cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poema
Voortplanting en lewensiklus
Volgens navorsing in Nieu-Meksiko is die mannetjies beduidend verder as die wyfies uitmekaar verstrooi, wat meer waarskynlik sal bydra tot nie-poema habitat wat uitgebrei word en wat moontlik die meeste verantwoordelik is vir die kern-genevloei tussen die verskillende lappies habitat.
In die poema se natuurlike omgewing is die lewensverwagting tussen 8 tot 13 jaar, wat uitwerk op ’n moontlike gemiddelde van tussen 8 tot 10 jaar. ’n Poemawyfie van ten minste 18-jarige ouderdom is al deur jagters te Vancouver-eiland van kant gemaak. Poemas kan in gevangenskap tot 20 jaar oud word. Een Noord-Amerikaanse poemamannetjie, Scratch, het twee maande kort voor sy 30ste verjaarsdag in 2007 gesterf. Mortaliteitsfaktore wat die poema in die natuur kan beïnvloed, sluit onder meer gebreklikheid, siektes, mededinging met ander poemas, uithongering, ongelukke, sowel as jag deur die mens in.
Die katagtige immuniteitsgebrekvirus, ’n inheemse siekte soortgelyk aan vigs, kan ook ’n poema se gesondheid inkort.
Sosiale struktuur en tuisgebied
Soos die meeste ander katsoorte voer die poema ’n alleenlopersbestaan. Waar ’n groep van twee of meer poemas opgemerk word, sal dit gewoonlik ’n poemawyfie met haar welpe wees. Twee volwassenes sal deurgaans slegs gedurende paartyd saamgesien word. Dit is ’n sku skemerdier, wat die meeste om en by rooidag en skemeraand bedrywig is.
Territoriumgroottes wissel grootliks in omvang. Volgens Canadian Geographic is die grondgebied van die mannetjies tussen 150 tot 1 000 km² groot, met die wyfies s’n wat omtrent die helfte hiervan is. Ander bronne vermeld ’n baie kleiner minimumoppervlak van 25 km², sowel as ’n selfs groter maksimumoppervlak van 1 300 km², vir die poemamannetjies. In Texas en die Black Hills van die noordelike Groot Vlaktes, VSA, is daar tuisgebiede nagespoor wat 775 km² oorskry. Die territoriums van die mannetjies kan dié van die wyfies s’n mee oorvleuel of heeltemal omsluit, maar nie met dié van ander mannetjies nie – dit vermy sodoende konflik. Die poemawyfies se territoriums sal mekaar soms effens oorvleuel.
Die wyfie lok die mannetjies en baken haar aktiwiteitsone af deur krapmerke, urineafskeiding en ontlasting. ’n Poemamannetjie kan sy gebied afmerk deur ’n hopie blare en gras bymekaar te skraap en dan daarop te urineer.
Territoriumgroottes hang grotendeels af van die terrein, plantegroei en die hoeveelheid prooi wat voorkom. Een wyfie is byvoorbeeld naby die San Andresgebergte op ’n groot tuisgebied van 215 km² gevind; weens ’n tekort aan prooi was hierdie territoriumvergroting noodsaaklik. Poemadigtheid kan vanaf 0,5 tot 7 diere (in Suid-Amerika) per 100 km² wissel.
Käthe Kollwitz
Käthe Kollwitz (gebore Schmidt; * 8 Julie 1867 in Koningsberg in Pruise; † 22 April 1945 in Moritzburg naby Dresden, Duitsland) word by die bekendste 20ste eeuse Duitse kunstenaars gereken. Ondanks haar moeilike lewensomstandighede het sy met haar ernstige litografieë, etse, kopergravures en houtsnywerke 'n tydlose kunsstyl ontwikkel en was 'n tyd lank ook as beeldhouster werksaam. Haar kunswerke is aanklagte teen ellende en oorlog.
Käthe Kollwitz het haar opleiding in Berlyn en München ontvang. Ná haar huwelik met 'n Berlynse geneeskundige is sy aangegryp deur die ellende en nood wat sy in die Duitse hoofstad aanskou het. Haar eerste kunswerke het nouliks aandag getrek. Sy het in 1904 in Parys gestudeer waar sy kennis met die beeldhouer Auguste Rodin gemaak het, maar ook met Russiese rewolusionêres in aanraking gekom het.
In 1919 is sy tot lid van die Pruisiese Akademie van Kunste in Berlyn benoem. Sy het vervolgens 'n voorstander van pasifisme geword en aan 'n kunsuitstalling in die Sowjetunie deelgeneem. Vanaf 1928 was sy direkteur van die Akademie van Kunste se grafiese afdeling, het haar lidmaatskap egter ná die magsoorname van die Nasionaal-Sosialiste in 1933 gekanselleer. Haar kunswerke is nie meer vir uitstallings toegelaat nie en deur die NS-bewind as "ontaarde kuns" afgestempel.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het sy naby Dresden gewoon en is daar nog voor die Duitse kapitulasie in 1945 oorlede. Käthe Kollwitz word naas Ernst Barlach as die belangrikste verteenwoordiger van die ekspressionisme beskou. Haar bronsreliëf Die Klagte (1938/1939) kan as simbool vir die boodskap beskou word wat sy as kunstenares wou oordra.
Ernest Lee Thomas
Ernest Lee Thomas is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Malcolm X (1992), Funny People (2009), en Blazin' Four, en in die televisiereeks What's Happening!! (1976).
Sirakuse
Sirakuse (Italiaans: Siracusa, Sisiliaans: Sarausa) is 'n stad en munisipaliteit in die suidooste van Sisilië, 'n eilandgebied van Italië. Dit is 'n hawestad en ook die hoofstad van die gelyknamige provinsie, met 'n bevolking van 125 000.
Telugu Wikipedia
Die Telugu Wikipedia is op 10 Desember 2003 gestig en het tans ongeveer 0 artikels. Telugu is een van die amptelike tale van Indië naas Engels en Hindi en van die Indiese deelstaat Andhrapradesj.
Neut
'n Neut is 'n klas van plante vrugte, wat algemeen gebruik word om te verwys na die skil harde (droë vrugte) klas, wat, soos gedefinieer deur die definisie van die (plantkunde), neute is 'n vrug gemaak van hard skil en sade, en die skil nie kraak wanneer die vrugte verval. Maar deur die alledaagse definisie, solank as wat daar is 'n harde dop, olierige neute sal word neute genoem.
Sade in die meeste vrugte kan natuurlik geskei van die dop, maar neute soos die strik, die kastanjes, en die akkers is hard-uitgedopte na die saad en is nie maklik om die harde skulpe skei van die saad. Die reeks van neute gedefinieer daaglikse is wyer, soos die neute pistache en s Brasilië neute, maar neute wat beskou word as die daaglikse definisie van neute in die alledaagse lewe in die algemeen verwys na harde dop, neut eetbare gedroogde vrugte.
Sirakuse
Sirakuse is bekend as die woonplek van die Griekse wiskundige en ingenieur, Archimedes (287–212 v.C.). Die stad word ook in die Nuwe Testament in die boek van Handelinge vermeld as die plek waar Paulus oorgebly het. In 2005 is die stad, saam met die nabygeleë Rots Nekropolis van Pantalica, tot UNESCO-wêrelderfenisgebied verklaar.
Die stad het 'n ryke geskiedenis. Dit was oorspronklik 'n Griekse kolonie, wat in 734 v.C. deur Griekse boere uit Korinthe gestig is. Hulle het die kolonie syrako (Συρακοῦσαι), Grieks vir moeras, genoem.
Die oorblyfsels van die Griekse teater by Sirakuse aan die weskus van Sisilië (Sicilië) was een van die grootste teaters van die antieke wêreld. 'n Deursnee van 160 m was baie ruim. Vandag is daar nog 46 rye sitplekke oor, maar vermoedelik was daar oorspronklik nog 15 gewees. Dit word nog altyd gebruik vir die opvoering van Oud-Griekse dramas.
Poema
Sosiale struktuur en tuisgebied
Omrede poemamannetjies verder as die wyfies verspreid is en meer direk om paarmaats en territoriums meeding, kan konflik onvermydelik wees. Waar ’n jong poemamannetjie, byvoorbeeld, nie daarin slaag om sy ma se tuisgebied te verlaat nie, kan hy deur sy eie pa doodgemaak word. Wanneer twee mannetjies teenoor mekaar te staan kom, sal hulle vir mekaar sis- en spoeggeluide maak, wat in ’n gewelddadige bakleiery kan ontaard indien nie een kopgee nie.
Die jag en hervestiging van die poema, deur die mens, kan aggressiewe aanvalle laat toeneem, deurdat territoriums binnegedring word en die nuwe diere met die ouer, gevestigde individue slaags raak.
Verspreiding en habitat
Die poema het die grootste tuisgebied van enige wilde landdier in die Amerikas. Hierdie sone oorspan 110 breedtegrade – vanaf die noordelike Yukon in Kanada tot by die suidelike Andesgebergte. Dit is een van slegs drie katsoorte, tesame met die los en rooikat, wat inheems aan Kanada is. Die poema se wye verspreiding is te oordeel aan sy aanpasbaarheid in bykans elke habitat: wat alle woude, laagland en bergagtige woestyne insluit. Die poema verkies streke met digte onderbos, maar sal heel tuis voel in die oop veld met min plantegroei. Ander voorkeurhabitat omvat steil canyons, platorandgebied, bergrandrotse en digte bosgebied.
Die poema is in die eerste twee eeue ná Europese kolonisering in die oostelike Noord-Amerikaanse tuisgebied uitgeroei en verdryf. Tans is hy in die meeste westelike Amerikaanse state teenwoordig, sowel as in die Kanadese Alberta en Brits-Columbië provinsies en die Yukon Grondgebied.
Daar is omstredenheid rakende ’n moontlik natuurlike herbevolking wat aan die oostelike Noord-Amerika besig is om pos te vat.
DNS-bewys steun hierdie opvatting, terwyl ’n saamgestelde kaart van gerapporteerde poemabesigtigings dui op ’n gebied wat strek vanaf die midwestelike Groot Vlaktes regdeur tot die oostelike Kanada strek. Die Quebecse natuurbewaring (plaaslik as die MRNF bekend) bedink dat die poema in hierdie provinsie ’n bedreigde spesie is, nadat vele DNS-toetse poemahare by los-paringsgebiede bevestig het. Die enigste onbetwyfelbare poemabevolking wat in die oostelike Amerikaanse streek voorkom, is die Florida panther, wat kritiek bedreig word. Daar is poemas in Elliotsville, Maine (in die sentrale deel van die staat) opgemerk, asook in New Hampshire, waarvan waarnemings tot so onlangs as 1997 terugdateer.
In 2009 het die Michigan Departement van Natuurlike Hulpbronne bevestig dat ’n poema in Michigan se Hoër Skiereiland opgemerk is. Jong mannetjies, wat ver buitekant die grense van die konvensionele waarskynlikheidsgebied voorkom, word gewoonlik by hierdie besigtigings betrek. Hierdie tendens kan verklaar word deurdat die mannetjie groot afstande kan aflê om ’n nuwe tuisgebied te kleim wat weg van die reedsgevestigde poemamannetjies se territoriums is; al vier bevestigde poemas wat in Iowa sedert 200 van kant gemaak is, was mannetjies.
Op 14 April 2008 het die polisie ’n poema aan die noordelie deel van Chicago, Illinois, doodgeskiet. Die DNS-resultate het ooreengestem met die poemas wat in die Black Hills van Suid-Dakota woonagtig is. ’n Ander poema is minder as ’n jaar later, 5 Maart 2009, in ’n boom afgeneem en onsuksesvol deur staatsnatuurlewebioloë verdoof naby Spooner, aan die noordwestelik deel van Wisconsin.
Aan die suide van die Rio Grande word die kat in bykans elke Sentraal- en Suid-Amerikaanse land deur die International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) gelys, behalwe in Costa Rica en Panama. Waar spesifieke staats- en provinsiale statistiek meer geredelik in Noord-Amerika beskikbaar is, ontbreek hierdie inligting in die poema se suidelike tuisgebied.
Die poema se totale bevolking word deur die IUCN op minder as 50 000, met ’n afwaartse neiging, geskat. Die Verenigde State se statistiek is dikwels meer optimisties, in die sin dat die poemabevolking, volgens die instansies, eintlik aan die herstel is. In Oregon is daar in 2006 terugvoering van ’n gesonde bevolking van 5 000 poemas gegee, wat bokant die verwagte 3 000-teikenmerk was. Kalifornië het hul daarop toegespits om die dier te beskerm; daar word ook op ’n soortgelyke getal poemas, tussen 4 000 en 6 000 indiwidue, geraam.
Ekologiese rol
Buiten die mens is daar geen ander spesie in die natuur wat op poemas jag maak nie. Hierdie kat is nie noodwendig die hoofpredator regdeur sy gebied nie. In die noordelike tuisgebied tree die poema met ander sterk roofdiere, soos die bruinbeer en wolf, in wisselwerking.
Aan die suide moet die poema met die groter jaguar meeding. In Florida word daar met die Amerikaanse alligator te doen gekry.
Sirakuse
Die teater is in die 5de eeu v.C. gebou deur Hiëron I, tiran van Sirakuse.
Klas B-tenklokomotief
Die 46-tonner stoomlokomotief was die werkesel van die Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy (NZASM). Dit is 'n tenklokomotief met 'n 0-6-4 wieluitleg. Ná die Tweede Vryheidsoorlog is dit as 'n Klas B-lokomotief geklassifiseer, eers deur die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë (CSAR) en daarna deur die Suid-Afrikanse Spoorweë (SAS).
Teen die aanvang van die Tweede Vryheidsoorlog het die NZASM 240 lokomotiewe besit waarvan 177 46-tonners was. Toe die Britse magte Pretoria in Junie 1900 ingeval het, is die beheer van NZASM aan die Imperial Military Railways (IMR) afgestaan. Ná die oorlog is die oorblywende lokomotiewe aan die CSAR oorgedra, waar hulle as Klas B-lokomotiewe geklassifiseer is. Met die stigting van die SAS in 1912 het hulle hierdie klassifikasie behou.
Enable, Limpopo
Enable is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Maruleng Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Klas B-tenklokomotief
Die 46-tonner is deur die Duitse firma Maschinenfabrik Esslingen vanuit die NZASM 40-tonner 0-6-2T tenklokomotief ontwikkel. Die 40-tonner se agterponiedraaistel kon nie altyd om NZASM se skerp draaie beweeg nie, dus is die 40-tonner met 'n 0-6-4 uitleg herontwikkel. Tussen die jare 1893 en 1988 is 175 lokomotiewe deur Maschinenfabrik Esslingen gelewer. In 1899, net voor die Tweede Vryheidsoorlog uitgebreek het, is nog 20 van hierdie lokomotiewe van die Nederlandse firma Nederlandse Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel (Werkspoor) bestel. Twee van die laaste groep is net voor die oorlog afgelewer, die res is deur die IMR onderskep.
Een van NZASM se 46-tonners, nr 46 Prinsloo, is aan die Pretoria-Pietersburg spoorwegmaatskapij (PPS) oorgedra. Hy het sy nommer en naam by die PPS behou.
Poema
Ekologiese rol
Die wolf en poema ding meer direk met mekaar om prooi mee, veral in die winter. Hoewel ’n poema sterker en meer opgewasse teenoor ’n enkele wolf staan, sal ’n alleenlopende poema nie ’n kat se kans teen ’n trop wolwe hê nie. ’n Trop wolwe kan die karkas buit en soms die poema op die plek doodmaak, soos waar ’n groot trop van veertien wolwe al ’n poemawyfie en haar welpies van kant gemaak het. Aan die ander kant loop enkellopende wolwe ook die gevaar om deur poemas gedood te word. Wolwe oefen ’n breedvoerige invloed op die poemabevolking se beweeglikheid en verspreiding uit, deur oor hul grondgebied en geleentheid om prooi baas te speel – wat hierdie katsoort se algehele gedrag ontwrig. In die Yellowstone Nasionale Park het voorlopige navorsing ’n verplasing van die poemas deur wolwe getoon. Waar daar ’n trop in die omte is, sal die poema ongemaklik om sy prooi voel, sowel as om kleintjies groot te maak. Dikwels sal ’n groot poema ’n wolf doodmaak, maar met die verskyning van ’n trop wolwe sal bordjies verhang wees. Al twee spesies is egter in staat om medium-grootte roofdiere, soos losse en prêriewolwe (coyotes) dood te maak en gevolglik hul getalle te onderdruk.
Grootalbatrosse
Die Grootalbatrosse is 'n genus van voëls wat hoort tot die familie Diomedeidae. Die genus het pienk snawels en grotendeels wit ondervlerke op alle ouderdomme. Dit neem die Grootalbatrosse lank om hulle kleintjies groot te maak; hulle slaan soms, na 'n suksesvolle broeipoging, 'n jaar oor.
Poema
Ekologiese rol
Aan die suidelike gedeelte van sy tuisgebied deel die poema en jaguar ’n oorvleuelende tuisgebied. Waar die grondgebied oorvleuel, is die jaguar geneig om groter prooi beet te pak, terwyl die poema kleiner prooi sal vang, wat aanleiding gee tot die poema se kleiner liggaamsbou. Van dié twee katsoorte het die poema ’n groter verskeidenheid kleiner prooisoorte om van te kies.
Grootalbatrosse
Spesies
Spesies wat hoort tot die genus is:
Selfstandige naamwoord
Die selfstandige naamwoord of saakwoord (weinig gebruiklik) is 'n woordsoort of frase wat verwys na 'n persoon, plek, ding, gebeurtenis, voorwerp of eienskap.
Dit word meestal gekenmerk deurdat hulle in meervoude omgesit kan word deur die byvoeging van 'n agtervoegsel en in sekere gevalle dat hulle 'n geslag kan aandui. Die beste manier om 'n selfstandige naamwoord te identifiseer is om te onthou dat dit meestal iets fisies aandui bv. 'n baksteen. Slegs selfstandige naamwoorde kan in die meervoud geskryf word.
Die maklikste metode wat op skool geleer word om 'n selfstandige naamwoord uit te ken is as volg: As jy 'n lidwoord (m.a.w.) Die of 'n voor die woord kan sit, dan is dit 'n selfstandige naamwoord.
Daar is 5 soorte selfstandige naamwoorde:
Bepaaldheid
In Afrikaans kan 'n selfstandige naamwoord bepaald of onbepaald wees. Die lidwoorde "die" en "'n" word gebruik om dit aan te gee:
In ander tale kan dit anders wees. Daar is tale soos Skots-Gaelies of Grieks wat net bepaalde lidwoorde het en daar is ook tale soos Latyn of Russies wat heeltemal geen lidwoorde het nie. In hierdie tale bestaan die verskil tussen bepaald en onbepaald glad nie.
Telbaarheid
Die meeste selfstandige naamwoorde is telbaar en het 'n meervoud:
Daar is egter ook woorde wat ontelbaar is en wat geen meervoud het nie:
In die onbepaalde geval bly hulle sonder lidwoord:
Hulle word dikwels saam met 'n woord gebruik wat 'n hoeveelheid aangee:
In ander tale is daar soms naas 'n enkel- en 'n meervoud ook 'n tweevoud of selfs 'n drie- of weinigvoud.
Poema
Ekologiese rol
Soos enige roofdier wat aan die bopunt van die voedselketting beweeg, beïnvloed die poema die prooibevolking. Sy jagtogte word verbind aan die verandering in die samestelling bokke wat in ’n gebied aangetref word. In Brits-Columbië het die muildierhert, ’n gunsteling onder die poemas, se getalle afgeneem, terwyl die witsterthert, wat minder gejag word, se bevolking aan die toeneem is.
Die Vancouver-eiland marmot, ’n bedreigde spesie wat inheems aan die streek met ’n digte poemabevolking is, se kwynende bevolking kan ook toegeskryf word aan poema- en wolfpredasie.
Aan die suide van Suid-Amerika is die poema 'n hoëvlakroofdier wat die guanaco-bevolking sedert die voorhistoriese tydperk beheer het.
Kruisings
'n Poemaperd spruit uit die kruising tussen 'n poema en 'n luiperd. Daar is drie kruisings deur Carl Hagenbeck in die laat 1890's en vroeë 1900's by sy dierepark te Hamburg, Duitsland, geteel. Die meeste het nie wasdom bereik nie. Een van hierdie kruisings is deur die Berlynse Dieretuin in 1898 aangekoop. 'n Soortgelyke kruising in die Berlynse Dieretuin wat van Hagenbeck aangekoop is, was 'n kruising tussen 'n luiperdmannetjie en 'n poemawyfie. Die een van die Hamburgse Dieretuin, in die swart en wit foto, het 'n poema-pa en 'n Indiese luiperd-ma gehad.
Oftewel 'n poemaperd uit 'n poemawyfie en luiperdmannetjie of uit 'n poemamannetjie en luiperdwyfie gebore word, word daar 'n tipe verdwerging oorgeërf. Poemaperds sal slegs tot die helfte van hul ouers se grootte groei. Dit word gekenmerk deur die lang lyf van 'n poema (in verhouding tot die ledemate, hoewel steeds kleiner as dié van die ouers) en kort bene. Die pels word omskryf as hetsy rooierig, geelbruin of grysbruin of kastaiingbruin, met vaal rosette.
Bewaringstatus
Die Wêreld Bewaringsunie (IUCN) lys tans die poema onder die “veilige” spesies. Die poema word gereguleer onder Bylaag I van die Konvensie op Internasionale Handel van Bedreigde Wilde Dier- en Plantspesies (CITES), wat die handel van hierdie dier of sy liggaamsdele as onwettig verklaar.
In die Verenigde State oos van die Mississippirivier is die enigste onbetwisbare bekende poemabevolking dié van die Florida panther. Die Verenigde State se Vis en Wildlewe Diens erken beide die Oostelike poema en die Florida Panther, wat onder die Bedreigde Spesies Wet beskerm word. Sekere taksonomiese owerhede het beide spesies onder die Noord-Amerikaanse poema ingedeel, met die Oostelike en Florida subspesies wat nie onafhanklik erken word nie, terwyl ’n subspesie-benaming deur sommige ander bewaringswetenskaplikes erken word. Die mees onlangse Florida panther-sensus bring die onderbevolking se getal op 87 indiwidue te staan.
Speltoetser
’n Speltoetser is sagteware wat die spelling van woorde in tekslêers nagaan en vergelyk met ’n ingeboude woordelys. Dit kan ook voorstelle maak vir die korrekte spelling van woorde. Sommige kan op hul eie gebruik word vir ’n stuk teks, terwyl ander deel uitmaak van ’n groter program soos ’n woordverwerker, elektroniese woordeboek of soekenjin.
Poema
Bewaringstatus
Die poema word ook reg oor die res van sy tuisgebied beskerm. Vanaf 1996 is die jag op poemas verbode in Argentinië, Brasilië, Chili, Colombia, Costa Rica, Frans-Guyana, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Panama, Paraguay, Suriname, Venezuela en Uruguay. (Costa Rica en Panama word nie deur die IUCN as deel van die poema se tuisgebied ingereken nie.)
Speltoetser
Werking
Speltoetsers vergelyk elke woord in ’n dokument met ’n ingeboude woordelys en merk woorde wat nie daarin voorkom nie. Die meeste moderne speltoetsers sal ook ’n alternatiewe spelling voorstel wat die gebruiker kan aanvaar of ignoreer, of die gebruiker kan self vakkundige terme, eiename, ensovoorts byvoeg wat daarna erken sal word.
Poema
Bewaringstatus
Die poema word nie deur die wet in Ecuador, El Salvador en Guyana beskerm nie. Gereguleerde poemajag kom steeds algemeen in die Verenigde State en Kanada voor, hoewel hulle teen alle vorme van jag in Yokun beskerm word. Jag is toelaatbaar in elke VSA-staat, wat vanaf die Rotsgebergte tot by die Stille Oseaan strek, behalwe in Kalifornië. Texas is die enigste staat in die Verenigde State met ’n lewensvatbare poemabevolking wat op geen wyse beskerming geniet nie. In Texas word poemas as ’n ongewenste dier gebrandmerk; enige persoon wat oor ’n jagpermit beskik kan, ongeag van die seisoen, getal, geslag of ouderdom van die dier, na beliewe handel.
Speltoetser
Werking
Sommige programme kan selfs grammatikafoute uitwys of woorde binne konteks beskou. Sulke speltoetsers sal byvoorbeeld nie die woord "verassing" miskyk as dit "verrassing" moet wees omdat albei woorde in die woordelys voorkom nie, maar sal die woord binne konteks as ’n fout herken.
Poema
Bewaringstatus
Doodgemaakte diere hoef nie by die Texas Parke en Natuurlewedepartement aangemeld te word nie. Bewaring in Texas word wel uitgeoefen deur ’n nie-winsgewende organisasie, Balanced Ecology Inc (BEI), as deel van hul Texas Mountain Lion Conservation Project. Poemas word gewoonlik met ’n trop honde gejag, totdat die dier in ’n boom vasgekeer word. Sodra die jagter op die toneel verskyn, skiet hy die poema vanaf ’n klein skootafstand uit die boom uit. Dit is teen die wet om enigsins in Kalifornië ’n poema te dood, behalwe onder baie ernstige omstandighede, soos wanneer die indiwidu as ’n gevaar vir die publiek verklaar word. Ondanks hierdie wetgewing het die Departement van Vis- en Wildlewe bevind dat poemaslagtings in Kalifornië sedert die 1970’s toegeneem het: ’n gemiddelde van oor die 112 katte is jaarliks vanaf 2000 tot 2006 doodgemaak, wat skerp met die 6 per jaar van die 1970’s verskil.
Die Bay Area Puma Project poog om inligting oor die San Francisco Bay-gebied se poemabevolkings te bekom, sowel as die diere se wisselwerking met hul habitat, prooi, die mens en die woonbuurte.
Van die dier se grootste bedreigings sluit in: die vervolging en uitroeiing as ’n ongewenste dier, omgewingsagteruitgang, habitatversnippering en die vermindering van prooidiere. Hul vrylike, natuurlike deurloop (vrybeweeglikheid) en voldoende tuisgebied is van kernbelang om die volhoubaarheid van poemabevolkings te handhaaf.
Mitologie
Die krag en grasie van die poema is deur baie van die Amerikaanse inheemse volke bewonder. Die Inkastad, Cusco, is in die vorm van ’n poema uitgelê, terwyl die dier se naam ook aan baie Inkastreke en mense toegeken is. Die Moche-volk het dikwels die poema deur hul erdewerk voorgestel. Die hemel- en dondergod van die Inka, Viracocha, is met die dier vereenselwig.
In Noord-Amerika het die mitologiese omskrywings van die poema in die stories verskyn van die Hoçak-taal ("Ho-Chunk" or "Winnebago") van Wisconsin en Illinois, sowel as die Cheyenne. Die Apache en Walapai, van Arizona, het die gekerm van die poema as ’n voorbode van die dood beskou.
Veeslagtings
In die aanvang van Amerika se veeboerdery is poemas as net so vernietigend soos die wolf bestempel. In Texas is daar in 1990 86 kalwers (0,0006% uit ’n totaal van 13,4 miljoen beeste en kalwers in Texas), 253 angorabokke, 302 angoraboklammers, 445 skape (0,02% uit ’n totaal van 2,0 miljoen skape en skaaplammers in Texas) en 562 skaaplammers (0,04% uit 1,2 miljoen skaaplammers in Texas) deur poemas gevang.
In Nevada is daar in 1992 9 kalwers, 1 perd, 4 hingste, 5 bokke, 318 skape en 400 skaaplammers platgetrek. Die skape is in beide bogenoemde state die meeste geteiken. Soms is die verlies van tot 20 skape in een aanval aangeteken. Poemas maak dikwels kalwers, skape en bokke dood deur die boonste gedeelte van die nek of kop te byt, wat grootliks verskil van die nekbyt van prêriewolwe en die woeste verminking wat deur wilde swerwerhonde toegepas word.
Die grootte van die bytmerke kan ook help om die tussen die vangste van poemas en dié van kleiner roofdiere te onderskei.
Aanvalle op die mens
Soos die menslike bevolking uitbrei, sal die poematuisgebiede toenemend met mensbewoonde gebiede oorvleuel. Aanvalle op mense kom selde voor, omrede prooiherkenning ’n aangeleerde gedrag is en poemas in die reël nie die mens as prooi eien nie. Aanvalle op mense, vee en troeteldiere kan plaasvind sodra die kat aan mense gewoond raak of wanneer uitgehongerdheid die dier voortdryf. Die aanvalle vind die meeste in die laatlente en somer plaas, wanneer jong poemas hul ma’s verlaat om nuwe grondgebied te soek.
Tussen 1890 en 1990 is daar in Noord-Amerika 53 bevestigde aanvalle op mense aangemeld, wat op 48 beserings en 10 mensesterftes uitgeloop het (die totaal is groter as 53 omrede die aanvalle soms uit meer as een slagoffer bestaan het). Teen 2004 het die getal tot 88 aanvalle en 20 sterftes gestyg.
Binne Noord-Amerika is die aanvalle oneweredig verspreid. Die digbevolkte Kalifornië het sedert 1986 op 12 aanvalle te staan gekom (ná slegs 3 voorvalle sedert 1890 tot 1985), wat 3 sterfgevalle insluit. Die ylbevolkte Nieu-Meksiko het ’n aanval in 2008 aangemeld, die eerste keer sedert 1974.
’n Poema sal soos enige roofdier verwoed aanval wanneer dit in ’n hoek gedryf word, indien ’n voortvlugtende mens hul jaaginstink prikkel, of wanneer ’n persoon maak asof hy dood is. Deur strak oogkontak, harde maar kalm geskreeu of enige ander aksie om groter en meer dreigend te vertoon, kan dit die poema die aftog laat blaas. Deur met stokke en rotse of selfs met die kaal vuiste terug te veg, is dikwels doeltreffend om die aanvallende poema te laat terugval.
Wanneer poemas wel aanval, sal hulle gewoonlik hul kenmerkende nekbyt aanwend; met die doel om hul tande tussen die werwelbeen en binne-in die rugmurg in te druk. Nek- kop- en werwelkolombeserings is algemeen en soms noodlottig. Kinders loop die grootste risiko om aangeval te word en sal heelwaarskynlik nie oorleef nie. Voor 1991 was 64% van alle slagoffers – en bykans alle sterfgevalle – dié van kinders. Die meeste aanvalle het in Brits-Columbië plaasgevind, veral rondom Vancouver-eiland, waar die poemabevolkings die digste is.
Liza Lapira
Liza Lapira (gebore 3 Desember 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Domino (2005), 21 (2008), Fast & Furious (2009), en Crazy, Stupid, Love. (2011).
Marco Börries
Marco Börries (* 1 Augustus 1968) is 'n Duitse besigheidsman - ook "die Duitse Bill Gates" genoem.
Börries het op 16 jarige leeftyd as leerder aan die hoërskool Gymnasium Oedeme, die firma Star Division as 'n motorhuisbesigheid in Lüneburg gestig. Hy het dit gedoen nadat hy as 'n uitruilleerder in die Silicon Valley, VSA gewoon het. Hy het die sagtewarepakket StarWriter (StarOffice) as 'n alternatief vir die kantoorpakket van Microsoft ontwikkel. Meer as 25 miljoen eenhede van StarOffice is reeds verkoop. Op 5 Augustus 1999 het hy Star Division vir 70 miljoen VSA-dollar aan die firma Sun Microsystems verkoop en het ook 'n kort tydperk vir die maatskappy gewerk.
Marco Börries het in Augustus 2001 die firma VerdiSoft gestig. Die firma het die nuwe tegnologie YahooGo ontwikkel is. Die sagteware het die soek na rolprente op die Internet moontlik maak. Die firma VerdiSoft en die tegnologie is in Februarie 2005 aan Yahoo%21 verkoop, waar hy sedertdien as Executive Vice President of Connected Life werksaam is.
FC Dynamo Kijif
FC Dynamo Kijif (Oekraïens: ФК Динамо Київ) is 'n Oekraïense sokkerklub in Kijif wat in die Premjer Liha (die hoogste Oekraïense sokkerafdeling) speel. Die span speel sy meeste tuiswedstryde in die Lobanovsky-stadion (kapasiteit: 17 000 toeskouers), maar sy belangrike wedstryde in die Olimpiese Stadion van Kijif, wat met 70 000 sitplekke 'n baie groter kapasiteit het.
Dynamo was in die tyd van die Sowjetunie die beste span in die Sowjet Top Liga gewees, met 13 kampioenskappe. Ook het die span as enige Sowjetklub Europese bekers gewen: twee keer die Bekerwenner-beker. Sedert die Oekraïne 'n eie kompetisie het, het Dynamo met ook 15 kampioenskappe die meeste titels en is die span by verre die gewildste span van die land. Slegs Sjachtar Donetsk is 'n mededinger in hierdie kompetisie.
Abu Mahdi al-Muhandis
Jamal Ja'far Muhammad Ali Al Ibrahim (Arabies: جمال جعفر محمد علي آل إبراهيم‎ ' Jamāl Jaʿfar Muḥammad ʿAlīy ʾĀl ʾIbrāhīm', 1 Julie 1954 - 3 Januarie 2020), die kunya Abu Mahdi al-Muhandis (Arabies: أبو مهدي المهندس‎, lit. 'Abu Mahdi, die Ingenieur'), ook gespel Mohandes, was 'n Irakse politikus en militêre bevelvoerder. Ten tyde van sy dood was hy adjunkhoof van die Komitee vir Populêre Mobilisering (Al-Hashd Al-Sha'abi). Volgens die organisasies het hy noue bande met die Koeds-mag, wat deel is van die gewapende magte van die Islamitiese Republiek van Iran.
Hy was die bevelvoerder van die Kataib Hezbollah-milisie en het voorheen saam met die Iranse Islamitiese Revolusionêre Wagkorps teen die Saddam Hoesein-regime gewerk.
Bewerings van terrorisme is teen hom gemaak oor sy aktiwiteite in Koeweit in die 1980's. Hy is in 2007 in absentia deur die hof in Koeweit ter dood veroordeel vir sy betrokkenheid by die bomaanvalle van 1983 in Koeweit. Muhandis was op die Amerikaanse lys van aangewese terroriste.
Hy is op 3 Januarie 2020 gedood deur 'n Amerikaanse hommeltuig-aanval op die internasionale lughawe in Bagdad, wat ook die Iranse majoor-generaal Qasem Soleimani gedood het.
Lys van Switserse veldslae
Die lys van die Switserse veldslae toon, beginnende 58 v.C., die belangrikste militêre konflikte (oorloë, veldslagte en gevegte) op die geografiese gebied van die huidige Switserland of waarin die Switsers wesenlik betrokke was.
Griff Barnett
Griff Barnett (12 November 1884 – 12 Januarie 1958) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente For the Love of Mary (1948), Apartment for Peggy (1948), en Pinky (1949), en in die televisiereeks Cavalcade of America (1952).
Indrajayavarman
Indrajayavarman of Indravarman IV (Khmer: ឥន្រ្ទវរ្ម័នទី៤), ook bekend as Srindrajayavarman (ស្រីន្រ្ទជ័យវរ្ម័ន), was van 1308 tot 1327 koning van die Khmer-ryk. Hy is opgevolg deur Jayavarmadiparamesvara. Volgens die argeoloog Charles Higham was dit die laaste Sanskrit rekord van Angkor.
Geskiedenis
Inligting oor Indrajayavarman is verkry van vier inskripsies en enkele stellings oor die Chinese geskiedenis. Een daarvan, verkry by Bayon en gedateer ná 1327, onthul dat Indrajayavarman se bewind tot in 1327 geduur het. Yuan-Shih, wat deur Pelliot aangehaal word, het gesê ’n Chinese sending het in 1320 na Kambodja gekom om olifante te koop.
Tagalog Wikipedia
Die Tagalog Wikipedia is die Tagalogse uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit is op 1 Desember 2003 gestig en het tans ongeveer 0 artikels. Tagalog is die belangrikste taal van die Filippyne en is saam met Engels de facto die amptelike taal van die Filippyne.
Kartel
'n Kartel is 'n formele ooreenkoms tussen oligopoliste waarvolgens saamgespan word oor pryse, markaandeel, advertensiekoste, produkontwikkeling, ensovoorts. Ingevolge Suid-Afrikaanse wetgewing is samespanning onwettig en ondersoeke na die praktyke van groot firmas deur die Mededingingskommissie haal gereeld die nuus.
Die kartel tussen PPC, Anglo-Alpha en Blue Circle
Die klassieke voorbeeld in Suid-Afrika was die kartel tussen die drie belangrikste sementvervaardigers, Pretoria Portland Cement (PPC), Anglo-Alpha en Blue Circle, wat gesamentlik vir meer as 90% van die sementverkope in die land verantwoordelik was. Hierdie drie firmas het vir 'n lang tydperk saamgespan wat prysvasstelling en markaandeel betref en het amptelik toestemming verkry om saam te span, selfs nadat samespanning in 1986 verbied is. In Oktober 1994 het die regering egter die toestemming teruggetrek en die kartel is tot die einde van 1996 gegun om te ontbind. Alhoewel die ontbinding plaasgevind het, beweer sementgebruikers dat daar steeds 'n kartelooreenkoms bestaan tussen PPC, Alpha Cement en Lafarge SA (soos Blue Circle nou bekend staan). Die firmas is steeds geneig om hul pryse op dieselfde datums met ongeveer dieselfde persentasie te verhoog, en sementgebruikers vind dit bykans onmoontlik om van een verskaffer na 'n ander te skuif.
Die kartel van die Organisasie van Petroleumuitvoerlande
'n Bekende internasionale voorbeeld van samespanning is die kartel van die Organisasie van Petroleumuitvoerlande (OPUL) wat in 1960 deur die vyf vernaamste olieproduserende lande van daardie tyd (Saoedi-Arabië, Iran, Irak, Koeweit en Venezuela) tot stand gebring is. In teenstelling met die voorbeeld van sement, waar die kartel uit drie prysmakende firmas bestaan het, is olie op die internasionale mark aangebied deur 'n aantal prysnemende firmas. Die stigting van OPUL was daarop gemik om die posisie van st lede te verbeter. In 1973 het OPUL (wat nou dertien lede gehad het, gesamentlik 70% van die wêreld se ru-olie voorsien en vir 87% van alle olie-uitvoer verantwoordelik was) besluit om produksie te beperk deur kwotas vir sy lede in te stel. Al was die kartel nie 'n volskaalse monopolie nie, het dit oor aansienlike markmag beskik. Gegewe die hoogs onelastiese vraag na olie (veral op die kort termyn), het die uitsetbeperkings binne 'n jaar tot 'n viervoudige styging in oliepryse gelei. Winste het gestyg en verskeie OPUL-lande het oornag geweldig ryk geword. Teen die einde van die dekade het hierdie lande groot somme geld aan wapens, infrastruktuur en ekonomiese ontwikkeling bestee. In 'n poging om hul winste verder te verhoog, is die olieproduksie weer eens beperk, met die gevolg dat die olieprys met ongeveer $10 tot $12 tot bokant $30 per vat gestyg het. Die hoë pryse het egter die wêreldaanbod van olie 'n hupstoot gegee en teen 1985 het OPUL se bydrae tot die totale aanbod tot net 30% gedaal. Die wêreldvraag na olie het op die lang termyn ook meer elasties geword, namate verbruikers en produsente olie meer ekonomies gebruik het en nuwe oliebesparende tegnologieë ontwikkel is.
Namate die wêreldproduksie toegeneem het, is die OPUL-lande voortdurend verplig om hul eie produksie af te skaal ten einde wêreldpryse te handhaaf. Prysdalings en 'n meer elastiese vraag het tot gevolg gehad dat inkome in OPUL-lande gedaal het, en die kartel het onder toenemende druk gekom. Sommige lidlande het hul kwotas probeer omseil, en teen die einde van 1985 is daar weggedoen met die kwotastelsel. Die OPUL-voorbeeld is tiperend van die probleme waaraan kartelooreekomste onderhewig is. Dit is altyd vir 'n individuele lid van 'n kartel aanloklik om te kul deur wederregtelik pryse te sny of om (soos in die geval van OPUL) meer as sy kwota te verkoop. Alhoewel OPUL steeds bestaan, is die individuele produsente hoofsaaklik prysnemers en is die pogings om die prys te manipuleer grootliks iets van die verlede.
Die voorbeeld van OPUL illustreer sekere grondliggende probleme verbonde aan enige poging om produksie te beperk:
Lauren Lapkus
Lauren Lapkus (gebore 6 September 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blended (2014) en Jurassic World (2015), en in die televisiereekse Orange Is the New Black (2013) en The Characters (2016).
Salvador Dalí
Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech (11 Mei 1904 – 23 Januarie 1989), algemeen bekend as Salvador Dalí, was 'n Spaanse kunstenaar en een van die belangrikste skilders van die 20ste eeu. Hy was 'n bekwame tekenaar en die bekendste vir die opmerklike, bisarre en beeldskone beelde in sy surrealistiese werk. Sy vakkundigheid rakende sy skilderwerk word dikwels toegeskryf aan die invloed van die meesters uit die Renaissance-tydperk. Een van sy bekendste werke, "Die volharding van herinnering" (La persistencia de la memoria), is in 1931 voltooi. Sy kunssinnige repertorium het ook rolprente, beeldhouwerk en fotografie ingesluit. Hy het saam met Walt Disney gewerk aan die Oscar-benoemde kort animasierolprent Destino, wat postuum in 2003 uitgereik is. Alhoewel hy in Katalonië, Spanje gebore is, het Dalí op sy Arabiese afkoms aangedring en beweer dat sy voorouers afkomstig was van die More wat Spanje in 711 binnegeval het. Volgens Dalí is sy liefde vir "alles wat verguld en oormatig is, [sy] passie vir luuksheid en [sy] liefde vir Oosterse drag" te danke aan sy Arabiese afkoms.
Dalí was bekend vir sy vreemde lewe en gedrag, en ook vir sy lang krulsnor. Die opvatting word wyd gehuldig dat sy oor 'n ryk verbeelding beskik het en hy het 'n voorliefde daarvoor gehad om ongewone dinge te doen om aandag te trek. Hierdie voorliefde het egter liefhebbers van sy kuns net soveel as sy kritici vererg, aangesien sy eksentrieke gedrag soms meer openbare aandag as sy kunswerk getrek het. Hierdie doelbewuste soeke na bekendheid en berugtheid het daartoe gelei dat hy wyd bekend was en mense vanuit alle sfere van die samelewing sy werk gekoop het.
Vroeë lewe
Dalí is gebore op 11 Mei 1904, 08:47 v.m. (MGT) in die dorp Figueres, in die Empordà-streek naby die Franse grens in Katalonië, Spanje. Dalí se ouer broer, ook genaamd Salvador (*12 Oktober 1901), het nege maande tevore op 1 Augustus 1903 aan gastro-enteritis gesterf. Sy vader, Salvador Dalí i Cusí, was 'n middelklas-advokaat en notaris. Salvador Dalí i Cusí is op 29 Desember 1900 met Dalí se moeder Felipa Domenech getroud in Barcelona in die Nuestra Senora de la Merced kerk. Op vyfjarige ouderdom het Dalí se ouers hom na sy broer se graf geneem en aan hom vertel dat hy die reïnkarnasie van sy broer was, iets wat Dalí mettertyd begin glo het. Van sy broer het Dalí gesê: "...[ons] het op mekaar gelyk soos twee druppels water, maar ons het verskillende weerkaatsings gehad" en "hy was tien teen een 'n eerste weergawe van myself, maar te veel in die absolute voorgestel".
Dalí het ook 'n suster gehad, Ana Maria, wat drie jaar ouer as hy was. Sy het in 1949 'n boek gepubliseer met die titel Salvador Dali, Visto Por Su Hermana ("Salvador Dalí, soos gesien deur sy suster). Dalí se jeugvriende het die toekomstige sokkerspelers Emilio Sagi Liñan en Josep Samitier ingesluit: tydens vakansies by die Katalaanse oord Cadaqués, het die drie gereeld saam sokker gespeel.
Dalí het as kind 'n tekenskool bygewoon. In 1916 het hy ook moderne skilderkuns ontdek tydens 'n somervakansie by Cadaqués saam met die familie van Ramon Pichot, 'n plaaslike skilder wat gereelde uitstappies na Parys onderneem het. In die volgende jaar, 1917, het Dalí se pa 'n uitstalling van sy houtskooltekeninge by hul familiehuis gereël. Sy eerste openbare uitstalling was in die Munisipale Teater in Figueres in 1919.
Madrid en Parys
Dalí het in 1922 na die Residencia de estudiantes ("studentewoning") in Madrid verhuis en daar aan die San Fernando-skool vir skone kunste gestudeer. Met 'n slanke figuur en 'n lengte van 1,72 meter is Dalí as eksentriek beskou met sy lang hare en die dra van 'n jas, sykouse en kniebroeke wat 'n eeu terug in die mode was. Dit was egter sy skilderye, waarin hy met kubisme geëksperimenteer het, wat sy medestudente se aandag die meeste getrek het. In hierdie vroeë kubistiese werke blyk dit egter dat hy die beweging nie heeltemal verstaan het nie. Die teorie word ondersteun deurdat sy enigste inligting rakende die kubistiese beweging afkomstig was van 'n paar artikels uit tydskrifte en 'n katalogus wat aan hom gegee is deur Pichot. Daar was ook geen ander kubistiese skilders in Madrid in hierdie tyd nie.
Dalí het ook met Dada geëksperimenteer en sou vir die res van sy lewe daardeur beïnvloed word. By die San Fernando-skool vir Skone Kunste het hy 'n noue vriendskap met die filmmaker Luis Buñuel en die digter Federico García Lorca aangeknoop. Daar word ook geglo dat daar moontlik 'n romantiese verhouding tussen Dalí en Lorca ontstaan het.
Dalí is in 1926 geskors van die akademie, kort voor sy eindeksamens, na hy verklaar het dat geen lid van die fakulteit bekwaam genoeg is om hom te eksamineer nie. Uit die foutlose, realistiese Mandjie met brood (1926), blyk dit dat Dalí egter teen die tyd reeds sy verfvaardighede bemeester het. Hy het in dieselfde jaar sy eerste besoek aan Parys gebring, waar hy Pablo Picasso ontmoet het. Dalí het Picasso aanbid en was self ook reeds gunstig aan Picasso beskryf deur Joan Miró. Namate Dalí sy eie styl ontwikkel het, is 'n aantal van sy werke die daaropvolgende paar jaar sterk deur Picasso en Miró beïnvloed.
Sommige aspekte van Dalí se werk wat hom sy hele lewe sou by bly was reeds merkbaar in die 1920's. Dalí het enige en alle invloede van alle kunsstyle wat hy kon vind, verorber en dan werke geproduseer wat strek van akademies klassieke werke tot die werke wat as avant-garde beskryf is, somtyds in verskillende werke en somtyds gekombineerd. Uitstallings van sy werke in Barcelona het baie aandag getrek en 'n mengsel van lof en verwarde debatte van die kritici.
Dalí het 'n flambojante snor gekweek, wat deel van sy ikoniese beeld sou word: 'n invloed van die snor van die sewentiende-eeuse Spaanse meesterskilder Diego Velázquez.
1929 tot die Tweede Wêreldoorlog
Dalí het in 1929 saam met die surrealistiese filmregisseur Luis Buñuel gewerk aan die kort film, Un chien andalou ("'n Andalusiese hond"). Hy was hoofsaaklik verantwoordelik om Buñuel te help skryf aan die draaiboek. Dalí sou later beweer dat hy meer betrokke was by die verfilming, maar dié bewering word nie ondersteun deur ander destydse vertellings omtrent die projek nie. Hy het ook in daardie jaar sy muse, inspirasie en toekomstige vrou, Gala, ontmoet. Gala is gebore as Helena Dmitrievna Deluvina Diakonova, 'n Russiese immigrant wat elf jaar ouer as Dalí was. Met hul ontmoeting was sy egter reeds getroud met die surrealistiese digter Paul Éluard. Dalí het ook in 1929 belangrike professionele uitstallings gehad en het homself amptelik by die surrealistiese groep kunstenaars in die Montparnasse-kwartier in Parys aangesluit (alhoewel sy werk reeds swaar deur surrealisme beïnvloed was vir die afgelope twee jaar). Die surrealiste was opgewonde oor wat Dalí die "paranoïese-kritiese metode" genoem het: om toegang tot die onderbewussyn te verkry vir beter kunssinnige kreatiwiteit.
In 1931 het Dalí een van sy bekendste werke geskep, La persistencia de la memoria of "Die volharding van herinnering". Die werk is bekend vir sy surrealistiese beelde van sagte, verwelkte sakhorlosies. Die algemene interpretasie van die werk is dat die sakhorlosies die nosie dat tyd rigied en deterministies is, afkraak. Hierdie denkwyse word ook ondersteun deur ander beelde in die skildery, soos 'n wyd-uitgebreide landskap en die miere en vlieg wat die ander horlosies verorber.
Dalí en Gala, wat sedert 1929 saamgewoon het, trou in 1934 tydens 'n burgerlike seremonie (hulle sou in 1958 tydens 'n Katolieke seremonie hertrou).
Dalí het ook in die tydperk 'n vriend van die geskiedkundige en wetenskaplike Alexandre Deulofeu geword.
In 1936 het Dalí deelgeneem aan die London International Surrealist Exhibition. Sy lesing, getiteld Fantomes paranoiaques authentiques, was gelewer met Dalí geklee in 'n duikpak. Na Francisco Franco aan bewind gekom het in die nasleep van die Spaanse Burgeroorlog, was Dalí een van die min Spaanse intellektuele wat die nuwe regering ondersteun het. Wat politiek betref, het dit het hom oneens gemaak met sy hoofsaaklik Marxistiese mede-surrealistiese skilders en het dit gelei tot sy uiteindelike amptelike skorsing uit hierdie groep. Dalí se reaksie? Le surréalisme, c'est moi: "ek is (die) surrealisme". André Breton het vervolgens die anagram "avida dollars" (van "Salvador Dalí") geskep wat min of meer vertaal na "gretig vir dollars". Breton het hierdie term gebruik om na Dalí te verwys ná sy skorsing; die res van die groep het van Dalí slegs in die verlede tyd gepraat, asof hy dood is. Die surrealistiese beweging en die verskeie lede wat daaraan behoort het (soos Ted Joans), het volgehou met uiters brutale polemiek teen Dalí tot en met sy dood en selfs daarna. Met die ingang van die Tweede Wêreldoorlog in Europa in 1940, het Dalí en Gala na die Verenigde State verhuis, waar hulle vir agt jaar gewoon het. In Amerika het Dalí teruggekeer na die beoefening van 'n Katolieke geloof. In 1942 het hy sy outobiografie, The Secret Life of Salvador Dalí, gepubliseer.
Latere jare in Katalonië
Met die ingang van 1949 het Dalí na sy geliefde Katalonië teruggekeer en die res van sy lewe daar spandeer. Dat hy in Spanje gewoon het terwyl Franco aan bewind was, het kritiek uitgelok van progressiewes en baie ander kunstenaars. Op grond hiervan is dit moontlik dat sommige van die algemene verwerping van Dalí se latere werke as gevolg van politiek was, eerder dan die eintlike meriete van die werke self. In 1959 het André Breton 'n uitstalling georganiseer, getiteld Homage to Surrealism ("Huldebetuiging aan surrealisme"), ter viering van die 40-jarige herdenking van surrealisme. Die uitstalling het werke deur Salvador Dalí, Joan Miró, Enrique Tábara en Eugenio Granell ingesluit. Met die International Surrealism Exhibition ("Internasionale surrealisme-uitstalling") in New York in 1960, het Breton driftig geveg teen die insluiting van Dalí se Sistine Madonna.
Later in sy loopbaan het Dalí hom nie beperk tot skilder nie, maar geëksperimenteer met talle ongewone of nuwe media en prosesse: hy het bulletistiese werke gemaak, 'n proses waartydens ink op 'n blanko doek geskiet word, en was onder die eerste kunstenaars wat holografie in kuns gebruik het. Verskeie van sy werke sluit optiese illusies in. In sy latere jare het jonger kunstenaars soos Andy Warhol beweer dat Dalí 'n belangrike invloed op popkuns uitgeoefen het. Dalí het ook ywerig belanggestel in die natuurwetenskappe en wiskunde. Dit word in verskeie van sy skilderye verbeeld, vernaamlik in die 1950's toe hy sy onderwerpe geskilder het bestaande uit renosterhorings, wat op gewyde geometrie dui (aangesien die renoster se horing volgens 'n logaritmiese spiraal groei) en kuisheid (aangesien Dalí die renoster met die Maagd Maria verbind het). Dalí was ook gefassineer deur DNS en die hiperkubus, 'n 4-dimensionele kubus wat in die skildery Kruisiging (Corpus Hypercubus) voorkom.