cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrew Carnegie
Andrew Carnegie ([kɑrˈneɪɡi], maar meestal uitgespreek as [ˈkɑrnɨɡi]; (25 November 1835 in Dunfermline, Skotland - 11 Augustus 1919 in Lenox, Massachusetts, Verenigde State van Amerika) was 'n Skots-Amerikaanse nyweraar wat 'n leidende rol by die grootskaalse uitbreiding van die Amerikaanse staalbedryf in die laat 19de eeu gespeel het. Hy het die meeste van sy geld weggegee as een van die belangrikste filantrope van sy tyd in die Verenigde State en die Britse Ryk. Carnegie het in 1848 saam met sy ouers na die Verenigde State geëmigreer en sy loopbaan as werker in 'n katoenspinnery begin. Later is hy deur 'n telegraafmaatskappy aangestel waar hy in sy loopbaan gevorder het. Hy het in die 1870's Pittsburgh se Carnegie Steel Company gestig en uitgebou. Hierdie maatskappy was in die 1890's die grootste en mees winsgewende industriële onderneming ter wêreld. Carnegie het dit in 1901 vir $480 miljoen ($65 miljard in huidige geldwaarde) aan J.P. Morgan verkoop wat dit met Elbert H. Gray se Federal Steel Company en 'n aantal kleiner maatskappye saamgesmelt het tot U.S. Steel.
Dikwels word na Carnegie as die tweede rykste man in die geskiedenis ná John D. Rockefeller verwys. Naas sy telegraafmaatskappy het hy sy belange tot in die 1860's uitgebrei na spoorweë, slaapwaens, brûe en olieboortorings.
Met die fortuin, wat hy in dié bedrywe gemaak het, het hy onder meer Carnegie Hall laat bou en het hom later tot filantropie en onderwys gewend om die wêreldvrede te bewaar en die stigting van biblioteke, onderwys en wetenskaplike navorsing te bevorder. Hy het instellings soos die Carnegie Corporation of New York, die Carnegie Endowment for International Peace, die Carnegie Institution of Washington, die Carnegie Mellon-universiteit en die Carnegie-museums te Pittsburgh gestig.
B.S. Pully
B.S. Pully (14 Mei 1910 – 6 Januarie 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wing and a Prayer (1944), Guys and Dolls (1955), en The Love God? (1969), en in die televisiereeks Get Smart (1965).
Andrew Carnegie
Carnegie het die meeste van sy geld aan die stigting van biblioteke, skole en universiteite in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Kanada en ander lande asook 'n pensioenfonds vir sy personeel bestee.
Erica viscosissima
Erica viscosissima is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom van die 	Duiwenhoksrivier tot by Albertinia voor. Daar is ses tot tien subpopulasies oor, die habitat gaan verlore as gevolg die oes van dekgras en indringerplante.
Andrew Carnegie
Andrew Carnegie is op 11 Augustus 1911 op die ouderdom van 83 op sy landgoed Shadowbrook in Lenox, Massachusetts oorlede. Hy het sy laaste rusplek in Sleepy Hollow Cemetery in Sleepy Hollow (tot 1996 North Tarrytown), New York gevind.
Patsy King
Patsy King (gebore 1929) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Homicide (1964), Dynasty (1969), en Prisoner (1979).
Manaus
Manaus (Portugees: [mɐˈnaws, mɐˈnawʃ, maˈnaws]) is 'n stad in die noorde van Brasilië en die hoofstad van die deelstaat Amazonas. Die stad het 'n bevolking van 2 219 580 in 2020 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 11 401,058 km². Die stad is 'n algemene vertrekpunt vir toeriste wat die Amasonerivierbeken en die omliggende reënwoud besoek. Omtrent 50% van die bevolking in Amazonas woon in die stad. Manaus is net wes van die monding van die Rio Negro in die Amesonerivier geleë. Manaus se Arena da Amazônia is tydens beide die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 en Olimpiese Somerspele 2016 vir wedstryde ingespan.
Beta Delphini
Name
Niccolò Cacciatore was ’n Italiaanse sterrekundige. Toe die Polermo-sterkatalogus in 1814 gepubliseer is, het die twee sterre Alpha en Beta Delphini daarin verskyn met die ongewone name "Sualocin" en "Rotanev". Eindelik het eerwaarde Thomas William Webb, ’n Britse sterrekundige, die raaisel opgelos oor waar dié name vandaan kom.
Cacciatore se naam, wat in Afrikaans vertaal sou kon word as "Nikolaas Jagter", was in Latyn "Nicolaus Venator". As ’n mens die letters van dié naam en van van agter na voor lees, kom jy by die name van die twee sterre uit. Cacciatore se grappie om die sterre na homself te noem, is vandag nog geldig. Hoe Webb by sy gevolgtrekking uitgekom het 45 jaar ná die publikasie van die katalogus, is steeds ’n geheim.
Calico Jack
Calico Jack (regte naam John Rackham, ook soms Jack Rackham genoem; 26 Desember 1682 - 18 November 1720) was ’n Engelse seerower wat in die vroeë 18de eeu in die Bahamas en Kuba werksaam was. Sy bynaam kom van die kalikoklere wat hy gedra het en van die feit dat "Jack" ’n bynaam vir "John" is.
Lewe
thumb|links|Kaptein Jack Rackham op ’n sigaretkaart. Rackham was teen die einde van die goue era van seerowery (1718-1720) aktief. Hy is daarvoor bekend dat hy twee vroulike bemanningslede gehad het: Mary Read en sy minnares, Anne Bonny.
Rackham het Charles Vane vervang in sy posisie as kaptein van die sloep Ranger en het toe deur die Benedewindse Eilande, die kanaal tussen Jamaika en Hispaniola en die Bowindse Deurvaart rondgevaar. Hy het in 1719 ’n begenadiging aanvaar en na New Providence in die Bahamas getrek, waar hy Anne Bonny ontmoet het; sy was in dié tyd met James Bonny getroud. Hy het in 1720 na seerowery teruggekeer deur ’n Britse sloep te steel, en Anne het by hom aangesluit. Hulle nuwe bemanning het Mary Read ingesluit wat haar in dié tyd as ’n man vermom het.
Ná ’n kort ruk is Rackham in 1720 deur die seerowerjagter Jonathan Barnet van die Britse vloot gevang, deur die goewerneur van Jamaika sir Nicholas Lawes laat verhoor en in November daardie jaar in Port Royal, Jamaika, gehang.
Elize Botha
Professor Elize Botha (1930–2007, née Elizabeth Lindes) was 'n gerespekteerde Suid-Afrikaanse akademikus en literêre kritikus. Sy was onder meer hoofbestuurslid van die Afrikaanse Skrywerskring en redakteur van die Afrikaanse Tydskrif vir letterkunde. In 1982 is die Gustav Preller-medalje vir Literatuurwetenskap en Kritiek (die eerste keer aan ’n vrou) aan haar toegeken, en in 1989 ontvang sy die Orde vir Voortreflike Diens (silwer). Sy was die eerste vrou in die direksie van die mediareus Naspers (1988), die eerste vrouekanselier van die Universiteit Stellenbosch (1998) en die eerste vrouevoorsitter van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (1989). In 2001 ontvang sy die ATKV se Prestigetoekenning vir haar bydrae tot die Afrikaanse prosa, prosateorie en vir haar rol in die bewaring en instandhouding van die Afrikaanse kultuurskat. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns het haar in 2004 'n erelid gemaak. Die Afrikaanse skrywer en akademikus Marlene van Niekerk het haar die "Die Elwekoningin van die Afrikaanse Letterkunde" genoem.
Vroeë lewe en opleiding
Elizabeth Lindes is op 19 November 1930 in Krugersdorp as die jongste van twee kinders gebore. Sy het ’n ouer broer, Nick, gehad. Haar pa, Klaas Lindes, was hoof van die tweemanplaasskool op Koesterfontein, sowat 8 km wes van Magaliesburg, waar sy grootword en begin skoolgaan. Aanvanklik is haar pa onderwyskollege toe, waar hy ’n onderwysdiploma verwerf het, en eers in 1920 is hy op 28-jarige ouderdom na die Universiteit van Stellenbosch vir sy graadstudie. Hier was hy een van die eerste inwoners van Dagbreek, die manskoshuis. Haar ma was Bess Lindes, wat die orrel bespeel het vir die plaaslike NG gemeente. Elize het tot st. 2 skoolgegaan op Koesterfontein. Toe die skool op Koesterfontein moes sluit, het die gesin na Magaliesburg verhuis, waar haar pa skoolgehou het tot met sy aftrede in 1951. Elize voltooi hier haar laerskoolopleiding, waarna die gesin trek na die nabygeleë Krugersdorp-Noord. In 1947 matrikuleer sy aan die Hoërskool Monument in Krugersdorp, waar sy ook ’n prefek was. Sy kry onderskeidings in Afrikaans, Engels, Duits, Natuur- en Skeikunde en Wiskunde. In 1948 gaan sy na die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in 1950 ’n B.A.-graad cum laude behaal met Afrikaans-Nederlands en Engels as hoofvakke. Onder leiding van professor F.E.J. Malherbe behaal sy in 1952 ’n M.A.-graad met ’n verhandeling oor Die poësie van D.J. Opperman met verwysing na verwantskappe met T.S. Eliot. Op universiteit is sy lid van die Studenteraad, primaria van Huis ten Bosch en dien ook op die redaksie van die studentetydskrif Die Stellenbosse Student. Sy werk hierna vanaf Augustus 1952 tot Mei 1953 as joernalis by Die Burger. Die Porter-stipendium word deur die Universiteit van Stellenbosch aan haar toegeken en met behulp hiervan sit sy dan haar studies in Amsterdam voort. Op 22 November 1955 behaal sy onder leiding van N.P. van Wyk Louw ’n doktorsgraad (D.Litt. et Phil.-graad) met lof aan die Gemeentelike Universiteit van Amsterdam. Die titel van haar proefskrif is Veelheid en binding: ’n Bydrae tot die ondersoek van die eenheidsprobleem in die literatuurwetenskap, wat ’n studie is oor D.J. Opperman se Sprokie van die spikkelkoei. Sy is op 24 Maart 1956 getroud met professor Johan Botha, wat sy in 1950 op universiteit ontmoet het. Hy is ’n broer van oud-minister Pik Botha. Die egpaar het drie kinders, twee dogters (Liesbeth en Maria), en ’n seun (Frederik).
Akademiese loopbaan
Haar akademiese loopbaan in departemente van Afrikaans-Nederlands strek oor verskeie dekades en universiteite. Sy is vanaf die begin van 1956 tot Julie 1960 verbonde aan die personeel van die Universiteit van Suid-Afrika, eers as lektrise en vanaf die begin van 1958 as senior lektrise. In Augustus 1962 word sy aangestel as dosent aan die Universiteit van Pretoria, waar sy aanbly tot aan die einde van September 1982. Sy is in 1964 ook deeltydse dosent aan die Universiteit van die Witwatersrand. In Januarie 1981 word sy aangestel as medeprofessor aan die Universiteit van Pretoria en vanaf 1 Oktober 1982 tot met haar aftrede in 1995 is sy hoogleraar aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Kampvegter vir Afrikaans
Sedert 1967 is sy lid van die Letterkundekommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie (en voorsitter vanaf 1984) en dien vanaf 1981 ook op die raad van die Akademie. Vanaf 1973 tot 1992 is sy redakteur van die Tydskrif vir Letterkunde. Sy skryf vanaf 1971 ’n gereelde rubriek oor die prosa vir Tydskrif vir Geesteswetenskappe en is ook ’n gereelde deelnemer aan die radioprogramme oor die letterkunde van die Afrikaanse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. In die program Vrouerubriek lewer sy onder andere ’n aantal praatjies oor Suid-Afrikaanse skryfsters van die sestigerjare, wat later in boekvorm gepubliseer word. Vanaf die stigting van die Afrikaanse Letterkundevereniging in 1984 tot 1990 is voorsitter van hierdie vereniging. Verder is sy stigterslid in 1992 en tussen 1994 en 1999 voorsitter van die raad van trustees van die Stigting vir Afrikaans, hoofbestuurslid van die Afrikaanse Skrywerskring, spesialis-direkteur van die Stigting vir die Skeppende Kunste, sedert 1990 lid van die Raad van TRUK, vanaf 1992 voorsitter van die raad van die Staatsbiblioteek en dien sy in die raad van die F.W. de Klerk-stigting. Van 1990 tot 1993 is sy ’n SABC-raadslid en sy dien ook in die direksie van die Staatsteater. In 1994 is sy lid van die kuns- en kultuurtaakgroep en van 1997 tot 2000 is sy ’n lid van die Nasionale Raad vir die Kunste. Sy is deel van die nasionale komitee vir die inhuldiging van president Nelson Mandela en in 2003 dien sy in die Adviesraad vir Nasionale Simbole in die presidensie, wat moet besluit oor die nuwe Suid-Afrikaanse vlag en volkslied.
As openbare figuur en bekende literator tree sy gereeld in die openbaar op en lewer verskeie belangwekkende toesprake en lesings. Van die belangrikste hiervan is die referaat Etienne Leroux as sosiale kommentator wat sy op 25 Maart 1976 by die sesde vyfjaarlikse kongres van die Afrikaanse Skrywerskring in Pretoria lewer. In 1982 word sy genooi om die jaarlikse N.P. van Wyk Louw-gedenklesing by die Randse Afrikaanse Universiteit te gee, onder die titel N.P. van Wyk Louw en die Afrikaanse prosa. Sy lewer in 1983 die D.F. Malan-gedenklesing aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat getiteld Verskyningsvorme van die romantiek in die Afrikaanse prosa: D.F. Malherbe en daarna. In 1999 lewer sy die C.J. Langenhoven-gedenklesing aan die Universiteit van Port Elizabeth onder die titel ''Wat het geword van ‘Brolloks en Bittergal’? Spore (en spoke) van C.J. Langenhoven in die wêreld van taal en lettere aan die eeu-einde in Suid-Afrika''.
Vrou van 'eerstes'
Sy staan bekend as vrou wat verskeie “eerstes” behaal. So is sy in 1987 die eerste vroulike ondervoorsitter van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en tussen 1989 en 1991 die eerste vroulike voorsitter. In September 1988 word sy die eerste vrou ooit om verkies te word tot die direksie van Nasionale Pers. In die NG gemeente Hartbeesspruit in Hatfield in Pretoria is sy in 1991 die eerste vrou wat tot ouderling verkies word. Sy word in 1993 tot die raad van die Universiteit van Stellenbosch verkies en is ook die eerste vroulike kanselier van hierdie universiteit toe sy op 22 Junie 1998 in hierdie pos ingelyf word en ook in 2003 vir ’n tweede vyfjaar-termyn herkies word. Ook was sy die eerste vroulike lid van die Afrikaner-Broederbond. Op politieke gebied maak sy ’n bydrae wanneer sy in 1993 deur die Veelparty-onderhandelingsraad benoem word as voorsitter van die kommissie insake nasionale simbole, in 1994 dien in die nasionale inhuldigingskomitee wat verantwoordelik is vir die reëlings vir die inhuldiging van president Nelson Mandela en deur die minister van kuns, kultuur, wetenskap en tegnologie benoem word tot die Nasionale Kunsteraad. Sy is op 16 November 2007 in die Sungardens Hospice in Pretoria aan kanker oorlede
Werk as letterkundige kritikus
Sy lewer veral werk as letterkundige kritikus, met die prosa as fokuspunt. Suid-Afrikaanse skryfsters van die sestigerjare is ’n versameling van die reeks praatjies wat sy gedurende April en Mei 1965 oor die Vrouerubriek van Radio Suid-Afrika gelewer het. Skryfsters wat sy behandel sluit in M.E.R., Alba Bouwer, Henriette Grové, Freda Linde, Berta Smit, Audrey Blignault, Elsa Joubert, Elise Muller, Anna M. Louw, Sannie Uys, T.C. Pienaar, Elisabeth Eybers en Ingrid Jonker.
Haar verspreide opstelle oor veral die prosa word gebundel in Oor die Afrikaanse prosa en ander opstelle en Prosakroniek (laasgenoemde hoofsaaklik ’n bundeling van haar gereelde bydraes tot Tydskrif vir Geesteswetenskappe  ) en saam met Henning Snyman skryf sy die blokboek oor Hoogtepunte in die Afrikaanse verhaalkuns.
’n Groot aantal artikels en resensies oor die letterkunde verskyn van haar in akademiese tydskrifte en bloemlesings. Saam met Joan Swiegers stel sy die Gids by My derde verseboek en Gids by My vyfde verseboek saam, waarin voorgeskrewe poësie vir onderskeidelik standerd drie- en standerd vyf-leerlinge behandel word. Sy skryf saam met A.P. Grové die Handleiding by die studie van die letterkunde, waar sy die afdeling oor die prosa hanteer en Grové die bydraes oor die poësie en die drama lewer. Van haar skryfwerk word in versamelbundels opgeneem, waaronder By die dood van Ina Boudier-Bakker in Dames 17 onder redaksie van C.J.M. Nienaber. Hierdie stuk is ’n radiopraatjie wat oorspronklik op 9 Februarie 1967 deur die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie uitgesaai is.
Kleinbaai
Kleinbaai is 'n klein dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Kleinbaai ressorteer onder die Overstrand Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Overberg-distriksmunisipaliteit val.
Elize Botha
Samesteller
As samesteller is sy verantwoordelik vir die versamelbundel Afrikaanse essayiste, wat steeds beskou word as waarskynlik die mees gesaghebbende versamelbundel van sy soort. Die bundel ’n Keur uit sy gedigte wat sy in 1960 saam met A.P. Grové uit die werk van N.P. van Wyk Louw opstel, is veral gemik op die Nederlandse mark. Uit die werk van M.E.R. maak sy ’n keur van haar kortkuns, wat in 1975 met geleentheid van M.E.R. se honderdste verjaarsdag onder die titel M.E.R. van naby gesien verskyn. ’n Keuse uit die prosa van Hennie Aucamp verskyn in 1979 onder die titel In een kraal. Sy stel twee versamelbundels uit die werk van Audrey Blignault saam. In 1977 verskyn Nogtans sal ek jubel waarin sy essays en vertellings opneem en in 1996, per geleentheid van Blignault se tagtigste verjaarsdag, stel sy saam met Hennie Aucamp Mal Hansie en ander verhale saam, ’n keur uit Blignault se kortverhale.
Redakteur
Sy is ook redakteur of mederedakteur van verskeie bundels. Vir die boek Die Afrikaanse Literatuur sedert Sestig onder redaksie van T.T. Cloete skryf sy die oorsig oor die prosa van hierdie periode, terwyl sy ook onder Cloete se hoofredaksie meewerk aan Gids by die literatuurstudie. Saam met Henning Snyman is sy verantwoordelik vir die redaksie van Program en problematiek, ’n bundel van die referate gelewer op 25 en 26 Oktober 1984 tydens die stigting van die Afrikaanse Letterkundevereniging. Samehang en sin is opstelle oor die Afrikaanse poësie, waarvoor sy saam met Ren Pretorius die redaksie waarneem. Verder skryf sy die afdeling oor Die Afrikaanse prosa na 1900 in P. de V. Pienaar (redakteur) se Kultuurgeskiedenis van die Afrikaner en Afrikaans in die prosa in Benedictus Kok (redakteur) se Afrikaans, ons pêrel van groot waarde.
Eerbewyse
Sy word vermeld in die International Authors and Writer’s who’s who, The world’s who’s who of women in Education en Who’s who of S.A. women. In 1982 ken die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns die Gustav Preller-prys vir literatuurwetenskap en letterkundige kritiek aan haar toe, die eerste keer dat hierdie toekenning aan ’n vrou gemaak word. In 1986 word sy saam met die sakeman Theunis Bester aangewys as die Pretorianers van die Jaar. Die Orde vir Voortreflike Diens (Silwer) word in Mei 1989 deur die Staatspresident aan haar oorhandig en in dieselfde jaar ontvang sy Unisa se Raadstoekenning vir Buitengewone Akademiese Meriete. Ten tye van haar sestigste verjaarsdag in 1990 word die huldigingsbundel met opstelle oor die prosa, Lewe met woorde onder redaksie van Henriette Roos, aan haar oorhandig. Hierdie bundel bevat opstelle oor die prosa deur akademiese kollegas. Die Association Bienvenue en France wys haar in 1991 aan as die mees gevierde vrouefiguur in Suid-Afrika. Die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) vereer haar in 1993 met hulle Prestigeprys. Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 1995 die N.P. van Wyk Louw-medalje aan haar toe en in dieselfde jaar kry sy saam met Jakes Gerwel die Johan Fleerackers-prys vir besondere verdienste op kultuurgebied van die Vlaamse Ministerie van Kultuur.
Sy kry eredoktorsgrade van die Universiteite van Pretoria (in Maart 1995) en Stellenbosch (1996). In 1996 oorhandig die Universiteit van Suid-Afrika ’n eretoekenning vir voortreflike diens aan haar. Hierdie prys is onder meer toegeken vir haar uitmuntende bydrae tot die bevordering en bekendstelling van die Afrikaanse kultuurskat binne Suid-Afrika en in die buiteland, asook vir haar lewenslange en hartstogtelike betrokkenheid by die Afrikaanse letterkunde en haar dinamiese en toegewyde dienstyd aan Unisa, waartydens haar kollegas by haar akademiese kundigheid en openbare statuur kon baat vind.
In 2000 word sy vereer vir haar rol as adviseur vir die M-Net-Boekprys. Die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) vereer haar in 2001 met hulle Prestige-toekenning en sy kry in dieselfde jaar van die Hoërskool Monument die skool se spesiale gedenktoekenning, wat elke vyf jaar aan ’n oud-leerling toegeken word vir voortreflike en buitengewone diens aan die samelewing. Die Universiteit van Pretoria vereer haar in 2002 met die Tuks Alumni Laureaat-toekenning. In 2004 ontvang sy die hoogste eer van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns wanneer hulle erelidmaatskap aan haar toeken.
Publikasies
Uit haar pen verskyn die volgende publikasies:
Aciculites papillata
Aciculites papillata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aciculites en tot die familie Scleritodermidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Tale van die Faroëreilande
Faroëes het soortgelyke grammatika as Yslands en Oudnoors, maar die uitspraak is nader aan Noors. In die twintigste eeu het Faroëes die amptelike taal geword. Omrede die Faroëreilande binne Deense kroongebied val word Deens in skole geleer.
Geskiedenis
Die eerste opgetekende nedersetters van die Faroëreilande was Ierse monnike (papar), so dit is moontlik om aan te voer dat die eerste tale wat op die eilande gepraat is 'n tipe Oudiers was. Die nabygeleë Shetland was al in die Steentydperk beset, en daarop is Pikties gepraat toe die Nore voet aan wal gesit het.
Die Noorse nedersetters het eers in die middel van die 9de eeu opgedaag met hul Wes-Noors (waaruit Faroëes ontwikkel het).
Dit is ook bekend dat ander groepe ook op die Faroëreilande gebly het. Dit sluit Nore in, soos gesien kan word in sekere Faroëse plekname soos Signabøur (Bø van "Sygnir") en Øravík (baai van 'Hörðir'). Inwoners van Suðuroy verwys ook na 'Frísarnir í Akrabergi' (Die Friese van Akraberg).
Engels en Duits word soms om toerismedoeleindes gebesig. Noors word ook soms gehoor, omrede die eiland naby Noorweë geleë is.
Waterstofchloried
Waterstofchloried is 'n chemiese verbinding met die formule.
Die stof is 'n gas met 'n stekende reuk wat in die vroeë chemie spiritus salis ("gees van sout") geheet het. Die gas word vrygestel indien 'n baie sterk suur soos swaelsuur met tafelsout reageer
Die gas is goed oplosbaar in water en die vloeibare oplossings is bekend as soutsuur. Die gas word daarom ook soutsuurgas genoem.
In oplossing is HCl 'n sterk Brønstedsuur wat amper volledig in ione dissosieer. Die soute heet chloriede. Die gas kan as sterk Lewissuur optree byvoorbeeld in 'n reaksie met ammoniak gee dit 'n wit rook van salmiak (ammoniumchloried) af
Die stof het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die suur-basis-teorieë. Die oudste teorie, Lavoisier s'n, het voorgestel dat stowwe die element suurstof moet bevat om suureienskappe te besit. Nadat bevind is dat waterstofchloried 'n suur is wat nie suurstof bevat nie, het dit tot die ontwikkeling van die Arrheniusteorie gelei.
Dickinsonse grysvalk
Die Dickinsonse grysvalk (Falco dickinsoni) is 'n skaars standvoël wat voorkom in noordelike Suider-Afrika. Hulle leef gewoonlik in lae geleë tropiese savanne, veral waar Kremetarte en hoë palms volop is. Die voël is 28 – 30 cm groot en weeg 170 - 240 gram. In Engels staan die voël bekend as Dickinson's Kestrel.
Erica vogelpoelii
Erica vogelpoelii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom van Salmonsdam tot by Bredasdorp voor. Die plant is volop in die Napier area.
Bronadres
’n Bronadres (afgekort BA maar die Engelse URL word algemeen gebruik) ( Uniform Resource Locator) is ’n etiket wat na ’n inligtingsbron, soos byvoorbeeld ’n webbladsy of ’n ander lêer, verwys.
Opbou
Die opbou van ’n URL is vir die meeste protokolle as volg:
Protokol
Die protokol word meestal genoteerd in die vorm  (let op die dubbelpunt aan die einde). URL’s kan hierdeur vir verskillende protokolle (en dus verskillende doele) gebruik word:
Outoriteit
Die outoriteit is die bron van die inligting, byvoorbeeld die bedienernaam van ’n webwerf. Hierdie word genoteer in die vorm
In die meeste gevalle is die gebruikersnaam, wagwoord en poortnommer nie nodig nie, waardeur die @-teken en die dubbelpunt meestal nie in die URL voorkom nie, soos in byvoorbeeld of.
Padnaam
Die presiese betekenis van die padnaam hang van die protokol af; vir HTTP en FTP verwys die meestal na ’n fisiese lêer, terwyl dit met IRC na ’n kanaal verwys. Paaie word genoteer in die vorm. Hulle word meestal in die vorm  gebruik.
Navraagstring
’n Navraagstring word meestal gebruik om bepaalde parameters deur te gee, soos die soekterme van ’n soekaksie. Hoewel die navraagstring genoteerd word as, is dit gebruiklik om dit te formatteer in die vorm .
Lys van bergpasse oor die Alpe
Die lys van bergpasse oor die Alpe omvat die bergpasse in die Alpe wat per pad oorgesteek kan word en ten minste 950 m bo seevlak is – in Switserland, Duitsland, Frankryk, Italië, Oostenryk en Slowenië.
Bronadres
Fragmentidentifiseerder
Die fragmentidentifiseerder word gebruik om na ’n spesifieke afdeling in die inligtingsbron te verwys en word genoteerd in die vorm. In HTML-bladsye word die identifiseerders gebruik om na teks-ankers (gewoonlik opskrifte) te verwys.
Thibaultplein
Thibaultplein lê tussen wolkekrabbers langs Hans Strijdomlaan en naby die aansluiting daarby van Langstraat in die middestad van Kaapstad. Die plein is 'n gesamentilke ontwikkeling van die Stad Kaapstad, Anglo-American Properties en die Southern Lewensvereniging. Dit is op 16 November 1989 deur die burgemeester van die stad, Gordon Oliver, geopen. Die plein dra die naam van Louis Thibault, Suid-Afrika se eerste opgeleide argitek.
Op die plein staan sedert 1994 'n modernistiese kunswerk in staal en brons deur John Skotnes getiteld “Mythological landscape – a celebration of diversity”.
Aciculites pulchra
Aciculites pulchra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aciculites en tot die familie Scleritodermidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Suidelike mondbroeier
Voorkoms
Die vis het 'n bolronde stertvin en die mond is klein. Die wyfies is ligbruin met swart vertikale strepe en die vinne is liggeel. Die mannetjies se kleur wissel na aanleiding van area. Hulle is gewoonlik helder lig blou en geel met 'n skuins streep deur die oog, die onderkaak helder blou. Die dorsalevin het 'n rooi punt, die voorste rant is swart en agter is helder blou kolle op. Die bekkenvinne is swart, die stert- en analevinne het helder blou en rooi kolle op en die analevin het 'n oranje rant. Die kleure staan baie meer uit gedurende die broeityd. Die vis word tot 130 mm lank.
Habitat
Die vis leef in 'n verskeidenheid habitatte, van vloeiende water tot mere en geïsoleerde sinkgate. Hulle verkies normaalweg die gedeeltes met meer plantegroei en vreet insekte, varswater garnale en selfs klein vissies. Die visse broei in die vroeë lente tot laat somer. Die mannetjie pen 'n gebied af en verdedig dit. Hy maak 'n nes in die gebied en lok dan wyfies aan. Die eiers word gelê in die nes, bevrug en dan deur die wyfie in haar mond geneem. Sy onttrek na 'n stil area, broei die eiers uit, versorg die larwes en klein vissies totdat hulle vir hulle self kan sorg.
Draaias
220px|duimnael|Die Aarde draai om sy as.
’n Draaias of rotasieas is die denkbeeldige as waarom ’n liggaam roteer. Dit is dus die versameling punte van ’n roterende voorwerp wat in rus is. Dié punte kan ook buite ’n liggaam lê; dit word ’n uitwendige draaias genoem.
Prefek (Frankryk)
duimnael|Uniform pet van 'n Franse préfet 'n Prefek (Frans: préfet) in die Franse regeringstelsel is die Franse staat se verteenwoordiger 'n département of région. Onder-prefekte (Frans: sous-préfets) is verantwoordelik vir die onderafdelings van départemente, arrondissements. Die kantoor van 'n prefek staan as 'n prefektuur (Frans: préfecture) bekend en die van 'n Onder-prefek 'n onder-prefektuur (Frans: sous-préfecture). Die prefek van die département wat die hoofstad van die région (Frans chef-lieu de région) bevat, is ook die préfet de région, of te wel die prefek van die région.
Prefekte werk onder die Minister van Binnelandse Sake en hulle pligte sluit in verteenwoordiging van die staat aan plaaslike regerings, sekuriteit, koördinering van die polisie en gendarmerie magte, hantering van groot kriesisse en nood burgerbeskerming prosedures, veiligheid, verantwoordelikheid vir amptelike dokumente soos identitietskaarte en paspoorte, bestuurslisensies, toepassing van immigrasie reëls en die toesien na wetshandhawing. Prefekte kan administratiewe bevele uitvaardig in gebiede wat onder die competency van die nasionale regering val insluitend algemene veiligheid. Prefekte dra tydens amptelike geleenthede uniforms.
Draaias
Hemelliggame
Die hoek tussen die draaias en die vlak waarteen ’n planeet om die Son beweeg, bepaal die seisoene. As die hoek klein is, is die verskille tussen die seisoene klein; as die hoek groot is, is die verskille ook groot.
Prefek (Frankryk)
Die amp van prefek is in 1800 na die Franse Rewolusie deur Napoleon Bonaparte geskep. Op daardie stadium was prefekte die administrateurs van die départements wat tydens die rewolusie geskep is.
Rhinobatidae
Die Sandkruipers en Sandhaaie (Rhinobatidae) is 'n kraakbeenvis-familie wat hoort tot die orde Rajiformes. Daar is nege genera met drie en vyftig spesies wat hoort tot dié familie. Die familie word verdeel in twee subfamilies: Rhinobatinae en Rhininae.
Kenmerke van die familie
Die kop en voorste gedeelte van die lyf is plat en die agterste gedeelte lyk soos die tipiese haai lyf. Die pektorale vinne is baie wyd aan die kante van die kop en lyk soos vlerke. Daar is 5 pare kieusplete aan weerskante onder die kop. Die familie is ovovivipaar. Die grootte wissel van 06 – 3.1 m en die familie leef in vlak water tot by dieptes van 200 m.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Subfamilie: Rhininae
Daar is twee genera met vyf spesies wat hoort tot die familie en twee van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor. Die kop is wig vormig maar die pektorale vinne is deel van die kop soos by die Rhinobtinae nie. Die twee dorsale vinne is ewe groot. Die stertvin het twee duidelik onderskeibare lobbe.
John Naisbitt
John Naisbitt (gebore 15 Januarie 1929 in Salt Lake City, Utah, sterf 8 April 2021 in Velden am Wörther See, Oostenryk) was 'n Amerikaanse skrywer, futuris en openbare spreker op die gebied van toekomsstudies. Sy eerste boek Megatrends: Ten New Directions Transforming Our Lives is in 1982 gepubliseer. Dit was die gevolg van bykans tien jaar se navorsing. Dit was vir twee jaar op die New York Times se beste verkopers lys, meestal as No 1. Megatrends is in 57 lande gepubliseer en meer as 14 miljoen kopieë verkoop.
Biografie
John Naisbitt het grootgeword in Glenwood, Utah en studeer aan Harvard, Cornell en Utah universiteite. Hy het besigheids ondervinding opgedoen deur vir IBM en Eastman Kodak te werk. In die wêreld van politiek was hy assistent vir die Kommissaris van Onderwys onder President John F. Kennedy en was hy tydens President Lyndon B. Johnson se administrasie as spesiale assistent vir die Verenigde State Department van Gesondheid en Menslike Dienste Sekretaris John Gardner. Hy het Washington DC in 1966 verlaat en by die Science Research Associates aangesluit. In 1968 het hy sy eie maatskappy, die Urban Research Corporation, gestig. Naisbitt stig die Naisbitt China Institute, 'n onafhanklike navorsingsinstansie sonder winsoogmerk, wat die sosiale, kulturele en ekonomiese transformasie van die Volksrepubliek van China aan die Tianjin Universiteit bestudeer. In 2009 het Naisbitt China's Megatrends gepubliseer, 'n boek wat China se opkoms ontleed. Hy was 'n adviseur vir landbou-ontwikkeling aan die koninklike regering van Thailand, voormalige besoekende venoot aan die Harvard Universiteit, besoekende professor aan die Moskouse Staatsuniversiteit, fakulteitslid aan die Nanjing Universiteit in China, 'n vooraanstaande internasionale venoot by die Institute of Strategic and International Studies, Maleisië. (die eerste nie-Asiatiese individu om hierdie posisie te beklee), professor aan die Nankai Universiteit, Tianjin Universiteit van Finansies en Ekonomie, en 'n lid van die raadgewende raad van die Board of the Asia Business School, Tianjin, en is die ontvanger van 15 eredoktorsgrade in die geesteswetenskappe, tegnologie en wetenskap. John Naisbitt en sy vrou Doris het in Wene en Tianjin gewoon.
Op futuriste
Naisbitt het 'n groot invloed gehad op die leidende hedendaagse futuriste, soos David Houle en ander.
Op sosiale en politieke denke
Alhoewel Naisbitt nie 'n eksplisiete politieke boek geskryf het nie, het Megatrends vroeë entoesiasme vir radikale sentrumpolitiek uitgespreek. In die boek word in vetdruk aangedui: "Die politieke links en regs is dood, al die aksie word gegenereer deur 'n radikale sentrum."
Hill-sfeer
duimnael|280px|Die Hill-sfere van ’n stelsel wat uit twee voorwerpe bestaan; dit is die ronde streke om die liggame.
Erica vlokii
Erica vlokii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Dit kom voor in die Swartberg, Kamanassieberge en die Outenikwaberge, tussen Klaarstroom en George. Die plant het 8% van sy habitat afgestaan aan die plantasies wat aan geplant is. Tans word dit bedreig deur indringerplante en die hoë voorkoms van veldbrande.
Hill-sfeer
Die Hill-sfeer van ’n hemelliggaam is die streek waarin die liggaam die aantrekking van satelliete oorheers. Om deur ’n planeet in ’n wentelbaan gehou te word, moet ’n maan se wentelbaan binne die planeet se Hill-sfeer wees. Die maan sal dan op sy beurt ’n Hill-sfeer hê. Enige voorwerp binne dié sfeer sal dan ’n satelliet van die maan word eerder as van die planeet. Een eenvoudige siening van die omvang van die Sonnestelsel is die Son se Hill-sfeer met betrekking tot plaaslike sterre en die galaktiese kern.
In die voorbeeld regs strek die Hill-sfeer van die tweede liggaam tussen die Lagrange-punte L1 en L2, wat op die lyn tussen die middelpunte van die twee voorwerpe lê. Die invloedsfeer van die tweede liggaam is die kleinste in daardie rigtings en dit dien dus as die beperkende faktor vir die grootte van die Hill-sfeer. Buite daardie afstand sal ’n derde voorwerp in ’n wentelbaan om die tweede liggaam (bv. ’n maan van Jupiter) minstens ’n deel van sy wentelbaan buite die Hill-sfeer van die tweede liggaam (Jupiter) deurbring, en dit sal toenemend versteur word deur die getykragte van die sentrale voorwerp (bv. die Son). Eindelik sal dit in ’n wentelbaan om laasgenoemde gaan.
Radius
Gestel die massa van ’n kleiner liggaam (bv. die Aarde) is m, en dit wentel om ’n swaarder liggaam (bv. die Son) met ’n massa M en ’n semi-hoofas a, dan is die radius van die Hill-sfeer van die kleiner liggaam (die Aarde) sowat
Dié radius word die Hill-radius genoem.
In die voorbeeld van die Aarde wentel die Aarde (5,97×1024 kg) om die Son (1,99×1030 kg) op ’n afstand van 149,6 miljoen km. Die Aarde se Hill-sfeer strek dan sowat 1,5 miljoen km (0,01 AE) ver. Die Maan se wentelbaan, op ’n afstand van 0,384 miljoen km van die Aarde af, val gemaklik binne die Aarde se swaartekraginvloedsfeer en daar is dus nie ’n kans dat dit in ’n onafhanklike wentelbaan om die Son aangetrek kan word nie.
Sonnestelsel
Die volgende grafiek wys die Hill-radiusse (in km) van sommige liggame in die Sonnestelsel: upright=1.3|center|Radiusse in km.
Pseudocrenilabrus
Pseudocrenilabrus is 'n genus van visse wat aan die familie Cichlidae behoort. Daar is drie spesies wat hoort tot die genus en slegs een kom in Suider-Afrika voor. Al die spesies is mondbroeiers.
Kurland
Kurland is 'n klein dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Kurland ressorteer onder die Bitou Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Tuinroete-distriksmunisipaliteit val.
Maggie Kirkpatrick
Maggie Kirkpatrick (gebore 29 Januarie 1941) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The F.J. Holden (1977) en The Pirate Movie (1982), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Pizza (2000).
Agatha Christie
Haar bekendste karakters is Miss Marple en Hercule Poirot. Twee van haar bekendste boeke, wat albei verfilm is, is Murder on the Orient Express en Death on the Nile.
Maryam Mirzakhani
Maryam Mirzakhani (Persies: مریم میرزاخانی‎‎ [mæɾjæm miːɾzɑːxɑːniː]; * 3 Mei 1977 in Teheran, Iran; † 15 Julie 2017) was 'n Iranse wiskundige aan wie in 2014 die Fields-medalje toegeken is, 'n prys vir hoë wetenskaplike prestasies in wiskunde wat in dié vakgebied as die ekwivalent van die Nobelprys beskou word. Mirzakhani het die prys vir bydraes tot ingewikkelde geometrie en dinamiese stelsels ontvang. Sy was die eerste vrou en die eerste Iranse wetenskaplike aan wie die medalje toegeken is.
Todd Bridges
Todd Bridges is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Building Bridges (2000), Frankie D (2007), en Sewer, en in die televisiereeks Diff'rent Strokes (1978).
Maryam Mirzakhani
Maryam Mirzakhani, wat haar akademiese opleiding in Teheran en aan die Harvard-universiteit ontvang het, was sedert 2008 professor aan die Amerikaanse Stanford-universiteit in Palo Alto, Kalifornië. Haar navorsing op die gebied van teoretiese wiskunde het navorsing op gebiede soos moduli-ruimtes, die Teichmüller-teorie, hiperboliese geometrie, Ergodiese teorie en simplektiese geometrie ingesluit – met belangrike wetenskaplike gevolgtrekkings vir 'n verskeidenheid vakgebiede wat van kriptografie tot teoretiese fisika en navorsing oor die ontstaan van die heelal gestrek het.
Maryam Mirzakhani is in 2013 met borskanker gediagnoseer en het in 2017, op die ouderdom van veertig jaar, aan dié siekte beswyk. Sy word oorleef deur haar eggenoot, die Tsjeggiese wiskundige Jan Vondrák, en hul dogter Anahita.
Eksterne skakels
Onderhoude
Aciculites spinosa
Aciculites spinosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aciculites en tot die familie Scleritodermidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Vacelet & Vasseur.
Erica walkeria
Erica walkeria is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Die plant het een subspesie: ''Erica walkeria var. praestans'' (Andrews) Bolus
Oakham
Oakham is die hoofdorp van die Engelse graafskap Rutland. Met 9 975 inwoners is dit ook die grootste nedersetting in die graafskap. Die dorp is padlangs ongeveer 45 km vanaf Nottingham geleë.
Vangelis
Evangelos Odysseas Papathanassiou (Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου), (29 Maart 1943 - 17 Mei 2022), was 'n Griekse komponis, ook bekend as Vangelis. Hy is veral bekend vir sy bydrae tot die film Chariots of Fire, waarvoor hy 'n Oscar gewen het.
Hy het sy loopbaan saam met verskeie popgroepe van die 1960's begin, soos The Forminx en Aphrodite's Child, met laasgenoemde se album 666 (1972) wat erken word as 'n progressiewe-psigedeliese rockklassieker. In die 1970's het Vangelis partiture vir verskeie dieredokumentêre films gekomponeer, insluitend L'Apocalypse des Animaux, La Fête sauvage en Opéra sauvage; die sukses van hierdie werke het hom in die hoofstroom van die rolprentbedryf gebring.
In 1975 het hy sy nuwe 16-snit-ateljee, Nemo Studios, op die been gebring in Londen, wat hy sy "laboratorium" genoem het, en het baie solo-ateljee-albums vrygestel waarop met musiek en konsepte geëksperimenteer is, onder andere die Hemel en die Hel en China. In die vroeë 1980's het Vangelis 'n musikale vennootskap gevorm met Jon Anderson, die hoofsanger van die progressiewe rockgroep Yes, en die duo het verskeie albums saam vrygestel as "Jon and Vangelis". Hy het ook saam met Irene Papas aan twee albums van Griekse tradisionele en godsdienstige liedjies gewerk.
In 1980 het hy die partituur vir die Oscar-bekroonde rolprent Chariots of Fire gekomponeer, waarvoor hy 'n Oscar-toekenning vir beste oorspronklike partituur gewen het. Die klankbaan se enkelsnit, die rolprent se tema, is ook as agtergrondmusiek by die Londense 2012 Olimpiese Spele se medalje-oorhandigingseremonies gebruik.
Vangelis het ook die amptelike lied gekomponeer van die 2002 FIFA Wêreldbeker wat in Korea en Japan gehou is. In sy laaste twintig jaar het Vangelis met NASA en ESA saamgewerk aan musiekprojekte soos Mythodea, Rosetta en Juno to Jupiter, wat sy 23ste en laaste solo-ateljee-album in 2021 was.
Hy was bekend daarvoor dat hy baie van elektroniese instrumente gebruik gemaak het. Met 'n loopbaan in musiek wat oor meer as 50 jaar strek en meer as 50 albums gekomponeer en uitgevoer, word Vangelis beskou as een van die belangrikste figure in die geskiedenis van elektroniese musiek, en moderne film musiek.
Vroeë lewe
Hy is in Agria gebore, 'n kusdorpie in Magnesia, Thessalië, Griekeland, en het in Athene grootgeword. Sy vader Odysseus het in eiendom gewerk en was vroeër 'n amateur-naelloper; sy seun het hom as " 'n groot liefhebber van musiek" beskryf. Hy het een broer gehad, Nikos. Vangelis het op die ouderdom van vier 'n belangstelling in musiek ontwikkel deur op die familieklavier te komponeer en met klanke te eksperimenteer. Toe hy ses was, het sy ouers hom vir musieklesse ingeskryf, maar Vangelis het later gesê sy pogings om te studeer het “misluk” aangesien hy verkies om tegniek op sy eie te ontwikkel. Hy het homself gelukkig geag dat hy nie musiekskool bygewoon het nie, aangesien hy geglo het dat dit sy kreatiwiteit sou belemmer. Hy het uit sy geheue leer speel. "Toe die onderwysers my vra om iets te speel, het ek gemaak asof ek dit lees en uit geheue gespeel".
Patrick Dixon
Patrick Dixon (1957) is 'n skrywer en besigheidskonsultant, wat dikwels beskryf word as 'n futuris en voorsitter van die tendense vir die voorspelling van die maatskappy Global Change Ltd. Hy is ook stigter van die internasionale Vigsagentskap ACET en voorsitter van die ACET International Alliance. In 2005 is hy as een van die 20 mees invloedryke lewende sakedenkers beskou deur Thinkers 50 ('n privaatopname wat in The Times gepubliseer is). Dixon is ook in die Independent on Sunday se 2010-"Gelukkige lys" ingesluit, met verwysing na ACET en sy ander werk wat die stigma van VIGS aanspreek.
Vangelis
Vroeë lewe
Vangelis het tradisionele Griekse musiek as besonder belangrik in sy kinderjare gevind, maar het op 12 ook 'n belangstelling in jazz en rock ontwikkel. Op 15 het hy skoolorkesgroepe begin vorm, nie om ander musikante te wen nie, maar om pret te hê. Vangelis het sy eerste Hammond-orrel op 18 aangeskaf. In 1963 het Vangelis en ander skoolvriende 'n rockgroep The Forminx begin, en speel omslag liedjies en oorspronklike materiaal, wat grootliks geskryf is deur Vangelis, met Engelse lirieke deur radio DJ en platevervaardiger Nico Mastorakis. Na nege enkelsnitte en 'n Kersfees-uitgawe, wat regoor Europa sukses behaal het, het die groep in 1966 ontbind.
Patrick Dixon
Mediese loopbaan
Patrick Dixon studeer in die Mediese Wetenskappe aan King's College, Cambridge en studeer verder by Charing Cross Hospitaal, Londen. In 1978 terwyl hy nog 'n mediese student was, stig hy die IT-maatskappy Medicom. Hierdie maatskappy het mediese sagteware-oplossings in die Verenigde Koninkryk en die Midde-Ooste, gebaseer op die vroeë persoonlike rekenaars, verkoop. Nadat hy as dokter gekwalifiseer het, het hy by die St Joseph's Hospice gewerk en was ook as deel van die gemeenskapsorgspan wat aan die Universiteitskollege Hospitaal, Londen, gebaseer was.
Vangelis
Persoonlike lewe en dood
Vir 'n musikant van sy formaat is min bekend oor Vangelis se persoonlike lewe, aangesien hy het selde onderhoude aan joernaliste toegestaan het. In 2005 het hy verklaar dat hy "nooit belangstel" in die "dekadente leefstyl" van sy jongdae nie, en verkies om nie alkohol of ander dwelms te gebruik nie. Hy het ook min belangstelling gehad in die musiekbedryfbesigheid en om sterstatus te bereik, en besef dat "sukses en suiwer kreatiwiteit nie baie versoenbaar is nie. Hoe meer suksesvol jy word, hoe meer word jy 'n produk van iets wat geld genereer". In stede daarvan het hy sy sukses gebruik om so vry en onafhanklik as moontlik te wees en het dikwels die geleentheid verwerp om sy roem te bevorder of daaruit munt te slaan.
Patrick Dixon
Mediese loopbaan
In 1988 het hy die VIGS-liefdadigheidsorganisasie ACET geloods, gevolg deur die publikasie van sy eerste boek The Truth about AIDS, wat gewaarsku het van 'n ontvouende ramp wat sedertdien baie state in Afrika suid van die Sahara getref het. ACET het vinnig gegroei, met die verskaffing van tuisversorgingsdienste oor Londen en ander dele van die Verenigde Koninkryk, sowel as 'n nasionale seksopvoedingsprogram in skole, wat meer as 450 000 studente bereik het.
Vangelis
Persoonlike lewe en dood
Vangelis se woonplek was nie publiek bekend nie; in plaas daarvan om hom op een plek of land te vestig, het hy gekies om "rond te reis". Hy het 'n huis besit langs die Akropolis van Athene, wat hy nie opgeknap het nie. Hy het nie kinders gehad nie; in 2005 was hy in sy derde langtermynverhouding en het gesê: "Ek kon nie vir 'n kind sorg op die manier wat ek dink 'n kind behoort versorg te word nie." Uittreksels uit ander onderhoude noem dat Vangelis voorheen twee keer getroud was, waarvan 'n huwelik met die Franse fotograaf Veronique Skawinska, wat werk vir van sy albums vervaardig het. 'n 1982-onderhoud met Backstage dui daarop dat Vangelis voorheen getroud was met die Griekse sangeres Vana Veroutis, wat koor vir sommige van sy plate verskaf het.
Patrick Dixon
Mediese loopbaan
Dixon werk nie meer as 'n dokter nie, maar bly aktief betrokke as voorsitter van die ACET International Alliance. Dit is nou 'n netwerk van onafhanklike nasionale hulpsorg- en voorkomingsprogramme, met dieselfde naam en waardes, wat aktief is in 23 lande in Europa, Afrika en Asië.
Tendens analise, besigheidskonsultasie en skryfwerk
Patrick Dixon adviseer nou groot maatskappye in baie verskillende nywerhede oor tendense, strategie, risikobestuur en geleenthede vir innovasie, en gee jaarliks voordragte aan sakeleiers tydens korporatiewe geleenthede.
Sedert die 1990's het Dixon 15 boeke geskryf wat 'n wye verskeidenheid kwessies en makro-tendense aanspreek, insluitende sosiale media, multikanaalbemarking, verbruikersverskuiwing, demografie, groei van opkomende ekonomieë, gesondheidsorg, biotegnologie, sosiale kwessies, volhoubaarheid, politiek en sake-etiek.
Vangelis
Persoonlike lewe en dood
Vangelis is op 17 Mei 2022, 79 jaar oud, aan hartversaking dood in 'n hospitaal in Parys waar hy vir COVID-19 behandel is.
Patrick Dixon
Persoonlike lewe
Dixon is getroud met Sheila, met vier volwasse kinders insluitende die popkunstenaar Paul Dixon (bekend as fyfe, voorheen David's Lyre), en woon in Londen waar die familie in die plaaslike kerk- en gemeenskapslewe aktief is.
Vangelis
Musikale styl en komposisie
Vangelis se musikale styl is uiteenlopend; hoewel hy hoofsaaklik elektroniese musiekinstrumente gebruik het, wat elektroniese musiek karakteriseer, is sy musiek beskryf as 'n mengsel van electronica, klassiek (sy musiek was dikwels simfonies), progressiewe rock, jazz (improvisasies), ambient, avant-garde/eksperimenteel, en wêreld. Vangelis word soms as 'n new-age komponis gekategoriseer, 'n klassifikasie wat ander betwis het. Vangelis het self New-age-musiek ’n styl genoem wat “die geleentheid gebied het vir talentlose mense om baie vervelige musiek te maak”.
As 'n musikant wat hoofsaaklik op klawerbord gekomponeer en gespeel het, het Vangelis sterk staatgemaak op sintetiseerders en ander elektroniese benaderings tot musiek. Hy het ook baie van akoestiese instrumente (insluitend folk) en kore gebruik gemaak. Hy het gesê: