyd onder die vyftig, wat die alfabet, in teenstelling met hiërogliewe, 'n gerieflik manier maak om gesproke taal weer te gee.
Die konsep grafeem is feitelik dieselfde as 'n letter, maar hierdie term word hoofsaaklik in fonologiese kontekste gebruik, deurgaans in kombinasie met die konsep van 'n foneem.
Anna Jordaan
Anna Jordaan (1926–2011) was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Anna Maria Jordaan is op 10 Julie 1926 op Sutherland in die Roggeveld gebore as een van vyf kinders. Die skrywer Datei (wyle Pieter Cornelius Johannes Jordaan) was een van haar broers. Sy begin haar skoolloopbaan in 1932 op haar geboortedorp en matrikuleer in 1943 aan die Hoërskool Sutherland. Hierna ondergaan sy algemene verpleegstersopleiding in die Groote Schuur Hospitaal in Kaapstad. Teen die einde van 1947 trou sy met Willem Johannes de Villiers, wat op daardie tydstip onderwys gee aan die Hoërskool Sutherland. Uit die huwelik word twee dogters en twee seuns gebore. Vir drie en ’n halwe jaar gaan hulle na Paleisheuwel, waar haar man skoolhoof is van die tweemanskool, maar keer dan terug na Sutherland wanneer haar man die pos as skoolhoof van die hoërskool aanvaar. Na aftrede verhuis hulle na Hermanus. Sy is op 26 Mei 2011 aan ’n hartaanval oorlede.
Lockheed U-2
Die Lockheed U-2, met die bynaam "Dragon Lady", is 'n enkelmotorige, ultra-hoë hoogte verkennings-(spioenasie)vliegtuig wat deur die Amerikaanse Lugmag (USAF) en voorheen deur die Central Intelligence Agency (CIA) gevlieg is. Dit bied ultra-hoë hoogte (21 000 m of 70 000 vt), dag-en-nag intelligensie-insameling in enige weerstoestande, deur middel van sy spesiale hoë-resolusie kameras. Die U-2 is ook gebruik vir elektroniese sensornavorsing, satellietkalibrering, en kommunikasiedoeleindes.
Vroeë weergawes van die U-2 was by verskeie geleenthede betrokke tydens die Koue Oorlog en het gereeld baie hoog oor die Sowjetunie, China, Viëtnam en Kuba gevlieg. In 1960 is Gary Powers in 'n CIA U-2A oor die Sowjetunie afgeskiet deur 'n grond-tot-lug missiel. Hy het oorleef en is gevange geneem deur die Russe, maar later uitgeruil aan Amerika. Nog 'n U-2, geloods deur majoor Rudolf Anderson, is op 'n soortgelyke wyse in die Kubaanse missielkrisis van 1962 verloor.
Die U-2 is een van 'n handjievol van vliegtuigtipes wat meer as 50 jaar diens in die USAF het. Die nuutste modelle (TR-1, U-2R, U-2S) is in diens gestel in die 1980's. Die huidige model, die U-2S, het sy mees onlangse tegniese opgradering in 2012 ondergaan. Hulle het deelgeneem aan na-Koue Oorlogkonflikte in Afghanistan en Irak, en ondersteun verskeie multinasionale NAVO-operasies.
Ontwikkeling
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag beter strategiese lugverkenning benodig om te help om Sowjet-vermoëns en -voornemens te bepaal, en om te voorkom dat hulle onkant betrap word soos dit was in die aanval op Pearl Harbor. Die Lugmag het die 'Beacon Hill-verslag' van Project Lincoln by die Massachusetts Institute of Technology opdrag gegee, wat in 1951–1952 nagevors is en in 1952 afgelewer is. Die komitee is gelei deur Carl FP Overhage en was onder toesig van die Lugmag se Gordon P. Saville, en het James Gilbert Baker en Edwin H. Land ingesluit, wat die gespesialiseerde optika in die U-2 sou ontwerp.
Die beste intelligensie wat die Amerikaanse regering gehad het oor fasiliteite diep binne die Sowjetunie was Duitse Luftwaffe-foto's wat geneem is tydens die oorlog van grondgebied wes van die Oeralberge, dus sou oorvlugte om lugfoto's van die Sowjetunie te neem nodig wees. Die komitee het 'n vliegtuig met gevorderde optika voorgestel wat bo 70 000 voet (21 300 meter) sou moes vlieg.
Baker het die kamerastelsel in Oktober 1954 begin ontwerp, lank voordat die vliegtuigkeuse en konstruksie begin het. Hy en Perkin–Elmer se dr. Roderic M. Scott het dit gedoen deur die Hycon K-38 met 'n 610 mm lens te gebruik, en dit gewysig volgens spesifikasies vir die verwagte hoogte van die vliegtuig, insluitend die gebruik van nuwe teenvibrasie- en monteertegnieke. Hierdie kamera het die A-1 geword. Nadat hierdie werk aan die gang was, het Baker sy baanbrekende algoritmes gebruik om straalopsporing uit te voer, deur paaie te bereken op die IBM CPC by Boston Universiteit. Dit het die A-2-kamera vervaardig, wat drie K-38-kameras met 24-duim f/8.0-lense bevat het. Vervolgens het Baker en Scott aan die A-2B begin werk. Dit was 'n groter 36-duim (910 mm) f/10 asferiese lens. Hierdie enkele kamera sou konfigureerbare dekking bied van horison-tot-horison. Ander 'C'-kamera-ontwerpe was onsuksesvol.
Ná 1950 het Sowjet-lugverdediging alle vliegtuie naby hul landsgrense aggressief aangeval—soms selfs dié in die Japannese lugruim. Bestaande Amerikaanse verkenningsvliegtuie, hoofsaaklik bomwerpers wat omgeskakel is vir verkenningsdiens soos die Boeing RB-47, was kwesbaar vir lugafweerartillerie, missiele en vegvliegtuie. Richard Leghorn van die Amerikaanse Lugmag (USAF) het voorgestel dat 'n vliegtuig wat op 60 000 voet (18 300 meter) kan vlieg behoort veilig te wees van die MiG-17, die Sowjetunie se beste onderskepvliegtuig, wat skaars 45 000 voet kon bereik. Hy en ander het geglo dat Sowjet-radar, wat Amerikaanse toerusting gebruik het wat tydens die oorlog verskaf is, nie vliegtuie bo 65 000 voet (19 800 meter) kon opspoor nie.
562
Die jaar 562 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lockheed U-2
Ontwikkeling
Die vliegtuig wat die hoogste kon vlieg wat destyds aan Amerika en sy bondgenote beskikbaar was, was die English Electric Canberra, wat 14 600 meter (48 000 vt) kon bereik. Die Britte het reeds die PR3-fotoverkenningsvariant vervaardig, maar die USAF het English Electric se hulp gevra om die Amerikaans-gelisensieerde weergawe van die Canberra, die Martin B-57, met lang, smal vlerke, nuwe enjins en 'n ligter lugraam verder te verander om 20 400 m (67 000 vt) te bereik. Die US Air Research and Development Command het opdrag gegee dat ontwerpveranderings gemaak word wat die vliegtuig duursaamder gemaak het vir gevegte, maar die gevolglike RB-57D-vliegtuig van 1955 kon slegs 19 500 m bereik. Die Sowjetunie, anders as die Verenigde State en Brittanje, het hul radartegnologie na die oorlog verbeter en kon vliegtuie bo 19 800 meter naspoor.
Lockheed se voorstel
Amptenare by Lockheed Aircraft Corporation het van die projek gehoor en besluit om 'n ongevraagde voorstel in te dien. Om massa te bespaar en hoogte te verbeter, het John Carter, uitvoerende hoof van Lockheed, voorgestel dat die ontwerp landingsapparaat uitskakel en nie probeer om te voldoen aan gevegslasfaktore vir die lugraam nie. Die maatskappy het Clarence "Kelly" Johnson gevra om met so 'n ontwerp vorendag te kom. Johnson was Lockheed se beste lugvaartingenieur, verantwoordelik vir die P-38 en die P-80. Hy was ook bekend daarvoor dat hy projekte voor skedule voltooi het, en in 'n aparte afdeling van die maatskappy gewerk het, informeel genoem die Skunk Works.
Johnson se ontwerp, genaamd CL-282, was gebaseer op die Lockheed XF-104 met lang, smal vlerke en 'n verkorte romp. Die ontwerp was aangedryf deur die General Electric J73-enjin en het van 'n spesiale wa opgestyg en op sy maag geland. Dit kon 'n hoogte van 73 000 voet haal en het oor 'n radius van 2 600 km beskik.
Die verkenningsvliegtuig was in wese 'n straalaangedrewe sweeftuig. In Junie 1954 het die USAF die ontwerp ten gunste van die Bell X-16 en die gewysigde B-57 verwerp. Redes sluit in die gebrek aan landingsgereedskap, die gebruik van die J73-enjin in plaas van die meer beproefde Pratt & Whitney J57 wat deur mededingende ontwerpe gebruik is, en die nie-gebruik van veelvuldige enjins, wat die USAF geglo het meer betroubaar sou wees. Generaal Curtis LeMay van "Strategic Air Command" (SAC) het tydens 'n CL-282-aanbieding uitgestap en gesê hy stel nie belang in 'n vliegtuig sonder wiele of kanonne nie.
Goedkeuring
Burgerlike amptenare, insluitend Trevor Gardner, 'n assistent van Harold E. Talbott, Sekretaris van die Lugmag, was meer positief oor die CL-282 as gevolg van sy hoër hoogtepotensiaal en kleiner radar-deursnit, en het die ontwerp by die Central Intelligence Agency se Kantoor vir Wetenskaplike Intelligensie aanbeveel. Op daardie tydstip was die CIA afhanklik van die weermag vir oorvlugte, en die Direkteur van Sentrale Intelligensie Allen Dulles het menslike bo tegniese intelligensie-insamelingsmetodes verkies.
Die Intelligence Systems Panel, 'n burgerlike groep wat die USAF en CIA adviseer oor lugverkenning, het egter teen 1954 erken dat die RB-57D nie die 70 000 vt vereiste sou bereik wat paneellid Allen Donovan van Cornell Aeronautical Laboratory geglo het nodig was vir veiligheid nie. Die CIA het die paneel van die CL-282 vertel. Die ontwerpelemente wat die USAF as gebreke beskou het (die enkelmotor en ligte vragfaktor) het by Donovan aanklank gevind. Hy was 'n sweeftuig-entoesias wat geglo het dat 'n sweeftuig die tipe hoëhoogtevliegtuig was waarna die paneel gesoek het. Edwin Land, die ontwikkelaar van kitsfotografie en nog 'n lid van die paneel, het deur Dulles se assistent, Richard M. Bissell Jr., aan Dulles voorgestel dat sy agentskap hierdie vliegtuig moet finansier en bedryf. Land het geglo dat as die weermag, eerder as die CIA, die CL-282 gedurende vredestyd bedryf het, sulke optrede 'n oorlog kan uitlok. Alhoewel Dulles huiwerig gebly het om die CIA sy eie oorvlugte te laat uitvoer, het Land en James Killian van MIT vir president Eisenhower van die vliegtuig vertel; Eisenhower het ingestem dat die CIA die operateur moet wees. Dulles het uiteindelik ingestem, maar sommige USAF-offisiere was teen die projek gekant omdat hulle bang was dat dit die RB-57D en X-16 in gevaar sou stel.
Roepman
Roepman is 'n boek deur Jan van Tonder en 'n rolprent oor 'n spoorweggemeenskap in die 1960's, soos vertel deur die oë van Timus, 'n elf-jarige seun.
Timus en sy gesin is vasgevang in die strukturele geweld veroorsaak deur die regering en die kerk van die tyd. 'n Onwaarskynlike held, Joon, verskyn telkemale tot die redding van Timus en veroorsaak dat Timus glo dat Joon wonderwerke verrig. In die verhaal vertel Timus van sy eie verlies van onskuld en hoe Joon op die einde 'n bietjie van daardie onskuld vir hom probeer teruggee.
Die rolprent is in Durban, Johannesburg, Pretoria en Springs tussen 28 Julie en 31 Augustus 2010 verfilm. Die rolprent het R2,483 miljoen by die loket verdien.
Grantessa nemurensis
Grantessa nemurensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Vlag van Ethiopië
Die nasionale vlag van Ethiopië (Amharies: የኢትዮጵያ ሰንደቅ ዓላማ, yäItyoṗya Sändäq ʿAlama; of የኢትዮጵያ ባንዲራ, yäItyoṗya Bandira) is op 6 Februarie 1996 amptelik in gebruik geneem. Die drie tradisionele kleure (groen, geel en rooi) dateer terug na Keiser Menelik (1889–1913) en is vir die eerste keer in 1895 gebruik. Die huidige vlag en embleem is aanvaar na die omverwerping van die Marxistiese Mengistu-regime wat van 1974 tot 1991 regeer het.
Simboliek
Die embleem is veronderstel om die diversiteit asook die eenheid van die land te weerspieël. Blou verteenwoordig vrede, die vyfpuntige ster verteenwoordig diversiteit en eenheid en die strale van die son verteenwoordig vooruitgang. Die groen stel die grond en hoop vir die toekoms voor, die geel stel vrede en liefde voor en die rooi stel krag voor.
Volgens die huidige interpretasie dui die kleure aan:
Seeroogblommetjie
Die seeroogblommetjie (Hypoestes aristata) is 'n struikagtige meerjarige wat in die herfs oortrek word met are klein, buisvormige ligpers blommetjies met donker pers strepies. Die blare is sag, effens harig en heldergroen. Hierdie plant vorm 'n ronde bos tot 1.5 meter hoog en 1 meter wyd.
Die Seeroogblommetjie staan ook soms bekend as die Lintbos – afgelei van die Engelse naam “Ribbon Bush” wat verwys na die manier hoe die blomme se kroonblare omkrul soos bloemistelint. Die gewone Afrikaanse naam, seeroogblommetjie, verwys na die tradisionele gebruik van die gekneusde blare as 'n behandeling vir seer oë.
Ekologie
Die blomme word besoek deur vlieë, bye en ander klein insekte wat insekvretende voëls lok soos die Sneeubal, Suidelike waterfiskaal, janfrederike, houtkappers en lysters.
Tuinbou
Hierdie immergroen meerjarige verkies halfskadu, maar kan ook in 'n sonnige posisie oorleef. Dit is veral geskik om in massas onder bome aan te plant en verg min instandhouding. Dit groei vinnig, maar hoef net een keer per jaar hard gesnoei te word nadat dit klaar geblom het.
Die Seeroogblommetjie vereis vrugbare, komposryke grond met baie water in die somer, maar min in die winter.
Voortplanting geskied deur saad of steggies. Saad moet in Augustus gesaai word en saailinge sal dikwels vanself in die tuin verskyn. Steggies vorm maklik wortels in klein potjies sand.
HD 209458 b
HD 209458 b, ook bekend onder sy bynaam, Osiris, is ’n eksoplaneet wat sowat 150 ligjare van hier om die ster HD 209458, soortgelyk aan die Son, wentel in die sterrebeeld Vlieënde Perd. Die radius van die planeet se wentelbaan is 7 miljoen kilometer, sowat 0,047 AE of ’n agtste van Mercurius se wentelbaan. Dié klein wentelbaan het tot gevolg dat ’n jaar op die planeet gelyk is aan sowat 3,5 dae op Aarde en dat die temperatuur op die oppervlak sowat 1 000 °C is. Sy massa is 220 keer die Aarde s’n, of 0,69 Jupiter-massas. Sy volume is 2,5 keer dié van Jupiter. Die groot massa en volume dui daarop dat dit ’n gasplaneet is.
Eerstes
HD 209458 b het vir verskeie mylpale gesorg in die soeke na eksoplanete. Dit was die eerste in verskeie kategorieë:
duimnael|180px|links|’n Kunstenaarsvoorstelling van die planeet HD 209458 b.
Volgens studies in April 2007 is dit na bewering die eerste eksoplaneet met waterdamp in sy atmosfeer.
In Julie 2014 het Nasa aangekondig ’n baie droë atmosfeer is op HD 209458 b en twee ander eksoplanete, HD 189733 b en WASP-12b, ontdek. Al drie wentel om Sonagtige sterre.
Ontdekking
Spektroskopiese studies het op 5 November 1999 die eerste keer die teenwoordigheid van ’n planeet om die ster HD 209458 onthul. Kort daarna het verskillende spanne ’n oorgang van die planeet met die ster waargeneem, wat dit die eerste planeet maak waarvan ’n oorgang bekend was. Op 9 en 16 September 1999 het een span ’n verdowwing van 1,7% in HD 209458 se helderheid waargeneem wat toegeskryf is aan die planeet se oorgang.
Op 8 November het ’n ander span ’n gedeeltelike oorgang waargeneem toe hulle net die ingang gesien het. Artikels van die twee spanne is gelyktydig in die Astrophysical Journal gepubliseer. Elke oorgang het sowat drie uur geduur, waartydens sowat 1,5% van die ster verduister is.
Die Hipparcos-satelliet het sterrekundiges gehelp om die wentelperiode op 3,524736 dae vas te stel.
Schiedam
Schiedam is 'n stad wat naby Rotterdam in Nederland geleë is, aan 'n rivier die Maas, by die monding van die klein riviertjie die Schie. Dit is die stad waar Jan van Riebeeck, die stigter van die eerste Europese kolonie in die Kaap die Goeie Hoop grootgeword het.
Schiedam het ontstaan op dieselfde wyse as sy groot buurstad, Rotterdam: naby die monding van die riviertjie die Schie het die ambagsman Dirk Bokel in ongeveer 1250 (waarskynlik) 'n dam gebou om die polderland te beskerm teen die seewater. Handelaars het hulle by die dam gevestig, omdat hulle vanaf Schiedam handelsware na Delft, Leiden en Haarlem kon verskeep. Die dorpie het in 1275 stadsregte gekry van Aleida van Avesnes, die suster van graaf Willem II van Holland. Hulle het hier 'n kasteel gebou, die "Huis te Riviere" of "Huis Mathenesse". Oorblyfsels van 'n burg of kasteeltoring wat deel uitgemaak het van die kasteel, is nog te sien in die sentrum van Schiedam, langs die stadskantoor (munisipaliteit) van Schiedam.
Vanaf die vyftiende eeu het 'n gebruik naamlik die verering van die Heilige Vrou Liduina ontstaan. Sy het in Schiedam gewoon. Later het die stad belangrik geword weens die vangs van haring, 'n vissoort wat soos 'n harder lyk.
In die agtiende eeu het jenewerstokery ontwikkel in Schiedamse. Tientalle distilleerderye het Schiedamse jenewer oor die hele wêreld uitgevoer. Tans word daar nóg jenewer gestook!. Die ses koringmeule (De Noord, Walvisch, Drie Koornbloemen, Nieuwe Palmboom, Vrijheid en Kameel) is die hoogste meule in die wêreld.
Area 51
Die Amerikaanse Lugmag se fasiliteit algemeen bekend as Area 51 is 'n afgeleë afdeling van die Edwards Lugmagbasis, in die Nevada Toets- en Opleidingsterrein. Volgens die Sentrale Intelligensie-agentskap (CIA), is die korrekte name vir die fasiliteit "Homey Lughawe" (ICAO: KXTA) en "Groom Lake", alhoewel die naam Area 51 wel gebruik is in 'n CIA-dokument tydens die Viëtnam-oorlog. Ander byname wat vir die fasiliteit gebruik word, is "Dreamland", "Paradise Ranch", "Home Base" en "Watertown". Die spesialegebruikslugruim om die veld word na verwys as 'n beperkte gebied 4808 North (R-4808N).
Die basis se huidige primêre doel is in die openbaar onbekend; maar gebaseer op historiese bewyse, ondersteun dit waarskynlik die ontwikkeling en toetsing van eksperimentele vliegtuie en wapenstelsels. Die intense geheimhouding rondom die basis het dit die gereelde onderwerp van samesweringsteorieë en 'n sentrale komponent vir Vreemde vlieënde voorwerpe (VVVs) in die volksmond gemaak. Hoewel die basis nooit as 'n geheime basis verklaar is nie, word alle navorsing en gebeure in Area 51 as hoogsgeheim (Top Secret/Sensitive Compartmented Information (TS/SCI)) geklassifiseer. In Julie 2013, na aanleiding van 'n "Freedom of Information Act"-versoek in 2005 gerig, het die CIA die bestaan van die basis vir die eerste keer in die openbaar bevestig, en dokumente waarin die geskiedenis en doel van Area 51 beskryf word, vrygestel (gedeklassifiseer).
Area 51 is geleë in die suidelike gedeelte van Nevada in die weste van die Verenigde State van Amerika, 134 km (83 myl) noord-noordwes van Las Vegas. Geleë in sy sentrum, op die suidelike oewer van Groom Lake, is 'n groot militêre vliegveld. Die perseel is in 1955 deur die VS Lugmag verkry, hoofsaaklik vir die toets van die Lockheed U-2 spioenasievliegtuie.
Die gebied rondom Area 51, insluitend die klein dorpie Rachel op die gepaste naam "Extraterrestrial Highway", is 'n gewilde toeristebestemming.
Grantessa parva
Grantessa parva is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Grantessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Tanita.
G.J. Joubert
Gert Jacobus Joubert (*24 Januarie 1907, Kestell – †6 Maart 1966, Ermelo) was ’n Afrikaanse skrywer.
Herkoms en vroeë lewe
Gert Jacobus Joubert is op 24 Januarie 1907 op Kestell in die distrik Harrismith in die Vrystaat gebore. In 1911 verhuis hy na Transvaal wanneer sy vader op die plaas Onverwacht naby Ermelo kom boer. Sy skoolopleiding begin op ’n plaasskool op Roodewal en van standerd 3 tot standerd 9 gaan hy skool op Ermelo. Daarna gaan boer hy op die familieplaas Onverwacht.
As fynbesnaarde mens is hy in hierdie tyd in ’n geloofstryd binne homself betrokke en sy ouers stuur hom na ’n sielsiekegestig waar hy vir vyf maande lank bly. Vir die res van sy lewe is hy ’n boer.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is in 1934 met ’n onderwyseres getroud, maar sy vrou is na elf maande oorlede. In 1938 is hy weer getroud, hierdie keer met Isabella Cornelia Pienaar, wat in 1953 oorlede is. Uit sy tweede huwelik is twee seuns gebore. Hierna trou hy weer, hierdie keer met Miemie. Hy is op 6 Maart 1966 op die plaas Onverwacht naby Ermelo selfdood deur homself te skiet.
Skryfwerk
Sy eerste verhale skryf hy as jongman van ongeveer agtien in die tent waar hy by die skape bly in die wintersveld. Sy eerste gepubliseerde verhaal verskyn in Die Landbouweekblad en daarna volg kortverhale en sketse in Die Huisgenoot.
Kortverhaalbundels
Sy debuut is met die kortverhaalbundel Steiltes. Hierin bundel hy kortverhale sonder enige literêre pretensie, waarin hy die ervaringe van plaasmense opteken. Hy ken die emosies en stryd van die boer en alles word in die verhale geskets: Die trots wanneer daar ’n mooi oes is, die wurggreep van die depressie, die ewige stryd van die boer teen die meedoënlose natuur wat soms die vrug van maandelange arbeid in enkele oomblikke verniel. Ook die vreugde van die arbeid, die werklus van die boer en die humoristiese gebeurtenisse op die plaas kom aan die beurt. Die verhale mis diepte en is dikwels so los van bou dat dit lyk na ’n opeenstapeling van anekdotes, maar die skrywer maak daarvoor op deur sy reguit en gemaklike skryfstyl en opregte meelewing in sy onderwerp.
Noordwes-Universiteit
Die Noordwes-Universiteit (bynaam "Pukke"), voorheen bekend as die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (afgekort: P.U. vir C.H.O.), voordat dit met ander instellings saamgesmelt het om die Noordwes-Universiteit te vorm, is in 2004 gestig. Dit is ’n medium grootte Suid-Afrikaanse universiteit. Onderrig geskied hoofsaaklik in Afrikaans op die Potchefstroom-kampus en in Engels op die ander kampusse, naamlik Mafikeng en Vaaldriehoek (Vanderbijlpark).
Geskiedenis
Die Potchefstroomse Universiteit het ontwikkel uit die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika (GKSA), wat op 29 November 1869 op Burgersdorp (Kaapprovinsie) gestig is met die grondlegger van die GKSA, ds. Dirk Postma, as eerste lektor. By die stigtingsvergadering is besluit dat die skool onderrig sal verskaf aan toekomstige onderwysers en ander persone, sonder om enige voorkeur aan ’n spesifieke professie te gee. Aanvanklik was daar vyf studente en twee lektore, Postma en ds. Jan Lion Cachet.
In 1877 word ’n "Letterkundedepartement" gevestig, met een professor, ds. Petrus Postma, 'n seun van ds. Dirk Postma, wat die spesifieke doel gehad het om studente op te lei vir ’n akademiese graad of as onderwysers.
Ten einde te kwalifiseer vir regeringsubsidies, word die Letterkundedepartement in 1919 van die Teologiese Skool geskei en die Het Potchefstroom Universiteitskollege voor Christelike Hooger Onderwijs (afgekort tot PUK) ontstaan. Daar is besluit dat die PUK ’n hoër onderriginstituut, onafhanklik van die GKSA, sal wees, alhoewel die PUK sou voortgaan om predikante vir die GKSA op te lei.
G.J. Joubert
Kortverhaalbundels
Hy volg hierdie bundel op met die soortgelyke Penwortels, waar hy veral in die verhaal Jaap kan nie verstaan nie ook deurdring tot die diepere leed van die mens.
Noordwes-Universiteit
Geskiedenis
In 1921 word die Potchefstroomse Universiteitskollege (sonder die "vir Christelike Hoër Onderwys" agtervoegsel) geïnkorporeer by die Universiteit van Suid-Afrika; die PUK het eers in 1933 die "vir Christelike Hoër Onderwys" as deel van sy naam teruggekry.
G.J. Joubert
Versamelbundels
Sy kortverhaal Velbroek… die Swarte word in die versamelbundel Kortpad opgeneem en hierdie kortverhaal word ook in Engels vertaal as Velbroek, the black horse en opgeneem in Afrikaans short stories.
Hansie gooi horing vas word opgeneem in F.V. Lategan se Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal en Hoogmoed in die versamelbundel Voorsmaak.
Noordwes-Universiteit
Geskiedenis
In 1966 word die Vaaldriehoek-kampus gevestig in Vanderbijlpark, ten einde tersiêre onderrig in hierdie omgewing te verskaf.
G.J. Joubert
Outobografiese werk
Sy vernaamste werk is die grootliks outobiografiese novelle Oupa Landman se viool. Dit vertel die verhaal van Johan Landman (waar die van groot simboliese waarde het) wat as matriekseun verkies om boer te word. Hy beleef die wonders van die grond en natuur, maar leer ook swaarkry ken, veral wanneer sy meisie onverwags oorlede is. Deur sy oupa se viool te bespeel vind hy heling en hierdeur suggereer hy ook die kontinuïteit deur verskillende geslagte heen. Hierdie boek word telkens op skool en universiteit voorgeskryf en verower in 1964 die Akademie se Scheepersprys vir Jeugliteratuur.
Noordwes-Universiteit
Geskiedenis
In 2004 smelt die Potchefstroomse Universiteit saam in die Noordwes-Universiteit. Die ander twee kampusse is in Mahikeng en in Vanderbijlpark.
G.J. Joubert
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Noordwes-Universiteit
Fakulteite
Die Potchefstroomse Universiteit het kursusse verskaf en die Potchefstoomkampus van die Noordwes-Universiteit gaan voort om dit te verskaf, in die volgende fakulteite (die jaar waarin die fakulteit gestig is, word in hakies aangedui):
Kultuur
Die universiteit se "Alabama Studentegeselskap", ’n musiekrevue-groep, gestig in 1943 en ontbind in 2008, is dwarsoor Suid-Afrika bekend. Die Potchefstroomse Universiteitskoor is wêreldbekend en was vir meer as 30 jaar onder leiding van prof. Awie van Wyk.
Jørgen Ole Børch
Jørgen Ole Børch (27 Mei 1951 – 13 Februarie 2009) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mord i mørket (1986) en Min fynske barndom (1994).
Noordwes-Universiteit
Studentegetalle en statistiek
In Augustus 2004 het die Potchefstroom kampus van die Noordwes-Universiteit 33 713 studente gehad. Hiervan was 13 021 manlik en 20 692 vroulik. Daar was 31 300 voorgraadse studente en 2 413 nagraadse studente.
CFAM – Sentrum vir Gevorderde Vervaardiging
Voorbeelde van tipiese projekte wat aangepak is:
Tarentaal
Die Republiek van Tarentaal is in 1972 gestig met John Vorster as die eerste president. Hierdie fiktiewe "republiek" se kultuurerfenis en geskiedenis was gebruik as 'n voertuig om eerstejaarstudente tuis te maak op die kampus, asook in te lei in die sosiale studentelewe op die Puk. Republiek van Tarentaal was veral aktief op die kampus tydens die sg. "ontgroeningseremonies" ('n tipe inisiasie) van eerstejaars elke jaar in Januarie. Laasgenoemde was 'n stokou tradisie wat in die 1990's afgeskaf (eintlik verbied) is, a.g.v. berugte wanpraktyke van seniors teenoor nuwelinge (onder die dekmantel van ontgroening), wat die universiteit se beeld na buite geskaad het.
Jool
Dit is ’n liefdadigheidsorganisasie waar al die eerstejaars, in hul koshuisverband, met hul self-geboude vlotte deur die strate van die dorp beweeg en geld insamel vir 'n goeie doel.
Eintracht Bad Kreuznach
Eintracht Bad Kreuznach is 'n sokkerklub uit Bad Kreuznach in die deelstaat Rynland-Palts in Duitsland.
Geskiedenis
Op 18 Junie 1902 is die klub FC Kreuznach 02 gestig. Die klub het in 1907 met SC 1906 Kreuznach saamgesmelt om ''1. FC 02 Kreuznach'' te vorm.
Die klub het op 19 Augustus 1932 met FSV 07 Kreuznach saamgesmelt om die huidige klub te vorm.
FSV 07 Kreuznach is oorspronklik in 1907 gestig as SC Nahetal Kreuznach, maar 'n reeks samesmeltings met en tussen FC Preußen Kreuznach, SC Viktoria Kreuznach, Britannia 08, Hermannia 08, FC Germania 07 en FC Sportlust Kreuznach het uiteindelik tot Kreuznacher FV 07 gelei wat in 1919 herdoop is tot FSV 07 Kreuznach.
Die klub het in die 1942/43 en 1943/44-seisoene in die Gauliga Moselland meegeding (destyds die hoogste vlak), maar weens die vernietigende uitwerking van die Tweede Wêreldoorlog op Duitsland het die 1944/45-seisoen nooit plaasgevind nie. Die klub het ook in die 1950’s in die Oberliga meegeding, wat die hoogste vlak was voor die instelling van die Bundesliga.
Geografiese tong
'n Geografiese tong is 'n genetiese variasie van die tong, wat gekenmerk word aan sy voorkoms (dié van 'n kaart) en verhoogde sensitiwiteit. Dit is nie 'n siekte of 'n aandoening nie. Die geografiese of "kaart"-agtige voorkoms en sensitiwiteitsvlak kan wissel.
Cree Summer
Cree Summer (gebore 7 Julie 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Atlantis: The Lost Empire (2001) en in die televisiereekse Sonic the Hedgehog (1993), Clifford the Big Red Dog (2000), en Voltron (2016).
Geografiese tong
Die bokant van 'n tong is bedek met klein uitsteeksels: tongpapille. Op 'n geografiese tong is daar rooi vlekke op die tong met aangrensende wit-grys vlekke. Die ouer papille val af van die tong af, maar kan tot 10 dae neem om terug te groei. In die rooi vlekke is daar geen papille nie, terwyl daar 'n oorvloed papille in die witterige areas is. Die vlekke kan verskyn, rondskuif of verdwyn na ure of selfs dae en kan hulle grootte en vorm verander. 'n Geografiese tong is soms meer sensitief, siende dat sommige stowwe (byvoorbeeld asyn, vrugtesap of branderige speserye) soms 'n brandende sensasie kan veroorsaak.
Geografiese tong word met 'n aantal verskeie genes geassosieer en is oorerflik. Dit word ook meer dikwels aangetref in mense wat meer omgewingsensitief is, d.w.s. mense wat gevoelig is vir allergieë, ekseem en asma.
Die effekte van 'n geografiese tong word soms vererger deur stres of wisselings in hormoonvlakke.
Westelike Provinsie (Zambië)
duimnael|Die Westelike Provinsie in Zambië duimnael|Die Distrikte van die Westelike Provinsie
Die Westelike Provinsie het naas die Noordwestelike Provinsie die land se kleinste bevolking en ook net laasgenoemde provinsie is yler bevolk. Die bevolking per vierkante kilometer was in 2009 net 7,62, vergeleke met die landswye gemiddeld van 17,03. Die geskatte bevolking was 962 871 in 2009, 'n toename van meer as 300 000 vergeleke met die 1990-sensus.
Die hoofstad, Mongu, is met 'n geskatte inwonertal in 2009 van 66 382 die grootste nedersetting. Die enigste ander dorpe met 'n noemenswaardige bevolking, is Sesheke (30 686 volgens die 2009-skatting), Kaoma (17 380) en Senanga (11 661).
Die Westelike Provinsie het in die koloniale tydperk as die protektoraat Barotseland bekend gestaan en was enig in sy soort danksy verdrae tussen die destydse opperhoof, Lewanika, en die British South Africa Company. Dit het onder meer immigrasie na die protektoraat beperk en die "Barotse Native Government" en opperhoof mag oor alle aangeleenthede wat die inheemse bevolking raak, gegee.
Die grootste stam in die provinsie is die Lozi, wat hierheen gemigreer het uit die Luba Lunda-koninkryk (wat sy hoogtepunt in die 17de en 18de eeu bereik het) in die huidige Demokratiese Republiek van die Kongo. Enkele eeue later is die Lozi deur die Makalolo verower, wat uit Suid-Afrika voor Shaka Zulu gevlug het. Dié stam se taal, Sikololo, het die Barotse-vlaktes se omgangstaal geword en hulle kultuur leef nog vandag onder inwoners voort, hoewel die Lozi in 1864 in opstand gekom en die Makololo so te sê uitgewis het. Die Lozi se opperhoofman staan as die Litunga beken. Stamlede spits hulle veral op beesboerdery toe.
Crista Flanagan
Crista Flanagan (gebore 24 Februarie 1976) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse MADtv (1995), Mad Men (2007), en Hello Ladies (2013).
Bob Loubser
Bob Loubser (Johannes Albertus Loubser) was 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler en politikus. Hy is gebore op 6 September 1884 op die plaas Oortmanspost, Durbanville en oorlede op 7 Desember 1962 te Stellenbosch. Hy is die elfde geslag afstammeling van Nikolaus Laubscher van Switserland wat hom in 1676 in die Kaap en later op Stellenbosch gevestig het.
Die bynaam “Bob” is afkomstig van ’n bynaam wat deur ’n Engelse goewernante aan hom gegee is vanweë sy voorkoms wat soos dié van Lord Roberts was en die bynaam “Bobs” gehad het.
Rugbyloopbaan
Loubser speel vir die Suid-Afrikaanse Rugbyspan in 1903 (toe maar 19 jaar oud), 1906 en 1910, meestal in die posisie van regtervleuel. Hy druk drie drieë in sewe internasionale kragmetings waarvan Suid-Afrikaanse slegs een verloor. Hy druk ’n rekordgetal van 22 drieë op die 1906-toer na die Britse Eilande. In 2020 hou hy steeds die rekord vir die Suid-Afrikaanse speler wat die meeste doele aangeteken het tydens ’n oorsese toer.
Hy was voorsitter van die Stellenbosse rugbyklub en het hegte bande met “Oubaas Mark” Markotter en Danie Craven gehad. Tydens sy rugbyloopbaan was hy 1,73 m lank en het 76 kg geweeg.
Professionele lewe
Loubser was 'n prokureur in Laingsburg. Hy was 'n landmeter te Germiston en Stellenbosch, lid van die Volksraad (sy debuut-toespraak was ’n pleidooi vir ’n woordeboek in Afrikaans), lid van die Landbank, en stigterslid van die Burgerlike Beskermingsvereniging van Stellenbosch.
Persoonlik
Hy was woonagtig te Dorpstraat 157, Stellenbosch. Dit is tans ’n nasionale monument, bekend as die “Loubser-huis”.
563
Die jaar 563 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jack Holt (akteur)
Jack Holt (31 Mei 1888 – 18 Januarie 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Warning (1927), The Donovan Affair (1929), San Francisco (1936), en Cat People (1942).
Kristel Loots
Kristel Loots (1947- ) is ’n pryswennende Afrikaanse skrywer van liefdesverhale. Die skrywer Sonja Loots is haar dogter, haar seun Werner Loots, en haar man is Willem Loots, en haar kleinkinders Henri Malan, Stella Malan, Noe Loots en Florence Loots.
Lewe en werk
Kristel Nortjé is op 14 Desember 1947 in Port Elizabeth gebore. Haar ouers is die predikant Albertus Johannes Nortjé en die tuisteskepper Johanna Jacomina Fourie. Sy en haar broer Marius word groot in Despatch, waar sy haar hoërskoolopleiding kry aan die Hoërskool Despatch. Na skool studeer sy verder aan die Onderwyskollege op Graaff-Reinet, waar sy as onderwyseres kwalifiseer. Sy gee onderwys by die Krantzbosch Bosboustasie naby Knysna en in Oos-Londen, Kaapstad en Kimberley. Op Kimberley ontmoet sy vir Willem Loots, met wie sy trou. Hulle het twee kinders, Werner en Sonja. Sonja is die bekende skrywer van die romans “Spoor” en “Sirkusboere”. Die gesin trek as gevolg van Willem se werk heelwat rond, maar vestig hulle eindelik in Kaapstad, waar die kinders groot word.