cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Denis Goldberg
Modern Youth Society
Esme was 'n komiteelid van die nie-rasse Modern Youth Society (MYS) waardeur Denis bevriend geraak het met Andimba Toivo Ya Toivo, wat later SWAPO (South West African People's Organisation) gestig het en een van die latere leiers van 'n onafhanklike Namibië. Die MYS was daarop gemik om op verskillende maniere bewustheid en solidariteit te bewerkstellig, insluitend die verkoop van die koerant New Age, deur-tot-deur aktivisme en het aandklasse gehou om werkers op te voed en te verpolitiseer. Die Goldbergs het ook by die Kongres van Demokrate betrokke geraak. Alhoewel hierdie aktiwiteite nie onwettig was nie, is die egpaar en ander aktiviste voortdurend geteister deur die Veiligheidspolisie, wat dossiere oor die betrokkenes opgebou het.
1955: Congress of the People
In 1953 stel die vooraanstaande swart akademikus Z. K. Matthews voor dat 'n 'Congress of the People' gereël word om die mense se wense te versamel en te dokumenteer. Ordeningskomitees is regoor Suid-Afrika saamgestel en Goldberg het by die Kaapstadse komitee aangesluit. Hy was betrokke by die organisering van inwoners van die desperate arm Loyolo informele nedersetting in Simonstad, en het Loyolo elke naweek besoek om die gemeenskap te help om hul afgevaardigde te kies. Nadat hy deur die Veiligheidspolisie daar raakgesien is, is hy ontslaan uit sy werk by die Suid-Afrikaanse Spoorweë.
Die Wes-Kaapse afgevaardigdes is deur die Veiligheidspolisie voorgekeer en in die tronk gestop om te keer dat hulle die Congress of the People in Kliptown bywoon, maar op 25-26 Junie 1955 het 3000 afgevaardigdes daar vergader en die Vryheidsmanifes is aangeneem. Hierdie beweging het gelei tot die stigting van die Congress Alliance, wat 'n alliansie van vier rasgebaseerde politieke anti-apartheidsbewegings bymekaar gebring het: die African National Congress (ANC), die Congress of Democrats (COD), die South African Indian Congress (SAIC) en die Coloured Peoples Congress (CPC), in een groot veelrassige beweging, soms die Charterists genoem.
1960: Eerste tronkervaring
In 1957 sluit Goldberg hom aan by die Kommunistiese Party (wat in 1950 verbied is). Hy is op 30 Maart 1960 in hegtenis geneem omdat hy stakers in die townships gesteun het in die nasleep van die Sharpeville-slagting op 21 Maart 1960. Saam met sy moeder het hy vier maande in die gevangenis gesit sonder verhoor en daarna sy werk verloor by die bou van die Athlone Kragstasie, wat bygedra het tot die las wat op Esme geplaas is. As gevolg van soortgelyke omstandighede het verskeie medewerkers die land verlaat.
1961–1963: Gewapende weerstand
Met die regering wat toenemend gewelddadige metodes gebruik om vreedsame betogings te onderdruk, het Goldberg en ander geagiteer vir 'n gewapende stryd teen die polisie en weermag. Toe die ondergrondse gewapende vleuel, Umkhonto we Sizwe ("Spear of the Nation", of MK) in Desember 1961 as 'n gewapende vleuel van die ANC gestig is, het Goldberg 'n tegniese offisier geword. Die doel was om slegs harde teikens soos kragmaste aan te val en om beserings of lewensverlies te vermy. Saam met Looksmart Ngudle het Goldberg in Desember 1962 gehelp om 'n opleidingskamp by Mamre, buite Kaapstad, te organiseer. Die kamp is later erken as die eerste MK-opleidingsentrum in Suid-Afrika; dit moes egter vroeg laat vaar word weens die belangstelling van die Veiligheidspolisie. Goldberg se betrokkenheid by die kamp vorm deel van die aanklagte wat hy later tydens die Rivonia-verhoor in die gesig gestaar het.
Na 'n golf van sabotasie-aanvalle het die regering nuwe wette deurgevoer om dit te bekamp. Die Veiligheidspolisie is volgens die Negentigdaeaanhoudingswet van 1963 toegelaat om 'n persoon vir 90 dae in aanhouding te hou sonder om hulle te laat aankla of toegang tot 'n regsverteenwoordiger te gee. MK het besluit dat Goldberg die land moet verlaat om elders opgelei te word, maar hy moes eers na Johannesburg reis om klaring van die MK-bevelstruktuur te kry.
In Johannesburg het Goldberg gehelp met die radio-uitsending van 'n toespraak op die 26 Junie-vryheidsdag deur Walter Sisulu, destyds op borgtog, om mense te wys dat die ANC steeds aktief was ondanks die onderdrukking. Lionel Gay, 'n dosent in fisika aan die Universiteit van die Witwatersrand, het die radiosender gebou.
Julie 1963: Arrestasie op Liliesleaf
Die veiligheidspolisie het op 11 Julie 1963 toegeslaan by 'n plaashuis op Liliesleaf in Rivonia, in die noordelike voorstede van Johannesburg, op 'n vergadering wat beplan was om die laaste keer daar gehou te word, nadat die huis al amper twee jaar as geheime ontmoetingsplek gebruik is. Goldberg is saam met verskeie ander op die plaas gearresteer, waaronder Walter Sisulu, Govan Mbeki, Raymond Mhlaba en Rusty Bernstein.
1963–1964: die Rivonia-verhoor
Die dag nadat hulle aangekla is, het Goldberg en sy medebeskuldigdes met hul prokureurs - Bram Fischer, Joel Joffe, Arthur Chaskalson en George Bizos - vergader wat aan hulle gesê het dat hul situasie ernstig is en dat die doodstraf 'n waarskynlike uitkoms van die saak kon wees. In 'n poging om Mandela en die ander leiers te beskerm, het Goldberg aangebied om verantwoordelikheid te neem deur te getuig dat hy sy voorskrifte oor wapenvervaardiging oortree het, met die argument dat die getuienis teen hom die moeilikste was om te weerlê, aangesien die planne duidelik deur homself geskets is. Die aanbod is deur die ander van die hand gewys.
'n Ontsnappingsplan is bespreek, en Goldberg het daarop aangedring dat Esme en die kinders in ballingskap moet gaan uit vrees vir gevolge indien hy sou slaag. Esme en die kinders het in Desember 1963 na Brittanje vertrek, maar Goldberg kon nie ontsnap nie.
Junie 1964: Pretoria Sentraal-gevangenis
Goldberg is na die Blanke-afdeling van die Pretoria-gevangenis gestuur, terwyl die ander na Robbeneiland gestuur is. Soos die ander het hy nie teen sy vonnis appèl aangeteken nie. Hy was meestal 16 tot 18 uur per dag in sy sel toegesluit. Die gevangenes is verbied om met mekaar te praat en die moeilike omstandighede het dikwels tot siekte en sielkundige spanning gelei.
Albei Goldberg se ouers is oorlede terwyl hy in die gevangenis was. Hulle was geskei en sy ma, Annie, het by Esme en die kinders in die Verenigde Koninkryk gaan woon. Die dag voordat hy vrygelaat is, is Goldberg toegelaat om onder toesig sy pa se graf te besoek.
Bram Fischer het die regspan tydens die Rivonia-verhoor gelei. In 1966 het hy by Goldberg in die gevangenis aangesluit nadat hy 'n lewenslange vonnis opgelê is vir die bevordering van die doelstellings van kommunisme en sameswering om die regering omver te werp. Toe Fischer in 1974 baie siek word, het Goldberg 'n volledige dagboek van sy mediese sorg gehou. Die dagboek is daarna uit die gevangenis gesmokkel. Na 'n val is Fischer te laat gediagnoseer met terminale kanker.
Goldberg het gehelp om hom te versorg en het daarin geslaag om die gevangeniswagte te oorreed om hom oornag by Fischer in sy sel te laat bly. Nie-politieke gevangenes het selde hul volle termyn uitgedien, terwyl politieke gevangenes elke dag van hul vonnis moes uitdien. Eers kort voor sy dood is Fischer toegelaat om die gevangenis te verlaat, en is in sy broer se huis in Bloemfontein in huisarres geplaas. 'n Verjaarsdagtelegram wat namens die gevangenes deur Goldberg gereël is, is nie net onderskep nie, maar 'n gevangenisbeampte het aan Goldberg gesê dat hy hom sal aankla dat hy sonder toestemming met 'n gevangene gekommunikeer het.
Die politieke gevangenes is afgesny van alle nuus oor die buitewêreld, in die mate dat 'n artikel oor die Amerikaanse Tweehonderjarige Onafhanklikheidvieringe uit die Reader's Digest gesny is voordat die tydskrif aan die gevangenes gegee is. In 1977 het Goldberg, wat saam met agt mede-gevangenes studeer het, 'n saak teen die Minister van Gevangenisse en Kommissaris van Gevangenisse gebring en gevra om geregtig te wees om koerante te ontvang, met die argumente dat hulle swaarder gestraf word as ander gevangenes en die ontneming nuus van enige aard was 'n bykomende straf vir verlies aan vryheid. Die saak is die eerste keer in die Hooggeregshof van Transvaal aangehoor, met die uitspraak ten gunste van die Staat. Die saak is op appèl na die Hoogste Hof van Appèl gestuur, terwyl daar bevind is dat hoewel die kommissaris uitsluitlik die diskresie gehad het om te bepaal hoe gevangenes behandel kan word, die hof "ernstige twyfel oor die wysheid of redelikheid van die beslissing kan hê". Na die uitspraak het regter John Wessels, vergesel van generaal Jan Roux, eerste adjunkkommissaris, die gevangenis besoek. In die teenwoordigheid van Goldberg het Wessels gesê dat hy seker is dat Roux sal toesien dat hulle die koerante en tydskrifte van hul keuse kry. In September 1980 word aan Goldberg gesê dat hy koerante kan bestel. Dit het 16 jaar geduur voordat hy en sy medegevangenes toegang tot nuus verkry het.
1979: Ontsnapping vir sommige
In Junie 1978 het Tim Jenkin en Stephen Lee, wat tot 12 jaar gevonnis is vir onwettige politieke aktiwiteite, by die gevangenis aangekom. Kort ná sy aankoms het Jenkin aan Goldberg gesê dat hy van plan was om te ontsnap en sy hulp gevra om geld in weg te steek wat hy ingesmokkel het. Verskeie weergawes van die ontsnappingsplan het mettertyd ontwikkel, met die omvang van die ontsnappingsgroep wat op 'n stadium tot 'n maksimum van agt gegroei het, insluitend Goldberg. Goldberg het besef dat 'n ontsnapping 'n koste vir die beweging sou inhou, aangesien dit 'n ernstige inperking deur die owerhede sou veroorsaak; om hierdie rede, en om hulp te verleen met die logistiek van die ontsnapping, moes hy met sy kamerade in die ANC kommunikeer. Hy kon dit doen deur gekodeerde boodskappe wat aan Baruch Hirson in Londen gestuur is, saam met wie hy 'n nege jaar vonnis uitgedien het, omdat hulle 'n kode geskep het om mee te kommunikeer. Hirson het daarna met Joe Slovo in Mosambiek gekommunikeer om 'n ontsnappingsvoertuig en ander besonderhede te reël.
Namate die plan ontwikkel het, het dit duidelik geword dat dit tot drie mense beperk sou moes word om te slaag, aangesien die finale plan afhanklik was van 'n tydelike wegkruipplek in 'n klein kas waarin slegs drie skraal mense kon inpas. Die ontsnappingsvoorbereidings het meningsverskille by die politieke gevangenes meegebring, wat David Rabkin, Jeremy Cronin en Raymond Suttner ingesluit het, maar hulle het kamerade gebly en almal het op 'n manier tot die ontsnappingspoging bygedra. Goldberg onttrek aan die werklike ontsnapping en laat die drie wat die grootste deel van die beplanning gedoen het en van die begin af die belangrikste dryfvere vir die idee was: Jenkin, Lee en Alex Moumbaris. Goldberg het gehelp om die bewaarder se aandag af te trek terwyl die drie ontsnaptes op pad was; al drie het daarin geslaag om na buurlande en vryheid te ontsnap.
1985: 'n Onderhandelde vrystelling
Goldberg se dogter Hilary het in 'n kibboets in Israel gewoon, wat 'n komitee in die lewe geroep het om haar vader se vrylating uit die gevangenis te probeer bewerkstellig. Herut Lapid, wat wêreldwyd beywer het vir die vrylating van Joodse gevangenes, het betrokke geraak en politieke kontakte in Brittanje begin kontak. Dit was 'n moeilike tyd vir Goldberg, omdat hy nie die houding van die ANC en sy kamerade wat op Robbeneiland in die tronk teenoor sy moontlike vrylating geweet het nie. Geïsoleer van albei en van diegene wat vry was, was daar weinig geleentheid vir konsultasie; 'n boodskap is egter aan hom oorgedra dat die ANC, ook diegene op Robbeneiland, die inisiatiewe van sy dogter en Herut Lapid goedgekeur het.
In 1985 is hierdie voortgesette inisiatiewe aangevul deur politieke ontwikkelinge. Onder druk van die Verenigde State het die regering aangebied om politieke gevangenes vry te laat as hulle afstand doen van geweld. Goldberg het gevra om Mandela en sy ander kamerade in Kaapstad te sien, maar dit is geweier. Die belangrikste voorwaarde wat aan Goldberg gestel is, was dat hy nie aan politieke geweld sou deelneem nie. Goldberg het ingestem om nie meer 'n soldaat te wees nie, maar hy het nie sy vroeëre betrokkenheid of die behoefte aan 'n gewapende stryd verwerp nie. In 'n brief aan president P. W. Botha het hy sy standpunt uiteengesit en ingestem tot 'n "onderneming om deel te neem aan normale vreedsame politiek wat vry en sinvol beoefen kan word." Op 28 Februarie 1985, na 22 jaar gevangenisstraf, is hy vrygelaat.
Terwyl hy in die gevangenis was, het Goldberg grade in Openbare Administrasie, Geskiedenis en Geografie en in Biblioteekkunde aan die Universiteit van Suid-Afrika behaal en 'n deel van 'n regsgraad onderneem.
1985–2002: Vryheid en ballingskap in Londen
Goldberg is direk uit die tronk na die lughawe geneem om na Israel te vlieg, waar hy met sy vrou en kinders herenig is. Ondanks dat Israel namens hom ingetree het, was hy heftig in sy kritiek teen die behandeling van die Palestyne en Israel se samewerking met Suid-Afrika.
Hy het saam met sy gesin in ballingskap gegaan en sy werk in die ANC in sy kantoor in Londen hervat. Op 26 Junie 1985, op die dertigste herdenking van die Congress of the People (ook bekend as Freedom Day), as woordvoerder van die ANC, het hy 'n toespraak gehou op Trafalgarplein tydens 'n anti-apartheidsbeweging (AAM), ook bygewoon deur leier van die Britse Arbeidersparty, Neil Kinnock, en daardie Desember op 'n ses-week spreektoer in Skandinawië.
Doriese inval
Die Doriese inval is ’n konsep van historici om die vervanging van voorklassieke dialekte en tradisies in die suide van Antieke Griekeland deur dié van die Klassieke tydperk te verduidelik. Dit word so genoem na aanleiding van die laaste groep Griekssprekende stamme wat die Griekse skiereiland beset het.
Auloplax
Auloplax is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Doriese inval
Volgens Griekse legendes het die Doriërs die Peloponnesos oorgeneem in die "Terugkeer van die Heracleidae" (Grieks: Ἐπιστροφὴ τῶν Ἡρακλειδῶν). Klassieke geleerdes het in die legende ’n werklike gebeurtenis gesien wat hulle die "Doriese inval" genoem het. Die betekenis van die konsep het al meermale verander namate historici, filoloë en argeoloë probeer verduidelik hoe ’n hele kultuur verdwyn het.
Ondanks byna 200 jaar van ondersoeke, kon daar nog nie met sekerheid vasgestel word of daar werklik ’n Doriese inval was nie. Die konsep word veral gebruik om verskeie ander spekulasies uit te skakel. Dit is egter nie onmoontlik dat die inval wel plaasgevind het nie.
Denis Goldberg
1985–2002: Vryheid en ballingskap in Londen
Hy het die AAM by die Anti-Apartheidskomitee van die Verenigde Nasies verteenwoordig en ook betrokke geraak by Woodcraft Folk, 'n Britse burgerbeweging vir jongmense waarin sy familie jare lank werksaam was. Sy hoofrol deur die jare tot 1994 was om steun vir die AAM op te bou, en met die oog daarop reis hy uitgebreid oor Europa en Noord-Amerika en het gesprekke en media-onderhoude gevoer. Hy het ook sterk verhoudings met vakbonde gevestig, en jarelange verhoudings met mense wat na die totstandkoming van 'n nie-rassige demokrasie in Suid-Afrika voorgestaan het, te ondersteun.
1994: Apartheid eindig
Na die eerste nie-rassige verkiesing in Suid-Afrika en die inhuldiging van Nelson Mandela as president in 1994, het Goldberg besluit om nie na Suid-Afrika terug te keer nie, hoofsaaklik sodat hy by Esme, sy kinders en kleinkinders kon bly, wat in die Verenigde Koninkryk wou bly.
In 2000 is Esme oorlede na 'n noodoperasie om 'n maagkanker te behandel. In 2002 trou Denis en Edelgard in Londen; 'n Paar dae later is sy dogter, Hilary, skielik oorlede, terwyl Goldberg en Edelgard voorberei om na Suid-Afrika terug te keer.
Later lewe, dood en nalatenskap
Goldberg het voortgegaan om na Duitsland en ander lande te reis om oor Suid-Afrika te praat en die werk wat nodig is om dit te transformeer; in Junie 2009 het hy 'n referaat “South Africa, the Transition to Democracy and the Banning of Torture” aangebied tydens 'n seminaar aan die Universiteit van Düsseldorf.
In 2009 het die Orde van Luthuli ontvang vir sy bydrae tot die bevrydingstryd en sy diens aan die Suid-Afrikaanse bevolking.
In 2010 publiseer hy sy outobiografie, The Mission: A Life for Freedom in South Africa (nuwe uitgawe in 2016 gepubliseer).
Goldberg het betrokke geraak by 'n projek om hoërskoolleerlinge te leer oor die geskiedenis van die bevrydingstryd en ook ondersteuning verleen aan verskeie projekte in Houtbaai, die voorstad in Kaapstad waar hy gewoon het. Dit behels ondersteuning aan die Kronendal Musiekakademie (gestig 2007) wat ten doel het om jongmense uit verskillende gemeenskappe bymekaar te bring deur musiek te speel. Hy het sy Duitse kontakte gebruik om te help reël vir 'n jazzorkes wat bestaan uit Kronendal-studente om in 2012 na Duitsland te toer.
Soos baie strydveterane, het Goldberg korrupsie in die ANC gekritiseer. Hy verskyn in Januarie 2016 op BBC Radio 5 Live en sê: "die lede van die ANC moet die leierskap van bo na onder vernuwe."
Op 23 Januarie 2019 het die adjunk-president David Mabuza aan Goldberg die party se grootste eer, Isitwalandwe, toegeken.
Dood
Goldberg sterf net voor middernag op 29 April 2020 by sy huis in Houtbaai.
President Cyril Ramaphosa het huldeblyke gebring: "Sy toewyding aan etiese leierskap was onophoudelik en selfs tydens sy gevorderde ouderdom, vorm hy deel van die beweging van veterane wat die stryd om die morele sentrum van die samelewing hervestig het. Hy het sy lewe gewy aan die bereiking van die beter lewe wat ons vandag geniet, en sy revolusionêre bydrae het die nie-rassige karakter van ons stryd en ons demokratiese bedeling versterk." Die Nasionale Coronavirusbevelstruktuur het 'n oomblik se stilte ter ere van hom waargeneem.
Paul Hillier
Paul Douglas Hillier (9 Februarie 1949 − ) is 'n dirigent, musikale direkteur en bariton. Hy spesialiseer in Vroeë Musiek en kontemporêre kunsmusiek, veral musiek deur komponiste soos Steve Reich en Arvo Pärt.
Hillier is al sedert 2003 die Hoofdirigent van Ars Nova (Kopenhagen). Hy was in 2008 aangestel as Artistieke Direkteur van die Nasionale Kamerkoor van Ierland. Hillier het reeds 'n aantal soloplate opgeneem, sommige saam met die harpspeler Andrew Lawrence-King, op die Harmonia Mundi, ECM, EMI, Finlandia en Hyperion plaatetikette.
Akademiese aanstellings
Teen 1980 het Hillier reeds verskeie akademiese poste beklee. Sy mees onlangse pos is as Direkteur van die Instituut vir Vroeë Musiek by Indiana Universiteit, Bloomington.
Robert Iler
Robert Iler (gebore 2 Maart 1985) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tadpole (2000) en Daredevil (2003), en in die televisiereeks The Sopranos (1999).
Geissorhiza stenosiphon
Geissorhiza stenosiphon is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Koue Bokkeveld op hoë hoogtes (1500 m+) voor. Die plant word as seldsaam beskou.
Artabotrys dahomensis
Artabotrys dahomensis is 'n struik wat tot die genus Artabotrys behoort en inheems aan Benin, Nigerië en Togo is.
Rocciamelone
Staproetes maak die bergwêreld van Rocciamelone as hoogste bedevaartspiek in die Alpereeks ook vir stappers toeganklik. Die piek bied 'n uitsig oor die hele Wes-Alpeboog (met die bergpieke Mont Blanc en Vanoise met Grand Casse in die noorde, Monviso in die suide, en die Cottiese Alpe in die suidweste) en die Val di Susa met die gelyknamige nedersetting.
Kobus du Plessis
Daniël Jacobus (Kobus) du Plessis (10 November 1947) is 'n Suid-Afrikaanse sakeman en politikus.
Herkoms en opleiding
Du Plessis is een van die vier kinders van prof. Sarel du Plessis en sy vrou, Judie. Hy matrikuleer in 1965 aan die Potchefstroomse Gimnasium en in 1966 verrig hy vrywillige diensplig aan die SA Lugmaggimnasium en bly betrokke in die Suid-Afrikaanse Lugmag-kommando's en Burgermag tot 1980 met die rang van kaptein.
Hy verwerf die grade B.A. (voltyds) en M.B.A. (deeltyds) aan die PU vir CHO, waar hy twee termyne studenteraadslid was (een jaar as sekretaris, soos sy vader) en redaksielid van die al drie studentepublikasies (Die Wapad, die Besembos en redakteur van Die Pukkie), voorsitter van die Karnavalkomitee en voorsitter en toerleier van die Thalia-toneelgeselskap.
Loopbaan
Sy beroepsloopbaan behels 14 jaar in die publikasie- en sakebedryf as besturende direkteur van die grootste landbouskakel- en tydskrif-uitgewersmaatskappy in Suid-Afrika namens 'n 27-tal landbou-organisasies. In dié tyd stig hy ook twee plaaslike koerante, nl. Vista vir die Vrystaatse Goudvelde en Vrystaat vir Bethlehem en die Oos-Vrystaat.
In 1983/'84 was hy nasionale verkiesingsbestuurder van die Arbeidersparty van Suid-Afrika ('n Kleurlingparty) vir die totstandkoming van die Driekamerparlement, wat as die eerste stap van die demokratisering in Suid-Afrika beskou kan word. Daarna was hy tot 1987 politiek-strategiese raadgewer vir die 12 grootste sakegroepe in Suid-Afrika, wat daartoe lei dat hy in 1987 'n aanbod aanvaar om lid van die uitvoerende bestuur van Sankorp, die beleggingsbeheermaatskappy van Sanlam, te word.
In 1992 tree hy op versoek van die destydse staatspresident, FW de Klerk, voltyds in diens van die Nasionale Party van Suid-Afrika, eers as adviseur: sekretaris-generaal en later as direkteur bestuursdienste tot 1997. Hy was betrokke by die onderhandelingsproses en verkiesingsbestuur wat uitloop op die geskiedkundige 1994-verkiesing. Gedurende dié tyd was hy die enigste nieparlementêre lid van die federale dagbestuur van die Nasionale Party.
In 1997 bedank hy uit die NP vanweë beginselverskil met die partyleiding. Hy was medestigter en eerste nasionale voorsitter van die United Democratic Movement (UDM), die eerste volwaardige postapartheid bevolkingsinklusiewe politieke party in Suid-Afrika.
Einde 1999 tree hy uit die politiek en van 2000 tot 2006 werk hy eers as senior adjunkregistrateur en later as direkteur sake-ontwikkeling by die Pretoria Technikon, waar hy ook nou betrokke was by die samesmelting van drie technikons tot die Tshwane-universiteit van Tegnologie. Middel 2006 tree hy (18 maande voor formele aftreedatum) uit en neem die leiding met die oprigting van ’n privaat universiteit – University of Africa – gerig op die ontwikkelingsbehoeftes van Afrika.
Breër betrokkenheid
Op kerklike gebied was hy feitlik onafgebroke eers diaken en daarna ouderling, aanvanklik in die Gereformeerde Kerk en sedert 1989 in die NG Kerk. In 1977 was hy penningmeester van die bestuur wat die honderdjarige herdenking van Totius se geboorte gereël het. Hy was ook voorsitter van die beheerkomitee van die Laerskool Lynnwood.
Hy onderskei hom as een van die jongste sekretarisse en voorsitters van die Potchefstroomse Afrikaanse Sakekamer, in welke tyd die sakekamer eers as naaswenner en daarna as wenner in Suid-Afrika aangewys word. Hy dien 11 jaar as hoof- en dagbestuurslid van die Afrikaanse Handelsinstituut. Hy is ook tot 1994 as dagbestuurslid van die Adviesburo vir Kleinsakeondernemings (ABKS) aan die PU vir CHO betrokke.
Gesinslewe
Hy trou op 28 Maart 1970 met Anna Maria (Ansie) Beukes, 'n onderwyseres en ook begaafde kunsskilder. Sy sterf op 3 Maart 1995 weens bloedkanker. Hulle woon eers op Potchefstroom en sedert 1980 in Pretoria.
Geissorhiza subrigida
Geissorhiza subrigida is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die Bokkeveldeskarp naby Nieuwoudtville voor. Daar is een populasie van ongeveer 250 plante wat oor 'n gebied van kleiner as 1 km² voorkom. Die plant word bedreig deur ontwikkeling, oorbeweiding en indringerplante.
Vera Altayskaya
Vera Altayskaya (21 Mei 1919 – 28 Desember 1978) was 'n Sowjetse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Syn Tadzhikistana (1943), Frosty (1965), Zabludshiy (1966), en Through Fire, Water and... Brass Pipes (1968).
Micene
Micene of Mukene (Grieks: Μυκῆναι, Mykēnai, of Μυκήνη, Mykēnē) is ’n argeologiese terrein in Griekeland. Dit is sowat 90 km suidwes van Athene op Noordoos-Peloponnesos. Argos is 11 km suid daarvan en Korinthe 48 km noord.
Heterorotula fistula
Heterorotula fistula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Micene
In die tweede millennium v.C. was Micene een van die belangrikste sentrums van die Griekse beskawing, ’n militêre vesting wat ’n groot deel van Suid-Griekeland oorheers het. Die deel van die Griekse geskiedenis tussen omstreeks 1600 en 1100 v.C. word die Miceense tydperk genoem met verwysings na Micene. Op sy hoogtepunt in 1350 v.C. het die sitadel en onderdorp ’n bevolking van 30 000 gehad en ’n oppervlakte van 32 hektaar.
Heterorotula fistula
Die spons behoort tot die genus Heterorotula en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Volkmer & Motta.
Micene
Naam
Hoewel die sitadel deur die Grieke gebou is, word geglo die naam is nie Grieks nie, maar een van die Voorgriekse name van die streek.
Artabotrys darainensis
Artabotrys darainensis is 'n struik wat tot die genus Artabotrys behoort en endemies aan Madagaskar is.
Micene
Naam
Volgens Griekse legendes hou die naam egter verband met die Griekse woord μύκης (mycēs, "sampioen") en die mitologiese figuur Perseus, wat dit genoem het na óf na die punt (mycēs) van sy swaardskede óf ’n sampioen wat hy op die terrein gepluk het.
Die vroegste geskrewe vorm van die naam is Mykēnē (Μυκήνη), wat in Homeros se Ilias aangetref word. Die Miceense vorm is Mukānai, wat ’n meervoudsvorm het soos Athānai.
Aulosaccus
Aulosaccus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Artabotrys hildebrandtii
Artabotrys hildebrandtii is 'n struik wat tot die genus Artabotrys behoort en endemies aan Madagaskar is.
Heterorotula kakahuensis
Heterorotula kakahuensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Heterorotula en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Traxler.
Bolsjewik-eiland
Bolsjewik-eiland (Russies: о́стров Большеви́к), die wêreld se 69ste grootste eiland en die sesde grootste eiland van Rusland na Sachalin, Sewerni-eiland, Joezjni-eiland, Kotelni-eiland en Oktoberrewolusie-eiland, beslaan 'n oppervlakte van 11 270 km². Die eiland is in die noorde van Rusland in die Arktiese Oseaan geleë en behoort administratief aan die Krasnojarsk-krai van die Siberiese Federale Distrik. Bolsjewik-eiland grens in die weste aan die Karasee en in die ooste aan die Laptefsee. Bolsjewik-eiland is die tweede grootste eiland van Sewernaja Zemlja, na Oktoberrewolusie-eiland, en lê in die suide van dié eilandgroep, met beide Komsomoletseiland en Oktoberrewolusie-eiland teen noorde. Verder suid is die Siberiese vasteland geleë. Bolsjewik-eiland is onbewoon en amper een derde is met ys bedek; die res word deur toendra oorheers.
Die eiland is in 1913 deur Boris Wilkizki ontdek en Swjataja Olga (letterlik: "Sint Olga"), na 'n heilige van die Russies-Ortodokse Kerk, genoem. In 1926 is dit, op besluit van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (KPSU), egter na die Bolsjewiste, die seëvierende faksie van die Marxistiese Russiese Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty (RSDAP) wat later die KPSU sou word, genoem. In 2007 het 'n poging om weer na die ou naam terug te keer by die plaaslike parlement van die Krasnojarsk-krai misluk.
Bathydorus
Bathydorus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Michael Imperioli
Michael Imperioli (gebore 26 Maart 1966) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Goodfellas (1990), Summer of Sam (1999), en The Lovely Bones (2009), en in die televisiereeks The Sopranos (1999).
Heterorotula multidentata
Heterorotula multidentata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Heterorotula en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Wilhelm Weltner.
Stary Dwór
Stary Dwór is 'n dorp met 360 inwoners in die woiwodskap Lubuskie in Pole.
Adjudant (amp)
regs|duimnael|150px|Generaal Karel van der Heijden was adjudant van die koning van Nederland. 'n Adjudant, of Aide-de-camp in sommige lande, is 'n persoonlike assistent van 'n hooggeplaaste persoon, deurgaans van 'n hoë militêre bevelhebber, 'n bewindsman, 'n hoëpriester of 'n staatshoof. Die woord kom van die Latynse woord adiuvare of adjuvare, hulp. In Latyn is die woord vir adjudant adiutor.
Militêre adjudante maak deel uit van die militêre huis van die koning van Nederland. 'n Adjudant, altyd 'n offisier of 'n onderoffisier, dra dikwels kenmerkende versiersels op hul uniform om hul as sodanig te herken. Die (Nederlandse) adjudante dra 'n goue nestel, altyd aan die regterkant, en as sodanig maak dit die persoon dadelik herkenbaar. Diegene wat die rang van Adjudant dra, het 'n goue punt in hul uniform. Daar word ook onderskeid getref tussen 'n veld-adjudant (Frans: aide de camp, Engels: aide-de-camp) vir 'n adjudant in die leër, en 'n vleuel-adjudant, 'n adjudant wat 'n monarg bystaan en lid is van die hofhouding.
Geissorhiza sulphurascens
Geissorhiza sulphurascens is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en kom voor op die Bokkeveldeskarp. Die plant het 'n voorkomsgebied van 283 km² en word bedreig deur die rooibostee bedryf.
Grant Imahara
Grant Imahara (gebore 23 Oktober 1970, sterf 13 Julie 2020) was 'n Amerikaanse elektroniese ingenieur en televisie-aanbieder van onder andere MythBusters van die Discovery Channel. Hy het ook gewerk aan die spesiale effekte in die rolprente Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999), Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002), The Matrix Reloaded (2003), en Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith (2005).
Heteroxya
Heteroxya is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Nina Arkhipova
Nina Arkhipova (1 Mei 1921 – 24 April 2016) was 'n Sowjetse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Nashe serdtse (1947), Bountiful Summer (1951), Utrenniy obkhod (1980), en Burnt by the Sun (1994).
Heterorotula multiformis
Heterorotula multiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hexadella
Hexadella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Heterorotula multiformis
Die spons behoort tot die genus Heterorotula en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Wilhelm Weltner.
Jill Barklem
Vroeë lewe
Jill Barklem is gebore as Gillian Gaze in Epping op 23 Mei 1951. Sy was die dogter van John en Ivy Gaze wat 'n familiewinkel in die dorp bestuur het. Na 'n ongeluk wat 'n losgemaakte retina tot gevolg gehad het toe sy dertien jaar oud was, kon sy by Hoërskool Loughton opgelei word. Sy kon nie aan LO of speletjies op skool deelneem nie en het eerder haar talent vir teken en kuns ontwikkel. Toe sy die skool verlaat het, het sy illustrasie by St Martin's in Londen gestudeer.
Illustreerder
Nadat sy gegradueer het, het sy 'n illustreerder geword vir kinderbybels en 'n reeks versamelings van gebede en genade. Sy het die Haffertee Hamster -boeke deur Janet en John Perkins onder haar nooiensvan geïllustreer.
Haar man het voorgestel dat sy haar idees oor die heininglewe wat ontwikkel is terwyl sy gependel het op die treinrit na die kunsskool toe, in 'n boek omskep. Barklem het hierdie tyd gebruik om Engelse gebruike, flora en ander geografiese en kulturele besonderhede vir haar Brambly Hedge- stories na te vors.
Die eerste vier boeke is in 1980 gepubliseer, wat elk een van die vier seisoene verteenwoordig. Hierdie vier is oorspronklik as individuele volumes in 'n miniatuurformaat vrygestel. Sy het nog vier boeke vir die reeks geskryf, waarvan die laaste is in 1994 gepubliseer.
Barklem se boeke het ontsaglik gewild geword en het meer as sewe miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop en is in meer as 13 tale uitgegee. Die Brambly Hedge-karakters het voortgegaan om in handelsware te verskyn, soos kaarte, Royal Doulton China, en 'n stop-motion-animasiereeks The Enchanted World of Brambly Hedge (1996 tot 2000).
Gesinslewe en afsterwe
Jill het in 1977 met David Barklem, 'n oudhedehandelaar, in die huwelik getree. Die egpaar het voortgegaan om 'n seun en dogter te hê.
In 1994 het sy 'n suksesvolle operasie vir 'n breingewas gehad; maar die daaropvolgende gesondheidskwessies het uiteindelik tot haar dood gelei. Barklem is op 15 November 2017 in Londen in die ouderdom van 66 oorlede.
Bathyxiphus
Bathyxiphus is 'n monotipiese genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Alvin Ing
Alvin Ing (26 Mei 1932 – 2021) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Final Countdown (1980), Smilla's Sense of Snow (1997), en The Gambler (2014), en in die televisiereeks The Doctors (1963).
Margarita Barskaya
Margarita Barskaya (19 Junie 1903 – 23 Julie 1939) was 'n Sowjetse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Modzgvari (1922) en Broken Shoes (1933).
Wildebeest
Wildebeest was 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep. Die groep was oorspronklik 'n duo tussen Colin Pratley op tromme en Dave Tarr wat viool gespeel het. In 1981 sluit Karlien van Niekerk, Doc Barendse en Piet Botha by hulle aan. Dié drie was bekend as die groep Catherine Wheel voordat hulle by Wildebeest aangesluit het. Doc Barendse verlaat die groep en Boet Faber sluit by die groep aan. Hulle stel hulle eerste en enigste album Bushrock 1 in 1981 vry, 'n album wat lewendig by Upstairs in Sunnyside, Pretoria opgeneem is. In 1983 was Wildebeest een van die eerste musiekgroepe wat Rock and Roll-musiek in Afrikaans gesing het.
Rabbyn
'n Rabbyn (Hebreeus: רב, Raw; meervoud: רבנים, Rabbanim; Asjkenasiese Hebreeus en Jiddisj: Row; meervoud: Rabbonim; Afrikaanse meervoud: rabbyne; letterlik: "meester" of "leraar") is 'n Joodse geleerde wat 'n kundige op die gebied van die skriftelike en mondelingse Tora is.
Met die term rabbyn word vandag algemeen na die geestelike leier van 'n sinagogegemeente verwys. Sy belangrikste rol is dié van 'n spirituele raadgewer, leraar, kenner van die halagá ("die Joodse leefwyse", הלכה, "lewenswandel"; afgelei van van die werkwoord halág, הלך, "om te gaan"), en dus die persoon wat geskille oor die Joodse wet beslis. 'n Rabbyn wat in 'n beit dien (בית דין, 'n Joodse regbank) dien is vergelykbaar met 'n regter. In 'n kleiner gemeente dien 'n rabbyn soms ook as gazan (חַזָּן, voorsanger) in die sinagoge en/of as ba'al koré (בעל קורא, voordraer van die weeklikse Toralesing).
Baie Jode wat die studie tot rabbyn afgesluit het, is nie as godsdienstige leiers werksaam nie. Die titel rabbyn is beide 'n akademiese en 'n eretitel, vergelykbaar met 'n doktorale graad. In die formele sin dui die titel slegs die bereiking van 'n studievlak aan, nie 'n beroep nie. 'n Rabbyn word deur 'n sinagogegemeente in diens geneem en kan ook weer ontslaan word.
Sommige lande beskik oor 'n eie hoofrabbinaat wat die hoogste geestelike gesag vir Jode in 'n land vorm. Sedert 2005 dien Warren Goldstein as hoofrabbyn vir die Jode in Suid-Afrika. Israel het twee hoofrabbyne, een vir Asjkenasiese en een vir Sefardiese Jode.
Geskiedenis
Die woord rabbyn in die betekenis van "meester" of "leraar" word nie in die Tora genoem nie en het later ontstaan. Die oorspronklike gebruik van die eretitel "rabbyn" in sy huidige vorm dateer uit die tydperk van die tweede tempel en daarna, toe geleerde onderwysers vergader het om die Joodse skriftelike en mondelingse wette te kodifiseer. Die eerste persoon na wie die Misjna as 'n rabbyn verwys is Jochanan ben Zakkai, aktief in die eerste eeu n.C. Die rabbyn as die geestelike hoof van 'n Joodse gemeente, soos dit vandag bekend is, het eers in die Middeleeue ontstaan. In meer onlangse eeue is die dienste van 'n rabbyn toenemend beïnvloed deur dié van Christelike geestelikes, vandaar die titel "preekstoel-rabbyne", en in 19de-eeuse Duitsland en die Verenigde State het rabbynse dienste preke, pastorale berading en die verteenwoordiging van die gemeenskap na buite ingesluit.
Binne-in die verskeie Joodse strominge bestaan verskillende vereistes vir die rabbynse ordinasie en meningsverskille rakende wie as 'n rabbyn erken kan word. Byvoorbeeld word in Ortodokse Judaïsme vroue nie as rabbyne geordineer nie. Nie-Ortodokse gemeenskappe het egter besluit om dit wel te doen uit, volgens hul siening, halagiese redes (Konserwatiewe Judaïsme) asook etiese oorwegings (Hervormde Judaïsme en Rekonstruksionistiese Judaïsme).
In die Joodse tradisie word na Moses as Mosje Rabbenu ("Moses ons leraar") verwys. In die Nuwe Testament word soms na Jesus van Nasaret as rabbi verwys.
Bolosoma
Bolosoma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Heteroxya corticata
Heteroxya corticata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Heteroxya en tot die familie Heteroxyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Topsent.
Bolosominae
Bolosominae is 'n subfamilie van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Twaalftoonmusiek
Twaalftoonmusiek (12-toon musiek) is ‘n liggaam van musiek wat rofweg sedert die Eerste Wêreldoorlog geskryf word, en wat gebruik maak van die sogenaamde 12-toonmetode of komposisietegniek. Die Oostenrykse komponis Arnold Schönberg word met die ontdekking van hierdie tegniek gekrediteer, alhoewel ander komponiste (soos byvoorbeeld die Amerikaanse komponis Charles Ives en die Oostenryker Josef Hauer) Schoenberg se uitvindsel voorsien het deur musiek te skryf wat in ‘n sekere mate, wat die musiek se tegniek betref, soortgelyk aan Schönberg se twaalftoon musiek is.
In so ‘n sisteem, anders as wat die geval met tonaliteit was, sal geen note oorheers as fokuspunte nie, en geen volgorde van belangrikheid sal aan die indiwiduele tone toegeskryf word nie. Die nuwe samebindende beginsel wat komposisie betref sal dan voortspruit vanuit die spesifieke of besondere orde wat aan ‘n versameling van die twaalf tone gegee word, welke orde vir elke komposisie sal verskil. Die basiese orde ten opsigte van enige gegewe komposisie sou weldra as die komposisie se basiese stel, 12-toon ry, of 12-toon reeks bekend staan, welke begrippe almal sinonieme van mekaar is. Die basiese stel vir Schönberg se Kwintet vir blaasinstrumente van 1924 is E♭–G–A–B–C♯–C–B♭–D–E–F♯–A♭–F; en vir sy Strykkwartet No. 4 van 1936 is dit byvoorbeeld: D–C♯–A–B♭–F–E♭–E–C–A♭–G–F♯–B.
Die basiese stel is egter nie ‘n tema nie, aangesien dit oor geen besondere vorm, ritme of luidheid beskik nie. Wat dit wel is, is ‘n sjabloon; ‘n musikale idee wat die komposisie deurgrond waarin dit gebruik word. As gevolg van die meerdere beginsels van komposisie en die manipulasie van die basiese stel soos deur Schönberg en andere daargestel, is dit dikwels nie enigsins moontlik, of aanbevole, om die basiese stel te hoor wanneer die musiek uitgevoer word nie. Hierdie sameloop van omstandighede het daartoe aanleiding gegee dat baie mense Schönberg se metode as onmusikaal en as wiskundige gekheid afgemaak het. Sulke beskouinge blyk egter nie regverdigbaar te wees nie, omrede, soos Schönberg self uitgewys het, sy metode slegs ‘n klein fraksie van die totale aard van ‘n komposisie voorskryf– sekerlik nie meer voorskriftelik as tonale komposisies nie.
Schönberg se bekendste leerlinge was die Oostenrykse komponiste Anton von Webern en Alban Berg, wat ook twaalftoon musiek geskryf het. Nie een van hulle het egter die basiese stel op dieselfde wyse as Schönberg gebruik nie, en hulle musiek verskil wesentlik van elk ander en van Schoenberg se musiek. Ander belangrike komponiste sluit die Russies-gebore Igor Strawinski, die Amerikaner Roger Sessions, die Oostenryker Ernst Krenek, die Italianer Luigi Dallapiccola, en die Duitser Hans Werner Henze, in. Baie, soos bv. Strawinski (wat vroeër baie krities teenoor die benadering gestaan het) en Sessions, het begin om twaalftoon musiek te skryf nadat hulle reeds groot hoeveelhede tradisionele musiek gekomponeer het.
Sommige komponiste het ook sekere van die idees agter die basiese stel gebruik terwyl hulle terselfdertyd tonale musiek skryf, tussen hulle tel Schönberg self as ‘n voorbeeld daarvan, saam met die Oostenryker Ernst Toch, die Amerikaner Walter Piston, en die Rus Dmitri Sjostakowitsj. Die Amerikaanse komponis Benjamin Johnston het die beginsels van twaalftoon musiek met mikrotonaliteit (die gebruik van intervalle wat kleiner as hele – of halwe tone is) gekombineer. Daar is geen voldoende analitiese tegnieke in gebruik deur musici ten einde twaalftoon musiek te verstaan nie, wat deels is waarom dit as ‘n totale musikale verskynsel nie besonders goed deur komponiste, uitvoerders en luisteraars verstaan word nie. Twaalftoon musiek is ‘n voorbeeld van serialisme in musiek.
Emilio Insolera
Emilio Insolera (gebore 29 Januarie 1979) is 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Sign Gene (2017).
Heterorotula nigra
Heterorotula nigra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Heterorotula en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Lendenfeld.
Hexadella crypta
Hexadella crypta is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Reveillaud, Allewaert, Pérez, Vacelet, Banaigs & Vanreusel.
Helladiese tydperk
Helladies is ’n moderne argeologiese term vir ’n reeks tydperke in die kultuur van die vastelandse Antieke Griekeland tydens die Bronstydperk. Dit word gewoonlik in argeologie en kunsgeskiedenis gebruik as aanvulling van twee parallelle terme: "Sikladies", met verwysings na min of meer dieselfde reeks in die Egeïese Bronstydperk, en "Minoïes", met verwysing na die beskawing van Kreta.
Die skema word veral vir pottebakkersware gebruik as ’n dateringstelsel. Kunsartikels kan in Vroeg-, Middel- en Laat-Helladies ingedeel word, na aanleiding van die styl en tegniek. Laat-Helladies (LH) en Vroeg-Helladies (EH) word weer verdeel in I, II en III en dié nog verder (sien onder Tydperke). Sekere datums word aan die verskillende fases geheg, hoewel die term begin gebruik is voor die uitvinding van radiokoolstofdatering. Die drie terme "Helladies", "Sikladies" en "Minoïes" verwys na die plek van oorsprong. Middel-Minoïese voorwerpe kan dus in die Siklade ontdek word, maar dit maak hulle nie Middel-Sikladies nie.
Tydperke
In plaas van die gebruik van lang name soos "vroeg-vroeg-Helladies", gebruik argeoloë I, II, III vir die tweede vlak, A, B, C vir die derde, 1, 2, 3 vir die vierde en A, B, C vir die vyfde vlak.
Misjna
Volgens die Joodse tradisie het God aan Moses sowel 'n skriftelike Tora (die vyf boeke van die Pentateug) asook 'n mondelingse Tora geopenbaar. Die Misjna is neergeskryf in 'n tyd van vervolging toe daar gevrees is dat die mondelingse tradisies in vergetelheid kon raak en was dus 'n poging om die mondelingse Tora in skrif vas te hou.
Die taal van die Misjna is Hebreeus, met enkele sinne en woorde in Aramees asook hier en daar 'n Griekse of Latynse leenwoord.
Die Misjna bestaan uit ses ordes (sedarim, enkelvoud: seder, סדר), elk met sewe tot twaalf traktate (masegtot, enkelvoud: maseget, מסכת; letterlik: "weefsel"), altesaam 63, wat verder verdeel is in hoofstukke (perakim, enkelvoud: perek, פרק) en paragrawe (misjnajot, enkelvoud: misjna). Die term Misjna verwys dus na beide die hele werk asook na 'n enkele leerstelling.
Maya Bulgakova
Maya Bulgakova (19 Mei 1932 – 7 Oktober 1994) was 'n Sowjetse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Crime and Punishment (1970), Lada iz strany berendeev (1971), en Zhenitba (1978), en in die televisiereeks Priklyucheniya Elektronika (1980).
Michael Irby
Michael Irby (gebore 16 November 1972) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Fast Five (2011) en in die televisiereekse SEAL Team (2017), Mayans M.C. (2018), en Barry (2018).
Geissorhiza tricolor
Geissorhiza tricolor is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Geissorhiza behoort en deel is van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Riversdal voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 10 km² en daar is twee subpopulasies. Die een is in 'n natuur reservaat en word beskerm terwyl die ander een bedreig word deur ontwikkeling. Daar is minder as 50 plante elk per subpopulasie.
Palais des Sports Maurice Thorez
Die Palais des Sports Maurice Thorez is 'n multisportsaal geleë in Nanterre (Hauts-de-Seine), wat die tuiswedstryde van die basketbalspan van Nanterre 92. Hierdie sportkompleks sluit ook 'n swembad, sportsale en 'n mediese sentrum in. Hierdie kamer dra die naam van die politikus Maurice Thorez (1900-1964).
Geskiedenis
Die sportsaal het in 2014 'n uitbreiding ondergaan om van 1 600 plekke na 3 000 plekke te gaan vir 'n belegging van 5 miljoen euro. Die nuwe kamer is op 17 Oktober 2015 deur Patrick Jarry, burgemeester van Nanterre, ingewy.
Komsomoletseiland
Komsomoletseiland (Russies: остров Комсомолец), die wêreld se 82ste grootste eiland en die sewende grootste eiland van Rusland na Sachalin, Sewerni-eiland, Joezjni-eiland, Kotelni-eiland, Oktoberrewolusie-eiland en Bolsjewik-eiland, beslaan 'n oppervlakte van 9 006 km². Die eiland is in die noorde van Rusland in die Arktiese Oseaan geleë en behoort administratief aan die Krasnojarsk-krai van die Siberiese Federale Distrik. Komsomoletseiland grens in die weste aan die Karasee en in die ooste aan die Laptefsee. Komsomoletseiland is die derde grootste eiland van Sewernaja Zemlja, na Oktoberrewolusie-eiland en Bolsjewik-eiland, en lê in die noorde van dié eilandgroep, met beide Oktoberrewolusie-eiland en Komsomoletseiland teen suide. Verder suid is die Siberiese vasteland geleë. Komsomoletseiland is onbewoon en amper twee derdes is met ys bedek; die res word deur toendra oorheers.