cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Swaelstert
Onder die welbekende soorte van die genus is die Lemoenvlinder van Afrika (Papilio demodocus) en die Noord-Amerikaanse Westelike tierswaelstert (Papilio rutulus). Bekende soorte in Asië sluit in die Mormoonvlinders (Papilio polytes, Papilio polymnestor), die Boord- en Ulysses-swaelsterte in Australië (Papilio aegeus, Papilio ulysses, onderskeidelik).
Ouer indelings van die Swaelsterte het hulle in 'n groter getal van redelik klein genera geressorteer. Meer onlangse klassifikasies was meer konserwatief, en gevolglik word 'n getal voormalige genera nou ingesluit by Papilio. Die genus bevat volgens moderne klassifisiestelsels ongeveer 200 soorte. Die genus Chilasa word deur sommige beskou as 'n subgenus van Papilio, soos ook die Agehana-swaelsterte, alhoewel die laasgemelde takson meestal as 'n subgenus van Chilasa beskou word.
Voormalige genera wat nou ressorteer onder Papilio, is:
Mendi
Die Mendi was 'n troepskip wat vergaan het op 21 Februarie 1917. Die skip het behoort aan die Elder-Dempster-redery. Sy het gesink nadat sy gebots het met die SS Darro om 05:00 die oggend. Dit veroorsaak 'n gat van 20m by 20m aan die stuurboordkant. Daar was 'n groot aantal nie-blanke Suid-Afrikaanse soldate van die Native Labour Corps aan boord waarvan nagenoeg 805 dood is. Dit is merkwaardig dat die nuus die afgeleë krale bereik het dae voordat die amptelike verslag per kabel ontvang was. Die ongeluk het gebeur naby die Eiland Wight in die Engelse Kanaal.
Esarhaddon
Esarhaddon (Akkadies: Aššur-ahu-iddin, "Assur het ’n broer gegee") was ’n koning van Assirië wat van 681 tot 669 v.C. regeer het. Hy was die jongste seun van Sanherib en die Wes-Semitiese koningin Naqi'a, Sanherib se tweede vrou.
Melkspruit
Die Melkspruit is 'n spruit wat in die Joe Gqabi-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is wes langs die Patriotsklippad wat van die N6-hoofpad direk suid van Aliwal-Noord na die Kramberg wegdraai.
Esarhaddon
Opkoms
duimnael|205px|Esarhaddon se oorwinningstele. Omdat Esarhaddon die jongste seun was en deur sy pa as sy opvolger aangewys is, het sy ouer broers teen hom in opstand gekom en hy is uit Assirië verdryf.
Sanherib is in 681 v.C. vermoor, waarskynlik deur sy oudste seun of seuns. Esarhaddon het toe na Nineve teruggekeer en sy broers in ’n burgeroorlog verslaan. Hy is in die lente van 681 v.C. amptelik tot koning verklaar. In dieselfde jaar het hy Babilon begin herbou, insluitende die bekende Esagila en die Ekur by Nippur (strukture wat soms met die Toring van Babel verbind word). Hy het ook die Assiriese heiligdom Esharra in Assur laat herbou.
Militêre veldtogte
Esarhaddon se eerste militêre veldtogte was gemik teen die nomadiese stamme van Suid-Mesopotamië wat die Assiriese boere aangeval het. In 679 v.C, het hy die Kimmeriërs, wat sy oupa Sargon II doodgemaak het, verslaan.
Die koning van Sidon, wat in opstand teen die Assiriese koning gekom het, is in 677 v.C. verslaan en onthoof. Die stad is verwoes en die inwoners na Assirië verban. ’n Gedeeltelik bewaarde verdrag met Tirus noem die konings van Juda, Edom, Moab, Gaza, Ekron, Bublos, Arwad en ander as Assiriese bondgenote. Daarna het hy onder meer die Manneërs, Skitiërs en Goeteërs aangeval. Die Mede was ook die teiken van ’n veldtog. ’n Veldtog teen Antieke Egipte het blykbaar misluk.
In 672 v.C. is kroonprins Sin-iddina-apla, die oudste seun en aangewese opvolger van Esarhaddon, dood terwyl die tweede oudste seun, Shamash-shum-ukin, die koning van Babilon sou word. Die jongste seun, Assurbanipal, het dus die kroonprins van Assirië geword, maar hy was baie ongewild in die hof en onder die priesters. Kontrakte is aangegaan met vooraanstaande Assiriërs, lede van die koninklike familie en buitelandse heersers om hul lojaliteit aan die kroonprins te verseker.
In 671 v.C het Esarhaddon oorlog verklaar teen farao Taharqa van Antieke Egipte. In die somer van dié jaar het hy Memphis verower, en Taharqa het na Bo-Egipte gevlug. Esarhaddon het homself nou "koning van Egipte, Patros en Koesj" genoem en ’n oorwinningstele opgerig. Die oomblik toe die koning Egipte verlaat, het die land egter in opstand gekom teen Assiriese heerskappy.
Dood
Esarhaddon het sy generaal, Sha-Nabu-shu, na die Nylvallei gestuur om orde in Egipte te herstel en in 669 v.C. is hy self daarheen, maar hy is in die herfs van dié jaar skielik in Harran dood. Hy is deur Assurbanipal opgevolg as koning van Assirië en deur Shamash-shum-ukin as koning van Babilonië.
Gereformeerde kerk Erongo
Die Gereformeerde kerk Erongo was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerk in Suidwes-Afrika wat die dorpies Usakos, Omaruru, Karibib en Uis ingesluit het.
Die beskikbare bronne meld niks oor dié gemeente nie, buiten dat die lidmate op en om bogenoemde dorpe gewoon het en dat dit op 30 Oktober 1971 van die Gereformeerde kerk Walvisbaai afgestig het en in 1982 ontbind het. Met sowat 60 lidmate (in 1978 was hier 56 belydende en 36 dooplidmate) was dit indertyd die tweede kleinste gemeente in die Klassis Etosha, waartoe die noordelike gemeentes in Suidwes-Afrika behoort het. Die suidelike gemeentes het tot die Klassis Nossob behoort.
Colin Bland
Colin Bland (1938–2018 ) was 'n krieketspeler en die eerste Suid-Afrikaanse speler wat veldwerk tot ’n kuns kon vervolmaak. Sy spoed, perfekte balans en sterk gooiarm het hom dekades lank ’n rolmodel vir veldwerk gemaak. Hy het in 21 toetse uitgedraf (van 1961 tot 1966) en 1 669 toetslopies teen ’n gemiddeld van 49 lopies per kolfbeurt aangeteken.
Beknopte biografie
Kenneth Colin Bland is op 5 April 1938 in Bulawayo in Suid-Rhodesië gebore. Hy is aan die Hoërskool Milton opgelei en maak sy debuut as 'n skoolseun vir Rhodesië teen die Marylebone-krieketklub. Van 1956 tot 1968 het hy Rhodesië 55 keer verteenwoordig.
Bland speel later in Suid-Afrika vir die Oostelike Provinsie en die Vrystaat se provinsiale spanne. In 1961 word hy tot die Suid-Afrikaanse toetsspan verkies en was 'n gereelde speler tot 1966–1967. Destyds is Suid-Afrikaanse toetskrieket (as gevolg van sanksies) slegs teen Engeland, Australië en Nieu-Seeland gespeel. As gevolg hiervan was sy loopbaan tot 21 toetse beperk, waarin hy 1669 lopies en 3 honderdtalle behaal. Sy hoogste toetstelling was in 1964–1965 in die tweede toets teen Engeland in Johannesburg. Suid-Afrika was 214 lopies agter, en was 109 vir 4 in die tweede beurt toe Bland instap en 144 lopies (nie uit) in net meer as 4 uur aanteken om die wedstryd te red.
Hy was egter beroemd vir sy veldwerk. Dit word algemeen aanvaar dat hy die beste veldwerker van sy tyd was, en sommige sien hom as die beste ooit, wat die verloop van 'n hele wedstryd kon swaai. Hy het Ken Barrington skouspelagtig in die Lord’s Toets van 1965 uitgehardloop, gevolg deur 'n soortgelyke ontslag van Jim Parke, wat Engeland waarskynlik verhinder het om die wedstryd in die eerste beurt te wen. Brian Johnston onthou die 1965-toer, "Vir die eerste keer hoor ek mense sê dat hulle 'n wedstryd moet gaan kyk om 'n veldwerker te sien".
In 1966 was Bland 'n Wisden-krieketspeler van die Jaar, een van slegs twee Suid-Afrikaanse spelers wat so vereer is (die ander was Stuart Surridge) en word in die meegaande portret uitgebeeld terwyl hy veldwerk doen. Toe Wisden vir Peter van der Merwe in 1999 vra om die top vyf spelers van die twintigste eeu te noem, het hy Colin Bland ingesluit en gesê: "Hy het die houding teenoor veldwerk gerevolusioneer, en 'n standaard gestel wat tot nog toe nie geëwenaar is nie".
Ná die eerste toets van 1966–1967 moes hy weens 'n besering uit toetskrieket tree. Hy het egter tot die seisoen van 1973–1974 eersterangse krieket in Suid-Afrika gespeel.
Pous Linus
Die heilige Linus was tussen 67 en 76 die tweede pous. Artaud de Montor skryf dat hy die seun was van Herculanus, van die Mauri familie van Volterra en dat hy op twaalfjarige leeftyd na Rome gestuur is waar hy Simon Petrus ontmoet het. Hy word beskou as die opvolger van Petrus as biskop van Rome. Irenaeus van Lyon beskou Linus as dieselfde persoon as die een waaroor Paulus praat in 2. Tim 4: 21.
"Doen jou bes om nog voor die winter te kom. Eubulus, Pudens, Linos, Claudia en al die broers stuur vir jou groete."
Tydens sy pontifikaat word die eerste 15 biskoppe aangestel. Sy opvolger was Anacletus. Eusebius skrywe dat Linus twaalf jaar lank biskop van Rome was (van circa 66 tot 78).
Volgens die Liber Pontificalis is hy as martelaar dood. Dit is egter onwaarskynlik, aangesien daar in die jaar van sy dood nie groot Christenvervolgings was nie.
In die Rooms-Katolieke Kerk word hy as heilige vereer, met 23 September as sy feesdag. Volgens die amptelike pouslys van die Vatikaan was hy pous van 67 tot 76.
Tannerskaal
Die Tannerskaal (ook bekend as die Tannerfases) is ’n skaal van die fisieke ontwikkeling in kinders, adolessente en volwassenes. Die skaal definieer die fisieke mates van ontwikkeling geskoei op uitwendige primêre en sekondêre geslagseienskappe, soos die grootte van die borste en geslagsdele, volume van die testikels en die ontwikkeling van skaamhare. Die skaal is die eerste keer in 1969 deur die Britse pediater James Tanner gebruik ná ’n twee dekades lange studie oor die fisieke veranderings in meisies gedurende puberteit.
Vanweë verskille tussen mense, veral wat puberteit betref, beweeg hulle teen verskillende tempo's deur die fases. In MIV-behandeling word die Tannerskaal gebruik om te bepaal watter riglyne om by kinders en adolessente toe te pas vir antiretrovirale middels. Dit is ook al in forensiese ondersoeke gebruik om ouderdomme te bepaal, maar die gewildheid daarvan het afgeneem omdat dit nie betroubaar genoeg is nie.
Definisies van fases
Aangepas uit Adolescent Health Care: a practical guide deur Lawrence Neinstein, M.D.
Geslagsdele (mans)
200px|thumb|Illustrasie van die Tannerskaal vir mans.
Skaamhare (mans en vroue)
Iewers tydens Tanner 5 hou vroue op met groei en bereik hulle volwasse lengte; dit gebeur gewoonlik in hulle middeltienerjare op 15-16 jaar. Mans hou ook op met groei en bereik hulle volwasse lengte iewers tydens Tanner 5; gewoonlik gebeur dit in hulle laattienerjare op 18-19 jaar.
Kritiek
Die skaal is deur die pornografiebedryf gekritiseer omdat dit tot vals aanklagte van kinderpornografie kan lei, soos die geval was met die porno-ster Lupe Fuentes. Fuentes het persoonlik by die verhoor opgedaag met dokumente om te bewys die vervaardiging van die betrokke DVD was wettig.
Tanner, die uitvinder van die klassifikasiestelsel, het gesê die gebruik van die skaal om ouderdom vas te stel is ’n misbruik daarvan. Tannerfases stem nie ooreen met chronologiese ouderdomme nie, maar eerder rypheidsfases, en kan dus nie gebruik word om ouderdom te raam nie.
Kamarivier
Die Kama (Russies: река́ Ка́ма) is 'n groot rivier in die Noord-Europese deel van Rusland en die langste linkersytak van die Wolga. Dit is 1 805 km lank.
Babanango
Babanango is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die R68-provinsiale pad gaan deur die dorpie wat ongeveer 60 km noordwes van Melmoth is. 'n Berg (1 253 m bo seevlak) met dieselfde naam kyk op die dorpie af.
Distrik
Die distrik is 1 500 km2 groot en die grasveld is ideaal vir bees- en skaapboerdery.
Constance Bennett
Constance Bennett (22 Oktober 1904 – 24 Julie 1965) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente What Price Hollywood? (1932), Bed of Roses (1933), Topper (1937), en The Unsuspected (1947).
Cliona papillae
Cliona papillae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Carballo, Cruz-Barra & Gomez.
Arthur Barlow
Arthur Godfrey Barlow (Bloemfontein, 4 Mei 1876 – Kaapstad – 18 Mei 1962) was 'n kleurryke Suid-Afrikaanse politikus en joernalis, wat in sy lang politieke loopbaan agtereenvolgens die Arbeidersparty, Verenigde Party en Nasionale Konserwatiewe Party in die Volksraad verteenwoordig het.
Herkoms
Hy was die seun van Alfred Barlow, wat 'n lid was van die Oranje-Vrystaat se Volksraad en eienaar-redakteur van The Friend in Bloemfontein. Hy begin sy loopbaan as verslaggewer by The Friend en word op 23 'n ruk lank die koerant se redakteur. As vlymskerp politieke verslaggewer was hy heelwat later ook redakteur van die Sunday Express en Daily Express in Johannesburg en die stigter van Arthur Barlow's Weekly. Hy was betrokke by verskeie uitgewerye en dukkerye. In sy vroeë dertigerjare tree hy toe tot die Wetgewende Vergadering van die Oranje-Vrystaat-Kolonie en bly jare lank 'n omstrede politieke figuur.
Nasionale politiek
In 1921 tree hy toe tot die Volksraad toe hy as Arbeider-L.V. vir die kiesafdeling Bloemfontein-Noord verkies word. Hy werk nou saam met genl. J.B.M. Hertzog se Nasionale Party. In 1925 bring hy 'n mosie, wat die Parlement aanvaar het, dat geen verdere Britse titels aan Suid-Afrikaanse burgers toegeken moet word nie. Hy verlaat die Parlement van 1929 tot 1943 se verkiesing en tree 'n tyd lank op as persgalery-kommentator.
In 1943 keer hy terug na die Volksraad as die Verenigde Party se L.V. vir Johannesburg-Hospitaal. Die V.P.-leier, adv. J.G.N. Strauss skort hom en enkele ander L.V.'s egter in 1953 omdat hulle 'n kompromis met die regering oor die Kleurlingstemregvraagstuk voorgestel het. Hy sluit hom aan by Bailey Bekker se Nasionale Konserwatiewe Party, maar bly net tot en met die 1958-verkiesing L.V.
In 1957 het die Parlement Barlow se Wysigingswetsontwerp op Vlae aanvaar wat die amptelike gebruik van die Union Jack in die Unie van Suid-Afrika afgeskaf het.
Hy het sy pennevrug gepubliseer in die boek Almost in confidence (1952) en That we may tread safely (1960).
Helen Suzman oor Arthur Barlow
Helen Suzman, wat ses jaar ná Barlow die Verenigde Party verlaat het, hy om sy regse opvattings, sy om haar linkse opvattings, beskryf Barlow in haar outobiografie, In no uncertain terms, as 'n "thoroughly objectionable man" en 'n "bose ou leuenaar wat, ten einde sy standpunte te staaf, voortdurend verregaande stellings aangehaal het, na bewering gemaak deur belangrike, oorlede mense, soos genl. Jan Smuts". Suzman vertel nadat Barlow uit die Verenigde Party geskors is, het hy dikwels opgemerk wanneer sy 'n opmerking gemaak het terwyl hy gepraat het: "Dis weer die dame van Litaue." Sy sê sy was nie soseer besorg oor sy anti-Semitiese belediging nie, hoewel sy trouens een geslag verwyder was van haar Joodse voorouers uit Oos-Europa. "Wat my wel gepla het, was dat hy altyd dié woorde uitgevee het uit die parlementêre rekord Hansard, wat L.V.'s onder oë gekry het om taalfoute en herhalings reg te stel voor dit gepubliseer is, maar waaraan hulle nie veranderings kon aanbring nie.
Sy het hom eendag in die Parlement se gang trompop geloop en gedreig as hy nie ophou met sy aanmerkings nie, sou sy verseker dat die pers daarvan te hore kom, wat sy Joodse kiesers aanstoot sou gee en dat sy hom by die Speaker sou verkla omdat hy met die parlementêre rekord gepeuter het. Hy het dit volgens Suzman nooit weer gedoen nie.
Suzman het die "aaklige ou man" in eie munt terugbetaal toe hy eendag in 'n toespraak die hoë moordsyfer in sy kiesafdeling betreur het. Suzman skryf: "Ek het net ná hom gepraat en vir die Huis gesê dat as hy dit ooit sou waag om sy voete in sy kiesafdeling te sit, die moordsyfer met een sou toeneem – 'n opmerking wat hartlike 'hoor-hoors' van die lede uitgelok het."
Kate Comer
Kate Comer is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hello, My Name Is Doris (2015) en in die televisiereekse The Office (2005), The Comeback (2005), en The Fosters (2013).
Lemoenvlinder
Die lemoenvlinder (Papilio demodocus) is 'n groot swaelstertvlinder inheems aan die oorgrote deel van sub-Sahara Afrika, insluitend Madagaskar, benewens die suidelike Arabiese Skiereiland. Die ruspes benut verskillende plantspesies as voedsel, maar veral dié van die familie Rutaceae, wat verboude sitrus insluit. Omdat hulle sitrusblare vreet word die lemoenvlinder as 'n pesspesie beskou.
Lewenskringloop
Lemoenvlinders gaan deur ongeveer drie geslagte per jaar. Hul eiers word op sitrusblare gelê.
Eiers
Die vroulike vlinder plaas haar eiers op die oppervlakte van 'n sitrusblaar. Na sowat ses dae broei die larwe (ruspe) uit die eier.
Onvolwasse larwe
Die onvolwasse larwe is swart en geel, met wit stekels. Hul kleur verskaf goeie kamoeflering, aangesien hulle lyk na voëlmis. Hulle groei tot 'n lengte van 10 tot 15 mm voor hulle in volwasse larwes verander.
Volwasse larwe
Die volwasse larwe (of ruspe) is groen met wit of rooskleurige merke en oogkolle. Hulle groei tot 'n maksimumlengte van sowat 45 mm.
By volwasse ruspes ontbreek die kamoeflering van hul vroeëre stadia. Instede stoot hulle 'n gevurkte oranje orgaan uit, bekend as 'n osmaterium, wanneer hulle deur 'n voël of ander predator gekonfronteer word. Die orgaan gee 'n sterk reuk af wat die predator ontmoedig om dit as prooi te neem.
Papie
Die ruspes heg hulle aan takke deur middel van sy, en transformeer dan na papies. Hulle bly in die papiestadium vir 2–3 weke voor die volwassene, die vlinder, verskyn.
Volwassene
Die volwassene het swart- en geelgemerkte vlerke met rooi en blou oogkolle. Die vroulike skoenlappers neig om groter as die mannetjies te wees.
Natuurlike vyande
Lemoenvlinder eiers en papies word geparasiteer deur sekere soorte parasitiese wespes, veral die taksa Ooencyrtus (eierpredator) en Pteromalus puparum (papiepredator).
Masahiko Kimura
Masahiko Kimura (10 September 1917 - 18 April 1993) was 'n Japannese judoka wat wyd beskou word as een van die grootste judoka van alle tye.
Maria Pia-brug
Die Maria Pia brug (Portugees: Ponte de D. Maria Pia) is 'n enkelspoor spoorbrug in Portugal oor die Douro tussen Porto en Vila Nova de Gaia. Die spoorlyn is nie meer in gebruik nie nadat dit in 1991 vervang is deur die nuwe São João brug wat deur die ingenieur Edgar Cardoso ontwerp is.
Naam
Die brug is vernoem na die Portugese koningin Maria Pia de Sabóia (1861–1889) van die huis van Savoye, prinses van Italië. Op 4 November 1877 word die brug feestelik geopen deur die Portugese koningspaar. Die nabygeleë baie soortgelyke brug, die Dom Luis I-brug, heet na haar man, Dom Louís I, koning van Portugal (1861–1889).
Ontwerp en konstruksie
Die totale lengte van die staal boogbrug is 352 m. Die middelste boog was ten tye van die opening in 1877 die grootste ter wêreld.
Die brug, met enkelspoor, is tussen 1875 en 1877 deur Alexandre Gustave Eiffel en Théophile Seyrig gebou.
Die Maria Pia brug is tot 1991 vir spoorwegverkeer gebruik. Sedertdien is treinverkeer oor die Douro op die nuut geboude São João brug verlê.
Sutherland Shire
Die Sutherland Shire is 'n plaaslike owerheidsgebied in Suidelike streek van Sydney, Australië. Geografies is dit die gebied ten suide van Botanybaai en die Georges-rivier. Die administratiewe setel van plaaslike regering is in die woonbuurt Sutherland geleë, met die raadskantore in Etonstraat. Daar word dikwels eenvoudig na die gebied as "The Shire" verwys.
Oorsig
Sutherland Shire sluit ook die dorp Kurnell in wat naby aan die punt is waar James Cook die eerste keer aan land gegaan het, Sydney se olieraffinadery en die Towra Point Natuurreservaat, 'n vleiland van wêreldwye belang. Sutherland Shire is ook die plek waar Australië se enigste kernfasiliteit te Lucas Heights geleë is. Die reaktor wek nie elektrisiteit op nie en word hoofsaaklik gebruik vir die vervaardiging van radiofarmaseutika vir navorsing- en bestralingsdoeleindes.
Daar is drie nasionale parke wat gedeeltelik in Sutherland Shire val naamlik: Botany Bay National Park, Heathcote National Park en die Royal National Park. Die geïsoleerde woonbuurte rondom die baai Bundeena en Maianbar is aan die noordelike deel van die Royal Nasionale Park geleë en Port Hacking geleë. Hulle is slegs toeganklik vanaf die park of vanaf 'n veerboot vanaf Cronulla.
Inboorling geskiedenis
Die oorspronklike inwoners van die Sutherland gebied het bestaan uit sekere stamme van die Tharawal groep. Argeologiese ondersoeke in Sutherland Shire het bewyse opgelewer van Inboorling nedersettings wat terugdateer na minstens 8 500 jaar gelede. Die oorspronklike kuslyn rondom Sydney het ongeveer 20 km teruggetrek en daar word vermoed dat die oorspoelde kusvlakte verdere bewyse kan hê van nedersettings wat veel ouer is.
Binne die Royal Nasionale Park het ondersoeke bewyse van honderde rotsskuilings van inboorlinge opgelewer. In ander dele (veral in Holsworthy en Darkes Forest) is daar duisende plekke waar nedersettings was. Hierdie gebiede is nie baie beïnvloed deur Europese nedersetting nie en verdere argeologiese ondersoeke mag moontlik duidelikheid lewer oor die lewenswyse van inboorlinge in die Sutherland/Liverpool gebiede.
Europese nedersetting
Die Europese ontdekking van wat nou Sutherland is, is deur James Cook gedoen, wat Botanybaai op 29 April 1770 ingevaar het. Cook en sy geselskap het die gebied rondom die Kurnell-skiereiland verken en die baai op 6 Mei verlaat. Tydens hulle kort verblyf het 'n Skotse seevaarder genaamd Forbes Sutherland aan tuberkulose omgekom. Cook het die noordwestelike punt van die skiereiland Point Sutherland gedoop ter ere van hom.
Die Britse regering het 'n behoefte gehad om gevangenes heen te stuur nadat hulle hul Amerikaanse kolonies verloor het na die Amerikaanse Rewolusie. Botany Baai is gekies as die nuwe strafkolonie en die Eerste Vloot onder bevel van Goewerneur Arthur Phillip het by Kurnell vasgemeer op 18 Januarie 1788. Nadat Phillip 'n geselskap uitgestuur het om die grond voor te berei vir die nedersetting het hy gou besef dat die gebied nie geskik was nie. Daar was nie voldoende skuiling vir die skepe nie en die water- en grondgehalte was baie swak. Op 24 Januarie is twee Franse skepe langs die kus opgemerk wat Phillip aangespoor het om die Engelse Vlag naby Sutherland Point te hys. Goewerneur Phillip het verder noord geseil om Port Jackson te gaan verken en het uiteindelik die nedersetting by Sydney Cove gevestig.
Die eerste grondeienaar in Sutherland Shire was James Birnie. Geen titelaktes is deur die regering toegeken tot en met 1856 nie. Voor hierdie tyd was daar vir alle praktiese doeleindes nog geen nedersettings in die gebied nie. Bymekaarmaak van hout was op daardie tydstip nog die primêre bedryf gewees.
Met die beskikbaarstelling van grond in Sutherland Shire het Thomas Holt ongeveer 12 000 akker (49 km2) se grond aangekoop. Daar het hy verskeie ontwikkelings gedoen, onder andere oesterplase, beesweiding en steenkoolontginning. Holt se belegging was egter hoofsaaklik winsgewend vanweë sy bosbou konsessies. Hy het 'n groot herehuis langs die kus langs Sylvania gebou wat bekend staan as Sutherland House.
Ontwikkeling van vervoer
Die belangrikste vorm van vervoer in die gebied was aanvanklik oor water gewees. Boere se skepe het met die kus langs tot in Botanybaai ingevaar en met die Georges-rivier en die Woronora-rivier na die binneland opgevaar en sodoende kaaigelde en betaling van doeaneregte by Port Jackson vermy. Die eerste openbare pad, die Illawarra-pad na die "Five Islands" (Nou Wollongong genoem) is tussen 1842 en 1845 gebou met behulp van tronkarbeiders. 'n Nuwe suidelike deel van die pad is in 1864 voltooi wat te Engadine by die Illawarra-pad aangesluit het. Die roete van hierdie pad het so te sê saamgeval met wat vandag die Princess Highway heet en is die hoof noord-suid deurgangspad deur Sutherland Shire.
'n Spoorlyn is in 1884 vanaf Hurstville verleng om die Illawarra-distrik verder te ontwikkel. Die spoorlyn het daartoe gelei dat daar eers 'n groot krotbuurt in Como ontstaan het, wat in later jare omskep is in 'n vakansiesentrum. Sutherland-treinstasie is in 1885 geopen en is na John Sutherland vernoem, 'n minister van Openbare Werke wat 'n groot rol gespeel het in die vestiging van die spoorlyn.
Die toename in motorverkeer het 'n afname in passasiers op die trêms veroorsaak en die diens is gevolglik in 1931 gestaak. Die goederediens is in die daaropvolgende jaar gestaak. Die toenemende verkeer in die noorde het gelei tot die opening van die eerste brug na Sutherland Shire by Tom Ugly's Point in 1929. Die seslaan Captain Cook-brug oor die Georges-rivier wat Rocky Point en Tarren Point met mekaar verbind is in 1965 geopen en die ontoereikende veerbootdienste geheel en al vervang.
Plaaslike regering
Die gebiede met rivier- en seefronte soos Como, Illawong, Cronulla, Illawarra en Yowiebaai het baie gewilde landelike wegbreekplekke geword. 'n Vorm van vrywillige plaaslike regering is in 1888 probeer, maar wet en orde is steeds deur die hof te Liverpool tot en met 1905 gehandhaaf. In hierdie jaar is wetgewing geproklameer wat bepaal het dat die hele Nieu-Suid Wallis in shires verdeel moes word. Die staatsgoewerneur, Harry Rawson het die naam gekies en die distrik geproklameer as "Sutherland, Nr. 133" op die 6 Maart 1906 en die grense daarvan vasgestel. Op hierdie tydstip was daar slegs sowat 1 600 inwoners in Sutherland.
Met min belastingsinkomste het hierdie raad baie moeite ondervind om nuwe paaie te voorsien. Die bou van die Sutherland-Cronulla trêmspoor het baie bygedra tot die stimulasie van nuwe besigheidsaktiwiteite en meer grond is verkoop. Die bevolking van die Shire het toegeneem tot 2 896 in 1911 toe die trêmspoor geopen is en tot meer as 7 500 teen 1913. Teen 1931 het die bevolking reeds 12 000 oorskry. Eers in die 1950's het die distrik sodanig gegroei dat dit deel van die Sydney woongebiede geword het en was die gebied tot op daardie tydstip nie as deel van Sydney beskou nie.
Saam met die bevolkingsgroei het nywerheids- en sake-ontwikkeling gevolg. Captain Cook Drive is in 1953 gebou om Caringbah met Kurnell te verbind en het saamgeval met die bou van Australion Oil se olieraffinadery te Kurnell in 1956. Die Australiese Atoomenergie Kommissie het sy navorsingskompleks in 1958 te Lucas Heights gebou.
Sylvania Waters was een van die verbeeldingrykste konsepte in terme van woonbuurt ontwikkeling. Hier is 'n reeks indiwidueel ontwerpte gesinshuise rondom 'n reeks mensgemaakte kanale gebou. Die grond in die Menai-distrik ten weste van die Woronora-rivier is in die 1970's vir dorpsontwikkeling oopgestel.
Onluste van 2005
In Desember 2005 het verskeie geweldadige insidente op Sutherland Shire se strande plaasgevind, veral in Cronulla Beach, wat op die spits gedryf is toe 'n blanke Australiese lewensredder deur Libanese jeugdiges aangerand is, met 'n daaropvolgende aanranding van 'n ander blanke Australiër 3 dae later by Cronulla. 'n Anonieme boodskap is toe per SMS uitgestuur wat in plaaslike media ook versprei is dat mense by Cronulla-strand moes bymekaarkom om "wogs en lebs" aan te val. In die daaropvolgende dae het 'n reeks onluste in Cronulla en ander strande plaasgevind. Hoewel die insidente baie nasionale en internasionale mediadekking ontvang het, is slegs geringe skade aan eiendom aangerig en was daar geen noodlottige insidente gewees nie.
Geografie
Onder die proklamasie van 1853 was die Woronora-rivier die wesgrens van die distrik. Met die vorming van die Sutherland Shire in 1906 is die wesgrens uitgebrei om meer van die landbougrond in te sluit wat vandag as Menai bekend staan. In 1919 was die Illawong-gebied ook na die Sutherland Shire oorgedra. Sutherland Shire beslaan nou 'n gebied van 370 km² waarvan 173 km² tans nasionale reservate is.
Die noordgrens van Sutherland Shire kan oorgesteek word met vier brûe: drie padbrûe (Alfords Point Brug, Sylvania Waters en Tarren Point) en een spoorbrug (Como). Aan die westekant loop Heathcote-pad uit Sutherland Shire uit en gaan by die Holsworthy militêre reservaat verby. Na die suidekant loop die Princess Highway verby Waterfall na die stad Wollongong. Sutherland Shire word in die ooste begrens deur die Tasmansee.
Aan die ooste van Sutherland Shire wissel die landskap van ruwe kranse en sanderige strande tot moerasagtige kusgebiede tussen sandduine. Aan die westekant bestaan die landskap uit 'n breë plato wat geleidelik styg tot in die suidweste met verskeie diep rivierskeure daarin.
Demografie
Die bevolkingsgroei in Sutherland Shire is beperk deur die langsame ontwikkeling van nuwe wooneenhede. Die bevolking het tussen 1996 en 2001 gegroei vanaf 193 000 tot 202 000. Die nuutste groei het hoofsaaklik plaasgevind in die Barden Ridge en Menai gebiede waar nuwe grondgebied vir dorpsontwikkeling vrygestel is, asook rondom die hoof spoorwegstasies. Volgens die Australiese buro van statistieke was die bevolking van die gebied relatief staties. Sowat 38,6% van die inwoners werk in die gebied terwyl 61,4% daarbuite werksaam is, veral in Sydney se sentrale sakekern. Van die werknemers in Sutherland Shire was 74,1% in die gebied woonagtig. Die werkloosheidsyfer in die gebied is in die geheel gesien laer as Sydney.
Meer as 'n driekwart van die bevolking het in 2001 aangedui dat hulle aanhangers is van 'n geloof. Soos vele gebiede in Australië is die vyf grootste gelowe almal vorme van die Christen-geloof, met Katolieke, Anglikane en Uniting Church aanhangers as die talrykste groepe.
Onderwys
Daar is bykans 100 skole in die Shire wat die Gymea en Loftus tersiêre kolleges insluit. Hiervan bied meer as twintig voorskoolse-, laer- en hoërskole voorsiening vir kinders met spesiale behoeftes.
Gesondheidsorg
Sutherland Shire maak goeie voorsiening vir gesondheidsorg en geriewe sluit in Sutherland se openbare hospitaal en Kareena se private hospitaal - beide is sentraal in Caringbah geleë naby die meeste algemene praktisyns in die gebied.
Vervoer
Sutherland Shire word bedien met busdienste van Veolia Transport en treine op die Illawarra lyn van City Rail.
Lewensredderklubs
Daar is vier lewensredderklubs en een reddingsboot in Cronulla gestasioneer. Die klubs en boot verskaf eerstehulp en lewensredderdienste aan die baie besoekers tot die Shire se strande. Daar is ook vier branderplankklubs.
Handel
Miranda is die besigheidskern van Sutherland Shire met Kiora Mall, Menai Marketplace en Miranda Fair as die groot winkelsentrums. Westfield Miranda, wat plaaslik as Miranda Fair bekend staan, het verskeie algemene handelaars en vele spesialiswinkels. Dié winkelsentrum is die vierde grootste winkelsentrum in Sydney. Ander kleiner winkelsentrums word in die woonbuurte Engadine, Caringbah en Sylvania aangetref.
Nuwer winkelsentrums is ook onlangs ontwikkel in die woonbuurte Bangor, Illawong en Menai met 'n kleiner sentrum te Alfords Point. Southgate in Sylvania is ook 'n gewilde kompleks. Gymea se winkelsentrum trek ook vele besoekers vanweë sy kunssentrum, die Hazelhurst Regional Gallery and Arts Centre met vele kafees en restourante in die omgewing.
D.F. Malherbe
Prof. Daniël François Malherbe (28 Mei 1881 – 12 April 1969) was ’n bekende Afrikaanse digter, dramaturg en romanskrywer. Hy is algemeen as D.F. Malherbe bekend en word veral onthou vir sy prosa asook Vergeet niet, wat as die eerste roman met artistieke waarde in Afrikaans beskou word.
Kampvegter vir Afrikaans
In 1907 het hy deel aan die stigting van die Afrikaanse Taalvereniging in Kaapstad en die uitbreiding daarvan oor die hele Kaapkolonie. Hy is in 1910 as professor in Moderne Tale aan die Grey-Universiteitskollege in Bloemfontein aangestel. In 1918 word hy die eerste professor in Afrikaans. Hy het ook ’n rol gespeel in die invoer van Afrikaans as voertaal in die Vrystaatse skole. Malherbe dien van 1929 tot 1934 en weer in 1941 as rektor van die Grey-Universiteitskollege. As akademikus tree hy op as adviseur vir die vertalers van die Bybel in Afrikaans en ook in verband met die vertaling van die Nederlandse Gesange.
As een van die grootste kampvegters van Afrikaans het hy woordelyste, spreekwoorde en baie ander stof versamel. Hy was die redakteur van die Tydskrif Vir Wetenskap en Kuns en ’n mede-outeur van die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls.
Skrywer
Hy het ook verskeie dramas en historiese romans geskryf. Sy Bybelse romans, Die Hart van Moab (1933), Saul die worstelheld (1935), en Die profeet (1937) het ’n parallel tussen die Afrikaners en die Israeliete van die Ou Testament getrek. Sy prosa word gekenmerk deur romantiese verheerliking van die arbeid. In sy belangrikste romans behandel hy stof uit die vaderlandse verlede, die mens in sy verbondenheid aan die natuur en grepe uit die Ou Testament.
Op die gebied van drama publiseer hy van 1921 tot 1959 19 stukke, waarvan sommige verwerkings van sy romans is. Van sy drama's het ’n paar met Bybeltemas, soos Amrach die tollenaar (1935) en Moeder en seun (1945) die bekendste geword. Sy werke het meer literêr-historiese kunswaarde.
As mens is hy volkome toegewyd aan sy volk en taal, met ’n kinderlike vertroue op God. Hy is ’n besielende openbare redenaar wat verskeie kere as geleentheidspreker by feeste en ander funksies optree. Hy is drie kere getroud. Sy eerste vrou is Mynie Mostert van die Paarl en hulle het vyf kinders, drie dogters naamlik Helene, Sonja en Elsa, en die twee seuns Pietie en Willie. Na sy eerste vrou se dood trou hy met Louisa (Lulu) Blignaut, wat eers getroud was met Willie Mostert, ’n broer van sy eerste vrou. Sy ontval hom na slegs ’n jaar en twee maande, waarna hy met die weduwee Ivy Lubbe van Pietersburg trou, wat hom oorleef.
Malherbe is sowel op taalkundige as literêre terrein aktief deur sy lidmaatskap van die Taalkommissie, die Spellingkommissie (wat die eerste spelreëls in 1915 publiseer), redigering van die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns vanaf 1922 tot 1939, advies aan die Bybelvertalers en aktiewe bystand met die beryming van die Gesange, resensies in heelparty tydskrifte, bloemlesings uit die Afrikaanse letterkunde, die versameling Afrikaanse spreekwoorde en verwante vorme (1926) en die publikasie van die eerste Afrikaanse Taalboek (1917). Vir die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns, Die Brandwag, Nuwe Brandwag, Die Huisgenoot en verskeie dagblaaie lewer hy gereeld boekbesprekings en taal en letterkundige artikels.
Op 12 April 1969 is hy in Bloemfontein aan ’n hartaanval oorlede.
Opleiding
Saam met onder andere A.G. Visser en Totius ontvang hy vanaf 1890 op negejarige ouderdom onderrig aan die Gedenkschool der Hugenoten, wat op sy geboorteplaas gevestig was, en groei op in die geestelike sfeer van die Patriotters. Hy woon in Januarie 1896 die Eerste Afrikaanse Taalkongres in die Paarlse stadsaal by. In 1896 slaag hy die standerd agt-eksamen (destyds die Skool Hoër-eksamen) aan die Gedenkschool der Hugenoten op Kleinbosch in Daljosafat en woon daarna vir twee jaar die Hoër Jongenskool in Wellington by, waar onderrig in Engels geskied. Op skool skryf hy die Taalbondeksamens met goeie gevolg. In 1898 slaag hy die matrikulasie-eksamen van die Universiteit van Kaap die Goeie Hoop en studeer dan vir ’n jaar aan Victoria-Kollege op Stellenbosch, waar hy die Intermediêre eksamen slaag. Op universiteit is hy ’n geesdriftige krieketspeler. Hierna gee hy vir twee en ’n halfjaar onderwys op Montagu. In September 1901 besluit hy om verder te studeer en hy keer terug na die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop, waar hy aan die einde van 1901 die derde klas-onderwyserseksamen slaag en in 1902 die B.A.-graad behaal.
Oorsese studie
Sy vriende Abram Perold en Danie du Toit Malherbe vertrek aan die begin van 1902 na Duitsland vir verdere studie in Chemie, wat hom laat besluit om ook in Duitsland verder  te studeer. Later in 1902 vertrek hy dan na Duitsland en studeer vanaf die begin van 1903 vir ’n jaar in Halle an der Saale, waar daar by sy aankoms ses Afrikaners is. Die minimum vereiste vir toelating tot die universiteit is vyf jaar Latyn en vyf jaar Grieks, maar hy het slegs Latyn op skool en universiteit geleer en nooit Grieks nie. Ná dae se mooipraat word eindelik aan hom toestemming verleen om in te skryf, maar slegs as spesiale vergunning. Sy begeerte om Vergelykende Taalkunde te bestudeer word gekniehalter deur sy gebrek aan toepaslike agtergrond en ook gebrekkige kennis van Duits en vir ’n jaar bestudeer hy dan Frans, Middel-Engels en Duits. In die vakansie besoek hy onder andere Parys, Lyon en Genève, waar hy ook spesiale kursusse volg. Omdat hy hoofsaaklik met sy landgenote omgaan, besef hy dat sy kennis van Duits só nooit voldoende sal ontwikkel nie en hy besluit dus om eerder weg te gaan en op sy eie verder te studeer. Vervolgens gaan hy dan na Freiburg im Breisgau, waar hy onder die blinde professor Friedrich Kluge verder in Taalkunde studeer, met hoofvak Duits en byvakke Frans en Engels. In 1906 promoveer hy magna cum laude in die Duitse taal en lettere met ’n proefskrif oor “Das Fremdwort im Reformationszeitalter”. Hierdie studie handel oor die vasstelling van die ouderdom van ’n woord en sy oorsprong asook Luther se standpunt teenoor die vreemde woord in sy Bybelvertaling. Dit gee ook ’n beeld van die groot instroming van vreemde woorde in Duits gedurende die eerste helfte van die sestiende eeu. Terwyl hy in Freiburg studeer spandeer president Steyn geruime tyd hier onder toesig van ’n Nederlandse arts en hy kuier dikwels by die president. Hiervandaan besoek hy ook gereeld die nabygeleë Switserland, spandeer tyd in Lyon om Frans te bestudeer en besoek ook die Skandinawiese lande.
Begin van loopbaan
By sy terugkeer na Suid-Afrika in 1906 neem hy tydelik die B.A. Honneurs klas in Duits en Nederlands waar aan die Hugenote Universiteitskollege in Wellington. Hy word dan aangestel as skoolhoof op Carnarvon, ’n pos wat hy vanaf Januarie 1907 tot April 1909 beklee, in dieselfde tyd wat A.G. Visser geneesheer op die dorp is. In 1909 doseer hy vir die res van hierdie jaar tydelik op Stellenbosch as plaasvervanger vir dr. W.J. Viljoen, wat toe op sabbatsverlof was. In dieselfde jaar is hy ook ’n stigterslid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Hy is later vir twee termyne van twee jaar elk voorsitter van die Akademie, is lid en voorsitter van die Akademie se Taalkommissie en behartig ook vanaf 1923 tot 1939 die redaksie van die Akademie se Tydskrif vir Wetenskap en Kuns. Teen die einde van 1909 word ’n permanente pos as dosent in Frans en Duits aan die Universiteit Stellenbosch hom aangebied, maar hy wys eindelik hierdie aanbod van die hand. Hy word in 1910 benoem tot hoogleraar in moderne tale aan die Grey-Universiteitskollege te Bloemfontein, waar hy Nederlands, Duits en Frans doseer. In die termyn 1917–1918 is hy voorsitter van die Kollege-senaat. In 1921 word hy lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde te Leiden en vanaf 1937 is hy korresponderende buitelandse lid van die Deutsche Akademie te München.
Taalstryder
Hy het ’n leidende aandeel aan die taalstryd, onder meer met die rede Is Afrikaans een dialekt? wat hy op 12 Oktober 1906 in die Goodnow Hall op Wellington voor ’n gehoor van ongeveer vyfhonderd belangstellendes hou. Met voorbeelde uit die verskillende Europese tale toon hy aan dat Afrikaans ’n selfstandige taal is wat die reg het om as skryftaal gebruik te word. Hierdie rede word dan vanaf 27 Oktober 1906 in vyf opeenvolgende aflewerings in De Volkstem gepubliseer. Op 3 November 1906 is hy ook in Kaapstad stigterslid en die eerste voorsitter van die Afrikaanse Taalvereniging, met die doel om Afrikaans as spreektaal en skryftaal erken te kry. Op 19 Desember 1906 woon hy die jaarlikse kongres van die Z.A. Onderwijsunie in Somerset-Strand by, waar die kongres besluit om ondersteuning te gee aan Afrikaans as spreektaal, maar hom nie uitspreek oor skryftaal nie. In tydskrifte soos De Unie en Ons Land verdedig Malherbe gereeld die waardigheid van die Afrikaanse taal, veral teen diegene wat ten gunste was van die behoud van Nederlands as volkstaal. Na sy vertrek na Carnarvon is hy steeds aktief betrokke in die taalstryd en is op 16 en 17 Desember 1907 in Kaapstad voorsitter van die Eerste Afrikaanse Taalkongres. Op hierdie kongres is ’n spellingkommissie aangestel, wat die volgende jaar verslag uitgebring het en wie se spelreëls in 1915 in hoofsaak nagevolg word deur die Suid-Afrikaanse Akademie.
James Gregory (akteur)
James Gregory (23 Desember 1911 – 16 September 2002) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Manchurian Candidate (1962), The Silencers (1966), Murderers' Row (1966), en Beneath the Planet of the Apes (1970).
D.F. Malherbe
Taalstryder
Na sy aankoms in Bloemfontein sluit Malherbe aan by die vereniging Onze Taal en word só aktief betrokke by die Vrystaatse Taalbeweging. Hy word in 1911 erevoorsitter van die Afrikaanse Studente Taalvereniging. Saam met ds. Willem Postma (Dr. O’Kulis) verander hy op 15 Junie 1914 die bewoording van die Vrystaatse Onderwysordonnansie sodat ook Afrikaans naas Nederlands onder die woord “huistaal” verstaan sou word, wat by die Provinsiale Raad aanvaar word en Afrikaans só tot skooltaal verhef. By die Grey-Universiteitskollege beywer hy hom dat Afrikaans as gebruikstaal aanvaar word en op 2 Augustus 1918 verskyn ’n kennisgewing in sy handskrif dat studente voortaan toegelaat sal word om al hulle eksamens in Afrikaans af te lê. Hy dien later ook op die Kottich-kommissie van ondersoek na die invoering van die tweede taal op skool. In 1916 word hy deur die Bybelvertalingkommisse van die drie Afrikaanse susterskerke aangewys as taaladviseur vir die paneel wat die Statebybel in Afrikaans moet vertaal. Die resultate van die eerste proewe van hierdie vertaling is egter teleurstellend en word gekritiseer dat dit nie Afrikaans is nie maar ook nie Nederlands nie. Hierdie paneel word dan ontbind en ’n besluit word geneem om die Bybel eerder uit die grondtale, Grieks en Hebreeus, te vertaal. In 1928 is hy stigter van die Afrikaanse Kultuurbond in Bloemfontein, wat later saamsmelt met die Helpmekaar-beweging. Hy dien dan as voorsitter van die Bloemfonteinse Helpmekaar-tak en van die plaaslike Skakelkomitee.
Nadat die gebruik van Afrikaans op tersiêre vlak goedgekeur word, grootliks as gevolg van sy toedoen, word hy in 1918 aan die Grey-Universiteitskollege professor in Afrikaans, die eerste van sy soort in Suid-Afrika. Hy beklee hierdie leerstoel tot aan die begin van 1929 en weer van Junie 1934 tot met sy aftrede in 1941. Na die dood van Geo Hofmeyr is hy tydelik vir agt maande in 1928 en voltyds vanaf Januarie 1929 tot Mei 1934 rektor van hierdie universiteit. As taaladviseur speel hy ’n belangrike rol in die vertaling van die Bybel in Afrikaans en hy is ook lid van die kommissie vir die beryming van die Gesange in Afrikaans. Hy verdedig ten alle tye die Afrikaanse taal en kultuur en word in 1938 deur die rektor, R.B. Saayman, tydelik geskors oor wat hy sou gesê het in ’n toespraak aan ’n groep besoekende studente en bywoning van senaatvergaderings. Die redes vir sy skorsing lyk op die oog af na onbenullighede, maar was in werklikheid ’n resultaat van die botsing tussen twee opponerende denkrigtings op die kampus. Die een groep, verteenwoordig deur Malherbe, wou die universiteit in ’n Christelike en suiwer Afrikaanse rigting stuur, terwyl die ander groep ’n neutrale en tweetalige universiteit wou hê. Na oorweldigende steun deur die studente word die skorsing op 24 Augustus 1938 opgehef. Hy is in 1941 weer voorsitter van die senaat van die universiteit. In 1942 benoem die Raad van die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat hom tot ereprofessor. Na sy aftrede vestig hy hom op die kleinhoewe Kleinbos op Estoire, ongeveer tien kilometer buite Bloemfontein. Hy het ook ’n strandhuis by Kleinmond wat hy Hans-die-Skipper noem, waar hy gereeld sy vakansies deurbring en baie van sy bekendste werke, soos Hans-die-skipper en Die meulenaar, geskryf het.
Prosa
Sy belangrikste bydrae tot die letterkunde maak hy met sy prosa. Algemeen kenmerkend is die uitgesponne aard van sy skryfstyl, waardeur hy meermale op afdraaipaadjies afdwaal wat nie noodwendig stukrag verleen of ingebind word in die tematiek nie, en die filosofiese bepeinsing van eenvoudige karakters wat nie noodwendig oortuigend is van die karakter se innerlike nie en baie keer eerder aan die werklike outeur toegeskryf kan word. Hy is hoofsaaklik romantikus en dit doen gevolglik afbreuk aan sy werklikheidsbeelding, terwyl baie van sy werk ook in diens van ’n idee of boodskap staan, eerder as om die werklikheid weer te gee. Hierdie romantiese aard lei tot ’n doelbewuste poging tot “mooiskryf”, met mooiklinkende woorde wat dikwels die betekenis verdoesel eerder as verhelder. Die lewensuitkyk wat uit sy werke spreek is nasionalisties en patriargaal, met anderskleuriges en vroue wat implisiet as ondergeskik aan die blanke man geskets word. Dit is insiggewend om te sien hoe die waarde van sy prosa met tyd geleidelik deur kritici al hoe laer aangeslaan word, in vergelyking met die hoë lof wat aan hom toegeswaai is by die verskyning daarvan, wat tiperend is van ’n styl en beelding wat nie die toets van die tyd deurstaan het nie. Ten spyte van hierdie gebreke lewer hy tog belangwekkende werk in ’n aantal romans, al is hierdie werk slegs goed in onderdele en nooit as geheel nie.
Romans
Vergeet nie is sy eerste roman. Dit beeld die Kaapse burgers uit wat tydens die Anglo-Boereoorlog as rebelle aan die kant van die Boere teen die Engelse veg. Die Du Pré-familie (oom Willem, tant Annie en Bettie) woon op die plaas Rietfontein naby die Karoodorpie Steenburg. Met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog gaan Bettie se verloofde, die dokter Piet Marais, saam met die Boere-ambulans na die oorlog. Bester, die beroemde rebelle-kommandant (wat ooreenkomste toon met Gideon Scheepers), kom met sy manskappe op Rietfontein aan en raak verlief op Bettie. Sy herhaalde besoeke aan Rietfontein bring die Du Pré-familie in die moeilikheid en oom Willem en Bettie word gearresteer, terwyl tant Annie vrygelaat word op parool. Piet Marais kry dit reg om ’n brief vir Bettie aan Bester te gee, maar deur sy poging om die brief aan Bettie te besorg, word Bester gevang en word hy ter dood veroordeel. In die tronk kry hy geleentheid om Bettie te vertel dat Piet nog leef. Kort na Bester se teregstelling keer Bettie en haar moeder weer terug na Rietfontein, terwyl oom Willem kort na sy aankoms in die kamp op Port Alfred beswyk. Na die vrede kom Piet terug om sy bruid te trou. Die titel van die roman verwys na oom Willem se oproep op sy sterfbed dat ons nie die pyn en seerkry moet vergeet nie. Vergeleke met tydgenootlike werk is die gebeure veel meer verantwoord en realisties. Die karakters is egter nog oppervlakkig geteken en hulle handelinge word nie altyd gemotiveerd weergegee nie, hoewel die figuur van Bettie sterker omlyn is. Die Boere word as hoofsaaklik goed en die Engelse as hoofsaaklik boos geteken. Die moontlikhede van die konflik van opponerende politieke standpunte in eie geledere word nie in-diepte ontgin nie.