cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlag van Duitsland
Oorsprong
Oor die oorsprong van die 1848-vlag se kleurskema bestaan verskeie teorieë. Dalk is dit die kleure van die Jena Studenteliga (Jenaer Burschenschaft), een van die radikaalgesinde broederskappe wat deur Klemens von Metternich in die Karlsbad-dekrete verbied is; na die kleure word in hul kanonieke orde in die sewende vers van August Daniel von Binzer se studentliedjie Zur Auflösung der Jenaer Burschenschaft (“Ter ontbinding van Jena se broederskap”) verwys, aangehaal deur Johannes Brahms in sy Akademische Festouvertüre (“Akademiese Fees-Overture”). Die kleure se oorsprong kan ook die uniforms van die Vrye Lützowkorps (hoofsaaklik swart met rooi belegsels en goud knoppies) wees, wat tydens die stryd teen die besettingsmagte van Napoleon uit hoofsaaklik universiteitstudente gevorm is. Hoewel die kleure se oorsprong onbekend is, is hulle tydens hierdie kort periode gou-gou as nasionale kleure aanvaar; veral na hul hergoedkeuring tydens die Weimarse periode word dié kleure algemene simbole van liberalisme. Die kleure verskyn ook op die Middeleeuse Reichsadler (“rykarend”): ’n Rooi gewapende swart arend op ’n geel agtergrond.
Burgerlike vlag
Die Duitse nasionale vlag of Bundesflagge (Afrikaans: “Federale vlag”) vertoon net die swart-rooi-goue kleure en is as deel van die (Wes-)Duitse grondwet op 23 Mei 1949 goedgekeur. As gevolg van die oprigting van aparte regerings en militêre vlae in volgende jare word die gewone driekleur nou as Duitse burgerlike vlag en vaandel gebruik. Die vlag word ook deur nie-regeringsowerhede gebruik om hul verbintenis met die Federale regering te toon, byvoorbeeld hys die owerhede van die Duitse deelstate die Duitse nasionale vlag langs hul eie vlae.
Regeringsvlag
Die regeringsvlag staan amptelik bekend as Dienstflagge der Bundesbehörden (“staatsvlag van die federale owerhede”) of kort Bundesdienstflagge (“federale diensvlag”). Dit is in 1950 goedgekeur en toon die burgerlike vlag met die Bundesschild (“federale wapen”) daarop, wat die swart en goue bane tot een vyfde oorvleuel. Die Bundesschild is ’n variasie van die wapen van Duitsland, waarvan veral die illustrasie van die arend en die vorm van die skild verskil: Die Bundesschild is aan die basis afgerond, terwyl die gewone wapen spits is. Die regeringsvlag mag net deur owerhede van die federale regering gebruik word en die gebruik daarvan deur ander is ’n misdryf wat met ’n boete gestraf kan word. Die openbare gebruik deur vlae soortgelyk aan die Bundesdienstflagge (byvoorbeeld die gebruik van die hedendaagse wapen in plaas van die Bundesschild) word egter geduld en sulke vlae word soms by internasionale sportbyeenkomste gesien.
Vertikale vlae
Bykomend tot die gewone horisontale vorm gebruik baie openbare geboue soos stadsale en skole vertikale vlae. Die meeste stadsale toon hul vlae langs die nasionale vlag op hierdie manier; baie dorpsvlae in Duitsland bestaan slegs in ’n vertikale vorm. Die verhoudings van hierdie vertikale vlae is nie gespesifiseer nie. Op 13 November 1996 is ’n ontwerp vir ’n vertikale vorm van die regeringsvlag goedgekeur wat toevallig met die patroon van die “konvensionele” swart-rooi-goue vlag van die Prinsdom Reuß-Gera van 1806–1918 ooreenstem: Die Bundesschild word in die middel van die vlag vertoon en oorvleuel tot een vyfde die swart en goue bane. Wanneer dit soos ’n banier hang of gedrapeer word, sal die swart baan aan die linkerkant moet wees, soos geïllustreer. Wanneer dit van ’n vertikale vlagpaal gehys word, sal die swart baan na die personeel moet kyk. Hiervoor mag net “egte baniervlae” gebruik word, waar die vlagdoek aan sy kort einde aan ’n kruisstaaf vasgemaak is. Gehys hang die banier sentraal (met die rooi baan in die middel) voor die vlagpaal. Self vir die posisie van die wapen word duidelike reëls genoem:
Diensvlae
Bykomend tot die federale vlag bestaan die diensvlag van die federale owerhede (kort: Federale diensvlag); sy gebruik word in die “Reëling oor die Duitse vlae” (Anordnung über die deutschen Flaggen) van 7 Junie 1950 bepaal:
Die ongemagtigde gebruik van wapen en diensvlag van die Bond kan as ’n wandaad gestraf word (§ 124 OWiG). Dit is om te verhoed dat hierdie simbole deur ’n onbehoorlike gebruik afgegradeer word. Daarbenewens sal die reputasie van die staat moet beskerm word. Die gebruik is nie ongemagtig nie indien die verantwoordelike gesag dit toelaat of indien dit as sosiaal aanvaarbaar beskou kan word. Dit is byvoorbeeld die geval indien ’n blykbare amptelike gebruik vermy kan word. Die vertoning van ’n diensvlag deur sportondersteuners is darem geen ongemagtigde gebruik nie.
Verteenwoordigers van die Duitse Bondsdag en die Bondsraad gebruik dikwels die federale vlag in plaas van die federale diensvlag. Hierdeur sal hul legitimasie deur die en hul solidariteit met die volk, wat die federale vlag, maar nie die federale diensvlag mag gebruik, uitgedruk word. Die diensvlag van die Duitse Federale Pos was van 7 Junie 1950 tot 31 Desember 1994 ’n selfstandige federale diensvlag wat net deur die Duitse Federale Pos en die sy bogeskikte federale departement sou gebruik kon word.
Vlae van die vlootmagte
Die Duitse oorlogsvaandel ter see word as Diensvlag van die Bundeswehr se vloot beskryf. Dit stem ooreen met die federale diensvlag, maar word met ’n swaelstert getoon. Die federale skil is ongeveer in die sentrum tussen die vlagpaal en die insnyding, maar effens verder van die vlagpaal af. Dit maak dus ’n verskil tussen die diensvlag van die vloot en vroeër Reichskriegsflaggen wat meestal die Duitse Ordekruis getoon het. Die diensvlag van die vloot is aan die vlag van 1848 ontleen, soos dit ook deur die Ryksvloot gebruik is. Dit staan darem in die demokratiese tradisie van die “Paulskirchenverfassung”.
Die diensvlag van die Duitse vloot is op orde van die Bondspresident op 25 Mei 1956 goedgekeur. Dit word deur al die oorlogskepe van die Duitse Vloot en hul bootjies getoon. Ook permanent bemanne kusstasies hys dié vlag. Burgerlik bemanne hulpskepe van die vloot, basisse en kaserne van die vloot toon die federale diensvlag. Die Duitse Vloot se beveltekens is in hul ontwerp van die Duitse Keiserryk s’n ontleen. Hulle gebruik as grondslag die swart ysterkruis op ’n wit agtergrond.
Ontwerp
Die nasionale vlag van Duitsland is ’n driekleur bestaande uit drie ewe groot bane met die verhouding 3:5. Die kleure van die federale vlag is in Artikel 22 van die Duitse Grondwet, die Basiese Wet van die Federale Republiek Duitsland, vasgelê. Artikel 22 van die Duitse Grondwet lui soos volg:
Heraldies word die vlag soos volg beskryf: “verdeel in swart, rooi en goud”. Die handelsvlag stem ooreen met die federale vlag.
Volgens spesifikasies wat deur die Wes-Duitse regering op 7 Junie 1950 gedefinieer is, vertoon die vlag drie bane van gelyke breedte – met swart bo, rooi in die middel en goudkleurig onder – en het ’n breedte-lengte-verhouding van 3:5; die driekleur wat tydens die Republiek van Weimar gebruik is, het ’n verhouding van 2:3 gehad. Volgens die vlagreëling van 13 November 1996 (FlaggAnO 1996) mag die vlag ook in die vorm van ’n banier uitgevoer word, bestaande uit drie ewe breë bane, swart aan die linkerkant, rooi in die middel en goudkleurig aan die regterkant.
Kleur
Die presiese kleure wat vir die Duitse vlag gebruik word is ten tye van sy goedkeuring nie amptelik gedefinieer nie en het sedertdien verander.
Die vlagreëling praat nie net van die goudkleurige baan nie, maar ook van die onderste baan wat die heraldies omstrede, maar histories verantwoordbare metalliese kleur gebruik. Vir die kleure van die vlagmateriaal het die Federale Ministerie van Binnelandse Sake RAL 9017 (vervoerswart), RAL 3020 (vervoerrooi) en RAL 1028 (meloengeel) aanbeveel. Op grond van die federale kabinet se besluit van 2 Junie 1999 is die federale regering se korporatiewe ontwerp ontwikkel. Vir foto’s van die vlag in gedrukte media en op skerms gebruik die federale regering vervolgens die volgende RAL-kleure, met hul eweknieë in die Pantone- en CMYK-stelsels vir kentekens en RGB vir aanlyn-medias:
* Die waarde wat hier gegee word, is ’n alternatief vir die volgende meer ingewikkelde kombinasie: Geel (765 g), Rooi 032 (26 g), Swart (11 g), Deursigtige wit (198 g)
Toe die swart-rooi-goud-driekleur deur die Republiek van Weimar as sy vlag goedgekeur is, is dit deur konserwatiewe, monargiste en verregses beveg, wat na die kleure met kwaadwillige name soos Schwarz-Rot-Gelb (“swart-rooi-geel”), Schwarz-Rot-Senf (“swart-rooi-mosterd”) of selfs Schwarz-Rot-Scheiße (”swart-rooi-kak”) verwys het. Toe die Nazi's in 1933 die bewind oorgeneem het, is die swart-wit-rooi kleure van die Keiserlike Duitsland van voor 1918 vinnig hervestig en hul propagandamasjien het voortgegaan om die Schwarz-Rot-Gold met dieselfde neerhalende terme wat voorheen deur die monargiste gebruik is te diskrediteer.
Op 16 November 1959 het die Federale Geregshof (Bundesgerichtshof) gesê dat die gebruik van “swart-rooi-geel” “deur jare se Nazi-agitasie die betekenis van ’n kwaadwillige laster teen die demokratiese simbole van die staat bereik het“ en nou ’n misdryf is. Soos opgesom deur die heraldis Arnold Rabbow in 1968 is “die Duitse kleure swart-rooi-geel, maar hulle is swart-rooi-goud genoem”. Die vlagwet van 1848 het egter eksplisiet die laagste strook van die vlag as geel aangedui.
Vlagdae
Volgens ’n federale dekreet van 22 Maart 2005 sal die vlag op openbare geboue op die volgende datums gehys moet word. Nie al hierdie dae is openbare vakansiedae nie.
Tydens sittingsdae van die Bundestag word die Federale vlag langs die hoofingang gehys. Verkiesingsdae vir die Bundestag en die Europese parlement is ook in sommige deelstate vlagdae, bykomende tot ander staatspesifieke vlagdae. Die openbare vertoning van vlae om ander geleenthede te merk, soos die verkiesing van die president of die dood van ’n bekende politikus (waarna vlae halfmas sal wees), kan van die Federale Departement van Binnelandse Sake na goeddunke verklaar word. Wanneer vlae halfmas gevlieg word, word vertikale vlae nie verlaag nie. ’n Swart roulint word in plaas daarvan aangeheg, óf bo-op die vlag (indien dit aan ’n vlagpaal hang) óf aan elke einde van die vlag se ondersteunende dwarsbalke (indien dit soos ’n banier gevlieg word).
Middeleeuse tydperk (tot 1806)
Die heraldiese kombinasie van swart, rooi en goud is sedert die Middeleeue bekend. Die Heilige Romeinse Ryk (800/96–1806, vanaf 1512 Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie genoem) het nie ’n nasionale vlag gehad nie, maar swart en goud is as die kleure van die Heilige Romeinse Keiser gebruik en op die keiserlike banier vertoon: ’n Swart arend op ’n goue agtergrond. Na die laat 13de of vroeë 14de eeu is die kloue en bek van die arend rooi gekleur. Vanaf die vroeë 15de eeu is ’n Dubbelkop-arend gebruik. Bykomende vlae in die geval van oorlog was die “rykstormvlag” (Reichssturmfahne) of, indien die keiser betrokke was, die “rykrenvlag” (Reichsrennfahne).
Die kleure rooi en wit was in hierdie tydperk ook wyd gebruik. Toe die Heilige Romeinse Ryk aan die Kruistogte deelgeneem het, is ’n oorlogsvaandel langs die swart-goud keiserlike banier gehys. Hierdie vlag, bekend as “Sint-Joris-vlag”, was ’n wit kruis op ’n rooi agtergrond, die agterkant van die Sint-Joriskruis wat as die vlag van Engeland gebruik word en soortgelyk is aan die vlag van Denemarke. Rooi en wit was ook die kleure van die Hansebond (13de–17de eeu). Hanseatiese handelskepe was herkenbaar aan hul rooi-wit vlaggies en die meeste Hansestede het rooi en wit as hul stadskleure goedgekeur. Rooi en wit word nog steeds as die kleure van baie voormalige Hansestede soos Hamburg of Bremen gebruik.
Tydens die Guelph- en Ghibelline-konflik van die 12–14de eeu in Noord-Italië het die leërs van die Ghibelline-gemeentes (pro-keiserlik) die oorlogsvaandel van die Heilige Romeinse Ryk (wit kruis op ’n rooi agtergrond) gebruik, terwyl die Guelf-gemeentes (teen-keiserlik) die kleure omgedraai het (rooi kruis op ’n wit agtergrond). Hierdie twee skemas is in die moderne burgerlike heraldiek van Noord-Italiaanse dorpe algemeen en bly ’n onthullende aanwyser van hul verlede faksiese neigings. Tradisionele Ghibelline-dorpe soos Pavia, Novara, Como en Asti gaan voort om die Ghibelline-kruis te gebruik. Die Guelph-kruis kan gevind word op die burgerlike wapens van tradisionele Guelph-dorpe soos Genua, Milaan, Vercelli, Alessandria, Reggio en Bologna.
Vroeë gebruik deur drie Duitse prinsdomme
Toe Heinrich XI, Prins Reuß van Greiz, deur Keiser Josef II van die Heilige Romeinse Ryk van die Duitse Nasie op 12 Mei 1778 as opperhoof van die destydse nuwe Prinsdom Reuß-Greiz aangewys is, het die vlag wat deur dié Prinsdom aangeneem is, die eerste in die moderne rangskikking van die swart-rooi-goud-driekleur in enige soewereine staat binne die hedendaagse Duitsland geword. Die Reuß van die ouer dinastiese lyn (Reuß-Gera) wat die Prinsdom regeer het, het ’n vlag met ’n amper vierkante verhouding van 4:5 gehad, in plaas van die moderne Duitse vlag se 3:5.
In 1814 het die prins van Waldeck-Pyrmont, Georg II Heinrich, vir sy burgermag bepaal, dat hulle as kenteken ’n swart-goud-rooi kokarde moes dra. Goud en swart is reeds in die 17de eeu as kleure van dié prinsdom gebruik. ’n Illustrasie van ’n vlag in die argief van Bad Wildungen toon ’n rooi-goud-swart-vlag met ’n geel ster in die middel en die jaartal 1775. Volgens bewerings het Bad Wildungen oor geen eie vlag beskik nie en in plaas daarvan die vlag van die prinsdom gebruik, dus word hierdie vlag as die prinsdom s’n beskou. In 1830 het Waldeck-Pyrmont ’n bataljon vir die bond se weermag gestuur. Dit het die swart-rooi-goue horisontale driekleur gebruik. Vanaf omtrent 1890 is die wapen van die Prinsdom bykomend in sy standaard gebruik. Die vlag is ook vervolgens na die omskepping van die prinsdom in ’n vrystaat in 1918 gebruik, totdat dit in 1929 uiteindelik by Pruise ingelyf is.
Die kleure van die Reuß-dinastie, swart en goud, dateer reeds uit die 17de eeu. Sedert die tye van die Rynbond is ook rooi as derde bykomende kleur bevestig. In 1820 is swart-rooi-goud as nasionale kleure van die Reuß-prinsdomme bepaal. Terwyl die ouer dinastiese lyn die kleure in sy vlae in ’n horisontale rangskikking getoon het, het die jonger dinastiese lyn die driekleur in ’n Franse vorm – d.w.s. in ’n vertikale rangskikking – getoon. Die twee prinsdomme is in 1918 in vrystate omskep. In 1919 is uit albei Reuß-state die Volksstaat Reuß gestig, wat vervolgens die horisontale swart-rooi-goud driekleur gebruik het. In 1920 is dit by die nuwe deelstaat Thüringen ingelyf.
Napoleontiese Oorloë (1803–1815)
In 1804 het Napoleon Bonaparte die Eerste Franse Keiserryk uitgeroep. In reaksie hierop het Frans II van die Habsburg-dinastie die Keiserryk Oostenryk gestig en is tot keiser gekroon. Die kleure van die Heilige Romeinse Ryk se banner, swart en goud, is oorgeneem en het die kleure van die Keiserryk Oostenryk geword. Frans II was die laaste keiser van die Heilige Romeinse Ryk, toe dié ryk op druk van Napoleon Bonaparte in 1806 ontbind is. Vervolgens het die Keiserryk Oostenryk en toe die Oostenryk-Hongarye hierdie kleure tot in 1918 te gebruik.
Met die einde van die Heilige Romeinse Ryk in 1806 het baie van sy hertoë en vorste by die Rynbond, ’n konfederasie van Napoleontiese satellietstate, aangesluit. Hierdie lande het hul eie vlae gebruik. Die konfederasie het geen eie vlag gehad nie; in plaas daarvan het dit die blou-wit-rooi vlag van Frankryk en die Keiserlike Vaandel van sy beskermer, Napoleon Bonaparte, gebruik.
Tydens die Napoleontiese Oorloë is die Duitse stryd teen die besetting deur die Franse magte deur die kleure van swart, rooi en goud aansienlik gesimboliseer, en het na hul gebruik by die uniforms van die Vrye Lützowkorps, ’n vrywilliger-eenheid van die Pruisiese leër, gewild geraak. Hierdie eenheid het swart uniforms met rooi voorwerpe en goue knoppies gebruik. Die kleurkeuse het ’n pragmatiese oorsprong gehad, selfs al was swart-rooi-goud die voormalige kleure wat deur die Heilige Romeinse Ryk gebruik is. Van die korps se lede moes hul eie klere voorsien: Ten doeleinde van ’n eenvormige voorkoms was dit die maklikste manier om al die klere, wat uit die verskeie dele van Duitsland saamgebring is, swart te kleur. Goudkleurige (messinggekleurde) knoppies was wyd beskikbaar en pennons wat deur die lansers in die eenheid gebruik is, was rooi en swart. Teen die tyd is die kleure soos volg voorgestel:
Aangesien die lede van hierdie eenheid uit die hele Duitsland gekom het en meestal universiteitsstudente en akademici was, het die Vrye Lützowkorps en hul kleure aansienlike blootstelling onder Duitsers verwerf. Die feit dat die kleure dieselfde was as die keiserlike vlag in die Heilige Romeinse Ryk het bygedra tot die popularisering.
Op 17 Junie 1813 het die groep Schwarze Jäger (“swart jagters”) by Kitzen (naby Leipzig) in ’n hinderlaag van die Franse beland en is toe amper heeltemal uitgewis. Op 12 Junie 1815 het sewe studente, wat in die Vrye Lützowkorps gedien het en toe by verskeie Korps van die Seniore-konvensie van Jena aktief was, met ander nasionale en republikeins-gesinde studente die Urburschenschaft gestig. Hulle het die kleure “swart-rooi-goud” gekies.
Duitse Bond (1815–1866)
Die Kongres van Wene van 1815–16 het tot die stigting van die Duitse Bond gelei, ’n losse unie van al die oorblywende Duitse state ná die Napoleontiese Oorloë. Die Bond is geskep as ’n plaasvervanger vir die nou-ontbonde Heilige Romeinse Ryk met Frans II van Oostenryk – die laaste Heilige Romeinse Keiser – as sy president. Die Bond het nie ’n eie vlag gehad nie, hoewel die swart-rooi-goud-driekleur soms verkeerdelik as sulks beskou is.
Na hul terugkeer van die oorlog het die veterane van die Vrye Lützowkorps in Junie 1815 die Urburschenschaft in Jena gestig. Die Jena Urburschenschaft het uiteindelik ’n vlag met drie gelyke horisontale bane van rooi, swart en rooi met ’n goue trim en ’n goue eiketak oor die swart baan goedgekeur, na aanleiding van die kleure van die Vrykorps se uniforms. Aangesien die studente wat in die Vrye Lützowkorps gedien het, uit verskeie Duitse state afkomstig was, het die idee van ’n verenigde Duitse staat begin om binne die Urburschenschaft momentum te kry en soortgelyke Burschenschaften is daarna dwarsdeur die Bond gevorm.
Op die vierde herdenking van die Slag van Leipzig en die Protestantse Hervorming se 300ste herdenking op 18 Oktober 1817 het sowat 500 studente van die Urburschenschaft en sommige professore uit verskeie Duitse deelstate onder die slagspreuk Nur im Ganzen ist Heil (“Slegs in die geheel is verlossing”) met die rooi-swart-rooi-vlag (goud was net die randjies en ’n eiketak in swart strepe) na die Wartburg by Eisenach in Sakse-Weimar-Eisenach (in die hedendaagse Thüringen) opgeruk, om tydens die Wartburgfest vir vryheid en ’n verenigde ryk te demonstreer. As ’n toevlugsoord vir Martin Luther in 1521/22 is die Wartburg as ’n Duitse nasionale simbool beskou, waar hy die Latynse Bybel na Duits vertaal het.
Die goud-rooi-swart-vlag van die Jena Urburschenschaft het prominent op hierdie Wartburg-fees verskyn. Vervolgens het die kleure swart, rooi en goud uiteindelik simbolies vir hierdie begeerte van ’n verenigde Duitse staat geword. Oostenryk, in sy vasbeslotenheid om die status quo te handhaaf, het die Carlsbad-besluite van 1819 aanvaar en al die studente-organisasies verbied, waardeur die Burschenschaften amptelik ontbind is.
Vanaf 27 Mei tot 1 Junie 1832 het sowat 30 000 mense by die Hambachfees vir vryheid, eenheid en burgerregte gedemonstreer en vir die eerste keer ’n swart-rooi-goud-kleurige vlag saamgeneem. Die kleure swart, rooi en goud het ’n goed gevestigde simbool geword vir die liberale, demokratiese en republikeinse beweging in die Duitse state sedert die Wartburgfees en vlae in hierdie kleure is heelwat by die Hambachfees vertoon. Terwyl kontemporêre illustrasies die prominente gebruik van ’n goud-rooi-swart-driekleur wys (’n onderstebo weergawe van die moderne Duitse vlag), is oorblywende vlae van die gebeurtenis in swart-rooi-goud. So ’n voorbeeld is die Ur-Fahne, die vlag wat tydens die fees op die Hambach-kasteel gehys is: ’n Swart-rooi-goud-driekleur waar die rooi baan die opskrif Deutschlands Wiedergeburt (“Duitsland se hergeboorte”) bevat, wat die doel van die deelnemers duidelik gemaak het: Die vestiging van ’n Duitse nasie. Hierdie vlag word nou permanent by die kasteel vertoon.
Rewolusie en die Frankfurtse parlement (1848–1850)
In die lente van die volke tydens die Rewolusies van 1848 het rewolusionêres na die strate opgeruk en baie van hulle het die driekleur vertoon. Liberale het die bewind oorgeneem en na langdurige beraadslaging is ’n nasionale vergadering geformuleer. Op 9 Maart het hierdie Frankfurtse parlement die kleure swart, rooi en goud as die amptelike kleure van Duitsland goedgekeur en ’n wet aangeneem waarin die horisontale swart-rooi-goud-driekleur as die burgerlike vaandel verklaar is. Rewolusionêres van 1848/49 wat nie ’n Duitse eenheid onder ’n monargie nie maar onder ’n republiek wou hê, het ’n vertikale swart-rooi-goud-driekleur na aanleiding van die Franse vlag gekies.
In die ontstaande Duitse Ryk van 1848/1849 het die Frankfurtse parlement op 13 November 1848 ’n rykswet rakende die instelling van ’n Duitse oorlogs- en handelsvlag goedgekeur. Vervolgens was swart-rooi-goud die kleure van die ryksvloot. Omdat die kleure so wyd gebruik en as algemeen beskou is, is hulle nie eens in die ryksgrondwet van Maart 1849 eksplisiet genoem nie. Na die onderdrukking van die rewolusie in Mei/Junie 1849 is die federale wet van Maart 1848 nie omgekeer nie, maar die kleure is vir ’n lang tydperk min in die openbaar gebruik. In 1863 het die vlag egter bo-op die Bondspalais in Frankfurt gewaai, toe die Frankfurtse prinsdag vergader het.
In 1850 het die Frankfurtse parlement in duie gestort en die Duitse Bond is onder Oostenrykse presidentskap, wat die optrede van die mislukte Frankfurtse parlement insluitende die driekleur, onderdruk het, herstel. Daarna was die dringendste vraagstuk om ’n toekomstige Duitse nasie met of sonder Oostenryk te stig, omdat Oostenryk se status as ’n multi-etniese ryk die droom van ’n verenigde Groot-Duitsland ingewikkeld gemaak het – die Großdeutsche oplossing. Alternatiewelik was daar die Kleindeutsche (Klein-Duitse) oplossing vir ’n Duitsland wat slegs Duitse lande dek en Oostenryk uitgesluit het. Die Pruisiese-Oostenrykse dualiteit binne die Bond het uiteindelik tot die Oostenryks-Pruisiese-oorlog van 1866 gelei. Tydens die oorlog het die suidelike state wat met Oostenryk geallieerd was, die swart-rooi-goud-driekleur as hul vlag aangeneem, en die 8ste Duitse Weermagkorps het ook swart-rooi-goud-armbande gedra. Die Koninkryk Pruise en sy oorwegend Noord-Duitse bondgenote het Oostenryk verslaan en plek gemaak vir die verwesenliking van die Klein-Duitse oplossing ’n paar jaar later.
Aan die einde van die 1860's is Prins Adalbert van Pruise se vlagontwerpe vir verskeie Duitse vlae ontdek. Die stigter van die Duitse ryksvloot het in 1849/50 veral voorstelle vir ’n vlootvaandel van die ryksvloot ontwerp, na aanleiding van die Duitse Bond se swart-rooi-goue vlag wat die kleure op verskillende maniere met ’n Ysterkruis gekombineer het. As nasionale vlag het Prins Adalbert ’n horisontale driekleur in swart-rooi-goud en ’n gevierendeelde vlag met ’n reghoek in goud (in die skildhoek), ’n swart reghoek (in die onderste vlugdeel) en twee rooi reghoeke voorgestel. Daarbenewens het hy ’n vlag vir die vorsteraad ontwerp.
Noord-Duitse Bond, Duitse Keiserryk en Eerste Wêreldoorlog (1866–1918)
Pruise, sedert 1866 die toonaangewende staat, het daarin geslaag om die Duitse verenigingsbeweging sodoende te beïnvloed dat dit met sy eie belange ooreenstem. Na aanleiding van die ontbinding van die Duitse Bond het Pruise sy nieamptelike opvolger, die Noord-Duitse Bond, in 1866 met die ondertekening van die Bondverdrag van Augustus 1866 en die bekragtiging van die Grondwet op 1 Julie 1867 onder leiding van die eerste minister van Pruise, Otto von Bismarck, gevorm. Hierdie koalisie het uit Pruise, die grootste lidstaat, en 21 ander Noord-Duitse state bestaan. Bismarck homself het op die goedkeuring van nuwe vaandels vir die handels- en oorlogsvloot aangedring: ’n Swart-wit-rooi-driekleur.
Die vraag oor watter vlag deur die nuwe Bond aangeneem moes word, is eerste deur die skeepsektor geopper in sy begeerte om ’n internasionaal herkenbare identiteit te hê. Feitlik al die internasionale skepe wat aan die Bond behoort het, was afkomstig uit Pruise of die drie voormalige Hansestede Bremen, Hamburg en Lübeck. Vervolgens het Adolf Soetbeer, sekretaris van die Hamburgse Kamer van Koophandel, in die Bremer Handelsblatt van 22 September 1866 voorgestel dat enige beplande vlag die kleure van Pruise (swart en wit) met die Hansekleure (rooi en wit) moes kombineer. Op 9 Desember het Bismarck in ’n eerste ontwerp vir die Noord-Duitse Bond se grondwet vir hierdie kombinasie gepleit, en ook Prins Adalbert van Pruise, die Pruisiese Vlootminister van 1848 tot 1851, het in ’n toespraak voor koning en kroonprins op 25 Desember daarvoor gepleit, vervolgens het die horisontale swart-wit-rooi-driekleur met die Noord-Duitse grondwet se goedkeuring op 1 Julie 1867 as beide die burgerlike en die oorlogsvaandel amptelike status verkry. Die kleure is vir die publiek soos volg verklaar: Swart-wit het Pruise en rooi-wit die Hansestede verteenwoordig. Die Hanse het as ’n stedebond nie oor ’n eie vlag beskik nie, maar van die meeste lidstede se wapens het die kleure wit en rooi gebruik.
Die kleurkeuse het met koning Wilhelm I van Pruise se kleure saam gepas: Die rooi en wit is ook geneem om die Mark Brandenburg te verteenwoordig, die keiserlike kieserstaat en ’n voorganger van die Koninkryk Pruise. Behalwe vir Wilhelm I self, wat die keisertitel net onwillig aanvaar en homself veral as ’n Pruis beskou het, was daar min weerstand teen die swart-wit-rooi-driekleur, ook vir die aanhangers van die Groot-Duitse-klere swart-rooi-goud was die eerste stap van vereniging belangriker as die vlag se kleure. Die afwesigheid van goud op die vlag het ook duidelik gemaak dat hierdie Duitse staat nie die “swart en goud”-monargie van Oostenryk ingesluit het nie. Na afloop van die Frans-Duitse Oorlog het die oorblywende suidelike Duitse state met die Noord-Duitse Bond geallieerd, wat gelei het tot die vereniging van Duitsland en die opheffing van die Pruisiese monarg tot keiser van hierdie nuwe staat in 1871. In sy grondwet het die Duitse Keiserryk swart, wit en rooi as sy nasionale kleure behou, met die driekleur wat voorheen deur die Noord-Duitse Bond gebruik en in 1892 onder Wilhelm II van Duitsland amptelik as sy vlag goedgekeur is. Die kleure swart, wit en rooi het oor die loop van die jare tot ’n algemeen aanvaarde kenteken van patriotisme in die hele Duitsland ontwikkel.
Die swart-wit-rooi-driekleur het die vlag van Duitsland tot die einde van die Duitse Keiserryk in 1918 tydens die laaste dae van die Eerste Wêreldoorlog gebly. Hierdie vlag is ook in al die Duitse kolonies – soos Duits-Oos-Afrika en Duits-Suidwes-Afrika – gebruik en aparte weergawes is vir elke kolonie beplan, maar as gevolg van die Duitse nederlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog nooit goedgekeur nie.
Republiek van Weimar (1918–1933)
Met die nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog en die daaropvolgende Novemberrewolusie is die swart-wit-rooi-driekleur van die monargistiese, militaristiese en outoritêre stelsel weer deur die swart-rooi-goud-driekleur vervang. Die goedkeuring van die swart-rooi-goud-driekleur is deur ’n vlagstryd begelei, wat tot in die laat 1920's geduur en tussen die ondersteuners van die parlementêre republiek en verregse teenstanders gevoer is, terwyl verlinkses en die USPD die rooi rewolusievlag gebruik het.
As gevolg van die uitroeping van die Duitse Republiek in 1918 en die daaropvolgende rewolusionêre tydperk is die sogenaamde Republiek van Weimar in Augustus 1919 gestig. Om ’n kontinuïteit te vorm tussen die anti-outokratiese beweging van die 19de eeu en die nuwe demokratiese republiek is die ou swart-rooi-goud-driekleur in die Weimarse Grondwet van 1919 (Artikel 3 Satz 1 Weimarse grondwet) as die nasionale vlag van Duitsland aangewys. Die beslissende stemming oor die goedkeuring van die nasionale kleure is op 3 Julie 1919 in die Weimarse nasionale vergadering gehou. Daar was ’n meerderheid van 211 stemme ten gunste van swart-rooi-goud en 90 stemme daarteen. Vir die handelsvlag is ’n kompromie aanvaar, waarvolgens op ’n swart-wit-rooi-gronddoek ’n skildhoek in die nasionale kleure swart-rooi-goud bygevoeg is (Artikel 3 Satz 2 Weimarse grondwet). ’n Soortgelyke kompromie is in November 1920 vir die selfs meer omstrede, weens sy belangrikheid vir die weermag, oorlogsvaandel bereik. In die eerste vlagregulasie van 31 Julie 1921 is verdere vlae goedgekeur, waarvan vyf met ’n swart-rooi-goue en vyf met ’n swart-wit-rooi agtergrond. Hierdie ingewikkelde skema is egter nie ondersteun nie, elke politieke faksie het sy kleure as die ware kleure van Duitsland beskou. Net die klein Duitse prinsdomme van Reuß-Greiz, Reuß-Gera en Waldeck-Pyrmont en hul republikeinse opvolgers het die tradisie behou en vervolgens die Duitse kleure swart, rooi en or (goud) in hul vlae gebruik. As ’n burgerlike vlag is die swart-wit-rooi-driekleur behou, al was dit met die nuwe driekleur in die skildhoek.
Hierdie veranderinge is nie deur baie mense in Duitsland verwelkom nie, wat hierdie nuwe kleure as ’n simbool van ’n onwettig ontluikende politieke omwenteling en vernedering na aanleiding van Duitsland se nederlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog beskou het. Naas die militariste het ook baie nasionaalliberale vir ’n herinstelling van die swart-wit-rooi-vlag gepleit, waaronder Gustav Stresemann in 1921. In die Reichswehr is die ou kleure in verskeie vorme verder gebruik. Baie konserwatiewe wou die ou kleure terug hê, terwyl monargiste en verregses hul besware hard uitgespreek het en na die nuwe vlag met verskeie neerhalende name soos Schwarz-Rot-Senf (“swart-rooi-mosterd”) verwys het. As ’n kompromie is die ou swart-wit-rooi-vlag in 1922 heringevoer om Duitse diplomatiese missies in die buiteland te verteenwoordig. Die simbole van die Keiserlike Duitsland het kentekens van die monargistiese en nasionalistiese protes geword en is dikwels deur monargistiese en nasionalistiese organisasies (soos Stahlhelm, Bund der Frontsoldaten) gebruik. Dit het die Reichskriegsflagge (oorlogsvlag van die Reich) ingesluit, wat vandag herleef is vir ’n soortgelyke gebruik. Baie nasionalistiese partye van die Weimarse tydperk – soos die Duitse Nasionale Volksparty en die Nazi-Party – het die keiserlike kleure gebruik, soortgelyk aan die hedendaagse Nasionaal-Demokratiese Party van Duitsland. Daarmee het die kleure van die Duitse Keiserryk van ’n oorspronklik net monargistiese tot ’n algemene kenteken van verregse anti-republikeine ontwikkel, terwyl swart-rooi-goud die belangrikste kenteken van die deur gematigde kragte ondersteunde republikeinse grondwet geword het. Dit het aan albei driekleure ’n politieke betekenis besorg, wat hulle voorheen nie in hierdie vorm gehad het nie.
Op 24 Februarie 1924 is die organisasie Reichsbanner Schwarz-Rot-Gold in Maagdeburg deur die lede van die Weimarse Koalisie (Sentrum, Duitse Demokratiese Party en Sosiaaldemokratiese Party van Duitsland) en die vakbonde gestig. Hierdie organisasie is ter verdediging van die Republiek van Weimar se fragile demokrasie, wat onder konstante druk deur beide die verregses en verlinkses was, gestig. Deur hierdie organisasie het die swart-rooi-goud-vlag nie net ’n kenteken van ’n Duitse demokrasie geword nie, maar ook van weerstand teen politieke ekstremisme. Dit is opgesom deur die organisasie se eerste voorsitter, Otto Hörsing, wat hul taak as ’n “stryd teen die swastika en die Sowjetse ster” beskryf het.
In die lig van die toenemend gewelddadige konflikte tussen die Kommuniste en Nazi's, die groeiende polarisasie van die Duitse bevolking en ’n magdom ander faktore, hoofsaaklik die drastiese ekonomiese agteruitgang, uiterste hiperinflasie en korrupsie van die republiek, is die Republiek van Weimar in 1933 met die Nazi-“Magsoorname” (Machtergreifung) en die aanstelling van Adolf Hitler as Duitse kanselier beëindig.
Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)
Nadat die Nazi-Party op 30 Januarie 1933 aan die bewind gekom het, is die gehate republikeinse swart-rooi-goud-vlag vinnig verwyder; ’n beslissing het op 12 Maart 1933 twee wetlike nasionale vlae goedgekeur: Die hervestigde keiserlike swart-wit-rooi-driekleur en die vlag van die Nazi-Party. Met hierdie afkondiging sou oorspronklik albei vlae Duitsland gemeensaam verteenwoordig, “tot die finale beslissing oor die nasionale kleure”. Die minister van binnelandse sake, Wilhelm Frick, het op 29 April 1933 beslis, dat op handelskepe swart-wit-rooi by die agterkant en die swastika-vlag op die plek van die seinvlae getoon moes word.
Chemspoor-samesweringsteorie
Die Chemspoor-samesweringsteorie is 'n onbewese vermoede dat die langdurige wolkspore wat in die lug sigbaar is, gevorm word deur vliegtuie wat baie hoog vlieg, en dat die spore uit chemiese of biologies agense bestaan wat doelbewus gesproei word vir sinistere doeleindes wat ongeopenbaar bly aan die algemene publiek. Voorstanders van die teorie redeneer dat gewone kondensasiespore vinnig verdwyn en dat die wolk-spore wat nie verdwyn nie daarom uit addisionele stowwe moet bestaan. Hierdie argumente word afgemaak deur die wetenskaplike gemeenskap wat op hul beurt beweer dat die spore normale water-gebaseerde kondensasiespore is soos dit gevorm word deur vliegtuie onder sekere atmosferiese toestande. Alhoewel voorstanders gepoog het om die beweerde chemiese bespuiting te bewys, is hul ontledings gebrekkig of gegrond op wanopvattings.
Vlag van Duitsland
Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)
Die ontwerp van die Nazi-vlag wat sedert die middel-1920's as partyvlag gebruik is, is volgens Hitler deur homself ontwerp en ingevoer, ongeveer ’n jaar voordat (29 Julie 1921) hy die partyleier geword het: ’n Vlag met ’n rooi agtergrond, ’n wit skyf met ’n swart swastika (Hakenkreuz) in die middel. In Mein Kampf het Hitler die proses verduidelik waardeur die Nazi-vlagontwerp geskep is en toegegee, dat hulle glo deur ’n tandarts uit Starnberg – waarskynlik Friedrich Krohn – ontwerp is: Dit was nodig om dieselfde kleure as die Keiserlike Duitsland te gebruik, want in Hitler se mening was hulle “eerbiedige kleure wat uitdrukking gee aan ons eerbetoon aan die glorieryke verlede en wat eens soveel eer aan die Duitse nasie gebring het.” Die belangrikste vereiste was dat “die nuwe vlag ... effektief op ’n groot plakkaat moet pronk” omdat “in honderde duisende gevalle sal ’n baie treffende embleem die eerste oorsaak van die ontwaking van belangstelling in ’n beweging wees.” Nazi-propaganda het die simboliek van die vlag verduidelik: Die rooi kleur het vir die sosiale, wit vir die beweging se nasionale denke en die swastika vir die oorwinning van die “Ariese” volk oor Jode gestaan. Verskeie ontwerpe deur ’n aantal verskillende outeurs is oorweeg, maar die een wat uiteindelik goedgekeur is, was volgens bewerings Hitler se persoonlike ontwerp. Albert Speer verklaar in sy memoires dat “in slegs twee ander ontwerpe hy (Adolf Hitler) dieselfde sorg nes by die Obersalzberg-huis getoon het: ‘Dié van die Reich se oorlogsvlag en sy eie standaard as staatshoof’”. Hitler het die vlag soos volg beskryf:
Chemspoor-samesweringsteorie
Vanweë die wydverspreide gewildheid van die samesweringsteorie, kry amptelike agentskappe baie navrae van mense wat 'n verduideliking daaromtrent eis. Wetenskaplikes en regeringsamptenare van regoor die wêreld moes herhaaldelik bevestig dat chemspore in werklikheid normale kondensasiespore is.
Vlag van Duitsland
Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)
’n Afgesentreerde skywe weergawe van die swastika-vlag is gebruik as burgerlike wapen op Duits-geregistreerde burgerlike skepe en as vaandel op oorlogskepe van die Kriegsmarine. Die vlae vir gebruik op see het ’n deur- en deurbeeld gehad, só was die “linkerkant” en “regterkant”-weergawes albei aan die een kant teenswoordig, terwyl die nasionale vlag op albei kante was.
Chemspoor-samesweringsteorie
Die term chemspoor is 'n kombinasiewoord van die woorde chemiese en spoor (chem + trail). Voorstanders van die samesweringsteorie spekuleer dat die doelwit van die beweerde chemiese vrystelling kan wees om sonstraling te bestuur, sielkundige manipulasie, menslike bevolkingsbeheer, klimaatsverandering, biologiese of chemiese oorlogvoering en dat die spore verantwoordelik is vir respiratoriese siektes en ander gesondheidsprobleme.
Vlag van Duitsland
Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)
Die swastika was sedert die Eeuwisseling ’n gewilde kenteken onder die Nasionalistiese beweging se ondersteuners en het in die tydperk net na die Eerste Wêreldoorlog die kenteken van nasionalisties-gesinde soldate, vrykorpsvegters en jeugdiges geword. In daardie tyd is dit ook deur die Nasionaalsosialiste oorgeneem. Nog voor die Nazi-tydperk is dit ook in Letland en Finland  as ’n militêre kenteken gebruik en is waarskynlik rondom 1919 deur Baltiese vegters na Duitsland saamgeneem, waar dit voor die Kapp-staatsgreep reeds as ’n regsnasionale Vrykorps- en partykenteken wyd gebruik is.
Chemspoor-samesweringsteorie
Verspreiding en reaksie
'n Chemspoor samesweringsteorie het in 1996 begin sirkuleer toe die Verenigde State van Amerika se Lugmag daarvan beskuldig is dat hulle die Amerikaanse bevolking met onbekende stowwe bespuit vanuit vliegtuie wat ongewone kondensasiespore agterlaat. Die Lugmag beweer hierdie beskuldigings was 'n gekskeerdery wat deels aangevuur is deur aanhalings uit 'n strategie-dokument wat opgestel is binne hul Air University getiteld: "Weather as a Force Multiplier: Owning the Weather in 2025". . Die dokument was aangebied in reaksie op 'n militêre bevel om 'n toekomstige strategie daar te stel vir 'n weermodifikasie stelsel ten einde die VSA se militêre dominansie in die jaar 2025 te verseker – dit is bestempel as "fiktiewe voorstellings van toekomstige situasies/scenario's." Die Lugmag het verder verduidelik dat die dokument " nie die huidige militêre beleid, praktyk of vermoë weerspieël nie, en dat dit "nie enige weerveranderende eksperimente of programme uitvoer nie en geen planne het om dit in die toekoms te doen nie". Die Lugmag het verder verklaar dat die "'Chemspoor poets ondersoek is en weerlê is deur talle gevestigde en geakkrediteerde universiteite, wetenskaplike organisasies en groot media publikasies"
'n Artikel in die Skeptical Inquirer het gesê dat die samesweringsteorie die eerste keer begin is in die 1990's deur  "speurjoernaliste" soos William Thomas en dan bevorder is op die laat-nag radio programme  van Art Bell. Die samesweringsteorie word selde gedek  deur die hoofstroom-media, en wanneer dit dekking geniet, is dit gewoonlik voorgehou as 'n voorbeeld van anti-regering paranoia.
Vlag van Duitsland
Nazi-Duitsland en Tweede Wêreldoorlog (1933–1945)
Op 15 September 1935, een jaar na die dood van rykspresident Paul von Hindenburg en Hitler se verkiesing as Führer, is die dubbele vlagreëling beëindig, met die eksklusiewe gebruik van die Nazi-vlag (nou met ’n effens na links verskuifde swastika) as die nasionale vlag van Duitsland. Hermann Göring het die afskaffing van die swart-wit-rooi-vlag soos volg geregverdig: “Dit moet verhoed word dat dit deur reaksionêre as ’n ‘partyvlaggie’ ‘verdraai’ word.” Deur hierdie proses het die toenemende samesmelting van staat en party onder ’n enkele diktatorskap ook simbolies sigbaar geword. Een rede mag die “Bremen-insident” van 26 Julie 1935 wees, waartydens ’n groep betogers in New York Stad aan boord van die oseaanliner SS Bremen tydens ’n handgeveg die Nazi-partyvlag van die vlagpaal verwyder, geskeur en in die Hudsonrivier gegooi het. Toe die Duitse boodskapper vier dae later protes aangeteken het, het Amerikaanse amptenare geantwoord dat die swart-wit-rooi Duitse nasionale vlag nie beskadig is nie, net ’n partysimbool. Die nuwe vlagwet is tydens die jaarlikse partybyeenkoms in Neurenberg aangekondig.
Van 1933 tot minstens 1938 het die Nazi's soms swastika-vlae “geheilig” deur hulle met die Blutfahne (“bloedvlag”), die swastika-vlag wat deur die Nazi-paramilitaries tydens die mislukte biersaal-staatsgreep van 1923 in München gebruik is, aan te raak. Hierdie seremonie het by elke Reichsparteitag in Neurenberg plaasgevind. Dit is nie bekend of hierdie tradisie na die laaste Reichsparteitag in 1938 voortgesit is nie.
Chemspoor-samesweringsteorie
Verspreiding en reaksie
Ten spyte daarvan dat wetenskaplikes en federale agentskappe  voortdurend die bestaan van chemspore ontken en daarop aandring dat die wolkspore net blote kondensasiespore is, word die samesweringsteorie se voorstanders nie ontmoedig nie. Talle weergawes van die chemspoor samesweringsteorie word oor die internet en radioprogramme propageer. Daar is webwerwe wat toegewy is aan die teorie en dit word veral deur regse  groepe ondersteun omdat dit inpas by hul diepgesetelde agterdog jeens die regering. In 'n studie van 2011 met mense van die VSA, Kanada en die Verenigde Koninkryk, is 2.6% van die steekproef oortuig van die samesweringsteorie en  14% glo dit gedeeltelik. Met die verspreiding van die samesweringsteorie het federale amptenare talle kwaai briewe en oproepe ontvang. Akademici wat in die veld van geo-ingenieurswese werk het dreigemente ontvang en is onderwerp aan verbale mishandeling deur chemspoor aktiviste. In 'n poging om die gerugte hok te slaan,  is 'n multi-agentskap feiteblad in 2000 gepubliseer deur die  Environmental Protection Agency (EPA), die Federal Aviation Administration (FAA), die National Aeronautics and Space Administration (NASA) en die  National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Hierdie stap is deur die chemspoor ondersteuners beskou as verdere bewys dat daar 'n toesmeerdery van regeringskant is.
Erik V van Denemarke
Erik V (1249 – 22 November 1286) was van 1259 tot 1286 koning van Denemarke. Hy was die seun van Christoffel I en sy vrou, Margaret Sambiria.
Vlag van Duitsland
Na die Tweede Wêreldoorlog (1945–1949)
Ná die nederlaag van Duitsland in die Tweede Wêreldoorlog is dié land onder geallieerde administrasie geplaas en al die vorige nasionale vlae deur die Geallieerdes verbied. Alhoewel daar nie ’n nasionale Duitse regering of ’n Duitse vlag was nie, is Duitse skepe deur die internasionale reg verplig om ’n nasionale vlag van die een of ander aard te hê. As ’n voorlopige burgerlike vlag van Duitsland het die Geallieerde magte met die Beheerradswet No. 39 van 12 November 1946 die gebruik van die internasionale seinvlaggie Charlie aangewys wat die letter C in ’n swaelstert toon, bekend as die “C”-seinvlag (C-Doppelstander). Die kleure blou, wit en rooi het die nasionale kleure van die vier Geallieerde magte verteenwoordig. Die Raad het beslis dat “geen seremonie aan hierdie vlag mag verleen word nie, soos oorlogskepe of handelskepe van enige nasionaliteit gedoop word nie”.
Wes van die Oder-Neiße-lyn is die Duitse state herorganiseer langs die grense van die besettingsone en nuwe deelstaatsregerings is gestig. Binne die Amerikaanse sone is die noordelike helfte van die voormalige deelstate van Württemberg en Baden in 1946 saamgesmelt om Württemberg-Baden te vorm. As sy vlag het Württemberg-Baden die swart-rooi-goud-driekleur goedgekeur. Die keuse van hierdie kleure was nie gebaseer op die historiese gebruik van die driekleur nie, maar die eenvoudige toevoeging van goud tot Württemberg se kleure rooi en swart. Toevallig was Baden se kleure rooi en geel, sodat die kleurkeuse vir ’n kombinasie van die twee vlae misgis kon word. In 1952 het Württemberg-Baden deel geword van die hedendaagse Duitse deelstaat Baden-Württemberg, waarvan die vlag swart en goud is.
Twee ander deelstate wat na die oorlog geskep is, Rynland-Palts (Franse sone) en Nedersakse (Britse sone), het verkies om die swart-rooi-goud-driekleur as hul vlag te gebruik, met elkeen deelstaat se wapen op. Hierdie twee deelstate is gevorm uit dele van ander state en geen kleurkombinasies uit hierdie vorige state is as ’n nuwe staatsvlag goedgekeur nie.
Dit het tot die gebruik van die swart-rooi-goud weens twee redes gelei: Die kleure het veral nie betrekking tot enige van die vorige state nie en die gebruik van die ou vlag van die Republiek van Weimar is bedoel om ’n simbool van die nuwe demokrasie te kan wees.