cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorslandtrek
Die tweede en derde treksgeselskappe verenig
Van ’n groep van 10 gesinne met ongeveer 65 gesinslede (die “mak volk” uitgesluit) onder leiding van Gert du Preez het al die blanke mans uiteindelik gesterf en slegs drie vroue en 19 kinders oorleef. Toe die res van die trekkers van hulle lot hoor, is ’n ekspedisie gestuur om hulle te red en na die laer by Leeupan te bring. Van die trekkers se oogmerk om na ’n nuwe en “beter land ter bewoning” te trek, het tot in daardie stadium niks gekom nie, terwyl hulle boonop reeds aansienlik verarm is. In alle rigtings was óf vyandige swart stamme óf ongesonde gebiede en die trekkers het gevolglik nie meer geweet waarheen om te trek nie. Daar was boonop steeds geen einde van hulle lyding in sig nie.
Die drie trekgeselskappe verenig
Nadat die drie trekgroepe in Julie 1878 by Leeupan verenig het, is ’n nuwe bestuur verkies en trekregulasies vir die verenigde trek opgestel. Teen hierdie tyd het daar steeds groot verwarring en meningsverskille onder die mense geheers: Die meerderheid het verder in die rigting van die Okavango getrek. ’n Ander groep het begin om langs die Okavango vir handelaars te jag. Nog ’n groep het besluit om na Transvaal terug te keer, terwyl ’n vierde groep verspreid was en agtergeraak het. Hoewel die verhoudinge met die Kavangostamme aanvanklik vreedsaam was, is dit kort voor lank vertroebel en die trekkers moes noodgedwonge verder trek. Weens die bedreiging van die Ovambostamme verder op hulle trekpad was die trekkers verplig om uit te wyk na die neutrale gebied suid van die Etoshapan, waar hulle vir ’n ruk lank oorgestaan het.
Dit is nie bekend wat die groep trekkers wat besluit het om na Transvaal terug te keer se opinie van hulle mislukte trek was nie. Tog het enkele lede van hierdie groep kans gesien om later weer deur die Dorsland terug te trek Angola toe.
Nadat ’n verkenningsekspedisie ’n “rusplaats” in ’n grootliks ontvolkte landstreek, Kaokoland, gevind het, het hulle in Mei 1879 na Rusplaas (Otjitundua), Kaoko Otavi en ’n paar ander verspreide fonteine getrek en vir 18 maande lank tot Oktober 1880 daar oorgestaan. Hier het hulle tydelike wonings gebou, tuintjies en landerye aangelê en in die omgewing gejag. Die koorssterftes het steeds voortgegaan. Terwyl hulle hier oorgestaan het, het hulle eerste botsing met ’n Ovambostam op Portugese grondgebied plaasgevind toe sewe man naby Humbe aan die Kunene deur die OvaMbandja aangeval is. Tydens die daaropvolgende vredesonderhandelinge het die trekkers vir die eerste keer met Portugese kennis gemaak. Dié ontmoeting het waarskynlik die saadjie geplant vir hulle uiteindelike verhuising na Angola ’n jaar later.
Noodleniging
Berigte oor die rampspoedige trek en die trekkers se haglike omstandighede het mettertyd hulle landgenote in Suider-Afrika en die Kaapse owerheid bereik en ’n aantal komitees in die Kaap en die Oranje-Vrystaat is op die been gebring om geld en voorrade vir die “noodlydende trekboere” in te samel. Die Kaapse Relief Committee het die gekollekteerde goedere met die skoener Christina na Damaraland gestuur. Richard Haybittel is gekontrakteer om die goedere by die trekkers af te lewer en het dit uiteindelik enkele maande later aan die trekkers oorhandig. Sommige trekkers wat dermate verarm is dat hulle nie meer oor trekdiere beskik het nie, het van die geleentheid gebruik gemaak om per skip van Walvisbaai na Kaapstad te reis en van daar af met die hulp van liefdadigheid na Transvaal terug te keer.
Vestiging in Angola
Ná onderhandelings het ’n Boereafvaardiging en kolonel Sebastião Nunes da Matta, die goewerneur van Moçâmedes, op 18 September 1880 ’n ooreenkoms gesluit waarvolgens die voorwaardes uitgestippel is waarop die trekkers toegelaat sou word om hulle in Angola te vestig. Nadat die trekkers in November 1880 van Kaokoland na Angola begin trek het, is die eerste ooreenkoms opgevolg met ’n tweede wat op 28 Desember 1880 onderteken is en waarvan die voorwaardes baie ooreenstem met dié van die eerste ooreenkoms.
Hoewel die kus van Angola teen 1880 al vir 300 jaar deur Portugal gekoloniseer is, kon daar nouliks van ’n Portugese besetting van die binneland van Angola gepraat word. Die trekkers se koms het plaasgevind teen die agtergrond van die juridiese afskaffing van slawerny en pogings van die Portugese owerheid om blanke kolonisasie van die binneland van Angola te bevorder. In die lig van die Boere se reputasie as goeie krygsmanne het die Portugese owerheid geglo dat die trekkers hulle kan bystaan om die dubbele bedreiging van die inheemse stamme en moontlike Britse betrokkenheid teen te staan. Daar is ook gehoop dat die Boere sou help om die handel te stimuleer en die land te ontwikkel. Hulle is gevolglik met ope arms verwelkom. Op 4 Januarie 1881 is Humpata geïdentifiseer as die ligging van die voorgenome Boerenedersetting en daar is later in dieselfde maand begin met die bou van ’n dam en leivoor. Nadat dorpserwe toegeken is, is met die konstruksie van wonings begin. Jare van moeilike aanpassing het daarop gevolg. ’n Groep Boere wat nie direk Humpata toe getrek het nie, het voortgegaan om langs die Okavango te jag en toe dieper in Angola in getrek en eers in 1883 by die Boere op Humpata aangesluit. Hulle geledere is versterk deur enkelinge en klein groepies wat ná die uitbraak van die Tweede Nama-Herero-oorlog nie langer ’n bestaan in Damaraland kon maak nie. Teen 1 Julie 1883 het die Boerenedersetting op Humpata bestaan uit 325 Boere en 43 “mak volk”.
Uiteindelik het ongeveer 700 persone (benewens ’n onbekende getal swart arbeiders) Transvaal gedurende die jare 1874 tot 1877 in drie verskillende trekke verlaat. Gedurende hulle epiese tog het ongeveer 230 blanke trekkers gesterf en ongeveer dieselfde getal na Transvaal teruggekeer. Hoewel ongeveer 130 babas gedurende die trek gebore is, het slegs ongeveer 370 persone uiteindelik hul beloofde land bereik.
Dietlof Maré
regs|200px|duimnael|Landdros Dietlof Maré.
Saint Johns
Die term Saint Johns, St. Johns, of Saint John's, St. John's kan verwys ná:
Dietlof Maré
Dietlof Siegfried Maré (distrik Uitenhage, Kaapkolonie, 27 Mei 1824 – Pietersburg, Transvaal, 27 Junie 1890) was ’n sakeman en landdros in die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR).
Maré was die jongste seun uit Paul Maré se huwelik met Johanna Magdalena Pretorius, ’n niggie van A.W.J. Pretorius. Sy broer Frederik Korsten Maré was eweneens ’n landdros asook ’n kerkman in die ZAR. Hul kleinneef Jacob Maré was lid van die uitvoerende raad en vader van die Sarie Maré wat besing word in die volksliedjie Sarie Marais.
Maré het in Port Elizabeth skoolgegaan voor hy in 1838 saam met sy gesin die Kaapkolonie verlaat het, ’n tyd lank ná die trek van Gert Maritz, maar ’n paar maande voor Pretorius s’n. Naby die teenswoordige Bethlehem het Maré se vader verongeluk toe hy onder ’n skotskar beland, waarna sy moeder die trek voortsit en hulle op 25 Oktober 1838 by Maritz se laer langs die Klein-Tugela aankom.
Ná die Slag van Bloedrivier het die weduwee Maré en haar kinders hulle gevestig op Pietermaritzburg, waar Maré as wamaker gewerk het. In 1842 het hy en sy broer Frederik albei deelgeneem aan die Slag van Congella teen die Britse troepe, waarin die Trekkers ’n nederlaag gely het.
Hy is op 23 Februarie 1848 getroud met Johanna Elizabeth Kruger (oorlede op 14 Augustus 1874), ’n dogter van Pieter Ernst Kruger en ’n besonder skrander vrou wat self regskennis verwerf het en haar man later tot groot hulp sou wees in sy amp as landdros. Ná sy troue het hy hom op die ivoorhandel toegelê en spoedig 'n welgestelde man geword.
Maré het in 1862 na Schoemansdal in die ongetemde Noord-Transvaal verhuis en twee jaar later het sy gesin hulle by hom aangesluit. Kort daarna het beroering onder die Soutpansbergse inboorlinge die handel tot stilstand laat kom en is die blanke inwoners van die dorp verplig om lang tydperke in die fort skuiling te soek. In hierdie tyd het Maré as laerkommandant opgetree. In 1867 is hy saam met A.P. Duvenhage en B.J. Vorster die oue afgevaardig om hul saak voor die uitvoerende raad van die ZAR te bepleit. Aangesien die regering nie by magte was om die nodige beskerming te verleen nie en Schoemansdal in 1868 tydelik ontruim is, het Maré hom op Marabastad (sowat 15 km van die later Pietersburg, nou Polokwane) gevestig en koop hy 1874 die grootste gedeelte van die plaas Sandrivier.
Op 12 September 1870 is hy aangestel as landdros van Soutpansberg. In 1871 is begin met die ontginning van goud by Eersteling, naby Marabastad. In die jaar daarop is Maré aangestel as die eerste goudkommissaris in die ZAR geword. Hy is in 1876 uit sy amp as landdros ontslaan omdat hy nie streng genoeg sou opgetree het teen gevangenes nie, maar in 1883 het hy weer landdros van Soutpansberg geword en volgens ’n Volksraadbesluit van 21 Julie 1886 is die landdroskantoor van Marabastad na Pietersburg verskuif. So vestig Maré hom op Pietersburg, waar hy oorlede is. Hy is op sy plaas Sandrivier langs sy eerste vrou begrawe. Die hoofstraat in die destydse Pietersburg, Landdros Maréstraat, is na hom genoem.
Gesinslewe
Ná die dood van sy eerste vrou, Johanna Adriana Kruger (geb. 8 Januarie 1828) op 14 Augustus 1874, is hy twee jaar later met die onderwyseres Carolina Augusta (von) Eberhardt (2 Julie 1856 – 27 September 1943) getroud. Uit sy eerste huwelik is 16 kinders gebore en uit die tweede sewe, van wie ses grootgeword het. Die sewende kind uit die eerste huwelik was die sendeling Tobias Johannes Albertus Maré. 'n Dogter uit die eerste huwelik, Maria Magdalena Elizabeth Maré, was getroud met die Hervormde ds. N.J. van Warmelo, en die moeder van Johanna Brandt, skryfster van Die kappie-kommando. Die jongste van al die kinders, Leon Maré (gebore in 1889) het in 1920 die Hertzogprys vir prosa gewen. Die ander ses kinders uit dié egverbintenis was Maria Fransina (gebore 23 Augustus 1877), Margaretha Susanna Sophia (23 Desember 1878), Dietlof Siegfried von Schönfeld (3 Maart 1881), Aletta Elizabeth Cornelia (6 Januarie 1883), Carolina Augusta (1885, wat kort ná geboorte oorlede is) en Carel Rudolph Anton von Eberhardt (21 Januarie 1887).
Vaughan Gardiner
Vaughan Charles Gardiner is 'n Afrikaanse sanger. Sy debuutalbum, Wie ek is, is in 2009 deur Mozi Records uitgegee.
20 Junie
20 Junie is die 171ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (172ste in 'n skrikkeljaar). Daar volg nog 194 dae in die res van die jaar.
Vaughan Gardiner
Gardiner was in Laerskool Gene Louw en hy gematrikuleer aan die Curro Privaatskool (beide in Durbanville in die Wes-Kaap).
Verdragboom
Die Verdragboom (ook bekend as die Traktaatboom) is 'n ou melkhoutboom in Treaty Road (langs Springstraat) en suid van die spoorlyn in Woodstock waarby op 10 Januarie 1806 die vredesverdrag  na die Slag van Blaauwberg onderteken is. Die terrein is die eiendom van die Stad Kaapstad en die melkhoutboom daarop is in 1967 tot gedenkwaardigheid verklaar.
Ander melkhoutbome wat tot monumente verklaar is, is die Poskantoorboom by Mosselbaai, die Fingo-melkhoutboom en die Renosterfontein-melkhoutboom.
Heteromirafra
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Roxanne McKee
Roxanne McKee (gebore 10 Augustus 1985) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Legend of Hercules (2014) en in die televisiereekse Hollyoaks (1995), Game of Thrones (2011), en Dominion (2014).
Elizabeth Spiller
duimnael|links|230px|Ds. Martinus Postma en sy eerste vrou, Elizabeth Spiller.
duimnael|regs|200px|Haar grafsteen in die Kerkstraat-begraafplaas, Pretoria-Wes.
Elizabeth (Bettie) Spiller (Burgersdorp, Kaapkolonie, 14 Mei 1853 – Pretoria, Transvaal, 12 Augustus 1907), 'n boorling van Burgersdorp, was die eerste vrou van ds. Martinus Postma, in lewe leraar van die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap en later van Fordsburg. Weens die druk werksaamhede van haar man is sy vernaamlik met die opvoeding van hul 10 kinders belas. Net ses van die kinders, onder wie die onderwyseres Adelaide, het nog gelewe ten tyde van hul vader se dood in 1926. Vir die beginsel van Christelik-nasionale onderwys het sy en haar man alles feil gehad. Die hoogtes wat haar kinders in die kerk en maatskappy bereik het, was dan ook in ’n groot mate aan haar opofferings te danke. Twee van haar seuns, Dirk en Ferdinand, het hulle as teoloë onderskei.
Opstand
'n Opstand of rebellie vind plaas wanneer 'n individu of groep mense in verset kom teen gesag. 'n Opstand wissel van burgerlike ongehoorsaamheid tot gewapende verset. Suksesvolle opstandings kan lei tot 'n revolusie of 'n bevryding. Iemand wat in opstand kom heet 'n rebel of opstandeling.
Vorms van opstand
Die intensiteit van 'n opstand verskil dikwels en kan strek van 'n plaaslike oproer tot 'n burgeroorlog:
Lokval in Venesië
Lokval in Venesië is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1972 uitgereik is. Die regisseur was Ivan Hall, terwyl Gé Korsten die hoofrol vertolk het. Dit is Gé se voorlaaste fliek, en is vyf jaar voor Netnou hoor die kinders verfilm. Die rolprent is op 14 Oktober 2012 in DVD-formaat gratis saam met die Rapport aan sy lesers versprei.
Genre
Die rolprent is 'n musiekblyspel. Dit het geen ouderdomsperk nie en is goeie gesinsvermaak.
Storielyn
Die rolprent handel oor Zelida, ’n eksentrieke oujongnooi, wie se juwele gesteel is. Sy en haar niggie gebruik die sakkevol versekeringsgeld wat uitbetaal is om ’n bootreis vanaf Suid-Afrika na Venesië in die Mediterreense See te onderneem. Sy is heeltemal onbewus van ’n agterdogtige speurder, wat hom as ’n ambassadeur voordoen sodat hy hulle onder oë kan hou. Intussen is die rower met sy mooi meisie en die gebuite juwele ook op die skip. Boonop is daar ’n weeskind-verstekeling wat sake verder deurmekaar krap.
Clathria oxyphila
Clathria oxyphila is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hallmann.
Pleknaamsveranderinge in Mali
Hier volg 'n lys van plekke in Mali waarvan die name verander is:
Gewasboerdery in Suid-Afrika
Gewasboerdery en veeteelt maak die twee bene van boerdery uit. Gewasboerdery sluit twee hoofgroepe in, naamlik akkerbougewasse (mielies, koring, sonneblom, rog en ander) en tuinbougewasse (groente soos aartappels en wortels, vrugte soos druiwe en perskes, neute en ander).
Landbou kom kortliks neer op die verbouing van plante en die aanteel van diere gerig op die mens se voeding-, kleding- en ander behoeftes.
Die eerste makmaking van gewasse en diere het waarskynlik in 9000-8500 v.C. in die Midde-Ooste begin: lensies, ertjies, rog en koring, wat almal wilde plante was. Daarna het dit na Noord-Afrika, Europa en dele van Asië versprei. China was ook teen sowat 8000 v.C. ’n belangrike sentrum.
Makro-ekonomiese landboustatistieke
In Suid-Afrika het die getal kommersiële boere volgens verskillende landbou-instellings van sowat 70 000 in die sewentigerjare van die vorige eeu tot net meer as 40 000 afgeneem (2018-statistieke). Bestaansboere word op veel meer geraam.
Statistieke Suid-Afrika het in sy 2017-landbou-opname Suid-Afrika se boere in vier groepe verdeel, gegrond op jaarlikse omset: Groot (omset hoër as R22 500 000), medium (omset tussen R13 500 000 en R22 500 000), klein (omset tussen R2 250 000 en R13 500 000) en mikro (jaarlikse omset minder as R2 250 000). Baie boere steun op beide gewasboerdery en veeteelt vir hul jaarlikse inkomste. Groot boerderye sorg vir sowat 64,5% (R195,1 miljard in 2017) van die land se jaarlikse boerdery-inkomste, terwyl die ander drie groepe gesamentlik vir sowat een derde van die totale omset sorg. Die totale landbouverdienste in 2017 was R302,8 miljard.
Hoewel die landbousektor gemiddeld slegs 2% tot 3% tot die land se bruto binnelandse produk (BBP) bydra, verhoog die bydrae onregstreeks tot 20% indien die sterk vorentoe- en rugwaartse skakels met nywerhede en die kleinhandel bereken word. Nie alleen voorsien trekker-, saad-, chemikalieë- en kunsmismaatskappye boerderybenodigdhede aan boere nie, maar word landbouprodukte deur nywerhede verwerk, verpak en deur kleinhandelaars verkoop. Selfs versekeraars vorm deel van die landbouketting.
Gewasboerderystatistieke
Die direktoraat Statistieke en Ekonomiese Ontleding van die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye wys in sy ekonomiese ontleding van die Suid-Afrikaanse landbousektor vir die jaar tot 30 Junie 2018 daarop dat diereprodukte gewoonlik sowat 50% tot totale landbouverdienste bydra. Akkerbougewasse het in die betrokke jaar 21,7% bygedra, tuinbougewasse 27,7% en diereprodukte 50,6%.
In goeie seisoene kan bogemiddelde mielie- en koringoeste, wat stewig tot akkerbou se totale verdienste bydra, gewasboerdery se persentasiebydrae tot die totale landbouverdienste met twee of drie persentasiepunte opskuif. Mielies is reeds dekades lank verreweg die grootste verdiener wat akkerbougewasse betref.
Mielies
Ondanks sy relatief lae winsgewendheid, bly mielies steeds die gewildste akkerbougewas in die noordelike provinsies: Vrystaat, Noordwes, Mpumalanga en die besproeiingsgebiede in Limpopo en die Noord-Kaap. Sowat 2,3 miljoen hektaar is byvoorbeeld aan mielies afgestaan in die 2018-seisoen, terwyl sowat 600 000 hektaar vir sonneblomproduksie en sowat 787 000 hektaar vir sojabone benut is.
Die Vrystaat is al jare lank vir die grootste mielie-aanplantings van Suid-Afrika se nege provinsies verantwoordelik – meer as 40% van die totale oppervlakte wat vir mielieverbouing opsy gesit is.
Volgens Pannar, een van die plaaslike mieliesaadverskaffers, is die deurlopende verbetering van mieliekultivars die afgelope dekades grootliks vir groeiende mielie-opbrengs per hektaar verantwoordelik. Nie alleen is beter droogtebestandheid in mielies geteel nie maar is daar ook verskeie ander eienskappe wat produksie verhoog. Dit is uiteraard belangrik dat mielies in die optimumplanttyd geplant word, wat in die meeste produksiegebiede van sowat 15 Oktober tot einde November is.
Die bedryfsorganisasie Graan SA het juis in ’n navorsingsartikel in 2017 daarop gewys dat dit teen lae mieliepryse byna onmoontlik is vir mielieboere om wins te maak indien hulle ’n skaflike opbrengs van 4,5 ton per hektaar behaal. ’n Paar dekades gelede was die gemiddelde landsproduksie sowat 2 ton/ha. Teen gemiddeld 7,5 ton opbrengs per hektaar vir besproeiingsmielies is die brutowinsgrens egter heel aanloklik en vergelyk dit goed met sojabone en grondbone – die grootste winsmakers oor ’n hele paar seisoene.
Koring
Die wintergewas koring het die afgelope drie dekades heelwat aansien in Suid-Afrika verloor. In die sewentiger- en tagtigerjare van die vorige eeu het die land sommige seisoene soveel koring geproduseer dat 10-20% van die oes uitgevoer kon word. Die gehalte van plaaslike koring het dit vir lande aantreklik gemaak om Suid-Afrikaanse koring in te voer (die gehalte is steeds baie hoog). Graan SA sê alternatiewe gewasse met heelwat hoër winsgrense het koringprodusente – wat uiteraard sakemanne is – ontmoedig om soveel soos in die verlede te plant. Veral in die Vrystaat word heelwat minder koring geplant as voorheen, terwyl die meeste koring weer in die Wes-Kaap geproduseer word, soos die geval was voor die oplewing in die Vrystaat en ander noordelike produksiegebiede in koring se bloeitydperk.
Navorsing het ook die gemiddelde opbrengs van koring van sowat 1,5 ton per hektaar ’n paar dekades gelede tot 3-4 ton in die beste produksiegebiede verbeter en verbouing weer aantrekliker gemaak.
Koring is die eerste akkerbougewas wat in Suid-Afrika aangeplant is (omstreeks 1656 in die Rondebosch-omgewing), nadat die eerste aanplantings in Tafelbaai weens die wind en weer misluk het. In 1684 was die koringoes in die Kaap so goed dat daar vir die eerste keer koring uitgevoer is: na Indië.
Volgens statistieke van die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye is dit interessant dat die verbruikersbesteding van Suid-Afrikaners op brood en graanprodukte steeds die tweede hoogste van al die voedselgroepe is. Van die sowat R644 miljard wat in die jaar tot einde Junie 2018 op voedsel bestee is, het R152 miljard (24%) vir brood en ander graanprodukte gegaan. Dit vergelyk met R225 miljard op vleis (35%) en R87 miljard op groente en vrugte (13%).
Tuinbougewasse
Dié groep sluit groente, vrugte en neute in en het gesamentlik vir bruto inkomste van R78 miljard in 2017/’18 gesorg. Die uitvoer van verskillende tuinbougewasse bring ook vir die land goeie valuta in die sak: sitrusvrugte (uitvoer van R18,2 miljard), wyn (R9,3 miljard) en ook die uitvoervrugte appels, pere en kwepers (R7,2 miljard) was loshande die wenners in die 2017/’18-seisoen.
Aartappels
Van al die groentesoorte wat in Suid-Afrika op varsproduktemarkte verkoop word, is aartappels die gewildste. Sowat 1 miljoen ton aartappels word jaarliks op Suid-Afrika se varsproduktemarkte verkoop en die res word op ander maniere versprei.
Dit word in verskeie vorms verwerk en wêreldwyd elke dag deur meer as ’n miljard mense verbruik. Naas koring en rys is aartappels die derde grootste voedselgewas ter wêreld en die produksie en verbruik van aartappels het in die twee dekades tussen 2000 en 2020 verdubbel.
In Suid-Afrika word aartappels gemiddeld op tussen 50 000 hektaar en 60 000 hektaar verbou en daar is 16 produksiegebiede verspreid oor veral Limpopo, die Wes-Kaap, Vrystaat, Mpumalanga en KwaZulu-Natal. Dié gebiede produseer gesamentlik 2-2,5 miljoen ton aartappels per jaar, waarvan sowat 20% in aartappelskyfies en ander aartappelprodukte verwerk word. Suid-Afrika is een van die top-10 uitvoerders van saadaartappels ter wêreld.
Dit is interessant dat op verskeie aartappelkultivars gekonsentreer word wat aanplantings betref, maar dat die kultivar Mondial al vir meer as ’n dekade die gunsteling in Suid-Afrika is. In 2017 het dit meer as 40% van alle aanplantings uitgemaak, gevolg deur Sifra (20%) en Lanorma (7%). Dit beteken dat meer as 60% van aartappels wat verkoop word, Mondial en Sifra is.
Volgens Aartappels Suid-Afrika het Afrika groot potensiaal as aartappelprodusent en as bydraer tot die bereiking van die Verenigde Nasies se volhoubare ontwikkelingsdoelwitte, wat onder meer daarop gemik is om armoede te verlig en goeie gesondheid te verseker. Afrika het gemiddeld slegs 5,6% tot die totale jaarlikse aartappelproduksie bygedra oor die tydperk van 1994 tot 2016.
Aartappels is 10 000 jaar gelede deur Peru makgemaak.
Druiwe
Suid-Afrika is ’n gerekende druiweproduserende land. Nie alleen word sy wyn met die voorste produksielande, soos Frankryk, vergelyk nie maar word die land se tafeldruiwe ook hoog aangeslaan. Dit is nie ’n verrassing nie omdat die eerste plaaslike wingerde tussen 1650 en 1700 in die Kaap aangeplant is en dus meer as drie eeue ontwikkel en verfyn is.
Die bedryfsorganisasie Vinpro meen dat die plaaslike wynbedryf steeds bestendig kan groei ondanks groot treë vorentoe die afgelope meer as 20 jaar. Suid-Afrika voer baie van sy wyn uit maar die plaaslike mark groei ook: in 2017 is byvoorbeeld 2,8% meer wyn plaaslik verkoop as in die voorafgaande jaar en kleinhandelverkope het met 8,6% tot sowat R13,2 miljard toegeneem. Meer as 400 miljoen liter per jaar word nou plaaslik verkoop. In die uitvoerseisoen 2017/’18 is R9,3 miljard Suid-Afrikaanse wyn uitgevoer, wat dit die land se tweede grootste valutaverdiener onder landbouprodukte maak.
Wat tafeldruiwe betref, het die aanplantings die afgelope jare gemiddeld met 6,7% gegroei tot meer as 21 000 hektaar en uitvoer van meer as 72 miljoen uitvoerkartonne van 4,5 kilogram elk. Volgens die bedryfsorganisasie Sati is Suidoos-Asië en die Verre-Ooste Suid-Afrika se beste groeimarkte. China het verreweg die grootste uitvoerpotensiaal en dit moet ontgin word.
Makadamianeute
Die SA makadamianeutbedryf was in die twee dekades tot 2018 een van die grootste presteerders wat tuinbouprodukte betref: produksie het van 10 279 ton in 2002 tot sowat 52 400 ton in 2018 gegroei. Dit maak Suid-Afrika die grootste produsenteland ter wêreld, gevolg deur Australië. Die totale waarde van Suid-Afrika se makadamiaverkope in 2018 was meer as R3,4 miljard.
Makadamianeute word tans hoofsaaklik in Limpopo, Mpumalanga en die kusstrook van KwaZulu-Natal verbou en in 2018 was daar reeds sowat 650 boere in dié jong bedryf in Suid-Afrika.
Dit is interessant dat makadamias (Macadamia integrifolia) een van die heel jongste gewasse is wat makgemaak is: in 1858 naby die Brisbane-rivier in Queensland in Australië, waar dit ’n inheemse plant was. Dit is vernoem na dr. John Macadam.
Volgens die bedryfsorganisasie Samac is die toenemende gewildheid onder meer toe te skryf aan die neut se smaak en gesondheidseienskappe, wat Omega-7 insluit.
Saint Georges
Die term Saint Georges, St. Georges, of Saint George's, St. George's kan verwys ná:
Open Group
Die Open Group is 'n industriekonsortium wat onafhanklike oopstandaarde vir rekenaarinfrastruktuur saamstel. Dit is in 1996 gevorm toe X/Open met die Open Software Foundation saamgesmelt het. Hierdie groep is veral bekend vir die sertifisering van die UNIX-handelsmerk.
Nowosibirsk
Nowosibirsk (Russies: Новосиби́рск, "Nuwe Siberië") is die derde grootste stad in Rusland na Moskou en Sint Petersburg en die grootste stedelike nedersetting in Siberië met 'n bevolking van meer as 1,6 miljoen in 2019. Nowosibirsk, wat as setel van die gelyknamige administratiewe streek of oblast en as Siberië se industriële, wetenskaplike en kulturele sentrum dien, het sy stigting in 1893 aan die destydse grootskaalse uitbreiding van die Russiese Tsareryk se spoorwegnet te danke. 'n Brug van die Transsiberiese Spoorweg oor die Ob-rivier, wat hier byna een kilometer breed is, was die beginpunt van 'n vinnige stedelike groei. Tans is daar in die stadsgebied ses brûe oor die Ob. Die huidige stad se bakermat was 'n klein nedersetting aan die Ob se linkeroewer, Kriwosjtsjekowo, wat as geskikte bouplek vir 'n spoorwegbrug geag is. Naby die dorpie het 'n werkerskamp ontstaan. In 1895 is die nuwe nedersetting ter geleentheid van tsaar Nikolaas II se troonbestyging Nowonikolajefsk genoem. Twee jaar later is die spoorwegbrug voltooi, en reeds in 1903 is stadstatus aan die snelgroeiende nedersetting toegeken. In 1926 is die stadsnaam gewysig na Nowosibirsk.
Nowosibirsk se industriële sektor het gedurende die Tweede Wêreldoorlog sterk groei ervaar namate nywerheidsaanlegte ná die Duitse aanval op die Sowjetunie ooswaarts na Siberië verskuif is. Ook baie kunsskatte uit Moskou is hier in veiligheid gebring en tot die einde van die oorlog gestoor.
Stadsbeplanners het Nowosibirsk van breë strate en buitengewoon groot pleine voorsien. Die hoofstraat Krasni-prospekt is sowat 10 km lank. Hier is die grootste operahuis in Eurasië geleë met 'n oppervlakte van 65 000 m².
Adriaan Richter
Adriaan Richter (10 Mei 1966 in Roodepoort) is 'n oud-Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se vier-en-veertigste Springbokkaptein. Hy was deel van Suid-Afrika se wenspan tydens die Rugbywêreldbeker 1995.
Frederik Potgieter
duimnael|regs|180px|Ds. (later prof.) P.C. Potgieter, prof. Potgieter se seun.
Prof. Potgieter was 'n groot kenner van Johannes Calvyn en het as Gereformeerde teoloog landwyd erkenning geniet. In die 1960's en 1970's was hy meermale afgevaardigde van die NG Kerk na ekumeniese vergaderings plaaslik en in die buiteland. Hy is ná 'n kort siekbed in die ouderdom van 85 jaar oorlede.
Frederik Potgieter is op Barkly-Oos gebore waar sy ma oorlede is toe hy net 18 dae oud was. Sy oupa en ouma het hom daarna grootgemaak. Hy matrikuleer op Zastron in die Suid-Vrystaat en gaan daarna na die Universiteit van Kaapstad. Hy studeer in die sielkunde en voltooi in sy eerste jaar as student aan die Kweekskool sy doktorsproefskrif in die sielkunde.
Ná sy teologiese opleiding studeer hy drie jaar en ses maande in Amsterdam en promoveer op 20 Oktober 1939 met as proefskrif "Die verhouding tussen die teologie en die filosofie by Calvyn". Nadat hy predikant op Steynsburg en Robertson was, het hy in 1946 professor in die kerkgeskiedenis aan die Kweekskool geword. In 1959 het hy die leerstoel dogmatiek by prof. B.B. Keet oorgeneem. Sy seun, Pieter, die latere professor in dogmatiek aan die teologiese fakulteit van die Universiteit van die Vrystaat en moderator van die Algemene Sinode van 1990 af, het onder hom gepromoveer.
Prof. Potgieter het in sy lang kerklike en akademiese loopbaan by een almal wat met hom te doen gekry het, die grootste agting afgedwing, skryf dr. Frits Gaum ná sy dood oor hom. "Nie almal het altyd oor alles met hom saamgestem nie – in die laaste jare van sy lewe het hy gevind dat die teologiese hoofstroom van die kerk wegbeweeg het van sommige van die standpunte wat hy gehuldig het – maar elkeen wat sy pad gekruis het, het geweet: hier is 'n egte Christenmens wie se geloof 'n wesensdeel van sy bestaan is, hier is 'n akademikus wat sy akademie en sy persoonlike vroomheid volledig geïntegreer het, hier is 'n ware heer wat in sy handel en wandel 'n suiwer voorbeeld vir sy vriende en kollegas en studente gestel het. Wie aan sy voete gesit het, het geweet dat hy aan die voete van die Here sit."
Gaum sê by die lees van verslae oor die Cottesloe-kerkeberaad van 1960 is dit opvallend dat prof. Potgieter (en hy was soos die meeste ander afgevaardigdes van die NG Kerk daarvan oortuig dat 'n stelsel van afsonderlike ontwikkeling in Suid-Afrika, reg toegepas, 'n oplossing vir al die land se probleme kon bied) se Christelike en Calvinistiese sin vir regverdigheid kom nooit in die steek gelaat het nie. Swart mense wat in Suid-Afrika gebore is, het hy volgens Gaum op die beraad gesê, sal eindelik stemreg moet kry waar hulle woon. "Komende van hom in daardie tyd moes dit 'n opmerking gewees het wat onder die ander afgevaardigdes baie gewig gedra het."
Gaum skryf: "Deesdae (1993) word daar dikwels ruikers uitgedeel aan dié kerkmense wat vroeg-vroeg gesê het dat apartheid nie sal werk nie en dat dit nie op Bybelse gronde geregverdig kan word nie. Ek lê ook 'n kransie op die graf van 'n man wat wel ánders geoordeel het, maar oor wie se Christenskap, integriteit, respek vir die gesag van die Skrif, en regverdigheidsin daar nooit enige twyfel bestaan het nie.
Prof. Potgieter het sy vrou, Johanna, drie seuns en een getroude dogter agtergelaat.
Belgiese monargie
België is ’n erflike konstitusionele monargie met die Koning van die Belge aan die hoof. Die huidige koning is Filip.
Ontstaan
België het saam met die Koninkryk van Nederland een groot land gevorm. Die Belgiese adel was egter hoofsaaklik Franssprekend. In 1830 het België weggebreek en op 22 November 1830 ’n konstitusionele monargie as regeringsvorm gekies. Die nuwe nasie moes ’n staatshoof vind wat diplomatiek neutraal was. Die eerste en tweede kandidaat was die Belgiese regent Surlet de Chokier en die prins van Mérode. Albei het die troon van die hand gewys.
Die volgende keuse was Leopold van Sakse-Koburg-Saalfeld, wat getroud was met die dogter van die Franse koning, Lodewyk-Philippe. Hy het die Belgiese troon aanvaar en is op 21 Julie 1831 as die eerste Koning van die Belgs gekroon onder die naam Leopold I. Sommer gou was daar probleme met sy buurman in die noorde: Willem I van Nederland het troepe na België gestuur tydens die Tiendaagse Veldtog en het geweier om die nuwe koninkryk te erken. Die Nederlanders het die Belge aanvanklik binne tien dae verslaan. Leopold kon egter reken op die steun van sy familie in Engeland en van sy skoonpa, koning Lodewyk-Philippe. Op 12 Augustus 1831 is ’n wapenstilstand gesluit en eindelik was Willem I verplig om België se bestaan te erken. Die Verdrag van Londen (1839) het die onafhanklikheid van België bekragtig.
Duitse koninklike bloed
Die Belgiese koningshuis is oorspronklik afkomstig van die Duitse Sakse-Koburg-Saalfeld, later Sakse-Koburg en Gotha. Dié dinastie was gewild; sy lede het op die troon van Groot-Brittanje, Bulgarye, Portugal en België gesit. Die krone van Griekeland en Roemenië, wat die Sakse-Koburg en Gothas van die hand gewys het, het gegaan na die Huis van Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg-Oldenburg (Griekeland) en die Huis van Hohenzollern-Sigmaringen (Roemenië).
In 1920 het koning Albert I egter besluit om nie meer dié naam te gebruik nie, maar "van België". Ook die wapen van Sakse is uit die Belgiese koningswapen verwyder. Die rede was die wandade wat in die Eerste Wêreldoorlog deur die Duitse troepe in België gepleeg is.
Huwelikspolitiek
Vanweë die huwelikspolitiek van die koningshuis is politieke kwessies deur middel van huwelike opgelos. Leopold I was naamlik verbonde aan al die groot moondhede in Europa: hy was die oom van koningin Victoria en koning Ferdinand II van Portugal, die skoonseun van die Franse koning Lodewyk-Philippe en ’n swaer van Konstantyn van Rusland. Later het hy die skoonpa van die Meksikaanse keiser Maksimiliaan I geword.
Gou was al die prinse en prinsesse getroud en was die jong koninklike Belgiese bloed ’n mengsel van koninklike en keiserlike dinastieë.
Die koningshuis van België is familiaal verbind met:
Troonopvolging
Die volgorde van kandidate vir die troonopvolging is tans:
Kobas
Die Kobas (Cyphostemma currorii) is 'n kremetartagtige dwergplant of klein boompie wat in die noordweste van Namibië en suide van Angola voorkom. Die boom is vir die grootste gedeelte van die jaar blaarloos maar wanneer blare aanwesig is, is hulle groot, saamgesteld en vlesig.
Inligtingstegnologie
Inligtingstegnologie (IT) of inligtings- en kommunikasietegnologie (IKT) (of in Engels: ICT) is die gebruik van tegnologiese komponente wat nodig is om inligtingsverwerking moontlik te maak. In besonder is dit die gebruik van elektroniese rekenaars en rekenaarsagteware om data te stoor, herroep, verwerk, stuur, ontvang en beskerm vanaf enige plek ter enige tyd.
Verwante onderwerpe:
Wetenskaplike sakrekenaar
'n Wetenskaplike sakrekenaar is 'n tipe draagbare, elektroniese sakrekenaar wat ontwerp is om wetenskaplike-, ingenieurs- en wiskundige probleme op te los. Hierdie sakrekenaars het byna al die rekenliniale in amper al die tradisionele toepassings vervang, en dit word wyd gebruik in beide onderwys- en professionele instellings.
Funksies
Moderne wetenskaplike sakrekenaars het oor die algemeen baie meer funksies as 'n standaard sakrekenaar, en die stel van funksies is verskillend vir elke vervaardiger en model. Die bepalende eienskappe en funksies van 'n wetenskaplike sakrekenaar sluit in:
Terwyl die meeste wetenskaplike modelle tradisioneel 'n enkellyn skerm het (soortgelyk aan die tradisionele sak-sakrekenaars), het baie van hulle het op die minste meer syfers (10 tot 12), soms met ekstra syfers vir die swaaipunt-eksponent. 'n Paar het multi-lyn vertoonskerms, met 'n paar onlangse modelle van Hewlett-Packard, Texas Instruments, Casio, Sharp, en Canon wat 'n dot matrix-skerm soortgelyk aan dié wat op grafiese sakrekenaars voorkom) het.
Gebruike
Wetenskaplike sakrekenaars word gebruik in enige situasie waar vinnige toegang tot sekere wiskundige funksies benodig word, veral die funksies (soos trigonometriese funksies of logaritmes) wat voorheen in tabelle opgesoek was. Dit word ook gebruik in situasies waar baie groot of baie klein (desimale) bedrae bereking moet word, soos in die geval van sterrekunde, fisika en chemie.
Dit word dikwels benodig vir wiskunde klasse vanaf hoërskool tot tersiëre onderrig en is oor die algemeen 'n vereiste vir standaard toetse oor wiskundige- en wetenskaplike vakke. As gevolg daarvan word baie van hierdie sakrekenaars verkoop in opvoedkundige winkels. Sommige hoë-end modelle sluit funksies in wat dit makliker maak om 'n woordsom of probleem in 'n handboek in te tik en uit te werk op die sakrekenaar.
Geskiedenis
Die eerste wetenskaplike sakrekenaar wat al die basiese funksies hierbo ingesluit het, was die programmeerbare Hewlett-Packard HP-9100A  wat in 1968 vrygestel is, alhoewel die Wang LOCI-2 later 'n paar van dieselfde funksies as die wetenskaplike sakrekenaar gehad het. Die HP-9100-reeks is heeltemal gebou van diskrete transistor logika met geen geïntegreerde stroombane nie. Dit was een van die eerste gebruike van die CORDIC-algoritme vir trigonometriese berekeninge in 'n rekenaartoestel, asook die eerste sakrekenaar gebaseer op omgekeerde pole-notasie. Sedertdien was HP soortgelyk aan RPN sakrekenaars en selfs tot op hede het sommige van hul hoë-end sakrekenaars steeds RPN as hul standaardinsette.
Die HP-35, bekendgestel op 1 Februarie 1972, was Hewlett-Packard se eerste sakrekenaar en die wêreld se eerste draagbare wetenskaplike sakrekenaar. Soos sommige van HP se sakrekenaars, het dit RPN gebruik. Die HP-35 (bekendgestel teen VS$395) was beskikbaar vanaf 1972 tot 1975.
Texas Instruments (TI), na die bekendstelling van verskeie sakrekenaars met wetenskaplike notasies, het 'n draagbare wetenskaplike sakrekenaar op 15 Januarie 1974 bekend gestel, in die vorm van die SR-50. TI duur voort as 'n groot rolspeler in die sakrekenaarmark, met hul lang-lopende TI-30-reeks wat een van die mees gebruikte wetenskaplike sakrekenaars in klaskamers was.
Casio en Sharp is ook groot rolspelers, met Casio se fx-reeks (begin by die Casio fx-1 in 1972 ) wat 'n baie algemene handelsmerk is, wat veral gebruik word in skole. Casio speel ook 'n groot rol in die mark vir grafiese sakrekenaars, en was die eerste maatskappy wat een geproduseer het (Casio fx-7000G).
Francis Thomas Bacon
Francis Thomas Bacon (Ramsden Hall, 21 Desember 1904 – Little Shelford, 24 Mei 1992) was 'n Engelse ingenieur. Hy het die eerste bruikbare brandstofsel wat met waterstof en suurstof werk, ontwikkel.
Lewe en werk
Die beginsel van die brandstofsel is reeds in 1839 deur sir William Grove gedemonstreer, en ander navorsers het met soortgelyke eksperimente vorendag gekom. In teenstelling met die vorige navorsers, was Bacon 'n ingenieur wat met masjinerie teen hoë temperatuur en druk kon werk.
Hy eksperimenteer aanvanklik met Grove se geaktiveerde platinumgaas en 'n elektroliet van swaelsuur, maar beweeg vinnig aan na geaktiveerde nikkelelektrodes, met 'n waterige kaliumhidroksied as elektroliet. In Januarie 1940 begin hy by 'n laboratorium aan die King's College in Londen werk, waar hy 'n dubbele sel ontwerp. Die sel het 'n eenheid vir die opwekking van waterstof en suurstof (gasse), en 'n ander vir die brandstofsel gehad. Die proses kon omgekeer word, sodat dit as beide 'n elektroliseerder en 'n brandstofsel kon opgetree. Probleme is egter as gevolg van die hoë bedryfskoste, temperatuur, druk, en die bytende (korroderende) aard van die chemikalieë ondervind.
In 1946, met nuwe befondsing, verskuif sy werk na die Departement van Kolloïdkunde aan die Universiteit van Cambridge. Daar word Bacon se span aan 'n poreuse nikkelplaat, waarvan die oorsprong duister en hoogs geheim was, blootgestel. Hulle gebruik hierdie plaat om elektrodes met groot gate aan die gaskant en fyner porieë aan die elektrolietkant te ontwikkel. Dit het tot 'n meer stabiele koppelvlak gelei.
Soos befondsing verhoog het, is die apparaat na die destydse Departement van Chemiese Ingenieurswese verskuif. Die korrosieprobleem is daar aangespreek. Die elektrode aan die suurstofkant is in 'n oplossing van litiumhidroksied gedoop, waarna dit verhit en gedroog is.
In 1959, met die ondersteuning van Marshall of Cambridge Ltd. (later Marshall Aerospace), is 'n 5 kW-battery met veertig selle en 'n bedryfsdoeltreffendheid van 60% in die openbaar tentoongestel.
Die patente vir die brandstofsel is deur Pratt & Whitney gelisensieer om elektriese krag vir die Apollo-program te voorsien. Dié brandstofselle was ideaal vir dié doel, omdat hulle doeltreffendheid toegeneem het soos die vrag afgeneem het (in teenstelling met hitte-enjins). Daar was reeds waterstof en suurstof aan boord vir aandrywing en die ondersteuning van lewe, en die byproduk (water) kon gebruik word as drinkwater en om die lugvogtigheid in die kajuit te reguleer.
Witwatersrand Rifles
Die Witwatersrand Rifles is 'n reserwemagregiment in die Suid-Afrikaanse Infanteriekorps van die Suid-Afrikaanse Leër, met hoofkwartier in Johannesburg. Dit bestaan sedert 1903 en het 'n geskiedenis wat aktiewe deelname aan die Eerste Wêreldoorlog, die Tweede Wêreldoorlog, die Grensoorlog, en die Noodtoestand insluit. Die regiment het verskeie gevegsonderskeidings verwerf, en oor die jare is baie lede met dekorasies vereer. Sy leuse is Pro patria ('Vir ons vaderland'). Hy dra die Douglas-tartan.
Watsonia stokoei
Die suurkanol (Watsonia stokoei) is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Mia McKenna-Bruce
Mia McKenna-Bruce (gebore 3 Julie 1997) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Fourth Kind (2009) en in die televisiereekse Tracy Beaker Returns (2010) en The Dumping Ground (2013).
Pieter Koen
Pieter Koen is 'n Afrikaanse sanger, voormalige Radio Rippel-omroeper en aanbieder van KykNET se gewilde musiekprogram op Saterdagaande, Jukebox. Van sy treffers sluit in: Skud Jou "Biscuit", 3 Susters van Drie Susters en Tattoo.
Lonwabo Tsotsobe
Lonwabo Tsotsobe (* 7 Maart 1984 in Port Elizabeth, Oos-Kaap) is 'n Suid-Afrikaanse krieketspeler. Hy het onder meer tydens die Krieketwêreldbeker 2011 vir Suid-Afrika gespeel.
Clathria pachystyla
Clathria pachystyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Duikereiland
Duikereiland is 'n eiland net suid van Houtbaai naby Kaapstad in Suid-Afrika. Die eiland is 77 meter by 95 meter groot, met 'n oppervlak van ongeveer 0,4 hektaar. Die eiland is bekend vir sy mariene natuurlewe, soos voëls en pelsrobbe. Dit word gereeld deur toeriste en fotograwe per boot vanaf Mariner's Wharf in Houtbaai besoek.
Clathria pachystyla
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Duikereiland
Op 13 Oktober 2012 het 'n huurboot genaamd Maroskha met 41 mense aan boort naby die eiland omgeslaan. Twee persone, 'n Britse toeris en 'n bemanningslid, het tydens die voorval omgekom.
Ethnologue
In 1971 het die Summer Institute of Linguistics (SIL) Ethnologue as 'n databasis geskep om inligting oor alle tale in die wêreld te vergader. Hulle het aan elke taal 'n drieletterkode toegewys. In 2000 het hulle die stel drieletterkodes vrygestel sodat inligting oor die internet afgelaai kan word deur enigiemand wat dit wou gebruik in hul eie databasis of webwerf. Enige rekenaarprogram wat van die drieletterkodes gebruik maak kan via die internet al die beskrywende inligting oor 'n gegewe taal in Ethnologue bekom.
Die Ethnologue-kode vir Afrikaans is afr.
Wolfgang Zilzer
Wolfgang Zilzer (20 Januarie 1901 – 26 Junie 1991) was 'n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shadows of Fear (1928), Enemy of Women (1944), en Union City (1980), en in die televisiereeks The United States Steel Hour (1953).
Rova van Antananarivo
Die Rova van Antananarivo (Malgassies: Rovan'i Manjakamiadana) is ’n koninklike paleiskompleks in Antananarivo, Madagaskar, wat in die 17de en 18de eeu gedien het as woning van die heersers van die Koninkryk Imerina op die sentrale plato van die land en in die 19de eeu van die Koninkryk Madagaskar. Dit staan op die hoogste punt van Analamanga, voorheen die hoogste van Antananarivo se baie heuwels. Die Merina-koning Andrianjaka, wat omstreeks 1610 tot 1630 oor Imerina regeer het, het Analamanga vermoedelik van ’n Vazimba-koning verower en die eerste gefortifiseerde koninklike gebou daar opgerig. Opeenvolgende Merina-konings het van hier af regeer tot met die val van die koninkryk in 1896. Dit is verskeie kere gerestoureer en verander, en koninklike geboue is voortdurend by die kompleks gevoeg.
Victoria
Die term Victoria of Viktoria kan verwys ná:
Sterrekunde:
Geografie:
Persone:
Sport:
Eremalauda
Eremalauda is 'n genus van voëls in die familie van lewerike (Alaudidae) wat aan die orde van sangvoëls (Passeriformes) behoort.
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
29 Junie
29 Junie is die 180ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (181ste in skrikkeljare). Daar volg nog 185 dae in die res van die jaar.
Anna Davel
Anna het in 1990 'n jaar militêre opleiding by die Suid-Afrikaanse Leërvrouekollege (Salvkol) op George ondergaan.
Europese kuskrap
Die Europese kuskrap (Carcinus maenas) is 'n krap wat inheems is aan Europa. Dit staan in Engels bekend as die European shore crab of die European green crab.
Uitkenning
Die onderkant van hul karapaks is nie altyd groen nie, en kan wissel van groen tot geel, oranje of rooi. Die beste manier om hulle te identifiseer is deur ander eienskappe, soos die vyf stekels weerskante van hul oë, met drie stekels tussenin.
Status
Dit is 'n indringerspesie wat Suid-Afrikaanse waters binnegedring het via die ballaswater van groot skepe. Die krap is nou gevestig in Tafelbaai en Houtbaai se hawens. Hierdie krap het wêreldwyd bekend geraak as 'n aggressiewe indringer en word tans ondersoek in Houtbaai met die moontlikheid om dit uit te wis.
Voeding
Die krap vreet onder andere tweekleppiges.
Digitale Biblioteek vir Nederlandse Letterkunde
Die Digitale Biblioteek vir Nederlandse Letterkunde (Nederlands: Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren, afgekort as DBNL) is 'n webwerf (afgekort as dbnl) oor die Nederlandse taal en -letterkunde. Dit bevat duisende literêre tekste, sekondêre literatuur en bykomende inligting soos biografieë. Die DBNL is 'n inisiatief van die DBNK-stigting en is in 1999 van stapel gestuur deur die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde.
Die skep van die DNBL is moontlik gemaak deur skenkings van onder andere die Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) en die Nederlandse Taalunie. René van Stipriaan was van 2008 tot 2012 die redakteur. Die daaglikse werksaamhede van die DBNK word verrig deur agt persone in Leiden (met ingang 2013: Den Haag), 20 studente, en 50 persone in die Filippyne wat die tekste skandeer en intik.
Met ingang 2020 word die biblioteek onderhou deur die Taalunie, Vlaamse Erfgoedbibliotheek en die Koninklike Biblioteek van die Nederlande.