cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Westerse filosofie
Middeleeue
Filosowe uit die Middeleeue sluit die Christelike filosowe Augustinus van Hippo, Boethius, Anselm, Gilbert de la Porrée, Petrus Abaelardus, Roger Bacon, Bonaventura (Giovanni di Fidanza), Thomas Aquinas, Johannes Duns Scotus,Willem van Ockham en Jean Buridan in; die Joodse filosowe Maimonides en Gersonides; en die Moslem-filosowe Alkindus, Alfarabi, Alhazen, Avicenna, Algazel, Avempace, Abubacer, Ibn Khaldun en Averroes. Die middeleeuse tradisie van skolastiek het steeds laat in die 17de eeu gefloreer, deur  figure soos Francisco Suárez en Johannes van St. Thomas.
Renaissance
Die Renaissance ('wedergeboorte') was 'n periode van oorgang tussen die Middeleeue en moderne denke, waarin die herstel van klassieke tekste gehelp het om die filosofiese belangstellings weg te skuif van tegniese studies in logika, metafisika en teologie na eklektiese ondersoeke na moraliteit, filologie en die mistieke. Die bestudering van die klassieke en menslike kunste, soos geskiedenis en letterkunde, geniet 'n wetenskaplike belangstelling wat tot dusver onbekend was in die Christendom, 'n neiging waarna verwys word as die humanisme. Die humaniste het die middeleeuse belangstelling in metafisika en logika verdring deur die skyfstyl van Francesco Petrarca te volg en die mens en sy deugde die fokus van filosofie te maak.
Psoralea vanberkeliae
Psoralea vanberkeliae is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Wes-Kaap en is deel van die fynbos. Dit kom op die kus kranshange suidwes van Plettenbergbaai voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 3 km² en daar is twee subpopulasies wat bedreig word deur indringerplante.
Westerse filosofie
Renaissance
Die mate waartoe die Renaissance-intellektuele geskiedenis deel uitmaak van die moderne filosofie word betwis.
Moderne filosofie
Die term "moderne filosofie" het veelvuldige gebruike. Thomas Hobbes word byvoorbeeld soms beskou as die eerste moderne filosoof omdat hy 'n sistematiese metode op politieke filosofie toegepas het. In teenstelling hiermee word René Descartes dikwels beskou as die eerste moderne filosoof omdat hy sy filosofie gegrond het in probleme van kennis, eerder as metafisika.
Moderne filosofie en veral die Verligtingfilosofie, word onderskei deur die toenemende onafhanklikheid van tradisionele owerhede soos die Kerk, Akademie en AristotelianismeSteven Nadler, A Companion to Early Modern Philosophy, 2008, bl. 1–2 ; 'n nuwe fokus op die grondslae van kennis en metafisiese stelselbou en die ontstaan van moderne fisika uit die natuurfilosofie.
Vroeë moderne periode (17de en 18de eeue)
Sommige sentrale onderwerpe van die Westerse filosofie in die vroeë moderne (ook klassieke moderne) periode sluit die aard van die gees en die verhouding daarvan tot die liggaam in, die implikasies van die nuwe natuurwetenskappe vir tradisionele teologiese onderwerpe soos vrye wil en God, en die opkoms van 'n sekulêre basis vir morele en politieke filosofie. Hierdie tendense val eerstens opvallend in die oproep van Francis Bacon vir 'n nuwe, empiriese program vir die uitbreiding van kennis, en het spoedig 'n groot invloed gehad op die meganiese fisika en die rasionalistiese metafisika van René Descartes.
Ander noemenswaardige moderne filosowe sluit Baruch Spinoza, Gottfried Wilhelm Leibniz, John Locke, George Berkeley, David Hume en Immanuel Kant in. Baie ander bydraers was filosowe, wetenskaplikes, mediese dokters en politici. 'n Kort lys bevat Galileo Galilei, Pierre Gassendi, Blaise Pascal, Nicolas Malebranche, Antonie van Leeuwenhoek, Christiaan Huygens, Isaac Newton, Christian Wolff, Charles Montesquieu, Pierre Bayle, Thomas Reid, Jean le Rond d'Alembert, Adam Smith, en Jean-Jacques Rousseau.
Die benaderde einde van die vroeë moderne periode word meestal geïdentifiseer met die sistematiese poging van Kant om metafisika te beperk, wetenskaplike kennis te regverdig en beide met moraliteit en vryheid te versoen.
Laat moderne periode (19de eeu)
Laat-moderne filosofie word gewoonlik geag die begin van die kernjaar van 1781, toe Gotthold Ephraim Lessing te sterwe kom en Immanuel Kant se Kritiek van Reine Beredening verskyn het.
Die Duitse filosofie het in hierdie eeu 'n groot invloed uitgeoefen, deels te danke aan die oorheersing van die Duitse universiteitsstelsel. Duitse idealiste, soos Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, en die lede van die Jena-romantiek (Friedrich Hölderlin, Novalis, en August Wilhelm Schlegel), het die werk van Kant getransformeer deur te beweer dat die wêreld saamgestel is deur 'n rasionele of geestegenoot prosesse, en as sodanig geheel en al kenbaar is. Arthur Schopenhauer se identifisering van hierdie wêreldkonstituerende proses as 'n irrasionele wil om te leef, het die latere denke van die 19de en vroeë 20ste eeu beïnvloed, soos die werk van Friedrich Nietzsche.
Die 19de eeu het die radikale opvattinge van selforganisasie en intrinsieke orde vanuit die Goethese wetenskap en die Kantiaanse metafisika geneem, en het voortgegaan om 'n lang uitbreiding te ontwikkel oor die spanning tussen sistematisering en organiese ontwikkeling. Die belangrikste was die werk van Hegel, wie se Phenomenology of Spirit (1807) en Science of Logic (1813–16) 'n "dialektiese" raamwerk vir die ordening van kennis opgelewer het. Soos met die 18de eeu, het wetenskaplike ontwikkelings ontstaan uit filosofie en ook die filosofie uitgedaag: die belangrikste was die werk van Charles Darwin, wat gebaseer was op die idee van organiese selfregulering wat by filosowe soos Smith gevind is, maar gevestigde opvattings fundamenteel uitgedaag het.
Na die dood van Hegel in 1831 draai die 19de-eeuse filosofie grotendeels teen idealisme ten gunste van verskillende vorme van filosofiese naturalisme, soos die positivisme van Auguste Comte, die empirisme van John Stuart Mill en die historiese materialisme van Karl Marx. Logika het sedert die ontstaan van die dissipline 'n periode van die belangrikste verbeterings begin, aangesien toenemende wiskundige presisie die hele veld van afleidings tot formalisering in die werk van George Boole en Gottlob Frege geopen het. Ander filosowe wat gedagtes begin het om die filosofie in die 20ste eeu te vorm, is:
• Gottlob Frege en Henry Sidgwick, wie se onderskeie werk in logika en etiek, die instrumente verskaf het vir vroeë analitiese filosofie.
• Charles Sanders Peirce en William James, wat pragmatisme gestig het.
• Søren Kierkegaard en Friedrich Nietzsche, wat die grondslag gelê het vir eksistensialisme en post-strukturalisme.
Hedendaagse periode (20ste en 21ste eeu)
Die drie belangrikste kontemporêre benaderings tot akademiese filosofie is analitiese filosofie, kontinentale filosofie en pragmatisme. Hulle is nie ten volle verteenwoordig nie of onderling uitsluitend nie.
Die 20ste eeu hanteer die omwentelinge wat geproduseer word deur 'n reeks konflikte binne die filosofiese diskoers oor die basis van kennis, met die omverwerping van klassieke sekerhede, en nuwe sosiale, ekonomiese, wetenskaplike en logiese probleme. Die filosofie van die 20ste eeu was opgestel vir 'n reeks pogings om ouer kennisstelsels te hervorm en te bewaar, en dit te verander of af te skaf. Seminale figure sluit Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein, Edmund Husserl, Martin Heidegger en Jean-Paul Sartre in. Die publikasie van Husserl se Logical Investigations (1900–1) en Russell se The Principles of Mathematics (1903) word beskou as die begin van die 20ste-eeuse filosofie. In die 20ste eeu was daar ook toenemende professionalisering van die dissipline en die begin van die huidige (kontemporêre) era van filosofie.
Carol Adams (aktrise)
Carol Adams (15 Maart 1918 – 9 April 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bad Man of Deadwood (1941), Ice-Capades (1941), The Gay Vagabond (1941), en Ridin' on a Rainbow (1941).
Westerse filosofie
Hedendaagse periode (20ste en 21ste eeu)
Sedert die Tweede Wêreldoorlog is kontemporêre filosofie meestal verdeel in analitiese en kontinentale tradisies; eersgenoemde word in die Engelssprekende wêreld geskep en laasgenoemde op die kontinent van Europa. Die waargenome konflik tussen kontinentale en analitiese filosofiese skole is steeds prominent, ondanks toenemende skeptisisme oor die bruikbaarheid van die onderskeid.
Analitiese filosofie
In die Engelssprekende wêreld het analitiese filosofie die dominante skool geword vir 'n groot deel van die 20ste eeu. Die term "analitiese filosofie" wys rofweg na 'n groep filosofiese metodes wat gedetailleerde beredenering, aandag aan semantiek, gebruik van klassieke logika en nie-klassieke logika en duidelike betekenis bo alle ander kriteria benadruk. Alhoewel die beweging uitgebrei het, was dit in die eerste helfte van die eeu 'n samehangende skool. Analitiese filosowe is sterk gevorm deur die logiese positivisme, verenig deur die idee dat filosofiese probleme deur die aandag aan logika en taal opgelos moet en moes word.
Bertrand Russell en George Edward Moore word ook gereeld gereken as die stigters van die analitiese filosofie, beginnend met hul verwerping van die Britse idealisme, hul verdediging van realisme en die klem wat hulle op die wettigheid van analise gelê het. Russell se klassieke werke The Principles of Mathematics, "On Denoting" en Principia Mathematica (met Alfred North Whitehead), het behalwe om die gebruik van wiskundige logika in filosofie sterk te bevorder, die grondslag gelê vir 'n groot deel van die navorsingsprogram in die vroeë stadiums van die analitiese tradisie, met die klem op probleme soos: die verwysing van eiename, of 'bestaan' 'n eienskap is, die aard van stellings, die ontleding van definitiewe beskrywings en besprekings oor die grondslag van wiskunde. Hierdie werke ondersoek ook kwessies van ontologiese toewyding en metafisiese probleme rakende tyd, die aard van materie, verstand, volharding en verandering, wat Russell dikwels met behulp van wiskundige logika aangepak het. Gottlob Frege se The Foundations of Arithmetic (1884) was volgens Michael Dummett (Origins of Analytical Philosophy, 1993) die eerste analitiese werk. Frege het 'die taalkundige weg' geneem en filosofiese probleme deur middel van taal ontleed. Sommige analitiese filosowe huldig die mening dat filosofiese probleme ontstaan as gevolg van misbruik van taal of as gevolg van misverstande van die logika van menslike taal.
In 1921 publiseer Ludwig Wittgenstein, wat onder Russell aan Cambridge studeer het, sy Tractatus Logico-Philosophicus, wat 'n rigiede "logiese" weergawe van taalkundige en filosofiese kwessies gee. Jare later het hy 'n aantal posisies verander wat hy in die Tractatus uiteengesit het, byvoorbeeld sy tweede groot werk, Philosophical Investigations (1953). Ondersoeke was van invloed op die ontwikkeling van 'gewone taalfilosofie', wat hoofsaaklik deur Gilbert Ryle en J. L. Austin bevorder is.
In die Verenigde State het die filosofie van Willard Van Orman Quine intussen 'n groot invloed gehad, met die artikel "Two Dogmas of Empiricism". In daardie artikel kritiseer Quine die onderskeid tussen analitiese en sintetiese stellings en voer aan dat 'n duidelike opvatting van analitiesheid nie haalbaar is nie. Bekende studente van Quine sluit in Donald Davidson en Daniel Dennett. Die latere werk van Russell en die filosofie van Willard Van Orman Quine is invloedryke voorbeelde van die naturalistiese benadering wat oorheersend was in die tweede helfte van die 20ste eeu. Die uiteenlopende aard van analitiese filosofie vanaf die 1970's negeer maklike veralgemening: die naturalisme van Quine en sy epigoni word in sommige gebiede vervang deur 'n "nuwe metafisika" van moontlike wêrelde, soos in die invloedryke werk van David Lewis. Onlangs het die eksperimentele filosofiebeweging probeer om filosofiese probleme deur middel van sosiale wetenskaplike navorsingstegnieke te beoordeel.
Enkele invloedryke figure in die hedendaagse analitiese filosofie is: Timothy Williamson, David Lewis, John Searle, Thomas Nagel, Hilary Putnam, Michael Dummett, John McDowell, Saul Kripke, Peter van Inwagen en Patricia Churchland.
Analitiese filosofie word soms daarvan beskuldig dat dit nie tot die politieke debat of tradisionele vrae in estetika bygedra het nie. Met die verskyning van A Theory of Justice deur John Rawls en Anarchy, State and Utopia deur Robert Nozick, het analitiese politieke filosofie egter respek bekom. Analitiese filosowe het ook diepte getoon in hul ondersoeke na estetika, met Roger Scruton, Nelson Goodman, Arthur Danto en ander wat die onderwerp tot sy huidige vorm ontwikkel het.
Kontinentale filosofie
Kontinentale filosofie is 'n reeks filosofiese tradisies uit die 19de en 20ste eeu uit die vasteland van Europa. Die 20ste-eeuse bewegings soos Duitse idealisme, fenomenologie, eksistensialisme, moderne hermeneutiek (die teorie en metodologie van interpretasie), kritiese teorie, strukturalisme, post-strukturalisme en andere is onder hierdie los kategorie. Alhoewel die identifisering van 'n nie-triviale gemeenskaplike faktor in al hierdie denkrigtings waarskynlik kontroversieel is, het Michael E. Rosen 'n paar algemene kontinentale temas veronderstel: dat die natuurwetenskappe nie die menslike wetenskappe kan vervang nie; dat die denker beïnvloed word deur die ervaringsomstandighede ('n mens se plek en tyd in die geskiedenis); dat filosofie teoreties en prakties is; dat metafilosofie of besinning oor die metodes en aard van die filosofie self 'n belangrike deel van die filosofie is.
Die stigter van fenomenologie, Edmund Husserl, het probeer om bewussyn te bestudeer soos ervaar van 'n eerste persoon perspektief, terwyl Martin Heidegger op die idees van Kierkegaard, Nietzsche en Husserl voortgebou het om 'n onkonvensionele eksistensiële benadering tot ontologie voor te stel.
Eksistentialisme
Eksistensialisme is 'n term wat toegepas word op die werk van 'n aantal laat 19de-en 20ste-eeuse filosowe wat, ten spyte van diepgaande leerstellige verskille, die siening deel dat filosofiese denke begin met menslike onderwerpe en nie net denke onderwerpe nie. Die waarnemende, gevoel en die lewende menslike individu is sentraal.In eksistensialisme, word die individu se beginpunt gekenmerk deur wat genoem word "die eksistensiële houding ", of 'n gevoel van disoriëntasie en verwarring in die gesig staar van 'n skynbaar betekenislose of absurde wêreld. Baie eksistensialiste het ook tradisionele sistematiese of akademiese filosofie, in beide styl en inhoud, as te abstrak en afgeleë van tasbare menslike ervaring beskou.
Alhoewel hulle nie die term gebruik het nie, is die 19de-eeuse filosowe Søren Kierkegaard en Friedrich Nietzsche wyd beskou as die "Vaders van Eksistensialisme". Hul invloed het egter uitgebrei na meer as die eksistensialistiese denke.
Duitse idealisme
Duitse idealisme het na vore gekom in Duitsland in die laat 18de en vroeë 19de eeue. Dit het ontwikkel uit die werk van Immanuel Kant in die 1780s en 1790s. Kant het sy Kritiek van Reine Beredening (1781) geskryf in 'n poging om die teenstrydige benaderings van rasionalisme en empirisme te versoen, en om 'n nuwe grondslag te vestig vir die bestudering van die metafisika.
Hoewel Kant glo dat objektiewe kennis van die wêreld vereis dat die verstand 'n konseptuele of kategoriese raamwerk op die stroom van suiwer sensoriese data toe te pas, ingesluit van ruimte en tyd ditself, het hy volgehou dat “dinge-in-hulself” bestaan, onafhanklik van menslike persepsies en uitsprake. Hy was dus nie 'n idealis in ‘n eenvoudige sin nie. Kant se siening van “dinge-in-hulself” is beide omstrede en hoogs kompleks. In die voortsetting van sy werk het Johann Gottlieb Fichte en Friedrich Schelling weggedoen met geloof in die onafhanklike bestaan van die wêreld, en het 'n grondige idealistiese filosofie.
Die opvallendste werk van absolute idealisme was G.W.F. Hegel se Phenomenology of Spirit, van 1807. Hegel erken dat sy idees nie nuut was nie, maar dat al die vorige filosofieë onvolledig was. Sy doel was om hul werk korrek te voltooi. Hegel voer aan dat die tweeledige doelstellings van die filosofie is om rekenskap te gee van die teenstrydighede wat blyk uit die menslike ervaring (wat byvoorbeeld ontstaan uit die veronderstelde teenstrydighede tussen "wees" en "nie te wees"), en om terselfdertyd hierdie teenstrydighede op te los en te bewaar deur hul verenigbaarheid op 'n hoër vlak van ondersoek aan te toon ("word" en "nie wees nie" word opgelos met "word"). Hierdie program vir die aanvaarding en versoening van teenstrydighede staan bekend as die "Hegeliaanse dialektiek".
Filosowe wat deur Hegel beïnvloed is, is onder andere Ludwig Feuerbach, wat die term "projeksie" bedoel het met betrekking tot die onvermoë van die mens om iets in die eksterne wêreld te erken sonder om die eienskappe van onsself op hierdie dinge uit te beeld; Karl Marx; Friedrich Engels; en die Britse idealiste, veral T. H. Green, J. M. E. McTaggart, F. H. Bradley, en R. G. Collingwood.
Min filosowe uit die 20ste eeu onderskryf die kern van die Duitse idealisme na die ondergang van die Britse idealisme. Daar is egter heelwat wat Hegeliaanse dialektiek gebruik, veral kritiese teoretici van die Frankfurt Skool, Alexandre Kojève, Jean-Paul Sartre (in sy Critique of Dialectical Reason), en Slavoj Žižek. 'n Sentrale tema van die Duitse idealisme, die legitimiteit van Kant se "Kopernikaanse rewolusie", bly 'n belangrike twispunt in die 21ste-eeuse post-kontinentale filosofie.
Marxisme en kritieke teorie
Marxisme is 'n metode van sosio-ekonomiese analise, afkomstig van Karl Marx en Friedrich Engels. Dit ontleed klasverhoudinge en samelewingskonflik met behulp van 'n materialistiese interpretasie van historiese ontwikkeling en 'n dialektiese siening van sosiale transformasie. Marxistiese ontledings en metodologieë het politieke ideologieë en sosiale bewegings beïnvloed. Die marxistiese verstaan van geskiedenis en samelewing is deur akademici in argeologie, antropologie, mediastudies, politieke wetenskap, teater, geskiedenis, sosiologie, kunsgeskiedenis en teorie, kultuurstudies, onderwys, ekonomie, geografie, literêre kritiek, estetika, kritiese sielkunde en filosofie aangeneem.
In die hedendaagse filosofie word die kritieke teorie in die Westerse Marxistiese filosofie van die Frankfurt Skool beskryf, wat in die 1930's in Duitsland ontwikkel is. Kritiese teorie hou vol dat ideologie die grootste struikelblok vir menslike emansipasie is.
Fenomenologie en hermeneutiek
Edmund Husserl se fenomenologie was 'n ambisieuse poging om die fondamente te skep vir 'n verduideliking van die struktuur van bewuste ervaring in die algemeen. 'n Belangrike deel van Husserl se fenomenologiese-projek was om te wys dat alle bewuste dade gerig is op / of oor objektiewe inhoud, 'n funksie wat Husserl intensionaliteit genoem het. Husserl het in sy leeftyd slegs enkele werke gepubliseer, wat fenomenologie hoofsaaklik in abstrakte metodologiese terme behandel het; maar hy het 'n enorme hoeveelheid ongepubliseerde diepgaande analises nagelaat. Husserl se werk was onmiddellik invloedryk in Duitsland, met die stigting van fenomenologiese skole in München (München-fenomenologie) en Göttingen (Göttingen-fenomenologie). Fenomenologie het later internasionale bekendheid verwerf deur die werk van filosowe soos Martin Heidegger (voorheen Husserl se navorsingsassistent en 'n voorstander van hermeneutiese fenomenologie, 'n teoretiese sintese van moderne hermeneutiek en fenomenologie), Maurice Merleau-Ponty, en Jean-Paul Sartre. Deur die werk van Heidegger en Sartre het Husserl se fokus op subjektiewe ervaring aspekte van eksistensialisme beïnvloed.
Strukturalisme en poststrukturalisme
Strukturalisme, wat deur die taalkundige Ferdinand de Saussure bekendgestel is, het probeer om stelsels van tekens uit te klaar deur die gesprekke te ontleed wat dit beide beperk en moontlik maak. Saussure het die teken voorgestel as afgebaken deur al die ander tekens in die stelsel, en idees as onvoldoende om voor die taalstruktuur te bestaan, wat denke artikuleer. Dit het kontinentale denke weggevoer van humanisme en na wat die mens se ontknoping genoem word: taal word nie meer deur die mens gepraat om 'n ware innerlike self uit te druk nie, maar die taal spreek die mens.
Strukturalisme soek na posisionering as 'n eksakte wetenskap, maar die positivisme het spoedig onder skoot gekom deur poststrukturalisme, 'n wye veld denkers, waarvan sommige eens strukturaliste was, maar dit later gekritiseer het. Strukturaliste het geglo dat hulle stelsels vanuit 'n eksterne, objektiewe standpunt sou kon analiseer. Maar die poststrukturaliste het aangevoer dat dit verkeerd is, dat 'n mens nie strukture kan oortref nie en dat analise self bepaal word deur wat dit ondersoek. Terwyl die struktuurkundiges die onderskeid tussen die betekenis en die betekenaar as 'n kristallyn behandel het, het die poststrukturaliste aangevoer dat elke poging om die aangeduide betekenis te verstaan, beteken dat dit altyd in 'n staat van uitstel is, wat 'n uiteindelike interpretasie onmoontlik maak.
Strukturalisme het die kontinentale filosofie gedurende die 1960's en vroeë 1970's oorheers en sluit in denkers so uiteenlopend soos Claude Lévi-Strauss, Roland Barthes en Jacques Lacan. Vanaf die 1970's het poststrukturalisme oorheers, insluitende denkers soos Michel Foucault, Jacques Derrida, Gilles Deleuze en selfs Roland Barthes; dit sluit in kritiek op die beperkings van strukturalisme.
Pragmatisme
Pragmatisme het probeer om 'n wetenskaplike konsep van waarheid te vind wat nie afhang van persoonlike insig (openbaring) of verwysing na die een of ander metafisiese sfeer nie. Dit het die betekenis van 'n stelling geïnterpreteer deur die effek wat die aanvaarding daarvan op die praktyk het. Ondersoek wat ver genoeg geneem word, is dus die enigste weg na die waarheid.
Volgens Peirce was toewyding aan ondersoek noodsaaklik vir die vind van die waarheid, geïmpliseer deur die idee en hoop dat die ondersoek nie vrugteloos is nie. Die interpretasie van hierdie beginsels is sedertdien onder bespreking. Peirce se aksioom vir pragmatisme is: "Oorweeg watter effekte, wat moontlik praktiese verwysings kan hê, ons beskou as die voorwerp van ons opvatting. Dan is ons opvatting van hierdie gevolge die geheel van ons opvatting van die voorwerp."
Kritici beskuldig pragmatisme daarvan dat dit die slagoffer van 'n eenvoudige dwaling is: dat omdat iets waar is, dit nuttig blyk te wees, daardie nut 'n gepaste basis is vir die waarheid daarvan kan wees. Pragmatiste-denkers sluit Dewey, George Santayana en C. I. Lewis in.
Pragmatisme is later bewerk deur neopragmatis Richard Rorty (wat die eerste was om neopragmatistiese filosofie te ontwikkel in sy Philosophy and the Mirror of Nature (1979), Hilary Putnam, W. V. O. Quine, en Donald Davidson. Neopragmatisme is beskryf as 'n brug tussen analitiese en kontinentale filosofie.
Prosesfilosofie
Prosesfilosofie is 'n tradisie wat begin met Alfred North Whitehead, wat begin met onderrig en skryf oor proses- en metafisika toe hy in 1924 by die Harvard-universiteit aangesluit het. Hierdie tradisie identifiseer die metafisiese werklikheid met verandering.
Prosesfilosofie word soms geklassifiseer as nader aan kontinentale filosofie as analitiese filosofie, omdat dit gewoonlik slegs in kontinentale departemente aangebied word. Ander bronne noem egter dat prosesfilosofie êrens in die middel tussen die pole van analitiese teenoor kontinentale metodes in die hedendaagse filosofie geplaas moet word.
Thomisme
Kontemporêre Thomisme omvat verskeie variante, van neo-skolastiek tot eksistensiële thomisme.
Die sogenaamde nuwe natuurregslui soos Germain Grisez en Robert P. George het thomistiese regsbeginsels toegepas op kontemporêre etiese debatte, terwyl Freeman voorgestel het dat thomisme se kognisie die beste versoenbaar was met neurodinamika. Analitiese thomisme (John Joseph Haldane) moedig dialoog aan tussen analitiese filosofie en in die breë Aristoteliaanse geestesfilosofie, sielkunde en hylomorfe metafisika. Ander kontemporêre Thomiste is Eleonore Stump, Alasdair MacIntyre en John Finnis.
Kortsprietsprinkaan
Die suborde Caelifera bevat vier groot families sprinkane en een familie dwergkrieke. Sprinkane word algemeen oor die wêreld aangetref en meestal deur hul groot dye aan die springbene en die kort voelhorings gekenmerk. Die spesies wat striduleer ('n skrilgeluid voortbring), doen dit deur óf met hul agterpote oor die abdomen te skuur óf deur hul vlerke te klap terwyl hulle vlieg.
Indien gehoororgane aanwesig is, word dit op die eerste abdominale segment aangetref. Die sprinkane is hoofsaaklik plantetend. Sommige lede van die suborde Caelifera toon ook die merkwaardige kenmerk dat hulle onder bepaalde omstandighede groot swerms vorm wat rondtrek en groot skade aan gesaaides en plantegroei aanrig.
Laasgenoemde sprinkane word ook treksprinkane genoem. Navorsing oor hul trekgewoontes het inligting verskaf oor die omstandighede waaronder die diere swerms vorm, sodat sprinkaanplae vroegtydig voorspel en afgeweer kan word.
Treksprinkane
Oor die algemeen leef kortsprietsprinkane alleen (alleenlewend of enkelfase) en kom hulle slegs bymekaar om te paar. Nege spesies vorm egter met tussenposes en onder sekere omstandighede swerms en hul gedrag verander. Die verskillende generasies se voorkoms en gedrag verskil so baie dat hulle vroeër as verskillende spesies beskou is. Dit is egter nou bekend dat die alleenlewende sprinkane geleidelik onder die invloed van feromone en hormone 'n swermfase binnegaan (feromone is chemiese stowwe wat in klein konsentrasies afgeskei word en die gedrag van diere beïnvloed). 'n Tussenfase tussen die enkelfase en swermfase word ook onderskei.
Die groter bevolkingsdruk veroorsaak dat die wyfies van die tussenfase nog meer eiers produseer, en die volgende geslag behoort dan trek- of swermsprinkane te wees. Die jong swermsprinkane verskil baie van die jong alleenlewende soort en veral hul swart, rooi en geel skakerings is kenmerkend. Hulle word rooibaadjies of voetgangers genoem. Die volwasse treksprinkaan het ook langer vlerke. Die voetgangers begin reeds met die migrasie.
Hordes voetgangers of rooibaadjies vorm 'n swerm en loop of spring op soek na nuwe voedsel nadat hulle alles in hul tuisveld opgeëet het. Die grootste skade word egter deur die volwasse treksprinkane aangerig. Hulle vlieg in digte swerms en land op plekke waar voedsel beskikbaar is. Alle eetbare plantegroei word dan verorber. Groot sprinkaanswerms wat gesaaides vernietig, is al sedert die oudheid bekend.
Omdat die swerms sulke groot skade kan aanrig, is dit belangrik dat die trekroete presies bepaal word. Die migrasieroete is hoofsaaklik van windrigtings afhanklik en moontlike landingsplekke kan van weervoorspellings afgelei en met insekdoder behandel word. Swerms kan ook per vliegtuig gevolg en hul landingsplekke met insekdoder bespuit word. 'n Beter metode, wat veral in die Karoo toegepas word, is om die beginpunte van swerms op te spoor en die voetgangers daar te vernietig. Vroeër het twee spesies treksprinkane groot skade aan Suid-Afrikaanse landerye aangerig, naamlik die rooivlerksprinkaan (Nomadacris septemfasciata) en die bruintreksprinkaan (Locustana pardalina).
Die bruintreksprinkaan se enkelfase kom in die Karoo, die westelike dele van die Vrystaat en die suidelike dele van Namibië voor en die swerms wat hier ontstaan, kan oor die hele Suider-Afrika migreer. Die eiers word in droë grond gelê en broei kort ná die eerste somerreëns uit. Die eiers is baie bestand teen droogtes en kan etlike jare ondergronds bly.
Die sprinkane se lewensloop is vinnig, sodat etlike generasies in een somer kan leef. 'n Swerm kan dus binne ’n somer ontstaan. Die rooivlerksprinkaan emigreer vanuit die dele noord van Suid-Afrika en hul broeigebiede is veral Tanzanië, Malawi en Zambië. Ander berugte treksprinkane is Locusta migratoria en hulle broeiplek is langs die Niger.
Mhlabatshane
Mhlabatshane is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Golda Meir
Golda Meir, oorspronklik Golda Meyerson, (1898 - 1978) was 'n Israelse vakbondleier, diplomaat en politikus wat aan die linkse Mapai- en Ha'Avoda-partye behoort het.
Meir was in die Russiese Ryk gebore, het in 1906 na die Verenigde State van Amerika en in 1921 na die Britse mandaat van Palestina geëmigreer.
Sy was 'n leier van die Joodse vakbond Histadrut, en van 1948 tot 1949 die eerste Israelse ambassadeur in die Sowjetunie.
Meir was vanaf 1949 tot 1956 die minister van Arbeid (en Sosiale Sake), van 1956 tot 1966 die minister van Buitelandse Sake, en van 1969 tot 1974 die vierde eerste minister van Israel gewees. Tydens haar premierskap het die Jom Kippoer-oorlog in 1973 plaatsgevind.
Marla Adams
Marla Adams (gebore 28 Augustus 1938) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Gotcha! (1985) en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973), The Golden Girls (1985), en Beauty and the Beast (1987).
Gregg Edelman
Gregg Edelman (gebore 12 September 1958) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crimes and Misdemeanors (1989), Spider-Man 2 (2004), Little Children (2006), en The Proposal (2009).
Psoralea margaretiflora
Psoralea margaretiflora is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap in die Sneeuberge. Dit kom vanaf die Kamdeboo, Toorberg, Koudeveld en Coetzeesberge in die Sneeuberge kompleks voor, asook die Graaff-Reinet en Pearston distrikte. Dit het 'n voorkomsgebied van 2 385 km².
Vanua Levu
Vanua Levu (Fidjiaans: [βaˈnua ˈleβu]; Fidjiaanse Hindi: वानुआ लेवु; letterlik: "Groot Land") is die naasgrootste eiland van die eilandnasie Fidji, beide volgens oppervlakte en bevolking, na die hoofeiland Viti Levu. Dit is net noord van Viti Levu, die grootste eiland van Fidji, geleë. Vanua Levu grens in die suide aan die Korosee.
Aan die begin van die 19de eeu is vir etlike jare sandelhout uit die woude van die eiland gehaal.
Okapi
Gedurende die Pilioseen, die tydperk wat die Ystydperk (Pleistoseen) voorafgegaan het, was daar 'n groot verskeidenheid soogdiere wat tot die familie Giraffidae behoort het. Die enigste oorblywende geslagte is die kameelperd (Giraffa) en die okapi (Okapie).
Kameelperde kom die droër boswêreld voor. Hulle is aangepas om die blare van sekere soorte bome 4,5 – 6 m bo die grond by te kom. Die okapi lyk baie meer op die algemene tipe van die uitgestorwe Giraffidae. Dit is is 'n seldsame dier en kom slegs in die woude langs die Kongorivier voor. Dit was onbekend aan wetenskaplikes totdat sir Harry Johnstone dit in 1901 ontdek het. Die dier is dan ook na hom genoem.
Erylus fibrillosus
Erylus fibrillosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Moshe
Moshe (Hebreeus: משה ) is die Hebreeuse weergawe van die Bybelse figuur van Moses.
Mense met die voornaam Moshe:
Dolly Rathebe
Dolly Rathebe (2 April 1928 – 16 September 2004) was 'n Suid-Afrikaanse aktrise en sangeres, wat saam met die Elite Swingsters-jazzgroep opgetree het, en in Alf Herbert se African Jazz and Variety Show. Sy was ook bekend vir haar rolle in die rolprente African Jim (1949), The Magic Garden (1951), Mapantsula (1988), en Cry, the Beloved Country (1995).
Rathebe is op 16 September 2004 aan 'n beroerte oorlede.
Musiekloopbaan
Rathebe is in Randfontein, Suid-Afrika, gebore, maar het in Sophiatown grootgeword, wat sy beskryf as "'n wonderlike plek". Sy is omstreeks 1948 ontdek nadat sy tydens 'n piekniek in Johannesburg gesing het. 'n Talentagent van Gallo het haar genader en dit het nie lank geduur voordat sy 'n ster geword het nie.
Rathebe het in 1949 op 21-jarige ouderdom bekendheid verwerf toe sy as 'n nagklub-sanger in die Britse film Jim Comes To Jo'burg verskyn het - die eerste film wat stedelike Afrikane in 'n positiewe lig uitgebeeld het. Tydens 'n fotosessie vir die tydskrif Drum op 'n mynhoop is Rathebe en die wit fotograaf, Jürgen Schadeberg, in hegtenis geneem ingevolge die Ontugwet, wat interrasseverhoudinge verbied.
Toe Alf Herbert se African Jazz and Variety-show in 1954 open, tree Rathebe op en bly dit jare lank as die belangrikste trekpleister van Herbert. Sy het 'n internasionale ster geword toe sy in 1964 saam met die Afro-jazzgroep, die Elite Swingsters, gesing het.
Nadat Sophiatown in die laat 1950's en vroeë 1960's deur die Apartheidsregering platgestoot is, het Rathebe dit al moeiliker gevind om op te tree, veral nadat 'n aandklokreël van 20:00 ingestel is. Sy het saam met haar gesin na die Kaapstad verhuis, en om te oorleef, het sy jare lank 'n sjebeen bedryf.
In 1989 het Rathebe weer met die Elite Swingsters verenig om op te tree in 'n rolprent wat in Johannesburg in die 1950's afspeel. Die groep het saamgebly en 'n nuwe album, Woza, uitgereik in 1991. Dit is gevolg deur nog twee albums, A Call for Peace (1995) en Siya Gida / We Dance (1997).
In 2001 ontvang Rathebe die lewenslange bydrae toekenning tydens die South African Music Awards.
In 2003, op 75-jarige ouderdom, verskyn Rathebe in 'n Johannesburgse program Sof'Town, A Celebration!, waar sy 'Randfontein' sing, die verhaal van 'n dronk mynwerker wat terugkeer huis toe om sy vrou in die bed te vind saam met 'n ander man, wie dan geslaan en uitgejaag word.
Gemeenskapswerk
In 2004 word die Suid-Afrikaanse Orde van Ikhamanga in Silwer aan Rathebe toegeken vir haar 'uitstekende bydrae tot musiek en die uitvoerende kunste en toewyding aan die ideale van geregtigheid, vryheid en demokrasie'.
Meridiaaninstrumente
Meridiaaninstrumente word gebruik om die posisies van sterre te bepaal, veral ten opsigte van die meridiaanvlak, Met ouer instrumente kon slegs die hoogte van 'n ster bepaal word, waaruit die deklinasie dan bepaal moes word, maar met moderne instrumente kan ook die deurgangstyd verkry word.
As die deurgangstyd sowel as die posisie van die ster bekend is, kan die sterretyd noukeurig bepaal word. 'n Meridiaaninstrument word gebruik om die posisies van sterre noukeurig te bepaal. Hiervoor word die meridiaanteleskoop gebruik, ŉ teleskoop wat om 'n suiwer horisontale oos-wesgerigte as geroteer kan word.
Die optiese as van die teleskoop lê by elke stand in die meridiaanvlak, dit wil sê die vlak deur die hemelpool en die noord- en suidpunte op die horison. Die ster se posisie word gemeet wanneer dit in die suide die hoogste stand ten opsigte van die horison bereik. Hierdie hoogte hang af van die geografiese breedtelyn waarop die waarnemer hom bevind, asook van die boogafstand tussen die ster en die hemelekwator (deklinasie). Die geografiese breedte kan maklik vasgestel word; dit is dus net nodig om die hoogte van die ster te meet om die deklinasie te bereken.
Ontwikkeling
Een van die eerste meridiaaninstrumente was die muurkwadrant (16e tot 17e eeu). Dit het bestaan uit 'n kwart sirkelboog met 'n graadindeling en is noordsuid-gerig. Dit het ook 'n visierarm gehad wat langs die kwadrant kon beweeg. Deur die visierarm (met twee visiere daarop) op 'n ster te rig, kon die hoogte van die ster afgelees word.
Hoewel waarneming met die blote oog gedoen is, kon waarnemers met 'n noukeurigheid van 1 boogminuut meet. Hoewel die teleskoop al omstreeks 1600 uitgevind is, is dit eers in 1689 by meridiaaninstrumente gebruik. Die teleskoop was op 'n sogenaamde deurgangsinstrument gemonteer, en het in die meridiaanvlak geroteer. Voor die teleskoop is 'n aantal vertikale drade gespan, en wanneer die teleskoop op 'n ster gerig was, kon die tyd wat die ster geneem het om voor die drade verby te beweeg, gemeet word.
So kon die deklinasie sowel as die deurgangstyd van die ster bepaal word. Die deurgangsinstrument is later deur 'n sogenaamde meridiaansirkel vervang, 'n instrument met 'n volledige sirkel as gradeboog en twee afteesmikroskope. Die meridiaansirkel is 'n belangrike hulpmiddel by die opstel van kaarte van die sterrehemel.
Meetmetodes
Die moderne meridiaansirkel is 'n teleskoop (ligbreker) met 'n opening van 15 tot 25 cm en 'n brandpuntafstand van 2 tot 3 cm. Die optiese as van die instrument behoort in elke stand met die meridiaanvlak ooreen te stem. Die instrument het ook ŉ noukeurig verdeelde gradeboog (met grade en minute) wat van 0 tot 360 ˚ kan meet.
Chinese ietermagog
Van die orde Pholidota het slegs die geslag Manis (met sewe soorte) oorgebly. Die Suider-Afrikaanse ietermagog (S. temminckii) is 'n terrestriële nagdier wat van miere en termiete leef. Die ietermagog lewe in bome en klim nie net met sy pote nie, want die stert is omvorm tot 'n grypstert sodat hy daarmee aan takke kan vasklou.
Meridiaaninstrumente
Meetmetodes
Die gradeboog draai saam met die teleskoop, en lesings word met behulp van twee afleesmikroskope gedoen. In die brandvlak van die teleskoop is daar 'n horisontale draad, en die teleskoop word tydens die meting so ingestel dat die ster presies oor die draad gaan wanneer die ster deur die meridiaan beweeg.
Die modernste metode is am die deurgangstyd met behulp van fotoëlektriese apparaat vas te lê. Die apparaat bevat spieëls op gelyke afstande in die brandvlak van die teleskoop, en tel kens wanneer die sterlig op 'n spieël val, reflekteer dit die lig na 'n fotosel. Die fotosel verskaf dan pulse aan die registreerapparaat. Met die fotoëlektriese metode kan die posisie van dowwe sterre bepaal word, aangesien die fotosel baie sensitiewer as die oog is.
Foute
Meetnoukeurigheid word deur 'n aantal faktore beïnvloed, en een van die foute wat voorkom, is die sogenaamde hellingsfout. Dit word veroorsaak as die rotasie-as van die teleskoop nie presies horisontaal is nie. 'n Ander fout is die asimutfout; dit is 'n afwyking in die rotasie in die oos-wesrigting.
Die kollimasiefout (riglynfout) kom voor as die optiese as van die teleskoop nie loodreg op die rotasie-as is nie, Hierdie drie foute moet in berekening gebring word by die meting van die deurgangstyd. Ander foute is die eksentrisiteitsfout, wat veroorsaak word deurdat die draaipunt van die teleskoop nie met die middelpunt van die gradeboog saamval nie, en die refraksiefout, die breking van die lig wat deur die lens van die teleskoop val. Afgesien van instrumentfoute, word menslike foute ook gemaak.
'n Waarnemer kan byvoorbeeld te vroeg of te laat reageer by die meting van die deurgangstyd. Dowwer en helderder sterre word ook nie ewe akkuraat waargeneem nie. Die dampkring om die aardbol bemoeilik ook waarnemings, omdat dit die sterlig buig of breek, en korreksies moet voortdurend gedoen word.
Psoralea repens
Psoralea repens is 'n plantspesie in die familie Fabaceae en is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en is deel van die kus fynbos. Dit kom van die Kaapse Skiereiland tot by Kenton-on-Sea voor. Die spesie het reeds 20% van sy habitat afgestaan aan kus ontwikkeling en indringerplante word ook 'n bedreiging.
Korosee
Die Korosee (Engels: Koro Sea) is 'n see van die Stille Oseaan in Oseanië wat volledig deur die eilandnasie Fidji omring word. Die Korosee grens in die weste aan Viti Levu en in die noorde aan Vanua Levu. Die Korosee is na die Koro-eiland genoem en word veral deur koraalriwwe gekenmerk.
Die Korosee het 'n maksimale diepte van 2 930 m.
Mhlweni
Mhlweni is 'n swart nedersetting in die Ubuhlebezwe Plaaslike Munisipaliteit, Harry Gwala-distriksmunisipaliteit van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Lood de Jager
Lood de Jager (gebore 17 Desember 1992, Alberton) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die op slot in die Superrugbyreeks gespeel het.
Springbokloopbaan
De Jager is in 2014 beloon met ’n plek in die vergrote Springbokgroep vir ’n vriendskaplike wedstryd teen ’n Wêreld XV en drie toetse teen Wallis en Skotland.
Op 14 Junie 2014 het De Jager sy debuut vir die Springbokke teen Wallis in Durban gemaak. Hy was ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2015 en die Rugbywêreldbeker 2019.
Tōhoku-aardbewing en -tsoenami van 2011
Die 2011 Tōhoku aardbewing en tsoenami het op 11 Maart om 14:46 JST (05:46 UTC) plaasgevind. Die omvang 9,0-9,1 (M w) ondersese megastuwingsaardbewing het 'n middelpunt in die Stille Oseaan, 72 km oos van die Oshika-skiereiland van die Tōhoku-streek, en het ongeveer ses minute geduur en 'n tsoenami veroorsaak.
Dit was die kragtigste aardbewing wat nog ooit in Japan aangeteken is, en die vierde kragtigste aardbewing ter wêreld sedert moderne rekordhouding in 1900 begin het. Die aardbewing het kragtige tsoenamigolwe veroorsaak wat hoogtes tot 40.5 m bereik het in Miyako in Iwate-prefektuur van Tōhoku, en wat in die Sendai-omgewing teen 700 km/h en tot 10 kilometer binneland toe beweeg het. Inwoners van Sendai het net agt tot tien minute waarskuwing gehad, en meer as honderd ontruimingsplekke het weggespoel. Die sneeuval wat gepaard gegaan het met die tsoenami en die vriespuntweer het reddingswerk erg belemmer, byvoorbeeld Ishinomaki, die stad met die meeste sterftes, was 0 °C (32 °F) toe die tsoenami getref het. Die amptelike syfers wat in 2021 bekend gemaak is, meld 19 747 sterftes, 6 242 beseer, en 2 556 mense wat vermis is.
Die tsoenami het die Fukushima Daiichi-kernramp veroorsaak, hoofsaaklik die ineenstorting van drie van sy reaktore, die afloop van radioaktiewe water in Fukushima en die gepaardgaande ontruimingsones wat honderdduisende inwoners geraak het. Baie elektriese kragopwekkers het sonder brandstof gaan staan. Die verlies aan elektriese krag het die verkoelingstelsel laat staak, wat hitte laat opbou het. Die opbou van hitte het die opwekking van waterstofgas veroorsaak. Sonder ventilasie het gas in die reaktorstrukture opgehoop en uiteindelik ontplof. Inwoners binne 'n 20 kilometerradius van die Fukushima Daiichi kernkragaanleg en 'n 10 kilometerradius van die Fukushima Daini kernkragaanleg is ontruim.
Linné Ahlstrand
Linné Ahlstrand (1 Julie 1936 – 18 Januarie 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Senior Prom (1958) en Beast from Haunted Cave (1959), en in die televisiereekse Highway Patrol (1955) en Johnny Staccato (1959).
Slag van Duinkerken
Die Slag van Duinkerken (Frans: Bataille de Dunkerque) was 'n militêre operasie tydens die Tweede Wêreldoorlog wat vanaf 27 Mei tot 4 Junie 1940 in die Noord-Franse stad Duinkerken uitgevoer is. Duitse gepantserde troepe het na Calais opruk en die geallieerde magte in twee verdeel. Die spoed waarteen die Duitsers beweeg het, het die Britse en Franse bevelvoerders onkant betrap. Die noordelike groep het na Duinkerken teruggeval.
Agtergrond
Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje 'n mag, die British Expeditionary Force, na Frankryk gestuur. Die Geallieerdes het verwag dat die Duitsers deur Luik en Namur sou aanval soos tydens die Eerste Wêreldoorlog, 'n area wat perfek was vir tenk oorlogvoering. Generaal Erich von Manstein het egter 'n ander plan beraam en laat die Duitse Magte oor 'n nou linie aanval deur die digbeboste en heuwelagtige Ardenne. Die Franse het verkeerdelik gedink dat die area onbegaanbaar was vir tenks.
Duitse aanslag
Op 10 Mei ruk Veldmaarskalk Gerd von Rundstedt op met 1 500 000 man en 1 500 tenks, twee-derdes van die Duitse magte in die weste teen die swaks-verdedigde gedeelte van die Franse grens. Die aanval was briljant beplan; die Duitse magte ruk op deur Luxemburg en voltooi die dertig myl na die Belgiese grens in net drie ure.
'n Ander mag ruk op deur die Ardenne en bereik die Franse grens in minder as drie dae en kruis die grens op 12 Mei. Die infanterie volg deur paaie in die woud en is slegs een dag na die tenks by die Meuse. Die gebied was swak verdedig.
Op 13 Mei was die Franse verdediging suid van die Meuse uitgewis deur Duitse bomwerpers en die infanterie kruis die rivier in bote by Sedan; die plek waar die Franse magte verloor het tydens die Frans-Duitse Oorlog in 1870. Die Duitse mag het 1 000 vliegtuie tot hul beskikking gehad teen slegs 'n paar van die Franse mag. Op 14 Mei steek die Duitse tenks die Meuse oor en op 15 Mei stort die Franse verdediging in duie. Daar was verwag dat die Duitsers Parys binne twee dae sal bereik.
Die volgende dag ruk die Duitsers egter op na die weste en lê 50 myl af oor oop terrein. Die Duitse bevelvoerders was bang dat hulle vinnige vordering hul kwesbaar sou maak. 'n Kleiner Duitse Mag wat deur Luik opgeruk het, voeg hulle by die Duitse magte met die gevolg dat die Franse verdediging weereens in duie stort. Die Duitse Magte bereik Amiens op 19 Mei, op 20 Mei is hulle in Abbeville en teen 20 Mei draai hulle noord en ruk op na Duinkerken en Calais.
Geallieerde nagmerrie
Die Geallieerdes se verrassing was volkome. Hulle verwagting was dat die Duitsers deur België sou aanval tot teen die kus en dan suidwaarts draai, soos in die Eerste Wêreldoorlog. In stede daarvan, het die Duitsers suidwaarts deur Frankryk beweeg en toe wes en noord gedraai. Hierdie beweging was bekend as die Sichelschitt, (Afr.: Sekelslag) en het alle kommunikasie tussen die Geallieerde magte in die noorde en die suide verbreek. Die Geallieerde magte in België het nou die gevaar geloop om omsingel te word. Teen 19 Mei het die Britse bevelvoerder, die veldmaarskalk Viscount Gort, dit reeds oorweeg om sy mag te onttrek via die see. Die Britse regering het egter geweier omrede hulle hul alliansie met Frankryk wou bewys en het meer aksie gevra. Gort loods dus 'n teenaanval suidwaarts vanaf Arras teen die Duitsers se regter flank met die hoop om sy pad oop te veg tot by die Geallieerdes in die suide.
Teen dié tyd het die hoofdeel van die Duitse magte reeds Boulogne en Calais verower en Duinkerken was die enigste hawe langs die Engelse Kanaal wat nog onder Britse beheer was. Die Geallieerdes het hulle verdedigingslinies langs die Canal d'Aire net buite Duinkerken gebou. Op 24 Mei het die Duitsers hulle aanval begin maar toe die nuus van Gort se teenaanval hulle bereik, het hulle dié aanval gestaak - op Hitler se bevel. Gort se aanval was presies waarvoor hulle bang was.