cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zenon se paradokse
Zenon se paradokse is 'n stel probleme wat volgens algemene beskouing deur Zenon van Elea saamgestel is, ter ondersteuning van Parmenides se lering van "alles is een" en dat, in teëstelling met sintuiglike getuienis, die geloof in meervoudigheid en verandering onjuiste bevindings is, en meer spesifiek dat beweging niks meer as 'n denkbeeld is nie. Dit word gewoonlik aanvaar, gebaseer op Plato se Parmenides 128c-d, dat Zenon die opstel van hierdie teëstellings onderneem het as 'n projek, weens die paradokse wat ander filosowe opgestel het teen Parmenides se siening. Zenon kan daarom vertolk word as sou hy sê dat om meervoudigheid te aanvaar, selfs meer absurd is as handhawing van slegs "die Een". (Parmenides 128d). Volgens Plato sou Sokrates dit stel dat Zenon en Parmenides effektief een en dieselde mening sou huldig (Parmenides 128a-b).
Sekere van Zenon se nege oorlewende paradokse (soos oorgelewer in Aristoteles se Fisika en in Simplicius se kommentaar daarop) is effektief ekwivalent aan mekaar. Aristoteles het wel weerleggings van enige daarvan gelewer. Drie van die sterkste en mees beroemde —dié van Achilles en die Skilpad, die tweeledigheid-argument, en dié van 'n pyl in vlug— word hieronder in meer detail voorgelê.
Zenon se argumente is miskien die eerste voorbeelde van 'n bewysmetode bekend as reductio ad absurdum, ook bekend as bewys deur weerspreking. Hulle word ook aangegee as aanleidend tot die dialektiese metode wat deur Sokrates gebruik is.
Sekere wiskundiges, soos Carl Boyer, meen dat Zenon se paradokse bloot wiskundige probleme is, en hulle voer aan dat moderne kalkulus 'n wiskundige oplossing verskaf. Vele filosowe egter, sien Zenon se paradokse en die variasies daarop (sien Thomson se lamp) as relevante metafisiese probleme.
Die oorspronge van die paradokse is iewat onduidelik. Diogenes Laërtios, 'n vierde bron van inligting omtrent Zenon en sy leringe, siteer Favorinus deur te sê dat Zenon se onderwyser Parmenides, die eerste was om die Achilles en die Skilpad argument voor te stel. Maar in 'n latere strofe, skryf Laërtius die paradoks se oorsprong aan Zenon toe, en verduidelik dat Favorinus op hierdie punt verskil.
Teletubbies
Teletubbies is 'n Britse televisietekenprent geskep deur Anne Wood. Die hoofkarakters is Tinky Winky, Dipsy, Laa-Laa, en Po.
In 1999 het Jerry Falwell, beroemde Amerikaanse fundamentalistiese televangelis, in een van sy publikasies hierdie program wat op kleuters gemik is, skerp gekritiseer omdat Tinky Winky, een van die karakters, na bewering gay was. Vir konteks: hy het in dieselfde jaar beweer dat die Antichris 'n Joodse man sou wees wat tans op aarde leef. Alhoewel hy later om verskoning gevra het vir sy anti-Joodse uitlating, het hy nogtans sy kontroversiële leerstelling aangaande die Antichris behou.
Clathria rhopalophora
Clathria rhopalophora is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
Crystal Yu
Crystal Yu (gebore 30 Oktober 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Shanghai (2010) en in die televisiereeks Casualty (1986).
Cavendish Morton (akteur)
Cavendish Morton (1874 – 1939) was 'n Britse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Broken Melody (1916).
21 Augustus
21 Augustus is die 233ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (234ste in skrikkeljare). Daar volg nog 132 dae in die res van die jaar.
Foto
'n Foto is 'n beeld wat geskep word deur lig wat op 'n fotosensitiewe oppervlak val, dit is gewoonlik op fotografiese film of op'n elektroniese beeld sensor. Die meeste foto's is geskep met behulp van 'n kamera, wat gebruik maak van 'n lens om te fokus op die toneel se sigbare golflengtes van lig in 'n reproduksie van wat die menslike oog sou sien. Die proses en praktyk van die skep van sulke beelde word fotografie genoem Die woord foto is geskep in 1839 deur Sir John Herschel en is gebaseer op die Griekse φῶς (phos), wat beteken "lig" en γραφή (graphê), wat beteken "teken, skryf," saam beteken dit "om te teken met lig."
Geskiedenis
Na Niépce se dood in 1833 het Daguerre gekonsentreer op silwer halide-gebaseerde alternatiewe. Hy het 'n koperplaat met met silwer oorgetrek is, gebruik om 'n ligsensitiewe oppervlak te skep; dit aan die kamera blootgestel vir 'n paar minute; die ontwikkeling van die beeld het behels dat dit met kwik dampe in kontak gebring is; daarna is die plaat in 'n warm soutoplossings geplaas om al die oorblywende silwer te iodeer, wat die resultaat vinnig laat reageer het op lig.
Hy het hierdie eerste praktiese proses vir die maak van foto's met 'n kamera, die daguerreotipe, na homself vernoem. Op 7 Januarie 1839, is dit aan die wêreld aangekondig, maar die werkende proses is eers teen 19 Augustus aan die publiek bekend gemaak. Ander uitvinders het daarna begin om verbeteringe aan te bring, wat die proses van blootstelling aan lig verkort het van 'n paar minute na 'n paar sekondes. Die fotografie proses het begin om prakties bruikbaar te raak en het gewild begin word.
Die daguerreotipe het tekortkominge gehad, veral die broosheid van die spieël-agtige beeld oppervlak en die bepaalde voorwaardes wat nodig was om die beeld behoorlik te kon lees. Elkeen was 'n unieke positiewe wat slegs kon gedupliseer word met 'n kamera. Uitvinders het verbeterde prosesse begin implimenteer om dit meer prakties te maak. Teen die einde van die 1850's is die dauguerrotipe vervang deur 'n ambrotipe en tintipe, wat goedkoper was en wat gebruik gemaak het van die nuwe collodium proses. Glas collodium negatiewe plate is gebruik om afdrukke op albumen papier te druk en dit het vinnig die gekose metode van fotografie geword vir baie jare, selfs na die bekendstelling vir meer effektiewe gelatien proses in 1871.
Afrondings van die gelatien proses was primêr tot die swart-en-wit fotografiese proses, tot vandag toe, waar daar aanpassings gemaak is tussen die oplossing en ondersteuningsmateriaal, wat oorspronklik glas was, toe later 'n verskeidenheid van buigbare plastiek films en ander vorme van papier om die finale drukwerk op te doen.
Kleur fotografie is byna so oud soos swart-en-wit fotografie, met vroeë eksperimente insluitend John Herschel se Antho-tipe afdrukke in 1842, die baanbrekerswerk van Louis Ducos du Hauron in die 1860's, en die Lippmann proses wat in 1891 onthul is, maar vir baie jare was kleur fotografie bloot net 'n laboratorium eksperiment. Dit het eers kommersiël bekendheid geraak na die bekendstelling van Autochrome plate in 1907, maar die plate was baie duur en nie geskik vir eenvoudige fotografie nie. In die 1930's was Kodachrome en Agfacolor Neu die eerste gebruikersvriendelike gekleurde films van die moderne multi-laag chronogeniese tipe.
Hierdie vroeë prosesse is in transparante vervaardig en kon slegs met behulp van skyfie projektors gekyk word, maar gekleurde drukke het vinnig gewild geraak na die bekendstelling van chromogeniese kleur drukwerk in die 1940's. Die behoefte aan 'n rolprentbedryf is begin genereer.
Tipes foto's
Alternatiewelik is die film verwerk om die negatiewe beeld om te keer, wat dan die gevolg het van 'n positiewe transparant. So 'n positiewe beelde is gewoonlik gemonteer in rame, die sogenaamde skyfies. Voor die onlangse vooruitgang in die digitale fotografie, is transparante wyd gebruik word deur professionele mense as gevolg van hul skerpte en akkurate weergawe van kleur. Die meeste foto's in tydskrifte gepubliseer is geneem op kleur deursigtigheid film.
Oorspronklik was alle foto's monochromies en gekleurde dele is met die hand ingeverf. Hoewel metodes om kleurfoto's te ontwikkel so vroeg as 1861 reeds beskikbaar was, het dit nie wyd beskikbaar geraak tot en met die 1940's en 1950's nie, en selfs tot in die 1960's is foto's in wit-en-swart geneem. Sedertien het gekleurde fotografie oorgeneem, hoewel swart-en-wit steeds in gebruik was aangesien dit makliker is om te ontwikkel.
Panoramiese formaat beelde kan met kameras geneem word soos die Hasselblad Xpan op 'n standaard film. Sedert die 1990's is panoramiese foto's beskikbaar op die Advanced Photo System (APS) film. APS is ontwikkel deur verskeie groot film vervaardigers om film te verskaf met verskillende formate en gerekenariseerde opsies beskikbaar. APS panoramas is geskep met deur 'n skerm in kameras te plaas wat daartoe in staat is om panorama beelde te kan neem, maar die beter kwaliteit word verkry met 'n egte panorama kamera, wat sy effek verkry deur 'n wyer film. APS het minder gewild begin raak en produksie is later gestop.
Die koms van die mikrorekenaar en digitale fotografie het gelei tot die opkoms van digitale afdrukke. Hierdie afdrukke is geskep deur gestoorde grafiese formate soos JPEG -, TIFF, en RAW. Die soort drukkers wat gebruik word sluit in inkbespuite drukkers, kleurstof-sublimasie drukkers, laser drukkers, en termiese drukkers. Inkbespuite drukwerk word ook soms na verwys as "Giclée".
Die Web is 'n gewilde medium vir die stoor en deel van foto's sedert die eerste foto gepubliseer is op die web deur Tim Berners-Lee in 1992 ('n beeld van die CERN huis orkes Les Horribles Cernettes). Vandag word gewilde webwerwe soos Flickr, PhotoBucket en 500px gebruik deur miljoene mense om hul foto's te deel.
Papier vouers
Ideale foto bewaring, behels dat elke foto individueel in 'n vouer gebêre word in suur-vrye papier. Gebufferde papier vouers word veral aanbeveel in gevalle waar 'n foto eers gemonteer was of waar gom gebruik is, wat sal lei tot verdere ontstaan van suur.
Foto's van 8 x 10 duim of kleiner moet vertikaal op hul langste sye in gebufferde papier geplaas word, in 'n houer en elke houer moet met 'n etiket gemerk word om relevante inligting te kan identifiseer. Die stywe aard van die vouer beskerm die foto teen buiging of krake, so lank as wat die houer nie te dig verpak word nie. Groter foto's kan plat opmekaar gepak word met ander verpakkingsmateriaal van dieselfde grootte.
Polyester
Die mees stabiele soort plastiek wat gebruik word in die foto bewaring is polyester, dit genereer nie enige skadelike chemiese elemente nie en dit absorbeer ook nie sure wat deur die foto self gegenereer word nie. Polyester verpakking beskerm foto's teen humiditeit en die omgewingsbesoedeling, wat die reaksie tussen die item en die atmosfeer vertraag. Foto's wat gestoor word in polyester kan nie vertikaal verpak word nie, aangesien die foto's van mekaar gaan afgly in die houer en die argifaris kan ook nie direk op die polyester aantekeninge maak nie. Daarom moet foto's wat in polyester gestoor word horisontaal verpak word en verkieslik 'n ringlêer geplaas word. Ringlêers kan nie alleen gebruik word nie, omdat die foto nog steeds aan te veel lig blootgestel word en wanneer die foto in die plastiek sakkie geplaas word, kan daar stof inkom as gevolg van die statiese elektrisiteit wat opbou en moontlik die foto kan krap en beskadig tydens hantering.
Mites en gelowe
Omdat daguerreotipes gelewer is op 'n spieël oppervlak, het baie spiritualiste praktisyns ook deel geword van die nuwe kuns vorm. Spiritualiste sou glo dat die menslike beeld op die spieël oppervlak soortgelyk is aan om na iemand se siel te kyk. Die spiritualiste ook geglo dat dit hul siele sou oopmaak en demone sou vrylaat. Fotografie en donkerkamer artefakte het gemaak dat sommiges geglo het dat daar geeste vasgevang word in foto's.
R74 (Suid-Afrika)
Die R74 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Harrismith met KwaDukuza (voorheen Stanger) op die kus verbind, via Oliviershoekpas, Bergville, Colenso, Weenen en Greytown.
NG gemeente Herman Steyn
regs|duimnael|180px|Ds. H.E. Steyn ([[2 Junie 1884 - 21 Mei 1956 ), na wie dié gemeente genoem is, is in September 1911 gevra om na die NG gemeente Heidelberg te gaan met die oog op die moontlike afstigting van die NG gemeente Vereeniging. Hy is op 21 Januarie 1913 op Vereeniging bevestig en het daar gewerk tot hy sy emeritaat in 1946 ná 'n 33 jaar lange dienstyd weens swak gesondheid moes aanvaar.]] regs|duimnael|160px|Ds. L.P. Spies, leraar van 1948 tot 1958. duimnael|regs|160px|Ds. C.J. Botha, leraar van 1960 tot 1963.
Die NG gemeente Herman Steyn is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is in 1947 van die NG gemeente Vereeniging afgestig en was een van die 11 nuwe gemeentes wat in daardie jaar in die Transvaalse Kerk tot stand gekom het. Die kerkgebou is geleë by Senator Roodtweg 40, Duncanville, Vereeniging. In 2013 was die leraar ds. J.J. Redelinghuys. Daar was in daardie jaar 74 doop- en 484 belydende lidmate, vergeleke met 680 belydende lidmate en 1 140 siele 'n jaar ná afstigting.
Slang
Slange (Serpentes) is 'n groep karnivoriese reptiele wat aan die orde van die skubreptiele (Squamata) behoort en aan akkedisse verwant is. Daar is ongeveer 3 150 verskillende slangspesies wat byna dwarsoor die wêreld voorkom en waarvan ongeveer 15% giftig is.
Slange is saam met akkedisse die grootste groep lewende reptiele, en omdat hulle so na verwant is aan akkedisse, word slange en akkedisse as 2 subordes van 'n enkele orde geklassifiseer. 'n Besondere kenmerk is dat hulle geen duidelik sigbare pote het nie, en daarom 'n unieke manier van beweging ontwikkel het. Die meeste slange het breë skubbe aan die onderkant wat help met voortbeweging en wat hulle van pootlose akkedisse onderskei.
Die meeste slange kom in die tropiese en subtropiese wêrelddele voor en ongeveer een derde van alle slange is giftig. Slange (suborde Serpentes of Ophidia) vorm saam met die akkedisse (suborde Lacertilia) die orde Squamata. Hulle akkedisagtige voorouers, die Lepidosauria, het reeds in die Perm (ongeveer 270 miljoen jaar gelede) ontstaan en was saam met die dinosouriërs en ander groot reptiele 'n dominante groep gedurende die Mesosoïkum.
Die eerste slange het laat in die Kryt (ongeveer 100 miljoen jaar gelede) ontstaan. Daar is tans ongeveer 3 000 spesies bekend, waarvan ongeveer een derde giftig is. Slange het 'n byna wêreldwye verspreiding en word in uiteenlopende habitattipes, soos in bome, onder die grond, in water, in woestyne en in woude, aangetref. Verreweg die meeste spesies kom egter in tropiese en subtropiese wêrelddele voor en in lande soos Engeland en Nederland is daar slegs 3 spesies.
Hierdie verspreidingspatroon hang nou saam met die poikilotermie (koudbloedigheid) van slange. Slange kan nie hul eie liggaamstemperatuur reguleer nie en neem basies die temperatuur van hul omgewing aan. Koudbloedigheid is eintlik nie 'n korrekte benaming vir hierdie toestand nie, want as die omgewingstemperatuur hoog is, is hul liggaamstemperatuur ook hoog.
As die omgewings- en gevolglik die liggaamstemperatuur van slange (en ander poikilotermiese diere) te laag daal, raak hulle onaktief en kan hulle gevolglik ook nie meer voedsel vang nie. Enkele slange kan nog by baie lae temperature funksioneer en die Europese adder (Vipera berus) kom byvoorbeeld tot binne die poolsirkel voor.
Kenmerke
Alle slangspesies word gekenmerk deur 'n baie dun, lang liggaam en ontbrekende ledemate. Slange beweeg altyd op hul onderkant en hulle hele liggaam word deur oorvleuelende skubbe bedek. Ander tipiese kenmerke, wat hulle van pootlose akkedisse onderskei, is 'n tekort aan beweegbare ooglede en eksterne ore. Om by hul dun liggame aan te pas, is hul niere nie langs mekaar nie, maar is die een voor die ander, en het meeste spesies slegs een werkende long.
Slange wissel in grootte van baie klein, slegs 10 cm lank, tot die reuse luislange en anakondas wat tot 7,6 m lank kan word. Slange is 'n ekologies uiters diverse groep wat baie uiteenlopende habitat bewoon. Hulle word op elke kontinent behalwe Antarktika aangetref en ook op meeste eilande. Omdat hulle koudbloedig is, kom die meeste spesies in warmer streke voor.
'n Aantal spesies is ook aangepas om in uiters droë omgewings te oorleef, soos woestyne. Daar is egter ook slange wat ondergronds lewe, of selfs in water, soos riviere, damme en die see. As gevolg van hul onbegrypende lewenswyse en gedrag en hul vermeende, maar dikwels oorskatte giftigheid, word slange dikwels as 'n simbool van die bose gesien. In die Bybel, in die verhaal oor Adam en Eva, duik die slang selfs op as 'n verteenwoordiger van Satan.
Deur wetenskaplike ondersoek is daar tans meer bekend oor die lewenswyse, biologie en voortplanting van slange. Alhoewel hulle vroeër as 'n sustergroep van die akkedisse beskou was, is dit vandag bekend dat hulle in feite van akkedisse afstam.
Bou
'n Kenmerkende eienskap van slange is dat hulle geen pote het nie, maar by sommige slange is daar wel rudimentêre oorblyfsels van pote. Die Afrikaanse luislang (Python sebae) het byvoorbeeld 'n uitsteekseltjie aan weerskante van die kloaak (gemeenskaplike uitskeidings- en voorplantingsopening), wat die uitwendige rudimente van 'n pelviese gordel is.
Inwendig is daar verdere rudimente. Die pektorale gordel en borsbeen ontbreek egter by alle slange. Benewens bogenoemde rudimente by sekere slange bestaan die skelet van slange uit 'n skedel en 'n baie lang ruggraat met twee ribbes aan byna elke rugwerwel. Die liggaamsbedekking van slange word gevorm deur 'n dun, rekbare vel met keratienskubbe daarop, wat meestal dakpansgewys gerangskik is.
Die meeste skubbe is ongeveer net so lank as wat hulle breed is, maar die ventrale skubbe (aan die onderkant van die liggaam) van die meeste slange is baie breër as wat hulle lank is en vorm slegs een ry. Veral by stadig bewegende slange, soos pofadders (Bitis arietans), speel hierdie skubbe saam met spiere en ribbes 'n belangrike rol in voortbeweging.
Hierdie skubbe is een van die tipiese kenmerke waarvolgens die meeste slange van pootlose akkedisse onderskei kan word. By die blinde-en wurmslangetjies (familie Typhlopidae en Leptotyphlopidae) ontbreek hierdie breë skubbe egter en is die onderste skubbe van dieselfde grootte en op dieselfde manier gerangskik as die ander skubbe. Hierdie slangetjies lyk dus baie soos pootlose akkedisse, en word in werklikheid deur sommige deskundiges ook as pootlose akkedisse beskou, ook omdat hul skedels baie ooreenkomste vertoon met die van die akkedisse.
Die buitenste laag van die vel is dood en van tyd tot tyd word dit afgewerp (die slang vervel) en deur 'n nuwe laag vervang. Tydens die vervelling skuur die slang die vel by sy neus teen 'n klip of iets dergeliks stukkend en laat die vel vashaak aan voorwerpe in sy omgewing, waarna hy daaruit kruip en die ou vel in een stuk agterlaat. Die vervellingstempo hang oor die algemeen saam met die groeitempo van 'n slang, maar slange vervel ook wanneer hulle uit die eiers kom en net nadat hulle oorwinter het.
Die tussenpose tussen vervellings kan van weke tot maande duur. 'n Paar dae voor die eintlike vervelling begin die vel al losgaan en die slang se kleur raak dan dof en sy oog kry 'n blouerige skynsel, wat net voor die vervelling weer verdwyn. In die tyd kan slange feitlik glad nie sien nie en is hulle baie prikkelbaar en kwesbaar. Die skedel van die meeste slange is baie beweeglik. Die onderkaak bestaan uit 2 los helftes wat slegs deur middel van 'n ligament aan mekaar verbind is, terwyl die bokake ook nie met die res van die skedel vergroei is nie.
As die tande voor in die bek is, kan hulle vas of beweegbaar wees. By die meeste slange wat giftande agter in die bek het, het die gif relatief min uitwerking op mense, en hierdie groep slange word oor die algemeen as relatief onskadelik beskou. 'n Uitsondering op die reël is die boomslang (Dispholidus typus) en die voëlslang (Thelotornis kirtlandii). Die giftande word voortdurend vervang deur nuwes. Agter elke giftand le daar gewoonlik 'n kleiner tand gereed om sy plek in te neem, en die verwydering van die giftande gaan dus nie 'n giftige slang onskadelik maak nie.
Die vorm en ligging van die inwendige organe van slange is baie goed by hul liggaamsbou aangepas. Die linkerlong is baie gereduseer of ontbreek heeltemal, en die hart, lewer en maag is weer langwerpig. Die maag kan baie rek sodat groot prooi geakkommodeer kan word. Die kloaak (gemeenskaplike uitskeidings- en geslagsopening) dui die oorgang van die liggaam na die stert aan.
Die opening is meestal deur 'n groter skub as die ander ventrale skubbe bedek, en die onderskeid tussen die liggaam en die stert kan soms ook daarin gesien word dat die stert 2 rye ventrale skubbe in plaas van een het. Ook die anale skub (die skub oor die kloaak) kan in 2 verdeel wees. Slange kan nie hul sterte afwerp of vervang nie, soos die meeste akkedisse wel kan doen.
Sintuie
Slange het geen uit- of inwendige ore nie en is heeltemal doof. Die musiek van die slangbesweerders van die Ooste het dus geen uitwerking op die slange nie en die slange reageer slegs op die bewegings van die besweerders. Van die inwendige oorbeentjies is egter nog wel aanwesig, en hierdie beentjies dra baie fyn trillings in die grond na die senuwees oor. Slange is gevolglik baie gevoelig vir trillings in die grond en kan mense soms tot op 'n afstand van 60 m "hoor" aankom. Slange se ooglede is nie beweeglik nie, maar met mekaar vergroei tot 'n deursigtige droë vlies.
Die buitenste laag hiervan word ook tydens die vervelling vervang. Slange kan slegs bewegende voorwerpe tot op 'n afstand van enkele meters waarneem. As 'n prooidier dus doodstil bly sit, kan die slang hom nie sien nie en dus ook nie vang nie. Dit gebeur dikwels dat muise wat vir slange in gevangenskap gevoer word, doodstil gaan sit ten einde die slang se aandag te vermy. As die slang belang stel in die muis, sal hy stip in die rigting daarvan kyk (waar die beweging vroeër was), en dit is waarom die algemene bygeloof ontstaan het dat slange muise kan hipnotiseer.
Ratelslange het voorts nog duidelik herkenbare tasorgaantjies aan die punte van hul skubbe. Die gewone reuksintuig van slange is ook goed ontwikkel. Sekere slange het spesiale warmtesintuie (infrarooi reseptore) wat in holtes in die vel geleë is. By die groefkopadders (onder meer die ratelslange) lê hierdie holtes tussen die neusgat en die oog, terwyl dit by luislange in die lippe le. Hierdie sintuie is baie gevoelig vir infrarooi lig en kan temperatuursverskille van tot 0,000 2 °C waarneem. Hierdeur kan die slange hul prooidiere in die donker waarneem, en deur hul kop heen en weer te beweeg, kan hulle blykbaar selfs die grootte van hul prooi skat.
Voeding
Alle slange eet ander diere, en die meeste eet werweldiere. Die prooi word altyd heel ingesluk en dikwels is dit baie groter as die slang se kop. Ten einde verstikking te voorkom, word 'n spesiale kraakbeenagtige verlenging van die lugpyp onder die prooi na buite gestoot, waardeur die slang dan kan asemhaal.
'n Groot aantal slange leef van muise en rotte en hulle speel dus 'n belangrike rol in die getallebeheer daarvan. Ander algemene prooi is paddas en akkedisse, terwyl sommige slange ook ander slange eet. Die onskadelike vylslang (Mehelya capensis) leef feitlik uitsluitlik van ander slange, veral nagadders (Causus rhombeatus). Die slange wat onder die grond leef, eet meestal miereiers en ander grawende reptiele (pootlose akkedisse en slange), Die eiervreters (genus Dasypeltis) leef uitsluitlik van voëleiers.
Voortplanting
In die paarseisoen (meestal die lente) skei die wyfies sekere hormone af wat in hul spoor gelaat word. Die mannetjies spoor hierdie reuk met behulp van hul tonge op en volg die spoor tot hulle by die wyfies uitkom. Tydens paring krul die slange om mekaar en word die kloake teenoor mekaar geplaas. Een van die 2 paringsorgane (hemipenes) van die mannetjie word gebruik en interne bevrugting vind plaas. By sommige spesies slange baklei die mannetjies oor die wyfies.
Die ontwikkeling van klein slangetjies vind altyd in die eiers plaas. Die meeste slange lê hierdie eiers in 'n vroeë stadium van ontwikkeling (ovipaar). By sommige slange, byvoorbeeld die pofadder, ontwikkel die eiers volledig binne die liggaam van die wyfie en die kleintjies word blykbaar lewend gebore (ovovivipaar). Die meeste slange le hul eiers en verlaat dit dan, maar by luislange (familie Pythonidae) word 'n vorm van eiersorg aangetref.
Die slange krul hulle om die eiers en bly so lê totdat die eiers uitgebroei het. Daar is gevind dat die temperatuur van die eiers (beïnvloed die senuweestelsel), hemotoksiese gif (beïnvloed die bloed) en sitotoksiese gif (beïnvloed die weefsels). Baie slange het 'n kombinasie van die verskillende soorte gif, maar by die meeste slange is een van die soorte dominant. Die mambas en kobras (familie Elapidae) se gif is byvoorbeeld oorwegend neurotoksies.
Die gif het weinig uitwerking op die weefsels en bloed, maar affekteer baie gou die senuweestelsel en verlam die senuwees. Van die eerste senuwees wat geraak word, is die wat die longe bedien. Gevolglik sterf baie slagoffers dikwels van byte van die slange vanweë 'n gebrek aan suurstof omdat die longe ophou funksioneer. Hierdie gif werk baie vinnig en dit is noodsaaklik dat serum vinnig en in groot hoeveelhede toegedien word ten einde die dood te voorkom.
'n Tipiese voorbeeld van haemotoksiese gif word aangetref by die boomslang (Dispholidus typus). Die gif veroorsaak 'n stolling van die bloed en uitgebreide inwendige bloeding, wat uiteindelik tot die dood kan lei. 'n Tipiese simptoom van 'n slangbyt waarby die tipe gif betrokke is, is groot blou kolle wat oor die hele liggaam verskyn weens inwendige bloeding. Die bytplek swel matig en is betreklik seer, maar nie so erg soos by slange met 'n sitotoksiese gif nie.
Die gebruik van 'n toerniket kan daartoe lei dat die ledemaat uiteindelik verloor word. Omdat hierdie gifstowwe baie stadiger werk, is dit ook nie nodig om dringende maatreëls te tref nie. Die beste behandeling is dat die pasiënt rustig gehou en so gou moontlik by 'n dokter gebring moet word.
Serum is ook vir die stadigwerkende gifstowwe nodig, maar as dit moontlik is om 'n pasiënt binne 'n uur of twee by 'n hospitaal te kry, is dit wenslik om nie serum in te spuit nie, omdat daar altyd 'n moontlikheid is dat die pasiënt op die serum reageer en selfs aan sogenaamde serumskok kan beswyk.
Indeling
Volgens 'n algemene klassifikasiestelsel word die wêreld se slange in 11 families ingedeel, waarvan 7 in Suid-Afrika aangetref word. Veral oor die klassifikasie van die "primitiewer" grawende slange is daar egter nog meningsverskil en volgens sommige tendense word van hierdie slange onder die akkedisse geklassifiseer.
Die families Typhlopidae (blindeslange) en Leptotyphlopidae (wurmslange) is 2 families grawende slange waarvan die koppe baie gereduseer is en met die eerste oogopslag soos die sterte lyk. Hierdie slangetjies kom hoofsaaklik in die tropiese en subtropiese wêrelddele voor en leef van 'n verskeidenheid van insekte, wurms en miereiers. In Suid-Afrika word hulle verteenwoordig deur onderskeidelik 9 spesies van die genera Typhlops en Rhinotyphlops en 8 spesies van die genus Leptotyphlops.
Die families Uropeltidae, Xenopeltidae, Aniliidae en Acrochordidae het geen verteenwoordigers in Suider-Afrika nie. Saam met die luislange (familie Pythonidae) en boas (familie Boidae) word hierdie 4 families dikwels as die infraorde Henophidia beskou. By al 5 die families word daar rudimentere oorblyfsels van die agterste ledemate aangetref en daar is ook sekere ooreenkomste in die bloed en asemhalingstelsel. Die ander 2 infraordes is die Scolecophidia (families Typhlopidae en Leptotyphlopidae) en die Ceanophidia (families Viperidae, Elapidae en Colubridae).
Die egte adders en die groefkopadders kan as onderskeidelik die subfamilies Viperinae en Crotalinae van die familie Viperidae, of as 2 afsonderlike families (Viperidae en Crotalidae) beskou word. Dieselfde geld vir die kobras en mambas (subfamilie Elapinae), wat saam met die seeslange (subfamilie Hydrophiinae) as die familie Elapidae beskou kan word, maar die 2 groepe kan ook as afsonderlike families (Elapidae en Hydrophiidae) beskou word.
Die familie Colubridae is die grootste groep slange en sluit die sonder giftande (subfamilie Colubrinae), die eiervreters met geen tande nie (subfamilie Dasypeltinae), die slange met giftande agter in die bek (subfamilie Boiginae) en 'n paar ander subfamilies in. Van die ongeveer 137 Suid-Afrikaanse slangspesies het 43 % geen giftande nie (families Typhlopidae, Leptotyphlopidae, Pythonidae en subfamilies Colubrinae en Dasypeltinae), 33 % het giftande agter in die bek (subfamilie Boiginae) en 24 % het giftande voor in die bek (familie Elapidae 14 % en Viperidae 10 %). Van die totale aantal is 57 % giftig, maar net ongeveer 18 % is werklik gevaarlik.
Slange in Suider-Afrika
Daar kom 170 spesies in Suider-Afrika voor waarvan agtien se byt as dodelik beskou word en 'n verdere 23 kan 'n ernstige byt toedien wat tot die verlies van 'n ledemaat kan lei.
Indus Arthur
Indus Arthur (28 April 1941 – 29 Desember 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent MASH (1970) en in die televisiereekse Ben Casey (1961), The Alfred Hitchcock Hour (1962), en The Wild Wild West (1965).
Nicolaas Vlok
regs|duimnael|230px|Nicolaas Vlok van die plaas Klipfontein, distrik [[Sutherland.]]
Nicolaas Vlok (Onder-Roggeveld, 10 September 1818 – plaas Klipfontein, distrik Sutherland, Roggeveld, 21 Junie 1872) was een van die stigters van die NG gemeente Sutherland. Met sy dood is hy beskryf as "de voornaamste man in zyne buurt van de afdeeling (Fraserburg) . . . aan wie voornamelyk de eer toekomt van het oprigten der Nederduitsche Gereformeerde Kerk (te Sutherland)".
Vlok in 1818 in die Onder-Roggeveld gebore as oudste seun van Arnoldus Christiaan Vlok en Maria Catharina Louw. Terselfdertyd as twee van sy susters tree hy op 5 November 1839 op Worcester in die huwelik, en wel met Maria Johanna van Wyk, 'n dogter van Abraham van Wyk en Hilletje Maria van der Westhuysen. Sy vader sterf op Oujaarsdag 1841 op die plaas Klipfontein en in 1843 trou die weduwee met Jacobus W.A. Nel. Nadat ds. Henry Sutherland, na wie die Roggeveldse NG gemeente genoem is, sy eerste vrou verloor het, het sy gedagtes in die rigting van die Roggeveld gegaan waar hy miskien die deugde van die eertydse mev. Vlok tydens huisbesoek geleer waardeer het en hulle twee is toe getroud. Sy is in Januarie 1872 op Worcester oorlede waar sy saam met sy eerste vrou aan die sy van die vroeëre leraar teen die ringmuur van die ou moederkerk rus.
Uit Nicolaas Vlok se huwelik is elf kinders gebore, van wie twee kleintyd oorlede is. 'n Seun wat sy vader se naam gedra het, het in 1861 in die dorp onder 'n wa verongeluk toe hy 17 jaar oud was. Terwyl hy met besoek na sy kinders in die Karoo gegaan het, het Nicolaas ernstig siek geword aan longvliesontsteking. Hy is na Klipfontein teruggebring waar hy op 21 Junie 1872 beswyk het. Reisigers en toggangers wat met hul waens onder die verskriklike Vloksberg te staan gekom het, het gewoonlik 'n boodskap na Klaas “Berg" gestuur wat dan 'n voorspan spesiaal geoefende Afrikanerosse gestuur het om die waens die steilte uit te sleep. Nicolaas se twee broers, Adriaan en Jan, het ook in die kerkraad gedien, terwyl sy seun Abraham vyf termyne as diaken en sewe as ouderling uitgedien het. Sy vrou se twee broers was Nicolaas Petrus van Wyk van Modderfontein en Gert van Wyk, wat die voorvader is van die Van Wyk-familie wat later op Gunstfontein gewoon het en van wie die digterbroers N.P. van Wyk Louw en W.E.G. Louw afgestam het. Onder Sutherland het Nicolaas Vlok slegs een termyn as diaken gedien en toe onafgebroke vyf termyne lank as ouderling. Ook was hy 'n nuttige lid van die Afdelingsraad van Fraserburg sedert die stigting daarvan in 1862.
Die apartheidsera Wet- en Ordeminister Adriaan Vlok is 'n nasaat van Nicolaas Vlok.
Vlag van die Verenigde State
Die nasionale vlag van die Verenigde State is op 4 Julie 1960 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon dertien ewe horisontale bane afwisselend in rooi (bo en onder) en wit met ’n blou reghoek (waarna spesifiek verwys word as die "unie") in die skildhoek waarop daar 50 klein, vyfpuntige wit sterre, gereël in nege afwaartse horisontale rye, waar rye van ses sterre (bo en onder) met rye van vyf sterre afwissel. Die 50 sterre op die vlag verteenwoordig die 50 Deelstate van die Verenigde State van Amerika en die 13 bane staan vir die 13 Britse kolonies wat hul onafhanklikheid van die Koninkryk van Groot-Brittanje verklaar en sodoende die eerste deelstate van die Verenigde State geword het. Byname vir die vlag sluit in Stars and Stripes ("sterre en bane"), Old Glory ("ou glorie"), en die Star-Spangled Banner ("sterbesaaide banier"). Volgens Artikel 2 van die Amerikaanse vlagwet word na die goedkeuring van ’n nuwe deelstaat vanaf die volgende 4 Julie (Onafhanklikheidsdag) ’n verdere ster bygevoeg.
Die kleure rooi, wit en blou is van die Union Jack as vlag van die Britse kolonies in Noord-Amerika ontleen. Die kleure het die volgende simboliek: wit vir suiwerheid en onskuld (purity and innocence), rooi vir dapperheid en veerkragtigheid (valor and hardiness) en blou vir waaksaamheid, deursettingsvermoë en geregtigheid (vigilance, perseverance, justice).
Die volkslied van die Verenigde State, The Star-Spangled Banner, verwys na die vlag van die Verenigde State. Op 14 Junie word die vlagdag (Flag Day) gevier, hoewel dit net in Pennsilvanië en Amerikaans-Samoa (op 17 Junie) ’n openbare vakansiedag is.
Simboliek
Oor die simboliek van die ontwerp het die Amerikaanse Kongres in 1977 ’n boek die lig laat sien met die volgende omskrywing daarin: "Die ster is ’n simbool van die hemelse en Goddelike doel waarop die mens hom sedert onherinnerbare tye gerig het; die strepe is simbolies vir die ligstrale van die son." George Washington het blykbaar gesê: "Ons het die sterre uit die hemel gekry, die rooi van ons moederland, geskei deur wit bane sodat ons kan sien dat ons van haar afgeskei het, en die wit bane sal in die toekoms ingaan en Vryheid verteenwoordig."
Vir baie mense staan die rooi en wit respektiewelik vir die bloed van diegene wat hul lewens neergelê het vir die ideaal en gawe van vryheid.
Ou en beskadigde vlae word verbrand in ’n eenvoudige seremonie. Die vlae word tydens betogings teen die Verenigde State ook dikwels met opset verbrand. Sommige groepe in die VSA stel dan ook voor om die verbranding van die vlag weens politieke redes strafbaar te maak
Eed van getrouheid
Deur die Eed van Getrouheid word ’n ewige trou aan die vlag gesweer. Hiermee saam is die vlag ’n simbool van nasionalisme, patriotisme en militarisme. Sedert die laaste aanpassing op 14 Junie 1954 lui die teks soos volg:
Ontwerp
Hierdie spesifikasies word vervat in ’n Uitvoerende Bevel wat tegnies die enigste vlae wat vir die federale regering van die Verenigde State gemaak word reguleer.
Kleure
Die presiese skakerings van rooi, wit en blou van die vlag is deur die CAUS Standard Color Reference of America se 10de uitgawe bepaal. Die kleure word as White, Old Glory Red en Old Glory Blue gespesifiseer. Die CIE-koördinate vir die kleure in die 9de uitgawe van die Standard Color Card is formeel gespesifiseer in JOSA van 1946. Hierdie kleure vorm die standaard vir die doek, en daar is geen perfekte manier om hulle na RGB vir vertoning op skerm of CMYK vir drukwerk om te skakel nie. Die "relatiewe" koördinate in die volgende tabel is verkry deurdat die liggewende reflektansie vergelyk is met die vlag se "wit".
Nes die ontwerp is die amptelike kleure net aan amptelike vereistes onderhewig vir vlae wat vir die Amerikaanse federale regering vervaardig word; ander kleure word dikwels vir massamark-vlae, gedrukte reproduksies en ander produkte gebruik wat bedoel is om vlagkleure na te bots. Die gebruik van meer versadigde kleure as die amptelike doek s’n is nie nuut nie. Soos Taylor, Knoche en Granville in 1950 geskrewe het:
Soms word die benaderinge van die Pantone Matching System (PMS) tot die vlagkleure gebruik. Een stelsel is reeds in 1998 op die webwerf van die Amerikaanse ambassade in Londen weergegee; die webwerf van die Amerikaanse ambassade in Stockholm het in 2001 beweer dat dit deur Pantone voorgestel is, en dat die Amerikaanse regeringskantoor voorkeur aan ’n ander stel gegee het. ’n Derde rooi is in 2002 in ’n dokument van die Kaliforniese Militêre Department voorgestel. In 2001 het die wetgewer van Texas bepaal dat die kleure van die Texaanse vlag "(1) dieselfde kleure soos op die vlag van die Amerikaanse vlag moet wees" en (2) die nommers as 193 (rooi) en 281 (donderblou) van die Pantone Matching System bepaal.
Geskiedenis
Die vlag is 26 keer verander sedert die unie van dertien state die vlag aangeneem het. Die huidige weergawe is sedert 4 Julie 2007 die Amerikaanse vlag wat die langste in gebruik is. Voorheen was dit die vlag met 48 sterre (dit was vir 47 jaar die vlag van die VSA).
Grand Union-vlag
Ten tyde van die ondertekening van die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring op 4 Julie 1776 het die VSA geen amptelike vlag gehad nie. Daar is verskeie kere na die Grand Union-vlag verwys as die Eerste Nasionale vlag; alhoewel dit nooit enige amptelike status gehad het nie, is dit gebruik tydens die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog deur George Washington en het dit ook die basis gevorm vir die ontwerp van die eerste amptelike Amerikaanse vlag. Die vlag herinner baie aan die vlag van die Brits Oos-Indiese Kompanjie van dieselfde era wat sedert 1707 gebruik is; sir Charles Fawcett het in 1937 gemeen dat die vlag van die Kompanjie as inspirasie vir die vlag van die VSA gedien het, daarmee saam het Buckminster Fuller dit ook in sy boek Critical Path genoem. Die vlag van die Kompanjie kon egter enigiets tussen nege en dertien bane gehad het en dit mog nie buite die Indiese Oseaan gewapper word nie. Beide vlae kon maklik vervaardig word deur horisontale bane by die Rooi Britse Vaandel te voeg.
’n Ander teorie meen dat die rooi en wit gestreepte—en later, starre-en-strepe—motief van die vlag gebaseer kon gewees het op die wapenskild van George Washington (’n wit skild met twee rooi bane onder drie rooi sterre).
Historiese progressie van die vlag
In die onderstaande tabel van die 28 variasies van die ontwerpe van die vlag van die Verenigde State is die sterrepatrone vir die vlae slegs die gewone patrone wat dikwels met die Vloot van die Verenigde State verbind word. Die ontwerp van die skildhoek het, voor die proklamasie van die 48-ster vlag, geen amptelike rangskikking gehad nie. Die presiese kleure van die vlag is ook nie gestandaardiseer tot 1934 nie.
Toekoms van die vlag
Ook in die toekoms mag die aantal Amerikaanse deelstate verander. Vervolgens sal die aantal sterre van die vlag dienooreenkomstig aangepas word.
Daar is politieke bewegings wat vir die omskep van die Distrik van Colombia (Washington, D.C.) in ’n deelstaat en die afstigting van New York Stad as ’n eie deelstaat pleit. Van die Eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika (Amerikaanse Maagde-eilande, Amerikaans-Samoa, Guam, Noordelike Mariana-eilande, Puerto Rico) kan dalk ook as deelstate in die unie opgeneem word. Die Heraldiese Instituut van die Weermag van die Verenigde State (United States Army Institute of Heraldry) het ontwerpe van vlae met soveel as 57 sterre voorberei (met ’n soortgelyke rangskikking) vir ingeval nuwe deelstate toegevoeg word.
Die teenoorgestelde is ook moontlik: die uittrede van ’n deelstaat uit die unie of die samesluiting van deelstate, wat die aantal sterre sal verminder.
Passewaaij
Passewaaij is ’n nedersetting in die munisipaliteit Tiel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Wim Vorster
Lewe en Werk
Wim Vorster is op 6 September 1949 in Kimberley gebore as oudste in ’n gesin van drie kinders. Sy ouers is Johannes Henning Vorster en Debora Marais Badenhorst en sy susters is Debbie en Hanli. Hy bring sy kinderjare op Warrenton in Noord-Kaapland op die oewer van die Vaalrivier deur en matrikuleer aan die Hoërskool Warrenton. Vanaf 1968 tot 1970 studeer hy aan die Universiteit van Pretoria vir ’n onvoltooide B.Sc.-graad. Sy vader is in 1970 oorlede en hy is in hierdie tyd getaak met die verkoop van die plaas en slaghuise en om te reël vir sy moeder en klein sussies se trek na Pretoria. Daarna studeer hy vanaf 1971 vir ’n B.A.-graad in Drama, wat hy aan die einde van 1973 voltooi. Van sy lektore is Anna Neethling-Pohl, Louw Odendaal en Carel Trichardt. Hier ontvang hy die Twentieth Century Fox-prys vir die student wat die beste vordering gemaak het. Van 1974 tot 1977 woon hy in Bloemfontein, waar hy hoofsaaklik aan die Streeks Uitvoerende Kunsteraad van die Oranje-Vrystaat (SUKOVS) verbonde is as akteur vir ’n jaar en daarna verhoogbestuurder en geselskapbestuurder vir die musiekafdeling. Verhoogrolle wat hy hier vertolk sluit in The jar van Luigi Pirandello, Die koningin en die rebelle van Ugo Betti, Deathwatch van Jean Genet en Die goeie mens van Setzuan van Bertolt Brecht. Hy werk ook ’n kort rukkie as keurder vir ’n groot boekwinkel.
Hierna trek hy in Desember 1977 George toe, waar hy saam met die akteur Ernst Eloff mede-eienaar is van die Penny Farthing Restaurant. Op George raak hy betrokke by die amateurtoneelgroep die Rederykers en is regisseur en tree op in opvoerings van Boerneef van Boplaas, die eenmanvertoning Wimpelwerk ('n samestelling van verskeie skrywers) en die riller Skemerstories (insgelyks 'n samestelling). Hy behartig ook die rubriek Sê my… vir die plaaslike koerant Die Outeniqualander. In November 1983 verkoop hy en Eloff die restaurant en hy bly dan ’n ruk in Kaapstad. In 1985 tree hy by die Afrikaanse Skrywersgilde se beraad te Wits as spreker op. In 1989 word hy aangestel by SUKOVS as Toneelbestuurder en Literêre Adviseur. Vir SUKOVS doen hy onder andere die vertaling en regie van Diensmeisies van Jean Genet en die regie van My arme Marat van Alexei Arbuzov. Hy doen ook verskeie ander vertalings van werke soos Not now darling [Flikflooie], It runs in the family [Familiest(r)eke] en Chase me, comrade [Vat so!] van Ray Cooney; Oedipus van Hugo Claus; en Neil Simon se The sunshine boys [Die kwinkslaers]. Hy verwerk ook prosa vir die verhoog, soos Die verste grens van Maretha Maartens en Maru van Bessie Head. In 1992 ontvang hy die Piers Nicholson-toekenning vir sy bydrae tot ontwikkeling van die Toneel in die Vrystaat (die grootste teatertoekenning in die land) en in 1993 ontvang hy die spesiale Vita-prys vir verhoogverwerkings en vertalings. Hy is verantwoordelik vir die regie van A.S. van Straten se Pendoring (Edms.) Bpk. en skryf ’n Afrika–weergawe van Medea na voorbeelde van Euripides en Jean Anouilh. Sy verhouding met Ernst Eloff eindig in 1994 en hy bedank aan die einde van September van daardie jaar by SUKOVS en verhuis na Johannesburg.
Tussen 1994 en 2000 doen hy vryskutwerk in Johannesburg. Hy word in 1998 uitvoerende bestuurder van die Johannesburgse Afrikaanse Toneelorganisasie (JATO). Vir hulle behartig hy die regie van Jean-Paul Sartre se Agter geslote deure [Huis Clos/In Camera] en speel self ’n rol in die opvoering van sy eie drama Die Joburg zoo storie. In Junie 2000 word hy aangestel as Outeursregadministrateur en Bibliotekaris by die Dramatiese, Artistieke en Letterkundige Regte Organisasie (DALRO). In hierdie tyd doen hy vertalings van die verhoogverwerking van Fiela se kind in Engels en Trainspotting [Treinspoorders] van Irvine Welsh, The gypsy’s revenge van Michael Lambe en Miss Margarita’s way van Roberto Athayde in Afrikaans. Op 31 Desember 2009 tree hy amptelik af by DALRO, maar bly aan tot die einde van Mei 2010 om die nuwe persoon op te lei. In November 2010 begin hy weer werk, hierdie keer as hoof van administrasie by Kosie House of Theatre en vanaf September 2011 werk hy by Art and Framing, wat hy aan die einde van September 2012 verlaat. Hierna verhuis hy na Heidelberg in die Wes-Kaap, waar hy 'n huis van digter en akademikus Chris Lombard geërf het en hy in 2013 die Wim Vorster Toneelskool begin. Die Covid pandemie het dit egter tot niet laat gaan.
As beoordelaar is hy tot 2012 betrokke by die toekenning van die ATKV se CR Swart-prys wat jaarliks vir nuutgeskrewe jeugdramatekste toegeken word. In 2005 word hy beskermheer van Edenvale Acting and Drama Society (EADS) en beoordeel jaarliks hulle eenbedryf kompetisies vir skole, terwyl hy ook werkswinkels aanbied vir die skole se regisseurs. In 2009 en 2010 dien hy op die ATKV se beoordelaarpaneel vir die finaal van Tienertoneel te Aardklop in Potchefstroom en van 2010 tot 2012 dien hy op die KKNK Kunstekabinet en Kannapaneel.
Skryfwerk
Sy gepubliseerde roman Kruisvaart is die eerste roman in Afrikaans met openlike gay (homoseksuele) verhoudings as tema. Die situasie raak gaandeweg meer kompleks wanneer die twee hoofkarakters se lewens deur ’n reeks moorde geraak word. Hierna skryf hy Sirkelstroom, ’n roman bestaande uit elf kortverhale en hoog aangeprys deur André P. Brink en Elsa Joubert maar dit word nie gepubliseer nie. Een van die verhale hierin, Tottie, word in die Februarie 1983 uitgawe van die letterkundige tydskrif Stet gepubliseer.
Hy skryf ook dramas. Die Joburg zoo storie is 'n parodie op Edward Albee se The Zoo Story en word in 2000 by die KKNK aangebied. Skimmespel”word in 2005 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees opgevoer en is ’n finalis by die toekenning van die Sanlam Teater-prys. Dit is ’n donker drama oor geslagsverhoudings en die mens se innerlike stryd binne die samelewing wat jou wil dwing om te konformeer: Tydens die Tweede Wêreldoorlog slyt Mara haar dae as ’n stoker se vrou in ’n huis vol roet langs ’n verlate Noord-Kaapse stasie. Sy word gewalg deur haar man se seksuele toenaderings en vlug vir die skimme in haar verbeelding. Dan ontmoet sy ’n Engelse soldaat wat in ’n Duitse interneringskamp daar naby gestasioneer is en hy leer haar om die fisieke te geniet. Wanneer hy vertrek besef sy dat sy liefdesverklarings nie eg was nie, maar sy plek word deur die een naamlose soldaat (of skim) na die ander ingeneem. Haar man kry snuf in die neus oor haar bedrywighede, met tragiese gevolge. Waterman oor seksule ontwaking tydens die 1960s in 2006 en Terugkere in 2007 is ook finaliste vir die Sanlam Teater-prys. In Terugkere draai die gebeure rondom ’n beroemde bruin aktrise, maar wat mens van haar gelees en gehoor het en as die waarheid aanvaar, is vals. Alles rondom haar word streng geheim gehou. Ander dramas van hom sluit in Kruispad ('n eietydse riller gegrond op die Oedipus legende wat in 2010 by die Grahamstad Nasionale Kunstefees opgevoer word en die vervlakking en vermorsing van Afrikaans as taal as tema het), Kuifman (vertellings oor sy eie lewe veral dan ook ten opsigte van vrede maak met gay-wees in die 1960s en 1970s) en Alleensaam (’n spel vir drie spelers).Laasgenoemde is met geweldige sukses by KKNK Teksmark ontvang.