cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint Petersburg
Beleg van Leningrad
Die Nasionaal-Sosialistiese bewind het ná die inval in die Sowjetunie planne ontwikkel om van die land 'n grootskaalse verskaffer van landbouprodukte vir die Duitse bevolking en weermag te maak. Van begin af is die onvermydelike hongerdood van tientalle miljoene Sowjetburgers, onder meer in die metropole Leningrad en Moskou, koudbloedig aanvaar.
Op 23 September 1941 het die Opperkommando van die Duitse Weermag 'n geheime bevel ontvang: ''„Der Führer ist entschlossen, die Stadt Petersburg vom Erdboden verschwinden zu lassen. Es besteht nach der Niederwerfung Sowjetrusslands keinerlei Interesse am Fortbestand dieser Großsiedlung.“ ("Die Führer'' is vasbeslote om die stad Petersburg van die aardbodem te verdelg. Ná die oorwinning oor Sowjetrusland is daar geen behoefte meer om hierdie groot nedersetting te laat voortbestaan nie.")
Vanaf die lente van 1942 was die NS-bewind van plan om die historiese gewes Ingermanland, waarvan Leningrad deel uitgemaak het, volgens die Generalplan Ost te annekseer en Duitse setlaars in die gebied te vestig. Hierdie plan sou op die volksmoord aan sowat drie miljoen inwoners van Leningrad uitgeloop het vir wie by hierdie Neuordnung des Ostraums ("Herordening van gebiede in die Ooste") geen plek meer was nie.
Josef Stalin se bevel was om Leningrad onder alle omstandighede te verdedig en nie aan die Duitse invallers te oorhandig nie. Die stad is deur die Rooi Leër, maar ook 'n halfmiljoen inwoners verdedig wat barrikades en tenkversperrings opgerig het. Vir die eerste keer tydens die Tweede Wêreldoorlog is gebruik gemaak van die gevreesde Katjoesja-missiellanseerder waarna Duitse soldate later as "Stalinorrel" sou verwys. Vir sy heldhaftige verdediging is aan Leningrad later die eretitel Heldestad van die Sowjetunie toegeken.
Moderne geskiedenis
Volgens 'n besluit van Wladimir Lenin het Sint Petersburg in 1918 sy status as regeringsetel kwytgeraak; Russiese departemente en ander regeringsinstellings het vervolgens na Moskou teruggekeer. Vandag is Sint Petersburg – naas Moskou en die Goue Ring van Rusland een van drie hoofbestemmings in die Russiese Federasie vir buitelandse toerisme. Met sy argitektuur uit die agttiende en negentiende eeu, sy talle kanale, lang reguit strate, tuine, parke en paleise beskik die stad oor unieke argitektoniese ensembles. In 2018 het die stad 3,9 miljoen buitelandse ontvang. Ná die invoering van elektroniese visa vir toeriste uit 53 lande op 1 Oktober 2019 sal besoekergetalle in Sint Petersburg en die Leningrad-oblast na verwagting merkbaar toeneem.
Daar is ook talle nywerhede, onder meer staal, chemie en masjienbou. Sint Petersburg is die setel van die Russiese Akademie vir Wetenskappe en het drie universiteite en ’n konservatorium. Daar is sowat 120 museums, waaronder die enorme Hermitage, en 18 teaters, waaronder die Marinskiteater. Sedert 1955 is daar ook ’n moltreinstelsel.
Dit was een van die gasheerstede tydens beide die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 en FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018.
Spoorweë
Die eerste spoorlyn in die Russiese Tsareryk is in 1837 vanaf Sint Petersburg na Zarskoje Selo (die "Tsaredorp", soos die keiserlike somerresidensie genoem is) gebou. Veertien jaar later, in 1851, is die treinroete na Moskou geopen, terwyl die spoorlyn na Warskou tussen 1851 en 1862 gebou is. Die Warskou-treinroete het in Vilnius vertak en Sint Petersburg sodoende via die Pruisiese Oosspoorlyn (Preußische Ostbahn) regstreeks met Koningsberg en Berlyn verbind nadat die Pruisiese en Russiese spoornetwerk in 1861 naby die Oos-Pruisiese nedersetting Eydtkuhnen met mekaar verbind is.
Vanaf 1896 tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 het hierdie spoorlyn ook die luukse treindiens Nord-Express bedien wat Sint Petersburg met Parys verbind het – met 'n reistyd tussen 48 en 52 uur. Vir passasiers, wat in Parys aangekom het, was daar treinverbindings na die Franse Riviera, Londen, Spanje en Portugal. In Sint Petersburg kon reisigers maklik oorstap na treine soos die Trans-Siberiese Spoorweg wat hulle na die Stille Oseaan en bestemmings in China geneem het.
Openbare watervervoer
Skeerbote, in Russies meteori genoem, is 'n gewilde vervoermiddel vir toeriste wat besoeke aan die voorstede Peterhof en Kronstadt bring. Meteori is bote met vlerke benede die wateroppervlak wat danksy hul stygkrag met toenemende spoed bo die wateroppervlak begin opstyg. Hierdie bote kann snelhede van tot 43 knope of 80 km per uur behaal. Die rit vanaf St. Petersburg na Peterhof neem sowat 'n halfuur. Skeerbootvervoer is beperk tot die somermmaande aangesien die Newa in die wintermaande moontlik bevries.
Metro van Sint Petersburg
Die moltreinstelsel of metro van Sint Petersburg (Russies: Санкт-Петербургский Метрополитен; Sankt Petersburgskij Metropoliten) word vanweë sy indrukwekkende boustyl en versierings, wat as "ondergrondse paleise vir die volk" beskryf is, as een van die aantreklikstes ter wêreld beskou. Die Sowjetunie se vernaamste argitekte is uitgenooi om stasies te ontwerp waarvan die mure met duisende ton marmer, graniet en kalksteen versier is. Beeldhouwerke, mosaïeke en kandelare is deur kunstenaars ontwerp. Tegelykertyd is Sint Petersburg se metro een van die diepste moltreinstelsels op aarde – met stasies wat op 'n gemiddeld van tussen 70 en 80 meter ondergronds geleë is. Die diepste daarvan, Admiralteiskaja, is teen 'n diepte van 96 meter gebou.
Die Sint Peterburgse stelsel is heelwat jonger as Moskou s'n; die eerste moltreinlyn is op 15 November 1955 in bedryf gestel. Tans bestaan die netwerk uit vyf lyne met 'n totale lengte van 124,8 km en 72 stasies. Daagliks word sowat twee miljoen, jaarliks meer as 720 miljoen passasiers vervoer. Die stelsel het sowat 13 000 medewerkers in diens.
Sjavuot
Sjavuot of Sjavuos (Jiddisj: שבועות, ) in Asjkenasiese gemeenskappe, Sjavuot in Sefardiese en Mizrachi-gemeenskappe (Hebreeus: שבועות, letterlik: "Weke"), ook bekend as Wekefees, Fees van die Weke of Pinkster (Grieks: πεντηκοστὴ [ἡμέρα], pentēkostē [hēméra], letterlik: "vyftigste [dag]"), is 'n Joodse fees.
Sjavuot word ná 49 dae se Omertelling op die 50ste dag, dus sewe weke en een dag na Pesach, gevier. Dit val op die sesde en sewende dag van die maand Siwan volgens die Joodse kalender. Saam met Pesach en Soekkot is Sjavuot een van die drie tradisionele Bedevaartsfeeste (שלוש רגלים, sjalosj regalim). Tydens die bestaan van die Tweede Tempel het die Jode na Jerusalem gegaan om daar offerandes te bring.
Sjavuot het 'n dubbele betekenis. Dit dui op die eerste koringoes in Israel (Sjemot/Eksodus 34,22) en herdenk die dag toe God die Tora aan die versamelde volk Israel by die berg Sinai gegee het. Die verhouding tussen die ontvangs van die Tora (Matan Tora) en Sjavuot blyk duidelik uit die Bybelse teks (Sjemot/Eksodus 19,1; 19,3–7; 19,8,10–11; 19,21–25; Wajikra/Levitikus 23,15 ).
Geskiedenis
In die Tora het die herdenking verskeie name, onder ander חג השבועות "Fees van die weke" (Sjemot/Eksodus 34,22 en Dwarim/Deuteronomium 16,10 ), חג הקציר "Fees van die oes" (Sjemot/Eksodus 23,16 ), יום הבכורים "Dag van die eerstelinge [van die koringoes]" (Bemidbar/Numeri 28,26 ). Die twee grondtekste van die Talmoed, Misjna en Ghemara, verwys na die fees as עצרת Atséret, "plegtige byeenkoms". Van die name weerspieël die verskillende betekenisse van die fees.
François Fillon
François Fillon (Le Mans (Sarthe), 4 Maart 1954) is 'n Franse liberale politikus. Vanaf 17 Mei 2007 tot 16 Mei 2012 was hy die Eerste Minister van Frankryk. Hy is lid van die politieke party UMP.
Sjavuot
Geskiedenis
Die Jode herdenk die hernieude ontvangs van die Tien Woorde aan die berg Sinai. Dus word op die eerste dag ook Sjemot/Eksodus 19, 20,1–23 van die Tora gelees; Maftir: Bemidbar/Numeri 28,26–31; Haftara: Esegiël 1,1–28, 3,12. Volgens die Bybelse tradisie het Moses na die eerste ontvangs die kliptafels met die Tien Woorde gebreek, weens die aanbidding van die goue kalf deur die volk Israel. Toe het Moses teruggegaan na die bergspits van Sinai, om vir die volk te bid en die Tien Woorde opnuut te ontvang.
Sjavuot is ook 'n oesdankfees, aangesien die eerste koring in Israel rondom dié herdenking geoes word.
François Fillon
Voor dit was hy minister, senator en volksverteenwoordiger.
Sjavuot
Geskiedenis
Omdat die koms van die Heilige Gees op die dissipels van Jesus volgens die Christelike Handelinge van die Apostels op die Joodse Wekefees gebeur het, het die Christelike Pinkster uit Sjavuot ontwikkel.
Datums
Sjavuot is volgens die Joodse kalender op 6 en 7 Siwan, die werklike viering begin egter altyd met sonsondergang op die vooraand (omdat 'n dag met sononder begin). Aangesien maande in die Joodse kalender altyd na die maan bereken word, wissel die datum van hierdie dag volgens die Gregoriaanse kalender. In Israel word Sjavuot een dag lank gevier, op 6 Siwan, terwyl in die Joodse diaspora Sjavuot twee dae lank gevier word, tot 7 Siwan, net om seker te maak dat die vieringe op die regte datum gaan plaasvind.
François Fillon
Fillon het filosofie, staatsreg en politieke wetenskappe gestudeer. Hy is getroud en het vyf kinders.
Meteorologie
Meteorologie of weerkunde is die wetenskaplike ondersoek van die Aarde se atmosfeer wat fokus op weerprosesse en weervoorspelling. Meteorologiese verskynsels is waarneembare gebeure wat verlig en verduidelik word deur die wetenskap van meteorologie. Hierdie gebeure word beïnvloed deur die veranderlikes wat bestaan in die Aarde se atmosfeer; hierdie is temperatuur, lugdruk, waterdamp, die gradiënte en interaksies van elke veranderlike, asook hoe hulle met verloop van tyd verander. Die groot meerderheid van die Aarde se waargenome weer is in die troposfeer te vinde.
Meteorologie, klimatologie, atmosferiese fisika en atmosferiese chemie is dissiplines binne die atmosferiese wetenskappe.
Geskiedenis van meteorologie
Verwys ook na die Kronologie van meteorologie
Die term meteorologie dateer terug na die boek Meteorologica (sowat 340 v.C.) deur Aristoteles, wat waarnemings met spekulasie gekombineer het as die oorsprong van hemelgebeurtenisse. Die Griekse woord meteoron verwys na dinge "hoog in die lug", oftewel tussen die Aarde en die sterreryk, terwyl logos "studie" beteken. 'n Soortgelyke werk, genaamd die "Boek van Tekens", is deur Theophrastus, een van sy studente, gepubliseer, wat meer op weervoorspelling deur die interpretasie van hemelgebeurtenisse, soos 'n ligkrans rondom die maan, gefokus het, sonder om verduidelikings te soek.
Sinoptiese weerobservasies was steeds belemmer deur die probleme om sekere weereienskappe soos wolke of wind te klassifiseer. Hierdie probleem is opgelos toe Luke Howard en Francis Beaufort hulle klassifikasiestelsels vir wolke (1803) en windspoed (1806) respektiewelik ontwikkel het. Die werklike draaipunt was die uitvindsel van die telegraaf in 1843, wat die uitruil van weerinligting met ongekende spoed moontlik gemaak het.
Vroeg in die 20ste eeu is teoretiese studie van atmosferiese gebeurtenisse gewoonlik analities gedoen; dit wil sê, deur die vloei-dinamiese vergelykings vir atmosferiese vloei te neem, hulle te vereenvoudig deur kleinere terme uit te laat, en vir oplossings vir hierdie vergelykings te soek. Byvoorbeeld, Vilhelm Bjerknes het die model ontwikkel wat die opwek, versterk en uiteindelike wegsterf (die lewensiklus) van siklone verduidelik, en die idee ontwikkel van fronte, wat skerp-gedefinieerde skeidings tussen lugmassas is.
Beginnende in die 1950's het numeriese eksperimente met rekenaars moontlik geword. Die eerste weervoorspellings wat só afgelei is het barotropiese (wat 'n enkele vertikale vlak beteken) modelle gebruik, en kon suksesvol die grootskaalse beweging van Rossbygolwe, wat die patroon van atmosferiese lae en atmosferiese hoë is, voorspel.
In die 1960's word die chaotiese natuur van die atmosfeer vir die eerste keer deur Edward Lorenz verstaan, wat die veld van chaosteorie begin het. Die wiskundige vooruitgang wat hier gemaak is het later teruggefilter na meteorologie, en het dit moontlik gemaak om die beperkings van voorspelbaarheid inherent aan atmosferiese modellering te kan beskryf. Dit is bekend as die skoenlappereffek, omdat die groei van versteurings oor tyd beteken dat selfs iets so klein as die vlerkklap van 'n skoenlapper later groot versteurings elders kan teweegbring.
In 1960, met die lansering van TIROS-1, die eerste suksesvolle weersatelliet, is 'n nuwe era begin waar weerinligting wêreldwyd beskikbaar raak. Weersatelliete, tesame met meer algemene Aarde-waarnemende satelliete, wat op verskeie hoogtes om die aarde wentel is deesdae 'n onontbeerlike instrument waarmee vele verskynsels, van veldbrande tot El Niño, mee bestudeer kan word.
In onlangse jare is klimaatmodelle ontwikkel wat 'n resolusie soortgelyk aan ouer weervoorspellingsmodelle lewer. Hierdie modelle word gebruik om langtermyn klimaatverskuiwings te ondersoek, soos die effek wat kweekhuisgasse mag hê.
Kwartêr
Die Kwartêr of Kwarternêr is op die geologiese tydskaal die jongste geologiese periode. Dit beslaan die afgelope 2,58 miljoen jaar tot op hede en is die laaste onderverdeling van die era Kainosoïkum. Dit volg op die Neogeen en is onderverdeel in twee tydvakke: die Pleistoseen en Holoseen.
Die Kwartêr is in 1760 as die "vierde onderverdeling" voorgestel deur Giovanni Arduino Die voorafgaande periode is eers die "Tersiêr" genoem, maar dit word nie meer as ’n amptelike periode beskou nie  hoewel die term nog algemeen gebruik word.
Eienskappe
Omdat Antarktika al sedert die begin van die Kwartêr met ys bedek is, word die hele periode as ’n ystydperk beskou. Binne die Kwartêr kom verskeie kouer periodes (ystye of glasiale tydperke) voor wanneer groot dele van die Aarde met ys bedek is. Hulle word afgewissel deur warm periodes (tussen-ystye of interglasiale tydperke) wanneer die ysbedekkings kleiner word.
Die Holoseen is die laaste 11 000 jaar van die Kwartêr en die tydvak waarin die Aarde hom nou bevind. Dit is ’n interglasiale tydperk.
Gemma Arterton
Gemma Arterton (gebore 2 Februarie 1986) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Quantum of Solace (2008), Clash of the Titans (2010), Prince of Persia: The Sands of Time (2010), en The Voices (2014).
NG gemeente Calvinia
duimnael|regs|160px|Dr. [[William Robertson, van 1832 tot 1833 die eerste leraar van die NG gemeente Clanwilliam, was die eerste leraar wat huisbesoek in die Hantamwyk gedoen het.]]
240px|links|duimnael|Die gemeente se tweede kerkgebou is in 1899 voltooi en in 1982 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die argitek was [[John Gaisford|J.H. Gaisford (soms Gaysford gespel), van wie vandag niks bekend is nie, buiten dat hy dié kerk ontwerp het asook die NG kerke op Nieuwoudtville en Robertson. Die skoolgeboutjie op Philadelphia word ook aan hom toegedig.]]
duimnael|regs|160px|Ds. E.F.H. de Roubaix het tydens sy dienstyd op Clanwilliam (van 1833 tot sy skorsing in 1843) hom beywer vir die afstigting van die Hantamwyk en herhaaldelik by die Ring hiervoor gepleit.
links|270px|duimnael|Die kerkraad van Clanwilliam het in 1837 besluit lidmate moes na die kerk op die dorp kom om hul kerklike voorregte uit te oefen. Dit het stukrag aan die beweging tot die afstigting van Hantam in 1847 en Namakwaland in 1850 gegee. Dié kerkie op Clanwilliam is eers in 1864 voltooi volgens 'n ontwerp van [[Carl Otto Hager, maar moes intussen weer plek maak vir die huidige kerkgebou, wat in 1964 in gebruik geneem is.]]
duimnael|regs|160px|Ds. H.L. de Villiers se taak as leraar van die gemeente Clanwilliam (1845-1857) is enigsins vergemaklik deur die afstigting van die gemeente Hantam in 1847 en [[NG gemeente Namakwaland|Namakwaland in 1850.]]
duimnael|links|270px|Die ou pastorie met sy kenmerkende drie gewels is omstreeks 1852 voltooi, maar is, nadat dit die gemeente 99 jaar gedien het, in die tweede helfte van die 20ste eeu gesloop. Dié foto is waarskynlik kort na die voltooiing van die kerkgebou vanuit die toring geneem. Die ry huisies op die agtergrond was tuishuise, 'n noodsaaklikheid in 'n uitgestrekte gemeente soos Calvinia, waarin kerkgangers oor naweke tuisgegaan het.
duimnael|links|270px|Die moedergemeente op Calvinia, wat aanbid in dié groot Neogotiese kerkgebou, het mettertyd kleiner geword sodat hier in 2012 net 393 belydende en 98 dooplidmate was, vergeleke byvoorbeeld met onderskeidelik 788 en 286 in 1984.
duimnael|regs|160px|Ds. Gustav Adolph Scholtz was van 1878 tot 1882 die enigste leraar van die sogenaamde tweede gemeente op Calvinia wat onstaan het toe 'n groep invloedryke lidmate van die moedergemeente afgeskei het weens ontevredenheid met die Skotse ds. Thomas McCarter.
duimnael|links|270px|Die NG gemeente Calvinia-Hantam was in 1962 die laaste afstigting van die moedergemeente, wat in 1960 1 765 belydende lidmate gehad het. Die twee gemeentes se gesamentlike getal belydende lidmate het in die volgende halfeeu afgeneem tot 875. Dié kerkgebou is ontwerp deur [[Anthonie Smith.]]
duimnael|regs|160px|Ds. William Robertson was leraar van Calvinia van 1883 tot 1889 toe hy moes bedank, maar hoekom hy tot die stap gedwing is, is nie bekend nie.
duimnael|270px|links|Die eienaar van die plaas Hoogekraal waarop die dorp Calvinia gestig is, veldk. Abraham van Wyk, het Hagenhuis in 1854 laat bou as sy dorpshuis. Dit is oor 'n tydperk van 10 jaar herstel en in 1983 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
duimnael|regs|160px|Ds. [[Marthinus Daneel|M.S. Daneel, leraar van 1898 tot 1906.]]
duimnael|regs|160px|Ds. W.C. van der Merwe, leraar van 1947 tot 1950.
Die NG gemeente Calvinia is die 35ste oudste gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die 33ste oudste in die destydse Kaapse Kerk met, soos die naam aandui, sy middelpunt op die Noord-Kaapse dorp Calvinia, hoewel die gemeente vir kerklike doeleindes ingedeel is in die Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland. Omdat dit die oudste gemeente in die omgewing is, het dit ook sy naam aan die Ring van Calvinia verleen, maar omstreeks die inlywing van Calvinia-Hantam by die moedergmeente het dié ring ontbind en Calvinia, Nieuwoudtville en Loeriesfontein by die Ring van Clanwilliam ingeskakel, terwyl Sutherland deel van die Ring van Worcester geword het.
2012 midjaarrugbytoetsreeks
Die 2012 midjaarrugbytoetsreeks (ook bekend as die Somertoere in die Noordelike Halfrond) verwys na die internasionale rugbywedstryde wat gedurende Junie hoofsaaklik in die Suidelike Halfrond gespeel is.
NG gemeente Calvinia
Die gemeente se Neogotiese kerkgebou is in 1899 voltooi en in 1982 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Naas die moedergemeente het tot 2016 op Calvinia ook die gemeente Calvinia-Hantam bestaan wat in 1962 die laaste afstigting van die moedergemeente en die eerste op die dorp was. Die moedergemeente het in 2014 98 doop- en 393 belydende lidmate gehad en Calvinia-Hantam onderskeidelik 107 en 481.
2012 midjaarrugbytoetsreeks
Hierdie reeks was die begin van die wêreldwye speelkalender van die Internasionale Rugbyraad wat tot 2019 strek. Die kalender sluit die terugkeer na tradisionele toere in, waar Europese spanne in meer as een toets teen ’n nasionale span van die Suidelike Halfrond speel, met midweekwedstryde teen provinsiale of streekspanne.
NG gemeente Calvinia
Agtergrond
Die eerste veeboer-baanbrekers het die Hantam, soos die omgewing vandag bekendstaan, 'n Afrikaanse vervorming van die Khoi-samestelling !Han ‡ami wat "rooiuintjiesberg" beteken, omstreeks 1744 bereik toe hulle hierheen getrek het agter hul skape aan. Aanvanklik was die naaste kerke dié van Swartland (op Malmesbury) en Tulbagh. Die boere wat hulle in die omgewing kom vestig het, moes indertyd oor 'n afstand van meer as 300 km reis om Nagmaal- of doopgeleenthede by te woon. Dié afstand is in 1826 met amper 200 km verkort deur die stigting van die gemeente Clanwilliam.
2012 midjaarrugbytoetsreeks
Wallis het teen Australië gespeel, in die eerste reeks van drie toetse in Australië deur ’n top Europese span sedert die Britse en Ierse Leeus in 2001 daar getoer het. Nieu-Seeland het gasheer gespeel vir die Ierse span in die eerste reeks van 'n drietoetstoer daarheen sedert die Britse en Ierse Leeus in 2005; dit was ook Ierland se eerste reeks van drie toetse teen die All Blacks. Suid-Afrika was gasheer vir Engeland vir drie toetse, die eerste uitgebreide toer na Suid-Afrika deur een land sedert Nieu-Seeland in 1996 daar getoer het.
Die nuwe kalender het ook toetsgeleenthede gebied vir die voormalige Vlak 2-spanne. As deel van hierdie IRR-inisiatief was ’n ou tradisie die toere na die Suidsee-eilande deur sterk rugbylande. Skotland was die eerste voormalige Vlak 1-span sedert 2006 wat ’n toets in die Suidsee-eilande gespeel het, toe hulle teen Fidji en Samoa gespeel het.
NG gemeente Calvinia
Agtergrond
Dr. William Robertson, 'n Skotse predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika en een van die vroegste kerkleiers, wat van 1832 tot 1833 die eerste leraar van Clanwilliam was en na wie die dorp Robertson genoem is, het kort ná sy aankoms die eerste huisbesoek in die geskiedenis in die Berg- en Langvalleiwyk gehou. Daarna het die wyke Olifantsrivier (waar Citrusdal eers in 1916 as 'n afsonderlike gemeente sou afstig), Troe-Troe (Vanrhynsdorp, 1877), Hantam, Onder-Roggeveld en Bokkeveld gehou. Hoewel daar steeds die toegewydes was, het dr. Robertson dit betreur dat "die sedeloosheid in enige dele van die distrik sterk die oorhand geneem het, en dat 'n mens dus verplig sal wees om streng maatreëls daaromtrent te gebruik".
Ds. E.F.H. de Roubaix, dr. Robertson se opvolger op Clanwilliam van 1833 tot 1843, het onvermoeid gepreek, siekes besoek, geskille uit die weg probeer ruim en ontsaglike opofferings gedoen en ontberings trotseer op sy baie en uitgebreide huisbesoekreise na die Sandveld (Graafwater, Leipoldtville), Benede-Olifantsrivier (Citrusdal), die Hardeveld (Nuwerus), Namakwaland (Garies, Springbok), Bokkeveld, Hantam en Onder-Roggeveld. Hy het honderde kinders gedoop, honderde jong mense en selfs bejaardes aangeneem, honderde pare in die huwelik bevestig en altyd die gemeentelede aangespoor om die sakramente liewer in die kerk op Clanwilliam te laat bedien. Op een so 'n besoek deur die Hantamwyk is 46 kinders gedoop, 11 lidmate aangeneem (onder wie 'n hoogs bejaarde) en 'n pragtige bedrag vir die uitbreiding van die Koninkryk ingesamel.
Omstreeks 1837 het die kerkraad die beleid om diens aan die lidmate op die uithoeke te lewer, wou omkeer sodat die lidmate self met hul behoeftes na die kerk moes kom. Vandaar die besluit dat die in die wyke Bo-Olifantsrivier, Berg- en Langvlei en Mond-van-Olifantsrivier geen kinders op huisbesoek gedoop sou word nie; en in die wyke Onder-Bokkeveld, Onder-Roggeveld, Kamiesberg, Namakwaland en Hardeveld net in die allerdringendste omstandighede lidmate aangeneem sou word. Dié beleid het ongetwyfeld die behoefte aan afstigting van nuwe gemeentes voelbaarder gemaak. Ds. De Roubaix het self by meer as een geleentheid die afstigting van die Hantamwyk as 'n dringende behoefte gestel.
Nadat ds. De Roubaix Clanwilliam in 1843 verlaat het weens vier ernstige klagtes deur twee kerkraadslede, onder meer van drankmisbruik, die mishandeling van sy vrou en owerspel, is ds. P.K. Albertyn in Mei 1844 aangestel as tydelike leraar. Hy was net vier maande daar werksaam, maar het hom tog in dié kort tyd bemind gemaak. 'n Blywende verandering uit sy kort dienstyd, was dat Sondag as troudag vervang is deur Maandag.
Stigting
Ná ds. Albertyn se vertrek is ds. H.L. de Villiers op 23 Februarie 1845 in die gemeente bevestig. Sy taak is enigsins vergemaklik deur die stigting van Clanwilliam se eerste dogtergemeente, naamlik Hantam, op 5 April 1847. Dit was die verwesenliking van die ideaal waarvoor ds. De Roubaix hom sedert 1837 beywer het en herhaaldelik by die Ring gepleit het.
Die stigtingsvergadering is op 19 Januarie 1847 op die plaas Tygerhoek gehou onder voorsitterskap van ds. J.C. Le Febre Moorrees, die vader van prof. Adriaan Moorrees van die Stellenbosse Kweekskool en die man na wie Moorreesburg genoem is omdat die gemeente tydens sy land dienstyd op Malmesbury van Swartland afgestig is. Ook die afgestigte gemeente was ontsaglike groot; daarom het in later jare die gemeentes Nieuwoudtville, Brandvlei (albei 1897), Loeriesfontein (1935) en Calvinia-Hantam (1962, ingelyf by die moedergemeente in 2016) afgestig.
Eerste treë
Die nuwe gemeente was nog herderloos, maar die twee ouderlinge en vier diakens, wat deur die Ringskommissie benoem is, is op 12 Desember 1847 voorgestel en kon met die aanvoorwerk begin. 'n Stuk grond van 1 200 ha is aangekoop van die eienaar van Hoogekraal, veldk. Abraham van Wyk, 'n grootjie van 'n latere moderator van die NG Kerk, dr. Abraham van der Merwe, wat in 1897 in die distrik gebore is. Op dié stuk grond is die dorp aangelê en die kerk, wat op 7 September 1849 ingewy is, gebou. Omdat Hantam sowat vier jaar herderloos sou bly, moes ds. De Villiers van die moedergemeente, wat die dogter se konsulent was, verantwoordelikheid vir die fondamentlegging aanvaar, tesame met die verantwoordelikhede in sy eie, reusagtige gemeente, wat darem in 1850 nog ietwat verklein is deur die afstigting van Namakwaland.
Die kerkraad se volgende taak was die bou van 'n pastorie, maar toe die eerste leraar, ds. N.J. Hofmeyr, later een van die eerste twee hoogleraars aan die Kweekskool, op 12 September 1851 verwelkom is, was dié pastorie met sy uitsonderlike drie gewels aan die voorkant onvoltooid. Dit sou Calvinia eindelik 99 jaar as pastorie dien en is later gesloop.
Nuwe naam
Op die eerste gewone kerkraadsvergadering het ds. Hofmeyr voorgestel dat die nuwe kerkdorp herdoop moes word ter ere van die kerkhervormer Johannes Calvyn. Dit is eenparig goedgekeur. Sedert die publikasie van die goewermentskennisgewing in die Staatskoerant van 30 Oktober 1851 staan die dorp as Calvinia bekend.
Ds. McCarter se ongelukkige bediening
Onder die 25 Skotse predikante wat van 1818 na Suid-Afrika gekom het, was daar diegene wat hulle dadelik aangetrokke gevoel het deur die vroomheid, vriendelikheid en hartlikheid van die Afrikaans-Hollandse bevolking, wat die volk se lief en leed gedeel het en wat deur puriteinse nougesetheid, die getrouheid van hulle herderlike arbeid en hul godsalige lewenswyse 'n geseënde invloed op die ontwikkeling van die lidmate se godsdienstige lewe uitgeoefen het.
Ds. McCarter, 'n gerespekteerde predikant, was nietemin een van dié uitsonderings op die reël. Hy het nooit Hollands magtig geword nie en kon die gemeente nooit behoorlik verstaan nie. Sy preke was volgens oorlewing vir die kerkgangers onverstaanbaar weens sy geradbraakte Hollands. Dit het in 1877 aanleiding gegee tot die stigting van 'n tweede gemeente op Calvinia wat bedien is deur ds. G.A. Scholtz (1878 tot 1882, waarna hy leraar was van Hopetown, waar 'n verdeelde gemeente kort voor sy koms geheel is, en toe van 1889 tot sy aftrede in 1908 van Colesberg).
Hereniging
Deur die beywering van ds. Scholtz en die tussenkoms van prof. Hofmeyr is die twee gemeentes ná die vertrek van 'n ontnugterde ds. McCarter terug na sy vaderland in 1882 verenig. Dié vereniging het volgens oorlewering gepaardgegaan met die stort van menige traan en is in 'n sekere mate aangevuur die noodsaaklikheid van samehorigheid midde-in die Eerste Vryheidsoorlog. Die verenigde gemeente se eerste predikant was ds. William Robertson, wat hierheen gekom het van Tulbagh af, maar ná 'n bediening van ses jaar moes bedank. Die beskikbare bronne vermeld nie wat aanleiding tot sy bedanking gegee het nie, maar sowat vier jaar later is hy bevestig in die gemeente Petrusburg, waar hy tot sy aftrede in 1904 gearbei het.
Ná ds. Robertson se vertrek kon die gemeente 'n rustiger tydperk binnegaan waarin tussen 1897 en 1962 vier dogtergemeentes afgestig is.
Lidmaattal
Calvinia het aan die einde van die 1940's 'n volle 1 740 belydende lidmate gehad en nagenoeg duisend dooplidmate. Aan die begin van die 1960's, twee jaar voor die afstigting van Calvinia-Hantam, was dit onderskeidelik 1 765 en 1 100. Omstreeks 1985 was die twee gemeentes se totaal nog 1 350 belydende lidmate en 580 dooplidmate, maar teen 2012 het dit teruggesak tot onderskeidelik 875 en 205.
Tom Stourton
Tom Stourton (gebore 16 Mei 1987) is 'n Britse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente About Time (2013), The Spy Who Dumped Me (2018), en All My Friends Hate Me, en in die televisiereeks Murder in Successville (2015).
1300
Die jaar 1300 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 100ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Alpegloei
Die term Alpegloei (Duits: Alpenglühen) verwys na 'n optiese verskynsel in 'n gebergte wat deur die verspreide lig van sonop en sononder veroorsaak word. Rotse, sneeu en ys weerkaats hierdie lig met 'n besonderse rooi kleur, terwyl die voorgrond in die donker lê. Saans word die Alpegloei verder versterk, sodra die aardskadu in die ooste ná sononder begin styg.
Enki
Enki (uitspraak: ; Sumeries: dEN.KI(G), ) was ’n Sumeriese godheid wat later in die Akkadiese en Babiloniese mitologie as Ea bekend was. Hy was aanvanklik die beskermgod van die stad Eridoe, maar sy kultus het later deur Mesopotamië en na die Kanaäniete, Hetiete en Horiete versprei. Hy was die god van kunsvlyt, ondeundheid, water, wysheid en towerkrag. Hy is verbind met die suidelike streek van die uitspansel, waar die sterrebeelde die "sterre van Ea" genoem is, maar ook met die sterrebeeld AŠ-IKU, "die Veld" (Vierkant van Pegasus).
Talle mites oor Enki is al ontdek wat strek van Suid-Irak tot die kus van die Levant. Hy word genoem in die vroegste wigskrifinskripsies in die streek en was prominent van die derde millennium v.C. tot in die Hellenistiese tydperk.
Eienskappe
Die hooftempel van Enki word E-abzu genoem, wat beteken "huis van die onderaardse waters". Dit is in die stad Eridoe. Hy was ook die bewaker van die geskenke van die beskawing.
Hy is beskou as die meestervormer van die wêreld, die god van wysheid en towerkrag. Hy was die god van die Abzoe (Apsoe in Akkadies), die varswatersee of grondwater in die aarde. Hy het later al die funksies van die Abzoe aangeneem, insluitende die bevrugtingswater (semen).
Vroeëre koninklike inskripsies van die derde millennium v.C. noem "die riete van Enki". Riete was ’n belangrike plaaslike materiaal vir die maak van mandjies en houers. Dit is buite die stadsmure bymekaargemaak, waarheen die siekes en dooies dikwels gedra is. Dit verbind Enki met die Koer, of die onderwêreld van die Sumeriese mitologie. In ander, selfs ouer mites is Nammoe, die godin van die oerskeppingsmateriaal wat "die lewe geskenk het aan al die groot gode", die ma van Enki. Benito sê dis interessant dat die bevrugtingsagent water is, in Sumeries a of ab, wat ook semen beteken. In een deel van ’n Sumeriese himne staan Enki by die leë rivierbeddings en vul dit met sy "water". Dit kan ’n verwysing wees na Enki se heilige huwelik met Ki/Ninhoersag, die aarde.
Sy simbole sluit in ’n bok en vis, wat later verenig is in ’n enkele dier, die sterreteken of sterrebeeld Steenbok. Hy word ook dikwels met die planeet Mercurius verbind.
Piran
Piran (Italiaans: Pirano) is 'n dorpie in die suidweste van Slowenië aan die Golf van Piran in die Adriatiese See. Dit is een van drie belangrike stede in Istrië in Slowenië. Die dorp is ryk aan Middeleeuse argitektuur met smal strate en kompakte huise. Piran is die administratiewe sentrum van die omgewing en een van Slowenië se grootste toerisme-aantreklikhede. Tot die middel van die 20ste eeu was Italiaans die oorheersende taal, maar soos wat die demografie verskuif het, het dit plek gemaak vir Sloweens.
Geskiedenis
Die verval van die Romeinse Ryk sedert die 5de eeu n.C., asook invalle deur die Avare en Slawiërs aan die einde van die 6de eeu, het daartoe gelei dat die Romeinse bevolking na beter-beveiligbare plekke soos eilande of skiereilande uitgewyk het. Hiermee het plaaslike verstedeliking 'n aanvang geneem en teen die 7de eeu was Piran onder Bisantynse beheer swaar gefortifiseer. Ten spyte van hierdie vestings het die Franke Istrië in 788 verower en het Slawiërs hulle in die gebied gevestig. Teen 952 was Piran 'n deel van die Heilige Romeinse Ryk.
Die vroegste betroubare beskrywings van die gebied is in Cosmographia, 'n 7de eeuse werk deur 'n onbekende geestelike van Ravenna, gevind. Die naam van die dorpie is waarskynlik ontleen aan die Griekse "pyrranos", wat "rooi" beteken, na aanleiding van die rooi flysch gesteentes wat algemeen in die omgewing voorkom.
Vanaf 1283 tot 1797 het die dorp deel gevorm van die Republiek van Venesië wat beteken het dat dit op ŉ semi-outonome wyse deur ŉ raad van adellikes, bygestaan deur ŉ Venesiese afgevaardigde, geregeer is. Verskeie vyandige (bv. deur die Republiek van Genoa) en seeroweraanslae is gedurende die Laat Middeleeue afgeweer; ’n groot pes het die dorp in 1558 geteister en ongeveer twee-derdes van die bevolking uitgewis. Die laaste dekades van Venesiese bewind is gekenmerk deur morele verval as gevolg van die mededinging met die nabygeleë Oostenrykse hawedorp, Triëst.
Die dorp is in 1797 deur die Oostenrykse Ryk geannekseer, maar in die jare 1806 tot 1814 aan die Napoleontiese Ryk gesedeer. Op 22 Februarie 1812 het die Slag van Pirano tussen 'n Britse en 'n Franse skip in die omgewing van Piran plaasgevind. Die slag is deur die Britse HMS Victorious gewen terwyl die Franse Rivoli meer as die helfte van sy bemanning verloor het. Hierdie slag was die enigste wat ooit in die kuswaters van hedendaagse Slowenië plaasgevind het.
Fransfontein
Fransfontein is 'n klein dorpie in die Kunene streek van noordwestelike-Namibië. Dit lê aan die oewer van die Huabrivier.
Piran
Geskiedenis
Na die Eerste Wêreldoorlog is die dorp saam met Triëst en die hele Istrië aan Italië afgestaan. Die jare voor die Tweede Wêreldoorlog was sonder voorval totdat Italië in 1940 tot die oorlog toegetree het. Met die oorwinning oor die Spilmoondhede en die opkoms van Josip Broz Tito se bewind, is Piran toegeken aan die Vrye Landgebied van Triëst, Sone B, onder Joego-Slawiese administrasie. Die dorp is in 1954 deur Joego-Slawië geannekseer, ooreenkomstig die Londense Memorandum wat gesamentlik deur Joego-Slawië en Italië onderteken is. 'n Betekenisvolle deel van Piran se bevolking het verkies om na Italië of elders te emigreer eerder as om in die sosialistiese Joego-Slawië aan te bly. Die anneksasie deur Joego-Slawië is met die Osimo-Verdrag van 1975 finaal bekragtig en deur Italië onderteken. Sedert 1991 vorm Piran deel van die onafhanklike Slowenië.
Op 24 Oktober 2010 het Slowenië die eerste land in die voormalige kommunistiese Europa geword wat 'n swart burgemeester verkies het. Die dokter, Peter Bossman wat in die laat 1970s van Ghana af gekom het, is tot burgemeester van Piran verkies. Hy het ten tye van die eerste grondwetlike vergadering van die munisipale raad op 12 November 2010 die amp aanvaar en was die opvolger van Tomaž Gantar. Hy verteenwoordig die Sosiale Demokrate.
Kultuur en onderwys
Piran is die geboorteplek van die komponis en violis Giuseppe Tartini, wat 'n belangrike rol gespeel het in die vorming van Piran se kulturele erfenis. Die dorp se belangrikste plein, Tartini-plein (Sloweens: Tartinijev trg, Italiaans: Piazza Tartini), is na hom vernoem. In 1892 met die 200ste herdenking van sy geboorte is 'n monument ter herdenking van Tartini in Piran opgerig. Die Venesiese kunstenaar Antonio Dal Zotto is aangestel om 'n brons standbeeld te maak wat groter as lewensgrootte is. Hierdie werk is in 1896 op sy voetstuk gemonteer. Die standbeeld oorheers die plein wat aan die voet van die Katedraal van Sint George geleë is. Die skilder Cesare Dell D'acqua is ook in Piran gebore.
Piran is die setel van die Euro-Mediterreense Universiteit van Slowenië (EMUNI), wat in 2008 as een van die kulturele projekte van die Barcelona Proses: Unie vir die Middellandse See gestig is. Die Piran Kusgalerye, 'n openbare instelling wat uit 'n groep van ses openbare kontemporêre kuns galerye bestaan, is in Piran gebaseer.
Geografie en klimaat
Piran is aan die punt van die Piranse skiereiland in die Golf van Piran geleë. Dit grens aan Kroasië in die suide, die munisipaliteite van Izola en Koper in die ooste en front in die rigting van Italië oor die Golf van Trieste en die Adriatiese See. Die hoogste punt, Baretovec pri Padni, is 289 meter hoog.
Aan die oostekant van die dorp, langs die noordelike kuslyn (in die rigting van Strunjan) is daar 'n klein toeristenedersetting genaamd Fiesa. Piran en Fiesa word strandlangs deur 'n wandelroete verbind. Piran het 'n vogtige subtropiese klimaat met warm somers en koel, nat winters. Sneeu is uitsonderlik.
Demografie
Die munisipaliteit het in 2010 'n bevolking van 17 800 gehad (399 per vk km), en dek 'n gebied van 45 km² (17,4 myl²). Die munisipaliteit is tweetalig met beide Sloweens en Italiaans as amptelike tale. Volgens die Oostenrykse taalsensus van 1910 was daar 7 379 inwoners in die dorp self, 95,97% Italiaans- en 0,09% Sloweenssprekend. In die omliggende platteland binne die munisipale grense was die bevolking 'n kombinasie van Italianers en Sloweniërs terwyl sommige dorpies (soos Sveti Peter en Padna) byna geheel en al uit Sloweniërs bestaan het. Ander (soos Sečovlje en Seča) was weer feitlik uitsluitlik Italiaanssprekend. In die geheel was die bevolking van Piran 85,1% Italiaans en 15,2% Sloweens. In 1945 het die dorpie self 5 035 inwoners gehad - 91,32% Italiaans- en 8,54% Sloweenssprekend. In 1956 was daar slegs 3 574 inwoners waarvan 67,6% Sloweens en 15,5% Italiaans was. Teen die einde van 1947 het die etniese samestelling radikaal verander as gevolg van die uittog van die Italianers na Italië en hul vervanging met Sloweense setlaars. Laasgenoemde was afkomstig uit ander gebiede in Sloweense Istrië en ook uit die binneland van Slowenië.
Monumente
Piran was sterk onder die invloed van die Venesiese Republiek en Oostenryk-Hongarye. Gevolglik verskil die monumente merkbaar van dié in die binneland van Slowenië. Die Piranse stadsmure is gebou om die dorp teen die Ottomaanse invalle te beskerm; groot dele van die stadsmure wat uit verskillende tydperke dateer, is van toeristiese belang. In die middel van die dorp is die Tartini-plein met 'n monument ter nagedagtenis aan Giuseppe Tartini. Ander noemenswaardige geboue is die nabygeleë huis van Tartini, waarna reeds in 1384 verwys is en een van die oudste geboue in die dorp is; die Munisipale Paleis, Loggia en Benečanka. Die heuwel wat oor die dorpie troon, huisves die grootste en belangrikste kerk, die Kerk van Sint George. Die Fransiskaanse klooster is ook in die onmiddellike omgewing.
Kommunikasie en vervoer
Die Portorož Internasionale Lughawe en 'n marina is naby die dorp geleë. Die dorp is per bus verbind met Koper, Izola, Portorož (die ligging van die lughawe), Sečovlje en Lucija. Ander roetes na nabygeleë kusdorpies is hoofsaaklik tydens die toeristeseisoen in werking.
Die eerste trolliebuslyn in die Balkan is op 24 Oktober 1909 in Piran, destyds deel van Oostenryk-Hongarye, in werking gestel. Dit het vanaf die Tartini-plein al langs die kus na die skeepswerf in Portorož en Lucija geloop. Die eerste vyf trollies, wat die stadsowerheid aangekoop het, is deur die Oostenrykse maatskappy, Daimler-Motoren-Gesellschaft, vervaardig. Die trolliebuslyn is in 1912 deur 'n tremstelsel vervang wat op sy beurt in 1953 vir busse plek gemaak het.
Sam White (film vervaardiger)
Sam White (16 Oktober 1906 – 5 Augustus 2006) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Underground Agent (1942), Tahiti Nights (1944), en People Are Funny (1946), en in die televisiereeks The Outer Limits (1963).
Mariana-eilande
Die Mariana-eilande (Engels: Mariana Islands, Chamorro: Islas Mariånas) bestaan uit die twee eilandgebiede van die Verenigde State van Amerika Guam en die Noordelike Mariana-eilande, tussen die Filippynse See in die weste en die Stille Oseaan in die ooste. Die eilande is in die suide van Japan en in die noorde van die Karoline-eilande geleë. Die Mariana-eilande behoort tot die Stille Oseaan se Ring van Vuur, vervolgens is vulkaanuitbarstings en aardbewings algemeen.
Die Mariana-eilande het 'n bevolking van 251 023 in 2010 gehad het het 'n oppervlakte van 1 026 km². Die eilande is deur Ferdinand Magellaan op 6 Maart 1521 ontdek. Ná die Spaans-Amerikaanse Oorlog is die eilande deur Spanje aan die Duitse Keiserryk verkoop. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die eilande deur Japan beset, wat deur die Volkebond 'n mandaat oor die eilande ontvang het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State die eilande verower en later 'n trougebied deur die Verenigde Nasies ontvang. Die Noordelike Mariana-eilande het in 1978 die status van 'n geassosieerde land ontvang, terwyl Guam weens sy belangrike militêre basis 'n afhanklike gebied van die Verenigde State is.
Boris Becker
Boris Franz Becker (Duits: [ˈbɔʁɪs ˈbɛkɐ]; gebore op 22 November 1967 in Leimen, Wes-Duitsland) is 'n voormalige Duitse tennisspeler. Op 17-jarige ouderdom het hy geskiedenis gemaak as die jongste persoon wat nog Wimbledon se enkelspelkampioenskap kon wen. Hy was ses keer 'n Grand Slam-enkelspelkampioen en ook 'n Olimpiese gouemedaljewenner.
Ná Becker se eerste oorwinning as ongekeurde speler in 1985 het hy in 1986 weer die Wimbledon-titel gewen. Hy het Wes-Duitsland ook gehelp om hulle eerste Davisbeker in 1988 in te palm. In 1989 het hy Wimbledon, die Amerikaanse Ope en 'n tweede Davisbeker gewen.
Periode (geologie)
’n Periode is op die geologiese tydskaal ’n tydperk wat korter as ’n eon of era is. Periodes kan wissel van 23 miljoen tot 250 miljoen jaar en word weer verdeel in epogs.
Boris Becker
In 1991 het Becker die Australiese Ope gewen en so die nommer een posisie op die wêreldranglys gehaal. In 1992 het hy Jim Courier in skoon stelle verslaan om die ATP-wêreldtitel. Sy finale Grand Slam-titel was in 1996, toe hy Michael Chang in vier stelle tydens die Australiese Ope geklop het.
In sy loopbaan het Becker 49 enkelspel- en 15 dubbelspeltitels gewen. Hy word onder andere onthou vir sy wedywering met spelers soos Ivan Lendl, Stefan Edberg en Michael Stich.
Vandat hy as professionele tennisspeler uitgetree het, het sy mediawerk en persoonlike lewe hom in die kollig gehou. Hy was tussen 2013 en 2016 die Serwiese tennisspeler Novak Djokovic se afrigter.
Bankrotskap
In Junie 2017 het 'n hof in Londen Boris Becker bankrot verklaar. In April 2022 is Becker tot twee en 'n half jaar tronkstraf gevonnis omdat hy 2,5 miljoen euro van sy kurator teruggehou het ná sy bankrotskap in 2017.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Becker se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in mansenkels waaraan hy deelgeneem het:
Frank Ferguson
Frank Ferguson (25 Desember 1899 – 12 September 1978) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente This Gun for Hire (1942), They Won't Believe Me (1947), Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948), en Johnny Guitar (1954).
Epog (geologie)
’n Epog is op die geologiese tydskaal ’n tydperk wat korter as ’n periode en langer as ’n tydsnede is. Die Aarde is tans in die Holoseen-epog van die Kwartêre periode. Rotslae wat tydens ’n epog agtergelaat word, word ’n serie genoem. Series is onderafdelings van die stratigrafiese kolom wat nes epogs ’n onderverdeling van die geologiese tydskaal is. Nes ander geochronologiese verdelings, word epogs normaalweg onderskei deur aansienlike veranderings in rotslae.
Kristalsisteem
'n Kristalsisteem beskryf die uitwendige simmetrie van 'n goedgevormde kristal. Hoewel die inwendige simmetrie daarvan in 230 ruimtegroepe beskryf word wat tot 32 kristalklasse en 14 Bravais-tralies behoort, kan hierdie inwendige simmetrie net met metodes soos X-straalkristallografie bepaal word. 'n Geoloog kan in die veld net die uitwendige simmetrie bekyk en dit val in net ses kristalsisteme. Een daarvan, die heksagonale sisteem word nogtans dikwels nog onderverdeel in drie divisies. Die kristalsisteme en hul divisies en kenmerke word in die volgende tabel gegee.
Epog (geologie)
Epogs word veral gebruik vir die jonger Kainosoïkum-era, waarvan talle fossiele gevind is; paleontoloë het dus meer gedetailleerde kennis van gebeure in dié tyd. Die term word minder algemeen gebruik vir die ander eras en eons, aangesien minder fossiel-getuienis bestaan wat die mens ’n duidelike beeld van dié tydperke gee.
Tempelprostitusie
Pelgrims het op bedevaarte na heiligdomme gegaan om rituele uit te voer, waarvan een die Hieros Gamos (rituele samekoms) was. Hiervoor was maagde, oftewel prostitute, beskikbaar. Vir die familie van die meisies was dit ’n eer om een van hul dogters in die tempel te laat werk.
Die Griekse term hierodoulos is al beskou as dat dit "tempelprostituut" beteken, maar dit verwys meer waarskynlik na ’n voormalige slaaf of slavin wat vrygelaat en aan ’n god "opgedra" is. Die Hebreeuse term qedesha word dikwels as "tempelprostituut" vertaal.
Oudheid
160px|duimnael|Die Mesopotamiese godin [[Isjtar|Inanna/Isjtar uitgebeeld met die seremoniële kopstuk van ’n hoëpriesteres. Haar kultus het dalk ook tempelprostitusie ingesluit.]] Die oudste vorme van tempelprostitusie het in Mesopotamië voorgekom, maar dit was versprei oor die hele Mediterreense wêreld.
Die antieke Nabye-Oosterse gemeenskappe aan die Tigris- en die Eufraatrivier het baie tempels en heiligdomme, of "hemelse huise", gehad wat aan verskeie gode opgedra was. Volgens die 5de-eeuse historikus Herodotos het die rites by dié tempels seksuele omgang ingesluit, of wat later tempelprostitusie genoem is.
Daar is egter twyfel of die praktyk oor die hele antieke wêreld voorgekom het, soos wat vroeëre geleerdes geglo het.
Volgens Strabo was daar ook soortgelyke praktyke in Armenië, waar mans en vroue tempelslawe was. Tempelprostitusie het ook onder die Fenisiërs, Lidiërs en Etruskers voorgekom, en selfs onder die Israeliete, maar die meeste profete was daarteen, soos blyk uit byvoorbeeld Deuteronomium 23:17 en 18).
duimnael|180px|links|’n Afbeelding van Aphrodite op ’n muntstuk. Ook die Grieke het die gebruik oorgeneem, en die belangrikste stad hiervoor was Korinte, wat bekend was vir sy prostitute. Die stad het ’n tempel vir Aphrodite gehad en hier was talryke tempelslawe wat vir die godin prostitusie beoefen het. Hulle is met klere, kos en ’n dak oor hul kop vergoed, maar die geld het na die tempel gegaan. Volgens Strabo sou hier duisende prostitute aktief gewees het.
Die praktyk het voortgeduur tot in 146 v.C., toe die stad deur die Romeine vernietig is.