cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteïen massaspektrometrie
Proteïen en peptied fraksionering
In die lig van hierdie probleme word die metodes van een- en tweedimensionele gelelektroforese en hoëprestasie-vloeistofchromatografie wyd gebruik vir die skeiding van proteïene. Die eerste metode fraseer hele proteïene via tweedimensionele gelelektroforese. Die eerste dimensie van 2D gel is isoektriese fokus (IEF). In hierdie dimensie word die proteïen geskei deur sy isoelektriese punt (pI) en die tweede dimensie is SDS-polyakrylamied-gelelektroforese (SDS-PAGE). Hierdie dimensie skei die proteïen volgens sy molekulêre gewig. Sodra hierdie stap voltooi is, word vertering plaasvind. In sommige situasies kan dit nodig wees om albei hierdie tegnieke te kombineer. Gel kolle wat op 'n 2D Gel geïdentifiseer word, word gewoonlik aan een proteïen toegeskryf. As die identiteit van die proteïen verlang word, word gewoonlik die metode van in-gel vertering toegepas, waar die proteïenpunt van belang uitgesny word, en proteolities verteer. Die peptiedmassa's wat uit die vertering voortspruit, kan bepaal word deur massaspektrometrie deur die gebruik van peptiedmassa-vingerafdrukke. As hierdie inligting nie ondubbelsinnige identifikasie van die proteïen toelaat nie, kan die peptiede onderhewig wees aan tandem-massaspektrometrie vir de novo-volgordebepaling. Klein veranderinge in massa en lading kan opgespoor word met 2D-PAGE. Die nadele van hierdie tegniek is sy klein dinamiese omvang in vergelyking met ander metodes. Sommige proteïene is steeds moeilik om te skei weens hul suurheid, basisiteit, hydrofobiciteit en grootte (te groot of te klein).
Die tweede metode, hoëprestasie vloeistofchromatografie word gebruik om peptiede af te breek na ensiematiese vertering. Karakterisering van proteïenmengsels met behulp van HPLC / MS word ook genoem haelgeweer proteomics en MuDPIT (Multi-Dimensional Protein Identification Technology). 'N Peptiedmengsel wat voortspruit uit die vertering van 'n proteïenmengsel word gefractioneer deur een of twee stappe vloeibare chromatografie. Die eluens uit die chromatografie stadium kan óf direk by die massaspektrometer ingedien word deur elektrospray-ionisasie, of op 'n reeks klein kolle vir latere massa-analise gebruik word met MALDI.
Proteïen identifikasie
Daar is twee hoof maniere. MS word gebruik om proteïene te identifiseer. Peptiedmassa-vingerafdrukke gebruik die massas proteolitiese peptiede as insette vir 'n soektog van 'n databasis van voorspelde massas wat voortspruit uit vertering van 'n lys bekende proteïene. As 'n proteïenvolgorde in die verwysingslys aanleiding gee tot 'n beduidende aantal voorspelde massas wat ooreenstem met die eksperimentele waardes, is daar bewyse dat hierdie proteïen teenwoordig was in die oorspronklike monster. Suiweringstappe beperk dus die deurvoer van die peptiedmassa-vingerafdrukbenadering. Peptiedmassa-vingerafdrukke kan met MS / MS bereik word.
MS is ook die voorkeurmetode vir die identifisering van post-translasie-veranderinge in proteïene, aangesien dit meer voordelig is as ander benaderings soos die teenliggaampies gebaseerde metodes.
De novo (peptied) volgordebepaling
De novo-peptiedvolgorde vir massaspektrometrie word tipies uitgevoer sonder voorafgaande kennis van die aminosuurvolgorde. Dit is die proses om aminosure van peptiedfragmentmassa's van 'n proteïen toe te ken. De novo sequencing het bewys suksesvol vir die bevestiging en uitbreiding van die resultate van databasis soektogte.
Soos de novo-volgordebepaling gebaseer is op massa en sommige aminosure het identiese massas (bv. Leucien en isoleusien), kan akkurate manuele volgordebepaling moeilik wees. Daarom kan dit nodig wees om 'n sekwensie-homologie-soektogtoepassing te gebruik om in tandem te werk tussen 'n databasis soek en de novo sequencing om hierdie inherente beperking aan te spreek.
Databasis soek het die voordeel om vinnig sekwense te identifiseer, mits hulle reeds in 'n databasis gedokumenteer is. Ander inherente beperkings van databasis soek sluit in volgorde veranderinge / mutasies (sommige databasis soektogte gee nie voldoende rekening vir veranderinge aan die 'gedokumenteerde' volgorde, dus kan waardevolle inligting misloop), die onbekende (as 'n ry nie gedokumenteer word nie, sal dit nie gevind word nie ), Vals positiewe, en onvolledige en beskadigde data.
'N Geannoteerde peptied spektrale biblioteek kan ook gebruik word as 'n verwysing vir proteïen / peptied identifikasie. Dit bied die unieke krag van verminderde soekruimte en verhoogde spesifisiteit. Die beperkings sluit in dat spektra wat nie in die biblioteek ingesluit is nie, nie geïdentifiseer kan word nie. Spektra wat uit verskillende soorte massaspectrometers ingesamel word, kan redelik verskillende eienskappe hê, en verwysingspektra in die biblioteek kan geraaspieke bevat wat tot vals positiewe identifikasies kan lei. 'N Aantal verskillende algoritmiese benaderings is beskryf om peptiede en proteïene uit tandemmasspektrometrie (MS / MS), peptied de novo-volgordebepaling en volgorde-taggebaseerde soek te identifiseer.
Proteïen kwantitasie
Verskeie onlangse metodes maak voorsiening vir die kwantitasie van proteïene deur massaspektrometrie (kwantitatiewe proteomika). Tipies word stabiele (bv. Nie-radioaktiewe) swaarder isotope van koolstof (13C) of stikstof (15N) in een monster geïnkorporeer, terwyl die ander een met die ooreenstemmende ligisotope (bv. 12C en 14N) gemerk is. Die twee monsters word voor die ontleding gemeng. Peptiede wat uit die verskillende monsters verkry word, kan onderskei word as gevolg van hul massaverskil. Die verhouding van hul piekintensiteite stem ooreen met die relatiewe oorvloed verhouding van die peptiede (en proteïene). Die gewildste metodes vir isotoop-etikettering is SILAC (stabiele isotoop-etikettering deur aminosure in selkultuur), trypsine-gekataliseerde 18O-etikettering, ICAT (isotoop-gekodeerde affiniteits-tagging), iTRAQ (isobariese etikette vir relatiewe en absolute kwantitasie). "Semi-kwantitatiewe" massaspektrometrie kan sonder monsterneming van monsters uitgevoer word. Tipies, dit word gedoen met MALDI analise (in lineêre modus). Die piekintensiteit, of die piekarea, van individuele molekules (tipies proteïene) word hier gekorreleer met die hoeveelheid proteïene in die monster. Die individuele sein hang egter af van die primêre struktuur van die proteïen, op die kompleksiteit van die monster en op die instellings van die instrument. Ander tipes "etiketvrye" kwantitatiewe massaspektrometrie gebruik die spektrale tellings (of peptiedgetalle) van verteerde proteïene as 'n middel om relatiewe proteïen hoeveelhede te bepaal.
Proteïen-struktuur bepaling
Kenmerke wat die 3-dimensionele struktuur van proteïene aandui, kan op verskeie maniere met massaspektrometrie ondersoek word. Deur chemiese kruisbinding te gebruik om dele van die proteïen wat in die ruimte naby is, maar ver uitmekaar in volgorde te koppel, kan inligting oor die algehele struktuur afgelei word. Deur die uitruil van amide protone met deuterium uit die oplosmiddel te volg, is dit moontlik om die oplosmiddel toeganklikheid van verskillende dele van die proteïen te ondersoek. Waterstof-deuterium-uitruilmasspektrometrie is al meer as 20 jaar gebruik om proteïene en hul konformasies te bestudeer. Hierdie tipe proteïen strukturele analise kan geskik wees vir proteïene wat uitdagend is vir ander strukturele metodes. Nog 'n interessante laan in proteïenstruktuurstudies is laser-geïnduseerde kovalente etikettering. In hierdie tegniek word oplosmiddel-blootgestelde terreine van die proteïen gewysig deur hidroksielradikale. Die kombinasie met vinnige vermenging is gebruik in proteïenvoustudies
Biomerkers
Die FDA definieer 'n biomerker soos: 'n Eienskap wat objektief gemeet en geëvalueer word as 'n aanduiding van normale biologiese prosesse, patogene prosesse, of farmakologiese reaksies op 'n terapeutiese intervensie'. Daar word vermoed dat massaspektrometrie die ontdekking van kandidate vir biomarkers moontlik maak.
Proteogenomics
In wat nou algemeen bekend staan as proteogenomika, word peptiede wat met massaspektrometrie geïdentifiseer word, gebruik om geenannotasies te verbeter (byvoorbeeld geen begin sites) en proteïen annotasies. Parallelle analise van die genoom en die proteoom fasiliteer die ontdekking van post-translasie modifikasies en proteolitiese gebeure, veral wanneer veelvuldige spesies vergelyk word.
Krasnojarsk
Krasnojarsk (Russies: Красноя́рск) is ’n stad aan die Jenisei-rivier in Sentraal-Rusland. Dit is die administratiewe hoofstad van Krasnojarsk-krai en die derde grootste stad in Siberië met ’n inwonertal van 1 035 528 (2014). Die stad is ’n belangrike aansluitingspunt aan die Transsiberiese Spoorlyn en een van Rusland se grootste vervaardigers van aluminium.
Krasnojarsk is geografies die mees sentraal geleë van alle Russiese metropole. In die Sowjet-tydperk was die vestiging van strategies belangrike aanlegte van die kern-, wapen- en hoëtegnologiebedrywe aan hierdie stategiese ligging te danke. Krasnojarsk was ook die Sowjet-Russiese sentrum van goudstaaf-vervaardiging. Die plaaslike aanleg van Rusal, die tweede grootste aluminiumvervaardiger ter wêreld, trek voordeel uit die lae kragtariewe in die streek - een van die grootste waterkragsentrales op aarde voorsien in sy elektrisiteitsbehoeftes.
Ondanks sy sterk industriële karakter word die stad as een van die mooiste in Siberië beskryf. Dit is nie net sy kulturele besienswaardighede wat van Krasnojarsk 'n gewilde toeristebestemming maak nie. In teenstelling met ander Siberiese stede is daar unieke landskapsvorme in die onmiddellike omgewing van die stadsgebied, waaronder berglandskappe, magtige uitgestrekte Siberiese bosse en die Nasionale Stolbi-natuurreservaat met 'n oppervlakte van 470 vierkante kilometer en eksotiese rotsformasies en kranse in die uitlopers van die Oostelike Sajan-bergreeks.
Geskiedenis
Die stad is in Julie 1628 gestig as ’n Russiese grensfort met die naam Krasni Jar (Кра́сный Яр). Dit is later herdoop toe dit stadstatus gekry het. Die stad het vinnig begin groei ná die bou van ’n pad van 1735 tot 1741 wat dit met nabygeleë dorpe en die res van Rusland verbind het. Dit het verder gegroei ná die ontdekking van goud en die bou van ’n spoorlyn in 1895.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is talle fabrieke van die Oekraïne en Wes-Rusland na Krasnojarsk geskuif en dit het bygedra tot verdere groei.
Gallia Belgica
Gallia Belgica, wat in later tye nog slegs Belgica genoem is, was 'n Romeinse provinsie wat die suide van die huidige Nederland, die weste van België, Luxemburg, die noordooste van Frankryk, die weste van Switserland en die weste van Duitsland ingesluit het. Die provinsie is tydens keiser Augustus se opsplitsing van Gallië gevorm. Aanvanklik het Durocortorum (die huidige Reims) as sy hoofstad gedien, tog is die setel van die administrasie later na Augusta Treverorum verskuif.
Die inheemse bevolking was van gemengde Keltiese en Germaanse herkoms, en dikwels is na die plaaslike stamme as die Belgae verwys. Volgens Gaius Julius Caesar het die riviere Marne en Seine as die natuurlike grens met Gallia Lugdunensis gefungeer, terwyl Belgica en Germania deur die Ryn geskei is. Die gebiede van die Helvetiërs is by Gallia Belgica ingelyf.
In die 1ste eeu is die administratiewe verdeling van die provinsies gewysig. Die noordelike deel van Gallia Belgica het die nuwe naam Germania Inferior gekry, terwyl die oostelike deel van Germania Superior en die suidelike grens van Gallia Belgica in suidwaartse rigting verskuif is. Die nuwe gebied van Gallia Belgica het nou ook die stad Durocortorum ingesluit. Die gewysigde antieke grense stem rofweg met die huidige grenslyne tussen Nederland, Duitsland en België ooreen.
Met die administratiewe hervorming van keiser Diocletianus (284-305) is Belgica opgesplits in Belgica I ("Belgica Prima", die gebied van die Moeselrivier) en Belgica II ("Belgica Secunda", die gebied van Reims tot by die Engelse Kanaal) en het saam met die voormalige provinsies Gallia Lugdunensis, Germania Superior, Sequana en Alpes Graiae et Poeninae nou deel uitgemaak van die nuwe gebied (diocoesa) Galliae.
Die gebied van die ou Gallia Belgica het in die 5de eeu die hartland van die Frankiese Ryk geword, terwyl die Alamanne die oostelike deel oorgeneem het.
Argeologie
Franse argeoloë het deur middel van lugfotografie meer kennis opgedoen oor die demografiese en ekonomiese struktuur van Noord-Gallië. Alhoewel die noorde nie verstedelik was soos die Mediterreense Gallia Narbonensis nie, was dit opvallend dig bevolk. Landbou het as die vernaamste ekonomiese basis gedien, en die gebied was deur die sogenaamde villa-kultuur gekenmerk. Die grootste deel van die bevolking het dus heeltemaal outarke villae (landgoedere) bewoon.
Die groot villa van Estrées-sur-Noye (Somme) is een van die bekendste Romeinse landgoedere, wat deur middel van lugfotografie gerekonstrueer is. 'n Aantal van dergelike villae is orals in Noord-Frankryk ontdek, maar dit is tans nog nie moontlik om te bepaal watter villae gelyktydig bewoon en watter kleiner landgoedere ten gunste van groter eenhede opgegee is nie.
Lauren Vélez
Lauren Vélez (gebore 2 November 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent I Think I Do (1997) en in die televisiereekse New York Undercover (1994), Oz (1997), en Dexter (2006).
Charles Kent (akteur)
Charles Kent (18 Junie 1852 – 21 Mei 1923) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent As You Like It (1912).
Megapogon raripilus
Megapogon raripilus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Megapogon en tot die familie Achramorphidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Jenkin.
2022
Die jaar 2022 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 22ste jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Metsimaholo Plaaslike Munisipaliteit
Die Metsimaholo Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika. Ná die verkiesing van 3 Augustus 2016 het dit die eerste munisipale raad in die Vrystaat onder die nuwe bedeling geword wat nie deur die ANC beheer word nie nadat die ANC 19 van die setels gekry het, vergeleke met 'n koalisie, bestaande uit die DA (12), EFF (8), Metsimaholo Community Association (2) en VF+ (1), se 23. Die ANC het in die verkiesing 45,17% van die stemme op hom verenig.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Verkiesings 2016
In die verkiesings vir die munisipaliteit van Augustus 2016 het die ANC net 19 setels verower en die opposisie 23: DA 12, EFF 8, MCA 2 en die VF+ 1 setel. Op 22 Augustus het die opposisie aangekondig dat hul koalisie die munisipaliteit gaan regeer. Dit het later weer verander.
Mafube Plaaslike Munisipaliteit
Die Mafube Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Fezile Dabi-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Arado Ar 196
Die Arado Ar 196 was 'n eenmotorige Duitse vlottervliegtuig wat op slagskepe gelaai kon word en het ook bomme onder sy vlerke gedra. Die vliegtuig was deel van die Bismarck, Gneisenau, Admiral Graf Spee, Lützow, Scharnhorst en Scheer se bewapening.
Almagest
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
'''Die Ptolemeïese stelsel of wêreldmodel. Afbeelding uit Andreas Cellarius se Harmonia Macrocosmica (1660/61)'''
Almagest
Skrywer
Claudius Ptolemaeus (omstreeks 100-180)
Almagest is nie net een van die hoofwerke van die antieke sterrekunde nie, maar word as een van die invloedrykste wetenskaplike tekste beskou wat ooit geskryf is. Die geosentriese model, wat sy oorspronge in die Hellenistiese metropool Alexandrië, die Middeleeuse Bisantynse Ryk en die Goue Tydperk van Islam het, is meer as twaalf eeue lank as grondleggende teorie aanvaar.
Ephysteris silignitis
Ephysteris silignitis is 'n mot in die Gelechiidae familie. Dit is beskryf deur Turner in 1919. Dit word gevind in Australië, waar dit in Queensland aangeteken is.
Almagest
Titel, oorlewering en wetenskaplike betekenis
Die Almagest het waarskynlik teen die middel van die 2de eeu as sterrekundige leerboek en omvattende beskrywing van die astronomiese stelsel, wat deur Griekse geleerdes ontwikkel is, onder die titel Mathematike Syntaxis ("Wiskundige samestelling") ontstaan. Latere weergawes van die gesiene verhandeling het die titel Megiste Syntaxis ("Grootste samestelling") gedra wat as al-madjisti in Arabiese vertalings oorgeneem is en van daar as Almagest ingang tot die hedendaagse taalgebruik gevind het. In teenstelling met ander werke uit hierdie vroeë tydperk is die teks van Almagest volledig oorgelewer.
Ephysteris silignitis
Die vlerkspan is 10-11 mm. Die voorvlerke is wit-oker, met min of meer aangeduide lyne van swart-grys spikkels tussen die are. Die agtervlerke is ligte grys.
Almagest
Titel, oorlewering en wetenskaplike betekenis
Die is Almagest gebaseer op die geosentriese Ptolemeïese wêreldmodel en behandel sy sterrekundige besonderhede. In teenstelling met Ptolemaeus se ander beduidende sterrekundige werk, Hypotheseis ton planomenon ("Hipoteses oor die planete"), het dit geen natuurkundige inslag nie. Dit is eerder die wentelbane van hemelligame en hul wiskundige beskrywing wat in Almagest sentraal staan. Ptolemaeus se noukeurige wiskundige modellering van planetebewegings maak dit moontlik om wentelbane presies te bereken sodat die Almagest in die tydperk tussen die 2de en 15de eeu tot die standaardwerk van wiskundige sterrekunde ontwikkel het.
Ptolemaeus het veral daarin geslaag om die hele antieke kennis oor hemelsliggame stelselmatig saam te stel en sy wêreldmodel binne die bestek van Aristoteles se fisika uit te lig. 'n Belangrike hulpmiddel hierby was die antieke Griekse wiskunde wat 'n hoë wetenskaplike vlak bereik het. Die Almagest word tans as die hoogtepunt en afsluitende werk van die antieke sterrekunde beskou.
Hasara
Die Hasara (Persies: هزاره, Hasaraki: آزره) is 'n Irannese etniese groep inheems aan die streek Hasarajat/Hasaristan (هزارجات, Hazāradschāt; هزار‌ستان, Hazāristān) van Sentraal-Afghanistan met die Bamiyan-vallei, bekend vir die Boeddhas van Bamiyan. Hulle praat die Hasaraki-dialek van Dari,  'n oostelike variëteit van Persies. Dari vorm saam met Pasjtoe die twee amptelike tale van Afghanistan.
Hulle is in teenstelling met die Soennitiese bevolkingsmeerderheid van Afghanistan oorwegend Twaalfer-Sjiïtiese Moslems en vorm die derde grootste etniese groep van Afghanistan (7–9% van die bevolking), net ná die Pasjtoene en die Tadjiks. Daarbenewens vorm hulle 'n belangrike minderheid in die aangrensende Pakistan, met 'n bevolking van sowat 650 000–900 000, hoofsaaklik in die gebied rondom Quetta. As gevolg van hul Sjiïtiese geloof is die Hasara dikwels teiken van beweerde diskriminasie deur die regerings van beide Afghanistan en Pakistan en bykomende terreuraanvalle deur die Islamitiese Staat en die Taliban. As gevolg an hierdie vervolgings het honderdduisende Hasara wêreldwyd gevestig, veral in Westerse lande van Europa, Australië en Kanada, maar ook in Indonesië.
Megapogon villosus
Megapogon villosus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Megapogon en tot die familie Achramorphidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Jenkin.
Morkel van Tonder
Morkel van Tonder (1923 - 2013) was ’n radio-omroeper en onder ander hoof van die Afrikaanse Radiodiens by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. Hy was ook 'n skrywer van radiodramas, kortverhale en romans.
Lewe en werk
Morkel van Tonder is op 7 November 1923 op die plaas Rus-en-Vrede in die distrik Ladismith in die Kaap gebore, waar sy ouers met volstruise boer. Hy gaan skool op die plaasskool Koeskraal (waar sy ma se suster sy onderwyseres is) en gaan daarna in 1937 vir standerds sewe en agt na die Hoërskool Tradouw op Barrydale. In 1939 is hy na die Hoërskool Ladismith, waar hy in 1940 matrikuleer. Na skool werk hy in 1941 by ’n algemene handelaar op Worcester en besit dan in 1942 ’n eenmansaak op De Doorns se spoorwegstasie. Net toe hierdie besigheidjie begin geld maak, skort die Spoorweë die huurkontrak op. Hy werk daarna vanaf 1942 tot 1944 by die CSV-uitgewery met ’n boekwinkel op Stellenbosch. Hier is hy hoofsaaklik gemoeid met die bemarking van die uitgewery se eie publikasies, maar omdat die boekwinkel ook ander werke aanhou ontmoet hy hier skrywers soos Ernst van Heerden, Jan Rabie, P.J. Schoeman, Elise Muller en Ina Rousseau.
Hy besluit om verder te studeer en skryf hom in 1945 by die Universiteit van Stellenbosch in as B.A. Admissie-student, waarna hy twee jaar later van studierigting verander en die normale B.A.-graad in 1948 verwerf. In 1946 word hy assistent-sekretaris van die Westelike Provinsie Rugbyvoetbal Unie en hy skryf in die somermaande (wanneer daar min te doen is weens die winteraard van die sport) op kantoor hoorspele en ook stories vir tydskrifte. Hy het reeds van werk verander om Komiteeklerk te word by die Goodwood Stadsraad wanneer een van sy hoorspele ’n hoorspelwedstryd by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (S.A.U.K.) wen. Hy begin dan deeltyds uitsaai by die S.A.U.K. saam met kollegas soos Willem van der Berg, W.A. de Klerk, Pierre Louw en Dirk Kamfer, en sluit hom op 1 September 1951 in Kaapstad voltyds by hierdie organisasie aan as omroeper/regisseur. Veral onderskei hy hom as aanbieder van puik hoorspele, skrywer van radioverhale en radiodramas en as sportkommentator. Hy word in 1961 bevorder tot programorganiseerder in Kaapstad en in April 1964 word hy Organiseerder van hoorbeelde, praatjies en besprekingsprogramme in die hoofkantoor in Johannesburg. In September 1970 word hy aangestel as Hoof van Buitelandse Dienste (waar in Engels, Duits, Frans, Nederlands en Portugees uitgesaai word) en op 1 Maart 1972 word hy Hoof van die Afrikaanse Diens (Radio).
Die inisiatief van die Afrikaanse boekeveiling oor die radio, wat vanaf 1975 met die eeufeesjaar van Afrikaans begin is en daarna tot 1981 jaarliks aangebied word, kom van hom. Uit die opbrengs is die Afrikaanse Radiodiens se Skrywersfonds gestig. In Augustus 1993 is die boekeveiling vir die eerste keer sedert 1981 weer gehou, met Morkel as aanbieder en Robert Young as regisseur. Vanaf 1981 word Morkel aangestel as programorganiseerder vir Engels en Afrikaans televisie en radio. Tydens sy loopbaan by die S.A.U.K. is hy gereeld betrokke by sportuitsendings. Hy saai krieket en boks uit en doen ook rugby-opsommings.
Sedert sy vervroegde aftrede aan die einde van November 1983 woon hy in Linden in Johannesburg en boer deeltyds met neute op sy plaas naby Nelspruit. Uit sy eerste huwelik (met Moira) word twee seuns (Lars en Anton) gebore en uit sy tweede huwelik (met Marelise, ’n dokter), word ’n dogter (Suerine) en twee seuns (Morkel en Bartho) gebore. Morkel is op 25 Maart 2013 in ’n aftree-oord in Northcliff in Johannesburg oorlede. Sy wens was dat met sy dood sy lewe feestelik gevier word en daarom word daar na sy dood ’n vreugdefees in Randburg gehou en geen begrafnisdiens in die kerk nie.
Skryfwerk
Hy begin reeds op skool skryf en terwyl hy in Ladismith op hoërskool is, word ’n kortverhaal van hom in Die Huisgenoot gepubliseer. Dit is egter veral op die gebied van die radiodrama dat hy hom onderskei en hy bied dan ook verskeie werkswinkels aan om voornemende skrywers in die tegniek van hierdie genre in te lyf. Reeds in die veertigerjare wen hy ’n prys in ’n hoorspelwedstryd van die S.A.U.K. en hierna word sy radiodramas gereeld uitgesaai. “Sewe stasies en ander hoorspele” bevat drie van die hoorspele wat oor die jare deur hom geskryf is. “Sewe stasies” bring twee voornemende selfdoders (Willem en Marie) bymekaar op die dak van ’n hoë gebou waarvan die eerste sewe verdiepings se huurders simbolies is van lewensstasies. Daar is op die eerste vlak ’n registrasiekantoor van geboortes en sterftes en daarna agtereenvolgens ’n lewensversekeringsmaatskappy, ’n prokureursfirma, ’n pastorale sielkundige, ’n huweliksburo, ’n geneesheer en ’n begrafnisondernemer en hierdie vlakke met hulle aktiwiteite is dan verteenwoordigend van die breë bestaanspektrum van die begin van lewe tot die dood. Sonder kunsmatige oorgange word die selfdoders se gesprek telkens onderbreek deur selfstandige interpolasies onverwant met hulle problematiek waarin hierdie stasies optree. In die geval van elke interpolasie loop persoonlike probleme hulle vas teen die burokratiese apatie van die instansie en sonder dat Willem en Marie se persoonlike geskiedenis ooit verklap word, raak dit gaandeweg duidelik waarom hulle selfdood oorweeg. Hierdie stuk maak uitstekende gebruik van die tegniese aspekte van die hoorspelmedium. “Die mossie het weggevlieg” se titel suggereer die vergeefse pogings om geluk te vang en vas te hou. Dit het as tema twee vroue in ’n hospitaal wat elkeen kry wat hulle wil hê (die ou vrou haar gehoor en die jonger vrou ’n kind), maar dit is nie soos hulle dit voorgestel en verwag het nie en die seëning word ’n vloek. “Tussenspel by ’n bushalte” handel oor ’n man en ’n meisie wat by die bushalte ontmoet, waar hy haar oplaai, met die gesuggereerde moontlikheid van ’n verhouding wat hieruit ontstaan. Die slot het egter ’n wrang wending, want hy is getroud en ry met wrede deernis by die halte verby. Benewens vele ander hoorspele skryf Morkel van Tonder ook radiovervolgverhale soos “Rustig vloei die ou rivier”, wat afspeel teen die agtergrond van sy geboortewêreld. Sy romans “Die sneeu bly altyd wit” en “Halfkrone op die oë” is ook aanvanklik eers as radiovervolgverhale uitgesaai.
Op die gebied van die prosa lewer hy verskeie werke. Sy debuut is die jeugroman oor die kontrei van sy jeug, “Sonop oor Blinkkrans”, waarin twee seuns in die stad volwassenheid bereik. “Die koningsbok” is ’n jagverhaal en vertel die stryd van ’n man om sy vermoë en krag aan homself te bewys. “Die sneeu bly altyd wit” is die geromantiseerde verhaal van Robert Scott se reis na die Suidpool. Hierdie boek is aanvanklik geskryf as radiovervolgverhaal en is ook oor die S.A.U.K. uitgesaai. “Towerkop” is ’n avontuurverhaal vir tieners oor ’n bergklimekspedisie teen die bekende spits by Ladismith in die Swartbergreeks. “Halfkrone op die oë” is ’n roman oor die Groot Griep van 1918, wat eers as vervolgverhaal oor die radio uitgesaai is. “Die soenoffer” is ’n roman wat op ’n Kaaplandse dorp afspeel en die verhaal vertel van ’n liefdesdriehoek tussen die dokter, Kasper, sy vrou Lizzie en Trui. “Die vloed” is ’n roman oor die Laingsburg vloedramp in 1981 en hierdie roman word in 1991 benoem vir die Ou Mutual-prys en in 1993 vir die ATKV-prys. “Aarbeie sal laat wees dié somer” is gegrond op die ware verhaal van die Amerikaanse seekaptein George Washington Delong se geslaagde poging in 1879 om die Noordpool te bereik en sy tragies mislukte terugkeer. Dit is veral ’n verhaal oor die enkeling se stryd teen die grootse en vyandige natuur. Die geswolle styl van die boek, met herhaalde gebruik van onnodige byvoeglike naamwoorde en versiersels doen egter afbreuk aan die inhoud en die interessante verhaalgegewe en bespiegelings oor die lewe sou baat vind by ’n soberder aanslag. Hierdie boek word in 1993 genomineer vir die Rapportprys en is in hierdie jaar op Afrikaans Stereo oor die radio voorgelees. Hy skryf ook ’n aantal radiovervolgverhale wat nie gepubliseer word nie.
“Kantaantekeninge” (aanvanklik radiopraatjies) en “Die lewe is ’n lied” is bundels essays oor alledaagse dinge. “Die dertiende dissipel” en “Reis” is bundels kortverhale. In “Die dertiende dissipel” word eenvoudige stories wat meestal met bekende gegewens werk vertel op ’n onderhoudende manier met goeie beskrywings. Sommige verhale word ongelukkig bederf deur ’n ontoereikende slot, wat nie reg laat geskied aan die inhoud nie. “Reis” se kortverhale behandel ’n verskeidenheid bestemmings, waarna daar op verskillende maniere gereis word. Veral aangrypend is die veral van die eenvoudige maar opregte Oom Karel van Ertjieslaagte van die Klein Karoo, wat in die landdroshof op Worcester, in die snikhete weer swetend in sy kerkpak, agterkom dat geregtigheid slegs ’n mite is. Van sy kortverhale word opgeneem in verskeie versamelbundels, soos “Die hoendersteier” in “Kortverhale vir verkenning” en “Vertellers 2” en “Waterbeurt” in “Tydskrif 3”.
Hy is saam met Piet Müller en George Claassen medesamesteller van “Die groot aanhalingsboek”. Op 30 April 1970 saai die Afrikaanse Diens van die S.A.U.K. ’n gesprek uit waar hy die voorsitter is en die deelnemers J. Verkuyl, J.S. Gericke, J.D. Vorster en W.J. Snyman, oor die onderwerp “Die Gereformeerde Kerke en geregtigheid in volkereverhoudings”. Hierdie gesprek word later deur die S.A.U.K. gepubliseer, asook die gesprek onder sy voorsitterskap oor “Universiteitsbeplanning” op 7 Februarie 1965 tussen professore S. Pauw, G. Cronjé, G. van N. Viljoen en E.J. Marais.
The Shard
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
'''Shard London Bridge The Shard'''
Nzhelelerivier
Die Nzhelelerivier (Njelelerivier) is 'n belangrike takrivier van die Limpoporivier in die noorde van die  Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
The Shard
Verdiepings
Nzhelelerivier
Die rivier word opgedam in die Nzheleledam voordat dit ongeveer 45 km ("soos die kraai vlieg") noordoos van die dam met die Limpoporivier se regterbank saamvloei.
The Shard
95 (waarvan 72 as kantoor- of woonruimte dien)
Nzhelelerivier
Die opvanggebied van die Nzhelele word op 3 436 km2 bereken.
The Shard
Voltooiing
5 Julie 2012
Argitek
Renzo Piano
Strukturele ingenieurs
WSP Global
Opdraggewer
Sellar-eiendomsgroep vir LBQ Ltd
20 Fenchurch Street
London, SE1
Argitektoniese besonderheid
Konstruksie van bo na benede Betonkern en fondament het gelyktydig ontstaan Gebruik van ekstra-wit glas vir fasade The Shard (ook bekend as Shard London Bridge, London Bridge Tower of die Shard of Glass) is 'n wolkekrabber in die Britse hoofstad Londen wat in 2012 as deel van die herontwikkeling van die London Bridge-buurt voltooi is. Die boukoste het sowat £450 miljoen beloop. Die wolkekrabber is tans in besit van die Staat Katar (95 persent) en die Sellar-eiendomsgroep (5 persent).
Die toring het 'n hoogte van 309,6 meter met 72 verdiepings. Dit is die hoogste gebou in die Verenigde Koninkryk, die vyfde hoogste gebou in Europa en die 111de hoogste gebou ter wêreld. Dit is daarnaas ook die tweede hoogste vrystaande struktuur in die Verenigde Koninkryk, ná die Emley Moor-uitsaaitoring in West Yorkshire.
The Shard vervang die Southwark Towers, 'n kantoorgebou van 24 verdiepings wat in 1976 opgerig is.
Geskiedenis
The Shard is in opdrag van die Londense projekontwikkelaar Irvine Sellar in 2000-2001 deur die Italiaanse argitek Renzo Piano ontwerp, wat internasionaal bekend is vir die ontwerp van die Centre Pompidou in Parys. Die bouwerk is in Maart 2009 begin. Dit is in Julie 2012 amptelik deur die eerste minister van Katar, Sjeik Hamad Bin Jassem Bin Jabor Al Thani, en die Hertog van York geopen.
Akkedis
Akkedisse is reptiele (wat saam met die slange) aan die orde van skubreptiele (Squamata) behoort. Daar is meer as vyfduisend soorte akkedisse, wat dit die grootste groep van alle moderne reptiele maak. Hulle ontstaan in die Trias-tydperk, maar al die goeie fossiele dateer uit die jonger Jura-tydperk. Slange het daarna in die Kryt-tydperk uit 'n groep akkedisse ontstaan. Hoewel slange dus evolusionêr gesproke tot die akkedisse behoort, word hulle vanweë hul afwykende fisiologie en lewenswyse nie as akkedisse beskou nie.
Akkedisse is meestal kleinerig. Die meeste spesies word (met stert insluit) nie langer as 50 sentimeter nie. Baie min bereik 'n lengte van meer as een meter. Die meeste akkedisse is groen tot bruin van kleur en het 'n plat liggaam met 'n duidelik onderskeibare kop, stert en vier goed ontwikkelde pote. 'n Paar groepe het egter 'n silindriese liggaam met gedegenereerde pote (oorblyfsels van vroeëre pote). Enkele spesies het slegs voorpote, en 'n aantal groepe is totaal pootloos. Sulke akkedisse kan maklik met slange verwar word.
Die liggame van verskillende spesies kan drasties van kleur en aanpassings verskil. 'n Aantal akkedisse het uitsteeksels soos dorings, kamme, horinkies, krae of vleuels. Die verkleurmannetjies het, as voorbeeld, 'n sterk sywaarts afgeplatte liggaam met verskeie kenmerkende aanpassings.
Selfs die lewenswyse van akkedisse is hoogs gespesialiseerd. Geitjies, byvoorbeeld, is gewoonlik in die nag aktief en leef in bome, terwyl die egte akkedisse bedags aktief is en op die grond lewe. Daar is egter uitsonderings, soos daglewende geitjies en klimmende egte akkedisse.
Akkedisse is koudbloedig en lê graag in die son om warm te word. Hulle kan baie vinnig beweeg, wat hulle help om doeltreffend te jag en vir gevaar te vlug. Hulle vreet oorwegend insekte en ander geleedpotiges, groter spesies eet soms gewerweldes of selfs plante. Hulle is belangrik vir die mens omdat hulle plaagdiere, soos huiskrieke, sprinkane en kakkerlakke, vreet.
Van die meer bekende families akkedisse is: geitjies, verkleurmannetjies, koggelmanders, likkewane, pootlose akkedisse en iguana's.
Chodinka-tragedie
duimnael|’n Slagoffer van die stormloop.
Die Chodinka-tragedie (Russies: Ходынская трагедия Chodinskaja tragedija) was ’n stormloop deur duisende mense op op die Chodinka-veld buite Moskou tydens die viering van die kroning van die laaste keiser van Rusland, Nikolaas II. Dit het gelei tot die dood van 1 389 mense.
Gebeure
duimnael|Die feesviering by Chodinka. Nikolaas II en sy vrou, Aleksandra Fjodorowna, is op as keiser en keiserin van Rusland gekroon. Die volgende dag is ’n banket ter viering daarvan op die Chodinka-veld gehou. Kos, gratis drank en herdenkingsbekers sou uitgedeel word. Chodinka is gekies omdat dit die enigste plek naby Moskou was wat al die stad se inwoners kon huisves. Dit is hoofsaaklik as militêre opleidingsterrein gebruik en was ongelyk en vol loopgrawe.
Teen omstreeks sesuur die oggend het sowat 500 000 mense ) reeds op die veld vergader. Voordat die kos en drank uitgedeel is, het gerugte ontstaan dat daar nie genoeg vir almal sou wees nie. As gevolg daarvan het die skare begin vorentoe beur om hul deel te kry. Mense het geval en is vertrap; sommige het in die veld se stof versmoor. Na raming het 1 389 gesterf en rofweg 1 300 is beseer.
Pronkrooihout
Die pronkrooihout (Ochna natalitia) is 'n boom wat inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Oos-Kaap, Mpumalanga, Noordwes en ook Eswatini is.
Chodinka-tragedie
Gebeure
Ondanks die tragedie het die feesprogram voortgegaan op die groot veld, terwyl baie mense onbewus was van wat gebeur het. Omstreeks 14:00 het die tsaar en tsarina op ’n paviljoen in die middel van die veld hul verskyning gemaak. Teen dié tyd is al die spore van die tragedie uitgewis.
Pronkrooihout
Die boom se FSA-nommer is 481.
Chodinka-tragedie
Nadraai
duimnael|links|’n Kerk is op Chodinka-veld gebou om die voorval te gedenk.
Kouebasrooihout
Die kouebasrooihout (Ochna arborea) – ook bekend as die Kaapse rooihout – is 'n boom wat voorkom in die Wes-Kaap, deur KwaZulu-Natal en Mpumalanga tot by Limpopo. Dit is ook inheems aan Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe.
Chodinka-tragedie
Nadraai
Die Chodinka-tragedie is beskou as ’n slegte voorteken en dit was dus vir Nikolaas van die begin van sy bewind af moeilik om die vertroue van die volk te wen. Sy oom groothertog Sergei, toe goewerneur-generaal van Moskou, het bekend geword as "die Prins van Chodinka" en die tsaar het die naam "Bloedige Nikolaas" gekry.
Kouebasrooihout
Die boom groei by 'n verskeidenheid hoogtes bo seevlak in woude, bosse en langs strome. Die stam is dikwels met mos bedek en die gladde, liggrys bas skilfer in dun lagies af wat die binnebas onthul. Die binnebas voel koud indien daaraan gevat word.
Die plant het ook twee subspesies:
Die boom se FSA-nommer is 479.
Dratch
Dratch is 'n van. Noemenswaardige mense met die van sluit die volgende in:
Henley on Klip
Henley on Klip is 'n nedersetting in Gauteng, Suid-Afrika. Die dorpie is net noordoos van Meyerton langs die Kliprivier geleë. Die "Bass Lake" in Henley-on-Klip is 'n gewilde bestemming vir skubaduikers.
Geskiedenis
Die dorp is in 1904 gestig, deur advokaat Horace Kent. Kent is in 1855 in Henley on Thames, Engeland, gebore en het in 1898 na Suid-Afrika gekom. Die gebied waar Henley-on-Klip geleë is, het Kent aan sy tuisdorp herinner. In samewerking met die Small Farms Company (SFC) het Kent die grond van 410 morg (346 ha) in 1903 gekoop van ene mnr. C.J. van Der Westhuizen, vir 'n prys van 5000 pond.
In 1904 het die Small Farms Company besluit om die Kliprivier op te dam sodat regattas op die rivier gehou kan word. Die konstruksie van 'n keerwal op die rivier het in Januarie 1904 begin, en in Maart 1905 is die wal voltooi.
Die Henley on Klip Hotel is in 1904 gebou en op 24 Mei 1905 vir die publiek geopen. Die Henley-roeiklub en die Henley-gholfbaan is ook in hierdie tyd gebou. Die gholfbaan is aan beide kante van die rivier uitgelê, en spelers moes die rivier per boot oorsteek. Roeibote is beskikbaar gestel, en 'n opsigter is aangestel om die roeibote aan die publiek uit te verhuur.
1970 Busramp
Op 28 Januarie 1970 het 'n skoolbus op die spoorlyn gaan staan en is deur 'n postrein in stukke geruk. Van die 42 kinders op die bus is 23 dood en 16 ernstig beseer. Twee het ongedeerd daarvan afgekom. Die busbestuurder, ene mnr. Koekemoer, is nie beseer nie. Johan le Roux, 'n matriek leerling by Hoërskool Dr Malan, het ten minste twee kinders deur 'n busvenster gestoot voordat die trein die staande bus getref het en het self in ongeluk gesterf.
Dover
Dover kan verwys na:
Beta Cephei
Beta Cephei (afgekort as β Cep), met die tradisionele naam Alfirk, is ’n ster van die 3de magnitude in die sterrebeeld Kefeus (Cepheus). Dit is die prototipe van die Beta Cephei-veranderlikes.
Eienskappe
Beta Cephei is ’n driedubbele sterstelsel bestaande uit ’n spektroskopiese dubbelster en ’n metgesel met ’n skynbare magnitude van 8. Die sterre se gesamentlike skynbare magnitude wissel tussen 3,15 en 3,21 met ’n periode van 0,1904844 dae.
Beta Cephei A is ’n bloureus met ’n sterreklassifikasie van B2 IIIev. Die "ev" staan vir "spektraalemissies wat veranderlikheid toon". Dié reus het ’n radius van 9 rson en ’n massa van 12 mson. Soos die meeste klas B-sterre met ’n groot massa, is Beta Cephei ’n relatief jong ster met ’n geraamde ouderdom van 50 miljoen jaar. Beta Cephei A draai stadig om sy as, teen sowat 7 grade per dag – ’n volle rotasie duur sowat 51 dae.
Name
"Beta Cephei" is die ster se Bayer-naam. Die tradisionele naam is "Alfirk" (Arabies: الفرقة al-firqah), wat "Die Trop" beteken; dit verwys na ’n trop skape. Dié ster, saam met Alpha en Eta Cephei, is deur Ulug Beg Al Kawākib al Firḳ (الكوكب الفرق) genoem: die "Sterre van Die Trop".
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Alfirk" vir die ster Beta Cephei Aa goedgekeur omdat hulle eiename aan individuele sterre toegeken het in plaas van aan stergroepe.
Nardus
Nardus (Nardostachys grandiflora of Nardostachys jatamansi; ook genoem muskus) is 'n blomplant van die Valeriaan-familie wat groei in die Himalaja-berge van China, Indië en Nepal. Die plant groei tot omtrent 1 m in hoogte en het pienk, klok-vormige blomme. Nardus risome (onderstok) kan vergruis word en gedistilleer word in 'n intens aromatiese amberkleurige eteriese olie met 'n baie taai konsistensie. Nardus-olie word gebruik as 'n parfuum, 'n wierook, 'n kalmeermiddel, en 'n kruie medisyne wat glo slapeloosheid, geboorte probleme en ander klein kwale beveg.
Laventel (genus Lavandula) was ook bekend by die antieke Grieke as naardus, nard, geneem van die Siriese stad Naarda.
Habitat
Nardus kom in die Alpynse graslande van die Himalaja-state en dus in 'n gebied wat van Afghanistan in die weste tot by Mianmar en China in die ooste strek teen hoogtes van tussen 3 000 en 5 000 meter bo seevlak voor. Die plant aard veral op droë, beskermde plekke. Die grootskaalse oes van wilde plante en die bedreiging van sy natuurlike habitat het die voorkoms van Nardusplante reeds duidelik verminder. Alhoewel nardus as 'n beskermde plant gelys word en beperkings op die handel met hele wortels of stukkies daarvan geplaas is, het die (wettige) handel met verwerkte produkte soos olie, pille en poeier toegeneem.
Larry Kent (akteur)
Larry Kent (15 September 1900 – 7 November 1967) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Obey the Law (1926), Hangman's House (1928), en Women Won't Tell (1932).
Nardus
Olfaktoriese gebruik
Nardusolie was bekend gewees in die antieke tyd en was deel van die Ayurvediese genesing en kruietradisies van Indië. Dit was bekom as 'n luuksheid in antieke Egipte, die Nabye Ooste en Rome, waar dit die hoofbestanddeel was van die parfuum nardinium. Die Romeinse wetenskaplike en skrywer Gaius Plinius Secundus lys in sy "Natuurgeskiedenis" (Naturalis historia) twaalf spesies van nardus, herkenbaar met wisselende sekerheid, in 'n reeks van laventel stoechas en tuberous valerian tot ware nardus (in moderne terme Nardostachys jatamansi).
Nardinium was die gewildste parfuum, en nardusolie die waardevolste salfolie wat slegs vir priesters, konings en hooggeplaaste ingewydes bestem was. Dit is byvoorbeeld as 'n grafgif in die Egiptiese farao Tut-ank-Amon se graf gevind, en die koningin van Saba het dit as 'n geskenk aan Salomo gegee.
Dit was gebruik as een van die Elf Kruie vir die Wierook van die Tempel in Jerusalem.
Nardusolie was 'n gewilde skoonheidsmiddel, maar het ook 'n belangrike spirituele rol gespeel en is by begrafnis-, maar ook geheimsinnige rituele en plegtighede gebruik.
Nardus word twee maal genoem in die Bybelse liefdeslied, die Hooglied van Salomo verse (1:12 en4:13). In Markus 14:3 en Johannes 12:3 gebruik Maria, suster van Lasarus 'n pond egte, baie kosbare nardussalf om Jesus te salf, ontwaardig Judas Iskáriot onder andere, die dief wat van die bydraes geneem het (en wat Hom later sou verraai het), en veroorsaak dat Judas vra "Waarom is hierdie salf nie vir drie honderd pennings verkoop en die geld aan die armes gegee nie?" Vroeër in Jesus se verkondiging Lukas 7:37-50, het 'n ongenoemde sondares sy voete met salf gesalf, en het sy sy voete natgemaak met haar trane en hulle afgedroog met die hare van haar hoof. Die kosbare parfuum het uit 'n albaste fles gekom, wat aandui dat dit heel moontlik nardus was. 'n Fles van nardus in hierdie samelewing was baie duur. Nardus was nie inheems aan die Bybelse heilige land nie en is saam met ander geneeskundige plante en speserye soos cassia en kaneel op die tradisionele handelsroetes uit Indië ingevoer.
Romeinse kookkuns
Indiese nardus (Latyns: Spica Indica, Nardostachyum), die aar van 'n balderjanplant (Nardiostachyus jatamansi), is veral as 'n bestanddeel in souse gebruik wat by vleisgeregte bedien is. Die aar was uiters kosbaar en is teen 100 denarii per pond verhandel. Een denarius was die loon wat 'n Italiese arbeider in die vroeë Keisertyd daagliks verdien het; met 'n halwe denarius per dag kon 'n mens destyds in sy basiese behoeftes voorsien. Die Romeine het egter ook die blare gebruik wat tot klein koeëltjies saamgerol is en tussen 40 en 75 denarii gekos het.
Moderne gebruik
Deesdae word nardusolie nie wyd gebruik nie soos baie van die balderjan verwante. Die eteriese olie word verkry deur stoom distillasie en is 'n basis geur met 'n aardse/muffe reuk. In die moderne esoterie word dit vir verskillende doeleindes soos meditasie en aanbidding gebruik en vergemaklik na bewering die spirituele eenwording met die Goddelike sfeer. Fisies word die eteriese olie gebruik as 'n diuretikum, nuttig vir uitslae en vel allergieë, dit is 'n antifungaal en het 'n balanseerende uitwerking of die menstruale siklus. Emosioneel word hierdie olie gereserveer vir ingewortelde grief en ou pyn. In palliatiewe sorg help dit om die oorgang van lewe na die dood te versag.
Adenosientrifosfaat
Uit die perspektief van biochemie word ATP as 'n nukleosiedtrifosfaat geklassifiseer, wat aandui dat dit uit drie komponente bestaan: 'n stikstofbasis (adenien), die riboos-suiker en die trifosfaat.
Struktuur
In neutrale oplossing bestaan geïoniseerde ATP meestal as ATP4−, met 'n klein deel van ATP3−.
Chemiese eienskappe
ATP is stabiel in waterige oplossings tussen pH 6,8 en 7,4 in die afwesigheid van katalisators. By meer ekstreme pH's hidroliseer dit vinnig na ADP en fosfaat:
Lewende selle handhaaf die verhouding van ATP tot ADP op 'n punt tien ordes van grootte vanaf ewewig, met ATP-konsentrasies vyf keer hoër as die konsentrasie van ADP. In die konteks van biochemiese reaksies word daar gereeld na die P-O-P-bindings verwys as hoë-energiefosfaatbindings.
Produksie, aërobiese toestande
'n Tipiese intrasellulêre konsentrasie van ATP is moeilik om vas te stel, maar verslae het getoon dat daar 1-10 μmol per gram weefsel in 'n verskeidenheid eukariote is. Die defosforilering van ATP en herfosforilering van ADP en AMP vind herhaaldelik plaas in die verloop van aërobiese metabolisme.
ATP-produksie deur 'n nie-fotosintetiese aërobiese eukariote vind hoofsaaklik in die mitochondria plaas, wat byna 25% van die volume van 'n tipiese sel uitmaak.
1. Glikolise
In glikolise word glukose en gliserol gemetaboliseer na piruvaat. Glikolise genereer twee ekwivalente van ATP deur substraatfosforilering wat deur twee ensieme, fosfogliseraatkinase en piruvaatkinase, gekataliseer word. Twee ekwivalente van die koënsiem nikotinamiedadeniendinukleotied (NADH) word ook geproduseer, wat via die elektronvervoerketting geoksideer kan word en lei tot die generering van bykomende ATP deur ATP-sintase. Die piruvaat wat as 'n eindproduk van glikolise gegenereer word, is 'n substraat vir die Krebs-siklus.