cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Syncthing
Tegnologie
Doeltreffende sinchronisering word bereik via kompressie van metadata of alle oordrag van data, blok hergebruik en liggewig skandering vir veranderde lêers, sodra 'n volle huts bereken en gebêre is. Syncthing bied 'n "Meester Gids" funksie waar opdaterings van afgeleë toestelle nie verwerk is nie, verskillende tipes van lêer weergawes (die asblik, eenvoudige of gesteierde weergawes sowel as die uitreiking van weergawes aan 'n eksterne program of skrif) en lêer/pad ignoreer patrone. Twee verskillende SHA256 hutsing algoritmes is tans ondersteun, die vinniger van die twee sal dinamies gebruik word na 'n kort maatstaf na die begin van die program. Beweeg en hernoeming van lêers is doeltreffend hanteer, met Syncthing intelligent verwerking van hierdie bedrywighede eerder as heraflaai van data van nuuts af.
Infrastruktuur
Toestel ontdekking word bereik via die openbaar toeganklik ontdekking bedieners gehuisves deur die projek se ontwikkelaars, plaaslike (LAN) ontdekking via uitgesaaide boodskappe, toestel geskiedenis en statiese gasheer naam/aanspreek. Die projek bied ook die Syncthing Discovery Server die program vir die gasheering van 'n mens se eie ontdekking bedieners, wat gebruik kan word saam met, of as 'n plaasvervanger van die openbare bedieners.
Syncthing kan gebruik word sonder enige verband aan die projek of die gemeenskap se bedieners: opgraderings, opt-in gebruik van data, ontdekking en herleiding kan almal afgeskakel word en/of onafhanklik ingestel, dus die maas en sy infrastruktuur kan al uitgevoer word in 'n geslote stelsel vir privaatheid of vertroulikheid.
Opset en bestuur
Syncthing kan ingestel word via 'n web UI plaaslik of van afstand (en ondersteun toegang via 'n instaanbediener), die REST en Events APIs of een van die gemeenskap bygedra wrapper programme. Skakels na Docker beelde word ook voorsien op die gemeenskap bydraes bladsy, sowel as skakels na ondersteunde opset bestuur oplossings soos Puppet, Ansible en ander.
Geskiedenis
In Oktober 2014 het die oorspronklike skrywer aangekondig dat Syncthing as "Pulse" hermerk word. Op 17 November het die ontwikkelaar egter besluit om nie Syncthing na Pulse te verander nie en werk nie meer saam met ind.ie nie. Ind.ie se Pulse is nou 'n amptelike goedgekeurde vurk van Syncthing.
William Cort
William Cort (8 Julie 1936 – 23 September 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dear Heart (1964), Elvira: Mistress of the Dark (1988), Heathers (1988), en Ghost (1990).
Wafra
Die olietenkskip SS Wafra het in Februarie 1971 een van die wêreld se grootste oliebesoedelingsrampe aan die Suid-Afrikaanse kus veroorsaak.
Die Wafra is in 1956 in Nagasaki (Japan) gebou, was die eiendom van Getty Tankers en in Liberië geregistreer. Op 12 Februarie het die skip met 'n vrag ru-olie van 63 174 ton die hawe van Ras Tanura (in Saoedi-Arabië) aan die Persiese Golf op pad na Kaapstad verlaat.
Op 27 Februarie ondervind die skip masjienprobleme toe dit om Kaap Agulhas vaar. Eers word dit deur die Russiese tenkskip Gdynia en toe deur die Durbanse kusvaarder Pongola op sleeptou geneem. Die sleepkabel breek en die Wafra bots op 8 km van Kaap Agulhas teen die Northumberlandrif. Agt van sy 12 vragtenks word beskadig en 26 000 ton olie lek uit. Hiervan spoel 6 000 ton op die kus rondom Kaap Agulhas en Struisbaai uit en lei tot 'n ekologiese ramp. Op Dyereiland naby Gansbaai word 1 200 Afrika-pikkewyne besmeer.
Pigmeat Markham
Pigmeat Markham (18 April 1904 – 13 Desember 1981) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Am I Guilty? (1940), House-Rent Party (1946), en Junction 88 (1947).
Wafra
Op 10 Maart is die grootste wrakstuk deur 'n Buccaneer van die Suid-Afrikaanse lugmag gebombardeer en het baie van die olie weggebrand. Twee dae later het 'n Shackleton-vliegtuig die wrak gekelder.
Die raad van ondersoek het die kaptein en die bemanning van die Wafra van enige blaam vir die ramp onthef.
In 1968 was die World Glory en in 1983 die Castillo de Bellver verantwoordelik vir groot oliestortings langs die Suid-Afrikaanse kus.
Kot Diji
duimnael|280px|’n Deel van die fort.
Die antieke terrein by Kot Diji (Oerdoe: کوٹ ڈیجی) in Pakistan was die voorloper van die Indusvalleibeskawing. Die terrein was reeds teen 3300 v.C. bewoon. Die oorblyfsels bestaan uit twee dele: die fortgebied op hoë grond (sowat 12 m) en ’n buitegebied. Pakistan se departement van argeologie het in 1955 en 1957 opgrawings daar gedoen.
Dit is in die Pakistanse distrik Sindh geleë, aan die oosteroewer van die Indus regoor Mohenjo-Daro. Dit lê aan die voet van die Rohriheuwels en ’n fort is in 1790 gebou. Die fort, op die kant van ’n steil heuwel, is goed bewaar.
Kot Diji-kultuur (3300-2600 v.C.)
Die terrein is 2,6 ha groot. Die vroegste besetters was voor-Harappa, of vroeg in die vorming van die vroeë Harappa.
Teen die tyd van die eerste laag, Kot Diji I (2605 v.C.), is koper en brons nog nie gebruik nie. Die huise en versterkings was van ongebakte modderstene. Wapens soos pylpunte toon ooreenkomste met Mundigak-lae II-IV. Die pottebakkersware lyk voor-Harappa. Later is brons gebruik, maar net vir persoonlike versierings.
Potte wat ontdek is, het ontwerpe met horisontale en golwende strepe, of ringe en eenvoudige driehoekpatrone. Ander voorwerpe wat gevind is, sluit in panne, houers, balle, armbande, krale, terracottafigure, brons pynpunte en goeie steenwerktuie. ’n Interessante vonds by Kot Diji is ’n speelgoedkar, wat wys die pottebakkerswiel moes reeds gebruik gewees het om wiele vir die oskarre van dié tyd te maak.
Oorgang na die Harappa-fase
Geglasuurde seepsteenkrale is gemaak en daar was ’n duidelike oorgang van die Ravi-pottebakkersware na dié van die Kot Diji-fase. Rooi en swart geverfde ontwerpe het die veelkleurige versierings van die Ravi-fase vervang. Daarna was daar ’n geleidelike oorgang na wat oor die algemeen Harappa-fase-pottebakkersware genoem word.
Vroeë Indusskrif kon op seëls en potte begin verskyn het. Die gebruik van seëls met inskripsies en die standaardisering van gewigte is moontlik in die Kot Diji-tydperk.
Brande
Daar is duidelike tekens van groot brande oor die hele terrein (in sowel die laer woondeel as die hoër, ommuurde dorp), wat ook gesien kan word by ander terreine uit die Vroeë Harappa: tydperk III by Gumla, tydperk II by Amri, tydperk ID by Naushero. Daar is egter steeds geen verduideliking vir die verlating van die terreine teen die einde van die Vroeë Harappa-fase nie.
Ach Gott, vom Himmel sieh darein, BWV 2
Ach Gott, vom Himmel sieh darein, BWV 2, is 'n kantate deur Johann Sebastian Bach.
Chris Rock
Christopher Julius "Chris" Rock III (gebore op 7 Februarie 1965) is ’n Amerikaanse akteur, komediant, draaiboekskrywer, rolprentregisseur, en (rolprent)vervaardiger.
Loopbaan
Nadat hy as skerpskertser gewerk en klein rolle vertolk het, het Rock in die vroeë 1990's aan ’n wyer gehoor bekend geword as lid van die span van Saturday Night Live. Hierna het hy in groter rolprentrolle verskyn in onder meer Down to Earth (2001), Head of State (2003), die Madagascar-reeks (2005–2012), Grown Ups (2010), Grown Ups 2 (2013) en Top Five (2014), asook in verskeie spesiale TV-komedies. Hy het ook die sitkom Everybody Hates Chris (2005–2009) ontwikkel, geskryf en vervaardig. Hy het in 2005 die 77ste Oscar-toekenningsaand aangebied en in 2016 teruggekeer as aanbieder van die 88ste seremonie.
In ’n opname deur Comedy Central in Amerika is hy aangewys as die vyfde beste skerpskertser. In 2007 is hy in Brittanje gelys as die negende beste skerpskertser op Channel 4 se 100 Greatest Stand-Ups en in 2010 as die agtste beste.
Gorgo
Die Gorgone (enkelvoud: Gorgo; Grieks: Γοργών of Γοργώ) was in die Griekse mitologie vreesaanjaende vroue. Hoewel beskrywings van Gorgone wissel in verskillende verhale, verwys dit gewoonlik na drie susters met hare van lewende, giftige slange. Hulle is so afgryslik dat enigiemand wat vir een van hulle kyk, in klip verander. Tradisioneel is twee van die susters, Stheno en Euryale, onsterflik terwyl hulle suster, Medusa, sterflik is. Sy word eindelik deur die mitiese held Perseus onthoof.
Vanweë hulle voorkoms en die legende daaraan verbonde, is beelde van die Gorgone dikwels op voorwerpe en geboue uitgebeeld vir beskerming. ’n Beeld van ’n Gorgo kom byvoorbeeld voor op die mees opsigtelike plek van die kroonlys van die tempel op Corfu. Dit is die oudste klip-kroonlys in Griekeland en dateer van omstreeks 600 v.C.
Ontstaan
In Metamorfoses meen Ovidius, wat gewoonlik baie akkuraat was met sy weergawe van Griekse mites, dat net Medusa slange in haar hare gehad het nadat sy deur Atena vervloek is. Medusa het met Poseidon omgang gehad in ’n tempel van Atena nadat Poseidon deur die goue kleur van Medusa se hare aangetrek is. Atena het toe die aanloklike goue hare in slange verander.
Perseus en Medusa
In latere mites was Medusa die enigste van die Gorgone wat sterflik was, daarom kon Perseus haar onthoof terwyl hy in die weerkaatsing van ’n skild met ’n spieël, wat hy by Atena gekry het, na haar gekyk het.
Van die bloed wat uit haar nek gespuit het, het Pegasus, haar seun by Poseidon, ontstaan. Volgens ander bronne het elke druppel bloed in ’n slang verander. Hy het die kop, wat enigiemand wat daarna kyk in klip verander het, vir Atena gegee en sy het dit op haar skild gesit.
Volgens ander weergawes het óf hy óf Atena die kop gebruik om Atlas in klip te verander, en so het die Atlas-gebergte ontstaan "wat hemel en aarde uitmekaarhou". Hy het dit glo daarna gebruik teen koning Polydectes, wat hom oorspronklik gestuur het om Medusa dood te maak sodat hy Perseus se moeder, Danai, kon verlei. Toe hy terugkom en die koning, wat saam met Danai op sy troon gesit het, hom vra of hy die kop het, het hy dit uitgehou en almal aanwesig in klip verander.
Conrad Ricamora
Conrad Ricamora is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby (2006) en The Light of the Moon (2017), en in die televisiereeks How to Get Away with Murder (2014).
Diane Guerrero
Diane Guerrero (gebore 21 Julie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Festival (2011), Emoticon ;) (2014), en My Man Is a Loser (2014), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Geiranger
Geiranger is 'n klein toeristedorpie in die Sunnmøre-streek van Møre og Romsdal, in die westelike deel van Noorweë. Dit lê in die munisipaliteit Stranda aan die hoof van die Geirangerfjord, wat 'n tak van die groot Storfjorden is. Die naaste stad is Ålesund. Geiranger is die tuiste van sommige van die skouspelagtigste natuurskoon ter wêreld en word deur Lonely Planet as die beste reisbestemming in Skandinawië aangewys. Sedert 2005 is die Geirangerfjord-omgewing gelys as 'n Unesco-wêrelderfenisgebied. Die Sewe Susters-waterval is net wes van Geiranger geleë, reg oorkant 'n ander waterval genaamd "The Suitor." Geiranger Kerk is die hoofkerk vir die dorp en omgewing.
Toerisme
Geiranger is die derde grootste skeepshawe in Noorweë en ontvang 140 tot 180 skepe gedurende die vier maande lange toeristeseisoen. In 2012 het ongeveer 300 000 passasiers in die somerseisoen Geiranger besoek. Afhangend van die grootte van die skepe, het die Geiranger-hawe 'n vaartweg, 'n seewandel en 3-4 ankerposisies. Die Seawalk, wat in 2013 gebou is, is 'n drie-segment geartikuleerde drywende pier. Dit is 236 m lank en 4,5 m breed op 10 pontons wat kan beweeg om tot 4 000 passasiers per uur te akkommodeer wat van 'n enkele boot afklim. Elke somer reis etlike honderdduisend mense deur die dorp, en toerisme is die belangrikste onderneming vir die 250 mense wat permanent daar woon. Daar is vyf hotelle en meer as tien kampeerplekke. Die toeristeseisoen strek van Mei tot begin September. Besoekers aan Geiranger kan besoek aflê by die historiese plase Knivsflå en Skageflå. Elke jaar in Junie vind die Geiranger - From Fjord to Summit- byeenkoms plaas. Dit bestaan uit 'n halfmarathon en 'n fietswedren, albei begin vanaf die seevlak by die fjord en eindig op die 1497 m kruin van die berg Dalsnibba, naby die Djupvatnetmeer. Aangesien daar nog baie sneeu in die tyd van die jaar op die berge oorbly, word die wedren ook 'Van die somer tot die winter' genoem.
Stekelhuidiges
Die Stekelhuidiges of Echinodermata is 'n filum wat hoort tot die koninkryk Animalia. Stekelhuidiges word slegs in die mariene omgewing aangetref en vorm 'n uiteenlopende groep ongewerweldes wat gewoonlik op die seebodem voorkom.
Onder die groepe sekelhuidiges tel die Echinoidea (seekastaiings), die Holothuroidea (seekomkommers) en die Asteroidea (seesterre).
Algemeen
Die meeste van die 5 300 spesies stekelhuidiges (phylum Echinodermata) leef as bodembewoners in die see. Hulle besit 'n skelet wat opgebou is uit kalkplaatjies, wat onderling beweeglik met mekaar artikuleer, of vergroei is tot ŉ stewige skelet van seekastaiings. Seekomkommers se skelet is gereduseer tot 'n aantal kalkplaatjies wat verspreid in die huid voorkom, en veroorsaak dat die wurmagtige diere sag voel. Hulle skelet het wel baie stekels en knobbels, wat 'n kenmerk van die phylum is.
Evolusie
Die meeste diere het ŉ bilateraal simmetriese liggaamsbou, want as die liggaam oor 'n vlak (die spieëlvlak) middeldeur gesny word, is die dier in 2 simmetriese vlakke verdeel. Dit is waarskynlik dat die stekelhuidiges uit bilateraal simmetriese voorouers ontwikkel het, soos die uitgestorwe Helicoplacoidea, ŉ groep wurmagtige en baie beweeglike klas diere.
'n Groep sessiele stekelhuidiges (diere wat vasgeheg op 1 plek hul lewens deurbring) het 'n radiaal simmetriese bou aangeneem (waar 'n aantal spieëlvlakke bestaan) en hulle by 'n sessiele lewenswyse aangepas. Die volgorde van gebeure kan uit die stekelhuidiges se embriologiese ontwikkeling afgelei word, want hul larwes is bilateraal simmetries en dit neem tydens gedaantewisseling 'n vyfstralige simmetrie aan. Die diere se linkerkante het ook hul bokant (aborale kant) geword en hul monde het na hul onderkant (orale kant) geskuif, terwyl 'n beskermende skelet ontwikkel het.
Joe Devlin (akteur)
Joe Devlin (7 Februarie 1894 – 1 Oktober 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Flame of New Orleans (1941), That Nazty Nuisance (1943), en Mystery of the River Boat (1944), en in die televisiereeks Dick Tracy (1950).
Stekelhuidiges
Senuweestelsel
Die stekelhuidiges se senuweestelsel bestaan uit 3 afsonderlike netwerke en dit toon ook 'n radiale simmetrie. Die orale of ektoneurale senuweestelsel, wat aan die mondkant geleë is, is die belangrikste netwerk en dit bestaan uit 'n ring om die slukderm, met 5 radiale senuweetakke wat die takke van die watervatstelsel volg. Die ander 2 netwerke, die hiponeurale en die aborale of ektoneurale senuweestelsels, lê dieper in die liggaam.
Jaroslav Hašek
Jaroslav Hašek (30 April 1883 - 3 Januarie 1923) was 'n Tsjeggiese skrywer, humoris, satiris, joernalis, boheem en anargis. Hy is beste bekend vir sy roman The Good Soldier Švejk, 'n onvoltooide versameling van klugtige voorvalle oor 'n soldaat in die Eerste Wêreldoorlog en 'n satire oor die ondoeltreffendheid van gesagsfigure. Die roman is vertaal in ongeveer 60 tale, wat dit die mees vertaalde roman in die Tsjeggiese literatuur maak.
Systraat Serenade
Systraat Serenade is 'n vierstuk Afrikaanse musiekgroep van Durban. Die groep is in 2007 gestig. Hier's Vandag, hul debuutmusiekvideo, is in Maart 2011 uitgereik en het lugtyd op MK-kanaal 324 op DStv gekry.
Stekelhuidiges
Senuweestelsel
Die 2 stelsels is nie so goed soos die ektoneurale stelsel ontwikkel nie, maar vertakkings daarvan is oor die stekelhuidiges se liggaam versprei. Die stekelhuidiges het tassintuie, ligsintuie (fotoreseptors), ewewigsintuie (statosiste) en vermoedelik speel die reuksintuie (chemoreseptors) 'n belangrike rol om die diere oor omgewingstoestande in te lig.
Systraat Serenade
Die groeplede is: Die groep tree ook soms op as 'n driestuk onder die naam "Sidestreet Serenade".
Stekelhuidiges
Ander organe
Seekomkommers en seekastaiings het 'n oop bloedvatstelsel en die bloedvate het nie dun wande nie, maar die bloed vloei deur 'n reeks holtes (sinusse) wat met mekaar verbind is. Die meeste stekelhuidiges het nie asemhalingsorgane nie, maar gaswisseling geskied in die ambulakrale voete van seesterre en deur dun plekke in die huid in ander stekelderms.
Seekomkommers suig periodiek water op deur die endelderm en stoot dit na gaswisseling weer uit. Gaswisseling vind deur die wande van lang, vertakte wande, die waterlonge, in hul dermkanale plaas. Die dermkanaal is 'n opgerolde buis wat van die mond na die anus strek. Seekastaiings en see- en slangsterre se mond het 'n kou-apparaat, terwyl die sessiele seelelies 'n mond en 'n anus aan dieselfde kant van die liggaam het.
Die slang- en seesterre se spysverteringstelsel is nie gekronkel nie, maar die maag is voorsien van ŉ aantal blindeindigende sakke, wat sodoende die absorberingsoppervlakte vergroot en die verspreiding van voedsel deur die liggaam vergemaklik. Die meeste stekelhuidiges is eenslagtig en bevrugting vind uitwendig plaas, want die sperm- en eierselle word buite die liggame in die water gestort, waar samesmelting plaasvind. Vryswemmende larwes ontwikkel uit die eiers.
Sistematiek
Die lewende stekelhuidiges word in 3 subphyla ingedeel, naamlik die subphylum Crinozoa (die seelelies); die sub- phylum Asterozoa (see- en slangsterre) en die subphylum Echinozoa (seekomkommers en seekastaiings).
Seekastaiings
Die stekels kan beweeg word omdat hulle deur 'n ring van spiere aan die kalkplaatjies verbind is. 'n Ring van spiere in die stekel sorg dat dit in ŉ bepaalde posisie bly staan. Die stekels se vorm en grootte kan wissel en sommige primêre stekels (lang stekels) kan tot 30 cm lank wees. 'n Aantal korter stekels, die sekondêre stekels wat soms skubvormig kan wees, word tussen die primêre stekels aangetref. Klein gryporgane (die pedisellaria) kom tussen die stekels voor, en hulle is van klein tandjies op die punte voorsien om parasiete en afval materiaal van hul oppervlakke te verwyder.
Seekastaiings het al in die Ordovisium (ongeveer 450 miljoen jaar gelede) geleef en die voorouers van moderne seekastaiings se voorkoms het baie van die van die moderne spesies verskil. Hul kalkplaatjies is dakpansgewys gerangskik en dit het 'n beweeglike skelet gevorm. Die moderne seekastaiings word in 2 kategorieë, die reëlmatige (Regularia) en die onreëlmatige seekastaiings (lrregularia) ingedeel.
Die reëlmatige seekastaiings is meestal bolrond of appelvormig en die kalkskelet bestaan uit reëlmatig gerangskikte plaatjies. Die mond is in die middel van die diere se onderkante geleë, terwyl die anus sentraal aan die bokant op 'n kalkplaat, die periprokt, geleë is. Daar is 5 genitale plaatjies, elk met 'n genitale porie (geslagsopening) rondom die periprokt gerangskik. Een van die plaatjies het 'n groot opening en dit fungeer as maderporiet om water aan die watervatstelsel te voorsien.
Die mond is ook na die liggaam se sykant verplaas en die diere het gevolglik hul radiale simmetrie verloor en is bilateraal simmetries. Die verskuiwings vind na die metamorfose van onreëlmatige seekastaiinglarwes plaas, sodat hulle bilaterale simmetrie 'n sekondêre verskynsel is. Die meeste onreëlmatige seekastaiings is skyfvormig en hulle leef half begrawe onder die sand. Die lewenswyse het ook veroorsaak dat hulle stekels na kort, borselrige strukture verkort is, omdat lang stekels in hulle habitat lastig is.
Lewenswyse
Die reëlmatige seekastaiings leef op organiese afvalmateriaal, alge en ander sessiele diere wat met 'n aantal klein voetjies om hul monde gevang en na die mond gebring word. Die mond is deur 'n walvormige lip met 5 keëlvormige tandjies om ring. Die struktuur is 'n onderdeel van 'n kou-apparaat, die Lantern van Aristoteles, wat uit 5 groot, piramidevormige kalkplate bestaan en voor die mond uitsteek.
Die kalkplate is van spiere voorsien ten einde dit beweeglik te maak en dit kan na buite gebuig word en as gryporgaan funksioneer. Nadat die voedsel gekou is, word dit na die dermkanaal vervoer en die onverteerde reste verlaat die liggaam deur die anus. Die meeste onreëlmatige seekastaiings het nie 'n Lantern van Aristoteles nie, maar die voetjies van die watervatstelsel vervoer die voedsel na die mond.
Seekastaiings is eenslagtig, maar 'n mens kan nie op grond van die uitwendige ken merke tussen mannetjies en wyfies onderskei nie. Reëlmatige seekastaiings het 5 geslagsorgane, terwyl onreëlmatiges 2, 3 of 4 kan hê. Sommige spesies vergader tydens die paringstyd in groot groepe, terwyl ander spesies slegs pare vorm. Bevrugting vind uitwendig plaas, want die spermselle en eiers word in die water vrygelaat waar hulle versmelt.
'n Vryswemmende larwe ontwikkel uit die eier en dit dryf ŉ tyd lank in die oseaan rond en vorm deel van die plankton. Nadat gedaantewisseling plaasgevind het, sink hulle na die bodem en ontwikkel tot volwasse seekastaiings.
Indeling
Die klas Enchinoidea bestaan uit 2 subklasse, die Perischoechinoidea en die Euechinoidea. Die meeste van die Perischoechinoidea se lede word as fossiele aangetref en net 1 lewende orde bestaan. Die meeste lewende seekastaiings behoort tot die Euechinoidea en die subklas kan in 4 superordes ingedeel word. Die superordes Gnathostomata en Atelostomata is die onreëlmatige seekastaiings, terwyl die superordes Diadematacea en Echinacea die minder gespesialiseerde, reëlmatige seekastaiings is.
Seesterre
Seesterre behoort tot die klas Stelleroidea en hulle is stervormige stekelhuidiges (phylum Echinodermata), wat uit 'n afgeplatte liggaamskyf en 5 stekelagtige arms (of veelvoude van 5) bestaan. Hulle toon soos alle stekelhuidiges ŉ vyfstralige radiaal simmetriese liggaamsbou, wat beteken dat ŉ mens die diere op 5 maniere middeldeur kan sny en dat elke kant sal eners lyk. Seesterre se liggame is dorsoventraal afgeplat en die mond is aan die kant teen die substraat geleë (die onderkant of die orale kant), terwyl die anus aan die bokant of die aborale kant geleë is.
Die skelet bestaan uit 'n versameling kalkplaatjies of stawe, wat elk vermoedelik uit 'n enkele kalsietkristal bestaan. Die plaatjies is inmekaargevleg en deur bindweefsel aanmekaar gebind. Dit word aan die buitekant deur epidermisweefsel bedek, wat 'n aantal cilia en pedisellaria het. Die pedisellaria word gebruik om klein diertjies en larwes van die seesterre se oppervlakke te verwyder. Seesterre kom in alle see voor en hulle kan in koue poolstreke, asook in tropiese streke, langs kuste of in diep waters aangetref word.
Hulle is beweeglike diere, want hulle maak van bewegings van die arms en ŉ groot aantal klein, beweeglike voetjies gebruik om oor die seebodem te beweeg. Elke arm het ŉ groef en 'n ry gaatjies (die ambulacralia) word aan elke kant van die groef aangetref, waardeur die buisvoete (van die watervatstelsel) steek. Die werking van die buisvoete word deur die watervaskulêre stelsel (die watervatstelsel) veroorsaak. Die radiale kanale wat uit die ringkanaal afkomstig is, is aan die binnekant met trilhaarepiteel bedek sodat die water in die kanale vervoer kan word.
Die radiale kanale strek oor die hele lengte van elke arm en hieruit vertak laterale kanale met reëlmatige tussenpose. Elke laterale kanaal eindig in 'n sakvormige ampulla, wat op sy beurt weer aan ŉ buisvoet oorsprong gee. Die ampulla kan die buisvoet verleng deur water daarin te pomp, en as die buisvoet die substraat raak, kan die water uitgesuig word, wat veroorsaak dat die buisvoet deur vakuumaksie daaraan vassit. Elke arm is van spiere voorsien en indien 'n arm se spiere saamtrek, verkort die arm. Omdat dit met die buisvoete geanker is, word die res van die liggaam nader getrek. Die mond is aan die onderkant van 'n seester geleë en is deur ŉ membraan omring.
'n Kort slukderm verbind die mond met die maag, wat uit 2 dele, die kardiale gedeelte en die piloriese gedeelte, bestaan. Die kardiale gedeelte kan deur die mond na buite gestoot word, terwyl die piloriese gedeelte oorsprong gee aan 2 spysverteringsakke (piloriese sekums) wat deur elke arm strek. Daar is dus 10 piloriese sekums en elkeen word deur 'n groot aantal spysverteringskliere van ensieme voorsien. Die maag gee ook oorsprong aan 'n kort derm, wat aan die bokant van die seester in 'n anus eindig.
Seesterre se vernaamste voedselbron is skulpdiere, soos oesters, hoewel hulle ook sessiele diere soos korale kan eet. Indien hulle 'n oester eet, heg hulle hul arms aan elke kant van die skulp vas ten einde die diere oop te trek. Sodra daar 'n gaping tussen die 2 skulpdele is, word die kardiale maagdeel daardeur gestoot en begin dit spysverteringsensieme binne die prooi afskei. Die ensieme verteer die oester tot 'n vloeibare massa, wat deur die seester opgesuig word.
Voortplanting
Die meeste seesterre is eenslagtig, hoewel 'n paar spesies hermafrodities (tweeslagtig) is. Elke arm bevat 2 geslagsorgane wat deur geslagsopeninge aan die basis van elke arm na buite mond. Die eiers en spermselle word in die water gestort en bevrugting vind uitwendig plaas. Hoewel die embrionale ontwikkeling van spesie tot spesie verskil, kan ŉ basiese ontwikkelingspatroon onderskei word. Die larwe wat uit die bevrugte eiers broei, het breë, gelobde aanhangsels wat met cilia (trilhare) bedek is en hulle word bipinnarialarwes genoem.
Dit kan wissel van die uitsoek van 'n geskikte plek vir bevrugting, tot die beskerming van eiers gedurende hulle ontwikkeling. Party spesies kan die ontwikkelende larwes op hul rug ronddra. Seesterre het 'n besondere regenerasievermoë, want as die dier 'n arm verloor, word die arm vervang. Die verlore arm kan op sy beurt in 'n volwaardige seester ontwikkel, indien die arm 'n stukkie van die sentrale skyf behou het.
Indeling
Seesterre behoort tot die subphylum Asterozoa en fossiele asook lewende verteenwoordigers van die subphylum uit die Ordovisium (500 miljoen jaar gelede) word aangetref. Slegs een klas diere, die Stelleroidea, word in die subphylum aangetref. Die klas kan in 3 subklasse ingedeel word, maar die een subklas, Somasteroidea, het, buiten 1 oorlewende spesie, heeltemal uitgesterf. Alle seesterre behoort tot die subklas Asteroidea, terwyl die slangsterre tot die subklas Ophiuroidea behoort. Die slangsterre verskil van die seesterre omdat die interne bou van die arms sterker is en hulle van 'n ander voortbewegingsmetode gebruik maak.
Seelelies
Seelelies en haarsterre behoort tot die subphylum Crinozoa en hulle is die oudste groep stekelhuidiges. Hulle was volop tydens die Paleosoïkum, maar slegs 80 spesies seelelies en 550 spesies haarsterre is teenswoordig bekend. Alle lewende seelelies en haarsterre behoort tot die klas Crinoidea en tot die orde Artikulata. Die beweeglike haarsterre behoort tot die suborde Comatulida. Dit is maklik om seelelies as plante te beskou, maar hulle is in der waarheid diere met 'n sessiele (sittende) lewenswyse.
Seelelies se opvallendste kenmerk is die steel wat hul romp aan 'n substraat vestig. Die liggaam bestaan uit 'n kelk (die calyx of romp) wat soos 'n omgekeerde kruik lyk, 'n steel (kolumella) en 'n aantal vertakte arms. Die liggaam, soos die van ander stekelhuidiges, is vyfstralig radiaal simmetries. Die steel word deur 'n versameling van interne kalkossikels opgebou en kan tot 72 cm lank wees. 'n Plat skyf wat aan die basis van die steel voorkom, anker die seelelies aan hul substraat.
Haarsterre se stele is baie verkort en hulle gebruik 'n aantal cirri om hulle aan substrate vas te anker. Die aborale kant is aan die steel vasgeheg en dit wys na onder (in ander stekelhuidiges is dit die bokant), terwyl die orale kant na bo wys. Die liggaam word deur 'n kalkplaatskelet versterk en die plaatjies is, soos by ander stekelhuidiges, in patrone gerangskik. 'n Aantal pigmentkorrels word ook onder hul huide aangetref, maar diere wat in koue watervoorkom, is gewoonlik strooikleurig, terwyl warmwaterspesies helderkleurig is.
Die kleure kan aaneenlopend of in patrone wees en dit is veral 'n kenmerk van haarsterre wat in vlak water voorkom. Sowel die mond as die anus is aan die bokant geleë en die anus kom op 'n klein heuweltjie voor. Seelelies en haarsterre leef van soöplankton wat hulle uit die water filtreer en dan deur cilia (trilhare) in ambulakrale groewe wat onder elke arm en vertakking daarvan aangetref word, na die mond vervoer word. Die voedsel word met die podia uit die water gehaal en gekeur.
Nadat die voedsel in die mond beland het, word dit deur die slukderm na 'n U-vormige dermkanaal vervoer en die onverteerde voedselreste verlaat die liggaam deur die anus. Die watervatstelsel ontstaan by die ringkanaal in die mond wat oorsprong gee aan die radiale kanale van die arms, en tot in die kleinste vertakkings daarvan strek. Die ringkanaal en die radiale kanale word deur 5 steenkanale verbind en seelelies het nie 'n maderporiet nie, maar die water vir die watervatstelsel word regstreeks uit die mond opgeneem.
Die senuweestelsel bestaan soos by die ander stekelhuidiges uit 3 afsonderlike stelsels. Al 3 stelsels is goed ontwikkel en die ektoneurale stelsel word onder die ambulakrale groewe aangetref, die hiponeurale stelsel word deur 2 senuweestringe aan weerskante van die groewe verteenwoordig, en die aborale senuweestelsel word in die steel en arms aangetref. By seelelies en haarsterre is die aborale stelsel baie goed ontwikkel. Die diere het 'n goeie regenerasievermoë en kan enige verlore liggaamsdeel vervang.
Voortplanting geskied egter geslagtelik en die diere is eenslagtig, maar die geslagte kan nie uiterlik van mekaar onderskei word nie. Dit is ook moeilik om enige gespesialiseerde geslagsorgane waar te neem, maar die geslagsprodukte word in spesifieke dele van die arms gevorm en dit verlaat die liggaam deur die arms se fynste vertakkings. Bevrugting is uitwendig en 'n vryswemmende larwe, die vitellaria, ontwikkel. Hulle sak na 'n tyd na die bodem af, waar hulle 'n gedaantewisseling ondergaan en tot seelelies ontwikkel.
Arms en steel
Die veeragtige arms van seelelies en haarsterre is ŉ kenmerk van die klas. Die arms het ook 'n silindriese kalkskelet wat met spiere toegerus en gevolglik beweeglik is. Die arms is nag beweegliker omdat elastiese vesels by die verskillende litte voorkom. Alle seelelies het 5 arms, maar die arms kan vertak onmiddellik nadat dit die liggaam verlaat het. Baie seelelies het dus 10 arms, maar die arms kan ook verder vertak, totdat sommige spesies 200 takke kan hê.
'n Aantal fyn vertakkings, die pinnulae, word verder op elke arm aangetref en verleen 'n veeragtige voorkoms aan die arms. Die verskillende litte van seelelies se stele is met elastiese vesels aanmekaar gebind. 'n Aantal hakies (cirri) kom met gereelde tussenpose voor en dit help om die seelelies te anker. Die stele van haarsterre is baie verkort en die cirri word op die laaste lit gekonsentreer. Die haarsterre gebruik die cirri om hulle aan die substraat te anker. Jong haarsterre se cirri is van hegplate voorsien om hulle te anker, terwyl die van volwasse haarsterre skerp punte het ten einde tydelik soos hake aan die substraat vas te klou.
Verspreiding
Die algemeenste en wydverspreidste seelelies behoort tot die genus Metacrinus, wat veral in die Stille en die Indiese Oseaan voorkom. Die bekendste haarsterre behoort tot die genus Antedon. Vivipare spesies (lewendbarend) kom in die Antarktiese waters voor en hulle versorg ook die kleintjies, totdat die selfstandig kan leef.
Neil Patrick Harris
Neil Patrick Harris (gebore op 15 Junie 1973) is ’n Amerikaanse akteur, vervaardiger, komediant en TV-aanbieder. Hy is veral bekend vir sy rol as Barney Stinson in die TV-komediereeks How I Met Your Mother (2005–2014), waarvoor hy vir vier Emmys benoem is, en vir sy rol as die titelkarakter in Doogie Howser, M.D. (1989–1993).
Loopbaan
duimnael|links|200px|Harris (regs) in 2011 toe hy sy ster op die [[Hollywood Walk of Fame gekry het. By hom is sy man, David Burtka.]]
Sy eerste rol as volwassene was in Animal Room (1995), hoewel hy ’n tiener vertolk het. Hy het daarna byspelerrolle gehad in onder meer The Next Best Thing, Undercover Brother en Starship Troopers. In 2010 het hy die hoofrol gespeel in die onafhanklike komedie The Best and the Brightest. Van sy ander prente sluit in The Smurfs (2011) en The Smurfs 2 (2013), asook Gone Girl (2014) saam met Ben Affleck.
Op 22 Februarie 2015 was Harris die aanbieder van die 87ste Oscar-toekenningsaand; hy was die eerste openlik gay man wat dit doen. Hy het al verskeie prysaande aangebied, onder meer die Tonys (2009, 2011, 2012 en 2013), waarvoor hy verskeie spesiale Emmys gewen het, en die Emmys (2009 en 2013).
Harris is in 2010 gelys as een van die tydskrif Time se 100 invloedrykste mense. In 2014 was hy in die titelrol van die musiekspel Hedwig and the Angry Inch op Broadway, waarvoor hy ’n Tony gewen het.
Persoonlike lewe
Harris het in November 2006 openlik erken hy is gay en is in September 2014 met sy lewensmaat van 10 jaar, David Burtka, getroud. Die paartjie het ’n tweeling, Gideon Scott en Harper Grace, aan wie ’n surrogaatma op 12 Oktober 2010 die lewe geskenk het.
Visierskerf
Visierskerf is 'n berg naby die dorp Fouriesburg in die Oos-Vrystaat. Die berg is een van die hoogste punte in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika, en 'n bekende baken.
Oorsprong van naam
Die berg se naam kom van 'n keep in die kranse wat soos die visier van 'n geweer lyk.
Geologie
Die berg bestaan uit massiewe sandsteen kranse van die Clarens-sandsteenformasie, met die top van die berg wat uit doleritiese lawas bestaan wat tydens die opbreek van die superkontinent Gondwana daaroor uitgeloop het. Die berg is dus die oorblyfsels van die oorspronklike landskap, terwyl die omliggende valleie gevorm is deur erosie wat oor 'n tydperk van bykans 200 miljoen jaar plaasgevind het.
Harold Porter Botaniese Tuin
In 1939 het Harold Nixon Porter, Jack Clarence en Arthur Youldon die beheer gekry oor 'n stuk grond tussen Rooiels en Palmietrivier. Na Porter se dood het dit in 1959 onder beheer van SANBI gekom. Die plaaslike munisipaliteit het later aanliggende stukke grond by die tuin gevoeg.
Ponskaart
'n Ponskaart is 'n medium waarop inligting gestoor kan word. Gaatjies word op presiese plekke op 'n kaart aangebring wat later teruggelees kan word om die data te herwin. In die 19de eeu is ponskaarte hoofsaaklik gebruik om masjinerie te beheer. In die 20ste eeu word dit algemeen vir dataverwerking ingespan om programme en gegewens te stoor. Met die koms van ander stoormetodes, soos magnetiese bande en hardeskywe, het ponskaarte grootliks in onbruik verval. Dit word egter nog soms gebruik om weefmasjiene en orrels te beheer.
Mount Edgecombe
Mount Edgecombe is 'n afgesperde woongemeenskap in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika, geleë naby die kus net noord van Durban, en vorm deel van die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Die naam is afgelei van die graafskap van Mount Edgecombe in Cornwall, Verenigde Koninkryk.
Sri Jayawardenepura
Sri Jayawardenepura, ook Sri Jayavardhanapura of Kotte (Sinhala: ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ, Tamil: ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் கோட்டே), is sedert 1982 die regeringsetel van Sri Lanka en is net suidoos van die amptelike hoofstad Colombo geleë. Die stad het 'n bevolking van 115 826 in 2001 gehad en het 'n oppervlakte van 17 km².
Mehrgarh
duimnael|140px|links|’n Beeldjie uit Mehrgarh. Mehrgarh (Oerdoe: مہرگڑھ) is ’n Neolitiese (7000 v.C. tot c. 2500 v.C.) terrein wes van die Indusvallei, naby die hoofstad van die Kacchi-distrik in Pakistan, op die Kacchi-vlakte naby Balochistan. Dit word ook Mehergarh of Mehrgar gespel.
Die vroegste nedersetting by Mehrgarh, in die noordoostelike hoek van die terrein van 2 km2, was ’n klein landboudorpie wat van omstreeks 6500 v.C. bewoon is. Dit is een van die oudste terreine wat tekens toon van boerdery en veeaanhouding in Suid-Asië.
Die terrein is 1974 deur ’n Franse span argeoloë onder Jean-François en Catherine Jarrige ontdek, en is van 1974 tot 1986 opgegrawe, en weer van 1997 tot 2000. Aregologiese materiaal is in ses heuwels ontdek, en sowat 32 000 artefakte is versamel.
Mehrgarh word nou beskou as ’n voorloper van die Indusvalleibeskawing, en toon tekens van bewoning van die vroegste nedersettings tot die Ontwikkelde Harappabeskawing.
Østerby
Østerby is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Jammerbugt-munisipaliteit. Dit het 379 inwoners (2008).
Al Markim
Al Markim (22 Mei 1927 – 24 November 2015) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Pawnbroker (1964) en The Fool Killer (1965), en in die televisiereekse Studio One in Hollywood (1948) en Tom Corbett, Space Cadet (1950).
Kim Mai Guest
Kim Mai Guest (gebore 5 Augustus 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks .hack//SIGN (2002).
Margaret Sixel
duimnael|Sixel (heel links) saam met die regisseur en spelers van Mad Max: Fury Road op 2015 se [[Cannes-rolprentfees.]]
Margaret Sixel is ’n Australiese rolprentredigeerder wat in Suid-Afrika gebore is. Sy het al in verskeie genres gewerk, soos dokumentêre, lewende-aksie-kortprente, animasiekomedies en epiese aksieflieks. Haar ouers, Harry and Joan Sixel, woon in Constantia, Kaapstad.
Loopbaan
Sixel het rolprentredigering in Australië gestudeer en in 1989 ’n spesialissertifikaat behaal. Sy is die bekendste vir haar werk aan rolprente soos Babe: Pig in the City (1998), Happy Feet (2006) en Mad Max: Fury Road (2015). Vir laasgenoemde het sy in 2016 die Oscar gewen vir beste rolprentredigering.
Sy is in 1995 met die regisseur van Mad Max: Fury Road, George Miller, getroud. Toe sy in 2012 aan dié fliek begin werk, het iemand Miller gevra hoekom hy sy vrou die prent laat redigeer. Hy het geantwoord dis omdat sy nog nooit ’n aksieprent geredigeer het nie; as hy "die gewone soort ouens" vra om dit te doen, "sal die prent nes enige ander aksiefliek lyk".
Ach Gott, wie manches Herzeleid, BWV 3
Ach Gott, wie manches Herzeleid, BWV 3, is 'n kantate deur Johann Sebastian Bach.
William "Bill" Rice
William "Bill" Rice is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Subway Riders (1981), Decoder (1984), en Coffee and Cigarettes (2003).
Nomcamba
Nomcamba is 'n dorp in O.R. Tambo-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika.
Eros (mitologie)
Eros (Grieks: Ἔρως) was in die Griekse mitologie die oergod van seksuele liefde en skoonheid. Hy is ook as ’n vrugbaarheidsgod aanbid. Sy eweknie in die Romeinse mitologie is Kupido.
In sommige mites was hy die seun van Afrodite en Ares, maar volgens Plato se Symposium is hy verwek deur Poros (Rykdom) en Penia (Armoede) op Afrodite se geboortedag. Nes met Dionisos word soms na hom verwys as Eleuterios, "Die Bevryder".
Die twee kante van Eros
Daar blyk twee kante aan Eros se bestaan te wees. In die eerste is hy ’n oergod wat nie net erotiese liefde verpersoonlik nie, maar ook die kreatiewe drif van die natuur, die eersgebore Lig vir die skepping en ordening van alle dinge in die kosmos. In Hesiodus se Teogonie het Eros uit Chaos, die leemte waaruit die hele wêreld ontstaan het, gekom saam met Gaia, die Aarde, en Tartaros, die onderwêreld; volgens Aristophanes se toneelstuk Die Voëls (omstreeks 414 v.C.) kom hy voort uit ’n eier wat deur Erebos (Duisternis) bevrug en deur Nyx (Nag) gelê is.
Alternatiewelik is Eros die seun van Afrodite en óf Ares (meestal) óf Hermes óf Hefaistos; of van Poros en Penia.
Die aanbidding van Eros was nie algemeen in vroeë Griekeland nie, maar het later wydverspreid voorgekom. In Athene het hy ’n baie gewilde kultus met Afrodite gedeel, en die vierde dag van elke maand was vir hom heilig.
Eros en Psyche
Eros se moeder, Afrodite, is in die Verhaal van Eros en Psyche, wat in die 2de eeu geskryf is, jaloers op die skoonheid van ’n sterflike vrou met die naam Psyche. Sy vra Eros toe om sy goue pyle te gebruik om Psyche verlief te maak op die lelikste man op aarde. Eros stem in, maar raak self verlief op Psyche toe hy homself per ongeluk met ’n goue pyl prik.
Aan die einde van die verhaal, waarin Afrodite vir Psyche ’n paar onmoontlike take gee om te voltooi, vind Eros haar weer en smeek Zeus en Afrodite vir hul toestemming om met haar te mag trou. Hulle stem in en Zeus maak Psyche onsterflik.
Afrodite het op hul bruilof gedans en hulle het hul kind wat daarna gebore is Plesier genoem, of in die Romeinse mitologie Voluptas.
Beskermheer van manlike liefde
Volgens tradisie wat deur Eratostenes geskep is, is Eros hoofsaaklik die beskermheer van liefde tussen mans, terwyl die liefde tussen mans en vroue Afrodite se gebied is. Meleager noem dié rol in ’n gedig: " ’n vrou werp die vuur wat mans waansinnig maak vir vroue; maar Eros self heers oor die passie vir mans." (Mousa Paidiké, 86)
Cosimo de' Medici
Cosimo di Giovanni de' Medici, die "Ouere" (Italiaans: il Vecchio), postuum vereer as "Vader van die Vaderland" (Latyn: pater patriae) (27 September 1389 – 1 Augustus 1464), was 'n Italiaanse bankier en politikus en die eerste lid van die bekende Medici-familie wat Florence gedurende die grootste deel van die Italiaanse Renaissance regeer het. Ten spyte van sy invloed was sy mag nie onbeperk nie; Florence se wetgewende rade het regdeur sy lewe weerstand gebied teen sommige van sy voorstelle. Hy is beskou as 'n gelyke, eerder as 'n tiran en outokraat. Sy mag was afkomstig van sy rykdom as bankier, en hy was ook 'n beskermheer van die kunste, geleerdheid en argitektuur.
Vroeë lewe en familiesaak
In 1415 het Cosimo na bewering die Antipous Johannes XXIII tydens die Raad van Konstanz vergesel. In 1410 het Giovanni aan Johannes XXIII, destyds net bekend as Baldassare Cossa, geld voorgeskiet om die pos van kardinaal te koop, wat hy terugbetaal het deur die Medici Bank die hoof van alle pouslike finansies te maak toe hy as pous gekies is. Dit het die Medici-familie geweldige mag gegee en hulle byvoorbeeld in staat gestel om skuldenaars wat in versuim was om hul skulde te betaal met ekskommunikasie te dreig. Die Medici Bank het egter in 1415 'n terugslag beleef toe die Raad van Konstanz Johannes XXIII ontsetel het, en sodoende die monopolie wat die Medici Bank op die finansies van die Romeinse Curia gehad het weggeneem het; daarna moes die Medici Bank met ander banke meeding. Nadat die Spini Bank van Florence egter in 1420 insolvent geword het, het die Medici Bank weer voorkeur geniet. Johannes XXIII, wat daarvan beskuldig is dat hy 'n groot verskeidenheid oortredings teen die Kerk begaan het, is deur Sigismund, Heilige Romeinse Keiser, tot die Heidelberg-kasteel beperk totdat die Medici sy losprys betaal het en aan hom asiel verleen het. In dieselfde jaar as Johannes se onttroning (1415) is Cosimo benoem tot "Priore van die Republiek [van Florence]". Later het hy gereeld opgetree as ambassadeur vir Florence, met die tipiese omsigtigheid waarvoor hy later bekend sou word.
In omstreeks 1415 het Cosimo met Contessina de' Bardi (die dogter van Alessandro di Sozzo Bardi, graaf van Vernio, en Camilla Pannocchieschi) getrou. Die troue is deur sy vader gereël as 'n poging om die betrekkinge met die jarelange adellike Bardi-familie te herbevestig. Die bank was tot sy skouspelagtige ineenstorting in 1345 een van die mees welvarendste banke in Europa; die familie was nietemin steeds besonders invloedryk op finansiële gebied. Slegs 'n deel van die Bardi-familie was betrokke by hierdie huweliksalliansie aangesien sommige van die ander dele hulself beskou het as mededingers van die Medici. Die egpaar het twee seuns gehad: Piero die Jigtige (geb. 1416) en Giovanni de' Medici (geb. 1421). Cosimo het ook 'n buite-egtelike seun genaamd Carlo de 'Medici saam met 'n Circassiese slaaf gehad. Hy sou voortgaan om 'n prelaat te word.
Giovanni het hom in 1420 aan die Medici Bank onttrek en die leierskap van die bank aan albei sy oorlewende seuns oorgelaat. By sy afsterwe in 1429 het hulle 179,221 florins ontvang. Twee derdes hiervan was afkomstig van die besigheid in Rome, terwyl slegs 'n tiende uit Florence gekom het; selfs Venesië het beter opbrengste gebied as Florence. Die broers sou twee derdes van die wins uit die bank ontvang, terwyl die ander derde aan 'n vennoot sou gaan. Behalwe die bank, het die gesin baie grond in die omgewing van Florence besit, insluitende in Mugello, waarvandaan die familie oorspronklik afkomstig is.
Florentynse politiek
Cosimo se mag oor Florence het gespruit uit sy rykdom, wat hy gebruik het om die stemme van ampsdraers in die munisipale rade te beheer, vernaam die Signoria van Florence. Aangesien Florence trots was op sy "demokrasie" het hy voorgegee dat hy min politieke ambisie het en nie dikwels openbare ampte beklee nie.
Cosimo se ballingskap het by hom die behoefte geskep om ontslae te raak van die faksiegevegte wat aanvanklik tot sy ballingskap gelei het. Ten einde dit te bewerkstellig het hy 'n reeks grondwetlike veranderinge aangebring met behulp van goedgunstige lede in die Signoria, ten einde sy mag by wyse van sy invloed te versterk.
IAI Kfir
Die Israel Aircraft Industries Kfir is 'n Israeliesvervaardigde alle weerstoestand, multirolvliegtuig wat gebaseer is op die Franse Dassault Mirage 5 se romp, toegerus met Israeliese avionika en 'n Israeliesvervaardigde weergawe van die General Electric J79 turbostraalmotor soos gebruik in die McDonnell Douglas F-4 Phantom II.
Cosimo de' Medici
Florentynse politiek
Na die dood van Filippo Maria Visconti, wat die Hertogdom van Milaan vanaf 1412 tot sy dood in 1447 bestuur het, het Cosimo aan Francesco I Sforza opdrag gegee om hom in Milaan te vestig ten einde die dreigende militêre opmars van die Republiek van Venesië in die kiem te smoor. Francesco Sforza was 'n condottieri, d.w.s. 'n huursoldaat, wat grond van die pousdom gesteel het en homself as heerser daarvan verklaar het. Hy het daarna gesmag om hom in Milaan te vestig, welke ambisie aangehelp is deur die feit dat die huidige Visconti-hoof nie enige binne-egtelike kinders gehad het nie behalwe vir 'n dogter genaamd Bianca, met wie Sforza uiteindelik in November 1441 getroud is nadat hy nie daarin kon slaag om die goedkeuring van haar vader weg te dra nie. Die gevolglike magsbalans met Milaan en Florence aan die een kant en Venesië en die Koninkryk van Napels aan die ander kant het byna 'n halwe eeu se vrede ingelui, wat die ontwikkeling van die Renaissance in Italië moontlik gemaak het. Ten spyte van die voordele wat dit vir Florence ingehou het om Venesië se magte weg te hou, was die ingryping in Milaan ongewild onder Cosimo se mede-inwoners, hoofsaaklik omdat hulle die Sforza-opvolging moes finansier. Die Milanese het 'n kort poging tot demokrasie aangewend, voordat Sforza uiteindelik in Februarie 1450 deur die stad as hertog bekroon is.