cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jozua Francois Naudé
Naudé ontvang sy opleiding op Stellenbosch waarna hy gaan onderwys gee het. Toe die Tweede Vryheidsoorlog uitbreek, het hy as veldprediker opgetree, veral by genl. C.F. Beyers, op wie hy 'n sterk invloed uitgeoefen het, en eers ná die oorlog sy studie voortgesit aan die Kweekskool op Stellenbosch. Einde 1909 is hy gelegitimeer en die volgende jaar is hy in sy eerste gemeente Goedemoed, 'n arbeidskolonie in die Suid-Vrystaat oorkant die Oranjerivier naby Aliwal-Noord, bevestig. Hy vertoef net twee jaar hier, want in 1911 word hy in Roodepoort bevestig. In 1919, nadat hy die jaar vantevore die Afrikaner Broederbond help stig het, vertrek hy na Piet Retief, waar hy bly tot 1921 en toe 'n beroep aanneem na die NG gemeente Graaff-Reinet, waar hy die volgende 27 jaar sou arbei tot en met sy dood. Hier was hy met sy aandrang op die toepassing van die Taalordonnansie medeverantwoordelik vir die stigting van die Hoër Volkskool.
Volgens die skrywer van Naudé se doodsberig in die NG Kerk se Jaarboek vir die jaar 1949 "het die Here hom geseën met kostelike gawes van verstand en hart". Wanneer hy oor 'n saak gepreek het, was dit "altyd weldeurdag". Hy het dan ook 'n leidende rol geneem in kerklike vergaderings en in belangrike kommissies gedien. 'n Tyd lank was hy ook lid van die Raad van die Kerke, die voorloper van die NG Kerk se Algemene Sinode in die dae toe die vier provinsiale sinodes nog afsonderlike kerke was.
In 1948 is Naudé benoem as waarnemende actuarius. Hy is egter onverwags op 27 Augustus 1948 in die ouderdom van 75 jaar oorlede toe hy nog predikant op Graaff-Reinet was.
Van ds. Naudé word gesê dat hy 'n "vriendelike persoonlikheid" gehad het "wat sy vroomheid weerspieël het". Hy het sy lewensarbeid met toewyding en getrouheid verrig. Sy seun Beyers was ook 'n NG predikant en 'n vooraanstaande kampvegter vir gelyke politieke regte vir alle Suid-Afrikaners en 'n dogter, Hymne Weiss, 'n skrywer en vertaler. Sy is op Goedemoed gebore.
Ds. Naudé se nasaat Milde Weiss het in 2014 'n boek, Vuurtoring, oor sy lewe die lig laat sien.
Die Laerskool Jozua Naudé in Roodepoort is na hom genoem.
Ismaïl Omar Guelleh
Guelleh is in 1999 vir die eerste keer tot president verkies as die uitgesoekte opvolger van sy oom, Hassan Gouled Aptidon, wat sedert onafhanklikheid in 1977 regeer het oor Djiboeti.
Guelleh is herkies in 2005, 2011 en weer in 2016; die verkiesing van 2011 is grootliks deur die opposisie geboikot te midde van klagtes oor wydverspreide onreëlmatighede. Guelleh is gekenmerk as 'n diktator, en sy heerskappy is deur sommige menseregte-groepe gekritiseer.
Hy is op 25 Januarie 2019 bekroon met die Padma Vibhushan, Indië se tweede hoogste burgerlike toekenning vir sy rol in die veilige ontruiming van Indiese burgers uit Jemen.
Rehabeam
Rehabeam was die eerste koning van die koninkryk van Juda en het 17 jaar regeer. Hy was die seun van koning Salomo. Volgens die Bybel het sy hardvogtige hantering van die leiers van die volk en sy ontrou aan die Here die skeuring in die ryk van Israel veroorsaak. Hy is opgevolg deur Abia.
Teologiegebou UP
Die Teologiegebou se styl is soortgelyk aan ander ouer geboue op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria, ondanks die ietwat moderner komposisie en argitektuur aan die binnekant. Sommige verwys na die styl van die gebou, wat deur die argitekfirma Burg, Lodge en Burg ontwerp is, as Akademiese Herlewingsargitektuur. Die gebou is in 1951 ingewy en huisves die Fakulteit Teologie. Tussen 1951 en 1959 het die gebou ook die Fakulteite Regsgeleerdheid en Opvoedkunde, asook die Departemente Sosiologie, Kriminologie, Toegepaste Sosiologie, Geskiedenis en Sielkunde gehuisves. Die gebou was aanvanklik bekend as die Nuwe Kunstegebou, maar dit is later herdoop na die Teologiegebou.
Harold Spencer Jones
Sir Harold Spencer Jones (29 Maart 1890, Londen – 3 November 1960, Londen) was 'n Britse sterrekundige. Hy sluit in 1913 aan by die Koninklike Sterrewag in Greenwich. Van 1923 tot 1933 was hy Sy Majesteit se Sterrekundige in die Kaap en van 1933 tot 1955 Koninklike Sterrekundige in Greenwich. Een van sy prestasies was die akkurate bepaling van die afstand van die aarde vanaf die son.
Russiese Rewolusie (1917)
Die Russiese Rewolusie van 1917 het die Russiese keiserryk tot 'n val gebring. 'n Voorlopige regering wat gevorm is ná die abdikasie van tsaar Nikolaas II was ondoeltreffend en ongewild en hul mag is uiteindelik deur die Bolsjewiste oorgeneem. Die rewolusie is gevolg deur die Russiese Burgeroorlog (1917 tot 1922) tussen die Rooi Leër van die Bolsjewiste en rewolusionêre en die Wit Leër van die monargiste, konserwatiewe en gematigde sosialiste wat teen die drastiese hervormings van die Bolsjewiste was. Ná die burgeroorlog het die Sowjetunie in 1922 tot stand gekom.
Hooftrekke
Die Russiese Rewolusie kan in drie hooftrekke verdeel word:
Agtergrond
Aan die begin van 1917 was Rusland gereed vir 'n rewolusie – en in dié jaar was daar dan ook twee: die eerste, die Februarie-rewolusie, het vinnig versprei en beter sosiale geleenthede geskep, maar ook groot onsekerheid.
Die vinnige industrialisasie van Rusland het gelei tot 'n oorbevolking en swak lewensomstandighede in die stede. Landelike dorpenaars het dikwels tussen landbou- en nywerheidswerkomgewings gewissel en baie het permanent na die stede getrek. Tussen 1890 en 1910 het die bevolking van die hoofstad, Sint Petersburg (vanaf 1914 Petrograd genoem), gegroei van 1 033 600 tot 1 905 600.
'n Middelklas van witboordjie-werknemers, sakelui en professionele mense (dokters, prokureurs, onderwysers, joernaliste, ingenieurs, ens.) was aan die ontstaan. Selfs die adellikes moes nuwe maniere vind om in hierdie veranderende ekonomie te bestaan, en nuwe klasse het gevorm (bv. proletariate en kapitaliste), alhoewel hierdie klasse weer verdeel was in groepe volgens status, geslag, ouderdom, etnisiteit en geloof.
Dit het al hoe moeiliker geword om te onderskei tussen sosiale groepe. Nie net was die groepe in baie opsigte verdeel nie, maar hul grense het ook al hoe meer vervaag vanweë die ontstaan van verstedelikte boere, werker-intellektuele, middelklas-professionele, ens.
Teen 1917 moes Nikolaas II oortuig gewees het dat hervormings onvermydelik was vanweë die groeiende politieke bewuswording, die impak van rewolusionêre idees en die ondoeltreffende regeringstelsel (wat verder verswak is deur deelname aan die Eerste Wêreldoorlog).
Die mense van Rusland was gekant teen die outokrasie van Nikolaas II en die korrupte en anachronistiese elemente in sy regering. Hy was uit voeling met die behoeftes en aspirasies van die Russiese volk, van wie die meerderheid slagoffers was van die haglike sosiaal-ekonomiese toestande wat geheers het. Op sosiale vlak was die land agter die res van Europa wat betref nywerheid en landbou, en daar was dus min geleenthede vir boere en nywerheidswerkers. Baie werkers het in die stede te doen gekry met materiële dinge wat hulle nooit in die klein dorpies gesien het nie. En die belangrikste van alles: In die stede is hulle blootgestel aan nuwe idees oor die sosiale en politieke orde.
Op ekonomiese vlak het wydverspreide inflasie en voedseltekorte bygedra tot die toestande vir 'n rewolusie. Op militêre vlak het onvoldoende voorrade, logistiek en wapens gelei tot groot verliese tydens die Eerste Wêreldoorlog. Uiteindelik het hierdie faktore, saam met die ontwikkeling van rewolusionêre idees en bewegings (veral in die jare ná 1905 se Bloedige Sondag-tragedie), tot uitbarsting gekom.
Die sosiale oorsaak van die rewolusie spruit hoofsaaklik uit eeue van onderdrukking van die laer klasse deur die tsaars, asook Nikolaas II se neerlae in die Eerste Wêreldoorlog. Hoewel lyfeienes in 1861 bevry is, moes hulle nog teen hul sin vrykoopgeld aan die staat betaal en hul omstandighede het nie veel verbeter nie. Die probleem is vererger deur die mislukking van Sergei Witte se landhervormings van die vroeë 1900's. Onrus en opstande het toenemend onder die boere voorgekom met die doel om eienaarskap te kry van die grond wat hulle bewerk het.
Die Eerste Wêreldoorlog
Die Eerste Wêreldoorlog het tot die chaos bygedra. Een van die redes dat Nikolaas in 1914 tot die oorlog toegetree het, was om die aansien van die land te herstel ná sy neerlaag in die Russies-Japannese Oorlog. Hy wou ook die talle verskillende etniese groepe verenig deur hulle te laat veg teen 'n gesamentlike vyand, naamlik Duitsland. Baie van sy kritici glo hy wou boonop die volk se aandag aflei van die armoede, ongelykheid en swak werksomstandighede wat soveel ontevredenheid veroorsaak het. Plaas daarvan om Rusland se politieke en militêre aansien te herstel, het Rusland geweldige verliese gely en dit het die toestande in die land vererger.
Talle onwilliges is deur diensplig geraak. Die groot vraag na die vervaardiging van oorlogsvoorrade en werkers het meer werkersopstande en stakings veroorsaak. Diensplig het bekwame werkers opgeslurp en hulle is vervang deur onervare boere.
Teen einde 1915 was daar talle tekens dat die ekonomie besig is om ineen te stort onder die eise van die oorlog. Die hoofoorsake was voedseltekorte en stygende pryse. Inflasie het mense se salarisse feitlik nutteloos gemaak en weens die tekorte kon hulle nie eens die goed koop wat hulle kon bekostig nie.
Toe hongersnood ontstaan weens die swak spoorwegstelsel, het werkers die stede in hordes verlaat op soek na kos. Uiteindelik het selfs die soldate, wat 'n gebrek aan toerusting en blootstelling aan die elemente moes trotseer, teen die tsaar gedraai. Dit was veral omdat baie offisiere wat getrou was aan die tsaar, met die verloop van die oorlog gesneuwel het – teen einde 1914, ná net vyf maande van oorlogvoering, het byna 400 000 Russiese soldate al gesneuwel en byna 'n miljoen was beseer. Gouer as wat verwag is, moes beswaarlik opgeleide rekrute aktiewe diens doen. Baie van hulle was van die groot stede en het geen lojaliteit teenoor die tsaar gevoel nie.
Aleksandra en Raspoetin
In die herfs van 1915 het Nikolaas II self die aanvoering van die weermag oorgeneem en na die hoofkwartier aan die grens vertrek. Hy het die regering gelaat in die hande van sy ambisieuse maar onbekwame vrou, Aleksandra. Gerugte oor korrupsie en onbevoegdheid in die regering het begin ontstaan en talle mense was gekant teen die toenemende invloed van die lekeprediker Grigori Raspoetin op die keiserlike familie.
Aleksandra het geglo hy kan haar seun, die tsarewitsj Aleksei wat aan hemofilie (bloeiersiekte) gely het, gesond maak. Daar was al talle gissings oor hoe Raspoetin 'n helende uitwerking op die tsarewitsj kon gehad het aangesien die siekte destyds nie behandelbaar was nie. Dit lyk egter of hy wel direk of indirek die seun se gesondheid beïnvloed het.
Tydens die oorlog is hy beskuldig van onpatriotiese beïnvloeding aan die Russiese hof. Die ongewilde tsaritsa was boonop Duits-gebore en sy is daarvan verdink dat sy 'n spioen vir die Duitsers is. In die tsaar se afwesigheid het Raspoetin se invloed op die tsaritsa verder toegeneem. Hy het gou haar vertroueling en persoonlike raadgewer geword en haar ook oorreed om sekere regeringsampte te vul met kandidate wat hy self uitgesoek het. Om nog meer mag te kry, het Raspoetin met hoëklas-vroue geslaap en ruil vir politieke gunsies, soos die bevordering van hul mans.
Politieke kwessies
Baie Russe, asook nie-Russiese onderdane van die kroon, het talle redes gehad om ontevrede te wees oor die bestaande outokratiese stelsel. Nikolaas II was 'n baie konserwatiewe heerser. Hy het sy kriteria van eerbaarheid, ordelikheid, familie en plig beskou as persoonlike ideale vir elke standvastige individu asook as reëls vir die gemeenskap en politiek. Van individue sowel as die gemeenskap is verwag om selfbeheersing, toewyding aan die gemeenskap en hiërargie asook 'n gees van plig teenoor die land en tradisie te openbaar.
Godsdiens het dit alles help saambind: as 'n bron van troos in moeilike tye, as 'n bron van insig in die Goddelike beskikking, as 'n bron van staatsmag en outoriteit. Nikolaas II het meer as enige vorige tsaar geglo aan die mite dat die leier 'n heilige en geseënde vader vir sy volk is. Dit het hom blind gemaak vir die werklike toestande in die land: Dit was vir hom onmoontlik om te glo dat sy mag nie van God af kom nie en dat die Russiese volk nie so toegewyd aan hom was as wat hy aan hulle was nie. Hy het geweier om die demokratiese hervormings in te stel wat dalk die rewolusie kon verhoed het.
Selfs nadat hy ná die 1905-rewolusie beperkte burgerregte en demokratiese verteenwoordiging toegelaat het, het hy probeer om dit in elke moontlike opsig te kniehalter om sy outokratiese outoriteit te beskerm.
Daar was 'n algemene behoefte aan 'n demokratiese stelsel en verset teen die tsaar se gesag, selfs vóór die krisis wat die Eerste Wêreldoorlog meegebring het. Ontevredenheid oor die Russiese outokrasie het 'n toppunt bereik in die groot nasionale opstand wat gevolg het op die Bloedige Sondag-slagting van Januarie 1905, toe Russiese werkers moes toesien hoe hulle oproepe vir geregtigheid verwerp word toe die tsaar se troepe honderde vreedsame deelnemers aan 'n optog doodskiet. Werkers het daarop gereageer met verlammende stakings regoor die land en Nikolaas II so gedwing om sy Oktober-manifes te onderteken. Daarin is voorsiening gemaak vir 'n demokratiese parlement of staatsdoema. Hy het egter min samewerking gegee om die regering te laat werk en drome van 'n demokratiese Rusland het verydel.
Regeringsamptenare was bekommerd oor hoe lank die mense se geduld sou duur. 'n Verslag deur die Petrograd-tak van die veiligheidspolisie, die Ochrana, in Oktober 1916 bevat 'n waarskuwing oor "die moontlikheid in die nabye toekoms van opstande deur die laer klasse van die land wat woedend is oor die las van hul daaglikse bestaan."
Nikolaas is vir al die krisisse in die land geblameer en die bietjie ondersteuning wat hy gehad het, het begin verkrummel. Terwyl ontevredenheid toegeneem het, het die staatsdoema in November 1916 'n waarskuwing tot Nikolaas gerig dat 'n vreeslike ramp die land sonder twyfel sou tref tensy 'n grondwetlike regeringsvorm ingestel word. Op sy tipiese manier het Nikolaas hulle geïgnoreer. 'n Paar maande later het die tsaar se bewind tot 'n val gekom kort ná die Februarie-revolusie.
Februarie-rewolusie
Dié rewolusie het uitgebreek sonder enige spesifieke leierskap of vooraf beplanning. Die hoofstad, Petrograd (tans weer Sint Petersburg), was die middelpunt van die aksie. Op 23 Februarie (8 Maart volgens die Gregoriaanse kalender) het mense in die rye vir kos begin betoog. Duisende vroulike tekstielwerkers het gou daarna by hulle aangesluit. Hulle het uit hulle fabrieke geloop – deels ter viering van Internasionale Vrouedag, maar ook om teen die geweldige broodtekort te betoog. Al hoe meer mense het uit die fabrieke gestroom om by die betogers aan te sluit. Die skares het deur die strate geloop en geskree "Brood!" en "Gee ons brood!" In die volgende twee dae het die staking, wat aangemoedig is deur sosialistiese aktiviste, versprei na al die fabrieke en winkels in die stad. Teen 25 Februarie was feitlik elke nywerheidsonderneming in Petrograd, asook talle handels- en diensondernemings, gesluit. Studente, witboordjie-werkers en onderwysers het by die stakers aangesluit. In die Staatsdoema het sosialistiese en liberale afgevaardigdes besef dat hulle 'n groot probleem op hande het. Hulle het die bestaande regering veroordeel en 'n kabinet van ministers geëis. Die Doema, wat hoofsaaklik uit lede van die burgerklas bestaan het, het druk op die tsaar uitgeoefen om te abdikeer en so 'n rewolusie te voorkom.
Teen Saterdag 25 Februarie het die polisie beheer oor die situasie verloor. Nikolaas, wat geweier het om die erns van die situasie in te sien, het op dié aand 'n telegram aan die hoof van die Petrogradse militêre distrik, generaal Sergei Chabalog, gestuur: "Ek beveel jou om môre 'n einde te bring aan die wanorde in die hoofstad, wat onaanvaarbaar is in dié moeilike tyd van oorlog met Duitsland en Oostenryk." Die meeste van die soldate het die opdrag op die 26ste gehoorsaam, maar muiterye, wat dikwels deur offisiere van die laer range gelei is, het oornag versprei. Op die oggend van die 27ste het soldate wat gestuur is om die onrus te beëindig, aangesluit by die werkers in die strate, van wie baie teen dié tyd gewapen was. Die polisie, wat ver in die minderheid was, het self later by die stakers aangesluit.
Teen die aand van die 27ste het die kabinet bedank en 'n tydelike militêre diktatorskap voorgestel, maar Rusland se militêre leiers het dit verwerp. Nikolaas, wat aan die oorlogsfront was, was geweldig gefrustreerd en bekommerd oor die skaal van die oproer. Hy het vir sy lewe gevrees. Terselfdertyd was hy bekommerd oor die toestand van sy siek seun. Hy het eindelik oorgegee en op 2 Maart geabdikeer in die hoop dat dié laaste diens aan die volk (soos hy in sy manifes sê) die onrus sal beëindig en eenheid in Rusland sal bring. Kort ná hierdie ineenstorting van die Romanof-dinastie is die kroon aan Nikolaas se jonger broer, Michail, aangebied. Hy het dit geweier tensy dit die besluit van 'n verkose regering is.
'n Minderheid van Doema-afgevaardigdes het hulself daarna uitgeroep as 'n voorlopige regering onder die voorsitterskap van prins Georgi Lwof, 'n gematigde hervormingsgesinde. Aleksander Kerenski van die Sosiale Rewolusionêre Party het egter geleidelik die leierskap oorgeneem.
'n Jaar later is Nikolaas en sy hele gesin tereggestel. Op die ou einde het sy onbekwame hantering van die land en die oorlog die einde van sy bewind én sy lewe veroorsaak.
Dubbele mag (dwoewlastije)
Die mag van die voorlopige regering is in die wiele gery deur 'n instelling wat beweer het hy verteenwoordig die wil van die werkers en soldate – die Petrograd-sowjet van Werkerafgevaardigdes. Die model vir die sowjet (raad) was werkersrade wat tydens die 1905-rewolusie in talle Russiese stede gestig is. In Februarie 1917 het stakende werkers afgevaardigdes verkies om hulle te verteenwoordig en sosialistiese aktiviste het 'n nasionale raad gestig om hierdie afgevaardigdes te verenig met verteenwoordigers van die sosialistiese partye.
Die leiers van die Petrograd-sowjet het geglo hulle verteenwoordig spesifieke klasse van die bevolking, nie die hele volk nie. Hulle het ook geglo Rusland is nie gereed vir sosialisme nie. Hulle het gemeen hulle rol is beperk tot drukuitoefening op die huiwerige burgerklas om te regeer en die instelling van omvattende demokratiese hervormings in Rusland (die vervanging van die monargie met 'n republiek, gewaarborgde burgerregte, 'n demokratiese polisie en weermag, die afskaffing van godsdienstige en etniese diskriminasie, ens.). Hulle het in dieselfde gebou vergader as die voorlopige regering omdat hulle geglo het hulle sal so die beste druk op die nuwe regering kan uitoefen.
Die verhouding tussen die twee magte was van die begin af kompleks en sou die politiek van 1917 oorheers. Die voorlopige regering was bereid om na die sowjet-afgevaardigdes te luister, maar sou nie enige inmenging in die regering duld nie, want dit sou 'n "onaanvaarbare situasie van dubbele mag veroorsaak". Dit is egter presies wat aan die vorm was – en dit was veral weens gebeure buite hulle beheer, veral die sosiale beweging in die strate van Russiese stede, in fabrieke en winkels, in kasernes en die loopgrawe, en in die dorpe.
'n Reeks politieke krisisse – sien die chronologie hieronder – in die verhouding tussen die volk en die regering asook tussen die voorlopige regering en die sowjets (wat ontwikkel het in 'n landwye beweging met 'n nasionale leierskap, die Al-Russiese Sentrale Uitvoerende Komitee van Sowjets, of WTsIK) het die outoriteit van die voorlopige regering ondermyn, maar ook van die gematigde sosialistiese leiers in die sowjets. Hoewel die sowjet-leiers aanvanklik geweier het om deel te wees van die voorlopige regering, het Aleksander Kerenski, 'n jong en gewilde prokureur en lid van die Sosiaal-Rewolusionêre Party (SRP), ingestem om in die nuwe kabinet te dien en hy het toenemend 'n sentrale figuur in die regering en uiteindelik leier van die voorlopige regering geword. As minister van oorlog en later eerste minister het Kerenski hom vir vryheid van spraak beywer, duisende politieke gevangenes vrygelaat en sy bes gedoen om voort te gaan met deelname aan die Eerste Wêreldoorlog. Hy het egter nog verskeie groot uitdagings gehad:
Die politieke groep wat hom die meeste probleme besorg het en sy bewind eindelik sou omverwerp, was die Bolsjewiste-party onder leiding van Wladimir Lenin. Lenin het in die neutrale Switserland in ballingskap gelewe, en vanweë die demokratisering van die politiek ná die Februarie-rewolusie en die daaropvolgende wettiging van voorheen verbode politieke partye, het hy die geleentheid gesien vir sy Marxistiese rewolusie. Hoewel dit moontlik was om na Rusland terug te keer, was dit weens die oorlog logisties moeilik. Eindelik het Duitse offisiere gereël dat hy deur Duitsland reis in die hoop dat sy bedrywighede sou lei tot 'n verswakking van Rusland of selfs – as die Bolsjewiste aan die bewind kom – tot die onttrekking van Rusland aan die oorlog. Lenin het in April 1917 in Petrograd aangekom.
Met Lenin in Rusland het die Bolsjewiste geleidelik al hoe gewilder geword. Gedurende die lente het toenemende ontevredenheid met die voorlopige regering en die oorlog talle werkers, soldate en boere na radikale partye gedryf. Die Bolsjewiste-party het egter ondanks sy leuse van "alle mag aan die sowjets" min steun gehad in die Petrograd-sowjet, wat deur gematigdes oorheers is. Die meeste historici meen Lenin en sy aanhangers was onvoorbereid daarop dat die groter wordende golf van steun, veral onder invloedryke groepe werkers en soldate, hulle in die somer van 1917 aan die bewind sou plaas.
Op 18 Junie het die voorlopige regering 'n mislukte aanval teen Duitsland geloods. Kort daarna het ontevrede soldate nuwe bevele verontagsaam. Die rewolusionêre klimaat is verder aangevuur deur die aankoms van radikale matrose van die vlootbasis Kronstadt wat baie offisiere, onder andere 'n admiraal, verhoor en tereggestel het. Die soldate, matrose en werkers het in Julie protesoptogte in Petrograd gehou en 'n beroep gedoen op "alle mag aan die sowjets". Lenin en die Bolsjewiste-leiers het egter die opstand verwerp en dit het binne dae doodgeloop. Die voorlopige regering het die Bolsjewiste vir die opstand, wat as die "Julie-dae" bekend staan, blameer. Lenin, wat bang was hy word gearresteer, het na Finland gevlug. Leon Trotsky en ander vooraanstaande Bolsjewiste is gearresteer.
Die Kornilof-saak
Die Kornilof-saak was nog 'n vonk vir die rewolusie. Kerenski, wat in die voorlopige regering en die Petrograd-sowjet gedien het, het gevoel hy kort 'n betroubare militêre leier. Kort ná die aanstelling van Lawr Kornilof het Kerenski hom egter daarvan beskuldig dat hy sy eie militêre diktatorskap probeer vestig. Dit is steeds onseker of dit wel die geval was. Kornilof, oortuig dat Kerenski onder druk van die Bolsjewiste optree, het gereageer deur 'n beroep op alle Russe te doen om hul "sterwende land te red". Hy het ook soldate na Petrograd gestuur om die stad te "bevry".
Onseker van die steun onder sy offisiere, het Kerensi onder meer hulp van die Bolsjewiste gevra. Hul invloed oor spoorweg- en telegraaf-werkers het grootliks daartoe bygedra dat die soldate gestuit is. Die Bolsjewiste se rol in die voorkoming van 'n staatsgreep het hul posisie geweldig versterk.
Vroeg in September het die Sowjetraad die Bolsjewiste uit die tronk vrygelaat en Trotsky het hoof van die Petrograd-sowjet geword. Die regering en selfs die ander partye soos die Mensjewiste het intussen al hoe ongewilder geraak.
In Oktober het Lenin na Petrograd teruggekeer, bewus daarvan dat die toenemend radikale stad reg was vir 'n tweede rewolusie. Die Bolsjewiste se sentrale komitee het 'n resolusie opgestel waarin die ontbinding van die voorlopige regering gevra word ten gunste van die Petrograd-sowjet. Die resolusie is aanvaar met tien stemme teenoor twee – en die weg is gebaan vir die Oktober-rewolusie.
Oktober-rewolusie
Die oorname van mag was grotendeels vreedsaam. Op 25 Oktober (7 November volgens die Gregoriaanse kalender) 1917 het die Bolsjewiste die belangrikste regeringsgeboue in Petrograd sonder veel teenstand beset. In die nag van 25 op 26 Oktober het hulle die Winterpaleis (die setel van die voorlopige regering) oorgeneem. Die aanval het om 21:45 begin en is aangekondig deur 'n loskruitskoot vanaf die kruiser Aurora. Die Aurora lê steeds in Sint Petersburg voor anker.
Die Winterpaleis is omstreeks 02:00 beset. Die amptelike datum van die rewolusie is 25 Oktober, toe al die geboue behalwe die Winterpaleis oorgeneem was.
Latere amptelike dokumente uit die Sowjetunie sou die rewolusie veel dramatieser voorstel as wat dit werklik was. In latere rolprente word gewys hoe die Winterpaleis bestorm word en groot gevegte plaasvind, maar in werklikheid het die rebelle geen teenstand ervaar nie en kon hulle feitlik net in die gebou instap en dit oorneem. Die opstand is so beplan dat die staatsmag oorhandig kon word aan die Tweede Al-Russiese Kongres van Sowjets, wat op 25 Oktober begin het.
Op die kongres was 650 verkose afgevaardigdes; 390 was Bolsjewiste en sowat 100 was linkse Sosiaal-Rewolusionêre, wat ook ten gunste van die omverwerping van die Kerenski-regering was. Toe die besetting van die Winterpaleis aangekondig word, het die kongres 'n edik aanvaar wat die mag oorhandig aan die Sowjets van Afgevaardigdes van Werkers, Soldate en Boere. Daar was egter ontevredenheid onder die Mensjiwiste en gematigde en regse vleuels van die Sosiaal-Rewolusionêre wat geglo het Lenin en die Bolsjewiste het die mag onwettig oorgeneem. Hulle het uitgeloop voor die resolusie aanvaar is.
De volgende dag het die kongres 'n Raad van Volkskommissare (Sownarkom) verkies as basis van 'n nuwe sowjetregering, hangende die sameroeping van 'n grondwetgewende vergadering.
In die kultuur
Die Russiese Rewolusie is in verskeie rolprente uitgebeeld.
Boukundegebou UP
Die Departement Argitektuur en Boukunde van die Universiteit van Pretoria, wat in 1929 ontstaan het, het aanvanklik tussen verskeie geboue rondswerf. In 1960 het die departement uiteindelik sy eie tuiste op die Hatfieldkanpus gevind, in hierdie gebou wat deur sy eie personeellede ontwerp is. Die departement het in 1973 uitbreidings aan die gebou aangebring om sodoende sy studentegetalle te kon verhoog. Dié gebou is in die moderne styl gebou met elemente van Neo-Brutalisme.
Aloe vituensis
Aloe vituensis is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië, Kenia en Soedan is.
Bobby Astyr
Bobby Astyr (14 November 1937 – 7 April 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Amazing Dr. Jekyll (1975), Barbara Broadcast (1977), People (1978), en Afternoon Delights (1980).
Aërogamie
Aërogamie is 'n tak van origamie wat aërodinamiese modelle dek. Dit verskil van papiervliegtuie in die sin dat dit nie modelle insluit wat op maniere geskep word anders as om papier te vou nie. Daar moet daarop gelet word dat papiervliegtuie slegs 'n deel van aërogami uitmaak aangesien aërogamimodelle ook modelle vir skoenlappers, vlermuise, helikopters, propellers, boemerangs en so aan insluit. Hierdie modelle het interessante aërodinamiese eienskappe. Aërogami kan opgesom word met die frase: "vou en vlieg".
Rassisme
Rassisme of rassediskriminasie dui op die sosiale, ekonomiese of politiese diskriminasie teenoor 'n persoon (of groep persone) gebaseer op ras en/of velkleur. Dit dui nie noodwendig op die haat van een ras teenoor 'n ander nie, maar die uitsluiting of weiering van sekere regte en voorregte, soos destyds toegepas deur die apartheidsregering van Suid-Afrika en die Jim Crow-wette in die VSA.
Gebiedsgebondenheid
By baie diere kom daar gebiedsgebondenheid voor, dit wil sê hulle bly lank en soms selfs hul hele lewe lank in 'n bepaalde gebied. Diere wat só 'n bepaalde afgebakende gebied bewoon, sal dan ook, wanneer nodig, die reg van toegang tot so 'n gebied verdedig. Soms geld territorialiteit net ten opsigte van voortplanting, byvoorbeeld 'n nes op 'n bepaalde plek. Dikwels geld dit vir voortplanting én voeding of net vir voeding. Dit is egter duidelik dat territorialiteit 'n belangrike rol in die uitskakeling van kompetisie tussen organismes speel deurdat dit individue of groepe territoriaal beter spasieer. Hierdie verskynsel is oral in die natuur opvallend en kan maklik tydens beplande ekologiese studies waargeneem word.
Audie Murphy
Audie Murphy (20 Junie 1925 – 28 Mei 1971) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Destry (1954), To Hell and Back (1955), The Quiet American (1958), en Ride a Crooked Trail (1958).
Andries Stockenström (predikant)
duimnael|regs|200px|Ds. Andries Stockenström, omstreeks 1917.
Ds. Andries (Stokkies) Stockenström (Prins Albert, Kaapkolonie, 24 Julie 1883 – Ficksburg, Oranje-Vrystaat, 21 Julie 1977) was ’n leraar twee gemeentes van die NG Kerk en skrywer van die NG gemeente Ficksburg se gedenkboek Historiese oorsig van die gemeente Ficksburg 1869–1957 (wat gepubliseer is met die oog op die jubileum van die kerkgebou, ingewy in 1907).
Ds. Stockenström is ná sy dood, drie dae voor sy 94ste verjaardag in die hospitaal op Ficksburg nadat hy lank siek was, beskryf as ’n kleurryke karakter wat altyd gesê het hy hou van ’n kort preek en ’n lang boerewors, aldus ’n berig in ’n plaaslike koerant (waarskynlik die Ficksburg News) ná sy dood. Buiten vier jaar as hulppredikant in die Paarl, het hy sy hele bediening in die Vrystaatse Kerk deurgebring.
Herkoms en opleiding
links|360px|duimnael|[[NG gemeente Ficksburg|Ficksburg se kerkgebou en die eerste ses predikante, waarskynlik uitgereik in 1944 tydens die 75-jarige herdenking van die gemeente se ontstaan.]]
Die stamvader van ds. Stockenström se familie is op 6 Januarie 1757 in Filipstad, Varmland, Swede, gebore en oorlede op 29 Desember 1811 tydens die slagting op Doornek, Suurberge (of Zuurberg) in die westelike distrik van die Oostelike Provinsie. Sy seun Erik Ergidius (1805–1886, ’n broer van sir Andries Stockenström) se seun, ook Andries (gebore 1850), was ds. Stockenström se vader. Die latere predikant is op Prins Albert in die Groot-Karoo gebore en het ook daar gematrikuleer met Grieks en Hebreeus as twee van sy vakke. Hy was ses jaar lank registrateur van regter C.G. Maasdorp in Kaapstad waartydens hy privaat aan die Suid-Afrikaanse Kollege, die voorloper van die Universiteit van Kaapstad) studeer het. In 1910 het hy na die Kweekskool op Stellenbosch gegaan en was, buiten sy studie in die teologie, ook junior lektor in Hebreeus.
Gemeentebediening
Nadat hy in 1913 gelegitimeer is, is hy op 30 Januarie 1914 in die NG gemeente Paarl as hulpprediker vir ds. P.G.J. Meiring bevestig. Op 10 Februarie 1917 is hy in sy eerste eie werkkring, die NG gemeente Bethulie, bevestig en bly daar tot hy ’n beroep aanneem na sy tweede en laaste werkkring, die NG gemeente Ficksburg, waar hy op 9 Augustus 1927 bevestig is. Hier het hy byna 20 jaar lank gewerk tot hy sy emeritaat op 27 Maart 1949 aanvaar het. Tydens sy bediening is 'n monument vir genl. J.I.J. Fick opgerig, afsonderlike kelkies by die Nagmaal ingevoer, die pastorie in Fonteinstraat gebou en die tweede pastorie in Zonstraat aangekoop. Tydens sy tyd het die kerkraad besluit om 'n hulpprediker te benoem en eindelik om 'n medeleraar te beroep. Met sy afskeid het die kerkraad hom 'n beurs van £500 gegee. Ná sy aftrede het hy nog afgelos is verskeie gemeentes in die Vrystaat en elders: Ritchie, Knysna, Excelsior, Lindley, Kroonstad en Hennenman.
Gesinslewe
regs|duimnael|300px|Ds. Andries en mev. Ingeborg Stockenström met Ingeborg (Inge). Ds. Stockenström is in 1913 met mej. Ingeborg Franzsen (11 Mei 1890 – 29 Julie 1967) getroud. Sy het hom al die jare met liefde en toegewydheid bygestaan. Haar vader, Johannes (Larssen) Franzsen is op 4 Januarie 1850 in Klovning, Tysvær, Noorweë, gebore en oorlede in Kaapstad op 15 Februarie 1918. Twee dogters is uit dié huwelik gebore van wie Ingeborg (Inge) op 10 Oktober 1914 gebore is en oorlede is op 11 Oktober 2010 op Mosselbaai. Sy was getroud met Johannes Benjamin le Roux.
Phophonyane-waterval
Die Phophonyane-waterval in Eswatini is in die Phophonyaneriver, ‘n boloop van die Komatirivier. Dit is net noord van Piggs Peak in die rigting van Jeppesrif en op die hellings van Kobolondo.
Bitcoin
Bitcoin (₿) verwys na 'n elektroniese geldeenheid, asook na die oopbronsagteware wat ontwerp en geskryf is om dit te kan munt en gebruik. Dit is van die eerste implementerings van kriptogeld, wat in 1998 beskryf is deur Wei Dai op die cypherpunks elektroniese poslys. Satoshi Nakamoto (die pseudoniem van 'n onbekende persoon of groep) het dit in 2009 geïmplementeer. Bitcoin is die eerste aanwending van 'n blokketting. Eienaars van Bitcoin kan van verskeie webwerwe gebruik maak om Bitcoin vir nasionale geldeenhede soos Suid-Afrikaanse rand, Amerikaanse dollar, of euro te verruil, en kan dit as betaalmiddel vir goedere en dienste by 'n aantal verskaffers gebruik.
Bitcoin is 'n gedesentraliseerde digitale geldeenheid, sonder beheer deur 'n sentrale bank of enkele administrateur, wat van gebruiker tot gebruiker in die eweknie-bitcoin-netwerk gestuur kan word sonder dat tussengangers nodig is. Transaksies word deur kriptografiese metodes deur netwerknodusse geverifieer en opgeneem in 'n grootboek wat 'n blokketting genoem word. Bitcoins word geskep as 'n beloning vir 'n proses wat "mynbou" genoem word. Dit kan verruil word vir ander geldeenhede, produkte en dienste. Navorsing deur die Universiteit van Cambridge beraam dat daar in 2017 tussen 2,9 tot 5,8 miljoen unieke gebruikers was wat 'n kripto-geldeenheidsbeursie gebruik het, waarvan die meeste bitcoin gebruik het.
Bitcoin word gekritiseer vir die gebruik daarvan in onwettige transaksies, die groot hoeveelheid elektrisiteit wat mynwerkers gebruik, die wisselvalligheid in die prys en diefstalle daarvan op die internet. Sommige ekonome, waaronder verskeie Nobelpryswenners, het dit al as 'n spekulatiewe borrel bestempel. Bitcoin kan ook as 'n belegging gebruik word, hoewel verskeie regulerende agentskappe alreeds beleggerswaarskuwings daaroor uitgereik het.
Skepping
Die domeinnaam "bitcoin.org" is op 18 Augustus 2008 geregistreer. Op 31 Oktober 2008 is 'n skakel na 'n artikel geskryf deur Satoshi Nakamoto, getiteld Bitcoin: A Peer-to-Peer Electronic Cash System, en op 'n kriptografiese poslys geplaas. Nakamoto het die bitcoin-sagteware as oopbronkode geïmplementeer en dit in Januarie 2009 vrygestel. Nakamoto se identiteit is steeds onbekend.
Op 3 Januarie 2009 is die bitcoin-netwerk geskep toe Nakamoto die beginblok van die ketting, wat bekend staan as die genesis-blok, begin ontgin het. In die muntbasis van hierdie blok was die teksː "The Times 03/Jan/2009 Chancellor on brink of second bailout for banks", ingebed. Hierdie aantekening verwys na 'n opskrif gepubliseer deur The Times en is geïnterpreteer as 'n tydstempel en 'n opmerking oor die onstabiliteit wat veroorsaak word deur gefragmenteerde reserwebank aktiwiteite.
Die ontvanger van die eerste bitcoin-transaksie was die kriptopunk Hal Finney, wat in 2004 die eerste herbruikbare bewys-van-werk-stelsel (RPoW) geskep het. Finney het die bitcoin-sagteware op die uitreikdatum afgelaai en op 12 Januarie 2009 tien bitcoins van Nakamoto ontvang. Ander vroeë kuberpunk-ondersteuners was skeppers van bitcoin-voorgangers: Wei Dai, skepper van b-money, en Nick Szabo, skepper van bit gold. In 2010 het die eerste bekende kommersiële transaksie met bitcoin plaasgevind toe die programmeerder Laszlo Hanyecz twee Papa John pizzas vir 10 000 gekoop het.
Ontleders van blokkettings skat dat Nakamoto ongeveer een miljoen bitcoins ontgin het voordat hy in 2010 verdwyn het toe hy die netwerkwaarskuwingsleutel en beheer van die kode-bewaarplek aan Gavin Andresen oorhandig het. Andresen word later hoofontwikkelaar by die Bitcoin Foundation. Andresen probeer toe om beheer te desentraliseer. Dit het die geleentheid geskep vir kontroversie oor die toekomstige ontwikkelingspad van bitcoin, in teenstelling met die vermeende gesag van Nakamoto se bydraes.
Malolotja-waterval
Die Malolotja-waterval is in die Malolotja Nasionale Park in Eswatini (Swaziland). Dit is 1681 m bo seespieël. Wes van die pad tussen Mbabane en Piggs Peak loop die Malolotjarivier deur die Malolotjavallei om by die Komatirivier aan te sluit.
Genk
Genk is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die middel van die Vlaamse provinsie Limburg en het 'n oppervlakte van 88 km² en sowat 65 000 inwoners (2011).
Die Provinsiale Domein Bokrijk is in Genk geleë. Dit herberg 'n opelugmuseum en 'n bostuin.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Genk:
Bokrijk, Boxbergheide, Bret-Gelieren, Driehoeven, Genk-Centrum, Hoevezavel, Kolderbos, Langerlo, Nieuw Texas, Nieuwe Kempen, Sledderlo, Termien, Vlakveld, Waterschei, Winterslag en Zwartberg.
Aloe sinana
Aloe sinana is 'n aalwyn wat endemies aan Ethiopië is.
Josia
Josia was die sestiende koning van die koninkryk van Juda en het 31 jaar regeer. Hy was uit die familie van koning Dawid en die seun van koning Amon. Hy was 8 jaar oud toe hy koning geword het. Volgens die Bybel was hy ’n goeie koning wat in die voetspore van sy voorvader Dawid geloop het. Hy het die tempel herstel en het daar 'n wetboek ontdek wat hy met die hulp van die profetes Gulda kon uitlê. Hy is in 'n veldslag teen koning Neko van Egipte oorlede. Die profeet Jeremia het 'n treurlied vir hom gedig. Hy is deur sy seun Joahas opgevolg.
Rya Kihlstedt
Rya Kihlstedt (gebore 23 Julie 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Home Alone 3 (1997) en Deep Impact (1998), en in die televisiereekse Dexter (2006) en Covert Affairs (2010).
D.J. Opperman
Diederik Johannes Opperman (1914–1985) was 'n professor in Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van Stellenbosch. As Afrikaanse digter en dramaturg verower hy die Hertzogprys vir beide poësie en drama.
Vroeë lewe en herkoms
Diederik Johannes Opperman is op 29 September 1914 op die familieplaas Geduld nr. 2 naby Dannhauser in die distrik Dundee in Natal gebore.
Hy is die oudste van agt kinders, vyf seuns en drie dogters (van wie een vroeg oorlede is), van Diederik Johannes Opperman (5 Junie 1891 – 20 Mei 1943) en Heila Susanna Magdalena Botha (13 November 1892 – 27 Augustus 1956). Sy broers was Hermanus Lambertus (Maans) (gebore 1917), Louis Petrus (1923), Christiaan Christoffel (Chris) (1926) en Jacobus Abraham (Koos) (1930) en sy susters was Elizabeth Margaretha (Liz) (1918), Louisa Petronella (1920–1921) en Violetta Susanna (Vi) (1921).
Sy vader slaag slegs standerd ses, maar was ’n skrander man wat weens gebrek aan geleerdheid nooit sy volle potensiaal verwesenlik het nie. Hy is aanvanklik boer op die familieplaas en later spoorwegwerker en versekeringsagent van beroep, maar was geïnteresseerd in die Oosterse wysbegeerte en die spiritisme en het in sy vrye tyd geskilder.
Die gesin verhuis gereeld as gevolg van die vader se beroepsveranderinge. Dirk se eerste lewensjare bring hy op sy grootvader se plaas Stedham deur, naby die sendingstasie Glückstad in die distrik Vryheid in Natal. Weens die gesukkel om ’n lewe as boer te maak, verhuis die gesin in 1917 na Ladysmith, waar sy vader se broer Chris reeds as spoorwegamptenaar werk en sy vader ook in hierdie amp by hom aansluit. In 1918 verhuis hulle na sy moeder se familiedorp Memel in die Vrystaat, waar die vader as grofsmid werk. Vanaf 1921 bly hulle op New Formosa, ’n klein spoorweghalte naby Estcourt in Natal, waar sy vader stasievoorman is. Aanvanklik gaan Dirk in Engels skool op Estcourt, en in 1922 verhuis die gesin na Hart’s Hill naby Colenso, waar hy hier ook in Engels sy skoolopleiding voortsit. In 1923 verhuis hulle na Colenso self, waar sy pa steeds in diens van die spoorweë staan.
Reeds as jong kind kom Dirk in aanraking met die taal en kultuur van die Zoeloes en Indiërs, en leer hy hul leefwyse en wêreld intiem ken. Op elfjarige ouderdom word hy ernstig siek aan maagkoors en draai by die dood om. Hy bring etlike maande in die Rooms-Katolieke hospitaal in Pietermaritzburg deur. Weens ’n hartkwaal is sy vader in 1926 verplig om sy werk by die spoorweë op te sê en om die huis in Colenso te verkoop. Die gesin verhuis dan na Estcourt, waar sy vader as versekeringsagent begin werk en Dirk sy standerd ses voltooi.
In 1929 verhuis hulle na Frere, waar sy vader sy versekeringswerk voortsit. Dirk word as gevolg van die depressie toestande gedwing om sy skoolopleiding te onderbreek en ’n tyd saam met sy broer Maans op ’n kleinhoewe in die dorp met koeie, hoenders en groente te “boer”. Aan die einde van 1930 verhuis die gesin na Vryheid in Natal, waar sy vader op ’n kommissiebasis as ’n agent vir African Homes Trust werk. Vanaf 1931 gaan Dirk dan as ryper leerling na die dubbelmedium Hoërskool Vryheid waar P.C. Schoonees die skoolhoof is en hy vir die eerste keer gedeeltelike onderrig in Afrikaans ontvang. Schoonees word sy Afrikaans onderwyser, wat sy leerlinge se insig in die letterkunde verdiep en só ’n liefde daarvoor by hulle aankweek.
Dirk begin reeds op Colenso om gediggies in Engels te skryf, maar op Vryheid begin hy meer ernstig dig en skryf verskeie gedigte in Afrikaans. Gerard (Koos) Boonstra gee onderrig in Wetenskap op Vryheid. Boonstra het ’n uitgesproke Darwinistiese oortuiging, skeptiese en kritiese ingesteldheid teenoor die Kerk en opstandige gesindheid teenoor die Regering. Hierdie eienskappe oefen groot invloed uit op die ontwikkeling van Dirk se rasionele denke en hy begin belangstel in die deterministiese denke van die evolusieleer. Aangesien die Oppermangesin dit altyd maar skraps gehad het, staan Boonstra hom later finansieel by met sy studies vir sy meestersgraad. Aan die einde van 1934 lê hy die matrikulasie-eksamen van die Universiteit van Suid-Afrika af en behaal die beste uitslag in die Hoër Taalbondeksamen, wat aan hom ’n onderwyslening besorg waarmee hy sy studies kon voortsit.
Verdere studie en begin van loopbaan
In 1935 gaan Dirk na die Natalse Universiteitskollege in Pietermaritzburg waar hy aanvanklik in die University Lodge koshuis tuisgaan en in sy derde jaar privaat loseer. Aan hierdie universiteit het G.S. Nienaber as dosent ’n stimulerende invloed op hom en moedig hom as digter aan. Hy is ook bevriend met Jan Scannell, C.J.M. Nienaber, Sheila Cussons, P. du P. Grobler en M.J. Harris.
Rietfontein
Rietfontein kan verwys na:
D.J. Opperman
Verdere studie en begin van loopbaan
Tydens universiteitsvakansies werk hy as vragmotorbestuurder van die klipbrekers by die munisipale gruisgat. Vanaf 1936 dien hy in die redaksie en in 1938 is hy redakteur van Natal University College Magazine, terwyl hy in 1936 ook stigter en sekretaris en in 1937 voorsitter is van die Afrikaanse Kultuurklub. Dirk behaal in 1937 die B.A.-graad met Hollands (soos Afrikaans-Nederlands in daardie tyd bekend was), Geskiedenis en Sielkunde as hoofvakke. In 1938 studeer hy aan sy Hoër Onderwysdiploma, wat hy die einde van die jaar met onderskeiding verwerf, en skryf ook reeds in vir sy meestersgraad opleiding. Reeds aan die einde van 1938 slaag hy die eksamengedeelte (vandag die B.A. Honneurs) van sy M.A.-graad met onderskeiding en aan die einde van 1939 behaal hy die M.A.-graad onder leiding van G.S. Nienaber met onderskeiding met ’n verhandeling oor Die Afrikaanse letterkundige kritiek tot 1922.
Onder die skuilnaam Arnold Benadi behartig hy in die jare 1938 en 1939 die boekerubriek van Die Natalse Afrikaner en plaas dan ook van sy skeppende werk in hierdie publikasie. Deur bemiddeling van G.S. Nienaber raak hy ook betrokke by die Natalse radio-omroep, waar hy boekbesprekings waarneem en ook aan ander programme deelneem. Na aanleiding van sy besondere prestasie met sy Onderwysdiploma en die eksamen vir sy M.A.-graad word die Victoria-beurs vir oorsese studie reeds einde 1938 aan hom toegeken, waarmee hy van plan was om vanaf September 1939 in Nederland te studeer. Die Tweede Wêreldoorlog verongeluk egter hierdie planne. Tydens sy universiteitsjare het hy ernstige verhoudings met Marie Theron en die model Olga Ardell. In Mei 1938 kom hy weer in aanraking met sy latere eggenote, Marié van Reenen, wat saam met hom op skool was, toe sy as sekretaresse en hy as voorsitter van die oudskolierebond van die Hoërskool Vryheid ’n reünie reël. Hulle begin hierna met ’n ernstige verhouding.
Loopbaan as onderwyser
Dirk gee vanaf 1940 tot middel 1945 onderwys aan die Voortrekkerskool in Pietermaritzburg, wat beide laer en hoër klasse gehuisves het en ook die enigste Afrikaanse skool in die stad was. Nadat hy aanvanklik betrokke was by die laer klasse, skuif hy vanaf 1941 oor na die hoër klasse en doseer veral Afrikaans, maar ook Geskiedenis, Engels en per geleentheid ook Rekenkunde. Hy skryf in 1944 die skoollied vir hierdie skool en is afrigter van een van die rugbyspanne, atletiek en skyfskiet, terwyl hy ook leiding neem met kulturele bedrywighede soos die toneelvereniging en die kunswedstryde. Van 1940 tot 1944 is hy ook redakteur van die skooljaarblad. Terselfdertyd werk hy aan ’n doktorale verhandeling oor die natuurbeelding in die letterkunde, wat hy nooit voltooi nie. In hierdie tyd verskyn verskeie van sy gedigte in Die Huisgenoot en hy lewer ook boekbesprekings vir hierdie tydskrif en vir Ons eie boek.
Op 2 April 1942 trou hy met Marié van Reenen, wat vanaf 1941 ook onderwys gee by die Voortrekkerskool in Pietermaritzburg. Onder haar getroude van verwerf sy later bekendheid vir haar kinderverhale en gedigte, optekening en oorvertelling van inboorlingsprokies en vertaling van Versamelde sprokies van Hans Christian Andersen. Die egpaar het drie dogters, Catherina Elizabeth (Trienke) (gebore 10 Mei 1946), Heila Marié (gebore 1 November 1947) en Diederi Joanne (gebore 10 April 1956). Trienke word later self ’n bekende digteres onder haar getroude naam, Trienke Laurie, en sy is ook ’n behendige skilderes. Om die gesin se inkomste aan te vul is Dirk nasiener van Hollandse vraestelle aan die Natalse Universiteitskollege en bied hy buitemuurse lesings aan, terwyl hy ook buitemuurse lektor is by die Tegniese Kollege.