cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slobodan Milošević
Lewe
Milošević was sedert 1965 met Mirjana Marković getroud en het twee kinders by haar gehad.
Nerine platypetala
Nerine platypetala is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en Mpumalanga. Dit het 'n voorkomsgebied van 20 000 km² en kom van Wakkerstroom tot by Groenvlei voor. Daar is minder as tien subpopulasies. Die plant word bedreig deur bosbou aktiwiteite.
Rytuig
Die ontwikkeling van rytuie is sinoniem met die ontwikkeling van die beskawing. Sedert die vroegste tye het die mens 'n drang na reis en verkenning gehad om so die beskawing uit te dra, en rytuie was hiervoor noodsaaklik.
Reeds in 5 000 v. C. is die slee waarskynlik al gebruik, en teen ca. 700 v.C. was die strydwa reeds in Engeland bekend. In Suid-Afrika moes 'n onherbergsame binneland verken word en Europese waens is vir hierdie doel by die Suid-Afrikaanse toestande aangepas. Jare later, toe rytuie hier gevestig was, het Suid-Afrika nie agteruitgestaan vir die res van die wêreld wat 'n verskeidenheid van rytuie betref nie. Ondanks probleme soos swak paaie het die vakmanskap en ondernemingsgees van rytuigbouers tog rytuie van formaat opgelewer.
Met die koms van die motor, waardeur gerief en spoed verseker is, behoort hierdie ou rytuie vir altyd tot die verlede: dit is vandag slegs museum- en versamelaarstukke. Sommige ou rytuie word egter vandag nog plaaslik en oorsee vir sekere seremonies gebruik, byvoorbeeld die koetse van die Britse koningshuis, dié van die Lord Mayor of London, die Nederlandse glaskoets en die Goue Koets wat in 1898 as inhuldigingsgeskenk aan koningin Wilhelmina geskenk is. In Suid-Afrika word die vroeë rytuie ook nie net as vervoermiddels beskou nie, maar dit het kultuurbesit geword: die ossewa, die vierperdewa en die poskoets.
Algemene ontwikkeling
Die Romeine was baanbrekers op die gebied van rytuie en het 'n groot verskeidenheid van rytuie vervaardig. Hulle het onder meer renwaens vir wedrenne gebou, maar ook groter waens waarmee gereis is. Met die bekende segewa het die Romeine na 'n oorwinning op die oorlogsveld teruggekeer huis toe.
Gedurende die vroeë Middeleeue, na die val van die Romeinse Ryk, was daar geen verdere ontwikkeling op hierdie gebied nie, en al rytuie wat gedurende die donker tyd behoue gebly het, was die primitiewe plaaswa en boerekar. Eers teen 1200 n.C. is karre, waens en koetse vervaardig en gebruik.
Suid-Afrika
Nerine gibsonii
Nerine gibsonii is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom by Cala en Engcobo voor. Daar is vier subpopulasies wat deur oorbeweiding bedreig word.
Rytuig
Algemene oorsig
Jan van Riebeeck het geen rytuie uit Nederland na die Kaap saamgebring nie, maar die eerste rytuig is nie lank na sy koms nie in 1652 gebou. Hierdie rytuig was 'n tweewielkar wat deur osse getrek is. Waens is later algemeen gebruik, onder meer vir ekspedisies na die binneland.
Die wa uit Nederland het die grondslag gele vir waens, hoewel talle aanpassings gedoen moes word. Donkiekarre is algemeen gebruik, asook die Nederlandse "speelwagen", wat waarskynlik die voorloper van die verewaentjie was. Talle probleme, soos die gebrek aan paaie en trekdiere is ondervind, en Van Riebeeck was klaarblyklik nie baie ingenome met die idee van osse as trekdiere nie. Perdewaens is egter later gebruik, onder andere deur lady Anne Barnard. Teen die einde van die 18e eeu het die toestand verbeter nadat perde ingevoer is en die rytuig as vervoermiddel algemeen gebruik is.
'n Verslag van William Bird dui daarop dat daar teen 1882 'n verskeidenheid van rytuie aan die Kaap was: die berlyner, barouche, landauer, tilbury, ligte karretjie (curricle) en sjees was gewild. Die paaie het gevolglik ook toe verbeter, in so mate dat 'n poskoets vir die Kaapstad-Swellendamroete in 1843 ingestel is. Teen 1849 was die Hansom-"keb" die eerste huurrytuig in Kaapstad. Geveerde karre is egter eers in 1851 noord van die Oranje aangetref.
Die omnibus het in 1860 sy verskyning in Natal en Kaapstad gemaak, en in 1862 het die Natallers ook kennis gemaak met die faëton en landauer. Allerlei rytuie het hul verskyning gemaak en die ontwikkeling van rytuie in Suid-Afrika het goed tred gehou met die van oorsese lande.
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Perdewaens vorm net soos die ossewa deel van Suid-Afrika se kultuur. Hierdie tipe wa is in volksliedjies besing (Die vierperdewa) en dan was daar ook die agtperdewa wat soms die Sarie Marais-wa genoem is. Die molwa, waarskynlik 'n afstammeling van die Kaapse perdewa, is 'n klein en ligte tipe wa en is soms ook deur muile getrek. Net soos in Europa en Engeland, was spesiale waens vir spesiale behoeftes nodig en gevolglik was sekere veranderings noodsaaklik.
Sakurajima
Sakurajima (Japannees: 桜島, letterlik "Kersiebloeiseleiland") is 'n aktiewe stratovulkaan, voorheen 'n eiland en nou 'n skiereiland, in Kagoshima-prefektuur in Kyushu, Japan. Die lawastrome van die uitbarsting in 1914 het dit met die Osumi-skiereiland verbind. Dit is die aktiefste vulkaan in Japan.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Pres. Paul Kruger het wel ŉ baie spoggerige staatsiekoets gehad, wat van uitstekende vakmanskap getuig. Hierdie koets, ŉ berlyner-coupé, wat in 1879 deur Turril en Seuns van Londen gemaak is, het pres. Kruger in 1898 as ampskoets gekoop nadat dit aanvanklik as geskenk vir hom aangebied is. Baie aandag aan detail is hier gegee: volop silwer- en bronswerk, satynstoffeerwerk en trappe wat met fluweel en vilt oorgetrek is. Hierdie pragtige rytuig word vandag in die Krugerhuismuseum bewaar.
Sakurajima
In April 2021 het die vulkaan steeds uitgebars en as op die omgewing laat neerstort. Vroeëre uitbarsings het die witsandhooglande in die streek geskep. Op 13 September 2016 het 'n span kenners van die Universiteit van Bristol en die Sakurajima-vulkaannavorsingsentrum in Japan gesê die vulkaan kan binne 30 jaar 'n groot uitbarsting hê; twee uitbarstings het sedertdien voorgekom.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Vir private gebruik was die landauer, die Brougham en die Victoria baie gewild. Die landauer was 'n vierwielkoets wat deur 4 of 6 perde getrek is en het 2 afslaankappe gehad wat na voor en na agter kon afslaan. Dit sitplekke was regoor mekaar. Later was daar ook 'n kleiner tipe landauer vi r 2 persone beskikbaar, bekend as die landauet. ŉ Kenmerk van die landauer, wat by uitstek ŉ deftige rykmanskoets was, was die deurtjie bokant die trap.
Sakurajima
Sakurajima is 'n stratovulkaan. Dit het drie pieke: Kita-dake (noord), Naka-dake (sentraal) en Minami-dake (suid), wat nou aktief is.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Die Victoria, van die faëton-familie, was in 2 modelle beskikbaar, waarvan die tweesitplekmodel die meeste gebruik is. Die kap van die Victoria was slegs oor die agterbank en het na voor opgeslaan. Pres. M. T. Steyn het ŉ Victoria as ampskoets gebruik, terwyl pres. Kruger ook dikwels ŉ Victoria vir private besoeke gebruik het. Die Brougham, deur die Franse ook ŉ coupé genoem, is 'n toekoets met ŉ vaste kap en baie weelderige stoffering. Daar was 'n venster aan elke deur en daar was ook 'n klein venstertjie aan die agterkant.
Sakurajima
Kita-dake is Sakurajima se hoogste piek; dit styg tot 1 117 m bo die seevlak. Die voormalige eiland is deel van die stad Kagoshima. Die oppervlakte van die huidige skiereiland is sowat 77 km2.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Die spaaider het teen omstreeks 1870 op die toneel verskyn en het waarskynlik sy naam te danke aan die groot wiele en ligte bakwerk wat amper soos 'n spinnekop lyk. Ook onder die tipe is daar 'n groot verskeidenheid: die spaaider kan deur 2 of 4 perde getrek word, daar kan 1 of 2 bankies wees, sommige het afslaantente gehad en selfs die grootte van die wiele het verskil. Die Amerikaanse spaaider, ofte wel die verewaentjie, is dikwels in Suid-Afrika gesien.
Sakurajima
Voor 1955
Die uitbarsting van 1914 het op 11 Januarie begin nadat die vulkaan langer as 'n eeu rustend was. Dit was die kragtigste in die 20ste-eeuse Japan.
Feitlik al die bewoners het die eiland in die vorige dae verlaat nadat verskeie groot aardbewings 'n vulkaanuitbarsting voorspel het. Dit was aanvanklik baie ontploffend en het groot rookkolomme en piroklastiese strome veroorsaak, maar op 13 Januarie het die lawa begin vloei, wat baie seldsaam in Japan is.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
'n Ander tipe spaaider is die hondekar wat oorspronklik in Engeland gebruik is waarin die jaghonde gelaai is. Hierdie rytuig se wiele is hoog en die voor- en agterwiele is omtrent ewe hoog. Hoewel die doel van die hondekar (waarvoor hierdie rytuig oorspronklik gebruik is) verval het, het die naam en voorkoms behoue gebly. Die (ligte) perdewaentjie (surrey) uit Engeland is 'n oopkoets met 4 of 6 sitplekke en was veral in die VSA gewild vir plesierritte.
Sakurajima
Voor 1955
thumb|links|240px|'n Foto wat op 10 Januarie 2013 uit die [[Internasionale Ruimtestasie geneem is van Sakurajima en sy omgewing. Regs onder in die middel is die landengte wat die voormalige eiland met die vasteland verbind.]] Die lawa het maande lank bly vloei. Die eiland het groter geword, van die eilande om hom oorstroom en die nou seestraat tussen die eiland en die vasteland gevul. Eindelik is die eiland met 'n nou landengte aan die vasteland verbind.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
In Suid-Afrika was die rytuig egter nie gewild nie. Later het die spaaider-faëton op die toneel verskyn en was soos die Amerikaanse verewaentjie (buggy) en die faëton, wat hoofsaaklik vir stadsgebruik bedoel was, terwyl die spaaider, die perdewaentjie en die vierwielhondekar meestal op die platteland gebruik is. Die brik was 'n ligte tipe rytuig op 4 wiele volgens die Amerikaanse patroon wat nie tot die koetsfamilie behoort nie. Die wa, wat ook die Nagmaalswa of -waentjie genoem is, tel ook onder hierdie groep.
Die oorspronklike Amerikaanse plaaswaentjie was lig en kort en is ŉ buck-board (spaaider) genoem. Die verewa het groot aftrek in Suid-Afrika gekry en het 'n hele aantal name gehad, onder meer die vierperdewa, die Nagmaalswa of kapwaentjie. Die verewa het sy oorsprong in Nederland gehad. Hierdie geveerde tentwa het regop lere in plaas van relings en veral die ouer tipes, waar die lere agter hoër is as voor, herinner aan die kakebeenwa. Die tentklappe kon voor en agter opgerol word, en sommige het aan die kante oprolbare vensterklappe gehad.
Sakurajima
Van 1955 tot nou
Die vulkaan is in 'n dig bewoonde gebied geleë, met die stad Kagoshima met sy 680 000 inwoners net 'n paar kilometer van die vulkaan af. As gevolg daarvan is Sakurajima as 'n Dekadevulkaan aangewys. Ontruimingsoefeninge word gereeld gehou.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Verewaens wat deur bekende Suid-Afrikaanse rytuigmakers gemaak is, was die Gypsy, die Express, die Explorer, die Kroonstad, die Humpata en andere. Hierdie rytuig was veral bekend vir gesinsgebruik - vir kuier of kerk, vandaar die naam Nagmaalswa. Gedurende die Anglo-Boereoorlog is die verewa ook as veldambulans gebruik. Vir openbare vervoer is daar van die huurrytuig of "keb", die omnibus, die waentjie, die perdetrem en die poskoets gebruik gemaak. Die woord keb (afgelei van die Engelse "cab") is in allerlei tipes opgemerk.
Nerine filifolia
Nerine filifolia is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Die Hansom-"keb" is afkomstig uit Engeland en was van 1849 af in Kaapstad verkrygbaar, en van daar het dit na ander groot stede versprei. In dieselfde tyd is die omnibus gebruik en tot 12 mense kon hiermee vervoer word. Die kondukteur het op die agtertrap van die omnibus sy plekkie gehad. Daar was 'n groot verskeidenheid van waentjies en net soveel verskille, sodat dit moeilik is om tussen ŉ brikrytuig, 'n waentjie en 'n jagwa te onderskei. Die perdetrem is nie lank gebruik voordat dit deur elektrisiteitsaandrywing vervang is nie. Wat die poskoets betref, is die Zeederbergtipe ongelukkig die enigste soort van die beroemde rytuie wat behoue gebly het. Die Zeederbergkoets kan in die Africanamuseum in Johannesburg besigtig word.
Sakurajima
Van 1955 tot nou
In 2011 en 2012 was daar verskeie aansienlike uitbarstings; vulkaniese aktiwiteite het tot in 2013 aangehou.
Op 18 Augustus 2013 het die Showa-kater uitgebars en sy hoogste aspluim sedert 2006 geskep, tot 5 000 m hoog. Dit het duisternis en aansienlike asstortings op die sentrale deel van die stad Kagoshima veroorsaak. Dit was die 500ste uitbarsting van die jaar.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Daar word egter onderskei tussen oop en kapkarre. Die bekende treppie het twee disselbome met plek vir 2 persone op die bankie gehad en is deur slegs een perd getrek. Die goewernantekar (wat duidelik maak waarvoor die kar gebruik is), die ralli en die dennett is 3 tipes treppies. Die ralli het 'n interessante vorm met rondings aan die sye wat oor die wiele buig en sodoende modderskerms vorm. 'n Ander bekende oopkar was die bokkiekar.
Sakurajima
Van 1955 tot nou
Ná waarskuwings dat 'n groot uitbarsting ophande is, het dit eindelik op 5 Februarie 2016 gebeur. Op 4 April 2016 het dit gestop en het die Showa-krater weer uitgebars, agt tot nege dae voor groot aardbewings naby Kumamoto, Japan. Drie maande later, op 26 Julie, het dit vulkaanas tot 5 000 m die lug ingeskiet.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Die Kaapse bokkiekar het regop sye gehad wat na agter hoër geword het, anders as die bokkie in die binneland. Laasgenoemde het altyd modderskerms gehad. Wat tentkarre betref, was die ligte karretjie (curricle) en die kabriolet ou bekendes. Die "curricle" is ŉ tweewielrytuig met een disselboom en is opgevolg deur die Franse kabriolet. Die Engelse gig (sjees) het ook soms 'n kap gehad. (Die gig sonder 'n kap is 'n treppie genoem en behoort tot die oopkartipes.)
Dan was daar die twyfelaar met 2 banke waarop die passasiers rug teen rug gesit het. Die karet kon afgeslaan en as voetplank gebruik word, maar is gewoonlik deur kettings of 'n leerband in 'n skuins posisie gehou. Die Maleierkar was groter en swaarder en kon 4 tot 6 mense vervoer. Die Broers Malcomess en Scott van Queenstown was bekende vervaardigers van kapkarre. Soms was dit nodig om die kar by spesiale funksies aan te pas, soos die geval was met die wa.
Sakurajima
Van 1955 tot nou
Op 3 Oktober 2020 het die vulkaan weer uitgebars, dié keer van die Aira-kaldera. Die askolom het tot 3 000 m die lug in gestrek en het 'n moontlike gevaar vir lugverkeer ingehou.
Mycale imperfecta
Mycale imperfecta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Rytuig
'n Beskrywing van rytuie in Suid-Afrika
Daar was byvoorbeeld 'n poskar, 'n skotskar, 'n bakkerskar, 'n slagterskar en ŉ boskar. Die hortjieskar is deur smouse gebruik en het 'n bakruimte vir groente, blomme of ander ware gehad. Die skotskar is 'n baie eenvoudige kar wat soms ook deur osse getrek is. Ongelukkig het die meeste soorte karre, met uitsondering van die skotskar en boskar, nie behoue gebly nie. In die Kaap word kapkarre vandag nog aangetref en volgens die tradisionele patrone gebou.
'n Voorbeeld hiervan is die viskar waarmee die vissmous gewoonlik op Vrydae rondry en met 'n vishoring sy koms aankondig. By spesiale en ander feesgeleenthede sien 'n mens ook soms nog ou rytuie - 'n stukkie romantiek wat 'n mens herinner aan die rustige dae van lank gelede toe brandstofpryse en verkeersoortredings nog ongekend was.
Stockenström-familie
Verskeie lede van die Stockenström-familie het oor 'n lang periode 'n besondere bydrae gelewer tot die Suid-Afrikaanse samelewing.
Die bekendste familielede is
Anders Stockenström (Filipstad, Swede, 6 Januarie 1757 – Doornnek, Zuurberg, Oos-Kaap, 29 Desember 1811)
Sir Andries Stockenström, eerste baronet (Kaapstad, 6 Julie 1792 – Londen, 15 Maart 1864)
Sir Gijsbert Henry Stockenström, tweede baronet (11 Maart 1841 – Kaapstad, 25 Junie 1912)
Andries Stockenstrom (regter), (Graaff-Reinet, 22 April 1844 – Swellendam, 22 Maart 1880)
Sir Andries Stockenström, derde baronet (Graaff-Reinet, 22 September 1868 – Graaff-Reinet, 1 Desember 1922)
Sir Anders Johan Booysen Stockenström, vierde baronet (1908 – Junie 1957)
Dr. Agidius Eric Stockenström (oorlede Stellenbosch, 17 April 1963)
Andries Stockenström (predikant) (Prins Albert, 24 Julie 1883 – Ficksburg, 21 Julie 1977)
Wilma Stockenström (gebore Napier, 7 Augustus 1933)
Maansonkalender
'n Maansonkalender of lunisolêre kalender is 'n kalender in baie kulture waarop die datum beide die maanfase en die tyd van die sonjaar aandui. As die sonjaar ’n tropiese jaar is, sal ’n maansonkalender ’n aanduiding gee van die seisoen; as dit ’n sideriese jaar is, sal die kalender die sterrebeeld voorspel waarnaby die volmaan sal voorkom.
Rashaan Nall
Rashaan Nall is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 3 Strikes (2000) en Devil's Prey (2001), en in die televisiereeks Cracker: Mind Over Murder (1997).
Maansonkalender
Soos met alle kalenders wat die jaar in maande verdeel, is daar ’n bykomende vereiste dat die jaar uit ’n heelgetal maande bestaan. In hierdie geval bestaan gewone jare uit 12 maande, maar elke tweede of derde jaar is ’n embolistiese jaar, of skrikkeljaar, wat ’n 13de maand (’n embolisme of skrikkelmaand) bevat.
Voorbeelde
Voorbeelde van maansonkalenders is die Hebreeuse, Djain-, Boeddhiste-, Hindoe-, Koerdiese en Bengali-kalender, sowel as die tradisionele Chinese, Tibettaanse, Japannese, Viëtnamese, Mongoolse en Koreaanse kalender (in die Oos-Asiatiese kultuursfeer), plus die antieke Hellenistiese, Coligny- en Babiloniese kalender. Ook sommige van die antieke pre-Islamitiese kalenders in Suid-Arabië het ’n lunisolêre stelsel gevolg.
Die Chinese, Coligny- en Hebreeuse maansonkalenders dui min of meer die tropiese jaar aan, terwyl die Boeddhistiese en Hindoe-maansonkalenders die sideriese jaar aandui. Dus gee die eerste drie ’n idee van die seisoene, terwyl die laaste twee ’n idee gee van die volmaan se posisie tussen die sterrebeelde. Die Tibettaanse kalender is deur beide die Chinese en Hindoe-kalender beïnvloed. Die Germaanse volke het ook ’n maansonkalender gebruik voor hul kerstening.
Die Islamitiese kalender is ’n maankalender, maar nie ’n maansonkalender nie, omdat datums nie verband hou met die son nie. Die burgerlike weergawe van die Juliaanse en die Gregoriaanse kalender is sonkalenders, want hul datums dui nie die maanfase aan nie – albei sluit egter ongedateerde maankalenders in waarvolgens die Christelike viering van Paasfees bereken kan word; in dié verband is albei dus maansonkalenders.
Bepaling van skrikkelmaande
’n Rowwe idee van die frekwensie van die interkalêre of skrikkelmaand in alle maansonkalenders kan verkry word deur die volgende berekening, met die gebruik van benaderde lengtes van maande en jare in dae:
Die invoeging van skrikkelmaande word dikwels beheer deur die "epak", wat die verskil is tussen die maan- en sonjaar (sowat 11 dae). Die maansiklus, wat in die Hebreeuse en in die kerklike Juliaanse en Gregoriaanse kalender gebruik word, voeg elke 19 jaar sewe maande by. Die klassieke maansiklus kan gereproduseer word deur ’n aanvanklike epakwaarde van 1 toe te ken aan die laaste jaar van die siklus en dit elke jaar met 11 te vermeerder. Tussen die laaste jaar van een siklus en die eerste jaar van die volgende is die vermeerdering dus 12. Hierdie aanpassing bring mee dat die epak elke 19 jaar herhaal. Wanneer die epak hoër as 29 is, word ’n skrikkelmaand bygevoeg en 30 afgetrek. Die skrikkeljare is nommers 3, 6, 8, 11, 14, 17 en 19. Beide die Hebreeuse en Juliaanse kalender gebruik hierdie opeenvolging.
Die Boeddhistiese en Hebreeuse kalender beperk die skrikkelmaand tot ’n enkele maand van die jaar; die getal gewone maande tussen skrikkelmaande is dus gewoonlik 36, maar soms net 24. Omdat die Chinese en Hindoe-maansonkalender toelaat dat die skrikkelmaand ná of voor enige maand kan voorkom maar die ware beweging van die son gebruik, kom hul skrikkelmaande gewoonlik nie voor binne ’n paar maande van perihelion nie, wanneer die oënskynlike spoed van die son met die sonnebaan langs die vinnigste is (nou omstreeks 3 Januarie). Dit vermeerder soms die getal gewone maande tussen skrikkelmaande tot rofweg 34, terwyl dit die getal in ander gevalle tot sowat 29 kan verminder.
Met ongetelde tyd
’n Alternatiewe manier om op te maak vir die feit dat ’n sonjaar nie ’n heelgetal maande bevat nie, is om ongetelde tyd in die jaar te voeg wat nie tot enige maand behoort nie. Sommige Saliese volke aan die kus het so ’n kalender gebruik. Die Chehalis het byvoorbeeld hul maanmaande begin tel vanaf die aankoms van chinooksalm wat kom broei (Oktober in die Gregoriaanse kalender). Hulle het 10 maande gehad en nie die res van die jaar getel nie, tot met die volgende salmloop.
Razino (Astrachan-oblast)
Razino (Russies: Разино) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Tswetnoje Plaaslike Munisipaliteit wat nog vier nedersettings insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Mycale incurvata
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Eva Moore
Eva Moore (9 Februarie 1870 – 27 April 1955) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Old Dark House (1932), A Cup of Kindness (1934), en Scotland Yard Investigator (1945).
Charles Napier (akteur)
Charles Napier is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Blues Brothers (1980), Rambo: First Blood Part II (1985), The Silence of the Lambs (1991), en Austin Powers: International Man of Mystery (1997).
Mycale izuensis
Mycale izuensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Tanita & Hoshino.
Hattie Morahan
Hattie Morahan (gebore 7 Oktober 1978) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Golden Compass (2007), The Bank Job (2008), Mr. Holmes (2015), en Beauty and the Beast (2017).
Michael Nathanson (akteur)
Michael Nathanson is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Wolf of Wall Street (2013) en in die televisiereekse The Knick (2014) en The Punisher (2017).
Salamander
Salamanders (orde Caudata, ook Urodela genoem) is amfibieë wat uiterlik baie soos akkedisse lyk. Net soos alle ander amfibieë lê die meeste spesies eiers waaruit waterlewende larwes ontwikkel. Tydens die gedaantewisseling verdwyn by baie spesies alle larvale kenmerke, buiten die stert.
Robert Lannoy
Robert Lannoy (Saint-Amand-les-Eaux, 18 Junie 1915 – ?, 1979) was 'n Franse komponis, musiekpedagoog, dirigent, fagotspeler en violis. Hy was die seun van 'n beiaardier. In 1946 wen hy die tweede prys by die Prix die Rome en word later direkteur van die Conservatoire National die Région die Lille in Rijsel.
Salamander
Daar is egter ook salamanders wat geen of net 'n gedeeltelike gedaantewisseling ondergaan, terwyl enkele spesies eierlewendbarend is en die kleintjies al by geboorte ten volle ontwikkel is. Salamanders kom nie in Suider-Afrika voor nie. Salamanders (orde Caudata, ook Urodela genoem) is lang, slank amfibieë waarvan ook die volwasse diere lang sterte het en dus baie soos akkedisse lyk. Hul gemiddelde lengte is 25 cm, maar aansienlik langer en korter spesies kom ook voor.
Moraea riparia
Moraea riparia is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Clanwilliam tot by Tulbagh voor. Die populasie is stabiel.
Salamander
Die kop van 'n salamander kan duidelik van die res van die liggaam onderskei word. Sommige spesies het 'n paddastoelvormige tong wat blitsvinnig vorentoe gestoot kan word om 'n prooi te gryp, terwyl by ander die tong voor aan die onderkaak vasgeheg is en met behulp van spiere uitgerol kan word.
'n Groot aantal spesies leef in of vlak by water, aangesien dit noodsaaklik is vir hul voortplanting. Sommige is grot- of gatbewoners en daarom dikwels blind en kleurloos. Die enkele spesies wat in bome woon, het 'n egte grypstert ontwikkel, asook skyfies aan die pote en tone waarmee hulle aan hout kan vasklou. Die stert speel egter ook by die ander salamanderspesies 'n belangrike rol by voortbeweging.
Voortplanting
Uitgesonderd enkele eierlewendbarende spesies lê salamanders eiers; bevrugting vind in die water en gewoonlik inwendig plaas. Die mannetjie laat sy sperms in kapsules op die bodem, waar die wyfie dit in haar kloaka opneem. Die bevrugte eiers word in die water of op land gelê.
Die larwes is in der waarheid al regte klein salamanders, het egte tande en eet net soos volwasse diere, maar met behulp van huidvliese op die lippe. Die larwes van waterlewende salamanders haal asem deur drie paar kieue, wat tydens gedaantewisseling verdwyn en vervang word deur longe, wat nie soseer as asemhalingsorgane nie maar as swemblaas dien. Die liggaamsbou van die larwes hang af van die omgewingstoestande. Die wat in stilstaande, suurstofarme water leef, het groot kieue met fraiings en breë vinvliese langs die rug en stert.
Grafiese kuns
Onder grafiese kuns (ook grafiek of prentkuns genoem) word verstaan kunswerke wat geskep word deur die toepassing van drukprosesse waaroor die kunstenaar (ontwerper) regstreekse beheer het. Onderskeid word getref tussen 'n oorspronklike en 'n reproduksie-grafiek. Die grafiese kuns is volgens die toegepaste drukprosesse in vier kategorieë onderverdeel: hoogdruk (houtsnee, houtgravure en lino snee), diepdruk (gravure, droënaaldets, akwatint, ensovoorts), vlakdruk (lito) en sifdruk.
Houtsnee is die oudste vorm van grafiese kuns en is aanvanklik gebruik om stowwe te bedruk. In China, waar papier reeds teen die einde van die eerste eeu uitgevind is, word die vroegste afdrukke van houtsnee op papier aangetref (19e eeu). Die oudste Europese prente dateer uit die 14e eeu. Talle groot kunstenaars het hulle toegespits op die vervaardiging van prente. Daarbenewens het bekwame graveurs reeds sedert die 16e eeu skilderye van bekende meesters gereproduseer. Tussen die 16e en die 18e eeu is veral kopergravure vir reproduksiedoeleindes gebruik. In die 1ge eeu het houtgravure en litografie dié rol oorgeneem. Sedert die mens van die begin van die 20e eeu af fotomeganiese prosesse vir reproduksie gebruik, behoort die grafiese tegnieke wat met die hand uitgevoer word, tot die terrein van skeppende kuns.
Groot prentversamelings word in Nederland aangetref, onder meer in die prentgalery van die Rijksmuseum in Amsterdam (alle tegnieke) en in die museum van Boymans-van Beuningen in Rotterdam. Die Stedelike Museum in Amsterdam besit 'n aansienlike versameling van litografieë en sifdrukwerke. Prentversamelings kan ook in België in die Museum Plantin-Moretus, die Stedelike Prentgalery (Antwerpen) en in die Prentgalery in Brussel gesien word.
Daar is min Suid-Afrikaanse skilders wat nie ook teken, ets of lino- en houtsneë maak nie. Nita Spilhaus (1878-1967), een van Suid-Afrika se eerste vroulike kunstenaars, was 'n vaardige etser, terwyl J.H. Pierneef (1886-1957) se houtsneewerke alombekend is. Gregoire Boonzaier (geb. 1909), Walter Battiss (geb. 1906), Alfred Krenz (geb. 1899), Rupert Shephard (geb: 1909), Cecil Skotnes (geb. 1926) en Sydney Kumalo (geb. 1936) het dikwels die grafiese kuns as tegniek gebruik. Fritz Krampe (geb. 1913) het as grafiese kunstenaar bekend gestaan en Maurice van Essche (geb. 1906) word as 'n uitmuntende grafiese kunstenaar beskou. Bettie Cilliers Barnard (geb. 1914) skep ook dikwels grafiese werke.
In die laaste jare word versamelings grafiese werke oor spesiale onderwerpe geskep, en grafiese kunswerke van Suid-Afrikaanse kunstenaars word in museums oral in Suid-Afrika gevind.
Tegniek
Met houtsnee, die oudste drukproses, word soos volg te werk gegaan: op 'n gladde blok van 'n sagte houtsoort (veral peer- en kersiehout of die hout van 'n vyeboom) wat in die lengte uit 'n boom (lengtehout) gesaag word, word 'n tekening geskets. Die hout rondom die Iyne of vlakke van die tekening word met 'n guts, ('n hol messie) weggesny. Die tekening wat in 'n reliëf uitstaan, word met ink bestryk en dan op papier afgedruk. Van so 'n houtsnee kan 'n groot aantal afdrukke gemaak word, tot 2000 as die Iyne nie al te dun is nie.
Reeds vroeg is kleurhoutsneë in Europa gemaak. Vroeër is die kleur met die hand op die prent aangebring. Teen die einde van die 15e eeu is egter begin om die kleur in te bring deur afsonderlike blokke vir elke kleurparty te sny en dit dan op een blad af te druk. Sedert die begin van die 16e eeu is dié tegniek gebruik om diepte- en skaduwerking te verkry. Dit word die clairobscur- tegniek genoem (Iig/donker-tegniek).
Geskiedenis
In die loop van die 16e eeu is die houtsnee deur die gravure en die ets verdring. Hiermee kon groter verfyning bereik word. Hierdie diepdruktegniek het voorkeur geniet totdat die houtgravure in die 18e eeu ontwikkel is. 'n Harde stuk kopshout (hout wat uit die breedte van 'n boom gesny is) word met dieselfde instrumente waarmee 'n gewone gravure in koper- of sinkplaat gemaak word, bewerk. Die Engelse kunstenaar Thomas Bewick (1755-1828), wat veral vir sy prente van diere bekendheid verwerf het, het eers vanuit sy ervaring as graveur in metaal die moontlikhede van hierdie nuwe tegniek volledig uitgewerk. Die houtgravure was besonder geskik en goedkoop vir reproduksie. Dit het in die 19e eeu 'n bloeityd beleef en die belangrikste medium vir tydskrif illustrasie geword totdat fotomeganiese reproduksieprosesse dit verdring het.
Aan die einde van die 19e eeu het die belangstelling in die houtsneekuns as skeppingsmedium herleef. Skilders soos Edvard Munch (1863-1944) en Paul Gauguin (1848- 1903), asook lede van die Duitse ekspressionistegroep "Die Brücke" het aangetrokke gevoel deur die primitiwiteit van hierdie tegniek. Ook die Engelsman Aubrey Beardsley (1872-1898) het die moontlikhede in Iyn en vlak van die houtsnee benut vir sy styl wat tot die art nouveau behoort het. In die werke van latere ekspressioniste het houtsnee ook 'n rol gespeel, soos by die Belg, Franse Masereel (1882-1972), wat veral bekend is om sy sosiaal-verbonde verhale sonder teks in houtsnee. In die 20e eeu is behalwe hout ook die sagter en daardeur dus makliker verwerkbare linoleum gebruik. Dié soort kunswerk word 'n linoleumsnee of lino genoem. Ook in Japan het die houtsneekuns, waar dit sedert die 12e eeu beoefen word, tot uiting gekom in die sogenaamde Oekijo-E-prente, volksprente wat van die middel van die 17e tot die middel van die 19e eeu in groot hoeveelhede vervaardig is. Hierdie prente, soms saam gestel deur agt blokke gekleurde houtsnee, het 'n groot invloed uitgeoefen op die Europese kuns aan die einde van die 19e eeu.
Tegniek
Die gravure en die ets is die belangrikste diepdrukprosesse. Die papier absorbeer die ink tydens die diepdrukproses uit die groewe wat in 'n metaal plaat - meestal koper, sink en in die 19e eeu ook staal - aangebring is. Die ink word met 'n tampon in hierdie groewe gevryf, waarna die oppervlak van die (reeds gepoleerde) plaat met 'n ou lap skoongevee word. Vogtige papier word dan met 'n laag vilt bo-op die plaat geplaas en deur die drukpers gerol.
Die verskil tussen gravure en ets is geleë in die manier waarop die groef in die plaat aangebring word. In die middel van die 15e eeu is by die gravure met 'n buryn ('n graveernaald) 'n V-vormige groef in die plaat gesteek en 'n gloeiende Iyn het ontstaan.
In die begin van die 16e eeu is die etstegniek ontwikkel waardeur 'n suur die groewe in die plaat uitvreet. Die etser het die plaat eers met 'n suurwerende laag was, hars of teer bedek. Dit is die etsgrond genoem waarop hy dan sy tekening gekrap het. Waar hy geteken het, is die metaal blootgelê. Nadat die tekening voltooi was, is die plaat in 'n bad etswater - gewoonlik salpetersuur - geplaas en is die Iyne in die ondergrond uitgevreet. Daarna is die ink ingesmeer en die afdruk gemaak. Die oplaag van gravures en etse is beperk. Van 'n gravure kan 'n paar honderd goeie afdrukke gemaak word en van 'n ets nie meer as 'n honderd nie.
Variasies
Met verloop van eeue is talle variasies op die gravure en ets uitgevind. Sedert ongeveer 1500 word droënaaldtegniek toegepas. Die naald word gebruik om die tekening in te graveer en langs die groef ontstaan 'n opstaande rand (braam). Hierdie braam kan nie verwyder word nie en tydens die drukproses gee dié Iyn 'n fluweelsagte effek. Die Iynspel van 'n droënaaldprent is losser as dié van 'n gravure.
In die helfte van die 17e eeu is die sogenaamde "swart kuns" of mezzotint (halftint of skaafkuns) ontwikkel. Hierdie tegniek bestaan uit die ru maak van die plaat met die sogenaamde wiegyster ('n getande beitel) waarmee 'n mens met wiegbewegings die hele oppervlak van die koperplaat bewerk. Met 'n skerp staalskraper word die dele wat ligter of heeltemal lig moet wees, dan weer glad geslyp. Die "swart kuns" was veral in die 18e eeu gewild en is vir reproduksie gebruik.
Die belangrikste variasie van die etstegniek is die akwatint, waardeur die effek verkry word van 'n waterverftekening. Die etser gebruik 'n gekorrelde etsgrond· met die gevolg dat die plaat ná die inwerking van die etssuur 'n gedeeltelik getinte, korrelrige afdruk gee. Hierdie tegniek is in die 18e eeu volledig ontwikkel. In die 18e eeu is ook deur middel van die gewilde krytmetode, waarmee pastel- of kryttekeninge nagemaak is, met 'n roulette ('n getande wieletjie) 'n reeks fyn stippels in die etsgrond of regstreeks op die plaat aangebring. Op dié manier is bewerkte plate veral in kleur, hoofsaaklik rooi, afgedruk.
Geskiedenis
Lank voordat metaalgegraveerde voorstellings op papier afgedruk is, is die snye of gravering in metaal as versieringstegniek in Asiatiese lande toegepas. Die groef is met 'n swart stof gevul sodat die voorstelling duideliker kon uitstaan. In Europa is die proses in Italië gebruik en niëllo genoem.
In die middel van die 15e eeu is gegraveerde koperplate op papier afgedruk, 'n tegniek wat nie in Asië bekend was nie. Die vroegste bekende gravures is 'n reeks Passieprente uit die jaar 1446 wat in die Prentgalery in Berlyn bewaar word.
In die tweede helfte van die 15e eeu en aan die begin van die 16e eeu is die tegniek oral in Europa gebruik en het 'n groot aantal kunstenaars dit tot 'n volwaardige kunsstyl ontwikkel. Die Duitsers Martin Schongauer (ongeveer 1435-1491) en Albrecht Dürer (1471-1528), was van die voorste kunstenaars op dié gebied. Baie van Dürer se prente soos die Melancholie, wat in 1514 gemaak is, het groot byval gevind.
In Nederland was onder andere Lucas van Leyden (1494-1533) en Hendrick Goltzius (1558-1617) van Haarlem as graveurs werksaam. Antonio Pallaiuolo (ongeveer 1432-1498) en Andrea Mantegna (1431-1506) was in Italië die voorste beoefenaars van dié kunsvorm.
Werke van Michelangelo en Raphael is deur die graveur Marcantonio Raimondi (ongeveer 1480 tot ongeveer 1534) gereproduseer. Ná 1600 is gravures hoofsaaklik vir reproduksie gebruik. So het die skilder Peter Paul Rubens (1577 -1640) van Antwerpen verskillende graveurs gelok wat sy werk gereproduseer het. In daardie stadium is die gravure as selfstandige kunsvorm deur die ets verdring. Die etstegniek, wat lank reeds gebruik is vir die versiering van harnasse en wapentuig, is omstreeks 1500 die eerste keer gebruik om voorstellings op papier te druk. Van ongeveer 1600 was dit die grafiese kunsmedium wat die meeste gebruik is. Veral in die 17e eeuse Nederland is die etstegniek deur talle skilders gebruik. Die eksperimente van Hercules Seghers (1589/90 - ongeveer 1635) waardeur hy verskillende tegnieke en prosesse gebruik het om prente op papier of linne af te druk, is veral opvallend. Rembrandt (1606-1699) was die beroemdste etser.
In Frankryk het Jacques Callot (1592/93-1635) aan die begin van die 17e eeu sy bedelaars en ander skilderagtige figure geëts. In die 18e eeu het die Italianer Giovanni Battista Piranesi (1720-1778) bekendheid verwerf met sy etse van denkbeeldige gevangenisse (Icarceri) en in die 18e eeu en aan die begin van die 19e eeu het die Spanjaard Francisco Goya (17 46-1828) sy aangrypende reekse voltooi. Ná 1850 het talle skilders hulle van tyd tot tyd met die grafiek besig gehou en van die 20e eeu af is dit feitlik nie meer vir reproduksies gebruik nie. 'n Herlewing van die gravure het veral deur die toedoen van die Engelsman Stanley William Hayter (geb. 1901) ontstaan, wat in 1927 in sy "Atelier 17" in Parys verskillende geslagte kunstenaars aan dié tegniek bekend gestel het.
Litografie tegniek
Die steen word in die volgende fase vóór die afdrukproses met 'n vetterige inksoort bestryk. Die ink kleef slegs op die plekke waar die" ontwerp aangebring is. Dit is moontlik om van 'n litografiese steen duisende goeie afdrukke te maak. 'n Kleurlito word vervaardig deur vir elke kleur 'n aparte steen te teken.
Geskiedenis
Die litografiese proses is in 1798 toevallig deur die kommersiële graveur Alois Senefelder (1771-1834) ontwikkel. Die tegniek was in die eerste dekades van die 19e eeu baie gewild omdat dit die moontlikheid gebied het om alle bestaande tekengrafieke na te boots. Eugène Delacroix (1798-1863) het dié tegniek onder meer gebruik vir sy illustrasies van Goethe se Faust (1828). Die bekendste litograaf uit die begintydperk was Honoré Daumier (1808-1879), wat op sy sketsmatige manier in honderde lito's sy satiriese siening van die politiek en die daaglikse lewe van sy tyd weergegee het. Aan die einde van die 19e eeu het die litografie in Frankryk 'n hoogtepunt beleef onder die invloed van vervaardigde kleurlito's van die Japanse houtsnee (Oekijo-E). Onder die meesterstukke was die affiches (plakbiljette) van Henri de Toulouse-Lautrec (1864- 1901).
In die 20e eeu het baie kunstenaars die litografie (soos die ander grafiese tegnieke) as medium gebruik. Daarbenewens is die litografiese beginsel vir kommersiële doeleindes gebruik, soos in die reproduksie van skilderye en in boekillustrasies, asook in die sogenaamde fotokaats en daarna die fotoplanolitografie.
Sifdruk tegniek
Die sifdruk is 'n onlangse druktegniek wat 'n vervolmaking van die reeds lank bestaande sjabloon- of stensiltegniek is. Die skerm bestaan uit 'n nylon- of natuurlike sydoek wat oor 'n raam styfgespan is. Tussen die skerm en papier word 'n sjabloon geplaas. 'n Mens kan ook met Iym of vetkryt direk op die skerm self teken. In die afdrukproses word die ink alleen deur die sjabloon of die tekening deurgelaat daar waar dit nie bedek is nie. Dié eenvoudige drukproses het talle moontlikhede, soos die druk op materiale soos glas en plastiek en die fotografiese oorbring van die ontwerp.
Geskiedenis
Die syskermdruk is 'n uitvindsel van die 20e eeu. In die jare twintig is dit volledig ontwikkel, aanvanklik vir kommersiële doeleindes. Tien jaar later het Amerikaanse kunstenaars dit as 'n nuwe terrein vir hul eksperimente aangegryp. Ná die Tweede Wêreldoorlog is dit internasionaal op 'n groot skaal gebruik en het dit 'n belangrike medium vir baie kunstenaars, onder wie Victor Vasarely (geb. 1908), Robert Rauschenberg (geb. 1925), Andy Warhol (geb. 1930) en Ronaid B. Kitaj (geb. 1932) geword.
Moraea rivulicola
Moraea rivulicola is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die Sukkulente Karoo is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom van die Richtersveld tot by Bitterfontein voor. Die plant word as seldsaam beskou.
Mycale jamaicensis
Mycale jamaicensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Moraea robusta
Moraea robusta is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Oos-Kaap en die Vrystaat. Die populasie is stabiel.
Rachel Marsden
Rachel Marsden (* 2 Desember 1974) is 'n Kanadese konserwatiewe politieke rubriekskrywer, televisiekommentator en universiteitsdosent. Sy woon in Parys. Sy is ook die HUB van Rachel Marsden Associates, 'n openbare betrekkinge- en media konsultasiefirma. Met ingang Maart 2016 is sy die gasheer van 'n Franstalige geopolitiese geselsprogram op Sputnik News vanuit hul Paryse ateljee. Die program word vier keer per week aangebied. Sy lewer gereeld bydrae vir Russia Today, die Russiese televisienetwerk. Met ingang 2020 swem sy ook op nasionale vlak in Frankryk en Kanada in onder andere die 50m, 100m, 200m en 400m kruipslag en 50m borsslag.
In die 2000's was sy 'n rubriekskrywer vir publikasies soos die Toronto Sun en Human Events tydskrifte.
Nerine undulata
Nerine undulata is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
David Naughton
David Naughton (gebore 13 Februarie 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Midnight Madness (1980), An American Werewolf in London (1981), Steel and Lace (1991), en Detroit Rock City (1999).
Joan Morgan
Joan Morgan (2 Februarie 1905 – 22 Julie 2004) was 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Woman Who Did (1915), Little Dorrit (1920), Two Little Wooden Shoes (1920), en A Lowland Cinderella (1921).
Wendy Morgan (aktrise)
Wendy Morgan (gebore Januarie 1958) is 'n Engelse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Birth of the Beatles (1979), Yanks (1979), en 84 Charing Cross Road (1987).
Nerine pusilla
Nerine pusilla is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan Namibië.
Nerine macmasteri
Nerine macmasteri is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en kom voor op twee plase naby Cathcart in die Amatolaberge se voetheuwels.
Lana Morris
Lana Morris (11 Maart 1930 – 28 Mei 1998) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Six Proud Walkers (1954), The Six Proud Walkers (1962), The Forsyte Saga (1967), en Howards' Way (1985).
Nerine gracilis
Nerine gracilis is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies aan die Gauteng, Mpumalanga, Noordwes en die Vrystaat. Dit kom tussen Belfast, Ermelo en Wolmaransstad voor en het 'n voorkomsgebied van 11 158 km². Die plant word bedreig deur ontwikkeling, indringerplante en oorbeweiding.
Mycale jophon
Mycale jophon is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Swartschewsky.
James Naughton
James Naughton (gebore 6 Desember 1945) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cat's Eye (1985), The First Wives Club (1996), en Suburban Girl (2007), en in die televisiereeks Planet of the Apes (1974).
Moraea saldanhensis
Moraea saldanhensis is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en is deel van die Saldanha-strandveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Vredenburgskiereiland voor, van Vredenburg tot by Jacobsbaai. Dit het 'n voorkomsgebied van kleiner as 50 km² en daar is twee subpopulasies; die totale populasie is kleiner as 50 plante. Die plant word bedreig deur ontwikkeling aan die kus. Dit is vir die eerste keer in 2012 beskryf.
Laila Morse
Laila Morse (gebore 1 Augustus 1945) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Nil by Mouth (1997) en Big Fat Gypsy Gangster (2011), en in die televisiereekse EastEnders (1985) en EastEnders: E20 (2010).
Carlos Navarro (akteur)
Carlos Navarro (gebore 14 Desember 1980) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Identity Thief (2013) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010), Unbreakable Kimmy Schmidt (2015), en Bloodline (2015).
Tswetnoje (Astrachan-oblast)
Tswetnoje (Russies: Цветное) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Tswetnoje Plaaslike Munisipaliteit wat nog vier kleiner nedersettings insluit. Soos baie ander nedersettings in Wolodarski-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "kleurvol".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Tswetnoje 1 109 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Mycale mammiformis
Mycale mammiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mycale lindbergi
Mycale lindbergi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Koltun.
Ozoroa
Ozoroa (haarpuisbome) is 'n genus van plante in die Anacardiaceae familie, met 45 bekende spesies waarvan 44 endemies aan Afrika is.
Sally Mortemore
Sally Mortemore (gebore 1961) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002) en The Forest Monster (2018), en in die televisiereekse Drop Dead Gorgeous (2006) en Game of Thrones (2011).
Ozoroa
Spesies
Op 25 Oktober 2022 was daar 45 spesies wat aan die genus hoort:
Mycale multisclera
Mycale multisclera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Mycale en tot die familie Mycalidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Bee Movie
Bee Movie is 'n rekenaargeanimeerde familie-/buddy-rolprent van 2007 wat deur Simon J. Smith en Steve Hickner geregisseer is. Die stemme van Jerry Seinfeld, Renée Zellweger, Matthew Broderick en John Goodman is onder andere gebruik.
Rainier (berg)
Vanweë die groot moontlikheid dat dit in die toekoms kan uitbars, word die berg Rainier beskou as een van die gevaarlikste vulkane in die wêreld en is dit as 'n Dekadevulkaan aangewys. Die groot hoeveelheid gletserys beteken Rainier kan enorme modderstrome veroorsaak wat die hele Puyallupriviervallei kan bedreig. Volgens die VSA- Geologiese Opname "is sowat 80 000 mense en hulle huise in die berg Rainier se modderstroomsones in gevaar".