cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kleurspeling
Omdat die effek van die kykhoek afhang, kan die dinamiese karakter van irisering nie met fotografie vasgevang word nie.
Atlas Shrugged
Die tema van Atlas Shrugged, soos Rand dit beskryf, is "die rol van die mens se verstand in sy bestaan". Die boek ondersoek 'n aantal filosofiese temas wat Rand uiteindelik verder ontwikkel het tot die filisofie van Objektivisme. Die boek maak voorspraak vir die kernbeginsels van Rand se filosofie van Objektivisme en beskryf haar begrip van menslike prestasie. Die boek raak aan vele fasette van Rand se filosifie soos die steun vir rede, indiwidualisme, kapitalisme en die mislukking van regeringsdwang.
Charles Darwin
Sy jeug
Met sy 16de verjaarsdag begin hy medisyne aan die Universiteit van Edinburg studeer. Ná twee jaar haal sy pa hom uit dié universiteit "omdat hy daar nie iets nuttigs uitrig nie". Die belangrikste wat hy daar geleer het, was die opstop van voëls en andere diere, maar in die winter van 1826-1827 doen hy saam met die Lamarck-aanhanger en natuurondersoeker dr. R.E. Grant navorsing oor seediere aan die kus van die Firth of Forth.
Atlas Shrugged
Atlas Shrugged het baie negatiewe reaksie ontlok na die publikasie daarvan in 1957, maar het sedertdien baie gewildheid geniet met goeie verkope in die dekades daarna.
Charles Darwin
Sy jeug
Sy pa besluit dat hy dan maar 'n dominee moet word. Tydens sy driejarige verblyf in Christ's College in Cambridge toon hy egter meer belangstelling in jag as in teologie. Hy ontmoet daar ook sy neef W.D. Fox (1805-1880), wat 'n uitstekende entomoloog is. Van die dosente met wie hy bevriend raak, moet veral die professor in plantkunde, J.S. Henslow, en die professor in geologie, Adam Sedgwick, gemeld word. In die lente van 1831 beplan hy 'n reis na Tenerife en leer daarom Spaans aan. Hy neem ook saam met Sedgwick deel aan geologiese navorsing in Wallis.
Atlas Shrugged
Konteks
Rand het na Atlas Shrugged verwys as 'n roman, "nie oor die moord van 'n mens se liggaam nie, maar oor die moord – en hergeboorte – van 'n mens se siel". Haar gestelde doelwit vir die skryf van die boek was om "te wys hoe desperaat die wêreld voortrekkers benodig en hoe wreed die wêreld hulle behandel en ook om te beskryf hoe die wêreld sonder sulke mense sou lyk.
Charles Darwin
Die reis van die Beagle
Ná die voltooiing van sy teologiese studie vaar hy op die mariene ondersoekskip die HMS Beagle. Die kaptein van die skip, Robert FitzRoy, is 'n godsdienstige persoon. Hy wil op die reis die waarheid van Genesis bewys. Die teoloog Darwin stem in om hom daarmee behulpsaam te wees. Op die HMS Beagle maak Darwin 'n omvattende wêreldreis mee. Die skip vertrek op 27 Desember 1831 van Devonport en bereik op 16 Januarie 1832 die Kaap Verdiese Eilande. Van Februarie af verken Darwin die Suid-Amerikaanse kontinent (Bahia, Rio de Janeiro, Montevideo, Buenos Aires, Bahia Blanca) en bereik in November Vuurland. In Februarie 1833 seil hulle na die Falkland-eilande, daarna gaan hulle terug na Montevideo en gedurende die res van die jaar onderneem die HMS Beagle van daar af verdere vaarte.
In November verlaat hy Montevideo en keer terug na die suide. Begin Junie 1834 kies hy koers na die Weskus, via die Straat van Magellaan na Valparaíso, waar hy van Junie tot November bly. Daarna gaan hy na die Andesgebergte en weer suidwaarts na onder meer die eiland Chiloe. Tussen Januarie en Julie 1835 word die Weskus verken (Valdivia, Concepción, Santiago de Chile, Valparaíso, Mendoza, Copiapo, Callao).
thumb|250px|Die Galápagos-reuseskilpad Harriet in 2002 in Australië Charles Darwin het 'n toe nog klein Galápagos-skilpad (Geochelone elephantopus) van die Galápagos-eilande teruggebring. Nadat hy die skildpad in Engeland bestudeer het, word dit deur 'n vriend na Australië geneem, waar dit in verskillende dieretuine gehuisves word. Volgens genetiese ondersoek is die skildpad in 1830 gebore. Dit is op 22 Junie 2006 dood en was veronderstel om die oudste dier op aarde te wees. Die skilpad se naam was Harriet.
Ontdekkinge
Darwin word op sy reis 'n hartstoglike natuurondersoeker en versamelaar van plante, diere, fossiele en gesteentes. Hy vind in Uruguay skelette van reusagtige uitgestorwe diere, wat baie soos veel kleiner diere lyk wat vandag steeds leef. Veral sy besoek aan die Galápagos-eilande het sy denke sterk beïnvloed. Hy ontdek dat sekere diere op die eilande voorkom en nêrens anders nie.
Evolusieteorie
Darwin lei uit sy ondersoeke af dat lewende wesens veranderlik is. Hy vorm die hipotese dat alle lewende organismes uit 'n oervorm ontwikkel het.
Dit duur meer as twintig jaar ná sy reis met die HMS Beagle, voordat Darwin seker genoeg voel om sy teorie te publiseer. Alhoewel hy in 1844 reeds 'n uittreksel van die werk en die teorie gemaak het en dit met kollegas bespreek het, word die eerste uitgawe van On the origin of species by means of natural selection met as subtitel or the preservation of favoured races in the struggle for life eers in 1859 gepubliseer. Dat hy dit uiteindelik tog publiseer, is die gevolg van sy kollega Alfred Russel Wallace wat tot dieselfde bevindinge gekom het. In die dertien jaar daarna verskyn vyf nuwe uitgawes waarin telkens belangrike regstellings voorkom. Die sesde uitgawe van 1872 word as die gesaghebbendste beskou.
Stana Katic
Stana Katic (gebore 26 April 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Spirit (2008), For Lovers Only (2011), en CBGB (2013), en in die televisiereeks Castle (2009).
Charles Darwin
Latere lewe
Op 29 Januarie 1839, trou Darwin met sy niggie Emma Wedgwood in Maer tydens 'n Anglikaanse seremonie. Nadat hul in Londen gewoon het, verhuis hulle in 1842 na Downe. Hulle het tien kinders, waarvan drie vroeg sterf. Verskeie van hul kinders ly aan ernstige siektes. Darwin vermoed die nabye familieverwantskap, neef en niggie, tussen hom en sy vrou kan die oorsaak van oorerflike siektes wees.
Ná die dood van sy dogter in 1851 keer Darwin sy rug op godsdiens. Terwyl sy familie Sondae kerk toe gaan, gaan hy vir 'n wandeling.
Darwin se nalatenskap
Alhoewel Darwin nie die eerste persoon wat met die idee van evolusie vorendag gekom het nie, het hy nogtans die moderne evolusionêre biologie geloods. Hy was die eerste persoon wat genoeg wetenskaplike bewyse versamel het om sy medewetenskaplikes te oortuig dat biologiese spesies mettertyd deur middel van natuurlike prosesse kan verander. Die basiese meganisme wat hy voorgestel het vir evolusie, naamlik natuurlike seleksie, is egter eers in die 20ste eeu ten volle waardeer toe die werk van bioloë soos John Burdon Haldane, Sewell Wright en Julian Huxley (T.H. Huxley se kleinkind) met Gregor Mendel se sienings oor genetika en met bevolkingsdinamiek gekombineer is om te skep wat bekend sou staan as Neo-Darwinisme. Hierdie sintese bly die basis van die meeste moderne navorsing in evolusionêre biologie.
Gedurende Darwin se leeftyd is sy siening van 'n biologiese bestaanstryd meer algemeen aanvaar. Die Engelse sosiale teoretikus Herbert Spencer het die frase "oorlewing van die sterkstes" bekend gestel as alternatief vir Darwin se minder gelaaide "natuurlike seleksie". Sosiale Darwinisme (ook meer akkuraat genoem "sosiale Spencerisme") is die grondslag van groot gedeeltes van sosiale en ekonomiese denke. In besonder word evolusionêre idees gebruik om verskeie sosiale verskynsels te verduidelik. Dit word ook gebruik om die oorheersing van kapitalistiese en imperiale ideologieë in dié tyd te regverdig. Namate evolusie en ontwikkeling basiese verwysingsraamwerke van die moderne wêreldbeskouing geword het, het min aspekte van die menslike lewe 'n evolusionêre ontleding vrygespring, alhoewel dit in baie gevalle verkeerd verstaan word of nie reg toegepas word nie.
Die evolusieteorie is aanvanklik beskou as 'n groot aanslag op godsdiens en is steeds 'n debatvraagstuk in sekere geledere.
Mercedes-Benz OM648-enjin
Die Mercedes-Benz OM648 enjin is 'n 3,2 liter, inlynsessilinder-dieselenjin met 4 kleppe per silinder, vervaardig deur die Mercedes-Benz-afdeling van Daimler AG as 'n plaasvervanger vir die vorige Mercedes-Benz inlyn-5 en -6 enjins.
Die enjin het gemenedrukbuisbrandstofinspuiting en 'n veranderbare-geometrie turboaanjaer. Die inspuitstelsel werk op 1600 bar.
Die kraglewering is 204 PS @ 4200 opm en 500 Nm wringkrag van 1.800-2.600  opm.
Jakopewer
Die Jakopewer (Helicolenus dactylopterus) is 'n vis wat voorkom in die Middellandse See en weerskante van die Atlantiese Oseaan. In Suider-Afrika kom die vis voor aan die weskus vanaf Angola tot by die Tugelarivier. In Engels staan die vis bekend as die Jacopever of Blackbelly rosefish.
Voorkoms
Die vis is gelerig-oranje van kleur. Die pens is wit en die binnekant van die mond is swarterig. Op die lyf is donkerder bane wat vertikaal strek. Die vis word 40 cm lank.
Habitat en gewoontes
Die vis kom voor in water wat 55 – 550 m diep is. Hulle hou van rotsagtige, sagte plekke om in te woon op die bodem. Hulle skiet kuit in die winter.
Ford Model T
Die Ford Model T (in die omgangstaal bekend as die "Tin Lizzie", Model T, of T) is 'n motor wat deur Henry Ford se Ford Motormaatskappy vervaardig is van 1 Oktober 1908 tot 26 Mei 1927. Dit word algemeen beskou as die wêreld se eerste bekostigbare motor, die motor wat reis vir die algemene middelklas Amerikaner geopen het; die rede was Ford se doeltreffende vervaardiging, insluitende monteerbandproduksie in plaas van individuele handvervaardiging.
Die Ford Model T is aangewys as die invloedrykste motor van die 20ste eeu in die "Motor van die Eeu"-kompetisie van 1999, voor die BMC Mini, Citroën DS en die Volkswagen Beetle, en haal nog steeds die top-tienlys van besverkopermotors (op nr. 8) teen 2012.
Hoewel motors reeds ​​vir dekades bestaan het toe die Model T vrygestel is, was hulle steeds skaars en redelik duur. Die Model T lui 1908 in as die historiese jaar toe motors gewild geword het vir die massamark. Die eerste produksie-Model T is op 12 Augustus 1908 vervaardig en het die fabriek op 27 September 1908, by die Piquette-aanleg in Detroit, Michigan verlaat. Op 26 Mei 1927 het Henry Ford aanskou hoe die 15 miljoenste Model T Ford van die monteerlyn afrol by sy fabriek in Highland Park, Michigan.
Blitsskare
'n Blitsskare of kitsskare (Engels:flashmob) beskryf 'n groep mense wat volgens instruksies op 'n gegewe tyd in 'n publieke ruimte bymekaarkom, iets ongewoon doen (dikwels vir die doeleindes van vermaak, satire en artistieke uitdrukking) vir 'n kort tydsbestek en dan weer vinnig uitmekaargaan. Hulle word gewoonlik georganiseer met die hulp van digitale kommunikasie instrumente (soos selfone) of sosiale media. Die mense wat aan sodanige aksie deelneem is gewoonlik nie persoonlik aan mekaar bekend nie.
Ontstaan
Die eerste blitsskare is gedurende Mei 2003 in Manhattan deur Bill Wasik, senior redakteur van Harper's Magazine, georganiseer. Die bestaan van blitsskares was onbekend totdat Wasik 'n artikel oor die ontstaan daarvan in die Maart 2006-uitgawe van Harper gepubliseer het. Die eerste poging was egter onsuksesvol nadat die winkel wat geteiken sou word, vooraf ingelig is. Die eerste suksesvolle blitsskare kom byeen op 17 Junie 2003 by Macy afdelingswinkel in New York Stad. Wasik vermy die probleem van die eerste poging deur die deelnemers na voorlopige bymekaarkomplekke in vier Manhattan kroeë te laat gaan — waar die deelnemers finale instruksies ontvang het oor die plek en uiteindelike aksie.
Meer as een honderd mense het bymekaargekom op die negende vloer in die vloerbedekkingsafdeling van Macy afdelingswinkel. Hulle het saamgedrom om 'n spesifieke duur mat. Enige persoon wat genader was deur 'n verkoopsassistent was aangesê om te beweer dat hul woonagtig is in 'n pakhuis buite New York en op soek was vir 'n "liefdesmat" ("Love Rug") en dat hulle al hul aankoopbesluite gesamentlik neem. Die groep het vir tien minute hul beplande aankoop met verkoopspersoneel en mekaar bespreek en toe die winkel verlaat. Ander soortgelyke blitsskare byeenkomste het kort hierna gevolg, insluitende ongeveer 200 persone wat in die ingangsportaal en mezzanine van die Hyatt hotel gesinchroniseerde applous gelewer het vir omtrent vyftien sekondes. Nog 'n blitsskare het 'n skoenboetiek in SoHo binnegegaan en voorgegee dat hulle toeriste op 'n bustoer deur New York is.
In sy artikel het Wasik beweer dat hy 'n blitsbende geskep het as 'n sosiale eksperiment ontwerp om die spot te dryf met modevrate (Engels: hipsters), en die aandag te vestig op die kulturele atmosfeer van konformiteit en die begeerte om deel te wees van die "volgende groot ding". In die artikel gee Wasik krediet aan die webjoernaalskrywer Sean Savage van Cheesebikini.com vir die skep van die term "flash mob" ten einde die tipe verskynsel te beskryf.
Savage beweer dat hy geïnspireer was om die term te skep deur die reeds bestaande term ‘smart mob’. Howard Rheingold het die term bekend gemaak in sy boek Smart Mobs: The Next Social Revolution (2002). Rheingold argumenteer dat mobiele kommunikasietegnologie en tydsgenoot tot tydsgenoot (‘peer-to-peer’) kommunikasie gebruike wat dienste soos Napster gewild maak, skep nuwe geleenthede vir mense om vinnig netwerke vir kollektiewe aksie te skep. Die skare wat hierna vergader word na verwys as 'n blitsskare wat vergader vir sosiale doelwitte.
Vroeëre verwysings na die term
Die term "flash mob" word in die agtienhonderds in Tasmanië gebruik om 'n subkultuur bestaande uit vrouegevangenisse te beskryf agv die sogenaamde "flash language" wat deur die vroue gepraat is. Die 1800 Australiese term "flash mob" verwys dus na 'n segment van die gemeenskap, en nie na 'n gebeurlikheid nie en het dus geen ooreenkoms met die moderne konsep "blitsskare" nie. 'n Vaagweg-soortgelyke konsep is egter al in 1973 in 'n wetenskapfiksieboek Flash Crowd deur Larry Niven beskryf. Die boek beskryf hoe, na die uitvinding van teleportasie, 'n argument in 'n inkopiesentrum wat deur 'n nuusspan gedek word in 'n onlussituasie ontaard. Die uitsaai van die argument trek aandag van die publiek wat die algemeenbeskikbare teleportasietegnologie gebruik en in groot getalle na die sentrum gaan en die onrussituasie vererger. In die 1998 roman Distraction deur Bruce Sterling, word onrus deur 'n blitsskare ook in die openingsbladsye beskryf. Die term word egter nie in die boek gebruik nie en die onrus veroorsaak die blitsskare is slegs 'n randelement in die storie.
Gebruik en effek
Blitsskares het as 'n sosiale eksperiment begin met geen spesifieke diepliggende doelwitte nie. Die konsep het egter reeds ontwikkel in gevalle waar politieke en sosiale agendas bevorder sou word. 'n Groep gay en lesbiese mense in Detroit het 'n restaurant geteiken met sekere aksies, na berigte oor 'n homofobiese voorval daar. Die vermoë om 'n blitsskare te skep noodsaak die gebruik van effektiewe kommunikasie wat gebied word deur selfone, webwerwe en e-pos. In Desember 2004, in Boekarest, Roemenië, het ongeveer 70 mense voor Televiziunea Română vergader, hul monde toegeplak en op een plek begin draf. Met die aksie het hul aandag gevestig op 'n Romeense sêding "Hou jou mond en laat die enkels beweeg" wat beteken "doen soos wat vir jou gesê is en moet nie daarop kommentaar lewer nie." Die protes was gemik teen sensorskap van joernaliste verbonde aan die televisiestasie. Hierdie blitsskare se aksies het tot veranderinge in die Raad van die Televisiestasie aanleiding gegee.
Hoewel dit die amptelike ontstaan van blitsskares in 2003 voorafgegaan het, het 'n protesaksie in 2000 wat soortgelyk aan die blitsskare fenomeen was, 'n groot rol gespeel in die beëindiging van die Joseph Estrada se presidentskap in die Filippyne. Ongeveer 'n miljoen mense het op 'n hoofweg in Manila byeengekom om te eis dat Estrada bedank. Die massa is grootliks deur middel van SMS-selfoonboodskappe gemobiliseer om in Manila byeen te kom. Blitsskare-byeenkomste kom amusant en surrealisties voor maar kan ook mense skok wat nie besef wat aangaan nie. Blitsskares het bepaald potensiaal om as politieke instrument gebruik te word. Voorts het dit ook ekonomiese toepassings veral deur blitsskares te gebruik om 'n produk te adverteer. In Indië in November 2003, 'n maand na die land se eerste gerapporteerde blitsskare het 'n paar dosyn mense buite 'n inkopiesentrum in Mumbai die naam van 'n televisieprogram begin skreeu. " Ons het blitsskares georganiseer, en mense in plaaslike treine gekry om pienk sambrele te dra en die program te bespreek ... dit het mense nuuskierig gemaak en hul aangespoor om na ons kanaal te kyk", het Sony se uitvoerende amptenaar gesê wat die aksies gereël het.
Voorkoms in Suid-Afrika
Die eerste gerapporteerde blitsskare in Suid-Afrika het op 16 Junie 2007 in die Menlyn-winkelsentrum in Pretoria byeengekom. Nagenoeg 'n honderd mense het vyf minute lank 'n Meksikaanse golf uitgevoer en daarna uitmekaar gegaan.
Valssteenvis
Die valssteenvis (Scorpaenopsis diabolus) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die False stonefish.
Voorkoms
Die vis se kleur wissel na gelang van die omgewing. Die skubbe is klein (die ware steenvis het nie skubbe nie), die dorsale vinne het 12 stekels en die pektorale vinne is groot. Die binnekant van die pektorale vinne is oranjebruin met 2 - 7 swart kolle op. Die vis word 23 cm lank. Daar is gif in die stekels.
Habitat en gewoontes
Die vis kom in koraal- en rotsriwwe voor in water wat nie dieper is as 40 m nie. Indien die vis versteur word, ontbloot hy die binnekant van die pektorale vinne. Sy gif is nie so dodelik as dié van die steenvis nie maar die wond is pynlik.
Atle Selberg
Atle Selberg (Langesund, 14 Junie 1917 – Princeton, 6 Augustus 2007) was 'n Noorse wiskundige, wat bekendheid verwerf het vir sy werk op die gebied van die analitiese getalleteorie en die teorie van automorfe vorme, veral in verhouding met die spektraalteorie. In 1950 ontvang hy die Fieldsmedalje.
Jeugjare
Selberg word in Langesund gebore as die seun van wiskundige Ole Michael Ludvigsen Selberg en die lektrise Anna Kristina Selberg. Twee van sy broers het ook wiskundiges geword. Sy oudste broer het 'n ingenieur geword.
Terwyl hy nog op skool is, word hy beïnvloed deur die werk van Srinivasa Ramanujan en ontdek hy die presiese analitiese formule vir die partisie-funksie, soos dit in die werke van Ramanujan beskryf word. Dié resultaat geword egter eerste deur Hans Rademacher gepubliseer. Tydens die oorlog veg hy teen die Duitse inval van Noorweë en beland hy 'n paar keer in die gevangenis.
Luitenant-doktervis
Identifikasie
Die vis word tot 30 cm lank. Die kleur van die vis kan varieer van lig grys-bruin tot donkerbruin afhangende van die vis se gemoedstoestand. Daar is 'n kenmerkende paar swart, horisontale strepe agter die bokant van die kieuedeksel. Daar is ook 'n swartkol met 'n blourand op die basis van die stertvin. Die stertvin is holrond met 'n ligblou rant. Die anale- en bekkenvin het blou rante.
NG gemeente Alberton-Wes
duimnael|regs|170px|Ds. A.D. Raats is reeds in die stigtingsjaar, 1947, as die gemeente se eerste leraar bevestig.
Ballet
duimnael|350px|Ballerinas in St. Petersburg.
Luitenant-doktervis
Identifikasie
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 40m diep is. Hulle is alleenlopers maar kan ook in klein groepies voorkom en vreet alge wat op die rif groei.
NG gemeente Alberton-Wes
duimnael|links|240px|Die NG kerk Alberton-Wes.
Atle Selberg
Jeugjare
Hy studeer aan die Universiteit van Oslo en promoveer daar in 1943.
NG gemeente Alberton-Wes
Die NG gemeente Alberton-Wes, hoewel eers in 1947 gestig, is die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Randse dorp Alberton nadat die moedergemeente by haar oudste dogter ingelyf is.
Agtergrond
Die stryd van dié jong gemeente, op 27 Mei 1947 met 380 lede gestig, was 'n uiters moeilike, maar met vol vertroue het die lidmate die onbekende toekoms tegemoet gegaan sonder kerkgebou, sonder saal, maar met 'n doelmatige pastorie, ses mooi boupersele en min lede. Terwyl die gemeente nog sonder 'n eie plek van aanbidding was, is alle dienste saam met die moedergemeente gehou, terwyl Sondagskool in twee groot motorhuise op eie grondgebied gehou is. Kerkraadsvergaderings en Pinksterdienste is in die pastorie en motorhuise gehou.
Beginjare
Op Vrydag 17 Oktober van die stigtingsjaar is ds. A.D. Raats in die jong gemeente feestelik ontvang, op 18 Oktober bevestig en gee hy op die 19de sy intreepreek oor Rom. 5:1. Hy moes besonder gelukkig in die gemeente gewees het, want hy bly hier tot sy aftrede in 1967. Die drang na 'n eie plek van aanbidding lei spoedig tot die besluit om ons kerk te laat bou. Die uitgrawing vir die fondamente vir die nuwe kerk vind reeds op 4 Junie 1949 plaas en die plegtige hoeksteenlegging deur die leraar en sy eggenote op 3 September 1949. In die tussentyd word ook 'n doeltreffende kerksaal opgerig teen 'n baie geringe koste van £1 per sitplek vir 400 sitplekke, met 'n bykomende onderdak wat nog 'n 200 sitplekke bied. Op Sondag, 22 Januarie 1950, trek die gemeente vir alle dienste oor na die nuwe saal.
Die ses groot deure van die saal word ontsluit deur ses dogtertjies en seuntjies van ses jaar oud. Die saal heet die Feeskoppiesaal. Saterdag, 17 Junie 1950, is die heuglike dag in die geskiedenis van die jong en bloeiende gemeente, daar die sierlike Godsgebou plegtig ingewy word. Die deure word ontsluit deur mev. ds. A.D. Raats, en die hoofredenaar vir die geleentheid is ds. C.B. Brink, assessor van die Transvaalse Kerk. Die kerkgebou is 'n egte kruiskerk, gebou na die Griek-Gotiese boustyl, bied sitplek aan 750 persone en kan 900 by besondere geleenthede huisves. Die hele kerkgebou is van buite met blou-wit graniet bedek en gee die voorkoms van egte granietmure. Die gebou staan aan die voet van die geskiedkundige Feeskoppie saam met die saal en feitlik aan die grootpad van Kaapstad en Durban na die Noorde.
Die gemeente het mooi aangegroei en vyf jaar ná sy stigting 800 lede getel. Dis geleë aan die grens van Johannesburg tussen Vereeniging en Pretoria, en het destyds gestaan aan die vooraand van geweldige uitbreiding. Reeds in 1952 het hy bates van £35 000 besit.
Atle Selberg
Jare veertig in Noorweë
Na die oorlog wend hy hom tot die sifteorie, 'n eerder verwaarloosde onderwerp wat deur Selberg se werk bekend word. In 'n artikel uit 1947 stel hy die na hom vernoemde sif van Selberg voor, wat twintig jaar later sou bydra tot die bewys van onder andere die stelling van Chen. In Maart 1948 konstrueer Selberg met behulp van elementêre middels, die asimptotiese formule waar vir priemgetalle p.
In Julie van daardie jaar beskik sowel Selberg as Paul Erdös oor elementêre bewyse van die priemgetalstelling. Albei bewyse had Selberg se ongepubliseerde asimptotiese formule as uitgangspunt. Die omstandighede wat tot die bewyse gelei het, soos onenigheid oor publisering, het egter tot 'n bitter en langdurige geskil tussen die twee wiskundiges veroorsaak.
Vir sy fundamentele werk in die veertigerjare ontvang hy in 1950 die Fieldsmedalje.
Tyd aan die Institute for Advanced Study
In die begin van die jare vijftig in die twintigste eeu emigreer Selberg na die Verenigde State. Hy vestig hom in Princeton in die staat New Yersey. Tot met sy dood, ongeveer vyftig jaar later sou hy verbind bly tot die daar gevestigde Institute for Advanced Study. Gedurende die jare vyftig werk hy aan die bekendstelling van die spektraalteorie in die getalleteorie. Dié werk kulmineer in die ontwikkeling van die Selberg-spoorformule, die mees bekendste en mees invloedrykste van sy resultate. In sy eenvoudigste vorm lê die Selberg-spoorformule die dualiteit vas tussen die lengtes van geslote geodete op 'n kompakte Riemann-oppervlak en die eienwaardes van die Laplaciaan, iets wat analoog is aan die dualiteit tussen die priemgetal en die nulpunt van die zèta-funksie.
In 1986 geword hy bekroon met die Wolf-Prys in wiskunde. In die beginjaar van dié prys, in 2002 bekom hy 'n honorêre Abelprys, nog 'n jaar voor die toekenning van die gewone pryse sou begin.
Hy geword verkies in die Noorse Akademie van Kunste en Wetenskappe, die Koninklike Deense Akademie van Wetenskappe en die Amerikaanse Akademie van Kuns en Wetenskappe.
Selberg had twee kinders, Ingrid Selberg en Lars Selberg. Ingrid Selberg is getrou met die toneelskrywer Mustapha Matura.
Atle Selberg sterf op 6 Augustus 2007 in sy huis in Princeton aan die gevolge van hartversaking.
Ballet
Ballet is 'n geformaliseerde vorm van dans wat sy oorsprong in die howe van die Italiaanse Renaissance het, waarvandaan dit in Frankryk en Rusland verder as 'n dansvorm ontwikkel het. Ballet is 'n hoogs tegniese en invloedryke vorm van dans en word in balletskole die wêreld oor geleer. 'n Ballet (as 'n werkstuk) word gechoreografeer en kan ook toneelspel en gebarespel insluit. Die werkstuk word ook getoonset: orkesmusiek is die algemeenste, maar sang word ook soms gebruik. Die bekendste vorm van ballet is klassieke ballet, wat bekend is vir sy tegniek en vloeiende dog presiese bewegings. Latere vorms sluit ook neoklassieke en kontemporêre ballet in.
Geskiedenis
Die woord ballet is van die Italiaanse woord ballare ("om te dans") afgelei. Die oorsprong van ballet kan waarskynlik teruggevoer word tot die danstussenspele wat aan die howe van Italiaanse vorste aangebied is om gaste by groot bankette te vermaak. Een van dié feeste is in 1489 in Tortona gehou om die huwelik van die hertog van Milaan, Gian Galeazzo Sforza, met Isabella van Aragon te vier.
Met die huwelik van Catharina de Médici en koning Hendrik II van Frankryk in 1535 het hierdie gewilde Italiaanse mode na Parys oorgewaai. Die violis en dansmeester Baldassarrino di Belgiojoso, wat deur Catharina van Italië na Frankryk gebring is, het in 1581 die Ball et Comique de la Reine, waarskynlik die heel eerste ballet in die geskiedenis, opgevoer.
Die koning het net die beste kunstenaars gehuur vir sy liefhebbery. Onder hulle was die Italiaans gebore Franse komponis Jean Baptiste Lully (1632-1687) en die danser CharlesLouis Beauchamp (1636-1719) wat ook balletmeester en choreograaf was. In opdrag van die koning het Beauchamp in 1661 die Academie Royale de Danse gestig. Mademoiselle La Fontaine (1665-1738) was die bekendste danseres van hierdie tydperk.
Groot, swaar danskostuums is deur die danseres Marie-Anne de Cupis de Camargo (1710-1770) verander deurdat sy 'n groot stuk van haar kostuum afgesny het om makliker te kon beweeg. Die danseres Marie Sallé (1707-1756) het hierdie nuwe mode 'n stappie verder gevoer - in die ballet Pygmalion (1734) het sy 'n ligte Griekse tuniek gedra.
Jean Georges Noverre (1727-1810) pleit in sy beroemde werk Lettres sur la Danse et sur les Ballets (1760) vir die vereenvoudiging van die kostuum, die afskaffing van die masker wat deur alle dansers gedra moes word, die beklemtoning van bewegings wat die mens se innerlike gevoelens kon weerspieël, en 'n natuurlike eenheid tussen musiek en handel ing. Sy idees het in sy leeftyd net in Engeland belangstelling geniet, waar hy saam met David Garrick (1717-1779) en Marie Sallé die "ballet d'action" aan die wêreld bekend gestel het.
Aan die begin van die 19e eeu is die balletkostuum weer verander. Danseresse het kort tunieke van dun, deursigtige materiaal begin dra. Ook die tegniek het verander. Veral Carlo Blasis (1795-1878) het baie daartoe bygedra om die tegnieke te verbeter. Die belangrikste  choreograaf van hierdie tydperk was Salvatore Vigano (1769-1821) wat in Italië Noverre se idees uitgeleef het.
Denemarke
Soos in die meeste Europese lande het die Deense balletkultuur uit maskerades en hofballette van die Renaissance en die Barok ontstaan. Met die opening van die eerste Deense skouburg in 1722 het ballet as teaterkuns in dié land begin ontwikkel, en dit is met die stigting van die Koninklike Deense Teater in 1748 nog verder uitgebrei. Die eerste Deense danseres is deur die Italianer Vincenzo Galeotti (1733-1816) opgelei. Galeotti het die ballet d'action na Denemarke gebring. Aan die einde van die 18e eeu het die Franse invloed hier nog meer toegeneem met die koms van Antoine Bournonville (1805-1879) en sy seun August. August Bournonville, wat van 1830 af aan die hoof van die Koninklike Deense Ballet gestaan het, het die Franse klassieke balletstyl meesterlik verbind met die Deense kultuur. Met die debuut van die Deen Haraid Lander (geb. 1905, regte naam Alfred Bernhardt Sternsborg) in 1925, het eietydse Deense choreografieë soos Etudes (1948) en Quartsiluni (1942) weer ontstaan. Die Rus Vera Volkova (geb. 1904) is ná hom as artistieke hoof van die geselskap aangestel. Die bekendste hedendaagse choreograaf van Denemarke is Flemming Flindt (geb. 1936) en die bekendste dansers is Eric Bruhn, Henning Kronstam, Niels Björn Larsen, Borge Ralov, Margarethe Schanne, Toni Lander en Margot Lander.
Engeland
Die Engelse balletkultuur het waarskynlik sy oorsprong aan die howe van die Tudors en die Stuarts gehad, maar ware ballet het eers aan die begin van die 18e eeu ontstaan met die verskyning van John Weaver (1673-1760), danser, choreograaf, balletmeester en gebarespeler. Weaver het baie belangrike verhandelinge oor uiteenlopende ballet elemente geskryf. Hoewel ballet in Engeland ook in 1848 in 'n soort revue verval het, het die Deen Adeline Genée in 1897 'n nuwe tydperk laat aanbreek. Anna Pavlova het ook met haar besoeke tussen 1908 en 1930 groot invloed uitgeoefen. Diaghilef het met sy Engelse toer in 1911 'n hele aantal Britse dansers en danseresse in diens geneem. Sy Ballets Russes het sterre soos Vera Savina, Alicia Markova, Anton Dolin en Lydia Sokolova opgelewer. Ook die twee grondleggers van die hedendaagse balletkultuur in Engeland, Marie Rambert (geb. 1888) en dame Ninette de Valois (geb. 1898), kom uit die Diaghilef-stal. Ninette de Valois was in 1931 betrokke by die stigting van die Vic-Wells Ballet. Toe dié gesels kap in 1946 sy naam na die Sadler's Wells Ballet verander, was sy steeds die direktrise. In 1956 het die geselskap na die Royal Opera House, Covent Garden, verhuis, en staan sedertdien as The Royal Ballet bekend. Frederick Ashton het dame Ninette de Valois in 1964 as direkteur opgevolg.
Frankryk
In die tweede helfte van die 19e eeu het ballet in Frankryk onder Italiaanse invloed al hoe meer in die rigting van akrobatiek, revue en vaudeville ontwikkel. Aan die begin van die 20e eeu was daar egter 'n nuwe oplewing van die klassiek-romantiese ballet by die Paryse Opera onder leiding van die direkteur Jacques Rouché (1862-1957). Hierdie oplewing is gedeeltelik te danke aan die Italiaanse prima ballerina Carlotta Zambelli (1877-1968), wat aan die Paryse Opera verbonde was. Die werklike oplewing het egter van Rusland gekom toe Serge Diaghilef in 1909 met die wêreld se beste danskunstenaars, soos onder andere Pavlova, Nizjinski, Fokine en Ida Rubenstein, van die Marijinskiteater in St. Petersburg na Parys getrek het. Sy Ballets Russes het van die beste talent getrek, selfs musici soos Strawinski. Toe die Ballets Russes in 1929 met Diaghilef se dood ophou bestaan, het die Compagnie des Ballets (russes) de Monte-Carlo in sy plek gekom. Stigters van die geselskap was René Blum (1878-1942) en die voormalige Kosak-offisier kol. Vasili de Basil (1888-1951). Ná die Tweede Wêreldoorlog het verskeie nuwe balletgeselskappe in Frankryk ontstaan en verdwyn. Teen die einde van die sestigerjare het groepe soos die Ballet-Théätre Contemporain en die Théätre Français de la Danse ontstaan, maar die onaantasbare posisie van die Paryse Opera het weinig ruimte gelaat vir nuwe talent. AI wat geblyk het redelik bestand te wees teen die Opera se invloed, was groepe buite Parys, en sekere ballet-kategorieë waarin die vertoonelement van die verskeidenheidskonsert die opvallendste was. Ronaid Petit (geb. 1924) was die belangrikste verteenwoordiger hiervan en het groot sukses behaal. Van sy bekendste werke is Carmen (1949), Le Loup (1953), Deuil en Vingt Quatre Heures (1953), Cyrano de Bergerac (1959), en Pelléas et Mélisande (1969), wat spesiaal vir die prima ballerina Margot Fonteyn geskep is.
Rusland
Die Russiese ballettradisie het in 1738 ontstaan toe die Fransman Jean-Baptiste Landé·in opdrag van keiserin Anna Iwanofna Romanowa (1693-1740) 'n balletskool by die keiserlike teater in St. Petersburg gestig het. Omdat die Russiese balletgeselskappe grotendeels van buitelandse hoofdansers en -danseresse gebruik gemaak het, het Russiese balletsterre eers in die 19e eeu op die voorgrond getree. Die balletmeesters Charles Louis Didelot (1767-1837), Jules Perrot (1848-1858), Arthur Michel Saint Léon (1859-1869) en Carlo Blasis (1795-1878) het die grondslag gelê waarop die Fransman Marius Petipa (1822-1910) die wêreldberoemde Russiese ballettradisie kon voortbou. Ballette soos Don Quixote (1869), La Bayadere (1877), La Belle au Bois Dormant (Doringrosie, 1890), CasseNoisette (Die Neutkraker, 1892) en Le Lac des Cygnes (Swanemeer, 1895) het onder sy leiding, en in samewerking met onder andere die Italianer Enrico Cecchitti (1850-1928) en die Rus Ljef Iwanowitsj Iwanof (1834-1901), ontstaan. Hedendaagse werke uit die Sowjetunie ontstaan hoofsaaklik uit die tradisie wat deur Petipa gevestig is. Russiese ballerinas soos Galina Ulanowa (geb. 1910), Maja Plisetskaja (geb. 1925) en Jekaterina Maksimowa (geb. 1939) word onder die wêreld se bestes gereken.
Suid-Afrika
Ballet in Suid-Afrika het sy ontstaan waarskynlik sowat 180 jaar gelede in Kaapstad gehad, waar balletmeesters van die buiteland dansopvoerings op die destydse Boerenplein aangebied het. Anna Pavlova se besoek aan Suid-Afrika in 1925 het 'n geweldige belangstelling in ballet wakker gemaak. Die South African Dance Teachers Association en verskeie takke van die Royal Academy of Dancing is as gevolg van haar besoek gestig. Die Universiteit van Kaapstad het in 1932 'n balletskool geopen en só het dié universiteit die eerste ter wêreld geword met 'n departement vir ballet. Rade vir Uitvoerende Kunste is in 1963 in al vier provinsies deur die Regering aangestel. Met die finansiële steun wat die Regering aan die rade gee, kon die balletgeselskap van die Universiteit van Kaapstad 'n groep heeltydse professionele dansers in diens neem. Tussen 1963 en 1965 het die vier rade, naamlik Kruik (die Kaaplandse Raad vir die Uitvoerende Kunste), Naruk (die Natalse Raad vir die Uitvoerende Kunste), Sukovs (die Streeksraad vir die Uitvoerende Kunste van die OVS) en Truk (die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste), balletgeselskappe gestig. Die twee kleiner rade, Naruk en Sukovs, het dit egter nie lonend gevind nie, en ongeveer 12 jaar ná die stigting daarvan het hulle hul balletgeselskappe ontbind.
Koeboebessie
Die Koeboebessie (Mystroxylon aethiopicum) - voorheen Cassine aethiopica - is 'n plant wat wissel van 'n groot bos tot 'n middelgroot boom. In Engels staan die boom bekend as die Kooboo-berry of Bushveld cherry. Die boom kom voor aan die suidkus van Suid-Afrika vanaf Mosselbaai, die ooskus, noorde van Gauteng en Noordwes, Mpumalanga, Limpopo en sentraal Zimbabwe. Die vrugte is tot 2 cm lank en eetbaar en soet. Die blaarrand is getand met 'n klein, bruin kliertjie aan die punt van elke tand.
Ballet
Moderne dans
As 'n reaksie op die verstarring van klassieke ballet het 'n aantal danskunstenaars aan die einde van die 19e eeu nuwe ballet-uitdrukkingsvorme probeer ontwikkel. Die bekendste hiervan was dié van Isadora Duncan (1878-1927). Martha Graham (geb. 1893) word as die grondlegger van eietydse moderne dans beskou. Met 'n nuwe harde en hoekige bewegingstyl het sy vele effektiewe uitdrukkingsvorme ontwikkel. Die Martha Graham School of Contemporary Dance het die belangrikste prominente dansers van die hedendaagse moderne ballet opgelewer. Hedendaagse moderne ballet word nie net ten opsigte van vormvernuwing van klassieke ballet onderskei nie. Moderne ballet harmonieer ook goed met ander kultuurverskynsels soos jazz. Die meester van jazz-ballet is die Amerikaner Jerome Robbins (geb, 1918). Robbins is veral bekend vir sy choreografie in die musiekspel West Side Story en Fiddler on the Roof.
Koeboebessie
Subspesies
Ryp vrugte van die hoëveldkoeboebessie, Mystroxylon aethiopicum subsp. burkeanum, is pienkerig of oranje.
Ballet
Basiese bewegings
Basiese dansbewegings in ballet sluit die volgende in:
Manie de Waal
Manie de Waal is ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Manie de Waal is op 14 April 1973 in Pretoria gebore as die oudste van drie seuns van die ingenieur Pieter de Waal en Geertruida Kroon, ’n spraakterapeut oorspronklik van Nederland. Sy broers is Nico en Adriaan. Hy word groot in Bellville in die Kaap. Hier ondergaan hy sy skoolopleiding aan die Excelsior Laerskool en Bellville Hoërskool en hy matrikuleer in 1991. Hy studeer op Stellenbosch Universiteit waar hy aanvanklik vir ’n graad in die regte inskryf, maar na twee weke besluit om oor te skakel na die rekenmeestersveld. Hy verwerf die B.Rek.-graad en deur die Universiteit van Suid-Afrika behaal hy daarna die B.Compt. Honneurs-graad. Hy dien sy drie jaar klerkskap vir registrasie as ’n geoktrooieerde rekenmeester uit en behaal in 1998 die C.A.-kwalifikasie, waarna hy vir ’n jaar lank hoofsaaklik aan die kus bly en branderplankry. Vroeg in 1999 gaan hy oorsee waar hy saam met vriende in die Beierse woude van Suidoos-Duitsland by die oorde Geisskopf en Arber vir nege dae ski. In 2000 gaan hy na Londen, waar hy vir vier maande in die beleggingsbankwese werk, waarna hy vir tien maande soortgelyke werk in Zürich in Switserland gaan doen by die Union Bank of Switzerland. In April 2002 keer hy terug en vir die res van die jaar woon hy in Mosambiek as deel van ’n skubaduik-operasie.
Sedert die begin van 2003 bly hy in Kaapstad en word ’n visuele joernalis en vennoot van die maatskappy Xplane. As visuele joernalis is dit sy taak om komplekse probleme (besigheid of tegnologies) grafies voor te stel. Hy besit ook helfte van die webtuiste www.art2rent.co.za, ’n maatskappy wat kunswerke aan maatskappye, mediese spreekkamers, hotelle, professionele mense en private huise verhuur. In Oktober 2010 sluit hy aan by Energy Partners, ’n maatskappy wat spesialiseer in die effektiewe bestuur van energie, waar sy rol veranderingsbestuur en kommunikasie is en hy later aangestel word as hoof van verkope.
Skryfwerk
Op skool skryf hy goeie opstelle, maar droom op hierdie stadium glad nie daaraan om ernstig te skryf nie. Hy skryf “Trips” wanneer hy in die strawwe Europese winter in Engeland en Switserland aan depressie ly. Hierin vertel hy die verhaal van ’n groep wit jong Suid-Afrikaners se ervarings in Londen, wat die soeke na identiteit, skuldgevoelens en ballingskap van ’n nuwe generasie Afrikaners uitbeeld. Die groep wat tydelik oorsee is (die nuwe diensplig) deel ’n huis in Londen, met Chris Retief die hoofkarakter. Hulle word gekonfronteer met die harde werklikheid van drank, dwelms, sinlose geweld en werkloosheid, waarin dit moeilik is om ’n normale liefdesverhouding vol te hou. Londen word as ’n uitsiglose maalstroom gesien, waarbinne hulle doelloos rondswerf. Hulle ervaar niks goeds hier nie, maar bly vir die geld omdat daar in hulle eie land nie vir hulle werk verseker is nie. Die titel verwys na hierdie ronddwaal in die stad, maar ook en veral na die gebruik van dwelms. “Trips” is in 2004 op die kortlys vir die toekenning van die Jan Rabie-prys en ook die RAU Mardene Marais-debuutprys. Van sy kortverhale word op die webwerf van LitNet gepubliseer.
Frank Conroy (akteur)
Frank Conroy (14 Oktober 1890 – 24 Februarie 1964) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Manhattan Melodrama (1934), Call of the Wild (1935), The Adventures of Martin Eden (1942), en The Ox-Bow Incident (1943).
NG gemeente Johannesburg-Wes
duimnael|regs|180px|Ds. J.J. Krige, die eerste leraar. duimnael|links|260px|Die eertydse NG kerk Johannesburg-Wes in [[Mayfair-Wes.]] regs|170px|duimnael|Ds. L.C. Holtzhausen was die leraar van 1949 tot 1955.
duimnael|regs|170px|Dr. [[Willie Jonker, leraar van 1955 tot 1958.]] duimnael|regs|180px|Ds. J.T. Jordaan, vierde leraar. Die NG gemeente Johannesburg-Wes was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Johannesburgse voorstad Mayfair-Wes wat in 1993 met die NG gemeente Brixton saamgesmelt het as die nuwe NG gemeente Vergesig.
Afstigting
Die ironie van die latere inlywing is dat die ringskommissie van die Ring van Langlaagte op 1 Mei 1944 juis dele van die moedergemeente Brixton afgestig het as die selfstandige gemeente Johannesburg-Wes. Volgens die bepaling van die grenslyne het die moedergemeente se sierlike kerkgebou, wat op die hoek van Indrastraat en St. Albanlaan gebou is, binne die grense van die nuwe gemeente geval. Daarom het die nuutgestigte gemeente 'n pro rata-deel van die oorspronklike boukoste aan die Brixton-gemeente uitbetaal vir die oprigting van hulle kerkgebou in Putneyweg, sowat 500 m noordoos van die ou kerkgebou. Met afstigting het die lidmate van Johannesburg-Wes 871 getel. Ná die samesmelting van die twee gemeentes, het die ou moederkerkgebou 'n Islamitiese sentrum geword en word Vergesig gehuisves in Brixton se kerkgebou, 'n hanetree van die Sentech- oftewel Brixtontoring.
Die jaar 1944 was 'n tydperk van geweldige uitbreidings in die getal NG gemeentes in die destydse Transvaal. In dieselfde jaar is in en om die Goudstad ook die NG gemeente Bezuidenhoutsvallei, NG gemeente Kriel (Maraisburg), NG gemeente Ferndale (later Randburg) en NG gemeente Parkhurst afgestig. In Pretoria is Onderstepoort, Villieria, Quaggapoort en Lyttelton afgestig en elders in die provinsie Krugersdorp-Noord, Sanddrif, Rustenburg-Oos, Bremersdorp, Albertyn en Vereeniging-Wes.
Eerste jare
Op 11 November 1944 is die eerste leraar in die persoon van ds. Jacobus Joubert Krige bevestig. Die gemeente het so vinnig gegroei dat Crosby in 1946 afgestig moes word. Met dié afstigting het die pastorie van die moedergemeente binne die grense van die dogtergemeente geval en moes die kerkraad met alle spoed 'n nuwe pastorie laat bou. Die doelmatige pastorie met al die moderne geriewe is in Maart 1947 ingewy.
Die eerste leraar vertrek in Oktober 1948 en op 2 April 1949 word die tweede leraar, ds. L.C. Holtzhausen, in die gemeente bevestig. Hy bly in die gemeente tot 1955 toe hy skakelbeampte van die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasseaangeleenthede (SABRA) word. Twee jaar later verlaat hy die bediening.
Hierna besluit die gemeente om 'n kerksaal te bou, veral met die oog op die bearbeiding van die jeug. Bouwerk begin in Oktober 1949. Die ruim saal is op 1 April 1950 teen 'n koste van £900 ingewy.
Teen 1952 berig die gemeente dat die lidmaattal op sowat 920 staan.
Ligging
Die kerkgebou, nou 'n moskee, is geleë op die hoek van Indrastraat en St. Albanslaan in Mayfair-Wes. Die kerksaal, enkele straatblokke vanaf die kerk in St, Gothardweg geleë, is ook in 'n moskee omskep.
Inspringing (argitektuur)
'n Inspringing is 'n stapsgewyse terugwyking in 'n muur. Inspringings is oorspronklik om strukturele redes gebruik, maar word vandag dikwels deur grondgebruikswette voorgeskryf, of om estetiese redes aangebring. In dig beboude gebiede word inspringings gebruik om meer daglig en vars lug tot op straatvlak deur te laat.
Geskiedenis
Inspringings is deur antieke bouers gebruik om hoër klipstrukture te bou deur die gewig  van boumateriale soos klei, klip of bakstene te versprei. Dit is gedoen deur die voetspoor van elke daaropvolgende vlak te verklein. Verder het terugspringings natuurlike erosie laat plaasvind sonder dat die strukturele integriteit van die gebou in die slag gebly het. Die mees grafiese voorbeeld van 'n inspringingstegniek is die trappiramides van Mesopotamië en Antieke Egipte, soos die Teppe Sialk ziggurat of die Piramide van Djoser. Vir baie eeue was inspringings 'n strukturele noodsaaklikheid vir feitlik alle veelvlakkige vragdraende klipgeboue en strukture. Sedert argitekte geleer het om inspringings in 'n argitektoniese kenmerk te verander, is die meeste inspringings egter minder opvallend as by trappiramides en word hulle dikwels kundig deur ryk versierings verberg.
Die bekendstelling van staalraamstrukture in die laat 19e eeu het 'n einde aan die behoefte aan strukturele inspringings gemaak. Die gebruik van raamboutegnologie gekombineer met geriewe soos hysbakke en gemotoriseerde waterpompe het die fisiese groei en digtheid van geboue in groot stede beïnvloed. Voortgedryf deur die begeerte om die bruikbare vloerarea te maksimeer het sommige ontwikkelaars die gebruik van inspringings vermy en sodoende in baie gevalle 'n verskeidenheid brand- en gesondheidsgevare geskep. Die 38-verdieping hoë Equitable Building wat in 1915 in New York gebou is, het na bewering 'n reuse "middagskaduwee van vier blokke lank gegooi" en naburige eiendomme sodoende van sonlig ontneem.
Inspringings en stadsbeplanning
In die Verenigde State wissel inspringingsvereistes tussen munisipaliteite. Die afwesigheid van lugblootstellingsvlak-vereistes in Chicago se Soneringskode maak dat die Chicago-horison baie anders as dié van New York daar uitsien waar die bou van hoë geboue sedert 1916 aan die soneringsordonnansie onderhewig is. New York het 'n verdere inspringingsriglyn ingestel, een wat daarop gemik was om die hoeveelheid publieke ruimtes in die stad te vermeerder. Dit word verkry deur die minimum inspringing op straatvlak te vergroot om sodoende 'n oop ruimte, dikwels 'n plaza genoem, voor 'n gebou te skep.
1. FC Eintracht Bamberg
1. FC Eintracht Bamberg  is 'n sportklub uit Bamberg in die deelstaat Beiere in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Benewens sokker bied die klub ook tennis, karate, tafeltennis, vlugbal, gimnastiek en kegelbal.
Geskiedenis
Die klub is op 3 Maart 1901 gestig as ''1. Fußball-Club Bamberg''. As een van die eerste sportklubs in die Oberfranken-distrik, het die klub vanaf die begin van georganiseerde sokker in die Gau Noord-Beiere (1905) meegeding. Die eerste selfstandige ligasisteem (Oos-Kreisliga) is eers hier gevestig in 1910 en aan die einde van die 1911/12-seisoen is Bamberg gerelegeer toe die liga tot 8 spanne verminder is. Tot op daardie stadium het Bamberg dus op die hoogste vlak meegeding.
In 1942 het die klub teruggekeer na die eerste vlak toe dit die Gauliga Noord-Beiere gehaal het. Die klub is op daardie stadium versterk deur spelers van ander stede wat by die Bamberg Pantserregiment gestasioneer was. Dit is later heringedeel by die Gauliga Bayreuth-Noord, maar die liga het ineengestort as gevolg van die Tweede Wêreldoorlog.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die klub een seisoen (1946/47) in die Oberliga Suid deurgebring, die laaste keer wat die klub op die hoogste vlak was.
Op 1 April 2006 het die klub met TSV Eintracht Bamberg saamgesmelt en die huidige naam aangeneem. TSV was een van die jonger sportklubs in Bamberg en is gestig op 17 Maart 1951.
Arnold Stang
Arnold Stang is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Man with the Golden Arm (1955), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), Hercules in New York (1970), en Dennis the Menace (1993).
Jappe Claes
Jappe Claes (gebore 22 Oktober 1952) is 'n Belgiese akteur.