cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Szkice z filozofii literatury (Sketches on the Philosophy of Literature), Vol. 1, Spółdzielnia wydawnicza "Polonista," Łódz, 1947
Hertogdom
In Frankryk het 'n aantal hertogdomme in die Middeleeue bestaan. Koningin Elizabeth II van die Verenigde Koninkryk hou steeds die middeleeuse Franse titel Hertog van Normandië; die enigste grondgebied wat steeds met die Hertogdom van Normandië verbind is, is die Kanaaleilande. Belangrike Franse hertogdomme het ingesluit Normandië, Boergondië, Bretagne en Akwitanië.
Katoenplukker
Konvensionele plukker
Die ander tipe plukker is die "spindle"-plukker. Dit maak gebruik van rye van doringdraad skilde wat teen 'n hoë spoed draai en die saadkatoen van die plant verwyder. Die saadkatoen word dan verwyder uit die skilde deur'n teenroterende doffer en dan in die mandjie ingeblaas. Sodra die mandjie vol is, gooi die plukker die saadkatoen in 'n "modulebouer". Die modulebouer skep 'n kompakte "baksteen" van saadkatoen, wat ongeveer 21,000 lb weeg (16 gepakte bale), wat kan gestoor word in die veld of in die "oeserf" totdat dit gepak word. Elke gepakte baal weeg ongeveer 480 lb (218.2 kg).
Erwin Rommel
Erwin Johannes Eugen Rommel (15 November 1891–14 Oktober 1944), algemeen bekend as die Woestynvos (Wüstenfuchs), was 'n Duitse Veldmaarskalk van die Tweede Wêreldoorlog. Hy is deur beide sy eie troepe en die vyande teen wie hy geveg het gerespekteer.
Hertogdom
Vandag is territoriale hertogdomme baie skaars; meeste hertogdomme wat in die laaste paar eeue toegeken is was suiwer simbolies van aard. Daar is vandag geen onafhanklike hertogdomme nie; slegs Luxemburg bestaan as 'n Groothertogdom.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Elementy dzieła muzycznego (The Elements of Musical Works), Sprawozdania Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Vol. IX, 1955, Nos. 1-4, pp. 82-84
Bernau bei Berlin
Birkholz
Die dorpskerk is op die Dorfanger of meent en te midde van 'n ou kerkhof geleë wat deur 'n veldsteenmuur omsluit word. 'n 15de eeuse Gotiese veldsteenportaal maak deel uit van die suidelike kerkhofmuur. Dit is in 1998 gerestoureer en in 1999 van twee nuwe poortvleuels voorsien. Die kerkskip was tot in daardie tyd onder die vrye hemel en is intussen met 'n grasdak beveilig.
Katoenplukker
Konvensionele plukker
In ongeveer 2008 is die Case IH Module Express 625 ontwerp in samewerking met plukkers en produsente, om 'n katoenplukker te lewer met die vermoë om modules te bou terwyl daar geoes word. 'n Bedryf-eksklusiewe aanboord ronde modulebouer is aangebied deur John Deere in 2007.
Erwin Rommel
Hy was 'n hoogs gedekoreerde offisier in die Eerste Wêreldoorlog, en is bekroon met die Pour le Merite vir sy prestasies op die Italiaanse-veldtog. In die Tweede Wêreldoorlog, het hy homself verder onderskei as die bevelvoerder van die 7de Pantserdivisie (Wehrmacht) tydens die inval van Frankryk in 1940. Dit was egter sy leierskap van die Duitse en Italiaanse magte in die Noord-Afrikaanse veldtog wat die legende van die Desert Fox gestig het. Hy is beskou as een van die mees bekwame bevelvoerders van woestyn-oorlogvoering in die konflik. Hy het later bevelvoerder geword van die Duitse magte wat die Geallieerde magte se inval van Normandië sou teenstaan.
As een van die paar generaals wat konsekwent teen die Westerse Geallieerdes geveg het (hy is nooit na die Oos-Front gepos nie), word Rommel beskou as 'n menslike en professionele soldaat. Sy Afrika Korps is nooit van enige oorlogsmisdade beskuldig nie. Soldate gevang tydens sy Afrika-veldtog is, na berig, menslik behandel. Verder het hy die Commando Order om Joodse soldate en burgerlikes in alle teaters van sy bevel gevang dood te maak bloot geïgnoreer.
Laat in die oorlog is Rommel verbind met die 20 Julie-sameswering om Adolf Hitler te vermoor. Omdat Rommel wyd bekend was, het Hitler verkies om hom stil te elimineer. Rommel het ingestem om selfmoord te pleeg deur die neem van 'n sianiedpil, in ruil vir die versekering dat sy familie gespaar sou word.
Bernau bei Berlin
Birkholz
Birkholz is op die Barnimplato geleë wat tydens die laaste ystydperk gevorm is. Dele van die dorp se omgewing is in 'n helemaal ongerepte staat – met moerasland, grasvelde en groepe bome en struike wat as habitat vir 'n groot aantal dier- en plantspesies dien.
Börnicke
Börnicke, 'n klein nedersetting suid-oos van Bernau, is net soos Birkenholz 'n Angerdorf met 'n oppervlakte van 13 km² en 'n bevolking van 471 (soos op 1 November 2005). Die dorpsgebied, wat in 2003 by Bernau ingesluit is, is in 'n saggies golwende landskap geleë wat deur twee landgoedere, Albertshof en Birkholz, oorwegend vir landvoudoeleindes aangewend word. 'n Groot skaaptrop loop op Börnicke se uitgestrekte weivelde.
Börnicke is in die Middeleeue in 'n laagte gestig. Die eerste historiese verwysing na die dorp dateer van 1300, en ook 'n deel van die dorpskerk is in die middel van die 13de eeu van reghoekige granietblokke gebou. Deskundiges neem aan dat die kerk eers na dekades se boubedrywighede voltooi is.
Ná die Dertigjarige Oorlog was Börnicke 'n woesteny. Kolonel Wolmir von Wrangel, kommandeur van die keurvorstelike lyfgarde te Berlyn, het die landgoed in 1679 gekoop. Aanvanklik het nuwe kleinboere net op 'n deel van die voormalige plase begin boer. As beskermheer van die dorpskerk het von Wrangel apostelbeelde op die altaarruimte se koorgestoelte laat skilder wat tot vandag toe bewaar gebly het – 'n rare kunswerk wat in hierdie vorm elders in Brandenburg nouliks aangetref word. Die skilder is onbekend. Die res van die interieur dateer net soos die vensteropeninge van 1883.
Börnicke het uiteindelik 'n riddergoed geword. Die landheer was sodoende geregtig op 'n setel in die Pruisiese adelskamer. Börnicke het daarna verskeie kere van eienaars gewissel. In 1892 het handelsraad, konsul-generaal en geheimraad Ernst Mendelssohn-Bartholdy die landgoed gekoop. Bartholdy, 'n privaat bankier, was die agterkleinseun van die filosoof Moses Mendelssohn en die neef van die komponis Felix Mendelssohn Bartholdy. Die gesin is in 1896 geadel.
Ernst von Mendelssohn Bartholdy het die kasteel van Börnicke voor die Eerste Wêreldoorlog deur die argitek Bruno Paul laat ombou. Paul het ook die binneruimtes en die kasteelpark ontwerp en 'n geslaagde sintese van die kasteel se argitektuur met kuns en natuur geskep. As Lutherse Protestante het die Mendelssohn-Bartholdy-gesin ook as beskermhere van die dorpskerk gefungeer. Paul Mendelssohn Bartholdy is in 1935 kinderloos oorlede en saam met sy ouers Ernst en Marie von Mendelssohn-Bartholdy in die familiegraf by die kerktoring begrawe.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is 'n aantal instellings in die kasteel gehuisves. Tussen 1967 en 1992 het die gebou as kleuterskool, skoolgebou en kosskool vir liggaamlik gestremde kinders gedien.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Studia z estetyki (Studies in Aesthetics), PWN, Vol. I Warszawa, 1957, Vol. II, Warszawa, 1958
Bernau bei Berlin
Lobetal
Die stadsdeel Lobetal is oorspronklik in 1906 deur die Evangelies-Lutherse pastoor Friedrich von Bodelschwingh as 'n kolonie vir dakloses en werkloses uit die nabygeleë Berlyn gestig. Vandag word die nedersetting steeds deur behuisingseenhede, sorgsentrums en ateljees vir bejaardes, gestremdes, siekes en dwelmverslaafdes oorheers. Dié geriewe word deur die Hoffnungstaler Anstalten Lobetal (HtA Lobetal), 'n instelling van die Diakonisches Werk van die Evangeliese Kerk in Duitsland, bestuur.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	O dziele literackim (On Literary Works). PWN, Warszawa, 1960
Bernau bei Berlin
Lobetal
Die dorpsbeeld het ná die politieke omwenteling van 1989 etlike veranderings ondergaan. Talle nuwe geboue is opgerig en strate en pleine is aangepas vir die spesifieke behoeftes van gestremdes, terwyl die oorspronklike uitleg as tuindorp, die gesonde gemeenskapslewe en die tradisionele gasvryheid, wat aan besoekers betoon word, bewaar gebly het.
Lobetal is met sy oppervlakte van 796 hektaar en sy bevolking van 750 vroeg in 2003 by Bernau ingesluit. Die dorp is sowat vier kilometer noord van Bernau langs die fietspad tussen Berlyn en die Oossee-eiland Usedom in 'n aantreklike landskap geleë. Lobetal se suiwelfabriek in die nabygeleë nedersetting Biesenthal bemark organies geproduseerde suiwelprodukte soos joghurt, room, suurroom, dikmelk, ayran en sagtekaas.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Przeżycie - dzieło - wartość (Experience - Work of Art - Value). Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1966
Bernau bei Berlin
Eksterne skakels
Sakrale boukuns
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Studia z estetyki Tom III (Studies in Aesthetics, Vol. III), PWN, Warszawa, 1970
Bernau bei Berlin
Eksterne skakels
Video's
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	U podstaw teorii poznania (At the Foundations of the Theory of Knowledge), PWN, Warszawa, 1971
Lalo Ríos
Lalo Ríos (7 Februarie 1927 – 7 Maart 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lawless (1950), City Beneath the Sea (1953), Touch of Evil (1958), en Lonely Are the Brave (1962).
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Książeczka o człowieku (Little Book About Man), Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1972.
•	Utwór muzyczny i sprawa jego tożsamości (The Work of Music and the Problem of Its Identity), Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Warszawa, 1973.
Hoofwerke vertaal in Engels
•	Controversy over the Existence of the World. Volumes I and II, Vertaal deur Arthur Szylewicz, Bern: Peter Lang, 2013 / 2016.
•	Time and Modes of Being, (uittreksels van Der Streit, Vertaal deur Helen R. Michejda. Springfield, Illinois: Charles C. Thomas, 1964.
•	The Cognition of the Literary Work of Art, Vertaal deur Ruth Ann Crowley en Kenneth R. Olson. Evanston, Illinois: Northwestern University Press, 1973
•	The Literary Work of Art, Vertaal deur George G. Grabowicz. Evanston, Illinois: Northwestern University Press, 1973
•	Letter to Husserl about the VI [Logical] Investigation and ‘Idealism’ In Tymieniecka, 1976
•	Man and Value, Vertaal deur Arthur Szylewicz. München: Philosophia Verlag, 1983
•	On the Motives which led Edmund Husserl to Transcendental Idealism, Vertaal deur Arnor Hannibalsson. The Hague: 1976
•	The Ontology of the Work of Art, Vertaal deur Raymond Meyer met John T. Goldthwait. Athens, Ohio: Ohio University Press, 1989
Jan Mayen
Jan Mayen is 'n eiland in die Arktiese Oseaan met 'n oppervlakte van 377 km². Die eiland word deels deur 'n gletser bedek. Die eiland se geografiese ligging is 70,59° N 8,28° W. Die wêreld se noordelikste aktiewe vulkaan, Beerenberg, word ook hier aangetref, wat benewens ook een van Noorweë se hoogste berge is. Ander Noorse vulkane is Bouvet-eiland en Peter I-Eiland. Jan Mayen maak deel uit van die Koninkryk Noorweë.
Roman Ingarden
Hoofwerke vertaal in Engels
•	Selected Papers in Aesthetics, Ed. by Peter J. McCormick, München: Philosophia Verlag,1985
Bernau bei Berlin
Eksterne skakels
Koördinate en kaarte
Roman Ingarden
Hoofwerke vertaal in Engels
•	The Work of Music and the Problem of Its Identity, Vertaal deur Adam Czerniawski. London: Macmillan, 1986.
Verdere leeswerk
•	J. Mitscherling Roman Ingarden's Ontology and Aesthetics, Ottawa: University of Ottawa Press, 1997.
•	Robert Magliola, "Part II, Chapter 2: Roman Ingarden," in Robert Magliola, Phenomenology and Literature: An Introduction (Lafayette, Indiana: Purdue University Press, 1977; 1978), bl. 107-141 [sien resensie deur W. Wolfgang Holdheim in Diacritics, Vol. 9, No. 2 (summer 1979), via JSTOR, https://www.jstor.org/pss/464782].
West Ham United
West Ham United (Engels: West Ham United Football Club) is 'n Engelse sokkerklub in die ooste van Londen. Tuiswedstryde word op Boleyn Ground, ook bekend as Upton Park, gespeel.
Hyundai Eon
Die Hyundai Eon is 'n stadsmotor wat sedert 2011 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai slegs in Indië vervaardig word.
Chemnitz
Chemnitz [ˈkʰɛmnɪʦ] (1953–1990: Karl-Marx-Stadt) is 'n Duitse stad met 243 004 inwoners aan die Chemnitz-rivier. Chemnitz is ná Dresden en Leipzig die derde grootste stad van die deelstaat Sakse. Die stedelike agglomerasie van Chemnitz-Zwickau is die negende grootste in Duitsland.
E.J.M. Fraser
Eleanor Johanna Moir Fraser (*1902, McGregor Robertson - † 11 September 1971, Uitenhage) was ’n Afrikaanse skrywer, wat onder haar eie naam en verskeie skuilname kinder- en jeugverhale en romans geskryf het. Sy het onder meer onder die skuilname Okkert Bosman en P.J. Rademeyer geskryf.
Lewe en werk
Eleanor Johanna Moir Fraser is in 1902 op McGregor naby Robertson gebore, waar haar pa (Walter Moir Fraser) die skoolhoof was en sy ook skoolgaan. Haar moeder is Aletta Catharina Rousseau en haar susters S.E. Fraser en A.C. Sparks word ook skryfsters. Op skool in McGregor bedryf sy as redakteur saam met ’n paar skoolmaats ’n skoolweekblad. Sy bekwaam haar as onderwyseres in die opleidingskole op Grahamstad en Stellenbosch en hou skool terwyl sy talle romans skryf. In 1923 trou sy met John William Rautenbach, maar sy skryf vir die res van haar lewe onder haar nooiensnaam. Die egpaar het vier kinders. Sy bly in Uitenhage, waar sy op 11 September 1971 oorlede is.
Skryfwerk
Reeds in haar kinderjare is sy lief om stories te vertel.
Romans
Hierna publiseer sy verskeie romans en vervolgverhale, waarvan Verre horison ook in Sarie Marais gepubliseer word. Sy spits haar hoofsaaklik toe op liefdesverhale, soms gemeng met ’n goeie skeut spanning, aksie en intrige.
Skuilname
Sy skryf ook spanningsverhale onder die skuilname Okkert Bosman en P.J. Rademeyer.
Kinder- en jeugverhale
Vir die kinders skryf sy verhale soos Twee klein vlugtelinge, Die verlore dogtertjie en In die hande van die rampokkers.
Die jeugverhaal Kinders van die grens word ook in Engels uitgegee as Children of the border.
Publikasies
=== E.J.M. Fraser   ===
La grande bellezza
Storie
Die rolprent begin met 'n aanhaling uit Voyage au bout de la nuit ("Reis tot die einde van die nag"), die Franse skrywer Louis-Ferdinand Céline (1894–1961) se eerstelingroman wat in 1932 gepubliseer is.
''Reis is 'n baie nuttige ervaring: dit laat jou verbeelding hoog vlieg, alle ander dinge is net teleurstellings en moeilikhede. Ons reis uitsluitlik binne onsself - en hierin lê die sterkte van dié reis.''
Jonny Weston
Jonny Weston (gebore 16 Junie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente John Dies at the End (2012), Insurgent (2015), Project Almanac (2015), en Allegiant (2016).
Amphimedon zamboangae
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Lévi.
Hertog van Boergondië
Die Hertog van Boergondië (Frans: Duc de Bourgogne) was die hoof van die Hertogdom van Boergondië, 'n hertogdom in die ooste van die huidige Frankryk. Van 880 tot 1477 het die hertoë oor die Hertogdom in die Ooste van die huidige Frankryk geheers. Van 1477 tot aan die einde van die Spaanse Opvolgingsoorlog is die titel vir Franse prinse gebruik en was dit ter selfde tyd die titel van die hoof van die Habsburgse gebiede in die Lae Lande en Frankryk. Na 1714 is die titel toegeken aan die Koning van Spanje wat dit tot vandag toe hou.
Skep van die Hertogdom
Die Hertogdom van Boergondië (Frankoprovensaals Borgogne) is in die 9de eeu teen 880 gestig uit deel van die Koninkryk van Boergondië, deur die Karolingiese konings Lodewyk III van Frankryk en Karel II van Frankryk en die hooflede van hulle familie wat die Karolingiese Ryk wat hulle van Karel die Grote geërf het verdeel het. Hulle het al die karolingiese koninkryke van Frankryk verdeel in feudale hertogdomme en graafskappe onder die koning van Frankryk.
Richard II van Boergondië, wat bekend gestaan het as Richard die Regsbringer, is eers as markies en toe eerste Hertog van Boergondië benoem en een van die ses pairs van Frankryk onder die susereiniteit van koning Lodewyk III van Frankryk.
Die Hertogdom van Boergondië het opsigself weer susereiniteit oor die volgende vasalle graafskappe van Boergondië gehad:
Huis van Valois
Die Huis van Valois was 'n sytak van die Huis van Capét
Na 1477
Na die sterfte van Karel die Stoute het Lodewyk XI die Hertogdom van Boergondië in beslag geneem en aan die kroon herkoppel. Die titel Hertog van Boergondië is aan 'n paar prinse van die koningshuis van Frankryk toegeken. Maar Maria van Boergondië, die dogter van Karel die Stoute het haarself as Hertogin van Boergondië verklaar, die meeste vestings van haar vader behou en met Maximiliaan I van Habsburg getrou wat haar die titel terugbesorg het.
Titel van die ancien régime
Die titel is deur die Koning van Frankryk aan prinse en a priori aan die oudste seun van die Dauphin toegeken:
Hertog van Boergondië (Habsburgse titel)
Deur met Maria van Boergondië te trou het, Maximiliaan I van Habsburg die oorblywende besittings van die hertog van Boergondië teruggeneem, die Boergondiese Nederlande (die huidige Benelux), die Graafskap van Boergondië (die huidige Franche-Comté), die hertoglike titel, l'Orde van het Goue Vlies en hulle wapenskild.
Die Habsburgs het te vergeef aangehou om aanspraak te maak op die Hertogdom van Boergondië en het dit verskeie kere opgegee Vrede van Cateau-Cambrésis (1559), Vrede van Nijmegen (1678)). Die Graafskap van Boergondië is by Frankryk gevoeg in 1678. Aan die einde van Spaanse Opvolgingsoorlog in die Verdrag van Utrecht (1710), het die Oostenrykse Habsburgs nie die titel Hertog van Boergondië opgeëis nie maar wel die “Orde van het Goue Vlies” (daar was daarna twee ordes, een Oostenryks en een Spaans). Die titel, Hertog van Boergondië, het dus na die Bourbon konings van Spanje oorgegaan, en tydens die republikeinse periodes in Spanje aan die chef de la maison van Spanje. Die koning van Spanje Juan-Carlos behou steeds die titel.
Habsburgse Hertog van Boergondië :
Bibliografie
Soos gebruik in die oorspronklike Franse artikel:
New Era (Namibië)
New Era het 'n gewone sirkulasie van 9,000, tot 11,000 op Vrydae. New Era is in 1991 as 'n weeklikse koerant gesig, en is later elke tweede week uitgegee. Sedert 2004 verskyn dit daagliks. New Era word gepubliseer in Engels en vyf inheemse tale: Herero, Oshiwambo, Damaras/Nama, Silozi, and Khwedam.
As gevolg van die regerings-eienaarskap daarvan word die koerant as SWAPO-gesind gesien. Hulle opposisie is die onafhanklike koerante: The Namibian (Engels en inheemse tale), Die Republikein (Afrikaans en Engels) en Allgemeine Zeitung (Duits).
Die redakteur van New Era is Chrispin Inambao.
Hyundai Excel
Die Hyundai Excel (Koreaans: 현대 엑셀) is 'n subkompakte motorvoertuig wat van 1985 tot 2000 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig is.
Gifberg-tolbos
Die Gifberg-tolbos (Leucadendron roodii) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Gifberg.
Die struik word 2 m hoog en blom van Augustus tot September. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe na 'n brand. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur klein kewers bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sanderige grond op hoogtes van 260 - 550 m.
In Engels staan dit as die Plate-seed conebush bekend.
1934
Die jaar 1934 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 34ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Natuurlike agtergrondstraling
Natuurlike agtergrondstraling kom van twee primêre bronne, naamlik kosmiese straling en aardse bronne. Die wêreldwye gemiddelde agtergrondstralingsdosis vir 'n mens is ongeveer 2,4 millisievert (mSv) per jaar. Hierdie blootstelling is meestal afkomstig van kosmiese straling en natuurlike isotope op die aarde. Dit is baie meer as die blootstelling aan mensgemaakte agtergrondstraling. Laasgenoemde per persoon in 2000 was ongeveer 0,01 mSv, afkomstig van historiese kernwapentoetse, kernongelukke en hantering in die kernbedryf. Natuurlike straling is selfs meer as die gemiddelde blootstelling aan mediese toetse, wat tussen 0,04 tot 1 mSv per jaar veroorsaak. Ou steenkoolaangedrewe kragstasies is een van die grootste mensgemaakte bronne van agtergrondstraling.
Die vlak van natuurlike agtergrondestraling wissel van gebied tot gebied, en in sommige areas is dit veel hoër as in ander. Areas met hoë agtergrondstraling sluit in Ramsar in Iran, Guarapari in Brasilië, Kerala in Indië, en Yangjiang in China. In Ramsar is 'n jaarlikse spitsdosis van 260 mSv al aangemeld.
Vatikaanstad
Die Vatikaan of Vatikaanstaat, amptelik die Staat van die Vatikaanstad (Italiaans: Stato della Città del Vaticano, [ˈstaːto della tʃitˈtaddel vatiˈkaːno]; Latyn: Status Civitatis Vaticanæ, [ˈstatus tʃiviˈtatis vatiˈkane]), is 'n klein soewereine staat met 'n ingeslote gebied (enklawe) binne die stadsgebied van Rome, Italië as sy staatsgebied. Omdat dit regeer word deur die Biskop van Rome, die Pous, kan die regering daarvan beskryf word as ekklesiasties en die hoogste staatsampte word volgestaan deur kerklikes. Die Vatikaan is die laaste absolute (en elektiewe) monargie in Europa waar die pous as staatshoof volgens artikel 1 van die grondwet wetgewende, uitvoerende en regterlike gesag het. Al is dit nooit toegepas nie, is die doodstraf eers in die 1960's afgeskaf.
Die moderne tuiste van die Pous is die kleinste onafhanklike nasie in die wêreld in terme van oppervlakte en bevolking wat in sy huidige vorm volgens die Verdrag van Laterane, wat op 11 Februarie 1929 met die Italiaanse regering gesluit (en op 18 Februarie 1984 hersien) is, geskep is. Die verdrag waarborg die onafhanklikheid en soewereiniteit van die Heilige Stoel.
Die Vatikaanstad is die enigste staat ter wêreld met Latyn as ampstaal (alhoewel Italiaans as tweede ampstaal de facto die mees gebruikte idioom vir byna alle vorme van mondelinge en skriftelike kommunikasie is). Dit is die territoriale setel van die Heilige Stoel, die institusionele entiteit verteenwoordig deur die Pous, die Biskop van Rome, en daarom ook die hoof ekklesiale setel van die Rooms-Katolieke Kerk van beide die ooste en die weste. Die Vatikaanstad is in 1984 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Die Vatikaanse Musea (Musei Vaticani) huisves van die voorste kunsversamelings ter wêreld wat jaarliks deur sowat vier miljoen besoekers besigtig word. Die Vatikaanse Biblioteek met een miljoen boeke en honderdduisende manuskripte en ander dokumente van historiese belang word onder die grootstes en belangrikstes ter wêreld gereken. Sy versamelings is nogtans net toeganklik vir wetenskaplikes wat unieke werke wil bestudeer.
Buite die Vatikaanstad het die pouslike somerresidensie in Castel Gandolfo met 60 hektaar (sowat 25 km buite Rome geleë en tans 'n museum) en enkele kerke en paleise in Rome eksterritoriale status. Die laasgenoemdes dien as die ampsetels van dikasterieë (departemente) of ander strukture en liggame wat ondergeskik is aan die Romeinse Curie.
Ligging
Die Vatikaanstad is naby die regte Tiberoewer teen 'n sagte helling geleë wat deel uitmaak van die naamgewende antieke tufsteenheuwel mons Vaticanus (tans bekend as Vatikaanheuwel en met 'n hoogte van 75 meter bo seevlak die hoogste punt in die Vatikaanstad). In die voor-Christelike tydperk is 'n aantal Romeinse somervilla's teen die voet van hierdie heuwel gebou – in 'n veld wat as ager Vaticanus bekend gestaan het.
Infrastruktuur
Die Staat van die Vatikaanstad beskik oor sy eie regstelsel en regspraak, polisiediens, treinstasie (tans beperk tot vragvervoer), bank, pos- en muntkantoor, supermark, apteek, uitgewery, radiostasie, biblioteek en argief. Ander infrastruktuurgeriewe – soos water- en kragvoorsiening – word deur die omliggende Italiaanse hoofstad Rome verskaf. Posseëls, wat deur die Vatikaan se posdiens sedert 1929 in beperkte oplaag uitgereik en in drie poskantore verkoop word (tot en met 2019 is altesaam 1 972 seëls uitgereik ), is gewild by filateliste, net soos die Vatikaan se Euromuntstukke met die pous se reliëfportret by muntversamelaars. Hulle is derhalwe nouliks in omloop.
Bevolking
Volgens die Vatikaanstaat se amptelike statistieke het 532 van die sowat 900 mense, wat in 2007 die Vatikaanstad woonagtig was, Vatikaanse burgerskap gehad (onder wie 62 kardinale, 350 geestelikes, 101 lede van die Switserse Garde wat tydelike Vatikaanse burgers is, en vyftig ander nie-geestelike leke).
Vatikaanse burgerskap word net tydelik verleen en is steeds aan die pos gekoppel wat 'n burger in Vatikaanstad beklee. Dit vervang ook nooit die "natuurlike" burgerskap nie en word toegeken aan leidende verteenwoordigers van die kurie, lede van die Switserse Garde, kardinale, wat in Rome of Vatikaanstad woon, en persone wat hulle permanente woonplek met toestemming van die Pous in Vatikaanstad het.
Sowat veertig persent van die Vatikaanse burgers bly egter nie in Vatikaanstad nie. Dit is meestal lede van die pouslike gesantskappe in die buiteland, aan wie tydens hulle ampstermyn ook Vatikaanse burgerskap toegeken word. Vatikaanstad reik slegs diplomatieke paspoorte uit.
Daar is sowat 4 000 werknemers in Vatikaanstad, soos byvoorbeeld lede van die administrasie, verkopers, restourateurs, kokke, kantoorwerkers, drukkers, mense in diens van die Vatikaanse Museums, bank of skoonmakers, wat gewoonlik nie in Vatikaanstad woon nie, maar daagliks hier as pendelaars uit Rome kom werk.
Die amptelike tale van Vatikaanstad is Italiaans en Latyn (slegs vir amptelike verklarings). Vir diplomatieke korrespondensie word Frans en Engels gebruik. Italiaans en soms ook ander tale word vir persoonlike onderhoude, publikasies en die Vatikaanse radio- en televisiediens gebruik. Die Switserse Garde gebruik Duits as hulle taal. Die amptelike webwerf van Vatikaanstad is in Italiaans, Duits, Engels, Frans, Spaans en Portugees beskikbaar.
Buitelandse betrekkinge
Die Heilige Stoel of Sancta Sedes handhaaf diplomatieke betrekkinge met 187 state, waarvan 87 plaaslike ambassades onderhou wat meestal in Rome geleë is. Diplomatieke betrekkinge is daarnaas ook met die Europese Unie en die Soewereine Maltese Ridderorde aangeknoop. Na 'n diplomatieke gesant van die Heilige Stoel, wat by die regering van 'n ander staat geakkrediteer is, word as Apostoliese Nuntius verwys. Die Nuntius tree tradisioneel as spreker van 'n plaaslike diplomatieke korps op.
Die besondere betrekkinge met Italië word gereël in die sogenaamde Verdrag van Laterane wat op 11 Februarie 1929 deur die destydse amptelike verteenwoordiger van die Heilige Stoel, kardinaal-staatssekretaris Pietro Gasparri, en die Koninkryk Italië onderteken is. Met die verdrag het Italië die onafhanklikheid en politieke soewereiniteit van die Heilige Stoel erken wat voortaan as Staat van die Vatikaanstad sou bestaan, oor sy eie vlag, volkslied en geldsteldsel beskik en in sy sentrale poskantoor ook sy eie posseëls mag uitreik. Die Verdrag van Laterane is in 1984 nog eens gewysig.
In 'n besondere dokument, wat in Junie 2016 onderteken is, het die Heilige Stoel die Staat Palestina amptelik erken. Pous Franciskus was die eerste pontifex maximus van die Rooms-Katolieke Kerk wat ter geleentheid van die ondertekening van die Agenda 2030 op 25 September 2015 'n toespraak gelewer het voor die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies en sowat 150 staats- en regeringshoofde.
Die belangrikste grondbeginsels van die Heilige Stoel se buitelandse beleid is die bewaring van vrede, die beskerming van menseregte en geloofsvryheid, die bestryding van honger en materiële nood op aarde en 'n volhoubare omgewings- en klimaatbeleid as bydrae tot die bewaring van die skepping.
Binnelandse beleid
As biskop van Rome fungeer die pous as "hoof van die biskopskollege en as opperste herder van die hele kerk". Hy is die Rooms-Katolieke Kerk se opperste gesag met universele bevoegdhede ten opsigte van sy bestuur en die Kerk se liggaamlike simbool van eenheid.
Volgens die Vatikaanse Jaarboek (Italiaans: Annuario Pontificio) dra die pous 'n hele reeks amptelike titels – as Biskop van Rome, Plaasbekleder van Jesus Christus op aarde, Opvolger van die Apostelvors, Pontifex Maximus (Opperste Brugbouer), Primaat van Italië, Aartsbiskop en Metropoliet van die Kerkprovinsie van Rome, Soewerein van die Staat van die Vatikaanstad asook Dienaar van die Dienaars van God.
Misdaad
Die Vatikaanstad het (in verhouding tot sy betreklik klein bevolking) een van die hoogste misdaadsyfers ter wêreld omdat sakkerollers en grypdiewe aangetrokke voel deur die besoekermassa's. Gewoonlik is alle misdadigers buitelanders wat vanuit Italiaanse staatsgebied afkomstig is. Aangesien hulle meestal ook daarheen terug vlug, word niemand in die Vatikaan se twee tronkselle opgesluit nie.
Die status van Latyn
Dat bankoutomate in die Vatikaanstad klante wat geld wil trek in Latyn vra om hul bankkaart in te sit – Inserito scidulam quaeso ut faciundam cognoscas rationem – word onder die ietwat oorbodige inligting gereken wat in reisgidse verskaf word.
Lech Wałęsa
Lech Wałęsa [ˈlɛx vaˈwɛ̃sa] (* 29 September 1943 in die dorp Popowo naby Lipno (Koejawië-Pommere, Pole) is 'n Poolse politikus, vakbondleier en Nobelpryswenner vir Vrede.
Wałęsa het 'n beroepsopleiding as elektrisiën gevolg en het in 1980 'n prominente rol tydens die stakings in Gdansk (Pools: Gdańsk) gespeel. Hy was een van die medestigters en tussen 1980 en 1990 ook die voorsitter van die onafhanklike Poolse vakbond Solidarność ("Solidariteit"). Ná die afkondiging van krygswet deur die kommunistiese Poolse bewind in 1981 is Wałęsa as een van die Kommunistiese Party se felste teenstanders onder huisarres geplaas, maar in 1982 weer vrygelaat.
As een van die leidende figure gedurende die periode van politieke omwenteling in Pole het Wałęsa ná sy verkiesing tot die amp van Staatspresident die politieke en ekonomiese transformasie van 'n sosialistiese stelsel tot 'n demokratiese vryemarkstelsel (die sogenaamde Derde Poolse Republiek) georganiseer. In 1998 is Wałęsa as voorsitter van die Christen-Demokratiese Party van Pole verkies, en in 1983 is die Nobelprys vir Vrede aan hom toegeken.
Pous Sergius IV
Sergius IV was die 142ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Sergius IV is gebore as Pietro Martino da Albano met die bynaam Pietro Buccaporci (Petrus Varkbek) ongeveer in 970 in Rome, Italië die seun van Petrus die skoenmaker en sy vrou Stephania. In 1004 word hy aangestel as biskop van Albino. Op 31 Julie 1009 volg hy Pous Johannes XVIII op en regeer tot sy dood op 12 Mei 1012. Hy word opgevolg deur Pous Benedictus VIII. Die naam ‘Sergius’ beteken 'dienaar'.
Pontifikaat
Pous Sergius IV se pontifikaat is oorskadu deur die mag van Johannes III Crescentius. Die pous het gehelp om hongersnood in Rome te verlig en het party kloosters vrygestel van biskoplike beheer. Hy het 'n bul geskrywe (die egtheid van die bul word betwis) wat vra dat Islam uit die Heilige Land verdryf moet word nadat die Kerk van die Heilige Graf in 1009 deur kalief al-Hakim bin-Amr Allah verwoes is.
Binne 'n week na die dood van Sergius is ook Crescentius op 18 Mei 1012 oorlede, wat die vermoede laat ontstaan het dat die pous vermoor is.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Brian Drummond
Brian Drummond (gebore 10 Augustus 1969) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger.
Antonio Stradivari
Familie en vroeë lewe
Daar word dikwels oor Antonio Stradivari se geboortedatum, wat vermoedelik tussen die jare 1644 en 1649 lê, gedebatteer.
Stradivari stam af van die mees gerekende burgers van Cremona, welke dateer uit minstens die 12de of 13de eeu. Die vroegste vermelding van die familienaam, of 'n variasie daarop, word gevind in 'n grondtoelaag wat dateer uit 1188. Daar bestaan verskeie moontlike verklarings vir die oorsprong van die naam; sommige bronne meen dit is die meervoud van stradivare, wat in wese in Lombardies tollenaar beteken, terwyl ander weer van mening is dat die vorm de Strataverta afgelei word van strada averta, wat in die dialek van Cremona "oop pad" beteken.
Antonio se ouers was Alessandro Stradivari, seun van Giulio Cesare Stradivari, en Anna Moroni, dogter van Leonardo Moroni. Hulle het op 30 Augustus 1622 getrou en tussen 1623 en 1628 minstens drie kinders gehad: Giuseppe Giulia Cesare, Carlo Felice en Giovanni Battista. Die doopregisters van die gemeente S. Prospero kom hier tot 'n einde, en derhalwe is dit onbekend of hulle van 1628 tot 1644 kinders gehad het. Hierdie leemte kan wees as gevolg van die gesin wat Cremona verlaat het in reaksie op oorlog, hongersnood en pes in die stad van 1628 tot 1630, of die rekords kan verlore gegaan het as gevolg van geestelike hervormings wat in 1788 deur Josef II van Oostenryk, Heilige Romeinse keiser, van stapel gestuur is. Laasgenoemde verklaring word ondersteun deur die woord Cremonensis (van Cremona) op baie van Stradivari se etikette, wat daarop dui dat hy in die stad gebore is in pleks daarvan dat hy bloot daarheen gegaan het om te werk. Antonio is gebore in 1644, 'n feit wat afgelei kan word van latere viole. Daar is egter geen rekords of inligting beskikbaar oor sy vroeë kinderjare nie, en die eerste bewys van sy aanwesigheid in Cremona is die etiket van sy oudste bestaande viool uit 1666.
Stradivari het waarskynlik tussen die ouderdom van 12 en 14 jaar 'n vakleerlingskap begin onder Nicola Amati, alhoewel die waarheid hiervan steeds bevraagteken word. Een van die min bewyse wat bestaan en wat dit wel ondersteun is die etiket van sy viool uit 1666, waarop staan Alumnus Nicolai Amati, faciebat anno 1666. Stradivari het Amati se naam egter nie herhaaldelik op sy etikette geplaas nie, anders as baie ander studente van Amati. Stradivari se vroeë viole het eintlik minder ooreenstemming met Amati s'n as sy latere instrumente. M. Chanot-Chardon, 'n bekende Franse luitmaker, het beweer dat sy vader 'n etiket gehad het van Stradivari wat soos volg lui: "Gemaak op die ouderdom van dertien, in die werkswinkel van Nicolò Amati". Hierdie etiket is nog nooit gevind of bevestig nie. Amati sou ook 'n logiese keuse vir Antonio se ouers gewees het, aangesien hy afkomstig was uit 'n ou familie van vioolmakers in Cremona, en baie beter was as die meeste ander luitmakers in Italië.
Sommige navorsers meen dat daar 'n nouer opvoedkundige verband tussen Antonio Stradivari en Francesco Rugeri bestaan as wat voorheen erken is. Ten spyte van die oordeel dat Antonio Stradivari die leerling van Nicolò Amati was, is daar belangrike verskille tussen hul werk. Sommige navorsers meen dat vroeë instrumente van Stradivari sterker ooreenstem met Francesco Rugeri se werk as dié van Amati. Daarbenewens is die gebruik van 'n klein dorsale pen of klein gaatjie, wat nie slegs deur Nicolò Amati gebruik is nie, maar ook deur al sy bekende leerlinge - met die uitsondering van Antonio Stradivari, verdere bewyse dat Stradivari moontlik sy ambag apart van Amati geleer het. Hierdie pen of gat was fundamenteel in die gradering van die dikte van die plate en was natuurlik 'n tegniek wat deur generasies van leerlinge van die Amati's oorgedra is. Hierdie pen kom ook nie voor in enige instrumente van die Rugeri-familie nie, wat daarop dui dat Antonio Stradivari moontlik sy ambag geleer het onder Francesco Rugeri, alhoewel beide deur Amati beïnvloed is. W.E. Hill & Sons gee toe dat hulle nie enige teken van Stradivari in Nicolo Amati se werk sien nie, alhoewel die onmiskenbare hande van Andrea Guarneri en Francesco Rugeri duidelik daaruit blyk.
'n Alternatiewe teorie is dat Stradivari as 'n houtwerker begin het: die huis waarin hy gewoon het van 1667 tot 1680 was in besit van Francesco Pescaroli, 'n houtsnyer en inlegger. Stradivari is dalk selfs aangewend om Amati se instrumente te versier sonder om 'n ware vakleerling te wees. Hierdie teorie word ondersteun deur sommige van Stradivari se latere viole met uitgebreide versierings.
Indien dit aanvaar word dat Stradivari 'n student van Amati was, sou hy in 1656–58 met sy vakleerlingskap begin en sy eerste ordentlike instrumente in 1660 op die ouderdom van 16 vervaardig het. Sy eerste etikette is van 1660 tot 1665 gedruk, wat daarop dui dat sy werk oor voldoende gehalte beskik het sodat dit direk aan sy beskermhere aangebied kon word. Hy het egter waarskynlik tot ongeveer 1684 in die werkswinkel van Amati gebly en die reputasie van sy meester as 'n beginpunt vir sy eie loopbaan gebruik.
Eerste huwelik
Stradivari het op 4 Julie 1667 met sy eerste vrou, Francesca Ferraboschi, in die huwelik getree. Francesca was die jong weduwee van die burgher Giacomo Capra by wie sy twee kinders gehad het. Francesca se broer het Giacomo in 1664 met 'n kruisboog op die Piazza Garibaldi (voorheen die Piazza Santa Agata) geskiet. Hy is later verban, alhoewel hy baie jare later weer na Cremona kon terugkeer. Na hul huwelik het Stradivari verhuis na 'n huis wat bekend staan as die Casa del Pescatore, oftewel die Casa Nuziale, in sy vrou se gemeente. 'n Aanduiding van hoe hulle kon ontmoet het, lê in die sensus van 1659, met die Ferraboschi-familiewoning wat aangeteken word as vier huise van die Amati-woning af. Die egpaar het drie tot vier maande later 'n dogter, Giulia Maria, gehad. Hulle het in die huis gebly tot 1680, waartydens hulle nog vier kinders gehad het: Catterina, Francesco, Alessandro en Omobono Stradivari, sowel as 'n babaseun wat slegs 'n week geleef het.
Stradivari het omstreeks 1680 'n huis wat tans bekend staan as Piazza Roma no. 1 (voorheen Piazza San Domenico no. 2) vir die bedrag van 7000 lire gekoop, waarvan hy 2000 ten tyde van die aankoop betaal het. Die totale aankoopprys van die huis was teen 1684 afbetaal. Die woning was nie ver weg van dié van verskeie ander families van Cremona wat ook viole gemaak het nie, soos die Amati's en die Guarneri's. Stradivari het waarskynlik op die solder gewerk, en die res van sy lewe in hierdie huis gebly.
Stradivari se vrou Francesca is op 20 Mei 1698 oorlede en vyf dae later begrawe.
Tweede huwelik
Stradivari is op 24 Augustus 1699 met sy tweede vrou, Antonia Maria Zambelli, getroud. Die enigste inligting wat oor haar beskikbaar is, is dat sy 35 jaar oud was tydens die huwelik. Hulle het van 1700 tot 1708 vyf kinders gehad - Francesca Maria, Giovanni Battista Giuseppe, Giovanni Battista Martino, Giuseppe Antonio en Paolo.
Afsterwe
Stradivari het op 18 Desember 1737 in Cremona op 93-jarige leeftyd gesterf. Hy is begrawe in die kerk van San Domenico. Die graftombe is agt jaar voor sy dood aangeskaf nadat dit by 'n Cremonese-familie aangekoop is en die grafskrif daarvan bloot verander is.
Testament
Stradivari het gedurende sy leeftyd aansienlike rykdom bymekaargemaak. Sy testament, gedateer 1729, lys agt lewende erfgename, waaronder sy vrou. Zambelli het haar klere, beddegoed, huishoudelike artikels en die helfte van haar juwele ontvang. Antonia sou die verantwoordelikheid van sy twee oudste seuns word. Annunciata Caterina het haar juweliersware, klere, linne en inkomste op lenings ontvang. Paolo, die jongste kind, sou ses voltooide viole kry - ter waarde van 1 000 lire - sowel as huishoudelike besittings en kontant. Drie ander kinders wat by godsdienstige ordes aangesluit het; naamlik Maria, 'n non, sou 'n annuïteit kry; Alessandro, 'n priester, sou 'n vaste inkomste op 'n huislening ontvang; en Giuseppe, 'n ander priester, sou 'n inkomste op 'n halwe aandeel uit 'n banketbakkery ontvang. Daar was ook jaarlikse betalings aan sy twee seuns van onderskeidelik 150 en 300 lire elk en 170 lire vir Annunciata asook 100 lire vir Francesca.
Sy oorblywende twee seuns uit sy eerste huwelik het albei in die familiewinkel gewerk. Omobono, wat die woning op 18-jarige ouderdom verlaat het op soek na nuwe werksmoontlikhede in Napels, sou ses viole erf, en Francesco, wat as die opvolger van sy vader aangewys is, sou die res van die landgoed erf, insluitend al die gereedskap, voltooide viole, patrone en - oënskynlik - die reputasie van sy vader. In 1733 het hy vir sy jongste seun 'n vennootskap in 'n plaaslike tekstielfirma vir die aansienlike bedrag van 25 000 lire aangekoop.
Vroeë loopbaan
Stradivari het waarskynlik sy eie styl met verloop van tyd ontwikkel. Sommige van sy vroeë viole was kleiner. 'n Noemenswaardige uitsondering hierop is die viool uit 1679, die Hellier Stradivarius (Hellier), wat oor baie groter proporsies beskik. Stradivari se vroeëre (voor 1684) viole kontrasteer sterk met Amati se instrumente uit dieselfde tydperk; Stradivari se instrumente beskik oor 'n sterker, meer manlike bouvorm en minder afgeronde kurwes.
Teen 1680 het Stradivari minstens 'n klein, maar tog groeiende reputasie verwerf. In 1682 het 'n Venesiaanse bankier 'n volledige stel instrumente bestel wat hy beplan het om aan Koning Jakobus II van Engeland voor te lê. Die lot van hierdie instrumente is onbekend. Cosimo III de' Medici het vyf jaar later 'n verdere viool gekoop. Amati het in 1684 gesterf, welke gebeurtenis gevolg is deur 'n merkbare toename in die aantal instrumente wat Stradivari vervaardig het. Die jare 1684 en 1685 het ook 'n belangrike ontwikkeling in sy styl gebring - die afmetings wat hy gebruik het, het oor die algemeen toegeneem, en sy instrumente was meer in die styl van Amati se werk uit die 1640's en 1650's. Stradivari se instrumente het in die volgende vyf jaar geen groot veranderinge ondergaan nie, alhoewel hy in 1688 die koppe van die instrumente in swart begin set het, welke 'n baie oorspronklike verbetering was.
Stradivari se vroeë loopbaan word gekenmerk deur wye eksperimentering, en sy instrumente gedurende hierdie tydperk word oor die algemeen van 'n mindere gehalte beskou as sy latere werk. Die presisie waarmee hy die koppe gekerf het, het hom vinnig bekendgemaak as een van die mees vernuftige vakmanne ter wêreld; 'n uitstekende voorbeeld hiervan is die Tuscan viool uit 1690. Sy instrumente voor 1690 word soms as Amatisé getipeer, maar dit is nie heeltemal akkuraat nie; dit is grotendeels omdat Stradivari later baie meer instrumente geskep het dat mense sy vroeë werk met Amati se styl probeer verbind het.
Teen 1680 het Stradivari na Piazza Roma no. 1 (voorheen Piazza San Domenico no. 2) verhuis. Die huis was slegs 'n paar deure weg van dié van verskeie ander families wat ook viole gemaak het uit Cremona, insluitend die Amati's en Guarneri's. Stradivari het waarskynlik op die solder gewerk, en die res van sy lewe in hierdie huis gewoon.
Invloed in die 18de eeu
Reeds aan die begin van die 18de eeu kon Stradivari se invloed nie net gesien word in die werk van Cremonese vervaardigers nie, maar ook internasionaal, soos by Barak Norman, een van die eerste belangrike Britse vioolmakers. In die 1720's het Daniel Parker, 'n baie belangrike Britse luitmaker, goeie viole ná Stradivari se werk gemaak, wat onlangs verkoop is vir tussen £ 30,000 en £ 60,000. Parker het sy beste instrumente gebaseer op Stradivari se "lang patroon", aangesien hy die geleentheid gehad het om een of meer instrumente te bestudeer. In die 19de eeu het Jean-Baptiste Vuillaume, die voorste Franse luitmaker van sy tyd, ook baie belangrike namaaksels van Stradivari- en Guarneri instrumente gemaak.
Die Cremonese vioolmaker Vincenzo Rugeri (1663–1719) - terwyl hy getrou gebly het aan die Amati-patroon deur Nicolo Amati - is beïnvloed deur Stradivari deurdat hy 'n ietwat laer boog aangeneem het wat ooreenstem met die Stradivari ideaal.
Lede van die Gagliano-familie soos Gennaro en Nicolo het uitstekende namaaksels van die instrumente in die 1740's gemaak, alhoewel die enigste ooreenkoms met Stradivari se instrumente die uitvoering van die vorm en boog sowel as die deurgaans fyn en gedetailleerde vernis was.
Na die verkryging van verskeie Stradivari-instrumente by Paolo Stradivari het graaf Cozio Giovanni Battista Guadagnini opdrag gegee dat 'n paar replikas van die instrumente gemaak word. Alhoewel verskeie kenmerke van Stradivari-instrumente in die namaaksels voorkom, bly dit steeds sterk beïnvloed deur Guadagnini se beginsels en verteenwoordig dit die maker se Turyn-periode.
Vincenzo Panormo was ook een van vele luitmakers wat baie van sy viole op Stradivari-instrumente gebaseer het. Hy het tussen 1779 en 1789 in Parys daarvan te wete gekom toe hy nou saamgewerk het met Léopold Renaudin, nog een van Stradivari se volgelinge. Stradivari se invloed kon ook in Spanje gesien word met die uitstaande werk van José Contreras van Granada en Madrid. Hy het die voorreg gehad om by wyse van die Spaanse hof aan Stradivari se instrumente blootgestel te word. Hy het die vermoë gehad om die oorspronklike vernis en ingewikkeldheid van die instrument na te boots.
Invloed in die 19de en 20ste eeu
Die 19de eeu was nie so gebeurtenisvol in vergelyking met die vorige eeue nie. Van die belangrikste kenners uit hierdie tydperk sluit in Giovanni Rota, sowel as die twee nie-Italiaanse vervaardigers François Chanot in Frankryk en die kunstenaar, uitvinder en musikant William Sidney Mount in die VSA, wat albei eksperimentele viole geskep het.
Die 20ste eeu was die sogenaamde wedergeboorte van die Cremona-skool, toe luitmakers soos Giuseppe Antonio Rocca, Giovanni Battista Morassi, Beltrami en Gaetano Antoniazzi (die Antoniazzi-familie) uit 'n skynbaar saai en eksperimentele tydperk te voorskyn gekom het. Hierdie vervaardigers, wat soms hul vroeë viole op Stradivari-instrumente baseer het, sou later hul eie modelle maak en mekaar se werk onderling inspireer.
Stradivari en sy seuns
Alhoewel Antonio 'n baie lang loopbaan gehad het was dit onmoontlik dat hy meer as 1000 instrumente alleen kon vervaardig, wat beteken dat sy seuns, Francesco en Omobono, sowel as moontlik 'n derde seun, met afwisseling in sy winkel moes gewerk het. Dit is bekend dat Omobono die werkswinkel op agtien jaar verlaat het en enkele instrumente op sy eie gemaak het, soos die 'Blagrove' en 'n ander viool wat dateer uit 1732. Francesco het weer betreklik min viole op onafhanklike wyse gemaak, soos bv. die 'Salabue' en 'Oliveira' uit 1742, en sy hele lewe in die winkel van sy vader deurgebring. Dit was een van die hoofredes waarom Francesco 'n groot aandeel gehad het in Antonio se testament, en Omobono 'n mindere een.