cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burberry
Burberry Group Plc is 'n Britse modehuis vir luukse klere wat sy hoofkwartier in Londen, Engeland het. Die onderneming, wat oorspronklik op buiteklere gefokus het, is in 1856 deur die 21-jarige Thomas Burberry gestig met die opening van sy eerste winkel in Basingstoke, Hampshire. Later het die modehuis tot die mark vir luukse mode toegetree met die ontwikkeling van gabardien in 1879, 'n waterdigte tekstielvesel wat kan "asemhaal" en uitsluitlik deur Burberry vervaardig is, en die opening van sy eerste modewinkel in Haymarket, 'n straat in Sentraal-Londen. Burberry se kenmerkende 45 graad-ruitpatroon, wat onder meer vir serpe gebruik is, het sy belangrikste – en mees gekopieerde – handelsmerke geword, net soos sy befaamde soldatejas (trenchcoat) wat, soos sy Engelse naam aandui, oorspronklik ontwerp is vir soldate wat dit tydens die Eerste Wêreldoorlog in loopgrawe gedra het. Dié jas, wat 'n tydlose mode-item geword het, was meer as 150 jaar lank in slegs twee kleure beskikbaar – kakie (stofkleurig) en swart – voordat in 2015 jasse vir sowel here as dames vir die eerste keer in rooi, wit en heuningkleur vervaardig is.
Burberry, wat naas mode ook 'n verskeidenheid bybehore, geure, sonbrille en skoonheidsmiddels bemark, was tot 1955 'n onafhanklike famile-onderneming. Intussen word dit as 'n publieke maatskappy bedryf waarvan die aandele op die Londense Effektebeurs genoteer word en deel uitmaak van die FTSE 100-indeks. Die onderneming bedryf meer as 500 modewinkels in 'n vyftigtal lande (waaronder vier in Suid-Afrika), maar verkoop sy produkte ook in konsessiewinkels.
Burberry het gaandeweg 'n vaste bestanddeel van Britse leefstyl en modekultuur geword, soos weerspieël word in sy status as hofleweransier vir koningin Elizabeth II en Charles, Prins van Wallis. Burberry se buiteklere is deur Britse militariste, Suidpool-verkenners en lugvaartpioniers gedra. Sy suksesvolle bemarkingstrategieë het teen die middel van die 20ste eeu op bekende persoonlikhede uit die vermaaklikheidsbedryf gefokus. Burberry se produkte word in die Verenigde Koninkryk ontwerp en hier (onder meer in Burberry se gabardien-wewery in Cross Hills, 'n dorpie naby Keighley, en die soldatejas-aanleg in Castleford, Yorkshire, Noord-Engeland ) en elders in Europa vervaardig.
Eksterne skakels
Digitale bemarking
Dryfvermoë
In wetenskap is die dryfvermoë (Engels: buoyancy) 'n opwaartse krag wat uitgeoefen word deur 'n vloeistof teen die gewig van 'n voorwerp wat in die vloeistof gedompel is.
Enige voorwerp, heeltemal of gedeeltelik gedompel in 'n vloeistof, word opgestoot deur 'n krag gelyk aan die gewig van die vloeistof wat deur die voorwerp verplaas word. - Archimedes
Dus, gestel 'n voorwerp i met 'n sekere digtheid, lengte, breedte en hoogte: ρ, L, B, H. Dit dryf x meter diep in die water. x kan dan soos volg uitgedruk word:
In die algemeen is: F = mg
Gewig van verplaaste water:
Tairoa
Die S.S. Tairoa was 'n Britse vragksip wat tydens die Tweede Wêreldoorlog voor die kus van Namibië deur die Duitse oorlogskip Admiral Graf Spee gekelder is met 'n torpedo.
Die Tairoa van 7 983 ton is in 1920 gebou en was die eiendom van die Shaw, Savill and Albion Line van Londen. Dit was onderweg van Brisbane in Australië na Londen met 'n vrag van 12 000 ton bevrore vleis, kaas, botter, wol, lood en algemene vrag toe dit op 3 Desember 1939 op 'n afstand van 1 050 km suidoos van St. Helena deur die Graf Spee voorgekeer is. Om te voorkom dat die Graf Spee se posisie bekend word, is die Tairoa beveel om geen noodsein uit te stuur nie. Toe die marconis dit wel doen, skiet die Graf Spee. Nogtans doen die marconis dit weer en bombardeer die Graf Spee die Tairoa weer. Die Tairoa is so beskadig dat dit nie verder kon vaar nie. Al die 81 bemanningslede, insluitende kapt. William B.S. Starr, is krygsgevange aan boord die Graf Spee geneem. Daar was slegs 5 beseerdes en geen gesneuweldes nie. Daarna is die Tairoa gekelder. Op 6 Desember is die meeste krygsgevangenes na die Altmark oorgeplaas en saam met die gevangenes van die Doric Star na Europa gebring.
Dryfvermoë
Volgens Archimedes se beginsel is F_w = F_i. Dus:
Waar:
Relatiewe digtheid
Die massa van 1 kubieke sentimeter van enige stof is die relatiewe digtheid van daar­die stof. Die relatiewe digtheid van water is 1,0, dié van lood 11,41 en dié van hout gemid­ deld 0,8. Enige voorwerp met 'n relatiewe digtheid van minder as 1,0 sal in vars water dryf, en sy dryfvermoë is die resultaat van die verskil tussen sy eie relatiewe digtheid en dié van water. Enige voorwerp met 'n rela­tiewe digtheid van meer as 1,0 se massa is groter as die water wat dit verplaas, en dit sal dus sink.
By mense
Hoewel die verskillende dele van die menslike liggaam in relatiewe digtheid ver­skil, is die gemiddelde relatiewe digtheid van die liggaam effens minder as 1,0. Die liggaam sal dus dryf. Die dryfvermoë is egter min, en as die liggaam regop in die water dryf, sal net die boonste deel van die kop bo die water uit­steek. Om dus te kan asemhaal, moet 'n swemmer op sy rug lê sodat sy gesig bo die water uitsteek.
Die longe, wat soos twee groot sponse vol lug is, speel 'n belangrike rol in die dryfver­moë van die liggaam. 'n Swemmer wat sy mond en neus nie bo die water kan hou nie, asem water in en dit vul sy longe. Hierdie ver­plasing van lug deur water verhoog die lig­gaam se gemiddelde relatiewe digtheid. As albei longe feitlik met water gevul is, sal die swemmer begin sink, en hy sal verdrink tensy hulp opdaag.
Coenraad Jacob Temminck
Coenraad Jacob Temminck (31 Maart 1778 – 30 Januarie 1858) was 'n Nederlandse aristokraat, dierkundige en direkteur van 'n museum.
Temminck is gebore in Amsterdam in Nederland. Sy vader was Jacob Temminck, tesourier van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie en op goeie voet met vele reisigers en handelaars. Hy het 'n groot versameling voëls van sy pa ge-erf. Sy vader was 'n goeie vriend van Francois le Vaillant wat hóm ook geadviseer het.
Sy werke  Manuel d'ornithologie, Tableau systématique des oiseaux qui se trouvent en Europa (1815) was die standaard werk oor Europese voëls vir baie jare. Hy was ook die outeur van Histoire naturelle générale des Pigeons et des Gallinacées (1813–1817), Nouveau Recueil de Planches coloriées d'Oiseaux (1820–1839) en het baie bydraes gemaak tot die soogdier afdeling van Philipp Franz von Siebold se Fauna japonica (1844–1850).
Temminck was ook die eerste direkteur van die National Museum of Natural History in Leiden van 1820 tot en met sy dood. In 1831 was 'n verkies as die buitelandse lid van Royal Swedish Academy of Sciences. In 1836 word hy 'n lid van die Royal Institute, die voorganger van die Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences.
Hy sterf op 30 Januarie 1858 in Leiden, Nederland.
Hy, in samewerking met Heinrich Kuhl, is die outeur van beskrywings van papegaaie, insluitende Platycercus icterotis 'n tipe papegaai. 'n Stertlose mutant van 'n Gallus lafayettii, 'n tipe hoender, was beskryf deur hom in 1807 en wat die Engelse naturalis Charles Darwin verkeerdelik ontken het dat dit nie bestaan nie.
Japan Nasionale Roete 356
Japan Nasionale Roete 356 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Coenraad Jacob Temminck
Baie spesies se binomiale name is na hom vernoem.
SECAM
duimnael|regs|250px|Die verspreiding van die SECAM-standaard: Lande met SECAM-kleurtelevisie word geel vertoon SECAM (Franse afkorting vir Séquentiel couleur à mémoire) is die Franse standaard vir kleurtelevisie wat as SECAM 3 in 1967 in Frankryk, die destydse Sowjetunie, en later ook in ander Oos-Europese lande ingevoer is. Dit is 'n verbeterde weergawe van die Amerikaanse NTSC-standaard, wat faseverskuiwings en die kleurvervalsings, wat daardeur ontstaan, verhinder.
MESECAM
MESECAM ('n afkorting van Middle Eastern SECAM) is 'n metode om SECAM-programme met gemodifiseerde PAL-VHS-videomasjiene op te neem. MESECAM-masjiene is altyd ook geskik vir die Duitse PAL-standaard en word gewoonlik in Oos-Europese en oorsese lande vervaardig. Die MESECAM-tegnologie is nie geskik vir die weergee van Franse SECAM-kleurprogramme nie.
Peter Lupus
Peter Lupus (gebore 17 Junie 1932) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hercules and the Tyrants of Babylon (1964), Goliath at the Conquest of Damascus (1965), en Challenge of the Gladiator (1965), en in die televisiereeks Mission: Impossible (1966).
Mauna Kea-sterrewag
duimnael|regs|260px|Die koepels van die Subaru-teleskoop, die twee Keck-teleskope en van die IRTF op [[Mauna Kea]]
Die sterrewagte op die vulkaan Mauna Kea behoort tot die mees gesofistikeerde astronomiese navorsingsinstellings ter wêreld. Alhoewel die teleskope deur verskeie universiteite en instellings uit altesaam elf lande beheer word, word na hulle gewoonlik as die Mauna Kea-sterrewag verwys.
Tussen 1968 en 1999 is altesaam nege spieëlteleskope vir die optiese en infrarooi-spektrum in bedryf gestel, waaronder die Gemini North- en Subaru-teleskope met 8-meter-hoofspieëls en die twee teleskope van die W. M. Keck-sterrewag. Die laasgenoemdes se hoofspieël het 'n deursnee van 10 meter en bestaan uit talle kleiner seshoekige segmente wat bymekaargevoeg is. Hulle was tot by Julie 2007 die grootste optiese teleskope ter wêreld (die huidige rekordhouer is die Spaanse Gran Telescopio Canarias met sy hoofspieël van 10,4 meter). Die twee teleskope kan ook gemeenskaplik as'n optiese interferometer gebruik word.
Naas die optiese teleskope is daar ook drie instrumente vir die submillimeter-spektrum (mikrogolwe). Die Submillimeter Array, wat uit agt antenne met 'n deursnee van ses meter elk bestaan, is eers in 2002 in bedryf gestel. Daarnaas huisves die Mauna Kea-sterrewag nog 'n radioteleskoop met 'n deursnee van 25 meter wat saam met ander radioteleskope elders in die wêreld as 'n radio-astronomiese interferometer ingespan word.
Geske
Geske is 'n ou Duitse vroulike voornaam van Oos-Friesiese oorsprong en ook die familienaam van die volgende persone:
Mauna Kea-sterrewag
Die huisvesting vir sterrekundige navorsers is benede die piek teen 'n hoogte van 2 835 meter geleë, terwyl 'n inligtingsentrum teen 'n hoogte van 2 775 meter opgerig is. Vanweë Mauna Kea se groot hoogte word wetenskaplikes en ander besoekers aangeraai om eers 30 minute lank in die laer geleë geriewe te bly waar hulle hulself by die atmosferiese toestande kan aanpas voordat hulle die piek aandurf.
Paleis van Beaulieu
Die Paleis van Beaulieu (Engels: Palace of Beaulieu), ook bekend as New Hall, was noord van Chelmsford in Essex, Engeland, geleë.
Nadat dit verskeie kere van eienaar verwissel het, is dit in 1516, teen daardie tyd bekend as New Hall, aan koning Hendrik VIII verkoop teen £1 000 (in vandag se geld £421 000 of sowat R5 miljoen). Die koning het die huis in steen laat herbou teen £17 000, ’n groot bedrag in dié tyd. Hy het sy paleis die nuwe naam Beaulieu gegee, wat mooi plek beteken.
Op 23 Julie 1527 het Hendrik se hof by Beaulieu aangekom waar hulle, baie ongewoon, langer as ’n maand gebly het. In die geselskap was verskeie adellikes en hul vroue, onder andere Thomas Boleyn, burggraaf Rochford, die pa van Anna Boleyn. Dit is hier waar Hendrik, wat toe nog met Katherina van Aragon getroud was, planne beraam het om met Anna te trou.
Nadat Anna Boleyn onthoof is en Hendrik met Jane Seymore getrou het, het sy nuwe vrou hom oorreed om sy twee dogters uit sy vorige huwelike terug te bring na die koninklike hof. Maria is daarna toegelaat om weer in onder andere Beaulieu te bly. Anna Boleyn se dogter, koningin Elizabeth I, het die landgoed in 1573 aan Thomas Radcliffe, die 3de Graaf van Sussex, toegeken en hy het die noordelike vleuel laat herbou. Kort daarna het hy Elizabeth se koninklike wapen bo die hoofingang laat aanbring, waar dit steeds is. Dis is daarna vir £30 000 verkoop.
Tydens die Engelse Burgeroorlog het Oliver Cromwell in 1640 vir vyf sjielings besit geneem van die landgoed. Daarna het die landgoed weer verskeie kere van eienaar verwissel. In 1798 het Engelse nonne dit gekoop en ’n Katolieke skool daar geopen. New Hall-skool bestaan vandag nog en die koninklike wapen van Hendrik VIII hang in die skool se kapel.
In Februarie 2009 het die Time Team van die Britse Channel 4 opgrawings op die terrein gedoen. Die kapel, westelike vleuel en hekhuis is gevind.
Japan Nasionale Roete 357
Japan Nasionale Roete 357 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Cormac McCarthy
Cormac McCarthy (gebore Charles McCarthy; 20 Julie 1933 – 13 Junie 2023) was 'n Amerikaanse skrywer van romane, toneelstukke en rolprentdraaiboeke. In 2007 wen hy die Pulitzerprys vir Fiksie vir sy postapokaliptiese roman, The Road (2006), oor die verhouding tussen 'n pa en sy seun, nadat 'n gebeurtenis die wêreld verwoes het.
Erica flavicoma
Erica flavicoma is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
George Dantzig
George Dantzig was 'n Amerikaanse wiskundige en operasionele navorser. Gebore 8 November 1914 in Portland, Oregon, VSA, en oorlede op 13 Mei 2005 in Palo Alto, Kalifornië. Hy word as die "vader van lineêre programmering" beskou.
Dantzig het sy doktorsgraad in wiskunde van die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, in 1946 ontvang. In dieselfde jaar is hy aangewys as wiskunde raadgewer vir die VSA-Lugmaghoofkwartier. Die deurbraak wat Dantzig beroemd gemaak het was sy ontdekking van die simpleksmetode vir lineêre programmering (LP).
Sy betrokkenheid by die Amerikaanse oorlogspoging in en na die Tweede Wêreldoorlog het hom in aanraking gebring met 'n aantal optimeringsprobleme wat dieselfde lineêre eienskappe gehad het. Sy deurbraak in die ontwikkeling van die simpleksmetode het hom gelei tot die sistematisering van die veld. Dantzig was dan ook die eerste persoon om die algemene lineêre programmeringsprobleem te formuleer (1947) en sy wiskundige eienskappe te ondersoek.
Die ontwikkeling van die simpleksmetode is opgevolg met 'n reeks algoritmiese verbeterings wat sinvolle probleme binne die (uiters beperkte) berekeningsvermoë van korporatiewe en akademiese gebruikers van die tyd gebring het. Dit was nou vir gebruikers moontlik om 'n verskeidenheid van probleme in LP-vorm te giet en meganisties op te los.
Dantzig kan met reg die vader van lineêre programmering genoem word.
Die ontstaan van lineêre programmering as studieveld het byna onmiddellik gelei tot die veralgemening wiskundige programmering wat 'n omvattender definisie is waarin lineêre programmering net een veld is. Wiskundige programmering is vandag nog een van die twee of drie belangrikste velde in operasionele navorsing.
Hy het die gebruik van lineêre programmering ywerig aangemoedig deur onder meer 'n handboek oor die onderwerp te skryf - "Linear Programming and Extensions". Dié werk het in 1963 as 'n navorsingstudie van die Rand Corporation verskyn en is uitgegee deur Princeton University Press. In die tweede hoofstuk noem Dantzig die ekonome en wiskundiges wat tot die veld bygedra het en hulle werk. 'n Klassifisering van velde binne die omvattende veld van wiskundige programmering word hier aangetref; waarskynlik die eerste. (Dit is waarskynlik die enigste hoofstuk wat vandag nog gelees sal word – maar deur geskiedskrywers.)
Onder die eerbetonings wat Dantzig te beurt geval het tel die Von Neumann-prys vir operasionele navorsing in 1975.
Japan Nasionale Roete 358
Japan Nasionale Roete 358 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Brian Beacock
Brian Beacock (gebore 29 Maart 1966) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Racing Colt (2018).
Voortrekkerpers
duimnael|regs|270px|Adv. F.C. Erasmus was een van die ses Kapenaars wat in die Voortrekkerpers se eerste direksie gedien het.
Die Voortrekkerpers Beperk was 'n uitgewer van Afrikaanse nuusblaaie wat in 1936 gestig en op 1 April 1971 met die Afrikaanse Pers (1962) Beperk saamgesmelt het as Perskor.
Op 30 September 1935 het 'n groepie Kaapse Nasionaliste onder voorsitterskap van W.A. Hofmeyr op Stellenbosch besluit om 'n Afrikaanse Nasionale dagblad in Johannesburg op te rig. Die oogmerk was om Afrikaner-nasionalisme noord van die Vaalrivier te vestig en uit te bou. Daar is besluit om 'n maatskappy - Voortrekkerpers Beperk - met 'n kapitaal van 150 000 eenpond-aandele op te rig.
'n Geldinsameling is begin waarin Die Burger en Die Volksblad deurlopend 'n rol gespeel het deur die saak by hulle lesers te propageer. Mnr. Pieter Neethling van Stellenbosch het 5 000 pond bygedra en Naspers ook.
Daar was ook teenkanting teen die besluit en geldinsamelingsveldtog, onder andere van prof. L.J. du Plessis van Broederbond-faam, wat bang was dat "so 'n van elders ingevoerde blad" republikanisme in die Noorde sou demp.
Op 29 Januarie 1936 was die Akte van Oprigting en Statute gereed en op 3 Maart 1936 is Voortrekkerpers Beperk ingelyf. Van die eerste nege direksielede was ses Kapenaars, onder wie W.A. Hofmeyr, dr. D.F. Malan en F.C. Erasmus. Net N.J. van der Merwe, J.G. Strijdom en mev. M.M. Jansen was van buite.
Op 28 September 1937 het die dagbladfonds 87 250 pond beloop, waarvan Kaapland 57 persent bygedra het. Uiteindelik sou die Kaap 52,34 persent van die uitgereikte aandele opneem, Transvaal 29,17, die Vrystaat 14,87 en die res Natal en Suidwes-Afrika.
Nederlands Bijbelgenootschap
Die Nederlands Bijbelgenootschap ( Nederlandse Bybelgenootskap) is ’n vereniging wat hom beywer met die vertaling, verspreiding en voorligting oor die Bybel. Hierdie organisasie is in Haarlem geleë.
Voortrekkerpers
Die eerste uitgawe van Die Transvaler het op 1 Oktober 1937 verskyn.
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Die Nederlandse Bybelgenootskap is in 1814 op inisiatief van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap gestig.
Die Nederlandse Bybelgenootskap spits hom tot die verspreiding van Bybels toe en laat evangelisasiewerk aan ander organisasies oor.
Voortrekkerpers
Voortrekkerpers was vroeg in geldnood. Pogings in die jare veertig om die maatskappy met Naspers te amalgameer het misluk en die Noord-Suid-stryd het verdiep.
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Die eerste aktiwiteite was geskoei rondom die inkoop en uitdeel (of verkoop teen lae pryse) van Bybels of Bybelgedeeltes. Op 8 November 1815 berig die NBG in sy jaarverslag:
Voortrekkerpers
In 1965 het dit 'n openlike persstryd geword met die verskyning van Naspers se Sondagblad, Die Beeld, noord van die Vaalrivier in opposisie met Dagbreek en Landstem van die Afrikaanse Pers (1962) Beperk. Dit is besweer met die staking van albei blaaie en die verskyning op 29 November 1970 van Rapport, met 'n gelyke aandeelhouding vir die twee persgroepe daarin.
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Die NBG het ook Bybels in ander tale versprei. Vanaf 1823 lei die NBG Nederlandse taalkundiges op om die Bybel in Javaans en in ander Indonesiese tale te vertaal.
Hernubare energie
Die term hernubare energie (ook hernieubare energie) (wat dikwels ook volhoubare, herwinbare of duursame energie genoem word) verwys na natuurlike en (byna) onuitputlike energiebronne soos son- en geotermiese krag, getye- en windkrag wat vir tegniese kragopwekking gebruik kan word en fossielbrandstowwe soos steen- en bruinkool, aardgas en ru-olie in toenemende mate begin vervang.
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Vanaf 1847 het die NBG ook self Bybels uitgegee.
Meesleuring
Meesleuring (ook saamsleuring of saamsleping genoem; Engels: entrainment) is die proses waar die snelheid van stof A veroorsaak dat stof B, wat in stof A is, ook in daardie rigting beweeg. 'n Mens kry die volgende voorbeelde van meesleuring:
Hernubare energie
Omskrywing
Volgens die fisiese wette is die bogenoemde alternatiewe energiebronne streng gesproke nie "hernubaar" nie, maar kom voortdurend in natuurlike prosesse voor. Die straling van die son op die aarde word byvoorbeeld teruggestraal na die ruimte, vir 29% as lig en vir 71% as hitte. Die ontginning van hierdie duursame energiebronne beteken slegs dat 'n klein hoeveelheid energie vir die menslike gebruik benut word. Energieverbruik in die suiwer fisiese sin is nie denkbaar sonder dat die energie in die natuurlike prosesse teruggevoer word nie.
In teenstelling met die voortdurende natuurlike prosesse is die kragopwekking deur middel van fossielbrandstowwe geen duursame proses nie. Die groot voorrade kool, ru-olie en aardgas is oor 'n groot tydperk van enkele honderd miljoen jaar in 'n natuurlike proses deur die verrotting van biomassa gevorm, wat teoreties ook "hernubaar" sou kon wees. Tans het die verbruik van fossielbrandstowwe egter 'n peil bereik waar voorrade binne enkele dekades sal opraak of moet as gevolg van klimaatverwarming in die grond bly.
Selfs kernenergie in die vorm van kernsplitsing of kernversmelting is nie werklik hernubaar nie. Kernsplitsing benodig uraan of thorium as uitgangsmateriaal, waarvan die ontginbare voorrade beperk is. Sogenaamde kweekreaktors, wat in staat is om die hoeveelheid kloofbare materiaal te verhoog en in Frankryk en Rusland reeds in bedryf gestel is, sou 'n tydelike, maar dure en tegnologies ingewikkelde oplossing kon wees, tog is kernenergie in die meeste ontwikkelde lande weens die hoë koste wat die oprigting en onderhoud van 'n reaktor veroorsaak en die ongewenste byverskynsels soos radioaktiewe kernafval nou 'n tegnologie van die verlede wat langsamerhand afgeskaal word. Kernversmelting, wat die grondslag van 'n natuurlike kosmiese proses soos sonkrag vorm, is tans weens die moeilike handhawing van die plasmamengsel teen temperature van sowat 100 miljoen °C nog nie in die praktyk moontlik nie, aangesien 'n kragsentrale sommer net verniel word sodra die plasma per ongeluk met die materiaal van sy omgewing in aanraking kom. Die huidige teoretiese konsep van kernversmelting is egter ook nie denkbaar sonder litium as sy uitgangsmateriaal nie. Voorrade van hierdie grondstof sal vir 'n tydperk van sowat enkele duisend jaar beskikbaar wees, maar is nie onuitputlik nie.
Biomassa is 'n goeie voorbeeld van hernubare energiebronne. Die son fungeer hier as die energiebron vir die meeste natuurlike prosesse in die biosfeer, sodat biomassa as 'n duursame energiebron beskou word. Monokultuurverbouing van tipiese bioenergetiese gewasse soos suikerriet of raap behels egter 'n groot aantal vraagstukke in verband met omgewingsbewaring.
Problematiek
Oor 'n tydperk van sowat 500 000 jaar of 20 000 generasies het mense slegs gebruik gemaak van hernubare energie, waarby die tradisionele vuurplek lig en warmte opgelewer het. Kragopwekking deur middel van vuur is 'n uitvinding van slegs sowat 220 jaar gelede – die stoommasjien het destyds die nuwe tydperk van die nywerheidsomwenteling ingelui. Alhoewel die energie-verbrandingsproses oorwegend nie meer in ons eie huis plaasvind nie, is die konvensionele vuur nog steeds die belangrikste energiebron – al brand dit nou in kragsentrales of in enjins.
Die verbranding van fossiele energiebronne, maar ook van hout, het al dekades lank nadelige uitwerkings op die klimaat, wat as gevolg van die verhoogde kooldioksiedkonsentrasie grootskaals begin verander het, op die flora en fauna en selfs op historiese geboue, wat in nywerheidslande deur verbrandingsgasse ernstig beskadig is. Verbrandingsgasse bedreig ook die gesondheid en lewens van mense.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is die kommersiële gebruik van kernenergie as 'n moontlike alternatief vir die konvensionele vuur beskou, tog het die bydrae van die kernkragsentrales tot die kragopwekking in die meeste lande – met uitsondering van Frankryk en Litaue – steeds relatief klein gebly.
Terwyl selfs die mees gevorderde lande soos Frankryk en Duitsland probleme het met die tegniese beheersing van kernkrag in die geval van ongewenste insidente, het 'n aantal ongelukke in nywerheidslande tot 'n negatiewe herwaardering van kernenergie in baie Westerse lande gelei: In 1979 het die Amerikaanse reaktor in die kernkragsentrale Three Mile Island in Harrisburg (Pennsilvanië) twee dae lank feitlik buite beheer geraak. In 1986 het die ergste denkbare ongeluk in verband met kernenergie in die kernkragsentrale van Tsjernobil in die destydse Sowjetunie gebeur. Ná 'n reeks eksperimente, waarvoor die reaktor tegnies heeltemal nie geskik was nie, het dit onhanteerbaar geraak en ontplof. Die ontploffings en brande, wat gevolg het, het die kernkragsentrale in puin gelê en radioaktiwiteit dwarsoor Europa vrygesit. Sonder die onmiddellike maatreëls, wat getref is – die vuur in die reaktor is met sand en beton geblus –, sou die uitwerkings nog rampspoediger gewees het. Nogtans het duisende mense as gevolg van die ramp gesterf.
Stygende oliepryse en twyfel oor die politieke en ekonomiese betroubaarheid van belangrike verskafferlande lei teen die begin van die 21ste eeu ook tot 'n herwaardering van konvensionele energiebronne soos ru-olie en gas. Danksy die tegniese vooruitgang en dalende pryse vir elektrisiteit, wat met alternatiewe metodes opgewek is, styg die aandeel van hernubare energiebronne in lande soos Duitsland, Spanje en die Verenigde State vinnig.
Meesleuring
Meesleuring word beïnvloed deur:
Hernubare energie
Statistieke
Volgens die Global Status Report, wat in November 2005 vrygestel is, het hernubare energiebronne in 2004 in 17 persent van die wêreld se energiebehoeftes voorsien. Tans word veral biomassa op 'n nie-kommersiële basis vir plaaslike huishoudelike energieopwekking ingespan. Die tweede belangrikste bron van hernubare energie is waterkrag, alhoewel dikwels slegs kleiner waterkragsentrales tot by 10 MW as hernubare energiebronne beskou word aangesien die ekologiese en sosiale uitwerkings van groot damprojekte omstrede is.
Meesleuring
Meesleuring van druppels in 'n opwaartsbewegende gas
Om die geneigdheid te bepaal van druppels om saamgesleur te word deur 'n opwaartsbewegende gas, moet Stokes se wet gebruik word om die terminale snelheid van die druppel in die gas te bereken. Indien die terminale snelheid van die druppel laer is as die spoed waarteen die gas opbeweeg, gaan die druppel saamgesleur word. Daar is egter baie aannames wat gemaak moet word met hierdie metode. Die volgende eenvoudige metode kan egter gebruik word:
Hernubare energie
Statistieke
Die sogenaamde "nuwe hernubare energiebronne" - die moderne gebruik van biomassa, biobrandstowwe, "klein" waterkrag, windenergie, sonenergie, geotermiese energie en getye-kragsentrales – voorsien tans slegs in sowat 2 persent van die wêreld se energiebehoeftes, alhoewel hulle jaarlikse groei sedert 1990 jaarliks byna 20 persent beloop het.
Volgens die Global Status Report was daar in 2004 wêreldwyd
Meesleuring
Meesleuring van druppels in 'n opwaartsbewegende gas
Die volgende simbole is van toepassing:
Hernubare energie
Fisiese en tegniese potensiaal
Die inkomende sonstraling se energie is sowat 10 000 keer hoër as die huidige wêreldwye energieverbruik. Geotermiese en getye-energie kan in vergelyking hiermee net 'n klein, maar nogtans noemenswaardige bydrae lewer. In fisiese opsig staan meer energie ter beskikking as in die afsienbare toekoms benodig sal word.
Meesleuring
Meesleuring van druppels in 'n opwaartsbewegende gas
Die geneigdheid om druppels saam te sleur =
Hernubare energie
Fisiese en tegniese potensiaal
'n Aantal modelprojekte soos die nul-energie-huis en die bio-energiedorp het al die bewys gelewer dat die benodigde energie desentraal met hernubare energieë opgewek kan word. Maar ook grootskaalse desentrale projekte op die basis van hernubare energiebronne is denkbaar. Ondersoeke van die Duitse Sentrum vir Lug- en ruimtevaart (Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt) het getoon dat slegs min as 0,3 persent van alle beskikbare woestyngebiede in Noord-Afrika en in die Midde-Ooste benodig sal word om alle krag en drinkwater, wat in hierdie streke en Europa in die toekoms benodig sal word, deur middel van sonkragsentrales aan verbruikers te voorsien. Die Trans-Mediterranean Renewable Energy Cooperation (TREC), 'n internasionale netwerk van wetenskaplikes, politici en deskundiges uit die energiebedryf pleit vir 'n sodanige koöperatiewe ontginning van sonenergie wat deur windkragsentrales in die suide van Marokko – 'n gebied waar passatwinde waai – aangevul sou word.
Meesleuring
Meesleuring van druppels in 'n opwaartsbewegende gas
Die momentum van die gas = m \cdot v_g kg.m/s
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Na die Tweede Wêreldoorlog is die vertaalwerk ten bate van ander tale as Nederlands aan die Wêreldbond van Bybelgenootskappe oorgedra.
Hernubare energie
Fisiese en tegniese potensiaal
In 2009 het die Scientific American 'n aksieplan gepubliseer om 100 persent van die planeet met herbruikbare energie te voorsien, sien Mark Z. Jacobson. Dit verklaar dat hernubare energie soos wind, water en sonkrag moontlik is om die groeiende energiebehoeftes van die wêreld teen 'n billike prys te voorsien en sodoende die afskaffing van die gebruik van fossiel- en/of kernenergie te bespoedig.
Nadele van hernubare energiebronne
Die meeste hernubare energiebronne word deur 'n lae energiedigtheid gekenmerk wat lei tot 'n ongunstige verhouding tussen die tegniese en finansiële hulpbronne wat ingespan moet word en die resultate wat behaal word. Projekte soos waterkrag- en windkragsentrales berokken steeds groot ekologiese skade, en die meeste hernubare energiebronne is daarnaas afhanklik van dagtye, seisoene, klimatiese en geologiese besonderhede. Dikwels word op 'n bepaalde tydstip meer energie opgewek as wat verbruik word, en die stoor of akkumulering van energie word dus 'n groot tegniese probleem.
Die grootskaalse gebruik van hernubare energiebronne was behalwe vir plaaslike projekte beperk tot die verbranding van hout en ander biomassa en die oprigting van waterkragsentrales. Laasgenoemde word net soos windkragsentrales veral in nywerheidslande ingespan, terwyl sonenergie in die noordelike klimaatsones net vanweë staatsubsidies mededingend kan wees.
Die mees ekonomiese gebruik is plaaslike hernubare kragopwekking in swak geïndustrialiseerde streke met beperkte elektrisiteitsverbruik of in ontwikkelende lande wat nie oor 'n voldoende infrastruktuur beskik nie. Son- en windenergie is hier baie geskik om byvoorbeeld ekologiese rampe soos ontbossing te voorkom.
Daar is tans min hoop dat hernubare energiebronne 'n groter bydrae sal kan lewer om die globale koolstofdioksiedproduksie in termiese kragsentrales en die gepaardgaande versnelling van die kweekhuiseffek en aardverwarming te verminder – die meeste groot ontwikkelende lande soos Sjina, Indië en Brasilië is nog steeds besig om hulle termiese kragopwekking uit te bou. Ondanks die onlangse prysverhogings is fossielbrandstowwe soos steenkool, ru-olie en aardgas nog steeds goedkoop genoeg om hulle gebruik te bevorder, en die oprigting van termiese kragsentrales veroorsaak laer koste as dié van hernubare energiebronne. Elektrisiteitsopwekking deur wind- en sonenergie het (oor) die afgelope paar jaar aansienlik goedkoper geword en kan nou selfs met steenkool- en gasaanlegte meeding.
Verskillende tipes van hernubare energie
Tans is daar 'n aantal bronne van hernubare energie en tegniese metodes vir hulle benutting beskikbaar:
Tialda
Tialda is 'n ou Duitse vroulike voornaam van Friesiese oorsprong.
Oorsprong en betekenis
Die naam is 'n Friese kortvorm van die naam Thiadhild. Thiadhild is 'n ou tweeledige Duitse naam wat afgelei is van die Oudhoogduits e diot = die volk, en die Oudhoogduitse hiltja = die stryd.
Nederlands Bijbelgenootschap
Geskiedenis
Sedert die tweede helfte van die twintigste eeu word daar by die vertaling en uitgee van Bybels met die Katolieke Bybelstigting saamgewerk. Vir die wetenskaplike ondersteuning van die vertalingsprojek van die Nuwe Bybel (vir die Ou Testament) is daar ook met Joodse teoloë saamgewerk.
In 2003 word die beheer oor die uitgewery van die Nederlandse Bybelgenootskap aan die Uitgeversgroep Jongbloed in Heerenveen oorgedra, sodat die NBG meer op sy missie kon konsentreer.
Die NBG het baie plaaslike vertakkings, met in totaal meer as 2 500 vrywilligers. Hulle werk saam met die Wêreldbond vir Bybelgenootskappe.
Meesleuring
Meesleuring van druppels in 'n opwaartsbewegende gas
Die massavloei van die gasvloei per eenheid van die houer deursnitarea =
Dus, die geneigdheid om druppels saam te sleur =
Stel: Die geneigdheid om druppels saam te sleur = Meesleuringskoëffisiënt = K2
Dus:
Uit eksperimente is die volgende gevind:
Japan Nasionale Roete 359
Japan Nasionale Roete 359 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 360
Japan Nasionale Roete 360 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Reinhold Gregorowski
Reinhold Gregorowski (Somerset-Oos, 12 April 1856, Kaapkolonie – Pretoria, Transvaal, Suid-Afrika, 19 November 1922) was ’n regter en staatsprokureur.
Herkoms en opleiding
Gregorowski was die oudste seun van Reinhold Theodore Gregorowski (Marienburg, Pommere, Wes-Pruise, 7 Junie 1807 – Somerset-Oos, 7 Januarie 1880) van die Berlynse Sending en Martha Lawton (Liverpool, 19 Maart 1818 – Somerset-Oos, 21 September 1864). Hy was die sesde oudste van die egpaar se 14 kinders (sewe seuns en sewe dogters) en die derde oudste seun. Sy moeder is oorlede in die ouderdom van 46 jaar toe hy agt jaar oud was en in die agt jaar van sy geboorte tot haar oorlye is nog agt kinders gebore.
Eske
Eske is 'n ou Duitse vroulike voornaam van Friesiese oorsprong en ook 'n familienaam.
Reinhold Gregorowski
Herkoms en opleiding
Hy ontvang sy skoolopleiding aan Gill-kollege op sy geboortedorp, waar hy in 1874 matrikuleer met sy naam boaan die lys wat ook kandidate bevat soos (later sir) M.W. Searle (1855–1926, regter) en (later sir) H.H. Juta (1857–1930, regsgeleerde, regter, parlementslid). Hy verwerf die Frere-prys vir dié jaar, behaal daarna die B.A. aan die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop (voorloper van Unisa), verwerf die Porterbeurs en gaan vir sy regstudie na Engeland, waar hy toetree tot Gray's Inn.
Loopbaan in die OVS
Op 10 November 1878, toe hy 22 jaar oud was, sluit Gregorowski by die Kaapse balie aan en begin die volgende maand in Kaapstad praktiseer. Later het hy ook in Grahamstad gepraktiseer. Hy word op 26 Maart 1881, drie weke voor sy 25ste verjaardag regter van die Oranje-Vrystaat en was destyds die jongste van alle Suid-Afrikaanse regters. Van 1883 tot 1885 is hy rapporteur van deel I van die hooggeregshofbeslissings van die OVS. In April 1892 bedank hy om staatsprokureur van die OVS te word met die reg om privaat te praktiseer. Hy beklee dié amp tot 1894 (of 1896, volgens G.P.J. Trümpelmann in die Standard Encyclopaedia of Southern Africa).
In die ZAR
In 1896 word hy regter in die Zuid-Afrikaansche Republiek. As spesiale strafregter behartig Gregorowski in April 1896 in die marksaal in Pretoria die opsienbarende verhoor van Lionel Phillips en 63 ander, almal lede van die Reform Committee van Johannesburg wat ná die mislukking van die Jameson-inval in Januarie 1896 in hegtenis geneem is. Dit was die belangrikste gebeurtenis in sy regsloopbaan. Phillips, J.H. Hammond, George Farrar en kol. Francis Rhodes word aan hoogverraad skuldig bevind en deur Gregorowski ter dood veroordeel; die ander beskuldigdes word aan crimen laesae maistatis skuldig bevind en ’n geldstraf opgelê.
Venynige kritiek volg op die uitspraak; daar word onder andere beweer dat Gregorowski reeds voor sy benoeming sy geesdrif verklaar het om met die beskuldigdes af te reken en om hulle die doodstraf op te lê. Sy gesindheid word vergelyk met dié van regter E.J.P. Jorissen wat hom aan die saak onttrek het omdat hy hom tevore teen die Reformers uitgespreek het. In die Cape Law Journal is geskryf: "Waar die een man nie by die verhoor wil dien nie uit vrees dat sy politieke gevoelens die oorhand mag kry, verlang die ander een na 'n geleentheid om die emosies van 'n al te vurige openbare aanklaer te vereenselwig met die heilige pligsgevoel van 'n regter'." In antwoord op die aantygings wys Gregorowski in die Cape Law Journal daarop dat hy altyd simpatie met die Uitlanders en Reformers se strewe gehad het "so lank dit deur eerlike middele geskied het, en tot die misdadige geaardheid daarvan aan die lig gekom het".
Gregorowski vermeld dat hy deurgaans met hoofregter J.G. Kotzé beraadslaag het en dat sy uitspraak Kotzé se goedkeuring weggedra het; ná die uitspraak het hy ook self die begenadiging van die veroordeeldes bepleit. Sedertdien word algemeen aanvaar dat die aantygings teen Gregorowski ongegrond was en sy werk as juris kan dus na waarde geskat word, aldus dr. M. Wiechers, in lewe professor in staats- en volkereg aan die Universiteit van Suid-Afrika, in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel I.
Hoofregter van die ZAR
Ná die Driejarige Oorlog praktiseer hy van Mei 1902 in Pretoria as advokaat in die hooggeregshof in Pretoria omdat die regime van lord Alfred Milner hom nie heraangestel het nie. Met die toekenning van verantwoordelike bestuur aan Transvaal verteenwoordig hy van 1907 (die eerste verkiesing) tot 1910 (Uniewording), as lid van Het Volk-party, die setel Suidwes-Pretoria in die Transvaalse Wetgewende Vergadering.
Ná Uniewording
Ná Uniewording word hy op 1 Maart 1913 regter van die Transvaalse provinsiale afdeling van die hooggeregshof en beklee dié amp tot sy dood. In dié hoedanigheid word hy benoem tot voorsitter van die regterlike kommissie wat einde September 1914 ondersoek instel na die aanleidende oorsake van die dood van genl. J.H. de la Rey en dr. G. Grace van Johannesburg tydens die 1914-rebellie.
Dr. Wiechers beskryf Gregorowski as 'n juris met besonderse intellektuele gawes en al sy uitsprake getuig van selfstandigheid en skerp insig. Omdat hy in 'n bewoë tydperk dikwels belangrike openbare pligte moes vervul, is hy soms heeltemal ten onregte as politieke skyf gebruik. Hy het 'n belangrike bydrae gelewer tot die Suid-Afrikaanse regbank se tradisie van onafhanklikheid en onkreukbaarheid.
Gesinslewe
In 1881 is Gregorowski getroud met Mary R. H. Brown, die dogter van T. Brown van Haddington, Skotland; uit die huwelik is vyf kinders gebore. Die oudste van sy twee seuns sterf in die Johannesburgse onluste van 1922. Later in dié jaar sterf Gregorowski in die tuig na 'n aanval van beroerte op die Pretoriase stasie toe hy onderweg van sy plaas by Skurweberg na Johannesburg was.
Japan Nasionale Roete 361
Japan Nasionale Roete 361 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica flexicaulis
Erica flexicaulis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Daar is 'n taksonomiese probleem met die binomiale naam.
Peter Lupus III
Peter Lupus III is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente American Streetfighter (1992), Atomic Samurai (1993), en The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde (2006).
Jacob de Villiers
Jacob de Villiers (gebore op 20 Desember 1938 in Middelburg, Transvaal) is 'n Suid-Afrikaanse boer en politikus, 'n lid van die Nasionale Party, parlementslid vir Transvaal (1989 - 1993), Minister van Landbou (1989 - 1991), landbou en ontwikkelingshulp (1990 - 1992), openbare werke (1991 - 1992), grondsake en streeksake (1989 - 1993) in die Kabinet van F.W. de Klerk.
Jacob de Villiers het in die streek Malelane in die Oos-Transvaal groot geword, waar sy ouers geboer het. Hy het laerskool toe gegaan in Witrivier en hoërskool in Middelburg. In 1960 studeer hy aan die Universiteit van Pretoria en word adjunk-sekretaris van die Afrikaanse Handelsinstituut. Hierna word hy vir etlike jare kabinetsminister van die Nasionale Party.
Baardbelasting
Baardbelasting is ’n soort belasting wat deur die geskiedenis in verskeie lande ingestel is vir mans wat baarde dra. Die bekendste hiervan is dié van Pieter I van Rusland wat dit in 1698 ingestel het om die dra van baarde te ontmoedig.
Rusland
Pieter die Grote het in September 1698 ’n baardbelasting ingestel as deel van sy poging om die land te moderniseer en op Europese modelle te skoei. Baarde was in dié tyd ongewoon in Europa, wat twee keer deur Pieter besoek is voordat hy begin regeer het.
Pieter het aanvanklik self besoekers aan sy paleise se baarde afgeskeer en later was daar gewoonlik ’n barbier aan sy etenstafel wat al die gaste tydens die maaltyd skoongeskeer het. Ná die instelling van die belasting moes mans ’n bewys by hulle dra as teken dat hulle die baardbelasting betaal het. Dit was van koper of silwer en het op die een kant die Russiese tweekoppige arend gehad en op die ander kant die onderste deel van ’n gesig met ’n neus, mond, snor en baard. Dit het twee frases bevat: "Geld is geneem" en " ’n Baard is ’n oorbodige las".
Boere kon hul baarde behou, maar moes belasting betaal elke keer dat hulle ’n stad binnegaan of verlaat.
Frankryk
In Frankryk moes kerkamptenare hul baarde in die 16de eeu afskeer. Koning Frans I het aanstoot geneem dat geestelikes baarde groei. Dit het ’n verdeling veroorsaak tussen "hoëre" en "laere" kerklikes. Die hoëres kon die belasting betaal en hul baarde behou, terwyl die armer amptenare hul baarde moes afskeer. Volgens ’n edik in 1535 is ook regsgeleerdes gelas om sonder baarde in die hof te verskyn.
Japan Nasionale Roete 362
Japan Nasionale Roete 362 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Dina
Dina is 'n ou Duitse vroulike voornaam van Friesiese oorsprong, maar beteken ook:
Afkorting
DINA is 'n afkorting vir:
Michael Cunningham
Michael Cunningham (gebore 6 November 1952) is 'n Amerikaanse skrywer van romans. Sy roman The Hours het in 1999 die Pulitzerprys vir Fiksie gewen. Hy doseer in kreatiewe skryfwerk by Yale Universiteit.
Teltow-Fläming
Teltow-Fläming (amptelik: Landkreis Teltow-Fläming) is 'n administratiewe distrik in die suide van die Duitse deelstaat Brandenburg.
Olimpiese Somerspele 1908
Die Olimpiese Somerspele 1908 (Engels: 1908 Summer Olympics), amptelik bekend as die Spele van die IVde Olimpiade, is tussen 27 April en 31 Oktober 1908 as die langste spele in die moderne Olimpiese geskiedenis in die Britse hoofstad Londen aangebied. Die wedstryde het saamgeval met die Frans-Britse Expo (Franco-British Exhibition), 'n tentoonstelling wat bande tussen die Verenigde Koninkryk en Frankryk, die sogenaamde Entente Cordiale, versterk het.
In teenstelling met die Olimpiese Somerspele 1900 in Parys en St. Louis in 1904, waar die wedstryde te midde van chaotiese organisasie in die skadu van die wêreldtentoonstellings gestaan het wat gelyktydig aangebied is, het die Londense Spele wye aandag getrek. Dit was veral aan die feit te danke dat meer as twee derdes van alle wedstryde tydens slegs twee weke in Julie in die White City Stadium gehou is. Die stadion, geleë in Shepherd's Bush, was revolusionêr: dit was nie net 'n atletiekbaan nie, maar het ook oor 'n swembad en platforms vir stoei en gimnastiek beskik.
Naas die eintlike "Somerspele" het die IVde Olimpiade drie verdere fases van wedstryde behels. Tydens die "Lentespele" tussen laat April en die middel van Junie is wedstryde in vier balsportsoorte gehou. "Nautiese spele" met watersport-wedstryde buite Londen het tussen die einde van Julie en die einde van Augustus gevolg. Die Spele is in die tweede helfte van Oktober afgesluit met sportsoorte wat in Groot-Brittanje tradisioneel hoofsaaklik in die koue maande beoefen word, soos boks en verskeie balsporte. Danksy 'n yssportarena, waar ys kunsmatig gemaak kon word, is vir die eerste keer ook wedstryde in 'n wintersport gehou, naamlik ysskaatswedrenne.
In teenstelling met huidige Spele was die Olimpiade in 1908 nog 'n groot sportfees vir amateursportlui. Maar die Olimpiese Spele in Londen was die eerste Olimpiade waar nasionale spanne op 'n georganiseerde manier teen mekaar meegeding het, en ook die eerste Spele wat grootskaalse media-aandag getrek het. Vir die eerste keer is Olimpiese wedstryde gefilm en fotografies gedokumenteer, waarby opnames wêreldwyd gepubliseer is. Die Amerikaanse persmagnate Randolph Hearst en Joseph Pulitzer het hul eie wedloop om die hoogste sirkulasiesyfers vir hul dagblaaie gehou en sportbylaes grootliks uitgebrei met uitvoerige artikels oor die Olimpiese wedstryde wat met foto's en tekeninge geïllustreer is.
Baie van die dramatiese karakter, wat die Spele in 1908 gekenmerk het, is deur die Amerikaanse pers aan hulle verleen, insluitende berigte oor vooringenome Britse skeidsregters (alle skeidsregters in 1908 was Britte) wat Amerikaanse deelnemers na bewering benadeel het – tot 'n mate waar koning Edward VII so ontsteld oor die beskuldigings was dat hy volgens gerugte gedreig het om nie die sluitingseremonie by te woon nie.
Agtergrond
Berlyn, Milaan en Rome is aanvanklik genomineer as kandidate om die Spele aan te bied. Die Spele is uiteindelik aan Rome toegeken. Met die uitbarsting van vulkaan Vesuvius op 7 April 1906 is Napels verwoes, en die geld wat bestem was vir die Olimpiese Spele is aangewend om die stad weer op te bou.
Kandidaatstede
Die Londense Spele was streng genome die vyfde Olimpiade van die moderne tydperk en het op die sogenaamde Olimpiese Tussenspele gevolg wat in 1906 in die Griekse hoofstad Athene gehou is. Die president van die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK), Pierre de Coubertin, het egter daarop aangedring dat die Atheense Spele slegs as 'n soort "tienjaarfeesviering" van die eerste moderne Spele in 1896 erken word. Gevolglik het die IOK geen amptelike status aan die Spele van 1906 verleen nie – alhoewel hulle met hul puik organisasie as 'n voorbeeld vir latere Olimpiades gedien en 'n belangrike hupstoot vir die Olimpiese Spele gelewer het, wat anders moontlik hul belangrikheid as internasionale sportfees sou verloor het. Die Londense Spele het in tydelike opsig met die vierde Olimpiade saamgeval en was dus in ooreenstemming met die oorspronklik beplande vierjaarlikse ritme waarvolgens Spele sou plaasvind.
Londen was nie die eerste keuse vir die Olimpiese Spele 1908 nie. Reeds in 1901 het Duitse IOK-verteenwoordigers aansoek gedoen om die Spele in Berlyn te organiseer. In Maart 1903 het die Italiaanse gimnastiekvereniging Federazione Gimnastica Italiana besluit om Rome as kandidaatstad voor te stel. Die stadsraad van Rome het in Januarie 1904 bevestig dat hulle as beskermheer van die kandidaatskap sou optree en sodoende amptelike status aan die aansoek verleen. Die besluit is in ooreenstemming met Pierre de Coubertin se wense geneem wat dit duidelik gestel het dat hy Rome bo Berlyn as gasheerstad sou verkies. Daarenteen het die Berlynse kandidatuur geen politieke steun geniet nie, en die verteenwoordigers van die Duitse Rykskomitee vir Olimpiese Spele (Deutscher Reichsausschuss für Olympische Spiele, DRafOS) het hul aansoek op 22 Junie 1904 tydens die IOK-vergadering in Londen teruggetrek. Rome is per akklamasie as gasheerstad van die Olimpiese Spele 1908 aangewys.