cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Hermanus
Di Lambrecht en Alheit is onderskeidelik deur ds Jan Oosthuizen (1975 – 1991) en ds Chris Liebenberg (1979 – 1982) opgevolg. Gedurende hierdie jare ontvang die gemeente die eerste stel kanselklede wat deur Inneke McClauglin gemaak is, en gebruik word soos die kerkjaar verander. Hierdie kanselklede het vir bykans twintig jaar diens gedoen. Die kanselklede wat tans in gebruik is, is in 2003 deur Suzette Lötter geskenk.
Na die vertrek van ds Liebenberg in 1982, het ds Jasper Swart (1982 – 1989) by ds Oosthuizen aangesluit. In Desember 1984 het die gemeente ‘n vyftigjarige fees gevier. Die kerkraad het ‘n feesbundel goedgekeur en die skryf en samestelling daarvan aan ds Willie Alheit, wat in die gemeente kom aftree het, opgedra. In hierdie periode is die Mussonstraatpastorie verkoop, die pastorie in Hoofweg vergroot en die Kerkstraatpastorie gebou.
Die gemeente het intussen bo verwagting uitgebrei. ‘n Direkte gevolg was ’n kerk wat so vol gepak is dat die kerkraad genoodsaak was om in 1985 bordjies op die kerkraadsbanke aan te bring om sitplek vir die kerkraad te verseker. Gedurende vakansietye het die probleem sodanig vererger dat die kerkraad besluit het om gedurende die vakansieseisoen twee dienste op ‘n Sondag te hou. Teen 1986 het die kerkraad egter besef dat ‘n permanente oplossing vir die probleem gevind sal moet word. ‘n Derde leraar moes beroep word of ‘n deel van die gemeente moes afstig. Laasgenoemde was nie net as die meer ideale oplossing gesien nie, maar dit was reeds druk onder bespreking in die gemeente. Die meeste lidmate wat in Onrus gewoon het was sterk ten gunste van afstigting.
Daar is besluit om afstigting te ondersoek en in 1987 uitvoering daaraan te gee. Die aanvanklike plan was om Onrus en Sandbaai vir nuwe gemeentevorming saam te voeg. ‘n Referendum onder die betrokke lidmate het uitgewys dat slegs twee Sandbaaiers ten gunste van afstigting gestem het teenoor die verre meerderheid in Onrus wat ten gunste was. ‘n Kinkel het egter gekom toe die ring die aansoek om afstiging afgewys het. Daar is toe besluit om ‘n derde leraar te beroep. Ds Michiel de Kock, wat as student hier werksaam was, is in 1988 beroep. Aangesien hy hoofsaaklik in Onrus diens gedoen het, en as troos vir die teleurgestelde lidmate van Onrus, is die derde pastorie daar gebou. Voltooiing daarvan was in Junie 1989, en word steeds deur ds de Kock bewoon.
Die driemanspan (di Oosthuizen, Swart en De Kock) het in 1989 verander met die vertrek van ds Swart en die beroeping van ds Pierre Bosman. Na die aftrede van ds Oosthuizen in 1991 is hy opgevolg deur ds Charel Nel. Vier van die leraars, Chris Liebenberg, Jasper Swart, Pierre Bosman & Charel Nel was klasmaats op Stellenbosch.
Die negentigs en die eerste dekade van die nuwe millenium was die tyd van strategiese beplanning vir gemeentewees in Hermanus. Rondom 1993/94, maar veral gedurende 1995, het Hermanus ‘n sterk toename van intrekkers beleef. Ons gemeente het ook hierby gebaat. Groei bring egter uitdagings waarvoor beplan moes word. Die eerste van hierdie beplanningsessies was in 1993–1994. Onder andere het die volgende voortgevloei uit die besluite wat geneem is: die aanstelling van prop Corné Kemp (tans dienend) en sy opvolgende beroep as voltydse leraar in 1994, verkleining van die kerkraad, die instelling van die dienswerkerstelsel, asook die begin van Onrus as ‘n wyksgemeente. In 1999 is prop (Dr) Liesel Joubert as pastorale hulp aangestel om ds de Kock in Onrus by te staan. Bediening van hierdie vyftal in die gemeente het geduur tot afstigting van Onrus in 2001 toe beide ds de Kock en Dr Joubert daar diens aanvaar het.
In 1998 het die tweede strategiese beplanning gevolg. Die gemeente begin op die basis van blokkerkrade funksioneer met ‘n verkleinde sentrale kerkraad. Daarna volg ‘n omvangryke derde beplanning wat uiteindelik as ‘Overmaakt’ bekend geword het vanaf 2003–2005. Met die hulp van Buvton, die latere Communitas, is groot aanpassings gemaak. Met die afstigting van Onrus was aanpassing in die bedryf en bestuur van die gemeente natuurlik baie nodig. Die visie van die gemeente – “Ons leef as God se mense tussen berg en see”, is in hierdie tyd aanvaar, en onder andere is die volgende aanpassings gemaak: die kerkraad is aansienlik verklein, blokkerkrade vervang, diakens verminder en die wyke deur ouderlinge sonder kerkraadsverpligtinge bedien. Verskillende bedieninge is volgens die onderskeie bedieningsareas van die gemeente ingestel. Van die drie predikante het net ds Kemp sy eie huis besit. Die kerkraad het besluit om die ander predikante die geleentheid te bied om eie huise aan te koop, en die pastorieë is verkoop. ‘n Nuwe kantoorblok, die binnehof, die Hermann Swartsaal ens is aangebou.
‘n Hoogtepunt in die gemeente was die viering van haar 75’e bestaansjaar in Augustus 2009.
Soos dit egter soms met veranderings is wys die praktyk dat nie alles wat ingestel word noodwendig aan die vereistes of verwagtinge voldoen nie. Die kerk is nie hiervan gevrywaar nie. Gedurende die winter van 2010 is daar tydens ‘n gemeentevergadering verskeie menings aan die kerkraad aangebied wat daartoe gelei het dat sommige van die ‘Overmaakt-besluite’ herroep is. Ondere andere is ‘n volle kerkraad met ouderlinge en diakens weer ingestel.
In 2013 het die driemanskap van predikante met die aftrede van ds Bosman tot ‘n einde gekom. Sy pos is nie weer gevul nie. Tans is di Nel en Kemp die predikantespan van die gemeente.
Die doel en aard van gemeentewees, besig met Koninkrykswerk, vereis dat besinning en aanpassing ‘n voortdurende proses moet wees om volhoubaar doeltreffend te wees. As voortvloeisel van die kerkraad se verbintenis hiertoe is inisiatiewe in 2014 geneem om die bestuur van die gemeente aan te pas, insluitend kommunikasie tussen die onderskeie bedieninge en na en van die gemeente. Die bedieninge is gekategoriseer. Aanpassings is in die algemene bestuur van die gemeente gemaak. ‘n Bestuurspan, as permanente taakspan van die kerkraad, asook ‘n Bedieningsforum, onder voorsitterskap van die kerkraad, waarop die voorsitters van die onderskeie bedieninge en die predikante sitting het, is ingestel. Na ‘n jaar van suksesvolle inwerkingstelling van hierdie aksiestappe het die gemeente in Augustus 2015 dank aan God gebring deur ‘n gemeentefees te hou.
Ons kyk vorentoe met vertroue. God wat ons gemeente deur soveel wonderlike jare gelei het, sal dit steeds doen. In Hom is ons vertroue. ‘n Nuwe tydvlak lê voor. Ds Nel emeriteer in April 2019. Bron: http://www.ngkerkhermanus.co.za/geskiedenis/
Muraltia ferox
Muraltia ferox is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap naby Worcester voor. Die spesie is ook deel van die fynbos. Die spesie is geindentifiseer aan die tipe wat versamel is in 1954 in 'n area wat reeds swaar oorbewei was. Daar was later vermoed dat die plant uitgestorwe was maar in 2011 het 'n groep vrywilligers van Custodians of Rare and Endangered Wildflowers 'n subpopulasie van 100 plante ontdek. Dié subpopulasie word bedreig deur die uitbreiding van die omliggende wingerde.
Biologiese oorlogvoering
Biologiese oorlogvoering (BW) - ook bekend as kiemoorlogvoering - is die gebruik van biologiese gifstowwe of aansteeklike agente soos bakterieë, virusse, insekte en swamme met die doel om mense, diere of plante dood te maak as 'n oorlogsdaad. Biologiese wapens (wat dikwels 'bio-wapens', 'biologiese bedreigingsagente' of 'bio-agente' genoem word) is lewende organismes of repliserende entiteite (virusse wat nie as 'lewendig' beskou word nie). Entomologiese (insek) oorlogvoering is 'n subtipe van BW. Giftige organiese stowwe wat deur lewensvorme geproduseer word, word ook as deel van biologiese oorlogvoering beskou.
Biologiese oorlogvoering is te onderskei van kernoorlogvoering en chemiese oorlogvoering, wat saam met biologiese oorlogvoering beskou word volgens die militêre akroniem as KBC (kern-, biologiese en chemiese oorlogvoering, in Engels as NBC) beskou. Hierdie drie wapens word beskou as wapens van massavernietiging (weapons of mass destruction - WMD's). Konvensionele wapens daarenteen word hoofsaaklik vanweë hul plofbare, kinetiese of brandende potensiaal ontplooi.
Biologiese wapens kan op verskillende maniere gebruik word om 'n strategiese of taktiese voordeel bo die vyand te kry, hetsy deur dreigemente of deur daadwerklike ontplooiings. Soos sommige chemiese wapens, kan biologiese wapens ook nuttig wees as wapens om gebiede ontoeganklik te maak. Hierdie middels kan dodelik of nie-dodelik wees en kan teen 'n enkele individu, 'n groep mense of selfs 'n hele bevolking gebruik word. Dit kan ontwikkel word, aangeskaf, gestoor of ontplooi word deur state of deur nie-staatsgroepe. In laasgenoemde geval, of as 'n staat dit klandestien gebruik, kan dit ook as bioterrorisme beskou word.
Biologiese oorlogvoering en chemiese oorlogvoering oorvleuel tot 'n mate, aangesien die gebruik van gifstowwe wat deur sommige lewende organismes geproduseer word, onder die bepalings van die Biologiese Wapenkonvensie en die Chemiese Wapenkonvensie verbied word. Daar word dikwels na gifstowwe en psigochemiese wapens verwys as middenspektrumagente. Anders as biowapens, reproduseer hierdie middelspektrumagente nie in hul gasheer nie en word dit tipies gekenmerk deur korter inkubasietydperke.
Die gebruik van biologiese wapens is verbode volgens die internasionale humanitêre reg, sowel as ingevolge 'n verskeidenheid internasionale verdrae. Die gebruik van biologiese agente in gewapende konflik is 'n oorlogsmisdaad.
Oorsig
Offensiewe biologiese oorlogvoering, met inbegrip van massaproduksie, voorraadbou en gebruik van biologiese wapens, is verbied deur die Biologiese Wapenkonvensie van 1972 (BWK). Die rasionaal agter hierdie verdrag, wat vanaf April 2013 deur 170 lande bekragtig of toegetree is, is om 'n biologiese aanval te voorkom, wat moontlik tot groot getalle burgerlike ongevalle kan lei en ernstige ontwrigtinging in die ekonomiese en samelewingsinfrastruktuur kan veroorsaak. Baie lande, insluitend ondertekenaars van die BWK, doen tans navorsing oor die verdediging of beskerming teen BW, wat nie deur die BWK verbied word nie.
Geskiedenis
Engelse boogskutters het die gewoonte gehad om nie hul pyle direk uit die pylkoker te haal nie, maar hulle eers in die grond voor hulle in te steek. Nie net kon hulle vinnig skiet nie, maar die pyle het ook besmet geraak met bakterieë in die grond, wat die kans op 'n infeksie (byvoorbeeld tetanus) verhoog by mense wat raakgeskiet is.
Dit is minder bekend dat die Duitsers ook in 1943 biologiese oorlogvoering gebruik het deur die droë grond Pontinie-moerasse in Italië te oorstroom, sodat malaria kon terugkeer en die Geallieerde troepe wat deur die gebied gevorder het, die siekte kon opdoen. Boonop is die voorraad kinien deur die Duitsers na die noorde verskuif. Na raming het ongeveer 100 000 persone malaria opgedoen.
In die onglangse verlede het verskeie lande, soos die Sowjetunie, die Verenigde State, China en Groot-Brittanje, biologiese wapens en biologiese oorlogvoering ondersoek, maar tot dusver het slegs Japan op 'n redelik groot skaal biologiese oorlogvoering uigevoer tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Baie biologiese toetse is in die 20ste eeu gedoen en eksperimente/produksie het soms verkeerd geloop. In 1979, byvoorbeeld is 'n wolk van miltsiektebakterieë in die Sowjetunie van 'n biologiese wapenaanleg vrygestel. Daar was 79 gevalle van miltsiekte wat daaruit voortspruit het en 68 pasiënte is dood. In Skotland, tot 1990, was enkele eilandjies (waaronder Gruinard, wat in 1986 met 280 ton formaldehied ontsmet is) beperk weens die 1942 Britse miltsiekttoetse wat daar uitgevoer is. Die miltsiektebakterie is ongewoon gehard en kan na dekades steeds 'n bedreiging inhou.
Menelik II
Menelik II (Ge'ez: ዳግማዊ ምኒልክ, dagmawi mənilək; perdenaam Abba Dagnew Amharies: አባ ዳኘው abba daññäw; 17 Augustus 1844 - 12 Desember 1913), gedoop as Sahle Mariam (ሣህለ ማርያም sahlä maryam), was van 1889 tot met sy dood in 1913 keiser van Ethiopië en koning van Shewa. Omstreeks 1898, op die hoogtepunt van sy binnelandse mag en buitelandse aansien, was die proses van die uitbreiding van sy grondgebied en die skep van ’n moderne keiserryk voltooi.
Hy word deur baie Ethiopiërs hooggeag en word gedenk met die herdenking van die Slag van Adoea, wat op 1 of 2 Maart dwarsoor Ethiopië en in die diaspora gevier word. Baie mense in Afrika beskou hom as ’n voorstander van Afrika-onafhanklikheid teen Europese magte tydens die Wedloop om Afrika.
Bewind
Die Keiserryk Ethiopië is onder keiser Menelik omskep: Die vernaamste aspekte van modernisering is gevestig met die hulp van ministeriële raadgewers in sleutelposisies. Hy het Ethiopiese soldate in die Eerste Italiaans-Ethiopiese Oorlog gelei teen Italiaanse invallers. ’n Klinkende oorwinning in die Slag van Adoea het erkenning van Ethiopië se onafhanklikheid deur buitelandse magte verseker. Dit is bevestig met diplomatieke verteenwoordiging aan sy hof en die optrek van Ethiopië se grense met die aangrensende kolonies. Menelik het sy koninkryk na die suide en ooste uitgebrei en heerskappy oor ander koninkryke gevestig. In Ethiopië word hy algemeen "Emiye Menelik" genoem (Emiye beteken "my moeder" in Arhamees).
Later in sy bewind het Menelik die eerste kabinet saamgestel om met die administrasie van die keiserryk te help; hy het betroubare en gerespekteerde adellikes as ministers aangestel. Hulle sou nog lank ná sy dood dié ampte beklee.
Sebastian Koch
Sebastian Koch (gebore 31 Mei 1962) is 'n Duitse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Lives of Others (2006), Unknown (2011), A Good Day to Die Hard (2013), en Bridge of Spies (2015).
Boardshorts
Boardshorts het oor die laaste 50 jaar ontstaan en wegbeweeg van die eenvoudiger swemdragkategorie waaruit dit ontstaan het.
Die naam "boardshorts" is gebaseer op hul gebruik in branderplankry. Hulle word soms "boardies" genoem, veral in Australië, en "baggies" in Suid-Afrika.
Rae Kidd
Rae Kidd (15 Junie 1917 – 2 April 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Unashamed: A Romance (1938).
Karan Brar
Karan Brar (gebore 18 Januarie 1999) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Diary of a Wimpy Kid (2010), Diary of a Wimpy Kid: Dog Days (2012), en Mr. Peabody & Sherman (2014), en in die televisiereeks Jessie (2011).
Paraceratherium
Paraceratherium, ook bekend as Indricotherium en Baluchitherium, is ’n uitgestorwe genus reusagtige renoster-agtige soogdiere van die familie Hyracodontidae wat in die Oligoseen endemies was aan Eurasië. Dit is in 1910 die eerste keer ontdek in Balochistan in wat nou Pakistan is tydens ’n ekspedisie deur die Engelse paleontoloog sir Clive Forster Cooper.
Beskrywing
Paraceratherium word beskou as een van die grootste landsoogdiere nog, met die grootste spesie wat ’n massa van sowat 11 ton gehad het. Die gootste bekende individu was sowat 4,8 m hoog by sy skouers en 7,4 m lank, en het 17 ton geweeg.
Dit was ’n plantvretende lid van die orde Perissodactyla met ’n lang, lae skedel sonder horings. Die dier het vier snytande gehad wat so groot was dat hulle soos slagtande gelyk het. Die twee boonstes het afwaarts gewys en die twee onderstes vorentoe. Die bolip was waarskynlik baie beweegbaar. Die nek was baie lank, die lyf stewig en die ledemate lank en dik.
Die dier het tussen 34 en 23 miljoen jaar gelede in die woude van Sentraal-Asië voorgekom.
Wallace Lupino
Wallace Lupino (23 Januarie 1898 – 11 Oktober 1961) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Master and Man (1934), Hot News (1936), en Me and My Girl (1939).
NG gemeente Vosburg
Die NG gemeente Vosburg is 'n NG gemeente met sy middelpunt op die gelyknamige Noord-Kaapse dorp. Die gemeente ressorteer onder die Ring van Carnarvon.
Geskiedenis
duimnael|regs|160px|Ds. Pieter du Toit toe hy in 1911 bevestig is as leraar van die Vosburg. Hy het 21 jaar hier gebly tot hy 'n beroep na [[NG gemeente Marydale|Marydale aanvaar het.]]
Op die Ring van Beaufort se sitting in Oktober 1895 op Carnarvon het die stigting van ’n nuwe gemeente ter sprake gekom. Ten spyte van heftige teenstand van die predikant van Britstown, ds. Petrus van der Merwe (1860–1940), is ten gunste van die afstigting besluit. Op 27 November 1895 het ’n Ringskommissie op die plaas Procesfontein in die distrik Victoria-Wes vergader. Op dié byeenkoms is besluit om op dié plaas ’n selfstandige gemeente te stig met die naam van Vosburg ter ere van die groot Vos-familie, wat daar gewoon het. Reeds twee jaar later het die dorpie munisipale status verwerf. Padlangs is Vosburg sowat 70 km vanaf Britstown geleë, die naaste dorp. Carnarvon lê sowat 90 km suidwes van Vosburg, Victoria-Wes sowat 100 km suidoos en Prieska sowat 125 km noordwes, ook die vier moedergemeentes van wie die nuwe gemeente afgestig is.
Die eerste kerkraad is in Desember 1895 gekies. Die ouderlinge sou om die beurt verantwoordelik wees vir die dienste. Op Sondag 26 Januarie 1896 is die eerste Nagmaal bedien. Die eerste taak wat die kerkraad moes aanpak, was om ’n kerkgebou daar te stel wat as ’n plek van aanbidding en ook vir ander gemeentelike byeenkomste kon dien. Daar was geen bruidskat van die vier moedergemeentes nie; die jong gemeente moes van onder begin en self worstel om finansieel op die been te kom. ’n “Noodkerk” is op Saterdag 18 April 1896 ingewy, met ruimte vir 400 sitplekke. Die gebou het £565 gekos, en is feitlik sonder skuld ingewy.
Brunia villosa
Brunia villosa is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
NG gemeente Vosburg
Geskiedenis
Met die eerste sensus wat opgeneem is, was hier 450 lidmate. In 2017 het dit meer as drievoudig tot sowat 125 afgeneem. Die gemeente se medewerker aan Ons gemeentelike feesalbum (1952) het destyds geskryf: “Vandag is die ledetal nog maar slegs 428. Tog is dit ’n gemeentetjie wat gewillig is om te werk, waarvoor die laaste dankfees – Mei 1951 – die bewys lewer, toe daar £6 300 ingekom het.”
Dana Powell
Dana Powell (gebore 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend wat veral bekend is vir die vertolking van Pam Tucker, Cam se suster, op en in die televisiereeks Modern Family (2009).
NG gemeente Vosburg
Geskiedenis
Met die inwyding van die noodkerk is die eerste 17 jong lidmate aangeneem, van wie sommige “wak in ‘t lezen!” was. Op 26 April 1897 het die kerkraad besluit: “Alles in aanmerking nemende, den geldelijken toestand in acht nemende, en alle omstandigheden overwegende, heeft de kerkraad geene vrymoedigheid om spoedig een leraar te beroepen.” Nogtans is minder as ’n jaar later, op 10 Januarie 1898, die eerste beroep uitgebring, op ds. J.D. Louw, wat pas op 29 Junie die jaar vantevore bevestig is in Hopetown, sy eerste gemeente. Hy het die beroep aangeneem en op 4 Junie 1898 Vosburg se eerste predikant geword. Ds. Louw het Vosburg byna 13 jaar lank tot sy vertrek na Theunissen in 1911 bedien en die fondamente van die gemeente gelê.
Op 25 Januarie 1907 het die kerkraad £23 van die ACVV as neseier vir ’n nuwe kerkgebou ontvang en op 27 November 1909 het ds. Louw die hoeksteen gelê. Die gebou is op 17 September 1910 ingewy. Die argitek was William Henry Ford.
Leo Koffler
Leo Koffler (7 Junie 1879 – 16 Februarie 1931) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Entfesselte Leidenschaften (1919), Der Herr der Liebe (1919), Das Gift im Weibe (1919), en Der Roman einer armen Sünderin (1922).
Dansende huis
Die Dansende huis (ook bekend as Fred en Ginger), is die byname wat aan die Nasionaal-Nederlandse-gebou by die Rašínovo nábřeží (Rašín-wal) in Praag, Tsjeggiese Republiek, gegee word. Dit is deur die Kroaties-Tsjeggiese argitek Vlado Milunić, in samewerking met die Kanadees-Amerikaanse argitek Frank Gehry, ontwerp. Die gebou, wat in 1992 ontwerp is en vier jaar later in 1996 voltooi is, is op 'n vakante erf langs die Donaurivier opgerig.
Die nie-tradisionele ontwerp van die gebou was destyds kontroversieel omdat dit sterk gekontrasteer het te midde van die Barok-, Gotiese- en Art Nouveau- argitektuur, waarvoor Praag bekend is. Die destydse Tsjeggiese president, Václav Havel, wat vir dekades lank langs die terrein gewoon het, het die projek ywerig ondersteun, in die hoop dat die gebou 'n sentrum van kulturele aktiwiteite sou word.
Gehry het die huis oorspronklik Fred en Ginger genoem (ter ere aan die bekende Amerikaanse dansers Fred Astaire en Ginger Rogers, omdat die huis soos 'n dansende paartjie lyk), maar hierdie bynaam word nou selde gebruik. Gehry was later self "bang om Amerikaanse Hollywood kitsch na Praag te bring", en het dus afstand gedoen van sy eie idee.
Oorsprong
Die Dansende huis is op 'n eiendom wat van groot historiese belang is opgerig. 'n Huis op die perseel is in 1945 deur die Amerikaanse bombardement van Praag vernietig. Die erf en die struktuur was tot 1960, toe die gebied opgeruim is, vervalle. Die familie van Václav Havel, wat die grootste deel van sy lewe daar deurgebring het, was die mede-eienaars van die naburige erf. In 1986 (gedurende die Kommunistiese era) het Vlado Milunić, 'n gerespekteerde argitek in die Tsjeggo-Slowaakse milieu, 'n idee vir 'n projek vir die erf gekry, en dit met sy buurman, die destydse minder-bekende andersdenkende Václav Havel, bespreek. 'n Paar jaar later, het Havel tydens die Fluweelrewolusie 'n gewilde leier geword, en is hy daarna tot president van Tsjeggo-Slowakye verkies. Danksy sy invloed het die idee om die erf te ontwikkel, toegeneem. Havel het uiteindelik besluit om Milunić na die terrein te laat kyk, in die hoop dat dit 'n kulturele sentrum sou word, hoewel dit nie die resultaat was nie.
Die Nederlandse versekeringsmaatskappy Nasionaal-Nederlanden (sedert 1991 ING Bank) het ingestem om die oprigting van 'n gebou op die terrein te borg. Die 'superbank' het Milunić as hoofontwerper gekies en gevra dat hy tydens die ontwerpproses saam met nog 'n wêreldbekende argitek moet werk. Die Franse argitek Jean Nouvel het vanweë die klein oppervlakarea die projek van die hand gewys, maar die bekende Kanadese-Amerikaanse argitek Frank Gehry het die uitnodiging aanvaar. Vanweë die bank se uitstekende finansiële vermoëns op daardie stadium, kon hulle bykans onbeperkte finansiering vir die projek bied. Vanaf hul eerste vergadering in Genève in 1992, het Gehry en Milunić die oorspronklike idee van Milunić, van 'n gebou bestaande uit twee dele, staties en dinamies ("yin en yang"), wat die oorgang van Tsjeggo-Slowakye van 'n kommunistiese regime na 'n parlementêre demokrasie, benut.
Struktuur
Vanweë die ongewone vorm, staan die styl van die gebou as dekonstruktivistiese ('nuwe-barok' vir die ontwerpers) argitektuur bekend. Die "dansende" vorm word deur 99 betonpanele, wat elkeen 'n ander vorm en dimensie het, ondersteun. Aan die bokant van die gebou is 'n groot verwronge metaalstruktuur, met die bynaam Mary.
Die gebou is tussen 'n aantal geboue wat uit die agtiende en negentiende eeu dateer. Die Dansende huis bestaan uit twee hoofonderdele. Die eerste deel is 'n glastoring wat by die helfte van sy hoogte vernou en deur geboë pilare ondersteun word. Die tweede deel is parallel met die Donaurivier, en word deur golwende lyswerk en onbelynde vensters gekenmerk.
Die beroemde Amerikaanse dansers Fred Astaire en Ginger Rogers word in die struktuur verteenwoordig. Fred word deur die toring van rots voorgestel; hierdie toring het ook 'n metaalkop. Die toring van glas word gebruik om Ginger voor te stel.
Hierdie ontwerp is hoofsaaklik deur estetiese oorwegings beïnvloed. As die vensters in lyn geposisioneer was, sou dit moontlik gewees het om te sien dat die gebou nog twee verdiepings het - hoewel dit dieselfde hoogte is as die aangrensende negentiende eeuse geboue. Die vensters het rame wat vorentoe uitsteek, soos dié van skilderye, omdat die ontwerper 'n driedimensionele effek daaraan wou verleen. Die kronkelende lyswerk op die fasade is aangebring om verwarrende perspektief te skep, en om kontras met die omliggende geboue te verminder.
Interieur
Die Britse argitek, Eva Jiřičná, het die grootste gedeelte van die interieur ontwerp. Die gebou is 9 verdiepings hoog en bestaan uit twee ondergrondse vloere. Die uitleg van elk van die vloere wissel vanweë die asimmetriese vorm van die gebou, wat tot gevolg het dat die vertrekke ook asimmetries is. Die kommersiële areas van die gebou is in die voorportaal en op die eerste verdieping. Die ses verdiepings daarbo word hoofsaaklik as kantoorruimtes gebruik. Daar was 'n restaurant op die negende verdieping. Aangesien die gebou 'n skraal vorm het, en vertikaal in twee dele verdeel is, is die kantoorruimte beperk. Om die ruimte optimaal te benut, het die argitek Eva Jiřičná ontwerpelemente wat algemeen in skepe voorkom gebruik, en klein portale in die ruimtes geïnkorporeer. Die totale binne-oppervlakte van die gebou is 3.796 vierkante meter.
Muraltia barkerae
Muraltia barkerae is 'n struik wat deel is van die Polygalaceae familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Wes-Kaap van Stilbaai tot Riversdal voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 250 km². Daar is drie subpopulasies wat deur indringerplante bedreig word. Die spesie is ook deel van die fynbos.
Dansende huis
Interieur
In 2016, oor 'n tydperk van vyf maande, het Luxury Suites s.r.o. twee verdiepings van die gebou in 'n hotel met 21 kamers omskep. Die hotel het ook woonstelle in elke toring beskikbaar, wat vernoem is na Fred en Ginger. Die Ginger & Fred Restaurant is nou op die sewende verdieping. Daar is nou 'n kroeg op die agtste verdieping, en daar is ook 'n kunsgalery in die gebou.
Toekennings
Die vorm van die gebou word op 'n goue 2.000 Tsjeggiese koruna- muntstuk, wat deur die Tsjeggiese Nasionale Bank uitgereik word, uitgebeeld. Die muntstuk voltooi 'n reeks met die naam "Tien eeue van argitektuur". In 1997 het die Dansende huis die tydskrif Time se ontwerpkompetisie gewen. Architekt Magazine het die Dansende huis ook as een van die 5 belangrikste geboue in die negentigerjare aangewys.
Brunia variabilis
Brunia variabilis is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Benjamin Bratt
Benjamin Bratt (gebore 16 Desember 1963) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Traffic (2000), Miss Congeniality (2000), en Coco (2017), en in die televisiereeks Law & Order (1990).
Paul Luty
Paul Luty (4 Mei 1932 – 12 Januarie 1985) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Juggernaut (1974) en Doing Time (1979), en in die televisiereekse In Loving Memory (1969) en Love Thy Neighbour (1972).
Phorbas lieberkuehni
Phorbas lieberkuehni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur Burton.
Gereformeerde kerk Swartruggens
duimnael|regs|160px|Ds. [[David Kotzé|David Nicolaas Gerhardus Kotzé, die leraar van 1946 tot 1951.]]
duimnael|regs|160px|Ds. [[Pieter du Plessis|P.G.W. du Plessis, die leraar van 1953 tot 1958.]]
duimnael|regs|160px|Ds. A.J.R. Vermeulen, leraar van 1957 tot 1964.
Die Gereformeerde kerk Swartruggens is die vyfde oudste van die 22 gemeentes in die GKSA se Klassis Molopo. Die middelpunt van die gemeente is die dorp Swartruggens in die provinsie Noordwes. Einde 2015 was hier 69 belydende en 11 dooplidmate.
Geskiedenis
In 1908 het die Gereformeerde kerk Rustenburg twee wyke aan Zeerust afgestaan met dien verstande dat hulle ’n eie kerkplek inrig. Roelof Petrus Scheepers het ’n deeltjie van sy plaas, Brakfontein, aan die gemeente geskenk vir die oprigting van die kerkgebou. Hierdie saal is in 1910 deur oudl. Du Toit opgerig. Dit sou vir die daaropvolgende 23 jaar gebruik word.
Midde-in die Rebellie van 1914 het die wyk Brakfontein van Zeerust afgestig en in 1917 het die lidmate self ’n nuwe kerk gebou. Sand is aangery en met hamers is klippe fyngekap vir die betonwerk. Ds. B.J. de Klerk, die leraar van 1917 tot 1940, het met die bouwerk gehelp. In September 1933 is dié gebou, ontwerp deur die Gereformeerde argitek Pieter Dykstra, met sy vier sierlike Kaaps-Hollandse gewels in gebruik geneem. Die kerktoring is 31 jaar later verander.
Beta Camelopardalis
Beta Camelopardalis (afgekort as β Cam) is die helderste ster in die noordelike sterrebeeld Kameelperd (Camelopardalis). Met ’n skynbare magnitude van 4,02 is dit dofweg met die blote oog te sien. Dit is sowat 870 ligjare van die Son af en beweeg nader teen ’n radiale snelheid van -190 km/s.
Die ster is ’n G-tipe superreus van spektraaltipe G1 Ib–IIa. Dit is na raming 60 miljoen jaar oud en draai met ’n spoed van sowat 11,7 km/s. Dit is ’n besonder vinnige rotasiespoed vir ’n geëvolueerde ster van hierdie soort. Een moontlike verklaring is dat dit ’n nabygeleë reuseplaneet soos ’n warm Jupiter verorber het.
Beta Camelopardalis se massa is 6,5 keer dié van die Son en dit het uitgesit tot sowat 58 sonradiusse. Sy ligsterkte is 1 592 keer soveel as die Son s’n en dit het ’n effektiewe temperatuur van 5 300 K. Dit is ’n bron van X-strale.
β Cam het twee visuele metgeselle: ’n A5-tipe ster met ’n magnitude van 7 teen ’n skeidingshoek van 84 boogsekondes; en ’n ster met ’n magnitude van 12 teen 15 boogsekondes.
Brunia tulbaghensis
Brunia tulbaghensis is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Lee Kohlmar
Lee Kohlmar (27 Februarie 1873 – 14 Mei 1946) was 'n Duitse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente High Heels (1921), Orphans of the Storm (1921), Jewel Robbery (1932), en Forgotten (1933).
Heinrich Himmler
Heinrich Luitpold Himmler (Duits: [ˈhaɪnʁɪç ˈluːɪtˌpɔlt ˈhɪmlɐ]; 7 Oktober 1900 in München – 23 Mei 1945 in Lüneburg) was Reichsführer van die Schutzstaffel (Beskermingseskader; SS), en 'n voorste lid van die Nazi-party (NSDAP) van Duitsland. Himmler was een van die magtigste mense in Nazi-Duitsland en een van die persone wat die meeste verantwoordelikheid vir die Holocaust dra.
Horst Seehofer
Horst Lorenz Seehofer (gebore 4 Julie 1949) is 'n Duitse politikus en voorsitter van die Christelik Sosiale Unie (CSU) in Beiere. Vanaf 2008 tot 2018 was hy Ministerpresident van Beiere en vanaf 2018 tot 2021 het hy as die federale Minister van Binnelandse Sake gedien.
Erwin Kohlund
Erwin Kohlund (23 Desember 1915 – 29 Februarie 1992) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Gilberte de Courgenay (1941), Uli, der Knecht (1954), en Die Käserei in der Vehfreude (1958).
Andrea King
Andrea King (1 Februarie 1919 – 22 April 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Very Thought of You (1944), God Is My Co-Pilot (1945), Buccaneer's Girl (1950), en Darby's Rangers (1958).
Ralph Lynn
Ralph Lynn (8 Maart 1882 – 8 Augustus 1962) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente One Embarrassing Night (1930), The Chance of a Night Time (1931), Dirty Work (1934), en In the Soup (1936).
Phorbas longurioides
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Reinhard Kolldehoff
Reinhard Kolldehoff (29 April 1914 – 18 November 1995) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Damned (1969) en Soldier of Orange (1977), en in die televisiereeks Les cerfs-volants (1984).
Andre Braugher
Andre Braugher (gebore 1 Julie 1962) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente City of Angels (1998), Frequency (2000), en The Mist (2007), en in die televisiereeks Homicide: Life on the Street (1993).
Phorbas megasigma
Phorbas megasigma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Rios & Cristobo.
Anita King
Anita King (14 Augustus 1884 – 10 Junie 1963) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Carmen (1915), Petticoats and Politics (1918), Whatever the Cost (1918), en One Against Many (1919).
Gereformeerde kerk Koedoesrand
duimnael|links|160px|Ds. [[Abraham Coetsee|A.J. Coetsee, leraar van 1957 tot 1961.]]
duimnael|links|160px|Ds. P.B. de Klerk, leraar van 1977 tot 1988.
Brunia thomae
Brunia thomae is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Gereformeerde kerk Koedoesrand
Die Gereformeerde kerk Koedoesrand is die vierde oudste gemeente in die GKSA se Klassis Waterberg. Einde 2015, toe hier 54 belydende en 17 dooplidmate was, was dit die sesde kleinste van die 13 gemeentes in die Klassis. Al vyf gemeentes wat toe kleiner was, was in Namibië nadat hulle omstreeks 2008 by dié Klassis aangesluit het.
Die kerkraad van die Gereformeerde kerk Potgietersrus het op 17 April 1938 besluit om ’n nuwe gemeente in die destydse Verre Noord-Transvaal te stig. Op 20 Mei 1939 het die afstigtingsvergadering plaasgevind op die plaas Strydpan, wat aan Hansie Enslin, ’n lidmaat, behoort het. ’n Hele aantal jare lank, voor die kerkgebou opgerig is, was dit die vergaderplek van die lidmate waar waens sou saamtrek en die tente opgeslaan sou word tydens Nagmaalnaweke. Soms was daar meningsverskille oor die grondkwessie, maar die geskille oor die boukwessie was veel erger.
Ná veel gewik en geweeg het die kerkraad op 23 Augustus 1940 besluit om die 50 morg grond wat die TLC Maatskappy aangebied het, te aanvaar en daarop te bou. Dertig maande nadat die gemeente gestig is, op 8 November 1941, het die lidmate hul kerkgebou in gebruik geneem. Ds. H.J. Venter het by dié geleentheid die rede gehou oor Psalm 147:2 en 3 en gewys op die twee rigtings waarin die mens bou sedert die geslag van die Bybelse Kain; hy het die gemeente gemaan om hul kinders te leer om Jerusalem-bouers te wees.
Later is ’n rondaweltjie op die kerkperseel gebou waarin die predikant kon tuisgaan met kerkgeleenthede, want toe is die gemeente nog bedien deur ds. Venter van Waterberg. Om hier te kom, moes hy sowat 150 myl in sy Ford-motortjie deur sand en bosse aflê. Aan die begin moes lidmate hul eie stoel kerk toe bring, maar op 20 November 1942 het die kerkraad die ontvangs van banke goedgekeur en in November 1943 is die preekstoel ontvang.
In die beginjare het die gemeente nie ’n behoefte aan ’n pastorie gehad nie omdat dit altyd in kombinasie was en die predikant wat ook vir Koedoesrand verantwoordelik was, elders gewoon het. In 1954 is die eerste pastorie wel voltooi, naby die kerk en op dieselfde stuk grond wat die maatskappy destyds aan die gemeente geskenk het.
In November 1974 is ’n tender vir die bou van ’n kombuis en kleedkamers goedgekeur en later is ook besluit om ’n saal te bou. Met verloop van tyd het lidmate ook drie rondawels op die perseel gebou waarin hulle met Nagmaal kon tuisgaan. Later is ’n begraafplaas aangelê en in 1983 was Thomas Scheepers die eerste lidmaat wat hier begrawe is. Eindelik, in 1998, het ’n grasdaklapa ook op die perseel bygekom.
Nicholas Braun
Nicholas Braun (gebore 1 Mei 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sky High (2005), Red State (2011), The Perks of Being a Wallflower (2012), en How to Be Single (2016).
Hans-Peter Friedrich
Hans-Peter Friedrich  (gebore 10 Maart 1957) is 'n Duitse politikus en verteenwoordiger van die Christelik Sosiale Unie (CSU). Op 3 Maart 2011 volg hy Thomas de Maizière as Federale Minister van Binnelandse Sake op en hou hierdie pos tot en met 17 Desember 2013 toe hy as Federale Minister van Voedsel en Landbou aangestel is. Friedrich het uit hierdie amp bedank in Februarie 2014. Friedrich het 'n omstrede verhouding met minderhede in Duitsland, en veroorsaak byvoorbeeld woede in 2013 toe hy aan joernaliste aankondig dat Islam in Duitsland nie op enige tydstip deur die geskiedenis ondersteun word nie.
Brunia trigyna
Die Pondospookbos (Brunia trigyna) is 'n struik of klein boompie wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 100 km². Hierdie plant se getalle het begin daal sedert die 1900's omrede sy habitat vernietig is en teen 1960 was sy getalle krities laag. Daar is onlangs een subpopulasie ontdek, tans is daar slegs drie subpopulasies en die totale aantal plante is slegs 12. Dit kom slegs by die Umtamvuna-natuurreservaat en by Mkambati voor.
In Engels staan die plant as die Pondoland Ghost-bush bekend. Die boom se FSA-nommer is 141.1.
Luke Mably
Luke Mably (gebore 1 Maart 1976) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 28 Days Later... (2002), The Prince and Me (2004), en Exam (2009), en in die televisiereeks Combat Hospital (2011).
Brunia paleacea
Brunia paleacea is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Avemetatarsalia
Kladogram
Avemetatarsalia kan met die volgende kladogram voorgestel word (volgens Nesbitt, 2011):
Micheál Mac Liammóir
Micheál Mac Liammóir (25 Oktober 1899 – 6 Maart 1978) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Little Minister (1915), Othello (1951), Tom Jones (1963), en The Kremlin Letter (1970).
Phorbas mercator
Phorbas mercator is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Brunia noduliflora
Brunia noduliflora is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Phorbas mercator
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Jimmy Mac (akteur)
Jimmy Mac (1902 – 1984) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Nutcracker (1982) en in die televisiereekse Are You Being Served? (1972), Away from It All (1973), en Tales of the Unexpected (1979).
Hans Peter Korff
Hans Peter Korff (gebore 24 Augustus 1942) is 'n Duitse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Neues aus Uhlenbusch (1977), Diese Drombuschs (1983), Adelheid und ihre Mörder (1993), en Klemperer - Ein Leben in Deutschland (1999).
Jared Breeze
Jared Breeze is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cooties (2014) en The Boy (2015), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
David MacCreedy
David MacCreedy (gebore 11 Februarie 1969) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Captives (1994), Up 'n' Under (1998), en Kinky Boots (2005), en in die televisiereeks The Street (2006).
Phorbas microchelifer
Phorbas microchelifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Cabioch.
Gereformeerde kerk Hermanus
duimnael|320px|links|Die Gereformeerde kerk Hermanus is geleë in Bergsigstraat, Sandbaai.
duimnael|links|320px|Die katkisasielokale, 'n braaiplek en onthaallokaal is links van die kerkgebou opgerig.
duimnael|regs|200px|Hierdie steen is as 'n soort hoeksteen in die kerkgebou aangebring.
Die Gereformeerde kerk Hermanus is die vyfde jongste van die 20 gemeentes in die GKSA se Klassis Boland, wat die hele Wes-Kaap en die noordwestelike uithoeke van die Noord-Kaap beslaan. Einde 2015 was hier 151 belydende en 19 dooplidmate, vergeleke met onderskeidelik 116 en 16 vyf jaar vantevore. Die buitengewone klein getal dooplidmate vergeleke met die belydende lidmate is daaraan te wyte dat die Overbergse en Suid-Kaapse kus vir baie Gereformeerde lidmate ’n aftreeplek is.
Die gemeente Hermanus is op 29 Oktober 2000 gestig met sowat 70 belydende lidmate en sluit ook die dorpe Gansbaai en Stanford in, maar die kerk is reeds die vorige jaar deur Hans Oostenbrink en sy seun Henk gebou en teen kosprys aan die gemeente oorgedra. Hulle het ook die erf geskenk waarop die kerk staan. Die kerk is op 4 Desember 1999 amptelik in gebruik geneem. Dit bied plek vir 150 stoele. Aan die linkerkant is ’n onthaal- en braaiplek en die katkisasiekamers. Regs voor is die kloktoring. Die afdakkie tussen die kerk en die kloktoring bied skuiling teen die reën.
Die gemeente se eerste lidmate was Josef en Lettie Kruger wat eers behoort het tot die Gereformeerde kerk Worcester, hoewel 115 km van Hermanus af destyds die naaste Gereformeerde gemeente.
Fritz Kortner
Fritz Kortner (12 Mei 1892 – 22 Julie 1970) was 'n Duitse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hands of Orlac (1924), Pandora's Box (1929), Somewhere in the Night (1946), en The Razor's Edge (1946).
Gustave Flaubert
Gustave Flaubert (gebore op 12 Desember 1821, Rouen, Frankryk; sterf op 8 Mei 1880, Croisset) was ‘n romansier wat beskou is as die spilpunt waarom die realistiese skool van Franse literatuur gedraai het. Flaubert is die beste bekend om sy meesterstuk Madame Bovary (1857), synde ‘n realistiese uitbeelding of voorstelling van die bourgeois lewe in Frankryk. Die werk het gelei tot ‘n verhoor, gebaseer op klagtes oor die roman se beweerde immoraliteit.
Vroeë lewe en werke
Flaubert se vader, Achille Cléophas Flaubert, wat van Champagne afkomstig was, was die hoofchirurg en kliniese professor by die Hôtel-Dieu hospitaal in Rouen. Sy moeder, die dogter van ‘n dokter van Pont l'Évêque, het behoort aan ‘n familie van uitgelese magistrate, wat tipies was van die provinsiale bourgeoisie. Gustave Flaubert het sy literêre loopbaan reeds op skool begin, en sy eerste gepubliseerde werk het in 1837 verskyn in ‘n klein resensieblad genaamd Le Colibri. Hy het van vroeg af ‘n naby vriendskap gevorm met die jong filosoof genaamd Alfred Le Poittevin, wie se pessimistiese uitkyk ‘n sterk invloed op hom gehad het. Die invloed van die geselskap van groot chirurge, en die omgewing van hospitale, operasiesale en anatomieklasse waarmee sy vader se professie hom in kontak gebring het, het ook ‘n reuse invloed op hom uitgeoefen. Flaubert se intelligensie was verdermeer in ‘n algemene sin uitermate skerp. Hy het ‘n sterk weersin gehad van aanvaarde idees (idées reçues), waarvan hy vir sy eie vermaak ‘n “woordeboek” sou saamstel. Hy en Le Poittevin het ‘n groteske verbeelde karakter uitgedink genoem “le Garçon” (die Seuntjie) aan wie hulle telkens die mees vernederende opmerking wat hulle kon uitdink toegedig het. Flaubert sou weldra die “bourgeois” verag, waarby hy bedoel het enige persoon “wat ‘n vlak manier van dink het.” In November 1841 het Flaubert as student by die Regsfakulteit in Parys ingeskryf. Op die ouderdom van twee-en-twintig is egter bevind dat hy gely het aan ‘n senuweekwaal wat geëien was as epilepsie, alhoewel die essensiële daarvan simptome afwesig was. Dit het hom genoop om sy regstudies te staak, met die gevolg dat hy voortaan al sy tyd aan literatuur kon wy. Sy vader het in Januarie 1846 gesterf, en sy geliefde suster Caroline het die volgende Maart beswyk nadat sy geboorte aan ‘n dogter geskenk het. Flaubert het hom daarna saam met sy moeder en die babatjie gevestig op sy landgoed by Croisset naby Rouen op die Seine-rivier. Hy sou daar woon vir die grootste gedeelte van sy verdere lewe. Tydens ‘n besoek aan Parys in Julie 1846 by die ateljee van die beeldhouer James Pradier het Flaubert die digteres Louise Colet ontmoet. Sy het sy gesellin geword, maar hulle verhouding was nie sonder struikelblokke nie. Sy waaksaamheid oor sy onafhanklikheid en haar jaloesie het hul uiteindelike skeiding onafwendbaar gemaak, en hulle paaie het in 1855 geskei. In 1847 het Flaubert op ‘n staptoer langs die Loire en die kus van Bretagne gegaan saam met die skrywer Maxime du Camp wie hy in sy studentedae ontmoet het. Die bladsye wat deur Flaubert geskryf was in hul dagboek van hierdie toer “oor velde en strande” was na sy dood gepubliseer onder die einste titel naamlik ‘’Par les champs et par les grèves’’. Diè boek bevat van Flaubert se beste skryfwerk- soos byvoorbeeld sy beskrywing van 'n besoek aan François-René de Chateaubriand se familielandgoed, Combourg.
Volwasse loopbaan
Sommige van die volwasse werke van Flaubert het gehandel met onderwerpe waaroor hy vroeër probeer skryf het. Op die ouderdom van sestien, byvoorbeeld, het hy die manuskrip Mémoires d'un fou (“Memoirs van ‘n Gek Man”) voltooi, wat sy allesoorheersende passie vir Elisa Schlésinger, wat elf jaar sy senior was en die vrou was van ‘n musiekuitgewer, en wat hy in 1836 ontmoet het, in herinnering roep. Hierdie passie was eers vyf-en-dertig jaar later aan haar bekend gemaak toe sy reeds ‘n weduwee was. Elisa het die model verskaf vir die karakter Marie Arnoux in die roman L'Education sentimentale. Voordat die werk egter in sy definitiewe vorm gestalte gekry het, was die werk in twee verskillende weergawes in manuskrip vorm herskryf naamlik; Novembre (1842) en ‘n preliminêre konsep getiteld L'Éducation sentimentale (1843–45). Dit was stap-vir stap uitgebrei na ‘n ontsagwekkende panorama van Frankryk onder die Julie Monargie—en het volgens Georges Sorel onontbeerlike leesstof uitgemaak vir enige geskiedkundige wat diè tydperk bestudeer wat die periode voor die coup d'etat van 1851 voorafgegaan het.
Van November 1849 tot April 1851 het Flaubert in Egipte, die streek van Israel, Sirië, Turkye, Griekeland en Italië saam met Maxime du Camp gereis. Voordat hy egter vertrek het wou hy La Tentation voltooi en dit versend aan sy vriend, die digter Louis Bouilhet en ook aan du Camp, vir hul eerlike opinie daaroor. Flaubert het in September 1849 die werk vir drie dae aan hulle voorgelees, waarna hulle dit op genadelose wyse verwerp het. “Gooi dit alles in die vuur, en laat ons dit nooit weer noem nie.” Bouilhet het verdere raad gegee: “Jou muse moet op brood en water getrakteer word, of sy sal gedood word deur lirisisme. Skryf ‘n plat-op-die-aarde roman soos Honoré de Balzac se ‘’Parents pauvres’’. Die verhaal van Delamare, byvoorbeeld. . . .”