cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bombaaikat
Amerikaanse Bombaaikat
Die Amerikaanse Bombaaikat is in 1958 in die Amerikaanse staat Kentucky geteel. ’n Amerikaanse korthaarkat is met ’n Birmaanse kat geteel om ’n kat met die voorkoms van ’n swartluiperd te skep. Die Amerikaanse katte het koper- of goudkleurige oë en ’n pikswart pels.
Sentour (sterrebeeld)
Die Sentour of Perdmens (Latyn: Centaurus) is ’n helder sterrebeeld wat sigbaar is in die Suidelike Halfrond. Dit is een van die grootste sterrebeelde en een van die 48 wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Claudius Ptolemaeus genoem is. Dit is steeds een van die 88 moderne konstellasies. In die Griekse mitologie was sentoure wesens wat half man, half perd was.
Ostraciidae
Die Koffervisse en Koeivisse (Ostraciidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Tetraodontiformes. Daar is ongeveer veertien genera met vier en dertig spesies wat hoort tot dié familie en 10 van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie se liggaam is bedek met 'n harde laag bekend as 'n karapaks. Daar is slegs gate vir die oë, mond, kieue, neus, anus en vinne in die karapaks. Die grootte wissel van 15 – 46 cm. Die familie verkies om in rots en koraalriwwe te leef tot op dieptes van 90 m. Hulle is omnivore en eet onder andere slakke, skaaldiere, sponse, wurms en alge. Wanneer die vis bedreig raak skei die familie 'n toksien af. As gevolg hiervan kan die familie nie in akwariums aangehou word nie.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Sentour (sterrebeeld)
Sterre
Hoewel Omega Centauri (NGC 5139) die konstellasie se "omega"-ster genoem word, is dit inderwaarheid ’n bolvormige sterreswerm wat geleë is op ’n afstand van 17 000 ligjare, met ’n deursnee van 150 ligjare. Dit is die grootste en helderste bolvormige sterreswerm in die Melkweg; dit is tien keer so groot as die tweede grootste een. Dit bevat verskeie miljoene sterre, waarvan die meeste geel dwerge is, maar daar is ook rooi reuse en B-tipe blou-wit sterre; die sterre het ’n gemiddelde ouderdom van 12 miljard jaar.
Agulhasstroom
Die Agulhasstroom vloei aan die ooskus van Suid-Afrika verby in 'n suidwestelike rigting. Die stroom het sy oorsprong op die ewenaar as die Mosambiekstroom, vloei suidwaarts deur die Mosambiekkanaal waar dit net noord van Durban aansluit by die Oos-Madagaskarstroom om die Agulhasstroom te vorm. Hiervandaan vloei dit na die Agulhasbank. Tussen Port St. Johns en Oos-Londen is die stroom ongeveer 5 tot 10 km vanaf die kus.
Alex McKenna
Alex McKenna (gebore 15 Oktober 1984) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente What Women Want (2000) en Bear with Us (2016), en in die televisiereekse Crossing Jordan (2001) en Code Black (2015).
Agulhasstroom
Daar is reeds 1 373 verskillende visspesies uit 225 families in die stroom aangeteken.
Golf van Sint-Laurens
Die Golf van Sint-Laurens (Engels: Gulf of Saint Lawrence, Frans: Golfe du Saint-Laurent) is 'n golf aan die Sint-Laurensrivier se monding in die Atlantiese Oseaan en is die grootste Estuarium van die aarde. Die golf is in Wes-Kanada tussen die provinsie Quebec in die weste, Nieu-Brunswyk, Nova Scotia en Prins-Edward-eiland in die suide en Newfoundland en Labrador in die ooste geleë. Die golf het 'n oppervlakte van sowat 155 000 km². Die Golf van Sint-Laurens is ná Sint Laurens van Rome genoem.
Belangrike nedersettings aan die golf sluit in Baie-Comeau, Charlottetown, Gaspé, Rimouski, Sydney en Tadoussac. Groot eilande in die golf is Anticosti, Kaap-Breton-eiland, Magdalene-eilande en Prins-Edward-eiland. Die hele kus van die Golf van Sint-Laurens behoort tot Kanada. Die Franse oorsese gebied Sint Pierre en Miquelon is net oos van die Golf van Sint-Laurens se monding in die Atlantiese Oseaan geleë.
Nonso Anozie
Nonso Anozie (gebore 28 Mei 1979) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Grey (2011), Conan the Barbarian (2011), Ender's Game (2013), en Cinderella (2015).
Baha’i-wêreldsentrum
Die Baha’i-wêreldsentrum is die geestelike en administratiewe sentrum van die Baha’i-geloof en sluit geboue in of naby die stede Akko en Haifa, Israel, in.
Die meeste van die Baha’i-geloof se internasionale bestuur en koördinasie vind by die Baha’i-wêreldsentrum plaas, waaronder onderrigplanne en beide die studie en vertaling van die Baha’i se heilige skrifte. Die Universale Huis van Geregtigheid, die hoogste beheerliggaam van die Baha’i-geloof, is in Haifa gesetel. Die Baha’i-wêreldsentrum is ook die hoofbestemming vir religieuse toerisme en Baha’i-pelgrims, en lok sowat een miljoen besoekers jaarliks.
Die Baha’i-wêreldsentrum se ligging in Akko en Haifa het sy oorsprong in Baha'u'llah, die Baha’i-geloof se stigter, se verbanning in Akko se vesting deur Ottomaanse owerhede in 1868.
Baie van die Baha’i-wêreldsentrum se geboue, insluitende die terrasse en die Heiligdom van die Báb aan die noordelike hange van Karmelberg, is in 2008 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Lys van outeurs/V
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Asbestopluma hadalis
Asbestopluma hadalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1964 deur Lévi.
Nadia de Kock
Nadia de Kock is ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Nadia de Kock is in Kaapstad gebore. Sy matrikuleer in Pretoria en studeer dan verder aan die Universiteite van Stellenbosch en Suid-Afrika. Haar enigste dogter woon in Skotland. Sy is ’n IT-spesialis in Johannesburg, werk van 2000 by Standard Bank en vanaf 2010 by Eerste Nasionale Bank.
Skryfwerk
Van haar kortverhale is in tydskrifte soos Rooi Rose en Vrouekeur gepubliseer en in 2008 waag sy haar hand aan die debuutroman “Sabina’s”, wat tweede geplaas word in die liefdesverhaalwedstryd uitgeskryf deur Leserskring en Tafelberg-Uitgewers. “Heildronk op ’n gypsyromp” is ’n chick-lit verhaal oor Mieke le Roux wie se uitgewery dreig om bankrot te speel, met haar grootste teenstander wat haar skrywers afvry.
Lys van outeurs/X
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Mather Zickel
Mather Zickel is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Ten (2007), Balls of Fury (2007), Rachel Getting Married (2008), en I Love You, Man (2009).
Koos Venter
Jacobus Johannes (Koos) Venter (distrik Colesberg, Kaapkolonie, 22 Maart 1814 – plaas Broekpoort, Bethulie, Oranje-Vrystaat, 28 Januarie 1889) was ’n Vrystaatse boer, politikus asook stigter van die Gereformeerde Kerk in die Oranje-Vrystaat en leier in dié kerkverband. Hy was 'n lid van die Volksraad van die Oranje-Vrystaat, voorsitter van die Saamgestelde Kommissie vir die Bestuur van die Regering in 1855 en het gedien as Waarnemende Staatspresident in 1859 tot 1860 en weer van 1863 tot 1864.
Met uitsondering van 'n kort onderbreking was Venter volksraadslid vir Bloemfontein-distrik en later vir Bethulie van 1854 tot 1881, bes moontlik die langste diens in die Vrystaatse Volksraad. Hy het hom veral onvermoeid vir die landbou beywer en Hollandse taalregte in die Vrystaat warm verdedig. Ook het hy pleidooie gelewer vir 'n nasionale onderwysstelsel vir die behoud van die Hollands-Afrikaanse kultuur en vir die vrywillige beginsel (1867), ingevolge waarvan elke kerk sy eie predikant sonder staatshulp onderhou. Hy was ook bekend vir ondersteuning van alle kerke, ook ander as sy eie, die Gereformeerde.
Ten spyte van geringe skoolonderwys is hy in 1861 selfs tot voorsitter van die appèlhof verkies, hoewel regsgeleerdes soos sy vriend H.A.L. Hamelberg beskikbaar was, maar hy het die benoeming nie aanvaar nie. Hy het as een van die eerste ouderlinge van die Gereformeerde kerk Reddersburg, wat hy help stig het, gedien en dikwels as voorsitter van die kerkraad gedurende die vakature. So het hy 'n leidende aandeel geneem in die aanleg en stigting van die dorp Reddersburg, waar hy in 1861 die hoeksteen van die eerste Gereformeerde kerkgebou gelê het.
Herkoms
Koos Venter was die vyfde kind uit die huwelik van Jan Adriaan Venter (Tulbagh, 16 Februarie 1779 – Bloemfontein, 19 Mei 1870), in 1860 een van die stigters van die Gereformeerde kerk Colesberg (saam met J.A. Venter se dogter Hester Venter en haar man, I.D. du Plessis) midde-in ’n hewige kerkstryd, en sy tweede vrou, Margaretha Johanna Louw (Swellendam, 15 Maart 1791 – Colesberg, 22 Mei 1854). Twaalf kinders is uit dié huwelik gebore, onder wie ook (later ds.) Sarel Daniël Venter. Uit Jan Adriaan Venter se eerste huwelik, met Aletta Sophia Bezuidenhout, is sewe kinders gebore.
Vroeë politieke betrokkenheid
Venter het in 1852, toe hy nagenoeg 38 jaar oud was, uit die wyk van veldkornet Gideon Joubert in die distrik Colesberg na De Hoop aan die Kaalspruit naby Bloemfontein. Tien jaar later het hy hom metterwoon op die plaas Broekpoort in die distrik Bethulie gevestig, waar hy dan ook oorlede en begrawe is.
Venter het die wyk waarin hy gewoon het, op die byeenkoms van Vrystaatse volksverteenwoordigers verteenwoordig wat op 5 September 1853 met die Britse spesiale kommissaris, sir George Clerk, onderhandel het met die oog op die toekenning van onafhanklikheid aan die Oranjerivier-Soewereiniteit. Hy het lid van die voortsettingskomitee van 25 geword en in Desember 1853 die geleentheid vir onafhanklikheid aangegryp soos Clerk in die vooruitsig gestel het, in weerwil van heftige teenkanting gegrond op Britse lojaliteit en die vrees vir die Basoeto wat deur sy predikant, ds. Andrew Murray, dr. A.J. Frazer, sakelui en Britse setlaars gekoester is.
Lid van die eerste Vrystaatse regering
Venter het vergaderings in Transoranje gehou om die bevolking te oortuig dat hulle die aanbod van Brittanje moet aanvaar. Hierin het sy beeldryke taal sy saak voortgehelp. Hy het 'n memorie rondgeneem wat hy oral laat onderteken en self aan sir George Clerk oorhandig het; daarin is die Britse regering saaklik gevra om die land te beskerm of dit te verlaat. Die vyandige Engelstalige pers in die Soewereiniteit wat sy onafhanklikheidstrewe as bekrompenheid beskou het, het Venter reeds bestempel as die leier van 'n politieke seksie wat "Doppers" genoem is. As medeondertekenaar van die Bloemfontein-konvensie in Februarie 1854, het Venter lid van die eerste Vrystaatse regering geword.
Sy sterk sin vir demokrasie en reg het hy reeds op 8 September 1854 geopenbaar toe hy as lid van die uitvoerende raad bedank omdat die anti-Transvaalse gevoelens syns insiens die regering onverskillig gemaak het ten opsigte van die volk se wil om met die oog op die Basoeto-gevaar met Transvaal te verenig. In Februarie 1855 is hy gedurende 'n ernstige politieke krisis na die regering teruggeroep en het 'n leidende aandeel gehad in die afsetting van president J.P. Hoffman. As waarnemende president het hy Bloemfontein beveilig en sy invloed in sy geslaagde onderhandeling en ooreenkoms met Moshoeshoe bewys. Indertyd het hy ’n ryper politieke beleid geproklameer, naamlik vereniging van die Vrystaat en Transvaal, maar eers nadat die Vrystaat as veilige en welvarende staat gekonsolideer sou wees. Gedurende sy politieke loopbaan het hy sy land dikwels as voorsitter van die uitvoerende raad en op talle diplomatieke sendinge na Moshoeshoe, Transvaal en die Kaapkolonie gedien.
Onder pres. Boshoff
Op 29 Augustus 1855 het hy ’n mosie van vertroue van die volksraad ontvang. Hy het ook waargeneem in die kritieke tussentydperk ná pres. Hoffman se afsetting en het, sonder dat hy daarna gestreef het, 'n aantal stemme in die volgende presidentsverkiesing ontvang. Tog was hy uit die staanspoor ’n warme ondersteuner van pres. van meet af aan 'n warme ondersteuner van pres. J.N. Boshoff (1855–'59).
Toe pres. M.W. Pretorius van Transvaal die Basoeto-probleem in Mei 1857 wou gebruik om in die Vrystaat 'n staatsgreep in belang van sy verenigingstrewe tussen die republieke uit te voer, het dit by die Renosterrivier feitlik op broederoorlog tussen die Vrystaat en Transvaal uitgeloop. Op dié kritieke tydstip het Venter met kmdt. S.J.P. Kruger van Rustenburg begin onderhandel sodat 'n vredesverdrag tot groot teleurstelling van die prokoloniale party in Bloemfontein op 1 Junie 1857 tussen die twee republieke onderteken is. Die burgerskapwetsontwerp, wat die dubbele lojaliteit van sommige Vrystaters aan die Britse en Vrystaatse owerheid wou beëindig, het hy in 1858 weer ter tafel gebring ten spyte van die verguising in die Engelstalige pers en die teenstand van pres. Pretorius.
Venter was al leier wat op die afsonderlikheid van die Vrystaat ten opsigte van Transvaal en die Kaapkolonie gestaan het, en 'n bondgenootskap tussen die twee Boererepublieke bepleit het, toe sir George Grey aan die hand van die Basoeto-vraagstuk druk op die Vrystaat begin uitoefen ten gunste van federasie met die Kaapkolonie, Al was hy onbewus van wat Grey agter die skerms bedryf het, was hy politiek skerpsinnig genoeg om aan te voel Grey se federasieplan was gemik op die vernietiging van die Boererepublieke se onafhanklikheid. So het Venter die vader van die beleid geword wat later deur presidente J.H. Brand en M.T. Steyn voortgesit is.
Onder pres. Pretorius
Ook aan Boshoff het Venter sy steun onttrek toe die president swig voor die prokoloniale aandrang en begin oorhel na federasie met die Kaapkolonie. Tydens Boshof se verlof en sy daaropvolgende bedanking in 1859, het Venter weer as president waargeneem. Ten spyte van sy leidende aandeel in 'n kerklike afskeiding toe hy in daardie jaar ’n stigter was van die Gereformeerde Kerk in die Oranje-Vrystaat, waardeur hy nie aan gewildheid gewen het nie, het die volksraad Venter as enigste kandidaat in die presidentsverkiesing voorgedra. M.W. Pretorius (president van die ZAR van 1857 tot 1860 en weer van 1864 tot 1871) het hom egter verslaan aangesien die Vrystaters van Pretorius ’n oplossing van die Basoetovraagstuk verwag het.
Onder pres. Brand
Ná Pretorius se bedanking in 1863 het Venter weer as president waargeneem en in die presidentsverkiesing die helfte van die stemmetotaal op hom verenig wat op adv. J.H. Brand uitgebring is. Hy tree daarna weer as waarnemende president op tydens pres. Brand se verlof in 1868. Al was hy 'n bittere teenstander van die vergelyk wat Brand in 1876 met die Britse regering aangegaan het toe hy deur die aanvaarding van die bedrag wat Brittanje as skadevergoeding aanbied, die Vrystaatse diamantvelde, na Venter se mening, vir £90 000 "verkoop" het, was hy origens altyd 'n getroue medewerker van Brand.
Kerkleier
Hy het probeer om met ds. C. Callenbach, 'n konserwatiewe predikant van die Hervormde Kerk in Nederland, in aanraking te kom. Teen die einde van 1857 het hy onverwags 'n bemoedigende brief van oudl. J. van Andel van die Christelijke Afgescheidene Gereformeerde Kerk te 's-Hertogenbosch ontvang. Hy het dadelik sy geesverwantskap met dié Kerk begryp en aan die begin van 1858 as lidmaat van die NG gemeente Bloemfontein, waar ds. Andrew Murray destyds leraar was, bedank. Met ds. Murray het hy skerp verskil oor dié se prokoloniale simpatie in politieke sake en sy ywer vir 'n Engelse skool op Bloemfontein. Dit was juis van Doppers soos Venter wat ds. Murray se vrou, Emma (née Rutherfoord), by geleentheid gesê het: "The only people I don't like are the Doppers. They are really such a dirty obstinate race."
Venter het aangevoer dat hy ’n nuwe lig (godsdienstige liberalisme) in die NG Kerk opgemerk het en gevolglik het hy op 10 Maart 1858 sy besittings as sekuriteit verpand vir 'n ope beroep wat hy na Nederland gestuur het. Die Christelijke Afgescheidene Gereformeerde Kerk het hom egter laat weet dat ds. Postma reeds na Transvaal afgevaardig is en dat hy met hom oorleg moes pleeg. Ds. Postma het Nederland op 22 Mei 1858 verlaat op 9 Julie voet aan wal in Simonstad gesit. Ná 'n kort ruk in Kaapstad, het hy na Durban vertrek omdat sy eintlike bestemming Transvaal was. Daar het ds. Postma op 11 Februarie daardie jaar op Rustenburg die eerste Gereformeerde kerk gestig.
Ná die antwoord uit Nederland het Venter saam met J.P. van der Walt, 'n oudveldkommandant uit die distrik Colesberg, die stigting van die eerste Gereformeerde gemeente in die Oranje-Vrystaat georganiseer. (In Venter se distrik is eers in 1903 die Gereformeerde kerk Bloemfontein gestig, sowat 14 jaar ná sy dood.) Dr. Bouke Spoelstra skryf in Die Doppers in Suid-Afrika 1760–1899 die Vrystaters het deur die onsigbare netwerk familie- en vriendskapsbande kennis geneem van die wat in Transvaal op kerklike gebied gaande was. So het Venter in oorleg met Douw Kruger ’n byeenkoms van belangstellendes vir 6 Mei 1859 belê en wou ds. Postma reeds op 24 April uit Transvaal saamneem na die Vrystaat. Ook J.P. van der Walt het by ds. Postma aangedring om oor te kom omdat hy "(uit) alle kerke wat strydig is met ons geloof volgens besluit deur die Dordtse Sinode van 1618 en 1619" bedank het. Hy was seker van belangstelling uit die Kaapkolonie van lidmate wat verkies het om net die psalms te sing. Reeds toe het die pers in die Vrystaat aangekondig dat van die Doppers in die republiek ’n gemeente aan die Kafferrivier wou stig. Die pas gestigte Gereformeerde Kerk in die ZAR het Philippus Schutte en Philippus Snyman toe op 16 April afgevaardig om saam met ds. Postma aan Venter se versoek te voldoen.
Terwyl Venter en Van der Walt reeds van die NG Kerk afgeskei het, het hulle aansoek gedoen om by die bestaande kerk in die ZAR aan te sluit. Van 6 Mei af het ds. Postma op Venter en Van der Walt se plase inligting aan die toenemende getal belangstellendes gegee, tot die Gereformeerde kerk Reddersburg, die eerste in die Vrystaat, op 12 Mei 1859 gestig is; dus net drie maande en ’n dag ná die Rustenburgse.
Diederick Johannes en Jan Igantius Venter, twee Colesbergers, en hul eggenote het reeds by die kerk aangesluit. Oudl. I.D. du Plessis het ontslag gevra in die NG gemeente Colesberg omdat hy dit reeds geruime tyd oorweeg het om op Bloemfontein te gaan woon. Terselfdertyd het Venter se vader, Jan Adriaan Venter, sy plaas in die Colesbergse distrik onder markwaarde verkoop om hom in die Vrystaat "onder de vanen van den Eerw. Postma" te gaan skaar. Die nuwe gemeente het Vlakplaas van Mechiel van der Walt vir £1 500 aangekoop om hul eie kerkdorp op 22 Augustus 1859 daarop aan te lê. Venter het aanvanklik nie van die naam Reddersburg gehou nie omdat dit vir hom gelyk het asof "wy onszelven ... boven onzen Heiland verheffen en daar wy ons niet als redders kunnen beschouwen". Mechiel van der Walt het gevrees dat ander met dié naam sou spot. Maar J.P. van der Walt het geantwoord dat nie "Dordrecht" (die ander voorstel, wat ook Venter gesteun het) nie, maar God hulle "Redder" en die "Stichter" van hul geloof is.
By afwesigheid van die konsulent, ds. Postma, het Venter en J.P. van der Walt as voorsitter van die kerkraad opgetree en die ouderlinge en diakens het Sondae die godsdiens waargeneem. Die twee kerkraadslede in die uitvoerende raad van die republiek, onder wie Venter, is daarvan verskoon. Venter het die hoeksteen van Reddersburg se vergrote kerk vroeg in 1861 gelê omdat die gemeente destyds vinnig aangegroei het: van 58 tuisgaan-gesinne in daardie jaar tot 800 belydende lidmate in 1865.
Kerkskeuring op Bethulie
duimnael|links|300px|Die Bethulie-bewaringskomitee van die Stigting Simon van der Stel het hierdie gedenkplaat in 1982 op Venter se graf aangebring.
Venter staan op grond van sy ervaring as politikus met die Franse sendelinge onder die Basoeto en as boer met sowel die Franse sending, onder leiding van eerw. Jean Pierre Pellissier by Bethulie as die Londense Sendinggenootskap Philippolis, afkerig gestaan teenoor die sendingoffensief van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, waarmee in 1869 ’n begin gemaak is. Pellissier het in 1831 in Suid-Afrika aangekom om hom aan te sluit by sy kollegas, S. Roland en J.L.P. Lemue, op Kuruman. Hulle het probeer om 'n sendingstasie te stig op Mosega naby die teenswoordige Zeerust, maar moes vlug voor Mzilikazi se soldate. Pellissier het toe 3 000 vlugtende Tswanas met hom saamgeneem na Bethulie, waar hy 'n sendingpos in Oktober 1831 stig.
Feodor Chaliapin jr.
Feodor Chaliapin jr. (6 Oktober 1905 – 17 September 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lion of St. Mark (1963), The Name of the Rose (1986), Moonstruck (1987), en The Inner Circle (1991).
Koos Venter
Kerkskeuring op Bethulie
Venter het ook met ds. Postma gebots oor die persoon van ds. Johannes Beijer, die eerste predikant van Reddersburg en net die tweede van die Gereformeerde kerkverband, en oor sekere kerkregtelike opvattings. Toe ds. Jan Lion Cachet in die Gereformeerde kerklike orgaan De Maandbodedie sendingoffensief bepleit, het Venter met die polemiese pamflet ''Wat is waarheid? Een woord aan alle belangstellenden en waarheidslievenden, vooral aan de leden der Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika en in Europa'' (Bloemfontein, 1875) geantwoord. Daarin het hy die gedagte gehekel dat boere as sendelinge op hul plase moes optree, die verdeeldheid wat verwek is betreur, en gepleit dat alle krag aan die onderwys van die groot persentasie ongeletterde kinders in eie geledere verleen moes word. Net in 'n buitelandse sending deur geordende sendelinge op grondslag van selfonderhouding het hy enige heil gesien.
Toe sy broer, ds. Sarel Venter, eerste leraar van die Gereformeerde kerk Bethulie, ook in botsing met Postma kom, het Venter hom gesteun in die stigting van 'n onafhanklike Gereformeerde gemeente op Bethulie, die sogenaamde Gereformeerde kerkgemeente Bethulie, wat ook splintergroepe op Bethulie, Reddersburg, Philipstown en Boshof tot gevolg gehad het. Hy het in 1879 sonder welslae as een van die eisers opgetree in die Vrystaatse hooggeregshof teen die Gereformeerde Kerk en het aanspraak op 'n pro rata-deel van die kerkgoedere gemaak. Daarna het hy hy deur middel van Hamelberg in Nederland weer 'n predikant probeer vind. Kort voor sy dood is egter versoeningspogings met die Gereformeerde Kerk aangeknoop wat in 1890 op 'n hereniging uitloop, al het sommige lidmate van die Venter-kerk hulle by die NG gemeente Bethulie aangesluit. Al sy broer se pogings om as predikant van die Gereformeerde Kerk herstel te word, het egter misluk.
Waardering
duimnael|regs|300px|Die graf op die plaas Broekpoort, distrik [[Bethulie, van Venter en sy derde vrou, Elsje Philippina Swanepoel (née Lombaard).]]
duimnael|links|200px|Die bewoording op Venter se graf.
Dr. Bouke Spoelstra skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel I: "Venter was oplopend, aggressief en strydlustig, maar hy vertoon dieselfde natuurlike insig, volharding, ruimte van blik, en nasionale offervaardigheid as (pres. Paul) Kruger, sy vriend en geesgenoot. Hoewel hy dikwels deur politieke teenstanders verguis is, was sy lewe gewy aan die bevestiging en ontplooiing van die Vrystaat as onafhanklike republiek. Naas die volksman wat 'n beleid formuleer waarop (pres. Jan) Brand en (pres. M.T.) Steyn kon voortbou, was hy ook 'n stigter van die Geref. Kerk en stryder vir die Gereformeerde geloof." En: "Lewenslank was (Venter) die toonbeeld van daadkrag, beweeglikheid en aggressiewe, soms onbesonne geesdrif."
Hoewel hy 'n eenvoudige boer was, het hy tog heelwat geskryf. Hy was 'n man met 'n unieke en spitsvondige seggingskrag, soos die notule van die Vrystaatse volksraad oorvloedig bewys. Hy het die kuns verstaan om lig op te steek by ontwikkelde amptenare en het hom laat lei deur sy uitgebreide Bybelkennis.
Documenta
documenta is 'n kunsuitstalling wat aanvanklik elke vier en nou elke vyf jaar in Kassel, Duitsland, gehou word. Die uitstalling duur 100 dae en word as die belangrikste uitstalling van moderne en eietydse kuns ter wêreld gesien. Dit is in 1955 gestig deur die kunstenaar, onderwyser en kurator Arnold Bode as deel van die Bundesgartenschau ("Federale tuinskou") wat daardie jaar in Kassel gehou is. Die eerste documenta was – in teenstelling met die algemene verwagting – 'n aansienlike sukses en dit het meeste van die kunstenaars wat as invloedryk in die moderne kuns was, soos Pablo Picasso en Wassily Kandinsky ingesluit.
Koos Venter
Waardering
In 1982 het die Bethulie-bewaringskomitee van die Stigting Simon van der Stel Venter se graf herstel met die geldelike steun van venter-familielede. Die bewoording daarop lui: "Graf van J.J. VENTER, waarnemende Staatspresident van die Republiek van Oranje-Vrystaat. Politikus, Kerkleier, Vrystaatse Boer. Jacobus Johannes (Koos) VENTER (22.3.1814 - 28.1.1889) was in 1884 mede-ondertekenaar van die Bloemfontein-Konvensie, waardeur die Republiek van die Oranje-Vrystaat tot stand gekom het. As lid van die Volksraad, eers vir die wyk distrik Bloemfontein en later Bethulie, het hy waarskynlik die langste diens van enige Vrystaatse Volksraadlid gelewer, aaneenlopend van 1834 tot 1881 (met uitsondering van 'n kort onderbreking). Hy was ook op 12 Mei 1859 medestigter van die Gereformeerde Kerk in die Oranje-Vrystaat. Hy het op sy plaas Broekpoort in die distrik Bethulie geboer."
Huwelikslewe
Venter het op 6 Januarie 1833 in die huwelik getree met Hester Sophia du Plessis. Sy is oorlede op 6 Januarie 1834 sonder dat, sover bekend, ’n kind uit dié egverbintenis gebore is. Sy tweede huwelik was op 11 November 1834 met Anna Catharina Janse van Vuuren (5 Julie 1818 – 27 Augustus 1857). Uit dié verbintenis is drie seuns en ses dogters gebore. Sy derde huwelik was met die weduwee Elsje Philippina Swanepoel, gebore Lombaard (8 Julie 1826 – 12 Desember 1913), waaruit nog drie seuns en drie dogters gebore is.
Documenta
Hierdie Museum van Eenhonderd Dae het tot 'n oorweldigende suksesverhaal ontwikkel. In die Europese somer van 2012 is die dertiende documenta deur meer as 860 000 mense besoek. Die uitstalling se eiesoortige karakter is oor die jare heen bewaar; anders as by ander soortgelyke internasionale uitstallings word documenta volgens die visie van 'n enkele individu saamgestel. Daar is geen nasionale pawiljoene nie, dit word nie beperk tot spesifieke media nie en elke nuwe documenta verskil van die vorige in uitleg, tematiese ontwerp, uitstalruimte en konsep. documenta se wesentlike karakter is dié van innovasie en vernuwing; die uitstalling hou tred met die jongste kunsneigings soos video-, rekenaar- en internetkuns. Elke documenta word so te sê opnuut uitgevind deur die direkteur en sy of haar span.
Die eerste documenta het hoofsaaklik op Europese kuns gefokus en het Duitsland blootgestel aan die ontwikkelinge wat in kuns plaasgevind het, voor en na die Tweede Wêreldoorlog. In die 1960's is al hoe meer Amerikaanse kuns vertoon soos wat die middelpunt van die avante-garde kunsbeweging oor die Atlantiese Oseaan geskuif het. Hoewel documenta van vroeg af kunstenaars van oral in die wêreld ingesluit het, het veral die afgelope twee documentas groot getalle kunstenaars van buite Europa en die Amerikas ingesluit. Dit het ook gepaard gegaan met 'n groter mate van politieke en maatskaplike inhoud in die kuns wat uitgestal is.
documenta I, 1955
Die eerste documenta is gehou as 'n onderdeel van die jaarlikse Bundesgartenschau (die nasionale tuinskou van Duitsland) wat in 1955 in Kassel gehou is. Die uitstalling se oorspronklike volledige titel was: ''documenta. Europäische Kunst des XX. Jahrhunderts'' ("documenta. Europese kuns van die 20ste eeu"). Dit is deur die skilder, grafiese kunstenaar en ontwerper Arnold Bode, in noue samewerking met die kunshistorikus Werner Haftmann, saamgestel.
Jules Bianchi
Jules Lucien André Bianchi (* 3 Augustus 1989, † 17 Julie 2015, Nice, Frankryk) was 'n jong Franse motorrenjaer wat vir die Marussia F1-span in die FIA Formule Een-wêreldkampioenskap gejaag het.
Risosfeer
Die risosfeer is 'n mikrobioom wat gevorm word deur die grond wat in onmiddellike aanraking met die wortels van plante is. Daar word 'n enorm wye verskeidenheid organismes in hierdie mikrobioom aangetref en dit word soms met die term "die plante se tweede genoom" aangedui. Die hoeveelheid genetiese inligting in hierdie tweede genoom kan baie groter wees as die inligting in die plant se eie gene. Die risosfeer se mikrobegemeenskap verteenwoordig die grootste voorraad genetiese verskeidenheid op aarde. Per gram wortel kan daar 1011 mikrobeselle wees wat meer as 30 000 prokariotiese spesies verteenwoordig.
Daar bestaan 'n sterk wisselwerking tussen die plant en die risosfeer se bewoners. Die plant se wortel skei stowwe uit waarmee die risosfeer beïnvloed word en die een plant het nie dieselfde risosfeer as die ander nie.
Stikstofbindende bakterieë
Een groep mikrobes wat in die risosfeer leef is die stiktofbindende bakterieë wat vermag die stikstof van die lug -wat baie min reaktief is- om te sit in stikstofverbindings. Plante vermag nie om dit self te doen nie, maar daar is samewerking tussen byvoorbeeld grasspesies soos koring en mielies met bakteriespesies uit die genus Azospririllum in hul risosfeer wat 'n voordelige effek op die plantegroei het. Afskeidings van die plant speel 'n belangrike rol in hierdie samewerking.
Daar is ook plante wat hierdie samewerking tot 'n simbiotiese vennootskap ontwikkel het. Dit is veral die geval in peulgewasse wat knoppies aan hulle wortels het waarin stikstofbindende bakterieë uit die genera Rhizobium en Bradyrhizobium 'n tuiste vind.
Ander bevordering van die plant se groei
Daar is risobakterieë -bakterieë wat in die risosfeer tuis is- wat die plant op ander wyse help om te groei, byvoorbeeld deur:
Jules Bianchi
Bianchi het voorheen aan Formule Renault 3.5, GP2 en Formule Drie deelgeneem en was ook 'n Ferrari bestuurdersakademielid. Hy het in 2012 in Formule Een begin as 'n toetsbestuurder vir Sahara Force India. In 2013 het hy sy debuut gemaak vir Marussia met 'n 15de plek in sy eerste ren in Australië en sluit die seisoen af in 19de posisie, sonder enige punte. Sy beste vertoning in daardie jaar was 13de in die 2013 Maleisiese Grand Prix. In Oktober 2013 het die span bevestig dat hy weer vir die span die volgende seisoen sou jaag. In die 2014-seisoen 2014 behaal hy beide sy en die Marussia-span se eerste punte in Formule Een tydens die 2014 Monaco Grand Prix.
Ongeluk en dood
Op 5 Oktober 2014, tydens die Japannese Grand Prix, het Bianchi in swaar reëntoestande beheer verloor oor sy Marussia en teen 'n groot sleepvoertuig gebots, en het ernstige breinbeserings opgedoen. Hy het 'n noodoperasie ondergaan en is in 'n geïnduseerde koma geplaas, waarin hy gebly het tot en met sy dood op 17 Julie 2015. Bianchi is die eerste Formule Een-renjaer wat as gevolg van 'n ongeluk tydens 'n wedren sterf sedert Ayrton Senna tydens die 1994 San Marino Grand Prix.
Brasiliaanse korthaarkat
Geskiedenis
Die kat se oorsprong kan teruggespoor word na die strate van Brasilië. Toe die Portugese omstreeks 1500 vir die eerste keer in Brasilië voet aan wal gesit het, het hulle katte met hulle saamgebring wat van die Iberiese kat (Felis iberia) afstam. Dié katte het oor 500 jaar met plaaslike Brasiliaanse katte geteel en so het dié nuwe ras ontstaan.
Eers in die 1980's het ’n Brasiliaans-gebore ingenieur en katteler, Paulo Samuel Ruschi, wat nou in New York woon, reëls begin vasstel vir die teel van die katte.
Beskrywing
Die Brasiliaanse korthaarkat is van gemiddelde grootte en baie beweeglik. Dit het ’n slank, elegante voorkoms. Die pels is kort en blink en bestaan uit net een laag; dit kan verskeie kleure en patrone hê. Die katte het ronde, gevoelvolle oë.
Sien ook
Lys van katrasse
Documenta
documenta I, 1955
Die naam van die uitstalling is 'n tegniese term. Die betekenis maak die aanspraak dat die uitstalling 'n dokumentasie van moderne kuns verteenwoordig. Dit het veral vir die eerste documenta van 1955 gegeld, aangesien moderne kuns nie gedurende die tydperk van nasionaal-sosialisme in Nazi-Duitsland toeganklik was nie. Vriende en kennisse van Bode het beweer dat die meervoud van die Latynse woord documentum, Bode beïnvloed het in die keuse van 'n naam. Indien dit die geval was, dui "documenta" op 'n les, voorbeeld of waarskuwing. "Documentum" word opgebou uit die Latynse woorde docere (leer, opdrag gee, inlig, toon, vertel) en mens (die intellektuele vermoë, die gees, die begrip).
Die werk en die manier waarop dit vertoon is moes die voorkoms van kunsstrominge, en hoe dit aansluit by die algemeen heersende tydgees, aantoon Daar is gepoog om die 'stand van sake' in die wêreld in sy geheel voor te stel. Daar is benewens beeldende kuns ook digkuns, drama, musiek, ontwerp, en film tentoongestel. Die klem van die eerste documenta was nie so seer op "eietydse kuns" wat na 1945 ontstaan het nie; Bode wou die besoekers blootstel aan die werke van kunstenaars wat tydens die Nazi-regime onder die aanduiding Entartete Kunst ("ontaarde kuns") in Duitsland bekend gestaan het. Daaronder het die abstrakte kuns getel; veral die abstrakte skilderkuns van die 1920's en 1930's het die middelpunt van die uitstalling gevorm.
documenta II, 1959
Vier jaar ná die eerste documenta het Bode in 1959 meer kunstenaars ingesluit en ook twee ekstra tentoonstellingsruimtes gebruik: die Orangerie en die Palais Bellevue wat beide in die 18de eeu gebou is. Die volledige titel van die tweede documenta was ''II. documenta. Kunst nach 1945'' (" tweede documenta, kuns ná 1945"). In die jare ná die eerste uitstalling was die fokus al hoe meer op "eietydse kuns". Die tweede documenta het steeds gestreef om op te voed en het Haftmann se idee van "organiese ontwikkeling van 'n wêreldtaal van abstraksie" (Weltsprache Abstraktion) voortgesit en het aandag gevestig op "aksente", "voorlopers" en "mentors". In dié uitstalling is 'n historiese oorsig van kuns van die vorige 15 jaar aangebied. Die ongeveer 300 kunstenaars wat deelgeneem het, het Karel Appel, Francis Bacon, Jean Dubuffet, Philip Guston, Anton Heyboer, Willem de Kooning, Joan Miró en Mark Rothko ingesluit. Die uitstalling het die Duitse publiek opnuut met die "ontaarde kuns" laat kennis maak en het ook die Duitse kunstenaars Max Ernst, Ernst Ludwig Kirchner, Paul Klee en Emil Nolde, wat deur die nasionaal-sosialistiese bewind verdoem is, ingesluit.
Die tweede uitstalling het gepoog om die kontinuïteit aan te toon van kuns wat "die sigbare na kuns afbeeld wat dan die onsigbare sigbaar maak" en terselfdertyd abstraksie as die geldige diksie van naoorlogse kuns voor te stel. Bode het die gedagte onderstreep deur treffende individuele beelde langs die sentrale asse van die museum te plaas. Ernst Wilhelm Nay se "Freiburger Bild“ van 1956 het die hoofsaal van die Fridericianum oorheers. Dit het ook 'n ander neiging van naoorlogse kuns geïllustreer: 'n nuwe internasionale vorm van skilder wat bestaan het uit reuse muurvullende manifestasies. Dit was veral die Amerikaners wat in dié opsig leiding verskaf het. Dit was dan ook die eerste keer wat Amerikaanse werke op grootskaal by documenta vertoon is: dit was simptomaties van die belangrikheid van Amerikaanse kuns in die naoorlogse tydperk. Die kern van die avant-garde beweging het ook nou van Europa na die Verenigde State geskuif.
documenta III, 1964
1964 se "documenta III" (ook kortweg verwys na as "d3") was die laaste uitstalling wat deur Bode en Haftmann aangebied is. In die voorwoord tot die uitstallingskatalogus noem Bode die uitstalling "Museum van die 100 dae"; 'n benaming wat steeds met die uitstalling geassosieer word. Die kunswêreld het die gebeurtenis, wat deur 200 000 mense bygewoon is, beskryf as die belangrikste Europese kunsuitstalling van die dekade.
Die uitstalling se slagspreuk was "Kuns is dít wat belangrike kunstenaars maak" (Kunst ist das, was bedeutende Künstler machen). Haftman het weereens klem gelê op die belangrikheid van vooroorlogse modernisme as die maatstaf van kwaliteit kuns. Dit was egter die laaste keer wat die uitstalling gefokus was op die ouer generasie kunstenaars. d3 het nie meer verskillende "groepe" kunstenaars ten toon gestel nie. Die uitstalling het eerder gefokus op die individuele kunstenaar en nie op spesifieke style en skole nie. Hy het egter steeds gehou by sy gedagte van abstraksie as wêreldtaal en as 'n gevolg het hy van die jongste neigings in eietydse kuns (wat nie daarmee gestrook het nie) verwaarloos.
documenta III het die ontwikkeling van moderne kuns vanaf impressionisme geïllustreer met die meer as 500 werke wat vertoon is. Dit het werke van Paul Cézanne, Vincent van Gogh, Marc Chagall, Pablo Picasso, Otto Dix, Oskar Kokoschka, Lyonel Feininger, Paul Klee, Giorgio de Chirico, Max Ernst en Joan Miró ingesluit asook werk van jong Europeërs soos K.R.H. Sonderborg, Emilio Vedova, Jules Lismonde en Lucebert.
documenta IV, 1968
documenta 4 het in 1968 plaasgevind, tydens 'n polities onstuimige tydperk in Europa. Militante linksgesinde studente in Duitsland, aangemoedig deur die sukses wat Italiaanse jeugdiges behaal het in die ontwrigting van die Venesiese Biennale, het gedreig om die documenta in chaos te dompel. Teen die agtergrond van die studente-opstande van 1968 het Haftmann bedank en is die kuratorskap vir die eerste en enigste keer aan 'n sogenaamde "documenta-raad" oorgelaat, eerder as die visie van een of twee individue. Die aanloop tot d4 is gekenmerk deur debat en omstredenheid wat die toekoms van die uitstalling bevraagteken het. Die uitstalling self het gepaard gegaan met die waai van rooi vlae en die skree van slagspreuke wat die hou van die openingstoesprake verhoed het. Kunstenaars het betoog teen die weglating van die fluxus-beweging en studente het betoog teen wat hulle beskou het as "die documenta van handelaars" en op maatskaplik relevante kuns aangedring. Uit 'n kunssinnige oogpunt was documenta 4 die eerste documenta wat geheel en al op datum was en met meer as 220 000 besoekers was dit weereens 'n sukses.
Met die saamstel van documenta 4 het spanning tussen estetiese oordeling en die demokratiese vorme van konsensus behaal tot konflik gelei. Die werkkomitees van die 24-lid raad se werksaamhede het gereeld op dooie punte uitgeloop as gevolg van die probleme geassosieer met estetiese konses bou en die skeptisisme van die ouer garde dat dit enigsins moontlik was. Jean Leering, die jong direkteur van die Stedelijk Van Abbemuseum, in Eindhoven het onder die omstandighede saam met Bode na vore getree as 'n belangrike figuur na die dood van twee raadslede.
Anders as by die vorige documenta-uitstallings, het d4 as die “jongste documenta wat daar ooit was” eksklusief op eietydse werk gefokus en alle vorme van die retrospektiewe vermy. Die uitstalling het dan ook reg laat geskied aan alle vorme van kuns uit die 1960's en het hom blootgestel aan die oorheersing van Amerikaanse kuns soos aangedui deur die vername posisie wat Post-Painterly abstraksie en kleurveldskilder (color field painting) ingeneem het. Ook minimalisme, popkuns, kinetiese kuns en installasie is na vore gebring ten spyte van kritiek daarop. Anders as tevore is beelde nie buite die Orangerie vertoon nie en die argitektoniese raamwerk vir beeldhouwerk is laat vaar. Die werke is eerder in los groeperings op die Karlswiese-weiveld uitgestal. Christo se 85 meter hoë 5,600 Cubic Meter Package was toonaangewend van kuns wat "mens nie anders kon as om raak te sien nie".
Die verskeidenheid maniere van kunsuitdrukking en die verhoogde klem wat op teoretiese aangeleenthede geplaas het, het die organiseerders gedwing om iets te doen aan die feit dat toeskouers se manier van kunswaardering skaars verander het oor die afgelope aantal dekades. documenta 4 het vir die eerste keer "besoekersskole" aangebied om die probleem aan te spreek, maniere om eietydse kuns te waardeer te verduidelik en die idee te vestig dat die ontvangs van kuns 'n "arbeidstaak" in eie reg is.
documenta V, 1972
Met documenta 5 was die Switser Harald Szeemann as Generaalsekretaris aangestel en hy was die eerste organiseerder wat direk in Arnold Bode se voetstappe gevolg het. Szeemann was tot 1969 hoof van die Kunsthalle Berne en het as vryskut kurator gewerk. Na die eksperiment van demokratiese kuratorskap in 1969 was hy alleen verantwoordelik vir die uitstalling. Szeeman het op briljante wyse daarin geslaag om 'n uitstalling te reël wat steeds beskou word as die documenta wat die grootste impak op moderne kuns gehad het.
Die uitstalling met die titel Befragung der Realität – Bildwelten heute ("Bevraagtekening van realiteit – Beeldwêrelde vandag") is in terme van 'n oorkoepelende tematiese raamwerk georganiseer, eerder as vorige documentas, wat werke volgens hulle individuele potensiaal ingesluit het. Tydens documenta 5 het individuele werke verskillende temas verteenwoordig. Die uitstalling het stelselmatig die verhouding tussen visuele vorms van uitdrukking en realiteit ondersoek. Dit het ook verder gegaan en probeer om toeskouers "eietydse beeldwêrelde" beter te help verstaan: ten einde die doel te bereik het die uitstalling die rol van gids vertolk wat die toeskouers in hulle manier van beskouing probeer lei het. documenta 5 het die standpunt ingeneem dat voorstellings van die wêreld toenemend met behulp van massamedia plaas vind en dat opgevoerde gebeurtenisse skaars onderskei kon word van werklike gebeurtenisse. Dié verhouding tussen realiteit en beeld was dus die fokus van die uitstalling.
documenta 5 het die verhouding tussen beeld, realiteit en die konsep van die "beeld" self getoets met die uitstal van sogenaamde "onkuns", soos kitsch, reklame, politieke propaganda, wetenskapsfiksie en die "kunswerk van die waansinnige". Sommige kritici het gevoel dat "documenta V te ver gegaan het" en dat "die enigste meer elitistiese gebeurtenis die Wagner Fees in Bayreuth is".
Die uitstalling het gepoog om 'n groot impak op die samelewing te hê met die uitnodiging van sosiaal aktiewe kunstenaars soos Joseph Beuys wat met die besoekers gemeng het. Beuys het naamlik 'n kantoor vir sy "Organisasie vir direkte demokrasie deur Volkstemming" in die Museum Fridericianum gevestig waar hy die volle 100 dae lank debat gevoer het met die besoekers aan die uitstalling.
Fotorealisme, wat toe 'n nuwe kunsneiging was, is besonder oortuigend aangebied. Die oorkoepelende konsep vir die uitstalling was die van "individuele mitologieë" wat 'n verskeidenheid van installasie, action art en opvoering toegelaat het en die rigting aangewys het vir komende uitstallings. Die individuele mitologieë het verwys na die vroeë 1970's se neiging vir kuns om introverte, hermetiese kunsstelling te maak. Szeemann het groot werke laat uitsal wat baie keer daarop gemik was om die eiesoortige intellektuele kosmos van die individuele kunstenaars uit te beeld. 'n Belangrike voorbeeld hiervan was die reuse lugskip van die Belgiese kunstenaar Panamarenko wat 'n hele kamer gevul het en sy obsessie met vlieg uitgebeeld het.
Volgens Szeemann het dié documenta soos nooit te vore nie die algemene publiek en die kundiges in twee kampe verdeel, kritici en entoesiastiese ondersteuners.
documenta VI, 1977
documenta 6, wat in 1977 gehou is, moes onderskei word van die vorige documenta. Die Duitse kunshistorikus Manfred Schneckenburger wat as kunsdirekteur opgetree het, het gestreef om dit te doen deur die vraagstuk rondom die posisie van kuns in die media-samelewing te herbewoord onder die werktitel "Art in the Media World–Media in Art". Hy wou ook gereg laat geskied aan die konsep van kuns as 'n onafhanklike gebied wat tog sy oorsprong in die samelewing het en wat verantwoordelik is daaraan.
Teen d6 was documenta gevestig as dié kunstentoonstelling. Vir kunstenaars het deelname hulle markwaarde verbeter of bevestig. Die uitnodiging aan kunstenaars van die Oos-Duitsland het sterk protes uitgelok en bekende kunstenaars soos Georg Baselitz en Markus Lüpertz het hulle op die laaste oomblik aan documenta VI onttrek. Indrukwekkende bywoningsyfers het egter die sukses van die documenta bevestig.
Schneckenburger het sy idee van kuns op drie generasies tegniese media gegrond: fotografie, film en video wat naas die "tradisionele" kunsdissiplines (teken, skilder en beeldhou) as volwaardige kunsvorme uitgestal is. Fotografie is verteenwoordig deur 'n uitgebreide retrospektiewe oorsig. Die uitstalling het verskeie video-installasies ingesluit soos Ulrike Rosenbach se Herkules-Herakles-King Kong (1976) en Bill Viola se He Weeps for You (1976). documenta self het 'n beduidende teenwoordigheid op televisie gehad met weeklikse bande uit die uitstalling se videobiblioteek wat deur openbare uitsaaiers gebeeldsaai is.
Al die kunsvorme wat op die uitstalling verteenwoordig was, is voorgestel as inhoudsoordraaglik, wat veral vir die tradisionele dissiplines 'n nuwe houding was. Volgens hierdie beskouing skep die kunstenaar bewus of onbewus 'n objek wat op sigself inhoud of "inligting" het en die inhoud kan oordra. Kuns is dus 'n "kommunikasiemiddel" en 'n gekommunikeerde objek.
Talle reusagtige beeldhouwerke het hulle verskyning by die uitstalling gemaak. Die ondersoek na die problematiese verhouding tussen kuns en maatskaplike realiteit is by d6 voortgesit. Baie van die beelde by d6 is bedink as "kuns in die oop ruimte" (Kunst im öffentlichen Raum) en is aangebied langs die tradisionele ligging in die Karlsauepark en voor die Museum Fridericianum. Richard Serra se monumentale beeld, Terminal (1977), 'n reuse struktuur uit ysterblaaie, en Walter de Maria's se Vertical Earth kilometre ("Vertikale aardkilometer", 1977), 'n bronspaal van 12-ton wat in die grond begrawe is (en die konstruksiewerk wat daarmee gepaard gegaan het), het kuns se aanspraak om deel te wees van die samelewing aangetoon. Die beeldhouwerke het ook die veranderde beeldhou-aangeleenthede van postminimalisme en sogenaamde "Land Art" geïllustreer. Die beweging is nie net gekenmerk deur 'n ander begrip van materiaal nie, maar het ook die skuif uit tradisionele museumruimtes aangedui, asook 'n beweging na die monumentale.
documenta VII, 1982
Die klassieke genres, skilder en beeldhou, het 'n prominente plek ingeneem in d7 met bydraes van Marlene Dumas, Dan Graham, Anselm Kiefer, Richard Long, Bruce Naumann, Hermann Nitsch, Claes Oldenburg, Gerhard Richter en Andy Warhol. Die vernaamste werk by d7 was egter die 7000 Eichen ("7000 Eikebome") van Joseph Beuys. In dié werk het Beuys 7000 basaltstene op die Friedrichsplatz gedeponeer en ook die eerste van 7000 bome geplant. Oor die volgende vyf jaar is die oorblywende 6999 bome in Kassel geplant: elkeen langs een van die basaltstene. Die laaste boom is op die openingsdag van d8 in Junie 1987 deur die kunstenaar se weduwee, Eva Wurmbacher-Beuys, geplant nadat Beuys in 1986 gesterf het.
documenta VIII, 1987
documenta VIII van 1987 sou oorspronklik onder leiding van Harald Szeemann (wat ook vir d5 in 1972 verantwoordelik was) en Edy de Wilde georganiseer word. Inhoudelike verskille en spanning tussen die twee het die deurvoer van die konsep egter onmoontlik gemaak. Manfred Schneckenburger het hom bereid verklaar om nog 'n keer die wêreldkunsuitstalling in Kassel te reël.