cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Commodore PET
In die tuisrekenaarmark het die PET in die laat 1970's gou ingehaal deur rekenaars met beter beeld- en klankspesifikasies, hoofsaaklik die Apple II, die Atari 400/800, maar ook Commodore se eie VIC-20.
Tegniese gegewens
Die rekenaar bevat 'n MOS 6502-verwerker en 'n maksimum van 96 kB interne geheue. Die video-skyfie wat gebruik is, was in die eerste modelle 'n diskrete TTL-videostroombaan, en latere modelle het 'n MOS 6545. In die ROM-geheue is die programmeertaal BASIC gebruik.
Bronne
Anon (1978), PET 2001-8 Personal Computer User Manual (first ed.), Palo Alto, California: Commodore Business Machines, Inc. Peddle, Chuck (12 June 2014). "Oral History of Chuck Peddle" (Onderhoud). Gevoer met Doug Fairbairn en Stephen Diamond. Computer History Museum.
Hendrik Vermooten
Hendrik Vermooten (Potchefstroom, * 20 Mei 1921 – † 3 Januarie 2013) was ’n Suid-Afrikaanse argitek wat veral verantwoordelik was vir die ontwerp van 144 Afrikaanse kerkgeboue en talle ander geboue dwarsdeur Suider-Afrika.
Herkoms en opleiding
Vermooten is gebore in Potchefstroom. Sy ouers was Bastiaan Jacobus en Petronella Susanna (gebore Prinsloo) Vermooten. Hy het sy hoërskoolopleiding op Potgietersrus gekry waar sy vader handwerkonderwyser en inspekteur was. Omdat daar nie iemand was wat die planne vir nuwe huise kon teken nie, het hy dit gedoen en sy seun mettertyd geleer. So is sy belangstelling in boutekenwerk aangemoedig. Einde 1937 het Vermooten gematrikuleer met onderskeidings in Duits en Matesis.
In 1938 is hy na die Universiteit van Pretoria om argitektuur te studeer. Hy het tuisgegaan in die Kollege-tehuis saam met ’n aantal teologiese studente, vir ’n aantal van wie hy later kerk- en ander geboue ontwerp het. Destyds is die Diploma in Argitektuur aan die universiteit aangebied en moes hy, ook om finansiële redes, werk en terselfdertyd deeltyds studeer. Werk was skaars en hy moes laat in die jaar net vir ondervinding in die Pretoriase kantoor van Leendert en Geurt Geers gaan werk. Die firma het hom toe in 1939 ’n werk aangebied in hul Johannesburgse kantoor, en hy het toe aan die Universiteit van die Witwatersrand ingeskryf. Hier was hy die enigste Afrikaanssprekende tussen Engelse professore en lektore en (ryk) studente. Boonop breek die oorlog toe uit en is hy in wat hy selfs later sou beskryf as ’n “vyandige” omgewing. Ná harde voltydse werk en buitemuurse studie verwerf hy sy diploma einde 1942. Gedurende hierdie tyd was hy tuis in ’n sinkkamertjie by ’n losieshuis in Braamfontein saam met Afrikaanse ingenieurs-, mediese en ander studente van wie later bekende professionele en openbare persone geword het. Vir deelname aan sport was daar nie tyd nie en het Vermooten tussen sy tuiste, werk en universiteit gestap.
Verbruikersamelewing
'n Verbruikersamelewing is 'n samelewing waar vrye tyd hoofsaaklik gebruik word om goedere of dienste aan te skaf, daaroor na te dink en gekoopte goedere te vertoon. Hierdie goedere bevredig nie basiese behoeftes nie, maar bied aansien of word beskou as deel van die identiteit van die eienaar. Die ekonomiese idees waarop dit gebaseer is, word ook geklassifiseer as verbruikersisme. Omdat die vryemarkekonomie op konstante ekonomiese groei gebaseer is, moet daar al hoe meer geproduseer en verbruik word.
Hendrik Vermooten
Herkoms en opleiding
By die firma Geers & Geers het hy waardevolle opleiding en ondervinding opgedoen, van tee maak, motor bestuur in die stad, afdrukke maak, ens. tot teken- en ontwerpwerk en boutoesig. Die argiteksfirma het heelwat kerke ontwerp en hy het later geleentheid gekry om sommige van hulle te ontwerp, die eerste waarvan in Springs staan en afgewyk het van hul gewone ontwerpe, asook van hul groot geboue. Seker die eerste predikant met wie hy in dié verband bevriend geraak het, was dr. L.M. le Roux, wat later sy predikant was in die NG gemeente Pretoria-Oos en met wie hy saamgewerk het om ’n nuwe kerkgebou te beplan en ontwerp.
In vennootskap in Pretoria
In 1943 stel het Geers jr. voorgestel hulle begin ’n praktyk, Geers, Vermooten en Geers, in Pretoria. Kantore was destyds onverkrygbaar en Vermooten se ouers het ’n huis van hulle in Colbyn tot sy beskikking gestel. Hy het werk voortgesit met die ontwerp en bou van die aanbouings aan die Nederduitsch Hervormde Kerk Pretoria, en ontwerp onder meer die kerkgebou vir die NH gemeente Witbank.
Verbruikersamelewing
Algemeen
Die term verbruikersamelewing word veral gebruik deur kritici van die vrye mark, soos dié in die Westerse samelewing. Volgens hulle vind die eensydige fokus op verbruik plaas ten koste van ekologiese, kulturele, sosiale en godsdienstige waardes. Die "middelmanne" is gewoonlik voorstanders van die verbruikersamelewing, maar hulle gebruik gewoonlik nie die term nie. Hulle word ondersteun deur libertyne wat glo dat elkeen self moet besluit of aankope nodig is of nie. Sommige navorsers en skrywers, soos Velen, wys ook op 'n sekere geestelike verarming wat verbruikerisme kan behels. Die term "verbruikersisme" word ook gebruik om te verwys na die verbruikersbeweging, die beskerming van die verbruiker. Hierdie bewegings is daarop gemik om verbruikers te beskerm en in te lig deur eerlike inligting, billike verpakking en advertensies, produkwaarborge en verbeterde veiligheidstandaarde te eis. In hierdie sin is dit 'n beweging of beleid wat daarop gemik is om die produkte, dienste, metodes en standaarde van vervaardigers, verkopers en adverteerders in die belang van die koper te reguleer.
Hendrik Vermooten
In vennootskap in Pretoria
In 1944 sterf Geers jr. en Vermooten verloor, in sy eie woorde, “’n goeie leermeester, ondersteuner, raadgewer en vriend”. Hy moes toe die moeilike besluit neem om op sy eie te gaan, maar gelukkig was hy toe reeds taamlik bekend en het hy opdragte ontvang van gemeentes van die Drie Susterkerke, naamlik die Nederduitse Gereformeerde Kerk, die Nederduitsch Hervormde Kerk en die Gereformeerde Kerk, om kerke, sale en pastorieë te ontwerp. Altesaam was hy eindelik vir 144 kerke verantwoordelik, opknappings uitgesluit. Opdragte van Volkskas en Saambou Nasionale Bouvereniging vir bank- en kantoorgeboue het hy toe ook ontvang. Dit het meegebring dat Vermooten in alle dele van Suid-Afrika werk onderneem het, en ook in Namibië en die destydse Rhodesië, selfs in Kenia. Vir die Transvaalse Provinsiale Administrasie is skole, skoolsale (waarvan een tipe die “Vermootensaal” genoem is), hospitale en ontspanningsoorde ontwerp.
Johannes II Komnenos
Johannes II Komnenos of Comnenus (Grieks: Ίωάννης Βʹ Κομνηνός; 13 September 1087 - 8 April 1143) was van 1118 tot 1143 keiser van die Bisantynse Ryk. Hy was ook bekend as "Johannes die Mooie" of "Johannes die Goeie" (Kaloïōannēs).
Verbruikersamelewing
Verbruikersisme
Verbruikerisme is die konsep onderliggend aan die verbruikersamelewing. Die doel is om voortdurend meer goedere en dienste as 'n lewenstyl aan te koop, dikwels om 'n persoon se status te verhoog of bloot as tydverdryf vir mense wat tyd beskikbaar het.
Johannes II Komnenos
Opvolging
Johannes was die seun van keiser Alexios I Komnenos en Irene Doukaina en die tweede heerser wat regeer het tydens die Komnenos-herstel van Bisantium.
Verbruikersamelewing
Verbruikersisme
Dit word ook gedefinieer as die skepping en bevordering van 'n begeerte na meer en meer goedere en dienste in toenemende hoeveelhede. Die term word dikwels geassosieer met kritiek op die verbruik waarmee Thorstein Veblen begin het en wat veral deur Vance Packard in sy boek Hidden Persuaders (Verborge Oordeerders) verskerp en versnel is deur sy kritiek op wat hy gesien het as die groot enjin agter verbruikerisme, bemarking en advertensies. Veblen se bydrae is die duidelike identifikasie van die groep wat aan die begin van die twintigste eeu in die greep van verbruikersisme, die nuut opkomende middelklas, sou kom.
Johannes II Komnenos
Opvolging
Alexios I se laaste jare was vol kommer oor sy opvolging. Hoewel hy Johannes in 1092 op vyfjarige ouderdom as medekeiser aangestel het, wou sy vrou, Irene Doukaina, hê hy moes die opvolging verander ten gunste van hulle dogter Anna en Anna se man, Nikephoros Bryennios die jongere. Bryennios het die titel "kaisar" gekry, asook die nuwe titel "panhypersebastos" ("geëer bo almal"). Net voor sy pa se dood het Johannes hom egter gevestig as die opvolger, en hy het min weerstand van Bryennios gekry.
Verbruikersamelewing
Verbruikersisme
In die ekonomie verwys verbruikersisme na die ekonomiese beleid wat verbruik beklemtoon. In 'n abstrakte sin is dit die oortuiging dat die vrye keuse van die verbruiker, die ekonomiese struktuur van 'n samelewing moet bepaal. Die term "verbruikerswese" word in 1915 vir die eerste keer gebruik om te verwys na "voorspraak vir die regte en belange van verbruikers" (Oxford English Dictionary), maar in hierdie artikel verwys die term "verbruikerswese" na die betekenis wat die eerste keer in 1960 gebruik is, "die klem op of vooroordeel by die aankoop van verbruikersgoedere" (Oxford English Dictionary).
Hendrik Vermooten
Sy firma brei uit
duimnael|regs|270px|Vermooten het die kerk en saal van die [[NG gemeente Johannesburg in Braamfontein ontwerp, asook die aanliggende kantoorgebou van die Suid-Transvaalse Sinode van die NG Kerk. Die kerk is intussen gesloop terwyl die sinodale kantoor na Kempton Park verhuis het.]]
Gou het die werk vir een mens te veel geword en het Tommie Baker, wat reeds in die Johannesburgse kantoor saam met Vermooten gewerk het, by hom in Pretoria kom werk. Hy het later ’n junior vennoot geword en eindelik op sy eie gepraktiseer. Gou het Izak du Plooy en later Willie Oosthuizen ook by die firma aangesluit en deeltyds studeer, en het later vennote geword onder die naam Hendrik Vermooten, du Plooy en Oosthuizen.
Johannes II Komnenos
Opvolging
Binne ’n jaar van sy opvolging het ’n sameswering om sy bewind oor te neem aan die lig gekom wat die vinger na sy ma en suster gewys het. ’n Gebrek aan simpatie van Bryennios se kant af was blykbaar die rede dat die sameswering misluk het. Irene het in ’n klooster gaan aftree en Anna het uit die openbare oog getree. Bryennios het egter op goeie voet met sy swaer gebly.
Verbruikersamelewing
Verbruikersisme
Volgens die Britse ekonoom Paul Ekins is die verbruikersgemeenskap 'n samelewing waar die besit en gebruik van 'n toenemende aantal en verskeidenheid van goedere en dienste die belangrikste kulturele doel is en ook die kortste roete na individuele geluk, status en nasionale sukses. In 'n samelewing waar sukses kan lei tot welvaart en die moontlikheid om statusverhogende goedere aan te koop, verhoog die goedere self hul status. Gevolglik probeer mense soveel moontlik produkte koop sonder om 'n verband met 'n vorige suksesvolle prestasie te hê.
Hendrik Vermooten
Sy firma brei uit
Ná sy aftrede is die praktyk voortgesit en die naam verkort na VDO Argitekte. Heelparty argitekte wat by Vermooten gewerk het terwyl hulle studeer het, het later self gepraktiseer en bekendheid verwerf. Vermooten sou later sê: “Dit was altyd my strewe om ’n gebou so doeltreffend en mooi moontlik te ontwerp, te voldoen aan my kliënt se vereistes, goed toesig te hou en binne sy finansiële perke te bly, en ek kan met dankbaarheid sê dat ek baie adresse en dankie-briewe ontvang het. Nieteenstaande probleme en terugslae was my werk vir my ’n plesier en het dit my baie bevrediging gegee.
Johannes II Komnenos
Bewind
thumb|306px|Johannes II (links) in beheer van die Beleg van Shaizar terwyl sy Kruistogbondgenote sit en niks doen nie (Franse manuskrip, 1338).
Verbruikersamelewing
Verbruikersisme
Onder kritici van die verbruikersgemeenskap is veral sosioloë, 'groen' bewegings, verskillende antiglobaliste, omgewingsorganisasies, kerke en kommunitariste. Voor die ineenstorting van die kommunisme, was dit ook een van die groot groepe en kritici van die verbruikersgemeenskap (hoewel dit later as onopreg gekritiseer is). Hierdie groepe wys dikwels op moontlike tekorte aan energie, grondstowwe en leefruimte, soos reeds in 1798 deur Thomas Malthus beskryf word. Volgens hulle lei vrye markte ook tot 'n afname in kulturele diversiteit en sosiale samehorigheid. Verbruikerisme sal sosiale afpersing bevorder, omdat mense mekaar toenemend as 'verskaffer' of 'verbruiker' beskou en as 'n kortstondige, onwaardige gelukervaring. Die kritici meen dat onder meer 'n gemengde ekonomie en 'n stilstaande ekonomie alternatiewe is vir die verbruikersvereniging.
Johannes II Komnenos
Bewind
Johannes was ’n vroom en toegewyde keiser wat vasbeslote was om die skade wat sy ryk gely het ná die Slag van Manzikert ’n halfeeu vroeër ongedaan te maak.
Verbruikersamelewing
Vrye mark
Voorstanders van die vryemarkekonomie wys op individuele vryheid, doeltreffendheid, tegnologiese ontwikkeling en lae werkloosheid in vryemarkekonomieë. Innovasies, wat in 'n vryemarkekonomie gestimuleer word, verminder in baie gevalle die omgewingsdruk. Die gemiddelde energie-doeltreffendheid kan byvoorbeeld ook toeneem as gevolg van finansiële aansporings uit die vrye mark. Veral libertyne vind die teenstanders van die verbruikersvereniging elitisties en dink dat alternatiewe lei tot 'n beplande ekonomie of totalitarisme. Hulle glo dat almal self moet besluit of 'n aankoop nodig is en beklemtoon dat baie mense dit geniet om te koop en te koop. Hierdie verbruikers verkry selfs 'n deel van hul identiteit aan hul besittings.
Johannes II Komnenos
Bewind
Hy word beskou as die beste Komnenos-keiser. Tydens sy bewind van 25 jaar het hy bondgenote gesluit met die Heilige Romeinse Ryk in die weste, het hy die Petjenege, Hongare en Serwiërs in die Balkan verslaan en persoonlik veldtogte gelei teen die Seldjoekse Turke in Klein-Asië. Johannes se veldtog het die magsewewig in die ooste grootliks verander en die Turke op die verdediging gestuur. Hy het ook baie Bisantynse dorpe, forte en stede dwarsoor Anatolië herstel. In die suidooste het hy Bisantynse beheer uitgebrei. In ’n poging om die Bisantynse ideaal te demonstreer dat die keiser die rol van leier van die Christelike wêreld speel, het Johannes die Moslemse Sirië inmarsjeer vooraan die gesamentlike magte van Bisantium en die Kruistogstate; sy ywer is egter gesmoor deur die ontwykendheid van sy Kruistogbondgenote en hulle onwilligheid om saam met sy magte te veg.
Onder Johannes het die ryk se bevolking weer aangegroei tot sowat 10 miljoen. Sy bewind is nie naastenby so goed geboekstaaf as dié van sy vader of sy seun, Manuel I, nie. Daar is veral min bekend oor sy binnelandse beleide en bewind.
Hendrik Vermooten
Sy firma brei uit
“Alhoewel ek al die opdragte op prys gestel het, was daar ’n paar wat ek besonder waardeer het omdat hulle in daardie stadium buite my bereik gelyk het: die Dirk van der Hoff-gebou in Pretoria, hoofkantoor, saal en konservatorium van die Ned. Hervormde Kerk, Saambou Nasionale bank- en kantoorgebou op Kerkplein, Pretoria, en die nuwe kerkgebou, saal en kantoorgebou in Braamfontein van die Ned. Gereformeerde Kerk, Johannesburg. Persone wat op verskillende tye en besonderse maniere my bygestaan het was my pa Bastiaan en my ma Nellie, my broer Joggie, ds. Simon Vermooten, my oom en predikant in Pretoria; mnr. Geurt Geers, argitek; mnr. Engelmohr, skriba en UP; ds. Gert Grobler, my predikant in Potgietersrust; mnr. Albert Herbst, administrateur van die Ned. Hervormde Kerk; prof. P.S. Dreyer, saam universiteit-eerstejaars en jare lange vriend; Ds. G.J. Davidtsz, predikant in Pretoria; Ds. Bertie Brink, predikant in Johannesburg; van Volkskas: Mnre W. Buhrmann, J.J. Bosman, W. Britz, D. Visage, Albert Marais, Dr. Jan Hurter; van die Provinsiale Administrasie: Mnre F.H. Odendaal, Sybrand van Niekerk, Kallie de Haas, Dawid Brink, A.C. van Wyk; van die Stadsraad van Pretoria: Mnre H. Roode, Ross Gildenhuys, Kokkie Schutte, Sydney Kingsley en Leon Breytenbach.
Gesinslewe
Oor die getroude lewe het Vermooten vertel: “In 1948 het ’n dametjie dikwels by my ouerhuis (my kantoor) verbygestap na die poskantoor en my tekenaars het naderhand haar aandag getrek, sodat sy skugter was om daar verby te stap. Hulle het haar egter onderskat. Sy het na vier jaar studie aan Stellenbosch pas ’n aanstelling as lektrise in tale by die Pretoriase Tegniese Kollege aanvaar. Hulle het my gedaag om haar uit te neem, maar toe nooi Piet en Hester Hoek, wat bevriend was met haar suster by wie sy ingewoon het, my om een aand by hulle te kom musiek luister en daar is sy toe ook uitgenooi.” Hy en Maria Magdalena de Wet is op 8 Julie 1950 in een van sy eerste kerke, die NG kerk Quaggapoort, getroud. Ds. Simon Vermooten het hulle getrou en die orreliste was Duxie Joubert. Drie kinders is uit dié huwelik gebore: Bastiaan Jacobus, Elizabeth Marié (Elmarié) en Hendrik Francois, en agt kleinkinders, van wie twee jonk oorlede is: die oudste, Hendrik, het as 21-jarige verongeluk, en Adriaan op 19. Omdat hy so baie weg was, het die grootmaak van die kinders baie op sy vrou se skouers gerus. Sy was betrokke by die gemeente se sustersvereniging, en het in die besture gedien van Machteld Poshumus-huis, die Vroue-Landbou-unie en ouerverenigings van die skole.
Sy liefde vir vlieg
duimnael|regs|240px|Vermooten kon met sy vliegtuie uithoeke van die land bereik om daar opdragte vir kerkontwerpe te aanvaar, soos hier toe hy op [[9 Augustus 1956 die bouterrein van die NG gemeente Albertyn op Ellisras besoek het.]]
Opdragte uit Oos-Kaapland en Natal het veroorsaak dat Vermooten lang afstande per motor moes reis, en lank van die huis en kantoor weg moes wees. Omdat dit nie destyds altyd maklik was om ’n sitplek op die lugdiens te kry nie, het hy in 1947 ’n permit bekom om ’n vliegtuig van Amerika in te voer. Dit was ’n tweesitplek, maar metteryd het hy groteres, tot ’n sessitplek, gekry om meer passasiers te kon oplaai.
Op die Vermootens se plaas was daar baie kiewiete en hy het elke vliegtuig die naam van Kiewiet (1 tot 5) gegee. Omdat hy toe veraf plekke maklik kon besoek, het hy meer opdragte ontvang. Om die rede en omdat die elektroniese ingenieurs ook gereeld die terreine moes besoek en saam met hom kon vlieg, het die Lugmag dit aan hom opgedra om die Decca-navigasiestasies om die kus van Suid-Afrika te ontwerp. Daar is selfs ’n landingstrook in die Namibwoestyn vir hom aangelê, en hy moes soms op paaie land. Hy het later vertel: “Ek en die vliegtuig kon ook van diens wees vir die Raad van Finansies van die NH Kerk met besoeke aan die Afrikaners in Angola, aan die voormalige Noord- en Suid-Rhodesiërs en aan talle gemeentes i.v.m. finansiële sake. My verbintenis met die Ned. Hervormde Kerk was lidmaat, diaken en ouderling, lid van finansiële kommissies, en vir tien jare lid van die Raad van Finansies van die kerk.”
Omdat die eienaars van privaat vliegtuie van hulp kon wees tydens die Grensoorlog, het Vermooten by ’n nuut gestigte kommando-eskader van die Lugmag aangesluit, en gevorder tot die rang van kaptein en vlugbevelvoerder. In Mei 1984, na ’n totaal van 6 777 vliegure, besluit hy om sy vyfde en laaste vliegtuig te verkoop.
Hy het geskryf: “Gelukkig het ek net ’n paar klein teenspoede gehad, waarvan een byna noodlottig was. Daar was ook heelwat angsvolle vlugte weens weersomstandighede, maar kalm bly en nie kanse vat nie het altyd gewerk.”
Turkish Airlines
Turkish Airlines (Turks: Türk Hava Yollari) is die nasionale vlagdraerlugredery van Turkye, gesetel in die Turkish Airlines Algemene Bestuursgebou op die perseel van die Istanbul Atatürk-lughawe in Yesilköy, Bakırköy, Istanboel.
Dit onderneem geskeduleerde dienste na 41 plaaslike en 206 internasionale lughawens in Europa, Asië, Afrika en Suid-Amerika. Met 247 bestemmings is die redery die vierde grootste in die wêreld volgens die aantal bestemmings bedien. Die Istanbul Atatürk-lughawe is die Turkse redery se belangrikste basis, met sekondêre spille op Esenboğa Internasionale Lughawe, Sabiha Gökçen Internasionale Lughawe, en ook Adnan Menderes Lughawe.
Turkish is 'n lid van die Star Alliance-netwerk sedert 1 April 2008. In April 2010 is die roepteken TURKAIR vervang met TURKISH as die nuwe roepteken van Turkish Airlines. Die vragafdeling bedien 47 bestemmings met 'n operasionele vloot van nege vragvliegtuie.
Hendrik Vermooten
Sy liefde vir vlieg
Sy stokperdjies was rolprent- en stil fotografie, musiekplate, ’n bietjie handwerk, en dan het hy “probeer om gholf te speel”.
Bisantynse argitektuur
Bisantynse argitektuur is die argitektuur van die Bisantynse Ryk, of Oos-Romeinse Ryk.
Die Bisantynse era word gewoonlik vanaf 330 gedateer, toe Konstantyn die Grote die Romeinse hoofstad geskuif na Bisantium, wat Konstantinopel geword het, tot die val van die Bisantynse Ryk in 1453. Daar was egter aanvanklik geen harde lyn tussen die Bisantynse en Romeinse ryke nie, en vroeë Bisantynse argitektuur is stilisties en struktureel nie te onderskei van vroeëre Romeinse argitektuur. Hierdie terminologie is deur moderne historici bekendgestel om die Middeleeuse Romeinse Ryk aan te dui, aangesien dit ontwikkel het as 'n duidelike artistieke en kulturele entiteit gesentreer op die nuwe hoofstad van Konstantinopel (hedendaagse Istanbul) eerder as die stad van Rome en sy omgewing.
Hendrik Vermooten
Waardering
duimnael|links|270px|Die kerkgebou van die NG gemeente De Aar-Suid is ontwerp deur J.M.J. Koorts en die hoeksteen gelê op [[5 Junie 1965. Hy het veel kritiek gehad teen sowel die Neo-Bisantynse kerke as die sogenaamde kappiekerke.]]
Bisantynse argitektuur
Die argitektuur daarvan het die latere middeleeuse argitektuur dwarsdeur Europa en die Nabye Ooste dramaties beïnvloed.
Hendrik Vermooten
Waardering
Schalk W. le Roux skryf in sy verhandeling Die soeke van drie argitekte na ’n planvorm vir Afrikaanse Gereformeerde kerkbou: “Aan die begin van die twintigste eeu, met die oplewing van ’n eiesoortige bewussyn na die Anglo-Boereoorlog (1899–1902) en pogings tot kerkvereniging voor en na die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika (1910), is ywerig na ’n ‘eie’ Suid-Afrikaanse of Afrikaanse kerkboustyl gesoek. Die soektog is deur Wynand Louw en Gerard Moerdijk gelei en gerig. Dit het gepaard gegaan met die snelle verstedeliking wat tot in die jare veertig voortgeduur het. Baie nuwe gemeentes is veral in stede gestig op ’n tydstip dat die tydgenootlike funksionalistiese strewe in argitektuur op die voorgrond was. Die eerste argitekte wat ook lidmate van die kerke was, het op die toneel verskyn en besin oor die aard en vorm wat ‘hulle’ kerke in die Suid-Afrikaanse dorp of stad moes aanneem.” Vermooten het blykbaar besluit die beste vorm was na die voorbeeld van Louw en Moerdijk se vroegste Neo-Bisantynse kerke en dekades lank by die vorm gehou.
J.M.J. Koorts skryf in Beginsels van Gerformeerde Kerkbou die Neo-Bisantynse boustyl, wat gevolg het op wat hy beskryf as die “ou Boerekerk” (byvoorbeeld Graaff-Reinet, Beaufort-Wes en Philippolis), was die heel eerste pogings tot iets nuuts en tipies Suid-Afrikaans. Hy beskryf die kerke wat hier ter sprake is, as “die gladde rooi-geel siersteenkerke wat soos ’n veldbrand versprei het en vandag (1974) oral in ons land te sien is”. Hy meen die kerke is “na-aapsels” van die Bisantynse styl wat dit geïnspireer het. Tog is dit ietwat verander met behulp van moderner materiale, boumetodes en sin vir skaal. Koorts sê om dié kerke verder te moderniseer, “is hulle opgesmuk met al die modernismes van die dertigerjare: teatrale lyne, vertikale strepe, krulle en ander tierlantyntjies. Die torings het veral uitgestaan met aanplaksels van modernistiese lyne wat sterk herinner aan juke-boxes wat in kafees aangetref word.” Hy beskryf die bouwerk as bestaande uit hoofsaaklik “lompe samestellinge van siersteenmassas; die sierstene meestal blink, glad en geelrooi”.
Koort sluit sy kritiek op dié boustyl, waarvan Vermooten seker die grootste eksponent in die Afrikaanse kerkbou was, af met die opsomming: “Sodra dit by prinsipiële verantwoording kom, vind ons dat die Neo-Bisantynse kerkbouery in Suid-Afrika ’n minder gelukkige fase was. Dit was geen logiese skakel in die ontwikkeling van kerkargitektuur in ons land nie, dit bevat niks wat dit as tipies Suid-Afrikaans laat kwalifiseer nie, en nog minder as tipies Protestants”.
Chanata
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Chanata 374 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Cadaba capparoides
Cadaba capparoides is 'n struik wat inheems aan Java, Klein-Soenda-eilande, Molukke en Wes-Australië is.
Pierre Etienne Rousseau
Pierre Etienne Rousseau (4 Oktober 1910 - 12 April 1993) beter bekend as Etienne Rousseau was 'n Suid-Afrikaanse wetenskaplike en stigter van SASOL.
Vroeë lewe
In 1914 verhuis die gesin na Laingsburg, waar Etienne die eerste tekens toon van sy lewenslange belangstelling in die chemie van steenkool en petroleum. In 1925, op die ouderdom van 15, het hy 'n artikel in Die Burger gepubliseer wat die Fischer-Tropsch-proses beskryf oor hoe om steenkool in olie om te skakel.
In 1926 het hy ingeskryf as chemiestudent aan die Universiteit Stellenbosch en het vinnig voortgegaan met sy BSc en MSc. In 1933 besluit hy om nie 'n doktorsgraad te volg nie, maar verkies eerder om as 'n genoot van die British Institution of Chemical Engineers te kwalifiseer.
Loopbaan
Rousseau was tydens sy loopbaan voorsitter van minstens 20 groot ondernemings en het verskeie eredoktorsgrade, medaljes en versierings ontvang.
Aftree jare
Die gesin het jare lank 'n huis in Voëlklip gehad en na aftrede het Etienne 'n stuk grond in Fernkloof as 'n gesinsbyeenkoms gekoop.
Alcelaphinae
Alcelaphinae is 'n subfamilie van die horingdraers, waartoe die wildebeeste, hartbeeste, bontebokke en ander soortgelyke spesies ewehoewige soogdiere behoort. Die familie is nou verwant aan die rooibok (Aepyceros melampus), wat soms ook in die groep ingedeel word.
Hierdie diere is groot en stewig met lange gesigte, lang pote, kort, stewige nekke en hoë skouers, terwyl die romp agter laer is. Huidkliere is agter die oë en op die voorpote geleë. Die horings is gekrom en by albei geslagte aanwesig. Die bulle word gemiddeld effens groter as die koeie.
Penwortel
'n Penwortel is 'n sterk hoofwortel wat by meeste plante voorkom. Dit groei reguit na benede.
By boomsoorte soos denne, eikebome en es anker die wortel die boom en verseker dit dat die plant water en voedingstowwe uit die dieper grondlae kan trek. Ander plante vorm 'n sterk, verdikte penwortel vir die berging van voedsel. Penwortels kom voor by eenjarige en meerjarige plante. Afhangende van die plantsoort kan die vorm van die wortel baie verskil. Die wortel kan van kort tot baie lank wees. Dit kan rond, konies of silindervormig wees.
Acoelocalyx brucei
Acoelocalyx brucei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Acoelocalyx en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Topsent.
Penwortel
By 'n aantal plantsoorte, soos die perdeblom, kan 'n stuk van die penwortel 'n nuwe plant vorm. Die plant kan homself dus so vermeerder.
Hymedesmia mutabilis
Hymedesmia mutabilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Alfred Bernitz
duimnael|regs|180px|Alfred Bernitz, 1963.
Alfred Bernitz (Johannesburg, 28 Junie 1913 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse sakeman en direkteur van maatskappye.
Oengn-Tjorjatsji
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Oengn-Tjorjatsji 304 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Alfred Bernitz
Bernitz, wat ook ’n broer, Mischa, gehad het, was die seun van Isador Bernitz, die seun van Michel Behr en Lea Friedman. Isador was die eerste lid van die Bernitz-familie wat uit Litaue na Suid-Afrika geëmigreer het. Hoewel die datums vergete geraak het, was Isador reeds voor die Tweede Vryheidsoorlog op Smithfield in die Suid-Vrystaat woonagtig. Hy het tydens die oorlog in genl. Christiaan de Wet se kommando aan Boerekant geveg. Isador Bernitz het die plaas Caledondraai besit en was voorsitter van Smithfield se Sionistiese Beweging, maar ook ’n Vrymesselaar. Destyds het Smithfield ’n klein gemeente van sowat 40 Jode en hul eie rabbi gehad. Isador het ’n winkel besit en die eerste motorhawe op Smithfield. Isador was getroud met Polly (Pescha Lippa) Suzman, wat in 1889 in die shtetl Salant, Litaue, gebore is. Hulle het mekaar in Suid-Afrika ontmoet.
Alfred Bernitz het sy opvoeding ontvang aan die Grey-kollege in Bloemfontein en daarna aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy het in 1935 by die onderneming van sy moeder se familie, L. Suzman Bpk., aangesluit en eindelik gevorder tot mede- besturende direkteur. In 1962/'63 was hy adjunkvoorsitter van die Johannesburgse Handelskamer. Hy was ook ’n tyd lank lid van die Suid-Afrikaanse Vereniging van Handelskamers en van 1961-'62 voorsitter van die Invoerbeheeradviesraad. In die Tweede Wêreldoorlog het hy diens gedoen in die Unie-verdedigingsmag in die Midde-Ooste.
Bernitz is op 23 Maart 1938 met Joan, die dogter van B. Rosenthal, getroud. Drie dogters (en blykbaar ook drie seuns) is uit dié huwelik gebore. Bernitz se stokperdjie was gholf. Hy was lid van die Houghton-gholfklub, die Wanderers-klub en die Aeroklub. In die vroeë 1960's het hy en sy vrou by Oxfordweg 144, Melrose, Johannesburg, gewoon.
The Dark Knight
The Dark Knight is 'n Amerikaanse rolprent uit 2008 wat geregisseer is deur Christopher Nolan.
Hymedesmia norvegica
Hymedesmia norvegica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Thiele.
Bertrand Bernstein
duimnael|regs|180px|Bertrand Bernstein.
Bertrand Leon Bernstein (13 Augustus 1907 – onbekend) was ’n Suid-Afrikaanse mynmagnaat, sakeman en gemeenskapsleier. Hy was kanselier van die Universiteit van die Witwatersrand van 1975 tot 1982.
Op sakegebied was Bernstein, wat die grade B.A. (Hons.) en LL.B. verwerf het, besturende direkteur van Anglo Transvaal Consolidated Investment Company, voorsitter van Lorraine Gold Mine Bpk., Hartbeesfontein Gold Mine Bpk. en Zandpan Gold Mine Bpk. Hy was ook direkteur van etlike ander nywerheids- en mynboumaatskappye.
In die openbare lewe was Bernstein voorsitter van Wits se raad, raadslid van die uitvoerende komitee van die Kamer van Mynwese en voorsitter van 1955–'56, raadslid van die Witwatersrandse Landbougenootskap. In 1929 het hy die Genootskap van Advokate se prys gewen. Hy was van 1953 tot '60 voorsitter van die Suid-Afrikaanse Instituut van Mediese Navorsing en ’n sindikaatlid van die Witwatersrandse Onderwysraad van 1953 tot '61.
Bernstein is op 18 Junie 1937 met Barbara, dogter van P.A. Leon, getroud. Hy was lid van die Randse Klub, die Johannesburgse Buiteklub en die Inanda-klub. Sy stokperdjies was die teel van rasegte friesbeeste op die Endebeni-stoetplaas, Lidgetton, Natal. Sy jonger broer, prof. Ralph Bernstein, was senior lektor in fisiologie aan Wits.
Khalil Kain
Khalil Kain is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Juice (1992), Renaissance Man (1994), en Bones (2001), en in die televisiereeks Girlfriends (2000).
Amphidiscella atlantica
Amphidiscella atlantica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Kh-47
Die Kh-47M2 Kinzhal (in Russies: Х-47М2 Кинжал, "Dagger", NAVO-verslagnaam Killjoy) is 'n Russiese kernwapen-vermoeënde hipersoniese lugballistiese lug-tot-oppervlak missiel. Dit het 'n beweerde reikafstand van meer as 2 000 km, teen 'n Mach 12-spoed. Dit kan bewapen word met beide konvensionele en kernplofkoppe en kan van Tu-22M3-bomwerpers of MiG-31K-onderskeppers gelanseer word. Dit is by lugbasisse in Rusland se Suidelike Militêre Distrik en Westelike Militêre Distrik ontplooi.
Amphidiscella atlantica
Die spons behoort tot die geslag Amphidiscella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Tabachnick & Collins.
Kh-47
Die Kinzhal is in Desember 2017 in diens geneem en was een van die ses nuwe Russiese strategiese wapens wat op 1 Maart 2018 deur die Russiese president Vladimir Poetin onthul is.
Ontwerp
Die missiel is ontwerp om NAVO-oorlogskepe te tref wat 'n bedreiging vir strategiese missielstelsels in Europese Rusland inhou en om NAVO-missielverdedigingstelsels, ballistiese missielverdedigingskepe en landvoorwerpe naby die Russiese grense te vernietig. Dit is na bewering ontwerp om enige bekende of beplande NAVO-lug- of missielverdedigingstelsels te oorkom, insluitend die MIM-104 Patriot, Terminal High Altitude Area Defence en Aegis Combat System. Eerder as om die meer onlangse hipersoniese sweef- en scramjet-missielontwerpe te gebruik, gebruik dit standaard ballistiese missieltegnologie teen groter spoed.
Die algehele ontwerp van die missiel word gedeel met die 9K720 Iskander, met die leidinggedeelte wat vir Kinzhal gewysig is. Dit kan glo beide statiese en mobiele teikens soos vliegdekskepe tref.
Die hoë spoed van die Kinzhal gee dit beter teikenpenetrasie as ligter, stadiger kruisermissiele. Met gevorderde maneuververmoëns, hoë presisie en hipersoniese spoed, gee sommige bronne dit die naam "vliegdekskipvernietiger" vanweë sy beweerde vermoë om 'n 100 000 ton vliegdekskip met 'n enkele trefslag uit te skakel en moontlik selfs te sink. Met 'n massa van 2 000 kg, insluitend 500 kg plofkop, en 'n spoed van Mach 12, het die Kinzhal meer as 16,9 gigajoule kinetiese energie, of die ekwivalent van 4 000 kg TNT.
Russiese media beweer die missiel se reikafstand is 2 000 km wanneer dit deur die MiG-31K gedra word en 3 000 km wanneer dit deur die Tu-22M3 gedra word.
Operasionele geskiedenis
Die Kinzhal is in Desember 2017 in diens geneem en was een van die ses nuwe Russiese strategiese wapens wat op 1 Maart 2018 deur die Russiese president Vladimir Poetin onthul is.
In Mei 2018 was tien MiG-31K's wat in staat was om Kinzhal-missiele te gebruik, op eksperimentele gevegsdiens en gereed om ontplooi te word. Teen Desember 2018 het vliegtuie gewapen met Kinzhal-missiele 89 vlugte oor die Swart See en die Kaspiese See uitgevoer.
Teen Februarie 2019 het spanne van die MiG-31K Kinzhal-missieldraers meer as 380 oefensessies met die missiel uitgevoer, waarvan ten minste 70 lug-tot-lug-hervulling gebruik het. Die wapen het sy openbare debuut gemaak tydens die Aviadarts internasionale kompetisie in Augustus 2019.
Volgens TASS het die eerste lansering van Kinzhal in die Arktiese gebied middel November 2019 plaasgevind. Die lansering is glo deur 'n MiG-31K vanaf Olenya-lugbasis uitgevoer. Die missiel het 'n grondteiken by "Pemboy"-toetsterrein getref en 'n spoed van Mach 10 bereik. In Junie 2021 is 'n Kinzhal-missiel deur 'n MiG-31K vanaf die Khmeimim-lugbasis op 'n grondteiken in Sirië gelanseer. 'n Aparte lugvaartregiment is in 2021 gevorm wat gewapen is met MiG-31K-vliegtuie met die Kinzhal-hipersoniese missiel.
Gerugte vroeg in Februarie 2022 het voorgestel dat verskeie MiG-31-onderskeppers gewapen met Kinzhal-missiele vanaf Soltsy-lugbasis, Nowgorod-oblast, na Chernyakhovsk-vlootlugbasis in Rusland se westelike Kaliningrad-eksklawe gestuur is. Rusland se Lugvaartmag het Kinzhal-missiele op 19 Februarie 2022 gelanseer.
Tydens die 2022 Russiese inval in die Oekraïne, het die Russiese weermag gesê dat hulle Kinzhal-missiele gebruik het om 'n beweerde ondergrondse wapendepot van die Oekraïense gewapende magte in Deliatin op 18 Maart 2022 en 'n brandstofdepot in Konstantinovka die volgende dag te vernietig. Amerikaanse president Joe Biden het van die gebruik daarvan gesê "Soos julle almal weet, is dit 'n wapen met gevolge, maar met dieselfde plofkop daarop as enige ander gelanseerde missiel. Dit maak nie soveel verskil nie, behalwe dat dit amper onmoontlik is om dit te keer."
Dit is glo weer op 11 April gebruik. Volgens berigte het Russiese Tu-22-vliegtuie op 9 Mei drie Kinzhal-tipe missiele na teikens in die hawestad Odesa gelanseer.
Drie MiG-31K-vegvliegtuie met Kinzhal-hipersoniese missiele is herontplooi na die Chkalovsk-vliegveld in die Kaliningrad-streek 18 Augustus 2022.
Volgens onbevestigde berigte het 'n Russiese MiG-31 wat vermoedelik 'n Kinzhal-missiel dra, op 1 Oktober 2022 neergestort met die opstyg vanaf 'n lugbasis in Belbek, Krim. Terwyl die navigator daarin geslaag het om uit te spring, het die vlieënier gesterf.
Op 26 Januarie 2023, volgens die Oekraïense Lugmag, is 55 missiele op teikens in die Oekraïne afgevuur, saam met nog 24 Shahed-136 hommeltuie. Die Oekraïense lugmag beweer dat hulle al die hommeltuie en 47 van die missiele neergeskiet het. Ingesluit by die aanval was 'n Kh-47 Kinzhal-hipersoniese missiel. Kijif se burgemeester het gesê een persoon is dood en twee is gewond toe 'n woonstelblok in die Holosiiv-distrik getref is.
Op 9 Maart 2023, te midde van 'n spervuur van 81 missiele in totaal, is 6 Kinzhal-missiele op Oekraïnse stede afgevuur, hul grootste gebruik tot nog toe. Oekraïne het geen manier om hierdie missiele te stop nie. Dit is nie bekend of die Patriot-missielstelsel sulke missiele kan keer nie.
Oekraïense lugafweermagte het op 4 Mei 2023 waarskynlik 'n Russiese Kh-47 Kinzhal, afgeskiet, met behulp van die nuut gelewerde Patriot PAC-3-eenheid. Die oorblyfsels van 'n neergestorte missiel dui op ‘n Kinzhal-tipe missiel.
Ralph Bernstein
Prof. Ralph Bernstein (7 Februarie 1914 – Johannesburg, 19 Oktober 2013) was ’n senior lektor in fisiologie aan die Universiteit van die Witwatersrand, waarvan sy broer Bertrand van 1975 tot '82 kanselier was.
Kh-47
Koste
Die koste verbonde aan die bou van hipersoniese missiele soos die Kinzhal word bereken as tussen $50 miljoen tot $100 miljoen ‘n missiel.
Ralph Bernstein
Loopbaan
Bernstein het in 1945 aan Wits begin doseer. Sy studieveld was nier- en chemiese fisiologie. Terwyl hy dosent aan Wits was, het hy ’n Diploma in Kliniese Patologie van die Royal Postgraduate Medical School in Londen verwerf, ’n ruk lank aan die King's College Medical School in dieselfde stad studeer en ’n jaar aan die Universiteit van New York se Mediese Skool deurgebring.
In 1957 is hy aangestel as hoof van die Navorsingseenheid vir Menslike Genetika en Metabolisme van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Mediese Navorsing, waarvan sy ouer broer, Bertrand, van 1953 tot '60 voorsitter was. Hy was ’n genoot van die Royal College of Pathology (Londen) en in 1975 het Wits hom as ereprofessor in chemiese patologie aangestel. Hy het die jaar daarna afgetree.
Prof. Bernstein het in sy vrye tyd graag tuingemaak en was ’n ywerige leser. Hy was ’n tyd lank voorsitter van die Suid-Afrikaanse Irisvereniging.
Bernsteins aan Wits
Die familie Bernstein se verbintenis met Wits het reeds in die 1920's begin toe Ralph se ouer broer, Bertrand, in 1928 die eerste graad aan die universiteit verwerf. Hul suster, dr. Elaine Epstein, het in 1940 aan die Mediese Skool afstudeer. Ralph was getroud met dr. Mary Salkinder (MB.B.Ch., 1954) en hul kinders, Irene en Geoffrey is albei Wits-graduandi, asook Ralph se kleindogter dr. Penny Bernstein. Ten tyde van sy dood het prof. Ralph Bernstein drie kleinkinders, Penny, Ze'ev en Talia gehad, en twee agterkleinkinders, Gabriella en Jack, gehad.
Jaiden Kaine
Jaiden Kaine is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Hidden Figures (2016) en in die televisiereekse The Vampire Diaries (2009), Luke Cage (2016), en Valor (2017).
Ronald Wayne
Ronald Gerald (Ron) Wayne (Cleveland, Ohio, 17 Mei 1934), 'n opvoeder en van beroep vir industriële elektronika ingenieur, is die minder bekende derde stigter van Apple Computer, Inc. (saam met Steve Jobs en Steve Wozniak) en word die vergete stigter genoem. Hy het Isaac Newton onder 'n appelboom geteken wat as die eerste logo van Apple gebruik is, en het ook die handleiding vir die Apple I geskryf. Hy het voorts die eerste vennootskapsooreenkoms van Apple opgestel.
Wayne het by Atari, waar Jobs tydelik werk gehad het, gewerk voordat die trio in 1976 met Apple begin het. Hy was deur Jobs by Apple betrokke gekry om te verhoed dat die stemme sou staak as albei Steve's 'n besluit moes neem. Hy het 'n belang van 10% tydens die stigting van die maatskappy sou ontvang. Omdat Wayne nie veel vertroue in die nuwe maatskappy gehad het nie, het hy aangehou werk by Atari. Sy aarseling is waarskynlik veroorsaak deur die feit dat hy vier jaar tevore sy eie ingenieursfirma Siand in Las Vegas moes likwideer. Toe Jobs later gereël het dat Apple onderdele op krediet koop en aan die ander kant 50 rekenaars op rekening af lewer, het Wayne bekommerd geraak dat kliënte nie betyds sou betaal nie en dat Apple se krediteure betaling sou eis. Hy is 'n paar weke na die stigting daarvan vir VS$ 800 uitgekoop. (Bedrae van $ 300 en $ 900 word ook as 'n uitkoopbedrag aangehaal.) Aan die einde van 1977 het Wayne 'n amptelike uitkoopbonus van $ 1 500 ontvang.
Kort daarna belê Mike Markkula meer as VS$ 250 000 in waagkapitaal. In die eerste boekjaar het Apple 'n inkomste van $ 174 000 gehad, en in 1982 het Apple vir die eerste keer omset van meer as een miljard dollar gehad. Wayne se aandeel sou meer as $ 6 miljard werd gewees het. Hy het egter beweer dat hy nie spyt was dat hy sy aandeel verkoop het nie, omdat hy die beste besluit geneem het wat hy destyds kon geneem het.
Volgens CNET het Wayne in 1997 as 'n ingenieur in Salinas, Kalifornië gewerk by 'n maatskappy wat vir die Verenigde State se departement van verdediging gewerk het. Later het hy na Nieu-Seeland geëmigreer.
The Dark Knight Rises
The Dark Knight Rises is 'n Amerikaanse rolprent uit 2012 wat geregisseer is deur Christopher Nolan.
Haworthia fukuyae
Haworthia fukuyae is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
F.I.J. van Rensburg
Francois Izak Janse van Rensburg (1922 - 2015) was 'n akademikus en literêre kritikus. Van Rensburg was aanvanklik dosent aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, waarna hy hoogleraar en hoof van die departement Afrikaans en Nederlands aan die Randse Afrikaanse Universiteit geword het. Hy het 'n reeks literêre artikels en opstelle gepubliseer.
Agtien van sy populêr letterkundige opstelle wat van 1961 tot 1962 in Die Taalgenoot verskyn het, is gebundel in Die smal baan (1963). Sy doktorale proefskrif, Skering en inslag: 'n stilistiese analise van "Ballade van die bose", is in 1969 gepubliseer. In 1963 het hy ook ’n monografie oor die skrywer Uys Krige geskryf.
Guadalupe Amor
Guadalupe Teresa Amor Schmidtlein, alias Pita Amor (Mexikostad, 30 Mei1918- ibidem,8 Mei 2000) was 'n Meksikaanse skrywer.
Sy was 'n lid van die “ou Mexikaanse aristokrasie” en was 'n aktrise en model vir fotograwe of skilders soos Diego Rivera en Raúl Anguiano.
Ŷ
Ŷ (y met 'n kappie) of ŷ is 'n letter van die Latynse alfabet wat in Wallies en Tupí gebruik word.
In Wallies
In Wallies verteenwoordig Ŷ die klanke [i], [ɨː] of [ɘː], afhangende van die dialek.
Amphidiscella caledonica
Amphidiscella caledonica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Amphidiscella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Tabachnick & Lévi.
Provinsiale State
Die Provinsiale State, gereeld die State genoem, vorm die volksverteenwoordiging van die Nederlandse provinsies.
Elke vier jaar kies die provinsie-inwoners die Provinsiale State. Die grootte is afhanklik van die inwonertal.
Die Provinsiale State kontroleer die Gedeputeerde State, wat die provinsie se bestuur vorm.
Laaste verkiesings van die Provinsiale State was op 20 Maart 2019, wat in die besonder is gewen deur Forum vir Demokrasie en GroenLinks. Die volgende verkiesings is op 15 Maart 2023.
The Avengers
The Avengers is 'n Amerikaanse rolprent uit 2012 wat geregisseer is deur Joss Whedon.
Maurizio Pollini
Maurizio Pollini (gebore op 5 Januarie 1942) is 'n Italiaanse klassieke pianis. Hy is veral bekend vir sy opvoerings van Beethoven, Scubert, Chopin, Brahms, en Schoenberg se werke. Hy is ook 'n voorstander van moderne komponiste soos Pierre Boulez, Luigi Nono, Karlheinz Stockhausen, Giacomo Manzoni, Salvatore Sciarrino en Bruno Maderna.
Belangrike werke is al gekomponeer vir Pollini, van wat die mees bekendste Nono se ..... sofferte onde serene ..., Manzoni se Masse: omaggio a Edgard Varèse end Sciarrino se Vyfde Sonata is. Pollini het al beide opera en orkestrale musiek gedirigeer, en soms vanaf die klavier af gedirigeer in sekere concertos.
Lewe en loopbaan
Pollini is in Milan gebore. Sy vader was die Italiaanse rasionalistiese argitek Gino Pollini, van wie dit gesê is dat hy die eerste persoon was om modernistiese argitektuur na Italië in die 1930's te bring. Pollini het aanvanklik klavier saam met Carlo Lonati gestudeer, tot die ouderdom van 13 jaar, en daarna met Carlo Vidusso tot hy 18 jaar oud was. Hy het 'n diploma van die Milan-konservatorium verkry en beide die Internasionale Ettore Pozzoli Klavierkompetisie in Seregno (Italië) in 1959 en die Internasionale Chopin Klavierkompetisie in Warskou in 1960 gewen.
Arthur Rubinstein, wat aan die hoof van die beoordelaarspaneel gesit het, het Pollini as die wenner van die kompetisie verklaar en na bewering gesê: "daardie seun kan die klavier beter as enige van ons speel".
Kort daarna het hy Chopin se Concerto No. 1 in E mineur vir EMI opgeneem saam met die Filharmoniese Orkes onder die Poolse dirigent Paul Kletzki, en ook opvoerings van Chopin se etudes opgeneem. Toe die Philharmonia Orkes Pollini 'n reeks konserte aangebied het, het hy ondervind wat die EMI produseerder Peter Andry genoem het "'n klaarblyklike krisis in selfvertroue".
Hy het kort daarna saam met Arturo Benedetti Michelangeli gestudeer, van wie dit gesê word dat Pollini vanaf hom "'n presiese tegniek en emosionele terughoudendheid aangeleer het", alhoewel sommige al kommer uitgespreek het dat Michelangeli se invloed daartoe gelei het dat Pollini se speelwerk "pretensieus en koud" geword het. Gedurende die vroeë 1960's het Pollini sy konsertopvoerings begin beperk. Hy het verkies om eerder hierdie jare te spandeer deur op sy eie te studeer, en sy repertoire uit te brei.
Sedert die 1960's het Pollini opvoerings gegee and opgetree saam met bekende en groot orkeste in Europa, die VSA en die Verre Ooste. Hy het sy Amerikaanse debuut in 1968 gemaak, en sy eerste toer van Japan in 1974 onderneem.