cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verf
Verf van Suid-Afrika se vroeë inwoners
Die vroeë inwoners van Suid-Afrika het verskeie natuurlike kleurstowwe, byvoorbeeld gekleurde grond en plante en bessies, gebruik om verf te maak. Die Khoi en die San het verf gemaak deur oker, 'n besondere soort rooi klei, met 'n medium, waarskynlik dierevet, te meng. Hulle het ook oranje en geel grond verpoeier en dit met die een of ander vloeistof, waarksynlik urine of die wit van volstruiseiers, gemeng. Houtskool en voëlmis is ook gebruik.
Die rotstekeninge van ons land is oor die hele wêreld bekend. Die Khoi en die San het blykbaar die verf wat hulle wou gebruik, aangemaak op die plek waar hulle geskilder het. Omdat die natuurlike stowwe waarvan hulle verf kon maak, maar taamlik beperk was, kon hulle nie met so 'n verskeidenheid kleure soos vandag se skilders verf nie. Hulle het blykbaar nie blou of groen gehad nie. In geen rotsskildery is enige van hierdie twee kleure nog gesien nie, maar dit kan ook wees dat dit van 'n stof gemaak was wat maklik verweer of verbleik het.
Die Xhosas het verskillende kleure grond en plantsappe gebruik om hulself en hul hutte mee te verf. Selfs vandag nog word die gesig en liggaam van jong Xhosas tydens die inisiasietydperk met wit klei beplak.
Baanresonansie
duimnael|300px|Die resonansie tussen drie van Jupiter se grootste mane. Konjunksies word aangedui deur ’n kort verandering van kleur. Daar is twee Io-Europa-konjunksies (groen) en drie Io-Ganymede-konjunksies (grys) vir elke Europa-Ganimedes-konjunksie (magenta). In sterrekunde vind baanresonansie of wentelresonansie plaas wanneer twee wentelende voorwerpe ’n gereelde, periodieke swaartekraginvloed op mekaar uitoefen en die verhouding tussen hul wentelperiodes deur twee klein heelgetalle uitgedruk kan word. Dit is dus die getal omwentelings wat twee liggame in dieselfde tyd doen en dit word in ’n verhouding uitgedruk, soos 2:3. Hierdeur kom twee liggame reëlmatig in dieselfde onderlinge posisies ten opsigte van mekaar (dit word konjunksies genoem) en ondervind hulle periodiek op dieselfde plek mekaar se swaartekrag.
Verf
Soorte
Die volgende soorte verf is in die handel verkrygbaar:
Baanresonansie
Die fisiese beginsel agter ’n baanresonansie stem ooreen met iemand wat ’n kind op ’n swaai stoot en die swaai met gereelde tussenposes ’n stoot gee.
Verf
Soorte
- Nitrosellulose-verf, wat eerder ŉ vernis as 'n verf is, en dikwels as ŉ vulstof gebruik word.
Baanresonansie
In die meeste gevalle het dit ’n "onstabiele" wisselwerking tot gevolg, waarin die liggame hul wentelbane verander totdat die resonansie nie meer bestaan nie. In sekere omstandighede is ’n resonante stelsel stabiel en aanpasbaar sodat die liggame in resonansie bly.
Verf
Soorte
- Chloorrubberverf, met goeie slytwerende eienskappe.
- Vinielverf, 'n versamelnaam vir verfstowwe wat uit koolwaterstowwe berei word. Bekende soorte is PVA (polivinielasetaat), met ŉ olie- of 'n waterbasis, PA (poliakrilaat) en PM (polimetakrilaat).
Callyspongia rowi
Callyspongia rowi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Gaerin Hauptfleisch
Gaerin Hauptfleisch is in 1971 in Bloemfontein gebore as die enigste seun en een van twee kinders van Temple Hauptfleisch, bekende akademikus en dramaturg, en Karin Lou Bekker. Sy suster se naam is Anzel.
Lewe en Werk
Hy word groot in Pretoria, waar hy aan die Hoërskool Silverton en Hoërskool Die Wilgers skoolgaan, waarna hy aan Hoërskool Stellenbosch matrikuleer. Vir een jaar ondergaan hy militêre diensplig en bestee dan twee jaar oorsee. Hy studeer verder in Drama aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy sy B.A. Drama-graad, sy B.A. Drama Honneurs-graad in regie en in 1999 sy M.A. Drama-graad in multimedia behaal met ’n tesis oor “Media en die teater: ’n praktiese ondersoek na die gebruike van film, televisie en video in twee Suid-Afrikaanse produksies”. Later sluit hy as lektor aan by die Departement van Drama. Sy area van kundigheid is Kunstefeeste in Suid-Afrika.
Hy is akteur in verskeie produksies, waaronder hoofrolle in Chris Vorster se “Jeims Blond”-reeks dramas en “Why’t Burp”, Saartjie Botha se “Spanner”, David Kramer se “Die ballade van Koos Sas” en in van sy eie dramas. As regisseur, ontwerper of verhoogbestuurder is hy betrokke by onder andere Keith Bain se “Robin Hood” (1999), “Pieter Fourie se “Honour thy mother, fuck thy father” (Engelse verwerking van “Naelstring”), Marietjie Pretorius se “Die vaal koestertjie”, Gideon van Eeden se “Boetman is bedônit”, Deon Opperman se “Môre is ’n lang dag” en Pieter Fourie se “Gert Garries – ’n baaisiekel babelas”. Hy stig sy produksiemaatskappy Stercus Produksies in 1999. Vanaf 1999 is hy ook publisiteitsbeampte vir die Universiteit van Stellenbosch se Dramadepartement, terwyl hy vanaf 2000 vir ’n tyd voorsitter is van die Libertas Teaterklub in Stellenbosch en redakteur is van hulle nuusbrief “Ad lib”. Vir ’n tyd is hy ook bibliotekaris vir die Sentrum vir Teater en Opvoeringstudies. Hy is getroud met Stephanie Hough, self aktrise en dramaturg. Sedert 2007 bedryf hulle ook Spektrum Kinderteater, wat produksies vir kinders landwyd en selfs in die buiteland opvoer.
Skryfwerk
Hy is skrywer van meer as twintig toneelstukke, met die swart komedie “Varknek” as sy eerste drama en Stercus se eerste produksie in 1999 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) en Aardklop. Hierdie is ’n komedie waar elke komplot wat gesmee word, te doen kry met ’n teenkomplot. “Grensgeval” (2000) speel af in die jaar 1986, met ’n grensoorlog teen Angolese terroriste en wydverspreide onluste wat in Suid-Afrika woed. Die geharde kryger en fotoboekheld Rocky de Wit is daar om die land te verdedig teen die aanslae van buite en hy besluit om die slegte ouens tot in Angola agterna te sit. “Bees”(2001) is ’n swart komedie wat die mite van Elektra in ’n Suid-Afrikaanse konteks plaas, wanneer sy die moord op haar ma se nuwe man beplan. “Bring Elvis terug” (2002) is ’n musiekspel oor ’n Elvis-nabootser. “Medonnerd en die expats” is ’n komedie wat in 2005 by die KKNK debuteer. Die Australiërs is bekommerd omdat die expats, almal hoogs gekwalifiseerde ryk entrepreneurs, om onverklaarbare redes terugkeer na Suid-Afrika. Ook die Britte is bekommerd omdat hulle skielik te min dokters het. Medonnerd is self ’n eks-expat wat deur die ANC opgelei is en nou ’n spioen vir die Australiese regering word om die stimulus agter die skielike ommeswaai te ondersoek. Die komedie “Moegoeman en die Afrikane” word onder andere in 2006 en 2007 by die Volksblad-Kunstefees, die Grahamstad Nasionale Kunstefees, Woordfees en die KKNK opgevoer. Hierin word Suid-Afrika se geheime agent gestuur om ’n diktator van ’n buurland onskadelik te stel. Moegoeman is afkorting vir Militêre Operateur, EersteGraads, Onafhanklik mEt MAgtingsvlak iNternasionaal. In 2010 debuteer die komedie “Daan de Wet hou sy oog op die bal” teen die agtergrond van die Sokker Wêreldbeker. Daan de Wet is ’n privaatspeurder wat deur die geheimsinnige mnr. Coetzee genader word om sy vermiste boekhouer te vind. Daan ontrafel die skrikwekkende, internasionale komplot.
Die multimedia teaterervaring “Trek” debuteer by die KKNK van 2006, met die landskapkunstenaar Strijdom van der Merwe en die musikant Schalk van der Merwe wat die toneelstuk met visuele kuns en musiek komplementeer. Die woord “trek”, en sy etimologie en assosiasies word die venster op plek, identiteit en die “tussen-in” in ons samelewing. Die soortgelyke opvolg “Stoot” debuteer in 2007 by die KKNK, weer met behulp van die twee Van der Merwes. Hierin werk ’n swart man, ’n wit man en ’n wit vrou saam om verskeie groot voorwerpe te stoot. Uiteindelik is die drama ’n verkenning van die sikliese aard, onbetroubaarheid en rigtingloosheid van die bestaan. “Ses voet se eiendom” is ’n eenbedryf wat by DALRO geregistreer is. Saam met Jody Abrahams skryf hy ook addisionele teks vir David Kramer se drama “Koos Sas, the last Bushman of Montagu”.
Ook op die gebied van kinder- en jeugdrama lewer hy ’n bydrae. Hy verwerk verskeie sprokies vir die verhoog. Dit sluit in “Aswoestertjie – ’n pantomini”, “Rooikappie en die wolf”, “Sneeuwatjie – ’n pantomini”, “Jan en die Boontjierank”, “Raponsie” (’n poppekas) en “Sneeuwitjie en die sewe Dwerge”. Hierdie dramas word by kunstefeeste vertoon en ook by skole regdeur die Wes-Kaap. In 2001 voer die Hoër Meisieskool Bloemhof in Stellenbosch sy drama “Rooi” op en hierdie opvoering is ’n finalis in die ATKV tienertoneelkompetisie.
Tydskrifte en Koerante
Nieman, Nols “Snaakse geheime agent Moegoeman deel geheime” “Volksblad” 30 Junie 2006
Ryk Hattingh
Andrew Ryk Hitchcock Hattingh is op 26 Julie 1957 in Benoni gebore en matrikuleer daar in 1975. Hy was bekend vir sy avant-garde skryfwerk.
Lewe en Werk
Sy pa is ’n prokureur wat oorlede is net voor sy twaalfde verjaarsdag en sy moeder stam uit ’n bekende koloniale familie. Hy spandeer ’n onsuksesvolle jaar aan die Randse Afrikaanse Universiteit waarna hy sy verpligte twee jaar militêre diensplig by die Hondeskool op Voortrekkerhoogte voltooi. Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria waar hy in 1982 die B.A.-graad voltooi met Afrikaans-Nederlands en staatsleer as hoofvakke. In hierdie tyd is hy getroud en as die baba doodgebore word, weer geskei. Hy vestig hom dan vir twee jaar op Knysna, waar hy onder andere vir ’n jaar onderrig gee in Afrikaans aan die Hornlee Senior Secondary School in die bruin township buite die dorp en ook in die biblioteek op Plettenbergbaai werk. Wanneer hy terugkeer na Johannesburg behaal hy in 1985 die B.A. Honneurs-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hierna werk hy in 1986 as vryskutvertaler en sluit hom in 1987 by Die Vaderland aan. Vanaf Februarie 1989 is hy joernalis by die Vrye Weekblad en daarna uitgewer by Hond Uitgewers, waarna hy die eerste redakteur word van die Afrikaanse pornografiese tydskrif Loslyf. In sy vrye tyd speel hy tromme in ’n progressiewe musiekgroep. Hy bly saam met sy gesin in ’n huis in Kensington in Johannesburg. Wanneer sy gesin die slagoffers is van geweldmisdaad in Suid-Afrika, verlaat hy die land in 1997 en vestig hom saam met sy vrou, Marténe Mentis, en gesin in Auckland in Nieu-Seeland. Hier besit hy die winkel Cobble waar hy skoene regmaak en sleutels maak.
Skryfwerk
Hy is veral bekend vir sy avant-garde skryfwerk, waarin hy bestaande opvattings en konvensies bevraagteken en aanval. Sy werk by Die Vrye Weekblad en Loslyf, wat beide spreek van protes teen die bestel, sit hy voort in sy kuns. Saam met Conrad Botes van “Bitterkomix”-faam, skryf hy byvoorbeeld “Die Foster Bende”, ’n strokiesroman. Sy eerste uitgawes is almal by Taurus, wat in die streng sensuurtydperk werke uitgee waarvoor ander uitgewers nie kans sien nie en hy sit hierdie werk voort by Hond-uitgewers, wat onder andere werke van Koos Prinsloo uitgee. Sy debuut is die novelle “Die tonnel”, waar die hoofkarakter Tomas Johannes van Aarde in opstand kom teen die samelewing, die establishment en burokrasie. Hy is onder andere moeg vir kennisgewings en advertensies wat ongevraag in sy posbus gegooi word en die liefdeloosheid van die kerk en sy amptenare. Vanuit sy slaapkamer begin hy dan om ’n tonnel na vryheid te grawe, waarna die verhaal op surrealistiese manier ontwikkel op ’n wyse wat sterk aan Kafka herinner. “Markus vermoed ’n verhaal” is onortodoks daarin dat die vertelproses self hier die pas aangee en meerdere vertellers karakters voorstel en uit die verhaal uitskryf. Eindelik word dit dan ’n boek oor die relevansie van irrelevansie, geteken met splinters visioene teen die agtergrond van ’n Suid-Afrika gewikkel in ’n burgeroorlog. In die novelle “Ignatius Brand” loop die hoofkarakter se lewe omtrent skeef wanneer hy sy werk verloor, probleme kry met die owerheid binne die apartheidsbestel en sy huwelik misluk. Hy vertrek alleen na Johannesburg, waar drank en politiek sy lewe verder verwoes. Die verhaal word saamgebind deur die simbool van vuur (soos reeds vervat in die hoofkarakter se van), wat beide vernietiging en hernuwing kan bring. Die verhaal dui dus subtiel aan dat die tydsgewrig waarbinne die hoofkarakter hom bevind ten einde loop, met die moontlikheid van hernuwing. Daar is egter geen simplistiese oplossings nie. Hierdie novelle word in 1990 genomineer vir die Rapportprys. “Witskrif” sluit by hierdie boek aan, waar die verteller in los passasies sonder begin, middel en einde brokkies inligting oor sy lewe gee waardeur die banaliteit van sy jeug en sy dwelmverslawing na vore kom. Hierdie inligting kom in verskeie vorms, soos dagboekinskrywings en optekening van drome, fantasieë en herinneringe. Eindelik verskaf dit alles die beeld van ’n verwarde mens wat op selfvernietiging afstuur in ’n deurmekaar en dekadente wêreld. Die meerduidige titel verwys na ’n amptelike dokument wat ter bespreking voorgelê word wanneer veranderinge beplan word, ’n geskrif deur ’n witmens en ook ’n geskrif onder die invloed van die wit poeier kokaïen.
Sy drama “Sing jy van bomme” word in 1988 deur die Transvaalse Raad vir Uitvoerende Kunste (TRUK) opgevoer en verower vyf Vita-toekennings, waaronder een vir die Mees Belowende Afrikaanse Dramaturg. Die drama speel af in ’n anargistiese Johannesburg waar bomme gedurig ontplof en die karakters poog om te oorleef, met binne hulle die pyn van mense wat te veel gesien en beleef het. Die agtergrond is die grensoorlog van die tagtigerjare. “Mynhoop” (met die subtitel “’n nokturne”) maak sy debuut in 1994 met ’n opvoering in die Pieter Roos Teater in Johannesburg onder leiding van Gerrit Schoonhoven. ’n Nokturne is ’n verklanking van naggeluide en die stuk se vier karakters praat hoofsaaklik in die vorm van lang monoloë gedurende die eensaamheid van die nag. Die hoofkarakters is die ou vrou Hanna, wat vele minnaars gehad het en klaarblyklik in die verlede leef, en Swart, die man saam met wie sy bly. Swart is ’n denker, leser en sterrekundige. Hulle besef eindelik dat hulle ten spyte van hulle lang saamblyery bitter min van mekaar weet en die monoloë wat hulle lewer is tasbare bewys dat hulle baie praat maar selde met iemand anders kommunikeer. Hy skryf ook die teks vir “Opdrag: Ingrid Jonker”, ’n eenvrou-vertoning wat deur Jana Cilliers by die Grahamstad Nasionale Kunstefees en die KKNK opgevoer word. Hierdie drama word in 2000 deur die ENB Teaterpaneel aangewys as beste nuwe Suid-Afrikaanse toneelstuk en Jana Cilliers as beste aktrise vir haar spel in hierdie drama. Die stuk is ’n interne monoloog waarin die aktrise die kreatiewe prosesse van beide skryf en toneelspel ondersoek. Dis geensins ’n sentimentele huldeblyk aan Jonker nie en ondersoek sowel die kunstenaar en die mens met genadelose eerlikheid en insig. “Eensnaar” is ’n drama oor Leipoldt wat in 2001 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer word. Die drama ondersoek ook emigrasie en vervreemding as deurlopende temas. Sy eenbedryf in vier tonele, “Die moderne kunstenaar”, word in Februarie 1983 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer. Hy skryf ook gedigte en “Sonbeeld” word in November 1981 in Tydskrif vir Letterkunde gepubliseer.
Resensies
Eensnaar Ignatius Brand Markus Vermoed 'n Verhaal Mynhoop Sing Jy van Bomme Die tonnel Witskrif
Strijdompark
Strijdompark is 'n besigheidsgebied van Johannesburg, Suid-Afrika wat sentraal in Randburg geleë is.
Operasie Alsos
Die Alsos-sending of Operasie Alsos was 'n georganiseerde poging deur 'n span Britse en Amerikaanse militêre, wetenskaplike en intelligensiepersoneel om vyandelike wetenskaplike ontwikkelinge tydens die Tweede Wêreldoorlog te ontdek. Die hooffokus was op die Duitse kernenergieprojek, maar dit het ook chemiese en biologiese wapens ondersoek en die middele om dit af te lewer.
Die Alsos-sending is gestig na die inval van Italië in September 1943 met 'n tweeledige opdrag: soek na personeel, rekords, materiaal en terreine om bogenoemde programme te evalueer en te verhoed dat dit deur die Sowjetunie oorgeneem word. Dit is gestig as deel van die Manhattan-projek se missie om buitelandse intelligensie te koördineer wat verband hou met vyandelike kernaktiwiteite. Alsos-personeel het agter die frontlinies in Italië, Frankryk en Duitsland gevolg, en af en toe oorgegaan na die vyandelike gebied om waardevolle hulpbronne te beveilig voordat dit vernietig kon word of wetenskaplikes kon ontsnap óf in mededingende hande sou val.
Die Alsos-sending is aangevoer deur kolonel Boris Pash, 'n voormalige sekuriteitsbeampte van die Manhattan-projek, met Samuel Goudsmit as hoof wetenskaplike adviseur. Dit is gesamentlik beman deur die Kantoor van Vlootintelligensie, die Kantoor vir Wetenskaplike Navorsing en Ontwikkeling, die Manhattan-projek en Leër Intelligensie (G-2), met veldhulp van gevegsingenieurs wat aan spesifieke taakgroepe toegewys is.
Alsos-spanne was suksesvol in die opspoor en verwydering van 'n groot deel van die Duitse navorsingspoging se oorlewende rekords en toerusting. Hulle het ook die meeste van die senior Duitse navorsingspersoneel in hegtenis geneem, waaronder Otto Hahn, Max von Laue, Werner Heisenberg en Carl Friedrich von Weizsäcker.
Tig Notaro
Tig Notaro (gebore 24 Maart 1971) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente In a World... (2013) en Walk of Shame (2014), en in die televisiereeks One Mississippi (2015).
Manila
Manila (Tagalog: Maynila) is sedert 1976 die hoofstad en ná Quezon Stad die tweede grootste stad van die Filippyne. Die stad het 'n bevolking van 1 660 714 in 2007 gehad en het 'n oppervlakte van 38,55 km².
Wildepruim
Verspreiding
Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap asook Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe.
Beskrywing
Die boom het saamgestelde blare wat dig saamgepak is, soos 'n roset, aan die takkies se eindpunte. Die blaartjies is sekelvormig. Die vrug, van 2 cm in deursnee, is vlesig, suur en rooi wanneer dit ryp is.
Hanse
Die term Hanse (afgelei van Oudhoogduits Hansa "groep, gevolg, skaar") - dikwels ook Duitse Hanse of Latyns Hansa Teutonica genoem - verwys na 'n organisasie van Noord-Duitse koopmans wat tussen die middel van die 12de en die middel van die 17de eeu bestaan het, asook na die stede wat deur hierdie verbond oorheers is. Hierdie organisasie was gemik op die versekering van 'n veilige deurtog en die bevordering van gemeenskaplike ekonomiese belange veral in die buiteland.
Wildepruim
Gebruike
Daar word jellie en Rosé van die vrugte gemaak. Die boom se bas word gebruik vir tradisionele medisyne. Indien dié gebruik toeneem kan die spesie bedreig word. Dis 'n gewilde skaduboom, en party dorpe het dit as sierboom langs hul strate aangeplant.
Hanse
Terwyl die terme Hanse en Hanseaties deesdae dikwels as sinonieme vir betroubaarheid, handelsetiek en internasionaliteit gebruik word (ook in die moderne toerismebedryf), was lidmaatskap in die Hanse oorspronklik beperk tot seuns van Duitse ouers wat ook volgens die Duitse reg geleef en deur hulle opleiding as koopmans die reg verwerf het om selfstandig handel met die buiteland te dryf. Die Hanse het dus eerder op 'n Middeleeuse etniesgebonde regsbegrip as op die moderne beginsels van 'n internasionale handelsorganisasie berus.
Vanaf die middel-14de eeu het die Koopmanshanse tot 'n Hanseverbond van stede begin ontwikkel waarin die Noord-Duitse stede saamgesluit het om die belange van hul koopmans te bevorder. Dikwels het die koopmansgildes die inisiatief geneem om handelsbetrekkinge met ander stede aan te knoop wat aan hul bewoners mag en aansien verleen het. Die klein en groot handelsverbonde van stede, wat sowel op 'n streeks- asook 'n internasionale basis gesluit is, was dus 'n tipiese kenmerk van die ekonomiese lewe in die Middeleeue.
Toe die Hanse die hoogtepunt van sy politieke, ekonomiese en kulturele invloed bereik het, was daar byna 300 hawe- en binnelandse stede in Noord-Europa lede van die Hansebond. Argeologiese vondse dui op 'n baie intensiewe handel wat die stadsbewoners groot welvaart laat beleef en orals in die Hansegebied die beskikbaarheid van 'n groot verskeidenheid handelsgoedere en verbruikersware verseker het.
Naas die stadsregte en die tipiese organisasievorms van gildes het ook die burgerlike selfbewussyn, wat in die argitektuur van openbare en sakrale geboue en versterkings tot uitdrukking gekom het, oor die hele noorde en ooste van Europa uitgebrei. Die vroeëre lidmaatskap in die Hanseverbond is nog steeds in die stadskarakter en boustyl van stede langs die Oosseekus tussen Lübeck en Danzig (Gdańsk) en tot by die Baltiese lande sigbaar.
Die Hanse se oorspronklike kleure wit en rooi kenmerk nog steeds die stadswapens van 'n groot aantal Hansestede. Met sy internasionale handelstelsel word die Hanse vandag as 'n historiese voorloper van die Europese Unie beskou. Die basis van hierdie vroeë ekonomiese gemeenskap was die ontwikkeling van 'n hoogs doeltreffende en effektiewe vervoerstelsel, veral vir die seehandel, sodat een van die destyds-gebruikte handelskepe, die 14de eeuse kogge, vanaf die 19de eeu algemeen as simbool vir die Hansebond gebruik is.
Etimologie
Hansa is 'n Oud-Germaanse woord wat reeds in die Gotiese Bybelvertaling van Wulfila voorkom waar dit "gewapende menigte" beteken.
In die 12de en 13de eeu verwys die term in die gebiede tussen Seine en Elbe en in Suid-Duitsland sowel na 'n belasting wat deur koopmans betaal is, asook na 'n groep koopmans in die buiteland. Teen die begin van die 13de eeu het 'n sogenaamde Vlaamse Hanse in Londen bestaan wat eers as 'n gemeenskap van koopmans en later as 'n verbond van handelstede gefungeer het.
Die eerste historiese verwysing na 'n gilde van Noord-Duitse koopmans dateer uit die jaar 1267; die term is in 'n koninklike oorkonde gebruik. Later is die term ook in ander gebiede oorgeneem. Eers in die jaar 1343 het die woord Hanse nie meer net na 'n groep koopmans in die buiteland verwys nie, maar uitdruklik na die hele gemeenskap van Noord-Duitse koopmans.
Nadat die Hanse tot 'n verbond van handelstede ontwikkel het, word in die meeste Nederduitse dokumente na die steden vun der dudeschen hense ("die stede van die Duitse Hanse") verwys.
Invloedsfeer
Die Hansestede was in 'n gebied geleë wat oor sewe huidige Europese lande gestrek het: Die Hanse se magsgebied het die Noord-Europese gebied tussen die Nederlandse Zuiderzee in die weste tot by die Baltiese Estland in die ooste ingesluit, en die geweste tussen die Sweedse seehawe Visby in die noorde tot by 'n lyn wat in die suide deur die stede Keulen-Erfurt-Breslau-Krakow afgebaken word. Vanuit hierdie kerngebied het die Hanse-koopmans hul invloedsfeer in Europa steeds uitgebrei totdat dit in die 16de eeu Europese gebiede tussen Portugal in die weste en Rusland in die ooste en tussen Skandinawië in die noorde en Italië in die suide behels het en vandag oor twintig Europese lande sou strek.
Tydens sy bloeitydperk was die Hansebond in ekonomiese en politieke opsig magtig genoeg om sy belange deur middel van ekonomiese blokkades op koninkryke en vorstedomme af te dwing en in enkele gevalle selfs oorlog te voer.
Aanpassingsoptiek
duimnael|Sterrekundiges by die Very Large Telescope in [[Chili gebruik aanpassingsoptiek.]] Aanpassingsoptiek of adaptiewe optiek (AO) is ’n tegniek waardeur die gehalte van optiese stelsels verbeter word deur te kompenseer vir die uitwerking van bestaande, vinnig veranderende steurings – veral atmosferiese steurings. Die tegniek is in die 1970's vir militêre doeleindes ontwikkel. Deesdae word dit toegepas by sterrekundige waarnemings van die aarde af.
Wanneer sterlig byvoorbeeld deur lae in die atmosfeer beweeg, vind ’n versteuring van die golffronte plaas. Met behulp van AO kan vir dié steurings gekompenseer word.
Aanpassingsoptiek bestaan gewoonlik uit drie komponente:
Nova Scotia
Nova Scotia of Nieu-Skotland (Frans: Nouvelle-Écosse, Skots-Gaelies: Alba Nuadh) is 'n maritieme provinsie langs die suidoostelike Atlantiese kusgebied van Kanada met 'n oppervlak van 55 283 vierkante kilometer en sowat 935 000 inwoners. Die hoofstad en kulturele en ekonomiese sentrum is Halifax (360 000 inwoners). Die provinsie se naam verwys na die belangrikste etniese groep in die gebied. Naas Skotte het veral Franse en Duitsers hulle in Nova Scotia gevestig.
Die provinsie se motorregistrasienommers het "Canada's Ocean Playground" as hulle leuse, en behalwe vir die landengte van Chignecto is Nova Scotia 'n eiland, wat deur die waters van die Fundybaai, die Golf van Sint-Laurens en die Seestraat van Northumberland begrens word. Op landkaarte lyk Nova Scotia soos 'n reuse-kreef – met sy kuslyn met 'n lengte van meer as 10 000 kilometer strek die skiereiland oor 'n afstand van 600 kilometer van die Kaap-Breton-hoogplato in die noordooste tot by die Fundybaai. Die landengte van Chignecto met 'n wydte van 24 kilometer verbind Nova Scotia met die vasteland van Kanada.
Nova Scotia maak deel uit van die oorspronklike tuisland van die Mi'kmaq, 'n Eerste Nasie wat die gebied van maritieme provinsies en dele van Maine, die Gaspésie-skiereiland en Newfoundland bewoon het.
Naas die Mi'kmaq is Nova Scotia se geskiedenis deur ses groot groepe setlaars van Europese afkoms oorheers. Franse setlaars het in 1604 die eerste permanente Europese nedersetting noord van Florida, Port Royal, as die moederstad van die latere gewes Akadië (Frans: Acadie) gestig. In 1605 het Port Royal as 'n Franse pelshandelspos ontstaan. Later het immigrante uit Skotland, Protestante uit Duitsland en Switserland, lojaliste en voormalige swart slawe uit die Verenigde State hulle in die gebied gevestig.
In die tydperk tussen 1713 en 1760 is die gebied by die Britse kolonies in Noord-Amerika ingelyf. Nova Scotia was een van die vier oorspronklike provinsies van die Kanadese Konfederasie wat in 1867 gestig is.
Maar Nova Scotia staan veral bekend vir sy Franse en Skotse tradisies en sy historiese vestings en opelug-museums. Die hoofstad Halifax is die beginpunt van die gewilde "Vuurtoring-roete" (Lighthouse Route) wat in westelike rigting langs die kuslyn loop en na die meer as 1 000 vuurtorings in die gebied vernoem is. Die spierwit vuurtoring van Peggy's Point naby Peggys Cove is een van die mooiste in Kanada en die enigste wat 'n poskantoor huisves.
Geskiedenis
Volgens sommige historici het die Noors-Yslandse ontdekker Leif Erikson in 1001 langs die Noord-Amerikaanse ooskus geseil en naby die huidige Yarmouth voet aan wal gesit. Ander deskundiges beweer dat John Cabot op 24 Junie 1497 die Britse vlag op Kaap-Breton-eiland gehys het om sodoende namens die Engelse koning aanspraak op die vasteland te maak. Tans is daar egter geen historiese of argeologiese bewyse dat Erikson en Cabot inderdaad enige punt suid van Newfoundland bereik het nie.
In die vroeë 16de eeu het Franse en Portugese vissers vis langs die kus van Nova Scotia gevang en ingesout. Daar was moontlik omstreeks 1521 selfs 'n Portugese vissersdorp naby die huidige Ingonish op Kaap-Breton-eiland – nog 99 jaar voordat die Pelgrimvaders by Plymouth Rock voet aan wal gesit het.
Nogtans het Franse setlaars die belangrikste rol in Nova Scotia se vroeë geskiedenis gespeel, en in 1605 het Pierre Dugua, Sieur de Monts (1558–1628), die eerste noemenswaardige Franse nedersetting in die Nuwe Wêreld op die vasteland van Nova Scotia gestig nadat die Franse koning 'n monopolie vir die pelshandel aan hom toegeken het. De Monts en sy luitenante, waaronder Samuel de Champlain, het die kuslyn van Nieu-Engeland verken en die huidige Boston- en Plymouth-hawens ontdek, maar hulle nie as geskik vir die stigting van 'n kolonie geag nie. Uiteindelik het De Monts 'n klein nedersetting in Port Royal gestig, 'n beskermde bekken in die monding van die Annapolisrivier.
Die versterkte habitation (nedersetting), wat De Monts en sy koloniste opgerig het, het oor allerlei geriewe soos 'n kombuis, 'n bakkery, 'n smitswinkel en 'n apteek beskik, en De Champlain het met sy Ordre de Bon Temps selfs 'n genootskap gestig wat onder meer dramas opgevoer het.
In 1613 het 'n Engelse ekspedisie van setlaars uit Jamestown 'n poging onderneem om alle Franse kolonies in Noord-Amerika te verniel, en ook De Monts se Habitation is aan die brand gesteek. Hierdie strooptogte was net die begin van 'n langdurige konflik tussen Franse en Britte in Nova Scotia.
In 1719 het die boubedrywighede vir die vesting Louisbourg in opdrag van die Franse koning Lodewyk XV begin. Die gebouekompleks, wat onder meer daarop gemik was om die toegang tot die Sint-Laurensmonding te oorheers, het uit verskeie groot forts en 500 ander geboue bestaan en ten opsigte van sy ekonomiese en strategiese belangrikheid vir die kolonie Nieu-Frankryk uiteindelik selfs Quebecstad verbygesteek. Die Franse het Louisbourg as onneembaar beskou, maar vir die Britse koloniste in Nieu-Engeland het die vesting 'n groot bedreiging ingehou.
In 1745 het 'n ekspedisie van 8 400 Yankees en Britte en eenhonderd skepe Louisbourg aangeval en ingeneem. Die vesting is volgens 'n ooreenkoms drie jaar later aan Frankryk teruggegee, maar net om in 1758 weer onder Britse beheer te kom. Die vesting is in 1760 verlaat en sy versterkings verniel. Vir die volgende 200 jaar het Louisbourg slegs as 'n soort steengroef vir boubedrywighede in die nabygeleë nedersettings gedien.
In 1961 het die Kanadese regering met die grootskaalse restourasie van Fort Louisbourg begin wat vandag 'n Nasionale Historiese Park vorm.
Ekonomie en landbou
Die provinsie het hoofsaaklik vrugbare boland en valleie; die gematigde klimaat bevorder landbou. Die provinsie staan bekend vir sy vrugte (Franse setlaars het hier vroeg 'n soort "Klein Normandië" geskep waar groot hoeveelhede sider (cidre), die Normandiese appelwyn, gebottel word), veeboerderye, suiwelnywerheid, bosboubedrywe, vissery en visverwerking; ander bronne van inkomste is steenkool en die yster- en staalnywerheid. Intussen is ook toerisme, die rolprent-, musiek- en ander kulturele bedrywe vinnig groeiende sektore van die plaaslike ekonomie.
Fynproewers vereenselwig die provinsie met sy kreefte – Nova Scotia is vandag die grootste uitvoerder van hierdie seekos-spesialiteit, en sowat 90 persent van sy vangste het buitelandse bestemmings.
Die Franse erfenis
Die historiese Fort Louisbourg was tydens die veertigerjare van die 18de eeu die grootste militêre basis van Frankryk in Noord-Amerika. Die opelug-museum Forteresse de Louisbourg bied met sy gerestoureerde geboue en sy "inwoners en soldate" in historiese kleredrag en uniforms 'n outentieke indruk van die lewe in die voormalige Franse kolonie.
Die Skotse en Gaeliese erfenis
Nadat Frankryk sy Noord-Amerikaanse kolonies aan Groot-Brittanje moes afstaan, het baie immigrante uit die Skotse Hoogland en van die Skotse eilande hulle in die provinsie gevestig. Dit was veral clan-hoofde en kleinboere wat as gevolg van kulturele onderdrukking en 'n radikale omwenteling in Skotland se maatskaplike orde uit hul tuisland verdryf is - die sogenaamde Highland Clearances (Fuadach nan Gàidheal) waartydens kleinboere plek moes maak vir skaapweivelde. Vandag het byna 'n derde van die bevolking van Nova Scotia wortels in Skotland.
Die eerste skip met Gaeliese setlaars het in 1773 in Nova Scotia aangekom. Hulle het hul Keltiese taal, sangkuns, musiek, dansstyle, verhale en ander tradisies saamgebring. Skotse tradisies soos die Hoogland-spele (Highland Games) en die viering van die Robbie-Burns-Dag ter ere van die nasionale Skotse digter Robert Burns is gewilde feeste in Nova Scotia. Die regering van Nova Scotia het 'n Departement van Gaeliese Sake gevestig om Gaeliese kultuur en taal in Nova Scotia te bevorder.
Homeostase
Homeostase is die eienskap wat 'n stelsel openbaar wanneer dit sy eie interne omgewing stabiliseer en konstant probeer hou.
Nova Scotia
Geografie
Die provinsie se vasteland is 'n skiereiland met talle baaie in die Atlantiese Oseaan, wat net deur die landengte van Chignecto met die Noord-Amerikaanse vasteland verbind word. Kaap-Breton-eiland, 'n groot eiland noordoos van die provinsie se vasteland, en Sable Island, 'n klein eiland wat sowat 175 kilometer van die provinsie se suidkus af lê en vir sy skeepswrakke bekend staan, behoort eweneens tot die provinsie. Na die Prins-Edward-Eiland is Nova Scotia Kanada se tweede kleinste provinsie volgens oppervlakte, en geen plek in Nova Scotia lê meer as 56 kilometer van die see af.
Homeostase
Dit word veral in die konteks van lewendige organismes gebruik.
Nova Scotia
Demografie
Die groot meerderheid van Nova Scotia se bevolking praat Engels as hulle huistaal. Daar is sowat 40 000 Franstaliges en 22 000 Mikmaq, wat oorwegend Algonkin praat.
Homeostase
'n Algemene voorbeeld is hoe die liggaam sy temperatuur konstant by 37 grade celsius probeer hou d.m.v. meganismes van terugvoer en die reaksies daarop.
Nova Scotia
Demografie
Die grootste groepe immigrante is die lojaliste, wat vanaf 1759 uit die gebied van die Verenigde State na Nova Scotia gekom het, Skotte, Iere en Duitsers (veral in die Duitse nedersetting Lunenburg). In die gebied van Kaap Breton bestaan vir 'n lang tyd 'n Skots-Gaeliese taalgebied. Sedert die middel van die 20ste eeu het die aantal mense met Gaeliese moedertaal egter drasties afgeneem.
Homeostase
Kubernetika bestudeer die meganismes wat sulke stelsels vir regulering gebruik.
In die algemeen word homeostase gehandhaaf deur reseptors wat die omgewing moniteer. Hierdie reseptors kommunikeer met beheerders wat dan 'n respons d.m.v. 'n effektor bepaal.
So is daar positiewe en negatiewe terugvoer-meganismes. Positiewe terugvoer versterk die effektor se respons terwyl negatiewe terugvoer die effek wil verminder en so wil normaliseer.
Kaz McFadden
Kaz McFadden (gebore 16 Desember 1984) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is veral bekend vir sy rol as Dewald in 7de Laan. Hy het ook in kykNET se sepies Villa Rosa en Binnelanders verskyn, asook films soos Die wonderwerker, Knysna en Strikdas.
Biografie
McFadden is op 16 Desember 1984 in Pretoria gebore. Hy matrikuleer in 2002 van die HTS John Vorster in Rietfontein. Daarna studeer hy aan die "Performing Arts Lifestyle Institute" in beide teater en film.
Denis Diderot
Denis Diderot (* 5 Oktober 1713 in Langres (Champagne-Ardenne); † 31 Julie 1784 in Parys) was 'n Franse skrywer en Verligtingsfilosoof. Diderot het in die skadu van ander Europese filosowe van die Verligtingstydperk gestaan soos Voltaire en Jean-Jacques Rousseau, maar saam met Jean-Baptiste le Rond d'Alembert bekendheid verwerf as redakteur van die groot Franse Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers.
Diderot was 'n verteenwoordiger van die materialistiese stroming binne die Franse Verligtingsfilosofie wat alle dinge op suiwer kausale verhoudings teruggevoer het. In sy vroeë geskrifte en romans (waaronder Pensées philosophiques of "Filosofiese gedagtes", 1746) het Diderot kwessies rondom menslike insigvermoë en die moontlikheid van sekere kennis en waarheid behandel.
Sy filosofiese romans weerspieël sy skeptiese lewensbeskouing. Diderot lewer hier kritiek op bestaande magstrukture en ontwikkel die idee van 'n ideale en vrye samelewing waarin die mens as indiwidu sentraal staan. Diderot word met sy oortuigings as een van die wegbereiders vir die Franse Rewolusie beskou.
Kapok
Kapok kan na een van die volgende verwys:
Sandra Kotzé
Sandra Kotzé is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is in 1965 met Cobus Rossouw getroud. Hulle het drie kinders, Wilmien, 'n TV-regisseur, Cobus, 'n regisseur, en Susan, 'n rolverdelingsregisseur.
.tn
.tn is die Internettopvlakdomein vir Tunisië.
Eksterne skakels
Toppdomän
Callyspongia serpentina
Callyspongia serpentina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Amber Skye Noyes
Amber Skye Noyes (gebore 17 Februarie 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Beauty and the Beast (2012) en The Deuce (2017).
Callyspongia serpentina
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Howard Crampton
Howard Crampton (12 Desember 1865 – 15 Junie 1922) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Traffic in Souls (1913), 20,000 Leagues Under the Sea (1916), Someone Must Pay (1919), en Someone in the House (1920).
Mfuleni
Mfuleni is 'n township in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Mfuleni 'n bevolking van 52 274 gehad.
Nasionale Kunsgalery van Namibië
Die Nasionale Kunsgalery van Namibië (Engels: National Art Gallery of Namibia, of afgekort as NAGN) is 'n amptelike inrigting vir kuns en kultuur in Windhoek, Namibië. Die Nasionale Kunsgalery ondersteun kuns in Namibië.
In die Nasionale Kunsgalery is ook 'n permanente uitstalling, wat op internasionale skaal beroemd is, van kunstenaars van Namibië, die res van Afrika en Europa. Uitstallings word gehou van plaaslik en oorsee beroemde kunstenaars soos byvoorbeeld Uli Aschenborn. Die Nasionale Kunsgalery word bestuur deur Hercules Viljoen. Tussen 2005 en 2011 is dit bestuur deur Joe Madisia, self 'n bekende kunstenaar van Namibië.
Kensington B
Kensington B is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat aan die noordelike grens van Randburg geleë is.
Noritaka Hidaka
Noritaka Hidaka (日高 憲敬) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
McLean Stevenson
McLean Stevenson (14 November 1927 – 15 Februarie 1996) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Doris Day Show (1968), M*A*S*H (1972), Diff'rent Strokes (1978), en The Golden Girls (1985).
Wilde-amandel
Daar is slegs een spesie in die genus wat Brabejum 'n monotipiese takson maak. Die boom se FSA-nommer is 72.
Battery
'n Battery is 'n toestel van een of meer elektrochemiese selle in dieselfde houer wat elektrisiteit deur 'n chemiese reaksie ontwikkel.
Batterye kan vir eenmalige gebruik of herlaaibaar wees. Batterye vir eenmalige gebruik word dikwels aangewend in handwerktuie of ander draagbare toestelle. Herlaaibare batterye is een van die min maniere om elektriese energie te stoor en hulle word daarom vir etlike jare reeds in motorvoertuie gebruik, maar hulle is swaar en die energiedigtheid is nie groot nie. Draagbare telefone het die behoefte aan herlaaibare batterye vergroot, en daarom navorsing op dié gebied versnel.
'n Besondere vorm van 'n battery is die brandstofsel.
Max Minghella
Max Minghella (gebore 16 September 1985) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Social Network (2010), The Ides of March (2011), The Darkest Hour (2011), en Horns (2013).
Eugenetika
Eugenetika of eugenetiek (Grieks ̉εύ + γίγνομαι, oftewel eu genos: "goed gebore"), ook na verwys as die eugenetiese beweging of rasverbetering, is die studie van die verbetering van die genetiese gehalte van 'n spesie — meer spesifiek die menseras of die genepoel waaruit die mens gebore word — en bou op die studie van menslike eflikheid en Darwinisme. Drie kwessies het die ontwikkeling van eugenetika in die tweede helfte van die negentiende eeu ondersteun: 'n oortuiging dat die menslike spesie verbeter kan word om volmaak te wees; 'n groeiende geloof in wetenskap as die betroubaarste en bruikbaarste vorm van kennis; en die gebruik van die trefwoorde van maatskaplike Darwinisme, "stryd om te bestaan" en "oorlewing van die sterkste", soos toegepas op alle mense in die samelewing. Eugenetika berus dus daarop dat die voortdurende en natuurlike sortering van beter of slegter elemente in die samelewing na die voortgesette verbetering van die menslike spesie lei. Sommiges interpreteer hierdie beginsel as aanvoerend dat ryker mense meer bekwaam en talentvol as armes is, en gevolglik meer sukses in die lewe behaal. Eugenetika verskil van Sosiale Darwinisme, wat beweer dat die slegste elemente in die genepoel uiteindelik sou verdwyn indien die natuur toegelaat word om sy natuurlike verloop te neem.
Eugenetika maak egter daarop aanspraak dat noukeurige beplanning en behoorlike telling die enigste manier is om 'n beter samelewing te skep. Teen 1900, met die ontwikkeling van die moderne wetenskap van genetika, het eugenetika 'n georganiseerde beweging geword wat daarop gemik is om die menseras te verbeter. Positiewe eugenetika is daarop toegespits om maniere te ontwikkel om die teelpotensiaal van geskikte mense te verhoog, terwyl negatiewe eugenetika die klem geplaas het op die beperking van ongeskikte mense om kinders te verwek.
Die eugenetiese beweging was tussen 1910 en 1930 besonder sterk in die VSA, Groot-Brittanje en Duitsland. Eugenetika was nie net beperk tot Groot-Brittanje self nie, maar het ook na die Britse kolonies versprei, waar dit 'n geruime tyd lank die houding van kolonialiste jeens die inheemse volke beïnvloed het.
Antieke Griekse verband
Selektiewe voortplanting is reeds in die oudheid al deur die filosoof Plato voorgestel. Hy het voorgestel dat menslike voortplanting deur die owerhede gekontroleer moes word. Hy het onder meer voorgestel dat seleksie deur middel van 'n lotery moes plaasvind, en dat swak ontwikkelde babas gedood moes word om die oordrag van swak elemente te beperk.
Europese verband
In Groot-Brittanje was die eugenetiese beweging nou verbind met die gevoel dat mense wat wit en Anglo-Saksies was, meerderwaardig bo alle ander rasse was. Charles Darwin se neef, Sir Francis Galton, was die stigter van die Engelse eugenetiese beweging. Hy is na die studie van menslike erflikheid aangelok deur wat hy as die "oorgeërfde genialiteit" van sy familie beskryf het, en is veral bekend vir sy boek Hereditary Genius wat in 1869 geskryf is. Hy is onder meer ook beroemd vir sy werk ten opsigte van saamgestelde foto's en vir die bevordering van die gebruik van vingerafdrukke as persoonlike identifikasie. In 1899 het Houstan Stewart Chamberlain, wat van geboorte Brits was en wat die antropoloog van die Duitse Keiser Wilhelm geword het, in Duitsland sy boek Foundations of the 19th Century gepubliseer. Hierin het hy aanspraak daarop gemaak dat die Ariërs of Teutone (Duitsers) meerderwaardige mense is. Hulle is meestal lank, blond, met lang koppe, en het Nordies gelyk, soos die mense van die noordelike dele van Europa. Mense van Joodse oorsprong is beskou as vreemd aan die Ariërs. Reeds in 1919 het Adolf Hitler, wat die leier van die Duitse Nasionaal-Sosialistiese (Nazi-) party geword het, baie van hierdie anti-Semitiese idees aanvaar. Hy het geglo dat die Ariërs supermense (Übermenschen) was, terwyl mense van Joodse oorsprong submense (Untermenschen) was.
Met Hitler se aanbewindkoming in 1933 het hy stelselmatig Joodse sakeondernemings begin aanval, Jode uit die staatsdiens ontslaan en Joodse kinders verhoed om na Duitse skole of universiteite te gaan. In 1935 het 'n nuwe Duitse wet 'n Jood gedefinieer as 'n persoon met ten minste drie Joodse grootouers, en het daardeur 'n persoon se Joodse identiteit gebaseer op sy of haar voorouers, en nie op die geloof wat daardie persoon aangehang het nie. Op 9 November 1938, die bekende Kristalnag of Nag van Gebreekte Glas (Kristallnacht) het Nazi-volgelinge regoor Duitsland duisende sinagoges en Joodse sakeondernemings aangeval, afgebrand of beskadig. Die Nazi's het ongeveer 30 000 mans tussen die ouderdom van 16 en 60 in hegtenis geneem en na konsentrasiekampe gestuur.
Hitler het later as 'n finale oplossing vir die "Joodse Vraagstuk" die fisiese uitwissing van Jode in Duitsland en in ander Europese lande wat ná die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 deur Duitsland beset is, beveel. Daar is algemene konsensus dat daar ná 1942 altesaam meer as vier miljoen mense van Joodse afkoms na konsentrasiekampe in Oos-Pole gedeporteer is, waar hulle óf in gaskamers gedood is, óf gedwing is om hul as slawearbeiders dood te werk. Die berugste van hierdie kampe is Auschwitz, Treblinka, Dachau, Majdnek en Sobibor. In wat vandag as die Holocaust bekend staan, word gemeen dat daar altesame ongeveer ses miljoen Joodse mense in die konsentrasiekampe gesterf het.
Galton se formulering
Die oorspronklike stelreëls van Galton het 'n direkte skakel met die leer en werk van Darwin gehad. Darwin self was weer sterk beïnvloed deur Thomas Malthus. Volgens Darwin word die meganisme van natuurlike seleksie deur die menslike beskawing gedwarsboom. Een van sy besware teen beskawing was die strewe om mense in swak posisies te help, wat die werking van natuurlike seleksie, waar juis die swakkes uitsterf, teenwerk. Eugenetici is daarom ten gunste van aksie om vir die afnemende effekte van die natuurlike seleksie binne die beskawing te kompenseer. Hierdie basiese beginsel vorm die inspirasie vir vele uiteenlopende filosofieë, teorieë en sosiale praktyke.
Positiewe eugenetiese beleid behels die beloning vir geskikte ouers wat meer kinders verwek. Spermabanke het maatreëls in plek om die genetiese gehalte van donors te reguleer. Vrywillige sterilisasie deur mense wat hulself as ongeskik ag, word soms as positiewe eugenetiek beskou.
Negatiewe eugenetiese beleid behels apartheid, gedwonge sterilisasie, tot eutanasie. Wêreldwyd is daar 'n negatiewe eugenetiese beleid in plek vir mense met Down se sindroom.
Amerikaanse verband
In die VSA is die eugenetiese beweging meer as net 'n akademiese denkrigting. Dit het lank 'n groot invloed op die openbare mening gehad en het in sommige state ook wetgewing beïnvloed. Tussen 1911 en 1920 het 24 Amerikaanse state wetgewing aanvaar wat die sterilisasie van wanaangepastes in die samelewing gewettig het. Onder hierdie wanaangepastes was ingesluit verstandelik gestremdes, kranksinniges en misdadigers. Wette is ook aanvaar om huwelike tussen mense van verskillende rasse te beperk. In 1924 het die beweging getriomfeer toe die Johnson-wet aanvaar is. Hierdie wet het die aantal mense wat vanuit Oos-Europa en die lande rondom die Middellandse See wou emigreer, streng beperk. Eugenetika-aanhangers het beweer dat hierdie immigrante minderwaardig is, gemeet aan Anglo-Saksiese Amerikaners en die suiwer Amerikaanse genepoel sou besoedel. Ná 1925 het mense egter krities teenoor eugenetika begin word.
Afrikaniese, Asiatiese en Australiese verband
Die eugenetiese beweging het ook die verhouding tussen mense van verskillende sogenaamde "rasse" in ander wêrelddele beïnvloed, soos in Afrika, Asië en Australië. In Afrika het die Britse koloniale moondhede dikwels na die "wit man se las" verwys – 'n edele roeping om beskawing na ander "rasse" wat nog nie uit barbarisme ontwaak het nie, te bring. Franse imperialiste het op soortgelyke wyse hul koloniale ryk geregverdig deur te beweer dat dit hul plig was om beskawing na die agterlike volke van die wêreld te bring, in Frans bekend as 'n mission civilisatrice (beskawingsopdrag).