cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mabel Jansen
Monumente
Die plaaslike NG leraar, ds. George Murray Pellissier (mev. Jansen se broer), en adv. Jansen het hulle vir die terugkoop en herstel daarvan beywer, bygestaan deur ’n komitee waarvan Jansen die sekretaris was en wat op Pellissier se aandrang in 1908 gestig is. Die komitee moes kyk hoe die kerk van algehele verval gered kon word en teruggekoop word vir die volk van Suid-Afrika en as blywende gedenkwaardigheid ingerig kon word. Op 16 Desember 1912 is die kerkie toe op indrukwekkende wyse as Voortrekkermuseum in gebruik geneem. Die museum is later aan die staat oorgedra. Tot aan sy dood was adv. (later dr.) Jansen ere-voorsitter van die raad. Die raad het sy Julievergaderings altyd so gereël dat dit saamval met die winterverblyf van die goewerneur-generaal in Natal sodat hy die byeenkoms self kon lei.
Die daarstelling van ’n museum in die ou Voortrekkerkerkie was die eerste deel van ’n tweeledige doelwit. In De Bode van 1 Julie 1914 verskyn ’n brief van Jansen aan die minister van binnelandse sake waarin hy onder meer skryf: "Ik heb de eer u in kennis te stellen dat er nu stappen genomen worden om het tweede gedeelte van het oorspronklik plan uit te voeren n.l. het oprichten van een monument ter ere van Piet Retief, Gert Maritz, Piet Uys en andere Voortrekker voormannen." Hoewel die regering geen geldelike steun hiervoor wou toesê nie, is vir die doel van ’n Retief-standbeeld spesifiek geld van die publiek ingesamel. Die dryfkrag hieragter was mev. Jansen, en toe sy op 6 April 1962 die beeld in Pietermaritzburg onthul het, gemaak deur Coert Steynberg, kon sy die bedrag met rente belopende R10 000 ter bestryding van die koste oorhandig.
Mev. Jansen het ook in die Voortrekkermonument-komitee, waarvan haar man die voorsitter was, gedien en sowel die hoeksteenlegging op 16 Desember 1938 as die inhuldiging op 16 Desember 1949 saam met hom meegemaak en aktief daaraan deelgeneem.
Politieke loopbaan
duimnael|links|320px|Die [[Nasionale Party se federale raad, 1935. Mabel Jansen sit derde van links in die tweede ry. Heel links in dié ry sit dr. Casparus de Wet. Dr. D.F. Malan sit regs van Jansen en dr. N.J. van der Merwe regs van hom. Agter, tweede van regs, staan adv. Hans Strijdom.]]
Jansen het aktief aan die politiek deelgeneem. Voordat die stemreg in 1930 aan blanke vroue toegeken is, het sy reeds in Natal onder die vroue georganiseer en is tot die provinsiale voorsitter van die Nasionale Vroue-party benoem. In 1933 word sy gekies as onderleier van die Nasionale Party in Natal en sy dien ook in die Federale Raad. Nadat die Nasionale Party, onder leiding van genl. J.B.M. Hertzog, met die Suid-Afrikaanse Party saamsmelt as die Verenigde Party, speel Jansen ’n leidende rol in die heropbou van die N.P. in Transvaal en word sy lid van die sogenaamde "driemanskap" saam met adv. J.G. Strijdom en prof. C.J.H. de Wet.
Dit het begin tydens die Transvaalse kongres op 9 Augustus 1934 in Pretoria wat moes besluit oor samesmelting met die Suid-Afrikaanse Party. Adv. Strijdom, Volksraadslid vir Waterberg (Nylstroom), se stem teen samesmelting is op dié kongres heeltemal uitgedoof. Hy is hoegenaamd nie toegelaat om sy standpunt te stel nie omdat dit geblyk het dat hy nie eens die primarius-afgevaardigde van Waterberg was nie. Die stemming ten gunste van genl. Hertzog se standpunt dat die twee partye permanent moes verenig, is aanvaar met 281 teenoor 38, van wie die meeste vroue was, onder wie Mabel Jansen. Die afgevaardigdes het daarop aangedring dat Strijdom, die enigste LV wat teen die samesmelting gekant was, sy setel moes ontruim, maar hy het prontuit geweier.
Die anti-samesmelters het uit die stadsaal gestap en 'n eie kongres in 'n kamertjie in die Polleys-hotel gaan voortsit. Jansen was die voorsitter en Strijdom was een van die sewe bestuurslede wat gekies is om sake voort te sit. Die advokaat het voorgestel die party behou sy naam (dit sou 'n tyd lank bekend staan as die Gesuiwerde Nasionale Party en van 1939 as die Herenigde Nasionale Party) en stig sy eie partyorgaan noudat Ons Vaderland, die Nasionale koerant in Transvaal, Hertzog tot in die te stigte Verenigde Party gevolg het.
Terwyl haar man van 9 Februarie 1921 LV vir Vryheid was (daardie jaar, 1924 en 1929 wen hy die setel vir die N.P. en in 1938 vir die Verenigde Party), het mev. Jansen dus deurgaans getrou aan die Nasionale Party van dr. D.F. Malan gebly.
Haar man het eers in 1939 uit die V.P. bedank en hom weer by die N.P. aangesluit toe genl. J.B.M. Hertzog se mosie vir neutraliteit in die Volksraad verslaan is en hy as eerste minister bedank het. Adv. Jansen verloor dan ook in 1943 se algemene verkiesing in Vryheid met 150 stemme teen L.S. Steenkamp van die V.P. Hy tree ná ’n tussenverkiesing op 26 Maart 1947 opnuut toe tot die Volksraad as lid vir Wolmaransstad.
Mev. Jansen het net een keer as kandidaat in ’n Volksraadsverkiesing gestaan en wel in die algemene verkiesing van 1938 as N.P.-kandidaat in Noordrand teen die V.P. se Abraham de Kock. Sy kry 23,3% van die stemme vergeleke met De Kock se 55,9% en 20,4% vir die Arbeidersparty se A.E. Carlisle.
Nika Futterman
Nika Futterman (gebore 25 Oktober 1969) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Star Wars: The Clone Wars (2008) en in die televisiereekse Star Wars: The Clone Wars (2008) en The Loud House (2016).
Mabel Jansen
Joernalis
Van die eerste uitgawe in Bloemfontein vroeg in 1919 van die Nasionale Pers se eerste gespesialiseerde tydskrif, die Landbouweekblad, het dit ’n vroueafdeling gehad wat Jansen uit Pietermaritzburg behartig het. Alles waarmee die boervrou haar in en om die huis sou besig hou, het sy behandel: kookkuns, handwerk, naaldwerk, allerlei huishoudelike sake en die blomtuin. Sy het aangekondig dat sy later vrae van lesers en antwoorde daarop sou plaas. Jansen skryf later ’n rubriek onder die skuilnaam "Marta", waarin sy taalvrae beantwoord. Die vroueafdeling het eers as "Huisvrou" bekendgestaan en later as "Huisblad", wat as ’n aparte blaadjie in die weekblad uitgegee is.
Mev. M.M. Jansen se naam was onder die eerste pryswenners van Die Burger se prosa- en digkunskompetisies vir sy Kersnommer, waarvan die eerste uitgawe in 1915 verskyn het.
Die Nasionale Pers het in 1918 besluit om De Afrikaner, wat toe lank reeds Dinsdae en Vrydae in Pietermaritzburg verskyn het, aan te koop. Adv. Jansen was destyds een van die vernaamste Nasionaliste in die Natalse hoofstad wat druk op die Nasionale Pers uitgeoefen het om De Afrikaner as sakeonderneming, met sy drukkery, uitgewery en boekhandel oor te neem. Jansen het soos baie ander Afrikaners in Natal gevoel die koerant, onder redakteurskap van ’n eksentrieke Hollander, dr. J. Vrolik, verleen onvoldoende en inkonsekwente steun aan die Nasionale saak. Die Nasionale Pers neem die koerant in November daardie jaar oor en op 18 September 1919 besluit die direksie om adv. Jansen te nader en die redakteurskap aan hom aan te bied teen ’n salaris van £30 per maand, met die reg om as advokaat te bly praktiseer. Jansen aanvaar die pos op 1 Desember 1919, maar na nog onderhandelings en in April 1920 berig die hoofbestuur dat hy teen ’n salaris van £50 per maand aangestel sal word, waarvan die Nasionale Party gevra is om in die eerste jaar of twee £150 by te dra.
Adv. Jansen bedank ná net nege maande as redakteur. Hy was nou die Natalse leier van die Nasionale Party en het gemeen hy kon geldelik beter vaar as hy sy regspraktyk voortsit. Nietemin het die egpaar Jansen in hierdie jare albei skrywers geword. Hy het aan die geskiedenis van die Voortrekkers in Natal gewerk en sy het haar eerste drama, Afrikaner harte gelewer wat by die Pers in Pietermaritzburg gedruk en oral in Natal opgevoer is. Deur die nuwe blad het die Jansens ’n aansienlike stoot aan die Afrikaanse kultuurlewe in Natal gegee. Onder die leiding van die egpaar het die Saamwerkunie in ’n reeks los bylaes in Die Afrikaner sy kultuurwerk onder die Afrikaners in Natal bevorder. Die egpaar was in die jare (1918 tot ’25) wat die Nasionale Pers die koerant besit het, in verskeie hoedanighede op die voorgrond.
Adv. Jansen was die aanvaarde leier van die Afrikaners in Natal as toonaangewende regsgeleerde, sakeman, politikus, kultuurleier, joernalis en geskiedskrywer. Mev. Jansen as kultuurleidster, skryfster, joernalis en politikus. C.F.J. Muller skryf in Sonop in die Suide: "Sy het haar oortuigings nie weggesteek nie en was soms voortvarend . . . Maar twee swaeltjies kon nie somer maak nie. Van 1921 af moes die Jansens sittings van die Parlement bywoon. Dit het ’n gaping gelaat; die ander Afrikanerleiers in Natal was nie van dieselfde statuur nie." Daarom verkoop die Nasionale Pers die Natalse tak in 1925 aan mnr. S. Ferreira van Pietermaritzburg.
Mev. Jansen was in 1936 ook nou betrokke by die stigting van die Voortrekkerpers in Johannesburg en die oprigting van sy dagblad, Die Transvaler. Dit was in weerwil daarvan dat haar man toe nog in die Verenigde Party ’n Volksraadslid was en die nuwe koerant juis die V.P. se mag in Transvaal moes help breek.
Skrywer
Mabel Jansen debuteer in 1914 met die historiese melodrama "Afrikaner harte" (later uitgegee deur Voortrekkerpers as "Afrikanerharte"). Nóg dr. G. Dekker in sy Afrikaanse Literatuurgeskiedenis van 1935 nóg dr. F.E.J. Malherbe in sy Aspekte van Afrikaanse Literatuur van 1940 het dié debuutdrama van Jansen hoog aangeslaan. Dekker skryf: "Dat ons dramaskrywers 'n gretige gebruik sou maak van historiese stof, was te verwagte, veral as ons in aanmerking neem dat die toneel 'n geliefde propagandamiddel was in die taalstryd. Hierdie geskiedkundige dramas het dan ook in die nasionale bewuswording 'n rol gespeel wat nie onderskat moet word nie, al is die suiwer dramatiese waarde van hierdie werke oor die algemeen gering."
Hy noem talle dramas as voorbeelde van dié genre, onder meer Jan F.E. Celliers se Liefde en Plig (1909) en Heldinne van die Oorlog (1924), C.J. Langenhoven se Die Hoop van Suid-Afrika (1913) en Die Vrou van Suid-Afrika asook Mabel Jansen se "algemeen bekende" Afrikaner Harte (1914). Op 'n soortgelyke trant skryf dr. Malherbe: "Met die koms van die Afrikaanse beweging word die drama, veral dié met motiewe uit die vaderlandse geskiedenis, druk beoefen. Hulle besit weinig letterkundige waarde, is veel meer propaganda; maar gelief op die toneel, het hulle kragtig meegehelp om die nasionale bewussyn van die volk aan te wakker en te versterk." Hy noem grootliks dieselfde voorbeelde as Dekker, waaronder weereens Afrikaner Harte.
In 1919 verskyn Jansen se bundel sosiaal-realistiese verhale "Die veldblommetjie" en in dieselfde genre verskyn in 1940 "Sommerso" en "Erfenis". Onder die skuilnaam "Martha" (soms "Marta") publiseer sy in 1923 die kindertoneelstuk "Die onnut" en in 1942 "Vrugte-heerlikheid: meer as duisend maniere om Suid-Afrikaanse vrugte voor te berei". "Afrikaner harte" en "Die veldblommetjie" is van geskiedkundige belang omdat dit onderskeidelik voorbeelde is van die historiese melodrama en die sosiaal-realistiese prosa in die Afrikaanse letterkunde. Maar die bekendheid wat sy in haar lewe geniet het, was veral te danke aan haar optrede buite die letterkunde, byvoorbeeld as kultuurleier, politikus en vrou van die goewerneur-generaal.
Latere lewe
Sedert 1959 het Mabel Jansen (en later met haar hond, Referendum) alleen in "Huis Jansen" in Irene gewoon. Sy het dekades lank pyn verduur van ’n motorongeluk in die jare dertig, maar haar verstand was tot aan die einde klokhelder. Soos At van Wyk, 15 jaar joernalis voor hy in 1969 in die departement geskiedenis aan die Universiteit van Durban-Westville en in 1975 aan dieselfde departement aan die Universiteit van Pretoria aangestel is, omstreeks 1976 in "Tuinprovinsie Natal" skryf: "Vandag is sy oud, op 1 November 1976 sewe en tagtig; maar, met stram bene en al, steeds statig, steeds aktief, steeds helder wakker – veel wakkerder as haar afskuwelike lelike en mankolieke ou brak, Referendum. Stoksielalleen woon die twee in haar Kaaps-Hollandse Huis Jansen op Irene, digby Pretoria." Van Wyk het verskeie onderhoude met haar op band opgeneem. Dit is deels verwerk in artikels wat op 4, 5 en 6 September 1975 in die destydse Pretoriase middagblad Hoofstad verskyn. Hy wou onder meer by haar weet of sy dit geniet het om die vrou van die goewerneur-generaal te wees. "O, dit was vir my heerlik! Dit het so reg in my kraam gepas. Ek hou van funksies, en ek hou van mense, en ek hou van ligte. Ek het dit geniet!" Hy het ook vir haar gevra of sy, as sy haar lewe kon oorkies, dit weer so sou wou gehad het. "Ja, ek glo nie ek sou hom veel anders wou hê nie. Al moeilike pad was toe ek en my man verskil het. Ek was eerlik in my sienswyse en hy in syne. Partymaal bietjie spanning. Ons het net ooreengekom ons sal nie oor politiek praat nie, maar dit op sigself is ’n spanning, veral in ’n politieke huis..."
Nadat sy uit Irene verhuis het, het sy 'n groot gewelhuis betrek in Dougallstraat bo teen Muckleneukberg, Pretoria, wat die hele blok beslaan het. Op dié ruim erf was onder meer 'n tennisbaan, swembad en roostuin.
Op haar 86ste verjaardagviering in 1975 bring die eerste minister, John Vorster, voor ’n uitgelese gehoor hulde aan haar toe hy sê: "Hier is ’n dame wat die mooiste en beste uit die Afrikaanse volkslewe versinnebeeld. Sy kan terugkyk op ’n lewe wat vol was en waarin sy haar plig teenoor haar land en haar volk verrig het."
In 1976 word sy deur staatspresident Nic Diederichs vereer met die Dekorasie vir Voortreflike Diens. Nadat sy op 8 Januarie 1979 in die ouderdom van 89 jaar oorlede is, bring eerste minister P.W. Botha aan haar hulde deur te sê sy was "een van die groot vrouefigure van ons volk se geskiedenis" (aangehaal in Die Transvaler, 9 Januarie 1979). Sy is op 12 Januarie 1979 in die helde-akker van die begraafplaas in Verwoerdburg begrawe toe al die vlae in Kaapstad en Pretoria halfmas gehang het. Beeld het vroeër berig: "Mnr. Chris Liebenberg, burgemeester van Verwoerdburg, het ’n dringende beroep gedoen op mense wie se name op die amptelike voorranglys van die staat verskyn, om sy kantoor voor twee uur vanmiddag te skakel met die oog op toewysing van sitplekke in die kerk" (waarskynlik die Groot Kerk in Bosmanstraat). Haar grafskrif lui: "Gelowend in God het sy haar volk met eer gedien."
Die Jansen-versameling en Huis Jansen
Huis Jansen, vandag ’n boetiekhotel by Kingstraat 9, Irene, is een van die eerste huise wat deur Bertie van der Byl in 1904 in Irene gebou is. Die naam daarvan was toe Moorhurst. In 1943 word dit deur die Jansen-egpaar gekoop. Mev. Jansen se broer, dr. Samuel Henri Pellissier, het in die huis gewoon gedurende die tyd dat adv. Jansen goewerneur-generaal was. Twee jaar ná adv. Jansen se dood en wel in 1961 is dit van die vroeër Victoriaanse styl na Kaaps-Hollands verander. Die argitek was ene mnr. Doherty van die argiteksfirma Burg, Lodge en Burg in Pretoria. Mev. Jansen was ’n kranige versamelaar van Kaapse silwer, Kaapse meubels en erdewerk, en van skilderye van al die groot skilders van die tyd. Daar was selfs stukke uit die tyd van die V.O.C., Kaapse erdewerk ens. Sy verkoop die huis in die sewentigerjare aan dr. Peter Lamb en die hele kunsversameling, wat toe sowat 600 stukke gestel het, aan die staat tesame met adv. Jansen se versameling Africana-boeke en -dokumente.
Dit is ironies dat dit adv. Jansen was wat ’n ander geskiedkundige versameling in Pretoria gered het, terwyl sy vrou se versameling lê en stof vergader. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns skryf oor die Engelenburghuis-museum, laaste blyplek van die redakteur van Die Volkstem, dr. Frans Engelenburg: "Deur die beywering van goew.genl. E.G. Jansen het die regering die waardevolle inhoud van die woning teen £2 000 van die boedel gekoop en is ’n gedeelte van die huis as ’n museum ingerig. Die onkoste vir die instandhouding en uitstal van die versameling sou vir die rekening van die Regering wees. Die museum is onder die kuratorskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns geplaas. Later het die huis en sy inhoud die eiendom van die S.A. Akademie geword. Die huis met sy versameling kosbaarhede is ’n verklaarde kulturele inrigting."
Lewenshoogtepunte
In Julie 1959 ken die Saamwerkunie ŉ goue penning aan haar en haar man toe as huldeblyk vir die groot kultuurwerk wat hulle in Natal onderneem het. Sy is in 1920 die eerste vroulike lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en word in 1969 verkies as erelid. In 1974 ontvang sy die Erepenning vir Volksdiens van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings as erkenning vir haar verbondenheid aan die kulturele ontwikkeling van die Afrikaners. Die Staatspresident ken in 1976 die Dekorasie vir Voortreflike Diens aan haar toe, die eerste vrou wat op hierdie wyse vereer word. In Januarie 1977 word sy ŉ ereburger van Verwoerdburg. Na haar dood word ŉ Victoriaanse huis in Strubenstraat in Pretoria as museum vir die Jansen-Africanaversameling ingerig. Die huis bevat antieke meubels, ŉ porseleinversameling wat oor etlike eeue strek, verskeie oorspronklike skilderye deur bekende Suid-Afrikaanse kunstenaars, silwer- en koperware en persoonlike besittings van mev. Jansen en haar man. Thea Jacobs ontvang in 1981 ŉ M.A.-graad aan die Universiteit van Port Elizabeth oor haar lewe en werk met ŉ verhandeling getiteld “Martha Mabel Jansen, 1889 tot 1979: ŉ kultuuroorsig”.
Rosa Parks
Rosa Louise McCauley Parks (Tuskegee, 4 Februarie 1913 – Detroit, 24 Oktober 2005) was 'n swart Amerikaanse burgerregte-aktivis wat internasionale bekendheid verwerf het vir haar rol om die Montgomery busboikot te ontketen. Op 1 Desember 1955 het Parks geweier om haar sitplek in 'n bus prys te gee vir 'n wit passasier nadat die wit afdeling van die bus vol was. Sy was gevolglik gearresteer vir haar minagting van Alabama se rasseskeidingwette, en is ook afgedank van haar werk as kommersiële naaldwerkster omdat haar protesaksie wye publisiteit ontvang het.
Kortliks na die busboikot het Parks na Detroit verhuis, waar sy vir eers soortgelyke werk gekry het, en haar uiteindelik gevestig het in 'n beroep as ontvangsdame vir die Amerikaanse kongreslid John Conyers. Na haar aftrede het sy 'n outobiografie geskryf en in haar laaste jare aan demensie gely. Na haar dood is sy met al die plegtighede van 'n staatsbegrafnis geëer.
Gewone kluisenaarskrap
Die Gewone kluisenaarskrap (Diogenes brevirostris) is 'n vals krap wat aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika voorkom. Die krap woon in leë skulpe vir beskerming en is dus nie 'n ware krap nie. Sy liggaam is aangepas hiervoor, dit is verdraai en sommige van die bene ontbreek of is onontwikkel. Die krap se liggaam is ligwit, oortrek met hare en stekels. Die linker knyper is vergroot en gestekeld. Die krap kom voor in sandbanke of sanderige poele. Dit word 2cm groot.
Martha du Plessis
duimnael|regs|200px|Martha du Plessis.
duimnael|regs|300px|Die opening van die Vrye Christelike Skool op Burgersdorp in April 1886. Mej. Martha Postma was die assistent en mnr. Philip Snyman die hoof.
Martha du Plessis (gebore Postma, Burgersdorp, Kaapkolonie, 13 April 1868 – Pretoria, Suid-Afrika, 15 Desember 1945) is die eerste Gereformeerde onderwyseres wat in dié kerkverband se rekords genoem word.
Martha se vader, ds. Dirk Postma, die eerste Gereformeerde predikant, was ten tyde van haar geboorte predikant van die Gereformeerde kerk Burgersdorp. Haar moeder, Susanna Lasea Kruger (†3 Oktober 1869), was ds. Postma se vierde vrou en sy eerste huwelik in Suid-Afrika, nadat hy vantevore drie keer in Nederland getrou het. Uit hierdie vierde huwelik van hom, op 24 November 1859, is ses kinders gebore van wie Martha die tweede jongste was. Die ander was: (ds.) Dirk Postma jr. (1861–1919), Johanna (1862–1932), (ds.) Stephanus Postma (1865–1904, vader van die skrywers Hilda Postma en Rikie Postma), Adrianus (1866–1933), dan Martha en laastens Helenius (23 September 1869 – 2 November 1870). Die kinders se moeder is presies 10 dae ná sy geboorte oorlede.
Martha het blykbaar nie halfbroers en –susters uit haar vader se eerste twee huwelike gehad nie, maar uit die derde huwelik (op 11 Februarie 1850 met Ida Sijpkens, oorlede 1857) het drie van die vier kinders nog geleef by Martha se geboorte: Zwaantje (1856–1875, eerste vrou van prof. Jan Lion Cachet), (ds.) Petrus Postma (1854–1919) en (ds.) Marthinus Postma (1855–1926). Uit Martha se vader se vyfde en laaste huwelik (op 20 Desember 1869 met Johanna Wilhelmina van Biljon) was Martha se halfbroers en susters: Brechtje (1871–1937), Helenius (1872–1874), (ds.) Willem (1874–1920), Laurika (1875–1905), Aletta (1876–1957) en Maria.
Die eerste melding van "Miss Martha Postma" word in die Gereformeerde Kerk se Almanak vir die jaar 1887 gemaak, waarin haar kwalifikasies aangedui word as "Elementair Kaapsche Universiteit". Indertyd het sy skoolgehou aan die Vrye Christelike Skool op Burgersdorp wat in April 1886 geopen is onder die toesig van die kerkraad. Vir die 55 leerlinge was daar vyf klaskamers. Philip Snyman was die eerste skoolhoof en mej. Postma die assistente. Sy was ook die eerste Gereformeerde meisie of vrou wat met kategetiese onderrig behulpsaam was, maar sy moes dit staak omdat Burgersdorp se kerkraad beswaar daarteen gemaak het.
Sy het later getrou met Johannes Lodewicus du Plessis.
Koppies
duimnael|links|240px|Koppies se huidige [[NG gemeente Koppies|NG moederkerk.]] Koppies is 'n dorp in die Noord-Vrystaat, in Suid-Afrika, tussen Kroonstad en Sasolburg.
Krateros van Masedonië
Krateros of Krateuas (Grieks: Κρατεύας), uit die Argeïese Dinastie, was in 399 v.C. vier dae lank koning van Masedonië. Hy was die minnaar van Archelaos I, vir wie hy vermoedelik vermoor het sodat hy self kon koning word. Volgens ’n ander weergawe het Krateros sy voorganger doodgemaak omdat dié sy dogter aan hom belowe het, maar haar toe later aan iemand anders gegee het. Volgens ’n derde weergawe het hy Archelaos per ongeluk tydens ’n jagtog doodgemaak.
Koppies
Geskiedenis
Die naam is afgelei van die naam van die plaas Honingkopjes waarop die dorp onder die bestuur van die destydse Departement van Lande in 1910 uitgelê is. Munisipale status is in 1926 aan die dorpie toegeken.
Distrik
Die distrik is 1 550 km2 groot. Mielies, graansorghum, grondbone, wol, skaapvleis en suiwel is van die vernaamste produkte wat geproduseer word. Daar is ook 'n poeiermelkfabriek in die dorp. Daar is 'n natuurreservaat rondom die Koppiesdam buite die dorp.
Meisie (rolprent)
Meisie is 'n Afrikaanse kunsrolprent met Engelse onderskrifte wat op 20 Junie 2007 vrygestel is. Darrell Roodt het die regie behartig terwyl Diony Kempen en Roodt saam aan die draaiboek gewerk het. Die rolprent is op Riemvasmaak in die Noord-Kaap verfilm en die meeste rolle word deur nie-professionele akteurs uit die gemeenskap vertol.
Driekoppiesdam
Die Driekoppiesdam is 'n gravitasie-grondvultipe dam geleë in die Lomatirivier naby Malalane in Mpumalanga, Suid-Afrika op die noordelike grens van eSwatini. Die dam is in 1998 voltooi met 'n wal wat 50 m hoog is en 'n bakmaat van 251 miljoen m3.
Meisie (rolprent)
Genre
Die rolprent is 'n drama.
Driekoppiesdam
Die hoofdoel van die dam is vir landboubesproeiing.
Meisie (rolprent)
Storielyn
Die film handel oor 'n meisie wat haar pa se bokke oppas en nie skool toe kan gaan nie. Sy het ’n verstommende aanleg vir wiskunde en moet hierdie lief­de in klipspeletjies uitleef. Die nuwe onderwyseres op Riemvasmaak, juffrou September probeer haar pa tot ander insigte oortuig en verander hulle lewens onherroeplik.
Medellín
Medellín (Spaans: Municipio de Medellín) is 'n stad in die noordweste van Colombia. Die stad is hoofstad van die departement Antioquia. Dit is die tweede grootste stad van Colombia naas die hoofstad Bogotá en is op 2 November 1675 deur Spanjaarde gestig. Die stad het 'n bevolking van 2 636 101 en van 3 729 970 in die metropolitaanse gebied in 2005 gehad en het 'n oppervlakte van 382 km².
June Gable
June Gable (gebore 5 Junie 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Legends of the Superheroes (1979), Dream On (1990), en Friends (1994).
Hammoerabi
Hammoerabi is bekend vir 'n stel wette, die Kode van Hammoerabi, wat een van die eerste geskrewe siviele regskodes in die opgetekende geskiedenis is. Hierdie wette is bewaar op 'n kliptablet van sowat 2,4 meter hoog wat in 1901 ontdek is. Danksy sy moderne reputasie as wetgewer word Hammoerabi se portret in baie regeringsgeboue dwarsoor die wêreld aangetref.
Hammoerabi verenig Mesopotamië
Hammoerabi, 'n Amoriet van geboorte, was die sesde koning in die eerste dinastie van Babilon en het van omstreeks 1792 tot omstreeks 1750 v.C. geregeer. In die eerste jare van sy bewind het hy sy mag geleidelik langs die benedeloop van die Eufraat uitgebrei en onder meer Uruk en Isin verower.
Uit die koninklike argiewe van Mari, wat tussen 1933 en 1938 opgegrawe is, blyk dit dat die meeste klein koninkryke bondgenootskappe aangegaan het met een van die 4 groot konings: Sjamsji-Ada d, Zimri-Lim, Rim-Sin of Hammoerabi. In sy 30e bewindsjaar (1762 v.C.) het Hammoerabi 'n oorlog met sy sterk bure aangeknoop. In 2 veldtogte na mekaar het hy die Elamiete, 'n volk wat in die noordooste van Mesopotamië aan die opkom was, en Rim-Sin van Larsa verslaan.
Die hele Midde- en Suid-Mesopotamië was nou verenig. Vyf jaar later het Hammoerabi Mari in die noorde verwoes. In sy laaste jare as koning het hy ook die Assiriërs se gebied rondom Assur, asook Nineve, verder na die noorde, beheer. Hy het homself nou koning van Sumer en Akkad genoem, waarmee hy wou aandui dat hy homself as opvolger van die konings van die groot Mesopotamiese ryke beskou het.
Bestuur van Hammoerabi
Die verstedelikte gebied aan die monding van die twee riviere wat tradisioneel die setel van die politieke mag in Mesopotamië was, was in Hammoerabi se tyd besig om te verval. Moderne navorsing het daarop gedui dat die verval gedeeltelik veroorsaak is deur die versouting van die landbougrond. Hammoerabi kon sy magsetel nie na die aanloklike noordelike deel verskuif nie omdat die Amoriete te min steun daar gehad het.
Nog 'n probleem vir Hammoerabi was die verdeeldheid in sy ryk. Hammoerabi se wetboek en die korrespondensie tussen hom en sy goewerneurs gee 'n aanduiding van die verdeeldheid en maatskaplike verskille in die ryk. Die hoogste posisie in die maatskaplike lewe is ingeneem deur die awiloem, die grootgrondbesitter. Daarna het gevolg die moeskhenoem, wat waarskynlik 'n gewone burger of ŉ tempel- of paleisamptenaar was. Die wardoem (slaaf of onderdaan) het die minste aansien gehad.
Die tamkaroem het 'n afsonderlike posisie beklee: hy was terselfdertyd bestuurder en onafhanklike handelaar. Hammoerabi het sy bestuur doeltreffender probeer maak deur groot dele van die kroongrond aan bestuurders, soldate en private individue te leen in ruil vir hul dienste. Op die manier het hy wei die bestuur onder beheer gehad, maar op die lang duur het dit die posisie van die koning verswak en het kroongrond deur erfreg in die hande van private persone beland.
Leucandra anguinea
Leucandra anguinea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Hammoerabi
Bestuur van Hammoerabi
Hy het verskeie bestuurshervormings ingestel, onder meer diensplig om besproeiing in stand te hou. Hy het ook goewerneurs aangestel om teen stand te onderdruk in stede wat voorheen onafhanklik was, maar dit kon die dreigende ondergang nie terughou nie.
Hammoerabi se kode
In 1902 is daar in Susa 'n opgerigte steen of stele opgegrawe waarop honderde wette in Akkadies gegraveer was. Sedertdien is nog meer "wetboeke" in Mesopotamië gevind, wat daarop dui dat die stele van Hammoerabi nie die oudste Mesopotamiese wetboek was nie, al was dit die omvangrykste.
Leucandra anguinea
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Hammoerabi
Hammoerabi se kode
Daar is byvoorbeeld ouer wetsbepalings uit die tyd van Ur-Nammu (koning van Ur, omstreeks 2112 tot 2095 v.C.) en van Lipit-Isjtar (koning van Isin, omstreeks 1934 tot 1924 v.C.), wat in Sumeries geskryf is. Kort voor Hammoerabi het Dadusja, Koning van Esjnuna, ŉ wetboek in Akkadies laat opstel. Die wetboek het waarskynlik as model vir Hammoerabi gedien. In die plegtige inleiding tot sy regskode verklaar Hammoerabi dat die gode hom gevra het om ŉ regstelsel aan die mense te verskaf en om leiding te gee.
Omdat daar in die duisende kleitablette wat op reg sake betrekking gehad het, net twee maal vaag na Hammoerabi se bepalings verwys word, het Hammoerabi se wetboek waarskynlik geen wetsgesag gehad nie en is dit waarskynlik net opgestel om aan regters leiding te gee. Daarom word al die moontlikhede in 'n regsituasie nie behandel nie, maar net een voorbeeld. Reël 205 van die kode lui byvoorbeeld: "Wanneer 'n slaaf van 'n burger 'n ander burger op sy kakebeen slaan, sal die slaaf se een oor afgesny word."
Verskeie bepalings handel oor die strafreg en is gegrond op die beginsel "'n oog vir 'n oog en 'n tand vir ŉ tand", die ius talionis. Die bepalings in Hammoerabi se kode stem baie ooreen met Moses se wetgewing, wat in die 14e eeu v.C. opgestel is. Die twee regstelsels het waarskynlik onafhanklik van mekaar ontstaan, maar albei was gegrond op die regsopvattinge wat destyds algemeen in die Nabye Ooste gegeld het.
Gewone kuskrap
Die Gewone kuskrap (Cyclograpsus punctatus) is 'n krap wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom. Dit het 'n blink, gladde liggaam en die karapaks (beenagtige skild wat die bokant van die liggaam bedek) is swart, bruin of groen en gewoonlik donkerder aan die voorkant. Die pote en knypers is bruin tot rooi en gevlek met donkerder kolle. Dit kom voor in die rotsagtige tussengetysone. Dit kruip weg onder klippe of skeure hoog op die strand en aas snags gedurende laagwater. Die krap word 3cm breed.
Limousin
Limousin (Lemosin in Oksitaans) was 'n administratiewe gewes in Sentraal-Frankryk wat drie départements behels – Corrèze, Creuse en Haute-Vienne. Limousin maak deel uit van Oksitanië en is volledig in die bergagtigte hartland van Frankryk – die Sentraalmassief – geleë en strek oor 16 942 km².
Die gewes word begrens deur Centre in die noorde, Poitou-Charentes en Akwitanië in die weste, Midi-Pyrénées in die suide en Auvergne in die ooste.
Met 'n bevolking van 741 785 in 2009 is Limousin die mees yl bevolkte van Frankryk se geweste ná Korsika. Sy demografie word deur 'n lae geboortekoers en bo-gemiddelde sterftesyfers gekenmerk, terwyl ook die aandeel van bewoners in die ouderdomsgroep bo sestig jaar die hoogste in die land is. Die demografiese prentjie her eers in die vroeë 21ste eeu merkbaar begin verander: die netto-binnelandse migrasie na die gewes het gestyg, en veral nedersettings langs die hoofroetes het 'n relatief hoë bevolkingsgroei getoon.
Geografie
Na Limousin word dikwels as 'n "waterkasteel" verwys aangesien talle riviere hulle oorsprong in die gebied het: Corrèze, Vézère, Auvézère, Diège, Luzège, Isle, Dronne, Vienne, Gartempe, Briance, Creuse, Petite Creuse, Cher, Taurion en Maulde.
Die Charente, wat in Chéronnac (Haute-Vienne) ontspring, en die Dordogne is die twee grootste riviere wat deur Limousin vloei. Daar is ook 'n groot aantal waterliggame soos damme en natuurlike mere in die gewes wat 'n totale oppervlakte van 12 000 hektaar beslaan. Die beduidendste hiervan is die Lac de Vassivière wat op die Millevaches-plato geleë is. Die meeste ander groot waterliggame is damme soos die Lac de Saint-Pardoux, Lac de Bort-les-Orgues, Lac de Lavaud-Gelade en Lac de Lavaud. Altesaam 39 mere is kunsmatig aangelê.
2005 Verenigde State Grand Prix
Die 2005 Formule Een Verenigde State Grand Prix is op 19 Junie 2005 by die Indianapolis Motor Speedway gehou en is deur Michael Schumacher in 'n Ferrari gewen.
Bandkontroversie
Die byeenkoms is een van die mees berugte motorrenne in motorsportgeskiedenis. Uit die 20 motors wat vir die wedren ingeskryf het, het slegs die ses motors van die spanne wat Bridgestone-bande gebruik het (Ferrari, Jordan en Minardi) meegeding. Die oorblywende veertien deelnemers, wat almal Michelin-bande gebruik het, het die formasie-rondte voltooi, maar het toe in die kuipelaan teruggetrek voordat die wedren begin het.
Na verskeie bandfalings voor die wedren, wat groot ongelukke vir Ralf Schumacher se Toyota tydens Vrydag-oefening veroorsaak het en daarna vir sy Toyota-instaanplek Ricardo Zonta, het Michelin sy sewe klantespanne aangeraai dat sonder 'n spoedvermindering in draai 13, die bande vir die wedren net vir 10 rondtes veilig sou wees. Michelin het sedert 2001 werkende bande vir die wedren verskaf. Die situasie is vererger deur die 2005 Formule Een-reëls, wat bandruile tydens die wedren verbied het, en 'n herstel van die ovaal gedeelte van die baan na die 2004 Brickyard 400.
Joel Polis
Joel Polis is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Thing (1982) en in die televisiereekse Seinfeld (1989) en Star Trek: Voyager (1995).
Outeniekwaberge
Die Outeniekwaberge is 'n bergmassief in Suid-Afrika in die Kaapse Plooigordel. Die bergreeks strek ongeveer 100 km vanaf die Keurboomsvallei in die ooste tot noord van Mosselbaai in die weste. Die bergereeks is suid van die Swartberg, ewewydig aan die kus op 'n afstand wat wissel tussen 15 en 35 km. Die Outeniekwapas vorm die middelste deel van 'n bergreeks langs die Indiese Oseaan met die Tsitsikammaberge aan die oostekant en die Langeberg aan die westekant. Die reeks begin by die Gouritsrivier en eindig by die Prins Alfredpas. Die N12 is die enigste nasionale pad wat die Outeniekwaberge kruis.
Cradockpiek (1 583 m) is die hoogste punt van die Outeniekwaberge. Net agter die dorp George lê Georgepiek (1 327m) en Van Dalenspiek. Die droë vallei tussen die Outeniekwaberge en die Swartberg staan bekend as die Klein-Karoo. Deur 'n poort in die berge by Herbertsdale kom die Gouritsrivier die kusstreek binne om by die strandoord Gouritsriviermond in die see te loop. Tussen die berge en die kus lê die Tuinroete.
Denneplantasies is op die laer hellings van verskeie dele aangeplant. Die Outeniekwa- en die Robinsonpas verbind die kusstreek met die agterliggende binneland. Die Montagupas, wat George met die Klein-Karoo verbind is een van die oudste passe in die Outeniekwaberge. Vanaf die Outeniekwapas kan 'n reeks wit klippe gesien word in die vallei. Dit dui die roete van die Cradockpas aan, die oudste pas wat George met die binneland verbind het, en in onbruik geraak het nadat die Montagupas voltooi is.
Ruïne Freudenberg
Die Ruïne Freudenberg is die oorblyfsels van een van die grootste kastele in die omgewing van Sargans. Die kasteel is op 'n rotsagtige heuwel, ongeveer een kilometer noordwes van die dorp Bad Ragaz geleë, in die Switserse Kanton St. Gallen.
Uitleg
Die vierkantige hoofgebou dateer uit die eerste helfte van die 13de eeu en sy ingang met 'n ronde boog uit rooi klip is ongeveer sewe meter bo die grond. Aan die oostekant van die hoofgebou is fondamente van 'n meer-delige woongebou sigbaar.
Die hoofkasteel word deur 'n verdedigingssloot van die voorkasteel geskei, wat weereens deur 'n bering (ringmuur) beskerm word. Die afmetings van die voorkasteel is 80 meter by 60 meter. In die suidwestelike hoek word die voorkasteel deur 'n ronder toring beskerm. Aan die suidelike muur van die voorkasteel het vroeër 'n werksgebou gestaan waarvan vandag slegs die fondamente oorgebly het. Die groot afmetings van die voorkasteel laat die vermoede ontstaan dat die stigter van die kasteel beplan het om 'n klein stadjie binne die mure te begin. Die stad is egter nooi gebou nie.
Geskiedenis
Die kasteel is deur die vorste von Wildenberg gebou wat groot landgoedere in die gebied Flims/Ilanz en in die Engadin, gehad het. Hulle het ook die kasteel Wartau op die Martinsberg in die Ryn-vallei gebou en het beplan om hulle gebied vanaf Ragaz noordwaarts oor Trübbach uit te brei. In 'n dokument uit 1253 word Heinrich von Wildenberg vir die eerste keer as Heer van Freudenberg genoem.
Toe Hertog Hugo III von Werdenberg-Heiligenberg in 1320 met die dogter van Heinrich trou het die kasteel in sy besit oorgegaan. In 1420 word die kasteel Freudenberg saam met die kasteel Wartau aan die hertog van Oostenryk (Habsburg) verpand. Hulle het weer die twee kastele in 1406 aan hertog Friedrich VII von Toggenburg verpand. Ná sy dood in 1436 het die pand oor kasteel Freudenberg weer teruggeval aan Oostenryk.
As gevolg van 'n geskil oor die erflating van die laaste hertog van Toggenburg, is Freudenberg op 26 Mei 1437 deur troepe van Zurich, Chur, en die Grys Bond beleër en met katapulte en kanonne bestook. Die Oostenrykse amptenaar in beheer van die kasteel, Vogt Ulrich Spiess het weerstand gebied totdat sy soldate gemuit het. Die belêers het toe die kasteel oorgeneem, geplunder en afgebrand. In 'n dokument uit 1446 word egter genoem dat Michel von Freiberg 'n Oostenrykse amptenaar was oor Freudenberg, Nidberg en Walenstadt. Dit is dus waarskynlik dat die Oostenrykers na die beleg weer tydelik mag oor die gebied kon uitoefen. In die Ou Zürichoorlog wat in 1460 geëindig het, het die Eedgenote groot gebiede om Sargans en Ragaz verower en die ruïne het so in hulle besit oorgegaan. Ná 1483 behoort die ruïne Freudenberg aan die distrik Sargans.
Met die skepping van die Kanton St Gallen in 1803 kom die ruïne in die besit van die Kanton. In 1825 word dit oorgedra aan die klooster van Pfäfers. Ná die afskaffing van die klooster in 1838 val die besit weer terug aan die staat. Sedert 1985 is die ruïne die eiendom van die munisipaliteit van Bad Ragaz.
Oorlewerings
Volgens 'n ou plaaslike oorlewering, word vertel dat die gees van 'n beeldskone jong maagd in die ruïnes spook. Die jong man wat vir haar kan verlos sal die groot skat kry wat in die ruïnes versteek is.
Die Opelugkonsert
Die Quellrock Open Air opelugrockkonsert vind jaarliks in die ruïne plaas. Met 'n geskiedenis van meer as 35 jaar, is die opelugkonsert een van die oudste in Switserland.
466
Die jaar 466 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 66ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
2002 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 2002 het uit 17 Grands Prix-wedrenne bestaan.
Boomspitsmuis
Die boomspitsmuise (Scandentia) is 'n klein orde soogdiere wat tot die Euarchontoglires behoort. Die orde het net een familie, vyf onlangse genusse en ongeveer 16-19 spesies. Hulle kom van Indië en die suidweste van China tot die Filippyne en die Indonesiese eiland Borneo voor. Die meeste spesies word op Borneo aangetref en dit is dalk waar hulle ontstaan het. Daar is egter ook fossiele van hulle uit die paleoseen van Noord-Amerika en Europa.
Hulle is verwant aan die Dermoptera en aan die primate. Nes by die mens is hulle oogkasse met been omgewe. Die mannetjie het 'n balsak (skrotum) en daar is ooreenkomste in party slagare.
Hulle word tupaya genoem, maar hierdie naam beteken ook eekhoring. Hulle lyk taamlik soos eekhorinkies, maar die voorpote het vyf tone pleks van vier. Hul tandformule is 2/3 1/1 3/3 3/3 = 38. Hulle het groot oë en kan goed hoor. Hulle is hoofsaaklik dagdiere en kom in loofbosse voor. Van hulle is boombewoners. Hulle vreet vrugte en sade maar soms ook klein diertjies. Die wyfie versorg die kleintjies in hul eie nes, wat apart van haar eie nes is.
.hn
.hn is die agtervoegsel van domeine van webtuistes in Honduras.
Eksterne skakels
Toppdomän
P-blok
Die p-blok is 'n deel van die periodieke tabel. Saam met die s-blok vorm dit die hoofgroepelemente. In hierdie blok raak die p-orbitale gevul en in die laaste kolom is die atoom se skil vol. Hierdie element word die edelgasse genoem. Van die elemente van die 7de periode se eienskappe is min bekend.
Die blok bestaan uit die groepe 13 tot met 18 van die tabel. Die hoogste oksidasietoestand (of die getal valenselektrone) van die element kan gewoonlik gevind word deur 10 van die groepsnommer af te trek. Binne hierdie blok neem die elektronegatiwiteit in die diagonale rigting van tallium (links onder) na fluoor (regs bo) sterk toe. In die hoek regs bo is die elemente nie-metale, in die hoek links onder is dit metale.
In die periodes n= 4, 5, 6, en 7 bevat die atoom se elektronewolk 'n volle (n-1)d10-subskil waarvan die energie laag genoeg is om as kernelektrone beskou te kan word. Die periodes n=6 en 7 het 'n volle (n-2)f14-subskil wat ook geen rol in die chemiese eienskappe speel nie.
Virgo-superswerm
Die Virgo-superswerm of Plaaslike Superswerm (afgekort as PS) is die onreëlmatige superswerm wat die Virgo-sterrestelselswerm en die Plaaslike Groep bevat. Laasgenoemde bevat weer die Melkweg, waarin die Aarde lê, asook die Andromeda-sterrestelsel. Minstens 100 sterrestelselswerms lê in die Virgo-superswerm se gebied met ’n deursnee van 33 miljoen parsek (110 miljoen ligjare). Dit is een van die miljoene superswerms in die waarneembare heelal.
Volgens ’n studie in September 2014 is die Virgo-superswerm net deel van ’n groter swerm, die Laniakea-superswerm, wat die Groot Aantrekker in sy middel huisves.
Agtergrond
Reeds met die eerste groep newels wat in 1863 deur William en John Herschel gepubliseer is, was dit duidelik dat daar ’n merkbare oorvloed van newelvelde in die sterrebeeld Maagd is. In die 1950's het die Frans-Amerikaanse sterrekundige Gérard Henri de Vaucouleurs voorgestel dat hierdie oorvloed ’n grootskaalse sterrestelselagtige struktuur verteenwoordig; hy het dit in 1953 die "Plaaslike Supergalaktika" genoem en dié term in 1958 verander na "Plaaslike Superswerm" (PS). Die debat oor of die PS wel ’n struktuur is en of dit ’n toevallige oplyning van sterrestelsels is, het in die 1960's en '70's voortgeduur. Die kwessie is opgelos met die rooiverskuiwing-opmetings van die laat 1970's en vroeë 1980's, wat ’n plat konsentrasie van sterrestelsels getoon het.
Struktuur
In ’n omvattende dokument het R. Brent Tully in 1982 die resultate van sy navorsing oor die basiese struktuur van die PS gepubliseer. Die superswerm bestaan uit twee dele: ’n plat skyf wat twee derdes van die superswerm se liggewende sterrestelsels bevat, en ’n rofweg bolvormige halo of ring wat die oorblywende derde bevat. Die skyf self het ’n dun (~1 miljoen parsek) ellipsvorm met ’n verhouding tussen die lang en die kort as van minstens 6:1, en moontlik tot 9:1. Danksy data wat in Junie 2003 bekendgemaak is ná ’n vyfjaarstudie was sterrekundiges in staat om die PS met ander superswerms te vergelyk. Die PS is ’n redelike klein en arm (m.a.w. sonder ’n hoëdigtheidskern) superswerm. Dit het een ryk sterrestelselswerm in die middel wat omring is deur filamente van sterrestelsels en arm groepe. Die Plaaslike Groep is aan die buitewyke van die PS geleë in ’n klein filament wat van die Fornax-swerm tot die Virgo-swerm strek. Die Virgo-superswerm se volume is min of meer 7 000 keer dié van die Plaaslike Groep en 100 miljard keer dié van die Melkweg.
467
Die jaar 467 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Leucandra apicalis
Leucandra apicalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Urban.
Wittenbergplatz
Die Wittenbergplatz is 'n plein in die Berlynse stadsdeel Schöneberg wat deel uitmaak van die sogenaamde Generalszug, 'n reeks van strate en pleine wat Schöneberg met die stadsdeel Kreuzberg verbind. Die plein is in die tydperk tussen 1889 en 1892 aangelê en na die Slag naby Wittenberg vernoem wat Duitse magte op 13 Januarie 1813 tydens die Vryheidsoorloë teen Napoleon Bonaparte se troepe geveg het.
Die markante kruisvormige ingangsgebou tot die moltreinstasie Wittenbergplatz is in die sentrum van die plein tussen die rylane van Tauentzienstraße, een van Berlyn se belangrikste winkelstrate wat oor die plein loop, geleë. Die bekende afdelingswinkel Kaufhaus des Westens (KaDeWe) - die grootste op die vasteland van Europa - is in die suidwestelike hoek van die plein geleë. Die plein het sy huidige gestalte in die 1990's gekry.
Virgo-superswerm
Dinamika
Sedert die laat 1980's is dit duidelik dat nie net die Plaaslike Groep nie, maar alle materie tot op ’n afstand van 50 miljoen parsek, teen 600 km/s beweeg in die rigting van die Norma-sterrestelselswerm (Abell 3627) – ook bekend as die Groot Aantrekker as gevolg van dié tot dusver onverklaarbare verskynsel.
Mutare
Mutare (tot omstreeks 1982 Umtali) is die derde grootste stad in Zimbabwe naas Harare en Bulawayo. Die geraamde bevolking was 193 629 in 2007. Dit is die hoofstad van die provinsie Manikaland. Umtali was die Sjangaan-vorm van die huidige Mutare.
Toe Cecil John Rhodes die eerste keer die latere Zimbabwe besoek het, het hy vanaf Beira met die enigste toe bestaande spoor gereis, oor 'n bergreeks tussen Mosambiek en Zimbabwe en neergedaal in die vallei van die Mutarerivier. Daar het hy meer as 160 opkomende myne gesien, bewys vir hom van ongekende mineralerykdom in 'n land wat hy as die hedendaagse El Dorado beskou het. Selfs die naam, wat in 'n inheemse taal "rivier van erts" beteken, was 'n aanduiding van die vroeëre ontginning van minerale hier.
Die dorp verskuif
Die eerste dorpie met die naam was van korte duur. Skaars vyf jaar na die stigting is die inwoners meegedeel die smalspoorlyn vanaf Beira sou nie oor die berge tot op Umtali kon kom nie. Daar was 'n meer natuurlike deurgang 18 km suid, en daarom het Cecil John Rhodes voorgestel as die spoorlyn nie na die dorp toe kon kom nie, moes die dorp na die spoorlyn toe kom. Hy het aangebied om 'n nuwe dorpie aan te lê en het erwe aan almal aangebied wat uit die ou Umtali moes trek. Hy het hulle ook vergoeding vir die verhuising betaal. Die nuwe Umtali is in 1896 geskep en die oue aan die bosveld se genade oorgelaat.
Die nuwe ligging tussen granietberge is so asemrowend dat Mutare vandag as een van die mooiste geleë stede in Suider-Afrika beskou word. Die landmeter, Rhys Fairbridge, het wye strate, 'n ruim park en 'n perseel vir 'n aandelebeurs en resiesbaan beplan. Umtali het op 1 Oktober 1971 stadstatus verkry.
Andrea Gabriel
Andrea Gabriel (gebore 4 Julie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) en in die televisiereekse Lost (2004), 2 Broke Girls (2011), en Better Things (2016).
Jan Hofmeyr
Ds. Jan Hendrik Hofmeyr (Calvinia, 17 Maart 1856 – Kaapstad, 22 Maart 1924) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat net vyf jaar in die bediening gestaan het in die NG gemeente Uitenhage. Hy is in 1887 geskors nadat hy bedank het weens onsedelike gedrag.