cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demokratiese Alliansie
Oorsprong
In 1975 het die party saamgesmelt met die Reformisteparty, 'n party wat weggebreek het van die VP, om die Progressiewe Reformisteparty te vorm. Twee jaar later het nog lede wat weggebreek het van die VP die Komitee vir 'n Verenigde Opposisie gestig, wat daarna by die PRP aangesluit het om die Progressiewe Federale Party te vorm. Die PFP het hoofsaaklik steun verkry van liberale Engelssprekende blanke Suid-Afrikaners, toegeskryf aan die feit dat Suid-Afrikaanse apartheidswette die lidmaatskap van politieke partye tot slegs blanke Suid-Afrikaners beperk het. Die PFP het swaar deurgeloop onder Nasionale Partyondersteuners en verregses, wat spottenderwys na die party se afkorting (PFP) as 'Packing for Perth' verwys het, met verwysing na immigrasie van wit Suid-Afrikaners na Australië.
Frederik Van Zyl Slabbert, PFP-leier sedert 1979, het bedank vanuit die parlement in 1986 omdat dit, volgens hom, irrelevant geraak het. Later het hy die Institute for a Democratic Alternative for South Africa (IDASA) gevorm. Hy het ook in Julie 1987 'n leidende rol gespeel in die ontmoeting tussen 'n groep Afrikaanssprekendes en die ANC (die sg. Dakar-beraad) in Dakar. Hy is opgevolg deur Colin Eglin. Die PFP se rol as die amptelike opposisie is oorgeneem deur die verregse Konserwatiewe Party nadat die PFP 'n groot nederlaag in die parlementêre verkiesing van 6 Mei 1987 gely het, waaraan slegs blankes kon deelneem. Die verkiesingsnederlaag het baie PFP-leiers die waarde van deelname in 'n parlement uitsluitlik vir blankes, laat bevraagteken. Sommige van die party se parlementslede het die party verlaat om by die Nasionale Demokratiese Beweging (NDM) aan te sluit. In 1987, kort voor die verkiesing, is die Onafhanklike Party (OP) van Denis Worrall ook gevorm, wat die liberale opposisie verder verdeel het.
Demokrasie
Na die verkiesing van 1988 het die nuwe PFP-leier Zach de Beer onderhandelinge met die Onafhanklike Party en die NDM voltrek en het die partye saamgesmelt om die Demokratiese Party te vorm in 1989. Die Demokratiese Party het voortgegaan om 33 setels in die verkiesing op 6 September 1989 te wen. Die DP het 'n belangrike rol gespeel in die onderhandelinge vir 'n tussentydse grondwet, wat die meeste van die oorspronklike progressiewe beginsels en ideale insluit. In die 1994 algemene verkiesing, die eerste ná die afskaffing van apartheid, het die party slegs 1,7% van die stemme gewerf en slegs sewe setels in die parlement gewen. De Beer is opgevolg deur Tony Leon, wat die beskerming van menseregte, federalisme en 'n vryemarkstelsel beklemtoon het. Die party se steun het toegeneem gedurende die 1999 algemene verkiesing nadat dit 9,6% van die stemme verwerf het, en 44 setels in die parlement gewen het, om sodoende die Nuwe Nasionale Party as die amptelike opposisie te vervang.
Die DP het in 2000 'n alliansie met die NNP betree, om die Demokratiese Alliansie te vorm. Die baie kleiner Federale Alliansie het ook later saam met die DA gesmelt. Die DA het daarna die provinsiale regering van die Wes-Kaapprovinsie gevorm. Na die munisipale verkiesing van 2000 het die DA 52,3% van die stemme gewen in Kaapstad, genoeg om die munisipale regering van die stad te vorm. Die DA het ook die munisipale regering van vele ander dorpe in die Wes-Kaap gevorm.
Die brose alliansie het slegs gehou tot 2001, toe die NNP vanuit die alliansie onttrek om 'n nuwe alliansie met die ANC te vorm. Met die uittrede van sommige van die NNP-lede vanuit die Wes-Kaapse provinsiale regering, en van sommige van die NNP-stadsraadslede, het die DA sy greep oor die meeste van sy munisipale regerings in die Wes-Kaap verloor.
Met die algemene verkiesing van 2004 het beide die DA en die ANC se steun toegeneem, ten koste van die ander opposisiepartye. Die DA het 12,4% van die stemme gewerf, en sodoende 50 setels in die parlement verseker. Die DA bly dus die tweede grootste politieke party in Suid-Afrika. By die munisipale verkiesing van 2006 het die DA 14,8% van die landswye stemme gekry, veral in die Wes-Kaap. Helen Zille het sodoende Kaapstad se tweede DA-burgemeester geword. In 2007 het Helen Zille vir Tony Leon as partyleier opgevolg.
Tydens die algemene verkiesing van 2009 het die DA 16,7% van die stemme gewerf en sodoende 67 setels in die parlement verseker. In die Wes-Kaap het die DA 51,5% van die stemme gewerf en regeer sedertdien dié provinsie met Helen Zille as premier. Die Wes-Kaap het dus Suid-Afrika se enigste provinsie geword, wat nie deur die ANC regeer word nie. By die munisipale verkiesing van 2011 kon die DA 24% van die landswye stemme verower, veral in die Wes-Kaap. Patricia de Lille het Helen Zille as die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit se burgemeester opgevolg.
In die algemene verkiesing van 2014 het die DA 22,2% van die stemme gewerf en sodoende 89 setels in die parlement verseker. In die Wes-Kaap kon die DA sy getal setels verder uitbrei tot 26, nadat dié party 59,4% van die stemme gewerf het. In 2015 het Mmusi Maimane die DA sy eerste swart partyleier geword, nadat Helen Zille haarself nie vir 'n tweede ampstermyn beskikbaar gestel het nie. By die munisipale verkiesing van 2016 het die DA 26,9% van die landswye stemme verower. Die party het beheer van die Stad Johannesburg Metropolitaanse Munisipaliteit, Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit, Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit en talle ander plaaslike munisipaliteite verkry. Die party het in 2018 beheer van Nelson Mandelabaai verloor.
In die algemene verkiesing van 2019 het die party se steun tot 20,8% op nasionale vlak gedaal en sodoende 84 setels in die Nasionale Vergadering gewen. Die party het beheer van die Wes-Kaap behou, alhoewel hulle steun verloor het. Die party se premierskandidaat Alan Winde het vir Helen Zille opgevolg. Die daal in die party se steun het onsekerheid oor Maimane se leierskap veroorsaak. Nadat James Selfe sy bedanking as voorsitter van die federale raad aangekondig het, het Helen Zille haar kandidaatskap vir die pos verklaar. Sy is op 20 Oktober 2019 verkies. Die volgende dag het DA-lid Herman Mashaba sy bedanking as burgemeester van Johannesburg aangekondig en toe twee dae later het Maimane as partyleier en Athol Trollip as federale voorsitter bedank. Die DA se hoofsweep in die Nasionale Vergadering John Steenhuisen het toe vir Maimane as leier van die party se parlementêre-koukus opgevolg. Steenhuisen is toe ook as tussentydse partyleier aangewys. Die party was van plan om nuwe leierskap by hul kongres in Mei 2020 te verkies, maar dit was weens die Covid-19-pandemie in Suid-Afrika uitgestel tot November 2020. Steenhuisen is vir 'n volle termyn as partyleier by die party se kongres verkies nadat hy vir Mbali Ntuli, 'n lid van die KwaZulu-Natalse Provinsiale Wetgewer geklop het. In Desember 2020 het die DA weer beheer van Nelson Mandelabaai verkry met die verkiesing van Nqaba Bhanga as burgemeester
In die munisipale verkiesing van 2021 het die party se steun weereens gedaal tot net bo 21% van die stemme. Die DA het hul meerderhede op talle munisipale rade in die Wes-Kaap verloor maar wel beheer van die munisipaliteite behou met koalisies met kleiner partye. Die party het wel beheer van die Midvaal Plaaslike Munisipaliteit en die Kouga Plaaslike Munisipaliteit buite die Wes-Kaap behou sowel as beheer van die UMngeni Plaaslike Munisipaliteit gewen. Geordin Hill-Lewis het vir Dan Plato as burgemeester van Kaapstad opgevolg. Die party het vir die eerste keer beheer van die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit met Tania Campbell se onverwagse verkiesing as burgemeester sowel as weer beheer van die Stad Johannesburg verkry met Mpho Phalatse se verkiesing. In die Stad Tshwane is Randall Williams herverkies as burgemeester wat beteken dat vir die eerste keer in Gautengse geskiedenis beheer die DA al drie van die metropolitaanse munisipaliteite in die provinsie. Aangesien die DA nie meerhede op enige van die Gautengse metropolitaanse rade gewen het het nie, moes die party koalisies met die Afrika Christen Demokratiese Party, die Vryheidsfront Plus, ActionSA, die Inkatha-Vryheidsparty sowel as die Congress of the People gevorm om beheer van die metro's te behou. Die Patriotic Alliance het later deel geraak van die koalisie-ooreenkomste in die metro's.
Siamese kat
Die Siamese kat is ’n kortharige katras en een van die mees bekende Oosterse katrasse. Die kat se oorsprong is onseker, maar daar word geglo dat hulle van Thailand (voorheen Siam) af kom. In dié land is hulle een van verskeie inheemse katsoorte en word hulle witsjian mat (วิเชียรมาศ, "maandiamant") genoem. Die Siamese kat het in die 20ste eeu een van die gewildste rasse in Europa en Noord-Amerika geword.
Geskiedenis
Die kleurpunt-korthaarkat wat in die Weste as die "Siamees" bekend is, is een van verskeie katrasse van Siam wat beskryf en geïllustreer is in manuskripte met die naam Tamra Maew ("katgedigte"), wat volgens skatting in die 14de tot 18de eeu geskryf is.
Daar word dikwels beweer dat die eerste keer wat die kat buite Asië gesien is, was in 1884 in Brittanje toe twee katte genaamd Pho en Mia daar aangekom het, hoewel die Amerikaanse president Rutherford B. Hayes reeds ses jaar vroeër – in 1878 – ’n Siamese kat present gekry het. In 1885 het Pho en Mia drie Siamese katjies gehad. Hulle en hul ouers is in dieselfde jaar in Londen tentoongestel. Ongelukkig is al drie katjies kort daarna dood.
Teen 1886 is nog ’n paar na Brittanje ingevoer. Hulle was langer en leniger as die vorige twee, hul koppe minder rond en hul ore was groter. Die katte het gou baie aanhangers gekry en in die volgende paar jaar is verskeie van hulle ingevoer en hulle het die teelbasis gevorm vir die ras in Brittanje. In hul vroeë jare in Brittanje is hulle die "koninklike katte van Siam" genoem, wat verslae weerspieël dat hulle voorheen net deur Siamese koninklikes aangehou is.
Beskrywing
Ná geslagte van selektiewe teling het die lywe al hoe langer en fyner geword en die koppe al hoe nouer. Die gevolg is dat die moderne skoukat besonder lank en lenig is met lang, lenige bene en ’n lang, dun stert wat al hoe dunner word na die punt. Hulle het lang, wigvormige koppe met groot ore. Verder is hulle goed gespierd en die oë is amandelvormig. Die punt van die neus en punte van die ore moet ’n perfekte driehoek vorm. Die pels is kort, blink, sag, ferm en het geen onderlaag nie. Dit het die kenmerkende kleurpuntpatroon.
Siamese katte is gewoonlik sosiaal, liefdevol en intelligent. Hulle vorm dikwels ’n goeie band met een mens. Sommige katte miaau hard en baie, en dring aan op aandag. Hulle is aktief en spelerig, selfs wanneer hulle volwasse is.
New York (deelstaat)
New York ([n(j)uː jɔːɹk]) of Nieu-York is 'n deelstaat in die Mid-Atlantiese en noordoostelike streek van die Verenigde State van Amerika met 'n oppervlakte van 141 299 vierkante kilometer en 'n bevolking van sowat 19 miljoen mense, die derde grootste van alle Amerikaanse deelstate ná Kalifornië en Texas. New York grens in die noorde en noordweste aan die Kanadese provinsies Quebec en Ontario, in die ooste aan Vermont, Massachusetts en Connecticut, en in die suide en suidweste aan New Jersey en Pennsilvanië. New York het daarnaas 'n watergrens met Rhode Island.
New York Stad, amptelik die City of New York, is die grootste stad van die deelstaat en die Verenigde State en staan bekend as die poort na die Verenigde State waar miljoene immigrante voet aan wal gesit het, en as 'n beduidende finansiële, kulturele, vervoer- en nywerheidsentrum. Dit is vernoem na die 17de eeuse hertog van York en latere koning James II en VII van Engeland en Skotland.
Na die gebiede buite die stadsgrens van New York word in Engels gewoonlik as Upstate New York verwys. Die beduidendste stede van Upstate New York naas die administratiewe hoofstad Albany is Buffalo, Rochester, Syracuse, Schenectady en Utica.
Die gebied is in die vroeë 17de eeu - die tydperk toe die eerste Nederlanders en Franse die streek begin verken het - deur Indiaanse stamme soos Algonkin, Irokese en Lenape bewoon. Die eerste Europeër, wat in 1609 amptelik aanspraak op die gebied gemaak het, was Henry Hudson, en in 1614 het die eerste Nederlandse forte in Fort Orange naby die huidige administratiewe hoofstad Albany ontstaan. Die eerste Nederlandse nedersettings is in 1624 in Albany en Manhattan gestig. Veertig jaar later het die Britte die gebied geannekseer.
Tydens die Amerikaanse Rewolusie het sowat 'n derde van die slagte van die Rewolusionêre Oorlog tussen Amerikaners en Britte in New York plaasgevind wat op 9 Julie 1776 onafhanklik geword en in 1777 sy eerste grondwet opgestel het. Die deelstaat het op 26 Julie 1788 die grondwet van die Verenigde State van Amerika onderteken om as elfde staat tot die Unie toe te tree.
New York dra die amptelike bynaam Empire State wat vermoedelik op George Washington, die eerste president van die VSA, teruggaan. Tydens 'n reis deur die deelstaat was hy beïndruk deur die gebied se ekonomiese mag en welvaart.
Lys van klassieke komponiste volgens tydperk
Tydlyn van klassieke komponiste:
Rudolf Diesel
Rudolf Diesel (Parys, 18 Maart 1858 – Engelse Kanaal, 30 September 1913) was die uitvinder van die dieselenjin.
Jeugjare
Rudolf Christian Karl Diesel is op 18 Maart 1858 te Parys gebore. Hy was die seun van Theodor Diesel en Elise Strobel, Duitse emigrante wat in 1848 op die vlug geslaan het na die Duitse rewolusie. Sy pa was 'n selfstandige leerbewerker en boekbinder met 'n goeie inkomste. Teen 1870 toe die Frans-Pruisiese oorlog uitbreek was hy egter ongewens in Frankryk vanweë sy Duitse afkoms en het hy tydelik na Londen verhuis. Die jong Diesel het toe alleen by 'n oom van hom in die Beierse stad, Augsburg gaan woon. Hierdie oom was 'n hoogleraar in wiskunde wat sy begaafde kleinneef verder laat studeer het aan die tegniese hoërskool in München, die beroemde Münchener Polytechnicum, waar hy in 1880 afstudeer het.
Rudolf Diesel het daarop die kolleges van professor Linde bygewoon. Linde was 'n dosent in termodinamika en het voortdurend daarop gehamer dat die rendement van bestaande stoommasjiene sowat 10% was, wat beteken het dat 90% van die energie verlore gaan. Hierdie was die begin van Diesel se jarelange eksperimente en ontwerpe wat uiteindelik gelei het tot 'n eerste patent in 1892 en 'n volwaardige, nuwe verbrandingsmotor in 1897.
Die eerste dieselenjin
Rondom 1885 het Diesel begin werk aan 'n enjin wat met 'n baie hoër rendement as 'n stoomenjin sou werk. Diesel se idee was om lug tot so 'n mate saam te pers dat dit verhit sou word tot 'n temperatuur wat die ingespuite brandstof spontaan sou laat ontbrand sonder 'n ontstekingsmeganisme. Op 28 Februarie 1892 word daar aan Diesel 'n patent (no. 67207) toegeken vir 'n binnebrandmotor waarby die brandstof deur middel van hoë samepersing ontsteek word. Diesel het sy idee vir die enjin in 'n boek gepubliseer met die titel "Teorie en konstruksie van 'n rasionele warmtemotor". In 1894 word 'n belangrike mylpaal bereik toe die eerste prototipe dieselenjin vir ongeveer 'n minuut lank loop. Die enjin was sowat drie meter hoog en het die lug saamgepers tot sowat 80 atmosfeer. 'n Verbeterde prototipe is later in 1897 by Maschinenfabrik Augsburg Nurnberg vervaardig.
Die sukses van Diesel se uitvinding het daartoe gelei dat Diesel in verskeie pantentdispute gewikkel geraak het, veral vanweë ooreenkomste van sy uitvinding met dié van Herbert Akroyd Stuart van 1890. Na 'n lang regsgeding, wen Diesel, en staan sy uitvinding as die dieselmotor bekend.
'n Gentse firma by name Carels was die eerste firma ter wêreld om 'n lisensie vir die bou van dieselenjins te bekom. Na verskeie eksperimente met poeierkool, grondboonolie en dierlike vette blyk dit dat die dieselenjin die beste geloop het op petroleum en daarna op 'n spesiaal-ontwikkelde raffinaat daarvan wat later as diesel bekend sou staan. Die dieselenjin het later veral vanweë die uitvinding van die inspuitpomp deur Robert Bosch baie sukses behaal in die swaarvoertuigmark.
Everett Brown
Everett Brown (1 Januarie 1902 – 14 Oktober 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Danger Island (1931), Hell's Headquarters (1932), Tim Tyler's Luck (1937), en Gone with the Wind (1939).
Aka labyrinthica
Aka labyrinthica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1849 deur Hancock.
Rooibekvuurvinkie
Die rooibekvuurvinkie (Lagonosticta senegala) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in halfdorre boomveld, veral naby water en tuine. Die voël is 11 cm groot en weeg 8 - 13 gram. Die voël is die broeigasheer vir die staalblouvinkie. In Engels staan die voël bekend as die Red-billed firefinch.
Waas
Die groeiende druppels word waasdruppels (haze drops) genoem vóórdat hulle reëndruppels word. Hulle is weens hul vrag sout, stof of fabrieksvuil, dig en nie juis deursigtig nie.
Wanneer daar op soel dae tóg soms ’n bietjie dynserigheid tussen die waarnemer en die berge is, is dit omdat die verbuiging van lig deursigtigheid belemmer.
Wasigheid op warm dae is erger as op koel dae. Dit is omdat verdamping van klein kerndeeltjies in warm weer vinniger geskied en dit is húlle wat die sig belemmer.
Sperryliet
Sperryliet is 'n mineraal met formule. Dit is een van die PGE-minerale en 'n platinumerts. Die mineraal is genoem na die chemikus Francis Louis Sperry (1861-1906) wie dit ontdek het.
Robin McLeavy
Robin McLeavy (gebore 19 Junie 1981) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 48 Shades (2006), The Loved Ones (2009), en Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012), en in die televisiereeks Hell on Wheels (2011).
Waas
Wanneer daar egter op ’n stil, koue dag wasigheid oor 'n gebied hang, is dit 'n anders storie. Dit is besoedeling wat met warm lug van die warm aarde af opstyg en teen ’n plafon van koue lug te staan kom. Dan is dit eenvoudig rookmis.
The Sweetest Dream
The Sweetest Dream is 'n roman van Doris Lessing wat die eerste keer in 2001 gepubliseer is. Die roman se intrige speel af in Londen en 'n fiktiewe Afrika-land wat op Zimbabwe geskoei is, gedurende die 1960s, 1970s en 1980s. Lessing het hierdie roman geskryf in die plek van 'n beplande derde volume tot haar outobiografie, wat in dieselfde tydvak en ruimte sou afspeel, omdat sy sekere weerlose individue wat deelgeneem het aan haar lewensnarratief wou beskerm teen onnodige openbaring en betragting.
Astatotilapia
Astatotilapia is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is nege spesies wat hoort tot die genus en slegs een kom in Suider-Afrika voor. Kenmerke van die genus is dat daar kolle op die mannetjies se stertvinne is en dat daar weinig verskil tussen die grootte van die maag en ander skubbe.
John Rand (akteur)
John Rand (19 November 1871 – 25 Januarie 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bow Wow (1922), The Circus (1928), en Name the Woman (1934).
Bruinvuurvinkie
Die Bruinvuurvinkie (Lagonosticta nitidula) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël van digte struikgewas en riete naby water. Die voël is 10 cm groot en weeg 9 - 12 gram. Die voël is die broeigasheer vir die Staalblouvinkie. In Engels staan die voël bekend as die Brown Firefinch.
NG gemeente Williston
links|duimnael|320px|Williston se NG kerkgebou in 2013, die jaar toe die gebou 101 jaar oud was. regs|160px|duimnael|Ds. S.H. Kühn is in 1880 op Amandelboom bevestig as die gemeente se eerste leraar en het sowat 40 jaar hier gestaan.
FIFA-Klubwêreldbeker
Die FIFA-Klubwêreldbeker-sokkertoernooi is 'n kompetisie in die sport van klubsokker. Die Fédération Internationale de Football Association (FIFA) organiseer die Wêreldbeker-toernooi elke jaar. Die toernooi ken die wêreldtitel amptelik toe. Dit word gewoonlik betwis tussen die kampioene van elke kontinent en die kampioen van die gasheerland.
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi (29 September 1936 ‒ 12 Junie 2023) was 'n Italiaanse politikus en entrepreneur. Hy het vier keer die amp van eerste minister beklee (1994−1995, 2001−2005, 2005−2006 en 2008−2011) en het daarnaas tydens 'n oorgangsfase ook as minister van buitelandse sake, ekonomie en finansies gedien. Vanaf 1994 tot 2013 was Berlusconi 'n lid van die Italiaanse parlement. Tussen Maart en November 2013 was hy lid van die Italiaanse Senaat. Berlusconi is die naamgewer vir die neologisme Berlusconisme - 'n omstrede politieke term waarmee joernaliste na 'n sekere vorm van populisme in 'n demokratiese stelsel verwys waarin die media - en juis nie politieke partye nie - 'n beslissende rol speel.
NG gemeente Williston
duimnael|regs|160px|Mev. ds. Kühn is gedoop Anna Elize Hendriëtta Augusta Lutz (algemeen bekend as Gussie). Sy was 'n dogter van die merkwaardige pionier en sendeling J.H. Lutz van die [[Rynse Sendinggenootskap wat die sendingstasie Amandelboom saam met sy kollega eerw. F.W. Beinecke in 1845 begin het.]] links|320px|duimnael|Die NG kerkgebou op Amandelboom, hier afgeneem omstreeks 1917. Die hoeksteen is pas vyf jaar vantevore gelê.
duimnael|regs|160px|Ds. J.A. du Randt was Amandelboom (Williston) se vierde leraar en het hier gestaan van 1951 tot 1957.
Die NG gemeente Williston, met sy middelpunt op die gelyknamige dorp, is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie Noord-Kaap en in die Sinode van Noord-Kaapland.
Silvio Berlusconi
Berlusconi was eienaar van die onderneming Fininvest, 'n houermaatskappy met belange in die media-, bank- en versekeringsbedryf. Met 'n fortuin, wat in 2018 op sowat VSA-$6,7 miljard beraam is, was Berlusconi onder die welvarendste Italianers gereken.
NG gemeente Williston
Wat vandag die dorp Williston is, kan sy oorsprong terugvoer tot 1768 toe Johan Abraham Nel en sy gesin hulle kom vestig het aan 'n fontein naby die Sakrivier. Om die geboorte van sy tweede seun te gedenk het Nel 'n amandelboom geplant. Die plek het tot 1883 as Amandelboom bekendgestaan toe die naam verander is ter ere van kol. H. Willis, die Britse koloniale sekretaris aan die Kaap.
Agtergrond
Nes byvoorbeeld die NG gemeente De Aar, is die NG gemeente Amandelboom, soos dit tot in die vyftigerjare van die vorige eeu bekendgestaan het, een van net enkele gemeentes wat uit die plaaslike sendinggemeente gebore is, pleks van andersom. Die sendinggemeente Williston het ontstaan toe die Rynse Kerkgenootskap hier begin werk het onder die "bastards", wat gewoon het op die plaas Amandelboom aan die Sakrivier. Eerww. J.H. Lutz en Reinecke was die eerste sendelinge wat hier gearbei het. Die plek het sy naam gekry na aanleiding van die amandelboom waaronder hulle die eerste dienste waargeneem het. Sowat 600 mense van uiteenlopende herkoms het destyds in die omgewing gewoon. Die doelwit van die sendingstasie was om 'n mate van orde te bring na 'n rustelose gemeenskap.
Die eerste kerk van riete het gou te klein geword en daarom is die hoeksteen van die Rynse kerk in 1855 in die teenwoordigheid van 600 mense gelê. Die hoeksteenlegging is waargeneem deur eerw. J.G. Leipoldt van Wuppertal, die oupa van die bekende Afrikaanse digter C. Louis Leipoldt. Omdat die trekboere in die omgewing nie 'n plek van aanbidding gehad het nie, het die sendelinge hulle genooi om te deel in die Rynse kerk. Later het 'n groot deel van die gemeente verhuis na die destydse Suidwes-Afrika weens onenigheid met inkomende wit boere oor grondbesit sodat die werk hier so ingekrimp het dat die Rynse Kerk dit gestaak het. In 1882 is die Rynse kerk en ander sendinggeboue aan die Nederduitse Gereformeerde Kerk verkoop en so het die gemeente deel van die NG Sendingkerk geword. Die ou Rynse kerk huisves tans die dorpsmuseum.
Anita Chittenden
Anita Chittenden is ’n Afrikaanse joernalis en skrywer.
NG gemeente Williston
Gemeentestigting
duimnael|links|320px|'n Dorpsbeeld van Williston laat die 19de eeu. Die foto is waarskynlik geneem van dieselfde koppie agter die teenswoordige hospitaal waar 'n klipgroef was wat stene vir die bou van die NG Kerk van 1912 tot 1913 voorsien het.
Anita Chittenden
Lewe en werk
Anita Maria Chittenden is vroueredakteur by Hoofstad en later lid van die vroueredaksie van Landbouweekblad se Gautengse kantoor. Sy woon in Pretoria, is getroud en het een seun.
NG gemeente Williston
Gemeentestigting
Die NG gemeente op die nedersetting Amandelboom is in 1878 gestig nadat skaapboere hulle van omstreeks die 1860's in die gebied kom vestig het en 'n dorpie mettertyd om die sendingstasie ontstaan het. Dié dorpie het al in 1881 munisipale status verkry. Die nuwe gemeente het twee jaar onder konsulentskap gestaan van ds. W.P. de Villiers, eerste leraar van die NG gemeente Carnarvon van 1875 tot sy aftrede in 1904, totdat ds. S.H. Kühn in 1880 as eerste herder en leraar bevestig is. Hy het die herderstaf amper 40 jaar hier geswaai totdat hy sy emeritaat aanvaar het in 1920 (volgens 'n ander bron 1919), 'n tydperk waarin 'n finansiële sukkelbestaan gevoer is en die kerkraad telkens in gebreke gebly het om die leraar se salaris ten volle te voorsien. Ds. G.A. Maeder, wat van 1884 tot 1907 leraar was van die nabygeleë NG gemeente Victoria-Wes, skryf in 1917 in Ons Kerk Album van ds. Kühn: "(H)oewel een degelijk man, praktische prediker en getrouwe herder, houdt hij zich stil; en omdat hij veel maakt van zijn studeerkamer, diep peinst, en aangenaam kan gezelsen met de weinigen die hem bezoeken, wordt hij genoemd 'de philosooph van het Noordwesten'."
Anita Chittenden
Skryfwerk
In “O vet! Eva aan die woord” bundel sy veertig essays wat oorspronklik in ’n rubriek in Landbouweekblad verskyn het. Die essays dek ’n wye verskeidenheid onderwerpe van die alledaagse lewe, altoos van die vrou se kant gesien. Soos die titel aandui, duik die ewige stryd teen vet gereeld op. Die rubrieke word geïllustreer deur Cora Coetzee. Anita skryf ook “Trek reg aan” en “Pottebakkery vir beginners”.
NG gemeente Williston
Gemeentestigting
Geleidelik het daar egter 'n toename in die getal lidmate plaasgevind: van 310 in 1899 tot 521 in 1914. Die geldelike toestand het ooreenkomstig verbeter en op 2 November 1912 kon die hoeksteen van 'n nuwe kerkgebou gelê word. Dit is op 31 Oktober 1913 ingewy. Die sandsteenblokke is verkry van 'n steengroef op 'n heuwel agter die teenswoordige hospitaal. Die eikehoutbanke, horlosie en gebrandskilderde glas is uit Holland ingevoer. Net een van die vensters het behoue gebly, maar die banke en horlosie is nog die oorspronklike. Die kerk se binnekant is in 1978 deeglik gerestoureer en 'n tuin aangeplant. In dié tuin is sowel ds. en mev. Kühn as ds. en mev. M.G. Us se oorskot begrawe.
Tweede en latere leraars
duimnael|regs|320px|Williston se NG Kerksentrum is in 1975 in gebruik geneem, maar die meer as eeu oue kerkgebou dien nog sy doel. 175px|links|duimnael|Die gemeente het dié gedenkteken by die kerk ter nagedagtenis aan ds. S.H. Kühn opgerig nadat hy leraar van die gemeente was van 1880 tot 1919. In 1920 het ds. Kühn sy emeritaat aanvaar ná 'n vrugbare bediening en is spoedig, nog in dieselfde jaar, deur ds. C.F. Scheepers opgevolg. Die laaste jare van die bediening van hierdie leraar is vir die gemeente grootliks bemoeilik deur sekere ongereformeerde leerstellinge wat by hom posvat en wat daartoe gelei het dat hy in 1929 deur die kerkraad gevra is om sy bedanking in te dien, 'n stap wat hy dan ook geredelik op sekere voorwaardes gedoen het.
Ds. M.G. Uys was sy opvolger en het 21 jaar die lief en leed van die gemeente gedeel, 'n periode waarin daar onder gevoelige skommelinge tog 'n onmiskenbare groei en bloei plaasvind, sodat die ledetal van die gemeente in 1952 op 740 en die sieletal op 1233 gestaan het. In 1938 kon hy en sy gesin hul intrek neem in 'n nuwe pastorie.
Met die koms van ds. J.A. du Randt in 1951 het Williston maar sy vierde leraar in 73 jaar ontvang. Hy het in die gemeente gestaan tot 1957 toe hy opgevolg is deur ds. J.S. Marais, wat die gemeente bearbei het tot 1962.
Sendinggemeente
duimnael|regs|175px|Ds. M.G. Uys se grafsteen op die kerkperseel. Ds. S.H. Kühn, wat leraar was van die moedergemeente, het baie gedoen om die werk te bevorder nadat die gemeente na die NG Kerk oorgekom het. Eerww. J.M. Marais en G. Schonken het die gemeente bearbei en daarna eerw. T.C. Scholtz. In die gedenkboek wat in 1931 ter viering van die NG Sendingkerk se 50-jarige bestaan uitgebring is, het eerw. Scholtz geskryf: "Die gemeente ly baie in die laaste jare van weë die aanhoudende droogtes. Veral op finansiële gebied gaan dit moeilik. Eerw. Marais het by hom aangesluit en berg: "In vroeër jare was dit 'n welaf Gemeente gewees. Daar was gemeentelede wat plase gehuur het en van 800 tot 1,200 stuks vee gehad het. Die Gemeente het selfs 'n plaas gehad wat aan die dorpsgronde gegrens het."
Ná eerw. Middleton se vertrek het die sendinggemeente baie moeilikhede ervaar. Hulle was selfs in 'n hoofsaak ten opsigte van hule grond gewikkel en het sodoende amper alles verloor. Jare daarna nog het dit noustrop gegaan.
Port Beaufort
Port Beaufort is 'n dorpie by die mond van die Breederivier in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Geskiedenis
As bote eers oor die sandbank by die mond van die rivier kon kom, kon hulle vir 40 km op die rivier vaar tot by Malgas. Barry het ook by Malgas 'n kaai en pakhuis gebou. Nadat baie skepe by die monding van die rivier gesink en hulle vrag verloor het, het Barry die Kadie, 'n stoomskip van 150 ton in Skotland laat bou. Sy nooiensvaart was op 26 September 1859. Vir die volgende ses jaar het die Kadie suksesvol deur die monding gevaar maar egter op 17 November 1865 op die suidelike oewer op die rotse geloop en vergaan. Barry se ryk het die volgende jaar ineengestort. Die koms van spoorlyne het hierdie seeroete tot 'n einde laat kom.
Die dorpie Witsand is net so entjie van Port Beaufort.
Alfred and Emily
Alfred and Emily is 'n deels feitelike en deels fiktiewe boek van Doris Lessing wat die eerste keer in 2008 gepubliseer is. Dit is gebaseer op die lewens van Lessing se ouers, bevattend uit 'n novelle wat spekuleer oor hoe haar ouers se lewens sou uitgespeel het indien die Eerste Wêreldoorlog nooit plaasgevind het nie, en 'n nie-fiktiewe hervertelling van hoe haar ouers se lewens in die werklikheid uitgespeel het.
James Brown (akteur)
James Brown (22 Maart 1920 – 11 April 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Air Force (1943), Going My Way (1944), Objective, Burma! (1945), en Sands of Iwo Jima (1949).
Aka maldiviensis
Aka maldiviensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Calcinai, Cerrano, Sarà & Bavestrello.
Luca Zaia
Luca Zaia (* 27 Maart 1968 in Conegliano, provinsie Treviso) is 'n Italiaanse entrepreneur en politikus van die Lega Nord wat tans die amp van president van die administratiewe streek Veneto beklee. In die vierde regering van Silvio Berlusconi het hy tot Maart 2010 die amp van minister van land- en bosbou beklee.
Zaia is in 2017 deur Silvio Berlusconi as die voorkeur-kandidaat vir 'n koalisieregering van sy party, Forza Italia, en Lega Nord genoem. Verder geniet hy die steun van Umberto Bossi, stigter en gewese voorsitter van die Lega Nord, wat saam met sy aanhangers die huidige partyleier Matteo Salvini se dikwels verregse standpunte krities beoordeel, net soos die party se nasionale ambisies en uitbreiding na Suid-Italië.
In die streeksverkiesing van 20 en 21 September 2020 is Luca Zaia, wat die bynaam il Doge dra, met 76,8 persent van die uitgebragte stemme as president van Veneto herverkies.
Saffira
Saffira (Aramees "mooi") was die vrou van Ananias wat saam met haar man vir die Heilige Gees gelieg het, en op Petrus se bestrawwing dood neergeval het.
Bysin
'n Bysin is in die grammatikale ontleding 'n sin wat deel uitmaak van 'n saamgestelde sin, maar nie die hoofsin is nie. 'n Bysin kan soms self weer in kleinere bysinne opgedeel word, en dit word dikwels deur 'n voegwoord ingelei.
Saffira
Verwysings in die Bybel
Handelinge 5: 1-10
Bysin
Woordvolgorde
Vergelyk ons dit met Engels, dan val dit op dat die SVO-woordvolgorde ook in bysinne die standaardnorm is:
Komma
Plaas 'n komma ná 'n betreklike bysin wat betrekking het op 'n selfstandige naamwoord en met wat, waarop, vir wie, ens. begin). So 'n bysin word egter nie noodwendig deur 'n komma voorafgegaan nie. Wanneer 'n bysin bykomende inligting verskaf waarsonder die res sinvol selfstandig kan staan, kom daar 'n komma vooraf en agterna. Bv. Haar tannie, wat nou oorlede is, sou daarvan gehou het.
As die stelling nie sin sou maak sonder die inligting wat die bysin verstrek nie, word dit nie deur 'n komma voorafgegaan nie. Bv. Die wêreld wat hy beskryf, bestaan nie.
Liggaamskontak en persoonlike ruimte in die Verenigde State
duimnael|350px|Die persoonlike ruimtes wat gewoonlik Amerikaners omring, volgens Edward T. Hall.
Liggaamskontak en persoonlike ruimte van die Verenigde State dui beduidende ooreenkomste met die noord- en sentraal-Europese gebiede, soos Duitsland, Benelux, Skandinawië en die Verenigde Koninkryk. Die grootste verskil is egter dat Amerikaners daarvan hou om groter ruimte tussen hulle en hul geselskap te hou (omtrent 1,2 meter vergeleke met 0,6 tot 0,9 meter in Europa). Groetrituele is geneig om dieselfde in hierdie streke te wees en in die Verenigde State - minimale liggaamskontak wat dikwels beperk word tot 'n eenvoudige handdruk. In 1966 het die menskundige, Edward Hall, vier afsonderlike sones identifiseer hoe Amerikaners hul persoonlike ruimtes afbaken
Tropiese swie
Die Tropiese swie (Coccopygia quartinia) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël van woudrande en plantasies met welige plantegroei. Die voël is 9 cm groot en weeg 5 - 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Yellow-bellied Waxbill.
Makpou
Die Makpou (Pavo cristatus) is 'n voël wat wild geword het en word grotendeels op Robbeneiland gevind en ook in sommige voorstedelike gebiede en by plaasopstalle. Die voël is 90 – 120 cm groot (220 cm insluitende sleep) en weeg 2,8 - 6 kg. Dit is alombekend weens hul aanskoulike hofmaakritueel.
'n Poumannetjie se sleep bestaan uit sy stert se kleurryke, boonste dekvere, en dié word jaarliks verveer. Meeste verlengde dekvere is met 'n oogkol (ocellus) gemerk, wat mees opvallend vertoon word wanneer hy pronk. Daar is sowat 165-170 hiervan, waaronder tipies sowat 139 groteres en 30 kleineres. Benewens die oogkol-dekvere is daar ook T-vere wat 'n visstertpatroon aan die buiterand van die sleep vorm. Weens 'n keratienlagie van wisselende dikte op die veerbaardjies word verskillende kleure op die dekvere voortgebring. Die keratien veroorsaak 'n optiese effek bekend as dunfilm-interferensie. Die aanskoulike dekvere word ondersteun deur die 20 vaal en baie korter stertvere. Dié krom stertvere is toegerus met sterk skagte, waardeur die stertgeratel ook aangedryf word.
Die pronkgedrag word gekenmerk deur 'n veergeratel wat vibrasies voortplant en kleurpatrone laat skitter. Soortgelyke meganiese kommunikasie word onder verskillende omstandighede ook by die wyfie opgemerk, wanneer haar korter dekvere teen 'n soortgelyke frekwensie geratel word. Met sy rugkant na die wyfie gekeer, begin die mannetjie pronk deur eers sy rooibruin vlerke te laat sak en teen sowat 5.4 Hz te ratel. Dan keer hy na die wyfie en op nabye afstand (1 tot 1,5 m) word die sleep oopgesprei en geratel. Die frekwensie van hierdie hoorbare vibrasie is sowat 25-28 Hz (gemiddeld 25.6 Hz) en veroorsaak boonop 'n skittering van die stert se iriserende kleure. Die veergeratel is noodsaaklik vir paringsukses, en eksperimente het aangetoon dat die vlerk- en stertgeratel die hen se blik vasvang. Benewens word vermoed dat 'n pou se kroonvere optree as vibrotaktiele sensore wat meganiese stimuli tydens sosiale gedrag kan registreer. Filopluime van die kroonvere kan moontlik dien as meganosensore wat gevoelig is vir lugvibrasies.
In Engels staan die voël bekend as die Common peafowl.
Joe Brown (akteur)
Joe Brown (11 Februarie 1884 – 13 Oktober 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Protection (1929), Sunnyside Up (1929), Sob Sister (1931), en Rackety Rax (1932).
Pous Silvester II
Werk
Pous Silvester II was as geleerde ver voor sy tyd. Hy het 'n reeks boeke oor die 'quadrivium' (Die vierde en nagraadse gedeelte van universitêre studie wat rekenkunde, meetkunde, sterrekunde en musiek ingesluit het) geskryf. Hy het is Spanje Arabiese syfers geleer en kon ingewikkelde berekeninge doen wat baie moeilik was vir mense wat met Romeinse syfers gewerk het. Toe hy nog in Reims was, het hy 'n gevorderde hidrouliese orrel gebou wat alle bestaande orrels oortref het. Silvester het ook die telraam heringevoer in Europa en is waarskynlik die outeur van die beskrywing van die astrolabium wat eers 50 jaar later deur Hermannus Contractus uitgegee is. Die uitvinding van die meganiese klok word ook aan hom toegeskrywe.
Silvester II en die armillaarsfeer
Aan die einde van die Grieks-Romeinse era het die kennis van die armillaarsfeer in Europa verlore gegaan. Silvester het die sfeer teruggebring via Al-Andalus in die laat 10de eeu. Die besonderhede van die sfeer is vervat in 'n brief van Silvester aan sy student die monnik Remi van Trèves, sy kollega ab Konstantyn van Micy en die Franse edelman Richer, wat 'n monnik in Reims was. Richer berig dat Silvester ontdek het dat sterre skuins oor die nagtelike hemel beweeg. Richer beskryf ook hoe Silvester die sfeer gebruik het om wiskunde en sterrekunde te doseer en hoe hy die ringe en merke op die sfeer gerangskik het. Die historikus Oscar G. Darlington lei daaruit af dat Silvester 'n sirkel in 60 pleks van 360 grade verdeel het sodat die lengte lyne presies ses grade uitmekaar was. Silvester het die poolsirkel by 26 grade geplaas, net 'n bietjie weg van die korrekte 23 grade 28 minute. Die plasing van die kreefskeerkring was amper reg en die van die ewenaar heeltemal reg. Die armillaarsfeer is ook deur Silvester gebruik om die planete waar te neem. Silvester het buise as rigkykers aan die sfeer geheg om sterrebeelde te kan waarneem. In 'n brief aan Konstantyn skryf hy dat om die poolster te identifiseer, moet die rigkyker op 'n kandidaat-ster gerig word en indien die ster nie uit die gesigsveld skuif nie, dan is dit die poolster.
Die legende van Silvester II en toordery
Volgens die legende sou Silvester magie en astrologie studeer het in Seville. Hy word soms as 'n towenaar in geveg met die duiwel afgebeeld. Die pous sou in die besit gewees het van 'n boek wat in Spanje van 'n Arabiese filosoof gesteel is. Die eienaar het hom glo agtervolg deur sy spoor in die sterre te volg. Silvester het homself verberg onder 'n hout brug, waar die Arabier hom nie kon sien nie. Die pous het glo ook 'n gebeeldhoude brons kop besit, wat alle vrae met 'ja' of 'nee' kon beantwoord. Verder het hy glo 'n verhouding gehad met 'n vroulike demoon met die naam Meridiana, wat hom gehelp het om pous te word. Die legende het meer as 'n eeu na sy dood stand gehou. Daar was ook ander pouse wat van toordery verdink is. In 1409 is Pous Johannes XXI en Pous Benedictus XII deur Pous Gregorius XII weens toordery verkla by die sinode van Pisa.
Publikasies
Silvester se werk is gepubliseer in deel 139 van die 'Patrologia Latina'. Dit sluit in:
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
William Henry Ford
William Henry Ford (1868, Australië – 1921, Suid-Afrika) was ’n Suid-Afrikaanse argitek en ontwerper van Australiese herkoms wat verantwoordelik was vir van die mooiste kerkgeboue van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika.
In Australië
Ford was die seun van Frederick en Charlotte Ford. Hy het sy opvoeding ontvang aan die Scotch College en die Universiteit van Victoria. Hy word in rekords vermeld as in praktyk in Coolgardie, Wes-Australië in 1897. In 1898 het hy 'n vennootskap gevorm met Edwin Summerhayes (1868–1944). Hy het 'n ruk in Claremont gewoon terwyl hy en Summerhayes aan die reusagtige Coolgardie Exhibition Building gewerk en ander geboue in die Australiese goudveld ontwerp het. 'n Brand het die tentoonstellingsgebou op 25 Julie 1929 in puin gelê nadat dit geruime tyd leeg gestaan en vervalle geraak het.
Coolgardie was in die dae toe Ford daar gewoon het, Wes-Australië se derde grootste nedersetting met 60 winkels, 26 hotels, vier klubs, drie brouery, sewe koerante, ses banke, twee aandelebeurse, 25 aandelemakelaars, vier skole, twee teaters, talle aanbiddingsplekke en 'n perderesiesbaan. In 1899 het die dorp sy eie Groot Tentoonstelling aangebied, by name "The Western Australian International Mining and Industrial Exhibition". Dit het die bou van 'n reuse-tentoonstellingsgebou vereis, wat Ford en Summerhayes ontwerp het. Sowat 61 000 mense het die tentoonstelling besoek, maar ongelukkig was dit die begin van die nieamptelike hoofstad van die Oostelike Goudvelde se agteruitgang, want die goudbronne het aan die begin van die 1900's begin agteruitgaan. Dieselfde vennootskap was verantwoordelik vir die Coolgardie-stadsaal.
Na Suid-Afrika
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het hy na Suid-Afrika gekom en ná die oorlog hom op die ontwerp van Afrikaans-Hollandse kerke toegespits.
Hy het in die Kaapprovinsie, Oranje-Vrystaat en Transvaal gewerk en veral NG kerkgeboue ontwerp, waarvan die mees uitstaande waarskynlik dié van die moedergemeente op Kroonstad in die Vrystaat is. Die eerste gebou wat met sekerheid aan hom toegeskryf kan word, is die NG kerkgebou op Hanover in die Karoo (1908).
Hy het omstreeks 1912 op Kroonstad gewoon en is indertyd toegelaat as ’n Lisensiaat-lid van die RIBA (die Koninklike Instituut van Britse Argitekte), toe hy reeds lid was van die Kaapse Instituut van Argitekte. Enkele maande daarna het hy na Frankfort, ook in die Vrystaat, verhuis, waar hy die Gereformeerde kerk Frankfort se eerste kerkgebou ontwerp het. Teen 1915 het hy in Kaapstad gewoon, maar in die 1915/’16-kalender van die RIBA was hy weer op Frankfort woonagtig. In 1921 het hy die NG kerk in Benoni ontwerp, maar hierna is amper niks van sy loopbaan of lewe bekend nie. Blykbaar het hy in Suid-Afrika meestal kerke ontwerp.
Martha Quest
Martha Quest is 'n roman van Doris Lessing wat die eerste keer in 1952 gepubliseer is. Dit is die eerste roman haar The Children of Violence-reeks romans.
Aka microterebrans
Aka microterebrans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sarel van der Walt
Prof. dr. Sarel Petrus van der Walt (noemnaam Zeller, Bethal, Transvaal, 18 April 1907 – 8 Oktober 1994) was van 1932 tot 1953 agtereenvolgens leraar in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerke (GKSA), daarna tot 1973 hoogleraar aan dié kerkverband se Teologiese Skool op Potchefstroom en, nadat hy sy emeritaat in 1973 daar aanvaar het, van 1976 tot 1983 leraar van nog twee gemeentes in kombinasie.
Aka microterebrans
Die spons behoort tot die genus Aka en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Calcinai, Cerrano & Bavestrello.
Sarel van der Walt
Herkoms en opleiding
duimnael|links|320px|Studente Teologiese Vereniging, Teologiese Skool Potchefstroom, 1926. Eerste ry: H.J. Vermeulen, F. Coetzee, [[Pietertjie van der Walt|P.W. van der Walt, Kuifie van der Walt, S.P. van der Walt, J.H. van Zyl. Tweede ry: J.P. van der Walt, B.J. de Klerk, H.C.J. Flemming, W.J. Postma, L.S. van der Walt, I.J. van der Walt, P.G.W. Snyman. Derde ry: J.J.H. Booysen, W.J. van der Merwe, J.L. van der Merwe, C.E.G. Malan, M. Postma, P.J. de Klerk, S.J. van der Walt, H.F.V. Kruger, J.L. de Bruin, A.L. Aucamp. Vyfde ry: Hugo du Plessis, P.J. Liebenberg, Fanus du Toit, B.B.B. Olivier, J.F. du Plooy, J.M. de Wet, J.B. du Plessis, S.C. Venter, A. Postma.]]
Van der Walt is as seun van Pieter Johannes van der Walt en Sarelina Petronella Venter gebore. In 1924 skryf hy in as student aan die PUK en behaal in 1926 die B.A., in 1928 die M.A., in 1929 die B.D., en in 1930 slaag hy die kandidaatseksamen aan die Teologiese Skool. In 1942 behaal hy die graad D.Phil. aan die PUK vir CHO met 'n proefskrif “Die wysbegeerte van prof. Herman Bavinck".
Loopbaan
duimnael|regs|300px|'n Bestuursvergadering van die susters van die [[Gereformeerde kerk Potchefstroom-Noord gehou in die nuwe pastorie begin 1953. Van links: Drienie Coetzee, eggenote van prof. A.G. Coetzee, Nettie Venter, eggenote van Nic Venter, dr. S.P. en mev. Betsie van der Walt ('n dogter van dr. Ferdinand Postma), Marietjie de Klerk, tweede eggenote van dr. B.J. de Klerk sr. en moeder van dr. B.J. de Klerk jr. (van 1987 tot 1997 leraar van Potchefstroom-Noord), Mattie Kruger, eggenote van Willem Kruger (destyds skoolhoof van die Potchefstroom Gimnasium), en Martie Vorster, eggenote van dr. P.W. Vorster, later kanselier van die PU vir CHO.]]
duimnael|regs|320px|1933: Die Algemene Sinode van die GKSA in sitting [[Pretoria, afgeneem op die trap van die Uniegebou. Eerste ry: A. Postma, P.G.W. Snyman, Derk Rumpff, J.G.H. van der Walt, I.D. Krüger, prof. J.C. Coetzee, T.T. Spoelstra, A.S.E. Yssel, D.N. Kotzé, W.J. Postma, J.P. van den Berg, I.J. van der Walt. Tweede ry: H.F.V. Kruger, J.H. Boneschans, J.M. de Wet. Tweede ry: W.J. de Klerk, P.J.S. de Klerk, B.J. de Klerk, B. de Klerk, S.J. van der Walt, L.S. van der Walt, J. Schutte, N.H. van der Walt, E.I.J. Venter, H.S. van Jaarsveld, H.J. Venter, D.G Venter, J.V. Coetzee. Vierde ry: J. van Rooy, A. Aucamp, H.P.J. Pasch. Vyfde ry: J.A. van Rooy, J.H. Kruger, G.H.J. Kruger, W.F. Venter, I.J. Lessing, J.B. du Plessis, S.P. van der Walt, J.P. Jooste, J.L. de Bruin, S. du Toit, D.P. du Plessis, F.P.J. Snyman.]]
duimnael|regs|300px|Die Nasionale Sinode van die GKSA van 1939 voor die [[Vrouemonument in Bloemfontein. Eerste ry: H.S. van Jaarsveld, F.N. Lion Cachet, W.J. Postma, B. de Klerk, H.J. Venter, J. van Rooy, P.W. van der Walt, P.G.W. Snyman. Tweede ry: N.H. van der Walt, J.G.H. van der Walt, D. Postma, dr. J.D. Du Toit, J.A. van Rooy, dr. C.J.H de Wet, dr. S.O. Los, dr. J.P. Jooste, J.V. Coetzee, I.D Krüger, J.C. van der Walt. Derde ry: J.P. van der Berg, G.H.J. Kruger, A.L Aucamp, M. Postma, J.M. de Wet, I.J. Lessing. Vierde ry: Jacs van Rooy, J.L. de Bruin, J.A. Schutte, A. Postma, E.L.J. Venter, D.G. Venter, J.L. Vorster, T.T. Spoelstra, Derk Rumpff, H. du Plessis. Vyfde ry: dr. B.J. de Klerk, P.J. de Klerk, J.J. Venter, J.H. Boneschans, L.S. van der Walt, S. du Toit, J.F. du Plooy, A.S.E. Yssel. Sesde ry: H.F.V. Kruger, P.J.S. de Klerk, D.N. Kotze, W.J. Snyman, W.F. Venter, S.P. van der Walt, J.W.J. van Ryssen, N.J. Snyman, B.R. Krüger, D.J. van der Walt.]]