cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiksie
Fiksie is die vorm van ’n werk wat, gedeeltelik of algeheel, handel oor inligting of gebeure wat nie werklik is nie, en eerder denkbeeldig en teoreties is – dus, wat deur die skrywer versin is. Hoewel fiksie ’n vername vertakking van literêre werke omskryf, kan dit ook na teatrale, kinematiese of musikale werke verwys. Fiksie staan teenoor nie-fiksie, wat te doen het met eksklusiewe feitlike (of ten minste veronderstelde feitlike) gebeure, beskrywings, waarnemings ens. (bv. biografieë, geskiedenisse).
Realistiese fiksie
Realistiese fiksie, hoewel dit nie waar is nie, kan moontlik gebeur. Sekere gebeure, die mense en plekke kan selfs bestaan. Dit is moontlik dat versinde gebeure in die toekoms werklik kan afspeel. Jules Verne se roman  Van die Aarde na die Maan  is byvoorbeeld as moontlik bewys met Neil Armstrong se maanlanding. Nog ’n sub-genre wat hierby gevoeg kan word, is misdaadfiksie soos: Sherlock Holmes deur Arthur Conan Doyle, Hercule Poirot deur Agatha Christie, Gremlin Greaves deur Svaj Darwin en so voorts. Al hierdie werke beeld ’n fiktiewe maar aanneemlike storie uit.
Nie-realistiese fiksie
Nie-realistiese fiksie is fiksie waarvan die gebeure in die storie nie in die werklikheid kan voorkom nie, soos ’n alternatiewe geskiedenis van die mensdom wat nie opgeteken is nie of onmoontlike tegnologie wat benodig word. ’n Groot aantal sulke tipe fiksieboeke is in omloop, insluitend werke deur Lewis Carroll (Alice se avonture in Wonderland), J.K. Rowling (Harry Potter ), en J. R. R. Tolkien (The Lord of the Rings).
Selfs fantasie-literatuur is egter tweedimensioneel: dit lê iewers tussen die realisme en wonderlike of mitiese pole. Geografiese detail, karakterbeskrywings ens. skets ’n realistiese retoriek, dit "invites the reader to ignore the text's artifice, to suspend one's disbelief, exercise poetic faith and thereby indulge in the narrative's imaginative world". Die tweedimensionaliteit kom in die storie te voorskyn as verrassend of skrikwekkend. Volgens G. W. Young en G. Wolfe word fiktiewe realiteite buite die teks opgeroep, en word die leser se vorige opvattings ontbloot as onvolledig. Dus "by fiction is one able to gain even fuller constructs of what constitutes reality". Aan die ander kant belig die oneindige fiktiewe moontlikhede die onmoontlikheid daarvan om die werklikheid volledig te ken. Daar is geen kriteria waarmee die samestellings van die werklikheid gemeet kan word nie – as laaste toevlug is dit "entirely fictional".
Semi-fiksie
Semi-fiksie is fiksie wat aan ’n groot aantal nie-fiksie uitvoering gee, byvoorbeeld: ’n fiktiewe weergawe "gebaseer op ’n ware verhaal", of ’n fiktiewe rekenskap of opnuut saamgestelde biografie. Daar sal gereeld, selfs al beweer die skrywer dat dit waar is, betekenisvolle byvoegings en weglatings tot ’n storie gemaak word vir ’n meer paslike storievertelling. Helfte fiksie en helfte nie-fiksie.
Aanhalings
Daar is selfs onder skryfinstrukteurs en welbekende skrywers min ooreenstemming oor die aantal en samestelling van die fundamentele elemente van fiksie, byvoorbeeld:
Soos gestel deur Janet Evanovich, "Effective writing requires an understanding of the fundamental elements of storytelling, such as point of view, dialogue, and setting. " Die debat oor die aantal en samestelling van die grondliggende elemente van fiksie duur voort.
Plot
Plot is wat die karakter(s) doen, kwytraak en dink. Dit is die werklike aksie wat tot ’n eenheid gebring word deur die omhullende aksie, die universele aksie, die grondvormende aksie. Soos Aristoteles gesê het, wat ’n storie eenheid gee, is nie soos wat die massas glo dit oor een persoon gaan nie, maar dat dit oor een aksie gaan. Plot, of die storielyn, word dikwels genoem as een van die fundamentele elemente van fiksie. Dit is die vertolking en organisering van die gebeure en aksies van ’n storie. Op ’n mikroskopiese vlak bestaan plot uit aksie en reaksie, ook na verwys as stimulus en antwoord. Op ’n makro-vlak het plot ’n begin middel en einde. Plot word dikwels uitgebeeld as ’n boog met ’n sigsaglyn wat die styg en val van die aksie verteenwoordig. Plot het ook ’n middelvlakstruktuur: toneel en opsomming. ’n Toneel is ’n eenheid van drama – waarin die aksie voorkom. Dan, na een of ander oorgang, volg die opsomming – ’n emosionele reaksie en hergroepering, ’n nadraai. Vir ’n aangename tong-in-die-kies aanmerking oor plot, gaan loer na Katherine Anne Porter se "No Plot, My Dear, No Story" in The Occasional Writings and Collected Essays of Katherine Anne Porter, Seymour Lawrence, 1970.
Eksposisie
Eksposisie is die gedeelte van ’n narratief wat die belangrike agtergrondinligting aan die leser bekend stel (soos gebeure voor die hoofplot of ’n karakter se agtergrondstorie) maar nie deel is van die plot se aksie self nie. Indien die eksposisie te didakties is, kan dit die plot se momentum dood. Daarom word ’n aantal literêre tegnieke gebruik om die leser se aandag te fnuik of om dit te versteek. Die tegnieke sluit in terugverwysings, toevallige dialoog (deur ’n karakter na sy suster te laat verwys as "Sus"), eerstepersoonsdenke oor die verlede ("Jare gelede, tydens diensplig in Suidwes...”) of projeksies die toekoms in ("dit was eers jare later dat ek uitgevind het … ") en derdepersoon, alsiende narratief opgedeel in kort gedeeltes regdeur die storie.
Voorafskaduwing
Voorafskaduwing is ’n tegniek wat deur outeurs gebruik word om leidrade te verskaf sodat die leser kan voorspel wat moontlik later in die verhaal kan gebeur. ’n Outeur los subtiele leidrade oor die plotontwikkeling wat later in die verhaal gaan voorkom. Dit berei die leser voor vir latere aksie en daaropvolgende beelde sodat die leser of toeskouer nie geskok is nie en skynwaarheid word selfs in wetenskapfiksie, fantasie, magiese ryke en ander genres gehandhaaf, wat andersins liggelowigheid sal toets. Indien so ’n tegniek deur die leser of toeskouer herken word kan dit oneffektief wees en kunsmatig voorkom.
Stygende aksie
Die stygende aksie volg, in die narratief van fiksiewerke, die eksposisie (verwikkeling) en lei opwaarts tot die klimaks (draaipunt). Die doel van die stygende aksie is gewoonlik om spanning te bou tot met die klimaktiese einde. Dit moet nie verwar word met die middel van die storie nie, en is die aksie net voor die draaipunt. Die materiaal na die draaipunt staan bekend as die dalende aksie.
Klimaks
In fiksie vergelyk die klimaks (draaipunt) dikwels met die van die klassieke komedie, wat na aan die einde van die teks of opvoering voorkom, na die stygende aksie en voor die dalende aksie. Dit is die oomblik van die grootste gevaar vir die protagonis(te) en bestaan normaalweg uit ’n oënskynlike onvermydelike fiasko – dit verras jou tot die punt waar jy opgewonde raak om te sien hoe dit tot ’n einde kom.
Laurie Metcalf
Laurie Metcalf (gebore 16 Junie 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Uncle Buck (1989), Scream 2 (1997), en Lady Bird (2017), en in die televisiereeks Roseanne (1988).
Fiksie
Klimaks
’n Draaipunt sluit dikwels drie elemente in. Die belangrikste is dat die protagonis verandering ervaar. Die hoofkarakter ontdek iets oor hom- of haarself en ’n ander onbekende karakter. Die laaste element is die openbaarmaking van die tema self.
Dénouement
Dénouement (ontknoping) gebeur na die klimaks, waar die konflik beslis word. Dit kan ’n oomblik van finale afwagting bevat waartydens die uiteindelike uitslag van die konflik betwyfel word.
Konflik
Konflik is algemeen gesproke ’n nodige element van fiktiewe literatuur. Soos Brooks en Warren dit gestel het: Understanding Fiction en soos baie ander opgemerk het, geen konflik, geen storie. Dit is dikwels moeilik vir lesers om die konflik te identifiseer in gesofistikeerde fiksie, maar sy lokus is altyd op die protagonis gefokus. Vir die storie om die leser of toeskouer te betrek, kan die konflik gewoonlik gesien word as onmiddellik, dringend, en onoplosbaar. Verder is die konflik, as dit tussen goed en sleg gesien word, afhanklik van of die toeskouer die goeie of slegte verkies en is dus ’n geringe storie op sy beste. Die word beskryf as die probleem in enige werk van letterkunde en word dikwels volgens die aard van die protagonis of antagonis soos volg ingedeel:
Tipes konflik
Daar is vyf wyd aangehaalde tipes konflik. Heelwat ander soos Persoon teenoor God word gewoonlik in een van die ingedeel. In verskeie antieke kulture sal Persoon teenoor Noodlot dikwels die konflik in die storie vergestalt. In ons moderne era het Persoon teenoor Masjien, ook bekend as Persoon teenoor Tegnologie nog ’n tipe geword.
Persoon teenoor Self is die tema in letterkunde wat ’n karakter teenoor sy eie wil, twyfel of vrese plaas. Persoon teenoor self kan ook voorkom waar ’n karakter probeer vasstel wie hy is, tot ’n besef kom of verandering ondergaan. Hoewel die stryd intern woed, kan die karakter deur eksterne magte beïnvloed word. Die stryd van die mens om tot ’n besluit oor te gaan is die basis van Persoon teenoor Self. Voorbeelde sluit die titelkarakter van Beowulf in. Meer onlangs is die Oscar-bekroonde film A Beautiful Mind gepostuleer as ’n Persoon teenoor Self konflik. Faulkner het in sy toespraak tydens die bekroning genoem dat groot stories die is van die hart in konflik met homself. Hiermee in die agterkop kan die ander konfliktipes hieronder genoem in die agtergrond saamsmelt as deel van die stel eerder as die konflik-in-homself van enige gegewe storie. ’n Eenvoudige, klaar voorbeeld kan Jack London se "To Build a Fire" wees waarin ons kan waarneem dat die konflik nie Man teenoor Natuur is nie maar Man teenoor Sy eie natuur.
Persoon teenoor Persoon is ’n literêre tema waarin die hoofkarakter se Konflik (narratief)}konflik met ’n ander persoon die fokus van die storie is. ’n Voorbeeld is die held se konflik met die sentrale skurk van ’n verhaal, wat ’n groot rol in die plot speel en bydra tot die ontwikkeling van beide karakters. Daar is gewoonlik verskeie konfrontasies voor die klimaks bereik word. Die konflik is ekstern. ’n Voorbeeld is die konflik tussen Judah en Messala in Ben-Hur, so ook die konflik tussen ’n boelie en sy prooi.
Persoon teenoor Samelewing is ’n fiksie-tema waarin die hoofkarakters, of ’n groep van hoofkarakters se vernaamste oorsaak van konflik sosiale kondisionering of konsepte is. In die sin is die onderskeie partye: a) die protagonis(te); b) die samelewing waarbinne die protagonis(te) beweeg. Die samelewing word dikwels as ’n enkele karakter beskou, net soos ’n opponerende groep gesien word in ’n Persoon teenoor Persoon konflik. Dit kan ook ’n enkele protagonis wees teenoor ’n groep of samelewing van antagoniste, of die samelewing gelei deur ’n tipe antagonistiese mag. Voorbeelde hiervan in die literatuur sluit in die kortverhaal "The Ones that Walk away from Omelas" deur Ursula Le Guin of die roman Wuthering Heights deur Emily Brontë.
Persoon teenoor Natuur is die literêre tema wat ’n karakter teenoor die natuurkragte plaas. Baie rampfilms fokus op hierdie tema, wat oorheers binne verskeie oorlewingstories. Dit tree ook sterk na vore in stories oor die stryd om oorlewing in afgesonderde gebiede, soos Gary Paulson se Hatchet of Jack London se kortverhaal "To Build a Fire".
Persoon teenoor Bonatuurlik is ’n literêre tema wat die karakter plaas teenoor bonatuurlike magte. Indien ’n entiteit in konflik met hom-, haarself verkeer word dit as intern geklassifiseer, anders is dit ekstern. Sulke stories word meermale gesien in Freudiaanse kritiek as voorstelling van die Id teenoor Superego. Bram Stoker se Dracula is ’n goeie voorbeeld hiervan, so ook Frankenstein deur Mary Shelley en Christabel deur Samuel Coleridge. Dit is ook baie algemeen in strokiesprentboeke.
Karakter
Karakterisering word dikwels gelys as een van die fundamentele elemente van fiksie. ’n Karakter is ’n deelnemer in die storie, en gewoonlik ’n persoon, maar kan enige persoonlike identiteit wees, of ’n entiteit wat se oorsprong ontstaan uit ’n fiktiewe werk of optrede.
Karakters kan verskeie tipes wees:
Simbolisme
Simbolisme is die toegepaste gebruik van simbole: ikoniese voorstellings wat spesifieke konvensionele betekenisse dra.
Die term "simboliek" is beperk tot gebruike in "representasie"; definiëring van die algemene rigtings van ’n lineêre spektrum – waarbinne alle simboliese konsepte in verhouding gesien kan word, en veranderinge in konteks die sistemiese verandering kan impliseer tot individuele en kollektiewe definisies van simbole. "Simboliek" kan verwys na die metode vir die kies van verteenwoordigende simbole in lyn met abstrakte eerder as letterlike eienskappe, wat eerder toelaat vir die breër interpretasie van ’n gedraagde betekenis as wat meer letterlike konsepverteenwoordigings voor toelaat. ’n Godsdiens kan beskryf word as ’n taal van konsepte verwant aan menslike spiritualiteit. Simboliek is daarom ’n belangrike deel van meeste gelowe.
Die interpretasie van abstrakte simbole het ’n belangrike rol in godsdiens en psigoanalise gehad. Volgens Sigmund Freud en Carl Jung se beskouing is simbole nie gedagteskeppings nie, maar eerder afsonderlike vermoëns in die verstand vir die berg van ’n aparte brokkie inligting. Binne die verstand kan die simbool vrye assosiasie vind met enige aantal ander simbole, kan dit op verskeie maniere georden word en kan dit die gekoppelde betekenisse tussen simbole as simbole in hulself bevat. Jung en Freud het van mekaar afgewyk oor die saak rondom algemene kognitiewe simbolestelsels en of dit slegs binne die individuele verstand kan bestaan of tussen ander s'n ook; en of enige kognitiewe simboliek gedefinieer is deur ingebore simboliek of deur die invloed van die omgewing rondom hulle.
Aloe fosteri
Aloe fosteri is 'n aalwyn wat endemies is aan Limpopo en Mpumalanga en kom voor op die eskarp tussen Lydenburg en Polokwane.
Fiksie
Metafoor
Metafoor (vanuit Grieks: "toepas", letterlik "dra oor") is taal wat oënskynlik onverwante onderwerpe direk met mekaar vergelyk. Dit is beeldspraak wat twee of meer dinge vergelyk sonder die gebruik van soos of so. In die eenvoudigste geval neem dit die vorm aan van: "Die [eerste onderwerp] is ’n [tweede onderwerp]." Meer algemeen beskou is ’n metafoor ’n retoriese troop wat ’n eerste onderwerp beskryf as om of soos ’n tweede voorwerp te wees op een of ander manier. Daarom kan die eerste onderwerp ekonomies beskryf word aangesien implisiete en eksplisiete eienskappe van die tweede voorwerp gebruik word om die beskrywing van die eerste onderwerp te belig. Dit is ’n bekende gebruik in letterkunde, veral in poësie, waar ’n paar woorde, emosies en assosiasies van een konteks geassosieer word met voorwerpe en entiteite in ’n ander konteks. ’n Eenvoudiger definisie is die vergelyking van twee onverwante dinge sonder die gebruik van woorde soos "soos" of "so".
Die term is afgelei van die Griekse μεταφορά (metaphora), of "oordrag", vanaf μεταφέρω (metaphero) "om oor te dra, om te verplaas" en dit vanaf μετά (meta), "tussen" + φέρω (phero), "om te dra".
Chronologiese volgorde
Met chronologiese volgorde verloop alle gebeure in die teks in die volgorde waarin dit gebeur. Daar kan verwysings wees na die toekoms of verlede, maar die gebeure is geskryf volgens tydsverloop. Daar is nie terugverwysings of vooruitwysings nie.
Terugverwysing
In geskiedenis, rolprentwese, televisie en ander media is ’n terugverwysing (ook analepsis genoem) ’n ingevoegde scène wat die narratief terug neem in tyd vanaf die huidige plek in die storie. Terugverwysings word dikwels gebruik om gebeure weer te besoek wat voor die verhaal se primêre volgorde van gebeure afgespeel het, om belangrike gebeure te herbesoek of om belangrike voorafstories aan te vul. Karakteroorsprong-terugverwysings verwys spesifiek na terugverwysings rakende sleutelgebeure vroeër in die karakter se ontwikkeling (Clark Kent wat byvoorbeeld uitvind hy kan vlieg, of die Elric-broers se poging om hul ma terug te bring). Die TV-reeks Lost is veral bekend vir uitgebreide gebruik van terugverwysings in amper elke episode. In die teenoorgestelde rigting is ’n vooruitwysing (of prolepsis) wat weer ’n gebeurtenis in die toekoms blootlê. Die tegniek word gebruik om spanning en afwagting in ’n storie te skep, of ’n karakter te ontwikkel. In die letterkunde is ’n interne analepsis ’n terugverwysing na ’n vroeër gedeelte in die narratief en ’n eksterne analepsis ’n terugverwysing na voor die begin van die verhaal.
Verhaalagtergrond
Die verhaalagtergond, die plek en tyd van ’n storie word dikwels gelys as een van die fundamentele elemente van fiksie. Soms na verwys as die  milieu , om konteks in te sluit (soos die samelewing) buite die onmiddellike omgewing van die storie. In sekere gevalle word die agtergrond self ’n karakter en kan die toon van die storie aangee.
Tema
Tema, ’n konsepsuele distillering van die storie, word ook gereeld genoem as ’n fundamentele element van fiksie. Dit is die sentrale idee of insig en dien as saamvoegende element wat samehang skep, en antwoord is op die vraag, 'Wat het jy uit die fiksiewerk geleer?' In sommige gevalle is ’n storie se tema ’n prominente element en gedeeltelik onmiskenbaar. .
Styl
Styl is nie soseer wat geskryf is nie maar eerder  hoe dit geskryf is en geïnterpreteer word. Styl in fiksie verwys na taalkonvensies wat gebruik word vir die saamstel van ’n storie of artikel. ’n Fiksieskrywer kan diksie (segswyse), sinstruktuur, bewoording, dialoog en ander aspekte van taal manipuleer om styl en stemming te skep. Die kommunikatiewe effek wat deur die outeur se styl geskep word, word soms na verwys as die storie se stem. Elke skrywer het sy eie unieke styl of stem. Styl word ook soms gelys as ’n fundamentele element van fiksie.
Kategorieë
Soorte prosa-fiksie:
Vorme
Tradisioneel sluit fiksie romans, kortverhale, fabels, sprokies, toneelstukke en poësie in, maar deesdae word rolprente, strokiesprentboeke en videospeletjies ook ingereken. Professionele stoei is ’n voorafgeskrewe vertoning wat vegkompetisies namaak.
Die Internet het ’n belangrike uitwerking op die verspreiding van fiksie en daag die uitvoerbaarheid van kopiereg uit, as ’n metode om tantieme aan kopiereghouers te betaal. Digitale biblioteke soos Project Gutenberg maak tekste in openbare besit meer geredelik beskikbaar. Die kombinasie van goedkoop tuisrekenaars, die internet en die kreatiwiteit van hul gebruikers lei ook na nuwe vorme van fiksie, soos interaktiewe rekenaarspeletjies of rekenaarontwikkelde strokiesreekse. Tallose forums vir bewonderaarsfiksie kan aanlyn gevind word, waar getroue volgelinge van spesifieke fiktiewe ryke afgeleide verhale skep en versprei. Die internet word ook benut vir die ontwikkeling van webjoernaal-fiksie, waar ’n storie deur ’n webjoernaal versprei word as vonkfiksie of webjoernaalreeks, en samewerkende fiksie met stories wat opeenvolgend deur verskillende outeurs geskryf word, of die teks kan deur enigeen geredigeer word deur middel van in wiki.
Gebruike
Hoewel fiksie as ’n vorm van vermaak beskou kan word, het dit ander gebruike ook. Fiksie is al gebruik vir onderrigdoeleindes, soos fiktiewe voorbeelde in skoolhandboeke. Dit kan ook vir propaganda of reklamedoeleindes gebruik word. Hoewel dit nie noodwendig gemik is op kinders nie, bied fabels ’n duidelike morele doelstelling.
Fiksie kan vir opvoedkundige en leerdoeleindes aangewend word soos korporatiewe opleidingsprogramme vir die lewering van waardevolle lesse in bestuur en optrede.
’n Hele vertakking van letterkunde wat vermaak en wetenskapspekulasie saamvoeg is wetenskapsfiksie. ’n Minder algemene vermenging is die filosofiese roman wat fiksie en filosofie saam bring en daardeur soms die grens van propaganda-fiksie oorsteek. Die soort fiksie bestaan uit gedagte-eksperimente wat die gevolge van sekere tegnologie of filosofieë verken.
Maseru
Maseru is sedert 1884 die hoofstad en grootste stad in Lesotho. Die stad het 'n bevolking van 227 880 in 2006 gehad met 'n oppervlakte van 138 km². Maseru grens aan Suid-Afrika, waar meeste van die stad se bevolking werk. Dit is 'n relatief klein stad (per oppervlakte) en is selfs kleiner as Ladybrand. Die stad lê langs die Caledonrivier (Mohokare-rivier in Lesotho). Die naam Maseru beteken plek van die rooi sandklip in Suid-Sotho. Maseru is in 1869 deur die Britte gestig nadat die Verenigde Koninkryk Basoetoland geannekseer het.
Geskiedenis
Maseru is in 1869 deur die Britte as 'n klein polisiekamp gestig na die beëindiging van die Vrystaat-Basotho-oorloë toe Basoetoland 'n Britse protektoraat geword het. Maseru is geleë aan die rand van die "verowerde gebiede" wat as deel van die vredesvoorwaardes aan die Oranje-Vrystaat (nou die Vrystaatse provinsie van Suid-Afrika) oorgegee is. Dit was 24 kilometer wes van Basotho, koning Moshoeshoe I, se vesting van Thaba Bosiu, die vorige de facto-hoofstad, geleë. 'n Bedrywige markdorp het vinnig in die omgewing gegroei.
Maseru het aanvanklik tussen 1869 en 1871 as die administratiewe hoofstad van die staat gefunksioneer voordat die administrasie van Basoetoland na die Kaapkolonie oorgeplaas is. Gedurende hul bewind tussen 1871 en 1884 is Basoetoland op soortgelyke wyse behandel as gebiede wat met geweld geannekseer is, baie tot die gramskap van die Basotho. Dit het gelei tot die Gewere-oorlog in 1881 en die afbrand van baie geboue in Maseru. In 1884 is Basoetoland weer in sy status as 'n kroonkolonie herstel, en Maseru is weer hoofstad. Toe Basoetooland sy onafhanklikheid verkry en in 1966 die Koninkryk van Lesotho word, het Maseru die hoofstad van die land gebly.
Voor Lesotho se onafhanklikheid het Maseru relatief klein gebly; dit was binne goed gedefinieerde koloniale grense en het min ruimte vir groei gehad, terwyl die Britte min belangstelling gehad het om die stad te ontwikkel. Na 1966 het Maseru 'n vinnige uitbreiding ervaar: sy gebied het ongeveer sewevoudig toegeneem, van ongeveer 20 vierkante kilometer tot die huidige oppervlakte van 138 vierkante kilometer, as gevolg van die inlywing van naburige dorpies in die stad. Die jaarlikse bevolkingsgroeikoers het oor 'n paar dekades ongeveer 7% gebly voordat dit tussen 1986 en 1996 tot ongeveer 3,5% gedaal het.
Nadat die parlementsverkiesings in Lesotho in 1998 gelei het tot vermoedens van stembedrog en 'n militêre ingryping deur Suid-Afrika, is 'n groot deel van die stad beskadig deur onluste en oproer. Die koste vir die herstel van die skade wat aan die stad aangerig is, word geraam op ongeveer twee miljard rand en tot bykans 2008 kon die gevolge van die onluste nog binne die stad gesien word.
James Burrows (akteur)
James Burrows (gebore 7 Julie 1991) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente This Is England (2006), Eden Lake (2008), en Robin Hood (2010), en in die televisiereeks Emmerdale (1972).
Aulospongus tubulatus
Aulospongus tubulatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aulospongus en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Bowerbank.
Mackenzie Aladjem
Mackenzie Aladjem (gebore 11 September 2001) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Lincoln Lawyer (2011) en Time Toys (2016), en in die televisiereekse Nurse Jackie (2009) en Hawaii Five-0 (2010).
Ernest Borgnine
Ernest Borgnine (gebore Ermes Effron Borgnino; 24 Januarie 1917 – 8 Julie 2012) was 'n Amerikaanse film-, televisie-, karakter- en stemakteur, wie se loopbaan oor meer as ses dekades gestrek het.
1784
Die jaar 1784 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ayabonga Khaka
Ayabonga Khaka (gebore 18 Julie 1992) is 'n internasionale krieketspeler wat 44 Internasionale Eendag- en 11 Twintig20 Internasionale wedstryde vir Suid-Afrika se nasionale vrouekrieketspan gespeel het sedert haar debuut in 2012.
Gotfrid
Volgens 'n dokument uit die jaar 700 het Gotfrid, op 'n versoek van die priester Magulfus in Cannstatt, die dorp Biberburg aan die klooster van die Heilige St Gallus geskenk.
Slag van Bronkhorstspruit
Die Slag van Bronkhorstspruit was die eerste geveg wat tydens die Eerste Vryheidsoorlog plaasgevind het. Die Slag het op 20 Desember 1880 by Bronkhorstspruit plaasgevind.
Gotfrid
Tydens sy lewe verdedig Gottfried die outonomie van sy hertogdom teen die mag van die Frankiese konings.
Na Gottfried se dood in 709, het albei sy seuns, Lantfrid en Theudebald, saam aanspraak gemaak op die hertogampt.
Vermeersiektebossie
'n Vermeersiektebossie is 'n plant uit die genus Geigeria, waarvan 'n tiental spesies in Suid-Afrika voorkom.
Hulle is giftig vir skape en veroorsaak 'n siekte wat bekend staan as vermeersiekte.
Van die ander spesies:
Gotfrid
Afstammelinge
Gottfried was getroud met 'n dogter van die Beierse Hertog Theodo II.; kinders van die egpaar was:
Slag van Bronkhorstspruit
Agtergrond
Na die Boere op 13 Desember 1880 by Paardekraal besluit het om te veg vir hulle onafhanklikheid, het die Transvalers die Britse garnisoen by Potchefstroom beleër en 'n voorlopige regering op Heidelberg ingestel. Intussen was die 94e regiment van die Britse magte onder bevel van lt.kol. P.R. Anstruther onderweg van Lydenburg om hulle by die Britse magte in Pretoria aan te sluit. Die opdrag vanaf Heidelberg was dat die Britse magte (nege offisiere en 154 manskappe) verhoed word om Pretoria te bereik.
Die Geveg
Die Boeremag van 200 man onder bevel van kommandant Frans Joubert het naby Bronkhorstspruit gelê en wag. Hier het hulle 'n handgeskrewe versoek na Anstruther gestuur om om te draai. Hy het geweier. In die geveg van 10 minute is 56 Britse soldate dood en 91 gewond. Van die gewondes het 21 met inbegrip van Anstruther later gesterf. Van die Boeremagte is twee man dood en vyf gewond.
Melbourne Grand Prix Renbaan
Die Melbourne Grand Prix Renbaan by Albert Park in Melbourne is die baan waarop die Australiese Grand Prix-motorwedren jaarliks in Australië gehou word. Die Grand Prix is die oudste oorblywende motorrenkompetisie in Australië wat reeds 79 keer sedert die eerste keer in 1928 op Phillipeiland gehou is. Sedert 1985 is die wedren 'n rondte van die FIA Formule Een-Wêreldkampioenskap.
Chrissy Metz
Chrissy Metz (gebore 29 September 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Loveless in Los Angeles (2007) en Sierra Burgess Is a Loser (2018), en in die televisiereekse American Horror Story (2011) en This Is Us (2016).
Aulospongus villosus
Aulospongus villosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Natasha Alam
Natasha Alam (gebore 10 Maart 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shadow Puppets (2007), The Women (2008), en The Code of Cain (2016), en in die televisiereeks True Blood (2008).
AlgaeBase
AlgaeBase is ’n databasis met inligting oor alle spesies alge.
Dit bevat inligting oor alge van oor die wêreld, in vars- sowel as seewater. Teen 2005 het die databasis reeds 65 000 name bevat, en teen September 2006 altesaam 122 240 spesies en infraspesifieke name, asook 5 826 foto's, 38 290 bibliografiese items en 138 706 verspreidingsrekords. Die data vir die see-alge is nou feitlik volledig. Sowat 30 000 spesies is ingesluit
Klei
Klei is 'n natuurlike materiaal wat uit uiters klein deeltjies bestaan. Dit is 'n verwerings- of erosieproduk wat as sediment deur water vervoer word. Materiaal wat fyner as 4 μm is, word gewoonlik deur boukundiges en grondspesialiste klei genoem. Kleimineraloë gebruik 2 μm as grens.
Klei bestaan gewoonlik uit kleiminerale. Hulle is gehidrateerde aluminiumsilikate wat soms ook ione van alkali- en aardalkalimetale en yster bevat.
Vorming
Die meeste kleisoorte word gevorm deur verwering van graniet of veldspaat. Dit kan deur die aksie van gletsers gebeur of deur verwering deur reën en die atmosfeer. Dit is 'n stadige proses. Kleisoorte kan onderskei word in primêre en sekondêre klei.
Primêre klei
Dit word ook oorblywende klei genoem, omdat dit klei is wat op die plek van die oorspronkelike rotse gevind word. Voorbeelde van primêre kleiminerale is kaolien en bentoniet.
Sekundêre klei
Dit word ook sedimentêre klei genoem. Dit is klei wat getransporteer is in riviere en dan soms baie ver van sy bron neergeslaan het. Hierdie meteriaal is nog sterker verweer as primêre klei en die deeltjies is kleiner.
Kleitablette
Kleitablette en kleikeëls het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van een van die vroegste skryfstelsels, die wigskrif van Mesopotamië. Omdat klei as dit gebak word, verhard tot baksteen, het heelparty dokumente behoue gebly toe aanvallers geboue afgebrand het waarin hulle bewaar is.
Minerale
Van die kleiminerale is:
Manx
Die term Manx kan verwys na:
1785
Die jaar 1785 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Alex Salmond
Alexander Elliot Anderson (Alex) Salmond (uitgespreek /ˈsæmənd/, gebore 31 Desember 1953) is 'n Skotse politikus en het tussen 2007 en 2014 as eerste minister van Skotland gedien. Hy is die voormalige leier van die Skotse Nasionale Party (SNP).
Tydens die referendum oor die onafhanklikheid van Skotland het hy homself vir die "Ja"-veldtog beywer. Na afloop van die referendum, waarin hulle slegs 45 persent van die stemme kon trek, het hy sy bedanking aangekondig met die woorde: "For me as leader my time is nearly over, but for Scotland the campaign continues and the dream shall never die".
Jeff Chandler
Jeff Chandler (15 Desember 1918 – 17 Junie 1961) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Broken Arrow (1950), Female on the Beach (1955), Man in the Shadow (1957), en The Jayhawkers! (1959).
Asa Butterfield
Asa Butterfield (gebore 1 April 1997) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Boy in the Striped Pajamas (2008), Hugo (2011), Ender's Game (2013), en The Space Between Us (2017).
Moseline Daniels
Moseline Daniels (gebore 1 Februarie 1990) is 'n internasionale krieketspeler wat 8 Internasionale Eendag- en 16 Twintig20 Internasionale wedstryde vir Suid-Afrika se nasionale vrouekrieketspan gespeel het sedert haar debuut in 2010.
Gary Player
Gary Player OIG (gebore 1 November 1935) is 'n Suid-Afrikaanse professionele gholfspeler. Hy word wêreldwyd as een van die grootste spelers in die geskiedenis van gholf beskou. Player het 165 toernooie op ses kontinente oor ses dekades gewen. Hy is in 1974 ingehuldig in die World Golf Hall of Fame.
PGA Toer-oorwinnings
24 keer:
Die groot kampioenskappe word in vetdruk aangedui.
Ander oorwinnings
Suid-Afrikaanse-toer (nou die Sunshine-toer) 73 oorwinnings tussen 1955 en 1981 waaronder:
Bloudwerg (rooidwergstadium)
’n Bloudwerg is ’n voorspelde klas ster wat uit ’n rooidwerg (sien regs) ontstaan nadat dit ’n groot deel van sy waterstofvoorraad opgebruik het. Omdat rooidwerge hulle waterstof stadig verbrand en ten volle konvektief is (wat hulle in staat stel om al hulle waterstof te gebruik in plaas van net dié in die kern) is die heelal nog nie oud genoeg dat daar enige bloudwerge gevorm het nie, maar hulle ontstaan in die toekoms word aan die hand van teoretiese modelle voorspel.
Sterre se ligsterkte neem toe namate hulle ouer word, en ’n ster met ’n groter ligsterkte moet energie vinniger uitstraal om ’n ewewig te handhaaf. Sterre wat groter as rooidwerge is, doen dit deur uit te sit en rooireuse te word met ’n groter oppervlakte. In plaas daarvan om uit te sit, word voorspel dat rooidwerge met ’n massa van minder as 0,25 sonmassas hulle uitstralingstempo sal verhoog deur hulle oppervlaktemperatuur te verhoog en "blouer" te word. Dit is omdat die oppervlaklae van rooidwerge nie baie meer ondeurskynend raak namate die temperatuur toeneem nie.
Bloudwerge sal eindelik tot witdwerge ontwikkel as hulle waterstof heeltemal op is, en eindelik tot swartdwerge.
Gary Player
Ander oorwinnings
PGA Toer van Australasië 18 oorwinnings tussen 1956 en 1981 waaronder:
Golfbaanargitek
Gary Player het talle gholfbane ontwerp, onder andere:
Ferruccio Busoni
Ferruccio Busoni (1 April 1866 – 27 Julie 1924) was 'n Italiaanse komponis, pianis, dirigent, skrywer en pedagoog. Hy staan veral bekend vir sy verwerkings van J.S. Bach se musiek. Sy internasionale loopbaan en reputasie het daartoe gelei dat hy nou saamgewerk het met baie van die voorste musikante, kunstenaars en literêre figure van sy tyd. Hy was 'n gesogte instrukteur in klavier en komposisie.
Tim Guest
Tim Guest (* 16 Julie 1975 – † 31 Julie 2009) (ook bekend as Yogesh en Errol Mysterio) was 'n Engelse skrywer en joernalis.
Ferruccio Busoni
Busoni was van jongs af 'n uitstekende, tog soms kontroversiële pianis. Hy het aan die Universiteit van Musiek en Uitvoerende Kunste, Wene (Weense konservatorium) en daarna onder Wilhelm Mayer en Carl Reinecke gestudeer. Na kort tydperke waartydens hy in Helsinki, Boston en Moskou onderrig gegee het, het hy hom gewy aan komposisie en onderrig en getoer as virtuus pianis in Europa en die Verenigde State. Sy geskrifte oor musiek was invloedryk en het nie net estetika behandel nie, maar ook mikrotone en ander innoverende onderwerpe. Hy was vanaf 1894 in Berlyn gebaseer, maar het 'n groot deel van die Eerste Wêreldoorlog in Switserland deurgebring.
Tim Guest
Vroeë lewe
Sy ma verlaat die beweging toe hy 11 jaar oud is en trek terug na Londen. Hy studeer aan die Sussex University met sielkunde as hoofvak en behaal 'n M.A. graad in kreatiewe skryf aan die Universiteit van East Anglia.
Ferruccio Busoni
Hy het in sy vroeë jare in 'n laat romantiese styl begin komponeer, maar na 1907, toe hy sy Skets van 'n Nuwe Estetika van Musiek gepubliseer het, het hy 'n meer individuele styl ontwikkel, dikwels met elemente van atonaliteit. Sy besoeke aan Amerika het gelei tot belangstelling in Noord-Amerikaanse inheemse melodieë, welke in sommige van sy werke weerspieël word. Sy komposisies sluit in klavierwerke, waaronder 'n monumentale Klavierconcerto, en verwerkings van andere se werke, veral J.S. Bach (uitgegee as die Bach-Busoni Uitgawes). Hy het ook kamermusiek, sang- en orkeswerke en operas geskryf – waarvan een, Doktor Faust, onvoltooid gelaat is toe hy in Berlyn op 58-jarige ouderdom oorlede is.
Tim Guest
Loopbaan
Hy skryf artikels in The Guardian, The Observer en die Telegraph Magazine. Hy het ook twee boeke gepubliseer; My Life in Orange oor sy vroeë lewe, om groot te word in die Osho-beweging, en Second Lives, oor virtuele gemeenskappe waar hy bekend staan as Errol Mysterio. Guest sterf in Julie 2009 aan 'n oordosis morfien op die ouderdom van 34 jaar.
Ferruccio Busoni
Vroeë loopbaan
Ferruccio Dante Michelangiolo Benvenuto is op 1 April 1866 in die Toskaanse dorp van Empoli gebore as die enigste kind van twee professionele musikante, Ferdinando, 'n klarinettis, en Anna (gebore Weiss), 'n pianis. Kort daarna verhuis die gesin na Trieste. Ferruccio was 'n wonderkind, wat grootliks deur sy vader geleer is, en het op sewejarige ouderdom begin opvoerings gee en komponeer. In 'n outobiografiese opmerking lewer hy kommentaar: "My vader het min van die klavier geweet en was wisselvallig wat sy ritme betref, en derhalwe het hy vir sy tekortkominge vergoed met 'n onbeskryflike kombinasie van energie en erns." Busoni het op 24 November 1873 sy debuut as pianis in 'n konsert saam met sy ouers by die Schiller-Verein in Triëst gemaak met die eerste beweging van Mozart se Klaviersonate No. 16 in C Majeur asook met stukke van Schumann en Muzio Clementi. Sy werk is op kommersiële vlak bevorder deur sy ouers met 'n reeks verdere konserte. Busoni het later van hierdie tydperk gesê: "Ek het nooit 'n jeug gehad nie." In 1875 het hy sy konsertdebuut gemaak met die speel van Mozart se Klavierconcerto No. 24.
Busoni het vanaf die ouderdom van nege tot elf jaar met behulp van 'n beskermheer aan die Universiteit van Musiek en Uitvoerende Kunste, Wene (Weense konservatorium) studeer. Sy eerste opvoerings in Wene is goed ontvang deur die kritikus Eduard Hanslick. In 1877 het Busoni vir Liszt hoor speel en is hy voorgestel aan die komponis, wat sy vaardigheid bewonder het. In die volgende jaar het Busoni 'n Concerto vir klavier en Strykkwartet gekomponeer wat uit vier dele bestaan. Nadat hy Wene verlaat het, het hy 'n kort rukkie in Graz onder die komponis Wilhelm Mayer studeer en 'n opvoering van sy eie komposisie, die Stabat Mater (Op. 55 in die komponis se eie nommervolgorde) BV 119, (nou verlore) in 1879 gedirigeer. Ander vroeë stukke is ook in die tyd gepubliseer, insluitend toonsettings van die Ave Maria (Opp. 1 en 2; BV 67) en enkele klavierstukke.
Hy is in 1881 verkies tot die Accademia Filharmonica van Bologna, wat hom die jongste persoon sedert Mozart gemaak het aan wie die eer te beurt geval het. In die middel 1880's was Busoni in Wene gevestig, waar hy vir Karl Goldmark ontmoet het en gehelp het om die stempartituur voor te berei vir Goldmark se opera getiteld Merlin  uit 1886. Hy het ook vir Johannes Brahms ontmoet, aan wie hy twee stelle klavierétudes opgedra het. Brahms het vir Busoni aanbeveel om studies in Leipzig saam met Carl Reinecke te onderneem. In hierdie tydperk het Busoni homself onderhou deur opvoerings te gee, asook deur die finansiële steun van 'n beskermheer, die Baronin von Tedesco. Hy het ook voortgegaan om te komponeer en het sy eerste poging aangewend vir 'n opera getiteld, Sigune, waaraan hy van 1886 tot 1889 gewerk het voordat hy dit laat vaar het. Hy het beskryf hoe hy, geldloos in Leipzig, 'n beroep op die uitgewer Schwalm gedoen het om sy komposisies te neem. Schwalm het nie die aanbod aanvaar nie, maar gesê dat hy 'n fantasie wat gebaseer is op Peter Cornelius se opera Die Barbier van Baghdad vir vyftig Duitse mark sou aanvra, met 'n verdere honderd mark na voltooiing daarvan. Die volgende oggend het Busoni by Schwalm se kantoor opgedaag, en terwyl hy die voltooide werk oorhandig, vir 150 mark gevra en gesê: "Ek het van negeuur in die nag tot halfvier sonder 'n klavier gewerk, en sonder voorafgaande kennis oor die opera."
Helsingfors, Moskou en Amerika (1888–1893)
In 1888 het die musikoloog Hugo Riemann vir Busoni aanbeveel by Martin Wegelius, die direkteur van die Sibelius Akademie (Instituut vir Musiek) in Helsingfors (nou Helsinki, Finland, toe deel van die Russiese Ryk), vir die vakante pos as gevorderde klavierinstrukteur. Dit sou Busoni se eerste permanente pos wees. Onder sy kollegas en medewerkers was daar die dirigent en komponis Armas Järnefelt, die skrywer Adolf Paul en die komponis Jean Sibelius, met wie hy 'n voortgesette vriendskap sou smee. Paul beskryf Busoni in hierdie tyd as " 'n klein, skraal Italianer met 'n baard, grys oë, jonk en vrolik, met … 'n klein ronde keps wat trots sit op sy dik krulhare".
Busoni het tussen 1888 en 1890 ongeveer dertig klavieropvoerings en kamerkonserte in Helsingfors gegee; Onder sy komposisies in hierdie tydperk was 'n stel Finse volksliedjies vir klavierduet (Op. 27). In 1889, terwyl op besoek was aan Leipzig, het hy 'n opvoering voor die orrel gehoor van Bach se Toccata en Fuga in D mineur, BWV 565, en is hy deur sy leerling Kathi Petri — die moeder van sy toekomstige leerling Egon Petri, toe nog net vyf jaar oud, oorgehaal om dit te transkribeer vir klavier. Busoni se biograaf Edward Joseph Dent skryf soos volg: "Dit was nie slegs die begin van [sy] verwerkings nie, maar … die begin van daardie styl van pianoforte spel en tegniek wat geheel en al [Busoni se] skepping was." In Maart van dieselfde jaar het Busoni teruggekeer na Helsingfors en sy toekomstige vrou, Gerda Sjöstrand, die dogter van die Sweedse beeldhouer Carl Eneas Sjöstrand, ontmoet en binne 'n week aan haar verloof geraak. Hy het sy werk Kultaselle  (Afrikaans: "Aan die geliefde") vir tjello en klavier vir haar gekomponeer (BV 237; in 1891 gepubliseer sonder 'n opusnommer).
In 1890 publiseer Busoni sy eerste uitgawe van Bach-werke. In dieselfde jaar het hy die prys vir komposisie gewen met sy Konzertstück vir klavier en orkes Op. 31a (BV 236), tydens die eerste Anton Rubinstein-kompetisie wat deur Anton Rubinstein self geïnisieer is by die St. Petersburg Konservatorium. As gevolg hiervan is hy genooi om 'n besoek aan die Moskouse Konservatorium te bring. Gerda het by hom aangesluit en hulle is dadelik getroud. Sy eerste konsert in Moskou, waartydens hy Beethoven se Klavierconcerto nr. 5 (Keiser) opgevoer het, is hartlik ontvang. Maar Moskou het die Busoni's egter nie welgeval nie, beide om finansiële sowel as professionele redes; Busoni het uitgesluit gevoel vanweë sy nasionalistiese Russiese kollegas. Toe Busoni dus 'n uitnodiging van William Steinway ontvang het om les te gee aan die New England Conservatory of Music in Boston, was hy bly om van die geleentheid gebruik te maak, veral omdat die dirigent van die Boston Simfonieorkes op daardie stadium Arthur Nikisch was, wat hy reeds sedert 1876 geken het toe hulle saam opgetree het tydens 'n konsert in Wene.
Busoni se eerste seun, Benvenuto (bekend as Benni), is in 1892 in Boston gebore, maar die ervaring van Busoni aan die New England Conservatory was onbevredigend. Hy het na 'n jaar bedank en 'n reeks opvoerings regoor die Oostelike VSA van stapel gestuur.
Berlyn, 1893–1913: " 'n Nuwe epog"
Busoni het in April 1893 die Berlynse première van Giuseppe Verdi se opera Falstaff bygewoon. Die resultaat daarvan was dat hy 'n herevaluering van die potensiaal van Italiaanse musikale tradisies op homself geneem het, welke hy tot dusver geïgnoreer het ten gunste van die Duitse tradisies, en veral die modelle van Brahms en die orkestegnieke van Liszt en Wagner. Busoni het onmiddellik begin met die opstel van 'n brief aan Verdi (hy het egter nooit die moed gehad om dit te stuur nie), waarin hy hom aanspreek as "Italië se voorste komponis" en "een van die edelste persone van ons tyd", en waarin hy het verduidelik dat  Falstaff '' in my so 'n rewolusie van gees uitgelok het dat ek … die begin van 'n nuwe tydvak in my artistieke lewe uit daardie tyd kan naspoor."'
In 1894 vestig Busoni hom in Berlyn, wat hy voortaan as sy tuisbasis beskou, behalwe gedurende die jare rondom Eerste Wêreldoorlog. Hy het vroeër onsimpatiek teenoor die stad gevoel: in 'n brief aan Gerda uit 1889 het hy dit beskryf as "hierdie Joodse stad wat ek haat, irriterend, ledig, arrogant, parvenu" . Die stad het vinnig gegroei wat sy bevolking en invloed gedurende hierdie tyd betref en was vasbeslote om as die musikale hoofstad van die verenigde Duitsland bekend te staan, maar soos Busoni se vriend, die Engelse komponis Bernard van Dieren op gewys het, was "internasionale virtuose wat om praktiese redes Berlyn as woonplek gekies het nie soseer aangedaan met vrae oor aansien nie", en vir Busoni [sou die] stad se ontwikkeling as "die middelpunt van die musiekbedryf 'n atmosfeer ontwikkel wat [Busoni] meer verafsku het as die diepste poel van stilstaande konvensie."
Vermeersiekte
Vermeersiekte is 'n veesiekte, veral onder skape, wat veroorsaak word deur die vreet van vermeersiektebossies, wat plante uit die genus Geigeria is. In die droë weste van Suid-Afrika is dit veral G. ornata wat dit veroorsaak, in Gauteng is dit G. burkei, en G. aspera in die oostelike hoëveld.
Geigeria ornativa
Geigeria ornativa is een van die plante in die genus Geigeria wat as vermeersiektebossies bekend is. Ander name is misbeksiektebos en vomeerbos.
Vermeersiekte
Hierdie siekte is verantwoordelik vir groot verliese onder bokke, skape en beeste in Namibië. Dit veroorsaak dat die diere begin vomeer, dan volg verlamming en uiteindelik die dood. Die giftigheid van die veld hang van die reënval en die beweiding daarvan af. Oorbeweiding verminder die gesonde grasspesies en lei tot meer vermeersiekte.
Die siekte veroorsaak letsel aan die spiere van die skelet en van die slukderm deurdat dit die myofibrille aantas. Gedroogde plante behou waarskynlik hul giftigheid vir ongeveer vier jaar lank.
Die giftige stowwe is geïsoleer. Hulle is almal seskwiterpeen-laktons met 15 koolstofatome. Die belangrikste word geigerien, geigerinien en vermeerien genoem.
Geigeria ornativa
Hulle is giftig vir skape en veroorsaak 'n siekte wat bekend staan as vermeersiekte.
Dit is 'n lae meerjarige plantjie wat 'n stam tot 30 cm lank kan hê, maar dit kan ook stamloos wees. Die blare vorm 'n roset aan die basis en is lansvormig en tot 10 cm lank. Dit kry geel blommetjies met 'n deursnee van ongeveer 1 cm.
Sarel Hayward
Sarel Antonie Strydom Hayward (5 Augustus 1924, Steytlerville – 2 Oktober 1999) was gedurende sy leeftyd 'n Suid-Afrikaanse politikus, en 'n lid van die regerende Nasionale Party, verteenwoordigend van Graaff-Reinet in die parlement (1969-1984).
Hy het lank in die kabinet van P.W. Botha gedien as adjunkminister van Landbou (1978-1980), Minister van Landbou en Visserye (1980-1982), Minister van Omgewingsake, Waterwese en Bosbou (1982-1984) en laastens as Minister van Landbou en Waterwese (1984-1986).
Bergwasbessie
Die bergwasbessie (Morella microbracteata) is 'n boom, dit lyk meer soos 'n struik, wat voorkom in Mpumalanga tussen Lydenburg en Graskop asook by Nyanga in Zimbabwe. In Mpumalanga is daar drie populasies wat slegs 250 in totaal is. Die boom kan tot 3 m hoog word. Die boom se FSA-nommer is 37.2. In Engels staan die boom bekend as die Mountain Waxberry.
Ferruccio Busoni
Berlyn, 1893–1913: " 'n Nuwe epog"
Busoni se internasionale reputasie het vinnig gestyg, en hy het gereeld in Berlyn en ander Europese hoofstede en streeksentrums (insluitend Manchester, Birmingham, Marseilles, Florence en vele Duitse en Oostenrykse stede) opgetree, sowel as om terug te keer na Amerika vir vier besoeke tussen 1904 en 1915. Hierdie reise het daartoe gelei dat Dieren hom " 'n musikale Ishmael" (na die Bybelse swerwer) genoem het. Die musikoloog Antony Beaumont beskou Busoni se ses Liszt-opvoerings in Berlyn uit 1911 as die hoogtepunt van sy voor-oorlogse loopbaan as pianis.
Busoni se verpligtinge as uitvoerder het sy kreatiewe vermoë gedurende hierdie tydperk ietwat versmoor: in 1896 skryf hy "Ek het groot sukses as pianis, die komponis is teenswoordig verberg." Sy monumentale Klavierconcerto (die vyf bewegings daarvan duur langer as 'n uur en sluit 'n manlike koor in) is geskryf tussen 1901 en 1904. In 1904 en 1905 skryf die komponis sy Turandot Suite as insidentele musiek tot Carlo Gozzi se gelyknamige toneelstuk. 'n Groot projek wat in hierdie tyd aangepak is, was die opera Die Brautwahl, gebaseer op 'n verhaal van E. T. A. Hoffmann, en wat die eerste keer opgevoer is (tydens 'n louwarm ontvangs) in Berlyn in 1912. Busoni het ook solo-klavierwerke begin komponeer wat duidelik 'n meer volwasse styl openbaar, waaronder die Elegies (BV 249; 1907), die suite An die Jugend (BV 252; 1909) en die eerste twee klavier sonatinas, BV 257 (1910) en BV 259 (1912).