cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henriette Armstrong
Sy het wel nog die bewoording opgestel vir die protesoptog op Saterdag 22 Junie 1940 deur vroue na die Uniegebou. Dit is binne vyf dae gereël om vroue kans te gee om hul stem te hoor in verset teen die Tweede Wêreldoorlog. Die Ossewa-Brandwag, waarvan dr. Hans van Rensburg die hoofleier was, het ’n belangrike rol in die reëlings gespeel. Sowat 6 000 vroue uit alle dele van die land het van Kerkplein tot by die Uniegebou gestap. Op pad het nog vroue aangesluit sodat amper 9 900 eindelik in gelid gestap het. Langs die pad was duisende toeskouers, meestal mans. 'n Deputasie van drie vroue, beskryf as "bejaarde volksmoeders", het die versoekskrif om neutraliteit by die Uniegebou aan die destydse eerste minister, genl. J.C. Smuts se adjunk, min. J.H. Hofmeyr, oorhandig. Dit was nadat Smuts se privaat sekretaris, J.D. Pohl, in antwoord op die vroue se versoek dat hy die versoekskrif ontvang, laat weet het "dat die Generaal nie bereid is om die afvaardiging te ontvang nie, daar hul versoek in stryd is met die beleid van die regering en die besluite van die Parlement. Die Eerste Minister het geen tyd vir party politieke propaganda (sic) in stryd met die aangenome landsbeleid nie".
Die versoekskrif se presiese bewoording was: "Namens die Afrikaanse moeders, vroue en dogters en die tienduisende wat in die gees aanwesig is en ons versoekskrif steun, wens ek ons die Hoogedele Regering in alle beskeidenheid met die diepste erns waaroor ons beskik te versoek om, eerstens, nie langer toe te laat dat met dreigemente van ontslag, verplasing of watter vorm van behandeling ookal (sic), druk uitgeoefen word op die burgers van ons staat ten einde hulself beskikbaar te stel vir militêre diens buite die Unie nie – hetsy deur privaat werkgewers of deur die staat, en, tweedens, onmiddellik (sic) 'n eerbare en regverdige vrede met die lande met wie ons in oorlog verkeer, te sluit. Geteken, H. Armstrong."
T.C. Pienaar skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "(Armstrong) was nie slegs 'n groot figuur in die SAVF nie; sy is een van die merkwaardigste vroue wat die Afrikaanse volk opgelewer het. Sy het groot leierstalent gehad, kon mense inspireer en het geen opoffering ontsien nie. In murg en been was sy 'n Afrikaner en haar werk en vreugde was die opheffing van haar volk."
Sy is naas haar moeder in die Ou Begraafplaas Rebeccastraat in Pretoria ter ruste gelê.
Dooiegeld
250px|duimnael|Dooiegeld word in ’n begraafplaas verbrand.
Dooiegeld of offergeld (冥幣, 紙錢, 金紙) is rituele "geld" in die vorm van banknote of munte wat ’n rol speel in die Oos-Asiatiese verering van voorouers, veral in Taoïsme in China. Die "geld" word op spesiale geleenthede verbrand in die geloof dat dit nie sal verdwyn nie, maar dat die ware item in die doderyk beskikbaar sal word aan die voorouers en dat hulle dit sal kan gebruik om goedere mee te koop.
Jaf, Praf en Naf
Jaf, Praf en Naf is drie wêrelde wat beskryf word in die Boek van Weles. Verwysings hierna het gewild geword onder Russiese neo-heidene.
Dooiegeld
In die moderne tyd word ook nagemaakte kredietkaarte verbrand.
Jaf, Praf en Naf
Jaf is die stoflike wêreld waarin ons nou is. Gode is egter ook deel van Jaf. Jaf bestaan binne Naf.
Naf is die geestelike wêreld, die wêreld van die dooies. Sterre, wat die siele van die dooies is, asook Swarga en Iri, is deel van Naf.
Praf is die wet van die god Swarog wat sowel Jaf as Naf beheer. Moderne parallelle van hierdie konsep is die wette van fisika, maar daar is ’n groot verskil. Die wet wat bepaal dat ’n klip grond toe val as dit laat val word, is nie net ’n waarneembare feit nie: Dit is billik en geregverdig dat klippe grond toe val as hulle laat val word.
In die meeste Slawiese tale beteken "prawo" of "pravo" die reg, ’n mens se reg tot iets en die regterkant.
Antony Blinken
Tydens die Bill Clinton-regering het Blinken in die staatsdepartement (ministerie van buitelandse sake) en in senior posisies in die nasionale veiligheidsraad gedien van 1994 tot 2001. Hy was 'n senior genoot by die sentrum vir strategiese en internasionale studies van 2001 tot 2002. Hy het hom beywer vir die inval in 2003 in Irak terwyl hy van 2002 tot 2008 as die Demokratiese Party personeeldirekteur van die senaatskomitee vir buitelandse betrekkinge gedien het. Hy was 'n buitelandse beleidsadviseur vir Joe Biden se onsuksesvolle presidensiële veldtog in 2008, voordat hy die Obama-Biden-presidensiële oorgang van advies bedien het.
Van 2009 tot 2013 dien Blinken as adjunk-assistent vir die president en nasionale veiligheidsadviseur vir die vise-president. Later dien hy as adjunk nasionale veiligheidsadviseur van 2013 tot 2015 en as adjunk-minister van buitelandse sake van 2015 tot 2017. Tydens sy ampstermyn in die Obama-regering het hy gehelp om die Amerikaanse beleid oor Afghanistan, Pakistan en die kernprogram van Iran op te stel. Nadat hy die staatsdiens verlaat het, het Blinken in die private sektor gewerk en is die mede-stigter van WestExec Advisors, 'n konsultasiefirma.
Emil Cioran
Emil Mihai Cioran (Roemeens: [eˈmil t͡ʃoˈran], ; 8 April 1911 – 20 Junie 1995) was 'n Roemeense filosoof en skrywer, wat werke in beide Roemeens en Frans gepubliseer het. Sy werk is bekend vir sy deurdringende filosofiese pessimisme, en gaan dikwels oor probleme van lyding, verval en nihilisme. Onder sy bekendste werke is On the Heights of Despair (1934) en The Trouble with Being Born (1973). Cioran se eerste Franse boek, A Short History of Decay, is in 1950 aan die gesogte Rivarol-prys toegeken. Die Latynse kwartier van Parys was sy permanente woonbuurt en hy het in sy lewe in isolasie met sy vennoot, Simone Boué, geleef.
Vroeë lewe
Cioran is gebore in Resinár (Răşinari), Szeben Distrik, wat destyds deel van Oostenryk-Hongarye was. Sy pa, Emilian Cioran, was 'n Ortodokse priester. Sy moeder, Elvira (née Comaniciu), was oorspronklik van Veneţia de Jos, 'n gemeenskap naby Făgăraş.
Na die studie in die geesteswetenskappe aan die Hoërskool Gheorghe Lazar in Sibiu (Hermannstadt), het Cioran, op 17-jarige ouderdom, aan die Universiteit van Boekarest, filosofie bestudeer. Daar ontmoet hy  Eugène Ionesco en Mircea Eliade, wat sy lewenslange vriende geword het. Toekomstige Roemeense filosoof Constantin Noica en toekomstige Roemeense denker Petre Ţuţea het sy naaste akademiese kollegas geword. Al drie het onder Tudor Vianu en Nae Ionescu gestudeer. Cioran, Eliade en Ţuţea word ondersteuners van Ionescu se idees, bekend as Trăirism.
Cioran was Duits vlot magtig. Sy vroeë studies het gefokus op Immanuel Kant, Arthur Schopenhauer, en veral Friedrich Nietzsche. Hy het 'n agnostikus geword, en het die aksioma "die ongerief van die bestaan" aangeneem. Terwyl hy aan die Universiteit was, is hy beïnvloed deur Georg Simmel, Ludwig Klages en Martin Heidegger, maar ook deur die Russiese filosoof Lev Shestov, wie se bydrae tot Cioran se sentrale gedagtegang die oortuiging was dat die lewe arbitrêr is. Cioran se finale tesis was oor Henri Bergson, wat hy later verwerp het. Hy beweer Bergson het nie die tragedie van die lewe verstaan nie.
Berlyn and Roemenië
In 1933 het hy 'n beurs van die Universiteit van Berlyn ontvang, waar hy met Klages en Nicolai Hartmann in aanraking gekom het. Terwyl hy in Berlyn woon het hy begin belang stel het in die beleid van die Nazi-regime. Hy het 'n rubriek aan Vremea oor die onderwerp bygedra. Daarin het Cioran gestel dat "daar geen hedendaagse politikus is wat ek as meer simpatiek en bewonderenswaardig beskou as Hitler nie" terwyl hy ook sy goedkeuring aan die "nag van die lang messe" uitgespreek het – "wat het die mensdom verloor as die lewens van 'n paar onbeskaamdes geneem is"). In 'n brief aan Petru Comarnescu beskryf homself as 'n Hitlerlis". Hy het soortgelyke standpunte oor die Italiaanse fascisme gehad wat die oorwinnings in die Tweede Italië-Abessiniese Oorlog verwelkom het. Hy het aangevoer dat: "Fascisme is 'n skok, waarsonder Italië 'n kompromie is wat vergelykbaar is met vandag se Roemenië".
Cioran se eerste boek, On the Heights of Despair, is in 1934 in Roemenië gepubliseer. Dit het die Kommissie se Jong Skrywers-prys vir een van die beste boeke geskryf deur 'n ongepubliseerde jong skrywer, gewen. Daarna is The Book of Delusions (1935), The Transfiguration of Romania (1936) en Tears and Saints (1937) ook in Roemenië gepubliseer.
Alhoewel Cioran nooit 'n lid van die groep was nie, was dit gedurende hierdie tyd in Roemenië dat hy begin belangstel in die idees van die Garda de fier (Ysterwag) – 'n verregse organisasie, wie se nasionalistiese ideologie hy ondersteun het tot die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog, ten spyte van sy beweerde afkeur van hul gewelddadige metodes.
Cioran hersien The Transfiguration of Romania omvattend vir die tweede uitgawe en het talle gedeeltes verwyder wat hy as ekstremistiese of "pretensieus en dom" beskou het. In sy oorspronklike vorm het die boek simpatie uitgespreek vir totalitarisme, 'n siening wat ook in verskeie artikels wat Cioran destyds geskryf het teenwoordig was, en wat daarop gemik was om "verstedeliking en industrialisering" as "die twee obsessies van stygende mense " te bevorder. Marta Petreu se An Infamous Past: E.M. Cioran and the Rise of Fascism in Romania, wat in 2005 in Engels gepubliseer is, gee 'n diepgaande analise van The Transfiguration.
Sy vroeë oproep tot modernisering was egter moeilik om te versoen met die tradisionisme van die Ysterwag. In 1934 het hy geskryf: "Ek vind dat in Roemenië die enigste vrugbare, kreatiewe en verfrissende nasionalisme slegs een kan wees wat nie net tradisie afwys nie, maar dit ook ontken en verslaan." Die afwysing van wat hy as spesifiek Romeense eienskappe beskou het, was in sy werke teenwoordig. Hy skryf "In enige opsig, in enige spreekwoord, in enige weerkaatsing, spreek ons mense dieselfde skaamte vir die lewe, dieselfde huiwering en berusting … " Dit het gelei tot kritiek van die verregse Gândirea (wie se redakteur, Nichifor Crainic, verklaar het dat The Transfiguration of Romania "... 'n bloedige, genadelose massamoord van vandag se Roemenië genoem, sonder selfs die vrees van moedermoord en heiligskennis"), asook vanuit verskeie Ysterwag-koerante.
Frankryk
Nadat hy in 1936 uit Berlyn teruggekeer het, het Cioran vir 'n jaar filosofie aan die hoërskool Andrei Şaguna in Braşov aangebied. In 1937 vertrek hy na Parys met 'n beurs van die Franse Instituut van Boekarest, wat tot 1944 verleng is. Na 'n kort verblyf in sy vaderland (November 1940 – Februarie 1941), het Cioran nooit weer teruggekeer nie. Hierdie laaste tydperk in Roemenië was die een waarin hy 'n nouer verhouding met die Ysterwag getoon het, wat destyds mag in die land oorgeneem het. Op 28 November 1940 het Cioran 'n toespraak gelewer oor Corneliu Zelea Codreanu, voormalige leier van die beweging, wat hom en die Ysterwag geprys het omdat hulle onder meer "...Roemenië 'n doel gee het".
Cioran het The Passionate Handbook in 1940 begin en dit teen 1945 voltooi. Dit was die laaste boek wat hy in Roemeens geskryf het, maar nie die laaste wat pessimisme en mensehaat hanteer deur delikate en liriese aforismes nie. Cioran het daarna slegs boeke in Frans gepubliseer.
In 1949 is sy eerste Franse boek, A Short History of Decay, uitgegee deur Gallimard en in 1950 is die Rivarol-prys toegeken. Cioran het later elke literêre prys wat aan hom toegeken is, geweier.
Doug Hopwood
Douglas John Hopwood (1934 - ) was 'n Springbokrugbyspeler.
Emil Cioran
Frankryk
Die Latynse kwartier van Parys het Cioran se permanente woonbuurt geword. Hy het die grootste deel van sy lewe in isolasie geleef en die publiek vermy, maar het steeds kontak gehad met talle vriende, waaronder Mircea Eliade, Eugène Ionesco, Paul Celan, Samuel Beckett, Henri Michaux en Fernando Savater.
Cioran is aan Alzheimersiekte dood en is begrawe by die Montparnasse-begraafplaas.
Doug Hopwood
Rugby loopbaan
Doug het reeds vir die Westelike Provinsie gespeel in 1957 as flank. Hy was ook deel van die Junior Springbok toer na Argentinië in 1959. Hy speel in sy eerste toets in 1960 teen Skotland en die laaste twee toetse teen die All Blacks. Hy is ook deel van die 1960/61 toer na die Britse Eilande. Hy speel ook teen die 1962 Britse Leeus, 1963 Wallabies en Wallis 1964. Hy was ook deel van die rampspoedige 1965 toer na Ierland en Skotland en sluit sy loopbaan af op die toer na Australasië.
Emil Cioran
Belangrike temas en styl
Cioran het 'n gebrek aan belangstelling in die konvensionele filosofie in sy vroeë jeug aangevoer. Hy het abstrakte spekulasie afgegee ten gunste van persoonlike refleksie en passievolle lirisme. "Ek het niks uitgevind nie, ek was eenvoudig die sekretaris van my sensasies", het hy later gesê.
Pessimisme kenmerk al sy werke, wat baie kritici terugvolg na gebeure van sy kinderjare (in 1935 word beweer dat sy ma vir hom gesê het dat indien sy geweet het dat hy so ongelukkig sou wees, sy 'n aborsie sou ondergaan het). Cioran se pessimisme (eintlik sy skeptisisme, selfs nihilisme) bly egter onuitputtelik en op sy eie besondere manier selfs vreugdevol. Dit is nie die soort pessimisme wat teruggevoer kan word na 'n eenvoudige oorsprong nie, 'n enkele oorsprong is op sigself twyfelagtig. Toe Cioran se ma met hom gepraat het van aborsie, het hy erken dat dit hom nie ontstel het nie, maar 'n buitengewone indruk gemaak het wat gelei het tot 'n insig oor die aard van die bestaan ("Ek is bloot 'n ongeluk. Hoekom moet alles so ernstig opgeneem word?" is wat hy later met verwysing na die voorval gesê het).
Sy werke skets dikwels 'n atmosfeer van pyniging, 'n toestand wat Cioran self ervaar het, en word oorheers deur lirisme en dikwels die uitdrukking van intense en selfs 'n gewelddadige gevoel. Die boeke wat hy veral in Roemeens geskryf het, toon veral die laaste kenmerk. Hy was bekommerd oor die probleme van dood en lyding. Hy was aangetrokke tot die idee van selfmoord, en glo dat dit 'n idee is wat 'n mens kan help om voort te gaan, 'n idee wat hy ten volle ondersoek het in On the Heights of Despair. Hy ondersoek selfmoord in The New Gods, wat 'n gedeelte van aforismes bevat wat aan die onderwerp toegewy is. Die tema van menslike vervreemding, die mees prominente eksistensialistiese tema wat deur Jean-Paul Sartre en Albert Camus aangebied word, word in 1932 deur die jong Cioran geformuleer: "Is dit moontlik dat die bestaan ons ballingskap is en nikswees ons tuiste is?" in On the Heights of Despair.
Cioran se werke sluit ook baie ander temas in: die oorspronklike sonde, die tragiese sin van die geskiedenis, die einde van die beskawing, die weiering van troosting deur geloof, die obsessie met die absolute, die lewe as uitdrukking van die mens se metafisiese ballingskap, ens. Hy was 'n denker met 'n passie vir geskiedenis; het wyd gelees van skrywers wat verband hou met die tydperk van die periode van dekadensie". Een van hierdie skrywers was Oswald Spengler wat Cioran se politieke filosofie beïnvloed het deurdat hy Gnostiese refleksie oor die lot van die mens en die beskawing aangebied het. Volgens Cioran, solank as wat die mens in kontak met sy oorsprong was en homself nie van homself afgesny het nie, kan hy die dekadensie weerstaan. Vandag is hy op pad na sy eie vernietiging deur self-objektifisering, onberispelike produksie en voortplanting, oormaat selfontleding en deursigtigheid, en kunsmatige triomf.
William H. Gass het die werk van Cioran genoem: "'n filosofiese romanse oor die moderne temas van vervreemding, absurditeit, verveeldheid, nutteloosheid, verval, die tirannie van die geskiedenis, die vulgariteite van verandering, bewustheid as angs, rede as siekte."
Cioran het bekend geword terwyl hy in Frans en nie in Roemeens,geskryf het nie. Hy het met Frans sedert sy jeug gesukkel. Gedurende Cioran se leeftyd het Saint-John Perse hom "die grootste Franse skrywer genoem om ons taal te eer sedert die dood van Paul Valéry." Cioran se toon en gebruik in sy aangenome taal was selde so hard soos in Roemeens (alhoewel dit gesê word dat sy gebruik van Roemeens meer oorspronklik is.)
Nalatenskap
Na die dood van Cioran se langtermyn venoot, Simone Boué, is 'n versameling van Cioran se manuskripte (meer as 30 notaboeke) in die egpaar se woonstel gevind deur 'n bestuurder wat in 2005 probeer het om hulle op te veil. 'n Besluit is geneem deur die Hof van Appèl van Parys wat die kommersiële verkoop van die versameling gestop het. In Maart 2011 het die Hof van Appèl egter beslis dat die verkoper die wettige eienaar van die manuskripte was. Te midde van die manuskripte, wat hoofsaaklik konsepte van werke was wat reeds gepubliseer is, is daar 'n ongeredige joernaal gevind wat sy lewe na 1972 (die jaar waarin sy Notaboeke eindig) uiteensit het. Hierdie dokument is waarskynlik Cioran se laaste ongepubliseerde werk.
'n Bejaarde Cioran is die hoofkarakter in 'n toneelstuk deur die Roemeens dramaturg-akteur Matei Vişniec, Mansardă la Paris cu vedere spre moarte ('n Paryse dakwoonstel met 'n uitsig op die dood). Die toneelstuk, wat 'n denkbeeldige ontmoeting tussen Vişniec en Emil Cioran uitbeeld, is in 2007 onder die leiding van Radu Afrim en met 'n rolspelers van Roemeense en Luxemburgse akteurs op die verhoog gebring. Cioran is deur Constantin Cojocaru gespeel. Opvoerings is georganiseer in die Roemeense stad Sibiu en in Luxemburg, in Esch-sur-Alzette (beide Sibiu en Luxemburgstad was daardie jaar die Europese Hoofstad van Kultuur). In 2009 het die Roemeense Akademie postuum lidmaatskap aan Cioran toegeken.
Benjamin Harrison
Benjamin Harrison (20 Augustus 1833 – 13 Maart 1901) was die 23ste President van die Verenigde State. Hy was 'n kleinseun van die president William Henry Harrison. Tydens sy ampstermyn het Noord- en Suid-Dakota (2 November 1889) die 39ste en 40ste, Montana (8 November 1889) die 41ste, Washington (11 November 1889) die 42ste, Idaho (3 Julie 1890) die 43ste en Wyoming (10 Julie 1890) die 44ste deelstaat van die Verenigde State geword. Net onder die presidentskap van George Washington is meer deelstate tot die unie toegelaat.
Hy was ook die agterkleinseun van 'n ander Benjamin Harrison, een van die ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring en Goewerneur van Virginia in 1784.
Harrison het regte in Cincinnati gestudeer en in 1854 in Indianapolis in die regte gepraktiseer. In 1856 het hy by die nuutgestigte Republikeinse Party aangesluit. Tydens die Amerikaanse Burgeroorlog het Harrison van 1862 tot 1865 in die 70ste Indiana Regiment gedien en van luitenant tot brigadier-generaal gevorder. Hy was onder die troepe onder generaal William T. Sherman, wat die stad Atlanta in September 1864 ingeneem het. Na die oorlog het Harrison sy regspraktyk hervat. Van 1881 totIn 1887 was hy 'n lid van die Amerikaanse Senaat vir sy tuistaat.
Sy presidentskap was veral belangrik vanweë die ekonomiese wetgewing wat ingestel is. Tydens sy ampstermyn het die nasionale regering se jaarlikse begroting vir die eerste keer $1 miljard bereik. Harrison is op sy beurt in die presidensiële verkiesing van 1892 deur sy voorganger Cleveland verslaan. Hy het president gebly tot 4 Maart 1893.
Harrison het hom ná sy aftrede in Indianapolis gevestig, sy regspraktyk hervat, lesings gehou en artikels in koerante en tydskrifte geskryf. Hy is op 13 Maart 1901 in die ouderdom van 67 oorlede. Hy is in Indianapolis begrawe. Sy tweede vrou Mary het hom met meer as 46 jaar oorleef en is op 5 Januarie 1948 in die ouderdom van 89 oorlede.
WASP-12b
WASP-12b is ’n planeet van die ster WASP-12 wat deur die SuperWASP-planeetopname ontdek is. Die ontdekking is op 1 April 2008 aangekondig. Omdat sy wentelbaan so naby aan sy ster is, het dit een van die laagste digthede vir planete (dit sit uit vanweë die energievloei van die ster). Die planeet se wentelbaan duur net effens meer as ’n dag, in vergelyking met die Aarde se wentelbaan van 365 dae om die Son. Sy afstand is net 1/44 van die Aarde s’n van die Son af.
Beskrywing
Die planeet is so naby sy ster dat die ster se getykragte die planeet skeeftrek in ’n eiervorm en meterie van sy atmosfeer aantrek teen ’n tempo van sowat 10−7 MJ per jaar. Vanweë die sogenaamde "getyverhitting" en sy nabyheid aan die ster is die oppervlaktemperatuur meer as 2 500 kelvin.
Op 20 Mei 2010 is met die Hubble-ruimteteleskoop opgemerk dat WASP-12 die planeet "verorber". Wetenskaplikes het geweet dit is moontlik, maar dit is die eerste keer dat dit so duidelik waargeneem is. Nasa voorspel dat die ster nog net sowat 10 miljoen gaan bestaan.
Die planeet se atmosfeer het uitgesit tot byna drie keer die radius van Jupiter, terwyl die planeet self 40% meer massa as Jupiter het.
Onlangse studies het gewys WASP-12b is ’n koolstofryke gasreus en die moontlikheid bestaan dat ander planete in die stelsel ook baie koolstof bevat. Een van die navorsers van dié studie het opgemerk: "Met meer koolstof as suurstof kan jy rotse van suiwer koolstof kry, soos diamante en grafiet". Sulke opmerkings het daartoe gelei dat die media selfs begin praat het van ’n "diamantplaneet".
Swarog
In die Slawiese mitologie is Swarog (Russies: Сварог, Pools: Swaróg, Sorbies: Schwayxtix) die Slawiese songod en vuurgees; sy naam beteken helder. Die vuur was so heilig dat skree en vloek verbied was terwyl die vuur aangesteek is. In volksverhale word hy voorgestel as ’n vuurslang, ’n draak met vlerke wat vuur spu. Volgens sommige interpretasies was die vuurgod Swarogitsj die seun van Swarog, volgens ander is dit verskillende name vir dieselfde vuurgod.
In ouer mites word Swarog beskryf as ’n smidgod, wat vereenselwig word met die voortplantings- en seksuele kragte van vuur. Swarog baklei teen Zmei, ’n reuse-slang of draak met meer as een kop. Zmei maak mense voor die voet dood; Swarog vang hom met ’n grofsmid se tang en gebruik hom om ’n ploeg te trek. Soms gebruik hy sy eie mond om die sloot te grawe wat die land van die lewendes (Jaf) skei van die land van die dooies (Naf) en bring so orde (Praf).
In neo-heidense gelowe is Swarog dikwels die opperste skepper-god en die sentrale deel van die (heilige) drie-eenheid Triglaf. Hy het die skepping van die wêreld voltooi deur dit Prav te gee.
Die simbool wat met Swarog verbind word, is die Kolowrat, die Slawiese swastika.
Chors
Chors, Hors of Hoers (van Skithiese Choersoen) is die Slawiërs se god van die winterson. Die enigste egte antieke bronne wat hom noem, is die Russiese Primêre Kronieke en die Verhaal van Igor se Veldtog.
Chors verteenwoordig die ou son, wat in die Slawiese mitologie kleiner word namate die dae korter word in die Noordelike Halfrond, en sterf op Korotsjoen, die winter-dag-en-nag-ewening. Hy word na bewering verslaan deur die donker en bose magte van Tsjernobog. Op 23 Desember word Chors opgewek en word hy die nuwe son, Koleda.
Vanweë hierdie transformasie aanbid die Slawiërs Chors as die god van heling, oorlewing en die seëviering van gesondheid oor siekte. Hy is na bewering beskou as die meester van kruie, ’n medisyneman en ’n man van kennis. Gode met soortgelyke rolle in ander mitologieë sluit in: Esculap (Antiek Grieks), Asclaepius (Romeins), Apis (Egipties) en Baldur (Skandinawies).
Op die winter-dag-en-nag-ewening het Slawiërs ’n rituele kettingdans uitgevoer ter ere van Chors. Dit is die choro/horo genoem. Tradisionele kettingdans is steeds in Russies en Oekraïens as chorowod bekend en in Bulgarye as horo.
In Serwies beteken `oro ’n geronde dansformasie. In hervormde Serwies ná die 19de eeu is dit bekend as kolo. Dit word op gelukkige geleenthede in die veld gedans.
Clarence Kolb
Clarence Kolb (31 Julie 1874 – 25 November 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beloved Rogues (1917), Merrily We Live (1938), His Girl Friday (1940), en Impact (1949).
Bagua
duimnael|250px|’n Bagua-diagram en [[jin en jang.]] Die Bagua (Chinees:八卦, ou transliterasie: Pa Koea) is agt "trigramme" wat in Taoïstiese kosmologie gebruik word as verteenwoordigend van die basiese beginsels van die werklikheid, wat as ’n reeks van agt samehangende konsepte beskou word. Elk bestaan uit drie lyne, wat óf aaneenloop óf onderbroke is. Dit verteenwoordig onderskeidelik jin of jang. Omdat hulle uit drie dele bestaan, word hulle dikwels trigramme genoem.
Die trigramme is verwant aan taiji-filosofie, die gevegskuns tai chi en die Wu Xing, of "Vyf Fases". Die verhouding tussen die trigramme word verteenwoordig in twee rangskikkings, die Primordiale (先天八卦), "Vroeëre Hemel" of Fu Xi bagua (伏羲八卦), en die Gemanifesteerde (後天八卦), "Latere Hemel," of King Wen bagua. Die trigramme het ooreenkomste in astronomie, astrologie, geografie, anatomie, die gesin, ens.
Die antieke Chinese geskrif Yijing bestaan uit die 64 kombinasies van trigramme, wat "heksagramme" genoem word, asook kommentaar op elk.
Betekenis
Elke trigram het ’n reeks unieke interpretasies, onder meer:
Helgi Björnsson
Helgi Björnsson (gebore 10 Julie 1958) is 'n Yslandse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Eleven Men Out (2005), Beowulf & Grendel (2005), Frost (2012), en Paris of the North (2014).
Piet Cronjé
Generaal Piet Cronjé (1836—1911) was 'n leier in die Zuid-Afrikaansche Republiek se militêre magte tydens die Eerste- en Tweede Vryheidsoorlog. Ná die oorlog is hy na Amerika, waar hy die Slag van Paardeberg (sy vernederende oorgawe met 4 000 man aan ’n Britse oormag onder lord Roberts) in ’n sirkus voor Amerikaanse gehore opgevoer het. Sonja Loots se roman Sirkusboere is op dié historiese gegewens gegrond.
Eerste Vryheidsoorlog
Cronjé speel 'n rol tydens die Bezuidenhout-affêre wat die Eerste Vryheidsoorlog voorafgegaan het. In die oorlog het hy 'n reputasie vir homself verwerf met die beleëring van die Britse garnisoen by Potchefstroom. Hy het 'n kenmerkende voorkoms gehad aangesien hy kort met 'n swart baard was en het 'n reputasie gehad as iemand wat baie dapper was. Hy was in bevel van 'n mag wat Jameson by Doornkop omsingel het tydens die voltrekking van die Jameson-inval op 2 Januarie 1896.
Tweede Vryheidsoorlog
[[Lêer:Gobierno sudafricano krueger.png|duimnael|Kabinet van Paul Kruger voor 1900:
Voor: Genl. Piet J. Joubert, Pres. Paul Kruger, Genl. Piet A. Cronje]]
Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog was Cronjé meestal in beheer van die westelike oorlogsverhoog. Hy het die beleëring van Kimberley en Mafeking van stapel gestuur. By Mafeking het hy die dorp met 'n mag wat tussen 2 000 en 6 000 gewissel het teen 1 200 gewone troepe en militia onder bevel van Kolonel Robert Baden-Powell beleër. By die Slag van Magersfontein vroeg in Desember 1899 het hy die aanval op sy posisie suksesvol afgeweer en sodoende die noordwaartse vooruitgang van die Britse kolom vir twee maande gestuit. In Februarie 1900 weerstaan hy Lord Roberts se mag by Magersfontein, maar kon nie daarin slaag om die bevryding van Kimberley te verhoed nie en moes hy terugval tot naby Paardeberg, waar hy na 'n hardnekkige stryd moes oorgee. Ná sy oorgawe met 4 000 man op 27 Februarie 1900 is hy as krygsgevangene in hegtenis geneem en na Sint Helena gestuur waar hy gebly het tot met die voltooiing van vredesamesprekinge in 1902. Met die oorgawe het byna 'n kwart van die Boeremagte in Britse hande geval en Cronje is veroordeel vir sy gebrekkige oordeel wat tot die nederlaag gelei het.
Later jare
In 1904 het die sirkus persoonlikheid, Frank Fillis, Cronjé gewerf om na Amerika te reis as deel van die sogenaamde Boereoorlogsirkus (Engels: Boer War Circus). In 'n opvoering wat deur twee-miljoen mense by die World's Fair in St. Louis gesien is het Cronjé opgetree in vertonings oor beroemde veldslae van die Boereoorlog insluitend sy oorgawe by Paardeberg. In wat 'n treurige einde aan sy loopbaan was, het Suid-Afrikaanse koerante hom die teen die einde van die World's Fair die sirkusgeneraal genoem en het hy na Coney Island gegaan waar hy in nog 'n skouspel tentoongestel is, eerder as om terug te kom na Suid-Afrika.
Hy is op 4 Februarie 1911 in Potchefstroom in die Unie van Suid-Afrika oorlede.
Betelgeuse
duimnael|links|180px|Betelgeuse se posisie (links bo) in verhouding met dié van die digte [[newels van die Orion- Molekulêre Wolkkompleks en die Jagter se Belt (foto: Rogelio Bernal Andreo).]]
Betelgeuse, ook bekend onder sy Bayer-naam, Alpha Orionis of α Ori, is die negende helderste ster in die naglug en die tweede helderste in die sterrebeeld Jagter (Orion). Dié rooi ster is ’n halfreëlmatige veranderlike ster waarvan die skynbare magnitude wissel tussen 0,2 en 1,2, die grootste wisseling van enige ster van die 1ste magnitude. Betelgeuse is een van die hoekpunte van die Somerdriehoek en is in die middel van die Somerseshoek geleë.
Eienskappe
Dit is moeilik om sy ware massa vas te stel, maar dit is waarskynlik tussen 5 en 30 sonmassas. Sy afstand van die Aarde af is in 2008 op sowat 640 ligjare geraam, wat beteken sy absolute magnitude is sowat −6,02. Die ster is minder as 10 miljoen jaar oud en het vinnig ontwikkel vanweë sy groot massa. Dit sal na verwagting binne die volgende miljoen jaar as ’n tipe II-supernova ontplof.
Baie van die ster se eienskappe kan nie met sekerheid vasgestel word nie weens ’n verdonkering van sy buitenste lae, asook sy veranderlikheid en wisselende skynbare grootte. Verder word die ster se oppervlak verberg deur ’n komplekse, asimmetriese omhulsel van sowat 250 keer die ster se grootte wat veroorsaak word deur ’n enorme massaverlies.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Orionis" en sy Flamsteed-naam "58 Orionis". Die tradisionele naam, "Betelgeuse", is afgelei van die Arabiese يد الجوزاء, Yad al-Jauzā ("die hand van Orion"). Middeleeuse vertalers het die Arabiese karakter vir "Y" verkeerdelik as "B" gelees, vandaar die beginletter B in Betelgeuse.
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die amptelike naam "Betelgeuse" vir die ster goedgekeur.
Potala-paleis
Die Potala-paleis (Tibettaans: པོ་ཏ་ལ) in Lhasa, Tibet, was die amptelike woning en regeringsetel van die Dalai Lamas tot met die 14de Dalai Lama, wat na Indië gevlug het tydens die 1959-opstand in Tibet. Dit is nou ’n museum en wêrelderfenisgebied.
Die paleis is genoem na Berg Potalaka, die mitiese woonplek van die bodhisattva Avalokiteśvara. Die 5de Dalai Lama het die bou daarvan in 1645 begin. Dit lê dalk op die oorblyfsels van ’n vroeëre vesting met die naam Wit of Rooi Paleis wat Songtsän Gampo, stigter van die Tibettaanse Ryk, in 637 op die terrein laat bou het.
Die gebou is van oos na wes 400 meter en van noord na suid 350 m, met mure van gemiddeld 3 m dik (5 m by die basis) en koper wat in die fondament gegooi is om die gebou teen aardbewings te beskerm. Daar is 13 verdiepings met meer as 1 000 kamers, 10 000 altare en 200 000 standbeelde. Dit is 117 m hoog en lê op Marpo Ri, die "Rooi Heuwel"; dit troon altesaam meer as 300 m bo die vallei uit.
Volgens tradisie verteenwoordig die drie hoofheuwels van Lhasa die "Drie Beskermers van Tibet". Chokpori, net suid van die Potala, is die siel-berg of Vajrapani, Pongwari dié van Manjusri, en Marpori, die heuwel waarop die Potala staan, verteenwoordig Avalokiteśvara.
Geskiedenis
Die terrein waarop die Potala staan, is gebou bo-oor ’n paleis wat Songtsän Gampo op die Rooi Heuwel opgerig het. Die Potala bevat twee kapelle by sy noordwestelike hoek wat dele van die oorspronklike paleis bewaar. Lozang Gyatso, die 5de Dalai Lama, het bouwerk aan die moderne Potala-paleis in 1645 begin nadat een van sy spirituele raadgewers gesê het die terrein is ideaal vir ’n regeringsetel omdat dit tussen die Drepung- en die Sera-klooster en die ou stad van Lhasa lê. Die buitestruktuur is binne drie jaar gebou, terwyl werk aan die binnekant en die afwerking 45 jaar geduur het. Die Dalai Lama en sy regering het in 1649 in die Potrang Karpo ("Wit Paleis") ingetrek. Bouwerk het geduur tot in 1694, sowat 12 jaar ná sy dood. Van dié tyd af is die Potala as 'n winterpaleis gebruik. Die Potrang Marpo ("Rooi Paleis") is tussen 1690 en 1694 bygevoeg.
Die Tibettane noem die heilige plek selde die "Potala", maar noem dit "Piek Potala" (Tse Potala), of gewoonlik net "die Piek".
Erica abietina
Erica abietina is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap. In Engels staan die plant as die red heath bekend.
Potala-paleis
Geskiedenis
Die paleis is effens beskadig in die Tibettaanse opstand teen China in 1959 toe die Chinese bomme in die paleis se vensters ingeskiet is. Dit het ook skade vrygespring tydens die Kulturele Rewolusie van 1966. Feitlik al die meer as 100 000 volume geskrifte, historiese dokumente en ander kunswerke is egter óf verwyder óf beskadig óf vernietig.
Unesco het die Potala-paleis in 1994 tot wêrelderfenisgebied verklaar. In 2000 en 2001 is die Jokhang-tempel en Norbulingka by die lys gevoeg as uitbreidings tot die terrein.
Erica abietina
Subspesies
Volgens SANBI is daar ses subspesies:
Potala-paleis
Die Lhasa Zhol-pilare
Die dorp Lhasa Zhol het twee klippilare, een binne die beskermingsmure van die dorp en die ander daarbuite. Eersgenoemde dateer van omstreeks 764, "of effens later", en bevat wat moontlik die oudste bekende voorbeeld van Tibettaanse skrif is.
Bodhisattva
Die gebruik van die term "bodhisattva" het mettertyd verander. In vroeë Indiese Boeddhisme is dit byvoorbeeld hoofsaaklik gebruik om spesifiek na Siddhartha Gautama in sy vorige lewens te verwys.
Potala-paleis
Die Lhasa Zhol-pilare
Die pilaar besing die lof van ’n beroemde Tibettaanse generaal en vertel van sy diens aan die koning, insluitende veldtogte teen China wat gelei het tot die kort besetting van die Chinese hoofstad, Chang'an (die moderne Xian), in 763.
Bodhisattva
Bodhisattvas is gewilde onderwerpe in Boeddhistiese kuns.
Eston
Eston is 'n nedersetting in KwaZulu-Natal geleë op die R624-streeksroete.
Dieprivier (dubbelsinnig)
Dieprivier kan verwys na die volgende spruite of riviere:
Oos-Pruise
Die Duitse Demokratiese Republiek (Oos-Duitsland) het die nuwe grenslyn reeds in 1950 formeel erken, die Bondsrepubliek Duitsland (1949-1990 Wes-Duitsland) het dit in 1972 eers indirek en later, met die Duits-Poolse Grensooreenkoms wat op 14 November 1990 onderteken is, uiteindelik ook formeel erken.
Die Ou Pruiseland was die stamland van die Pruise, 'n Baltiese volk wat verwant aan die Litauers en Lette was. Ná die verowering deur die Duitse Orde het die Ordensstaat ontstaan wat tydens die Reformasie in die wêreldlike hertogdom Pruise omgeskep is. Vanweë die dinastiese vereniging met Brandenburg is na die gebied ook as Brandenburgse Pruise verwys. Die Brandenburgse keurvors Friedrich III het hom in 1701 in die Oos-Pruisiese hoofstad Koningsberg (Duits Königsberg, tans Kaliningrad) onder die naam Friedrich I self as koning van Pruise bekroon.
Ná die Eerste Poolse Deling in 1772 is kleiner dele van die Poolse Koninklike Pruise, wat by die Koninkryk Pruise ingesluit is, by die gebied ingelyf wat vervolgens tot Oos-Pruise hernoem is.
Die gebied in die noordooste van Europa is eeue lank as die "Wilde Ooste" van Duitsland beskou - 'n grotendeels ongerepte land wat net vir waagmoedige setlaars en avonturiers as geskik geag is. Omstreeks 1900 het kriminalistiese jaarboeke die gebied as 'n provinsie met hoë misdaadsyfers en drankmisbruik beskryf.
Henry Barber
duimnael|regs|170px|Henry Mitford Barber.
duimnael|regs|250px|[[Barberton, genoem na Barber en sy broer, in die 1880's.]]
Henry Mitford Barber (vanaf Mitford-Barberton) (Highlands, Grahamstad, 7 September 1850 – Eldoret, Kenia, 25 Mei 1920) was 'n jagter, ontdekkingsreisiger en sakeman. Die dorp Barberton is na hom en sy broer genoem.
Barber was die jongste seun van Frederick William Barber en sy vrou, Mary Elizabeth Bowker. Nadat hy tuis onderrig is, sluit Barber hom in 1870 by sy broer Frederick Hugh Barber op die diamantvelde van Griekwaland-Wes aan, waar hy aansienlike sukses behaal, veral by die Colesberg-koppie. Aangesien hy 'n goeie jagter, 'n uitmuntende skut (hy het die veelgesogte Wimbledon-penning verower) en 'n geesdriftige natuurkenner was, doen hy later mee aan sy broer se jagtogte in die Kalahari en Matabeleland, waar hy tydens sy reise verskeie nuwe soorte vlinders ontdek het, wat later na hom genoem is.
Gedurende die jare 1873–'74 verken hy die streke Waterberg en Soutpansberg en later (1876) besoek hy Matabeleland. Eenkeer word hy deur 'n buffel by die Gwaairivier gegaffel waarna sy broer hom drie maande lank sonder hulp verpleeg. In 1884 ontdek Barber en sy broer Fred winsgewende gouderts op staatsgrond in die De Kaap-vallei in die indertydse Oos-Transvaal en die dorp Barberton word na hulle genoem.
Hy trou in 1894 met Mary Layard Bowker en hulle het vier seuns, van wie Ivan Mitford-Barberton, die beeldhouer, in Houtbaai gewoon het. In 1916 verander hy sy van na Mitford-Barberton.
Sol Plaatje-universiteit
Die Sol Plaatje-universiteit, vernoem na Sol Plaatje, is in 2014 in Kimberley, Suid-Afrika, geopen. Dit het 'n beskeie aanvanklike inname van 135 studente gehad. Die studenteversameling sal na verwagting geleidelik toeneem tot 'n teikengetal van 7 500 studente in 2024. Daar is oorspronklik na die universiteit verwys as die "Universiteit van die Noord-Kaap".
Vorming
Die idee om 'n universiteit in die Noord-Kaap te stig, het in 2012 sy politieke endossement verkry, nadat president Jacob Zuma op 5 Julie 2012 aangekondig het dat die setel en hoofkampus van die universiteit in die hoofstad van die Noord-Kaap, Kimberley sou wees. Die provinsie het toe nog nie oor 'n openbare universiteit beskik nie. Die idee het wettige substansie verkry toe 'n oorkonde van voorneme op 19 Maart 2013 deur amptenare in Kimberley onderteken is. Lede in die ooreenkoms was die Minister van Hoër Onderwys en Opleiding, Blade Nzimande, die Noord-Kaapse provinsie se waarnemende premier Grizelda Cjiekella en die burgemeester van die Sol Plaatje-munisipaliteit, Agnes Ntlhangula.
Hjálmar Hjálmarson
Hjálmar Hjálmarson (gebore 28 Augustus 1963) is 'n Yslandse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ikíngut (2000) en in die televisiereeks Stutt í spunann (1998).
Sol Plaatje-universiteit
Stigting
Op 22 Augustus 2013 is dit in die Staatskoerant amptelik afgekondig en op 19 September 2013 is die plan by 'n seremonie in Kimberley bekendgestel. Minister van Hoër Onderwys en Opleiding, Blade Nzimande, het in sy bekendstellingstoespraak opgemerk dat hierdie universiteit "die eerste nuwe universiteit (in Suid-Afrika) is wat sedert 1994 gebou sal word, en as sodanig 'n kragtige simbool van die land se demokrasie, inklusiwiteit en groei is. Dit verteenwoordig 'n nuwe orde van Afrika-intellek, met 'n ferm fokus op innovasie en uitnemendheid". Voormalige president Jacob Zuma het in sy bekendstellingstoespraak genoem, "gesiene die ryk erfenis van Kimberley en die Noord-Kaap in die breë, word beplan dat Sol Plaatje (Universiteit) in erfenisstudies sal spesialiseer, insluitend die onderlingverwante akademiese velde van museumbestuurswese, argeologie, inheemse tale en restourasie-argitektuur".
Kampus
Die Sol Plaatje-universiteit beslaan 'n kombinasie van bestaande en doelgeboude strukture in die middestad van Kimberley, spesifiek die vorige burgersentrum, insluitend dele van die Oppenheimer-tuine en omliggende geboue. Dit sluit ook die voormalige Kaapse Provinsiale Administrasiegebou in wat deur die Nasionale Departement van Hoër Onderwys gebruik was.
In Mei 2013 het die Departement van Hoër Onderwys en Opleiding die argitekte van die nuwe universiteite (van Noord-Kaap en Mpumalanga) se projekbestuurspan genooi om deel te neem aan 'n dubbelfase argitektuurkonsepkompetisie om die behoefte aan nuwe geboue in oënskou te neem en "innoverende idees te bevorder, en beste praktyk konsepte, sowel as om talentvolle ontwerpers te identifiseer om deel te neem aan die ontwerp van die universiteitsterrein en geboue."
Die huidige skedule vir die hoofkampus is die ingebruikneming van die hoofgebou aan die begin van 2020 asook die Akademiese Kantoorgebou van die Natuur- en Toegepaste Wetenskappe, wat 'n 165-sitplek-raadsaal en kantore vir die kanseliers en departementshoofde insluit. Teen 2020 sal die toegepaste-wetenskap-gebou beskikbaar wees. Hierdie gebou bevat op die grondvloer en die 1ste verdieping, twee 320-sitplek-ouditoriums, twee 180-sitplek-ouditoriums en vier 90-sitpleklokale wat die generiese klaskameropsies aansienlik sal verhoog. Ook teen 2020 sal die kunsteblok, ontwerp vir Geesteswetenskappe sowel as Opvoedkunde, beskikbaar wees. Hierdie gebou sluit geriewe in vir die Opvoedkundige Grondslagfase en Geesteswetenskaplike erfenisprogramme.
Dolo
Dolo is 'n dorp geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die nedersetting, wat een van die armste in die land is, is ook in die voormalige tuisland KwaZulu geleë.
Henry Kolker
Henry Kolker (13 November 1870 – 15 Julie 1947) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gloria's Romance (1916), The Third Generation (1920), Baby Face (1933), en Holiday (1938).
Hochheim am Main
Hochheim am Main is 'n stad in die administratiewe distrik Main-Taunus-Kreis van die Duitse deelstaat Hesse. Hochheim is 'n belangrike sentrum van die wynboubedryf wat hier tot in die Romeinse tydperk terugdateer. Plaaslike wyne, wat teen die suidelike berghange van die Taunus-reeks verbou word, word deur kenners onder die bestes op aarde gereken.
Maar dit was veral koningin Victoria van die Verenigde Koninkryk aan wie wyn uit Hochheim sy wêreldfaam te danke het. Hock, soos dit in die Engelssprekende wêreld genoem word, het sinoniem met Rynwyn geword. Victoria het selfs genesende kragte aan haar gunstelingwyn toegeskryf: A good Hock keeps off the Doc.
Sycon arcticum
Sycon arcticum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Deense Bybelgenootskap
Die Deense Bybelgenootskap is ’n Deense kerklike instelling (met die Britse Bybelgenootskap as model) wat op 22 Mei 1814deur Ebenezer Henderson gestig en deur die Koninklike Resolusie op 23 Junie (daardie selfde jaar) bekragtig is. Die doelwit van hierdie genootskap is om Bybels uit te gee en te versprei.
Dornier Do 228
Die Dornier Do 228 is 'n tweemotorige turboskroef veeldoelige vliegtuig wat deur Dornier GmbH (later DASA Dornier, Fairchild-Dornier) vanaf 1981 tot 1998 vervaardig is. In 1983 het Hindustan Aeronautics (HAL) 125 vliegtuie onder lisensie vervaardig. Daar is 245 eenhede in Oberpfaffenhofen, Duitsland en 125 eenhede in Kanpur, Indië vervaardig. In Julie 2017 was daar nog 63 van die vliegtuie in diens.
Deense Bybelgenootskap
Haar Majesteit Koningin Margrethe II is die beskermheer van die Bybelgenootskap.
Dornier Do 228
Die Switserse maatskappy RUAG het in 2009 vervaardiging van die Do-228 oorgeneem. Hulle het 'n nuwe weergawe die Do-228NG (New Generation) vrygestel wat opgradeerde motors en skroewe het asook 'n glaskajuit insluit. Die vliegtuie word in die oorspronklike Dornier-fabriek, wat in Oberpfaffenhofen, Beiere, Duitsland geleë is, gebou met onderdele uit Duitsland en van HAL in Indië.
Deense Bybelgenootskap
Die Bybelgenootskap is sowel ’n liefdadigheids- as godsdienstige instelling.
Die Bybelgenootskap se bedrywighede dek Denemarke, die Faroëreilande en Groenland. Die Internasionale Bybelwerk word hoofsaaklik ondersteun deur die samewerking met Die Verenigde Bybelgenootskappe, maar daar is ook ander vaste internasionale vennote, soos die Christelike satellietkanaal SAT-7. Die Bybelgenootskap vorm deel van Isobro, die Uitgewersvereniging en die Deense Raad van Kerke.
Valkenburg aan de Geul
Valkenburg aan de Geul (Limburgs: Valkeberg aan de Geul) is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het sowat 17 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 37 km².
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Valkenburg aan de Geul:
Berg, Broekhem, Emmaberg, Engwegen, Geulhem, Heek, Heerstraat, Houthem, IJzeren, Keutenberg, Oud-Valkenburg, Schin op Geul, Schoonbron, Sibbe, Sint Gerlach, Strabeek, Strucht, Terblijt, Valkenburg, Vilt, Vroenhof en Walem.
Sycon asperum
Sycon asperum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Gibson.
Thornville
Thornville is 'n nedersetting en stasie tussen Richmond en Pietermaritzburg in KwaZulu-Natal op die R56 hoofpad.
Tweeling (sterreteken)
duimnael|Tweeling (Gemini) duimnael|100 px|Die astrologiese simbool van die Tweeling
Die Tweeling is een van die drie lugtekens en een van die vier beweeglike tekens. Dis ’n manlike, positiewe, ekstroverte teken en is vergelykbaar met die Perd van die Chinese Diereriem. Die tradisionele heerser van die Tweeling is Mercurius.
Dungamanzi
Dungamanzi is 'n dorp geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Ingvar Eggert Sigurðsson
Ingvar Eggert Sigurðsson (gebore 22 November 1963) is 'n Yslandse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cold Light (2004), Jar City (2006), Everest (2015), en Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald (2018).
Mercedes-Benz Sprinter
In die Verenigde State van Amerika word dit gemonteer uit volledige boustelle deur Freightliner. Hulle word nou hoofsaaklik bemark deur Mercedes-Benz. Hernaamde Sprinters is ook tot 207 deur Volkswagen Commercial Vehicles as die Volkswagen LT en die Volkswagen Crafter verkoop.
Pyl (sterrebeeld)
Die Pyl (Latyn: Sagitta) is ’n klein sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde. Dit is noord van die ewenaar geleë en kan van oral op Aarde gesien word behalwe vanaf die Antarktiese sirkel.
Die Pyl is die derde kleinste sterrebeeld (naas die Vul en Suiderkruis). Dit lê in die Melkweg.
Ruimtevoorwerpe
M71 is ’n nabygeleë bolvormige sterreswerm. Dit is net sowat 13 000 ligjare van die Aarde af.
Twyfelfontein
Twyfelfontein is 'n waterbron in die berge van Damaraland in Namibië, asook die naam van die dal waarin hierdie bron lê. In Nama heet die gebied Uri-Ais, "springende bron". Nadat blanke boere hulle in 1947 in die streek gevestig het, blyk die bron minder betroubaar te wees as wat aanvanklik gedag is, wat die huidige naam geïnspireer het. In 1964 is die onderneming verlaat, maar die naam leef tot vandag voort.
Rotstekeninge
Die tekeninge is nie net as gevolg van hul ouderdom besonders nie, maar ook omdat dit in klip uitgekap is, terwyl primitiewe kuns gewoonlik met natuurlike pigmente en houtskool geverf is. Die tekeninge beeld jagtonele uit, met jagters wat met pyle en boë bewapen is. Verskeie diersoorte word met abstrakte en geometriese voorstellings uitgebeeld. Dit is opmerklik dat pootafdrukke (spore) in plaas van pote vertoon word.
Die tekeninge kan nie presies gedateer word nie, maar daar word aangeneem dit oor ses verskillende periodes vervaardig is, wat begin in 300 v.C. en kort na 1800 eindig. Die sketse is nie met metaalwerktuie gemaak nie, daar word vermoed dat dit met kwarts uitgekerf is, aangesien kwartssplinters naby die rotse gevind is.