cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wanderers View
Die voorstad beslaan sowat 0,8 km² en word begrens deur Braamfontein in die weste en noorde, Hillbrow in die ooste en Parkstasie in die suide, hoewel Peter Raper in die New Dictionary of South African Place Names skryf die hoofstasie van Johannesburg asook die Eskom-gebou en YMCA val binne die grense van Wanderers View. In die weste van die voorstad, in Jutastraat, was die gebouekompleks van die destyds Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal, sedert 1997 die tuiste van die Good News Community Church, ook ’n Gereformeerde kerk. Aan die teenoorgestelde kant van Wanderers View en een blok noord van Jutastraat by De Kortestraat 117, net anderkant die grens in Braamfontein, is nou ’n parkeerterrein waar die kerkgebou van die NG gemeente Johannesburg gestaan het tot dit in die dekade ná 2000 gesloop is. Langs dié kerk staan ’n gebou wat dekades lank as die hoofkantoor van die NG Kerk se Sinode van Suid-Transvaal (later Hoëveld genoem) gedien het. Vandat die Sinode verhuis het na Kemptonpark, staan dié gebou as Satawu House bekend.
Wanderers View is uitgelê op die plaas Braamfontein en in 1894 goedgekeur. Die naam is afgelei van die lig naasaan Krugerpark, destyds die Wanderers-sportvelde. Die Wanderers-klub het intussen na Kentpark in Illovo verhuis. In die ou Suid-Afrika, toe dit ’n blanke groepsgebied was, het die voorstad ’n redelike gelykop verdeling van Afrikaanse en Engelse inwoners gehad. Volgens die munisipale kieserslys was hier in 1934 222 Afrikaanssprekende kiesers en 473 Engelssprekendes; en in 1961 was 349 Afrikaans en 236 Engels.
Trương Tấn Sang
Trương Tấn Sang (21 Januarie 1949) is 'n Viëtnamese staatsman. Hy is gebore in die provinsie van Longan. Hy was die leier van die Kommunistiese Party van Ho Chi Minh-stad vanaf 1996 tot 2000. Op 25 Julie 2011 is hy verkies tot president van Viëtnam (hoof van die staat), 'n simboliese posisie. Hy het die posisie beklee tot 2 April 2016.
Tier (astrologie)
230px|regs Die Tier (虎, yín) is die derde dier in die twaalfjaarlikse siklus van die Chinese astrologie, volgens die Chinese kalender. Dit hou ook verband met Oos-Asiatiese diereriem- en kalenderstelsels. Die Jaar van die Tier word verbind met die Aardse taksimbool 寅.
Beskrywing
Volgens een legende is daar ’n rede vir die volgorde van die twaalf diere in die twaalfjaarsiklus. Daarvolgens is ’n resies oor ’n groot rivier gehou en die volgorde van die diere in die siklus is die volgorde waarin hulle die resies voltooi het. In dié verhaal het hy gekla dat, hoewel hy goed kan swem, stromings in die water hom rivieraf laat dryf het. Hy kon dus net derde kom.
Die Chinese tekens word ook die diereriem genoem omdat geglo word ’n mens se persoonlikheid word deur die dier beïnvloed wat oor jou geboortedatum heers. Net so word die jaar waaroor ’n spesifieke dier heers, daardeur gekenmerk. Die invloed is veral sterk by mense wat in die jaar van die dier gebore is.
In Chinese simbologie word Tiere beskou as dapper, wreed, kragtig, statig en vreesaanjaend; dit is die simbool van mag en vorstelikheid.
Jare en die Vyf Elemente
Mense wat binne dié datums gebore is, is in die Jaar van die Tier gebore, met ook die volgende elementêre teken:
Game of Thrones
Game of Thrones is 'n Amerikaanse fantasie-dramareeks wat deur David Benioff en D. B. Weiss vir die kabeltelevisiekanaal HBO in die rolprentateljee Titanic Studios in Belfast, Noord-Ierland, vervaardig word. Buiteopnames is in Noord-Ierland en ander plekke in die Verenigde Koninkryk asook in Kroasië, Ysland, Marokko, Spanje, Malta, Kanada en die Verenigde State gemaak. Die TV-reeks, wat deur kritici gunstig ontvang is en ook kommersiële sukses behaal het, is gebaseer op die Amerikaanse skrywer George R. R. Martin se epiese fantasiereeks A Song of Ice and Fire. Martin is self betrokke by die verfilming van sy romans. Die eerste aflewering is op 17 April 2011 uitgesaai. Die sesde seisoen het op 26 Junie 2016 geëindig toe die 60ste aflewering uitgesaai is. 'n Sewende seisoen met sewe aflewerings is in 2017 uitgesaai en het op 27 Augustus geëindig. Die agste en finale seisoen is vanaf April 2019 uitgesaai. Verfilming in Noord-Ierland vir die agste seisoen het op 10 Oktober 2017 begin.
Die reeks speel op Westeros en Essos af, twee vastelande van 'n fiktiewe wêreld wat aan die Europese Middeleeue ontleen is - en hier veral die 15de eeuse Engelse Oorlog van die rose tussen die adelshuise York en Lancaster. Vir die hoofkontinent Westeros het dan ook die Britse Eilande as voorbeeld gedien.
Westeros se geskiedenis, soos beskryf deur George R.R. Martin, is geïnspireer deur die historiese patroon van invalle en die vestiging van nuwe setlaars waardeur die Britse Eilande se samelewing oor die eeue heen gevorm is - vanaf die Keltiese migrasietyd tot die aankoms van die Angelsaksers, die Wiking-invalle en die vestiging van Normandiërs.
Die sewe koninkryke van Westeros word deur 'n reusagtige muur afgeskerm van 'n gebied in die noorde wat deur ewige ys bedek word. Die fiktiewe wêreld se klimaattoestande is wisselvallig - so is die lengte van die verskillende seisoene onvoorspelbaar, en kan vir jare duur. Die epiese verhaal van Game of Thrones begin teen die einde van 'n lang somer waarby drie narratiewe lyne parallel loop. Spanninge begin opbou tussen die Ryk se magtige adelshuise en lei uiteindelik tot 'n troonstryd.
Terwyl die winter nader, word Westeros in sy uiterste noorde, waar 'n sogenaamde Nagwag die koninkryke teen indringers beskerm, deur 'n vreemde ras bedreig. In Essos strewe Daenerys Targaryen, lid van Westeros se koninklike familie wat jare gelede die troon kwytgeraak het, daarna om haar mag te herwin.
Mitsubishi L300
Die Mitsubishi L300 of Mitsubishi Delica is 'n reeks bakkies en veeldoelvoertuie (MPVs) wat sedert 1968 deur Mitsubishi Motors gebou word. Die het verskillende name in vele markte oor die wêreld gedra, bv. as die Ford Husky in Suid-Afrika.
Mitsubishi Delica
Mars Global Surveyor
Die Mars Global Surveyor was ’n Amerikaanse wenteltuig wat in November 1996 deur Nasa gelanseer is. Dit was die eerste tuig na Mars in tien jaar. Dit het sy aanvanklike sending in Januarie 2001 voltooi en was op sy derde uitgebreide sending toe dit op 2 November 2006 ophou reageer het op boodskappe en bevele. Pogings om kommunikasie te herstel het misluk en Nasa het die sending in in Januarie 2007 amptelik beëindig.
Latimeriidae
Die Selakante (Latimeriidae) is 'n vis-familie wat tot die orde Coelacanthiformes behoort. Daar is slegs een genus met 2 spesies in die familie. Een van die soorte kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Agtergrond
Hulle lywe is stewig gebou en bedek met groot benerige skubbe wat oorvleuel. Die stertvin is breed en gerond. Die eerste dorsale vin is beweegbaar. Die rugstring is hol.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
NG gemeente Malvern
duimnael|links|270px|Die kerkgebou, 2017.
duimnael|links|270px|Malvern se kerk is in Augustus 1944 ingewy.
duimnael|regs|170px|Dr. F.E. O'Brien Geldenhuys, leraar van 1945 tot 1949.
duimnael|regs|170px|Ds. J.M. du Toit, leraar van 1948 tot 1953.
duimnael|regs|170px|Ds. L.P. Swart, leraar van 1954 tot 1959.
duimnael|170px|regs|Ds. [[Gerhard Cruywagen|G.A. Cruywagen, leraar van 1960 tot '63, afgeneem omstreeks 1951.]]
Die NG gemeente Malvern was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die ooste van Johannesburg wat op 18 September 1940 van Jeppestown afgestig en 52 jaar later met die moedergemeente saamgesmelt het om die nuwe gemeente Kensington te vorm. (Daar bestaan ook 'n NG gemeente Malvern in KwaZulu-Natal, maar die NG gemeente Kensington in die Port Elizabeth is by Parkheuwel ingelyf).
Ontstaan
Die Ring van Johannesburg kom op 13 Augustus 1940 byeen en gee opdrag aan sy Ringskommissie om 'n nuwe gemeente, met Malvern as middelpunt, te stig. Op 18 September vergader die Ringskommissie in die kerksaal van Malvern en 'n nuwe gemeente word gestig. (Ds. Sandenbergh het in dieselfde maand 'n beroep na Boksburg aanvaar.) As bruidskat ontvang die nuwe gemeente drie standplase met die kerksaal en pastorie daarop, eiendom ter waarde van £3 585. Ses dae later (24 September 1940) word die eerste kerkraadsvergadering onder leiding van ds. Odendaal gehou. Op 9 Oktober hou die gemeente 'n gekombineerde kerkraadsvergadering en beroep vir ds. A.J. Pienaar van Nelspruit, wat die beroep aanvaar. Hy bly in die gemeente aan tot hy in 1945 'n betrekking as Sekretaris van Evangelisasie aanvaar.
Reeds op die tweede kerkraadsvergadering maak ds. Pienaar melding van "die baie kommissies wat daar bestaan" en stel voor "dat dit beter sou wees om 'n Dagbestuur aan te stel". Die kerkraad besluit om die verskillende kommissies af te skaf en benoem so 'n dagbestuur.
Bouwerk
In die notule van die kerkraadsvergadering van 25 Maart 1942 is die toekenning deur die stadsraad aangeteken van die grond waarop die kerk later gebou is. Die gemeente koop boumateriaal aan terwyl die kerkraad reëlings tref om die nodige geld te leen. Die firma Geers & Geers trek die bouplanne op. Tydens 'n kerkraadsvergadering op 21 Mei 1943 word gerapporteer dat die boupermit gekom het en ontmoet die kerkraad mnr. F.P. van Heerden, die bouaannemer. Tydens dieselfde vergadering besluit die kerkraad om die pastorie wat die moedergemeente opgerig het, te verkoop en een in Oxfordweg te koop.
Die kerkgebou word op 19 Augustus 1944 ingewy. Die gemeente besluit hierna om die kerksaal vir £4 500 te verkoop, wat net soos die pastorie as bruidskat van Jeppestown ontvang is. Op 14 Februarie 1948 wy die gemeente sy orrel in.
Samesmelting
Ná die bloeitydperk van die veertiger-, vyftiger- en vroeë sestigerjare begin Afrikaanssprekendes geleidelik wegtrek uit die oostelike voorstede van Johannesburg. So daal Malvern se lidmaattal van 489 in 1973 tot 411 in 1979. In 1980 kom daar 'n opflikkering met in die inlywing van NG gemeente Belgravia sodat die lidmaattal in 1985 op 502 staan, maar in 1990 daal dit tot net 346. Op 1 November 1992 smelt Malvern saam met Jeppestown as Kensington en van toe af dien Malvern se gebouekompleks in Kingstraat as die nuwe gemeente se tuiste.
Oksied
Selfs materiale wat as suiwer elemente beskou word ontwikkel dikwels 'n oksiedlaag. Aluminiumfolie ontwikkel byvoorbeeld 'n dun vel van (dit word 'n passiveringslaag genoem) wat die foelie teen verdere korrosie beskerm. Sekere elemente kan meervoudige oksiede vorm, wat verskil in die hoeveelhede van die element en die suurstof. Voorbeelde hiervan is koolstof, yster, stikstof, silikon, titaan en aluminium. In sulke gevalle word die oksiede onderskei deur die aantal betrokke atome soos in koolstofmonoksied en koolstofdioksied, of deur die element se oksidasiegetal soos in yster(II) oksied en yster(III) oksied. In die eintlike oksiede is die oksidasietoestand van die suurstofatoom -2. Die ander element kan in sy hoogste oksidasietoestand voorkom, soos +6 vir swawel in, maar soms is dit ook laer soos +4 in.
Die meeste oksiede is vastestowwe, soms met hoë smelt- en kookpunte, veral die oksiede van die metale, maar oksiede van nie-metale soos  of Swaweldioksied is gasse en Water (molekuul) is 'n vloeistof.
Vorming van oksiede
Twee onafhanklike maniere waarop korrosie van elemente voorkom is hidrolise en oksidasie deur suurstof. Die kombinasie van water en suurstof is nog meer korrosief. Feitlik alle elemente brand in 'n atmosfeer van suurstof of 'n suurstofryke atmosfeer. In die teenwoordigheid van water en suurstof (of bloot lug) reageer sommige elemente, natrium bv., vinnig om die hidroksiede te gee. Om hierdie rede word alkalimetale en aardalkalimetale nie in hul natuurlike vorm gevind nie. Die oppervlak van die meeste metale bestaan ​​uit oksiede en hidroksiede in die teenwoordigheid van lug. 'n Bekende voorbeeld is aluminiumfoelie, wat bedek is met 'n dun laag aluminiumoksied wat die metaal passiveer, wat verdere korrosie vertraag. Die aluminiumoksiedlaag kan tot 'n groter dikte gebou word deur die proses van elektrolitiese anodisering. Alhoewel vaste magnesium en aluminium teen standaard temperatuur en druk stadig met suurstof reageer, brand dit in lug wat baie hoë temperature oplewer. Om hierdie rede kan fynkorrelige poeiers van die meeste metale in die lug gevaarlik wees en 'n ontploffingsrisiko inhou.
Kubiese digpakking
'n Kubiese digpakking is 'n kristallografiese digpakking wat die volgorde ...- A - B - C - A - B - C - ... het
Oksied
Vorming van oksiede
In droë suurstof vorm yster maklik yster(II)oksied, maar die vorming van gehidreerde ysteroksiede,, wat hoofsaaklik roes is, benodig gewoonlik suurstof en water. Ongeveer 3,5 miljard jaar gelede het suurstofproduksie deur fotosintetiese bakterieë yster uit die die oseane gedeponeer as in die ekonomies-belangrike ysterertsmineraal hematiet.
Kubiese digpakking
Die simmetrie van 'n eenvoudige metaalrooster wat hierdie digpakking volg is kubies en besit die ruimtegroep Fmm. Die as wat loodreg is aan die diggepakte lae, vorm die liggaamsdiagonaal van die kubiese eenheidsel. Die lengte van die A - B - C - A as is daarom a_o\sqrt{3}, waar a_o die eenheidsvektor van die kubiese sel weergee.
Die kubiese sel is vlakgesentreer (fcc: face centered cubic) en daar is talle elemente wat metale is met 'n kristalstruktuur wat uit 'n eenvoudige kubiese digpakking van atome bestaan. In die strukturbericht-klassifikasie word hulle A1-strukture genoem. Van die metale met hierdie struktuur is goud, nikkel, stronsium, ytterbium en koper, wat die argetipe van hierdie struktuur is. Daar is egter ook edelgasse soos argon, neon en xenon wat hierdie struktuur aanneem as hulle by voldoende lae temperature vastestowwe vorm.
Omringing en pakking
In hierdie digpakking besit elke atoom 12 naaste bure op 'n afstand van Dit is die digste manier waarop atome in 'n rooster gestapel kan word. Die 12 bure beset die hoeke van 'n reëlmatige kuboktaëder.
Daar bestaan afgeleide strukture waarin 'n deel van die atome van die digpakking deur 'n ander soort atome vervang is, soos in die perovskiet-struktuur. Hulle het dan ook 'n 12-omringing wat 'n kuboktaëder vorm.
Diatomiese molekuul
Party elemente kom voor as diatomiese molekules, soos waterstof, stikstof , suurstof , fluoor en chloor , wat almal gasse is by kamertemperatuur. Broom is 'n vloeistof en Jodium  'n vlugtige vastestof.
Oksied
Reduksie
Omskakeling van 'n metaaloksied na die metaal word reduksie genoem. Die reduksie kan deur baie reagense veroorsaak word. Baie metaaloksiede word in metale oorgeskakel bloot deur verhitting.
Michael Gambon
Michael Gambon (gebore 19 Oktober 1940) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gosford Park (2001), Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), The King's Speech (2010), en Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011).
Yamato-klas slagskip
Die Yamato-klas slagskepe van die Japannese Keiserlike Vloot was die grootste oorlogskepe van die Tweede Wêreldoorlog en die grootste slagskepe ooit.
Kubiese digpakking
Interstisiële holtes
Die kubiese sel besit 4 oktaëdriese en 8 tetraëdriese interstisiële holtes. In chemiese verbindings word hierdie holtes dikwels met ander atome of ione opgevul.
Diatomiese molekuul
By hoë temperature kom diatomiese molekules ook in die dampfase van sommige elemente voor, soos litium, swawel of selfs koolstof.
Oksied
Reduksie met koolstof
'n Algemene en goedkoop reduksiemiddel is koolstof. Die belangrikste voorbeeld is die smelt van ystererts: Organiese verbindings kan ook as reduksiemiddel gebruik word. Hierdie redoksproses is die basis vir baie belangrike transformasies in die chemie, soos die ontgifting van geneesmiddels deur die P450-ensieme en die produksie van etileenoksied, wat omgeskakel word na 'n antivriesmiddel.
Agtskulpeendmossel
Die Agtskulpeendmossel (Octomeris angulosa) is 'n ongewerwelde seediertjie wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom. Die skulp bestaan uit agt verskillende plate en is vuilwit van kleur. Die diertjie leef in die tussengetysone in rotsagtige gebiede waar hulle plate op die rotse vorm – styf teen mekaar gepak.
Oksied
Reduksie deur verhitting
Metale wat laer in die reaktiwiteitsreeks is kan reduksie ondergaan deur slegs verhit te word. Silweroksied ontbind byvoorbeeld teen 200 °C:
Kubiese digpakking
B1
'n Goeie voorbeeld hiervan is die halietstruktuur van die sout NaCl. Dit bestaan uit 'n kubiese digpakking van chloorione met natriumione wat alle oktaëderholtes opvul, of ons kan dit ook omdraai: 'n natriumpakking met chloor in sy oktaëderholtes. Hierdie struktuur word in die strukturbericht-klassifikasie met B1 aangedui.
Oksied
Reduksie deur verplasing
Metale wat meer reaktief is verplaas die oksied van die metale wat minder reaktief is. Sink is byvoorbeeld meer reaktief as koper, dus verplaas dit koper(II)oksied om sinkoksied te vorm:
Diatomiese molekuul
Daar bestaan ook diatomiese molekulêre ione soos die sianiedioon or die hipochlorietioon
Oksied
Reduksie met waterstof
Afgesien van metale, kan waterstof ook metaaloksiede verplaas om waterstofoksied (ook bekend as water) te vorm:
Diatomiese molekuul
Molekules wat uit drie atome bestaan, word triatomies genoem en soms word 'n spesie met veel atome poliatomies genoem.
Kubiese digpakking
A4
'n Ander variant is die diamantstruktuur wat die helfte van die tetraëderholtes gevuld het met nog 'n koolstofatoom. Hierdie is die A4-struktuur.
Yamato-klas slagskip
Die klas sou oorspronklik uit vier skepe bestaan, maar uiteindelik is slegs twee gebou.
Kubiese digpakking
B3
Indien die atome in die tetraëderholtes tot 'n ander element behoort ontstaan die sfaleriet-struktuur, wat die kode B3 gekry het. Die argetipe is sink sulfied ZnS.
C1
Indien alle tetraëderholtes opgevul word met ander atome ontstaan die fluoriet-struktuur wat die kode C1 gekry het. Die argetipe is kalsiumfluoried
Oda Nobunaga
Oda Nobunaga (織田 信 長, 23 Junie 1534 - 21 Junie 1582) was 'n Japannese daimyō en een van die leidende figure in die Sengoku-tydperk. Hy word beskou as die eerste "Groot Vereniger" van Japan.
Nobunaga was hoof van die magtige Oda-klan en het 'n oorlog geloods teen ander daimyō om Japan in die 1560's te verenig. Nobunaga het as die magtigste daimyō na vore getree en die nominale regerende shōgun Ashikaga Yoshiaki omvergewerp en die Ashikaga-shogunaat in 1573 ontbind. Hy verower toe die grootste deel van Honshu en verslaan die Ikkō-ikki-rebelle in die 1580's. Nobunaga se bewind is bekend vir innoverende militêre taktieke, die bevordering van vrye handel, die hervorming van die Japannese burgerlike regering en die aanmoediging van die begin van die Momoyama historiese kunsperiode, maar ook vir die wrede onderdrukking van teenstanders, wat diegene wat weier om saam te werk of aan sy eise toegee, uit te skakel. Nobunaga is dood in die Honno-ji-voorval in 1582 toe sy ondergeskikte Akechi Mitsuhide hom in Kyoto in 'n lokval gelei en gedwing het om seppuku te pleeg. Nobunaga is opgevolg deur Toyotomi Hideyoshi, wat saam met Tokugawa Ieyasu sy eenwording-oorlog kort daarna voltooi het.
Nobunaga was 'n invloedryke figuur in die Japannese geskiedenis en word beskou as een van die drie groot leiers saam met sy ondergeskiktes Toyotomi Hideyoshi en Tokugawa Ieyasu. Toyotomi Hideyoshi sou Japan later in 1591 verenig en 'n jaar later Korea binneval. In 1598 sterf hy egter en Tokugawa Ieyasu neem die mag na die Slag van Sekigahara in 1600, word shogun in 1603 en beëindig die Sengoku-periode.
Jolande Sap
Sap het aan die Universiteit van Tilburg ekonomie gestudeer. Daarna het sy by die universiteit en later ook by die Universiteit van Amsterdam gewerk. Vervolgens het sy by die emansipasieraad, die Ministerie van Sosiale Sake en Werkgeleenthede, by die adviesburo LEEFtijd en in die onderwys gewerk.
Van 2 September 2008 tot 23 Oktober 2012 was sy 'n lid van die Tweede Kamer vir die GroenLinks-party. As parlementariër het sy haarself besig gehou met finansiële onderwerpe. Op 16 Desember 2010 het sy haar partygenoot Femke Halsema as parlementêre verteenwoordiger en partyleier opgevolg (sy was die partyleier tot 5 Oktober 2012).
Jolande Sap woon saam in Amsterdam en het twee kinders.
Oksied
Reduksie deur elektrolise
Aangesien metale wat reaktief is stabiele oksiede vorm, moet sommige metaaloksiede geëlektroliseer word om reduksie te ondergaan. Dit sluit in natriumoksied, kaliumoksied, kalsiumoksied, magnesiumoksied en aluminiumoksied. Die oksiede moet gesmelt word voordat grafietelektrode daarin gedompel word:
David Bauer (akteur)
David Bauer (6 Maart 1917 – 13 Julie 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Patton (1970), Diamonds Are Forever (1971), Endless Night (1972), en Road Movie (1973).
Jan Steen
Jan Havickszoon Steen (omstreeks 1626 - begrawe op 3 Februarie 1679) was 'n Nederlandse skilder uit die Goue Eeu en een van die mees toonaangewende genre-skilders van die 17de eeu. Sy werke is bekend om hul sielkundige insig, sin vir humor en oorvloed van kleur.
Lewe
Steen is gebore in Leiden in Suid-Holland. Sy welgestelde Katolieke gesin was van beroep brouers wat reeds vir twee generasies die taverne The Red Halbert bestuur het. Steen se vader het selfs in die jare 1654 tot 1657 'n brouery aan hom uitverhuur in Delft. Hy was die oudste van agt of meer kinders. Soos sy selfs meer bekende tydgenoot Rembrandt van Rijn, het Jan Steen die Latynse skool bygewoon en 'n student in Leiden geword. Hy het sy opleiding in die skilderkuns ontvang van Nicolaes Knupfer (1603–1660), 'n Duitse skilder van historiese- en figuurlike tonele wat in Utrecht woonagtig was. Invloede van Knupfer kan gevind word in Steen se gebruik van komposisie en kleur. Ander inspirasiebronne was Adriaen van Ostade en Isaac van Ostade, skilders van landelike tonele wat in Haarlem gewoon het. Of Steen werklik onder Ostade studeer het is nie bekend nie.
In 1648 stig Jan Steen en Gabriël Metsu die skildersgilde van Sint Luke in Leiden. Kort daarna word hy assistent van die befaamde landskapskilder Jan van Goyen (1596–1656) en trek in sy huis by Bierkade in Den Haag in. Op 3 Oktober 1649 trou hy met Van Goyen se dogter Margriet, saam met wie hy agt kinders sou hê. Steen het saam met sy skoonpa gewerk tot 1654, toe hy na Delft verhuis het waar hy die brouery De Slang vir drie jaar sonder veel sukses bedryf. Na die ontploffing in Delft in 1654 was die kunsmark onder druk, maar skilder Steen tog  'n Burgemeester van Delft en sy dogter. Dit is nie duidelik of hierdie skildery as portret- of 'n genrewerk ingesien moet word nie.
Steen het van 1656 tot 1660 in Warmond, net noord van Leiden, gewoon en in Haarlem van 1660 tot 1670. Hy was in beide hierdie periodes uiters produktief. In 1670, na die dood van sy vrou in 1669 en sy vader in 1670, verhuis Steen terug na Leiden waar hy die res van sy lewe woon. Toe die kunsmark in 1672, die Rampjaar van 1672, in duie stort, open Steen 'n taverne. In April 1673 trou hy met Maria van Egmont, wat hom nog 'n kind baar. In 1674 word hy president van die Sint Lucasgilde. Frans van Mieris (1635 - 1681) het een van sy drinkebroers geword. Hy is in 1679 in Leiden oorlede, en is in 'n familiegraf in die Pieterskerk begrawe.
Werke
Die daaglikse lewe maak een van Jan Steen se hooftemas uit. Baie van die genre-tonele wat hy uitbeeld, soos in Die fees van die heilige Nikolaas, is uiters lewendig en beeld chaos en wellustigheid uit, soveel dat "'n Jan Steen-huishouding", wat "'n slordige toneel beteken", 'n Nederlandse spreekwoord geword het (een huishouden van Jan Steen). Die subtiele wenke in sy skilderye dui daarop dat Steen bedoel het om die kyker te waarsku eerder as om hom uit te nooi om hierdie gedrag na te maak. Baie van Steen se skilderye verwys na ou Nederlandse spreekwoorde of letterkunde. Hy het gereeld lede van sy gesin as modelle gebruik, en 'n hele paar selfportrette geskilder waarin hy geen neiging tot verwaandheid vertoon nie.
Steen het nie geskroom om ook ander temas te skilder nie: hy het geskiedkundige, mitologiese en godsdienstige tonele, portrette, stillewes en natuurtonele geskilder. Sy portrette van kinders is beroemd. Hy is ook bekend vir sy beheersing van lig en aandag aan detail, veral in Persiese tapyte en ander tekstiele.
Steen was uiters produktief en vervaardig ongeveer 800 skilderye, waarvan ongeveer 350 oorleef het. Sy werk is hoog aangeslaan deur sy tydgenote, en gevolglik is hy redelik goed betaal vir sy werk. Hy het nie baie studente gehad nie - slegs Richard Brakenburgh word genoem — maar sy werk het vir baie skilders as inspirasiebron gedien.
Verband met die Rederijkers
In 1945 het Sturla Gudlaugsson, 'n spesialis in die Nederlandse sewentiende-eeuse skilderkuns en ikonografie, en direkteur van die Nederlandse Instituut vir Kunsgeskiedenis en die Mauritshuis in Den Haag, Die Komediante in die werk van Jan Steen en sy Tydgenote, geskryf, welke werk onthul het dat een van die grootste invloede op Jan Steen se werk die gildes van die Rederijkers en hul toneelstukke was.
Dit word gereeld voorgestel dat Jan Steen se skilderye 'n realistiese uitbeelding van die Nederlandse 17de-eeuse lewe is. Nie alles wat hy gedoen het was egter 'n suiwer realistiese voorstelling van sy daaglikse omgewing nie. Baie van sy tonele bevat idilliese fantasieë wat aan die toneelwêreld herinner.
Jan Steen se verhouding met die toneelwêreld kan maklik bevestig word deur middel van sy verbinding met die Rederijkers. Daar is twee soorte bewyse vir hierdie verband. Eerstens het Jan Steen se oom aan die rederijkers van Leiden behoort, waar Steen gebore is en 'n groot deel van sy lewe deurgebring het. Tweedens het Jan Steen baie tonele uit die lewens van die Rederijkers uitgebeeld, 'n voorbeeld is die skildery Rederijkers by 'n venster uit 1658–65. Die stuk word tans in die Philadelphia Museum of Art gehou wat in Februarie 1876 gestig is. Die menslikheid, humor en optimisme van die figure dui daarop dat Jan Steen hierdie mans goed geken het, en hulle positief wou uitbeeld.
Toneel
Met sy weelderige en moraliserende styl is dit logies dat Steen die teater vir sy eie doeleindes sou gebruik. Daar is afdoende bewyse dat die karakters in Steen se skilderye oorwegend toneelkarakters, en nie werklike indiwidue, is nie.
Coco Lee
Coco Lee (gebore 17 Januarie 1975 – 5 Julie 2023) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Runaway Bride (1999), Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000), Rush Hour 2 (2001), en Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny (2016).
Suidelike Federale Distrik
Die Suidelike Federale Distrik (Russies: Южный федеральный округ, Joezjni federalni okroeg) is een van die agt federale distrikte van Rusland. Dit is hoofsaaklik geleë op die Ponties-Kaspiese Steppe.
Die distrik is op 19 Januarie 2010 in twee verdeel, en die voormalige suidelike gebiede het die nuwe Federale Distrik Noord-Kaukasus gevorm. Die bevolking tel 13 854 334, volgens die 2010-sensus. Die huidige presidensiële afgevaardigde is Wladimir Oestinof.
Slagting van Katyn
Nadat die massagrafte in 1943 deur die Duitse Weermag ontdek is, het die Poolse regering in ballingskap, wat in Londen gesetel was, sy betrekkinge met die Sowjetunie verbreek. Die massamoord is aanvanklik deur die Nasionaalsosialistiese propaganda geïnstrumentaliseer, terwyl die Sowjet-bewind onder Josef Stalin sy betrokkenheid by die oorlogsmisdaad van die hand gewys het en dit die Duitse Weermag ten laste gelê het.
Die Sowjet-leier Michail Gorbatsjof het dit eers in 1990 duidelik gestel dat die Sowjetunie vir die Slagting van Katyn verantwoordelik was. Die oorlogsmisdaad het die verhoudinge tussen Pole en Rusland versteur. In April 2010 het die Russiese regering 'n poging onderneem om versoening tussen die twee lande teweeg te bring.
Paul F. Tompkins
Paul F. Tompkins (gebore 12 September 1968) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tenacious D in The Pick of Destiny (2006), There Will Be Blood (2007), en Tangled (2010), en in die televisiereeks BoJack Horseman (2014).
Ron O'Neal
Ron O'Neal (1 September 1937 – 14 Januarie 2004) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Super Fly (1972), Super Fly T.N.T. (1973), The Final Countdown (1980), en Red Dawn (1984).
Mae West-lippesofa
Edward James, 'n ryk Britse beskermheer van die Surrealiste in die dertigerjare, het oorspronklik die opdrag vir die beeldhouwerk aan Dalí gegee. Die sofa vorm nou deel van die kunsversamelings in die Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. 'n Ander weergawe is in die Dalí-teater en museum in Figueres, Katalonië, Spanje, te sien. 'n Weergawe is ook in die besit van die Victoria en Albert Museum, nadat 'n ander weergawe tydens die 2007-uitstalling Surreal Things: Surrealism and Design, uitgestal is. Nog 'n weergawe word by die Brighton Museum uitgestal.
Hierdie sofa word tans deur BD Barcelona Design vervaardig en bemark onder die handelsmerk "dalilips". Dit word gemaak van rotovormige plastiek. dalilips
Nissan Vanette
Die Nissan Vanette was 'n minibus/ligte paneelwa van Nissan wat ook onder die Datsunmerk as die Datsun C20 in Japan en Noord-Amerika verkoop is.
Tweewieldryf- sowel as vierwieldryfmodelle is geproduseer, met handrat, outomaties, vloer- en kolomskuifopsies wat beskikbaar was. Nadat dit nie meer vir die Japannese mark geproduseer is nie, was dit steeds beskikbaar in ander markte oor die wêreld, bv. Maleisië.
Toe produksie finaal gestaak is in 2010, is dit vervang deur die Nissan NV200.
Daar doer in die bosveld
Daar doer in die bosveld is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1951 vervaardig is. Dit was Jamie Uys se debuutrolprent asook Suid-Afrika se eerste vollengte-rolprent in kleur (ofskoon dit in 16 mm opgeneem is, in teenstelling met die 35 mm-standaard vir kommersiële speelfilms). Uys het die fliek saam met sy broer Jok en sy vrou Hettie gemaak en ook self daarin gespeel. 'n Eenvoudige Kodak-kamera is gebruik en die vervaardigingskoste het R6 000 beloop. Dit het Uys as 'n akteur, vervaardiger en regisseur gevestig.
Genre
Die rolprent is 'n lekkerlag-komedie oor 'n boer wat meer van beeste as van vroue weet.
Ibn Khaldun
Ibn Khaldun (/ˌɪbənxælˈduːn/; Arabies: أبو زيد عبد الرحمن بن محمد بن خلدون الحضرمي‎‎, Abū Zayd ‘Abd ar-Raḥmān ibn Muḥammad ibn Khaldūn al-Ḥaḍramī; 27 Mei 1332 – 19 Maart 1406) was 'n Arabiese historikus, astronoom, ekonoom en wiskundige. Dit word beweer dat hy 'n voorloper van die moderne dissiplines van sosiologie en demografie was.
Daar doer in die bosveld
Storielyn
Hans Botha, 'n ryk maar suinige boer, moet die nuwe onderwyseres op die dorp gaan haal. Hy is egter bang vir meisies en doen boonop alles verkeerd. Sy motor, 'n stokou Model T-Ford, se remme is gedaan en die bakwerk val uitmekaar. Telkens as hy stop om 'n hek oop te maak, spring hy uit om 'n klip voor die wiele te rol, maar die motor ry telkens daaroor. Nadat hy die nooientjie opgelaai het, ry hy deur 'n dam water waar die kar vassit. Terwyl hy haar probeer "red", laat hy haar in die water val. Later, tydens 'n piekniek kry hy kans om vir alles te vergoed, maar dinge loop steeds skeef. Hy dink aan hoe dit sou wees om 'n behoorlike motor te hê, en alles reg sou verloop. Gelukkig vir hom loop al hierdie manewales op 'n huwelik uit.
Ibn Khaldun
Hy is veral bekend vir sy boek, die Muqaddimah of Prolegomena ("Inleiding"). Die boek het die 17de eeuse Ottomaanse geskiedkundiges soos Kâtip Çelebi, Ahmed Cevdet Pasha en Mustafa Naima beïnvloed, hulle het die teorieë in die boek gebruik om die groei en ondergang van die Ottomaanse Ryk te analiseer.
19de-eeuse Europese geleerdes erken die belangrikheid van die boek en beskou Ibn Khaldun as een van die grootste denkers van die Middeleeue.
Biografie
Die ouers van Ibn Khaldun het oorspronklik uit Hadramaut in Jemen gekom. Hy behoort tot die Banu Khaldun-Al Hadrami-stam, afstammelinge van die Beni Hassan. Die voorvader van die stam was Othman ibn Bakr ibn Khalid, wat "Khaldun" genoem word. Hy was 'n Jemenitiese Arabier wat by die veroweraars betrokke was wat die verwantskap met Wa'il ibn Hujr, een van die metgeselle van die Islamitiese profeet, gedeel het. Ibn Khaldun is in Tunisië gebore en verhuis daarna na Marokko en Spanje.
Matthew Garber
Matthew Garber (25 Maart 1956 – 13 Junie 1977) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Three Lives of Thomasina (1963), Mary Poppins (1964), The Gnome-Mobile (1967), en The Boys: The Sherman Brothers' Story (2009).
Ibn Khaldun
Biografie
Hy ontvang sy opleiding in Fez in Marokko en het die Koran en die Islamitiese jurisprudensie  van die Sjaria volgens die skool van Malikieten bestudeer. Voorts het hy ook Arabiese literatuur, filosofie, wiskunde en astronomie bestudeer.
In die al-Moekaddima (ook Muqaddimah, in die Grieks bekend as Prolegomena) van sy vernaamste werk, die Kitab al-Ibar (Arabies vir: Boek van Voorbeelde) beskyf Khaldun die geskiedenis van die Islam in Noord-Afrika. Hierdie werk word gesien as 'n baie belangrike en gesaghebbende bron van inligting oor die tydperk en 'n historiografiese hoogtepunt.
Hy beweer dat die siklus van opkoms en verval van wêreldryke en beskawings behalwe deur politieke ook deur geografiese en klimatologiese faktore beïnvloed word. Hy het sy teorieë gebaseer op die geskiedenis van die Berberse dinastieë in Noord-Afrika, maar ook op die van die vroeë Arabiese kalifate. Die Ottomane het later belangstelling vir sy werk gekry weens die opkoms en verval van hul eie ryk.
Ibn Khaldun was skerp in sy oordeel oor die gevolge van die invalle in Noord-Afrika van die Banu Hilal Bedoeïene, wat vanaf die 11de eeu met groot kuddes vee uit die verdroogte Arabië gekom het, aar die vrugbare Noord-Afrikaanse landbougrond laat kaalvreet, waarna sandstorms die vrugbare bolaag wegwaai. Hy noem hulle 'n leër sprinkane wat alles verniel wat op  hul pad kom.
Sosiologie
Ibn Khaldun word deur mense wat bekend is met die Islamitiese wêreld een van die grondleggers van die sosiologie genoem. Sy werke word beskou as baanbrekend. Hy soek na verbande van oorsaak en gevolg, na analogie tussen vandag en verlede en hy het die invloed van die omgewing en van die ekonomiese omstandighede in aanmerking geneem. Daarom word hy beskou as 'n pionier in die sosiologie.
Na 'n studie van die sosiaae-maatskaplike strukture van die Berbers het hy die solidariteit, gemeenskapsin, deur hom asabiyah genoem, die sterkste in stamgemeenskappe omdat dit gebaseer is op bloed-en-stamverwantskap en omdat, sonder solidariteit, oorlewing in 'n moeilike omgewing onmoontlik is. As hierdie solidariteit saam gaan met die ander sterkste gemeenskap band, naamlik godsdiens, dan lei die kombinasie van beide tot onoorwinlikheid.
Peripatetiese skool
Die Peripatetici was lede van ‘n skool van filosofie in antieke Griekeland. Hulle leringe was geskoei op dié van hulle stigter, die Griekse filosoof Aristoteles, en Peripateet is ‘n naam wat aan sy volgelinge gegee is. Die skool het oorspronklik sy naam Peripatos ontleen aan die peripatoi (περίπατοι "kolonnades") van die Lykeion-gimnasium in Athene waar die lede vergader het. ‘n Soortgelyke Griekse woord peripatetikos (περιπατητικός) verwys na die loop-aksie, en as ‘n byvoeglike naamwoord word "peripateties" dikwels in die trant van swalkend, wandelend, meanderend of drentelend gebesig. Na Aristoteles se dood, het ‘n legende ontstaan dat hy ‘n "peripatetiese" dosent was – dat hy al lopende onderrig gegee het – en die benaming Peripatetikos sou die oorspronklike Peripatos vervang.
Ibn Khaldun
Sosiologie
Ook word hy deur sy bekendheid met die Islamitiese wêreld die grondlegger van die moderne geskiedskrywing gesien, omdat hy nie net geskiedenis geskryf het soos Herodotus nie, maar reëls en 'n basis geformuleer het vir geskiedskrywing. Met Ibn Khaldun word die geskiedenis 'n metodies bestudeerde en beskryfde onderwerp, waarmee hy die weg oopgemaak om geskiedskrywing tot wetenskap uit te brei.
Peripatetiese skool
Die skool dateer van omstreeks 335 v.C. toe Aristoteles in die Lykeion begin instruksie gee het. Dit was ‘n informele inrigting waarvan die lede met filosofiese en wetenskaplike ondersoeke bemoeid was. Aristoteles se opvolgers Theophrastos en Strato het voortgebou op die tradisionele deurgronding van filosofiese en wetenskaplike teorieë, maar na die middel van die 3de eeu v.C., het die skool ‘n insinking beleef, en dit sou nie voor die Romeinse era weer ‘n bloeityd ervaar nie. Later het die skool se lede hulle daarop toegespits om kommentare op Aristoteliaanse werke te lewer, eerder as die verdere ontwikkeling daarvan, en die skool sou eindelaas in die 3de eeu n.C. doodloop.
Alhoewel die skool tot niet gegaan het, het die bestudering van Aristoteles se werke in die Latere Oudheid, die Middeleeue en die Renaissance voortgeleef onder geleerdes wat Peripatetici genoem is. Na die val van die Romeinse Ryk, het die werke van die Peripatetiese skool vir die weste verlore gegaan, maar in die ooste is dit opgeneem in vroeë Islamitiese filosofie, wat ‘n groot rol sou speel in die herlewing van Aristoteles se doktrines in Europa van die Middeleeue en die Renaissance.
Vannevar Bush
Vannevar Bush (Everett, Massachusetts, 11 Maart 1890 – Belmont, Massachusetts, 28 Junie 1974) was 'n Amerikaanse ingenieur en wetenskapbestuurder, veral bekend vanweë sy politieke rol in die ontwikkeling van die atoombom en sy idee vir die Memex, wat vandag algemeen beskou word as 'n basiskonsep vir die latere Wêreldwye web.
Loopbaan
Bush, wat in 1913 afgestudeer het aan die Tufts universiteit in Cambridge, Massachusetts, het in 1917 'n doktorsgraad in tegniese wetenskappe aan die Harvard Universiteit en die Massachusetts Institute of Technology (MIT) ontvang. Sy promotor was Arthur Edwin Kennelly, die uitvinder van die elektrisiteitsmeter en die elektrostatiese voltmeter. Tydens die Eerste Wêreldoorlog werk Bush vir die VSA se Nasionale Navorsingsraad en fokus op die ontwikkeling van beter tegnieke vir duikbootopsporing. In 1919 is hy aangestel as wetenskaplike medewerker van die afdeling Elektrotegniek van die MIT, waar hy van 1923 tot 1932 'n professoraat beklee. Hy het 'n differensiaalanaliseerder, 'n analoogrekenaar wat die differensiaalvergelykings met 18 onafhanklike veranderlikes kon oplos, gebou. 'n Direkte gevolg van sy werk aan die MIT was die ontstaan van die ontwerpteorie vir digitale skakels deur Claude Shannon, een van die studente wat onder hom promoveer. Van 1932 tot 1938 word Bush mederektor en dekaan van tegniese wetenskap aan die MIT.
In 1939 aanvaar Bush 'n aanstelling as direkteur van die Carnegie Institute of Technology in Washington, D.C., wat jaarliks groot bedrae geld vir navorsing skenk. As direkteur kon Bush die wetenskapnavorsing in die Verenigde State beïnvloed in die rigting van militêre doelwitte en kon hy die regering informeel van advies bedien oor wetenskaplike onderwerpe. In 1939 tree hy openlik die politieke arena binne met sy benoeming tot voorsitter van die Nasionale Advieskomitee vir Lugvaartkunde (National Advisory Committee for Aeronautics).
In 1940 word Bush voorsitter van die Nasionale Ondersoekkommissie vir Verdediging (National Defense Research Committee NDRC). Bush het self aangedring op die totstandkoming van hierdie instelling, omdat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog met sy eie oë die gebrek aan samewerking tussen burgerlike wetenskaplikes en die weermag waargeneem het. Op 12 Junie 1940 het hy 'n onderhoud gereël met die Amerikaanse president; In sy tas het hy net een vel papier met 'n beskrywing van die deur-hom-voorgestelde kommissie. President Franklin D. Roosevelt het nie meer as tien minute nodig nie, om sy goedkeuring daaroor uit te spreek nie. Uiteindelik sou sy koördinasie van wetenskaplike aktiwiteite instrumenteel blyk vir die uiteindelike oorwinning van die Gealieerdes in die Tweede Wêreldoorlog.
In 1941 word die NDRC deel van die Buro vir Wetenskaplike Ondersoek en Ontwikkeling, met Bush as direkteur – die buro wat uiteindelik die leiding sou neem met die Manhattan-projek en wat tydens die Tweede Wêreldoorlog ook al die ander wetenskaplike navorsingspanne ten behoewe van die weermag sou koördineer.
In 1943 ontvang Bush die IEEE Edison Medalje van die American Institute of Electrical Engineers (AIEE – nou die Institute of Electrical and Electronics Engineers – IEEE) vir sy bydrae tot die vooruitgang van die elektrotegniek, in die besonder deur die ontwikkeling van nuwe toepassings van die wiskunde ter oplossing van tegniese probleme en vir sy uitstekende diens aan die nasie deur die bestuur van die ondersoeksprogram ten behoewe van die oorlogsvoering.
In 1980 het die Nasionale Stigting vir Wetenskap die Vannevar-Bush Onderskeiding, in sy herinering, vir besondere verdienste ten gunste van 'n openbare saak, bekend gestel.
Een van die studente vir wie Bush aan die MIT as promotor opgetree het, Frederick Terman, sou later 'n belangrike aandeel in die ontstaan van "Silicon Valley" hê.
Memexkonsep
Bush het die konsep van die Memex gedurende die 1930's voorgestel, wat hy beskou het as 'n vorm van geheueversterking wat 'n mikrofilmgebaseerde toestel insluit waarin 'n individu al sy boeke, rekords en kommunikasie stoor en wat gemeganiseerd is sodat dit moontlik kan wees om te raadpleeg met meer spoed en buigsaamheid. Dit is volgens hom 'n uitgebreide intieme aanvulling van geheue. Hy wou hê dat die Memex die manier waarop die brein data verbind deur middel van assosiasie, eerder as deur indekse en tradisionele hiërargiese bergingsparadigmas, naboots en maklik toeganklik word as "...'n toekomstige toestel vir individuele gebruik ... 'n soort meganiese private lêer en biblioteek" in die vorm van 'n lessenaar. Die Memex was ook bedoel as 'n instrument om die brein self te bestudeer.
Nadat Bush oor 'n aantal jare gedink het oor die potensiaal van geheue, het hy sy gedagtes uiteengesit in die artikel "Soos ons mag dink" (As We May Think). Hy stel voor, en voorspel dat "…heeltemal nuwe vorms van ensiklopedieë sal verskyn, gereedgemaak met 'n netwerk assosiatiewe paaie wat deur hulle loop, gereed om in die Memex te val en daar versterk te word ". 'n Paar maande later het Life Magazine 'n gekondenseerde weergawe van "As We May Think" gepubliseer, vergesel van verskeie illustrasies wat die moontlike voorkoms van 'n Memex masjien en sy geassosieerde toestelle toon.
"Soos ons mag dink" het 'n visioenêre en invloedryke essay geword. In hul inleiding tot 'n referaat oor inligtinggeletterdheid as dissipline, het Bill Johnston en Sheila Webber in 2005 geskryf dat:
“Bush se artikel kan beskou word as 'n mikrokosmos van die inligtingsamelewing, met die grense heeltemal getrek deur die belange en ervarings van 'n belangrike wetenskaplike van die tyd, eerder as die meer oop kennisruimtes van die 21ste eeu. Bush bied 'n kernvisie van die belangrikheid van inligting vir die industriële / wetenskaplike samelewing, met behulp van die beeld van 'n "inligtingontploffing" wat voortspruit uit die ongekende eise aan wetenskaplike produksie en tegnologiese toepassing van die Tweede Wêreldoorlog. Hy beskryf 'n weergawe van inligtingkunde as 'n sleuteldissipline in die praktyk van wetenskaplike en tegniese kennisdomeine. Sy siening sluit in die probleme van inligtingoorlading en die behoefte om doeltreffende meganismes te ontwerp om inligting vir gebruik te beheer en te kanaliseer.”
Bush was bekommerd dat inligtingoorlading die navorsingspogings van wetenskaplikes kan belemmer. Op soek na die toekoms het hy 'n tyd voorspel wanneer daar 'n "toenemende berg van navorsing is. Maar daar is toenemende bewyse dat ons vandag besig is om vas te val, aangesien spesialisasie toeneem. Die ondersoeker word verstom deur die bevindings en gevolgtrekkings van duisende ander werkers.”
Wiktor Wasnetsof
Wiktor Michailowitsj Wasnetsof (Russies: Виктор Михайлович Васнецов); 15 Mei (nuwe styl) 1848 – 23 Junie 1926) was ’n Russiese kunstenaar wat in mitologiese en historiese onderwerpe gespesialiseer het. Hy word beskou as ’n sleutelfiguur van die Opwekkingsbeweging in Russiese kuns.
Vroeëre jare
Wiktor Wasnetsof is in 1848 in ’n klein dorpie van Wjatka gebore. Sy pa was ’n priester wat belanggestel het in die wetenskap, sterrekunde en skilderkuns. Sy oupa was ’n ikoon-skilder.
Hy het aan ’n kweekskool in Wjatka studeer en daarna na Sint Petersburg getrek om kuns te studeer. In Augustus 1867 het hy by die Keiserlike Kunsakademie ingeskryf. Drie jaar later het die Peredwizjniki-beweging teen die akademisme gerebelleer. Wasnetsof het vriende gemaak met hul leier, Iwan Kramskoi, en na hom verwys as sy onderwyser. Hy het ook goed bevriend geraak met ’n medestudent, Ilja Repin.
Dis ironies dat Wasnetsof, wie se naam verbind word met mitologiese en historiese skilderye, dié onderwerpe aanvanklik tot elke prys vermy het. In die vroeë 1870's het hy baie gravures gedoen wat die eietydse lewe uitbeeld.
Parys
In 1876 het Repin Wasnetsof genooi om by die Peredwizjniki-kolonie in Parys aan te sluit. Daar het hy klassieke en eietyde skilderye bestudeer en gefassineer geraak met feëverhale. Hy het begin werk aan Iwan Tsarewitsj op ’n Grys Wolf en Die Vuurvoël. Hy was ook die model vir Sadko in Repin se bekende werk Sadko in die Onderwaterkoninkryk. In 1877 het hy na Moskou teruggekeer.
Moskou
In die laat 1870's het Wasnetsof Russiese feëverhale en bilini (volksverhale) geïllustreer en van sy bekendste werke voltooi:  ’n Ridder by die Kruispad (1878), Prins Igor se Slagveld (1878), Drie Tsarewnas van die Ondergrondse Koninkryk (1879–1881), Die Towertapyt (1880) en Aljonoesjka (1881).
Dié werke is nie destyds goed ontvang nie. Baie radikale resensente het dit afgemaak as ’n ondermyning van die Realistiese beginsels van die Peredwizjniki. Selfs bekende fynproewers soos Pawel Tretjakof het geweier om dit te koop. Die werke sou in die 1880's in gewildheid toeneem nadat Wasnetsof religieuse onderwerpe en ’n reeks ikone geskilder het.
Kiëf
In 1884-'89 het Wasnetsof muurskilderings in die Sint Wladimir-katedraal in Kiëf geskilder. Hy het bevriend geraak met Michail Wrubel, wat ook by die versiering van die katedraal betrokke was, en hom baie geleer. Hier het hy Iwan Tsarewitsj op ’n Grys Wolf eindelik voltooi en begin werk aan sy beroemde skildery Bogatirs.
Latere jare
Wasnetsof was die volgende twee dekades aktief, maar die meeste van sy skilderye is beskou as van sekondêre belang. Hy het hom al hoe meer tot ander mediums gewend. In 1897 het hy saam met sy broer Apollinari gewerk aan die dekor vir die Rimski-Korsakof-stuk Sadko en in die 1910's het hy ’n nuwe uniform ontwerp vir die Russiese weermag.
Teen die eeuwisseling het hy gewerk aan sy feëverhaal-styl Russiese argitektuur. Sy eerste ontwerp was ’n kerk in Abramtsewo (1882) saam met Wasili Polenof. In 1894 het hy sy eie huis in Moskou ontwerp. Die Russiese pawiljoen van die Wêreldkermis in Parys het in 1898 gevolg en sy beste gebou, die Tretjakov-galery, in 1904.
Greta Lee
Greta Lee is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Cobbler (2014), St. Vincent (2014), Sisters (2015), en Money Monster (2016).