Constantijn_Huygens
Uit: Korenbloemen (1672)
Een Comediant Hij is een Alle-mann, altijd en allerweghen Waer 'them den honger maeckt; een Bedlaer met een degen; Een Papegay om Go'; een laccher van gebreck; Een Meerkatt in een Mensch; een meesterlicke Geck; Een Schilderij die spreeckt; een spoock van weinig' uren Een levendige Print van s'Werelts kort verduren; Een hijpocrijt om 'tjock; een schaduw diemen tast; Een drolligh Aristipp, dien alle kleeding past. Hij is dat ijeder een behoort te konnen wesen: Verandering van staat verandert maer sijn wesen: Nac't noodich wesen moet: geraeckt hij op een Throon, Sijn hert ontstijght hem niet nae 'tstijgen vande kroon: Vervalt hij van soo hoogh tot op het bedel-bidden, 'Tgelaet past op 'tgeluck; 'thert drijft in 'tgulde midden, En onder 'tmommen-hooft steeckt noch de selve mann Die op en neder gaet, en niet bewegen, kan. De Werelt is 'traduijs daerop de Menschen mommen, Veel' staen op sprekens roll, veel dienender voor stommen; Veel' draven, veel' staen still, veel' dalen, veel' gaen op, Veel sweeten om gewinn, veel scheppen 't mette schopp: Geluckigh hij alleen, die krijgen kan en houwen En missen dat hij moet, en matelicken rouwen, En lacchen matelick in suer of soet gelagh, En seggen, Is't nu soo, God kent den naesten dagh. (1623) '''Cupio Dissolvi. Op de Dood van Sterre Of droom ick, en is 't nacht, of is mijn' Sterr verdwenen? Ick waeck, en 't is hoogh dagh, en sie mijn' Sterre niet. O Hemelen, die mij haer aengesicht verbiedt, Spreeckt menschen-tael, en seght, waer is mijn' Sterre henen? Den Hemel slaet geluyd, ick hoor hem doot mijn stenen, En seght, mijn' Sterre staet in 't heilighe gebied, Daer sij de Godheid, daer de Godheid haer besiet, En, voeght het lacchen daer, belacht mijn ijdel weenen. Nu, Dood, nu Snick, met-een verschenen en verbij, Nu, doorgang van een' Steen, van een gesteên, ten leven, Dunn Schutsel, staet naer bij, 'ksal 't v te danck vergeven; Komt, dood, en maeckt mij korts van deze Cortsen vrij: 'Kverlang in 'teewigh licht te samen te sien sweven Mijn Heil, mijn Lief, mijn Lijf, mijn' God, mijn' Sterr en mij. (1638) Gebed over des Heeren avond-mael Ghij maeckte Water Wijn: dat's klaer als wijn of water; En 'twas een wonder-werck. Ghij noemde Brood uw Lijf, En Wijngaerd-sap uw Bloed, en 'twas een tucht-bedrijf Tot uw' geheughenis: soo lees ick, en soo staet 'er. Mijn ziel vergaept sich niet aen wat vele euwen later De grove gronden leij van eewelick gekijf; Wie u 'tmirakel, Heer, of aen-schrijv' of ontschrijv, Houd ick voor even boos vaan opsett en van snater. Gunt mij het recht, het slecht, het oud, het all-gemeen, Het onbemorst gebruijck van wat ghij hebt gesproken; En dit mirakel toe: O God voor mij gebroken, Breeckt nu dit lichaem oock en dese ziel van een. Neen, neen, verworpen steen, ghij zijt er van gewroken; Maeckt maer mijn' steen tot vleesch, en maer mijn vleesch tot steen. (1642) Sneldicht Vraeght ghy wat Sneldicht voor een Dicht is? Het is een Dicht dat snel en dicht is. Clavecingel Wat dunkckt u, Man, sey Trijn, ick ben noch rape en jong, Soud't mij niet voeghen wat te leeren clavecingelen? Wegh, wegh, seij Dirck, wat plaegh, hoe soudt ghij mij dan ringelen! Het waer te veel geruchts, twee handen en een' Tong. Ey 'Kheb maer een Ey geslorpt: Hoe maeckt het mij soos sat? Een Ey is, of m'een Hoen door een verklein-glas at.