cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hennie Maas
Hennie Maas is in Pretoria gebore en het sy laer-en hoërskoolloopbaan in diè stad deurloop. Hy studeer aan die Universiteit van Pretoria en begin in 1956 by die SAUK in Commissionerstraat, Johannesburg, werk. Sy eerste werk by die SAUK was as aanbiedingsassistent wat die uitsaaigehalte van uitsendings beheer het. In die laat 1960's skuif Mnr. Maas na die nuusafdeling van die SAUK, en in 1970 aanvaar hy 'n pos as omroeper by Radio Nederland Wêreldomroep in Hilversum waar hy drie jaar werksaam is.
Ná sy terugkeer na Suid-Afrika sluit hy in 1973 by die Afrikaanse radiodiens as omroeper aan. Hy aanvaar in 1978 'n pos by Sentrachem as skakelbeampte. In 1983 keer Mnr. Maas terug na die Afrikaanse diens en doen verskeie programme soos In my kontrei, Langs die Maasrivier, Koper, strykers en ander snare, Met 'n lied in die hart, Hoe verklaar u dit, Pixel en Sterre en Planete. Na sy aftrede in 2005 gaan hy voort met Sterre en Planete. Hy is getroud en het een seun. Hy was 'n medeskrywer van Sterre en Planete wat in 2017 deur Naledi Uitgewers uitgegee is.
Neutralisasie
Neutralisasie in chemie beteken om oneffektief of onreaktief te maak. Neutrale stowwe het 'n pH van 7. As al die suur in 'n oplossing reageer met al die basis om 'n sout plus water te vorm, sal daardie oplossing neutraal wees met 'n pH van 7. 'n Mens kan 'n indikator gebruik om te sê wanneer 'n oplossing neutraal is en 'n pH van 7 bereik het. Dit is egter nie prakties om gedurig 'n stukkie indikatorpapier in 'n oplossing te doop om die pH te kontroleer nie. Pleks daarvan word 'n indikatoroplossing gebruik. 'n Indikatoroplossing is 'n kleurstof wat van kleur verander sodra die pH verander. Neutralisasie is die kombinasie van waterstofione (H+) uit die suur met hidroksiedione (OH-) uit die basis, om water (H2O) te vorm. In die proses word 'n sout van die orige ione in die basis en suur gevorm.
Neutralisasie in alledaagse gebruik
Party sjampoes bevat sure wat die haarskubbe regop laat staan, sodat al die vuiligheid uitkom, wat aan die hare 'n growwe gevoel gee. Die gebruik van 'n opknapper neutraliseer die suur sodat al die haarskubbe weer platlê. Dit is waarom hare sag en syerig voel ná die gebruik van 'n opknapper.
Barbi Benton
Barbi Benton (gebore 28 Januarie 1950) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent X-Ray (1981) en in die televisiereekse McCloud (1970), The Love Boat (1977), en Fantasy Island (1977).
Russiese groen
Russiese groen stel die kleur van Russiese weermaguniforms voor.
Kleurkoördinate
Bron: ISCC NBS
Abie Malan
Gabriël Frederick Malan (18 November 1935, Kenhardt - 23 Oktober 2014) is 'n Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se dertigste Springbokkaptein. Malan was getroud met Anneke (Bresler) wat saam met hom op Stellenbosch studeer het. Sy was ook die Maties se joolkoningin. Malan laat sy vrou, drie kinders en sewe kleinkinders agter.
Cliona reticulata
Cliona reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Ise & Fujita.
18 Oktober
18 Oktober is die 291ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (292ste in skrikkeljare). Daar volg nog 74 dae in die res van die jaar.
Avalon (skiereiland)
duimnael|regs|250px|Die provinsiale hoofstad St. John's is die grootste stad op Avalon Avalon is 'n groot skiereiland in die Kanadese provinsie Newfoundland en Labrador met 'n oppervlakte van 9 270 vierkante kilometer. Die skiereiland vorm die suidoostelike en mees digbevolkte deel van die eiland Newfoundland en huisves naas die provinsiale hoofstad St. John's ook sowat veertig persent van Newfoundland en Labrador se bevolking.
Sewe Susters (dubbelsinnig)
Die term Sewe Susters kan verwys na:
Avalon (skiereiland)
Die Avalon-landengte met 'n wydte van sowat vyf kilometer, verbind die skiereiland met die hoofdeel van Newfoundland. Avalon strek tot by die visryke sones naby die Grand Banks, en sy vier baaie (Trinity Bay, Conception Bay, St. Mary's Bay en Placentia Bay) is met hulle vissersdorpies die tradisionele sentrum van Newfoundland se visserybedryf. Avalon besit daarnaas belangrike voëlbewaringsgebiede en geskiedkundige nasionale erfenisgebiede soos Cape Spear National Historic Site. Kaap Spear is ook die mees oostelike punt van Noord-Amerika.
Vissery was eeue lank die ekonomiese basis van Avalon se bewoners, maar aangesien die owerhede gedwing was om die kommersiële visbronne deur visvangkwotas te beskerm kan vissers tans nouliks in hul lewensonderhoud voorsien.
Geskiedenis
Argeologiese vondse het in 1994 bewys dat die skiereiland reeds sowat vier- tot vyfduisend jaar gelede deur Argaïese Kus-Indiane bewoon is.
Avalon was later een van die eerste gebiede in Noord-Amerika wat deur Europeërs bewoon is; Harbour Grace was oorspronklik 'n Franse nedersetting wat in 1550 gestig is en in 1610 as die hoofkwartier van die berugte seerower Peter Easton gedien het. Trepassey was in die 16de eeu waarskynlik reeds 'n basis waar Baskiese vissers gereeld aangedoen het.
Die eerste Britse nedersetting het reeds in 1610 in Cuper's Cove ontstaan. Sir George Calvert, die 1ste baron van Baltimore, het later 'n groot eiendom op die skiereiland ontvang. Die aanvanklike kolonie Ferryland het tot Newfoundland se suksesvolste permanente nedersetting met eehonderd inwoners gegroei. In 1623 is Calvert se landbesit deur 'n koninklike oktrooi aansienlik uitgebrei en het vervolgens die naam Province of Avalon gekry - "in imitation of Avalon in Somersetshire wherein Glassenbury stands, the first fruits of Christianity in Kingdom of Britain as the other was in that party of America." Dit was Calvert se wens om van die kolonie 'n toevlugsoord vir Rooms-Katolieke te maak wat in Engeland deur vervolging bedreig is. In erkenning van sy prestasies is Calvert in 1625 tot die eerste lord van Baltimore verklaar. Die oktrooi het van die provinsie 'n gebied gemaak waarin Calvert absolute gesag uitgeoefen het.
'n Reeks van krisisse en rampe het Calvert in 1629 gedwing om die kolonie te verlaat en hom in die aangenamer klimaat van Maryland te vestig, alhoewel sy gesin Avalon as agente nog tot by die jaar 1637 geregeer het. Die hele eiland Newfoundland is toe volgens 'n nuwe oktrooi aan sir David Kirke en James Hamilton, die 1ste hertog van Hamilton oorhandig.
Calvert se seun Cæcilius Calvert, tweede baron Baltimore, het die nuwe oktrooi betwis en in 1660 amptelike erkenning van die ou oktrooi van Avalon gekry, maar nooit gepoog om die kolonie weer te oorneem nie.
In die 17de eeu het Placentia as die Franse hoofstad op Newfoundland gedien. Die fort Le Gaillardin is in 1692 op 'n heuwel bo-oor die baai opgerig en was die basis vir Franse aanvalle op St. John's.
Vanuit die ou relais-stasie in Heart's Content is in 1866 die eerste telegrafiese boodskappe oor die Transatlantiese Kabel gestuur, terwyl Harbour Grace die uitgangspunt van talle transatlantiese vlugte was. Hier is in 1927 die eerste burgerlike vliegveld in Noord-Amerika geopen. 1932 het die Amerikaanse lugvaartpionier Amelia Earhart hier as eerste vrou 'n transatlantiese vlug begin.
Inryteater
'n Inryteater (of inry) is 'n rolprent-teater wat uit 'n groot skerm, projektorkamer en 'n parkeerarea vir motors bestaan. Kliënte kan in 'n inry rolprente vanuit die privaatheid en gemak van hulle motors geniet.
Die skerm word gewoonlik op 'n staalstuktuur gemonteer, hoewel 'n eenvoudige muur wat wit geverf is ook soms gebruik word. Die area tussen die skerm en eerste ry karre word dikwels as 'n speelarea vir kinders ingerig of vir ander vermaaklikheid gebruik. Advertensies word gewoonlik op die agterkant van die skerm aangebring om ekstra inkomste te verseker.
Die film word vanuit die projektorkamer op die skerm geprojekteer. 'n Snoepwinkel word soms aan die projektorkamer gebou om kliënte van verversings te voorsien.
Oorspronklik is die klank deur luidsprekers wat op die skerm gemonteer is gespeel, maar later is individuele luidsprekers gebruik wat aan die motors se ruite kon hak. Die stelsel is later vervang deur lae frekwensie radiouitsendings wat op die motor se radio opgevang kon word.
Inryteaters was gewild in die laat 1950's en vroeë 1960's. Die koms van televisie en kostes verbonde aan groot landareas het geleidelik tot die uitfasering van inrye gelei. Vandag is slegs enkele inryteaters steeds in gebruik.
Suid-Afrika se laaste inry, die Menlyn Park-inryteater, het aangekondig dat hulle op 28 Februarie 2014 gaan sluit. Die inry op die Menlyn Park-winkelsentrum se dak was die laaste van sy soort in die land nadat die Velskoen-inry in Randburg sy deure in Junie 2012 gesluit het.
In 2014 het die 'n Amerikaanse restaurantgroep, Johnny Rockets, aangekondig dat hulle 'n vennootskap met die inryteatermaatskappy 'VSA Drive-ins' aangegaan het, met die doel om 200 splinternuwe inryteaters teen 2018 in die VSA oop te maak.
Tshing
Tshing is 'n hoofsaaklik swart nedersetting in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika. Dit is aangrensend aan Ventersdorp geleë.
Oneindigheid
Oneindigheid (simbool:
∞
) is ’n begrip wat iets sonder grense of iets groters as enige natuurlike getal beskryf. Dit staan teenoor eindigheid, iets wat wel 'n einde of grense het.
Filosowe spekuleer al lank oor die aard van oneindigheid. Zenon van Elea (omstreeks 490-430 v.C.) was byvoorbeeld ’n Griekse filosoof van Suid-Italië wat baie paradokse voorgestel het wat op oneindigheid betrekking het.
Georg Cantor het aan die einde van die 19de eeu oneindige versamelings en oneindige getalle voorgestel en studeer, en dit is nou ’n noodsaaklike deel van die grondbeginsels van wiskunde. Die begrip oneindigheid word ook in fisika en ander wetenskappe gebruik.
Neongroen
neongroen is 'n helderskerp skakering van groen wat in psigodeliese kuns en in mode gebruik word.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word neongroen as volg voorgestel:
Bron: Internet
Sien ook
Shades of green
Greg Grunberg
Greg Grunberg (gebore 11 Julie 1966) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hollow Man (2000), Mission: Impossible III (2006), en Star Wars: The Force Awakens (2015), en in die televisiereeks Alias (2001).
Mashishing
Mashishing is 'n township aan die westekant van die Suid-Afrikaanse dorp Lydenburg. Tydens die apartheidera het Lydenburg se swart inwoners in Mashishing gewoon. Mashishing beteken "lang, groen gras".
Killarney Film Studios
Killarney Film Studios was 'n Suid-Afrikaanse filmateljee wat in 1915 deur die Amerikaanse sakemagnaat Isidore W. Schlesinger in Johannesburg gestig is en beskou is as "die eerste filmateljee in Afrika". Schlesinger verhuis in 1894, teen sy familie se wense, na Suid-Afrika toe hy lees oor die ontdekking van goud aan die Witwatersrand. Nadat hy teen 1913 welvarend word, het hy die vermaaklikheidsbedryf aangedurf toe hy die Empire Theatre in Johannesburg vir £ 60 000 gekoop het en 'n 'insolvente' onderneming omskep het in 'n bloeiende besigheid genaamd African Consolidated Theaters, wat gefunksioneer het as die nasionale verspreider van inhoud soos verskeidenheidsprogramme en films van die Kaap die Goeie Hoop tot aan die Zambezirivier.
Geskiedenis
Die ateljee is gestig en in die Johannesburgse voorstad Killarney gefinansier deur die Amerikaanse burger Isidore W. Schlesinger († 1949). Twee jaar tevore het Schlesinger die Australiese Rufus Naylor se Africa's Amalgamated Theaters (gestig 1911) en Edgar Hyman se Empire Theaters Company (gestig 1912) gekoop om die African Theaters and Films Trusts op 10 April 1913 te vorm. Op hierdie manier het Schlesinger 'n monopolie verkry oor die invoer en verspreiding van films in die hele Suider-Afrika.
Schlesinger het African Film Productions (AFP) op die been gebring, wat op 5 Mei 1913 die eerste van sy weeklikse nuusfilms, African Mirror, vertoon het. AFP het voortgegaan met die vervaardiging van African Mirror, wat onder meer nuusuittreksels oor Afrika-lande soos Tanzanië bevat, en onderhoude met bekendes soos Chris Barnard vir gebruik in Suid-Afrika tot 1984. Schlesinger het Joseph Albrecht uit Brittanje ingebring om die African Mirror te bestuur.
In 1915 het die Killarney Film Studios Suid-Afrika se eerste animasiefilm, Artist's Dream, vervaardig. Die kunstenaar is deur Dennis Santry vertolk en geregisseer deur Harold Shaw. Schlesinger se vrou, Mabel May, het in die hoofrol as die kunstenaar se droommeisie gespeel. Of hierdie produksie geïnspireer is deur Thomas Edison se film uit 1900 met dieselfde titel, is onduidelik, aangesien daar geen eksemplare van die Suid-Afrikaanse weergawe oorbly nie. Daar het nog vyf kortfilms geanimeer, en filmtitels is ook gereeld geanimeer.
African Film Productions het tussen 1916 en 1922 43 films gemaak. Die skaarste aan internasionale films tydens die Eerste Wêreldoorlog het die ontwikkeling van Schlesinger se maatskappy 'n hupstoot gegee. Om te pas by die politieke konteks van 'n sopas verenigde staat (die Unie van Suid-Afrika, 1910), het die vroeëre films wat op die witmark gerig is, samewerking tussen Boer en Brit as 'n algemene tema vertoon. Nadat apartheid ná 1948 ernstig begin het, het sommige films die tema aangeneem dat blankes saamstaan teen swart Afrikane. Afgesien van speelfilms, het AFP "dokumentêre films" vir die staat vervaardig, sowel as industriële veiligheidsfilms. Gedurende die twintiger- en veertigerjare is die verspreiding van AFP-films op die swart Afrika-mark aangehelp deur sendelinge soos dominee Ray Phillips, wat vanaf ongeveer 1920 die medium wou gebruik om (Westerse) sedes aan swart Afrikane oor te dra. Phillips het films aan mynwerkers vertoon, (veral tydens die wit mynwerkerstaking in 1922), asook aan die swart middelklas-elite wat sy Bantu Men's Social Centre (gestig deur Phillips in Johannesburg) bygewoon het. Die meeste van hierdie films kom van Killarney Film Studios.
AFP vervaardig in 1930 'die eerste klankadvertensiefilms in Suid-Afrika vir Joko Tea en Pegasus-produkte'. Die eerste films wat interne toerisme stimuleer het, is deur AFP vervaardig in 'n reekstydskrifvorm, getiteld Our Land.
In die veertigerjare is 'n afdeling vir spesiale effekte in Killarney opgerig. African Film Productions weerspieël die opkoms van Afrikanernasionalisme en produseer 'n oorvloed gewilde lighartige Afrikaanse films, soos "Kom saam, vanaand". Hierie film, die eerste Suid-Afrikaanse en Afrikaanse musiekblyspel, is in 1949 deur Pierre de Wet vervaardig.
20th Century Fox het AFP in 1959 gekoop, maar as gevolg van die mislukking van die film Cleopatra, wat die filmbedryf regoor die wêreld baie duur te staan gekom het, het die familie Schlesinger AFP weens wanbetaling teruggeneem. In 1967 vervaardig Fox twee films in Suid-Afrika, geregisseer deur Robert D. Webb, met film deur David Millin, wat hervervaardiging van Fox-films was. Yellow Sky is verwerk as The Jackals met Vincent Price en die destydse opkomende Robert Gunner en Pickup in South Street is herskiet as The Cape Town Affair met Claire Trevor en die opkomende James Brolin en Jacqueline Bisset. In 1968 het die maatskappy Majuba gemaak oor die Eerste Boereoorlog.
In die 1970's het Sanlam AFP van die Schlesingers gekoop en later weer verkoop, die naam is verander na South African Screen Productions en die ateljee is na Balfour Park verskuif.
Killarney Film Studios se oorspronklike geboue is in 1972 gesloop deur John Samuel Schlesinger (die seun van Isidore W.), wat die eerste winkelsentrum in Johannesburg, Killarney Mall, gebou het.
Groot-Antille
Die eilande van die Karibiese See, wat ook onder die term Wes-Indiese eilande saamgevat word, bestaan uit die Lucayan-argipel (Bahamas en die Turks- en Caicoseilande), die Klein-Antille en die Groot-Antille (Engels: Greater Antilles; Frans: Grandes Antilles; Haïtiaanse Kreools: Gwo Zantiy; Jamaikaanse Patois: Grieta hAntiliiz; Spaans: Antillas Mayores). Die Groot-Antille sluit Kuba, Jamaika, die Kaaimanseilande, Hispaniola met die lande Haïti in die weste en die Dominikaanse Republiek in die ooste, en Puerto Rico in. Die kleiner eilande in die omgewing van die vier groot eilande word soms as deel van dié eilandgroep beskou. Die Groot-Antille bestaan uit kontinentale rots, terwyl die Klein-Antille meestal uit jong vulkaniese rots of koraaleilande bestaan. Die Groot-Antille beslaan meer as 90% van Wes-Indië se oppervlakte en huisves ook meer as 90% van die bevolking.
Die Groot-Antille was vroeër 'n strategies belangrike hawe onderweg na die Amerikas. In die koloniale tydperk, toe die oorheersing van die see 'n land se mag gedefinieer het, was die eilande slagvelde vir verskeie imperiale magte, veral Spanje, Frankryk, Nederland en die Verenigde Koninkryk. Die eilande is aan die begin gekoloniseer vir hul hulpbronne, maar het later as belangrike vasmeerpunte vir skepe op hul reis tussen Europa en die Nuwe Wêreld gedien. Met die opkoms van kommersiële lugrederye het die strategiese waarde van die eilande stadigaan verminder.
Die eilande kan in kontras gebring word met die Klein-Antille.
Duanne Olivier
Duanne Olivier (gebore 9 Mei 1992) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler wat vir die Suid-Afrika se nasionale krieketspan speel.
Internasionale loopbaan
Op 12 Januarie 2017, het Olivier vir die eerste keer vir Suid-Afrika se nasionale krieketspan toetskrieket gespeel teen Sri Lanka. In Desember 2018 het Olivier in die eerste beurt van Suid-Afrika se toets by SuperSport Park in Centurion, Gauteng sy eerste vyf-paaltjie in toetse teen Pakistan geneem. Hy het in die tweede beurt van die wedstryd nog vyf paaltjies geneem.
Mimi Benzell
Mimi Benzell (6 April 1918 – 23 Desember 1970) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Voice of Firestone (1949), The Colgate Comedy Hour (1950), Musical Comedy Time (1950), en Robert Montgomery Presents (1950).
Bydgoszcz
Bydgoszcz (Duits: Bromberg, Latyn: Bydgostia) is 'n Poolse stad en die hoofstad van die woiwodskap Kujawië-Pommere.
Kultuur
Pole se grootste operafees, die Bydgoszcz-operafees, vind in die stad plaas.
Paleis van Westminster
Die Paleis van Westminster, ook genoem die Houses of Parliament, is die vergaderplek van die twee huise van die parlement van die Verenigde Koninkryk – die Britse Hoërhuis, of House of Lords, en Britse Laerhuis, of House of Commons. Dit staan op die noorderoewer van die Teems in die hart van die Londense wyk (of borough) Westminsterstad, naby die historiese Westminster-abdy en die regeringsgeboue van Whitehall en Downingstraat. Die naam kan verwys na enigeen van twee boustrukture: die "Ou Paleis", 'n middeleeuse gebouekompleks waarvan die grootste deel reeds in 1834 vernietig is, en die plaasvervangende "Nuwe Paleis" wat vandag bestaan; dit het die oorspronklike styl en status behou as 'n koninklike woning vir seremoniële doeleindes.
Geskiedenis
Die eerste koninklike paleis is in die 11de eeu hier opgerig, en Westminster was in Londen die hoofwoning van die konings van Engeland, totdat 'n brand die grootste deel van die kompleks in 1512 verwoes het. Daarna is dit as parlementshuis aangewend; die parlement het reeds van die 13de eeu af daar vergader. Dit is ook die setel van die koninklike geregshowe, wat in en rondom Westminstersaal geleë is. In 1834 het 'n selfs groter brand die grootliks herboude parlementshuis in puin gelê, en die enigste belangrike boustrukture wat oorgebly het, is Westminstersaal, die Sint Stephen-kloostergange, die Kapel van Sint Mary Undercroft en die Juweeltoring.
Die daaropvolgende kompetisie vir die herbouing van die paleis is deur die argitek Charles Barry gewen met sy ontwerp vir 'n gebou in die reghoekige Neogotiese styl. Die oorblyfsels van die Ou Paleis (buiten die alleenstaande Juweeltoring) is in die veel groter herbouings ingesluit. Dit bestaan uit meer as 1 100 vertrekke, wat simmetries om twee stelle binnepleine gerangskik is. 'n Deel van die Nuwe Paleis se vloeroppervlakte van 3,24 ha is van die Teems herwin, en dit huisves die hooffasade aangrensend tot die 266 m lange rivierfront. Barry is bygestaan deur Augustus W.N. Pugin, 'n kenner van Gotiese argitektuur en styl, wat ontwerpe verskaf het vir die versiering en bekleding van die paleis. Bouwerk het in 1840 begin, en het dertig jaar geduur. Dit was onderworpe aan groot vertragings en kosteoorskrydings, asook die afsterwe van albei hoofargitekte; aandag aan die binneversiering het met tussenposes tot ruim in die 20ste eeu voortgeduur. Aansienlike restourasiewerk is sedertdien uitgevoer, wat genoodsaak is deur die uitwerking van Londen se lugbesoedeling, en uitgebreide herstelwerk het ná die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind, insluitend herbouing van die kamer van die Laerhuis ná die bombardering daarvan in 1941.
Cliona rhodensis
Cliona rhodensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Rützler & Bromley.
Nunavik
Nunavik  (Inuktitut: ᓄᓇᕕᒃ) bestaan uit die noordelike derde van Quebec-provinsie, Kanada in Kativik, 'n deel van die Nord-du-Québec-streek. Dit beslaan 'n gebied van 443 684,71km2 noord van die 55ste parallel, en is die tuiste van die Inuïete van Quebec. Meeste van die 12 090 inwoners, waarvan 90% Inuïete is, bly in veertien dorpies langs die kus of in die Cree-gereserveerde gebied (TC) van Whapmagoosti, naby die noordelike dorp van Kuujjuarapik.
Nunavik beteken "groot land" in die plaaslike Inuïtiese dialek, en die Inuïete van die streek noem hulself Nunavimmuit. Tot 1912 was die gebied deel van die Distrik van Ungava van die Noordwestelike Gebiede.
Onderhandelinge vir streeksoutonomiteit en die uitsortering van uitstaande grondeise het in die 2000's plaasgevind. Die streek se hoofstad sou Kuujjuaq gewees het. Onderhandelinge vir die bevordering van die Inuïete se politieke regte is steeds aan die gang.
Geografie
Nunavik is 'n enorme streek, groter as die staat Kalifornië in die Verenigde State, geplaas in die noordelikste dele van Quebec. Dit lê in beide die Arktiese en subarktiese klimaatstreke. Altesaam bly daar ongeveer 12 000 mense in Nunavik se gemeenskappe, en die totaal is besig om te groei.
Nunavik is verdeel vanaf die Nunavut-gebied deur Hudson-baai in die weste en die Hudson-seestraat en Ungava-baai in die noorde. Nunavik deel 'n grens met die Côte-Nord streek van Quebec en die Labrador-streek van die provinsie van Newfoundland en Labrador. Die Ungava-skiereiland vorm die noordelike twee-derdes van die streek.
Nunavik het veertien dorpe, bevolk deur 'n Inuit-meerderheid. Die hoofdorp en administratiewe sentrum in Nunavik is Kuujjuaq, op die suidelike kus van Ungava Baai; die ander dorpe is Inukjuak (waar die film Nanook of the North geskiet was), Salluit, Puvirnituq, Ivujivik, Kangiqsujuaq, Kangiqsualujjuaq, Kangirsuk, Tasiujaq, Aupaluk, Akulivik, Quaqtaq, and Umiujaq. Die dorpe se bevolking, volgens die 2011 sensus, wissel vanaf 2 375 in Kuujjuaq tot 195 in  Aupaluk.
Daar is geen padskakels tussen Nunavik en suidelike Quebec nie, maar die Trans-Taiga Pad van die Jamésie-streek eindig naby die 55ste parallel op die Caniapiscau Reservoir, 'n paar honderd kilometer suid van Kuujjuaq. Daar is 'n lugdiens tot alle dorpe jaarlank en seisoenale skeepsvaart in die somer en herfs. Dele van die binneland van suidelike Nunavik kan ook bereik word deur verskeie staproetes te volg wat noord gaan vanaf Schefferville.
Daar is drie bekende meteoorkraters in Nunavik: Pingualuitkrater, Couturekrater, en La Moineriekrater.
Mandurah
Mandurah is 'n stad in Wes-Australië wat ongeveer 72 km suid van die staat se hoofstad, Perth af geleë is.
Mandurah is die streekstad in Australië wat die vinnigste groei. Die stad het gegroei van geïsoleerde vakansiegemeenskappe langs die kus van die Peel-Harvey riviermond tot 'n baie gewilde bestemming vir diegene op soek na 'n alternatiewe lewenstyl. Mandurah se verbinding met die sentrale sakegebied van Perth is versterk met die opening van die Mandurah-Perth spoorlyn in Desember 2007. 'n Ondersoek na beskostigbaarheid in 227 stede in 2008 het dié stad as die duurste in Australië gelys.
Die stadskern se strandgebied is die tuiste van 'n verskeidenheid natuurlewe wat dolfyne, pelikane, seeduikers en 'n oorvloed seelewe wat die bloumanna krap, wat sinoniem met die gebied geword het, insluit.
Die stad word jaarliks deur duisende binnelandse- asook buitelandse toeriste besoek. Mandurah is bekend vir sy beskermde waterweë, uitstekende strande en boot en visvangaktiwiteite.
Geografie
Die waters van die Peel inham en Harvey strandmeer vorm die middelpunt van Mandurah. Die strandmeer is ongeveer twee keer so groot as Sydney hawe. Die stad is in en rondom hierdie varswaterstelsel geleë wat op sy beurt in die Indiese Oseaan uitloop. Die stad en sy voorstede beskik oor 'n baie lang kuslyn waarvan groot dele uit sanderige strande bestaan. Mandurah het ook 'n paar woonbuurte wat rondom mensgemaakte kanaalstelsels gebou is wat vanuit die Peel inham af uitloop.
Nicolaas Swart
Herkoms
Swart was die oudste seun van die welgestelde hidrograaf en ryksonderwyser in die seevaartkunde Jacob Swart (1796–1866), en sy vrou, Anna Maria Scherius. Jacob Swart was indertyd ’n bekende voorstander van Voortrekkerbelange. Hy en sy vrou het vanuit Nederland hul bes gedoen om in die Voortrekkers se geestelike behoeftes te voorsien. Die gesin het behoort tot die Nederlandse Hervormde Kerk. Swart was godsdienstig-vrysinnig van gesindheid en is in die moderne en klassieke tale en die seevaartkunde opgevoed omdat sy vader wou hê hy moes in sy voetspore volg. Vroeg al was Nicolaas Swart etlike Europese tale magtig en kon as seun reeds Grieks en Latyn lees. Ook Engels het hy, nes sy ontwikkelde vader, goed magtig geword.
Mandurah
Geografie
Die gebied word deur die City of Mandurah plaaslike regering bestuur, alhoewel daar 'n paar woonbuurte ten ooste van Serpentine rivier geleë is wat deur die Shire of Murray bestuur word.
Nicolaas Swart
Verhuising na Suid-Afrika
Dr. Bouke Spoelstra, geskiedskrywer van die Gereformeerde Kerk, en ’n naamlose skrywer op die webtuiste van die Gereformeerde kerk Pretoria, waarvan Swart van 1866 tot 1872 die tweede leraar was, se weergawe van Nicolaas Swart se koms na Suid-Afrika verskil in sekere opsigte lynreg van mekaar. Spoelstra skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek Swart se vader het hom in 1849 "vanweë huislike spanning" op ’n retoerreis na Australië gestuur as lid van die skeepsbemanning. Op die uitreis het hy in Kaapstad in die geheim die skip verlaat. Volgens die Pretoriase kerkwebtuiste wou Jacob Swart sy seun altyd die beste geleenthede gee; daarom het hy by hom aangedring om hom verder in Australië te bekwaam. "Dit gebeur in 1849 dat die skip waarmee hierdie reis onderneem is, by Kaapstad (moes vasmeer) om vandaar die reis voort te sit. In die Kaap het die jonge Nicolaas, 19 jaar oud, eenvoudig nie verder wou saamreis toe die skip weer moes vertrek nie. Hy het besluit om sy voete op Afrika-bodem vas te maak."
Mandurah
Klimaat
Mandurah het 'n klimaat soortgelyk aan die van Perth. Dit is 'n mediterreense klimaat met warm somers en koel winters. Tydens die somer (Desember tot Februarie) is die gemiddelde maksimum temperature 27 °C met 'n gemiddelde minimum temperatuur van 19 °C. Dit kan uiters warm word en dae waar die temperatuur 40 °C in die latere somermaande oorskry kom dikwels voor. In die winter (Junie tot Augustus) is die gemiddelde maksimum temperatuur 15 °C met 'n gemiddelde minimum temperatuur van 9 °C. Mandurah se nabyheid aan die oseaan verminder die temperatuurskommelinge ietwat en is die temperatuur net 'n paar kilometer in die binneland in tipies tussen 4 tot 5 grade Celsius warmer. Mandurah se klimaat is kenmerkend vir die hoë voorkoms van tornado's.
Nicolaas Swart
Onderwyser
Ds. Murray en dr. G.H. Maasdorp het ewe sterk by Swart aangedring dat hy die onderwys betree. In 1852 het hy dan ook, toe nog ongetroud, as skoolmeester in die distrik Graaff-Reinet op die kolonieplaas (of die plaas Coloniesplaats, volgens R. en N. Musiker in die Standard Encyclopaedia of Southern Africa en dr. Spoelstra) van Kootjie Burgers, ’n oom van die predikant en later president van die Zuid-Afrikaansche Republiek, ds. T.F. Burgers, begin werk. So het hy laasgenoemde goed leer ken terwyl dié in die pastorie van ds. Andrew Murray sr. op Graaff-Reinet ingewoon en onder die leiding van George Bremner hom op sy voorgenome universitêre studie voorberei het.
In Julie 1858, toe Swart op een van talle plekke in die omgewing van Hanover skoolgehou het in ruil vir kleinvee, het hy onder die invloed van ’n familie van die Sneeuberg tot bekering gekom, aldus dr. Spoelstra. Vanweë Swart se verbintenis met die Burgers-familie kon hy spoedig vorder van plaasonderwyser tot meester op Hanover, waar ds. Burgers nie lank daarna nie leraar van die plaaslike NG gemeente sou word. Ds. Burgers en sy bruid, ’n musikaal begaafde Skotse dame, Mary Bryson – wat van Londen na Utrecht gekom het om verder te studeer alwaar hy ná sy studie in die teologie op 5 Augustus 1858 deur die provinsiale kerkbestuur van Utrecht tot die bediening toegelaat is – is op 23 Augustus daardie jaar in die Britse hoofstad getroud. Hulle het op 15 Desember voet aan wal in Tafelbaai gesit. Die NG gemeente Hanover was toe reeds meer as twee jaar sedert sy stigting vakant. Prop. Burgers is in April 1859 beroep en in die laaste naweek van Junie in sy eerste gemeente bevestig.
Intussen is prop. Burgers as leraar bevestig en hierna is Swart as dorpsonderwyser van die goewermentskool bevestig, blykbaar danksy die invloed van die Burgers-familie. Nadat Jan Rabie se onsuksesvolle proeftydperk van drie maande verstryk het, het Swart dié amp vanaf 1859 weer ’n ruk lank beklee. Op Hanover het Swart ál nouer kontak met ds. Burgers gehad. Dit sou veral in Swart se later lewe ’n ál groter rol speel. Saam met sy onderwyserspos het dit hom met die invloedrykes in die gemeenskap in aanraking begin bring.
Na Transvaal
duimnael|links|300px|Ds. Swart het die eerste [[Gereformeerde kerk Potchefstroom, ontwerp deur ds. Dirk Postma, se ingebruikneming op 12 Januarie 1867 waargeneem. Dié foto is in die 1950's geneem nadat die kerkie in onbruik verval het.]]
Deels weens moeilikhede oor sy optrede besluit Swart in 1862 om Hanover saam met sy gesin te verlaat en na die plaas Kalkheuvel aan die Krokodilrivier by Hartbeespoort te trek. Intussen het Swart se ouers ’n ooreenkoms met pres. M.W. Pretorius op sy ampsbesoek aan Nederland bereik ingevolge waarvan Jacob Swart die president £1 000 gegee het waarmee hy ’n plaas vir sy seun in die ZAR moes koop. Die plaas wat die president met sy terugkeer in Transvaal gekoop het, was Kalkheuvel. Swart het eers met skape geboer, maar nadat dit misluk het, het hy na Angorabokke (sybokke, soos hy dit genoem het) oorgeslaan. Hy het 300 bokke na Graaff-Reinet laat gaan om uit daardie sybokwêreld na sy plaas in die noorde terug te keer en daar met hulle te boer. Tydens hierdie transaksie in 1862 het Swart ook 12 osse, 10 koeie en twee perde bekom waarmee hy teruggetrek het Transvaal toe. Sy vrou en die drie jong kinders wat hulle toe gehad het, het die hele ent uit Transvaal Karoo toe en terug saam in ’n tentwa getrek.
Die boerdery het Swart nie goed getref nie, want pas was hy terug op sy plaas, of die bokke vreet bokke gifplante wat uit ’n afgelope grasbrand uitgeloop het. Nie een het oorleef nie. Intussen het sy buurman onder sy beeste ’n dodelike longsiekte opgetel en meer as die helfte van Swart se koeie het ook aangesteek en gevrek.
Terug na die onderwys
Weens die terugslae wat Swart as boer getref het, het hy besluit om terug te keer na die beroep wat hy voor dié mislukte poging beoefen het. Pres. Pretorius het die plaas by hom teruggekoop (volgens ’n bron was dit nog tot 1886 in Swart se naam) en hiermee het hy na Pretoria gegaan om daar ’n betrekking as onderwyser te probeer kry, maar vergeefs.
Die werklose Swart het toe na Potchefstroom gegaan en daar kennisgemaak met die ZAR se kommandant-generaal, S.J.P. Kruger, wat hom versoek het om op sy plaas Waterkloof suid van Rustenburg skool te begin hou. Op dié tydstip, 1862, was die Gereformeerde kerk Rustenburg, die eerste in die kerkverband, sowat drie jaar oud. Swart en sy gesin het daarby aangesluit en daarin ’n geestelike tuiste gevind. Kort voor lank het hy ook hier voorleser geword as hulp vir ds. Dirk Postma, die Gereformeerde Kerk se eerste predikant onder wie leiding die gemeente Rustenburg op 11 Februarie 1859 van die Nederduitsch Hervormde Kerk afgeskei het.
Op Waterkloof het die leerders kort voor lank so toegeneem dat die waenhuis waarin Swart skoolgehou het, te klein geword het. Rustenburg se Gereformeerde kerkraad het toe, in die afwesigheid van ds. Postma, ingegryp en die kerkgebou op die dorp as skool aangebied. So goed het dit met die skool op Rustenburg gegaan dat twee assistente aangestel moes word om meester Swart by te staan. Die een was die latere predikant en teologiese professor Jan Lion Cachet en die ander ene Wagenaar. Intussen het die plaaslike kerk Swart ook as skriba begin gebruik.
Teologiese opleiding
In hierdie tyd het ds. Postma vir Swart oorgehaal om onder hom in die teologie te studeer. In sy aansoek van 12 Mei 1864 om as predikant van die Gereformeerde Kerk opgelei te word, het Swart sy verlede beskryf. Op ’n vergadering (waarskynlik van die Rustenburgse kerkraad of so nie ’n meerdere vergadering) het Swart as ’n openhartige figuur na vore getree en gesê hy beskou hom nie as ’n goeie leier nie; daarom het hy ’n behoefte daaraan dat goeie leiding aan hom gegee word. Hy het ook vertel hoe sy uittrede uit die Nederlandse Hervormde Kerk, waarvan sy vader steeds lid was, en oorkoms na die Gereformeerde Kerk vir hom ’n hartseer besluit was (hy was bes moontlik intussen ook lid van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, maar onderneem om hom met oorgawe aan sy teologiese studie te wy. Hy het ook vertel hoe hy as immigrant in die Graaff-Reinetse distrik (Hanover sou eers later ’n afsonderlike distrik word) tot bekering gekom het, maar hoe hy ook op Hanover "weer ligsinnig begin leef het" tot hy in 1862 na Transvaal gekom het. Tydens sy studie op Rustenburg onder ds. Postma, wat op 27 November 1864 begin het, het hy steeds waardevolle dienste as onderwyser, voorleser en skriba gelewer.
Swart se aansoek om as predikant toegelaat te word het op die sinode van 1866 in sitting te Reddersburg gedien, waar hy een van vier kandidate was en waar die sinode heel gunstig oor hom geoordeel het. Hy was die enigste kandidaat van ds. Postma; die ander was al drie kandidate van ds. Johannes Beijer van die Reddersburgse gemeente, by name S.D. Venter (van 1866 tot 1877 eerste Gereformeerde leraar van Bethulie, A.A.J. de Klerk Coetsee (van 1869 tot 1872 eerste leraar van Philipstown) en J.S.L. Venter (ds. Swart se opvolger in Pretoria, waar hy leraar was van 1872 tot 1880). Van die drie wat onder ds. Beijer studeer het, is net Venter dadelik toegelaat saam met prop. Swart, van wie hoë verwagtings gekoester is, aldus dr. Spoelstra. So het Swart die heel eerste kandidaat in die teologie geword wat in Suid-Afrika studeer en as predikant in die Gereformeerde Kerk toegelaat is. Hy was reeds 34 jaar oud. Al het ’n vorige sinode besluit dat van studente bo 30 jaar nie verwag sou word om die antieke tale te leer voor hulle die bediening betree nie, het Swart Grieks, Hebreeus en Latyn as vakke in sy voorbereiding gehad en daarin geslaag.
Predikant van Pretoria
duimnael|links|300px|Pres. [[Thomas François Burgers en 'n groep amptenare in 1876. Sittende: N.J.R. Swart, pres. Burgers, dr. E.J.P. Jorissen (staatsprokureur) en J.J. Meintjes (registrateur van aktes). Staande: W.J. van Gorkom (superintendent van onderwys), H.C. Bergsma (weesheer), H. van Breda, H. Stiemens, R. baron de Selys de Franson (konsul van België), Theod. Tromp (privaatsekretaris van pres. Burgers) en William Skinner (landdros).]]
Kort ná sy toelating is prop. Swart na die Gereformeerde kerk Pretoria as hul eerste leraar beroep waar hy op 15 Julie 1866 (of moontlik eers in Oktober, volgens 'n ander bron) deur ds. Postma in die amp bevestig is. Dieselfde sinode wat ds. Swart tot die bediening toegelaat het, het besluit ds. Postma moes na Burgersdorp gaan as leraar van die plaaslike gemeente terwyl hy ook daar met die voltydse opleiding van predikante sou begin. Dit het eindelik gelei tot die opening van die Teologiese Skool Burgersdorp op 29 November 1869 om in die nypende tekort aan predikante in die amper 11 jaar oue kerkverband te voorsien. So het ds. Swart as enigste Gereformeerde predikant in Transvaal agterbly. Hy was dus herder van ’n kudde wat toe uit vier kerke (buiten Pretoria en Rustenburg ook Potchefstroom en Waterberg) bestaan het met ’n lidmaattal wat in 1871 1 400 sou tel (vroeëre syfers is nie beskikbaar nie), maar sy bedieningsgebied het ook Nazareth (Middelburg) en Winburg in die OVS ingesluit. Op elk van hierdie plekke moes hy al om die drie maande die Woord en sakramente bedien.
Met die toestemming van sy kerkraad het ds. Swart begin om vir die Engelssprekendes van Pretoria in hul taal godsdiens te lei en het in 1867 verlof van die kerkraad gekry om daarby ook die Engelse gebedeboek in sover dit nie met die Gereformeerde leer in stryd is nie, te gebruik. Op die sinode van 1869 is hy as voorsitter aangewys en as moontlike dosent aan die voorgestelde teologiese skool van die Gereformeerde Kerk oorweeg. Op 12 Junie daardie jaar het hy die kerkraad van Pretoria versoek om met spesiale verlof na Europa te gaan. Dis hom in ’n goeie gees met behoud van sy traktement toegestaan. Die kerkraad het selfs aangebied om hom ’n bedrag van £95 te gee wat nog uitstaande was, maar ds. Swart het die aanbieding van traktement tydens sy verlof van die hand gewys.
Politieke loopbaan
duimnael|regs|320px|Pres. T.F. Burgers woon die afskieting van 'n pas aangekoopte kanon by. In die 1850's en later is die staat se kanonne op Skurwebnerg by Frans Smit (Houthotnot) gebêre. In 1872 het pres. Burgers die staatsartillerie begin oprig en is die kanonne na Pretoria gebring. Links naas die president staan N.J.R. Swart, staatsekretaris, en langs hom landdros William Skinner.
Volgens dr. Spoelstra was ds. Swart afhanklik van geestelike leiding. Toe hy dus die steun verloor van sy vriend ds. Jan Lion Cachet, wat in 1869 na Burgersdorp verhuis het om saam met ds. Postma hoogleraar aan die Teologiese Skool te word, is hy gaandeweg in die hoofstad deur die sosiale lewe aangetrek en het hy tot smart van sy vrou besef dat hy hom nie innerlik tot die amp van predikant geroepe gevoel het nie. In 1871 het hy weer na Nederland gereis en by sy terugkeer sonder voorkennis van sy kerkraad op 8 November 1871 die aanstelling deur die volksraad as goewermentsekretaris van die ZAR aanvaar as opvolger van B.C.E. Proes, wat bedank het.
Sy kerkraad het hom egter weens verlating van sy diens geskors. Hy het intussen wel as predikant bedank, maar is nogmaals deur die kerklike algemene vergadering op 12 Januarie 1872 gesensureer en afgesit. In verbittering het die berouvolle ds. Swart weggebreek en by die Episkopaalse (Anglikaanse) Kerk aangesluit. Ds. A.P. Smit skryf: "Verbitterd in sy siel, het Swart nou by die Engelse Kerk aangesluit en heeltemal vervreemd geraak van die Boerevolk en sy Kerk." Toe sy vriend Burgers in 1872 president van die ZAR word, het Swart, sy gewese voorleser-onderwyser in die Karoo, as hoofamptenaar by die administrasie aangesluit en tot die einde van Burgers se gebeurtenisvolle termyn dié amp beklee. Hy het in Pretoria te doen gehad met die oprigting van die nuusblad De Volksstem (1873) en Nederland nogmaals in 1874 besoek, waar hy rumatiekkoors opgedoen en ná 'n siekbed eers in Junie 1875 weer in Pretoria kon terugkeer. Hy is in 1876 weer in sy amp benoem (wat sedert 1873 staatsekretaris geheet het) en het van Oktober 1875 tot Junie 1876 ook as staatsprokureur waargeneem.
Dr. Spoelstra skryf: "Daar is genoegsame dokumentêre bewys dat (Swart) onmiddellik voor en tydens die besoek van sir Theophilus Shepstone aan Pretoria, wat op 12 April 1877 die Britse anneksasie van Transvaal tot gevolg sou hê, 'n dubbele rol gespeel en meegewerk het tot die val van Burgers se bewind." Ds. A.P. Smit skryf ds. Burgers moes "tot sy eie verdriet uitvind dat Swart hom keer op keer in die rug gesteek het. Swart het later in die geheim met die politieke vyande van die Republiek begin heul en so gehelp om die Republiek van Burgers tot ’n val te bring." Hy is onmiddellik ná die anneksasie deur Shepstone aangestel as waarnemende koloniale sekretaris van Transvaal (April-Desember 1877; volgens ds. Smit as Shepstone se regterhand), tot Melmoth Osborn dié amp kon aanvaar.
Gereformeerde kerk Birchleigh
Die Gereformeerde kerk Birchleigh was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Oos-Randse stad Kemptonpark.
Hoewel geen van die beskikbare bronne dit uitdruklik so stel nie, het Birchleigh blykbaar in 1989 afgestig van die jongste Gereformeerde kerk in Kempton Park, Kempton Park-Mooifontein, want Birchleigh se eerste leraar, ds. J.P. van der Walt, het in die stigtingsjaar van Kempton Park-Mooifontein af hierheen gekom. Hy het die volgende jaar vertrek en is opgevolg deur ds. P.J. de Klerk, wat hier gebly het tot 2000, toe hy medeleraar van Mooifontein geword het met die inlywing van Birchleigh by Mooifontein. Die gemeente het deurgaans Mooifontein se kerkgebou gedeel en sedert inlywing omsluit Mooifontein ook dié gebiede waaruit Birchleigh bestaan het. Naas Birchleigh, is dit Birchleigh-Noord, Norkem Park en Esselenpark. In die laaste jaar van sy bestaan, het Birchleigh 272 belydende en 91 dooplidmate gehad, vergeleke met Kempton Park-Mooifontein se 338 en 137.
Linus Pauling
Linus Carl Pauling (28 Februarie 1901 – 19 Augustus 1994) was 'n Amerikaanse chemikus, biochemikus, chemiese ingenieur, vrede-aktivis, skrywer en opvoeder. Hy het meer as 1200 boeke en referate gepubliseer, waarvan omtrent 850 wetenskaplike onderwerpe behandel. New Scientist het hom een van die 20 belangrikste wetenskaplikes van aller tye genoem, en van af 2000, is hy aangewys as die 16de belangrikste wetenskaplike in die geskiedenis. Vir sy wetenskaplike werk, is die Nobelprys vir Chemie aan Pauling toegeken in 1954. Vir sy vredesaktivisme word in 1962, is die Nobelprys vir Vrede aan hom toegeken. Hy is een van vier individue wat meer as een Nobelprys verower het (die ander drie is Marie Curie, John Bardeen en Frederick Sanger). Hiervan is hy die enigste persoon wat twee ongedeelde Nobelpryse ontvang het, en een van twee persone wat Nobelpryse in verskillende werksvelde toegeken word, die ander is Marie Curie. Hy was getroud met die Amerikaanse menseregte-aktivis Ava Helen Pauling.
Basis
'n Basis is 'n stof wat met 'n suur reageer om 'n sout en water te vorm. Die tabel hieronder toon enkele basisse en hul chemiese simbole.
Linus Pauling
Pauling was een van die stigters van kwantumchemie en molekulêre biologie. Sy bydraes tot die teorie van die chemiese binding sluit die konsep van orbitale verbastering in, en die eerste akkurate skaal van elektronegatiwiteite van die elemente. Pauling het ook gewerk aan die strukture van biologiese molekules, en het die belangrikheid van die alfa-heliks en beta-plaat in sekondêre struktuur van proteïene gewys. Pauling se benadering het metodes en resultate van X-straalkristallografie, molekulêre model-bou, en kwantumchemie. Sy ontdekkings het die werk van James Watson, Francis Crick, Maurice Wilkins en Rosalind Franklin op die struktuur van DNS geïnspireer, wat op sy beurt dit vir genetici moontlik gemaak het om die DNS-kode van alle organismes te kraak.
In sy latere jare bevorder hy kernwapenontmanteling, so wel as ortomolekulêre medisyne, megavitamin terapie, en diëet aanvullings. Nie een van laasgenoemde het veel aanvaarding in die hoofstroom wetenskaplike gemeenskap gekry nie.
Basis
Metaaloksiede en -hidroksiede is basisse. Nie alle basisse los in water op nie. 'n Basis wat in water oplos, word 'n alkali genoem.
Sha'ar LaMathil
Sha’ar LaMathil (in Hebreeus שער למתחיל, Wegspringblok vir die beginner), is 'n Israeliese weekblad vir die "olim" (nuwe immigrante). Hierdie publikasie is gerig op individue wie nog nie goed onderlê is in Hebreeus nie, veral vir dié immigrante wat aan 'n "ulpan" studeer. Die weekblad fokus op 'n verskeidenheid onderwerpe in artikels met 'n wisselende graad van taalkompleksiteit. Dit word gepubliseer met "niqqudot" en 'n groot lettertipe. Die weekblad is dwarsoor Israel te koop. Dit is ook wêreldwyd beskikbaar, veral in state met "aliya"-kandidate.
Basis
Basisse in alledaagse gebruik
Basisse kan tuis gebruik word om 'n suur te neutraliseer of om vet op te los.
Sha'ar LaMathil
Die weekblad word uitgegee Tel Aviv en is deel van die Yediot Ahronot-groep koerante.
Basis
Basisse in alledaagse gebruik
Tandepasta is 'n voorbeeld van 'n alkalie wat 'n suur neutraliseer. Bakterieë op tande verteer suikers en produseer sure. Die sure los die kalsiumkarbonaat in tande op, en veroorsaak tandbederf (gaatjies in tande wat ook tandpyn meebring). Een effek van die gereelde gebruik van tandepasta is om die suur te neutraliseer en dus tandbederf te voorkom.
Dreinskoonmaker is 'n voorbeeld van 'n alkali wat gebruik word om vette en olie op te los. Olie en vet van kos sit in afvoerpype vas en blokkeer stadigaan pype. Natriumhidroksied reageer met die vette en olie om seep te vorm. Seep is oplosbaar in water en word maklik weggespoel.
Josip Broz Tito
Josip Broz Tito (Serwo-Kroaties: Јосип Броз Тито; 7 Mei 1892 - 4 Mei 1980) was die leier van die Sosialistiese Federale Republiek van Joego-Slawië van 1945 tot sy dood. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tito die anti-fascistiese versetbeweging, die Joego-Slawiese Partisane, georganiseer. Later was hy ’n stigterslid van Cominform, maar 'n teenstander van die Sowjetunie se invloed (sien Titoïsme), en word hy een van die stigters en voorstanders die Beweging van Onverbonde Lande. Hy is gebore in Kumrovec, Kroasië, toe deel van Oostenryk-Hongarye, as die sewende kind van Franjo en Marija Broz. Sy pa, Franjo Broz, was ’n Kroaat, terwyl sy ma, Marija, ’n Sloween was.
Hy word opgeroep in die Oostenrykse-Hongaarse Leër en neem deel aan die Eerste Wêreldoorlog. Ná die oorlog het hy aangesluit by die Kommunistiese Party van Joego-Slawië en betrokke geword by die vakbondbeweging. Na Nazi-Duitsland Joego-Slawië tydens die Tweede Wêreldoorlog ingeval het, het Tito die Joego-Slawiese anti-fascistiese versetbeweging gelei, wat bekend gestaan het as die Joego-Slawiese Partisane.
Die Partisane was uiteindelik seëvierend oor beide die Duitsers en die nasionalistiese Serwiese Tsjetniks. Na die oorlog was Joego-Slawië aanvanklik polities 'n bondgenoot van die Sowjetunie, maar in 1948 beëindig Tito sy verhouding met Stalin oor die vraagstuk van ekonomiese onafhanklikheid.