cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Percy Bysshe Shelley
Hy het die idool van die volgende drie of vier generasies van digters geword, waaronder belangrike Victoriaanse en Pre-Rafaelitiese digters soos Robert Browning en Dante Gabriel Rossetti. Hy is bewonder deur Oscar Wilde, Thomas Hardy, George Bernard Shaw, Bertrand Russell, William Butler Yeats, Karl Marx, Upton Sinclair en Isadora Duncan. Henry David Thoreau se burgerlike ongehoorsaamheid is blykbaar deur Shelley se geweldlose protes en politieke aktiwisme beïnvloed.
Bulhoek
Op hierdie plaas het Elsie Steyn, pres. Paul Kruger se moeder, haar jeugjare deurgebring. Ná haar huwelik met Casper Kruger in September 1820 het die egpaar van tyd tot tyd hier gewoon. Volgens oorlewering is Paul Kruger op 10 Oktober 1825 hier gebore.
Percy Bysshe Shelley
Dood
Op 8 Julie 1822, enkele weke voor sy 30ste verjaardag, het Shelley saam met die afgetrede offisier Edward Ellerker Williams en die jong bootsman Charles Vivien in sy boot Don Juan vanuit Livorno vertrek en was op pad na Lerici, waar hy kort tevore die Casa Magni gehuur het, toe 'n skielike seestorm in die Golf van La Spezia opgekom het. Shelley en sy metgeselle het verdrink nadat hul boot, wat in Genua volgens Shelley wense gebou is, in die see vergaan het. Die golf, geleë langs die Liguriese kus tussen La Spezia en Lerici, word tans ook Golfo dei Poeti genoem - 'n verwysing na Shelley en Lord Byron wat hier geswem het.
Shelley het sy laaste rusplek op die Cimitero Acattolico te Rome gevind wat ook bekend staan as Engelse of Protestantse begraafplaas.
Bulhoek
Elsie Kruger se broer A.P.J. Steyn was die siel van die onderneming om 'n dorp en gemeente van die Gereformeerde Kerk in die omgewing van Steynsburg gestig te kry. Die dorp Steynsburg en Gereformeerde kerk Steynsburg is dan ook na hom genoem.
Castelvetro di Modena
Castelvetro di Modena is 'n dorp en comune in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië. Dit lê ongeveer 30 km wes van Bologna en 15 km suid van Modena. In 2004 het dit 'n bevolking van 10 912 gehad, en 'n oppervlak van 50 km2.
Ernest Oppenheimerbrug
Hierdie brug se ligging is 28° 33′ 47″ suid en 16° 30′ 8″ oos in die Richtersveld. Dit is 10 km vanaf die Oranjerivier se monding in die Atlantiese Oseaan geleë en verbind die dorpe Alexanderbaai in Suid-Afrika en Oranjemund in Namibië. Die afstand tussen Port Nolloth en Oranjemund is 88 km.
Die brug is op 7 Februarie 1951 deur Kol. Imker Hoogenhout geopen en vernoem na Ernest Oppenheimer. Vroeër moes alle swaar mynbouwerktuie per vragmotor vanaf Kolmanskop in die noorde na die diamantdelwerye rondom die kus en monding van die rivier aangery word. Dit was 'n groot ompad.
Daar is besluit dat Christiani & Nielson (S.A.) Pty. Ltd. die brug ontwerp en van Januarie tot Desember 1950 is dit opgerig vir die eienaars van Consolidated Diamond Mining of South West Africa. Dieselfde ingenieursbedryf het die opknappingswerk in 1965 onderneem.
Hierdie enkelbaanbrug is 915 m lank en slegs 3,65 m breed. Dit is die langste enkelbaanbrug in Suidelike Afrika en die langste brug in privaatbesit in die Suidelike Halfrond.
Aan beide kante van die brug is 'n grenspos.
San Felice sul Panaro
San Felice sul Panaro is 'n dorp en comune in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië. Dit lê ongeveer 40 km noordwes van Bologna en 25 km noordoos van Modena. In 2004 het dit 'n bevolking van 10 453 gehad, en 'n oppervlak van 51,5 km2.
Tian Schoeman
Tian Schoeman (gebore in Pretoria op 23 September 1991) is 'n rugbyspeler wat vir die Blou Bulle in die Curriebeker speel en vir die Bulls in Superrugby.
Clinidae
Die Klipvisse (Clinidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is twintig genera met drie en tagtig spesies wat hoort tot dié familie en een en veertig van die spesies kom aan die Suider-Afrikaanse kus voor en al een en veertig dié spesies is endemies aan Suider-Afrika.
Kenmerke
Die familie is aan die klein kant, tussen 5 – 30 cm lank. Die lywe is lank en bedek met klein skubbe en die oë is hoog in die kop en naby mekaar. Die dorsale vin is lank. Die sylyn begin hoog en net na die pektorale vin buig dit afwaarts en gaan in 'n reguit lyn na die stert. Al die Suid-Afrikaanse spesies is vivipaar. Die visse is oor die algemeen goed gekamoefleer en pas goed in die getypoele, riviermondings, alge en kelp waar hulle leef. Die visse is karnivore en vreet onder andere klein skaaldiere en wurms.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Roelof Uytenbogaardt
Roelof Sarel Uytenbogaardt (Kaapstad, 23 Junie 1933 – 22 Junie 1998) was ’n Suid-Afrikaanse argitek.
Nadat hy in 1950 aan die Hoërskool Voortrekker in Kenilworth, Kaapstad, gematrikuleer het, ontvang hy sy voorgraadse opleiding in argitektuur aan die Universiteit van Kaapstad. In 1957 is die Koninklike Instituut van Argitekte (Riba) se beurs vir verdere studie in Rome aan hom toegeken. Ná twee jaar in Italië se hoofstad, het hy onder Louis Kahn en David Crane aan die Universiteit van Pennsilvanië studeer en opgetree as besoekende dosent aan verskeie Amerikaanse argitektuurskole, onder meer aan die Harvard-universiteit, die Massachusetts Institute of Technology en ander universiteite. Van 1961 tot '63 was hy die hoofbeplanningsontwerper van die Boston Redevelopment Authority.
Nadat hy in 1963 na Kaapstad teruggekeer het om sy eie praktyk op te rig, het hy in 1967 by die UK se fakulteit van argitektuur aangesluit en in 1970 is hy bevorder tot professor in stads-en-streekbeplanning. Hierna het hy ’n ateljee by sy huis gehad. In 1985 het hy ’n vennootskap met Norbert Rozendal betree en later met Ian Macaskill.
Golf van Alaska
Die Golf van Alaska (Engels: Gulf of Alaska) is 'n golf van die Stille Oseaan tussen die Alaskaskiereiland en Kodiakeiland in die weste, die vasteland van Alaska in die noorde en die Alexanderargipel in die ooste. Die golf het 'n oppervlakte van sowat 1 533 000 km².
Die belangrikste nedersettings aan die golf is Anchorage, die grootste stad van Alaska, en Juneau, die hoofstad van Alaska. Die hele kus van die Golf van Alaska behoort tot die Amerikaanse deelstaat Alaska.
Amanda Peet
Amanda Peet (gebore 11 Januarie 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Whole Nine Yards (2000), Identity (2003), A Lot Like Love (2005), en 2012 (2009).
Heppenheim
Heppenheim is 'n nedersetting in die Duitse deelstaat Hessen. Dit is die Kreisstadt van die Kreis Bergstraße. Die stad het 26 023 inwoners in 2018 gehad.
Geografie
Heppenheim het 'n oppervlakte van 52,14 km² en lê in die sentrum van Duitsland, ietwat wes van die geografiese middelpunt. Heppenheim is 'n wyndorpie wat op die Hessische Bergstraße lê, 'n wynbougebied wat strek tussen Darmstadt en Wiesloch.
Besienswaardighede
thumb|links|Heppenheim
Charadrius
Pluvialis is 'n genus van kiewiete, 'n groep waadvoëls in die familie Charadriidae. Die genus omvat 31 spesies.
Donald Buka
Donald Buka is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Watch on the Rhine (1943), The Street with No Name (1948), en Wild in the Streets (1968), en in die televisiereeks One Step Beyond (1959).
1920
Die jaar 1920 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 20ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Haarstert
Die Haarstert (Trichiurus lepturus) is 'n vis wat wêreld wyd voorkom in tropiese waters. In Engels staan die vis bekend as die Cutlass fish.
Sprot
Die Sprot (Sprattus sprattus) is 'n vis wat voorkom in Europa en is deel van die haring familie: Clupeidae. In Engels staan die vis bekend as die Sprat.
Edward G. Robinson Jr.
Edward G. Robinson Jr. (19 Maart 1933 – 26 Februarie 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Invasion, U.S.A. (1952) en Some Like It Hot (1959), en in die televisiereeks Get Smart (1965).
Syfer
'n Syfer is 'n simbool wat gebruik word om die waarde van 'n getal mee voor te stel. In plaas daarvan om die woord een uit te skryf, kan 'n persoon byvoorbeeld die simbool 1 skryf.
Howard Rheingold
Howard Rheingold (gebore 7 Julie 1947) is 'n Amerikaanse kritikus, skrywer en opvoeder, bekend vir sy kennis oor die kulturele, sosiale en politieke implikasies van moderne kommunikasie media soos die internet, selfone en virtuele gemeenskappe ('n term wat hy gekrediteer word as uitvinder).
Biografie
Rheingold is in Phoenix, Arizona gebore. Hy het van 1964 tot 1968 die Reed College in Portland, Oregon, bygewoon. Sy senior proefskrif was getiteld "What Life Can Compare with This? Sitting Alone at the Window, I Watch the Flowers Bloom, the Leaves Fall, the Seasons Come and Go."
'n Lewenslange fassinasie met verstandvergroting en sy metodes het Rheingold na die Institute of Noetic Sciences en Xerox PARC gelei. Daar het hy gewerk en geskryf oor die vroegste persoonlike rekenaars. Dit het gelei tot die skryf van Tools for Thought in 1985, 'n geskiedenis van die mense agter die persoonlike rekenaar. Rondom daardie tyd het hy die eerste keer by The WELL aangemeld - 'n invloedryke vroeë aanlyn gemeenskap. Hy het die ervaring in sy boek, The Virtual Community, ondersoek.
Ook in 1985, was Rheingold medeouteur van Out of the Inner Circle: A Hacker's Guide to Computer Security met die voormalige kuberkraker Bill Landreth. In 1991 het hy Virtual Reality: Exploring the Brave New Technologies of Artificial Experience and Interactive Worlds from Cyberspace to Teledildonics, gepubliseer.
Na 'n tyd van redigeering van die Whole Earth Review, het Rheingold as hoofredakteur van die Millennium Whole Earth Catalogus gedien. Kort daarna is hy aangestel as hoofredakteur van HotWired, een van die eerste kommersiële inhoudwebwerwe wat in 1994 deur Wired-tydskrif gepubliseer is. Rheingold het HotWired verlaat en het in 1996 Electric Minds gestig om die groei van die gemeenskap aanlyn te boekstaaf en te bevorder. Ten spyte van toekennings, is die webwerf in 1997 verkoop en teruggeskaal. In 1998 het hy sy volgende virtuele gemeenskap, Brainstorms, 'n privaat suksesvolle webkonferensie-gemeenskap vir kundige, intellektuele, burgerlike en toekomstige denkende volwassenes van regoor die wêreld geskep.
In 2002 het Rheingold Smart Mobs gepubliseer, wat die potensiaal vir tegnologie ondersoek om kollektiewe intelligensie te versterk. Kort daarna het Rheingold, in samewerking met die Institute for the Future, 'n poging aangewend om 'n breë geletterdheid van samewerking te ontwikkel. In 2008 het Rheingold die eerste navorsingsgenoot geword by die Institute for the Future, waarby hy lankal geaffilieer was.
Rheingold is 'n besoekende dosent aan die Stanford Universiteit se Departement Kommunikasie, waar hy twee kursusse, "Digitale Joernalisme" en "Virtuele Gemeenskappe en Sosiale Media" onderrig. Hy is ook 'n dosent aan U.C. Berkeley se Skool vir Inligting waar hy "Virtuele Gemeenskappe en Sosiale Media" doseer en waar hy voorheen "Deelnemende Media / Kollektiewe Aksie" gedoseer het. Hy is ook 'n gereelde bydraer tot die DMLcentral webjoernaal oor onderwerpe wat wissel van nuwe media geletterdheid tot die leer van innovasie.
Rheingold woon in Mill Valley, Kalifornië, met sy vrou Judy en dogter Mamie. In 'n inskrywing op sy video webjoernaal gee hy 'n toer van die omskepte motorhuis wat 'n "droomkantoor" geword het en 'n "eksternalisering van [sy] verstand" waar Rheingold inligting opneem, skryf en kuns skep. Hy het die essay Participative Pedagogy for a Literacy of Literacies bygedra tot die Freesouls-boekprojek.
Geselekteerde bibliografie
•	Talking Tech: A conversational Guide to Science and Technology, met Howard Levine (1982)
•	Higher Creativity:Liberating the Unconscious for Breakthrough Insight, met Willis Harman (1984)
•	Tools for Thought: The History and Future of Mind-Expanding Technology, (verniet in HTML formaat) (1985)
•	Out of the Inner Circle, met Bill Landreth (1985)
•	They Have a Word for It: A Lighthearted Lexicon of Untranslatable Words & Phrases (1988)
•	The Cognitive Connection: Thought and Language in Man and Machine, met Howard Levine (1987)
•	Excursions to the Far Side of the Mind (1988)
•	Exploring the World of Lucid Dreaming, met Stephen LaBerge (1990)
•	Virtual Reality (1991)
•	The Virtual Community: Homesteading on the Electronic Frontier, (free in HTML form) (1993) ISBN 0-201-60870-7
•	Millennium Whole Earth Catalog: Access to Tools and Ideas for the Twenty-First Century (1995)
•	The Heart of the WELL (1998)
•	The Virtual Community: Homesteading on the Electronic Frontier, (2000 herdruk met nuwe materiaal) ISBN 0-262-68121-8
•	Rheingold, Howard (2002). Smart Mobs: The Next Social Revolution. Basic Books.
•	Rheingold, Howard (2012). Net Smart: How to Thrive Online. The MIT Press. ISBN 0-262-01745-8.
•	Rheingold, H. (2012). Mind amplifier: Can our digital tools make us smarter? New York, NY: TED Books.
Steven Wiig
Steven Wiig (gebore 30 Desember 1972) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Into the Wild (2007) en Milk (2008), en in die televisiereeks Looking (2014).
David Kuijers
David Kuijers is 'n Suid-Afrikaanse skilder.
Kuijers is gebore op 30 Maart 1962 in Vanderbijlpark, naby Johannesburg. Sy ouers is Nederlandse immigrante. Sy pa was ook 'n kunstenaar en het David van 'n vroeë ouderdom aangemoedig om te teken en te skilder. Hy voltooi sy opleiding aan die Skool vir Kuns, Musiek en Ballet in Pretoria. In 1980 behaal hy 'n onderskeiding in grafika sowel as die beste skilder van die jaar toekenning aan die skool. Nadat hy 'n kort tydperk as 'n letterskilder gewerk het, het hy 'n grafika ontwerpersdiploma aan die Kaapstad Technikon voltooi met illustrasie as hoofvak. Hy gradueer in 1989, en die ontwerper/illustreerder meriete sertifikaat word aan hom toegeken.
Kuijers het 'n tyd as vryskut ontwerper en illustreerder gewerk, maar is nou 'n voltydse kunstenaar.
Bibliografie : D. Kuijers paints the town, D. Kuijers, 2002, ISBN 0-620-28975-9.
John Croumbie Brown
John Croumbie Brown (Haddington, Skotland, 16 Mei 1808 – Haddington, Skotland 17 September 1895) was 'n Skotse dominee, hidroloog en botanikus wat belangrike werk in Suid-Afrika gelewer het.
In April 1853 word hy lektor in die botanie aan die Joint Medical School (King's College) van Aberdeen in Skotland en ontvang 'n graad as Doctor of Laws van dieselfde skool in 1858.
Joseph Buloff
Joseph Buloff (20 Januarie 1899 – 27 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Loves of Carmen (1948), Somebody Up There Likes Me (1956), en Silk Stockings (1957).
Thomas Bowler
Thomas Bowler (1812–1869) was ’n Engelse skilder wat aan die Kaap gewerk het. Hy het veral landskap-, see- en straattonele en belangrike historiese gebeurtenisse geskilder. Van sy werke is in die William Fehr-versameling, William Humphreys-kunsgalery en die Mendelssohn-versameling opgeneem.
Lewensloop
Thomas William Bowler is op 9 Desember 1812 in Tring, Hertfordshire gebore. Hy was die seun van William Bowler en sy vrou Sarah Butterfield. Hy land op 5 Januarie 1834 aan die Kaap as kneg van die nuwe sterrekundige, Thomas Maclear. Hy verlaat Maclear se diens in Julie 1835, waarna hy deur kapt. Richard Wolfe, die kommandant van Robbeneiland, in diens geneem is, en tot aan die einde van 1838 vir hom werk.
In Mei 1854 keer hy na Engeland terug, waar hy onderrig van die kunstenaar James Duffield Harding ontvang. Hy keer in Maart 1855 na Kaapstad terug. Hy het wyd deur die Kaapkolonie gereis en plekke soos Knysna en Port Elizabeth langs die Tuinroete besoek. Sy reise het 'n groot aantal skilderye en sketse opgelewer.
Jameson-inval
Die Jameson-inval (29 Desember 1895 - 2 Januarie 1896) was ŉ mislukte aanslag op die onafhanklikheid van die Zuid-Afrikaansche Republiek. Cecil John Rhodes, wat in daardie stadium die premier van die Kaapkolonie was, het die inval beplan en gefinansier as deel van sy ideaal om 'n verenigde Suid-Afrika onder die Britse vlag tot stand te bring.
Ten einde die inval in die oë van die res van die wêreld te regverdig, moes dit saamval met 'n kunsmatig aangewakkerde revolusie onder die Uitlanderbevolking van Johannesburg. Die invallers, gelei deur dr. Leander Starr Jameson, sou die Uitlanders dan op hulle versoek te hulp snel, oënskynlik om ŉ volskaalse burgeroorlog te voorkom, maar in werklikheid om die Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika die geleentheid te gee om tussenbeide te tree.
Hy sou dan aandring op 'n wetgewende vergadering wat deur die Uitlanders oorheers sou word en wat bereid sou wees om Transvaal by 'n Britse federasie te laat aansluit. Die Uitlanderopstand het egter weens 'n gebrek aan geesdrif nooit plaasgevind nie. Jameson se inval is daardeur tot mislukking gedoem. Die inval het die spanning in die Suid-Afrikaanse politiek laat oplaai en grootliks bygedra tot die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899. In 1890 het Cecil John Rhodes (1853- 1902) met die steun van J.H. Hofmeyr en die Afrikanerbond premier van die Kaapkolonie geword. Gerugsteun deur sy persoonlike finansiële mag, was hy toe meer as ooit tevore in 'n gunstige posisie om sy ideale vir 'n verenigde Britse Suid-Afrika te verwesenlik.
Volksweerkunde
Volksweerkunde is 'n nie-wetenskaplike vorm van weervoorspelling gebaseer op ervaring, toeval, antieke wetenskap, oorlewering en bygeloof.
Agtergrond
Reeds sedert die antieke tye het mense deur op te let na veranderinge in die natuur agtergekom dat daar verbande en wetmatighede in die temperatuur, reënval en wind deur die loop van die jaar voorkom. Boere, vissers, matrose en andere wat gewoonlik na aan die natuur leef en omdat hul bestaan daarvan afhang, het 'n skerp waarnemingsvermoë en ervaring van die veranderinge in die atmosfeer opgedoen. Hierdie kennis is in elke streek van geslag tot geslag oorgedra en het so deel geword van 'n volk se kultuurerfenis en folklore.
Godsdiens
Droogte is een van die belangrikste natuurverskynsels. Dus is tekens van reën van groot belang. Die trekboere in die Suid-Afrika van die 18de en 19de eeu was baie gelowige mense en dus het die Christelike geloof 'n groot invloed op die volksweerkunde gehad. Reën is as 'n godsgawe beskou. Teveel reën, droogte en haelskade is beskou as 'n straf vir sonde. Donderweer is gesien as die “stem van die Here” (Ps. 29, verse 3 & 7). Hieruit het ook die biddae om reën ontstaan.
Swaardkolibrie
Die swaardkolibrie (Ensifera ensifera) is ’n spesie van die familie kolibries. Hulle kom voor in die Andesstreek van Suid-Amerika. Hulle is die enigste lid van die genus Ensifera en word gekenmerk deur hul buitengewoon lang snawel – dit is die enigste voël met ’n snawel wat langer as sy lyf kan wees. E. ensifera gebruik sy snawel om nektar uit blomme met lang blomkrone te drink en het saam met die plantspesie Passiflora mixta geëvolueer.
Hulle gebruik hul pote om hul vere te krap en plat te stryk omdat hul snawel te lank is. Dit is ’n ongewone spesie kolibrie, maar een van die grootstes.
Beskrywing
Die swaardkolibrie is in 1839 die eerste keer deur Auguste Boissonneau beskryf. Nes alle kolibries is hy lid van die familie Trochilidae in die orde Apodiformes. Hy is die enigste spesies van sy genus. Die naam ensifera ("swaarddraer") kom uit Latyn en verwys na sy uiters lang snawel.
Swaardkolibries is 13-14 cm lank van die punt van hul stert tot die basis van hul snawel. Die mannetjies is effens groter as die wyfies. Die snawel self kan meer as 10 cm lank wees. Die voëls weeg tussen 10 en 15 g, en dit is dus een van die grootste soort kolibries. Nes ander lede van die familie kan swaardkolibries agteruit vlieg en in die lug bly hang.
E. ensifera toon geslagsdimorfie omdat die mannetjies en wyfies se vere verskil. Mannetjies het ’n koperkleurige kop, kopergroen rug, heldergroen maag, swartgroen keel en kopergroen stert. Wyfies het dieselfde kleur kop en rug, 'm wit maag met groen spikkels, ’n meer olyfkleurige keel en ’n gryserige-wit rand om die stert.
Volksweerkunde
Antieke tye
Volksweerkunde het al in die oudheid bestaan. In Babilonië is reeds probeer om veranderinge in die weer op kort termyn te voorspel. Die eerste aantekeninge oor weervoorspelling is in Mesopotamië gemaak. Later is die inligting oor die weer tussen volkere uitgewissel en het die belang van betroubare voorspellings al groter geword. Dit het mense ook veiliger laat voel. Mense was oortuig dat hul gedrag op aarde weerspieël word in die weer en dus is alles gedoen om die weergode gunstig te stem.
Swaardkolibrie
Habitat en verspreiding
E. ensifera is ’n neotropiese voël wat dwarsoor die newelwoude van Bolivia, Colombia, Ecuador, Peru en Venezuela voorkom. Hulle word hoog op in berge aangetref, tussen 1 700 en 3 300 m maar meestal tussen 2 400 en 3 100 m. Dié habitat word verkies vanweë die groot konsentrasie nektarproduserende blomme. Die voëls bly heeljaar in die drie Andes-reekse, met geen bekende migrasiepatrone nie. Die spesie het vermoedelik stabiele getalle en ’n wye geografiese verspreidingsgebied (meer as 60 000 km2), maar hulle is oneweredig versprei en dus moeilik om te vind, en dit bemoeilik navorsing.
Volksweerkunde
Voortekens
In die gedrag van voëls, molle, slange, duisendpote, skape, kalwers, hoenders en eende is tekens gesien vir die komende tyd se weersomstandighede. As bye en miere op 'n sekere wyse optree, het dit gedui op 'n naderende droogte. Die skyngestaltes van die maan, 'n kring (halo) om die maan, die son, die sterrebeelde, die wolke, donderweer en weerlig is almal bestudeer om aanduidings van die komende weer te verkry. Sonsverduisterings was glo 'n teken van naderende storms. Die mense self kon ook aanvoel of daar reën aan die kom is. Daar is geglo dat as 'n ou besering begin pyn, dit beslis gaan reën. Pionierboere is Suid-Afrika het ook eenvoudige selfgemaakte apparate gebruik om aanduiding te gee van wat verwag kan word. 'n Kraffie water is voor slapenstyd voor die bed neergesit. As daar die volgende oggend waterdruppels om die bek van die kraffie was, is aanvaar dat dit kan reën.
Rympie
In Wes-Europese lande het die volksweerkunde in 'n ryke verskeidenheid spreuke en rympies neerslag gevind. In Afrikaans is slegs variasies bekend van die Nederlandse uitdrukking
avondrood, mooi weer aan boord,
morgen rood, regen in de sloot.
Jameson-inval
Hulle het wel daarin geslaag om die ZAR se uitbreiding ooswaarts na Swaziland te fnuik en die beleid van omsingeling 'n stap verder gevoer deur die anneksasie van Rhodesië (vandag Zimbabwe) in 1894. Betsjoeanaland het reeds in 1885 'n Britse protektoraat geword en Zoeloeland (vandag Natal) is in 1887 geannekseer. Die spoorlyn tussen Pretoria en Delagoabaai, wat die ZAR onafhanklik van Britse hawens sou maak, is egter in 1894 voltooi en die daaropvolgende jaar in gebruik geneem.
Rhodes was bevrees dat die ZAR met sy goudrykdom en 'n eie spoorweg na Delagoabaai tot die ekonomiese reus van Suid-Afrika sou ontwikkel en daardeur sy wil op die Britse gebiede sou kon afdwing. Hy was bereid om enige middel aan te wend am die ZAR se onafhanklikheid te beëindig. Die Uitlandervraagstuk wat in Johannesburg ontstaan het, het aan hom en die ander imperialiste 'n gulde geleentheid gebied am hulle met die ZAR se binnelandse aangeleenthede te bemoei.
Die Uitlandervraagstuk
Die buitelanders wat sedert die ontdekking van goud in 1886 in groot getalle na die Witwatersrand gestroom het, het 'n blywende deel van die bevolking van die ZAR geword. Hulle is deur die ouer, gevestigde bevolking (die Boere) as 'n bedreiging beskou. Die Boere het gevrees dat die Uitlanders hulle uiteindelik in getalle sou oortref en dat hulle, wanneer hulle burgerregte verkry het, die regering van die land sou oorneem, die Afrikanertradisies sou ondermyn en moontlik selfs Britse anneksasie sou verwelkom. Die tradisionele plattelandse leefwyse van die Boere was onversoenbaar met die stedelike kapitalisme van die Uitlanders en uit die staanspoor was verhoudings tussen die twee bevolkingsgroepe gespanne.
President Paul Kruger en die Volksraad het nogtans besef dat die Uitlanderbevolking nie geïgnoreer kon word nie. Reeds in 1887 het Kruger die goudvelde besoek en onderneem om soveel moontlik van die Uitlanders se griewe uit die weg te ruim. Hulle was veral ontevrede oor die hoë lisensiegelde en die hoe invoerregte. Hulle het aangedring op 'n eie munisipale regering en wou eiendomsreg op hul standplase verkry. Kruger het verklaar dat die Uitlanders as 'n integrerende deel van die bevolking beskou sou word. Wat die kwessie van stemreg en verteenwoordiging in die Volksraad betref, het hy egter besluit om ŉ middeweg te volg waardeur die onafhanklikheid van die ZAR nie in gevaar gestel sou word nie en waardeur die Uitlanders, sonder wie die ZAR nie kon klaarkom nie, ook nie heeltemal vervreem sou word nie. Die middewegbeleid was gegrond op 'n Tweede Volksraad, wat in 1890 ingestel is. Die Tweede Volksraad was ondergeskik aan die Eerste Volksraad en sou seggenskap hê oor sake van plaaslike belang waarby staatsbeleid nie betrokke was nie. Lede van die Tweede Volksraad kon deur alle burgers ouer as 16 jaar, insluitende Uitlanders wat reeds twee jaar genaturaliseer was, gekies word.
Om vir die Tweede Volksraad verkiesbaar te wees, moes 'n persoon minstens 30 jaar oud wees, vaste eiendom besit, tot ŉ Protestantse geloof behoort en reeds twee jaar stemgeregtig wees. In die geval van 'n Uitlander was dit dus 4 jaar na naturalisasie. Lede van die Eerste Volksraad kon gekies word deur persone wat voor 1890 burgerskap verkry het, persone wat na 1890 burgerskap op grond van geboorte by bereiking van 16-jarige ouderdom verkry het en persone wat reeds vir 10 jaar vir die Tweede Volksraad verkiesbaar was. Dit het dus daarop neergekom dat die Uitlanders eers 14 jaar na naturalisasie stemreg vir die Eerste Volksraad kon verkry.
Betsy Beutler
Betsy Beutler is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente ''Aaah! Zombies!! (2007) en Last Look (2014), en in die televisiereekse Scrubs (2001) en Cold Case'' (2003).
Jameson-inval
Die Uitlandervraagstuk
In 1893 en in 1894 het die TNU versoekskrifte aan Kruger voorgelê waarin hulle om stem reg gevra het. Hulle het egter geen welslae daarmee behaal nie en die gedagte het by hulle begin posvat dat Kruger persoonlik die grootste struikelblok was en dat die Eerste Volksraad meer inskiklik sou wees sodra sy invloed verdwyn. In hul openbare agitasies en in hul persveldtogte het hulle hulle nie net teen die "wanbestuur" en die "korrupsie" van die regering uitgespreek nie, maar ook persoonlike aanvalle op Kruger gedoen. In die presidentsverkiesing van 1893 het die TNU hom by Kruger se teenstander, die meer progressiewe kommandant generaal Piet Joubert, geskaar. Die skrale meerderheid waarmee Kruger die verkiesing gewen het, was in groot mate aan die Uitlanders se propaganda te wyte. In 1894 het die regering van die ZAR die taktiese flater begaan om die Uitlanders vir militêre diens op te kommandeer in die oorlog teen Mapog in Noord-Transvaal. Baie Uitlanders het geweier en protesvergaderings gehou. Hulle het daarop gewys dat hulle geen burgerregte geniet het nie en dat hulle dus nie burgers van die land was en tot militêre diens verplig kon word nie. Brittanje het die versoek van die Uitlanders as 'n gulde geleentheid beskou om hom met die binnelandse aangeleenthede van die ZAR te bemoei en sodoende die soewereiniteit van die staat te ondermyn.
Die Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika, sir Henry Loch, is na Pretoria gestuur om met Kruger te onderhandel. Met die aankoms van Loch op Pretoriastasie op 25 Junie 1894 is die president van die ZAR deur ŉ groot groep Uitlanders beledig. Nadat hulle Loch geesdriftig toegejuig het, het hulle die perde voor die koets waarin Loch en Kruger gesit het, uitgespan en self die koets na die hotel getrek terwyl hulle Rule Britannia gesing en die Union Jack gewaai het. Loch het die hotel saam met die Uitlanders binnegegaan en Kruger net so in die koets laat sit. Loch het niks gedoen om die voorval af te keur nie, maar het tog aan Kruger se versoek voldoen en nie 'n besoek aan Johannesburg gebring nie.
Hoewel die opkommandering van die Uitlanders as gevolg van Loch se besoek gestaak is, is daar nie tot 'n vergelyk aangaande toekomstige militêre diens deur die Uitlanders gekom nie. Kruger was bereid om hulle kwyt te skeld mits Brittanje sekere wysigings aan die Londen-konvensie van 1884 aanbring. Daarvoor was Loch nie te vinde nie. Met die ontmoeting tussen Loch en Kruger het die Uitlandervraagstuk 'n nuwe wending geneem. Dit was nou nie meer 'n suiwer binnelandse aangeleentheid van die ZAR nie, maar 'n internasionale aangeleentheid waarmee Brittanje, op grond van die Londen-konvensie, hom in die toekoms in toenemende mate sou bemoei.
Die vernedering wat Kruger tydens Loch se besoek ondergaan het, het groot verontwaardiging by die Boere uitgelok en verhoudings tussen die Uitlanders en die owerheid het vinnig agteruitgegaan. In 1895 is nog 'n versoekskrif, hierdie keer met 35 000 handtekeninge, aan die regering voorgelê. Dit is deur die Volksraad van die hand gewys maar het groot publisiteit in die Britse pers geniet en simpatie vir die Uitlanders se griewe by die Britse regering en die Britse volk gewek. Die griewe, wat al hoe meer geword het, is volledig uiteengesit in die manifes van die TNU (die Leonard-manifes), wat op 26 Desember 1895 gepubliseer is. Sommige van die griewe was gegrond, party was oordrewe en ander was verdraai.
Afgesien van die stemregkwessie was die Uitlanders, volgens die manifes, ontevrede oor die gebrek aan munisipale selfbestuur, die dinamietmonopolie wat die prys van dinamiet hoog gehou het, die regering se beleid om konsessies toe te staan, die "korrupsie" in die regering, die "diktatoriale neigings" van die president, die diskriminasie teen die Uitlanders op grond van taal en godsdiens, die gebruik van Hollands as voertaal in die skole, onvoldoende onderwys vir Uitlanderkinders, die hoë belastings, hoë invoer- en spoorwegtariewe en die "wanadministrasie" ten opsigte van die Swart volke.
Die manifes was tot die hele Blanke bevolking van die ZAR gerig en het geëis dat 'n nuwe grondwet vir 'n "ware republiek" opgestel word waarin almal gelyke regte sou geniet, die geregshowe onafhanklik, die onderwys meer liberaal en Engels en Hollands die amptelike tale sou wees. Die meeste Uitlanders het egter meer belang by hul materiële welvaart gehad as by die stigting van die TNU se "ware republiek". Die ontevredenheid aan die Rand is kunsmatig aangewakker deur imperialisties gesinde agitators soos Leonard en mynmagnate soos Lionel Phillips, wat in 1893 voorsitter van die Kamer van Mynwese geword het.
Phillips het self verklaar dat dit nie maklik was om die Uitlanders tot opstand op te sweep nie omdat die meerderheid van hulle nie in stem reg en die val van die Kruger-regering belang gestel het nie. Boonop was daar verdeeldheid onder die Uitlanders oor die rigting wat ingeslaan moes word indien ŉ opstand teen Kruger se bewind sou slaag: moes Transvaal ŉ onafhanklike republiek bly of moes Britse anneksasie gevra word?
Die inval
Rhodes het self die Uitlanders as 'n onvoorspelbare faktor beskou. Toestande aan die Witwatersrand kon moontlik so verander dat die Uitlandervraagstuk nie meer deur Brittanje en die imperialiste in Suid-Afrika gemanipuleer kon word nie. Daarom het hy reeds in 1894 besluit om 'n opstand onder die Uitlanders te organiseer waaroor hy self beheer kon uitoefen. Die Britse premier, lord Salisbury, die Minister van Kolonies, Joseph Chamberlain en die nuwe Britse Hoë Kommissaris in Suid-Afrika, sir Hercules Robinso n, was deeglik bewus van Rhodes se planne, maar slegs op nie-amptelike vlak, en het dit goedgekeur.
Die opstand aan die Rand wat deur die Transvaal National Union georganiseer moes word, sou ondersteun word met 'n militêre inval, kwansuis om die lewens van Britse onderdane te beskerm. Indien die opstand slaag, sou Robinson as bemiddelaar optree tussen die Transvaalse regering en die TNU. Hy sou toesien dat voorsiening gemaak word vir die byeenroeping van 'n wetgewende vergadering wat 'n nuwe grondwet, op die grondslag van stemreg vir die Uitlanders, moes opstel.
Daardeur sou 'n pro-Britse regering aan die bewind kom wat ten gunste van 'n federasie sou wees. Die plan het berus op die veronderstelling dat die Uitlanders die Boere in getalle oortref het, wat in werklikheid nie die geval was nie. Om die opstand te laat slaag, het Rhodes die aktiewe steun van toonaangewende Uitlanders nodig gehad. Party van die mynmagnate het verkies om neutraal te bly, terwyl ander, soos Alfred Beit, slegs met groot moeite deur die TNU oorgehaal is om aan die opstand deel te neem. Rhodes se broer, Frank, 'n kolonel in die Britse leër, is as "militêre raadgewer" na Johannesburg gestuur.
Hy moes geesdrif vir die opstand aanwakker en toesien dat die Uitlanders bewapen word. Sowat 3 000 gewere is Johannesburg binnegesmokkel, asook 'n paar Maxim Nordenfeldt kanonne. Daar is ook beplan om die staatsmagasyn in Pretoria oor te neem wanneer die opstand eers begin het. Uit die geledere van die TNU is 'n sogenaamde Reform Committee saamgestel wat uit 64 lede bestaan het en leiding in die opstand moes gee. Die werklike leiers was Lionel Phillips, Frank Rhodes, George Farrar, John Hammond en Percy (later sir) Fitzpatrick.
Omdat Brittanje nie amptelik by Rhodes se planne betrokke kon raak nie, was dit nodig om van 'n private invalsmag gebruik te maak. Dr. Leander Starr Jameson (1853-1917), die administrateur van Rhodesië en 'n persoonlike vriend van Rhodes, sou 'n mag van 1 500 man op die been bring, saamgestel uit lede van die British South Africa Company se berede polisie in Betsjoeanaland en lede van ŉ Vrywilligerskorps wat pas in Salisbury gestig is in Pitsani, geleë op die Transvaalse grens in 'n deel van Betsjoeanaland wat aan Rhodes se BSA Company behoort het, sou as afspringplek dien.
In November 1895 het Jameson die Witwatersrand besoek. Na veel gewik en geweeg het die Uitlanders daartoe ingestem dat die opstand op 28 Desember 1895 sou plaasvind. Jameson het die leiers van die Reform Committee versoek om ŉ ongedateerde brief aan hom te oorhandig. Daarin het hulle die waarskynlikheid van 'n botsing met die Transvaalse owerheid genoem en Jameson versoek om, indien die opstand wel plaasvind, militêr in te gryp om die lewens van die ongewapende mans, vroue en kinders teen die goed gewapende Boere te beskerm. Met die brief sou Jameson sy inval in die oë van die res van die wêreld kon regverdig. Nadat Jameson vertrek het wou die reëlings in Johannesburg nie vlot nie.
Die leiers was onbekwaam en onseker, terwyl die geesdrif vir die opstand verflou het. Frank Rhodes het geen strategie beplan nie en die hoeveelheid gewere wat opgedaag het, was te min. Weens die verdeeldheid onder die Uitlanders kon daar ook nie met sekerheid bepaal word hoeveel van hulle aan die opstand sou deelneem nie. Baie van die wat wel gewillig was om aan die opstand deel te neem, het onder-die indruk verkeer dat die ZAR vervang sou word deur 'n nuwe onafhanklike republiek. Toe die nuus uitlek dat die opstand deur Rhodes beplan is met die doel om die Britse vlag in Transvaal te hys, het dit groot ontevredenheid veroorsaak. Intussen het Jameson se hoofmag, bestaande uit slegs 350 man, by Pitsani saamgetrek om daar te wag totdat die opstand in Johannesburg begin.
Vir oningeligtes sou dit uit die telegramme lyk of die stigting van ŉ nuwe maatskappy bespreek word. Jameson het hom nie aan die telegramme gesteur nie. Hy en sy troepe was reeds 'n maand by Pitsani en was ongeduldig om met die inval te begin. Hy het gevrees dat die invalsplanne dalk sou uitlek indien langer gesloer word. In ŉ telegram aan Rhodes het hy gesê dat hy nogtans met sy invalsmag die Kruger-regering omver sou werp, selfs al vind die opstand in Johannesburg nie plaas nie. Op Saterdag, 28 Desember 1895, het Jameson Rhodes per telegram verwittig dat hy Transvaal die volgende aand sou inval tensy hy opdrag ontvang om dit nie te doen nie.
Die telegram het Rhodes laat bereik om betyds 'n antwoord te stuur, die telegraaflyn na Pitsani was Sondagmiddae gesluit. Twee boodskappers uit Johannesburg het Pitsani die Sondagmiddag laat bereik met die opdrag om Jameson te keer. Hulle was kapteins Holden en Heany. Laasgenoemde was 'n ou vriend van Jameson en het hom gesterk in sy besluit om voort te gaan met die inval, eerder as om hom daarvan te probeer weerhou. Om 21h30 op Sondag, 29 Desember 1895, het Jameson die Transvaalse grens oorgesteek. Die volgende oggend het 130 man van die Bechuanaland Police by Malmani (die teenswoordige Ottoshoop) by hom aangesluit. Afgesien van agt Maxim Nordenfeldt-kanonne het die invalsmag ook drie ligte veldkanonne gehad.
Die militêre opperbevel het by kolonel sir John Willoughby berus. Jameson het blykbaar gemeen dat hy vinnig genoeg sou vorder om Johannesburg te bereik voordat hy deur die Boeremagte gestuit kon word. Om die nuus van die inval te vertraag, het hy die telegraafdrade by Mafeking laat knip. Die draad tussen Zeerust en Pretoria is egter nie geknip nie. Omstreeks 09h00 op 30 Desember het nuus oor die inval Pretoria bereik. Kmdt.-genl. Piet Joubert het die westelike kommando's onder leiding van genl. Piet Cronjé opgeroep. Nuus oor die inval het Johannesburg eers die middag laat bereik. Van 'n revolusie was daar nie meer sprake nie en koorsagtige reëlings is getref om Johannesburg teen ŉ moontlike aanval van die Boeremagte te beskerm.
Gevolge
Boere wat voorheen 'n gematigde houding teenoor die Uitlanders ingeneem het en nog bereid was om toegewings te maak, het na die Jameson-inval hul volle ondersteuning aan Kruger en die Volksraad gegee. Verskeie streng wette is uitgevaardig om die binnekoms van Uitlanders te reguleer, die Johannesburgse pers in toom te hou en opruiende aktiwiteite te verbied. Die nuwe maatreëls wat teen die Uitlanders ingestel is, het weer eens aan Brittanje die geleentheid gebied om as kampvegter vir hul regte op die voorgrond te tree en druk op die ZAR uit te oefen.
Die inval het 'n gevoel van eensgesindheid by Afrikaners oral in Suid-Afrika laat ontstaan, nie net in Transvaal en die Vrystaat nie, maar ook in die Kaapkolonie. Die Afrikanerbond, wat die ZAR voorheen gekritiseer het weens die ekonomiese maatreëls wat hy teen die Britse gebiede ingestel het, het die inval as verraderlik veroordeel en sy steun aan Rhodes onttrek. Rhodes was verplig om as premier van die Kaapkolonie te bedank. Hy het feitlik al sy politieke invloed verloor maar het voortgegaan om Barkly-Wes in die Kaapse parlement te verteenwoordig. In 1898 is hy herkies, al was die meeste van die inwoners in sy kiesafdeling Afrikaners.
Die mislukte inval het egter ook ŉ gees van jingoïsme in Suid-Afrika laat posvat. Imperialisties gesinde Engelssprekendes het net soos die Britse volk, die sleutelfigure in die inval as helde beskou. Hulle het politieke partye en organisasies soos die South African League gestig wat hulle beywer het vir ŉ Britse federasie in Suid-Afrika. Die League het oorlog openlik as die enigste alternatief gepropageer. Britse imperialisme aan die een kant en Afrikanernasionalisme aan die ander kant het die verhoudings tussen die twee taalgroepe vinnig laat versleg. In die buiteland het die Jameson-inval 'n verslegting in Anglo-Duitse betrekkinge tot gevolg gehad. Op 3 Januarie 1896 het die Duitse keiser, Wilhelm II, 'n telegram van gelukwense aan Kruger gestuur.
Die telegram het groot verontwaardiging in Brittanje uitgelok. Koningin Victoria het persoonlik aan die keiser, haar kleinseun, geskryf waarin sy sy "anti-Britse" optrede betreur het. In Londen het die vermoede ontstaan dat Duitsland die Britse posisie in Suid-Afrika wou ondermyn. Duitsland was begerig om 'n openlike breuk met Brittanje te voorkom en het sy vriendskapsgebare teenoor die ZAR gestaak. Betrekkinge tussen die twee moondhede het egter gespanne gebly en in die ZAR het die hoop nooit verflou dat Duitsland die Republieke in geval van 'n konfrontasie met Brittanje te hulp sou snel nie.
ISO 639
ISO 639 is 'n internasionale standaard vir die kodering van natuurlike tale in twee- en drieletterkodes. ISO 639 is 'n lewende kode en kom voor in twee geure; die ISO 639-1 kodes bestaan uit tweeletterkodes en dek meeste van die groot tale. Die ISO 639-2 bestaan uitdrieletter kodes en dek 'n groter groep tale. Tale wat 'n ISO 639-1 kode het, het ook 'n ISO 639-2 kode.
ISO 639 is vir Wikimedia belangrik. Dit is tewens die kodes wat die Wikipedia's vir interwikiskakels gebruik. Hier volg die lys van tale met ISO 639-1- en ISO 639-2-kodes, Engelse taalname vir alle tale en Nederlands en Afrikaanse name vir al die tale met st met ISO 639-1 kodes en so paar ander wat slegs in die ISO 639-2 lys voorkom.
Gempylidae
Die Snoeke & Slang Makriele (Gempylidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is twee subfamilies in die familie naamlik: Gempylinae en Trichiurinae.
Subfamilie: Gempylinae
Daar is sestien genera met drie en twintig spesies wat hoort tot dié subfamilie en nege van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die subfamilie het lang lywe, twee neusgate aan weerskante van die snoet en die dorsale vin is verdeel in twee vinne. Die stertvin is gevurk en die lyf is bedk met klein skubbe. Die grootte wissel van 30 cm - 2 m. Hulle is vinnge en ratse jagters wat gewoonlik in 200 – 500 m water bly en snags na die oppervlak gaan.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Subfamilie: Trichiurinae
Daar is nege genera met twee en dertig spesies wat hoort tot dié subfamilie en vyf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die lywe is baie lank.
Genus
Die volgende genus en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Pablo Escobar
Pablo Emilio Escobar Gaviria (1 Desember 1949 - 2 Desember 1993) was 'n Colombiaanse dwelmbaron. Sy kartel het 'n beraamde 80% van die kokaïen gesmokkel in die Verenigde State op die hoogtepunt van sy loopbaan, met oor U$21.9 miljard 'n jaar in persoonlike inkomste. Hy was dikwels genoem "Die Koning van Kokaïen" en was die rykste krimineel in geskiedenis, met 'n geskatte netto waarde van tussen US$25 en U$30 miljard in die vroeë 1990's. Dit maak hom een van die rykste mense in die wêreld in sy fleur.
Escobar is gebore in Rionegro, Colombia, en het grootgeword in die nabygeleë Medellín. Hy het begin betrokke te raak in kriminele aktiwiteite soos die smokkel van sigarette en vals lotto kaartjies, en begin deelneem in voertuig diefstal. In die 1970's, het hy begin om te werk vir verskeie smokkelaars wat dikwels mense otvoer het vir 'n losprys voor hy begin kokaïen versprei het, sowel as die stigting van die eerste smokkel roetes in Amerika in 1975. Sy infiltrasie van die dwelm mark van Amerika het eksponensieel uitgebrei as gevolg van die stygende vraag na kokaïen; en deur die 1980's, was dit beraam dat 70 te 80 ton kokaïen verskeep van Colombia na Amerika toe maandelikse. Sy dwelm-netwerk was algemeen bekend as die Medellín Kartel.
Vroeë lewe
Hy was die derde van sewe kinders van die boer Abel de Jesús Dari Escobar Echeverri (1910-2001) en sy vrou Hemilda de los Dolores Gaviria Berrío (d. 2006), 'n elementêre skool onderwyser. Escobar is gedink om sy kriminele loopbaan te begin as 'n tiener, na bewering van die steel van grafstene en skuur af vir herverkoop aan plaaslike smokkelaars. Sy broer, Roberto Escobar, ontken dit en in plaas beweer dat die grafstene is vanaf die begraafplaas eienaars wie se kliënte opgehou betaal het vir die sorg van die graf, en dat hy 'n familielid het met 'n monumente besigheid. Escobar se seun, Sebastián Marroquín, beweer sy pa se inval in misdaad begin het met die suksesvolle verkoop van vervalste hoërskool diplomas.
Kriminele loopbaan
Escobar het betrokke geraak in baie kriminele aktiwiteite met Oscar Benel Aguirre, klein straat swendelary, die verkoop van sigarette, vals lotto kaartjies, en die steel van motors. In die vroeë 1970's het Escobar opgetree as 'n dief en lyfwag, na bewering verdien U$100,000 deur die ontvoering van 'n Medellín besigheidsman vir 'n losprys. Escobar het begin werk vir Alvaro Prieto, 'n smokkelaar wat bedryf het rondom Medellín. Escobar is bekend dat hy 'n bank rekening van KOL $100 miljoen (meer as U$3 miljoen) gehad het toe hy 26 was.
Familie en verhoudings
In Maart 1976, het die 26-jaar-oue Escobar getroud met Maria Victoria Henao, wat 15 jaar oud was. Die verhouding was ontmoedig deur die Henao familie, wat Escobar beskou het as sosiaal minderwaardig. Hulle het twee kinders saam, Juan Pablo (nou Sebastián Marroquín) en Manuela.
Eienskappe
Nadat Escobar ryk geword het, het hy verskeie huise gekoop. Sy luukse huis, Hacienda Nápoles behels 'n beeldhouwerk park en 'n volledige dieretuin met diere uit verskillende kontinente, insluitend olifante, eksotiese voëls, kameelperde, en seekoeie.
Sy dood
16 maande na sy ontsnapping uit La Catedral, het Pablo Escobar gesterf in 'n skietery op 2 Desember 1993. 'n Colombiaanse elektroniese toesigspan, gelei deur Brigadier Hugo Martínez, het radio tegnologie gebruik om op op te spoor waar hy wegkruip in Los Olivos. 'n Skietgeveg met Escobar en sy lyfwag, Álvaro de Jesús Agudelo (alias "El Limon"), het gevolg. Die twee vlugtelinge het probeer om te ontsnap deur oor dakke te loop van aangrensende huise, maar albei is geskiet en vermoor deur die Colombiaanse Nasionale Polisie. Escobar het gely aan 'n skietwond op die been en bolyf, en 'n noodlottige skietwond deur middel van die oor.
Sommige van Escobar se familie glo dat hy selfmoord gepleeg het. Sy twee broers, Roberto Escobar en Fernando Sanchez Arellano, glo dat hy homself geskiet deur middel van die oor. In 'n verklaring oor die onderwerp, het hulle gesê dat Pablo selfmoord gepleeg het. Gedurende al die jare het hy elke dag gesê dat as hy regtig vasgekeer was sonder 'n manier om uit, sou hy homself skiet in die oor.
Boeke
Escobar is die onderwerp van verskeie boeke, insluitend die volgende:
Jason Jenkins
Jason Jenkins (gebore 2 Desember 1995 in Pretoria, Suid-Afrika) is 'n rugbyspeler wat vir die Blou Bulle in die Curriebeker en die in Superrugby op slot speel.
Jakkalsvoëls
Jakkalsvoëls (Buteo) is 'n genus van voëls in die familie van ouwêreldse aasvoëls (Accipitridae). Die genus omvat byna 30 spesies.
Spesies
Geskuif na genus Geranoaetus:
Geskuif na genus Rupornis