cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willemiet
Willem het in 1690 self sy magte gelei by Boyne. Dit word herdenk in skilderye soos Benjamin West se The Battle of the Boyne. Hy word steeds uitgebeeld in die ikonografie van die Oranjeorde, wie se naam afkomstig is van Willem se dinastie, die Huis van Oranje-Nassau.
Willemiet-argitektuur word soms toegepas tot laat-Stuartse argitektuur wat gebou is in die tydperk van ongeveer 1690 - 1710 in die tipiese konserwatiewe Engelse tradisie wat onder Charles II deur Hugh May en Christopher Wren opgerig is, en waarvan Belton House, Lincolnshire, en die voormalige Stoke Edith House, Herefordshire tipiese voorbeelde van is. Sulke kompakte huise pas nie maklik binne die konvensies van Engelse barokargitektuur nie.
Die Willemiet Pers Ster is tans nog deel van die vlag van die Oranjeorde in Noord-Ierland.
Dwingel
duimnael|[[Cité de Carcassonne: dwingel tussen binnenste en buitenste vestingmuur]] Dwingel is 'n term uit die Middeleeuse vestingbou.
In vredestyd is die dwingel gebruik om toernooie te hou of vir militêre opleiding.
Henrietta Rose-Innes
Henrietta Rose-Innes (14 September 1971, Kaapstad –) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.
Lewe
Sy het in Stuttgart (2007-2008),  en Lausanne studeer. Sy woon tans in Kaapstad en Norwich
Îlots des Apôtres
Die Îlots des Apôtres of Îles des Apôtres (Aposteleilande) is omtrent 15 km noordoos van Île aux Cochons geleë. Dit is deel van die Westelike groep (Frans: L'Occidental) van die Crozeteilandgroep, 105 km Noordwes van Île de la Possession. Dit bestaan uit 'n klein groep rif en loodregte eilande. Die hoofeilande is Grande Île (2 km2) en Petite Île (1 km2). Grande Île is 3 km lank. Die belangrikste klein eilandjies en rotse is: le Donjon, l'Obélisque, le Hangar, l'Enclume, le Caillou, la Grande Aiguille et la Petite Aiguille, le Rocher Percé, le Rocher Fendu, le Rocher Nord en le Rocher Sud.
Die styl kushange maak toegang vanuit die see byna onmoontlik en die eilande is dus baie selde deur mense besoek en daar is geen uitheemse dierspesies nie. Die eilande is dus grootliks in ongerepte toestand. Die hoogste punt is Mont Pierre (290 meter) op Grande Île.
Engelse en Amerikaanse Robjagters het die eilande in die 19de eeu die naam the Apostles gegee as gevolg van die bestaan van 12 hoof eilandjies. Lesquin gee dit in 1825 die naam les Sauvages.
Ten minste 25 voëlspesies broei op die eilande insluitend ses spesies Malmok (Albatros).
Luciafees
Die Luciafees, wat volgens ou tradisies veral in Swede en op die Italiaanse eiland Sisilië op 13 Desember gevier word, lui saam met Advent die Kersfeestyd in. Luciadag is nogtans geen openbare vakansiedag in Swede nie.
Die Sweedse Luciafees-tradisie het sy oorsprong in sowel Heidense asook Christelike sedes. Volgens ou volksverhale was die wêreld in hierdie nag onder heerskappy van baie bonatuurlike magte. Mense het selfs geglo dat diere in die Lucianag sou kon praat. Alle Kersfeesvoorbereidings moes op Luciadag klaar wees, en mense het 'n klein feesmaal gehou. Selfs huisdiere is 'n ekstra rantsoen gevoer. In die laaste tyd van die Juliaanse kalender – dit wil sê voor die invoering van die Gregoriaanse kalender in die 18de eeu – het die Luciafees met die wintersonstilstand op die Noordelike Halfrond saamgeval.
Lucia is een van min kerklike feesdae in die Luthers-Protestantse Skandinawiese lande wat ter ere van 'n heilige gevier word – Sint Lucia, die beskermheilige van Syrakus wat in die 4de eeu oorlede is. Die Luciafeesvieringe en tradisies wat daarmee gepaard gaan was deur die eeue aan verandering onderworpe. Teen die vorige eeuwisseling (1900) was die Luciafeestradisie orals in Swede gevestig en is die fees in die verskillende landsdele ook op dieselfde manier gevier.
Die huidige moderne Luciatradisie het sy oorsprong nogtans in die weste van die land, in Västergötland en Värmland van waar dit dwarsoor Swede uitgebrei het. In die 20ste eeu is die Luciafeestradisie daarnaas ook in ander gebiede oorgeneem, soos byvoorbeeld in die Sweedssprekende geweste van Finland, gedeeltelik selfs in Denemarke en Noorweë asook in Sweedse emigrantegesinne in die Verenigde State.
Ascaltis grisea
Ascaltis grisea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Ascaltis en tot die familie Leucascidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy & Frederick.
Sandessenhout
Die sandessenhout (Xylia torreana) is 'n mediumgrootte (10 m hoë) inheemse Suid-Afrikaanse boom. Dit kom ook in Malawi, Zimbabwe en Mosambiek voor. In die Krugerwildtuin kom dit slegs voor in die Nwambiya-sandveld suid van die Pafurigebied (langs die Mosambiekse grens) en die sandveld noordwes van Punda Maria-ruskamp. Die boom se FSA-nommer is 192.
Identifikasie
Die boom dra 'n groot hoeveelheid klein, geurige blommetjies met witterige meeldrade en geel uitlopers. Die saadpeule vertoon as breë "pangas", baie hard en donkerbruin wanneer ryp, harig, tot 10 x 5 cm in deursnee.
Versailles
Versailles is 'n stad wat ongeveer 19km suidwes van Parys, Frankryk, geleë is. Dit is veral bekend vir die paleis van Versailles wat deur Lodewyk XIII gebou en deur sy seun Lodewyk XIV uitgebrei is.
Naas die wêreldberoemde kasteel, is daar ook ander besienswaardighede waaronder:
Belangrike geskiedkundige wêreldgebeure het hier plaasgevind, waaronder:
Kraggeleiding
Kraggeleiding of "elektriese geleiding van hoogspanning" is die grootmaat-vervoer van elektriese energie vanaf opwekkingsaanlegte (histories hidroëlektrisiteit, kernkrag, met aardgas of steenkool, maar nou ook vanaf windkrag, sonkrag, geotermiese krag en ander vorme van hernubare energie) na substasies naby die verbruikers geleë, soos bevolkingspunte. Dit verskil van elektrisiteitsverpreiding wat tipes verwys na die plaaslike bedrading tussen hoogspanning substasies en die finale verbruiker.
Woud van Knysna en die Amathole
Die woud van Knysna en die Amathole is 'n WWF-ekostreek van Suid-Afrika. Dit is die suidelikste subtropiese reënwoude in Afrika en die suidelikste Afromontane woude. Die twee grootste stukke wat oorgebly het, is die woud van Knysna (568 km²) in die Wes-Kaap en die Amathole-kompleks naby Hogsback (405 km²) in die Oos-Kaap.
Dir grond is gewoonlik arm en suur. Naby Knysna wissel die hoogte van 5 tot 1 220 m, in die Amathole van 700 – 1 250 m. Temperature is gematig: vir die Knysnawoud is die gemiddeld 23,8 °C in die somer en 18,2 °C in die winter. In die Amatholewoud is dit 19,7 °C en 8,9 °C en in die winter kan dit daar sneeu. Neerslag wissel van 525 –1220 mm per jaar en van 750 – 1500 mm per jaar.
Flora
Daar word bome hier aangetref wat nie uit die trope stam nie, soos Platylophus trifoliatus en Cunonia capensis, maar die meeste spesies is tropies, soos Olea capensis,  Ocotea bullata,  Afrocarpus falcatus,  Podocarpus latifolius,  Ilex mitis,  Apodytes dimidiata, Rapanea melanophloeos,  Cassine peragua,  Ochna arborea,  Curtisia dentataen Gonioma kamassi.
Onder die bome word ook Burchellia bubalina, Trichocladus crinitus, Rumohra adiantiformis en Streptocarpus spesies gevind.
Fauna
Party seldsame soogdiere word hier aangetref: Samango-aap, boomdassie, blouduiker, reuse-gouemol, ratel en langstertbosskeerbek.
Mihai Eminescu
Mihai Eminescu (15 Januarie 1850 – 15 Julie 1889) was 'n bekende en invloedryke Roemeense digter. Van sy bekende gedigte sluit in: Luceafărul ("Aandster"), Oda în metru antiek ("Ode in antieke meter"), en die vyf Scrisori (briewe / satires). Eminescu was aktief in die Junimea-literêre gemeenskap en het as redakteur van Timpul, die amptelike koerant van die Konserwatiewe Party, gedien.
Mary Newland
Mary Newland (7 Februarie 1903 – September 1984) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Passion Island (1927), Jealousy (1931), Easy Money (1934), en The Price of Wisdom (1935).
Phil Spector
Harvey Phillip "Phil" Spector (die Bronx, New York, 26 Desember 1939 - Stockton, Kalifornië, 16 Januarie 2021) was 'n Amerikaanse musiekprodusent wat verantwoordelik was vir sommige van die bekendste populêre musiek in die 1960's en 1970's. Hy is in Mei 2009 tot negentien jaar lewenslange tronkstraf opgelê weens die skietdood van aktrise Lana Clarkson in 2003. Hy is in die tronk dood.
Biografie
Hy is gebore in 'n laer-middelklas Joodse gesin in die Bronx-omgewing in New York. As gevolg van hoë skuld het sy vader in 1949 selfmoord gepleeg en die gesin het in 1953 na Los Angeles verhuis. Ondanks sy skaamheid, het hy gou betrokke geraak by die plaaslike musiekkultuur.
Sy eerste musiekgroep was The Teddy Bears waarin hy kitaar gespeel en liedjies geskryf het. Hulle het 'n groot treffer gehad met To know him, is to love him wat in 1958 vrygestel is en wat meer as 'n miljoen eksemplare verkoop het. Die titel was 'n verwysing na Phil se vader.
Sy grootste bydraes lewer hy ongetwyfeld vir ander kunstenaars, waaronder The Ronettes, The Righteous Brothers, The Beatles, John Lennon en George Harrison. Geseënd met absolute besonderse musiek oor het hy gou geleer hoe om 'n opnamestudio te gebruik, eers as vakleerling vir Lester Sill en Lee Hazlewood in Arizona, en vanaf 1960 na Leiber en Stoller in New York. In 1961 was hy terug in Los Angeles, waar hy weer vir Sill gewerk het en aan 'n gedugte reeks treffers begin werk het.
Aanvanklik het hy saam met gevestigde kunstenaars soos Johnny Nash en Gene Pitney gewerk, maar dit het gou geblyk dat hy sy idees beter kon uitdruk met groepe soos The Crystals, Bob B. Soxx and the Blue Jeans en The Ronettes. Die lede van hierdie groepe was uitruilbaar, met komposisie afhangend van beskikbaarheid en wie se stem die beste by die materiaal pas. 'n Spesiale gunsteling hier was Darlene Love.
Alhoewel hy hoofsaaklik op kortspelers gefokus het, het Spector se groepe minstens een (beroemde) langspeler opgeneem: A Christmas Gift for You from Phil Spector (1963).
In 1966 vervaardig hy die liedjie River Deep - Mountain High vir Ike & Tina Turner, wat hy as sy beste werk beskou. As gevolg van probleme in sy eie platemaatskappy, het hierdie liedjie min radio-aandag gekry totdat dit drie jaar later weer uitgereik is.
Spector het hom toenemend uit die publieke oog onttrek, maar het in 1969 in die film Easy Rider verskyn.
Die liedjies van The Beatles se laaste LP, Let It Be vanaf 1970, is oorspronklik vervaardig deur George Martin. Die meesterbande, tesame met ander opnames van die Get Back-sessies, is aan Phil Spector gegee om nog 'n album saam te stel. Die uitkoms het Paul McCartney egter nie aangestaan nie. In 2003 is die album weer vrygestel as Let It Be ... Naked deur McCartney, maar sonder die effekte van Spector.
Wall of Sound
Sy handelsmerk was die Wall of Sound (Klankmuur), waar hy 'n groot aantal musikante bymekaar gebring het wat georkestreerde stukke gespeel het om 'n vollediger klank te gee. Daarbenewens gebruik hy merkwaardig gereeld en baie slaginstrumente. Hy het baie akoestiese truuks gebruik, soos om twee dromme antifonaal saam te meng deur snare en instrumente soos klavier en klawersimbaal te gebruik wat ongewoon is vir rockmusiek.
Die mengsel klink bedrieglik glad, sodat slegs luisteraars met 'n baie goeie gehoor kon hoor watter instrumente gebruik word. Phil Spector het die hele produksie self gedoen en sy metode streng geheim gehou. Dit het gevolglik 'n paar jaar geduur voordat hy deur ander kunstenaars gevolg is. Michael B. Tretow, mede-vervaardiger van die Sweedse popgroep ABBA, het ook gereeld die 'klankmuur' tegniek gebruik.
Dit is minder bekend dat aan die voet van die Wall of Sound 'n kelder vol mikrofone en luidsprekers was. Die harde weerklank van die klipmure het die klank 'n besondere kwaliteit gegee, wat veral waardeer word as dit op 'n AM-radio gespeel word. Spector was nog altyd 'n voorstander van die maak van kortspelers, verkieslik in mono.
Diskografie
Baie van sy produksies is versamel onder die titel Back to Mono (1958-1969) (4cd-boks; insluitend die volledige Kersalbum; A Christmas Gift To You (1963)). Die cd-boks is in 1992 met 'n Edison bekroon.
Eksentrieke persoonlikheid
Spector staan bekend as 'n eksentrieke persoon vanweë die vele bisarre konflikte wat hy gehad het met kunstenaars, liedjieskrywers en bestuurders wat saam met hom gewerk het. Daaroor versprei baie verhale, soos dat hy 'n wapen afvuur terwyl hy saam met John Lennon in die ateljee was, en het Leonard Cohen blykbaar met 'n gespande kruisboog gejaag tydens die opname van Cohen se album Death of a Ladies 'Man.
Hy trou in 1968 met Veronica Bennett, beter bekend as Ronnie van The Ronettes. Hulle is in 1974 geskei. In 2000 het die regbank Bennett meer as twee miljoen dollar skadevergoeding toegestaan ​​weens kontrakbreuk en onbetaalde regte van die musiek van The Ronettes, 'n uitspraak wat twee jaar later deur die appèlhof in New York ongedaan gemaak is.
Tronkstraf en dood
Op 3 Februarie 2003 is Spector in hegtenis geneem op aanklag van moord nadat die liggaam van die 40-jarige aktrise Lana Clarkson in sy huis in Alhambra, Kalifornië, gevind is. Die polisie word ingelig deur 'n oproep van Spector se bestuurder. Hy wag buite toe Phil uitkom en sê: 'Ek dink ek het iemand doodgemaak.' Op 20 November word Spector in 'n staat van beskuldiging geplaas. Op 27 September 2004 word Spector van Clarkson se moord aangekla, maar hy is op borgtog van $ 1 miljoen vrygelaat. Alhoewel Spector nog altyd sy betrokkenheid by haar dood ontken het, het 'n jurie in Los Angeles hom op Maandag 13 April 2009 skuldig bevind aan manslag op Lana Clarkson. Hy sou 'n pistool in haar mond leeg geskiet het. Spector is gevonnis tot 15 jaar gevangenisstraf weens manslag op Clarkson, en vier jaar weens die besit van onwettige wapens, sonder die moontlikheid van vervroegde parool.
Baja California
Baja California is een van die 31 deelstate wat saam met die Federale Distrik, die 32 Federale Entiteite van Meksiko vorm. Die hoofstad is Mexicali en die grootste stad is Tijuana.
Phil Spector
Tronkstraf en dood
Sedert Oktober 2013 is Spector hoofsaaklik in 'n gevangenishospitaal in Stockton aangehou, waar hy aan komplikasies van covid-19 op 16 Januarie 2021 dood is.
Baja California
Ligging
Baja California (letterlik "Laer Kalifornië"), amptelik die Vrye en Soewereine Staat van Baja California is 'n staat in Meksiko. Dit is die mees noordelike en westelike van die 32 federale entiteite van Meksiko. Voordat dit in 1952 'n staat geword het, was die gebied bekend as die Noordegebied van Baja California (Territorio Norte de Baja California). Dit het 'n oppervlakte van 70 113 vk kilometer (3,57% van die landmassa van Meksiko) en bestaan uit die noordelike helfte van die Baja California-skiereiland, noord van die 28ste breedtegraad, plus die oseaniese Guadalupe-eiland. Die vastelandgedeelte van die staat word in die weste deur die Stille Oseaan begrens; in die ooste deur Sonora, die Amerikaanse deelstaat Arizona, en die Golf van Kalifornië; in die noorde deur die Amerikaanse deelstaat Kalifornië; en in die suide deur Baja California Sur.
Bevolking
Die staat het 'n geskatte bevolking van 3 769 020 in 2020 gehad, aansienlik hoër as die ylbevolkte Baja California Sur in die suide, en soortgelyk aan San Diego County, Kalifornië, in die noorde daarvan. Meer as 75% van die bevolking woon in Mexicali (die staat se hoofstad), Ensenada of Tijuana (die staat se grootste stad). Ander belangrike stede sluit in San Felipe, Rosarito en Tecate. Die bevolking van die staat is hoofsaaklik saamgestel uit Mestizos, meestal migrante uit ander dele van Meksiko, en soos met die meeste noordelike Meksikaanse state, 'n groot bevolking van Meksikane van Spaanse afkoms, en ook 'n groot minderheidsgroep mense met Oos-Asiatiese, Midde-Oosterse, en inheemse afkoms. Boonop is daar 'n groot immigrantbevolking uit die Verenigde State vanweë sy nabyheid aan San Diego en die aansienlik laer lewenskoste in vergelyking met San Diego. Daar is ook 'n aansienlike bevolking uit Sentraal-Amerika. Baie immigrante het na Baja California verhuis vir 'n beter lewensgehalte en die aantal hoër-betalende werksgeleenthede in vergelyking met die res van Meksiko en Latyns-Amerika.
Baja California is die 12de grootste deelstaat volgens gebied in Meksiko. Sy geografie wissel van strande tot woude en woestyne. Die ruggraat van die staat is die Sierra de Baja California, waar Picacho del Diablo, die hoogste punt van die skiereiland, geleë is. Hierdie bergreeks verdeel effektief die weerpatrone in die staat. In die noordweste is die weer halfdroog en Mediterreens. In die nou middel verander die weer om meer vogtig te wees as gevolg van hoogte bo seespieël. Dit is in hierdie gebied waar 'n paar valleie gevind kan word, soos die Valle de Guadalupe, die belangrikste wynproduserende gebied in Meksiko. Ten ooste van die bergreeks oorheers die Sonoran-woestyn die landskap. In die suide word die weer droër en gaan oor in die Vizcaíno-woestyn. Die staat is ook die tuiste van talle eilande langs albei sy kuste. Baja California is ook die tuiste van Guadalupe-eiland, die mees westelike punt van Meksiko. Die Coronado-eilande, Todos Santos-eilande en Cedros-eiland is ook aan die Stille Oseaan. Aan die Golf van Kalifornië is die grootste eiland Angel de la Guarda-eiland, geskei van die skiereiland deur die diep en smal Canal de Ballenas.
Geografie
Baja California omsluit 'n gebied in die Californias-streek van Noord-Amerika, wat uiteenlopende geografie vir 'n relatief klein gebied vertoon. Die skiereilandse reekse van die Kaliforniese cordillera loop langs die geografiese middelpunt van die staat. Die mees noemenswaardige reekse van hierdie berge is die Sierra de Juárez en die Sierra de San Pedro Mártir. Hierdie reekse is die ligging van woude wat aan Suid-Kalifornië se San Gabriel-berge herinner. Picacho del Diablo is die hoogste piek op die skiereiland. Valleie tussen die bergreekse is geleë binne 'n klimaatsone wat geskik is vir landbou. Sulke valleie sluit in die Valle de Guadalupe en die Valle de Ojos Negros, gebiede wat sitrusvrugte en druiwe produseer. Die mineraalryke bergreeks strek suidwaarts tot by die Golf van Kalifornië, waar die westelike helling wyer word en die Llanos del Berrendo op die grens met Baja California Sur vorm. Die bergreekse wat in die middel en suidelike deel van die staat geleë is, sluit die Sierra de La Asamblea, Sierra de Calamajué, Sierra de San Luis en die Sierra de San Borja in.
Gematigde winde van die Stille Oseaan en die koue Kalifornië-stroom maak die klimaat langs die noordwestelike kus heeljaar aangenaam. As gevolg van die staat se ligging aan die Kalifornië-stroom bereik reën uit die noorde skaars die skiereiland, wat die suidelike gebiede dus droër laat. Suid van die El Rosario-rivier verander die staat van 'n Mediterreense landskap na 'n woestyn. Hierdie woestyn vertoon uiteenlopende vetplantspesies wat deels floreer as gevolg van die mis aan die kus.
Daar is talle eilande aan die Stille Oseaan. Guadalupe-eiland is in die uiterste weste van die staat se grense geleë en is die terrein van groot kolonies seeleeus. Cedros-eiland bestaan in die suidweste van die staat se maritieme streek. Die Todos Santos-eilande en Coronado-eilande is onderskeidelik aan die kus van Ensenada en Tijuana geleë. Al die eilande in die Golf van Kalifornië aan die Baja California-kant behoort aan die munisipaliteit Mexicali.
Water
Baja California verkry meeste van sy water uit die Coloradorivier. Histories het die rivier in die Colorado-rivierdelta gedreineer en toe in die Golf van Kalifornië gevloei, maar as gevolg van groot vraag na water in die Amerikaanse Suidweste, bereik minder water nou die Golf. Die Tijuana-metropolitaanse gebied maak ook staat op die Tijuana-rivier as 'n bron van water. Baie van die plattelandse Baja California hang hoofsaaklik van putte, 'n paar damme en selfs oases af. Tijuana koop ook water van San Diego County se Otay Waterdistrik. Drinkwater is die grootste natuurlike hulpbronkwessie van die staat.
Eilandboog
'n Eilandboog is 'n tipe argipel of eilandgroep wat deur plaattektoniek gevorm word wanneer een oseaniese tektoniese plaat onder 'n ander een afgedruk word en magma produseer. Dit is 'n soort vulkaanboog. Gedeeltelike smelting van die mantel genereer lae-digtheid kalk-alkaliese magma wat drywend na bo styg om die litosfeer van die boonste plaat te deurdring en dan uitgestoot te word. Die vulkaanketting wat veroorsaak word het 'n boogvorm, en wel ewewydig aan die konvergerende plaatgrens en konveks teenoor die onderskuiwende plaat. Verwering en erosie van die vulkaanrotse produseer swart-groen strande wat uit oliviene sand bestaan wat van die vulkaniese keëls ge-erodeer is.
Aan die subduksiekant van die eilandboog vorm 'n diep en noue seetrog wat die spoor op die aardoppervlak is van die grens tussen die neerdalende en oorskuiwende plate verteenwoordig. Die trog word veroorsaak deur die wrywing van die subduksieplaat wat die voorste punt van die boonste plaat afwaarts trek. Groot wrywingskragte verhit die rotswande van beide plate in die gebied. Veelvuldige aardbewings vind langs die grens plaas met seismiese episentra al hoe dieper onder die eilandboog geleë.
Oseaanbekkens wat deur die ondergang verminder word, word "oorblyfsel-oseane" genoem aangesien dit geleidelik sal krimp tot dit nie meer bestaan nie en in die volgende orogeniese botsing vergruis sal word. Die proses vind herhalend in die geologiese geskiedenis van die aarde plaas.
Sharon Farrell
Sharon Farrell (24 Desember 1940 - 15 Mei 2023 ) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lone Wolf McQuade (1983), Night of the Comet (1984), en Can't Buy Me Love (1987).
Chris Parson
Chris Parson is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cirque du Freak: The Vampire's Assistant (2009) en Rango (2011).
Susanne Breuning
Susanne Breuning (gebore 26 Mei 1952) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Takt og tone i himmelsengen (1972), In the Sign of the Gemini (1975), en King's Game (2004), en in die televisiereeks Gøngehøvdingen (1992).
Maggie Ollerenshaw
Maggie Ollerenshaw (gebore 8 Oktober 1949) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pierrepoint: The Last Hangman (2005) en War Horse (2011), en in die televisiereeks Still Open All Hours (2013).
Final Cut Pro
Final Cut Pro is ’n nie-lineêre videoredigeringstoepassing wat aanvanklik deur Macromedia Inc. en later deur Apple Inc. ontwikkel is. Die mees onlangse weergawe, Final Cut Pro X, werk op ’n Intel-gebaseerde Macintosh-rekenaars met OS X 10.6.8 of nuwer daarop. Die programmatuur laat gebruikers toe om video na ’n hardeskyf (intern of ekstern) te skryf en oor te dra, vanwaar dit geredigeer en verwerk kan word en na ’n aantal formate uitgestuur kan word. In 2011 is ’n totaal herskryfde en opnuut bedinkte nie-lineêre redigeerder deur Apple vrygestel met die laaste oorgeërfde weergawe van Final Cut Pro wat weergawe 7.0.3 was.
Sedert die vroeë 2000’s het Final Cut Pro ’n groot en groeiende gebruikersbasis ontwikkel wat hoofsaaklik uit video-entoesiaste en onafhanklike rolprentmakers bestaan het. Dit het ook vordering gemaak onder rolprent- en televisieredigeerders wat tradisioneel gebruik gemaak het van Avid Technology se Media Composer. Volgens navorsing van SCRI in 2007 het Final Cut Pro 49% van die professionele redigeringsmark in Amerika uitgemaak met Avid op 22%. ’n Gepubliseerde opname deur die Amerikaanse Rolprentredigeerdersgilde in 2008 het aangedui dat 21% van hul lede van Final Cut Pro gebruik maak terwyl ander steeds op ’n Avid-stelsel van een of ander aard gewerk het. <!--
Dolly Parton
Dolly Rebecca Parton (* 19 Januarie 1946) is 'n Amerikaanse sangeres-liedjieskryfster, multi-instrumentalis en filantroop bekend vir haar werk in countrymusiek. In die vier en 'n half dekades sedert haar nasionaletrefferlysdebuut bly sy een van die suksesvolste vroulike kunstenaars in die geskiedenis van die countrygenre, wat aan haar die titel "Die Koningin van Countrymusiek" besorg het met vyf-en-twintig nommereen-enkelsnitte, en 'n rekord een-en-veertig toptien-countryalbums. Sy word spesiaal onderskei omdat sy in elk van die laaste vyf dekades 'n topvyf-countrytreffer opgevoer het en omdat sy die enigste kunstenaar is om in elk van die laaste vier dekades 'n nommereen-countryenkelsnit voort te bring. Sy is beroemd vir haar kenmerkende sopraanstem, soms ontugtige humor, flambojante drag en wulpse karakter.
Final Cut Pro
Features
Final Cut Pro provides non-linear, non-destructive editing of any QuickTime-compatible video format including DV, HDV, P2 MXF (DVCProHD), XDCAM (via plug-in), and 2K film formats. It supports a number of simultaneously composited video tracks (limited mainly by video format and hardware capability); up to 99 audio tracks; multi-camera editing for combining video from multiple camera sources; as well as standard ripple, roll, slip, slide, scrub, razor blade and time remapping edit functions. It comes with a range of video transitions and a range of video and audio filters such as keying tools, mattes and vocal de-poppers and de-essers. It also has a manual 3-way color correction filter, videoscopes and a selection of generators, such as slugs, test cards and noise.
Dolly Parton
Randy Parton was haar jonger broer.
Final Cut Pro
Features
Final Cut Pro 7 claims better integration with Apple's other professional applications and improved codec support for editing HD, DV and SD video formats, including encoding presets for devices such as iPod, Apple TV, and Blu-ray discs. A technology called DynamicRT built on the RT Extreme technology was released with Final Cut Pro 4. DynamicRT allows a real-time multistream effects architecture, which can be set to automatically adjust image quality and frame rate during playback to maintain real time effects. For example, when there are a large number of video streams playing simultaneously it will, in real time, switch to a mode that reduces the quality of the playback so that all of them can be seen in real time; when the computer is capable it will automatically return playback to native quality (that is, when there are fewer simultaneous video streams). Final Cut Pro also supports mixed video formats (both resolution and framerate) in the Timeline with real time support.
Interface
The Final Cut (Pro and Express) interface was designed around traditional (i.e. non-computerized) editing work-flows, with four main windows that replicate tried-and-trusted methods of organizing, viewing and editing physical tape or film media. The Browser, where source media files (clips) are listed, replicates the editor's traditional film 'bins' or stacks of videotapes. The Viewer, where individual media files can be previewed and trimmed, replicates the source monitor of older tape-based systems. The Canvas replicates the 'program' monitor in such systems, where the edited material is viewed. The Timeline, where media are cut together (assembled) into a sequence, replicates the physically edited film or master tape of earlier systems. There is also a small Toolbox window and two audio-level indicators for the left and right audio channels.
Both the Viewer and Canvas have a shuttle interface (for variable-speed scanning, forwards or backwards through a clip) and a jogging interface (for frame-by-frame advancing).
Browser
As in most digital non-linear editing applications, the Browser is not an interface to the computer's file-system. It is an entirely virtual space in which references to clips (aliases) are placed for easy access, and arranged in folders called 'bins'. Since they are only references to clips that are on the media drive of the computer, moving or deleting a source file on the media hard drive destroys the link between the entry in the Browser and the actual media. This results in a 'media offline' situation, and the media must be 'reconnected'. Final Cut Pro can search for the media itself, or the user can do this manually. If multiple clips are offline at the same time, Final Cut can reconnect all the offline media clips that are in the relative directory path as the first offline media clips that is reconnected.
The browser has an 'effects' tab in which video transitions and filters can be browsed and dragged onto or between clips.
Canvas
The canvas outputs the contents of the Timeline. To add clips to the Timeline, besides dragging them there, it is possible to drag clips from the Browser or Viewer onto the Canvas, whereupon the so-called 'edit overlay' appears. The edit overlay has seven drop zones, into which clips can be dragged in order to perform different edits. The default is the 'overwrite' edit, which overwrites at an in point or the space occupied after the playhead with the incoming clip. The 'insert' edit slots a clip into the sequence at the in point or playhead's position, keeping the rest of the video intact, but moving it all aside so that the new clip fits. There are also drop zones to have the application automatically insert transitions. The 'replace' edit replaces a clip in the Timeline with an incoming clip, and the 'fit to fill' edit does the same thing, but at the same time, it adjusts the playback speed of the incoming clip so that all of it will fit into the required space [in the Timeline]. Finally there is the 'superimpose' edit, which automatically places the dropped clip on the track above the clip in the Timeline, with a duration equal to the clip below it. Unless an in or out point are set, all edits occur from the position of the playhead in the Timeline.
Using the wireframe view on the canvas, the clip can be manipulated directly - dragging it around in the canvas to change its position, for example, or resizing it. Precise adjustment controls for these things are in the viewer.
Viewer
The viewer has tabs for each channel of the selected clip's audio, in which the waveform for the audio can be viewed and scrubbed, and where its volume can be keyframed. The filters tab is where effects for the clip appear and where their parameters can be adjusted and keyframed. If the clip selected is a generator (such as an oval shape), a control tab appears for changing its geometrical properties. Finally, the viewer's motion tab contains tools to adjust the scale, opacity, cropping, rotation, distortion, drop shadow, motion blur and time remapping properties of a clip. Mini-timelines to the right of each parameter allow the property to be keyframed. The Viewer is not present in Final Cut Pro X.
Timeline
Clips can be edited together in timelines called sequences. Sequences can be nested inside other sequences, so that a filter or transition can be applied to the grouped clips.
The Timeline in Final Cut Pro allows 99 video tracks to be layered on top of each other. If a clip is higher [in the timeline] than another, then it obscures whatever is below it. The size of a video clip can be altered, and the clips can be cropped, among many other settings that can be changed. Opacity levels can also be altered, as well as animated over the course of the clip using keyframes, defined either on a graphical overlay, or in the Viewer's 'motion' tab, where precise percentage opacity values can be entered. Final Cut also has more than a dozen common compositing modes that can be applied to clips, such as Add, Subtract, Difference, Screen, Multiply, Overlay, and Travel Matte Luma/Alpha.
For more advanced compositing Final Cut Pro is compatible with Apple's Shake (discontinued) and Apple Motion software.
Keyboard shortcuts
Final Cut Pro uses a set of hot-keys to select the tools. There are almost 400 keyboard commands that allow the user to increase the speed of edits. This combined with the nonlinear approach that digital editing, provides Final Cut Pro users with several editing options.
Users can also set their own customizable keyboard preferences.
History
Randy Ubillos created the first three versions of Adobe Premiere, the first popular digital video editing application. Before version 5 was released, Ubillos' group was hired by Macromedia to create KeyGrip, built from the ground up as a more professional video-editing program based on Apple QuickTime. Macromedia could not release the product without causing its partner Truevision some issues with Microsoft, as KeyGrip was, in part, based on technology from Microsoft licensed to Truevision and then in turn to Macromedia. The terms of the IP licensing deal stated that it was not to be used in conjunction with QuickTime. Thus, Macromedia was forced to keep the product off the market until a solution could be found. At the same time, the company decided to focus more on applications that would support the web, so they sought to find a buyer for their non-web applications, including KeyGrip, which by 1998 was renamed Final Cut.
In order that Final Cut Pro would be supported from the beginning with third-party self-paced and instructor-led training, Apple worked with DVcreators.net, who released a training disc called "Final Cut Pro PowerStart" at NAB on the day Final Cut Pro was released. Apple worked with DVcreators.net to host hundreds of free and paid Final Cut Pro seminars and workshops in 60 cities in the U.S., Canada and other countries over the following years, a strategy that some feel fundamentally contributed to Final Cut Pro's early awareness in the marketplace and rise in market share.
After the introduction of Final Cut Pro, Adobe Premiere's market share remained strong on Windows but began to decline on the Mac as its older codebase was more difficult to maintain. In 2003, Apple announced a program for Premiere users to trade in their discs for a free copy of Final Cut Express or a $500 discount on Final Cut Pro.
Final Cut Pro benefited from the relative maturity of QuickTime and its native support for then-new DV cameras connected with FireWire (IEEE1394).
The first fully Broadcast quality, Worldwide Distributed TV show produced on Final Cut Pro was 2000's WOW! Women of Wrestling, using the Pinnacle CinéWave uncompressed video card. The Oxygen Network was a beta site for Final Cut Pro in late 1999 through network launch in early 2000. Shows like ShE-Commerce were cut using FCP.
In late 2001, the studio motion picture The Rules of Attraction was edited on beta versions of Final Cut Pro 3, proving to the film industry that successful 3:2 pulldown matchback to 24fps could be achieved with a "consumer" off-the-shelf product. Roger Avary, the film's director became the spokesperson for Final Cut Pro, appearing in print advertisements worldwide. His advocacy of the product gave confidence to mainstream editors such as Walter Murch, that the product was ready for "prime time."
Final Cut Pro 4 was announced in April 2003. It included three new applications: Compressor, used for the transcoding between video formats; LiveType for advanced titling (such as the creation of animated lower thirds); and Soundtrack, for royalty-free music soundtrack creation. It also bundled Cinema Tools, which was previously sold separately for filmmakers working with telecine.
Also in 2003, Apple launched Final Cut Express, a less expensive version of Final Cut Pro. It uses the same interface as Final Cut Pro, but it lacks some of the film-specific tools and other advanced options, limiting the feature set for non-professional editors. In January 2005, Soundtrack and LiveType, previously only available with Final Cut Pro, were added to Express, and features were added to edit HDV. Soundtrack was subsequently removed with Final Cut Express 4. In June 2011, Final Cut Express was officially discontinued, in favor of Final Cut Pro X.
In April 2004, version 4.5 of Final Cut Pro was introduced and branded by Apple as "Final Cut Pro HD" due to its native support for Panasonic's tape-based DVCPRO HD format for compressed 720p and 1080i HD over FireWire. (The software had been capable of uncompressed HD editing since version 3.0, but at the time had required expensive video cards and high speed storage.)
Final Cut Pro 5 was announced at a pre-NAB event in April, and shipped in May 2005. Final Cut Pro 5 added support for the burgeoning HDV format for compressed HD, which had previously been supported in Final Cut Pro's "scaled-down" cousin, Final Cut Express. Final Cut Pro 5 also added support for Panasonic's P2 format for the recording of DVCPRO HD video to memory cards rather than tape.
In January 2006, Apple stopped selling Final Cut Pro as a stand-alone product. In March 2006 the Universal Binary 5.1 version was released as part of Final Cut Studio. Upgrades were achieved by sending the original installation discs back to Apple with a fee. One noticeable difference is that the Intel versions of Final Cut and Motion no longer recognize After Effects plug-ins. Instead, Apple released its own universal plug-in architecture FxPlug.
On April 15, 2007, Apple revealed Final Cut Pro 6.0, as the cornerstone of the Final Cut Studio 2 bundle. Once again, Apple did not have a booth at NAB 2009, however the product was well represented on the show floor in various booths. The RED Camera team relied heavily on FCP during development.
On July 23, 2009, Final Cut Pro 7/Final Cut Studio 3 (not officially designated as such by Apple but adopted by most users to describe the 2009 changes) was released, but it was not yet a 64-bit application.
Final Cut Pro X was announced on April 12, 2011 and released on June 21. It is a 64-bit application completely rebuilt with a new interface, workflow enhancements and automation, and new features such as ColorSync integration, resolution-independent playback system, system scaling with Core Animation, and more. The three Final Cut Studio apps, Color, Soundtrack Pro, and DVD Studio Pro were dropped, while Motion 5 and Compressor 4 were released onto the Mac App Store.
File format
A Final Cut Pro Project technically consists of separate files:
The location of the Media and the Render/Cache Files is not standardised. Final Cut Pro can be configured where to store them. Some users have a central directory where they store all their Source/Render/Cache files, some set those file paths to their specific project directory, so that they have all project files at one place.
After having finished a project, one can erase everything but the project file, to save disk space, and at a later time Final Cut Pro can re-capture/re-link all source data and recalculate all render and cache data, provided it can access all linked sources.
Project file
The first versions of Final Cut Pro and Final Cut Express used a binary file which contained all montage information such as timecode information, clip's in/out-points, size/crop/position, composition nesting, filter settings, automation data, etc. It didn't have a file suffix, instead it used the Creator code  and the Type code   and it started with the magic byte sequence.
More recent editions of Final Cut Pro and Final Cut Express, before Final Cut Pro X, used the file extension.
The latest version of Final Cut Pro, Final Cut Pro X, uses a new file extension;. Apple has come under some criticism for not supporting the older  project files, when it does support importing iMovie projects (  files).
Media source files
Either captured from tape or loaded/imported from the file system.
Render Files, cache files, etc
Files which are generated by Final Cut Pro, i.e. audio waveform display, filter effects, etc. -->
Magas
Magas (Russies: Мага́с) is die hoofstad van die Republiek van Ingoesjetië, ’n federale deelgebied van Rusland. Dit is in 1995 gestig en het Nazran in 2002 as die republiek se hoofstad vervang. Die bevolking in 2013 was 4 106 en dit maak Magas die kleinste hoofstad van ’n Russiese deelgebied.
Waterkrag
Waterkrag, https://af.wikipedia.org/wiki/Kraggeleiding#/editor/all krag of hidrokrag is die krag wat afgelei word vanaf die energie in vloeiende water, wat aangewend kan word vir gebruiklike doeleindes.
Voor die wye beskikbaarheid van kommersiële elektriese krag, was waterkrag gebruik vir besproeiing, en die aandryf van verskeie masjinerie, soos watermeule, tekstiel masjiene, saagmeule, skeepsdokhyskrane, en huishoudelike hysbakke.
Hidroëlektrisiteit
Hidroëlektrisiteit is die elektrisiteit wat deur waterkrag opgewek word, d.i. die produksie van elektriese energie deur die gebruik van gravitasiekrag van vallende of vloeiende water. Hierdie vorm van elektrisiteit is die mees algemene bron van hernubare energie. Wanneer so 'n hidroëlektriese skema eers in bedryf gestel word, word daar geen afval geproduseer nie, met beduidende minder uitsette van die kweekhuisgas koolstofdioksied teenoor kragsentrales wat fossielbrandstowwe gebruik.
In 2015, het hidroëlektrisiteit 16.6% van die wêreld se krag gegenereer en 70% van alle hernubare elektrisiteit, en sal na verwagting ongeveer 3,1% per jaar vir die volgende 25 jaar styg. Hidroëlektrisiteit word in 150 lande vervaardig. China is die grootste produsent van hidroëlektrisiteit, met 920 TWh produksie in 2013, wat 16,9 persent van huishoudelike elektrisiteitsverbruik verteenwoordig.
Hoelahoepel
'n Hoelahoepel is 'n speelding wat om die middel, ledemate of nek geswaai word. Die moderne hoelahoepel is in 1958 uitgedink deur Arthur K. "Spud" Melin en Richard Knerr, maar kinders en volwassenes van oral in die wêreld speel al regdeur die geskiedenis met hoepels, wat geswaai, in die rondte gedraai en gegooi word. Hoelahoepels vir kinders is gewoonlik sowat 71 sentimeter in deursnee, en vir volwassenes sowat 1.02 meter. Tradisionele materiaal vir hoepels is onder meer wilgerlatte, rottang ('n buigbare en sterk loot), wingerdstokke en stywe gras. Deesdae word hulle meestal van plastiek-pype gemaak.
Oorsprong
Die Amerikaanse Indiane se hoepeldans is 'n soort storieverteldans wat enigiets tussen een en 30 hoepels as rekwisiete gebruik. Hierdie rekwisiete word gebruik om sowel statiese as dinamiese vorms te skep, wat verskeie diere, simbole en storievertelelemente voorstel. Die dans word gewoonlik uitgevoer deur 'n enkele danser met etlike hoepels.
Voordat dit bekend was as die kleurvolle plastiekspeelding (soms met water binne-in die hoepel), het hoepels al eeue lank bestaan. Al het hoepels al duisende jare bestaan, word daar dikwels verkeerdelik gedink dat hulle in die 1950's uitgevind is.
Volgens die skrywer Charles Panati was daar 'n gier in die 14de-eeuse Engeland om hout- en metaalhoepels te gebruik. Hy skryf dokters het pasiënte behandel vir pyn en ontwrigte rûe weens die speel met hoepels; dit kry selfs die skuld vir hartversaking. Panati sê die naam "hula" kom van die Hawaaise dans in die 18de eeu, vanweë die eenderse heupbewegings.
Moderne geskiedenis
Die hoelahoepel het internasionaal gewild geword in die laat 1950's, toe 'n plastiekweergawe suksesvol bemark is deur die Kaliforniese speelgoedmaatskappy Wham-O. In 1957 het Richard Knerr en Arthur "Spud" Melin begin met die idee van "oefenhoepels" wat met 'n deursnee van 1.06 meter van Marlex-plastiek gemaak is. Met baie wat gratis weggegee is en nasionale bemarking en verkope is 'n gier in Julie 1958 begin;  25 miljoen plastiekhoepels is in minder as vier maande verkoop, en binne twee jaar het verkope 100 million gehaal. Carlon Products Corporation was een van die eerste vervaardigers van hoelahoepels. In die 1950's, toe die gier oral in die VSA was, het Carlon meer as 50,000 hoelahoepels per dag vervaardig. Die hoelahoepel is in die National Toy Hall of Fame by The Strong in Rochester, New York, in 1999 ingelyf.
Die hoelahoepel-gier het oor die hele wêreld heen versprei en in die 1980's verdwyn. Maar nie in China en Rusland nie, waar die spel met hoelahoepels en die manipulering daarvan deel geword het van tradisionele sirkusse en ritmiese gimnaste se bewegings.
Moderne hoelahoepel-gebruik
Onlangs het spel met hoelahoepels weer opgang gemaak, waarna algemeen verwys word as "hoepeldans" om dit te onderskei van die spel vir kinders. Die jam-groep The String Cheese Incident kry erkenning daarvoor dat hulle 'n hernude belangstelling in hoepelspel aangewakker het. Lede van die groep het in die middel-1990's begin om volwassegrootte hoepels in die gehoor te gooi en hul aanhangers aangemoedig om met die hoepels te speel en te dans. Dit was eers in 2003 met die ontstaan van Hooping.org wat hierdie klein groepie hoepelspelers mekaar aanlyn begin vind het en 'n ware gemeenskap en beweging het begin groei. Bay Area Hoopers het in daardie tyd in San Francisco ontstaan en het gereëlde "hoop jams" gehou met musiek waarop mense met hoepels kan dans, en nog groepe het oor die wêreld heen ontwikkel. In 2006 het Hoopin' Annie die idee gehad om 'n hoepelvakansiedag te begin en die eerste Wêreldhoepeldag is in 2007 gehou. Moderne hoepelspel kom by verskeie feeste en skoue in die VSA, Brittanje, Australië en Europa voor.
Baie moderne hoepelspelers maak hul eie hoepels van pype van polivinielchloried, poliëtileen, hoëdigtheid-poliëtileen of polipropileen. Die poliëtileen-hoepels, en veral die polivinielchloried-hoepels, is veel groter en swaarder as die hoepels van die 1950's. Die grootte en gewig van die hoepel beïnvloed die styl van die hoepelgebruiker. Swaarder en groter hoepels word meer gereeld gebruik vir stadige hoepelbewegings en liggaamstoertjies, terwyl ligter, dunner pype gebruik word vir vinnige handtoertjies. Hierdie hoepels kan bedek wees met 'n lap- of plastiekband om die hoeveelheid werk te verminder wat nodig is om die hoepel te laat aanhou draai om die danser, en kan baie kleurvol wees.
Moderne hoepelspel het 'n groot verskeidenheid toertjies geskep. Dit sluit nou baie "op die liggaam"- en "van die liggaam af"-bewegings in.
'n Onlangse ontwikkeling in hoepelspel is vuurhoepelspel waar speke aan die buitekant van die hoepel aangebirng word, met kevlar-pitte, wat in brandstof gedoop word en aan die brand gesteek word.
Party maatskappye vervaardig opvoubare hoepels wat mens makliker kan vervoer.
Tydsduur
Die langste bevestigde rekord om 'n hoelahoepel aan die draai te hou word gehou deur Aaron Hibbs van Columbus, Ohio, wat 'n hoepel vir 74 ure en 54 minute aan die draai gehou het van 22 tot 25 Oktober 2009.
Die meeste hoelahoepels wat gelyk aan die draai gehou is
Die rekord vir die meeste hoelahoepels wat gelyktydig aan die draai gehou is, is 160, deur Marawa the Amazing
Hoelahoepeldanse
Op 19 Februarie 2013 het 4,483 mense hoelahoepels vir sewe minute saam met dansmusiek geswaai. Hulle het dit sonder onderbreking gedoen by die Thammasat-universiteit-stadion in Thailand, en het 'n wêreldrekord opgestel vir die meeste mense wat gelyktydig en op een plek met hoelahoepels gedans het. Guinness Wêreldrekords was daar om die rekord te bevestig.
Ander rekords
Die grootste hoepel wat suksesvol gedraai is, was 5.04 m in deursnee, deur Ashrita Furman van die VSA in  September 2010.
In 2000 het Roman Schedler 'n 24 kg-trekkerband vir 71 sekondes by die 5de Saxonia-rekordfees in Bregenz, Oostenryk, gedraai.