cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Grumiaux
Vroeë lewe
Grumiaux was op 21 Maart 1921 gebore in die Belgiese dorpie Villers-Perwin, Grumiaux was slegs drie jaar oud toe sy oupa hom begin aanmoedig het die studie van musiek op te neem. Hy het op die ouderdom van ses jaar ingeskryf by die Konservatoria in Charleroi ; terwyl die normale ouderdom vir intrede elf jaar was. Hy het aldaar viool en klavier gestudeer tot op die ouderdom van elf jaar, toe hy gegradueer het en aanbeweeg het na die Koninklike Konservatoria in Brussel ten einde Viool te studeer.
Loopbaan
Daar is al gesê dat hy sy buiging in Brussel op die ouderdom van veertien gemaak het, of in 1935, alhoewel dit oor die algemeen aanvaar word dat sy buiging in 1940 plaasgevind het. Laasgenoemde uitvoering was in België gemaak saam met die Brussel Filharmoniese Orkes en Grumiaux het Mendelssohn se concerto gespeel.
Boggomsbaai
Boggomsbaai is 'n aftree- en vakansiedorp naby Vleesbaai in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Boggomsbaai ressorteer onder die Mosselbaai Plaaslike Munisipaliteit, wat onder beheer van die Tuinroete-distriksmunisipaliteit val.
Arthur Grumiaux
Loopbaan
As gevolg van die Duitse inval van België het hy eers weer in die openbaar gespeel na die bevryding van Europa in 1945, en wel saam met die ENSA (die Geallieerde militêre vermaaklikheidorganisasie), in sy Londense buiging daardie jaar.
Ou Chemiegebou UP
Die Ou Chemiegebou is histories die eerste gebou op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria waar daar met konstruksiewerk begin is, maar dit is eers in 1911 na die inwyding van die Ou Letteregebou voltooi. Dit is ontwerp deur mnr Cleland, hoof van die Departement van Openbare Werke. Die ontwerp van hierdie gebou in die Renaissance-styl is grootliks beïnvloed deur die Herbert Baker Skool van Argitektuur. In 1971 is die suidelike vleuel van die gebou gesloop om plek te maak vir die bou van die biblioteek. Slegs ’n enkele gewelf van daardie vleuel het behoue gebly. Die gebou word nou grootliks oorskadu deur meer moderne geboue, maar is steeds ’n belangrike landmerk op die kampus. Dit gebou is oorspronklik gebou om die Departemente Chemie en Fisiese Wetenskappe te huisves en konstruksiekoste het sowat £13 500 beloop. In 1921 het die Departement Dierkunde ook vir ’n rukkie hier ingetrek. Vandag huisves die Ou Chemiegebou die kwaliteiteenheid, die kampuskiosk en ’n fotokopiëringdiens.
Arthur Grumiaux
Loopbaan
In 1949 was hy aangestel as professor van Viool by die Brussel Konservatoria, waar hy vantevore gestudeer het. Hy het sy buiging in die Verenigde State gemaak in Boston in 1951, en die volgende jaar deur die VSA getoer.
Boggomsbaai
Wapen
Boggomsbaai se plaaslike raad het in 1990 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer : Slangsnitgewys gedeel, in die skildhoof na links en in  die   skildvoet   na   regs,  blou en goud, regs twee swemmende silwer walvisse paalsgewys geplaas. Die helmteken was 'n goue bobbejaanskop uitkomend uit 'n blou muurkroon, en die wapenspreuk "Excloe et conserva".
Arthur Grumiaux
Loopbaan
In 1973 is hy 'n Baron gemaak deur Koning Baudouin van België op grond van sy dienste aan musiek.
Dood
Hy het in 1986 op die ouderdom van 65 in Brussel aan 'n Beroerte beswyk.
Pous Johannes XIII
Johannes XIII was die 133ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Arthur Grumiaux
Opnames
Grumiaux het 'n lang en vrugbare verhouding gehad met die Philips Plate-etiket, wat meer as twintig jaar sou duur, en opnames op die plate-etiket sluit werke deur Händel, Bach, Vivaldi, Michael Haydn, Schubert, Mendelssohn, Max Bruch, Tsjaikofski, Henryk Wieniawski, en Johan Svendsen in.
Pous Johannes XIII
Biografie
Pous Johannes XIII is gebore as Giovanni Crescenzi ongeveer in 938 in Rome, Italië die seun van Theodora, die suster van Marozia. Pous Johannes XIII was uit dieselfde familie Theophylactus as Pous Johannes XII. In teenstelling met sy voorganger is hy egter soms 'Johannes die Goeie' genoem. Voor sy verkiesing was Johannes biskop van Narni. Op 1 Oktober 965 volg hy Pous Benedictus V op en regeer tot sy dood op 6 September 972. Hy word opgevolg deur Pous Benedictus VI. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Arthur Grumiaux
Opnames
'n Opname van Grumiaux se opvoering van een beweging van Bach se Sonatas en Partitas vir solo viool, nl. die "Gavotte en rondeaux" van Partita No. 3, is ingesluit op die Voyager Golden Opname, wat ingesluit is by die Voyager ruimtetuig as 'n vb. van kultuur op Aarde.
Pous Johannes XIII
Pontifikaat
Pous Johannes XIII was keiser Otto I se keuse as pous en lid van die magtige Crescenzi familie waaruit later ook Pous Silvester III en verskeie kardinale sou kom. Hy is ingewy in die teenwoordigheid van die geskiedskrywer en keiserlike gesant biskop Liutprand van Cremona en biskop Otger van Speyer. Die volk van Rome het hom die 'wit hoender' genoem en teen hom in opstand gekom en hom op 16 Desember 965 gevange geneem en later verban, maar hy het op 14 November 966 na Rome teruggekeer. Hy het die aartbisdom Magdeburg, Duitsland ingestel tydens 'n sinode in 967 en op 25 Desember 968 is Adelbert as die eerste aartsbiskop in geseën. Op 25 Desember 967 kroon hy die twaalfjarige Otto II as medekeiser en hy steun die huwelik van Otto II met die Bisantynse prinses Theophano die niggie van keiser Johannes I Tzimisces en op 14 April 972 voltrek hy die huwelik in die Sint Pieterskerk. Daar word gesê dat die pous die Lateraanse paleis in 'n harem omskep het en dat hy vermoor is deur die man van een van sy minnaresse.
Arthur Grumiaux
Sy viole
Hy het beide 'n Guarneri, die "Roos" gemaak deur Giuseppe Guarneri in 1744, en 'n Stradivarius, die "Generaal Dupont", wat in 1727 gemaak was, besit.
Pous Johannes XIII
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Arthur Grumiaux
Vioolkompetisie
Die Internasionale Grumiaux Kompetisie vir Jong Violiste word jaarliks gehou en vind plaas by die Koninklike Konservatoria van Brussel in België.
Dit was die eerste keer in 2008 gehou onder die naam "Bravo". In 2015 was die kompetisie egter ter ere van Arthur Grumiaux hernoem, en word nou die Concours International Grumiaux pour Jeunes Violonistes (Internasionale Grumiaux Kompetisie vir Jong Violiste) genoem.
Lulu Brewis
Lulu Brewis (1907-19XX) is ’n Afrikaanse skrywer van jeugverhale en romans. Sy is getroud met die skrywer en parlementslid Abraham H. Jonker, die vader van die digter Ingrid Jonker.
Lewe en werk
Suzanne Jacomina (Lulu) Brewis is in Bloemfontein gebore en ontvang hier ook haar eerste onderrig. Later is sy ’n leerling aan die Engelsmedium Hoër Meisieskool Ellerslie in Seepunt in Kaapstad, waar sy matrikuleer.
Sy studeer verder aan die Universiteit van Kaapstad en bekwaam haar as onderwyseres. Vir ’n jaar hou sy onder die uitruilstelsel skool in Engeland en word dan onderwyseres in Kaapstad.
Skryfwerk
Haar roman Marietjie behandel konflik binne ’n onbevredigende huwelik en gee ’n blik op die kontras tussen kleindorpse konvensies en die stedelike klassieke Europese sfeer van kuns, musiek en literatuur. Dit is ’n omvattende roman van meer as 400 bladsye, met die eerste gedeelte meer reisbeskrywing as verhaal, terwyl die bespreking van maatskaplike vraagstukke die tweede gedeelte oorheers. Marietjie trou na die dood van haar ouers met mnr. Graham, ’n ontwikkelde Skot. Hy beswyk op die huweliksreis na Skotland, maar sy jong weduwee word hartlik opgeneem in die Graham-familiekring. Gedurende haar langdurige verblyf in Skotland ontmoet sy ’n Afrikaanse teoloog, Ben Hugo, wat in Nederland studeer, en hulle trou. Ben word die predikant van Wilgersdorp, ’n Vrystaatse dorpie, maar gaan so op in sy werk dat hy sy vrou verwaarloos. Marietjie se gekunstelde opvattings bring haar in botsing met die ouderwetse begrippe van die steunpilare in die gemeente en daar kom verwydering tussen haar en Ben. Hierdie gedeelte belig die menigvuldige probleme waarvoor ’n plattelandse dominee en sy vrou te staan kom, insluitende die kleingeestige en skinderlustige gemeentelede. Daar kom later versoening tussen die egpaar en met ’n tweede reis na Skotland word die roman afgesluit. Die verhaalelement is egter ondergeskik aan die geleentheid wat dit die skryfster bied om haar reisindrukke op te teken en haar beskouings oor kuns, letterkunde en musiek asook haar menings oor maatskaplike aangeleenthede soos armblankes, vrouestemreg, kinderopvoeding en kleindorpse kleinsieligheid te lug. Botsing is ’n liefdesverhaal, waarin Klarissa die hoofkarakter is. In haar lewe beland sy telkens in konfrontasies met ander, eers haar vader, dan haar minnaar en geneeshere. Elke botsing word oorkom tot by die gelukkige einde. In ’n artikel in Huisgenoot van 21 Desember 1934 lig R.F.A. Hoernlé haar kortverhaal Toets (saam met die drama van J.C.B. van Niekerk, Van Riet van Rietfontein, en Regina Neser se roman Kinders van Ismail) uit as voorbeelde in die vroeë Afrikaanse letterkunde waar gekleurde karakters groter moraliteit aan die dag lê as wit karakters.
Niko die dromer is ’n kinderverhaal uit die dae van die Groot Trek waarin die skryfster aan jeugdige lesers ’n beeld gee van die daaglikse lewe van die Voortrekkers. Niko is as gevolg van kinderverlamming ’n eenkantkind. Hy is digterlik aangelê, leef naby die natuur, en het ’n uitgebreide kennis van plante en diere. Slegs sy moeder luister simpatiek na sy verbeeldingryke vertellings van lugkastele en ander wêrelde. Ná haar dood vind hy ’n geesverwant in Marianna, met wie hy ’n hegte vriendskap sluit. In die loop van die verhaal gee die skryfster ’n magdom inligting weer, soos hoe die Voortrekkers koeëls en kerse gemaak het, hoe ’n huwelik in die laer bevestig is en in watter speletjies die jongspan vermaak gevind het. Die spookhuis en ander verhale is ’n bundel geskryf met die doel om by Engelssprekende kinders ’n belangstelling in Afrikaans aan te moedig en die titelverhaal word gebundel saam met die verhale Yankee Doodle en die breinaald, Die Alabama, Rassie en die rooi wortels, Die heldin van Llandudno, Toutjies en ’n Skuld word betaal. In ooreenstemming met die doelwit word die verhale boeiend vertel in eenvoudige taal. Die bundel is ook geïllustreer.
Brewis skryf ook in 1948 ’n handleiding vir die aanleer van die taal, Afrikaans easily learnt (later verwerk en heruitgegee onder die titel Afrikaans learnt by ear and eye). Sy help haar man, Abraham Jonker, ook met die Engelse vertaling van sy boek Israel die sondebok as The scapegoat of history, wat in 1941 gepubliseer is.
Swartsperwer
Die Swartsperwer (Accipiter melanoleucus) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël wat voorkom in woude en plantasies in Suider-Afrika. Die voël is 46 – 58 cm groot, weeg 510 - 1000 g met 'n vlerkspan van 90 – 95 cm. In Engels staan die voël bekend as Black sparrowhawk.
Alycia Debnam-Carey
Alycia Debnam-Carey (gebore 20 Julie 1993) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Devil's Hand (2014), Into the Storm (2014), en Friend Request (2016), en in die televisiereeks Fear the Walking Dead (2015).
Kaapstadse strandgebied
Die Kaapstadse strandgebied, beter bekend as die Foreshore, is 'n uitbreiding van die middestad op 'n drooggelegde deel van Tafelbaai.
Ligging
Die Foreshore lê noord van Strandstraat en oos van die Heerengracht en Adderleystraat. Dit sluit in die Duncan-dok en alle hawe-terreine ooswaarts, die spoorwegstasie en rangeerwerwe tot by die mond van die Swartrivier. Die geboue van die Burgersentrum, Artscape (Kunstekaap-teatersentrum) en Media24 (Die Burger, Naspers) is o.a. in hierdie stadsdeel geleë. 'n Kenmerk van die gebied is die onvoltooide snelwegoorbrûe.
Geskiedenis
Kaapstad se groei is jare lank gestrem omdat die stad vasgedruk is tussen Tafelberg en Tafelbaai. Ook om 'n groter hawe te bou en die spoorwegnetwerk te verbeter, was 'n groter grondoppervlakte nodig. Daarom is in 1937 begin om grond aan die suid- en suidoostelike kus van die baai, dus teenoor die middestad, Woodstock en Paardeneiland 'n 194 ha grond droog te lê. Roggebaai, die kern van hierdie stadsontwikkeling, het 65 ha hiervan beslaan. Die aanvanklike projek was teen 1945 voltooi, maar die eise van die ontwikkelende stad het al groter geword. Tot in die 1970's is nog verskeie hektare grond vanaf Paardeneiland weswaarts drooggelê en vir hawe-uitbreiding gebruik.
Chatsworth, Wes-Kaap
Chatsworth is 'n dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Chatsworth ressorteer onder die Swartland Plaaslike Munisipaliteit wat deel is van die Weskus-distriksmunisipaliteit.
Die veel groter Chatsworth is 'n voorstad van Durban in KwaZulu-Natal.
Offshore (roman)
Offshore is 'n roman deur Penelope Fitzgerald wat die eerste keer in 1979 gepubliseer is, en wat ook in dieselfde jaar met die Booker-prys bekroon is. Tematies ondersoek hierdie roman hoe sekere karakters hul lewens op die grens tussen in land en see ervaar.
Lys van IOK-landkodes
Die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) gebruik 'n landkode, wat 'n afkorting van drie letters is, om elke groep atlete wat in die Olimpiese Spele deelneem, te identifiseer. Elke kode identifiseer 'n Nasionale Olimpiese Komitee maar daar is kodes wat in vroeëre Spele vir ander doeleindes gebruik is, soos vir spanne wat saamgestel is van atlete van verskillende lande, of atlete wat nie formeel namens enige land deelneem nie.
Albert Popwell
Albert Popwell (15 Julie 1926 – 9 April 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Coogan's Bluff (1968), Magnum Force (1973), The Enforcer (1976), en Sudden Impact (1983).
Lys van IOK-landkodes
Verskeie kodes wat die IOK gebruik verskil van die standaard ISO 3166-1 alfa-3 kodes. Ander sportorganisasies soos FIFA of die Gemenebesspele, gebruik soortgelyke kodes om na die verskillende spanne te verwys.
Geskiedenis
Die Winterspele van 1956 en die Somerspele van 1960 was die eerste Spele wat die Voorletters van Lande gebruik het om na elke NOK te verwys in die gepubliseerde amptelike verslae. Die kodes wat egter in die volgende paar Spele gebruik is was gewoonlik gebaseer op die taal van die gasheerland (bv. GIA vir Japan by die Winterspele van 1956 en die Somerspele van 1960 van Giaponne in Italiaans) of is gebaseer op die Franse naam vir die land/NOK (bv. COR vir Suid-Korea van Corée in Frans). By die Winterspele van 1972 is die meeste kodes gestandaardiseer, maar verskeie het intussen verander. Die ontbinding van die Sowjetunie, die opsplitsing van Joegoslawië, die ontbinding van Tsjeggoslowakye, die Duitse hereniging en verskeie ander gevalle van geografiese hernoeming het gelei tot 'n verandering van kodes.
Benewens hierdie lys van oor die 200 NOKs vereis die deelnemende komitees van die Paralimpiese Spele gestandardiseerde IOK-kodes. Onlangse voorbeelde hiervan sluit Macau en die Färoër-eilande in, wat onderskeidelik gekodeer is as MAR en FRO.
Huidige NOKs
Daar is tans 205 NOKs binne die Olimpiese beweging. Die volgende tabelle dui die verskillende kode vir elke NOK aan en enige verskillende kodes wat in vorige Spele gebruik is, soos in die amptelike verslae van daardie Spele. Sommige van die kodes wat in die verlede gebruik is word in die daaropvolgende afdelings verduidelik. Kodes wat slegs vir die Olimpiese Somerspele en Olimpiese Winterspele in 'n spesifieke jaar gebruik is word deur 'n "S" en 'n "W" afsonderlik aangedui.
Partituur
'n Partituur (vanuit die Italiaans: partitura, indeling) is in musiekterme die volledige uiteensetting, meestal op papier, van 'n stuk musiek waarin alle afsonderlike partye onder mekaar genoteer staan. Die dirigent kan dus met een oogopslag die volledige verloop van die musiek volg. In die geval van simfonieë beslaan partiture dikwels volledige bladsye.
Die verskillende instrumentegroepe word deur middel van blokhake vooraan die stelsel gegroepeer. 'n Akkolade (krulhakie) in plaas van 'n blokhaak dui aan dat meer as een notebalk by een instrumentalis hoort, byvoorbeeld in die geval van 'n klavier of orrel.
In die geval van komposisies vir klassieke orkeste word 'n spesifieke partituurvolgorde van bo na onder gevolg. Dié volgorde rangskik instrumente volgens verskillende instrumentegroepe, en daarna van hoog tot laag. Dié partituurvolgorde is soos volg:
In moderne musiek word daar soms van grafiese partiture gebruik gemaak, waarin daar (soms naas die tradisionele notasiewyse) selfontwerpte tekens of grafika voorkom. 'n Grafiese partituur kan gebruik word om byvoorbeeld die verloop van elektronies geproduseerde klanke grafies weer te gee, om die musikus groter spelvryheid te gee, of om musiek weer te gee wat nie met behulp van die tradisionele notasiestelsel uitgedruk kan word nie.
In ligte musiek word daar dikwels van leibladsye (Engels: leadsheet) gebruik gemaak: 'n spesiale partituurvorm waarin slegs die melodie vasgelê word en bygaande akkoordsimbole gegee word.
Indien 'n partituur opgesom word, word dit 'n uittreksel genoem.
Been
Been bestaan uit 'n harde grondstof waarin veral die soute kalsiumkarbonaat en kalsiumfosfaat voorkom. Onder die mikroskoop vertoon been 'n definitiewe en kenmerkende patroon van weefselrangskikking. In die lengte van die been loop 'n groot aantal klein kanale, Havers se kanale. Hulle is met mekaar verbind en besit onder andere 'n aar, 'n slagaar, 'n senuwee en 'n limfvaat.
Rondom Havers se kanale kom die beenweefsel in konsentriese lae of lamelle voor. In die lamelle is daar 'n menigte vloeistofgevulde holtes, die lakunes. In elke lakune word 'n beensel aangetref. Die lakunes (holtes) is deur middel van fyn kanale (kanalikuli) met mekaar en ook met Havers se kanale in verbinding. Só 'n groep konsentriese lae met hul fyn kanale wat 'n Havers se kanaal omring, word Havers se stelsel genoem.
Twee soorte been kan onderskei word, naamlik harde been (kompakte been) en sponsbeen. Die skag van 'n langbeen bestaan uit harde been en die koppe uit sponsbeen. Aan die buitekant word been begrens deur 'n veselagtige membraan, die periosteum.
NG gemeente Maclear
duimnael|regs|160px|Ds. E.C. Anderssen, van 1893 tot 1896 die [[NG gemeente Mthatha|gemeente Umtata se eerste leraar, was Maclear se tweede leraar, van 1896 tot 1899.]]
duimnael|160px|3 de   Ds. N.F.P. Burger, leraar van Maclear van 1925 tot 1928 en daarna van die [[NG gemeente Indwe van 1950, toe hy die Noordoos-Kaap verlaat en leraar van Stanford in die Overberg word.]]
duimnael|160px|5 de ...........Ds. Willem Carel van der Merwe de Swardt, leraar van 1933 tot 1938.
duimnael|236x236px|9 de leraar.      Ds. [[Gerjo van der Merwe|Gerjo en mev. Helmine van der Merwe en hul kroos: (van links) Carel, Somine, Elna (agter), Carien, Gerjo Ben en Johann. Hy was leraar hier van 1961 tot '64.]]
Die NG gemeente Maclear is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die noordoostelike uithoek van die Sinode van Oos-Kaapland wat, hoewel dit in 1916 gestig is, een van die jongste NG gemeentes in die Noordoos-Kaap is.
Stigting
Maclear was eers 'n buitewyk van die gemeente Umtata en toe van die NG gemeente Ugie (gestig op 14 Februarie 1903). Maclear het reeds in 1905 'n eie kerkie gekry danksy groot opoffering, want die mense in dié streek was destyds baie arm. In 1916 is Maclear dan ook tot 'n selfstandige gemeente afgestig met 'n ledetal van ongeveer 400. In 2012 het die belydende lidmate slegs 140 getel weens die voortdurende ontvolking van die blanke inwoners van die Noordoos-Kaap. Binne die grense van dié dogtergemeente van Ugie, wat self indertyd net 13 jaar oud was, het Tentkop, 'n buitewyk met al die voorregte van 'n selfstandige gemeente geval. Tentkop is genoem na die 1889 m bergpiek noordwes van Maclear aan die pad na Rhodes. Ook Mount Fletcher, sowat 72 km noord van Maclear en diep in wat destyds 'n swart reservaat was, was 'n buitewyk van die gemeente, waar die lidmate ook al die voorregte geniet het wat Tentkop toegesê is.
Eerste leraars
Die eerste leraar wat 'n beroep teen 'n salaris van £250 na Maclear aangeneem het, was prop. W.R. de Villiers. 'n Koster en en orreliste is ook aangestel, eersgenoemde teen 'n salaris van £18 per jaar en laasgenoemde teen £15 per jaar. Die woning van ene mnr. Warren is vir 'n pastorie teen 'n bedrag van £900 aangekoop.
Op 22 Maart 1919 besluit die kerkraad om aan ds. De Villiers siekteverlof toe te staan. Hy is in Junie 1919 oorlede, nadat hy slegs 22 maande lank as predikant kon arbei. Intussen het ds. M.T.R. Smit 'n beroep na die NG gemeente Ugie aanvaar. Hy was 'n man met 'n warm hart vir arm kinders, en as konsulent het hy die kerkraad van Maclear aangespoor om 'n koshuis te laat bou. Ds. J.P. Kriel is 'n jaar later as die opvolger van ds. De Villiers op Maclear bevestig.
Die koshuis is voltooi en het in 'n groot behoefte voorsien, maar dit sou 'n oorsaak van geldelike kommernisse vir die gemeente word en later ontwikkel in 'n bittere stryd tussen die Kaaplandse Provinsiale Administrasie en die kerkraad. Die gemeente het die stryd verloor en so het die koshuis, wat met soveel opoffering uit arm beurse daargestel is, teen 'n betreklike geringe vergoeding in die hande van die Administrasie oorgegaan.
Vergroting van kerkgebou
Hoewel die mense ver oor ongebaande weë met ossewaens moes ry om by die kerk te kom, was daar 'n groot persentasie lidmate wat die dienste getrou bygewoon het. Die kerkie op Maclear was dan ook kort ná die afstigting te klein en moes vergroot word. In 1896 het die Afrikaners en die Wesleyane saam die kerkie gebou wat tans die Metodistekerk is. Daar is na 'n tyd kerk gehou in die klein kerkie naby die magistraatskantore, wat eers 'n biblioteek was vanaf 1896. Die ou kerk is gebou in 1905 en daarna is die gedeelte aangebou wat na die rivier toe wys.
Die sendingwerk is blykbaar tydens die eerste jare van die gemeente Maclear se bestaan links laat lê, want in 1925 word vir die eerste keer in die notule melding gemaak van sendingwerk; en in 1930 word vir die eerste keer 'n evangelis op Maclear aangestel. Kort voor lank het die gemeente egter 'n kerkie en pastorie laat bou in die bruin woonbuurt, Nuwerus. Later het die kerkraad ook geld ingesamel om 'n sendingkerkie in die swart woonbuurt te laat oprig.
Die gemeente se ou kerkie, weliswaar vergroot, het teen die begin van die jare vyftig uitgediend begin raak en toe is daar planne in die werk gestel om 'n nuwe te laat oprig.
Gewerweldes
Gewerwelde diere of werweldiere (Vertebrata) is 'n groep diere wat 'n werwelkolom ontwikkel het. Alle diere wat nie gewerwelde diere is nie, word onder die versamelnaam ongewerwelde diere geken.
Die hoofgroepe van die moderne gewerweldes is:
Gewerweldes is 'n deel van die rugstringdiere (Chordata). Hierdie diere het 'n rugmurgstring. Dit is 'n buigsame, staafvormig orgaan waaruit daar in die verloop van evolusie 'n werwelkolom ontwikkel het. 'n Belangrike onderverdeling ná Chordata is diere sonder, en diere met 'n skedel. Die gewerwelde diere is saam met die slymprikke diere met 'n skedel (Craniata).
Geskiedenis
Die eerste gewerweldes het geen kake gehad nie. Hulle het in die Siluur geleef, maar het moontlik al in die begin van die Paleosoïkum bestaan. Vandag is die lampreie die enigste verteenwoordigers. Daar word nogtans reeds in die Kambrium baie fossiele vorme gevind soos die Conodonta wat dalk hulle verwante was. Hulle het 'n mond met 'n unieke en ingewikkelde kou-apparaat gehad.
Onder die beenvisse was daar 'n groep, die Sarcopterygii, wat nou baie min vorme het, die longvisse en selakante, maar wat die voorouers van die viervoetige landdiere die Tetrapoda is. Die eerste Tetrapoda is nog afhanklik van water vir hulle voortplanting. Die oudste vorme daarvan word in die Devoon aangetref. Vandag is daar nog die paddas van oor. Omtrent 312 miljoen jaar gelede, in die Karboon verskyn die Reptiliomorpha wat die eerste Amniota was, diere wat 'n amnionvlies om hulle eiers het. 'n Ander aanpassing aan die lewe op die land is 'n geskubde huid.
Net 'n rukkie later ontstaan 'n groep wat die Synapsida genoem word en wat in die Perm die dominante landdiere word. Aan die einde van die Perm vind 'n groot uitwissing plaas en verdwyn hulle, behalwe 'n groep taamlik klein diere, die terapside wat haar ontwikkel en warmbloedig word. Twee beentjies van hulle onderkaak word deel van hulle oor en dit is die begin van die soogdiere.
Die uitwissing aan die einde van die Perm beteken egter ook die begin van die oorheersing van 'n ander groep onder die Amniota, die Sauropsida. Hulle nasate vandag is die skilpaaie en die akkedisse en slange, maar hulle is ook die voorouers van die Archosauria waartoe die Dinosauria behoort. Hierdie groep oorheers in die land in Jura en Kryt en van die vorme ontwikkel vere en warmbloedigheid. Die voëls, wat in die Jura verskyn, is hulle nasate. Aan die einde van die Kryt sterf die meeste Archosauria uit. Vandag is naas die voëls net die krokodille hulle nasate. Ná die Kryt se uitwissing word opnuut die Synapsida in die vorm van hulle nasate, die soogdiere, die oorheersende landdiere.
Vaishakha
Vaisakha  is die tweede maand van die Hindoekalender en begin tussen 21 April en 21 Mei. Die eerste oes word dan ook gevier met die Baisakhi-fees. Vasakha begin wanneer die son in die sterrebeeld Ram is.
Folland Gnat
Die Folland Gnat is 'n Britse vegvliegtuig wat in Groot-Brittanje vir opleiding gebruik is en slegs in ander lande as 'n vegvliegtuig. Die vliegtuig was aanvanklik ontwikkel as 'n vegvliegtuig deur 'n privaat instansie en die Midge genoem wat vir die eerste keer in Augustus 1954 gevlieg het. Terwyl vegvliegtuie op daardie stadium groter en meer kompleks geword het, het die ontwerper W.E.W. Petter 'n liggewig vegvliegtuig ontwikkel deur gebruik te maak van kleiner straalmotore.
Die Britse regering het ses Gnat's bestel vir opleiding maar nie 'n enkele model as 'n vegvliegtuig nie. Later het die Britse Lugmag die waarde van die Gnat besef as 'n tweesitplek opleiding vliegtuig en 105 eenhede bestel. Indië het egter die waarde van die vliegtuig as 'n vegvliegtuig besef en het 213 van eenhede onder lisensie gebou teen 1973. Tydens die Indies-Pakistanse Oorlog van 1971 het die Indiese Gnat's hul goed van hulle taak gekwyt. In 1974 het Hindustan Aircraft Ltd 'n oorkoms aangegaan om die Gnat II (Ajit) te bou.
Finland het ook Gnat vegvliegtuie tussen 1958 en 1972 bedryf.
Khoikhoi
Die Khoikhoi (die regte mense of mense onder mense) of Khoi is 'n historiese onderdeel van die Khoisan etniese groep van suid-westelike Afrika wat nou verwant is aan die Boesmans. Khoikhoi word soms KhoeKhoe gespel. Die Khoikhoi is tevore Hottentotte genoem maar die term word nou as neerhalend beskou. Ten tye van die aankoms van Europese setlaars in 1652 het die Khoikhoi reeds vir ongeveer 30 000 jaar in Suider-Afrika gewoon. Die naam "Hottentot" is waarskynlik deur die Nederlanders aan hulle gegee weens die baie klikgeluide (suigklanke) in hulle taal, terwyl "Khoikhoi" ("manne van manne") die benaming is wat hulle hulleself genoem het.
Die meeste geelbruin inheemse bewoners van die Kaap het in die 17de en 18de eeu gesamentlik bekend gestaan as “Hottentotte”, hoewel hulle in kleiner groepe of stamme, elk met 'n kenmerkende naam, verdeel was. Die algemene benaming Hottentot het reeds in Jan Van Riebeeck se tyd dokumentasiestatus verwerf. Eers in die 19de eeu is die benaming “mense van kleur” as alternatief gebruik deur o.a. die Britse goewerneur Richard Bourke.
Weens die negatiewe konnotasies wat aan die woord Hottentot bly kleef het, het navorsers veral in die tweede helfte van die 20ste eeu 'n meer eietaalse etnoniem, “Khoekhoen”, in wisselende spelling begin gebruik. Hierdie dubbelstammige naam beteken letterlik “mens van mense”. Volgens G.S. Pienaar, 'n kenner van die inheemse tale, is die hedendaagse skryfwyse “Khoi-khoi” misplaas en in stryd met aanvaarde ortografie. Die korrekte stamwoord is Khoe.
Die term “Khoesan” (Khoisan) is 'n nuutskepping van die 20ste eeu. Dit poog om die gemeenskaplike kenmerke van die Boesmans en Khoekhoen te omvat, maar daar is ook geldige redes om die unieke identiteit van albei groepe afsonderlik te erken. Anders as die Khoekhoen het die Boesmans slegs in klein gesinsgroepies geleef, sonder 'n gemeenskaplike gesagstruktuur soos 'n opperhoof of stamkaptein. Hulle was klein van postuur en het 'n nomadiese leefwyse gevoer om die jagveld en beskikbare veldkosse ten beste te benut.
Die Khoekhoen het tradisioneel in familiegroepe gewoon in matjieshutte bestaande uit raamwerke van houtlatte wat oorgetrek is met gevlegte matjies. Dié boumateriaal is op pakbeeste van een kampterrein na 'n ander vervoer. Skeletoorblyfsels van gedomestikeerde (mak gemaakte) skape wat sowat 2 000 jaar oud is en in Laat Steentydafsettings in rotsskuilings aan die Kaapse kus gevind is, word verbind met vroeë Khoekhoenjagters. Dié jagters was toe reeds nomadiese herders van kleinvee en het mettertyd ook beeste bekom, waarskynlik van Bantusprekende Ystertydboere. Khoekhoengroepe was tot en met die aanbreek van die koloniale tyd betreklik welvarende veeboere. 'n Khoekhoengemeenskap wat vandag nog 'n tradisionele pastorale lewenswyse handhaaf, is die seminomadiese Nama van die Richtersveld.
duimnael|250px|'n Akwatint uit 1805: Korah-Khoikhoi besig om hulle hutte af te breek om na nuwe weivelde te trek.
Godsdiens
Hulle het 'n god genaamd Tsui-Goub genoem aanbid. Hulle het geglo dat hy uit die ooste gekom het, uit sy geesteswêreld die wolke maak en die reën laat uitsak, die beesstapels laat vermeerder en weiding vir die beeste verskaf. Hulle het aan die nadoodse voortbestaan van die siel geglo. Hul grafte is eweneens na die ooste georiënteer, vanwaar hulle geglo het Tsui-Goub gekom het.
Hulle het die hottentotsgot as 'n gelukbringer vereer. Sommige stamme het die een testikel van seuns verwyder met puberteit, omdat daar geglo is dat dit die voortbring van tweelinge sou verhoed.
Nederlandse vestiging
Die veebesittende Khoekhoen in die ongewing van die Kaapse Skiereiland was belangrik vir gereelde vleisverskaffing aan die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) se retoerskepe in Tafelbaai vanaf 1652. Om sowat dertig skepe per jaar van vleis te voorsien, het vereis dat sowat 300 beeste en 300 skape deur ruilhandel bekom word. Koperplaatjies, voorwerpe van yster, tabak en rooi glaskraletjies was gewilde ruilartikels. Die Khoekhoen het ook van brood, wyn en arak (rysbrandewyn) gehou.
Die Kompanjie het probeer om die enigste koper te wees, want hy wou pryse laag hou, maar die Khoekhoen het net skape, of siek beeste, probeer verkoop om te sorg dat hul kuddes lewenskragtig bly.
Autshumao het op Robbeneiland gewoon en 'n “poskantoor” vir Engelse en ander seemanne bedryf. In die vroeë jare van die nedersertting het Autshumao hom as Van Riebeeck se enigste tolk gevestig. Hy het raad oor Khoekhoenpolitiek gegee en het Khoekhoenveehandelaars na die fort toe gebring. Teen 1658 het Autshumao groot troppe vee gehad, en was hy die leier van veewagters wat hom voorheen as 'n aasdier geminag het. Tydens die die Eerste Khoekhoen-Nederlandse Oorlog het Van Riebeeck, wat oor Autshumao se lojaliteit getwyfel het, hom op Robbeneiland gevange gehou. Hy het egter in 'n lekkende ou boot ontsnap. Daarna was nhy die woordvoerder van die een Khoekhoengroep na die ander. Hy het in 1663 gesterf. Autshumao was al sy vee kwyt, maar sy goeie naam is tot 'n mate herstel. Autshumao se jong verwant Krotoa of “Eva”, wat in Van Riebeeck se huishouding diens gedoen het, was in feitlik elke opsig anders as Autshumao. Sy het Nederlands en Portugees onder die knie gekry en het gretig gereageer op Christelike onderrig deur Maria van Riebeeck. Eva was 'n stoere vriendin van die Nederlanders en het 'n samewerkingsverband tussen die fort en die volgelinge van Oedasoa, haar ryk verwant, gesmee. Sy het later 'n groot rol gespeel in die bedinging van die voorwaardes vir die beëindiging van die Eerste Khoekhoen-Nederlandse oorlog.
In die 1650’s was Eva die enigste persoon met 'n goeie kennis van sowel die Khoekhoen- as die Nederlandse kultuur; elke keer dat sy van een kultuur na die ander oorgestap het, het sy haar Nederlandse klere vir Khoekhoenvelle verruil, en andersom. Sy is in 1662 gedoop en het in 1664 met die ontdekker Pieter van Meerhof getrou. Die Kompanjie het totale kultuurassimilasie van die Khoekhoen voorgestaan en het haar 'n ruim bruidskat gegee. Eva het Van Meerhoff drie kinders geskenk, en hom vergesel toe hy bevelvoerder van Robbeneiland word. Van Meerhof het tydens 'n ekspedisie na Madagaskar in 'n skermnutseling gesneuwel. Eva was daarna 'n ruk lank nog 'n gesiene lid van die Europese gemeenskap, maar het toe swaar begin drink en haar aan prostitusie oorgegee. Die laaste vyf jaar van haar lewe was sy merendeels weens onsedelike gedrag op Robbeneiland in die tronk. Ná haar dood het die Nederlanders haar tragiese lewe voorgehou as bewys dat die Khoekhoen die beste aspekte van die Europese kultuur nie kon aannneem nie. Die amptelike dagboekhouer teken aan: “Soos die honde keer sy na haar eie braaksel terug, 'n duidelike bewys dat die mens se aard, ongeag hoe sterk dit deur borele beginsels aan bande gelê word, na sy ingebore eienskappe terugkeer.”
Toe die Kaapmans in Julie 1659 die veewagter Sijmon in’t Velt doodsteek en 68 beeste en 67 skape wegvoer, het Van Riebeeck die plaaslike soldate en burgers opkommandeer. Die Kaapmans het met 'n ontwykingstrategie gereageer, maar in 'n skermutseling is drie Khoekhoen gedood. Daar is eers in April en Mei 1660 met die verskillende leiers vrede gesluit nadat 'n vaste grenslyn en spesifieke toegangsroetes wedersyds neergelê is. Daarna is die amptelike versoeningsbeleid hervat.
Die Khoekhoen het as veewagters en in hul ruilhandel met die Kompanjie meer vertroud geraak met die Nederlandse taal, leefwyse, kleredrag en gebruiksartikels. In die eerste dekade van die verversingspos se bestaan was daar net een Christenbekeerling onder die Khoekhoen, naamlik Krotoa.
Futuris
Futuriste of futuroloë is wetenskaplikes en sosiale wetenskaplikes wie se spesialiteit die toekomskunde, toekomsnavorsing of futurologie is. Dit verwys na die pogings om stelselmatig verkenning van toekoms vooruitsigte en toekoms moontlikhede te doen. Dit ondersoek voorts hoe hierdie toekomste kan ontstaan vanaf die hede. Die fokus is soms ook op die toekoms van die menslike samelewing of self die toekoms van die lewe op die aarde in die algemeen.
Vorige futuriste en die opkoms van die term
Die term "futuris" verwys meestal na mense wat hulself met die toekoms en vooruitskouing bemoei (soms genoem tendensanaliste) soos skrywers, konsultante, denkers, organisatoriese leiers en ander wat interdissiplinêre en stelseldenke gebruik. Hul gebruik dit om privaat en publieke organisasies te adviseer oor uiteenlopende globale tendense, moontlike scenarios, ontluikende markgeleenthede en risikobestuur. 'n Futuris moet nie verwar word met die die avantgardistiese kunsstroming futurisme nie.
Die Oxford English Dictionary identifiseer die vroegste gebruik van die term futurisme in Engels as 1842, om in 'n teologiese konteks te verwys na die Christelike eskatologiese neiging van daardie tyd. Die volgende aangetekende gebruik is die etiket wat deur die Nederlandse en Russiese "Futuriste" aangeneem is, die artistieke, literêre en politieke bewegings van die 1920's en 1930's wat die verlede verwerp het en vurig spoed, tegnologie en dikwels gewelddadige verandering omhels het.
Visionêre skrywers soos Jules Verne, Edward Bellamy, en H.G. Wells was nie in hul tyd as futuriste gekarakteriseer nie. Die term futurologie in sy hedendaagse sin is eers in die middel van die 1940's deur die Duitse professor Ossip K. Flechtheim geskep, wat 'n nuwe wetenskap van moontlikheid voorgestel het. Flechtheim het geargumenteer dat selfs as stelselmatige vooruitskatting nie meer as die onderdeel van statisties hoogs waarskynlike veranderingsprosesse sou onthul het nie en hul vooruitgang gekarteer het, dit steeds belangrike sosiale waarde sou hê.
In die middel van die 1940's het die eerste professionele "futuristiese" raadgewende instansies soos RAND Korporasie en SRI International begin met langtermynbeplanning, stelselmatige dryfkrag waarneming, scenario-ontwikkeling en visioene skep, tydens die eerste militêre en regeringsooreenkoms van die Tweede Wêreldoorlog. Beginende in die 1950's, is die dienste gelewer aan private instellings en korporasies. Die bekendstelling van scenario beplanning is aan Herman Kahn toegeskryf deur sy werk vir die Amerikaanse Weermag in die 1950's by die RAND Korporasie waar hy 'n tegniek ontwikkel om die toekoms in stories te beskryf asof dit deur mense in die toekoms geskryf is. Hy het die term "scenarios" aangeneem om hierdie stories te beskryf. Die tydperk vanaf die laat 1940's tot die middel van die 1960's is die konseptuele en metodologiese grondslae van die moderne toekomsstudieveld geskep. Bertrand de Jouvenel se The Art of Conjecture in 1963 en Dennis Gabor se Inventing the Future in 1964 word beskou as sleutel vroeë werke, en die eerste universiteitskursus wat uitsluitlik aan die toekoms gewy is, is in 1966 deur die futuris Alvin Toffler by die New School aangebied.
Daar is 'n aantal organisasies wat spesialiseer in hierdie veld, insluitend die Wêreld Toekomsvereniging (World Future Society).
Moderne futuriste
Die konsep futuris sluit uiteenlopende amateur, professionele en akademiese groepe in as visioenêre, vooruitsienende konsultante, korporatiewe strateë, beleidsontleders, kulturele kritici, beplanners, bemarkers, voorspellers, voorspellingsmarkontwikkelaars, padaanweisers, bedryfsnavorsers, beleggingsbestuurders, aktuarisse, en ander risiko-ontleders en toekomstgerigte individue wat opgelei word in die meeste akademiese dissiplines. Hierdie dissiplines sluit onder andere in antropologie, kompleksiteitstudies, rekenaarwetenskap, ekonomie, ingenieurswese, stadsbeplanning, evolusionêre biologie, geskiedenis, bestuur, wiskunde, filosofie, fisiese wetenskappe, politieke wetenskap, sielkunde, sosiologie, stelselteorie, tegnologie-studies, tendensanalise en ander dissiplines.
Toekomsstudies
Toekomsstudies, wat soms as toekomskunde, futurologie, toekomsnavorsing en vooruitsig (foresight) bekendstaan, kan opgesom word as "die moontlike, die waarskynlike en die verkieslike " plus wildekaarte (wildcards) wat lae waarskynlikheid, hoë impak gebeurtenisse aandui, indien hulle plaasvind. Selfs met hoëprofiel, waarskynlike gebeurtenisse, soos die daling van telekommunikasiekoste, die groei van die internet, of die verouderende demografie van bepaalde lande, is daar dikwels beduidende onsekerheid in die tempo of voortsetting van 'n tendens. So, 'n belangrike deel van tendensanalise is die bestuur van onsekerheid en risiko.
Astrid Lindgren
Astrid Anna Emilia Lindgren, gebore Ericsson (14 November 1907 – 28 Januarie 2002) was 'n Sweedse kinderboekouteur, wie se tientalle werke in 85 tale vertaal en in meer as 100 lande gepubliseer is. Sy het wêreldwyd sowat 145 miljoen kopieë verkoop. Sy het ook die bekende boeke van Pippi Langkous geskryf.
Futuris
Futuriste en futurologie
Nie alle futuriste werk in die praktyk van futurologie soos algemeen gedefinieer nie, veral voorkonvensionele futuriste het oor die algemeen nie. Daar is godsdienstige futuriste, astroloë, okkultiste, New Age-prekers, ens wat metodologieë gebruik wat dié studie insluit, maar hulle persoonlike openbaring of geloofsgebaseerde werk sal nie binne 'n konsensusdefinisie van futurologie soos dit in akademici of deur vakkundiges gebruik word, val nie.
Verskeie skrywers word erken as futuriste. Hulle ondersoek tendense, veral in tegnologie, en skryf hul waarnemings, gevolgtrekkings en voorspellings. Aanvanklik was baie futuriste by akademiese instellings. John McHale, skrywer van The Future of the Future, het 'n Futures Directory gepubliseer, en het 'n dinktenk genaamd die Centre For Integrative Studies aan 'n universiteit gestig. Futuriste het begin met konsultasie of met geld verdien as sprekers soos Alvin Toffler, John Naisbitt, Faith Popcorn, Matthias Horx en Patrick Dixon. Frank Feather is 'n sakespreker wat homself as 'n pragmatiese futuris voorstel. Futuriste werk ook in die akademie soos Richard Slaughter. Hy is gefokus het op die ontwikkeling van die teorie en praktyk van toekoms in die onderwys; die oorgang van empiriese na kritiese toekomswerk en om integrale teorie in toekomskunde te bring. Toekomkundiges soos Jerome Glenn, die uitvoerende direkteur van die Millennium-projek, fokus weer op die 15 globale uitdagings vir die toekoms van die mensdom te evalueer Sommige futuriste het samehang met wetenskapfiksie, en sommige wetenskapfiksie skrywers, soos Arthur C. Clarke, staan bekend as futuriste. In die inleiding tot die The Left Hand of Darkness onderskei Ursula K. Le Guin futuriste van romanskrywers, skryf vir futurologie is die besigheid van profete, heldersiendes en futuriste. In haar woorde is 'n skrywer se besigheid om te lieg. Jamais Cascio is byvoorbeeld 'n bydraer tot besprekings oor die etiek en praktiese aard van geo-ingenieurswese.
Astrid Lindgren
Biografie
Astrid Lindgren het in Näs groot geword, naby Vimmerby, Småland, baie van haar boeke is gebaseer op haar familie en herinneringe uit haar kinderdae. Pippi Langkous, haar bekendste karakter, was oorspronklik deur haar siek en bed-gebonde dogter, Karien uitgevind. <!-- Lindgren was the daughter of Samuel August Ericsson and Hanna Johnsson. She had two sisters. Her brother, Gunnar Ericsson, was a member of the Swedish parliament. Upon finishing school, Lindgren took a job with the a local newspaper in Vimmerby. When Astrid became pregnant with the chief editor's child, the editor proposed marriage. Astrid demurred, and gave birth to her son Lars in 1926 in Copenhagen while unmarried.
Futuris
Futuriste en futurologie
'n Vraelys waaraan 108 futuriste deelgeneem het, is die volgende gedeelde aannames gevind:
1.	Ons is in die middel van 'n historiese transformasie. Huidige tye is nie net deel van die normale geskiedenis nie.
2.	Veelvuldige perspektiewe is op die kern van toekomsstudies, insluitende onkonvensionele denke, interne kritiek en kruiskulturele vergelyking.
Marguerite MacIntyre
Marguerite MacIntyre (gebore 11 Mei 1965) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Red Dragon (2002) en in die televisiereekse NCIS (2003), Kyle XY (2006), en The Vampire Diaries (2009).
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
Verskeie faktore het bygedra tot die ontstamming en vermindering van die Khoekhoen gedurende die 18de eeu. Onoordeelkundige veeruil met Kompanjiesamptenare en vryburgers, onderlinge oorloë, veediefstal en veesiektes het die Khoekhoen verarm. Baie van hulle het vir oorlewing as veewagters of wadrywers by burgers gaan werk. Aansteeklike siektes het ook ontstamming in die hand gewerk. Die gevreesde pokke-epidemies van 1713, 1755 en 1767 het sommige Khoekhoenstamme totaal itgewis en ander se getalle dramaties uitgedun. Die voorkoms van pokke is die eerste keer op 18 April 1713 by die Slawelosie in Kaapstad aangeteken. Hierdie aansteeklike en dodelike siekte is waarskynlik deur die wasgoed van besoekende skeepslui oorgedra. Die Khoekhoen was besonder vatbaar daarvoor, en weldra is aan die owerheid gerapporteer dat Khoekhoen wat na die binneland gevlug het, die epidemie vinnig laat versprei.
Chaitra
Chaitra is die eerste maand van die Hindoekalender. Chaitra is ook die eerste maand van die hindoe-jaar. In vergelyking met die westerse kalender begin Chaitra in die maand Maart/April afhangend van wanneer die son sy intrede in die vis sterrebeeld maak en die datum na die volle maan in die periode. Chaitra lui 'n nuwe jaar in en die Holifees word gevier. Die laatste dag van Phaalguna, word Holikadahan uitgevoer.
Astrid Lindgren
Biografie
In 1926, Lindgren moved to Stockholm, learning to become a typist and stenographer. In 1931 she married her boss, Sture Lindgren (1898–1952). Three years later, in 1934, Lindgren gave birth to her second child, Karin, who later became a translator. The family moved in 1941 to an apartment on Dalagatan, with a view over Vasaparken, where Astrid lived until her death.
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
Noukeurige statistieke ontbreek, maar die besoekende Nederlandse skrywer Francois Valentijn het bevestig dat die epidemie letterlik honderde Khoekhoen in sommige streke van die kolonie uitgewis het. Die Sweedse reisiger Anders Sparrman het ook in 1776 bevind dat 'n onbekende “galkoors” groot lewensverlies onder veral die Khoekhoen veroorsaak het.
Astrid Lindgren
Biografie
Astrid Lindgren died in 2002, at the age of 94. Following her death the government of Sweden instituted the Astrid Lindgren Memorial Award in her memory. The award is the world's largest monetary award for children's and youth literature, in the amount of five million SEK.
Khoikhoi
Koloniale uitbreiding en die Khoekhoen
Volgens 'n sensusopgawe van 1805 was daar toe slegs sowat 20 000 Khoekhoen in die Kaapkolonie oor. Hulle was teen daardie tyd 'n grondlose proletariaat wat in 'n groot mate hul eie taal en tradisionele leefwyse ingeboet het om by die Westerse leefwyse aan te pas.
Astrid Lindgren
Skrywer / Outeur
In 1944 Lindgren won second prize in a competition held by the newly founded publishing house Rabén & Sjögren with her novel named Britt-Marie lättar sitt hjärta (Britt-Marie unburdens her heart). A year later she won third prize in the same competition with the children's book Pippi Långstrump (Pippi Longstocking), which has since become one of the most beloved children's books in the world. She had already sent Pippi Longstocking to the Bonniers publishing house but was rejected. While Lindgren almost immediately became a much appreciated writer, the irreverent attitude towards adult authority that is a distinguishing characteristic of many of her characters has occasionally drawn the ire of some conservatives.