cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avis Rent a Car
Sedert 1963 gebruik Avis 'n slagspreuk geskep deur die reklame-agentskap DDB Worldwide: "We Try Harder". Dit is in 'n direkte vergelyking van Avis met die Amerikaanse mededingers en voormalige leier Hertz: "Ons is net nommer twee, so ons streef daarna om nog baie meer."
Anna Rothmann
Anna Wilhelmina Rothmann (1904–2000) was 'n Afrikaanse skrywer en die dogter van M.E.R. Sy het jeugboeke en een historiese boek geskryf, asook vertaalwerk in Afrikaans gedoen. In 1972 is die Scheepersprys vir Jeugliteratuur aan haar toegeken vir Klaasneus-hulle. 'n Afdeling van die uitstalruimte in die Albany Museum is in 1980 na haar vernoem.
Biografie
Anna W. Rothmann is in 1904 in Swellendam gebore. Haar ma was die bekende skrywer, M.E.R. (Maria Elizabeth Rothmann) en haar pa die skoolhoof, Herbert Charles Gordon Oakshott. Sy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal in 1924 haar BSc-graad, in 1926 haar Sekondêre Onderwysdiploma en in 1931 haar MSc-graad.
Rothmann was 'n lektrise aan die Paarlse Opleidingskollege. Gedurende 1938 ontvang sy 'n Carnegie-beurs om by 'n museum in Chicago te studeer. Vanaf 1936 tot 1954 was sy die skoolorganiseerder by die Albany Museum in Grahamstad. Van 1954 af was sy by die Drostdy Museum in Swellendam werksaam. Hier het sy ook navorsing oor die geskiedenis van die omgewing gedoen en 'n boekie oor die Republiek van Swellendam saamgestel.
Albert Luthuli Plaaslike Munisipaliteit
Die Albert Luthuli Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Gert Sibande-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Syconessa syconiformis
Syconessa syconiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Syconessa en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Borojevic.
Helm (geboorte)
Om met die helm gebore te wees, verwys na die geval waar 'n kind met die vrugwatersak oor die kop of gesig gebore word. In Duits staan dit as 'n Glückshaube (letterlik "Gelukskappie") bekend.
Die taai fetale membraan van die vrugwatersak is deursigtig/wit, sodat die kontoere van die baba se gesig dofweg gesien kan word. Die vrugwatersak is skadeloos en kan maklik onmiddellik na geboorte deur die vroedvrou of dokter verwyder word.
Epidemiologie
Om met die helm gebore te wees gebeur selde, in minder as 1 in 80 000 geboortes. Dié statistiek sluit geboortes in waar die vrugwatersak nog gedeeltelik aan die kop kleef, en dus nie net egte "helms" nie. Om met 'n ongerepte vrugwatersak oor die kop gebore te word is dus nog meer ongewoon. Die meeste sulke geboortes geskied voortydig.
Geskiedenis
'n Vrugwatersak-helm is skaars, maar glad nie onbekend nie. In die middeleeue is die helm as 'n teken van geluk en as 'n goeie voorteken beskou; dat die kind vir grootheid van gees en grootmoedigheid uitverkore is, of met begaafde welsprekendheid toegerus sal wees. Daarbenewens is geglo dat sulke kinders bonatuurlike vermoëns het en kan "sien".
Soms kon die teenwoordigheid van 'n vrugwatersak-helm 'n noue ontkoming vir die moeder van 'n doodgebore kind beteken. Kindermoord was in die middeleeue baie swaar gestraf en 'n ma met 'n doodgebore baba het min kans gehad om haar onskuld te bewys. Indien die kind met die dun membraan van die ongeskonde vrugwatersak gebore is, is geglo dat die moeder nie die kind kon doodgemaak het nie. Daardeur is sy dus van enige moontlike straf vrygestel.
Daar bestaan 'n tradisie dat die velletjie van die vrugwatersak op 'n papier gekleef word. Die vroedvrou vryf die gesig van die pasgebore baba met 'n stukkie papier en druk so die velletjie op die papier af. Dit is dan aan die moeder oorhandig om as erfstuk te dien. Dikwels is dit in die kinders se klere toegewerk.
Mettertyd het die legende ontstaan dat die eienaar van 'n vrugwatersak-helm besondere geluk besit en dat dit hom van verdrinking sal beskut. Seevaarders het dus moeders en vroedvroue hoë bedrae geld betaal om so 'n helm te bekom. Dit was 'n waardevolle talisman.
Charles Dickens verwys na hierdie tradisie op die eerste bladsye van sy roman, David Copperfield, waarin die protagonis met die helm gebore word, maar dat niemand dit wou koop nie.
Alle soogdiere kan ook met die vrugwatersak gebore word.
Erica alexandri
Erica alexandri is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Paarl tot by Franschhoek voor. Daar is tans minder as 1 000 spesies oor. Die plant se habitat word bedreig deur landbou, ontwikkeling, aanplant van plantasies en indringerplante.
Bun Booyens
Bun Booyens (14 Januarie 1916, Oudtshoorn-distrik – 25 Mei 2010, Somerset-Wes) was 'n professor in Afrikaanse Kultuur- en Volkskunde aan die Universiteit van Stellenbosch en die skrywer van verskeie kultuurhistoriese boeke.
Erica alexandri
Daar is ook 'n subspesie: ''Erica alexandri subsp. acockii'' (Compton) E.G.H.Oliv. Dié subspesie is laas in 1940 gesien en word as uitgestorwe beskou.
Bun Booyens
Lewe en werk
duimnael|regs|310px|Prof. [[H.B. Thom, mev. Joubert en dr. Bun Booyens by geleentheid van die oorhandiging van die G.J. Joubert-Africanaversameling aan die Universiteit Stellenbosch, 1964.]]
Bun Booyens is op 14 Januarie 1916 op die plaas Nelsrivier in die Oudtshoorn-distrik gebore. Hy matrikuleer aan die Hoërskool De Rust. Na skool studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1944 die B.A.-graad, die M.A.-graad in 1946 met ’n verhandeling oor Die verhouding tussen kerk en staat aan die Kaap in die tyd van die Kompanjie (1652–1795) en die D.Phil.-graad in Geskiedenis verwerf. In 1937 behaal hy ook die Primêre Onderwyssertifikaat en hy begin sy loopbaan as onderwyser in ’n eenmanskool. Later is hy agtereenvolgens skoolhoof op George, Robertson en Oudtshoorn, waarna hy in 1960 ’n pos as persoonlike assistent van die rektor van die Universiteit van Stellenbosch aanvaar, terwyl hy ook aangestel word as redakteur van Matieland, die universiteit se publikasie vir oudstudente en donateure. Hy is inwonende hoof by die Eendrag-koshuis en is lektor by die Departement van Geskiedenis voordat hy in 1968 lektor word in die Departement van Afrikaanse Kultuurgeskiedenis. Hy word dan aangestel as professor in Afrikaanse Kultuur- en Volkskunde en is voorsitter van die Genootskap vir Afrikaanse Volkskunde. In 1967 stel hy die kursus in Museumwetenskap in. Hy is lid van die Onderwyskomitee van die Minister van die Minister van Nasionale Onderwys. As sportliefhebber dien hy ook op die universiteit se sportkomitee en die Rugbyklub se bestuur. Hy is getroud met Johanna Secunda (Kinna) Joubert, wat in 2009 oorlede is, en hulle seun Bun is later redakteur van Die Burger.
Booyens is op 25 Mei 2010 op Somerset-Wes oorlede.
Skryfwerk
Hy skryf ’n biografie oor Die lewe van D.F. Malan.Bronwaters van genesing is ’n boek met die geskiedenis en beskrywing van die geneeskrag van warmwaterbronne vir allerhande kwale, vanaf Bybelse tye tot die ou geskiedenis aan die Kaap. Ek heb geseg! is die verhaal van ons jongeliede- en debatsverenigings. Hoe meer siele bevat anekdotes uit sy ryk lewe. Vir die boek oor Stellenbosch 1866–1966 lewer hy bydraes en hy is mederedakteur saam met D.J. Kotze, J.J. Oosthuysen en G.P.J. Trumpelmann vir die boek oor Professor H.B. Thom.
Broekspruit
Die Broekspruit is 'n sytak van die Oranjerivier in die verre-noorde van die Oos-Kaap in Suid-Afrika. Dit vloei in die Gariepdam in naby Oviston langs die R405.
Aksis (werwel)
Die eerste werwel, atlas, en die aksis kan ten opsigte van mekaar veel meer draai as enige ander werwels. Die atlas en menslike kop draai om die tand van die aksis, die dens axis, in ’n beweging wat ooreenstem met wanneer iemand sy kop skud om nee te sê.
Wanneer iemand die doodstraf kry en gehang word, is dit die bedoeling dat hierdie werwel breek, en dit lei tot die dood. ’n Soortgelyke breuk kan voorkom in ’n val of motor- of sportongeluk.
Oedmoerts
Oedmoerts (Oedmoerts: удмурт кыл, oedmoert kil) is ’n Fins-Oegriese taal wat gepraat word deur die Oedmoerts, inwoners van die Russiese republiek Oedmoertië, waar dit saam met Russies ’n amptelike taal is. Dit word in die Cyrilliese alfabet geskryf met vyf bykomende letters.
Alfabet
Die Oedmoerts-alfabet is op Cyrillies gegrond:
C.K. Oberholzer
Carel Krugel Oberholzer (1904-1983) was 'n bekende filosoof en opvoedkundige van Pretoria. Oberholzer is op 17 Desember 1904 in die distrik Potchefstroom gebore. Hy matrikuleer aan die Hoër Volkskool Potchefstroom in 1923. Hy het aan die Potchefstroomse Onderwyskollege as onderwyser gekwalifiseer en het later nagraadse kwalifikasies in die filosofie, sielkunde en opvoedkunde aan verskeie instellinge (insluitende die Universiteit van Pretoria) behaal. Oberholzer was 'n onderwyser, dosent aan die Normaalkollege Pretoria (1940-1947) en professor in Filosofie en Opvoedkunde aan die Universiteit van Pretoria (1948-1969). Na sy aftrede was hy vanaf 1971-1980 deeltyds verbonde aan die Departement Fundamentele Pedagogiek aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Filosofiese werk
Hoewel Oberholzer aanvanklik in 'n meer naturalisties-georiënteerde denkklimaat van Anglo-Amerikaanse beïnvloeding geskool was (vergelyk sy doktorsgraad van 1936 hieronder), het sy denke na die Tweede Wêreldoorlog in die rigting van fenomenologie, wysgerige antropologie en eksistensiefilosofie geswaai. Hy was feitlik alleen daarvoor verantwoordelik dat die fenomenologie (en verskillende uitlopers) vanaf die 1940's 'n blywende teenwoordigheid in Suid-Afrika geword het. In 'n voordrag van 1964 (wat in 1966 hieronder gepubliseer is, pp. 24-25) gee Oberholzer 'n markante beskrywing van die verhouding tussen fenomenologie, eksistensiefilosofie en wysgerige antropologie. Oor die fenomenologie as intensionele bewussyn skryf Oberholzer, " ... dat dit van enige substansialistiese inslag ontdaan moet word; die bewussyn is geen struktuur wat as substansiële andersheid teenoor 'n klaargemaakte dingwêreld staan nie; dit is struktuur-in-funksie. Soos Husserl sê: dit is 'Aus-sich-gang', 'Her-vor-gang', uit-sig-self-tree, dit is aan-wesig-wees, betrokke-wees-by-en-met, verwikkeld wees; dit is akt-ualiteit, ex-istere, uit-trede-uit, uit-gestoot-wees, elders-wees, daar-wees." Oberholzer verbind dan sy beskrywing van fenomenologie met 'n Heidegger-beïnvloede eksistensiefilosofie. "Die bewussyn as intensionaliteit is en daarmee bereiker van die wêreld is daar-wees; die bewussyn is 'Dasein' ... Die voorwaarde vir alle intensionaliteit as synsbereiking is die eksistensie. Wat meer is: intensie en eksistensie verg mekaar ... As intensionaliteit is die mens die bevestiging van die wêreld, as eksistensialiteit is hy die ontmoeting met die wêreld. Hieruit kan nou die fundamentele gevolgtrekking gemaak word ... die mens is ontmoeting, hy is recontré, encounter, Begegnung." Hierdie laasgenoemde punt is dan ook vir Oberholzer die grondslag van die wysgerige antropologie.
Toepassing van sy filosofie
Oberholzer het sy opvatting van eksistensiële-fenomenologie en wysgerige antropologie op verskeie terreine toegepas. In die eerste plek het hy in die opvoedkunde 'n fundamentele pedagogiek ontwerp. Drie tekste is in die opsig belangrik: Inleiding in die Prinsipiële Opvoeding (1954); Prolegomena van 'n Prinsipiële Pedagogiek (1968); en Grondbeginsels van die Onderrig op Tersiêre Vlak (1977). (In baie kringe is Oberholzer primêr as opvoedkundige bekend.) Oberholzer het ook sy filosofiese oortuigings op ander velde in die geesteswetenskappe van toepassing gemaak, soos die versamelbundel van Geoff Cronje (redakteur), Die Wysgerige Antropologie en die Menswetenskappe (Van Schaik, 1966), aantoon. Hierin wys Oberholzer self, S.J. (Fanie) Schoeman, P.S. (Piet) Dreyer, en Oberholzer se dogter (Roeline Oberholzer) op die implikasie van sy denke vir die teologie, geneeskunde, lewenswetenskappe (insluitende die biologie), psigologie, sosiologie, geskiedenis en opvoedkunde. Die interessante is egter dat Oberholzer selde oor die politieke en estetiese implikasies van sy denke geskryf het.
Oberholzer het in 1967 die Stalsprys vir Filosofie van die SA Akademie ontvang. Ongeveer 90 studente het hulle meesters- en doktorsgrade onder sy studieleiding behaal.
Geselekteerde bibliografie
1936. 'n Kennisteoretiese Besinning oor die Natuurwetenskaplike Denke. Pretoria: UP. Ongepubliseerde DPhil.
1949. "Oriënterende inleiding in die Eksistensiefilosofie." Tydskrif vir Wetenskap en Kuns.
1952. Die Pretoriase Normaalkollege. Pretoria: Staatsdrukker.
1954. Inleiding in die Prinsipiële Opvoedkunde. Pretoria/Brugge: J.J. Moreau.
1957. Ons en ons kinders. Pretoria: Van Schaik.
1957. "Moderne Persoonsvisies." Hervormde Teologiese Studies.
Lemoen
Die lemoen is die vrug van die sitrusspesie Citrus × sinensis in die familie Rutaceae. Die vrug van Citrus sinensis word beskou as 'n soet lemoen, terwyl die vrug van Citrus aurantium beskou word as 'n bitter lemoen. Uit die lemoen is kruisings – soos pomelo (Citrus maxima) en die mandaryn (Citrus reticulata) – en vele ander saadlose onvrugbare variante word gekweek.
C.K. Oberholzer
Geselekteerde bibliografie
1960. "Menswees as dialoog in liggaamlikheid. In: Festschrift H.J. de Vleeschauwer. Pretoria: Unisa.
Lemoen
Dit het waarskynlik sy oorsprong in Suidoos-Asië, en lemoene is reeds so vroeg as 2500 v.C. in China verbou. Lemoene en ander sitrussoorte is na Europa versprei en teen die middel van die 16de eeu het die Spanjaarde weer lemoene na die Amerikaanse vasteland geneem. Lemoenbome is sedert 1987 die mees aangeplante vrugteboom ter wêreld. Lemoenbome groei wydverspreid in tropiese en subtropiese klimaat en is gesog vir hul soet vrugte. As die lemoenvrug nie vars geëet word nie, word dit verwerk vir sap of die geurige skil word selfs benut. Lemoene is tans verantwoordelik vir ongeveer 70% van sitrusproduksie en in 2013 is meer as 71 miljoen ton lemoene wêreldwyd geproduseer. Lemoene is besonder volop in Brasilië en die Amerikaanse state van Kalifornië en Florida.
C.K. Oberholzer
Geselekteerde bibliografie
1963. "Die aandeel van opvoeding en onderwys in ... Westerse Kultuurwaardes. In G. Cronje (red.): Die Westerse Kultuur in Suid-Afrika. Pretoria: Van Schaik.
Lemoen
Lemoensap en ander produkte
Lemoene se smaak kan wissel van soet tot suur en word gewoonlik geskil en vars geëet of uitgedruk vir die sap. Die dik, bitter skil word gewoonlik weggegooi, maar kan deur uitdroging tot veevoer verwerk word, deur die aanwending van druk en hitte. Dit word ook gebruik in sekere resepte as 'n voedselaroma of garnering. Die buitenste laag van die skil kan fyn gerasper word. Gerasperde skil is gewild in die kookkuns, want dit bevat oliekliere en het 'n sterk geur soortgelyk aan dié van lemoenvlees. Die wit deel van die skil, insluitende die pit, is 'n bron van pektien en het byna dieselfde hoeveelheid vitamien C as die vlees.
C.K. Oberholzer
Geselekteerde bibliografie
1966. "Hedendaagse wysgerig-antropologiese konsepsies." In G. Cronje (red.): Die Wysgerige Antropologie en die Menswetenskappe. Pretoria: Van Schaik. (Oberholzer lewer ook drie verdere artikels in die bundel oor die invloed van die wysgerige antropologie op die geneeskunde, psigologie/sosiologie en pedagogiek.)
Lemoen
Lemoensap en ander produkte
Alhoewel dit nie so sappig of so lekker smaak as die vlees nie, is lemoenskille eetbaar en het 'n hoër inhoud van vitamien C en meer vesel. Veral in omgewings waar hulpbronne skaars is, en maksimum voedingswaarde dus verkry moet word met die minimum generering van afval, byvoorbeeld op 'n duikboot, word lemoenskille gereeld verbruik. Omdat groot konsentrasies van plaagdoders gewoonlik in lemoenskil voorkom, word aanbeveel dat slegs organiesgekweekte lemoene, waar chemiese plaagdoders en onkruiddoders nie gebruik word nie, geëet word.
C.K. Oberholzer
Geselekteerde bibliografie
1967. "Die betekenis van die Fenomenologie vir die Pedagogiese denke." SA Tydskrif vir Pedagogiek 1(1): 85-97.
1968. "Die Fenomenologiese visie van die mens -- enkele oriënterende opmerkings." Psychologica Africana 13 (2/3): 103-111.
1968. Prolegomena van 'n Prinsipiële Pedagogiek. Kaapstad: HAUM.
1971. Die Hunkering by die Mens. Afskeidsvoorlesing, 21 September. Pretoria: UP.
1977. Grondbeginsels van die Onderrig op tersiêre vlak. Pretoria: Unisa.
1978. "Die ewige terugkeer van die wysgerig-antropologiese vraagstelling." Hervormde Teologiese Studies 34(3).
1979. Die Ontwaardiging van die Menswaardigheid. Pretoria: UP Publikasiereeks.
Harold Lang
Harold Lang (21 Desember 1920 – 26 Julie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Colgate Comedy Hour (1950), Musical Comedy Time (1950), The Bert Parks Show (1950), en Shower of Stars (1954).
Weles
Bronne
Weles is een van die min Slawiese gode wat beslis deur al die Slawiese stamme aanbid is. Sy naam word al in die Primêre Kronieke verskeie kere genoem. Die ou Slawiërs het verdrae gesluit deur te sweer op die name van hul gode Peroen en Weles. Hy is een van die sewe gode waarvan grootprins Wladimir die Grote standbeelde laat oprig het toe hy in 980 die troon van Kiëf-Roes bestyg het. Dit is belangrik om daarop te let dat Weles se standbeeld nie by die ander gestaan het op die heuwel waar die prins se paleis was nie, maar laer af in die stad, op die mark. Dit dui nie net daarop dat Weles verbind is met handel nie, maar ook dat Peroen en Weles apart gehou moes word. Peroen se tempels is hoog op gebou, op heuwels, terwyl Weles se plek laer af was.
Die Wêreldboom
Die ou Slawiërs het hul wêreld gesien as ’n groot boom, die Wêreldboom, wat drie vlakke van die heelal bevat. Sy kroon het die lug verteenwoordig, die ryk van hemelse gode en wesens, terwyl die stam die ryk van sterflinge was. Peroen, die hemelse god van donder en weerlig, het oor dié twee ryke regeer. In die wortels van die boom, wat die onderwêreld gesimboliseer het, het Weles regeer. Hy was ’n aardse god wat verbind word met water.
Die drie ryke op die vertikale as van die Wêreldboom bestaan parallel met die horisontale, geografiese ordening van die wêreld: Die wêreld van die gode en sterflinge was in die middel van die aarde (wat plat was) en dit is omring deur ’n see. Oorkant die see was die land van die dooies, waarheen voëls elke winter sou vlieg en waarvandaan hulle elke lente teruggekeer het. In baie volksoorleweringe word die konsepte "oor die see gaan" teenoor "van oor die see kom" gelykgestel met sterf teenoor terugkeer na die lewe. Dit sluit aan by ’n ou mitologiese konsep dat die doderyk bereik word deur ’n reis oor water. Die god van plantegroei en vrugbaarheid, Jarilo, sou elke jaar "van oor die see kom" en die lente van die groen onderwêreld af bring.
Weles en Peroen
Die antieke mite oor die twee belangrikste gode van die Proto-Slawiese goderyk, Peroen en Weles, is deur kenners gerekonstrueer, aangesien geen bronne daaroor beskikbaar is nie.
’n Kosmiese geveg tussen hulle sluit aan by die antieke Proto-Indo-Europese mite van ’n geveg tussen ’n god van storms en ’n draak. Peroen val sy slangagtige vyand, Weles, aan met weerligstrale uit die lug. Weles seil onder op die aarde. Weles tart Peroen en vlug terwyl hy hom as verskeie diere vermom. Hy skuil agter bome, huise of mense. Op die ou end maak Peroen hom dood, of hy vlug in die water, in die onderwêreld, in. Dit is basies dieselfde ding; Peroen maak Weles dood; hy vernietig hom egter nie, maar stuur hom terug na sy plek in die wêreld van die dooies. So herstel Peroen die wêreldorde, wat deur Weles se boosaardigheid bedreig is. Die idee dat storms en donderweer eintlik ’n geveg is tussen die oppergod en sy aartsvyand, was baie belangrik vir die Slawiërs en het voortgeduur lank nadat God en die duiwel vir Peroen en Weles vervang het. Wanneer ’n weerligstraal ’n boom neergevel of ’n huis laat afbrand het, is geglo dat dit die hemelse god van donder is wat sy aardse, onderwêreldse vyand aanval.
G. K. Bowes
G. K. Bowes (gebore 12 Desember 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Monte Carlo (2011) en Alpha and Omega 4: The Legend of the Saw Toothed Cave (2014).
Ivan Illich
Ivan Illich (Wene, 4 September 1926 – Bremen, 2 Desember 2002) was 'n Kroatiese-Oostenrykse-Amerikaanse-Meksikaanse-Duitse skrywer, filosoof en teoloog. As skrywer van 'n reeks kritiese evaluasies van die instellings van die moderne kultuur en ontwikkeling, het hy oor vraagstukke soos onderwys, medisyne, arbeid, energie gebruik, ekonomiese ontwikkeling en geslag geskryf. Sy werk was veral bekend in die 1970’s, maar is nie meer algemeen beskikbaar nie.
Vroeë lewe
Illich word gebore in 'n gesin, waarvan sy vader uit Dalmasië, (Kroasië) kom en sy moeder 'n jodin van Spaans-Amerikaanse afkoms was. Hy beëindig sy middelbare skool in Florence, waarna hy van 1942 tot 1945 chemie bestudeer aan die Universiteit van Florence. Hy studeer tussen 1945 en 1951 geskiedenis, filosofie en teologie aan die Collegium Romanum (Gregoriana) in Rome. In 1951 word sy tesis oor die filosofiese grondslae van Arnold J. Toynbee se geskiedskrywing (Die philosophischen Grundlagen der Geschichtsschreibung bei Toynbee) aan die Universiteit Salzburg aanvaar.
Loopbaan
Ivan Illich word in 1950 'n katolieke priester in New York Stad. Hy wou sy studies voortsit aan die Universiteit van Princeton maar word op pad na Princeton getref deur die armoede in Upper West Side in New York, waarna hy besluit het om aan te bly tot in 1956. In 1956 word hy vise-rektor van die Katolieke Universiteit van Santa Maria in Puerto Rico. Daar ontmoet Illich vir Everett W. Reimer. Hulle het saam hul rol as "opvoedkundige" leiers begin analiseer. In 1961, stig hy die interkulturele Centro de Información y Documentación del Consumo (CIDOC) in Cuernavaca in Meksiko. Dié sentrum bied opleiding en kursusse aan Noord-Amerikaanse sendelinge en steun die onderwys en teologiese denke van Paulo Freire en die bevrydingsteologie. Die aktiwiteite van die sentrum word gekritiseer en Illich kom in konflik met die Vatikaan. Nadat dit bekend word dat die kerk 'n ondersoek wou begin teen Illich, lê hy sy priesterlike amp neer.
Hy bly tot 1976 mede-direkteur van die CIDOC, waarna hy betrokke raak by ontwikkelingstudies in Pakistan, Indië en ander lande. Vanaf 1979 was hy as professor verbonde aan verskillende instellinge, onder andere die Pennsilvanië Staatsuniversiteit, Universiteit van Berkeley, Philipps Universiteit Marburg, Universiteit Kassel en die Universiteit Bremen.
Oorsig oor sy kritiese denke
Ivan Illich was by uitstek 'n pedagoog. Hy geniet onder meer bekendheid as 'n kritikus van geïnstitusionaliseerde vorme van onderwys. Die wyse waarop byvoorbeeld die universiteitonderwys georganiseerd is (naamlik as institute, waarin opvoeding geïnstitusionaliseerd word, het dieselfde in die breë samelewing tot gevolg en maak dit verkramp en rigied. Na 1970 word verskeie werke van Ivan Illich gepubliseer waaronder Deschooling Society (1971, oor die onderwys), Tools For Conviviality (1973, oor tegnologiese ontwikkeling), Energy And Equity (1974, oor energie, vervoer en ekonomiese ontwikkeling), Medical Nemesis (1976, oor die gesondheidsorg) en The Right To Useful Unemployment And Its Professional Enemies (1978) as ook Shadow Work (1981, beide werke oor arbeid). Hierdie werke dra sy kritiese menings oor. Die institusionalisering van menslike behoeftes met behulp van tegniese ontwikkeling vorm volgens Illich 'n bedreiging vir 'n vrye samelewing. So vervorm vervoer en verkeer die menslike beweeglikheid, is die onderwys 'n hindernis vir leer, verstedeliking ontneem die mens sy kapasiteit om 'n tuiste te skep en die mediese sorg maak mense siek.
Illich identifiseer twee soorte gevolge van tegnologiese ontwikkeling wat mekaar gewoonlik in twee fase opvolg. Die eerste gevolg is dat tegnologie vir 'n groot aantal mense toeganklik is en dra by tot 'n merkbare lotsverbetering en verbeterde selfgelding. Die tweede gevolg is egter dat tegnologie duur en hoogs gespesialiseerd raak. Die individu word uitgelewer aan "kenners" van wie die mens geweldig afhanklik word selfs vir elementêre lewensaktiwiteite. Die tweede gevolg lei ook tot skadelike newe-effekte, waarvolgens instansies wat oor die tegniek en samelewing waak, beantwoord met 'n nog verder gedrewe spesialisasie en kontrole, wat die mens nog meer afhanklik maak.
Hy rig sy kritiek teen die deur tegnologie afgedwonge norme, wat verder lei tot byvoorbeeld prestasiedruk in die onderwys en verbruikersdwang in die gesondheidsorg. Een van sy sentrale waarnemings is dat voortdurend 'n bepaalde gedrag opgelê word deur 'n struktuur, deurgaans by monde van kenners.
As alternatief stel Illich conviviality voor, wat vry vertaal 'saam-leef' beteken. Dié samelewingsvorm word gekenmerk deur 'n afgedwonge, maar ook vrywillige beperking op tegnologiese ontwikkeling met die doel om 'n selfbepaalde lewe in vryheid te vestig. In sy kritiek op die onderwys, Deschooling Society, maak Illich ook voorstelle vir die herinstel van opvoeding in die gemeenskap en ook deurlopend deur elke individu se leeftyd. (Sien ontskoling) Hy doen byvoorbeeld ook 'n beroep op die instel van die gebruik van gevorderde tegnologie vir die instel van wat hy noem "learning webs". Die oproep wat in 1971 gedoen is, is besonders profeties in die lig van die huidige gebruik en ideale van Wikipedia, en die internet in die algemeen.
Reaksie op sy denke
Ivan Illich kritiseer die industriële samelewing aangesien hy van mening was dat die moderne samelewing nie op instemming gefundeer is nie. Vandag word hy gesien as een van die vroeë stemme wat 'n waarskuwing rig teen die ongebreidelde optimisme en vertroue in die vooruitgang. In sy tyd word Illich as 'n radikaal linkse kritikus gesien. Maar tegelykertyd laat sy uitsprake oor die "miskende waarde van die romantici" en sy opvattings dat die pre-verligtingdenke in menigte fasette superieur was teen ons moderne manier van lewe ook sommiges hom as reaksionêr beskryf. Erich Fromm het die mening gehuldig dat Ivan Illich 'n radikale humanis was.
Werk
Bibliografie (seleksie) Werke deur Ivan Illich
Oor sy denke en werk
Derick Hougaard
Derick Hougaard (gebore 4 Januarie 1983 in Citrusdal) is 'n professionele rugbyspeler wat normaalweg as losskakel speel. Hy het vir die Leicester Tigers en Saracens in Engeland asook vir die Bulls en Blou Bulle in Suid-Afrika gespeel. As internasionale speler het hy in agt toetse vir die Springbokke uitgedraf, só ook tydens die Rugbywêreldbeker 2003.
Hougaard was getroud met die Afrikaanse sangeres Karlien van Jaarsveld. Hul tweeling, Eliah en Daniël, is op 19 Desember 2013 gebore. Derick en Karlien is in 2016 geskei.
Kartago
Stigting
Kartago is deur die Fenisiërs gestig en tradisioneel geld 814 v.C. as die stad se stigtingsdatum. Volgens Philo van Bublos wat in die 2de eeu ná Christus gelewe het - duisend jaar later - het hy annale van die Tyriese koning Mattan I gesien, wat sê dat hierdie koning sy troon aan sy elfjarige seun Pygmalion nagelaat het. Dit sou vir Pygmalion se suster Elissa die aanleiding gewees het om na die weste te vlug en in 814 v.C. die stad Kartago te stig. In argeologiese opgrawings is 'n hanger gevind met die name van Pygmalion en Astarte in die graf van Yada'milk en mense het aanvanklik geglo dat hy een van die oorspronkelike stigters van die stad was. Ongelukkig is daarna gevind dat Yada'milk drie eeue later gelewe het. Die vroegste tyd van die stad is argeologies sleg bekend en niks ouer as van 760 v.C. is gevind nie.
Puniese oorloë
Rome en Kartago het mekaar in drie oorloë, wat die Puniese oorloë genoem word, die stryd aangesê: Die naam Punies kom van die Latynse woord Poeni wat Fenisiërs of Kartagers beteken. Punies is ook die naam van die Semitiese taal wat die Poeni gespreek het. Hierdie taal was nou verwant aan Hebreeus.
Sycute dendyi
Sycute dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycute en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Kirk.
Durban
In 2000 het Durban saam met Umlazi en ander gebiede in die omgewing deel geword van die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit met 'n geskatte bevolking van 3 442 361 in 2011. Sedert 2019 dien Mxolisi Kaunda van die African National Congress (ANC) as uitvoerende burgemeester van Durban.
Dit het die hoogste getal van dollarmiljoenêrs van enige Suid-Afrikaanse stad; die getal het tussen 2000 en 2014 met 200 persent gestyg. In Mei 2015 is Durban amptelik erken as een van die New7Wonders-stede, saam met Vigan, Doha, La Paz, Havana, Beiroet en Kuala Lumpur. Volgens 'n 2018-studie deur Mercer oor die lewenskwaliteit in 231 stede regoor die wêreld het Durban die 89ste plek verwerf, die tweede beste in Afrika net na Mauritius se Port Louis.
Tone Schwarzott
Tone Schwarzott (gebore 9 Januarie 1941) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Line (1961), Marikens bryllup (1972), en Hard asfalt (1986).
Durban
Geografie
Die stad Durban beslaan 'n oppervlakte van 225,91 km², terwyl die metropolitaanse gebied van eThekwini 'n oppervlakte van 2 292 km² beslaan. Durban vorm die geografiese en politiese sentrum van die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit. Die metro word deur die distriksmunisipaliteite iLembe in die noorde, uMgungundlovu in die weste en Ugu in die suide begrens en word deur vier rivierlope gekenmerk: net noord van Durban se Noordstrand mond die Umgenirivier in die Indiese Oseaan uit, die Umbilorivier vloei in die Durban-hawe, in die verre suide bereik die Lovurivier tussen Illovo Beach en Illovo die see en nog verder suid mond die Umkomaasrivier uit by Umkomaas.
Die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit is in 2011 gevorm en sedert 2016 behoort die noordwestelike deel van die voormalige Vulamehlo Plaaslike Munisipaliteit tot die eThekwini Metro, terwyl die suidoostelike deel by uMdoni Plaaslike Munisipaliteit ingelyf is. Die gebied rondom Mapumulo behoort sedertdien tot eThekwini Metro.
Klimaat
Durban is bekend vir sy gematigde, sonnige winterklimaat. Die stad het 'n oorvloed plantegroei en 'n subtropiese klimaat met sonskyn vir ten minste 320 dae per jaar. Gedurende die wintermaande van Junie, Julie en Augustus bly temperature tussen 16 °C en 25 °C en in die somer kan temperature 32 °C bereik met relatief hoë humiditeit. Durban se klimaat word deur die ewenaarstroom van die Indiese Oseaan voortgebring, die Agulhasstroom, wat 'n bron van warm, helderblou water is wat suidwes deur die Mosambiekkanaal vloei. Seewatertemperature aan die kus vergelyk meer gunstig met dié van die Mediterreense gebied in die somer (gemiddeld 24 °C), maar in die winter val die kwik selde onder 19 °C — Durban is sodoende 10 °C warmer as die Mediterreense gebied in dieselfde seisoen.
Geskiedenis
Die eerste spore van menslike aktiwiteit is rotstekeninge in die nabye Drakensberge en sowat 100 000 jaar oud. Hulle was vermoedelik jagter-versamelaars en is deur Bantoevolke wat ná die suide migreer het, verdryf. Andersins is min oor die tydperk voor die aankoms van Europese koloniste bekend. Die gebied is voor die aankoms van die Europeërs deur Nguni beheer wat later die Zoeloes sou word.
Portugese en Britse verkenning
Durban se natuurlike hawe is deur die Zoeloes Thekwini ("Strandmeer") genoem. Op 24 Desember 1497 het 'n klein vloot van drie Portugese skepe onder bevel van Vasco da Gama die Natalse kus verken. Oornag het die skepe in die windskadu van 'n landpunt voor anker gelê – moontlik was dit die Bluff. Na aanleiding van die datum – die volgende dag was Kersdag of 25 Desember – het Da Gama die gebied Terra do Natal genoem. Of die Portugese hier voet aan wal gesit het om varswater in te skeep is onbekend. Dit is egter onwaarskynlik aangesien die historiese bronne vermeld dat hulle drie dae later by die monding van die Limpoporivier aan land gestap het.
Na die baai is later verwys as Port Natal. Die Portugese het nie verder belang gestel in die baai wat deur wortelboommoerasse en digte bosse omring was nie; ook was daar reeds 'n geskikte hawe in die gebied van die huidige Mosambiekse hoofstad Maputo. In die volgende drie eeue het skepe van seerowers, ivoor- of slawehandelaars soms in Port Natal voor anker gelê. Daarnaas het die gebied as toevlugsoord vir Europese skipbreukelinge gedien.
In die vroeë 19de eeu was die gebied ná die vestiging van 'n Britse Kolonie aan die Kaap weer in fokus. Kaptein James King en luitenant Francis George Farewell, albei eertydse offisiere van die Britse Vloot tydens die Napoleontiese Oorloë, was sakemanne met belange wat tot Delagoabaai gestrek het. As een van die vennote van The Farewell Trading Company wat opgerig is om in Natal handel met ivoor te dryf, het Farewell in Junie 1823 saam met James Saunders King aan die maatskappy se eerste handelsekspedisie na Natal deelgeneem en aan boord van die brik Salisbury na Natal vertrek. 'n Hewige seestorm het die bemanning genoodsaak om 'n beskermde ankerplek in die baai van Port Natal te vind. Die brik het uiteindelik by 'n eiland vasgemaak wat vervolgens sy naam sou dra. Die omliggende terrein is as die geskikte plek vir die vestiging van 'n permanente nedersetting geag.
Britse handelspos
In die volgende jaar het Farewell met 'n klein groep van dertig setlaars uit Kaapstad – onder wie twintig Afrikaners en tien Britte – en sy drie Khoikhoi-bediendes na Port Natal teruggekeer. Nog in dieselfde jaar is die toestemming van die Zoeloekoning Shaka verkry om 'n handelspos te vestig wat as tussenstasie vir skepe op pad na Indië en as basis vir Farewell se ivoorhandel met die Zoeloes sou dien. Lewensomstandighede in die vroeë nedersetting, wat aan die baai se noordoewer naby die huidige Farewellplein ontstaan het, was moeilik. Toe Farewell se vrou in 1826 in Port Natal aangekom het, is sy in 'n eenvoudige rietdakskuur sonder vensters gehuisves. Geneesmiddels en ander benodigdhede was skaars. In 1827 is 'n ekspedisie na die Portugese nedersetting en seehawe in Delagoabaai gestuur. Onder leiding van John Ross, 'n vyftienjarige Skot, en in die begeleiding van ervare Zoeloes het die ekspedisie sy taak binne die kort tyd van drie weke bewerkstellig – wat gelykstaan aan 'n gemiddeld van meer as dertig myl per dag.
Farewell is in 1829 deur Zoeloekrygers vermoor, maar die nedersetting, wat hy gevestig het, het geleidelik begin groei en is in 1835 ter ere van die destydse goewerneur van die Kaapkolonie, sir Benjamin D'Urban, genoem. In dieselfde jaar was daar dertig blanke manlike bewoners wat handel gedryf het met ivoor, seekoeitande, buffelvelle, vee en mielies.
Tydens die Groot Trek het Piet Retief Durban in 1837 bereik. In 1839 het die Voortrekkers die Natalia Republiek met die hoofstad in Pietermaritzburg, 80 km noordwes van Durban, gestig. Piet Retief en sy delegasie wou met die Zoeloekoning Dingaan oor grond onderhandel, maar die koning het hulle laat vermoor. Dingaan het sy halfbroer Shaka as koning opgevolg, maar was in teenstelling met hom egter vyandelik tenoor blankes gesind. Die moord op Piet Retief het tot spanning tussen Boere en Zoeloes gelei en in die Slag van Bloedrivier op 16 Desember 1838 geëindig, wat deur die Boeremagte gewen is. Aansluitend het die Boere die beheer oor Durban en die omliggende gebied oorgeneem.
Britse koloniale bewind
Op 23 Mei 1842 het die Britte die Boere tydens die Beleg van Congella verslaan en die stad, destyds met 'n bevolking van sowat 1 200, oorgeneem. In 1843 het Natal 'n Britse kolonie geword en talle Britte het in Durban gevestig. Suikerrietplantasies is aangelê en suikerriet het die belangrikste uitvoer geword. Op 21 April 1854 word Durban as 'n dorp erken en kry sy eerste dorpsraad. Destyds het Durban 1204 blanke inwoners en op 15 Julie is die Natalkolonie as 'n aparte kolonie met sy hoofstad in Pietermaritzburg gestig.
Britse immigrasie
Byrne het 'n opmeter en ingenieur, John Swales Moreland, as sy agent in Natal aangestel. Maar met die aankoms van die setlaars het dit geblyk dat beskikbare landbougrond met 'n vrugbare laag bogrond en toegang tot voldoende water- en vuurhoutbronne – anders as wat verwag is – uiters skaars was. Verder was twintig akkers by verre nie voldoende vir lewensvatbare boerdery nie. Die setlaars het derhalwe elders grond teen bekostigbare pryse gekoop of hulle in een van die kolonie se jong nedersettings gevestig. Byrne se skema is in 1851 gestaak.
Victoriaanse handel- en hawestad
Die halfeeu tussen 1860 en die stigting van die Unie van Suid-Afrika in 1910 was 'n beslissende periode in Durban se geskiedenis waartydens die bevolking van sowat 8 000 tot 115 000 gegroei het (insluitend nedersettings in die omgewing). Groot dele van Durban is herbou en ontwikkel om in die behoeftes van 'n Victoriaanse handel- en hawestad te voorsien. Belangrike prestasies was die voorsiening van water en riolering ('n geleidelike proses wat vanaf 1860 tot die 1890's voortgeduur het), gas en elektrisiteit. Strate en paaie is opgemeet en van 'n permanente oppervlakte voorsien.
Vanaf die 1870's het grootskaalse suikerplantasies, wat langs die Natalse kus ontstaan het, bygedra tot Durban se ekonomiese welvaart, net soos die ontdekking van goud in Johannesburg in 1886 die uitbou van Durban se hawegeriewe aangedryf het. Die toevloei van Britse kapitaal en immigrante is weerspieël in Durban se Victoriaanse boukuns wat ook vandag steeds bydra tot die middestad se Europees-Britse karakter.
Spoorweë
In 1860 is Suid-Afrika se eerste spoorlyn deur die Natal Railway Company in Durban tussen die hawe en die binnestad in diens gestel. Hierdie spoorlyn is in 1876 deur die Natal Government Railways (NGR) oorgeneem. Met die bou van die NGR se spoornetwerk vorder die ekonomie van Natal, veral die uitvoer van suiker. Met die ontdekking van diamante in Griekwaland-Wes in 1868 en veral met die ontdekking van goud op die Witwatersrand in 1886 is die spoornetwerk uitgebrei om die gebiede toegang te gee aan Durban-hawe. Met die voltooiing van die spoorlyn tot Germiston in 1895 is Durban met die Witwatersrand en ook met die res van die spoornetwerk in Suider-Afrika verbind.
Nadat die spoorlyn Noord-Natal in 1889 bereik het, was dit maklik om steenkool vanaf Dundee na Durban te vervoer en Durban-hawe word 'n belangrike brandstofaanvullingplek vir stoomskepe. Tot die opening van die Suezkanaal in 1869 was Durban die laaste Britse hawe in Afrika van Engeland onderweg na Brits-Indië en het dus as "laaste seehawe van die Britse Ryk" bekend gestaan.
Met die voltooiing van 'n spoorwegverbinding met Johannesburg as die grootste en welvarendste buitepos van Britse beskawing in Suider-Afrika het stoomtreine vanaf 1890 naas mineraalvrag nog iets waardevols na Durban geneem – die eerste Victoriaanse toeriste uit die Goudstad wat in die Natalse seeklimaat kom ontspan het.
Duitse en Indiese immigrasie
Rondom 1850 het veral twee groepe Duitsers in Natal gevestig: die Bergtheil-Koloniste en die Hermannsburgse Sendelinge. Veral verskeie kerkgeboue en verskeie Duitse vanne in die hedendaagse gebied getuig daarvan.
Kort ná die Britse anneksasie van Natal is in die vroeë 1840's pogings aangewend om 'n plaaslike katoenbedryf te vestig en 'n eie onderneming opgerig om die doel te bereik, die Natal Cotton Company. Een van sy direkteurs, Jonas Bergtheil, het na Duitsland gereis om immigrante te werf wat bereid sou wees om katoen in die kolonie te verbou. Natal was vir voornemende Duitse immigrante 'n minder aantreklike bestemming, maar uiteindelik het Bergtheil die belangstelling gewek van 'n groep Duitsers in Bramsche, 'n nedersetting in die Osnabrücker Land-streek van die destydse Koninkryk Hannover (tans in die deelstaat Nedersakse geleë), wat bereid was om hulle hier te vestig.
Die aanwesigheid van die Bergtheil-setlaars in Natal en die inset van hul pastoor, Sendeling Posselt van die Berlynse Sendinggenootskap, was die aanleiding vir die eerste groep van Duitse Hermannsburg-sendelinge se besluit om hulle in Natal te vestig nadat hulle toegang tot Ethiopië geweier is.
Durban in die Unie en Republiek van Suid-Afrika
Van 12 Oktober tot 5 November 1908 vind die eerste byeenkoms van die Nasionale Konvensie onder die leierskap van Lord Henry de Villiers in Durban plaas. Die doel van hierdie konvensie is om 'n ooreenkoms van óf 'n unie óf 'n federasie van vier Britse kolonies te maak. Die tweede byeenkoms vind in Kaapstad plaas en op 31 Mei 1910 is die Unie van Suid-Afrika gestig.
In 1935 kry Durban stadstatus. Die stadsgrense is al drie jaar vroeër nuut getrek toe 'n aantal voorstede by Durban ingesluit is.
Met die implementering van die Apartheidwette in Suid-Afrika in 1950 het ook Durban se nie-Blankes gedwonge verskuiwings uit die middestad in die gesig gestaar en hulle is veral na voorstede soos Umlazi verplaas. Ontspanningsgeriewe soos strande is eweneens deur diskriminerende wetgewing geraak. Vir swart bewoners was daar op tye nouliks plek om 'n handdoek op die strand neer te sit – slegs 650 m se strand was toeganklik vir hulle, ongeag die feit dat 46 persent van die stedelike bevolking in die laat 1980's swart was. Die blanke bevolking, wie se aandeel sowat 22 persent beloop het, het eksklusiewe toegang gehad tot meer as twee kilometer van die beste sandstrande.
Durban in die nuwe Suid-Afrika
Met die einde van apartheid na die eerste vrye verkiesings in 1994 is nie-Blankes weer toegelaat om in die binnestad te vestig. Hulle vorm sedertdien die grootste bevolkingsgroep met Zoeloe as belangrikste huistaal, terwyl die blanke bevolking as gevolg van uitmigrasie na die snel groeiende voorstede en emigrasie na oorsese bestemmings merkbaar afgeneem het. Met die demokratiese ontwikkeling in Suid-Afrika het grootskaalse sosio-demografiese ontwikkelinge gepaard gegaan. Die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit is in 1994 gestig en Sipho Ngwenya het die eerste swart burgemeester geword. Soos in die Johannesburgse voorstad Sandton het besighede hul kantore na die Durbanse voorstad en nuwe sakedistrik Umhlanga verskuif.
Durban het ook al verskeie kere as spilpunt van internasionale organisasies opgetree, waarvan Suid-Afrika 'n lidland is en Suid-Afrikaanse presidente hul eweknieë vir vergaderings genooi het. Vanaf 2 tot 3 September 1998 het Durban as gasheerstad vir die Beweging van Onverbonde Lande se 12de vergadering onder leierskap van Nelson Mandela gedien. Tussen 12 en 14 November 1999 is hier die Britse Statebond se 16de Staatshoofdevergadering deur Thabo Mbeki aangebied. Op 9 Julie 2002 is die Afrika-unie in Durban gestig met Thabo Mbeki as eerste president. Vanaf 28 November tot 9 Desember 2011 het hier die 17de Verenigde Nasies se Klimaatberaad plaasgevind. Tussen 26 en 27 Maart 2013 was Durban die gasheerstad vir die vyfde BRICS-spitsberaad onder leierskap van Jacob Zuma.
Kuns en kultuur
Durban het 'n ryk kultuur met 'n gemengde inheemse Suid-Afrikaanse en Indiese invloed. Die stad staan bekend vir sy Indiese kookkuns met al die speserye gemeng met tradisionele Zoeloe-kookkuns. 'n Bekende voorbeeld vir Indiese kookkuns in Durban is Bunny chow, 'n eg Suid-Afrikaanse wegneemete.
Rockmusiek
Aangesien Durban hoofsaaklik 'n Engelssprekende streek is, is daar talle wit rockgroepe wat invloed vanuit die Verenigde State en Europa trek, nes vele ander groepe in die res van die land. Urban Creep was baanbrekers in die invoer van die sogenaamde "Durban-gevoel" in hul musiek. In die afgelope jare het rockgroepe hul musiek professioneel begin produseer, wat tot die voortbrag van vele ateljeevervaardigde gehaltealbums gelei het.
Unie-tydperk: Berea-styl en Art Deco
Gedurende die tydperk tussen die twee wêreldoorloë het argitekte in Durban hulle begin losmaak van die voorheen oorheersende tradisionele ontwerpe wat sterk deur Britse boumeesters beïnvloed is. Klassieke stylelemente is steeds ingespan, maar beter aangepas aan die Suid-Afrikaanse konteks en die warmer klimaat. Nuwe boumateriale het hulle verskyning in die Durbanse argitektuur gemaak – waaronder kleidakteëls, bakstene en kleivloerteëls. Dikwels is geboue van pleisterversierings en kolonnades volgens die klassieke styl voorsien.
'n Eie plaaslike styl, die Berea-styl, het in die Uniejare na vore gekom. In hierdie styl is invloede uit die Spaanse argitektuur, die Internasionale Styl en Art Deco-elemente met mekaar versmelt. Durban se vooruitstrewende Indiese gemeenskap het sy eie vormtaal gevind vir sakegeboue met gemengde gebruik. Belangrike stylelemente was kolonnades, booggalerye en klassieke suile.
Durban se benadering van die boustyle vir openbare geboue was tradisioneel behoudend. Die vroeë 1930's was nogtans 'n periode van vernuwing op baie terreine. In die Unie van Suid-Afrika se buitelandse beleid het die kwessie van dominiumstatus sentraal gestaan. Die eerste minister Barry Hertzog het tydens Britse Rykskonferensies daarop gedring dat Suid-Afrika se onafhanklikheid binne die Britse Gemenebes, wat met die Statuut van Westminster in 1931 verkry is, verder gedefinieer moes word. Durbaniete het begin om hul lojaliteit aan die Verenigde Koninkryk as moederland en die Suid-Afrikaanse regering, waarin Afrikaners as die groter van die twee blanke volksgroepe 'n oorheersende rol begin speel het, teen mekaar op te weeg. Die oplossing was om 'n eie identiteit te vind wat die stad se maritieme agtergrond sou weerspieël.
In terme van argitektuur is die nuwe tydsgees van 'n eie nasionale en tegelykertyd Durbanse identiteit vertolk deur die nuwe Art Deco-styl. Talle veelverdiepinggeboue, veral woonstelblokke, is in dié styl ontwerp. Durban se Moslem-handelaars het die Art Deco-geboue, wat hulle in Prins Edwardstraat laat oprig het, aangepas met stylelemente wat hul godsdienstige oortuigings weerspieël het. Die meeste ontwerpe vir Durbanse Art Deco-geboue is egter regstreeks aan Amerikaanse voorbeelde uit dié tyd ontleen en toon min inheemse variasies.
Ekonomie
Die kusligging en die natuurlike hawe gee Durban 'n voordeel bo ander metropolitaanse gebiede in Suid-Afrika. Durban is die belangrikste nedersetting in die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit, die ekonomiese spilpunt van KwaZulu-Natal. Handel en nywerhede het bygedra tot Durban se ontwikkeling. Die stad het tot die tweede belangrikste ekonomiese spilpunt van Suid-Afrika na Gauteng gegroei. Durban se ekonomie behels veral nywerhede, handel, logistiek, finansiële en regeringsinstellings asook toerisme. Naas die produserende bedryf is in die omgewing van Durban veral landbou met vee soos skape en beeste belangrik. Die stad se lang strande, warm klimaat en tradisionele Zoeloe-Riksjas is veral by toeriste gewild.