cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wynand Boshoff
Boshoff is die seun van Carel Boshoff, stigter van Orania, en die kleinseun van Hendrik Verwoerd, die voormalige eerste minister van Suid-Afrika wat in 'n sluipmoord in die parlement vermoor is.
Vera Ralston
Vera Ralston (12 Julie 1919 – 9 Februarie 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Storm Over Lisbon (1944), Dakota (1945), Murder in the Music Hall (1946), en The Fighting Kentuckian (1949).
Ruedi Walter
Ruedi Walter (10 Desember 1916 – 16 Junie 1990) was 'n Switserse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Käserei in der Vehfreude (1958), The 42nd Heaven (1962), en Das Go-Go-Girl vom Blow Up (1969).
Adjoña
Adjoña was die Mencey Guanche (koning) van die Menceyato de Abona wat op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
Teen 1490 het Adjoña 'n vredesooreenkoms met die goewerneur van Gran Canaria, Pedro de Vera, onderteken en die ooreenkoms met Alonso Fernández de Lugo in 1494 kort ná sy eerste landing bekragtig. Hy het sy menceyato in vrede laat toekyk tydens die verowering van die eilande.
Taye Diggs
Taye Diggs (gebore 2 Januarie 1971) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente House on Haunted Hill (1999), Chicago (2002), Equilibrium (2002), en Rent (2005).
Barack Obama Presidensiële Sentrum
Die Barack Obama Presidensiële Sentrum Is 'n beplande argitektoniese projek in Chicago om die presidentskap van Barack Obama, die 44ste president van die Verenigde State te herdenk. Die sentrum sal 'n museum en biblioteek insluit en word gelei deur die niewinsorganisasie Obama-stigting.
Die sentrum se werk sluit in die digitalisering van die Barack Obama Presidensiële Biblioteek met die National Archives and Records Administration (NARA), om die eerste volledig gedigitaliseerde presidensiële biblioteek te skep. Die Biblioteek word deur NARA geadministreer, wat hardekopieë van dokumente by 'n aparte NARA-fasiliteit sal bewaar; baie sal egter aan die Presidensiële Sentrum geleen word vir vertoon.
Die sentrum sal in Jackson Park aan die suidekant van Chicago geleë wees, aangrensend aan die Universiteit van Chicago-kampus. Die universiteit verskaf beplanning, ondersteuning, betrokkenheid en programmering. Ingesluit by die sentrum se planne is 'n nuwe tak vir die Chicago Public Library.
Heinz Woester
Heinz Woester (7 Junie 1901 – 7 Oktober 1970) was 'n Switserse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Operette (1940), Schicksal (1942), en Madness Rules (1947).
Sokker in Suid-Afrika
Verenigingvoetbal, of sokker (soos dit tipies in Suid-Afrika genoem word), is die land se gewildste sport, gevolg deur rugby en krieket.
Die Suid-Afrikaanse nasionale manssokkerspan (Bafana Bafana) is een van die land se gunsteling sportspanne. Die beheerliggaam is die Suid-Afrikaanse Sokkervereniging (SAFA), terwyl die Premier Sokkerliga die organisasie is wat verantwoordelik is vir die bestuur van die land se twee professionele afdelings, naamlik die Suid-Afrikaanse Premierafdeling en die Nasionale Eerste Afdeling. Die hoofbekerkompetisies is die Nedbank Cup, Telkom Knockout, en die MTN 8 Cup.
Geskiedenis
Sokker het vir die eerste keer in Suid-Afrika aangekom deur kolonialisme in die laat negentiende eeu, aangesien die spel gewild was onder Britse soldate. Vanaf die vroegste dae van die sport in Suid Afrika tot aan die einde van apartheid is georganiseerde sokker deur die land se stelsel van rassesegregasie geraak. Die geheel-blanke sokkervereniging van Suid-Afrika (FASA) is in 1892 gestig, terwyl die Suid-Afrikaanse Indiese Sokkervereniging (SAIFA), die Suid-Afrikaanse Bantoe Sokkervereniging (SABFA) en die Suid-Afrikaanse Coloured Sokkervereniging (SACFA) is onderskeidelik in 1903, 1933 en 1936 gestig.
Añaterve
Añaterve was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Güímar op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
In sy gebied was sedert die middel van die vyftiende eeu 'n belangrike evangeliserende missie uitgevoer. Dit was die eerste menstruasie om vrede met die Europeërs te maak, waardeur hulle grondgebied 'n klomp vrede gemaak het.
Kilegethe
Kilegethe is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Gcuwarivier
Die Gcuwarivier is 'n rivier wat deur Butterworth in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Groot-Keirivier.
Massonia amoena
Massonia amoena is 'n geofiet wat tot die genus Massonia behoort en is endemies aan die Oos-Kaap. Dit kom voor vanaf die Witteberg in die suidelike Drakensberg tot naby Lady Grey en Motkop in die noorde tot by die Winterberg- en Amatholebergreekse in suide naby Cathcart en Tarkastad omgewings.
Hofburg
Die Hofburg is 'n paleis in Wene. Dit was vanaf die dertiende eeu tot 1918 die residensie van die Habsburgse aartshertoë en later van die keisers van Heilige Romeinse Ryk en van Oostenryk. Sedert 1945 dien 'n deel van die paleis as die amptelike residensie van die bondspresident van Oostenryk. Die voormalige woonkwartiere van die keiserlike huishouding is nou 'n museum en kan besoek word. Die Oostenrykse Nasionale Biblioteek is ook in die kompleks. Gedurende die tyd van die Oostenrykse monargie het Hofburg gedien as die winterresidensie, Schloss Schönbrunn as die somerresidensie van die keiserlike familie. Sedert September 2017 is die Hofburg ook tydelik die setel van die parlement van Oostenryk. Tydens die renovasie van die parlementsgebou vergader sowel die Nasionale Raad as die Bondsraad in die Redoutensaal van die Hofburg.
Onder die Habsburgse keiser Rudolf I word in 1279 'n begin gemaak met die bou van 'n kasteel op die terrein van die Schweizerhof (Switserse Hof). In die daaropvolgende eeue word dié gebou so dikwels verbou en aangebou dat daar niks meer te sien is van die oorspronklike struktuur nie. In Middeleeuse dokumente word daarna verwys as castro wiennensi en die Alte Burg (Ou Kasteel). Die gebou sien op daardie staduim uit as 'n tipiese Middeleeuse kasteel met hoektorings en 'n groot binnehof.
Toe keiser Ferdinand I in die middel van die sestiende eeu sy residensie na Wene verskuif, begin die verbouing van die Alte Burg in die Renaissance Hofburg. Bestaande vleuels word vergroot en nuwes word gebou. Al die Habsburgse heersers wou hul stempel op die Hofburg afdruk, wat veroorsaak het dat die Hofburg verskeie argitektoniese syle deur die geskiedenis vertoon. Vleuels uit die Middeleeue, Renaissance, Barok en vleuels in die historiserende styl van die negentiende en vroegtwintigste-eeu is almal te vind in dié kompleks.
In die periode 1881–1913 met die bou van die Neue Burg vind die grootste uitbreiding van die Hofburg plaas. Die Neue Burg is 'n reusagtige geboë vleuel wat van die oue dele van die Hofburg tot aan die Ringstraße uitstrek. Vanaf die balkon van die Neue Burg kondig Adolf Hitler in 1938 die Anschluss van Oostenryk by Nazi-Duitsland aan.
Die keiserlike woonstelle rondom die Amalienburg sien vandag nog dieselfde uit as in die tyd van keiser Franss Jozef en keiserin Elisabeth (Sisi).
Besienswaardighede
In die Hofburg vind mens deesdae die volgende besienswaardighede:
Marjorie Rambeau
Marjorie Rambeau (15 Julie 1889 – 6 Julie 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dizzy Dames (1935), The Rains Came (1939), Tugboat Annie Sails Again (1940), en Tobacco Road (1941).
Ras en etnisiteit in die Verenigde State-sensus
Ras en etnisiteit in die Verenigde State-sensus, gedefinieer deur die federale Kantoor vir Bestuur en Begroting (KBB) en die Verenigde State Sensusburo, is die self-geïdentifiseerde kategorieë van ras of rasse en etnisiteit wat deur inwoners gekies word, waarmee hulle die naaste identifiseer, en dui aan of hulle van Latino oorsprong is (die enigste kategorieë vir etnisiteit).
Die rassekategorieë verteenwoordig 'n sosiaal-politieke konstruk vir die ras of rasse wat respondente hulself beskou as en "reflekteer gewoonlik 'n sosiale definisie van ras wat in hierdie land erken word." KBB definieer die konsep van ras soos uiteengesit vir die Amerikaanse sensus as nie "wetenskaplik of antropologies" en neem "sosiale en kulturele kenmerke sowel as afkoms" in ag, deur gebruik te maak van "toepaslike wetenskaplike metodologieë" wat nie "hoofsaaklik biologies of geneties in verwysing is nie." Die raskategorieë sluit beide rasse- en nasionale-oorspronggroepe in. The race categories include both racial and national-origin groups.
Ras en etnisiteit word as aparte en afsonderlike identiteite beskou, met Spaanse of Latino-oorsprong wat as 'n aparte vraag gevra word. Dus, benewens hul ras of rasse, word alle respondente volgens lidmaatskap in een van twee etniese kategorieë gekategoriseer, wat "Spaans of Latino" en "Nie Spaans of Latino" is nie. Die praktyk om "ras" en "etnisiteit" as verskillende kategorieë te skei, is egter gekritiseer deur beide die Amerikaanse Antropologiese Vereniging en lede van die Amerikaanse Kommissie vir Burgerregte.
In 1997 het KBB 'n Federale Register-kennisgewing uitgereik oor hersienings aan die standaarde vir die klassifikasie van federale data oor ras en etnisiteit. KBB het ras en etniese standaarde ontwikkel om "konsekwente data oor ras en etnisiteit regdeur die Federale Regering te verskaf. Die ontwikkeling van die datastandaarde spruit in groot mate uit nuwe verantwoordelikhede om burgerregtewette af te dwing." Onder die veranderinge het KBB die opdrag uitgereik om "een of meer rasse te merk" nadat hy bewyse van toenemende getalle interraskinders opgemerk het en die diversiteit op 'n meetbare manier wou vasvang en versoeke ontvang het deur mense wat hul of hul kinders se volle afkoms eerder as om met net een groep te identifiseer. Voor hierdie besluit het die sensus en ander regeringsdata-insamelings mense gevra om slegs een ras aan te meld.
Insurgensiewapen
Onder insurgensiewapens word verstaan wapens wat deur terroriste, guerrillas en onwettige insypelaars gebruik word sowel aan 'n land se grense as in stedelike en plattelandse aanvalle. Hierdie wapens is gewoonlik kompak en lig, kan maklik vervoer word en vereis nie grootskaalse logistieke steun nie. Die insurgensie-oorlog (ook bosoorlog of grensoorlog genoem) wat van 1966 tot in die 1990s in Suider-Afrika gewoed het, het talle nuwe wapens onder die aandag van die veiligheidsmagte gebring.
Insypelaars gebruik sulke wapentuig in aanvalle op polisiekantore of ander teikens diep in die binneland en vir stedelike terreur. Alhoewel insurgente van enige wapen wat hulle in die hande kan kry, gebruik sal maak, word daar gevind dat hulle wapens in die meeste gevalle in die Oosbloklande (agter die Ystergordyn) vervaardig word. Dit was gewoonlik deur die Sowjetunie en sy satellietstate aan die organisasies verskaf. Hierdie wapentuig, wat in sommige gevalle, veral in goed opgeleide hande, besonder effektief kan wees, word onder insurgensie-organisasies dwarsoor die wêreld aangetref. In Suider-Afrika het SWAPO (South West Africa People's Organisation) en die ANC (African National Congress) onder meer van die wapens gebruik gemaak. Gedurende die tydperk het die groepe in Suid-Afrika en Namibië gebruik gemaak van veral landmyne, plastiese plofstof (wat soos boetseerklei lyk), ligte handmasjienkarabyne en liggewig-vuurpyllanseerders. Oor die algemeen is hierdie wapens van besonder hoë kwaliteit. Onder die ideaalste insurgensiewapens tel die VZ-61- (Skorpion-) masjienpistool, wat 7,62-mm- patrone uit 'n magasyn van 10 of 20 rondtes vuur. Hierdie wapen is in die destydse Tsjeggo-Slowakye vervaardig en weeg ongelaai skaars 1,55 kg. Dit is besonder kompak, lig en effektief op kort afstande. Omdat dit so klein is, kan dit maklik versteek word en is dit ook in bale opsigte die ideale wapen om ingesmokkel te word vir binnelandse aanvalle.
Garret Dillahunt
Garret Dillahunt (gebore 24 November 1964) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente No Country for Old Men (2007) en 12 Years a Slave (2013), en in die televisiereekse Deadwood (2004) en Raising Hope (2010).
Insurgensiewapen
Die belangrikste insurgensiewapen is egter die AK-47, 'n infanteriegeweer wat die bynaam "King of the Battle" dra en in verskillende modelle in verskeie van die Sowjetunie se destydse satellietstate vervaardig is. Die basiese model van die AK-47 word deur al die voormalige Sowjetunie se bondgenote en deur die leërs van die meeste Afrikastate gebruik.
Dit is reeds in 1947 ontwerp deur 'n Russiese boer wat in die leër diens gedoen het, Michail Kalasjnikof, vandaar die naam AK-47 ("Automatic Kalashnikov 1947"). Vier jaar later is dit deur die Russiese leer in gebruik geneem en in 1959 is 'n nuwe model, die AKM, ontwerp en vervaardig. Die AKM het 'n 30-patroonmagasyn en vuur, soos die AK-47, 'n redelik swaar 7,62-mm-patroon. Die swaar patroon veroorsaak dat die korrel telkens ingestel moet word vir teikens verder as 300 meter. Die heel nuutste AK-model, die AK-74, wat deur die Russe sedert hulle inval in Afganistan gebruik is, is ligter en van 'n kleiner kaliber (5,56 mm).
Die belangrikste rede waarom die AK-47 so 'n goeie insurgensiewapen is, is die feit dat dit byna geen versorging nodig het nie. Dit hou aan skiet in modder en in sand en is in baie opsigte die ideale wapen vir swak opgeleide guerrillatroepe. Gedurende die Viëtnamoorlog het selfs Amerikaanse soldate die gebuite Kalashnikovs bo hulle eie wapens verkies. Die Kalashnikov is ook die model waarop die Israeliese Galhil en Suid-Afrika se R4 gebaseer is. Die RPG-7, 'n draagbare pantserbreek- vuurpyllanseerder, vorm die artillerie van die insurgente, wat man-alleen 'n 85-mm-vuurpyl daarmee kan afvuur wat besonder groot skade kan aanrig. Dit kan 'n helikopter afskiet, 'n pantservoertuig buite aksie stel en, met 'n sekere tipe granaat voor aan die vuurpyl gemonteer, teen troepe aangewend word. Die vuurpyl beweeg teen ŉ snelheid van 294 m/s en gedurende die vlug vou 'n aantal vinne oop om die vuurpyl akkuraat op koers te hou.
Tog is die RPG-7 nie besonder akkuraat oor lang afstande of in sterk wind nie. Landmyne is gewilde insurgensiewapens onder die insurgente in plattelandse gebiede omdat dit die beweeglikheid van die veiligheidsmagte en die plaaslike inwoners beperk. Behalwe dat dit die infrastruktuur geweldige skade kan berokken, is die verminkende uitwerking van so 'n landmynontploffing veral baie demoraliserend vir die siviele bevolking.
Veral die Makarov PM en die Tokarev TT-33 is baie gewild. Benewens dié twee en die gevaarlike VZ-61, wat ook deur die veiligheidsmagte gevind is, word die Walther P-38-pistool en die Nagant M-1895-rewolwer gebruik. Een van die masjiengewere wat in Afrika sy verskyning gemaak het, is die SKS Simonov, wat 'n 7,62 mm patroon gebruik en in die Sowjetweermag as 'n seremoniële geweer gebruik word. Die geweer word in Rusland vervaardig en word nog in sommige van die Oosbloklande gebruik. Hierdie geweer het ook in die hande van Suider-Afrika se insurgensiebewegings beland. Nog 'n masjiengeweer wat gebruik was, was die M59/66 A 1. Dit was ook in die voormalige Joego-Slawiese Volksleër en die van ander Oosbloklande gebruik en is uit die Simonov ontwikkel.
Die Dragunov-7,62 mm-skerp-skuttersgeweer, wat destyds deur alle Warskouverdraglande gebruik was, is toegerus met 'n standaardteleskoop en is 'n gewilde insurgensiewapen. Nog 'n insurgensiewapen is die G3, die standaardgeweer van die destydse Wes-Duitsland, wat ook 'n 7,62 mm patroon afvuur. Hierdie besonder gewilde geweer is in gebruik in meer as 40 weermagte oral ter wêreld. Die G3-gewere wat in Suider-Afrika se grensoorlog gebruik was, is waarskynlik wapens wat by die Portugese troepe afgeneem is voor die bewindsoorname in Angola.
Mia Aegerter
Mia Aegerter (gebore 9 Oktober 1976) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ready, Steady, Charlie! (2003) en Hinter Kaifeck (2009), en in die televisiereekse Bravo TV (1993) en 112 - Sie retten dein Leben (2008).
Ulster
Ulster (Engels: [ˈʌlstər]; Iers: Ulaidh [ˈul̪ˠəi] of Cúige Uladh [ˈkuːɟə ˈul̪ˠə]; Ulster-Skots: Ulstèr) is - naas Leinster, Munster en Connacht - een van die vier provinsies waarin Ierland histories onderverdeel is. Geleë in die noorde van die eiland, beslaan Ulster sowat 'n kwart van sy totale oppervlakte en is, volgens sy bevolking en oppervlakte, die tweede grootste van die provinsies, met Belfast as sy grootste stedelike nedersetting en belangrikste seehawe.
Ulster word van die naasliggende Skotland net deur die nou Noordkanaal geskei wat by die nouste punt slegs 13 myl (21 km) wyd is. Histories was dié seekanaal eerder 'n brug tussen die twee kuslande as 'n hindernis, en vanaf die vroegste tye was daar migrasies in albei rigtings asook kulturele uitruil. Die geografiese ligging en historiese gebeure het daartoe bygedra dat 'n groot Ulster-Skotse gemeenskap hulle in Ulster gevestig het. Die grootste enkele migrasiegolf was die Skotse Volksplanting of Plantation of Ulster in die eerste helfte van die 17de eeu. Hierdie vestiging van Skotse setlaars het nie net Ulster se bevolkingsamestelling ingrypend verander nie, maar ook maatskaplike verandering, ekonomiese vooruitgang en tegnologiese vernuwing saamgebring. Die verstedelikingsproses, nuwe boustyle en -tegnieke en veranderinge in boerderypraktyke het uit die Skotse immigrasie voortgespruit, net soos die vestiging van die Skotse taal, kultuur en godsdiens in Ulster.
So verskil Ulster tot vandag toe ten opsigte van sy demografie, kultuur en ekonomiese struktuur merkbaar van die ander Ierse provinsies. Nog omstreeks 1600 was dit yl bevolk en, in ekonomiese opsig, die mees agterlike provinsie van Ierland. Dit is die enigste wat sedert die 19de eeu grootskaalse industrialisering ondergaan het, terwyl sy ligging naby Skotland en die weskus van Noord-Engeland die gebied al vroeg aan invloede uit Groot-Brittanje blootgestel het. Uitvoergerigte ekonomiese groei het van Ulster, ondanks die gebrek aan natuurlike hulpbronne soos steenkool en ystererts, omstreeks 1900 een van die leidende nywerheidsgebiede in die destydse Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland en van Belfast die snelste groeiende nywerheidstad in die Britse Ryk gemaak.
Ulster word verder onderverdeel in nege provinsies, waarvan drie tans in die Republiek Ierland geleë is (Cavan, Donegal en Monaghan), terwyl die ses ander (Antrim, Armagh, Down, Fermanagh, Londonderry en Tyrone) sedert die politieke verdeling van Ierland in 1922 as Noord-Ierland deel uitmaak van die Verenigde Koninkryk. Die historiese bande met Groot-Brittanje strek van die Anglo-Normandiese verowering in die Middeleeue tot die sogenaamde Plantations, die Kolonisasie van Ulster deur Skotse en Engelse setlaars vanaf die 17de eeu, en die ekonomiese integrasie van Ulster met die nywerheidsgebiede van Noord-Engeland en Skotland vanaf die 19de eeu, tot die vestiging van Noord-Ierland as selfregerende politieke entiteit binne die Verenigde Koninkryk in 1922. Hierdie outonome status, wat tot in die 1970's voortbestaan het en later heringestel is, het die vergelykbare proses van devolusie in Skotland en Wallis meer as sewentig jaar voorafgegaan.
Mbanane
Mbanane is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Kevin Dillon
Kevin Dillon (gebore 19 Augustus 1965) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Platoon (1986), The Blob (1988), en Poseidon (2006), en in die televisiereeks Entourage (2004).
Bencomo
Bencomo was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Taoro op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
Dit was die mees kragtige mencey van die eiland, beskou as 'n "Primus inter pares". Hy was die leier van die kante wat die Spaanse verowering gekant het. Hy het in November 1495 in die geveg gesterf.
Natacha Rambova
Natacha Rambova (19 Januarie 1897 – 5 Junie 1966) was 'n Amerikaanse kostuumontwerper, aktrise, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Salomé (1922), The Hooded Falcon (1924), What Price Beauty? (1925), en When Love Grows Cold (1926).
Konserwatisme
Konserwatisme (afgelei van die Latynse werkwoord conservare "bewaar") is 'n sambreelterm vir politieke en maatskaplike geestesstrominge en bewegings wat daarna strewe om die bestaande politieke en maatskaplike orde te bewaar of 'n vroeëre orde te herstel. Die term is vir die eerste keer in 1818 deur die Franse skrywer, politikus en geskiedkundige François-René de Chateaubriand (1768-1848) in sy weekblad Le Conservateur in 'n politieke konteks gebruik.
Konserwatisme het sy oorsprong in die 18de eeu toe dit as 'n anti-moderne teenbeweging teen die omwentelinge van die Franse Rewolusie, maar ook teen die gedagtes van die Verligting, radikalisme en liberale houdings gevorm is. In teenstelling met aanhangers van die laasgenoemde strominge het konserwatiewes hulle vir die versterking en voorrang van die geloof beywer - en sodoende ook vir die goddelike (of wêreldlike) orde wat daarmee verbonde was. Tegelykertyd het hulle die hiërargiese element daarvan beklemtoon - in teenstelling met die ideaal van gelykheid wat gedurende die Franse Rewolusie gekoester is.
In die 19de eeu het Europese konserwatiewes pogings aangewend om die bestaande monargiese regeringstelsels teen demokratiese bewegings te verdedig. Eers in die loop van die 20ste eeu, veral ná die Tweede Wêreldoorlog, toe 'n groter aantal state demokratiese bedelings aanvaar het, het konserwatiewes begin om 'n meer positiewe houding teenoor maatskaplike vooruitgang en die uitskakeling van sosiale ongelykhede in te neem.
Aanhangers van konserwatisme hou vas aan oorgelewerde tradisies, waardes en strukture, verdedig hulle en staan krities teenoor maatskaplike verandering. Die drie belangrikste beginsels van konserwatisme is dan ook identiteit, veiligheid en kontinuïteit. In die verlede het konserwatiewes pogings aangewend om ou politieke strukture te handhaaf of te herstel sodat die bestaande verdeling van rykdom en politieke mag nie deur vernuwing aangetas kon word nie. Na hulle word ook as reaksionêres verwys.
Konserwatiewes beskou samelewings as organiese strukture waarin indiwidue en maatskaplike groepe hul spesifieke take tot voordeel van almal moet vervul. Die stabiliteit van 'n samewerking as 'n geheel word volgens hulle deur gewoontes en tradisies verseker. Sodoende word verskillende klasse in 'n samelewing, insluitende elites, as 'n noodsaaklike verskynsel beskou. Vooruitgang en verandering word aanvaar mits dit deur alle maatskaplike groepe gesteun word en die voordele daarvan vir almal duidelik is.
Ondanks die groot verskeidenheid strominge binne die konserwatisme bly 'n positiewe houding teenoor politieke gesag en die beoefening daarvan 'n sentrale element van konserwatiewe denke. Die twee belangrikste konserwatiewe hoofstrominge verskil ten opsigte van die rol en waarde wat hulle aan die staat en die indiwidu toeken:
Anne Ramsey
Anne Ramsey (27 Maart 1929 – 11 Augustus 1988) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Goonies (1985), Deadly Friend (1986), Throw Momma from the Train (1987), en Scrooged (1988).
London Borough of Barnet
Barnet (amptelik in Engels as die London Borough of Barnet) is 'n distrik (borough) in die noorde van Groter-Londen, Engeland. Volgens die 2011-sensus het die distrik 'n bevolking van 356 400 gehad. Bekend vir sy Joodse geskiedenis, in 2011 was 14,8 persent van Barnet se bevolking Joods; meer as enige ander plek in die Verenigde Koninkryk. Dit grens aan die graafskap Hertfordshire in die noorde en vyf ander Londen-distrikte in die ooste, suide en weste.
Monstereophonic – Theaterror vs. Demonarchy
Monstereophonic – Theaterror vs. Demonarchy is 'n album van Lordi wat in 2016 vrygestel is.
Mossi
Mossi (Mooré; ook Mòoré, Mõõré, Moré, Moshi, Moore, More) is 'n Niger-Kongo-taal wat deur sowat 7,8 miljoen mense in die Wes-Afrikaanse land Burkina Faso gepraat word, veral in die Voltarivierbekken. Dit word deur die Mossi-volk gepraat en is nou verwant aan Frafra verder suid net oorkant die grens met Ghana. Daarnaas is dit minder verwant aan Dagbani en Mampruli, wat nog verder suid gepraat word.
Mossi word in Burkina Faso deur sowat 7,6 miljoen mense gebesig, met 'n bykomende 60 000 in Mali en Togo. Die bekendste woord is waarskynlik die naam van die land Burkina Faso self, wat in Mossi en Dyula "die land van die regop mense" (of "regop land") beteken. Dit vorm saam met Dyula en Fula die nasionale tale van dié land, naas die amptelike taal Frans.
Mossi is nes baie Afrikatale tonaal met 'n onderwerp-werkwoord-voorwerp-volgorde. Dit word in die Latynse alfabet geskryf. In 1976 is op 'n konferensie in Burkina Faso – die destydse Bo-Volta – 'n eie weergawe van die Latynse alfabet, gebaseer op l'Alphabet national burkinabè ("Nasionale Burkinese alfabet") vir al die tale in dié land ten einde van harmonisering ontwikkel. Dit is in 1979 amptelik goedgekeur.
Hemoglobien
Hemoglobien, gewoonlik verkort tot Hb, is 'n proteïen in rooibloedselle wat suurstof in die liggaam sirkuleer. Hemoglobien het 'n kwaternêre struktuur en het twee α- en twee β-subeenhede.
Iris
Die Iris is 'n genus van die familie Iridaceae met 200 tot 300 verskillende spesies. Die blomme is groot en opvallend en kom in 'n verskeidenheid kleure voor. Sommige soorte word al sedert die 16e eeu as sierplante gekweek en die wortelstok van een soort word vir parfuumbereiding gebruik. Die meeste soorte irisse is van die gematigde streke van die Noordelike Halfrond afkomstig, terwyl van die mooistes egter ook uit die Mediterreense gebied en Sentraal-Asië kom. Irisse is of bolplante, of wortelstokplante en het 6 blomdekblare, waarvan die buitenstes gewoonlik afhang of wegstaan en die binnestes regop staan.
Die Iris japonica is in die 18e eeu uit Japa n en China via Europa bekend gestel en het wit of pers orgideeagtige blomme. Die Iris kampferi, wat ŉ groter kleurverskeidenheid oplewer, floreer weer in vlak dammetjies of ŉ moerasagtige gebied waar die grond baie suur is. Die Spaanse iris (Iris xiphium), wat van Spanj e en Portugal afkomstig is en waaruit die sogenaamde Hollandse en Engelse irisse latergekweek is, is 'n bolplant met pragtige wit, geel, blou en pers snyblomme. Hulle blom ook in die lente en die bolle moet in Maart 5 tot 8 cm diep en sowat 8 cm uitmekaar geplant word. Hulle verkies ligte skaduwee en moet teen kwaai koue beskerm word. Die ligblou Iris florentina uit die Mediterreense gebied se gedroogde wortelstok (iriswortel) word weens sy geur by die bereiding van sekere parfuum gebruik. Die plantfamilie Iridaceae is na Iris, die Griekse godin van die reënboog, vernoem.
Ursula Andress
Ursula Andress (gebore 19 Maart 1936) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dr. No (1962), The Blue Max (1966), Casino Royale (1967), en Clash of the Titans (1981).
Parks Tau
Op 2 Desember 2020 het die premier van Gauteng, David Makhura, Tau in sy kabinet aangestel as Lid van die Uitvoerende Komitee (LUK) vir Ekonomiese Ontwikkeling van Gauteng. Hy is op 9 Desember ingesweer.
Pelinor
Pelinor was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Adeje op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
As mencey van 'n groep peaces wat die oorwinnaars aktief ondersteun het, is Alonso Fernández de Lugo wyd beloon. Dit het in verskeie lande ontvang en volgens die genealogen is hulle 'n wapen toegestaan.
Killection
Killection is 'n album van Lordi wat in 2020 vrygestel is.
Siviwe Gwarube
Siviwe Gwarube (gebore 14 Julie 1989) is 'n Suid-Afrikaanse politikus van die Oos-Kaap. Sy is die huidige skaduminister van gesondheid. Sy het 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika op 22 Mei 2019 geword. Gwarube is 'n lid van die Demokratiese Alliansie (DA).
Vroeë lewe
Gwarube is in King William's Town in die destydse Kaapprovinsie gebore. Sy is deur haar ouma grootgemaak. Sy het Kingsridge High School for Girls bygewoon en daar gematrikuleer. Sy het 'n BA-graad in regte, politiek en filosofie van die Rhodes Universiteit behaal.
Loopbaan
Sy het haar loopbaan in kommunikasie begin. Sy is toe in 2012 deur Lindiwe Mazibuko in diens geneem. Haar volgende werk was as hoof van die Wes-Kaapse gesondheidsdepartement. Voor haar verkiesing tot die parlement was sy hoof van die DA se kommunikasies.
Sy is op 22 Mei 2019 as 'n parlementslid ingehuldig. Mmusi Maimane, destydse DA-parlementêre leier, het haar in die pos van skaduminister van gesondheid aangewys. Die nuutverkose leier John Steenhuisen (verkies in Oktober 2019) het haar in haar pos behou.
Sally Rand
Sally Rand (3 April 1904 – 31 Augustus 1979) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Galloping Fury (1927), The Night of Love (1927), Hotel Variety (1933), en Sunset Murder Case (1938).
Beneharo
Die mencey Beneharo het in 1492 met Lope de Salazar, wat deur die goewerneur van Gran Canaria Francisco Maldonado gestuur is, saamgestem. Nadat 'n slaaf kort ná die Guanches van die Anaga-gebied weggekom het, het mencey sy steun aan die Europeërs onttrek. Alonso Fernández de Lugo het egter die vrede met die Kastilians vernuwe.
Lexi Randall
Lexi Randall (gebore 1 Januarie 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Long Walk Home (1990) en The War (1994).
John DiMaggio
John DiMaggio (gebore 4 September 1968) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Transformers: Age of Extinction (2014) en Transformers: The Last Knight (2017), en in die televisiereekse Futurama (1999) en Adventure Time (2010).
Sandra Hess
Sandra Hess (gebore 27 Maart 1968) is 'n Switserse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Encino Man (1992) en Mortal Kombat: Annihilation (1997), en in die televisiereeks NCIS (2003).
Sue Randall
Sue Randall (8 Oktober 1935 – 26 Oktober 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Desk Set (1957) en in die televisiereekse Playhouse 90 (1956), Leave It to Beaver (1957), en The Twilight Zone (1959).
Romen
Romen was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Daute op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
Die mencey Romen het saam met Bencomo teen die Castiliaanse inval, sy menceyato een van die oorlogsbande. Sommige historici, gebaseer op Antonio de Viana, wys egter daarop dat hulle weier om hom met Bencomo te verraai omdat hy nie wil ondergaan dat die menigte van Taoro die res in die wedstryd gerig het nie.
Bossangers
Bossangers (Phylloscopus) 'n genus van klein, meestal bruin-groen sangvoëls in die familie Phylloscopidae.
Spesies
Daar is ongeveer 60 spesies in die genus:
Gardi Hutter
Gardi Hutter (gebore 5 Maart 1953) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Tell (2007) en New Shoes: Today's Clowns in Europe (2009).
Peter Dinklage
Peter Dinklage (gebore 11 Junie 1969) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Station Agent (2003), X-Men: Days of Future Past (2014), en Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017), en in die televisiereeks Game of Thrones (2011).
Wêreldtoetskampioenskap 2023–2025
Die Wêreldtoetskampioenskap 2023–2025 (Engels: 2023–2025 ICC World Test Championship) word van 16 Junie 2023 tot Junie 2025 beslis. Dit is die derde Wêreldtoetskampioenskap in toetskrieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied word. Dit het op 16 Junie 2023 begin met die eerste toets in die As-reeks en sal eindig in Junie 2025 met die eindstryd op Lord’s, Londen, Engeland.
Aan die Wêreldtoetskampioenskap 2023–2025 neem nege van die huidige twaalf toetslande deel, waarvan elke span ’n toetsreeks teen ses van die ander agt ander spanne speel. Elke reeks behels tussen twee en vyf wedstryde, dus speel elke span ses reekse (elk drie tuis en weg); daar word egter nie met dieselfde aantal toetswedstryde vir elke span beplan nie. Elke span kan tydens elke reeks ’n maksimum 120 wedstrydpunte insamel en die twee spanne met die meeste wedstrydpunte ontmoet in die eindstryd. In die geval van ’n gelykop of onbesliste eindstryd sal albei spanne die trofee deel.
Van die toetsreekse in die Wêreldtoetskampioenskap is deel van langer aaneenlopende reekse, soos die As-reeks 2023. Van die nege deelnemende spanne sal ook bykomende toetswedstryde in die tydperk speel, wat nie deel is van die Wêreldtoetskampioenskap nie, maar wel van die IKR se Toekomstige Toerprogram vir 2024–2031, veral om toetswedstryde aan die drie toetslande te besorg wat nie aan die Wêreldtoetskampioenskap 2023–2025 deelneem nie.
Fashoda-voorval
Die Fashoda-voorval (of insident) was die hoogtepunt van imperiale territoriale geskille tussen Brittanje en Frankryk in Oos-Afrika, wat in 1898 plaasgevind het. 'n Franse ekspedisie na Fashoda aan die rivier die Wit-Nyl wou die beheer oor die stroomgebied van die Bo-Nyl verkry en sodoende Brittanje van die Soedan uitsluit. Die Franse mag en 'n Britse-Egiptiese mag (wat die Franse met 10 op 1 oorskry) het op "vriendskaplike" wyse vergader, maar in Europa het dit na potensiële oorlog tussen die twee state gelyk. Die Britte het nie bes gegee nie terwyl albei ryke op die rand van oorlog gestaan het met verharde retoriek aan beide kante. Onder hewige druk het die Franse onttrek en die Anglo-Egiptiese beheer oor die gebied verseker. Die status quo is erken deur 'n ooreenkoms tussen die twee state wat die Britse beheer oor Egipte erken, terwyl Frankryk die dominante moondheid in Marokko geword het. Frankryk het sy hoofdoelstellings misluk.
Dit was 'n diplomatieke oorwinning vir die Britte, aangesien die Franse besef dat hulle op die lange duur die vriendskap van Brittanje nodig het in geval van 'n oorlog tussen Frankryk en Duitsland. Dit was die laaste krisis tussen die twee lande wat 'n bedreiging van oorlog ingehou het maar het en die weg geopen het vir nouer betrekkinge in die Entente Cordiale van 1904. Dit het aanleiding gegee tot die 'Fashoda-sindroom' in die Franse buitelandse beleid, of die poging om Franse invloed in gebiede te bevestig wat moontlik vatbaar raak vir Britse invloed.
Fourie
Fourie is 'n Suid-Afrikaanse van wat van die Huguenote setlaars afstam. Bekende mense met hiedie van is:
Dnyaneshwar Agashe
Dnyaneshwar Agashe (17 April 1942 – 2 Januarie 2009) was 'n Indiese sakeman, krieketspeler, krieketadministrateur en filantroop. Hy was van 1995 tot 1999 adjunkpresident van die Raad vir Beheer van Krieket in Indië. Hy was voorsitter en besturende direkteur van die Brihan Maharashtra Sugar Syndicate Ltd. na sy broer en vader. Hy het Suvarna Sahakari Bank in 1969 gestig.
Alexander DiPersia
Alexander DiPersia (gebore 6 Maart 1982) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I Am Legend (2007), Forever (2015), en Lights Out (2016).
Greeff
Greeff is 'n Afrikaanse van. Bekende persone met hierdie van is:
Stipagrostis foexiana
Stipagrostis foexiana is 'n meerjarige plant wat deel is van die Poaceae familie. Die plant is inheems in Algerië, Ethiopië, Golf State, Jemen, Libië, Mauritanië, Marokko, Saoedi-Arabië, Tsjad en Tunisië.
Richard S. Boardman
Boardman het vanaf 1957 tot 1985 vir die museum gewerk, en het daarna 'n stigterslid van die International Bryozoology Association (IBA) geword.
Boardman is veral bekend vir die harde / sagte dunseksie snytegniek wat hy ontwikkel het om die interne morfologie van lewende en gefossileerde bryozoa te vergelyk, wat nuwe inligting oor hul lewe ontbloot het.
Tegueste II
Tegueste II was die koning guanche (Mencey) van die Menceyato de Tegueste op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.
Tegueste het saam met die mencey Bencomo die inval geweier om aktief deel te neem aan die opeenvolgende konfrontasies. José de Viera y Clavijo meld dat, vir die stryd van Aguere, die mencey ongeveer 1200 krygers gedra het.
Rebecca Indermaur
Rebecca Indermaur is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bold Heroes (2010), Sennentuntschi: Curse of the Alps (2010), Finsteres Glück (2016), en Hide and Seek (2018).
Albert Meyer
Biografie
In Julie 1958 word hy aangestel as professor in filosofie aan die Universiteit van Suid-Afrika en daarna in 1965 hoof van die Departement Filosofie daar. Van 1 September 1970 tot 1 September 1971 was hy besoekende professor aan die Universiteit van Utrecht, met die onderwysopdrag: Logika en metodologie van die wetenskappe. Op 1 September 1972 word Meyer die eerste voorsitter van die filosofie-afdeling aan die Landbou Universiteit van Wageningen. Hy beklee hierdie rol as hoogleraar in filosofie tot September 1989. Filosofiese antropologie was sentraal in sy werk. Baie studente het deelgeneem aan die filosofiese studiegroepe en ander gesprekke waarin hy hulle gelei het om hul eie idees en standpunte te bevraagteken en te ontwikkel.
Sergei Prokofiëf
Sergei Sergejewitsj Prokofiëf of Sergei Sergeyevich Prokofiev (Russies: Сергей Сергеевич Прокофьев; 27 April 1891 – 5 Maart 1953) was ’n Sowjetse komponis, pianis en dirigent. Prokofiëf is op 27 April 1891 op die dorpie Sontsofka (nou Sontsifka) in die teenswoordige Donetsk-oblast uit ’n boerefamilie gebore. Die dorpslewe met sy boereliedjies het ’n permanente invloed op hom gehad. Sy moeder het hom van kleins af musiek geleer en as vyfjarige het hy sy eerste werk vir die klavier gekomponeer. Van 1904 tot 1914 het die jong Prokofiëf aan die Sint Petersburgse Konservatorium studeer, waar sy musikale oorspronklikheid leermeesters soos Rimski-Korsakof en Ljadof verbaas het. As die skepper van meesterstukke in verskeie genres, word hy beskou as een van die grootste komponiste van die 20ste eeu. Sy werk sluit in Pieter en die Wolf, die ballet Romeo en Juliet en die klankbaan vir Sergei Eisenstein se rolprent Aleksander Nefski.
Van die talle werke wat hy in verskillende genres voltooi het, is sewe voltooide operas, sewe simfonieë, agt ballette, vyf klavierkonserte, twee vioolkonserte, ’n tjellokonsert, ’n simfoniekonsert vir die tjello en orkes, en nege voltooide klaviersonates.
Loopbaan
Prokofiëf het aan die Sint Petersburgse Konservatorium studeer en het aanvanklik naam gemaak as ’n komponis-pianis. Van sy vroeë werke sluit twee klavierkonserte in. Sy balletmusiek vir veral Sergei Diaghilev van die Ballets Russes het ’n sensasie onder sowel resensente as kollegas veroorsaak. Sy groot belangstelling was egter opera en hy het verskeie operas voltooi.
Sy eie briljante vertolking van sy Eerste Klavierkonsert, Opus 10, aan die einde van sy studies het in 1914 aan hom die Anton Rubinsteinprys besorg. Prokofiëf het hom in die musiek van Debussy, Ravel en Skriabin verdiep, maar veral in die werk van Strawinski. Net voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het hy Londen en Parys besoek om met die nuutste kunsrigtings kennis te maak.
Net soos Strawinski het hy ook vir Diaghilev ballette geskryf, maar het veral in die opera belang gestel. In 1916 het hy sy eerste belangrike opera, Die dobbelaar, voltooi. Dit is op 'n verhaal deur Dostojefski gegrond. In die jaar van die Russiese Rewolusie (1917) het Prokofiëf onder meer die Eerste Vioolkonsert, die Klassieke Simfonie en die manjifieke Derde Klavierkonsert, Opus 26, gekomponeer en aan die opera Die liefde vir 3 lemoene begin werk.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Die tweede simfonie in D-majeur, Opus 36, is 'n simfonie in vier bewegings wat tussen 1801 en 1802 deur Ludwig van Beethoven gekomponeer is. Die werk is opgedra aan Karl Alois, prins Lichnowsky.
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
Hoewel hy ’n ondersteuner van die rewolusie was, het hy die atmosfeer van oorlog en anargie onhoudbaar vir sy musikale skeppingswerk gevind en die Sowjetunie in 1918 verlaat. Prokofiëf het nie volgehoue steun in die VSA gevind nie, en na Europa verhuis, waar hy veral in Parys groot geesdrif vir sy musiek gewek het. Van 1919 tot 1927 het hy gewerk aan sy opera Die vlammende engel, wat oor die 16e-eeuse heksejag in Duitsland handel. Die werk is egter nooit in Prokofiëf se leeftyd opgevoer nie.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Agtergrond
Beethoven se tweede simfonie is meestal gekomponeer tydens Beethoven se verblyf in Heiligenstadt in 1802, in 'n tyd toe sy doofheid al hoe erger geword het en hy begin besef het dat dit onomkeerbaar sou wees. Die werk is vir die eerste keer op 5 April 1803 in die Theatre an der Wien in Wene uitgevoer onder leiding van die komponis self. Tydens dieselfde konsert is die derde klavierkonsert en die oratorium Christus op die Olyfberg ook vir die eerste keer uitgevoer. Dit is een van die laaste werke uit Beethoven se vroeë tydperk.
Beethoven het die tweede simfonie sonder 'n standaardmenuet gekomponeer; in plaas daarvan neem 'n scherzo dié plek in, wat die komposisie 'n veel groter omvang en energie gee. Die scherzo en die laaste beweging word gevul met Beethoveniaanse musikale grappies, wat baie kritici van die tyd geskok het. Een Weense kritikus vir die Zeitung fuer die elegante Welt (Afrikaans: Koerant vir die elegante wêreld) het beroemd oor die simfonie geskryf dat dit 'n afskuwelike, gewonde draak is wat weier om te sterf, maar in sy laaste pyne ineenkrimp en hom uiteindelik in die vierde beweging doodbloei.
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
In 1923 het Prokofiëf hom in Parys gevestig en in 'n ietwat moderner styl sy Tweede Simfonie, Opus 40, en die Derde Simfonie (1928) gekomponeer. Sy ballet Die verlore seun (1929) dateer uit hierdie tyd en, soos in die Eerste Strykkwartet in B-mineur en die Sonate vir Twee Viole in C-majeur (1932), kan tekens van emosionele ontspanning en stylsuiwering hier waargeneem word.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Instrumentasie
Die simfonie is gekomponeer vir twee fluite, twee hobo's, twee klarinette (in A), twee fagotte, twee horings (in D, E en A), twee trompette (in D, maar slegs vir eerste, derde en vierde bewegings), keteltromme (ook slegs in die eerste, derde en vierde beweging) en strykers. Die komponis het ook 'n transkripsie van die hele simfonie vir klaviertrio gekomponeer, wat dieselfde opusnommer het.
Vorm
Die simfonie bestaan uit vier bewegings:
'n Tipiese opvoering duur tussen 33 en 36 minute.
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
In 1939 het Prokofiëf sy gesin verlaat en met die digteres Mira Mendelssohn in die huwelik getree. Geïnspireer deur die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog het hy die opera Oorlog en vrede in 1942 voltooi. Dit is op Tolstoi se groot roman baseer. Die opera vorm deel van 'n toenemende nasionalepiese neiging in sy musiek, wat ook waarneembaar is in die Vyfde Simfonie (1944) en in die bykomstige musiek tot Eisenstein se rolprent Iwan die Verskriklike (1944-1948).
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Ludwig van Beethoven het in 1799 aan sy eerste simfonie – Simfonie no. 1 in C-majeur (opus 21) – begin werk en dit 'n jaar later (1800) voltooi. Die wêreldpremière het op 2 April 1800 in die ou Burgteater in Wene onder leiding van Beethoven self plaasgevind en was 'n groot sukses. Beethoven wou die werk oorspronklik opdra aan die keurvors van Bonn, Maximilian Franz van Oostenryk, wat in 1795 en 1796 in Wene gewoon het en onder wie Beethoven jare lank in Bonn gewerk het. Dit word bevestig in die brief wat Beethoven op 22 en 23 Junie 1801 aan die uitgewer Franz Anton Hoffmeister gerig het. Die onverwagte afsterwe van Maximilian Franz op 27 Julie 1801 het hierdie toewyding onmoontlik gemaak. Die werk is uiteindelik opgedra aan baron Gottfried van Swieten. Die struktuur en instrumentasie van die simfonie dui daarop dat Beethoven grootliks op die modelle van Mozart en Haydn gesteun het.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Eerste beweging
Die inleiding (adagio molto – "baie stadig") begin in D-majeur, maar verander in maat 11 na B-mol-majeur. In maat 12 tot 16 moduleer dit vir 'n oogwink na B-mol-majeur en onmiddellik terug na D. Die eksposisie (allegro con brio – "vinnig met geesdrif") begin met die A-tema in D-majeur tot maat 57. 'n Oorgang na die B-tema duur voort tot maat 72 en moduleer na A-mineur op maat 61. Die B-tema begin in A-majeur in maat 73 en beweeg weer terug na A-mineur op maat 113, met 'n kodetta in maat 117 tot 136 (wat in maat 120 weer terugkeer na D-majeur). Die ontwikkeling behels materiaal uit die A-tema wat deurlopend deur verskillende modulasies gaan. In maat 216 keer die A-tema terug in die rekapitulasie, wat tot maat 228 aanhou. Daar is 'n oorgang in maat 229 tot 244, wat na die B-tema in maat 245 terugkeer, maar hierdie keer in die tonika. In maat 327 keer B-mol-majeur kortliks terug, maar die toonaard herstel weer na D-majeur in maat 334 met 'n koda van maat 340 tot 360.
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
Die Sesde, Sewende en Agste Klaviersonate dateer ook uit die oorlogsjare. Ondanks verswakkende gesondheid en toenemende kritiek op sy werk het Prokofiëf in sy laaste jare onverpoosd voortgegaan met sy komposisies. Onder die belangrikste werke ná die oorlog is die Sesde Simfonie (1947), die Konsertante Simfonie vir tjello en orkes (1952) en die Vioolsonate in F-mineur (1946), die ballet Die steenblom (1950), die Vyfde Klaviersonate (1953) en die Sewende Simfonie (1952).
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Orkestrasie
2 fluite, 2 hobo's, 2 klarinette, 2 fagotte, 2 horings, 2 trompette, pauke en strykers.
Simfonie no. 2 in D-majeur, op. 36 (Beethoven)
Tweede beweging
Hierdie beweging, larghetto, ("effens stadig") is in die dominantsleutel van A-majeur en een van Beethoven se langste simfoniese stadige bewegings. Daar is duidelike aanduidings van die invloed van volksmusiek en die herderlike (pastorale), wat 'n vooruitblik is op die sesde simfonie.
Sergei Prokofiëf
Loopbaan
Prokofiëf is op 5 Maart 1953 in Moskou oorlede. Op sy lessenaar was 'n hoop onvoltooide komposisies, maar sy roem was reeds verseker; in die jare ná sy dood het sy musiek in sowel die Sowjetunie as in die Weste al hoe gewilder geword. Die verbeeldingrykheid van sy groot musikale nalatenskap het veral op die gebied van die ballet en die opera invloed uitgeoefen.
Simfonie no. 1 in C-majeur, op. 21 (Beethoven)
Ontleding
Die eerste beweging is 'n tipiese openingsbeweging met 'n stadige inleiding en daaropvolgende hoofbeweging in sonatevorm Die simfonie was vir sy tyd heeltemal verrassend: Dit begin met 'n sewende akkoord, 'n dissonant, as 'n intermediêre dominant (C7) tot die subdominant (F-majeur). Hierdeur word die luisteraar aanvanklik in die duister gelaat oor die grondsleutel van die werk; die tonika word op kunstige wyse vermy of slegs as 'n deurgang in die stadige inleiding gebruik. Dit is eers met die begin van die eksposisie en eerste tema dat die langverwagte C-majeur duideliker na vore tree in 'n voortstuwende allegro con brio ("vinnig met geesdrif"). Dit is merkwaardig dat die tweede tema aangebied word in gefragmenteerde instrumentasie; enersyds wissel die instrumente wat die melodie lei mekaar met ongewoon kort opeenvolging op (van maat tot maat); andersyds kom hierdie fragmentasie ook dwarsoor instrumentgroepe tussen die houtblasers en strykers voor. Dit gee die musiek 'n ligtheid en deursigtigheid wat met die voorafgaande blokagtige instrumentasie. Die volle orkes kom reeds in die inleiding aan die beurt, wat die luisteraar 'n idee gee van watter spektrum van klank in die res van die simfonie verwag kan word.