cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lefra Produksies
Lefra Kommunikasie en Bemarking (beter bekend as Lefra Produksies) is ‘n vermaaklikheids- en produksiemaatskappy. Lefra Produksies bestaan reeds vir byna drie dekades lank en het al opmerklike suksesse in die vermaakliheidsbedryf in Suid-Afrika behaal. Lefra Produksies se hoofbedryfsareas is teater-, korporatiewe- en musiekproduksies, asook verskeie projekte in radio en televisie. Lefra Produksies is ook betrokke by kunstenaarsbestuur en die verskaffing van tegniese toerusting aan die teaterbedryf en funksies of geleenthede.
Geskiedenis
Van ‘n baie klein begin, is Lefra, onder leiding van Frans Swart, vandag ‘n bekroonde speler in die vermaaklikheidsbedryf in Suid-Afrika, sowel as in die promosie- en openbare betrekkinge gebied. Lefra was op die voorgrond om Afrikaanse teater in Suid-Afrika te laat herleef. Lefra se Afrikaanse weergawe van Rob Becker se Defending the Caveman, in Afrikaans as Groet die Grotman (regisseur Sandra Prinsloo, 2005), hou steeds die rekord as die Afrikaanse produksie wat die langste en meeste aantal opvoerings in Suid-Afrika gehad het, met meer as 1,000 vertonings oor tien jaar. Na Groet die Grotman volg die suksesvolle Groet die Grotvrou (regisseur Vanessa Frost, 2008) en Groet die Grotoupa (regisseur Lizz Meiring, 2010). In 2019 skryf Frans self die opvolg Groet die Grotman 2, waarvan hy ook die regie behartig.
Lefra vervaardig ook ander een-persoon-produksies oor die jare, en toer landwyd met hierdie produksies. Paul Lückhoff skitter in Oom Schalk Lourens se Mampoerstories (2015), en Cobus Venter bring ‘n lag en ‘n traan in My Pa (2016). Johny Klein bring die Sandveld en sy mense na die verhoog toe in Frans se verwerking van Ferdinand Deist se verhale in die produksie Die Pomporrelkonsert (2019). Johny was ook te sien in die musiekproduksie Flennie die Snare (2017) saam met Chris Chameleon, Anna Davel, Daniella Deysel en ‘n volle orkes onder leiding van musikale regisseur Jaconell Mouton, waarin hy ‘n magdom van Boerneef se karakters vertolk het. Frans het self die verwerking en regie vir die produksie behartig. Ander musiekproduksies sluit in As Drome Vlerke Kry (2015), met Hennie Smit en Arina de Witt. In 2019 bring Helene Bester hulde aan die Griekse sangeres Nana Mouskouri in die produksie Helene Bester sing Nana Mouskouri wat tydens Lefra se jaarlikse Oppiwater Kunstefees aanboord die MSC Musica bekendgestel is.
Fiela Se Kind
'n Opmerkbare produksie deur lefra sluit in Dalene Matthee se Fiela se Kind, wat vir uitverkoopte teaters in 1997 (regisseur Frans Swart), 2007 (regisseur Sandra Prinsloo) en 2017 (regisseur Frans Swart) gespeel het. Na die eerste Fiela-produksie in 1997 op die planke gebring is, skryf Dalene Matthee vir Frans in ‘n FIELA-boek: “Dankie vir al jou moeite met Fiela – ek weet een ding – sy’s in knap en goeie hande”.
Klugte
Lefra bied sedert 2012 elke jaar ‘n splinternuwe klug aan en word deur baie beskou as die voorloper in die genre in die land. Lefra is al die “klugkonings” van die land gedoop – ‘n titel wat Lefra met groot respek dra. Meer as 70 van Suid-Afrika se voorste akteurs speel oor die jare in die klugte. Tobie Cornjè en Hannes Muller in My Vrou se Man se Vrou (2012) en Chris van Niekerk en Amalia Uys in My Vrou se Man se Lyk se Tas (2013). Dis die eerste keer dat Botha Enslin in een van Lefra se klugte verskyn, maar nie die laaste keer nie. In 2014 is hy saam met onder andere David Rees, Hennie Smit en Cindy Swanepoel in My Boetie se Sussie se Ou en in 2015 saam met Cobus Venter en Marga van Rooy in My Boetie se Boetie se Baba. In 2016 se Daa’ Gaat die Bruid! speel Gert van Tonder en Lieb Bester saam ‘n uitsoekgeselskap die verhoog aan die brand. 2017 se My Man se Skelmpie se Skelmpie se Vrou spog met die talente van onder andere Zak Hendrikz en Rouel Beukes, en maak Cindy Swanepoel haar tweede verskyning in ‘n Lefra-klug - bekend vir haar rol in Binnelanders, In 2018 is Cobus Venter terug in My Vrou se Man se Mannetjie saam met Edrien Erasmus en Paul Lückhoff, beide se tweede verskyning van ‘n Lefra-klug. In My Oom se Vrou se Plekkie in 2019 sien ons Elma Potgieter saam met Marissa Claasen en Ana van Achterbergh op die verhoog. In 2020 besluit Lefra om weer My Vrou se Man se Vrou aan te bied met onder andere Botha Enslin en Phillru van Achterbergh, Marissa Claasen en Juanita Mardon in die hoofrolle.
Liewe Heksie
Liewe Heksie en die Tuindwergie is die laaste Liewe Heksie-storie wat Verna Vels geskryf het, spesiaal vir Frans Swart, Besturende Direkteur van Lefra Produksies. Frans het sy tande geslyp by die destydse SAUK televisie as televisiekameraman. Hy het op heelwat produksies gewerk, maar een van sy persoonlike hoogtepunte was die kamerawerk op die televisiereeks, Liewe Heksie. So het hy vir Verna Vels ontmoet, wat op daardie stadium Bestuurder van Kinderpogramme was. “Sy was die wonderlikste en mees kreatiewe mens. Sy was bereid om al haar kennis as skrywer vir kinders met my te deel en vir my ook te leer om vir kinders te skryf. Ek was verantwoordelik vir ‘n hele aantal Wielie Walie-tekste, daarna het Vuurhoutjieland gevolg, Siembamba en so het ek ook my eerste kinderboek, Blouvlam die Draak geskryf onder die bekwame oog van Verna.”  Frans voeg by dat sy maar net verstaan het hoe kinders dink en wat gryp kinders aan. “Liewe Heksie is beslis so ‘n voorbeeld – ons praat al van ‘n paar generasies wat die klein heksie oorgedra het aan ‘n volgende generasie. Verna het so totaal verstaan hoe om met kinders te kommunikeer deur Heksie en die ander karakters, want Heksie verstaan ook nie mooi van ‘groot woorde’ nie. En Heksie kom gewoonlik in die moeilikheid oor iets wat sy nie beplan het om haar in die moeilikheid te bring nie.”
Swart was verantwoordelik om heelwat Liewe Heksie-stories vir die verhoog te verwerk en aan te pas. “Ons het gewoonlik ‘n paar stories gekombineer om uiteindelik by die verhoogproduksie uit te kom. Onthou ook, ons uitdaging was altyd om al die karakters van Blommeland uit te beeld met net vier akteurs. Dit was somtyds ‘n groot uitdaging,” sê Swart. “want Blommeland het baie karakters! Natuurlik was dit op radio baie makliker om soveel karakters te skep.”  Vier baie taletvolle akteurs gee aan die Liewe Heksie-karakters lewe op die verhoog. Anmari van Achterbergh speel die rol van Liewe Heksie, Botha Enslin die rolle van Mattewis, Kwaaitjie Kabouter, die Geelheks, Borrie die Gifappeltjie, Griet, Karel Kat en Koning Rosekrans. Debrè Opperman is te siene as Blommie, Kerrie die Gifappeltjie en Koning Rosekrans. Phillru van Achterbergh vertolk onder andere Casper, die Tuindwergie, ‘n Gifappeltjie en Klein Kwaaitjie.
Hy vertel verder dat hy en Verna ten minste een keer per maand gaan tee drink het. Tydens die tee- en geselssessie het hy Verna amper mal gehad het om nog Heksie-stories te skryf. Verna en Frans se werkswyse was dat Verna die storie skryf en dan hanteer Frans die verhoogteks. Sy het bly sê dat sy nou uitgeskryf is aan Heksie, maar Frans het net aanhou bly karring! “En toe ons weer eendag tee drink, toe sê sy uit haar eie uit dat sy dink Heksie moet ‘n tuindwergie ontmoet. So is Liewe Heksie en die Tuindwergie gebore kort voor Verna oorlede is. Verna het vir my vertel dat sy een aand gedroom het dat Karel Kat se huismense vir Casper, die tuindwergie wou weggooi omdat tuindwergies uit die mode uit gegaan het. Ek onthou so goed dat sy so lekker gelag het toe sy gesê het: ‘Maar ek sien tuindwergies kom nou weer in die mode. Modes herhaal mos maar!’
Die Rypmaakkamer
Die Rypmaakkamer is die Afrikaanse produksie van David Ian Lee se West End en Edinburgh Treffer, The Curinɡ Room. Regisseur Frans Swart het die enorme taak gehad om die teks in Afrikaans te vertaal. “’n Aanhaling van die Britse verpleegster Emily Hobhouse tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog, het by my gespook nadat ek die produksie gesien het: “Not until power was given unto men, could it be known what is them”. Ek het gewonder hoekom die Nazi’s nie die arme soldate net voor ‘n vuurpeleton tereggestel het nie, soos dit die gebruik was nie? Hoekom die mans nakend en honger in die kelder toesluit om ‘n stadige dood te sterf? Hoe wreed en barbaars kan mense wees? Ons kan nie die mense in mag toelaat om daardie mag te misbruik nie, en daarom het ek besluit om die produksie in Suid-Afrika die lig te laat sien. Byvoorbeeld, hoeveel mag het ‘n plaasaanvaller oor sy slagoffer? Hoe onmenslik en wreed kan ‘n mens wees? Hoekom hulpelose vrouens en kinders met ‘n strykyster of kokende water skend? Watter mens laat ‘n baba parafien drink? Wie skiet twee hulpelose jongmense koelbloedig dood op ‘n snelweg? Vir geen rede nie? Soms net vir ‘n selfoon of paar Rand?”, sê Swart. “Dis dieselfde magsmisbruik wat ons tans in Suid-Afrika sien, die van die Nazi’s. Die misbruik van mag moet gestop word! En dit is hoekom dit so belangrik is om hierdie verhaal te vertel. Magsmisbruik neem verskillende vorms aan. Mense word geïntimideer. Korrupsie! Geld word gesteel. Mense word doodgemartel. Wat het dan verander sedert die Tweede Wêreldoorlog?”
Oppiwater Kunstefees
Lefra bied sedert 2014 jaarliks hulle eie kunstefees aan: die Oppiwater Kunstefees. Die kunstefees is uniek in die sin dat dit die enigste volwaardige kunstefees in die wêreld is wat op ‘n passasierskip aangebied word, en sluit jaarliks verskeie Afrikaanse drama, musiek en komedie in.
Musiekproduksies
Lefra is ook bekend vir hulle musiekkonserte wat hulle anbied, waaronder die Afrikaanse Musiekfees (terloops ook die voorloper van talle ander musiekfeeste wat sou volg), Country Legendes en Vriende, die Hallelujah Gospelfees en die Kersfees Skouspel-konserte, wat jaarliks ‘n internasionale gas insluit. In 2018 maak die Belgiese superster Dana Winner haar verskyning as gaskunstenaar by die feestydkonsert, en in 2019 is dit die berut van Leo Sayer. Lefra het in 2008 Dana Winner se uitgebreide Suid-Afrikaanse toer aangebied, en is ook welbekend as die mense agter die Britse supergroep Smokie se Suid-Afrikaanse besoeke. Lefra bring heelwat internasionale groepe en kunstenaars na Suid-Afrika soos onder andere Boney M, die internasionale ABBA “tribute” groep, Dana Winner, Leo Sayer, Foster and Allen en vele meer.
Crystal Bernard
Crystal Bernard (gebore 30 September 1961) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Young Doctors in Love (1982) en Slumber Party Massacre II (1987), en in die televisiereekse It's a Living (1980) en Wings (1990).
Bjarne Adrian
Bjarne Adrian (gebore 23 November 1948) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Factory Outing (1978) en in die televisiereekse En by i provinsen (1977) en Een stor familie (1982).
Clanwilliam-geelvis
Die Clanwilliam-geelvis (Labeobarbus capensis) is 'n varswatervis wat natuurlik voorkom in die Olifantsrivier van Namakwaland. In Engels staan dit bekend as die Clanwilliam yellowfish.
Habitat
Hulle verkies diep poele en die strome van groter sytakke om in te leef en is omnivore. Hulle eet alge en waterongewerweldes soos insekte, slakke en krappe. Groter visse eet ook paddas en klein vissies. Die spesie broei in die somer; die wyfie swem stroomop om haar eiers te lê.
Voortbestaan
Die vis se voortbestaan word bedreig deur damme en die invoer en vrylating van karp, 'n uitheemse vis, en word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Trina Parks
Trina Parks (gebore 26 Desember 1946) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Darktown Strutters (1975), The Muthers (1976), en Immortal Kiss: Queen of the Night (2012), en in die televisiereeks Night Gallery (1969).
Nobuyo Fujishiro
Nobuyo Fujishiro (gebore 25 Januarie 1960) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Bloublomastertjie
Die bloublomastertjie (Felicia heterophylla (Cass.) Grau) is 'n struik wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit kom in die Wes-Kaap van Clanwilliam tot Kaapstad op sanderige vlaktes en hellings voor. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys.
Dit is 'n eenjarige kruidplant wat 30 x 30 cm groot kan word. Die harige blare word 1 – 5 cm lank. Dit het madeliefieblomme wat slegs blou is. Ander astertjies wat blou van kleur is, het gewoonlik 'n geel hart. Dit is 'n gewilde plant in tuine saam met ander Namakwalandblommetjies.
Nieu-Holland
Die term Nieu-Holland kan verwys ná:
Lewis Reeves
Lewis Reeves (gebore 29 Maart 1988) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Misfits (2009), Unforgotten (2015), en Crazyhead (2016).
The Tombs of Atuan
The Tombs of Atuan is 'n fantasieroman deur die skrywer Ursula K. Le Guin wat die eerste keer in 1970 gepubliseer is in 'n uitgawe van die joernaal Worlds of Fantasy, en daarna in 1971 as 'n boek deur die uitgewer Atheneum Books. Dit is die tweede boek in Le Guin se Earthsea-sekwens of -reeks.
The Tombs of Atuan vertel die storie van Tenar, wat as jong meisie by haar familie weggeneem word om 'n hoë priesteres by die grafte van Atuan te word. Haar eensame bestaan as priesteres word meer betekenisvol wanneer die towenaar Ged, die protagonis van Le Guin se A Wizard of Earthsea, in die geheim by die grafte van Atuan opdaag, om die helfte van 'n talisman wat tussen die ander skatte by Atuan se grafte begrawe is, te steel. Met 'n lokval keer Tenar vir Ged vas in die labirint onder die grafte, maar sy rebelleer dan teen haar geloofsonderrig deur hom lewendig daar te hou. Deur Ged ontdek sy uiteindelik meer oor die buitewêreld, en begin sy ook haar geloof in die "Naamloses" en haar eie rol by Atuan se grafte te bevraagteken.
Lis Allentoft
Lis Allentoft (4 Mei 1916 – 5 April 2011) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Smedestræde 4 (1950), Kærlighedsdoktoren (1952), en Lille mand, pas på (1968), en in die televisiereeks The Eagle (2004).
The Tombs of Atuan
Net soos A Wizard of Earthsea is The Tombs of Atuan 'n Bildungsroman, wat in hierdie geval bemoei is met Tenar se identiteitsontwikkeling en emosionele groei. The Tombs of Atuan ondersoek temas van gender en mag deur diep te kyk na hoe 'n kultus van vroulike priesters gedienstig is binne 'n patriargale samelewing. Verder hanteer hierdie storie die standaard narratief van 'n heroïese soektog op ongewone maniere, deur gebruik te maak van 'n vroulike held met 'n donker velkleur.
Tenar word uiteindelik ook die protagonis van Le Guin se vierde Earthsea-roman, Tehanu (1990).
Molly Bernard
Molly Bernard (gebore 10 April 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Intern (2015) en Sully (2016), en in die televisiereekse Transparent (2014) en Younger (2015).
John Tansey
John Tansey (8 Oktober 1901 – 28 April 1971) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The New South (1916) en Barnaby Lee (1917).
Lana Parrilla
Lana Parrilla (gebore 15 Julie 1977) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Boomtown (2002), Lost (2004), Swingtown (2008), en Once Upon a Time (2011).
Graeme Gibson
Graeme C. Gibson (9 Augustus 1934 – 18 September 2019) was 'n Kanadese skrywer van romans. Hy was een van die organiseerders van die Writer's Union of Canada en ook 'n stigterslid van die Writers' Trust of Canada. Gibson was in 'n langtermynverhouding met die skrywer Margaret Atwood vanaf 1973, en hulle het 'n gemeenskaplike dogter. Hy geniet die meeste aansien vir sy nie-fiksie boek Eleven Canadian Novelists (1973), waarin hy onderhoude met skrywers soos Atwood voer. Hy het in 1996 besluit om nie meer romans te skryf nie. Atwood het die titel van die laaste roman waarmee hy besig was, naamlik Moral Disorder, by hom oorgeneem vir haar eie gelyknamige versameling van kortverhale (2006).
Benedikte Dahl
Benedikte Dahl (gebore 13 Junie 1954) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Matador (1978).
Gukurahundi
Die Gukurahundi is die beweerde gepoogde volksmoord op die Noordelike-Ndebeles (ook genoem Matabeles) in Matabeleland-Noord en Matabeleland-Suid (in Zimbabwe) wat geduur het van 1983 tot 1987.
Geskiedenis
In 1837 tydens die Mfekane het Silkaats en sy volgelinge noordwaarts oor die Limpoporivier getrek, die Mashona in die gebied verder na die noorde verdryf en hulself in die gebied, wat van toe af as Matabeleland bekend was, gevestig. Die Mashona het dus in die noordelike deel en die Ndebele in die suidelike en westelike deel van die huidige Zimbabwe gewoon. Die vernedering wat hulle ervaar het weens die verdrywing uit hul tradisionele stamgebied het die Mashona nooit vergeet nie. Dit het ook altyd 'n bron van wrywing tussen die volkere gebly.
Tydens die stryd in die 1960s om die juk van die koloniale heersers af te werp, was die Mashona verenig in die politieke party bekend as ZANU onder leiding van Robert Mugabe met ZANLA as die party se militêre vleuel. Op hul beurt was die Ndebele saamgesnoer in die ZAPU onder Joshua Nkomo met ZIPRA as hul krygsmag. Die Rhodesiese weermag het dus teen ZANLA en ZIPRA geveg, maar die bevrydingsbewegings het ook onder mekaar geveg.
Toe Rhodesië in 1980 Zimbabwe word, was die land 'n verdeelde land en was dit 'n haas onmoontlike taak om die twee krygsmagte in 'n nasionale leёr saam te snoer.
Vyfde Brigade
In 1980 is in Zimbabwe 'n spesiale leёreenheid bekend as die Vyfde Brigade gestig met die doel om politieke afvalliges uit te roei. Die opleiding van hierdie korps is onderneem deur instrukteurs uit Noord-Korea en die lede van die eenheid is gewerf uit vroeëre guerrilla-magte wat lojaal aan Robert Mugabe was, dus uit ZANLA-troepe.
As bevelvoerder is Perence Shiri aangestel. Die bevelstruktuur was nie deur die normale kanale nie, maar direk deur Mugabe na Shiri. Hierdie eenheid het sy eie unieke uniform, eie soort wapens en selfs 'n eie radiofrekwensie gehad, alles eienskappe waarin dit afgewyk het van die Zimbabwiese weermag.
Konflik
Die massamoorde deur die Vyfde Brigade gepleeg kom na bewering neer op etniese suiwering met die doel om die politieke opposisie uit te wis en daarna 'n eenpartystaat te stig. ZANU en sy leiers was die dryfveer agter hierdie optrede teen die burgerlike Ndebele-bevolking, dus teen hulle wat die ZAPU-leier Joshua Nkomo gesteun het.
Alhoewel die volle omvang van die Gukurahundi nooit presies bepaal sal kan word nie, loop skattings van die aantal mense wat hul lewe daarin verloor het uit van 'n 8 000 tot selfs 30 000. Openbare teregstellings en massamoorde was alledaags. Gevalle van ernstige aanrandings, marteling, verkragting, verdwyning van familielede en vriende het voorgekom. Huise met hul inwoners is aan die brand gesteek, mense is lewend begrawe of in verlate mynskagte gegooi, verwagtende vroue is met bajonette doodgesteek. Ander moes hul eie graf grawe terwyl familielede en bure moes toekyk. Mense is met 'n geweer teen die kop gedwing om op die vars grafte van familielede te dans en pro-ZANU-liedere te sing.
Binne en buitelandse reaksie
Weens die verklaarde noodtoestand in Zimbabwe kon die Gukurahundi ongehinderd voortduur en is dit met redelike sukses geheim gehou, verdoesel, ontken, verswyg en toegesmeer. In die nuusmedia was daar weinig berigte wat hulle teen die gruweldade uitgespreek het. Die indruk is gewek dat Brittanje, maar ook ander groot moondhede, nie by die saak van grootskaalse skending van menseregte betrokke wou raak nie en dit daarom bloot geïgnoreer het. Na die gebeure het Robert Mugabe nogtans 'n Britse koninklike onderskeiding ontvang.
Katsuhiro Kusaki
Katsuhiro Kusaki (gebore 12 April 1962) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Gukurahundi
Gevolge
Op 22 Desember 1987 het Mugabe en Nkomo 'n ooreenkoms bereik, is die Gukurahundi amptelik gestaak en het Zimbabwe in die praktyk 'n eenpartystaat geword. Die volgende jaar is amnestie aan almal wat by die Gukurahundi betrokke was, toegestaan, selfs aan soldate wat hulle aan growwe menseregteskendings skuldig gemaak het en aan gewone misdadigers.
Toe alles verby is, was daar groot verligting, maar die nagevolge van armoede, swak gesondheid en veral 'n wantroue in die staatsamptenary duur voort. So 'n twintig jaar na die voorvalle het die Catholic Commission of Justice and Peace onder leiding van die Jesuïete-priester Fidelis Mukonori 'n verslag opgestel waarin Mugabe verbind word met die massamoorde.
Etimologie
Gukurahundi is 'n woord uit die taal van die Mashona met die betekenis “die vroeë reën was die kaf weg voor die lentereën begin”, dus “die wegvee van die vuilgoed”.
Strix (genus)
Strix is 'n genus van voëls in die familie van ware uile (Strigidae). Die genus omvat 20 spesies.
Brad Davis (akteur)
Brad Davis (6 November 1949 – 8 September 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Midnight Express (1978), Chariots of Fire (1981), en Querelle (1982), en in die televisiereeks Chiefs (1983).
Clodovil Hernandes
Clodovil Hernandes (* 17 Junie 1937 in Elisiário, São Paulo (Brasilië), † 17 Maart 2009 in Brasília) was 'n Brasiliaanse ontwerper, TV-aanbieder en politikus.
Bergbamboes
Die bergbamboes (Bergbambos tessellata) is een van twee spesies bamboes wat endemies aan Afrika is. Dit kom voor op die berge van Suid-Afrika, Lesotho en Eswatini. In Suid-Afrika kom dit voor in die Oos-Kaap, Vrystaat en KwaZulu-Natal op hoogtes van 1 500 - 2 000 m. Die spesie is taai, oorleef ryp en wind en verkies, klam, koeler rotsagtige plekke om in te groei. Hulle is immergroen en meerjarig. Dit word 1 - 5 m hoog, met die stamme 20 - 25 mm in deursnee. Die blare word 40 - 150 mm lank en 8 - 15 mm breed.
Die plant blom slegs elke 45 jaar, rekords wys dat hulle in 1908, 1953 en 1998/99 geblom het. Die Bamboesberg is na die plant vernoem. Die plant is in 2013 deur Stapleton in sy eie genus geplaas. Voorheen was dit deel van Thamnocalamus.
Die boom se FSA-nommer is 21.5. Die ander bamboesspesie wat inheems aan Afrika is, is Oxytenanthera abyssinica.
FC Dordrecht
FC Dordrecht is 'n sokkerspan in die gelyknamige dorp Dordrecht. Hulle speel in die Nederlandse Eerste divisie. Die span speel sy tuiswedstryde in die Krommedijk (kapasiteit: 4100). Die klub is op 16 Augustus 1883 gestig as DFC (Dordrechtsche Football Club) en het sy naam later 'n paar keer verander: FC Dordrecht (1972), DS'79 (1979), Dordrecht'90 (1990), SVV/Dordrecht'90 (1991, na die saamsmelting met SVV), Dordrecht'90 (1992, SVV het weer afgestig) en sedert 2002 weer FC Dordrecht. Die klub het as DFC twee keer die KNVB-Beker gewen.
Toby Regbo
Toby Regbo (gebore 18 Oktober 1991) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mr. Nobody (2009), Someday This Pain Will Be Useful to You (2011), One Day (2011), en U Want Me 2 Kill Him? (2013).
Australiese Hoofstadgebied
Die Australiese Hoofstadgebied (Engels: Australian Capital Territory; afgekort: ACT) is 'n klein, selfbesturende gebied in Australië wat die hoofstad Canberra en die gebied direk daarom insluit. Dit is in die suidelike deel van die deelstaat Nieu-Suid-Wallis, tussen Sydney en Melbourne geleë.
Die ACT administreer ook 'n afsonderlike enklawe, die Jervisbaaigebied, aan die suidkus van Nieu-Suid-Wallis. Die Australiese grondwet (geskryf voor die ACT se grondvesting) bepaal dat die ligging van die nasionale hoofstad geheel binne Nieu-Suid-Wallis moet wees.
Geskiedenis
Op 1 Januarie 1901 het die Gemenebes van Australië as 'n dominium (vrygewes) van die Britse Ryk tot stand gekom. Die federale hoofstad se ligging is in 1908 as 'n soort geografiese kompromis tussen die twee grootste stede van die land, Sydney en Melbourne, gekies. In 1911 is die Federale Hoofstadgebied gevorm vir die bou van die nuwe hoofstad, Canberra. Dit is later na die Australiese Hoofstadgebied (Australian Capital Territory) hernoem.
Die Australiese parlement kon egter eers in 1927 na 'n tydelike gebou in Canberra verskuif. Melbourne het tot dan as die tydelike federale hoofstad ingestaan, waar die federale parlement die parlementsgebou van die voormalige kolonie Victoria gebruik het. Dit het tot na die Tweede Wêreldoorlog geneem om al die departemente na Canberra te verskuif.
Konstante
duimnael|200px|’n Konstante funksie.
Konstante is ’n begrip in wiskunde en natuurkunde wat onveranderlikheid uitdruk.
In natuurkunde word sommige wette so geformuleer dat ’n bepaalde verhouding tussen groothede konstant is. Voorbeelde is Ohm se wet en die idealegaswet. Daarnaas is daar in natuurkunde bepaalde groothede wat as natuurkundige konstantes beskou word, omdat daar geglo word hul waarde is nieveranderlik. Voorbeelde hiervan is die ligsnelheid in ’n vakuum en die konstante van Planck.
Natuurkunde
Sommige natuurkonstantes word nie (of nie meer) gemeet nie. In plaas daarvan word ’n SI-basiseenheid so gedefinieer dat die numeriese waarde van die konstante ’n bepaalde presiese waarde het. Voorbeelde:
Ander natuurkonstantes word wel deur meting bepaal. Voorbeelde:
Daar is ’n verhouding tussen dié drie konstantes: R = Nk, dus hoef slegs twee van die drie deur meting bepaal te word.
Wiskunde
In wiskunde word bepaalde reële getalle as konstantes aangedui vanweë hul besondere betekenis. So is π die vaste verhouding tussen die omtrek en die straal van ’n sirkel (omtent 3,141592653589793238462643...) en e die grondgetal van die natuurlike logaritme (omtrent 2,718281828459045235360287...).
Pieter Bingle
Ds. Pieter Willem Bingle (15 Desember 1883 – Venterstad, Kaapland, Suid-Afrika, 8 Maart 1923) was van 1910 tot sy afsterwe predikant in twee Gereformeerde kerke, naamlik Colesberg en Venterstad.
Bell-Krynauw-versameling
Die Bell-Krynauw-versameling is 'n versameling familiewapens en stambome van bekende ou Kaaps-Hollandse families. Dit is van belang vir studente van die genealogie en heraldiek en word gehuisves in die Suid-Afrikaanse Biblioteek in Kaapstad.
Pieter Bingle
Herkoms en opleiding
Pieter Bingle was die seun van Johannes Petrus Bingle (18 September 1847–1916) en sy eerste vrou, Elizabeth Maria Coetzer (1857 – 19 Maart 1885). Hy het sy teologiese opleiding omstreeks 1903 aan die Teologiese Skool Burgersdorp begin en in Februarie 1905 saam met die skool na Potchefstroom verhuis, waar hy sy studie in 1908 of 1909 voltooi het. Hier was sy klasmaats di. J.P. van der Walt, D.P. du Plessis en I.D. Krüger.
Eerste gemeente, Colesberg
duimnael|links|300px|'n Span van die Orangia Football Club, Burgersdorp, 1903. Voor: A. du Toit, Pieter Bingle, F. Jooste. Middel: [[Willem Johannes de Klerk|W.J. de Klerk, B.R. Grobler, H.J.J. van der Walt, D.P. du Plessis, J. Duvenage, J.J.A. Coetsee. Agter: Olivier, I. Vorster, C. van der Walt, (onbekend), B. Vorster.]]
duimnael|regs|320px|Op dié foto van die [[Teologiese Skool Burgersdorp se tennisklub, 1902, die Amicitia Tennis Club, staan die toekomstige ds. Bingle links agter.]]
Bell-Krynauw-versameling
Charles Davidson Bell (1813–1882), 'n sakeman, kunstenaar en die landmeter-generaal in die Kaapkolonie, het 'n besondere belangstelling in die familie- en wapenkunde gehad. Daarom het hy oor die 300 familiewapens en 'n groot aantal stambome van die ou Kaapse families versamel. Alle wapens wat hy teengekom het op lakseëls op testamente en ander dokumente, rouborde en grafstene by kerke, gebrandskilderde kerkvensters en porselein- en silwerware het hy gekopieer. Sy doel was om 'n boek met die wapens en beskrywings daarvan te publiseer, maar hiervan het niks gekom nie.
Ná Bell se terugkeer na Engeland het sy swaer Daniel Krynauw die versameling voortgesit. Al die materiaal het na Krynauw se dood in besit gekom van sy dogter. Sy het dit op haar beurt aan die Koopmans-de Wet-huis geskenk. Sedert Maart 1946 is die waardevolle versameling Africana in die Suid-Afrikaanse Biblioteek te besigtig. In 1959 is die boek tog nog uitgegee onder die titel “Die wapens van die ou Afrikaanse families”.
Pieter Bingle
Eerste gemeente, Colesberg
Prop. P.W. Bingle is op 8 Februarie 1910 na die Gereformeerde kerk Colesberg beroep nadat die gemeente ’n kombinasie-ooreenkoms met Philoppolis kon aangaan om die konsulentsbediening, waarmee hy tevrede moes wees sedert 1896, te beëindig. Prop. Bingle is op 10 Maart 1910 in die amp bevestig. Sy bedieningstyd was besonder geseënd. Uit die kerkraadsnotule is dit duidelik dat die onderskeie ampte roepingsbewus gefunksioneer het. Die verhouding tussen predikant, kerkraad en gemeente was kerngesond. Volgens dr. G.C.P. van der Vyver was ds. Bingle was "'n gedissiplineerde, konsensieuse mens. Dit is dan ook die stempel wat hy op die kerkraad afgedruk het. Die ouderlinge het deeglik toesig gehou oor die gemeente. Daar is nie geskroom om tug toe te pas nie." Onder meer moes 'n paar keer opgetree word teen lidmate wat by die Vrymesselaars aangesluit het. Ook die diakens was getrou in die versorging van die armes. Hulle het te doen gehad met dieselfde probleme wat 'n mens vandag nog in 'n gemeente teëkom. Daar was genoegsaam inisiatief, en alles het ordelik verloop. Die Griepepidemie van 1918-'19 het 'n geringe versteuring gebring toe 'n Nagmaal uitgestel moes word, maar die pastorie het dit 'n droewige slag getref toe mev. Bingle in 1919 aan die griep oorlede is en ds. Bingle alleen met sy vyf kinders agtergelaat is. Ten tyde van mev. Bingle se dood was ds. Bingle self platgetrek deur die griep en moes die kindertjies sonder hom hul moeder se begrafnis bywoon. Vanuit sy siekbed kon hy die begrafnisstoet by die pastorie hoor verbyloop. Dat sy 'n besonderse plek in die hart van die gemeente ingeneem het, blyk uit die besluit van die kerkraad om haar begrafniskoste te vereffen en ook 'n steen op haar graf te laat oprig, soos die notule dit stel: "Uit liefde en agting vir ds. Bingle en sy ontslape eggenote."
Ten tyde van sy vrou se dood was 'n niggie van die vyf kinders 'n diensmeisie in die huis. Ds. Bingle het besluit om met dié meisie, sy oorlede vrou se broerskind, te trou. Volgens oorlewering was die oudste kinders woedend en die gemeente so kwaad dat die kerkraad ds. Bingle aangespoor het om die beroep na Venterstad aan te neem. Die kleiner kinders, van wie die jongste net ses jaar oud was toe hul pa ook oorlede is, het 'n veelbewoë kinderjare as weeskinders gehad.
Vir intensiewe bearbeiding is die gemeente reeds in 1913 in agt wyke verdeel. In dieselfde jaar is ook 'n sangvereniging gestig vir verbetering van die gemeentelike sang. Die "Sustershulp", soos die susters in georganiseerde vorm genoem is, het met hul helpende hand ook nie agterweë gebly nie. So is byvoorbeeld met hul hulp in 1917 die staandak op die pastorie gesit en die veranda aangebring.
Die kerkraad het veral nougeset omgesien na die skoolonderrig van armer kinders. Hulle is met geldelike ondersteuning gestuur na 'n sogenaamde "armkoshuis" op Middelburg en later na Noupoort. Selfs voornemende studente vir die onderwysprofessie is finansieel gesteun aangesien die kerkraad die opvoeding van die jeug op die hart gedra het. Ook was daar in dié tyd tekens van 'n ruimer kulturele bewustheid, byvoorbeeld toe op voorstel van ouderling L. Vorster besluit word om vanaf April 1918 die notule in Afrikaans te skryf.
Na buite het die kerkraad en gemeente die ondersteunende hand nie weerhou nie. Hoewel dit 'n klein gemeente was (aan die vooraand van die Driejarige Oorlog was hier byvoorbeeld 176 belydende lidmate en ’n jaar of wat voor prop. Bingle se koms net 133), wat self gedurig moes pas en meet, is tog ruim finansiële steun gegee aan die Teologiese Skool en die Normaalskool op Steynsburg. Etlike spesiale kollektes is afgesonder vir instansies buite die gemeente, onder meer een vir die Vrye Universiteit, Amsterdam.
Die gemeente se geldsake
Dit was vir die gemeente moeilik om sy geldelike verpligtinge na te kom. Af en toe is gekla oor tekorte wat die diakens dan maar uit die gemeente moes gaan aansuiwer. In 1910 is nog sustentasie ontvang. Later kon die gemeente daarsonder klaarkom omdat onder meer rente uit die sogenaamde Vryefonds die inkomste aangevul het. Die Vryefonds, dit wil sê 'n kapitaalfonds wat op beleggings uitgesit is, het in 1910 £1 289-1-4 bedra. Jaarliks is dit deur 'n kollekte in die gemeente aangevul. Dan was daar ook die sogenaamde Veeskenkingsfonds. Dit is egter in 1921 by die Vryefonds gevoeg. Dr. Van der Vyver noem die Vryefonds "'n versiende voorsorg wat getref is vir moontlike maer jare, wat wel later sou kom". Baie van die kerkraad se tyd is opgeneem deur die belegging van die gelde in die vorm van lenings met bewyse of verbande op eiendomme.
Bediening op Noupoort
links|duimnael|340px|Ds. Bingle en die Colesbergse kerkraad, 1921.
Tydens ds. Bingle se bedieningstyd het op Naauwpoort taamlik belangrike ontwikkelings gekom wat die fondamentstene gelê het vir 'n latere selfstandige gemeente. Op 3 April 1914 besluit die kerkraad om gereeld een maal per jaar Woord en Sakramente te bedien op Naauwpoort. In Augustus 1914 is die eerste diens aldaar gehou. In 1917 is 'n kerkerf aangekoop en in 1919 bepleit ouderling F.J. du Toit dat meer dienste op Naauwpoort gehou moet word. Julie 1919 besluit die kerkraad toe dat vier keer per jaar Woord en Sakrament in een van die skoolsale bedien sou word en dat ook gereeld katkisasieklasse gehou sou word. Weens omstandighede wat die kerkraadsnotules nie vermeld nie, is die dienste in April 1920 verminder tot twee. Intussen het die kerkraad hul die NG gemeente Noupoort hul kerkgebou vir die dienste aangebied, waarvan dankbaar gebruik gemaak is. Die ideaal was egter om later self 'n kerkgebou op te rig, want reeds in Julie 1917 is 'n kerkerf op Naauwpoort aangekoop.
Colesberg se nuwe orrel
Aanvanklik is gebruik gemaak van 'n "muziek" (die bron vermeld nie wat dit presies was nie). In September 1916 het die kerkraad besluit dat die musiek "wegens valsheid" nie meer bespeel sou word nie en dat die moontlike aankoop van 'n nuwe musiek voor die gemeente gelê sou word. In Oktober 1916 het die kerkraad egter besluit om pryslyste van pyporrels te kry en op sy volgende vergadering, in Desember, is reeds kollektante benoem om vir 'n pyporrel te kollekteer. Begin 1917 is 'n orrelfonds in die lewe geroep, maar dit het taamlik stadig gegroei. In Junie 1920 het die aankoop van 'n orrel 'n skielike stoot gekry toe suster Bettie du Plessis van Kleintoren vir die doel die kerkraad ’n lening van £600 aanbied teen 4%-rente. Die orrel kon toe bestel word. Intussen is 'n platform ter waarde van £140 aangebring en in Januarie 1922 is die orrel, 'n voortreflike instrument, in gebruik geneem by welke geleentheid prof. P.K. de Villiers spesiaal oorgekom het om dit te bespeel. Dit is dieselfde orrel, later gemoderniseer, wat vandag nog in die kerk op Colesberg gebruik word.
Ds. Bingle se werk in oënskou
duimnael|regs|270px|Ds. Bingle is op Venterstad begrawe, sy tweede en laaste [[standplaas.]]
In Maart 1920 het ds. Bingle 'n beroep na Ladybrand-Ficksburg ontvang, wat hy bedank. Die kerkraad het met dank hiervan kennis geneem en hom verseker van hul hartlike samewerking. Op 8 Julie 1921 het hy egter afskeid van die kerkraad en gemeente geneem nadat hy 'n beroep na Venterstad aanvaar het. Sy elfjarige bedieningstyd was vir die gemeente besonder geseënd. Met droefheid het Colesberg in 1923 kennis geneem van sy afsterwe op Venterstad. Sy oudste seun was 14 jaar tydens sy pa se dood aan inwendige bloeding (waarskynlik 'n gebarste blindederm). Hy is op Venterstad begrawe en nie by sy vrou op Colesberg nie.
Gesinslewe
Uit ds. Bingle se huwelik met Albertje Catharina Andria Coetzee (16 Oktober 1879 – Colesberg, 8 September 1919), 'n dogter van Johannes Jacobus Coetzee (1845–onbekend) en Jacoba Christoffelina Frederika du Plessis (1847–1933), is vyf (of ses) kinders gebore: 'n dogter (gebore Augustus 1912; getroude van Kruger), (prof.) Johannes Petrus (getroud met Salomé Postma, 'n agterkleindogter van ds. Dirk Postma, kleindogter van ds. Martinus Postma en dogter van dr. Ferdinand Postma), (prof.) Hendrik Johannes Jacob, Pieter Willem, Christiaan Frederik Beyers en Elizabeth Maria (Bettie, gebore 1917; getroude van Bornman). Ds. Bingle het weer getrou ná sy eerste vrou se dood, uit welke huwelik twee kinders gebore is, onder wie Emmerentia Helena (gebore 3 Oktober 1923, sewe maande ná haar pa se dood). Ook 'n seun uit dié huwelik, Pieter Willem, het 'n professor geword. Hy was op sy dag rektor van 'n kollege vir bruin mense by Crown Mines. Ds. Bingle se kleinseun en naamgenoot was Gereformeerde predikant van Carolina 1964–1968, Pretoria-Wes 1968–1973 en Kaapstad 1973–2006.
Patricia Parris
Patricia Parris (gebore 22 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Nausicaä of the Valley of the Wind (1984) en in die televisiereekse The Littles (1983) en Dumbo's Circus (1985).
Kleinsuikerbos
Die kleinsuikerbos (Protea parvula) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea-genus behoort. In Engels staan dit as die Dainty sugarbush bekend.
Kenmerke
'n Laaggroeiende, rankerige struik, hergroei na veldbrande vanuit 'n wortelstok, met baie min vertakte, rankende stamme, tot 1 m hoog. Die stammetjies is haarloos en 2-4 mm in deursnee. Die blare groei vertikaal uit die horisontale stamme. Die skutblare is haarloos.
Verspreiding
Protea parvula kom op die Drakensberg-eskarp vanaf Mariepskop deur Mpumalanga en Eswatini tot by Vryheid in KwaZulu-Natal voor, op hoogtes van 1300-2150 meter.
Winburg
Winburg is 'n dorpie in die Vrystaat wat in 1836 deur die Voortrekkers aangelê is. Dit was die eerste Vrystaatse hoofstad. Die naam is oorspronklik "Wenburg" gespel, wat volgens sommige kenners ter viering van die Boeremagte oor die Matabele gegee is en volgens ander oor die oorwinning in 'n regsdispuut oor die presiese ligging van die dorp.
NG gemeente
Die NG gemeente is in 1841 as die 27ste gemeente in die land gestig. Dit was die eerste gemeente in die Vrystaat, is sewe jaar ouer as Bloemfontein se moedergemeente en naas Pietermaritzburg (1839) die oudste buite die destydse Kaapprovinsie. Twis en tweedrag in die gemeente weens die Maritz-rebellie het gelei tot die stigting van die gemeente Rietfontein in 1917 (sonder grense, soos byvoorbeeld NG gemeente Potchefstroom-Mooirivier in dieselfde jaar). In 2014 het die moedergemeente 194 belydende lidmate gehad en Rietfontein 271.
The Year of the Flood
The Year of the Flood is 'n spekulatiewe roman deur die Kanadese skrywer Margaret Atwood, en is die tweede boek van haar distopiese MaddAddam-trilogie. Dit is die eerste keer in 2009 gepubliseer. Die boek se intrige fokus op 'n gelowige sekte wat hulself "God's Gardeners" noem. Hierdie groep verteenwoordig 'n klein gemeenskap van oorlewendes van dieselfde biologiese ramp wat in Atwood se Oryx and Crake, die eerste roman van die MaddAddam-trilogie, uitgebeeld word. Atwood beskryf The Year of the Flood as 'n roman wat in presies dieselfde tydvak as Oryx and Crake afspeel, maar wat 'n ander deel van die storie vertel. Gevolglik leer lesers meer oor sekere karakters in die eerste boek van haar trilogie, en vind hulle ook uit wie die drie menslike figure is wat aan die einde van daardie roman hyl verskyning maak. The Year of the Flood word opgevolg deur die finale boek van die MaddAddam-trilogie, wat se naam ook MaddAddam is.
Le Tari
Le Tari (21 April 1946 – 4 April 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Brotherhood of Death (1976) en Amazon Women on the Moon (1987), en in die televisiereeks Diff'rent Strokes (1978).
Selfbevordering
Selfbevordering (Self-enhancement) is 'n tipe motivering wat plaasvind om mense beter oor hulleself te laat voel en hulle gevoel van eiewaarde te handhaaf. Hierdie motief kom veral op die voorgrond wanneer persone bedreig voel, mislukking ervaar of wanneer hulle selfbeeld geknou word. Selfbevordering behels dat daar voorkeur aan positiewe bo negatiewe selfbeskouings gegee word.
Daar is 'n verskeidenheid strategieë wat mense kan gebruik om hulle gevoel van eiewaarde te verhoog. Hulle kan byvoorbeeld hulle gebrekkige vaardighede onderspeel of ander kritiseer ten einde beter te lyk. Alhoewel selfbevordering by mense met 'n lae sowel as 'n hoë selfbeeld gesien kan word, is die twee groepe geneig om verskillende strategieë te gebruik. Mense wat reeds 'n hoë selfbeeld het, verbeter hul selfkonsep direk, deur nuwe inligting op 'n bevooroordeelde manier te verwerk. Mense met 'n lae selfbeeld gebruik meer indirekte strategieë; hulle vermy byvoorbeeld situasies waarin hulle negatiewe eienskappe raakgesien sal word.
Dimensies
Die omvang en aard van selfbevordering wissel oor 'n aantal dimensies.
Selfversterking vs. selfbeskerming
Selfbevordering geskied deur óf selfversterking óf selfbeskerming; deur óf die positiwiteit van 'n persoon se selfkonsep te versterk óf die negatiwiteit van 'n persoon se selfkonsep te verminder. Selfbeskerming is oënskynlik die sterker motief aangesien dit van groter belang is om negatiwiteit te vermy as om positiwiteit aan te moedig. Maar, soos met alle motiverings, is daar verskille tussen individue. Dit blyk byvoorbeeld dat mense met 'n hoër selfbeeld voorkeur aan selfversterking gee terwyl mense met 'n laer selfbeeld geneig is om die self te beskerm.
Openbaar vs. privaat
Selfbevordering kan privaat of in die openbaar geskied. Openbare selfbevordering is 'n ooglopende positiewe voorstelling van die self, terwyl private selfbevordering slegs deur die individu opgemerk word. Die teenwoordigheid van ander mense, d.w.s. in openbare selfbevordering kan selfverhoging óf laat toeneem óf inhibeer.
Sentraal vs. periferaal
Potensiële areas van selfbevordering wissel na gelang van hulle belangrikheid vir 'n persoon. Selfbevordering geskied gewoonlik op 'n sentrale terreine in 'n individu se lewe, en in 'n mindere mate op die meer periferale, minder belangrike terreine.
Eerlik vs. takties
Selfbevordering kan óf eerlik óf takties wees. Eerlike selfbevordering is op onmiddellike bevrediging gerig terwyl taktiese selfbevrediging op die potensieel groter voordele van uitgestelde bevrediging gerig is.
Sarah Gottlieb
Sarah Gottlieb (gebore 14 Desember 1973) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Count Axel (2001) en Echo (2007), en in die televisiereekse Forbrydelsen (2007) en Borgen (2010).
Selfbevordering
Tipes
Selfbevordering vind nie bloot toevallig plaas nie. Die voorkoms daarvan is dikwels hoogs sistematies en kan op 'n verskeidenheid maniere plaasvind. Interessant genoeg is ons gewoonlik onbewus daarvan dat ons selfbevorderend optree. Bewustheid van selfbevorderende prosesse sal die fasade beklemtoon wat ons probeer skep, en verklap dat ons waargenome self in werklikheid 'n verbeterde weergawe van ons werklike self is.
Selfsugtige toeskrywingsvooroordeel
Mense is geneig om selfsugtige toeskrywingsvooroordele te hê, menende dat positiewe uitkomste aan 'n persoon se interne gesteldheid toegeskryf word, maar negatiewe uitkomste aan faktore buite 'n persoon se beheer, bv. ander persone, toeval, omstandighede, toegeskryf word. In kort, mense verwag erkenning vir hulle suksesse, maar hulle ontken verantwoordelikheid vir hulle mislukkings. Die selfsugtige toeskrywingsvooroordeel is baie sterk, en kan in die openbaar sowel as privaat raakgesien word, selfs al word daar 'n premie op eerlikheid gestel. Die selfsugtige toekenningsvooroordeel manifesteer veral wanneer persone die oorsprong van gebeure beskryf waarin hulle 'n persoonlike aandeel of belang het.
Selektiewe geheue
Mense sal soms eerder hulle sterk punte as hulle swakhede onthou. Die patroon van selektiewe vergeet is al as "mnemic neglect" beskryf. Hierdie "verwaarlosing" weerspieël vooroordele in die verwerking van inligting tydens kodering, herwinning of 'n persoon se onthouvermoë.
Selektiewe aanvaarding en verwerping
Selektiewe aanvaarding behels dat vleiende of egoversterkende inligting aanvaar word sonder dat die geldigheid daarvan betwyfel word. Selektiewe verwerping behels dat 'n persoon na geloofwaardige teorieë soek in 'n poging om kritiek te weerlê. Die volgende is 'n goeie voorbeeld van selektiewe aanvaarding en verwerping: Selektiewe aanvaarding geskied wanneer die geldigheid van 'n eksamen waarin 'n persoon goed gevaar het, sonder meer aanvaar word, terwyl selektiewe verwerping beteken dat daar na redes gesoek word om 'n eksamen waarin 'n persoon swak gevaar het, as ongeldig te verwerp.
In ooreenstemming met selektiewe aanvaarding en verwerping, openbaar mense 'n meer kritiese houding teenoor die blaam wat hulle vir iets ontvang, en is hulle meer toegeeflik wanneer hulle lof ontvang.
Trimurti
Die Trimurti (Sanskrit: त्रिमूर्ति , "drie vorme") is die driedubbele godheid in Hindoeïsme   waarin die kosmiese funksies skepping, onderhoud en vernietiging verpersoonlik word deur ’n triade van gode: gewoonlik Brahma die skepper, Vishnu die onderhouer en Shiva die vernietiger/vervormer. Individuele denominasies se weergawes kan egter verskil. Wanneer al drie gode van die Trimurti in ’n enkele avatar geïnkarneer word, is die avatar bekend as Dattatreya.
Selfbevordering
Strategiese sosiale vergelykings
Die sosiale aard van die wêreld waarin ons leef, beteken dat selfevaluasie nie in 'n vakuum kan plaasvind nie – dit is onvermydelik dat daar vergelyking met ander sosiale partye sal plaasvind. Baie sosiale vergelykings vind as gevolg van omstandighede outomaties plaas, bv. binne 'n eksamenopset.
Trimurti
Shaivisme
Shaiviste glo Shiva voer vyf aksies uit: skepping, onderhoud, vernietiging, die geheimhouding van grasie en die onthulling van grasie. Die eerste drie aksies word vereenselwig met Shiva as Sadyojata (soortgelyk aan Brahma), Vamadeva (Vishnu) en Aghora (Rudra). Hulle is nie ander gode as Shiva nie, maar ander vorme van hom. Net so is die Trimurti ’n vorm van Shiva. Volgens Shaiviste is Shiva die opperwese wat verskeie kritieke rolle vervul en toepaslike name en vorme daarvoor aanneem.
Selfbevordering
Opwaartse sosiale vergelykings
'n Opwaartse sosiale vergelyking behels dat 'n persoon hom met 'n individu vergelyk wat oë sy meerdere is. Opwaartse sosiale vergelyking met 'n individu wat skynbaar oor dieselfde eienskappe as die self beskik, lei soms tot selfbevordering deurdat die self en die ander persoon se eienskappe geassimileer word. Dit gebeur egter slegs wanneer: Wanneer 'n sosiale vergelyking nie tot assimilasie lei nie, kan kontrastering plaasvind. Dit kan dan tot opwaartse sosiale vergelyking lei waar die klem op inspirasie val.
Trimurti
Shaivisme
duimnael|regs|290px|Die Trimurti en die Tridevi.
Shaktisme
Shaktiste glo die drie vorme van die Trimurti is vroulik en nie manlik nie: Mahasarasvati is die skepper, Mahalaxmi die onderhouer en Mahakali die vernietiger. Hierdie vroulike weergawe van die Trimurti word die Tridevi ("drie godinne") genoem. Die manlike gode Brahma, Vishnu en Shiva tree dan in ’n hulphoedanigheid vir die Tridevi op en as hul metgeselle.
Smartisme
In Smartisme word klem gelê op ’n groep van vyf gelykwaardige gode eerder as ’n enkele god. Die Panchayatana puja-stelsel ("aanbidding van die vyf gode") is ’n praktyk waarin ikone van vyf gode gebruik word: Shiva, Vishnu, ’n Devi (soos Parvati), Surya en enige ander god(in) wat die aanbidder verkies. Dié ikone help aanbidders om die aspekte van Brahman te visualiseer en daarop te fokus, eerder as op aparte wesens.
Vaishnavisme
Ondanks die feit dat die Vishnupurana lui Vishnu kom as Brahma te voorskyn om te skep en as Rudra (Shiva) om te vernietig, erken Vaishnaviste gewoonlik nie die begrip Trimurti nie. Sommige volgelinge van dié tradisie glo die gode is gelykwaardig, terwyl ander nie ’n onderskeid tussen Vishnu en Shiva maak nie en glo hulle is verskillende vorme van dieselfde god.