cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plinius die ouere
Senioroffisier
'n Bepalende studie van Plinius se prokuratorskappe is uitgevoer deur die klassieke geleerde Friedrich Münzer, wat deur Ronald Syme gehandhaaf is, om 'n standaard verwysingsraamwerk daar te stel. Münzer het vier prokuratorskappe veronderstel, waarvan twee klinkklaar betuig word, terwyl 'n verdere twee waarskynlik, dog betwisbaar is. Twee doen egter nie Suetonius se beskrywing gestand van 'n deurlopende opeenvolging nie. Gevolglik voer Pliniese kenners twee tot vier prokuratorskappe aan, terwyl die origes aan besoeke toegeskryf word, deur diegene wat nie die volle skema huldig nie. Münzer's se volle uitleg is as volg.
Volgens Syme, mog Plinius 'n "opvolger van Valerius Paulinus" wees, wat naamlik vroeg in 70 n.C. prokurator van Gallië Narbonensis (Suidoos-Frankryk) was. Hy blyk 'n "vertroudheid met die provincia" te toon, wat egter ook andersins verklaarbaar is. Byvoorbeeld meld Plinius dat: "Na die bewerking van die grond, die gebruike en beskawingspeil van die inwoners, en die omvang van welvaart, word dit nie deur enige van die provinsies oortref nie, en sou dit opsommend meer getrou as 'n landstreek van Italië as 'n provinsie voorgestel kan word."
Plinius het gewis 'n tydperk in die Africaprovinsie deurgebring, en besmoontlik as prokurator. Onder die gebeure of besienswaardighede wat hy aanskou het was die aanhitsing van die rubetae, giftige paddas (Bufonidae), deur die Psylli; die geboue berei uit gevormde sooimure, "wat enige sement se konsistensie troef;" en die ongewoon vrugbare kuslangse oase te Gabès (toe Tacape), Tunisië, tans 'n Wêrelderfenisterrein. Syme beskou 70-72 n.C. as die termyn van die Africaanse prokuratorskap.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die naoorlogse tydperk (1950’s)
Die Engelandtoer 1950 het die opkoms van die Wes-Indiese draaipaar, Sonny Ramadhin en Alf Valentine, gesien. Engeland het die eerste toets met 202 lopies gewen, maar Valentine en Ramadhin se boulwerk sou die reeks vir die besoekers laat beklink. In die tweede toets het die Wes-Indiese span 326 aangeteken, danksy 106 van Allan Rae voordat Valentine (4 vir 48) en Ramadhin (5 vir 66) Engeland in die eerste beurt laat kantel het. ’n Reuse 168 deur Clyde Walcott het vir Engeland ’n teoretiese teiken van 601 opgestel. Ramadhin se ses vir 86 en Valentine se drie vir 79 het die gasheer op ’n 274 beperk. Die draaipaar het twaalf paaltjies geneem, Frank Worrell het 261 en Everton Weekes 129 aangeteken, toe die Wes-Indiese span in die derde toets met tien paaltjies weghardloop, in die vierde toets het Valentine en Ramadhin altesaam 14 paaltjies geneem en beide Rae en Worrell het honderdtalle aangeteken, waarvolgens Engeland met ’n beurt verslaan is. Die Wes-Indiese span het die reeks met 3–1 beklink.
Plinius die ouere
Senioroffisier
Die prokuratorskap van Hispanië Tarraconensis was volgende. 'n Stelling deur Plinius die jongere dat sy oom 400,000 sesterces vir sy manuskripte aangebied is deur Larcius Licinius tydens sy (Plinius die ouere) se Hispaniese prokuratorskap, lewer die duidelikste uitspraak in enige van die drie. Plinius lys die bevolkings van "Nabye Hispanië" (moderne Asturias en Gallaecië), insluitend die onderskeie bevolkingstatistieke en burgerregte. Hy beperk homself tot 'n uittreksel daarvan uit vrees dat hy die "leser sal uitput". Aangesien dit die enigste geografiese streek is waarvoor hy die inligting verskaf, veronderstel Syme dat Plinius bygedra het tot die sensus van Nabye Hispanië, wat in 73/74 deur Vibius Crispus, legaat van die keiser, uitgevoer is, waarvolgens Plinius se prokuratorskap aldaar dateer word.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die naoorlogse tydperk (1950’s)
Tydens die Wes-Indiese span se 1951/1952-toer na Australië is hulle in die eerste toets naelskraap met drie paaltjies verslaan, terwyl die twee draaiers hul prestasie oënskynlik kon voortsit met twaalf paaltjies tussen hulle. Die tweede toets het met sewe paaltjies verlore gegaan, toe Australië op Wes-Indië se 362 en 290 met 567 (insluitende honderdtalle deur beide Lindsay Hassett en Keith Miller) en 137 vir twee antwoord. Ná ses paaltjies deur Worrell in die derde toets het Australië met net 82 verloor en die Wes-Indiese span sal uiteindelik met ses paaltjies wen om sodoende terug te trek na 2–1 in die reeks. In die vierde toets het die Wes-Indiese span naelskraap verloor. Worrell, wat met ’n beseerde hand gekolf het, het 108 aangeteken en die Wes-Indiese span 272 laat bereik, voordat Australië met 216 kon antwoord. 203 van Wes-Indië het vir Australië ’n teiken van 260 opgestel. Vyf paaltjies van Valentine het gehelp om die Aussies op 222 vir nege vas te bind; hulle moes 38 lopies met een oorblywende paaltjie aanteken. Hulle het egter nie daarin geslaag nie, nadat deur ’n uitstekende loofwerk tussen die paaltjies deur die Australiese Bill Johnston en Doug Ring Wes-Indië beide sy kalmte en die wedstryd laat verloor het. In die vyfde toets het drie kolfbeurte ineengestort, nadat Australië (116 en 377) Wes-Indië (78 en 213) met 202 lopies verslaan en die reeks sodoende met 4–1 beklink het. Die Wes-Indiese span het toe na Nieu-Seeland getoer. In die eerste toetsontmoeting tussen albei spanne het die toeriste ’n oorwinning met vyf paaltjies aangeteken. In die tweede en laaste toets het Allan Rae 99, Jeffrey Stollmeyer 152, Frank Worrell 100 en Clyde Walcott 115 aangeteken en sodoende die Wes-Indiese span na 546 vir ses geneem. Daar was egter nie genoeg tyd om hul teenstanders twee keer uit te boul nie, en die gasheer het 160 aangeteken en hulle is opgevolg met 17 vir een toe die paaltjies gelig is, waarvolgens die Wes-Indiese span as reekswenner gekroon is.
Die Indiese span het aan die begin van 1953 vir die eerste keer kom besoek. Die Wes-Indiese span het die tweede van die vyf toetse gewen en al die ander toetse het onbeslis geëindig. Die hoogtepunt van hierdie reeks was Frank Worrell se 237 in die vyfde toets, en al drie die Wes-Indiese kolwers het honderdtalle aangeteken, waardeur Wes-Indië dié reeks met 1–0 beklink het. Len Hutton het ’n MCC-span (Engeland) in 1953/54 na die eilande gelei. Sonny Ramadhin het weer vir Wes-Indië uitgeblink en 23 paaltjies geneem (geen ander Wes-Indiese speler kon meer as agt paaltjies neem nie) en Walcott se 698 lopies was meer as 200 hoër as die naasbeste Wes-Indiese kolwer, Everton Weekes, s’n. Die vyf-toetsreeks het gelykop met 2–elk geëindig.
Plinius die ouere
Senioroffisier
Die laaste amp as prokurator, alhoewel spekulatief, was dié van Gallië Belgica, gebaseer op Plinius se vertroudheid daarmee. Die hoofstad van die provinsie was Augusta Treverorum (Trier), vernoem na die alomwonende Treveri. Plinius meld dat in "die voorafgaande jaar" 'n snerpende winter die eerste gesaaides van die Treviri geruïneer het; hulle het weer gesaai in Maart en kon "’n uiters ruimskootse oes" behaal. Die probleem met die strofe is die vasstelling van die jaar waarin dit geskryf is. Deur 77 as die opsteldatum te neem, het Syme 74-75 n.C. voorgestel as die datums van die prokuratorskap, toe Plinius vermoedelik hierdie gebeure kon waarneem en beskryf. Die argument is volkome op aannames gevestig; nietemin word hierdie datums genoodsaak in 'n rekonstruksie van Suetonius se deurlopende prokuratorskappe, wat 'n aanstelling in Gallië Belgica sou insluit.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die naoorlogse tydperk (1950’s)
Australië het Wes-Indië in 1954/55 besoek en die reeks beklink. Nadat die Aussies 515 in die eerste beurt van die eerste toets aangeteken het, het die Wes-Indiese span met nege paaltjies afgegaan. Daarna was Wes-Indië se 382 in die skadu van die 600 vir nege wat deur die toeriste aangeteken is en die tweede toets het onbeslis geëindig. In ’n laetelling derde toets het Australië (257 en 133 vir 2) die gasheer (182 en 207) met agt paaltjies verslaan. Nadat Australië 668 in die vierde toets aangeteken het, was die reeks vir Wes-Indië verlore, alhoewel ’n dubbele honderdtal deur die kaptein Denis Atkinson en ’n wêreldrekordvennootskap om die sewende paaltjie Wes-Indië 510 laat aanteken en die vierde toets sodoende onbeslis laat eindig het. In die vyfde toets het Wes-Indië die loot gewen en verkies om eerste te kolf. Walcott se 155 was die hoogste telling van hul 357. Die Australiërs het toe gekolf en gekolf, altesaam in 245.4 beurte in die sesdaagse toets, en hulle het 758 vir agt aangeteken, nadat vyf spelers honderdtalle behaal het. Wes-Indië se telling van 319 in hul tweede beurt het hulle die toets met ’n beurt en 82 lopies laat verloor en met drie wedstryde teenoor nul in die reeks. Walcott het rekords opgestel nadat hy vyf honderdtalle gemoker het en twee keer honderdtalle in beide beurte van ’n wedstryd. ’n Vier-toetsreeks deur Nieu-Seeland het in Februarie 1956 gevolg. Ná twee oorwinnings met ’n beurt en een met nege paaltjies is die Windies in die vierde toets deur die Kiwis verras, nadat Nieu-Seeland hulle met 145 en 77 klop om sodoende hul eerste toetsoorwinning in hul 45ste toets aan te teken.
Plinius die ouere
Senioroffisier
Plinius is 'n terugkeer na Rome (sy tuiste) gegun vir 'n tyd in 75/76 n.C.. Hy was vermoedelik tuis vir die eerste amptelike vrystelling van sy Natuurgeskiedenis in 77. Of hy in Rome was vir die inhuldiging van Vespasianus se Tempel van Vrede in die Forum in 75 n.C., essensieel 'n museum vir uitstalling van kunswerke wat deur Nero geplunder is en voorheen die Domus Aurea versier het, is onseker. So ook sy moontlike aanvoering van die vigiles (of nagwagte) as mindere aanstelling. Die laasgenoemde pos strook nie met Plinius die jongere se uitspraak oor hierdie periode nie: Voor dagbreek het hy gewoonlik op Vespasianus gewag (wat ook snags tyd ingeruim het vir afhandeling van besigheid), en dan voortgegaan om die opdragte uit te voer wat hy ontvang het.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die naoorlogse tydperk (1950’s)
John Goddard het in 1957 die Wes-Indiese span vir ’n vyf-toetsreeks na Engeland aangevoer, maar dit het met 0–3 verlore gegaan, en Engeland was die beter span in albei onbesliste toetse. Gerry Alexander het in 1957/58 ’n span aangevoer wat Pakistan met 3-1 geklop het. In hierdie reeks het Garry Sobers in Jamaika 365 nie uit nie aangeteken, die destyds hoogste telling in toetskrieket. Alexander het die Wes-Indiese span ook na ’n reeksoorwinning met 3–0 in ’n vyf-toetsreeks in Indië, maar ook ’n 1–2-nederlaag teen Pakistan in ’n drie-toetsreeks gedurende die volgende winter geneem. In 1959/60 het Wes-Indië onder sy kapteinskap in ’n vyf-toetsreeks tuis teen Engeland met 0–1 verloor.
Plinius die ouere
Senioroffisier
Wanneer daardie opdragte afgehandel is, het hy na sy leeswerk en teksaanhalings teruggekeer, 'n duidelike heenwyse na sy bearbeiding van die Natuurgeskiedenis. Geen spesifieke amp is in hierdie regimen onderskeibaar nie. Dit kon wellig nie as admiraal te Misenum volvoer word, tensy sy teenwoordigheid aldaar oorbodig by die uitvoering daarvan was nie. Aan die blote omstandighede te oordeel was hy 'n amptelike agent van die keiser in 'n semi-private hoedanigheid. Moontlik was hy hier tussen aanstellings. In ieder geval het sy aanstelling as prefek van die vloot te Misenum hom na Misenum geneem, waar hy by sy suster en susterskind woonagtig was. Vespasianus is aan 'n siekte oorlede op 23 Junie 79. Plinius het hom slegs met twee maande oorleef.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)
Ondanks die feit dat Wes-Indië ’n streek is waar “wit” mense ’n minderheid vorm, is die Wes-Indiese span tot in 1960 net deur “wit” kapteins aangevoer, hoewel dit meer ’n sosiale as ’n rassistiese diskriminasie was. Regdeur die 1950’s het die sosiale teoretikus C.L.R. James, die toenemend politieke voormalige krieketspeler Learie Constantine en ander vir ’n “swart” kaptein gepleit. Constantine self het vir Jackie Grant in die veld teen Engeland tydens die 1937/38-toer ingestaan, en George Headley het die Wes-Indiese span in die eerste toets teen Engeland in 1947/48 aangevoer, nadat die benoemde “wit” kaptein, John Goddard, beseer was. Geen “swart” speler is egter as kaptein vir ’n hele toetsreeks benoem nie, totdat Frank Worrell Wes-Indië in hul 1960/61-toer na Australië aangevoer het. Gedurende sy drie jaar as kaptein het Worrell ’n klomp talentvolle, maar rou krieketspelers in waarskynlik die beste span ter wêreld omgeskep.
Plinius die ouere
Natuurgeskiedenis
Plinius se laaste werk, volgens sy susterskind, was die Naturalis Historia, 'n ensiklopedie waarin hy heelwat van die kennis van sy tyd saamgevat het. Gevolgtrekkings omtrent die publikasiedatum, samestelling, of wanneer die werk begin en afgehandel is, hang af van die benadering.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)
In 1960 was Australië die beste span ter wêreld, maar op ’n pad ondertoe, terwyl Wes-Indië op pad boontoe was. Toe albei spanne in 1960 ontmoet, was hulle amper op gelyke vlak. Die uitslag was ’n reeks wat as een van die beste in die krieketgeskiedenis beskou word. Die eerste toets op die Brisbane-krieketveld was die eerste wat gelykop geëindig het, wat in krieket beteken dat die span wat laaste gekolf het met dieselfde puntestand as hul teenstanders uitgeskakel is. Australië het die tweede toets gewen, terwyl Wes-Indië die derde toets gewen het. In die vierde het Australië se laaste paar, Ken Mackay en Lindsay Kline, tydens die laaste 100 minute gekolf en ’n onbeslis afgedwing, terwyl Australië die laaste toets met twee paaltjies en die reeks met 2–1 gewen het. Die toets op die Melbourne-krieketveld is deur ’n rekordskare van 90 800 bygewoon. Worrell se span was so indrukwekkend dat na dié toetsreeks ’n nuwe trofee tussen die twee spanne geskep is en na die Wes-Indiese kaptein genoem is: Die Frank Worrell-trofee.
Plinius die ouere
Natuurgeskiedenis
Die ensiklopedie benut sekere materiaal uit sy herinneringe van vroeëre tye, en van sy voorafgaande werke, soos die boek oor Germanië. Daar is geen aanduiding dat hy toe reeds beplan het om dit later in 'n ensiklopedie op te neem nie. Meeste van die verwysings in die ensiklopedie moes van sy teksaanhalings ontleen gewees het, wat hy deurlopend aangevul het. Hy het 'n leser en sekretaris gehuur om dié notas te hou, en die sekretaris in wintertyd van handskoene voorsien sodat sy skryfhand nie van koue sou verstyf nie. Die aanhalings wat vir hierdie doel versamel is het effe minder as 160 bande beslaan, waarvoor Larcius Licinus, die praetoriaanse legaat van Hispanië Tarraconensis, 'n ydele aanbod van 400,000 sesterces gemaak het. Dit sou, soos reeds vermeld, in 73/74 gewees het. Met sy dood het Plinius die bykans 160 bande aan sy susterskind nagelaat. Wanneer met samestelling begin is, is onbekend. Aangesien ander werke sy tyd tydens die Neroonse bewind in beslag geneem het, en hy toe die geskiedenis van sy tye moes afhandel, is dit onwaarskynlik dat hy voor 70 begin het. Die prokuratorskappe het die ideale geleentheid gebied vir 'n ensiklopediese gedagteraamwerk. Die datum van 'n omvattende samestelling kan nie aan 'n spesifieke jaar toegeskryf word nie. Die datums van verskillende dele moet, indien moontlik, deur filologiese analise bepaal word (die "post-mortem" deur kenners).
Wes-Indiese nasionale krieketspan
’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)
Wes-Indië het Indië die volgende jaar met 5–0 tuis verslaan, en in 1963 het hulle in Engeland met 3–1 geseëvier. Die toets op Lord’s tydens dié reeks het ’n beroemde eindpunt gesien. In die twee oorblywende aflewerings het Engeland ses lopies vir ’n oorwinning benodig en Wes-Indië een paaltjie. Die Engelse kolwer was Colin Cowdrey, wat sy linkerarm weens ’n fraktuur vroeër die dag in ’n hangverband gehad het. David Allen het die twee laaste balle egter veilig gespeel en die wedstryd in ’n onbeslis laat eindig. Worrell het ná die einde van die reeks as kaptein bedank. Die Wes-Indiese Krieketraad het Garry Sobers as sy opvolger benoem.
Plinius die ouere
Natuurgeskiedenis
Die naaste bekende gebeurtenis aan 'n enkele publikasiedatum; d.i., wanneer die manuskrip aan die publiek vrygestel kon wees om te leen en kopieer, en moontlik aan die Flawiërs gelewer is, is die datum van huldiging van die eerste van die 37 boeke. Dit is naamlik aan die "keiser" Titus. Aangesien Titus en Vespasianus dieselde name gehad het, Titus Flavius Vespasianus, het vroeëre skrywers 'n huldiging aan Vespasianus veronderstel. Plinius se vermelding van 'n broer (Domitianus) en ampte wat met 'n vader gedeel is, met die aanskrywing van dié vader as "groot", wys eenduidig op Titus. Aangesien Titus as keiser aangespreek word, het Vespasianus vermoedelik gesterf, in welke geval die datum 79 n.C. sou wees.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)
Worrell het egter as spanbestuurder gedien toe Wes-Indië Australië in 1964/65 gehuisves het. Die wedstryde is hoogs geveg, met beskuldigings rondom Charlie Griffith se aksie (hy is van balgooiery, wat volgens die krieketreëls verbode is, beskuldig) en opslaggevegte. Die Wes-Indiese span het dié reeks met 2–1 beklink en is vervolgens as die nieamptelike wêreldkampioen beskou. Sobers was nie so goed in die spanbestuur soos Worrell nie en daar het binnekort krake opgedaag. Dikwels het sy individuele uitmuntendheid die verskil tussen oorwinning en nederlaag gemaak. Regdeur die 1960’s is die Wes-Indiese boulwerk deur Wes Hall, Griffith, Lance Gibbs en Sobers self aangevoer. Beide Hall en Griffith het verbleik en toe aan die einde van dié dekade afgedank, maar Wes-Indië kon tot in die middel-1970’s nie opvolgers vind nie.
Plinius die ouere
Natuurgeskiedenis
Nietemin meld Plinius dat Titus ses keer konsul was. Die eerste ses konsulskappe van Titus was in 70, 72, 74, 75, 76 en 77 n.C., almal gemeenskaplik met Vespasianus, wat die datum van die huldiging aan 77 toeskryf. In daardie jaar was Vespasianus 68. Hy het vir enige jare gemeenskaplik met Titus regeer, wat die rede kon wees dat hy Plinius geoorloof het om Titus as "keiser" aan te spreek, en benewens die werk aan hom op te dra. Op enkele afrondingsdetail na, is die werk van 37 boeke in 77 n.C. afgehandel. Dit sou ongegrond wees om te aanvaar dat dit in geheel in 77 geskryf is, of dat Plinius dit toe as afgehandel beskou het. Verder sou die huldiging voor publikasie voltooi word, en kon dit ook vroeër privaat of aan die publiek vrygestel gewees het, sonder 'n huldiging. Die enigste onbetwisbare feit is dat Plinius nie na 79 daaraan kon werk nie. Die Naturalis Historia is een van die grootste enkele werke om van Romeinse tot moderne tye te oorleef het, en maak aanspraak op 'n oorsig oor die hele veld van antieke kennis, gebaseer op die beste outoriteite wat aan Plinius beskikbaar was. Hy voer aan dat hy die enigste Romein was om ooit so 'n werk te onderneem het. Dit omvat die studierigtings plantkunde, dierkunde, sterrekunde, geologie en mineralogie, benewens die benutting van hierdie hulpbronne. Dit bly 'n standaardwerk vir die Romeinse periode en die tegnologiese vordering en begrip van natuurverskynsels in sy tyd. By sekere besprekings van tegniese prestasies is Plinius die enigste bron vir die vermelde uitvindings, soos spoeling in myntegnologie of die gebruik van watermeulens vir die vergruising en maal van koring. Heelwat van sy beskrywings is deur argeologie bevestig. Dit is bykans die enigste geskrif om die werke van eietydse kunstenaars te beskryf, en is 'n verwysingsbron in kunsgeskiedenis.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)
Australië en Bill Lawry kon in 1968/69 wraak neem, nadat hulle Wes-Indië tuis met 3–1 verslaan het. Nieu-Seeland het die volgende toetsreeks geëwenaar, en in 1969 is Wes-Indië met 2–0 in Engeland geklop.
Plinius die ouere
Oorlye
Plinius is deur die onlangs ontslape Vespasianus aangewys as praefek van die Romeinse vloot. Op 24 Augustus, 79 n.C., was Plinius te Misenum gestasioneer, ten tyde van die groot uitbarsting van berg Vesuvius, wat Pompeji en Herculaneum oorweldig het. Hy was besig met voorbereidings vir die oorsteek van die Baai van Napels om die verskynsel direk waar te neem, toe 'n boodskap van sy vriend Rectina arriveer, wat om reddingshulp gevra het. Op sy bevel is die galeie gelanseer vir die ontruiming van die oorkantste strandfront, terwyl hy self in "'n snelvarende kotter" vertrek het, 'n besluit wat hom moontlik sy lewe gekos het. Sy susterskind, Plinius die jongere, het 'n verslag gelewer van sy dood, soos dit van die oorlewendes verneem is. Die susterskind en sy ma, het besluit om nie die oorvaart oor die baai mee te maak nie.
Namate die ligte vaartuig die strand te Herculaneum genader het, het piroklastiese sintels en puimsteen daarop begin val. Plinius se stuurman het 'n terugkeer aanbeveel, waarop Plinius geantwoord het: "Geluk begunstig die moediges, stuur na waar Pomponianus is," d.i. Stabiae, naby die moderne dorp Castellammare di Stabia. Hulle het geland en Pomponianus aangetref wat "in die grootste konsternasie" verkeer het. Plinius het hom omhels en opgebeur. Die kotter is gelaai, maar dieselde winde wat dit na Stabiae gebring het, het verhoed dat hulle vertrek. Plinius het sy geselskap eers met 'n eetgeselligheid gerusgestel. Daarna het hy gaan slaap, terwyl hulle gewag het dat die wind bedaar, maar eindelik is die geboue ontruim uit vrees dat hulle kon intuimel. Hulle het die puimreën buite aangedurf, maar Plinius het bly sit. Hy kon selfs nie met hul bystand opstaan nie, en is daarom agtergelaat. Sy metgeselle het aanvaar dat sy terugslag en sterfte te wyte was aan inaseming van giftige dampe wat deur die vulkaan vrygestel is. Met hul terugkeer drie dae later (26 Augustus) na die verstrooiing van die wolkpluim, is sy liggaam onder die puimval gevind, sonder oënskynlike eksterne beserings. Die probleem met die bewering van gifdampe, is dat sy metgeselle nie deur die beweerde toksiese gasse geaffekteer is nie, en dat hul mobiliteit nie daardeur geaffekteer is nie, terwyl Plinius moes sit en nie kon opstaan nie. Aangesien hy as 'n gesette man beskryf is, word 'n fatale kardiovaskulêre aanval tipies veronderstel; dit is, sy vriende het hom agtergelaat omdat hy reeds dood was. Hy kon ook aan asma gely het.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Wêreldoorheersing (1970’s)
Die nuwe kaptein Clive Lloyd het sy eerste verskyning in toetskrieket in 1966 gemaak en sedertdien ’n vaste instelling in die span geword. Sy bebrilde voorkoms en ’n buk naby die skouers het maskeer dat hy ’n baie fyn veldwerker, veral in die buiteblad, en ’n verwoestende slagspeler was. Lloyd se eerste taak was die toer na Indië in 1974/75. Wes-Indië het die eerste twee toetse maklik gewen. Gordon Greenidge het sy loopbaan met 107 en 93 in die eerste toets afgeskop. Vivian Richards het in sy debuut gesukkel, maar kon 192* in sy tweede toets aanteken. Indië het herstel en die volgende twee toetse gewen, maar Lloyd slaan 242* in die laaste toets en laat Wes-Indië dié reeks beklink.
Plinius die ouere
Oorlye
Die verhaal van sy laaste ure word oorvertel in 'n brief wat sewe en twintig jaar later aan Tacitus geadresseer word deur die ouer Plinius se susterskind en erfgenaam, Plinius die jongere, wat ook aan 'n ander korrespondent 'n verslag van sy oom se geskrifte en lewenswandel gestuur het. Die fragment van Suetonius vermeld 'n iewat minder vleiende weergawe; dat Plinius die strand sou nader slegs uit wetenskaplike belangstelling, en dan 'n slaaf sou vra om hom te dood ten einde van die vulkaan se hitte te ontkom. Dit is nie 'n ewe betroubare bron nie, aangesien dit aan die susterskind se brief duidelik blyk dat die persone wat deur Plinius te hulp gesnel is, wel ontkom het om die verhaal in detail weer te gee; daarbenewens veronderstel Suetonius 'n geselskap van getuies van omstandighede, voldoende straf om Plinius af te takel, of om hom tot 'n bevel op sy eie lewe te oorreed, terwyl die getuies self oënskynlik aan geen van die strawwe kondisies onderworpe was nie.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Wêreldoorheersing (1970’s)
Tydens die eerste Krieketwêreldbeker 1975 in Engeland het Wes-Indië hul groep oorheers, nadat hulle Sri Lanka, Pakistan en Australië geklop het. In die halfeindstryd is Nieu-Seeland verslaan en in die eindstryd op Lord’s het hulle Australië herontmoet en met 17 lopies gewen. Regstreeks ná die kanteling van die laaste Australiese paaltjie het opgewonde ondersteuners die krieketveld binnegestorm en hul span toegejuig. Ná die oorwinning het duisende Wes-Indiese ondersteuners die sege met dromme en pype gevier en die stadion se omgewing in ’n soort karnaval omgeskep. In 1975/76 het hulle na Australië getoer, maar hulle het met 1–5 in die ses-toetsreeks verloor, en hulle het daarna Indië tuis met 2–1 in ’n vier-toetsreeks gedurende dieselfde winter verslaan. In Australië het die snelbouler Michael Holding sy eerste verskyning gemaak. Beide Colin Croft en Joel Garner het hul debuut die volgende jaar gemaak, en Malcolm Marshall twee jaar later. In die volgende vier jaar het Wes-Indië ’n kwaliteitsboulspan saamgestel wat nog selde voorheen gesien is. In die toer na Indië het Vivian Richards sy debuut gemaak, glo die fynste Wes-Indiese kolwer nog, en Gordon Greenidge, wat by die sterk kolfspan aangesluit het, wat alreeds uit Alvin Kallicharran en die aanvangskolwer Roy Fredericks, bykomende tot Rowe en Lloyd bestaan het. Hierdie spelers het die kern van die span gevorm wat tot aan die begin van die 1990’s as wêreldkampioen in toetskrieket beskou is.
Vervolgens het die Wes-Indiese span in 1976 na Engeland getoer. In ’n televisie-onderhoud voor die reeks het die Engelse kaptein Tony Greig opgemerk dat die Wes-Indiese span onder druk swak vaar en hy van plan was to make them grovel (“laat hulle op die grond kruip”), wat met ’n rassistiese ondertoon geassosieer is. Hierdie opmerking, veral omdat dit deur ’n Suid-Afrikaans-gebore speler was, het ’n rou senuwee van die Wes-Indiërs geraak. Regdeur die reeks was die Engelse kolwers onderworpe aan ’n baie vyandige boulwerk. Nadat die eerste twee toetse onbeslis geëindig het, het Wes-Indië die volgende drie gewen. Van die Wes-Indiese span se baie hele het Richards met 829 lopies in vier toetse uitgeblink. Hy slaan 232 op Trent Bridge en 291 op The Oval. Greenidge het drie honderdtalle aangeteken, waarvan twee op die moeilike paaltjie van Old Trafford. Roberts en Holding het 55 paaltjies tussen hulle gedeel, Holding se agt vir 92 en ses vir 57 op die nuttelose paaltjie op The Oval was ’n uitstekende poging.
Die Wes-Indiese Krieketraad het die Wêreldreekskrieketspelers toegelaat om aan die Krieketwêreldbeker 1979 in Engeland deel te neem, waar Wes-Indië sy groep ná oorwinnings oor Indië, Sri Lanka en Nieu-Seeland weer eerste afgesluit het. In die halfeindstryd het hulle Pakistan geklop en in die eindstryd teen die gasheer te staan gekom en hulle met 92 lopies verslaan, waardeur Wes-Indië die titel sonder groot moeite verdedig het. Vervolgens het hulle die eerste span geword wat twee krieketwêreldbekertoernooie gewen het. Aan die einde van dieselfde jaar is die Wêreldreekskrieketkwessie opgelos. Kallicharran is as kaptein afgesit nadat Wes-Indië ’n ses-toetsreeks teen Indië met 0-1 verloor het en Lloyd is as kaptein heringestel vir ’n toer teen ’n volstoom Australië (waar die Windies met 2–0 gewen het, met een onbeslis) en Nieu-Seeland. Die laasgenoemde toer was vol omstredenheid. Nieu-Seeland het die eerste toets op Carisbrook met een paaltjie gewen, maar Wes-Indië was nie tevrede met die skeidsregters nie. Wes-Indië se ontevredenheid het tydens die volgende toets op Lancasterpark oorgekook. Terwyl hy na die bal hardloop, stoot Colin Croft doelbewus die skeidsregter Fred Goodall. Toe Goodall met Lloyd oor Croft se gedrag gaan gesels het, moes hy die hele pad stap om die Wes-Indiese kaptein te ontmoet, aangesien laasgenoemde nie ’n duim van sy posisie by die paaltjies beweeg het nie. Ná tee op die derde dag het Wes-Indië geweier om op die veld te stap, tensy Goodall verwyder word. Hulle is oorreed om voort te gaan en dit het intense onderhandelinge tussen die twee beheerliggame geneem om die toer op koers te hou. Die Kiwis het die drie-toetsreeks gewen nadat die tweede en derde toets onbeslis was. Nietemin was dié nederlaag die laaste in die volgende 15 jaar vir Wes-Indië.
Toetsoorheersing, rebelltoere en platlope (1980’s)
Die 1980’s het met ’n 1–0-oorwinning in Engeland ná vyf toetse, 1–0 in Pakistan ná vier toetse, 2–0 tuis oor Engeland ná vier toetse en ’n 1-elk-gelykop in Australië afgeskop. Daarna het in 1982/83 ’n Wes-Indiese rebellespan na ’n Suid-Afrika onder apartheid getoer. Dié span is deur Lawrence Rowe gelei en het ’n aantal vername spelers ingesluit. Die Wes-Indiese Krieketraad het hierdie spelers lewenslang geskors (wat later herroep is) en sommiges is die terugkeer geweier. Die rebelle het die volgende jaar egter nog ’n toer gereël en dié span het die meeste spelers van die oorspronklike span ingesluit. Ten spyte van hierdie verlies aan talent kon die amptelike Wes-Indiese span sy oorheersing voortsit. Gedurende hierdie tydperk het Wes-Indië hulself as een van die beste spanne in internasionale toetskrieket gevestig, met hul hoogtepunt dalk tydens die 1984-toer na Engeland, wat hulle met 5–0 beklink het, die enigste keer in die krieketgeskiedenis wat ’n toerende span ’n vyf-toetsreeks skoonskip kon wen. Dit is opgevolg deur ’n tweede skoonskip teen Engeland in 1985/86 tuis, weer met 5–0. Gelyktydig het die Wes-Indiese span ook die destydse rekord van elf agtereenvolgende toetsoorwinnings opgestel; dit was deel van ’n nog bestaande rekord van 27 toetse sonder ’n nederlaag. Tussen 1980 en 1985/86 het hulle tien van elf toetsreekse gewen, die 1981/82-reeks in Australië was 1–1-gelykop; tot in die middel-1990’s sou hierdie rekord tot 29 reekse sonder om een te verloor streek. Die Wes-Indië se enigste noemenswaardige destydse nederlaag was in ’n EDI-wedstryd, nadat hulle, tot algemene verrassing, die eindstryd van die Krieketwêreldbeker 1983 in Engeland teen die destydse buiteperde Indië verloor het. Die enigste troosprys was dat hulle die eerste span geword het om in die agtereenvolgende krieketwêreldbekereindstryde te verskyn.
Die Wes-Indiese kaptein Clive Lloyd het ná die 1984/85-reeks teen Australië uit toetskrieket bedank. Altesaam het Lloyd die Wes-Indiese span in 74 toetswedstryde aangevoer, waarvan hulle 36 gewen het. Vivian Richards het Lloyd opgevolg en die sukses voortgesit. Intussen het ’n verandering in die ou garde ook plaasgevind. Beide Joel Garner en Michael Holding het teen 1987 uitgetree. ’n Belangrike ontdekking was Curtly Ambrose, wat so lank soos Garner en ewe doeltreffend met die bal was. Courtney Walsh, wat in 1984 sy eerste verskyning gemaak het, het met ’n aksie geboul wat soos Holding s’n gelyk het. Ian Bishop het oor ’n soortgelyke aksie beskik en was as ’n bouler ewe goed totdat beserings sy loopbaan onderbreek het. Patrick Patterson was vinniger as die hele res, maar hy het ’n kort loopbaan gehad. Marshall was nog steeds die fynste snelbouler ter wêreld. Maar die kolfwerk het teikens van swakheid begin toon, ondanks die teenwoordigheid van Richards, Greenidge en Desmond Haynes. Tydens die Krieketwêreldbeker 1987 in Indië en Pakistan het Wes-Indië nie die halfeindstryd gehaal nie. Aan die einde van die 1980’s, terwyl hulle nog die beste span in die wêreld was, het hulle die aura van onoorwinlikheid verloor wat hulle in die middel van dié dekade nog gehad het. Die opsporing van goeie plaasvervangers vir ou spelers het weer ’n probleem begin word.
Val van roem (1990’s en 2000’s)
Gedurende die 1990’s is die Wes-Indiese span ’n geweldige slag toegedien, nadat ’n aantal sleutelspelers hul uittrede aangekondig (almal het ná die Wes-Indiese toer na Engeland in 1991 uitgetree) en ’n glorieryke tydperk laat beëindig het. Dit het ’n jong en onervare span agtergelaat. Ná Richards se aftrede was Richie Richardson (wat as nuwe kaptein aangewys is), Desmond Haynes (wat gou laat val is), Gus Logie (wat herroep is), Courtney Walsh (wat nou die leier van die Wes-Indiese snelaanval was) en Roger Harper (wat gekom en gegaan het) die enigste krieketspelers met ’n belangrike ervaring. Dit het hul prestasie egter nie onmiddellik geraak nie. Richie Richardson was ’n ordentlike opvolger vir Richards. ’n Nuwe groep jong spelers het na vore getree. Dit sou nog vyf jaar neem voordat die Wes-Indiese span ’n reeks verloor, maar hulle het ’n aantal naelskraapse ontkomings gehad. Die na internasionale krieket terugkerende Suid-Afrika het hul eerste toetswedstryd in Bridgetown gespeel, ’n wedstryd wat weens ’n boikot minder as 10 000 mense gelok het. Suid-Afrika het ’n teiken van 201 lopies op die laaste dag gehad, maar hulle bereik net 123 vir twee voordat beide Ambrose en Walsh die oorblywende agt paaltjies vir 25 lopies geneem het. In 1992/93 het Wes-Indië Australië met een lopie in Adelaide verslaan, waar ’n verlies hulle die reeks sou gekos het. In 1994/95 het Wes-Indië ’n gelykop in Indië behaal, nadat hulle die eerste toets verloor en in die tweede toets onbeslis gespeel het, het hulle die derde gewen. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 in Australië en Nieu-Seeland het Wes-Indië weer versuim om vir die halfeindstryd te kwalifiseer.
Australië het Wes-Indië uiteindelik met 2–1 in 1994/95 verslaan om sodoende die nieamptelike wêreldkampioen in toetskrieket te word. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka is Wes-Indië in die halfeindstryd uitgeskakel, waarvolgens Richie Richardson sy loopbaan beëindig het. Die kapteinskap is aan Courtney Walsh oorgedra en in 1998 aan Brian Lara. Die Wes-Indiese span het in 1998/99 sy eerste amptelike toer na Suid-Afrika onderneem. Dit het in ’n ramp ontaard, nadat dié toer met speleropstande weens ’n onvoldoende betaling afgeskop en met ’n 5–0-platloop geëindig het. Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 in Engeland is Wes-Indië reeds in die groepfase uitgeskakel. Die volgende jaar het Engeland ’n reeks teen die Wes-Indiese span vir die eerste keer in 31 jaar gewen. Die Wes-Indiese span het die dekade met nog ’n 5–0-platloop afgesluit, dié keer in Australië.
Vir die grootste deel van die 1990’s is die Wes-Indiese kolfspan deur Brian Lara aangevoer. Lara het ná Viv Richards se aftrede in 1991 ’n gereelde speler geword. In 1993/94 het hy 375 teen Engeland in Antigua aangeteken en Sobers se rekord vir die hoogste individuele telling in toetskrieket oorgesteek. Hy het sy fyn prestasie vir Warwickshire tydens die Engelse county-kampioenskap in 1994 voortgesit en sewe eersterangse honderdtalle in agt beurte aangeteken (insluitende die toetswedstryd se 375). Die laaste hiervan was 501 nie uit nie teen Durham, wat Hanif Mohammad se 35-jaar-oue rekord as die hoogste telling in eersterangse krieket oorgesteek het. Die Wes-Indiese boulaanval is aangevoer deur beide Curtly Ambrose en Courtney Walsh, laasgenoemde het destyds ’n rekord van 529 paaltjies opgestel. Albei het egter in 2001 afgetree en hul opvolgers het versuim om die hoë vlak van Ambrose en Walsh te handhaaf. Ondanks die opkoms van goeie kolwers soos Shivnarine Chanderpaul en Ramnaresh Sarwan het Brian Lara die noodsaaklike speler van die span gebly.
Ná ’n 0–2-nederlaag in Nieu-Seeland in 1999/2000 is Lara deur Jimmy Adams as kaptein vervang, wie onmiddellik reeksoorwinninge oor beide Zimbabwe en Pakistan behaal het. Hy is egter ná ’n 1–3-nederlaag teen Engeland (waarvolgens hulle die Wisden-trofee vir die eerste keer in 27 jaar moes afstaan) en ’n 0–5-platloop in Australië vir die 2000/01-besoek van Suid-Afrika deur Carl Hooper vervang. Toe Lara in 2002/03 as kaptein heraangestel is, is reekse teen Suid-Afrika, Sri Lanka, Pakistan, Nieu-Seeland en Indië verloor. Die enigste noemenswaardige reeksoorwinning was teen Indië (alhoewel Zimbabwe en Bangladesj ook geklop is) en die Wes-Indiese span het na die agste plek op die wêreldranglys geval, benede al die ander gevestigde toetsnasies.
Nadat die Wes-Indiese span onder sy tweede kapteinskap hul reeks teen die destydse wêreldkampioen Australië verloor het, het Lara sy span tot oorwinnings oor beide Sri Lanka en Zimbabwe gelei, voordat ’n verdere swak loop nederlae in vier-toetsreekse met 0–3 teen beide Suid-Afrika en Engeland gesien het. In die onbeslis tydens die vierde toets teen Engeland het Lara die wêreldrekord vir die hoogste individuele toetstelling met 400 nie uit nie, weer in Antigua, aangeteken en Matthew Hayden se 380 teen Zimbabwe uit die vorige jaar oorgesteek. Die Wes-Indiese span is toe in Engeland met 4–0 platgeloop. Tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika het Lara Wes-Indië in ’n oorwinning oor die gasheer gelei en selfs 116 lopies teen die Proteas aangeteken, maar die volgende twee oorwinnings oor Kanada en Kenia was nie genoeg om tot die tweede rondte te vorder nie. Lara se laaste optrede as kaptein was die Kampioentrofee 2004, ’n tweede eendagtoernooi net na die Krieketwêreldbekertoernooi, op The Oval in Londen wat die Wes-Indiese span gewen het – die oorwinning was ’n welkome verrassing vir die Karibiese gebied wat pas deur die orkaan Ivan verwoes is.
Geskille tussen spelers en raad (2000’s en 2010’s)
Die vreugde was net kortstondig, nadat ’n groot geskil tussen die Wes-Indiese Spelersvereniging en die Krieketraad in 2005 na vore getree het. Die twispunt was klousule vyf van die toerkontrak wat aan die Krieketraad “die uitsluitlike en eksklusiewe reg om reëlings te tref vir borgskappe, advertering, lisensiëring, handelsware en promosie-aktiwiteite rakende WIKR of enige WIKR-span” besorg het. Die telekommunikasiemaatskappy Digicel was destyds die borg van die Wes-Indiese span, terwyl die meeste spelers kontrakte met Cable & Wireless onderteken het. Hierdie geskil, saam met ’n geskil oor betalings, het beteken dat Wes-Indië uiteindelik ’n span sonder Lara en ’n aantal ander spelers vir die Wes-Indiese toer na Suid-Afrika 2004/05 met Shivnarine Chanderpaul as kaptein aangekondig het. Sommige van hierdie spelers het aan die einde nogtans aan die toer deelgeneem. Die geskil was nog nie beëindig nie, wat tot die afkondiging van ’n tweede span vir die toer na Sri Lanka in 2005 gelei het. ’n Ooreenkoms is eers in November 2005 bereik, en ’n volstoomspan is uiteindelik vir die toer na Australië in 2005/06 benoem. Tydens hierdie toer het Brian Lara die Australiër Allan Border as die beste lopiemaker in toetskrieket verbygesteek, ten spyte van Wes-Indië se platloop met 3–0. Te midde van hierdie geskille het Wes-Indië die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, die eerste in die Amerikas. Die gasheer het die groepfase maklik gewen, maar hulle is in die volgende rondte ná net twee oorwinnings uitgeskakel.
In 2009 het ’n nuwe geskil ontstaan toe baie seniorspelers besluit het om nie aan kwessies rakende betaling en kontrak met die beheerliggaam saam te werk nie. Die Wes-Indiese Krieketraad het toe ’n tweede span saamgestel wat aan die reeks teen Bangladesj en die Kampioentrofee deelgeneem het. In 2012 het beide die IKR en die FIKV (Federasie van Internasionale Krieketspelersverenigings) besluit om in hierdie jarelange geskil te bemiddel. In 2014 het nog ’n dispuut tussen die WIKR en die Wes-Indiese Spelersvereniging (WIPA) daartoe gelei dat die span se Indiese toer ingekort is. Die twispunt was ’n uitgerekte betalingstruktuur tussen die spelers, die beheerliggaam en die spelersvereniging. In 2015 het spelers hulself nie vir toetse beskikbaar gestel nie en met Jason Holder wat die rol van kapteinskap betree het is hulle met groot wantroue tussen veteraanboulers en Holder en die administrasie en keurders teëgekom. As gevolg hiervan het Wes-Indië tussen 1995 en 2015 21 toetswedstryde met ’n beurt verloor; vanaf 1966 tot 1995 het die span nooit meer as vier wedstryde met ’n beurt verloor nie.
Terugkoms na bo en opkoms as ’n T20I-krag (2010’s)
Nadat Twintig20-krieket volstoom met die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika begin uitgespeel is, het Wes-Indië ’n voordeel begin ontwikkel en besef dat hulle oor kolwers in die styl van ’n Richards beskik en boulaanvalle ontwikkel wat met mag kon verwoes. Talle Wes-Indiese kolwers het ook op T20I voorberei, aangesien dit vir hulle lonende kontrakte in T20-ligas sal bied. Die vernaamste onder die hardkolwers was Chris Gayle, wat beide die eerste T20I-honderdtal aangeteken en die tweede geslaan het.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka het Wes-Indië net weens sy beter lopietempo as Bangladesj s’n tot die kwarteindstryd gevorder, maar hulle is deur Pakistan vinnig uitgeskakel. Tydens die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka het Wes-Indië Australië in die halfeindstryd uitgeskakel en toe die gasheer met 32 lopies verslaan om sodoende hul derde IKR-wêreldbeker en hul eerste sedert Richards, Holding en Lloyd se oorwinning tydens die Krieketwêreldbeker 1979 te wen. Tydens die T20I-wêreldbeker 2016 het hulle die gasheer Indië in die halfeindstryd ná ’n suksesvolle lopiejaag verslaan en hulle is nog by hul hotel deur beide plaaslike en reisende ondersteuners toegejuig nadat hulle in die eindstryd teen Engeland te staan gekom en hulle met vier paaltjies verslaan nadat Carlos Brathwaite vier agtereenvolgende grenshoue uit Ben Stokes se aflewerings geslaan het, nadat Wes-Indië ’n teiken van 19 lopies in die laaste boulbeurt gehad het. In kontras teenoor hul agtste plek op die toetsranglys en negende op die EDI-ranglys het Wes-Indië die eindstryd as tweede op die T20I-ranglys net agter Indië betree.
Vlag en himne
Die meeste krieketspelende nasies gebruik hul eie nasionale vlae tydens internasionale krieketwedstryde. Aangesien die Wes-Indiese krieketspan ’n verskeidenheid onafhanklike lande en afhanklike gebiede verteenwoordig, gebruik hulle nie ’n nasionale vlag nie. Die Wes-Indiese Krieketraad gebruik derhalwe ’n embleem met ’n palmboom en krieketpaaltjies op ’n klein sonnige eiland. Dié embleem, op ’n maroen agtergrond, vorm die Wes-Indiese vlag. Die agtergrond het soms ’n wit baan bo ’n groen baan wat deur ’n maroen baan verdeel word, wat horisontaal deur die middel van die agtergrond loop. Voor 1999 het die WIKR ’n soortgelyke embleem met ’n koolpalm op ’n eiland gebruik, maar daar was nie paaltjies nie en pleks van die son is die sterrebeeld Jagter uitgebeeld. Dit is in 1923 ontwerp deur Sir Algernon Aspinall, die destydse sekretaris van die Wes-Indiese Komitee. Teen dieselfde tyd in die 1920’s was die voorgestelde leuse vir die Wes-Indiese span Nec curat Orion leones, afgelei van ’n aanhaling deur Horatius, waarvolgens Orion, simbolies vir die Wes-Indiese XI wat nie skrik vir die leeus [van Engelse krieket] nie.
Aangesien die span tydens internasionale wedstryde en toernooie as ’n nasionale span beskou en voor elke wedstryd ’n volkslied gespeel word, was ná die ontbinding van die Wes-Indiese Federasie nie duidelik watter volkslied gebruik sou word nie. Aanvanklik is die volkslied van die kaptein se tuisnasie gespeel. In onlangse jare word tydens IKR-toernooie Rally Round the West Indies…Now and Forever wat deur die Trinidadse komponis David Rudder in 1988 saamgestel is, as die span se himne gebruik.
Kleure
Wanneer hulle eersterangse krieket speel, dra Wes-Indiese veldwerkers soms ’n maroen sonhoed met ’n wye rand of ’n maroen bofbalpet. Die WIKR-kenteken is op die voorkant van die hoed. Helms is op ’n soortgelyke manier gekleur.
Tydens Wêreldkrieketreekse word gekleurde truie gedra. Die oorspronklike Wes-Indiese trui was pienk en is later na maroen verander om met hul toetspette ooreen te stem. Grys is ook as ’n tweede kleur gebruik. In sommige gevalle was grys die hoofkleur bo die tradisionele maroen. Sommige truie het groen, geel of wit as aksentkleure gebruik.
Vorige truiverskaffers was BLK (2017–2019), Joma (2015–2018), Woodworm (2008–2015), Admiral (2000–2005), Asics (Krieketwêreldbeker 1999), UK Sportsgear (1997–1998), ISC (1992–1996) en Adidas (1979–1991).
Tuisstadions
Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het tot dusver twaalf tuisstadions tydens toetswedstryde gebruik:
Krieketwêreldbekerstadions
Wes-Indië het in 2007 die eerste krieketwêreldbekertoernooi in die Amerikas aangebied. Dit is volgens die Internasionale Krieketraad se rotasiebeleid aan Wes-Indië toegeken. Oorspronklik het die Bahamas, Bermuda en die Verenigde State deel gevorm van die Wes-Indiese eilande se bod vir die Krieketwêreldbeker 2007. Dié toernooi is egter aan die Wes-Indiese eilandstate Antigua en Barbuda, Barbados, Guyana, Grenada, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine en Trinidad en Tobago toegeken.
Drie jaar later het Wes-Indië die T20I-wêreldbeker 2010 aangebied.
Wes-Indië sal saam met die Verenigde State die T20I-wêreldbeker 2024 aanbied.
Lidlande en afhanklikhede
Die Wes-Indiese gebied sluit veral die Engelstalige Karibiese gebied in. Binne-in hierdie gebied bestaan ses eersterangse spanne wat vir die “nasionale” kampioenskap meeding, van hulle is op hul beurt samesluitings van kleiner lande of eilande. In hul vroeë dae tydens die 1930’s het die Wes-Indiese nasionale krieketspan die Britse kolonies verteenwoordig wat later die Wes-Indiese Federasie en Brits-Guiana sou vorm. Spelers van die volgende lidlande is verkiesbaar vir die Wes-Indiese span:
Nielede
In teenstelling daarmee beskik ander voormalige Britse kolonies en huidige Britse oorsese gebiede oor hul eie nasionale krieketspanne:
Internasionale toere
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Wes-Indiese nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Wes-Indië toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketnasies van die Noordelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketnasies van die Suidelike Halfrond. As deel daarvan ding Wes-Indië in toetskrieket sedert 1960/61 teen Australië om die Frank Worrell-trofee, sedert 1998 teen Suid-Afrika om die Sir Vivian Richards-trofee, sedert 2001 teen Zimbabwe om die Clive Lloyd-trofee, sedert 2015/16 teen Sri Lanka om die Sobers-Tissera-trofee en vanaf 1963 tot 2020 teen Engeland om die Wisden-trofee mee. Laasgenoemde is 2021/22 deur die Richards-Botham-trofee vervang.
Bekende spelers
21 voormalige Wes-Indiese spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Wes-Indië 332 spelers toets-, 219 spelers EDI- en 93 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Wes-Indiese span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was 37 spelers reeds die kaptein vir Wes-Indië tydens ’n toetswedstryd, 32 tydens ’n EDI en 13 tydens ’n T20I.
Fichardtpark
Fichardtpark is 'n voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Robert Templeton
duimnael|regs|160px|Eerw. Robert Templeton.
Hawker Hunter
Die Hawker Hunter is 'n Britse vegvliegtuig wat ontwerp is om die Gloster Meteor te vervang. Dit is ook tot op hede die vliegtuig wat die langste diens in die Britse Lugmag gedoen het. Daar meer as 1000 van die vliegtuie in modelle gebou van die vliegtuig. Die prototipe het op 20 Julie 1951 sy nooiensvlug afgelê. Dit was aangedryf deur 'n Avon 100 Series turbostraal motor van 2,948 kg stukrag. Dit het supersonies snelheid bereik in 'n klein duikvlug.