cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hendrik Verwoerd
Dr. Hendrik Frensch Verwoerd (Amsterdam, 8 September 1901 – Kaapstad, 6 September 1966) was die eerste minister van Suid-Afrika wat weens ’n sluipmoord in die parlement in Kaapstad gesterf het. Verwoerd word algemeen as die argitek van die apartheidstelsel beskou. Sy premierskap word gekenmerk aan die drastiese verbetering van swart lewenstandaarde en spoedige ekonomiese ontwikkeling. Mense sal waarskynlik nog lank verskil oor die waarde van sy werk. In die geskiedenis van die Afrikaners en van Suid-Afrika bly die grondlegger van die 1961-Republiek ’n sleutelfiguur en vir sommige mense 'n held.
Kinderdae en loopbaan
Hendrik Verwoerd is in Nederland gebore. Sy vader was Wilhelm Johannes Verwoerd, winkelier, en sy moeder, 'n Fries wat Anje Strik geheet het. Hy het 'n ouer broer, Leendert, en 'n jonger suster, Lucie, gehad.
Lucie, oftewel, Hendrika Johanna Lucretia, is op 8 November 1908 in Wynberg in Suid-Afrika gebore. Sy is op 23 April 1940 met Jasper Johannes Erasmus Cloete getroud en sy sterf op 26 Julie 1959. Hulle het twee kinders gehad: Maria Annette en Jasper Johannes Erasmus Cloete. Leendert is op 14 Julie 1899 in Amsterdam, Nederland gebore. Hy is op 5 Desember 1928 met Dorothea Maria Mellet getroud. Hulle het twee kinders gehad: Len Johann en Collin. Hy sterf op 27 Desember 1986.
Hendrik Frensch Verwoerd en sy gesin het in 1903 uit Nederland na Suid-Afrika geëmigreer. Sy vader, Wilhelmus Johannes Verwoerd, se simpatie met die Afrikaner en veral met die Boere se heldestryd in die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) was waarskynlik die sterkste beweegrede daarvoor. Hulle het hulle op Wynberg gevestig waar Verwoerd se vader die boubedryf beoefen het. In sy vrye tyd het hy sendingwerk gedoen en selfs 'n teologiese kursus aan die Sendinginstituut op Wellington gevolg. Verwoerd het sy eerste skoolonderrig aan die Lutherse skool in Wynberg ontvang en later aan die Engelsemedium Hoër Seunskool Wynberg. In 1913 het die gesin na Bulawayo in Rhodesië verhuis waar sy vader die betrekking van hulp-evangeliese dienaar van die uitgestrekte plaaslike NG gemeente beklee het.
Die jong Hendrik het leerling geword aan die Milton High School, waar hy spoedig as een van die skranderste leerlinge ontluik het. Hy het die Beit-studiebeurs verower en sy naam is op die ererol van die skool geplaas. Daarbenewens het hy ywerig krieket, rugby en tennis gespeel. Die Beit-beurs moes Verwoerd van die hand wys aangesien die gesin in 1917 andermaal verhuis het, hierdie keer na Brandfort in die Oranje-Vrystaat, waar sy vader kolporteur van die NG Kerk van die Vrystaat geword en later tot die boekhandel toegetree het. Weens die griepepidemie kon Verwoerd eers in Februarie 1919, pleks van in Desember die vorige jaar, die matrikulasie-eksamen aflê. Hy het die eerste plek in die Vrystaat en die vyfde in Suid-Afrika behaal. Direk hierna het hy hom as student aan die Universiteit van Stellenbosch ingeskryf met die doel om predikant te word, maar later van rigting verander en sielkunde en filosofie bestudeer. Hy het die grade M.A. en D.Phil. albei met lof behaal, laasgenoemde in 1924 met 'n proefskrif oor "Die afstomping van gemoedsaandoeninge", en is intussen as tydelike hulp in die departement sielkunde aangestel en in 1924 as lektor. Verwoerd het 'n leidende rol in die studentelewe gespeel en veral bekendheid as debatteerder in die debatsvereniging verwerf. Hy het ook in die studenteraad gedien en is in 1923 as voorsitter gekies. Betsie Schoombee van Middelburg, Kaap, het saam met hom in die studenteraad gedien.
Nadat Verwoerd die doktorsgraad behaal het, is hy oorsee vir verdere studie. Hy is 'n Abe Bailey-beurs vir studie aan die Oxford-universiteit aangebied, maar hy het dit van die hand gewys omdat hy voorkeur gegee het aan die sielkundeopleiding van die Europese vasteland. Met behulp van 'n kleiner studiebeurs het hy in 1925 vertrek om aan die Universiteite van Leipzig, Hamburg en Berlyn te studeer. Daarna het hy besoek aan Groot-Brittanje en die VSA gebring. In Hamburg het Betsie Schoombee haar by hom aangesluit en hulle is op 7 Januarie 1927. By die egpaar se terugkeer op Stellenbosch in 1928 is Verwoerd op 26-jarige leeftyd as hoogleraar in toegepaste sielkunde en psigotegniek aangestel en in 1932 het hy hoogleraar geword in die nuutgestigte departement van sosiologie en maatskaplike werk. Dr. Verwoerd veroorsaak 'n opskudding as spreker in 1929, toe hy genooi word om die Universiteit Stellenbosch se akademiese jaar te open. Hy gebruik geen notas in sy toespraak nie en roep die Universiteit tot 'n nuwe toekomsvisie, wat studente voorberei om 'n werklike bydrae te lewer tot die alledaagse lewe, eerder as om slegs 'n akademiese kwalifikasie te bekom.
In 1937 gee Verwoerd sy professoraat op en word redakteur van 'n nuwe NP-koerant, Die Transvaler. Die NP was in 1937 die amptelike opposisie in Suid-Afrika, maar het net een parlementsetel in die noordelike provinsie gehou. Die regerende Verenigde Party (VP)-pers verguis Verwoerd, en hy en sy gesin kry finansieel swaar. Verwoerd en die Transvaalse NP-leier, adv. J.G. Strijdom, is egter geesgenote. Saam bou hulle 'n strydbare organisasie en koerant op. Beide verkondig die boodskap van 'n Afrikaner-republiek vry van oorheersing deur Brittanje, Engelssprekendes of groot kapitaliste.
Politieke loopbaan
In 1934 is dr. Verwoerd een van die leiers van die volkskongres wat hul kommer uitspreek oor die Armblankevraagstuk.
Charles Ludlam
Charles Ludlam (12 April 1943 – 28 Mei 1987) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Easy (1986), The Sorrows of Dolores (1986), en La venganza de Ira Vamp (2010).
Hendrik Verwoerd
Politieke loopbaan
Die Transvaalse NP wen in 1948 'n onverwagte aantal setels en maak so 'n wesenlike bydrae tot die NP se naelskraapse oorwinning. Verwoerd, eers 'n senator, dien van 1950 tot 1958 as minister van naturellesake onder die premiers D.F. Malan en adv. J.G. Strijdom. In samewerking met die volkekundige dr. Werner Eiselen fokus Verwoerd op 'n nuwe benadering, naamlik respek vir swart etniese groepe se eiesoortigheid.
In 1958 volg Verwoerd die oorlede Strijdom op as sesde premier van die Unie van Suid-Afrika. Sy beleid word een van ordelike interne dekolonisasie. Volgens hom kan aparte vryhede vir die verskillende etniese groepe in hulle eie gebiede, en ontwikkeling volgens elkeen se spesifieke behoeftes, uiteindelik oorheersing van een groep deur 'n ander uitskakel. So kan 'n blanke nasie in sy historiese gebied vreedsaam langs ander nasies in hul gebiede bly voortbestaan.
Na die Sharpeville-slagting op 21 Maart 1960 volg daar swart protes en 'n kapitaalvloei uit die land. Kort daarna skiet 'n versteurde man Verwoerd verskeie keer in die kop op die Randse Paasskou. Hy oorleef net-net, en sommige kabinetslede meen daar moet nou beleidstoegewings kom. Verwoerd se kalm temperament en vasberadenheid kom egter na vore. Hy stuur vanuit sy hospitaalbed die boodskap dat die regering eenvoudig sal voortgaan soos voorheen.
Verwoerd roep later in 1960 'n referendum uit oor die vraag of Suid-Afrika 'n republiek moet word. Dit is 'n politieke waagstuk. Die veldtog was intensief en soms bitter. Uiteindelik gaan 'n verstommende 90,5% van blanke kiesers stem: 850 458 daarvoor, 775 878 daarteen – 'n meerderheid van net 74 580 vir die republikeine, oftewel 'n skamele 4,6%. Natal was die enigste provinsie waar die meeste teen republiekwording gekant was. Op 31 Mei 1961, 59 jaar na die einde van die Boererepublieke, ontstaan die Republiek van Suid-Afrika los van Britse simboliek en heerskappy. Verwoerd, voorheen 'n voorstander van 'n Afrikanerrepubliek, meen nou dat die Afrikaners se toekoms die beste beveilig kan word binne 'n blanke republiek.
Suid-Afrika se buitelandse uitdagings vermeerder stadig. Die Westerse moondhede is aan die padgee uit Afrika en Verwoerd werk saam met blankbeheerde buurstate om 'n geopolitieke buffersone om Suid-Afrika te bou. Die Koue Oorlog tussen Westerse en kommunistiese magte woed voort. Verwoerd se anti-kommunistiese beleid bring Westerse steun mee, maar druk oor sy binnelandse beleid neem toe, veral in die VN.
Verwoerd meen dat Suid-Afrika bloot die sondebok is vir sommige Westerse regerings en media, wat die blanke bewind in Suid-Afrika wil opoffer ten einde met die kommuniste mee te ding om Afro-Asiatiese steun. Hy noem by geleentheid dat die na-oorlogse Weste gedisoriënteerd is oor sy bestemming en sy koloniale skuldgevoelens probeer self deur Suid-Afrika aan te val. Die land moet egter as 'n voorpos van die Weste bly staan totdat die vreemde gety in die Westerse beskawing verander.
'n Komplot van die ANC en SA Kommunistiese Party om sabotasie in SA te pleeg, word ontbloot en Nelson Mandela en ander beplanners word in 1964 lewenslange tronkstraf opgelê. Tydens verskillende verhore blyk dit dat die ANC 'n klein lidmaatskap het en sy kommunistiese bande vir potensiële ondersteuners wegsteek. Vir meer as 'n dekade na die ANC-leiers se gevangesetting is daar nie noemenswaardige swart onrus nie.
Verwoerd meen dat groter eenheid op sy beleidsbasis Afrikaners se posisie verder sal versterk. Sekere liberaliste in die perswese, universiteite en kerke staan egter in die pad daarvan. Hy wend hom dus tot ondersteuners in die Afrikaner-Broederbond, wat begin om die invloed van mense soos Beyers Naudé in belangrike instellings te neutraliseer. Verwoerd se visie van “skep u eie toekoms” help vorm dus ook Afrikaners se burgerlike instellings en individue, wat dekades daarna nog Afrikaner-strewes sou bevorder.
Verwoerd wend hom nie net tot Afrikanerbelange nie, maar glo ook dat werklike stabiliteit slegs gewaarborg kan word as elke bevolkingsgroep in die land gelukkig is. Sy eerste doelwit as Minister van Naturellesake is om die nalatenskap van blanke "baasskap" te vernietig. Hy sê in 1954 in die Senaat:
"In 'n vorige era is woorde soos 'baasskap' dikwels gebruik. Soos ons beleid namate ontwikkel het en ons doelwitte verskerp het, en asook met nuwe wêreldontwikkelinge, het ons 'n gevolgtrekking en posisie bereik dat alle vorms van diskriminasie en 'baasskap' uitgewis moet word. Ons parallele ontwikkeling beoog 'baasskap' vir die Bantoe in sy areas, soos ons insgelyks baasskap beoog vir die blanke in sy eie gebied teenoor sy eie mense".
Die vrugte van Verwoerd se beleid is ook sigbaar in die wyse waarop Suid-Afrika se ekonomie groei teen tot 7,5% per jaar. Van die 26 ontwikkelde lande in die wêreld in 1966, is Suid-Afrika die enigste een in Afrika.
Tydens Verwoerd se bewind debatteer Afrikaners oor die toekoms, maar leef in vrede en veiligheid binne die blanke gebied. Afrikaans word verder gevestig in die staatsdiens, in wetenskap en tegnologie, en as opvoedingsmedium op alle vlakke. Meeste jong Afrikaners kry werk en sien 'n toekoms vir hulself en hul kinders in die land.
Die infrastruktuur van die RSA se wye landskap word ook verder uitgebou. Daar is die Oranjerivierprojek se dambouprojek, SOEKOR wat plaaslik olie soek, en 'n nuwe plaaslike wapennywerheid. Met die eerste kernreaktor by Pelindaba betree Suid-Afrika die kernkragera. Die land se bruto nasionale produk groei van 1961 tot 1966 met 'n reusagtige 30% en Verwoerd se party wen 1966 se verkiesing oortuigend. In 'n andersins kritiese oorsig in Augustus 1966 beskryf Time Verwoerd as “one of the ablest leaders Africa has ever produced.”
Verwoerd voel egter dat daar dalk ook donker wolke op pad is. Op 31 Mei 1966, by die vyfjarige herdenking van die nuwe Republiek, beklemtoon hy: ”…ons Staat is gebou op opoffering. Die bloed van dappere manne, dappere vroue het ons aardbodem benat. Sulke opofferings brand in 'n nasie se lewe soos vuur, 'n vuur wat nooit uitgedoof kan word nie. Dit vlam weer op wanneer die moeilikhede kom, selfs al sak dit intussen weg. Díe vuur wat die harte van mense staal, sal ons in stand hou. Ons sal ons met hart en hand bly toewy aan ons volk en ons vaderland… Aan hierdie Republiek van Suid-Afrika wy ons ons lewens en ons krag.”
Verwoerd se laaste daadwerklike oorwinning vir Suid-Afrika is in die Wêreldhof in Den Haag, waar hy sy beleid en Suid-Afrika se reg om die Mandaat van Suidwes-Afrika uit te voer, verdedig. Die jarelange hofsaak, geloods deur die Verenigde Nasies namens Ethiopië en Liberië, word laat in 1966 afgehandel. Die hof bevind onder andere dat Apartheid nie onderdrukkend is nie – nog deur intensie, nog in effek.
Eerste sluipmoordpoging
Op 9 April 1960 word 'n sluipmoordaanslag op Verwoerd uitgevoer. David Pratt skiet hom by die Randse Paasskou in Milner Park, Johannesburg twee keer met 'n .22 pistool in die gesig. Een koeël tref sy oor en die ander sy wang en verhemelte.
Sluipmoord
Op 6 September 1966 word Verwoerd in sy sitplek in die Volksraad deur Demetrios Tsafendas, 'n parlementsbode, met 'n dolk doodgesteek. Verwoerd word op 10 September 1966 in Pretoria begrawe. Op 13 September kies die Nasionale Party adv. Balthazar Johannes Vorster as nuwe leier waarmee hy outomaties die sewende Eerste Minister van Suid-Afrika word.
William Archer Way
William Archer Way (1869 – 1928) was 'n Suid-Afrikaanse digter en opvoedkundige. Hy is 1869 in Devonshire gebore. Op 22-jarige ouderdom arriveer hy in die Kaapkolonie en 1891 word hy die eerste vise-prinsipaal van Dale-kollege in King William's Town, vanaf 1897 tot 1910 was hy die prinsipaal van die Graaff-Reinet-Kollege en daarna prinsipaal van Hoërskool Grey in Port Elizabeth. Hy was ook 'n skrywer van redelike verdienste en het 'n beperkte aantal boeke gepubliseer. Hy is op 19 Februarie 1928 oorlede.
Schalk Pienaar (joernalis)
duimnael|regs|200px|Schalk Pienaar, toe hy redakteur van [[Die Beeld was in die middel sestigerjare.]]
Schalk Pienaar (Merweville, 28 Julie 1916 - Kaapstad, 12 Oktober 1978) was 'n Suid-Afrikaanse politieke waarnemer, joernalis en koerantredakteur wat veral onthou word vir die moed wat hy aan die dag gelê het om die destydse Nasionale regering te kritiseer vir sy apartheidsbeleid in 'n tyd toe die meeste Afrikaanse koerante regeringsbeleid slaafs ondersteun het.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|240px|Ds. [[Schalk Pienaar (predikant)|Schalk Pienaar en sy vrou se drie seuns en hul aangenome dogter, Elsje. Hulle het haar aangeneem nadat haar ma, ds. Pienaar se oudste suster wat getroud was met N.J. Marais, oorlede is. Die seuns is waarskynlik Schalk jr. (voor), Gideon (agter), wat 'n dokter op Wellington was, en Johannes, wat 'n brigadier in die weermag was.]] duimnael|regs|230px|Mev. ds. Pienaar en haar kinders op haar man se begrafnis.
Schalk Pienaar is op die Karoodorpie Merweville gebore waar sy pa, ds. S.W. Pienaar, die plaaslike NG gemeente se eerste predikant was. Sy ma was Sarie Roos, suster van die rugbylegende Paul Roos van Stellenbosch. Ds. Pienaar het in November 1918 ’n slagoffer geword van die Griepepidemie, waarna mev. Pienaar met haar drie seuns en aangenome dogter, Elsje, na Stellenbosch verhuis en op haar broer Tielman Roos se plaas gaan woon het en naderhand dorp toe getrek het. Pienaar se moeder was ’n besonderse vrou en in sy kinderjare ’n vormende krag in sy lewe. Die broers het eers aan 'n plaasskool skoolgegaan en toe aan die Stellenbosse Hoër Jongenskool, waarvan hul beroemde oom Paul Roos (Springbokrugbykaptein in 1906 en later LV vir Stellenbosch, destyds die rektor was en wat ook 'n bepaalde vormende invloed op Pienaar gehad het. Die skool is later die Paul Roos Gimnasium genoem na sy oom, die rektor van 1910 tot sy aftrede in 1940.
Soos sy oudste broer, Johannes, voor hom, het Pienaar vanweë sy uitsonderlike akademiese prestasies en talent die skool se Rhodes-beurs verwerf nadat hy in 1932 gematrikuleer het. In 1935 het hy die graad B.A. aan die Universiteit van Stellenbosch behaal met geskiedenis en tale as hoofvakke. Hy het akademies, in rugby as agsteman van die eerste span en as leier in die studentegemeenskap hoog presteer, maar aan die Universiteit van Oxford het hy weens ontevredenheid met sy kursus sy studie binne die eerste jaar gestaak. Daar is volgens 'n reëling van die Rhodes-sekretariaat van hom verwag dat hy eerstejaarswerk moet doen en hy het dit as tydverspilling beskou.
Dagbladverslaggewer
As lid van Die Burger se redaksie van Mei 1937 af het hy vinnig opgang gemaak en in 1938 deurlopend en onderhoudend verslag gedoen van die maande lange simboliese Ossewatrek. Sy verslae het veral die gees van daardie groot gebeurtenis weergegee. Hy het sy land en mense goed leer ken, en juis op die lang trek het die behoefte by hom ontstaan om meer van die geskiedenis te wete te kom; gevolglik is hy in 1940 met onbetaalde verlof terug Stellenbosch toe om 'n driejarige kursus in geskiedenis in een jaar te voltooi. Die volgende jaar het hy parlementêre verslaggewer van Die Burger geword. Hy is in 1946 as redakteur van Oosterlig in Port Elizabeth aangestel, maar is ná minder as 'n jaar terugverplaas na Kaapstad as assistentredakteur van Die Burger, wat hy tot 1965 gebly het. In hierdie tyd het sy daaglikse parlementêre indrukke ál meer aandag getrek, volgens Piet Cillié jare lange redakteur van Die Burger, "nie alleen deur sy politieke insig nie, maar ook vanweë 'n kenmerkende en pakkende skryfstyl, lenig en gestroop van alle oorbodigheid". Die betrekking van assistentredakteur het die invloed van Pienaar se idees op die samelewing versterk.
In 1949 het Pienaar ’n uitgebreide reis deur Afrika onderneem en is hy geïnspireer deur die ontluikende Afrika- nasionalistiese sentimente wat hy op die hele vasteland waargeneem het. Dié ervaring het ’n diepgaande en lewensveranderende uitwerking op hom gehad en sou ’n invloed hê op al die werk wat hy die res van sy lewe gelewer het.
Redakteur van Die Beeld
duimnael|320px|Voorblad van [[Die Beeld, 19 Oktober 1969.]] duimnael|links|400px|Sirkulasie van Afrikaanse weekblaaie voor en tydens die persstryd.
Pienaar se grootste uitdaging het gekom toe hy aangestel word as redakteur van 'n nuwe Afrikaanse Sondagblad, Die Beeld, wat die Nasionale Pers in 1965 in Johannesburg gestig het. Dit het die hewigste sirkulasiestryd (teen die mededingende Dagbreek) afgegee wat die Afrikaanse perswese tot in daardie stadium belewe het. Volgens Cillié was "Pienaar se rol as besielende en geliefde spanleier en voorste politieke kommentator – gevat, krities en vreesloos – deurslaggewend". Binne vyf jaar het Die Beeld 'n berekende miljoen lesers gehad en 'n gewigtige faktor geword in die woelinge van die laat sestigerjare in Nasionale Afrikanergeledere. Cillié skryf: "Die blad se volgehoue pleitredes vir hervorming in die Suid-Afrikaanse verhoudingspolitiek, sy onblusbare veggees en sy openhartige en, vir daardie tyd, soms skokkende beriggewing en standpunte, het ondersteuners geïnspireer, owerhede gekwel en teenstanders met weersin vervul."
Tog het Pienaar nie net politieke impak gehad nie. Die inkleding van Die Beeld, met sy letterkundige bladsye waarin die nuwe garde van Sestigers bekendgestel en aangeprys is, sy kunskritiek, sport- en ander rubrieke het 'n verrykende invloed op die Afrikaanse joernalistiek gehad. Cillié skryf die blad het ook vensters geopen waardeur nie-Afrikaners 'n nuwe beeld van die Afrikaner gekry het. Die koerant het 'n aansienlike Engelssprekende en bruin leserspubliek verwerf, wat nie die geval met Dagbreek was nie.
Die politieke en sosiale spanninge rondom Pienaar het daartoe bygedra dat sy gesondheid aangetas is. Hy het in 1970 die redakteurskap neergelê kort voor die twee moedermaatskappye, die Nasionale Pers en die Afrikaanse Pers, hul twee Sondagblaaie, Die Beeld en Dagbreek, geamalgameer het in Rapport. Teen daardie tyd het hul mededinging albei se sirkulasie verhoog tot vier keer meer as die hoogste syfer wat 'n Afrikaanse Sondagblad bereik het voor Die Beeld se koms, want in die eerste helfte van 1965 was Dagbreek se sirkulasie 164 087, maar teen die eerste helfte van 1969 het Dagbreek en Die Beeld saam 724 457 verkoop. Die samesmelting van die twee koerante was, volgens Cillié, vir Pienaar ’n bitter teleurstelling in 'n stryd wat hy geglo het sy blad kon wen. Die Beeld het trouens teen die einde van die stryd skaars 10 000 minder eksemplare verkoop as Dagbreek. Hy is terug na Die Burger, maar het voortgegaan met sy politieke rubriek in Rapport.
Laaste jare
Teen 1974 het sy gesondheid so verbeter dat hy 'n nog gedugter opdrag gekry het: die hoofredakteurskap van Beeld, 'n nuwe dagblad in Transvaal naas die sewe reeds bestaandes, maar wat veral as teenvoeter vir Perskor se Die Transvaler opgerig is. Dit het ’n ewe hewige stryd ontketen wat albei persgroepe dermiljoene rande gekos het. Pienaar moes egter ná net drie maande in Januarie 1975 vanweë swak gesondheid as redakteur uittree. Hy het in sy vakansiehuis op Franskraal gaan woon, maar was in 1977 ondanks afnemende gesondheid vir oulaas terug by Die Burger om die koerant se boekebladsy te behartig tot sy dood toe.
Sarah Theron
Sarah Theron (gebore 5 Mei 1965) is 'n Afrikaanse sangeres en aktrise. Sy het in 1979 op veertienjarige ouderdom begin sing vir betaling teen R80 - destyds 'n klein fortuin. Deeglik onderrig in drama het sy een van die land se veelsydigste akteurs geword – van verhoogwerk tot televisiebekendheid, veral om haar rol as Baby Botha in M-Net-televervolgverhaal, Egoli: Plek van goud. Sy het vier jaar op dramaskool deurgebring; twee op Stellenbosch en twee by die Technikon Pretoria.
Schalk Pienaar (joernalis)
Waardering
Die presidensie skryf op sy webtuiste oor Schalk Pienaar, aan wie die Orde van Ikhamanga in silwer postuum toegeken is: "Pienaar’s reputation for being an enlightening writer was entrenched in the Afrikaans media. Editing an influential newspaper such as Die Beeld was not only a rare achievement, but was also a position that came with serious challenges and manifold pressures ... Schalk Pienaar’s legacy is his ability to make other Afrikaners question the morality of apartheid and to enable them not only to ponder the possibility of change, but accept it as a real prospect. Through his daring questioning of the status quo, Pienaar led a generation of Afrikaner journalists who were more open and prepared for the transition that took place later on. The transition came to show that Pienaar was a journalist with foresight."
Pienaar het ongelukkig nie lank genoeg gelewe om die veranderinge in Suid-Afrika te ervaar wat hy voorspel het nie. Ná 'n lang stryd teen kanker het dié siekte sy lewe in 1978 geëis.
Cillié skryf: " 'n Eie styl en individualiteit het deurgaans Pienaar se joernalistieke bydrae gekenmerk. Een van sy uitsprake wat blywend die volksverbeelding aangegryp het, was oor Suid-Afrika se inval in Angola (1975-76) wat hy 'n ligte 'mistykie' genoem het. Sy politieke kommentaar was vol van hierdie soort uitsprake en boerse beelde — dikwels gekoppel aan terme van die see, strandlewe en drankies. Daar was in sy bedrieglike alledaagsheid 'n besondere vermenging van elemente wat met verstommende oordeel en insig gehanteer is, of dit nou oor 'n reusebeeld in die Krugerwildtuin of oor jakkalsjag in die Vrystaat gegaan het. Meer nog – hy het drie dinge besef: eerstens, dat die opposisie bloot geïgnoreer moet word; tweedens, dat die geja-broer vir 'n magtige regerende party die fut uit alle joernalistiek neem nie; en derdens, dat die feit dat die grootste gedeelte van die bevolking nie in die politieke besluitnemingsproses betrek was nie, nasionale selfondersoek noodsaak. Dit was 'n groot aksentverskuiwing in die Afrikanerjoernalistiek wat Afrikanerdenke beslis beïnvloed het.
Eerbewyse
Pienaar was in 1973 die vierde ontvanger van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Markus Viljoenmedalje vir diens aan die Afrikaanse joernalistiek. Hy is in 1975 met die Thomas Pringle-medalje van die oorwegend Engelssprekende Suid-Afrikaanse Joernalistevereniging bekroon vir "sy toewyding aan die beginsel van persvryheid en sy gesteldheid op die verbetering van joernalistieke standaarde ... Hy het geweier om hom te eniger tyd in sy loopbaan te laat intimideer." Die Kaaplandse Nasionale Party het hom vereer met hul DF Malan-penning. By sy heengaan het Die Burger en Beeld onder meer gesê dat onder sy redakteurskap Die Beeld veral Transvaal soos " 'n fris nuwe wind" getref het en 'n potensiaal van Afrikaanse koerantlesers daar blootgelê het wat alle vroeëre projeksies omvergewerp het.
Gesinslewe
Uit Pienaar se huwelik met Antoinette Webb is vyf kinders gebore, van wie albei dogters die joernalistiek as loopbaan gekies het.
Douglas Fuchs
Douglas Fuchs was 'n Suid-Afrikaanse akteur, een van die eerste voltydse Afrikaanse omroepers, direkteur-generaal van die SAUK, 'n lid van die Appèlraad op Publikasies en 'n Afrikaanse kultuurleier.
Fuchs het in 1935 'n graad in die lettere aan die Universiteit van Kaapstad voltooi waarna hy by die SAUK as een van die eerste Afrikaanse omroepers aangesluit het. Hy was ook betrokke by die begin van die televisiediens in Suid-Afrika, hoewel hy afgetree het toe daar met uitsendings begin is. By sy aftrede in 1975 was hy die direkteur-generaal van die SAUK gewees.
Hy het die Dekorasie vir Voortreflike Diens (Silwer) van die staatspresident ontvang.
In 1958 het die FAK sy voorstel vir 'n Afrikaanse taalfeestema: "Die Wonder van Afrikaans" aanvaar. Hy was 'n aanbieder van opvoerings by die Voortrekkermonument tydens die feesvieringe in 1959 gewees.
Hy sterf in 1998 tydens 'n bootreis op die Symphony op die Indiese Oseaan.
Geneeskunde
Geneeskunde is die vakgebied toegespits op die bestudering van die sel-, weefsel- en orgaansisteme (fisies en chemies), asook die patologiese manifestasies (biochemie, histologie, hematologie, mikrobiologie...). Sekondêr (holistiese benaderings) – sielkunde en psigiatrie. Daar word gestreef na die herstelling van die mens na 'n gesonde toestand d.m.v. diagnose, prognose en voorkoming.
Westerse geneeskunde is gebaseer op bewyse en analise. Daar is 'n logiese verband tussen oorsaak en gevolg – dus word die diagnose gemaak deur kliniese voorkoms en toetse ter bevestiging.
Folkert Wilko Hesse
links|250px|duimnael|Ds. [[Pieter van der Merwe het die NG kerk Merweville se hoeksteen op 24 Januarie 1914 gelê.]] duimnael|regs|240px|Folkert Wilko Hesse. links|duimnael|250px|Steytlerville se kerkgebou soos geskets deur Hesse.
Folkert Wilko Hesse (Amsterdam, Nederland, 1 November 1855 – Kaapstad, 17 Desember 1923) was ’n Suid-Afrikaanse argitek van Nederlandse herkoms wat tydens die eerste kwart van die twintigste eeu verantwoordelik was vir die ontwerp van talle NG kerke.
Herkoms en opleiding
Hesse was die seun van Francois en Elisabeth Hesse (gebore Dekker). Hy het sy skoolopleiding in sy geboortestad ontvang. Daarna het hy die Kunsskool, ook in Amsterdam, bygewoon om argitektuur te studeer en, buiten sy teoretiese werk, het sy pa, wat ’n vervaardiger was, daarop aangedring dat hy ’n deeglike praktiese kennis opdoen van die ambagte van skrynwerk en messelary, waarsonder die beginsels van sy wetenskap moeiliker sou wees om toe te begryp en toe te pas. Daarom het hy drie jaar in ’n skrynwerkwinkel deurgebring en nog vier maande as klipmesselaar.
Geneeskunde
Geskiedenis
In die verlede het die mens geglo dat ernstige siektes deur die werking van bonatuurlike magte veroorsaak is. Dit is trouens vandag nog so by sekere volke waar die toordokter ontbied word as iemand in die familie ernstig siek is, omdat hulle glo dat hy as magiër die bemiddelaar tussen die mens en die bonatuurlike magte is. Daar word geglo dat die toordokter daartoe in staat is om bose geeste uit 'n sieke se liggaam te dryf of om die pasiënt se siel weer in sy liggaam terug te plaas. Verskeie metodes word gebruik om "bose geeste" uit 'n pasiënt te "verdryf". Die algemeenste metode is deur 'n opening in die skedel te boor (trepanering), waardeur die siekte dan kan "ontsnap".
Folkert Wilko Hesse
Herkoms en opleiding
Hierna het Hesse as leerling aangesluit by ene G. Springer, wat ten opsigte van aansien en algemene uitnemendheid beskou is as die voorste argitek in Amsterdam. Hy het ses jaar in Springer se kantoor deurgebring en toe aangesluit by J.H. Shmitz, saam met wie hy vier jaar gewerk het. Teen dié tyd was Hesse self ’n bedrewe argitek. Sy eerste aanstelling was as boutekenaar en later as assistentargitek in die departement van spoorweë, waar hy ses jaar gebly het. In 1885, die jaar waarin hy met Anne Groenewald getroud is, het hy sy eie argiteksfirma in Amsterdam opgerig. In dié stadium het hoofsaaklik planne vir woonhuise ontwerp.
Immigrasie na Suid-Afrika
Hy en sy vrou, by wie hy twee kinders gehad het, het in 1901 of '02 na Suid-Afrika geïmmigreer waarna Hesse tot 1923 in Kaapstad gepraktiseer het. Hier het hy gou gevestig en bekend geraak onder die Afrikaans-Hollandse bevolking. Die grootste deel van sy werk het bestaan uit opdragte om NG kerkgeboue te ontwerp. Meermale het hy in vennootskap met R.M. Robertson gewerk. In 1909 het Hesse en sy seun Francois (1887-1957, begrawe in Brakpan ), wat as slim en belowende leerling beskryf is, die vennootskap Hesse & Hesse begin en teen 1915 het hulle van 'n adres in die NG Kamers in Kaapstad gewerk. Omstreeks 1917 het Hesse die voorlopige ontwerp vir die NG kerk op Warden opgestel, maar blykbaar is hy in 1922 deur Gerard Moerdijk vervang, waarskynlik weens swak gesondheid.
Geneeskunde
Geskiedenis
In Europa en Suid-Amerika is skedels met trepaneringsopeninge gevind wat uit die prehistoriese tyd dateer. Die wette van die Babiloniese koning Hammoerabi gee 'n beeld van die geneeskunde wat omstreeks 2000 v.C. in Mesopotamië beoefen is. Uit tekste wat op 'n pilaar gegraveer is, blyk onder andere dat 'n organisasie van geneeshere destyds al bestaan het. Die wette het bepaal dat 'n swaar straf opgelê moes word as die mediese behandeling nie suksesvol was nie. Daar is geglo dat die verloop van 'n siekte voorspel kon word uit natuurlike tekens soos lig en donker, die vlug van voëls of uit die voorkoms van offerdiere se ingewande. Uit 'n aantal papirusrolle wat bewaar gebly het, veral die Ebers- en die Smith-papirus, blyk dat die geneeskunde in Ou Egipte 'n hoë peil bereik het, hoewel dit steeds nou aan die mities-magiese denke verbonde was.
Folkert Wilko Hesse
Immigrasie na Suid-Afrika
Hesse was lid van die Vereniging van Transvaalse Argitekte in 1915 en ’n genoot van die Kaapse Instituut van Argitekte.
Geneeskunde
Geskiedenis
Benewens 'n aantal mediese voorskrifte bevat die Ebers-papirus ook sekere besweringsformules. In die Smith-papirus is daar weer 'n verhandeling oor wondversorging. Die feit dat daar in daardie jare al geglo is in die "lewensasem" blyk uit die beskrywing daarvan op sarkofae (doodskiste): die asem is toe al as die belangrikste beginsel van lewe beskou. Daar is getuienis dat die geneeskunde in Indië en China reeds 'n paar duisend jaar voor Christus beoefen is. Die Hindoes het in daardie jare al onder meer blaasoperasies uitgevoer. Die Chinese was bekend met die gebruik van baie kruie en ander stowwe vir mediese doeleindes. Baie van die kruie is later deur die Westerse geneeskunde oorgeneem, onder andere die middel reserpien, wat die bloeddruk kan verlaag, en die bloedvatvernouer efedrien, wat ook teen asma gebruik word.
Folkert Wilko Hesse
Nalatenskap
duimnael|regs|230px|Hesse se grafsteen in die Woltemade-begraafplaas, Kaapstad. Hy word veral onthou vir statige NG kerkontwerpe, soos dié van Kuilsrivier (1903), Vredenburg, Steytlerville (een van die grootste NG kerke in die land) en Hopefield.
Geneeskunde
Geskiedenis
Teen die jaar 2500 v.C. het die Chinese reeds akupunktuur ontdek, 'n toegepaste metode om pyn te verlig deur goue of silwernaalde in die weefsels of organe te steek. Hierdie metode word vandag nog gebruik
Griekse en Romeinse geneeskunde
Die leerstellings van filosowe soos Pythagoras (geb. 582 v.C.) en Empedokles (490-430 v.C.) het die grondslag gelê vir 'n meer natuurwetenskaplike benadering in die geneeskunde. In die versamelde Griekse geneeskundige geskrifte, wat Hippokrates se ware werke insluit, die Corpus Hippocraticum, word klem gelê op waarneming en die rasionele verwerking daarvan. Hippokrates het die menslike liggaam en die fisiologiese prosesse gesien as 'n afspieëling van die skepping in sy geheel. Die liggaam bevat daarvolgens vier soorte vog, ·te wete bloed, slym, geel gal en swart gal. 'n Goeie vermenging van hierdie liggaamsvogte, die sogenaamde humores, is noodsaaklik vir goeie gesondheid en 'n ewewigtige persoonlikheid. Hierdie teorie oor siektes word die humorale patologie genoem.
Volgens hierdie geskrifte het Hippokrates sy behandeling gegrond op die selfgenesende werking van die natuur. Hy het probeer om genesing met die gebruik van maatreëls wat 'n teenoorgestelde uitwerking gehad het as die wat die siekte veroorsaak het, te bevorder. Die Eed van Hippokrates (ook bekend as die Hippokratiese eed), 'n handleiding oor die gedragsreëls vir geneeskundiges, is deur die eeue heen as die etiese grondslag van die mediese praktyk beskou. In hierdie eed word klem gelê op die geheimhoudingsplig van 'n dokter en die noodsaaklikheid van die beskerming van menselewens. Genadedood en aborsie word by name in die eed genoem en terselfdertyd veroordeel.
In die daaropvolgende eeue het die geneeskunde in steeds groter wordende mate in 'n natuurwetenskaplike rigting ontwikkel. In die eerste paar eeue na die geboorte van Christus het baie Griekse geneeskundiges na Rome gegaan. Een van hulle, Claudius Galenus (130-200 n.C.), het van Pergamum in Klein-Asië gekom en hom in 164 n.C. in Rome gevestig. Galenus was 'n aanhanger van die humorale patologie en het met sy anatomiese en fisiologiese eksperimente op diere (die oopsny van lyke was tot aan die einde van die Middeleeue verbode) onder andere ontdek dat die bloedvate bloed bevat en nie lug soos voorheen gemeen is nie. Tog het hy geen begrip van bloedsirkulasie gehad nie en geglo dat die bloed heen en weer in die slagare golf. Die hart was die oorsprong van die slagare en die lewer die oorsprong van die are, het Galenus geglo. Hy het ook baie geskryf oor sy eksperimente en só 'n soort ensiklopediese oorsig saamgestel waaruit mediese verskynsels tot en met die 17e eeu verklaar is.
Middeleeue en Renaissance
Kennis van die geneeskunde het van Rome na die Oos-Romeinse Ryk versprei en van daar na Arabië. In Wes-Europa is die geneeskunde eeue lank deur monnike beoefen en was dit steeds volledig gegrond op wat van die Grieks-Romeinse geneeskunde bewaar gebly het. Ná die val van die Romeinse Ryk is weinig vooruitgang op geneeskundige gebied gemaak. Navorsers is nie meer aangemoedig om te eksperimenteer nie en dit was selfs gevaarlik om met nuwe opvattings vorendag te kom. Siekte is al hoe meer gesien as 'n straf vir sonde. In die vroeë Middeleeue het die monnike hulle veral toegelê op die kopiëring en vertaling van klassieke Griekse mediese geskrifte.
In die Arabiese Ryk het die geneeskunde wel verder ontwikkel. Die geskrifte van die Persiese geneeskundige Avicenna (980-1037 n.C.) is eeue lank as die mediese standaardwerk beskou. Die Arabiese geneeskunde het 'n belangrike bydrae gelewer tot die hedendaagse kennis van geneesmiddels en die chemie. Gedurende dieselfde tydperk (die 11e en die 12e eeu) is die mediese skool van Salerno in Suid-Italië gestig. Studente uit verskillende lande het hier kom studeer. Ná die jaar 1200 het soortgelyke skole ook in Montpellier, Parys, Bologna en Padua ontstaan. Onder die invloed van die Renaissance is die praktyk van eksperimentering geleidelik weer aangemoedig, hoewel Galenus se anatomiese teorieë steeds aanhang geniet het.
In 1527 is die alchemis Theophrastus Bombastus Paracelsus von Hohenheim (1493-1541), wat as Paracelsus bekend gestaan het, as professor in Basel aangestel. Paracelsus het revolusionêre idees gehad en voordat hy sy eerste lesings gelewer het, het hy die werke van Avicenna en Galenus in die openbaar verbrand. Volgens Paracelsus bestaan die liggaam uit 3 elemente, naamlik sout, swael en kwik. As een van hierdie bestanddele die ander oorheers, sal dit 'n siekte veroorsaak. As die ewewig herstel word, sal die siekte genees word. Paracelsus se belangrikste bydrae tot die geneeskunde is die bekendstelling van chemiese geneesmiddels (iatrochemie), waarvan hy 'n spesiale studie, veral van kwikpreparate, gemaak het. Die Vlaamse geneeskundige Andreas Vesalius (1514-1564), 'n professor in Padua, het ook die idees van Galenus verwerp op grond van sy eie waarnemings by die ondersoek van menslike Iyke. In 1543 het hy sy werk oor die anatomie, De humani corporis fabrica, in 7 dele gepubliseer.
In 1628 het die Engelsman William Harvey (1578-1657) met berekenings en eksperimente wat hy gedoen het, bewys dat Galenus se teorie oor die golfbeweging van die bloed nie korrek kon wees nie. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die bloed in 'n kringloop moet vloei, wat gelei het tot die ontdekking van die bloedsomloopstelsel. In die 17e en die 18e eeu is 'n hele aantal ander belangrike ontdekkings gedoen, veral op die gebied van die bou van die liggaam (anatomie) en die funksies van die organe (fisiologie).
Antonie van Leeuwenhoek (1632-1723) van Nederland het in 1683 met behulp van lense en 'n mikroskoop wat hyself ontwerp het, daarin geslaag om bakterieë te beskryf. 'n Hoogleraar aan die universiteit van Leiden, Hermanus Boerhaave (1668-1738), het nie self belangrike ontdekkings gedoen nie, maar het die kennis wat tot in daardie stadium oor die geneeskunde ingewin is, gesistematiseer. Hy word ook as die grondlegger van die kliniese ondersoek beskou.
Van historiese betekenis was die gebruik om mense teen pokke in te ent. In 1796 het die Engelsman Edward Jenner (1749-1823) ontdek dat inenting met beespokke-entstof beskerming teen pokke gebied het.
Negentiende en twintigste eeu
In die loop van die 18eeeu is redelike vooruitgang gemaak op die gebied van die anatomie en die fisiologie, maar aan die begin van die 1ge eeu is daar, onder die invloed van 'n meer romantiese en fatalistiese lewensbeskouing, baie min geëksperimenteer. In die tweede helfte van die 1ge eeu het daar egter 'n geweldige wetenskaplike oplewing ontstaan (met Berlyn as Europese middelpunt). wat inderdaad tot vandag voortgeduur het.
In 1848 het Rudolph Virchow (1820-1901) die studie van sellulêre patologie bekend gestel deurdat hy aangetoon het dat siekteprosesse in die selle plaasvind. Hierdie ontdekking het gelei tot die mikroskopiese studie van hierdie "boustenen” in die liggaam en hulle gedrag tydens siekte. Die era van die humorale patologie is hiermee finaal beëindig.
Louis Pasteur (1822-1895), 'n Franse chemikus, het ontdek dat sekere bakterieë 'n rol in siektes speel. Hierdeur is die grondslag gelê vir antisepsis (kiemwerende behandeling deur die toediening van kiemdodende stowwe). Danksy hierdie ontdekking en die ontwikkeling van narkose is daar in die tweede helfte van die 19e eeu geweldige vooruitgang gemaak op die gebied van die chirurgie. Deur Pasteur se ontdekkings kon melk later gepasteuriseer word.
Joseph Lister was nog 'n pionier van antisepsis en is baie deur die werk van Pasteur beïnvloed. Lister het hom beywer vir die bestryding van infeksie deur die gebruik van karbolsuur.
Reinier de Graaf (1641-1673) het belangrike anatomiese en fisiologiese ondersoeke op die gebied van die geslagsorgane gedoen. Hy het o.m. die ryp follikels in die eierstokke beskryf (later die follikels van Graaf genoem). Hy het ook opgemerk dat die follikels in die volgende stadium (ná ovulasie) gebars het. Hy het egter nie die eiersel self waargeneem nie.
In 1877 het sir Patrick Manson vir die eerste keer bewys dat insekte ook siektes kan versprei. Manson het aangetoon dat die parasiet Filaria bancrofti, wat die siekte elefantiase veroorsaak, 'n deel van sy lewensiklus in sekere muskiete deurbring en dat die parasiet só aan die mens oorgedra kan word.
Die Duitse bakterioloog Robert Koch het in 1882 die basil (bakterie) wat tering veroorsaak, geïdentifiseer en in die daaropvolgende jare ook die cholerabakterie geïdentifiseer. Koch se werk het bakteriologie as 'n aparte wetenskap gevestig en dit is nou nog die grondslag waarop siektes in die hedendaagse geneeskunde bestudeer word.
In 1895 het Wilhelm Conrad Röntgen (1845-1923) die Röntgen- of X-straaldiagnose begin gebruik. Ook van groot belang vir die geneeskunde was die bekendstelling van die psigoanalise deur Sigmund Freud (1856-1939) aan die begin van die 20e eeu. In die 20e eeu het die geneeskunde so vinnig ontwikkel dat dit inderdaad 'n totale gedaantewisseling ondergaan het. Aan die begin van hierdie eeu was alle aandag op ernstige siektes soos tuberkulose (tering) en witseerkeel (difterie) gevestig.
In 1928 het sir Alexander Fleming (1881-1955) die kiemdodende werking van penisillien ontdek, wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir grootskaalse mediese gebruik beskikbaar gestel is. Sedertdien is baie nuwe antibiotika ontdek en die meeste van hierdie stowwe kan nou sinteties (kunsmatig) berei word.
Die ontwikkeling van immunologie (die studie van die liggaam se natuurlike verdedigingsmeganisme) is ook van groot belang vir die ontwikkeling van geneeskunde. Dit het aanleiding gegee tot inentingsveldtogte teen onder meer ingewandskoors (1897), tetanus en difterie (1890) en tering (1908).
Inenting teen virus siektes is eers in die dertigerjare van hierdie eeu suksesvol toegepas, toe navorsers vir die eerste keer genoeg inligting oor hierdie mikroörganisme ingewin het. Dit is duidelik dat Edward Jenner met sy inenting teen die virussiekte pokke in die 18e eeu sy tyd ver vooruit was.
Teen die einde van die dertigerjare is 'n entstof teen geelkoors ontwikkel en in 1945 ook teen griep (influensa). In 1954 is die polio-entstof ontwikkel en in die sestigerjare 'n entstof teen masels en rubella (Duitse masels). Die ontwikkeling van die immunologie het gedurende die laaste jare met rasse skrede vooruitgegaan en het tot 'n groot aantal nuwe diagnostiese moontlikhede gelei.
Die kennis wat op hierdie gebied ingewin is, word ook op die gebied van orgaanoorplantings en in kankernavorsing gebruik. Endokrinologie, die studie van die endokriene kliere en die hormone, is eers in die 20e eeu ontwikkel.
Van groot belang was die ontdekking van die hormoon insulien, wat in die alvleisklier (pankreas) vervaardig word, en die gebruik daarvan om suikersiekte (1921) te behandel. Die ontdekking van die bynierskorshormone (1949) was van groot belang weens die geslaagdheid daarvan in die behandeling van sekere siektes en hul doeltreffendheid om die weerstand te verhoog en ontsteking te vertraag.
Die studie oor die werking van die geslagshormone het tot die ontwikkeling van die voorbehoedpil gelei. Die meeste van die bekende vitamiene is ook in die eerste helfte van die 20e eeu ontdek. Ten spyte van al die navorsing oor die oorsaak en behandeling van kanker, bly dit steeds ‘n siekte wat in 'n gevorderde stadium gewoonlik ongeneeslik is en op die dood uitloop.
Die belangrikste ontwikkeling in die behandeling van kanker is die ontdekking dat dit deur bestraling bedwing kan word. Kort ná die ontdekking van X-strale is daar met hierdie vorm van terapie begin. Later is die behandelingsmoontlikhede van kanker nog verder uitgebrei vanweë die ontdekking van radioaktiewe isotope.
Die chirurgie het vinnig ontwikkel na die invoering van antisepsis, die ontwikkeling van narkose, die moontlikhede van diagnose deur X-strale en metodes om skok teë te werk. Laasgenoemde is moontlik gemaak ná die ontdekking van die bloedgroepe deur Karl Landsteiner (1868-1943) in 1900. Van toe af kon bloedoortappings met groot veiligheid gedoen word en kon ernstige bloedverlies, die belangrikste oorsaak van skok, voorkom word. Groot longoperasies was sedert die dertigerjare moontlik. Hartoperasies word reeds sedert die einde van die 19e eeu gedoen, maar het eers werklik ná die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel.
Orgaanoorplantings is van 1954 af gedoen (nieroorplantings) en het 'n voorlopige hoogtepunt bereik toe die Suid-Afrikaanse hartchirurg professor Chris Barnard in 1967 die eerste hartoorplanting gedoen het. So het die geneeskunde in minder as honderd jaar tot 'n "tegniese" wetenskap ontwikkel wat in verskeie spesialiteitsrigtings en superspesialiteitsrigtings ingedeel kan word.
Mediese navorsing is veral gebaseer op wetenskappe soos die biologie, die chemie en fisika en op die tegnologie (ingenieurswese). Die verhouding tussen die dokter en die pasiënt bly egter steeds van groot belang.
Geneeskunde en die samelewing
Die geneeskunde word deur die algemene veranderings en verskuiwings in die samelewing geraak, soos byvoorbeeld die veranderings in waarde- en normepatrone. Die omgekeerde is ook waar, want veranderings in die geneeskunde beïnvloed ook die samelewing. Die verlenging van die gemiddelde lewensduur van die mens is hiervan 'n voorbeeld.
Verontmensliking
Die tegniese ontwikkeling van die geneeskunde en die nuwe behandelingsmetodes, veral in groter hospitale, kan tot die verontmensliking van mediese behandeling lei. Die pasiënt kan as bloot 'n objek van die mediese tegnologie gesien word, eerder as 'n mens vir wie die siekte 'n onaangename ondervinding is. Ten nouste verwant aan hierdie probleem is die vraag of die menslike lewe met behulp van masjiene verleng mag word en of dit dan toelaatbaar is om sulke behandeling in sekere omstandighede te staak.
Die pasiënt se seggenskap
Die standaard en funksionering van gesondheidsorg word al hoe meer deur pasiënte en potensiële pasiënte ondersoek. In die verlede is gebeure wat die beeld van die geneeskunde skade kon berokken, soos die foutiewe toediening van narkose of geneesmiddels, beskou as 'n saak wat net die geneesheer betrek het. Nou word sulke foute egter in die openbaar gekritiseer.
In Suid-Afrika byvoorbeeld kan geneeshere voor die Mediese en Tandheelkundige Raad gedaag word as hulle oneties optree.
Verskaffing van sorg
Die verskaffing van mediese sorg word in primêre, sekondêre en tersiêre sorg gekategoriseer.
Sekondêre sorg mediese dienste word deur mediese spesialis in hul kantore of klinieke of by plaaslike gemeenskapshospitale gelewer vir 'n pasiënt wat deur 'n primêre sorgverskaffer verwys word wat die pasiënt eers gediagnoseer of behandel het. Verwysings word gedoen vir die pasiënte wat kundigheid of prosedures benodig wat deur spesialiste uitgevoer word.