cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tuin van Wellus
Regterpaneel
Diere word uitgebeeld wat mense straf en hulle aan verskriklike martelings onderwerp. Dit kan die sewe doodsondes simboliseer wat die marteling met die sonde laat ooreenstem. 'n Reusagtige monster met die kop van 'n voël sit regs op die voorgrond op wat 'n toilet of troon kan wees terwyl hy menslike lyke eet en hulle deur 'n opening onder hom uitwerp in 'n deurskynende pot onder hom. Die kreatuur word soms die "Prins van die Hel" genoem, na aanleiding van die pot op sy kop, wat dalk 'n ontaarde kroon verteenwoordig. By sy voete word 'n vrou se gesig in die sitvlak van 'n demoon weerkaats. Verder links, langs 'n demoon met die kop van 'n haas, word 'n groep naakte mense om 'n omgegooide dobbeltafel met swaarde en messe uitgemoor. Nog wrede geweld is te sien regs van die Boomman, waar onder meer 'n ridder deur 'n trop wolwe uitmekaar geskeur en geëet word.
Gedurende die Middeleeue is seksualiteit en wellus deur sommige beskou as 'n bewys van die mens se val. In sommige kykers se oë word dié sonde op die linkerpaneel uitgebeeld deur Adam se beweerde wellustige kyk na Eva. Daar is al voorgestel die sentrale paneel is geskep as 'n waarskuwing aan die kyker om 'n lewe van sondige genot te vermy.
Volgens dié siening word die straf vir sondes op die regterpaneel van die triptiek gewys. In die regterkantse onderste hoek word 'n man deur 'n vark genader wat die sluier van 'n non dra. Die vark probeer die man verlei om regsdokumente te onderteken. Wellus word ook verteenwoordig deur die reusagtige musiekinstrumente en die koorsangers op die linkerkantse voorgrond van die paneel. Musiekinstrumente het in dié tyd dikwels seksuele konnotasies gehad in kunswerke, en daar is na wellus verwys as "musiek van die vlees". Daar is ook 'n siening dat Bosch musiek hier gebruik het as 'n berisping teen reisende minnesangers en wat deur baie beskou is as hulle ontugtige liedere.
Datum en herkoms
thumb|links|180px|Hendrik III van Nassau-Breda (1483-1538), wat dalk die klant van Bosch se triptiek was. Skildery deur Bernard van Orley.
Die datum waarop die Tuin van Wellus geskilder is, is onseker. Die Oostenrykse kunshistorikus Ludwig von Baldass (1917) het gedink die skildery is 'n vroeë werk van Bosch. Sedert De Tolnay (1937) is die konsensus onder 20ste-eeuse kunshistorici dat die werk in 1503-1504 en selfs later geskilder is. Beide die vroeë en laat daterings is geskoei op die "argaïese" gebruik van ruimte. Toetse op die eikehoutpanele dui op 'n datum van tussen 1460 en 1466, wat 'n vroegste datum verskaf. Hout wat destyds vir skilderypanele gebruik is, is dikwels lank gestoor om uit te droog, en die hout kan dus 'n hele paar jaar ouer as die skildery wees.
Sekere elemente op die skildery, spesifiek die pynappel ('n vrug van die Nuwe Wêreld) dui daarop dat die werk geskilder is ná Christophorus Columbus se reise na die Amerikas, tussen 1492 en 1504.
thumb|180px|'n Portret van Engelbrecht II van Nassau (1451-1504) in die [[Rijksmuseum in Amsterdam.]] Die eerste melding van die Tuin was in 1517, 'n jaar ná die kunstenaar se dood, toe Antonio de Beatis, 'n geestelike van Molfetta, Italië, die werk beskryf het as deel van die versiering in die paleis van die grawe van die Huis van Nassau in Brussel. Die paleis is dikwels besoek deur staatshoofde en ander belangrike mense. Die prominensie van die skildery het sommige laat aflei dat die werk 'n opdrag was en nie net die kunstenaar se verbeeldingsvlug nie. In 'n beskrywing in 1605 is die skildery die "aarbeiskildery" genoem omdat die vrug van die aarbeiboom baie prominent op die sentrale paneel is. Vroeë Spaanse skrywers het daarna verwys as La Lujuria ("Wellus").
Die aristokrasie van die Boergondiese Nederland, wat deur die humanistiese beweging beïnvloed is, is die waarskynlikste versamelaars van Bosch se skilderye, maar daar is min rekords van waar sy werke hulle bevind het in die jare net ná sy dood. Dit is moontlik dat die klant van die skildery Engelbrecht II van Nassau (in 1504 oorlede) of sy opvolger, Hendrik III van Nassau-Breda, die stadshouer van verskeie Habsburgse provinsies in die Lae Lande, was. De Beatis skryf in sy reisdagboek "daar is sommige panele waarop bisarre dinge geskilder is. Hulle verteenwoordig die see, die lug, woude, vleie en baie ander dinge, soos mense wat uit 'n skulp kruip, ander wat voëls, mans en vroue voortbring, en wit en swart in allerhande verskillende bedrywighede en houdings".
Omdat die triptiek in die paleis in die openbaar gehang het, het baie mense dit gesien en Bosch se reputasie en roem het gou deur Europa versprei. Die werk se gewildheid kan gemeet word aan die talle kopieë wat behoue gebly het – in olie, graveerwerke en tapisserieë – wat deur ryk klante laat skilder is, sowel as baie vervalsings wat ná sy dood in omloop was. Die meeste was net van die sentrale paneel en wyk nie van die oorspronklike af nie. Hulle was gewoonlik op kleiner skaal en het in gehalte gewissel.
De Beatis se beskrywing, wat eers in die 1960's deur Steppe ontdek is, werp nuwe lig op die opdrag vir 'n skildery wat voorheen beskou is as 'n atipiese altaarskildery – omdat dit nie 'n sentrale godsdienstige beeld gehad het nie. Baie Nederlandse diptieke – en selfs 'n paar triptieke – wat vir privaat gebruik bedoel was, is bekend, maar die Bosch-panele is buitengewoon groot in vergelyking met hulle en bevat geen portrette van die klante nie. Die Tuin se buitengewone beelde sluit nie 'n kerkopdrag uit nie; dit kon 'n opdrag gewees het om teen immoraliteit te waarsku. In 1566 het die triptiek as 'n model gedien vir 'n tapisserie wat in die El Escorial-klooster naby Madrid hang.
Ná Hendrik III se dood het die skildery in die hande van sy nefie, Willem die Swyger, beland; hy was die stigter van die Huis van Oranje-Nassau en leier van die Nederlandse Opstand teen Spanje. In 1568 het die Hertog van Alba egter beslag op die skildery gelê en dit na Spanje geneem, waar dit die besitting geword het van ene Don Fernando, die hertog se buite-egtelike seun en erfgenaam en die Spaanse aanvoerder in Nederland. Filips II het in 1591 die skildery op 'n veiling gekoop; twee jaar later het hy dit aan El Escorial geskenk. 'n Beskrywing op die oordragrekord beskryf die geskenk op 8 Julie 1593 as 'n "skildery in olie, met twee kantpanele wat die verskeidenheid van die wêreld uitbeeld, met groteskhede geïllustreer deur Jheronimus Bosch, bekend as 'Del Madroño'". Ná 342 jaar by El Escorial is die werk in 1939 saam met ander werke van Bosch na die Museo del Prado geskuif. Die triptiek is nie besonder goed bewaar nie; veral die verf van die sentrale paneel het om voeë in die hout afgeskilfer. Ná onlangse restourasiewerk is die skildery egter in 'n goeie toestand. Dit word gewoonlik saam met ander werke van Bosch uitgestal.
Bronne en konteks
thumb|links|200px|Jheronimus Bosch se Manboom, omstreeks die 1470's. Die "Boomman" van die regterpaneel van die Tuin is hier in 'n vroeëre tekening deur Bosch uitgebeeld. Hier is egter geen suggestie van die hel, soos in die Tuin, nie.
Min is vir seker bekend oor die lewe van Jheronimus Bosch of die opdragte en invloede wat die basis van sy werke kon gevorm het. Sy geboortedatum, opvoeding en klante is onbekend. Daar is geen rekords van Bosch se gedagtes of bewyse van wat hom geïnspireer het om sulke unieke werke te skep nie. Deur die eeue het historici agter die kap van die byl probeer kom, maar steeds is min bekend. Geleerdes het meer gedebatteer oor Bosch se ikonografie as oor dié van enige ander Nederlandse kunstenaar. Sy werk word oor die algemeen as enigmaties beskou, en dit laat sommige spekuleer dit verwys na esoteriese kennis uit Bosch se tyd wat intussen verlore gegaan het.
thumb|200px|[[Jheronimus Bosch, op 'n tekening van omstreeks 1550 wat eens geglo is 'n kopie van 'n selfportret is. Hy is vermoedelik hier sowat 60 jaar oud en dit word gebruik om sy geboortedatum te raam, hoewel dié metode onoortuigend is. ]] Hoewel Bosch se loopbaan tydens die Hoë Renaissance floreer het, het hy in 'n gebied gewoon waar die oortuigings van die Middeleeuse kerk steeds morele gesag afgedwing het. Hy sou geweet het van nuwe vorme van uitdrukking, veral in Suid-Europa, maar dit is moeilik om met sekerheid te bepaal watter kunstenaars, skrywers en konvensies sy werk beïnvloed het.
Die Spaanse historikus José de Sigüenza kry die eer daarvoor dat hy die eerste uitgebreide resensie van die Tuin van Wellus geskryf het, in sy Geskiedenis van die Orde van Sint Hieronimus van 1605. Hy het gesê die skildery moenie afgemaak word as óf ketters óf bloot absurd nie, maar dat die panele "satiriese kommentaar is op die skandes en sondigheid van die mens". Die Duitse kunshistorikus Carl Justi het gesê die linker- en sentrale paneel is deurdrenk van 'n tropiese en oseaniese atmosfeer; hy het tot die gevolgtrekking gekom dat Bosch geïnspireer is deur die "nuus van die onlangse ontdekte Atlantis en deur tekeninge van tropiese tonele, net soos Columbus self, toe hy terra firma nader, gedink het die plek wat hy aan die mond van die Orinoco gevind het die terrein van die aardse Paradys was". Die tydperk waarin die triptiek geskep is, was 'n tyd van avontuur en ontdekkings, toe stories van die Nuwe Wêreld die verbeelding van digters, skilders en skrywers aangegryp het.
Verowerings in Afrika en die Ooste het Europese intellektuele met beide verwondering en afgryse vervul, omdat dit gelei het tot die gevolgtrekking dat Eden nie 'n werklike geografiese plek kon gewees het nie. Die diere op die linkerpaneel van die Tuin, insluitende leeus en 'n kameelperd, het as verwysing eksotiese reisverhale van die 15de eeu. Die kameelperd is nagespeur na Cyriac van Ancona, 'n reisskrywer wat bekend is uit sy besoeke aan Egipte in die 1440's. Die eksotisme van Cyriac se skitterende manuskripte kon Bosch geïnspireer het.
links|thumb|200px|Die kameelperd regs op die linkerpaneel (regs) kon nageskilder gewees het van Cyriac van Ancona se kameelperd in Egyptian Voyage (links), wat omstreeks 1440 gepubliseer is.
Die kartering en verowering van die nuwe wêreld het streke wat voorheen net in die verbeelding van kunstenaars en digters bestaan het, 'n werklikheid gemaak. Terselfdertyd het die werklikheid van die ou Bybelse Paradys begin vervaag en is dit in die letterkunde, poësie en kuns as 'n fiktiewe utopie voorgestel, soos in die skryfwerk van Thomas More (1478-1535).
Albrecht Dürer was 'n ywerige student van eksotiese diere en het baie sketse geteken na aanleiding van sy besoeke aan Europese dieretuine. Dürer het 's-Hertogenbosch tydens Bosch se leeftyd besoek, en dit is waarskynlik dat die twee kunstenaars mekaar ontmoet het en dat Bosch deur die Duitser se werk geïnspireer is.
Pogings om bronne vir die Tuin in letterkunde uit Bosch se tydperk te soek was nie geslaagd nie. Die kunshistorikus Erwin Panofsky het in 1953 geskryf: "Ondanks al die vindingryke, geleerde en gedeeltelik uiters nuttige navorsing wat gedoen is om Jheronimus Bosch 'te dekodeer', kan ek nie help om te voel dat die werklike geheim van sy fantastiese nagmerries en dagdrome steeds geopenbaar moet word nie. Ons het 'n paar gate in die vloer van die geslote kamer geboor; maar dit lyk nie of ons die sleutel ontdek het nie."
Die humanis Desiderius Erasmus is al voorgestel as 'n moontlike invloed; die skrywer het in die 1480's in 's-Hertogenbosch gewoon en het Bosch waarskynlik geken. Glum het die triptiek se klemooreenkoms genoem met Erasmus se siening dat teoloë "die moeilikste geheimenisse verduidelik (om hulleself te pas) ... is dit 'n moontlike stelling: God die Vader haat die Seun? Kon God die vorm aangeneem het van 'n vrou, 'n duiwel, 'n donkie, 'n pampoen, 'n klip?"
Vertolking
Omdat min van Bosch se lewe bekend is, kan die vertolking van sy werk uiters moeilik vir akademici wees omdat dit in 'n groot mate op veronderstelling berus. Individuele motiewe en elemente van simboliek kan verduidelik word, maar hoe dit met mekaar en met sy werk as 'n geheel verband hou, is onseker. Die enigmatiese tonele wat op die sentrale paneel uitgebeeld word, is deur baie geleerdes bestudeer en hulle het dikwels botsende vertolkings. Ontledings van simboliese elemente is geskoei op van alchemie, astrologie en kettery tot folklore en die onderbewussyn. Tot die 20ste eeu is geglo Bosch se skilderye weerspieël Middeleeuse letterkunde en preke.
Oor die algemeen word sy werk beskryf as 'n waarskuwing teen wellus, en die sentrale paneel as 'n voorstelling van wêreldse plesier. In 1960 het die kunshistorikus Ludwig von Baldass geskryf Bosch wys "hoe sonde in die wêreld gekom het deur die skepping van Eva, hoe vleeslike wellus oor die hele aarde versprei en die sewe doodsondes aangemoedig het, en hoe dit reguit hel toe gelei het. De Tolnay het geskryf die sentrale paneel verteenwoordig "die nagmerrie van humaniteit", waar die kunstenaar se doel is om bowenal te wys wat die gevolge van sensuele plesier is en klem te lê op die kortstondige aard daarvan". Ondersteuners van dié siening meen die skildery is 'n reeksvertelling wat die mens se aanvanklike onskuld in Eden uitbeeld, gevolg deur die daaropvolgende verwording van dié onskuld, en eindelik die straf daarvoor in die hel.
Voorstanders van dié idee wys daarop dat moraliste in Bosch se tyd geglo het dit is die vrou – en eintlik Eva – se verleidelikheid wat die man in 'n wêreld van wellus en sonde ingelok het. Dit sal verduidelik hoekom die vroue op die sentrale paneel baie aktief is in die voortbrenging van die Sondeval. In dié tyd is die krag van vroulikheid dikwels uitgebeeld as 'n vrou wat deur mans omring word.
In 1947 het Wilhelm Fränger gesê die triptiek se sentrale paneel beeld 'n vreugdevolle wêreld uit waarin die mens 'n herleweing sou ervaar van die onskuld wat Adam en Eva voor die Sondeval beleef het. In sy boek The Millennium of Hieronymus Bosch skryf Fränger Bosch was 'n lid van die ketterse sekte bekend as die Adamiete, ook bekend as die "Homines intelligentia" en "Broeders en Susters van die Vrye Gees". Dié radikale groep, wat in die gebied van die Ryn en Nederland aktief was, het gestreef na 'n vorm van spiritualiteit wat immuun was teen die sonde selfs in die vlees, en het die idee aangehang van wellus met 'n paradysagtige onskuld.
Fränger het geglo die Tuin van Wellus is in opdrag van die orde se grootmeester geskilder. Hy skryf die figure in Bosch se werk "baljaar vreedsaam en onskuldig in die rustige tuin, een met die diere en plante, en dit lyk of hulle seksualiteit suiwer genot en saligheid is". Fränger meen die hel wys nie die straf vir die sondes wat op die sentrale paneel gepleeg word nie. Hy sien die figure in die tuin as vreedsaam, naïef en onskuldig in die uitbeelding van hulle seksualiteit, en een met die natuur. In teenstelling daarmee is die mense wat in die hel gestraf word, "musikante, dobbelaars, ontheiligers van oordeel en straf".
Nalatenskap
thumb|260px|[[Pieter Bruegel die Ouere se Dulle Griet, 1562. Bruegel se tonele van die hel is deur die Tuin se regterpaneel beïnvloed.]]
Omdat Bosch so 'n unieke en verbeeldingryke kunstenaar was, het sy invloed nie so ver versprei as dié van ander groot kunstenaars van sy leeftyd nie. Sommige latere kunstenaars het egter wel elemente van die Tuin van Wellus in hulle werk opgeneem. Veral Pieter Bruegel die Ouere (omstreeks 1525-1569) het erkenning aan Bosch gegee as 'n belangrike invloed, en het baie elemente van die Tuin se regterpaneel opgeneem in 'n paar van sy belangrikste skilderye. Bruegel se Dulle Griet beeld 'n boervrou uit wat 'n leër vroue aanvoer om die hel te plunder, terwyl sy Triomf van die Dood (omstreeks 1562) die monsteragtige helpaneel van Tuin naboots en, volgens die Koninklike Museum van die Beeldende Kunste in Antwerpen, dieselfde "ongebreidelde verbeelding en fassinerende kleure" inspan.
185px|thumb|links|Giuseppe Arcimboldo se Winter, 1573. Verskeie invloede uit Bosch se Tuin, soos die boomman en vrugte, is duidelik. Hoewel die Italiaanse hofskilder Giuseppe Arcimboldo (omstreeks 1527-1593) nie heltonele geskilder het nie, was hy verantwoordelik vir 'n versameling vreemde groenteportrette; gewoonlik die kop van mense wat uit plante, wortels, spinnerakke en verskeie ander soorte organiese materiaal bestaan. Dit weerspieël 'n motief wat deels beïnvloed is deur Bosch se gewilligheid om weg te breek van streng en realistiese voorstellings van die natuur.
David Teniers die Jongere (1610-1690) was 'n Vlaamse skilder wat Bosch en Bruegel se invloed op hom genoem het en gewys het in sy weergawes van Versoeking van Sint Antonius, Ryk Man in die Hel en Dulle Griet.
In die vroeë 20ste eeu het die gewildheid van Bosch se werk 'n herlewing getoon. Die surrealiste se betowering deur droomtonele, die outonomie van die verbeelding en 'n verbintenis met die onderbewussyn het mense opnuut in sy werk laat belangstel, asook in dié van Bruegel. Bosch se werk het veral aanklank gevind by Joan Miró en Salvador Dalí. Albei het sy skilderye baie goed geken en het die Tuin van Wellus in die Museo del Prado gesien, en albei het hom as 'n kunshistoriese mentor beskou. In Miró se Geploegde Land is baie ooreenkomste met die Tuin: soortgelyke swerms voëls, soortgelyke poele waaruit lewende wesens kom en oorgroot af ore weerspieël die Nederlandse meester se werk. Dalí se Groot Masturbeerder van 1929 stem baie ooreen met 'n beeld aan die regterkant van die linkerpaneel van Bosch se Tuin wat bestaan uit rotse, struike en klein diertjies wat lyk soos 'n gesig met 'n prominente neus en lang oogwimpers.
Stuart Manning
Stuart Manning (gebore 27 Mei 1979) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hollyoaks (1995), Night & Day (2001), Hollyoaks: Crossing the Line (2005), en Hollyoaks Later (2008).
Bidorbuy
Geskiedenis
Bidorbuy is in Augustus 1999 tydens die hoogbloei van die dotcom-borrel deur Andy Higgins in Suid-Afrika bekendgestel. Die aanvanklike befondsing en ondersteuning is verskaf deur Yair Tauman, Abraham Neyman, Danny Barnea en Zohar Gilon. Bidorbuy is amptelik in Januarie 2000 met 'n massiewe bemarkingsveldtog van stapel gestuur, met Nitzan Tal as die besturende direkteur. Bidorbuy was binne maande een van die voorste internetbesighede en een van die sterkste internethandelsmerke in Suid-Afrika. Die bekendstellingsveldtog het 2 APEX-toekennings gewen. Tussen Februarie en April 2000 het Nitzan Tal die webwerwe in Indië en Australië bekendgestel. In 2001, ná die dotcom-borrel gebars het, is die Australiese webwerf gesluit, en het die Indiese webwerf saamgesmelt met 'n voormalige mededinger, Baazee.com (wat in 2004 deur eBay gekoop is ).
In Oktober 2001 het Higgins voortgegaan om die Suid-Afrikaanse tak te bestuur. Op 'n stadium het die maatskappy slegs een ander persoon in diens gehad. Vanaf 2005 het die besigheid egter beter begin vaar, die toenemende beskikbaarheid van breëbandinternetdienste en makliker toegang tot internet in Suid-Afrika. Bidorbuy.co.za het gou die grootste aanlyn markplek van sy soort in Suid-Afrika en Afrika geword. In 2010 het bidorbuy 'n belegging in PayFast.co.za, 'n plaaslike aanlynbetalingsmaatskappy, gemaak. In Mei 2014 het bidorbuy 'n belegging gemaak in die e-handelmaatskappy uAfrica.com.
In Augustus 2022 het bidorbuy formeel met uAfrica saamgesmelt om 'n nuwe maatskappy bekend as Bob Group te vorm. Bob Group is geskep om 'alles e-handel' aan alle aanlynkopers en handelaars in Suid-Afrika te bied, met 'n reeks beplande dienste wat almal onder die Bob Group-sambreel funksioneer. In Maart 2023 is nuwe identiteite vir elke Bob Group-diens bekend gemaak, met uAfrica wat sy naam na Bob Go verander het en bidorbuy wat herdoop is na Bob Shop.
Hamacantha tenda
Hamacantha tenda is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Schmidt.
Klep
'n Klep is 'n toestel in 'n pyp wat vloei afsluit. Die bekendste toepassing van 'n klep is die krane in 'n huis.
Hamacanthidae
Hamacanthidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Glenn Howerton
Glenn Howerton (gebore 13 April 1976) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Serenity (2005), Crank (2006), en The Strangers (2008), en in die televisiereeks It's Always Sunny in Philadelphia (2005).
Hamacantha tibicen
Hamacantha tibicen is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamacantha en tot die familie Hamacanthidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Schmidt.
Flens
'n Flens (Engels: flange) is 'n eksterne rand of interne ring ter versterking.
Pypflense
'n Pypflens word aan die punte van pype geheg om pype te las of om meetskywe of kleppe aan die pyp te heg.
Die volgende verskillende pypflense word verkry (die Engelse naam word in hakies aangedui):
Jason Maza
Jason Maza (gebore 24 April 1987) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Rise of the Footsoldier (2007), Fish Tank (2009), The Tapes (2011), en Welcome to the Punch (2013).
2 Tessalonisense
2 Tessalonisense is die 14de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Hierdie boek, ook 'n brief aan die Tessalonisense, is enkele maande na die eerste brief geskryf. Die misverstande oor die wederkoms van die Here het die gelowiges in Tessalonika nog steeds verwar. Hulle het die wederkoms in hulle eie leeftyd verwag en daar is selfs beweer dat die Here reeds gekom het. In hierdie brief word daarop gewys dat die wettelose mens wat hom teen God sal verset en sal voorgee dat hy self God is, eers moet verskyn. Hy sal die goddeloosheid in die wêreld tot 'n hoogtepunt voer voordat die wederkoms daar is. Daarom moet die gelowiges standvastig bly, voortgaan met hulle werk en nie moeg word om goed te doen nie.
Lev Prygunov
Lev Prygunov (gebore 23 April 1939) is 'n Sowjetse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Saint (1997), The Sum of All Fears (2002), en K-19: The Widowmaker (2002).
Hamigera
Hamigera is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Ruschia sandbergensis
Ruschia sandbergensis is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Noord-Kaap voorkom.
Price-medalje
Die Price-medalje is 'n medalje van die Royal Astronomical Society, vir navorsing van uitstaande meriete in geofisika, oseanografie of planetêre wetenskappe. Die medalje is vernoem na Albert Thomas Price. Dit is die eerste keer in 1994 toegeken en is aanvanklik elke drie jaar tegeken. In 2005 het dit verander na elke twee jaar, en vanaf 2014 word dit jaarliks toegeken.
Price Medaliste
Onlangse wenners is:
Joshua McGuire
Joshua McGuire (gebore 1987) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente About Time (2013) en Mr. Turner (2014), en in die televisiereekse Misfits (2009) en Lovesick (2014).
Groenwier
Net soos die hoër plante besit groenwiere (klas Chlorophyceae) bladgroen waarmee hulle uit koolsuurgas, water en sonlig suiker en suurstof kan vervaardig. Groenwiere is een van die vernaamste verskaffers van suurstof op aarde. Die reserwevoedsel in die selle bestaan uit stysel en klein vetdruppeltjies. Die vorm en die ligging van die chlorofilkorrels in die selle verskil van spesie tot spesie, en hierdie twee eienskappe word ook gebruik om die spesifieke groenwierspesie vas te stel. Benewens spesies selfstandige groenwiere is daar ook kolonievormende spesies. Die voortplanting van groenwiere vind ongeslagtelik sowel as geslagtelik plaas. Generasiewisseling kom ook by sommige spesies voor.
Indeling en bou
Die klas Chlorophyceae sluit alle groenwiere in, behalwe 'n paar genera wat tot die Charophyceae behoort. Groenwiere kan een- of meersellig wees. Die meeste groenwiere (90 %) lewe in varswater; die groter spesies word veral in getysones van die see gevind. Groenwiere word egter ook op die land aangetref: 'n klassieke voorbeeld van simbiose kan gevind word by korsmosse (of ligene), waar groenwiere en blouwiere met skimmels saamlewe. Epifitiese wiere soos Protococcus viridis groei op die bas van bome.
Groenwiere is nou verwant aan die hoër plante: hulle besit ook soos die hoër plante chlorofil a en chlorofil b, 'n selmembraan van sellulose en 'n ensiemstelsel wat met dié van hoër plante ooreenkom. Die meeste spesies groenwiere het 'n dubbele selmembraan. Die binneste laag bestaan uit sellulose en die buitenste laag uit pektose. Primitiewe spesies van die groenwiere het geen selwande nie.
Voortplanting
Groenwiere kan geslagtelik of ongeslagtelik voortplant. Kolonievormende of draadvormige plantspesies plant gewoonlik voort deur middel van weefselfragmentasie. Daarbenewens word ongeslagtelike, beweeglike soöspore en onbeweeglike aplanospore en akinete ook gevorm; al hierdie selle het ’n dik wand en baie reserwevoedsel. Uit die ongeslagtelike spore, wat met behulp van die stroming van water of deur eie beweging versprei word, ontwikkel nuwe plantjies.
Geslagtelike voortplanting is ’n algemene verskynsel by die groenwiere. Net groenwiere van die orde. Chlorococcales plant nie geslagtelik voort nie. In die meeste gevalle is daar sprake van anisogamie, dit wil sê ’n groot, onbeweeglike vroulike oögonium en 'n manlike antheridium word gevorm. Die antheridium produseer 'n aantal klein, beweeglike selle wat met die selle in die oögonium versmelt. Die verskynsel van oögamie word by enkele spesies groenwiere aangetref.
Die versmeltingsproduk is ’n dikwandige sigoot wat deur wind of water versprei word. Die meeste groenwiere is haploïede plante waarin die diploïede fase net deur die sigoot verteenwoordig word. Egte generasiewisseling waarvolgens die diploïede fase ook ’n volwaardige plant is, word by enkele verteenwoordigers van die Ulvaceae en Cladophoraceae aangetref.
Verteenwoordigers
Die eensellige groenwiere van die orde Volvocales, wat hoofsaaklik in varswater lewe, vorm dikwels kolonies (sinobia) van selle wat hul sweephare verloor. Die selle van so 'n kolonie word deur slym bymekaargehou. Seldeling vind binne die slymlaag plaas.
Mark Prudkin
Mark Prudkin (1 September 1898 – 24 September 1994) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sedmoy sputnik (1927), Bratya Karamazovy (1969), en Blondinka za uglom (1984).
Groenwier
Verteenwoordigers
Omdat die selle met plasmadrade aanmekaar verbind is, vorm hulle eintlik 'n meersellige organisme en nie 'n kolonie nie. Elke sel besit 2 sweephare, 'n rooi oogvlek en komvormige chloroplaste, en is met 'n gelatienagtige lagie omhul. Ongeslagtelike voortplanting vind plaas deurdat 'n aantal selle deel om sestiensellige bolle te vorm wat in die sentrale holte afgeskei word. Die bolle word vrygelaat sodra die wand skeur en kan sodoende nuwe kolonies vorm.
Ook net 'n paar selle is by geslagtelike voortplanting betrokke. Na 'n periode van rus kan die sigoot in 'n nuwe kolonie ontwikkel. Spesies van die genus Volvox is baie bekend omdat hulle oral in varswater voorkom. Hierdie wiere is vir die eerste keer deur Antonie van Leeuwenhoek beskryf. Die orde Chlorococcales bevat eensellige wiere sowel as kolonievormende spesies. Die bekendste spesies is die wat tot die varswatergenera Chlorococcum en Scenedesmus behoort. ’n Besondere kenmerk van die Scenedesmus is hul vier- tot agtsellige kolonies met die naaldvormige uitsteeksels op die hoeke.
Selle van die Chlorococcum het 'n dik wand en ’n onreëlmatige vorm. Die orde Ulotrichaes bestaan uit 'n groot aantal draadvormige spesies waarvan sommige vertak is en ander nie. Die bekendste wier, die eensellige groenwier Protococcus viridis, behoort tot hierdie groep en is verantwoordelik vir die groen kleur van klam mure en hout. Nog 'n spesie is die onvertakte Ulotrix, wat ringvormige chloroplaste het. 'n Groot verskeidenheid spesies vorm 'n deel van die genus Cladophora (orde Cladophorates).
Lede van hierdie groep wiere kom in verskeie watersoorte voor en hulle vertakte drade is meestal met die bodem vergroei. Die draadvormige lede van die Oedogoniales vertoon 'n buitengewone manier van seldeling. Aan die eindpunte van die selle word ’n spleet en 'n uitwendige ring van selwandmateriaal gevorm.
Na kerndeling rek die ring hom self uit sodat die sel langer en 'n selwand gevorm word. Omdat hierdie ring nie heeltemal aan die eindpunt van die sel gevorm word nie, bly 'n kapvormige deel agter wat kenmerkend vir hierdie spesie is. Spesies van die ordes Siphonales en Siphonocladales lewe in tropiese oseane, hoewel 'n paar ook in varswater gevind kan word.
Lede van die orde Charales lyk baie meer soos hoër plante as wiere. As gevolg hiervan word hulle dikwels as 'n afsonderlike afdeling van die planteryk beskou. Die twee bekendste genera van die Charales is die Chara en die Nitella. Die Chara het kransvormig gerangskikte sytakkies en die Nitella het gevurkte sytakkies. Charales word sowel in vars- as in brakwater aangetref en is bale gevoelig vir waterbesoedeling. Sekere groenwiere is parasities, soos onder meer die Cephaleuros, wat roes in teeplantasies veroorsaak, en die Chlorella vulgaris, wat in die dermselle van varswaterpoliepe lewe.
Groenwiere word nie in dieselfde mate as rooi- en bruinwiere vir voedingsdoeleindes gebruik nie, maar spesies van die Ulva en Enteromorpha word in Oosterse lande geëet. Lede van die orde Conjugatae (jukwiere) vorm 'n afsonderlike groep groenwiere. Hierdie wiere is hoofsaaklik varswaterwiere en is anders as al die ander groenwiere deurdat hulle nie voortplantingselle met sweephare vorm nie.
1 Tessalonisense
1 Tessalonisense is die 13de boek in die Nuwe Testament van die Bybel. Hierdie boek is 'n brief wat gerig is aan 'n jong gemeente wat deur Paulus gestig is in Tessalonika, die hoofstad van die Romeinse provinsie Masedonië. Nadat Timoteus gunstig berig het oor die gemeente, skryf Paulus om God te dank vir hulle standvastigheid in geloof, liefde en hoop. Verder beantwoord hy vrae wat opgeduik het oor die wederkoms van die Here. Die gemeente het 'n spoedige wederkoms verwag, maar nou dat dit uitbly, ontstaan vrae soos: Wanneer kom die Here?, Sal gelowiges wat voor die wederkoms te sterwe kom, deel hê aan die wederkoms? Die gemeente word verseker dat die Here sal kom en dat al die gelowiges dan saam met Hom sal lewe. God verwag ondertussen van die gelowiges dat hulle hulle werk met blydskap moet doen.
Romualdas Ramanauskas
Romualdas Ramanauskas (gebore 4 Februarie 1950) is 'n Sowjetse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Chelovek-nevidimka (1984), Evropeyskaya istoriya (1984), Pokhishcheniye charodeya (1989), en Istota (2000).
Jamantsoeg
Jamantsoeg (Russies: Яманцуг) is 'n dorpie in Priwolzje-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Natjsalowo Plaaslike Munisipaliteit en lê oorkant die Boldarivier van die rajon en munisipaliteit se setel, Natsjalowo.
Ford Essex V6-enjin (VK)
Die Ford Essex V6-enjin was 'n 60° V6-enjin wat tussen 1966 en 1988 gebou is deur die Ford Motormaatskappy in die Verenigde Koninkryk en tot in 2000 in Suid-Afrika, hoewel meeste by die Ford-enjinaanleg in Dagenham, Essex gebou is, wat die enjin sy naam gee. Dit is nou verwant aan die Ford Essex V4-enjin wat geproduseer is in verplasings van 1,7 L en 2,0 L. Albei enjins het verskeie onderdele gedeel, aangesien die Essex V6 direk afgelei is van die Essex V4; die 2,0 L Essex V4 en die 3,0 L Essex V6 het in werklikheid presies dieselfde boor en slag en deel verskeie komponente.
Geskiedenis
Die Essex V4 en V6 is hoofsaaklik ontwerp om die verouderde inlynvier- en sessilinder Ford Zephyr-enjin te vervang. Ford RS=handelaars het ook 'n aantal prestasiemodifikasies aangebied vir die Essex V6 genaamd GP1 (Groep 1) en Series X; die GP1-pakket het 'n 40 DFI5 Weber vergasser, die Series X-modifikasies met dieselfde groter inlaat- en uitlaatkleppe as die GP1, maar ook 'n nuwe inlaatspruitstuk wat ontwerp is vir die 3 tweekeel 42 DCNF Weber-vergassers gevoer deur 'n elektriese brandstofpomp wat 138 kW gelewer het, maar die standaard nokas is behou.
Suid-Afrika
In Suid-Afrika het die enjin se produksie voortgegaan vanaf 1982 tot April 2000 vir gebruik in die Sapphire sedan- en Sierra-voertuie en Courier-bakkies. Laat in die produksieperiode is dit toegerus met 'n Lucas-beheerde elektroniese brandstofinspuiting wat ontwerp is deur SAMCOR (Suid-Afrikaanse Motorkorporasie - nou Ford SA) in samewerking met die Universiteit van Pretoria se ingenieursafdeling. Hierdie omskakeling het gelei tot 'n kragverhoging vanaf 103 kW van die standaard 3.0-weergawe, tot 117 kW vir die brandstofinspuitingweergawe, plus 'n nuttige hupstoot in brandstofekonomie. Slegs ongeveer 1 600 van die EFI-variante is gedurende 1992 en 1993 vervaardig. In Oktober 1997 is die 3.0L vergroot tot 3.4L deur die silinders uit te boor. Die fabrieksgereedskap by die fabriek is in 2000 geskrap en verkoop om plek te maak vir die vervaardiging van 'n nuwe viersilinder OHC-enjin. Die oorblywende ou voorraad van 3.4 L enjins is as kratenjins verkoop.
Bivinus van Gorze
Bivinus van Gorze (810/830 - 863) was die Frankiese grondlegger van die Bivinide-familie. Hy was getroud met 'n dogter (moontlik Richildis) van Boso die Ouere. Bivinus was die seun van graaf Richard van Amiens. Hy was graaf van die Ardenne en vanaf 842 moontlik ook graaf van Metz. Tussen 855 en 856 het koning Lotarius II van Lorraine hom as leke-ab van die Gorze-abdy aangestel. Onder sy bewind het die abdy egter verval en 'n gebrek aan dissipline het onder hom posgevat. Hy is gevolglik gedwing om die pos in 863 aan 'n klerk genaamd Betton af te staan.
Ford Essex V6-enjin (VK)
Voertuie wat die Essex V6 gebruik het
Die Essex V6 is in 'n groot verskeidenheid motors gepas, van Ford sowel as van kleiner spesialisvervaardigers wat Ford-enjins gebruik het. Sommige hiervan was:
Bivinus van Gorze
Kinders
Sy kinders sluit in:
1999 Australiese Grand Prix
Die 1999 Formule Een Australiese Grand Prix is op 7 Maart 1999 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Eddie Irvine in 'n Ferrari gewen.
Matthew McNulty
Matthew McNulty (gebore 14 Desember 1982) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Misfits (2009), The Musketeers (2014), en The Terror (2018).
Hans Howes
Hans Howes (gebore 18 Februarie 1943) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Terminal Velocity (1994), Seabiscuit (2003), Lucky You (2007), en There Will Be Blood (2007).
Hamigera dendyi
Hamigera dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hamigera en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Shaw.
Saffraan (kleur)
Saffraan is die goudgeel kleur van die punt van die saffraanblomdraad, waaruit die spesery saffraan verkry word.
2007 Chinese Grand Prix
Die 2007 Formule Een Chinese Grand Prix is op 7 Oktober 2007 op die Shanghai Internasionale Renbaan in China gehou. Dit was die sestiende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Kimi Räikkönen in 'n Ferrari gewen.
Saffraan (kleur)
Die eerste opgetekende gebruik van saffraan as 'n kleurnaam in Engels was in 1200.
Mikhail Remizov
Mikhail Remizov (9 November 1948 – 17 September 2015) was 'n Sowjetse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Life Is Beautiful (1979), Pod severnym siyaniyem (1990), en 07-y menyaet kurs (2007), en in die televisiereeks Zakrytaya shkola (2011).
Saffraan (kleur)
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word saffraan as volg voorgestel:
Hermann Kallenbach
Hermann Kallenbach (Žemaičių Naumiestis, Russiese Ryk [nou deel van Litaue], 1 Maart 1871 – 22 Maart 1945) was 'n Suid-Afrikaanse argitek en sakeman van Duits-Joodse afkoms wat vir die ontwerp van sommige van die mooiste NG kerke in Suid-Afrika verantwoordelik was. Hy het in vennootskap met A. Reynolds tussen omstreeks 1904 en 1908 NG kerke in die destydse Transvaal, Vrystaat en Kaapland ontwerp, onder meer vir die NG gemeente Jeppestown, wat as een van die aantreklikste kerke van enige genootskap in Johannesburg beskou word, op Laingsburg, Barkly-Oos en Riversdal. Ander geboue wat hy ontwerp het, sluit die Joodse sinagoge in Benoni en Krugersdorp, die Lewis & Marks-gebou (1937) in Johannesburg se middestad en die Langlaagte-weeshuis in.
Herkoms en opleiding
Kallenbach is Žemaičių Naumiestis, Russiese Ryk (nou Litaue), gebore as die derde oudste van die sewe kinders van die Hebreeuse onderwyser Kalman Leib Kallenbach en sy vrou, Rachel. Hy ontvang sy onderwys aan die Tilsit-kollege in Duitsland van 1882 tot 1890. Hy studeer argitektuur in Strelitz, Stuttgart en München en verrig sy militêre diens met die Koninklike Ingenieurs in München van Oktober 1894 tot Oktober 1985. In 1896 kom hy na Suid-Afrika in vestig hom in Johannesburg. Blykbaar het twee van sy broers hom hierheen vergesel. Kort ná sy aankoms het hy ’n vennootskap gesluit met ene Philips. Die plan vir die Maurice-gebou (1897) is deur die vennote opgestel en onderteken.
In Durban en Johannesburg
Omstreeks 1903 keer Kallenbach terug na die Goudstad, waar hy in vennootskap was met Philips, maar ná 1903 blykbaar met A. Reynolds. Sekere geboue van dié vennootskap dateer van 1903. Hulle het kantore gehad in Durban, Johannesburg en Pretoria. Baie min is vandag nog oor Reynolds bekend. Hy was omstreeks 1899 blykbaar in vennootskap met G.G. Fleming, maar teen 1903 met Kallenbach. Tydens die Tweede vryheidsoorlog het hy die Goudstad verlaat en teen 1903 nog daar gewoon. Terug in Johannesburg het hy in Van Beekstraat in die weste van die middestad (naby die huidige Ellispark-stadion) gaan woon en in vennootskap met Kallenbach gebly tot omstreeks 1907, waarna geen rekords oor hom behoue gebly het nie.
Vriendskap met Gandhi
Volgens die Indian Opinion van 28 Januarie 1955 het Kallenbach Mohandas Gandhi in 1904 ontmoet (ander bronne vermeld 1906). Gandhi het ’n perseel by Kallenbach in Pretoria gehuur. Hul vriendskap het ’n belangrike deel van Kallenbach se lewe geword en Gandhi se geskrifte bied die enigste karaktersketse van Kallenbach wat tot dusver aan die lig gekom het. Gandhi skryf Kallenbach was baie lief vir weelde en uitspattigheid. Hy het luukseartikels ingevoer en later met grond en dorpsontwikkeling gespekuleer. Dis hoe dit gebeur het dat Kallenbach-rylaan in Linksfield Ridge, Johannesburg, na hom genoem is. Hy het glo ook dié voorstad besit en self daar gewoon. Hy was blykbaar verantwoordelik vir die bou van Munro-rylaan en het Sylviapas met behulp van enige arbeiders gebou. Danksy sy rykdom het Kallenbach die vryheid gehad om aandag aan al sy ander belange te skenk en het hy bedrewe vennote aangestel wat moes omsien na sy argiteksfirma.
Vennootskap met Kennedy
Kallenbach het deurgaans die belangrikheid van ’n fikse, gesonde lewe beklemtoon. Hy was ’n vrugte-eter en in ’n sekere stadium van sy lewe het ene Sandor hom leer boks. Nog ontwrigting van sy argiteksfirma was toe hy in November 1913 in hegtenis geneem is op Newcastle vir sy deelname aan ’n protesoptog. Hy is ná etlike weke vrygelaat nadat die koloniale sekretaris in Londen tussenbeide getree het.
Die vennote Kallenbach en Kennedy het ingeskryf vir die wedstryd vir die ontwerp van die nuwe sinagoge in Wolmaransstraat, Johannesburg, omstreeks 1911, maar die wenner was T. Schaerer. Nietemin het Kallenbach die opdrag gekry vir die ontwerp van die Griekse Ortodokse kerk van St. Konstantyn die Grote (1912–1913) in dieselfde straat en het hy waarskynlik dieselfde of soortgelyke ontwerpe vir albei geboue voorgelê, aangesien albei geboue in ’n Bisantynse styl ontwerp is en ’n reuse-koepel het.
Meisieskoshuis, Langlaagte-weeshuis
Omstreeks 1906 was die plan deur Kallenbach en Reynolds vir die nuwe meisieskoshuis van die Langlaagte-weeshuis reeds geruime tyd gemaak. Die ontwerp was vir 'n gebou wat 150 meisies sou kon huisves. Dit sou 150 voet lank en 75 breed wees, uit twee verdiepings bestaan en £11 000 kos. Ds. Abraham Kriel was nie van plan om meer as £4 500 aan die gebou te bestee nie. Kallenbach het verklaar dat hy daarvoor geen kans sien nie, maar hy was gewillig om sy vergoeding te ontvang volgens die kontant-uitgawe aan die gebou. Die werk is nie aan 'n kontrakteur toevertrou nie, maar werkslui is daarvoor aangestel, onder toesig van J. Overbeek, die weeshuistimmerman. Twee hoekstene vir dié gebou is op 4 September 1907 gelê deur mev. genl. Piet Joubert en ds. H.S. Bosman onderskeidelik. Die naam Talita Kumi is aan die gebou gegee.
By voltooiing het ds. Kriel aan die argitek meegedeel die boukoste was £4 550 13s. 10d. Kallenbach het uitgeroep: "That's a miracle!" Alles is gebou ooreenkomstig die argitek se plan tot in die fynste besonderhede. Op die dag van die gebou se opening was daar 'n groot skare teenwoordig. Kallenbach het die sleutel aan ds. Kriel oorhandig en 'n kort toespraak gelewer. Onder meer hy gesê: "Toe ds. Kriel dit verklaar het dat hy nie wou bou vir die som deur ons genoem nie, en dat hy self die werk in hande sou neem, het ek dit ten sterkste afgekeur, aangesien dit meer werk en verantwoordelikheid op ds. Kriel se skouers en op dié van die argitekte sou werp. Maar ons het hom tog ondersteun omdat ons geweet het wat hy vir die inrigting oor het." (Ds. Kriel en Kallenbach is terloops albei op 1 Maart gebore, onderskeidelik in 1850 en 1871.)
In Engeland
In 1914 verlaat Kallenbach Suid-Afrika saam met Gandhi en sy vrou. Kallenbach wou hulle na Indië vergesel, maar is verhoed deur die Britse owerheid weens sy Duitse herkoms omdat die Eerste Wêreldoorlog toe al aan die gang moes gewees het. Gandhi het hieroor geskryf: “Dit was baie swaar om afskeid van mnr. Kallenbach te neem, maar ek kon sien dat sy pyn groter as myne was. As hy Indië toe kon gekom het, sou hy vandag die eenvoudige lewe van ’n boer of wewer gelei het. Nou is hy in Suid-Afrika waar hy sy ou lewe lei van flinke handel as argitek.”
Kallenbach het etlike jare in Brittanje vertoef, waar hy ’n geesgenoot van Olive Schreiner was. Dit blyk uit ’n uittreksel uit ’n biografie oor haar waarin sy melding maak van “Hermann Kallenbach, ’n Duitse sakeman, het hom gevestig aan die Witwatersrand om 1896. ’n Vennoot van Gandhi wat gekorrespondeer het met Tolstoi en glo aan vegetarianisme.” Hy het Schreiner tydens haar verblyf in Londen gehelp met haar dieet en takies vir haar verrig, veral terwyl sy ongesteld was. Kallenbach is geruime tyd tydens die Oorlog aangehou in die aanhoudingskamp vir vreemdelinge in Douglas op die Eiland Man.
Terug in Suid-Afrika
Dis nie seker wanneer hy na Suid-Afrika teruggekeer het nie, maar hy word weer vermeld in die 1921-uitgawe van die United Transvaal Directory, hoewel nie as argitek nie. Al het sy vriendskap met Gandhi voortgeduur, blyk dit dat Kallenbach in Johannesburg teruggekeer het na sy beroepslewe en Sionisme. Die Rand Daily Mail skryf op 26 Maart 1945: "Hy was ’n Sionis, maar vir hom was dit nie ’n negatiewe verskynsel nie. Vir hom was die moderne Palestina ’n etiese en maatskaplike proefneming met ’n boodskap vir die Jodedom en die wêreld."
Ná sy terugkeer na Suid-Afrika het Kallenbach A.M. Kennedy oorreed om Kanada te verlaat en die ou vennootskap omstreeks 1921 te hervat. Luidens gerugte was Kallenbach die sakeman in die vennootskap wat die werk ingebring het, gerugsteun deur Kennedy se sterkpunte in die kantoor. Van ongeveer 1923/’24 het die vennote heelwat geboue in Durban, Pretoria en Johannesburg ontwerp. In 1928 het A.S. Furner by die firma aangesluit. Argitektonies gesproke was die firma se rykste jare tussen 1928 en Kallenbach se dood in 1945 omdat Furner ’n begaafde ontwerper was wat bewus was tendense in moderne argitektuur wêreldwyd.
Dood
Kallenbach se laaste buitelandse besoek was aan Indië en Gandhi in 1945. Tydens dié besoek het Gandhi Kallenbach probeer oorreed om die Nazi-holocaust te vergewe, maar Kallenbach het gesê hy kon dit nie doen nie. In die 1940’s het hy ’n eenvoudige baksteenhuis vir die Gandhi-familie wat nog in Phoenix gewoon het, ontwerp en is enkele weke later oorlede. Sy biblioteek van sowat 5 000 boeke is in 1955 na die Universiteit van Jerusalem gestuur soos hy in sy testament versoek het en die grootste deel van sy rykdom is tot voordeel van Israel bemaak.
'n Biografie oor Hermann Kallenbach, geskryf deur Isa Sarid, die dogter van sy susterskind Hanna Lazar en Christian Bartolf, skets Kallenbach se persoonlikheid en sy vriendskap met Gandhi breedvoerig. In sy boek, Great Soul: Mahatma Gandhi and his struggles with India, haal Joseph Lelyveld die kultuurhistorikus Tripid Suhrud aan waar hy beweer: "Hulle as 'n paartjie." Dié stelling het tot omstredenheid aanleiding gegee. Nietemin dui Gandhi se briefwisseling met Kallenbach op die diep wedersydse respek wat die twee vir mekaar gehad het en hoe hulle mekaar se idees beïnvloed het. Lelyveld het later gesê sy bedoeling was nooit om die vriendskap in 'n seksuele lig te beskryf nie. In Julie 2012 het die Indiese regering die Gandhi-Kallenbach-argief vir meer as $1,2 miljoen op 'n veiling deur Sotheby's aangekoop.
In 2012 het die skrywer en fotograaf Shimon Lev in sy boek Soulmates: The The Story of Mahatma Gandhi and Hermann Kallenbach die verhouding uitgebeeld tussen die twee idealiste en Gandhi se houding jeens Zionisme.
Steve Howey (akteur)
Steve Howey (gebore 12 Julie 1977) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente DOA: Dead or Alive (2006), Bride Wars (2009), en Something Borrowed (2011), en in die televisiereeks Shameless (2011).
Beheerklep
'n Beheerklep word gebruik om vloeitempo te beheer in 'n pyp. Die drukval geskied adiabaties (geen hitte word oorgedra nie).
Klep tipe
Gewoonlik word koeëlkleppe (Engels: globe valve) gebruik as beheerkleppe omdat dit die beste beheer gee.
Josip Horvat Međimurec
Josip Horvat Međimurec (* 18 Februarie 1904 in Čakovec, Kroasië; † 2 Julie 1945 in Zagreb) was 'n Kroatiese skilder.
Beheerklep
Klep tipe
Vloeikarakteristieke
Dit is belangrik dat 'n beheerklep die regte vloeikarakteristieke het. Met ander woorde, dit moet die vloei maklik beheer. As jy byvoorbeeld stort, wil jy nie hê dat die krane te sensitief moet wees nie, want anders gaan jy baie sukkel om die regte temperatuur te kry. Jy gaan die kraan slegs 'n klein bietjie moet draai en gewoonlik gaan dit te veel wees. Dit is beter as 'n kraan eerder bietjie traag/onsensitief as te sensitief is.
Kleppe kan verskillende vloeikarakteristieke hê:
Die algemene vergelyking vir 'n gelyke persentasieklep is die volgende: