cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reykjavik
Die 19de eeu
Die inwoners het nou baie trots gevoel op hul nasionale erfenis en by 'n groeiende aantal sosiale en kulturele aktiwiteite betrokke geraak. Ook die aantal plaaslike publikasies het vinnig toegeneem. Die nasionale trots het sy stempel ook op die plaaslike argitektuur afgedruk. Welvarende burgers het vir hulle indrukwekkende huise in die Neo-klassieke styl laat bou, terwyl landlose werkers hul tradisionele turfhuise met steengeboue vervang het.
Die 20ste eeu
Die wetenskaplike en tegnologiese vooruitgang van die laat 19de en vroeë 20ste eeu het ook die Yslandse ekonomie geraak. Reeds in 1897 is die eerste masjiene met keroseenenjins ingevoer, terwyl die visserybedryf in toenemende mate op gemotoriseerde en stoomaangedrewe bote gesteun het. Die bevolking van Reykjavik was in 1901 egter nog steeds net sowat 5000 mense.
Die 20ste eeu het ook verreikende politieke veranderings meegebring. In 1904 het Ysland 'n outonome gebied geword met 'n eie minister wat aan die parlement verantwoordelik was en die eerste regeringsgeboue is in Reykjavik opgerig. Die stad het nou amptelik Kopenhagen as hoofstad van Ysland vervang. In 1918 het Ysland 'n selfregerende gebied onder die Deense Kroon geword.
Die oorspronklik landelike bevolking het met die diepgrypende ekonomiese en politieke veranderings 'n verstedelikingsproses ondergaan wat van Reykjavik die grootste stad in die land gemaak het en waar uiteindelik sowat 'n derde van die Yslandse bevolking gekonsentreer was.
Die industrialisasie en groeiende bevolkingsyfers het nuwe politieke instellings en 'n moderne infrastruktuur noodsaaklik gemaak. In 1908 is vir die eerste keer naas die bestaande stadsraad ook die amp van burgemeester ingevoer, en in die volgende jaar is met die watervoorsiening die eerste infrastruktuurprojek aangepak. 'n Dreinering- en rioolstelsel was deel van hierdie projek. Die plaaslike gasaanleg, wat in 1910 ingewy is, was Reykjavik se eerste kragsentrale. Die Elliðaár-waterkragsentrale het in 1921 gevolg.
In 1912 was Austurstræti Reykjavik se eerste straat wat 'n teerblad gekry het en die eerste sypaadjies is aangelê. Nogtans was Reykjavik-hawe, wat in die tydperk tussen 1913 en 1917 gebou is, die stadsraad se grootste projek in die vroeë 20ste eeu. Hierdie hawe was in die tydperk tussen die twee wêreldoorloë die tuishawe van die meeste Yslandse treilers, en die vangste is merendeels plaaslik verwerk as soutvis. Ná die elektrifisering van visseryfabrieke in die vroeë 1920's was die grootskaalse uitvoer van bevrore vis na die Verenigde Koninkryk die tweede beduidende tegniese vernuwing in die visserybedryf. Vangste is nou oorwegend in dié land verkoop
Geotermiese energie is vanaf 1930 vir verwarmingdoeleindes ingespan; warm water uit die bronne in Laugardalur, wat tot dusver eeue lank net gebruik is om wasgoed skoon te maak, is nou met pypleidings na Reykjavik vervoer. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die meeste huishoudings in die stad al oor geotermiese verwarming beskik.
Motorvoertuie is eers ná die jaar 1913 in groter hoeveelhede ingevoer, alhoewel daar tot by die Tweede Wêreldoorlog oorwegend kommersiële voertuie soos huur- en vragmotors was. Reykjavik se busmaatskappy is in 1931 as 'n privaat onderneming gestig.
In die lente van 1940 is Ysland deur Britse troepe beset: na die Duitse besetting van Denemarke op 9 April van daardie jaar het Brittanje neutrale Ysland vreedsaam beset in 'n poging om dit van die Duitsers te weerhou. Tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog was byna net soveel soldate as burgerlikes in die stad. In 1941 het die Verenigde State die militêre beskerming van Ysland waargeneem. Die besetting deur buitelandse troepe het 'n groot aantal nuwe werkgeleenthede aan die plaaslike bevolking verskaf en die invoer van nuwe tegnologieë bevorder.
Robert Preston (akteur)
Robert Preston (8 Junie 1918 – 21 Maart 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Music Man (1962), S.O.B. (1981), Victor Victoria (1982), en The Last Starfighter (1984).
Reykjavik
Die 20ste eeu
In die jare ná die oorlog was Reykjavik in vergelyking met ander Europese hoofstede nog steeds eerder 'n groot dorp as 'n moderne metropool. Verbeterings in landboutegnologie het die aanvraag vir landarbeiders verminder en, gepaard met 'n bevolkingsgroei te danke aan die verbeterde lewensomstandighede, het talle jongmense hulle in die stad gevestig. Ysland was in hierdie tydperk steeds 'n baie geïsoleerde land waaraan min buitelandse toeriste 'n besoek afgelê het. Desondanks het die modernisme uiteindelik ook in Ysland posgevat. In 1950 is die Nasionale Teater in Reykjavik geopen en die Yslandse Simfonieorkes gestig.
Die sestigerjare was 'n periode van ongekende groei. Steeds meer inwoners het oor hul eie motors beskik en as vakansiegangers na bestemmings in Suid-Europa gevlieg. Die Yslandse lugredery, Loftleiðir, het transatlantiese verbindingsvlugte via Ysland aangebied en sodoende buitelandse toeriste gelok. Ysland se isolasie was nou iets van die verlede en die eerste internasionale hotelle is opgerig om buitelandse besoekers te huisves.
Ook Reykjavik se kulturele lewe is bevorder. Kunsfeeste is vanaf 1970 jaarliks gehou en steeds meer internasionaal bekende kunstenaars het in Ysland opgetree. Die spyskaarte in plaaslike restaurante is met spesialiteite van ander kookkunste verryk en in die 1990's is 'n einde aan die verbod op die bediening van bier geplaas het (dié verbod het uit die vroeë 20ste eeu dateer). Die middestad van Reykjavik pronk nou met 'n groot aantal kroeë en ander vermaaklikhede.
Reykjavik se internasionale status is met die spitsberaad van supermoondhede in 1986 bevestig wat in die plaaslike Höfði-huis gehou is. Hierdie ontmoeting tussen die Amerikaanse en Sowjet-leiers het die einde van die Koue Oorlog ingelui. Die plaaslike musiekbedryf het met internasionale popsterre soos Björk en Sigur Rós bekendheid verwerf. Reykjavik is daarnaas as een van nege Europese kulturele hoofstede van die jaar 2000 aangewys.
Sedert die 1990's het Reykjavik – wat vroeër eerder as 'n vervoersentrum beskou is – met sy skitterende naglewe en eersterangse ontwerpersboetieke steeds meer buitelandse toeriste begin lok. Lae pryse vir sommige modeartikels het moontlik tot hierdie gewildheid bygedra, net soos die spitsberaad van 1986 en die daarmee gepaardgaande publisiteit, asook die plaaslike musieklewe. Alkohol- en dwelmmisbruik en (meestal kleinskaalse) misdaad kom tans ook soms in Reykjavik voor. Desondanks word Reykjavik onder die veiligste stede ter wêreld gereken.
Ekonomie en vervoer
In Reykjavík is veral ondernemings uit die dienstesektor en visserybedryf asook hoëtegnologie-nywerhede soos geen- en biotegnologiese laboratoria gesetel. Beduidende maatskappye sluit Síminn (Yslandse telekom), Eimskip (vervoer), FRISK Software International (antivirus-sagteware), HB Grandi (vissery), Stodir (bankdienste en vervoer), Glitnir (bankdienste), DeCODE Genetics (farmaka), Kaupþing banki (bankdienste), Landsbanki (bankdienste), Vodafone Iceland (telekommunikasie), Icelandair Group (reise) en CCP Games (rekenaarspele) in.
Reykjavík het die hoogste aantal motors per capita van alle stede wêreldwyd en beskik intussen oor 'n aantal stedelike snelweë (waarvan sommige ses rylane het). Die "Ringstraat nommer 1" loop deur die voorstede en verder in oostelike rigting tot by Árborg, in noord-westelike rigting – rondom die bergmassief Esja – tot by Akranes en Borgarnes. Die staatsroete na die internasionale lughawe naby Keflavík word tans tot vier rylane uitgebrei.
Daar is geen treinstasie in Reykjavík nie aangesien Ysland nie oor 'n spoorwegstelsel beskik nie, en ook tremlyne word weens die risiko van aardbewings nie gebou nie.
Reykjavík beskik oor 'n doelgerigte openbare vervoerstelsel – busse bedien 'n aantal stedelike roetes met vyf desentrale busstasies en een sentrale busterminaal, die BSÍ. Die gebruik van krag of waterstof as energiebron vir busse word tans oorweeg en getoets.
Die lughawe van Reykjavík, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur Britse magte net suid van die stadsentrum naby die Tjörnin-meer aangelê is, hanteer grotendeels binnelandse vlugte. Dit is die tweede grootste lughawe in die land; buitelandse bestemmings is veral Groenland en die Faröer-eilande.
Die stad beskik oor twee seehawens – die ou seehawe naby die stadsentrum hanteer oorwegend vissersbote en plesierbote, terwyl Sundahöfn in die ooste die beduidendste vraghawe van Ysland is.
Yslandse boukuns
Die Yslandse boukuns se kenmerkende karakter, wat duidelik van dié van ander Europese gebiede verskil, is te danke aan die tekort aan tradisionele boumateriale. Leem, wat vir die vervaardiging van bakstene gebruik was, is net so skaars soos hout (Ysland het 'n tekort aan bome) en eeue lank is vooraf-vervaardigde bouelemente en houthuise uit Noorweë ingevoer. Die oudste houthuise van Noorse oorsprong dateer uit die laat 18de eeu. Vooraf-vervaardigde Noorse houthuise in die Switserse chalet-styl het dan ook 'n groot invloed op die Yslandse boukuns uitgeoefen. Yslandse boumeesters het selfs die katalogusse van die Noorse Strømmen trævarefabrik ("Strømmen-houtfabriek", wat vooraf-vervaardigde huise aangebied het) uit die tydperk tussen 1884 en 1929 bestudeer, om volgens die afbeeldings van houthuise, bouelemente en versierings hul eie boustyl te skep.
Eers met die opkoms van beton was 'n goedkoop nuwe boutegnologie beskikbaar sodat moderne geboue uit inheemse boumateriale opgerig kon word. Ysland se woonbuurte in die Internasionale Styl van die 1930's en 1940's was 'n geslaagde poging om 'n tipies inheemse, selfstandige karakter aan die boustyl van die modernisme te gee.
Stadskarakter
Die eerste setlaar, Ingólfur Arnarson, se plaashuis het in die Kvosin-vlakte tussen die huidige hawe en die Tjörninmeer ontstaan en destyds was stene en turf die hoofsaaklike boumateriale. Die huidige straat, Aðalstræti, was oorspronklik 'n paadjie wat die landgoed met die see verbind het.
Met die vestiging van die wolbedryf het die eerste geboue, wat nie deel uitgemaak het van Arnarson se oorspronklike landgoed nie, in omtrent 1752 langs Aðalstræti ontstaan. Met die verskuiwing van die biskopsetel van Skálholt na Reykjavik in 1785 het die dorp tot 'n geestelike sentrum ontwikkel en net een jaar later ook stadstatus gekry.
Die dorpie Grjótaðorp, wat uit die plaas Grjóti wes van Aðalstræti ontwikkel het, is in 1806 by Reykjavik ingesluit. Teen die middel van die 19de eeu was die stad reeds die administratiewe, opvoedkundige, kulturele en handelsentrum van Ysland. Een van die grootste destydse paaie was Laugarvegur, wat Reykjavik met die warmwaterbronne van Laugardalur verbind het – Reykjavik se natuurlike geotermiese "waskamer". Teen die einde van die 19de eeu het Reykjavik egter nog steeds slegs uit 99 geboue bestaan.
Reykjavik het vanuit Krosin en langs die straat Vesturgata begin uitbrei. Ysland het in 1904 nuwe status as selfregerende gebied verkry en die oprigting van nuwe kulturele en opvoedkundige geboue was genoodsaak. Moderne stadsbeplanning het in 1927 'n aanvang geneem, en die Yslandse staatsargitek Guðjón Samúelsson het die eerste ruimtelike ontwikkelingsraamwerk saamgestel wat voorsiening gemaak het vir 'n nuwe stadsentrum met 'n aantal kulturele bouprojekte. Hierdie planne is egter later weer verwerp en in plaas van die beplande sitadel het in 1945 die boubedrywighede vir die Hallgrímskerk (Yslands: Hallgrímskirkja) begin.
Die eerste groot woonstelblokke met tussen agt en twaalf verdiepings het in 1955 in die Heimar-buurt ontstaan. Nogtans het die Deense stadsbeplanner Peter Bredsdorff in 1960 vir 'n beperking tot maksimaal drie verdiepings gepleit en sy voorstel is by die ontwerp van die nuwe stadsbuurte, Árbær, Breiðholt en Fossvogur, tot in die vroeë sewentigerjare in ag geneem. Intussen word die stadsentrum in toenemende mate deur moderne boukuns oorheers en groter boukomplekse soos die winkelsentrum Kringlan (1987) het ontstaan.
Net soos in baie ander Europese stede het bewoners hulle in die 1970's teen die sloping van historiese geboue in die stadsentrum verset. Reykjavik se nuwe stadsbuurte soos Grafarholt en Borgarholt het gevolglik langs die kus uitgebrei, alhoewel die stad volgens die amptelike beplanning in die toekoms ook weer landinwaarts sal groei.
Sakrale boukuns
Die kerk Hallgrímskirkja, wat op 'n klein heuwel aan die beginpunt van die winkelstraat Skolavordustigur lê, is die bekendste baken van Reykjavik. Die kerk is van beton gebou en in 1943 deur die voormalige staatsargitek Guðjón Samúelsson ontwerp. Die gebou is ná meer as veertig jaar se boubedrywighede in 1986 voltooi en vernoem na die beroemde Yslandse digter en Lutherse predikant Hallgrímur Pétursson (1614–1674).
Hallgrímskirkja is die grootste kerkgebou in Ysland en sy 73 meter-hoë toring het 'n onmisbare deel van Reykjavik se stadshorison geword. Dit beskik oor 'n hysbak wat besoekers na die spits neem en bied 'n pragtige uitsig oor die stad. Sy argitektuur versinnebeeld 'n tipiese verskynsel van Ysland se landskap: vulkaniese basaltsteenformasies. Die binneruimte is bekend vir sy helderheid en Gotiese stylelemente. Die kerkvensters van deurskynende glas agter die hoofaltaar bied 'n ongewone uitsig oor die hemel en wolke bo-oor Reykjavik.
Voor die kerk is 'n standbeeld ter herdenking van die Yslands-gebore Leifur Eiriksson opgerig, die eerste Europeër wat in omtrent 1000 die Amerikaanse vasteland ontdek het.
Die Neo-klassieke Evangelies-Lutherse katedraal, Dómkirkja, is een van die oudste geboue in Reykjavik. Toe die Yslandse biskopsetel vanuit Skálholt na Reykjavik verskuif is en die eiland Ysland 'n bisdom geword het, was dit uiteindelik noodsaaklik om 'n nuwe katedraal in die stad op te rig. In die winter van 1788 is stene op die bouterrein opgehoop om voldoende boumateriaal vir die boubedrywighede in die somer te verkry. 'n Groep Deense ambagsmanne is vir die projek aangestel, maar aangesien hulle dikwels dronk was het die bouprojek slegs baie stadig gevorder.
Ondanks alle moeilikhede is die kerkgebou in 1796 voltooi en ingewy. Destyds het die katedraal nog sitplekke vir die hele stadsbevolking gebied. Die kerkdak het egter gelek en die gebou was so klam dat die gelowiges vir eers weggebly het. Daar is ontdek dat die hout wat vir die katedraal gebruik is al van die begin af gevrot het.
Die doopvont, wat deur die Deense beeldhouer Bertel Thorvaldsen geskep is, is in 1839 ingewy en in 1840 is die katedraal ook van 'n kerkorrel voorsien. In die jare 1847 en 1848 is die kerk onder leiding van die Deense argitek L.A. Winstrup vergroot. Ná enkele dekades waartydens min herstelwerk gedoen is, het 'n Yslandse timmerman die kerk tot sy huidige vorm met sowat 600 sitplekke gerestoureer.
Die katedraal se solder het tot 1881 ook Ysland se Nasionale Biblioteek, die Nasionale Museum en die Nasionale Argiewe gehuisves wat uiteindelik na die parlementsgebou verhuis het. Die laaste herstelwerk is in 1999 gedoen.
Sekulêre boukuns
Höfði-huis was vroeër een van die bekendste geboue in Reykjavík. Die statige huis is oorspronklik in 1909 vir die Franse konsul in Ysland opgerig en wys nog steeds talle kenmerke van sy vroeëre funksie soos die letters RF ('n afkorting vir République Française), die konsul se naam en die jaar van sy oprigting bo-oor een van sy binnedeure. Later is die huis deur die Yslandse digter en sakeman Einar Benediktsson (1864–1940) en sy gesin bewoon.
Die gebou het egter eers met die spitsberaad van supermoondhede in 1986, waaraan die Amerikaanse president Ronald Reagan en die Sowjetleier Michail Gorbatsjof deelgeneem het, internasionale bekendheid verwerf. 'n Japannese miljoenêr het self 'n namaaksel van die huis in sy tuisland laat oprig.
Daar was egter ook ander internasionaal bekende persoonlikhede wat 'n besoek aan Höfði-huis afgelê het, soos koningin Elizabeth, die Britse eerste minister, Winston Churchill, en die Duits-Amerikaanse aktrise en sangeres, Marlene Dietrich.
Die gebou is tans in besit van die stad en word veral vir amptelike onthale en munisipale vergaderings gebruik. Die huis staan nie oop vir die publiek nie, maar mag van die buitekant af besigtig word.
Perlan (letterlik "die Pêrel") is 'n unieke gebou wat in 1988 op die Öskjuhlið-heuwel opgerig is: 'n reuse-waterreservoir waarin sowat 24 miljoen liter natuurlike geotermiese warm water met 'n temperatuur van 85 °C vir verwarmingdoeleindes gestoor kan word. In die winter verwarm geotermiese energie, naas Reykjavik se geboue, ook sy strate en sypaadjies. Bo-oor die watertenks is 'n glaskoepel waarin 'n roterende fynproewersrestaurant opgerig is. Die koepel huisves daarnaas ook 'n kafee, terwyl die uitsigdek aan die buitekant 'n panoramiese 360°-uitsig oor Reykjavik en sy omgewing bied.
Onderaan die koepel en tussen die watertenks lê 'n ruim atrium waar verskeie uitstallings en ander gebeurtenisse gehou word. Die gebou besit daarnaas ook 'n klein kunsmatige geiser. Een van die watertenks bevat geen warm water nie, maar huisves die Saga-museum wat met sy waspoppe en multimediavertonings die Yslandse Wiking-tydperk en sleutelmomente in die Yslandse geskiedenis behandel.
Naby die Pêrel is Strokkur, 'n kunsmatige geiser wat die spuitende warmwaterbronne van Geysir in die hoogland van Suidwes-Ysland naboots. Die Öskjuhlið-heuwel is 'n beboste gebied met talle voetslaanpaaie. Aan sy voet lê die geotermiese strand van Nautholsvík.
Musea
Die Nasionale Museum van Ysland is in 1863 gestig en word sedert 1955 in die huidige gebou gehuisves. Sy versamelings sluit waardevolle kunswerke en ander kulturele voorwerpe soos sierade, wapens, sakrale kuns en alledaagse gebruiksvoorwerpe in. Die beduidendste kunsskatte sluit 'n bronsstandbeeld van die Nordiese god Þór (Thor), 'n Thorshamer (Þórshamar) wat uit silwer vervaardig is en 'n kerkdeur uit ValÞófsstaður in wat met houtsnywerk versier is.
Die Nasionale Museum is op 1 September 2004 na heelwat renovasie heropen en maak nou gebruik van moderne rekenaartegnologie om die Yslandse geskiedenis te verduidelik.
Die oorspronklike museumgebou, wat tussen 1906 en 1909 ontstaan het, het aanvanklik 'n groot verskeidenheid Yslandse kunsskatte en versamelings gehuisves, waaronder die Nasionale Biblioteek, die Nasionale Museum, die Nasionale Versameling Handskrifte en die Museum vir Natuurkunde.
Mettertyd het die verskillende musea na hul eie geboue begin verhuis, en die Yslandse regering het besluit om die gebou ná sy renovasie as historiese monument te bewaar. In 2000 het dit 'n nuwe funksie as Museum vir die kulturele Erfenis van Ysland gekry. Met sy versameling van handskrifte, 'n groot aantal uitstallings en verskillende aanbiedinge van kulturele aard speel dit tans 'n belangrike rol as sentrum vir Yslandse kultuur en die nasionale kulturele erfenis.
Die Nasionale Galery is by die Tjörnin-meer geleë. Die oudste gedeelte van die gebou is in 1916 en 1917 as yshuis opgerig om vis te konserveer en tussen 1980 en 1988 met 'n nuwe gebou uitgebrei.
Die museum in die Laugardalur vertoon hoofsaaklik kunswerke wat deur die beeldhouer Ásmundur Sveinsson (1893–1982) geskep is. Voor die huis is 'n skulpturetuin aangelê.
Die museum, wat in argitektoniese opsig aan die 1930's herinner, is net voor die Hallgrimskirkja geleë en spits hom op werke van die beeldhouer Einar Jónsson toe. Dit beskik eweneens oor 'n skulpturetuin.
Die geleerde Árni Magnússon het gedurende die 17de eeu duisende Middeleeuse handskrifte en ander historiese tekste versamel en hulle na Denemarke gebring. Ná 'n geskil wat jare voortgeduur het, het Denemarke in 1971 uiteindelik ingestem om hierdie beduidende kunsskatte aan Ysland terug te gee. Hulle word deur die Árni-Magnússon-stigting bewaar. Sommige van die handskrifte kan in 'n klein vertoonsaal deur die publiek besigtig word. Die kosbaarste handskrifte sluit die Flateyjarbók en die Codex Regius in.
Hierdie groot opelugmuseum is in die stadsdeel Árbær, buite die stadsentrum, geleë. Hier kan sowat dertig burgerhuise en turfhutte uit die 19de eeu besigtig word. Die personeel dra historiese kleredrag.
Natuurbewaring
Natuurbewaring behels veral die pogings om niks wat in die natuur bestaan, verlore te laat gaan nie - veral nie vanweë die aktiwiteite van die mens nie. Só 'n poging omvat alle natuurlike hulpbronne in die litosfeer, hidrosfeer en atmosfeer en alle lewende organismes wat daartoe meehelp om die balans te bewaar. Verstandige, korrekte en oordeelkundige bewarings- en benuttingsmetodes is dus van die allergrootste belang in natuurbewaring.
Die hoofdoel van natuurbewaring is dan ook om voorsiening te maak vir die sorgvuldige bewaring en die oordeelkundige benutting van fauna, flora en natuurlike hulpbronne tot voordeel van huidige en toekomstige geslagte. Baie provinsiale, streeks- en munisipale organisasies dra ook ruim tot die bewaring van natuurerfenis by. Vandag is daar egter min ongeskonde omgewings wat oorbly - oral is die mens se stempel van vernietiging duidelik afgedruk.
Menslike oorbevolking en alles wat daarmee gepaard gaan, is waarskynlik die grootste bedreiging vir sinvolle natuurbewaring. Die wêreldbevolking van oor die 7 miljard mense bring baie ernstige probleme mee. Teen die tempo waarteen die bevolking groei, sal daar teen 2400 net ongeveer een vierkante meter grond per persoon beskikbaar wees. Terselfdertyd is dit noodsaaklik om te onthou dat natuurlike hulpbronne nie onuitputbaar is nie.
In sy boek Ekologie - beginsels en toepassings stel professor Ryke dit só: "In die wêreld van vandag hou die mens se groot probleme dus verband met die drie B's: besoedeling, bevolkingsgroei en behoeftigheid." Die basiese doelstelling van elkeen behoort dus altyd te wees om alle hulpbronne só te bewaar en te benut dat daar steeds 'n voldoende voorraadvloei sal wees vir latere generasies.
Bewaring van natuurlike hulpbronne
Die natuur self bied die antwoord hier. Siklisering van voedingstowwe kan in 'n groot mate die totale uitputting van hulpbronne voorkom. Die belangrikheid van die waterkringloop, suurstofkringloop, stikstofkringloop, koolstofkringloop, en talle ander kringlope in die natuur kan nooit oorbeklemtoon word nie. Ook die herbenutting van talle stowwe is belangrik vir die mens se voortbestaan. Water, yster, papier, glas, aluminium, olie, koper, tin, lood, om maar 'n paar te noem, kan almal herbenut word. Met doeltreffende herbenutting, sorgvuldige bewaring en beperkte gebruik sal die beskikbare bronne hopelik langer aan die groeiende behoeftes van die mens kan voorsien.
Wildbewaring
Daar is 'n toenemende belangstelling by die algemene publiek in wildbewaring.
Tradouwtolbos
Die Tradouwtolbos (Leucadendron tradouwense) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit voorkom in die Langeberg by die Tradouwpas en Groot Vadersbos. Die plant is seldsaam, daar is slegs twee populasies.
Die struik word 2,0 m hoog en blom in Junie. Die plant gaan dood in brande maar die sade oorleef. Die sade word geberg in 'n tol op die vroulike plant en val na twee maande uit die tol grond toe, waar dit deur knaagdiere versprei word. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike- en vroulike blomme, wat deur klein torre bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op steil, suidelike hellings in sandsteen grond op 160-180 m.
In Engels staan dit as die Tradouw Conebush bekend.
Rio Haryanto
Rio Haryanto (gebore 22 Januarie 1993) is 'n Indonesiese Formule Eenrenjaer. Sy debuutren was die 2016 Australiese Grand Prix vir Manor-Mercedes, maar hy moes ongelukkig weens 'n gebrek aan borgskapfondse na die 2016 Duitse Grand Prix uitsit.
Danny Bravo
Danny Bravo (gebore 29 Januarie 1948) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Magnificent Seven (1960) en For Pete's Sake (1966), en in die televisiereekse One Step Beyond (1959) en Jonny Quest (1964).
Kali-joega
Kali-joega (Sanskrit: कली यग, letterlik: Era van Kali, ook bekend as die Duistere Era), is volgens die Hindoeïsme die laagste van die vier tydperke (joegas) van ontwikkeling wat die wêreld deurmaak. Die ander is Dvapari-joega, Treta-joega en Krita-joega.
Die Kali-joega word beheer deur die demoon Kali, die nemesis van Sri Kalki, die 10de en laaste avatara van die hindoegod Wisjnoe. Volgens die Wisjnoe-poerana is hy die negatiewe inkarnasie van Wisjnoe.
Volgens die Soerja Siddhanta het Kali-joega begin op die middernag van 23 Januarie (volgens die Gregoriaanse kalender) of 18 Februarie (volgens die Juliaanse kalender) van die jaar 3102 v.C. Baie Hindoes glo dat dit die oomblik was waarop Krisjna sy liggaam verlaat het.
Volgens die meeste interpretasies van Hindoe-tekste bevind die aarde hom tans in Kali-joega, hoewel ander meen dat die aarde aan die begin van die Dvapara-joega staan. Hindoes meen dat die mensdom geestelik degenereer tydens die Kali-joega; dit word meestal aangedui as die Duistere Era aangesien die mensdom dan die verste van god sou staan.
NG gemeente Venterstad
Die NG gemeente Venterstad is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode van Oos-Kaapland. Die kernpunt van die gemeente is die dorp Venterstad, enkele kilometer van die mees suidelike punt van die Gariepdam, hoewel die nedersetting Oviston aan die dam ook deel van die gemeente vorm. In 2007 het die gemeente 96 belydende lidmate gehad, maar die syfer is sedertdien nog nie bygewerk vir nuwe uitgawes van die Jaarboek van die NG Kerke nie.
Leraars
Prop. A.J. Pepler is op 14 Junie 1883 as eerste leraar georden. Die eerste orrelis was D.J. van den Heever. Die harmonium waarop hy die gemeente gelei het, was sy eiendom en was in die jare vyftig van die vorige eeu in sy kleinseun se besit.
Tydens die eerste amper 70 jaar van bestaan het die gemeente nie minder nie as 11 leraar gehad, naamlik: A.J. Pepler, Christiaan Hendrik Stulting (1902-'05), C. Grundlingh, P.L. Louw (1915-'20), J.L. van Z. Viljoen, E.J. du Toit, J.H.P. van Rooyen (1931-'33), S.S. Weyers (1935-'38), G.C. van Schalkwyk (1939-'44), P.G.R. de Villiers (1944-'47) en D.L. Steyl. J.J. Hamman was van 1998 tot 2001 die laaste leraar. Sy voorganger was ds. Anton van Jaarsveld van 1991 tot 1996. Sedert ds. Hamman se vertrek is die gemeente vakant.
Ds. Pepler het die uiters moeilike taak van aanvoorwerk gehad. Hy het die gemeente van 1883 tot 1899 gelei. Gedurende sy dienstyd is die eerste kerk en pastorie voltooi. Vir die onderwys van Afrikaanssprekende kinders was ds. Pepler 'n ware kampvegter.
Vergrote kerk, nuwe orrel
Tydens die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902 was die gemeente vakant, maar ná dié tydperk van stilstand en agteruitgang het die ywerige jong predikant C.H. Stulting die drade opgeneem en die gemeentelike sake spoedig weer in swang gebring. Terwyl ds. Grundlingh hier gestaan het, is 'n behoorlike skoolgebou opgerig, waarvan hy die hoeksteen op 21 September 1912 gelê het. Met die aanwas van die lidmate in die tyd van ds. Viljoen is 'n Kerkvergrotingsfonds in die lewe geroep, maar eers op 9 Maart 1929 het die inwyding van die vergrote kerk onder leiding van ds. E.J. du Toit plaasgevind.
Op 23 April 1929 is 'n Apollo-kerkorrel ingewy toe prof. John du Plessis van die Kweekskool op Stellenbosch die wydingsrede gehou en mnr. A.C. van Velden van die Paarl as orrelis opgetree het. Blykbaar was die gemeente nie tevrede met die orrel nie, want enige jare daarna het ds. De Villiers vir die aankoop van 'n pyporrel beywer. Op 20 Mei 1950 is 'n waardevolle Walker-orrel in gebruik geneem en ds. De Villiers het as oudleraar en gas van die gemeente die wydingsrede kom lewer nadat hy reeds in 1947 na Umtata vertrek het. Mev. M.C. Kruger, die gemeente se orrelis, het die eer gehad om die instrument feestelik te bespeel. Dit het plaasgevind onder leiding van ds. D.L. Steyl wat aan die begin van 1949 die herderstaf in die gemeente opgeneem het.
NG gemeente Barberton
regs|170px|duimnael|Ds. P.C. Hitchcock is in 1915 op Nelspruit bevestig.
duimnael|links|230px|Die NG kerk Barberton, ontwerp deur [[Hendrik Vermooten. Ds. L. de Clerq het die hoeksteen op 5 Junie 1954 gelê.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.H. Lourens, leraar van 1938 tot 1942, die gemeente se "eerste predikant" (tot die stigtingsdatum later reggestel is) en sy eerste gemeente.
Ou Wêreld
Die Ou Wêreld verwys na die kontinente wat voor die Europese ontdekkingsreise vanaf 1492 aan Europa bekend was. Dit verwys dus na Europa, Afrika en Asië. Die Nuwe Wêreld, daarteenoor, verwys na Noord- en Suid-Amerika, asook die gebiede in Oseanië.
NG gemeente Barberton
Beginjare
Ná die naamsverandering van Barberton na Nelspruit en die "stigting" van Barberton op 7 Januarie 1938, het die "nuwe" Barbertonse gemeente die voorreg gehad om in dieselfde jaar nog sy eerste leraar te ontvang en wel in die persoon van ds. J.H. Lourens. Dit was ook sy eerste gemeente. In 1942 word ds. Lourens veldprediker en in dieselfde jaar word ds. J.H. Kritzinger as leraar van die gemeente bevestig. Ds. Kritzinger staan omtrent vyf jaar in die gemeente. Gedurende hierdie tyd maak die gemeente geld bymekaar om 'n pastorie te bou, aangesien die huis wat hulle vir 'n pastorie het nie aan sy doel beantwoord nie. In 1947 word die sierlike en dienlike pastorie dan ook ingewy. Die leraar het nie lank die voorreg om in die nuwe huis te woon nie, aangesien hy kort ná die voltooiing daarvan 'n beroep na die gemeente Bloemhof aanneem.
Ná 'n vakature van 'n aantal maande, ontvang die gemeente sy derde predikant en hierdie keer is dit ds. A.L. Roux wat uit die gemeente Barkly-Wes hierheen kom. Ná 'n verblyf van net twee jaar neem hy 'n beroep aan na Knysna, en hy word ná 'n vakature van agt maande deur ds. L. de Clercq opgevolg.
Vooruitgang
In die beginjare van sy bestaan het die gemeente in meer as een opsig gegroei. Op finansiële gebied het dit ál beter gegaan na 'n aanvanklike wurgtydperk in die begin om die uitgawes en die inkomste te laat klop. Maar met die jare het dit al beter gegaan sodat die finansies ná sowat ’n dekade reeds baie gesond was. Aangesien die kerkgebou ondoeltreffend geword het, is daar omstreeks 1950 geld bymekaargemaak vir die bou van 'n nuwe kerk.
'n Gedeelte van Swaziland het tot in die veertigerjare onder Barberton geval, maar ná die stigting van die gemeente Bremersdorp is dié gedeelte aan die nuwe gemeente oorgedra.
Regstelling
Die gebeure wat aan die rol gesit is deur Barberton se geskiedkundige kerkraadsvergadering van 9 Januarie 1937 is later deur sommige beskryf as 'n "historiese flater", 'n "historiese klug" en 'n "historiese misdaad". Ná die vergadering het die Ringskommissie die gemeente besoek en gewys op die voordele van afstigting van die Nelspruit-gedeelte. So aanvaar die kerkraad die beginsel, maar as dié stap deurgevoer sou word, sou die predikant, ds. Odendaal, wat toe op Nelspruit gewoon het, na Barberton moes verhuis. Laasgenoemde was destyds sukkelend sonder 'n pastorie of kerkgebou. Ds. Odendaal is later verkwalik vir dit wat hy volgende gedoen het, maar hyself het geskryf: "Met die laste wat destyds op die gemeente gerus het, kon Barberton nie belas word sodat die finansieel kragtiger Nelspruit kon afstig nie."
Die Sinode van 1937 het dié mening gedeel en besluit gevolglik om die gemeente se naam na Nelspruit te verander, as die kerkraad dit versoek, wat dan ook gebeur het. Vroeg die volgende jaar, op 7 Januarie 1938, word die "nuwe gemeente" Barberton afgestig, maar kort hierna vertrek ds. Odendaal uit Nelspruit. So bevind die nuwe leraar, ds. A.J. Pienaar, hom in die eienaardige posisie dat hy die 50-jarige feesvieringe reël van 'n gemeente, Nelspruit, wat in werklikheid skaars 'n jaar oud is. Ds. Pienaar het dié saak met die destydse voorsitter van die Transvaalse Sinodale Kommissie, ds. William Nicol, en prof. B.B. Keet, van die teologiese fakulteit aan Tukkies, bespreek. Hulle beveel aan die Sinodale besluit van 1937 word geïgnoreer, die stigtingsdatums geruil en die gegewens in die jaarboek van die NG Kerk reggestel. So sou ds. Pienaar die eerste leraar van die nuwe gemeente Nelspruit word en Barberton opnuut 'n 50 jaar oue gemeente word.
Die fout is egter nie so maklik reggestel nie. Reeds op 14 Januarie 1939 besluit Barberton se kerkraad om 'n kommissie oor dié saak na die Ring te stuur, maar dit sou eers 20 jaar later die nodige kry. Op 10 Mei 1958 stel Barberton se kerkraad 'n kommissie saam onder voorsitterskap van ds. G.R. Keet om die saak verder te voer. Ds. I.F. Retief van Nelspruit bevestig die geskiedkundige verloop en sy kerkraad besluit om die Sinode deur die Ring van Lydenburg te vra om die saak deur middel van 'n beskrywingspunt reg te stel.
In 1961 besluit die Streeksinode van Noord-Transvaal om die versoek toe te staan. Nelspruit se stigtingsdatum word 7 Januarie 1938 en Barberton kry sy ou datum terug. Op 5 Junie 1963 slaag die twee kerkrade eindelik daarin om al die geskiedkundige dokumente en notules van die twee gemeentes uit te sorteer.
Ná hierdie regstelling kon Barberton haar eeufees in 1989 vier en Nelspruit haar halfeeufees in 1988.
Wayde Preston
Wayde Preston (10 September 1929 – 6 Februarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Man on the Spying Trapeze (1966), ''Hey Amigo! A Toast to Your Death (1970), en Captain America (1990), en in die televisiereeks Sugarfoot'' (1957).
Acarnus deweerdtae
Acarnus deweerdtae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Van Soest, Hooper & Hiemstra.
Hindoekalender
250px|duimnael|'n Bladsy uit die Hindoekalender 1871-72.
Die Hindoekalender bestaan alreeds sedert die Vedas geskryf word, en het daarna diverse ingrype en aanpassings ondergaan. Daar is ook groot verskille tussen die verskeie plaaslike Indiese hindoekalenders. Die Hindoe-kalender moet nie met die Indiese nasionale kalender verwar word nie.
'n Nuwe dag in die hindoekalender begin met die plaaslike sonsopkoms.
Vaasara-dae van die week
Net soos die christelike kalender, het die hindoekalender sewe weeksdae:
Maash maan-maande
In die Hindoekalender is die siklus van die maan belangrik. Die maande word weer gekoppeld aan die 27 nakshatra's, sterrekonstillasies wat elk in 'n maan maand voorkom.
Daar is twaalf maan-maande:
Helmut Jahn
Helmut Jahn (* 4 Januarie 1940 in Zirndorf naby Neurenberg - 8 Mei, 2021) was 'n Duitse argitek wat sedert in 1966 in Chicago woon. Jahn het bekendheid verwerf met opspraakwekkende projekte soos die Sony Center in Berlyn, die Messeturm in Frankfurt am Main, One Liberty Place in Philadelphia en die Suvarnabhumi- internasionale lughawe in Bangkok, Thailand.
In die 1980's het Jahn projekte in twee Suid-Afrikaanse metropole, Johannesburg en Durban, uitgevoer.
Lewe
Helmut Jahn het sy akademiese opleiding as argitek aan die Technische Hochschule in München gevolg en hom daarna in die Verenigde State gevestig waar hy een jaar lank verdere opleiding aan die Illinois Institute of Technology in Chicago ontvang het - met die befaamde Bauhaus-argitek Ludwig Mies van der Rohe as sy hoofdosent.
In 1967 het Jahn tot die ateljee van C.F. Murphy Associates toegetree waar hy ses jaar later 'n vennoot en direkteur van die ontwerpafdeling geword het. In 1981 is die ateljee hernoem tot Murphy/Jahn. Die onderneming het gedurende die 1960's sommige van Chicago se mees gesofistikeerde geboue ontwerp en verwesenlik waarby gebruik gemaak is van Mies van der Rohe se geometriese vormtaal. In 1983 is die erelidmaatskap van die Vereniging van Duitse Argitekte (Bund deutscher Architekten, BDA) aan hom toegeken.
Naas sy werksaamhede in die VSA spits Jahn hom veral op projekte in Duitsland toe. Nadat van sy ontwerpe vir projekte in die Arabiese Golfstate nie verwesenlik kon word nie, het Jahn hom vanaf omstreeks 2005 tot die Sjinese mark gewend wat deur 'n bougolf geraak is. So het Murphy/Jahn tans 'n kantoor in Berlyn, Chicago en Sjanghai.
Vir sy latere ontwerpe het Jahn begin wegbeweeg van suiwer modernistiese boukuns en hom tot kreatiewe rasionalisme gewend - 'n argitektoniese stroming wat 'n meer buigbare benadering tot ontwerp behels het. Volgens The Illustrated Encyclopedia of Architects and Architecture het Jahn met sy ontwerpe 'n simboliese argitektoniese kode geskep wat sowel by professionele argitekte asook die breë publiek aanklank vind en deur albei maklik ontsyfer kan word. Kenmerkend is Jahn se buigbare en verreikende vormtaal waarmee hy die "kontekstuele verhouding van 'n gebou" beskryf.
Vanrhynsdorptolbos
Die Vanrhynsdorptolbos (Leucadendron meyerianum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en Noord-Kaap, waar dit voorkom in die Bokkeveld-eskarp naby Nieuwoudtville. Die struik word 2,0 m hoog en dra blomme in Augustus. Twee maande na die plant geblom het, verskyn die vrugte en die saadjies val later na die grond waar dit deur knaagdiere versprei word. Die plant groei in gelyke, sandsteensand op hoogtes van 800 m. Klein kewers doen die bestuiwing.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is eenslagtig, daar is mannetjie- en wyfie plante. In Engels staan dit as die Van Rhynsdorp Conebush bekend.
The Winter's Tale
The Winter's Tale ("Die Wintersprokie") is 'n toneelstuk deur William Shakespeare. Die oorspronklike datum van die toneelstuk was vir meer as 'n halwe eeu betwis. Volgens Charles Barrel is die laatste moontlike datum 1594, maar vele ander kritici glo dat die toneelstuk een van Shakespeare se latere werke was, moontlik geskryf in 1610 of 1611. Sommige kritici, waaronder ook W.W.Lawrence (Lawrence, 9-13), beskou dit as een van Shakespeare se "probleem"-toneelstukke, aangesien die eerste drie bedrywe met intense psigologiese drama gevul is, terwyl die laaste twee bedrywe komies is en 'n gelukkige einde het. Die toneelstuk bevat ook Shakespeare se bekendste verhoogproduksie: Af, gevolg deur 'n beer, wat die dood van Antigonus beskryf.
The Winter's Tale is in Afrikaans vertaal deur Eitemal. Dit is vir die eerste keer onder die titel "Die Wintersprokie" in 1975 uitgegee. Anna Neethling-Pohl het die toneelstuk ook vertaal en, alhoewel dit gereeld deur die destydse SAUK en streekrade gebruik is, is haar weergawe tans nie kommersieel verkrygbaar nie.
Erica urceolata
Erica urceolata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
FC Hansa Rostock
F.C. Hansa Rostock is 'n Duitse sokkerklub uit die stad Rostock in die deelstaat Mecklenburg-Voorpommeren. In 1954 het die Oos-Duitse sokkerowerhede besluit dat SC Empor Lauter, 'n span uit Sakse, na Rostock moes verhuis. Die naam van die klub is verander in SC Empor Rostock. In 1965 is FC Hansa Rostock gestig deur spelers wat die Empor-klub verlaat het.
Erelys
Oos-Duitse kampioen FDGB-Pokal
Melissa Howard (aktrise)
Melissa Howard (gebore 1989) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Kerion (2014) en in die televisiereekse Dead Gorgeous (2010), Winners & Losers (2011), en Footballer Wants a Wife (2015).
Maithili
Maithili (मैथिली, মৈথিনী, Maithilī) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 34 miljoen mense in Oos-Indië en Nepal gepraat word. Maithili is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstate Bihar en Jharkhand, asook van Nepal. Maithili word in Kaithi en Tirhuta geskryf, twee Brahmi-skrifte uit die Indiese skriffamilie.
Maithili behoort tot die Bihari-tale, d.w.s. tale wat nou verwant is aan Hindi en soms as dialekte van dié taal beskou word. Die Bihari-tale vorm 'n dialekkontinuum wat 'n presiese afbakening van enkele tale moeilik maak. In teenstelling met die meeste ander Bihari-tale het Maithili in onlangse jare egter amptelike erkenning deur die Indiese regering verkry en is in 2003 met die Agtste Bylae in die Indiese grondwet ingeskryf. Sedert Maart 2018 is Maithili een van die Indiese deelstaat Jharkhand se ampstale. Aangesien alle inheemse moedertale van Nepal as nasionale tale erken word, dien Maithili as een van Nepal se baie nasionale tale.
Kliptown
Kliptown is 'n voorstad van Soweto in Gauteng, Suid-Afrika, geleë ongeveer 17 km suid-wes van Johannesburg. Die bevolking van Kliptown is tussen 38 000 en 45 000. Kliptown is die oudste residensiële voorstad van Soweto en word in 1891 uitgelê op grond wat deel vorm van die Klipspruitplaas. Die plaas is vernoem na die Klipspruit wat naby die plaas verbyvloei. Sedert 1903 bewoon plakkergemeenskappe die gebied en bestaan vandag uit 'n mengsel van formele en informele huise waaronder ook die Chris Hani- en Dlamini-nedersettings.
In 2005 het die Johannesburgse Metroraad planne aangekondig vir die hernuwing van die Kliptown area, insluitende 'n grootskaalse behuisingsprojek.
17 April
17 April is die 107de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (108ste in skrikkeljare). Daar volg nog 258 dae in die res van die jaar.
Tervuren
Tervuren (ou spelling: Tervueren) is 'n munisipaliteit in die Nederlandstalige Belgiese provinsie Vlaams-Brabant met 'n oppervlak van 32,92 vierkante kilometer en sowat 21 000 inwoners (2011). Tervuren is een van die welvarendste plekke in België. Die Tervurenlaan, wat die stad met Brussel verbind, is in opdrag van koning Leopold II ter geleentheid van die wêreldtentoonstelling van die jaar 1897 gebou.
Geskiedenis
Mense het Tervuren eeue lank as die historiese stad "Fura" beskou, waar die heilige Hubertus in 727 oorlede is. Daar is egter geen historiese bewyse wat hierdie stelling steun nie.
'n Dokument, wat uit die jaar 1213 dateer, verwys na die eerste versterking, wat deur Hendrik I, hertog van Brabant, opgerig is. Hierdie gebou, wat oorspronklik van hout opgerig is, word later tot die kasteel van Tervuren uitgebou. In die 14de en 15de eeu is dit die residensie van die Brabantse hertoë. Die kasteel is in 1782 verniel.
Acarnus erithacus
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur De Laubenfels.
Tervuren
Geskiedenis
Die tremlyn 44, wat Brussel met Tervuren verbind, en die Koninklike Museum vir Sentraal-Afrika het albei danksy die inisiatief van koning Leopold II tot stand gekom. Dit was veral daarop gemik om besoekers van die Brusselse wêreldtentoonstelling van 1897 na Tervuren te lok, waar 'n uitstalling oor die Belgiese kolonie Kongo aangebied is.
Kultuur
Die Koninklike Museum vir Sentraal-Afrika is 'n etnografiese en natuurhistoriese instelling, wat hom op die vroeëre Belgiese kolonie Kongo toespits. Sy invloedsfeer sluit egter die hele Kongobekken, Sentraal-, Oos- en Wes-Afrika in, veral ten opsigte van biologiese navorsing, en behandel Afrika in sy geheel.
Dit fungeer aanvanklik as 'n koloniale museum, tog fokusseer dit sedert 1960 meer op etnografie en antropologie. Soos in die meeste museums bestaan daar 'n navorsingsafdeling en 'n afdeling met 'n uitstalling, wat oop staan vir die publiek. Die navorsingswerk word nie slegs ten opsigte van Afrika uitgevoer nie, maar sluit ook onderwerpe soos die argeosoölogie van Sagalassos (Suidwes-Turkye) in. 'n Aantal navorsers werk baie nou saam met die Koninklike Belgiese Instituut vir Natuurwetenskappe.
Die openbare biblioteek van Tervuren beskik oor meer as 43 000 gedrukte dokumente. Volgens die gewestelike Vlaamse taalwette moet ten minste 75 persent van die biblioteek se boeke in Nederlands geskrywe wees, alhoewel byna vyftig persent van Tervuren se inwoners 'n ander huistaal as Nederlands het.
Robert Bray
Robert Bray (23 Oktober 1917 – 7 Maart 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big House, U.S.A. (1955) en My Gun Is Quick (1957), en in die televisiereekse You Are There (1953) en Stagecoach West (1960).
Erica urna-viridis
Erica urna-viridis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Kaapse Skiereiland voor, by Silwermyn en Muizenberg. Die plant het 'n voorkomsgebied van 6 km2. Die populasie is stabiel en het geen bedreigings nie. Die plant word beskou as seldsaam.
Pascal Wehrlein
Pascal Wehrlein (gebore 18 Oktober 1994) is 'n jong Duitse Formule Een renjaer wat vir Sauber-Ferrari in 2017 gejaag het. Hy het voorheen aan die Duitse Toermotormeesters (DTM) deelgeneem, en het die titel vir Mercedes-Benz se HWA AG-span in 2015 verower.
In 2014 word Wehrlein die jongste renjaer om 'n DTM-ren te wen (op ouderdom 19) asook die jongste renjaer om die titel te verower in 2015 op ouderdom 21.
John Tweed
John Tweed (1869 – 1933) was 'n Skotse beeldhouer en is in 1869 in Glasgow gebore. Sy beroemde beeld van Jan van Riebeeck (Jan van Riebeeck-standbeeld) is in 1900 aan die onderpunt van Adderleystraat in Kaapstad opgerig as 'n geskenk van Cecil John Rhodes. Later het Tweed die beeld van Rhodes in Bulawayo geskep, asook ander van hom in Salisbury en Mafeking. Hy was ook die skepper van die beeld van Alfred Beit in Salisbury.
H.H. Broodryk
H.H. Broodryk (*1891- onbekend) was ’n Afrikaanse skrywer. Broodryk skryf ook onder die skuilnaam Beeba.
Lewe en werk
Hugo Henry Broodryk is in 1891 gebore. Hy beklee ’n aantal verantwoordelike betrekkings in die onderwysberoep, waarna hy hom in die politiek begewe as kandidaat vir die Nasionale Party. In 1943 verloor hy die verkiesing in die Tuine-kiesafdeling in die Kaap teen die kandidaat van die Verenigde Party.
Skryfwerk
Onder die skuilnaam Beeba skryf hy veral speurverhale soos Die diamantkoper en ander speurderstories en Die diamanthalssnoer en drie ander speurdersverhale. Bont beelde bevat ’n aantal sketse, waaronder Die dokter se gedagte wat oorspronklik in 1928 in Die Huisgenoot verskyn het. Hierin kry die uitlandse dokter Arnot (wat arend beteken) sy eerste pasiënt, die eienaar van die Phoenix Hotel, met die feniks in die hotel se naam natuurlik die legendariese voël wat uit die asse verrys. Die lykbesorger is egter soos ’n aasvoël op die uitkyk vir sy volgende kliënt.
Indrukwekkend vir hierdie stadium van die ontwikkeling van die Afrikaanse kortverhaal is die slim spel wat die skrywer met sy name speel. Hierdie verhaal word deur Daniel Hugo in die versamelbundel Tydskrif 2 opgeneem en die kortverhaal Die jongste word deur M.S.B. Kritzinger opgeneem in die versamelbundel Die jongste Afrikaanse kortverhale. Kykies in die politiek is herinneringe uit sy dae as politikus, wat onder sy eie naam verskyn. Hy skryf ook ’n aantal skoolboekies met onderrig oor die Afrikaanse taal, spesifiek gemik op gebruik in die verskillende standerds (1-6) van die laerskool.