cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergei Bendt
Biografie
Sergei Bendt is in 1958 gebore in die Joodse familie van Nikolai Bendt en sy vrou Tamara. Hy het teaterkuns aan die Astrachanse Musiekinstituut gestudeer. Ná sy gradeplegtigheid het hy na Asjchabad, Turkmenistan, verhuis waar hy by die Asjchabadse Teaterateljee gewerk het. Toe hy in Turkmenistan gewoon het, het hy gedigte begin skryf. Bendt se poësie is in verskeie Sowjetse letterkundetydskrifte gepubliseer. Sy eerste boek, genaamd "Maar...", is in 1997 op sy tuisdorp, Astrachan, gepubliseer.
Sedlistoje
Sedlistoje (Russies: Седлистое) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland en die setel van die Sedlistoje Plaaslike Munisipaliteit. Soos baie ander nedersettings in Ikrjanoje-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "saal".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Sedlistoje 956 inwoners gehad. Etniese Kasakke en Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Masoretiese teks
thumb|220px|Die patroonblad van die Leningradse Kodeks, die oudste volledige manuskrip van die Masoretiese teks.
Die Dooie See-rolle, wat tot van die 3de eeu v.C. dateer, bevat weergawes van sommige van die tekste wat aansienlik verskil van dié in vandag se Hebreeuse Bybel. Die Septuagint ('n vertaling in Koine wat in die 3de en 2de eeu v.C. gemaak is) en die Peshitta ('n Siriese vertaling uit die 2d eeu n.C.) verskil soms aansienlik van die Masoretiese teks – en so ook die Samaritaanse Pentateug, die teks van die Tora wat in Samaritaanse Hebreeus deur die Samaritane bewaar is.
Die Masoretiese teks is die basis vir die meeste Protestantse vertalings van die Ou Testament. Sommige Christelike denominasies verkies egter vertalings van die Septuagint, omdat dit ooreenstem met aanhalings uit die Nuwe Testament.
Tweede Tempel-tydperk
Die ontdekking van die Dooie See-rolle by Qumran wys daar was in dié tydperk geen eenvormige teks nie. Volgens Menachem Cohen wys dit "daar was inderdaad 'n Hebreeuse teks waarop die Septuagint-vertalings geskoei was en wat aansienlik van die MT verskil het". Die rolle toon talle klein variasies in ortografie, tussen mekaar en met die latere Masoretiese teks.
Die meeste Qumran-fragmente is nader aan die Masoretiese teks as aan enige ander groep manuskripte. Die fragmente met die minste verskille is in grot 4 ontdek.
Die tydperk van die Masorete
Die huidige aanvaarde teks het prominensie geniet danksy die reputasie van die Masorete, 'n skool skribas en Tora-geleerde wat tussen die 7de en 11de eeu gewerk het. Hulle was hoofsaaklik in die stede Tiberias en Jerusalem en in Babilonië werksaam onder die Rasjidoen-, Omajjadiese en Abbasidiese Kalifaat. Volgens Menachem Cohen het dié skole so 'n prestige ontwikkel vir hulle akkurate en foutlose kopiëringstegnieke dat hulle kopieë as die gesaghebbendste beskou is. Daar was egter steeds verskille, soms weens plaaslike verskille in uitspraak.
Ben Aser en Ben Naftali
Die Masora het grootliks in die 10de eeu geëindig met Aaron ben Moses ben Aser en Ben Naftali wat destyds die leidende Masorete was. Ben Aser het 'n standaardkodeks (die Aleppo-kodeks) geskryf waarin hy sy werkopinies uiteensit. Ben Naftali het waarskynlik ook, maar dit het nie bewaar gebly nie.
Die verskille tussen die twee word in min of meer volledige Masoretiese lyste aangetref, asook in aanhalings van ander Middeleeuse skrywers.
Daar is sowat 875 verskille tussen Ben Aser en Ben Naftali, waarvan nege tiendes gaan oor die plasing van die aksente. Die res het te doen met klinker- en konsonantspellings. Dit handel egter nie oor persoonlike voorkeure nie, maar oor die verskille tussen hulle skole.
Egeïese eilande
Die Egeïese eilande (Grieks: Νησιά Αιγαίου, Nisiá Aigaíou; Turks: Ege Adaları) is die groep eilande in die Egeïese See, met die Griekse vasteland in die weste en noorde en Turkye in die ooste. Dit het 'n oppervlakte van 3 660 km² en 'n bevolking van sowat 220 000 (in 2005). Die eiland Kreta baken die see na die suide af, met Rhodos, Karpatos en Kasos in die suiooste. Die antieke Griekse naam van die Egeïese See, archipelagos (ἀρχιπέλαγος), is later vir die eilande gebruik en verwys nou oor die algemeen na enige eilandgroep.
Ruschia macowanii
Ruschia macowanii is 'n vetplantjie uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is. Die spesie is deel van die fynbos en word in die Wes-Kaap aan die kus tussen rotse aangetref. Dit neig om te rank en word tot 20 cm hoog. Die plant dra pienk kleurige blomme, 20 mm in deursnee, van Augustus tot Oktober.
Egeïese eilande
Die eiland het warm somers en gematigde winters, dus 'n warmsomer- Mediterreense klimaat (Csa in die Köppen-klimaatklassifikasie).
Groepe eilande
Die Egeïese eilande word tradisioneel in sewe groep verdeel. Van noord na suid is hulle:
Die term "Italiaanse Eilande van die Egeïese See" (Italiaans: Isole Italiane dell’Egeo) word soms gebruik vir die Egeïese eilande wat in die Italiaans-Turkse Oorlog in 1912 deur Italië verower en volgens die Verdrag van Lausanne van 1923 tot 1947 geannekseer is: Dodekanesos, insluitende Rhodos en Kastellorizo. In die vredesverdrag van 1947 is die eilande aan Griekeland oorgedra.
Biskopsetels
Antieke biskopsetels van die Romeinse provinsie Insulae (die Egeïese eilande) het die volgende titulêre setels in die Annuario Pontificio gelys: • Astypalaea
• Cos
• Ios
• Lemnus
• Lerus
• Nisyrus
• Parus
• Samos
• Scyrus
Antieke biskopsetels van die provinsie Lesbos (die Egeïese eilande) het die volgende titulêre setels in die Annuario Pontificio gelys: • Eressus
• Methymna
Testamente van die Twaalf Stamvaders
thumb|200px|'n Engelse uitgawe van 1917 van die Testamente van die Twaalf Stamvaders.
Egeïese eilande
Biskopsetels
• Mitylene
Testamente van die Twaalf Stamvaders
Die Testamente van die Twaalf Stamvaders is deel van die apokriewe boeke wat met die Bybel verbind word. Dit handel oor die sterwenswense van die twaalf seuns van Jakob. Dit was deel van die Oskan- Armeense Ortodokse Bybel van 1666. Fragmente van soortgelyke geskrifte is by Qumran ontdek, maar daar is verskillende menings oor of hulle dieselfde tekste is. Dit word algemeen beskou as openbarende (voorspellende) geskrifte.
Die testamente is oorspronklik in Hebreeus of Grieks geskryf en het hulle finale vorm in die 2de eeu n.C. aangeneem. In die 13de eeu is hulle aan die Westerse wêreld bekend gestel deur die agentskap van Robert Grosseteste, die biskop van Lincoln, wie se Latynse vertaling van die werk dadelik gewild geraak het. Hy het geglo dit was werklik die werk van die twaalf seuns van Jakob, en dat dele wat later ingevoeg is, ware Joodse profesieë bevat; hy het die Jode daarvan beskuldig dat hulle die testamente weggesteek het "oor die profesieë van die Redder wat daarin voorkom".
Met die kritiese metodes van die 16de eeu is Grosseteste se siening verwerp en die boek is vir byna vier eeue afgeskiet as 'n Christelike vervalsing. Geleerdes verskil steeds oor of dit 'n oorspronklik Joodse dokument is wat deur Christene aangepas is, en of dit 'n Christelike dokument is wat oorspronklik in Grieks geskryf is maar geskoei is op vroeëre materiaal in 'n Semitiese taal. Hulle is geneig om dit as 'n Christelike werk te hanteer, of daar 'n ouer Joodse weergawe is of nie.
Egeïese eilande
Biskopsetels
• Strongyle
Testamente van die Twaalf Stamvaders
Etiek
Die testamente het baie verskillende etiese motiewe, waarvan een van die belangrikstes die toepassing van God se gebooie is. In dié verband begin die etiek in die testamente op 'n presiese manier; elke testament bespreek 'n sekere deug of ondeug. Dit word dan gevolg deur 'n baie vae en algemene verwysing na God se wet en gebooie.
Egeïese eilande
Biskopsetels
• Tenedus
Testamente van die Twaalf Stamvaders
Opsomming
Die werk word verdeel in 12 boeke, wat elk ten doel het om die sterwenswense van een van die twaalf stamvaders te onthul. In elk vertel die stamvader eers van sy lewe, terwyl hy fokus op sy sterk punte, deugde of sondes deur gebruik te maak van biografiese materiaal in beide die Hebreeuse Bybel en Joodse tradisie. Daarna doen hy 'n beroep op sy lesers om die een na te streef en die ander te vermy. Die meeste van die boeke eindig met profetiese visioene.
Ruben
Die Testament van Ruben is grootliks 'n vermaning teen wellus en teen die sonde van Ruben wat seks gehad het met Bilha, 'n houvrou van sy pa. Dit lyk of die skrywer in elk geval die onderwerp van ontug wou behandel en dit aan Ruben oorgelaat het om dit te bespreek vanweë sy verhouding met Bilha wat in die Bybelse kanon vertel word.
Die testament voeg by dat hy op Bilha spioeneer terwyl sy in die geheim bad; toe sy later dronk word, verkrag hy haar. Dié wending kom uit hoe Genesis 49:4 gelees word, en soos dit staan in die Boek van Jubileë.
Josef word aan die ander kant uitgebeeld as die ideaal, omdat hy Potifar se vrou weerstaan het.
Simeon
Die Testament van Simeon bestaan hoofsaaklik uit kritiek op afguns. In die Genesisverhaal word Simeon uitgebeeld as dat Josef hom in kettings vasgemaak het, en volgens die skrywer van die testament wou Simeon vir Josef doodmaak weens jaloesie. Volgens die verhaal in die testament was dit Juda wat Josef as slaaf verkoop het, en beeld dit Josef uit as die ideaal van deug en mededeelsaamheid.
Levi
Die Testament van Levi is 'n openbarende seksie. Dit is een van die langstes en gaan hoofsaaklik oor arrogansie. Oor die tema van die Levi-priesterskap verduidelik die testament hoe Levi se nakomelinge die amp bederf het weens hulle arrogante verontagsaming van die regte regulasies.
Die testament het 'n beskrywing van die aanval op Sigem. Daar word gesê Jakob het 'n huwelik tussen Sigem en sy dogter Dina voorgestel, en aan Sigem die opsie gegee het om hom te laat besny. Levi was van die begin af teen die besnydenis. Anders as Jubileë en as Kugel reg het, die Testament van Simeon, was huwelike tussen Israeliete en bekeerdes wettig volgens die Testament van Levi.
Wachromejewo (Astrachan-oblast)
Wachromejewo (Russies: Вахромеево) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Sedlistoje Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Ikrjanoje-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Testamente van die Twaalf Stamvaders
Juda
Die Testament van Juda gaan hoofsaaklik oor moed, geldgierigheid en ontug. Dit begin met die uitbeelding van Juda as idealisties dapper, met dapperheid voor wilde diere en suksesvolle militêre veldtogte, wat soms geskoei is op dade met in die kanonieke boeke met Jakob vereenselwig word. Dit het daarna egter 'n xenofobiese fokus en kritiseer Juda se huwelik met 'n nie-Israeliet en sy seksuele aktiwiteit met Tamar, sy skoondogter wat in dié tyd "voorgegee" het sy is 'n prostituut.
Volgens die verhaal het Juda seks met Tamar en sy vrou gehad toe hy dronk was, en het hy sy vrou se pa omgekoop om hom met haar te laat trou.
Wachromejewo (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Wachromejewo 150 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Testamente van die Twaalf Stamvaders
Issaskar
Die Testament van Issaskar handel hoofsaaklik oor asketisme, wat deugsaam uitgebeeld word. Die verhaal begin egter met die Bybelse verhaal van Lea wat Jakob se "nagtelike dienste" koop deur liefdesappels aan Ragel te gee (Genesis 30:16). Ragel word uitgebeeld as deugsaam omdat sy kuiser as Lea is.
Die res van die verhaal beeld Issaskar self uit terwyl hy 'n goddelike en eenvoudige landboulewe lei. Dit is geskoei op Genesis 49:14-15: “Issaskar is 'n sterk pakdier, hy gaan lê tussen sy twee saalsakke. Hy sien 'n goeie woonplek, 'n mooi landstreek, en daarvoor onderwerp hy hom aan dwangarbeid, doen hy slawewerk."
Sebulon
Sebulon was die sesde seun van Lea en Jakob. Hy word beskryf as 'n uitvinder en filantroop, en die teks vertel wat hy geleer het uit die sameswering teen Jakob.
Dan
Die Testament van Dan gaan oor woede en leuens, maar veral woede. Dan veruidelik eers sy gevoel van jaloesie teenoor Josef. Die gees van woede het hom in die versoeking gestel om Josef te vermoor. Gelukkig het God nie Josef in Dan se hande laat beland nie.
Die testament eindig in 'n kanttekening waarin gesê word Dan se profesieë het inderdaad waar geword.
Naftali
'n Afskrif van die Testament van Naftali is by Qumran onder die Dooie See-rolle ontdek wat uit grot 4 (4Q215) kom.
Gad
Die Testament van Gad begin met Gad se haat teenoor Josef. Hoofstuk 2 begin met Gad wat vertel oor liefde vir mekaar. Hy raai sy seuns aan om mekaar lief te hê en haat uit hulle hart te weer.
Aser
Die Testament van Aser is die kortste van die twaalf en begin, anders as die ander, nie met 'n sterfbedtoneel nie. Dit gaan oor die twee maniere om te lewe. Die belangrikste beroep in Aser is om die waarheid aan te hang met die enkelvoudigheid van geloof.
Josef
Die Testament van Josef gaan hoofsaaklik oor kuisheid, en lyk of dit in 'n groot mate geskoei is op die verhaal van Josef in Genesis 39 in die Bybel waarin hy weerstand teen Potifar se vrou bied. Die verhaal brei uit oor die pogings van Potifar se vrou om Josef te verlei: Eers dreig sy Josef, dan probeer sy marteling en vleitaal, dan beplan sy om haar man te laat vermoor sodat Josef met haar kan trou, dan gebruik sy liefdesdrankies en eindelik dreig sy om selfmoord te pleeg.
Benjamin
Die Testament van Benjamin is in 'n groot mate 'n aanhangsel by dié van Josef. Dit begin met die vertelling wat Josef aan Benjamin gegee het oor hoe hy aan die Ismaeliete verkoop is. Hy maan sy afstammelinge teen bedrog, maar ook teen ontug, nes al die ander broers.
Profesieë
'n Mens kan byvoorbeeld die volgende deel uit die Testament van Levi vergelyk met die Nuwe Testament:
"Die hemel sal oopgaan, en uit die tempel van glorie sal heiligmaking oor hom kom, met die Vader se stem soos dié van Abraham aan Isak. En die glorie van die Hoogste sal oor hom uitgespreek word, en die gees van begrip en heiligmaking sal in die water op hom kom.
(Levi 5:21-22)"
Uit Matteus:
"Jesus is toe gedoop en het dadelik daarna uit die water gekom. Meteens het die hemel bokant Hom oopgegaan, en Hy het die Gees van God soos 'n duif sien neerdaal en op Hom kom. Daar was ook 'n stem uit die hemel wat gesê het: “Dit is my geliefde Seun. Oor Hom verheug Ek My.” (Matteus 3:16-17)"
Gebruik in die Nuwe Testament
R.H. Charles het die aandag gevestig op die herhaaldelike gebruik van die testamente deur Paulus en ander skrywers van die Nuwe Testament, veral:
Latere geleerdes debatteer oor dié saak.
Ernst Schröder (akteur)
Ernst Schröder (27 Januarie 1915 – 26 Julie 1994) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Degenhardts (1944), The Plot to Assassinate Hitler (1955), Stresemann (1957), en The Counterfeit Traitor (1962).
Haliclona australis
Haliclona australis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Thich Nhat Hanh
Thich Nhat Hanh (gebore Nguyễn Xuân Bảo) (11 Oktober 1926, Huế (Unie van Indo-China) – 22 Januarie 2022, Huế (Viëtnam) was 'n Viëtnamese Boeddhistiese monnik, vredesaktivis, digter en skrywer en het 'n groot deel van sy lewe in Frankryk gewoon. Thích kom van “Thích Ca” of “Thích Già” en beteken “behoort tot die Sakya-stam.” Sy volgelinge het hom Thay genoem (Thây is Viëtnamees vir onderwyser). Hy word erken as die hoofinspirasie vir "betrokke Boeddhisme".
Biografie
Thich Nhat Hanh het sy ouerhuis in 1942 op die ouderdom van sestien verlaat om 'n Zen-monnik te word. Na 'n verblyf in 'n klooster het hy in 'n verlate tempel in Saigon ingetrek. Tussen 1960 en 1963 studeer hy vergelykende kultuur aan die Princeton-universiteit in die Verenigde State. Hy het die SYSS (School for Youth Social Service) gestig, wat dorpenaars wat onder meer onder die Viëtnamoorlog gely het, gehelp het om gebombardeerde dorpies te herbou.
Ten spyte van erge politieke opposisie het hy die Boeddhistiese Van Hanh Universiteit in Viëtnam in 1964 gestig. Die regime het hom as 'n bedreiging beskou, wat hom gedwing het om sy vaderland in 1966 te verlaat. Dit was die begin van sy ballingskap waarop hy baie aangrypende gedigte geskryf het. Tydens sy daaropvolgende reise na die VSA het hy vir vrede met regeringsleiers gepleit. In 1967 is hy deur Martin Luther King genomineer vir die Nobelprys vir Vrede vir sy pasifistiese aktivisme. Ten spyte van King se sterk aanbeveling, het die komitee besluit om, soos die jaar tevore, glad nie enige prys toe te ken nie.
Van 1966 tot sy dood het hy 'n kloostergemeenskap en lekegroep 'Orde van Interwese' (Tiep Hien in Viëtnamees) gelei wat bewustheidsopleiding en betrokke Boeddhisme onderrig. In 1972 het hy 'n politieke vlugteling in Frankryk geword. In 1982 stig hy die Boeddhistiese sentrum Plum Village, 'n meditasiegemeenskap in die Dordogne. Hy het kloosters in New York, Parys, Hong Kong, Australië en sy geboorteland Viëtnam gestig.
Op 11 November 2014 is hy in die waakeenheid van 'n hospitaal in Bordeaux opgeneem met 'n ernstige breinbloeding. Op 3 Januarie 2015 is aangekondig dat hy amptelik uit sy koma ontwaak het en die gesigte van geliefdes kon herken. Sedertdien kon hy nie praat nie, maar het aktief gebly as 'n geestelike leier. Hy het 'n geruime tyd in die VSA deurgebring vir mediese konsultasies. In November 2018 het die Viëtnamese owerhede hom toegelaat om terug te keer na sy worteltempel Tu Hieu in Viëtnam, met die wens om die laaste dae van sy lewe daar deur te bring.
Hy is op 22 Januarie 2022 dood ná komplikasies van sy beroerte sewe jaar tevore.
John Wayne Gacy
John Wayne Gacy jr. (17 Maart 1942 – 10 Mei 1994) was ’n Amerikaanse reeksmoordenaar en verkragter wat skuldig bevind is aan die seksuele aanranding en moord op minstens 33 tienerseuns en jong mans tussen 1972 en 1978 in Chicago, Illinois.
Hy het bekend geword as die Killer Clown vanweë sy welsyndienste by geldinsamelings, parades en kinderpartytjies waar hy soos "Pogo die Hanswors" sou aantrek – ’n karakter wat hyself geskep het.
Al Gacy se moorde is sover bekend in sy buurt gepleeg; sy slagoffers is gewoonlik na sy huis gelok deur oorreding of geweld en al sy teikens behalwe een is vermoor deur óf versmoring óf verwurging met ’n knelverband (sy eerste slagoffer is doodgesteek). Gacy het 26 van sy slagoffers in die lae kelder van sy huis begrawe; nog drie is elders op sy erf begrawe en sy laaste vier bekende slagoffers is in die Des Plaines-rivier gegooi.
Gacy is skuldig bevind aan 33 moorde en op 13 Maart 1980 tot dood veroordeel vir 12 van die moorde. Hy het 14 jaar in die dodesel deurgebring voordat hy op 10 Mei 1994 met ’n dodelike inspuiting tereggestel is.
Pedro Filho
Pedro Rodrigues Filho (geb. 17 Junie 1954 in Santa Rita do Sapucaí, Brasilië - 5 Maart 2023 in Mogi das Cruzes) was ’n Brasiliaanse reeksmoordenaar wat in 1973 in hegtenis geneem is en in 2003 skuldig bevind is aan die moord op minstens 71 mense. Hy is tot 128 jaar tronkstraf gevonnis, hoewel die maksimum tyd wat ’n persoon in Brasilië in die tronk kan deurbring, 30 jaar is. Filho was ook bekend as Pedrinho Matador (Moordenaar Pietertjie).
Biografie
Filho is op ’n plaas gebore met ’n beseerde kopbeen omdat sy pa sy ma tydens haar swangerskap op haar maag geslaan het. Hy het later gesê hy het op 13 jaar die eerste keer die behoefte gekry om te moor. Op 14 het hy die onderburgemeester van Alfenas, Minas Gerais, vermoor omdat hy sy pa, ’n skoolwag, afgedank het ná beskuldigings dat hy die kinders se kos in die kombuis gesteel het. Hy het daarna ’n ander skoolwag, vermoedelik die regte dief, ook vermoor.
Hy het na São Paulo gevlug waar hy ’n reeks inbrake begin en ’n dwelmhandelaar vermoor het. Daar het hy ook Maria Aparecida Olympia ontmoet, saam met wie hy gewoon het totdat sy deur bendelede vermoor is. Filho het ontsnap en verskeie mense gemartel en vermoor om uit te vind wie Maria se moordenaars is.
Op 18 jaar het hy reeds ’n spoor van 10 lyke en verskeie beseerdes agtergelaat. Hy het in dié tyd sy eie pa vermoor wat toe in die plaaslike tronk was omdat hy Filho se ma met ’n byl doodgekap het. Filho het ’n stuk van sy pa se hart uitgesny, dit gekou en weggegooi.
Hy is die eerste keer op 24 Mei 1973 in hegtenis geneem en tronkstraf opgelê. In die tronk het hy 47 medegevangenes vermoor. Hy het later beweer hy het 100 mense doodgemaak. In 2003 is hy aangekla van 71 moorde, onder meer die een op sy pa, en tot 126 jaar tronkstraf gevonnis. Hy kon nie langer as 30 sit nie, maar weens die moorde wat hy in die tronk gepleeg het, is sy vonnis verleng tot meer as 400 jaar. Hy is egter op 24 April 2007 vrygelaat.
Dood
Filho is omstreeks 10:00 op 5 Maart 2023 in Mogi das Cruzes deur twee mans in 'n motor doodgeskiet, wat toe in 'n ander motor gevlug het. Geen verdagtes is in hegtenis geneem nie.
Griffioen
thumb|250px|'n Gerestoureerde [[fresko van 'n griffioen in die troonkamer van die Paleis van Knossos op Kreta, oorspronklik uit die Bronstydperk.]]
'n Griffioen (antieke Grieks: γρύψ, grū́ps; Latyn: gryphes, grypho ; Frans: griffon) is 'n legendariese wese met die lyf, stert en agterbene van 'n leeu; die kop en vlerke van 'n arend; en soms die kloue van 'n arend as sy voorpote. Omdat die leeu tradisioneel beskou word as die koning van die diere en die arend as die koning van die voëls, is die griffioen in die Middeleeue beskou as 'n uiters sterk en majestueuse wese. Sedert die klassieke oudheid word griffioene beskou as die oppassers van skatte en waardevolle besittings.
In Griekse en Romeinse geskrifte is griffioene verbind met goudneerslae in Sentraal-Asië. Soos Plinius die ouere geskryf het, "word gesê griffioene lê hulle eiers in gate in die grond en dié neste bevat goudklonte".
In Middeleeuse heraldiek het die griffioen 'n Christelike simbool van goddelike mag geword en 'n oppasser van dit wat goddelik is.
Vorm
Die meeste voorstellings van griffioene is met voëlagtige voorpote en kloue, hoewel hulle in sommige ouer illustrasies die voorbene van 'n leeu gehad het; hulle het gewoonlik die agterlyf van 'n leeu. Die arendkop het gewoonlik prominente ore; dit word soms beskryf as 'n leeu se ore, maar is dikwels langer (eerder soos 'n perd se ore) en soms geveer.
Changuion
Changuion is 'n Nederlandse-, Franse- en Suid-Afrikaanse familie waarvan 'n lid in 1815 tot die Nederlandse adel verhef is.
Griffioen
Vorm
In uitsonderlike gevalle word die griffioen sonder vlerke uitgebeeld of word 'n vlerklose leeu met die kop van 'n arend 'n griffioen genoem. Nog 'n weergawe in heraldiek is 'n griffioen met die lyf en vier bene van 'n leeu; die kop, nek en vlerke van 'n arend; en 'n kameel se kort stert. Soms het dit nie vlerke nie
Changuion
Geskiedenis
Die familienaam "Changuion" (uitspraak: ​[ ʃɑ̃ɡɥijɔ̃]) kon oorspronklik "Champguyon" gewees het en is moontlik afgelei van die gelyknamige kommune Champguyon in Marne, Frankryk. Een van die eerste historiese vermeldings van die familienaam het in 1562 plaasgevind tydens die bloedbad van Wassy, 'n dorp in die ou Franse provinsie van Champagne. 'n Voorvader, Pierre Changuion, is naamlik hier genoem as een van die Protestantse of Hugenote kerkgangers wat deur Rooms Katolieke aangeval is. Van Pierre se familielede het hierna verhuis na Vitry-le-François. Die Changuion familiewas lede van die bourgeoisie en baie van hulle het na die herroeping van die Edik van Nantes in 1685, en weens die gepaardgaande godsdienstige vervolgings, besluit om Frankryk te verlaat. Hulle het hul toe gevestig in die naburige Protestantse lande. Vandag is daar nog enkele Changuions wat woon in die streek van Frankryk waar die familie oorspronklik vandaan gekom het.
Griffioen
Geskiedenis
Voorstellings van griffioenagtige hibriede met vier bene en 'n kop met 'n snawel kom voor in die antieke Irannese en Egiptiese kuns van so lank gelede as 3000 v.C. In Egipte is 'n griffioenagtige dier ontdek in Hierakonpolis bekend as die "Tweehondpalet", wat van omstreeks 3300-3100 v.C. dateer.
In die Irannese mitologie word die griffioen genoem Shirdal, wat beteken "Leeu-arend". Dit verskyn in die antieke kuns van Iran sedert die laat 2de millennium v.C. Shirdals verskyn reeds in 3000 v.C. op silinderseëls van Susa.
Hulle is ook algemene motiewe in die kuns van Luristan, die noordelike en noordwestelike streke van Iran in die Ystertydperk en die Achaemenidiese kuns.
Griffioenagtige wesens met raptoragtige koppe en soogdierlywe kom voor in die kuns uit die Middel-Bronstydperk van die Levant, Sirië en Anatolië van omstreeks 1950-1550 v.C.
Vroeë uitbeeldings van griffioenagtige wesens in die Minoïese kuns word aangetref op gerestoureerde fresko's uit die Bronstydperk van die 15de eeu v.C. in die troonkamer van Knossos. Samestellings van voëls en soogdiere was 'n algemene versieringstema in argaïese en klassieke Griekse kuns, maar het taamlik gewild geraak in die 6de en 5de eeu v.C.
In Sentraal-Asië is die griffioenbeeld ingesluit in Skitiese "dierestyl"-artefakte van die 6de-4de eeu v.C., maar geen geskrewe verduideliking vir die betekenis daarvan bestaan nie.
Griffioenbeelde kom voor in die kuns van die Achaemenidiese Ryk van Persië. Die historikus en kenner van Russiese juweliersware Elena Newa glo die Achaemeniede het die griffioen beskou as "'n bewaarder van die bose, heksekuns en geheime kwaadpratery", maar geen geskrifte uit die ryk bestaan om haar bewering te bevestig nie.
Die Pisa-griffioen is 'n groot bronsbeeld wat sedert die Middeleeue in Pisa, Italië, staan, hoewel dit van Islamitiese oorsprong is. Dit is sover bekend die grootste Middeleeuse Islamitiese bronsbeeld; dit is meer as 1,08 m hoog. Dit is moontlik in die 8ste eeu in Islamitiese Spanje gemaak. Van omstreeks 1100 het dit op 'n pilaar op die dak van die Pisa-katedraal gestaan, totdat dit in 1832 deur 'n replika vervang is. Die oorspronklike beeld is nou in die Museo dell' Opera del Duomo (Katedraalmuseum) in Pisa.
Middeleeuse legendes
Volgens Middeleeuse legendes het griffioene nie net vir die res van hulle lewe gepaar nie, maar as die een doodgegaan het, het die ander een die res van sy lewe alleen deurgebring en nooit 'n nuwe maat gesoek nie. Die Kerk het dus die griffioen 'n embleem teen hertrou gemaak. Omdat dit 'n vereniging van 'n aardse dier en hemelse voël was, is dit in die Christendom beskou as 'n simbool van Jesus, wat beide menslik en goddelik is. Dit is dus in baie kerke uitgebeeld.
Volgens Stephen Friar se New Dictionary of Heraldry is geglo 'n griffioen se klou het medisinale eienskappe en dat een van sy vere blindes se sig kan herstel. Drinkbekers van griffioenkloue (takbokhorings) en griffioeneiers (volstruiseiers) is hoog aangeslaan aan Middeleeuse Europese howe.
Toe Genua in die Middeleeuse en die Renaissance 'n groot seevarende mag word, het hulle die griffioen begin uitbeeld as deel van die republiek se wapen. Teen die 12de eeu is die voorkoms van die griffioen in 'n groot mate vasgestel: "Al sy liggaamsdele is soos 'n leeu s'n, maar die vlerke en kop is dié van 'n arend."
'n Hippogrief is 'n legendariese wese wat blykbaar die nageslag van 'n griffioen en 'n merrie is.
In argitektuur
thumb|150px|Die beeld van 'n griffioen, Sint Markus-basilika, [[Venesië.]]
In argitektuur word die griffioen gewoonlik voorgestel as 'n dier met vier bene en vlerke en die kop van 'n arend. Hulle het dikwels horings of die kop en die snawel van 'n arend.
Hulle word dikwels op geboue uitgebeeld as die beskermers van waardevolle goedere.
In heraldiek
In heraldiek het die griffioen se versmelting van leeu en arend al hoe sterker geraak, en hulle is eindelik as magtige monsters uitgebeeld. Dit word gebruik as 'n teken van krag, militêre moed en leierskap. Griffioene word uitgebeeld met die agterlyf van 'n leeu, die kop van 'n arend met gepunte ore, 'n bors vol vere en die voorbene en kloue van 'n arend. Dié eienskappe dui op 'n kombinasie van intelligensie en krag.
Griffioene kan in 'n verskeidenheid houdings uitgebeeld word, maar in Britse heraldiek word hulle nooit gewys met hulle vlerke toe nie. Griffioene gebruik dieselfde houdingsterminologie as leeus, maar terwyl die klimmende leeu as rampant beskryf word, word 'n griffioen in dieselfde posisie as segreant beskryf.
In Britse heraldiek word die manlike griffioen sonder vlerke gewys, met sy liggaam bedek met klossies formidabele punte en 'n kort horing wat uit sy voorkop kom, soos by 'n eenhoring. Dié onderskeid kom nie buite die Britse heraldiek voor nie, en selfs daarbinne is manlike griffioene baie seldsamer as dié met vlerke.
Changuion
Geskiedenis
Briët voer in 2019 aan dat daar nooit 'n besluit geneem is wat impliseer dat Changuion onthef is van sy status as adellike nie. Bowendien berus skrapping uit die adel nie op enige regsreëls of ander regsgronde nie, aldus Briët. Briët se mening word nie deur almal gedeel nie. In die algemeen beskou, word F.D. Changuion na 1825 nie meer as lid van die Nederlandse adel gesien nie.
Een van François Daniël se seuns, Antoine Changuion (1803-1881), het in 1831 na Suid-Afrika verhuis om 'n professoraat op te neem aan die Zuid-Afrikaansch Athenaeum (gestig in 1829, later bekend as die Suid-Afrikaanse Kollege en tans as die Universiteit van Kaapstad).
'n Ander Nederlandse tak van die familie het hulle direk in Leiden gevestig nadat hulle Wassy in 1686 verlaat het. Daar het hulle in die tekstielbedryf betrokke geraak. Hierdie tak van die familie sou uiteindelik advokaat, skrywer en administrateur Pierre-Jean Changuion (1763-1820) voortbring, wie in 1804 as goewerneur van Curacao aangestel is.
David Harbour
David Harbour (gebore 10 April 1975) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Revolutionary Road (2008), The Green Hornet (2011), A Walk Among the Tombstones (2014), en Suicide Squad (2016).
Perm-36
thumb|240px|Die hoofgebou van Perm-36. thumb|240px|'n Rekonstruksie van een van die kasernes. thumb|240px|Die heining by Perm-36.
Bastersuikerappel
Die bastersuikerappel (Hexalobus monopetalus) is 'n boom wat inheems is aan Suid-Afrika in die provinsies Limpopo en Mpumalanga. Dit kom ook voor in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Perm-36
Perm-36 was 'n dwangarbeidkolonie in die Sowjetunie naby die dorp Koetsjino, 100 km noordoos van die stad Perm in Rusland. Dit was saam met Perm-35 en Perm-37 deel van 'n driehoek van kampe waarheen onder andere die andersdenkende Natan Sharansky gestuur is en van die nog groter Goelagstelsel van die Sowjetunie, veral in die Stalin-era. Sedert 1972 was die kamp bekend as 'n "strengbehandelingskolonie" vir "buitengewoon gevaarlike staatsmisdadigers", meestal Sowjetse andersdenkendes.
Die kamp is in 1946 gebou en in Desember 1987 gesluit, en is in 1994 as 'n museum bewaar deur die privaat Russiese menseregte-organisasie Memorial. Dit is die enigste oorblywende voorbeeld van 'n Goelagkamp, deurdat die ander voor die verbrokkeling van die Sowjetunie deur die Sowjetregering verlaat of vernietig is.
Die museum het 'n afname van steun en geld beleef totdat dit in April 2014 moes toemaak, toe dit sowat 35 000 besoekers per jaar ontvang het. . In 'n tyd van hernude gewildheid en nostalgie in Rusland vir die Sowjetunie en patriotisme vanweë die Krimkrisis, beskou baie dit as 'n georganiseerde veldtog teen die museum. Russiese media en sommige nasionalistiese organisasies het die museum begin beskryf 'n vyfde kolonne.
Denise Legeay
Denise Legeay (22 Januarie 1898 – 27 Mei 1968) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Vingt ans après (1922), Ce cochon de Morin (1924), Le signe de la mort (1924), en I Have Killed (1924).
Lesley Goldie
Lesley Goldie is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Love Thy Neighbour (1973) en The Best of Benny Hill (1974), en in die televisiereekse Father Dear Father (1968) en Tales of the Unexpected (1979).
Haliclona broendstedi
Haliclona broendstedi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1980 deur Bergquist & Warne.
Russell Doughten
Russell Doughten (16 Februarie 1927 – 19 Augustus 2013) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fever Heat (1968), Blood on the Mountain (1974), Happiness Is... (1975), en Heaven's Heroes (1980).
Fenerbahçe
Fenerbahçe Spor Kulübü (ook verwys na as Fenerbahçe SK of sommer Fenerbahçe) is 'n Turkse sportklub in die stad Istanboel wat bekend is vir hulle sokker afdeling.
Ethel Waters
Ethel Waters (31 Oktober 1896 – 1 September 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Cairo (1942), Cabin in the Sky (1943), Pinky (1949), en The Member of the Wedding (1952).
Carl-Heinz Schroth
Carl-Heinz Schroth (29 Junie 1902 – 19 Julie 1989) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Congress Dances (1931), Fräulein vom Amt (1954), en Reaching for the Stars (1955), en in die televisiereeks Jakob und Adele (1982).
Essene
Die Essene (Hebreeus: אִסִּיִים, Isiyim; Koine: Ἐσσηνοί, Ἐσσαῖοι of Ὀσσαῖοι, Essenoi, Essaioi of Ossaioi) was 'n mistisistiese Joodse sekte tydens die tydperk van die Tweede Tempel wat van die 2de eeu v.C. tot die 1ste eeu n.C. floreer het.
Ian Harding
Ian Harding (gebore 16 September 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Adventureland (2009) en Love & Other Drugs (2010), en in die televisiereekse Hollywood Is Like High School with Money (2010) en Pretty Little Liars (2010).
Essene
thumb|180px|links|Johannes die Doper was waarskynlik 'n Esseen. Volgens die Joodse historikus Josephus het die Essene in groot getalle bestaan; duisende het deur die tyd van Romeinse Iudaea gelewe. Hulle was minder as die Fariseërs en Sadduseërs, die ander twee groot sektes van destyds. Die Essene het in verskeie stede gewoon, maar in gemeenskappe bymekaargekom wat toegewy was aan willekeurige armoede, asketisme (hulle priesters was selibaat) en rituele reiniging.
Die Essene het in moderne tye beroemd geraak vanweë die ontdekking van 'n groot groep godsdiensdokumente bekend as die Dooie See-rolle, wat vermoedelik 'n biblioteek van die Essene was. Onder die dokumente is talle kopieë van dele van die Hebreeuse Bybel wat waarskynlik van 300 v.C tot met hulle ontdekking in 1946 onaangeraak was.
Die eerste verwysing na die sekte is deur die Romeinse skrywer Plinius die ouere (gesterf in 79 n.C.) in sy Natuurgeskiedenis. Plinis vertel in 'n paar reëls dat die Essene geen geld besit nie, duisende generasie al bestaan en dat hulle priesters nie trou nie. Volgens Plinius woon hulle iewers bo Ein Gedi, aan die Dooie See.
Josephus het later 'n gedetailleerde beskrywing van die Essene in Die Joodse Oorlog (omstreeks 75 n.C.) gegee, met 'n korter beskrywing in Oudheidkunde van die Jode (omstreeks 94 n.C.) en Die Lewe van Flavius Josephus (omstreeks 97 n.C.). Hy het beweer hy het eerstehandse kennis van hulle gehad en dat hulle een van drie sektes van Joodse filosofie was, saam met die Fariseërs en Sadduseërs. Hy vertel dieselfde inligting van godvresendheid, selibaat, die afwesigheid van persoonlike eiendom en van geld, die geloof in gemeenskaplikheid, en 'n streng navolging van die Sabbat. Hy sê ook hulle eet saam ná gebed, wy hulle toe aan welsyn, verbied uitinge van woede, bestudeer die boeke van die ouderlinge, hou geheime en ken die name van die engele in hulle geskrifte baie goed.
Plinius, ook 'n geograaf, het gesê hulle woon in die woestyn naby die noordweskus van die Dooie See, waar die Dooie See-rolle ontdek is.
Darling Légitimus
Darling Légitimus (21 November 1907 – 7 Desember 1999) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Wages of Fear (1953), The Crucible (1957), Last Tango in Paris (1972), en Sugar Cane Alley (1983).
Louriervy
Die louriervy (Ficus ilicina) is 'n boom wat in Angola, Namibië en die Noord-Kaap voorkom. Die boom se FSA-nommer is 53.
Haliclona canaliculata
Haliclona canaliculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Skurwevyeboom
Die skurwevyeboom (Ficus capreifolia) is 'n boom wat in Suid-Afrika inheems aan KwaZulu-Natal, die Limpopo en die Mpumalanga is en in Afrika in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gambië, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe voorkom.
Haliclona canaliculata
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Hartman.
Skurwevyeboom
Die boom se FSA-nommer is 50.1.
Letterkundige vervalsing
'n Letterkundige vervalsing is enige geskrif soos 'n letterkundige werk of manuskrip wat óf opsetlik en valslik aan 'n historiese of denkbeeldige skrywer toegeskryf word óf voorgehou word as memoires of 'n ander niefiktiewe werk terwyl dit in werklikheid onwaar is of fiktiewe inhoud bevat.
Krjazjewoje
Krjazjewoje (Russies: Кряжевое) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Liman Stedelike Munisipaliteit van die gelyknamige rajon behoort.
Letterkundige vervalsing
Geskiedenis
Letterkundige vervalsing kan verband hou met die werk van 'n beroemde skrywer wie se skryfwerk 'n gevestigde wesentlike, of monetêre, waarde het. In 'n poging om munt te slaan uit die beroemde skrywer se reputasie, skryf die vervalser 'n werk wat sy styl naboots. Hy kan ook probeer om 'n kamtige oorspronklike manuskrif na te maak. Laasgenoemde is egter minder algemeen, want dit vereis groot tegniese vaardigheid soos om die ink en papier na te maak. Die vervalser kan ook beweer 'n voorheen onbekende skrywer se werk is ontdek.
Krjazjewoje
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Krjazjewoje 658 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Letterkundige vervalsing
Geskiedenis
Letterkundige vervalsing is nie nuut nie. Onomacritus (c. 530-480 v.C.) is een van die eerste bekende letterkundige vervalsers. Hy het profesieë uitgedink wat hy aan die profeet en siener Musaeus toegeskryf het.
In die 3de eeu n.C. het 'n sekere Septimius 'n kamtige Latynse vertaling nagemaak van 'n ooggetuie van die Trojaanse Oorlog, Dictys van Kreta, se weergawe daarvan. In die inleiding tot die boek verleen die "vertaler" verdere geloofwaardigheid aan die dokument deur te beweer die oorspronklike Griekse manuskrip is tydens Nero se bewind ontdek toe Dictys se graftombe deur 'n aardbewing ontbloot en sy dagboek gevind is. Septimius het toe beweer die oorspronklike dokument is aan die goewerneur van Kreta oorhandig en dié het die dagboek aan Nero gegee tydens sy toer deur Griekeland in 66-67 n.C. Volgens die historikus Miriam Griffin was sulke vals en romantiese bewerings nie ongewoon in dié tyd nie.
Van die letterkundige vervalsings wat die langste geglo is, is dié van Pseudo-Dionisios, 'n 5de- tot 6de-eeuse Siriese mistieke skrywer wat beweer het hy is 'n dissipel van die apostel Paulus. Sowat 500 jaar later het Abaelardus twyfel oor die skrywer uitgespreek, maar konsensus is eers in die Renaissance bereik dat die oorsprong van die werke vals is. In die 1 000 tussenin het dit 'n groot teologiese invloed gehad.
thumb|240px|The death of Chattertom, 1856, deur Henry Wallis. Thomas Chatterton (1752-1770) was 'n besonderse Engelse digter en briefskrywer wat al op 11-jarige ouderdom begin het om werke te skryf wat hy toegeskryf het aan 'n denkbeeldige 15de-eeuse digter, Thomas Rowley. Hy het daarmee weggekom omdat min mense in dié tyd vertroud was met Middeleeuse poësie. Hy is egter ontmasker en hoewel sy werk ná sy dood groot lof ingepalm en hom beroemd gemaak het, het dit min geldelike voordeel vir hom ingehou. Op 17-jarige ouderdom het Chatterton selfmoord gepleeg – brandarm, alleen en halfverhonger.
The English Mercurie was skynbaar die eerste Engelse koerant toe dit in 1794 ontdek is. Dit het glo berig oor die Engelse se geveg teen die Spaanse Armada in 1588, maar is in werklikheid in die 18de eeu deur Philip Yorke, 2de Graaf van Hardwicke, geskryf as 'n letterkundige speletjie met sy vriende.
Vals memoires
Die genre van vals outobiografieë of vals memoires het gelei tot "lydingsletterkunde", boeke waarin skrywers beweer hulle het in hulle kinderjare geweldig gely weens siektes, mishandeling, dwelmmisbruik, ensovoorts.
Van die skrywers wat in die laaste eeu letterkundige vervalsings geskryf het, sluit in Stephen Longstreet (Nell Kimball: Her Life as an American Madam, by herself),, Asa Earl Carter (The Education of Little Tree, onder die skuilnaam Forrest Carter), en Margaret Seltzer (Love and Consequences, onder die skuilnaam Margaret B. Jones).
Famous All Over Town is 'n roman deur Danny Santiago waarin hy skryf oor sy lewe as jong Spaans-Amerikaanse seun wat in die ooste van Los Angeles in Kalifornië grootgeword het. Dit het in 1984 die Rosenthalprys vir letterkunde gewen, maar twyfel oor die ware identiteit van Danny Santiago het ontstaan toe die skrywer weier om 'n kort biografie oor sy lewe aan die uitgewer by Simon & Schuster te verskaf wat die boek wou inskryf vir die Pulitzerprys. In 'n ondersoek is vasgestel die skrywer is eintlik Daniel Lewis James, 'n middeljarige tot bejaarde wit man wat uit die oogpunt van 'n jong Latyns-Amerikaanse seun geskryf het.
Misha Defonseca (gebore as Monique de Wael) is 'n Belgies gebore skrywer, onder meer van 'n fiktiewe Holocaust-outobiografie met die titel Misha: A Mémoire of the Holocaust Years. Dit is in 1997 die eerste keer gepubliseer as ware memoires. Dit was dadelik gewild in Europa; dit is in 18 tale vertaal en die Franse rolprent Survivre avec les loups ("Oorlewing saam met die wolwe") is daarvan gemaak. Op 29 Februarie 2008 het die skrywer en haar regsverteenwoordigers erken die topverkoperboek was fiktief, al is dit as 'n outobiografie gepubliseer.
Lucienne Legrand (stomrolprentaktrise)
Lucienne Legrand (5 Mei 1900 – 22 Oktober 1987) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente La chevauchée blanche (1924), La malchanceuse (1924), Simone (1926), en Le martyre de Sainte-Maxence (1928).
Beşiktaş SK
Beşiktaş Spor Kulübü (ook verwys na as Beşiktaş JK of sommer Beşiktaş) is 'n Turkse sportklub in die stad Istanboel wat bekend is vir hulle sokker afdeling.
NG gemeente Randfontein
duimnael|170px|regs|Ds. J.M. van den Berg was die gemeente se eerste leraar en het hier gebly tot hy in 1946 na die [[NG gemeente Magaliesburg vertrek het.]]
duimnael|links|230px|Die kerkgebou van die destydse NG gemeente Randfontein. duimnael|regs|170px|Ds. [[Sarel du Plessis|S.P. du Plessis, leraar van 5 September 1964 tot 1969.]]
Die NG gemeente Randfontein was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Randfontein, maar dit is later ingelyf by die dogtergemeente Randfontein-Noord.
Die gemeente is van die NG gemeente Randpoort afgestig op 28 April 1939 en het by afstigting reeds 'n mooi en ruim saal met die nodige ameublement gehad om as vergaderplek te dien. Dit was sowat 10 jaar nadat die dorp Randfontein, wat eers deel was van Krugersdorp, op 1 Januarie 1929 'n afsonderlike munisipaliteit geword het.
Die eerste Keskraadsvergadering is op 16 Mei 1939 gehou en merkwaardig is dit dat by hierdie geleentheid reeds besluit is om, met die medewerking van die moedergemeente, 'n plaaslike sendinggemeente te stig en om vir die helfte van die onkoste in verband met die sendingaangeleenthede verantwoordelikheid te neem. Op 29 September van dieselfde jaar is sendingkandidaat A.A. Odendaal as leraar van die sendinggetneente bevestig.
Günter Schubert
Günter Schubert (18 April 1938 – 2 Januarie 2008) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tecumseh (1972) en The Flight (1977), en in die televisiereekse Zur See (1977) en Alarm für Cobra 11 - Die Autobahnpolizei (1996).
NG gemeente Randfontein
Dit was vir Randfontein 'n blye dag toe hy op 7 Desember 1939 prop. J.M. van den Berg kon verwelkom — Randfontein se eerste leraar in sy eerste gemeente. Met noeste vlyt het leraar en kerkraad aan die werk gespring. 'n Pastorie is gebou en amper sonder skuld ingewy. Hoewel die saal nog steeds ruim genoeg was vir die gewone byeenkomste, is tog gevoel dat 'n kerkgebou 'n ander gees sou adem en 'n groter aansporing tot gemeentelike ywer sou wees. Daarom het ds. Van den Berg dan ook vroeg reeds self met insamelings vir die kerkboufonds begin.
1946 was 'n veelbewoë jaar. Op 11 Mei het Venterspost, 'n nuwe gemeente, van Randfontein afgestig. Op 29 Junie het ds. Van den Berg en gesin na Magaliesburg vertrek. Op 30 November is ds. J.F. Kelber en gesin hier welkom geheet. Gedurende ds. Kelber se eerste vyf jaar het ook veel voorgeval. Die gemeente kon sy tienjarige bestaan vier. 'n Sendingkerk en evangelistewoning is gebou en in gebruik geneem. Eerw. Odendaal het reeds met die insameling van fondse hiervoor begin, eerw. S. F. Skeen het daarmee voortgegaan en eerw. W.H. du Plessis, die huidige sendeling, het die finale afrondingswerk gedoen.
Die heuglikste dag vir hierdie gemeente was seker Saterdag 27 Januarie 1951 toe hy 'n pragtige siersteen-toringkerk, wat £22 000 gekos het, aan die diens van die Meester kon wy.