cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tajueco
Tajueco is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Skofhoogte
regs|300px|duimnael|Die skof van 'n [[perd.]]
Josh Dylan
Josh Dylan (gebore 19 Januarie 1994) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Allied (2016), The Little Stranger (2018), en ''Mamma Mia! Here We Go Again (2018), en in die televisiereeks Entertainment Tonight'' (1981).
Skofhoogte
Die skofhoogte of skouerhoogte (ook die stokmaat genoem) is die afstand tussen die grond en die skof van 'n dier. Die hoogte word gemeet vanaf die begin van die voorpoot tot aan die bokant van die werwelkolom, die hoogte van die skouer. Hierdie maat word meestal gebruik om aan te dui hoe hoog 'n volgroeide diersoort of -groep word.
Die skofhoogte is meer betroubaar as die hoogte van die kop, aangesien die kop selfs in stilstand in verskeie posisies kan staan, terwyl die skof in stilstand altyd 'n vaste posisie het. Die skof is oor die algemeen die hoogste punt van 'n dier (in stilstand) naas die kop en die nek agter, en is die hoogste gedeelte van die rug. 'n Uitsondering is die Baktriese kameel en die Dromedaris, waar die boggel op die rug die hoogste punt is.
Die skofhoogte word veral gebruik by perde en honde as 'n standaardmaat vir bepaalde rasse. So het vir die reun van 'n Ierse wolfshond 'n minimum skofhoogte van 79 sentimeter, terwyl die Foksterriër 'n maksimum hoogte van 39 sentimeter het.
Bbc.co.uk
Die URL bbc.co.uk is die tuiste en produknaam vir die British Broadcasting Corporation (BBC) se aanlynbedrywighede in die Verenigde Koninkryk. Dit is 'n groot netwerk van webwerwe, insluitende populêre werwe soos BBC News en BBC Sport, die op-aanvraag video- en radiodienste genaamd BBC iPlayer, die voorskoolse werf Cbeebies, en onderrigdienste soos Bitesize.
Kaap St Francis
Kaap St Francis is 'n dorp geleë by die mees suidelike punt in die Oos-Kaap, 19 km suid van Humansdorp. Die dorp is eers in 1965 geproklameer.
Aloe menyharthii
Aloe menyharthii is 'n aalwyn wat inheems aan Malawi en Mosambiek is. Daar is twee subspesies:
Gewone ruiter
Die Gewone ruiter (Tringa hypoleucos) is 'n algemene somertrekvoël by watermassas en langs kus. Die streek bevolking is 10,000 voëls. Die voël is 19 – 21 cm lank, 35 - 75 g groot met 'n vlerkspan van 40 cm en kom oor feitlik die hele Suider-Afrika voor. In Engels staan die voël bekend as die Common Sandpiper.
Axinella hispida
Axinella hispida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Koltun.
1760
Die jaar 1760 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 60ste jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Al Christy
Al Christy (7 September 1918 – 3 Maart 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In Cold Blood (1967), Stand Alone (1985), When Harry Met Sally... (1989), en Mr. & Mrs. Bridge (1990).
R323 (Suid-Afrika)
Die R323 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Die pad verbind Riversdal in die suide met Laingsburg in die noorde en gaan onder andere deur Ladismith en die Seweweekspoort. Net buite Riversdal gaan die pad oor die Garciapas, deur Wapadskloof en sluit 16 km buite Ladismith by die R62 aan. Die roetes loop saam tot net verby Zoar waar die R323 noordwaarts afdraai na Seweweekspoort. Tot by Zoar is die pad geteer. Na Seweweekspoort draai pad links en hou ooswaarts deur Vleiland. Ongeveer 30 km vanaf Laingsburg verander die padoppervlak na teer. Die pad swaai dan noord en gaan deur die Rooinekpas voor Laingsburg bereik word en die pad aansluit by die N1-nasionale pad.
Ann Miller
Ann Miller (12 April 1923 – 22 Januarie 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You Can't Take It with You (1938), On the Town (1949), Kiss Me Kate (1953), en Mulholland Dr. (2001).
Talveila
Talveila is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Kettie
duimnael|regs|240px|'n Goeie kettie
Die kettie of rekker is 'n wapen wat bestaan uit 'n mikstok waaraan 'n "velletjie" met twee rekke (lopers) geheg is en waarmee klippe of ander projektiele geskiet word. Die tradisionele kettie is uit asegaaihout (Curtisia dentata) vervaardig omrede dit baie sterk en stewig is. Die lopers is uit haasingewande gemaak en die velletjie gewoonlik uit beesvel. Die moderne kettie se onderdele word van verskeie sintetiese materiale en allooie gemaak en word kommersieel bemark. Daar word egter ook konvensionele ketties deur straatverkopers en op vlooimarkte in Suid-Afrika verkoop, wat deur die plaaslike bevolking met die hand gemaak word.
2011 Monaco Grand Prix
Die 2011 Monaco Grand Prix is op 29 Mei 2011 op die Circuit de Monaco in Monte Carlo gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull-Renault gewen.
Moderne gedragspatrone
thumb|320px|links|Grottekening uit die vroeë [[Paleolitikum (16 000 jaar oud) van die Lascauxgrot in Frankryk.]] Moderne gedragspatrone of gedragsmoderniteit is 'n reeks gedrag- en kognitiewe eienskappe wat Homo sapiens onderskei van ander anatomies moderne mense, Hominini, en primate.
Onderliggend aan hierdie gedrag en tegnologiese innovasies is kognitiewe en kulturele grondslae wat eksperimenteel en etnografies gedokumenteer is deur evolusionêre en kulturele antropoloë. Hierdie menslike universele patrone sluit kumulatiewe kulturele aanpassing in, sosiale norme, taal, en uitgebreide hulp en samewerking buite naby familie.
Binne die tradisie van evolusionêre antropologie en verwante dissiplines is aangevoer dat die ontwikkeling van hierdie moderne gedragseienskappe, in kombinasie met die klimaatstoestande van die laaste glasiale tyd en laaste glasiale maksimum, bygedra het tot die evolusionêre sukses van Homo sapiens wêreldwyd relatief tot die Neanderdallers, Denisova-hominiene en ander argaïese mense.
As gevolg van verskille in die argeologiese rekord gaan die debat voort of anatomies moderne mense ook wat gedrag betref modern was. Daar is baie teorieë oor die evolusie van gedragsmoderniteit. Dit val gewoonlik in twee kampe: geleidelike en kognitiewe benaderings.
Die latere boonste Paleolitiese model stel die teorie voor dat moderne menslike gedrag ontstaan het deur kognitiewe, genetiese veranderinge in Afrika, ongeveer 40 000 - 50 000 jaar gelede, skielik rondom die tyd van die migrasie vanuit Afrika, wat die beweging van moderne mense uit Afrika en regoor die wêreld veroorsaak het.
Ander modelle fokus op hoe moderne menslike gedrag deur geleidelike stappe ontstaan het, met die argeologiese aanduidings van sulke gedrag slegs deur demografiese of bestaansveranderings. Baie noem bewyse van gedragsmodernisme vroeër (minstens 100 000 - 70 000 jaar gelede en moontlik vroeër), naamlik in die Middel-Steentydperk van Afrika.
Sally McBrearty en Alison S. Brooks is noemenswaardige voorstanders van geleidelikheid, wat Europeessentriese modelle uitdaag deur meer verandering in die Middel-Steentydperk van die Afrika-voorgeskiedenis te plaas, alhoewel hierdie weergawe van die verhaal moeiliker is om konkreet te ontwikkel as gevolg van 'n uitdunning van die fossielrekord soos wat 'n mens verder teruggaan in tyd.
Mark Dymond
Mark Dymond (gebore Februarie 1974) is 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Die Another Day (2002), Blackball (2003), Until Death (2007), en Untitled (A Film) (2017).
Axinella incrustans
Axinella incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
R324 (Suid-Afrika)
Die R324 is 'n streeksroete in Suid-Afrika en verbind Barrydale met Port Beaufort en Witsand in die suide. Die R324-roete begin in die noorde waar dit afdraai van die R62 by Barrydale. Hierna gaan dit oor die Tradouwpas en dan deur Suurbraak voor dit aansluit by die N2-nasionale pad. Hier loop die R324 saam met die N2 vir 'n paar kilometers voor dit suidooswaarts afdraai na Port Beaufort. Net voor Port Beaufort sluit die R322 by die roete aan. Die R324 gaan dan oos tot by Witsand.
BMW M41
M41D17
Die enjin was afkomstig van die M51D25-enjin en het 86% van die komponente gedeel, wat tot gevolg gehad het dat slegs 14% nuut ontwikkel is.
Hierdie enjin was beskikbaar in verskeie modelle van die E36-reeks
Brandstofverbruik is ongeveer 6,5 L/100 km.
1737
Die jaar 1737 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ken Christy
Ken Christy (23 November 1894 – 23 Julie 1962) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Burma Convoy (1941), Blackjack Ketchum, Desperado (1956), en Inside Detroit (1956), en in die televisiereeks General Electric Theater (1953).
1736
Die jaar 1736 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 36ste jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Woold
Woold is 'n nedersetting in die munisipaliteit Winterswijk in die provinsie Gelderland in Nederland.
Papier
Papier is 'n dun materiaal wat hoofsaaklik gebruik word om op te skryf, om drukwerk op te doen of vir verpakking. Dit word vervaardig deur die saamstelling van vesels, tipies plantvesels wat uit sellulose bestaan wat deur waterstofbinding aanmekaar gehou word. Die vesels vir die maak van papier is gewoonlik van natuurlike oorsprong maar daar bestaan ook 'n verskeidenheid sintetiese vesels wat gebruik kan word, soos byvoorbeeld polipropileen en poliëtileen kan ook by die pulpmengsel ingesluit word om die verlangde eienskappe aan die papier te verleen. Die algemeenste bron van hierdie soort vesels is houtpulp vanaf bome wat geskik is vir pulphout. Plantvesels soos katoen, hennep, linne en rys kan ook gebruik word.
Papirus en perkament
Buite Egipte is perkament of kalfsvel gebruik wat vervaardig uit die skaap- of kalfshuid gemaak is in plaas van papirus aangesien die plant subtropiese toestande vir groei vereis het.
In die Amerikas bestaan daar argeologiese bewyse wat daarop dui dat soortgelyke perkamentmateriale deur die Maya rondom die 5de eeu n.C. gemaak is. . Die perkament was gemaak deur die binneste bas van bome te kook totdat die materiaal geskik was om op te skryf of te teken.
Papiervervaardiging in China
Papiervervaardiging word as een van die vier groot uitvindings van Antieke China beskou, aangesien die eerste papiermaakproses in China ontwikkel is tydens die vroeë 2de eeu n.C. Tydens die Shang-dinastie (1600 v.C. – 1050 v.C.) en die Zhou-dinastie (1050 v.C. – 256 v.C.) is dokumente gewoonlik gemaak van been of bamboes. Sy, 'n ligte materiaal is ook soms gebruik, maar was gewoonlik te duur. Die hofamptenaar, Cai Lun, uit die Han-dinastie word gewoonlik beskou as die eerste om moderne papiermaaktegnieke te bemeester uit houtpulp in 105 v.C.  Die ontdekking van monsters met geskrewe Chinese karakters daarop in 2006  in die noordooste van China se Gansu-provinsie dui egter daarop dat papier deur die antieke Chinese leër gebruik is meer as 'n 100 jaar voor Cai in 8 v.C.   Argeologiese bewyse van ware papier in China dateer egter uit die heerskappy van Keiser Wu van die Han dinastie in die 2de eeu v.C. en is gebruik om delikate bronsspieëls toe te draai en te beskerm. . Dit is ook gebruik vir veiligheid, soos in die geval waar giftige medisyne toegedraai is en beskryf is deur amptelike historici van daardie tydperk. Papier is ook in die 3de eeu algemeen gebruik vir skryfdoeleindes.
Dit wil voorkom asof toiletpapier ook al in die 6de eeu n.C. in gebruik was. In 589 n.C. het die Chinese geleerde Yan Zhitui (531-591 n.C.) geskryf: “Papier waarop daar aanhalings en kommentaar vanuit die Vyf Klassieke Werke of die name van die wysgere geskryf is, durf ek nie vir toiletdoeleindes gebruik nie”. 'n Arabiese reisiger na China het ook eens geskryf oor die vreemde tradisie van Chinese toiletpapier in 851 n.C. waar hy gesê het: “Hulle is nie baie nougeset op hulle sindelikheid nie en was hulself nie met water as hulle klaargemaak het met die nodige nie; maar vee hulself net met papier af”.
Die gebruik van papier het stadig buite China versprei aangesien die Chinese geheimsinnig was oor die vervaardigingsproses wat gebruik is. Die papier wat hulle gemaak het was baie dun en deurskynend en daarom is daar slegs op die een kant van die papier geskryf. Die tegnologie is rondom 604 na Korea uitgevoer en vandaar deur Boedistiese monnike na Japan uitgevoer waar vesels van die moerbeiboom gebruik is.
Papiervervaardiging in Europa
Die eerste papiermeule in Europa was in Spanje, by Xátiva, die moderne Valencia in 1120. Meur meulens het hul verskeining tydens die 13de eeu in Fabriano, Italië gemaak waar dit vanaf die Islamitiese deel van Spanje af ingevoer is. Hennep en linne is gebruik as bron vir die vesels. Die oudste bekende papierdokument in die Weste is die Mozarabiese misboek van Silos uit die 11de eeu en is waarskynlik in die Islamitiese deel van Spanje geskryf. Die vervaardiging van papier in Italië en Duitsland is teen 1400 opgeteken, rondom dieselfde tyd as wat die houtsnee drukwerktegniek vanaf materiaal na papier oorgedra is. Die eerste kommersieel suksesvolle papiermeule in Engeland is deur John Spilman in 1588 naby Dartford in Kent oopgemaak en het swaar op Duitse vaardigheid ten opsigte van papiervervaardiging gesteun.
Papiervervaardiging
Die woord papier kom van die Griekse woord papyros, 'n baie ou skryfmateriaal wat van die stingels van Cyperus papyrus (die papirusplant) gemaak is. Die stingels is in die lengte deurgesny, oopgevou en dwars bo-oor mekaar gelym. Papirus is tot ongeveer 100 v.C. in die Mediterreense Iande gebruik, waarna dit deur perkament (dierevelle) vervang is. Perkament is tot in die Middeleeue as skryfmateriaal in Egipte gebruik. In omstreeks 105 n.C. het die Chinees Tsjai Loen 'n tegniek ontwikkel waarvolgens papier van die bas van moerbeibome en bamboesplante gemaak is.
Die bas is fyngestamp, tot 'n pulp gekook en daarna met water skoongewas en op 'n linnedoek in 'n bamboesraam uitgesprei om droog te word. Die papiermaaktegniek is teen die einde van die 8e eeu deur Chinese krygsgevangenes na Bagdad oorgedra en in die 11e eeu deur die Arabiere na Europa, Afrika en Egipte versprei. Die grondstof het toe slegs uit linnelomp bestaan. Dit is eers 'n tyd lank klam laat lê om "ryp" te word, waarna dit met houtas gekook, met water gewas en tot 'n veselrige pulp gestamp is.
Die pulp is met water tot 'n gladde houtpap vermeng en hierdie vloeistof is op 'n reghoekige raam van fyn koperdraad (koperdoek) geskep, sodat die oortollige water deur die sif kon dreineer. Die klam papiervel is daarna tussen viltlae gepers en opgehang om droog te word. Ten slotte is die papier in ŉ soort lym gedoop om onder meer te verhoed dat die ink sou vloei wanneer daarop geskryf word. Al die prosesse is met die hand gedoen. Teen omstreeks 1300, toe Italië die sentrum van Europa se papierbedryf was, het die vervaardigingstegnieke in talle opsigte verbeter.
Tussen die een kant van die bak en die afskorting was 'n wentelende silinder met skerp punte wat die papiergrondstowwe wat om die middelafskorting gesirkuleer het, tot ŉ pulp versny het. Papiermeulens het meestal langs 'n rivier of 'n sterk stroom lopende water gestaan waar daar waterkrag beskikbaar was om die Hollander mee aan te dryf en ook skoon water om pulp mee te berei. Die papierbedryf is steeds een van die nywerhede wat die meeste water verbruik.
Die eerste papiermeule is in omstreeks 1280 in Fabriano, Italië, opgerig en die stad is teenswoordig nog 'n belangrike sentrum vir die papierbedryf. Die bedryf het later noordwaarts versprei na Frankryk (1338), Duitsland (1389), Switserland (1411), Brittanje (1490), Oostenryk (1498) en Nederland (ca. 1600). In 1798 het die Fransman Nicolas Louis Robert 'n papiermasjien uitgevind wat deur middel van ŉ roterende sifdoek 'n aaneenlopende papiervel met een handeling kon vervaardig.
Dit was die voorloper van die Fourdriniermasjiene, wat vandag wêreldwyd gebruik word. Dit bestaan uit 'n breë, aaneenlopende band van fyn gaas wat oor rollers beweeg en heen en weer skud. Wanneer die geklopte pulp uit die Hollander kom, stort dit in ŉ egalige stroom op die bewegende gaasband. Die masjien is in 1799 gepatenteer en in 1807 in ŉ aangepaste vorm in Brittanje bekend gestel, waarna die bedryf vinnig gemeganiseer geraak het. Met die ontwikkeling van die drukkuns het ‘n toenemende vraag na 'n verskeidenheid van papiersoorte en groottes ontstaan. Die eerste Suid-Afrikaanse papierfabriek is in 1920 by Kliprivier in die omgewing van Johannesburg opgerig.
Grondstowwe
Papier kan uit enige plantspesie vervaardig word, en die keuse word onder meer deur ekonomiese faktore en die gehalte van die papier bepaal. Namate die verbruik van papier toegeneem het, het ŉ ernstige tekort aan lap ontstaan en in die eerste helfte van die 19e eeu is die grondstof deur houtpulp vervang. Dit is vandag nog die hoofbron van papier. Lap en strooi word egter steeds vir die vervaardiging van spesiale papiersoorte gebruik.
In Suid-Afrika is aanvanklik net afvalpapier, en van 1938 af ook strooi, gebruik vir die vervaardiging van papier. Die grondstowwe is later deur hout vervang en die pulp- en papiernywerheid is teenswoordig Suid-Afrika se grootste enkele verbruiker van hout, veral denne- en bloekomhout. Die hout word op slypstene tot houtpulp gepers, wat meebring dat die veselwande skeur en uitrafel en gedeeltelik van lignien (naas sellulose die vernaamste bestanddeel van die veselwande) gesuiwer word.
Die sellulose verskyn op die oppervlak van die beskadigde wande en dit speel 'n belangrike rol by die vorming van papier op die papiermasjien - 'n proses waartydens die veselweefsels in die papierstof verstrengel raak. Deur die pulp te sif, te sorteer en met water te was, word stukkies bas, spaanders, sand en ander afval verwyder en sodra die regte verhouding tussen lang en kort vesels verkry is, kan die mengsel (meganiese pulp) tot houthoudende papier verwerk word.
Houthoudende papier word gebruik vir die vervaardiging van hoëgehalte-papier, byvoorbeeld goeie afdrukpapier en skryfpapier. Sellulose sowel as houtpulp kan na gelang van die verlangde witheid van die papier gebleik word of pigmente of kleuroplossings kan bygevoeg word om die papier te kleur. Die vermenging van sellulose, houtpulp, kleurstof en optiese bleikmiddels in die korrekte verhouding vind tydens die maalproses plaas. Koerantpapier bestaan uit ongeveer 78 % houtpulp, 12 % sellulose, 8 % water en 2 % kleur- en bleikmiddels.
Vervaardiging
Die meganiese vervaardiging van papier op 'n aaneenlopende sif of ringmaasband vind in 4 prosesse plaas. Die verdunde suspensie (grondstofmengsel wat vir minstens 95 % uit water bestaan) word in konstante hoeveelhede in die masjien ingevoer. Die suspensie word gedurende die nat bewerking gebruik. waartydens die papierstof op die aaneenlopende maasband ontwater en die papier gevorm word. Suigperswalse en droogsilinders maak dit verder droog voordat dit na die droogkant gevoer word.
Daar word dit deur strykwalse glad gemaak en laastens word dit oor 'n oproltrommel tot 'n massa van ongeveer 10 ton gerol. Die rolle word weer in hanteerbare groottes gerol en gesny en stroke van minderwaardige gehalte word verwyder. Twee soorte papiermasjiene word hoofsaaklik gebruik, naamlik die Fourdriniermasjien en die silindermasjien; eersgenoemde word veral vir die vervaardiging van koerantpapier gebruik en laasgenoemde vir 'n beter gehalte papier.
Die Fourdrinier produseer papier van ongeveer 10 m wyd teen sowat 1 000 m per minuut, terwyl die silindermasjien se maksimumproduksie net sowat 100 m per minuut is vir papier van ongeveer 4 m wyd. By die masjien is die sifdoek gespan oor 'n silinder wat in 'n houer met papierstof draai. Die vloeistofvlak binne die houer is laer as buite die houer en die verskil in druk bring mee dat die papierstofvesels aan die sifdoek vaskleef. Na 'n halwe omwenteling kan die papiervel verwyder en na die perse deurgevoer word.
Papiersoorte
Papier verkry bepaalde eienskappe deur vulstowwe teen die einde van die maalproses by te voeg - die deursigtigheidsgraad en tekstuur word onder meer hierdeur beïnvloed. Die papieroppervlak word verder deur afwerkingsprosesse glad gemaak. Verskillende grade papier word vir verskillende gebruike geproduseer, byvoorbeeld skryfpapier, afdrukpapier en papier vir banknote. Dierlike gom of plantaardige hars word in skryfpapier gebruik om die absorbsievermoë tot die minimum te beperk, en die papier word ook gesatineer om 'n gladde afwerking te verkry.
Hoëgehalte-skryfpapier word deur 'n watermerk gekenmerk. Die eienskappe van afdrukpapier word bepaal deur die gebruik daarvan en die drukprosesse waaraan dit onderhewig sal wees. Die goedkoopste afdrukpapier is koerantpapier (deur 'n masjien afgewerk). Die drukpapier bevat geen lym nie en het 'n hoogs gesatineerde oppervlak om doeltreffende kontak met die fyn diepdrukrasters te verseker. Glanspapier is aan beide kante verglans en is besonder glad, terwyl kunsdrukpapier weer 'n hoë weerkaatsingsvermoë het ten einde hoëgraadse vierkleurdruk tot sy reg te laat kom. Onverglansde papier het verskillende grade van gladheid. afhangende van die aantal kalanderrolle waardeur dit gepers is.
Dik papier het 'n lae relatiewe digtheid en word onder meer uit die sellulose van espartogras, 'n Spaanse grassoort, vervaardig - 'n dik boek kan uit betreklik min blaaie saamgestel word. Baie dun papier (Bybelpapier) bevat baie vuller, wat die ondeursigtigheid verhoog. Verpakkingspapier is dikwels glad aan die een kant; die dunste graad is sigaretpapier en die sterkste graad kraftpapier, wat vir onder meer verseëling gebruik word, byvoorbeeld by kabels.
Aangesien die papier waaruit banknote gemaak word, baie duursaam moet wees, word linnelomp dikwels as grondstof gebruik. Besondere papiersoorte is onder meer perkamentpapier (duursaam, water-, vet - en lugdig), filtreerpapier (gemaak van chemies suiwer lapvesels sonder enige byvoegings), deurskynende papier (deur die byvoeging van Kanadabalsem) en geïmpregneerde papier (vir verseëling en verpakking).
Groottes en gewigte van A-reeks papier
Papier word in standaardgroottes vervaardig met konstante lengte- breedteverhoudings. Die basiese grootte, A-0, is 841 x 1189 mm en het 'n oppervlakte van 1 m2. Die ander groottes het deur herhaalde halvering hieruit ontstaan dus het A-1 papier 'n oppervlak van 1/2 m2, A-2 papier 'n oppervlak van 1/4 m2, A-3 papier 'n oppervlak van 1/8 m2 ens. In elk geval is die verhouding tussen lengte en breedte gelyk aan \sqrt{2}, (afgerond tot die naaste millimeter). Die A-4-grootte word gewoonlik vir briefskryfpapier gebruik en die A-6 vir poskaarte. A-7 is die minimumgrootte vir posstukke. Vroeër is B-, C- en D-reekse ook vervaardig, maar die geringe aanvraag kon nie die produksie regverdig nie. Die oppervlak van B-0 papier is \sqrt{2} m2, dus is die grote van B-1 papier halfpad tussen die grote van A-0 and A-1 papier.
Die diktheid van papier word in gram per vierkante meter (g/m2) gedefinieër. Die gramgewig van papier vir boeke is gemiddeld 80 tot 100 g/m2, vir koerante 48 tot 55 g/m2, vir tikpapier 65 tot 80 g/m2 en vir kunspapier 115 tot 135 g/m2. Karton, waarvan die gramgewig hoër as 200 g/m2 is, word in die papierbedryf papierbord genoem. Dit is maklik om die gewig van 'n stuk papier to bereken; byvoorbeeld, 'n stuk A-4 80g/m2 papier het 'n oppervlak van 1/16 m2, dus het hy 'n gewig van 5 g.
María Conchita Alonso
María Conchita Alonso (gebore 29 Junie 1957) is 'n Kubaans-Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Running Man (1987), Extreme Prejudice (1987), Predator 2 (1990), en Spread (2009).
Spaanse Wikipedia
Die Spaanse Wikipedia is die Spaanse uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlyn ensiklopedie. Die wikipedia is op 11 Mei 2001 begin, en bereik reeds op 8 Maart 2006 hulle 100 000ste artikel. Dit het tans artikels en is die  grootste Wikipedia volgens aantal artikels.
Vir 'n lang tyd was dit die 6de grootste uitgawe van Wikipedia, totdat die Nederlandse Wikipedia en die Italiaanse uitgawe dit in 2005 ingehaal het, asook die Russiese Wikipedia. Op 18 November 2007 bereik die Spaanse Wikipedia 300 000 artikels en steek in Mei 2013 die miljoenkerf verby. Sedert Mei 2017 het die Spaanse Wikipedia meer as 1 500 000 artikels.
R326 (Suid-Afrika)
Die R326 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Stanford verbind met die N2-nasionale pad tussen Caledon en Riviersonderend. Die roete begin waar dit afdraai by die R43-provinsiale pad in Stanford, aanvanklik oos gaan en dan noordoos draai, oor die Akkedisbergpas gaan en dan die R316 kruis. Hierna hou die roete noordoos totdat dit by die N2 ongeveer 10 km wes van Riviersondend aansluit.
Asa Elliott
Asa Elliott (gebore 17 Desember 1981) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Stars in Their Eyes (1990) en Benidorm (2007).
Kent (musiekgroep)
Kent is 'n Sweedse musiekgroep met oorsprong in Eskilstuna in 1990 onder die naam Coca-Cola Kids, waarna hulle later as Jones & Giftet (Afrikaans: Jones & die Gif), en toe Havsänglar (Afrikaans: Engelhaaie) bekend gestaan het. Sedert die groep se deurbraaktreffer, "Kräm (så nära får ingen gå)" (Afrikaans: Room (so naby durf niemand kom nie)), het hulle al heelwat groot Sweedse radiotreffers gehad. Teen 2007 was hulle een van die gewildste rockgroepe in Swede, dog het hulle min of meer onbekend buite Skandinawië gebly. Kent het vir 'n kort rukkie 'n internasionale loopbaan aangedurf met Engelse weergawes van hul albums Isola en Hagnesta Hill, saamgaande met musiektoere deur die Verenigde State vir eersgenoemde album. Hulle het egter tou opgegooi nadat hulle nie die deurbraak bereik het waarop hulle gehoop het nie. Kent het hul Skandinawiese pogings voortgesit met nog drie albums en 'n EP. Hulle het al heelwat toekennings verwerf en word algemeen beskou as Swede se gewildste musiekgroep. Die groep het al meer as 'n miljoen albums verkoop. Die groep bestaan uit die lede Joakim Berg op voorsang en ritmiese kitaar, Martin Sköld op baskitaar en sintetiese klavier, Markus Mustonen op tromme, klavier, sintetiese klavier en agtergrondsang, en Sami Sirviö op hoofkitaar en sintetiese klavier. Twee van die groep se vier lede is Sweedse Finne. Gewese lede is Harri Mänty op ritmiese kitaar, programmering en tromme (1996–2006), Thomas Bergqvist op sintetiese klavier (1990–1992), en Martin Roos op ritmiese kitaar (1992–1995). Die groep het 'n kenmerkende logo wat van 'n kleinletter "k" gebruik maak en in die ITC Avant Garde Gothic Book font geskryf is.
Geskiedenis
Jones & Giftet (Afrikaans: Jones & die Gif) is in 1990 deur Joakim Berg, Martin Sköld, Markus Mustonen, Sami Sirviö en Thomas Bergqvist gestig. Dit het begin deur Berg wat na Londen gegaan het om twee kitare te koop; een vir Sirviö en een vir homself. Sirviö en Berg was deel van 'n groep van drie wat by Balsta Musikslott geoefen het, toe hulle saam besluit het om 'n nuwe groep te stig. Hulle het Mustonen buite die restourant Vildsvinet in Eskilstuna gevra om by die groep aan te sluit, waarna hy ingestem het om die tromme te speel. Bergqvist, 'n vriend van Sköld, is gevra om die sintetiese klavier te speel. Hul eerste optrede was in Lindesberg, Västmanland, en hul tweede by Knegoffs in Eskilstuna.
In 1991 het Jones & Giftet die prestige Cult 91-kompetisie by die Skylight in Eskilstuna gewen. Magnus Nygren van EMI is deur hul demo beïndruk, en het vir hulle 'n optrede by die Daily News and Universitet in Stockholm gereël. In 1992 het Martin Roos vir die eerste keer by Cult 92 vir Jones & Giftet gespeel. Kort daarna is Bergqvist in die pad gesteek en deur Roos vervang. Op 30 September 1992 het die groep hul naam na Havsänglar (Afrikaans: Engelhaaie) verander. Optredes by die Spaghetti Companiet, Hannas Krog en die Pet Sounds Bar het gevolg. In 1993 het Martin Roos na Stockholm verhuis, waarna die res van die groep in sy spore gevolg het. Berg se broer, Adam Berg, het 'n nuwe naam, Kent, voorgestel. Kent het by Tanto en Hyndans Hörna, in Stockholm, en Kalmar Nation, in Uppsala, opgetree.
In Maart 1994 het Kent 'n demo met tien snitte onder eenvoudige omstandighede in 'n ateljee by Nytorpsskolan, naby Blåsut, Stockholm, opgeneem. Die demo is aan Peter Ejheden, wat toe nog by Pet Sounds gegee. Hy het toe nog as 'n bespreker vir die klub Pet Sounds Bar gewerk. Ejheden het later Pet Sounds vir BMG verlaat. In April het Per Lindholm, A&R by RCA/BMG Kent vir die eerste keer gehoor. Op 26 Junie het Kent hul eerste platekontrak bekom. Die groep het hul debuutalbum by Silence Studios in Koppom, Värmland, opgeneem.
Kent en Verkligen (1995–1996)
Een jaar later, in 1996 het Kent die album Verkligen (Afrikaans: Werklik) uitgereik. Die album is stadiger met minder verwronge kitaarriwwe en meer emosie. Die vooruitreikingenkelsnit Kräm (Så nära får ingen gå) was onmiddellik 'n treffer, en het die groep vir die eerste keer taamlik bekend geword. Later is nog twee enkelsnitte vrygestel, Gravitation en Halka. Kitaarspeler Martin Roos het die groep verlaat vir sy loopbaan by Kent se uitgewer BMG, maar het intussen die groep se bestuurder geword. 'n Japannese weergawe van Verkligen het die groep se eerste Engelstalige lied bevat; 'n gewysigde weergawe van Kräm (Så nära får ingen gå), genaamd What It Feels Like.
Isola (1997–1998)
Isola is in 1997 uitgereik. Kitaarspeler Harri Mänti het, sedert die vrystelling van Verkligen, intussen by die groep aangesluit. Kent het 'n reputasie opgebou met hul baie optredes vir Verkligen. Die album verskil groot van Verkligen: die liede is korter en meer nadenkend, en het meer emosie. Die vooruitreikingsenkelsnit "Om du var här" (Afrikaans: As jy hier was), sowel as die tweede enkelsnit "Saker man ser" (Afrikaans: Dinge wat mens sien), was treffers. Die laaste snit op die album, "747", wat 7 minute en 47 sekondes lank is, het later die groep se slotlied vir elke optrede vir die daaropvolgende agt jare geword. Die snit bevat kenmerkende sintetiese klavier-akkoorde, en 'n lang instrumentele slotgedeelte. Dit het ook talle peilings op die groep se amptelike webwerf gewen as die "beste lied". Die snit is ook as 'n enkelsnit uitgereik, waar dit tot vier minute verkort is, met 'n bygevoegde kort koorgedeelte.
In 1998 het Kent 'n Engelstalige weergawe van Isola uitgereik, wat 'n ekstra snit, genaamd "Velvet", bevat. Kent het tweemaal met hierdie album in die VSA getoer. Die eerste toer was ter ondersteuning van hul landsgenote The Cardigans, en die tweede een was 'n gesamentlike toer met Amerikaanse groep, Papa Vegas. In die tweede deel van die toer het die groep al hul optredes met 'n cover van Depeche Mode se "Stripped" afgesluit. Enkelspelers is in verskeie gebiede vrygestel vir drie van die album se snitte. Dit was enkelspelers vir "If You Were Here", "Things She Said", en "747" - waar laasgenoemde ook die Engelstalige weergawe van "Kräm (Så nära får ingen gå)", genaamd "What It Feels Like", bevat. Die Engelstalige weergawe was aanvanklik nie vir vrystelling in Swede bestem nie, maar is later weens die groot Sweedse belangstelling wel vrygestel. Hierdie Engelstalige weergawe het swakker buite Skandinawië gevaar.
Hagnesta Hill en B-sidor 95-00 (1999–2000)
In 1999 het Kent hul album Hagnesta Hill uitgereik. Die naam is vernoem na 'n gebied in Eskilstuna, waar hulle hul eerste ateljee gehad het. Die album is vinniger en minder gefokus op ballades, soos wat in Isola die geval is. Die album bevat ook eksperimentele dele met trommasjiene en elektroniese lae. Die sanger en liriekeskrywer vir die groep, Joakim Berg, het later aangedui dat hy die album as te lank beskou. Die album bevat drie snitte wat oor een uur strek. Die eerste vooruitreikingsenkelsnit, Musik non stop, het 'n groot treffer geword en die album verder bemark. Nog twee enkelsnitte is uitgereik: "En himmelsk drog" (Afrikaans:  'n Hemelse dwelm), met sy industriële ondertoon, en die ballade "Kevlarsjäl" (Afrikaans: Kevlarsiel).
In 2000 is 'n Engelstalige weergawe van Hagnesta Hill uitgereik, waar twee van die oorspronklik Sweedse snitte met twee nuwe Engelse snitte ("Just Like Money" en "Quiet Heart") vervang is. Die album is ook in 'n digipack vrygestel, wat een van die uitgelate Engelse weergawe van die snit "Ett tidsfördriv att dö för", genaamd "A Timekill to Die For" insluit. Terselfdertyd is die enkelspeler "Music Non Stop" uitgereik, wat die ander uitgelate Engelse weergawe van die snit "Insekter", genaamd "Insects", insluit. 'n Japannese weergawe van die Engelse weergawe van Hagnesta Hill is ook vrygestel, wat "Time Kill To Die For" insluit. Daar is aanvanklik beplan om ook 'n Amerikaanse weergawe van die album uit te reik, maar die plan is later geskrap. Die saamgaande toer deur die VSA is derhalwe ook gekanselleer.
Kent het sedert hul debuut verskeie B-kante van gewoonlik opmerkbare gehalte opgeneem. Aangesien die meeste van die enkelspelers wat hierdie B-kante bevat het nie meer in produksie was nie, het dit immer moeiliker geraak om hierdie snitte wettig in die hande te kry. Gevolglik het Kent in 2000 'n dubbelskyf B-kantversameling, genaamd B-Sidor 95-00 (Afrikaans: B-Kante 95-00). Hierdie vrystelling het 21 B-kante bevat, sowel as heropgeneemde weergawes van twee van hierdie B-kante en twee heeltemal nuwe snitte. Een van hierdie, genaamd "Chans" (Afrikaans: Kans), is ook as 'n enkelsnit uitgereik. 'n Verskuilde bonussnit met Finse lirieke, genaamd "Papin Jahti" (Afrikaans: Pousjag), is ook ingesluit.
Vapen & ammunition en Die Wit Konsert (2002–2003)
Ná 'n lang rustydperk het Kent in 2002 aan hul volgende vollengte ateljeealbum begin werk. Vanuit die ateljee het hulle verslag gegee dat hulle probeer het om 'n album te maak wat tien enkelsnitte bevat. Die eerste enkelsnit, "Dom andra" (Afrikaans: Die andere), was 'n groot treffer op Sweedse radio. Met die vrystelling van die album Vapen & ammunition (Afrikaans: Wapen & ammunisie) het die volgende twee enkelsnitte, "Kärleken väntar" (Afrikaans: Die liefde wag) en "FF", sowel as die snit "Pärlor" (Afrikaans: Pêrels), groot radiotreffers geword. Gevolglik is daar meer as 400 000 kopieë van hierdie album verkoop — meer as dubbeld meer as enige ander Kent-album tot op datum.
'n Engelse weergawe van die album is aanvanklik beplan, maar is gekanselleer.
Ons het besluit dat dit nie die moeite werd was nie [om die album in Engels vry te stel] toe ons besef dat ons vir twee lange musiektoere in 'n toerbus in Amerika gesit het, sonder dat enigiets gebeur het.
Die groep het ook by die minder bekende Parkfestivalen in Moss (Noorweë) in dieselfde jaar opgetree.
1738
Die jaar 1738 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 38ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kent (musiekgroep)
Du & jag döden en The Hjärta & Smärta EP (2005)
Daar was gerugte dat Kent 'n EP sou vrystel, aangesien die groep gereeld in die ateljee verkeer het en die kitaarspeler Sami gesê het: "Ons stel dalk 'n EP vry, maar indien ons sal, sou dit slegs 'n digitale vrystelling wees". Die vrystellingsdatum van November 2005 is bekend gemaak slegs een maand in voorgang daarvan. Dit is bevestig dat The hjärta & smärta EP (Afrikaans: Die hart en pyn EP) op laserskyf sowel as in die vorm van 'n digitale vrystelling uitgereik sou word. Dit is goed ontvang en het vyf snitte ontvang, waarvan "Dom som försvann" (Afrikaans: Dié wat verdwyn) 'n radiotreffer geword het en waartoe 'n musiekvideo vervaardig is. Die enkelspeler-EP het nommereen op die Sweedse ranglyste behaal.
Gedurende 2006 het die groep slegs een keer in Swede, by die Hultsfred-musiekfees, en by twee musiekfeeste in Noorweë, opgetree.
Tillbaka till samtiden (2007)
In Desember 2006 het die groep aangedui dat hulle besig was met die opneem van 'n nuwe album en dat die kitaarspeler Harri Mänty die besluit het om die groep te verlaat. Op 18 Julie 2007 kondig die groep die titel en vrystellingsdatum van die nuwe album, Tillbaka till samtiden (Afrikaans: Terug na die hede), aan. Alhoewel die amptelike vrystellingsdatum aanvanklik op 17 Oktober 2007 gestel is, het menige verkoopspunte die album reeds vyf dae vroeër op die rakke gehad weens die bedreiging wat 'n internetverspreide pakket van die album op verkoopsyfers kon hê. Die album het gemengde kritiek verwerf. Die eerste enkelsnit, "Ingenting" (Afrikaans: Niks), van die album is op 17 September 2007 vrygestel. Die groep het hul nuwe album by 'n privaatkonsert in Denemarke bekend gestel deur vier snitte daar op te voer. Die nuwe album is beskryf as meer elektroniesgebaseerde rockmusiek, eenders aan Depeche Mode. Aangesien hul Skandinawiese musiektoer se konserte so vinnig uitverkoop is, het die groep sewe bykomende konserte daarby gevoeg.
Voorsanger Joakim Berg het aangedio dat Tillbaka till samtiden van die gunsteling materiaal wat hy ooit opgeneem het, bevat. By die Sweedse Grammy-toekennings is Kent met die Album van die Jaar en Musiekgroep van die Jaar bekroon. Verder het hulle die Rockbjornen-prys vir die Beste Sweedse Album en die P3 Guld-prys vir die Beste Sweedse Musiekgroep gewen.
Villeneuve-d'Ascq
Villeneuve-d'Ascq is 'n stad van die département Nord, die région Nord-Pas-de-Calais (Frankryk) en Frans-Vlaandere, naby die Belgiese grens, met sowat 64 000 inwoners. Villeneuve-d'Ascq vorm deel van die metropolitaanse gebied Lille Métropole.
Villeneuve-d'Ascq was een van die gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 1991. Tydens die Rugbywêreldbeker 2023 sal weer wedstryde hier aangebied word.
Douro
Die Douro (Portugees: [ˈdo(w)ɾu]; Spaans: Duero, [ˈdweɾo]; Kelties: *Dur, letterlik: "water") is 'n groot wes-vloeiende rivier in Spanje en Portugal. Die rivier, met 'n lengte van 897 km, is die derde langste rivier op die Iberiese Skiereiland na die Taag en die Ebro asook die grootste volgens afloop en stroomgebied.
Wolfheze
Wolfheze is 'n dorp in die munisipaliteit Renkum in die provinsie Gelderland in Nederland.
Douro
Geskiedenis
Die antieke naam van die Douro was Durius. Die belangrikste stad van die Keltiese Iberiërs was Numantia. In die Romeinse tydperk is die rivier as 'n god, Durius, vereer.
Tydens die vroeë tydperk van die Reconquista het die Duero die grens tussen die Christelike noorde (Koninkryk Asturië/Koninkryk León) en die Islamitiese suide (Kalifaat Córdoba) gevorm. Enkele historiese wagtorings van die More (atalayas) in die Spaanse provinsie Soria en die kasteel Peñafiel in die noorde van die provinsie Valladolid getuig tot vandag toe daarvan.
Construction Time Again
Construction Time Again is die derde ateljeealbum van die Britse synthie-pop-groep Depeche Mode en die eerste waarvoor die groep van die nuwe samples-tegniek gebruik gemaak het: Verskillende metallieke geluide is as samples opgeneem en later by 'n snit gevoeg. Een van die album se snitte, Pipeline, bestaan selfs uitsluitlik uit samples, en sy lirieke het ook die album se titel opgelewer.
Depeche Mode het naas metaalgeluide ook 'n groot verskeidenheid alledaagse geluide as samples opgeneem, en net soos Construction Time Again is ook hul volgende albums deur hierdie sogenaamde "industriële musiekstyl" (Engels: Industrial Music) oorheers.
Construction Time Again is ook die eerste album waaraan Alan Wilder as 'n nuwe lid van die groep meegewerk het. Wilder het 'n aantal van snitte, wat hy self geskryf het, vir die album voorgestel, en uiteindelik is twee hiervan – Two Minutes Warning en The Landscape Is Changing – deur die groep gekies en opgeneem. Die album is in John Foxx se Garden Studios-ateljee in Shoreditch, Londen opgeneem en in die Berlynse ateljee Hansa Studio 2 afgemeng. Depeche Mode het ook hulle volgende albums in Berlyn afgemeng.
In 2007 is Construction Time Again saam met 'n bonus-DVD vrygestel. Die eerste kompakskyf is hermeester en (behalwe vir die Verenigde State) as 'n beperkte CD/SACD-hibriedskyf-uitgawe vrygestel.
Die bonus-DVD bevat die B-kante en die enkelsnit en B-kant van Get the Balance Right, 'n enkelsnit-titel wat 'n kort tyd voor die album opgeneem is, asook 'n dokumentêr waarin Get the Balance Right en Construction Time Again, die album se twee enkelsnitte, die ontstaangeskiedenis van die omslag, die lirieke, en die album se sampling-tegniek bespreek word. Daarnaas word die invloed bespreek wat Alan Wilder as 'n nuwe lid van die groep en Gareth Jones as die nuwe klankingenieur op Depeche Mode se nuwe "industriële" musiekstyl uitgeoefen het. Die dokumentêr bied ook uittreksels van die Get the Balance Right-musiekvideo wat voorheen nog nie vrygestel is nie.
Depeche Mode se werkersklas-estetiek
Volgens die fotograaf Brian Griffin het hy en die groep saamgestem dat die omslag weer 'n landskapfoto soos by A Broken Frame sou bevat, maar hierdie keer met 'n fabriekwerker. Griffin het al vroeër omslagfoto's vir die Britse popgroep Echo and the Bunnymen geneem met strande en gletsers as agtergrond en besluit om hierdie soort motiewe ook vir Depeche Mode se nuwe langspeler te gebruik. Die broeder van een van sy assistente, wat vroeër in die Koninklike Britse Vloot gedien het, het vir die opnames model gestaan. Die foto's is met die Frans-Italiaanse bergpiek Mont Blanc as agtergrond geneem, en die model het met 'n voorhamer geposeer.
In die Britse politieke klimaat van die 1980's is popgroepe wat in sukses en geld belanggestel het, dikwels as "regsgesinde reaksionêre" beskryf, terwyl kunstenaars met 'n sosiale gewete as "pseudo-kommunisties" afgestempel is. X-More, 'n lid van die linksgesinde Britse groep The Redskins en skrywer van die tydskrif New Musical Express, het die album as 'n politieke manifes geïnterpreteer en Depeche Mode in 'n onderhoud selfs as comrades ("kamerade") aangespreek.
Maar alhoewel die omslagfoto se styl aan die werkersklas-estetiek van die sosialistiese realisme ontleen is, versinnebeeld dit slegs die album se titel en Depeche Mode se besluit om van Construction Time Again hul eerste album in die industriële musiekstyl te maak – met lirieke wat uitdrukking aan hulle sosiale gewete gee. Die groep het duidelik ontken dat die album 'n spesifieke politieke boodskap dra of enigsins kritiek lewer op die beleid van die destydse konserwatiewe Britse regering onder die eerste minister Margaret Thatcher, wat onder meer daarop gefokus was om die politieke invloed van vakbonde te verminder.
Talk
Talk is mineraal wat tot die pirofilliet-talk-groep van die smektiete (klei) behoort.
Dit is 'n magnesiumsilikaat wat baie sag is. As gesteente word dit seepsteen genoem. Dit kan maklik gesny word en word dikwels aangewend vir beeldjies soos van die Zimbabwe-voël by die ruïnes van Groot-Zimbabwe.
Dit kan egter ook maklik gepoeier word en talkpoeier word vir talle doele gebruik.
Struktuur
Talk se kristalstruktuur is gelaagd en bestaan uit twee tetraëdriese silikaatlae wat soos 'n toebroodjie 'n laag met magnesiumione bevat. Tussen die toebroodjielae bestaan net swak vanderwaalskragte, wat dit moontlik maak dat die lae maklik oor mekaar skuif. Dit gee ook aan die materiaal sy vetterige gevoel op die vel.
Axinella infundibuliformis
Axinella infundibuliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Wetenskapsfilosofie
Wetenskapfilosofie is 'n vakgebied wat ondersoek wat die wese en relevansie van wetenskap is. Die belangrikste "beelde" is: die standaarbeeld, Karl Popper se siening en Thomas Kuhn se weergawe. Die kernwoorde om elk van hierdie sienings is onderskeidelik: induksie, falsifikasie en paradigma.
Nadine Gordimer
Nadine Gordimer (1923 – 2014) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer van hoofsaaklik Engelse romans en toneelstukke. Sy wen die Booker-prys in 1974 en die Statebondprys in 2002. In 1991 wen sy die Nobelprys vir Letterkunde en word die eerste Suid-Afrikaner en eerste vrou in 25 jaar om die prys te wen.
Persoonlike lewe
Gordimer is op 20 November 1923 in Springs, destyds in Transvaal, gebore. Haar pa, Isidore Gordimer, was van Joodse en Litouse afkoms en haar ma, Hannah "Nan" (Myers) Gordimer was van Londen en ook van Joodse afkoms. Sy begin van jongs af skryf en haar artikels is reeds op 15-jarige ouderdom gepubliseer in 1937, 'n kortverhaal. Op 16-jarige ouderdom, het sy haar eerste fiksie verhaal gepubliseer.
Gordimer het vir 'n jaar studeer by die Universiteit van die Witwatersrand. Sy het nie haar graad klaar gemaak nie, en Johannesburg toe getrek in 1948.
Sy sterf op 13 Julie 2014 op 90-jarige ouderdom in haar slaap by haar huis in Johannesburg. Oor haar lewe het sy 'n totaal van 15 romans, 12 bundels kortverhale en 'n hele aantal nie-fiksie geskryf. Haar boeke is in 40 tale wêreldwyd gepubliseer.
Sedan, Ardennes
Die Slag van Sedan het op 2 September 1870 hier plaasgevind tydens die Frans-Pruisiese Oorlog. Napoleon III het oorgegee aan die Pruise.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die tweede Slag van Sedan vanaf 12 tot 15 Mei 1940 hier plaasgevind waartydens die Duitse Magte deur die Franse verdediging gebreek en later Parys beset het.
Uruguaanse nasionale rugbyspan
Uruguay het in 1948 sy eerste internasionale wedstryd teen Chili gespeel. Uruguay het tot dusver vir vier van die nege rugbywêreldbekertoernooie gekwalifiseer, maar hulle het nie die uitklopfase gehaal nie. Uruguay het al vier keer die Suid-Amerikaanse Rugbykampioenskap gewen, mees onlangs in 2017. Sedert 2016 neem Uruguay ook aan die jaarlikse Amerikaanse Rugbykampioenskap deel, saam met die tweede Argentynse span, Brasilië, Chili, Kanada en die Verenigde State.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Uruguay is die Uruguaanse Rugbyunie (Spaans: Unión de Rugby del Uruguay, URU). Die Uruguaanse Rugbyunie is in 1951 gestig en het in 1989 ’n volle lid van die Internasionale Rugbyvoetbalraad (IRR; nou Wêreldrugby) geword. Daarbenewens het die Uruguaanse Rugbyunie in 1981 ’n stigtingslid van CONSUR (vandag Sudamérica Rugby) geword.