cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boukuns
Ontwikkeling in die Westerse boukuns
In die laat-Middeleeue het talle openbare geboue verrys, soos lokale waar goedere geweeg word, opslag- en verkoopplekke, lokale waar vis bewerk en verkoop is, en beursgeboue. In dieselfde tyd is by kloosters ook hospitale en skoolgeboue gevoeg. Kastele het 'n heel aparte kategorie gevorm: van die versterkte Middeleeuse vesting met die militêre karakter en 'n baie klein woonruimte, het die kasteel in die 16de eeu met die vordering wat op die gebied van oorlogvoering gemaak is, sy militêre belangrikheid verloor en ontwikkel tot 'n slot of 'n ruim landhuis. Torings en die kanale rondom die kasteel het hul funksies verloor en sierelemente geword.
Die woonhuis
Ten opsigte van die woonhuis kan tussen twee hoofgroepe onderskei word: die deftige, dikwels groot en ruim woning, teenoor die baie kleiner en eenvoudiger huis van die gewone man. Die deftige huis in die Oudheid het uit 'n reeks vertrekke en 'n binneplaas bestaan. Sulke wonings was sowel by die ou Grieke as by die Romeine bekend, en oorblyfsels daarvan is nog in Pompeji te sien. Dit was lae steenhuise; net die noordelike vleuel het dikwels ŉ ekstra verdieping gehad as beskerming teen die koue noordewind.
Ook latere woonhuise het dikwels nog 'n dergelike plattegrond gehad, soos die baie beroemde Gotiese en Renaissance-"palazzi" in talle Italiaanse stede. In teenstelling met die deftige huise uit die Oudheid, het hierdie palazzi meer verdiepings gehad. Ná 1600 is die gewelmuur aan die straatkant vervang deur ŉ monumentale hek, sodat die binneplaas van die straat af sigbaar was. In hierdie vorm het die palazzo na lande ten noorde van die Alpe versprei, onder andere na Frankryk, waarvan die Paryse "hôtels" uit die 17de en 18de eeu die belangrikste voorbeeld is.
In Noord-Europa het 'n ander soort stadswoning in die laat Middeleeue ontwikkel: 'n huis met ŉ smal gewel aan die straatkant en meestal met meer verdiepings. Aanvanklik was dergelike huise van hout, maar as gevolg van die brandgevaar het die meeste stadsbesture vereis dat stene as boumateriaal gebruik word. In dié huise het aanvanklik alle aktiwiteite, van eet en kook tot slaap, in een groot ruimte plaasgevind, maar later is die verdiepings in vertrekke onderverdeel. Sommige vertrekke het bepaalde funksies gekry, byvoorbeeld dié waar gaste ontvang is. Ander het werkplekke geword, soos die kombuis en die wasplek, wat gewoonlik in die kelder of aan die agterkant geplaas is.
Naas die deftige woning, wat sterk onderhewig was aan verandering van smaak, was daar ook die eenvoudige huis. Ook hier is daar onderskei tussen 'n Suid-Europese en 'n Noord-Europese tipe. In die Middellandse See-gebied het 'n enkelvertrekwoning ontstaan wat deur 'n tonnel- of koepelgewelf oordek is. So 'n huis was van hout of riet, of dikwels ook van steen. Wanneer die huis te klein geword het, is 'n nuwe vertrek by die oue aangebou. In die noorde het ŉ huis met meer binneruimtes en met 'n saaldak ontstaan. Die dak is deur 'n houtraamwerk gedra. Die mure was oorspronklik van hout of klei; later is stene gebruik.
Albei tipes bestaan nog steeds, die duidelikste in die boerdery-argitektuur. 'n Aparte kategorie woonhuise het later ontstaan met die oprigting van woonstelle. Aanvanklik is dit deur mense uit die laer- en gemiddelde inkomstegroep bewoon, maar dit het gou ook luukse wonings ingesluit wat net deur vermoëndes bekostig kon word. Woonstelle is egter nie heeltemal so 'n nuwe ontwikkeling nie; die Romeine het reeds woonstelle gebou, onder andere in Rome se seehawe Ostia.
Bronliteratuur
Tensy anders aangedui, baseer die artikel op die inskrywing "Boukuns" in die Ensiklopedie Afrikana (Edms) Bpk; 1982; ISBN 0908409443 Band
Makemake
Makemake, amptelik (136472) Makemake (simbool: ), is die derde grootste dwergplaneet in die Sonnestelsel en een van die grootste Kuipergordelvoorwerpe (KGV's). Makemake het 'n deursnee wat gelykstaande is aan ongeveer driekwart van Pluto s'n en het een bekende natuurlike satelliet, S/2015 (136472) 1. Die dwergplaneet het 'n uiters koue gemiddelde temperatuur van -243,2 °C (of 30 Kelvin), wat daarop dui dat sy oppervlak met metaan-, etaan- en moontlik stikstofysse bedek is.
Makemake is oorspronklik deur 'n sterrekundige span onder leiding van Michael Brown op 31 Maart 2005 ontdek, maar die ontdekking is eers op 29 Julie 2005 aangekondig. Die dwergplaneet is genoem na die mitologiese god Makemake, wat in die geloof van die Rapa Nui (die inwoners van Paaseiland) die god van die mensdom en vrugbaarheid is.
Satelliet
Op 26 April 2016 het sterrekundiges wat waarnemings van die Hubble-ruimteteleskoop van April 2015 bestudeer het, die ontdekking aangekondig van ’n maan met ’n deursnee van ~175 km (vir ’n aangenome albedo van 4%) wat op ’n afstand van ≥21 000 km van Makemake af om hom wentel, met ’n wentelperiode van ≥12 dae (indien die wentelbaan rond is). Dit het die voorlopige naam S/2015 (136472) 1 gekry, maar word ook MK 2 genoem.
Wentelbaan en klassifikasie
thumb|links|250px|Wentelbane van die groot cubewano's in vergelyking met Pluto. (Makemake in blou, Haumea in groen, Pluto in rooi en Neptunus in grys).
Tefnoet
Tefnoet of Tefenet was in die Egiptiese mitologie ’n godin van reën, vogtigheid, dou en vogtige lug. Sy is die suster en metgesel van die luggod, Sjoe, en die ma van Geb en Noet.
Haar naam beteken letterlik "daardie water" en word verbind met die Egiptiese woord vir "spoeg". Volgens sommige weergawes van die skeppingsmite het Ra (of Atoem) haar uitgespoeg, en haar naam is in latere tekste geskryf as ’n mond wat spoeg.
Anders as ander gode het Tefnoet geen enkele simbool gehad nie.
Mitologie
Tefnoet is ’n dogter van die songod god Ra-Atoem. Sy was getroud met haar tweelingbroer, Sjoe. Daar is verskeie weergawes van die mite oor die skepping van Tefnoet en Sjoe. In alle weergawes word sy verbind met die een of ander vorm van liggaamsvloeistof. In die skeppingsmite van Heliopolis masturbeer Atoem om Tefnoet en Sjoe te maak:
In sommige weergawes van die mite sluk Atoem sy semen in en spoeg dit uit in die vorm van die tweeling, of andersins veroorsaak sy spoeg die voortplanting. Die Kistekste bevat verwysings daarna dat Atoem Sjoe uitgenies en Tefnoet uitgespoeg het. Die Bremner-Rind-papirus en Memphis-teologie vertel dat Atoem in sy mond gemasturbeer en die semen uitgespoeg het in die vorm van die tweeling.
Uitbeelding
Tefnoet is gewoonlik uitgebeeld as ’n vrou met die kop van ’n leeuwyfie as deel van die Ennead van Heliopolis. Soms is sy ook as ’n volle leeuwyfie uitgebeeld. Op haar kop het sy dikwels ’n pruik en ’n slang of sonskyf. Soms word sy saam met Sjoe uitgebeeld as ’n tweekoppige wese.
Eksterne skakels
Llista de personatges de la mitologia
Ève Landry
Ève Landry (gebore 5 Junie 1985) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Through the Mist (2009) en in die televisiereekse Unité 9 (2012) en Salmigondis (2015).
Kapitaal (ekonomie)
In ekonomie, bestaan Kapitaal uit enigiets wat 'n persoon se mag kan verbeter om ekonomies nuttige werk te verrig. Gewoonlik is dit geld wat 'n mens in 'n besigheid beleg om bate te koop, so dat die besigheid nog geld kan maak.
Moderne soorte kapitaal
Gedetailleerde klassifikasies van kapitaal wat in verskillende teoretiese of toegepaste gebruik is, respekteer gewoonlik die volgende afdelings:
Ekonomiese groei
Kapitaal is een van die belangrikste faktore in ekonomiese groei.
Stryd tussen arbeid en kapitaal
Karl Marx het geskryf oor die stryd tussen arbeid en kapitaal. Produksie is eerder meer kapitaal-intensief, of meer arbeidsintensief. En dit bepaal hoe inkomste verdeel is. Dit het onlangs in die sogenaamde Occupy-beweging hervat.
Wepwawet
Wepwawet (ook gespel Oepoeaoet, Wepawet ens.) was in die Egiptiese mitologie ’n oorlogsgod. Sy naam beteken hy wat die weë open en hy is dikwels uitgebeeld as ’n wolf.
Hy is oorspronklik as ’n wolfgod beskou. Mettertyd het die verbintenis met oorlog, en dus die dood, daartoe gelei dat hy beskou is as die een wat die weë vir die geeste van die dood open na en deur die Doeat (onderwêreld). Deur dié verbintenis en die ooreenkoms tussen die wolf en jakkals, is Wepwawet verbind met Anoebis, wat eindelik as sy pa beskou is. As ’n jakkals is hy ook verbind met Set, en is hy beskou as Set se seun. Daarop word Wepwawet dikwels met Anoebis verwar.
In latere kuns is Wepwawet uitgebeeld as ’n wolf of jakkals, of as ’n man met die kop van ’n wolf of jakkals. Hy is ook uitgebeeld met die klere van ’n soldaat en met militêre wapens soos die knots en pyl en boog.
Heliosfeer
Die heliosfeer of sonsfeer is die magnetosfeer, astrosfeer en buitenste atmosfeerlaag van die Son. Dit het die vorm van 'n groot, borrelagtige streek van die ruimte. In terme van plasmafisika is dit die holte wat deur die Son gevorm word in die omringende interstellêre medium. Die "borrel" word aanhoudend "opgeblaas" deur plasma van die Son af, bekend as die sonwind. Buite die heliosfeer maak dié sonplasma plek vir die interstellêre plasma wat die Melkweg deurtrek.
Simon & Schuster
Simon & Schuster, Inc., sedert 2006 'n dogtermaatskappy van CBS Corporation, is 'n Amerikaanse publikasiemaatskappy wat in 1924 in New York deur Richard Simon en Max Schuster gestig is. Teen 2016 het Simon & Schuster jaarliks 2 000 titels gepubliseer onder 35 verskillende drukname (waarvan Simon & Schuster self een is).
Heliosfeer
Die sonwind vloei miljarde kilometers ver deur die Sonnestelsel, tot ver anderkant selfs die Kuipergordel, waar Pluto is, totdat dit die grensskok teenkom, waar sy snelheid skielik afneem vanweë die druk van buite in die interstellêre medium. Die sonskede is 'n breë oorgangsgebied tussen die grensskok en die heliosfeer se buitegrens, die heliopouse. Die punt waar die interstellêre materie (wat in die teenoorgestelde rigting beweeg) tydens sy botsing met die sonsfeer vertraag word, staan bekend as die boegskok.
Die vorm van die heliosfeer lyk soos 'n komeet; dit is rofweg sferies aan die een kant met 'n lang stert aan die ander kant, bekend as die heliostert. Die wetenskaplike studie van die heliosfeer is heliofisika, wat ruimteweer en -klimaat insluit.
Twee Voyagerruimtetuie het die buitestreke van die heliosfeer verken en deur die grensskok en sonskede beweeg. Voyager 1 het op 25 Augustus 2012 die heliopouse verbygesteek en die heliosfeer verlaat, toe die tuig 'n skielike, veertigvoudige toename in plasmadigtheid gemeet het.
Stewart Ginn (akteur)
Stewart Ginn (1922 – 20 September 1971) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Demonstrator (1971) en in die televisiereekse Consider Your Verdict (1961), Tribunal (1963), en My Name's McGooley, What's Yours? (1966).
Heliosfeer
Voyager 2 het op 5 November 2018 die heliopouse verbygesteek. Omdat die heliopouse die grens is tussen materie van die Son afkomstig en dié wat in die res van die sterrestelsel ontstaan, is ruimtetuie wat die heliosfeer verbysteek (soos die twee Voyagers) in die interstellêre ruimte.
Struktuur
thumb|220px|links|Die [[Son afgeneem by 'n golflengte van 19,3 nanometer (ultraviolet).]] Ondanks sy naam is die heliosfeer nie 'n perfekte vorm nie. Sy vorm word deur drie faktore bepaal: die interstellêre medium (ISM), die sonwind en die algehele beweging van die Son en heliosfeer terwyl dit deur die ISM beweeg. Omdat die sonwind en ISM albei voeistowwe is, is die vorm en grootte van die heliosfeer ook vloeibaar. Veranderings in die sonwind verander egter die veranderlike posisies van die grense die meeste op kort tydskale (ure tot 'n paar jaar). Die sonwind se druk wissel op enige oomblik baie vinniger as die druk van die ISM van buite af. Veral die uitwerking van die sonsiklus van 11 jaar, wat met 'n minimum en maksimum in sonwindaktiwiteit gepaardgaan, is vermoedelik belangrik.
Op 'n breër skaal lei die beweging van die heliosfeer deur die vloeistofmedium van die ISM tot 'n algehele komeetagtige vorm. Die sonwindplasma wat min of meer in dieselfde rigting as die Son deur die sterrestelsel beweeg, word deur die ISM in 'n byna sferiese vorm saamgepers, terwyl die plasma wat in die teenoorgestelde rigting vloei, oor 'n veel langer afstand beweeg voordat dit plek maak vir die ISM, en dit veroorsaak die lang heliostert.
Die beperkte data wat beskikbaar is en die onverkende aard van dié strukture het gelei tot baie teorieë oor hulle vorm. In 2020 het Merav Opher die span navorsers gelei wat vasgestel het die vorm van die heliosfeer is 'n halfmaan wat as 'n pap croissant beskryf kan word.
Sonwind
thumb|220px|Die heliosferiese stroomlaag tot by [[Jupiter se wentelbaan.]] Die sonwind beïnvloed baie ander stelsels in die Sonnestelsel; 'n voorbeeld is die wisselings in die Son se eie magneetveld wat deur die sonwind na buite gedra word en geomagnetiese storms in die Aarde se magnetosfeer veroorsaak.
Heliosferiese stroomlaag
Die heliosferiese stroomlaag is 'n rimpeling in die heliosfeer wat deur die roterende megneetveld van die Son veroorsaak word. Dit dui die grens aan tussen heliosferiese magneetveldstreke van teenoorgestelde polariteit.
Die heliosferiese stroomlaag strek deur die hele heliosfeer en kan beskou word as die grootste struktuur in die Sonnestelsel; dit lyk glo soos 'n "ballerina se rok".
Kant van die heliosfeer
Die buitenste struktuur van die heliosfeer word bepaal deur die wisselwerkings tussen die sonwind en die winde van die interstellêre ruimte. Die sonwind stroom weg van die Son af in alle rigtings teen snelhede van verskeie honderde kilometers per sekonde. Op 'n punt ver anderkant Neptunus se wentelbaan moet dié supersoniese wind, wat vinniger as klank beweeg, se snelheid afneem wanneer dit die gasse van die interstellêre medium teenkom. Die snelheid word dan subsonies.
Grensskok
thumb|links|220px|Water wat in 'n wasbak inloop, is analoog aan die heliosfeer en sy verskillende sones. (Termination shock is die grensskok.)
Die skok ontstaan omdat die deeltjies van die sonwind teen sowat 400 km/s van die Son af wegbeweeg, terwyl die klanksnelheid (in die interstellêre medium) sowat 100 km/s is. (Die presiese snelheid hang af van die digtheid, wat aansienlik wissel. In vergelyking hiermee wentel die Aarde teen sowat 30 km/s om die Son, die Internasionale Ruimtestasie wentel teen sowat 7,7 km/s om die Aarde, vliegtuie vlieg teen sowat 0,2-0,3 km/s, 'n motor op die snelweg bereik 'n snelheid van sowat 0,03 km/s en mense loop teen sowat 0,001 km/s.)
Die interstellêre medium het egter 'n relatief konstante druk, hoewel dit 'n lae digtheid het; die druk van die sonwind neem af met die afstand van die Son af. Eindelik neem die druk af totdat die sonwind nie meer supersoniese snelhede teen die druk van die interstellêre medium kan handhaaf nie. Dan verminder die spoed tot subsoniese snelhede, en dit veroorsaak 'n boegskok. Verder van die Son af word die grensskok gevolg deur die heliopouse, waar die druk ewe groot raak en die deeltjies van die sonwind deur die interstellêre medium tot stilstand gebring word.
Ander grensskokke kan in verskeie stelsels op Aarde gesien word. Die maklikste een om te sien is waarskynlik deur 'n kraan in 'n wasbak oop te draai. Waar die water op die bodem van die wasbak tap, vorm dit 'n vlak vloei wat vinnig uitsprei (analoog aan die supersoniese sonwind). Daaromtrent vorm 'n grensskok van opwellende water, en daarbuite sprei die water stadiger uit (analoog aan die subsoniese interstellêre medium).
Bewyse voor die Amerikaanse Geofisiese Vereniging in Mei 2005 dui aan Voyager 1 het die grensskok in Desember 2004 verbygesteek, toe dit sowat 94 AE van die Son af was. Dit kon gesien word aan die verandering in magnetiese lesings wat van die ruimtetuig geneem is. In teenstelling daarmee het Voyager 2 terugkerende deeltjies begin teenkom toe dit net 76 AE van die Son af was, in Mei 2006. Dit dui daarop dat die heliosfeer dalk onreëlmatig gevorm is; dit bult dalk uit in die Son se noordelike halfrond en word na binne gedruk in die suide.
thumb|220px|'n Illustrasie van die heliosfeer, soos uitgereik op 28 Junie 2013, met 'n Voyagerruimtetuig se posisie aangedui. Die sonskede is tussen die grensskok en die heliopouse.
Sonskede
Op 'n afstand van sowat 113 AE het Voyager 1 'n "stagnante streek" in die sonskede bespeur. Hier het die sonwind se snelheid afgeneem tot feitlik nul,  die intensiteit van die magneetveld het verdubbel en elektrone van die sterrestelsel met 'n hoë energie het honderdvoudig vermeerder. By omtrent 122 AE het die ruimtetuig 'n nuwe streek binnegegaan wat wetenskaplikes die "magnetiese snelweg" genoem het: 'n streek steeds onder die Son se invloed, maar met sommige drastiese verskille.
Heliopouse
Die heliopouse is die teoretiese grens waar die sonwind tot stilstand gebring word deur die interstellêre medium; waar die sonwind se snelheid nie meer groot genoeg is om die sterwinde van die omringende sterre terug te stoot nie. Dit is waar die druk van die sonwind en die interstellêre medium balanseer. Die verbysteek van die heliopouse behoort gekenmerk te word deur 'n skerp daling in die temperatuur van sonwinddeeltjies, 'n verandering in die rigting van die magneetveld en 'n toename in die hoeveelheid galaktiese kosmiese strale.
In Mei 2012 het Voyager 1 'n skerp toename in sodanige kosmiese strale bespeur ('n toename van 9% binne 'n maand, gevolg deur 'n geleideliker toename van 25% van Januarie 2009 tot Januarie 2012), wat daarop gedui het dat dit die heliopouse nader. Tussen laat Augustus en vroeg September 2012 het Voyager 1 'n skerp daling in protone van die Son bespeur, van 25 deeltjies per sekonde in laat Augustus tot sowat 2 deeltjies per sekonde teen vroeg Oktober. In September 2013 het Nasa aangekondig Voyager 1 het die heliopouse teen 25 Augustus 2012 verbygesteek. Dit was op 'n afstand van 121 AE van die Son af. In teenstelling met voorspellings het data van Voyager 1 aangedui die magneetveld van die sterrestelsel lyn op met die Son se magneetveld.
Op 5 November 2018 het die Voyager 2-sending 'n skielike afname in die vloei van lae-energie-ione bespeur. Terselfdertyd het die vlak van kosmiese strale toegeneem. Dit was 'n aanduiding dat die ruimtetuig die heliopouse op 'n afstand van 119 AE van die Son af verbygesteek het. Anders as Voyager 1, het Voyager 2 nie interstellêre vloeibuise bespeur terwyl dit die sonskede verbygesteek het nie.
Heliostert
Die heliostert is die stert van die heliosfeer, en dus van die Sonnestelsel. Dit kan vergelyk word met die stert van 'n komeet (hoewel 'n komeet se stert nie agter hom aanbeweeg nie; dit wys altyd weg van die Son af). Die stert is 'n streek waar die sonwind in snelheid afneem en eindelik uit die heliosfeer ontsnap terwyl dit geleidelik verdamp vanweë ladingsuitruilings.
thumb|220px|Die waarneming van energieke neutrale atome, gekonsentreerd in een rigting.. Die vorm van die heliostert (wat nuut ontdek is deur Nasa se Interstellar Boundary Explorer, IBEX) is dié van 'n vierblarige klawer. Die deeltjies in die stert skyn nie en kan dus nie met konvensionele optiese instrumente gemeet word nie. IBEX het die eerste waarnemings van die stert gedoen deur die energie te meet van "energieke neutrale atome", neutrale deeltjies wat geskep word deur botsings in die Sonnestelsel se grensstreek.
Data van Cassini en IBEX het die "heliostert"-teorie in 2009 bevraagteken. In Julie 2013 het IBEX-resultate 'n vierlobbige stert aan die Sonnestelsel se heliosfeer onthul.
Buitestrukture
Die heliopouse is die finale bekende grens tussen die heliosfeer en die interstellêre ruimte, wat gevul is met materiaal, veral plasma, wat nie van die Son af kom nie maar van ander sterre. Tog is daar net buite die heliosfeer 'n oorgangstreek, soos deur Voyager 1 bespeur. Net soos interstellêre druk in 2004 al waargeneem is, sypel van die Son se materiaal in die interstellêre medium in. Die heliosfeer is vermoedelik geleë in die Plaaslike Interstellêre Wolk binne die Plaaslike Borrel, wat 'n streek in die Orion-Cygnus-arm van die Melkweg is.
Buite die heliosfeer is daar 'n veertigvoudige toename in die digtheid van plasma. Daar is ook 'n radikale afname in die bespeuring van sekere soorte deeltjies van die Son, asook 'n groot toename in galaktiese kosmiese strale. Die vloei van die interstellêre medium in die heliosfeer in is sedert 2013 deur minstens 11 verskillende ruimtetuie gemeet. Teen 2013 is vermoed dat die vloeirigting mettertyd verander het. Die vloei, wat uit die Aarde se perspektief uit die sterrebeeld Skerpioen kom, het moontlik sedert die 1970's verskeie kere van rigting verander.
Waterstofmuur
Volgens nog 'n hipotese kan die heliopouse kleiner wees aan die kant van die Sonnestelsel wat na die Son se wentelbeweging deur die Melkweg wys. Dit kan ook wissel na gelang van die stroomsnelheid van die sonwind en die plaaslike digtheid van die interstellêre medium. Dit lê ver anderkant die wentelbaan van Neptunus. Die doel van die Voyagersending is om die grensskok, sonskede en heliopouse te vind en bestudeer.
In Augustus 2018 het studies op lang termyn oor die waterstofmuur deur die ruimtetuig New Horizons die resultate bevestig wat in 1992 die eerste keer deur die twee Voyagers bespeur is. Hoewel die waterstof bespeur word vanweë ekstra ultravioletlig (wat dalk van 'n ander bron af kom) stem die bespeuring deur New Horizons ooreen met die vorige waarnemings deur Voyager teen 'n veel hoër graad van sensitiwiteit.
Boegskok
Daar word al lank voorspel dat die Son 'n "boegskok" skep terwyl dit deur die interstellêre medium beweeg. Dit sal ontstaan as die interstellêre medium teen supersoniese snelhede "na" die Son beweeg, want die sonwind beweeg weg van die Son teen supersoniese snelhede. Wanneer die interstellêre wind die heliosfeer tref, begin dit stadiger beweeg en skep dit 'n streek van onstuimigheid. Daar word geglo 'n boegskok kom dalk voor 230 AE van die Son af. In 2012 is bepaal die boegskok bestaan dalk nie.
Frank Hagney
Frank Hagney (20 Maart 1884 – 25 Junie 1973) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sea Beast (1926), Ride Him, Cowboy (1932), Conflict (1936), en It's a Wonderful Life (1946).
Maerua gillettii
Maerua gillettii  is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Ethiopië en Kenia.
Heliosfeer
Boegskok
thumb|200px|Die gekanselleerde ruimtetuig Pioneer H wat die Son sou bestudeer, word in 'n museum vertoon. thumb|200px|IBEX-heliosfeerkaart. Boegskokke is egter al buite die Sonnestelsel waargeneem deur Nasa se nou onaktiewe GALEX-wentelteleskoop. Die rooireus Mira in die sterrebeeld Walvis het beide 'n stert van afwerpsels van die ster af en 'n definitiewe skok in die rigting van sy beweging deur die ruimte.
Eric Balfour
Eric Balfour (gebore 24 April 1977) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse 24 (2001), Six Feet Under (2001), en Haven (2010).
Heliosfeer
Waarnemingsmetodes
Die presiese afstand en vorm van die heliopouse is steeds onseker. Interplanetêre/interstellêre ruimtetuie soos Pioneer 10, Pioneer 11 en New Horizons reis na buite die Sonnestelsel en sal eindelik deur die heliopouse beweeg. Kontak met Pioneer 10 en 11 is verloor.
Data van Cassini se Ion and Neutral Camera (MIMI/INCA) dui daarop dat die heliosfeer eerder borrelvormig as komeetvormig kan wees. Eerder as om oorheers te word deur die botsings tussen die sonwind en interstellêre medium, dui die energieke-neutrale-atoom- (ENA-)kaarte daarop dat die wisselwerking beheer word deur deeltjiedruk en die digtheid van magneetveldenergie.
Aanvanklike data van die Interstellar Boundary Explorer (IBEX), wat in Oktober 2008 gelanseer is, het 'n voorheen onvoorspelde baie smal band onthul "wat twee tot drie keer helderder is as enigiets anders in die lug". Aanvanklike vertolkings dui aan "die interstellêre omgewing het 'n veel groter invloed op die struktuur van die heliosfeer as wat enigiemand voorheen geglo het ... Niemand weet wat die ENA-band (van energieke neutrale atome) skep nie." IBEX-data het ook nie die bestaan van 'n boegskok ondersteun nie, maar volgens een studie kan daar 'n "boeggolf" wees.
Gladiolus sericeovillosus
Die bloupypie (Gladiolus sericeovillosus) is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan Eswatini, KwaZulu-Natal, Lesotho, Mpumalanga, Oos-Kaap, Vrystaat en Zimbabwe.
Daar is twee subspesies:
Lisa Langlois
Lisa Langlois (gebore 15 Maart 1959) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Happy Birthday to Me (1981), Class of 1984 (1982), Joy of Sex (1984), en Hostage (2005).
Oceanapia elastica
Oceanapia elastica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Keller.
Kastrol
'n Kastrol is 'n ronde metaalhouer met 'n steel en/of een of twee handvatsels, dikwels ook 'n deksel, gebruik om kos in te kook. Kastrolle kombineer die voordele van kookpotte en braaipanne en het sodoende veelsydige gebruike, van rooster en braai tot soteer en roerbraai.
Kastrolle word gewoonlik van vlekvrye staal vervaardig en van 'n kern uit koper of aluminium voorsien. Alternatiewe materiale is ekstra harde aluminium of 'n kombinasie van metale. Middelgroot kastrolle (twee tot drie liter) is geskik om souse daarin te reduseer, terwyl kleiner kastrolle (een tot anderhalf liter) gebruik word om sjokolade of botter te smelt of melk te verhit. Groot kastrolle (vier liter of meer) is geskik om sop, pasta of rys te kook en groente te stoom.
Etimologie
Die term is ontleen aan die Franse casserole "kookpot" en het sy etimologiese oorsprong in die Middel-Franse casse "groot lepel" wat op sy beurt afgelei is van die Oksitaanse term cassa, die Middel- en Vulgêrlatynse cattia "skeplepel" en die Oud-Griekse diminutief kyathion, van kyathos "bak".
Gladiolus serapiiflorus
Gladiolus serapiiflorus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo en Zambië.
Heelal
Grootte van die heelal
Huidige interpretasies van sterrekundige waarnemings dui daarop dat die heelal ongeveer 13.73 miljard (13.73×109) jaar oud is en dat die radius van die waarneembare heelal ten minste 46.5 miljard ligjare (diameter = 93×109 = 8.80×1026 meter) is. Die radius van die heelal word soos volg bepaal: volgens berekeninge is die verste waarneembare sterre ongeveer 13.73 miljard ligjaar ver. Dit beteken egter nie dat dit die heelal se radius is nie - dit is slegs die afstand na die sterre toe die lig by hulle weggetrek het 13.73 miljard jaar gelede. Indien aanvaar word dat die heelal steeds versnellend uitbrei (kyk Donker materie) is die heelal in werklikheid vandag al baie groter as 13.73 miljard ligjaar. Die berekende syfer is 46.5 miljard ligjaar (of 93 miljard ligjaar in diameter). Die heelal se radius is dus 46.5 - 13.73 = 32.8 miljard ligjaar groter as wat waargeneem word. In werklikheid weet ons nie of die heelal nou nog uitbrei nie. Op die beste lei ons af dat die heelal 13.73 miljard jaar gelede (in tyd soos daar gemeet, nie in aardse tyd nie) nog aan die uitbrei was – vandaar die rooiverskuiwing van die verste hemelvoorwerpe. Maar op hierdie tydstip mag die heelal besig wees om te krimp, vir al wat ons weet. Dit is nie seker of die heelal 'n einde het of oneindig is nie. Vir die Oerknalmodel word aangeneem dat die heelal oneindig groot is.
Volgens die heersende wetenskaplike model van die heelal, bekend as die Oerknal, het die heelal uitgesit vanuit 'n uiters warm, digte fase bekend as die Planck-epog, waarin al die materie en energie in die waarneembare heelal gekonsentreer was. Sedert die Planck-epog is die heelal al besig om uit te sit tot sy huidige vorm, moontlik met 'n kort periode (minder as 10−32 sekondes) kosmiese inflasie: 'n tyd waarin die heelal eksponensieel uitgebrei het (dus sou dit verdubbel het, dan weer verdubbel het, ens.). Daar is 'n aantal onafhanklike eksperimentele metings wat hierdie teoretiese uitsetting ondersteun en ook die Oerknal in die algemeen ondersteun. Onlangse waarnemings het aangedui dat hierdie uitsetting versnel, as gevolg van (die teoretiese) donker energie en dat die meeste materie en energie in die heelal wesenlik verskil van dít wat ons op Aarde kan waarneem en dus nie direk waargeneem kan word nie. 'n Eenvoudige voorbeeld hiervan is die feit dat enige sterre wat vanaf die Aarde waargeneem word nie lyk soos dit op daardie oomblik in die werklikheid lyk nie, maar soos dit in die verlede gelyk het: die sterre (en ander hemelliggame) is só ver van die aarde af dat dit hulle ligjare neem om die Aarde te bereik. As mens die hemelruim met die blote oog waarneem, sien mens dus hoe die sterre jare gelede gelyk het.
Eksperimente en waarnemings suggereer dat die heelal in die hele loop van sy bestaan deur dieselfde fisiese wette en konstante beheer is.
Oceanapia dura
Oceanapia dura is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1971 deur Vacelet & Vasseur.
Gereformeerde kerk Belfast
duimnael|regs|300px|Die Gereformeerde kerk Belfast, een van die argitek [[Johan de Ridder se eenvoudiger ontwerpe.]]
duimnael|regs|170px|Ds. M.W. van der Walt, leraar van 1953 tot 1955.
duimnael|regs|160px|Ds. Adriaan van der Walt, leraar van 1958 tot 1962 en weer van 1993 tot 1996.
Die Gereformeerde kerk Belfast is ’n gemeente in die GKSA se Klassis Lydenburg en Oostelike Streeksinode (Mpumalanga).
Dit was nog altyd ’n betreklik klein gemeente: In 1960 was hier 86 belydende en 64 dooplidmate, in 1997 78 en 25, en in 2015 27 en sewe. Benewens Belfast, sluit die gemeentegrense oor die dorpe Dullstroom (waar die plaaslike Gereformeerde kerk van 1919 tot 1963 bestaan het) en Machadodorp in. Omdat die gemeente so min belydende lidmate het, word dit deur ds. P.W. Kuypershoek bedien wat ook verantwoordelik is vir die Gereformeerde kerk Middelburg, Mpumalanga.
Ds. M.P.A. Coetsee het van 1894 af in die pastorie op die dorp gewoon, maar die Gereformeerde kerk Belfast is eers op 16 Maart 1906 gestig. Tot 1961 het die lidmate in die ou kerkie in Erasmusstraat op Belfast byeengekom. Dié gebou se hoeksteen is reeds op 25 Mei 1895 gelê. Dié kerkie was doelmatige en jare lank deel van die gemeente se bestaan, maar die ongemaklike banke het dikwels aanleiding tot ontevredenheid gegee. Daarom is met die oprigting van die nuwe kerk baie aandag aan die gemak van die kerkbanke geskenk.
Die tweede en huidige kerk is in 1961 in MacDonaldstraat opgerig volgens die plan van die bekende Gereformeerde argitek Johan de Ridder. Toe die ou kerkie verkoop is, is die hoeksteen daaruit verskuif en in die nuwe gemonteer sodat dit vir die gemeente behoue kon bly.
Predikante
Van Dullstroom se stigting in 1919 tot sy ontbinding in 1963 was Belfast deurgaans in kombinasie met dié gemeente.
Mhlatuzerivier
Die Mhlatuzerivier (of Umhlatuzirivier) is 'n rivier wat in die ooste van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika vloei.
Pelikaan
'n Pelikaan is 'n groot watervoël met 'n lang snawel, 'n groot keelsak (of beksak) en gewebde pote. Daar is agt lewende spesies wat aan die biologiese familie Pelecanidae en genus Pelecanus behoort. Hulle het 'n onreëlmatige globale verspreiding, maar is afwesig van die Suid-Amerikaanse binneland, sowel as die poolstreke en die oop see.
Mhlatuzerivier
Die rivier ontspring tussen Babanango en Nkandla op 'n hoogte van ongeveer 1 500 m bo seespieël. Dit het 'n opvanggebied van meer as 3 000 km² en vloei suidooswaarts deur die gebiede Mtonjaneni, Eshowe en Mtunzini en mond uit in die strandmeer by Richardsbaai. Net noord van Eshowe en suid van Melmoth is die Goedertrouwdam. Die Imfulerivier is die bekendste sytak.
Pelikaan
Pelikane word tot 1,80 meter lank en kan 'n vlerkwydte van 3 meter hê. Hulle word tot 14 kilogram swaar en kan tot 35 jaar oud word. Die witpelikaan en kroeskoppelikaan is die grootste vlieënde voëls. Hulle is ook bedrewe swemmers en kan tot 6 km/h swem.
Mhlatuzerivier
By Felixton is daar 'n unieke en indrukwekkende spoorbrug oor die Mhlatuze. Dit bestaan uit sewe halfmaanvormige betonboë van 40 m elk. Op die oewers van die rivier word met suikerriet geboer.
Pelikaan
Dié voëls vreet vis, wat hulle met hulle snawels uit die water skep. Pelikane het 'n groot snawel met 'n keelsak (tussen die onderkant van die snawel en die keel). Die water word gedreineer deur die kop omhoog te hou voordat die vis afgesluk word. Hulle jag in groepe en klap hul vlerke uitbundig om skole vis te omsingel of na vlak water te dryf. As voedsel skaars is, sal hulle ook ander voëls se kuikens vreet.
Pelikane is sosiale voëls, wat nie net saam jag nie, maar ook in kolonies broei, waar hulle dig op mekaar sit. Die vier spesies met wit vere is geneig om hul neste op die grond te maak, terwyl die vier met bruin of grys vere hoofsaaklik neste in bome bou. In aanhouding broei hulle net in groot groepe.
Leefwyse
Pelikane broei in groot kolonies en feitlik al die spesies soek ook hul voedsel in groepe. Met uitsondering van die bruinpelikaan (Pelecanus occidentalis) duik hulle nie na die vis nie, maar swem in groepe van sowat 10 agter die vis aan en jaag dit na die vlak water deur af en toe met die vlerke te klap en die snawel in die water te steek.
Die vis word met die huidsak opgeskep en dadelik ingesluk. 'n Pelikaan se daaglikse visinname is gelyk aan 5 tot 10% van sy liggaamsmassa. Die voëls is egter nie so swaar soos die indruk wat hul grootte 'n mens laat kry nie omdat daar baie lug in die skelet en huid opgeneem is. Pelikane is oor die algemeen standvoëls, maar die noordelike spesies trek voor die winter na warmer streke.
Die meeste spesies maak op die grond 'n vlak nes van riete, verskillende soorte plantmateriaal en vere waarin 2 tot 4 vuilwit eiers met 'n blougroenerige skynsel gelê word. Die mannetjies en wyfies broei en die kuikens kom na sowat 35 dae te voorskyn. Hulle is aanvanklik kaal en kry eers na 8 tot 10 dae hul donsvere. Wanneer die kuikens sowat 3 weke oud is, vorm hulle groepies maar hulle word steeds deur die ouers herken en gevoer. Hul voedsel bestaan uit voorafverteerde vis wat die ouers uitbraak. Na 15 weke is hulle selfstandig maar is eers na 3 tot 4 jaar geslagsryp.
Verteenwoordigers
In Suider-Afrika word 2 spesies aangetref, naamlik die kleinpelikaan (Pelecanus rufescens) en die witpelikaan (Pelecanus onocrotalus). Eersgenoemde is gryserig met 'n pienk rug en kom hoofsaaklik langs die ooskus voor. Soms word hulle egter ook by binnelandse water aangetref.
Die kleinpelikaan maak in bome, veral mimosabome, nes. Die witpelikaan word langs die hele kus van Suider-Afrika aangetref en broei op kuseilande, maar word meer dikwels by varswater aangetref. Die 2 Eurasiese spesies, die pienkpelikaan (Pelecanus onocrotalus) en die kroeskoppelikaan (Pelecanus crispus), kom teenswoordig hoofsaaklik langs die onderloop van die Donaurivier voer en oorwinter in Egipte, Oos-Afrika en Angola.
Die bruinpelikaan en 'n subspesie daarvan, die Chilipelikaan (Pelecanus occidentalis thagus) is van die belangrikste ghwanoverskaffers langs die kus van Peru. Die bruinpelikaan duik na vis en val met 'n uitgestrekte nek en gedeeltelik gevoude vlerke in die water, gryp die vis en sluk dit in terwyl hy opkom. Die Amerikaanse witpelikaan (Pelecanus erythrorhynchos) kry tydens die broeityd 'n skyfvormige gewas op die bosnawel, wat later weer verdwyn.
Gerdt von Bassewitz
Gerdt von Bassewitz (4 Januarie 1878 – 6 Februarie 1923) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Peter in Magicland (1990).
Pelikaan
Verteenwoordigers
Langs die kus en die Groot Mere van Australië en Nieu-Guinee kom die brilpelikaan (Pelecanus conspicillatus) voor, wat 'n kaal huidring om die oë het. Die gryspelikaan (Pelecanus philippensis) kom van Indië tot in Suid-China, Java en die Filippyne voor. Hy maak ook sy nes in bome.
Legendes
Die Mohammedane het pelikane as heilige diere beskou omdat hulle geglo het dat die voëls gehelp het om die Kaäba in Mekka te bou en die Egiptenare het hulle ook as huisdiere aangehou.
Die rooi vlek op die krop en keelsak van die kroeskoppelikaan, wat tydens die broeityd soos 'n bloeiende wond lyk, het meegebring dat pelikane die oersimbool van moederliefde geword het: die voël sou sy bors oopskeur om die kuikens aan die lewe te hou. (Die Suid-Afrikaanse witpelikane kry tydens die broeityd 'n pienkerige skynsel.) Afbeeldings van pelikane as simbool van barmhartigheid en opoffering kom dikwels in die Middeleeuse kuns en heraldiek voor.
Antony Armstrong-Jones, 1ste Graaf van Snowdon
Antony Charles Robert Armstrong-Jones, die 1ste Graaf van Snowdon GCVO FRSA RDI (7 Maart 1930 - 13 Januarie 2017) was 'n Britse fotograaf en rolprentvervaardiger. Hy is die bekendste vir sy portrette van bekendes, waarvan baie in die tydskrifte soos Vogue en Vanity Fair verskyn het. Meer as 100 van sy foto's is in die permanente versamelings van die nasionale portretgalery in Londen.
Hy was van 1960 tot 1978 getroud met prinses Margaret, die suster van koningin Elizabeth II.
Loopbaan
thumb|links|200px|Armstrong-Jones in 1958, foto deur Carl van Vechten.
Baie van sy eerste foto's was teaterfoto's en portrette van bekendes wat in die tydskrif Tatler gewild was. Hy het begin om erkenning vir sy werk te kry. Hy het later bekend geword vir sy foto's van koninklikes, waaronder amptelike portrette van koningin Elizabeth II en die Hertog van Edinburg vir hulle toer deur Kanada in 1957.
In die vroeë 1960's het Snowdon die artistieke raadgewer van The Sunday Times Magazine geword en teen die 1970's het hy hom bewys as een van Brittanje se mees gerespekteerde fotograwe. Hy was veral bekend vir sy portrette van bekendes soos Marlene Dietrich, Laurence Olivier, Maggie Smith, David Bowie, Elizabeth Taylor, Rupert Everett, Anthony Blunt, David Hockney, prinses Grace van Monaco; Diana, Prinses van Wallis, Harold Macmillan en J.R.R. Tolkien. Meer as 100 van sy foto's is in die permanente versamelings van die nasionale portretgalery in Londen.
In 1968 het hy sy eerste dokumentêre rolprent, oor mense wat ouer word, Don't Count the Candles, gemaak vir die Amerikaanse netwerk CBS. Dit het sewe pryse gewen, insluitende twee Emmys. Dit is gevolg deur Love of a kind (1969), oor die Britte en diere, Born to be small (1971), oor mense met beperkte groei, en Happy being happy (1973).
In Oktober 1981 is 'n groepfoto deur Snowdon van die Britse rockgroep Queen op hulle album Greatest Hits gebruik. 'n Snowdon-foto van Freddie Mercury is in 2000 op Mercury se The Solo Collection gebruik.
Snowdon was 'n ere-fellow van die Britse Fotografievereniging: Hy het in 1978 die vereniging se Hood Medal gewen en in 1985 die Progress Medal.
Persoonlike lewe
Snowdon was twee keer getroud: met prinses Margaret (1960 tot 1978) en daarna met Lucy Mary Lindsay-Hogg (1978 tot 2000).
Eerste huwelik
thumb|240px|Lord Snowdon, lady Bird Johnson, prinses Margaret en die Amerikaanse president, [[Lyndon B. Johnson, op 17 November 1965 in die Withuis.]]
In Februarie 1960 het Snowdon, wat toe as Antony Armstrong-Jones bekend was, verloof geraak aan die koningin se suster, prinses Margaret. Hulle is op 6 Mei 1960 in Westminster-abdy getroud. Die seremonie was die eerste koninklike huwelik wat op televisie uitgesaai is. Hy het op 6 Oktober 1961 die titels "Graaf van Snowdon" en "burggraaf Linley" gekry. Die egpaar het twee kinders gehad: David, 2de Graaf van Snowdon (gebore 3 November 1961), en lady Sarah (gebore 1 Mei 1964).
Die egpaar was 18 jaar getroud. Daar was sprake van dwelms, alkohol en bisarre gedrag deur albei partye. Hy het bvoorbeeld "goed wat ek van jou haat"-briefies vir haar gelos tussen die bladsye van die boeke wat sy gelees het. Volgens die biograaf Sarah Bradford het een briefie gelui: "Jy lyk soos 'n Joodse manikuris en ek haat jou." "Die meeste mense, insluitende die koninklike familie, het sy kant gekies." Hulle is in 1976 uitmekaar en is in 1978 geskei.
In 2004 het The Sunday Telegraph berig Snowdon het 'n buite-egtelike dogter gehad kort voordat hy met prinses Margaret getrou het. Anne de Courcy het berig oor die bewering deur Polly Fry, wat gebore is op 28 Mei 1960, in die derde week van lord Snowdon se huwelik met prinses Margaret, dat Snowdon haar pa is. Polly is grootgemaak as die dogter van Jeremy Fry, 'n uitvinder en lid van 'n beroemde sjokoladefamilie, en sy eerste vrou, Camilla. Volgens Polly Fry het 'n DNS-toets in 2004 bewys Snowdon is haar pa. Jeremy Fry het die bewering verwerp en Snowdon het ontken dat hy 'n DNS-toets laat doen het. Vier jaar ná Fry se dood het Snowdon egter erken dit is waar.
Tweede huwelik
Snowdon en Lucy Mary is in 2000 geskei ná die onthulling dat Snowdon (toe 67 jaar oud) 'n seun, Jasper William Oliver Cable-Alexander (gebore 30 April 1998), het by Melanie Cable-Alexander, 'n redakteur by die tydskrif Country Life.
Dood
Lord Snowdon is op 13 Januarie 2017 op 86-jarige ouderdom in sy huis in Kensington oorlede.
Oceanapia elongata
Oceanapia elongata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Transgressiewe fiksie
Transgressiewe fiksie is 'n literêre genre wat fokus op karakters wat beperk voel deur die norme en verwagtinge van die samelewing en hul losmaak van daardie beperkinge op ongewone of onwettige wyses.
C.P. Snow
Charles Percy Snow is op 15 Oktober 1905 in Leicester gebore. Hy het aan die einde van sy skool loopbaan 'n beurs verower, waarmee hy in die natuurwetenskappe gaan studeer het. In 1930 het hy sy doktorsgraad aan Cambridge behaal en is hy tot lid van Christ's College benoem. In 1963 het hy 'n eredoktorsgraad van ’n Russiese universiteit ontvang.
Hy wou reeds op 'n vroeë ouderdom skrywer word, maar het die natuurwetenskap as loopbaan gekies om sy inkomste te verseker. Sy eerste publikasies was wetenskaplike en populêr-wetenskaplike werke. In 1932 het die speurverhaal Death under sail verskyn. Sy eerste tradisionele roman was The search (1935). Geleidelik het Snow se werk by die Universiteit meer administratief geraak en sedert 1939 het hy verantwoordelike posisies by die owerheid beklee, onder meer as wetenskaplike adviseur.
Transgressiewe fiksie
Michel Foucault se essay "A Preface to Transgression" (1963) voorsien 'n belangrike metodologiese oorsprong vir die begrip van transgressie in literatuur. Die essay gebruik "Story of the Eye" deur Georges Bataille as 'n voorbeeld van transgressiewe fiksie.
C.P. Snow
In 1935 het Snow sy eerste ingewing gekry vir 'n romansiklus waarvan die elfde en laaste deel in 1970 verskyn het. Die titel van die reeks, Stangers and brothers, was oorspronklik ook die titel van die eerste boek (1940), maar die boek se titel is later verander na George Passant, die hoofkarakter in die werk. Die verteller in al elf romans is die regsgeleerde Lewis Eliot in verskillende stadia van sy loopbaan. Die situasies wissel van 'n plattelandse dorpie tot regeringskommissies of universitêre kringe.
In hierdie werke kry die openbare lewe meer aandag as die private lewe en dit gaan veral om die beslissings wat mense in magsposisies voortdurend moet neem. Vergaderings speel dus 'n belangrike rol. Eers na die Tweede Wêreldoorlog het Snow hierdie siklus voortgesit met Light and the dark (1947), Time of hope (1949) en The masters (1951). Daarna het The new men (1954), Homecomings (1956), The conscience of the rich (1958), The affair (1960), Corridors of power (1964), The sleep of reason (1968) en Last things (1970) gevolg.
Transgressiewe fiksie
Rene Chun, 'n joernalis vir die "The New York Times", het transgressiewe fiksie beskryf as (vryelik vertaal):
C.P. Snow
In hierdie tydperk het ook ander boeke van Snow verskyn, onder andere 'n reeks portrette van sy tydgenote in Variety of men (1967), lesings en toesprake saamgevat in Public affairs (1971) en die roman The malcontents (1972). In 1959 het Snow in Cambridge ’n lesing gehou, "The two cultures and the scientific revolution," waarin hy die natuurwetenskap as wapen teen hongersnood en onderontwikkeling bepleit het en standpunt ingeneem het teen die onbegrip en onverskilligheid wat daaroor in letterkundige kringe geheers het.
Transgressiewe fiksie
“'n Literêre genre wat op grafiese wyse onderwerpe soos bloedskande, en ander verfoeilike seksuele praktyke ondersoek soos mutilasie, die voorkoms van seksuele organe op verskeie plekke op die menslike liggaam, stedelike geweld en geweld teenoor vroue, dwelmgebruik, en hoogs disfunksionele gesinsverhoudinge; en wat gebaseer is op die uitgangspunt dat kennis gevind kan word op die buiterand van menslike ondervinding, en dat die liggaam die bron van daardie kennis is."
C.P. Snow
Die lesing het hewige reaksies van onder andere die kritikus F.R. Leavis uitgelok en die lang polemiek wat daarna gevolg het, staan dan ook bekend as die Leavis-Snow-geskil. Snow se erkenning as skrywer het eintlik eers met The masters gekom. Sedertdien het die waardering gegroei vir sy pogings om 'n uitgebreide beeld van mense met mag in die moderne samelewing uit te beeld. Snow is in 1950 met die skryfster Pamela Hansford-Johnson getroud. Hy is in 1957 tot ridder geslaan en in 1964 tot die adelstand verhef.
Bambadjan Bamba
Bambadjan Bamba (gebore 30 Januarie 1982) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Suicide Squad (2016) en Black Panther (2018), en in die televisiereekse The Sopranos (1999) en The Good Place (2016).
Euryops asparagoides
Die doringharpuis (Euryops asparagoides) is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is inheems aan Namibië, die Noord-Kaap en die Vrystaat.
John Hargreaves (akteur)
John Hargreaves (28 November 1945 – 8 Januarie 1996) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Long Weekend (1978), Hoodwink (1981), Malcolm (1986), en Emerald City (1988).
Friedrich W. Bauschulte
Friedrich W. Bauschulte (17 Maart 1923 – 28 Mei 2003) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks Es muß nicht immer Kaviar sein (1977).