cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biarritz
Ekonomie
Biarritz se ekonomie steun veral op toerisme, sport (gholf en branderplankry) en thalassoterapie. Saam met die aangrensende stede Anglet en Bayonne het Biarritz die metropolitaanse gemeenskap (Frans: communauté d'agglomération) "BAB" gestig, en die drie stede bestuur ook gesamentlik die lughawe van Biarritz-Anglet-Bayonne.
Sport en vermaak
Biarritz se Art déco-kasino is op 10 Augustus 1901 geopen. Teen die einde van die 19de eeu het Britte die gholfsport in Biarritz ingevoer, terwyl die draaiboekskrywer Peter Viertel, wat met sy eggenote Deborah Kerr in 1957 na Biarritz gekom het om sy rolprent The Sun Also Rises te skiet, hier 'n Kaliforniese branderplank gery het en van Biarritz ook 'n gewilde internasionale bestemming vir branderplankry-geesdriftiges gemaak het. Danksy die hoë branders van die Golf van Biskaje vind in Biarritz gereeld branderplankry-kompetisies plaas. Biarritz word dikwels «la capitale européenne du surf» (Europese Branderplankry-hoofstad) genoem.
Punaauia
Punaauia of Puna'auia is ’n munisipaliteit in die voorstede van Papeete in Frans-Polinesië, ’n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan. Punaauia is op die eiland Tahiti geleë, wat op sy beurt deel van die Bowindse Eilande van die Geselskapseilande is.
Die Franse skilder Paul Gauguin het in die laat 1890's in Punaauia gewoon. Hy het hier sy meesterstuk ''Waar Kom Ons Vandaan? Wat Is Ons? Waarheen Gaan Ons?'' geskilder.
’t Klooster
’t Klooster is ’n nedersetting in die munisipaliteit Aalten in die provinsie Gelderland in Nederland.
Erica cavartica
Erica cavartica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Dakvink
'n Dakvink is 'n motoris of passasier wat sy arm by die venster laat uithang en met sy hand aan die dak van die voertuig vashou. Hierdie wetsoortreding word gewoonlik gemotiveer:
Suid-Afrikaanse wetgewing
Die Nasionale Padverkeerswet 93 van 1996:
Japan Nasionale Roete 186
Japan Nasionale Roete 186 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Haora
Haora (Bengaals: হাওড়া, Hāoṛā, Engels: Howrah) is die tweede grootste stad in die Indiese deelstaat Wes-Bengale ná die hoofstad Kalkutta met 'n bevolking van 1 072 161 in 2011. Die stad is geleë net wes van Kalkutta in die Gangesdelta. Haora is 'n belangrike industriële gebied en hawestad.
Erica cederbergensis
Erica cederbergensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Spaanse Armada
Die Spaanse Armada was 'n vloot oorlogskepe wat Spanje in 1588 teen Engeland uitgestuur het, en wat deur die Engelse vloot verslaan is. Vandag word die woord armada soms gebruik om na enige groot groep skepe te verwys.
Gebeure
Lord Howard van Effingham was in bevel van die Engelse vloot, terwyl sir Francis Drake tweede in bevel was. Drake was besig om rolbal te speel toe die Armada sy verskyning maak. Blykbaar het hy daarop aangedring om eers sy spel te voltooi, omdat daar volgens hom genoeg tyd was om die Armada te verslaan.
Die Armada kies om nie die Engelse vloot by Plymouth aan te val nie. Nádat 'n Spaanse skip deur Drake in die Engelse Kanaal vasgevang is, versuim hulle om tydelik anker in die Solent (die seestraat tussen Engeland en die Eiland Wight) te gooi, maar gooi uiteindelik by Calais anker. Terwyl hulle op kommunikasie van die hertog van Parma se weermag wag, is die Armada deur vuurbote aangeval. Tydens die daaropvolgende Slag van Gravelines is die Spaanse vloot beskadig en moes dit as gevolg van 'n Nederlandse blokkade hul rendezvous met Parma se weermag aflas.
Die Armada kon daarin slaag om te hergroepeer en met behulp van 'n suidwestelike wind na die noorde te onttrek, met die Engelse vloot kort op hul hakke. Die bevelvoerder beveel dat hulle na Spanje terugkeer, maar die Armada is deur erge storms in die Noord-Atlantiese Oseaan geteister. As gevolg hiervan het 'n groot aantal skepe aan die kus van Skotland en Ierland vergaan. Van die aanvanklike 130 skepe het meer as 'n derde dit nie tot by Spanje terug gemaak nie.
Justina Huff
Justina Huff (8 September 1893 – 29 Junie 1977) was 'n Amerikaanse aktrise.
Yao
Die Yao is ook een van 54 etniese minderhede wat amptelik deur die Viëtnam erken word. Met 'n bevolking van 620 000 is hulle die negende grootste etniese groep in Viëtnam.
Lahore
Lahore was een van die gasheerstede tydens beide die Krieketwêreldbeker 1987 en Krieketwêreldbeker 1996.
Japan Nasionale Roete 187
Japan Nasionale Roete 187 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Émile Bernard
Émile Bernard (28 April 1868 – 16 April 1941) was ’n Franse postimpressionistiese skilder en skrywer wat bevriend was met Vincent van Gogh, Paul Gauguin en Eugène Boch, en later met Paul Cézanne. Die meeste van sy noemenswaardige werke is op ’n jong ouderdom geskilder, tussen 1886 en 1897. Hy word ook verbind met cloisonnisme en sintetisme, twee laat-19de-eeuse kunsbewegings. Minder bekend is Bernard se letterkundewerke, wat insluit toneelstukke, poësie en kunsresensies, sowel as kunsgeskiedenisstellings wat eerstehandse inligting bevat oor die belangrike tydperk van moderne kuns waartoe hy ’n bydrae gelewer het.
Lewe
duimnael|200px|Émile Bernard deur [[Henri de Toulouse-Lautrec (1886).]]
Kinderdae
Émile Bernard is in 1868 in Lille, Frankryk gebore. Omdat sy suster siek was toe hy jonk was, het Émile nie baie aandag van sy ouers gekry nie. Hy het by sy ouma gewoon wat ’n wassery in Lille besit het. Sy was een van die grootste ondersteuners van sy kuns. Die gesin het in 1878 na Parys verhuis, waar Émile die Collège Sainte-Barbe bygewoon het.
Opvoeding
Hy het sy kunsstudie aan die École des Arts Décoratifs begin. In 1884 het hy by die Atelier Cormon aangesluit, waar hy met impressionisme en pointillisme geëksperimenteer het en bevriend geraak het met sy medekunstenaars Louis Anquetin en Henri de Toulouse-Lautrec. Nadat hy uit die École des Beaux-Arts geskors is "omdat hy uitdrukkingsvolle neigings in sy skilderye toon", het hy te voet deur Bretagne getoer. Hier het hy verlief geraak op die tradisies en landskap.
Billy Millar
Billy Millar (6 November 1883 – 18 Maart 1949) was 'n Springbokrubyspeler en Suid-Afrika se elfde Springbokkaptein.
Émile Bernard
Opvoeding
In Augustus 1886 het Bernard en Gauguin mekaar in Pont-Aven ontmoet. Tydens hul kort ontmoeting het hulle min oor kuns gesels, maar daarna uitgesien om mekaar weer te ontmoet. Bernard het agterna gesê: "My eie talent was reeds ten volle ontwikkel." Hy het geglo sy styl het ’n aansienlike rol gespeel in die ontwikkeling van Gauguin se volwasse styl.
1887–1888
’n Jaar later het Bernard te voet na Pont-Aven gereis en Gauguin weer gesien. Hul vriendskap en kunsverhouding het gou sterk geword. Teen dié tyd het Bernard baie teorieë ontwikkel oor sy kunswerk en wat hy wil wees. Hy het gesê hy het ’n "begeerte om ’n kunsvorm te vind wat uiters eenvoudig en vir almal toeganklik sou wees, sodat dit nie individueel beoefen sou word nie, maar gesamentlik". Gauguin was beïndruk deur Bernard se vermoë om sy idees te verwoord.
1888 was ’n belangrike jaar in die geskiedenis van moderne kuns. Van 23 Oktober tot 23 Desember het Gauguin en Van Gogh saam in Arles gewerk. Gauguin het sy nuwe styl van Pont-Aven gebring, soos gesien kan word in Visioen ná die Diens (Jakob wat met die Engel Stoei), ’n kragtige werk van visuele simboliek; hy het reeds in September ’n skets daarna na Van Gogh gestuur.
Hy het ook Bernard se Le Pardon de Pont-Aven saamgebring wat hy vir een van sy eie skilderye verruil het en waarmee hy die gedeelde werkwinkel versier het. Hierdie werk was net so treffend as die styl waaraan Bernard Van Gogh reeds bekendgestel het toe hy in Augustus vir hom ’n paar tekeninge gestuur het. Van Gogh het so baie daarvan gehou dat hy ’n waterverfkopie van die Pardon (Desember 1888) gemaak het; hy het dit vir sy broer, die kunshandelaar Theo van Gogh, gestuur en aanbeveel dat Bernard se nuwe styl bevorder word. Die volgende jaar kon Van Gogh steeds die skildery duidelik onthou in ’n brief aan sy suster, Wil (10 Desember 1889):"...dit was so oorspronklik, ek moes net ’n kopie hê."
Bernard se styl was doeltreffend en samehangend, soos gesien kan word in ’n vergelyking van die twee "portrette" wat hy en Gauguin einde September 1888 na Van Gogh gestuur het op laasgenoemde se versoek: selfportrette wat klein portrette van die ander een op die agtergrond insluit.
In 1893 het hy begin reis: na Egipte, Spanje en Italië, en daarna het sy styl meer eklekties geword. Hy het in 1904 na Parys teruggekeer en vir die res van sy lewe daar gewoon. Hy het aan die École des Beaux-Arts klas gegee voordat hy in 1941 oorlede is.
Kodeks Gigas
Inhoud
Die kodeks is in Latyn geskryf en bevat onder andere die volledige Bybel (in 'n pre-vulgate weergawe, Vetus Latina), Die Etymologiae van Isidore van Sevilla, die Oudheid van die Jode van Flavius Josephus, 'n necrologium (Middeleeuse dodeboek), sommige traktaatjies, towerkunsformules, plaaslike rekords en 'n lys met die name van monnike in die Podlažice-klooster.
Die boek weeg 75 kilogram en is die dikste steeds bestaande boek uit die Middeleeue. Die boek is 92 sentimeter lank, 50 sentimeter breed en 22 sentimeter dik. Die boek het 'n houtomslag. Altesaam 624 bladsye van die oorspronklike 640 bladsye is goed bewaar. Die bladsye is verdeel in 320 velle gemaak van beesvelperkament - donkievelperkament volgens ander bronne - van 160 verskillende diere. Baie gekleurde prente is by die kodeks ingesluit. Agt van hierdie 320 velle wat 16 bladsye teks bevat, is weens onbekende redes verwyder. Hierdie ontbrekende bladsye bevat waarskynlik die Regula Benedicti, die kloosterreëls van die Benediktyne.
Geskiedenis
Volgens legende word daar gesê dat 'n Benediktynse monnik 'n vreeslike sonde begaan het, so erg dat dit nie genoem is nie. Sy straf was in Latyn inclusus, wat kan beteken 'om lewend begrawe te word'. Die monnik smeek sy meerderes om hom een laaste kans te gee. As hy daarin slaag om in een nag 'n boek te skryf wat al die kennis bevat, sal sy straf verval. Sy meerderes stem saam, en die monnik begin skryf. Maar hy is ver van klaar teen middernag en hy besef dat hy nooit die boek betyds sal voltooi nie. Dan verskyn die duiwel en onderneem om teen die volgende dag die volledige boek te skryf, maar in ruil daarvoor sal die monnik se siel aan die duiwel behoort. Die desperate monnik gaan die ooreenkoms aan, en die volgende dag word die boek inderdaad deur die duiwel geskryf. Maar daarvoor moet die monnik vir ewig in die hel brand.
Zdenek Uhlir, 'n kenner van manuskripte uit die Middeleeue, is van mening dat die kodeks inderdaad deur 'n Benediktynse monnik geskryf is in 'n klooster in Podlažice ('n stad ongeveer 100 kilometer van Praag) gedurende die dertiende eeu, maar dat die werk eintlik tien tot twaalf jaar geneem het om te voltooi, maar volgens ander bronne het die kodeks Gigas, 25 tot 35 jaar geneem om geskryf en versier te word. Wat opvallend is, is dat die skryfstyl altyd dieselfde is en dat die kodeks in sy geheel deur een persoon geskryf word. Die samestelling van die ink is ook feitlik konstant gedurende die boek.
Die mite van die monnik wat met die duiwel 'n ooreenkoms sluit, is waarskynlik gebaseer op 'n verkeerde interpretasie. Die Latynse woord inclusus kan vertaal word as 'lewend begrawe', maar kan ook 'n selfstandige naamwoord wees, wat 'kluisenaar' beteken. Dit is waarskynlik 'n monnik wat in die klooster teruggetrek woon en 'n groot deel van sy lewe spandeer het om hierdie een boek te skryf: die Kodeks Gigas. Die beeld van die duiwel is op die regterbladsy, terwyl die linkerbladsy die hemel langsaan wys. Op hierdie manier is daar 'n soort simboliek in die boek wat tot sy reg kom wanneer die boek gesluit word: goed en kwaad is mekaar se teenoorgesteldes (die twee bladsye staan teenoor mekaar), maar is ook gekoppel (die twee bladsye is saam).
Na die skepping daarvan het die kodeks waarskynlik 'n geruime tyd in die Podlažice-klooster gebly, totdat die klooster in die 15de eeu verwoes is. Van 1477 tot 1593 was die kodeks deel van die biblioteek van die klooster in Broumov, waarna dit in 1594 na Praag verskuif is om deel te word van die versameling van keiser Rudolf II. In 1648 is die boek deur die Sweedse troepe as oorlogsbuit van die kasteel van Praag geneem. Vanaf 1649 is die boek opgeneem in die Sweedse Koninklike Biblioteek in Stockholm.
Trivia
Ondanks die duiwellegende, is die kodeks nooit deur die Inkwisisie verbied nie. In 2007 is die kodeks tydelik deur Swede aan die Tsjeggiese Republiek geleen vir 'n uitstalling in die Nasionale Biblioteek van Praag, waar dit tot 6 Januarie 2008 te sien was.
Harman Kardon
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Afdeling en handelsmerk van
Produkte
Hoëtrou- en motorklankstelsels
harman/kardon is 'n afdeling en handelsmerk van Harman International Industries wat hoëtrou- en motorklankstelsels ontwerp en vervaardig. Die onderneming is in 1953 deur Sidney Harman (1918-2011) en Bernard Kardon gestig - twee baanbrekers van die hoëtroubedryf wat groot belang in musiek en kunste gestel het en met hul tegniese ontwikkelings lewensgetroue klankweergawe nagestreef het.
Hul eerste produk was 'n FM-ontvanger. Een jaar ná die stigting van hul onderneming het Harman en Kardon die eerste hoëtrouklank-ontvanger ter wêreld, die Festival D1000, bekend gestel. Hierdie produk, wat nog monoklank gelewer het, was nie net op verbruikers sonder tegniese vaardighede gemik nie, maar het ook baanbrekende innovasies soos 'n radio-ontvanger, die beheer van ander oudiokomponente en 'n versterker in 'n enkele chassis behels.
In 1958 het harman/kardon die eerste stereo-ontvanger, die Festival TA230, ingevoer - weer eens in 'n poging om hoëtrouklank vir 'n wye spektrum van verbruikers beskikbaar te maak. Om stereoklank te genereer is een kanaal van die AM- en een van die FM-band gebruik. Die eerste multipleks-FM-stereo-ontvanger is in 1961 met H. H. Scott se Model 350-ontvanger op die mark ingevoer.
Europese vlieëvanger
Die Europese vlieëvanger (Muscicapa striata) is 'n algemene Palearkties-broeiende trekvoël na feitlik alle beboste habitats, van woudrande tot halfdorre savanne. Die voël is 13 – 14 cm groot en weeg 15 – 20 gram. In Engels staan die voël bekend as die Spotted Flycatcher.
De Klomp, Gelderland
De Klomp is ’n dorp in die munisipaliteit Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Japan Nasionale Roete 188
Japan Nasionale Roete 188 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Pierre Curie
Pierre Curie (15 Mei 1859 – 19 April 1906) was 'n Franse fisikus en die eggenote van Marie Curie. Hy het aan die Sorbonne studeer en word professor in Algemene Fisika aan die École de Physique et de Chimie in 1895. Later beklee hy dieselfde pos aan die Sorbonne in 1904.
Sy eerste navorsingswerk het gegaan oor magnetisme in kristalle. Saam met sy broer Paul-Jean Curie ondersoek hulle piësoëlektrisiteit in kristalle in 1880. Sy werk oor magnetiseerbaarheid lei tot Curie se Wet terwyl Curie se Punt die kritiese temperatuurpunt is waar magnetisme skielik verdwyn. Pierre Curie ontvang in 1903, saam met Henri Becquerel en sy eggenote Marie, die Nobelprys vir fisika.
Hy sterf in 'n ongeluk toe 'n perdekar oor hom ry in Parys op 19 April 1906. Pierre en sy vrou het twee dogters gehad: Ève en Irène.
Eure-et-Loir
Die département het ongeveer 428 933 inwoners (2010 skatting). Dit is een van die oorspronklike 83 Franse départements waarin Frankryk tydens die Franse Rewolusie ingedeel is.
2006 Franse Grand Prix
Die 2006 Formule Een Franse Grand Prix het op 16 Julie 2006 op die Nevers Magny-Cours-renbaan plaasgevind. Die was die elfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in sy Ferrari gewen.
Japan Nasionale Roete 189
Japan Nasionale Roete 189 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Benjamin Ashworth Ramsbottom
Benjamin Ashworth (Ben) Ramsbottom (Haslingden, 18 April 1929) is 'n predikant en voorman van die Strict Baptists in Engeland, sedert 1967 in die gemeente van Luton in Londen.
Ndevana
Ndevana is 'n swart woonbuurt buite Oos-Londen, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
Erica ceraria
Erica ceraria is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die 	Koeëlberg tot by Hangklip en Bettysbaai. Alhoewel die area van voorkoms slegs 91km2 is en die plant word as seldsaam beskou, word die populasie nie bedreig nie.
Bella Jarrett
Bella Jarrett (9 Februarie 1926 – 19 Oktober 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Jane Austen in Manhattan (1980), Arthur (1981), en The Cotton Club (1984), en in die televisiereeks Armstrong Circle Theatre (1950).
Stapelvoedsel
'n Stapelvoedsel is 'n soort kos wat daagliks in sulke hoeveelhede geëet word dat dit 'n oorheersende deel van 'n standaarddieet vir bepaalde mense uitmaak, 'n groot deel van hul energiebehoeftes verskaf en gewoonlik 'n beduidende deel van die inname van ander voedingstowwe uitmaak. Die stapelvoedsel van 'n spesifieke gemeenskap kan so gereeld geëet word as elke dag of elke ete, en die meeste mense leef op 'n dieet wat gegrond is op 'n klein aantal stapels.
Stapelvoedsels verskil van plek tot plek, maar is gewoonlik goedkoop en geredelik beskikbare kosse wat een of meer van die drie organiese makrovoedingstowwe bevat wat nodig is vir oorlewing en gesondheid: koolhidrate, proteïne en vette. Tipiese voorbeelde van stapelvoedsels is onder meer knolle en wortels; en graan, peulplante en ander sade. Vroeë landboubeskawings het waarde geheg aan die kos wat hulle as stapels ontwikkel het, want behalwe dat dit die nodige voedingstowwe verskaf het, was hulle oor die algemeen geskik om vir lang tydperke geberg te word sonder om te bederf. Sulke kos wat nie bederf nie is die enigste moontlike stapels tydens seisoene van tekort, soos droë seisoene of verwagte koue winters, met die oes wat teen daardie tyd geberg is. In oorvloedige seisoene kan 'n groter verskeidenheid van kosse beskikbaar wees.
Die meeste stapelvoedsels is afkomstig van graansoorte soos koring, gort, rog, mielies of rys; of styselagtige knolle of wortelgroente soos aartappels, patats, taro, araroet of kassawe. Ander stapelvoedsels is onder meer peulvrugte, sago (afkomstig van die murg van die sagopalm) en vrugte (soos broodvrug en meelpiesang). Afhangend van die streek kan stapelvoedsel ook die volgende insluit: sorghum, olyfolie, klapperolie en suiker. Die meeste stapels is plantaardige materiaal, maar in sommige gemeenskappe is visvang die hoofbron van voedingstowwe.
Demografie
Van die meer as 50,000 eetbare plantspesies in die wêreld dra net 'n paar honderd beduidend by tot mense se kosvoorrade. Al is daar meer as 10,000 spesies in die graanfamilie, is net enkeles die afgelope 2,000 jaar verbou.
Die stapelvoedsel in verskillende dele van die wêreld hou verband met die weerpatrone, die plaaslike terrein, boerderybeperkinge, aangeleerde smaak en ekostelsels. Byvoorbeeld, die vername stapelvoedsel as energiebron in die gemiddelde Afrika-dieet is graan (45%), wortels en knolle (20%) en diereprodukte (7%). In Wes-Europa is hoofstapels in die gemiddelde dieet diereprodukte (33%), graan (26%) en wortels en knolle (4%).
Net 15 gewasse verskaf 90% van die wêreld se voedselenergie-inname (vleis uitgesluit), met rys, mielies en koring wat twee derdes van menslike voedselverbuik uitmaak. Dié drie is die stapels van meer as 4 miljard mense, en rys voed byna die helfte van die mensdom.
Wortels en knolle is belangrike stapels vir meer as 1 miljard mense in die ontwikkelende wêreld, wat sowat 40% is van die kos wat geëet word deur die helfte van die bevolking in Afrika suid van die Sahara. Wortels en knolle het baie koolhidrate, kalsium en vitamine C, maar min proteïne. Die kassawewortel (ook bekend as broodwortel) is 'n vername stapelvoedsel in die ontwikkelende wêreld, wat 'n basiese dieet verskaf aan sowat 500 miljoen mense.
Met ekonomiese ontwikkeling en vrye handel het baie lande verander van stapelvoedsels met 'n lae voedingswaarde na die met 'n hoër voedingswaarde, asook na die eet van meer vleis. Ondanks dié neiging is daar toenemende erkenning van die belangrikheid van tradisionele stapeloeste in voeding.
Sommige kossoorte soos quinoa - 'n skyngraan wat oorspronklik van die Andes kom – was eeue terug ook 'n stapelvoedsel. Die saad van oca, ulluco en amarant is ander die kossoorte wat na bewering stapels was in die Andes se geskiedenis. Pemmikaan was 'n stapel van die Vlakte-Indiane van Noord-Amerika. In 2010 was die globale verbruik van "spesialiteitgraansoorte" soos quinoa baie min vergeleke met graansoorte soos rys, koring en mielies. Hierdie graansoorte, wat eens gewild was maar vergete geraak het, word opnuut evalueer en heringestel.
Produksie
Die meeste stapelvoedsels word geproduseer met die gebruik van moderne en konvensionele boerderypraktyke. Die produksie van stapelvoedsel met die gebruik van organiese boederymetodes neem egter toe.
Verfyning
Rys word gewoonlik as die volledige graan gekook en geëet, maar die meeste ander graansoorte word gemaal tot meel, wat gebruik word om brood, pasta en pap en dik pap soos mieliepap mee te maak. Van fyngemaakte wortelgroente kan ook papgeregte gemaak word, insluitend poi en fufu. Van peulvrugte, veral keker-ertjies, en styselryke groente soos kannawortel kan ook meel gemaak word.
Deel van gebalanseerde voeding
Hoewel dit voedsaam is, verskaf plantaardige stapels nie 'n volle verskeidenheid voedingstowwe nie, gevolglik moet ander kossoorte by die dieet gevoeg word om wanvoeding te keer. Die gebreksiekte pellagra word vereenselwig met 'n dieet wat hoofsaaklik uit mielies bestaan; die siekte berrieberrie met 'n dieet van wit (verfynde) rys.
Klas H-tenklokomotief
Die Suid-Afrikaanse Klas-H 4-10-2T tenkstoomlokomotief is deur G.W. Reid van die Natalse Regeringspoorweë (NGR) ontwerp. Die lokomotief het 'n aantal nuwe eienskappe gehad, dus is een lokomotief in 1899 bestel vir proefnemings. Tussen 1901 en 1903 is nog eenhonderd lokomotiewe deur die NGR bestel.
Japan Nasionale Roete 190
Japan Nasionale Roete 190 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Thomas G. Lingham
Thomas G. Lingham (7 April 1874 – 19 Februarie 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Red Glove (1919), The Lone Star Ranger (1923), Two Sisters (1929), en The Fatal Warning (1929).
Soldaatbras
Die Soldaatbras (Argyrops filamentosus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Soldierbream.
Habitat
Die vis kom voor in water wat 20 – 40 m diep is.
Blougrysvlieëvanger
Die Blougrysvlieëvanger (Muscicapa caerulescens) is 'n algemene standvoël in rivierbos en vogtige, oop breëblaarboomveld. Sommige voëls beweeg gedurende die winter na laer areas. Hulle kom een-een of in pare voor. Die voël is 14 – 15 cm groot en weeg 15 - 17 gram. In Engels staan die voël bekend as die Ashy Flycatcher.
Erica cereris
Erica cereris is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die noordelike hange van die Hexrivierberge. Die plant se voorkomsgebied is klein, slegs 70 km2 en die plant word as seldsaam beskou. Die habitat word nie bedreig nie.
Coimbatore
Coimbatore (Tamil: கோயம்புத்தூர, Kōyamputtūr, [ˈkoːjʌmbɯt̪ːuːr]; Engels: [ˈkɔɪ̯mbətɔːr]) of kort Kovai (கோவை, Kōvai, [ˈkoːvɛi]) is met 'n bevolking van 1 250 446 in 2011 die tweede grootste stad in die Indiese deelstaat Tamil Nadu naas die hoofstad Chennai. Die stad is geleë net oos van die grens met die deelstaat Kerala. Coimbatore is 'n groot kommersiële sentrum en word beskou as die "Manchester" van Suid-Indië.
UMzantsi, Oos-Kaap
uMzantsi is 'n swart woonbuurt wes van Oos-Londen, in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder beheer van die Buffalo City Metropolitaanse Munisipaliteit.
Klispoel
Klispoel is ’n nedersetting in die munisipaliteit Wijchen in die provinsie Gelderland in Nederland.
Mayenne
Mayenne (53) is 'n département (administratiewe distrik) in die noordweste van Frankryk. Dit is een van die vyf départements in die région (gewes) Pays de la Loire. Die prefektuur (administratiewe hoofstad) is Laval.
Die département het ongeveer 306 337 inwoners (2010 skatting). Dit is een van die oorspronklike 83 Franse départements waarin Frankryk tydens die Franse Rewolusie ingedeel is.
Tweekleur-tobie
Die Tweekleurtobie (Canthigaster smithae) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die Indiese en Stille Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Bicoulored toby.
Identifikasie
Die vis word tot 13 cm lank. Die vis se rug is bruin en dit is wit aan die onderkant. Daar is 'n bruin tot geel streep vanaf die ken tot die onderste gedeelte van die stertvin se basis. Daar is ook 'n korter geel streep oor die boonste gedeelte van die rug. Die iris is geel met blou strepies wat uitstraal vanaf die oë. Die onderste gedeelte van die lyf is bedek met klein, blou spikkels. Die stertvin se rant is donker.
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 15 tot 40 m diep is. Hulle bly gewoonlik by die basis en die hellings van die riwwe. Die vis is alleenlopers en vreet alge en 'n verskeidenheid hardedopongewerweldes.
Erica cerinthoides
Erica cerinthoides is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Dit kom wydverspreid voor: Eswatini, Gauteng, KwaZulu-Natal, Lesotho, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap, Wes-Kaap en die Vrystaat.
Isopiëstiese metode
Die isopiëstiese metode is 'n metode in die termodinamika om die aktiwiteit van die oplosmiddel van 'n oplossing te bepaal.
Die woord isopiësties beteken onder gelyke dampdruk. In hierdie metode word twee verskillende oplossings (byvoorbeeld BaCl2-water en KCl in water) noukeurig afgeweeg en in 'n ruimte gebring wat afgesluit word en by 'n konstante temperatuur gehou word. Die oplosmiddel het by dié temperatuur 'n verskillende dampdruk vir die twee oplossings. Daardeur sal die een oplossing oplosmiddel deur verdamping verloor wat sal kondenseer in die ander een. Ná voldoende tyd sal 'n ewewig bereik word, waarby die dampdrukke, en daarmee die aktiwiteite gelyk geword het. Die oplossings word uitgeneem en opnuut afgeweeg om hulle molaliteit te bepaal.
Oplossings van soute soos NaCl en KCl word gebruik as standaarde. Hulle osmotiese koëffisiënt ɸ en aktiwiteit is baie goed bekend as funksie van die molaliteit. Die osmotiese koëffisiënt van die ander onbekende oplossing ɸ* kan bepaal word met die formule:
Mulao
Die Mulao (Chinees: 仫佬族) is 'n etniese groep van die Outonome Gewes Guangxi Zhuang in die Volksrepubliek China wat in die outonome dorp Luocheng Mulao in die weste van die outonome gewes saamgetrek is. Kleiner groepe woon in die dorp of stad Xincheng, Yizhou, Liucheng, Du'an, Huanjiang en Hechi in die Guangxi. Die Mulao is een van 55 etniese minderhede wat amptelik deur die Volksrepubliek China erken word. Met 'n bevolking van 207 000 is hulle die een-en-dertigste grootste etniese groep in die land.
Gertrude Jeannette
Gertrude Jeannette (28 November 1914 – 4 April 2018) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Nothing But a Man (1964), Cotton Comes to Harlem (1970), Shaft (1971), en Black Girl (1972).
FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2021
Dienooreenkomstig het FIFA op 25 Februarie 2015 amptelik aangekondig dat die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2021 na 'n ander land van die Asiatiese Sokkerkonfederasie verskuif sal word, sodat dit gedurende die tradisionele Junie-Julie-venster 2021 gehou kan word, sonder om nasionale ligas te onderbreek. As kompensasie is die aanbieding van 'n ander FIFA-toernooi, dalk die FIFA-Klubwêreldbeker 2021, in November-Desember 2021 in Katar voorgestel as 'n voorbereiding op die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2022.
In Oktober 2017 het FIFA planne afgekondig om die Sokker-Konfederasiebeker teen 2021 af te skaf en dit met 'n vierjaarlikse 24-span FIFA-Klubwêreldbeker te vervang en laasgenoemde van Desember na Junie te skuif. Op 15 Maart 2019 het FIFA amptelik aangekondig dat die Sokker-Konfederasiebeker geskrap en met die FIFA-Klubwêreldbeker vervang sal word. Katar het wel die FIFA-Klubwêreldbeker in 2019 en 2020 in voorbereiding op die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2022 aangebied.
Deelnemende spanne
Totdat die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2021 in Maart 2019 deur FIFA amptelik geskrap en met die FIFA-Klubwêreldbeker vervang is, het die volgende spanne vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2021 gekwalifiseer.
Bedryfstelsel (inligtingstegnologie)
Die programmatuur wat dit moontlik maak vir 'n rekenaargebruiker om die hardeware binne die rekenaar en geïnstalleerde sagteware te kan gebruik of manipuleer.
'n Basiese rekenaar het slegs 'n BIOS (Basic Input Output System) wat die rekenaar effektief net kan aanskakel. Om programmatuur op die sisteem te laai wat die bedryf van die rekenaar toelaat is bedryfstelsels nodig. 'n Bedryfstelsel sluit nie werklik toepassingsagteware in nie, maar is die onderleg van die rekenaar se funksies.
Benewens die bedryfstelsel kan toepassings gelaai word. Microsoft Office, LibreOffice, Firefox ens. kan vir 'n spesifieke bedryfstelsel gelaai word deur middel van 'n proses wat installering genoem word.
'n Kort lys van bedryfstelsels:
Erica cernua
Erica cernua is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Zulfah Otto-Sallies
Zulfah Otto-Sallies is ’n rolprentregisseur en jeugboekskrywer van Kaapstad. Sy is veral bekend vir haar jeugverhaal “Diekie van die Bo-Kaap”.
Lewe en werk
Zulfah Otto-Sallies is op 28 Mei 1961 in Port Elizabeth gebore, maar trek op ouderdom vyf na die Bo-Kaap waar sy groot word en skoolgaan. Haar vader, die bouer Moegammad Yusuf Otto, is lid van die Kaapse Maleier-koorraad en die Rangers-singkoor. In 1978 matrikuleer sy aan die Hoërskool Vista Senior Sekondêr in die Bo-Kaap, waarna sy verder studeer in Maatskaplike Werk aan die Universiteit van die Wes-Kaap. Vanaf die ouderdom van dertien skryf sy Afrikaanse woorde op maat van bekende wysies vir haar pa se koor, omdat twee nuwe liedjies (’n massakoorlied en ’n solo) elke jaar vir die koorwedstryd geskryf moet word. Hulle wen saam-saam baie pryse. Hierdie passie vir woorde en musiek lei tot die skryf van ’n musiekspel wanneer sy in 1990 deur haar man se jongste suster gevra word om haar te help met ’n skoolprojek. Hierdie musiekspel gaan oor Diekie en die mense van die Bo-Kaap en is ook haar eerste musiekspel wat opgevoer word in onder andere die Baxter Teater, by die Grahamstad Kunstefees en ook die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Sy skryf die verhaal, liedjies en die lirieke en verwerk die verhaal ook in ’n jeugroman.
In 1994 neem sy ’n Kaapse kulturele groep na Maleisië vir ’n kunstefees waar hulle haar musiekblyspel “Rosa” met groot sukses opvoer en hierdie stuk word in 1996 ook in die Baxter Teater opgevoer. Saam met haar man stig sy Bo-Kaap Produksies, waar sy as regisseur en skrywer werk. Sy lewer ook werk vir Community Video Education Trust, waar sy in die negentigerjare direkteur is, en Cape Film and Video Foundation, waar sy regisseur is. Hierdie betrokkenheid lei daartoe dat sy hierna meeste van haar aandag aan die maak van films gee. Sy maak verskeie hoofsaaklik dokumentêre kortfilms wat op SABC, e-tv en Duitse Televisie uitgesaai word. Hierdie kortfilms sluit in “Moods of the city”, “Clearing the road”, “Houses for the people by the people”, “Help to help yourself”, “The jazz greats”, “Whispers from the Cape Flats”, “From Zambian soil”, “Skills revolution for the Nation”, “Do you want to build a house?”, “I can see tomorrow”, “Framed”, “The Cape Minstrels”, “Isivivane Solwazi” (vir die Robbeneiland Museum), “In die matrix” en “Through the eyes of my daughter”.
Hierna begin sy om haar talente ook tot die maak van kreatiewe films te wend. Sy behaal aan die einde van 2000 ’n meestersgraad by Das Art, ’n nagraadse teaterskool in Amsterdam, waar sy haar toespits op digitale tegnologie in die teater en die rolprent- en televisiebedryf. Vanaf 1998 dien sy as hoof-eksaminator vir die SA Film and Publications Board en sy word ook ’n vennoot in O’dacity Films. Sy is in 2003 kurator van die Cape Town World Cinema Festival en in 2007 word sy aangestel as die hoof van die video tegnieke opleiding van die Apollo Filmfees in Victoria in Australië. Sy is getroud met Shahied en hulle het drie kinders Muneera, Moegammad Gasan en Moegammad Junaid. Haar man tree ook op as direkteur van fotografie in sommige van haar films. In 2001 wen sy ’n Goue Toekenning hy die Stone Awards vir haar filmkuns.
Skryfwerk
Haar eerste kortverhaal, “A better life for moms”, word in 1995 gepubliseer, met haar eie Afrikaanse weergawe “’n Beter lewe vir Mams” wat dieselfde jaar in die versamelbundel “Keerpunt” opgeneem word. Die jeugverhaal “Diekie van die Bo-Kaap” behandel die bedreiging van die tradisionele Moslem leefwyse en die saambindende geloofsidentiteit teen die agtergrond van bendes en dwelms. Diekie en Ice word saam groot, maar ontdek mekaar later en raak verlief. Newe-temas is hulle somtyds stormagtige verhouding met hulle ouers, daggarokery, Ice se swangerskap en hoe hulle en die gemeenskap dit hanteer en die wyse waarop hulle by die tradisies inpas. Die musiekdrama van hierdie verhaal word onder andere by die Baxter-teater in Kaapstad en by die Grahamstad Nasionale Kunstefees opgevoer. Ander produksies soos “Koesister Mentality”, “Echoes from the ghettos” en “Rainbow and the Moon Princess” volg, wat almal by die Victoria & Alfred-teater in die Kaapse Waterfront opgevoer word. Van haar kortverhale word opgeneem in die versamelbundels “Keerpunt” en “Biltong en Barakat”.
Einsteinium
Einsteinium is ’n sintetiese element met die atoomgetal 99 en simbool Es. Dit val in die aktiniedreeks en is die sewende transuraan.
Dit is ontdek in die neerslag van die eerste waterstofbomontploffing in 1952 en genoem na Albert Einstein. Sy algemeenste isotoop is 253Es, met ’n halfleeftyd van 20,47 dae, wat in ’n paar kragtige kernreaktors kunsmatig uit die verval van 253Cf vervaardig word. Dit word gevolg deur ’n ingewikkelde proses om 253Es van ander aktiniede en produkte van hul verval te skei. Ander isotope word in baie klein hoeveelhede in verskeie laboratoriums vervaardig deur swaar aktiniede met ligte ione te beskiet. Vanweë die klein hoeveelhede einsteinium wat vervaardig word en die relatief kort halfleeftyd van sy isotope wat die maklikste geskep kan word, het dit tans byna geen nut buiten vir navorsingsdoeleindes nie. Dit is byvoorbeeld in 1955 gebruik om 17 atome van die nuwe element mendelevium vir die eerste keer te vervaardig.
Zulfah Otto-Sallies
Skryfwerk
Haar kortfilm “Raya” wen ’n toekenning by die Apollo Filmfees in 2000 en word in 2002 op DVD uitgegee saam met twee ander kortfilms uit Afrika onder die titel “Mama Africa”. Hierin word drie geslagte Moslem-vroue behandel en die emosionele groei ondersoek van ’n vrou wat eers die pyn en verantwoordelikhede van ouerskap werklik besef wanneer sy in die tronk geboorte gee aan ’n baba dogtertjie. Hierdie sukses volg sy op met haar eerste vollengte rolprent, naamlik “Don’t touch”, wat in 2006 uitgegee word. Hierdie film vertel die storie van die sestienjarige Layla wat uitvind dat haar vader ingevolge Moslemwette met ’n tweede vrou getrou het. Sy voel bedrieg hierdeur en bevraagteken vir die eerste keer die onbeperkte magte van die patriarg.
Einsteinium
Einsteinium is ’n sagte, silwerige paramagnetiese metaal. Sy eienskappe is tipies van die laat aktiniede. Die hoë radioaktiwiteit van 253Es het ’n sigbare gloed tot gevolg. Die bestudering van sy eienskappe word bemoeilik deur die verval van die isotoop in 249Bk en dan 249Cf teen ’n tempo van 3% per dag. Die isotoop met die langste halfleeftyd, 252Es (471,7 dae), sal makliker wees om te bestudeer, maar dit is baie moeiliker om te vervaardig en is net in minimale hoeveelhede beskikbaar. Einsteinium is die element met die hoogste atoomgetal wat in makroskopiese hoeveelhede in sy suiwer vorm waargeneem is, en dit is die isotoop 253Es met sy kort leeftyd.
Nes alle sintetiese transurane is isotope van einsteinium hoogs radioaktief en word dit as uiters gevaarlik beskou.
Ivan Linow
Ivan Linow (21 November 1888 – 21 November 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Plastered in Paris (1928), The Unholy Three (1930), The Song of the Flame (1930), en The Silver Horde (1930).
Opsie (Finansies)
In finansies is 'n opsie 'n afgeleide finansiële kontrak tussen twee partye om 'n gespesifiseerde bate ("onderliggende bate") op 'n toekomstige dag ("vervaldatum") teen 'n prys wat vandag vasgestel word ("trefprys"; Engels strike price) te lewer. Die koper van die opsie verkry die reg, maar nie verpligting, om die onderliggende bate teen die trefprys te verhandel. Die verkoper verkry 'n verpligting om die onderliggende bate te verhandel teen die trefprys indien die koper die opsie uitoefen.
'n Opsie wat die houer van die opsiekontrak die reg gee om die onderliggende bate te Die meeste opsies het 'n vervaldatum. Indien die opsie nie voor of op die vervaldatum uitgeoefen word nie verval die opsie sonder waarde.
Die prys van 'n opsie is 'n funksie van die:
Opsie tipes
Die volgende benamingkonvensie word gebruik om tussen die verskillende opsie tipes te onderskei:
Erica cerviciflora
Erica cerviciflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Heilige Graal
duimnael|'n Verskyning van die Heilige Graal (Frankryk, 15de eeu) Die Heilige Graal (van Oudfrans graal "skottel") is een van die bekendste mites van die Westerse geskiedenis en letterkunde wat die soektog na 'n baie begeerlike voorwerp beskryf. Die vroegste bronne van die Graal-tematiek is waarskynlik nie van Christelike oorsprong nie. Die graalslegendes is blykbaar verwerkings van ou Keltiese motiewe uit die Mabinogion, soos byvoorbeeld koning Artus se reis na die ketel van Annwn. Die Graal-tematiek vermeng moontlik kenmerke van ou vrugbaarheidskulte, Keltiese mites waarin horings of ketels van oorvloed sentraal staan, en Christelike motiewe en simboliek.
Shaw se pas
Shaw se pas (Shawspas) is 'n bergpas in die Wes-Kaap op die R320-streeksroete suid van Caledon op die pad na Hermanus. Die pas bereik 'n hoogte van 366m en 'n maksimum helling van 1:17.
Heilige Graal
Die Heilige Graal is aanvanklik as 'n steen, 'n boek of 'n standbeeld voorgestel. Later word dit as 'n kelk, 'n bord of as 'n ketel beskryf. In die eerste verwerking in die Middeleeuse literatuur van die laat 12de eeu toon die Graalslegendes sterk Christelik invloede; die Graal word nou onder meer as die mitiese jaspisbeker beskou wat Jesus Christus tydens die Laaste Avondmaal gebruik het en waarin Josef van Arimatea ná Jesus se kruisiging sy bloed opgevang het. Later het hy die beker volgens legendes na die Britse eilande saamgeneem.
Wonderdadige krag word aan die Graal toegeskryf. Die beskouer van die Graal sou 'n mistieke verligting ervaar. Soms is die Graal ook as die onuitputlike bron van wonderlike geregte by 'n feesmaal uitgebeeld.
Volgens ander Middeleeuse bronne (byvoorbeeld die Duitse digter Wolfram von Eschenbach) is die Graal eerder 'n wonderdadige steen wat in die kasteel Montsalvatch ("Berg van die Verlossing") bewaar word.
Etimologie
Die Afrikaanse en Nederlandse "graal" is, net soos die Duitse Gral en Engelse Grail ontleen aan die Oud-Franse graal of greal, soos in Chrétien de Troyes se Li Contes del Graal, 'n term wat as "beker" vertaal kan word. Die Latynse oorsprong daarvan is onseker. Taalkundiges het onder meer die Middel-Latynse gradalis voorgestel waarmee na 'n pronkbeker of diep skottel verwys is waarin tydens Middeleeuse feesbankette deftige disse bedien is.
Ander moontlike wortels is die Middel-Latynse gradalis, die 8de eeuse uitspraak van *crātālis "beker, houer"; of die Middel-Latynse garalis "bak, beker".
Die Graal as literêre motief
duimnael|regs|250px|Die Heilige Graal te midde van koning Artus se Tafelronde (Franse manuskrip uit die 14de eeu) Die belangrikste graalromans het in 'n taamlik kort tydperk tussen die einde van die 12de en die begin van die 13de eeu ontstaan. Aangesien die literêre werke in die Middeleeue nog nie deur 'n kopiereg beskerm was nie, het die digters dikwels die werke van ander skrywers bewerk. In die geval van die Graal-tematiek was Chrétien de Troyes en Robert de Boron die twee oorspronklike outeurs.
Die grondidee van die Graal het tot 'n sentrale motief in die Middeleeuse letterkunde ontwikkel, nog voordat iemand 'n noukeurige beskrywing gegee van wat die Graal presies so wees. In sy oorspronklike, onvoltooide Parsival-teks van omtrent 1180 verwys Chrétien de Troyes na die Graal nie as 'n beker of skottel nie. Die Graal lyk hier eerder op 'n geheimsinnige steen, moontlik 'n meteoriet, net soos dit in die werk van die Duitse digter Wolfram von Eschenbach beskryf word.
Teen die einde van die 12de eeu het Robert de Boron in sy Graal-siklus, wat tussen 1191 en 1202 ontstaan het, beweer dat die Graal 'n beker is, waaruit Jesus Christus tydens die Laaste Avondmaal gedrink het. De Boron het die eerste deel van sy trilogie aan die voorgeskiedenis van die Graal gewy en die verbinding met Josef van Arimatea (Frans: Joseph d'Arimathie) geskep. Volgens die Rooms-Katolieke geloof is die Graal daarmee verbind met die Altaarsakrament en die Teenswoordigheid van Christus tydens die wyding van brood en wyn. 'n Ander legende, soos bo beskryf, beweer dat Josef van Arimatea die bloed van die Verlosser in die Graal opgevang het. Later is die Graal na Britannië gebring.
In latere tekste uit die 13de eeu, maar ook in die Engelse Le Morte Darthur van Thomas Malory, wat in 1470 voltooi is, het die Heilige Graal tot 'n goue beker ontwikkel, waarin 'n klein hoeveelheid van die Heilige Bloed van Jesus Christus bewaar word.
Die soektogte van helde, wat die Graal wil opspoor, is een van die belangrikste onderwerpe van die middeleeuse letterkunde. Chrétien de Troyes se Parsival (Frans: Perceval) of "Die Storie van die Heilige Graal" (Le Conte du Graal) is die eerste literêre verwerking van die stof. In die 12de eeu versinnebeeld die soektog na die Graal ook die ridder wat na volmaaktheid streef.
Alle sienswyses in verband met die Graal word deur 'n vermenging van Christelike en esoteriese motiewe gekenmerk, uitgaande van Keltiese mites oor 'n mirakuleuse beker; tog begin die Graal eers met die Middeleeuse letterkunde verander na 'n medium van goddelike openbaring.
Chrétien de Troyes: Le Conte du Graal (Roman de Perceval)
Chrétien de Troyes se misties-religieuse versroman is die oudste bekende literêre werk oor die Heilige Graal, wat tussen 1179 en 1191 vir die graaf Filips van Vlaandere geskryf is. Chrétien verwys na 'n boek in die graaf se biblioteek, wat hy as bron gebruik het, maar verstrek geen besonderhede nie. Dit is dus nie duidelik of die Graal al vroeër in verband met die Artus-epiek en die literêre Perceval-figuur gebring is nie. Chrétien beweer dat sy bron 'n bewys vir die bestaan van die Graal lewer, en sommige navorsers glo dat hy na 'n historiese oorlewering uit die Elsas verwys. Volgens hierdie legende het Diederik van Elsas, graaf van Vlaandere, 'n deelnemer aan die Tweede Kruistog in 1150, enkele druppels van Jesus se bloed, wat deur Josef van Arimatea opgevang is, as 'n reliek uit Jerusalem saamgebring.
Die Britanniese Artus-legendes uit die Matière de Bretagne met hulle bo-natuurlike elemente, wat magiese en mistiese magte insluit, was aan Chrétien en sy tydgenote bekend. Navorsers vermoed dat Chrétien ook deur die Ierse echtrai ("Avonture"), die eerste Keltiese legendes wat Britanniese vlugtelinge na die Europese vasteland gebring het, geïnspireer is.
Wolfram von Eschenbach: Parzival
Die Duitse digter Wolfram von Eschenbach (omtrent 1170/75 tot 1220) het waarskynlik Chrétien de Troyes se Perceval geken. Sy werk verskil in 'n aantal opsigte van die Franse weergawe. Wolfram beweer dan ook dat hy nie die Franse origineel vir sy Duitse roman bewerk het nie; hy het die manuskrip van 'n misterieuse man met die naam Kyot ontvang, wat in die Spaanse stad Toledo 'n onbekende Arabiese handskrif ontdek had. Die held, Parzival, word hier as 'n rustelose soeker na waarheid uitgebeeld - in 'n tyd, toe die Kerk en die Christelike godsdiens aanspraak daarop gemaak het om die enigste bron van wysheid in hierdie verband te wees.
Wolfram se werk bevat daarnaas 'n indrukwekkende oorsig oor die sterrekundige kennis van sy tyd; die Graal kry hier ook 'n kosmologiese betekenis. Die geleerde Jood Flegetanis, een van Wolfram se romanfigure, versinnebeeld hierdie sterrekundige en astrologiese dimensie. Nadat hy die sterre gelees het, verkondig hy dat daar 'n misterieuse dinc ("voorwerp") sou bestaan, wat deur 'n edele Christelike geslag bewaar word. Die Graal word deur jonkvroue versorg en deur ridders (templeis - moontlik 'n verwysing na die Orde van die Tempeliers) beskerm.
Die Graal word nie as 'n beker of skottel beskryf nie. Dit is blykbaar 'n steen, wat uit die hemel neergestort het (moontlik 'n meteoriet), en dra die opskrif lapsit exillis - "steen wat van die sterre gekom het". Die Graal lê op 'n groen sydoek en kan vanweë sy enorme gewig net deur 'n reine maagd gedra word.
Die hooftrekke van die verhale
duimnael|regs|250px|'n Groep skulpture uit die [[Keulense kerk Groß-St.-Martin (1509). Heel regs staan Josef van Arimatea]] Alhoewel die Middeleeuse Artusromans in sekere opsigte sterk van mekaar verskil, kan daar nogtans gemeenskaplike hooftrekke aangewys word.
Die geskiedenis van die Graal
Die Graal se geskiedenis begin met Josef van Arimatea, 'n welvarende koopman, wat volgens sommige verhale 'n oom van Jesus van Nasaret is. Ná sy kruisiging word die lyk van Jesus aan Josef oorhandig, wat sy begrafnis wil reël, en moontlik ook die beker, wat Jesus gedurende die Laaste Avondmaal gebruik het. Toe sy liggaam vir die begrafnis voorberei en gewas word, vloei nog bloed uit sy oop wonde, wat deur Josef met die beker opgevang word.
Ná Jesus se opstanding word Josef daarvan beskuldig dat hy die lyk sou gesteel het. Hy word in hegtenis geneem en na 'n kerker oorgebring, waar geen kos aan hom voorsien word nie. Na bewering verskyn Jesus aan Josef en oorhandig aan hom die beker van die Avondmaal. Daarna onthul Jesus die geheim van sy menslike gestalte aan Josef en leer hom hoe om die Heilige Mis te vier.