cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Baragwanath
Mynbedrywighede
Terwyl hy oppad was om in die Barbertongebied te gaan prospekteer, het berigte van goudvondse hom in 1887 na die Witwatersrand gelok. Hy het hom op die plaas Vierfontein ten suide van Johannesburg gevestig waar hy by verskillende plekke geprospekteer het. Hy het aandele in die Vierfontein Farm Gold Mining Company (later Crown Mines) besit, ’n aantal boupersele in Commissionerstraat op ’n vendusie gekoop en met grond langs die pad tussen Kimberley en Johannesburg gespekuleer. Hy het die Concordia (’n bekende hotel) bestuur, ’n winkel besit en sodoende baie ryk geword. Al die verkeer op die Kimberley-Witwatersrand pad het by sy hotel verby gegaan en dit het ook as stasie vir koetse wat daarlangs verby gery het, gedien. Ondertussen het hy sy prospekteerbedrywighede voortgesit en stampmeulens vir die goudmynbedryf by die De Pass- en Eagle’s Nest-rif aangeskaf; dit was egter nie suksesvol nie. Hy het ook heelwat eiendomme in verskillende dele van Johannesburg besit, onder meer die plaas Booyens. In 1906 het hy lid van Rand Pioneers geword.
Privaat lewe
Baragwanath het aan die Tweede Vryheidsoorlog en verskillende oorloë teen die ander inheemse volke deelgeneem. In 1903 het hy ’n tydjie in Noord-Transvaal deurgebring, maar terugkeer en sy sakebedrywighede tot 1923 voortgesit, waarna hy sy laaste jare by sy een van sy seuns in Noord-Transvaal deurgebring het.
Baragwanath is op Southeyvale, naby Queenstown, met Adelaide Trennery getroud. Hulle het vier seuns en ses dogters gehad van wie Orlando die ontdekker van die kopergordel in Noord-Rhodesië (nou Zambië) was.
Die plaas Vierfontein waar die Concordia-hotel was, is in 1954 as die dorpsgebied Baragwanath geproklameer, hoewel dit reeds vir ’n aantal jare so bekend gestaan het. Die Baragwanath-hospitaal en die Baragwanath-lughawe, wat albei in dieselfde omgewing geleë is het ook hul name aan hom te danke.
Mikroskoop
Die mikroskoop is 'n instrument met vergrotingslense wat kleiner voorwerpe sodanig vergroot dat dit wat nie met die oog gesien kan word nie, mikroskopies besigtig kan word. 'n Mikroskoop is 'n optiese instrument met behulp waarvan aansienlik vergrote beelde van baie klein voorwerpe verkry kan word, wat die ondersoek van sulke voorwerpe moontlik maak of vergemaklik (Grieks: mikras = "klein" en skopein = "ondersoek").
Daar is verskeie tipes mikroskope:
Wie die mikroskoop uigevind het, en wanneer die uitvinding plaasgevind het, is ongelukkig onbekend. Dit is wel bekend dat dit die werk van 'n Nederlander was. Miskien was dit Zacharias Janszoon of sy seun Hans, twee brilmakers in die Nederlandse stad Middelburg. Of dalk was dit Hans Lippershey, 'n ander beroemde Nederlandse lens- en brilmaker.
Aswoensdag
Aswoensdag (Latyn: Feria quarta cinerum, letterlik: "vierde dag" (= Woensdag) "van die as" of Dies cinerum, "dag van die as", ook "Asdag" genoem) is in die Rooms-Katolieke Kerk sedert die pontifikaat van Pous Gregorius I (590–604) die eerste dag van die 40 dae se vastyd, waarin Christene hulself vir Paasfees voorberei. Die dag voor Aswoensdag word Vasaand of Vette Dinsdag genoem.
Mikroskoop
Nog bespiegelinge is dat dit moontlik dieselfde persoon was wat ook die eerste teleskoop gebou het. Of dat die uitvinding van die teleskoop tot die uitvinding van die mikroskoop gelei het.
Aswoensdag
Op Aswoensdag word tydens die kerkdiens die as van die verbrande palmtakke van verlede jaar gewy en op die voorkop van die gelowiges in die vorm van 'n kruis geteken. Die ontvangs van die askruis word as 'n teken met 'n helende effek, die sakramentaliëe, beskou.
Erica cygnea
Erica cygnea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor op Platberg in die Kogelberg-natuurreservaat. Die voorkomsgebied is 10km2 wat die plan se status bevestig as seldsaam.
Aswoensdag
Die vastyd sal aan die 40 dae, wat Jesus met vas en gebed in die woestyn deurgebring het (Matteus 4,2), herinner en die gelowiges op Paasfees voorberei. Omdat die vastyd in die Oosters-Ortodokse Kerk op Sondagaand van die sewende week voor Paasfees begin, is die tradisie van 'n Aswoensdag in die Oosterse liturgie onbekend.
Mikroskoop
Die berigte oor die eerste teleskope en mikroskope is ongelukkig so onvolledig dat die ware verhaal oor die ontstaan van die twee instrumente onbekend is. Al sekerheid is dat albei in Nederland ontstaan het, waarskynlik tussen 1590 en 1610.
Aswoensdag
Geskiedenis
Sedert die laat oudheid moes Christene, wat tot boetedoening veroordeel is, aan die begin van die vastyd 'n roukleed aantrek en hulle is met as besprinkel. In die Galliese kerk is hulle – nes Adam en Eva se verbanning uit die Tuin van Eden (Beresjiet/Genesis 3,23) – uit die kerk verban. Op Wit-Donderdag is hulle weer toegelaat om die Heilige Kommunie te ontvang. Terwyl hierdie tradisie aan die einde van die 10de eeu in onbruik verval het, het die besprinkeling van die gelowiges met as algemeen geword, nadat eers net enkeles uit solidariteit met die berouvolle hulself ook met as laat bestrooi het. Die eerste gebed ter seëning met as dateer uit die 11de eeu en die voorskrif, die as van die palmtakke van verlede jaar te gebruik, uit die 12de eeu. Tydens die sinode in Benevento (1091) het pous Urbanus II die tradisie van asbesprinkeling vir die hele kerk aanbeveel.
Afhangende van die plaaslike tradisie word die askruis óf in die vorm van 'n kruis op die hoof gestrooi óf op die voorkop geteken; die ontvangs van die as sittend of staande verskil ook van plek tot plek. Met die ontvangs van die askruis word die mens aan sy eie verganklikheid herinner en tot verandering (Grieks: μετάνοια, metánoia, letterlik: "heroorweging", "verandering van hart", omkeer van denke") aangemoedig.
Mikroskoop
Optiese mikroskoop
Ten einde twee nabyliggende voorwerpe afsonderlik te kan waarneem, moet die twee beelde op die retina ver genoeg van mekaar lê. Dit kan bereik word deur die twee voorwerpe van nader te beskou, maar die minimumafstand word beperk deur die ooglens se vermoë om steeds 'n skerp beeld op die retina te vorm.
Met behulp van 'n vergrootglas kan voorwerpe van nog naderby ondersoek word en die vroegste mikroskope was weinig meer as sterk vergrootglase. Die konstruksie van sterk vergrootglase was egter 'n besonder moeilike taak, en in pogings om 'n sterker vergroting te verkry, is die moderne konstruksie van die mikroskoop bewerkstellig. Die moderne mikroskoop het 'n lensstelsel (objektief) wat 'n vergrote beeld vorm van die voorwerpe wat bestudeer moet word, sowel as 'n okulêr (oogglas) waarmee die gevormde beeld van naby bekyk kan word.
Aswoensdag
Geskiedenis
Aswoensdag merk ook die einde van die vasnag. Die Bybel vergelyk die "vleeslik"-gesinde met die geestelik-gesinde mens (o. a. Brief aan die Romeine 8,5). Die afskeid van die vleis tydens die vastyd, wat deur onthouding en vas ook simbolies voltrek word, sal die gelowiges tydens hul fokusering op 'n geestelike lewe en op God self help. In die Rooms-Katolieke Kerk is die Aswoensdag 'n streng dag van vas en onthouding.
Datum
Die datum van Aswoensdag word, nes baie ander feeste en herdenkings van die liturgiese jaar, volgens die Paasfeesdatum bereken. Vervolgens word Aswoensdag op die 46ste dag vóór Paassondag gehou. Die vroegste moontlike termyn is 4 Februarie en die laaste moontlike is 10 Maart.
Mikroskoop
Geskiedenis
Die eenvoudigste eenlensmikroskoop dateer waarskynlik uit die middel van die 15e eeu. Die eerste persoon wat daarin geslaag het om vergrote beelde van klein voorwerpe te verkry, was waarskynlik die teleskoopbouer Giovanni du Pont, wat in 1614 'n artikel gepubliseer het oor 'n gewysigde teleskoop waarmee vergrote beelde gevorm kon word. Belangstelling in die mikroskoop is verder aangemoedig deur die Engelsman Robert Hooke (1635-1703). In sy boek Micrographia het hy die belangrike tegniek vir die maak van 'n snit (seksie) van die materiaal wat bestudeer moet word, beskryf.
'n Snit is 'n uiters dun, deursigtige skyfie wat met behulp van deurvallende lig bestudeer kan word. Hooke het die snitte op deurskynende mika-plaatjies gemonteer. Hierdie metode het dit teoreties moontlik gemaak om selstrukture waar te neem. Voor Hooke sy bydraes gelewer het is voorwerpe met behulp van weerkaatste lig ondersoek, waarby natuurlik slegs die uitwendige strukture waargeneem kon word. Klein kristalle, klein plantjies of insekte is aan 'n speldpunt vasgegom.
Hooke kan ook beskou word as die uitvinder van die kondensor. Hy was nie daarmee tevrede om waarnemings slegs by daglig te doen nie (dit was te beperkend), en het met klein olielampies as ligbron geëksperimenteer. Om soveel moontlik lig op die voorwerp te konsentreer, het hy 'n bolfles gebruik. In Hooke se voetspore het die Italiaanse arts Marcello Malpighi (1628-1694) gevolg, wat talle belangrike anatomiese strukture - onder meer die liggaampies van Malpighi in die niere - ontdek het.
Die Nederlanders Jan Swammerdam (1637-1680) en Antonie van Leeuwenhoek (1632-1723) en die Engelsman Nehemiah Crew (1641-1712) het ook belangrike bydraes gelewer. Crew het in die bestudering van plante gespesialiseer, terwyl Swammerdam diere bestudeer het (sy snitte van bye en ander insekte was wêreldberoemd). Van Leeuwenhoek het die grondslag gelê vir die mikrobiologie, dit wil sê die studie van eensellige en ander mikroörganismes.
Die resultate van hierdie vroeë navorsers se werk was soms verbasend goed, maar het in groot mate afgehang van die gehalte van die lense wat hulle gebruik het. Hul waarnemings kon dikwels nie deur hul tydgenote bevestig word nie, en is dus nie altyd in wetenskaplike kringe aanvaar nie. Gevolglik was die mikroskoop dekades lank 'n soort speelding waarmee geleerdes hulle nie wou bemoei nie. Dit was eintlik eers gedurende die 19de eeu dat navorsers hul beskouing begin verander het.
Die instrument het toe sy huidige vorm begin aanneem en die lensstelsel kon ook deur wetenskaplike berekenings ontwerp word, met 'n gevolglike eenvormigheid in gehalte. Die moontlikheid om fyn lyne op glas te ets het meegebring dat die vermoë van mikroskooplense nou ook gemeet en getoets kon word.
Voorbereidingstegnieke
Biologiese snitte toon dikwels min detail wanneer dit baie vergroot word. Die onderskeie strukture het verskillende ligbrekingsindekse, maar dit veroorsaak slegs faseverskille in die deurvallende ligstrale - iets wat nie deur die oog waargeneem kan word nie. Die menslike oog kan slegs verskille in helderheid en kleur waarneem. 'n Tegniek is egter ontwikkel waarvolgens bepaalde dele van 'n voorbereide mikroskoopskyfie gekleur word, terwyl ander dele deursigtig bly.
Dikwels sterf die selle gedeeltelik vanweë die opname van die kleurstofchemikalieë en dit is natuurlik 'n groot nadeel, veral by biochemiese navorsing. Dit maak dit ook onmoontlik om verskynsels soos seldeling by een en dieselfde sel te volg. 'n Newegevolg van hierdie tegniek was dat die farmaseutiese nywerheid begin belangstel het in stowwe wat spesifiek deur bakterieë en dies meer opgeneem kon word. Talle geneesmiddels is uit hierdie navorsing ontwikkel. Snitte word gemaak met 'n gemeganiseerde mes, die mikrotoom.
Hettie Uys
Hettie Uys (née Van Rooyen) is 'n Afrikaanse aktrise. Sy is in 1945 met die filmmaker Jamie Uys getroud. Sy was aanvanklik 'n wiskundeonderwyser, maar het haar man later met die vervaardiging van sy rolprente bygestaan. Sy het ook in verskeie van hierdie rolprente verskyn. Die eerste hiervan was die rolprent Daar Doer in die Bosveld in 1951.
Mikroskoop
Voorbereidingstegnieke
Die snylem is dikwels 'n skerp glassplinter. Die snit word op 'n vloeistofoppervlak opgevang en dan versigtig op 'n glasskyf geplaas, waarna dit gekleur kan word. Hierna word 'n dekglasie oor die snit geplaas. Die dekglasie, met 'n standaardbrekingsindeks en dikte (1 ,18 mm), vorm 'n onmisbare deel van die optiese stelsel. Geen lug mag tussen die dekglasie en die snit vasgevang word nie: 'n vloeistof kan bygevoeg word om dit te bewerkstellig. Snitte wat lank bewaar moet word, word in kunshars gegiet.
Verligting
Deursigtige snitte kan met deurvallende lig (dit wil sê die lig val van onder af deur die snit) bestudeer word. Ondeursigtige snitte moet deur syverligting (van bo maar van die kant) of weerkaatste lig (reg van bo) bestudeer word. Laasgenoemde word met 'n spesiale metaalmikroskoop gedoen wat toegerus is met 'n parallelle buis waarin 'n lamp gemonteer is wat die voorwerp deur die objektief verlig via 'n prisma wat lig van slegs een kant af deurlaat (vertikale verligting).
Die lig wat van die oppervlak weerkaats word, val ook deur die prisma. By die bestudering van gepoleerde oppervlakke word spesiale etstegnieke gebruik. Gedeeltes met 'n afwykende of versteurde struktuur word dieper geëts en is dus as 'n soort reliëf waarneembaar. Gewoonlik word voorbereide snitte verlig deur 'n sterk kunsmatige ligbron wat via 'n hol spieël (of via een of meer plat spieëls en 'n kondensor) 'n skerp ligkol op die gemonteerde snit gooi.
Die kondensor is gewoonlik 'n eenvoudige lensstelsel, maar vir optimale resultate word 'n gekorrigeerde aplanatiese kondensor gebruik. By kritieke verligting word 'n filament (gloeidraad) van 'n spesiale lamp presies op die voorbereide snit geprojekteer. Die filament moet 'n groot, egalig gloeiende oppervlak hê. Vir lampe met 'n normale gloeidraad word Köhler-verligting gebruik. In hierdie geval word die gloeidraad op die diafragma voor die kondensor geprojekteer.
Die diafragma word dan sover moontlik gesluit totdat die opening presies so groot is soos die beeld van die gloeidraad (dit skakel weerkaatsings en ligverspreiding uit). Die kondensor projekteer die sterk verligte beeld van die diafragma presies op die voorbereide snit. 'n Bykomstige diafragma voor die lamp word vervolgens so ver gesluit dat slegs die waargenome beeld verlig word: ligverspreiding word hierdeur ook verder teëgewerk. By donkerveldverligting word 'n spesiale kondensor gebruik.
Dit bevat 'n lugblasie waardeur ligstrale wat deur die middel van die kondensor val, volkome weerkaats word. Die voorbereide snit word dan slegs verlig deur 'n hol keëllig waarvan die strale die objektief nie direk bereik nie. Wat dus waargeneem word, is 'n verligte voorwerp teen 'n donker agtergrond. 'n Belangrike voordeel is dat die aanwesigheid (nie die vorm nie) van deeltjies wat kleiner is as die skeidingsvermoë, vasgestel kan word.
Skeidingsvermoë
Namate die vergrotingsvermoë van 'n mikroskoop verhoog word, verminder die aanwins aan waarneembare detail totdat daar geen verdere aanwins meer is nie. Baie mikroskope het 'n maksimumvergroting van 1 000 maal, hoewel meer as 2 maal hierdie syfer met spesiale apparaat behaal kan word. Die fynste waarneembare detail word uitgedruk in terme van die skeidingsvermoë, dit wil sê die kleinste afstand tussen 2 punte waarby hulle nog duidelik afsonderlik waargeneem kan word.
Skeidingsvermoë word beperk deur die golfkenmerke van lig, en in die besonder deur straalbuigingsverskynsels langs die rande van die objektief. Om hierdie rede sal ligpunte by beeldvorming altyd ligkolle vorm, met 'n kenmerkende verloop van die helderheid.
Lensfoute, ligverspreiding en lae kontraste in die voorbereide snit voorkom dat hierdie syfer in die praktyk behaal word, maar 3 000 tot 4000 Å is wel prakties bereikbaar. Met ultraviolet lig (tot 2000 Å) kan 'n beter skeidingsvermoë bereik word, maar die aanwins is gering in vergelyking met die tegniese probleme.
Fasekontras- en interferensiemikroskoop
Die Nederlander Frits Zernike (1888-1966) het in 1933 'n fasekontrasmikroskoop ontwerp waarin faseverskille sigbaar gemaak kon word. Hiervoor het Zernike in 1953 die Nobelprys vir fisika ontvang. Hy het gebruik gemaak van die teorieë van die Duitser Ernst Abbe (1840-1905), wat die eerste wetenskaplike was wat dieptestudies oor optiese instrumente gedoen het en wat die Zeiss-maatskappy daarmee help uitbrei het. Abbe het die ligbeeld wat deur een lens verkry word, beskou as die som van 'n ligbundel wat reg deur 'n lens val en 'n aantal gebreekte buigingsbundels (Abbe se buigingsteorie).
Zernike se idee was om 'n kunsmatige faseverskil tussen die regdeurgaande bundels en die gebreekte bundels te skep. Bestaande faseverskille kon dan omgesit word in intensiteitsverskille wat onmiddellik waarneembaar is. Later is verskeie konstruksies ontwerp vir 'n interferensie mikroskoop, waarin 'n ligbundel verdeel is in 'n bundel wat deur die voorbereide snit val, en in 'n verwysingsbundel. Deur die twee bundels weer te verenig, is faseverskille deur interferensie sigbaar gemaak.
Die vertolking van die beelde wat met hierdie instrumente verkry word, is meer ingewikkeld as die van 'n gewone mikroskoop. Die relatief eenvoudige fasekontrasmikroskoop word gebruik vir regstreekse waarnemings van lewende selle en materiale wat nie gekleur kan word nie, soos byvoorbeeld deursigtige kristalle. Met behulp van spesiale verligtingstelsels kan weerkaatsende oppervlakke (metale en gemetaliseerde strukture) bestudeer word, waarby onreëlmatighede In die oppervlak as helderheidskontraste sigbaar word. Vir meetdoeleindes moet 'n mens egter die heelwat in gewikkelde interferensiemikroskoop gebruik. Daarmee kan klein faseverskille baie noukeurig bepaal word, en daaruit kan 'n mens dadelik die ruheid van die oppervlak bepaal.
Elektronmikroskoop
In 1924 het Louis de Broglie (gebore 1892) die teorie voorgestel dat die beweging van klein partikels golfkenmerke toon. Hul golflengte λ hang af van hul snelheid v en massa m volgens λ = h/mv, waar h die konstante van Planck is. Vir elektrone word snelheid gewoonlik nie gegee nie, maar wel hul energie (E = ½mv2, dus v=  Elektrone kan afgebuig word in elektriese en/of magnetiese velde en in 1926 het Hans Busch (gebore 1884) die gedagte geopper dat dit moontlik moet wees om hierdie velde so saam te stel dat 'n lenswerking ontstaan.
Reeds in 1931 het die Duitsers Max Knoll (gebore 1897) en Ernst Ruska (gebore 1906) 'n elektronmikroskoop volgens hierdie beginsel gebou. Die apparaat het 'n beter skeidingsvermoë as die bestaande optiese mikroskope gehad.
Konstruksie
'n Elektronkanon word gebruik as bron van elektrone. Dit bestaan uit 'n gloeiende katode waaruit elektrone vrygestel word en 'n versnellingsanode wat aan 'n spanningsbron van 20 000 tot 100 000 V gekoppel is. Die elektrone wat die kanon verlaat, het 'n energie van 20 000 tot 100 000 eV met 'n bygaande golflengte van nagenoeg 0,15-0,03 Å, wat tienduisende kere kleiner as die golflengte van sigbare lig is. Elektronbundels met hierdie hoeveelheid energie het 'n sterk wisselwerking met materie en is dus besonder geskik vir navorsingsdoeleindes.
Vir spesiale toepassings word elektronbundels van 1 000 000 eV en meer gebruik. Hierdie elektronbundels het 'n beter indringingsvermoë, sodat die inwendige struktuur van metale ook ondersoek kan word. Die elektronbundels wat normaalweg gebruik word, word ook deur lug geabsorbeer, wat 'n hoë vakuum binne die mikroskoop 'n vereiste maak (10-2 tot 10-3 Pa). Dit is slegs moontlik as die snitte wat ondersoek moet word, geheel en al ontwater is; gevolglik is alle lewende biologiese snitte uitgeskakel.
Bowendien kan allerlei onvoorsiene struktuurveranderings (krimping, ensovoorts) tydens die droogproses intree. Die elektronbundel uit die elektronkanon word deur een of meer kondensorstelsels op die voorbereide snitte gekonsentreer. In die transmissie-elektronmikroskoop word die elektrone wat deur die voorbereide snit gaan, deur middel van 'n lensstelsel direk op 'n fluoresseerskerm of op 'n fotografiese plaat gewerp. 'n Gedeelte van die elektrone sal in die voorbereide snit versprei word in direkte verhouding tot die massa by enige gegewe punt.
Swaar metale versprei byvoorbeeld meer elektrone as koolstof en waterstof. Die vergroting kan gereguleer word deur die sterkte van die elektriese en magnetiese velde van die lensstelsels te wissel. Die maksimumvergroting wat bereik kan word, is ongeveer 1 miljoen maal met 'n skeidingsvermoë van nagenoeg 3 Å, wat beduidend swakker as die teoretiese perk is. Die rede hiervoor is dat die lense dikwels nie homogeen is nie en die gewone lensfoute, soos sferiese aberrasie, ensovoorts, moeilik korrigeerbaar is.
Dit bring mee dat besonder klein lensopeninge gebruik moet word, met 'n ooreenkomstige verhoging in straalbuiging en 'n relatiewe verlaging in skeidingsvermoë. 'n Verhoging van die elektronenergie ten einde ŉ korter golflengte te verkry, het in die praktyk 'n ongunstige uitwerking op skeidingsvermoë. Voorbereide snitte wat vir die elektronbundels ondeurdringbaar is, kan (behalwe in 'n aftastingsmikroskoop) soms in 'n spesiale emissie-elektronmikroskoop onder-soek word. Alle modelle hiervan is gebaseer op die vrystelling van elektrone uit die snitte deur dit byvoorbeeld te verhit, te bestraal, of op 'n hoë negatiewe spanning te bring. Die toe passings hiervan is beperk.
Voorbereidingstegnieke
Biologiese snitte is meestal 300 tot 800 Å dik en word in 'n ultramikrotoom gesny. Die snitte word gewoonlik op 'n dun vliesie met 'n dikte van ongeveer 50 Å gelê en na droging, ensovoorts, via die vakuumsluis in die mikroskoop geplaas. Die vliesie kan bestaan uit 'n opgedampte lagie koolstof of uit 'n kunsstof waarvan ŉ verdunde oplossing op 'n laag water uitgegiet word en dan toegelaat word om te verdamp. Die vliesie word deur 'n dun metaalgaas ondersteun.
'n Groot aantal snitte kan vinnig gedroog word deur dit in alkohol te doop. Die kontraste binne die snitte word gewoonlik verhoog deur dit in oplossings van swaar metale te week. Die oppervlakreliëf kan goed sigbaar gemaak word deur middel van die skadutegniek, waarby die snit noukeurig met 'n swaar metaal bestof word. Vaste stowwe word deur elektrochemiese etstegnieke tot ultradun foelie gesny.
Waar die belangstelling hoofsaaklik gaan om roosterfoute, verplasings en dies meer, kan dikker foelies (ongeveer 5000 Å met 'n elektronbundel wat so energieryk moontlik is) aangewend word as wanneer die struktuur self ondersoek moet word (500-1 000Å). Met suiwer kristalle ontstaan buigingspatrone en dit maak die gebruik van objektiewe lense agter die snit oorbodig. Uit die buigingspatroon kan die kristalstruktuur bepaal word. Oppervlakke wat, om watter rede ook al, nie geskik is om regstreeks bestudeer te word nie, kan volgens die replikategniek behandel word.
Die oppervlak word eers afgedek met 'n kunshars, wat toegelaat word om goed te droog. Die harshuid word vervolgens van die oppervlak afgetrek en met 'n ander kunsstof gevul. Hierna word die harshuid opgelos en 'n presiese replika van die oorspronklike oppervlak word verkry. Die replika kan dan verder behandel word deur beskaduwing of damping van swaar metale.
Aftastingsmikroskoop
In baie toepassings is die elektronmikroskoop en die optiese mikroskoop deur die aftastingsmikroskoop verdring. In hierdie instrument word die voorbereide snit deur 'n uiters dun elektronbundel afgetas. Die aftasting geskied volgens 'n lynpatroon soortgelyk aan die van 'n televisiebeeldbuis. Elektrone wat deur die voorwerp versprei of losgeslaan word (sekondêre elektrone), word deur 'n detektor versamel.
Die klein stroomsterkte van die versamelde elektrone (ongeveer 10- 13 Å) word versterk, meestal deur fotovermenigvuldigers, en word gebruik om die intensiteit van die elektronestraal na die beeldskerm te reguleer. Die beweging van hierdie elektronestraal is presies gesinchroniseer met die straal wat die voorwerp aftas. Die vergroting word gereguleer deur die afbuigspanning in die mikroskoop te verander, wat meebring dat 'n groter of kleiner gedeelte van die voorwerp afgetas word.
Gewoonlik word elektronbundels gebruik met 'n energie van 1 000 tot 20 000 eV by 'n vergroting van 10 tot 100 000 maal en 'n skeidingsvermoë tot ongeveer 200 Å. Die totale aftastyd duur van enkele sekondes tot ongeveer 'n halfuur vir optimale gehalte. Die skeidingsvermoë word veral beperk deur die uiters klein numeriese opening (NA) van die elektronbundel, maar lensfoute en dies meer word natuurlik uitgeskakel. Die klein NA lewer egter 'n aansienlike uitbreiding van die velddiepteskerpte, deur middel waarvan ongelyke voorwerpe in hul geheel skerp afgebeeld kan word.
Hierdeur word 'n besonder getroue beeld verkry, veral as die voorwerp met metale beskadu is. Die aftastingsmikroskoop is ook besonder geskik vir die maak van stereo-opnames, wat deur die kanteling van die voorwerp in die mikroskoop bewerkstellig word. Die beelde wat verkry word, kan op 'n videoband bewaar word. Fotografiese opnames vind plaas met behulp van skermbeeldfotografie, gewoonlik met 'n kitsfotoapparaat.
Benn Potgieter
Benn Potgieter is/was 'n Afrikaanse akteur. Hy toer eers saam met die Anton Ackermann Geselskap, maar begin later sy eie Benn Potgieter Geselskap. Hy het verhoogstukke soos Bennie Boet, Blare wat Val, Dit is Weer Lente en Daar's Bemindes in die Hemel op die planke gebring.
Umeå
Umeå is stad in die noorde van Swede in die provinsie Västerbotten. Dit is die hoofstad van die gelyknamige provinsie en ook die grootste stad in die Norrland-streek. Die stad beslaan 'n oppervlak van 3415 hektaar en het in 2010 'n bevolking van 79 594 gehad.
Die stad staan in Swede bekend as die 'berkestad', omdat daar baie lane met berkebome is. Die rivier Ume älv mond naby Umeå in die Botniese Golf uit. Die sokkerklub Umeå IK en die Universiteit van Umeå kan in die stad gevind word.
Die stad fungeer saam met die Letse hoofstad Riga as die Europese Kultuurhoofstad van 2014.
198
Die jaar 198 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Valdeprado
Valdeprado is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 13 inwoners.
Johann Wigand
Johann Wigand, (Joannes Wigandus,) (* 1523, in Mansfeld; † 21 Oktober 1587 in Liebemühl) was 'n Protestantse teoloog en hervormer.
Opleiding
Nadat Wigand die skool in Mansfeld bygewoon het, studeer hy vanaf 1538 aan die Universiteit van Wittenberg, waar hy, ondermeer, lesings by Luther en Melanchthon ontvang.
In 1540 onderbreek hy sy studies en word hy 'n onderwyser aan die St Sebaldus-skool in Nürnberg. Hy sit sy studies voort op Wittenberg en ontvang sy Meestersgraad op 1 September 1545.
Begin van loopbaan en verdere studie
In 1546 word hy aangestel as priester in Mansfeld en in 1553 as superintendent in Maagdenburg. Op aanbeveling van Matthias Flacius Illyricus' (1520–1575), begin hy om saam met Matthias Judex die kerkgeskiedenis uit 'n Protestantse perspektief te skryf. Hierdie werk word in Basel onder die titel Historia Ecclesiastica gepubliseer en is beter as die Maagdenburgse Eeue (omdat die kerkgeskiedenis ingedeel is volgens eeu).
Na 'n kort tydperk as teologie professor in Jena, is Wigand in Wismar as superintendent aangestel waar hy sy studies in Botanie begin. Dit is ook in Wismar waar hy en Matthias Judex verder aan die Maagdenburgse Eeue werk. Op 12 Julie 1563 ontvang Wigand sy Doktorsgraad in teologie aan die Universiteit van Rostock. 'n Tweede periode in Jena, eindig in 1573 met sy af- en uitsetting.
Werk as hervormer
Na 'n kort verblyf in Braunschweig en Wolfenbüttel, ontvang hy 'n aanstelling aan die Universiteit van Koningsberg, waar hy sy stryd teen die Philippiste voortsit.
Hy word in 1575 in Koningsberg ingwy as biskop van Pomesania deur die Samlandse biskop, Tilemann Heshusius . Toe Heshusius in 1577 uit sy amp onthef word as gevolg van dwaalleer, en teologie-professor in Helmstedt word, word Wigand ook die biskop van die Samland. Wigand het albei hierdie ampte tot en met sy dood in 1587 uitgeoefen.
Hoewel die druk van die Maagdenburgse Eeue in 1574 opgeskort is, het hy steeds aan die projek bly werk. Daar is handgeskrewe notas en sketse vir die volgende band (14de) wat die kerkgeskiedenis tot in die 16de eeu sou dek. (Hierdie dokumente kan besigtig word in die Herzog August biblioteek in Wolfenbüttel).
Wigand was een van die belangrikste verteenwoordigers van die Gnesiolutheraner. Hy het deelgeneem in al die groot geskille oor leerstellings wat na Luther se dood in die Protestantse Kerk uitgebreek het. Sy skryfwerk is veral gekant teen die Philippiste en hulle leier, Kaspar Peucer (die skoonseun van Melanchthon,) se siening van die nagmaal (soortgelyk aan die siening van Calvyn).
Richard Long (akteur)
Richard Long (14 Desember 1927 – 21 Desember 1974) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Stranger (1946) en House on Haunted Hill (1959), en in die televisiereekse The Twilight Zone (1959) en The Big Valley (1965).
Valsrivier (Wes-Kaap, 34,13°S, 21,72°O)
Die Valsrivier is 'n rivier wat in die Wes-Kaap vloei.
Flippie Snyman
Dr. Philippus Christoffel (Flippie) Snyman (vroeër “Snijman” geskryf) (Burgersdorp, 16 Junie 1875 – Steynsburg, 9 Mei 1915) was ’n hoogleraar aan die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool op sy geboortedorp en leraar van die Gereformeerde kerk Steynsburg van 1902 tot en met sy dood. Hy word veral onthou as ’n groot voorstander van Christelik-nasionale onderwys.
Opleiding en professoraat
duimnael|links|200px|Dr. Snyman, in die tyd dat hy predikant van die [[Gereformeerde kerk Steynsburg was.]] Dr. Snyman is gebore op Burgersdorp as die seun van Willem Jacobus Snyman (28 Augustus 1852 – 2 April 1915), predikant van die Gereformeerde kerk Venterstad van 1877 tot 1913, en Sophia Elizabeth Susara, gebore Snyman. In 1895 behaal hy die B.A.-graad aan die Teologiese Skool Burgersdorp en in 1898 lê hy die kandidaateksamen in die teologie af met goeie gevolg en word beroepbaar gestel.
Reeds in 1897 is die jong student saam met ’n medestudent, Jacobus du Plessis, benoem as professor in die lettere aan die Teologiese Skool, wat benewens die afdeling vir die opleiding van predikante ook ’n literariese afdeling gehad het. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog was hy dus as prof. Snyman verbonde aan die Teologiese Skool, maar toe hy in 1902 beroep word deur Steynsburg, het hy dit aangeneem.
Predikant op Steynsburg
duimnael|regs|320px|Steynsburg se belydenisklas, 1912. Dr. Snyman sit vyfde van links in die middelste ry.
duimnael|links|230px|Dr. Snyman se grafsteen in die begraafplaas op Steynsburg.
Ondanks dié teleurstelling het dr. Snyman in sy gemeente voortgegaan om die aandag aan die onderwys te skenk en daarin geslaag om Steynsburg ’n bakermat van Christelik-nasionale onderwys te maak waar die Gimnasium onderwys aan leerlinge tot in matriek gebied het en die Normaalskool in 1914 gestig is om opleiding aan laerskool-onderwysers te bied.
Verbouing aan die kerkgebou
duimnael|regs|340px|Die begrafnisstoet van meer as 1 300 mense tydens die begrafnis op [[Steynsburg van dr. Snyman op Dinsdag 11 Mei 1915.]]
Aangesien Steynsburg se Gereformeerde kerkgebou, waarvan ds. Dirk Postma die hoeksteen op 2 Augustus 1879 gelê het, te klein geraak het vir die gemeente wat in 1907 reeds 1 200 lidmate (kinders en volwassenes saam) gehad het, is onder dr. Snyman se leiding besluit om twee galerye in die bestaande gebou aan te bring sodat daar meer sitplek beskikbaar sou wees. Dit het meegebring dat die preekstoel verskuif moes word en toe ’n orrel later aangebring is, is dié instrument regoor die preekstoel geplaas. Die kerkgebou het in dié vorm bestaan totdat dit in 1938, hoewel die sieletal toe al tot 870 afgeneem het, van twee vleuels en ’n toring voorsien is terwyl die siersteenwerk aan die buitekant eers in 1952 sou volg toe die gebou sy huidige voorkoms gekry het.
Oorsese studie
Dr. Snyman het in 1911 studieverlof van die kerkraad verkry en is met sy gesin na Nederland, waar hy in 1913 gepromoveer het met tot doktor in Godgeleerdheid met ’n proefskrif oor “De profetie van Zefanja”. Tydens sy verblyf in Nederland is hy benoem tot tweede teologiese professor aan die Teologiese Skool op Potchefstroom, maar hy het vir dié roeping bedank.
Sy tuiskoms en dood
duimnael|links|270px|Ds. Snyman en sy eggenote, Gertruida Adriana van Rooy. Sy is in 1919, vier jaar ná haar man, oorlede, waarna haar skoonmoeder, [[Sophia Snyman, die wese versorg het.]]
duimnael|regs|300px|Dr. Snyman en sy gesin. Die latere prof. [[Willem Snyman|W.J. Snyman sit regs.]]
duimnael|links|170px|Prof. [[Willem Snyman|W.J. Snyman, dr. Snyman se oudste seun, was teen die eeufees van die Gereformeerde kerk Steynsburg in 1972 een van drie professore van die Teologiese Skool op Potchefstroom wat van Steynsburg afkomstig was.]]
duimnael|regs|180px|Dr. Snyman se portret in die gemeente Steynsburg se CNO-saal.
In 1914 is hy en sy gesin terug op Steynsburg verwelkom. Nie lank ná sy terugkeer nie, in April 1915, het hy ernstig siek geword en op Sondag 9 Mei het sy longontsteking ’n ernstige wending geneem. Volgens Het Kerkblad was die gemeente bekommerd. “Die hele dag stond er gedurig ’n schare van verslagen belangstellenden om de pastorie. Angstig werd elk bericht uit de ziekekamer afgewacht en steeds hoger klom de vrees bij ierdere schlechte tijding.” Die middag kwart voor vyf het hy in die geloof heengegaan. slegs vyf weke ná sy vader, ds. W.J. Snyman van Venterstad. Hy was maar 39 jaar oud.
Die gemeente was stom van verslaenheid. Hy is egter in veel wyer kring waardeer en gerespekteer. Hy het met innemendheid en terselfdertyd met ’n onwrikbare standvastigheid ’n warm plek verower in die hart van elkeen met wie hy in aanraking gekom het. Op Dinsdag 11 Mei om twee namiddag is hy begrawe. Die begrafnisrede is waargeneem deur ds. J.G.H. van der Walt met as teks Matteus 14:12: “En sy dissipels het gekom en sy liggaam weggeneem en dit begrawe; en hulle het gegaan en dit aan Jesus vertel (1953-vertaling).” Op treffende wyse het die leraar die treurende familie en gemeente opgeroep: “Gaat heen en boodschapt het Jezus. Zeg aan Hem: onze leraar, onze leidsman, onze vertrooster, onze raadgever is weg. Er is niemand op aarde die ons verlies kan vergoeden. Here Jezus, neem Gij die ledige plaats in. Giet olie der vertroosting in die bloedende wonde.”
Japan Nasionale Roete 257
Japan Nasionale Roete 257 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Flippie Snyman
Sy tuiskoms en dood
Gevoelvol het ds. I.D. Kruger, leraar van Aliwal-Noord, vertolk wat in die hart van ’n treurende skare omgegaan het: “Wij kunnen ’t niet geloven … God is groot en wij begrijpen Hem niet … Hij gebruikt ons zolang het Hem behaagt.” Die groot stoet grafwaarts van oor die 1 300 mense was ’n bewys van hoe hoog die oorlede geskat is en hoe bemind. Volgens ’n verslag van destyds was “ontroering op aller gelaat te lezen”. Ds. S.P. Malherbe van die NG gemeente Steynsburg het by die graf van sy heengaan getuig as ’n verlies vir al sy vriende en die maatskappy.
Japan Nasionale Roete 258
Japan Nasionale Roete 258 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Flippie Snyman
Waardering
Dr. Snyman was ’n kragtige persoonlikheid, ’n nougesette herder en leraar van sy gemeente. In die omgang was hy vriendelik sonder ’n sweem hoogmoed of selfverheffing. In “Die Post”, ’n blaadjie van Steynsburg, het iemand van hom getuig: “Hy was ’n Christen in woord en daad en as sodanig sal hy bly voortleef in die herinneringe van ieder wat hom geken het.” ’n Dr. Snyman-fonds ter bevordering van CNO is in die lewe geroep.
Sy opvolger as Gereformeerde predikant op Steynsburg was dr. C.J.H. de Wet, wat die gemeente gedien het van 1916 tot 1923.
Gesinslewe
Dr. Snyman was getroud met Gertruida Adriana (Truitjie) van Rooy, ’n dogter van die bekende onderwyser Johannes Cornelis van Rooy. Uit die huwelik is sewe kinders gebore van wie die oudste prof. W.J. Snyman, ’n professor aan die Teologiese Skool op Potchefstroom was. 'n Dogter, Anna, het later met ds. Abraham Duvenage getrou. Vivia Perpetua was met Nic Bornman getroud.
Saljoet-ruimteprogram
Die Saljoet-ruimteprogram (Салю́т; "Saluut" of "Vuurwerk") was die eerste ruimtestasie-program deur die Sowjetunie. Dit het bestaan uit ’n reeks van nege modules wat oor ’n tydperk van 11 jaar gelanseer is, van 1971 tot 1982. Dit is ontwerp as ’n projek om langtermyn-navorsing te doen oor die lewe in die ruimte, en die ondervinding wat met die projek opgedoen is, het die weg gebaan vir veeldelige ruimtestasies soos Mir en die Internasionale Ruimtestasie.
Willem Jordaan
Willem Jordaan is 'n Suid-Afrikaanse joernalis wat met ingang 1 April 2016 aangestel is as redakteur van die Kaapse dagblad Die Burger.
Jordaan het sy joernalistieke loopbaan in 1999 by Die Burger begin. Hy is in dieselfde jaar bevorder tot parlementêre verslaggewer en het later ook as politieke beriggewer vir die koerant in die Wes-Kaapse wetgewer en in die parlement gewerk. In 2005 is hy aangestel as politieke redakteur en in 2009 as adjunkredakteur. Sedert Januarie 2015 was hy waarnemende redakteur van Die Burger. Hy het Bun Booyens opgevolg, wat in Desember 2015 aangedui het dat hy Media24 in Maart 2016 sou verlaat. Booyens, wat in 2010 aangestel is, het Die Burger tot in sy eeufeesjaar gelei.
Jordaan is ‘n oudstudent van die Universiteit Stellenbosch, waar hy die grade B.A. (politieke wetenskap en filosofie), B.A. Hons. (filosofie) cum laude, Hons. B.Phil. (joernalistiek) en M.Phil. (joernalistiek) cum laude, behaal het.
Slayer
Slayer is 'n Amerikaanse thrash metal musiekgroep vanaf Huntington Park, Kalifornië. Die groep was gestig in 1981 deur sanger en baskitaarspeler Tom Araya en kitaarspelers Kerry King en Jeff Hanneman. Slayer se vinnige en aggresiewe musiek maak hulle eek van die "Groot Vier" thrash metal bands, saam met Metallica, Megadeth and Anthrax. Slayer se huidiglike lede is King, Araya, trompseler Paul Bostaph en kitaarspeler Gary Holt. Hanneman en tromspelers Dave Lombardo en Jon Dette is voormalige lede van die groep.
Geskiedenis
Die groep het begin Iron Maiden en Judas Priest liedjies peel by partytjies en nagklubs in Kalifornië. Die groep se vroeë beeld het gebruik gemaak van temas van Satanisme met pentagramme, grimeering, en onderstebo kruise.
United Artists Rating
United Art Rating (voor 2012 United Artists Rating genoem) is 'n periodieke naslaanwerk waarin kunstenaars geklassifiseer word. Twee-en-twintig gedrukte weergawes is sedert 2016 gepubliseer met 'n totale sirkulasie van meer as 90 000 eksemplare. Daar is ook 'n elektroniese weergawe. Op 1 Januarie 2016 is 58.965 kunstenaars (skilders, grafiese ontwerpers, verhoogskilders, batikskilders, illustrators, rolprentmakers, beeldhouers, goudsmede, pottebakkers, installasie kunstenaars, ens.) geregistreer deur United Art Rating. Vir elke kunstenaar is die naam en verjaarsdag, die toegekende artistieke rang en indien dit van toepassing is die datum van die dood gelys.
Beginsels van die gradering
Die gradering sentrum (Rating Centre) is deel van die kunstenaars vakbond van rusland en het die status van 'n onafhanklike professionele jurie vry om te beoordeel en te besluit. Die klassifikasie van 'n Kunstenaar is op die basis van alle beskikbare informasie oor sy werk, biografieë, uitstallings, versamelings en verkoop-katalogusse sowel as die inligting op die internet en die pers, van kunshistorici en die mening van kuns bestuurders en die openbare inligting. Die gradering van United Art Rating is opgedeel in twee dele:
Hierdie kunstenaars word onderdeel in die groepe "A" en "B". 'n Kunstenaar van die groep "A" beoefen sy kuns vry van markdruk. 'n Kunstenaar van die groep "B" oriënteer hom hoofsaaklik aan die kunsmark. Elke groep het graderings-kategorieë (bo is die kategorie is vir erkende bekende kunstenaars wat lankal gesterf het en wie se kunswerke in baie museums is tot die laagste kategorie, wat vir kunstenaar-leerlinge is). Volgens die verklaarde beginsels word die bepaling van graderingskategorieë op beskikbare inligting gemaak oor uitstallings, verkope en versamelings van kunbswerke, katalogusse, publikasies, biografieë, opiniepeilings, ens. Beoordelingskriteria is: artistieke rang en professionaliteit van die kunswerke, hul humanistiese betekenis, uitstallings, kunswerke in museums, erkenning deur die publiek, galerye en kunskritici, sosiale en siviele betekenis van kunswerke, koopprys van kunswerke ens.
United Art Rating bevat prys aanbevelings oor die koop en verkoop van kunswerke.
United Art Rating word voortdurend verander, verfyn en op nuut gehou.
International Art Rating
Die Internasionale kunsgradering (International Art Rating) sluit net die eerste drie kategorieë van United Art Rating in (dit wil sê 1, 1A, 1B, 2A, 2B, 3A en 3B). Hierdie kunstenaars vorm die geskiedenis van die wêreldkuns an die 18de-21ste eeu.
Die internetprojek Greatest world artists of XVIII–XXI centuries ("Grootste kunstenaars ter wêreld van die XVIII-XIX eeu") is geskep op die basis van United Art Rating (en bevat ongeveer 11000 kunstenaars). Voor 2014 was die naam van die projek "10000 beste kunstenaars ter wêreld van die XVIII-XIX eeu".
Swartkrans (berg)
Swartkrans is 'n 2 342 m hoë berg in die Witterberg-reeks in die Vrystaat, Suid-Afrika, sowat 22 km noordwes van Fouriesburg.
Philo Farnsworth
Philo Taylor Farnsworth (19 Augustus 1906 – 11 Maart 1971) was 'n Amerikaanse uitvinder en televisie-pionier. Hy het etlike deurslaggewende bydraes tot die vroeë ontwikkeling van televisie gelewer. Hy is miskien beste bekend vir sy uitvinding van die eerste ten volle funksionele, en volkome elektroniese beeldopvangstoestel ('n videokamerabuis, wat toe 'n "beeldontleder" genoem is), benewens die eerste ten volle funksionele en volledige, en volkome elektroniese televisiestelsel. Hy was ook die eerste persoon om so 'n stelsel aan die publiek te demonstreer. Farnsworth het 'n televisiestelsel ontwikkel, volledig met ontvanger en kamera, wat hy van 1938 tot 1951 kommersieel vervaardig het in die firma Farnsworth Television and Radio Corporation.
Later in sy lewe het Farnsworth 'n klein kernversmelting-toestel uitgevind, die sogenaamde "Farnsworth–Hirsch fusor", of bloot die "fusor", wat naamlik ione verhit met behulp van elektrostatiese traagheidsinsluiting, tot by toestande wat geskik is vir kernversmelting. Alhoewel nie 'n praktiese werktuig vir opwekking van kernenergie nie, is die versmelter 'n werkbare bron van neutrone. Die ontwerp van hierdie toestel was al die erkende inspirasie vir ander versmeltingsbenaderings, insluitend algemene benaderings tot versmeltingontwerp soos die Polywell-reaktorkonsep. Farnsworth was die houer van 165 patente, hoofsaaklik in radio- en televisietegnologië.
Elsie de Wolfe
Elsie de Wolfe, ook bekend as Dame Mendl, (20 Desember 1859? – 12 Julie 1950) was 'n Amerikaanse aktrise, binnenshuise versierder, nominale skrywer van die invloedryke 1913-boek The House in Good Taste, en 'n prominente figuur in die New Yorkse, Paryse en Londense samelewings. Volgens The New Yorker, is "Interieurontwerp as 'n professie deur Elsie de Wolfe begin," hoewel die lof streng gesproke nie korrek is nie. Tot die 1930's was De Wolfe beslis die bekendste persoon in die vakgebied, maar die beroep van binnenshuise versierder/ontwerper is reeds so vroeg as 1900 as 'n belowende een erken, vyf jaar voordat sy haar eerste amptelike kommissie, The Colony Club in New York, ontvang het. Tydens haar getroude lewe (vanaf 1926 tot en met haar dood in 1950) het die pers dikwels na haar verwys as Dame Mendl. Sy is in New York gebore en het by Versailles, Frankryk gesterf.
Erica cymosa
Erica cymosa is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor van Wellington tot Franschhoek waar nege subpopulasies voorkom. Die plant word as seldsaam beskou.
Die plant het 'n subspesie: ''Erica cymosa subsp. grandiflora'' E.G.H.Oliv. & I.M.Oliv.
Elsie de Wolfe
Loopbaan
In haar outobiografie, noem de Wolfe — wat gebore is as Ella Anderson de Wolfe, en die enigste dogter van 'n Kanadees-gebore dokter —  haarself 'n "rebel in 'n lelike wêreld." Haar sensitiwiteit vir styl en kleur was sedert haar kinderdae akuut. Toe sy een dag van die skool af by die huis kom, het sy gevind dat haar ouers die sitkamer se binneversiering verander het: Hutton Wilkinson, president van die Elsie de Wolfe Foundation, maak dit duidelik dat baie dinge wat de Wolfe gehaat het, soos "pekel en pruim Morris meubels", vandag deur museums en ontwerpers waardeer word. "De Wolfe het eenvoudig nie gehou van Victoriaanse ontwerp, die gewilde styl van haar hartseer kinderjare, nie" het Wilkinson gesê, "en het verkies om dit uit haar ontwerpwoordeskat te verdryf."
Elsie de Wolfe se eerste loopbaankeuse was die van aktrise. Sy het oorspronklik by The Amateur Comedy Club in New York City as Lady Clara Seymour in "A Cup of Tea," (April 1886), en as Maude Ashley in "Sunshine", 'n eenbedryfl komedie deur Fred W. Broughton (Desember 1886), opgetree. Haar sukses het gelei tot 'n voltydse teaterloopbaan. Sy het haar professionele debuut in Sardou se Thermidor in 1891 gemaak toe sy die rol van Fabienne met Forbes-Robertson vertolk het. In 1894 het sy by die Empire Stock Company onder aanvoering van Charles Frohman aangesluit. In 1901 het sy self die produksie van The Way of the World by die Victoria Teater hanteer, en later met die verhoogstuk in die  Verenigde State van Amerika getoer. Op die verhoog was sy nie 'n totale mislukking of 'n groot sukses nie; een kritikus het haar "die voorste vertolker van die sonderlinge kuns om klere goed te vertoon" genoem.
Sy het in binneversiering begin belangstel as 'n gevolg van die dekorstelle van die opvoerings waarin sy gespeel het. In 1903 het sy die teater verlaat om 'n loopbaan as versierder te begin.
Elsie de Wolfe was ongetwyfeld een van die eerste binneontwerpers. Hoewel sommige haar as die eerste binneontwerper beskou, toon bewyse dat die beroep bestaan het voordat sy haar naam van aansien daarmee gemaak het. As gevolg van haar invloed, is Amerikaanse interieurs bekendgestel aan gesofistikeerde, dog eenvoudige idees, oor die algemeen gebaseer op Elsie se voorkeur vir die laat 18de eeuse Franse styl. Baie elemente het daartoe bygedra om haar so 'n invloedryke figuur in hierdie opkomende veld te maak – haar sosiale konneksies, haar aansien as 'n aktrise en haar sukses in die versiering van die interieur van die huis wat sy met haar goeie vriendin, Elisabeth Marbury, gedeel het.