cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eintracht Frankfurt
Die klub is op 8 Maart 1899 gestig as Frankfurter Fußball-Club Viktoria von 1899. In Mei 1911 is daar met Frankfurter Fußball-Club Kickers von 1899 saamgesmelt as Frankfurter FV (Kickers-Viktoria). In 1920 het die klub met die gimnastiekklub Frankfurter Turngemeinde von 1861 saamgesmelt om TuS Eintracht Frankfurt von 1861 te vorm. In 1927 het die twee klubs weer uitmekaargespat as gevolg van druk van die nasionale gimnastiekvereniging en weer die name Turngemeinde Eintracht Frankfurt von 1861 en Sportgemeinde Eintracht Frankfurt (FFV) von 1899 aangeneem.
Die klub se beste prestasie in sy vroeë jare was toe die eindstryd om die Duitse nasionale kampioenskap in 1932 bereik is, waar daar met 0-2 teen FC Beiere München verloor is. In 1933 is Duitse sokker geherstruktureer in 16 Gauligas. Eintracht het in die Gauliga Suidwes meegeding en die liga in 1938 gewen, maar is in die groepsfase van die uitspeelwedstryde om die Duitse titel uitgeskakel.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die klub in die Oberliga Suid meegeding en die Duitse kampioen geword in 1959 deur 5-3 met Kickers Offenbach klaar te speel in die eindstryd. Die titel is opgevolg met 'n puik lopie in die Europese beker-kompetisie. Eintracht het die eindstryd gehaal, maar met 3-7 verloor teen Real Madrid in 'n wedstryd wat vandag nog beskou word as een van die beste wedstryde wat nog ooit gespeel is.
Eintracht was een van die klubs wat aan die eerste Bundesligaseisoen in 1963 deelgeneem het, maar die klub se beste prestasie in hierdie liga was die 5 keer wat daar derde geëindig is.
Die Commerzbank-Arena (vroeër Waldstadion) is sedert 1925 die tuiste van die klub. Die ondersteuners van Eintracht Frankfurt het die afgelope jare bekend geraak as van die mees fanatiese ondersteuners in Duitsland, wat ongelukkig ook gepaardgaan met sokkerboewery en die klub al duur te staan gekom het met boetes wat opgelê is.
Erelys
Duitse sokkerkampioen DFB-Pokal UEFA-beker UEFA Intertoto-beker
Mette Towley
Mette Towley (gebore 31 Mei 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Good Morning America (1975), Ellen: The Ellen DeGeneres Show (2003), en Jimmy Kimmel Live! (2003).
Kew-paleis
Kew-paleis (Engels: Kew Palace) is ’n Britse paleis in die Kew- Botaniese Tuin aan die oewer van die Teemsrivier in Londen. Daar het minstens drie paleise gestaan, waarvan die laaste twee definitief as Kew-paleis bekend was. Geen rekord van die eerste paleis het behoue gebly nie. Die huidige Kew-paleis is die tweede paleis wat gebou is; dit is oop vir die publiek. Dit word versorg deur ’n onafhanklike welsynorganisasie wat geld kry van die regering en die koningin.
Die drie paleise
Nie veel is van die eerste paleis bekend nie, behalwe dat koningin Elizabeth I dit aan Robert Dudley, haar kindertydvriend en gunsteling, gegee het.
Die tweede paleis, die sogenaamde Ou Paleis of Hollandse Huis, is in 1631 deur Samuel Fortrey laat bou. Dit het die eiendom geword van Samuel Molyneux, die sekretaris van koning George II. Die koningsgesin het dit van 1734 af gehuur en koning George III het dit in 1781 van die destydse eienaars gekoop.
Die derde paleis is deels deur George III ontwerp, en die res deur James Wyatt. Bouwerk aan die "Nuwe Paleis" het in 1802 begin, naby die Kew-paleis. Die styl het nie baie lof ontlok nie en het nie in die smaak van George IV, destyds die kroonprins, geval nie. In 1828 het die parlement gelas dat die gebou gesloop word en sommige dele is in ander koninklike wonings aangebring.
Die trap is later in Buckingham-paleis gebruik.
Restorasie van die Kew-paleis
Die tweede gebou is die een wat vandag nog bestaan. Ondanks sy naam is dit eerder die grootte van ’n herehuis. Dit is in 2006 weer aan die publiek oopgestel ná ’n 10 jaar lange restourasie.
Ballistiek
[[Lêer:Inclinedthrow.gif|duimnael|400x400px|Verskillende vlugbane van 'n projektiel wat teen dieselfde hoek (70°) maar onder verskillende omstandighede afgevuur word:
met Newton-wrywing (groen), met die Stokes-wrywing (blou)
en sonder wrywing (swart, trajek van vryeval).]]
Die ballistiek (Grieks bἀllein "gooi") is die "leer van liggame in vlug" en deel van die fisika. Dit beskryf die afloop van prosesse wat 'n liggaam deurloop n terwyl dit binne 'n gravitasieveld deur 'n medium soos lug beweeg.
Die ballistiek beskryf spesifiek die prosesse wat 'n projektiel deurloop, nadat dit uit die loop van 'n geweer afgevuur word. Die volgende aspekte van ballistiek kan onderskei word:
Good King Wenceslas
Die lied se lirieke is in 1853 deur die Engelse liedskrywer John Mason Neale (1818−1866) in samewerking met sy musiekredigeerder Thomas Helmore geskryf en nog in dieselfde jaar in Carols for Christmastide ("Kersfeesliedjies") gepubliseer. Neale se lirieke is getoonset met die melodie van 'n 13de eeuse lentelied, Tempus adest floridum ("Die blommetyd nader"), wat vir die eerste keer in 1582 in die Finse sangbundel Piae Cantiones verskyn het.
Calvados
Die meeste calva's word op klein plase gedistilleer wat hul eie stokery besit. Die naam Calvados sê niks oor die oorsprong van die produk nie. Slegs in die Normandiese Pays d'Auge word Calvados van oorsprong ("Appellation d'Origine Contrôlée", AOC) gebrand. Die stokerye is hier verplig om die sider twee keer (soos Cognac) te brand. Na sowat twee jaar mag die Calvados "Vieux" genoem word en drie sterre dra, en na drie jaar mag dit ook as "Vieille Réserve" bemark word. Die oudste en duurste soorte het etikette wat die ouderdom van die calva vermeld; hulle dra gereeld opskrifte soos "Extra", "Napoléon", "Hors d'Âge" of "Âge inconnu".
Die gewone soorte calva word slegs een keer gebrand (soos Armagnac). Watter soort nou die beste smaak het is vir die verbruiker om te besluit. Fynproewers kies gewoonlik vir die ouer soorte calva.
Danksy die Normandiese kookkuns wat groot hoeveelhede crème fraîche, botter en room gebruik, word die calva in Normandië graag as trou Normand gedrink – dit wil sê as 'n aptytwekker voor en tydens die maaltye. 'n Gewilde variasie is Calvados-sorbet.
Blomriet
Die naam kanna kan vir enige plant wat tot die genus Canna (blomrietfamilie Cannaceae) behoort, gebruik word. Die genus, wat ongeveer 50 spesies insluit, is inheems in die tropiese dele van Amerika. As sierplante het dit so gewild geword dat dit feitlik oor die hele wêreld versprei het, veral die spesie Canna indica.
In Suid-Afrika word die benaming kanna ook gebruik vir plante wat tot ander genera behoort, byvoorbeeld vir verskeie Sceletium-spesies (familie Aizoaceae), veral die Sceletium anatomicum (kannawortel), Sceletium expansum en Sceletium tortuosum. In die Vrystaat word die benaming kanna ook gebruik om sekere vygiespesies soos die Aridaria luteo-alba aan te dui. Die kanna is 'n meerjarige kruidgewas met 'n knolagtige wortelstelsel.
Die enkelvoudige stamme is glad en word ongeveer 1,6 m hoog. Die groot groen of rooi blare het duidelike veernerwige are. Die tweeslagtige blom bestaan uit drie vergroeide kroonblare en drie kelkblare. Die asimmetriese blomme kan rooi, geel, oranje of gespikkeld wees, terwyl vier van die kroonblaaragtige meeldrade onvrugbaar is. Daar is net een vrugbare meeldraad, wat ook 'n vrugbare helmhok het. Een van die onvrugbare meeldrade vorm die lip.
Kannas vermeerder baie vinnig en behoort elke jaar verdeel te word. Dit moet gewoonlik teen die einde van die winter geskied. Die ondergrondse deel van die stam word deurgesny en een of twee lote moet gelaat word. Die plant verkies baie son en genoeg water en blom in die somer tot in die herfs. Die plante vertoon pragtig wanneer hulle genoeg kompos en mis en baie water kry. Spesies wat gewilde sierplante geword het, is die Canna indica, Canna warscewiczii en Canna iridiffora.
Wet van die drie fases
Die wet van die drie fases is 'n begrip in die filosofie.
Die wet word geformuleer deur Auguste Comte – 'n denker wie beskou word as die grondlegger van die sosiologie as 'n wetenskaplike dissipline. Die wet vorm in werklikheid 'n meer gedetailleerde ontwikkeling van die positiwistiese gedagtegoed van sy leermeerster Claude Henri de Rouvroy, (graaf van) Saint-Simon. Die wet gaan uit van die positiwistiese "wet van die vooruitgang", en het betrekking op die evolusie van die menslike denke. Dit verloop volgens Comte in drie fases:
1. Die teologiese stadium, waarin die verklaring vir verskynsel gesoek word in bonatuurlike kragte.
2. Die metafisiese stadium, waarin bonatuurlike verklarings vervang word deur abstrakte begrippe sodat Siel en Rede as verklaringsgrond oorbly, soos by Thomas Hobbes en Sigmund Freud.
3. Die positiewe stadium, waarin verskynsels verklaar word deur ander verskynsels. Mens gaan op soek na verhoudige tussen die verskynsels, wat mens dan in wette probeer te giet. Comte sien hierin n programmatieseverklaring vir die sosiologie as wetenskap.
Volgens Comte, bied hierdie wet bonop die basis vir 'n rangskikking van die wetenskappe. Die indeling berus dan op die beginsel van afnemende algemeenheid en toenemende ingewikkeldheid. Die eenvoudigste en mees abstrakte wetenskappe (die wiskunde is hier die voorbeeld by uitstek) bereik die eerste die positiewe stadium, gevolg deur wetenskappe wat in toenemende mate kompleks en konkreet is. Comte beskou die sosiologie om die rede as die sluitstuk van alle wetenskappe.
Hy word algemeen as die stigter van die positivisme beskou: 'n wetenskap wat 'n antwoord wil bied aan alle waarom-vrae (godsdienstig) en alle hoe-vrae (wetenskap) deur hierdie vrae aan mekaar gelyk te stel.
Jack E. Leonard
Jack E. Leonard (24 April 1910 – 10 Mei 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Disorderly Orderly (1964) en The Fat Spy (1966).
Noomi Rapace
Noomi Rapace (gebore 28 Desember 1979) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011), Prometheus (2012), en The Drop (2014).
Seemyn
'n Seemyn is myn (toestel) wat in die see dryf of vasgelê is en ontplof deur direkte kontak met 'n skip of deur die magnetiese veld wat om 'n skip is.
Spesiale skepe, Mynveërs, is ontwikkel om seemyne onskadelik te maak.
Ehime FC
Ehime FC (愛媛FC) is 'n Japannese sokkerklub in die stad Ehime Prefektuur, Japan.
Christuskerk, Windhoek
Die Evangelies-Lutherse Christuskirche in Windhoek, Namibië, is op inisiatief van pastoor Wilhelm Anz in April 1896 beplan, deur die argitek Gottlieb Redecker ontwerp en tussen 1907 en 1910 opgerig. Die inwyding het op 16 Oktober 1910 plaasgevind. Die kerk is tans een van die bekendste bakens in die Namibiese hoofstad.
Geskiedenis en argitektuur
Die kerk is in die Neoromaanse styl met Art Nouveau-elemente ontwerp en op 'n helling in Sentraal-Windhoek, die historiese middestad, opgerig. Ná die einde van die oorloë tussen die Duitse koloniale magte en die Nama's, Herero's en Ovambo's is die kerk in 1910 as Vredeskerk ingewy.
Die kerktoring met 'n hoogte van 42 meter is net soos die res van die kerkgebou van kwartssandsteen gebou. Die enigste uitsonderings is die portaal en die altaar waarvoor Carrara-marmer gebruik is. Die sandsteen is die enigste inheemse boumateriaal wat deur die Guche-Ganus-plaas sowat 30 kilometer buite Windhoek verskaf is. Die gebrandskilderde vensters in die altaarruimte is in Neurenberg, Duitsland vervaardig en deur keiser Wilhelm II aan die gemeente geskenk. Die kerkorrel is in Ludwigsburg naby Stuttgart gebou. Die Christuskerk se drie klokke is deur Franz Schilling in die klokkegietery te Apolda, Thüringen, gegiet. Dr. Seitz het die altaarskildery in 1914 geskenk: 'n nabeelding van Rubens se Opwekking van Lasarus deur Clara Berkowski van Berlyn.
Louis Pienaar
Louis Pienaar (26 Junie 1926 – 5 November 2012, Kaapstad ) was ’n Suid-Afrikaanse regsgeleerde, politikus en diplomaat. Hy was die laaste administrateur van Suidwes-Afrika, vanaf 1985 tot Namibië onafhanklikheid verkry het in 1990. Pienaar het ook as ’n minister in die kabinet van F.W. de Klerk gedien tot 1993.
In die vroeë 1980’s is Louis Pienaar aangestel as Suid-Afrika se ambassadeur in Parys, Frankryk.
In 1990 is hy, met sy terugkeer na Suid-Afrika, as minister van nasionale onderwys in president de Klerk se kabinet aangestel, waar hy verantwoordelik was vir die aftakeling van die strukture van apartheid in die onderwys. Van Mei 1992 tot April 1993 het Pienaar as minister vir binnelandse sake gedien.
Pienaar het op 5 November 2012 in sy woning in Kaapstad gesterf.
M.I. Murray
duimnael|regs|200px|Marguerite Murray, 1928.
M.I. Murray (1899–1983) was 'n Afrikaanse skrywer en dramaturg, en ’n lektrise in Afrikaans aan die Universiteit van Kaapstad.
Lewe en werk
Marguerite Isabel Murray is op 3 Januarie 1899 op Robertson gebore as een van nege kinders van ds. John Murray en Susanna Maria Murray. Die dramaturg Susie Mey Viljoen is een van haar susters. Sy matrikuleer aan die hoërskool op Robertson en studeer dan vanaf 1918 aan die Victoria Kollege, wat later die Universiteit van Stellenbosch word. Hier is sy stigterslid en eerste voorsitster van die Vrouestudentebond en dien ook op die studenteraad. Na kwalifikasie begin sy skoolhou op Kakamas, daarna vir vier jaar aan Hoër Meisieskool Bloemhof op Stellenbosch en dan vir ses jaar aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad, waar sy saam met die skryfster Essie Malan die eerste twee onderwyseresse was. Na tien jaar as onderwyseres word sy lektrise in Afrikaans in die Departement van Opvoedkunde aan die Universiteit van Kaapstad, ’n pos wat sy tot met haar aftrede in 1960 beklee. Aanvanklik is N.P. van Wyk Louw ’n kollega van haar in hierdie departement. Na haar aftrede bly sy in Azaleahof in Stellenbosch. Sy versamel van vroeg af kunswerke van Suid-Afrikaanse kunstenaars soos Gregoire Boonzaier, Elise Bodley, Maggie Laubser, Pierneef, Stanley Pinker, Enslin du Plessis, J.A. Smith, Irma Stern, Paul du Toit, Jean Welz en Appie van Wyk. Hierdie kunswerke laat sy na haar dood aan die Kunsgalery van die Universiteit van Stellenbosch.
Marguerite is in 1934 mede-stigterslid en later ook voorsitter van die Kaapstadse Afrikaanse Toneelvereniging en in hierdie hoedanigheid doen sy baie om die Afrikaanse toneel te bevorder. Sy beywer haar onder andere vir ’n toneelbiblioteek en ’n teater wat in Kaapstad opgerig is. As regisseur is sy verantwoordelik vir die opvoering van talle toneelstukke, soos  die blyspel “Mademoiselle”, “Hantie kom huis-toe” van P.W.S. Schumann by die Oranjeklub in Kaapstad op 2 Desember 1933, haar eie drama “Die bron” in 1935, Sacha Guitry se “Huis te koop” en Maurice Maeterlinck se “Die indringer”. Onder haar regie word “Fritsie” van Hermann Südermann in 1935 vir die Universiteit van Kaapstad tak van die Afrikaanse Nasionale Studentebond en “Gebroke drade” van J.R.L. van Bruggen vir die Kaapstadse Amateur Toneelvereniging in 1936 opgevoer. In 1937 word sy ’n spesialis–lid van die kortstondige Toneelburo van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings. Sy onderneem in 1947 onderneem ’n studiereis deur Europa waar sy ’n studie maak van die toneel, met besondere verwysing na nasionale, staat- en stadteaters. Op 25 Julie 1983 is sy op Stellenbosch oorlede.
Skryfwerk
In haar skeppende werk lê sy haar oorwegend toe op die drama. “Binnehof” beleef verskeie geslaagde opvoerings en word ook gepubliseer. Hierdie drama gee ’n beeld van ’n aantal woonstelbewoners wat elkeen op een of ander wyse deur die lewe geknou is. Op vernuftige wyse vleg die skrywer die uiteenlopende drade van hierdie eensame mense se lewens ineen op grond van hulle gesamentlike lewe in die woonstelgebou. ’n Man ontvlug met sy minnares en kind van sy regte vrou en hulle vind skuiling in die woonstel, waar hulle as gesin paradeer. Wanneer hy ontdekking vrees, laat hy sy minnares in die steek, wat dan selfmoord pleeg. “Die bron” is ’n eenakter met ’n lewenswyse ouma as hoofkarakter. Ten spyte van haar gestremdheid funksioneer sy steeds as die middelpunt van die huishouding, gee wyse raad en snoer die huisgesin in ’n eenheid saam. Hierdie eenbedryf word weer opgeneem in die eenbedryfbundel “So onder deur die maan”, saam met “Die stem van die see”, “Helgaard Weber”, “Sneeu op die ewenaar” en “So onder deur die maan”. “Helgaard Weber” word in 1947 tydens die toneelfees opgevoer en die ongepubliseerde drama “Walburgis en Bertrane”, word ook met sukses opgevoer. “Op pad na Bethlehem” is ’n Kersspel. “Poppeteater” bevat die eerste oorspronklik Afrikaanse poppeteaterspele wat in druk verskyn. Die spele in hierdie bundel is “Loekie”, “Net duskant Bremen”, “Tatsie”, “Wolf en Jakkals”, “Tokkelôsi en die Kleingoed” en “Hasie-kebasie”. Sy vertaal August Strindberg se drama “Paastyd” en voer hierdie drama dan op. Ina Boudier-Bakker se “Het hoogste recht” verwerk sy in Afrikaans as “Die hoogste reg” en hierdie drama word in 1946 opgevoer deur die Kaapse Amateurtoneelgeselskap.
Bhopal
Bhopal (Hindi: भोपाल, Bhopāl; [bʱoːpaːl]) is 'n stad in die noorde van Indië. Dit is die hoofstad van die Indiese deelstaat Madja Pradesj met 'n bevolking van 1 818 872 in 2011. Die stad is 'n belangrike industriestad, vervoer- en kultuursentrum.
M.I. Murray
Skryfwerk
Sy maak ook ’n belangrike bydrae op prosagebied. “Die gerf” bevat kortverhale wat beïndruk met die sober styl daarvan in ’n tyd toe sierskryf mode was, waarin die lief en leed van gewone mense uitgebeeld word. Die inleidende “Idille” is ’n mooi stemmingstuk wat die ervarings beskryf van twee mense wat op ’n boottog op ’n rivier ’n geestelike ervaring het. “Ontwaking” beskryf ou oom Gideon wat dertien myl stap om die Voortrekker-fakkelloop op ’n eensame pad te sien verbygaan om so ook deel te hê aan die opkomende jeug se meelewing van die verlede en die wekroep om koers te hou. In die aangrypende “Twee laastes” word die straatmusikant Johannes Gagiano se mislukte dag opgebeur deur die barmhartigheid van ’n straatvrou. “Karolien” tref met gevoelige karakteruitbeelding, terwyl “Kwartet” ’n paar mense uitbeeld wat deur die noodlot na dieselfde einde geneem word. Van haar kortverhale word in versamelbundels opgeneem, waaronder “Verleigeeste en die Nuwejaarsbok” in “Uit die kontreie vandaan” onder redaksie van Abraham H. de Vries en uittreksels uit “Witwater se mense” in “Borde borde boordevol” saamgestel deur Hennie Aucamp. Saam met G.G. Cillié skryf sy ook die woorde van die wiegelied “Slaap nou my prinsie” (ook bekend as die “Mozart-wiegelied”). Sy verwerk haar moeder se dagboek en verskaf ’n inleiding en aantekeninge daartoe, wat gepubliseer word as “Uit die dagboek van ’n predikantsvrou: 16 Mei 1900 – 12 Januarie 1906”.
Reeds klassiek in Afrikaans en heelwaarskynlik haar grootste letterkundige bydrae is die kontreikuns en herinneringswerk “Witwater se mense”, waarin deur die oog van ’n sentrale verteller die leefwyse van ’n hele bruin gemeenskap in die Sederberge teen die einde van die negentiende eeu opgeteken is. Op besondere wyse word hierdie kontreikuns verdiep deur op die geloof, bygeloof, mites en folklore van hierdie mense en hulle eenvoudige siening van en verhouding met die grond en die gemeenskap, asook hulle geloofslewe en houding teenoor God en demoon, te konsentreer. Die boek word nie in die vorm van ’n verhaal aangebied nie, maar bevat losstaande episodes waaruit daar tog ’n struktuur spreek van die opeenvolging van seisoene en die klein seremonies eie aan hierdie gemeenskap. Hierdie vertellings is gebaseer op die jeugherinneringe van Anne (Poon) Meyers. Alwyn Swart verwerk hierdie boek ook tot ’n vollengte drama.
Willie Toweel
Willie Michael Toweel (6 April 1934 – 25 Desember 2017) was 'n Suid-Afrikaanse bokser wat 'n bronsmedalje by die Olimpiese Somerspele 1952 in Helsinki in die vlieggewigafdeling gewen het. Hy het ook Suid-Afrikaanse titels in vier ander gewigsafdelings gewen: kapok-, veer-, lig- en weltergewig. Hy was die broer van Vic Toweel, 'n voormalige wêreldkampioen.
Rajiformes
Rajiformes is 'n visorde wat aan die klas Elasmobranchii behoort.
Die volgende families is deel van die orde Rajiformes:
Torpedoboot
Die torpedoboot het ontstaan nadat die torpedo suksesvol ontwerp en getoets is. Daar was egter onsekerheid hoe die wapen hanteer moes word en na 'n ondersoek het die Britse Vloot besluit dat spesiale bote gebou moes word om torpedo's te dra en af te vuur. Die torpedoboot was klein en vinnig met 'n lae profiel sodat dit minder sigbaar was en groter skepe kon ontduik en ook verras.
Ander vlote het gou besef dat hulle die slagskepe kon bedreig en kelder met torpedobote en verdere ontwikkeling van dié bote het vinnig gevolg.
Isotoop
Isotope is vorme van 'n element waarvan die kerne dieselfde atoomgetal -- die aantal protone in die kern -- maar verskillende atoommassas het want hulle bevat verskillende aantal neutrone. Díe verskil het baie min gevolge vir die chemiese eienskappe.
Die woord isotoop kom van die Grieks iso- = gelyk, en topos = plek, dus op dieselfde plek en dui op die feit dat alle isotope op dieselfde plek op die periodieke tabel aangetoon word.
Saam vorm die isotope van die elemente die reeks nukliede. 'n Nuklied is 'n spesifieke soort atoomkern of meer algemeen gesproke 'n versameling van protone en neutrone. Streng tegnies gesproke is dit meer korrek om te sê dat 'n element soos fluoor bestaan uit 'n stabiele nuklied eerder as om te sê dat dit 'n stabiele isotoop het.
Verskille in eienskappe tussen isotope
In 'n neutrale atoom is die aantal elektrone gelyk aan die aantal protone. Verskillende isotope van 'n gegewe element het dieselfde aantal elektrone en dieselfde elektronstruktuur. Omdat die chemiese gedrag van 'n atoom grootliks deur sy elektronstruktuur bepaal word, toon isotope bykans identiese chemiese gedrag. Die hoof uitsondering is dat swaarder isotope as gevolg van hul groter massa geneig is om ietwat stadiger te reageer as die ligter isotope van 'n element (Hierdie verskynsel word die kinetiese isotoopverskynsel genoem).
Hierdie massaverskynsel is meer opsigtelik by protium (1H) teenoor deuterium (2H), omdat deuterium se massa dubbel dié van protium is. Vir swaarder elemente is die relatiewe massaverskil tussen isotope veel kleiner en is die massa-effek gewoonlik nalaatbaar klein.
Op soortgelyke wyse sal twee molekules wat slegs verskil ten opsigte van die isotopiese aard van die atome waaruit hulle bestaan (isotopoloë) byna dieselfde elektronstruktuur hê en daarom soortgelyke fisiese en chemiese eienskappe hê. Die vibrasie modusse van 'n molekule word deur sy vorm en die massa van die atome waaruit dit saamgestel word, bepaal. Isotopoloë sal gevolglik verskillende stelle vibrasie modusse hê. Aangesien vibrasie modusse 'n molekule toelaat om fotone met ooreenstemmende energieë te absorbeer, verskil isotopoloë se optiese eienskappe in die infrarooi-gebied.
Alhoewel isotope byna identiese elektroniese en chemiese gedrag toon, verskil hul kerngedrag dramaties. Atoomkerne bestaan uit protone en neutrone wat saamgebind word deur sterk kernkragte. Omdat protone positief gelaai is, stoot hulle mekaar af. Neutrone, wat elektries neutraal is, laat 'n mate van skeiding tussen die positief gelaaide protone toe wat die elektrostatiese afstoting deur die protone verminder en stabiliseer sodoende die kern. Om hierdie rede is neutrone noodsaaklik om twee of meer protone in 'n kern te bind. Soos die aantal protone toeneem word meer neutrone benodig om 'n stabiele kern te vorm; Die neutron/proton verhouding van 3He is 1/2, die neutron/proton verhouding van 238U is groter as 'n 3/2. As te veel of te min neutrone teenwoordig is, raak die kern onstabiel en is dan onderhewig aan kernverval.
Voorkoms in die natuur
Verskeie isotope van elke element kan in die natuur gevind word. Die verspreiding van 'n isotoop stem sterk ooreen met sy geneigdheid tot kernverval; kortlewende nukliede verval vinnig, terwyl hulle langslewende eweknieë voortduur. Dit beteken egter nie dat spesies met 'n kort lewensduur geheel en al verdwyn nie; baie word voortdurend geskep deur die verval van nukliede met 'n langer lewensduur. Die atoommassas van elemente wat op die periodieke tabel verskyn is die gemiddeldes wat voorsiening maak vir die teenwoordigheid van veelvuldige isotope met verskillende massas.
Na die aanvanklike versmelting van die sonnestelsel is isotope herversprei volgens hulle massas. Die isotoopsamestelling van elemente is verskillend op die verskeie planete, wat dit moontlik maak om die oorsprong van meteoriet te bepaal.
Aanwendings van isotope
Isotope word in verskeie toepassings gevind waar munt geslaan word uit die eienskappe van die isotope van 'n gegewe element.
2020 Belgiese Grand Prix
Die 2020 Formule Een Belgiese Grand Prix is op 30 Augustus 2020 op die Circuit de Spa-Francorchamps, in België, gehou. Dit was die sewende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Bande
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne verskaf:
Outeniekwageelhout
Die Outeniekwageelhout (Afrocarpus falcatus) is 'n boom wat tot 60 meter hoog kan word. Die boom is inheems aan Suid-Afrika. Dit is die hoogste Suid-Afrikaanse boom en staan bekend as die "reuse van die bos". Hul blaredakke is oortrek met 'n mos wat as die "ouman se baard" bekend staan. Die boom kom hoofsaaklik op die Tuinroete, vanaf Mosselbaai tot by Harkerville, voor. Die bome kan tot 600 jaar oud word. Die boom groei sowat 'n meter per jaar. Die boom floreer in volle son en het slegs matige water nodig. Die hout is gesog vir die maak van meubels; Knysna is veral bekend vir sy meubelmaakbedryf. Tans word slegs 'n sekere kwota Outeniekwageelhout bome per jaar afgekap. Soos ander geelhoute is dit 'n beskermde spesie in Suid-Afrika, en kan net met die nodige lisensie benut word.
Die boom se FSA-nommer is 16.
Grootbome
Die meeste "grootbome" in die Knysnabos is Outeniekwageelhoute. Die grootboom by Woodville staan 33 m hoog, die omtrek van die stam is 4 m en die boom is ongeveer 800 jaar oud. By Diepwalle-bosboustasie is seker die bekendste grootboom, van ongeveer 650 jaar oud. Die omtrek van die stam is 9,5 m en dit is 40 m hoog. Hierdie boom is vernoem na koning Edward VII. In die Blouberg, Limpopo, het 'n groot indiwidu in 2013 amptelike beskerming ontvang.
Volksbenamings
Die groot geelhoutbome staan ook in die volksmond bekend as Kalander(boom) of Kalandergeelhout. Ander volksname sluit in Outenikwa, Outenikwalander, Basteroutenikwa en Sekelblaargeelhout. Boswerkers van Knysna vertel dat die hout van steeds groeiende bome vinnig deur kalanderkewers aangeval en beskadig word na dit afgekap is.
Luidspreker
'n Luidspreker is 'n toestel wat klank voortbring. Luidsprekers word algemeen in radio's, TV-toestelle, musiekinstrumente en soortgelyke stelsels aangewend. 'n Luidspreker wat vir laer-frekwensie klanke ontwerp is (soos die dreuning van 'n ontploffing), word 'n baseenheid (subwoofer) genoem. Luidsprekers wat hoë-frekwensie klanke voorbring (soos 'n voëltjie se getjirp) word klanktuite (tweeters) genoem.
Geskiedenis
Alexander Graham Bell, die vader van die telefoon, het die eerste luidspreker in 1876 uitgevind. Bell het 'n luidspreker benodig om sy telefoon se klank te versterk. In 1878 het Ernst Siemens van Duitsland 'n verbeterde tipe luidspreker uitgevind.
Werking
Luidsprekers gebruik beide elektriese en meganiese beginsels om 'n elektriese sein in klank te omskep. Voordat 'n luidspreker klank kan produseer, moet die sein gewoonlik eers met 'n elektroniese versterker versterk word. Meeste luidsprekers bestaan uit 'n rigiede papierkeël, 'n spoel dun koperdraad, en 'n sirkelvormige magneet.
Die keël, koperdraad en magneet word gewoonlik in 'n reghoekige houtkas gemonteer. Die koperdraad beweeg heen en weer as 'n elektriese stroom daardeur vloei (sien Faraday se wet). Die spoel koperdraad en die magneet veroorsaak dat die papierkeël vibreer en sodoende klank voortbring. Elektriese energie kan met behulp van 'n luidspreker in geluidsenergie omgesit word, en 'n ideale luidspreker sal oor die hele oudiogebied (waarin al die hoorbare trillings weergegee word) funksioneer sonder om die geluid of klank te vervorm.
Die magnetodinamiese luidspreker word die meeste van af die soorte gebruik. Hoewel dit ŉ luidspreker van hoë gehalte is, moet dit, soos die meeste luidsprekers, in 'n klankkas ingebou word om goeie klankreproduksie te lewer. Hoewel die vermoë en gehalte van luidsprekers meetbaar is, is die gegewens nie altyd voor hande nie, en is 'n mens by die keuse van ŉ luidspreker dikwels net op sy gehoor aangewese. 'n Luidspreker is 'n apparaat waarmee 'n ander vorm van energie in geluidsenergie omgesit word.
Die eerste luidsprekers het bestaan uit 'n metaalmembraan wat deur middel van meganiese trillings in beweging gebring is, en die oordrag van die trillings op die lug is met behulp van 'n beuel bevorder. Sedert elektroniese klankversterkers op die toneel verskyn het, word daar egter uitsluitend van elektriese spanningsvariasies gebruik gemaak om trillings voort te bring. Dit word dan ook deur 'n membraan op die lug oorgedra.
'n Luidspreker se doeltreffendheid word bepaal deur die hoeveelheid elektriese energie wat in geluidsenergie omgesit word, hoewel die membraangrootte ook 'n belangrike rof speel. Die membraan moet byvoorbeeld nie te klein wees nie, want dit sal die lae frekwensies (stadige trillings) nie goed kan oordra nie. Dit moet egter ook nie te groot wees nie, aangesien 'n groot membraan neig om die hoë frekwensies (vinnige trillings) uit te doof.
Soorte
Die magnetodinamiese luidspreker (kortweg dinamiese luidspreker) is die algemeenste luidspreker en beval 'n spoel (spiraalgedraaide geleier) wat in 'n magneetveld geleë is. Sodra daar ŉ stroom deur die geleier vloei, word die spoel 'n elektromagneet wat. afhangende van die stroomrigting, deur die permanente magneet aangetrek of afgestoot sal word. Omdat die luidsprekermembraan aan die spoel vasgeheg is, sal dit saam met die spoel beweeg.
Die magnetodinamiese luidspreker se membraan is keëlvormig en word daarom ook 'n keelluidspreker genoem. Die spraakspoel waaraan die keel vasgeheg is, beweeg in 'n sirkelvormige lugspleet en is so geplaas dal dit nie uit die magneetveld sal beweeg nie. Die krag wat tussen die spraakspoel en die permanente magneet uitgeoefen word, is eweredig aan die sterkte van die magneetveld en daarom moet die van die permanente magneet kragtig wees, sodat die luidspreker op die geringste spanningsvariasies kan reageer.
By gebrek aan goeie magneetmateriaal is 'n elektromagneet vroeër in luidsprekers in die plek van die permanente magneet gebruik. Deesdae word ewe goeie resultate met permanente magnete behaal wat uit ferro-magnetiese materiaal bestaan. Die spraakspoel se trillings word met behulp van die keel op die lug oorgedra en bring daardeur hoorbare geluid voort. Die keel moet lig dog styf wees en oor 'n hoë interne dempingsvermoë beskik sodat dit nie sal neig om spontaan te tril nie, al reageer dit goed op trillings.
Luidsprekerkeels word uit sowel papiermaché as sekere kunsstowwe vervaardig. By die hoër frekwensies is veral papiermaché geneig om die keëlbeweging tot 'n gebied naby die spraakspoel te beperk, en om die rede word die buitenste keëlrand dikwels gegolf om dit meer elasties te maak. Om te verhoed dat die spraakspoel teen die wande van die lugspleet raak en die beweging belemmer word, word dit deur middel van 'n sentreerring in posisie gehou.
Die styfheid van die sentreerring bepaal saam met die massa van die keel die luidspreker se natuurlike resonansiefrekwensie. Geluide met frekwensies naby die resonansiefrekwensie sal altyd relatief harder klink, en daarom word daar getrag om die luidspreker se resonansiefrekwensie laer as die hoorbare frekwensievlak te hou. Die sentreerring is by hierdie soort luidspreker terselfdertyd ook vir die reaksiekrag (veerkrag) verantwoordelik, dit wil sê die krag waardeur die keël na elke trilling na sy oorspronklike posisie teruggebring word. Met die bogenoemde luidsprekersamestelling as basis word daar ook ander luidsprekers, waaronder die volgende, vervaardig:
- Die drukkamerluidspreker, waar die sentreerring die spoel bloot in posisie hou, en lug agter die keel ingesluit is om die reaksiekrag te verskaf.
- Die bandluidspreker, waar die spoel met 'n metaalbandjie vervang is. Die bandjie dien dikwels ook as membraan en gee gewoonlik ŉ goeie weergawe van die hoër frekwensies.
- Die metaalkeëlluidspreker, met ŉ keel wat uit metaal bestaan en nie uit papier of 'n kunsstof nie. Die luidsprekers is besonder kragtig en word gewoonlik in openbare luidsprekerstelsels gebruik.
- Die ortofase-Iuidspreker, met ŉ plat membraan waaraan 'n aantal metaalstrokies vas is. Die strokies pas in afsonderlike lugsplete en die krag word so eweredig oor die hele membraan versprei.
- Die ionofoon, waar die metaalgeleier met 'n gasmassa vervang is. Die geïoniseerde gas wat aan ŉ magneetveld onderhewig is, tril in ooreenstemming met die versterker se elektriese spanningsvariasies, en die geluid word weer eens deur middel van 'n membraan op die lug oorgedra.
Die enigste nie-magnetodinamiese luidspreker is die elektrostatiese luidspreker, waar die membraan 'n geleidende plaat is wat tussen ander plate (roosters) hang. Die roosters word van ladings (positief en negatief) voorsien, en sodra die membraan aan spanningsvariasies onderwerp word, oefen die roosters 'n elektrostatiese krag op die membraan uit en tril dit.
Joan Kruger
Joan Kruger is ’n joernalis en rubriekskrywer en redakteur van Rooi Rose en Vrouekeur.
Luidspreker
Soorte
'n Enkele luidspreker kan gewoonlik nie die hele oudiogebied dek nie, en om te verseker dat al die klanke (van die laagste tot die hoogste tone) ewe hard is en ewe goed klink, word luidsprekers gekombineer om die gewenste resultate te lewer. 'n Aantal kleinerige wyebandluidsprekers kan byvoorbeeld saam gebruik word.
Joan Kruger
Lewe en werk
Johanna Magdalena Crafford is op Kakamas gebore, waar sy ook grootword. Na skool studeer sy van 1967 verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en verwerf in 1969 ’n B.A.-graad met Afrikaans en Engels as hoofvakke. Met deeltydse studie behaal sy in 1974 ’n B.A. Honneursgraad in Afrikaans aan die Universiteit van Suid-Afrika en in 1995 ’n M.A.-graad in Linguistiek aan die Randse Afrikaanse Universiteit. In 2004 behaal sy ’n D.Litt. et Phil.-graad in Linguistiek aan die Universiteit van Johannesburg met ’n proefskrif oor “Taak en taal: ’n sosiolinguistiese ondersoek na leksikale aspekte van die vroueregister in Afrikaans”. Na verwerwing van haar eerste graad begin sy as beurshouer van Perskor as joernalis werk by Die Vaderland, terwyl sy ook ’n vryskut-rubriek vir Dagbreek behartig. Na vier jaar sluit sy aan by die redaksie van Die Transvaler, waar professor Willem de Klerk destyds die redakteur was.
Luidspreker
Soorte
'n Wyebandluidspreker kan 'n hele aantal verskillende klanke (byvoorbeeld ŉ groep hoë tone) goed weergee. Deur die luidsprekers saam te gebruik, word die keëloppervlak effektief vergroot en kan die luidsprekers, terwyl dit die hoë tone afsonderlik hanteer, die lae tone saam weergee. So kan 'n aantal smalbandluid sprekers ook saam gebruik word. ŉ Smalbandluidspreker reageer net op sekere tone en op grond daarvan word die luidsprekers in 3 groepe ingedeel, naamlik die laetoon -, middeltoon- en hoëtoonluid- sprekers.
Hierdie 3 soorte luidsprekers word dikwels as afsonderlike luidsprekers in 'n kas ingebou, maar kan ook een, saamgestelde luidspreker wees. Om te verseker dat elke luidspreker net aan sy eie groep frekwensies onderwerp word, word die luidsprekers voorsien van filters wat 'n duidelike onderskeid tussen die verskillende groepe frekwensies kan tref.
Joan Kruger
Lewe en werk
In 1978 is sy vir ’n jaar in Amsterdam as Perskor se buitelandse verteenwoordiger. By haar terugkeer na Suid-Afrika word sy aangestel as redakteur van Ritsgids, die bylae tot Die Transvaler, en daarna as vroue-redaktrise. Vanaf 1982 dien sy op die redaksie van Beeld en word kort daarna aangestel as Transvaalse redaktrise van Sarie. Vanaf 1 Augustus 1991 is sy redakteur van die tydskrif Rooi Rose, ’n pos wat sy tot 2000 beklee. Hierna word sy aangestel as redakteur van Vrouekeur. Verder is sy in 1989 verantwoordelik vir die stigting van die tydskrif Saffier, ’n tydskrif in groot druk vir senior burgers. Vir geruime tyd gee sy ook klas in Kommunikasieleer aan die Randse Afrikaanse Universiteit en sy raak ook betrokke by Handhaaf. Vanaf 2006 is sy betrokke by Tip Africa Publishing as redaksionele direkteur en dan vanaf 2013 as konsultant. Hierdie organisasie lê hom toe op korporatiewe kommunikasie en versorg korporatiewe tydskrifte en nuusbriewe, webwerwe en strategiese kommunikasie. Sy is ’n lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Van Riebeeck-Vereniging en die VOC Vereniging. Sy is getroud met Douw Kruger en hulle het ’n dogter, Magriet. Die gesin besit ’n boerdery langs die Oranjerivier.
Luidspreker
Luidsprekerkas
'n Luidsprekerkas het 'n groot invloed op die koppeling (energieoordrag) tussen die membraan en die lug om die luidspreker, en kan, na gelang van die ontwerp, sekere geluide uitdoof of versterk. Luidsprekers het 'n redelik lae rendement (is nie baie doeltreffend nie) en die geluidsenergie word bowendien ongelyk oor die verskillende toonhoogtes (geluidsfrekwensies) verdeel. Dit kan steurings tot gevolg hê.
Die meeste steurings vind egter plaas deurdat die geluide aan sowel die voor- as agterkant van die luidsprekermembraan uitgestraal word, en nie in fase is nie omdat dit in teenoorgestelde rigtings beweeg. Geluidsfronte moet dus sover moontlik deur middel van klankskerms van mekaar geskei word om te voorkom dat dit mekaar uitdoof. 'n Eenvoudige metode om 'n kas se akoestiek te verbeter, is om die kas met skuimrubber of 'n kunsstof soos glasvesel uit te voer.
Joan Kruger
Skryfwerk
Sy behartig vir lank die agterbladrubriek in die tydskrif Sarie, waarin sy alledaagse temas uit die bestaan bespreek, soos die dilemma van die werkende ma, die kompensasies vir ’n ouerwordende vrou, harde musiek in restaurante, die kruis van kosmaak en dies meer. ’n Keur uit hierdie rubrieke word later gepubliseer as “Lappiesgoed”. Sy skryf ook die jeugroman “Vir meneer”. Bertus word in ’n losskrum ernstig beseer en hierna is hy verlam en kan sy bene nie gebruik nie. Dit het ’n enorme impak op sy lewe en dié van sy arm ouers en sy sussie.
In 1993 ken die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) hulle prestigeprys vir joernalistiek aan haar toe ter erkenning van baie jare van volgehoue skryfwerk van hoogstaande gehalte.
Luidspreker
Gehalte en karakteristiek
Die doel met 'n luidsprekerstelsel is om geluid met so min moontlik vervorming weer te gee. Aangesien elke mens se ore nie vir alle vervormings ewe gevoelig is nie, probeer ontwerpers eerder om ŉ goeie gemiddelde in plaas van die "ideale" luidspreker te ontwerp. Oor die algemeen is luidsprekers selde meer as 40 % doeltreffend (gemiddeld 20 %) en daar word getrag om regstellings met behulp van die klankversterker eerder as met die luidsprekerkonstruksie te doen.
Hugo Alfven
Hugo Emil Alfvén (Sweeds: alˈveːn; 1 Mei 1872 - 8 Mei 1960) was 'n Sweedse komponis, dirigent, violis en skilder.
Violis
Alfvén was gebore in Stockholm, Swede, en het van 1887 tot 1891 gestudeer by die (Kungliga Musikhögskolan) met die viool as sy hoof instrument. Hy het lesse ontvang van Lars Zetterquist.
Hy het ook private komposisie lesse geneem by Johan Lindegren, wat 'n leidende deskundige in kontrapunt was. Hy het 'n lewe gemaak deur die viool te speel by die Koninklike Sweedse Opera, Stockholm. Hy het ook viool gespeel in die Koninklike Sweedse Orkes.
Dirigent
In 1903-4 was hy professor van komposisie by die Koninklike Konservatoria in Stockholm. Van 1910 af was Alfvén Director musices (musiekdirekteur) by die Uppsala Universiteit ('n pos wat hy tot 1939 gehou het). Daar was hy ook tot 1947 aan die hoof van die manlike stemkoor Orphei Drängar (of 'O.D.'). Hy het as dirigent opgetree in feeste by Dortmund (1912), Stuttgart (1913), Gotenburg (1915), en Kopenhagen (1918–1919). Hy het regdeur sy lewe as 'n dirigent deur Europa getoer. Hy het in 1917 'n Ph.D. honoris causa van die Universiteit van Uppsala ontvang en in 1908 'n lid van die Koninklike Akademie van Musiek in Stockholm geword. Alfvén het sommige van sy eie orkestrale musiek in stereo opgeneem in laat 1954 (die eerste klassieke stereo opnames wat in Sweden gemaak is); en die opnames is in die Verenigde State uitgereik op LP deur die Westminster Plate-etiket. 'n Drie-CD versameling van Alfvén se opnames as dirigent is ook uitgereik.
Musiek
Van al sy werke, is 'n groot deel geskryf vir manlike stemkoor, en daar is ook vyf Simfonieë en drie orkestrale "Sweedse Rapsodieë". Die eerste van hierdie rapsodieë, Midsommarvaka is sy bekendste werk.
Alfvén se vyf simfonieë, waarvan die eerste vier nou reeds verskeie kere opgeneem is (met 'n ander siklus in proses), gee 'n prentjie van die komponis se musikale vordering. Die eerste, in F mineur, sy Opus 7 van 1897, is 'n vroeë werk en welluidend, met die standaard vier bewegings. Die tweede, in D majeur (1898-99), wat sy Opus 11 is (en op 'n manier sy graduasie stuk, soos opgeroep ) sluit af met 'n aansienlike, selfs kragtige koor-prelude en fuga in D mineur. Die derde simfonie in E majeur, Opus 23 (1905), ook in vier bewegings, is meer volwasse wat sy tegniek betref alhoewel "lig gemanierd" en geïnspireer deur 'n reis na Italië. Die vierde Simfonie in C mineur, Opus 39 van 1918-1919 "Van die Buitenste Skerries" (daar is ook 'n toongedig, 'n Legende van die Skerries) is 'n simfonie in 'n enkele vyf-en-veertig minuut beweging wat gebruik maak van woordlose stemme, en wat geïnspireer is deur Carl Nielsen se Sinfonia Espansiva. Die vyfde, in A mineur, het in 1942 begin as een van die koomponis se laaste werke, en is al slegs twee kere volledig opgeneem (opnames en uitvoerings van die vyfde, terwyl dit skaars genoeg is, bestaan gewoonlik net uit kwartier-lange eerste beweging).
Linlithgow-paleis
Die ruïnes van Linlithgow-paleis (Engels: Linlithgow Palace) is op die dorp Linlithgow in Skotland geleë, sowat 24 km wes van Edinburg. Die paleis was in die 15de en 16de eeu een van die hoofwonings van die monarge van Skotland. Nadat die land se konings in 1603 ook die monarge van Engeland geword het, is die paleis min gebruik en in 1746 is dit grootliks afgebrand. Dit is nou ’n toeriste-attraksie.
Hugo Alfven
Musiek
Die Naxos Plate-etiket en BIS Records, onder andere, het óf versamelings óf groepe van indiwiduele opnames wat al sy simfonieë en 'n reeks van sy werke dek. Brilliant Classics het ook die 5-CD stel van BIS wat toegewy is aan Alfvén en sy simfonieë en ander orkestrale werke insluit gelisensieer en heruitgereik.
Sweedse Rapsodie No. 1
Die eerste rapsodie- Sweedse Rapsodie No. 1, ook bekend as Midsommarvaka (Midsomer Nagwaak) – was in 1903 geskryf en word dikwels die "Sweedse Rapsodie" genoem. Dit is die bekendste stuk wat deur Alfvén gekomponeer is, en ook een van die bekendste stukke musiek in Swede.
Linlithgow-paleis
Geskiedenis
’n Koninklike herehuis het in die 12de eeu op die plek gestaan. Dit is in die 14de eeu vervang deur ’n fort onder Engelse magte onder Eduard I.
Hugo Alfven
Skilder en skrywer
Alfvén se bydrae was multi-dimensioneel en het ook skilderwerk en skryfwerk ingesluit. Hy was 'n talentvolle Waterverf Skilder en het eens daaraan gedink om hom uitsluitlik toe te wy aan skilderwerk. Hy was ook 'n talentvolle skrywer. Sy vier-volume Outobiografie is al "boeiend" genoem en voorsien beduidende insig in die musikale lewe van Swede waarvan Alfvén 'n sentrale figuur van was vir meer as 'n halwe eeu.
Persoonlike Lewe
Alfvén was op 1 Mei 1872 in Stockholm, Swede gebore, en het op 8 Mei 1960, net na sy 88ste verjaardag, in Falun, Swede gesterf Sy neef was Hannes Alfvén, wat in 1970 die Nobelprys in Fisika gewen het.
Linlithgow-paleis
Geskiedenis
In 1424 is die dorp Linlithgow gedeeltelik verwoes in ’n groot brand. Koning Jakobus I het die paleis laat herbou. Jakobus III en Jakobus IV het aansienlik laat aanbou. Jakobus V, wat in April 1512 in die paleis gebore is, het verder laat aanbou. Maria, koningin van die Skotte, is in Desember 1542 in die paleis gebore en het tydens haar bewind soms daar oorgebly. Nadat Jakobus VI van Skotland in 1603 ook koning van Engeland geword het, is die paleis min gebruik omdat die hof Engeland toe geskuif het. Tussen 1618 en 1622 het James VI dit laat herbou nadat dit vervalle geraak het. Die enigste monarg wat egter daarna in Linlithgow gebly het, was Karel I, wat in 1633 ’n nag daar deurgebring het.
Hugo Alfven
Persoonlike Lewe
Hy was drie keer getroud. Sy eerste huwelik (1912-36) was met die Deense skilder Marie Triepcke (1867–1940), wat voorheen getroud was met die skilder Peder Severin Krøyer (1851–1909). Na sy egskeiding in 1936 het hy getrou met Carin Wessberg (1891-1956). Hulle was vir twee dekades saam (1936–56) voordat sy gesterf het. Hy het in 1959 met Anna Lund (1891-1990) getrou.
Lys van musikale werke
Toe Hugo Alfvén gesterf het was sy musikale argief oorhandig aan Uppsala Universiteit en Jan Olof Rudén was verantwoordelik gewees vir die liassering van Alfvén se musiek, en het orde uit die chaos van 'n totaal van tweehonderd-en-veertien werke orde probeer skep. Die werke van die komponis was amptelik geliasseer en "opus-genommer" tot 'n totaal van 54 musikale werke. Alfvén se werke was geliasseer volgens 'n Rudén nommer saam met 'n katalogus vir sy opus nommers. Rudén het daardeur probeer om sy werke te klassifiseer gebaseer op ander data. Daar bestaan steeds dokumente ten opsigte waarvan geen datum of Opus/Rudén nommer toegeken is nie.
Linlithgow-paleis
Geskiedenis
Die paleis het daarna weer vervalle geraak. In Januarie 1746 het die leër van George II se jongste seun, prins Willem, die grootste deel van die paleis afgebrand.
Hugo Alfven
In populêre kultuur
Hugo Alfvén is die mees waarskynlikste bron van inspirasie vir die karakter "Karsten From" in die roman De Dødes Rige (Die Koninkryk van die Dood) deur die Deensse skrywer Henrik Pontoppidan.
Linlithgow-paleis
Geskiedenis
Die paleis word sedert die vroeë 19de eeu bewaar en is vandag vir die publiek oop.
Orlando Pirates FC
Orlando Pirates is 'n Suid-Afrikaanse sokkerklub in Johannesburg. Die klub word in 1937 in Orlando, Soweto gestig maar skuif later na Parktown. Hulle tuisveld is die Orlandostadion. The Bucs (hulle bynaam) het reeds baie kompetisies gewen, bv. agt keer die nasionale titel van Suid-Afrika (waarby vier keer vir die NPSL) en in 1995 (as eerste Suid-Afrikaanse span) die CAF Kampioene-liga.
Die naam 'Pirates' is ontleen van die 1940-film "The Sea Hawk" waarin Errol Flynn speel.
Pirates ondervind strawwe mededinging van die ander spanne uit Soweto, soos Kaizer Chiefs. Die Soweto Derby tussen dié twee spanne is een van die bekendste derbies in Afrika.
Patriarg Nikon van Moskou
Patriarg Nikon (Russies: Ни́кон; Oudslawies: Нїконъ) is op 7 Mei 1605 gebore as Nikita Minin (Никита Минин) en was ’n Russiese geestelike. Hy was van 1652 tot 1666 die sewende patriarg van die Russies-Ortodokse Kerk. In 1667 het hy ’n skeuring (Russies: раскол; raskol) in die kerk gebring met sy hervormings.
Agtergrond
Teen die middel van die 17de eeu het Griekse en Russiese kerkamptenare, insluitend patriarg Nikon, agtergekom daar is verskille tussen gebruike in die Russiese en die res van die Ortodokse kerke. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die Russiese Kerk rites ontwikkel het wat verskil van die oorspronklike Ortodokse Kerk.