cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mickey Rourke
In 1994 het hy die bokshandskoene opgehang en weer begin toneelspeel. Hy was daarna in verskeie flieks te sien in byspelerrolle, onder meer die drama The Rainmaker (1997), die komediedrama Buffalo '66 (1998), die raaiselprent The Pledge (2001), die aksiefliek Once Upon a Time in Mexico (2003) en die aksieriller Man on Fire (2004).
In 2005 het Rourke sy terugkeer as hoofrolspeler gemaak in die neo-noir-aksieriller Sin City, waarvoor hy ’n paar pryse gewen het. In die 2008-fliek The Wrestler speel hy ’n ouer stoeier; hy het daarvoor ’n Golden Globe en Bafta gewen en ’n Oscar-benoeming gekry. Hy was meer onlangs ook te sien in kommersieel suksesvolle prente soos Iron Man 2 en The Expendables (albei 2010).
David Lloyd-Jones
David Matthias Lloyd-Jones (gebore op 19 November 1934) is 'n Britse dirigent wat in Britse en Russiese musiek spesialiseer. Hy is ook 'n redakteur en 'n vertaler, veral van Russiese operas.
Biografie
Lloyd-Jones was in London gebore. Voor die Tweede Wêreldoorlog was sy gesin ontruim en na Wes-Wallis geskuif ten einde op 'n plaas te woon. Hy het daar tot op die ouderdom van nege jaar kontak met klassieke musiek gehad, toe hy Mozart se werke op skool begin studeer het. Op sy tiende verjaardag het sy vader hom na sy eerste ondervinding van orkesmusiek geneem, met die Londen Filharmoniese Orkes wat in die Royal Albert Hall gespeel het. Hy het vinnig 'n liefde vir Britse musiek ontwikkel, insluitende die musiek van Ralph Vaughan Williams, sowel as van Russiese musiek. Hy het later Magdalen Kollege in Oxford bygewoon.
Vroeë loopbaan en Sadlers Wells
Lloyd-Jones het sy loopbaan in 1959 as 'n répétiteur by die Royal Opera House, Covent Garden, begin. Hy het sy professionele buiging as dirigent in 1961 gemaak met die Koninklike Liverpool Filharmoniese Orkes. Hy het van 1961 tot 1964 die New Opera Company gedirigeer. Hy het voortgegaan om sy reputasie te bou as 'n vryskut-dirigent vir orkeste en korale konserte. Hy het ook vir BBC uitsendings, en TV ateljee-operaproduksies, gedirigeer. In 1972 was hy aangestel as Assistent Musiekdirekteur by Sadlers Wells Opera (nou die Engelse Nasionale-opera), waar hy 'n wye repertorium gedirigeer het, welke die eerste Britse aanbieding van Oorlog en Vrede deur Sergei Prokofiëf ingesluit het.
Opera North
Lloyd-Jones het die Opera North in 1978 gestig en was die eerste musiekdirekteur daarvan. Hy het ook die orkesafdeling daarvan (aanvanklik bekend as die "English Northern Philharmonia", maar nou bekend as die Orchestra of Opera North) gevorm en artistieke direkteur daarvan geword. Hy het met die verloop van twaalf seisoene meer as vyftig produksies in Leeds en ander liggings in Noord-Engeland gedirigeer. Hoogtepunte van sy loopbaan by Opera North sluit die eerste Britse uitvoering van Krenek se Jonny spielt auf en die Britse buiging van die verhoogproduksie van Richard Strauss se Daphne in. Ander noemenswaardige Opera North produksies wat hy gedirigeer het sluit Delius se A Village Romeo and Juliet, Borodin se Prins Igor, Wagner se Die Meistersinger von Nürnberg, Berlioz se Les Troyens, Richard Jones se produksie van L'amour des trois oranges (Afrikaans: Liefde vir drie Lemoene), 'n tweedelige uitvoering van (soos by hul eerste uitvoering) Tsjaikofski se Iolanta en Die Neutkraker – laasgenoemde gechoreografeer deur Matthew Bourne, en die wêreldpremière van Wilfred Josephs se Rebecca; in. Lloyd-Jones het ook orkestrale konserte vir Opera North gedirigeer by feeste in Frankryk en Duitsland. Hy het in 1990 van die pos van musiekdirekteur afgetree.
Ander betrekkinge en aktiwiteite
Lloyd-Jones het by die Royal Opera House, Walliese Nasionale-opera, Skotse Opera en by die Wexford-, Cheltenham-, Edinburgh- en Leeds-feeste gedirigeer. Hy was musiekdirekteur van die Bradford-fees Korale Genootskap gewees. Hy het ook in die belangrikste stede regdeur Europe, Skandinawië, Rusland, Israel, Japan, Australië en die Amerikas opgetree. In die ateljee-opname spesialiseer Lloyd-Jones in Britse en Russiese musiek, dikwels vir Hyperion en Naxos. Sy opnames het die eerste kommersiële opname van Constant Lambert se Summer's Last Will and Testament, wat in 1992 vrygestel is; en die ballet Tiresias, vrygestel in 1999; ingesluit. In Junie 2009 het Lloyd-Jones 'n professionele opname van Arthur Sullivan se opera Ivanhoe vir Chandos gedirigeer, wat in 2010 vrygestel is en vir 'n Grammy genomineer is.
Pryse
In 1986 het Lloyd-Jones 'n eredoktorsgraad in Musiek van die Universiteit van Leeds ontvang, en in 2007 het hy erelidmaatskap van die Koninklike Filharmoniese Genootskap, waar hy 'n lid van die raad is, ontvang.
Verwysings
Notas
Bronne
Arthur Loft
Arthur Loft (25 Mei 1897 – 1 Januarie 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Should a Girl Marry? (1939), Street of Chance (1942), Charlie Chan in the Secret Service (1944), en The Woman in the Window (1944).
Robert F. Lyons (akteur)
Robert F. Lyons is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Death Wish II (1982), Avenging Angel (1985), Platoon Leader (1988), en Superstrata (2018).
Robert Downey jr.
Robert John Downey jr. (gebore op 4 April 1965) is ’n Amerikaanse akteur. Sy loopbaan het groot sukses in sy jeug ingesluit, gevolg deur ’n tydperk van middelmisbruik en regsprobleme, en ’n terugkeer na kommersiële sukses in sy middeljare.
Loopbaan
duimnael|links|150px|Downey in 1990 by die première van Air America. Hy het sy rolprentdebuut op vyf jaar gemaak toe hy in sy pa, Robert Downey sr., se fliek Pound (1970) gespeel het. Hy het in prente verskyn wat met die destydse "Brat Pack" verbind is, soos die wetenskapsfiksiekomedie Weird Science (1985) en die drama Less Than Zero (1987). Ander prente waarin hy te sien was, sluit in die aksiekomedie Air America (1990), die komedie Soapdish (1991) en die misdaadprent Natural Born Killers (1994). Hy was Charlie Chaplin in die 1992-fliek Chaplin, waarvoor hy ’n Oscar-benoeming vir beste akteur gekry het.
Nadat hy in 2000 uit die Kaliforniese Middelmisbruikbehandelingsentrum en Staatsgevangenis vrygelaat is, waar hy weens dwelmaamklagte was, het Downey aangesluit by die televisiereeks Ally McBeal – hy was Calista Flockhart se liefde. Hy is geloof vir sy spel en het die Golden Globe vir beste manlike byspeler gewen. Sy karakter is uit die reeks geskryf toe Downey afgedank is weens twee inhegtenisnemings oor dwelms laat in 2000 en vroeg in 2001. Nadat hy weer in ’n rehabilitasiesentrum was, soos deur ’n hof gelas, was hy eindelik skoon.
Sy meer onlangse prente sluit in die musiekkomedie-misdaadprent The Singing Detective (2003), die gruwelprent Gothika (2003), die misdaadkomedie Kiss Kiss Bang Bang (2005), die raaiselriller Zodiac (2007) en die satiriese aksiekomedie Tropic Thunder (2008), waarvoor hy vir ’n Oscar vir beste manlike byspeler benoem is. Daarna was hy in die rol van die Marvel Comics-superheld Iron Man, asook in Guy Ritchie se Sherlock Holmes (2009) en sy opvolg, Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011).
Chartreuse-groen
Chartreuse-groen is 'n geel-groen kleur wat verwys na die Franse likeur met dieselfde naam. Hierdie kleur word groen chartreuse genoem om dit te onderskei van Chartreuse-geel.
Die kleurnaam chartreuse-groen is die eerste keer in 1892 gebruik. Die kleur word verkry deur geel (100 dele) en siaan (50 dele) te meng.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word chartreuse-groen as volg voorgestel:
Liefde vir drie Lemoene
Liefde vir drie Lemoene, Op. 33, ook bekend onder sy Franse titel L'amour des trois oranges (Любовь к трём апельсинам, Lyubov' k tryom apel'sinam), is 'n satiriese opera deur Sergei Prokofiëf. Die Franse libretto daarvan is gebaseer op die Italiaanse toneelstuk L'amore delle tre melarance deur Carlo Gozzi. Die opera se eerste uitvoering het plaasgevind by die Auditorium Theatre in Chicago, Illinois, op 30 Desember 1921.
Geskiedenis van komposisie
Die opera is in die lewe geroep deur 'n opdrag wat Prokofiëf gedurende sy eerste suksesvolle besoek aan die Verenigde State in 1918 ontvang het. Nadat sy konserte gunstig ontvang is in Chicago (insluitende sy Eerste Simfonie), is Prokofiëf genader deur Cleofonte Campanini, te wete die direkteur van die Chicago Opera-genootskap, om 'n opera te skryf. Prokofiëf het reeds gedurende sy reis na die Verenigde State gerieflikerwys 'n libretto opgestel. Hy het dit gebaseer op Giambattista Basile se feëverhaal "Die Liefde vir Drie Lemoene"). Die uiteindelike libretto was deur Prokofiëf aangepas van Vsevolod Meyerhold se vertaling van Gozzi se toneelstuk. Die aanpassing het sommige van die Commedia dell'arte invloede gemoderniseer en ook 'n dosis surrealisme ingevoer. As gevolg van Prokofiëf se eie karige kennis van Engels; en aangesien Russies vir Amerikaanse gehore onaanvaarbaar sou wees, was die aanvanklike weergawe in Frans, met die moontlike bystand van die sopraan Vera Janacopoulos, as L'Amour des trois oranges.
Die opera het sy eerste uitvoering op 30 Desember 1921 by die Auditorium Theatre in Chicago ontvang, en was gedirigeer deur Prokofiëf. Die werk het sy eerste Russiese produksie in Petrograd (nou Sint Petersburg) in 1926 ontvang, en is sedertdien deel van die standaard repertorium van baie operageselskappe. Die bekendste stuk in die opera is waarskynlk die "Mars" wat deur CBS gebruik was in die radiodrama reeks The FBI in Peace and War wat vanaf 1944 tot 1958 uitgesaai was. Prokofiëf gebruik ook die mars in die tweede bedryf van sy ballet Cinderella (Op. 87).
Uitvoerings
Die opera was nie tot 1949 weer in die VSA uitgevoer nie, toe die operageselskap van New York Stad die opera weer uitgevoer het. Die produksie, waarvan Vladimir Rosing die dramaturg en Laszlo Halasz die dirigent was, was suksesvol gewees. Die New York Stad operageselskap het 'n toergeselskap van die produksie van stapel gestuur, en die opera was in New York Stad vir drie opeenvolgende seisoene uitgevoer.
Rangskikkings van die musiek
Prokofiëf het 'n 15–20 minuut-lange suite uit die opera se musiek vir konsert gerangskik. Die suite is in ses bewegings:
Die komponis het die bovermelde transkripsie/rangskikking vir klavier solo gemaak.
Vingerseks
thumb|’n Illustrasie van vingerseks. Vingerseks of vingering is meestal die seksuele stimulasie van die vulva (insluitende die klitoris) of vagina met die vingers. Vaginale vingerseks word in die reg en geneeskunde digitale penetrasie genoem. Vingerseks kan ook betrekking hê op die seksuele stimulasie van die anus met die vingers.
Vulva
Dele van die vulva, veral die klitoris, is erogene (seksueel sensitiewe) sones. Die massering van die vulva, en veral die klitoris, is die algemeenste manier vir ’n vrou om ’n orgasme te bereik. Studies wys 70-80% van vroue het direkte klitorale stimulasie nodig om ’n orgasme te bereik.
Die klitorale glans of skag kan gemasseer word, gewoonlik deur die vel van die kappie of voorhuid, met die gebruik van bewegings op en af, heen en weer of in sirkels. Die res van die geslagsdele kan ook met die vingers gestimuleer word.
Vagina
Hoewel die vagina as geheel nie juis baie sensitief is nie, het die onderste derde (die deel die naaste aan die opening) konsentrasies van senuwee-eindpunte wat genotvolle sensasies kan verskaf as dit tydens seks gestimuleer word.
Die vagina word dikwels gevinger in ’n poging om ’n area wat die G-kol genoem word, te stimuleer. Die G-kol is geleë rofweg 5 cm op aan die voorwand van die vagina, in die rigting van die naeltjie. Dit word beskryf as herkenbaar aan sy riwwe en effens growwer tekstuur in vergelyking met die res van die vaginawande. Deur dié deel, en effektief moontlik die klier van Skene, te stimuleer kan die vrou na berig word gelei word tot ’n vroulike ejakulasie.
Medici stel voor ’n mens se hande word gewas voor kontak met die vagina ter wille van higiëne, veral wanneer verskillende openinge aangeraak word.
Anus
Anale vingerseks kan genotvol wees danksy die groot aantal senuwee-eindpunte in die anale streek van die mens en die bykomende stimulasie wanneer die sluitspier met die insteek van ’n vinger gerek word. ’n Goeie smeermiddel word vir albei seksmaats aanbeveel om die plesier te verhoog en die insteek van die vinger te vergemaklik. Net die sluitspier kan ook gevryf word, sonder om ’n vinger in te steek. Vingerseks kan beskou word as ’n seksdaad op sy eie, of as voorspel tot verdere anale seks. Dit kan die ontvanger prikkel en hulle help om hulle anus te ontspan voordat ’n penis of ander voorwerp ingesteek word.
Anale vingerseks is ook ’n doeltreffende manier om ’n man se prostaat te stimuleer en hom so ’n orgasme te laat bereik.
Veiligheid en verkragting
Vingerseks word gewoonlik as veilige seks beskou solank daar geen oop wonde aan die vingers is nie. Die naels behoort geknip en gevyl te word; lang, skerp of gebreekte naels kan snye en ander beserings veroorsaak. As daar oop snye, infeksie of oop wonde aan die vingers is, behoort groot sorg gedra te word. As vingerkondome gebruik word, kan hulle afgly en in die anus agterbly. Die hande behoort voor enige ander aktiwiteit met seep en warm water gewas te word om die verspreiding van bakterieë en ander kieme te voorkom. As beide die vagina en anus gestimuleer word, moet aparte latekshandskoene gebruik word.
Digitale penetrasie teen iemand se sin word as verkragting of seksuele aanranding beskou.
Kathleen Byron
Kathleen Byron (11 Januarie 1921 – 18 Januarie 2009) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Black Narcissus (1947), Hour of Glory (1949), Emma (1996), en Saving Private Ryan (1998).
Sun Yat-sen
Sun Yat-sen (/ˈsʌn ˌjætˈsɛn/; gebore Sun Deming; 12 November 1866-12 Maart 1925)  was 'n Chinese staatsman, dokter en politieke filosoof, wat as voorlopige eerste president gedien het van die Republiek van China en die eerste leier van die Kuomintang (Nasionalistiese Party van China). Hy word die 'Vader van die Nasie' in die Republiek van China genoem, en die 'Voorloper van die Revolusie' in die Volksrepubliek China vir sy instrumentele rol in die omverwerping van die Qing-dinastie tydens die Xinhai-rewolusie. Sun is uniek onder die Chinese leiers in die 20ste eeu omdat dit wyd eerbiedig is in beide die vasteland van China en Taiwan.
Sun word beskou as een van die grootste leiers van die moderne China, maar sy politieke lewe was een van 'n voortdurende stryd en gereelde ballingskap. Na die sukses van die revolusie in 1911, bedank hy vinnig as president van die nuutgestigte Republiek van China en gee dit oor aan Yuan Shikai. Hy het gou in ballingskap gegaan in Japan vir veiligheid, maar het teruggekeer om 'n revolusionêre regering in die Suide te stig as 'n uitdaging vir die krygshere wat 'n groot deel van die land beheer het. In 1923 het hy verteenwoordigers van die Kommunistiese Internasionaal na Kanton genooi om sy party te herorganiseer en 'n brose alliansie met die Kommunistiese Party van China aangegaan. Hy het nie geleef om te sien hoe sy party die land verenig onder sy opvolger, Chiang Kai-shek, in die Noordelike ekspedisie nie. Hy sterf in Beijing aan galblaaskanker op 12 Maart 1925.
Sun se belangrikste nalatenskap is sy politieke filosofie, bekend as die Drie beginsels van die mense: Mínzú (民族 主義, Mínzú Zhǔyì) of nasionalisme (onafhanklikheid van buitelandse oorheersing), Mínquán (民權 主義, Mínquán Zhǔyì) of "regte van die mense" (soms vertaal as "demokrasie"), en Mínshēng (民生 主義, Mínshēng Zhǔyì) of lewensbestaan van mense (soms vertaal as "kommunitarisme" of "welsyn").
Lissodendoryx ivanovi
Lissodendoryx ivanovi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Michael Schratz
Michael Schratz (gebore 1952) is 'n Oostenrykse opvoedkundige en onderwyskundige navorser en professor in opvoedkunde aan die Universiteit van Innsbruck.
Biografie
Michael Schratz is in 1952 in Graz, Oostenryk, gebore. In 1979, nadat hy sy graad in Britse en Amerikaanse Studies en Liggaamlike Opvoeding (insluitend onderwyserslisensies vir hoër en laer sekondêre skool) verwerf het, het Schratz sy doktorsgraad in Opvoedkunde en Sielkunde verwerf. As 'n navorsingsassistent by die Instituut vir Opvoedkundige Wetenskappe aan die Universiteit van Innsbruck het hy sy nadoktorale kwalifikasies (Habilitasie) in 1984 voltooi. Nadat hy sy graad ontvang het, het hy langtermynbesoeke in die buiteland aan Bristol, Verenigde Koninkryk, Hanover, Duitsland, San Diego, Kalifornië en Geelong, Australië, gedoen. Schratz het ook 'n gasprofessorskappe aan die Universiteit van Klagenfurt, Schlaing, gehad.
Tydens sy terugkeer na die Universiteit van Innsbruck, is Schratz aangestel as universiteitsprofessor in Opvoedkunde by die Departement vir Onderwyseropleiding en Skoolnavorsing. Hy was hoof van die departement tot en met 2008, waarna hy as Dekaan van die Fakulteit Opvoedkunde aangestel is.
Schratz se navorsingsbelangstelling is in skoolontwikkeling, stelselontwikkeling en leer, met 'n spesiale klem op kwalifikasie- en professionaliseringsprogramme vir skoolleierskap en skoolverbetering. As 'n beleidsadviseur, stelselontwikkelaar en konsultant is hy betrokke by talle nasionale en internasionale projekte en netwerke wat betrokke is by kwaliteit-ontwikkeling van onderwysstelsels en onderwyshervorming, met 'n spesifieke fokus op die Leierskap vir Leer.
Schratz is die skrywer van meer as 500 publikasies in beide Engels en Duits en sy werk is in verskeie tale vertaal. Hy funksioneer ook as die redakteur van akademiese bundels en reekse en is stigtersmederedakteur van die Journal für Schulentwicklung, Lernende Schule, en die Journal für LehrerInnenbildung.
Leierskap Akademie
As medestigter en akademiese direkteur van die Leierskap Akademie, 'n Oostenrykse inisiatief van die Federale Ministerie van Onderwys, Kuns en Kultuur vir stelselontwikkeling op die gebied van onderwys, het Schratz saam met Wilfried Schley, Oostenryk se eerste professionaliseringsprogram, oor strukturele grense heen gevestig, wat gebaseer is op die konsept van 'Leierskap vir Leer'.
Leer navorsing
Die eerste fase van die studie het navorsing in die realiteit van die alledaagse skoollewe veranker, met die doel om data-insameling te rig op taktvolle toegang tot die ontoeganklike, die geleefde ervaring van kinders by die skool, oftewel "in media res". Die projek het gelei tot 'n nuwe benadering tot grondliggende navorsing in leer, die "Innsbrucker Vignette Research" navorsingsmetode.
Coleby Lombardo
Coleby Lombardo (gebore 7 September 1978) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Rookie (1990) en Radio Flyer (1992), en in die televisiereekse The Colbys (1985) en China Beach (1988).
Raffinering
Raffinering (ook dalk bekend as die wiskundige term affinering) is die proses van suiwering van 'n (1) stof of 'n (2) vorm. Die term word gewoonlik gebruik vir 'n natuurlike hulpbron wat amper in 'n bruikbare vorm is, maar wat meer bruikbaar in sy suiwere vorm sal wees. Die meeste soorte natuurlike petroleum sal byvoorbeeld reguit vanuit die grond uit brand, maar dit sal swak brand en 'n enjin vinnig verstop met residue en neweprodukte steeds in dit. Die term is wyd, en kan meer drastiese transformasies insluit, soos die reduksie van erts tot metaal (sien Raffinering (metallurgie)).
Utopie
'n Utopie is 'n verbeelde gemeenskap of samelewing wat hoogs wenslike of byna perfekte eienskappe vir sy burgers bied. Die teenoorgestelde van 'n utopie is 'n distopie.
Raffinering
Die raffinering van vloeistowwe word dikwels deur distillasie of fraksionering bewerkstellig; hierdie proses is bruikbaar, byvoorbeeld, vir die isolering van verskillende fraksies petroleum. Gasse kan ook op hierdie manier verfyn word deur afgekoel en/of saamgepers te word totdat dit vloeibaar word. Gasse en vloeistowwe kan ook verfyn word deur ekstraksie met 'n selektiewe oplosmiddel wat óf die stof van belang óf die ongewenste onsuiwerhede oplos.
Utopie
'n Utopie fokus op gelykheid in ekonomie, regering en geregtigheid. Die metode en struktuur van die voorgestelde implementering is gewoonlik op verskillende ideologieë. Volgens Lyman Tower Sargent:
Moraea bipartita
Die Kaapse-bloutulp (Moraea bipartita) is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom van Ladismith tot in die Oos-Kaap en die suidelike Karoo voor. Die populasie is stabiel.
Utopie
Daar is sosialistiese, kapitalistiese, monargiese, demokratiese, anargistiese, ekologiese, feministiese, patriargale, egalitêre, hiërargiese, rassistiese, linkse, regse, reformistiese, naturisme / suiwer Christene, vrye liefde, kernfamilie, uitgebreide familie, gay, lesbiese en vele meer utopië [...] Utopisme, volgens sommige, is noodsaaklik vir die verbetering van die menslike toestand. Maar as dit verkeerd gebruik word, word dit gevaarlik. Utopie het hier 'n inherente teenstrydige aard.
Raffinering
Baie vaste stowwe kan verfyn word deur kristalle in 'n oplossing van die onsuiwer materiaal te laat groei; die reëlmatige struktuur van die kristal is geneig om die gewenste materiaal te bevoordeel en ander soorte deeltjies dan uit te sluit.
Chemiese reaksies word ook dikwels gebruik om onsuiwerhede van spesifieke tipes te verwyder. Die gebruik van silikon en ander halfgeleiers in elektronika hang af van die presiese beheer van onsuiwerhede. Die sonesmeltproses wat deur William Gardner Pfann ontwikkel is, is gebruik om suiwer germanium te produseer, en daarna het dryfsone -silikon beskikbaar geword toe Henry Theuerer van Bell Labs Pfann se metode tot silikon aangepas het.
Utopie
Sargent argumenteer dat utopie se aard inherent teenstrydig is, omdat samelewings nie homogeen is nie en begeertes het wat in konflik is en daarom nie tegelyk bevredig kan word nie. As daar nie twee begeertes gelyktydig bevredig kan word nie, kan ware utopie nie bereik word nie, want in 'n utopie word alle begeertes bevredig.
Die term utopie is uit Grieks geskep deur Thomas More vir sy boek Utopia uit 1516, wat 'n fiktiewe eilandgemeenskap in die suidelike Atlantiese Oseaan aan die kus van Suid-Amerika beskryf.
Oudgriekse werke
•	Plato: Staat (Politeia) (380 v.C.)
Die utopië uit die Renaissance en die Barok
•	Johann Valentin Andreae: Christianopolis (1619)
•	Tommaso Campanella: La città del sole (1623)
•	Francis Bacon: The new Atlantis (1627)
•	Cyrano De Bergerac: L'Autre Monde: Les états et empires de la Lune et du soleil (1657)
19de eeu
•	Charles Fourier: Le nouveau monde industriel et sociétaire (1829)
•	Samuel Butler: Erewhon (1872)
•	Jules Verne: L'île mystérieuse (1873)
20ste eeu
•	Samuel Butler: Erewhon revisited twenty years later (1901)
•	Herbert George Wells: A modern Utopia (1905)
•	Aldous Huxley: Island (1962)
•	René Barjavel: Ravage (1943); Le voyageur imprudent (1944); Le grand secret (1973)
•	Burrhus Frederic Skinner: Walden Two (roman) (1948)
•	John Brunner: Stand on Zanzibar (1968)
•	Robert Silverberg: The world inside (1971)
•	Ernest Callenbach: Ecotopia (1975)
21ste eeu
•	Jean-Christophe Rufin: Globalia (2004)
•	Michel Houellebecq: La possibilité d'une île (2005)
•	Ondiep: "Huize Utopia" (2014-2015)
Literatuur
•	Vita Fortunati, Dictionary of Literary Utopias, Parys, Honoré Champion Editeur, 2000.
•	Krishan Kumar, Utopia and Anti-utopia in Modern Times, Oxford, Blackwell, 1987.
•	Marie Ellen Snodgrass, Encyclopedia of Utopian Literature, Santa Barbara, ABC-Clio Literary Companion, 1995.
•	Raymond Trousson, ''Voyages aux Pays de nulle part. Histoire littéraire de la pensée utopique'', Bruxelles, Editions de l'Université de Bruxelles, 1999.
•	Pierre Versins, Encyclopédie de l'utopie, des voyages extraordinaires et de la science-fiction, Lausanne, Ed. L'âge de l'homme, 1972.
•	Hans Achterhuis, De erfenis van de utopie, Ambo, 1998.
•	Yann Rocher, Théâtres en utopie, Actes Sud, Paris, 2014 (ISBN 978-2-330-03496-2).
Shane Lyons
Shane Lyons (gebore 18 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Elizabethtown (2005) en in die televisiereekse ER (1994), All That (1994), en Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Bersama palustris
Bersama palustris is 'n boom wat deel is van die Francoaceae familie. Die spesie is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Kameroen en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Selina Cadell
Selina Cadell (gebore 21 Junie 1953) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Match Point (2005), Wild Child (2008), en Hereafter (2010), en in die televisiereeks Doc Martin (2004).
Britt Lomond
Britt Lomond (12 April 1925 – 22 Maart 2006) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Somewhere in Time (1980), Sword of Heaven (1985), en Midnight Run (1988), en in die televisiereeks Zorro (1957).
Bersama swynnertonii
Bersama swynnertonii is 'n boom wat deel is van die Francoaceae familie en endemies aan Zimbabwe is. Dit kom in oos-Zimbabwe voor.
Bersama abyssinica
Bersama abyssinica is 'n boom wat deel is van die Francoaceae familie. Die spesie is inheems in Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom het drie subspesies:
Bersama yangambiensis
Bersama yangambiensis is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Francoaceae familie en endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo is.
Owerspel
Owerspel of egbreuk is seks buite die huwelik wat verwerp word om sosiale, godsdienstige, morele en regsredes. Hoewel die seksuele aktiwiteite wat owerspel uitmaak, sowel as die sosiale, godsdienstige, morele en regsgevolge wissel, kom die begrip in baie kulture voor en stem dit ooreen in die Christendom, Islam en Judaïsme. ’n Enkele seksdaad is dikwels genoeg om owerspel te wees, en owerspel op lang termyn word gewoonlik ’n buite-egtelike verhouding of affair genoem.
Owerspel as ’n misdaad
Histories beskou baie kulture owerspel as ’n baie ernstige misdaad, en dit lei soms tot kwaai strawwe, veral vir die vrou en soms vir die man. Strawwe sluit in teregstelling, verminking en marteling. Sommige strawwe het van die 19de eeu af verdwyn, veral in die Weste. In lande waar owerspel nog ’n misdaad is, wissel strawwe van ’n boete tot lyfstraf en selfs teregstelling. Sedert die 20ste eeu het wette teen owerspel omstrede geraak en die meeste Westerse lande beskou dit nie meer as ’n misdaad nie.
Selfs in regsgebiede waar dit nie meer ’n oortreding is nie, kan owerspel egter steeds regsgevolge hê, veral waar egskeidingswette op skuld geskoei en waar owerspel feitlik altyd rede vir ’n egskeidings is. Dit kan ook ’n faktor wees in die verdeling van eiendom, toesig oor die kinders, die weiering van onderhoud, ensovoorts.
Internasionale organisasies het ’n beroep gedoen om die dekriminalisasie van owerspel, veral in die lig van verskeie stenigingsgevalle in sommige lande wat in die nuus was. Kamala Chandrakirana, hoof van die Verenigde Nasies se kennersliggaam wat aangestel is om maniere te vind om van wette ontslae te raak wat teen vroue diskrimineer of diskriminerend teenoor hulle is wat betref inwerkingstelling of impak, het gesê: "Owerspel behoort glad nie as ’n oortreding geklassifiseer te word nie". ’n Gesamentlike verklaring deur die VN se werkgroepe oor diskriminasie teenoor vroue in die reg en in die praktyk, lui: "Owerspel as ’n misdaad skend vroue se menseregte".
In Islamitiese lande wat Sjaria-wette volg, kan die straf vir owerspel steniging wees. Steniging word in 15 lande as ’n wettige straf erken, maar is in onlangse tye net in Iran en Somalië wettiglik uitgevoer. Die meeste lande wat owerspel as ’n misdaad beskou, is dié waar Islam die oorheersende godsdiens is asook verskeie Christelike lande in Afrika suid van die Sahara. Daar is egter noemenswaardige uitsonderings op die reël, soos die Filippyne, Taiwan en verskeie Amerikaanse deelstate.
Ma Dong-seok
Ma Dong-seok (gebore 1 Maart 1971) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Good the Bad the Weird (2008), The Neighbors (2012), Train to Busan (2016), en The Outlaws (2017).
Clare Calbraith
Clare Calbraith (gebore 1 Januarie 1974) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Anna (2013) en in die televisiereekse Downton Abbey (2010), Vera (2011), en Home Fires (2015).
Amartya Sen
Amartya Kumar Sen (Bengaals: অমর্ত্য সেন, gebore 3 November 1933) is ’n Indiese ekonoom en filosoof van Bengaalse afkoms, wat van 1972 af in die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk gewerk het. Hy het belangrike bydraes tot welvaartsekonomie, sosiale keuseteorie, ekonomiese en maatskaplike geregtigheid, ekonomiese teorieë van hongersnood en indekse van die mate van welsyn van die burgers van ontwikkelende lande gelewer. In 1998 word hy met die Nobelgedenkprys in Ekonomiese Wetenskappe en in 1999 met die Bharat Ratna vereer vir sy werk in welvaartsekonomie.
Lissodendoryx jacksoniana
Lissodendoryx jacksoniana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Dmitri Aleksejef
Dmitri Aleksejef (Russies: |Дмитрий Константинович Алексеев, Dmitrij Konstantinovič Alekseev, gebore op 10 Augustus 1947 in Moskou) is 'n Russiese pianis. Hy het aan die Moskouse Konservatorium gestudeer, en bykomend hiertoe ook onder Dmitri Bashkirov. In die 1970's het Aleksejef sy buiging in Londen, Wene, Chicago en New York gemaak. Hy het in 1975 die Leeds Internasionale Pianoforte Kompetisie gewen.
Met ingang 2010 gee hy onderwys aan die Koninklike Kollege van Musiek in Londen. Hy word verteenwoordig deur IMG Artists. Aleksejef se aansienlike repertorium, waarvan 'n groot deel reeds opgeneem is, sluit werke deur Skriabin, Schumann, Brahms, Prokofiëf, Chopin, Rachmaninoff en Sjostakowitsj in. Hy het ook vir Barbara Hendricks op die klavier begelei.
Kuelap
thumb|240px|Die stadsmure.
Jon Lormer
Jon Lormer (7 Mei 1906 – 19 Maart 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Creepshow (1982) en in die televisiereekse Studio One in Hollywood (1948), Sure As Fate (1950), en The Twilight Zone (1959).
Kuelap
Kuelap of Kuélap is 'n ommuurde nedersetting in die berge naby die dorpe María en Tingo in die suidelike deel van die Amazonas-streek, Peru. Dit is in die 6de eeu n.C. deur die Chachapoyas-kultuur gebou op 'n rif wat oor die Utcubambavallei uitkyk.
Ligging
Kuelap is op 'n 3 000 m hoë kalksteenrif aan die linkerower van die Utcubambarivier geleë. Dit val in die Tingo-distrik in die provinsie Luya, Amazonas. Die gebied is bedek met newelwoude, met 'n verskeidenheid bome, orgideë en lugplante. Die beskermde gebied beslaan 'n oppervlakte van 218,33 ha en 'n buffersone van 609,67 ha, wat albei sowat 12 argeologiese terreine en Kuelap, die hoofterrein, insluit.
Argitektuur
thumb|240px|El Tintero.
Kuelap is 'n ommuurde nedersetting met 'n oriëntasie van nood-suid. Dit is 584 m lank en op sy breedste 110 m, en beslaan 'n gebied van sowat 6 ha. Die mure is 10 tot 20 m hoog en is van kalksteenblokke wat fyn afgewerk is (sommige blokke kan tot 3 ton weeg).
Die stad het drie ingange, twee in die ooste en een in die weste. Die hoofingang is trapesiumvormig en het dalk 'n kraaggewelf gehad; dit word nouer totdat net een persoon op 'n slag kan inloop.
links|thumb|220px|Detail van 'n reliëf by Kuelap. Daar is meer as 550 strukture op die terrein. Almal is rond behalwe vyf, wat vierhoekig is. Net die fondamente of mure is oor; sommige mure was tot 2 m hoog en 50 cm dik. 'n Paar is gerestoureer.
Aan die suidwestekant van die nedersetting is 'n 5,5 m hoë struktuur, bekend as El Tintero (Spaans vir "inkpot") of Templo Mayor ("hooftempel") wat die vorm van 'n omgekeerde keël het. Seremoniële argeologiese oorblyfsels is daar ontdek en daar is 'n hipotese dat die gebou as 'n sonobservatorium gebruik is.
In die noordwestelike deel is 'n sektor bekend as Pueblo Alto (Spaans vir "hoë dorp"), met 'n muur van 11,5 m hoog wat deur twee smal ingange bereik kan word. Noord van Pueblo Alto is 'n toringagtige struktuur bekend as Torreón ("toring") wat tot 7 m hoog is. Dit is dalk vir verdediging gebruik, want klipwapens is daar ontdek.
Baie van die klippe by Kuelap het mens-, dier of geometriese ontwerpe op. Talle grafte is ook binne die mure en die ronde strukture gevind. Verder is daar waterkanale van klip, wat vermoedelik gebruik is om water na die nedersetting te gelei vanaf 'n fontein op die berg.
Geskiedenis
thumb|240px|'n Deel van die nedersetting.
Mense het in die 5de eeu n.C. op die terrein begin woon, maar die meeste strukture is tussen 900 en 1100 gebou. Die stad kon sowat 3 000 inwoners gehad het, maar is in 1570 verlaat weens die Spaanse verowering. As gevolg daarvan het die stad vervalle geraak en is dit deur boomwortels bedek.
Die ontdekker Charles Wiener het die terrein in 1881 besoek. In 1939 het die Franse generaal Louis Langlois dit bestudeer en besonderhede van die hoofgeboue neergeskryf. Kuelap is ook bestudeer deur die argeoloë Ernst Middendorf (1887) en Adolf Bandelier (1940); die egpaar Henry en Paule Reichlen (1948); en Arturo Ruíz (1972).
Sedert die 1980's doen Peruaanse en buitelandse argeoloë opgrawings en ondersoeke op die terrein.
Tzi Ma
Tzi Ma (gebore 10 Junie 1962) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Rush Hour (1998), The Quiet American (2002), The Ladykillers (2004), en Arrival (2016).
Masaccio
Masaccio (Engelse uitspraak (VK): m|æ|ˈ|s|æ|tʃ|i|oʊ, Engelse uitspraak (VSA): m|ə|ˈ|s|ɑː|tʃ|i|oʊ|,_|m|ə|ˈ|z|ɑː|tʃ|(|i|)|oʊ,  Italiaans: maˈzattʃo; 21 Desember 1401 – somer 1428), gebore as Tommaso di Ser Giovanni di Simone, was 'n Florentynse kunstenaar wat beskou word as die eerste groot Italiaanse skilder van die Quattrocentotydperk van die Italiaanse Renaissance. Masaccio was volgens Vasari as gevolg van sy vaardigheid wat betref die namaak van natuurtonele en die herskepping van lewensgetroue figure en bewegings, sowel as die vermoë om 'n oortuigende atmosfeer van drie-dimensionaliteit te skep, die beste skilder van sy generasie gewees. Hy het van naakfigure en voorverkortings in sy figure gebruik gemaak. Die tegniek was selde voor hom van gebruik gemaak.
Die naam Masaccio is 'n humoristiese weergawe van Maso (kort vir for Tommaso), wat "lomp" (ook "onhandig") of "rommelig(e)" Tom beteken. Die naam kon dalk geskep gewees het ten einde hom van sy hoof teenstander of opponent; wat ook Maso genoem is, en weldra bekend sou staan as Masolino ("klein/delikate Tom"); te onderskei.
Ten spyte van sy kort loopbaan het hy 'n diepgaande invloed op ander kunstenaars uitgeoefen. Hy word beskou as die kunstenaar wat die vroeë Italiaanse Renaissance in die skilderkuns begin het met sy werk in die middel - en laat-1420's. Hy was een van die eerste kunstenaars om lineêre perspektief in sy skilderkuns te gebruik, met die gebruikmaking van sulke tegnieke soos verdwijnpunt wat sodoende vir die eerste keer in kuns gebruik is. Hy het wegbeweeg van die Internasionaal Gotiese styl en die uitvoerige ornamentasie van kunstenaars soos Gentile da Fabriano, na 'n meer naturalistiese styl wat gebruik gemaak het van perspektief en chiaroscuro vir groter realisme.
Masaccio het op die jeugdige ouderdom van ses-en-twintig jaar beswyk. Min is bekend oor die presiese omstandighede van sy dood. Nadat hy verneem het van Masaccio se dood het die groot meester Filippo Brunelleschi gesê: "Ons het 'n enorme verlies gely."
Vroeë lewe
Masaccio was gebore as die seun van Giovanni di Simone Cassai en Jacopa di Martinozzo in Castel San Giovanni di Altura, nou San Giovanni Valdarno (vandag deel van die provinsie van Arezzo, Toskane). Sy vader was 'n notaris en sy moeder die dogter van 'n herbergier van Barberino di Mugello, te wete 'n dorpie geleë 'n paar myl noord van Florence. Sy familienaam, Cassai, is afkomstig van die bedryf van sy oupa aan vaderskant, Simone, en grootoom Lorenzo, wat kabinetmakers en timmermanne was (casse, derhalwe cassai). Masaccio se vader het in 1406 gesterf toe hy slegs nog maar vyf jaar oud was; later dieselfde jaar was sy broer Giovanni (1406–1486), vernoem na sy vader, gebore. Hy sou ook 'n skilder word, met die noemnaam lo Scheggia wat "die splinter" beteken het. In 1412 is Monna Jacopa getroud met 'n bejaarde apteker genaamd Tedesco di maestro Feo wat reeds sewe dogters gehad het, waarvan een grootgeword het om met die enigste ander gedokumenteerde skilder van Castel San Giovanni,Mariotto di Cristofano, te trou. (1393–1457). Daar is geen beskikbare bewysmateriaal wat Masaccio se artistieke opvoeding betref nie, alhoewel Renaissance skilders gewoonlik op die leeftyd van twaalf jaar 'n vakleerlingskap onder 'n gevestigde meester begin het. Masaccio sou in all waarskynlikheid na Florence moes trek om opleiding te ontvang, maar hy was nie gedokumenteer in die stad totdat hy aangesluit het by die skildersgilde (die Arte de' Medici e Speziali) as 'n onafhanklike meester op 7 Januarie 1422 nie, toe hy geteken het as "Masus S. Johannis Simonis pictor populi S. Nicholae de Florentia."
Eerste werke
Die eerste werke wat aan Masaccio toegeskryf word is die San Giovenale Triptiek (1422), wat nou in die Museum van Cascia di Reggello naby Florence gehuisves word, en die Maagd en Kind met die heilige Anna (Sant'Anna Metterza) (c. 1424) in die Uffizi. duimnael|360px|San Giovenale Triptiek (1422) Die San Giovenale altaarstuk was in 1961 in die kerk van San Giovenale by Cascia di Reggello, naby Masaccio se tuisdorp, ontdek. Dit beeld die Maagd en Kind met engele in die sentrale paneel; die heiliges Bartolomeus en Blaise op die linkerpaneel; en die heiliges Juvenal (d.i. San Giovenale) en Abbe Antonie op die regterpaneel, uit. Die skildery het die meeste van sy oorspronklike raamwerk verloor en die oppervlak daarvan is erg beskadig. Nietemin was Masaccio se doelwit die daarstelling van drie-dimensionaliteit deur volumetriese figure en voorverkorte vorms. Die werk word alom waardeer as 'n hernuwing van Giotto se benadering, eerder as 'n voortsetting van kontemporêre modes van die dag. duimnael|links|Masolino & Masaccio, Maagd en Kind met die heilige Anna (c. 1424), Uffizi Die tweede werk was miskien Masaccio se eerste samewerking met die ouer en alreeds-beroemde kunstenaar, Masolino da Panicale (1383/4–c. 1436) gewees. Die omstandighede van die twee kunstenaars se samewerking is egter onbekend; aangesien Masolini heelwat ouer was wil dit voorkom asof hy Masaccio onder sy tutorskap geneem het. Die verdeling van arbeid in die Maagd en Kind met die heilige Anna is egter van so 'n aard dat dit moeilik is om te sien hoe die ouer kunstenaar die beherende figuur in die werk kon wees. Daar word geglo dat Masolino die figuur van die heilige Anna en die engele geskilder het wat die bekleedsel agter haar vashou, terwyl Masaccio die belangriker figure van die Maag en Kind op hul troon geskilder het. Masolini se figure is delikaat, grasievol en ietwat plat, terwyl Masaccio se figure solied en stewig is.
Phyllis Calvert
Phyllis Calvert (18 Februarie 1915 – 8 Oktober 2002) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Madonna of the Seven Moons (1945), The Magic Bow (1946), Time Out of Mind (1947), en Crash of Silence (1952).
Masaccio
Brancacci-kapel
In 1424 het die duo preciso e noto ('welbekende duo') van Masaccio en Masolino opdrag van die magtige en welgestelde Felice Brancacci ontvang om 'n siklus van fresko's vir die Brancacci-kapel in die kerk van Santa Maria del Carmine di Firenze in Florence uit te voer. Terwyl die twee kunstenaars waarskynlik gelyktydig gewerk het, het hulle slegs omstreeks 1425 met skilderwerk begin. Die kapel was om onbekende redes onvoltooid gelaat. Dit was in die 1480's deur Filippino Lippi voltooi. Die ikonografie van die fresco-versiering is ietwat ongewoon; terwyl die meerderheid van die fresco's die lewe van die heilige Petrus verteenwoordig, beeld twee tonele, aan weerskante van die drumpel van die kapelruimte geleë, die versoeking en verdrywing van Adam en Eva uit. In die geheel stel die fresko's 'n relaas van die lewe van die heilige Petrus voor asof dit die verhaal van verlossing is. Die styl van Masaccio se tonele toon veral die invloed van Giotto. Die figure is ontsaglik groot, swaar en solied; emosies word uitgedruk deur gesigte en gebare; en daar is 'n sterk indruk van naturalisme wat deur die skilderye geskep word. Anders as Giotto, gebruik Masaccio egter lineêre en atmosferiese perspektief, rigtinggewende lig en chiaroscuro, wat die voorstelling van vorm deur lig en kleur sonder buitelyne is. As gevolg daarvan is sy fresko's selfs meer oortuigend-lewensgetrou as dié van sy trecento-voorganger.
Werke van die kapel
duimnael|links|Toe dit in die 1980's skoongemaak is, het Masaccio se [[fresko, Die Uitdrywing (1426–1427) die bykomende vyeblare verloor.]] Die Uitdrywing beeld 'n benoude Adam en Eva uit wat deur 'n dreigende engel uit die tuin gejaag word. Adam bedek sy hele gesig om sy skaamte rugbaar te maak, terwyl die skaamte vereis dat Eva sekere dele van haar liggaam bedek. Die fresko het 'n groot invloed op Michelangelo en sy werk gehad. 'n Ander groot werk is Die Eerbetoon-geld waarin Jesus en die apostels as neo-klassieke argetipes uitgebeeld word. Wetenskaplikes het al dikwels opgemerk dat die skaduwees van die figure deur die venster van die kapel wegval, asof die figure daardeur verlig is; dit is nog verdere bewyse van sy versiendheid, en is ook 'n huldiging van Masaccio se innoverende genialiteit. In die Opstanding van die Seun van Theophilus  het hy 'n sypaadjie in perspektief; omraam deur groot geboue om 'n driedimensionele ruimte te verkry waarin die figure in verhouding staan tot hul omgewing; geskilder. In die opsig was hy 'n pionier in die toepassing van die nuutgevonde perspektief-reëls. Op September 1425 het Masolino egter die werk opgesê en na Hongarye vertrek. Dit is nie bekend of dit weens geldkwessies met Felice of 'n artistieke geskil met Masaccio was nie. Daar word ook aanvaar dat Masolino hierdie reis van die begin af beplan het, en dat hy 'n medewerker nodig gehad het wat kon voortgaan met die werk na sy vertrek. Masaccio het egter die fresko's in 1426 onvoltooid gelaat ten einde sy aandag te kan toespits op ander opdragte, waarskynlik van dieselfde beskermheer afkomstig. Daar is egter ook al voorgestel dat die onbenydenswaardige finansiële posisie van Felice Brancacci onvoldoende was om vir verdere werk te betaal, en dus het die skilder elders werk gesoek. duimnael|regs|Opstanding van die Seun van Theophilus Masaccio het in 1427 teruggekeer om weer in die Carmine aan die  Opstanding van die Seun van Theophilus  te werk, maar dit blykbaar ook onvoltooid gelaat, hoewel daar ook beweer is dat die skildery later in die 15de eeu eeu erg beskadig is omdat dit portrette van die Brancacci-familie; wat destyds as vyande van die Medicifamilie uitgesonder is, bevat het. Hierdie skildery is óf gerestoureer óf meer as vyftig jaar later deur Filippino Lippi voltooi. Sommige van die tonele deur Masaccio en Masolino is in 1771 tydens 'n brand vernietig; ons dra slegs kennis van hulle danksy die biografie van Vasari. Die oorblywende dele is grootliks deur rook en roet beskadig. In die twintigste eeu het die verwydering van marmerblaaie wat twee dele van die skilderye bedek het die oorspronklike voorkoms van die werk onthul.
Pisa-altaarstuk
Op 19 Februarie 1426 was Masaccio deur Giuliano di Colino degli Scarsi da San Giusto versoek om 'n groot altaarstuk te skilder (vir 'n som van 80 florins) te wete; die Pisa-altaarstuk. Dit was bedoel vir San Giusto se kapel in die kerk van Santa Maria del Carmine in Pisa. Die werk was in die 18de eeu afgebreek en versprei, en slegs elf van die ongeveer twintig oorspronklike panele is in verskillende versamelings van regoor die wêreld herontdek. Die sentrale paneel van die altaarstuk (Die Madonna en Kind ) is tans in die Nasionale Galery, Londen. Alhoewel dit erg beskadig is, bevat die werk 'n beeldhoukundige en menslike Madonna, sowel as 'n oortuigende perspektief-uitbeelding van haar troon. Masaccio het waarskynlik slegs in Pisa daaraan gewerk, en heen en weer geskuif na Florence waar hy nog aan die Brancacci-kapel gewerk het. In hierdie jare het Donatello ook in Pisa gewerk aan 'n monument vir kardinaal Rinaldo Brancacci wat na Napels gestuur moes word. Daar word bespiegel dat Masaccio se eerste proefsteke in plastisiteit en perspektief gebaseer was op Donatello se beeldhouwerk, voordat hy Brunelleschi se meer wetenskaplike benadering tot perspektief kon bestudeer.
Heilige Drie-eenheid
duimnael|upright|links|[[Heilige Drie-eenheid (Masaccio)|Heilige Drie-eenheid, volle naam: ''Drie-eenheid met die Maagd, die heilige Johannes die Evangelis, en Skenkers (c. 1427) - Fresko, Santa Maria Novella, Florence]]Masaccio het in of op omtrent 1427 'n prestigeryke opdrag ontvang om 'n fresko van die Heilige Drie-eenheid te skep vir die Dominikaanse kerk van  Santa Maria Novella in Florence. Daar bestaan geen kontemporêre dokumente wat die beskermheer van die fresko identifiseer nie, maar onlangs is verwysings na die eienaarskap van 'n graftombe teen die voet van die fresko in die rekords van die Berti-familie van die Santa Maria Novella-kwartier van Florence gevind; hierdie werkersklas-familie het groot toegewydheid aan die Heilige Drie-eenheid getoon, en kon dalk Masaccio se skildery aangevra het. Dit is waarskynlik die manlike beskermheer wat aan die linkerkant van die Maagd verteenwoordig word in die skildery, terwyl sy vrou aan die regterkant van die heilige Johannes die Evangelis uitgebeeld word. Die fresko, wat deur baie as Masaccio se meesterwerk beskou word, is die vroegste oorblywende skildery om gebruik te maak van sistematiese lineêre perspektief, wat moontlik deur Masaccio bedink is met die bystand van Brunelleschi.
Volgens die rekonstruksie het Masaccio begin deur 'n rowwe skets van die komposisie en perspektieflyne op die muur te maak. Die skets of tekening was bedek met vars pleister vir die skep van die fresko. Ten einde die akkurate oordrag van die perspektieflyne vanaf die skets na die pleister te verseker, het Masaccio 'n spyker by die verdwynpunt onder die basis van die kruis ingevoeg en lyne daaraan vasgeheg, wat hy ingedruk het (of ingekerf het) in die pleister. Die merke van die voorbereidingswerk is steeds sigbaar.