cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Stradivari
Stradivari en sy seuns
"Slegs 'n handjievol instrumente kan met vertroue aan Francesco alleen toegeskryf word. ... [Daar is slegs] twee outentieke etikette bekend: 'Franciscus Stradivarius Cremonensis / Filius Antonii faciebat Anno 1742' ... Van noemenswaardige belang is dat die A + S-stempel weggelaat word wat voorkom op Antonio se etikette. 'n Ander etiket vermeld 'Sotto la Disciplina d'Antonio / Stradivari F. in Cremona 1737'. Dit is natuurlik die jaar van sy vader se dood, en die frase 'sotto la disciplina', alhoewel dit by 'n paar ander instrumente voorkom, kan hier as 'n besondere teken van respek teenoor sy vader gesien word."
Stradivarius instrumente
W.E. Hill & Sons (The Hills Violin Shop) beraam dat Stradivari 1,116 instrumente vervaardig het, waarvan 960 viole is. Daar word ook beraam dat ongeveer 650 van hierdie instrumente steeds bestaan, insluitend 450 tot 512 viole.
Terwyl die gewone etiket vir 'n Stradivarius-instrument; hetsy dit outentiek of 'n namaaksel is; van die tradisionele Latynse inskripsie gebruik maak, is namaaksels daarvan na die McKinley Tariff Act van 1890 ook gemerk met die land van oorsprong. Aangesien duisende instrumente gebaseer is op Stradivari se modelle en dieselfde naam dra as sy modelle, word onversigtige mense dikwels daartoe beweeg om vervalste Stradivarius-instrumente aan te skaf, welke vermy kan word deur die instrument te verifieer.Sommige violiste en tjelliste gebruik Stradivari-instrumente in hul werk. Yo-Yo Ma maak gebruik van die Davidov Stradivarius, Julian Lloyd Webber gebruik die Barjansky Stradivarius, en Mstislav Rostropovich het, tot sy dood in 2007, op die Duport Stradivarius gespeel. Die Soil Stradivarius van 1714 word besit deur die vioolvirtuoos Itzhak Perlman. Die Grevin Polignac word tans bespeel deur Gil Shaham. Die Weense Filharmoniese Orkes maak gebruik van verskeie Stradivari-instrumente wat gekoop is deur Oostenryk se Sentrale Bank (Oesterreichische Nationalbank) en ander borge: die Chaconne , 1725; ex-Hämmerle, 1709; ex-Smith-Quersin, 1714; ex-[Arnold Rosé, ex-Viotti, 1718; en ex-Halphen, 1727. Viktoria Mullova besit en speel die Jules Falk Stradivarius.
Versamelings van Stradivari-instrumente wat in die openbaar vertoon word kan gevind word by:
Die versameling van die Simfonieorkes van New Jersey het oor die grootste aantal Stradivari in sy strykinstrument afdeling beskik, wat in 2003 uit die versameling van Herbert R. Axelrod gekoop is, totdat die simfonieorkes in 2007 besluit het om dit te verkoop. 'n Versameling wat in die 1920's saamgestel is deur Rodman Wanamaker bevat soveel as 65 strykinstrumente deur meesters soos Stradivari, Gofriller, Baptiste en Giuseppe Guarneri. Ingesluit hierby was The Swan, die laaste viool wat deur Stradivari gemaak is, en die instrument van die groot Kubaanse 19de-eeuse virtuoos Joseph White. Die versameling, bekend as The Cappella, is gebruik in konserte saam met die Philadelphia Simfonieorkes en Leopold Stokowski. Die Weense Filharmoniese Orkes gebruik vier viole en een tjello. Die Metropolitan Museum of Art beskik oor drie Stradivari-viole uit 1693, 1694 en 1717. Die Nasionale Musiekmuseum in Vermillion, Suid-Dakota, beskik oor een van twee bekende ghitare van Stradivari, een van die elf bekende violas da gamba, later gewysig na 'n tjello-vorm, een van twee bekende korale mandoliene, en een van ses Stradivari viole wat steeds oor 'n oorspronklike nek beskik. In belang van die behoud daarvan, is die Messiah Stradivarius -viool - wat in die Ashmolean Museum in Oxford, Engeland - te sien is, die afgelope jare glad nie gespeel nie.
Eksterne skakels
Artikels
Hendrik II van Engeland
Hendrik II Curtmantle (5 Maart 1133 – 6 Julie 1189) was van 1154 tot met sy dood koning van Engeland. Hy was die seun van Godfried Plantagenêt, die Graaf van Anjou, en Matilda van Engeland, dogter van Hendrik I van Engeland. Hy het sy bynaam te danke aan die praktiese kort mantels wat hy gewoonlik gedra het.
Hendrik was die eerste koning van die Huis van Plantagenêt. Dié naam het egter eers later in gebruik gekom. Planta genesta is die Latynse naam vir die brem-plant. Dit was die bynaam van Hendrik se pa, Godfried V van Anjou, wat glo die gewoonte gehad het om ’n bremtakkie op sy hoed te dra.
Huwelik en kinders
In 1150 het Hendrik die Hertog van Normandië geword en in 1151 die Graaf van Anjou. Deur sy huwelik in 1152 met Eleonore van Akwitanië, wie se huwelik met die Franse koning Lodewyk VII kort tevore nietig verklaar is, het hy in 1152 ook die hele Suidwes-Frankryk bygekry. Sy en Eleanor se verhouding was baie stormagtig en het eindelik doodgeloop.
Funduzi
Funduzi (Fundudzi) is 'n meer in die noordooste van die Limpopoprovinsie. Die meer saam met die nabygeleë TateVondo-bos speel 'n vername rol in die folklore van die Vendas. Dit is die tuiste van die misterieuse “wit krokodille”.
Ligging
Funduzi lê in 'n afgeleë vallei in die Soutpansberge, noordoos van Makhado (Louis Trichardt) en noordwes van Sibasa. Dit is hoog in die berge geleë en moeilik bereikbaar. Toegang tot die meer word beperk en kan slegs geskied met toestemming van die owerhede in Thohoyandou.
Vorming en grootte
Funduzi word beskou as Suider-Afrika se enigste werklike meer. Dit is in antieke tye gevorm toe 'n reusagtige grondverskuiwing die vloei van die Mutalerivier, 'n boloop van die Limpoporivier, versper het. Die oppervlakte van die meer wissel met die seisoene. Op sy grootste is die meer 5 km lank en 3 km breed. Gewoonlik is dit slegs 3 km lank en 'n halwe kilometer breed. Respek vir die meer deur die Venda en 'n ontmoediging van toerisme dra by tot sy goeie toestand. Swak landboupraktyke, erosie en ontbossing van die omringende berghelling lei egter tot modderige water en die gevaar van toeslikking.
Inheemse volksoorvertelling
'n Venda-legende lui dat 'n melaatse persoon die kraal besoek het waar die meer tans is. Sy versoek om voedsel en skuiling is geweier. Daarop het die melaatse die kraal vervloek en het die hele kraal onder die water verdwyn. Daar word beweer dat daar steeds elke oggend stemme van mense en die gebulk van vee uit die meer opklink. Funduzi beteken dan ook "die meer wat 'n kraal bedek". Die klippe wat die wal van die meer vorm, lê nie dig op mekaar nie. In die reënseisoen lê die water hoog en sypel deur die wal. Dit veroorsaak 'n geruis wat die Venda vertolk as die stem van die ontstoke voorvadergeeste. Om die geeste te kalmeer, word bier, koring en vleis aan hulle geoffer. Oorlewering beweer dat jong meisies ook geoffer is.
Hendrik II van Engeland
Huwelik en kinders
Hendrik en Eleanor het agt kinders gehad: Willem, Hendrik, Richard, Godfried, Matilda, Leonora, Johanna en Jan.
Funduzi
Inheemse volksoorvertelling
Verhale van die Venda lui onder andere ook dat daar in 'n baie droë tydperk na water gesoek is. Toe is die Funduzi ontdek met oorgenoeg water vir mens en dier. Tussen die krokodille was 'n besonder wit een en die toordokters was oortuig dat die geeste van die gestorwe Vendakapteins in daardie krokodil voortleef en dat die geeste hulle na die meer gelei het. Ook woon die god van vrugbaarheid in die gedaante van 'n luislang in die meer. Hulle dors na bier moet eers geles word voordat daar weer 'n goeie oesjaar gaan wees.
Hendrik II van Engeland
Huwelik en kinders
Willem is jonk dood en Hendrik is daarna as mede-koning gekroon. Omdat hy nooit koning in eie reg was nie, is hy bekend as "Hendrik die Jong Koning" en nie as Hendrik III nie. In teorie sou Hendrik die Engelse troon van sy pa geërf het, Richard sy ma se besittings, Godfried Bretagne en Jan sou Lord van Ierland geword het. Hendrik het egter sy erflating voortdurend verander en dit het gelei tot jaloesie en aggressie onder sy seuns.
Funduzi
Volkskunde
In die Venda-tradisie word die meer as 'n heilige plek beskou en sy water word met groot respek behandel. Niemand mag homself of sy klere daarin was nie. Swem is taboe. Wanneer 'n Venda-persoon die meer nader, buig hy met sy rug na die meer sodat hy die meer deur sy bene sien.
Hyundai Stellar
Die Hyundai Stellar (Koreaans: 현대 엑셀) is 'n motorvoertuig wat van 1983 tot 1997 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig is.
Hendrik II van Engeland
Opstand
In 1173 het sy seuns teen hom in opstand gekom om die grond te probeer bekom wat aan hulle belowe is. Hulle is ondersteun deur Frankryk en hulle ma, Eleanor, vir wie Hendrik daarna vir 15 jaar onder huisarres laat plaas het. Nadat Hendrik in 1183 dood is ná ’n opstand teen sy pa, het sy vierde seun, Godfried, in 1186 gesterf. Sy derde seun, Richard, het Hendrik op 4 Julie 1189 verslaan. Ná die verraad van sy gunsteling-seun, Jan, het Hendrik die stryd gewonne gegee. Hy is op 7 Julie in die Kasteel van Chinon dood en is deur sy seun Richard opgevolg.
Laser Inc
Laser Inc is 'n musiekgroep van Swede wat musiek in die genres eurodance, eurotechno en techno maak. Laser Inc bestaan uit die sanger Jonas, tesame met Robin (Raaban) en Izko (Chainkickerz). Die groep is veral bekend vir hul 2007-treffer "Det var en gång en fågel" (Afrikaans: Daar Was Een Keer 'n Voël).
Grootskedebek
Die grootskedebek (Chionis albus) – ook bekend as die Amerikaanse peddie – is 'n seldsame voël en swerwer wat Suid-Afrika gewoonlik van April tot Junie besoek. Die voël broei in die Antarktiese Skiereiland. Die voël is 38 – 40 cm groot en weeg 500 – 780 gram. In Engels staan die voël as die Greater Sheathbill bekend.
Die voëls beroof pikkewyne van hul voedsel, soos kril en vis, en soms ook van hul eiers en kuikens. Verder vreet hulle aas, ontlasting (byvoorbeeld van olifantrobbe), lintwurms en ander ongewerwelde diere en, indien teenwoordig, selfs menslike afval.
C.E. Boniface
Charles Etienne Boniface (2 Februarie 1787, Parys, Frankryk – 10 Desember 1853, Durban, Suid-Afrika) word beskou as ’n belangrike figuur in die Nederlandse literatuurgeskiedenis van Suid-Afrika. Hy sal veral onthou word vir sy pionierswerk op die gebied van toneel en joernalistiek.
Agtergrond
Charles Etienne Boniface is op 2 Februarie 1787 in Parys in Frankryk gebore. Sy vader, Antoine Boniface, is ’n adjudant in die Franse leër, terwyl sy moeder, Benigne Fleurot, stam uit ’n gegoede familie. Charles is ’n begaafde kind wat reeds op twaalfjarige ouderdom ’n grondige kennis het van Frans, Spaans, Italiaans, Portugees, Latyn en Grieks. Verder kan hy ook goed skets met ’n pen, die verfkwas hanteer en hy bemeester ook die Spaanse kitaar, komponeer musiek en dans. Sy vader word later bevorder tot goewerneur van die Tempel-gevangenis, ’n belangrike Paryse gevangenis. Een van die hoë profiel gevangenes hier is sir Sydney Smith, die beroemde Britse krygsgevangene wat die aanvoerder was van die Britse vloot wat die Franse vloot in 1796 ’n gevoelige nederlaag by Toulouse toegedien het. ’n Dokument wat Smith se vrylating gelas en klaarblyklik van die owerhede afkomstig is, word in 1798 aan Boniface se vader oorhandig en Smith word dan vrygelaat en slaag daarin om na Spanje of Portugal te vlug. Die dokument blyk egter ’n vervalsing te wees en Boniface se vader word verdink van medepligtigheid, uit sy pos ontslaan en uit Frankryk verban. Smith help die Boniface gesin om hulle eers in Spanje en later op die Seychelles, wat toe onder Britse beheer was, te vestig. Hier kry Charles sy opvoeding van sy ouers en word ook ’n kadet in die Engelse vloot onder die direkte toesig van Smith. Die lewe op die Seychelle kom tot ’n einde, waarskynlik met die vader se dood, want daar word niks verder van hom in die geskiedenis vermeld nie. Sy moeder keer terug na die armoedige buurt Villers Côteret in Parys en Charles vertrek suidwaarts na Madagaskar. Hier sluit hy aan by ’n toneelgeselskap, wat later na Mosambiek vertrek en hy hier ook ’n ruk vertoef.
Suid-Afrika
Met die slaweskip Général Isidro vertrek Charles dan na die Kaap, waar hy op 10 Februarie 1807 aankom en hom vestig. Sy verbasende talekennis en -aanleg stel hom in staat om spoedig Nederlands, Engels en Duits ook te bemeester. Hy gee hier onderrig in tale, dans en musiek en word reeds op 30 Junie 1807 deur die owerhede toestemming verleen om hom aan die Kaap te vestig. Aanvanklik wy hy hom aan die Franse toneel aan die Kaap. Hy skryf in 1807 ’n blyspel in een bedryf getiteld L'Enragé (later deur J. Suasso de Lima vertaal as De dolzinnige of De gewaande dolleman) en voer onder andere stukke van Jean Racine (Les Plaideurs), Nicolas-Médard Audinot (Le Tonnelier) en Franse vertalings van August von Kotzebue (Les deux Frères ou La Réconciliation) op. Onder sy leiding toon die Franse toneel ’n opbloei nadat dit vir lank ’n kwynende bestaan gevoer het, maar ’n gebrek aan ondersteuning laat hierdie toneelgeselskap in 1809 ontbind. Deurentyd voorsien hy in sy onderhoud deur les te gee in Duits, Frans, Spaans, Portugees, Italiaans, Grieks, Latyn, die skermkuns en die speel van die kitaar. In 1809 word hy en sy vennoot, Verrumé, voor die Raad van Justisie gedaag om hulle deel van die skuld van die Franse toneelgeselskap te betaal en is die uitspraak ten gunste van die skuldeisers. Sy leerlingtal verminder in 1812 drasties wanneer daar ’n pokke-epidemie aan die Kaap uitbreek. Hy word dan lid van die Hollandse toneelgeselskap wat in 1813 ’n balletpantomime van hom, Het beleg en het nemen van Troyen, op die verhoog bring. Die opvoering is ’n groot sukses en in 1814 volg hy dit op met Sappho, een groot ballet in drie bedrijven. Hy stig in 1814 ’n vaste toneelgeselskap met die naam 'Honi soit qui mal y pense' (“Mag kwaad geskied met diegene wat kwaad dink”). Vir hierdie geselskap skryf hy ballette, pantomimes en dramaverwerkings en tree op as teater-direkteur, akteur en regisseur. In 1809 raak hy as bestuurder van die Franse toneelgeselskap oor onbetaalde skuld oorhoops met Frederik Arnold Heynemann, die vader van nege kinders.
Geldelike probleme en bankrotskap
In 1826 is Boniface weg van die skool in Rondebosch en weer terug in Kaapstad, by ’n Latynse skool wat hy in die stad open. Sy skulde vermeerder en hy is van die einde van 1824 gereeld in die hof om skuldeise teen hom te beveg. Ook by die huis gaan dinge nie rooskleurig nie en sy enigste kind is op ongeveer tienjarige ouderdom oorlede. In 1827 speel hy bankrot as gevolg van ’n skindersaak waarvan hy die onkoste moet dra en sy toneelgeselskap word ontbind. Met die afskaffing van die Landdros en Heemrade en die verengelsing van die regspleging moet daar vanaf 1828 meer staatsvertalers in diens geneem word en so kry Boniface weer ’n vaste inkomste. Hierdie betrekking behou hy vir ongeveer twaalf jaar, maar die werk is nie baie veeleisend nie en laat hom toe om tyd aan ander aktiwiteite ook te bestee. Terwyl hy geld verdien as 'gezwooren translateur' skryf hy sy Relation du Naufrage du navire frangais L’Eole, wat in 1829 uitgegee word. Dit is die beskrywing van die lotgevalle van die skip L’Eole wat in hierdie tyd teen die rotse van Sandy Point strand, met slegs ’n paar oorlewendes. In 1830 word hy redakteur van die eerste Nederlandse politieke koerant De Zuid-Afrikaan, wat voorheen onder redaksie van De Lima as De Verzamelaar bekend was. Skaars ses maande later, op 29 Oktober 1830, word hy van die redaksie onthef weens sy ongebalanseerde kritiek en persoonlike onbeheerste aanvalle op teenstanders. In sy artikels spreek hy hom meermale skerp uit teen die Engelse imperialistiese politiek en ons vind hierin voorbeelde van joernalistieke Afrikaans van sy tyd, veral in sy mondelinge verslag van Hottentot-Afrikaans uit die mond van Hendrik Kok. Hy wend hom weer tot die toneel en na die sukses wat sy drama De nieuwe ridderorde of De temperantisten behaal stig hy in 1834 die toneelgeselskap Vlyt en Kunst. Behalwe sy eie stukke voer hy onder andere sy Hollandse vertaling van Molière se Le Bourgeois Gentilhomme (De Burger Edelman) op, en Duval se Montonie, ook in sy Hollandse vertaling. .
Joernalistieke loopbaan en lewe in Natal
Vanaf 1837 neem Boniface saam met Cornelis Moll die redaksie waar van The Moderator (wat in Julie 1837 van naam verander na De Meditator), ’n blad wat die Voortrekkers goedgesind was. Hierdie blad gaan tot niet in 1838. Boniface wend hom nou tot die regswese in ’n poging om ’n bestaan te maak en in 1841 word sy naam vermeld as geregistreerde advokaat. Sy openbare beeld is egter negatief beïnvloed deur die vele hofsake en onderonsies waarin hy in sy lewe betrokke was en hy kan ook nie ’n bestaan uit hierdie beroep maak nie. In Februarie 1844 gaan hy en Moll dan saam op die skip Rosebud na Natal, wat op 5 Maart 1844 in Port Natal (vandag Durban) se hawe vasmeer. Hiervandaan gaan hulle na Pietermaritzburg, waar hulle die Natalse Volksraad se toestemming verkry om vanaf 5 April 1844 die eerste koerant uit te gee, naamlik De Nataliër en Pietermaritzburgsche Trouwe Aantekenaar. Daar is spoedig spanning tussen Moll en Boniface oor laasgenoemde se bitsige rubrieke en hy word dan ook as redakteur afgedank en die koerant self word in 1846 gestaak. Sonder Boniface se medewete en goedkeuring reël die vyande wat hy hier maak dat sy slavin-houvrou en sy kinders se passaat van die Kaap na Pietermaritzburg betaal word en hulle trek weer by Boniface in. Hierdie verhouding druis in teen die algemeen aanvaarde gedragskode van daardie tyd en veroorsaak weer dat Boniface as buitestander geïsoleer word.
Spoedig is hy weer in ’n aantal lasteraksies en teeneise gewikkel en in Mei 1845 verlaat Boniface Pietermaritzburg en gaan terug na Durban. Hier is sy houvrou aan siekte oorlede en word die sorg van die kinders aan hom oorgelaat. Teen die einde van die jaar loop sy aangenome seun Charles weg en aanvaar ’n werk by sy aartsvyand, Moll, se koerant. Eindelik is dit net sy dogter Charlotte wat by hom bly en hom steeds bystaan. Boniface en Charlotte keer dan terug na Pietermaritzburg, waar hulle op 27 Maart 1846 arriveer. Hier adverteer hy sy dienste as advokaat, geswore translateur en geldinvorderaar. Hy begin ook met ’n aantal hofsake teen Moll, een waarvan vir sy uitstaande redakteursalaris is. Hy wen hierdie saak en verloor die ander, maar Moll is nie in staat om die bedrag te betaal nie en speel in 1847 bankrot. In September 1846 word Boniface aangestel as staatsvertaler en as tolk in die howe teen ’n inkomste van £50 per jaar. Vanaf 1846 tot 1847 werk Boniface mee aan die tweetalige blad De Natalsche Getuige en hy loods vanuit hierdie posisie giftige aanvalle in Nederlands, Engels en Frans op Moll en die redakteur van Moll se nuwe tweetalige koerant The Patriot, naamlik Arthur Walker. Wanneer die staat in Mei 1847 regeringsdokumente aan hom stuur wat in Nederlands vertaal moet word vir publikasie in The Patriot, weier Boniface uit kleingeestigheid en bedank hy as staatsvertaler. So is hy sy enigste vaste inkomste kwyt.
Hierna probeer hy aan die lewe bly deur los werkies soos leermeester in tale en vertaler. Hy raak egter gereeld in rusies betrokke met al die weldoeners wat hom wil help. In November 1847 doen hy aansoek om bankrot verklaar te word en op Oujaarsdag word al sy besittings op vendusie verkoop. Hy word egter op 31 Maart 1849 gerehabiliteer en dieselfde dag weer as advokaat ingesweer. Hierdie nuwe geleentheid om ’n standvastige bestaan te voer, verspil hy egter weer deur aksies vir naamskending in te stel teen Arthur Walker, wat onmiddellik antwoord met ’n teeneis. Die hof beslis op 14 Desember 1849 in Walker se guns, waarna Boniface weer finansieel geruïneer is. Noodgedwonge moet hy in Januarie 1850 weer aansoek doen om bankrot verklaar te word. Boniface is nou nie meer in staat om in sy eie behoeftes te voorsien nie en poog om in die tronk opgesluit te word, waar hy onderdak, kos en klere sal ontvang. Hy verhuis in Januarie 1853 weer na Durban, maar kry hier eweneens nie genoeg leerlinge om kop bo water te hou nie.
Persoonlike lewe
In 1809 raak hy verlief op Maria Geertruida Heynemann, dogter van Frederik, wat die verhouding belet. Al hierdie struikelblokke word egter oorkom, al is daar ’n breuk tussen die bruid en haar ouers, en op Maandag 23 Junie 1817 trou hy in Stellenbosch met Maria. ’n Jaar later word sy eerste kind gebore. Die egpaar se enigste kind is op ongeveer tienjarige ouderdom oorlede.
Hy is vanaf ongeveer die begin van die dertigerjare in ’n verhouding betrokke met ’n sekere Constantia Dorothea le Mordant, ’n Mosambiekse slavin wat huishoudster van sy vrou was en wie se seun hy aanneem en as Charles Maria le Mordant in die Lutherse Kerk laat doop. Hierdie verhouding veroorsaak uiteraard groot huweliksonmin.
Op 28 Julie 1835 is sy vrou oorlede, nog nie eens 39 jaar oud nie.
Uit sy verhouding met die slavin word tussen 1838 en 1843 nog drie dogters gebore. In 1845 is sy houvrou aan siekte oorlede en word die sorg van die kinders aan hom oorgelaat.
Op 10 Desember 1853 pleeg hy in Durban selfmoord met behulp van laudanum, nadat hy vergeefs aansoek gedoen het om in ’n kranksinnige gestig opgeneem te word.
Skryfwerk
Boniface se bydrae tot die Afrikaanse letterkunde lê daarin dat hy een van die eerstes was om Afrikaans (of Kaaps-Hollands) doelbewus in sy werke te gebruik. Met sy verbasende taalaanleg het dit hom nie lank geneem om na sy aankoms in die Kaap Nederlands (en Engels) aan te leer en te bemeester nie. Daarna het hy ag geslaan op die variasie op Nederlands soos in die Kaap gepraat. Hy kan egter nie beskou word as ’n voorstander of bevorderaar van Afrikaans nie en gebruik die taal in sy werke hoofsaaklik om met die gebruikers daarvan te spot. Hy is nietemin een van die eerste persone om die plaaslike Hollands-Afrikaanse liedjies op te teken en dit op so ’n wyse te bewaar.
Drama
Boniface is die skrywer van die eerste hekeldrama met Afrikaanse dialoog (tussen die karakters Grietje Drilbouten en Manus Kalfachter), wat hy De nieuwe ridderorde of De temperantisten noem. Hierdie drama is gegrond op die gebeure van 1831 en 1832 aan die Kaap. Aan die einde van 1831 kom die Amerikaanse oorlogskip Potomac in die Kaap aan en onder invloed van die kapelaan word hier ’n veldtog gehou vir die stigting van ’n matigheidsbond, onder aanvoering van die sendeling dr. John Philip. Op 28 Januarie 1832 word dan ’n groot openbare vergadering gehou om so ’n bond hier te stig. Boniface kom in opstand teen wat hy as ’n ondoeltreffende metode van bekamping beskou van die groot alkoholiese sosiale euwel, veral onder die bruin bevolking.
Die satire De nieuwe ridderorde is ’n parodie van die stigtingsvergadering en dr. Philip en sy ondersteuners word hierin belaglik gemaak. Die drama satiriseer ook die pogings van die sendelinge om wetlike gelykstelling van die inheemse inwoners, wat as ’n aantasting van die regte van die burgers van die Kaapkolonie uitgebeeld word. Boniface laat al die “ridders” van die afskaffing, van kommandeur Dominé Humbug Philipumpkin (’n toespeling op dr. Philip) tot by die Khoi-karakters Manus Kalfachter, Klaas Galgevogel, Piet Dronkelap en Griet Drilbouten, op klugtige wyse voor die bekoring van Bacchus swig. Die stuk bevat ook interessante sinspelings op dr. Philip se teorie van die onkreukbaarheid van die karakter van die Khoi as groep en sommige van die mees klugtige situasies is waar die Khoi al slingerende hul matigheidsbeloftes in Afrikaans aflê.
In Clasius stupidibus bavianus of Het proces om een komedielootje in 1834 sit Boniface sy vete met De Lima voort en in hierdie drama is dit De Lima se persoonlike lewe wat geteiken word na aanleiding van De Lima wat sy vrou verlaat het en by mej. Magdalena Theron gaan inwoon het. Die hoofkarakters is Clasius (wat betrekking het op De Lima) en Leonora (mej. Theron) en hulle word geensins gespaar in die drama nie. Clasius word herhaaldelik ’n lootjie (kaartjie) vir die komedie geweier en hy dien ’n eis vir skadevergoeding in, omdat hy die weiering as ’n klad op sy goeie naam beskou. Die eis het allerlei opsetlike verdraaiings of verkeerde voorstellings, wat die humor aan die stuk moes verskaf. Clasius verloor natuurlik die saak en sit sonder ’n pennie, waarna Leonora hom behoorlik toetakel en verder verneder. Hierdie drama is nooit gepubliseer nie, maar bestaan steeds in manuskripvorm. De Lima antwoord in dieselfde jaar met Aballino Junior. Wanneer Boniface en J.J. de Kock ’n uitval het, skryf Boniface die Engelse klugspel Kockincoz or The Peltifogging Lawyers’ Plot, wat hy kamma vertaal uit die Burlosutafrican-patoistisch-language, of Kaaps-Hollands (Afrikaans) soos deur J.J. de Kock gepraat. Deurentyd spreek Kockincoz dan ook die Engelse woorde sleg uit. Hierdie drama word in 1956 deur die Universiteit van Kaapstad se interne drukkery gedruk.
Amphinomia sulphurea
Amphinomia sulphurea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
C.E. Boniface
Drama
In Natal gee Boniface tussen 1846 en 1849 satiriese pamflette uit onder die titel Bluettes Franco-Nataliennes waarin hy vir Moll en sy opvolger in die redakteurstoel van De Nataliër, Arthur Walker, as vernaamste teikens het. Hierdie is musikale klugspele en hekelskrifte, wat in 1963 met verklarende aantekeninge deur G.S. Nienaber versamel en onder die titel Bluettes (wat “klein vonkies” beteken) gepubliseer word. Uit hierdie dae dateer ook die ongepubliseerde komedie Paddiscordion waarin sy teenstanders weer gehekel word.
Amphinomia sulphurea
Die spons behoort tot die genus Amphinomia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Hooper.
C.E. Boniface
Vertaalwerk
Vanuit die oorspronklike tale vertaal Boniface verskeie werke in Nederlands vir opvoering in die Kaap. Hieronder tel ’n vrye vers vertaling van Robert, Chef de Brigands van J.H.F. de Lamartélière in 1809 en Jocrisse Corrigé van Seurin in 1815. In 1825 voer hy sy vertaling van Molière se Le Bourgeois Gentilhomme in Nederlands op as De Burger Edelman. Ander vertalings en bewerkings van hom sluit in Dago en Pygmalion, laasgenoemde ’n eenbedryf van Rousseau. Hierdie werke is vermoedelik nie een gepubliseer nie en slegs De Burger Edelman se manuskrip het bewaar gebly.
Digkuns
Boniface skryf ook ’n aantal gedigte wat feitlik deur die bank in koerante gepubliseer word. In De Meditator verskyn Het paradeplein op Zondag wat die Metodiste as teiken het, omdat hulle die Sondag “aan schreeuwende schijnheiligheid” wy. De Eerste December hekel die “roemvolle emansipasie” van die slawe en Het lot van Zuid-Afrika is ’n lied wat gewild was onder die Voortrekkers, omdat dit die Britte se uitbuiting van die land en die las wat die burgers moet dra, as tema het. As talentvolle musikus noteer hy die musiek van die plaaslike bevolking (een van die eerste persone om dit te doen) en hy skryf ook self die musiek en lirieke vir sy ballette en ander dramas waarin liedere voorkom.
Studies oor Boniface
In 1939 verskyn G.S. Nienaber se biografie oor Boniface, Van roem tot selfmoord en twee jaar voor dit word Uit die lewe van Charles Etienne Boniface: taalmeester, toneelspeler, dramaturg, musicus, cholericus van J.L.M. Franken in die Annale van die Universiteit van Stellenbosch-reeks gepubliseer.
== Publikasies ==
Tom Lister jr.
Thomas Duane "Tom" Luster jr. (gebore 24 Junie 1958; oorlede 10 Desember 2020) is 'n Amerikaanse akteur.
Judea-en-Samaria-gebied
Die gebied Judea en Samaria (Hebreeus: מחוז יהודה ושומרון - Ezor Yehuda VeShomron) is 'n gebied wat sentraal geleë is in die Wesoewer. Hierdie gebied is in 1967 tydens die Sesdaagse Oorlog deur Israel verower.
Die gebied behoort nie aan die staat van Israel nie, maar word deur Israel as 'n administratiewe gebied beskou (die streke in die sogenoemde C-gebied waar Israeliese burgers die meerderheid vorm).
Die gebied se administratiewe (nieamptelike) hoofstad is Ariel.
In 2017 het die gebied 'n bevolking van 435 000 gehad (slegs Israelse burgers in ag genome).
Wes-Duitsland
Wes-Duitsland was die informele maar byna universeel gebruikte naam vir die Bondsrepubliek Duitsland (dikwels ook Federale Republiek Duitsland, in Duits: Bundesrepublik Deutschland) vanaf 1949 tot die hervereniging van Duitsland op 3 Oktober 1990 toe die Duitse Demokratiese Republiek by die geldingsgebied van die Wes-Duitse Grondwet (Grundgesetz) aangesluit het.
Terminologie
Die term Wes-Duitsland het daarnaas ook 'n suiwer geografiese betekenis, alhoewel dit moeilik is om dit vas af te baken. Deesdae word sy betekenis veral deur die interne Duitse grens gedefinieer waardeur Duitsland in 'n Wes- en 'n Oos-Duitse staat gedeel is. Historici verwys na hierdie tydperk as die "Republiek van Bonn" (Bonner Republik), na aanleiding van die tussenoorlogse Republiek van Weimar, terwyl die herenigde Duitsland "Berlynse Republiek" (Berliner Republik) genoem word.
Die term Republiek van Bonn vir Wes-Duitsland tussen 1949 en 1990 het gelyktydig met die term Berlynse Republiek of Republiek van Berlyn vir die opvolgende historiese tydperk ontstaan. Die analogie met die term "Republiek van Weimar", wat net na die plek van die grondwet se ondertekening verwys, het sy oorsprong in die nuwe tradisie, waarvolgens die verskeie demokratiese republieke van Duitsland na die stede genoem word, waar die onderskeidelike regerings en parlemente vergader het.
Sport
Sokker was die gewildste sportsoort in Wes-Duitsland en die Duitse sokkerbond (Deutscher Fußball-Bund, DFB) het as gasheer van die FIFA se Sokker-Wêreldbekertoernooie in 1974 en die UEFA Europa-beker van 1988 opgetree. Die destydse Wes-Duitse nasionale sokkerspan het daarin geslag om drie keer die FIFA Sokker-Wêreldbeker te kon wen: FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 in Switserland, FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 in Wes-Duitsland en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 in Italië asook twee keer die UEFA Europa-beker (in 1972 en 1980). Die Spele van die XXste Olimpiade in München was 'n ander groot sportbyeenkoms wat deur Wes-Duitsland aangebied is. Net voor die Olimpiese Somerspele in München is die XXIste Wêreldspele van die verlamdes in Heidelberg gehou.
Amphitethya
Amphitethya is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Rooivlerksprinkaanvoël
Die Rooivlerksprinkaanvoël (Glareola pratincola) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël en intra-Afrika trekvoël. Die voël is 24 – 25 cm groot en weeg 60 - 100 gram. In Engels staan die voël bekend as Collared Pratincole.
Loperamied
Loperamied, 'n piperidien-derivaat, is 'n opiaatmedisyne wat gebruik word teen diarree as gevolg van gastro-enteritis of inflammatoriese ingewandsiekte. Dit is in die meeste lande generies beskikbaar, bekende handelsname is Imodium, Lopex, Adco-loperamide, Cipla-loperamide, Gastron en Lopedium. Dit is oorspronklik deur Janssen Pharmaceutica in België ontwikkel.
Mediese gebruik
Loperamied is effektief teen verskeie vorms van akute en kroniese diarree. Daar is gewoonlik geen geneesmiddelbehandeling vir diarreë nodig nie, dus moet die middel slegs gebruik word as dit werklik noodsaaklik is.
Werkingsmeganisme
Loperamied is 'n opiaatreseptor-agonis. Die opiaatderivaat bind aan die opiaatreseptore in die dermkanaal waardeur onder meer die peristaltiese beweging van die derm verminder word. Loperamied verhoog ook die spiertonus van die dunderm en die kolon waardeur waterige ontlasting makliker gestop kan word. Omdat die peristalse verminder word, stop dit nie alleen die diarree nie, maar ook die verdere spysvertering. Loperamied genees nie die oorsaak van die diarree nie.
Teenaanwysings
Diarree as gevolg van enige bepaalde vergiftiging of indringer-organisme is belangrike teenaanduidings. Die rede hiervoor is dat die gifstowwe dan binne die dermkanaal "vasgevang" word, waar dit tot groter skade en ongemak vir die pasiënt kan lei as wanneer dit eerder uitgeskei is saam met die diarree-stoelgange.
Kinders jonger as 2 jaar mag nie met die middel behandel te word nie, weens gevaarlike newe-effekte. Vir kinders tussen 2 en 8 jaar moet loperamied saam met 'n orale rehidrasiemiddel (ORS) toegedien word. Die voubiljet gee aanwysings vir beperkte gebruik tydens swangerskap en borsvoeding.
Shahnameh
Die Shahnameh (Boek van Konings, Persies: شاهنامه ) is 'n groot poëtiese opus (samestelling) deur die Persiese digter Ferdowsi. Die boek is rondom 1000 n.C. geskryf.
Die Shahnameh bevat ongeveer 50000 versreëls wat elk uit twee koppels (verse met twee reëls) bestaan. Die  Shahnameh  is een van die langste epiese gedigte ter wêreld, en een van die grootste literêre werke van die Persiese taal. Dit vertel hoofsaaklik die mitiese, en tot 'n sekere mate, die historiese, verlede van die Persiese Ryk vanaf die skepping van die wêreld tot die Arabiese verowering van Iran in die 7de eeu. Moderne Iran, Azerbeidjan, Afghanistan en die groter streek wat beïnvloed is deur Persiese kultuur (soos Georgië, Armenië, Turkye en Dagestan) vier hierdie nasionale gedig.
Die werk is van die grootste belang in die Persiese kultuur en Persiese taal, wat as 'n literêre meesterstuk beskou word, en definieer die etno-nasionale kulturele identiteit van Iran. Dit is ook belangrik vir die hedendaagse aanhangers van Zoroastrianisme deurdat dit die historiese bande tussen die begin van die godsdiens en die dood van die laaste Sassanidiese heerser van Persië tydens die Moslem-verowering opspoor wat die Zoroastriese invloed in Iran beëindig.
Komposisie
Ferdowsi het die  Shahnameh  in 977 begin skryf en het dit op 8 Maart 1010 voltooi. Die Shahnameh is 'n monument van poësie en historiografie, synde hoofsaaklik die poëtiese omskakeling van wat Ferdowsi, sy tydgenote en sy voorgangers beskou het as die verhaal van Iran se antieke geskiedenis. Baie van hierdie verhale bestaan al in prosa, waarvan 'n voorbeeld die Abu-Mansuri Shahnameh is. 'n Klein gedeelte van Ferdowsi se werk, in gedeeltes verspreid oor die Shahnameh, is geheel en al van sy eie opvatting.
Bandskuurder
'n Bandskuurder is 'n skuurmasjien wat gebruik word vir die vorming van en die afwerking van hout en ander materiaal. Dit bestaan uit 'n elektriese motor wat twee dromme draai waarop 'n deurlopende lus skuurpapier gemonteer is. Bandskuurders kan handgehou wees en beweeg word oor die materiaal, of stilstaande (vas) wees, waar die materiaal verskuif word na die skuurband. Stilstaande bandskuurders word soms op 'n werksbank gemonteer, in welke geval hulle bankskuurders genoem word. Hulle word dikwels met 'n skyfskuurder gekombineer.
Bandskuurders kan 'n baie aggressiewe aksie op die hout uitoefen en word normaalweg slegs vir die beginstadiums van die skuurproses gebruik, of om vinnig materiaal te verwyder. Soms word hulle ook gebruik vir die verwydering van verf of die afwerking van hout. Bandskuurders kan ook gebruik word om 'n geheel-gladde oppervlak te bereik, indien toegerus met fyn skuurpapier.
Bandskuurders wissel in grootte van die klein draagbare eenhede tot die wat wyd genoeg is om 'n volle 1,2 x 2,5 m (4 by 8 voet vel) laaghout in 'n produksie-aanleg te skuur. Sommige bandskuurders kan so groot wees soos 1,2 x 0,7 meter. Die skuur van hout produseer 'n groot hoeveelheid saagsels. Daarom word bandskuurders gebruik in houtwerk gewoonlik toegerus met 'n soort stofversamelingstelsel. Dit kan so eenvoudig wees soos 'n lapfiltersak verbind aan 'n draagbare skuurder, of 'n groot vakuumstelsel om stofdeeltjies weg te suig na 'n sentrale versamelaar.
Laaigraaf
Beskrywing
'n Laaigraaf is 'n tipe trekker, gewoonlik met wiele, soms op spore, wat 'n voorgemonteerde vierkantige wye bak verbind aan die einde van twee valarms. Dit kan los materiaal vanaf die grond opskep, soos vullis, sand of gruis, en dit beweeg van een plek na 'n ander sonder om die materiaal oor die grond te stoot. 'n Laaigraaf word algemeen gebruik om gestoor materiaal te beweeg en dit in 'n wagtende vragmotor se bak te stort, of in 'n oop loopgraafuitgrawing.
Betty Bobbitt
Betty Bobbitt (February 7, 1939 – November 30, 2020) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Crocodile Dundee II (1988) en Crocodile Dundee in Los Angeles (2001), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Blue Heelers (1994).
Christie Neethling
duimnael|160px|regs|Ds. C.A. Neethling, in die tyd toe hy [[NG gemeente Eloffsdal|Eloffsdal se eerste leraar was.]] duimnael|links|230px|Die NG kerk op Nieuwoudtville is tydens ds. Neethling se dienstyd ingewy op [[23 April 1907. Die argitek was John Gaisford.]]
duimnael|regs|230px|Ds. Neethling en sy gesin op [[Nieuwoudtville.]]
duimnael|links|320px|Die Holy Brigade, in 1896 die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan, so genoem omdat hulle nooit 'n druppel drank oor hul lippe laat gaan het nie. Agter: D. Kloppers, (later ds.) [[Cornelis Nel|C.V. Nel, P.A. Bergh, (later ds.) H.D. van Broekhuizen, Paul de Waal, (later ds.) P.K. Albertyn, A.L. Hofmeyr, Ebbe Dommisse, C.A. Neethling, H.R. Kemsley. Middel: (later ds.) M.S. Daneel, H.J. Bergh, (later ds.) J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, G. Chapman. Voor: (later ds.) A.M. McGregor, Piet de Vos, C. Gonin, P.A.M. de Vos.]]
duimnael|regs|320px|Neethling was op Stellenbosch lid van die Unie-Debatsvereniging. Hierdie foto van die ampsdraers en joernaliste is in 1895 geneem. Agter: [[Cornelis Nel, J. Radloff, Andrew Rowan, M.S. Daneel en Christie Neethling. Voor: Dawie Mostert, Henri Gonin, D.F. Malan, E.T.F. Malan (voorsitter), C.H. Murray en George Rudman. Sover vasgestel kon word, het Nel, Daneel, Neethling, Gonin, D.F. Malan, Murray en Rudman predikant in die NG Kerk geword.]]
Ds. Christoffel Albertyn (Christie) Neethling (Stellenbosch, 3 April 1871 – Bronkhorstspruit (vermoedelik), 26 Augustus 1926) was ’n predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Christie Neethling is gebore in Stellenbosch se ou pastorie, waar sy vader, ds. J.H. Neethling, predikant was. Sy moeder was Maria Murray, oudste suster van ds. Andrew Murray. Hy was die tiende kind van sy ouers. Twee van sy ouer broers het ook predikant geword, Hendrik, in Lydenburg, Transvaal, en die onvergeetlike Willie wat begrawe lê te Mochudi, waar hy gearbei het onder die Bakhatla.
Christie Neethling het sy skoolopleiding op Stellenbosch geniet; sy B.A. het hy met lof behaal aan die ou Victoria-kollege en daarna sy predikantseksamen met die hoogste onderskeiding. Terwyl hy in die Kweekskool was, is dit hom toegestaan om saam te gaan met sy oudste broer, ds. Hendrik Neethling, wat deur die Transvaalse Sinode opdrag gekry het om die uitgeweke lidmate van ons kerk in Humpata, Portugees-Wes-Afrika, te besoek en bearbei.
Ná voltooiing van sy studie einde 1897 is hy na Europa saam met sy goeie universiteitsvriend Herman van Broekhuizen en met die terugreis het hy Egipte en Palestina besoek. Laasgenoemde het 'n blywende indruk op hom gemaak. Onderwyl hy weg was, is 'n beroep na Nieuwoudtville op hom uitbring, wat hy ná sy terugkoms aangeneem het. Meer as 10 jaar het hy daar gearbei, en daarna net solank in NG gemeente Eloffsdal, Transvaal. Die Pretoriase voorstad Eloffsdal is genoem na dr. Herman van Broekhuizen se vermoënde skoonvader, Ryk Freek Eloff, wat die dorpsgebied in 1896 laat uitlê het op 'n gedeelte van die plaas Daspoort, wat hy vir dié doel gekoop het.
Ds. Neethling se laaste standplaas was Erasmus, waarvan die middelpunt destyds was naby die plek waar de Bronkhorstspruit-slag in die Eerste Transvaalse Vryheidsoorlog plaasgevind het. As leraar van Jopie Fourie het ds. Neethling die laaste nag saam met die veroordeelde deurgebring voor sy teregstelling kort ná vyf op die Sondagoggend van 20 Desember 1914.
Ná 'n kort lyding van agt dae is ds. Neethling op 24 Augustus 1926 in die ouderdom van 55 jaar oorlede.
Riviertolbos
In Engels staan dit as die Common stream conebush bekend. Die boom se FSA-nommer is 82.1.
Clint Ritchie
Clint Ritchie (9 Augustus 1938 – 31 Januarie 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Bandolero! (1968) en Patton (1970), en in die televisiereeks One Life to Live (1968).
Sylvia Breamer
Sylvia Breamer (9 Junie 1897 – 7 Junie 1943) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Moonshine Trail (1919), My Husband's Other Wife (1920), Unseen Forces (1920), en The Girl of the Golden West (1923).
Empire State-gebou
Die Empire State-gebou (Engels: Empire State Building) is 'n 102-verdiepinghoë gebou in New York en is ontwerp deur Shreeve, Lamb, and Harmon Associates en gebou in 1931. Die toring het sy naam gekry uit 'n lys van noemname vir Amerikaanse state en dan meer spesifiek die deelstaat New York.
Geskiedenis en statistiek
Die Empire State-gebou was die hoogste gebou in die stad voor die oprigting van die World Trade Center, en was vir baie jare die hoogste gebou in die wêreld. Dit is tans die tweede hoogste gebou in die Verenigde State.
Die gebou is amptelik geopen op 1 Mei 1931. Die kantoorspasie in die gebou was tot in 1940 redelik leeg - daarom het baie mense die gebou die noemnaam die "Empty State Building" gegee. 'n Uitsaai toring is in 1950 bo-op gesit wat die totale hoogte tot 443,5 meter verhoog het.
Daar is 'n publieke uitkykpunt aan die bokant van die gebou en bied asemrowende uitsigte van die hele stad en is 'n gewilde toeriste-aantreklikheid. Spreiligte verlig die bokant van die gebou in die aand in kleure wat ooreenstem met die seisoene of ander gebeure; die ligte was maande lank rooi, wit en blou na die vernietiging van die World Trade Center.
Die gebou weeg ongeveer 330 000 ton. Dit het 6 500 vensters, 73 hysbakke en mens moet 1 860 trappe klim tot by die boonste vloer. Die totale vloeroppervlak is 204 385 m² (2 200 000 vierkante voet). Dit is geleë te 350 Fifth Avenue, ZIP-kode 10118, tussen 33ste en 34ste Strate, in Midtown, Manhattan, direk oorkant Weehawken Cove, en aan die ander kant van die Hudsonrivier.
Een van die gebou se grootste prestasies is die spoed waarteen dit opgerig is: konstruksie was klaar na een jaar en 45 dae, sonder dat daar oortyd gewerk is. Staalwerkers het met 'n spoed gewerk en het die 58 000 ton raam in 23 weke gebou. Die loodgieters het 82 kilometer pype gelê, en die elektrisiëns het 5 miljoen meter telefoonlyne geïnstalleer.
1945-vliegtuigongeluk
Op Saterdag 28 Julie 1945 om 9:49 die oggend, het 'n B-25 bomwerper per ongeluk teen die noordekant van die gebou vasgevlieg - tussen die 79ste en 80ste vloer waar die kantore van die National Catholic Welfare Council geleë was. Die vuur is binne 40 minute geblus. 14 mense is in die voorval dood.
Tydens die ongeluk het die hysbakoperateur Betty Lou Oliver 'n val van 75 verdiepings binne die hysbak oorleef en hou tans die Guinness World Records vir die langste val binne 'n hysbak.
Krabberklimmer
In 1994 het die Franse krabberklimmer Alain "Spiderman" Robert sonder waarskuwing teen die buitekant van die gebou opgeklim deur slegs sy kaal hande en voete te gebruik sonder enige veiligheidstoerusting.
Uitsaaimedia
Die Empire State-gebou is al beskryf as die mees waardevolle Amerikaanse uitsaaigebou. Uitsendings het in die laat 1930's vanaf die Empire-gebou plaasgevind toe RCA die 85ste vloer gehuur het en 'n ateljee vir Edwin Howard Armstrong daar ingerig het.
Die Empire State-gebou en populêre kultuur
Hierdie gebou is 'n kulturele ikoon en kom voor in literatuur en menige films, onder (vele) ander Love Affair (1939 en 1994), An Affair to Remember (1957), Sleepless in Seattle (1993) en Sky Captain and the World of Tomorrow (2004) Seker een van die bekendste voorstellings van die gebou is in die 1933-film King Kong, waar die hoofkarakter, 'n groot gorilla, tot bo die gebou klim om sy aanvallers vry te spring en op die ou einde sterf toe hy van die gebou af val. In 1983 vir die 50ste herdenking van die film was 'n opblaasbare King Kong bo-op die regte Empire State-gebou geplaas. Ongelukkig het 'n muis daardeur gebyt en die gorilla gedeeltelik afgeblaas.
Carl Weyant
Carl Weyant is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente ''Karma: Crime. Passion. Reincarnation (2008), Dedd Brothers (2009), Ashes of Eden (2014), en The Christ Slayer'' (2018).
Shoshana Zuboff
Shoshana Zuboff (gebore 1951) is die Charles Edward Wilson professor in Bedryfsadministrasie aan die Harvard Business School (afgetree). Een van die eerste gevestigde vroue aan die Harvard Business School het haar Ph.D. in die sosiale sielkunde aan die Harvard Universiteit en haar B.A. in die filosofie aan die Universiteit van Chicago behaal.
Rekenaar-bemiddelde werk
Die konsep van rekenaarbemidelde werk is vir die eerste keer deur Shoshana Zuboff in 'n 1981 MIT Working Paper, “Psychological and Organizational Implications of Computer-Mediated Work”, voorgestel in 'n artikel van 1982, “New Worlds of Computer-Mediated Work”, en in volle uitdrukking in die 1988 boek In the Age of the Smart Machine: The Future of Work and Power.
Navorsing
Zuboff se navorsing het bestaan uit in-diepte multi-jaarstudies van kantoor-, fabriek-, professionele-, uitvoerende en handwerk-werkplekke wat almal gekenmerk word deur 'n onlangse verskuiwing van tradisionele tot rekenaargegronde taakomgewings. Die navorsing het die drieledige aard van die verhouding tussen inligtingstegnologie en werk getoon: 1) tegnologie is nie neutraal nie, maar beliggaam intrinsieke eienskappe wat nuwe menslike ervarings moontlik maak en ander weerhou, 2) binne hierdie nuwe "horisonne van die moontlike" individue en groepe konstrueer betekenis en maak keuses, vorm die situasie verder en 3) die wisselwerking tussen intrinsieke eienskappe en menslike keuses word verder gevorm deur sosiale, politieke en ekonomiese belange wat die situasie inskryf met hul eie beoogde en onbedoelde geleenthede en beperkings.
Oorsig
Zuboff word genoem die "ware profeet van die informasietydvak" genoem. Haar baie gevierde klassieke In the Age of the Smart Machine: The Future of Work and Power (1988) het onmiddellik kritiese lof in beide die akademiese- en besigheidskringe gewen, insluitende die voorblad van die New York Times Book Review en word beskou as die klassieke studie van inligtingstegnologie in die werkplek.
Bron van baie wyd verspreide begrippe
In the Age of the Smart Machine is die bron van baie begrippe wat wyd geïntegreer is in die begrip van inligtingstegnologieë en die gevolge daarvan. Dit sluit in die bevindings dat inligtingstegnologieverwante verandering bevooroordeeld is teenoor hoër vaardigheidsvlakke; dat hoë vlakke van inligtingstegnologie die weg kan baan vir meer vloeibare, sosiale, verspreide en minder hiërargiese werkreëlings; die konsep van die "information panopticon"; die dualiteit van inligtingstegnologie as 'n informerende en 'n outomatiseringstegnologie; die abstraksie van werk; rekenaargegronde werk; inligting as 'n uitdaging vir gesag; die behoefte aan opgegradeerde intellektuele vaardighede in die ingeligte werkplek; en die feit dat individue en groepe die betekenis skep van die inligting wat hulle gebruik, om maar 'n paar te noem. Volgens die Finse geleerdes Hanna Timonen en Kaija-Stiina Paloheimo se 2008-ontleding van die opkoms en verspreiding van die konsep van kenniswerk, is In the Age of the Smart Machine een van drie laat twintigste eeu-boeke, waaronder Peter Drucker se In the Age of Discontinuity, en Daniel Bell se The Coming of Post-Industrial Society, wat verantwoordelik is vir die verspreiding van die konsep van "kenniswerk."
Zuboff se wette
In die konteks van haar navorsing oor die implikasies van inligtingstegnologie het sy drie wette genoem: