cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
S.P.E. Boshoff
Akademikus en taalkundige
In 1959 word die Stalsprys vir Geesteswetenskappe vir sy taalkundige bydraes aan hom toegeken. Agt jaar later (1967) word hy vir die tweede keer met dié gesogte onderskeiding bekroon. Dit was 'n aanduiding van Boshoff se toewyding aan en belangstelling in die herkoms van die Afrikaanse woord. Die hersiene uitgawe van die standaardwerk, Etimologiese Woordeboek van Afrikaans, in samewerking met prof. G.S. Nienaber, 'n mede-bekroonde, het in 1967 verskyn, onder die nuwe titel: Afrikaanse etimologieë. Boshoff het hieromtrent opgemerk: Dit was 'n liefdesdiens wat ek oor 50 jaar vertroetel het – 'n gesoek en gesnuffel om 'n 6000 woorde se herkoms in die fynste na te loop.
Skryfwerk
In Vaalrivier die Broederstroom beskryf hy die aktiwiteite van generaal C.F. Beyers en sy manskappe tydens die Rebellie van 1914, met die klem op die laaste dae van generaal Beyers.
Sy rebellie-dagboek verskyn in geredigeerde formaat as Rebelliesketse, waarin hy verskeie veldslae asook die tronklewe beskryf.
Jannies, Johnnies en Jantjies is ’n historiese drama, waarin hy S.J. du Toit se Magrieta Prinsloo op allegoriese wyse verwerk.
Beskouinge en feite is essays oor veral kultuur-onderwerpe.
Sy verdere geskrifte is hoofsaaklik taalkundig van aard, soos sy Radiopraatjies oor Afrikaans, Etimologiese Woordeboek (later verwerk as Afrikaanse etimologieë) en Ons en ons taal.
Sy belangstelling in taalonderwys op skool word gestaaf deur sy talle skoolhandboeke, wat in samewerking met ander uitgegee word in die reekse Ons taal is ons trots vir verskeie standerds en Luister, lees en leer: Afrikaans Moedertaal vir verskeie standerds.
Talle vakkundige artikels van hom verskyn in tydskrifte, hoofsaaklik die Tydskrif vir Wetenskap en Kuns.
Hy doen ook waardevolle werk met die versameling en bewaring van volksliedjies, wat in samewerking met L.J. du Plessis in twee dele in 1918 uitgegee word en ’n soortgelyke versameling minneliedjies in 1921.
Saam met Gerrit Dekker stel hy die bloemlesing Van Maerlants tot Boutens uit die Nederlandse poësie saam.
Ongepubliseer is sy werk oor ’n Kritiese ondersoek in die verhouding van ons Afrikaanse volk tot ons letterkundige toestande, waarmee hy in 1912 ’n tweede prys verwerf in ’n prysvraag van die Suid-Afrikaanse Akademie.
Eerbewyse
Boshoff is een van die taaladviseurs met die eerste Afrikaanse Bybelvertaling en ontvang saam met die ander taaladviseurs, professore D.F. Malherbe en T.H. le Roux, in 1932 ’n erepenning van die Akademie vir hierdie werk.
Die Akademie ken in 1959 die Stalsprys aan hom toe vir sy taalkundige bydraes.
Die Universiteit van die Oranje-Vrystaat ken in 1960 ’n eredoktorsgraad aan hom toe en die Universiteit van Suid-Afrika herhaal hierdie eer in 1964.
In 1963 word hy verkies as ’n erelid van die Akademie. In 1967 kry hy vir die tweede keer die Stalsprys vir Taalwetenskap na aanleiding van die verskyning van sy boek Afrikaanse Etimologieë (in samewerking met G.S. Nienaber), wat ’n verwerking is van die Etimologiese Woordeboek wat reeds voorheen verskyn het.
Neem kennis
Bronne verskil oor sy sterfdatum, met sy jaar van oorlye wat afwisselend ook as 1974, 1972 en 1971 weergegee word. Die datum hier weerspieël word deur meeste van die beskikbare bronne as die sterfjaar aangedui.
Perodua Axia
Die Perodua Axia is 'n motor wat vanaf 2014 deur Perodua vervaardig word en vervang die Perodua Viva. Dit is die bekostigbaarste motorvoertuig in Maleisië. Dit motor word gebou in Perodua se nuwe fabriek in Rawang, Selangor.
Dua
Du'ā' (Arabies: دعاء, meervoud: 'ad'iyah أدعية; ook getranslitereer as Doowa), wat letterlik "aanroeping" beteken, is 'n daad van gebed. Dit word beskou deur Moslems as 'n groot daad van aanbidding. Die Islamitiese profeet Mohammed het gesê "Dua is die wese van aanbidding".
Volgens die Qur'aan:
Derby (sport)
'n Derby is 'n sportwedstryd tussen twee spanne uit dieselfde dorp of streek. Daar is gewoonlik sterk mededinging tussen die spanne en die wedstryd trek dikwels groot belangstelling deur ondersteuners. Die woord derby kom oorspronklik van die perdewedren The Derby, wat sedert 1780 in Engeland gehou word. In die 19de eeu kry die woord sy huidige betekenis vir sokker- en rugbywedstryde in Engeland.
Pous Anastasius III
Biografie
Pous Anastasius III is gebore in Rome, Italië die seun van Lucianus. In Junie 911 volg hy Pous Sergius III op en regeer tot sy dood in Augustus 913. Hy word opgevolg deur Pous Lando. Die naam ‘Anastasius’ beteken 'heropgestane'.
Pontifikaat
Twyfelagtige bronne beweer dat Pous Anastasius III die buite-egtelike seun van sy voorganger Pous Sergius III was, maar dit is waarskynlik 'n verwarring met Pous Johannes XI. Anastasius se pontifikaat is oorheers deur die invloed van Theophylactus en sy vrou Theodora.
Howel die Goeie, koning van Wallis, besoek die pous om sy advies te vra oor die opstel van 'n wetboek vir die Kelte. Die pous stel ook die kerklike indeling van Duitsland vas. Die Noormanne van Rollo word tydens sy bewind gekersten. Hy word in Junie 913 vermoor.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Gasteria
Gasteria (beestonge) is 'n vetplant genus wat hoort tot Asphodelaceae, die aalwynfamilie. Daar is 26 spesies wat hoort tot die genus. Die genus is naverwant aan die aalwyne, (Aloe). Kenmerkend van die spesies is hul gepunte blare sonder stekels en die opsigtelike geboë, basaal bolvormige verdikte blomme. Die blare van die meeste spesies het opvallende wit vlekke en dikwels 'n rif aan die onderkant. Die genus groei meestal in die skadu van omringende plantegroei. Hulle is meestal stamloos.
Philip Ober
Philip Ober (23 Maart 1902 – 13 September 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Magnificent Yankee (1950), From Here to Eternity (1953), Broken Lance (1954), en North by Northwest (1959).
Robia LaMorte
Robia LaMorte (gebore 7 Julie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Spawn (1997) en in die televisiereekse Beverly Hills, 90210 (1990) en Buffy the Vampire Slayer (1996).
Gryskopalbatros
Die Gryskopalbatros (Thalassarche chrysostoma) is 'n voël wat 'n selde aan die Suid-Afrikaanse kus gesien word. Die voël is 75 – 88 cm lank, weeg 3 - 4.2 kg en het 'n vlerkspan van 2.1 - 2.5 meter. Die voël lyk baie soos die Swartrugalbatros. In Engels staan die voël bekend as Grey-headed Albatross.
Erica oakesiorum
Erica oakesiorum is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Riviersonderendberge van Genadendal tot Pilaarkop voor. Die voorkomsgebied is 43 km2 en daar is ses subpopulasies. Twee mag egter vernietig wees weens te veel veldbrande. Elke subpopulasie is klein, ongeveer 250 plante; die totale populasie word as minder as 2 500 plante geskat. Indringerplante soos dennebome en veldbrande bly 'n bedreiging vir die plant.
2020 Russiese Grand Prix
Die 2020 Formule Een Russiese Grand Prix is op 27 September 2020 op die Sochi Autodrom gehou. Dit was die 10de wedren van die seisoen gewees.
Kloof, KwaZulu-Natal
Kloof is 'n boomryke, middelklas na gegoede woonbuurt en klein dorpie, wat die kleiner gebied van Everton insluit, in die groter Durban area van eThekwini in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Mark L. Taylor
Mark L. Taylor (gebore 25 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Innerspace (1987), Honey, I Shrunk the Kids (1989), Arachnophobia (1990), en Homeward Bound: The Incredible Journey (1993).
Kloof, KwaZulu-Natal
Kloof strek vanaf die bokant van Field's Hill en grens aan Winston Park, Gillitts, Forest Hills en Hillcrest. Hierdie woonbuurte is gesamentlik bekend as die Upper Highway Area of die Buitenste Weste van Durban.
Skone
Skone (Sweeds en Deens Skåne, Latyn Scania) is 'n historiese provinsie in die suide van Swede wat tot in die 17de eeu deel uitgemaak het van die Koninkryk Denemarke. Dit kom grootliks ooreen met die huidige provinsie Skåne län en gebied van die provinsiale munisipaliteit (wat ook 'n vroeëre selfstandige munisipaliteit in die historiese provinsie Halland insluit).
Kloof, KwaZulu-Natal
Die M13-hoofweg (gebou in die 1940's), op die roete van die Comrades-maraton, sny deur Kloof. Sedert 1924 hardloop deelnemers jaarliks in Junie hier verby op die 90 km lange ultramaraton tussen Pietermaritzburg en Durban.
Skone
Die belangrikste stedelike sentra is Malmö (die provinsiale hoofstad), Helsingborg, Kristianstad, Landskrona, Lund, Trelleborg en Ystad. Skone maak saam met die Deense eilande Seeland, Bornholm, Lolland, Falster en Møn deel uit van die transnasionale Öresundstreek.
Kloof, KwaZulu-Natal
Dit is grotendeels 'n wit Engelssprekende gebied. Kloof beskik oor verskeie luukse winkelsentrums en die Kloof Country Club, wat in 1927 gestig is. Dit is bekend as 'n misgordel met kronkelende paaie en wonings wat deur bome omring is.
Skone
Vanweë die nabyheid aan Denemarke is in die plaaslike Sweeds nog steeds 'n Deense aksent in die naam. Sowel Denemarke en Swede het eeue lank aanspraak op Skone, Halland en Blekinge gemaak, en eers in 1658 is hierdie gebiede by Swede ingelyf.
Danksy sy vrugbare grond, gematigde klimaat en ryk visterreine speel Skone steeds 'n beduidende rol as die belangrikste landboustreek van Swede. Die plaaslike landskap word deur saggies golwende heuwellande en groen weivelde in die kusgebiede gekenmerk, waarby Österlen in die suidooste 'n gewilde trekpleister vir toeriste en kunstenaars geword het. Die binneland word deur die heuwelreekse Söderåsen, Romeleåsen en Linderödsåsen en klein mere oorheers, waarvan Ringsjö en Krankesjö as voëlparadyse bekend staan.
Vervoer
In die 1950's is in Skone met die bou van snelweë begin – die gedeelte tussen Malmö en Lund was selfs die eerste snelweg in Swede en vorm tans die beginpunt van die Europese roete E 22. Kort daarna is 'n snelwegnetwerk volgens die Duitse voorbeeld gebou. Skone was in hierdie opsig rigtingaangewend aangesien die res van die land nog in die 1960's slegs oor kort snelweë beskik het wat nie met mekaar verbind was nie. Skone se netwerk het uit die internasionale veerboothawens geloop, en intussen maak die Öresundbrug ook deel uit van hierdie netwerk.
Skone beskik daarnaas oor 'n eersterangse spoorwegnetwerk. Op die lyn tussen Malmö en Stockholm ry moderne X 2000-hoëspoedtreine, terwyl die treindienste Pågatåg en Öresundståg belangrike nedersettings in Skone met mekaar verbind. Met die voltooiing van die Öresundbrug is die treinskedules in Skone by dié van die Deense eiland Seeland aangepas.
Perodua Alza
Die Perodua Alza is 'n motor wat vanaf 2009 deur Perodua vervaardig word. Dit is gebaseer op die Daihatsu Boon Luminas en Toyota Passo Sette, maar gebruik 'n 1.5-liter Toyota Avanza en Daihatsu Terios enjin. Die naam is gebaseer op die Spaanse woord alzar.
Derby (dubbelsinnig)
Die term derby kan na een van die volgende verwys:
Nedersettings
En verskeie ander plekke.
Persone
En verskeie ander persone.
Sport
'n Derby in sport verwys na 'n wedstryd tussen twee klubs in dieselfde stad, of dieselfde streek. As voorbeeld word daar van 'n rugbywedstryd tussen die Goue Leeus en die Blou Bulle as 'n Gautengse derby gepraat. Vir meer inligting, sien derby (sport).
Erica oatesii
Erica oatesii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Vrystaat, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noord-Wes en Eswatini.
Kharosthi
Kharosthi of Kharoṣṭhī is ’n antieke Indiese skrif wat deur die Gandhara-kultuur van die noordwestelike deel van Suid-Asië (hoofsaaklik hedendaagse Afganistan en Pakistan) gebruik is om Ghandari (’n dialek van Prakrit) en Sanskrit te skryf. Dit is ’n abugida, ’n soort lettergreepstelsel, wat van minstens die middel van die 3de eeu v.C. gebruik is totdat dit in omstreeks die 3de eeu n.C. uitgesterf het.
Letters
Kharosthi is meestal van regs na links geskryf, maar in sommige inskripsies is reeds van links na regs geskryf, ’n neiging wat algemeen was in latere Suid-Asiese skrifte. Elke lettergreep bestaan uit ’n konsonant en kort a-klank; ander klinkers word met leestekens aangedui. Onlangs is bewyse gevind dat die letters ’n volgorde gehad het wat nou bekend is as die "Arapacana"-alfabet is. Soos dit in Sanskrit-dokumente bewaar gebly het, is die volgorde:
Sommige variasies kom in bestaande dokumente voor in die getal en volgorde van die letters. Kharosthi het net een klinker gehad wat aan die begin van woorde gebruik is. Ander beginklinkers gebruik dieselfde teken met leestekens bygevoeg.
Syfers
Kharosthi het ’n stel syfers ingesluit wat herinner aan die Romeinse stelsel.
Unicode
Kharosthi is tot die Unicode-standaard gevoeg in Maart 2005, met die uitreiking van weergawe 4.1. Die Unicode-blokdaarvoor is U+10A00—U+10A5F.
Koolstofsuboksied
Koolstofsuboksied is 'n chemiese verbinding met formule.
In beginsel kan koolstofsuboksied ook vervaardig word deur, soos dit by verbranding vrygestel word aan hoë energie bloot te stel soos gammastraling of hard ultraviolet:
Dit sou 'n nuttige stof oplewer. Daar is navorsing om te sien of dit bruikbaar is om te help die koolstofdioksied probleem op te los, maar die energievereistes is baie hoog.
Infrarooi- en ramanspektroskopie bevestig dat dit 'n lineêre molekuul is, wat as O=C=C=C=O geskryf kan word. Die stof kan by -78 °C lank bewaar word, maar by kamertemperatuur tree polimerisasie op en dit lewer 'n rooi amorf produk. Watter produkte polimerisasie presies oplewer hang van die omstandighede af. By 100 °C is dit veral 'n heksameer Die stof reageer met water om weer malonsuur te vorm en met suurstof oksideer dit na koolstofdioksied. Met ammoniak gee dit malonamied volgens die reaksie:
Die suboksied is 'n belangrike stof vir die organiese chemie omrede dit in talle van sinteses gebruik kan word, veral in sikloaddisies.
Keetmanshoop
Keetmanshoop is die hoofstad van die suide van Namibië, (ǀǀKaras). Die B1-hoofweg gaan deur die dorp.
Geskiedenis
Die oorspronklike naam was Swartmodder en in 1791 het die eerste blankesetlaar, Gideon Visagie, hom daar gevestig. Die dorp is deur die sendeling Johann Krönlein gestig as 'n pos van die Rynse Sendinggenootskap van Barmen, Duitsland. Die dorp is genoem na die voorsitter van dié Sendinggenootskap, Johann Keetman wat 1 000 thaler bygedra het vir die stigting van die oorspronklike sendingstasie op Swartmodder. Hy het nooit die plek self self besoek nie.
Swartmodder is 'n vertaling van die Khoikhoi-naam Nuǂgoaes (wat swart modder beteken), en dui die begin van die lente aan.
Keetmanshoop is van 1909 deur 'n dorpsraad bestuur en het in 1913 munisipale status gekry.
Klimaat
Die dorp is in 'n halfdorre gebied, wat normaalweg net 'n jaarlikse gemiddelde reënval van slegs 152 mm ontvang, maar in die 2010/2011 reënseisoen is 254 mm gemeet.
Keetmanshoop het lang, baie warm somers en warm winters. Dit is een van die sonnigste plekke die hele jaar deur met 'n gemiddelde sonskyn duur van goed bo 87% van die tyd. Die klimaat word gekenmerk deur sonskyn en droogheid sowel as matige hitte die hele jaar.
Bekende geboue en strukture
Die Rynse Sendingskerk is in 1895 opgerig, en bevat nou ook 'n museum. Dit is in 1978 'n historiese monument verklaar en is 'n bekende landmerk. Die unieke kombinasie van Gotiese argitektuur met Afrika-klip, maak dit een van die argitektoniese meesterstukke in die land en 'n gewilde toeriste-aantreking. Ander befaamde geboue is die Schützenhaus, die spoorweëgebou (1908) en die poskantoor (nou die Keetmanshoop-toeriste-inligting, wat in 1910 opgerig is.
Raoul Dufy
Raoul Dufy (3 Junie 1877 - 23 Maart 1953) was 'n veelsydige skilder wat veral bekend is vir sy unieke benadering tot waterverfskilderye. Hy is in 1877 in Le Havre, Frankryk gebore. In 1905 het hy die impressionisme se benadering tot die skilderkuns verwerp ten gunste van die Fauvistiese benadering. Hy ontwikkel sy nuwe styl in 1920-21. Hy verwerf die eerste prys vir skilder in 1952 by Venice Biennale en sterf aan 'n hartaanval in 1953.
Zohra Lampert
Zohra Lampert (gebore 13 Mei 1937) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Let's Scare Jessica to Death (1971) en The Exorcist III (1990), en in die televisiereekse The Man from U.N.C.L.E. (1964) en Kojak (1973).
Huis van Habsburg
Die Huis van Habsburg is ’n ou en belangrike Oostenrykse vorstehuis wat eeue lank keisers, konings, grawe en hertoë opgelewer het. Die naam van die dinastie is afgelei van die Habsburg, 'n kasteel in die huidige Switserse kanton Aargau. Die oudste dokument, waarin na die dinastie verwys word, dateer van 1108.
Tans is daar sowat 600 persone wat die adellike familienaam von Habsburg dra. Karl von Habsburg (Karl Habsburg-Lothringen, * 1961 ), die oudste seun van Oostenryk-Hongarye se laaste kroonprins Otto von Habsburg (1912−2011), het as hoof en spreker van die Huis van Habsburg gefungeer en die familie se gedragskode toegepas. Alhoewel die Huis van Habsburg tradisioneel aanhangers van die Rooms-Katolieke Kerk was, is daar tans ook Protestantse lede.
Fikh
Fikh (/ fɪk /; Arabies: فقه [fiqh]) is die Islamitiese regswetenskap. Sjaria word deur Moslems beskou as die Goddelike wet van die Koran en die soenna (die leringe en praktyke van die Islamitiese profeet Mohammed) en fikh is die menslike begrip van die sjaria. Fikh word deur Islamitiese regsgeleerdes (oelama) uitgebrei en ontwikkel deur interpretasie (ijtihad) van die Koran en soenna. Dit word deur die beslissings (fatwa) van Islamitiese regsgeleerdes geïmplementeer.
Fikh behandel die nakoming van rituele, morele waardes en sosiale wetgewing in Islam. In die moderne era is daar vier prominente skole (madhab) van fikh binne die Soennitiese praktyk en twee (of drie) binne die Sjiitiese praktyk. 'n Persoon wat in die fikh opgelei is, staan as 'n faqih (meervoud fuqaha) bekend.
Vulkaan-Eifel
Die Vulkaan-Eifel (Duits: Vulkaneifel) is 'n bergstreek op 'n maksimale hoogte van 698,8 meter bo seevlak in die Eifel-bergreeks, 'n middelgebergte in die Duitse deelstaat Rynland-Palts wat deur vulkaniese aktiwiteit gevorm is. Hierdie aktiwiteit duur steeds voort en lei in sommige mere tot uitbarstings van vulkaniese gasse.
Kraters, lavaformasies en sogenaamde maare - mere wat ná vulkaniese uitbarstings in kraters gevorm het - getuig van die geologiese verlede van die gebied. So het die vulkaniese aktiwiteit vanaf die Tersiêr aansienlik toegeneem en het vulkane so onlangs soos 10 000 jaar gelede uitgebars. Die Vulkaan-Eifel is bo-oor 'n sogenaamde hot-spot geleë wat steeds aktief is en die landmassa in die gebied jaarliks met 1 tot 2 millimeter laat styg.
Tswana
Die taal Tswana (Setswana in Tswana) is een van die elf amptelike landstale van Suid-Afrika en 'n amptelike taal van Zimbabwe. Dit word deur ongeveer 4,1 miljoen mense as moedertaal gepraat (2011-sensus), hoofsaaklik Tswanas. Tswana vorm deel van die Sotho-taalfamilie (saam met Noord-Sotho en Suid-Sotho).
]] [[Lêer:South Africa 2011 Tswana speakers density map.svg|duimnael|links|Geografiese verspreiding van Tswana in Suid-Afrika ná bevolkingsdigtheid per vierkante kilometer in 2011:
Bobby Barber
Bobby Barber (18 Desember 1894 – 24 Mei 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Mexicana (1945) en in die televisiereekse The Abbott and Costello Show (1952) en Adventures of Superman (1952).
Tswana
]] Botswana het sowat 1 070 000 Tswana-sprekers. In 'n mindere mate word die taal ook in Zimbabwe (29 400) en Namibië (12 300) gepraat. In Namibië word Tswana as 'n nasionale taal erken.
Woorde
Algemene woorde en frases:
Erica obconica
Erica obconica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Rex Distin Martienssen
Rex Distin Martienssen, ARIBA, CIAM, * 26 Februarie 1905 in Queenstown, † 23 Augustus 1942 in Pretoria, was 'n Suid-Afrikaanse argitek wat sterk beïnvloed is deur Le Corbusier en as baanbreker vir die modernistiese boukunsbeweging in Suid-Afrika beskou word.
Weens sy ontydige afsterwe tydens sy opleiding as luitenant in die Suid-Afrikaanse Weermag gedurende die Tweede Wêreldoorlog kon Martienssen baie van sy idees nooit verwesenlik nie, maar hy word onthou vir sy ryk nalatenskap van werke op die gebied van boukuns.
Lewe en werk
Martienssen het sy akademiese opleiding aan die Universiteit van die Witwatersrand ontvang waar die grade B.Arch. (in 1930), M.Arch. (in 1940) en D.Litt. (in 1941) aan hom toegeken is. In 1930 het hy 'n Associate van die Royal Institute of British Architects (ARIBA) geword en is in 1939 tot voorsitter van die Transvaalse Instituut van Argitekte (TIA) verkies.
Martienssen het sy akademiese loopbaan as senior dosent in argitektuur aan die Universiteit van die Witwatersrand begin en ook as tydelike departementshoof gedien. In 1937 het hy 'n lid van die Fakulteit Ingenieurswese en in 1940 'n lid van die Fakulteit Argitektuur geword. Ná sy aanstelling as mede-redakteur van die South African Architectural Record in 1932 het Martienssen sowat veertig artikels oor Griekse, Renaissance- en moderne boukuns gepubliseer. Sy tesis The Idea of Space in Greek Architecture het postuum in 1956 verskyn. In 1937 het Martienssen danksy 'n nominasie deur Le Corbusier lid van die Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM) geword, 'n vereniging van leidende argitekte wat tussen 1928 en 1959 bestaan het.
Mauritius-nooientjie
Die Mauritius-nooientjie (Stegastes pelicieri) is 'n vis wat voorkom rondom Mauritius, Réunion en langs die kus van noord KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Mauritian gregory.
Rex Distin Martienssen
Lewe en werk
Verskeie kere het hy na Europa gereis, veral na Nederland en Frankryk, om op die hoogte te bly van die nuutste strominge in die boukuns. Sy kennismaking met die befaamde argitek Le Corbusier in 1934 was die begin van 'n lewenslange vriendskap en 'n bron van inspirasie vir sy werk in Suid-Afrika. Nog in dieselfde jaar het hy sy eie ateljee in Johannesburg gevestig en saam met John Fassler en Bernard Cooke talle geboue van hoë gehalte ontwerp wat sterk modernistiese invloede getoon het. Martienssen se merkwaardigste ontwerpe sluit die woonhuis in wat hy vir homself gebou het, Huis Martienssen in die Johannesburgse voorstad Greenside, en die woonstelgebou Peterhouse Flats (1934-35), eweneens in die Goudstad geleë, wat met sy moderne fasade, markante ingang, massiewe balkonne en silindriese dakterras stylelemente van Le Corbusier se Villa Savoye toon.
We Don't Need to Whisper
We Don't Need to Whisper is 'n album van Angels and Airwaves wat in 2006 vrygestel is.
Rex Distin Martienssen
Lewe en werk
Ander Suid-Afrikaanse ateljees soos Hanson, Tomkin en Finkelstein het eweneens bekendheid verwerf as verteenwoordigers van die moderne of Internasionale Styl in die boukuns en verskeie geboue volgens Le Corbusier se styl ontwerp. Danksy die noue bande met die CIAM het Suid-Afrikaanse argitekte in aanraking gebly met strominge in die modernistiese Europese boukuns. Maar nog voordat die Suid-Afrikaners hul eie plaaslike vereniging in die lewe kon roep, is Martienssen in 1942 onverwags oorlede. Norman Hanson het die geldigheid en waarde van Le Corbusier se beplanninge toenemend bevraagteken en hulle uiteindelik as vereenvoudigde abstraksies verwerp.
Mauritius-nooientjie
Identifikasie
Die vis word tot 14 cm lank met 'n donkerbruin tot swart kleur. Elke skub se rant is swart en daar is blou kolle aan die boonste helfte van die lyf en dorsalevin. Die agterste lob van die dorsalevin en die lobbe van die stertvin is geel. Hulle leef in vlak koraalriwwe in water wat 2 tot 20 m diep is. Die vis is alleenlopend en territoriaal van aard. Hulle bly naby skeure en gate in die riwwe en vreet alge.
Rex Distin Martienssen
Lewe en werk
Rex Martienssen was getroud met die argitek en geskiedkundige Heather Martienssen - die eerste vroulike professor aan die Universiteit van die Witwatersrand wat by die Departement van Skone Kunste aangestel is.
DSC Arminia Bielefeld
DSC Arminia Bielefeld is 'n sportklub uit Bielefeld in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub onder andere ook afdelings vir hokkie, ysskaats en biljart.
Die klub is op 3 Mei 1905 gestig as '' 1. Bielefelder Fussball-Club Arminia en in 1907 het FC Siegfried Bielefeld'' by die klub aangesluit. In 1923 het Bielefeld een van sy grootste prestasies behaal toe die uitspeelwedstryde om die Duitse titel gehaal is en die klub eers na 'n herontmoeting (die eerste wedstryd het gelykop geëindig) met 2-1 deur Union 06 Oberschöneweide in die kwarteindronde uitgeskakel is. Die huidige naam is op 30 Januarie 1926 aangeneem. Na die herstrukturering van die Duitse sokkerstruktuur deur die Nazi's in 1933, het die klub nie meer so goed gevaar nie en kon dit tussen 1934 en 1938 nie die Gauliga Wesfale haal nie.
Witvlerkkoningalbatros
Die Witvlerkkoningalbatros (Diomedea epomophora) is 'n voël wat selde aan die Suid-Afrikaanse kus gesien word. Die voël is 115 – 122 cm lank, weeg 7 – 11 kg met vlerkspan van 2,8 - 3,5 meter. Die voël broei op eilande aan die Nieu-Seelandse kus. In Engels staan die voël bekend as Southern royal albatros.
Erica obliqua
Erica obliqua is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Daihatsu
Daihatsu Motor Co., Ltd. (ダイハツ工業株式会社 | Daihatsu Kōgyō Kabushiki-gaisha) is die oudste Japannese motorvoertuig vervaardiger. Die hoofkantoor is in Ikeda, Osaka.
Eugène Delacroix
Ferdinand Victor Eugène Delacroix (26 April 1798 – 13 Augustus 1863) was 'n Franse kunsskilder (skilderye in olieverf en in waterverf). Hy word beskou as die belangrikste Franse skilder van die Romantiese era (dus word hy soms "Le prince des romantiques") genoem. Nog 'n belangrike verteenwoordiger van die Romantiek was sy eietydse en goeie vriend Charles-Émile-Callande de Champmartin en Théodore Géricault, wat jonk gesterf het. Hy word ook 'n "literêre skilder" genoem (onder andere deur Charles Baudelaire) omdat hy sy temas dikwels by skrywers soos Shakespeare (Hamlet et Horatio au cimetière) en Dante (Barque de Dante) geleen het. Hy was 'n vriend van die waterverfskilder Richard Parkes Bonington. 'n Bekend skildery is Le massacre de Chios (1824, nou in die Louvre museum in Parys).
Lewensloop
Delacroix is in 'n dorpie naby Parys gebore. Daar is baie bespiegel oor sy afkoms. Charles Delacroix, sy vader, was Minister van Buitelandse Sake en was vanaf 1797 Ambassadeur van Frankryk in die Bataafse Republiek. Hy was onder meer 'n lid van die Revolusionêre Konvensie wat in 1793 vir die teregstelling van Lodewyk XIV van Frankryk gestem het. Eugène Delacroix se regte pa was heel waarskynlik Charles Maurice de Talleyrand-Périgord, wat dikwels met sy ma geselskap gehou het. (Talleyrand sou hom later in sy loopbaan sterk ondersteun). Victoire Oeben, Delacroix se ma, stam uit 'n familie meubelmakers uit Duitsland (Oeben en Rieser) wat onder andere vir Lodewyk XV van Frankryk sou gewerk het. Ná sy studies aan die Lycée Napoleon het hy sy artistieke loopbaan in die ateljee van Pierre-Narcisse Guérin begin. Hier het hy onder meer Géricault ontmoet wat die werk van Delacroix sou beïnvloed (vergelyk Barque de Dante, wat duidelik deur Géricault se The Raft of the Medusa geïnspireer is). Hy het sy studies in 1816 aan die École des Beaux Arts voortgesit. Delacroix is ook deur Jacques-Louis David onderrig. Delacroix se werke toon ook die invloed van onder andere Peter Paul Rubens (veral die Medici-siklus, wat Delacroix bewonder het), Paolo Veronese en Francisco Goya.
Sy eerste pogings by die Prix de Rome was onsuksesvol. Tog het hy sy besondere talent reeds in 1822 gewys met sy kleurvolle Barque de Dante. Hy is dadelik opgemerk met hierdie skildery van Dante en Vergilius in die vyfde ring van die hel, wat by die Parys-salon uitgestal is. Dit was dus die Franse goewerneur wat die skildery vir 2000 frank gekoop het. In 1824 is hy blykbaar geïnspireer deur The Haywain deur John Constable, wat in Parys uitgestal is.
Die entoesiasme vir Delacroix se werk was egter nie altyd onverdeeld nie. Dit is byvoorbeeld bekend dat Ingres gekant was teen die werk van Delacroix, en Baron Gros het sy Le massacre de Chios spottend genoem: "Die bloedbad van die skilderkuns".
In 1825 was hy 'n paar maande in Engeland (Londen), waar onder andere sy vriend Richard Parkes Bonington gebly het. Hy was duidelik beïndruk deur die kreatiwiteit van die digter Lord Byron en die skilder John Constable. Dit word beslis weerspieël in sy tegniek en kleureffek, wat hom in die res van sy loopbaan toenemend sou kenmerk.
Intussen het 'n erfporsie van 10 000 pond hom in staat gestel om hom ongehinderd aan sy kuns te wy. Hy het indrukwekkende geskiedkundige werke geskep en in 1828 het hy sy beroemde skildery Dood van Sardanapalus by die Salon uitgestal, wat baie bespreking ontlok het. ’n Paar jaar later het die bekende skildery La Liberté guidant le peuple (Vryheid lei die mense) gevolg.
Die jaar 1832 was 'n besliste keerpunt in sy loopbaan. Op daardie stadium was hy as geskiedenisskilder deel van 'n diplomatieke sending na Marokko ter geleentheid van die verowering van Algerië deur koning Louis Philip. Tydens hierdie reis, wat hom ook na Algerië en Spanje geneem het, het hy kennis gemaak met die klassieke oudheid, benewens die magie van die kleure en lig in die skildery van Francisco Goya en Diego Velázquez. Hierdie reis het 'n groot invloed op sy werk uitgeoefen. Benewens die beligtingseffek en kleure wat nog meer beklemtoon is, is daar byvoorbeeld ook 'n groter klem in die tema op orientalisme, eksotisisme (kyk bv. Femmes d'Alger dans leur appartement, erotiek en die stryd tussen die wilde, primitiewe dier en mens (bv. die Leeujagtonele, 1861 in Art Institute of Chicago)). Dit is alles tipiese kenmerke van die Romantiek.
Tussen 1833 en 1847 het hy talle versieringsopdragte in amptelike geboue onderneem, soos die Salon du Roi en die biblioteke van die Palais Bourbon en die Palais du Luxembourg.
Die laatste jare
In die laaste tien jaar van sy lewe het hy nog drie belangrike dekoratiewe ensembles gedoen: die sentrale plafon van die Apollon-galery in die Louvre, die Salon de la Paix in die Paryse stadsaal en die Saint-Anges-kapel in die Saint-Sulpice.
Delacroix het by die 1855 Wêreldtentoonstelling geseëvier met twee-en-veertig skilderye, insluitend die bekende leeujagtonele. Hierna het hy feitlik uitsluitlik gewerk aan die versiering van die Église Saint-Sulpice, wat hy eers in 1861 voltooi het met Héliodore Verdryf uit die Tempel en sy geestelike testament, The Fight of Jacob with the Angel.
Nadat hy sewe keer aansoek gedoen het om lidmaatskap van die gesogte Franse Académie des Beaux-Arts, sou hy uiteindelik in 1857 as lid aangestel word. Aan die einde van sy lewe sou Delacroix al hoe meer eensaam word (dit sou as gevolg van die kritiek wees) en uiteindelik sterf hy op 65-jarige ouderdom in sy woonstel op die Place Furstenberg, waarheen hy in 1857 ingetrek het, naby die Saint-Sulpice Kerk. Hy is in die begraafplaas van Père-Lachaise begrawe.
Hugh O'Brian
Hugh O'Brian (19 April 1925 – 5 September 2016) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rocketship X-M (1950), The Man from the Alamo (1953), Ten Little Indians (1965), en The Shootist (1976).
Lana (stoeier)
Catherine Joy „C.J.“ Perry (gebore 24 Maart 1985), ook bekend as Lana, is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pitch Perfect (2012) en Pitch Perfect 2 (2015), en in die televisiereeks WWE NXT (2010).
Ronald Eyre
Ronald Eyre (13 April 1929 – 8 April 1992) was 'n Engelse akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Bacchae (1962), Z Cars (1962), The Queen and the Rebels (1963), en Tom Grattan's War (1968).
I-Empire
I-Empire is 'n album van Angels and Airwaves wat in 2007 vrygestel is.
62ste Oscar-toekenningsaand
Die 62ste Oscar-toekenningsaand is op 26 Maart 1990 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1989. Die aanbieder was Billy Crystal. Die Oscars vir tegniese prestasies in drie weke vroeër in die Beverly Hilton gehou.
Daihatsu Boon
Die Daihatsu Boon is 'n motor wat van 2004 deur Daihatsu vervaardig word. Dit word ook onder die naam Toyota Passo en Daihatsu Sirion verkoop.
62ste Oscar-toekenningsaand
Driving Miss Daisy het die meeste benoeming gekry en die meeste Oscars ingepalm, en is ook aangewys as beste rolprent. Jessica Tandy het ook die prys as beste aktrise gewen. Sy was toe op 80 die oudste wenner van ’n mededingende Oscar as beste aktrise.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Daihatsu Boon
Buite Japan is die eerste generasie Boon verkoop as die tweede-generasie Sirion. Die eerste-generasie Sirion is as die Daihatsu Storia in Japan verkoop.
Meshach Taylor
Meshach Taylor is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Damien: Omen II (1978), Mannequin (1987), en Mannequin: On the Move (1991), en in die televisiereeks Designing Women (1986).
Swartpenssuikerbekkie
Die swartpenssuikerbekkie (Cinnyris shelleyi) is 'n seldsame standvoël en nomade in breëblaarboomveld. Die voël kom in die Oos-Caprivi voor. Die voël is 11 cm groot en weeg 9 - 11 gram. In Engels staan die voël bekend as die Shelley's sunbird.
George Barbier (akteur)
George Barbier (19 November 1864 – 19 Julie 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Smiling Lieutenant (1931), Wife vs. Secretary (1936), The Man Who Came to Dinner (1942), en Yankee Doodle Dandy (1942).
Erica oblongiflora
Erica oblongiflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier kom dit voor op die suide van die Augulhasvlakte tot by Kaap Infanta. Daar is drie subpopulasies wat voorkom in 'n area van 479 km2. Hierdie gebied het verklein weens indringing van plante soos rooikrans (Acacia cyclops) en beweiding deur vee. Die populasie by Infanta word bedreig deur kus ontwikkeling.
Quarraisha Abdool-Karim
Professor Quarraisha Abdool-Karim is 'n Suid-Afrikaanse epidemioloog. Sy is die voorsitter van die HPTN Etiekwerkgroep, FHI in Noord-Carolina. Sy is ook 'n stigterslid en direkteur van die generiese antiretrovirale verkrygingsprojek (GARPP). Sy dien tans as projekdirekteur van die Vulindlela Landelike Navorsingsterrein. Sy het die Orde van Mapungubwe-toekenning ontvang, die hoogste siviele eerbetoning in Suid-Afrika. Abdool-Karim is 'n lid van die Akademie vir Wetenskap van Suid-Afrika en die Afrika-Akademie vir Wetenskap. Sy is ook die eerste vroulike ontvanger van die TWAS-Lenovo Wetenskapprys. Sy is met mede-epidemioloog Salim Abdool-Karim getroud.
Willem Elsschot
Willem Elsschot (skuilnaam van Alphonsus Josephus de Ridder) (Antwerpen, 7 Mei 1882 – 31 Mei 1960) was 'n Vlaamse romansier en digter. Hy het poësie en prosa geskryf, met sy bekendste werke Lijmen/Het been (dubbelroman, 1923 en 1938) en Kaas (roman, 1933). Hy was ook werksaam in die reklamebedryf. <!--
Biografie
Elsschot werd in Antwerpen geboren als zoon in een bakkersgezin. Hij studeerde in Antwerpen aan de Antwerpse gemeenteschool in de Van Maerlantstraat, het Koninklijk Atheneum van Antwerpen en het Institut Supérieur de Commerce de l'État, later Rijkshandelshogeschool, alwaar hij in 1904 het diploma licentiaat in de handelswetenschappen behaalde. Tijdens deze studie was Elsschot lid van de studentenclub NSK(later Wikings-NSK) en schreef hij hiervoor het clublied. Hij maakte zijn studies aan het atheneum niet af omdat hij van school werd gestuurd. Op het atheneum kreeg hij les van Pol de Mont en ontdekte hij zijn liefde voor de literatuur.
In zijn jeugd bezocht de kleine Alfons de Ridder tijdens de zomervakanties vaak zijn oom in het landelijke Blauberg. Hij ging er graag wandelen in het gebied 'Helschot', tussen Blauberg en Veerle, en ontleende later zijn schrijversnaam aan deze plaats.
De Ridder oefende verschillende beroepen uit; niet enkel in Antwerpen en Brussel, maar ook in Parijs, Rotterdam en Schiedam. In de laatste stad was hij handelscorrespondent op het kantoor van de Werf Gusto, dat model zou staan voor de General Marine and Shipbuilding Company in Kaas. Een oudere collega bij Gusto, mejuffrouw Van der Tak, stimuleerde hem de kleurrijke verhalen die hij vertelde, op papier te zetten.
Vanaf 1912 werkte De Ridder voor het tijdschrift La Revue Continentale Illustrée: industrie, finance, commerce, éducation, van zijn vriend Jules Valenpint, die model stond voor het personage Boorman in de roman Lijmen/Het been, waarin La Revue Continentale is omgedoopt in "Algemeen Wereldtijdschrift voor Financiën, Handel, Nijverheid, Kunsten en Wetenschappen". Het echte tijdschrift ging tijdens de Eerste Wereldoorlog wegens de economische omstandigheden failliet.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij secretaris van het Nationaal Comité voor Hulp en Voeding in Antwerpen. Na de oorlog stichtte hij zijn eigen reclamebureau, dat hij tot aan zijn overlijden bleef besturen. In die rol schreef hij onder andere een tekst met de titel "Lofzang op de mostaard" (eet mosterd van Tierenteyn Ferdinand / veruit de bekwaamste fabrikant / van ons beminde Belgenland). Hij was gespecialiseerd in gedenkboeken van bedrijven en winkeliersverenigingen. Ook gaf hij vijf maal de Almanak der Kroostrijke Gezinnen uit. In 1930 wist hij een koninklijke aanbeveling te verkrijgen voor een ruimschoots van advertenties voorzien gedenkboek ter gelegenheid van 100 jaar onafhankelijkheid van België. Verder verzorgde hij jarenlang reclame-uitingen op de zijwanden van kiosken op honderden spoorwegstations in België. Van 1942 tot 1960 was hij de advertentie-acquisiteur van Snoecks.
Elsschot hield niet van de reclamewereld. Vlak voor zijn dood in 1960 formuleerde hij het als volgt: "Niet alleen walg ik van de reclame, maar ook van de commercie in het algemeen. En ik heb Lijmen geschreven omdat ik er op een of andere manier van af moest komen. Ik moest wel reclame bedrijven, want van mijn pen heb ik nooit kunnen leven."
Elsschot liet in de duinen van Sint-Idesbald (Koksijde) zijn villa Kerkepanne bouwen en vond daar zijn tweede thuis. Daarover schreef hij onder meer in Tsjip.
Met de huwelijkstrouw nam Elsschot het niet zo nauw, zo had hij tussen 1946 en 1951 een relatie met de dichteres Liane Bruylants. Volgens haar had hij nog een andere relatie met een onbekende vrouw.
De Nederlandse schrijver/journalist Simon Carmiggelt was al een groot bewonderaar van Elsschot vanaf 1936 toen hij diens gedicht 'Het Huwelijk' las. In 1948 bezocht Carmiggelt hem voor het eerst te Antwerpen en deed drie maanden na de ontmoeting in Het Parool verslag met een eerbiedig interview, waarin hij Elsschot "zonder enige twijfel de grootste in onze taal schrijvende prozaïst van het ogenblik" noemde. Carmiggelt liet zijn Honderd dwaasheden achter en kreeg later een vriendelijke bedankbrief van Elsschot waarin die met paginanummers en al opsomde welke uitdrukkingen hem het meest getroffen hadden. Carmiggelt bezocht Elsschot ook nog een dag voor zijn dood. Carmiggelt bekende meermalen dat hij in zijn werk veel te danken had aan de stijl van Elsschot. Ter gelegenheid van de verschijning van zijn Verzameld werk ondernam Elsschot in 1957 een lezingentournee door Nederland, waarvoor Carmiggelt om medewerking werd verzocht. Carmiggelt zou een uur inleidend over Elsschot spreken en na de pauze zou Elsschot een half uur uit zijn roman Een ontgoocheling voorlezen. In de wetenschap dat Elsschot zelf onder zijn gehoor zou zitten, bereidde Carmiggelt zich nauwgezet voor. In het Letterkundig Museum bestudeerde hij de briefwisseling tussen Elsschot en Jan Greshoff en selecteerde passages die Elsschots manier van werken op originele wijze belichtten. De eerste bijeenkomst van de tournee was op 24 april 1957 in de grote zaal van De Bijenkorf te Rotterdam. Wat het publiek ervan zou vinden, zei Carmiggelt, "hield mij minder intens bezig dan de vraag wat Elsschot zelf ervan vond." De tournee verliep verder naar Den Haag, Utrecht en het Amsterdamse Vondelpark Paviljoen. Het Algemeen Handelsblad omschreef Carmiggelts bijdrage als "een zachtmoedige, maar niettemin scherp-omlijnende karakteristiek". In zijn Kronkels schreef Carmiggelt niet over deze tournee, maar wel deed hij in de Kronkel van 7 maart 1958 verslag van een bezoek aan Elsschot en gaf details door over de ware identiteit van Boorman en mevrouw Lauwereyssen, de hoofdpersonages uit Elsschots Lijmen/Het been.
Willem Elsschot overleed op 78-jarige leeftijd, vermoedelijk aan een hartinfarct, in Antwerpen. Zijn vrouw Fine overleed de dag daarop. Elsschot werd gecremeerd en zijn as werd samen met het lichaam van zijn echtgenote begraven op het Schoonselhof.
Postuum werd hem de Staatsprijs voor de literatuur toegekend. In 2005 eindigde hij op nr. 49 in de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg.
Na zijn dood
Ook buiten verantwoordelijkheid van het genootschap werden boeken en artikelen over Elsschot gepubliceerd. In oktober 2004 verscheen een eerste biografie, Willem Elsschot, Mythes bij het leven, geschreven door Jan van Hattem. In maart 2011 verscheen de biografie Elsschot, Leven en werken van Alfons De Ridder door Vic van de Reijt bij uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep.
In 2004 wilden drie kleinzonen delen van het archief (identieke eerste drukken en brieven van andere schrijvers aan Elsschot) verkopen. De dochter van Elsschot, Ida de Ridder, en andere familieleden wisten dat via een kort geding in december 2004 te verhinderen. Zij vonden dat de nalatenschap bij elkaar moest blijven. Het archief van Elsschot berustte bij zijn oudste zoon Walter; bij diens overlijden kwam het in handen van de kleinzonen Walter, Fons en Christiaan de Ridder. Recent hebben de erven van de nalatenschap van Alfons de Ridder in onderling overleg beslist dat het literaire archief van Willem Elsschot als één ondeelbaar geheel wordt beschouwd. Aan dit archief is het zakelijke archief van Alfons de Ridder toegevoegd.
Van 2007 (125 jaar na Elsschots geboorte) tot 2010 (een halve eeuw na zijn overlijden) vond in Antwerpen het literair- culturele festival 'De stad van Elsschot' plaats. Van 30 mei 2010 t/m 31 december 2010 was in het Letterenhuis te Antwerpen de expo 'Dicht bij Elsschot' te zien, waarop veel stukken uit zijn archief tentoongesteld worden. -->
Werk
<!-- Willem Elsschot publiceerde zijn eerste gedichten in het tijdschrift Alvoorder, dat in 1900 en 1901 verscheen in Vlaanderen. Zijn echte loopbaan als schrijver begon in Rotterdam. Daar voltooide hij in 1910 Villa des Roses (gepubliceerd in 1913). De roman viel, met zijn realistische, sobere stijl, buiten de toen gangbare literaire stromingen. Het werk werd aanvankelijk dan ook nauwelijks opgemerkt door de kritiek en het publiek. Villa des Roses volgt de lotgevallen van een bonte mengeling van gasten in een pension in Parijs. Elsschot, die zijn romans vrijwel altijd baseerde op eigen belevenissen, had zelf enkele maanden in zo'n pension verbleven als secretaris van een Argentijnse zakenman. Ook autobiografisch gekleurd is Een ontgoocheling (1921) over een Antwerps jongetje dat van zijn vader advocaat moet worden, maar mislukt op het gymnasium en loopjongen wordt bij een drukkerij.
Zijn bekendste werken volgden in de jaren twintig en dertig: Lijmen (1924), Kaas (1933), Tsjip (1934) en Het been (1938). De twee novellen Lijmen en Het been vormen tezamen een roman. In Lijmen treedt de kantoorklerk Frans Laarmans in dienst van Boorman, directeur van het Wereldtijdschrift. In beide personages, de harde zakenman Boorman en de volgzame, wat slappe Laarmans, zijn kanten van Elsschot zelf te vinden. Het Wereldtijdschrift, een advertentiekrant in de gedaante van een serieus periodiek, bevat lovende, ronkende beschrijvingen van fabrieken, winkels, sanatoria, etc. Boormans tracht de eigenaars daarvan zo veel mogelijk exemplaren van het tijdschrift aan te smeren (het 'lijmen' waarnaar de titel verwijst), met als argument dat ze dit als reclamemateriaal kunnen gebruiken. Zo verkoopt hij 100.000 exemplaren aan mevrouw Lauwereyssen, die een smederij drijft in Brussel en lijdt aan een ernstige beenkwaal. Wanneer Boorman haar vele jaren later tegenkomt, blijkt haar been geamputeerd en heeft zij een houten been. Hij krijgt wroeging en besluit haar het geld terug te geven, wat hem meer moeite kost dan het indertijd aan haar te verdienen. Elsschot schreef het tweede deel, Het been, op aandrang van zijn vriend Menno ter Braak.
Kaas en Tsjip verschenen in het literaire tijdschrift Forum. Kaas vertelt het tragikomische verhaal van opnieuw Frans Laarmans, een brave huisvader die onder invloed van succesvolle, rijke vrienden zijn kantoorbestaan inruilt voor een agentschap in Edammer kaas. Daar Laarmans geen enkele kennis van en talent voor handelspraktijken heeft, is de onderneming tot mislukken gedoemd.
Centrale thema's die vaak in zijn boeken voorkomen zijn het zakenleven (Lijmen/ Het Been, Kaas, Het tankschip (1942)) en het gezinsleven (Een ontgoocheling, opnieuw Kaas, Tsjip en De leeuwentemmer (1940)).
Ook religie vormt een voornaam thema in het oeuvre van Elsschot, die zelf atheïst was. De Verlossing (1921) behelst een aanval op de macht die de Katholieke Kerk uitoefende op het Vlaamse platteland. Het is het verhaal van een vete op leven en dood tussen een pastoor en een ongelovige winkelier. Vlak na de Tweede Wereldoorlog schreef Elsschot nog Het Dwaallicht (1946), waarin Laarmans een tocht door Antwerpen onderneemt in het gezelschap van drie Afghaanse zeelui die hem de weg hebben gevraagd naar een vrouw, Maria van Dam. Wandelend van kroeg naar kroeg, en onderwijl discussiërend over het geloof, slagen zij er niet in, Maria van Dam te vinden.
Omstreden (vooral dan in socialistische en communistische kring) was het gedicht over dr. August Borms, het terechtgestelde Vlaams-nationalistische repressieslachtoffer. Sommigen verweten Elsschot dat hij het opnam voor een collaborateur, anderen zien het als een pamflet tegen onrecht en tegen de doodstraf. Elsschot schreef ook een gedicht gewijd aan Marinus van der Lubbe, opgedragen aan Simon Vestdijk, die ook een gedicht over deze vermeende brandstichter van het Duitse Rijksdaggebouw schreef.
Het toneelstuk De landman van Chicago, of hoe men uitgever wordt van een landbouwblad — blijspel in twee bedrijven (1953) werd veel later ontdekt in Snoecks Almanak, en werd aanvankelijk toegeschreven aan Elsschot (het was opgenomen als een smalle kolom naast door Alfons de Ridder geworven advertenties). Deze toeschrijving aan Elsschot is inmiddels ook door de ontdekker van de tekst ingetrokken.
Versamelings
Villa des Roses – Een Ontgoocheling – De Verlossing – Lijmen / Het Been – Kaas – Tsjip / De Leeuwentemmer – Pensioen – Het Tankschip – Het Dwaallicht – Verzen – Nagelaten werk