cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Pinetown
Latere ontwikkelinge
Begin 2013 het die gemeente deeglike herstelwerk aan die kerkgebou laat doen en het hulle tydelik kerk gehou in die saal. In die naweek van 7 tot 9 Junie 2013 is die kerk opnuut in gebruik geneem. Die Vrydagaand het die lidmate na tuisgemaakte rolprente gekyk oor die spit van die eerste sooi en die vordering van die destydse bouwerk.
Rio de Janeiro
Ekonomie
Die bruto geografiese produk van Rio de Janeiro was in 2006 met 128 miljard R$ die tweede grootste van alle Brasiliaanse munisipaliteite na dié van São Paulo. Die stad se sterk en hoogs gediversifiseerde ekonomie verseker dat sy bewoners een van die hoogste per capita-inkomste in die land het en bied 'n groot aantal werkgeleenthede in sektore soos swaar en ligte nywerhede, vervaardiging van verbruikersgoedere, handel, finansiële dienste en ander tersiêre bedrywe.
NG gemeente Pinetown
NG gemeentes in Durban
In 1960 het die Ring van Durban bestaan uit 13 gemeentes met 8 322 belydende lidmate, maar die gemeente Weza-Port Shepstone het later 'n afsonderlike ring geword sodat die 12 oorblywende gemeentes 7 698 belydende lidmate gehad het. In 1985 was daar twee Durbanse ringe, te wete Durban en Durban-Suid. In die gesamentlike getal van 20 gemeentes was daar toe 12 464 belydende lidmate. In 2000 het daar 19 gemeentes oorgebly met 10 241 belydende lidmate, maar die getal gemeentes het teen 2015 afgeneem tot 14 en die belydende lidmate tot 6 600.
Rio de Janeiro
Vervaardigende nywerhede
Om die vestiging van nuwe nywerhede te bevorder, het die stadsregering sekere gebiede aan die stadsrand as industriële distrikte aangewys waar die benodigde infrastruktuur aan beleggers verskaf word en erwe onder spesiale voorwaardes te koop aangebied word. Ru-olie en aardgas, wat in velde langs die noordkus van die deelstaat Rio de Janeiro ontgin word, is 'n bykomende stimulus vir die vestiging van vervaardigende nywerhede in die metropolitaanse gebied van Rio de Janeiro en maak van die stad 'n sterk mededinger in die land.
Finansiële en ander dienste
Vanweë die rol, wat Rio de Janeiro vroeër as nasionale hoofstad gespeel het, het talle groot privaat, nasionale, multinasionale en staatsondernemings hulle hoofkwartiere hier geopen, selfs al is hulle nywerhede in ander nedersettings of deelstate geleë. Baie van hierdie hoofkwartiere – waaronder Petrobras, die nasionale oliemaatskappy, en die Nasionale Ekonomiese en Sosiale Bank, 'n federale beleggingsbank – het in die metropolitaanse gebied van Rio de Janeiro gebly toe die regeringsetel in 1960 na Brasília verskuif is.
Rio de Janeiro is dan ook die tweede belangrikste finansiële sentrum in die land na São Paulo. Die plaaslike sekuriteitemark het intussen – in vergelyking met São Paulo – aan belangrikheid ingeboet, maar speel nog steeds 'n beduidende rol in die finansiële sektor.
Die plaaslike kleinhandel trek voordeel uit die relatief hoë inkomste van Cariocas. 'n Groot aantal van die belangrikste winkels is in die middestad gekonsentreer, terwyl ander in 'n verskeidenheid handelsbuurte ontstaan het waar winkelsentrums, supermarkte en ander kleinhandelondernemings in 'n groot persentasie van die plaaslike behoeftes voorsien.
Seevervoer
Rio de Janeiro se seehawe, wat naby die middestad geleë is, is die derde grootste in die land volgens die vrag wat hier gehanteer word en diep genoeg vir die grootse houer- en ander skepe. Dit hanteer 'n beduidende persentasie van Brasilië se in- en uitvoere, waaronder ystererts, mangaan, koffie, katoen, vleis, huide en velle. Rio de Janeiro fungeer daarnaas as die logistieke sentrum vir die plaaslike kushandel en baie invoer-uitvoerondernemings is hier gesetel.
Teaters
Die merkwaardige gebou van die Teatro Municipal of Stadsteater van Rio de Janeiro op die plein Praça Floriano in die stadsbuurt Cinelândia, wat onder meer deur die Paryse Operahuis geïnspireer is, is tussen 1905 en 1909 deur die argitek Francisco de Oliveira Passos gebou. Die teater huisves die plaaslike opera en stadsorkes.
Die binneruimtes van die stylvolle teater besit marmer-arkades asook bronsversierings en vitreaus wat uit Europa ingevoer is. Die toneelskerm is deur Eliseu Visconti (1866–1944) beskilder en beeld 75 bekende persoonlikhede uit die kunswêreld uit soos byvoorbeeld Carlos Gomes, Rembrandt van Rijn en Richard Wagner. Die kelderverdieping huisves die kafee Café do Teatro in die Assírio-saal, wat met mosaïeke versier is.
Musea
Rio de Janeiro huisves 'n verskeidenheid bekende musea soos byvoorbeeld die Museu Paço Imperial en die Museu do Indio. Die Museu Chácara do Céu vertoon werke van Pablo Picasso en ander moderne meesters soos Henri Matisse, Amedeo Modigliani en Claude Monet. Die Museu Histórico Nacional is een van min 16de eeuse bouwerke wat bewaar gebly het en behandel die Brasiliaanse geskiedenis. Sy versamelings sluit meubels en ander voorwerpe uit die koloniale tydperk in.
Die Museu da República is suid van die stadsentrum in die stadsbuurt Catete, naby die gelyknamige moltreinstasie, geleë. Ander beduidende musea sluit die Museu Nacional do Brasil in die noorde van Rio de Janeiro en die Museu Nacional de Belas Artes in, wat in 1938 in die stadsentrum geopen is en oor 'n beduidende versameling van inheemse 19de en 20ste eeuse kuns asook werke van Italiaanse en Franse meesters uit die tydperk tussen die 17de en 19de eeu beskik.
Susterstede
• 3
Unie van Ibero-Amerikaanse Hoofstede
Rio de Janeiro is lid van die Unie van Ibero-Amerikaanse Hoofstede van 12 Oktober 1982 wat broederlike verhoudings met die volgende stede vorm:
• 3
Vennootskappe
• 3
Tiberias
Tiberias (Hebreeus: טְבֶרְיָה‬, Twerja, ; Arabies: طبرية‎, Ṭabarijja) is 'n stad in noordelike Israel met 'n bevolking van sowat 41 300. Dit is in ongeveer 20 n.C. gestig en is na die Romeinse keiser Tiberius genoem.
Tiberias is aan die westelike oewer van die Meer van Tiberias en noordwes van Jordanië geleë. Dit is saam met Jerusalem, Hebron en Safed een van die vier heilige stede binne Judaïsme.
Callyspongia folioides
Callyspongia folioides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
Brenock O'Connor
Brenock O'Connor (gebore 9 April 2000) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Young Hunters: The Beast of Bevendean (2015) en The Bromley Boys (2018), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Dickensian (2015).
Tote Du Crow
Tote Du Crow (* 1858, † 12 Desember 1927) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Americano (1916), Betty and the Buccaneers (1917), The Mark of Zorro (1920), en Don Q Son of Zorro (1925).
Diklootmelkbos
Die diklootmelkbos (Euphorbia dregeana) is 'n struik wat tot die genus Euphorbia behoort. Die struik is inheems in die Noord-Kaap en Namibië. Dit is 'n geronde, sukkulente struik wat tot 2m hoog word. Die takke is lank en latvormig en 8 tot 12 mm in deursnee. Dit gee 'n melksap af wanneer dit beskadig word. Die blomhofies kom voor in trosse op die punte, is gelerig en 6 - 8 mm in deursnee.
Die struik kom in Silwerfontein, oos van Springbok voor. Die verspreidingsgebied strek van Lüderitz (Namibië) in die noorde tot Kamieskroon (Suid-Afrika) in die suide.
Austraaleilande
Die Tuha'a Pae, of Austraaleilande (Frans: Îles Australes of Archipel des Australes), is die mees suidelike groep eilande van Frans-Polinesië, ’n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan. Geografies bestaan hulle uit twee aparte argipels, Tupua'i (Îles Tubuaï) in die noordweste en die Basseilande (Îles basses) in die suidooste. Eersgenoemde bestaan uit Îles Maria, Rimatara, Rūrutu, Tupua'i en Ra'ivāvae; en laasgenoemde uit die hoofeiland, Rapa Iti, en die kleiner Marotiri. Die bewoners van die eilande is bekend vir hul weefwerk.
Die Austraaleilande het ’n bevolking van sowat 6 300 op byna 150 km2. Die hoofstad is Tupua'i, maar die grootste stad is Rūrutu met ’n bevolking van 2 322.
Becky G
Becky G (gebore 2 Maart 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hotel Transylvania (2012), Neighbors 2: Sorority Rising (2016), Power Rangers (2017), en Gnome Alone (2017).
Robert Strauss (akteur)
Robert Strauss (8 November 1913 – 20 Februarie 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sailor Beware (1952), Stalag 17 (1953), The Man with the Golden Arm (1955), en The Seven Year Itch (1955).
1617
Die jaar 1617 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 17de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Homestead Park
Homestead Park is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
Hiroshi Ochiai
Hiroshi Ochiai (落合 弘) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Jennifer O'Neill
Jennifer O'Neill (gebore 20 Februarie 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Rio Lobo (1970), Summer of '42 (1971), A Force of One (1979), en Scanners (1981).
Hillside Strangler
Die Hillside Strangler, later die Hillside Stranglers, is die media se bynaam vir ’n Amerikaanse reeksmoordenaar (later twee) wat tussen Oktober 1977 en Februarie 1978 in Los Angeles bedrywig was. Die bynaam kom van die feit dat baie van die liggame van die slagoffers in die heuwels om groter Los Angeles ontdek is.
Die eerste moorde was op twee sekswerkers wat tussen Oktober en vroeg November 1977 verwurg en nakend in die heuwels noordoos van Los Angeles gelaat is. Dit was eers ná die dood van nog vyf vroue, wat nie sekswerkers was nie en uit middelklaswoonbuurte ontvoer is, dat die moorde die media se aandag getrek en die "moordenaar" die "Hillside Strangler" genoem is.
Die duurste verhoor in die regstelsel van Kalifornië in dié tyd het gevolg. Bianchi en Buono is eindelik skuldig bevind aan die moorde en tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
Agtergrond
Hannan, wat bemoedig is deur Spears se ontsnapping, het kort daarna ook spore gemaak. Sonder ’n inkomste het die twee mans besluit om ander tienermeisies te kry. Hulle het hulle as polisiemanne voorgedoen en eindelik nog ’n jong vrou gekry wat hulle in die eerste twee meisies se slaapkamer laat intrek het. Hulle het van ’n prostituut met die naam Deborah Noble ’n lys gekry van mans wat glo dikwels prostitute besoek. Deborah en haar vriendin Yolanda Washington het die lys in Oktober 1977 by Buono afgelewer.
Moorde
Yolanda het aan Buono genoem dat sy op ’n sekere deel van Sunset Boulevard werk. Toe Bianchi en Buono ontdek Deborah het hulle bedrieg met die lys name, maar haar nie kon opspoor nie, het hulle besluit om hulle woede op Yolanda uit te haal. Haar naakte liggaam is op 17 Oktober 1977 op ’n heuwel in Los Angeles gevind en speurder Frank Salerno is na die toneel ontbied. Daar is vasgestel die liggaam is skoongemaak voordat dit daar gelos is; die dowwe skaafmerke van ’n tou was aan die nek, polse, en enkels sigbaar. Die slagoffer is ook verkrag.
Op 1 November 1977 is die polisie uitgeroep na La Crescenta, ’n woonbuurt noord van Los Angeles se middestad, waar die naakte liggaam van ’n tienermeisie ontdek is. Skaafmerke is aan haar nek, polse en enkels gevind, wat aangedui het dat sy vasgebind en verwurg is. Dit was ook duidelik sy is elders vermoor.
Speurder Salerno het ook ’n klein stukkie ligte dons op haar ooglid gekry wat hy vir forensiese kundiges weggesit het. In ’n lykskouing is bevind sy is verkrag en gesodomiseer. Die meisie, wat beskryf is as klein en sowat 16 jaar oud, is eindelik uitgeken as die 15-jarige Judith Lynn Miller, wat van die huis af weggeloop en soms as ’n prostituut gewerk het.
Judith is op 31 Oktober 1977 laas lewend gesien terwyl sy met ’n man in ’n groot tweekleurige sedan op Sunset Boulevard gesels het. Die moordenaars het vir haar gesê hulle is polisiemanne; hulle het haar geboei, ontvoer en vermoor.
Vyf dae later, op 6 November, is die naakte liggaam van ’n vrou in Glendale, Kalifornië, ontdek. Nes Miller het sy skaafmerke aan haar nek, polse en enkels gehad en tekens getoon dat sy verwurg en wreed verkrag is, maar nie gesodomiseer nie. Sy is uitgeken as die 21-jarige kelnerin Elissa Teresa "Lissa" Kastin, wat laas gesien is toe sy die restaurant verlaat op die aand voor haar liggaam ontdek is.
Kastin was, anders as die vorige twee, nie ’n prostituut of dwelmmisbruiker nie en het nie van die huis af weggeloop nie. Die moordenaars het haar ná werk agtervolg, haar in die straat waar sy woon, afgetrek en gesê hulle is speurders. Hulle het haar geboei en gesê hulle moet haar wegneem om te ondervra.
Iewers vroeg in November 1977 het die twee mans die 24-jarige Catharine Lorre Baker genader met die doel om haar te ontvoer en vermoor. Sy was die dogter van die akteur Peter Lorre – bekend vir sy vertolking van ’n reeksmoordenaar in die rolprent M. Toe hulle egter ’n foto van haar kry waar sy op haar pa se skoot sit, het hulle haar laat gaan. Sy het nie besef wie die twee mans is totdat hulle aangekeer is nie.
Op Sondag 13 November 1977 het twee meisies, Dolores Ann "Dolly" Cepeda (12) en Sonja Marie Johnson (14), op ’n bus huis toe geklim. Die laaste keer dat hulle gesien is, is toe hulle van die bus af klim en twee mans in ’n tweekleurige sedan nader. Hulle liggame is op 20 November 1977 naby ’n vullishoop gekry. Albei is verkrag en verwurg, en hulle liggame het reeds begin ontbind.
Vroeër dieselfde dag het stappers die naakte liggaam van die 20-jarige Kristina Weckler, ’n stil honneursstudent aan ’n ontwerperskollege, op ’n heuwel tussen Glendale en Eagle Rock ontdek. Daar was skaafmerke aan haar nek, polse en enkels, asook kneusplekke aan haar borste en bloed aan haar rektum. Anders as by die eerste drie, was daar twee prikmerke aan haar arm, maar geen teken van die naaldmerke van ’n dwelmverslaafde nie. Dit is later onthul Weckler is met ’n skoonmaakmiddel ingespuit.
Op 23 November 1977 is die erg ontbinde liggaam van die 28-jarige Evelyn Jane King ontdek. Sy was ’n aktrise wat omstreeks 9 November verdwyn het. Omdat haar liggaam so ontbind was, kon nie vasgestel word of sy verkrag en gemartel is nie maar sy is, nes die ander, verwurg. In hierdie stadium is die moordenaar die "Hillside Strangler" gedoop.
Op 29 November 1977 het polisie die liggaam van die 18-jarige Lauren Rae Wagner, ’n sakestudent van San Fernando Valley, ontdek. Sy het skaafmerke aan haar nek, polse en enkels gehad. Daar was ook brandmerke aan haar hande, wat daarop dui dat sy gemartel is. Toe haar ouers die volgende dag haar motor oorkant die straat vind met die deur oop, het hulle die bure ondervra.
Dit blyk toe die vrou wat in die huis woon waar Lauren se motor geparkeer was, het die ontvoering gesien. Volgens haar was die een man lank en jonk, en die ander een korter en ouer.
Op 14 Desember 1977 is die naakte liggaam van die 17-jarige sekswerker Kimberly Diane Martin naby die Los Angeles-stadsaal ontdek, met tekens van marteling. Martin het voorheen by ’n agentskap aangesluit waar meisies per foon ontbied word omdat sy bang was vir die Strangler wat op die strate toeslaan. Die moordenaars het haar agentskap van ’n openbare telefoon af gebel en die agentskap het haar uitgestuur. Toe die polisie na die woonstel toe is waarheen sy uitgeroep is, het hulle gevind dit is leeg en by ingebreek.
Die laaste slagoffer is op 17 Februarie 1978 ontdek toe haar verlate motor uit ’n helikopter langs die pad gesien is. Die motor se eienaar, die 20-jarige Cindy Lee Hudspeth, ’n student en deeltydse kelnerin, se liggaam is in die kattebak ontdek. Sy het ook skaafmerke gehad, en is verkrag en gemartel.
Ondersoek en verhoor
Aan die einde van Buono se verhoor in 1983 het die regter gesê hy sou nie gehuiwer het om die doodstraf uit te deel as hy enigsins kon nie. Bianchi dien ’n lewenslange vonnis in die Washington-staatsgevangenis uit. Buono is op 21 September 2002 in die Calipatria-staatsgevangenis aan ’n hartaanval dood tydens sy lewenslange gevangenisstraf.
1618
Die jaar 1618 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 18de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
La Grande-Motte
La Grande-Motte is 'n moderne vakansieoord met 8 391 inwoners (2009) in die département Hérault (Languedoc-Roussillon, Suid-Frankryk), wat op 1 Oktober 1974 amptelik gestig is.
La Grande-Motte lê in die historiese gebied Petite Camargue, sowat 30 km van Montpellier af, en is in die 1960's as een van die tipiese destydse Franse vakansieoorde beplan. Boubedrywighede het in 1966 begin, en reeds twee jaar later is die eerste geriewe vir toeriste geopen. Die dorp word nog steeds uitgebou en huisves gedurende die somervakansies sowat 100 000 vakansiegangers.
Die bekendste bakens van die stad is die "Piramides", 'n reeks geboue wat 'n groot aantal vakansiewoonstelle huisves, en Point Zéro, die Nulmeridiaan, wat deur La Grande-Motte loop. Die dorp beskik daarnaas oor 'n moderne jaghawe, watersportgeriewe, 'n gholfbaan, 'n winkelsentrum en 'n sentrum vir thalassoterapie. Alhoewel die dorp deur groot toringblokke oorheers word, is daar ook talle villa's in die Provensaalse styl met binnehowe.
Lenskappie
In fotografie is 'n lenskappie of lensskerm 'n toestel wat gebruik word aan die voorkant van 'n lens om te verhoed dat die son of ander ligbronne flikkering of weerkaatsing veroorsaak Lenskappies kan ook gebruik word vir beskerming van die lens teen skrape en die elemente sonder om 'n lensdeksel op te sit.
Callyspongia multiformis
Callyspongia multiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lenskappie
Die geometrie van 'n lenskappie is afhanklik van drie dinge: die brandpunt van die lens, die grootte van die voorste lenselement en die afmetings van die beeldsensor of film in die kamera.
Callyspongia multiformis
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Pulitzer-Finali.
Lenskappie
Oorsake van lensflikkering
Flikkering vind plaas wanneer 'n verdwaalde ligstraal die voorste element van 'n lens tref, en dan rondhop binne-in die lens. Hierdie verdwaalde lig kom dikwels uit baie helder ligbronne, soos die son, helder ateljeeligte, of 'n helderwit agtergrond. As 'n ligbron binne 'n lens se waarnemingshoek is, sal 'n lenskappie weinige effek hê. Dit is voorkombaar dat verdwaalde lig van 'n helder ligbron die lens binnedring. Multilaag-bedekkings in nuwer lense help ook om lensflikkering te verminder.
Tipes
Die vorm van 'n lenskappe kan wissel van 'n eenvoudige silindriese of koniese vorm (baie soos 'n lampskerm) tot 'n meer komplekse vorm, soms 'n blom- of kroonblaarvorm. Hierdie meer komplekse vorms neem die finale beeld se vorm en aspekverhouding in ag. Daardeur kan die lenskappie verdwaalde lig uitsluit, terwyl meer lig in die hoeke van die beeld deur die korter gedeeltes van die kappie ingelaat word, en sodoende die mate van meganiese krulversiering verminder (deur beperking van lig rondom die rand) in die finale beeld.
Die geometrie van 'n lenskappie is afhanklik van drie dinge:
Korrekgemaakte reghoekige of vierkantige lenskappies is oor die algemeen meer doeltreffend as silindriese of koniese soorte, want dié vorms lyk nou soos die foto se vorm. Reghoekige of vierkantige lenskappies moet egter nie gebruik word met zoemlense waarvan die voorste elemente draai wanneer die brandpunt verander nie, omrede die kappie ook saam sal draai, en dus dele van die liginvalshoek uitsluit. Dieselfde geld ook vir blomlenskappies. Vir hierdie tipe lense sal slegs silindriese of koniese lenskappies effektief werk.
Berging
Lenskappies wat verskaf word deur die vervaardiger van die lens is dikwels ontwerp om te pas op die ooreenstemmende lens; óf vorentoe, vir normale gebruik, of agtertoe, sodat die kappie geberg kan word met die lens sonder om veel bykomende ruimte op te neem. Rubberlenskappies is buigsaam genoeg en kan plat gevou word om te stoor. Maar ander lenskappies moet verwyder word indien die lengte van die lens die stoorplek oorskry.
Michelle Ongkingco
Michelle Ongkingco (gebore 4 Maart 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Gilmore Girls (2000), Brothers & Sisters (2006), en Blindspot (2015).
Carina Stander
Carina Stander is op 20 November 1976 in die Nylstroom hospitaal gebore as vrugteplaaskind van die plaas Bergfontein in die Waterberg in Limpopo. Sy is bekend as 'n digter.
Lewe en Werk
Terwyl hulle in Houtbaai bly vir haar nagraadse studie, word sy en haar man een nag oorval deur inbrekers, wat haar man aanrand en vir dood agterlaat. Na voltooiing van haar studie bly sy en haar man in Kaapstad aan, waar hy programmeerwerk doen en sy vryskutjoernalis vir vyf tydskrifte is. In Januarie 2008 trek hulle na die Tsitsikammawoud, vanwaar hulle steeds vryskutwerk oor die Internet doen. Hulle seun Aden word op 28 Augustus 2007 gebore en Ilan in 2011.
Sy neem deel aan verskeie uitstallings, skilder op bestelling en is vryskutjoernalis wat sedert 2006 vir verskeie tydskrifte skryf. Sy en haar man onderneem vele reise deur lande in Afrika, Suid-Amerika, Europa en die Verenigde State van Amerika, welke ondervindings sy later in reisverhale omskep. In 2006 en 2008 ontvang sy Media24 se toekenning as Artikelskrywer van die Jaar vir haar artikels in die tydskrif Lééf en in 2011 word sy genomineer vir ’n ATKV Mediaveertjie in die kategorie Beste Leefstyl-artikel. Sy tree vanaf 1998 gereeld in die openbaar op waar sy van haar eie gedigte voorlees (baie keer met musiekbegeleiding) en hierdie optredes sluit in oor die radio en televisie vir Pasella (SABC2), Radiosondergrense, Radio Helderberg en Kingfisher Radio, asook die Woordfees en Versindaba op Stellenbosch. By 2011 se Woordfees hou sy ’n uitstalling van haar kunswerke. Die uitstalling het ingesluit die oorspronklike ses inksketse uit haar digbundel “Woud van nege en negentig vlerke” asook ’n inkskets getiteld “Elwe en Selwe”. Die hoofkarakter uit haar eerste roman, “Wildvreemd” , is die onderwerp van twee ronde olieverfskilderye op bord, terwyl “Return to Eden”, ’n jakkals uitbeeld wat aan ’n vrou se gesig ruik. Die laaste twee skilderye was “Tuinier” en ’n amper lewensgrootte uitbeelding van Desmond Tutu getiteld “Hemel en Aarde”.
Skryfwerk
Haar eerste gedig skryf sy reeds op agjarige ouderdom, wanneer haar beste maat trek en sy haar gevoelens op papier uitstort. Hierna gee haar ma vir haar ’n oefeningboek waarin sy haar versies neerskryf en van die gedigte in haar debuutbundel ontstaan reeds in haar hoërskooljare. Op elfjarige ouderdom begin sy om elke tweede Sondagmiddag ’n gedig te skryf en so skryf sy dan elke jaar ongeveer 25 verse. Sy publiseer haar gedigte op die webwerf LitNet en in Tydskrif vir Letterkunde en reeds op skool word van haar gedigte in die versamelbundel “Poort” opgeneem.
Haar debuutdigbundel, “Die vloedbos sal weer vlieg”, is in 2006 op die kortlys vir die debuutprys van die Universiteit van Johannesburg. Agt van hierdie verse word daarna deur André P. Brink in die “Groot Verseboek” opgeneem. Die vloedbos van die titel is ’n mangliet of “mangrove” in Engels, terwyl die Amasone-oerwoud “varzea” of “flooded forest” genoem word. Vloed is oorvloed of ’n groot skare van mense, en die vloedbos wat vlieg spel dus hoop uit, naamlik dat die onmoontlike wel kan gebeur. Die bundel word in vier afdelings verdeel. “Oesjaar” se gedigte handel oor die spreker se herkoms, die plaaslewe en veral oor die invloed van die mense en omgewing op die digter se identiteit. Al die gedigte speel in Limpopo af, met ’n paar verse wat ook oor wonders gaan, die onmoontlike wat gebeur. Die afdeling “Karkaskaal” handel oor geweld, veral seksuele geweld, met die slotgedig “daardie nag sal die vuurvlieg ’n bosbrand wees” ’n viering van die verkragte se oorlewing en oorwinning, wat haar ’n mitologiese ligdraer vir haar gemeenskap maak. “Ewenaar” bevat liefdesgedigte, met ’n ewenaar wat die balans tussen twee helftes wat naas mekaar lê suggereer, en ook na die ekwator en reis verwys. Daar is ’n eenheid in gedeelde vryheid. “Groeikrag” is geestelike gedigte, met baie van die gedigte wat handel oor interaksie met arm swart gemeenskappe. Ten spyte van die diversiteit van temas vorm die bundel tog ’n eenheid, veral deur die gees van spiritualiteit wat deurgaans teenwoordig is. Haar tegniese vaardigheid beïndruk, want alhoewel die bundel vrye verse bevat, sluit sy hulle met tegnieke soos rym, halfrym, refreine en terugkerende elemente, terwyl veral die beeldgebruik getuig van ’n fyn waarnemingsvermoë wat ongewone assosiasies laat slaag. Saam met Francois le Roux wat die musiek verskaf, stel sy ’n CD saam met verse wat sy uit hierdie bundel voorlees.
In 2009 verskyn haar tweede bundel, “woud van nege en negentig vlerke”. Die vlerke in die titel verduidelik sy as dat dit die simbool van onsterflikheid is, omdat hemelwesens vlerke het, terwyl die getal nege en negentig byna daar is, byna die volmaaktheid van honderd persent bereik het maar steeds onvoltooid is, steeds uitreik na ’n beter en meer volledige staat. ’n Woud is weer ’n droomwêreld, simbool van die paradyslike en skoonheid, maar ook ’n skoonheid wat gevaar impliseer. Die bundel is dan vol gedigte oor woude, moerasse en erotiek, vulkane en vloede, berge, swangerskap, vreemdsoortige diere, engele en die Goddelike. Dit speel weer in Afrika af, maar ook in Peru, Brasilië, Skotland en Hawaii en die reismotief bind hierdie bundel dan ook met haar debuutbundel. Hierdie bundel word in ses afdelings verdeel. “Vlam onder die water” word opgedra aan “die God van hemel en aarde” en speel af op die vulkaaneilande van Hawaii, in Bolandse wingerde, langs die Kaapse kus, by Argentinië se watervalle, in die Amatola en Kalifornië se woude, van waar God die verdwaaldes opsoek en terugneem na veilige neste waar hulle die storms kan trotseer. “Vasteland, wankelland” handel oor Suid-Amerika en Afrika en verwys na die feit dat vastelande nie vas is nie, maar wankel. Die gedigte behandel dan ook die verwondes met hulle eie pyn wat ander versorg, sodat die wonderwerk somtyds groter is as die wond. “sondoop” tree in gesprek met vriendinne en letterkundiges. Die vierde afdeling, “wildernis”, is ’n terugkeer na die plaas waar sy groot geword het met herinneringsverse. “Palm-pas” is liefdesgedigte gerig aan haar man en speel af in die woudhuisie in die Skotse Hooglande waar hulle vir ses maande gewoon het. Die hoogtepunt in die bundel is die afdeling oor swangerskap, die “nege-maande-moeras”, waar in die moeras ’n geheim besig is om uit te broei en die bundel eindig dan met ’n begin, naamlik die geboorte.
Haar verse word in die geleentheidsbundels van Versindaba opgeneem, asook in versamelbundels soos “Honderd Dichters”, “Losvoor”, “Kamers” en “Groot verseboek”. Laurika Rauch gebruik in 2007 van haar verse vir haar vertoning “Gedigte” in Centurion en Niel van der Watt toonset ’n aantal van haar gedigte vir opvoering tydens Woordpoort in Pretoria in 2009. Die Nederlandse musiekgroep Souldada neem drie van haar getoonsette gedigte op hulle CD “Oer de grins” op, wat in November 2010 vrygestel word. Van haar gedigte word ook opgeneem in “Groot verseboek”. In 2020 word haar gedig ‘raaisel’ in Vers en vrou opgeneem.
In 1994 in matriek wen sy reeds die ope afdeling van ’n nasionale skryfkompetisie van die Congress of South African Writers met haar kortverhaal “In ’n neutedop”. Van die ander toekennings wat sy met haar prosa wen sluit in ’n merieteprys in die Bloemfontein Skrywersvereniging se kortverhaalwedstryd in 1996, die eerste prys in Van Schaik Uitgewers en Studentekultuur se kortverhaalwedstryd in 1997, die derde prys in De Jager-HAUM Kagiso-FNB se kortverhaalwedstryd in 1998 en die eerste prys in die Millennium-kortverhaalkompetisie van Finesse in 1999. Sy publiseer verhale in tydskrifte en koerante soos Tydskrif vir Letterkunde, Boeke-Insig, Rooi Rose, Lééf, Die Burger en De Kat. Die kortverhaal “In ’n neutedop” word in die versamelbundel met dieselfde naam opgeneem en dit word voorgeskryf vir hoërskole. Van haar ander verhale word opgeneem in versamelbundels soos “Braaivleis in die bos en ander verhale” en “Drif”. Sy word ook gevra om haar en haar man se verhaal te skryf vir die versamelbundel “Ware liefde”, wat ware liefdesverhale van bekende pare vertel.
Haar eerste roman is “Wildvreemd”, waar andersheid en buitestanderskap die onderliggende tema is met doodgewone mense wat voel dat hulle nie inpas nie. Die titel verwys op verskillende betekenislae na algehele vreemdheid van die individu, na die vreemdheid van die wilde en natuurlike lewe teenoor die beskawing, na die vervreemding van die wildlewe, na die verwildering of uitdrywing van alles wat vreemd is en na die feit dat die verhaal in die wildernis afspeel. Deur die verloop van die verhaal ontwikkel die eiesoortige karakters deernis vir mekaar. ’n Stom vreemde vrou van onsekere herkoms trek alleen in die Ruig in, ’n stuk oewerbos in die Waterberge van die Limpopo. In die jare daarna bekwaam sy haar as uitsonderlike byeboer en veg vrou-alleen teen onwettige jagtery. Een maal per maand verkoop sy heuning en kerse op ’n boeremark. Almal vrees haar en skryf haar stomheid toe aan die byt van ’n hiëna en deels as gevolg van hierdie onbekendheid is sy die hoofverdagte wanneer ’n verwoestende veldbrand uitbreek. In vyf afdelings word agt verskillende vertellers gebruik om die verhaal te vertel en die perspektiefwisselinge te bewerkstellig. Die boek se bekendstelling val saam met ’n uitstalling van haar kunswerke by die Lanzerac wynlandgoed buite Stellenbosch.
Eerbewyse
In 2012 vereer die Cordis-trust haar met ’n Goue Pen-toekenning vir haar bydrae tot die taal en kultuur van Afrikaans.
Resensies
Die vloedbos sal weer vlieg Wildvreemd Woud van nege en negentig vlerke
David Oakes
David Oakes (gebore 14 Oktober 1983) is 'n Engelse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Cold Skin (2017) en in die televisiereekse The Borgias (2011) en Victoria (2016).
Von Brandis (kiesafdeling)
Von Brandis was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad in die middestad van Johannesburg vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910. Die kiesafdeling is voor die verkiesing van 1977 afgeskaf.
In 1910 wen die Unionisteparty se E. Nathan die setel met 'n meerderheid van 601 stemme teen 'n onafhanklike. Hy wen ook in 1915, dié keer met 568 stemme teen die Arbeidersparty se W.J. McIntyre, en in 1920 teen die Arbeidersparty se T.G. Jones met 539 stemme. In 1921 klop Nathan, toe kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party nadat die Unioniste by die S.A.P. ingelyf is, die Arbeider M.J. Green met 789 stemme. Nathan wen in 1924 die vierde keer (met 'n meerderheid van 331 teen J.M. Colans van die Arbeidersparty). In 1929 wen hy die vyfde en laaste keer agtereenvolgens toe hy 444 stemme meer as G.A. Hay van die Arbeiders-Hoofbestuur kry.
Vermoedelik is hy voor die volgende verkiesing oorlede, want in die tussenverkiesing in Von Brandis op 27 Januarie 1932 wen T.F. Allen die kiesafdeling vir die S.A.P. met 'n meerderheid van 981 teen die Arbeider J.G. McQuade. Allen bly net tot aan die verkiesing van 1933 L.V. vir Von Brandis, want toe wen die Verenigde Party se J.W. Higgerty met 1 631 stemme teen B.D. Coplans van die Sentrale Party (ondersteuners van adv. Tielman Roos).
Higgerty behou die setel in die 1938-verkiesing met 'n meerderheid van 2 845 teen die Dominiumparty se G.S. Cope en in die 1943-verkiesing met 'n meerderheid van 5 653 stemme teen die onafhanklike R. Sheffield-Webb, wat net 355 stemme kon kry. Higgerty word dan ook in 1948 en 1953 onbestrede verkies, maar in 1958 sê die onafhanklike P.B. Bekker hom die stryd aan en verloor met 5 522 stemme. In die volkstemming oor republiekwording in 1960 stem Jeppes oorweldigend teen die republiek, met net 2 319 kiesers ten gunste en 7 131 daarteen. In die verkiesing die volgende jaar word Higgerty weereens onbestrede verkies.
In 1966, die sesde en laaste verkiesing waaraan Higgerty deelneem en wat hy wen, kry die Nasionale Party se W.P. du Plessis 2 373 stemme vergeleke met Higgerty se 5 064. In 1970 wen I.F.A. de Villiers die setel vir die V.P. met 'n meerderheid van 2 632 stemme teenoor die N.P. se J. de Villiers se 2 303. In 1974 behou De Villiers die setel vir die V.P. met 'n meerderheid van 2 998 stemme toe net 36,7% van die kiesers gestem het. Sy teenstander was P.R. Randall van die Sos. Dem. Party, wat 995 stemme op hom verenig het.
Matt Crowley
Matt Crowley (20 Junie 1905 – 7 Maart 1983) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Mob (1951) en in die televisiereekse The Philco-Goodyear Television Playhouse (1948) en The Edge of Night (1956).
Stretch (kletsrymer)
Stretch (8 April 1968 – 30 November 1995) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Who's the Man? (1993), Above the Rim (1994), Bullet (1996), en Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998).
UAB Druskininkų Rasa
UAB Druskininkų Rasa (letterlik "Druskininkaise dou") is 'n beduidende Litause vervaardiger van gebottelde natuurlike mineraalwater, PET-plastiekbottels en plastiekhouers asook 'n verskaffer van logistieke dienste.
Die onderneming is in 1999 in die Suid-Litause badoord Druskininkai gestig, alhoewel mineraalwater uit die plaaslike bron reeds vroeër hier gebottel is. Die eerste verwysings na Litause mineraalwater, waaronder dié in Druskininkai, dateer uit die Middeleeue.
Eksterne skakels
Die webtuiste van UAB Druskininkų Rasa
1619
Die jaar 1619 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 19de jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Seepunt
Seepunt is 'n kusvoorstad waar veelverdieping-woonstelblokke ontstaan het, en het tot 'n gewilde woonbuurt vir bewoners en beleggers ontwikkel. Voor die onlangse styging in eiendomspryse is Seepunt as 'n gevaarlike voorstad beskou, omdat enkele woonstelblokke deur hul eienaars verwaarloos is. Beleggers beskou egter Seepunt as 'n voorbeeld van stedelike herlewing en herstel. Baie woonstelle is deur buitelanders, soos Britse, Duitse en Nederlandse beleggers gekoop.
Geskiedenis
duimnael|links|Die Adelphi-winkelsentrum in Hoofweg was eens die tuiste van Seepunt se Adelphi-bioskoop. Toe die Seepunt-tremlyn in 1862 geopen is, het die gebied tot Kaapstad se eerste "slaapstad" vir pendelaars ontwikkel, alhoewel die lyn aanvanklik na Kampsbaai geloop het. Teen die vorige eeuwisseling is die tremlyn deur die Metropolitaanse en Voorstedelike Spoorwegmaatskappy uitgebrei tot die middestad.
Die 19de eeuse ontwikkeling van Seepunt is veral deur die invloed van sy bekendste inwoner, Saul Solomon, die liberale afgevaardigde vir Kaapstad, aangespoor. Solomon, wat bekendheid as die stigter van die Engelsmedium-dagblad Cape Argus en die land se invloedrykste liberale politikus verwerf het, was 'n uitgesproke teenstander van rasse-ongelykheid aan die Kaap.
Sy rondekerk, St John's, wat in 1878 ingewy is, het sy sinkretistiese benadering tot godsdiens weerspieël. Gemeentes van vier verskillende godsdienste is in die gebou gehuisves, wat in die volksmond as "Solomon se tempel" bekend gestaan het. Die kerk is volgens 'n besluit van die stadsraad in die 1930's afgebreek.
Skepe wat Tafelbaai vanuit die ooskus van Afrika binnegevaar het, moet langs die kus by Seepunt maneuvreer. Baie skepe het op die plaaslike rotsriwwe gestrand. In Mei 1954 het die Basuto Coast, 'n skip van 246 ton, net enkele meter voor die betonmuur van Seepunt se promenade op rotse geloop.
In Julie 1966 het 'n groot vragskip, die S.A. Seafarer, enkele honderd meter voor Drieankerbaai se strand op rotse geloop. Die skip se gevaarlike vrag van vate met tetrametiel-lood en tetraetiel-lood, vlugtige en uiters giftige verbindings wat destyds as anti-klopmiddel by petrol gemeng is, het 'n groot bedreiging vir die plaaslike ekosisteem ingehou. Die skip is gaandeweg deur sterk Atlantiese branders vernietig.
Vanaf die middel- tot die laat-1990's was misdaad in Seepunt aan die toeneem nadat dwelmhandelaars en prostitute hulle hier gevestig het. Die bestryding van misdaad is deur die stadsraadslid vir veiligheid, Jean-Pierre Smith, suksesvol georganiseer.
Wapen
Seepunt en Groenpunt het van 1839 tot 1913 hulle eie munisipaliteit gehad. Dir raad het in 1901 'n wapen in gebruik geneem. Die skild is gedeel en toon (1) die seinmaste op Seinheuwel (wat Groenpunt verteenwoordig) (2) 'n halwe goue leeu uitkomend uit die deellyn (wat Seepunt verteenwoordig). In die middel is 'n klein blou skildjie met drie ankers daarop (vir Drieankerbaai). Die wapenskild is met 'n koninklike kroon oortop.
Demografie
Volgens die Groepsgebiedewet is Seepunt vroeër as blanke woonbuurt geklassifiseer. Ná die aftakeling van rasseskeiding het die demografiese samestelling verander, en vandag huisves die voorstad bewoners vanuit 'n verskeidenheid van kulturele agtergronde.
Crosby, Johannesburg
Crosby is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se F-streek geleë.
SSV Jahn Regensburg
SSV Jahn Regensburg is 'n Duitse sokkerklub uit Regensburg in die deelstaat Beiere. Die klub was aanvanklik deel van 'n sportklub wat in 1889 gestig is as Turnerbund Jahn Regensburg, vernoem na Friedrich Ludwig Jahn, wat as die vader van Duitse gimnastiek beskou word. Die sokkerafdeling van die klub is in 1907 gestig. Die sokkerspelers en swemmers het in 1924 afgestig om Sportbund Jahn Regensburg te stig.
In 1934 het die klub met Sportverein 1889 Regensburg saamgesmelt om Sport- und Schwimmverein Jahn Regensburg te vorm en het in die Gauliga Beiere meegeding, die hoogste vlak tydens die Derde Ryk.
In 2000 het die sokkerafdeling onafhanklik geword en saamgesmelt met die sokkerafdeling van SG Post/Süd Regensburg in 2002. Na 'n seisoen in die Bundesliga 2 (2003/4) het die klub ernstige finansiële probleme ontwikkel en speel tans in die 4de-vlak Oberliga Beiere.
Leon Ockenden
Leon Ockenden (gebore 16 Augustus 1978) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Red Tails (2012) en in die televisiereeks Family Affairs (1997).
Meiningen
Meiningen is 'n Duitse stad geleë in die deelstaat Thüringen, 90 kilometer suid van Erfurt en 100 kilometer noord van Würzburg (Beiere). Meiningen is die County van die distrik van Schmalkalden-Meiningen in die suide van Thuringen. Dit is ook die grootste stad in die distrik en lê op die Werra, die korrekte bron van die rivier Weser. Meiningen is die kulturele en Justisie Center in Suid-Thuringen. Ekonomies, die toerisme, die hoë-tegnologie industrie, meganiese ingenieurswese en gesondheidsfasiliteite aansienlik. Die stad behoort aan die streek Franke en is bekend deur sy beroemde teater.
Lima
Geskiedenis
Lima is op 18 Januarie 1535 gestig deur Francisco Pizarro, onder die naam La Ciudad de Los Reyes (die 'Stad van die Konings'). Die naam Lima kom van die Quechua-woord Rimac ('Speker'), wat ook die naam is van die rivier wat deur Lima loop. Die stad het eers in die 16de eeu hierdie naam gekry.
Lima het sedert die 18de eeu 'n afname beleef. In 1746 is 'n groot deel van die stad vernietig deur 'n aardbewing waarin duisende mense hul lewens verloor het. Die onafhanklikheidsoorloë en daarna die besetting deur Chili van 1881 tot 1883 het 'n uittog uit die stad veroorsaak.
Aan die begin van die 20ste eeu het die stad 140 000 inwoners gehad. Die infrastruktuur is matig verbeter en, soos in baie Latyns-Amerikaanse lande, het die stad 'n groot aantrekkingskrag op mense uit die platteland gehad. Hierdie nuwe inwoners het na die stad verhuis om hul lewens te verbeter. Die verstedeliking in Peru is versterk deur die onveilige situasie op die platteland, veral weens die gewelddadige optrede deur die Maoistiese guerilla-beweging Sendero Luminoso. Ondanks sy klein omvang, is die provinsie Lima aan die begin van die 21ste eeu steeds die grootste industriële en ekonomiese “groeipunt” van die Peruaanse ekonomie. 'n Groot deel van die land se BNP word hier geskep.
Aan die einde van die 20ste eeu het omgewingsbesoedeling 'n groot probleem in Lima geword. Om 'n alternatief vir die besige stadsverkeer te bied, is die konstruksie van 'n metro begin. Die Lima-metro het tans een lyn met 'n lengte van tien kilometre. Daar word reeds gewerk aan 'n tweede metrolyn. Die stad het baie nywerhede, vir die bykans 10 miljoen inwoners is daar geen beperkings ten opsigte van die ouderdom of die besoedelingsvlak van hul voertuie nie. Vanweë die openbare vervoer van busse, taxi's en passasiersmotors het die infrastruktuur agterweë gebly. Dit het gelei tot groot verkeersknope binne en buite die stad. Sedert 2006 is lenings voorsien om taxi's op natuurlike gas wat in die Amasone-bekken van Peru onttrek is, te omskep.
In 1988 is die historiese sentrum van Lima op die UNESCO-wêrelderfenislys opgeneem. Op 29 Desember 2001 het 'n groot brand in hierdie historiese sentrum ontstaan. In 'n gebouekompleks met winkels en huise het 'n verkoopsman 'n vuurwerk in 'n vuurwerkwinkel aangesteek om dit aan 'n klant te demonstreer. As gevolg hiervan het die ander vuurwerke in die winkel aan die brand geslaan, waarna die brand na geboue in die buurt versprei het. Bykans 300 mense is dood en baie van die historiese geboue is beskadig; vanaf daardie oomblik was dit vir baie jare verbied om tydens Kersfees en Oujaarsaand vuurwerke af te sit. Sedert 2012 word dit weer toegelaat.
In Junie 2011 het die aftredende president Alan Garcia en die Brasiliaanse konstruksiemaatskappy Odebrecht 'n 37 meter hoë witsteen Christus-standbeeld opgerig op die Mooro Solar, die Sonheuwel suid van die baai waarop Lima geleë is. Die beeld kyk uit oor die Stille Oseaan en het die naam Christo Pacifico.
Eijun Kiyokumo
Eijun Kiyokumo (清雲 栄純) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Bonnie Bedelia
Bonnie Bedelia (gebore 25 Maart 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heart Like a Wheel (1983), Die Hard (1988), Die Hard 2 (1990), en Presumed Innocent (1990).
Berenike se Hare
Berenike se Hare (Latyn: Coma Berenices) is ’n tradisionele asterisme wat later een van die 88 moderne sterrebeelde geword het. Dit is naby die Leeu geleë en het vroeër tot dié sterrebeeld behoort. Dit bevat onder meer die galaktiese noordpool. Die naam verwys na die legende van koningin Berenike II van Egipte, wat haar lang hare geoffer het.
Geskiedenis en mitologie
Berenike se Hare is een van die min sterrebeelde wat na ’n historiese figuur genoem is – in dié geval die vrou van Ptolemeus III van Egipte, die koning onder wie Alexandrië ’n belangrike kultuursentrum geword het.
In 243 v.C. het Ptolemeus opgeruk teen die Seleukiede, wat sy suster vermoor het. Sy jong bruid, Berenike, het aan die godin Afrodite beloof dat sy haar lang, blonde hare, waarop sy baie trots was, sou offer as haar man veilig terugkeer. Sy het dit gedoen ná haar man se tuiskoms en dit in die godin se tempel geplaas.
Die sterrebeeld bestaan uit ’n aantal sterre en word sedert die Hellenistiese Tydperk as ’n asterisme, of sterrepatroon, erken. Tycho Brahe, wat gewoonlik die krediet kry vir die verheffing van Berenike se Hare tot ’n konstellasie, het dit in 1602 in sy sterkatalogus gepubliseer, maar dit is al in 1536 deur die kartograaf Caspar Vopel op ’n ruimtebol aangedui.
Lupe Ontiveros
Lupe Ontiveros (17 September 1942 – 26 Julie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Goonies (1985), As Good as It Gets (1997), Chuck & Buck (2000), en Real Women Have Curves (2002).
Berenike se Hare
Ruimtevoorwerpe
Hoewel Berenike se Hare nie ’n groot sterrebeeld is nie, bevat dit agt Messier-voorwerpe. Dit het baie sterrestelsels en bevat die noordelike deel van die Virgo-sterrestelselswerm. Daar is ook verskeie bolswerms. Hierdie voorwerpe word nie verberg deur ruimtestof nie omdat die sterrebeeld nie in die rigting van die Melkweg se galaktiese vlak lê nie. Juis as gevolg daarvan is daar egter min oop sterreswerms (buiten die Coma Berenike-swerm, wat die noordelike deel van die sterrebeeld oorheers) en verspreide of planetêre newels.
Sterre
Dit is nie ’n baie helder sterrebeeld nie en het geen sterre helderder as 4 mag nie. Beta Comae Berenices, wat 30 ligjare van die Aarde af is, is teen 4,26 mag die helderste ster. Nes die Son is dit ’n geel hoofreeksster. Dit is nie veel helderder as die Son nie, en dit gee ’n mens ’n idee van hoe flou die son sou gelyk het op ’n afstand van 29,96 ligjare.
Die tweede helderste ster is Alpha Comae Berenices (4,32 mag), ook bekend as Diadem. Dit stel Berenike se kroon voor. Dit is ’n dubbelster met twee geel komponente wat albei van magnitude 5,1 is. Dit het ’n tydperk van 26 jaar en is 47 ligjare van die Aarde af. Met die blote oog lyk dit soos een ster van magnitude 4,3.
Daar is nog twee prominente veelvoudige sterre in die sterrebeeld. 35 Comae Berenices is ’n dubbelster met ’n optiese metgesel. Die twee swaartekraggebonde komponente het ’n tydperk van 360 jaar en is 324 ligjare van die Aarde af. Die primêre ster is ’n geel ster van magnitude 5,1 en die sekondêre ster ’n wit ster van magnitude 7,2. Die derde, optiese komponent het ’n magnitude van 9. 24 Comae Berenices is ’n dubbelster met kontrasterende kleure. Die primêre ster is ’n oranje reus van magnitude 5 en is 610 ligjare van die Aarde af; die sekondêre komponent is ’n blou-wit ster met ’n magnitude van 6,6.
Daar is meer as 200 veranderlike sterre in Berenike se Hare, hoewel baie van hulle vreemd is. FK Comae Berenices, wat wissel tussen 8,14 en 8,33 mag oor ’n tydperk van 2,4 dae, is die prototipe vir die klas FK Comae Berenices-veranderlikes. Daar word geglo die veranderlikheid van FK Com-sterre word veroorsaak deur groot, koel vlekke op die roterende oppervlakke van die sterre. FS Comae Berenices is ’n halfgereelde veranderlike ster, ’n rooi reus met ’n minimum magnitude van 6,1 en ’n maksimum magnitude van 5,3. Dit het ’n tydperk van sowat twee maande en is 572 ligjare van hier af.
Diepruimtevoorwerpe
Die Coma Berenices-sterreswerm het nie ’n Messier- of Bayer-naam nie, maar is ook bekend as Melotte 111. Dit is ’n groot oop sterreswerm wat wissel tussen 5 en 10 mag. Dit sluit verskeie van die sterrebeeld se sterre in wat met die blote oog gesien kan word. 12 Comae Berenices, met ’n magnitude van 4,8, is die swerm se helderste ster. Die swerm is oor ’n groot gebied versprei, meer as 5 grade in deursnee, en is naby γ Coma Berenices. Dit lyk so groot omdat dit relatief naby is: net sowat 270 ligjare ver.