cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan Terlouw
Vroeë- en politieke loopbaan
Terlouw tree hierna gedeeltelik af uit aktiewe politiek, en in Desember 1982 word hy benoem tot sekretaris-generaal van die Internasionale Transport Forum (ITF) in Parys, Frankryk, waar hy op 30 Januarie 1983 die amp aanvaar. In Oktober 1991 word Terlouw benoem as die volgende kommissaris van die Koningin vir Gelderland. Hy bedank as sekretaris-generaal op dieselfde dag wat hy as Kommissaris van die Koningin aangestel word, en dien vanaf 1 November 1991 tot 1 Desember 1996. Terlouw word ook aktief in die openbare sektor en beklee talle posisies as 'n nie-winsgewende direkteur in verskeie direksies en toesighoudende rade (Energienavorsingsentrum van Nederland, GelreDome, Nederlandse organisasie vir toegepaste wetenskaplike navorsing, SEO ekonomiese navorsing, Nikhef en die Koninklijke Nederlandse Akademie vir Lettere en Wetenskappe). Terlouw was ook 'n hoogstaande professor in Urbanisasie aan die Universiteit van Amsterdam, en beklee die Wibaut-leerstoel] vanaf 1 Januarie 1997 tot 1 Januarie 2000. Terlouw word verkies as Lid van die Senaat na die Senaatverkiesing van 1999, en beklee op 8 Junie 1999 die amp en dien gevolglik as voorsitter van verskeie parlementêre komitees. In Januarie 2003 kondig Terlouw sy uittrede uit die nasionale politiek aan en dat hy nie sal staan vir die Senaatverkiesing van 2003 nie en sal voortgaan om te dien tot die einde van die termyn van die parlement op 10 Junie 2003.
Terlouw tree na 32 jaar in die nasionale politiek af, maar is hierna steeds aktief in die openbare sektor en beklee steeds talle setels as 'n nie-winsgewende direkteur in verskeie direksies en toesighoudende rade (Instituut vir Internasionale Betrekkinge van Nederland Clingendael, Nederlandse Atlantiese Assosiasie, Kern Navorsing- en Konsultasie Groep, Nederlandse Organisasie vir Wetenskaplike Navorsing, Nederlandse Instituut vir Gevorderde Studie en die Nederlandse Vereniging vir Statistiek en Operasionele Navorsing) en dien op verskeie staatskommissies (Nationaal Comité 4 en 5 mei). Hy dien ook as diplomaat en lobbyis vir verskeie ekonomiese afvaardigings namens die regering en as advokaat en aktivis vir omgewingsbewaringsbewegings, Volhoubare ontwikkeling, dierewelsyn en Europese integrasie. Terlouw was ook 'n hoogaangeskrewe professor in Letterkunde aan die Universiteit van Tilburg, en beklee vanaf 1 September 2003 tot 1 September 2004 die Leonardo-stoel.
Terlouw is ook 'n produktiewe skrywer, en skryf sedert 1970 meer as dertig boeke oor onder meer politiek, wetenskap, asook kinderliteratuur, jong volwasse fiksie en poësie. Sy boek van 1972 wat handel oor die Tweede Wêreldoorlog is as rolprentdraaiboek verwerk, en in 2008 vrygestel onder die titel Winter in Wartime. Terlouw is bekend vir sy vermoëns as 'n onderhandelaar en konsensusbouer. Terlouw lewer steeds kommentaar op politieke aangeleenthede en hou steeds die onderskeiding as die eerste lid van die Demokrate 66-party om as Kommissaris van die Koningin te dien.
Persoonlike lewe
Terlouw was, tot met haar afsterwe op 23 Augustus 2017, getroud gewees met Alexandra van Hulst. Terlouw is die vader van vier en grootvader van twaalf kleinkinders
Publikasies
Terlouw het 24 kinderboeke geskryf, waarvan die mees noemenswaardige Oorlogswinter (1972) en Koning van Katoren (1971. In 2010 deur dr. Daniël Hugo in Afrikaans vertaal) is. Beide het die Gouden Griffel-prys gewen, en is verwerk tot rolprente wat geregisseer is deur Martin Koolhoven.
Terlouw se boeke is deur verskeie illustreerders geïllustreer, insluitende Dick van der Maat, Martijn van der Linden en Fiel van der Veen.
Poseidon
Eienskappe
Poseidon het nuwe eilande geskep en die see laat bedaar. As hy beledig of geïgnoreer is, het hy met sy drietandvurk op die grond geslaan en woeste fonteine, aardbewings, verdrinkings en die sink van bote veroorsaak. Matrose het tot Poseidon gebid vir ’n veilige vaart en het soms perde verdrink as ’n offerande.
In Griekse kuns ry hy ’n strydwa wat deur ’n hippokampus (seeperd) getrek word, of deur perde wat op die see kan hardloop. Sy simbole was die drietandvurk, vis, dolfyn, perd en bul. Hy het in ’n paleis op die seebodem gewoon wat van korale en edelstene gemaak was.
Geboorte en triomf oor Kronos
Poseidon was die seun van Kronos en Rea. In die meeste weergawes van die mite is hy nes sy broers en susters, behalwe Zeus, ná sy geboorte deur sy pa ingesluk en later deur Zeus gered.
Volgens die Ilias het Poseidon die see gekry toe die wêreld in drie verdeel is tussen hom, Zeus en Hades. Zeus het die lug gekry en Hades die onderwêreld.
Nederlaag in Athene
Atena het die beskermpersoon van die stad Athene geword nadat sy ’n kompetisie teen Poseidon gewen het. Poseidon het egter ’n teenwoordigheid op die Akropolis behou in die vorm van sy surrogaat, Erechteus.
Op ’n Atheense fees het die twee gode ooreengekom dat elk vir die Atheners ’n geskenk sal gee, en dié sou dan kon kies watter een hulle wil hê. Poseidon het met sy drietandvurk op die grond geslaan en ’n fontein het ontstaan. Die water was egter sout en nie baie bruikbaar nie. Atena het vir hulle ’n olyfboom gegee. Die Atheners het die olyfboom gekies, en daarmee saam vir Atena as hul beskermpersoon, want die olyfboom het aan hulle hout, olie en kos verskaf.
Poseidon was so kwaad dat hulle hom nie gekies het nie dat hy ’n groot vloed na die Attika-vlakte gestuur het om hulle te straf. Die induiking wat deur Poseidon se vurk gemaak en met sout water gevul is, is omring deur die noordelike muur van die Erechteum en is onbedek gelaat.
Die kompetisie tussen Atena en Poseidon was die onderwerp van die reliëfwerk aan die westelike kroonlys van die Parthenon, die eerste gesig wat besoekers begroet het.
Die mure van Troje
Nadat Poseidon en Apollo vir Zeus beledig het, het laasgenoemde hulle gestuur om koning Laomedon van Troje te dien. Hy het hulle ’n groot muur om die stad laat bou en belowe om hulle aansienlik daarvoor te vergoed, ’n belofte wat hy toe verbreek het. Uit wraak, voor die Trojaanse Oorlog, het Poseidon ’n seemonster gestuur om Troje aan te val. (Dit is later deur Perseus doodgemaak.)
Ander mites
In die Ilias was Poseidon die Grieke goed gesind en het hy hulle op verskeie geleenthede gehelp om teen die Trojaanse magte te veg. In Boek XX help hy die Trojaanse prins Eneas egter teen Achilles.
In die Odussee haat Poseidon vir Odusseus nadat hy sy seun, die sikloop Polifemus, se oog uitgesteek het. Hy verhoed jare lank dat Odusseus huiswaarts kan keer.
Verhoudings en kinders
Poseidon se lewensmaat was Amfitrite, ’n nimf en antieke seegodin, die dogter van Nereus en Doris. Hy het ook baie helde by talle ander vroue verwek. Hy was vermoedelik die pa van die broemde Teseus.
’n Sterflike vrou, Turo, was getroud met Kreteus (by wie sy ’n seun, Eson, gehad het). Sy was egter verlief op Enipeus, ’n riviergod wat haar attensies verwerp het. Een dag het Poseidon, vol begeerte na Turo, homself as Enipeus vermom. Uit dié voorval is die tweelinghelde Pelias en Neleus gebore.
Poseidon het ook ’n verhouding gehad met Alope, sy kleindogter deur Kerkuon, en daaruit is die Attiese held Hippotoon gebore. Kerkuon het sy dogter daarna lewend laat begrawe, maar Poseidon het haar in ’n fontein, die Alope naby Eleusis, verander.
Poseidon het Amumone van ’n wellustige sater gered en toe die kind Nauplios by haar verwek.
Nadat hy Kaineus verkrag het, het Poseidon haar versoek toegestaan en haar in ’n manlike stryder verander.
Nie al Poseidon se kinders was menslik nie. In een mite het hy na Demeter gevry. Sy het hom egter verwerp en haar in ’n merrie verander sodat sy tussen ’n trop perde kon wegkruip. Hy het besef wat gebeur het, hom in ’n hings verander en haar verkrag. Hul kind was ’n perd, Arion, wat soos ’n mens kon praat.
’n Lys van Poseidon se kinders:
Atheriniformes
Atheriniformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Die volgende families is deel van die orde Atheriniformes:
Römertopf
Die Römertopf (Duits: "Romeinse pot") is 'n kleipotjie met 'n deksel en 'n geglasuurde binnekant wat volgens antieke Romeinse voorbeelde ontwikkel is om kos in 'n bakoond gaar te maak. Dit is in 1967 op die Duitse mark ingevoer en het veral in die 1970's en 1980's in Duitse huishoudings gewild geraak. Die naam word wêreldwyd as handelsmerk beskerm. Tot op hede is meer as 25 miljoen Römertopf-potjies verkoop.
Kleipotjies het 'n lang tradisie wat terugstrek tot prehistoriese jagtersgemeenskappe wat hul vangs in warm as of oor die oop vuur gaar gemaak het. Maar dit was die Etruskers en Romeine wat die kuns van stoomgaarmaak vervolmaak het deur kos in kleipotjies in hul eie sap gaar te maak. So kon hulle dus sappige vleis met 'n sagte tekstuur verkry. Die deksels van moderne Römertopf-potjies word sowat 'n kwartier in water gedompel. Water, wat deur die poreuse kleimateriaal geabsorbeer is, word later tydens die kookproses as stoom vrygestel waarin die kos (vleis of groente) gaargemaak word. Die Römertopf is ook geskik om brood in te bak (sonder byvoeging van water) en vervolgens in te bêre, of om kos in 'n mikrogolfoond gaar te maak. Ander spesiale variante, wat tans te koop is, word byvoorbeeld gebruik om aartappels of uie in te stoor.
Veral vleisbredies word deur verskillende beskawings al eeue lank in kleipotjies gaar gemaak. 'n Bekende voorbeeld hiervan is die spitslopende tajine-pot van Marokko. Soortgelyke koniese potjies (sonder deksels) is ook in Japan en Switserland (caquelons genoem) in gebruik. Een van die gewildste geregte op die Balkanskiereiland, Đuveč, word in 'n gelyknamige potjie gekook, net soos die Sjinese shaquo, die Spaanse Frijoles de la olla ("boontjies uit die potjie"), Turkse Kuzu Güveç (wat van lamsvleis berei word) of Italiaanse soufflés wat in 'n oop potjie, die pirofila di terracotta, berei word.
Stephanie Niznik
Stephanie Niznik (20 Mei 1967 – 23 Junie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dear God (1996) en Star Trek: Insurrection (1998), en in die televisiereekse Everwood (2002) en NCIS (2003).
Gun Jönsson
Gun Jönsson (gebore 13 Desember 1929) is 'n Sweedse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Guy and a Gal (1975) en Flight Level 450 (1980), en in die televisiereeks Hem till byn (1971).
Slag van Dien Bien Phu
Agtergrond
Die Franse het in die 17de eeu met die Viëtnamese begin handel dryf. In 1787 het Franse sendelinge hulle in Indo-China gevestig, waarna handelaars hulle gevolg het. In 1862 het die Franse Saigon verower en geleidelik het die res van die gebied gevolg. In 1887 is Frans-Indo-China amptelik gevestig, bestaande uit Annam, Tonkin, Cochinsjina en Kambodja. Laos is in 1893 bygevoeg.
In die Tweede Wêreldoorlog is Frans-Indo-China deur Japan beset. Ho Chi Minh het die Viëtnamese Bevrydingsliga gestig, die Viët-Minh. In die Tweede Wêreldoorlog het die Viët-Minh van krag tot krag gegaan, onder meer met Amerikaanse hulp. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in 1945, het Britse en Chinese magte die kolonie beset en die oorgawe van die Japanse magte aanvaar. ’n Klein Franse afdeling het die Britte aanvanklik vergesel, maar groot getalle versterkings het spoedig gevolg. Die Viët-Minh het Hanoi (die hoofstad van Tonkin) beset en gevegte het spoedig tussen die Franse en die Viët-Minh uitgebreek. Die Viët-Minh het Hanoi verlaat en in die woude van Tonkin ’n guerrillaoorlog gevoer. In 1949 het die Sjinese kommunistiese magte van Mao Zedong die Indo-China/China-grens bereik. Dit was die begin van die einde van die Franse bewind in Indo-China want die Viët-Minh het skuiling, voorrade en opleiding in China ontvang. Giap het ook konvensionele eenhede gestig en opgelei.
’n Jaar later, in November 1950, begin die Viët-Minh Franse vestings langs die Chinese grens aanval. Die Franse bevelvoerders raak paniekbevange en beveel ’n haastige onttrekking. Die onttrekkende eenhede word verpletter in Viët-Minh-lokvalle en valskermbataljonne word per valskerm ontplooi om uit te help. Die 1ste Valskermbataljon van die Franse Vreemdelegioen (1er Bataillon Etranger de Parachutistes, 1er BEP) word feitlik uitgewis. Die Franse verloor 6 000 soldate (dood en gevange geneem). Dit was die Franse se grootste koloniale nederlaag sedert hulle Kanada ’n paar eeue gelede verloor het.
Die Viët-Minh-magte stoomroller voort na Hanoi, maar word deur die Franse maarskalk Jean de Lattre de Tassigny in die Rooirivier-delta gestuit. In Tonkin beheer die Franse die delta en die T’ai-hooglande. Die T’ai- en Meo-stamme is ou bondgenote van die Franse en aanvanklike Viët-Minh-invalle word gestuit. In Oktober 1952 val drie Viët-Minh-divisies die T’ai-hooglande in en dwing die Franse om die gebied grootliks te ontruim. In 1953 val die Viët-Minh Laos binne en dwing die Franse om troepe te ontplooi om die inval te stuit. Een van die dorpies wat deur die Viët-Minh verower word, is Dien Bien Phu.
Na-San
In 1952, met die inval in die T’ai-hooglande, het die Franse ’n basis by Na-San versterk om die Viët-Minh-magte te stuit. Na-San was ’n dorpie (of stat) met ’n aanloopbaan. Twee Viët-Minh-divisies val ’n mag gelykstaande aan drie bataljonne aan. Die Franse ontplooi artillerie en vliegtuie om die aanval te af te slaan en die Viët-Minh word ’n groot nederlaag toegedien. Later, op 12 Augustus 1953, onttrek die Franse soldate sonder personeelverliese aan Na-San. Die Franse bevelvoerder, luitenant-generaal Henri Navarre, leer twee lesse van die veldslag. Eerstens sal die Franse, met hulle lug- en artilleriesteun, altyd die Viët-Minh in ’n vesting verslaan. Die tweede les is dat ’n basis altyd ontruim kan word as die troepe moet herontplooi word. Die twee lesse is baie belangrik om die konsep van ’n basis by Dien Bien Phu te verstaan.
Die plan
Navarre het bitter min politieke leiding van die Franse regering in Parys gekry weens die feit dat die regerings gedurig verander het. Toe die Viët-Minh Laos binneval, het Navarre die indruk, maar nie ’n bevel nie, gekry om Laos te verdedig. Navarre, kolonel Louis Berteil, sy adjunkbevelvoerder van operasies, en brigadier-generaal René Cogny, die bevelvoerder in Noord-Viëtnam, besluit om ’n basis by Dien Bien Phu te stig. Die doel van die basis was tweeledig:
Dien Bien Phu
Dien Bien Phu lê in die Muong Thanh-vallei. Die vallei is 20 km lank en 6 km wyd. Daar is ’n paar heuwels in die vallei, maar dit word oorheers deur die berge wat om die vallei is. Die Nam-Yum-rivier vloei deur die vallei. Die vallei kry baie reën in die monsoentydperk. Die Franse magte was te min om die hele vallei te verdedig en gevolglik was die Franse posisies oorheers deur die Viët-Minh, wat die omgekeerde situasie was van Na-San.
Operasie Castor
Op 20 November 1953 land valskermsoldate van die 1ste Valskermgroep (Groupement Aéroporté 1; GAP 1) by Dien Bien Phu. In dié staduim was die Viët-Minh se 148 Onafhanklike Regiment met die hoofkwartier en 1 bataljon (910) of Dien Bien Phu. Slegs 65 vliegtuie (10 C-119 Boxcars en die res Dakotas) was beskikbaar, wat beteken dat slegs twee van GAP 1 se drie bataljons vervoer kon word. (Dié gebrek en genoegsame lugsteun, insluitende vragvliegtuie, was een van die hoofredes vir die Franse nederlaag.) Hulle kon nie die Viët-Minh omsingel nie en Regiment 148 onttrek aan die slagveld na ’n skermutseling. 115 Viët-Minh en 16 Franse soldate sneuwel. Op 21 November word GAP 2 met drie valskermbataljonne afgegooi. GAP 2 se bevelvoerder was Pierre Langlais, wat ’n groot rol in die komende slag sou speel. Brigadier-generaal Gilles was bevelvoerder van die 4 560 Franse soldate in Dien Bien Phu. Geniesoldate begin die aanloopbaan herstel en ’n paar dae later begin die eerste vragvliegtuie land. Bykomende infanterie- en artillerie-eenhede begin by die basis aankom. Slegs een geniekompanie (3de van die 31ste Geniebataljon) is aanvanklik by die basis. Dit en die feit dat nie genoegsame materiaal en houtbalke vir bunkers verskaf is nie, is nog ’n rede vir die Franse nederlaag.
GAP 1 word ontplooi uit Dien Bien Phu na ander areas.
Aanvalspatrollies en die bou van stellings
Generaal Gilles word teruggeroep Hanoi toe en ’n nuwe bevelvoerder volg hom op, kolonel Christian Marie Ferdinand de la Croix de Castries. Hy het ’n kavallerie-agtergrond met ervaring in die Tweede Wêreldoorlog en die stryd in Indo-China gehad. Hy het in die Tweede Wêreldoorlog onder generaal Navarre in ’n pantsereenheid geveg. Die groot rede hoekom hy aangestel is, is omdat hy ervaring in mobiele oorlogvoering gehad het.
Terwyl die infanterie-, artillerie- en genietroepe stellings en ’n basis bou, voer Langlais en GAP 2 aanvalspatrollies uit. GAP 2 bestaan uit die 1ste Valskermbataljon van die Vreemdelegioen (1 BEP; hervorm na die slagting vroeër in 1950) en die 8ste Valskermaanvalsbataljon (8e Bataillon de Parachutistes de Choc; 8 BPC). Die derde bataljon van GAP 2 is eers later in die slag ontplooi. Kontak word gemaak met geurrilla-eenhede en ’n ekspedisie van Laos, maar die tou word al hoe stywer rondom die Franse garnisoen getrek. Elke patrollie ly al hoe groter verliese.
Intussen is die troepegetal verhoog tot 10 800 soldate. Die volgende gevegstellings, meestal op heuwels, is ingerig:
Verder was daar sewe tenks wat die hoofposisie (A – H) bedien het en drie tenks wat by Isabelle gestasioneer was. Die gerug was dat die stellings na De Castries se minnaresse vernoem is (hy was ’n haan onder die henne), maar in werklikheid is die name gekies want dit was alfabeties.
Die Viët-Minh se reaksie
Die Viët-Minh se Front-voorraadkomitee het 45 000 kleinboere opgeroep. Van hulle het voorrade met aangepaste fietse vervoer. Bykomende vragmotors is van Sjina verkry en nuwe paaie is gebou. Die paaie is baie goed gekamoefleer deur takke bokant die pad aanmekaar vas te bind en sodoende ’n tonnel te maak. Jagtogte is op GMI-eenhede uitgevoer en lugafweerkanonne is op strategiese plekke geïnstalleer. Teen Maart 1954 het die Viët-Minh genoeg voorrade, 49 000 soldate en 31 500 ondersteuningsoldate rondom Dien Bien Phu gehad.
Boutekorte
Soos genoem, was die idee dat die Franse ’n mobiele slag sou veg, maar bitter min aandag is aan plan B gegee, as mobiele vegtery nie sou werk nie. Om ’n mag van 10 infanteriebataljonne en twee artilleriebataljonne ordentlik te verskans, sou 36 000 ton voorrade nodig gewees. Slegs 2 200 is in die omgewing verkry, wat beteken 34 000 ton moes ingevlieg word. Dit is gelykstaande aan 12 000 Dakota-vlugte. Met 80 Dakotas wat net boumateriaal invlieg, sou dit vyf maande vat om die voldoende boumateriaal in te vlieg. In effek het die Franse plan A (mobiele operasies) en net plan A gehad.
Die slag begin
Die Viët-Minh se eerste teiken was Beatrice. Voorrade moes met ’n konvooi deurkom en deur padversperrings veg. Op 13 Maart 1954 om 17:00 begin die Viët-Minh-artillerie Beatrice, Gabrielle, die hoofbasis en die artillerieposisies bestook. Beatrice se bevelvoerder was majoor Paul Pegot, en hy rapporteer aan kolonel Jules Gaucher, wie se bevelspos in die hoofbasis geleë was. Om 18:30 sterf majoor Pegot toe ’n artilleriekoeël sy bunker tref. Kolonel Gaucher hou krygsraad met sy stafoffisiere toe ’n kanonkoeël sy bunker tref en hy sterf. Die gevolg is chaos in die bevelstruktuur. Die Viët-Minh loods infanterieaanvalle en teen 02:00 ontruim die oorlewendes (sowat ’n 100 man) die stelling. Hulle kom versterkings teë en loods die eerste teenaanval, wat misluk. Hulle was op pad om die tweede te loods toe die Viët-Minh ’n skietstilstand vra om die gewondes te versorg. Die Franse het ’n bataljon verloor en het besef hulle het nie die magte om die stelling te herower en behou nie.
Op 14 Maart land die laaste bataljon van GAP2, die 5de Viëtnamese Valskermbataljon (5e Bataillon de Parachutistes Viëtnamiens; 5de BPVN). Op 15 Maart om 03:30 begin die Viët-Minh Gabrielle bestook. Daar is twee majore by die stelling en die een sterf en die ander word ernstig gewond deur artillerievuur. Gelyktydige aanvalle op Claudine, Dominique en Isabelle verwar die Franse bevelvoerders oor die Viët-Minh se doel. Die 5de BPVN, wat nog moeg is, en die swakste valskermbataljon op die slagveld is, loods ’n teenaanval. Dit misluk en Gabrielle val.
Op 15 Maart pleeg die artilleriebevelvoerder, kolonel Charles Piroth, selfmoord oor die artillerie se onvermoë om die Viët-Minh te stuit.
Die strop word nou getrek
Op 17 Maart word dit bekend dat die T’ai-troepe besig is om te dros weens die kommunistiese propaganda wat teen hulle gevoer is.
As gevolg van die val van Beatrice en Gabrielle plaas die Viët-Minh hulle lugafweerkanonne nader aan die Franse aanloopbaan. Voorrade word nou grootliks met valskerms ingegooi. Die probleem is dat van die voorrade in niemandsland lê en die Viët-Minh skiet op Franse soldate wat die voorrade wil insleep basis toe.
Die ander gevolg van die gevegte by Beatrice en Gabrielle is dat die Viët-Minh groot verliese gely het. Giap beveel sy soldate om, soos in die Eerste Wêreldoorlog, loopgrawe al hoe nader aan die Franse posisies te grawe en só die strop nouer en nouer om die Franse te trek.
Dit blyk of kolonel De Castries nie die stres van die veldslag kon hanteer nie. Luitenant-kolonel Langlais neem in effek bevel oor en majoor Bigeard is sy assistentbevelvoerder vir teenaanvalle. Langlais en De Castries kom egter goed oor die weg en het vir jare na die slag nog vriende gebly.
Die Viët-Minh-artillerie bestook die aanloopbaan en vliegbasis só dat vliegtuie net in die nag kan land om gewondes op te laai. Op 27 Maart vertrek die laaste vliegtuig uit Dien Bien Phu. Van nou af kan voorrade slegs met valskerms ingestuur word en die gewondes is vasgekeer in Dien Bien Phu. Een van die aannames voor die slag was dat gewondes altyd ontruim kon word en gevolglik is ’n hospitaal met slegs 40 tot 50 beddens gevestig. Aan die einde van die slag was daar honderde gewondes in Dien Bien Phu. Die Franse kon ook nie hulle valskerms herwin nie en die VSA verskaf bykomende valskerms. ’n Ander probleem vir die Franse magte is dat al die verskillende eenhede verskillende voedsel moet kry. Die Moslem-Algeryne en Moslem-Marokkane mag nie varkvleis eet nie, maar dis stapelvoedsel vir die Viëtnamese.
Langlais beveel Bigeard om iets aan van die lugafweerkanonne te doen. Bigeard loods ’n verrassingsaanval en vernietig ’n aantal kanonne. 350 Viët-Minh en 17 Franse soldate sterf in die suksesvolle aanval.
Op 30 Maart 1954 om 18:00 word Dominique en Eliane aangeval. Van die Algerynse en Marokkaanse troepe se moed breek onder die genadelose bombardement en van hulle dros. Die Viët-Minh-infanterie verower van die stellings in Dominique en Eliane, maar die Franse klou aan hulle vingernaels vas aan van die posisies. Dominique en Eliane oorheers die hoofbasis en aanloopbaan en toe dit val, is dit die einde van die Franse garnisoen.
Nog ’n Franse valskermbataljon, die 2de Bataljon van die 1ste Valskerm Ligte Infanterieregiment (1er régiment de chasseurs parachutistes; II/ 1 RCP), onder majoor Jean Bréchignac land op die aand van 31 Maart/1 April. Dis die sterkste valskermbataljon in Indo-China (911 manskappe en offisiere, waarvan 413 Viëtnamese is ) en Bréchignac is ’n onverskrokke, professionele leier. Ten spyte van die versterkings word die garnisoens se soldate al hoe minder. Die hoofrede is ongevalle (onder meer weens die konstante artilleriebestokings) en die drossery van die nie-Europese soldate. Die soldate wat dros, loop óf oor na die Viët-Minh óf hulle kruip weg op die oewers van die Nam-Yum-rivier.
Intussen begin die monsoenreëns te val. Van die Franse loopgrawe en bunkers word modderbaddens of modderpoele. Van die bunkers stort ineen.
Op 9 April word die Tweede Valskermbataljon van die Franse Vreemdelegioen (2e Bataillon Etranger de Parachutistes, 2de BEP) neergegooi op Dien Bien Phu. Cogny sien die nutteloosheid van die geveg in en wil sy beste troepe hou vir gevegte in die Rooirivier-delta. Langlais weier om die 1 BPVN te aanvaar en gevolglik land die 2de BEP.
Op Eliane loods die Franse aanvalle en die Viët-Minh teenaanvalle. Die gevolg is dat die Franse groot gedeeltes van die posisie terugneem. Beide kante ly groot ongevalle, maar die verskil is dat die Viët-Minh die verliese kan goedmaak (wel met swak opgeleide troepe), maar die Franse kan nie. Die Viët-Minh-soldate kan uit die linies gevat word vir ’n ruskans, terwyl die Franse moet voortveg.
Die Viët-Minh skuif hulle fokus na Huguette en val een stelling na die ander aan. Huguette is van taktiese belang, want dit is een van die areas waar voorrade met valskerms neergegooi word. Stadig maar seker beur die Viët-Minh vooruit en maak dit al hoe moeiliker vir die Franse om hulle posisies van voorrade te voorsien. Elke toevoerpatrollie ly verliese en die Franse het later nie meer soldate om al die posisies te beman nie. Hulle onttrek (met verliese) uit van die stellings en wag vir die volgende Viët-Minh-aanval.
In dié stadium het Giap 35 000 infanteriesoldate en 12 000 artillerie- en geniesoldate. Die Franse het minder as 5 000 infanterie- en valskermsoldate – en dit sluit die nuwe versterkings in. Die verliese onder offisiere was veral erg.
Isabelle alleen
Kolonel André Lalande van die Franse Vreemdelegioen was in beheer van Isabelle. Hy het 1 800 soldate met 11 105 mm-kanonne en drie tenks. Aan die einde van Maart word Isabelle afgesny van die hoofposisie. Voorrade word direk per valskerm op die stelling gegooi. Daar is min mediese personeel en gevolglik word ’n veldhospitaal (met ’n bloedbank) per valskerm neergelaat. Die drossery van die T’ai-personeel is ook ’n probleem. Nadat die hoofstelling val, probeer kolonel Lalande en sy soldate ontsnap. Die meeste word gevang, maar enkeles bereik wel Franse eenhede buite Dien Bien Phu. In die monsoentyd was Isabelle in werklikheid ’n vlei en die soldate het hulle plig onder baie moeilike omstandighede gedoen.
Moontlike hulp
Generaals Navarre en Cogny en hulle stafoffisiere besef dat die garnisoen in groot moeilikheid is. ’n Aantal oplossings word voorgelê:
Operasies Condor en Albatros
Dien Bien Phu is baie vêr van die Franse linies af en tussen Dien Bien Phu en die Franse linies is oerwoude en berge. ’n Gemeganiseerde of gemotoriseerde gevegsgroep sal nie die garnisoen kan red nie. Operasie Condor is ’n groep van vier bataljonne, gelei deur luitenant-kolonel Yves Godard, wat tot naby die garnisoen sal kom. Operasie Albatros is die uitbreek van die garnisoen. Albatros beteken dat ’n gedeelte van die garnisoen, insluitende al die gewondes, agtergelaat word. Luitenant-kolonel Godard se troepe vorder, maar naby Dien Bien Phu word hulle deur ’n oormag Viët-Minhs gestuit. Albatros misluk want die oormag rondom Dien Bien Phu was te groot.
Die einde van die slag
Die Franse stuur artillerie-, infanterie-, genie-, tenk- en mediese personeel met valskerms in. Die Franse het nie tyd om dié soldate op valskermkursusse te stuur nie, gevolglik is dit vir baie soldate die eerste keer dat hulle valskermspring toe hulle op Dien Bien Phu neergelaat word. Die area is klein en net ses of so soldate kan op ’n keer uit ’n Dakota spring. Gevolglik moet die Dakota ’n paar keer oor Dien Bien Phu vlieg en elke keer is die vliegtuig ’n teiken vir die Viët-Minh se lugafweerkanonne. Teen dié tyd is dit geen geheim nie dat Dien Bien Phu heel moontlik sal val en die soldate, met hulle galgehumor, verwys na die basis as die toiletbak. Nietemin was daar nooit ’n tekort aan vrywilligers om hulle makkers by Dien Bien Phu te gaan bystaan nie. Wat ook indrukwekkend is, is dat die vrywilligers van alle etniese groepe gekom het, insluitend Viëtnamese wat erg deur die Viët-Minh behandel is as hulle gevange geneem is. ’n Hele infanteriebataljon van die Vreemdelegioen het vrywillig aangebied om met valskerms in Dien Bien Phu te land en deel te neem aan die slag.
Op 7 Mei sien die Viët-Minh die einde is in sig en hulle pas druk onverpoosd toe. Bréchignac en sy troepe se ammunisie raak op en hulle gee oor. Daar is sprake dat Albatros ontruim gaan word, maar die Viët-Minh se druk op die hoofposisie is so erg dat daar geen moontlikheid is dat dit uitgevoer kan word nie. Dit is net vir die troepe van Isabelle moontlik om dalk uit te breek.
Om 13:00 besluit Langlais om Giap in te lig dat die Franse magte om 17:30 vuur gaan staak. Geen wit vlag word gehys nie en geen formele oorgawe word gedoen nie. Om 17:30 bereik die eerste Viët-Minh-soldate De Castries se bunker. Al posisie wat nog in Franse hande is, is Isabelle.
Die aand van 7 Mei gee kolonel Lalande die opdrag dat sy ongewonde soldate die posisie moet ontruim en in klein groepies hulle weg te baan na die Franse linies. Die oorgrote meerderheid word gevang.
Nagevolge
Daar is honderde gewondes by Dien Bien Phu en die Viët-Minh het nie eers genoegsame mediese voorrade en geriewe om na hulle eie gewondes om te sien nie. Die Franse lugmag gooi kos en medisyne per valskerm op Dien Bien Phu af. Die Viët-Minh sluit ’n ooreenkoms met die Franse dat die swaar gewonde ongevalle gerepatrieer word na Franse basisse. Hulle neem ’n geskatte 7 000 Franse soldate gevange. Die soldate is baie swak na min slaap, baie stres en ongesonde kos. Groot getalle sterf op pad na die Viët-Minh se krygsgevangekampe. Slegs 3 000 van die 16 500 Franse soldate wat aan die slag deelneem, beland weer lewendig in Franse hande.
In die kampe probeer die Viët-Minh die gevangenes indoktrineer met kommunistiese propaganda. Oor die algemeen werk dit nie, behalwe op sommige Algerynse troepe. Hulle vryheidstryd is om die draai.
By die Geneefse Konverensie word besluit dat Laos en Kambodja onafhanklik moet word en om Viëtnam tydelik in twee te deel. Die noorde word deur die Viët-Minh beheer en die suide deur die nasionalistiese Viëtnamese regering. Op 9 Oktober 1954 stryk die Franse vir die laaste keer hulle vlag.
Die doel was dat vrye verkiesings gehou word en die land sou dan herenig word. Die nasionalistiese regering, ondersteun deur die VSA, weier om vrye verkiesings te hou (onder meer weens intimidasie) en die Tweede Indo-China-oorlog (Viëtnamese Oorlog) breek uit.
Intussen skuif die Franse soldate (onder andere Bigeard, Bréchignac, Godard en Gilles) hulle fokus na die volgende oorlog, in Algerië.
Davey Lee
Davey Lee (29 Desember 1924 – 17 Junie 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Say It with Songs (1929), Frozen River (1929), Skin Deep (1929), en Sonny Boy (1929).
Rona Rupert
Rona Rupert, née Davel, (7 Februarie 1934 - 25 Augustus 1995) was 'n Afrikaanse skrywer. Rupert het 33 Afrikaans boeke vir kinders en jongmense geskryf. Sy wen die C.P. Hoogenhout-prys in 1976, die Scheepersprys vir Jeugliteratuur in 1980, die MER-prys in 1985 en die Tienie Hollowaymedalje vir Kleuterliteratuur in 1988.
Rupert is in Calvinia gebore. Haar pa was 'n dosent in Afrikaans en Nederlands voor die gesin na Calvinia verhuis en die plaas Doega gekoop het.
Sy het Afrikaans en musiek aan die Universiteit van Stellenbosch studeer en behaal 'n BA-graad in 1953, 'n Sekondêre Onderwysdiploma in 1954 asook 'n voordraerslisensiaat (klavier). Sy het musiek vir 'n jaar in Amsterdam gestudeer. Daarna bied sy vir jare lesse in musiek, blokfluit en klavier aan.
Na hul huwelik trek sy en Koos Rupert na Stellenbosch, waar hulle in Thibaultstraat gewoon het. Hulle het 'n dogter, Marian. Rona en Koos was mede-stigters van die Karoo Boekehuis in Calvinia, waar skrywers in vrede kan bly en werk.
Brittany O'Grady
Brittany O'Grady is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Above Suspicion (2018) en in die televisiereekse The Night Shift (2014), The Messengers (2015), en Star (2016).
Beloniformes
Beloniformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Die volgende families is deel van die orde Beloniformes:
Klipfontein, Mpumalanga
Klipfontein is 'n dorpie in Thembisile Hani Plaaslike Munisipaliteit, Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Democratic Socialist Movement
Die Democratic Socialist Movement is 'n Suid-Afrikaanse Trotskyȉstiese politieke party. Dit is geaffilieer met die "Committee for a Workers' International" (CWI), en is 'n stigterlid van die Workers and Socialist Party (WASP).
2020 CD3
is ’n klein naby-aarde-asteroïde wat gewoonlik om die Son wentel, maar soms as ’n tydelike satelliet in ’n wentelbaan om die Aarde aangetrek word wanneer dit sy naaste afstand aan die Aarde bereik. Dit is op 15 Februarie 2020 by die Mount Lemmon-sterrewag deur die sterrekundiges Theodore Pruyne en Kacper Wierzchoś ontdek as deel van die Mount Lemmon- of Catalina-lugopname. Die Kleinplaneetsentrum het die ontdekking op 25 Februarie 2020 aangekondig nadat daaropvolgende waarnemings sy wentelbaan om die Aarde bevestig het.
Dit is die tweede tydelike satelliet van die Aarde wat in situ ontdek is, ná in 2006. Uit sy baan blyk dat omstreeks 2016-2017 in ’n wentelbaan om die Aarde aangetrek is en moontlik omstreeks Mei 2020 uit die Aarde se aantrekkingskrag ontsnap het. Dit sal in Maart 2044 weer verby die Aarde beweeg, maar sal waarskynlik nie dan deur die Aarde aangetrek word nie vanweë sy groter naderingsafstand.
het ’n absolute magnitude van sowat 32, wat daarop dui dat dit baie klein is. As die vermoede reg is dat dit ’n lae albedo het omdat dit donker is, is sy deursnee sowat 1,9 tot 3,5 m.  word geklassifiseer as ’n Arjuna-asteroïde, ’n subtipe klein Apollo-asteroïde wat wentelbane soos die Aarde s’n het.
Paul-Émile Lecoq de Boisbaudran
Hy is bekend vanweë sy ontdekking van die chemiese elemente gallium, samarium en disprosium. Hy het veral bydraes aan die spektroskopie gelewer. Hy is ook die eerste wat besef het dat argon tot 'n aparte groep elemente behoort, wat later edelgasse genoem sou word.
Hy stam uit die adellike geslag van die Boisbaudran en het eers in die wynbesigheid van sy familie gewerk. Hy is in Cognac in die Hôtel Templéreau de Beauché, sy voorsate se tuiste, gebore. Hy was die oudste kind en enigste seun van Paul-Aimé Boubaudran Lecoq en Anne-Louise-Alexandrine Joubert. Hy het geen opleiding in chemie ontvang nie, maar het in sy tuislaboratorium gewerk en daar drie nuwe elemente ontdek. Behalwe sy vriend sir William Ramsay is hy relatief onbekend in die wetenskaplike wêreld, veral in die buiteland.
Lo Kauppi
Lo Kauppi (gebore 19 April 1970) is 'n Sweedse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The New Man (2007) en in die televisiereekse Beck (1997) en Äkta människor (2012).
Theuns Briers
Theunis Petrus Daniel Briers (11 Julie 1929 – 7 Oktober 2018) was 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat sewe toetse vir die Springbokke gespeel het en vyf toetsdrieë gedruk het. Hy is in die Paarl gebore. Hy maak sy toetsdebuut op 6 Augustus 1955 teen die Britse Leeus as vleuel; waar hy ook al sy toetse gespeel het. Hy het vir die Westelike Provinsie rugby gespeel.
Workers and Socialist Party
Die Workers and Socialist Party (WASP) is 'n nuwe Suid-Afrikaanse politieke party wat op 18 Desember 2012 gestig is deur die Democratic Socialist Movement (DSM) en 'n groep mynwerkers. Die party se amptelike bekendstelling was op 21 Maart 2013, op Menseregtedag, ook die herdenkingsdag van die Sharpeville-slagting van 1960.
Die stigting van WASP was 'n reaksie op die aandeel van die DSM- en mynwerker-stakingkomitees tot die nasleep van die Marikana-slagting. In April 2013 het die party aansoek gedoen vir registrasie by die Onafhanklike Verkiesingskommissie van Suid-Afrika, en was die plan om aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2014 deel te neem. WASP is georganiseer as 'n "sambreel"-federasie, wat uit sosiale bewegings bestaan wat hul onafhanklike identiteit binne die breër partystrukture behou. Die DSM is nou ook 'n deel van WASP.
Brontosaurus
duimnael|links|140px|Die linkervoorpoot van B. yahnahpin.
Brontosaurus ("donderakkedis", van die Griekse brontē = donder + sauros = akkedis), is ’n genus van souropode-dinosourusse. Dit het sy naam in 1879 gekry van sy ontdekker, Othniel Charles Marsh. Dit is lank beskou as ’n sinoniem vir Apatosaurus, en sy oorspronklike spesie, Brontosaurus excelsus, is in 1903 herklassifiseer as A. excelsus. ’n Uitgebreide studie wat in 2015 gepubliseer is, het egter bevind Brontosaurus was ’n geldige souropode-genus wat verskil het van Apatosaurus. Volgens dieselfde studie is nog twee spesies wat voorheen as Apatosaurus beskou is, hernoem tot Brontosaurus parvus en Brontosaurus yahnahpin. Spesies van Brontosaurus wissel in ouderdom van 155 tot 152 miljoen jaar gelede, tydens die Kimmeridgium-tydsnede van die Laat Jura-periode.
Beskrywing
duimnael|300px|’n Vergelyking tussen ’n mens en drie dinosourusse: Apatosaurus ajax (oranje), A. louisae (rooi) en Brontosaurus excelsus (groen). Brontosaurus was groot, vierpotige dinosourusse met lang nekke en lang, sweepagtige sterte. Hul voorpote was effens korter as hul agterpote. Die grootste spesie, B. excelsus, het tot 15 ton geweeg en was van kop tot stert sowat 22 meter lank.
Die kopbeen is nooit gevind nie, maar was waarskynlik soortgelyk aan dié van die nabyverwante Apatosaurus louisae. Nes ander souropodes was die nekwerwels diep gesplits en dit het gelei tot ’n breë, diep nek. Die groot nek het ’n uitgebreide stelsel van lugsakke bevat wat dit ligter gemaak het.
Die vorm van die nek was besonders vir Diplodocidae – dit was relatief slank. Die ribbes was ook baie lank in vergelyking met dié van ander lede van Diplodocidae en dit het gelei tot ’n buitengewoon diep bors. Nes ander Diplodocidae-lede se sterte het dié van Brontosaurus ’n sweepagtige struktuur aan die punt gehad.
Die dinosourus het ’n enkele klou aan elke voorpoot gehad, en die eerste drie tone aan elke voet het ook kloue gehad.
Klassifikasie
Brontosaurus was lid van die familie Diplodocidae, ’n klade van reusagtige souropodes. Die familie sluit van die grootste diere in wat ooit die aarde bewoon het, soos Diplodocus, Supersaurus en Barosaurus. Brontosaurus val ook in die subfamilie Apatosaurinae, saam met die Apatosaurus.
’n Kladogram van die familie Diplodocidae volgens Tschopp, Mateus en Benson (2015):
Epog
'n Epog is 'n bepaalde tydperk:
Icacinaceae
Icacinaceae is die witpeer-familie wat tot die orde Icacinales gereken word. Die familie word hoofsaaklik in die tropiese en subtropiese gebiede aangetref. Daar is 150 spesies wat wêreldwyd tot die familie hoort waarvan vyf in Suider-Afrika voorkom en drie is bome. Drie genera kom in Suid-Afrika voor. Die taksonomie van hierdie groep is egter sedert lank onseker.
Genera
Daar hoort 24 genera tot die familie:
Spesies
Die Suid-Afrikaanse spesie is:
Jos Wienen
Jos Wienen (gebore 3 Oktober 1960 in Ridderkerk) is 'n Nederlandse politikus, wat aan die Christen-Demokratiese Appèl (CDA) behoort. Hy is die burgemeester van die Haarlem-munisipaliteit.
Wienen het geskiedenis en teologie in Utrecht gestudeer.
Hy het in 1986 'n wethouer in die Ridderkerk-munisipaliteit geword. Van sy verantwoordelikhede was behuising, verkeer, vervoer en ekonomiese beleid. Wienen was ook gedeeltelik vise-president van die stadsgebied Rotterdam.
In 2001 het hy die burgemeester van die ou Katwijk-munisipaliteit geword. Later in 2006 smelt die dorpe Katwijk, Rijnsburg en Valkenburg saam en word die nuwe munisipaliteit van Katwijk. Wienen was ook 'n lid van die bestuurskomitee van die Holland Rijnland streek gewees in wie se gebied Katwijk val.
Sedert 21 September 2016 is hy die burgemeester van Haarlem.
Vanessa Olivarez
Vanessa Olivarez (gebore 7 April 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse American Idol (2002), On-Air with Ryan Seacrest (2004), en American Idol Rewind (2006).
Portjacksonboom
Die Portjackson (Acacia saligna) is 'n indringerplant in Suid-Afrika wat endemies aan Australië is, waar dit in die suidweste van die land voorkom. Die boom staan ook as die goudwilger bekend en groei in fynbos, kusduine, langs paaie, waterlope en bosveld.
Voorkoms
Die boom word tot 7 m hoog, is middelgroot, immergroen en doringloos. Die bas is glad en liggrys. Die takke is dikwels verwronge met groot bruin galle of swelsels. Die blare is enkelvoudig, ellipties en heldergroen. Die heldergeel blomme kom in bolvormige hofies voor. Hulle is oorvloedig en okselstandig. Die saadpeul het 'n harde, ligkleurige rand. Die boom word vir duinherwinning en looibas gekweek.
Aandaggebrek-hiperaktiwiteitsteuring
Aandaggebrek-hiperaktiwiteitsteuring (AGHS, in Engels attention deficit hyperactivity disorder), voorheen aandaggebreksindroom (AGS) en aandagafleibaarheidsindroom genoem, word grootliks beskou as 'n neurologiese steuring wat omtrent 5% van die wêreld se bevolking affekteer. Dit ontstaan reeds in die vroeë jare van 'n kind. Dit word geklassifiseer as patrone van aanhoudende verloor van aandag en/of hiperaktiwiteit, dit word gewoonlik verbind aan vergeetagtigheid en min beheer oor eie impulsiwiteit. AGHS word tans beskou as 'n toestand waarvoor daar geen mediese geneesmiddel is nie.
AGHS word meestal gediagnoseer in kinders en gedurende die afgelope dekade is dit ook toenemend in volwassenes gediagnoseer. Omtrent sestig persent van kinders wat daarmee gediagnoseer word, skud dit af teen volwassenheid. Studies het ook bewys dat dit oordraagbaar is deur familielede van geslag tot geslag. Hoewel geglo word dat die meerderheid gevalle van AGHS geneties van aard is, word ongeveer 'n vyfde veroorsaak deur breinskade van stres en ander fisieke gebeurtenisse gedurende swangerskap en direk na geboorte.
Wayfarers Chapel
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Wayfarers Chapel
5755 Palos Verdes Drive South
Ranchos Palos Verdes, CA
Opgerig
1949 tot 1951
Argitekte
Lloyd Wright
Presbiteriaanse Kerk (VSA)
Die Presbiteriaanse Kerk (VSA), Engels: Presbyterian Church (U.S.A.), of kort PC(USA), is 'n Christelik-Protestantse hoofstroomkerk in die Verenigde State. Die kerk, wat binne die gereformeerde tradisie staan, is die grootste Presbiteriaanse denominasie in die VSA.
Die PC(USA) het in 1983 met die samesmelting van die vroeëre Presbiteriaanse Kerk in die Verenigde State (met gemeentes in die Suid- en sogenaamde Border- of Grensstate) en die Verenigde Presbiteriaanse Kerk in die Verenigde State van Amerika (met gemeentes in elke Amerikaanse deelstaat) ontstaan.
Barbro Kollberg
Barbro Kollberg (27 Desember 1917 – 6 Maart 2014) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kungsgatan (1943), It Rains on Our Love (1946), Herzen im Sturm (1951), en As It Is in Heaven (2004).
Presbiteriaanse Kerk (VSA)
Met 'n ledetal van 2 077 158 en 13 462 geordineerde predikante in 10 657 gemeentes volgens statistieke van 2009 is dié verenigde kerk die sigbaarste en invloedrykste Presbiteriaanse denominasie in Noord-Amerika. Teen die einde van 2010 het die PC(USA) se lidmaatskap met 61 047 (of 2,9 persent) gedaal tot 2 016 091.
Alexandra Beukes
Alexandra Beukes is sedert Junie 2019 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress. Tussen 2009 en 2019 het sy as 'n lid van die Noord-Kaapse Provinsiale Wetgewer gedien. Beukes was kortliks in 2017 die Noord-Kaapse LUR vir vervoer, veiligheid en skakeling.
Presbiteriaanse Kerk (VSA)
Die kerk se hoofkwartier is in Louisville, Kentucky geleë. Die PC(USA) is 'n lidkerk van die Nasionale Raad van Kerke, die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke, die Wêreldraad van Kerke en Christian Churches Together. Vir lede van die PC(USA), Evangelies-Lutherse Kerk in Amerika (ELCA), die Gereformeerde Kerk in Amerika (RCA) en die Verenigde Kerk van Christus (UCC) is volgens die sogenaamde Formula of Agreement die onderlinge deelname aan Nagmaalvierings moontlik. Dieselfde soort ooreenkoms is met ekumeniese susterkerke van die Unie van Evangeliese Kerke (UEK) in Duitsland en die Christian Church (Discipels of Christ) gesluit.
Wayfarers Chapel
Modernisme
Presbiteriaanse Kerk (VSA)
Die PC(USA) word, wat sy teologiese leerstellings en interpretasie van die Skrif betref, algemeen as 'n liberale denominasie beskou - die kerk ordineer vroulike en manlike predikante en seën sedert 2000 ook burgerlike verbintenisse van pare van dieselfde geslag.
Wayfarers Chapel
Status
National Historic Landmark
Wayfarers Chapel, ook bekend as The Glass Church, is 'n kerkgebou van die Swedenborgiaanse Kerk van Noord-Amerika wat as monument vir sy stigter, Emanuel Swedenborg (1688–1772), opgerig is. Die kerk is geleë op die Palos Verdes-skiereiland, op kranse bo-oor die Kaliforniese Stille Oseaankus in Rancho Palos Verdes, 'n nedersetting in Los Angeles County.
Die kerk word onder die belangrikste argitektoniese besienswaardighede in Los Angeles en omgewing gereken. Die gebou is in die modernistiese styl ontwerp deur Lloyd Wright, die seun van die befaamde Amerikaanse argitek Frank Lloyd Wright, met glas as die hoofsaaklike boumateriaal. Die kerk se deurskynende glasmure laat lig binnestroom en bied kerkgangers en ander besoekers 'n uitsig oor die omgewing.
Kwaggafontein
Kwaggafontein is 'n groot dorp in Thembisile Hani Plaaslike Munisipaliteit, Nkangala-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Luxeni
Luxeni is 'n nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 4 412 gehad, waavan 93% Swartes en 4.5% Kleurlinge was.
Duke R. Lee
Duke R. Lee (13 Mei 1881 – 1 April 1959) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Just Pals (1920), In the Days of Daniel Boone (1923), Outlaws of Red River (1927), en The Heart of Broadway (1928).
Puck
Puck (Duits: Putzig) is 'n Poolse stad in die woiwodskap Pommere met 'n bevolking van 11 387 en 'n oppervlakte van 4,9 km². Puck is een van die kulturele sentra van die etniese Kasjoebe.
Chimaeriformes
Chimaeriformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Holocephali.
Die volgende families is deel van die orde Chimaeriformes:
Clupeiformes
Clupeiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii.
Die volgende families is deel van die orde Clupeiformes:
Daniel Marot
Daniel Marot (1661–1752) was 'n Franse Protestant, argitek, meubelier en graveur.