cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
P.J. Haasbroek
Jeugverhale
Hy skryf ook die jeugverhale Op soek na die Johanna en Die pad na Maputzi wat albei vir skole voorgeskryf word en wat op mekaar volg, al kan hulle ook apart gelees word. Hierin verhaal hy avonture op meesleurende wyse. Op soek na die Johanna is die verhaal van die seuns Plaatjie en Kleinjaap, wat saam met oom Ieg en oom Beesjaap soek na die wrak van die Johanna aan die Transkeise Wildekus. Na oorlewering is daar skatte versteek op die Johanna. Die skelms Spies en Williams is egter ook op soek na die skat. In Die pad na Maputzi onderneem Plaatjie en Kleinjaap, en ’n dogter, Appelliefie, ’n staptog in die ongerepte natuur aan die Transkeise Wildekus vanaf Port St. Johns na Maputzi. Een van die groep breek sy enkel en hiervandaan is hulle op hulle eie vindingrykheid aangewys om te oorleef en hulp te kry. Die skrywer slaag daarin om ongemerk heelwat inligting oor die natuur en die swaarkry van ’n staptoer in die verhaal in te weef.
Radiodrama
Sy radiodrama Hartseerherfs word in 2009 vir die eerste keer uitgesaai.
Donker onder die Suiderkruis word in Desember 2011 uitgesaai. Die hoofkarakter in die drama is die see, wat aanloklik is, maar onvoorspelbaar en gevaarliker as wat die ontspanne karakters vermoed. Professor Pierre Renske en sy jong navorsings-assistent en minnares Nicolene gaan na die Inhaca eiland in Mosambiek om navorsing oor die agteruitgang van die koraalrif te doen. In die karavaanpark in Maputo ontmoet hulle die alleenloper Henk Mouton, wat hulle nooi om saam op sy boot na Inhaca te gaan en daarna gereeld by hulle aandoen. Henk tel probleme op met die polisie wanneer hy gevang word dat hy vis verkoop en passasiers vervoer sonder permit. Hy ontsnap na Inhaca en versoek Pierre en Nicolene om hom te help om met sy bakkie en boot oor die grens te gaan, maar in die stormsee laat hy Pierre met ’n slenter in die see agter en vlug verder alleen met die gewillige Nicolene. Hierdie radiodrama is ’n verwerking van sy kortverhaal Langs die suiderkruis se onderpunt, wat oorspronklik in die versamelbundel Donker veld gepubliseer is.
Ander radiodramas wat ook uitgesaai is, is Die lemoen, Bekkies gevind en Olifantie.
Ander skryfwerk
Die dokumentêre Die duiwel is los speur die geskiedenis van Satanisme na en ontleed die impak daarvan op die moderne samelewing.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Vlag van Singapoer
Singapoer het in 1959 selfregering binne die Britse Ryk verkry. Die vlag is op 9 Augustus 1965 as nasionale vlag herbevestig toe die republiek onafhanklikheid verkry het. Voor onafhanklikheid was dit die enigste staatsvlag in Maleisië wat nie ’n verhouding van 1:2 gehad het nie. Die elemente op die vlag (die kleure, sekelmaan en sterre) dui op ’n jong, opkomende volk, verenigde broederskap en gelykheid en nasionale ideale.
Vaartuie gebruik nie die nasionale vlag as ’n vaandel nie. Handelskepe en ontspanningstuie gebruik ’n burgerlike vaandel van rooi met ’n variant van die sekelmaan-en-sterre-embleem in die middel. Nie-militêre regeringsvaartuie soos skepe van die kuswag gebruik ’n blou staatsvaandel met die nasionale vlag in die skildhoek en ’n agtpuntige rooi-en-wit windroos op die wapperkant. Oorlogskepe van die vloot vertoon ’n vaandel soortgelyk aan die staatsvaandel, maar dan in wit met ’n rooi windroos.
Simboliek
Die Singapoer Wapen-, Vlag- en Volksliedreëls definieer die samestelling van die vlag en die simboliek van die elemente soos volg: rooi stel universele broederskap en gelykheid voor en wit stel deurdringende en ewigdurende reinheid en deur voor. Die wassende sekelmaan verteenwoordig ’n jong, opkomende nasie. Die vyf sterre stel die nasie se ideale van demokrasie, vrede, vooruitgang, geregtigheid en gelykheid voor. Gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu het die ster en sekelmaan as ’n simbool van Islam bekendheid begin verwerf en Singapoer se vlag is gevolglik in hierdie konteks gesien deur die land se Moslemaktiviste.
Ontwerp
Die hoogte-breedte-verhouding van die vlag is 2:3. Vir die vervaardiging van die vlae het die Singapoerse regering bepaal dat die skakering van die rooi wat vir die vlag gebruik word Pantone 032 moet wees. Volgens die riglyne wat deur die Ministerie van Inligting, Kommunikasie en die Kunste (MIKK) mag die vlag in enige grootte gereproduseer en op enige tyd vertoon word mits dit in die voorgeskrewe verhouding en kleur is. MIKK se aanbeveling is groottes van 915x1 370 mm, 1 220x1 830 mm en 1 830x2 740 mm. Die aanbevole materiaal vir die nasionale vlag is dun- of vlagdoek.
Geskiedenis
In die 19de eeu was Singapoer onder Britse bewind en het die land saam met Malakka en Penang die Straits Settlements uitgemaak. Die vlag wat gebruik is om die Settlements te verteenwoordig was ’n Blou Britse Vaandel, aanvanklik met slegs een goue kroon, daarna met drie goue krone – een vir elke kolonie – in ’n gaffel-en-skyf-motief.
Die Kolonie Singapoer het nie ’n afsonderlike vlag gehad nie, maar die stad het in 1911 ’n wapenskild met ’n leeu op gekry. Gedurende Japannese besetting van Singapoer gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die vlag van Japan op land gebruik deur die weermag en gedurende openbare gebeure. Kort na die Tweede Wêreldoorlog het Singapoer ’n onafhanklike Kroonkolonie geword en ’n eie vlag aangeneem. Dit was ’n gewysigde weergawe van die voorafgaande Blou Britse Vaandel, met ’n gaffel-en-skyf-motief waarin hierdie keer slegs een kroon was.
Singapoer het op 3 Junie 1959 selfregering binne die Britse Ryk verkry. Op 3 Desember 1959, met die instelling van die nuwe Yang di-Pertuan Negara (staatshoof), is die nasionale vlag saam met die landswapen en die nasionale lied, Majulah Singapura (Voorwaarts Singapoer), amptelik aanvaar. Die destydse adjunk-Eerste Minister, Toh Chin Chye, het die ontwikkeling van die nasionale vlag tydens ’n onderhoud in 1989 bespreek:
Die ontwerp van die vlag is binne twee maande voltooi deur ’n komitee onder leiding van Toh. Hy wou aanvanklik die hele agtergrond in rooi hê maar die Kabinet het daarteen besluit omdat rooi as versamelpunt vir kommunisme gesien is. Volgens Lee Kuan Yew het die Chinese bevolking vyf sterre versoek na aanleiding van die vlag van China terwyl die Moslembevolking ’n sekelmaan versoek het. Hierdie twee simbole is verenig om die nasionale vlag van Singapoer te skep.
In September 1962 het die Singapoerese gestem om by die Federasie van Maleisië aan te sluit. Die proses is op 16 September 1963 voltooi toe die vlag van Maleisië deur Eerste Minister Lee Kuan Yew in Singapoer gehys is. Die Singapoerse vlag is herbevestig as die nasionale vlag toe Singapoer op 9 Augustus 1965 ten volle onafhanklik van Maleisië geword het.
Nasionale Dag-viering
Singapoerese word aangemoedig om tydens vierings van die Nasionale Dag die nasionale vlag buite hul huise te vertoon en bewonersverenigings, vernaam dié van openbarebehuisingskemas reël dikwels gekoördineerde vertonings. Sommige Singapoerese weier egter om die vlag te vertoon omdat hulle hulself met die Volksaksieparty vereenselwig, eerder as met die nasie. Jaarliks van 1 Julie tot 30 September mag enige persoon sonder die goedkeuring van die Minister volgens paragraaf (4), die vlag of ’n afbeelding daarvan inkorporeer as deel van enige kostuum of kleding mits dit nie die vlag disrespekteer nie.
Tydens die Nasionale Dag in 2007 het 8 667 vrywilligers in Padang rooi en wit sambrele omhoog gehou om die grootste voorstelling nog van Singapoer se vlag op te lewer. Dit is gereël deur ’n jeugbeweging wat bande met die Nasionale Handelsuniekongres het.
Ander tye
Buite die periode vir viering van die Nasionale Dag word die vlag op alle regeringsgeboue en regeringsverwante departemente, soos die gewapende magte, howe, kantore en skole vertoon. ’n Afbeelding van die vlag word normaalweg in elke klaskamer vertoon en skole hys en stryk die vlag aan die begin en einde van elke skooldag terwyl die nasionale lied gesing word en die nasionale eed afgelê word.
Clathria frondiculata
Clathria frondiculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Vlag van Singapoer
Ander tye
Hoewel dit as verkeerd geag word, word die nasionale vlag soms vertoon deur vaartuie wat in Singapoer geregistreer is, omdat sulke vaartuie vereis word om geskikte nasionale kleure te vertoon wanneer hulle die have in- of uitvaar. Die vaandel is rooi en belaai met ’n wit sirkel waarbinne die sekelmaan en sterre in wit vertoon word. Die nasionale vlag word nie deur kuswagskepe en militêre oorlogskepe gebruik nie; albei klasse het hul eie vaandels.
Clathria frondiculata
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Schmidt.
Vlag van Singapoer
Ander tye
Die Singapoerse regering maak ’n aankondiging oor die stryk van die vlag na halfstok in die geval van die afsterwe van ’n belangrike persoon of wanneer die land rou. Die vlag word halfstok vertoon wanneer senior politici of voormalige presidente sterf en op 6 Januarie 2005 is die vlag halfstok vertoon as teken van respek vir diegene wat in die tsoenamiramp van 2004 omgekom het.
In kultuur
In Januarie 2003 is Justin Lee Chee Kong, ’n Singapoerse kunstenaar, deur die Media-ontwikkelingsowerheid verbied om ’n skildery getitel Dubbelgeluk—’n Fantasie in Rooi, wat bestaan het uit ’n afbeelding van die Singapoerse vlag met verskeie rooi uitbeeldings van die Chinese karakter vir dubbelgeluk, uit te stal. Die beweegrede hiervoor was op grond van die feit dat “die Nasionale Vlag ’n nasionale simbool is en dat geen woorde of simbole daarop gesuperponeer behoort te word nie”.
Lee het aangevoer dat die werk eenvoudig sy liefde vir sy land uitgebeeld het en dat dit ’n uitdrukking van Singapoer se sukses was en hy het in ’n persverklaring gevra dat die werk “hanteer sal word as ’n kunstige en komplimentêre interpretasie van ’n nasionale ikoon”. In ’n onderhoud met The New Paper het hy gesê hy weet dat, as ’n burger ’n mens dit nie mag doen nie, maar dat dit kuns is en dat hy ’n kunstenaar is. Hy het ook van dubbele standaarde gekla aangesien ’n Chinese kunstenaar, Gu Wen Da, kort tevore ’n nasionale vlag wat van haar gemaak was, by die Esplanade – Teaters aan die Baai, uitgestal het. Lee het gevoel dat die gebruik van haar die betekenis gedra het dat die vlag die verkeerde kleur was, en dat dit onsmaaklik was.
Later in 2003 het The Rolling Stones Singapoer as deel van hul Licks-wêreldtoer besoek. Tydens die eerste konsert was daar twee opblaaspoppe op die verhoog waarvan een die Rolling Stones-logo en die ander die vlag van Singapoer op die kruis-area gehad het. Weens die onwettige gebruik van die staatsvlag, en uit vrees vir die regering, is die poppe en die vlae verwyder vir die opvolgende konsert.
In Augustus 2007 is ’n e-pamflet aan ten minste 1 500 lede van ’n Singapoerse kroeg se e-poslys gestuur waarin ’n nabyfoto van ’n vrou se kruis met die onderstuk van ’n baaipak waarop die sekelmaan en sterre vertoon is. Dit is gedoen as deel van die kroeg se bemarkingsveldtog vir die Nasionale Dag-vieringe. Volgens die bemarkingsbestuurder van die kroeg “is die pamflet geensins beledigend jeens die land of enige persoon bedoel nie.”
In November 2010, gedurende die Asiese Spele wat in China gehou is, het die Singapoerse manswaterpolospan se swemklere ’n storm ontketen omdat elemente van die vlag onwelvoeglik vertoon is. Kritici het gemeen dat die kledingstuk beledigend is en ’n vernedering vir die land is met die sekelmaan wat in die middel van die broek verskyn, regoor die kruisarea. Die kledingstuk is deur die span self ontwerp maar het nie voorafgoedkeuring van MIKK gekry nie. Selfs nadat die kontroversie aan die lig gekom het, mog die span egter steeds die swemklere dra omdat die kompetisiereëls dit stel dat ’n span nie deur die loop van die Spele van uniform mag verander nie.
Julie
Julie is die sewende maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, en het 31 dae. Julie is vernoem na Julius Caesar; voorheen is dit Quintilis genoem in Latyn, aangesien dit die vyfde maand was in die Romeinse Kalender, wat in Maart begin.
Charles C. Wilson (akteur)
Charles C. Wilson (29 Julie 1894 – 7 Januarie 1948) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente It Happened One Night (1934), The Return of Doctor X (1939), Week-End at the Waldorf (1945), en Blazing Across the Pecos (1948).
Julie
As gevolg van die woord se oorsprong, is die maand tot die 18de eeu uitgespreek soos die Engelse meisienaam Julie.
Julie begin elke jaar op dieselfde dag van die week as April en ook soos Januarie in skrikkeljare. In die Ierse Kalender word die maand Iúil genoem en is dit die derde en laaste maand van die somer.
Waterkloofrif
Waterkloofrif is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika. Waterkloofrif is geleë tussen Waterkloof, Erasmusrand, Monument Park en Pierre van Ryneveldpark.
Abdullah Ibrahim
Abdullah Ibrahim (gebore op 9 Oktober 1934 in Kaapstad, Suid-Afrika), voorheen bekend as Adolph Johannes Brand en as Dollar Brand, is 'n bekende Suid-Afrikaanse pianis en komponis. Sy musiek weerspieël die baie musikale invloede van sy jeug in die multikulturele hawe-areas van Kaapstad, en strek van tradisionele Afrikaanse liedere tot die evangeliese liedere van die AME Kerk en ragas, tot meer moderne jazz en ander Westerse style. Binne jazz weerspieël sy musiek veral die invloed van Thelonious Monk en Duke Ellington.
Vlag van Singapoer
Regulasies en riglyne
Tot 2004 is die vlag regdeur die jaar eksklusief voor of op regeringsgeboue, ministeries, statutêre rade en skole vertoon. Die vlag mog slegs in Augustus deur individue en nie-regeringsinstellings vertoon word om die land se nasionale dag op 9 Augustus te vier. Gedurende die Nasionale Dag-vieringe (1 Julie tot 30 September) word reëls rakende die vertoon van die nasionale vlag buite geboue verslap. Die vlag mag op enige voertuig (buiten ’n lykswa), vaartuig of vliegtuig vertoon word, en mag as deel van enige kostuum of drag geïnkorporeer word mits dit op ’n respekvolle manier geskied.
Geen beweegrede is vir die veranderinge gegee nie maar korrespondente van BBC-nuus het gemerk dat die regering ’n patriotiese sentiment, wat gedemp is deur ekonomiese kwessies, gedryf het. (In 2003 was werkloosheid in Singapoer op 5,9% die hoogste in 17 jaar en die uitbraak van die ernstige akute respiratoriese sindroom in Oos-Asië het die eiland se toerismebedryf ’n knou toegedien, wat gelei het die ’n eerste finansiële verlies in die geskiedenis van die Singapoerse lugredery.)
Urtenen-Schönbühl
Urtenen-Schönbühl is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 6 222 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Vlag van Singapoer
Regulasies en riglyne
Op versoek van Singapoerese is riglyne vir die gebruik van die vlag in 2006 verder uitgebrei sodat inwoners ’n verskeidenheid geleenthede gehad het om hul lojaliteit jeens Singapoer te betoon gedurende die Nasionale Dag-vieringe. MIKK het toegestaan dat, vir ’n toetstydperk van middel Julie tot einde Augustus, die vlag op voertuie en aan persone vertoon mag word met minimale beperkinge In 2007 is die tydperk verleng na drie maande van Julie tot September.
Singapoerse burgers, regerings- en nieregeringsorganisasies mag regdeur die jaar die vlag vertoon om hulself met die volk te identifiseer en word aangemoedig om dit te doen gedurende nasionale vieringe of gebeure van nasionale belang. Nie-Singapoerse besighede en organisasies mag ook regdeur die jaar die vlag vertoon. Die gebruik en vertoon van die vlag word beheer deur Deel III van die Reëls op Singapoer se Wapen en Vlag en Nasionale Lied wat vasgestel is deur die Wet op Singapoer se Wapen en Vlag en Nasionale Lied. Dit is ’n oortreding gespesifiseerde bepalings van die reëls willens en wetens te verbreek; die straf is ’n boete van nie meer nie as S$1 000.
Die Singapoerse regering bepaal dat geeneen die nasionale vlag met disrespek mag hanteer nie, soos dat die vlag aan die grond raak. Die vlag mag nie onder ’n ander vlag, embleem of voorwerp vertoon word nie; in saluut vir enige mens of voorwerp laat sak word nie; of horisontaal vertoon of gedra word nie, maar altyd omhoog en vry.
Binne Singapoer kry die nasionale vlag voorkeur bo alle ander vlae, onderworpe aan internasionale praktyk. Wanneer dit as sodanig vertoon word, moet dit in die ereposisie wees; bedoelende dit moet waar prakties òf bo alle ander vlae òf langs ander vlae op dieselfde vlak na links (vir die aanskouer) geposisioneer word. Wanneer die vlag gehys word of in ’n prosessie saam met ander vlae gedra word, moet dit vooraan ’n enkel ry vlae geskied, of indien die vlae langs mekaar is, regs soos deur die vaandeldraer gesien, wees (d.i., links soos gesien deur die aanskouer). Die vaandeldraer moet die vlag hoog of oor sy regterskouer dra.
Messier 3
Messier 3 of M3 (ook bekend as NGC 5272) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Jaghonde. Dit is op 3 Mei 1764 deur Charles Messier ontdek en William Herschel het omstreeks 1784 die verskillende sterre onderskei. Sedertdien is dit een van die bes bestudeerde bolvormige sterreswerms. Die identifikasie van die swerm se besonder groot getal veranderlike sterre is in 1913 begin deur die Amerikaanse sterrekundige Solon Irving Bailey, en nuwe sterre is tot in 2004 steeds ontdek.
Vlag van Singapoer
Regulasies en riglyne
Wanneer die vlag op ’n platform of verhoog vertoon word, moet dit hoër as alle ander versierings hang en hoër as enige spreker wat die platform of verhoog gebruik. Indien dit aan ’n vlagpaal op die platform of verhoog is, moet dit regs van die spreker vertoon word. Wanneer die vlag hang moet dit teen ’n vertikale muur of ander vertikale plat oppervlak gehang word met die sekelmaan en sterre links bo aan die vlag wees vir die aanskouer.
Wanneer die vlag buite ’n gebou vertoon word, moet die slegs aan ’n vlagpaal aan die voorkant van die gebou vertoon word. Indien die vlag snags vertoon word moet dit goed verlig wees. Die vlag mag slegs op die voertuig van die president van Singapoer of enige regeringsminister wat op ’n amptelike sakereis is, vertoon word. Die vlag mag op geen privaatvaartuig of -vliegtuig vertoon word nie.
Messier 3
Baie amateursterrekundiges beskou dit as die beste noordelike bolvormige sterreswerm naas Messier 13. M3 het ’n skynbare magnitude van 6,2, wat dit moeilik maak om dit selfs in baie donker toestande met die blote oog te sien. Die swerm het ’n helder kern van sowat 6 boogminute en strek altesaam 12 boogminute ver in die ruimte.
Messier 3, wat sowat 33 900 ligjare van die Aarde af is, is een van die grootste en helderste sterreswerms. Dit bevat sowat 500 000 sterre en is 8 miljard jaar oud.
Vlag van Singapoer
Regulasies en riglyne
Geen persoon mag die vlag vir enige kommersiële doeleindes gebruik of aanwend nie, of as enige meubilering, versiering, bedekking of houer, buiten omstandighede wat deur MIKK goedgekeur is waarin daar geen disrespek jeens die vlag is nie. Voorts word dit ook nie toegestaan dat die vlag gebruik word as deel van enige handelsmerk, of om enige vlag te vervaardig of te ontwerp wat enige grafika op die vlag superponeer nie. Die vlag, of ’n afbeelding daarvan, mag ook nie gebruik of toegepas word as deel van ’n kostuum of kleding nie.
Die regering kan versoek dat die vlag halfstok gehang word in die geval van die afsterwe van ’n belangrike persoon of vir ’n dag van nasionale rou. Geen persoon mag die vlag tydens ’n privaatbegrafnisdiens gebruik nie. Die vlag mag egter oor die kis gedrapeer word gedurende ’n militêre- of staatsbegrafnis. Geen persoon mag enige vuil of beskadigde vlag vertoon nie. Enige verslete of beskadigde vlag moet in ’n geseëlde swart vullissak verpak word alvorens dit van kant gemaak word en moet nie sigbaar gelaat word nie.
Ander vlae
Staatsvaartuie gebruik die Jalur Gemilang as die staatsvaandel. Die ander vaandels wat in Maleisië gebruik word, word hieronder weergegee.
Herstigte Nasionale Party
Die Herstigte Nasionale Party is ’n verregse Suid-Afrikaanse politieke party wat per geleentheid een parlementslid gehad het.
Afstigting
Gedurende dr. Hendrik Frensch Verwoerd se bewindstyd het daar toenemend verwydering plaasgevind tussen die sogenaamde verkrampte en verligte lede van die Nasionale Party. Die groeiende stryd is in September 1969 op die spits gedryf tydens die Transvaalse N.P.-kongres toe daar oor sekere beleidspunte besluit moes word, onder meer oor die party se sportbeleid en die uitruil van swart diplomate.
Die meningsverskil lei daartoe dat vier Volksraadslede, dr. Albert Hertzog, mnre. Jaap Marais, Willie Marais en Louis Stofberg, en hul ondersteuners die party verlaat om die Herstigte Nasionale Party tot stand te bring op 24 tot 25 Oktober 1969 in die Skilpadsaal in Pretoria. Die eerste hoofleier is dr. Albert Hertzog, seun van die voormalige Suid-Afrikaanse premier, genl. J.B.M. Hertzog.
Verkiesingsdeelname
Die party het 70 kandidate in die verkiesing van 22 April 1970 gestel. Almal buiten drie het hulle deposito verloor en in totaal kon die party net 53 212 stemme op hom verenig en nie daarin slaag om ’n enkele kiesafdeling te wen nie. Die totale aandeel van die uitgebragte stemme was 3,6%. Op 24 April 1974 stel die party 42 kandidate, kry 43 098 stemme en verhoog sy stemaandeel marginaal tot 3,8%. Weer is geen kandidaat verkies nie. Onder die leierskap van Jaap Marais in die verkiesing van 30 November 1977, die eerste sedert 18 Mei 1938 waaraan die Verenigde Party nie deelgeneem het nie nadat die party in Junie daardie jaar ontbind het, vaar die H.N.P. selfs swakker as voorheen met net 3,21% van die stemme op hom uitgebring.
’n Opflikkering
Op 29 April 1981, toe baie tradisionele N.P.-kiesers reeds ontnugter was met die party se toenemend verligte beleid en op die vooraand van die dramatiese skeuring in die N.P. wat sou lei tot die stigting in 1982 van die Konserwatiewe Party, gaan die volk weer stembus toe. Die H.N.P. stel 87 kandidate en verenig ’n rekordgetal van 192 304 stemme op hom, oftewel 13,84% van die totaal. Weer is dit nie genoeg om ’n kiesafdeling te wen nie, hoofsaaklik weens die verenigde aanslag teen die party deur die N.P.-propagandamasjien.
Enigste verkose Parlementslid
Die H.N.P. se grootste uur breek op 30 Oktober 1985 aan toe Louis Stofberg in ’n tussenverkiesing op Sasolburg in die Vrystaat die N.P.-kandidaat verslaan, danksy die K.P. wat nie ’n kandidaat gestel het nie.
Beleid
Die Bybel vorm die lewensbeskouensgrondslag van die party en die party streef ook na ’n soewereine Afrikanerstaat. Afrikaans as enigste amptelike landstaal in Suid-Afrika is ook deel van die HNP se beleid.
Nissan Bluebird
Die Nissan Bluebird was 'n mediumgrootte motor wat sedert 1957 gebou is. Dit was Nissan se internasionaal bekendste sedan, verkrygbaar in verskeie bakstyle, en was bekend vir sy betroubaarheid en duursaamheid. Die Bluebird se tradisionele mededinger was die Toyota Corona reeds van die begin van sy produksielewe af.
Die Bluebird is oorspronklik ontwikkel om te kompeteer met die Corona, omrede die Corona ontwikkel is vir sedangebruik en as 'n taxi, nadat die Toyota Crown in grootte gegroei het. Die Bluebird was ook in elke geslag beskikbaar as 'n taxi, dienste wat dit met die intreevlak Nissan Cedrics gedeel het.
Dit is een van die modelname wat die langste deur 'n Japannese motorvervaardiger gebou is. Dit was 'n voorloper van die 160J/710/Violet/Auster/Stanza-lyn.
Helenius de Cock
Helenius de Cock (Eppenhuizen, Groningen, Nederland, 1 November 1824 – Kampen, Nederland, 2 Januarie 1894) was vanaf 1854 ’n hoogleraar aan die Christelike Afgeskeide Kerk se pas gestigte teologiese skool in Kampen en voor sy aanstelling daar predikant van Meeden-Nieuwe Pekela (1844), Appingedam-Bierum (1845), 's-Hertogenbosch (1847), Kampen (1852–'54).
Herkoms
Helenius de Cock was die seun van die vader van die Afskeiding in 1834, ds. Hendrik de Cock (1801–1842), en Frouwe Helenius Venema (1803–1889). Hulle is op 11 Februarie 1824 getroud. Ná sy vader se afsterwe is sy moeder getroud met die Afgeskeie predikant in Uithuistermeden, ds. Harm Geerts Poelman. Helenius de Cock het ses sibbes gehad, van wie hy en nog vier hul vader oorleef het. Hy was 'n vriend van ds. Dirk Postma, onder wie se leiding die Afskeiding in Suid-Afrika plaasgevind het. Hy ontvang sy teologiese opleiding by sy vader en T.F. de Haan.
Teologiese professor
duimnael|links|240px|Ds. [[Louw du Plessis (regs) sou die trekboere in Humpata in 1881 saam met ds. M.P.A. Coetsee jr. (middel) van Steynsburg besoek het, waarna hulle na Europa sou gaan, maar die besoek aan Angola het nie gebeur nie. Hier is hulle in Rotterdam saam met prof. De Cock afgeneem.]]
In 1854 word hy saam met De Haan, S. van Velzen en Aantonie Brummelkamp (eerste skoonvader van die argitek van die Gereformeerde kerk Pretoria, Klaas van Rijsse, se vrou, Jacoba Hartgerink Brummelkamp) dosent aan die nuut opgerigte teologiese skool in Kampen as jongste lid van die dosentekorps wat saamgestel is om die hoofstrome onder die afgeskeidenes te verteenwoordig. Onder hulle het De Cock die tradisioneel gesonde en puriteinse Dordtse rigting verteenwoordig. Aan hom word aanvanklik in die literariese afdeling veral die vakke Nederlands, geskiedenis, Latyn en Grieks opgedra, asook Bybelse geskiedenis, die inleiding tot die Heilige Skrif en die kerkreg, maar in 1860 word hy as opvolger van De Haan belas met die dogmatiek, en later ook nog met die eksegese en die simboliek. Die Sinode van die Christelike Gereformeerde Kerk van 1882, wat die omvang en gehalte van die Kampense dosentekorps wou versterk, het die dogmatiek aan die jong H. Bavinck toegeken, terwyl De Cock kerkreg, simboliek, liturgie en Bybelse teologie behou het.
Naas ’n swaar onderwyslas is van die Kampense dosente ook reëlmatig verwag om te preek, deel te neem aan die werksaamhede van sinodes en deputaatskappe en die redaksie van die weekblad De Bazuin te behartig. De Cock het sy verantwoordelik ter harte geneem en was verbasend produktief. Sy skryfwerk – afgesien van uiteenlopende bydraes tot De Bazuin, De Getuigenis en De Vrije Kerk – het talle publikasies oor uiteenlopende onderwerpe ingesluit. Die meeste was in besonder bestem vir die kategese of het ’n besonder interne of eksterne onderwysend-apologetiese karakter besit.
Skryfwerk
De Cock het verskeie werke bydraes geskryf om begrip van die Afskeiding te verbeter, of soos die ondertitel van sy opus magnum, die tweedelige biografie van sy vader (1860–'64) lui: "tot regt verstand van de kerkelijke Afscheiding". Hy het hom sterk vereenselwig met die skeiding van staat en kerk (De verhouding, 1890) en het die Reglement van 1869 as in ooreenstemming met die Dordtse kerkorde beskou. In 1892 het hy lid geword van die kommissie vir die opstel van die kerkorde en huishoudelike reglement van die verenigde Gereformeerde Kerke.
De Cock was aktief betrokke by die afgeskeidenes se sendingwerk, het kontak met geloofsgenote in ander lande op prys gestel (so besoek hy Skotland in 1860 en in 1865) en het gesprekke met andersdenkendes nie vermy nie. Hy het ook in 1852 die inisiatief geneem met die Vereniging vir Christelike Skoolonderwys in Kampen waarvan hy voorsitter was tot 1891, en het volhardend gestreef na die oprigting van ’n Christelike gimnasium in Kampen.
Teologiese ingesteldheid
De Cock was gesteld op sy intellektuele selfstandigheid en het gelet op die ontwikkelings in die samelewing sodat hy allermins gekant was teen vooruitgang. Hy was ten gunste van ’n entstof vir koepok en het ook sy dogters onderrig met die oog op ’n selfstandige maatskaplike posisie. ’n Seun, Henri de Cock, het ’n kunstenaar geword en onder meer portrette geskilder van talle familielede ’n dosente in Kampen, terwyl ’n dogter, Metta de Cock, letterkundige geword het. Ses van sy 14 kinders is jonk oorlede en ’n aantal van hulle het hul ouers se kerk verlaat. Sy oudste dogter was getroud met M. Noordtzij, wat sy skoonvader se posisie in die Gereformeerde wêreld in diverse opsigte voortgesit het. Drie van sy kinders het na Suid-Afrika geëmigreer, onder wie Jantina Böeseken, moeder van die geskiedkundige dr. Anna Böeseken en ’n vrou wat leiding geneem het in kerklike kringe sowel as in die opheffing van verarmde Afrikaners.
Verbintenis met Suid-Afrika
De Cock het drie maal ’n beroep na die Afgeskeide Kerk in Suid-Afrika van die hand gewys wat uitgebring is onder die invloed van sy vriend ds. Dirk Postma wat in 1858 as sendeling deur die Christelike Gereformeerde Kerke na Suid-Afrika gestuur is om Nederlandse volksgenote in Transvaal te bearbei en in 1859 die grondlegger van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika geword het. De Cock het daarvoor gesorg dat ’n kleinseun van pres. Paul Kruger in die 1880's in Kampen kon studeer, waar hy voorsitter was van die Amsterdamse Fonds ten behoewe van Hollandse onderwys in Suid-Afrika, wat Hollandse onderwysers daarheen voorgestaan het.
Invloed
De Cock was tussen 1860 en 1880 in Afgeskeide kringe ’n invloedryke en samebindende element. Hy het die behoudende, wêreldvermydende en piëtistiese tradisie van die Afgeskeidene wêreld na die agtergrond verplaas en het ’n belangrike aandeel gehad aan die hereniging van die uiteenlopende Afgeskeide groepe en die eenheid versterk deur sy nadruk op die gemeenskaplike begin en die verenigde funksie van die kerkorde en belydenis. Boonop het hy die Afgeskeidenes se deelname aan die omringende sameling versterk.
Gesinslewe
De Cock was twee maal getroud: op 25 Augustus 1846 met Anna van Beest van Andel (1827–1891) in 's-Hertogenbosch en op 17 Julie 1893 met Clara Petronella Henrica Dozy (1845–1897).
Thurnen, Bern
Thurnen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 1 922 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Lily Cole
Lily Cole (gebore 27 Desember 1987) is 'n Engelse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009), The Moth Diaries (2011), Snow White and the Huntsman (2012), en Star Wars: The Last Jedi (2017).
Augustus
Augustus is die agtste maand van die jaar in die Gregoriaanse kalender, met 31 dae. Augustus is vernoem na Augustus Octavianus.
Die maand het 31 dae aangesien Augustus net soveel dae wou hê as Julius Caesar se Julie. Augustus het die maand in sy huidige posisie geplaas aangesien dit ook is wanneer Cleopatra gesterf het. Voor Augustus dit hernoem het as Augustus, is dit Sextilis genoem in Latyn, aangesien dit die sesde maand was van die Romeinse kalender, wat in Maart begin het.
Augustus begin in skrikkeljare op dieselfde dag van die week as Februarie.
Jan Carel Juta
Jan Carel Juta (* 23 Maart 1824 in Zaltbommel; † 8 April 1886 in Londen) was 'n Hollands-Suid-Afrikaanse uitgewer, boekhandelaar en die swaer van Karl Marx.
Lewe
Juta was 'n prokureurskandidaat in Zaltbommel. Hy trou met Louise, 'n dogter van Heinrich Marx, op 5 Junie 1853 in Trier. Die huweliksbevestiging vind in die kerk op 7 Junie plaas te Traben, in die aanwesigheid van haar oom Lion Philips en ander swaers van haar ma, Henriette Marx.
Nadat sy broer Coenraad Jacobus Juta (* 1827; † 1889), 'n kaptein, hom van Kaapstad vertel het, besluit hy om in 1853 na Suid-Afrika te verhuis. Op pad na die Kaap die Goeie Hoop gaan kuier die pasgetroude egpaar by Karl Marx en sy gesin in Londen, maar ook by Friedrich Engels te Manchester. Kort na sy aankoms in 1853 in Suid-Afrika stig hy J. C. Juta, Bookseller and Stationer, Wale Street, Cape Town en gee skoolboeke, regeringsdokumente en wetenskaplike werke uit. Bybels en gesangboeke voer hy per posboot uit Nederland en Engeland in. Sy uitgewery, wat vandag nog bestaan, was die begin van die Suid-Afrikaanse uitgewerswese. 30 jaar lank staan hy aan die stuur van sy firma. In 1883 verkoop hy 'n deel van die firma aan sy gevolmagtigdes, Jacobus Cuypers en Thomas Mullins Duncan.
Juta skryf ook aan die tweetalige blad, De Zuid-Afrikaan. In die uitgawe van 6 Maart 1854 verskyn dan die artikel "The War in the East" deur Karl Marx. Volgens 'n brief gerig aan Marx op 27 Maart 1854 het die uitgewer Jean Henry Smuts (* 1809; † 1873) twee ander artikels verwerp.
Juta en sy vrou het sewe kinders gehad: Henrietta (* 1854), Jan Carel (* 1855; † 1900), Henricus Hubertus (* 1857; † 1930), Emilie, Wilhelma, Louise Emilie (* 1861) en Coenraad Jacobus (* 1865). Na 1883 het Juta en sy gesin ook persoonlik en per brief kontak gemaak met Marx en sy dogters (Laura Lafargue en Eleanor Marx). Daar het baie foto's van die familie Juta in die nalatenskap van Laura en Jenny Marx behoue gebly. Juta sterf in 1886 by sy gesin in Londen, Sutton Court Road, Chiswick. Eleanor Marx het sy begrafnis bygewoon.
Louise Juta keer na die Kaapkolonie terug en sterf op 3 Julie 1893 in Rondebosch, 'n suidelike voorstad van Kaapstad. Sy laat aan haar nog lewende kinders Henry Juta, Wilhelma Juta en Louise Hosmer meer as £35 000 na, insluitend die aandele van "J. C. Juta & Co."
Clathria gageoensis
Clathria gageoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Kim & Sim.
Pomare I
Naam
Outu is ’n fonetiese weergawe van O Tū: die naam is Tū en die naamwoordelike predikaat o, wat dit is beteken. In ouer geskrifte word sy van geskryf as Tunuieaiteatua, wat onsekerheid laat oor die regte uitspraak omdat lengtetekens en glottale sluitklanke gewoonlik nie in Tahitiaans geskryf word nie. In die huidige ortografie word dit geskryf as Tū-nui-ēa-i-te-atua, wat beteken Groot-Tū,-pad-na-die-god. (Tū, "om regop te staan", was ’n belangrike Tahitiaanse god).
Die van Pomare is later aangeneem. Dit beteken "hoes" (mare) in die nag (pō), ter ere van sy dogter, Teri’inavahoroa, wat in 1792 aan tering dood is.
Lewe
Pomare I is omstreeks 1753 op Pare gebore as die tweede oudste seun van hoofman Teu Tunuieaiteatua en sy vrou, Tetupaia-i-Hauiri. Hy het aanvanklik onder sy pa se regentskap regeer en hom op 23 November 1802 opgevolg as Arii-rahi van Porionuu.
Hy het die titel koning aangeneem en as monarg het hy die verskillende clans van Tahiti in ’n enkele koninkryk verenig, wat bestaan het uit Tahiti self, Moorea, Mehetia en Tetiaroa. In 1788 het hy dus die eerste koning van ’n verenigde Tahiti geword. In 1791 het hy geabdikeer en is hy deur sy seun, Tū Tūnuiʻēʻaiteatua (Pomare II), opgevolg. Dié het van 1791 tot 1821 regeer; Pomare I het egter tot in 1803 die regent gebly, toe hy aan trombose oorlede is.
Hy was vier keer getroud en het drie seuns en drie dogters gehad.
Ingroep-partydigheid
Ingroep-partydigheid, soms bekend as ingroep/uitgroep-vooroordeel, ingroep-vooroordeel, of intergroep-vooroordeel, is 'n patroon waarvolgens lede van 'n persoon se ingroep bo lede van die uitgroep bevoordeel word. Dit vind onder andere uitdrukking in die evaluering van ander en die toekenning van hulpbronne.
Hierdie interaksie is deur baie sielkundiges nagevors en word met baie teorieë rondom groepskonflik en vooroordeel geassosieer. Die verskynsel word hoofsaaklik vanuit 'n sosiale sielkunde-standpunt beskou. Twee prominente teoretiese benaderings tot die verskynsel van ingroep-partydigheid is die realistiese konflikteorie en sosiale identiteitsteorie. Volgens die realistiese konflikteorie ontstaan intergroepkompetisie en soms intergroepkonflik wanneer twee groepe teenoorstaande aansprake op skaars hulpbronne het. Daarteenoor beklemtoon die sosiale identiteitsteorie 'n sielkundige strewe na positief onderskeibare sosiale identiteite as die algemene hoofoorsaak van ingroep-partydige gedrag.
Oorsprong van die navorsingstradisie
In 1906 het die sosioloog William Sumner aanvaar dat mense 'n spesie is wat van nature in groepsverband funksioneer. Hy het egter ook voorgehou dat mense 'n aangebore geneigdheid het om hulle eie groep bo ander te bevoordeel. "Elke groep voed sy eie trots en ydelheid, roem in sy superioriteit, bestaan in sy eie godheid en kyk met minagting na buitestanders". Op groepsvlak vind dit uitdrukking in ingroep-uitgroep partydigheid. Wanneer dit by groter groepe soos stamme, etniese groepe of nasies gesien word, word dit etnosentrisme genoem.
Kompetisie
Die realistiese konflikteorie (of realistiese groepskonflik) postuleer dat mededinging tussen groepe vir hulpbronne die oorsaak van ingroep-partydigheid en die ooreenstemmende negatiewe behandeling van uitgroeplede is. Muzafer Sherif se Robbers Cave Experiment is die bekendste demonstrasie van die realistiese konflikteorie. In hierdie eksperiment is 22 elfjarige seuns met soortgelyke agtergronde in 'n somerkampsituasie bestudeer. Die seuns is in twee gelyke groepe verdeel en aangemoedig om as groep 'n band te vorm. Daarna moes die twee groepe in 'n reeks kompeterende aktiwiteite met mekaar kragte meet. Vyandigheid en uitgroep-negatiwiteit het gevolg. In 'n poging om die vyandigheid om te keer, het die navorsers die seuns in situasies van wedersydse interafhanklikheid geplaas. Dit het uiteindelik tot relatiewe harmonie tussen die twee groepe gelei. Hierdie studie het geïllustreer dat twee groepe, ongeag ooreenkomste tussen die groepe, wreed teenoor die uitgroep sal optree wanneer daar vir beperkte hulpbronne gekompeteer word.
Selfbeeld
Voorstanders van die sosiale identiteitsteorie redeneer dat die behoefte aan 'n beter selfbeeld een van die belangrikste determinante van groepsvooroordele is. Die begeerte om 'n positiewe selfbeskouing te hê word na die groep oorgedra en lei tot die neiging om die eie groep in 'n positiewe lig, en buitegroepe dus in 'n negatiewe lig te beskou. Individue sal met ander woorde 'n rede kry, hoe gering ook al, om aan hulleself te bewys waarom hulle eie groep beter is. Hierdie verskynsel is breedvoerig deur Henri Tajfel bestudeer, 'n Britse sosiale sielkundige wat die sielkundige wortel van ingroep/uitgroep-vooroordele ondersoek het. Ten einde dit in 'n laboratorium te ondersoek het Tajfel en sy kollegas "minimale groepe" geskep wat voorkom wanneer "vreemdelinge aan die hand van die mees onbenullige kriteria denkbaar in groepe geplaas word". In Tajfel se studies is deelnemers in groepe verdeel deur 'n munt op te skiet, en elke groep is aangesê om 'n sekere skilderstyl te waardeer waarmee nie een van die deelnemers aan die begin van die eksperiment vertroud was nie. Tajfel en sy kollegas het ontdek dat—ongeag die feit dat a) deelnemers mekaar nie geken het nie, b) groeplede amper niks in gemeen gehad het nie, en c) nie een van die deelnemers enige idee gehad het van watter "styl" hulle verkies nie – deelnemers so te sê altyd meer van die lede van hulle eie groep gehou het en geglo het dat die lede van hulle ingroep meer waarskynlik aangename persoonlikhede sou hê." Deur 'n meer positiewe indruk van individue in die ingroep te hê, kan individue hulle eie selfbeeld as lede van daardie groep 'n hupstoot gee.
Robert Cialdini en sy navorsingspan het na die aantal universiteits T-hemde gekyk wat na afloop van óf 'n wen óf 'n verloor op die voetbalveld op kampus gedra word. Nie verbasend nie, was daar op 'n Maandag na afloop van 'n oorwinning gemiddeld meer T-hemde op kampus gedra as na afloop van 'n verloor.
In 'n ander reeks studies in die 1980's het Jennifer Crocker en kollegas minimale groep-prosesse gebruik om selfbeeld te bestudeer. Daar is ontdek dat individue met 'n hoë selfbeeld wie se selfkonsep bedreig is, 'n groter ingroep-partydigheid openbaar as persone met 'n lae selfbeeld wie se selfkonsep bedreig is. Terwyl sommige studies hierdie idee van 'n negatiewe korrelasie tussen selfbeeld en ingroep-partydigheid ondersteun, het ander navorsers bevind dat individue met 'n lae selfbeeld 'n groter vooroordeel teen ingroep-sowel as uitgroeplede het. Sommige studies het selfs getoon dat hoë selfbeeld-groepe meer bevooroordeeld as laer selfbeeld-groepe is. Hierdie navorsing dui daarop dat daar moontlik 'n alternatiewe verduideliking en bykomende redenasie ten opsigte van die verhouding tussen selfbeeld en ingroep-/uitgroep-vooroordele is. So nie is dit moontlik dat navorsers die verkeerde soort selfbeeldmaatstawwe gebruik het om die verband tussen selfbeeld en ingroep-partydigheid te toets (globale persoonlike selfbeeld in plaas van spesifieke sosiale selfbeeld).
Landbou in Suid-Afrika
Suid-Afrika het 'n relatief belangrike landbousektor en is tradisioneel selfvoorsienend in die meeste landbouprodukte. In goeie seisoene is dit selfs een van min netto voedseluitvoerlande. Naas enkele tienduisend markgerigte plase en 'n groter aantal tradisionele bestaansboerderye is daar sowat duisend landboukoöperasies en ander agribesighede soos wynkelders, kommoditeitsmaatskappye, meulens, graanhandelaars, voedselprosesseerders, slagpale en verkoelingstoorfasiliteite dwarsoor die land.
Bydrae tot die nasionale ekonomie
Suid-Afrika se landbou-uitvoere het teen die begin van die 21ste eeu sowat 8 persent van sy totale uitvoere beloop. Die landbousektor se bydrae tot die bruto geografiese produk beloop volgens amptelike statistieke 4,0 persent, en die bedryf bied sowat 10 persent van die formele werkgeleenthede in die land, asook 'n bron van inkomste vir seisoenwerkers. Hierdie syfers is heelwat laer as in die res van Afrika.
Ingroep-partydigheid
Versus uitgroep-negatiwiteit
Daar bestaan ook getuienis van ingroep-vooroordele in polisie-ondersoeke en geregtelike besluite.
Landbou in Suid-Afrika
Bydrae tot die nasionale ekonomie
Anders as in die meeste nywerheidslande is die modernisering en industrialisering van Suid-Afrika nie aan 'n binnemark-gerigte produktiwiteitsverhoging of die oordrag van agariese kapitaal na die nywerheidsektor te danke nie. Dit was eerder die inkomste uit die mynbou, wat die modernisering van die landbousektor moontlik gemaak het.
Ingroep-partydigheid
Ingroep-verkleinering
Ma-Kellams et al. het ook bevind dat, in vergelyking met individualistiese kulture, mense uit kollektivistiese kulture soos Oos-Asiatiese kulture, geneig is om hulle eie groeplede minder gunstig te beoordeel as wat hulle buitestanders te beoordeel terwyl uit individualistiese kulture geneig was om lede van hulle eie groep gunstiger as buitestanders te beoordeel. Die sosiale identiteitsteorie en Freudiaanse teoretici beskryf ingroep-verkleinering as die gevolg van 'n negatiewe selfbeeld waarby die hele groep uiteindelik ingesluit word. Ma-Kellams et al. teoretiseer dat "ingroep-verkleinering meer kultureel formatief en minder kwellend vir Oos-Asiate is", soos blyk uit die feit dat Oos-Asiate terselfdertyd geneig was om hoë vlakke van positiewe affek (emosie) teenoor lede van hulle ingroep te rapporteer, en dus 'n ambivalensie teenoor die ongunstige eienskappe demonstreer wat hulle in hulle geïdentifiseer het. Volgens Ma-Kellam et al. is dit nie soseer 'n lae selfbeeld nie, maar eerder kultureel ingewortelde gesindhede en oortuigings wat 'n rol in kollektivistiese kulture se ingroep-verkleinering speel, 'n gevolg van hulle vermoë om oënskynlik teenstrydige beskouings te huldig.
Landbou in Suid-Afrika
Klimaat en kwaliteit van grond
Suid-Afrika moet egter as 'n relatief droë land met min reënval beskou word, wat gereeld onder droogtes en daarmee gepaardgaande waterbeperkings ly, en slegs 13,5 persent van sy oppervlak is geskik vir die verbouing van graangewasse. Die klimaattoestande, wat van subtropiese en mediterreense gebiede tot halfwoestyne strek, is geskik vir alle bekende soorte graangewasse en uitgebreide veeteelt. Beeste, skape en bokke lewer melk, vleis en wol op.
Nogtans is net 'n skrale drie persent hoë potensiaal grond. Die boere se opbrengste is daarnaas ook sterk afhanklik van reënvalle, en in 1982 was reeds 900 000 hektaar landbougrond onder besproeiing.
Groei en konsentrasieproses
Ondanks die moeilike klimaattoestande het die landbousektor vanaf die sestigerjare van die 19de eeu 'n groeisyfer van sowat 3 persent per jaar getoon, wat ná die Tweede Wêreldoorlog selfs tot 3,9 persent per jaar versnel het. Die landbou se totale produksie het in die tydperk tussen 1965 en 1985 verdubbel, terwyl die aantal boerderye van 105 000 tot 75 000 verminder het. In vergelyking met die jaar 1950 het die aantal boerderye tot by die jaar 1985 selfs met sowat 50 persent gedaal. Die gemiddelde landbougrond, opbrengs en inkomste per boerdery het tegelykertyd skerp gestyg. Die Suid-Afrikaanse landbousektor het in daardie dekades 'n merkwaardige konsentrasieproses ondergaan, en in 1983 het 30 persent van die blanke boere op 18 000 plase sowat 70 persent van die nasionale opbrengs geproduseer en oor 75 persent van die totale landbou-inkomste beskik. In 2005 was daar nog 46 000 kommersiële boere.
Mededinging op wêreldmark
Die landbou in Suid-Afrika is in baie opsigte nie mededingend op die wêreldmark nie. Die Suid-Afrikaanse regering het egter al vroeg besluit om die verbouing van mielies en koring te subsidieer om selfversorgend te kan wees en die inkomste van boere te verseker. Sedert die twintigerjare van die 20ste eeu het subsidies, beskermmaatreëls en 'n uitvoergerigte beleid in Suid-Afrika soortgelyke probleme geskep soos in die Europese Unie. Die pryse, die binnelandse aanbod en uitvoere is deur staatsbeheerde instellings beïnvloed. Terselfdertyd het sterk mededinging op die binnelandse mark talle kleinboere verdring. Markgerigte hervormings is relatief laat ingestel.
Skilpadjies
Skilpadjies is 'n eg Suid-Afrikaanse dis, ook bekend as "muise", "vlermuise" en "pofadder".
Landbou in Suid-Afrika
Mededinging op wêreldmark
Suid-Afrika is die agste grootste wynprodusent ter wêreld en die vierde grootste buite Europa. Die land is ook die elfde grootste produsent van sonneblomsaad. Ander belangrike landbouprodukte, wat in groot hoeveelhede uitgevoer word, is suiker, druiwe, sitrusvrugte, nektariene en ander vrugte.
Uitdagings
Alhoewel die kommersiële landbousektor hoogs ontwikkel is, voer talle Swart gemeenskappe in plattelandse gebiede nog 'n bestaansboerdery. Benewens deregulering, buitelandse mededinging en landhervorming is diefstal en geweldpleging, waaronder die berugte plaasmoorde, die grootste vraagstukke in die landbousektor. Nadat sowat 3 000 mense op plase en in plattelandse gebiede vermoor is, het talle bewoners hulle boerderybedrywighede gestaak en die gebiede verlaat.
Skilpadjies
Die gereg bestaan uit lamslewer wat in netvet (die vetterige vlies wat die niere bedek) toegerol is. Meeste kokke maal die lewer grof en voeg dan koljander, 'n gekapte ui, sout en Worcestershire-sous daarby. Daarna word die mengsel in balletjies van ongeveer 80 mm omtrek gerol, toegedraai in netvet en stewig vasgesteek met 'n tandestokkie. Die gaarmaak behels braai oor 'n oop koolvuur totdat die vet begin bros raak.