cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blackie Whiteford
Blackie Whiteford (27 April 1889 – 21 Maart 1962) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man from New Mexico (1932), Mark of the Spur (1932), The Fighting Coward (1935), en Step on It (1936).
Airbus
Airbus S.A.S. is die vliegtuigvervaardiger dogtermaatskappy van EADS N.V., 'n geheel-Europese lug- en ruimtevaartmaatskappy. Dit is in Toulouse, Frankryk gesetel met beduidende bedrywe in ander Europese lande. Airbus produseer ongeveer die helfte van die wêreld se straalvliegtuie, met die meeste van die res wat deur die maatskappy se Amerikaanse mededinger Boeing Commercial Airplanes vervaardig word.
José Ferrer
José Ferrer (8 Januarie 1912 – 26 Januarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cyrano de Bergerac (1950), Moulin Rouge (1952), The Great Man (1956), en Dune (1984).
Airbus
Oorsig
Airbus was voorheen gesamentlik besit deur EADS (80%) en BAE Systems (20%), Europa se twee grootste verdedigingsmaatskappye. BAE Systems het in April 2006 sy voorneme aangedui om die maatskappy se 20% aandeel in Airbus te verkoop en het in Junie 2006 sy opsie uitgeoefen om EADS te dwing om sy aandeel te koop. Die direksie het die beleggingsbank Rothschild aangestel om 'n onafhanklike waardering van Airbus te onderneem. Rothschild se waardering was £1,9 miljard (€2,75 miljard), heelwat onder BAE en EADS se verwagting. Nadat BAE nie tevrede was met die waardering nie het dit onafhanklike ouditeure aangestel om die waarde van die maatskappy se 20% aandeel te bepaal. Op 6 September 2006 het die raad van BAE by sy aandeelhouers aanbeveel dat hulle hul aandele vir €2,75 miljard (£1.87 miljard of $3,53 miljard) verkoop.
Airbus het 55 000 werknemers by sestien persele in vier Europese lande: Duitsland, Frankryk, die Verenigde Koninkryk, en Spanje. Finale aanmekaarsit vind in Toulouse (Frankryk) en Hamburg (Duitsland) plaas. Airbus het ook drie dogtermaatskappye in die VSA, Japan en China.
Geskiedenis
Airbus Industrie het ontstaan as 'n konsortium van Europese lugvaartmaatskappye om met Amerikaanse maatskappye soos Boeing, McDonnell Douglas, en Lockheed mee te ding. In die 1960's het Europese vliegtuigvervaardigers met mekaar sowel as met die Amerikaanse reuse gekompeteer. Teen die middel van die 1960's het voorlopige gesprekke aangaande Europese samewerking begin.
Met die herlewing wat Europa na die Tweede Wêreldoorlog ondervind het, het talle kenners klem gelê op die potensiaal wat samewerking in hoë-tegnologie sou hê vir die hervestiging van Europa se plek aan die sy van die VSA. Te midde van gunstige ekonomiese toestande het die ontwikkeling en vervaardiging teen 'n snelle pas gevorder en is dit gekenmerk deur sterk groei in lugverkeer (15% to 20% per jaar), tegnologiese vooruitgang en kennis wat opgedoen is in burgerlike en militêre vragvliegtuie en die program vir die ontwikkeling van 'n supersoniese passasiersvliegtuig (sien Concorde).
Aanvanklike beplanning en internasionale onderhandelinge
Op die inisiatief van Air France se direkteur-generaal, Joseph Roos, is daar in Oktober 1965 'n simposium tussen elf Europese lugrederye en vervaardigers uit Frankryk, Brittanje en Duitsland in Londen gehou. Die samesprekings het tot die gevolgtrekking gekom dat daar 'n behoefte was aan 'n groot vliegtuig met tussen 200 en 300 sitplekke aangepas vir gebruik in Europa. Lufthansa was ten gunste van 'n aantal sitplek aan die onderkant van die skaal, BEA (British European Airways, die voorloper van British Airways) se voorkeur was iewers in die middel en Air France se voorkeur was vir 'n groter vliegtuig.
In Mei 1966 kondig Edgar Pisani en Brittanje se Fred Mulley hulle voorneme aan om 'n vliegtuigontwikkelingsprogram te loods en versoek die industrie om voorstelle in die verband te maak. In Julie 1966 wys hulle Sud-Aviation en Hawker Siddeley Aviation (HSA) aan as die Franse en Britse vennote in die onderneming. Op 9 Mei 1967 vind 'n vergadering van die Franse minister van Buitelandse Sake, André Bettencourt, Britse Minister van Tegnologie, John Stonehouse, en die Duitse Minister van Ekonomie Johänn Schollhorn in Parys plaas waar regeringsfinansiering ter waarde van 190 M£ vir die vliegtuig en 60 M£ vir die enjins toegeken word. Die bedrag vir die vliegtuig word op 'n tweede ministeriële vergadering, die keer tussen Jean Chamant, John Stonehouse en Klaus Schnetz, op 25 Julie na 130 M£ verhoog. Planne is in Julie aangekondig vir die bou van 'n Europese vliegtuig. In 'n gesamentlike verklaring het die regerings verklaar dat hulle ooreengekom het om "met die doel om Europese samewerking te versterk in die gebied van lugvaarttegnologie en daardeur ekonomiese en tegnologiese vooruitgang in Europa te bevorder, gepaste maatstawwe te onderneem vir die gesamentlike ontwikkeling en vervaardiging van 'n Airbus." Die onderneming was ook daarop gemik om die Amerikaanse oorheersing van die lugvaartindustrie uit te daag.
In die twee jaar wat op die ooreenkoms gevolg het, het beide die Franse en Britse regerings hulle twyfel oor die projek uitgespreek. Aan die begin van 1969 is die projek byna as doodgebore beskou en was dit slegs die Duitse vennote wat nog aan die samewerking geklou het. Die Britte het nie vertroue in die Franse owerhede en industrie gehad nie. In Frankryk is die projek geaffekteer deur die onrus van 1968 en die Franse regering was reeds tot die Concorde projek en Dasault se Mercure verbind. Die nuwe president van Sud Aviation, Henri Ziegler, het egter nie die sentiment gedeel nie en was vasberade om die uitdaging aan te pak. In die lente van 1968 poog Roger Béteille, in samewerking met Jean Forestier, om 'n oplossing te vind vir die probleem van 'n A300 toegerus met die RB207 enjin. Hulle loods 'n projek wat een van die enjins wat vir die Amerikaanse projekte ontwerp is (JT9D, CF6 of RB211) kon gebruik deur die afmetings van die vliegtuig met 'n faktor 0,9 te verminder waarmee die kapasiteit teruggebring word na 250 sitplekke; wat aanleiding gee tot die geheime A250 kodenaam vir die projek. Deur Ziegler se toedoen het die Franse en Britse vennootmaatskappye, Sud Aviation en Hawker Siddeley, die voorstel vir die aangepaste 250 sitplekkonfigurasie Airbus ontwikkel. Op 10 Desember 1968 word die projek as die A300B aan die amptenare van die drie regerings aangebied. Slegs die Britse owerheid verwerp die inisiatief en, in wat as vertragingstaktiek beskou is, word die BAC311 deur hulle in die gesprek gemeld. Die projek word hierna as 'n Frans-Duitse samewerking onderneem.
Na 'n laaste poging van die Franse minister Jean Chamant om Brittanje by die Airbusprogram betrokke te hou, bevestig die Britse minister Wedgwood Benn finaal Brittanje se onttrekking uit die Airbusprogram op 10 April 1969 en verklaar dat die land eerder wou fokus op die ontwikkeling van die RB211 enjin vir die L-1011 program. Op 29 Mei 1969 teken die Franse Minister van Vervoer, Jean Chamant, en die Duitse Minister van Ekonomie, Karl Schiller, by die Paryse lugskou in 'n maket van die A300B se romp 'n ooreenkoms tussen die regerings vir die ontwikkeling van die Airbus A330B. Die ooreenkoms is vervolgens deur die maatskappypresidente Henri Ziegler van Sud Aviation en Bernhart Weinhardt van Deutsche Airbus onderteken.
Gegewe die deelname van Hawker Siddeley tot op daardie stadium, was Frankryk en Duitsland huiwerig om die vlerkontwerp oor te neem. Die Britse maatskappy is dus toegelaat om as 'n hoofsubkontrakteur voort te gaan.
Vorming van Airbus en bekendstelling van die A300
In September 1970 het Airbus sy eerste potensiële bestelling ontvang in die vorm van 'n geskrewe belofte van Air France vir die aankoop van ses A300B2's. Airbus Industrie is in Desember 1970 formeel gestig na 'n ooreenkoms tussen Sud-Aviation (Frankryk) en Deutsche Airbus—opsigself 'n Duitse lug- en ruimtevaartkonsortium wat bestaan het uit Bölkow, Dornier, Flugzeug-Union Süd, HFB, Messerschmitt, TG Siebelwerke, en VFW. Die groepering is in 1972 aangevul deur CASA van Spanje. Elke maatskappy sou sy onderdele as volledig toegeruste vlieggereedkomponente aflewer. Die naam "Airbus" is afkomstig van 'n term wat algemeen in die 1960's deur die lugvaartindustrie gebruik is om na kommersiële vliegtuie met 'n sekere grootte en vlugbereik te verwys.
In November 1971 word Air France amptelik Airbus se eerste kliënt met die bestelling van ses A300B2's en nog ses verdere opsies. Die A300B2 was 'n 270-sitplek verlengde weergawe van die A300B wat deur Air France versoek is. Die volgende bestelling sou eers in Mei 1973 deur Lufthansa vir drie vliegtuie en vier verdere opsies wees. Ook in November 1971 het Airbus die eerste Super Guppy-vragvliegtuig in gebruik geneem. Die vliegtuig wat gebaseer is op die Boeing 377 Stratocruiser het 'n oplossing gebied vir die logistieke uitdaging om groot vliegtuigonderdele uit verskillende dele van Europa vir finale montering na Toulouse te vervoer.
In Januarie 1972 word die A300B4, 'n langafstandweergawe van die A300 geloods en in September van dieselfde jaar verskyn die eerste A300B1 voor 'n groot skare uit die monteerlyn in Toulouse in 'n seremonie waarin die Concorde 02 ook sy verskyning maak. Op 28 Oktober 1972 het die A300 se nooiensvlug plaasgevind. Dit is gevolg deur die nooiensvlug van die A300B2 in Junie 1973.
Die eerste produksiemodel, die A300B2 is op 10 Mei 1974 aan Air France afgelewer en op 23 Mei is dit in diens geneem met 'n vlug van Parys na Londen. Dit was die wêreld se eerste wyeromp twee-gang kommersiële vliegtuig en die vrystelling daarvan sou moderne lugvaart vir altyd verander. Die A300B en die opvolgers daarvan, die A300-600 en die A310, het 'n stadige begin gehad. In September 1974 het Korean Airlines die eerste nie-Europese lugredery geword om 'n Airbus bestelling te plaas, vir vier A300B4's. In Desember 1974 vlieg die langer-afstand A300B4 vir die eerste keer. Die A300B se reputasie vir ekonomie en betroubaarheid het geleidelik onder lugrederye versprei. Die volgende bestelling was in April 1975 van Indian Airlines vir drie A300B2s in 'n mark wat tevore deur Amerikaanse produkte oorheers is. 'n Belangrike deurbraak was die eerste bestelling uit Amerika toe Eastern Airlines, met die voormalige ruimtevaarder Frank Borman aan die hoof daarvan, vier A300's in Mei 1977 bestel het. Dit is gevolg deur 'n Eastern Airlines bestelling van 23 A300's en nog nege opsies in Maart 1978. Teen 1979 was daar 81 Airbusvliegtuie in gebruik. Die vliegtuig het 'n markleier vir kort- tot mediumafstand passasiersvliegtuie geword en was die beste vragvliegtuigverkoper van alle tye.
In Julie 1978 het Airbus vir die eerste keer 'n nuwe model geloods, die A310 met 218 sitplekke. Die A310 was gemik op 'n kleiner langer-afstand alternatief van die A300. Die A310 het 'n nuwe vlerkontwerp gebruik en die revolusionêre "Forward Facing" stuurkajuit waarin katodestraalbuisvertone en bo en voor die vlieëniers ouer meters vervang het. Die A310 kon ook deur slegs twee vlieëniers gevlieg word; sonder 'n vlugingenieur in die stuurkajuit.
In Januarie 1979 het Brittanje by die Airbus-konsortium heraangesluit toe British Aerospace (die saamgesmelte Hawker Siddeley en BAC) weer 'n 20% aandeel in die maatskappy gekoop het.
In 1980 toets Airbus die gebruik van saamgestelde materiale in sekondêre strukture op 'n A300. Koolstofveselversterkte plastiekonderdele word later vir klappe, lugremme en die rigtingsroer in die A310-200 gebruik.
Die Airbus A320
Die bekendstelling van die A320 in Februarie 1981 sou die status van Airbus as 'n belangrike speler in die vliegtuigmark bevestig - daar was meer as 400 bestellings op die boek voor dit vir die eerste keer gevlieg het, in vergelyking met 15 vir die A300 in 1972. Die A320 was 'n 150-sitplek enkelgangpassasiersvliegtuig. In Junie 1981 het Air France by die Paryse lugskou aangekondig dat die lugredery 25 A320's sou bestel en 'n opsie uitneem vir nog 25. In Oktober 1983 het British Caledonian Airways sewe A320's bestel en opsies vir nog drie uitgeneem wat die aantal bestellings na meer as tagtig verhoog het.
Die eerste A320 het van die monteerlyn afgerol op 14 Februarie 1987 in Toulouse tydens 'n deftige seremonie wat deur die Franse Eerste Minister Jacques Chirac en die Prinses van Wallis, Diana, bygewoon is. Op 22 Februarie het die A320 se nooiensvlug plaasgevind toe dit die eerste kommersiële passasiersvliegtuig geword het om met ten volle digitale rekenaarbeheerde elektroniese beheerders en systangbeheerders te gebruik. Die A320 was ook die eerste enkelgangvliegtuig met 'n wye romp wat meer gemak aan passasiers gebied het. Die vliegtuig het ook 'n ten volle behoueringsvraglaaistelsel gebruik en groter gebruik van gewigbesparende saamgestelde materiale wat dit meer ekonomies gemaak het.
In Maart 1988 is die eerste A320 aan Air France afgelewer. Air France het beplan om die A320 op Europese roetes te gebruik in 'n 153 passasierkonfigurasie - 27 besigheidsklas en 126 in ekonomieklas.
In November 1989 is die A321, 'n verlengde weergawe van die A320, geloods met 107 bestellings en 74 opsies van 10 kliënte. Die langer weergawe van die A320 het 185 sitplekke en 'n vliegbereik van 4 450 km. Airbus het met die loodsing aangekondig dat die A321 en toekomstige A320's se finale montering en uitrusting in Duitsland sou plaasvind.
'n Kleiner weergawe van die A320, die A319, sou later ook ontwikkel word. Die 124-sitplek weergawe is vir die eerste keer in Augustus 1995 voltooi. Die A319 se nooiensvlug het op 25 Augustus 1995 in Hamburg plaasgevind.
A330-300, die A340-200, die A340-300 en die Beluga
In Junie 1987 het Airbus sy produkreeks uitgebrei met die loods van drie nuwe vliegtuie, die A330-300, die A340-200 en die A340-300. Die twee-motorige A330-300 was gemik daarop om Airbus se posisie in die medium- tot langafstand mark te versterk en die viermotorige A340 modelle was daarop gemik om Airbus vir die eerste keer in staat te stel om die baie-langafstand mark te beproef.
Die A330-300, A340-200 en die A340-300 kom in baie opsigte ooreen. Die vliegtuie het byna dieselfde stelsels, lugraam, vliegdek en vlerke. Die belangrikste verskil tussen die A330 en die A340 is dat die A340 vier motore het. Die A330-300 is dan ook Airbus se grootste twee-motorige vliegtuig. Ander verskille tussen die A330 en A340 is klein verskille in die vlerkontwerp en brandstoftenks. Die A330 en A340 gebruik van die tegnologië wat vir die eerste keer op die A320 gebruik is soos die EFIS vliegdek met systuurstange en gerekenarisseerde elektroniese vlugbeheer. Die vliegtuie is in parallel ontwikkel. Die A340-300 se eerste vlug het op 25 Oktober 1991 plaasgevind, die A340-200 op 1 April 1992 en die A330-300 se eerste vlug op 2 November 1992.
In Augustus 1991 is die A300-600 Super Transporter, wat as die Beluga bekend sou word, as gevolg van die kenmerkende vorm van die vliegtuig, geloods. Die Beluga is 'n aangepaste A300 wat ontwikkel is om komponente van Airbusvliegtuie tussen die verskeie fabrieke in Europa te vervoer. Die Beluga is tweekeer so groot as die Super Guppy wat dit voorafgegaan het. Dit kan die onderdele van 'n hele A340 in 19 vliegure hanteer teenoor die Super Guppy wat 54 ure geneem het.
Airbus A340-500/600
Die A340-500 en A340-600 is twee nuwe ultralangafstand weergawes in die Airbus A340-familie. Die A340-600 is 9.07 m langer as die A340-300 wat dit toelaat om 372 passasiers in 'n tipese drie-klas konfigurasie te vervoer. Met die vliegtuig het Airbus 'n ware mededinger vir die Boeing 747 bekom, met soortgelyke afstandreik, maar beter bedryfskoste per sitplek. Die A340-500 is slegs 3.19 m langer as die A340-300 met 313 passasiers in drie klasse, maar met die reuse afstandreik van 15 740 km - die verste van enige kommersiële vliegtuig ter wêreld. Die A340-500 kan onderbroke van Los Angeles na Singapoer vlieg.
Die twee nuwe A340 modelle deel dieselfde vlerk wat op die A330/A340 se vlerk gegrond is, maar 1.6 m langer is en 'n tapse vlerkstuk-insetsel het wat die vlerkoppervlak en brandstofkapasiteit vermeerder. Die vliegtuie gebruik ook Airbus se tweeman-stuurkajuit met 'n aantal verbeteringe op ouer modelle soos vloeikristalvertone en ander moderner stelsels. Die A340-500/600 is in 1997 by die Paryse Lugskou bekendgestel. In Desember 1997 het Virgin Atlantic agt A340-600's bestel en 'n opsie uitgeneem vir nog agt. Die A340-600 se nooiensvlug was op 23 April 2001 en die A340-500 s'n op 11 Februarie 2002.
Stigting van EADS en die A380 program
Airbus was 'n redelike los alliansie tot in 2000 toe groot samesmeltings in die industrie plaasgevind het. DaimlerChrysler Aerospace (opvolger tot Deutsche Airbus), Aérospatiale-Matra (opvolger tot Sud-Aviation) en CASA het saamgesmelt om EADS te vorm. In 2001 het BAE Systems (voorheen British Aerospace) en EADS die Airbus Integrated Company gevorm wat saamgeval het met die ontwikkeling van die nuwe Airbus A380 wat 845 passasiers sou kon vervoer en die grootste kommersiële passasierstraler was toe dit laat in 2007 ingebruik geneem is.
Airbus A350
Drie passasiersweergawes word deur Airbus aangebied, die A350-800 met 'n vlugbereik van 15 380 km en 270 passasiers in drieklaskonfigurasie, die A350-900 met 314 passasiers en die A350-1000 wat 350 passasiers kan vervoer. 'n Ultralangafstandweergawe, die A350–900R, kan selfs verder vlieg. 'n Vragvliegtuigweergawe, die A350–900F, word ook beplan.
Teen 30 April 2022 het Airbus reeds bestellings vir 918 A350-vliegtuie van 45 rederye ontvang.
1304
Die jaar 1304 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 4de jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Damien Thomas
Damien Thomas (gebore 11 April 1942) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Twins of Evil (1971), The Message (1976), en Never Let Me Go (2010).
Innuendo
Innuendo is 'n album van Queen wat in 1991 vrygestel is.
Universiteit van Wene
Die Universiteit van Wene (Duits: Universität Wien, Latyns: Alma Mater Rudolphina Vindobonensis) in die hoofstad Wene is die oudste universiteit met Duits as onderrigmedium asook een van die oudstes in Europa wat reeds in 1365 gestig is. Dit is die grootste universiteit en navorsingsinstelling in die Republiek van Oostenryk, met 19 fakulteite en 9 600 medewerkers, waarvan 6 800 wetenskaplikes en 416 professore, en 'n jaarlikse begroting van €572 miljoen. Met 94 000 nasionale en internasionale studente is dit ook die grootste tersiêre instelling in die Duitssprekende gebied asook een van die grootstes in Europa wat tans 175 studierigtings aanbied.
Die Universiteit van Wene is die enigste in Oostenryk waar studente BA- en MA-grade in Nederlandistiek kan verwerf. Die Institut für Nederlandistik met sowat 200 voorgraadse studente uit Oostenryk en heel Europa het ook die "Projek Afrikaans" van stapel gestuur en onderhou die webwerf "Afrikaans in Europa".
Goudstertspeg
Die goudstertspeg (Campethera abingoni) is 'n algemene standvoël van boomveld, ruigtes en kuswoud. Die voël is 19 – 22 cm groot en weeg 62 - 75 gram. In Engels staan die voël bekend as die Golden-tailed woodpecker.
Aimee Carrero
Aimee Carrero (gebore 15 Julie 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Last Witch Hunter (2015) en in die televisiereekse The Americans (2013), Blindspot (2015), en Elena of Avalor (2016).
Fluweel
Fluweel is 'n tipe pluisstof waarvan die afgesnyde drade eweredig versprei is, met 'n kort digte pool wat 'n kenmerkende sagte aanvoeling aan die materiaal verleen. Daarby aansluitend beteken die woord fluweelagtig "glad soos fluweel". Fluweel kan van natuurlike of sintetiese vesels gemaak word.
Konstruksie en samestelling
Fluweel word op 'n spesiale weefstoel geweef. Twee diktes van die materiaal, wat aanvanklik aan mekaar geheg is, word gelyktydig geweef. Die geweefde tekstielstof word dan oorlangs in die middel deurgesny, sodat twee afsonderlike stukke materiaal, elk met sy eie pooloppervlak geskep word. Die twee lengtes van die fluweelmateriaal word op afsonderlike spoele opgerol. Voor die ontwikkeling van industriële weeftoestelle was dit 'n ingewikkelde, duur proses om fluweel te vervaardig Dit is egter steeds, in moderne tye, redelik duur om fluweel van 'n goeie kwaliteit te vervaardig. Vanweë fluweel se pool is dit relatief moeilik om skoon te maak. Die beskikbaarheid van moderne droogskoonmaakmetodes vergemaklik en verbeter egter die skoonmaak van fluweel. Tydens die weefproses word die fluweelpool deur die skeringdrade of vertikale drade op die weefstoel gevorm. In teenstelling daarmee, word ferweel, 'n variasie van fluweel, se pool deur die inslagdrade of vullerdrade op die weefstoel gevorm.
Fluweel kan van verskillende soorte vesels vervaardig word, waarvan sy tradisioneel die duurste is. Baie van die fluweel wat vandag as 'syfluweel' verkoop word, is eintlik 'n mengsel van rayon en sy. Fluweel wat geheel en al van sy gemaak is, is skaars en het gewoonlik markpryse van 'n paar honderd Amerikaanse dollar per jaart. Katoen word ook gebruik om fluweel te weef, maar dit het dikwels 'n minder luukse stof tot gevolg. Fluweel kan ook van vesels soos linne, sybokhaar en wol gemaak word. Daar word ook na 'n tekstielstof wat in die Demokratiese Republiek van die Kongo deur die Kuba-stam uit raffia vervaardig, verwys as "Kubafluweel". Sintetiese fluweelmateriale word deesdae algemeen vervaardig, meestal van poliëster, nylon, viskose en asetaat. Fluwele kan mengelstowwe wees wat bestaan uit óf mengsels van verskillende sintetiese materiale, óf uit gekombineerde sintetiese en natuurlike vesels (byvoorbeeld, viskose gemeng met sy het 'n baie sagte, weerkaatsende matriaal tot gevolg). Soms word 'n klein persentasie spandex bygevoeg om 'n sekere hoeveelheid rekbaarheid (aldus "rekfluweel") aan die materiaal te verleen.
Geskiedenis
In 1399 het Koning Richard II van Engeland in sy testament gestipuleer dat sy liggaam na sy afsterwe in fluweel geklee moes word.
Kirgisiese Sosialistiese Sowjetrepubliek
Dit is op 14 Oktober 1924 gestig as die Kara-Kirgisiese Outonome Oblast en was deel van die Russiese Sosialistiese Federale Sowjetrepubliek. Op 1 Februarie 1926 het dit die Kirgisiese Outonome Sosialistiese Sowjetrepubliek geword wat steeds deel was van die RSFSR. Op 5 Desember 1936 het dit tydens die finale fase van die afbakening van die USSR ’n aparte republiek van die Sowjetunie geword as die Kirgisiese Sosialistiese Sowjetrepubliek.
Njalaboom
Die njalaboom (Xanthocercis zambesiaca) kan 'n groot boom word. Die boom kom voor in eSwatini, deur die Laeveld, langs die Limpoporivier tot in die sentrale deel van die Zambezivallei. Dit is inheems in Botswana, Malawi, Mosambiek, Zambië en Zimbabwe.
Boomvaring
Cyatheaceae is 'n familie van bome in die orde Cyatheales. Daar is 1 000 spesies wat wêreldwyd tot die familie hoort waarvan vier in Suider-Afrika voorkom en al vier is bome. Plante in die familie is opvallend en word maklik herken aan 'n enkele, regop stam en 'n stywe rosetkroon van baie groot boogvormige blare met 'n sagte voorkoms. Alle boomvarings kom in hoëreënvalgebiede voor. Alhoewel die bome se wortels nie diep is nie, word hulle nie maklik verplant nie.
Njalaboom
Dit groei op rivieroewers en soms op miershope. Die vrug is gewoonlik 'n peul met 'n enkele saad. Die boom se FSA-nommer is 241.
Bediener
Bediener kan na die volgende onderwerpe verwys:
1306
Die jaar 1306 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 6de jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Suqian
Suqian (Chinees: 宿迁) is 'n stad in die Chinese provinsie Jiangsu met 'n bevolking van 4 730 000 in 2010.
Die stad is in die ooste van China naby die kus van die Oos-Chinese See, noordwes van Nanjing en Sjanghai en suid van Beijing en Tianjin geleë. Suqian grens in die noordweste aan Xutsjou, in die noordooste aan Lianyungang en in die suide aan Huai'an.
Paloma Baeza
Paloma Baeza (gebore 1 Mei 1975) is 'n Engelse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lover's Prayer (2001) en Sunshine (2007).
Salmon van Tonder
Salmon van Tonder (Harrismith, 24 September 1933 – Pretoria, 8 Augustus 2013) was ’n Afrikaanse regsgeleerde, professor aan die Universiteit van die Vrystaat en later adjunk-hoofstaatsregsadviseur, wat ook populêre fiksie onder skuilname geskryf het. Hy maak onder meer van die skuilname Adriaan Stemmet en Tiaan Eybers gebruik.
O. Z. Whitehead
O. Z. Whitehead (1 Maart 1911 – 29 Julie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Grapes of Wrath (1940), The Horse Soldiers (1959), The Man Who Shot Liberty Valance (1962), en The Lion in Winter (1968).
Salmon van Tonder
Lewe en werk
Salmon Isaias Engelbertus van Tonder is op 24 September 1933 op Harrismith in die Vrystaat gebore as die oudste van agt kinders. Sy ouers is Willem Frederick van Tonder, ’n opgeleide hoefsmid en amateur radio-ingenieur wat onder andere mede-ontwerper is van die FM- radiofrekwensie en ontwikkelaar van die elektroniese ontstekingstelsel vir motors, en Maria Magdalena du Plooy. Sy laerskoolopleiding kry hy aan die Harrismith Volkskool, waarna hy in 1951 aan die Hoërskool Sentraal in Bloemfontein matrikuleer. Hy behaal ses onderskeidings in matriek, die enigste leerling in die Vrystaat wat in daardie jaar hierdie prestasie kon behaal. Op skool is hy die rasieleier en die houer van die redenaarsbeker, terwyl hy reeds van jongs af koerante verkoop om geld vir latere studies bymekaar te maak. Weens geldtekort is hy eindelik die enigste een van die kinders wat dit kon bekostig om universiteit toe te gaan. Op grond van sy resultate verwerf hy ’n beurs van die Departement van Onderwys van £10 per jaar vir twee jaar, asook ’n Thomas Robinson-beurs om hom as aktuaris te bekwaam. Geeneen van hierdie beurse kon egter sy reis- en lewenskoste ook dek nie en hy studeer dan vanaf 1952 plaaslik vir ’n B.A.-graad in die Regte aan die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein. In sy tweede jaar skryf hy die eerste boek oor skaak in Afrikaans. Op universiteit is hy onder andere lid van die studenteraad en uniale sekretaris van die Afrikaanse Studentebond (ASB). Hy is ook lid van die universiteit se toneelgroep. Vir ’n kultuurgroep van die ASB reël hy in 1956 ’n toer deur Nederland, Duitsland, Oostenryk, België en Engeland, waartydens hulle ook op Nederlandse en Belgiese televisie optree. Hy verwerf die B.A.-graad en in 1957 die LL.B.-graad aan die Universiteit van die Vrystaat, waar hy die eerste student is om die LL.B.-graad asook alle vakke en kursusse met lof te slaag.
In 1958 word hy toegelaat as advokaat en sluit hy as deeltydse dosent in Privaat- en Handelsreg aan by die Universiteit van die Vrystaat. In 1959 word hy voltyds as dosent aangestel, in 1961 word hy bevorder tot senior lektor en vanaf Januarie 1964 is hy professor in Privaatreg. In hierdie tyd skryf hy ook in vir ’n doktorsgraad in die regte, met ’n beoogde proefskrif oor “Die betekenis van die hedendaagse regsfilosofie-rigting vir die regswetenskap in Suid-Afrika”, waarvoor hy reeds in 1963 die mondelinge eksamen suksesvol aflê. Weens swak gesondheid kon hy egter nie hierdie graad voltooi nie. Aan die einde van 1967 bedank hy sy pos by die universiteit en praktiseer vir ’n ruk as advokaat in die Appèlhof. Die stres van hierdie werk beïnvloed egter sy gesondheid nadelig en hy aanvaar dan vanaf 1969 ’n pos by die departement van justisie in Pretoria, waar hy tot November 1971 opleiding gee in Staatsreg, Uitleg van Wette en Privaatreg en daarna staatsregsadviseur is. In 1982 word hy tot Senior Consultus bevorder en in 1988 tot Adjunk-Hoofstaatsregsadviseur, ’n pos wat hy tot met sy aftrede aan die einde van 1990 beklee. Daarna doen hy op vryskutbasis werk as regskonsultant vir die Suid-Afrikaanse Polisie en die Raad vir Finansiële Dienste. Hy is in April 1962 getroud en uit die huwelik word drie kinders gebore, twee dogters (Elsabe en Ilse) en ’n seun (Aldo). Hy en sy vrou is aan die einde van 1973 geskei. Hy woon in Garsfontein in Pretoria en is op 8 Augustus 2013 in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Gedurende sy loopbaan skryf hy talle vakkundige artikels wat onder andere in Tydskrif vir Hedendaagse Romeins-Hollandse Reg en Tydskrif vir Regswetenskap verskyn. Hy versorg en hersien vele uitgawes van Uitleg van wette, ’n handboek wat oorspronklik deur hoofregter L.C. Steyn geskryf is. Guide to legislative drafting is ’n handleiding oor die skryf van wette. ’n Uitsonderlike taak is die verwerking van derduisende kaartjies in die Appèlhofbiblioteek in Bloemfontein tot ’n manuskrip van agt volumes onder die titel Index to the opinions of Roman-Dutch lawyers and the decisions of the courts of the Netherlands, which have been digested in the Algemeen beredeneerd register of Nassau La Leck, 1741–1795. Reeds in sy tweede jaar op universiteit skryf hy Kom ons speel skaak, die eerste boek oor hierdie sport in Afrikaans.
Onder die skuilnaam Tiaan Eybers skryf hy die populêre wetenskapfiksieverhale Monsters van Venus, Planeet van verskrikking, Orde van Kreon, Ridders van die ruimte, Spioen sonder masker, Vandaal van die graf en Toevlug van die straaljagter. As Adriaan Stemmet skryf hy die aksieverhale In die kloue van Azandeh, Noodvlug na terroristeland, Muur van skande en Onvergeetlike nag. Hierdie boeke word in slapband uitgegee as deel van gewilde reekse.
Eerbewyse
Hy word in 1990 deur die destydse Direkteur-generaal van Justisie, J.J. Noeth, uitgesonder vir bedanking vir die bydrae wat hy gemaak het tot die konsepooreenkoms tussen Suid-Afrika en Bophuthatswana, terwyl die minister van Veiligheid en Sekuriteit, Steve Tshwete, hom in 1999 in die openbaar bedank vir die knap vertaling van die Wet op Beheer van Vuurwapens van 1999.
Delft, Nederland
Delft is 'n stad en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Zuid-Holland, geleë tussen Rotterdam en Den Haag. Die munisipale gebied het sowat 99 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 24 km². Delft het 'n ou binnestad en 'n universiteit, die Tegniese Universiteit Delft. In die Nieuwe Kerk lê 42 Oranjes begrawe, waaronder stadhouer Willem van Oranje.
Paul Thornley (akteur)
Paul Thornley is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Les Misérables (2012), Man Up (2015), en The Brothers Grimsby (2016), en in die televisiereeks Life Begins (2004).
Azanië
Azanië is 'n volksnaam vir Suid-Afrika wat veral deur swart nasionaliste gebruik word. Dit was ook een van die voorstelle vir 'n nuwe naam vir die land ná die veelrassige verkiesing van 1994.
Dit wil voorkom asof die woord se oorsprong Arabies is (zanj is Arabies vir "swart" en Azanië beteken dus "land van die swartes").
Verder is die naam Azanië (Antieke Grieks: Ἀζανία, Azania) vir verskeie dele van tropiese Suidoos-Afrika gebruik. In die Romeinse tyd, en miskien vroeër, het die toponiem verwys na 'n gedeelte van die Suidoos-Afrikaanse kus wat strek van Noord-Kenia tot die grens tussen Mosambiek en Suid-Afrika. Azanië is meestal bewoon deur Suid-Koesjitiese volke, wat die gebied sou oorheers tot met die groot Bantoemigrasie.
Antieke Azanië
Azanië was 'n streek in antieke Arcadia, wat volgens Pausanias na die mitiese koning Azan vernoem is. Volgens Herodotus het die streek die antieke dorpie Paus bevat. Die gebruik van hierdie naam val saam met 'n verwysing waarin Plinius die Ouere 'n "Azaniese See" noem wat rondom die emporium van Adulis begin het en om die suidkus van Afrika gestrek het.
Dit kan wees dat die Griekse gebruik aanklank gevind het by 'n term wat reeds rondom die Horing van Afrika gebruik is, veral in die lig van die feit dat die term 'n ander betekenis as die Griekse Arkadiese betekenis, het in Suid-Asië, Suidoos-Asië en Sjina. 'n Griekse reisverslag sal waarskynlik nie die navigasie van die Afrika-ooskus weerspieël nie. Die 1ste eeu nC Griekse reisverhaal die Periplus van die Erythraean See beskryf Azanië eers op grond van sy skrywer se intieme kennis van die gebied. Hoofstuk 15 van die Periplus stel voor dat Azanië die kusgebied suid van die huidige Somalië kan wees (die "Lesser and Greater Bluffs", die "Lesser and Greater Strands", en die "Sewe Courses"). Hoofstuk sestien beskryf die emporium van Rhapta, geleë suid van die Puralean-eilande aan die einde van die Sewe Gange van Azanië, as die "suidelikste mark van Azanië".
Die Periplus noem geen donkervellige "Ethiopiërs" onder die gebied se inwoners nie. Hulle verskyn eers later in Ptolemaeus se Geographia, maar in 'n streek ver suid, rondom die "Bantoe-kern" van noordelike Mosambiek.
Volgens John Donnelly Fage dui hierdie vroeë Griekse dokumente in geheel daarop dat die oorspronklike inwoners van die Azanië-kus, die "Azaniërs", van dieselfde voorvaderlike stam was as die Afro-Asiatiese bevolkings noord van hulle langs die Rooi See. Daarna, teen die 10de eeu nC, is hierdie oorspronklike "Azaniërs" vervang deur vroeë golwe van Bantoe-setlaars.
Latere Westerse skrywers wat Azanië noem, sluit Claudius Ptolemeus (ca. 100 – ca. 170 CE) en Cosmas Indicopleustes (6de eeu CE) in.
Azanië was teen die 3de eeu nC aan die Chinese bekend as 澤散 (Middel-Chinees: /ɖˠæk̚.sɑn X /, Pinyin: zésàn ).
Herlewing
Die term is kortliks in die tweede helfte van die 20ste eeu herleef as die benaming wat aan Suid-Afrika gegee is deur swart nasionaliste soos die Pan Africanist Congress of Azania (PAC) party. Dit is ook beskou as 'n moontlike naam vir Suid-Soedan toe dit in 2011 vir onafhanklikheid gestem het, en is ook gebruik vir Jubaland binne Somalië.
Verdere Etimologie
Mofarite-, Hadramitiese en Omani- handelaars het verskeie handelsposte aan die Zanj-kus gevestig wat ooreenstem met Azanië, die Suid-Semitiese etimologie van A'Zania het die latere Arabiese Al-Zanjia voorafgegaan. Die wortels van "land van die Zanj" - "Al-Zanjia" word egter betwis omdat dit nie verband hou met die Suid-Semitiese etimologie nie, en ook nie met die Griekse gebruik wat na 'n Arkadiese gebied en legende verwys nie - en word anders uitgespreek as "e osania", maar hou eerder verband met Suidoos-Asië etimologie. Zanj in Arabies beteken die "land van die swartes (slawe)". Ander transliterasie sluit Zenj, Zinj en Zang in.
Anthony Christie het aangevoer dat die woord zanj of zang dalk nie Arabies van oorsprong is nie, 'n Chinese vorm (僧祇sēngqí ) word so vroeg as 607 nC opgeteken. Christie het aangevoer dat die woord Suidoos-Asiaties van oorsprong is.
Die Javiaanse woord jenggi beteken Afrika-mense, juis die mense van Zanzibar. Dit is bekend dat die Indonesiese Austronesiese volke Madagaskar 50-500 nC ontdek het. Wat hul roete betref, is een moontlikheid dat die Indonesiese Austronesiër direk oor die Indiese Oseaan van Java na Madagaskar gereis het. Dit is waarskynlik dat hulle deur die Maledive gegaan het, waar nog bewyse van ou Indonesiese bootontwerp en visvangtegnologie is.
Cannes-rolprentfees 1979
Die 32ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 10-24 Mei 1979 gehou. Die Franse roman- en draaiboekskryfster Françoise Sagan was die voorsitter van die jurie. Altesaam 44 rolprente en kortfilms het om pryse meegeding.
Die Amerikaanse rolprent Apocalypse Now van die regisseur Francis Ford Coppola en die Wes-Duitse The Tin Drum (Die Blechtrommel) van Volker Schlöndorff het saam die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met die regisseur Miloš Forman se Hair en afgesluit met Us Two (À nous deux) van die regisseur Claude Lelouch.
Dwase vir Christus
Dwaasheid vir Christus verwys na gedrag soos om al ’n mens se wêreldse besittings prys te gee wanneer hy by ’n monnike-orde aansluit of om doelbewus die gemeenskap se gebruike te verontagsaam vir ’n godsdienstige doel – veral in die Christendom. Sulke mense het ook bekend gestaan as "heilige dwase" of "geseënde dwase". Die term "geseënd" sluit beide swaksinnigheid en onskuld in God se oë in.
Die term dwase vir Christus kom van die geskrifte van Paulus. Woestynvaders en ander heiliges het as heilige dwase opgetree, nes die joerodiwi in Oosters-Ortodokse asketisme. Dwase vir Christus openbaar dikwels ongewone of skokkende gedrag om beswaar te maak teen aanvaarde norme, profesieë te lewer of hul vroomheid te verberg.
Soortgelyke gedrag word ook in nie-Christelike gelowe soos Soefisme aangetref. Die soefis Moella Nasroeddin was ’n goeie voorbeeld.
Ou Testament
Sekere profete van die Ou Testament wat tekens van vreemde gedrag geopenbaar het, word deur sommige geleerdes beskou as die voorlopers van dwase in Christus. Jesaja het drie jaar lank sonder klere en skoene rondgeloop as ’n lewende getuie teen Egipte (Jes 20:2-3); Esegiël het voor ’n baksteen gelê wat die beleëring van Jerusalem voorgestel het, en hoewel God hom opdrag gegee het om sy brood op die droë uitwerpsel van mense te bak, het Esegiël gevra of hy dit maar op beesmis kon doen (Eseg 4:9-15); Hosea het ’n liefdesverhouding met ’n hoer aangeknoop om die Israeliete se aanbidding van afgode te simboliseer (Hos 3).
Daar is geleerdes wat glo dié profete se gedrag is nie deur hul tydgenote as dwaasheid beskou nie omdat hulle so opgetree het om mense se aandag te trek en berou te ontlok.
Nuwe Testament
duimnael|180px| ’n [[Joerodiwi Wat op die Sneeu Sit, Wasili Soerikof, 1885.]]
Volgens Christelike idees sluit "dwaasheid" in die konstante verwerping van wêreldse idees en die nabootsing van Christus, wat deur die skare gespot en verneder is. Die spirituele betekenis van "dwaasheid" was vanaf die vroeë Christelike tye na aan die onbereidwilligheid om algemene sosiale reëls van huigelary, wreedheid en ’n dors na mag en eie gewin te volg.
Die Apostel Paulus
Deel van die Bybelse grondslag vir die begrip kan gesien word in die woorde van die Apostel Paulus in 1 Korintiërs 4:10:
En ook:
Fonologie
Fonologie is 'n vertakking van taalkunde gemoeid met die sistematiese organisasie van klanke in tale. Dit fokus tradisioneel grootliks op die studie van die sisteme van foneme, in besonder tale, maar kan ook enige linguistiese analises dek, of op 'n vlak onder die woord (insluitend lettergrepe, begin en rym, artikulatoriese gebare, artikulatoriese kenmerke, mora ens), of op alle vlakke van taal waar klank oorweeg word as gestruktureerd vir die oordra van linguistiese betekenis. Fonologie sluit ook die studie van ekwivalente organisatoriese sisteme in gebaretaal in.
Dwase vir Christus
Westelike Christendom
duimnael|links|160px|Sint Franciskus.
Sanlam
Die Suid-Afrikaanse Nasionale Lewens Assuransie Maatskappij (Sanlam) is 'n Suid-Afrikaanse finansiële dienstegroep met sy hoofkwartier in Kaapstad. Dit is op die Johannesburgse Effektebeurs en die Namibiese Aandelebeurs gelys.
Dwase vir Christus
Westelike Christendom
Die bekendste voorbeeld in die Weste is sint Franciskus van Assisi, wie se orde bekend daarvoor was dat hulle in Christus se voetspore geloop het. Wanneer iemand by die orde aangesluit het, het hulle al hul besittings weggegee en op straat vir mense gepreek.
Nizjni Nowgorod-kremlin
Die Nizjni Nowgorod-kremlin (Russies: Нижегородский кремль, Nizjegorodski kreml) is ’n fort in die historiese middestad van Nizjni Nowgorod, Rusland.
Fonologie
Fonologie word gereeld afgesonder van fonetiek. Terwyl fonetiek gemoeid is met die fisiese produksie, akoestiese oordrag en waarneming van die spraakklanke, beskryf fonologie die manier wat klanke funksioneer binne 'n gegewe taal of regdeur tale om betekenis te enkodeer. Volgens baie taalkundiges behoort fonetiek tot beskrywende linguistiek en fonologie tot teoretiese linguistiek, hoewel die vasstelling van die fonologiese sisteem van 'n taal noodwendig 'n toepassing van die teoretiese aspekte is vir die analise van fonetiese bewyse. Neem kennis dat die onderskeiding nie altyd gemaak is nie, veral nie voor die ontwikkeling van die moderne konsep van foneme in die middel van die 20ste eeu nie. Sekere onderafdelings van moderne fonologie oorvleuel met fonetiek in beskrywende dissiplines soos psigolinguistiek en spraakpersepsie, met spesifieke areas tot gevolg soos artikulatoriese fonologie of laboratorium-fonologie.
Sanlam
Dit is op 8 Junie 1918 as 'n lewensversekeringsmaatskappy gestig. Sanlam Groep het met verloop van tyd ontwikkel tot 'n gediversifiseerde finansiële dienstemaatskappy. Deur middel van sy besigheidseenhede - Sanlam Persoonlike Finansies, Sanlam Ontluikende markte, Sanlam Beleggings, Sanlam Korporatief en Santam - bied die groep finansiële oplossings vir individue asook institusionele kliënte oor alle marksegmente heen.
Die Sanlam Groep het in Desember 2021 samesprekings met Allianz getree vir die verkryging van die hele groep in Afrika behalwe Suid-Afrika. Samesprekings word gevoer tussen die groep se hoofkwartiere in Kaapstad en München.
Nizjni Nowgorod-kremlin
Tydens die bewind van tsaar Iwan III het Moskouse troepe in Nizjni Nowgorod byeengekom vir die tsaar se veldtog teen die Khanaat van Kazan. Die mure is gebou om as versterking teen aanvalle te dien. Die belangrikste geboue is in die 16de eeu opgerig.
In die Sowjet-tyd is die kremlin aansienlik opgeknap.
Dwase vir Christus
Westelike Christendom
Sint Juniperus, ’n vroeë volgeling van die orde, was bekend daarvoor dat hy die Franciskaanse leerstellings tot die uiterste gevoer het. Wanneer iemand vir hom enige van sy besittings gevra het, het hy dit weggegee – insluitende sy klere. Hy het selfs eenkeer die klokkies van sy altaarkleed afgesny en dit vir ’n arm vrou gegee. Sy mede-Franciskane moes hom fyn dophou en het hom verbied om sy klere weg te gee. Hoewel sy gedrag ’n verleentheid vir hulle was, is hy ook beskou as ’n rein voorbeeld van die orde en is hy hooggeag.
In die boek The Little Flowers of Saint Francis of Asissi word die mondelinge tradisies van die Franciskane oorvertel. Daar is verskeie verhale oor "broer Juniperus". Een gaan oor hoe hy ’n vark se poot afgesny het om aan ’n siek broer te gee toe dié daarvoor vra, en die vark het hom doodgebloei. Toe die woedende herders by sint Franciskus kla, het hy broer Juniperus daaroor uitgevra, en dié het vir hom vertel wat gebeur het. Broer Juniperus het dit ook aan die herders verduidelik.
Toe hulle die "welsyn, eenvoud en nederigheid" (Hudleston, 1953) in broer Juniperus se hart sien, het hulle hom vergewe en die res van die vark aan die broers gegee.
Oostelike Christendom
Die heilige dwaas, of joerodiwi (юродивый), is die Russiese weergawe van dwaasheid vir Christus; dit is ’n besonderse vorm van Oosters-Ortodokse asketisme. Die joerodiwi tree meestal met opset soos ’n dwaas op. Die term impliseer gedrag "wat nie foutiewelik of deur swaksinnigheid veroorsaak word nie, maar wat opsetlik, irriterend en selfs uitdagend is."
In sy boek Holy Fools in Byzantium and Beyond beskryf S.A. Ivanov "heilige dwaas" as ’n term vir ’n persoon wat "kranksinnigheid veins, voorgee om onnosel te wees, of wat skok of woede ontlok deur sy opsetlike onhebbelikheid". Hy verduidelik sulke gedrag kwalifiseer net as heilige dwaasheid as ander mense glo die mens is van gesonde verstand, moreel en vroom. Die Oosters-Ortodokse Kerk glo heilige dwase maak vrywillig of hulle kranksinnig is met die doel om hul volmaaktheid van die wêreld te verberg en so lof te vermy.
Van die eienskappe van heilige dwase is om halfkaal rond te loop, dakloos te wees, in raaisels te praat, ander te laat glo hulle is heldersiende en ’n profeet, en soms so ontwrigtend te wees dat hulle immoreel voorkom (maar altyd om ’n stelling te maak).
Dwase vir Christus kry dikwels die titel "geseënd" (блаженного), wat in die Oosters-Ortodokse Kerk nie noodwendig beteken hulle is iets minder as ’n heilige (soos in die Rooms-Katolieke Kerk) nie, maar verwys na die seëninge van God wat hulle in ander se oë ontvang het.
Die Oosters-Ortodokse Kerk beskou sint Isidora van Egipte (oorl. 369) as een van die eerste heilige dwase. Die term het egter eers gewild geraak ná die koms van Simeon van Emesa, wat beskou word as die beskermheilige van heilige dwase. In Grieks is die term vir heilige dwaas salos.
duimnael|links|160px|Grigori Raspoetin. Die praktyk is reeds in die 5de-eeuse Bisantynse Ryk erken, en is moontlik in die 14de eeu wyd in Moskowië oorgeneem. Die "dwaasheid" van dié mense was dubbelsinnig, en kon werklik of geveins gewees het. Daar is geglo hulle kry goddelike inspirasie en mag dus goed sê wat ander nie mag nie – gewoonlik in die vorm van indirekte sinspelings en gelykenisse. Hulle het ’n spesifieke status by die tsaars gehad: as iemand wat nie onderworpe is aan aardse beheer of oordeel nie.
Die eerste aangetekende dwaas vir Christus in Rusland was sint Procopius (Prokopi), wat van die Heilige Romeinse Ryk na Nowgorod gekom het en daarna na Oestjoeg gegaan het. Hier het hy voorgegee om ’n dwaas te wees en ’n asketiese lewe gelei (hy het kaal op kerkstoepe geslaap, heelnag gebid en net kos van arm mense aanvaar). Hy is mishandel en geslaan, maar het eindelik ander se respek gewen en is ná sy dood tot heilige verklaar.
1307
Die jaar 1307 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Dwase vir Christus
Oostelike Christendom
Die Russies-Ortodokse Kerk het 36 heilige dwase onder sy heiliges. Een van die bekendstes is Basilius die Salige, na wie die Sint Basilius-katedraal in Moskou genoem is. Een van die bekendste moderne voorbeelde in Rusland is seker Ksenia van Sint Petersburg.
Grigori Raspoetin is ook deur baie as ’n joerodiwi beskou. Vanweë sy komplekse persoonlikheid is hy soms ’n "mal monnik" genoem, maar hy was nie kranksinnig in die mediese sin van die woord nie. Hy was deel van ’n spesifieke Russiese godsdienstradisie en geestelikheid, ’n unieke Russiese idee van heiligheid. Hy was ’n diep godsdienstige man, ’n hoogs omstrede persoon wat ’n heilige dwaas was en soos een opgetree het.
Coldplay
Coldplay het wêreldwyde bekendheid verwerf met die vrystelling van hul enkelsnit "Yellow", gevolg deur hul debuutalbum Parachutes in 2000, wat vir die Mercury-toekenning genomineer is. A Rush of Blood to the Head, wat in 2002 vrygestel is, het verskeie toekennings verwerf, insluitende NME se Album van die Jaar, en is later op die Rolling Stone-tydskrif se lys van 500 Greatest Albums of All Time ingesluit. Hul volgende vrystelling, X&Y, in 2005, het 'n minder entoesiastiese dog steeds positiewe ontvangs geniet. Die groep se vierde ateljeealbum Viva la Vida or Death and All His Friends in 2008 is deur Brian Eno vervaardig en is positief deur kritici ontvang. Al Coldplay se albums het groot kommersiële sukses behaal.