cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Scala
Geskiedenis
La Scala het die eerste produksies van vele bekende operas gehou, en het 'n spesiale verhouding met Verdi gehad. Verdi het egter vir verskeie jare nie toegelaat dat sy werk aldaar gespeel word nie, aangesien sommige van sy werke gewysig is (hy het gepraat van "gekorrupteer") deur die orkes. Hierdie geskil het sy oorsprong in 'n dispuut oor die produksie van sy Giovanna d'Arco in 1845; die komponis het egter later self sy Mis op 25 Mei 1874 by La Scala gedirigeer, en in 1886 aangekondig dat La Scala die buiging sou aanbied van wat sy voorlaaste opera, Otello, sou word. Die buiging van sy laaste opera, Falstaff, is ook aangebied in die teater. In 1982 is die Filarmonica della Scala gestig, wat sy lede verkry uit die Orchestra della Scala.
Opknapping en restourasie, 2002 tot 2004
Die teater het van 2002 tot laat in 2004 'n groot restourasie ondergaan. Die teater het na die tradisionele openingsuitvoering van 7 Desember 2001 van Verdi se opera Otello, wat deur die hele Desember uitgevoer is, gesluit. Die operageselskap het van 19 Januarie 2002 tot November 2004 vanaf die stadsentrum na die nuwe Teatro degli Arcimboldi in die Pirelli-Bicocca industriële area verskuif.
Mariaboodskap
Die fees Mariaboodskap of Verkondiging van die Here (Latyn: Annuntiatio Domini), ook Annunsiasie (afgelei van die Latynse naam), is die Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse herdenking van die verkondiging deur die aartsengel Gabriël aan die Maagd Maria, dat sy swanger en die moeder van Jesus (volgens Christene die Joodse Messias en Seun van God) sal word, wat Jesus se menswording aandui. Gabriël het vir Maria opdrag gegee om haar seun Jesus, letterlik "JHWH is verlossing", te noem.
La Scala
Opknapping en restourasie, 2002 tot 2004
Die operahuis het op 7 Desember 2004 met 'n produksie van Salieri se Europa riconosciuta, die opera wat tydens La Scala se openingsaand in 1778 uitgevoer is, heropen, met Riccardo Muti as die dirigent. Kaartjies vir die heropening het tot €2,000 gekos. Die restourasie het na raming €61 miljoen gekos, en 'n begrotingstekort veroorsaak wat die operahuis eers in 2006 kon verhaal.
Mariaboodskap
Volgens die Evangelie volgens Lukas 1:26 het die aankondiging "in die sesde maand" van Elizabet se swangerskap met Johannes die Doper plaasgevind. Baie Christene herdenk hierdie gebeurtenis met die Fees van die Verkondiging op 25 Maart, nege maande voor Kersfees, 'n benadering aan die noordelike dag-en-nag-ewening in die lente, nege volle maande voor Kersfees, die seremoniële geboortedag van Jesus. Saam met die Mariaboodskap het pous Sergius I die Mariafeeste Mariageboorte, Marialigmis en Mariahemelvaart ingestel.
La Scala
2005 en daarna
In Desember 2013 het die bestuur vir Riccardo Chailly as die volgende musiekdirekteur van La Scala benoem, met ingang 1 Januarie 2015.
Stéphane Lissner het La Scala vir die Paris Opera verlaat. Sy opvolger Alexander Pereira, te wete die voormalige direkteur van die Salzburg-fees, het op 1 Oktober 2014 'n aanvang met sy amp geneem. In Junie 2019 word dit aangekondig dat Pereira La Scala in 2020 sal verlaat en vervang sal word deur Dominique Meyer.
La Scala is oorspronklik gekies om die openingseremonie van die 134ste vergadering van die Internasionale Olimpiese Komitee in 2019 te hou, maar die geleentheid is na Lausanne, Switserland verskuif nadat Milaan 'n bod (te wete die Milaan–Cortina d'Ampezzo gesamentlike bod) vir die Olimpiese Winterspele 2026 ingesit het.
Mariaboodskap
In die Koran
Die Verkondiging word ook in die Koran beskryf, in Soera 3:44.
Soera 19:17 verwys ook na die Verkondiging.
Laurence Fishburne
Laurence Fishburne (gebore 30 Julie 1961) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Matrix (1999), Mystic River (2003), The Matrix Reloaded (2003), en Contagion (2011).
Rekbaarheid
Rekbaarheid of pletbaarheid is 'n meganiese eienskap van materiale wat hul vermoë beskryf om plasties onder trekspanning te vervorm sonder om te breek. Dit is 'n maatstaf van hoeveel 'n materiaal gerek of verleng kan word voordat dit faal.
Josette Andriot
Josette Andriot (23 Augustus 1886 – 13 Mei 1942) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Protéa (1913), What the Gods Decree (1913), Zigomar - the Black Scourge - Episode 1 (1913), en The Mysteries of the Castle of Malmort (1917).
Othonna eriocarpa
Othonna eriocarpa is 'n plant wat endemies is aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
Ray Fisher (akteur)
Ray Fisher (gebore 8 September 1987) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) en Justice League (2017).
Mariahemelvaart
Die fees Mariahemelvaart (Latyn: Assumptio Beatae Mariae Virginis, "Opname van die salige Maagd Maria") herdenk volgens die leerstellinge van die Rooms-Katolieke Kerk, die Oosters-Ortodokse Kerk en die Oriëntale Ortodoksie die liggaamlike opname van die Maagd Maria in die hiernamaals aan die einde van haar lewe op aarde. In die kerke wat hierdie herdenking hou, is Mariahemelvaart 'n hooffees en word algemeen op 15 Augustus gevier. In baie lande word die fees ook as 'n heilige dag van verpligting in die Rooms-Katolieke Kerk gehou.
Op Mariahemelvaart word Maria se unieke verbintenis met Jesus se verlossing en deelname aan Jesus se opstanding as "eerste opgeloste mens" herdenk. Saam met Mariahemelvaart het Pous Sergius I die Mariafeeste Mariaboodskap, Marialigmis en Mariageboorte ingestel. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Mariahemelvaart gewy.
Volgens die Rooms-Katolieke dogma is die Maagd Maria, nadat "die loop van haar aardse lewe voltooi is, haar liggaam en siel in heerlikheid in die hemel opgeneem". Hierdie leerstelling is op 1 November 1950 deur Pous Pius XII ex cathedra, dit wil sê deur middel van die pouslike onfeilbaarheid, in die apostoliese grondwet Munificentissimus Deus dogmaties gedefinieer. Terwyl die Rooms-Katolieke en die Oosters-Ortodokse Kerk aan die ontslaping van die Moeder van God glo, is die vraagstuk van Maria se liggaamlike dood dogmaties nie verder gespesifiseer nie. In Munificentissimus Deus (onderwerp 39) verwys Pous Pius XII as skriftuurlike ondersteuning na Beresjiet/Genesis (3,15) vir die dogma van die Maagd Maria se oorwinning oor beide die sonde en dood deur haar intieme verbintenis met "die nuwe Adam" (Jesus Christus), soos dit ook in 1 Korintiërs 15,54 weerspieël word: "En wanneer hierdie verganklike liggaam met die onverganklike beklee is, en hierdie sterflike liggaam met die onsterflike, dan sal die woord wat geskrywe staan, vervul word: “Die dood is vernietig, die oorwinning is behaal.”"
Die Nuwe Testament bevat nóg 'n eksplisiete verhaal oor die dood of onslaping nóg oor die opname van Maria in die Hemel, maar verskeie skrifgedeeltes beskryf volgens teologiese interpretasies die uiteindelike lot in hierdie en die wêreld ná die moeder van Jesus se afsterwe.
Gail Russell
Gail Russell (21 September 1924 – 26 Augustus 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Uninvited (1944), Angel and the Badman (1947), Calcutta (1947), en Night Has a Thousand Eyes (1948).
Geoffrey Wilkinson
Sir Geoffrey Wilkinson FRS (14 Julie 1921 - 26 September 1996) was 'n Engelse chemikus en Nobelpryswenner wat baanbrekerswerk gedoen het in anorganiese chemie en homogene oorgangsmetaalkatalise. Hy het die Nobelprys met die Duitse chemikus Ernst Otto Fischer gedeel, hoewel hulle onafhanklik gewerk het.
Hy is ook bekend as die mede-outeur van "Advanced Inorganic Chemistry", saam met sy voormalige doktorale student F. Albert Cotton, wat dikwels bloot "Cotton and Wilkinson" genoem word, een van die standaard handboeke vir anorganiese chemie.
Opvoeding en vroeë lewe
Wilkinson is gebore in Springside, Todmorden, in Yorkshire, Engeland. Sy vader, Henry Wilkinson, was 'n meesterhuisskilder en versierder en sy ma, Ruth, het in 'n plaaslike katoenfabriek gewerk. Een van sy ooms, 'n orrelis en koormeester, is getroud met 'n gesin wat 'n klein chemiese onderneming besit wat Epsom- en Glaubersout vir die farmaseutiese industrie maak en dit is waar hy die eerste keer 'n belangstelling in chemie ontwikkel het.
Katja Riemann
Katja Riemann (gebore 1 November 1963) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Talk of the Town (1995), Bandits (1997), Rosenstrasse (2003), en Runaway Horse (2007).
Geoffrey Wilkinson
Loopbaan en navorsing
In 1942 het professor Friedrich Paneth jong chemici vir die kernenergieprojek gewerf. Wilkinson het aangesluit en is na Kanada gestuur, waar hy in Montreal en later Chalk River Laboratories gebly het totdat hy in 1946 kon vertrek. Die volgende vier jaar het hy saam met professor Glenn T. Seaborg aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley gewerk, meestal aan kerntaksonomie. Daarna is hy as navorsingsgenoot aan die Massachusetts Institute of Technology aangestel waar hy oorgangsmetaalkomplekse van ligande soos koolstofmonoksied en olefiene bestudeer het.
Hy was vanaf September 1951 aan Harvard-universiteit werksaam totdat hy in Desember 1955 na Engeland teruggekeer het, met 'n sabbatsverlof van nege maande in Kopenhagen. Op Harvard het hy nog werk oor kernenergie gedoen, in die besonder oor opwindingsfunksies vir protone in kobalt, maar hy het reeds aan olefienkomplekse begin werk.
In Junie 1955 word hy aangestel as voorsitter van Anorganiese Chemie aan die Imperial College in Londen, en werk van toe af feitlik geheel en al aan die oorgangsmetaalkomplekse.
Wilkinson is bekend vir sy popularisering van die gebruik van Wilkinson se katalisator RhCl(PPh3)3 in katalitiese hidrogenering, en vir die ontdekking van die struktuur van ferroseen. Wilkinson se katalisator word industrieel gebruik vir die hidrogenering van alkene tot alkane.
Persoonlike lewe
In 1951 is Wilkinson met Lise Schou, 'n Deense plantfisioloog wat hy op Berkeley ontmoet het, getroud. Hulle het twee dogters gehad, Anne en Pernille.
Fasciospongia cycni
Die spons behoort tot die genus Fasciospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Polimiksien
Polimiksiene is antibiotika. Polimiksien B en E (ook bekend as kolistien) word in die behandeling van gram-negatiewe bakteriële infeksies gebruik. Hulle werk meestal deur die bakteriële selmembraan op te breek. Hulle vorm deel van 'n breër klas van molekules wat nie-ribosomale peptiede genoem word. Hulle word in die natuur deur gram-positiewe bakterieë soos Paenibacillus polymyxa gevorm.
Mediese toepassing
Polimiksien antibiotika is relatief neurotoksies en nefrotoksies, so hulle word gewoonlik slegs as 'n laaste uitweg gebruik, wanneer meer moderne antibiotika ondoeltreffend is of teenaangedui is. Tipiese gebruike is vir infeksies wat veroorsaak word deur Pseudomonas aeruginosa wat weerstand teen verskeie antibiotika toon, of deur karbapenem-weerstandige Enterobacteriaceae. Polimiksiene het minder uitwerking op gram-positiewe organismes, en word soms in kombinasie met ander middels (soos trimetoprim) gebruik om die effektiewe spektrum te verbreed.
Polimiksien B word nie uit die spysverteringskanaal geabsorbeer nie, so dit word slegs mondelings toegedien indien die doel is om die svk te ontsmet. 'n Ander roete van toediening word gebruik vir sistemiese behandeling, bv., parenterale toediening (dikwels binneaars) of deur inaseming. Dit word ook ekstern gebruik as 'n room of druppels om otitis externa (oorinfeksie by swemmers) te behandel, of as 'n komponent van drie-antibiotiese salf om velinfeksies te behandel en te voorkom.
Meganisme van aksie
Nadat polimiksien aan lipopolisakkariede (LPS) in die buitenste membraan van gram-negatiewe bakterieë bind, ontwrig dit beide die buitenste en die binneste membrane. Die hidrofobiese stert speel 'n belangrike rol in die membraanskade, wat dui op 'n seepagtige megansime.
Verwydering van die hidrofobiese stert van polimiksien B lewer polimiksien nonapeptied, wat nog steeds aan LPS bind, maar nie meer die bakteriële sel doodmaak nie. Dit verhoog egter nog steeds die deurlaatbaarheid van die bakteriële selwand teenoor ander antibiotika, wat toon dat dit nog steeds 'n mate van membraanwanorde veroorsaak.
Weerstand teen hierdie antibiotika neem toe, veral in die suide van China. Onlangs is die geen mcr-1, wat weerstand teen polimiksiene verleen, uit bakteriële plasmiede in Enterobacteriaceae geïsoleer.
Chemie
Polimiksiene is 'n groep van sikliese nie-ribosomale polipeptiede (NRP) wat deur bakterieë wat deel uitmaak van die genus Bacillus, meer spesifiek die subgenus Paenibacillus, gesintetiseer word. Polimiksiene bestaan uit 10 aminosuur residue, waarvan ses L-α,γ-diaminobottersuur (L-DAB) is. Die DAB residue verleen verskeie groepe aan polimiksiene wat by fisiologiese pH positief gelaai is. Sewe aminosuurresidue vorm die hoof sikliese komponent, terwyl die ander drie aan een van die sikliese residue as 'n lineêre ketting gekoppel is, en in óf 6-metieloktanoësuur óf 6-metielheptanoësuur by die N-terminus eindig. Tydens siklisering, word residu 10 aan die oorbruggende residu 4 gekoppel. Die aminosuurresidue en DAB monomere is oor die algemeen in die L- (links) konformasie, maar sekere stamme soos P. polymyxa PKB1 is waargeneem met DAB in die D (dekstro) konformasie by posisie 3.
Polimiksien M staan ook bekend as "mattasien".
Navorsing
Polimiksiene word gebruik om LPS kontaminante in monsters te neutraliseer of absorbeer, byvoorbeeld in immunologiese eksperimente. Minimering van LPS kontaminasie kan belangrik wees, want LPS kan sterk reaksies by immuunselle wek, wat eksperimentele resultate kan verdraai.
Omdat polimiksien die deurlaatbaarheid van die bakteriële membraanstelsel verhoog, word dit ook in kliniese werk gebruik om die vrystelling van afgeskeide gifstowwe te verhoog, soos byvoorbeeld Shiga gifstof van Escherichia coli.
Die globale probleem van die uitbreiding van antimikrobiese weerstand het gelei tot 'n hernude belangstelling in polimiksiene.
Kongo-Vrystaat
Die Kongo-Vrystaat, ook bekend as die Onafhanklike Staat van die Kongo (Frans: État indépendant du Congo), was 'n groot staat en absolute monargie in Sentraal-Afrika van 1885 tot 1908. Dit was privaat besit deur en in 'n "persoonlike unie" met Leopold II van België. Dit was nie deel van, en het ook nie aan die Koninkryk van België behoort nie, waarvan Leopold II die grondwetlike monarg was. Leopold kon die streek in beslag neem deur ander Europese state by die Berlynse konferensie oor Afrika te oortuig dat hy betrokke was by humanitêre en filantropiese werk en nie handel sou belas nie. Via die Internasionale Kongo-vereniging kon hy aanspraak maak op die grootste deel van die Kongo-bekken. Op 29 Mei 1885, na die sluiting van die Berlynse Konferensie, het die koning aangekondig dat hy beplan om sy besittings "die Kongo-Vrystaat" te noem, 'n benaming wat nog nie by die Berlynse Konferensie gebruik is nie en wat amptelik die "Internasionale Kongo-vereniging" op 1 Augustus 1885 vervang. Die Kongo-Vrystaat het as 'n aparte nasie van België gefunksioneer, in 'n "persoonlike unie" met sy Koning. Dit was privaat beheer deur Leopold II, hoewel hy nooit persoonlik die staat besoek het nie.
Die staat het die hele gebied van die huidige Demokratiese Republiek van die Kongo ingesluit en het bestaan van 1885 tot 1908, toe die regering van België die staat teësinnig as 'n kolonie wat aan België behoort het na internasionale druk, geannekseer het.
Leopold se heerskappy in die Kongo het uiteindelik berug geword weens die gruweldade wat teen die plaaslike inwoners gepleeg is. Leopold II se Vrystaat het ivoor, rubber en minerale in die boonste Kongo-kom ontgin vir verkoop op die wêreldmark deur 'n reeks internasionale konsessiemaatskappye, al was die oënskynlike doel daarvan in die streek om die plaaslike mense op te hef en die gebied te ontwikkel. Onder Leopold II se administrasie het die Kongo-Vrystaat een van die grootste internasionale skandale van die vroeë 20ste eeu geword. Die Casement-verslag van die Britse konsul Roger Casement het gelei tot die arrestasie en straf van amptenare wat verantwoordelik was vir moorde tydens 'n rubber-versamelekspedisie in 1903.
Die lewensverlies en gruweldade het literatuur soos Joseph Conrad se roman Heart of Darkness geïnspireer en 'n internasionale uitroep laat ontstaan. Debat is aan die gang oor die hoë sterftesyfer in hierdie tydperk. Die hoogste skattings sê dat die wydverspreide gebruik van dwangarbeid, marteling en moord direk en indirek tot die dood van 50 persent van die bevolking gelei het. Die gebrek aan akkurate rekords maak dit moeilik om die aantal sterftes wat veroorsaak word deur die uitbuiting en die gebrek aan immuniteit teen nuwe siektes wat deur kontak met Europese koloniste ingebring is, te kwantifiseer. Tydens die Kongo-Vrystaatse propagandaoorlog het Europese en Amerikaanse hervormers gruweldade in die Kongo-Vrystaat aan die publiek blootgestel deur die Kongo Hervormingsvereniging, gestig deur Casement en die joernalis, skrywer en politikus E. D. Morel. Die skrywer Arthur Conan Doyle was ook aktief om die aktiwiteite van die Kongo-Vrystaat bloot te lê, wie se boek The Crime of the Congo in die vroeë 1900's wyd gelees is. Teen 1908 het openbare druk en diplomatieke maneuvers gelei tot die einde van Leopold II se absolutistiese bewind; die Belgiese Parlement het die Kongo-Vrystaat as 'n kolonie van België geannekseer. Dit het daarna as die Belgiese Kongo bekend geword. Daarbenewens het 'n aantal groot Belgiese beleggingsmaatskappye die Belgiese regering gedruk om die Kongo oor te neem en die mynbousektor te ontwikkel aangesien dit feitlik onontgin was.
John Ellis Bowlt
John Ellis Bowlt (Londen, 6 Desember 1943) is 'n Engelse kunshistorikus en professor emeritus in Slawiese tale en letterkunde aan die Universiteit van Suid-Kalifornië te Los Angeles (University of Southern California in Los Angeles, kortweg USC) waar hy die Instituut vir Moderne Russiese Kultuur bestuur. Sy navorsing en publikasies fokus op simbolisme, die Russiese avantgarde en Sosialistiese realisme.
Jeannie Russell
Jeannie Russell (gebore 22 Oktober 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Emily or Oscar en in die televisiereekse Dennis the Menace (1959) en Assignment: Underwater (1960).
Marialigmis
Die fees Marialigmis of Aanbieding van die Here (Latyn: Praesentatio Jesu in Templo; Grieks: ὑπαπαντή τοΰ Κυρίου), ook Hypapante (Grieks: Ὑπαπαντή, "besoeking"), word in die kerkjaar van die Rooms-Katolieke Kerk, die Oosters-Ortodokse Kerk en die Anglikaanse Kerk op 2 Februarie (Juliaanse kalender) of 15 Februarie (Gregoriaanse kalender), 40 dae ná Kersfees, gehou. Dit herdenk die aanbieding van Jesus van Nasaret deur Maria by die Joodse Tempel in Jerusalem. Saam met Marialigmis het Pous Sergius I die Mariafeeste Mariageboorte, Mariaboodskap en Mariahemelvaart ingestel.
Die Aanbieding van die Here is 'n vroeë gebeurtenis in die lewe van Jesus, wat na sy presentasie by die Tempel in Jerusalem om hom amptelik in die Joodse geloof op te neem, verwys. Dit word in hoofstuk twee van die Evangelie volgens Lukas in die Nuwe Testament beskryf. Lukas verbind die presentasie in die Tempel met die suiweringsrite van die Joodse seremonie vir die eersgeborene (Lukas 2,23–24).
Die Oosters-Ortodokse Kerk herdenk die presentasie van Jesus by die Tempel – soms Hypapante genoem – as een van die twaalf groot feeste. In die Rooms-Katolieke Kerk is die fees ook as die "Fees van die suiwering van die Maagd" of die "Ontmoeting met die Here" bekend. In sommige kerke makeer die vesper op Marialigmis die einde van die Epifanieseisoen. Die Kerk van Engeland, as 't ware die moederkerk van die Anglikaanse Gemeenskap, is die presentasie van Christus in die Tempel 'n Hooffees wat óf op 2 Februarie óf op die Sondag tussen 28 Januarie en 3 Februarie gevier word. Die Rooms-Katolieke Kerk, veral sedert Pous Gelasius I (492–496) – wie tot dié kerk se uitbreiding bygedra het, word die Presentasie op 2 Februarie gevier en vorm die vierde vreugdevolle geheimenis van die Rosekrans. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Marialigmis gewy.
In die Latynse Ritus van die Rooms-Katolieke Kerk, die Anglikaanse Gemeenskap en die Lutherse Kerk is die seisoen in die seën van nuwe moeders veertig dae ná die geboorte van 'n kind weerspieël.
Geskiedenis
Die verhaal van die presentasie van Jesus, wat na 'n kort verwysing na sy besnyding op die agste dag ná sy geboorte (Lukas 2,21 ) volg, beskryf twee verweefde rites, wat hul oorsprong in die Bybelse boek Wajikra/Levitikus het. Soos Lukas die opeenvolging van die rite (besnydenis – skoonmaak van die vrou – seën van die eersgeborene) beskryf, stem dit met die Tora se voorgeskrewe tydskedule ooreen.
Reinigingsoffer
Volgens die Bybelse wet van Moses is die moeder ná die geboorte van 'n seun 40 dae (sewe plus 33 dae (Wajikra/Levitikus 12,2–4)) en ná die geboorte van 'n dogter 80 dae (14 plus 66 dae (Wajikra/Levitikus 12,5 )) as onrein (Wajikra/Levitikus 12,1–8) beskou. Tydens die bestaan van die Tempel moes sy ná afloop van hierdie dae 'n skaap en 'n duif as reinigingsoffer aan die priester gee. Armer mense kon ook twee tortelduiwe of ander duiwe as offers oorhandig (Wajikra/Levitikus 12,8 ).
Seëning van die eersgeborene
Daarbenewens is die eersgeborene seun ter herdenking aan die Pesachnag as eiendom van God beskou (Sjemot/Eksodus 13,2–15) en in die Tempel aan hom simbolies "oorhandig" ("presenteer"); hy is deur 'n geldoffer (Bemidbar/Numeri 18,16 ) uitgekoop. Die Lukasverhaal oor die Presentasie van die Here beskryf die seëning van die eersgeborene, maar nie die uitkoop nie, wat in Judaïsme tradisioneel nog praktiseer word (פדיון הבן, Pidjon haBen, "vrystelling van die seun").
Tydens die Presentasie van die Here kom Jesus sy ouers met Simeon en die bejaarde profeet Hanna teë (Grieks: Hypapante).
Hoëtemperatuuroksidasie
Hoëtemperatoksidasie verwys na 'n skaalvormende oksidasieproses wat 'n metaalvoorwerp en atmosferiese suurstof behels, wat korrosie by verhoogde temperature veroorsaak.
Hoëtemperatoksidasie is 'n soort hoëtemperatuurkorrosie. Ander soorte hoëtemperatuurkorrosie sluit in hoëtemperatuur sulfidasie en karbonisasie. Hoëtemperatoksidasie en ander tipes korrosie word gewoonlik gemodelleer deur die Deal-Grove model te gebruik om diffusie en reaksie prosesse in ag te neem.
Die wyse waarop lugsuurstof (en ander gasse) by hoë temperature met metale en legerings reageer is van aansienlike industriële belang. In die meganisme en die kinetika van oksidasie gee die oksied/metaal volumeverhouding 'n aanduiding van die waarskynlikheid dat 'n beskermende oksiedfilm gevorm sal word wat verdere oksidasie sal beperk, maar 'n sentrale rol word gespeel deur geleiding- en transportprosesse wat sterk beïnvloed word deur die onsuiwerhede en deffekstruktuur van die gevormde oksiedlaag. Saam met toestande wat oksiedfilmstabiliteit bepaal, bepaal die transportprosesse in die oksiedfilm die reaksietempo's, wat beskryf word deur verskeie kinetiese tempo-wette, soos die lineêre, die logaritmiese en die paraboliese oksidasietempo-wette.
Meganisme van oksidasie
Hoëtemperatuuroksidasie vind gewoonlik plaas deur die volgende chemiese reaksie tussen suurstof (O2) en 'n metaal M:
nM + 1/2kO2 = MnOk
Volgens Wagner se teorie van oksidasie word oksidasietempo beheer deur gedeeltelike ioniese en elektroniese geleidingsvermoë van oksiede en hul afhanklikheid van die chemiese potensiaal van die metaal of suurstof in die oksied.
Die lineêre wet
Hierdie tempo-wet stel dat die dikte van die oksiedfilm wat vorm direk eweredig is aan die tyd van blootstelling aan suurstof, maw
x = klt, waar x die filmdikte is, kl die lineêre tempokonstante en t die tyd.
Hierdie tempo word beheer deur die tempo van reaksies op die oksiedoppervlak en is hoogs afhanklik van die oksidasietemperatuur. Hierdie wet geld bv vir koolstofstaal in 'n gasmengsel in die temperatuurbereik 800 °C to 1150 °C. Aangesien die gevormde oksiedfilm in hierdie geval geen beskerming aan die onderliggende metaal bied nie, lei dit uiteindelik tot die vernietiging van die metaalonderdeel. Die tyd wat dit sal neem word deur die lineêre tempokonstante bepaal.
Die logaritmiese wet
Dikwels, by laer temperature, is die oksidasietempo omgekeerd eweredig aan tyd, t.
dx/dt = klo/t
Integrasie lewer x = klolog(at +1), waar x die filmdikte is, klo die logaritmiese tempokonstante, a 'n konstante  en t die tyd van blootstelling.
Die paraboliese wet
Die paraboliese wet geld in gevalle waar die oksidasieproses deur die diffusie van ione deur die oksiedlaag beheer word. In hierdie geval is die kwadraat van die filmdikte eweredig aan die die oksidasietyd:
x2 = kpt, waar x die filmdikte is, kp die paraboliese tempokonstante en t die tyd van blootstelling.
Beide suurstofione en metaalione neem aan die oksidasieproses deel. Die relatiewe diffusietempo's van die twee spesies bepaal die integriteit van die oksiedlaag. Indien die metaalione die vinnigste diffundeer, groei die oksiedlaag aan die buite-oppervlak en bied dus beskerming teen verdere oksidasie. As die suurstofione die vinnigste diffundeer, groei die oksiedlag op die metaal/oksied grensvlak en die oksied is dan geneig om te kraak, wat sy beskermende vermoë belemmer. Hierdie aspek is van belang in die keuse van legeerelemente by die ontwikkeling van nuwe legerings met die oog op hoëtemperatuurtoepassings. 'n Ander aspek wat die beskermingsvermoë van dik oksiedlae beïnvoed, is die ontwikkeling van holtes. Dit kan dus gebeur dat 'n legering wat aanvanklik volgens die paraboliese wet oksideer mettertyd na die lineêre wet oorskakel, met katastrofiese gevolge.
Aspalathus prostrata
Aspalathus prostrata is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos. Dit plant kom van die Agulhasvlakte tot by Stilbaai voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 1 389 km² en daar is ses subpopulasies. Die plant word bedreig deur indringerplante soos die acacia spesies.
Frederick Brownell
Frederick Gordon (Fred) Brownell (8 Maart 1940 – 10 Mei 2019 ) was 'n Suid-Afrikaanse heraldikus, vlagkundige en genealoog. Hy het onder andere die vlae van Namibië en Suid-Afrika ontwerp, asook heraldiese advies aan die ontwerper van die vlag van Lesotho verleen. Hy is in 2000 met die Orde vir Voortreflike Diens bekroon.
Hy het verskeie wapens en vlae ontwerp, insluitende die wapen en vlag van Namibië in 1990. In 1994 ontwerp hy die nuwe Suid-Afrikaanse vlag, met 'n konvergerende kruis wat die samesnoering van verskillende kulture in een toekomstige Suid-Afrika simboliseer. Hy het later ook die wapens vir die nuwe provinsiale regerings ontwerp en het talle artikels en boeke oor heraldiek en vlae gepubliseer.
Anémone
Anémone (9 Augustus 1950 – 30 April 2019) was 'n Franse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Le père Noël est une ordure (1982), Peril (1985), The Grand Highway (1987), en Lautrec (1998).
Aspalathus securifolia
Aspalathus securifolia is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Bainskloof tot by die Babilonstoringberge en ooswaarts tot by die Langeberg noord van Albertinia voor. Dit is deel van die fynbos.
Shinigami-kun
Shinigami-kun (死神くん) ( 死神くん ) is 'n Japannese tv-drama - reeks wat gebaseer is op die manga van dieselfde naam deur Koichi Endo. Die draaiboekskrywer is Hiroshi Hashimoto wat bekend is vir Thermae Romae 2 (2014) en Flying Colors(2015). Satoshi Ohno, wat 'n lid van die Japannese idool groep Arashi is, speel die hoofrol. Mirei Kiritani het ook in 'n ondersteunende rol verskyn. Dit het 'n gemiddelde kykersgradering van 9.7% ontvang.
Plot
Shinigami-kun, ook bekend as Shinigami-kun #413, is 'n nuweling doodsengel wie se werk dit is om mense in te lig van hul naderende dood, en hulle siele aan die gees wêreld bring op hul dood. Hy verskyn met sy handtekening frase "Baie Geluk! Ek is hier om jou aan te roep." Egter, omdat hy 'n nuweling is, het hy 'n neiging om bevooroordeeld besluite te maak in die rigting van die menslike kant, wat die reël  van van sy wêreld oortree en veroorsaak dat hy deur sy opperbevel berispe word.
Nkosazana Dlamini-Zuma
Nkosazana Clarice Dlamini-Zuma (gebore 27 Januarie 1949) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en 'n voormalige aktivis teen apartheid. Sy was Suid-Afrika se Minister van Gesondheid van 1994 tot 1999, onder president Nelson Mandela, daarna die Minister van Buitelandse Sake vanaf 17 Junie 1999 tot 10 Mei 2009, onder presidente Thabo Mbeki en Kgalema Motlanthe. Sy is op 10 Mei 2009 as die Minister van Binnelandse Sake in die kabinet van president Jacob Zuma, haar gewese man, aangestel. Sy het dié posisie tot haar bedanking op 2 Oktober 2012 beklee.
Op 15 Julie 2012 is Dlamini-Zuma tot voorsitter van die Afrika-unie verkies. Sy word dus die eerste vrou om die organisasie (insluitend sy voorganger, die Organisasie vir Afrika-eenheid) te lei. Sy het van 15 Oktober 2012 tot 30 Januarie 2017 gedien, en is deur Moussa Faki opgevolg.
Claire Rommer
Claire Rommer (7 Desember 1904 – 19 Augustus 1996) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hoheit tanzt Walzer (1926), Die Frauen von Folies Bergères (1927), Leontines Ehemänner (1928), en Wochenend im Paradies (1931).
Christopher Fitzgerald (akteur)
Christopher Fitzgerald (gebore 26 November 1972) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Boiler Room (2000), Dedication (2007), Revolutionary Road (2008), en Girl Most Likely (2012).
Rosalind Russell
Rosalind Russell (4 Junie 1907 – 28 November 1976) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Women (1939), His Girl Friday (1940), Auntie Mame (1958), en Gypsy (1962).
Mduduzi Manana
Mduduzi Manana (gebore 12 Februarie 1984) is 'n voormalige lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress (ANC) en voormalige adjunkminister van hoër onderwys.
Heksery
Heksery beteken tradisioneel die gebruik van towerkuns of bonatuurlike kragte om ander te benadeel. 'n Praktisyn staan bekend as 'n heks. In Middeleeuse en vroeg-moderne Europa was beskuldigde hekse gewoonlik vroue wat geglo het dat hulle kwaadwillige magie teen hul eie gemeenskap gebruik het, en dikwels met bose wesens gekommunikeer het. Daar is gedink heksery kon gedwarsboom word deur beskermende magie of teen-magie, wat deur volksgenesers verskaf kan word. Vermeende hekse is ook geïntimideer, verban, aangeval of vermoor. Dikwels sou hulle formeel vervolg en gestraf word, indien skuldig bevind of bloot geglo word om skuldig te wees. Europese heksejagte en hekseverhore in die vroeë moderne tydperk het tot tienduisende teregstellings gelei. In sommige streke was baie van diegene wat van heksery beskuldig is, volksgenesers of vroedvroue. Europese geloof in heksery het geleidelik afgeneem tydens en na die Verligting.
Thea Rosenquist
Thea Rosenquist (8 Mei 1896 – 26 Julie 1959) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Maria Magdalena (1919), Die Waldspinne (1919), en Der Traum im Walde (1919).
Annabella (aktrise)
Annabella (14 Julie 1907 – 18 September 1996) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sacrifice d'honneur (1935), Dinner at the Ritz (1937), Tonight We Raid Calais (1943), en 13 Rue Madeleine (1946).
Paul Fitzgerald (akteur)
Paul Fitzgerald (gebore 14 Oktober 1970) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Forgiven (2006), Arbitrage (2012), The Secret Life of Walter Mitty (2013), en Teenage Mutant Ninja Turtles (2014).
Graça Machel
Graça Machel (née Simbine; gebore 17 Oktober 1945) is 'n Mosambiekse politikus en humanis. Sy is die weduwee van die voormalige Suid-Afrikaanse president Nelson Mandela en Mosambiekse president Samora Machel. As gevolg hiervan is sy die enigste vrou wat as eerste dame in twee aparte onafhanklike lande gedien het. Sy is 'n internasionale kampvegter vir die regte van vroue en kinders en is in 1997 vir haar humanitêre werk as 'n Britse dame verklaar.
Boek van Tobit
Die Boek van Tobit is 'n Ou Testamentiese apokriewe boek en vertel die verhaal van Tobit, 'n man uit die stam van Naftali, wat deur die vyand as gevangene na Nineve weggevoer is. Dit handel oor Tobit, sy vrou, Sara, en hulle seun Tobias. In die verhaal kruis hulle paaie ook met die engel Rafael en ook met die jong meisie Sara, op wie die duiwel Asmodeus verlief is. Asmodeus vermoor die mans wat met haar trou een vir een.
Die skrywer van die boek is onbekend en daar word vermoed dat die boek tussen die jare 225 en 175 v.C. geskryf was. Die boek is oorspronklik in Hebreeus of in Aramees geskryf.
Sibongile Manana
Sibongile Manana is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Izak Lessing
Hy het die grade B.A., B.D. en M.A. (Sielkunde) aan die Teologiese Skool Potchefstroom en die PUK verwerf.
Bediening in Barkly-Oos
Op 26 Februarie 1932 is hy in die Gereformeerde kerk Barkly-Oos deur ds. Dirk Postma van Burgersdorp bevestig. In die nadraai van die Groot Depressie was dit ’n uitdagende bediening, des te meer veeleisend gemaak deur die koue van die Stormberge.
Ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel
duimnael|links|320px|Die Algemene Sinode van die GKSA 1933 in sitting [[Pretoria, afgeneem op die trap van die Uniegebou. Eerste ry: A. Postma, P.G.W. Snyman, Derk Rumpff, J.G.H. van der Walt, I.D. Krüger, prof. J.C. Coetzee, T.T. Spoelstra, A.S.E. Yssel, D.N. Kotzé, W.J. Postma, J.P. van den Berg, I.J. van der Walt. Tweede ry: H.F.V. Kruger, J.H. Boneschans, J.M. de Wet. Tweede ry: W.J. de Klerk, P.J.S. de Klerk, B.J. de Klerk, B. de Klerk, S.J. van der Walt, L.S. van der Walt, J.A. Schutte, N.H. van der Walt, E.I.J Venter, H.S. van Jaarsveld, H.J. Venter, D.G Venter, J.V. Coetzee. Vierde ry: J. van Rooy, A. Aucamp, H.P.J. Pasch. Vyfde ry: J.A. van Rooy, J.H. Kruger, G.H.J. Kruger, W.F. Venter, I.J. Lessing, J.B. du Plessis, S.P. van der Walt, J.P. Jooste, J.L. de Bruin, S. du Toit, D.P. du Plessis, F.P.J. Snyman.]]
duimnael|regs|300px|Die Nasionale Sinode van die GKSA van 1939 voor die [[Vrouemonument in Bloemfontein. Eerste ry: H.S. van Jaarsveld, F.N. Lion Cachet, W.J. Postma, B. de Klerk, H.J. Venter, J. van Rooy, P.W. van der Walt, P.G.W. Snyman. Tweede ry: N.H. van der Walt, J.G.H. van der Walt, D. Postma, dr. J.D. Du Toit, J.A. van Rooy, dr. C.J.H de Wet, dr. S.O. Los, dr. J.P. Jooste, J.V. Coetzee, I.D Kruger, J.C. van der Walt. Derde ry: J.P. van der Berg, G.H.J. Kruger, A.L Aucamp, M. Postma, J.M. de Wet, I.J. Lessing. Vierde ry: Jacs van Rooy, J.L. de Bruin, J.A. Schutte, A. Postma, E.L.J. Venter, D.G. Venter, J.L. Vorster, T.T. Spoelstra, Derk Rumpff, H. du Plessis. Vyfde ry: dr. B.J. de Klerk, P.J. de Klerk, J.J. Venter, J.H. Boneschans, L.S. van der Walt, S. du Toit, J.F. du Plooy, A.S.E. Yssel. Sesde ry: H.F.V. Kruger, P.J.S. de Klerk, D.N. Kotze, W.J. Snyman, W.F. Venter, S.P. van der Walt, J.W.J. van Ryssen, N.J. Snyman, B.R. Krüger, D.J. van der Walt.]]
Gedurende sy bediening in Barkly-Oos is twee belangrike mylpale in die kerkgeskiedenis van Suid-Afrika bereik, naamlik die ingebruikneming van die Afrikaanse Bybel en die Afrikaanse psalmberyming. Op die kerkraad se vergadering van 23 Junie 1933 is aangekondig dat die Nasionale Sinode van die Gereformeerde Kerk wat in daardie jaar in Pretoria byeengekom het, besluit het dat kerkrade die Afrikaanse Bybel in gebruik kon neem sodra dit verskyn het. Die saak is bespreek en van die kant van die kerkraad was geen beswaar daarteen om die Afrikaanse Bybel te aanvaar nie. Hulle het wel gemeen dit sou goed wees as die saak ook voor die gemeente gelê kon word, wat dan toe ook op ’n gemeentevergadering gebeur het. Ook daar is die saak welwillend aanvaar.
Op dieselfde geleentheid is besluit om die verskyning van die Afrikaanse Bybel op 27 Augustus 1933 geestelik te gedenk saam met al die Afrikaanse kerke in die land. Verder is aangekondig dat dit aanbeveel word om die Bybels te bestel deur prop. P.W. van der Walt, wat as Bybelkolporteur aangestel was. 'n Reëlingskommissie vir die fees is ook benoem.
So is die Afrikaanse Bybel dan op 27 Augustus geestelik in gebruik geneem. Die kollekte wat by die geleentheid opgeneem is, sou soos volg aangewend word: Die helfte sou gebruik word om Bybels vir die armes van die gemeente aan te koop en die ander helfte sou aan die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap gestuur word. Vroeg die volgende jaar het hierdie belangrike gebeurtenis nog ’n naklank beleef toe broeders A.P. en P.W. van Heerden ’n Afrikaanse Bybel vir die kansel geskenk het, en toe die Bybels aan minder gegoede lidmate uitgedeel is.
75-jarige fees van die GKSA
In dieselfde jaar, 1934, is nog ’n feesgeleentheid waargeneem toe die 75-jarige bestaan van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika ook saam met al die gemeentes feestelik herdenk is. Die kerkraad het toe ook aandag geskenk aan die besluit van die Nasionale Sinode naamlik dat, as blyk van dankbaarheid die gemeentes moes probeer om hulle skuld voor die feesdatum af te betaal.
Afrikaanse psalmberyming ontvang
Nog ’n belangrike saak in ds. Lessing se tyd was die voorbereiding op die ontvangs van die Afrikaanse psalmberyming. Op die vergadering van 5 Mei 1934 is besluit om twee kollektes by die eersvolgende Nagmaalsgeleentheid af te sonder vir die psalmberyming. In Junie 1936 het die kerkraad besluit wanneer die psalmboek verskyn, dit gebruik kon word in die eredienste; ook die liturgiese formuliere en die Kategismus, wat agter in die psalmboek afgedruk sou wees, sou gebruik kon word.
Die feestelike ontvangs van die Afrikaanse psalmboek het dan ook in Januarie 1938 plaasgevind. Daar is toe gereël dat oudl. Jacob Steenkamp die psalmboek aan ds. Lessing sou oorhandig, wat dit dan op die kansel sou plaas. ook is besluit dat die gemeente die psalms ritmies sou sing.
Nog belangrike sake
Afgesien van die verskillende feesgeleenthede, moes die kerkraad destyds aandag skenk aan nog belangrike sake. In 1936 is ’n ernstige poging aangewend om 'n fonds daar te stel vir die bevordering van die sendingaksie van die kerk. In die tyd het broeder J.P. Duvenhage van Steynsburg onderneem om tot die bedrag van £300, £5 by te dra vir elke £100 wat uit die kerk bygedra sou word. Die saak is behandel en aangekondig, maar die notule meld nie wat die resultaat was nie.
Voorts is gereeld aandag geskenk aan die bevordering van die sendingsaak. In Desember 1939 het die voorsitter, ds. Lessing, die kerkraad meegedeel dat 'n gesamentlike kommissie van die kerkrade van die Gereformeerde kerk en Nederduitse Gereformeerde gemeente besluit het om die Reddingsdaadbond te steun, en die verlof van die kerkraad is gevra om ook ander liggame in te skakel by die aksie. Hierdie verlof het die kerkraad geredelik toegestaan.
In hierdie tyd is weer aandag geskenk aan die poging om twee huise op die grond naas die kerkgebou te bou, wat dan ten bate van die kerk verhuur kon word. Die bouwerk is aangepak en voltooi, maar daar het nog 'n skuld op die geboue gerus; daarom was dit 'n oorsaak van vreugde toe die betrokke kommissie op die vergadering van 31 Mei 1935 aan die kerkraad kon rapporteer dat die skuld gedelg is.
In dié tyd is die gedagte geopper dat geywer moes word om 'n kerkfonds daar te stel, waarvan die rente gebruik kon word om die gemeente finansieel te steun. Later sou die saak wel vaste vorm aanneem.
Einde 1940 is die saak van 'n nuwe Nagmaalstel ter sprake gebring. 'n Kommissie is toe aangewys om die moontlikheid te ondersoek en ook die hulp van die susters van die gemeente is verkry. Die gevolg van hierdie aksie was dat 'n nuwe Nagmaalstel die volgende jaar in ontvangs geneem kon word. ln Oktober 1941 het ds. Lessing die kerkraad meegedeel dat hy beroep is na Molteno en dat hy in November sy besluit bekend sou maak. Hy het die beroep aanvaar en is op 19 Desember 1941 eervol losgemaak van die gemeente.
In Molteno-kombinasie
Dit was ook die geval in die gemeentes Molteno, Sterkstroom, Hofmeyr en Queenstown, wat hy in kombinasie van 1941 tot 1948 bedien het. Hier het sy gesondheid weens ’n keelaandoening ’n knak gekry, volgens dr. V.E. d'Assonville "byna die ergste wat met ’n predikant gebeur: die verlies van sy stem. Hierdeur is hy gedwing om as leraar te emeriteer.
Sekretaris-penningmeester
Kort nadat hy sy emeritaat aanvaar het, het die Kerk hom op ’n ander terrein nodig gehad, want in 1949 het hy ds. T.T. Spoelstra as sekretaris-penningmeester van die Administratiewe Buro op Potchefstroom opgevolg. Hierdie taak het hy, aldus dr. D.'Assonville, "met die grootste nougesetheid en korrektheid tot in 1977 uitgevoer. Hy het met die uiterste stiptheid en toewyding gewaak oor die Gereformeerde Kerke se belange." In dié tyd was hy af en toe skriba van die kuratore van die Teologiese Skool en moes hy grotendeels die administratiewe belange van Die Kerkblad behartig.
Ná sy aftrede by die Administratiewe Buro in 1977 het hy nog in ’n tydelike hoedanigheid in die Argief van die Teologiese Skool gewerk. Dié taak het hy verrig met die nougesetheid wat so eie aan hom was. Hiermee was hy besig tot die dag voor hy in die hospitaal opgeneem is.
Gesinslewe
Ds. Lessing was 54 jaar lank getroud met Martie (née Schutte), wat hom langer as vyf dekades getrou bygestaan het en by wie hy ses seuns gehad het, "manne wat hul plek vol staan in die kerk, volk en die samelewing", aldus dr. D.'Assonville. Sy ses seuns het sy oorskot grafwaarts gedra kort ná n pragtige fees waarop sy 80ste verjaardag gevier is.
Yella Rottländer
Yella Rottländer (gebore 1964) is 'n Duitse aktrise en kostuumontwerper. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Scarlet Letter (1973), Alice in the Cities (1974), en Faraway, So Close! (1993).
Aspalathus setacea
Aspalathus setacea is 'n plant wat hoort tot die genus Aspalathus. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal, die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom van Knysna tot by Port Edward voor. Dit is deel van die fynbos.
Suid-Afrikaanse Klas 16E
Die Suid-Afrikaanse Klas 16E van 1990 is 'n Suid-Afrikaanse elektriese lokomotief van die Spoornet-era.
Gedurende 1990 en 1991 het Spoornet verskeie pare (anders onveranderde) Series 2 tot Series 9 Klas 6E1 elektriese lokomotiewe semi-permanent gekoppel, en hulle hergeklassifiseer as Klas 16E. 'n Enkele gedeelde eenheidnommer is aan elke paar toegeken, met die indiwiduele lokomotiewe in die pare ingeskrewe "A" of "B".,
Onbevlekte Ontvangenis van Maria
Die fees Onbevlekte Ontvangenis van Maria (Latyn: immaculata conceptio) herdenk die afwesigheid van enige erfsonde by die Maagd Maria, omdat sy die moeder van Jesus sal word. Volgens die Rooms-Katolieke Kerk het God tydens die eerste moment van Maria se skepping haar van enige sonde beskerm en Maria het sodoende "onbevlek" gebly.
Die Onbevlekte Ontvangenis word algemeen met die maagdelike geboorte van Jesus verwar; laasgenoemde verwys egter na Jesus se Menswording. Terwyl baie Christene aan die maagdelike geboorte van Jesus glo, is dit veral Rooms-Katolieke en verskeie ander Christelike kerke, wat aan die Onbevlekte Ontvangenis van Maria glo. Volgens hierdie leerstelling is Maria deur haar ouers, wie se name Anna en Joachim net in apokriewe boeke genoem word, op 'n natuurlike manier verwek, ontvang en gebore, maar alles het sonder erfsonde gebeur.
Alhoewel die oortuiging van Maria se sondeloosheid of haar swangerskap sonder oorspronklike sonde sedert die Laat Antieke tydperk wyd gehou word, was die leerstelling tot in 1854 nie dogmaties gedefinieer nie, toe Pous Pius IX, ex cathedra, dit wil sê deur middel van die pouslike onfeilbaarheid, in sy bul Ineffabilis Deus die Onbevlekte Ontvangenis tot 'n dogma verhef het. Die Rooms-Katolieke Kerk vier die Onbevlekte Ontvangenis van Maria op 8 Desember; in baie Rooms-Katolieke lande is dit 'n heilige dag van verpligtings of ' patronale fees, en in sommige ander 'n nasionale vakansiedag. Dit word dus nege maande voor die dalk ouere fees Mariageboorte op 8 Desember gevier. Tientalle kerke is aan die leerstelling van Onbevlekte Ontvangenis van Maria gewy.
Disa aequiloba
Disa aequiloba is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Disa behoort. Die plant kom in Angola, die Demokratiese Republiek die Kongo, Tanzanië en Zambië voor.
Roes (volk)
duimnael|Die begrafnis van ’n Roes-leier, deur Henryk Siemiradzki (1883).
Die Roes (Ou Kerkslawies: Рѹ́сь; Russies, Oekraïens en Belarussies: Русь) was ’n volk wat vermoedelik van Skandinawië af gekom en op die handelsroetes tussen die Oos- en Swartsee plundertogte uitgevoer het.
Herkoms
Volgens die "Normanistiese" siening was die Roesvolk Skandinawiërs, terwyl Russiese en Oekraïense nasionalistiese geskiedkundiges gewoonlik meen hulle was Slawiërs. Normanistiese teorieë is geskoei op die vroegste geskrewe bron van die Oos-Slawiërs, die Primêre Kronieke, maar selfs hierdie weergawe dateer eers van die 12de eeu. Volgens nasionalistiese weergawes was die Roesvolk in die streek teenwoordig voor die koms van die Warangiërs en word net ’n hand vol Skandinawiese woorde in moderne Russies aangetref; die Skandinawiese name in die vroeë kronieke is kort daarna deur Slawiese name vervang. Volgens argeologiese bewyse was ’n Skandinawiese volk egter op die laatste in die 10de eeu in die streek aanwesig.
Alles in ag genome, lyk dit of die Roesvolk ’n klein meerderheid Skandinawiërs was wat ’n regerende elite gevorm het, terwyl die meeste van hul onderdane Slawiërs was.
Beatrice Portinari
thumb|200px|Beata Beatrix, deur Dante Gabriel Rossetti.
Beatrice "Bice" di Folco Portinari (1265 - 8 of 19 Junie 1290) was 'n Italiaanse vrou wat algemeen beskou word as die belangrikste inspirasie vir Dante Alighieri se Vita Nuova, en as die Beatrice wat as sy gids dien in Paradiso, die laaste deel van sy epiese gedig Goddelike Komedie, asook die einde van die voorafgaande deel, Purgatorio. In die gedig simboliseer Beatrice goddelike grasie en teologie.
Biografie
Beatrice was die dogter van 'n bankier, Folco Portinari, en was getroud met 'n ander bankier, Simone dei Bardi. Dante beweer hy het "Beatrice" net twee keer ontmoet, met 'n tussenpose van nege jaar, maar dat hy so deur die ontmoetings geraak is dat hy deur sy hele lewe vir haar lief was.
Ann Rutherford
Ann Rutherford (2 November 1917 – 11 Junie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Dramatic School (1938), Gone with the Wind (1939), Whistling in the Dark (1941), en Whistling in Brooklyn (1943).