cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonore Veenemans
The Bartered Bride, 1966
Pieter Serfontein van Die Transvaler skryf op 20 Desember 1966 die volgende resensie onder die opskrif "Jong kunstenaars beïndruk in opera en ballet": "Saterdag het drie jong kunstenaars die geleentheid gehad om hoofrolle te vertolk in TRUK se huidige opera- en balletopvoerings. In die aandopvoering het Leonore Veenemans die Mařenka-rol in Die Verkoopte Bruid gesing. SOPRAAN: Ons het Leonore Veenemans ongeveer vier jaar gelede hier in 'n opera-opvoering gesien. Dit is jammer. Indien hierdie voortreflike sopraan meer dikwels gebruik was in die verlede sou sy vandag beslis gereken kon word as een van ons voorste operasangeresse. Die sangstem is daar, die gawe tot toneelspeel ook … Leonore Veenemans se Marenka is 'n vrolike opgewekte dorpsmeisie wat groot patos toon sodra sy uitvind dat haar geliefde "ontrou" is. Haar voorstelling van die rol is geloofwaardig. In Saterdagaand se opvoering was sy die enigste wat oortuig het as 'n karakter. 'n Mens kon in Marenka glo, jy het saam met haar droefheid en vrolikheid meegemaak. Maar nommer een is die sopraan se uitstekende tegniek. Wat die opvallendste is, is dat mej Veenemans emosie met haar sangstem kan weergee. Dink hier bv aan haar lewering van Marenka se groot aria in die derde bedryf. Dit was vol patos, eensaamheid, nostalgie, en met haar tegniese suiwerheid het Leonore Veenemans die aria 'n hoogtepunt in hierdie opvoering gemaak. Geen wonder die gehoor was luidrugtig in sy applous nadat hierdie eerlike sangeres die skone aria gesing het nie. 'n Mens kan net hoop dat TRUK in die toekoms baie meer van Leonore Veenemans sal gebruik maak. Daar is talle rolle wat sy met groot sukses sal kan sing. Dink maar aan die talle romantiese operas waarin sy 'n ware heldin kan wees. Sy verdien erkenning, want Saterdagaand het sy 'gearriveer' as operasopraan."
The Bartered Bride, 1967
In 'n resensie (koerant en datum onbekend) skryf PRB onder die opskrif "Potgieter skitter in komiese rol": "Die heropvoering van die volksopera deur Truk was 'n goeie gedagte, veral met die oog op die feit dat die tragiese opera, Macbeth van vanaand om die beurt aangebied word. Leo Quayle het die orkes met 'n vaste hand gedirigeer, maar tog die lewenslustige kwaliteit wat die opera verlang, behou. Met die openingsakkoord van die ouverture was dit duidelik dat die orkes in goeie hande is. Die regte atmosfeer is geskep deur Bill Smuts se effektiewe dekor en hoewel daar geen dekorverwisseling dwarsdeur die opera is nie, word die toeskouer nooit moeg daarvoor nie. TRUK se balletgeselskap het ook daarvoor gesorg dat die opera 'n dansende opera gebly het, veral die Dans van die Komediante was 'n juweel (die oorspronklike choreografie is gedoen deur Frank Staff en Nina Alova was verantwoordelik vir die herproduksie).
"Gert Potgieter as Vasek het beslis die kalklig gesteel met sy byna idiotiese voorkoms en vertolking van die rol. Hy het weereens gewys dat hy uitblink in komiese rolle. Al die sangers het deurgaans 'n hoë standaard gehandhaaf. Lloyd Strauss-Smith is voorwaar 'n aanwins op die operaverhoog. Hy het goed in die rol van Jenik gepas en hoewel daar min geleentheid was om te wys waar toe hy in staat is, het hy 'n uitstekende vertolking gelewer. Sy tenoorstem is resonant en sy diksie duidelik. Die vertolking van Leonore Veenemans was baie goed. Sy het as 'die bruid' die ernstige sowel as die lighartige momente goed uitgebeeld. Ek het haar lanklaas so goed hoor sing. Haar duet in die tweede bedryf met Vasek waar sy koketterig met hom flankeer was uitstaande. Haar kostuum in die eerste bedryf was na my smaak egter te lomp en lelik. As die huweliksmous Kecal, het Øystein Liltved 'n goeie vertolking gelewer. Sy solo 'Laat alles aan my oor' in die eerste bedryf verdien 'n pluimpie. Jaco van der Merwe as Krusina, Stella Beder as Ludmilla en Nicolai Cencherle het goed in die ondersteunende rolle gepas en hul ensemblewerk was ook goed. Veral die ouerpare in die tweede bedryf het in die kwintette geskitter. Die koormeester, Neil Chapman, behoort 'n knoopsgatruiker aangesteek te word vir sy koorafrigting. Die koorsang was puik. Ongelukkig was daar soos in alle kore die enkeling wat ook graag 'n solis wil wees wat steurend kan wees vir die gehoor. Victor Melleney het hom goed van sy taak gekwyt met die kleurryke en sprankelende opera wat op 'n hoë noot afgesit het. Die ondersteunende rolle van Hata (Barbara Veenemans), Micha (Xander Haagen), die Indiaan (John Llewelyn) is baie goed vertolk. Die Verkoopte Bruid waarvan die meeste musiek (veral die koorwerk) gegrond is op Tsjeggiese volkswysies word op 5, 11 en 13 Mei in die Johannesburgse Skouburg aangebied. Daarna gaan dit na die Aula, Pretoria."
Peter Grimes, 1969
Die volgende uittreksel is uit ’n resensie wat verskyn het op 25 April 1969 onder die opskrif "PACT’S opera was packed with Benonians" (koerant onbekend): "Benoni is certainly well represented in 'Peter Grimes', Benjamin Britten's modern opera, being produced by PACT and currently running in Pretoria. The nine Benoni members of the cast include five members from one family, Lawrence Folley, the internationally famous baritone, who plays Balstrode, and Mrs Marie Folley, plays a first violin in the PACT orchestra. Their daughter Roxan is in the chorus, as is Mrs Folley's sister, Shirley Herholdt, whose son Petrus takes a small part. Miss Leonore Veenemans, a soprano, takes the part of a niece and other Benoni members are Miss Denise Oakley, Mrs Sorida Gerber and Mrs Evelyn Jones. When the final curtain came down on Saturday evening, the opening night of “Peter Grimes” in Pretoria and South Africa, Miss Veenemans and Mr Folley shared enthusiastic ovation. Prior to the opera they had completed a tour with PACT as Madame Butterfly and Sharpless in 'Madame Butterfly' and as soon as the PACT season in Johannesburg ends, they will travel to Cape Town, and will appear in “Die Fledermaus” as Rosalinde and Eisenstein, for the Cape Town Opera season. After the Cape Town season, Miss Veenemans will travel to Italy in order to further her studies. Her first long playing record will be released at the end of this month.”
Gianni Schicchi, 1970
Hennie Joubert, resensent van Hoofstad skryf in sy resensie onder die opskrif “Gianni Schicchi het die publiek gaande”: “Van die twee eenbedrywe is dit natuurlik Gianni Schicchi wat met sy skitterende sprankeling en gevathede die publiek gaande het. In Johannesburg was dit nie net te danke aan Puccini se musikale ingewings of die teks nie (hoewel Gideon Roos se keurige vertaling in Afrikaans die staccato-pret uitstekend onderskraag het!), maar in besonder aan die gelukkige spontaniteit van die optrede van die spelers. Leonore Veenemans is 'n aria vir die oog! Dit was net so aangenaam om na haar te kyk as om na haar te luister in My Geliefde Vader … Dit is een van Truk se mees genotvolle aanbiedings in 'n lang tyd."
Die Sunday Times se resensie op 5 April 1970 onder die opskrif “Puccini one-acters” lui: "Dawie Couzyn is splendid as the arch-rascal Gianni, Leonore Veenemans is outstanding as his daughter Lauretta; John Zaverdino looks well as Lauretta's young sweetheart. A most satisfactory evening, and one to be recommended." Phillipa Breytenbach skryf in haar resensie in Die Transvaler van 1 April 1970 onder die opskrif “Na Tosca is eenakters ’n oase": “Die jong Suid-Afrikaanse sopraan Leonore Veenemans het stukke verbeter nadat ons haar laas in Madama Butterfly gesien het. Haar manier om te 'scoop' van een register na 'n ander register het heelwat verbeter. Met 'n goeie sangmeester sal sy die probleem maklik oorbrug. Haar weergawe van O my Geliefde Vader het groot byval gevind. Tog was dit Marita Knobel, Stella Beder en Barbara Veenemans wat die oog gevang het. Die sang van die drie het my veral beïndruk. Hier het ons goeie materiaal in drie sangeresse wat veel werd vir die opera hier kan wees. Die kwartet tussen Couzyn, Leonore Veenemans, Stella Beder en John Zaverdino was 'n hoogtepunt in die aanbieding." Joe Sack van die Rand Daily Mail skryf in sy resensie onder die opskrif “All entertainment in Pact operas”: "Tongue-in-cheek, Puccini even laughs at himself, when he gets Gianni Schicchi's daughter Lauretta, to persuade her father to change the will. Instead of a new aria, she suddenly sings one from 'La Boheme'. Leonore Veenemans sang it very well, too, with the seriousness and artistry that all good farce should exhibit."
Die Fledermaus, 1971
Die Natal Witness op 4 Mei 1971 skryf die volgende: "Mrs Leonore Veenemans is one of the cast busy rehearsing for ‘Die Fledermaus’ which will have its opening night at the Winston Churchill Theatre on May 11th. Mrs Veenemans feels very enthusiastic about the production and is thoroughly enjoying the rehearsals. 'We all love our producer', she said, 'and I am sure it's going to be a super show'. This will be the second time that she and the lead opposite her, Mr L Folley, have done 'Die Fledermaus' together. They are both from Benoni and know one another well. After this show they will be appearing in 'Kiss me Kate' together. Mrs Veenemans only began singing seriously 10 years ago when she was 21. She had always thought that she would like to be a singer but never imagined that she could succeed. 'I think I was lucky that I did start so late, as I don't think it's good to tamper with your vocal chords before they are fully developed', she explained. Mrs Veenemans received most of her training on the stage. She started with minor parts and gradually moved to bigger roles. When she first started she was also a domestic science teacher in Benoni, which meant that she taught in the mornings and rehearsed in the afternoons. Now her hands are too full with her singing to enable her to continue teaching as well. Mrs Veenemans's husband is a vice principal in Benoni and they have one seven-year-old daughter. The daughter shares her mother's love of singing especially when it is happy music. ‘My husband doesn't have the same feeling and love for music that I have,’ said Mrs Veenemans, ‘but he is very proud of my singing and always encourages me.’ Mrs Veenemans has several other interests although she does not have the time to pursue them as she'd like. Once a week she goes to yoga and she is very fond of reading. 'I'm also mad on listening to music, but especially operatic and classical,’ she said." Dit was ook een van Leonore se wense om konserte in Holland, België en Engeland te gaan gee, maar weens haar vroeë dood het dit nooit ’n werklikheid geword nie.
Die Natal Mercury se Tim Aitchison skryf in sy resensie onder die opskrif “Fledermaus exhilarates”, oor die opvoering die volgende soos gepubliseer op 13 Mei 1971: "I BELIEVED, after this exhilarating production of 'Die Fledermaus', that Johan Strauss II's genius was the same kind if not quite of the same order as Mozart's; and I was reassured of my conviction that 'production' is almost all-important in opera generally and in South African opera particularly. Above all, the producer, Peter Brenner, from Germany, has made this delicious musical work into a piece of the most delightful theatrical entertainment. This is how an operatic tradition becomes established in a country and this 'Fledermaus' will live on because of the skilled way Mr Brenner has created theatre 'business' to fit the music – or conversely because the music so marvellously fits what is going on on the stage. Tremendously important too, is the happy fact that James Conrad had assembled a cast who contributed to the opera's success not only by singing well but by acting equally well. Leonore Veenemans, elegant and lovely as Rosalinde, sang and acted well indeed. Her production is exceptionally good and her voice, if a trifle hard at the top, rang truly and accurately in a fine evening of stylish, musical, singing and acting... This was one of NAPAC's finest opera productions, placing Natal at a highly competitive level compared to what I have seen in other provinces in this genre. . ."
La Boheme, 1971
Elizabeth Clarke in die Sunday Express van 31 Oktober 1971 skryf die volgende met die opskrif “Boheme deserved acclaim”: "It must be the first time in NAPC's history that an opera season has been completely sold out, with no imported star either. James Conrad's production of 'La Boheme' has deserved its unprecedented acclaim by the Durban public. Musetta's 'Waltz Song' is so well known that it is difficult not to compare it with many recordings. However, Leonore Veenemans gave a good account of this showy peace of music (Musetta's Waltz Song) and in all gave a lively performance."
Die Geheim van Nantes
Leonore was aanvanklik onseker of sy die wêreld van rolprentaktrise wou aanvaar en het die aanbod om in Kavaliers se rolprente op te tree met groot huiwering aangeneem.
Plate en opnames
Leonore tree in 1969 toe tot die ligtemusiekmark met haar eerste twee langspelers, “Goud en Silwer” en “Verre Lande”. In 'n onbekende publikasie skryf Gordon Koch die volgende met die opskrif: “Ster van die week, Leonore Veenemans, ’n ideaal is nooit verwesenlik” oor Leonore se begin as opnamekunstenaar: "Sonder om vooraf 'n afspraak te reël, het sy eendag by ons kantoor opgedaag – hierdie wonderlike meisie met die lagplooitjies om die mond en die helder blink oë. Leonore Veenemans: 'Kan ons asseblief met iemand in verband met plate opnames gesels – verkieslik operaplate? Ek en ons verkoopsbestuurder, Roy Evans, het hulle binnegenooi, tee bestel … en binne vyf minute het ons … 'n vriendskap begin wat een van die mooiste, maar ook een van die seerste van my musiekloopbaan is.' So gesels mnr. Albie Venter, besturende direkteur van EMI-Brigadiers, oor die dag toe hy met Leonore Veenemans kennis gemaak het. 'Om 'n plaat met Leonore die lig te laat sien, was altyd 'n belewenis', sê mnr. Venter. 'Weke vooruit het ons die nommers beplan, gestry en baklei omdat ek koppig was en nooit wou toegee tot haar begeerte om 'n operaplaat te maak nie. Later, het ek steeds beloof, sal ons so maak, sing nou eers liedjies wat vir my en die breë publiek mooi sal wees."
In 1964 vra Xander Haagen haar om deel te neem aan die opnames van sy musiekblyspel “Haai-Polfaai en Tierlantyn”. Met hierdie opnames sing sy onder haar getroude van, Brewis. In 'n resensie met die opskrif “Nuwe plate: Satiriese musiekblyspel van beroepsgehalte” staan onder meer die volgende: "Vir die eerste keer is 'n musiekblyspel van beroepsgehalte in Suid-Afrika geskep. Die musiek getuig van musikale intelligensie en die teks van diepe insig, nie alleen van kunstenaars nie, maar ook van die internasionale politiek. Die deelnemers is deurgaans uitstekend. Wie kan byvoorbeeld die nommer “Teater is nou Smarter” beter sing as die veteraan aktrise Mathilde Hanekom? Wat die sang betref is Leonore Brewis [Veenemans], Barbara Veenemans en Nicola Cencherle die sterre. Mej. Brewis [Veenemans] sou 'n uitstekende Anna [Hanna] in die Vrolike Weduwee gewees het. Barbara Veenemans is 'n voortreflike soubrette en Nicola Cencherle kan in 'n goeie operasanger ontwikkel … Die musiek van Haai-Polfaai en Tierlantyn kan beslis as grondslag van 'n musiekfilm dien."
In die boek “Musieksterre van Gister”, saamgestel deur Danie C Pretorius, is die volgende oor Leonore se loopbaan as ligte musiek sangeres geskryf:
Sy het haar private en beroepslewe die hoogste standaarde van perfeksie en moraliteit vir haar gestel, en het 'n sprankelende en opbeurende persoonlikheid gehad. Met haar onuitputlike lewensvreugde het sy almal rondom haar aangeraak en op hul gemak laat voel.
Albie Venter, wat haar ontdek het, het besef dat Leonore op die gebied van die ligte Afrikaanse lied 'n groot leemte kon vul, en het derhalwe van die begin af sy vertroue in haar gestel. Albie, wat altyd 'n oor vir treffer materiaal gehad het, het besef dat hy met 'n rare talent te doen het, en het haar sangloopbaan van die begin af doelmatig bemark en op koers gekry. Hy het die produksie van haar eerste twee langspelers, "Goud en Silwer" en "Verre Lande", wat albei in 1969 opgeneem is, self behartig. Op "Goud en Silwer" het sy gevestigde gunstelinge soos die "Goud en Silwer-wals" van Léhar, "Kleine Nagtegaal', 'Groen is die heide" (Grün ist die Heide), en Rollo Scott se "Liefling kom wals saam met my" gesing, asook 'n hele paar Engelse liedjies soos 'I Talk to the Trees', 'With a Song in my Heart", "I'll Walk Alone" en Ivor Novello se "I Can Give You The Starlight".
Maar dit was veral haar album “Verre Lande” met die Lugmag se Mannekoor, wat die Suid-Afrikaanse musiekpubliek in beroering gehad het. Haar betowerende stem het op dié onoortreflike album benewens “Liefste Madelein” en die titellied, gekomponeer deur Nico Carstens, juweeltjies opgelewer soos “Die Woudprinses”, “My Land”, “My Soetlief”, “Ek kan nie trou bly nie”, “Een enkel roos” en “Liefde regdeur die hele jaar”.
Die bekende radiopersoonlikheid Daniël Kirstein, wat onder die skuilnaam Chris Steyn talle Afrikaanse trefferliedjies geskryf het, het vir die lirieke van "Liefste Madelein" gesorg. Drie verdere suksesvolle langspelers is daarna vrygestel, naamlik “Leonore”, “Bly by My” en “Haar Mooiste Lied”. Haar laaste opname was “Stille Nag” wat op 'n Kersplaat uitgereik is. Ná haar dood is talle gedenkalbums uitgereik, maar dit is haar onsterflike opname van “Liefste Madelein” wat sal voortleef tot in lengte van dae.
Opnames vir die SAUK
Leonore het talle opnames vir die SAUK gemaak wat oor die radio uitgesaai is. Die meeste van die opnames is saam met die SAUK-simfonieorkes gemaak waar sy vele opera- en operettearias en kunsliedere opgeneem het. Van die dirigente met wie sy saamgewerk het, was Anton Hartman en Edgar Cree. Die aria “One fine Day” uit Puccini se opera “Madama Butterfly” asook die “Willow Song” saam met die “Ave Maria” uit Verdi se opera “Otello” is hoogtepunte waar Leonore se ware operastem ten volle waardeer kan word.
Die verwagte operaplaat het nooit die lig gesien nie en dit is jammer dat die publiek nooit die voorreg gehad het om Leonore as operaster te leer ken nie. Die webtuiste oor die Veenemans-sangers skryf: “Met die uitsondering kan 'n mens noem dat “Liefste Madelein” haar grootste ligtemusiektreffer was en dat sy oornag sterstatus daarmee verwerf het. Tot vandag toe onthou die Suid-Afrikaanse publiek haar as ons ‘Liefste Madelein’. Sy het altesaam 13 ligte musiek langspeelplate uitgegee. Vir haar bydrae tot Afrikaanse ligte musiek ontvang sy in 1969 'n Sarie-toekenning as Suid-Afrika se mees belowendste ligtemusieksangeres.
Haar laaste optrede
Op die aand van Donderdag 16 Februarie 1973 sing Leonore in die laaste opvoering van KRUIK se Vrolike Weduwee-speelvak in Kaapstad. Die volgende dag, Vrydag 17 Februarie 1973 sterf Leonore, een dag na haar 38ste verjaarsdag, in 'n motorongeluk op die N1 naby Prins Albert in die Karoo op pad terug na Pretoria.
Onderhoud
Jeanette: Maar eintlik ken ons jou as 'n vertolker van tradisionele liedjies op plate, nou maak ons kennis met jou as 'n operette-sangeres. Sing jy ook ernstiger musiek, opera miskien?
Leonore: Ja ek is bevrees, eintlik is opera my geliefkoosde vorm van sang. As ek natuurlik kon verkies sou ek net opera gesing het.
Leonore: Ek is natuurlik baie lief vir Madame Butterfly. Ek gaan nou volgende jaar in Natal Mimi in La Boheme sing.
Jeanette: Vir NARUK?
Leonore: Ja, ek doen ook Michaela in die Transvaal in Augustus, dis nou uit Carmen. Ek sien baie uit daarna. Hierdie jaar doen ek eintlik meer operawerk as wat ek enigiets anders doen.
Jeanette: En jy geniet dit?
Leonore: Vreeslik.
Leonore: Natuurlik! Nee 'n mens moet eintlik 'n liefde daarvoor hê, anders weet ek nie hoe jy kan sing as jy nie daarvoor lief is nie.
Jeanette: Sekerlik nie. Jy het netnou van toer gepraat. Is dit nie vermoeiend en veeleisend om so te gaan toer nie?
Leonore: Ja, dit hang natuurlik af. Ons is op die oomblik besig met 'n baie moeilike toer in die Transvaal. Die program se naam is Encore. Nou eintlik is dit grepe uit musiekblyspele; ons het vier blyspele wat ons aanbied. Met die eerste een begin ons met Annie get Your Gun, die tweede een is die Vrolike Weduwee, juis ons doen dit in Afrikaans, en dan Kiss Me Kate en ons sluit af met My Fair Lady. En dis net twee sangers, nou moet jy weet ons werk ons byna dood.
Jeanette: Dis 'n vol program in 'n aand, nê?
Leonore: Ja, daar is partykeer tot so 17-keer wat 'n mens moet vinnig aantrek. Dan hardloop jy die gang af na die kleedkamer toe en dan sien jy net kledingstukke waai en dan spring jy in die volgende kostuum in, dan is jy weer terug.
Jeanette: So julle tree gekostumeerd op?
Leonore: Ja
Jeanette: Vir elke blyspel?
Leonore: Ons het sulke basiese soort dekorstelle ook op die verhoog, met beligting, dis baie interessant eintlik.
Leonore: Ja, mens het natuurlik partykeer sekere petaljes wat jou oorkom.
Jeanette: Vertel vir ons daarvan?
Leonore: Ons was 'n rukkie gelede op die platteland daar in die Transvaal êrens. Dis nou 'n bietjie moeilik om te toer met ligte musiek soos tydens Pinkster. Die mense gaan eers biduur toe en dan kom hulle daarna konsert toe. Ons was een aand op 'n dorp gewees en die mense het almal van die kerk gekom en hier kom ons toe met Annie Get Your Gun aan. Daar is 'n plek waar hulle met 'n rewolwer agter (die verhoog) twee skote afskiet. Dan wys ek die geweer in die gehoor in, sien, en ek mik toe tydens die aand, en ongelukkig sit die dominee toe in die voorste ry en ek mik reg vir die dominee en toe ek die skote afskiet, skree hy net 'O gaats!' die hele gehoor het natuurlik uitgebars van die lag.
Jeanette: Toe skep dit 'n lekker atmosfeer. Ons het begin met Liefste Madelein, sal ons nie eindig met een van jou opera-arias nie, Leonore?
Leonore: Graag.
Jeanette: Watter een?
Leonore: Ons het nou die aand 'n konsert gehad in die Nico Malan, 'n middernagkonsert.
Jeanette: Ja, ja en daarin het jy …?
Leonore: Dit was 'n groot sukses gewees. Ek het Die Een Skone Dag van Madame Butterfly gesing. Die aand het hulle 'n opname gemaak. Ek sou graag dat ons dit speel …
Grootste treffers
In die boek “Musieksterre van Gister”, saamgestel deur Danie C Pretorius, lys hy Leonore grootste ligtemusiektreffers as volg:
Twee versamel-CD's het reeds van haar verskyn: "Ons eie nagtegaal" en "Jare van Liefde". Die snitte op "Ons eie nagtegaal" is:
Die snitte op "Jare van Liefde" is:
Hohenheim, Parktown
duimnael|regs|200px|Portret van [[Florence Phillips, olie op doek, deur Antonio Mancini (1852–1930). In besit van die Johannesburgse Kunsmuseum. Sy en haar man, Lionel Phillips, was die eerste bewoners van Hohenheim.]]
Hohenheim was die eerste herehuis wat opgerig is nadat besluit is om Johannesburg se stadsgebied noordwaarts uit te brei en die voorstad Parktown te stig.
Sowat vyf jaar ná die aankoms in Johannesburg uit Kimberley van die egpaar sir Lionel en lady Florence Phillips het hulle die huis Hohenheim op die perseel van die huidige Charlotte Maxeke-hospitaal (vroeër die Johannesburgse Algemene Hospitaal) betrek, die eerste herewoning in Parktown. Frank Emley het dit in 1892 ontwerp (waarskynlik in opdrag van en met die insette van lady Florence) en twee jaar later is dit voltooi. Florence het Parktown se ontwikkeling voorgestel weens die lugbesoedeling in suidelike stadsdele waar mynbedrywighede 'n stofprobleem veroorsaak het.
Andy Kaufman
Andy Kaufman (17 Januarie 1949 – 16 Mei 1984) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In God We Trust (or Gimme That Prime Time Religion) (1980), Heartbeeps (1981), en Man on the Moon (1999), en in die televisiereeks Taxi (1978).
Lévis
Lévis (amptelik Ville de Lévis) is 'n stad in die ooste van die Kanadese provinsie Quebec met 'n oppervlakte van 443,65 vierkante kilometer en 'n bevolking van 130 006 mense (2008). Die stad het in sy huidige vorm eers op 1 Januarie 2002 ontstaan toe tien stede en dorpe (waaronder die historiese stad Lévis wat in 1861 gestig is) saamgesmelt het.
Lévis is aan die suidoewer van die Sint-Laurensrivier, teenoor die provinsiale hoofstad Quebecstad en tussen Beaumont en Saint-Antoine-de-Tilly geleë. 'n Veerboot verbind die historiese stadskerne van Ou-Quebecstad (Vieux-Québec) en Ou-Lévis (Vieux-Lévis) met mekaar, terwyl twee brûe, Quebec-brug en Pierre-Laporte-brug, die westelike stadsdele van Lévis met Quebecstad verbind.
Lévis is ook die naam van die gewestelike distriksmunisipaliteit (Frans: Municipalité régionale de comté) in die administratiewe gewes Chaudière-Appalaches en sensusafdeling van die provinsie Quebec wat met die stadsgebied van Lévis ooreenkom. Lévis fungeer as administratiewe sentrum van die gewestelike distriksmunisipaliteit.
Lévis is die beduidendste nywerheidsentrum in die gewes Chaudière-Appalaches. Die grootste olieraffinadery van Oos-Kanada, Ultramar, is in die stadsdeel Saint-Romuald geleë. Die skeepswerf Davie Québec Inc. en die koeldrankvervaardiger Frito-Lay Canada, 'n dogtermaatskappy van PepsiCo, het hulle hoofkwartiere in die ooste van Lévis. Die Mouvement des caisses Desjardins, wat in 1900 deur Alphonse Desjardins in Lévis gestig is, is die grootste vereniging van koöperatiewe banke in Noord-Amerika en een van die beduidendste werkgewers in die metropolitaanse gebied van Quebecstad. Vir sy ekonomiese ontwikkeling is Lévis in 2005 as die "Stad van die jaar" aangewys.
Wilhelm Friedemann Bach
Wilhelm Friedemann Bach (22 November 1710 – 1 Julie 1784) was 'n Duitse komponis. Hy was die tweede kind en oudste seun van Johann Sebastian Bach.
Huntington se siekte
Huntington se siekte is ook bekend as Huntington se chorea of chorea major, word veroorsaak deur 'n dominante genetiese mutasie wat neurodegeneratiewe siektes veroorsaak.
Geskiedenis en navorsing
Die eerste waarskynlike beskrywing van die siekte was in 1841 deur Charles Oscar Waters. Die toestand is in 1872 deur dokter George Huntington verder beskryf, na wie dit genoem word.
Simptome
Verstandelike vermoëns verval gewoonlik in demensie. Die spesifieke simptome wissel ietwat tussen mense. Simptome begin gewoonlik tussen 30 en 50 jaar, maar kan op enige ouderdom begin. Die siekte kan vroeër in elke opeenvolgende generasie ontwikkel. Ongeveer agt persent van die gevalle begin voor die ouderdom van 20 jaar en is gewoonlik teenwoordig met simptome wat soortgelyk is aan Parkinson siekte. Mense met Huntington se siekte het onderskat dikwels die mate van hul probleme.
Oorsaak
Huntington se siekte word tipies van 'n persoon se ouers geërf, alhoewel tot 10% van gevalle weens 'n nuwe mutasie kan wees. Die siekte word veroorsaak deur 'n outosomale dominante mutasie in een van die twee kopieë van 'n genaamde gene Huntingtin. Die Huntingtin gene verskaf die genetiese inligting vir 'n proteïen wat ook genoem word "huntingtin". 'n Kind van 'n geaffekteerde persoon gewoonlik 'n 50% kans het om die siekte te kry. Die waarskynlikheid is seks onafhanklik.
Toetse vir die siekte kan enigetyd gedoen word, ongeag of simptome teenwoordig is of nie. Die toetse kan al gedoen word in die baarmoeder en bring verskeie etiese debatte aan: die ouderdom waarop 'n individu volwasse genoeg is om toets te kies; of ouers die reg het om hul kinders te toets; en die bestuur van vertroulikheid en bekendmaking van toetsuitslae.
Behandeling, epidemiologie en prognose
Daar is geen genesing nie. Voltydse sorg word benodig in die latere stadiums van die siekte. Behandelings kan sommige simptome verlig en in sommige lewensgehalte verbeter. Dit raak ongeveer 4 tot 15 in 100,000 mense van Europese afkoms. Dit is skaars onder Japanese, terwyl die voorkoms in Afrika onbekend is. 'n Persoonlik is gewoonlik oorlde vyftien tot twintig jaar vanaf wanneer die siekte die eerste keer opgespoor is.
Nguyễn Văn Thiệu
Nguyễn Văn Thiệu ( Viëtnamees: [ŋʷǐənˀ vān tʰîəwˀ] (luister); 5 April 1923 - 29 September 2001), in Engels bekend as Nguyen Van Thieu, was die president van Suid-Viëtnam van 1967 tot 1975. Hy was 'n generaal in die Weermag van die Republiek van Viëtnam (ARVN), word in 1965 hoof van 'n militêre junta, en daarna president nadat hy 'n geskeduleerde verkiesing in 1967 gewen het. Hy het 'n heerskappy oor Suid-Viëtnam gevestig totdat hy bedank het en die land 'n enkele dae voor die val van Saigon en die uiteindelike Noord-Viëtnamese oorwinning.
Yo-Yo Ma
Yo-Yo Ma (tradisionele Chinees: 馬友友; vereenvoudigde Chinees: 马友友; pinyin: Mǎ Yǒuyǒu) (gebore 7 Oktober 1955) is 'n Chinese virtuose tjellis wat in Frankryk gebore is en as die beste in die wêreld beskou word.
Kinderlewe
duimnael|200px|links|Ma en Condoleezza Rice na hul uitvoering van 'n duet Ma was 'n wonderkind en het op Amerikaanse televisie verskyn in 'n konsert wat deur Leonard Bernstein gedirigeer is, toe hy slegs agt jaar oud was. Hy is by die Juilliard-skool ingeskryf en het 'n semester by Columbia-universiteit studeer waarna hy na Harvard-universiteit verskuif het. Hy het begin twyfel of hy 'n loopbaan in musiek wil volg totdat 'n uitvoering van Pablo Casals hom in die 1970's geïnspireer het.
Hy het egter teen daardie tyd alreeds baie roem verwerf en reeds met die wêreld se beste orkeste opgetree. Sy opnames en uitvoerings van Johann Sebastian Bach se suites vir onbegeleide tjello is veral beroemd. Hy het ook 'n sterk voorliefde vir kamermusiek en kan gereeld in konserte saam met sy ou Juilliard-vriend Emanuel Ax gesien word.
Loopbaan
Ma is getroud met Jill Hornor, 'n violis, in 1978. Hulle het twee kinders, Nicholas (24) en Emily (21). Ma se ouer suster, Yeou-Cheng Ma (Tradisionele Chinees: 馬友乘; Vereenvoudigde Chinees: 马友乘; pinjin: Mǎ Yǒuchéng), is ook in Parys gebore. Sy is 'n violis en is getroud met Michael Dadap, 'n kitaarspeler uit New York. Saam bestuur hulle die Children's Orchestra Society (COS) in New York.
Ma werk tans met sy eie Silk Road Ensemble, 'n projek wat poog om musikante van verskillende lande saam te snoer, wat histories deur die Sy-roete verbind is.
Sy instrument van keuse is die tjello, "Petunia", wat deur David Montagnana in 1733 in Venisië gemaak is. Hy het die tjello een maal per ongeluk in 'n taxi in New York vergeet. Een van sy ander tjellos, die "Davidov Stradivarius", is voorheen deur Jacqueline du Pré bespeel en is aan hom gegee na haar dood. Du Pré het voorheen haar frustrasie oor die tjello se onvoorspelbaarheid uitgelaat. Ma skryf dit toe aan die feit dat die tjello nie goed reageer op Du Pré se passievolle speelstyl nie. Volgens hom moet die tjello gestreel word. Die tjello is onlangs as 'n baroktjello opgestel aangesien Ma dit uitsluitlik vir Barokmusiek gebruik.
Speelstyl
Daar word na Yo-Yo Ma verwys as die 'omnivoor'-tjellis omdat hy oor 'n baie meer uitgebreide repertorium as die alledaagse klassieke musikant beskik. Sy repertorium sluit onder andere Barokmusiek op barokinstrumente, Amerikaanse bluegrassmusiek, tradisionele Chinese melodieë (die klankbaan van die film, Crouching Tiger Hidden Dragon ingesluit), die Argentynse Tango's van Astor Piazzolla, Brasiliaanse musiek, Phillip Glass se minimalistiese musiek vir Naqoyqatsi, asook verskeie klassieke musiekopnames in. Sy laaste cd is die klankbaan van Memoirs of a Geisha wat in 2006 uitgereik is.
Optredes
Ma het al in 'n episode van die kinderanimasiereeks, Arthur, asook The West Wing, Sesame Street en Mr. Rogers' Neighborhood, verskyn.
Mnr. Kofi Annan, sekretarisgeneraal van die Verenigde Nasies het in Januarie 2006 aangekondig dat Ma 'n nuwe rol as VN-ambassadeur sal aanneem.
Toekennings en erkennings
Grammy-toekenning vir Beste Kamermusiekuitvoering:
Grammy Toekenning vir Beste Instrumentale Solo-optredes saam met orkes:
Grammy-toekenning vir Beste Instrumentale Optrede sonder Orkes:
Grammy-toekenning vir Beste Uitvoering van 'n Klassieke Kontemporêre Komposisie:
Grammy-toekenning vir Beste Klassieke Album:
Grammy-toekenning vir Beste Klassieke 'Crossover'-album:
Ander:
Op 31 Mei 2005, het Princeton-universiteit 'n eredoktorsgraad aan Ma toegeken.
Haggis
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Haggis
Tipe gereg
Vleispoeding
Hoofbestanddele
Hart, lewer, long en pens van 'n skaap (of worsderm); uie, hawermeel, niervet, speserye
Haggis is 'n tradisionele geurige Skotse vleisgereg bestaande uit die fyngemaalde harslag van 'n skaap (hart, lewer en long), met uie, hawermeel, niervet, speserye, sout en peper as smaakmiddels. Die hawermeel gee aan Haggis 'n ietwat swaarder tekstuur as wors.
Die vleisvulsel word met vleissop vermeng, in 'n skaappens geplaas, toegevou en sowat drie ure lank gekook. Industrieel vervaardigde haggis, soos dit in supermarkte aangebied word, word eerder in 'n worsderm as 'n skaappens berei.
Die Engelse 2001-uitgawe van Larousse Gastronomique gee 'n treffende beskrywing van die gereg: "Alhoewel sy beskrywing nie sommer aantreklik klink nie, het Haggis 'n uitstekende neutagtige tekstuur met 'n lekker geurige smaak."
Danksy die gedig Address to a Haggis, wat deur Robert Burns, Skotland se nasionale digter, in 1787 geskryf is, word Haggis as die nasionale gereg van Skotland beskou. Dit word tradisioneel met neeps and tarties (Skots: raap en aartappels) bedien, waarby die groente gekook en apart van mekaar fyngestamp word, en 'n wee dram ('n sopie Skotse whisky), veral as die hoofgereg van 'n sogenaamde Burns-aandete.
Katy Perry
Katheryn Elizabeth Hudson (gebore 25 Oktober 1984), beter bekend onder haar verhoognaam Katy Perry, is 'n Amerikaanse sangeres-liedjieskryfster en musikant. Perry het in 2007 roem verwerf met haar internettreffer "Ur So Gay" en het verdere aansien behaal met haar deurbraakenkelsnit "I Kissed A Girl" (2008).
Hudson is in Santa Barbara, Kalifornië gebore en is deur Christen-pastoorouers grootgemaak. Sy het slegs na Christelik-evangeliese musiek geluister terwyl sy grootgeword het. Ná haar eerste jaar van hoërskool het sy begin om 'n musiekloopbaan te volg. Sy het 'n selfgetitelde evangeliealbum in 2001 as Katy Hudson vrygestel. Nadat sy 'n platekontrak met Capitol Music Group in 2007 onderteken het, het sy die verhoognaam Katy Perry aangeneem en het sy haar eerste hoofstroomalbum, One of the boys, vrygestel.
Louis Kraal
Louis Steenkamp (1896–1978) was ’n politikus, geskiedkundige en dramaturg, wat sy drama onder die naam Louis Kraal laat publiseer.
Lewe en werk
Louis Stefanus Steenkamp, wat sy drama onder die naam Louis Kraal skryf, was op 21 Mei 1896 in die distrik Burgersdorp gebore as kind van welbekende boere in die distrik. Sy skoolopleiding ontvang hy aan Paarl Boys High School en hy studeer dan verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy hoofvak Geskiedenis is. Hier is hy baie bedrywig in die studentelewe en dien op verskeie liggame. So is hy lid van die studenteraad en minister van die studenteparlement. As lid van die debatsvereniging is hy toneeldirekteur en hoof van ’n komitee wat teateropvoerings organiseer en in 1930 is hy lid van die Suid-Afrikaanse Studentespan na Engeland om deel te neem aan ’n debatskompetisie. Hy behaal die B.A.-graad, B.Ed.-graad, M.Ed.-graad en D.Ed.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch. Die titel van sy verhandeling is “Onderwys vir blankes in Natal 1824–1940: ’n populêr-wetenskaplike verhandeling”, wat in 1941 gepubliseer word. In 1931 trou hy met Blanche Olga Botton van Rhodesië, wie se ouers oorspronklik van Skotland is. Sy is op 2 Mei 1905 gebore en op 14 Desember 1965 oorlede. Na universiteit gee hy lank onderwys op Ladysmith en is baie bedrywig in Natalse sportkringe, waar hy voorsitter is van die Noordelike Distrikte se Rugby-unie. Verder is hy lid van die bestaansveiligheidsraad en beywer hom vir die bevordering van rasse-samewerking in Suid-Afrika. In 1943 word hy as Verenigde Party verteenwoordiger verkies as lid van die Volksraad vir Vryheid en hy verslaan in die proses die Nasionale Party-verteenwoordiger, die latere goewerneur-generaal dr. E.G. Jansen. In die verkiesing van 1948 word hy egter deur die Afrikanerparty-kandidaat verslaan, maar in 1949 word hy onbestrede verkies as Volksraadslid vir Drakensberg. In September 1955 verower hy die Hillbrow-setel in ’n tussenverkiesing. Hy dien op verskeie rade en kommissies, onder andere die Saamwerkunie (waar hy sewe jaar lank sekretaris is), die Burgergrafte-kommissie, die Historiese Monumente-kommissie en is voorsitter van die Historiese Kommissie van die Saamwerk-Unie. Vir ’n tydperk is hy ook ’n senator. Hy is op 18 Julie 1978 oorlede.
Skryfwerk
Sy drama “Noodlotsweë” is ’n tragedie in vier bedrywe. As historikus stel hy saam met A.G. du Toit “Die Bloedrivierse Eeufeesgedenkboek” saam en begin saam met H.J. van der Berg en V.C. Adams die Thembani Collection Trust, wat in die Mtonjaneni Museum tussen Melmoth en Ulundi historiese artefakte rondom die geskiedenis van die inheemse volke in Natal bewaar. Saam met G.S. Nienaber is hy verantwoordelik vir publikasie van “Die dagboek van Anna Steenkamp en fragmentjies oor die Groot Trek” en sy proefskrif word in 1941 gepubliseer as “Onderwys vir blankes in Natal 1824–1940: ’n Populêr-wetenskaplike verhandeling”. Verskeie van sy artikels oor die geskiedenis verskyn in Suid-Afrikaanse tydskrifte.
Eerbewyse
’n Goue medalje word deur die Historiese Monumentekommissie aan hom toegeken vir sy geskiedkundige navorsing en hy is by die ontvangs daarvan slegs een van vier mense wat op soortgelyke wyse vereer is.
Sanna Marin
Sanna Mirella Marin (gebore 16 November 1985) is 'n Finse politikus wat sedert 10 Desember 2019 as Finland se Eerste minister dien. Sy is 'n lid van die Sosiale Demokrate van Finland, en is sedert 2015 'n lid van die Parlement van Finland. Sy was van 6 Junie 2019 tot 10 Desember 2019 die Finse minister van vervoer en kommunikasie gewees. Sy is tans die wêreld se jongste dienende staatshoof.
Nadat Antti Rinne as eerste minister bedank het, het die Sosiale Demokrate op 8 Desember 2019 vir Marin as hul nuwe kandidaat vir eerste minister aangewys. Sy het by bevestiging deur die parlement op 34-jarige ouderdom beide die jongste dienende eerste minister in die geskiedenis geword en Finland se jongste eerste minister. Sy is ook die derde vroulike eerste minster van haar land, na Anneli Jäätteenmäki en Mari Kiviniemi.
Loopbaan
Marin het in 2004 aan Pirkkala Hoërskool op die ouderdom van 19 gematrikuleer. Sy het in 2017 'n meestersgraad in Administratiewe Wetenskappe aan die Universiteit van Tampere verwerf.
Marin het in 2006 by die Sosiaal-Demokratiese Jeugbeweging aangesluit, en van 2010 tot 2012 as die organisasie se eerste vise-president gedien.
Marin was 'n kandidaat tydens die Finse munisipale verkiesings van 2008 maar is nie verkies nie. Sy het van 2012 af aktief by politiek betrokke geraak. Tydens die Finse munisipale verkiesings van 2012 is sy op 27-jarige ouderdom verkies tot die stadsraad van Tampere, welke 'n deurbraak in haar politieke loopbaan was. Sy was vanaf 2013 tot 2017 die voorsitter van die stadsraad. Tydens die Finse munisipale verkiesings van 2017 was sy weer tot die stadsraad verkies. Sy is ook 'n lid van die Vergadering van die raad van die Tampere-streek. Sy was ook vanaf 2013 tot 2016 'n lid van die Pirkanmaa-streeksraad.
Marin was in 2014 tot adjunk-voorsitter van die Sosiale Demokrate verkies. Tydens die 2015 Finse parlementêre verkiesing was sy op 30-jarige ouderdom as lid van die parlement van Finland verkies as LP van die Pirkanmaa kiesafdeling of - distrik. Sy is vier jaar later weer verkies tydens die 2019 Finse parlementêre verkiesing. Sy het op 6 Junie 2019 die Finse minister van vervoer en kommunikasies geword.
In Desember 2019 is sy deur die Sosiale Demokrate genomineer om Antti Rinne as eerste minister van Finland op te volg. Rinne is wyd gekritiseer oor die wyse waarop hy 'n staking van die posdienste hanteer het; maar sou tot ten minste Junie 2020; wanneer 'n partykonvensie gehou word; die formele leier van die Sosiale Demokrate bly. Sy is met 'n meerderheidstem bo haar teenstander, Antti Lindtman, verkies. Daar is wyd gerapporteer dat Sanna Marin aan die hoof van die regering sal staan, wat gevorm is deur 'n koalisie van vyf partye waarin 12 uit 18 ministers in die kabinet vroue sal wees.
Marin en die Sosiale-Demokrate is tydens Finland se algemene verkiesing wat op 2 April 2023 plaasgevind het verslaan. Die SDP sal na verwagting 43 van die 200 parlementêre setels wen – drie meer as in die vorige verkiesing, maar net genoeg vir derde plek. Die SDP se vennote wat deel vorm van die sentrum-linkse koalisie het almal swakker gevaar as tydens 2019 se algemene verkiesing.
Die sentrum-regse Nasionale Koalisieparty (NKP), gelei deur die 53-jarige Petteri Orpo, het die stem met 'n geprojekteerde 48 setels gewen. Die NKP het in 2019 derde geëindig, maar sal nou die eerste poging gegun word om 'n nuwe regering te vorm. Die anti-immigrasie, nasionalistiese Finne-party het sy posisie as die tweede grootste groep in die parlement behou, nadat hulle na raming 46 setels gewen het, teenoor 37 in 2019.
Ontleders meen Marin se regering het steun verloor, ten spyte van haar persoonlike gewildheid, deur die nasionale skuld te laat ophoop. Die nasionale skuld het 70% van die Bruto Binnelandse Produk (BBP) verbygesteek sedert Marin aangestel is. Die skuldkwessie is volgens ontleders deur ongeveer een vyfde van die kiesers in meningspeilings as die belangrikste kwessie aangewys.
Robberg-skiereiland
Robberg-skiereiland is 'n skiereiland sowat 8km vanaf Plettenbergbaai. Die hele skiereiland is 'n natuurreservaat. Daar is verskeie staproets op die skiereiland. Fynbos bedek die hele skiereiland. Die skaars blouduiker kom ook op die eiland voor. Hengel word toegelaat in die natuurreservaat mits oor die nodige permitte bekik word. Daar is ook oornag geriewe op Robberg. Die hoogste punt is 148.5 m bo seevlak. Walvisse, seeleeu's en dolfyne word ook besigtig vanaf Robberg. Verskeie voël spesies kom op Robberg voor. Die Cape Seal-vuurtoring is op die verste punt van die skiereiland.
Republiek Venesië
Die Republiek Venesië was die magtigste van alle seerepublieke of Repubbliche Marinare wat op die Italiaanse skiereiland bestaan het. Die republiek het van 'n beskeie begin as 'n klein groep van nedersettings in die Venesiaanse strandmeer in die 7de eeu gegroei tot Europa se voorste ekonomiese en handelsmoondheid wat op 'n verskeidenheid monopolies en 'n sterk militêre vloot kon steun - 'n status wat Venesiane enkele eeue lank, vanaf die Middeleeue tot die Renaissance-tydperk, sou handhaaf. Danksy sy ekonomiese welvaart het die Republiek Venesië ook tot 'n eersterangse Europese sentrum van kuns en musiek ontwikkel. Weens die unieke kombinasie van seemag en grootmoondheidstatus met dié van 'n Renaissance-kunsstad is vergelykings getref met antieke Athene wat aan Venesië die bynaam "Athene van die Renaissance" besorg het. As strandmeerstad was Venesië, wat in sy boukuns Bisantynse, Oosterse, Gotiese, Renaissance- en klassieke invloede verenig het, 'n kunswerk in eie reg wat in die Middeleeue die bewondering van besoekers uitgelok het. Die aantreklikheid van sy ligging is op politieke gebied weerspieël deur 'n wyse regering in hande van sy adelsklas en 'n gesofistikeerde en hoogs ontwikkelde diplomatieke diens wat ekonomiese welvaart en politieke onafhanklikheid verseker het. In die digbevolkte stadskwartiere, die sestieri, was die handhawing van orde en dissipline net soos die voortdurende stryd teen water as die magtigste natuurelement, waarmee rekening gehou moes word, die grootste uitdagings wat Venesiane bemeester het. Doeltreffendheid en tegnologiese vooruitgang het die basis geskep vir die bou en onderhoud van 'n hoogs moderne handelsvloot, maar ook oorlogskepe waarmee Venesiaanse belange beskerm kon word - almal vervaardig in die Arsenale, Middeleeuse Europa se gevorderdste en ongeëwenaarde skeepswerf.
Die buitengewone beskermde ligging temidde van 'n strandmeer is weerspieël in die Venesiaanse adellike tradisie van vryheid en ongebondeheid. Geen stadsmure, versterkings, paleisgardes of militêre paradepleine is hier benodig nie - in 'n nedersetting wat deur Middeleeuse kroniekskrywers as die vryste van alle vrye Italiaanse stede beskryf is. Sy ekonomiese rol as handelspilpunt, wat die Bisantynse ooste met die Gotiese weste, die pouslike Romaanse suide met die Protestantse Germaanse noorde en Europa met die Mediterreense wêreld verbind het, was steeds ook verbonde met die uitruil van inligting en gedagtes sodat Venesië gaandeweg ook tot die intellektuele sentrum van Europa ontwikkel het. Hier was in die vroeë 16de eeu immers ook die wêreld se grootste uitgewerybedryf gesetel, terwyl studente uit die hele Europa aangetrokke gevoel het tot die Universiteit van Padua, geleë in die terra ferma, Venesië se vastelandse besittings in Noord-Italië.
En al het Venesië sy Rooms-Katolieke identiteit steeds gehandhaaf, was die verhoudinge met Rome en die pousdom dikwels oorskadu deur politieke meningsverskille. Die Venesiaanse owerheid se beweerde verdraagsaamheid teenoor nuwe Christelike strominge soos Protestantisme wat danksy die handelsbetrekkinge met die Europese noorde ingang tot die strandmeerstad gevind het, is in Rome met argwaan bejeën. Nadat die Engelse koning Hendrik VIII in 1534 bande met Rome verbreek het, het Engeland 'n alliansie met Italiaanse Protestante gesmee en vanuit sy ambassade in Venesië Protestantse propaganda in Italië begin versprei totdat die diplomatieke sending in Januarie 1557 gesluit is. Uiteindelik is ook in Venesië intellektueles en gelowiges, wat hulle ten gunste van kerkhervorming uitgespreek het en na wie deur die pouslike ambassadeur in Venesië in 1572 as "verborge vyande" van die staat verwys is, aan vervolging blootgestel.
Oorspronklik het die klein nedersettings, wat op eilande in die Venesiaanse strandmeer gevestig is, gedurende die golf van barbaarse invalle in die Noord-Italiese streke van die ontbindende Romeinse Ryk as toevlugsoorde vir vastelandse vlugtelinge gedien. Naas vissery het die southandel 'n belangrike bron van inkomste geword.
Die vestiging van nuwe Atlantiese handelsroetes na die Amerikaanse vastelande en, rondom die Kaap die Goeie Hoop, na Oos-Indië het die onomkeerbare agteruitgang van Venesië as seemoondheid voorspel. Die republiek het vervolgens 'n reeks militêre neerlae gely in sy laaste groot seegevegte teen sy hoofteenstander in die oostelike Middellandse Seegebied, die Ottomaanse Ryk. Uiteindelik is die laaste groot hoofstuk in die geskiedenis van Venesië as onafhanklike stadstaat tydens die woelinge van die Napoleontiese tydperk geskryf.