cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Paardekop
Die NG gemeente Paardekop is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Oostelike Sinode met sy middelpunt op die dorpie Perdekop.
Reims
Naas sy historiese rol as Franse kroningsstad, die plek waar die Frankiese koning Clovis I in 498 die Christelike doop ontvang het en as die geboortestad van Jean-Baptiste Colbert en Saint-Jean-Baptiste de la Salle het Reims internasionale bekendheid verwerf as die hoofstad van die Franse sjampanje-nywerheid, en talle bekende wynkelders het hulle hoofkwartiere in die stad. Die wynbedryf het ook die plaaslike kookkuns bevorder sodat Reims met 'n groot aantal eersterangse restourante pronk.
NG gemeente Paardekop
Stigting
Die gemeente is geleë tussen die dorpe Standerton en Volksrust waarvan dit op 16 April 1921 saam met 'n deel van Amersfoort afgestig is. Die hoeksteenlegging van die kerksaal is die volgende jaar deur ds. J.I. de Wet van Volksrust waargeneem. Die gemeente sou hulle eerste pastoriepaar ontvang in die persone van ds. en mev. G.C. van Schouwenburg, wat van die moedergemeente Standerton gekom het.
Reims
Reims se Notre-Dame-katedraal, die historiese Saint Rémi-abdy en die Tau-paleis is deur Unesco tot wêrelderfenis verklaar, net soos die sjampanje-huise en -wynkelders in die omgewing. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1938.
NG gemeente Paardekop
Maer jare
Heel by die aanvang is 'n stuk grond aangekoop met die oog om 'n dorp daarop aan te lê, maar in dieselfde tyd is daar aansoek uit 'n ander oord gedoen om 'n dorp op die aangrensende gebied uit te gee. Op aandrang van die provinsiale owerheid is die dorp gesamentlik deur die Kerk en die sakemanne uitgegee. Die opdraande stryd het begin toe laasgenoemde deur die Kerk uitgekoop is vir die som van £10 000. Die depressie van 1922 tot '23 het sake uiters bemoeilik. Die geld wat moes inkom met die verkoping van erwe het uitgebly. Daar was geen herstel toe die volgende maer jare van 1929 tot '34 aangebreek het nie. Daar was sterk sprake van om “die kerk te laat bankrot gaan". In die haglikste jare van 1930 tot '31, toe die gemeente gebuk gegaan het onder 'n neerdrukkende skuldelas, was die dankoffers die skamele bedrae van £399 en £496.
Erica plena
Erica plena is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die Akkedisberg by Caledon. Die plant se voorkomsgebied is 30 km2 en daar is 'n paar duisend plante in die Akkedis bewaringsgebied. Indringerplante soos die Hakea-spesies word perodiek verwyder. Die plant word as seldsaam beskou.
NG gemeente Paardekop
Maer jare
Verskillende poginge is aangewend om die erwe te verkoop om die skuld af te bring, en het getroue lidmate geen opoffering te hoog geag nie. Duisende ponde uitstaande op verkoopte erwe, sowel as £4000 “beloofde gelde", moes afgeskryf word. Alleen nadat drie keer in ses jaar se tyd onder die selfopofferende en bekwame leiding van ds. H.J. Moolman, wat nóg sy kragte, tyd of geld ontsien het, 'n insameling van 3 persent van alle lidmate se vee, 5 persent van graanoeste en salarisse gehou is, kon ons in 1942 'n batige saldo van £436 aanwys. Die bydraes was per lidmaat lank die hoogste in die Ring van Heidelberg.
Reims
Geografiese ligging
Reims lê in die sentrum van Champagne – 'n streek in die uitgestrekte ooste van die Paryse Bekken. Die stadsgebied lê in 'n vlakte aan die regteroewer van die Vesle, 'n takrivier van die Aisne, en aan die kanaal wat die Aisne met die Marnerivier verbind. Die bergreeks Montagne de Reims lê in die suidelike en westelike omgewing van die stad. Ook die plaaslike sjampanje-produsente se wingerde is in die omgewing van Reims geleë.
Romeinse tydperk
Menslike nedersettings het in die gebied van Reims reeds van die vroegste tye af bestaan, en by argeologiese opgrawings in die omgewing van die stad is onder meer begraafplase uit die Bronstydperk met urne ontdek. Die plaaslike Keltiese stamme het omtrent 80 v.C. 'n stedelike nedersetting (Latyn: oppidum) met die naam Durocortorum gestig, wat ná die verowering deur die Romeine herdoop is tot Civitas Remorum en as die hoofstad van die Romeinse provinsie Belgica gedien het. Die plaaslike stam, die Remers (Latyn: Remi), het deel uitgemaak van die Keltiese Belgae, maar in teenstelling met hul volksgenote steeds goeie betrekkinge met die Romeinse owerhede onderhou. Die voorregte, wat hul nedersetting in ruil hiervoor geniet het, het van die Civitas Remorum 'n welvarende stad gemaak.
In die laat-Romeinse tydperk het die plaaslike bevolking die Christelike geloof aangeneem, en die stad het as 'n biskopsetel gedien. In 336 het die Romeinse stadhouer Jovinus 'n oorwinning oor Barbaarse invallers in Champagne behaal.
Middeleeue
In 498 het die Frankiese koning Clovis I deur biskop Remigius in die katedraal van Reims die Christelike doop ontvang en sodoende die suksesvolle simbiose tussen die Frankiese gesag en die Rooms-Katolieke Kerk bevorder wat 'n beslissende rol by die opbou en uitbreiding van die Frankiese Ryk gespeel het. Reims het vinnig ook die setel van 'n aartsbiskop en ná die Merovingiese verdeling van die ryk die administratiewe hoofstad van een van die nuwe deelryke geword.
Touwsberg
Die Touwsberg is 'n klein inselberg van ongeveer 20 km lank in die Klein-Karoo. Net noord van die Touwsberg begin die Swartberg. Daar kom verkeie unieke plante op die berg voor.
Aaron Tveit
Aaron Tveit (gebore 21 Oktober 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Girl Walks Into a Bar (2011), Les Misérables (2012), en Premium Rush (2012).
Lawrence Grant
Lawrence Grant (30 Oktober 1870 – 19 Februarie 1952) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente To Hell with the Kaiser! (1918), Shanghai Express (1932), The Count of Monte Cristo (1934), en Son of Frankenstein (1939).
Erica plukenetii
Erica plukenetii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Die plant het die volgende subspesies:
Schoemansdrift
Schoemansdrift-brug is 'n enkelbaanbrug oor die Vaalrivier tussen die Noordwesprovinsie en die Vrystaat in die Vredefort-area. Die brug oorspoel van tyd tot tyd en is 'n gewilde toeristeaantreklikheid. Die Crater Cruise-bergfietswedren kruis die Vaalrivier oor die brug.
Cornwall
Cornwall (soms Cornwallis in Afrikaans genoem) vorm saam met die Scilly-eilande 'n graafskap in die verresuidweste van Engeland, Verenigde Koninkryk, met 'n oppervlakte van 3 563 vierkante kilometer en 'n bevolking van sowat 563 600 in 2017. Dit is ’n gewilde bestemming vir toeriste en branderplankryers. Voorheen was daar baie tinmyne.
Geografie
Cornwall is 'n skiereiland aan die Atlantiese Oseaan en die Engelse Kanaal met 'n kuslyn van sowat 320 km (die skiereiland is sowat 120 km lank, met 'n maksimum breedte van 72 km). Die Tamarrivier vorm die oostelike grens met die graafskap Devon. Cornwall se heideveld is ryk aan kaolien (porseleinaarde) en tin.
'n Baie gematigde kusklimaat maak van Cornwall met sy natuurskoon en sy klein visserdorpies een van die gewildste gebiede vir toerisme in die Verenigde Koninkryk en bevoordeel ook landbou en tuinbou. Danksy die invloed van die Golfstroom is 'n aantal plekke in Cornwall geskik vir Mediterreense en subtropiese fauna.
Nywerhede sluit mynbou, looiery, tekstiel- en papiervervaardiging in. Cornwall het 'n oorwegend landelike karakter met min groter dorpe. Die grootste stedelike nedersetting is die Camborne/Redruth-woonbuurt met 55 400 inwoners, gevolg deur St Austell-woonbuurt met 34 700 inwoners en die Falmouth/Penryn-woonbuurt met 33 000 inwoners. Die hoofstad Truro (en aangrensende gebiede) het 'n bevolking van 23 041 inwoners.
Geskiedenis
Die oudste nedersettings in Cornwall dateer uit die vroeë steentydperk. Die boere en vissers, wat tydens die later steentydperk na Cornwall geïmmigreer het, het die plaaslike megalietkultuur ontwikkel, waarvan die hunegrafte naby Bodmin en Penwith die bekendste oorblyfsels is. 'n Nuwe golf immigrante, wat hulle teen die einde van die laat steentydperk in die gebied gevestig het, was meesters van beker- en bronsvervaardiging.
Met die Romeinse verowering van Brittanje in 40 n.C. het Cornwall 'n toevlugsoord en sentrum van Keltiese weerstand teen die besetters geword wat sy onafhanklikheid kon handhaaf. Die Romeinse stad Isca Dumnoniorum (die huidige Exeter) het as die administratiewe hoofstad van die gebied oos van Cornwall gedien. Terwyl die Walliese en Engelse plekname Dyfnaint en Devon nog steeds na die Dumnoniërs verwys, leef die Cornouiërs in die naam Cornwall voort. Die woord het sy etimologiese oorsprong in die Anglo-Saksiese wealas ("uitlanders, Britte, Walliesers") en die Latynse Cornubia, 'n Romeinse weergawe van die Britse Cornouia of "Land van die Cornouiërs".
Cornwall het ook tydens die Anglo-Saksiese heerskappy van Engeland daarin geslaag om sy Keltiese karakter te handhaaf. Nogtans het 'n deel van die Keltiese bevolking onder die druk van die Germaanse veroweraars na die Franse vasteland gevlug, waar hulle in Bretagne 'n nuwe tuiste gevind het.
In teenstelling met die antieke tydperk lewer die historiese dokumente uit die vroeë Middeleeue geen presiese inligting oor Cornwall op nie, aangesien die destydse geskiedskrywers die name Kernow (die inheemse naam van Cornwall) en Kernev, die gebied van die huidige Cornouaille in Bretagne, deurmekaar gebruik het.
Sedert die 9de eeu het Kornies as 'n selfstandige taal naas Oud-Bretons en Oud-Wallies bestaan. Die Keltiese bevolking in die ooste is deur Sakse uit Devon verdring. Athelstan, die koning van die Wes-Saksiese Koninkryk Wessex, het die Keltiese bevolking uit Exeter verdryf en die laaste onafhanklike koning van Cornwall, Hywel, verslaan. Die Tamarrivier het nou die grens tussen die Saksiese koninkryk en die verowerde gebiede gevorm. Administratief het Cornwall nou 'n deel van Engeland gevorm.
Peter Marais
Petrus Jacobus "Peter" Marais (gebore op 4 September 1948) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy dien tans as lid van die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement vir die Vryheidsfront Plus. Hy was die eerste bruin burgemeester van Kaapstad vanaf 2000 tot sy ontslag in 2001. Hy is hierna as die premier van die Wes-Kaap aangestel en het tussen 2001 en 2002 in die posisie gedien. Hy is bekend daarvoor dat hy al lid van talle politieke partye en bewegings was.
Marais het in Januarie 2019 by die Vryheidsfront Plus aangesluit en die party het hom as hul premierskandidaat vir die 2019-verkiesing benoem. Die party het een setel in die provinsiale parlement gewen en Marais het op 22 Mei 2019 na die provinsiale parlement teruggekeer.
Cornwall
Demografie en taal
Hoewel die inwoners van Keltiese afkoms is, geniet hulle nie dieselfde status as die Skotte, Walliesers en Noord-Iere nie; die laaste vrou wat die ou inheemse taal Kornies nog as haar moedertaal beskou, Dolly Pentreath, is in 1780 oorlede. Die bevolking van Cornwall word dus nie as 'n etniese minderheid beskou nie, soos byvoorbeeld die Skots-Galiestalige inwoners van die Skotse hoogland.
Peter Marais
Politieke loopbaan
Marais was die leier van die People's Congress Party en het die party in die kleurling Huis van Verteenwoordigers vanaf 1984 tot 1994 verteenwoordig. Hy het in 1994 by die Nasionale Party aangesluit. Hy is later in April van dieselfde jaar tot die Wes-Kaapse Provinsiale Parlement verkies. In 1998 het die nuutverkose premier van die Wes-Kaap, Gerald Morkel, vir Marais tot die pos van provinsiale minister van gesondheid en welsyn aangewys.
Cornwall
Demografie en taal
Vandag begin die taal egter herrys; die Old Cornwall-beweging het reeds in die eerste helfte van die twintigste eeu begin om meer belangstelling vir die Korniese taal te wek. Enkele honderd mense praat vandag weer Kornies as hul tweede taal, naas Engels.
Peter Marais
Politieke loopbaan
Morkel het hom later in Februarie 2000 as Provinsiale minister ontslaan, maar het hom in Junie weer tot die Provinsiale Kabinet as die minister vir maatskaplike dienste en armoedeverligting aangestel.
Cornwall
Ekonomie
Cornwall is een van die armste grafskappe in die Verenigde Koninkryk met 'n bruto binnelandse produk van €24,500 per jaar teenoor 'n Britse gemiddeld van €36,500 per jaar (2018-syfers). Tradisioneel was die ontginning van koper en tin een van die vernaamste nywerhede in Cornwall, maar gedurende die afgelope eeu het hierdie industrie agteruitgegaan. Vandag is toerisme die grafskap se belangrikste ekonomiese aktiwiteit, wat 24% van sy inkomste bydra met landbou en visvang wat aansienlike bemagtiging verskaf. In onlangse jare het Cornwall 'n belangrike punt vir telekommunikasie geword, aangesien baie trans-kontinentale ondersese kommunikasielyne in Cornwall opduik. Die nuutste bedryf wat homself in Cornwall gevestig het, is die lugvaartbedryf wat die Newquay-lughawe as 'n lanseerplek vir satelliete gebruik.
Peter Marais
Politieke loopbaan
Marais was 'n senior lid van die Nuwe Nasionale Party. Hy het in Junie 2000 lid van die nuutgestigte Demokratiese Alliansie geword en het gevolglik dubbele lidmaatskap gehou. Hy was die DA se burgemeesterskandidaat vir die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit. Hy is in Desember 2000 as burgemeester van Kaapstad verkies. Tony Leon, leier van die Demokratiese Alliansie, het vir Marais in Oktober 2001 as burgemeester ontslaan. Marais het hom daarna tot die Wes-Kaapse hooggeregshof beroep. Die hof het beslis dat Marais weer in die pos aangestel moet word, maar hy het toe as burgemeester bedank slegs enkele ure nadat die hof sy beslissing bekend gemaak het. Die afdanking van Marais het tot die onttrekking van die Nuwe Nasionale Party uit die Demokratiese Alliansie bygedra.
Cornwall
Merkwaardige besienswaardighede
Cornwall is 'n toerisme bestemming en het baie merkwaardige besienswaardighede.
Peter Marais
Politieke loopbaan
Marais is op 5 Desember 2001 as premier van die Wes-Kaap verkies en het in die pos gedien tot sy bedanking op 3 Junie 2002. Hy het bedank na bewerings van seksuele teistering. Die Wes-Kaapse hooggeregshof het hom later onskuldig bevind op die aanklagte. Na sy bedanking uit die Nuwe Nasionale Party, het Marais die Nuwe Arbeidersparty gestig. Die party het swak presteer tydens die 2004-verkiesing en is gevolglik ontbind.
Cornwall
Edenprojek
Die Edenprojek is 'n navorsingsentrum waar verskeie klimate en verwante flora (biome) in geodesiese koepels nageboots word. Dit is in 'n voormalige kleimyn gebou en het in 2001 geopen. Dit het sewe koepels, waarvan die grootste 'n deursnee van sowat 90 meter het. Die koepels is in twee trosse verdeel – een wat die gasheer is vir 'n tropiese reënwoudbioom (1,56 ha) en die ander wat 'n Mediterreense bioom huisves (0,654 ha).
Historiese Cornwall
Cornwall is in misterie gehul. Baie van sy kerke en dorpe is vernoem na plaaslike heiliges, insluitend: Historiese geboue sluit in die Tintagel-kasteel, waar, volgens legende, koning Artur gebore is, en St Michaels Mount, 'n abdij wat op 'n eiland gebou is wat met laagwater te voet bereikbaar is.
Peter Marais
Politieke loopbaan
Marais het in November 2008 by die nuutgestigte Congress of the People aangesluit en die party in 2009 verlaat. Hy het saam met Danny Titus in Junie 2013 die Bruin Bemagtiging Beweging gestig. Marais het in Julie 2018 by ICOSA aangesluit. In Januarie 2019 het Vryheidsfront Plus-leier, Pieter Groenewald, aangekondig dat Marais die party se premierskandidaat vir die komende 2019-verkiesing is.
Die Vryheidsfront Plus het een setel in die Wes-Kaapse provinsiale parlement gewen. Marais het die setel op 22 Mei 2019 gevul.
Stan Getz
Stanley Getz (2 Februarie 1927 – 6 Junie 1991) was 'n Amerikaanse jazz saxofoonspeler wat op professionele vlak bekendgestaan het as Stan Getz. Hy het hoofsaaklik die tenoor-saxofoon bespeel, en het ook bekendgestaan as "The Sound" vanweë die warm, liriese toon wat hy voortgebring het. Sy grootste inspirasie was die sagte klankkleur wat Lester Young voortgebring het. Hy het aan die einde van die 1940's prominensie bereik saam met Woody Herman se "big band". Getz is deur die kritikus Scott Yanow beskryf as "een van die grootste tenoor-saxofoonspelers van alle tye". Getz het in bebop en cool jazz groepe gespeel. Hy is beïnvloed deur João Gilberto en Antônio Carlos Jobim, en het die bossa nova genre in Amerika bekendgemaak met die enkelsnit treffer "The Girl from Ipanema" (1964).
Poort van Hemelse Vrede
Die Poort van Hemelse Vrede, of Tiananmen (letterlik "Tianan-poort"), is ’n monument in Beijing, die hoofstad van die Volksrepubliek China. Dit word algemeen as ’n nasionale simbool beskou. Dit is in 1420 tydens die Ming-dinastie gebou en word soms verkeerdelik die vooringang tot die Verbode Stad genoem. Laasgenoemde is egter die Middagpoort, terwyl Tiananmen die ingang tot die Keiserlike Stad was, waarbinne die Verbode Stad geleë was. Die Poort van Hemelse Vrede is noord van Tiananmen-plein geleë.
Verbode Stad
Die Verbode Stad is ’n paleiskompleks in Sentraal-Beijing, China. Die voormalige keiserlike paleis van die Ming-dinastie tot aan die einde van die Qing-dinastie (1420-1912) huisves nou die Paleismuseum. Die Verbode Stad het amper 500 jaar lank gedien as die woning van die keisers en hul huishoudings sowel as die seremoniële en politieke sentrum van die Chinese regering.
Crater Cruise Bergfietswedren
Die Crater Cruise is 'n bergfietswedren wat jaarliks plaasvind en gewoonlik gedurende die eerste naweek in Oktober. Dit begin en eindig in Parys in die Vrystaat, Suid-Afrika. Dit is by verre een van die gewildste wedrenne in die land. Die Crater Cruise-marathon (106km) vind gewoonlik op die Saterdag plaas terwyl die halfmaraton (56km) op die Sondag plaasvind saam met verskeie kleiner bergfiets-wedrenne vir die kinders. Die eerste Crater Cruise het in 2004 plaasgevind.
Verbode Stad
Sedert 1925 huisves die Verbode Stad die Paleismuseum, waarvan die uitgebreide versameling kunswerke en artefakte gebou is op die keiserlike versamelings van die Ming- en Qing-dinastie. Deel van die museum se voormalige versameling is nou in die Nasionale Paleismuseum in Taipei. Albei museums was deel van dieselfde instelling, maar het geskei ná die Chinese Burgeroorlog. Sedert 2012 besoek gemiddeld 15 miljoen mense jaarliks die Verbode Stad; in 2016 was daar 16 miljoen besoekers.
Crater Cruise Bergfietswedren
Roete
Die wedren begin gewoonlik in Parys, gaan onmiddellik oor die Vaalrivier en draai dan links na Venterskroon. Die roete volg die gruispad aan die noordelike oewer van die Vaalrivier en kruis dan die rivier by Schoemansdrift. Die roete hou nou op die gruispad aan die suidelike oewer van die Vaalrivier terug tot in Parys.
Omstredenheid
In 2005 kon geen manswenners aangewys word nie as gevolg van 'n boer wat opdrag gegee het dat sy plaashekke toe moet bly. 'n Plaaswerker het die oggend die hekke oop gesien en besluit om dit toe te maak. Die jaers het na die tyd ooreengekom dat die vyf wat los voor was die prysgeld gelykop tussen hulle sou verdeel.
Verbode Stad
Naam
Die algemene Afrikaanse naam "Verbode Stad" is ’n vertaling van die Chinese naam Zíjinchéng, "Purpur Verbode Stad". Die naam Zíjinchéng is in 1576 die eerste keer amptelik gebruik.
Vandag is die terrein in Chinees meestal bekend as Gùgōng (故宫), wat "Voormalige Paleis" beteken. Die museum in dié geboue word die "Paleismuseum" (故宫博物院, Gùgōng Bówùyùan) genoem.
Geskiedenis
Toe keiser Hongwu se seun, Zhu Di, keiser Yongle word, het hy die hoofstad van Nanjing na Beijing geskuif. Die bou van wat later die Verbode Stad sou word, het in 1406 begin.
duimnael|links|180px|Die Verbode Stad soos uitgebeeld op ’n skildery uit die [[Ming-dinastie.]] Bouwerk het 14 jaar geduur en ’n miljoen werkers het daaraan gewerk. Materiaal het ingesluit duur hout van die boom Phoebe zhennan wat in die woude van Suidwes-China groei en groot marmerblokke uit steengroewe naby Beijing. Die vloer van groot sale is uitgelê met "goue stene", spesiale stene uit Suzhou.
Van 1420 tot 1644 was die Verbode Stad die setel van die Ming-dinastie. In April 1644 is dit oorgeneem deur rebelle onder Li Zicheng, wat homself tot keiser van die Shun-dinastie verklaar het. Hy het gou gevlug vir die gekombineerde leër van die voormalige Ming-generaal Wu Sangui en Mantsjoe-magte, en het in die proses dele van die paleis aan die brand gesteek.
Teen Oktober het die Mantsjoes die oppermag in Noord-China gehad en ’n seremonie is in die Verbode Stad gehou om die jong Shunzhi as leier van die Qing-dinastie te kroon. Die Qing-heersers het die name van sommige hoofgeboue hernoem om klem te lê op "Harmonie" eerder as "Oppergesag", die naamplate tweetalig gemaak (in Chinees en Mantsjoe) en sjamanistiese elemente tot die paleis bygevoeg.
In 1860, tydens die Tweede Opiumoorlog, het Anglo-Franse magte beheer van die Verbode Stad oorgeneem en dit tot aan die einde van die oorlog beset. In 1900 het die Keiserin-weduwee en regentes Cixi tydens die Bokserrebellie uit die paleis gevlug en magte van die verdragslande het dit tot die volgende jaar beset.
In 1925 is die Paleismuseum in die paleis gehuisves. In 1933, met die Japannese inval in China, is die nasionale skatte uit die Verbode Stad verwyder. ’n Deel van die versameling is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog teruggebring, maar die ander deel is in 1948 na Taiwan geneem. Hierdie relatief klein maar kosbare versameling is tot in 1965 gestoor en het daarna die kern van die Nasionale Paleismuseum in Taipei geword.
Ná die stigting van die Volksrepubliek China in 1949 is skade aan die Verbode Stad aangerig terwyl die land tot ’n rewolusionêre drif opgesweep is. Tydens die Kulturele Rewolusie is verdere verwoesting egter verhoed toe premier Zhou Enlai ’n leërbataljon stuur om die paleis te beskerm.
In 1987 het Unesco die Verbode Stad tot ’n wêrelderfenisgebied verklaar as deel van die "Keiserlike Paleise van die Ming- en Qing-dinastie". Later is "in Beijing en Shenyang" by die naam gevoeg. Die Paleismuseum, wat dit bestuur, is besig met ’n restourasieprojek van 16 jaar om alle geboue tot hul toestand van voor 1912 te herstel.
Op 8 November 2017 was Donald Trump die eerste Amerikaanse president vir wie ’n staatsete in die Verbode Stad gehou is sedert die stigting van die volksrepubliek. duimnael|600px|center|Die Verbode Stad soos gesien vanaf Jingshanpark.
Uitleg
[[Beeld:Forbidden city map wp 1.png|duimnael|350px|’n Plan van die Verbode Stad.
- – - Min of meer die verdelingslyn tussen die Binnehof (noord) en Buitehof (suid).
Poort van Hemelse Vrede
Geskiedenis
In Julie 1457 het weerlig die poort getref, waarna dit tot op die grond afgebrand het. In 1465 keiser Chenghua opdrag aan Zi Gui, die minister van ingenieurswese, gegee om die poort weer te bou, en die ontwerp is verander van die oorspronklike paifang-vorm in die poorthuisvorm wat vandag te sien is. In die oorlog aan die einde van die Ming-dinastie het die poort weer in die slag gebly toe dit in 1644 deur rebelle, gelei deur Li Zitsjeng, afgebrand is. Ná die stigting van die Qing-dinastie en die Mantsjoes se verowering van China is in 1645 begin met die herbou van die poort, en dit het sy huidige naam gekry nadat dit in 1651 voltooi is. Tiananmen is tussen 1969 en 1970 weer eens herbou omdat dit in die vorige 300 jaar geweldig agteruitgegaan het, deels te wyte aan hewige gebruik tydens die 1950's en 1960's. Aangesien die poort ’n nasionale simbool is, het die destydse premier, Zhou Enlai, opdrag gegee dat die herbouing in die geheim plaasvind. Die hele poort is agter steierwerk weggesteek, en die projek is amptelik ’n "opknapping" genoem. Met die herbouing is probeer om die poort se uitwendige voorkoms onveranderd te laat, terwyl dit die gebou meer bestand teen aardbewings maak en dit van moderne geriewe soos ’n hysbak, watertoevoer en ’n verhittingstelsel voorsien.
Verbode Stad
Uitleg
A. Meridiaanpoort
Poort van Hemelse Vrede
Betekenis van die naam
Die Chinese naam van die poort, 天安門, bestaan uit die Chinese karakters vir onderskeidelik "hemel", "vrede" en "poort", en daarom word dit konvensioneel as "Poort van Hemelse Vrede" vertaal. Hierdie vertaling is egter ietwat misleidend, aangesien die veel langer Chinese naam afgelei is van "die ontvangs van die hemelse mandaat, en die stabilisering van die dinastie" (受命于天，安邦治國). Die Mantsjoe transliterasie, Abkai elhe obure duka, is nader aan die oorspronklike betekenis en kan letterlik vertaal word as "Poort van Hemelse Vredemaking". Die poort het ’n eweknie aan die noordekant van die Keiserlike Stad, 地安门 (pinyin: Dì'ānmén, Mantsjoe: Na i elhe obure duka), wat rofweg as "Poort van Aardse Vredemaking" vertaal kan word.
Beskrywing
Die poort is 66 m lank, 37 m wyd en 32 m hoog. Net soos ander amptelike geboue van die ryk het dit unieke keiserlike dakversierings. Twee leeus staan voor die poort en nog twee staan wag voor die brûe. In die Chinese kultuur beskerm leeus mense van bose geeste.
Twee klippilare, wat as huabiao bekend staan, het elk ’n dier (hou) bo-op en staan voor die poort. Oorspronklik was die doel van sulke voorwerpe om die volk toe te laat om hul griewe te lug deur petisies te skryf en dit aan die pilare te plak. Die pilare voor die Keiserlike Stad was egter bloot vir versiering en het ten doel gehad om die majesteit van die keiserlike regering te simboliseer.
Die westelike en oostelike muur het groot plakkate: Die linkerkantste een lui "Lank leef die Volksrepubliek China" (中华人民共和国万岁, pinyin: Zhōnghuá rénmín gònghéguó wànsuì) en die regterkantste een "Lank leef die groot eendrag van die wêreld se volke" (世界人民大团结万岁, pinyin: Shìjiè rénmín dà tuánjié wànsuì). Albei plakkate, wat eens in tradisionele Chinese karakters geskryf is, is in 1964 in vereenvoudigde Chinese karakters verander. Die woorde het belangrike simboliese waarde, aangesien die frase vir "lank leef", nes die Keiserlike Stad self, tradisioneel vir die keiser uitgehou is, maar vandag ook aan die algemene volk beskikbaar is.
Die paradepaviljoen op die voorgrond word op Internasionale Arbeidersdag (1 Mei) en op die Nasionale Dag van die Volksrepubliek van China (1 Oktober) gebruik.
Voor die paviljoen is die paleis se grag, wat steeds met water gevul is maar vandag dekoratiewe beligte fonteine bevat.
In antieke tye was Tiananmen, Tsjianmen en die Poort van China onder die belangrikste poorte van die Keiserlike Stad. Verder aan is die Regop Poort, met ’n identiese ontwerp as Tiananmen. Daaragter is die suidelike ingang van die Verbode Stad, wat as die Middagpoort bekend staan.
Geskiedenis
Aangesien die poort voor die Keiserlike Stad geleë is, en weens die geskiedkundige gebeurtenisse wat op Tiananmen-plein afgespeel het, is die poort polities geweldig belangrik. Tydens die Kuomintang-regering is in 1925 ’n groot portret van Sun Yat-sen ná sy dood aan die poort gehang. In 1945 is Chiang Kai-shek se portret opgehang.
Op 7 Julie 1949 is portrette van Zhu De en Mao Zedong opgehang om die Tweede Chinees-Japannese Oorlog te herdenk. Sedert 1 Oktober 1949, die stigtingsdatum van die Volksrepubliek China, is ’n portret van Mao opgehang. Dit word voor 1 Oktober elke jaar vervang. In uitsonderlike gevalle is die portret van iemand anders opgehang; op 9 Maart 1953 is byvoorbeeld ’n portret van Josef Stalin ná sy dood opgehang.
Voorvalle
Die portret van Mao weeg 1,5 ton en word gewoonlik vervang nadat dit gevandaliseer is. In 1989 het drie andersdenkendes dit met eiers aangeval. Een van hulle, Yu Dongyue, is tronk toe gestuur en is eers in 2006 ná 17 jaar vrygestel. Op 12 Mei 2007 het die portret van Mao aan die brand geslaan. 'n 35-jarige werklose man van Urumqi is in verband met die voorval in hegtenis geneem. Omtrent 15% van die portret is beskadig en dit moes herstel word. Op 5 April 2010 het ’n betoger ’n plastiekbottel gevul met ink teen ’n muur naby die portret gegooi. Hy is in hegtenis geneem.
VfL Frohnlach
VfL Frohnlach is 'n sportklub uit Ebersdorf bei Coburg in die deelstaat Beiere in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Benewens sokker het die klub ook 'n vlugbalafdeling. Frohnlach is 'n dorpsdeel van Ebersdorf bei Coburg.
Poort van Hemelse Vrede
Openbare toegang
Tiananmen is daagliks van 8:30 tot 17:00 oop vir besoek deur die publiek. Militêre personeel in aktiewe diens het gratis toegang.
Verbode Stad
Uitleg
B. Poort van Goddelike Mag
VfL Frohnlach
Geskiedenis
Die klub is in 1919 gestig as SC Arminia Frohnlach. In 1925 is daar met Turnverein Frohnlach saamgesmelt waarna die huidige naam die eerste keer aangeneem is. Die klub is in 1933 deur die Nazi’s ontbind as 'n arbeidersvereniging en eers weer in 1945 herstig as TV Frohnlach. Die klub is egter kort daarna deur die Geallieerdes ontbind en later daardie jaar weer opgerig as Allgemeine Sportvereinigung Frohnlach. In 1948 is die huidige naam weer aangeneem.
Frohnlach het in die laat 1970’s begin opgang maak nadat die nyweraar Willi Schillig as hoofborg en president op die toneel verskyn het. Tussen 1978 en 1980 is die klub drie seisoene in 'n ry gepromoveer en in 1980 is die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal.
Stadion
Die klub se tuisveld was oorspronklik bekend as die Sportplatz am Wirtsteich, maar na die oprigting van die hoofpawiljoen in 1980 is die veld herdoop as die Waldstadion am Wirtsteich. Die veld is weer in die 2006/07-seisoen herdoop en staan nou bekend as die Willi Schillig-stadion.
Verbode Stad
Uitleg
C. Westelike Gloriepoort
D. Oostelike Gloriepoort
E. Hoektorings
G. Saal van Opperste Harmonie
H. Saal van Militêre Voortreflikheid
J. Saal van Letterkundige Glorie
K. Suidelike Drie Plekke
M. Keiserlike tuin
N. Saal van Geestelike Groei
O. Paleis van ’n Kalm, Lang Lewe
Die Verbode Stad is in ’n reghoek gebou wat van noord na suid 961 m lank en van oos na wes 753 m breed is. Dit bestaan uit 980 geboue wat behoue gebly het met 8 886 kamerinhamme. Volgens ’n algemene mite is daar 9 999 kamers en voorkamers, geskoei op mondelinge tradisie, maar dit word nie deur opnames ondersteun nie. Die Verbode Stad is so ontwerp dat dit die middelpunt van die antieke, ommuurde stad Beijing moes wees. Dit word omring deur ’n groter ommuurde gebied wat die Keiserlike Stad genoem word. Die Keiserlike Stad word op sy beurt deur die Binnestad omring; in die suide lê die Buitestad.
Die Verbode Stad maak steeds deel uit van Beijing se ontwerp. Die sentrale noord-suid-as is steeds die stad se sentrale as. Dit loop na suid deur Tiananmen-poort na Tiananmen-plein, die seremoniële sentrum van die Volksrepubliek China, en van daar tot by Yongdingmen. Noord loop dit deur Jingshan-heuwel tot by die Klok-en-Tromtorings. Die as wyk eintlik met twee grade af van die meridiaan en navorsers glo die as is in die Yuan-dinastie so ontwerp dat dit oplyn met Xanadu, hul ryk se ander hoofstad.
Mure en poorte
duimnael|links|Die Meridiaanpoort, die voorste ingang tot die Verbode Stad, met sy vyf ingange sigbaar. duimnael|links|Die noordwestelike hoektoring. duimnael|links|Die Poort van Opperste Harmonie. Die Verbode Stad word omring deur ’n stadsmuur van 7,9 m hoog en ’n grag van 6 m diep en 52 m breed. Die mure is onder 8,62 m breed en loop smaller na bo, tot ’n breedte van 6,66 m. Hulle het as beide verdedigings- en keermure vir die paleis gedien. Die binnekant is van natuurlike materiale soos grond en aan die buitekant is hulle weerskante afgerond met drie lae spesiaal gebakte stene; die tussenruimtes is met messelklei gevul.
Op elke hoek van die muur is ’n toring (E) met ’n ingewikkelde dak wat 72 nokke bevat. Hulle is die mees sigbare deel van die paleis vir mense wat buite die muur staan en baie volksverhale wentel om die torings. Volgens een legende kon vakmanne nie ’n hoektoring weer aanmekaarsit nadat dit in die vroeë Qing-dinastie vir restourasie uitmekaargehaal is nie, en dit is eers herbou ná die ingryping van die onsterflike timmerman Lu Ban.
Aan elke kant van die muur is ’n poort. In die suidelike muur is die hoofhek, die Meridiaanpoort (A). In die noorde is die Poort van Goddelike Mag (B), wat op Jingshanpark uitkyk. Die oostelike en westelike poorte word die "Oostelike Gloriepoort" (D) en "Westelike Gloriepoort" (C) genoem.
Poort van Hemelse Vrede
Openbare toegang
Lyn 1 van die Beijing-moltrein het haltes by die stasies Tiananmen-Wes en Tiananmen-Oos, weerskante van Tiananmen.
Verbode Stad
Buitehof, of suidelike deel
duimnael|Die Saal van Opperste Harmonie. duimnael|Die naamplaat van die Saal van Opperste Harmonie. duimnael|Die troon in die Saal van die Bewaring van Harmonie. duimnael|Die Saal van Sentrale Harmonie (voor) en die Saal van die Bewaring van Harmonie.
Poort van Hemelse Vrede
Openbare toegang
Stadsbusse 1, 2, 4, 5, 10, 20, 22, 37, 37区, 52, 59, 82, 90, 99, 120, 125, 126, 203, 205, 210, 728 en 802 stop naby Tiananmen.
Verbode Stad
Buitehof, of suidelike deel
Die Verbode Stad word tradisioneel in twee dele verdeel. Die Buitehof (外朝) of Voorhof (前朝) is die suidelike deel en is vir seremoniële doeleindes gebruik. Die Binnehof (内廷) of Agterpaleis (后宫) is die noordelike deel en was die tuiste van die keiser en sy huishouding. Dit is ook gebruik vir algemene staatsake. Die kompleks het oor die algemeen drie horisontale asse. Die belangrikste geboue lê op die sentrale noord-suid-as.
As ’n mens by die Meridiaanpoort instap, kom jy by ’n groot plein met ’n rivier waaroor vyf brûe loop. Aan die agterkant van die plein is die Poort van Opperste Harmonie (F). Aan die ander kant van die poort is die Saal van Opperste Harmonie-plein. Op dié plein is ’n marmerterras wat uit drie lae bestaan. Op die terras staan drie sale, wat die fokuspunt van die kompleks is. Van suid af is hulle die Saal van Opperste Harmonie (太和殿), die Saal van Sentrale Harmonie (中和殿) en die Saal van die Bewaring van Harmonie (保和殿).
Die Saal van Opperste Harmonie (G) is die grootste en is sowat 30 m hoog. Dit was die seremoniële sentrum van keiserlike mag en is die grootste houtstruktuur in China wat bewaar gebly het. In die plafon in die middel van die saal is in ingewikkelde caisson (uitgeholde deel) wat met ’n draak versier is. Uit sy bek kom ’n kandelaaragtige stel metaalballe, wat die Xuanyuan-spieël genoem word. Tydens die Ming-dinastie het die keiser hier oudiënsies gehou om staatsake te bespreek. Tydens die Qing-dinastie, toe baie meer oudiënsies gehou is, is ’n ander gebou daarvoor gekies en is die Saal van Opperste Harmonie net vir seremonies soos kronings, inhuldigings en keiserlike troues gebruik.
Die Saal van Sentrale Harmonie is ’n kleiner, vierkantige saal wat die keiser gebruik het om voor en tydens seremonies te rus en voor te berei. Die saal daaragter, die Saal van die Bewaring van Harmonie, is gebruik om vir seremonies te repeteer; dit is ook waar die laaste deel van die Keiserlike Eksamen afgelê is. Al drie sale het keiserlike trone, waarvan die een in die Saal van Opperste Harmonie die grootste en uitspattigste is.
In die suidweste en suidooste van die Buitehof is die Sale van Militêre Voortreflikheid (H) en van Letterkundige Glorie (J). Die keiser het die eerste een gebruik om oudiënsies te hou en ministers te ontmoet. Laasgenoemde is gebruik vir seremoniële lesings deur hooggeagte Confuciaanse geleerdes. ’n Eksemplaar van die groot boekversameling Siku Quanshu is hier gehou. Noordoos hiervan is die Suidelike Drie Plekke (南三所) (K), die woonplek van die kroonprins.
Binnehof, of noordelike deel
Die Binnehof word van die Buitehof geskei deur ’n langwerpige binneplein waar die keiser en sy huishouding gewoon het. Tydens die Qing-dinastie het die keiser hoofsaaklik in die Binnehof gewoon en gewerk, terwyl die Buitehof vir seremonies gebruik is.
duimnael|Die Paleis van Hemelse Reinheid. In die middel van die Binnehof is nog drie sale (L). Van suid af is hulle die Paleis van Hemelse Reinheid (乾清宮), die Saal van Eenheid en die Paleis van Aardse Kalmte. Hulle is kleiner as die sale in die Buitehof en was die amptelike wonings van die keiser en keiserin. Die keiser, wat jang en die hemel verteenwoordig het, het in die Paleis van Hemelse Reinheid gewoon en die keiserin, wat jin en die aarde verteenwoordig het, in die Paleis van Aardse Kalmte. Tussenin was die Saal van Eenheid, waar die jin en jang verenig het om harmonie te skep.
Die Paleis van Hemelse Reinheid, ’n gebou met ’n dubbele dakrand, het op ’n wit enkellaag-marmerplatform gestaan. Dit is met ’n verhewe wandelpad aan die Poort van Hemelse Reinheid verbind. Tydens die Ming-dinastie was dit die woning van die keiser. Van keiser Yongzheng van die Qing-dinastie af het die keiser in die kleiner Saal van Geestelike Groei (N) wes daarvan gewoon uit respek vir die nagedagtenis van keiser Kangxi. Die paleis het toe die keiser se oudiënsiesaal geword. ’n Caisson in die dak is met ’n draak versier. Bo die troon hang ’n tablet wat lui "Regverdigheid en Eer" (正大光明, zhèngdàguāngmíng).
Die Paleis van Aardse Kalmte (坤寧宮) het ook ’n dubbele dakrand en is waar die keiserein tydens die Ming-dinastie gewoon het. Tydens die Qing-dinastie het die nuwe Mantsjoe-heersers groot dele van die paleis vir sjamanistiese aanbidding omskep. Tydens die bewind van keiser Yongzheng het die keiserin uit die paleis getrek. Twee kamers in die paleis is egter uitgehou vir gebruik op die keiser se huweliksnag.
Die Saal van Eenheid is vierkantig en het ’n piramideagtige dak. Die 25 keiserlike seëls van die Qing-dinastie en ander seremoniële voorwerpe is hier gebêre.
duimnael|Die teëlskerm met nege drake voor die Paleis van ’n Kalm, Lang Lewe. Agter hierdie drie sale lê die keiserlike tuin (M). Dis relatief klein en kompak, maar bevat verskeie uitvoerige landskapskenmerke. Noord van die tuin is die Poort van Goddelike Mag.
Wes van die Paleis van Hemelse Reinheid staan die Saal van Geestelike Groei (N). Dit was aanvanklik ’n minder belangrike paleis, maar het van keiser Yongzheng se bewind af die de facto-woning en -kantoor van die keiser geword. In die laaste dekades van die Qing-dinastie het die keiserin-weduwees, insluitende Cixi, oudiënsies in die oostelike deel van die saal gehou. Om die Saal van Geestelike Groei is die kantore van die Groot Raad en ander belangrike regeringsliggame.
In die noordoostelike deel van die Binnehof is die Paleis van ’n Kalm, Lang Lewe (寧壽宮) (O), ’n kompleks wat keiser Qianlong gebou het met die oog op sy aftrede. Dit lyk nes die Verbode Stad en bevat ’n "buitehof", "binnehof", tuine en tempels. Die ingang na die Paleis van ’n Kalm, Lang Lewe word aangedui met ’n teëlskerm met nege drake op.
Godsdiens
Godsdiens was ’n belangrike deel van die lewe aan die keiserlike hof. Tydens die Qing-dinastie is die Paleis van Aardse Kalmte vir die Mantsjoes se sjamanistiese seremonies gebruik. Terselfdertyd het die plaaslike Chinese godsdiens, Taoïsme, steeds ’n belangrike rol gespeel. Daar was twee Taoïstiese altare, een in die keiserlike tuin en een in die sentrale gebied van die Binnehof.
Nog ’n godsdiens tydens die Qing-dinastie was Boeddhisme. ’n Paar tempels en altare het regdeur die Binnehof voorgekom, insluitende dié van Tibettaanse Boeddhisme. Daar was ook volop Boeddhistiese ikonografie in die binnenshuise versiering van baie geboue. Van hulle is die Paviljoen van die Reën van Blomme een van die belangrikstes. Dit het talle Boeddhistiese standbeelde, ikone en mandalas in rituele rangskikkings bevat.
Museumversameling
duimnael|links|200px|Twee blouporseleinvase uit die Qing-dinastie. duimnael|links|200px|Deel van Swemmende Perde, deur Zhao Mengfu (1254-1322). duimnael|160px|Keiser Qianlong op 'n perd, deur Giuseppe Castiglione.
Die versameling van die Paleismuseum is geskoei op die Qing- keiserlike versameling. Volgens ’n opname van 1925 is sowat 1,17 miljoen kunswerke in die Verbode Stad geberg. Daarbenewens het die keiserlike biblioteke ’n groot versameling seldsame boeke en historiese dokumente gehuisves, insluitende regeringsdokumente uit die Ming- en Qing-dinastie.
Van 1933 af het die dreigende Japannese inval meegebring dat die belangrikste deel van die museum se versameling verwyder is. Ná die Tweede Wêreldoorlog is dié versameling na Nanjing teruggebring. Die nasionalistiese regering het egter vanweë die verwagte Kommunistiese oorwinning in die Chinese Burgeroorlog besluit om die beste deel van die versameling na Taiwan te stuur.
Van die 13 491 bokse artefakte wat weggestuur is, word 2 972 bokse se inhoud nou in die Nasionale Paleismuseum in Taipei gehou. Meer as 8 000 bokse is teruggestuur na Beijing, maar 2 221 bokse word nog in die Nanjing-museum gestoor.
Ná 1949 het die museum weer ’n opname gedoen en ook die Verbode Stad deursoek; so het hulle ’n paar belangrike voorwerpe herontdek. Die regering het ook voorwerpe uit ander museums van oor die hele land na die Paleismuseum gestuur om die versameling aan te vul. Dit het ook voorwerpe gekoop en skenkings van die publiek ontvang.
Vandag is daar veel meer as ’n miljoen seldsame en waardevolle kunswerke in die museum se permanente versameling, insluitende skilderye, keramiekwerk, seëls, steles, beelde, bronsware, emaljevoorwerpe, ens. Tussen 2004 en 2010 het ’n nuwe opname getoon die museum het altesaam 1 807 558 artefakte, wat 1 684 490 voorwerpe insluit wat as nasionaal beskermde "waardevolle kulturele oudhede" beskryf word.
Konsertvenue
duimnael|160px|Die plakkaat vir The Last Emperor.
Konserte word soms in die Verbode Stad gehou. Die gebruik van die terrein daarvoor is egter streng beperk weens die uitwerking van die swaar toerusting en optredes op die antieke strukture. Feitlik alle konserte wat na bewering "in die Verbode Stad" gehou word, word eintlik buite die paleismure gehou.
The Last Emperor
Die laaste Chinese keiser, Puyi, se lewensverhaal is deur die Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci in ’n rolprent vertel. The Last Emperor speel in die Verbode Stad af nadat die owerhede Bertolucci algehele vryheid gegee het. Dit was die eerste keer dat die kompleks in ’n Westerse prent te sien is.
Lys van landname in verskeie tale (D-I)
Die meeste lande van die wêreld het verskillende name in verskeie tale. Party lande het ook naamsveranderinge weens staatkundige of ander redes ondergaan. Hierdie artikel poog daarin om alle ander bekende name vir alle nasies, lande en oppermagtige (soewereine) state weer te gee. Dit laat geen ruimte vir enige mening omtrent die "oorspronklike", "amptelike", "werklike", of "juiste" benaming vir enige land nie.
Die name moet as volg neergepen word: tale wat die Latynse alfabet gebruik, moet as "Naam (taal)" geskryf word, byvoorbeeld, "Afeganistão (Portugees)", en volgens die Afrikaanse alfabetiese volgorde gelys word. Tale wat ander skrifstelsels gebruik, moet as "Verlatynsing - oorspronklike skrif (taal)" uitgedruk word, byvoorbeeld "Argentine - אַרגענטינע (Jiddisj)", en ook volgens die Latynse skryfstelsel in alfabetiese volgorde verskyn.
Vanweë die grootte word hierdie artikel in vier dele verdeel:
Dawnn Lewis
Dawnn Lewis (gebore 13 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente I'm Gonna Git You Sucka (1988) en Dreamgirls (2006), en in die televisiereeks A Different World (1987).
Hydrobatinae
Hydrobatinae is 'n subfamilie'' van die familie van Stormvoëltjies (Hydrobatidae).
Dogri
Dogri (डोगरी, ڈوگرى‬, ḍogrī) is 'n Indo-Ariese taal wat deur sowat 4 miljoen mense in Noordwes-Indië en Noordoos-Pakistan, veral in die omstrede gebied Kasjmir, gepraat word. Dogri is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi. Dogri word òf met die Devanagari-alfabet òf met die Arabiese alfabet geskryf. Dit is die naaste verwant aan Sindhi en Pandjabi, twee van die mees verspreide tale van Pakistan.
Agaat
Agaat / æ ɡ ə t / is 'n veelkleurige rotsformasie wat hoofsaaklik uit melksteen en kwarts bestaan. Agaat word meestal in vulkaniese en metamorfe gesteentes gevorm. Die ornamentele gebruik van agaat dateer uit antieke Griekeland in verskillende juweliersware en in die seëlstene van Griekse krygers.
Etimologie en geskiedenis
Agaat het sy naam gekry van Theophrastus, 'n Griekse filosoof en natuurkenner, wat die klip langs die oewer van die Achates- (Oudgrieks : Ἀχάτης) rivier in Sisilië ontdek het, tussen ongeveer die 4de en 3de eeu v.C.
Antieke gebruik
Agaat is een van die mees algemene materiale wat in die kuns van kerfwerk gebruik word en is op 'n aantal antieke terreine herwin. Dit dui op die wydverspreide gebruik daarvan in die antieke wêreld. Die argeologiese opgrawing by die Knossos- terrein in Kreta illustreer byvoorbeeld die rol daarvan in die Minoïese kultuur uit die Bronstydperk.
Vorming en eienskappe
Agaatminerale het die neiging om op of binne bestaande rotse te vorm, wat dit moeilik maak om hul vormingstyd akkuraat te bepaal. Hul gasheergesteentes het meestal al in die Argeïese Eon gevorm. Agate kom meestal voor as klonte in die holtes van vulkaniese gesteentes. Hierdie holtes is gevorm uit gasse wat vasgevang is in vloeibare vulkaniese materiaal en blase dan as gevolg daarvan in die gasheergesteentes gevorm het.
Die holtes is later gevul met silika-ryke vloeistowwe uit vulkaniese materiaal. Lae materiaal is op die wande van die holte neergelê en het oor lang tydperke stadig na binne gewerk. Die eerste laag wat op die holtes geplaas word staan ​​algemeen bekend as die grondlaag. Variasies in die oplossing se aard of in die voorwaardes vir afsetting kan 'n ooreenstemmende variasie in die opeenvolgende lae veroorsaak. Hierdie variasies in lae lei tot bande in melksteen wat dikwels, afwisselend met lae van kristallyne kwarts, gebande agaat vorm.
Agaat is baie duursaam en word dikwels los van sy eroderende gasheergesteente of matriks gesien. Sodra dit verwyder is kan gesien word dat die buitenste oppervlak daarvan ontpit en grof is terwyl dit sy voormalige matriks gevul het.
Agate word ook in sedimentêre gesteentes aangetref soos kalksteen of dolomiet. Hierdie sedimentêre gesteentes kan holtes daarin kry van ontbinde takke van- of ander begrawe organiese materiaal. As vloeistowwe ryk in silika hierdie holtes binnedring kan agate gevorm word.
Petrus Venter
Ds. Petrus Johannes Venter (Pietersburg, Transvaal, 12 Desember 1913 – 1 Desember 1994) was tussen 1942 en 1979 predikant in ses gemeentes van die Gereformeerde Kerk, waarvan vyf in die destydse Transvaal was en een in Suid-Rhodesië.
Herkoms en opleiding
Venter se vader was werksaam op Pietersburg tydens sy geboorte, maar hy het grootgeword op Ermelo en ook daar sy skoolopleiding ontvang. Ná skool het hy sewe jaar lank studeer aan die destydse PUK vir CHO en die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk. In sy jong dae, het sy broers ná sy dood vertel, was hy betreklik robuus en 'n goeie sportman. Hy het waarskynlik 'n rekord gehou deurdat hy al sewe van sy studiejare vir Theos, die Puk se eerste rugbyspan, uitgedraf het. Soms het hy ook vir Wes-Transvaal gespeel. As stut, gewoonlik saam met sy broer Hertzog, was hy die gereelde doelskopper.