cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abraham Aucamp
Sy lang reis na die Belgiese Kongo
Die vervoermiddel was 'n "Box Body Ford", wat swaar gelaai was. Daar moes genoeg kos vir etlike dae asook kampeervoorrade en beddegoed saamgeneem word. Daarby het die dominee gesorg vir 'n groot voorraad Bybels vir die mense in die Kongo. En so sou die eerste Afrikaanse Bybels asook Gereformeerde kerklike literatuur vir die eerste keer in daardie land met sy oerwoude ingedra word. Die roete was min of meer dieselfde as wat ds. Rumpff in 1930 gevolg het. Soms moes hulle feitlik 'n hele dag tussen moerasse en ruigtes deur worstel. Snags het hulle onder muskietnette geslaap. Op die tweede dag het hulle die Nylrivier bereik, wat ongeveer 5 km breed is. Daar is die Fordjie "op twee blokke met planke aanmekaar" vasgemaak en deur inboorlinge oorgeroei. Dit was 'n gevaarlike onderneming. Rondom hierdie primitiewe vlot met pioniers van die Gereformeerde Kerk het dit van seekoeie gewemel en soms twee uur geduur voor hulle met groot moeite die oorkant kon bereik. En toe moes hulle teen die berge uitsukkel, dikwels in eerste rat. So byna kon hulle dit nie haal nie en dan het Sagrys Enslin gestoot dat die sweet hom aftap. Op 'n keer het die diaken geskree: "Pasop, Dominee, die kar kan terughardloop. . ." Toe hulle bo uitkom, is 'n sug van verligting geslaak. Ver onder hulle kronkel die reuse-Nyl. Dan vorder hulle daardie aand tot by Loropie, net slegs enkele kilometers van die Soedannese grens af. Die volgende môre was hulle reeds in die donkerte op pad. En dan 'n pap wiel maar hulle ry maar verder met die geloof dat die ander sal hou. Naderhand (met dagbreek) was die pad byna onbegaanbaar. Ds. Aucamp het self geskryf: "Oral in die pad sien ons tekens van olifante. Ons hou asem op en spoed maar so vinnig ons maar kan. Ons kom by 'n brug; sal ons waag? Broer Sagrys klim af; ja wat – ek ry oor! Nie te ver nie en ons kom onverwags by 'n brug wat die vorige nag deur olifante deurgetrap is. Ek slaan remme aan, maar met 'n stamp is ons oor. Van nou af kry ons baie bamboesbrûe wat gevaarlik lyk, maar ons waag maar en kom tienuur veilig by Arna".
Nollywood
Geskiedenis
Die eerste Nollywood-rolprente verskyn in die jare sewentig. Hulle eerste groot sukses was die 1992-film Living in Bondage. In die film word 'n ryk man uitgebeeld wat sy vrou ritueel offer om op die manier sy rykdom te behou.
1687
Die jaar 1687 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 87ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Abraham Aucamp
Sy lang reis na die Belgiese Kongo
Ds. Aucamp en ook die ander predikante wat in Kenia gewerk het, kon boeke oor gevaarlike reise geskryf het. Dis. Aucamp se geselskap kon drie weke lank al die broers en susters met hule kinders in daardie uitgestrekte wêreld besoek. Feitlik elke dag is dienste gehou en met die diaken wat as 'n hulpouderling deur die kerkraad benoem is, is ook sakramente uitgedeel. Met vreugde is die Afrikaanse Bybel diep in die oerwoude van Afrika in hul huise ontvang.
Finale Oplossing
Massamoorde van oor die 1 miljoen Jode het reeds plaasgevind voor die planne van die Finale Oplossing ter uitvoering gebring is in 1942, maar dit was slegs met dié besluit om die hele Joodse bevolking uit te wis dat verdelgingskampe gebou is en die industriële massamoord van die Jode in alle werklikheid begin het. Die besluit om die Jode van Europa stelselmatig uit te wis, is gemaak tydens die Wannsee-konferensie, wat in Berlyn by die Wannsee Villa op 20 Januarie, 1942 plaasgevind het. Tydens die konferensie het daar 'n bespreking plaasgevind tussen 'n groep Nazi-amptenare om te besluit oor die "Finale Oplossing tot die Joodse Vraag". Die rekords en notule van die vergadering is deur die Geallieerdes aan die einde van die oorlog gevind, en het as kosbare bewyse gedien tydens die Neurenberg-verhore. Teen die lente van 1942 het Operasie Reinhard met die stelselmatige uitmoring van die Jode begin, alhoewel honderdduisende reeds vermoor was in ander gevalle van Jodevervolging. In Heinrich Himmler se toespraak by die Posen-konferensie op 6 Oktober, 1943 het Himmler vir die eerste keer eksplisiet aan die versamelde leiers van die Reich, in onomwonde en brutale terme, verduidelik waarna die "Finale Oplossing" eintlik verwys.
Nollywood
Geskiedenis
In die beginjare word die rolprente meestal in plaaslike Nigeriese tale uitgegee, byvoorbeeld in Yoruba of in Hausa, maar om internasionale markte te bereik, word daar al meer na Engels as voertaal oorgeskakel. Rolprente in Nigerië word meestal van Franse onderskrifte voorsien.
Abraham Aucamp
Sy lang reis na die Belgiese Kongo
Met hul terugkoms het ds. Aucamp en diaken Enslin 'n ander pad geneem om by Mahagi die boot oor die Albertmeer te haal. Die jare 1933 tot 1937 (die bedieningstyd van ds. Aucamp) het in die geskiedenis van Eldoret een van die wonderlikste tye bly. Ds. d'Assonville skryf: "Selfs die navorser wat van buite af in die ou dokumente van die gemeente gaan delf, word met 'n nostalgiese heimwee vervul. Sulke dae sal daar vir die Gereformeerde Kerk (menslik gesproke) nooit weer in Midde-Afrika aan-breek nie. Dit is vir altyd verby. En dit is net enkeles wat vandag (1984) nog leef wat iets van daardie tyd in hulle herinneringe kan dra. Dit was 'n uitsonderlike tyd, nie in die sin dat dit sonder swaarkry was nie. Inteendeel, juis in die moeilike, soms byna bomenslike moeilike omstandighede het die broeders en susters die wonder van die geloof beleef.
Die kwarteeufeesviering
Die laaste week van September 1934 was een van die grootste hoogtepunte in die gemeente se bestaan. Hul predikant, ds. Aucamp, was toe reeds 'n jaar lank in Kenia werksaam. Reeds op die Donderdag van 28 September het die kerkplein van tente en waens en vragmotors en karre begin vol word. 'n Geesdriftige gees van vreugde het dwarsdeur die gemeente posgevat en hierdie keer het hulle feitlik in volle getalle na Eldoret opgetrek. Sommige het selfs honderde kilometers ver gekom. Dit was die fees van die gemeente se 25-jarige bestaan. Dit was ook by hierdie geleentheid dat die kerkgebou vir die eerste keer heeltemal stampvol was. Vir die eerste keer het die lidmate ook op die eie nuwe sederhoutbanke gesit. Saterdagmôre om tienuur was die dankdiens vir die seëninge die afgelope 25 jaar. Die dominee het gerpeek uit Ps. 124: "As die HERE nie vir ons was nie. . ." Hy het die gemeente gewys op God se oneindige liefde en verbondstrou in die kwarteeu wat verbygegaan het. .. in dae van eensaamheid en herderloosheid met voortdurende worsteling in 'n vreemde land.
Dan was daar die vertellings van die eerste lidmate wat nog die gemeente op 13 Augustus 1909 help stig het. Daar was die legendariese oom Abraham Joubert wat reeds in 1905 uit Bethal in Oos-Transvaal na Midde-Afrika getrek het. In eie reg was hy 'n Voortrekker wie se omswerwinge soos 'n avontuurverhaal geklink het. Daar was oom Freek van Niekerk wat saam met die ander Gereformeerde families soos die Roetse, die Enslins, die Steenkamps, die Van Dyks gekom het. En hier sit ook diaken Stoffel Roets en sy vrou Nonnie Steenkamp wat as jong mense al die ontberings deurgemaak het. Dertig jaar ná hierdie fees in 1934, sou hierdie selfde twee mense die laaste twee lidmate van die gemeente wees wat hul kerkgebou aan vreemdes sou oorhandig. Dit sou in 1964 gebeur. Die fees van 1934 was egter groots en wonderlik. Dit was ook 'n Nagmaalsfees.
Huisbesoek
Ds. Aucamp het intussen sy tweede Fordjie gekry. Ds. d'Assonville skryf: "Dit is byna ongelooflik om op die kaart van Kenia en Zaïre te sien hoe ver ds. Aucamp werklik met hierdie motor gereis het om lidmate op te soek. Sommige van hierdie togte was feitlik 'n verhaal op sy eie. En praat nie van die paaie en die driwwe nie! En met reëntye is dit 'n 'aanhoudende gly-gly deur die modder'."
In September 1935 het die dominee saam met oudl. J.A. Enslin ware die hele oostelike en noordoostelike gedeelte van Kenia platgery om die verspreidwonende Gereformeerdes op te soek. In die omgewing van Nakuru, Laikipia, Nanyuki en Nairobi moes hulle 1 280 km ry om by net 13 lidmate uit te kom. Ook by lidmate van die NG Kerk en die Hervormde Kerk het hulle aangedoen, 'n mooi gewoonte wat destyds bestaan het sonder om met mekaar se sake in te meng. By Naramuro, aan die voet van die berg Kenia, het ds. Aucamp in vervoering geraak oor die natuur toe die laaste sonstrale op die sneeutoppe van hierdie bergreus skyn. In daardie wêreld het hy die gesinne Nel en Van der Westhuizen besoek.
Weer na die Kongo
Op 22 Oktober 1935 het ds. Aucamp en diaken Piet Potgieter weer na die Belgiese Kongo vertrek. Die klein Gereformeerde kudde aan die ander kant van Uganda en die Nylrivier en die Albertmeer het weer hulle herders nodig gehad. Hierdie keer was die roete oor Kakemega (by die goudmyne), Mumias, Busta, Iganga, Jinja (waar die Nyl uit die Victoriameer vloei) en dan Kampala, die hoofstad van Uganda. Naby Butiaba het hulle by 'n steil berg gekom en moes noodgedwonge die nag in 'n inboorlingstat slaap.
Op die Albertmeer het die motor op 'n sleepboot agter die skip met die naam Robert Corydon gegaan. Ná baie ontberings het die predikant en die diaken in die nag by die Du Toit-familie uitgekom. Eers is Roelf du Toit en sy gesin opgeklop en daarna weer die familie van Hans du Toit. Ds. d'Assonville skryf: "Dit word 'n middernagtelike fees: Die predikant is weer hier! In die dae wat volg, is dit weer 'n voortdurende proses van huisbesoek doen, baie ry en dienste hou. Ook katkisasies word gehou en sakramente bedien. Met hierdie besoek sou dit ook die laaste keer wees (dat) ds. Aucamp nog die ou Dorslandtrekker, die vermaarde oom Hans du Toit met sy vrou, tant Levina, sou sien."
Hierna het hy nog honderde kilometers in die Kongo Zaire afgelê. By Bunia, ongeveer 200 km van die Du Toits af, is die families Viljoen, Coetzee en Grobler besoek. Daar het ds. Aucamp op 'n plek uitgekom wat die verbeelding aangryp: 'n begraafplaas van Afrikaners, 11 grafte van Boeremense so diep in die oerwoude van Afrika. Ds. Aucamp skryf sy gewaarwordinge neer. "'n Mens dink aan hulle lotgevalle en omswerwinge, hulle lewensworstelinge en ontberings totdat hulle die oë gesluit het, duisende myle weg van hulle mede-Afrikaners se vaderland. . ." In Zaire het die broeders wat huisbesoek gedoen het, verder spore van meer Afrikaners gekry, soos die familie van Dirk Engelbrecht nog 300 km verder en die families Van der Merwe en Pretorius wat selfs tot in die Franse Kongo getrek het.
Die terugtog was ewe moeisaam. Om halfvier op die oggend van 8 November 1935, het die Fordjie op die bekende plaas van die Potgieters, Bessiefontein, ingetrek. En daardie dag was die enigste dag dat die dominee oorgehad het om sy preke vir die Sondag voor te berei.
Sy lewensmaat
In 1936 sou die nasionale sinode van die Gereformeerde Kerk op Bethulie sit. Vir die eerste keer het Eldoret 'n afgevaardigde gestuur – hul eie predikant. Niemand het dit nie geweet nie, maar ds. Aucamp het die helfte van die onkoste uit sy eie sak betaal. Maar hy het dit met vreugde gedoen. En hy het ryk teruggekom – met sy bruid, Anna Francina d'Assonville, ’n onderwyseres van Benoni. En toe het Eldoret sommer ’n pastorie gekry. Almal, veral die susters, het met groot ywer gewerk. In dié tyd is die hele gemeente (daar was indertyd sowat 110 belydende en 80 dooplidmate) met die dominee se verjaardag in 1936 by die pastorie onthaal is. Die dertigerjare was depressietyd, maar dit was tog wonderlike jare. Dit was nog voor die Tweede Wêreldoorlog, wat so baie dinge laat verander het.
Afskeid van Kenia
Dié wonderlike tyd in die Gereformeerde kerk Eldoret se geskiedenis het egter tot ’n einde gekom toe ds. Aucamp die gemeente in 1937 verlaat en meer as 10 jaar van eensaamheid gevolg het. Toe het die oorlog gekom en daarmee saam ontwrigting en smart. Ds. Aucamp het kort voor sy vertrek na die Gereformeerde kerk Bethlehem nog ’n keer so ver moontlik die gemeente deurgegaan. Die afskeid was vir hom ook bitter swaar. Kenia was die eerste liefde van sy bediening. Tog was daar in die laaste tyd voor sy vertrek was daar ook vreugde in die pastorie, want die pastoriepaar se eersteling is begin Februarie 1937 gebore, die latere prof. Piet Aucamp van die Randse Afrikaanse Universiteit.
Predikant van Ficksburg-Ladybrand
In April 1942 het hy die beroep aanvaar na die kombinasie Ficksburg-Ladybrand. Van Ficksburg moes hy 'n tyd lank die vakante gemeentes Bethlehem en Durban bedien en later weer Ventersburg en Thaba Nchu.
Burgersdorp
Begin 1948 het ds. Aucamp en gesin verhuis na Burgersdorp nadat hy ’n beroep aangeneem het na die Gereformeerde kerk Burgersdorp. Die gesin het toe al aangegroei tot drie seuns. Op Ficksburg is die jongste seun, Roelof, gebore. (Hy was predikant van Heilbron 1971–1973 en Middelburg, Kaap, 1973–2011.) Dit was tye van skaarsheid aan predikante sodat ds. Aucamp, behalwe veelvuldige pligte in eie gemeente, konsulentsbediening moes doen vir 'n tyd lank in die gemeentes Aliwal-Noord, Molteno, Venterstad, Colesberg, Oos-Londen, Maclear en Dordrecht.
Veer (voël)
Vandag is vere net kenmerkend van voëls, maar daar is fossiele van dinosourusse wat reeds vere gehad het. Vere beskerm diere teen koue en water. Dit is dalk vere se oorspronklike funksie, maar hulle het dikwels kleure, wat die dier teen vyande beskerm of tot kommunikasie bydra. Aanwysings dat gekleurde vere reeds taamlik oud is, is gevind in die fossiele van Anchiornis. Die belangrikste funksie is nogtans dat dit aan 'n voël sy vliegvermoë verskaf. Archaeopteryx is die bekendste fossiel wat hierdie funksie vertoon.
Vere bestaan uit keratien en is leweloos in hul volwasse toestand. Hulle is ook uiters lig, hoewel 'n voël se veredos ongeveer twee maal so swaar is as sy skelet.
Soorte vere
Daar is 'n paar verskillende soorte vere, maar daar kan twee hoofkategorieë onderskei word wat in hul samestelling verskil:
Dekvere
Dekvere bestaan uit 'n lang stewige skag, waarvan die onderkant die spoel genoem word. Die skag bevat die vlag, wat uit baard bestaan. Die dek- of kontoervere (Pennae conturae) kan verder onderskei word:
Donsvere
Donsvere het 'n eenvoudiger samestelling, soos 'n borsel. Dons vorm die onderkleed. Daar is voëls waarby dit nie aangetref word nie, soos volstruise. Die vere van kuikens is aangepaste dekvere en nie regte donsvere nie.
Spesiale vere
Naas die twee hoofvorme bestaan nog ander vere:
Hen-met-kuikens
Die Hen-met-kuikens (Chlorophytum comosum) is 'n meerjarige plant en grondbedekker wat vinnig groei en ook vinnig versprei. Die plant het sagte lintvormige groen blare met wit in die middel. Die blare skiet oral wortel waar hulle aan die grond raak en vorm nuwe plantjies. Die plant verkies skadu of halfskadu toestande en matige water is nodig.
Veer (voël)
Kuikens en jong voëls
Party voëlfamilies het naakte kuikens wat uit die eier kruip, soos die visvangers, die spegte of die koekoeke. Ander voëls se kuikens is met dons bedek, maar dit is nogtans eintlik 'n vorm van dekvere. Later groei uit dieselfde papille die regte dekvere en druk dit die ou donsvere uit. Die eerste dekvere het dikwels nie dieselfde kleure as die volwasse voël s'n nie. Meeue en visarende verveer meer as een keer voordat hulle volwasse vere kry.
Kaal bolyf
Om kaal bolyf te loop, omskryf die wyse waarop ’n man geen klere bokant sy middel dra nie, om sodoende ’n gedeelte van of die hele bolyf te ontbloot. ’n Mens kan ook hemploos as sinoniem gebruik. Die woord bostukloos is slegs op vroue van toepassing.
In nywerheidslande is dit baie meer algemeen vir mans om kaal bolyf in die openbaar te verskyn, omrede die ontbloting van die manlike groot borsspiere veel minder taboe as vroulike borste is, hoewel party mense albei geslagte s’n as ewe afstootlik of prikkelend beskou. Beide is vorms van gedeeltelike naaktheid of om “halfnaak” te wees.
Kulturele gesindhede
Regdeur die geskiedenis het baie mans, veral arbeiders soos boere en delwers, kaal bolyf hul werk verrig. Dit was, en bly steeds, normaal om so in warm klimaatstreke te werk, behalwe by baie sonnige plekke waar beskerming teen die oormatige hoeveelheid sonlig van meer belang as verkoeling is.
In verskeie tydperke en plekke is daar egter strenger maatreëls neergelê weens die ongemak teenoor hierdie praktyk. Gedurende die Victoriaanse tydperk het die Westerse samelewings hul misnoeë teen enige vorm van naaktheid, wat ook die kaal bolyf van mans op strande insluit, uitgespreek. Later het die samelewings wat hierdeur geraak is die maatreëls geleidelik in die 20ste eeu begin verslap. Om kaal bolyf rond te loop was weer aanvaarbaar. Aan die begin was die reëls slegs vir mans op strand en by publieke swembaddens verslap (tot so laat as 1960 (in die stad New York) is ’n man beboet wat sy hemp in Central Park uitgetrek het), maar toegewing het vermeerder en later is vroue ook toegelaat.
Dit het onlangs heel algemeen vir vroue op Europese, Karibiese en Australiese strande geword om bostukloos te baai, hoewel dit geensins wêreldwyd die geval is nie. Dit is steeds ’n ongewone gesig by die meeste Noord-Amerikaanse strande.
In Asië word die ontbloting van hetsy die man of vrou se bolyf gewoonlik afgekeur, of as erg aanstootlik geag. In baie van hierdie lande, soos byvoorbeeld Suid-Korea, sal die meeste volwassenes steeds amper ten volle geklee swem. Party lande, soos onder meer Thailand, wat die bostukloosheid van vroue verafsku, sien hierdie sede deur die vingers om Europese toeriste nie af te skrik nie. In sommige Moslemlande word vroue volgens geloof aangemoedig (of verplig, soos in Iran) om bykans die hele liggaam te bedek. In Europa en Noord-Amerika is daar egter mense wat sal aanstoot neem oor mans wat kaal bolyf rondloop. Baie winkels sal weier om hierdie mans te bedien, deur die beleid te handhaaf: Geen hemp, geen skoene, geen diens. In suidelike Indië is dit algemeen vir mans om slegs ’n dhoti of borsbedekking te dra. Dit is die tipiese drag van ’n Suid-Indiese Hindoepriester (hoewel ’n tweede kleed rondom die middel bo-oor die dhoti gedra word). Party Hindoetempels gebied die toegewyde mans om hul hemde uit te trek voordat hulle die gebou binnestap.
Musiek
Wanneer sekere musiekgroepe regstreeks optree is dit algemeen vir party manlike lede om kaal bolyf op die verhoog te wees. Bekendes soos Zack Merrick van All Time Low, Gyroscope, Red Hot Chilli Peppers, Basshunter, Metro Station en Placebo raak van hul hemde ontslae.
Reklame
Party sakeondernemings span halfnaakte mans vir hul advertensies in, maar laat ironies genoeg nie hul klante toe om kaal bolyf hul winkels binne te vaar nie. Mans wat hemploos is word veral deur gimnasiums in advertensies gebruik. Die klerewinkelgroep, Abercrombie & Fitch is nog ’n vername voorbeeld.
Sport
Dit is meer aanvaarbaar vir mans om kaal bolyf aan sport deel te neem as om so in die stedelike omgewing rond te wandel. Daar is sekere groepe wat ’n wyer aanvaarding van mans wat kaal bolyf is voorstaan. Party is hoofsaaklik daarop toe om mans aan te moedig om voordeel te trek uit situasies waar hemploosheid by mans reeds aanvaarbaar is (soos by hardloop), party probeer vryheid daarstel vir die hoeveelheid deelnemers wat kaal bolyf by atletiekbyeenkomste hardloop, terwyl ander probeer om net hierdie praktyk wêreldwyd meer aanvaarbaar te maak. Om hemploos rond te loop word by sommige mans as ’n lewenswyse beskou.
In vele sporte is dit vir mans die norm om kaal bolyf te wees, veral by die meeste watersportsoorte, soos swem, duik, branderplankry en waterpolo, asook strandspele soos vlugbal en strandstoei. Dit is ook van toepassing van verskillende gevegsportsoorte, soos boks, modderstoei, professionele stoei en gemengde gevegskuns (mixed martial arts). By professionele boks word mans verbied om ’n hemp te dra en by skopboks is dit ook ontoelaatbaar om skoene te dra. Liggaamsbouers loop ook tydens kompetisies en tentoonstellings kaal bolyf rond – wat vroeër as die 1900’s terugdateer.
By sport wat informeel in die opelug of binne gimnasiums gespeel word, sal mans hul hemde uittrek om gemakliker te beweeg, om koel te bly en om skawing van die tepels te verhoed. Voorbeelde van sulke sportsoorte is basketbal, tennis, sokker, fietsry, gimnastiek. By informele sportwedstryde, soos rugby/sokker in ’n parkie of krieket op die strand, waar daar nie altyd genoeg hemde is om spanne van mekaar te onderskei nie, kan ’n oplossing wees om een span kaal bolyf en die ander span met hemde te laat speel.
Vlag
’n Vlag is ’n stuk doek/lap, wat dikwels van ’n paal of mas gehang word en word gewoonlik gebruik om ’n boodskap oor te dra of vir identifikasie. Die mees algemene gebruik van vlae is om lande te verteenwoordig.
Die eerste vlae is gebruik om militêre koördinasie op slagvelde by te staan en sedertdien het dit ontwikkel in ’n algemene instrument vir identifisering en seingewing, veral in omgewings waar kommunikasie moeilik is (soos in skeepvaartomgewing waar semafore gebruik word). Nasionale vlae is patriotiese simbole met uiteenlopende interpretasies wat dikwels ’n sterk militêre verwantskap het weens die aanhoudende militêre gebruike van vlae. Vlae word ook gebruik in die oordra van boodskappe, advertensies of vir ander dekoratiewe doelwitte.
Nasionale vlae
Een van die mees gewilde gebruike van ’n vlag is om ’n nasie of land te simboliseer. Sommige nasionale vlae was baie inspirerend vir ander nasies, lande of subnasionale entiteite in die ontwerp van hul eie vlae. ’n Paar prominente voorbeelde sluit in:
Siviele/burgerlike vlae
’n Siviele of burgerlike vlag is ’n weergawe van die nasionale vlag wat gebruik word deur burgerlikes op nie-regeringsinstellings of -tuie. Die gebruik van siviele vlae was in die verlede meer algemeen en het gedien as aanduiding op geboue en skepe wat nie onder beheer van die weermag was nie. In sommige lande is die siviele vlag dieselfde as die oorlogsvlag of die staatsvlag maar sonder die landswapen soos in die geval van Spanje en in ander gevalle is dit ’n gewysigde weergawe van die oorlogsvlag.
Oorlogsvlae
Die weermagte van ander lande, waaronder dié van die Verenigde State en Switserland, gebruik hul standaard nasionale vlag. Die weermag van die Filippyne gebruik hul standaard nasionale vlag, maar in tye van oorlog word die vlag onderstebo gehang — dit is die enigste geval waar ’n onderstebo nasionale vlag ’n oorlogstoestand aandui— nie net ’n noodtoestand nie. Hierdie vlae staan ook as oorlogsvlae bekend maar die terminologie is slegs van toepassing op die militêre gebruik van die vlae.
Internasionale vlae
Die vlag van die Verenigde Nasies, die Olimpiese vlag en die Wêreldvlag is voorbeelde van internasionale vlae.
Provinsiale vlae
In baie lande het subnasionale eenhede soos provinsies en stede hul eie vlae. Die reëls en tradisies rondom die gebruik van sulke vlae verskil van land tot land, maar in baie Wes-Europese lande soos Frankryk, België, Nederland en Duitsland is dit algemeen om die nasionale vlag, die provinsiale vlag en die plaaslike munisipale vlag vanaf die stadsaal te wapper. In baie gevalle word die EU-vlag saam met die nasionale vlag en die vlae van plaaslike entiteite gewaai.
Vlae ter see
Ter see is vlae van besondere belang en kan dit die verskil tussen lewe en dood beteken en die reëls en regulasies vir die vertoon van ’n vlag ter see word streng gereguleer. ’n Nasionale vlag wat op see vertoon word staan bekend as ’n vaandel. ’n Beleefde vredeliewende koopvaartskip of -jag toon dikwels sy vaandel (in die gewone vaandelposisie) saam met die vlag van die plek waar hy besoek aflê (bekend as die beleefdheidsvlag). Indien die vaandel op sy eie in vreemde waters, ’n vreemde hawe of in die aanwesigheid van ’n buitelandse oorlogskip vertoon word, is dit gewoonlik ’n teken van gewilligheid om te veg. In moderne tye word hierdie tradisie steeds ernstig opgeneem deur baie vloot- en hawe-owerhede en word dit vinnig bekragtig in baie wêrelddele deur entering, konfiskering en ander siviele boetes.
In party lande verskil jagvaandels van koopvaartvaandels as ’n aanduiding dat die jag nie ’n vrag dra wat doeaneklaring verlang nie. Wanneer ’n kommersiële vrag egter op ’n boot met ’n jagvaandel gevind word, word dit gewoonlik in baie regsgebiede beskou as smokkelary.
Daar is ’n stelsel van internasionale vlootseinvlae vir getalle en die letters van die alfabet. Elke vlag of wimpel het ’n spesifieke betekenis wanneer dit op sy eie gehang word.
’n Seintoestel (semafoor) kan ook gebruik word om te kommunikeer op ’n ad hoc basis van een skip na ’n ander oor kort afstande.
Vorme en ontwerpe
Vlae is gewoonlik reghoekig in vorm (dikwels in die verhouding 2:3, 1:2 of 3:5), maar kan enige vorm of grootte aanneem wat prakties is om op te hang. Dit sluit vierkante, driehoeke of swaelstertvlae in. ’n Ongewone vorm kan gevind word in die vlag van Nepal wat in die vorm is van twee driehoeke wat op mekaar gestapel is.
In ’n poging om die vervaardigingskoste van vlae so laag as moontlik te hou word baie vlae op so ’n manier gemaak dat dit van albei kante af dieselfde lyk. Dit bied twee moontlikhede:
Sommige ingewikkelde vlagontwerpe is nie bedoel om van agter gesien te word nie en het dus ’n agterkant nodig wat verskil van die voorkant. In sulke gevalle is daar ’n ontwerpelement (dikwels teks) wat nie simmetries is nie en van agter ook leesbaar behoort te wees, ongeag of die hyskant van die vlag links of regs is. Daar is twee tipes gevalle:
Algemene ontwerpe van vlae sluit kruise, strepe en verdelings van die oppervlak in kwarte of stroke in — patrone en beginsels wat dikwels afgelei is van die heraldiek. ’n Heraldiese wapenskild kan ook as ’n skildbanier gebruik word, soos wat die deelstaat Maryland en Kiribati doen.
Kleure word normaalweg in algemene name beskryf soos “rooi” en “blou” maar kan verder gespesifiseer word deur ’n kolorimeter (kleurmeter) te gebruik.
Die vermeende grootste vlag is ’n 60,409.78 m2 vlag van Marokko. Dit is ontvou in die suid-Marokkaanse stad Dakhla in Wes-Sahara in Mei 2010.
Die kleinste vlag is blykbaar ’n vlag van Turkye wat 700 nm breed is (in vergelyking met ’n gemiddelde menshaar wat 50,000 nm in deursnee is). Dit is vervaardig deur die Departement van Nanofisika van die Bilkent Universiteit.
Persoonlike vlae
Baie mense, veral dié van adellike geboorte, wat hul eie wapens het, het ook persoonlike vlae. In die algemeen word sulke vlae slegs vanaf 'n gebou of 'n voertuig waar die betrokke persoon werklik teenwoordig is, gehys. Die etiket rondom die gebruik van sulke vlag is geïllustreer toe koningin Elizabeth II gesterf het. Beide sy en prins Charles was teenwoordig by Balmoral Paleis. Toe haar dood aangekondig is, is haar vlag, die koninklike standaard verlaag en aangesien prins Charles koning geword het, is sy standaard (wat hy van sy ma geërf het) dadelik verhoog.
Religieuse vlae
Vlae kan verskillende rolle in geloof vertolk. In Boeddhisme word gebedsvlae gebruik, gewoonlik in stelle van vyf verskillende kleure. Baie nasionale vlae en ander vlae sluit religieuse simbole soos ’n kruis, ’n Turkse maan of ’n verwysing na ’n beskermheilige in. Vlae word ook deur geloofsgroeperinge aangeneem, soos die Jaïn-vlag en die Christenvlag wat gebruik word om ’n hele geloof te verteenwoordig.
Linguistiese vlae
Aangesien tale selde ’n vlag het wat dit verteenwoordig, is dit algemeen aanvaarde praktyk, dikwels nie-amptelik, om nasionale vlae te gebruik om tale te identifiseer. Voorbeelde hiervan sluit in: Dit word dikwels met goeie bedoelinge gedoen maar kan maklik lei tot probleme vir sekere tale: In hierdie tweede geval sluit die simbolisering van hierdie tale dikwels die volgende in:
Op die internet is dit dus die algemeenste om die Engelse taal geassosieer te sien met die vlag van die Verenigde Koninkryk, maar soms met die vlag van Engeland, die Verenigde State of ’n VS-VK-gemengde vlag wat diagonaal verdeel is.
In sport
Weens die gemak waarmee vlae tekens kan gee en geïdentifiseer kan word, word dit dikwels in sport gebruik.
Swemvlae
In Australië, Nieu-Seeland, die Filippyne en die Verenigde Koninkryk word twee rooi/geel vlae gebruik om die grense van die swemarea op ’n strand wat deur lewensredders bewaak word, aan te dui. Indien die strand gesluit is word die vlagpale gekruis. Die vlae bestaan uit ’n rooi en geel driehoek wat saam ’n vierkant vorm, of dit kan ’n rooi reghoek op ’n geel reghoek wees. Op baie Australiese strande is daar ’n effense variasie in die sinjalering van strandtoestande. ’n Rooi vlag dui ’n geslote strand aan (of in die VK ’n ander tipe gevaar), geel dui op ’n sterk seestroom of moeilike swemtoestande en groen dui op ’n veilige strand vir swemdoeleindes. In Ierland dui ’n rooi en geel vlag daarop dat dit veilig is om te swem, ’n rooi vlag dui aan dat dit gevaarlik is om te swem en geen vlag beteken dat daar geen lewensredders is. Blou vlae kan ook gebruik word weg van die rooi-geel lewensredderarea om ’n area vir branderplankry en ander klein, nie-gemotoriseerde watertuie aan te dui.
Redes waarom ’n strand gesluit sal word kan die volgende insluit:
Spoorwegvlae
Spoorweë gebruik ’n aantal gekleurde vlae. Wanneer dit as spoorwegseine gebruik word het dit gewoonlik ongeveer die volgende betekenis (presiese betekenisse kan verskil tussen verskillende spoorwegmaatskappye):
Snags word die vlae met lanterns van dieselfde kleure vervang.
Vlae wat vooraan ’n bewegende lokomotief vertoon word is ’n aanvaarde vervanging vir klassifikasieligte en het gewoonlik die volgende betekenisse (presiese betekenis mag verskil tussen verskillende spoorwegmaatskappye):
Megumu Tamura
Megumu Tamura (田村 恵) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vlag
In politiek
Die sosialistiese beweging gebruik rooi vlae om hulle saak te verteenwoordig. Die anargistiese beweging gebruik ’n verskeidenheid van vlae maar die primêre vlag wat met hulle geassosieer word is die “swart vlag”. In die 1970’s is die “Reënboogvlag” deur die LGBT (Lesbies/Gay/Bi-seksueel/Transvestiet) sosiale bewegings as simbool aanvaar. Biseksuele- en transgeslags-trotsheidsbewegingsvlae is later ontwerp in ’n poging om die sukses van die reënboogvlag na te boots.
Sommige politieke vlae het nasionale vlae geword soos die rooi vlag van die Sowjetunie en nasionaal-sosialistiese baniere vir Nazi-Duitsland. Die huidige vlag van Portugal is gebaseer op wat die politieke vlag van die Portugese Republikeinse Party was voor die Revolusie van 1910 wat die bewind van dié party ingelyf het.
Vierhouten
Vierhouten is ’n dorp in die munisipaliteit Nunspeet in die provinsie Gelderland in Nederland.
Vlag
Vlagpale
’n Vlagpaal of toring kan ’n eenvoudige hout- of metaalstruktuur wees. Indien dit so lank is dat dit moeilik is om die vlag te bereik word ’n tou gebruik wat met behulp van ’n katrol bo-aan die vlagpaal gewerk kan word. Die vlag word vasgemaak aan een van die punte van die tou en word opgetrek deur aan die ander punt van die tou te trek. Die tou word dan styfgetrek en onder aan die paal vasgemaak. Die vlagpaal is gewoonlik bo-aan afgerond met ’n plaatjie of ’n bal (dit is oorspronklik bedoel vir ’n houtpaal om te voorkom dat dit versplinter).
Sedert 2008 is die hoogste vrystaande vlagpaal (133 m; 436 vt) in die wêreld die Ashgabat Vlagpaal in Turkmenistan. Die vorige hoogste vrystaande vlagpaal was die Aqaba Vlagpaal in Jordanië (132 m; 433 vt). Daar word egter gebou aan ’n Nasionale Vlagvierkant in Azerbeidjan en sal ’n hoogte van 162 m (531 vt) bereik. Die Raghadan Vlagpaal in Amman is tans die derse hoogste vrystaande vlagpaal in die wêreld met ’n hoogte van 126 m (410 vt) en die vlag wat daaraan hang is 60 m by 40 m (200 by 130 vt); dit word snags verlig en kan op ’n afstand van 25 km gesien word.
Vlae vir kommunikasie
Seintoestelle (semafore) is ’n manier van kommunikasie wat van vlae gebruik maak. Die sinjalering vind plaas deur een persoon wat twee vlae (of verligte stawe snags) gebruik met die posisies van die vlae wat ’n simbool aandui. Hierdie manier van kommunikasie word primêr deur skeepvaartseingewers gebruik. Hierdie tegniek van sinjalering is in die vroeë 1800’s aangeneem en word steeds in verskeie vorme gebruik, soos op lughawens se parkeer- en aanloopbane.
Die kleure van die vlae kan ook gebruik word om te kommunikeer. ’n Wit vlag beteken gewoonlik oorgawe of vrede, ’n rooi vlag kan gebruik word as ’n waarskuwingsteken en ’n swart vlag kan oorlog beteken of doelgerigtheid om ’n vyand te verslaan.
Heather Morris
Heather Morris (gebore 1 Februarie 1987) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Glee: The 3D Concert Movie (2011), Ice Age: Continental Drift (2012), en Spring Breakers (2012).
Karen Austin
Karen Austin (gebore 24 Oktober 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Summer Rental (1985), Jagged Edge (1985), Bitch Slap (2009), en The Rum Diary (2011).
Afrika-diaspora
Die term is ook onlangs gebruik in die Afrika-unie se definiëring van emigrasie uit Afrika. Die AU sien diaspora as volg:"'[bestaande] uit mense van Afrika-oorsprong, wat buite die kontinent leef, ongeag hul burgerskap of nasionaliteit, en wat gewillig is om by te dra tot die ontwikkeling van die kontinent en die uitbou van die Afrika-unie.' Sy grondwet verklaar dat hy (die Afrika-unie) 'as 'n belangrike deel van ons kontinent, die Afrika-diaspora uitnooi aanmoedig om hul volle samewerking te bied en deel te word van die uitbou van die Afrika-unie.'"Die frase "Afrika-diaspora" het in die 1990's sy naam gekry, en in die 2000's stelselmatig 'n huishoudelike naam geword. Die term "diaspora" kom uit die konsep van die Joodse diaspora.
Verspreiding deur gewillige migrasie
Sedert die begin van die Spaanse ontdekkingstogte en koloniale bedrywighede in die Amerikas, het Afrikane uit Afrika suid van die Sahara, beide as gewillige ontdekkingsreisigers en ook as onwillige dwangarbeiders deel hiervan geword. Juan Garrido was een so 'n Afrika-conquistador. Hy het die Atlantiese Oseaan in die 1510's as 'n vry man oorgevaar en aan die beleg van Tenochtitlan deelgeneem. Lank voor Christophorus Columbus se reise was daar al Afrikane in Asië en Europa teenwoordig. Afrikane het in die laat 20ste eeu in toenemende getalle begin om na Europa en die Amerikas te emigreer, en daarmee nuwe Afrika-diasporagemeenskappe gevestig wat nie verband gehou het met die slawehandel nie.
Konsepte en definisies
Die Afrika-unie definieer die Afrika-diaspora as mens van Afrika oorsprong wat buite die kontinent bly, ongeag hul burgerskap en nasionaliteit en wat gewillig is om by te dra tot die ontwikkeling van die kontinent en uitbou van die Afrika-unie.
Sowat vier miljoen slawe is tussen 1500 en 1900 uit Afrika na eilandplantasies in die Indiese Oseaan weggevoer, sowat agt miljoen is na lande in die Middellandse See, en sowat 11 miljoen slawe het die slawehandel na die Nuwe Wêreld oorleef. Hulle nasate is nou oor die aarde versprei, maar as gevolg van ondertrouery kan hulle nie noodwendig uitgeken word nie.
Sosiaal en polities
'n Lang rits van navorsers bevraagteken die konvensionele siening dat die Afrika-diaspora eenvoudig net die verspreiding van swart mense is. Vir hulle is dit 'n bevrydingsbeweging wat die uitwerking van rasse-onderskeiding teenstaan. Hulle huldig die houding dat Afrikane en hul nasate oorsee 'n stryd voer om die beheer oor hul eie lewens deur vrywillige migrasie, die handhawing van hul kultuur, en politieke opvattings en gebruike, terug te neem. Die navorsers impliseer ook dat daar 'n teenwoordigheid van weerstand met soortgelyke oogmerke by ander diaspora regdeur die wêreld bestaan.
Afrika-diaspora en nuwerwetsheid
Navorsing die afgelope paar dekades oor die Afrika-diaspora het in besonder belanggestel in die rolle wat swartes speel om nuwerwetsheid in hul lewenstyl te bring. Dié neiging druis ook in teen die tradisionele eurosentriese siening wat in geskiedenisboeke oorheers word met die opvatting dat Afrikane en sy diaspora primitiewe slagoffers van slawerny sonder enige historiese eiendom is. Volgens die geskiedkundige Patrick Manning het swart mense hard gewerk binne die magte wat die moderne wêreld geskep het.
Swart diaspora
Die ontslape kulturele en politieke teoretikus Richard Iton het voorgestel dat diaspora gesien moet word as 'n "kultuur van ontwrigting". Vir Iton is die tradisionele benadering tot die Afrika-diaspora dat daar gefokus moet word op die skeurings wat die Atlantiese slawehandel veroorsaak het, die begrippe van verspreiding, en die "siklus van behoud, verlossing, weiering en herwinning van Afrika". Die konvensionele raamwerk om diaspora te analiseer is, volgens Iton, gevaarlik aangesien dit aanvaar dat diaspora buite Afrika bestaan, wat terselfdertyd vir Afrika verloën en na dit verlang.
Bevolkings en geraamde verspreiding
Afrika-diaspora bevolkings sluit die volgende in:
Genetiese studies en Afrika se bydrae tot Brasilië
Afrika-nasate, saam met Europese- en inheemse Amerikaners se nasate, het bygedra tot die vestiging van Brasilië.
'n Outosomale genetiese navorsingstuk van 2015, wat ook die data van 25 ander navorsingstukke van 38 verskillende Brasiliaanse bevolkings ontleed het, het tot die gevolgtrekking gekom dat: Europese nasate 62% van die bevolking verteenwoordig, die Afrikane 17% en die inheemse Amerikaners 17%. Die Europese verteenwoordiging is die hoogste in Suid-Brasilië (77%), Afrika is die meeste in Noordoos-Brasilië (27%) en die inheemse Amerikaners is die beste verteenwoordig in Noord-Brasilië (32%).
Roeskopbyvreter
Die roeskopbyvreter (Merops boehmi) is 'n swerwer noord van die Zambezirivier in Mosambiek. Die voël is nog net twee keer in Suider-Afrika opgeteken. In Engels staan die voël as die Böhm's Bee-eater bekend.
Identifikasie
Die voël is 18 tot 22 cm groot en weeg 15 tot 20 gram.
Fresno de Caracena
Fresno de Caracena is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Kleinbloulelie
Die kleinbloulelie (Agapanthus africanus) is 'n meerjarige blomplant en is vinnige groeier met lintvormige blare en ronde hofies met wit of blou buisvormige blomme aan lang stele. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Blomtyd is van Desember tot Maart. Die plant verkies vol son of halfskadu en matige water.
J. Scott Smart
J. Scott Smart (27 November 1902 – 15 Januarie 1960) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Love in a Bungalow (1937), That's My Story! (1937), Some Like It Hot (1939), en The Fat Man (1951).
Ko Arima
Ko Arima (有馬 洪) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Bobby Connelly
Bobby Connelly (4 April 1909 – 5 Julie 1922) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Humoresque (1920).
Nuwekerk, Graaff-Reinet
duimnael|links|300px|Die Nuwekerk is deur die argitek [[Wynand Louw ontwerp in min of meer dieselfde styl as die Gereformeerde kerk Bethulie en veral die NG gemeente Die Strand se kerkgebou.]]
duimnael|regs|220px|Die hoeksteen van die Nuwekerk.
duimnael|links|290px|Die kerksaal van die Nuwekerk.
duimnael|regs|220px|Die hoeksteen van die Nuwekerksaal.
duimnael|180px|regs|Ds. [[Pieter van der Merwe, hier afgeneem in 1917 toe hy Sendingsekretaris was, was Nuwekerk se eerste leraar van 1929 tot 1931. Hy was tydens die Anglo-Boereoorlog leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes toe Gideon Scheepers enkele maande in die tenthospitaal op Beaufort-Wes deurgebring het voor die Britte hom naby Graaff-Reinet gefusilleer het.]]
duimnael|160px|links|Ds. [[Berning Malan|Frederic John Berning Malan was van 1931 tot 1938 Nuwekerk se tweede leraar, toe hy na Villiersdorp vertrek. Hy was daarna van 1941 tot 1943 leraar van die NG gemeente Drieankerbaai in Seepunt.]]
duimnael|160px|regs|Ds. Irenee Emilè Heyns was van 1939 tot 1943 Nuwekerk se derde leraar.
duimnael|160px|links|Ds. Andreas Stefanus Cronjé was die vierde leraar, maar het net hier gebly van 1944 tot 1945.
duimnael|160px|regs|Ds. Pieter Grobbelaar, van 1945 tot 1950 die vyfde leraar.
Sandro Pertini
Alessandro "Sandro" Pertini, OMCA ( Italiaanse: [(ales)ˈsandro perˈtiːni]; 25 September 1896 - 24 Februarie 1990) was 'n Italiaanse joernalis, partydige en sosialistiese politikus wat van 1978 tot 1985 as die sewende president van Italië gedien het.
Nuwekerk, Graaff-Reinet
duimnael|160px|links|Ds. [[Johan Bezuidenhoud|Johan Gregorius Bezuidenhoud, van 1950 af die sesde leraar. Hy was van 1938 leraar van Vrededorp, van 1941 tot 1943 van Johannesburg, van 1943 tot 1947 van Steynsburg en van laasgenoemde jaar tot en met sy koms hierheen van Dordrecht sodat hy in die bestek van 12 jaar twee Goudstadse gemeentes en drie Oos-Kaapse gemeentes bedien het.]]
duimnael|regs|160px|Ds. [[Herman Kinghorn|Hermanus Charles Kinghorn, leraar van 1955 tot 1960.]]
Die Nuwekerk was die tweede gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Kaapse dorp Graaff-Reinet, wat in 1927 uit die toe 135 jaar oue moedergemeente ontstaan het. Op 1 Januarie 2018 word Nuwekerk by die moedergemeente ingelyf, waarna 'n ander kerkgenootskap die Nuwekerk gebruik.
Sedert die samesmelting van Middelburg se moedergemeente met Middelburg-Uitsig in 2010 was Graaff-Reinet met sy twee gemeentes en Cradock met sy drie gemeentes die laaste twee dorpe op die Oos-Kaapse platteland met meer as een NG gemeente. Queenstown het vroeër ook drie gemeentes en toe twee gehad. Die ontvolking van die platteland eis ook op Graaff-Reinet sy tol, want in die amper 40 jaar tussen 1973 en 2012 het die gesamentlike getal belydende lidmate hier so te sê gehalveer van 2 115 tot 1 077. Net tussen 2010 en 2012 was die afname 270, oftewel sowat 20%. Nuwekerk se belydende lidmate het in 2012 op 395 te staan gekom en dié van die moedergemeente op 682.
Stigting
Weens die groot, ingrypende en blykbaar onoplosbare probleme in die moedergemeente het daar in die jare 20 van die vorige eeu veel onenigheid op Graaff-Reinet ontstaan, hoofsaaklik as gevolg van die gebruik van Afrikaans as kanseltaal deur ds. J.F. Naudé. Nadat herhaalde pogings tot versoening misluk het, het 'n groot aantal gemeentelede besluit om 'n afsonderlike gemeente te stig, met die primêre doel om Engels as kanseltaal te gebruik (iets wat uiteindelik nooit in die praktyk gebeur het nie). Politiek het ook 'n rol gespeel: Die afstigters was hoofsaaklike ondersteuners van die Verenigde Party; jare lank het die Nuwekerk bekendgestaan as die "Sap-kerk", in teenstelling met die moedergemeente as die "Nat-kerk". Op 4 September 1927 is 'n onafhanklike gemeente ná veel stryd deur 621 lidmate tot stand gebring. In 1933 het die lidmate tot 800 toegeneem en in 1952 reeds 1 100. Die moedergemeente was egter nog altyd groter as Nuwekerk: in 1933 was daar 1 411 lidmate en in 1952 1 436 sodat van albei gemeentes gesê kan word dat hulle 'n hoogtepunt in die middel van die 20ste eeu bereik het wat hul lidmaattal betref.
1688
Die jaar 1688 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 88ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Nuwekerk, Graaff-Reinet
Stigting
Op 'n buitengewone vergadering van die Sinodale Kommissie op 3 November 1927 is aansoek gedoen om in sinodale verband opgeneem te word of as dit nie kan nie, as sustergemeente erken te word. Die Sinodale Kommissie het geoordeel dat hy nie die bevoegdheid het om dit te doen nie en die versoek is na die Sinode verwys. Die Sinode van 1928, waarvan ds. G.J. Hugo die moderator was, het besluit om die "protesterende gemeente", soos dit tot hiertoe geheet het, in sinodale verband op te neem. Aan die Ringskommissie van die Ring van Graaff-Reinet is opdrag gegee om namens die Sinode hierdie gemeente in sinodale verband te stel. Voortaan sou die naam van die gemeente die Nederduitse Gereformeerde Gemeente, Nuwe Kerk, Graaff-Reinet wees. Eers in die 21ste eeu is die gemeentenaam as een woord geskryf.
Kerkgebou
Op 16 Maart 1929 is die hoeksteen van die kerkgebou gelê deur ds. P. Van der Merwe, die eerste leraar. Op 7 Desember 1929 geskied die plegtige inwyding van die kerk. Ds. P.G.J. Meiring, van 1904 tot 1907 leraar van die moedergemeente en indertyd redakteur van die Kerkbode, het as feesredenaar opgetree. Op 21 Maart 1931 koop die gemeente sy eerste pastorie aan. Op 5 Maart 1936 word 'n kerksaal ingewy en ná tien jaar kon die lidmate terugkyk op 'n tydperk van seën en vooruitgang, want toe het die gemeente se bate op £21 000 gestaan. Op 21 April 1951 bereik die gemeente nog 'n stoflike mylpaal met die inwyding van sy verdiepingpastorie. Die kerk, kerksaal en nuwe pastorie is langs mekaar opgerig.
In die eerste kwarteeu van sy bestaan het die lidmaattal van die gemeente byna verdubbel, net om in die 21ste eeu af te neem tot minder as tweederdes van wat dit by sy stigting was. In die vroeë jare het die gemeente se werksaamhede sterk uitgebrei en was daar bloeiende takke van die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging (ACVV), die Kaaplandse Vrouesendingbond (VSB), die Kindersendingkrans en die Kerkjeugvereniging (KJV).
Predikante
Ds. Pieter van der Merwe was behulpsaam in die gemeente voor hy op 16 Maart 1929 as die eerste leraar bevestig is. Hy bly aan tot 1931 toe hy opgevolg is deur ds. F.J.B. Malan, wat op 11 April daardie jaar bevestig is en aanbly tot in 1938. Ds. I.E. Heyns is op 9 September 1939 bevestig en bly tot 1943, ds. A.S. Cronjé volg hom op op 26 Februarie 1944, maar bly net 'n jaar. Ds. P. Grobbelaar word op 16 Junie 1945 die nuwe leraar en word ná vyf jaar op 12 Augustus 1950 opgevolg deur ds. J.G. Bezuidenhoud.
Ds. Danny Fourie was leraar van begin 1980 tot einde 1982.
Lidmaattal
Graaff-Reinet se moedergemeente en Nuwekerk se gesamentlike getal belydende NG lidmate was die afgelope 80 jaar nog altyd onder die topdrie van die groot dorpe in die Oos-Kaapse binneland. Die onderstaande tabel toon die afname in die lidmaattal van NG gemeentes op dié agt dorpe. In gevalle waar 'n gemeente by 'n ander ingelyf is of twee gemeentes saamgesmelt het, word hulle syfers saam aangedui. Dit geld Middelburg en Middelburg-Uitsig, Grahamstad, Grahamstad-Grenspos en Albanie, Somerset-Oos en Kookhuis asook Queenstown, Queenstown-Oos en Queenstown-Noord (laasgenoemde twee 'n ruk lank as Queenstown-Tuine). Elke dorp of gemeente se hoogste lidmaattal word in vet skrif aangedui. Hieruit blyk dat net Queenstown en Aliwal-Noord hul hoogtepunt ná die middel van die 20ste eeu bereik het en dat Burgersdorp sedert 1933 'n afname in sy lidmaattal ervaar. Teen 2010 het nog net Graaff-Reinet (twee) en Cradock (drie) meer as een gemeente gehad. Queenstown het die onderskeiding dat dit die eerste dorp enige plek ter wêreld was wat eers drie NG gemeentes gehad het, maar waar net 'n enkele gemeente oorgebly het. Hennenman in die Vrystaat het in 2012 die tweede geword.
Die gesamentlike lidmaattal van dié dorpe het reeds in 1952 'n hoogtepunt van 14 743 bereik, waarna dit teen 1995 teruggesak het tot 11 373, minder as die totaal in 1933 van 11 548. Tussen 1990 en 2000 het die totaal met net 1 381 afgeneem tot 10 572, maar in die daaropvolgende 12 jaar het die afname versnel toe die gemeentes 2 731 lidmate verloor het en te staan gekom het op 'n totaal van slegs 7 841. Dis 'n verlies van meer as 'n kwart van die lidmate.