cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quadriga Fintech Solutions
Hofbevel teen regsaansoeke
Die prokureur wat die maatskappy verteenwoordig het tyd versoek om die bedrag wat aan die kliënte verskuldig is, te vind. Die maatskappy het in die hof ingedien dat hy oorweeg het om sy platforms te verkoop om die skuld te dek. Op 5 Februarie het die Halifax-regter, Michael Wood, 'n "30 dae-bevel ingestel wat verhindering van die indiening van eise teen Quadriga" beveel. Dit is 'n tydelike regsbeskerming van sy krediteure ingevolge die Maatskappykrediteure-akkoordwet, 'n vorm van bankrotskap. Intussen is die derde party monitor Ernst & Young aangestel om die finansies van die maatskappy te bestuur.
Derde Dinastie van Ur
Die Derde Dinastie van Ur, ook genoem die Neo-Sumeriese Ryk, verwys na die Sumeriese dinastie van die 22ste en 21ste eeu v.C. (middelchronologie) wat in die stad Ur gebaseer was. Dit was ’n kortstondige politieke staat wat sommige historici beskou as ’n ontluikende ryk.
Die Derde Dinastie van Ur word soms as Ur III afgekort. Dit is genommer met verwysing na vorige dinastieë, soos die Eerste Dinastie van Ur (26ste-25ste eeu v.C.), maar dit lyk of die sogenaamde Tweede Dinastie van Ur nooit bestaan het nie.
Die dinastie was die laaste Sumeriese dinastie wat in Mesopotamië aan die bewind gekom het. Dit het ontstaan ná ’n paar eeue van beheer onder Akkadiese en Goetese konings. Die het die stede Isin, Larsa en Eshnunna ingesluit en so ver noord as Bo-Mesopotamië gestrek. Dit verteenwoordig ’n Sumeriese renaissance ná die val van die Eerste Dinastie van Ur.
Geskiedenis
Die Derde Dinastie van Ur het die een of ander tyd ná die val van die Akkadiese Ryk ontstaan. Die tydperk tussen die laaste magtige koning van die Akkad-dinastie, Shar-Kali-Sharri, en die eerste koning van Ur III, Ur-Nammu, word nie veel in rekords genoem nie, maar die meeste Assirioloë meen daar was ’n kort "donker tydperk", gevolg deur ’n magstryd tussen die magtigste stadstate in die streek.
thumb|links|240px|Utu-hengal, lugal van die Sumeriese stad Uruk, bid vir ’n oorwinning oor die Goetese koning Tirigan (19de-eeuse illustrasie). Op die Sumeriese Koningslys word Shar-Kali-Sharri deur nog twee Akkadiese konings en ses in Uruk gevolg; geen jaarname van dié konings het egter bewaar gebly nie, asook geen artefakte wat hulle bewind bevestig nie buiten een artefakt vir Dudu van Akkad (Shar-Kali-Sharri se onmiddellike opvolger op die koningslys).
Dit lyk of Akkad se heerskappy beëindig is deur Goetese invallers uit die Zagrosberge wie se konings vir ’n tussentydse tydperk regeer het (124 jaar volgens sommige afskrifte van die koningslys, of net 25 jaar volgens ander.) Hulle was ’n ongeletterde en nomadiese volk en het nie die landbou en rekordhouding onderhou nie – teen die tyd dat hulle verdryf is, het die streek gebuk gegaan onder ’n kwaai hongersnood en hemelhoë graanpryse. Hulle laaste koning, Tirigan, is verdryf deur Utu-hengal van Uruk, en dit was die begin van die "Sumeriese Renaissance".
Ná Utu-Hengal se bewind het Ur-Nammu (aanvanklik ’n generaal) die Derde Dinastie van Ur gestig, maar die presiese jaar van sy opgang is onseker. Volgens die Sumeriese Koningslys het Utu-hengal sewe jaar lank regeer (of 426 of 26 in ander afskrifte), hoewel net een jaarnaam vir hom uit rekords bekend is: die een van sy troonbestyging, wat dui op ’n korter bewind.
Ur-Nammu het opgang gemaak as ’n stryder-koning toe hy die heerser van Lagasj in ’n veldslag doodgemaak het. Ná dié geveg het hy blykbaar die titel "koning van Sumer en Agade" gekry. Ur se oorheersing oor die Neo-Sumeriese Ryk is gekonsolideer deur die beroemde Kode van Ur-Nammu, moontlik die eerste regskode in Mesopotamië sedert dié van Urukagina van Lagasj eeue tevore.
Baie belangrike veranderings het onder koning Shulgi plaasgevind. Hy het stappe gedoen om die prosedures in die ryk te standaardiseer en sentraliseer, soos die administratiewe prosesse, argiefdokumentasie, belastingstelsel en nasionale kalender. Hy het die stad Susa en die omringende gebied verower en die Elamitiese koning Kutik-Inshushinak onttroon.
Abraham
Abraham, die patriarg van die drie Abrahamitiese gelowe, is volgens baie geleerdes rondom dié tyd in Ur gebore, hoewel ramings van sy geboortejaar wissel van 2300 v.C. tot 1960 v.C. (die datum van die verwoesting van Ur). Die verband tussen hierdie Ur en die Ur van die Galdeërs van die Bybel is ook nie heeltemal seker nie.
Helder reus
'n Helder reus is 'n ster met 'n ligsterkteklas van II. Hulle lê tussen reusesterre en superreuse op die Hertzsprung-Russell-diagram. Hulle kan van enige spektraaltipe wees.
Van die bekendste helder reuse is:
Franz Kleinschmidt
duimnael|regs|260px|In die jaar voor [[Namibië se onafhanklikwording het Suidwes-Afrika vier seëls ter nagedagtenis aan Rynse sendelinge uitgereik, onder wie Hahn.]]
Franz Heinrich Kleinschmidt (Blasheim, Wesfale, Duitsland, 25 Oktober 1812 – Otjimbingwe, Suidwes-Afrika, 2 September 1864) was ’n Rynse sendeling in Suidwes-Afrika en die eerste evangeliedienaar wat in Julie 1839 deur die Rynse Sendinggenootskap, ná 'n sorgvuldige opleiding in die sendinginstituut in Barmen, Duitsland, na Namaland gestuur is.
Opleiding en verblyf in die Kaapkolonie
duimnael|regs|200px|[[Hans Christian Knudsen het dié skets van Kleinschmidt waarskynlik gemaak terwyl hulle in 1842 saam op Komaggas vertoef het.]]
Voor hy in 1838 vir opleiding as sendeling opgeneem word, leer hy reeds die skrynwerkersambag en doen hy ook tydens sy militêre diens as hospitaalordonnans geneeskundige kennis op. Aanvanklik deur die sendingbestuur bestem om eerw. J.H. Schmelen by te staan, stap hy op 29 Oktober 1839 in Kaapstad aan wal, reis saam met eerw. J.G. Leipoldt oor Stellenbosch en Wupperthal en kom op 7 Mei 1840 by Schmelen op Komaggas in Namakwaland aan. Daar word hy georden op 22 Mei 1842 deur Schmelen, met die bystand van die sendelinge C. Hugo Hahn en H.C. Knudsen (’n Noorweër), nadat hy twee jaar op Komaggas en Steinkopf die evangelie verkondig het.
Die volgende dag word Kleinschmidt deur Hahn in die huwelik bevestig met Johanna (Hanna) Schmelen, een van Schmelen se drie dogters uit sy eerste huwelik, wat die Namataal volkome magtig was en dikwels as tolk vir Kleinschmidt sou optree. By haar leer Kleinschmidt die taal so goed dat hy vanaf 1856 daarin kan preek, enkele liedere uit Duits daarin vertaal en (saam met eerw. F.H. Vollmer) ’n Nama-Hollands-woordeboek opstel wat egter nooit in druk verskyn nie.
Eerste Rynse sendelinge in SWA
Op 30 Augustus 1842 word Kleinschmidt saam met Hahn en die kategis Jan Bam oor die Oranjerivier na Bethanien gestuur om onder die Nama te werk. Daarmee begin die Rynse sendingwerk in Groot-Namakwaland (soos die gebied oorkant die Oranje toe bekendgestaan het).
Eerste sendingstasie in Hereroland
300px|duimnael|links|Die sendingstasie [[Gross Barmen|Groß Barmen, sowat 28 km suidwes van Okahandja.]]
Saam met Hahn stig Kleinschmidt die eerste sendingstasie onder die Herero by Otjikango, wat hulle Groß Barmen noem, 'n plek met ’n warmbron en goeie weiding, nie ver van Okahandja nie. Intussen word al in 1843 in Windhoek deur Willem Swartbooi by Kleinschmidt en Hahn namens die Swartbooi-stam aansoek gedoen om by hulle 'n sendingstasie te stig. Dit word aan hulle beloof mits hulle hul by die warmwaterbronne op Annis vestig, wat die nuwe naam “Rehoboth” sou kry.
Op Rehoboth
duimnael|regs|260px|Talle nedersettings in die sentrale en suidelike deel van [[Namibië het ontstaan danksy die werk van die Rynse Sendinggenootskap.]]
Op Pinkstersondag, 3 Mei 1845, vestig Kleinschmidt die nuwe sendingstasie op Rehoboth waaraan hy in die komende jare sy kragte wy. Hy bou 'n kerk wat hy in 1847 inwy, lê 'n woonhuis aan, beplan 'n dorp en bedien ook die naburige volk van Jakobus Booi as deel van sy gemeente. Met die hulp van eerw. J.H. Scheppmann, wat van Oktober 1845 as medewerker by hom is, lei hy Nama-predikers op. Onder Kleinschmidt se invloed word heidense gewoontes en gebruike bestry en selfs die wette van die gemeenskap op Christelike voet geplaas.
Toe Jonker Afrikaner in 1846 die Herero weer begin beroof, weerhou Kleinschmidt die stamhoof, Willem Swartbooi, van deelname daaraan en probeer hy ook, hoewel vergeefs, om Afrikaner van sy rooftogte te laat afsien. Kleinschmidt besoek Komaggas weer in 1847; einde 1852 reis hy na Kaapstad om sy kinders daar saam met Hahn na Duitsland te laat skeepgaan, terwyl hy self begin 1853 oor Walvisbaai na Rehoboth terugkeer, waar hy sy sendingwerk bedreig sien deur die deelname van die Rehobothers in rooftogte teen die Herero.
Hoewel die gemeente groei, bly Kleinschmidt se werk deurgaans 'n opdraande stryd teen ontberinge en terugslae. Die rooftogte tussen Nama en Herero bring die Europeërs telkens in gevaar; siekte oorval die sendelinge en Scheppmann beswyk aan bloedstorting. Aanhoudende droogte bring gebrek en honger en gee aanleiding tot die rooftogte na Hereroland, wat eindelik die verbrokkeling van die gemeente tot gevolg het omdat Kleinschmidt deelnemers uitsluit uit sy gemeente nadat hy die rowers tevergeefs vermaan het. Die afvalliges rig selfs in 1854 langs sy kerk 'n bierbrouery in en ontheilig die Sabbat daar.
Na Rooibank (Scheppmansdorf)
Die ordeloosheid styg ten top toe die kaptein self veelwywery weer in 1855 wettig. Weens die verwarde toestand en die tydelike aanwesigheid op Rehoboth van die Rooinasie, met wie die Swartboois teen Jonker Afrikaner as bondgenote optree, verlaat Kleinschmidt in April 1855 Rehoboth tydelik en gaan hy na Rooibank (Scheppmannsdorf) naby Walvisbaai om hom by hierdie tak van sy gemeente, die volk van Jan Boois, te voeg, waar daar nog orde heers.
Op die drukpers wat op Rooibank beskikbaar is, druk hy (van 28 Mei tot 30 Junie) 300 eksemplare van die klein Lutherse kategismus wat hy in die Namataal vertaal het, die heel eerste drukwerk wat die Rynse Sending in Suidwes-Afrika onderneem: Dr. Martin Lutheri di xkarri Katechismus (Scheppmannsdorf, 1855), 'n klein pamflet van 17 bladsye, waarvan ’n eksemplaar bewaar word in die Grey-versameling, SA Biblioteek, Kaapstad.
Wyk uit na Otjimbingwe
regs|duimnael|230px|Sy graf op [[Otjimbingwe.]] Kleinschmidt sit sy werk in uiters moeilike omstandighede voort, tot hy in Julie 1861 na Otjimbingwe moet uitwyk. Tydens sy verblyf daar gaan hy op versoek van die sterwende Jonker Afrikaner na Okahandja, waar hy nog aanwesig is by Afrikaner se dood op 18 Augustus 1861. Kleinschmidt behou daarna sy aanraking met die Afrikaner-stam by Okahandja en ook met die Swartboois van Rehoboth, terwyl hy in Otjimbingwe vertoef en sy geestelike werk onverdrote voortsit.
In Junie 1863 beleef Kleinschmidt die groot aanval van die Afrikaner-stam op Otjimbingwe en help hy na die slag die dooies begrawe.
Einde 1863 besluit Kleinschmidt om ondanks die verwarring Rehoboth weer te besoek. Dit laat hom besluit om daarheen terug te keer, maar hy kan weens die verwarde omstandighede nie voor 18 April 1864 sy voorneme uitvoer nie. Hy kom aan op 'n tydstip toe die Nama steeds Rehoboth bedreig met die doel om die Swartboois en die veehandelaar C.J. Andersson, wat die Herero teen die Nama steun, aan te tas.
Ná die sogenaamde Andersson-slag van 22 Junie 1864 by Rehoboth, waarin Andersson gewond word, bied Kleinschmidt hom mediese hulp aan. Ten spyte van die oorwinning wat oor die Nama behaal word, vind Kleinschmidt hom egter genoodsaak om Rehoboth op 25 Julie 1864 met die hele Swartbooistam te verlaat, slegs 'n week nadat hy sy 25-jarige diensjubileum as sendeling gevier het.
Kleinschmidt vergesel die trek, wat in werklikheid 'n vlug was, na die Swakoprivier. Op pad daarheen word hulle op 18 Augustus 1864 aan die Kuisebrivier deur die vyandige Nama van Jan Jonker, die nuwe leier, oorval en word hul besittings verbrand, onder meer ook talle van Kleinschmidt se boeke en manuskripte. Kleinschmidt ontkom aan die vyand; hy bereik met sy gesin ná drie dae en vier nagte van ontbering oor die Khomashoogland Otjimbingwe op 31 Augustus 1864, maar hy sterf enkele dae later daar aan uitputting.
Gesinslewe
Uit sy huwelik is vier seuns en vier dogters gebore. Al die dogters tree mettertyd met sendelinge in Suidwes-Afrika in die huwelik, onder wie die Finse sendelinge B.B. Björklund en Martti Rautanen.
Waardering
Kleinschmidt was 'n voorbeeldige baanbrekersendeling wat tot die einde getrou gebly het aan sy roeping. Op die plek wat hy en sy gemeente in 1864 ontruim het, is in 1872 die nedersetting van Basters afkomstig uit die Kaapkolonie gestig, wat tot vandag in dié streke in die Rehoboth-gebied gevestig is.
FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 (Engels: FIFA Confederations Cup) is van 14 tot 28 Junie 2009 in Suid-Afrika aangebied en het vir die gasheer as ’n voorbereiding op die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 gedien. Dit was die sesde sokker-konfederasiebeker wat onder FIFA se vaandel aangebied is. Die eerste twee toernooie in 1992 en 1995 is onder die naam Koning Fahd-beker aangebied en terugwerkend deur FIFA as Sokker-Konfederasiebekertoernooie erken.
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Wedstrydbal
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 se amptelike wedstrydbal was die Adidas Kopanya. Die naam beteken “kom bymekaar” in Suid-Sotho, een van die elf amptelike tale van Suid-Afrika. Die bal se paneelstruktuur is dieselfde as by die vorige balle Teamgeist en Europass. Die bal is wit en versier met dik swart lyne asook ’n gedetailleerde tradisionele Ndebele-ontwerp in rooi, geel, groen en blou.
Formaat
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 is oor 15 dae tussen agt verskillende nasies oor 16 wedstryde uitgespeel. Dit het op 14 Junie 2009 op die Ellispark-stadion in Johannesburg met ’n wedstryd tussen die gasheer Suid-Afrika en Irak afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 28 Junie met die eindstryd tussen Verenigde State en Brasilië, waartydens Brasilië die Sokker-Konfederasiebekertrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die FIFA Sokker-Konfederasiebekertoernooie in 1997, 1999, 2001, 2003 en 2005 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie dui op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n kakie blokkie op beide die bronseindstryd en die eindstryd wat op dieselfde dag beslis is.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 is deur agt nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die halfeindstryde gespeel met die wenner van Groep A wat teen die naaswenner van Groep B en die wenner van Groep B wat teen die naaswenner van Groep A gespeel het. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 22 November 2008 in die Sandton-konferensiesentrum in Johannesburg gehou.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 2017 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Konfederasiebeker insluitende die destydse FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 2009-toernooi is soos gevolg:
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
George Thomas Napier
Sir George Thomas Napier (Londen, 30 Junie 1784 - Genève, 16 September 1855) was 'n Britse goewerneur.
Napier was die seun van kolonel George Napier en die oudste broer van die beroemde soldaat-skrywer van History of the Peninsular War. Hy sluit hom in 1800 op die ouderdom van 16 jaar aan by die Britse leër en dien van 1808 as aide-de-camp van sir John Moore in Portugal tydens die Skiereiland-oorlog teen Napoleon. In 1812 verloor hy sy regterarm in die slag van Ciudad Rodrigo in Portugal. Hy word dieselfde jaar tot luitenant-kolonel bevorder, in 1837 tot majoor-generaal en in 1846 tot luitenant-generaal. In 1837 stel die Britse regering hom aan as goewerneur en opperbevelvoerder aan die Kaap. Hy besoek die volgende jaar die Oosgrens en dring by die Britse regering aan op skadevergoeding vir die koloniste. Hy stuur maj. Charteris om Port Natal te beset. In 1839 word hy egter verplig om Charteris terug te roep omdat die Britse regering geen uitbreiding van sy gebied in Suider-Afrika wou hê nie. In 1842 stuur hy kapt. Smith om Natal te beset en word dit Britse gebied.
Napier keer in 1843 terug na Engeland, maar vestig hom in Nizza. Hy word in 1854 tot generaal bevorder en sterf in 1854 in Genève. Sy outobiografie, Passages in the Early Military Life of General Sir G.T. Napier, is uitgegee deur sy oorlewende seun, genl. William Craig Emilius Napier. Die dorpie Napier in die Wes-Kaap is na hom vernoem.
Pieter Bleeker
Lewe en werk
Nadat hy terug gekeer het na Nederland in 1860, het hy sy Atlas Ichthyologique des Indes Orientales Néerlandaises gepubliseer. Dit is 'n omvattende dokument oor studies in Indonesië gedoen met 1,500 illustrasies. Dit was gepubliseer in 36 volumes tussen 1862 tot en met sy dood in 1878. Tussen 1977 en 1983 het die Smithsonian Instituut sy werk in 10 volumes herpubliseer.
Bleeker het meer as 500 papiere oor igtiologie gepubliseer waarin hy 511 nuwe genera en 1,925 spesies beskryf het.
Hy het ook werk gedoen in herpetologie; hy het onder andere 14 spesies van reptiele beskryf. die meeste van hulle beskryf in Reptilien van Agam.
In 1855 word hy 'n korrespondent van die Koninklike Nederlandse Akademie vir Kuns en Wetenskappe, departement Natuurkunde en in 1862 word hy 'n lid. In 1856 was hy verkies as die korrespondent vir die Muséum national d'histoire naturelle in Parys. In Januarie 1864 ontvang hy Franse ridderskap van die Légion d'honneur. Hy was president van die Koninklike Nederlandse Instituut van Suidoos Asië en Karibiese Studies.
Kerk-in-Suid
Kerk-in-Suid (voorheen NG gemeente Wierdapark-Suid) is 'n gemeente in die NG Kerk. Die gemeente is gestig op 5 Augustus 1982 en het in 2012 hul dertigste bestaansjaar gevier.
Die gemeente het ontstaan uit NG Raslouw gemeente, wat op sy beurt ontstaan het uit Eldoraignegemeente, wat weer ontstaan het uit Sesmylspruitgemeente. Die afstigting is gelei deur ds Van den Berg (Wierdapark gemeente) en NG gemeente Wierdapark-Suid het 'n bedrag geld en ook 'n stuk grond as bruidskat ontvang.
Die administrasiesentrum is opgerig en ds Cassie Carstens sluit by die gemeente aan, nadat ds Rautenbach bedank het. Kort daarna kom ds Michiel van der Merwe by, nadat ds Boshoff die gemeente verlaat het. Die kerkgebou is tydens die naweek van 25 en 26 Augustus 1990 ingewy. Later is die kategesenisse voltooi en in 1992 sluit ds Gideon Roets by die gemeente aan. In 1995 help prop Hardie Swanepoel as pastorale hulp. In 1999 word ds Nico van As as vierde leraar beroep. Ander hulpleraars was prop Pieter Fourie en Emeritus Dirk Holtzhausen. In Aug 2001 word die saal en uitgebreide kombuis ingewy – teen hierdie tyd het die kategesenisse al dakke en elektrisiteit gehad. In 2007 word die pastorie omskep in 'n Jeugsentrum en die Popcornsaal word in gebruik geneem. Verder word die parkeerterrein geteer. Intussen doen 'n paar teologiese studente hulle gemeentejare hier – Adolf Schwirzer, Greta Serfontein en Johan Janse van Rensburg.
Aan die begin van 2013 emeriteer ds Cassie en dr Michiel aanvaar 'n ander posisie. Die gemeente gebruik dr Johan Pienaar as brugpredikant en beroep Johan Janse van Rensburg as voltydse predikant. In 2013 kry die gemeente ook vir dr Ockie Raubenheimer as deeltydse predikant vir 'n 2-jaar termyn by en in 2015 verlaat ds Gideon Roets die gemeente. Die gemeente het ook in 2015 amptelik 'n naamsverandering ondergaan, en staan nou bekend as Kerk-in-Suid.
Op 1 Maart 2016 het Ds Rinus Wassermann 'n beroep aanvaar en deel geword van die span by Kerk-in-Suid.
Tans
Die gemeente is 35 jaar oud en het tans ±3600 lidmate (belydend en doop) en 2 voltydse en 1 deeltydse predikant. Dis 'n voorstedelike gemeente in Centurion en bedien die areas van Wierdapark, Wierdapark X2, Wierdapark X5, Eldoraigne X3, Eldorainge X18, Monavoni, Amberfield, Wierdaglen, Rooihuiskraal-Noord, Celtisdal, ens.
Die gemeente word bedien deur twee voltydse predikante. (Ds Johan Janse van Rensburg & Ds Rinus Wassermann) Die gemeente het ook ‘n groot behoefte aan pastorale- en siekebediening gehad en Ds Neels van Zyl is aangestel as pastorale-hulp by Kerk-in-Suid.
Kerk-in-Suid deel ook die visie vir die toekoms van die kerk en het tans een teologiese student wat in die gemeente blootstelling kry. Chris Jacobs is deel van die bedieningsspan.
Vandag is Kerk-in-Suid 'n gemeente wat ruimte skep vir ALMAL! Hierdie gemeente wil die visie wat God in ons harte losgemaak het leef om onder die Heilige Gees se leiding lewens- en gemeenskappe verander.
Daarom kyk die gemeente na binne, asook na buite om 'n verskil in lewens en in die gemeenskap te maak.
Kerk-in-Suid is 'n vernuwende gemeente wat in die tye waarin ons leef 'n verskil wil maak en daarom is die familie van God (oud en jonk) baie welkom hier.
Kontakbesonderhede
KERK-IN-SUID (NG Wierdapark-Suid)
Kerkkantoor: Maandae-Vrydae (8:00 - 13:00) Tel: (012) 653-2280 / 653-7212 kantoor@ngwps.co.za admin@ngwps.co.za Buite kantoorure:
Ds Johan Janse van Rensburg
1797
Die jaar 1797 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Alistair Brammer
Alistair Brammer (gebore 12 November 1988) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Les Misérables in Concert: The 25th Anniversary (2010), Les Misérables (2012), en Miss Saigon: 25th Anniversary (2016), en in die televisiereeks Casualty (1986).
Vasal
In die Middeleeue was 'n vasal of leenman 'n persoon aan wie die koning 'n stuk land uitgeleen het.
Oorspronklik (in die Karolingiese Ryk) was die leenman 'n amptenaar van die koning, maar die amp het vinnig oorerflik geword en so het die adel ontstaan. Die leenman het aan die koning 'n eed moes sweer dat hy die koning militêr sou steun en getrou aan hom sou wees. Die koning het as antwoord gesweer dat hy hom sal beskerm. Die leenman en sy afstammelinge het die geleende land behou totdat hulle huis (familie) uitgesterf het; daarna het die land weer na die koning teruggekeer.
Juno (mitologie)
Juno was in die Romeinse mitologie ’n godin en die beskermer van die staat. Sy was die dogter van Saturnus, die suster en vrou van die hoofgod, Jupiter, en die ma van Mars en Vulcanus. Sy het ook ’n ogie oor die vroue van antieke Rome gehou.
As die beskermgodin van Rome en die Romeinse Ryk is sy Regina ("Koningin") genoem en is sy saam met Jupiter en Minerva as ’n triade op die Kapitolynse Heuwel in Rome aanbid. Juno se eweknie in die Griekse mitologie was Hera, die vrou van Zeus.
Richard Bourke
Hy is in Dublin, Ierland, gebore en kry sy opvoeding in Westminster en studeer in die regte aan Christ College, Universiteit van Oxford. Hy sluit op 22 November 1798 by die Britse leër aan en doen diens in Nederland met die hertog van York voor hy na Suid-Amerika verplaas word in 1807 en deelneem aan die beleg en bestorming van Montevideo. Hy word in 1821 bevorder tot majoor-generaal. Ná die Skiereiland-oorlog in Portugal tree hy uit die leër en gaan woon op sy landgoed in Ierland, maar versoek uiteindelik om 'n amp in die Britse regering te kry om sy inkomste aan te vul. Hy word in die Kaapkolonie aangestel as luitenant-goewerneur vir die Oostelike Provinsie, maar neem ook waar as goewerneur vir die Oostelike sowel as die Westelike Provinsie.
In 1831 word hy aangestel om sir Ralph Darling as goewerneur van Nieu-Suid-Wallis op te volg. Hy beklee die amp tot 1837 en word in 1851 tot generaal bevorder. Hy sterf in 1855 naby Limerick, Ierland.
Dianna Agron
Dianna Agron (gebore 30 April 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Burlesque (2010), I Am Number Four (2011), en The Family (2013), en in die televisiereeks Glee (2009).
Ebro
Die Ebro (Baskies en Spaans: [ˈeβɾo]; Katalaans: Ebre, [ˈeβɾə]; Latyn: Iberus of Hiberus) is 'n groot suidoos-vloeiende rivier in Spanje. Die rivier, met 'n lengte van 930 km, is die tweede langste rivier op die Iberiese Skiereiland na die Taag en die tweede grootste volgens afloop en stroomgebied na die Douro.
Die Ebro ontspring naby Pico Tres Mares in die Sierra de Híjar in die outonome gewes Kantabrië van Spanje. Aansluitend vloei die rivier in 'n suidoostelike rigting en mond by Tarragona in die Baleariese See (Middellandse See) uit. Die Ebro vloei onder ander deur die Spaanse outonome geweste Kantabrië, Kastilië en León, La Rioja, Navarra, Aragón en Katalonië. Die Spaanse stad Miranda de Ebro is na die Ebro genoem.
Geskiedenis
Volgens die Ebro-verdrag uit die 3de eeu v.C. het die Ebro die grens tussen die invloedsfere van die Romeinse Republiek en Kartago gevorm. Die verdrag het 'n belangrike rol in die uitbreek van die Tweede Puniese Oorlog gespeel.
Die Slag aan die Ebro in 1938 ter verligting van Valencia was die laaste poging van die Republikeinse regering om die nederlaag in die Spaanse Burgeroorlog teen Francisco Franco te voorkom.
Reusester
’n Reusester is ’n ster met ’n aansienlik groter radius en helderheid (of magnitude) as ’n hoofreeksster van dieselfde oppervlaktemperatuur. Reusesterre het gewoonlik ’n radius van tussen 10 en 100 sonradiusse en 'n magnitude van tussen 10 en 1 000 keer dié van die Son. Nog helderder sterre word superreuse en hiperreuse genoem.
Reusesterre lê bo die hoofreekssterre op die Hertzsprung-Russell-diagram en stem ooreen met ligsterkteklasse II of III.
Pamir
Die Pamir (Kirgisies: Памир тоолору, Pamir Tooloru, پامىر توولورۇ; Persies: رشته کوه های پامیر‎, Rešte Kuhhā-ye Pāmir; Tadjiks: Ришта Кӯҳҳои Помир, Rishta Köhhoyi Pomir; Pasjtoe: د پامير غرونه‎, Da Pāmir Ğruna (of د پامیر د غرونو لړۍ); Oeigoers: پامىر ئېگىزلىكى, Памир Езгизлики, Pamir Ëzgizliki; Sanskrit: Sumeru; Oerdoe: پامیر کوهستان‬‎, Pamir Kuhestan; Vereenvoudigde Chinees: 葱岭; Tradisionele Chinees: 蔥嶺; pinyin: Cōnglǐng; Wade-Giles: Ts'ung-ling; Dungaans: Памир of Цунлин, Xiao'erjing: پَامِعَر of ڞوْلٍْ‬) is 'n bergreeks in Sentraal-Asië aan die kruispunt van die Himalaja met die Tiensjan, Karakoram, Kunlun en Hindoekoesj op die omstrede grense van Afghanistan, Indië, Kirgisië, Pakistan, Tadjikistan en die Volksrepubliek China. Die hoogste bergpiek, Kongur, is met 7 649 meter bo seevlak die hoogste berg wat volledig in die Chinese outonome gebied Xinjiang geleë is.
Die Pamir word deur die Amoedarja in die suide en die Sirdarja in die noorde begrens; in die ooste vloei die Tarimrivier. In die noordooste word die Pamir deur die Alay-vallei in Kirgisië van die Tiensjan geskei. In die suide grens dit langs die Wachan-korridor in Afghanistan aan die Hindoekoesj. In die ooste is die Yarkand-vallei in die Volksrepubliek China tussen die Pamir en die Kunlun geleë. Albei bronriviere van die Amoedarja, die Pamir en die Vakhsj, ontspring in die Pamir.
Cigudosa
Cigudosa is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 34 inwoners.
Pamir
Die Pamir beslaan 'n oppervlakte van sowat 120 000 km², waarvan omtrent 12 500 km² bevrore is. Die Pamir is amper volledig in die Tadjikistanse outonome gebied Gorno-Badakhshan geleë, die mees noordelike deel behoort aan Kirgisië, die ooste aan die Volksrepubliek China en die suide aan Afghanistan. Die Tadjikse Nasionale Park (Gebergtes van die Pamir) is in 2013 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Aloe chabaudii
Aloe chabaudii is 'n aalwyn wat inheems is aan Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Die plant het twee subspesie:
Frank Brownlee (akteur)
Frank Brownlee (11 Oktober 1874 – 10 Februarie 1948) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of Mary (1918), Girl from Nowhere (1919), King of the Pack (1926), en The Vanishing Legion (1931).
Aulospongus flabellum
Aulospongus flabellum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aulospongus en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Glansibis
Identifikasie
Die glansibis is 'n groot voël met 'n lengte van 55 – 65 cm en 'n 88 – 105 cm vlerkspan. Parende volwassenes het rooibruin tot pers liggame en glansende bottelgroen vlerke. Nie-parende voëls en onvolwassenes het ietwat dowwer liggame. Die spesie het 'n donker bek, asook 'n donker gesigsvel wat bo en onder begrens word deur 'n blou-groen kleur in nie-parende voëls en 'n kobaltblou kleur in parende voëls. Glansibisse het rooibruin bene. Ibisse vlieg met uitgestrekte nekke (anders as reiers) en swerms vlieg gereeld in reguit lyne.
Habitat
Die glansibisse bou hulle neste in bome en woon in kolonies, ook saam met reiers. Die voëls verkies bome naby damme, vlei-gebiede en moerasagtige areas.
Voeding
Die glansibis is 'n karnivoor en jag visse, paddas en ander waterskepsels en sal ook nou en dan insekte vreet.
Debbie
Debbie is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1965 uitgereik is. Die rolprent was aanvanklik omstrede omdat dit 'n ongetroude meisie wat swanger raak, uitbeeld. Dit is oorspronklik 'n ouderdomsperk van 16 jaar opgelê, wat daarna na 21 verander is. Die perk is later opgehef.
Glansibis
Verspreiding
Die glansibis is die mees-verspreide van die ibis-spesies. Die voëls paar in 'n verskeie warm streke van Europa, Asië, Afrika, Australië en aan die kusgebiede naas die Atlantiese oseaan asook in die omgewing van die Karibiese eilande en omliggende dele van die Amerikas. Die spesie migreer met die seisoene: die meeste Europese voëls spandeer die winter in Afrika. In Noord-Amerika spandeer voëls noord van Noord-Carolina die winter meer suid.
Geluid
Die glansibis is 'n redelike stil voël, maar sal maak nou en dan 'n kok-kok-kok geluid, asook 'n grrrr-geluid tydens paring.
Debbie
Genre
Die rolprent is 'n drama. Dit het tans geen ouderdomsperk nie.
Storielyn
Die rolprent is gegrond op die boek van Tryna du Toit, Groen Koring. Dit is 'n verhaal wat die waardeverskille tussen konserwatiewe en liberale mense belig en fokus op die stryd van 'n persoon wat in albei wêrelde vasgevang is.
Debbie is 'n plattelandse meisie wat swanger raak en dan eerstehandse kennis opdoen oor die vooroordele van mense en die probleme wat haar as ongehude moeder in die oë staar. Haar eie ouers wil niks met haar te doen hê nie en haar kêrel se ouers stel ‘n aborsie voor. Tussen hierdie verwerping aan die een kant en dwang aan die ander kant, moet sy haar keuse maak.
Subreusester
’n Subreusester is ’n ster wat effens helderder is as ’n normale hoofreeks-dwergster van dieselfde spektraaltipe, maar nie so helder soos ’n ware reusester nie. Daar word algemeen geglo hulle is sterre waarin geen kernfusie meer plaasvind nie. In sterre met rofweg een sonmassa veroorsaak dit dat die kern inkrimp, wat die ster se sentrale temperatuur genoeg verhoog om die waterstofverbranding na buite die kern te laat skuif. Dit laat die ster uitswel om ’n ware reusester te word.
1798
Die jaar 1798 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Aloe capitata
Aloe capitata is 'n aalwyn wat endemies is aan Madagaskar. Die plant het vier subspesies:
S. Epatha Merkerson
S. Epatha Merkerson (gebore 28 November 1952) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jacob's Ladder (1990), Radio (2003), en Lincoln (2012), en in die televisiereeks Law & Order (1990).
Sabellida
Sabellida (waaierwurms) is 'n orde wat hoort tot die klas Polychaete. Hierdie wurms se lywe is soos hulle landgenote, die erdwurms gesegmenteer. Elke segment is feitlik dieselfde met haartjies by elke las. Slegs die kop- en stertsegmente verskil.
Waaierwurms word gevind in al die oseane, vanaf die tussengetysone tot in die grootste dieptes. Hulle kom in verskeie kleure voor.
Verkeerslig
Die wêreld se eerste verkeerslig was met die hand bedien en met gas verligte wat in Desember 1868 in Londen geïnstalleer is. Dit het minder as 'n maand nadat dit geïmplementeer is, ontplof en die polisie operateur beseer. Earnest Sirrine van Chicago het die eerste outomatiese verkeersbeheerstelsel in 1910 gepatenteer. Dit het die woorde 'STOP' en 'PROCEED' gebruik, hoewel nie een van die woorde verlig was nie.
Verkeersligte volg 'n universele kleurkode wat die reg van toegang aan gebruikers verleen en wat afgewissel word met 'n reeks gloeilampe of LED's van drie standaardkleure:
Geskiedenis
Voor verkeersligte het verkeerspolisie die vloei van verkeer beheer. 'n Goed gedokumenteerde voorbeeld is die van die Londenbrug in 1722. Drie mans het die opdrag gekry om die verkeer in en uit Londen of Southwark in te lei. Een offisier sou help om die verkeer uit Southwark na Londen te stuur en sorg dat alle verkeer aan die westekant van die brug bly. 'n Tweede beampte sou die oostekant van die brug se verkeer lei om die vloei van mense wat Londen verlaat en in Southwark inry, te beheer.
Op 9 Desember 1868 was die eerste verkeersligte wat nie met elektrisiteit aangedrewe was nie, buite die Paleis van Westminster in Londen geïnstalleer om die verkeer in Bridgestraat, Great Georgestraat en Parlementsstraat te beheer. Dit is voorgestel deur die spoorwegingenieur JP Knight van Nottingham wat hierdie idee aangepas het uit sy ontwerp van spoorwegsignaalstelsels en gebou is deur die spoorwegingenieurs van Saxby & Farmer. Die hoofrede vir die verkeerslig was dat daar 'n oorloop van perdekarre oor die Westminster Brug was wat duisende voetgangers gedwing het om langs die Paleis van Westminister te stap. Die ontwerp het drie semafoorarms gekombineer met rooi en groen gaslampe vir nag gebruik op 'n pilaar wat deur 'n polisiekonstabel bedryf word. Die gaslantern is met die hand gedraai met 'n hefboom aan die basis sodat die toepaslike lig die verkeer in die gesig staar. Die sein was 6,7 m hoog, die lig word die semafoor genoem en het arms wat horisontaal sou strek, wat die drywers beveel het om te "stop", en dan sal die arms tot 'n hoek van 45 grade sak om aan bestuurders te dui om "versigtig voort te gaan". In die nag sou 'n rooi lig "stop" beveel, en 'n groen lig sou "versigtig" beteken.
Alhoewel dit gesê word dat dit suksesvol was vir die beheer van verkeer, was die lewensduur daarvan kort. Dit het op 2 Januarie 1869 ontplof as gevolg van 'n lekkasie in een van die gasleidings onder die sypaadjie en die polisieman wat dit bedryf het was beseer.
In die eerste twee dekades van die 20ste eeu is die semafore verkeersseine soos die in Londen in die hele Verenigde State van Amerika in gebruik geneem, met elke staat wat sy eie ontwerp van die toestel gehad het. Een voorbeeld was in Toledo, Ohio in 1908, die woorde "Stop" en "Gaan" was in wit op 'n groen agtergrond en die ligte het rooi en groen lense verlig deur keroseen lampe vir die nag reisigers en die arms was 2,4 m bo die grond. Dit is beheer deur 'n verkeersbeampte wat sou fluit voordat hy die opdragte op hierdie sein verander om reisigers van die verandering in kennis te stel - die ontwerp is ook in Philadelphia en Detroit gebruik. Die voorbeeld in Ohio was die eerste keer dat Amerika 'n sigbaarder verkeersbeheer probeer gebruik het wat die gebruik van semafore ontwikkel het. Die toestel wat in Ohio gebruik is, is ontwerp op grond van die gebruik van spoorwegseine.
In 1912 word 'n verkeersbeheertoestel bo-op 'n toring in Parys in die Rue Montmartre en Grande Boulevard geplaas. Die toringsein is deur 'n polisievrou beman en sy het 'n draaiende vierkantige metaalboks bo-op 'n glasvenster bedryf waar die woord 'Stop' in rooi geverf is en die woord 'Gaan' in wit geverf.
'n Elektriese verkeerslig is in 1912 ontwikkel deur Lester Wire, 'n polisieman in Salt Lake City, Utah, wat ook rooi-groen ligte gebruik. Op 5 Augustus 1914 het die American Traffic Signal Company 'n verkeersseinstelsel op die hoek van East 105th Straat en Euclid Laan in Cleveland, Ohio, geïnstalleer. Dit het twee kleure, rooi en groen, en 'n sirene gehad, gebaseer op die ontwerp van James Hoge, om 'n waarskuwing vir kleurveranderings te gee. Die ontwerp deur James Hoge het die polisie en brandweerstasies in staat gestel om die seine in noodgevalle te beheer. Die eerste verkeerslig by 'n vierrigting, is in 1920 deur die polisiebeampte William Potts in Detroit, Michigan, geskep. Ashville, Ohio, beweer dat dit die tuiste is van die oudste werkende verkeerslig in die Verenigde State van Amerika, wat van 1932 tot 1982 op 'n kruising van openbare paaie gebruik is toe dit na 'n plaaslike museum verskuif is.
Die toring was die eerste innovasie wat die driekleurige verkeerslig gebruik het en verskyn eerste in Detroit, waar die eerste driekleurige verkeerslig in 1920 op die kruising van Michigan en Woodward Laan gebou is. Die man agter hierdie driekleurige verkeerslig was die polisiebeampte William Potts. Hy was bekommerd oor hoe polisiebeamptes by vier verskillende verkeersligte nie hul ligte terselfdertyd kan verander nie. Die antwoord was 'n derde lig wat geelkleurig was, wat dieselfde kleur het as op die spoorweg. Potts het ook 'n tydreëlaar met die lig gekoppel om die vierrigting-ligte in die stad te help koördineer. Die verkeerstoring het spoedig twaalf spreiligte gebruik om die verkeer te beheer en die rede vir 'n toring in die eerste plek was dat die kruising destyds een van die besigste ter wêreld was, met daagliks meer as 20 000 voertuie.
Los Angeles het in Oktober 1920 sy eerste outomatiese verkeersligte op vyf plekke op Broadway geïnstalleer. Hierdie vroeë ligte, vervaardig deur die Acme Traffic Signal Co., het 'Stop' en 'Go' semafoorarms met klein rooi en groen ligte gekombineer. Klokke het die rol van die amberligte van vandag gespeel en gelui as die vlae verander - 'n proses wat vyf sekondes geduur het. Teen 1923 het die stad 31 Acme-beheerstoestelle geïnstalleer. Die verkeersligte van Acme-semafore is dikwels in Warner Bros., Looney Tunes en Merrie Melodies- tekenprente vir die komiese effek as gevolg van hul harde klok gebruik.
Die eerste onderling verbonde verkeersligstelsel is in 1917 in Salt Lake City geïnstalleer, met ses gekoppelde kruisings wat gelyktydig deur 'n handskakelaar beheer word. Outomatiese beheer van onderling verbonde verkeersligte is in Maart 1922 in Houston, Texas, ingestel.
In 1922 begin verkeertorings deur outomatiese tydreëlaars beheer word. Crouse Hinds was die eerste maatskappy wat tydreëlaars by verkeersligte bygevoeg het. Hulle het spoorwegseine gebou en was die eerste onderneming wat tydreëlaars in verkeersligte in Houston installeer het. Die grootste voordeel vir die gebruik van die tydreëlaar was dat dit stede geld bespaar het deur verkeersbeamptes te vervang. In New York kon almal behalwe 500 van sy 6 000 beamptes wat aan die verkeerspan werk, toewys; dit het die stad $ 12 500 000 gespaar.
Na afloop van 'n ongeluk tussen 'n motor en 'n perdekar, het Afro-Amerikaanse uitvinder, Garrett Morgan, 'n Amerikaanse patent vir 'n verkeerslig ingedien. Patent no. 1 475 024 is op 20 November 1923 toegestaan vir Morgan se drieposisie-verkeerslig.
Die eerste verkeersligte in Brittanje is in 1926 in Piccadilly Circus ontplooi. Wolverhampton was die eerste Britse stad wat outomatiese verkeersligte in 1927 op Princes Square by die aansluiting van Lichfieldstraat en Princess-straat bekend gestel het.
Melbourne was die eerste stad in Australië wat in 1928 verkeersligte op die kruising van Collins- en Swanstonstraat geïnstalleer het.
Beide die toring en semafore is teen 1930 uitgefaseer. Torings was te groot en het die verkeer belemmer; semafore was te klein en bestuurders kon hulle nie snags sien nie.
Die eerste verkeerslig in Suid-Indië is in 1953 by Egmore kruising, Chennai, geïnstalleer. Die stad Bangalore het in 1963 sy eerste verkeerslig by Corporation sirkel geïnstalleer.
Danksy rekenaars het die verandering van ligte die vloei nog vinniger gemaak. 'n Drukplaat is by kruisings geplaas, sodat wanneer 'n motor op die bord was, rekenaars sou weet dat 'n motor by die rooi lig wag. Sommige van hierdie patente kon ook die getal motors wat wag tel en die tydsduur daarvolgens aanpas. Een van die beste historiese voorbeelde van gerekenariseerde beheer van ligte was in 1952 in Denver. Een rekenaar het 120 ligte beheer met ses drukgevoelige sensors wat inkomende en uitgaande verkeer meet. Die stelsel was in plek in die sentrale sakekern, waar die meeste verkeer tussen die middestad en die noordelike en noordoostelike dele van die stad was. Die beheerkamer wat die rekenaar in beheer van die stelsel gehuisves het, was in die kelder van die City and County gebou. Namate rekenaars begin ontwikkel het, het die verkeersligbeheer ook verbeter en makliker geword. In 1967 was die stad Toronto die eerste om meer gevorderde rekenaars te gebruik wat beter was om voertuie op te spoor. Danksy die nuwe en beter rekenaars het die verkeersvloei nog vinniger beweeg as met die gebruik van die toring. Die rekenaars het telefoonlyne beheer oor 159 seine in die stede. Danksy opsporing kan rekenaars die lengte van die groen lig verander op grond van die volume motors wat in die ry wag.
Tipes en plasing van kleure
'n Tipiese vertikale verkeerslig het drie ligte wat na die aankomende verkeer kyk, rooi bo, amber in die middel en groen onder. Oor die algemeen word een lig op 'n slag verlig. In sommige gevalle is 'n vierde aspek, byvoorbeeld vir 'n draaipyl, onder die drie ligte in meer ingewikkelde kruisings in die pad.
Enkele ligte
Die eenvoudigste verkeerslig bestaan uit 'n enkele of 'n paar gekleurde lig wat enige gebruiker waarsku oor die gedeelde reg van toegang tot moontlike konflik of gevaar.
Dubbele ligte
Hierdie twee ligte is gewoonlik vertikaal gemonteer. Dit word gereeld gesien by spoorwegkruisings, brandweerstasies en kruisings van strate. Hulle flits amber of wit wanneer kruisverkeer nie verwag word nie, en word rooi om verkeer te stop as kruisverkeer voorkom (bv. wanneer die brandweerwa op die punt is om die stasie te verlaat). Dit word ook soms gebruik vir opritmeting, waar motoriste tydens swaar verkeer 'n snelweg met beheerde toegang binnekom. Daar is gewoonlik net een voertuig op die oprit wanneer die sein groen vertoon. In sommige gevalle word twee of drie per groen lig toegelaat.
Drie of meer ligte en posisionering van ligte
Die standaard verkeerslig is die rooi lig bo, die groen onder, met amber tussenin.
As die verkeerslig met drie ligte horisontaal of sywaarts gerangskik is, hang die reëling oor die pad. Ander seine word soms bygevoeg vir meer beheer, soos vir openbare vervoer en regs of links draai slegs wanneer die groen pyl verlig of spesifiek verbied word as die rooi pyl verlig is.
Ligte vir openbare vervoer
Verkeersligte vir openbare vervoer gebruik dikwels seine wat verskil van dié vir private verkeer. Dit kan letters, pyle of stawe van wit of gekleurde lig wees.
In Portland, Oregon, bevat die tremseine 'n oranje horisontale balk en 'n wit vertikale balk. Sommige stelsels gebruik die letter B vir busse, en T vir trems.
In Noord-Europese lande bevat die tremseine wit liggies van verskillende vorme: 'S' vir 'stop', '-' vir 'versigtig' en pyltjies om in 'n gegewe rigting deur te gaan. Nederland gebruik 'n kenmerkende "nege-oog" ontwerp op die boonste ry van die diagram; Seine in die onderste ry word in België, Luxemburg, Frankryk en Duitsland gebruik. Die seine beteken (van links na regs): "gaan reguit", "gaan links", "gaan regs", "gaan in enige rigting" (soos die "groen" van 'n normale verkeerslig), "stop, tensy die noodrem nodig is"(gelyk aan" amber"), en" stop "(gelyk aan "rooi"). In Hong Kong word 'n amber T-sein gebruik vir trems in die plek van die groen sein. Daarbenewens is daar by enige tremweg-kruising nog 'n stel seine beskikbaar om die rigting van die spore aan te dui.