cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franse nasionale rugbyspan
Tuisstadions
In Junie 2012 het die FFR planne vir ’n nuwe rugbystadion in Évry, sowat 25 km suid van Parys, bekend gemaak. Na verwagting sou die boukoste sowat 600 miljoen € beloop en die kapasiteit sou omtrent 82 000 wees. Sy voltooiing was oorspronklik vir 2017 beplan, maar dit is later na 2021 of 2022 uitgestel. In Desember 2016 het FFR die stadionprojek amptelik laat vaar.
Diony Kempen
Filmografie
As draaiboekskrywer: As regisseur: As vervaardiger:
Franse nasionale rugbyspan
Rugbywêreldbekerstadions
Gedurende die Rugbywêreldbeker 1991 is wedstryde van Poel D (wat Frankryk ingesluit het) regdeur Frankryk aangebied, insluitende Béziers, Bayonne, Grenoble, Toulouse, Brive en Agen. Beide Parc des Princes en Stadium Municipal het ook een kwarteindstryd gehuisves. Poel C-wedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is regdeur Frankryk aangebied: Béziers, Bordeaux en Toulouse. ’n Tweede poelwedstryd is in Stade Félix-Bollaert gehuisves een een kwarteindstryd is op die Stade de France gehou; albei was ook 2007-stadions.
Gedurende die Rugbywêreldbeker 2007 het Frankryk as die nominale gasheer opgetree en tydens dié toernooi is tien stadions dwarsdeur die land ingespan (Cardiff in Wallis en Edinburg in Skotland het ook enkele wedstryde aangebied). Van die Franse stede wat wedstryde gehuisves het, sluit in Bordeaux (Stade Chaban-Delmas), Lens (Stade Félix-Bollaert), Lyon (Stade Gerland), Marseille (Stade Vélodrome), Montpellier (Stade de la Mosson), Nantes (Stade de la Beaujoire), Parys (Stade de France, Saint-Denis en Parc des Princes), Saint-Étienne (Stade Geoffroy-Guichard) en Toulouse (Stadium Municipal). Die eindstryd is op Stade de France uitgespeel. Hulle sal in 2023 weer as gasheer optree; dit sal die vierde rugbywêreldbekertoernooi wees waartydens Franse rugbystadions ingespan word.
Toetswedstryde
Frankryk het 439 van sy 796 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 55,15%. Frankryk se statistieke in toetswedstryde teen al die lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Maart 2023):
Wedstryde teen verskeie saamgestelde spanne tydens oorsese toere van die amateurtydperk en die deur die Franse Rugbyfederasie (FFR) nieerkende wedstryde teen nielede het vir ’n lang tydperk nie die volle status van toetswedstryde geniet nie – selfs nie terugwerkend nie. Die wedstryde tydens die Victory Internationals word nie as toetswedstryde beskou nie, die meeste wedstryde tydens die Europese Nasiesbeker, wat oorwegend deur die tweede span gespeel is, word ook nie as sulks erken nie.
Wedywering met ander nasionale spanne
Frankryk en Engeland het tot dusver in 110 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 60 gewen het en Frankryk 43, met sewe gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver vyf keer ontmoet; Engeland het drie keer gewen en Frankryk twee keer. Wedstryde tussen albei spanne word deur die pers en die ondersteuners in albei lande Le Crunch genoem. Veral tydens rugbywêreldbekertoernooie is Engeland en Frankryk die suksesvolste spanne van die Noordelike Halfrond. Albei spanne het amper afwisselend die eindstryd behaal (net in 1995 en 2015 het spanne van die Suidelike Halfrond die Webb Ellis-beker uitgespeel). Engeland het tot dusver in vier eindstryde gespeel, terwyl Frankryk tot dusver in drie eindstryde gespeel het, gedurende altesaam nege rugbywêreldbekertoernooie. Albei spanne beskik ook oor die finansieel sterkste ligas ter wêreld (die Engelse Premierskap en die Franse Top 14).
Nes die ander rugbylande van die Noordelike Halfrond handhaaf Frankryk ’n wedywering met die groot spanne van die Suidelike Halfrond. Eweneens het Frankryk tydens al sy eindstrydverskynings teen spanne van die Suidelike Halfrond te staan gekom (twee keer teen die All Blacks en een keer teen die Wallabies). Teen die All Blacks het Frankryk die eindstryde van 1987 en 2011 uitgespeel, maar geen gewen nie. In 1999 het hulle teen die Wallabies gespeel en is ook verslaan. Die Springbokke het Frankryk gedurende wêreldbekertoernooie net een keer ontmoet: in 1995 is hulle in die kwarteindstryd deur die gasheer verslaan. Teen die All Blacks het Frankryk gedurende wêreldbekertoernooie tot dusver sewe wedstryde gespeel, waarvan Frankryk die halfeindstryd in 1999 en die kwarteindstryd in 2007 teen die gunsteling Nieu-Seeland gewen het. Teen die Wallabies is hul wenrekord meer gebalanseerd: Van tot dusver vier wedstryde het albei spanne twee elk gewen.
Wêreldbekerrekord
Frankryk het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en tydens drie toernooie die eindstryd behaal, maar teen Nieu-Seeland (in 1987), Australië (in 1999) en weer Nieu-Seeland (in 2011) verloor. Daarmee is Frankryk die tweede mees suksesvolle span van die Noordelike Halfrond, net na Engeland wat die Webb Ellis-beker tot dusver een keer omhoog gehou het. Tydens die eerste Rugbywêreldbeker 1987 in Australië en Nieu-Seeland het Frankryk die eindstryd gemaak, maar hulle is deur Nieu-Seeland maklik verslaan. Tydens die tweede Rugbywêreldbeker 1991 in die destydse Vyfnasies is Frankryk in die kwarteindstryd deur Engeland uitgeskakel. In 1995 het Frankryk die halfeindstryd behaal, maar hulle is deur die gasheer en latere kampioen Suid-Afrika geklop, in die daaropvolgende klein finale om die derde plek het hulle Engeland verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 1999, wat eweneens in die destydse Vyfnasies aangebied is, het Frankryk ná ’n sterk optrede teen Nieu-Seeland weer die eindstryd behaal, maar hulle is dié keer deur Australië verslaan. In 2003 is Frankryk in die halfeindstryd deur die latere kampioen Engeland geklop en is ook in die klein finale om die derde plek deur Nieu-Seeland maklik verslaan. Die Rugbywêreldbeker 2007 tuis het met ’n verrassende nederlaag teen sterk Argentyne afgeskop, maar Frankryk het nogtans die halfeindstryd behaal, waar hulle deur Engeland verslaan is; in die klein finale om die derde plek is hulle weereens deur Argentinië geklop. In 2011 het Frankryk ten spyte van die span se weerstand teen die nasionale afrigter die eindstryd behaal, maar hulle is naelskraap deur die gasheer Nieu-Seeland verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 is Frankryk in die kwarteindstryd deur die verdedigende en latere kampioen Nieu-Seeland maklik uitgeskakel. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 het Frankryk sy oorwinning in die kwarteindstryd teen Wallis uit die hand gegee en is naelskraap verslaan.
Vyfnasies / Sesnasies
Frankryk se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese lande speel: Engeland, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Die Sesnasies het begin as die Tuisnasies-toernooi in 1883 en Frankryk het in 1910 by hulle aangesluit om sodoende die Vyfnasies te vorm. In 1932 is Frankryk weens beweerde professionaliteit in die destydse amateursport uit die toernooi gesit, maar het in 1947 weer by dié toernooi aangesluit. Hulle het die toernooi in 1954 vir die eerste keer gewen en die titel met beide Engeland en Wallis gedeel. In die volgende seisoen het Frankryk die titel weer met Wallis gedeel en in 1959 vir die eerste keer alleenlik ingepalm. Die span se langste tussenpose in titels was 37 jaar (1910–1954).
Ander wedstryde
Gedurende die amateurtydperk het Frankryk deels maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het hulle ander nasionale spanne in Frankryk gehuisves. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat (’n uitsondering is die Britse en Ierse Leeus se vierjaarlikse toere). Vandag is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond en ander spanne buite die Sesnasies-toernooi gedurende twee tydstippe van die jaar moontlik. Gedurende die Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Frankryk na die Suidelike Halfrond, terwyl gedurende die Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks Frankryk as gasheer optree. As deel daarvan ding Frankryk sedert 1989 met Australië om die Trophée des Bicentenaires (geskenk ter geleentheid van die tweede eeufees van die Franse Rewolusie) en sedert 2000 teen Nieu-Seeland om die Dave Gallaher-trofee (genoem na David “Dave” Gallaher, die kaptein van die “Original All Blacks” van 1905/06, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk gesneuwel het) mee.
Olimpiese Spele
Frankryk het drie keer aan Olimpiese rugbytoernooie deelgeneem. Hulle is een keer as Olimpiese kampioen gekroon en twee keer in die eindstryd verslaan (in albei gevalle deur die Verenigde State).
Europese Nasiesbeker
Die Franse nasionale span het tussen 1935 en 1954 aan die Europese Nasiesbeker deelgeneem en gedurende hierdie tydperk al die ses toernooie gewen. Aansluitend het die Franse beheerliggaam vanaf 1965 net met die reserwespan France A aan die Europese Nasiesbeker deelgeneem – met uitsondering van die wedstryde teen die hoër gekeurde span Roemenië – en tot hul uiteindelike onttrekking in 1997 nog 20 titels gewen.
Bekende spelers
Elf voormalige Franse spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
Daarbenewens is Pierre de Coubertin (vir sy invloed op die sport) ingeskryf. Wêreldrugby het drie Franse spelers as speler van die jaar benoem: Fabien Galthié (in 2002), Thierry Dusautoir (in 2011) en Antoine Dupont (2021).
Spelerstatistieke
Vervolgens die belangrikste statistieke van Frankryk se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
(Korrek teen Maart 2023)
Keur en voorbereiding van spelers
Sedert die 1970’s berei die nasionale span op sy tuiswedstryde in die fasiliteite van die Club Shell in Rueil-Malmaison voor. Vanaf 1980 tot 2002 het hulle die boedel La Voisine in Clairefontaine-en-Yvelines ingespan, wat in besit van die Pernod Ricard-groep en aan die Franse beheerliggaam beskikbaar gestel is. Dié kasteeltjie naby die Centre technique national Fernand-Sastre staan ook as Château Ricard bekend. Sedert 2002 word elke tuiswedstryd in die Centre national du rugby in Marcoussis voorberei, wat oor al die nodige fasiliteite beskik.
Afrigters
Frankryk het in 1964 sy eerste hoofafrigter benoem: Jean Prat. Die huidige hoofafrigter is Fabien Galthié wat die pos in 2020 oorgeneem het.
Toekennings
Die Internasionale Rugbyraad, sedert 2014 Wêreldrugby, het Frankryk in 2002 as “span van die jaar” benoem.
10 Hygiea
Ontdekking en naam
In 1852 het die Engelse sterrekundige John Russell Hind geskryf die asteroïde is algemeen bekend as "Hygiea", en die onnodige "Borbonica" is laat vaar (sowel as die finale "ia" ten gunste van net "a"). Die naam kom van Hygieia, die Griekse godin van gesondheid en dogter van Asklepios. Die naam is in die 19de eeu soms verkeerdelik "Hygeia" gespel.
Fisieke eienskappe
thumb|links|280px|Die relatiewe groottes van die grootste vier asteroïdes. Hygiea is heel regs. thumb|links|280px|VLT-SPHERE-foto's van 10 Hygiea wat in Junie/Julie 2017 geneem is, toe die asteroïde se suidelike halfrond na die Aarde gewys het. ’n Helder gebied en verskeie kraters kan onderskei word. thumb|268px|Die IAU het Hygiea in 2006 as ’n moontlike dwergplaneet gelys. Spektrale bewyse dui daarop dat Hygiea se oppervlak waarskynlik uit primitiewe koolstofmateriale bestaan soortgelyk aan dié wat in koolstofryke chondrietmeteoriete aangetref word. Waterige produkte is op die oppervlak waargeneem wat ’n aanduiding kan wees van die teenwoordigheid van waterys in die verlede wat genoeg verhit is om te kon smelt. Die primitiewe hedendaagse oppervlaksamestelling dui aan Hygiea het nie tydens die vroeë tydperk van die Sonnestelsel se vorming gesmelt nie, in teenstelling met ander groot planetesimale soos 4 Vesta. Volgens waarnemings in 2019 het Hygiea moontlik teen iets anders gebots wat dit laat smelt en tot sy huidige ronde vorm gelei het.
Op foto's wat in 2017 deur die Baie Groot Teleskoop geneem is, is ’n helder streek op die oppervlak sigbaar, sowel as minstens twee donker kraters, wat voorlopig Serpens en Calix genoem word; dit is die Latynse woorde vir onderskeidelik "slang" en "beker". Serpens het ’n deursnee van omstrent 180 km en Calix een van 90 km.
Hygiea is die grootste van die C-tipe asteroïdes wat die buitenste asteroïdegordel oorheers, anderkant die Kirkwoodgaping by 2,82 AE. Dit het ’n gemiddelde deursnee van 434 ± 14 km. Terwyl vroeë studies (Ragazzoni et al., 2000) gedui het op ’n merkbare afgeplatte vorm (veel meer as dié van die ander drie asteroïdes wat die "groot vier" uitmaak – 2 Pallas, 4 Vesta en die dwergplaneet Ceres), het onlangse resultate gewys Hygiea is ronder. Buiten dat dit die kleinste van die "groot vier" is, het Hygiea nes Ceres ’n relatief lae digtheid wat eerder vergelykbaar is met die ysagtige satelliete van Jupiter of Saturnus as met die rotsplanete of klipagtige asteroïdes.
Al is Hygiea die grootste liggaam in sy streek, lyk hy dof van die Aarde af weens sy donker oppervlak en ver afstand van die Son af. Dit is die derde dofste van die eerste 23 asteroïdes wat ontdek is (net 13 Egeria en 17 Thetis is dowwer). Met die meeste opposisies het Hygiea ’n magnitude van sowat 10,2, wat sowat vier ordes dowwer as Vesta is. Met ’n perihelium-opposisie kan dit egter tot 9,1 magnitude wees.
Altesaam 17 stellêre okkultasies deur Hygiea is al deur grondgebaseerde teleskope waargeneem, insluitende twee (in 2002 en 2014) wat deur ’n groot aantal waarnemers gesien is. Die waarnemings is gebruik om Hygiea se grootte, vorm en rotasie-as te probeer bepaal. Die Hubble-ruimteteleskoop het ook die asteroïde waargeneem en die teenwoordigheid uitgesluit van enige voorwerpe van groter as 16 km breed wat daarom wentel.
Outomatiese ratkas
'n Outomatiese ratkas is 'n soort transmissie vir 'n motorvoertuig wat ratverhoudings outomaties kan verander terwyl die voertuig beweeg, en bevry die bestuurder daarvan om die ratte met die hand te wissel. Soos ander transmissiestelsels op voertuie, voorsien dit 'n binnebrandenjin van 'n reeks spoed- en wringkraguitsette wat nodig is vir goeie voertuigverrigting.
Die gewildste vorm wat in motors gevind word, is die hidrouliese outomatiese ratkas. Soortgelyke, maar groter toestelle word ook gebruik vir swaar kommersiële en industriële voertuie en toerusting. Hierdie stelsel maak gebruik van 'n vloeistofkoppeling in die plek van 'n wrywingkoppelaar, en bereik ratwisseling deur 'n stelsel van planetêre ratte te sluit en te ontsluit. Sommige masjiene met 'n beperkte spoed of vaste enjinsnelhede, soos vurkhysers en grassnyers, benodig net 'n wringkragomsetter.
'n Kar met 'n outomatiese ratkas kan nie aan die brand gestoot word nie, omrede daar dan geen drukking van die transmissievloeistof is om die transmissie-onderdele te laat werk nie.
Gebruiksgemak
Omdat 'n outomatiese ratkas net met een voet gery word, kan mense met een been wat ontbreek of verlam is, nog steeds ry, in teenstelling met die handratkas wat die gelyktydige gebruik van twee voete vereis. Net so, vereis 'n handratkas dat die bestuurder sy een hand van tyd tot tyd van die stuurwiel verwyder (terwyl die voertuig in beweging is), wat moeilik of onmoontlik is om veilig te doen vir mense met 'n vermiste of benadeelde arm of hand.
Brittany Furlan
Brittany Furlan (gebore 5 September 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente We Are Your Friends (2015) en Random Tropical Paradise (2017), en in die televisiereeks Confess (2017).
Wilhelmina ten Damme
Helena Willemina (Wilhelmina) ten Damme (Kaapstad, 1706 – 3 Januarie 1746) was die eggenote van die Kaapse goewerneur Hendrik Swellengrebel. Die dorp Swellendam is in 1747 na hulle albei genoem.
Marlo Thomas
Marlo Thomas (gebore 21 November 1937) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente LOL (2012) en Ocean's Eight (2018), en in die televisiereekse That Girl (1966) en Friends (1994).
Wilhelmina ten Damme
Ten Damme, die jongste dogter van Willem ten Damme en Helena Gulix, het op 15 Julie 1727 in die huwelik getree met onderkoopman Hendrik Swellengrebel, Kaapse goewerneur van 1739 tot 1751. Daar was vier seuns en vier dogters uit die huwelik gebore. ’n Seun, Hendrik Swellengrebel die jonge, het die Kaap in 1776 as reisiger besoek. Willemina se man is vinnig bevorder in diens van die VOC, moontlik vanweë sy hardwerkendheid en pligsgetrouheid. Hy was ’n besonder gewilde goewerneur, waarskynlik omdat hy nouer betrekkings met die Kaapse gemeenskap gehad het as enige van die voorgangers. Boonop was hy, volgens die getuienis van ’n amptenaar van destyds, ’n besonder sagsinnige, openhartige, vredeliewende en edelmoedige mens. Ná sy vrou se dood het hy versoek om terug te keer Nederland toe om sy laaste jare daar deur te bring. Hy vestig hom in Utrecht en trou op 20 Maart 1755 met Helena van Ruyven.
Haar skoonsusters, Elizabeth en Johanna, was onderskeidelik met goewerneur Ryk Tulbagh en ds. Franciscus le Seuer getroud. Haar wewenaar-skoonvader, Johannes Swellengrebel, is in 1728 met haar suster Engela ten Damme getroud; gevolglik was hy sy skoondogter (Wilhelmina) en sy eie seun (Hendrik) se swaer.
Marondera
Marondera is 'n redelike groot dorp in die provinsie Masjonaland-Oos van Zimbabwe met 'n geraamde bevolking in 2007 van 60 291.
Van die vernaamste bedrywe in die omgewing is bosbou, beesboedery, suiwelprodukte, graan en tabak, hoewel die landbousektor sedert die jaar 2000 feitlik in duie gestort het vanweë Robert Mugabe se beleid om beslag te lê op plase in wit beheer.
NG gemeente
Die NG gemeente Marandellas is op 1 November 1950 gestig. Die eerste leraar was ds. H.C. de Wet. Voor die kerkgebou opgerig is, is eredienste in 'n Dingaansfeeshuis in een van die gemeente se wyke gehou. By afstigting was hier 270 lidmate oor 400 myl van noord tot suid versprei. Die gemeente het weens die voortdurende afname in die getal lidmate in Zimbabwe in die middel jare 90 met Rusape saamgesmelt om bekend te staan as die NG gemeente Marondera-Rusape. Volgens die amptelike Jaarboek van die Nederduitse Gereformeerde Kerke was die lidmaattal van die verenigde gemeente 62 in 2007.
John Huston
John Huston (5 Augustus 1906 – 28 Augustus 1987) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Treasure of the Sierra Madre (1948), Key Largo (1948), The African Queen (1951), en Chinatown (1974).
Greg Poehler
Greg Poehler (gebore 11 Oktober 1974) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Fångarna på fortet (1990), Partaj (2011), Welcome to Sweden (2014), en You Me Her (2016).
462
Die jaar 462 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 62ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Samantha Futerman
Samantha Futerman (gebore 19 November 1987) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Memoirs of a Geisha (2005), Going the Distance (2010), 21 & Over (2013), en Twinsters (2015).
Champ-de-Mars (Parys)
Die Champ-de-Mars is 'n uitgestrekte oop terrein in die Sewende Arrondissement van die Franse hoofstad Parys, met die Eiffeltoring aan die noordwestelike en die École Militaire (Militêre Skool) aan die suidoostelike kant. Sy naam beteken "Marsveld" en is afgelei van die Romeinse oorlogsgod Mars, 'n verwysing na die militêre opleiding wat hier vroeër plaasgevind het.
Tydens die Franse Rewolusie vind daar skermutselinge plaas by Champ-de-Mars. Op 17 Julie 1791 vergader 'n menigte Parysenaars om 'n petisie vir die verwydering van koning Lodewyk XVI te teken, en skiet soldate onder bevel van die Markies de la Fayette sowat vyftig mense.
Hertzogville
Hertzogville is 'n landboudorp in die noordwes-Vrystaat, in Suid-Afrika.
Geskiedenis
duimnael|links|120px|Hertzogville is genoem na genl. [[Barry Hertzog|J.B.M. Hertzog.]]
Die Tweede Vryheidsoorlog het die droom van ’n dorp onderbreek. In Junie 1902 het die boere na hul verwoeste plase teruggekeer. Die gemeenskap moes uit die as opstaan en van vooraf begin. Eers in 1911 was daar weer ’n algemene gevoel vir dorpstigting. Talle vergaderings is gehou om ’n geskikte ligging te kies. Omdat eenstemmigheid nie bereik kon word nie, is die provinsiale administrasie gevra om ’n kommissie aan te stel, wat al drie die voorgestelde plase afgekeur het. Hulle stel wel ene De Waal se plaas Donkerfontein voor.
Die 1914-rebellie het die gemeenskap verdeel, maar nogtans is ’n nege-man-kommissie aangestel wat die Donderfontein vir £6 000 by die weduwee De Waal koop. In 1915 kom belanghebbendes byeen in die waenhuis van die plaaswoning, later die pastorie, om oor die te stigte dorp se naam te besluit. Die een voorstel was Gladstone, ter ere van die eerste goewerneur-generaal van die Unie en die ander Hertzog, na die leier van die Nasionale Party, genl. J.B.M. Hertzog. Al dadelik het landmeters erwe begin opmeet en op 15 Desember 1915 verskyn die proklamasie van die nuwe dorp in die Staatskoerant.
Distrik
Bees- en skaapboerdery en leeglê is die belangrikste bedrywighede in die distrik.
Pedro I van Brasilië
Dom Pedro, Keiser van Brasilië (Pedro I) en Koning van Portugal (Pedro IV) (12 Oktober 1789 tot 24 September 1834) het Brasilië onafhanklik verklaar en die Brasiliaanse Keiserryk gestig.
Agtergrond
Dom Pedro is in die Queluz paleis naby Lissabon gebore as Pedro de Alcântara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbo. Hy was die tweede seun van die koninklike egpaar. Toe sy ouer broer Antonio Francisco in 1801 sterf, ontvang Dom Pedro die titel prins van Beira en word die tweede in lyn van die Portugese kroon. In 1807 vlug die koninklike familie uit Lissabon en arriveer in Brasilië in 1808 waar hulle vir die volgende 13 jaar sou bly. Hul teenwoordigheid het bygedra dat Rio de Janeiro die de facto hoofstad van die Portugese koninkryk geword het. Met die dood van Koningin Maria I word Dom Pedro se vader gekroon as Koning John VI. Dom Pedro ontvang die titel Prins van Brasilië en Hertog van Braganza. Op 5 November 1817 trou hy met Groothertoging Maria Leopoldina van Oostenryk.
Brasiliaanse Onafhanklikheid
Toe Koning Johannes VI terug na Portugal vertrek het, het hy van die voorregte ontneem. Dom Pedro het in Brasilië agtergebly en op 7 September 1820 op die oewer van die Ipiranga rivier sy swaard uitgetrek en onafhanklikheid van Portugal verklaar. Op 12 Oktober is hy as Keiser van Brasilië verklaar en op die eerste Desember as Keiser gekroon.
Op 17 Oktober 1829 trou hy met sy tweede vrou prinses Amelie de Beauharnais von Leuchtenberg.
463
Die jaar 463 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mir-Hossein Moesawi
Mir-Hossein Moesawi Chameneh (Persies: میرحسین موسوی خامنه, [miːɾ hoˈsein muːsæˈviː xɒːmeˈne] Mīr-Hoseyn Mūsavī Khāmené; Azerbeidjans: میرحسین موسوی, Mir Hüseyn Musəvi; * 2 Maart 1942) is 'n Irannese hervormingsgesinde politikus, kunstenaar en argitek wat tussen 1981 en 1989 as die 79ste en laaste eerste minister van Iran gedien het. Hy was die hervormingsgesinde kandidaat in die Irannese presidensiële verkiesing van 2009 en het tydens die politieke proteste oor die verkiesingsuitslag as opposisieleier opgetree. Moesawi het tot en met 2009 as voorsitter van die Irannese akademie van die kunste gedien, maar is deur behoudende owerheidslede uit sy amp gelig.
In die vroeë jare van die Irannese Rewolusie was Moesawi hoofredakteur van Jomhoeri-e Eslami, die amptelike dagblad van die Islamitiese Republikeinse Party, en is daarna as minister van buitelandse sake en uiteindelik as premier benoem. Hy was die laaste politikus wat dié amp beklee het voordat dit deur 'n wysiging van die grondwet in 1989 afgeskaf is. In die volgende 20 jaar was hy 'n halfafgetredene. Hy is steeds 'n lid van die raad van geskiktheid en ooordeel en die hoë raad van die kulturele rewolusie, maar het al jare lank nie meer aan dié liggame se vergaderings deelgeneem nie – 'n houding wat deur politieke ontleders en kommentatore as 'n teken van sy ongenoeë beskou word.
Vir die presidensiële verkiesing van 2009 het Moesawi na die politieke toneel teruggekeer en is hy as een van twee hervormingsgesinde kandidate teen die administrasie van die destydse ampsbekleër, Mahmoed Ahmadinedjad, gestel. Moesawi het groen as die simboliese kleur van sy beweging gekies. Volgens die amptelike verkiesingsuitslae het hy die verkiesing nie gewen nie, en ontevrede aanhangers het die regering van manipulasie beskuldig. Proteste teen die verkiesingsuitslag het tot 'n nasionale politieke beweging teen die regering en die hoogste leier Ali Chamenei, gegroei. Ondanks die owerheid se ferm optrede is Moesawi steeds die leier van die Groen Beweging, al is sy aktiwiteite aan bande gelê. Hy is tans saam met sy vrou en Mehdi Karroebi, 'n ander hervormingsgesinde politikus, in huisarres.
Leucandra ananas
Leucandra ananas is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1818 deur Montagu.
Ralf Schumacher
Ralf Schumacher (gebore 30 Junie 1975 in Hürth, Duitsland) is 'n voormalige Formule Een- en beroepsrenjaer.
Hy het gereeld vir die Williams-BMWspan deelgeneem.
Fjodor I van Rusland
Fjodor I Iwanowitsj (Russies: Фёдор I Иоаннович) (31 Mei 1557 – 17 Januarie 1598) was van 1584 tot 1598 tsaar, die laaste heerser van Rusland se Rjoerik-dinastie. Dié seun van Iwan die Verskriklike is ook "Fjodor die Klokluier" genoem vanweë sy gewoonte om deur die land te reis en kerke se klokke te lui.
Fjodor, wat na bewering verstandelik gestrem was, het feitlik glad nie in die politiek belang gestel nie. Hy was vroom en het die meeste van sy tyd in gebed deurgebring. Hy het ’n land beërwe wat verwoes was deur die buitensporighede van sy pa, Iwan die Verskriklike, en het die regering van die land oorgelaat aan sy swaer, Boris Godoenof.
Hy trou in 1580 met Irina (Aleksandra) Fjodorowna Godoenowa, Boris se suster. Ná twaalf jaar van getroude lewe skenk Irina in 1592 die lewe aan ’n dogter, Fjodosia. Toe sy in 1594 op tweejarige ouderdom sterf, stort die tsaar geestelik ineen. Omdat hy geen ander kinders het nie, kom die eeue oue Rjoerik-dinastie met sy dood tot ’n einde en betree Rusland die Tyd van Beroeringe. Fjodor het in Moskou gesterf en is in die Kremlin begrawe.
Qin Shi Huang
Qin Shi Huang (Chinees: 秦始皇, Pinyin: Qín Shǐhuáng, Wade-Giles: Ch'in Shih-huang; persoonlike naam Ying Zheng, Chinees: 嬴政, Pinyin: Yíng Zhèng; * 259 v.C. in Handan, † 10 September 210 v.C. in Shaqiu) het tydens die sogenaamde Periode van die Strydende Ryke tussen 246 en 221 v.C. as koning oor die Qin-staat geheers. In 221 v.C. het hy die eerste keiser geword wat tot met sy afsterwe op 50-jarige ouderdom in 210 v.C. oor 'n verenigde China geheers het.
Qin Shi Huang bly 'n omstrede persoonlikheid in die Chinese geskiedenis. Ná die vereniging van China het hy saam met sy hoofraadgewer Li Si 'n reeks beduidende ekonomiese en politieke hervormings deurgevoer. Die grootskaalse projekte, wat hy aangepak het, sluit onder meer die Groot Muur van China, sy mausoleum wat die afmetings van 'n klein stad het en deur 'n leër van lewensgroot terrakotta-soldate bewaak word, asook 'n uitgebreide netwerk van nasionale paaie in. Vir hierdie bouwerke en sy hervormings het miljoene mense met hul lewens geboet.
Om die stabiliteit van sy ryk te verseker, het Qui Shi Huang 'n groot aantal boeke verbied en hulle laat verbrand. Ten spyte van sy tirannie en outokratiese heerskappy word Qin Shi Huang as een van die beduidendste heersers in die Chinese geskiedenis beskou.
Martin Huston
Martin Huston (8 Februarie 1941 – 1 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Calliope (1971) en in die televisiereekse Jungle Jim (1955), 'Way Out (1961), en Coronet Blue (1967).
Senkaku-eilande
Die Senkaku-eilande (尖閣諸島) is 'n groep van onbewoonde eilande in die Oos-Chinese See. Hulle word ook genoem die Diaoyudao-eilande (釣魚島) en Diaoyutai-eilande (釣魚台群島).
Die groep van eilande en die rotse is oos van die vasteland van China, noordoos van Taiwan, wes van Okinawa en noord van die suidwestelike einde van die Ryukyu-eilande gelêe. Dit is sowat 200 km van Taiwan en sowat 300 km van Okinawa afgelêe.
Omstredenheid
Beheer oor hierdie eilande en die rotse word betwis. Die geskil se probleme is kompleks.
Die Japannese regering beskryf die eilande as deel van Japan.
Die eilande word ook beskryf as deel van China, Daar is konflikte in die posisies van die Volksrepubliek China en die Republiek China.
Die Verenigde State het die eilande van 1945 tot 1972 beset, toe hulle teruggekeer het na Japan. Die amptelike posisie van die VSA is neutraal in 'n geskil tussen Japan, China en Taiwan.
464
Die jaar 464 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 64ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Saône
Die Saône (Frans: [son]; Arpitaans: Sona; Latyn: Arar) is 'n groot suidoos-vloeiende rivier in Frankryk. Die rivier, met 'n lengte van 473 km, is die langste sytak van die Rhône.
Die Saône ontspring naby Vioménil in die Vogese in die Franse gewes Grand Est van die historiese streek Lotaringe. Net wes ontspring die Maas en net oos die Moesel, 'n sytak van die Ryn. Aansluitend vloei die Saône in 'n suidwestelike rigting en mond by Lyon in die Rhône uit. Laasgenoemde sit die suidelike vloeirigting van die Saône vort. Die Saône vloei onder ander deur die Franse départements Vosges, Haute-Saône, Côte-d'Or, Saône-et-Loire, Rhône en Ain. Die gekanaliseerde Saône verbind die Rhônehawens met nywerheidstede soos Villefranche-sur-Saône, Mâcon en Chalons-sur-Saône.
Geskiedenis
Die naam "Saône" is afkomstig van die Galliese riviergodin Souconna, maar word ook met 'n plaaslike Keltiese stam, die Sequanes, verbind. Monastieke kopieerders het Souconna tot Saoconna omgeskep, wat uiteindelik tot die naam Saône sou lei. Van die ander bekende antieke name vir die rivier sluit in Brigoulus en Arar. Laasgenoemde is 'n verdubbeling van die Indo-Europese wortel ar vir "water". Volgens Julius Caesar se Galliese Oorlog (De Bello Gallico) verwys die verdubbeling na die moeilikheid om die presiese vloeirigting van die rivier te bepaal, weens sy stadige vloeitempo. Sy huidige naam is afgelei van 'n vereerde bron, Sauc-Onna, geleë by Chalon; dié naam is deur Romeinse legioensoldate gebruik om na die hele rivier te verwys.
Leucandra anfracta
Leucandra anfracta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Urban.
Sharon Thomas
Sharon Thomas (gebore 3 Junie 1946) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Stone Boy (1984), Star Trek III: The Search for Spock (1984), Young Guns (1988), en Pure Country (1992).
Interstellêre medium
Interstellêre medium of ISM is die materiaal wat bestaan tussen groepe sterre in ’n sterrestelsel. Dit sluit in gas, stof en kosmiese strale.
Die ISM is in alle fases uiters versprei in vergelyking met standaarde op Aarde. In koel, digte gebiede kan die digtheid tot 106 molekules per cm3 wees. In warm, verspreide gebiede is materiaal meestal geïoniseer en kan die digtheid so laag as 10−4 ions per cm3 wees. Vergelyk daarmee die digtheid van rofweg 1022 molekules per cm3 vir vloeibare water. Wat massa betref, is 99% van die interstellêre medium gas en 1% stof. In die gas is 89% van atome waterstof, 9% helium en 2% ander elemente, wat in sterrekunde metale genoem word.
In astrofisika speel die ISM ’n uiters belangrike rol. Sterre vorm in die digste streke van die ISM, molekulêre wolke, en vul die ISM aan met materiaal en energie deur planetêre newels, sterwinde en supernovas. Hierdie interaksie tussen sterre en die ISM help die tempo bepaal waarteen ’n sterrestelsel sy gasinhoud opgebruik, en dus hoe lank hy stervorming kan volhou.
ISM-tabel
Dié tabel wys die komponente van die Melkweg se interstellêre medium.
Charles Edward Pogue
Charles Edward Pogue (gebore 18 Januarie 1950) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Fly (1986), Psycho III (1986), DragonHeart (1996), en Kull the Conqueror (1997).
Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit
Die Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit (voorheen bekend as die Sentrale-distriksmunisipaliteit) is een van die 4 distriksmunisipaliteite van die Noordwes. Die setel van die munisipaliteit is in Mahikeng. Die meeste inwoners in die munisipale gebied is Tswanasprekend. Die munisipaliteit se kode is DC38.
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Plaaslike Munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2001.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Mabel Jansen
Martha Mabel Jansen (gebore Pellissier, Bethulie, 1 November 1889 – Pretoria, 8 Januarie 1979) was ’n Suid-Afrikaanse opvoedkundige, skrywer, joernalis, kultuurleier, politikus en baanbreker in die bevordering van Afrikaans, asook die eggenote van die voorlaaste goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika, dr. E.G. Jansen. Haar grafskrif in die begraafplaas in Centurion lui: "Gelowend in God het sy haar volk met eer gedien."
Agtergrond
Mabel was ’n dogter van Samuel Henri Pellissier (19 Julie 1850 – 29 Julie 1921) en 'n kleindogter van eerw. Jean Pellissier, ’n Franse sendeling wat in 1831 in Suid-Afrika aangekom het en die Londense Sendinggenootskap se sendingstasie op die teenswoordige Bethulie in die Suid-Vrystaat namens die Franse Sendinggenootskap kom oorneem het nadat eerw. Clark die werk in Julie 1833 as hopeloos laat vaar het. Haar moeder, Josephine Elise Johanna Roux (2 Desember 1857 – 28 Junie 1907), was ’n dogter van ds. Piet Roux (George, 3 November 1825 – Drieankerbaai, 11 September 1913), die eerste leraar (in 1853 bevestig) en grondlegger van die NG gemeente Smithfield, ook in die Suid-Vrystaat. Roux was die eerste konsulent van Bethulie se NG gemeente nadat dit in 1862 gestig is. Jansen se een broer was dr. George Murray Pellissier (1881–1954), agtereenvolgens predikant van NG gemeente Pietermaritzburg, Dundee, Carolina en later professor in die teologie aan die Universiteit van Pretoria se fakulteit teologie (afdeling B). 'n Ander broer was die stigter van die Volkspelebeweging, dr. Samuel Henri Pellissier. Haar ander sibbes was Carl Roux en Josephine Elizabeth.
Opleiding
Sy ontvang haar vroegste skoolopleiding op Bethulie en gaan vir st. 8 Riversdal toe. St. 9 en matriek voltooi sy aan die Hoërskool Meisieskool in die Paarl, staan eerste in die seniorsertifikaateksamen in Suid-Afrika, en studeer aan die Hugenote-kollege op Wellington, toe dit nog ’n universiteitskollege was, waar sy die graad M.A. verwerf met Grieks en Latyn as hoofvakke. Ná ’n jaar as onderwyseres is sy aangestel as lektrise aan die Opleidingskollege in Pietermaritzburg.
Archelaos I van Masedonië
Archelaos I (Grieks: Ἀρχέλαος Α), uit die Argeïese Dinastie, was van 413 tot 399 v.C. koning van Masedonië. Hy was die seun van Perdikkas II by ’n slavin. Hy het ná sy pa se dood sy oom, neef en halfbroer, wat toe die regmatige opvolger was, vermoor om koning te word. Hy was egter ’n goeie heerser wat groot en voordelige veranderings aangebring het aan die staatsadministrasie, weermag en handel.
Mabel Jansen
Opleiding
Sy trou in 1912 met adv. E.G. Jansen, wat in 1906 as prokureur in Pietermaritzburg begin praktiseer het en later as advokaat tot die balie toegelaat is. Haar man het toe reeds in die oorwegend Engelssprekende Natal ’n leidende rol in die bevordering van die Afrikaanse taal en kultuur gespeel. Hy was prominent in die kultuur-historiese verenigingslewe van dié provinsie en het onder meer in die besture van die Debats- en Letterkundige Vereniging van Pietermaritzburg gedien, wat hy in 1908 gestig het, en ook van die Voortrekkermuseumkomitee. Hy het die stigting van soortgelyke verenigings elders in die Tuinprovinsie aangemoedig, wat in Maart 1910 saamgebind is in die Unie van Debatsverenigingen. Twee jaar ná hul huwelik het die Unie van Debatsverenigingen weer gelei tot die stigting van De Organisatie van Hollandse Taalvrienden.
Net een kind is uit hierdie huwelik gebore, Erns Louis Jansen, wat ’n Transvaalse regter en later appèlregter geword het en oorlede is in Pretoria op 23 Mei 2011. Een van sy drie dogters, adv. Mabel Jansen, SC, het in haar oupa en pa se regsvoetspore gevolg en was van 2003 tot 2004 voorsitter van die Pretoriase Balieraad. Die ander twee dogters is Erna Heyns en Christine Loubser. Ten tyde van sy dood was daar sewe kleinkinders.
Archelaos I van Masedonië
Bewind
Archelaos het ook gesorg vir baie binnelandse hervormings. Hy het munte van goeie gehalte laat slaan, versterkings gebou, reguit paaie laat bou (wat die weermag beweegliker gemaak het) en die weermag self verbeter.
Mabel Jansen
Saamwerkunie
Jansen het van omstreeks 1917 tot 1929 baanbrekerswerk in Natal gedoen. Haar taalaanvoeling het sy waarskynlik by haar oupa geërf, aangesien eerw. Pellissier, hoewel hy Frans was, elke Sondag op Bethulie een preek in die inboorlinge se taal en een in Nederlands gelewer het. Hoofsaaklik deur haar onvermoeide ywer as bestuurslid van die Saamwerk-Unie van Natal is daar begin met Afrikaanse taaleksamens, wat wyer uitgekring het tot dit van omstreeks 1920 af as die Taalbondeksamens afgelê word.
Archelaos I van Masedonië
Bewind
Hy het ook in kultuur belanggestel en het kulturele en kunsbande met Suid-Griekeland aangeknoop. Hy het bekende digters, skrywers, musikante en skilders in sy paleis onthaal, waaronder die digter Euripides. Hy het die Olimpië, 'n godsdiensfees met musiek- en atletiekkompetisies ter ere van die god Zeus en die Muses in Dion, Masedonië, gereorganiseer. Dit het die beste atlete en kunstenaars van Griekeland na Masedonië gelok.
Dood
Volgens Aelian is Archelaos in 399 v.C. tydens ’n jagtog dood. Teen dié tyd was Masedonië ’n baie sterker mag as voor sy bewind.
Mabel Jansen
Saamwerkunie
Die Saamwerkunie van Natalse vereniginge is op 24 Mei 1917 in die Gedenksaal van die NG gemeente Pietermaritzburg onder leiding van adv. Jansen gestig. Die doel was om verskillende verenigings vir Afrikaners in Natal te verenig en sodoende Afrikaners in die provinsie "tot hegte en eendragtige optrede aan te spoor".
Op die eerste bestuursvergadering het mev. Jansen die opdrag gekry om ’n skema vir eksamens in Afrikaans op te stel. Sy het dit in September van daardie jaar voorgelê en so is die eerste eksamen in Afrikaans in Suid-Afrika gebore, bogenoemde Taalbondeksamen. Reeds in die eerste jaar van die eksamen het 406 kandidate deelgeneem, onder meer die latere adv. C.R. Swart, die latere regter L.W. Hiemstra en Avril Malan. Oor die doelwit van die eksamens, het Jansen gesê: "Die (Afrikaanse) taal moet groei soos ’n patatrank en die hele Suid-Afrika oorrank".
Die taaleksamens het ’n dringende behoefte aan ’n eerste Afrikaanse grammatika laat ontstaan, wat sy in 1917 saam met mnr. C.M. Booysen opgestel het. Omstreeks 1976 het sy oor dié onderneming gesê: "Dit bly vir my ’n verbasende iets dat daar teen die jaar vyftien, sestien nog nooit g’n poging was om ’n grammatika vas te stel nie. Hulle het tog al heelwat Afrikaans geskryf. Wat ek gedoen het, was maar ’n desperate poging om iets daar te stel vir ons leerlinge van die Afrikaanse eksamens, en kon dit maar net op die Nederlandse baseer. Ek weet hier in De Volksstem hierso was eendag so ’n venynige aanval op ons oor die junta in Natal wat hom dit aanmatig om so ’n grammatika te skryf en taaleksamens af te neem. Dit was nou vir hulle vreeslik dat iemand wat nie ’n doktorsgraad het nie, so iets kon aandurf."
Buiten die Taaleksamen het die Saamwerk-Unie deur sy jaarkongresse en verskillende komitees – die histories kommissie, wedstrydkommissie, uitleenbiblioteekkommissie, Voortrekkerkommissie, besoekkommissie, onderwyskommissie – die Afrikaners in Natal bymekaar gehou, begeester om te werk en stry vir hul regte en erfenis. In Julie 1959, die jaar van Die Wonder van Afrikaans, het die Saamwerk-Unie aan hulle adv. en mev. Jansen elk ’n goue medalje aangebied as huldeblyk van hulle groot kultuurwerk, ’n erkentlikeidsdaad wat hulle besonder geroer het.
SA Akademie
In 1920 word sy die eerste vroulike lid van die Akademie vir Taal, Lettere en Kuns, die latere Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, wat haar later vereer met lewenslange lidmaatskap. Op die stigtingskongres van die Voortrekker-beweging in die ou stadsaal van Bloemfontein op 30 September 1931 is Jansen verkies tot provinsiale leier vir Natal nadat sy ’n leidende rol in die stigting gespeel het. Later was sy ook onderleier in Transvaal. Sy het in die bestuur van die Kruger-komitee, die Unievlagkomitee en die Argiefkomitee gedien en was ook lid van die Handhawersbond. Met die stigting van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge in 1929 word sy die eerste vroulike lid van die uitvoerende komitee en behou dié onderskeiding dekades lank. Sy dien as lid tot 1935 en op 11 Julie 1974 ken die F.A.K. aan haar die Erepenning vir Volksdiens toe.
Voortrekkerbeweging
Jansen was ten nouste betrokke by die stigting van die Voortrekkerbeweging op 30 September 1931 in die ou stadsaal in Bloemfontein. Dr. N.J. van der Merwe was voorsitter van die vergadering terwyl ds. J.D. Kestell (Vader Kestell) ’n gebed gedoen het. Van der Merwe het die doel en strewe van die te stigte beweging uiteengesit. Op die verhoog was van die mees vooraanstaande Afrikaners van destyds: mev. Jansen, haar neef en leier van die Volkspelebeweging, dr. S.H. Pellissier, mev. Rachel Steyn, weduwee van oudpres. M.T. Steyn, die eerste minister van die Unie, genl. J.B.M. Hertzog, dr. C.F. Visser, ’n Vrystaatse opvoedkundige en mnr. (later dr.) Japie de V. Heese. Genl. Hertzog het die kongres toegespreek en gesê: “Hierdie vereniging mag nie ’n mislukking wees nie. As dit 'n mislukking moet wees, dan is ons nou besig om die grootste klap aan die volk van Suid-Afrika te gee wat hom nog ooit toegedien is. Want daar sal nooit weer 'n begin van dié aard gemaak kan word nie.” Van der Merwe, ’n predikant en later lid van die Volksraad, is gekies tot eerste hoofleier. Hy was ook voorsitter van die F.A.K. en sedert 1933 leier van die Nasionale Party in die Vrystaat. Tydens die stigtingskongres is mev. Janse tot provinsiale leier van Natal verkies. Later was sy ook onderleier, ’n pos wat altyd deur ’n vrou beklee moes word, in Transvaal.
Jansen was ook sekretaresse van die Christelike Vrouevereniging van Natal, Sondagskoolonderwyseres en kerkorreliste.
Onderwyseres
Jansen het nie net op taalgebied baanbrekerswerk gedoen nie, maar ook op onderwys- en welsyngebied. Voortgesette onderwys is onder die spoorwegwerkers van Natal gebore en Mabel Janses was die skepper daarvan.
Van 1924 af, met die Pakt-regering bestaande uit genl. J.B.M. Hertzog se Nasionale Party en die Arbeidersparty aan bewind, het die regering begin om verarmde Afrikaners, veral van die Witwatersrand, as spoorwegwerkers na Natal te stuur om sodoende die armblankevraagstuk te bekamp. Mabel Jansen het ingespring en vir dié ontheemdes verblyf in die saal van die NG gemeente Pietermaritzburg gereël. Kenmerkend van haar sterk persoonlikheid en vasberadenheid het sy alle teenstand weggepraat en ’n eertydse swart kampong in ’n netjiese tydelike hostel laat omskep en self eetgerei, meubels en gordyne gekollekteer. Dit was die eerste spoorweghostel in die land, is later herbou en na haar genoem. Bygestaan deur haar kollegas in die Nasionale Vroue-partye van Natal en prof. Gawie Nienaber het sy die spoorwegwerkers besoek, gehelp en Kersfees vir hulle vreugdevol probeer maak.
Jansen het gou agtergekom dat die mense vir wie sy so baie doen, ongeleerd is. Al raad was om self vir hulle skool te hou. Gaandeweg het sy, met die goedkeuring van die minister van spoorweë en hawens, Charlie Malan, haar eie klein onderwysdepartement onder spoorgwegwerkers opgebou met sewe of wat onderwysers wat met die spoor langs reis en onderrig gee, meestal proponente wat sakgeld wou verdien. Jansen het self ook klas gegee deur met ’n pomptrollie van Pietermaritzburg af Vryheid toe en terug te ry. Sy vertel: "Jy sit maar so en jou bene hang af, en daar gaat jy. Maar ek was darem nie alleen nie. Mnr. Jack Boshoff het saamgery. Hy was ’n spoorwegamptenaar wat juis soontoe gestuur is om my te help. Tog ook bly hy ry saam, want dit was maar ’n ruwe klomp daardie."
Oral langs die spoor het sy afgeklim en die werkers besoek, klasse georganiseer, hulle vermaan, bearbei en vir hulle gepreek. Omdat daar ook na die welsyn van die mense omgesien moes word, het die eerste welsynswerker op haar versoek Natal toe gekom: Henning Klopper, later Speaker van die Volksraad. Van Wyk skryf: "Van 1924 tot 1936 help sy en haar span minstens 4 000 spoorwerkers om die st. 6-eksamen af te lê; sommige st. 8, Matriek. Een van diegene, met besem in die hand, wat sy van die Ladysmithse perron af weggeraap en gehelp het - ’n Matriekseun wat geen ander werk kon kry nie – het later hoofbestuurder van die Spoorweë geword: J.P. Hugo."
Monumente
duimnael|regs|200px|Dié foto van Jansen verskyn in Plateatlas by die Afrikaanse letterkunde (1931).
Die kerkie wat die Voortrekkers in 1839 gebou het toe Pietermaritzburg pas as Natalse hoofstad aangelê is en wat bedoel was as die eerste paaiement in die nakoming van die Gelofte, het onderaan Markplein gestaan, maar van 1861 is dit nie meer as ’n kerk gebruik nie nadat ’n nuwe kerk naasaan gebou is. Dit het eers ’n skool geword en is in 1874 verkoop. Adv. Jansen het dit gesien as ’n aptekerswinkel en as deel van ’n smidswinkel voor oorname in 1909 en elke Sondag op pad kerk toe het dit hom onaangenaam getref hoe hierdie geskiedkundige gebou aan verwaarlosing prysgegee is.