cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benjamin Radford
Los Angeles se VVV / geheime missiel (2010)
In November 2010 is 'n VVV deur 'n helikopterkameraman in die lug oor Los Angeles gesien en opgeneem. Die voorwerp het 'n vuurpylagtige kondensasiespoor geskep ongeveer 35 myl (56 km) van die Kaliforniese kus af wat soos 'n pilaar in die sonsondergang gelyk het. Die Amerikaanse weermag beweer geen kennis van militêre missiele of kommersiële satellietlanserings nie, wat 'n raaisel aangevuur het en internasionale nuus gemaak het. Teorieë het gewissel van onaardse ruimtetuie tot Chinese missiele tot top-geheime Amerikaanse militêre eksperimente. Baie kenners, waaronder die afgetrede luitenant-generaal Thomas G. McInerney van die Amerikaanse lugmag en Michio Kaku, 'n fisikaprofessor aan die City University of New York, het in die nuusmedia verskyn en gesê dat die VVV waarskynlik 'n missiel van een of ander aard was. Kaku het later van mening omgekeer.
In 'n kolom vir Discovery News was Radford een van die eerste joernaliste wat die video krities ontleed het en die VVV of 'geheime missiel' as 'n vliegtuigkondensasiespoor korrek geïdentifiseer het.
Die Wit Heks van Roos-saal (2007)
Rose Hall (Roos-saal) is 'n herehuis naby Montegobaai in Jamaika wat in die 1770's gebou is en het 'n reputasie as "een van die mees spookagtige plekke in die Westelike Halfrond." Dit is die tuiste van die beweerde White Witch of Rose Hall (Wit Heks van Roos-saal). Volgens die storie is die spook in die huis 'n vrou met die naam Annie Palmer, wat na bewering drie mans vermoor het, swart towerkuns geken het, en bekend was vir haar wreedheid en sadisme. Legende sê sy was in 1831 vermoor deur 'n slaaf, en begrawe in 'n graf nie ver van die huis af nie. Psigiese verhoogkunstenaars en toeriste op die terrein beweer dat hulle bewyse van Annie Palmer se gees in die vorm van "ligballe" en "spookfoto's" vind.
In die tydskrif Fortean Times en sy boek Scientific Paranormal Investigation, het Radford sy herskeppings van die "spookfoto's" wat in Rose Hall geneem is, gepubliseer, wat wys dat dit eerder kamera-artefakte was en flitse weerspieël, en nie 'n spook nie.
Spookvideo van Kansas City-gimnasium (2008)
Radford het die raaisel ondersoek van 'n beweerde "spookvideo" wat in 2008 in Anytime Fitness, 'n 24-uur fiksheidsklub in Overland Park, Kansas, geneem is. Bewakingskameras het die gloeiende, vaag lig in 'n oefensessie-omgewing opgevang en dit sien oor die gewigbanke en fiksheidsmasjiene rond dwaal. Die video is op YouTube gesirkuleer en het is deur mmer as 100 000 mense gesien.
Radford het tot die gevolgtrekking gekom dat die skuldige party bloot 'n insek op die kameralens was. Sy gevolgtrekkings was gebaseer op verskeie feite: 1) die beeld verskyn slegs op een van die verskillende kameras wat die gebied bedek, 2) die vaag- en uit-fokus-beeld het aangedui dat die voorwerp nader aan die beveiligingskamera geleë was en die kamera is ontwerp om op langer afstande te fokus, 3) die beeld lyk of dit lig weerkaats eerder as om lig uit te gee, en 4) dit lyk asof die beeld oor voorwerpe in die kamer gaan eerder as om om hulle te gaan.
Die "Champ"-foto (1977)
Nadat hy die bewerings van 'n monster in die Champlainmeer, met die bynaam "Champ", ondersoek het, het Radford saam met Joe Nickell na die gevolgtrekking gekom dat die voorwerp op die beroemde foto byna sekerlik 'n drywende stuk hout of boomstomp was.
Die foto, wat in 1977 deur Sandra Mansi geneem is, het ondersoek na en nasionale belang in wese wat na bewering in Champlainmeer woon laat ontstaan. John Kirk skryf in sy boek In the Domain of the Lake Monsters dat "Die monster van Champlainmeer ... die onderskeiding het dat dit die enigste meermonster van wie daar 'n redelike duidelike foto is. Dit is 'n uiters goeie bewys van 'n ongeïdentifiseerde dier wat in die meer woon." Joe Zarzynski, skrywer van Champ: Beyond the Legend (1984), noem die foto "die beste enkele bewysstuk oor Champ."
Nadat die oorspronklike foto wat selde gesien is, ondersoek is, het Radford en Nickell deur eksperiment bewys dat al die vorige ramings van die grootte van die voorwerp dramaties oorbeklemtoon is, en tot die gevolgtrekking gekom dat die voorwerp slegs ongeveer 2 m (6 ft) lank is eerder as die oorspronklike ramings van tussen 4,5 m en 20 m (15 ft - 66 ft). Die voorwerp "sink" eerder as "duik" volgens die verslag, en die posisie van die "kop" relatief tot die res van die "bult" op die foto het nie genoeg ruimte vir 'n "nek" gemaak nie. Ondanks die feit dat hy 'n "kop" op die foto gehad het, het die voorwerp geen waarneembare sintuigorgane of 'n mond nie. Volgens Mansi se verslag het die voorwerp, terwyl hulle dit fotografeer het, nie op die geluid van kinders wat in die nabyheid van die water speel of op geskree gereageer het nie. Boonop het die oppervlak, volgens Mansi se eie rekening, "soos bas" gelyk.
Die resultate van die Champ en Mansi-foto-ondersoek is in die boek Lake Monster Mysteries, sowel as in die tydskrif Skeptical Inquirer en die tydskrif Fortean Times gepubliseer. Radford en Nickell het hul eksperimente en ondersoeke vir die Discovery Channel in 1995 heropgestel.
Chupacabra (2010)
Radford het vyf jaar aan die ondersoek van die geheimsinnige monster El Chupacabra deurgebring en tot die gevolgtrekking gekom dat die waarnemings van die monster geïnspireer is deur die 1995-film Species, en is gehelp deur foutiewe hervertelling van gebeure deur die ooggetuies, 'n gebrek aan forensiese kennis en massahisterie. Sy weergawe van die ondersoek word in sy boek van 2011 Tracking the Chupacabra: The Vampire Beast in Fact, Fiction and Folklore uiteengesit. Die ondersoek het onderhoude met ooggetuie, forensiese en volksoorleweringe navorsing, en "'n veldekspedisie na die oerwoude van Nicaragua" ingesluit op soek na die legendariese monster.
Soortgelyke media-geïnspireerde monsterwaarnemings is aangebied om vir Loch Ness Monster te verduidelik (geïnspireer deur tonele wat 'n plesiosourus-agtige monster uitbeeld in die King Kong-film uit 1933) en vir die fiktiewe bogey-man wat op die radiostasie Coast to Coast na verwys word.
Die boek Tracking the Chupacabra was 'n finalis vir twee toekennings vir boeke, insluitend Boek van die Jaar. Volgens Outside Magazine het Radford tot die gevolgtrekking gekom dat die chupacabra "niks anders as 'n filmkoorsdroom was nie."
Sterftes in Dyatlovpas (2014)
Die spesiale program Russian Yeti: The Killer Lives is deur Discovery Channel in 2014 uitgesaai en het die bewerings dat die Dyatlov-groep deur 'n woedende Russiese yeti vermoor is ondersoek. Radford het op 1 Junie 'n diepgaande oorsig van die reeks op die webwerf Doubtful News geskryf. Hy merk op dat “Russiese Yeti: The Killer Lives begin met die veronderstelling dat die beserings wat die skiërs opgedoen het so ernstig en buitengewoon was dat dit slegs deur 'n onmenslik sterk wese kon veroorsaak word." Die program maak 'n groot deel van Ludmila Dubinina se verlore tong uit en beweer dat iets dit van haar moes “uitgeruk” het. Radford verklaar egter: "Soos dit gebeur, is 'n Yeti wat tonge eet, selfs al is dit aanvaarbaar, verreweg die minste moontlike verklaring. Die 'verlore dele' aspek van hierdie saak is bekend onder skeptici, en word in talle ander 'onopgeloste' raaisels ingeroep, insluitend die chupacabra, beeste verminking, Sataniese diere-offers en wesens van ander planete. Tipies word 'n raaisel aangebied deur diegene wat nie vertroud is met gewone predasie en ontbinding nie, of wat dié met opset ignoreer. Baie diere, groot sowel as klein, aas op die sagte dele van dooie liggame. 'n Ander moontlikheid is dat Dubinina in 'n sneeustorting vasgevang is en die krag van die sneeu en rotse veroorsaak het dat sy haar tong afgebyt het toe sy skree en in die kloof val waar sy uiteindelik gevind is."
Radford noem dat “Russiese Yeti: The Killer Lives en [gasheer] Mike Libecki sou hê dat ons glo dat die nege skiërs 'n ontmoeting met 'n Yeti gehad het, wat hulle nie net gesien en gefotografeer het nie, maar hulle agtervolg het. En tog het geeneen van die skiërs iets anders oor die Yeti genoem nie, of hul skok oor die feit dat hulle die dier afgeneem het nie. In werklikheid, as Libecki geglo moet word, was hul ontmoeting met 'n Yeti so 'n onbeduidende gebeurtenis dat hulle dit glad nie in hul dagboeke genoem het nie, en hulle reis ononderbroke voortgesit het.' Na afloop van die vervaardigde drama en rondhardlopery, het Libecki erken dat hy geen werklike bewyse gevind het dat die Yeti bestaan nie, minder dan dat dit verantwoordelik was vir die dood van nege Russiese skiërs in 1959.
Radford se teorie “is dat die groep daardie noodlottige nag in paniek wakker geword het en hul weg uit die tent gesny het, óf omdat 'n sneeustorting die ingang van hul tent bedek het, óf omdat hulle bang was dat 'n sneeustorting dreigend was en dit die vinnigste manier was vir almal om uit die tent te kom (beter om 'n potensieel herstelbare spleet in 'n tent te hê as die risiko te loop om onder tonne sneeu begrawe te word). Hulle was sleg aangetrek vir die weer omdat hulle geslaap het en na die veiligheid van die nabygeleë bos gehardloop het, waar bome hulle sou help om die sneeustorting te oorleef. In die donkerte van die nag het hulle in twee of drie groepe geskei; een groep het 'n vuur gemaak (vandaar die gebrande hande), terwyl die ander probeer het om na die tent terug te keer om hul klere te gaan haal, aangesien die gevaar blykbaar verbygegaan het. Maar dit was te koud, en hulle het almal dood gevries voordat hulle hul tent in die duisternis kon opspoor. Op 'n sekere punt is sommige van die klere moontlik van die dooie mense teruggevind of omgeruil, maar in elk geval is die groep van vier wie se liggame die ergste beskadig is, in 'n sneeustorting vasgevang en onder 13 ft (3,9 m) sneeu begrawe (meer as genoeg om die 'dwingende natuurlike krag' te wees wat die mediese ondersoeker beskryf het). Dubinina se tong is waarskynlik deur aasdiere en gewone predasie verwyder. Ons sal natuurlik nooit weet wat presies gebeur het nie, maar ... die oorsaak van die skiërs se dood is nie geheimsinnig of 'onbekend' nie, soos dikwels voorgestel word. Dit blyk inderdaad uit die verslag van die mediese ondersoeker: hipotermie, of vries tot die dood. Daar is regtig geen rede om die gevolgtrekking te bevraagteken van die ondersoekers wat destyds eerstehandse toegang tot al die beskikbare getuienis gehad het nie. Daar kan oneindelik bespiegel word oor wat hulle uit hul tent laat vlug het, maar daar is geen rede om aan te neem dat iets onbekends of geheimsinnigs dit veroorsaak het nie. Weens die gebrek aan bewyse is die een wilde teorie net so goed (of sleg) as die ander."
Rolprente
Benewens sy skeptiese werk, het Radford verskeie geanimeerde kortrolprente geskryf en geregisseer. In Sirens (2009), "'n Jong seun in 'n klein biblioteek vermy sy wiskunde-huiswerk en word eerder ingetrek in die wêreld van die mitologiese sirene, pragtige vroue wat matrose na hul straf lok."
God speel
In 2008 het Radford Playing Gods: The Board Game of Divine Domination, 'n satiriese bordspeletjie wat hy geskep het en gebaseer op die tema van gode wat veg oor die beheer van die gelowiges, gepubliseer. Die speletjie word beskryf as 'n 'teologiese weergawe van Risiko ' en bevat figure gebaseer op Jesus, Moses, Boeddha en baie ander gelowe, waaronder satiriese godsdienste soos die Vlieënde Spaghettimonster en JR Bob Dobbs. Die spel het sy wêreldpremière op die New York Toy Fair in Maart 2009 gemaak en op Dragon*Con in Atlanta, Georgia verskyn. Playing Gods word vervaardig deur Radford se maatskappy, Balls Out Entertainment.
Australië se Synergy Magazine het berig dat Play Gods "van die lekkerste pionne wat ek nog ooit in 'n bordspeletjie gesien het ... 'n uitstekende spel is en 'n slim, siniese en satiriese toon het. Play Gods is godslastery met styl en bied 'n wonderlike bordspeletjie met 'n goeie dosis insig en baie plesier aan!" Ander spelers het die spel geprys as "een van die 'koelste' en belangrikste dinge wat met bordspeletjies moet gebeur", en "awesome, en verdomp snaaks .. dit is Candyland vir mense wat die sneltrein na die hel wil hê". Carl Raschke, professor in godsdiensstudies aan die Universiteit van Denver, het Radford se bordspeletjie gekritiseer en vir USA Today gesê dat die speletjie "te dom klink om ver te gaan".
Undead Apocalypse
In 2013 het Radford planne bekendgestel vir 'n opvolg van die Playing Gods-bordspel, getiteld Undead Apocalypse: War of the Damned. Dit sou opregte leerstellings rakende weerwolwe, Vampiere en zombies in die bordspeletjie geïntegreer het. 'n Kickstarter-veldtog om die spel te finansier, is in Junie 2013 van stapel gestuur, maar dit is gekanselleer toe dit duidelik geword het dat dit nie ten volle sou finansier nie.
Hymedesmia longistylus
Hymedesmia longistylus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Elena Poniatowska
Hélène Elizabeth Louise Amelie Paula Dolores Poniatowska Amor, Elena Poniatowska (* 19 Mei 1932 in Parys) is 'n Meksikaanse skryweres en joernalis.
Biografie
Hélène Poniatowska Amor is as dogter van Meksikaans-Poolse ouers in 1932 in die Franse hoofstad Parys gebore. Die familie van haar moeder Paulette Dolores Amor het hulle ná die onteiening van hul grondbesit gedurende die Meksikaanse Rewolusie in Frankryk gevestig. Haar vader Jean Evremont Poniatowski was van adellike Poolse afkoms.
Paulette Dolores Amor het ná die Duitse besetting van Frankryk in 1941 met haar twee dogters gevlug en in die volgende jaar na Meksiko teruggekeer. Haar man het tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Franse leër gedien en eers daarna sy gesin gevolg.
Alfred Abramowitz
Alfred Isedore Abramowitz (Reitz, Oranje-Vrystaat, 25 Augustus 1926 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman en ingenieur.
Nelson Freire
Nelson Freire (18 Oktober 1944 – 1 November 2021) was 'n Brasiliaanse klassieke pianis.
Freire het op die ouderdom van slegs drie jaar begin klavier speel. Hy het uit sy geheue stukke bespeel wat sy ouer suster, Nelma, oomblikke vantevore gespeel het.
Sy onderwysers in Brasilië was Lucia Branco, 'n voormalige student van Arthur de Greef ('n leerling van Liszt) en haar assistent Nise Obino. Freire het vir sy eerste openbare uitvoering op die leeftyd van vier jaar Mozart se Klaviersonate No. 11 in A majeur K. 331, gekies. In 1957 het Freire Beethoven se Klavierconcerto No. 5 op die ouderdom van slegs twaalf jaar uitgevoer. Hy het 7de plek tydens die Rio de Janeiro Internasionale Klavierkompetisie verower. Hy het gevolglik 'n toegif oftewel toelaag van die Brasiliaanse regering ontvang om in Wene te studeer onder Bruno Seidlhofer. Freire het reeds teen 1964 eersteprys tydens die Vianna da Motta Internasionale Musiekkompetisie in Lissabon, Portugal (ex-aequo met Vladimir Krainev) gewen. Hy het ook in Londen, Engeland die Dinu Lipatti Medalje en die Harriet Cohen Medalje ontvang. In Desember 2001 was hy die voorsitter van die paneel tydens die Marguerite Long Kompetisie in Parys. Sy buiging by die The Proms was in Augustus 2005.
Oor die algemeen neig Freire daarna om die kalklig, publisiteit en onderhoude te vermy. Freire het egter in 2011, ter ondersteuning van die musikante van die OSB, onttrek van 'n geskeduleerde optrede saam met die Orquestra Sinfônica Brasileira (OSB) en die dirigent Roberto Minczuk, na die afdanking van omtrent drie dosyn OSB musikante deur Minczuk.
Alfred Abramowitz
Hy was verteenwoordiger van Wyk 7 in die Johannesburgse Noordoostelike Gebiedskomitee van die Buitestedelike Raad. Hy was ook ’n assosiaatlid van die SA Prestressed Concrete Development Board.
Nelson Freire
Opnames
Freire het vir Sony/CBS, Teldec, Philips, en Deutsche Grammophon opnames gemaak. Hy het Liszt se Klavierconcertos saam met die Dresden Filharmoniese Orkes onder Michel Plasson vir die Berlin Classics plate-etiket opgeneem. Freire het op kommersiële vlak saam met Martha Argerich opnames gemaak, saam met wie hy 'n lang assosiasie en vriendskap deel. Freire het onlangs 'n eksklusiewe kontrak met Decca aangegaan, die eerste projekte wat hieruit voortgespruit het was opnames van die werke van Chopin, wat die Diapason d’Or en 'n "Choc" prys van Monde de la Musique ontvang het. Dit is ook as 'n "10" deur die Répertoire tydskrif gelys en "aanbeveel" deur Classica. Die opnames (op 2 CDs) omvat die 24 klavier études en die 2de en 3de sonates, sowel as die Barcarolle op. 60. Daaropvolgende Decca opnames sluit 'n 2-CD stel van die Brahms klavierconcertos met die Gewandhaus Simfonieorkes onder Riccardo Chailly in, wat die 2007 Classic FM en Gramophone toekenning in die Plaat van die Jaar en Concerto kategorieë gewen het, asook CD's gewy aan die Beethoven sonates, Chopin, en Debussy.
Alfred Abramowitz
Uit sy huwelik op 17 April 1955 met Helen, dogter van L. Rabinowitz, is twee dogters gebore. In die sestigerjare het die gesin by Studyweg 5, Glenhazel, gewoon. Sy stokperdjies was fotografie en gholf.
Hymedesmia lobichela
Hymedesmia lobichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Hirondina Joshua
Hirondina Juliana Francisco Joshua(Maputo, 31 Mei 1987) is 'n Mosambiekse skrywer. Sy het gepubliseer vir tydskrifte en anthologieë soos Esperança e Certeza I (2006) en A Minha Maputo È (2012).
Tamboer (boukunde)
In die vroeëre Bisantynse kerk argitektuur het die koepel direk op die pendentiewwe gerus en die vensters is in die koepel self deurboor; in latere voorbeelde, tussen die pendentief en die koepel, is 'n tussenliggende sirkelvormige muur gebou waarin die vensters deurboor is. Dit is die soort wat universeel gebruik is deur die argitekte van die Renaissance, van wie se werke die bekendste voorbeeld is Sint Pieterskerk in die Vatikaanstad. Ander voorbeelde van kerke van hierdie tipe is St. Paulus se katedraal in Londen en die kerke van Les Invalides, die Val-de-Grâce, en die Sorbonne in Parys.
Daar is ook sekulêre geboue met tamboere: die V.S. staatshoofgebou-koepel in Washington, D.C. is op 'n trommel gestel, so ook talle Amerikaanse staatshoofgeboue. Die Panteon in Parys is nog 'n sekulêre gebou met 'n koepel op 'n trommel. St. Paulus se katedraal en die Panteon were die twee inspirasies vir die V.S. staatshoofgebou. Daarteenoor was die koepel van die Reichstag-gebou in Berlyn voor sy na-oorlogse restourasie 'n vierhoek, so sy tamboer was vierkantig en nie rond nie.
1981 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1981 Suid-Afrikaanse Grand Prix was 'n Formule Libre-motorwedren wat op 7 Februarie 1981 op Kyalami gehou is.
Die wedren was oorspronklik geskeduleer om die eerste rondte van die 1981 FIA Formule Een wêreldkampioenskap te wees. Die voortslepende rusie tussen die Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA) en die Formule Een Vervaardigersveniging (FOCA) het daartoe gelei dat FISA aangedring het op 'n datumverskuiwing wat nie aanvaarbaar was vir die Suid-Afrikaanse wedrenorganiseerders nie. Goedkeuring is uiteindelik gegee vir die wedren om voort te gaan op sy oorspronklike datum, maar as 'n Formule Libre-ren in stede van 'n rondte van die Formule Een Wêreldkampioenskap. Die afgegradeerde wedren is ondersteun deur die spanne geaffilieer met FOCA, maar nie deur die vervaardigerspanne (Alfa Romeo, Ferrari, Ligier en Renault) nie, wie almal verbind was aan FISA. Die elf spanne teenwoordig se motors was toegerus met glykantrompe, aerodinamiese toestelle wat onwettig is in Formule Een vir 1981 maar aanvaarbaar onder Formule Libre regulasies. Die afwesigheid van die vervaardigerspanne het beteken dat al 19 motors in die wedren deur Ford Cosworth enjins aangedryf was.
Die wedren is uiteindelik deur Carlos Reutemann in 'n Williams gewen, met Nelson Piquet tweede in 'n Brabham en Elio de Angelis derde in 'n Lotus.
Leon Fleisher
Leon Fleisher (23 Julie 1928 – 2 Augustus 2020) was 'n Amerikaanse pianis en dirigent.
Vroeë lewe en studies
Fleisher is in San Francisco gebore in 'n arm Joodse gesin. Sy ouers was immigrante van Oos-Europa. Sy vader se ambag was die maak van hoede, terwyl sy moeder se doel was "om haar seun 'n groot konsertpianis te maak." Fleisher het die klavier op die leeftyd van slegs vier jaar begin studeer. Hy het op die ouderdom van agt jaar sy openbare buiging gemaak; en saam met die New York Filharmoniese Orkes onder Pierre Monteux op sestienjarige ouderdom gespeel; Monteux het hom "die pianistiese fonds van die eeu" genoem.
Afsterwe
Fleisher is op 2 Augustus 2020 weens kanker oorlede. Hy was 92 jaar oud. Hy word deur sy vrou en vyf kinders oorleef.
Bernhardt Aronstam
Bernhardt Aronstam (King William's Town, 2 November 1909 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman.
Will Jordan
Will Jordan is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I Wanna Hold Your Hand (1978), The Doors (1991), Mr. Saturday Night (1992), en Down with Love (2003).
Bernhardt Aronstam
Aronstam is op 30 Augustus 1949 met Margaret Ebsworth getroud. Twee dogters is uit die huwelik gebore. In die vroeë sestigerjare het hulle by Sentraallaan 5, Illovo, gewoon.
Norman Osborn
Norman Osborn, oftewel die Green Goblin, is 'n karakter in Amerikaanse strokiesverhale van Marvel Comics. Die karakter is deur Stan Lee en Steve Ditko geskep en het die eerste keer verskyn in The Amazing Spider-Man #14 (Julie 1964). Hy is een van Spider-Man se grootste vyande, saam met Doctor Octopus en Venom.
Osborn word uitgebeeld as 'n amorele sakemagnaat en die hoof van die wetenskapkomglomeraat Oscorp. Hy is ook die vader van Harry Osborn, die beste vriend van Spider-Man se alter ego, Peter Parker. Osborn, deels uit reaksie op sy vrou se dood, het 'n koue houding en 'n obsessie om soveel mag as moontlik bymekaar te maak. Hy behandel ook sy seun koud en verkies Peter danksy sy intellek. Dit lei daartoe dat Harry dikwels daarvoor probeer vergoed.
In die oorspronklike storie word Norman blootgestel aan 'n eksperimentele formule wat sy fisieke vermoëns en intellek verhoog, maar hom ook tot waansin dryf. As die Goblin dra hy 'n kostuum met 'n Halloween-tema: 'n aardgees wat in 'n "Goblin Glider", met die voorkoms van 'n vlermuis, ry en 'n arsenaal hoëtegnologiewapens gebruik, soos handgranaatagtige "Pumpkin Bombs", om New York mee te terroriseer.
Osborn was al deel van baie Spider-Man-stories, veral "The Night Gwen Stacy Died" en die "Clone Saga". Hoewel Spider-Man sy grootste vyand is, het hy ook al te staan gekom teen Iron Man, Captain America en ander superhelde in die Marvel Universe. Hy werk soms saam met ander superskurke soos Doctor Doom en Loki en groepe soos die Sinister Six en die Dark Avengers, maar dit duur gewoonlik nie lank nie weens sy behoefte na algehele mag.
Hymedesmia lundbecki
Hymedesmia lundbecki is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Ricardo Joaquín Alfaro Jované
Ricardo Joaquín Alfaro Jované (Panama-stad, 20 Augustus 1882- ibidem, 23 Februarie1971) was 'n politikus, staatsman en skrywer van Panama.
Chelsea, Londen
Chelsea is 'n welgestelde stadsdeel van Sentraal-Londen wat King's Road insluit en vir sy duur huise, modieuse winkels en sy sokkerspan bekend is.
Chelsea word in die suide deur die Teemsrivier begrens. Sy rivierfront strek vanaf Chelsea-brug langs die Chelseawal (Chelsea Embankment), Cheyne Walk, Lots Road en Chelsea-hawe. Die Westbourne-rivier, wat tans deur 'n pyp bo-oor die Sloane Square-moltreinstasie vloei, het oorspronklik sy oostelike grens gevorm. Tans word Chelsea Bridge Road en die laer gedeelte van Sloane Street insluitende Sloane Square as sy oostelike grens beskou.
In die noorde en noordweste is daar 'n vloeiende oorgang na die aangrensende buurte Knightsbridge en South Kensington, maar gewoonlik word die gebied, wat noord van King's Road tot Fulham Road in die noordweste strek, as 'n deel van Chelsea beskou. Ook die welbekende sokkerklub Chelsea FC word met die gelyknamige stadsdeel verbind, alhoewel dit in die Londense Borough of Hammersmith and Fulham gesetel is.
Chelsea was vir die grootste deel van sy geskiedenis 'n gesogte woonbuurt vir welvarendes. In die Tudortydperk was dit aantreklik genoeg vir koning Hendrik VIII om hier 'n paleis te laat oprig. Die panoramiese uitsig vanuit Cheyne Walk oor die Teems het later beroemde skilders soos Turner, Whistler en Rossetti na Chelsea gelok. Die geskiedkundige Thomas Carlyle en die essayis Leigh Hunt het hulle in die 1830's in die buurt gevestig en van Chelsea 'n gewilde woonplek vir literêre persoonlikhede gemaak wat later ook die digter en toneelskrywer Algernon Charles Swinburne (1837–1909) sou insluit.
Later het kunstenaars en studente van Chelsea 'n boheemse buurt gemaak. Die modewinkels van die 1960's het egter lankal plek gemaak vir kunsgalerye en antikwiteitewinkels. Die eksklusiwiteit van Chelsea, wat uit die betreklik hoë eiendomspryse voortspruit, het daartoe gelei dat na plaaslike bewoners dikwels as Sloane Rangers verwys word.
Maar daar was ook skadukante. In die 18de eeu was Chelsea se parke en tuine die geskikte plek om met courtisane te ontmoet, terwyl die Chelsea Arts Club sy berugte balle in die buurt gehou het.
Haworthia dura
Haworthia dura is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Gannabos
Gannabos (Caroxylon aphyllum syn.Salsola aphylla) is 'n struik wat inheems aan Suid-Afrika is.
Die FSA-nommer is 103.3
Aubrey Joseph
Aubrey Joseph is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fading Gigolo (2013) en Run All Night (2015), en in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999) en Cloak & Dagger (2018).
Haworthia elizeae
Haworthia elizeae is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op Bromberg, wes van Swellendam, voor.
Ruschia klipbergensis
Ruschia klipbergensis is 'n vetplant uit die vygiefamilie en is endemies in Suid-Afrika. Dit kom in die Wes-Kaap naby Malmesbury voor waar dit deel van die fynbos is. Die spesie is laas in die 1950's gesien; dit is 'n 'n bedreigde gebied gevind.
Ofelia Medina
Sy studeer aan die UNAM en met Lee Strasberg en Alejandro Jodorowsky.
Arturo Benedetti Michelangeli
Arturo Benedetti Michelangeli (* 5 Januarie 1920 – 12 Junie 1995) was 'n Italiaanse pianis van Klassieke musiek. Hy word beskou as een van die grootste pianiste van die 20ste eeu en is vergelyk met pianiste soos Emil Gilels, Vladimir Horowitz, Sviatoslav Richter, Arthur Rubinstein en Glenn Gould.
Acanthascus dawsoni
Acanthascus dawsoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Lambe.
Arturo Benedetti Michelangeli
Jong lewe
Die Roemeense dirigent Sergiu Celibidache het Benedetti Michelangeli altyd gesien as 'n kollega, en nie slegs nog net 'n ander bevoegde pianis nie: “Michelangeli maak kleure; hy is as't ware 'n dirigent." Celibidache het Michelangeli ook beskou as "die grootste kunstenaar wat leef."
Beroepslewe
Die onderwyser en kommentator David Dubal het geargumenteer dat Michelangeli op sy beste was in die vroeëre werke van Ludwig van Beethoven maar dat hy onseker voorgekom het in die werke van Frédéric Chopin, terwyl hy "demonies" was in sulke werke soos die Johann Sebastian Bach-Ferruccio Busoni Chaconne en Johannes Brahms se Paganini Variasies.
Sy concerto repertoire was skynbaar klein vir 'n konsertpianis van sy statuur, terwyl ons van kollegas en studente weet dat hy die meeste van die repertoire vir klavier oorheers het.
As gevolg van sy perfeksionisme was relatief min opnames gedurende Michelangeli se leeftyd vrygestel, maar dit word aangevul deur verskeie ongemagtigde opnames van lewende opvoerings. Hoogtepunte wat betref sy diskografie sluit die (ongemagtigde) lewendige opvoerings in Londen van Maurice Ravel se Gaspard de la nuit, Chopin se Mazurkas, die Klaviersonata No. 2 van Chopin, Robert Schumann seKarnaval, Op. 9 en sy Faschingsschwank aus Wien, Op. 26 in; sowel as verskeie opnames van Beethoven se Klavierkonsert No. 5, Liszt se Klavierkonsert No. 1 en Totentanz, en die klavierkonserte van Schumann en Edvard Grieg. Bykomend hiertoe het sy interpretasies van Ravel se Klavierkonsert in G en sy Gaspard de la nuit ongeëwenaarde standaarde gestel vir daardie werke.
Sy interpretasie van Sergei Rachmaninoff se Klavierkonsert No. 4 is vergelykbaar met die van Rachmaninoff homself. Michelangeli se Claude Debussy reeks vir DG is steeds 'n maatstaf, al word dit soms daarvan beskuldig dat dit bietjie nie-atmosferies is ("soos om te swem in koue water" in Dubal se woorde).
Ruschia rigida
Ruschia rigida is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Wes-Kaap voor.
Arturo Benedetti Michelangeli
Beroepslewe
As 'n komponis het Benedetti Michelangeli 19 Italiaanse volksliedjies a cappella rangskik vir die Coro della Società Alpinisti Tridentini, 'n manlike koor van Trento (Italië). 'n Opname van die stukke kan gevind word op die DIVOX handelsmerk.
Michelangeli se studente het wêreldklas kunstenaars soos Pietro Maranca, Maurizio Pollini, Martha Argerich, Ivan Moravec en Garth Beckett ingesluit.
Op 20 September 1943 het Benedetti Michelangeli met die pianis Giulia Linda Guidetti, wat 'n student van sy vader was, getrou. Sy was 'n gewaardeerde raadgewer en sekretaresse vir haar man. Sy het 'n stil lewe gelei, en tyd saam met haar man by hul villa in Bornato, naby Brescia of in Bolzano of in Arezzo deurgebring. Sy het so selde saam met haar man in die openbaar verskyn dat amper niemand geweet het hulle is getroud nie. Hul paadjies het in 1970 geskei.
Vanaf 1970 was sy sekretaris, en later sy agent en vennoot, Marie-José Gros-Dubois, getrou aan sy sy. Sy het concertos en gesellighede vir hom georganiseer en ook omgesien na sy finansiële sake.
Persoonlike lewe
Benedetti Michelangeli het na bewering nie daarvan gehou om konserte te hou nie. Tydens 'n onderhoud, het Gros-Dubois onthou dat hy nie kon glo dat sy konserte so baie geld werd was nie. Sy het gerapporteer dat hy ná 'n konsert op sombere wyse gesê het: "Jy sien, so baie applous, so baie publisiteit. Dan, binne 'n halfuur, sal jy meer alleen as ooit tevore voel.".
Hy was bekend vir sy waardering en voorliefde vir Ferrari motorkarre, en was ook beskou as 'n bekwame bestuurder. Hy het in dié verband drie keer kompeteer in die Mille Miglia-wedren.
Benedetti Michelangeli was 'n connoisseur van die meganika van die klavier en het daarop aangedring dat sy konsertinstrumente in 'n perfekte toestand moes wees. Wanneer ook al moontlik het hy sy eie Steinway klavier saam met hom op toer geneem. Sy laaste konsert (alles van Debussy) het plaasgevind in Hamburg, Duitsland op 7 Mei 1993. Na 'n uitgerekte siekte het hy in Lugano, Switserland gesterf. He is in die nabye Pura, Switzerland, begrawe.
Galaktiese antisentrum
Die galaktiese antisentrum is ’n teoretiese punt in die lugruim regoor die middelpunt van die Melkweg. Dit is nie ’n vaste punt nie, maar relatief; dit verskil van waarnemer tot waarnemer, na gelang van sy posisie. Dit is ook nie beperk tot ’n sekere plek in die lugruim nie. Twee voorwerpe in verskillende sterrestelsels kan albei in die galaktiese antisentrum lê, solank hulle in die teenoorgestelde rigting as die Melkweg se middelpunt voorkom (nes sterre in ’n sterrebeeld in heeltemal verskillende dele van die lugruim kan voorkom, maar visueel naby mekaar lê).
Uit die oogpunt van ’n waarnemer op aarde lyk dit of die galaktiese antisentrum in die sterrebeeld Koetsier lê, en Alnath is die naaste helder ster aan dié punt.
Jonathan Joss
Jonathan Joss (gebore 22 Desember 1965) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente True Grit (2010) en The Magnificent Seven (2016), en in die televisiereeks Walker, Texas Ranger (1993).
Acanthascus heteraster
Acanthascus heteraster is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Amerikaanse Lugmag
Die Amerikaanse Lugmag (Engels: United States Air Force, afgekort USAF) is dié deel van die Amerikaanse Gewapende Magte wat primêr verantwoordelik is vir oorlogvoering in die lug. Die Amerikaanse Lugmag word 'n afsonderlike weermagonderdeel op 18 September 1947. Voorheen was dit 'n deel van die Leër bekend as die United States Army Air Forces (USAAF).
Die Amerikaanse Lugmag is die tegnologies meesgevorderde lugmag ter wêreld.
Op 31 Desember 2010 het die Amerikaanse Lugmag 333 772 soldate op aktiewe diens, insluitend 63 310 vroue. 'n Verdere 70 880 reserwesoldate was op die register.
Doelstellings
Die taak van die lugmag was van meet af aan redelik divers: lugsuperioriteit, kernaanval, ondersteuning van die Leër en strategiese lugbrûe is maar 'n paar hiervan. Hiervoor is die lugmag verdeel in verskillende onderdele vir die noodsaaklike operasies in Europa en Asië, naamlik die Amerikaanse Lugmag in Europa en die Amerikaanse Lugmag in die Stille Oseaan.
In Nederland was daar vir 'n geruime tyd 'n lugverdedingseskader te Soesterberg gestasioneer, die 32ste (taktiese) Gevegseskader. Hulle taak was om die Nederlandse lugruim te beskerm teen indringers van die Warskoulande. Dit was die enigste eskader van die Amerikaanse Lugmag wat ooit onder die operasionele bevel van 'n ander land gestaan het. Teen die einde van die Koue Oorlog is die eskader onttrek en ontbind.
Acanthascus capillatus
Acanthascus capillatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acanthascus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Ijima.
Istanbul Atatürk Internasionale Lughawe
Istanbul Atatürk-lughawe (voormalige IATA-kode: IST, ICAO: LTBA) was die belangrikste internasionale lughawe wat Istanboel, Turkye bedien het (gevolg deur Sabiha Gökçen Internasionale Lughawe), totdat dit gesluit is vir kommersiële passasiersvlugte op 6 April 2019. Hierna is alle vlugte na die nuwe Istanbul Lughawe verskuif. Alle vragbedrywighede is ook op 5 Februarie 2022 verskuif, waarna die lughawe voortgegaan het om algemene lugvaart te bedien tot sy finale sluiting.
Geskiedenis
Dit is in 1924 geopen en is geleë in Yesilköy, aan die Europese kant van die stad, 24 km (15 myl) wes van die sentrum van die stad. In 1980 is die lughawe herdoop na Atatürk Internasionale Lughawe ter ere van Mustafa Kemal Atatürk, stigter en eerste president van die Republiek van Turkye. Dit het oor die 51 miljoen passasiers bedien in 2013, wat dit die 17de besigste lughawe in die wêreld gemaak het in terme van totale passasiersverkeer en die 10de besigste in die wêreld in terme van internasionale passasiersverkeer. Dit was die 5de besigste lughawe in Europa in 2013, net na Amsterdam.
Die Turkse Kamer van Siviele Ingenieurs lys Atatürk Internasionale Lughawe as een van die vyftig siviele ingenieursprestasies in Turkye. By die "Air Transport News" toekenningsgeleentheid van 2013 is Istanbul Atatürk-lughawe benoem as "Lughawe van die Jaar". Die lughawe is ook benoem as "Beste Lughawe in Europa" in die 40-50 miljoen passasiers per jaar kategorie by die 2013 Wêreld Skytrax Lughawe toekenningsgeleentheid.
The Silmarillion
The Silmarillion is 'n boek wat gebaseer is op tekste deur J.R.R. Tolkien. Dit is saamgestel en geredigeer in 1977, vier jaar na sy dood, deur sy seun Christopher Tolkien. Die titel verwys na 'n drietal juwele, die Silmarille, gemaak deur die elf Fëanor.
Silwerklouspinnekopbos
Die silwerklouspinnekopbos (Serruria incrassata) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Serruria behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Moorreesburg tot by Klipheuwel naby die Paarl voor. Die struik word 1.0 m hoog en blom van Julie tot Oktober.
The Silmarillion
Hierdie boek beskryf onder meer die oorsprong van die Middelaarde en hoe boosheid in die wêreld gekom het. Die tydsraamwerk dek die eerste drie tydperke van die wêreld en die skepping wat dit voorafgegaan het. Die Silmarillion is eintlik nie een boek nie, maar 'n samestelling van verskeie boeke: Ainulindalë (die skeppingsverhaal), Valaquenta (die verhaal van die Valar), Quenta Silmarillion (die verhaal van die Silmarille), Akallabêth (die val van Númenor) en Oor die Ringe van Mag en die Derde Era.
Silwerklouspinnekopbos
Die plant se wortels spruit weer uit na 'n brand. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van insekte. Die plant groei in graniet en swaar skaliegrond op hoogtes van 150 - 330 m.
The Silmarillion
Ainulindale en Valaquenta
Die eerste boeke Ainulindalë en Valaquenta beskryf die skepping van die Ainur deur Ilúvatar en die musiek wat hulle vir hom maak. Deur hul musiek neem die wêreld vorm aan, waarin sommige van die Ainur, die Valar in afdaal. Die geskiedenis van Middelaarde word oorheers deur die voortslepende stryd met die bose Vala Melkor (ook bekend as Morgoth).
Silwerklouspinnekopbos
In Engels staan dit as die Silver-paw Spiderhead bekend.
The Silmarillion
Quenta Silmarillion
Quenta Silmarillion, die derde boek, is die sentrale verhaal van die Silmarillion en ook verreweg die langste. Die hoofkarakters in die boek is die konings van die Noldor, 'n elfras, en 'n paar menslike helde. Saam veg hulle teen die vyand Morgoth, in die hoop om die Silmarille wat hy gesteel het, terug te kry. Dit is egter van die begin af duidelik dat hul stryd hopeloos is, aangesien die Noldor hul oorlog teen die wil van die Valar begin het en ook onder mekaar veg. Hoogtepunte sluit in die verhaal van Beren en Lúthien, die verhaal van die Túrin, Turambar en die verhaal van Eärendil. Ook Elrond en Galadriel speel geringe rolle in hierdie verhale.
In Valinor
Die wêreld is geskep deur Eru, die enigste God, ook genoem Ilúvatar. Ilúvatar speel egter skaars 'n aktiewe rol in die boek.
Die wêreld word beheer deur die Valar, wat baie krag van Ilúvatar ontvang het en ook onsterflik is. Van die begin af was hulle in 'n stryd gewikkel met Melkor (Morgoth), oorspronklik die magtigste Valar, vergelykbaar met Lucifer, die gevalle engel, wat 'n vaste plek in Christelike denke het.
Hymedesmia macrosigma
Hymedesmia macrosigma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
The Silmarillion
In Valinor
Valinor is die land in die verre weste van die wêreld waar die Valar woon. Die Valar Yavanna en Nienna ontkiem twee bome, Telperion en Laurelin, in die begin van tyd. Aangesien beide bome lig en hitte verskaf, is dit die belangrikste bron van lewe op aarde. Die elf Fëanor - saam met Melkor waarskynlik die belangrikste persone in die boek - het die twee bome van Valinor se lig verewig in die Silmarille. As die bome deur Melkor vernietig word, sal dit 'n katastrofe van byna kosmiese omvang wees. Die ramp is nog groter as Melkor gelyktydig die Silmarille beroof en die juwele in sy kroon plaas.
Monkaen Kaenkoon
Monkaen Kaenkoon (Thai: มนต์แคน แก่นคูน, RTGS: Monkhaen Kaenkhun) (gebore 20 Julie 1973) is 'n Thaise mor lam, luk thung en popmusiek sanger.
Hymedesmia macrosigma
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Astrachanse Witstad
Die Astrachanse Witstad of Beli Gorod (Russies: Белый город) is 'n historiese buurt van Astrachan, Rusland wat die stad se middestad vorm. Dit insluit die Astrachan-kremlin en verskeie kwartiere wat oos van die fort lê.
Geskiedenis
Beli Gorod was die eerste buurt wat deur die Russe gestig is nadat hulle in 1556 die Astrachanse khanaat verower en gekoloniseer het. In 1993 het dit die amptelike status van 'n beskermde historiese gebied gekry danksy sy unieke Jugendstil-argitektuur wat voor die Russiese Rewolusie gebou is.
Groot Debat
Die Groot Debat in sterrekunde, ook genoem die Shapley-Curtis-debat, was ’n belangrike debat tussen die sterrekundiges Harlow Shapley en Heber Curtis oor die aard van spiraalnewels en die grootte van die heelal. Die belangrikste punt van die debat was of verafgeleë newels relatief klein is en in die Melkweg lê, en of hulle groot, onafhanklike sterrestelsels is. Die debat het op 26 April 1920 plaasgevind in die Baird-ouditorium van die Smithsonian-museum van Natuurgeskiedenis. Die twee wetenskaplikes het deur die dag aparte verslae gelewer oor "Die Skaal van die Heelal" en dié aand deelgeneem aan ’n gesamentlike bespreking. Die debat het gevolg op twee aparte verslae wat Shapley en Curtis in die Mei 1921-uitgawe van die Bulletin of the National Research Council gepubliseer het.
Shapley was van mening die Melkweg beslaan die hele heelal en dat "newels" soos Andromeda bloot deel van die Melkweg is. Hy het sy punt gestaaf met relatiewe groottes: as Andromeda nie deel van die Melkweg was nie, sou dit sowat 108 ligjare van die Son af gewees het – ’n afstand wat die meeste sterrekundiges onaanvaarbaar gevind het. Adriaan van Maanen was ook ten gunste van Shapley se argument. Hy was ’n gerespekteerde sterrekundige wat beweer het hy het die Vuurwiel-sterrestelsel sien roteer. As dié stelsel ’n verafgeleë sterrestelsel was en dit waargeneem kon word dat dit oor ’n paar jaar roteer, moes sy wentelspoed enorm gewees het en sou dit vinniger as die ligsnelheid moes gewees het. Hy het ook ’n nova in Andromeda waargeneem wat tydelik helderder was as die kern van die stelsel self, en dit sou ’n absurde hoeveelheid energie geverg het vir ’n gewone nova. Daarom het hy gereken die nova was in die Melkweg, want as dit in ’n aparte sterrestelsel gewees het, sou dit nie so helder kon gewees het nie.
Heinrich Gelzer
Heinrich Gelzer (Berlyn, 1 Julie1847-Jena, 11 Julie 1906) was 'n Duitse klassieke filosoof. Sy seun, ook Heinrich Gelzer, was 'n skrywer, en sy pa was die Switserse historikus Johann Heinrich Gelzer.
Groot Debat
Curtis het weer gereken Andromeda en ander soortgelyke newels is afsonderlike sterrestelsels, of "eiland-heelalle" (’n term wat deur die 18de-eeuse filosoof Immanuel Kant geskep is; hy was ’n voorstander van die idee dat newels ander sterrestelsels is).
Cutis het daarop gewys dat daar meer novas in Andromeda as in die Melkweg is. Hy het dus gevra hoe dit moontlik is dat een klein deel van die Melkweg soveel meer novas kan hê as die res van die sterrestelsel. Hy het daarom geglo Andromeda is ’n aparte sterrestelsel met sy eie ouderdom en tempo van nova-vorming. Hy het ook daarop gewys dat daar donker bane in Andromeda is net soos die stofwolke in die Melkweg, en dat ’n groot Doppler-verskuiwing in ander sterrestelsels plaasvind.
Ná die debat
Danksy die werk van Edwin Hubble is dit nou bekend dat die Melkweg net een van honderdmiljarde sterrestelsels in die sigbare heelal is, en dat Curtis dus reg was in dié verband. Dit is ook nou bekend dat die nova waarna Shapley verwys het, eintlik ’n supernova was, en dit is inderdaad moontlik dat dit tydelik helderder kon wees as die hele res van die sterrestelsel waarin dit voorgekom het.
Op ander gebiede was die resultate gemeng: die werklike grootte van die Melkweg is tussen Shapley en Curtis se voorspellings. Of dit het Shapley korrek bewys: Curtis het gemeen die Melkweg sentreer om die Son, terwyl Shapley die Son korrek in die buitenste streke van die sterrestelsel geplaas het.
Jonathan Judge-Russo
Jonathan Judge-Russo (gebore 19 Januarie 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent A Rainy Day in New York.
Ruschia rigidicaulis
Ruschia rigidicaulis is 'n vetplant uit die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Wes-Kaap voor.
Hymedesmia mannarensis
Hymedesmia mannarensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1970 deur Thomas.
Sterrekyker-garnaal
Die Sterrekyker-garnaal (Mysidopsis zsilaveczi) is 'n klein rooi garnaal, tussen 10 en 15 mm lank, wat in Valsbaai ontdek is.
Die spesie is in 2014 deur marinebioloë beskryf nadat 'n duiker, genaamd Guido Zsilavecz, 'n monster vir identifikasie na die Universiteit van Kaapstad geneem het. Emeritus prof. Charles Griffiths en die internasionale garnaal-deskundige, prof. Karl Wittmann het bevind dat dit 'n nuwe spesie is en hulle bevindinge in die joernaal, Crustaceana gepubliseer. Hulle het die spesie na die duiker vernoem.
Die garnaal word 'n "sterrekyker" genoem, aangesien dit lyk of sy oë permanent opwaarts kyk. Die groot "oë" het egter nie 'n pupil of iris nie. Hulle is eerder saamgestelde oë, soos dié van insekte, en bestaan uit baie eenvoudige elemente wat elk in 'n ander rigting kyk. Die doel van die ringe om die oë is moontlik om die oë groter te laat lyk en as afskrikmiddel vir roofdiere te dien.
George Behrman
George Behrman (Worcester, Kaapland, 2 Junie 1913 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman, besturende direkteur van Crown Mills Spice Works Bpk. en direkteur van verskeie maatskappye.
Hymedesmia mamillaris
Hymedesmia mamillaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.