cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Villiersdorp
In Januarie 1858 is oorgegaan tot afstigting, die grensskeiding bepaal, die kerkraadslede gekies en ds. Ham tot konsulent benoem. Eers ná nog 12 jaar het die eerste predikant, in die persoon van ds. J.J.P. Jordaan (1870–'75), gekom. Nadat hy tot 1878 leraar was van die NG gemeente Philipstown, het tot sy dood op 2 Julie 1883 in die NG gemeente Victoria-Wes gestaan. Hy was die man van die regte stempel vir die omstandighede en deeglike en goeie werk is gedoen. Die opvolgers van ds. Jordaan was ds. F.L. Cachet (1876–'80), wat tydens sy verblyf op Villiersdorp as sendingvriend probeer het om iets vir die bruin mense te doen, ds. H.C. de Wet (1881–'93), ds. F.X. Roome (1893–'95) en ds. P.T. Retief (1895–1903).
Taalfossiel
Nederlandse lidwoorde
Afrikaans het slegs een bepaalde lidwoord, naamlik die. Nederlands daareenteen het twee lidwoorde, de vir manlike en vroulike woorde en het vir onsydige woorde. Sommige Afrikaanse taalfossiele verklap hul oorsprong deurdat hulle nog die Nederlandse lidwoorde bevat.
NG gemeente Villiersdorp
Ds. E.G. Malherbe (1904–'37) was byna 34 jaar lank predikant van Villiersdorp toe hy in 1937 sy emeritaat aanvaar het: die kerk met twee vleuels is vergroot; 'n nuwe en sierlike pastorie en 'n kerkorrel is ingewy; deur sy invloed en bemiddeling ontstaan die alombekende Hoërskool De Villiers Graaff; 'n geestelike herlewing vind in die gemeente plaas. Hy is op 26 April 1956 oorlede en op die kerkterrein begrawe. Ds. Malherbe is opgevolg deur ds. F.J.B. Malan (1938–'41), in wie se bediening van drie jaar die sierlike en ruime Eureka-saal opgerig is, dr. Jac. J. Müller (1941–'45), later professor aan die Kweekskool, Stellenbosch, en ds. J.W. Snyman, wat aan die begin van 1946 gekom het en in Julie dieselfde jaar oorlede is.
Ds. C.J. du Raan het die hoeksteen van 'n nuwe kerk in Januarie 1950 gelê en die nuwe kerk met 'n herboude orrel is op 25 en 26 November ingewy. By hierdie groot feesgeleentheid het dr. Jac. Müller die feesrede uitgespreek en seuns van die gemeente wat in die bediening staan, die dienste gelei. Ds. Du Raan het in die gemeente gestaan tot sy aftrede op 15 Februarie 1975.
Siriese Dinastie
Die Siriese of Isauriese Dinastie is ’n familie wat van 711 tot 802 oor die Bisantynse Ryk regeer het. Die Isauriese keisers het die ryk suksesvol teen die Moslemse kalifaat verdedig, maar het minder sukses in Europa behaal, waar hulle nederlae gely het teen die Bulgare en die Eksargaat van Ravenna, en invloed verloor het in Italië.
Die eerste keiser van die Siriese Dinastie was Leo III die Isauriër. Hy was ’n generaal wat ’n rebellie gelei en in 717 die troon oorgeneem het. Hy het ’n einde gebring aan die 20 jaar van anargie, die ryk suksesvol teen die invallende Omajjadiese Kalifaat verdedig en die administrasie, wat ná 20 jaar van anargie in ’n chaos was, reggeruk.
Leo is in Junie 741 aan watersug dood en is opgevolg deur sy seun, Konstantyn V. Hy is op 14 September 775 dood en is opgevolg deur sy seun, Leo IV die Kasaar.
Op 24 April 776 het Leo sy seun, Konstantyn VI, as medekeiser gekroon. Dit het gelei tot ’n opstand deur sy vyf halfbroers, wat die troon vir hulself wou hê. Die opstand is egter gou onderdruk. Toe Leo op 8 September 780 dood is, het Konstantyn VI hom opgevolg toe hy nege jaar oud was. Omdat hy minderjarig was, het hy saam met sy ma, Irene, regeer.
Toe Konstantyn 16 word, het sy ma steeds die mag oor hom behou. Nadat ’n opstand teen haar in die lente van 790 onderdruk is, het sy probeer om amptelike erkenning as keiserin te kry. Dit het geboemerang en Konstantyn het in 790 met militêre steun aan die bewind gekom.
In 802 het die parisiërs teen haar saamgesweer en Nikephoros I, die minister van finansies, op die troon geplaas. Irene is na Lesbos verban, waar sy die volgende jaar dood is, en so het die Siriese Dinastie tot ’n einde gekom.
Bisjkek
Bisjkek (Russies: ‏‏Бишкек) is die hoofstad en grootste stad van Kirgisië. Die stad het 'n bevolking van 900 000 in 2009 gehad en 'n oppervlakte van 127 km².
Swellendam (kiesafdeling)
Swellendam was 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Kaaplandse Provinsiale Raad van die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Evangelie volgens Tomas
Die Evangelie volgens Tomas is 'n versameling van gesegdes en uitsprake wat aan Jesus van Nasaret toegeskryf word, kort samesprake en tonele wat in 'n uitspraak van Jesus kulmineer. Dit bevat 'n aantal ooreenkomste met uitsprake wat in die krities-geskiedkundige navorsing oor die Nuwe Testament aan die sogenaamde bron "Q" toegeskryf word, maar geen verhale oor die lyde en opstanding van Jesus nie.
Die teks word derhalwe in letterkundige opsig nie by die evangelies gereken nie. Die Evangelie van Tomas maak ook nie deel uit van die kanonieke boeke van die Nuwe Testament nie. Sy Koptiese teks bevat 'n selfstandige teologie wat nog uitsluitlik uit die Nuwe Testament nog uit die Gnostisisme afgelei kan word nie. Sy herkoms is omstrede aangesien die teks naas bekende Jesus-woorde uit die Nuwe Testament ook onbekende uitsprake bevat. As 'n sogenaamde deuterokanonieke skrif word die teks by sommige huidige Bybel-uitgawes gevoeg.
Dokumente
Die Evangelie van Tomas het reeds in die antieke oudheid spoorloos verdwyn; sommige proto-ortodokse kerkvaders het egter in hulle notas na hierdie geskrif verwys soos Hipplytos van Rome in die jaar 235. Ander kerkvaders het die evangelie by die apokriewe geskrifte gereken wat hulle om teologies-dogmatiese redes as Gnostiese of Manigeïese tekste verwerp het.
In 1897 en 1903 is in Oxyrhynchus (Egipte) 'n aantal papirusfragmente met Griekse tekste ontdek waarvan die oorsprong en konteks aanvanklik nie duidelik was nie. Eers in 1945 is die volledige Koptiese teks van die evangelie met sy 114 uitsprake as een van die dertien papiruskodekse van die Nag-Hammadi-geskrifte in Egipte gevind. Die teks was onderteken as die "Evangelie volgens Tomas" en word tans in Kaïro bewaar.
Die uitgawe wat in Nag Hammadi ontdek is het omtrent 350 ontstaan, maar was heel waarskynlik net 'n kopie van 'n ouer origineel: Die ouer fragmente kon immers as bestanddele van 'n Griekse uitgawe geïdentifiseer word. Die Koptiese teks word nou as die vertaling van die Griekse bron beskou, maar is vanweë 'n aantal afwykings die resultaat van 'n ontwikkeling wat op die langeduur plaasgevind het.
Datering
Gevolglik vermoed Reinhard Nordsieck in sy kommentaar wat in 2004 verskyn het dat die teks van die Evangelie van Tomas uit die periode tussen omtrent 100 en 110 dateer, waarby volgens hom die mondelinge bronne teruggevoer kan word na die tydperk tussen 40 en 70. Sommige eksegete vermoed selfs dat die geskrif van apostoliese oorsprong is.
Outeurskap
In die proloog word na "Didimus Judas Tomas" as die outeur van die evangelie verwys. Didimus is die Griekse, Tomas die Aramese woord vir "tweeling", sodat dieselfde naam hier verdubbel is. Die Evangelie volgens Johannes verwys na ene "Tomas Didimus" (21:2), 'n Siriese manuskrip van dié evangelie noem ook ene "Judas Tomas" (14:22). Buite die Nuwe Testament verwys die apokriewe Handelinge van Tomas uit die 3de eeu na ene "Judas Tomas".
Andersyds kom in die Nuwe Testament vyf mans met die naam Judas voor. Dit is onbekend of een van hulle die byname Didymus of Tomas gehad het. Ook een van Mani se dissipels het die naam Tomas gedra.
Moontlik het 'n onbekende outeur die indruk probeer skep dat die logia deur die apostel Didimus Tomas geskryf is. Volgens die Evangelie volgens Johannes was hy die mees geskikte kandidaat aan wie ongewone gedagtegange sou kon toegeskryf word. Andersyds beweer die Evangelie van Tomas dat elke mens tenminste oor 'n potensiële verbintenis tot 'n hemelse engel of sogenaamde ewige ewebeeld sou beskik – 'n identiese tweeling sou dus simpatiek gesind wees teenoor enige nie-liggaamlike identiteit.
Dit is ook opmerklik dat die Evangelie van Tomas daarnaas op 'n prominente plek (Log 12) ook na Jesus se broeder Jakobus verwys. Hy het moontlik ou tradisies bewaar – veral omdat hy reeds in die jaar 62 om die lewe gebring is.
Oorsprong
Ten opsigte van sy oorsprong is daar net aanwysings in die teks, en daar word tans aangeneem dat die Evangelie van Tomas in Sirië geskryf is. Die teks het moontlik in Edessa ontstaan voordat die stad in 216 by die Romeinse provinsie Sirië ingelyf is. Die apostel Tomas is hier vereer, en volgens 'n legende is sy gebeente in die 3de eeu vanuit Suid-Indië na Edessa gebring.
Die opvallende drievoudige naamvorm in die proloog kom ook in die Handelinge van Tomas en ander werke voor wat hulle oorsprong in Sirië het. Ook die hoë rang wat die apostel Tomas beklee het (vergelyk Logion 13) dui vermoedelik op die teks se Siriese agtergrond.
Sommige navorsers soos A. Baker en G. Quispel het by hulle teksontleding op inhoudelike ooreenkomste gewys: Beeldspraak en gelykenisse praat van die terugkeer na die oospronklike toestand, die opheffing van die gesplete bestaan en die skeidings. Hulle lyk baie op dié van ander bekende Siriese tekste soos die Diatessaron wat teen die middel van die 2de eeu ontstaan het. Die Evangelie van Tomas is moontlik hiervan afhanklik, maar in die algemeen word daar aangeneem dat albei tekste in dieselfde Siriese omgewing ontstaan het en op dieselfde Siriese brontekste berus.
Beoordeling in die patristiek
Die sogenaamde kanon van die Heilige Skrifte is tot by die jaar 200 in die Romeinse Ryk saamgestel. Die Evangelie van Tomas het in hierdie periode egter nog nie onder die Christene gesirkuleer nie, en die feit dat dit nie by die kanonieke boeke ingesluit is nie, het ook die kerkvaders se beoordeling van die evangelie beïnvloed.
In sy berig oor die Naassene verwys Hippolytus († 235) na 'n "Evangelie volgens Tomas" en het ook uittreksels uit hierdie werk aangehaal. Omtrent 233 noem Origenes in sy eerste Lukas-homilie naas die Evangelie van Matthias ook dié van Tomas as een van die heterodokse evangelies. Sy getuienis word in 'n Latynse vertaling of parafrase deur Hiëronimus, Ambrosius van Milaan en Beda Venerabilis oorgeneem.
In die Asiatiese gebied het Eusebius van Caesarea 'n Evangelie volgens Tomas by die suiwer heterodokse apokriewe gereken en dit in een groep met die Evangelies van Petrus en Matthias ingedeel. Ook Philippus van Side verklaar omtrent 430 in aansluiting op Eusebius in 'n fragment van sy kerkgeskiedenis dat "die meeste Oues" die Evangelie van Tomas net soos dié van die Hebreërs en dié van Petrus "volledig verwerp" en beweer dat "hierdie skrifte die werke van ketters sou wees".
'n Aantal Griekse outeurs reken 'n "Evangelie volgens Tomas" by die skrifte wat deur die Manigeërs gebruik of – soos hulle soms verseker het – deur hulle geskryf was. Daar is merkwaardige getuienisse van die Pseudo-Leontius en Timoteus van Konstantinopel wat die Evangelie van Tomas albei met die Evangelie van Philippus verbind wat hulle onmiddellik daarna noem. Timoteus onderskei die Evangelie van Tomas uitdruklik van 'n ander apokrief – die kindheidsverhale oor Jesus van Nasaret deur albei werke by sy lys van Manigeïese skrifte te voeg en hulle onder nommer 9 en 13 te ranglys.
Die Pseudo-Gelasiaanse Dekreet sluit by sy katalogus van libri non recipiendi ook 'n Evangelium nomine Thomae, quibus Manichaei utuntur, apocryphum in. Dit is nie duidelik of daar na die Evangelie van Tomas of die Kindheids-evangelie van Tomas verwys word nie. Dieselfde geld vir nog twee verwysings na 'n Evangelie van Tomas – een in die Stigometrie van Nikephorus en 'n tweede in die "Sinopsis" van die Pseudo-Athanasius.
Verhouding tot Gnosis en Manigeïsme
Die onafhanklike materiaal, wat in die evangelie behandel word, het geen Gnostiese agtergrond nie. As gevolg van herhaalde afskrifte en gewysigde teksherhalings het waarskynlik minder as vyf logië 'n inhoud wat ooreenkom met Gnostiese gedagtes.
Sommige navorsers noem die evangelie se inleiding met beweerde "geheime woorde van Jesus" as 'n bewys vir Gnostiesde invloede. Hierdie inleiding is egter net soos die opskrifte van tekste in die kanon deur die uitgewers of kopiïste van die teks bygevoeg, en kennis is 'n integrale deel van die geloof. Dit is bekend dat die apostel Tomas, wat as 'n moontlike skrywer van die evangelie beskou word, sy standpunte ten opsig van die Christelike geloof nie geheim gehou het nie en hulle selfs in Suid-Indië bekend gemaak het.
Michael Schumacher
Michael Schumacher (gebore 3 Januarie 1969) is 'n voormalige Duitse Formule Een (F1) renjaer. Ten tye van sy ski-ongeluk was hy statisties die mees suksesvolle Formule Eenjaer ooit, met die meeste loopbaanoorwinnings (sir Lewis Hamilton het hom op 1 November 2020 verbygesteek) en 'n rekord aantal van sewe Wêreldrenjaerkampioenskappe. Sy byname is die rooi baron, Schumi en hy het ook na sy verstommende oorwinnings, tydens sy eerste seisoen vir Ferrari in nat weer, as die regenmeister bekend gestaan. Met ingang 2004 het hy na raming jaarliks ongeveer VS$80 miljoen verdien; insluitende al sy onderskrywingsooreenkomste. 'n Bekende Duitse beleggingsfirma het hom onder andere VS$8 miljoen betaal oor 'n tydperk van drie jaar vir die voorreg om 'n 10 cm lange advertensie op sy keps te plaas wat hy na afloop van elke wedren gedra het.
Vroeë loopbaan
Schumacher is gebore in die dorp Hürth (naby aan Keulen). Hy het begin om met knortjorre op die jonge ouderdom van vier te jaag in 'n tuisgemaakte knortjor wat deur sy pa, Rolf, wat ook die plaaslike knortjorrenbaan bestuur het, gebou is. Hy het sy eerste lisensie op die ouderdom van 12 gekry en kompeterend begin resies jaag. Tussen 1984 en 1987 het Michael verskeie Duitse en Europese knortjorkampioenskappe gewen, insluitende die Formule Konigreeks. In 1988 het Schumacher aan die Formule Ford reeks deelgeneem, waarna hy toe aan die Duitse Formule 3-reeks deelgeneem het en uiteindelik die titel in 1990 gewen het. In 1991 het hy 'n verdere hoogte bereik deur aan die Formule 3000-kampioenskap in Japan deel te neem. Hy het ook in die vroeë 1990's deelgeneem aan die Duitse Toermotorkampioenskap waar hy wedrenne in Meksikostad en by Autopolis gewen het.
F1-debuut
Schumacher het sy F1-debuut in 1991 gemaak as 'n plaasvervanger vir Bertrand Gachot wie tronkstraf opgelê is nadat hy traangas in 'n Londense huurmotorbestuurder se gesig gespuit het. Eddie Jordan het 'n kontrak met Michael gesluit om vir sy Jordanspan by die Belgiese Grand Prix te jaag, waar Michael almal verstom het deur sewende te kwalifiseer met sy eerste verskyning in 'n F1-motor. Hy het toe vinnig 'n kontrak by Benetton-Ford gekry vir die daaropvolgende wedren en het onmiddellik sy potensiaal getoon. In die daaropvolgende jaar, 1992, het hy sy eerste F1-resies gewen (weer by die Belgiese Grand Prix) en verower die derde plek in die renjaerkampioenskap van 1992.
Schumacher het sy eerste kampioenskap in 1994 gewen vir Benetton in 'n uiters gelykopstryd tot aan die einde van die seisoen. Hy het die eerste vier wedrenne gewen en ses van die eerste sewe byeenkomste. Later in die seisoen het sy teëstander Damon Hill al hoe nader aan sy puntestand gekruip, grootliks te danke aan tegniese diskwalifikasies van Schumacher se Benetton in Brittanje en België. Schumacher het die laaste resies begin met 'n enkele punt voorsprong en die kampioenskap gewen na hy en Hill in 'n botsing betrokke was wat beide van die jaers se ren beëindig het. In 1995 het Schumacher weer sy titel suksesvol verdedig maar hierdie keer met 'n gemaklike 30 punte voorsprong weereens oor Damon Hill. Saam met sy spanmaat Johnny Herbert, het hy ook gehelp om Benetton hul eerste en enigste vervaardigerskampioenskap te besorg. In sy eerste twee kampioenskapseisoene het Schumacher 17 wedrenne gewen, 21 podiumplekke behaal en tien voorste wegspringplekke behaal. Oor die 31 grands prix in dié tydperk het hy nooit swakker as die vierde plek gekwalifiseer nie.
Die Ferrari-jare
In 1996, het Michael 'n kontrak met Ferrari onderteken wat op daardie tydstip as 'n waaghalsige skuif gesien is, gegewe Ferrari se droogte aan kampioenskappe (die Italiaanse span het op daardie tydstip meer as 'n dekade gelede 'n titel gewen). Na verskeie ontwikkelingsjare het Schumacher die vervaardigerskampioenskap in 1999 vir Ferrari gewen; sy hoop om ook 'n renjaerkampioenskap te wen is egter verydel toe hy by daardie jaar se Britse Grand Prix verongeluk het en sy been gebreek het, wat veroorsaak het dat hy nie aan ses wedrenne kon deelneem nie. Michael het egter sy verlore glorie herwin toe hy sy derde renjaerkampioenskap in 2000 verower het (Ferrari se eerste sedert Jody Scheckter dit in 1979 vir Ferrari gewen het). Tydens die daaropvolgende jaar (2001), het hy Alain Prost se rekord vir die meeste oorwinnings gebreek en ook sy vierde wêreldkampioenskap ingepalm. In die 2002 seisoen waarin die Ferrari-span gedomineer het, het hy sy vyfde renjaertitel gewen deur 15 van die 17 wedrenne te wen. In 2003 het hy Fangio se rekord vir die meeste kampioenskappe gebreek in 'n naelbytseisoen (waarna hy voorbladnuus in die poniekoerant The Sun gehaal het deur sy manewales in 'n hotelkamer en ná hy roekeloos met 'n vurkhyser in die renperk rondgejaag het). Schumacher het 2004 belowend afgeskop en die seisoen geheel en al oorheers deur twaalf van die eerste dertien wedrenne te wen en toe voortgegaan om sy sewende wêreldkampioenskap in 'n loopbaan sonder gelyke by die Belgiese Grand Prix (waar hy aan sy eerste wedren deelgeneem het asook sy eerste wedren gewen het) te beklink. Hy het die seisoen dan ook afgesluit met 'n rekord puntestand van 148 punte.
Sy beplande uittrede
Die media het die eerste keer oor Schumacher se uittrede bespiegel nadat hy die wêreldjaerskampioenskap in 2004 gewen het. Hy het dit egter altyd ontken. Ferrari het die vryheid van sy bestuurder beklemtoon en dat hy oor sy eie loopbaan kan besluit. Schumacher wou egter nie die onderwerp bespreek nie, om eerder op die komende wedrenne van die 2006-seisoen te konsentreer. Onder druk van Ferrari-president Luca Cordero di Montezemolo, is Schumacher gedwing om sy besluit voor die Italiaanse Grand Prix in Monza aan te kondig.
Op 10 September 2006, ná sy 90ste Grand Prix-oorwinning, het Schumacher soos ooreengekom op die perskonferensie na die ren in Monza aangekondig dat hy sy loopbaan aan die einde van die seisoen wil beëindig. Ferrari het dit onmiddellik na die einde van die ren om 15:17 in 'n persverklaring berig. As motief het Schumacher gesê dat hy aan die een kant steeds die nodige energie en motivering in homself ontdek om op 'n vlak te jaag wat hy kan aanvaar, maar hy kan dit nie vir die volgende paar jaar met sekerheid aanneem nie. Aan die ander kant, nadat Ferrari Kimi Räikkönen onderteken het, wou hy nie die loopbaan van sy huidige spanmaat Felipe Massa vernietig nie.
Reeds in September het die verklaarde “Schumacher-aanhanger”, Williams-spanbaas Frank Williams, gesê hy kan die besluit van die Duitse renjaer absoluut verstaan. As hy homself in sy skoene plaas, en besef hoeveel hoëspoedongelukke hy al gehad en oorleef het, is dit die regte tyd om uit te tree.
Schumacher het sy laaste Formule 1-ren vir Ferrari op 22 Oktober 2006 in São Paulo in die vierde plek voltooi.
Selfs voor die publikasie van sy kort biografie, wat hy gemagtig het, is nuwe of gedetailleerde motiewe vir sy uittrede vooraf in die pers aangehaal, Schumacher noem gesondheidsprobleme wat hy veral in die 2005-seisoen gehad het. Langer oefening het net gepaard gegaan met verhoogde pyn in sy nek en arms, wat toetsing in die motor vir hom verskriklik gemaak het. Dit het hom egter nie tydens wedrenne gehinder nie. Hy het self die pyn toegeskryf aan die slytasie wat na meer as 20 jaar se motorsport verwag kan word. Dit was ook 'n teken vir hom om aktiewe wedrenne te staak.
Omstredenheid
In 1997 het hy in die beslissende wedren om die kampioenskap met sy mededinger Jacques Villeneuve gebots. Schumacher moes egter prysgee, terwyl Villeneuve as wêreldkampioen gekroon is. Die FIA ​​het beslis Schumacher het doelbewus opgetree en hom van sy onderwêreldtitel gestroop.
Persoonlik
Schumacher is met Corinna (née Betsch) in Augustus 1995 getroud; hulle het twee kinders: 'n dogter Gina-Maria (gebore 1997) en 'n seun Mick (gebore 1999), en het in Vufflens-le-Château in Switserland naby die Geneefse meer gewoon. Michael se jongste broer Ralf wat ses jaar jonger as hy is, was ook 'n F1-renjaer. Michael se belangstellings van die baan af was sokker, tennis, swem en ski.
Ski-ongeluk
Op 29 Desember 2013 het Schumacher met sy 14-jarige seun Mick by Dent de Burgin, Meribel in die Franse Alpe gaan ski. Terwyl hy by die sneeuhelling afgeski het, het hy geval en 'n rots getref met sy kop; hy doen erge kopbeserings op ten spyte daarvan dat hy 'n ski-helm gedra het. Volgens sy dokters, sou Schumacher waarskynlik gesterf het as hy nie 'n valhelm gedra het nie. Schumacher is in 'n medies-geïnduseerde koma geplaas omrede hy aan so 'n ernstige traumatiese breinbesering gelei het. Teen middel-Junie is hy verskuif van intensiewe sorg na 'n rehabilitasievleuel. Op 16 Junie 2014 het Schumacher weer sy bewussyn herwin, en is later ontslaan uit die Grenoble Hospitaal na die University Hospital in Lausanne, Switserland, waar hy met uitgebreide rehabilitasie sal voortgaan.
F1-rekords
Na die 2012 Maleisiese Grand Prix:
Seisoen-vir-seisoen uitslae
Tot die 2012 Brasiliaanse Grand Prix
Vlak
'n Meetkundige vlak is 'n plat, oneindige vlak, met 'n oneindige oppervlakte. Dit deel 'n driedimensionele ruimte in twee. Hierdie twee deelruimtes word halfruimtes genoem.
Voorstellinge
Jy kan 'n vlak op verskeie maniere voorstel. Ons beskryf hier die mees gebruikte metode:
Normaalvektor en punt
'n Vektor loodreg op die vlak N(x,y,z), die normaalvektor, bepaal die oriëntasie van die vlak. Die presiese ligging van die vlak is hiermee nog nie vasgestel nie, maar dit kan gedoen word deur 'n punt P(x0,y0,z0) in die vlak te benoem.
Drie punte
As jy drie punte het wat nie almal op een lyn in 'n vlak geleë is nie, dan is die vlak daarmee eenduidig vasgestel.
Vlakvergelyking
Elke vlak voldoen aan die vergelyking:
a*x + b*y + c*z + d = 0
Hierby is (a,b,c) die normaalvektor van hierdie vlak. As daar soos in die eerste beskrywing 'n punt P(x0,y0,z0) in die vlak bekend is, kan jy die waarde d hieruit bepaal met die volgende formule:
d = -a*x0 – b*y0 – c*z0
Suiwerheidsbepaling
Die bepaling van die suiwerheid van 'n chemiese stof is 'n belangrike probleem in die Analitiese chemie. Veral tydens die produksie van geneesmiddels is dit noodsaaklik dat hul suiwerheid dop gehou word. Daar bestaan talle metodes om die suiwerheid te bepaal.
Smeltpuntbepaling
Suiwer stowwe het 'n skerp smeltpunt, onsuiwer stowwe smelt geleidelik. In die organiese sintese word daarom 'n stof gesmelt en gewoonlik onder 'n mikroskoop dopgehou as 'n eenvoudige proef van 'n sinteseproduk se suiwerheid.
Differensiële skanderingkalorimetrie (DSC)
'n Beter en meer kwantitatiewe weergawe van die smeltpuntbepaling behels DSC. In 1966 het Gray aangetoon dat die smeltpunt se kolligatiewe eienskappe gebruik kan word om die suiwerheid van 'n stof wat 'n kristallyne smeltpunt besit te bepaal in die bereik van 95-100% suiwerheid per mol. In sy metode word 'n klein hoeveelheid (2-5 mg) fyn poeier onderwerp aan 'n skandering met 'n Differensiële skanderingkalorimeter. Tydens die skandering word die warmtestroom, wat in die poeier ingevoer word dopgehou. 'n Suiwere stof sal 'n skerp hoogtepunt in warmtestroom vertoon by die smelttemperatuur (Tmo). Onsuiwerhede sal hierdie hoogtepunt nie net na 'n laer temperatuur (Tm) verskuif nie, maar dit ook verbreed na kant van die laer temperature.
Dat wil sê dat 'n grafiek van Ts teen 1/F lineêr sal wees, indien C goed gekies word. Indien die smeltentalpie en die smeltpunt van die suiwere stof bekend is, kan uit die helling die onsuiwerhede se molfraksie bepaal word en uit die afsnyding die onsuiwere materiaal se smeltpunt.
The Manchurian Candidate (2004 film)
The Manchurian Candidate is 'n politieke riller geregisseer deur Jonathan Demme. Dit is op 01 Januarie 2004 vrygestel. Die film is gebaseer op Richard Condon se 1959 roman van die selfde naam, en is ook 'n herbewerking van die vorige 1962 film.
In die film speel Denzel Washington as Bennett Marco, 'n taai, deugsame soldaat; Liev Schreiber as Raymond Shaw, 'n Amerikaanse verteenwoordiger van New York wat gemanipuleer is om 'n vise-presidensiële kandidaat te word; Jon Voight as Amerikaanse Senator Tom Jordan, 'n ander kandidaat vir vise-president; en Meryl Streep as Eleanor Prentiss Shaw, ook 'n Amerikaanse senator en die manipulerende, meedoënlose moeder van Raymond Shaw.
Platsessilinder
'n Plat-6 of horisontaal-teenoorstaande-6 is 'n platenjin met ses silinders horisontaal in twee banke van drie silinders aan elke kant van 'n sentrale krukkas geplaas. Dit moet nie verwar word met die teenoorstaande-suierenjin nie. Die suiers word so op die krukas gemonteer dat opponerende suiers heen-en-weer beweeg in teenoorgestelde rigtings op dieselfde tyd, 'n bietjie soos 'n bokser sy handskoene saamslaan voor 'n geveg, wat daartoe gelei het dat dit as 'n bokserenjin bekend staan.
Die uitleg lewer 'n resultaat met inherente goeie balans van die resiprokerende dele, 'n lae swaartepunt, en 'n baie kort enjinlengte. Die uitleg leen hom ook tot effektiewe verkoeling. Die vorm van die enjin pas beter in agter- en mid-enjin ontwerpe, waar die lae swaartepunt 'n voordeel is; in voorenjinontwerpe bemoeilik die breedte van die enjin die vermoë van die voorste wiele om te stuur. Dit is egter 'n intrinsieke duur ontwerp om te vervaardig, wat dit meer geskik maak vir luukse sportmotors, toermotorfietse en sekere vliegtuie.
Slegs 'n paar motorfabrikante, insluitend Porsche en Subaru, gebruik tans horisontaalteenstaande enjins. Porsche gaan voort as die mees prominente vervaardiger van die plat-6-enjin in sy luukse sportmotors, terwyl Subaru dit gebruik in sy allewieldryf motors, waar die probleme van die pas van die enjin tussen die voorste wiele geneutraliseer word deur die doeltreffendheid van die toevoeging van vierwielaandrywing. In die verlede het 'n paar ander vervaardigers platsesse gebruik, veral die 1948 Tucker Sedan en Chevrolet in hul Corvair van die 1960's met 'n plat-6 lugverkoelde enjin. Die Citroën DS was oorspronklik bedoel om toegerus te wees met 'n lugverkoelde plat-6, maar dit het nooit gebeur nie.
Balans en gladheid
Die beweging van die suiers in 'n horisontale enjin is op dieselfde vlak, dus veroorsaak dit minder vibrasie as in 'n V-opset enjin; veral 'n V6-enjin, met 'n onewe getal silinders aan elke kant van die enjin. In teenstelling met die V6, maar soos die inlyn-6, is die plat-6 'n ten volle gebalanseerde opset wat in perfekte primêre en sekondêre balans loop. Die drie silinders aan elke kant van die krukas is geneig om end-tot-end te wieg, soos 'n paar inlyndriesilinderenjins, maar in die gewone bokser-enjin word die wanbalanse aan elke kant uitgekanselleer, wat 'n perfekte gladde enjin oplewer.
Subaru, 'n Japannese motorvervaardiger met 'n geskiedenis in die vervaardiging van vliegtuigenjins, het 'n voorenjin-opset aangeneem vir gebruik met hul platenjins. Die enjin word in die lengte vóór die vooras gemonteer, en die ratkas in die lengte ágter die vooras. Hoewel hierdie uitleg intrinsiek duurder is om te vervaardig, minder kompak is, en minder ruimtedoeltreffendheid is vir voorwieldryf as 'n dwars-V6, laat dit die toevoeging van vierwieldryf toe deur krag af te neem aan beide die voor- en agterkante van die transmissie, aangesien die transmissie nou presies tussen die voor- en agterasse geleë is. In ooreenstemming met die positiewe eienskappe van só 'n uitleg, spesialiseer Subaru nou uitsluitlik in kragtige alwieldryfvoertuie.
Vliegtuigenjins
Lycoming is 'n groot Amerikaanse vervaardiger van burgerlike vliegtuigenjins. Hulle het 'n reeks van die plat-4 en plat-6 vliegtuigenjins ontwikkel en produseer dit tans, asook een plat-8 enjin. In 'n lugverkoelde enjin kan daar verkoelingsprobleme opduik by die middelste silinderpare. Die plat-6 loop ook gladder as 'n plat-4-ontwerp. Porsche het hul 911 plat-6-silinderlugverkoelde enjins aangepas tot die Porsche PFM 3200 aero-enjin teen die einde van 1985. Ná lae verkope en 'n VS$75 miljoen belegging, is produksie egter gestaak in 1991.
NG gemeente Potchefstroom-Noord
duimnael|regs|160px|Ds. L.J. Loots, van 1948 tot 1951 die gemeente se eerste leraar. duimnael|regs|160px|Ds. J.H. Lourens was medeleraar van 1951 tot hy in 1957 'n beroep aanvaar het na die dogtergemeente [[NG gemeente Eerste Vesting|Eerste Vesting.]] duimnael|regs|160px|Ds. H.F. Prinsloo, medeleraar van 1952 tot 1962. duimnael|regs|160px|Ds. I.M. Kritzinger, medeleraar van 1953 tot 1958. duimnael|regs|160px|Ds. S.J. Eloff was leraar hier van 1959 tot 1961, toe hy oorgaan na die [[NG gemeente Potchefstroom-Die Bult.]] duimnael|regs|160px|Ds. Petrus Arnoldus de Wet, leraar van 1962 tot 1966.
Die gemeente is in 1948 gestig. Die kerkgebou is geleë by Dwarsstraat, Potchefstroom. In 2013 was die leraars ds. J. Raubenheimer en dr. J.A.M. de Kock. Daar was in daardie jaar 234 doop- en 911 belydende lidmate.
Geskiedenis
Die gemeente Potchefstroom-Noord is op 6 Maart 1948 van die twee moedergemeentes Potchefstroom en Mooirivier afgestig. Deur die goedgunstige toestemming van die onderwysdepartement, en veral die hoof van die Potchefstroomse Onderwyserskollege, is die dienste in die saal van die kollege gehou. Op 21 Augustus 1948 is ds. L.J. Loots as eerste herder en leraar van die gemeente bevestig. In November 1949 is 'n nuwe pastorie in gebruik geneem. Op 10 Februarie 1951 is die hoeksteen van die kerksaal deur mev. ds. Loots gelê. op 1 April 1951 is ds. J.H. Lourens, kapelaan van die SAW se Staande Mag op Potchefstroom, ingeskakel en as herder en medeleraar van die gemeente bevestig.
Op 19 Mei 1951 is die kerksaal in gebruik geneem. Die kerkraad het besluit om in die naam van die saal die driehonderdjarige bestaan van die Westerse beskawing te herdenk, veral ook met die oog op die Feesvierings in 1952. Daarom sou die saal die Van Riebeeck-gedenksaal genoem word. “Op hierdie wyse wil ons nie slegs in hierdie groot Volksfees deel nie, maar ons wil ook die driehonderdjarige bestaan van ons eie Kerk herdenk en met dankbaarheid teenoor die Here die godsdienstige grondslag waarop ons beskawing hier gebou is, in herinnering roep,” aldus die gemeente se medewerker in Ons gemeentelike feesalbum (1952).
Die gemeente het in die beginjare sterk gegroei. Binne drie jaar het die ledetal op meer as 2 000 gestaan, waarvan ongeveer driehonderd van die militêre kamp en ongeveer seshonderd studente was. Vir die eerste keer in die geskiedenis van die NG Kerk was studente vir 'n aantal jare reeds besig om gedurende hul vakansie deur middel van konserttoere geld vir hul eie aandeel in hul kerk se boufonds in te samel, 'n onderneming wat lofwaardig en met sukses bekroon is. Gedurende Oktober 1951 het ds. en mev. Loots na die gemeente Vergenoeg, Oos-Afrika, vertrek.
Clathria lendenfeldi
Clathria lendenfeldi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
NG gemeente Randfontein-Noord
duimnael|regs|270px|Die kerkgebou van die NG gemeente Randfontein-Noord.
Die NG gemeente Randfontein-Noord, waarby die NG gemeente Randfontein ingelyf is, is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1964. Die kerkgebou is geleë in Kennethweg, Greenhills, Randfontein. In 2013 was die leraars ds. G.S. Cordier en dr. J.H. van S. Fourie, terwyl daar ook twee pastorale hulpe was. Daar was in daardie jaar 310 doop- en 1 119 belydende lidmate. Einde 2014 het die dooplidmate toegeneem tot 402 en die belydende lidmate tot 1 347.
Mesosaurus
Mesosaurus (wat middel-akkedis beteken) is ’n uitgestorwe genus reptiele van die vroeë Perm van Suider-Afrika en Suid-Amerika. Saam met die genera Brazilosaurus en Stereosternum is dit lid van die familie Mesosauridae en die orde Mesosauria. Mesosaurus was lank vermoedelik een van die eerste mariene reptiele, hoewel nuwe data daarop dui dat minstens dié van Uruguay in hipersoutwater voorgekom het en nie in ’n tipiese see-omgewing nie.
Beskrywing
thumb|links|230px|’n Fossiel in Milaan. thumb|links|230px|Skeletafdrukke in witterige [[skalie van die Whitehill-formasie, Keetmanshoop, Namibië.]] Mesosaurus was een van die eerste diere sover bekend wat teruggekeer het na ’n waterleefstyl nadat vroeë tetrapodes in die laat Devoon of later op land gaan bly het. Dit was sowat 1 m lank, met gewebde pote, ’n stroombelynde liggaam en ’n lang stert wat dalk ’n vin gehad het. Hy het homself waarskynlik met sy lang agterpote en buigbare stert deur die water voortgedryf. Sy lyf was ook buigbaar en kon maklik na die kant beweeg, maar sy besonder dik ribbes sou voorkom het dat hy sy lyf kon kronkel.
Mesosaurus het ’n lang, klein skedel met lang kakebene gehad. Sy tande was groter as dié van Stereosternum en veral die voorstes het uitwaarts gewys. Die bene van die agterkop was dik en het versmelting ondergaan. Die neusgate was aan die bokant geleë en dit het die dier toegelaat om asem te haal met net die bokant van sy kop wat uit die water steek, baie soos moderne krokodille.
Hoewel baie van sy eienskappe op ’n waterleefstyl dui, kon Mesosaurus dalk vir kort rukkies op land rondbeweeg het. Omdat sy elmboë en enkels se beweging beperk was, het hy hom waarskynlik voortgedruk soos vandag se waterskilpadwyfies op die strand wanneer hulle eiers gaan lê.
Verspreiding
Mesosaurus was belangrik in die verskaffing van bewyse vir die teorie van kontinentale verskuiwing: Sy oorblyfsels is in Suider-Afrika en oostelike Suid-Amerika (Uruguay en Brasilië) aangetref, twee streke wat ver uitmekaar lê. Omdat hierdie diere kusdiere was wat nie sommer die Atlantiese Oseaan sou oorsteek nie, beteken dit die twee kontinente moes eens vas aan mekaar gewees het.
Berkelium
Berkelium is 'n chemiese element met die simbool Bk en atoomgetal 97. Dit is 'n grys of silwerwit aktinied.
Ontdekking
Berkelium is vir die eerste keer gesintetiseer in 1949 deur Glenn Seaborg, Albert Ghiorso, Stanley Thompson en Kenneth Street aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. Hiermee het hulle 'n siklotron gebruik om Amerikium-241 te bombardeer met neutrone. Die naam berkelium is afgelei van die naam van die universiteit waar die element vir die eerste keer gesintetiseer is.
Toepassings
Die radioaktiewe berkelium word slegs in baie klein hoeveelhede geproduseer vir wetenskaplike navorsing. Daar is nog geen vername industriële toepassings nie.
Eienskappe
Hoewel berkelium nog nooit geïsoleer is nie, is daar al genoeg materiaal geproduseer om navorsing te kan doen na enkele eienskappe. Met redelike sekerheid kan gesê word dat dit 'n metaal is wat redelik maklik oksideer in lug en oplos in verdunde minerale sure. Röntgendiffraksietegnieke het bygedra tot die identifisering van enkele berkeliumverbindinge soos oksiede, fluoried en oksichloride. In die biologie speel berkelium geen bekende rol nie.
Verskyning
In die natuur kom berkelium op aarde nie voor nie. Dit word op kunsmatige wyse geproduseer.
Isotope
Daar is 19 radio-isotope bekend, waarvan 247Bk met 'n halfleeftyd van 1380 jaar die mees stabiel is. 248Bk en 249Bk het 'n halfleeftyd van onderskeidelik 9 jaar en 320 dae. Die oorblywende isotope het halfleeftye van minder as 5 dae.
Toksikologie en veiligheid
Oor die toksikologie van berkelium is baie min bekend.
Jonathan M. Dorfan
Jonathan Manne Dorfan (gebore 10 Oktober 1947) is 'n partikelfisikus en die President-emeritus van die Okinawa Instituut vir Wetenskap en Tegnologie se Nagraadse Universiteit. Hy was 'n voormalige direkteur van die Stanford Lineêre Versnellersentrum (1999-2007; SLAC). In 2010 het hy by die Okinawa Instituut vir Wetenskap en Tegnologie as President aangesluit. In 2017 is hy Japan se Orde van die opkomende son toegeken.
Onderrig en loopbaan
Hy het in 1969 sy BS-graad aan die Universiteit van Kaapstad in Suid-Afrika behaal en sy PhD in 1976 aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine. Daarna het hy aan verskeie projekte by die Stanford Lineêre Versnellersentrum (SLAC) gewerk, insluitend die Mark II-detektor en BaBar-eksperiment voordat hy in 1999 tot direkteur bevorder is.
Adviesrade
Hy het op talle adviesrade gedien, waaronder:
Toekennings
Dorfan is die Amerikaanse Fisikagemeenskap se 2016 W.K.H. Panofsky-prys in eksperimentele partikelfisika toegeken. Die amptelike aanhaling was, "vir leierskap in die BABAR- en Belle-eksperimente, wat die skending van die CP-simmetrie in B meson-verval bepaal het en ons begrip van kwarkmengsel en kwantum chromodinamika bevorder het". David Hitlin, Stephen Olsen en Fumihiko Takasaki was mede-ontvangers van die prys.
Hasane
Hasane is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Jonathan M. Dorfan
Toekennings
Op 7 November 2017 het die Japanese keiser, die Orde van die Opkomende Son, Goud- en Silwerster (een van Japan se voorste nasionale toekennings) aan Jonathan Dorfan toegeken. Die amptelike aanhaling verklaar dat die toekenning "'n bydrae tot die ontwikkeling van ons nasie se navorsing en opleiding in wetenskap en tegnologie is."
Ladybrand (kiesafdeling)
Ladybrand was 'n kiesafdeling in die Vrystaat vir die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Koopkragpariteit
Koopkragpariteit is 'n ekonomiese teorie wat op die beginsel berus dat die ware wisselkoers tussen twee geldeenhede bepaal kan word deur wat met 'n eenheid van elk van die geldeenhede gekoop kan word.
Pariteit bestaan wanneer dieselfde met elke eenheid gekoop kan word. Die ware koopkrag van 'n geldeenheid kan aan baie kommoditeite of produkte gemeet word. 'n Gewilde manier is om te kyk hoeveel MacDonalds se Big Mac-burger in verskeie lande in die inheemse geldeenheid kos. As die burger byvoordeeld twee Amerikaanse dollar kos en 14 Suid-Afrikaanse rand, en die wisselkoers is R7 vir $1, beteken dit daar bestaan koopkragpariteit tussen die Amerikaanse dollar en Suid-Afrikaanse rand volgens die sogenaamde Big Mac-indeks, wat deur die Britse saketydskrif The Economist uitgedink is.
Die teorie wil dit hê dat wisselkoerse moet aanpas om koopkragpariteit te bereik. As 'n burger in Suid-Afrika dus minder as $2 kos, beteken dit die Suid-Afrikaanse rand is te swak en sal vroeër of later moet versterk om nader aan die dollar se waarde te beweeg.
1106
Die jaar 1106 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 6de jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lutjanidae
Die Jobvisse en Snappers (Lutjanidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Die familie bevat dertien genera met minstens 105 spesies. Ses en twintig van die spesies word aan die Suid-Afrikaanse kus aangetref.
Kenmerke
Die familie word tussen 33 cm tot 1.3 cm lank.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Geelbekeend
Die geelbekeend (Anas undulata) is 'n algemene standvoël in Suidelike-Afrika.
Identifikasie
Die eende is grys met 'n donkerder kop en 'n heldergeel snawel. Die snawel het 'n swart kol in die middel. Die vlerke is witterig aan die onderkant, en van bo gesien vertoon wit-begrensde groen hoofvere.
Habitat
Hierdie eend verkies vars water in redelik oop gebied.
Broeigewoontes
Hulle broei op die grond in digte plantegroei naby water. 'n Broeisel bestaan normaalweg uit ses tot twaalf eiers.
Dieet
Die geelbekeend is 'n plantvreter en 'n dageend, d.w.s. hy is bedags aktief.
Verspreiding
Hulle is baie volop en vorm soms groot swerms wat wydverspreid is in Suid-Afrika en Oos-Afrika.
Geluid
Die manlike eend uiter 'n fluitgeluid en die vroulike eend 'n kwêk-geluid.
James Doohan
James Montgomery Doohan (Vancouver, Brits-Columbië, 3 Maart 1920 – Redmond, Washington (Verenigde State), 20 Julie 2005) was 'n Kanadese akteur wat veral deur sy rol as ingenieur Montgomery Scott ("Scotty") in die Amerikaanse televisie-reeks Star Trek internasionale bekendheid verwerf het.
Doohan se gesin ly onder die alkoholisme van die vader, en in sy outobiografie Beam me up, Scotty (Straal my op, Scotty) onthul hy besonderhede van sy loopbaan as soldaat in Europa en as akteur in wetenskapsfiksie-films en -televisie-reekse. Hy beskryf ook sy pogings om van alkoholisme en die gevolge daarvan te ontvlug. Hy veg onder meer as offisier in die Tweede Wêreldoorlog en neem aan die Gealliëerde Magte se landing in Normandië deel.
Toe hy in 1966 die rol as "Scotty" in die Amerikaanse netwerk NBC se televisie-reeks Star Trek begin speel, staan hy reeds bekend as 'n gesogte akteur. In die reeks Space Command vertolk hy vir die eerste keer die rol van 'n ruimtevaarder.
In 1979 word die eerste rolprentteater-verfilming van Star Trek met Doohan as "Scotty" vertoon.
Op die ouderdom van 85 jaar beswyk James Doohan in sy huis in Redmond in die VSA-deelstaat Washington aan die gevolge van longontsteking.
Billy Gilbert
Billy Gilbert (12 September 1894 – 23 September 1971) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Block-Heads (1938), The Great Dictator (1940), His Girl Friday (1940), en Fun & Fancy Free (1947).
Izak Davel
Izak Davel (gebore op 1 Julie 1983) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, sanger, danser en model. Hy het bekendheid verwerf in Egoli waar hy die rol van "Scab" vertolk het. Sy debuutalbum, Ken Jy My, is in 2009 uitgereik.
Biografie
Davel voltooi matriek in 2001 aan die Lady Grey Kunste-Akademie waarna hy dans by die Tshwane-Universiteit van Tegnologie studeer en sy studies in 2004 voltooi. In 2006 begin hy in M-Net se sepie Egoli speel waar hy die rol van Louwna se seun Scab vertolk. In 2010 was hy in die TV-reeks Survivor South Africa: Santa Carolina. Hy is getroud met Mericke. Sy pa is die predikant van die NG gemeente Molteno (in kombinasie met die NG gemeente Sterkstroom) en sy ma is 'n musiekonderwyseres aan die hoërskool op Burgersdorp.
São Paulo
São Paulo (Portugees: [sɐ̃w̃ ˈpawlu], ; letterlik: "Sint Paulus") is die hoofstad van die gelyknamige deelstaat in suidoostelike Brasilië. Dit is geleë op die koördinate 23°33′S, 46°38′W sowat 400 km vanaf Rio de Janeiro en 1 030 km vanaf die federale hoofstad Brasília.
Die deelstaat São Paulo is ook 'n hoogs bevolkte gebied. Die staat as sulks het 'n bevolking van om en by 40 miljoen mense. Die mense van Brasilië verwys na die inwoners van São Paulo as paulistanos en gebruik die term paulista vir mense wat in die staat woon. Die stad se leuse is Non ducor, duco, wat Latyns is vir "Ek word nie gelei nie, ek lei". São Paulo was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950, die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014.
Fisiese Ligging
São Paulo is op 'n plato geleë wat deel vorm van die Serra do Mar (Portugees vir "Seereeks"), wat op sy beurt deel vorm van die uitgestrekte gebied wat as die Brasiliaanse hooglande bekend staan, met 'n gemiddelde hoogte bo seespieël van ongeveer 800 m – maar slegs sowat 70 km van die Atlantiese Oseaan af. Die stad word met twee hoofweë met die hawestad Santos en die strandoord Guarujá verbind. Die bewoonde gebiede van São Paulo is hoofsaaklik heuwelagtig, maar na die noorde is die Serra da Cantareira (Cantareira reeks), wat heelwat hoër is en nog oorblyfsels van die Atlantiese Reënwoud bevat. Die hele gebied is tektonies stabiel en geen betekenisvolle seismiese aktiwiteit is nog aangeteken nie.
Die Tietê-rivier was eens 'n bron van vars water en ontspanning in São Paulo. Die rivier is egter net soos een van sy vertakkinge, die Pinheiros, later in die 20ste eeu ernstig besoedel met riool en nywerheidsafval. 'n Grootskaalse poging om albei riviere skoon te maak het beperkte welslae gehad. Nie een van die twee riviere is bevaarbaar in die dele wat deur die stad vloei nie, maar die Tietê is belangrik vir vervoer verder stroomaf, aangesien die rivier deel vorm van die Río de la Plata-kom. Daar is geen natuurlike mere in die streek nie, maar die Guarapiranga- en Billings-reservoir word gebruik vir kragopwekking, waterberging en ontspanning.
Die oorspronklike flora het hoofsaaklik uit 'n verskeidenheid breëblaar immergroen plante bestaan. Vandag is uitheemse spesies algemeen aangesien die gematigde klimaat en oorvloedige reënval die aanplant van 'n groot verskeidenheid tropiese, subtropiese en gematigde plantegroei moontlik maak, met bloekombome wat veral wyd verspreid voorkom.
Metropolitaanse streek
São Paulo vorm amptelik deel van 'n groter metropolitaanse streek naamlik "Grande São Paulo" ("Groter São Paulo"). Die streek bevat 39 munisipaliteite en 'n bevolking van meer as 19 miljoen (met ingang 2005 volgens die IBGE).
Prefekture
Die stad São Paulo word verdeel in 31 subprefekture (subprefeituras in Portugees, waarvan die name as volg is:
Elke subprefektuur word verdeel in verskeie distrikte (meestal twee of drie). Die subprefektuur met die grootste aantal distrikte is die subprefektuur genaamd Sé, in die geskiedkundige middestad, met agt distrikte (Sé, República, Consolação, Santa Cecília, Bom Retiro, Bela Vista, Liberdade en Cambuci). In die tweede plek is daar die subprefektuur van Lapa met ses distrikte (Lapa, Perdizes, Barra Funda, Vila Leopoldina, Jaguara en Jaguaré) en Mooca wat ook ses distrikte het (Mooca, Tatuapé, Belém, Pari, Brás en Água Rasa). Die aangrensende subprefekture van Jabaquara en Cidade Tiradentes het slegs een distrik elk.
Die prefekture word in nege streke verdeel naamlik:
Klimaat
Die meeste Brasiliane beskou die stad se klimaat as nat en koel, maar gemeet aan wêreldstandaarde is São Paulo se klimaat eintlik heel warm en gematig. Dit is egter nie so bedompig soos dié van die kusgebiede. Temperatuurskommelinge is soortgelyk aan stede soos Los Angeles en Meksikostad, wat bekend is vir hulle aangename klimaat. Somertemperature oorskry selde 30 °C en ryp kom bitter selde voor. Temperature daal in Julie, tydens die suidelike winter, dikwels benede 10 °C. Die rekord hoogste en laagste temperature is onderskeidelik 38 °C en -2 °C. Reënval is oorvloedig veral in die warmer maande; die reënseisoen begin in November en duur tot April.