cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orthoptera
Algemeen
Die meeste kortsprietsprinkane lê hul eiers in pakkies in die grond, soms tot 100 mm diep. Die wyfies het 'n lêboor wat aangepas is om te grawe. Die eierpakkies kan van tientalle tot meer as honderd eiers bevat. Baie soorte se eiers maak 'n diapouse deur om die winter of droogtes te oorleef. Wanneer die weerstoestande reg is, broei die eiers uit. Die nimfe, soos die larwes van hemimetaboolinsekte genoem word, is aanvanklik voetgangers. Hulle ondergaan tydens hul ontwikkeling vyf tot sewe vervellings en elke volgende stadium is groter as die vorige, met langer vlerkstompies.
Die laaste vervelling lei tot die volwasse stadium. Die jong volwassene het enigiets van dae tot weke nodig om geslagsryp te word. Soorte met 'n diapouse in die volwasse stadium neem selfs maande daarvoor.
Die lewensiklus van die langsprietsprinkaan is soortgelyk aan bogenoemde, maar die eiers word dikwels op of in plante gelê. Die wyfies het 'n sabelvormige lêboor.
Op baie plekke in die wêreld word sprinkane geëet. Hulle is 'n goeie bron van proteïen. Soldate word dikwels aangeraai om sprinkane te vang en te eet indien hulle sou verdwaal en die voedsel opraak.
Treksprinkane kan geweldige skade aan oeste aanbring.
Daar is ongeveer 650 spesies in Suid-Afrika, waarvan vier treksprinkane is. In Suider-Afrika word drie treksprinkane in drie soorte habitats aangetref: By die opbougebied bou die digthede van die alleenlopers op; die swerms ontwikkel in die permanente tuisgebied en val dan gereeld die invalsgebied binne. Die permanente tuisgebiede val grotendeels in die droë sentrale gedeeltes van Suid-Afrika en Suid-Namibië.
Sommige sprinkane maak 'n kenmerkende geluid deur stridulasie (vryf hul pole en/of vlerke teenmekaar). Die spesies het ook gehoororgane. Sprinkane vlieg oor die algemeen nie goed nie, en hulle gebruik hul vlerke eerder as hulpmiddel om verder te spring. Die treksprinkane is egter ’n uitsondering, want hulle kan ure aaneen vlieg.
Sommige sprinkaangroepe se vlerke is egter gereduseer, terwyl dit by ander heeltemal afwesig is. Sprinkaanpote het meestal ’n aantal stekels aan die agterkant, terwyl die derde paar looppote (springpote) besonder goed ontwikkel is. Dit het breë, lang dye (weens die sterk springspiere) met lang, slanke skene wat hulle in staat stel om baie ver te spring.
Die agterlyf (abdomen) bestaan gewoonlik uit 10 segmente. ’n Paar aanhangsels (serkusse) word aan die laaste segment aangetref. Die mannetjies gebruik dit tydens paring, maar dié van die wyfie is verklein. Wyfiesprinkane se negende en tiende agterlyfsegment is aangepas om ’n lêboor te vorm, wat gebruik word om holtes in die grond te boor waarin die eiers gelê word. Die lêboor is by sommige ondergrondlewende spesies afwesig.
Die suborde Caelifera se lêboor bestaan uit slegs twee paar aanhangsels, terwyl 'n derde paar gereduseer is. Hul paring word deur 'n uitgerekte vertoning voorafgegaan. Die wyfie grawe daarna 'n holte in die grond met haar agterlyf, wat baie lank kan uitrek, en lê die eiers onder die oppervlak. Die lêboor van die suborde Ensifera bestaan uit drie paar baie lang aanhangsels (in sommige gevalle langer as die liggaam). Tydens paring bevrug die mannetjie die wyfie met spermpakkies (spermatofore) en die eiers word kort hierna op plante of in die grond gelê. 'n Aantal families krieke behoort ook tot die suborde. Die jong sprinkane lyk baie soos hul ouers, hoewel hulle nie vlerke of geslagsorgane het nie; dié ontwikkel tydens vervellings.
Ná die laaste vervelling is die insek volwasse en groei hy nie verder nie. Die sprinkaan se dieet wissel baie. Kortsprietsprinkane is in die reël plantetend, maar baie langsprietsprinkane is omnivore. Sprinkane het baie natuurlike vyande, want ’n groot deel van hul eiers is die prooi van kewerlarwes en ander insekte, terwyl volwasse sprinkane deur reptiele, voëls en klein soogdiere gejag word.
Kamoeflering
Die kleur en vorm van baie sprinkane pas goed by hul omgewings in. Sommige langsprietsprinkane het 'n groen kleur en hul vlerke lyk soos jong blare. Sommige Suid-Amerikaanse spesies het selfs nagebootste skimmelspore op hul vlerke, en indien hulle skrikgemaak word, verskyn daar oogvlekke op die agterpunte. Ander spesies het weer lang, dun liggaamsdele, wat meebring dat hulle baie soos takke lyk. Die meeste kortsprietsprinkane het bepaalde kleurpatrone op hul lywe, wat hulle teen 'n bepaalde agtergrond verberg.
Stridulasie
Baie sprinkaanspesies kan 'n kenmerkende skerp "tjirp"-geluid voortbring. Dit word veral deur die mannetjies gedoen en is baie kenmerkend van die verskillende spesies, veral wat toonhoogte, ritme, ensovoorts betref. Die geluide word tydens paring gebruik, maar mannetjies bring dit ook voort wanneer hulle met mekaar meeding.
Die geluide word slegs in warm weersomstandighede gemaak en die patroon, asook ritme daarvan, is van die temperatuur afhanklik. Die voortbring van die geluide word stridulasie genoem en die klanke word op verskillende maniere geproduseer. Langsprietsprinkane beweeg die voorste vlerkpaar se basisse oormekaar, en dit bring mee dat 'n struktuur met dwars groewe op die een vlerk oor 'n kamvormige struktuur op die ander vlerk geskuur word. Die vibrasies word verder versterk deur 'n vlies wat styf onder die vlerkpaar gespan is om 'n hoë, helder geluid voort te bring. Die geluid is die hardste by krieke, wat tot dieselfde orde as langsprietsprinkane behoort.
Baie kortsprietsprinkane produseer 'n sagter en dowwer geluid deur hul springpootdye teen 'n uitstekende aar op die eerste paar vlerke te vryf. 'n Aantal ander meganismes word deur sommige spesies gebruik om klank voort te bring. Sommige spesies kortsprietsprinkane gebruik hul springpootheupe (koksas) terwyl ander knetterende geluide met hul agtervlerke maak. Ander sprinkane maak weer knersgeluide met hul kake. Die spesies wat geluide maak, het ook gehoororgane. Die langsprietsprinkaan het 'n timpaanorgaan in die voorste paar pote. Die orgaan bestaan uit 'n spleet wat met ’n trommelvlies bedek en oor ’n trommelholte gespan is. Die vlies dra alle vibrasies in die lug aan senuweeselle oor en die posisie van 'n klankbron kan presies bepaal word deur albei voorpote te gebruik.
Swartseevloot
Geskiedenis
duimnael|links|180px|Die Russiese Swartseevloot ná die Slag van Sinope in 1853. duimnael|links|180px|Monument vir die helde van die Sowjet-Swartseevloot-eskader 1941–1944 in Sewastopol met die name van die 28 skepe wat teen die [[Nazi-invallers geveg het.]] Dit is vermoedelik op 13 Mei 1783 saam met sy hoofbasis, die stad Sewastopol, deur prins Potemkin gestig. Rusland het ’n lang stryd teen sy hoofteenstander in die streek, die Ottomaanse Ryk, gevoer. Dit is van geweldige historiese en politieke belang vir Rusland. In 1790 het Russiese vlootmagte onder aanvoering van admiraal Fjodor Oesjakof die Turkse Vloot by die Slag van Kertsj-straat verslaan.
Vanaf 1841 is die vloot deur die Londense Konvensie tot die Swartsee beperk. Ná die Krimoorlog het die Verdrag van Parys (1856) bepaal die Swartsee moet ’n gedemilitariseerde gebied word, maar Rusland het ’n ruk later die verdrag verwerp en sy militêre mag in die gebied herstel.
Hulle het ook tydens die Eerste Wêreldoorlog teen die Turke, tydens die Tweede Wêreldoorlog teen Roemenië en tydens die Suid-Ossetiese Oorlog (2008) teen Georgië geveg.
Ná die Sowjetunie
Nadat die Sowjetunie aan die einde van die 20ste eeu verbrokkel het, was die Krim deel van die Oekraïne en het die grootste deel van die vloot se personeel en geriewe onder die jurisdiksie van dié land geval. Die grondgebied is egter aan Rusland verhuur, aanvanklik tot in 2017.
Weens kleiner fondse het die belang van die vloot in dié tyd afgeneem. Vroeg in die 21ste eeu het Rusland egter elemente van die Swartseevloot aan die kus van Georgië ontplooi vanweë konflik in die Kaukasus (veral tydens die Suid-Ossetiese Oorlog van 2008).
In April 2010 is die huurooreenkoms tussen Rusland en Oekraïne met 25 jaar verleng, tot in 2042. In ruil daarvoor het Rusland goedkoper aardgas aan Oekraïne gelewer.
Tydens die Krimkrisis in 2014 het die Outonome Republiek Krim hom op 11 Maart van dié jaar onafhanklik van Oekraïne verklaar en opname in Rusland versoek. Rusland het dié versoek toegestaan en op 21 Maart 2014 is ’n verdrag onderteken waarvolgens Rusland militêre beheer oor die Krim oorneem. Die wettigheid van die verdrag word egter internasionaal bevraagteken.
Op 24 Februarie 2022 het Rusland 'n grootskaalse inval begin in Oekraïne wat ook aktief deur die Swarseevloot ondersteun was. Op 13 April 2022 is die Russiese geleide missielkruiser Moskwa, die vlagskip van die Swartseevloot, deur twee Oekraïense Oekraïense R-360 Neptune-teenskip-kruisermissiele getref, wat die skip aan die brand gesteek het. Moskwa het later 'n ammunisie-ontploffing weens die brande opgedoen. Die Russiese Ministerie van Verdediging het gesê die skip is ernstig beskadig nadat 'n brand 'n ammunisie-ontploffing veroorsaak het, sonder enige verwysing na 'n Oekraïense aanval. Die volgende dag, na 'n poging om dit aan wal te sleep, het Russiese amptenare bevestig dat die skip gesink het.
Vroeg in Mei 2022 het die Oekraïne beweer dat hy twee Russiese Roofvoëlklas patrolliebote vernietig het met 'n Oekraïense Bayraktar TB2 onbemande gevegsvliegtuig naby Zmijini-eiland (Slangeiland) in die Swartsee.
Renault R-Tipe-enjin
Die Renault R-Type is 'n Inlynviersilinder dieselenjin wat vanaf 2011 vervaardig word. Dit vervang die 1,9 dCi- enjin in Renault se reeks en vervang die 2,0 dCi in die Nissan Qashqai. Toe die enjin van stapel gestuur is, het dit 96 kW gelewer, maar 'n tweelingturboaangedrewe variant van 118 kW sal later bekendgestel word.
R9M 130PS
Die R9M 130PS is in 2011 bekendgestel.
Die prestasiebewyse van die nuweling, wat binne die raamwerk van die Renault–Nissan–Mitsubishi-alliansie ontwikkel is, is soortgelyk aan dié van sy voorganger, die 1,9 dCi 130-enjin. Hierdie 1,6 liter-kragbron lewer 'n piekvermoë van 96 kW en 'n ruim wringkrag van 320 Nm wat beskikbaar is in 'n breë toereband.
Hierdie nuwe blok is die begin van 'n nuwe fase in Renault se beleid vir die afskaling van enjins. Die verkleining is verkry danksy die verkorting van die slag van die suiers en die herontwerp van die bewegende dele. Die veevolume van die silinder word verminder en verminder sodoende die hoeveelheid brandstof wat tydens elke siklus verbrand word. Prestasievlakke word egter gehandhaaf deur die doeltreffendheid van die turboaanjaers te verbeter.
Maya Kazan
Maya Kazan (gebore 24 November 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stake Land (2010) en Frances Ha (2012), en in die televisiereeks Z: The Beginning of Everything (2015).
Henri Garcin
Henri Garcin (gebore 11 April 1929 - 13 Junie 2022) is 'n Belgiese akteur, skrywer, en regisseur.
Ben Andrews (akteur)
Ben Andrews (16 Mei 1942 – 13 Mei 1981) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Mannix (1967), The Wide World of Mystery (1973), Planet of the Apes (1974), en The Six Million Dollar Man (1974).
Richard Cooper (akteur)
Richard Cooper (16 Julie 1893 – 18 Junie 1947) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Black Coffee (1931), The First Mrs. Fraser (1932), Lord Edgware Dies (1934), en Shipyard Sally (1939).
Thaba Tshwane
Thaba Tshwane (voorheen Voortrekkerhoogte) is 'n militêre kamp en voorstad in die suide van Pretoria, Suid-Afrika.
Penhoekpas
Die Penhoekpas is 'n bergpas in die Oos-Kaap. Die pas is in die Stormberg en dra die N6 nasionale pad oor die berg. Die pas is sowat 42 km suid van Jamestown en 60 km noord van Queenstown. Die pas is in 1892 gebou, bereik 'n hoogte van 1 844 m bo seespieël en het 'n maksimumhelling van 1:10.
Universele Verklaring van Menseregte
Die Universele Verklaring van Menseregte (UVMR) is 'n verklaring deur die Algemene vergadering van die Verenigde Nasies ( A/RES/217, 10 Desember 1948) in die Palais de Chaillot in Parys, Frankryk aangeneem en is veronderstel om die organisasie se siening oor menseregte uiteen te sit. John Peters Humphrey van Kanada was die hoofopsteller en is bygestaan deur Eleanor Roosevelt van die Verenigde State, René Cassin van Frankryk en P. C. Chang van China, onder andere.
48 state uit 58 het dit aanvaar. Geen state het daar teen gestem nie, en slegs agt het hulle weerhou. Onder andere, Suid-Afrika in die apartheidsera ontken die reg van gelykheid ten spyte van geboorte of ras. Die teks is geïnspireer deur die Franse Verklaring van Mense en burgerregte van 1789.
Al is dit nie 'n wettig bindende dokument nie, het dit gedien as grondslag vir die oorspronklike twee wettig bindende VN handveste van menseregte, die Internasionale Handves van Burgerlike en Politieke Regte en die Internasionale Handves van Ekonomiese, Maatskaplike en Kulturele Regte. Dit word nog algemeen deur akademici, voorstanders en grondwetlike howe aangehaal. Internasionale regskenners debatteer dikwels oor watter voorsienings internasionale gewoontereg verteenwoordig. Menings verskil baie oor hierdie onderwerp en wissel tussen 'n geringe gedeelte daarvan tot die verklaring in sy geheel.
Eleanor Roosevelt het na die Universele Verklaring van Menseregte verwys as die Magna Carta vir die ganse mensdom.
Nicolas Gob
Nicolas Gob (gebore 29 Oktober 1982) is 'n Belgiese akteur.
Jake White
Jake White (gebore 19 Maart 1963 in Johannesburg) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyafrigter. Hy was vanaf 2004 tot 2007 die Springbokafrigter.
Springbokafrigter (2004–2007)
White se betrokkenheid op elke vlak van Suid-Afrikaanse rugby het die indruk gelaat dat hy 'n unieke insig gehad het wat nie baie ander afrigters gehad het nie en is hy as die natuurlike keuse gesien as die nuwe nasionale afrigter in 2004. Ten tye van sy aanstelling as afrigter was Suid-Afrikaanse rugby in beroering. 'n Vroeë uitskakeling uit die Rugbywêreldbeker 2003 met interne konflik binne die Rugbyunie, die Kamp Staaldraad debakel, en die oorloop van Clyde Rathbone, die kaptein van die onder-21 wêreldkampioene na Australië, het dinge nog verder versleg.
Jake White is beloon vir sy bydrae toe hy die IRR se "Afrigter-van-die-Jaar"-toekenning in 2004 ontvang het. Die Springbokke het daardie jaar ook die "Span-van-die-Jaar"-toekenning ontvang en die belowende jong speler Schalk Burger het toe ook die "Speler-van-die-Jaar"-toekenning ontvang. Kort na die Drienasiesreeks oorwinning in 2004 is White se kontrak verleng tot na die 2007-Rugbwêreldbeker.
In 2005 is White kwaai gekritiseer deur plaaslike rugbyondersteuners oor sy volgehoue lojaliteit teenoor spelers van die 2004-span. Daar is gevoel dat hy in plaas daarvan om spelers te kies wat op daardie tydstip goed gespeel het, hy by die 2004 Drienasies-span gebly het, al het baie van daardie spelers se spel toe nie meer beïndruk nie. Tydens die Europese toer aan die einde van 2004 het die spelers nie baie goed gespeel nie, maar steeds het Jake by die oorspronklike Drienasies-span gebly. Kritiek was veral fel na die 30-12 neerlaag teen Australië in Sydney.
Die meeste van White se kritici is kort daarna weer stilgemaak nadat die Springbokke die Mandela Uitdaagplaat behou het deur die Wallabies te verslaan tydens 'n latere wedstryd in Johannesburg. 'n Week later het die Bokke weer die Wallabies op Loftus Versfeld in Pretoria verslaan tydens 'n openingswedstryd van die Drienasiesreeks. In die daaropvolgende week het die Bokke verras deur die All Blacks op Nuweland in Kaapstad, waar hulle sedert 1976 nie 'n enkele wedstryd verloor het nie, te verslaan.
Die Bokke se oorwinning oor die All Blacks het hulle gunstelinge gemaak om die Drienases-trofee te behou. Hulle het ook verby die Wallabies na die tweede plek op die wêreldranglys opgeskuif. Hierdie toets was dan ook die enigste toets wat die All Blacks in 2005 sou verloor. Twee weke daarna is alle twyfel oor White se spankeuses besweer toe hulle die Wallabies in Australië geklop het. Hierdie was die eerste keer sedert 1971 dat die Bokke die Wallabies drie keer in 'n jaar geklop het. Die Springbokke het egter hulle laaste Drienasies-wedstryd in Nieu-Seeland teen die All Blacks rakelings verloor.
In 2006 het die Springbokke 'n swak jaar gehad en die meeste van hulle wegwedstryde verloor. Hulle het eers teleurgestel deur die laag aangeslane Skotte net-net te klop en toe tuis teen die Franse en die Wêreldvyftiental te verloor. Dit was egter eers met die Drienasiesreeks dat die Bokke se swak spel blootgelê is toe hulle met 'n rekordneerlaag van 49-0 teen die Wallabies gely het – dit was dan ook die grootste neerlaag wat 'n Springbokspan nog ooit teen die Wallabies gely het. Die neerlaag is toe opgevolg met 'n verdere neerlaag te Pretoria teen die uiteindelike kampioene in die reeks, die All Blacks. Die jaar het dan ook nie beter geëindig tydens die Europese toer nie, met 'n verswakte span wat 32-15 teen Ierland en teen die Engelse te Twickenham met 23-21 tydens die eerste toets daar. Die Springbokke het 'n bietjie van hulle trots herwin deur die Engelse met 25-14 in die tweede toets te verslaan.
Die 2007 seisoen het belowend begin vir White en die bokke met baie talent beskikbaar uit die 2007 Super 14 spanne. Beide die finaliste, die Sharks en die Bulls was Suid-Afrikaanse spanne en White het ook baie spelers uit daardie spanne getrek. Toe die Springbokke teen 'n verswakte Engelse span gespeel het op 26 Mei in Bloemfontein, het hulle 'n klinkende 58 – 10 oorwinning behaal. Die tweede toets op 2 Junie te Loftus Versfeld was 'n meer gelykopstryd met die besoekers wat halftyd voorgeloop het met 17 – 19. 'n Hernude aanslag deur die Bokke in die tweede helfte het egter gesorg dat die Engelse oortuigend met 55 – 22 geklop is. White het 13 veranderinge aangebring aan die span wat teen Samoa te Ellispark op 9 Junie sou speel. Die Springbokke het daar ook 'n oortuigende 35 – 8 oorwinning behaal.
Suid-Afrika het die 2007-Drienasiesreeks goed weggespring deur Australië met 22 – 19 op Nuweland te klop. Hulle het egter die daaropvolgende wedstryd teen die All Blacks in Durban verloor. Jake White het baie kritiek ontlok toe hy 'n swakker Bokspan oorsee gestuur het vir die wegwedstryde van die Drienasiesreeks. Suid-Afrika het dan ook in dié wedstryde sleg verloor. Met die Springbokke se sege in die Rugbywêreldbeker 2007 het White se besluit geregverdig geblyk te wees.
Peter de Villiers is in Januarie 2008 verkies om White op te volg as Suid-Afrika se nasionale afrigter.
Cradockpas
Die Cradockpas is 'n bergpas oor die Outeniquaberge. Die pas het in die eerste helfte van die negentiende eeu George en omgewing met die Klein Karoo, Langkloof en die binneland verbind.
Duiwelskop
Toe George op 23 April 1811 gestig is, was die enigste goeie verbinding die roete weswaarts na Swellendam en Kaapstad. Ooswaarts en noordooswaarts het die verbinding oor land gestuit teen die Outeniquaberge, riviere en inheemse woude. Tot kort na 1811 het reisigers wat oos gemik het, die berge probeer omseil. Hulle het via Saasveld (toe Pampoenkraal, nou die George-kampus van die NMMU) gery, die Kaaimansrivier gekruis, oor die heuwels na Bergplaas en Kleinplaat en by Duiwelskop die berge oor. Dit het hoë eise aan mens en dier gestel. Tereg is die roete gevrees.
Cradockpas
Dit het gebiedend noodsaaklik vir die nuwe dorp geword om goeie kontak te hê met die boere in die huidige Oudtshoorn-omgewing, Langkloof en die oostelike distrikte van die Kaapkolonie. Die eerste landdros van George, A.G. van Kervel, was van mening dat 'n alternatiewe en ook beter roete oor die berge direk noord van George beskikbaar was. Dus lê hy sy planne aan die goewerneur, sir John Cradock, voor. Die koloniale sekretaris besluit om 5 000 riksdaalders vir die projek beskikbaar te stel en dat die bouwerk in Februarie 1812 'n aanvang sal neem. Blykbaar was die Cradockpas al binne twee maande gereed vir gebruik. Destyds is passe gemaak deur waens die veld in te stuur. Beperkte grondverskuiwingswerk is gedoen. Dit het gou geblyk een van die moeilikste en gevaarlikste passe aan die ooskus van die kolonie te wees. Op die hoogste punt is die pas 982m bo seevlak en dit is vir die soort verkeer wat dit moes dra te steil.
Die lewensduurte van so 'n pas was maar kort. Sodra 'n pad tot onder die grondvlak deur die osse, waens en ruiters se gebruik uitgeslyt het, is dit deur verdere gebruik en erosie byna onbegaanbaar gemaak. In so 'n geval het die waens koers gekry net langs die onbruikbare roete. Onderhoud in die vroeë negentienhonderds was beperk tot die opvul van gate en die verwydering van groot klippe uit die spore.
By die boonste nek was altyd die grootste probleem. Die bruikbare deel van die pas daar was so nou dat dit slegs eenrigtingverkeer toegelaat het. En toe dit onbegaanbaar raak, het stemme begin opgaan vir 'n nuwe bergoorgang.
Die einde van Cradockpas
Verslae uit die tyd stel die vraag of die Cradockpas wel 'n verbetering op die Duiwelskop-oorgang was. Mense en diere was altyd in doodsgevaar. Dertig osse en ses man met rieme was nodig om die wa oor die berg te sleep. En veral om te keer dat die wa met sy span osse en sy vrag nie teen die rotse afstort nie. Op reëndae was die gevaar op sy ergste. Kort-kort moes waens af- en opgelaai word. Om die 9 km oor die berg af te lê het dus soms 3 dae geneem. Te perd was dit so 3½ uur. Maar selde het 'n wa sonder enige skade bo uitgekom. Net oorkant die nek was 'n geskikte plek om as uitspanning te gebruik. Daar kon die togryers en osse uitrus en die waens herstel word voor die reis na die binneland voortgesit is. Teen 1838 het ene Jan van der Over selfs daar 'n winkeltjie bedryf.
Weens die Grensoorlog van 1835 en die begin van die Groot Trek kort daarna het die verkeer op hierdie roete toegeneem en die toestand daarvan verder laat agteruitgaan. Toe landmeter-generaal Charles Michell die pas daarna inspekteer, besef hy dat 'n nuwe roete oor die berg noodsaaklik geword het. Hy waarsku dat as 'n nuwe pad nie gebou word nie, sal die dorpie George vinnig kwyn. Dit het gelei tot die bou van die Montagupas.
Vandag
Teenswoordig is die pas slegs van toeristiese belang as voetslaanpad. Die roete is afgebaken met witgekalkte klipstapels wat onderhou word deur die Voortrekkerlaer van George. Vanaf die uitsigpunt in die Outeniquapas kan die bakens duidelik gesien word.
Martin Starr
Martin Starr (gebore 30 Julie 1982) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent I'll See You in My Dreams (2015) en in die televisiereekse Freaks and Geeks (1999), Party Down (2009), en Silicon Valley (2014).
Gustave van de Woestijne
Gustave Van de Woestijne (2 Augustus 1881 - 21 April 1947) was 'n Belgiese ekspressionistiese skilder.
Hy behoort tot die sogenaamde "Eerste Groep van Latem", 'n groep kunstenaars wat in die plattelandse dorpie Sint-Martens-Latem aan die oewer van die Lys, naby Gent werksaam was. Hy was die broer van die Vlaamse digter Karel Van de Woestijne. Hy is begrawe in die begraafplaas van Campo Santo.
Frank Morgan
Frank Morgan (1 Junie 1890 – 18 September 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Good Fairy (1935), Trouble for Two (1936), The Wizard of Oz (1939), en The Shop Around the Corner (1940).
Wilhelm Frick
Wilhelm Frick (12 Maart 1877 - 16 Oktober 1946) was 'n prominente Duitse politikus van die Nazi-party (NSDAP), wat van 1933 tot 1943 as die minister van Binnelandse Sake in die kabinet van Adolf Hitler gedien het en as die laaste goewerneur van die Protektoraat Bohemen en Morawië.
As hoof van die Kriminalpolizei (kriminele polisie) in München, neem Frick deel aan Hitler se mislukte Biersaal-staatsgreep van 1923, waarvoor hy aan hoogverraad skuldig bevind is. Hy het daarin geslaag om gevangenskap te vermy en kort daarna 'n leidende figuur van die Nazi Party (NSDAP) in die Reichstag geword. Nadat Hitler in 1933 kanselier van Duitsland geword het, het Frick by die nuwe regering aangesluit en is hy benoem tot die minister van Binnelandse Sake. Hy was instrumenteel in die formulering van wette wat die Nazi-regime (Gleichschaltung) gekonsolideer het, asook wette wat die Nazi-rassebeleid gedefinieer het, veral die Nuremberg-wette. Na die opkoms van die SS het Frick geleidelik die guns van die party verloor, en in 1943 word hy deur Heinrich Himmler as minister van binnelandse sake vervang. Frick het in die kabinet gebly as minister sonder portefeulje tot Hitler se dood in 1945.
Na die Tweede Wêreldoorlog is Frick verhoor en skuldig bevind aan oorlogsmisdade in die Neurenberg-verhore en tereggestel.
Acubens
Acubens (ook bekend as Alpha Cancri of α Cnc) is ’n dubbelster in die sterrebeeld Kreef (Cancer).
Groothertog Boris Wladimirowitsj van Rusland
Groothertog Boris Wladimirowitsj van Rusland (Russies: Борис Владимирович; 24 November 1877 - 9 November 1943) was die derde seun van groothertog Wladimir Aleksandrowitsj van Rusland, die kleinseun van tsaar Aleksander II en ’n neef van Nikolaas II.
Acubens
Name
Die ster as Bayer-naam is "Alpha Cancri" en sy Flamsteed-naam "65 Cancri". Die tradisionele naam, "Acubens", kom van die Arabiese الزبانى al zubanāh, "die kloue".
Groothertog Boris Wladimirowitsj van Rusland
Groothertog Boris het ’n militêre loopbaan gevolg. Hy het in 1904 aan die Russies-Japannese Oorlog deelgeneem en in 1914 ’n generaal-majoor in die Russiese weermag geword. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy in 1915 ’n regiment van die Ataman-Kosakke aangevoer. Hy was in Rusland bekend vir sy rustelose geaardheid en was ’n berugte pierewaaier.
Ná die val van die Russiese Ryk het die oorgangsregering hom in Maart 1917 in huisarres geplaas, maar hy het in September ontsnap en in die Kaukasus by sy ma en jonger broer aangesluit. Hy het Rusland in Maart 1919 saam met sy minneres van ’n lang tyd verlaat en is in bannelingskap met haar getroud. Hy het hom eindelik in Frankryk gevestig, waar hy die res van sy lewe deurgebring het. Hy is in 1943 in die besette Parys oorlede.
Acubens
Name
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Acubens" vir die ster goedgekeur.
Eienskappe
Acubens het ’n skynbare magnitude van 4,2 en is dus met die blote oog sigbaar. Met sy sterreklassifikasie van A5m is sy ligsterkte 23 keer dié van die Son. Die ster is sowat 174 ligjare van die Son af.
Aangesien dit naby die Sonnebaan lê, kan dit deur die Maan verduister word en soms ook deur planete.
Die primêre komponent, α Cancri A, is ’n wit A-tipe hoofreeksster met ’n skynbare magnitude van 4,26. Sy metgesel, α Cancri B, is ’n ster van die 11de magnitude.
Deur sy ligkurwe tydens verduisterings te bestudeer, word geglo α Cancri A is self ’n dubbelster van twee sterre met dieselfde helderheid en ’n skeiding van 0,1 boogsekondes.
Robert Coote
Robert Coote (4 Februarie 1909 – 26 November 1982) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Matter of Life and Death (1946), The Ghost and Mrs. Muir (1947), The Prisoner of Zenda (1952), en Scaramouche (1952).
Walther Funk
Walther Funk (18 Augustus 1890 - 31 Mei 1960) was 'n Duitse ekonoom en 'n Nazi-amptenaar wat van 1938 tot 1945 as Ryk Minister van Ekonomiese Sake gedien het en deur die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg as 'n prominente oorlogsmisdadiger verhoor en skuldig bevind is. Hy is gevonnis tot lewenslange tronkstraf en bly in die gevangenis totdat hy in 1957 op gesondheidsgronde vrygelaat is. Hy is drie jaar later oorlede.
Michael Kors
Michael Kors (gebore as Karl Anderson, Jr.; * 9 Augustus 1959) is 'n Amerikaanse modeontwerper wat in New York werksaam is. Kors dien as die ere-voorsitter en hoof kreatiewe beampte vir sy modeonderneming Michael Kors Holdings Limited wat in 1981 gestig is en waarvan die aandele op die New Yorkse effektebeurs genoteer word.
Kors se twee mode-etikette (Michael Kors Collection en MICHAEL Michael Kors) spits hom op prêt-à-porter-sportmode vir dames en here, bybehore, juweliersware, horlosies, skoene en parfuums toe. Kors het daarnaas tussen 1997 en 2003 as die Franse modehuis Céline se eerste ontwerper vir prêt-à-porter-damesklere gedien.
Michael Kors se eie of konsessie-modewinkels is in die belangrikste metropole en welvarendste nedersettings op aarde gevestig, waaronder New York, Beverly Hills, Chicago, Londen, Milaan, Parys, München, Istanboel, Doebai, Seoel, Tokio, Hongkong, Shanghai en Rio de Janeiro.
Maria Shireswaterval
Die Maria Shireswaterval is ongeveer 15 km vanaf Sabie op die R532-streeksroete in Mpumalanga, Suid-Afrika. Die waterval is vernoem na Maria Shires (gebore Taylor), moeder van Joseph Brooke Shires, 'n bosbouer wat die eerste bloekom en wattelbome by Brooklands geplant het.
Jacques du Toit
Jacques du Toit (* 19 November 1993, Bloemfontein) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs op haker speel.
Jeug/Varsitybeker/Vodacombeker
In 2011 is Du Toit gekies vir die Vrystaatse o/18 Cravenweekspan wat in Kimberley meegeding het. Hy was in twee wedstryde in die beginspan en die Vrystaat is as nie-amptelike wenners van die toernooi aangewys nadat hulle die Goue Leeus met 28–17 in die hoofwedstryd geklop het.
Na sy hoërskoolloopbaan hy Du Toit hom by die Vrystaat Cheetahs Akademie aan die Universiteit van die Vrystaat aangesluit en was hy die eerstekeuse haker vir die Vrystaatse o/19-span gedurende die 2012 O/19 Provinsiale Kampioenskap waar hy in tien wedstryde in die beginspan was en ’n drie gedruk het in die span se wedstryd teen die SWD Arende.
In 2012 is hy gekies vir die Shimlaspan in die Varsitybekerkompetisie en het hy in een wedstryd teen Wits gespeel.
Daarna is hy gekies vir die Suid-Afrikaanse nasionale o/20-span wat in Frankryk aan die 2013 IRR Juniorwêreldkampioenskap deelgeneem het. Het het in dieselfde jaar vir die Vrystaatse o/21-span in die O/21 Provinsiale Kampioenskap gespeel en het ’n drie gedruk in hulle wedstryd teen die Luiperds.
In 2014 het hy weer vir die Shimlas gespeel, hierdie keer in sewe wedstryde. Hierna is hy opgetrek na die Vodacombekerspan van die Vrystaat vir die 2014-seisoen. Hy het sy eersterangse debuut teen die Keniaanse uitnodigingspan, Simba XV, wat die Vrystaters met 77-10 gewen het. Hy het ook in 2014 se O/21 Provinsiale Kampioenskap vir die Vrystaat uitgedraf.
Vrystaat Cheetahs
Du Toit is by die Vrystaat Cheetahs se Curriebekerspan vir die 2015-seisoen ingesluit.
Zoe Kazan
Zoe Kazan (gebore 9 September 1983) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Revolutionary Road (2008), Ruby Sparks (2012), In Your Eyes (2014), en The Big Sick (2017).
Dana Andrews
Dana Andrews (1 Januarie 1909 – 17 Desember 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ox-Bow Incident (1943), Laura (1944), State Fair (1945), en The Best Years of Our Lives (1946).
W.F.H. Huyzers
Willem Frederik Hendrik Huyzers (1904–1978) was ’n predikant in die Nederduitsch Hervormde Kerk en skrywer van godsdienstige werke en dramas. Die digter N.P. van Wyk Louw is sy swaer.
Lewe en werk
Willem Frederik Hendrik Huyzers is op 30 April 1904 gebore. Hy bekwaam homself as predikant in die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika en word georden op 14 November 1931. Hy is getroud met Sophia Maria Pohl, die suster van Anna Neethling-Pohl en Truida Pohl, laasgenoemde die vrou van N.P. van Wyk Louw, wat dus sy swaer is.
Hy bedien onder andere die gemeentes van Krugersdorp, Brixton en Duiwelskloof en word ook verkies tot die Kuratorium vir Teologiese Opleiding van die kerk, waar hy van 1956 tot 1957 as voorsitter dien.
Na aftrede vestig hy hom op ’n plasie in in die Oos-Transvaal. Op 11 Mei 1978 is hy oorlede.
Skryfwerk
Hy skryf die Kersspel Ster uit die Ooste. Ver bo korale is ’n boek met dagboekstukke, wat hy saam met ander skryf, en Paradys of oerwoud is ’n bundel met preke.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Tydskrifte en koerante
HTS Teologiese Studies. Vol 66 No.3 2010 Supplementum 9 “Honderd Jaar Kerk en Teologiese Opleiding: ’n Kroniek van die Hervormde Kerk.
Eric Godon
Eric Godon (gebore 7 Februarie 1959) is 'n Belgiese akteur en regisseur.
Gene Morgan
Gene Morgan (12 Maart 1893 – 13 Augustus 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tangled Destinies (1932), Blonde Venus (1932), Roaming Lady (1936), en Murder in Greenwich Village (1937).
NG gemeente Northam
duimnael|170px|Ds. A.P. Burger het in Februarie 1950 die toe nege jaar oue gemeente se vierde leraar geword.
duimnael|regs|160px|Ds. J.J. van As, leraar van [[15 Januarie 1977 tot 1983.]]
Die NG gemeente Northam is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die dorpie Northam in die provinsie Limpopo op die grens met Noordwes.
Stigting
Op 31 Mei 1941 het sowat 200 lidmate vanaf die gemeente Rustenburg, met sentrum Northam, 80 km ten noorde van Rustenburg, en sowat 250 lidmate van Zwartruggens, met sentrum Dwaalboom, 125 km ten noorde van Zwartruggens, afgestig as die gemeente Rustenburg-Noord, met dr. Van Schalkwyk as konsulent. Die gemeente is van Zwartruggens en Rustenburg deur die 65 km breë "naturelle-gebied" afgesny, wat in 1977 saam met ses ander stukke die sogenaamde onafhanklike republiek van Bophuthatswana sou word.
Beginjare
Op 5 Junie 1942 kon die gemeente hulle eerste leraar, prop. A.A. van Wyk, en sy gade verwelkom. Op Sondag 7 Junie is klein Abraham, die eersteling van ds. en mev. Van Wyk, as eerste dopeling deur hom gedoop. Alhoewel die gemeente reeds besluit het om die pastorie op Northam te bou, moes die leraar die eerste tydperk by gemeentelede tuisgaan tot die pastorie ingewy is. Kerkraadsvergaderings is om die beurt op Dwaalboom en Northam, wat meer as 60 km uitmekaar geleë is, gehou. Die leraar moes die Heilige Nagmaal vier keer per jaar in elke afdeling bedien. Op 25 April 1944 ontvang ds. Van Wyk demissie, aangesien hy 'n beroep na Koster-Derby aangeneem het.
Winterpaleis
Konstruksie
Die Winterpaleis is tussen 1754 en 1762 gebou vir keiserin Elisabeth. Die Russies/Italiaanse argitek Bartolomeo Rastrelli het opdrag gekry om ’n paleis te bou wat mooier is as enige ander Europese koninklike paleis. Dit het agt jaar geneem om te voltooi en 4 000 mense het daaraan gewerk. Rastrelli wou die 460 kamers van die paleis in die barokstyl versier. Elisabeth het egter in 1762 gesterf en haar opvolger, Pieter III, nie lank daarna nie. Die nuwe keiserin, Katharina die Grote, se smaak was heeltemal anders as Elisabeth s’n en sy het nuwe argitekte gesoek om die paleis in die neoklassieke styl te voltooi. Die afrondingswerk is nog in dieselfde jaar gedoen. Die groen-en-wit paleis bestaan uit ’n mengsel van barok en neoklassisme. Daar word beweer dat die paleis 1 500 kamers, 1 786 deure en 1 945 vensters het.
Die brand van 1837
In die nag van 17 Desember 1837 het ’n groot brand in die Winterpaleis uitgebreek. Daar het min van die paleis oorgebly. Nikolaas I was vasbeslote om die paleis gou weer te laat herstel. Die werk het net vyftien maande geduur en het onder leiding van die argitekte Vasily Stassov en Alexander Brjoellov plaasgevind; Stassov was verantwoordelik vir die openbare vertrekke en Bryullov vir die private vertrekke.
In 1839 het die keiserlike gesin na die paleis teruggetrek.
Gebruik
Die keiserlike gesin het die paleis as winterwoning gebruik van 1762 tot 1917, toe die Romanof-dinastie tot ’n einde gekom het. Die paleis is vir talle geleenthede gebruik, soos danspartye, huwelike en kronings. Die Russiese tsaars het ’n groot aantal kunswerke uit hul persoonlike versamelings hierheen gebring. Ná die Februarie-rewolusie van 1917 het die tussentydse regering die paleis as hoofkwartier gebruik. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is ’n deel van die paleis as ’n hospitaal ingerig en ná die Oktober-rewolusie van 1917 het die Winterpaleis deel van die Hermitage geword.
Lys van Asiatiese atletiekrekords
Die artikel bevat 'n lys van atletiekrekords in Asië:
Mans (opelug)
Tabel met Asiatiese atletiekrekords vir mans:
KAI T-50 Golden Eagle
Die KAI T-50 Golden Eagle (Koreaans: 골든 이글) is 'n familie van Suid-Koreaanse supersoniese gevorderde opleidingsvliegtuie en ligte vegvliegtuie, ontwikkel deur Korea Aerospace Industries (KAI) in samewerking met Lockheed Martin. Die T-50 is die eerste inheemse supersoniese vliegtuig van Suid-Korea en een van die wêreld se min supersoniese opleiers. Die ontwikkeling het in die laat-1990s begin, met sy nooiensvlug in 2002. Die vliegtuig het in 2005 begin om aktief diens te verrig in die Republiek van Korea se Lugmag (ROKAF).
Die T-50 is verder ontwikkel tot aerobatiese en gevegsvariante, naamlik T-50B, TA-50 en FA-50. Die F-50 enkelsitplek-multirolvegvliegtuig-variant is oorweeg. Die T-50B dien saam met die Suid-Koreaanse Lugmag se lugtoertjiespan. Die TA-50-ligte aanvalvariant is deur Indonesië bestel. Die Filippyne het 12 eenhede van die FA-50-variant bestel. Die T-50A is bemark as 'n kandidaat vir die volgende generasie TX-opleierprogram van die Amerikaanse Lugmag, maar was nie suksesvol met die bod nie. Thailand het 12 eenhede van die T-50 variant vir gevorderde opleiding bestel.
KAI en Lockheed Martin het 'n gesamentlike internasionale bemarkingsprogram vir die T-50 in 2003 geloods. Die ROKAF het in Desember 2003 'n produksiekontrak vir 25 T-50's geplaas met vliegtuie wat tussen 2005 en 2009 afgelewer moes word. Die oorspronklike T-50-vliegtuie is toegerus met die AN/APG-67(v) 4-radar van Lockheed Martin. Die T-50 is toegerus met 'n GE F404-enjin met Full Authority Digital Engine Control (FADEC) gebou onder lisensie deur Samsung Techwin. Ingevolge die mede-produksieooreenkoms T-50/F404-102 lewer GE enjinstelle direk aan Samsung Techwin wat die verdere aangewese onderdele vervaardig, sowel as die finale montering en toets van die enjins.
Republiek van Korea
In 2011 word die eerste eskader met die TA-50, die T-50 se ligte aanvalsvariant, in gebruik gestel in die ROKAF. Die ROKAF se Black Eagles aerobatiese span bedryf die T-50B-weergawe. In 2014 is die FA-50 amptelik deur die ROKAF ontplooi met president Park Geun-hye wat 'n amptelike seremonie gelei het waartydens 'n vlugdemonstrasie sy vermoëns getoon het. 20 FA-50's is aan 'n eie lugmagvleuel toegewys. 60 FA-50's is deur ROKAF bestel. Op 9 Oktober 2014 het 'n FA-50 'n AGM-65 Maverick suksesvol getoetsvuur op 'n stilstaande teiken, 'n gesloopte skip.
Indonesië
Indonesië het die T-50, saam met vier ander vliegtuie, oorweeg om sy Hawk Mk 53-opleier en OV-10 Bronco-aanvalsvliegtuig te vervang. In Augustus 2010 het Indonesië aangekondig dat T-50, Yak-130 en L-159 die oorblywende kandidate was vir die vereiste vir 16 gevorderde straler-opleiers. In Mei 2011 het Indonesië 'n kontrak onderteken om 16 T-50 vliegtuie vir VS$ 400 miljoen te bestel. Die vliegtuig moes wapenhegpunte en geweermodules bevat, wat ligte aanvalvermoëns moontlik maak. Die Golden Eagles vervang die Hawk Mk 53 in diens van die Indonesiese Lugmag. Indonesië se weergawe is aangewys as T-50i. Aflewerings het in September 2013 begin, en in Januarie 2014 afgehandel.
Filippyne
Die Filippynse Lugmag (PAF) het 12 KAI TA-50-vliegtuie gekies om aan sy vereiste vir 'n ligte aanval- en ingevoerde vegvliegtuig te voldoen. Die Departement van Nasionale Verdediging (DND) het die keuse van die tipe in Augustus 2012 aangekondig. Befondsing vir 12 vliegtuie is in September 2012 deur die Kongres goedgekeur.
Op 13 Februarie 2014 het president Aquino die betalingskema goedgekeur vir die aankoop van twaalf opleidingsvegvliegtuie met 'n begroting van P18,9 miljard ($ 415,7 miljoen). Op 28 Maart 2014 het die DND 'n kontrak onderteken vir 12 FA-50 ligte aanvalsvliegtuie ter waarde van P18,9 miljard (VS $ 421,12 miljoen).
Smilodon
Smilodon is ’n uitgestorwe genus Katagtiges van die subfamilie Machairodontinae. Dit is waarskynlik die bekendste sabeltandkat en het tydens die Pleistoseen-epog (2,5 miljoen tot 10 000 jaar gelede) in die Amerikas voorgekom. Drie spesies van die genus is bekend en hulle verskil in grootte en bou.
KAI T-50 Golden Eagle
Werksuitset
<!--
Smilodon
Smilodon was sterker gebou as enige moderne kat, maar veral sy voorste ledemate was goed ontwikkel en sy boonste slagtande besonder lank. Sy kakebeen kon groter oopmaak as moderne katte s’n en hy kon dus groot plantvretende diere soos bisons en kamele vang.
Die dier het waarskynlik in geslote habitats, soos woude en bosagtige dele, voorgekom en hy sou dus sy prooi kon voorlê. Sy afhanklikheid van groot prooi kon daartoe gelei het dat hy uitgesterf het – min of meer in die tyd toe die megafauna in Noord- en Suid-Amerika verdwyn het, sowat 10 000 jaar gelede. Wetenskaplikes is nie seker of die diere alleen of in groepe voorgekom het nie – ’n ontleding van die gedrag van moderne roofdiere sowel as van Smilodon-fossiele steun albei teorieë.
Naam
Die bynaam "sabeltandkat" verwys na die besonder lang boonste slagtande. Die dier word soms die "sabeltandtier" genoem, maar is glad nie naby aan ’n tier (of enige oorlewende Katagtige) verwant nie; die tier is van die subfamilie Pantherinae, terwyl Smilodon tot die subfamilie Machairodontinae behoort.
Die naam Smilodon kom uit Grieks: σμίλη (smilē), "vleismes" en ὀδoύς (odoús), "tand" (met die stam odont-, soos gesien kan word in die genitiewe vorm, ὀδόντος, odóntos).
Klassifikasie
duimnael|280px|links|'n Opsomming van die Smilodon fatalis. Die genusnaam Smilodon is in 1842 geskep deur die Deense naturalis en paleontoloog Peter Wilhelm Lund. Hy het die fossiele van Smilodon populator in grotte naby ’n dorpie in Brasilië ontdek. Dit word saam met verskeie spesies sabeltandkatte in die subfamilie Machairodontinae, in die familie Felidae, geklassifiseer.
Volgens ’n ou DNS-toets moes Smilodon saam met moderne katte (subfamilie Felinae) geklassifiseer word, maar ’n studie in 2005 het daarop gedui dat Smilodon tot ’n ander lyn van Felidae behoort.
’n Ander studie in die volgende jaar het dit bevestig en getoon die Machairodontinae het vroeër van die voorsate van moderne katte afgeskei en dat hulle nie naby verwant is aan enige lewende katspesie nie.
Spesies
duimnael|200px|’n Skelet van S. fatalis. Hoewel ’n paar Smilodon-spesies al beskryf is, word net drie vandag erken:
Zamzam-put
Die Zamzam-put (ook Put van Zamzam of net Zamzam; Arabies: زمزم) is ’n put in die Al-Masdjid al-Haram in Mekka, Saoedi-Arabië. Dit is geleë 20 m oos van die Kaäba, die heiligste plek in Islam. Volgens dié geloof het die waterbron wonderbaarlik ontstaan toe Abraham se seun, Ismael, dors was en gehuil het vir water. Miljoene pelgrims besoek Mekka elke jaar en drink van die Zamzam se water as deel van die hadj of oemra.
Geskiedenis
Sy het eerste die naaste heuwel, Safa, uitgeklim om oor die omringende gebied uit te kyk. Toe sy niks sien nie, het sy na die ander heuwel, Marwa, gegaan. Wanneer Hagar op een van die heuwels was, kon sy Ismael sien en het sy geweet hy is veilig. Op die vlakte tussen die heuwels kon sy hom egter nie sien nie en het sy gehardloop. Sy het sewe keer heen en weer in die hitte gehardloop voordat sy na haar seun teruggekeer het. Daar het sy ’n fontein gesien wat ontspring het waar die aartsengel Gabriël die grond met sy vlerk aangeraak het. Dit is wat vandag die Zamzam-put genoem word en was nie net ’n bron van water vir Hagar nie, maar ook ’n beloning vir haar geduld.
Die naam kom van die frase Zomë Zomë, wat beteken "hou op vloei". Dit was ’n opdrag wat Hagar aan die put gegee het om die water in bedwang te hou.
Die water
Die Zamzam-put is met die hand opgegrawe en is sowat 30 m diep met ’n deursnee van tussen 1,08 en 2,66 m. Water is aanvanklik met toue en emmers uitgetrek, maar vandag is die put ’n kelderkamer waar die water agter glaspanele gesien kan word (besoekers word nie toegelaat nie). Die water word met behulp van elektriese pompe deur die moskee versprei.
duimnael|150px|Zamzam-water in ’n plastiekbottel vir niekommersiële verspreiding in [[Pakistan. So kan pelgrims die water tuis onder familie en vriende versprei wanneer hulle van Mekka af kom.]]
Die Saoedi Geologiese Opname het ’n navorsingsentrum wat die tegniese eienskappe van die water in besonderhede ontleed. Watervlakke word gemeet, asook onder meer die pH en temperatuur. Die inligting word voortdurend aanlyn beskikbaar gestel.
Zamzam-water is kleur- en reukloos, maar het ’n besondere smaak.
Campbell Copelin
Campbell Copelin is 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Timberland Terror (1937), Typhoon Treasure (1938), Kiss the Blood Off My Hands (1948), en Brighton Rock (1948).
Lorem ipsum
duimnael|200px|regs|Die gebruik van lorem ipsum om die aandag op die grafiese elemente in 'n dokument (in hierdie geval 'n webwerf) te vestig. In uitgewery en grafiese ontwerp is lorem ipsum standaard plekhouerteks wat gebruik word om die grafiese elemente van 'n dokument of visuele aanbieding, soos lettertipe, drukkuns en uitleg, uit te lig. Lipsum dien ook as 'n plekhouer vir voorbeelde in visuele ontwerpprojekte voordat die werklike woorde in die finale produk ingesit word.
Die mees algemene lorem ipsum teks lees as volg:
Die teks vind sy oorsprong uit Cicero se De finibus bonorum et malorum' (Oor die doel van Goed en Kwaad''). Die oorspronklike paragraaf het begin met: 'Neque porro quisquam est qui dolorem ipsum quia dolor sit amet, consectetur, adipisci velit (Vertaling: Niemand hou van pyn om pyn se onthalwe nie, of soek daarvoor en wil dit hê net omdat dit pyn is nie...''). Dit is nie bekend wanneer die teks sy teenswoordige vorm verkry het nie; maar dit mag al so vroeg as die 1500's gewees het (met 'n paar kleinere wysigings) of dalk selfs so laat as die 1960's.
Baie variasies op die standaard lorem ipsum teks bestaan, waarvan sommiges bitter min ooreenkoms met die oorspronklike een toon. Ander weergawes het addisionele letters — soos k, w en z — wat skaars of glad nie in Latyn teenwoordig was nie, asook onsinnige woorde soos zzril, takamata en gubergren wat by die oorspronklike bygelas is om by die taal van die lettersetter aan te pas.
Swartband-kardinaal
Die Swartband-kardinaal (Apogon cookii) is 'n vis wat voorkom in die Indiese - Pasifiese area, die Rooisee en die ooskus van Afrika van Oman tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Blackbanded cardinal.
Voorkoms
Die volwasse vis is 10 cm lank, witterig van kleur met ses donker horisontale strepe oor die kop en lyf. Op die basis van die stertvin is 'n swart kol.
Habitat
Die vis kom voor in koraalriwwe in grotte en beskermde mere.