cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calthropella stelligera
Calthropella stelligera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Internetprotokol
Betroubaarheid
Die hoofrede vir hierdie gebrek aan betroubaarheid is om die kompleksiteit van roetebeheerders te verminder. Dit gee die roetebeheerders carte blanche om te maak met die pakkette soos hulle wil. 'n Minder as beste poging sal egter die gebruikerservaring negatief raak. Dus al word daar geen waarborge gemaak nie sal 'n beter poging deur die netwerktoerusting, lei tot 'n verhoogde gebruikerservaring.
Calthropella stelligera
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Internetprotokol
IP-adressering en roetebepaling
Een van die ingewikkeldste aspekte van die IP is seker dié van IP-adressering en roetebepaling. Adressering verwys na hoe die gasheer op die eindbestemming 'n IP-adres verkry en hoe subnetwerke van IP gasheeradresse verdel verdeel en saam gegroepeer word. IP-roetebepaling word deur alle gashere uitgevoer, maar is veral belangrik by internetwerk roetebeheerders, wat tipies van die IGP- of EGP-protokolle gebruik maak om die aanstuurbesluite van IP-datagramme te maak oor IP-verbinde netwerke.
Weergawe geskiedenis
IP is die gemene element in vandag se openbare Internet. Die teenswoordige en mees gewilde netwerklaagprotokol in gebruik vandag is IPv4. IPv4 is deur die Verenigde State se departement van verdediging aangeneem in die standaard MIL-STD-1778.
IPv6 is die voorgestelde opvolger van IPv4. Die kenmerkendste verandering sal in die adressering wees. IPv4 gebruik 32-bis adresse (ongeveer 4 miljard adresse) terwyl IPv6 128-bis adresse gebruik (ongeveer 3.4×1038 adresse). Al is die ingebruikneming van IPv6 stadig gewees tot dusver sal dit waarskynlik versnel aangesien alle stelsels in die Verenigde State dit sal moet ondersteun in 2008.
Weergawes 0 tot 3 is of gereserveer of nie gebruik nie; weergawe 5 was gebruik vir 'n eksperimentele stroomprotokol. Ander weergawe nommers is toegeken, gewoonlik vir eksperimentele protokolle, maar is nooit algemeen gebruik nie.
Daniel Sharman
Daniel Sharman (gebore 25 April 1986) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Immortals (2011) en The Collection (2012), en in die televisiereekse The Nine Lives of Chloe King (2011) en Teen Wolf (2011).
2013 Indiese Grand Prix
regs|220px Die 2013 Formule Een Indiese Grand Prix was 'n Formule Een-kampioenskapswedren wat op 27 Oktober 2013 by die Buddh Internasionale Renbaan in Indië gehou is. Dit was die laaste Indiese Grand Prix, weens 'n gelddispuut tussen die promotor en die Indiese regering.
Hadi Ka-koush
Hadi Ka-koush (gebore 7 Julie 1983) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Bron/Broen (2011), Follow the Money (2016), Below the Surface (2017), en Tinka og kongespillet (2019).
Klaas van Wyk de Vries
Dr. Klaas Speleveld van Wyk de Vries (Pretoria, Suid-Afrika, 11 Oktober 1919 – Pretoria, 10 Oktober 1978) was ’n predikant in die Gereformeerde Kerk.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|300px|Proff. [[Stephanus du Toit|S. du Toit, C.J.H. de Wet en J.D. Toit by die studente aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1944. Die studente en professore aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1944. Agter: S.P. du Plessis, P.W. Buys, M.J.P. Olivier (van die NG Kerk), C. Hattingh, G.P. Scheepers en Tjaart Steyn. Middel: G.P.L. van der Linde, proff. Fanus du Toit, Casparus de Wet en Totius, en K. van Wyk de Vries. Voor: D. Kempff, J.C. Kruger en M.J. Booysen.]]
Van Wyk de Vries was die jonger broer van regter Jan van Wyk de Vries en die vierde kind van Wytze van Wyk de Vries, 'n immigrant uit Sneek, Friesland, in diens van die Nederlandsche Zuid-Afrikaansche Spoorweg-Maatschappij (NZASM), en sy vrou, Anna Bastiana Last. Hy het sy skoolloopbaan aan die Laerskool Oosteind begin en in 1937 aan die Afrikaanse Hoër Seunskool in Pretoria gematrikuleer, waarna hy die volgende jaar met die oog op studie in die geneeskunde as student aan die Universiteit van Pretoria ingeskryf het. Maar hy het oortuig geraak van sy roeping as predikant en na Potchefstroom vertrek waar hy die B.A.- in 1941 en die B.D.-graad in 1944 met lof aan die destydse Potchefstroomse Universiteitskollege vir Christelike Hoër Onderwys (PUK vir CHO) behaal het. In 1945 het hy ook met lof in die kandidaatseksamen van die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika geslaag, in 1947 het hy die M. Div.-graad behaal en twee jaar daarna op 'n onderwerp in dogmatiek gepromoveer, naamlik "Die realiteit van die Koninkryk van God".
Van Wyk de Vries het hom tydens sy studentejare as leier en vurige Afrikanernasionalis onderskei. Hy het twee jaar as voorsitter van die studenteraad van die PUK vir CHO opgetree, was voorsitter van die plaaslike tak van die Afrikaanse Nasionale Studentebond (ANS) en het 'n medalje vir sy voortreflike bydrae tot die studentelewe van die raad van die Universiteitskollege ontvang.
Loopbaan
As predikant het Van Wyk de Vries die Gereformeerde kerke Alberton/Eikenhof (1946–'52) en Bloemfontein-Suid (1952–'55) bedien, waarna hy drie jaar as sekretaris van die Deputate vir Katkisasie in Potchefstroom opgetree het. Eindelik was hy sowat 20 jaar lank van 1958 tot 1978 werksaam as predikant van die destydse Gereformeerde kerk Pretoria-Oos.
Dr. Bouke Spoelstra skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel V Van Wyk de Vries het hom as gedeë prediker wat steeds student gebly het, onderskei en was 'n yweraar vir 'n Christelike nasionale ouerskoolstelsel. Hoewel hy in 1973 vir die beroep as hoogleraar in etiek en apologetiek na die Teologiese Skool op Potchefstroom bedank het, het hy as kurator van dié inrigting groot invloed uitgeoefen om die opleiding van voornemende predikante op 'n hoë peil te hou. Ook het hy – met die oog op kategetiese onderrig en jeuglektuur – 'n maandelikse publikasie, Die Katkisant, behartig en Die Slingervel, 'n Christelike maandblad vir kinders, die lig laat sien. As deputaat vir publikasies het hy 'n leidende aandeel gehad by die publikasie van Die Kerkblad in koerantvorm. As stigter van die Gereformeerde Teologiese Vereniging was hy verantwoordelik vir die totstandbrenging van die teologiese tydskrif In die Skriflig, wat hy jare lank geredigeer en vanuit sy huis uitgegee het. Tot sy dood het hy 'n belangrike rol gespeel by die hervertaling en verkorting van die liturgiese formuliere in Afrikaans.
Dr. Spoelstra skryf: "Hy het met visie, daadkrag en deursettingsvermoë die Gereformeerde Stigting as welsynsorganisasie uitgebou." So is barmhartigheidswerk op plaaslike inisiatief en verantwoordelikheid van Pretoria-Oos se kerkraad gefloteer om bejaardes in Nebohof (1961) te versorg en huisvesting aan jong mense in Ararat (1966) te verleen. Deur sy versiendheid en sakevernuf is die versorging van bejaardes in woonstelblokke rondom die kerkgebou in Troyestraat, Sunnyside, uitgebrei en opgevolg met bejaardeversorging op Winklespruit (aan KwaZulu-Natal se kus), Pretoria-Noord en Krugersdorp.
Van Wyk de Vries het hom sterk beywer vir die bevordering van die immigrasie van stam- en godsdiensgenote. Hy het 'n skema vir immigrantevoorligting in samewerking met die departement vir immigrasie aangevoor en het in 1968 en 1971 ses maande lank in dié verband in Nederland gewerk. Hy het veral belanggestel in die kerklike betrekkinge op ekumeniese gebied en is in 1976 as voorsitter van die Nasionale Sinode van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika gekies. Onder sy leiding is die besluit geneem waardeur dié Sinode sy eeu oue bande met die Gereformeerde Kerke in Nederland op grond van hul leerstellige koersverandering verbreek het. Hy het die samelewing op verskillende terreine gedien en was tot sy dood lid van die Appèlraad oor Publikasies. Hy is in die Rebeccastraat-begraafplaas in Pretoria begrawe.
Gesinslewe
Uit sy huwelik op 27 Julie 1946 met Catharina Cornelia (Doempie) Venter is vier seuns en ’n dogter gebore: Wytze, Klaas, An, Hendrik en Jan. An is oorlede op 17 Augustus 2017. In daardie jaar was Klaas oorsee, Wytze in Pretoria en Jan in Durban.
Geografie van Suid-Afrika
Suid-Afrika beslaan die suidelike punt van Afrika, met 'n kuslyn van meer as 2 500 kilometer (1 600 myl). Dit strek suidwaarts van die woestyngrens met Namibië aan die Atlantiese oseaan (weskus), om die punt van Afrika en dan noordoos tot by die grens met Mosambiek aan die Indiese Oseaan. Die laagliggende kusstreek is smal vir 'n groot deel van daardie afstand, en dit verander na 'n bergagtige platorand (Groot Platorand) wat die kus skei van die hoë binnelandse plato. Op sommige plekke, veral in die provinsie van KwaZulu-Natal in die ooste, is die afstand tussen die kus en die platorand groter. Hoewel die meeste van die land as semi-droog geklassifiseer word, het dit 'n aansienlike variasie in klimaat sowel as topografie.
Die Suid-Afrikaanse sentrale plato bevat enkele groot riviere:
Die oostelike en suidelike kusgebiede word gedreineer deur talle korter riviere. Daar is baie min kusriviere langs die dorre weskus, noord van 31°30'S.
In so 'n droë land is damme en besproeiing uiters belangrik. Die grootste dam is die Gariep in die Oranjerivier.
Topografiese Afdelings
Soos baie van die vasteland van Afrika suid van die Sahara word Suid-Afrika se landskap oorheers deur 'n hoë Sentrale Plato, omring deur kuslaaglande. Hierdie plato is omsoom deur die Groot Platorand wat noordwaarts strek tot sowat 10° suid van die ewenaar (d.w.s. in Angola in die weste en Zambië in die ooste).
Die Groot Platorand
In Suid-Afrika is die plato op sy hoogste in die ooste waar die rand wissel in hoogte tussen 2 000 m en 3 300 m. Soos die land skerp daal tot die kusvlakte, vorm hierdie rand van die plato 'n baie hoë, steil eskarp of platorand, bekend as die Drakensberge. Die suid- en wesmate van die platorand is nie so hoog soos die Drakensberge nie, maar is ook bekend deur 'n verskeidenheid plaaslike name, almal "berge" genoem, ten spyte van die feit dat dit deel is van 'n platorand waarvan die top die sentrale plato is. Vanaf die kusvlakte lyk die platorand egter soos 'n verskeidenheid berge, vandaar die name.
Die gedeelte van die Groot Platorand wat aangewys kan word as 'n "berg" is waar dit deel vorm van die internasionale grens tussen KwaZulu-Natal en Lesotho. Die Lesotho-hoogland vorm 'n gelokaliseerde hoë plek op die Sentrale Plato. Dit is omdat dit beperk is deur 'n 1 400 m dik laag erosiebestande lawa   wat opgewel en versprei het oor die grootste deel van Suid-Afrika toe dit nog deel was van Gondwana. Die meeste lawa  het wegverweer saam met 'n laag van die paar kilometer dik Karoo sedimentêre rotse waarop die lawa 182 miljoen jaar gelede uitgestort is. Net 'n klein stukkie van hierdie lawa het oorgebly en dek ‘n groot deel van Lesotho. Dit is diep verweer deur die sytakke van die Oranjerivier wat hierdie hooglande dreineer in die rigting van die suidweste (weg van die platorand). Dit gee aan hierdie hoë streek 'n baie ruwe, bergagtige voorkoms.
Die sentrale plato
Die sentrale plato (afgesien van die Lesotho-hoogland) vorm 'n grootliks plat, skuins oppervlak wat, soos hierbo aangedui, op sy hoogste is in die ooste, en daal na die weste (ongeveer 1 000 m bo seevlak). Die afwaartse helling na die suide is minder prominent (die suid- en suidwestelike rand van die plato is ongeveer 1 600-1 900 m bo seevlak). Die plato se helling is ook afwaarts, noord oor die 25°30'S breedtegraad, tot in 'n 150‑miljoen-jaar-oue vlak skeurvallei. Hierdie skeurvallei sny in die sentrale plato in en wis die Groot Eskarp  uit, om wat vandag bekend staan as die Limpopo-laeveld, 500–1640 m bo seevlak, te vorm. Die riviere wat die plato dreineer vloei daarom wes, om via die Oranjerivier in die Atlantiese Oseaan uit te mond. Noord van die Witwatersrand, waar die helling van die grond noordwaarts begin, is die dreinering in die Limpoporivier en van daar in die Indiese Oseaan.
Die kusvlakte
Die kusvlakte wissel in breedte van ongeveer 60 km in die noordweste na meer as 250 km in die noordooste en daal geleidelik vanaf die voet van die platorand na die kus. Talle kleiner riviere dreineer die gebied en hulle word meer in KwaZulu-Natal en die oostelike Middelland waar hulle aan die nat hange van die hoë platorand ontstaan. In die weste is daar baie min sulke riviere as gevolg van die dorheid van die streek.
Die Kaapse plooigebergtes
In die suide en suidweste van die kusvlakte loop 'n opeenvolging van bergreekse parallel met die kuslyn. Hierdie is die Kaapse plooigebergtes, wat 510–350 miljoen jaar gelede ontstaan het en toe opgefrommel is in 'n reeks van parallelle voue deur die botsing van die Falklandplato met die suidelike deel waaruit Afrika ontstaan het toe dit deel was van Gondwana. Hierdie reeks van parallelle voue is in die vorm van 'n "L", met die westelike gedeelte wat noord-suid loop, en die oostelike gedeelte wat oos-wes loop vir 'n totale lengte van sowat 800 km. Die hoek van die "L" is in die suidwestelike hoek van die land, binnelands van die kus van die Kaapse Skiereiland en Kaapstad. Hierdie voue lê langs die kus in die suide en is ongeveer 100 km breed vir die grootste deel. In die weste is hulle geskei van die kus deur 'n duidelike kusvlakte (sien kaart regs bo).
Die oppervlaktes van die lang valleie tussen die parallelle berge wissel. Hulle bestaan uit vrugbare grond wat verweerde modderklip bevat en maak deel uit van die Bokkeveldberge van die Kaapse Supergroepberge. Dis in teenstelling met die voedingstof-arm, sanderige grond van die kwartsagtige sandsteenberge en die sykante van die dale. Die reënval is oor die algemeen laag en die landskap is semi-droog tot droog (byvoorbeeld die Klein-Karoo). Die landbou, wat wynbou en sagtevrugte verbouing insluit, hang daarom af van besproeiing uit riviere wat in die berge ontspring wat dikwels gedurende die winter bedek is met sneeu. Die Klein Karoo is bekend vir sy volstruisboerdery wat aanvanklik, in die laat 1800's, vir hul vere geteel is. Vandag is volstruisleer en maer volstruisvleis, wat baie gesond is, baie gesog.
Die Kaapse plooigebergtes word geskei van die Groot Platorand deur 'n 100–150 km wye vlakte bekend as die Laer Karoo (nie te verwar met die Klein-Karoo nie) op 'n hoogte van sowat 600–800 m bo seevlak. Geologies en geografies is die Kaapse plooigebergtes en die Groot Platorand baie verskillende en onafhanklike entiteite.
Die kuslyn
Suid-Afrika se kuslyn is opvallend eweredig, met baie min natuurlike hawens. Die rede hiervoor is dat Suider-Afrika voortdurend opgestoot is vir die afgelope 180 miljoen jaar, en veral gedurende die afgelope 20 miljoen jaar. Die huidige kuslyn is dus weer deel van die onderwater kontinentale gelykte, wat baie min diep klowe bevat, (in teenstelling met 'n kuslyn soos byvoorbeeld Noorweë, wat geneig is om diep ingekeep te word waar die see ou rivierklowe en glasiale dale oorstroom).
Die eilande lê uitsluitlik om die kus van Kaapland versprei en is gekonsentreer by Algoabaai aan die Kaapse Ooskus, Kaap Agulhas aan die Suidkus en Saldanhabaai aan die Weskus. Suid-Afrika se eilande is 'n toevlug vir duisende seevoëls wat hier ongesteurd van roofsoogdiere op die vasteland kan broei.
Die Hoëveld
Die Sentrale Plato is verdeel in verskillende streke (hoewel met baie vae grense), grootliks as gevolg van die reënvalverspreiding regoor Suid-Afrika: nat in die ooste en toenemend droër na die dorre weste. Die natste en vrugbaarste gedeelte van die Sentrale Plato is die Hoëveld, wat die sentrale oos-gedeelte van die Plato beslaan. Dit is oor die algemeen 1500-2100 m bo seevlak, die hoogste op die rand van die Platorand na die ooste, (die Mpumalanga-Drakensberge) en skuins afwaarts na die suide en weste. Die suidelike grens word geneem van die Oranjerivier, van waar die voortsetting van die plato bekend is as die Groot-Karoo, behalwe vir 'n klein strokie net suid van Lesotho, wat ingesluit word in die Hoëveld. Aan die westekant vervaag die Hoëveld in die droë savanna van Griekwaland-Wes, wat aangrensend aan die Kalahariwoestyn lê. Hierdie grens is baie vaag. Die Hoëveld sluit daarom die hele Vrystaat in en 'n aangrensende strook van die provinsies noord daarvan. Dit ontvang 400–1200 mm reën per jaar, en is grootliks 'n plat grasveldvlakte. Baie van die gebied is gewy aan kommersiële boerdery, maar dit bevat ook Suid-Afrika se grootste konurbasie in Gauteng, die sentrum van die goud mynbou-industrie. Daar is ook belangrike steenkoolmyne op die Hoëveld wat verband hou met Suid-Afrika se groot elektrisiteitsopwekking deur steenkoolkragstasies.
Die grond is oor die algemeen plat of saggolwend. Slegs 'n paar rotsagtige riwwe steek uit bo hierdie gelykte: die Vredefortkoepel, die Witwatersrandrif en die Magaliesberg net noord van Pretoria, vanwaar die Hoëveld noordwaarts open na die Bosveld.
Laeveld
Die Suid-Afrikaanse gedeelte van die kusstrook tussen die Limpopo- en Mpumalanga-Drakensberge en die see, saam met die Limpoporiviervallei, word die Laeveld genoem. Hierdie vlaktes, 500–1640 m bo seevlak, vorm Suid-Afrika se noordelike grens met Botswana en Zimbabwe, waar 'n 180‑miljoen-jaar-oue vlak skeurvallei insny in Suid-Afrika se sentrale plato en letterlik die Groot Platorand uitwis. Die Limpoporivier loop van die sentraal-Afrikaanse hoogland via die Laeveld en mond uit in die Indiese Oseaan na die ooste. Die Limpopolaeveld strek suidwaarts, oos van die Drakensbergplatorand deur die Mpumalanga provinsie tot teen die ooste van Eswatini. Hierdie suidelike deel van die Laeveld landstreek word begrens deur Suid-Afrika se grens met Mosambiek in die ooste en die noord-oostelike deel van die Drakensberge in die weste. Hierdie streek is oor die algemeen warmer en minder intens verbou as die Hoëveld.
Die Laeveld is bekend vir sy hoë konsentrasie van wild, insluitend die groter diere soos Afrika-olifante, renosters, die Kaapse buffel, die groot katte (leeus, luiperds en jagluiperds), die vlaktesebras, en 'n wye verskeidenheid wildsbokke, terwyl die stadigvloeiende strome en vleilande van die Laeveld 'n toevlugsoord is vir seekoeie en krokodille. Die voëllewe is verstommend groot en gevarieerd. Hierdie wild is veral gekonsentreerd in die Nasionale Krugerwildtuin, geleë in die oostelike Laevelddele van die Mpumalanga en Limpopo provinsies, en byna die hele grens met Mosambiek. Daar is baie private wildplase en wildreservate langs die grens van die Wildtuin asook elders in die Laeveld.
Bosveld
Die Laeveld oorvleuel deels met 'n droë savanna ekosisteem, bekend as die Bosveld, 'n bekken gekenmerk deur oop grasvelde met verspreide bome en bosse. Die hoogte bo seevlak wissel tussen 600 en 900 meter. Die Bosveld is een van die grootste en bekendste lae stollings- en minerale komplekse in die wêreld, wat 'n gebied van sowat 350 km x 150 km beslaan. Die Bosveld het aansienlike deposito's van platinum  en chroom en betekenisvolle reserwes van koper, mika, vermikuliet, nikkel en yster.
Karoo
Die westelike gedeelte van Suid-Afrika, aan die binnelandse kant van die Kaapse plooigebergtes word oorheers deur die Groot-Karoo. Dis 'n semi-woestynstreek wat verdeel word deur die Groot Platorand in die Bo-Karoo (op 'n hoogte van 1100-1600 m) en die Laer Karoo (op 'n hoogte van 600-800 m). Geskei van die Groot Karoo deur die Swartbergreeks, is die Klein Karoo.
Die dorp Sutherland is geleë in die Roggeveldstreek van die Bo-Karoo. Die wintertemperature kan so laag as -15°C daal en dit word beskou as van die koudste bewoonde plekke in Suid-Afrika.
Die Klein-Karoo word geskei van die Groot-Karoo deur die Swartbergreeks. Dit lê in 'n 290 km lang, smal (40–60 km breë) vallei in die Kaapse plooigebergte, met die Swartbergreeks na die noorde en die Langeberg- en Outenikwareekse na die suide. Dit is net so droog soos die Groot-Karoo, behalwe langs die voetheuwels van die Swartberg, wat meer waterryk is as gevolg van strome uit die berge. Die Klein-Karoo is die sentrum van die volstruisbedryf, veral rondom die dorp Oudtshoorn.
KwaZulu-Natal
KwaZulu-Natal lê geheel en al onder die Groot Eskarp, wat deel vorm van sy wes- en suid-westelike grense. Dit vorm dus deel van die Suid-Afrikaanse "kusgordel", wat oor groot dele van hierdie streek meer as 220 km breed is. Die streek kan onderverdeel word in drie verskillende geografiese gebiede. Die laeveldstreek langs die Indiese Oseaan is baie smal in die suide met die verbreding in die noordelike deel van die provinsie, terwyl die sentrale Natalse Middelland bestaan uit 'n golwende, heuwelagtige, 1000 meter hoë plato, wat styg tot 1500 meter in die weste, aan die voet van die Groot Platorand. Die Groot Eskarp, hier bekend as die Drakensberge, saam met die Lebomboberge in die noorde, vorm die bergagtige streke van die provinsie.
Die kusgebiede is gewoonlik bedek met subtropiese ruigtes, terwyl die dieper klowe en steil hellings van die riviervalleie weer oortrek is met bergagtige woude. Die Middelland is bedek met vogtige grasveld en geïsoleerde groepe van bergagtige woude. Die noorde bestaan hoofsaaklik uit vogtige savanna habitat, terwyl die Drakensbergstreek meestal alpegrasveld bevat.
Fins-Oegriese tale
Die Fins-Oegriese tale is agglutinatief, d.w.s. voor- en agtervoegsels, meervoudmerkers en naamvalaanduiers word gemeng en saamgevoeg om lang woorde te vorm. In Hongaars byvoorbeeld beteken die enkele woord könyveinkből presies "uit ons boeke" en die i dui die meervoud van boek aan.
Geografie van Suid-Afrika
KwaZulu-Natal
'n Groot aantal van die riviere ontstaan in die Drakensberge. Hierdie redelike diep valleie en klowe sny in die KwaZulu-Natalse landskap en gee die provinsie 'n baie heuwelagtige voorkoms. Die Vallei van 'n Duisend Heuwels, tussen Durban en Pietermaritzburg, is veral skouspelagtig. Die grootste van die riviere is die Tugela, waarvan die water deels gepomp word oor die Platorand na die Hoëveld om die watertoevoer na die groot industriële stede van Gauteng aan te vul.
Die streek het 'n gevarieerde dog groen klimaat, te danke aan sy diverse, komplekse topografie. Oor die algemeen is die kus subtropies met binnelandse streke wat besig is om progressief koeler in die winter en warmer in die somer te word(behalwe op die Platorand). Durban, op die kus, het 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 1010 mm. Die gemiddelde middagtemperatuur gedurende die somer (Januarie-Maart) is 28°C, met die minimum temperature in die vroeë oggend gemiddeld 21°C. In die winter (Junie-Augustus), is die gemiddelde maksimum temperatuur 23°C, en die minimum is 11°C. Die somertemperature in Pietermaritzburg is soortgelyk aan dié in Durban, maar dit is aansienlik koeler in die winter. Die temperatuur in Ladysmith in die Tugelariviervallei, verder die binneland in, bereik 30°C in die somer, maar kan tot onder vriespunt daal in die winter. Die Drakensberge kan swaar wintersneeu ervaar, met ligte sneeu soms op die hoogste pieke in die somer. Die Zoeloeland kusstreek, in die noorde van die provinsie, het 'n tropiese klimaat met hoë humiditeit, en is bedek met groot suikerrietplase.
Strande van KwaZulu-Natal is van wêreldklas gehalte. Die warm kusklimaat beteken dat besoekers gedurende die hele jaar gelok word. Sommige van die besoekers kom vir die jaarlikse laatherfs of vroeë winter "sardienloop" langs die KwaZulu-Natalkuslyn, suid van Durban. Bekend as "die grootste skool op aarde", die sardienloop vind plaas wanneer miljoene sardientjies migreer uit hul broeiplek suid van die suidelike punt van Afrika, noordwaarts langs die Oos-Kaapse kus in die rigting van KwaZulu-Natal. Hulle volg 'n beantwoord naby die kus, wat dikwels lei tot baie wat op die strande uitspoel. Die groot skool van klein vissies kan vir baie kilometers ver strek. Hulle word gejag deur verskillende roofvisse, soos haaie en dolfyne asook duisende seevoëls. Gewoonlik breek die skole op en die vis verdwyn in die dieper water rondom Durban. Wetenskaplikes was nog nie in staat om die baie vrae rondom hierdie uitsonderlike seisoenale gebeurtenis te beantwoord nie.
Boesmanland
Boesmanland is 'n dorre gebied aan die kus van Namakwaland (sien hieronder). Sy noordelike grens is die Oranjerivier wat die grens vorm met Namibië. In die suide grens dit aan die noord-westelike deel van die Groot Karoo. Na die weste lê Griekwaland-Wes. Dit is waarskynlik die mees onherbergsame gebied in Suid-Afrika as gevolg van sy dorheid, onvrugbare grond en hoë soutinhoud van die grondwater. Saam met die Kalahariwoestyn in die noord-ooste, is die reënval die grootste veranderlike (in persentasie afwyking van die jaarlikse gemiddelde) en die temperatuurverskille die grootste (verskil tussen die gemiddelde temperatuur in Januarie en Julie) in Suid-Afrika. Sy fauna en flora, al is dit yl, is van groot belang. Hoewel die veld te dor is om te blom soos dié van die weskus van Namakwaland, selfs wanneer daar goeie lentereën is, is die verskyning daarvan ongewoon en daarom asemrowend mooi.
'n Hoogs produktiewe metaalmyn word sedert 1977 op Aggeneys bedryf, op ‘n plaas naby die N14-nasionale pad tussen Upington en Springbok. Die erts is ryk in sink, lood, koper en silwer. Naby, na die ooste, is Ghaamsberg wat baie groot sinkdeposito's het, maar die erts is 'n lae graad en daarom nutteloos om op groot skaal te myn.
Vaalputs, ‘n kernafval stortterrein, is tussen die Boesmanland en die noord-weste van die Groot-Karoo en dien as 'n de facto-natuurreservaat.
Namakwaland
Sommige van die meer prominente dorpe in hierdie gebied is Springbok, synde die hoofstad van die streek, sowel as Kleinsee en Nababeep. Hierdie gebied is ryk in alluviale diamante, gedeponeer langs die kus deur die Oranjerivier. Oranjemund is 'n ander mynboudorp langs hierdie kus, geleë op die grens van Namibië. Soos die naam aandui, is dit by die mond van die Oranjerivier wat deel vorm van die grens tussen Suid-Afrika en Namibië. Die gemeente van Alexanderbaai is geleë op die teenoorgestelde kant van die riviermond (d.w.s. in Suid-Afrika) en is verbind met Oranjemund deur die Ernest Oppenheimerbrug. Ander kruisings van die rivier verder stroomop is 'n pont by Sendelingsdrif in die Richtersveld Nasionale Park, en die padbrûe by Vioolsdrif (die belangrikste grens tussen die twee lande) en by die afgeleë grenskruising van Onseepkans.
'n Lewendige visbedryf is te vind langs hierdie gedeelte van die Suid-Afrikaanse weskus, veral in Port Nolloth, wat ook 'n groot oord is vir mense van die binneland van Suid-Afrika (bv. Gauteng) asook Hondeklipbaai (of Dogstonebay), so genoem as gevolg van 'n groot rots buite die dorp wat vaagweg lyk soos 'n hond wat sit.
Die koper armbande wat deur die Khoikhoi gedra is het die belangstelling geprikkel van die amptenare van die Nederlandse nedersetting wat deur Jan van Riebeeck in 1652 in die Kaap gevestig is. Verskeie ekspedisies is gevolglik geloods om uit te vind waar die bron van die koper was. 'n Mynskag is gegrawe in die "Koperberge" in die noorde van Namakwaland in 1685, waarvan oorblyfsels nog gesien kan word naby die verlate Carolusbergmyn, 'n paar kilometer oos van Springbok. Die kommersiële ontginning het eers in 1859 begin en oor die volgende 140 jaar is groot hoeveelhede erts onttrek uit 23 myne in die gebied. Springbok en die omliggende dorpe, Nababeep en Okiep, was die middelpunt van hierdie mynbou-aktiwiteite. In die vroeë 2000's is die laaste myne gesluit. Sowat 115 km verder die binneland in, in die Boesmanland (sien hierbo), is groot nuwe myne begin vir die ontginning van koper, lood, sink, en die silwer van die "Black Mountain" deposito's by Aggeneys wat sedert 1977 gemyn  word. Hoëgraad graniet word op verskeie plekke (bv. naby Kamieskroon en Concordia) in hierdie granietryk landskap ontgin.
Namakwaland is baie gewild by plaaslike sowel as internasionale toeriste gedurende die vroeë lente (Augustus-September), wanneer hierdie normaalweg droë gebied vir 'n kort tydperk bedek word met 'n kaleidoskoop van veelkleurige blomme. Dit is bekend in Suid-Afrika as die Namakwaland daisy seisoen, wanneer oranje en wit madeliefies, sowel as honderde ander blomspesies, die lente bring in 'n voorheen dorre landskap. 'n Deel van die Klein Namakwaland, bekend as die Richtersveld, is 'n nasionale park en 'n wêrelderfenisgebied. Die Namakwa Nasionalepark en die Goegap Natuurreservaat is naby Kamieskroon en Springbok onderskeidelik geleë.
Omliggende Oseane
Die grootste deel van Suid-Afrika se grense bestaan uit die see, of twee oseane wat, volgens die Internasionale Hidrografiese Organisasie, amptelik ontmoet by Kaap Agulhas, die mees suidelike punt van Afrika. Sy gebied sluit in Marion-eiland en Prins Eduard-eiland, byna 2 000 km (1 243 myl) suid van Kaapstad in die sub-antarktiese Indiese Oseaan.
Die koue Benguela-stroom is 'n minerale- ryk opwellende stroom, wat uit die koue dieptes van die Atlantiese Oseaan kom en noordwaarts wegvloei langs die westelike kuslyn. Hierdie vrugbare waters, wat ryk is aan plankton, onderhou 'n ryk vislewe, en dus 'n voorspoedige (in die verlede) visbedryf. Oorbenutting het egter die belangrikheid van hierdie visbedryf verminder, vir beide die plaaslike sowel as die land se ekonomie. Die ooskus het die noord-tot-suid Agulhasstroom met warm water. Hierdie twee strome het 'n groot effek op die land se klimaat; die verdamping van die oossee verskaf ruim reënval, terwyl die Benguela-stroom die vog behou wat woestyntoestande in die weste veroorsaak.
'n Paar klein riviere loop in die see langs die kuslyn (sien die "Topografiese Afdelings (Die Kuslyn)" afdeling hierbo), maar nie een is bevaarbaar of bied ‘n nuttige natuurlike hawe nie. Die kuslyn self, wat redelik egalig loop, bied slegs een goeie natuurlike hawe by Saldanhabaai, noord van Kaapstad. 'n Gebrek aan vars water het tot relatief onlangs permanente nedersettings hierlangs verhoed. Die Baai van Natal lyk op die kaart soos 'n goeie natuurlike hawe, maar in sy natuurlike staat was dit droog met laaggety. Tog bestaan besige hawens nou by by Kaapstad, Port Elizabeth, Oos-Londen, Durban in die Baai van Natal en Richardsbaai. Saldanhabaai is vandag 'n belangrike hawe aan die einde van die Sishen-Saldanha spoorlyn vir die uitvoer van ystererts uit die binneland.
Klimaat
Suid-Afrika is grootliks 'n droë land, met die meeste van sy westelike streke semi-woestyn. Die reënval verhoog in die ooste, (die Hoëveld, KwaZulu-Natal en die Oos-Middelland), en val hoofsaaklik in die somer. Die smal suidelike kusstrook ontvang heeljaar reën in die ooste (die Tuinroete) en die winterreënval is in die weste (die Kaapse Skiereiland en sy omgewing). Die somers is warm tot baie warm, terwyl die wintertemperature kan wissel, afhangende van die ligging, van koel tot bitter koud. So het die Karoo, wat 'n groot deel van die westelike Sentrale Plato beslaan, 'n klimaat wat baie warm in die somer is en bitterlik koud in die winter. In teenstelling is die ooskus van die Indiese Oseaan welig begroei met ‘n warm, vogtige klimaat; kolle van Suider-Afrika mangroves groei langs hierdie kus.
Die suidelike kus, wat deel uitmaak van wat bekend is as die Tuinroete, is gematig en groen. Die Kaapse Skiereiland en omgewing het 'n mediterreense klimaat met koue, nat winters en warm, droë somers (besig om warmer te word in die binneland). Sneeu val in die winter op die hoër grond van die Kaapse plooigebergtes. Die Kaapse Skiereiland het 'n reputasie vir sy wind: die droë "suidoos" wat byna aanhoudend waai in die somer (Desember-Februarie), en die "noordwester" wat in die winter (Junie-Augustus), gepaard gaan met die koue fronte wat inrol van die Atlantiese oseaan. Die plantegroei van die Kaapse gebied bestaan uit fynbos, ‘n paar soorte grasveld en Albanyruigtes.
Die oostelike gedeelte van die Karoo strek nie so ver noord soos die westelike deel nie en gaan oor in die plat landskap van die Vrystaat wat 'n bietjie meer reën ontvang, alhoewel dit nog semi-droog is. Noord van die Vaalrivier is die Hoëveld natter, met 'n gemiddelde jaarlikse reënval van 760 mm (29,9 in) en 'n hoë hoogte bo seespieël (rondom 1 750 m), wat die uiterste hitte van 'n binnelandse gebied op hierdie breedtegraad verlig. Die winters is koud, al is daar nie juis sneeu nie.
Verder noord en na die ooste, waar 'n val in hoogte bo seespieël en die platorand die Laeveld sy naam gee, styg die temperatuur. Die Steenbokskeerkring sny deur die verre noorde. Hier vind 'n mens die tipiese Suid-Afrikaanse Bosveld.
Paul di Resta
Paul di Resta (gebore 16 April 1986 in Uphall, Skotland) is 'n Formule Eenrenjaer van Brittanje.
Geografie van Suid-Afrika
Klimaat
Dis moontlik om in die winter te ski in sommige van die hoë bergagtige streke soos die Drakensberge wat deel vorm van die oostelike platorand langs die KwaZulu-Natal/Lesotho grens, en op die Hexrivierberge van die Kaapse plooigebergte. Die koudste plek in die land is Sutherland, in die westelike Roggeveldstreek van die Bo-Karoo, met 'n minimum midwinter temperatuur so laag as -15°C. Die diep binneland bied die warmste temperature: in 1948 het die kwik gestyg na 51,7°C (125,06°F) in die Noord-Kaap en Kalahari naby Upington.
Uiterste punte
Hierdie is 'n lys van die uiterste punte van Suid-Afrika; die punte wat verder noord, suid, oos of wes is as enige ander plek in die land:
Ladismith (kiesafdeling)
Ladismith was 'n kiesafdeling in Kaapland van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Fraserburg-aalwyn
Die Fraserburg-aalwyn (Aloe chlorantha) is 'n spesie wat tot die genus Aloe hoort. Die plant is endemies aan Noord-Kaap en kom slegs in die Fraserburg en Williston distrikte voor.
Jennifer R. Blake
Jennifer R. Blake is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Behaving Badly (2014).
1556
Die jaar 1556 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Rooikeelreier
Die rooikeelreier (Egretta vinaceigula) is 'n seldsame, gelokaliseerde standvoël. In Engels staan dit bekend as die Slaty egret.
Identifikasie
Dit lyk soos 'n leikleurige kleinwitreier, maar word aan sy geel tarsi (voetwortels), en van naby aan sy vaalbruin keel en geel oë en gesigvel, van die swartreier onderskei. Die pluime aan sy agterkop ontbreek soms. Dit is sowat 60 cm lank.
Harry Todd
Harry Todd (13 Desember 1863 – 15 Februarie 1935) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Tea: With a Kick! (1923) en One Is Guilty (1934).
Rooikeelreier
Habitat
Die reiers boer veral een-een by vlak, digbegroeide vloedpanne en langs stil rivierlope van die Okavangodelta, Linyanti- en Choberiviergebied van Noord-Botswana; 'n swerwer elders.
Verspreiding
Hulle kom veral rondom bogenoemde gebiede voor, maar ylverspreide groepies word ook aangetref in die noordelike deel van Namibië, Zimbabwe, Limpopo en die Noordwes-provinsie. Hulle word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Gleditsia
Die Gleditsia is 'n hoë, slanke, peuldraende boom met fyn, saamgestelde blare. Die stam word soos 'n turksvy bedek met doringtossels. Fyn, wit bloeiwyses word gedra vanaf midsomer.
Verspreiding
Die soort is inheems aan die Mississippivallei, maar is uitgevoer na Europa waar dit 'n gewilde tuin- en sierboom is.
Lawson J. Deming
Lawson J. Deming (23 April 1913 – 24 April 2007) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks Sir Graves Ghastly Presents (1967).
Marisa Petroro
Marisa Petroro (gebore 11 Februarie 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Everybody Wants to Be Italian (2007) en in die televisiereekse Deal or No Deal (2005), Drop Dead Diva (2009), en Franklin & Bash (2011).
Will Sharpe
Will Sharpe (gebore 22 September 1986) is 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Black Pond (2011) en The Darkest Universe (2016), en in die televisiereekse Sherlock (2010) en Flowers (2016).
Kett Kadagys
Kett Kadagys (gebore 26 Mei 1972) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Good Enemy (2010) en Lærkevej - til døden os skiller (2012).
Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge
Die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (afgekort FAK) is ’n artikel 21-maatskappy sonder winsbejag wat in Desember 1929 gestig is om die landwye koördinering van Afrikaner-kultuurorganisasies te behartig.
Geskiedenis
In die twintiger- en dertigerjare van die twintigste eeu het Afrikaners hulself kultureel in ’n verskeidenheid instellings begin organiseer. Ten spyte van politieke verskille onder Afrikaners wat lang jare reeds kom, het ’n behoefte aan formele kulturele eenheid ontstaan. Hoewel die ideaal van politieke eenheid voorlopig buite bereik was, kon Afrikaners daarin slaag om in ’n groot mate kulturele samewerking te bewerkstellig.
duimnael|regs|320px|Die eerste uitvoerende komitee van die pas gestige Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge in 1929. [[Mabel Jansen was die eerste vroulike lid van die uitvoerende komitee en dekades lank ook die enigste. Sy dien as lid tot 1935 en op 11 Julie 1974 ken die FAK aan haar die Erepenning vir Volksdiens toe. Die ander lede was (van links na regs): I.M. Lombard, dr. N.J. van der Merwe (voorsitter), L.J. Erasmus, prof. T.J. Hugo (ondervoorsitter) en prof. E.C. Pienaar.]] Op 24 Augustus 1929 het ’n groep Afrikaners onder die vaandel van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vergader om te besin oor die beskerming van hul kulturele erfenis. Die doel was om mense en organisasie van ooreenstemmende innerlike oortuiging bymekaar te bring, en om ’n aksie te loods vir die handhawing van die Afrikaanse taal en die positiewe ontwikkeling van die Afrikanerkultuur. Daaruit het ook die FAK se leuse “Handhaaf en bou” voorgevloei. Die FAK is gevolglik gestig tydens die Uniale Taal- en Kultuurkongres wat op 18-19 Desember 1929 in die Bloemfonteinse stadsaal gehou is. Tydens die stigtingsgeleentheid is referate deur onder andere proff. E.C. Pienaar en T.J. Hugo en drr. A.J.R. van Rhijn en P.C. Schoonees gelewer is. Dr. D.F. Malan, toe minister van binnelandse sake, het ook die konferensiegangers toegespreek en hulle herinner aan 1911 toe tydens ’n soortgelyke konferensie in Bloemfontein die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns met pres. M.T. Steyn as eerste voorsitter, gestig is.
Tydens die stigtingskonferensie is dan ook die Uitvoerende Komitee gekies, bestaande uit dr. N.J. van der Merwe van die Vrystaat, prof. E.C. Pienaar van Kaapland, mev. Mabel Jansen van Natal en dr. T.J. Hugo en mnr. L.J. Erasmus van Transvaal. Ivan Lombard wat sekretaris van die konferensie was, is gevra om voorlopig as sekretaris-penningmeester op te tree. Die Uitvoerende Komitee het die opdrag gehad om wanneer die middele gevind is, ’n voltydse sekretaris aan te stel.
Lede
Hul lede bestaan nie net uit nasionale en provinsiale Afrikaanse organisasies nie, maar het ook individuele lede. Die FAK stel homself ten doel om die belange van Afrikaners en die Afrikaanse wêreld in die algemeen te bevorder. Die FAK skakel en onderhandel met die regering namens sy lede-organisasies (sonder om hulle reg om dit self ook te doen weg te neem). Lede van die FAK verkies jaarliks verteenwoordigers vir hul direksie. Tydens die jaarlikse ledevergadering word ook verslag van aktiwiteite gedoen en verdere optrede beplan. duimnael|regs|130px|Prof. [[Gawie Cillié was voorsitter van die FAK van 1980 tot 1984.]]
Normanton, Queensland
Normanton is 'n klein dorp in die noorde van die Australiese deelstaat Queensland. Die dorp is in 1867 gestig. In die 2016 sensus, het Normanton 'n bevolking van 1,210 mense, waarvan 743 Aborigines is. Dit het 'n tropiese savanneklimaat.
Vervoer
Die dorp is een terminus van die geïsoleerde Normanton to Croydon spoorweg, wat gebou is tydens die goudstormdae in die 1890's.
Uttar Pradesh
Uttar Pradesh (Hindi: उत्तर प्रदेश; Oerdoe: اتر پردیش, [ˈʊt̪t̪ər prəˈd̪eːʃ],, letterlik "Noordelike Provinsie") is 'n deelstaat in die noorde van Indië. Die hoofstad en grootste stad is Lucknow. Van die ander groot stede is Agra, Benares (voorheen Varanasi), Ghaziabad, Kanpur, Meerut en Prayagraj (voorheen Allahabad). Naas die ampstale Hindi en Oerdoe word veral Awadhi, Bagheli, Bhojpuri, Braj, Bundeli en Kannauji in die deelstaat gepraat. Die deelstaat se geografie word gekenmerk deur die Ganges en die Yamuna, twee van die grootste riviere van Indië. Die Taj Mahal, een van Indië se bekendste baken, is in Agra geleë. In Uttar Pradesh lê ook die Buddh Internasionale Renbaan, waar drie keer die Indiese Grand Prix (in 2011, 2012 en 2013) gehou is.
Remote Installation Services
Agtergrond
Wanneer 'n werkstasie, wat opgestel is om vanaf PXE te laai, met die laaiproses begin sal dit 'n BOOTP versoek oor die netwerk uitstuur. Die DHCP-bediener wat die versoek ontvang sal dan 'n IP-adres aan daardie masjien verskaf en die DNS-Bediener sal die kliëntrekenaar na die RIS-bediener verwys wat op sy beurt 'n laaiprogram (dikwels na verwys as die "OS Chooser") sal aanstuur. Wanneer die OS Chooser gelaai is moet die gebruiker sy identiteit bevestig deur 'n gebruikersnaam en wagwoord aan die Domeinbeheerder te stuur en kan hy 'n Windows-beeld kies om te installeer. Die bronlêers vir elke beeld kan pasgemaak word deur nutsprogramme om dit op datum te bring, om installasies sonder toesig uit te voer en om sagteware saam met die bedryfstelsel te laai.
Geskiedenis
Remote Installation Services is saam met Windows 2000 vrygesntel as 'n opsionele komponent. Aanvanklik het dit slegs die verspreiding van die Windows 2000 Proffesional weergawe ondersteun maar is met Service Pack 3 uitgebrei om die netwerkinstallasie van Windows 2000 Server ook moontlik te maak. RIS is later twee keer opgedateer; eerste om Windows XP te ondersteun en later ook om Windows Server 2003 te ondersteun. Met die vrystelling van Service Pack 2 vir Windows Server 2003 is RIS vervang met Windows Deployment Services.
Oorsig
Op Windows 2003 word twee dienste vereis om netwerkinstallasies te ondersteun: DHCP en die Remote Installation Service. Die installasiebediener tree op as 'n DHCP-instaanbediener om laai- en lêernaainstruksies aan die kliënte te verskaf. RIS gebruik UDP-poort 4011. om die inhoud van OS Chooser se blaaie aan te stuur. Verder kan die diens ook drywersagteware aan kliënte verskaf; dit word ook dikwels gebruik om die werkstasie se netwerkkaartdrywer te verskaf wat vereis word om OS Chooser te loop en om die gedeelde lêer, waar die Windows-beeld lê, te monteer.
Clive Rice
Clive Rice (*23 Julie 1949, Johannesburg, Transvaal – †28 Julie 2015, Kaapstad) was ’n Suid-Afrikaanse krieketspeler en voormalige kaptein van die nasionale span. Hy was ’n veelsydige speler en het sy eersterangse krieketloopbaan afgesluit met ’n kolfgemiddeld van 40,95 en ’n boulgemiddeld van 22,49. Hy was van 1979 tot 1987 kaptein van Nottinghamshire se krieketspan.
Rice is op 28 Julie 2015 oorlede nadat hy aan ’n kwaadaardige breingewas gely het.
Leeuwarden
In 2014 is die munisipaliteit Boarnsterhim gedeeltelik en in 2018 die hele munisipaliteit Leeuwarderadeel en die munisipaliteit Littenseradiel gedeeltelik toegevoeg.
Calthropella enigmatica
Calthropella enigmatica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Leeuwarden
In 1435 is drie dorpe aan die Middelsee – Oldehove (Wes-Fries: Aldehou), Nijehove (Nijehou) en Hoek tot Leeuwarden saamgevoeg, wat in dieselfde jaar ook stadstatus toegeken is.
Calthropella enigmatica
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Leeuwarden
Leeuwarden spog met 'n pragtige binnestad en talle historiese geboue, wat tussen die Middeleeue en die 19de eeu ontstaan het. Besienswaardighede sluit die Grote Kerk (Jakobynekerk) uit die 15de eeu, die Oldehove-toring uit die 16de eeu, die Prinsessehof uit die 17de eeu, die Raadsaal van 1715, die Provinsiehuis (18de eeu), die Sint-Bonifatius-kerk (19de eeu), die Paleis van Justisie (1846), die Beurs (1880) en die Friesiese Letterkundige Museum (1883) in.
Die Prinsetuin is die park aan die noordekant van Leeuwarden se binnestad.
Leeuwarden beskik oor 'n professionele sokkerspan: SC Cambuur.
Plekke
Alde Leie, Baard, Bears, Britsum, Eagum, Easterlittens, Feinsum, Friens, Goutum, Grou, Hempens, Hijum, Hilaard, Huns, Idaerd, Jellum, Jelsum, Jirnsum, Jorwert, Koarnjum, Leeuwarden, Lekkum, Leons, Mantgum, Miedum, Reduzum, Snakkerburen, Stiens, Swichum, Teerns, Warstiens, Warten, Weidum, Wergea, Wirdum en Wytgaard.
Krugersdorp (kiesafdeling)
duimnael|regs|170px|[[Bernhardus Hattingh|B.R. Hattingh, Volksraadslid vir Krugersdorp van 1924 tot 1934.]]
Krugersdorp was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Sir Abe Bailey het die kiesafdeling in die Volksraad verteenwoordig van 1915 tot 1924. Die uitgetrede predikant B.R. Hattingh, wat in 1920 en 1921 naelskraaps teen Bailey verloor het, het die paal in 1924, 1929 en 1933 gehaal en dit in die Volksraad verteenwoordig tot sy skietdood in 1934.
Oos-Afrikaanse geelhout
Die Oos-Afrikaanse geelhout (Afrocarpus gracilior (Pilg.) C.N.Page) is 'n naaksadige boom wat inheems is aan die subtropiese woude van Uganda, Kenia en Ethiopië. Nes die naverwante Outeniekwageelhout is dit 'n immergroen regop boomspesie wat tot meer as 20 m hoog kan word. Dit het lans- tot lynvormige blare wat 5–10 cm lank kan word. Die blomme is nie opvallend nie, en dit kry bessieagtige vrugte wat net een saad bevat en eers groen is en dan geel word wanneer dit ryp is.
Calthropella lithistina
Calthropella lithistina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Schmidt.
Jeanette Ferreira
Jeanette Ferreira (gebore 20 April 1954) is ’n Afrikaanse skrywer, digter en uitgewer.