cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oranienburg
Industrialisering in die 19de eeu
In die kasteel is in 1814 'n swaelsuurfabriek gevestig – die eerste van sy soort in Pruise wat swaelsuur volgens die loodkamermetode vervaardig het. Die skeikundige Friedlieb Ferdinand Runge (1794–1867) het in sy plaaslike fabriek reeds in 1833 sy belangrikste ontdekkings gemaak – anilien en karbolsuur in steenkoolteer. Hier is in 1835 die eerste stearien- en in 1840 die eerste paraffienkerse geproduseer. In 1848 is die nywerheid na die Mühlenfeld verskuif. Naas Runge se chemiese fabriek het ook ondernemings uit die metaal-, houtverwerkings- en masjienboubedryf hulle in Oranienburg gevestig. Die kasteel, wat ná 'n brand gerenoveer is, het tussen 1861 en 1926 'n teologiese seminarie van die Evangelies-Lutherse Kerk gehuisves.
Berlynse vegetariërs het op 28 Mei 1883 in die weste van Oranienburg die eerste vegetariese nedersetting in Duitsland gestig, die Vegetarische Obstbaukolonie Eden GmbH. Die bekende geldhervormer Silvio Gesell het baie jare in dié nedersetting gewoon en is hier ook oorlede.
Infrastruktuur en geriewe het met die bou van die Oder-Havel-kanaal tussen 1906 en 1912 'n nuwe hoogtepunt bereik. Meer nywerhede het hulle hierna in Oranienburg gevestig. 'n Staalvere-fabriek, wat kort ná die opening van die kanaal gestig is, sou later tot 'n belangrike staalaanleg groei. Die aanleg met 7 000 werknemers was een van die modernste van sy soort. As gevolg van die politieke omwenteling in die Duitse Demokratiese Republiek is dit ná 1989 deur die Wes-Duitse maatskappy Krupp oorgeneem en gesluit. Alle masjiene en geriewe is aan China verkoop.
Nasionaal-Sosialistiese tydperk
In 1933 het die SA een van die eerste Nasionaal-Sosialistiese konsentrasiekampe in Oranienburg ingerig waar hoofsaaklik Berlynse teenstanders van die NS-bewind aangehou is. In Julie 1934 is die skrywer Erich Mühsam in dié kamp vermoor. 'n Tweede konsentrasiekamp, Sachsenhausen, is in Junie 1936 deur die SS aan die oostelike stadsrand ingerig. Hier het tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog meer as 100 000 mense gesterf. Die sentrale administrasie vir alle Duitse konsentrasiekampe was eweneens in Oranienburg gesetel. Die stad en die konsentrasiekampe is in April 1945 deur die Rooi Leër bevry, maar die konsentrasiekamp-terrein is tot en met 1950 steeds deur die Sowjet-besetters gebruik om politieke teenstanders te interneer.
Vanweë sy strategiese nywerhede – ondernemings soos die Auergesellschaft (wat by Hitler se kernprogram betrokke was en uraanoksied verryk het), die vliegtuigvervaardiger Heinkel en 'n filiaal van die Berlynse enjinvervaardiger Argus Motoren Gesellschaft – was Oranienburg die teiken van 'n hele reeks geallieerde lugaanvalle. Aktiewe bomme, wat nie ontplof het nie toe hulle afgewerp is, moet steeds ontlont word. Deskundiges reken dat sowat driehonderd bomme met chemiese ontstekingsmeganismes steeds aktief is en in die grond verborge lê. Chemiese verwering deur asetoon kan tot selfdetonasie lei.
Na-oorlogse tydperk
Op 23 April 1952 is Oranienburg as setel van die gelyknamige administratiewe distrik in die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) aangewys. Die plaaslike kasteel het in die DDR-tydperk as kaserne vir Oos-Duitse grenssoldate gedien.
Ná die politieke omwenteling van 1989 en die hereniging met Wes-Duitsland is Oranienburg as administratiewe setel van die nuutgestigte distrik Oberhavel aangewys waarin twee vroeëre distrikte, Oranienburg en Gransee, saamgesmelt is. Sedert 1990 het nuwe ondernemings hulle in die stad gevestig en is talle woonbuurte gerenoveer of nuut gebou. Die stadskern word deur 'n mengsel van historiese en nuwe woon- en sakegeboue gekenmerk. Die kasteel van Oranienburg is eweneens gerestoureer en word tans deur die Stigting Pruisiese Kastele en Tuine Berlyn-Brandenburg bestuur.
Op 26 Oktober 2003 is die omliggende dorpe Friedrichsthal, Germendorf, Lehnitz, Malz, Schmachtenhagen, Wensickendorf en Zehlendorf by Oranienburg ingesluit.
Kasteelpark
Die Kasteelpark (Duits: Schlosspark) is wes van die kasteel geleë. Die park is in opdrag van keurvorstin Louise Henriette deur Johann Gregor Memhardt volgens die Hollandse styl met 'n tuinhuisie in sy middel aangelê. Selfs 'n kunsmatige grot en 'n klein dieretuin het ontstaan. Oorspronklik is veral sierbome, sierstruike, blomme en groente in die park aangeplant. Vrugtebome is uit Nederland ingevoer. So het die keurvorstin volgens historiese oorlewerings nuwe groentesoorte soos onder meer aartappels en blomkool in die Mark Brandenburg ingevoer. Die ingangsportaal is in 1690 in opdrag van haar seun, keurvors Frederik III (die eerste koning van Pruise), deur die argitek J.A. Nering ontwerp.
In 2009 is die jaarlikse tuinbouskou van die deelstaat Brandenburg in die Kasteelpark gehou. Die tema van die skou was "Droomlandskappe van 'n keurvorstin", en ter herdenking van die Nederlands-gebore keurvorstin Louise Henriette van Oranje is gragte in die Hollandse styl in die park angelê.
Die oorspronklike kasteelpark vorm saam met die nuwe park, wat op die terrein van die voormalige kasarm ontstaan het, 'n uniforme groen ruimte met 'n oppervlakte van 30 hektaar wat dwarsdeur die jaar stadsbewoners en toeriste lok. Die historiese gedeelte word deur skaduryke boomlane, 'n klein meer en kleurryke blomtapyte oorheers, terwyl op die nuwe parkterrein tematuine, 'n blomsaal met 'n restaurant en kinderspeelplekke ontstaan het.
Sachsenhausen
Op 29 Mei 1753 het koning Frederik II van Pruise die amptelike stigtingsoorkonde van die dorp Sachsenhausen onderteken. Die dorp met 'n destydse bevolking van 220 is destyds as sogenaamde "straatdorp" aangelê, dit wil sê feitlik alle geboue was langs sy hoofstraat geleë. Tussen 1752 en 1753 is twintig spinnergesinne in nuut opgerigte woonhuise gevestig en verplig om jaarliks 'n bepaalde hoeveelheid wol te spin.
Nadat die eerste riviersluis reeds in 1448 gebou is, het Sachsenhausen sy latere groei onder meer aan sy waterweë, veral die Havelrivier, te danke. 'n Kanaal, die Ruppiner Kanal, het die plaaslike ekonomie 'n hupstoot gegee, en baie gesinne het vanaf 1800 werk by plaaslike rederye gevind. In 1842, toe Sachsenhausen 316 inwoners getel het, het 28 vragbote hul tuishawe in die dorp gehad.
Die inwonertal het ná die Tweede Wêreldoorlog vinnig gegroei tot 4 000 in 1956. Op 1 April 1974 is Sachsenhausen amptelik as stadsdeel by Oranienburg ingesluit. Vandag is Sachsenhausen, wat in die noorde van Oranienburg geleë is, 'n rustige stadsdeel met 'n landelike karakter. Enkelgesinshuise, bosse, weivelde, waterlope en klein mere maak van Sachsenhausen 'n gewilde woonplek.
Sint Nicolai-kerk
Die Lutherse Sint Nicolai-kerk is tussen 1864 en 1866 in opdrag van die Pruisiese koning Frederik Willem IV deur die argitek Friedrich August Stüler in die Neoromaanse styl gebou. Dit het 'n ouer eenvoudige kerkgebou vervang wat in 1796 ná die groot brandramp van 1788, waartydens die oorspronklike barokkerk vernietig is, opgerig is.
Die kerk is gedurende die Tweede Wêreldoorlog vernietig en in 1952 heropgebou. 'n Monument ter nagedagtenis aan die slagoffers van die Sachsenhausen-konsentrasiekamp, wat in 1985 opgerig is, herinner ook aan die geskiedenis van die Lutherse Kerk tydens die Nasionaal-Sosialistiese bewind in Duitsland tussen 1933 en 1945 toe baie Lutherse Christene as "Duitse Christene" met die Nazi-party gekollaboreer het.
Evangelies-Lutherse kerk in Sachsenhausen
Lutherse kerklidmate in Sachsenhausen, wat oorspronklik 'n selfstandige munisipaliteit gevorm het, het oorspronklik kerkdienste in Oranienburg bygewoon. Dit was egter 'n lang en moeilike pad om te loop, en so is daar reeds in 1903 beplan om 'n eie kerkgebou in Sachsenhausen op te rig, veral vanweë die vinnige groei van die gemeente. In 1911 het die dorpsbevolking reeds 2 000 beloop.
Kerkdienste is egter al vroeër in Sachsenhausen gehou. Sedert 1848 het 'n predikant uit Oranienburg een keer per kwartaal na Sachsenhausen gekom om 'n kerkdiens in die plaaslike skoolgebou te hou. Vir die nuwe kerk is baie donasies ontvang, en ook ambagsmanne het min of geen loon vir hul bydraes gevra nie. Die nuwe kerkgebou is op 20 Desember 1914 ingewy. Die nuwe kerkorrel, wat in Frankfurt (Oder) vervaardig is, is op 20 Desember 1964 ingewy.
Tydens die Nasionaal-Sosialistiese bewind tussen 1933 en 1945 het Nasionaal-Sosialisties gesinde "Duitse Christene" die kerkraad van Oranienburg oorheers, terwyl kerkraad van die gemeente in Sachsenhausen by die Bekennende Kirche ("Belydende Kerk") aangesluit het.
Lobotidae
Die Driesterte (Lobotidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is slegs een genus met twee spesies wat hoort tot dié familie en een van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die enigste opvallende kenmerk van die familie is die feit dat die dorsale- en anale vinne verby die basis van die stertvin gaan en dit lyk asof die familie drie sterte het. Hulle kom in al die oseane voor.
Genus
Die volgende genus en spesie kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Arthur Friedheim
Arthur Friedheim (Russies: Артур Фридхайм, 26 Oktober 1859 – 19 Oktober 1932) was 'n Russies-gebore konsertpianis en een van Franz Liszt se voorste leerlinge. Een van Friedheim se studente was Rildia Bee O'Bryan Cliburn, die moeder van die 20ste eeuse klaviervirtuoos Van Cliburn.
Biografie
Friedheim is in 1859 Sint Petersburg gebore. Hy het op agtjarige ouderdom met ernstige musiekstudies begin. Hy studeer later vir 'n jaar onder die bekende pianis Anton Rubinstein, maar keur Rubinstein se ongeorganiseerde onderrigmetodes af, en gaan in plaas daarvan na Liszt.
Aanvanklik hou Liszt nie van Friedheim se tegniek nie, hoewel hy erkenning geen aan die individualiteit van Friedheim se styl. Harold C. Schonberg beweer in sy boek The Great Pianists dat Liszt moontlik nog huiwerig was omdat Friedheim saam met Rubinstein studeer het, wie Liszt miskien nie baie van gehou het nie. Friedheim moes 'n paar keer voor Liszt speel voordat hy in 1880 as leerling aanvaar is. Liszt het uiteindelik genoeg van Friedheim gehou om hom sy sekretaris te maak. Friedheim het later baie van Liszt se maniërismes aangeleer, waarvan baie deur die pianis en komponis Ferruccio Busoni opgemerk is nadat hy hom in 1883 hoor speel het. Friedheim het ook ervaring opgedoen in teater- en operahuise in Duitsland. Ferruccio Busoni was nie beïndruk toe hy Friedheim in 1883 in Wene hoor speel het nie: "Daar is 'n pianis hier ... met lang hare en 'n gesig wat half ernstig, half verveeld lyk. As hy speel, beur hy vooroor en buig sodat sy hare sy hele gesig bedek; dan gooi hy sy kop agteroor om sy maanhare netjies terug te laat val, dan sit hy met 'n groot ophef en kyk rond en wag totdat die gehoor stil is .... Maar die mooiste van alles is om hom tydens die tuttis van die orkes te aanskou. Daar het hy ruimte om al sy toertjies te wys. Hy ondersoek sy naels, beskou die gehoor, druk sy hande in die lug en doen ander lawwe dinge." Busoni het Friedheim egter as 'n gesaghebbende stem met betrekking tot Liszt se klavierspel beskou en die Don Juan Fantasie, Hexameron, Norma en Stumme vir hom in Londen in Desember 1897 gespeel.
Sentrum vir Aanvullende en Alternatiewe Kommunikasie
Die Sentrum vir Aanvullende en Alternatiewe Kommunikasie (SAAK) word gehuisves in die Fakulteit Geesteswetenskappe aan die Universiteit van Pretoria, en het in 1991 onder leiding van Prof. Erna Alant ontstaan. Dit is geleë in die Kommunikasiepatologiegebou. Die sentrum se missie is om navorsing en opleiding aan studente te verskaf wat ten doel het om die lewens van persone met kommunikasieprobleme te verbeter.
Arthur Friedheim
Biografie
Tussen 1891 en 1895 het Friedheim in die Verenigde State onderrig gegee en gespeel. Daarna het hy 'n kort tyd in Londen deurgebring en tot 1904 klas gegee aan die Manchester College of Music. Hy het in 1908 tot 1911 in München gedirigeer, en hom in 1915 in die Verenigde State gevestig, voordat hy in 1921 na Toronto, Ontario, in Kanada verhuis het om professor aan die Kanadese Musiekakademie te word. Die pos van dirigent van die New York Filharmoniese Orkes is tevore in 1898 en 1911 aan hom gebied. Hy was 'n goeie dirigent, maar het die aanbod albei kere van die hand gewys en verkies om op sy klavierspel te konsentreer. Hy sterf in New York Stad in 1932.
Musikale werke
Friedheim se klavierspel is as tegnies briljant beskou, maar hy was veral bekend vir die helderheid en rustigheid van sy interpretasies van Liszt se musiek. Ongelukkig oorleef die beste indrukke van sy spel slegs op fragmentariese wyse op die paar grammofoonopnames wat hy gemaak het. Hy het omstreeks 1912 drie opnames vir Columbia gemaak. Een hiervan word beskou as 'n kuriositeit - 'n weergawe van die dodemars uit Chopin se Klaviersonate No. 2, waarin Friedheim tot aan die einde van die trio speel, en met geen meer spasie op die plaat nie, eenvoudig stop. Hy was blykbaar tevrede om net twee derdes van die stuk op te neem. Hy het ook baie klavierstukke opgeneem vir die Welte-Mignon, Hupfeld en Duo-Art stelsels.
Friedheim het 'n sielkundige studie oor Liszt, asook vele herinneringe, geskryf wat deur sy leerling Theodore Bullock versamel is onder die titel Life and Liszt. Saam met sy redigeerwerk van Frédéric Chopin se werke, het Friedheim ook 'n aantal oorspronklike werke geskryf, hoewel min daarvan gepubliseer is en baie van die manuskripte nou verlore is. Sy operas sluit in The Last Days of Pompeii (nie opgevoer nie), Alexander and Thais en Die Tanzerin; twee ander, The Christians en Giulia Gonzaga, is onvoltooid gelaat. Hy het twee klavierkonserte geskryf, die ouverture A Hero of our Times, 'n simfoniese gedig, Transitions en 'n mars getiteld E pluribus unum.
Robert Hardy
Robert Hardy (29 Oktober 1925 – 3 Augustus 2017) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mary Shelley's Frankenstein (1994), Sense and Sensibility (1995), Harry Potter and the Prisoner of Azkaban (2004), en Harry Potter and the Goblet of Fire (2005).
Honduras
Honduras (Spaans: [onˈduɾas]), amptelik die Republiek Honduras (República de Honduras), is 'n demokratiese republiek in Sentraal-Amerika. Honduras is die armste van die Sentraal-Amerikaanse republieke, hoewel die land oor groot voorrade ruolie en edelmetale beskik. Piesangs is die belangrikste uitvoerproduk, maar die handel is geheel en al in Amerikaanse hande. Die geskiedenis van die land word gekenmerk deur outoritêre regerings, konflikte met buurstate en natuurrampe.
Herman Ridderbos
Lewensloop
In die jare 1934-1943 was Ridderbos predikant in Eefde-Gorssel en Rotterdam-Charlois. In die jare 1943-1975 was hy hoogleraar in die teologie aan die Kampense gereformeerde teologiese universiteit (Oudestraat). Ridderbos was gekant teen die moderne teologie en moderne teoloë soos Herman Wiersinga.
Ook het hy jare geskryf in die Gereformeerd Weekblad.
Honduras
Ligging en klimaat
Honduras, met 'n oppervlakte van 120 492 km², grens in die noorde aan die Karibiese See, in die weste aan Guatemala en El Salvador, in die suide aan die Stille Oseaan by die Golf van Fonseca en in die ooste aan Nicaragua. Grensgeskille met Guatemala en El Salvador is in 1936 bygelê en die grense van die lande kom op die Cerro Monte Cristo (2 419 m) bymekaar.
Herman Ridderbos
Lewensloop
Herman Ridderbos is op die ouderdom van 98 oorlede.
Honduras
Ligging en klimaat
Die grens met El Salvador bly egter vaag en sedert 1970 – 'n jaar na die sogenaamde Sokkeroorlog – bestaan dit uit ’n gedemilitariseerde sone. 'n Grensdispuut met Nicaragua is in 1961 vreedsaam geskik. Honduras het 'n tropiese reënwoudklimaat met 'n jaarlikse reënval van tussen 2000 en 3000 mm in die noorde en ooste. Die oostelike laagland is baie warm met gemiddelde jaarlikse temperature van tussen 26° C en 28° C.
Die temperatuur neem egter met die hoogte af – op 2 000 m is die gemiddelde jaarlikse temperatuur slegs 14° C. In die somermaande kan groot orkane (byvoorbeeld Fifi in 1974, toe 5 000 tot 6 000 mense dood en 80% van die plantasies verwoes is) die land teister.
Reliëf, bodem en hidrografie
Die grootste gedeelte van die land word deur uitloopsels van die Andesgebergte beslaan. Die bergreeks loop in 'n oos-wes-rigting en word in die noorde en ooste deur alluviale laagvlaktes omring. Ander bergreekse soos die Cordillera entre Rios kom in die suide voer. Die vlakte van Mosquitia lê tussen die monding van die Rio Coco, die suidelike grensrivier, en die Rio Patuca.
Die Lagune van Caratasca met die eiland Isla de Tansin is op die vlakte. Heelwat ander lagunes kom verspreid oor die land voor. ’n Aantal riviere wat in die suidwestelike bergland ontspring en na die Karibiese See vloei, is die Rio Sico, Rio Aguán, Rio Ulúa en Rio Chamelecón. Die sentrale bergland het donkerige vulkaniese grond en die omringende laagvlaktes klei- en leemagtige grond.
Sosio-ekonomiese besonderhede
Honduras is een van die armste en onontwikkeldste republieke van Sentraal-Amerika. Ondanks verpligte skoolbywoning vir kinders tussen 7 en 15 jaar is meer as die helfte bo 10 jaar analfabete. Die enigste universiteit is in Tegucigalpa met fakulteite in San Pedro Sula en La Ceiba. Mediese voorsiening is minimaal. Daar is net 30 hospitale in die land, waarvan 10 in die hoofstad is. Die amptelike spreektaal is Spaans en vyf dagblaaie word in Honduras versprei. Die meeste Hondurese is Rooms-Katolieke. Hondurese maak hul bestaan uit bosbou, vissery en in die laaste jare ook rysverbouing. Die noordelike kusvlakte word gebruik vir die verbouing van piesangs, maar later het die United Fruit-maatskappy, die Standard Fruit-maatskappy en die Del Montevereniging hul ook begin toespits op ander vrugtesoorte. Die teel van varke en beeste speel ook ’n belangrike rol.
Ander produkte wat gelewer word, is koffiebone, kokosneute, tabak en katoen. Hoewel daar heelparty minerale bronne is, word dit nie aktief ontgin nie. Die geldeenheid is die lempira. In Honduras skep die berge ernstige vervoerprobleme en daar moet dikwels van vliegtuie gebruik gemaak word am afgeleë plekke te bereik.
Geskiedenis
Gedurende die eerste helfte van die 16de eeu is Honduras geleidelik deur die Spanjaarde vanaf Guatemala gekoloniseer nadat dit reeds in 1502 deur Christophorus Columbus vir Europa ontdek is. In 1524 is die hoofstad, Tegucigalpa, naby die silwermyne gestig. In 1525 het Hernán Cortés in die land aangekom en 'n koloniale bestuur tot stand gebring wat tot aan die begin van die 19de eeu geduur het. Die eerste eeu na onafhanklikwording was baie onrustig vanweë die opeenvolging van diktators. Eers teen die einde van die 19de eeu is op die gebied van wetgewing, onderwys en verkeer behoorlik vordering gemaak.
Die ekonomie en binnelandse politiek is deur Amerikaanse ondernemingswet die piesangplantasies met swart mense uit die Karibiese gebied bewerk het – beheer. Tot in 1950 het diktature modernisering teengestaan. Juan Manuel Cálvez, die land se president van 1949 tot 1954 het ’n aktiewe rol gespeel in die modernisering van die land – 'n beleid wat deur Villeda Morales verder gevoer is. Daar is begin met landshervorming en die wetlike beskerming van die werknemer is verbeter. In 1963 het kol. Oswaldo López Arellano (1921–2010) van Morales ontslae geraak en hoewel daar ander opvolgers was, het hy die sterk man agter die skerms gebly. Dit het in 1972 tot 'n tweede staatsgreep gelei.
Teen die einde van 1960 het die administrasie strenger geword, wat gedeeltelik te wyte was aan die Sokkeroorlog tussen Honduras en El Salvador wat 2 000 slagoffers binne in 'n week in Julie 1969 geëis het. 'n Sokkerwedstryd het tot die konflik aanleiding gegee maar die onderliggende rede was die onwettige immigrasie van ongeveer 300 000 mense uit 'n oorbevolkte El Salvador. Duisende immigrante moes terugkeer. Na die afsetting van Arellano in April 1975, het kol. Juan Alberto Melgar hom opgevolg. Honduras is sedert 1957 ’n republiek met 'n president as staatshoof. Die president word vir ’n termyn van ses jaar verkies. Die wetgewende mag berus teoreties grootliks by die kongres.
Kilogreep
'n Kilogreep (Engels: kilobyte), afgekort kB, is 1000 grepe. Vroeër was met 1 kB dikwels 1024 grepe bedoel, maar die gebruik neem af sedert die nuwe standaard vir binêre voorvoegsels in gebruik geneem is.
1024 B word nou 'n kibigreep genoem, afgekort KiB. 1000 kB heet 'n megagreep, 1024 KiB word 'n mebigreep genoem.
Sperrgebiet
Ligging
Die noordgrens van die park is die pad van Aus, via Kolmanskop na Lüderitz. Ooswaarts strek die gebied rofweg tot die lyn van Aus, Witpüts, Rosh Pinah en Sendelingsdrif. Die Oranjerivier van Oranjemund en Alexanderbaai tot by Sendelingsdrif vorm die skeiding met die Richtersveld in Suid-Afrika. Aan die westekant strek die streek vanaf Oranjemund tot 72 km noord van Lüderitz.
Aardrykskunde
Die gebied beslaan 26 000 km², dus ongeveer 3% van die grondgebied van Namibië. Hierdie halfwoestyngebied is een van die winderigste dele op aarde en word geteister deur aanhoudende sandstorms en temperatuuruiterstes. Lüderitz en Oranjemund is die enigste nedersettings, alhoewel daar by Bogenfels, Elizabethbaai, Pomona en Märchental bouvalle van verlate myndorpies voorkom. Die hoogste punt is 1488 m bo seevlak en die Aurusberge en die Klinghardtberge is die vernaamste berge. Roter Kamm is op drie na die grootste meteorietkrater van die sy soort in die wêreld en is 'n 80 km noord van Oranjemund. Weens die min beskutte baaie, rotsagtige kus en die wind is dit moeilik om aan die kus te land. Toerisme en diamantontginning vorm die kern van die ekonomie. Op die eilande word guano versamel en robbe gejag.
Flora en fauna
Vir 'n eeu was die streek gesluit vir die publiek en is die wye verskeidenheid plante en diere met rus gelaat. Die park is in Junie 2004 gestig. Groot dele daarvan is weens die woestyntoestande onbereikbaar. 'n Wye area by die mond van die Oranjerivier is in 1995 tot RAMSAR-gebied verklaar.
Geskiedenis
Een van die merkwaardigste ontdekkings was die van diamante deur August Stauch (1878–1947) in die destydse Duits-Suidwes-Afrika. Aanvanklik het dit nie veel aandag getrek nie, maar toe die ontdekking eers deur 'n Duitse geoloog bevestig is, het die ontginning vinnig gevorder en het die Duitse owerheid in Berlyn 'n alleenreg aan die Deutsche Diamantengesellschaft in die gebied toegeken. In 1913 en 1914 was die produksie 1,6 miljoen karaat. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die produksie tot stilstand gekom en kort na die oorlog het die produksie 'n hoogtepunt bereik. In die jaar 1964 het Consolidated Diamant Mines of South West Africa (kortweg bekend as CDM en 'n filiaal van De Beers) meer as 1¼ miljoen karaat se diamante gedelf. Oor 'n periode van 80 jaar het die maatskappy 65 miljoen karaat se diamante van hoë kwaliteit hier bymekaar gemaak. In 1994 het die Namibiese regering 'n 50% aandeel in die diamantbedryf by De Beers oorgeneem, die firma staan tans bekend as Namdeb Diamond Corporation. Diamantontginning vind nou op 'n baie beperkte skaal plaas.
Bom Jesus
Die kusgebied is uiters onherbergsaam en verskeie skepe het al daar vergaan. In 1533 het die Portugese skip Bom Jesus hier met 'n groot vrag goud, silwer en ivoor aan boord op die rotse geloop. Die wrak is eers in April 2008 opgespoor en dit word deur kenners as van groot kulturele en en wetenskaplike belang beskou. Die terrein van die vonds word deur Unesco beskerm.
Chamorro
Chamorro (Finu' Chamoru) is 'n Maleis-Polinesiese taal wat saam met Engels die amptelike tale van die twee eilandgebiede van die Verenigde State, Guam en die Noordelike Mariana-eilande, vorm. Die tekste van Guam en die Noordelike Mariana-eilande se volksliedere, Fanohge Chamoru en Gi Talo Gi Halom Tasi onderskeidelik, is in Chamorro.
Hoewel die Mariana-eilande tot Mikronesië behoort, is Chamorro nader verwant aan die tale van die Filippyne, Indonesië en Maleisië. Taalkundiges klassifiseer Chamorro as 'n Austronesiese taal wat net een van twee inheemse tale van Mikronesië is, wat nie tot die Oseaniese tak van dié taalfamilie behoort nie, die ander is Palauaans. Die meeste taalkundiges stem ooreen dat Chamorro en Palauaans tot die Soenda-Sulawesi-taalgroep behoort en daarmee verwant is aan tale soos Balinees, Bandjarees, Indonesies/Maleis, Javaans, Madoerees, Minangkabau en Soendanees. Dit is ietwat minder verwant aan Filippynse tale soos Cebuano en Tagalog (Filippyns) en het daarnaas nog 'n los verbintenis met Malgassies in Madagaskar.
Slanghalsvoël
Die Slanghalsvoël (Anhinga rufa) is 'n voël wat in Suid-Afrika, Zimbabwe, sentrale Namibië en noord Botswana voorkom. Die voël is 80 – 92 cm groot en weeg 1 - 1,7 kg met 'n vlerkspan van 1,2 - 1,3 meter. Hulle broei koloniaal in bome, riete, dikwels saam met ander watervoëls. In Engels staan die voël bekend as die African darter.
Rakfisk
Rakfisk (Noors: [rɑːkˈfisk]) is 'n tradisionele Noorweegse visgereg wat deur gisting in pekelwater voorberei word. Rakfisk word normaalweg met varswaterspesies soos forel, salm, kar, vlagsalm en witvis gemaak en minder gereeld ook van ander spesies soos baars en haring. In Noorweë word meeste Rakfisk van gekweekte reënboogforel gemaak. Sommige meer eksklusiewe Rakfisk word van bergforel gemaak waarvan die mees gesogte tipe te perd uit die berge vervoer word. Rakfisk word rou geëet op lefse (sagte platbrood) of flatbrød, (harde platbrood), gewoonlik saam met rou uie, preie, suurroom, botter en gekookte aartappels. Verwante geregte sluit in surströmming wat in Swede van haring op 'n soortgelyke wyse gemaak word en hákarl uit Ysland van gegiste haai.
The Room Where It Happened
The Room Where It Happened: A White House Memoir (Die kamer waar dit gebeur het: 'n Withuis outobiografie) is 'n outobiografie van John Bolton, wat as die Amerikaanse veiligheidsadviseur vir president Donald Trump gedien het. . Volgens Bolton is 'n voorskot van $2 miljoen betaal.
Einde Desember 2019 is een eksemplaar van die manuskrip aan die Withuis voorsien vir standaardbeoordeling voor publikasie. Aan die einde van Januarie 2020, tydens die staat van beskuldiging verhoor van Trump in die Senaat, het nuus oor die boek bekend geword. Bolton se medewerkers was verbaas dat daar blykbaar verskeie kopieë van die manuskrip gemaak en gesirkuleer is. Uitgelekte inligting oor die boek se inhoud het die druk verhoog om Bolton te laat getuig in die Senaat-verhoor van Trump.
Volgens die konsepmanuskrip van Bolton het William Barr en Bolton 'n gesprek gehad oor kommer wat blyk dat Trump onbehoorlike invloed gehad het op twee Amerikaanse ondersoeke van die departement van justisie van maatskappye in die Volksrepubliek van China en Turkye; spesifiek rakende die leier van China, Xi Jinping met betrekking tot ZTE en president Recep Tayyip Erdoğan met betrekking tot Halkbank. Bolton beweer dat Trump, in 'n poging om herverkiesing in die VSA landboustate in die 2020-verkiesing te verseker by Xi gepleit het om verhoogde invoere ten einde te verseker dat hy sou wen. "[Trump] het die belangrikheid van boere benadruk en die Chinese aankope van sojabone en koring vir die verkiesingsuitslag ". (Bolton het ook geskryf dat hy Trump direk wil aanhaal, maar nie as gevolg van "die regering se proses voor die publikasie van hersiening nie". Hy het ook gesê dat Trump gevra het of Finland 'n deel van Rusland is, en dat Trump nie bewus was dat die Verenigde Koninkryk 'n kernmoontheid is nie.  Volgens Bolton het Trump tussenbeide getree in die Amerikaanse wetstoepassing en het hy "belemmering van die regsproses as 'n lewenswyse beoefen".
Op 16 Junie 2020 het die Trump-administrasie gepoog om die vrystelling van die boek deur Simon & Schuster, wat op 23 Junie gepubliseer sou word, te blokkeer. 'n Amerikaanse federale regter hierdie versoek op 20 Junie geweier. Op 21 Junie verskyn roofkopieë van die boek aanlyn. Die Departement van Justisie het gekla dat nasionale veiligheid in gevaar is omdat Bolton ooreenkomste verbreek het wat hy as voorwaarde vir sy diens onderteken het:
"Die Verenigde State se nasionale veiligheidsraad (NVR) bepaal dat die manuskrip in sy huidige vorm sekere gedeeltes bevat - sommige tot enkele paragrawe lank - wat geklassifiseerde inligting oor nasionale veiligheid bevat. In werklikheid het die NVR bepaal dat inligting in die manuskrip op die vertroulike, geheime en uiters geheime vlak geklassifiseer word. [Die boek] sal onherstelbare skade berokken, omdat die openbaarmaking van gevalle van geklassifiseerde inligting in die manuskrip redelikerwys kon verwag word om die nasionale veiligheid van die Verenigde State ernstige skade, of buitengewoon ernstige skade, te berokken."
Rakfisk
In die boonste Valdres-distrik word die naam rakfisk gebruik, 'n benaming wat nou die mees algemene is. In die naburige vallei, Hallingdal, en in plattelandse dorpies soos Ringerike word die naam rakafisk algemeen in gesproke taal gebruik. In Gudbrandsdalen word die naam råkåfisk gebruik.
The Room Where It Happened
Op 22 Junie het die regering van Suid-Korea verskil met die verslag van Bolton oor gebeure rondom die Hanoi-beraad tussen Noord-Korea en die Verenigde State van Amerika, met die Suid-Koreaanse nasionale veiligheidsadviseur Chung Eui-yong wat gesê het dat "eensydige publisering van konsultasies wat plaasgevind het op die basis van onderlinge vertroue is in stryd met die basiese beginsels van diplomasie en kan toekomstige onderhandelinge ernstig benadeel." Bolton het ook in die boek geskryf dat die Suid-Koreaanse president Moon Jae-in se idees en standpunte rakende Noord-Korea "skisofrenies" was. In antwoord daarop, het 'n topamptenaar in Moon se kantoor gesê dat "[Bolton] miskien ook in daardie toestand is".
Alessandro Giardelli
Alessandro Giardelli (gebore 5 Oktober 2002 in Seriate, Italië) is 'n professionele Italiaanse motorrenjaer. Hy word beskou as een van die belowendste jong renjaers in Italië. Hy neem tans deel vir die Dinamic Motorsport amptelike span, wat deur Porsche ondersteun word in die Porsche Carrera Cup Italia, een van die belangrikste motorsport kampioenskappe in Italië. Hy was die kampioen in die Karting Italiaanse Kampioenskap. Giardelli is die jongste renjaer wat nog ooit in die KZ1, die top karting kategorie in die Karting Wêreldkampioenskap, in 2017 op die ouderdom van 14 gejaag het.
Ernest Hare
Ernest Hare (5 Desember 1900 – 1981) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Producers' Showcase (1954), Murder Bag (1957), A for Andromeda (1961), en Sherlock Holmes (1964).
Jan Peerce
Jan Peerce (3 Junie 1904 – 15 Desember 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Something in the Wind (1947), Goodbye, Columbus (1969), en You Can Thank Me Later (1998), en in die televisiereeks Producers' Showcase (1954).
Rietduiker
Die Rietduiker (Phalacrocorax africanus) is 'n endemiese voël wat in Suid-Afrika, Zimbabwe en noord Botswana voorkom. Die voël is 50 – 56 cm groot en weeg 450 - 650 g met 'n vlerkspan van 80 - 90 sentimeter. Hulle broei koloniaal in bome, bosse, riete, of op kranse of op die grond op eilande. In Engels staan die voël bekend as Reed cormorant.
Herschel Bernardi
Herschel Bernardi (30 Oktober 1923 – 9 Mei 1986) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Singing Blacksmith (1938) en Irma la Douce (1963), en in die televisiereekse Peter Gunn (1958) en Arnie (1970).
George Floyd
George Perry Floyd jr. (14 Oktober 1973 – 25 Mei 2020) was 'n Amerikaanse reeksmisdadiger en gewapende rower. Hy verwerf bekendheid in 2020 toe hy tydens 'n arrestasie vir die gebruik van vervalste banknote sterf. Sy dood het wêreldwye betogings teen polisiegeweld teen swart mense ontlok.
Floyd het in Houston, Texas grootgeword. Hy speel Amerikaanse voetbal en basketbal deur sy hele skool- en kollegeloopbane. Hy was 'n ambagsman sowel as 'n hip-hop-kunstenaar en 'n mentor in sy religieuse gemeenskap. Hy word tussen 1997 en 2005 aan agt misdade skuldig bevind; in 2009 aanvaar hy 'n pleitooreenkoms vir 'n gewapende rooftog in 2007 en dien vier jaar gevangenisstraf uit.
Hy verhuis in 2014 na Minneapolis, Minnesota en werk as 'n trokdrywer en uitsmyter. In 2020 verloor hy tydens die Covid-19-pandemie sy werk as veiligheidswag. Hy sterf tydens sy arrestasie vir die vermeende gebruik van vervalste banknote om sigarette te koop. Derek Chauvin, 'n wit polisieman, het byna agt minute lank op Floyd se nek gekniel.
Barry Van Dyke
Barry Wayne Van Dyke (gebore 31 Julie 1951) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980), Galactica 1980 (1980), Remington Steele (1982), en Diagnosis Murder (1993).
Charlize Berg
Charlize Berg (10 April, 1992, Centurion, Suid-Afrika) is 'n Afrikaanse sangeres wat van kleins af begin sing het. Tussen 2008 en 2009 tree sy saam met die Suid-Afrikaanse sanger, Kevin Leo op. Hulle neem hulle eerste album, Sentimental, saam op. In 2010 teken sy 'n platekontrak met Select Music en in 2011 word haar eerste solo-album, Charlize Berg vrygestel. In 2012 word sy genomineer vir 'n SAMA-prys.
Sannaspos
Sannaspos is 'n spoorwegaansluiting sowat 30 km oos van Bloemfontein in die Vrystaat. Die N8 nasionale pad gaan langs die nedersetting verby. Hier het 'n groot geveg in die Tweede Vryheidsoorlog plaasgevind tussen die Boere en Britse magte op 31 Maart 1900.
Finn Elliot
Finn Elliot (gebore Junie 2002) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Mercy (2017) en in die televisiereekse The Last Kingdom (2015) en The Crown (2016).
Sannaspos
Slag van Sannaspos
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het Bloemfontein sy water van 'n keerwal in die Modderrivier by Sannaspos gekry. Na die oorname van Bloemfontein deur die Britte op 15 Maart 1900 het generaal Christiaan de Wet besluit om Sannaspos aan te val en Bloemfontein se watervoorraad af te sny. Die Boere het nuus gekry dat 'n Britse konvooi onderweg was van Thaba Nchu na Sannaspos en op 30 Maart hier sou kamp opslaan. Daar was reeds 'n Britse mag van 1 700 man onder bevel van generaal RG Broadwood by Sannaspos.
Die Boeremag van 1 500 het op 31 Maart 1900 teen sonop aangeval. Die meeste Britte was nog aan die slaap en Broadwood en sy mense is gedwing om te vlug. Generaal de Wet het 400 Britte gevange geneem en sy mense kon ook daarin slaag om die konvooi van 117 waens by Kroonspruit daar naby oor te neem.
Mauritanië
Mauritanië (Arabies: موريتانيا; Mūrītānyā; Wolof: Gànnaar; Soninke: Murutaane; Fula: Moritani; Frans: Mauritanie), amptelik die Islamitiese Republiek Mauritanië (Arabies: الجمهورية الإسلامية الموريتانية, al-Jumhūriyyah al-ʾIslāmiyyah al-Mūrītāniyyah; Frans: République Islamique de Mauritanie), is 'n land in Noordwes-Afrika. Mauritanië grens aan die Atlantiese Oseaan in die weste, Senegal in die suidweste, Mali in die ooste en suidooste, Algerië in die noordooste en die deur Marokko geannekseerde Wes-Sahara-gebied in die noordweste. Die grootste stad is die hoofstad Nouakchott, terwyl Nouadhibou die land se vernaamste ekonomiese sentrum is. Albei stede is aan die Atlantiese kus geleë. Die land is na die antieke Berberkoninkryk Mauretania genoem.
Sowat 20% van Mauritanië se bevolking leef op minder as $ 1,25 per dag. Hedendaagse slawerny is in Mauritanië 'n groot skending van menseregte, sowat 4% (155 600 mense) van die bevolking bestaan uit mense wat teen hulle wil slawe is; hulle is veral die regering se vyande. 'n Ander probleem met menseregte in Mauritanië is genitale verminking, en kinderarbeid.
Geskiedenis
Van die 3de tot die 7de eeu verdring die migrasie van Berberstamme uit Noord-Afrika die Bafoere, die oorspronklike inwoners van hedendaagse Mauritanië en die voorsate van die Soninke. Die Bafoere was hoofsaaklik landbouers, van die eerste Sahara-groepe wat hulle historiese nomadiese leefwyse laat vaar het. Met die geleidelike uitdroging van die Sahara, trek hulle suidwaarts. Op hulle hakke vind die migrasie van nie net Midde-Sahara-groepe na Wes-Afrika plaas nie, maar ook Berbers en Arabiere. Teen die 11de eeu het die eens klein Bafoer-bevolkingsgroep gegroei na 'n baie groot en welgestelde Soninkeryk – Ghanaryk, wat gestrek het van Mauritanië na die naburige lande Senegal en Mali. Op soortgelyke wyse het die Arabies-Berberse-bevolking in die Noorde hulle eie indrukwekkende ryk opgerig, die gebied wat strek oor die Middellandse See tot in Spanje en Portugal. Plaaslike nomadiese Berberstamme, hoewel invloedryk, bly andersyds grootliks sonder mag nadat hulle deur die Soninke verower is.
In 1076 val Islamitiese soldaatmonnikke (Almoravid of Al Murabitoen) die antieke Ghanaryk aan en oorwin dit. Oor die volgende 500 jaar kom die Arabiere vurige weerstand van die plaaslike bevolking (Berber en nie-Berber) te bowe en begin Mauritanië domineer. Die Mauritaanse Dertigjarige Oorlog (1644–74) was die onsuksesvolle finale poging om die Jemeense Maqil Arabiese invallers gelei deur die Beni Hassan-stam af te weer. Die nasate van die Jemeense Beni Hassan soldate word die opperlaag van die Moorse gemeenskap. Berbers behou invloed as die meerderheid van die gebied se Marabouts – diegene wat die Islamtradisie leer en bewaar. Baie Berberstamme verklaar hulle oorsprong as Jemen (aangesien hulle soms 'n Arabier-herkoms aanvoer); daar is min getuienis ter stawing, alhoewel sommige studies wel 'n skakel tussen die twee aantoon. Hassanija, 'n hoofsaaklik mondelingse, Berber-beïnvloede Arabiese dialek wat sy naam verkry van die Jemeense Beni Hassan-stam, het die dominante taal onder die grootliks nomadiese bevolking geword. Aristokrasie en diensknegstande ontwikkel wat lei tot "wit" More (die aristokrasie), kewri (die inheemse groep wat nooit tot slawe gemaak is nie), en "swart" More of haratin (die voormalige slawe).
Franse kolonisasie aan die begin van die 20ste eeu bring 'n wetlike verbod op slawerny en 'n einde aan interstam-oorloë. Tydens die koloniale tydperk bly die bevolking nomadies, maar baie gevestigde bevolkingsgroepe, wie se voorsate eeue vroeër verban is, begin terugsypel na Mauritanië. Toe die land in 1960 onafhanklikheid verkry is die hoofstad, Nouakchott, gestig op die terrein van 'n koloniale dorpie, die Ksar, en 90% van die bevolking was steeds nomadies. Met onafhanklikheid kom groter hoeveelhede inheemse groepe (Haalpoelaar, Soninke en Wolof) Mauritanië binne, waar hulle na die gebied noord van die Sénégalrivier trek. Opgevoed in die Franse taal en gebruike, word baie van die nuwe aankomelinge klerke, soldate en administrateurs in die nuwe staat.
More reageer op die verandering deur meer druk uit te oefen deur meer aspekte van die Mauritaanse lewe, soos die reg en taal, te verarabiseer. 'n Skeuring ontwikkel tussen diegene wat Mauritanië as 'n Arabiese land beskou (hoofsaaklik More) en die wat 'n dominante rol vir nie-Moorse mense nastreef. Die onmin tussen die twee konflikterende visies van Mauritaanse samelewing was duidelik sigbaar tydens interkommunale geweld wat in April 1989 (die "1989 voorvalle") uitgebreek het, maar het sedertdien afgeneem. Die spanning tussen die twee visies bly 'n kenmerk van die politiese dialoog. 'n Beduidende aantal van beide groepe streef egter 'n meer diverse, pluralistiese samelewing na.
Christopher Bernau
Christopher Bernau (2 Junie 1940 – 14 Junie 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Guiding Light (1952), Dark Shadows (1966), en Broadway on Showtime (1979).
Mauritanië
Politiek
Mauritanië se presidensiële verkiesing, die derde sedert die demokratiese proses in 1992, vind plaas op 7 November 2003. Ses kandidate insluitend Mauritanië se eerste vroulike en eerste Haratien-kandidate (voormalige slaaf-familie), verteenwoordig 'n wye verskeidenheid van politiese doelwitte en agtergronde. President Maaouja Sid'Agmed Taja word herverkies met 67,02% van die populêre stem, volgens amptelike syfers, met Mohamed Khouna Ould Haidalla in die tweede plek.
Die PRDS, gelei deur President Maaouja Ould Sid'Agmed Taja, het die Mauritaanse politiek gedomineer sedert die land se eerste veelparty-verkiesing in April 1992 nadat die huidige grondwet per referendum goedgekeur is in Julie 1991. President Taja, wat die verkiesing in 1992 en 1997 gewen het, word die eerste staatshoof deur 'n staatsgreep sonder bloedvergieting op 12 Desember 1984 wat hom die voorsitter van 'n komitee van militêre offisiere gemaak het, wat Mauritanië van Julie 1978 tot April 1992 regeer. Die land se eerste president, Moktar Ould Daddah, dien van onafhanklikheid tot hy in 'n staatsgreep sonder bloedvergieting op 10 Julie 1978 afgeset word. 'n Groep van huidige en voormalige weermagoffisiere stuur 'n bloedige maar onsuksesvolle staatsgreep van stapel op 8 Junie 2003. Die kringleiers is steeds op vrye voet en hulle presiese doelstellings bly onduidelik.
Politieke milieu
Politiek in Mauritanië is nog altyd swaar beïnvloed deur persoonlikhede, met enige leier se vermoë om politieke beheer uit te oefen afhanklik aan beheer oor hulpbronne; oënskynlike vermoë of integriteit; en stam, etniese, familie en persoonlike oorwegings. Konflik tussen wit Moor, swart Moor, en nie-Moorse etniese groepe, gesentreer om taal, grondbesit en ander aangeleenthede, bly die vernaamste uitdagings tot nasionale eenheid.
Politieke partye, onwettig tydens die militêre tydperk, is weer gewettig in 1991. Teen April 1992, toe 'n burgerlike regering terugkeer, is 16 hoof politieke partye erken; 12 hoof politieke partye was aktief in 2004. Meeste opposisie-partye het die eerste wetgewende verkiesing in 1992 geboikot, en vir bykans 'n dekade is die parlement gedomineer deur die PRDS. Die opposisie het deelgeneem aan munisipale verkiesings in Januarie-Februarie 1994 en vervolgens aan Senaat-verkiesings, mees onlangs in April 2004, en verkry verteenwoordiging op plaaslike vlak benewens drie setels in die Senaat.
Mauritanië, saam met Marokko, het die gebied van Wes-Sahara in 1976 geannekseer, met Mauritanië wat beheer oorneem oor die suidelike derde. Na verskeie militêre verliese teen Polisario, trek Mauritanië in 1979 terug, en word hulle aansprake deur Marokko oorgeneem. Weens ekonomiese onvermoë is Mauritanië 'n geringe speler in die gebiedstryd, met die land se amptelike posisie dat dit 'n spoedige oplossing wil sien wat aanvaarbaar vir alle partye is.
Militêre staatsgreep
Op 3 Augustus 2005 word berig dat die Mauritaanse militêres, insluitend lede van die presidensiële wag, beheer van sleutelpunte in die hoofstad Nouakchott oorgeneem het wat dui op 'n moontlike staatsgreep teen die regering van President Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya wat buite die land was om die begrafnis van Saoedi-Arabië se Koning Fahd by te woon. Die groep offisiere, wat hulle self die Militêre Raad vir Geregtigheid en Demokrasie noem, stel die volgende verklaring vry:
Die Militêre Raad reik later nog 'n verklaring uit wat sy president as Kolonel Ely Ould Mohamed Vall noem en 16 ander offisiere as lede lys.
Die staatsgreep is deur meeste gesagte in die wêreld veroordeel, maar plaaslike politieke partye spreek die hoop uit dat die Militêre Raad getrou sal bly aan hulle woord en hulle leierskap na twee jaar sal beëindig — wat hopelik tot 'n demokratiese regering sal lei.
In reaksie op die staatsgreep en in ooreenstemming met hulle eie reëls skors die Afrika-unie Mauritanië van alle organisasie-aktiwiteite.
Op 10 Augustus 2005 laat vaar die Verenigde State en die Afrika-unie eise dat die staatsgreep herroep word. Die Afrika-Unie herroep egter nie die skorsing nie en stel die hou van verkiesings as 'n vereiste vir hertoelating.
Die Militêre Raad het vervolgens 115 politieke gevangenis van die vorige regering vrygelaat en die terugkeer van President Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya en sowat 300 van sy politieke ondersteuners toegestaan.
Gebiede
Mauritanië word verdeel in 13 streke, met hul hoofstede:
Geografie
Mauritanië is oor die algemeen plat, die land se 1 030 700 vierkante meter vorm uitgestrekte, droë vlaktes wat af en toe onderbreek word deur randjies en kransagtige dagsome. 'n Reeks steiltes kyk suidwes en verdeel die vlaktes in die middel van die land longitudinaal in twee. Die steiltes skei ook 'n reeks sandsteenplato's, die hoogste hiervan is die Adrarplato, wat 'n hoogte van 500 meter bereik. Fontein gevoerde oases lê aan die voet van sommige van die steiltes. Geïsoleerde pieke, baie keer ryk in minerale, rys bo die plato's uit; die kleiner pieke word guelb'e genoem en die groteres kedia's. Die konsentriese Guelb er Richat is 'n prominente punt van die noord-sentrale gebied. Kediet Ijill, naby die stad Zouîrât, het 'n hoogte van 1 000 meter en is die hoogste piek.
Ixtlilxochitl II
Ixtlilxochitl II, deur die Spanjaarde Don Fernando Ixtlilxochitl gedoop, was die laaste koning van Acolhuacan, 'n deelstaat van die Asteekse Ryk. Hy het as marionet van die Spanjaarde geregeer en sy onderdane met dwang gekersten.
Hernán Cortés het hom aanvanklik Chichimecatecle genoem, wat 'n verbastering van sy titel Chichimecahtecuhtli is. Na bewering het hy 'n blanke vel gehad.
Hy was 'n seun van Nezahualpilli en oorgrootvader van Fernando de Alva Ixtlilxochitl, wat die geskiedenis van Tekskoko op skrif gestel het.
Metaalrot (astrologie)
Die Metaalrot (庚子, gēngzǐ) is die 37ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die sewende Hemelstam (庚, gēng; die element Metaal en Jang) met die eerste Aardtak (子, zǐ), gesimboliseer deur die Rot (鼠, shǔ).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Metaalrotjaar het in 1960 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 28 Januarie 1960 tot 4 Februarie 1961.
Metaalrotjare
Die volgende jare is Metaalrotjare:
Nieu-Engeland se donker dag
19 Mei, 1780 is as Nieu-Engeland se Donker Dag gedoop, toe 'n abnormale verduistering van die daglighemel waargeneem is oor die Nieu-Engelandstate in die VSA en dele van Kanada.
Lisa Ann
Lisa Ann (gebore 9 Mei 1972) is 'n Amerikaanse aktrise en pornoster.
Castelfranco Emilia
Castelfranco Emilia is 'n dorp en comune in die provinsie van Modena, streek Emilia-Romagna. Die dorp lê omtrent 25 km noordwes van Bologna in die noorde van Italië.
Die dorp het 'n bevolking van 30 933 in 2007 gehad en het 'n oppervlakte van 101.31 km².
Bergparty
Die Bergparty (Frans: Montagnards) is die mees radikale politieke groepering tydens die Franse Rewolusie, wat deur die Jakobyne en Cordeliers gevorm word. Die naam is afgelei van die boonste sitplekke wat hulle in die Nasionale Konvent inneem. Die Party van die Vlakte (Plaine, laer sitplekke) staan onder die leiding van die Girondiste. Tydens die skrikbewind kry hulle die minagtende bynaam Marais (moeras).
Scapa Flow
Scapa Flow is 'n natuurlike hawe in die Orkney-eilande in die noorde van Skotland. Die baai is deur die Britse Vloot as 'n hoofkwartier gebruik gedurende die twee Wêreldoorloë. Hulle het die baai as ondeurdringbaar vir duikbote beskou nadat nette en onderwatermyne op verskeie plekke aangebring is.
Binnedringing deur U-47
Die Duitse duikboot U-47 onder beheer van Luitenant-kommandeur Günther Prien het egter die hawe op 14 Oktober 1939 stilletjies binnegedring en die HMS Royal Oak met torpedo's gekelder, tesame met 833 bemanningslede.
Kearney
Kearney is 'n klein kusdorp aan die suidpunt van die Ards-skiereiland in die Noord-Ierse graafskap Down, net oos van Portaferry.