cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acheliderma fistulatum
Die spons behoort tot die genus Acheliderma en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
European Graduate School
Die European Graduate School (EGS, Duits: Europäische Universität für Interdisziplinäre Studien) bied M.A.- en Ph.D.-grade aan werkende kunstenaars, akademiese en aktiewe deelnemers van "kreatiewe" professies wat bereid is om die nuutste kuns en filosofieteorieë aan te pak. Die media- en kommunikasieprogram fokus op intensiewe ontmoetinge met vooraanstaande kunstenaars en denkers tydens 'n jaarlikse drieweek-somersessie in Saas-Fee, Valais, Switserland. Dit behels ook opsionele aanlyn besprekings gelei deur senior studente en fakulteit as voorbereiding vir die latere ontmoetings in Saas-Fee.
EGS is gestig onder inspirasie van Black Mountain College, waar vooraanstaande kunstenaars en kritici deur diskussie kunsopvoeding gelewer het. Die onderrigmedium is Engels.
Geskiedenis
EGS is gestig in 1994 deur die nie-winsgewende organisasie "European Foundation of Interdisciplinary Studies" met die doel om voortgesette onderrig te verskaf aan professionele individue. Dit bied nagraadse onderrig in twee departemente: media- en kommunikasiestudies (sedert 1998) en kunsterapie sedert 1994.
Die Duitse naam vir die universiteit is Europäische Universität für Interdisziplinäre Studien ("European University for Interdisciplinary Studies"). Dit word erken deur die Switserse staat van Valais om grade toe te ken (alle tradisionele universiteite in Switserland is staatsgebaseerd). 'n Staatsverteenwoordiger is deel van die presidensiële direksie. Federale erkenning in Switserland is 'n komplekse proses wat vanaf 2005 vereis word. Dit is deel van die wydverspreide Switserse Universiteithervorming geteiken op die groter instellings, die enigstes wat tot dusver die proses voltooi het. Die EGS het sover die eerste stap voltooi.
Fakulteit
Die dekaan van die Meesters in Kuns (M.A) en Doktorsgraad (Ph.D) programme in Media en Kommunikasie, Wolfgang Schirmacher is die permanente fakulteit terwyl besoekende fakulteit lede tipies tydens die drie weke somer sessies intensiewe seminare van 1 tot 3 dae aanbied. Kunstenaars en filosowe wat al verskeie seminare aangebied het sluit in die regisseur Peter Greenaway, filosoof Jacques Derrida (in Parys), kultuur teoretici Jean Baudrillard, filosoof van vormloosheid Yve-Alain Bois, trip hop musikant en filosoof DJ Spooky, nuwe media spesialis Sandy Stone, cyborg filosoof Donna Haraway, konfessionele kunstenaar Tracey Emin, Heidegger teoretici Christopher Fynsk, regisseur John Waters, kuns kritici en filosoof Jean-Luc Nancy, regisseur Atom Egoyan, dekonstruktivis Avital Ronell, en filosoof Alain Badiou.
Slowaakse kultuurteoretikus en gereelde lektor by EGS, Slavoj Žižek beskryf sy betrokkenheid by EGS in 'n onderhoud met 'n Switserse tydskrif Die Weltwoche as volg:
Vertaling:
Studente bring tyd deur saam met fakulteitlede vanaf ontbyt tot laataand op die dae wat die seminare aangebied word.
Interskool Verbindinge
EGS het koöperatiewe ooreenkomste met die Graduate School of Music and Theater, Hamburg sowel as Endicott College in Beverly, Mass. en die California Institute of Integral Studies in San Francisco.
Hang, trek en vierendeel
thumb|280px|Die teregstelling van Hugh Despenser die jongere in die 1470's. Om gehang, getrek en gevierendeel te word (Engels: hanged, drawn and quartered) was van 1352 af ’n statutêre straf in Engeland vir mans wat aan hoogverraad skuldig bevind is, hoewel tydens die bewind van koning Hendrik III (1216-1272) die eerste keer oor die ritueel geskryf is. Daar is meer daaroor berig tydens die bewind van Eduard I.
Die veroordeelde verraaier is aan ’n plank vasgebind en met ’n perd na die plek van teregstelling getrek, waar hy dan gehang is totdat hy amper dood was. Daarna is hy ontman, sy ingewande uitgehaal, hy is onthoof en eindelik in vier stukke gekap. Sy oorskot sou dikwels op prominente plekke dwarsdeur die land uitgestal word as waarskuwing vir mense wat verraad oorweeg. Vroue het eerder op die brandstapel gesterf.
Die strafheid van die vonnis het afgehang van die erns van die misdaad. Hoewel party veroordeeldes se vonnis versag is, het baie mans wat oor verskeie honderde jare aan hoogverraad skuldig bevind is, dié straf deurgemaak. Hulle sluit in Katolieke priesters wat tydens die bewind van Elizabeth I tereggestel is en verskeie van die mense wat betrokke was by die teregstelling van Karel I in 1649.
Die vonnis is later versag tot trek, hang tot die dood, en daarna onthoof en vierendeel. In 1870 is dit heeltemal in Engeland afgeskaf en in 1998 is die doodstraf vir verraad afgeskaf.
BMW
BMW (kort vir Bayerische Motoren Werke AG) is 'n Duitse maatskappy wat weelde- en sportmotors, asook kragtige motorfietse vervaardig. Hulle hoofkantoor is in München. BMW besit BMW Mini en Rolls-Royce. Hulle het voorheen ook Rover besit.
Hulle huidige slagspreuk in die Verenigde Koninkryk is "The Ultimate Driving Machine", terwyl dit in Suid-Afrika en die VSA "Sheer Driving Pleasure" is. In Afrikaans is die slagspreuk "Loutere bestuursgenot".
BMW se kompetisie sluit in Alfa Romeo, Audi, Lexus, Mercedes-Benz, Volvo en Porsche.
Geskiedenis
BMW is in 1913 naby München gestig. Die vervaardiger het aanvanklik gespesialiseer daarin om vliegtuigenjins te bou en dit is ook waarvandaan die wapen van die vervaardiger afkomstig is. Dit stel die draaiende skroef van 'n vliegtuig voor.
Ontwerp
Tydens die vroeë 2000's het BMW 'n nuwe ontwerphoof, Christopher Bangle, aangestel. Sy ontwerpe het onder die spervuur gekom, en die media het na die nuwe ontwerpe verwys as "Bangled" of "Bangle-ized". Die ontwerpe was heelwat meer gegolf, maar ten spyte van kritiek het hulle verkope bly styg.
Kuns
Ook in 2000, het kunstenaars en BMW onder spervuur gekom as gevolg van 'n kunsuitstalling gehou te München met die naam "Dream City" ("Droomstad"). Twee van die kunstenaars, Swetlana Heger en Plamen Dejanov, het hulle uitstalruimte gebruik om BMW's te adverteer. Dit het die belangrike bespreking oor die verhouding tussen kuns en nywerheid ontlok.
Produksie buite Duitsland
BMW produseer motors en motorfietse in Spartanburg, Suid-Carolina. Dit lewer meer as 500 motors daagliks en het 4 700 werknemers.
Sedert 2004 word BMW's ook in Shenyang, China vervaardig.
Modelle – Motors
Die huidige BMW motormodelle word verdeel in verskillende "Reekse", byvoorbeeld die 3 Reeks.
1-reeks
'n Klein motor, die enigste agterwielaangedrewe voertuig in sy klas, wat in 2004 vrygestel is in Europa en in die VSA in 2006.
3-reeks
Die opvolger van die 2002, 'n kompakte sedan van die vyfde geslag (E90), vrygestel in 2006.
5-reeks
'n Mediumgrootte sedan.
6-reeks
Die afslaankapweergawe van die 5-reeks.
7-reeks
'n Luukse volgroottevoertuig in kompetisie met die Mercedes-Benz S-klas. Ook beskikbaar in 'n koeëlvaste weergawe.
X3
'n Klein SNV met die klem op bekostigbaarheid.
X5
BMW se eerste SNV, in kompetisie met die Porsche Cayenne, Range Rover en Mercedes-Benz M-klas.
Z4
'n Tweesitplekvoertuig, ook beskikbaar as 'n afslaankap.
Modelle – Motorfietse
Die huidige BMW motorfietsmodelle word in verskillende "reekse", byvoorbeeld die R-reeks, verdeel.
F-reeks
Hierdie reeks bestaan uit die F650-reeks wat 'n veeldoelfiets is, asook die nuwe F800-reeks wat tans slegs vir padgebruik bedoel is. Beide die reekse gebruik Rotax-enjins wat in samewerking met BMW ontwikkel is. Die F800 reeks is in 2006 vrygestel.
R-reeks
Die reeks bestaan uit 'n groot hoeveelheid modelle wat bykans alle aanwendingsvelde insluit. Al die fietse in die reeks word aangedryf deur BMW se plattweesilinder- of bokserenjins. Een van die mees gewilde fietse in die reeks is die GS (Gelande Strasse) model wat vir veeldoelgebruik bedoel is.
K-reeks
Die K-reeks bestaan uit fietse met inlynviersilinderenjins, en dit is dan ook die BMW-fietse met die beste werkverrigting. Die K1200 wat in 2005 vrygestel is het onder andere die landspoedrekord op die soutpanne in Amerika verbeter.
Kultuur
Die term "beemer" se oorsprong is vanaf die uitspraak van die afkorting "BMW". In Suid-Afrika het Johannes Kerkorrel die bekende lied "BMW" gesing.
Gemeenskap
BMW het 'n hegte en lojale gevolg deur entoesiaste. Die volgende webwerwe is voorbeelde hiervan: E46fanatics.com, M3forums.com, E90post.com, BimmerPortal.com, en bimmerforums.com.
Sedert 1999 het BMW-entoesiaste bymekaar gekom in Santa Barbara, Kalifornië om die "Bimmerfest" by te woon; meer as 3000 mense het dit bygewoon in 2006 met meer as 1000 voertuie.
BMW motorfietseienaars kom elke jaar bymekaar tydens 'n geleentheid in Suid-Afrika wat die ABBG (annual BMW Bikers gathering) genoem word.
Ossetiërs
In teenstelling met die ander Irannese volke wat hoofsaaklik Islamities is, is die meeste Ossetiërs aanhangers van die Oosters-Ortodokse Kerk, gevolg deur die Ossetiese tradisionele godsdiens en Moslems.
Klapmuts
Klapmuts is ’n dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dit val binne die Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit, wat ’n deel van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit uitmaak.
Afrikanerbees
Die Afrikanerbees (kortweg na verwys as Afrikaner) (Bos indicus) is 'n inheemse slagbeesras en die talrykste beesras in Suid-Afrika. Waarskynlik het die ras ontwikkel uit die vlakhoring-seboe wat langs die weskus van Afrika saam met Khoikhoistamme suidwaarts getrek het. In sy oorsprong is die Afrikaner suiwer Bos indicus. Die Europese bees, Bos taurus, het dus geen invloed op die ontwikkeling van die ras gehad nie. Met die landing van Jan van Riebeeck aan die Kaap in 1652, het die Afrikaner reeds as 'n stabiele spesie bestaan, terwyl die eerste Europese bees, Bos taurus, eers in 1706 ingevoer is.
Die ras het tydens die langsame verskuiwing deur woestynagtige, en min of meer tropiese en sub-tropiese westelike gebiede van Afrika in 'n bepaalde aanpasbare tipe ontwikkel. Die eerste Afrikanerbeeste is deur die koloniste van die Khoikhoi verkry en die ras is suiwer gehou deur boere van binnelandse distrikte soos Graaff-Reinet, Cradock en Tarkastad.
Land
Die term land  verwys in staatkundige aardrykskunde en internasionale politiek na 'n staatkundige verdeling van 'n aardrykskundige entiteit, 'n soewereine grondgebied, wat die algemeenste met die opvattings van staat of nasie en regering assosieer word.
Daar is dosyne nie-soewereine landstreke (subnasionale entiteite, 'n ander vorm van staatskundige verdeling of administratiewe verdeling binne die ruimte van 'n groter moondheid) wat samehangende aardrykskundige entiteite verteenwoordig (waarvan party voormalige lande is), maar waarvan geen soewereine state is nie. Die meeste van hierdie state beskik deesdae oor 'n aansienlike mate van selfregering, maar kwalifiseer nie as nasies nie omdat hulle die eiendom is van ander moondhede. Verskeie state het oorsese afhanklikhede met landsgebiede en burgerskappe wat afgesonder is van hul eie.
Heerhugowaard
Heerhugowaard (Westfries: Heregewaard of De Waard) is 'n stad in die streek Westfriesland in die Nederlandse provinsie Noord-Holland.
Land
Staat
'n Staat is 'n onafhanklike landsgebied met 'n regering, 'n bevolking en soewereiniteit hieroor. Die hele landmassa van die Aarde word beskou as onderverdeel in sulke lande. Daar is tans 193 state wat deur die Verenigde Nasies erken word — sy 192 lede en die Vatikaanstad. Die Republiek van China (Taiwan) is die enigste soewereine staat wat nie meer deel is van die Verenigde Nasies nie.
Heerhugowaard
Volgens 'n sensus gedateerd 1 Januarie 2021, het Heerhugowaard se munisipalegebied 'n beraamde bevolking van 58 000 inwoners.
Vanaf 1 Januarie 2022 vorm die munisipaliteit Heerhugowaard saam met die munisipaliteit Langedijk die nuwe munisipaliteit Dijk en Waard.
Land
Nasie
'n Nasie is 'n "stel mense met 'n gemene identiteit wat 'n nasiestaat gevorm het, of aspireer om een te vorm" (Viotti en Kauppi, 2001). Hierdie verwysing is, in die opsig van land, meer waarskynlik om na 'n groep wat kwansuis dieselfde etniese oorsprong, taal, geloof of geskiedenis deel, te verwys.
Die term het sinoniem geword met "land" waar nasies sonder soewereiniteit (d.w.s nasies wat nie state is nie) poog om hulself volgens dieselfde terme as soewereine state te identifiseer. Andere, insluitend nasionaliste, mag dalk hul eie enkele nasie (of land) beskou as opgedeel tussen verskillende state.
Nasie, land en staat: 'n vergelyking
Die informele gebruik van land, staat en nasie lei tot baie verwarring. Wat hierdie verder vererger is die gereelde verwarrende amptelike gebruik: byvoorbeeld, die Verenigde Nasies is eintlik saamgestel uit 'n liggaam van "state"; en die lande waaruit die Verenigde Koninkryk bestaan, word soms "Tuisnasies" genoem.
Die Verenigde Koninkryk is 'n internasionaal erkende soewereine staat, waarna ook verwys word as 'n land wie se inwoners Britse nasionaliteit het. Die terminologie word nog verder verwar deur die gebruik van die woord staat om te verwys na 'n nie-soewereine subentiteit van 'n soewereine staat, soos in die Verenigde State van Amerika en Australië gebruiklik is.
In werklikheid is daar gereeld 'n rowwe ooreenkoms tussen beide opsigte van land, soos saamgevat in die konsep van nasiestaat. Dit is een wat verskeie regerings probeer aanmoedig het, ten einde geldigheid vir hul beheer oor 'n landsgebied te verskaf. Die bestaan van etnies homogene gebiede is egter, as gevolg van geskiedkundige en moderne migrasie, skaars of bestaan nie. Om hierdie rede word nasies ook liewer deur kultuur as etnisiteit bepaal.
Wiesbaden
Wiesbaden is die hoofstad van die Duitse deelstaat Hesse met 'n bevolking van 278 456 (soos op 30 Junie 2019). Die sowat 20 000 soldate, familielede en nie-militêre personeel van die Amerikaanse Weermag se Europese hoofkwartier, wat hier gesetel is, is hierby nie ingereken nie.
Die metropolitaanse gebied van Wiesbaden sluit die aangrensende Rheingau-Taunus-distrik, die stede Eppstein, Hochheim am Main en Hofheim am Taunus en die dorpe Bischofsheim en Ginsheim-Gustavsburg met altesaam 560 000 inwoners in. Die stad is naas Frankfurt am Main, Mainz, Darmstadt, Offenbach am Main en Hanau een van die kernstede van die Ryn-Maingebied.
Die genesende krag van Wiesbaden se warmbaddens is reeds deur die Romeine gewaardeer. Met altesaam vyftien warm- en mineraalbaddens is Wiesbaden een van die oudste badoorde in Europa. Die stad se gesondheids- en spabedryf het veral in die 18de en 19de eeu gefloreer toe badoordvakansies en warmbron-waterkure saam met die vermaakprogram, wat vir badgaste aangebied is, 'n belangrike sosiale gebeurtenis geword het. As een van die vernaamste badplase en kuuroorde op die vasteland, wat deur doeltreffende en ambisieuse stadsbeplanning en die versmelting van stedelike en landskapsargitektuur tot 'n luukse spa van wêreldfaam uitgebou is, het Wiesbaden se lang lys van befaamde badgaste persoonlikhede soos Johann Wolfgang von Goethe, Johannes Brahms en Fjodor Dostojefski asook talle lede van Europa se vernaamste vorstehuise ingesluit.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Wiesbaden, alhoewel ook hier sowat 'n kwart van alle geboue vernietig is, verwoestende lugaanvalle soos dié in Frankfurt am Main en Kassel gespaar gebly. Baie van die stad se historiese boukuns kon dus bewaar word.
Twee federale instellings is in Wiesbaden gesetel. Die Bundeskriminalamt (BKA) koördineer misdaadbestryding op nasionale vlak in samewerking met soortgelyke agentskappe in die sestien deelstate, beveg en ondersoek misdaad oor internasionale grense heen, beskerm lede van Duitsland se grondwetlike liggame (parlement, federale raad, federale president, federale regering en konstitusionele hof) en tree in sy hoedanigheid as Nasionale Sentraalburo as Duitsland se verteenwoordiger by Interpol op. Die Statistisches Bundesamt is Duitsland se nasionale buro vir statistiek.
Etimologie
In die Romeinse tydperk was daar in die gebied van die huidige middestad 'n nedersetting waarna 'n Romeinse bron in 121 n.C. as Aquae Mattiacorum verwys (Latyn vir "die Waters van die Mattiakers" - die Kurhaus of badhotel van Wiesbaden dra derhalwe die opskrif Aquis Mattiacis - "Gewy aan die waters van die Mattiakers"). Die naam verwys na die Mattiakers, 'n Chattiese stam wat hier destyds gesetel was, en dui ook daarop dat die plaaslike warmbaddens in dié tyd reeds deur Romeinse soldate en burgerlikes gebruik is.
Aquae Mattiacorum was die hoofnedersetting van dié stam se administratiewe eenheid (Latyn: Civitas Mattiacorum). Die toekenning van die status van civitas dui op 'n relatief hoë vlak van verstedeliking en Romanisering en was beperk tot groter stameenhede. Die oudste oorlewering van die huidige stadsnaam word aan Einhard, die biograaf van Karel die Grote, toegeskryf wat omstreeks 828/830 na Wisibada verwys.
Ligging
Wiesbaden se suidelike stadsdele is aan die regteroewer van die Ryn teenoor Mainz, die hoofstad van die deelstaat Rynland-Palts, geleë - juis waar die rivier deur die Taunus-bergreeks gedwing word om sy loop in 'n weswaartse rigting te verander. Die Taunus verrys noord van die stad met sy hoofbergkam wat hier in noordoostelike rigting loop.
Wiesbaden se middestad is sowat vyf kilometer van die Rynrivier af in 'n uitgestrekte bekken tussen die Taunus-bergpieke in die noorde, die Bierstädter Höhe en die Hainerberg in die ooste, die Mosbacher Berg in die suide en die Schiersteiner Berg, 'n Taunus-uitloper, in die weste geleë. Net 'n smal terrein aan die oostekant van die bergpiek Mosbacher Berg, waar die hoofstasie van Wiesbaden opgerig en die straat Mainzer Straße aangelê is, bied toegang tot die Ryn.
Klimaat
Danksy sy ligging teen die suidelike voetheuwels van die Taunus-bergreeks, wat die stadsgebied in die noorde, ooste en weste omsluit en teen koue winde beskerm, het Wiesbaden 'n aangename en gematigde klimaat. Die Rynvallei se vlakte in die suide is die enigste opening. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 9,8 °C, met 'n gemiddelde jaarlikse neerslag van 638 mm en 'n gemiddeld van 1 565 sonskynure per jaar. Wiesbaden is sodoende een van die warmste stede in Duitsland.
Die ligging in 'n vallei tussen berge - 'n sogenaamde keteldal - plaas egter beperkings op die natuurlike luguitruiling in die middestad. Nog omstreeks 1900 is winde, wat uit die Taunusreeks gewaai het, in die warm somermaande as aangenaam beskryf. Gedurende die 1950's en 1960's is die lugkorridor egter dig bebou sodat Wiesbaden se ligging binne 'n byna geslote keteltal tans tydens ongunstige windtoestande nadelige uitwerkings op die stad se mikroklimaat het.
Simbole
Volgens 'n besluit van Wiesbaden se magistraat, wat op 3 Mei 1905 geneem is, is 'n wapenskild met drie geel (goue) lelies teen 'n blou agtergrond as Wiesbaden se amptelike heraldiese simbool aanvaar. Met dié besluit is 'n geskil oor die stad se simbole besleg. Voor die besluit is twee verskillende stedelike simbole - seël en stadswapen - met mekaar vermeng en verwar.
Seël en wapen vervul verskillende funksies. So is seëls sedert die vroeë Middeleeue as bewysmiddel en vir die sertifisering van dokumente gebruik, terwyl wapens eers vanaf die laat 12de eeu tydens riddertoernooie vertoon is - hoofsaaklik as herkenningsteken en eiendomsmerk.
Vroeë geskiedenis en Keisertyd
Die geskiedenis van Wiesbaden strek meer as tweeduisend jaar terug na die verlede toe Keltiese bewoners hulle in die gebied gevestig het. Maar eers in die vroeë 19de eeu, toe dit tot administratiewe setel van die nuutgestigte Hertogdom Nassau verhef is, is die voorheen beskeie nedersetting met sy nou straatjies uitgebou tot 'n statige setel van hertoë en weelderige kuuroord, en het die bevolking vinnig gegroei - van slegs 2200 omstreeks 1800 tot 100 000 'n eeu later.
Die hertoë uit die Huis Nassau het groot moeite gedoen om Wiesbaden se infrastruktuur volgens sy nuwe politieke status te ontwikkel. Die Kuursaal (voltooi in 1810) en die nuwe teater (1827) het in die kulturele en vermaakbehoeftes van besoekers voorsien. Saam met die luukse en kuurhotelle Nassauer Hof en Vier Jahreszeiten het dié twee openbare geboue die sogenaamde Kurzentrum gevorm wat vir sy gesofistikeerde boukuns bekend gestaan het. Wiesbaden se klassisistiese argitektuur met statige woongeboue langs breë lane is hoofsaaklik deur die hertoglike bou-inspekteur Zais ontwerp.
Toe die Hertogdom Nassau in 1866 by die Koninkryk Pruise ingelyf is, is Wiesbaden as die administratiewe setel van die nuwe Pruisiese provinsie Hesse-Nassau aangewys. In die Duitse Keiserryk het Wiesbaden 'n nuwe bloeitydperk as kuuroord beleef nadat die keisers uit die Huis Hohenzollern van die stad hul gunsteling-herstellingsoord en -somerresidensie gemaak het. Die Weltkurort se jaarlikse besoekergetal het tot sowat 200 000 gestyg, terwyl talle miljoenêrs, afgetrede militariste en ander welgestelde pensioenarisse hulle hier gevestig het. En al is geen nywerhede binne die stadsgrense toegelaat nie (voorstede soos Biebrich en Schierstein am Rhein met hul uitgebreide chemiese aanlegte is in die Wilhelminiese tydperk opsetlik nie by Wiesbaden ingesluit nie), het die vinnig groeiende boubedryf en dienstesektor talle werksgeleenthede geskep.
Freikorps
Die benaming Freikorps (Duits vir "Vrykorps") is oorspronklik van toepassing op vrywillige leërs. Die eerste Freikorps is deur Frederik II van Pruise gedurende die Sewejarige Oorlog gebruik. Freikorps het ook gedurende die Napoleontiese Oorloë gefunksioneer en is onder andere deur Ludwig Adolf en Wilhelm von Lützow gelei. Die Freikorps is as onbetroubaar deur die bevelvoerders van staande leërs beskou. In die algemeen is hulle hoofsaaklik gebruik as wagte en vir mindere take.
Wiesbaden
Vroeë geskiedenis en Keisertyd
Wiesbaden se vinnige groei in die laaste derde van die 19de en vroeë 20ste eeu is veral deur die twee keisers Wilhelm I en Wilhelm II aangedryf. Ter ere van dié twee monarge is Wiesbaden se Wilhelmstraße tot 'n soort via triumphalis uitgebou, het 'n indrukwekkende stasiegebou as ontvangslokaal ontstaan en 'n teater opgerig waar die twee majesteite talle opvoerings bygewoon het. Wilhelm I het in 1867 as koning van Pruise sy eerste besoek aan die stad gebring. Hy was die drywende krag agter die oorname van alle badgeriewe deur die munisipale owerheid teen 'n lae prys. Vervolgens het hy die bad verskeie kere besoek - meestal in April, soos sy lyfarts hom aangeraai het.
Freikorps
Die betekenis van die woord het egter mettertyd verander. Na 1918, is die term gebruik vir ver-regse paramilitêre organisasies wat in Duitsland tot stand gekom het, gestig deur Duitse soldate wat na Duitsland verslaan is in die Eerste Wêreldoorlog, teruggekeer het. Die Freikorps was een van baie paramilitêre groepe aktief gedurende die tyd in die Weimar Republiek. Verskeie Duitse veterane het vervreemd gevoel van die siviele lewe en by die Freikorps aangesluit in 'n soeke na stabiliteit binne 'n militêre struktuur.
Acheliderma lemniscatum
Acheliderma lemniscatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Wiesbaden
Vroeë geskiedenis en Keisertyd
Tot vandag toe weerspieël die boukuns in Wiesbaden se middestad die behoeftes en aspirasies van die keiserlike hof, militariste en bourgeoisie uit die Belle Époque-tydperk. Die fasades of hele ontwerpe vir openbare geboue en privaat villa's is dikwels ontleen aan strukture en style uit die verlede soos paleise, kastele en tempels. Woonkwartiere vir die laer klasse is doelbewus in die oorspronklik redelik ontoeganklike heuwelterrein van die Heidenberg uitgeplaas, teen 'n behoorlike afstand van die kuur-, regerings- en spogbuurte wat besoekers as die "poort tot die stad" waargeneem het. In die noordweste van Wiesbaden het 'n voorstad ontstaan wat ambagsmanne, kuurpersoneel en dagloners gehuisves het.
Freikorps
Ander was kwaad oor die onverwagse en skynbaar onverklaarbare nederlaag van Duitsland. Die Freikorps het aktief steun verleen om die kommunistiese opstande in Duitsland en Europa teen te staan. Hulle het heelwat steun van Gustav Noske, die Duitse Minister van Verdediging ontvang wat van hulle gebruik gemaak het om die Sparta Liga met geweld te onderdruk, insluitende die moorde op Karl Liebknecht en Rosa Luxemburg op 15 Januarie 1919. Hulle is ook gebruik om die stigting van die Beierse Sowjetrepubliek in 1919 tot niet te maak.
Acheliderma lemniscatum
Die spons behoort tot die genus Acheliderma en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Wiesbaden
Vroeë geskiedenis en Keisertyd
In die laaste derde van die 19de eeu het Wiesbaden se welgesteldes hulle teruggetrek na die groen buurte oos van die historiese stadskern. Hier, in die uitgestrekte parkagtige tuine, kon paleise en landelike herehuise as argitektoniese voorbeeld vir deftige en romantiese woon- en leefstyle vir die Tweede Ryk se elites dien.
Die Eerste Wêreldoorlog en die ineenstorting van Europa se adellike magstrukture het Wiesbaden se kuurekonomie en leefstyl 'n nekslag toegedien. Die ontbinding van die Duitse Keiserryk, die besetting van die Rynland deur Franse en Britse magte tussen 1919 en 1930 en separatistiese neigings in dié gebied, asook die nuwe doeanegrense, wat destyds gebesig is, het Wiesbaden toenemend geïsoleer. In 'n stad, wat voor die oorlog een van die hoogste per capita-belastinginnames in die Duitse Ryk aangeteken het, het die getal behoeftiges skielik toegeneem.
Met die inlywing van industriële voorstede soos Biebrich en Schierstein is tussen 1926 en 1928 'n poging onderneem om 'n nuwe ekonomiese fondament te vestig. Die Groot Depressie het egter alle verwagtinge van nuwe ekonomiese groei laat vergaan. In 1932 was 'n kwart van die ekonomies aktiewe bevolking werkloos. Twee jaar later is Wiesbaden tot Notstandsgemeinde (munisipaliteit wat in 'n ekonomiese noodtoestand verkeer) verklaar.
Tweede Wêreldoorlog
Die lugaanval, wat 'n vloot van 500 viermotorige Britse Avro Lancaster-bomwerpers met meer as 2 000 ton bomme die nag van 2 op 3 Februarie 1945 op Wiesbaden geloods het, was die swaarste tydens die oorlog wat 516 menselewens geëis, 28 000 inwoners dakloos gelaat en groot dele van die Kurviertel vernietig het. Nogtans het die stad groter verwoesting gespaar gebly omrede die bomwerpers hul beplande teikens grotendeels gemis het. Die befaamde hotel Vier Jahreszeiten in Wilhelmstraße was een van die historiese geboue wat deur die bombardement vernietig is. Die raadsaal, badhotel en stadskasteel is ernstig beskadig. Nog kort voor die einde van die oorlog is die jagkasteel Platte, wat buite die stad geleë was, deur bomme getref. Sy ruïne is later deur 'n glasdak teen verwering beskerm.
Sakrale boukuns
Die Russies-Ortodokse Sint Elisabethkerk en begraafplaas getuig van die groot Russiese gemeente wat hier gesetel was, asook die dinastiese verbintenis met Rusland. Die kerk is ter nagedagtenis van die jong grootvorstin en hertogin van Nassau, Elisabeth Michajlowna, opgerig wat op die ouderdom van slegs 19 jaar in die kraambed oorlede is, kort nadat sy geboorte aan die vorstelike paar se eerste kind geskenk het.
Freikorps
Sommige toekomstige lede en selfs leiers van die Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterparte (NSDAP) of Nazi-party was lede van die Freikorps, insluitende Ernst Röhm, toekomstige hoof van die Sturmabteilung of SA, en Rudolf Höß, die toekomstige Kommandant van Auschwitz. Van die Freikorps soos die Oberland Liga gelei deur Dr. Friedrich Weber het deel gevorm van die Kampfbund. Die Kampfbund was 'n liga van "patriotiese" gevegsverenigings in Beiere wat onder die politieke leiding van Adolf Hitler gestaan het gedurende die vroeë 1920's en aan die begin van Hitler se politieke loopbaan sy steun onder die ver-regses begin bou het.
Sommige van die Freikorps-ondersteuners het nie Hitler gesteun nie. Hermann Ehrhardt en sy ondergeskikte Kommandant Eberhard Kautter, leiers van die Viking Liga, het byvoorbeeld geweier om Hitler en Ludendorff met hul Biersaal-staatsgreep te help en het selfs teen hulle saamgesweer. Verskeie Freikorps-lede het buitestanders gebly gedurende die tydperk van Nazi Duitsland. 'n Algemene besprekingsonderwerp onder Freikorps veterane was, "Waar was Hitler in 1919/20, toe ons teen die Kommuniste geveg het?".
Nasionale Dag van Swede
duimnael|regs|200px|Die Sweedse vlag. duimnael|regs|200px|Kroonprinses Viktoria tydens die feesvierings in Sundsvall (2006) Volgens 'n verordening uit die jaar 1983 is die datum van 6 Junie as Swede se Nasionale Dag (Sweeds: Sveriges nationaldag) en Dag van die Sweedse Vlag (Sweeds: Svenska flaggans dag) vasgestel. Die vlagdag is reeds vanaf die jaar 1916 gevier, terwyl die Nasionale Dag in 2005 tot openbare vakansiedag verklaar is. Tegelykertyd het die Tweede Pinksterdag (Sweeds: Annandag pingst) sy status as openbare vakansiedag verloor. Volgens 'n verordening uit die jaar 1996 is die Nasionale Dag tot een van ses nasionale saluutdae verklaar.
Historiese agtergrond
In teenstelling met baie ander lande is Swede in die 19de en 20ste eeu nie deur oorloë, rewolusies of ander gebeurtenisse geraak wat nasionale gevoelens sou opgesweep het en met 'n spesifieke datum verbind kon word nie. Nogtans was daar ná die vinnige nywerheidsomwenteling in die tweede helfte van die 19de eeu en die vroeë 20ste eeu stemme wat vir 'n nasionale vlagdag gepleit het. Veral aanhangers van nasionaal-romantiese stromings het hulle vir die bewaring van die ou tradisies van die landelike Sweedse samelewing beywer en hulle in nasionale verenigings saamgesluit. In 1915 is 'n kommissie van ondersoek aangestel om 'n geskikte datum vir 'n nasionale vlagdag vas te stel.
Die komitee, wat uit 'n groothandelaar en drie offisiere bestaan het, het 6 Junie as die mees geskikte datum vasgestel: Op hierdie dag is in 1523 Gustav Wasa, die stigter van die Sweedse eenheidstaat, as koning bekroon. Op dieselfde dag is in 1809 die eerste moderne grondwet van Swede onderteken, en op 6 Junie 1974 het die Sweedse parlement, die Ryksdag, die omvattende hervorming van die Sweedse regerings- en parlementêre stelsel, wat van die land 'n grondwetlike monargie gemaak het en onder meer die afskaffing van die hoërhuis behels en 'n eenkamerstelsel ingevoer het, goedgekeur.
Die eerste nasionale feesvierings op 6 Junie het reeds in 1916 plaasgevind. In die Stockholmse Olimpiese Stadion, wat vir die Olimpiese Spele van die jaar 1912 opgerig is, is 'n parade van soldate en skoolkinders ter ere van die Sweedse vlag gehou, terwyl die koning 'n toespraak gehou het. Baie Swede het hierdie soort feesvierings as té formeel beskou, en in die vroeë 1960's is die besluit geneem om nie met die feesvierings voort te gaan nie. duimnael|links|250px|Sweedse volksmusiek en volksdansers voor die Raadsaal van Stockholm (2007) Konserwatiewe kringe het nogtans aangehou om oor 'n nasionale dag te debatteer, en in 1983 het die Ryksdag besluit om 6 Junie amptelik tot Nasionale Dag van Swede te verklaar. Die feesvierings is sedertdien in Skansen, 'n groot opelugmuseum in Stockholm, gehou, maar in plaas van 'n formele plegtigheid is 'n soort volksfees met Sweedse volksmusiek, kinders in nasionale kleredrag en 'n ligte, vrolike atmosfeer gehou. Die koningspaar het die fees nog steeds bygewoon, en vir die koningin is selfs 'n tradisionele blou-geel kostuum ontwerp wat ter geleentheid van die nasionale feesviering gedra word.
Nogtans word daar in Swede minder vrolik en vreugdevol gevier as byvoorbeeld in die buurland Noorweë, waar ter geleentheid van die Nasionale Dag van Noorweë dwarsdeur die land parades gehou word. Net soos in Noorweë word die feesvierings in Swede regstreeks deur die nasionale uitsaaikorporasie SVT gedek, maar lok minder deelnemers en toeskouers aangesien die dag dekades lank 'n gewone werkdag was en eers vanaf 6 Junie 2005 as openbare vakansiedag gevier is. Immigrante, aan wie gedurende die jaar die Sweedse burgerskap toegeken is, word na 'n plegtigheid in die Stockholmse Raadsaal genooi. Orals in Swede word op 6 Junie vlae gehys, en in baie stede en dorpe word 'n jaarlikse feesprogram saamgestel.
Dena Kaplan
Dena Kaplan (gebore 20 Januarie 1989) is 'n Australiese aktrise.
Erica verticillata
Erica verticillata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel is van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en het op die Kaapse Vlakte voorgekom. Dit is egter uitgewis in sy natuurlike habitat weens voorstedelike ontwikkeling, asook die oormatige sny vir die blommemark.
Die plant is egter hervestig by Kenilworth-renbaan in 2006 en Rondevlei tussen 2002 en 2005. Daar word tans gewag om te bepaal of die twee subpopulasies selfonderhoudend is.
Francis Pryor
Francis Manning Marlborough Pryor (gebore 13 Januarie 1945) is 'n Engelse argeoloog wat spesialiseer in die studie van die Bronstydperk en Ystertydperke in Brittanje.
Hy is die beste bekend om sy ontdekking en uitgrawing van Flag Fen, 'n Bronstydperk Argeologiese terrein naby Peterborough, sowel as vir sy herhaalde verskynings op die Channel 4 televisiereeks Time Team.
Hy is gebore uit die Burke Adellike Grondbesitters familie, en het gestudeer by Eton Kollege voordat hy aangegaan het na die studie van argeologie by Trinity Kollege, Cambridge. Hy het saam met sy eerste vrou na Kanada getrek, waar hy vir 'n jaar gewerk het as 'n tegnikus by die Koninklike Ontario Museum voordat hy teruggekeer het na Brittanje.
Hy is nou afgetree van voltydse veld-argeologie, maar verskyn steeds op televisie, skryf boeke en is ook 'n skaapboer.
Bibliografie
Britain AD - Three part Channel 4 series. 2004.
Taitavalk
Die Taitavalk (Falco fasciinucha) is 'n seldsame en gelokaliseerde standvoël. Hulle leef gewoonlik by kranse en klowe in boomveld. Die voël is 25 – 30 cm groot, weeg 195 - 340 gram. In Engels staan die voël bekend as Taita falcon.
Alpha Delphini
Alpha Delphini (α Delphini, afgekort as Alpha Del of α Del) is ’n veelvoudige ster sowat 354 ligjare van die Son af in die sterrebeeld Dolfyn (Delphinus).
Kunene dwerg-mondbroeier
Die Kunene dwerg-mondbroeier (Orthochromis machadoi) is 'n varswatervis wat voorkom in die Kunenerivier in Angola en Namibië en word tot 65 mm groot. In Engels staan die vis bekend as die Cunene dwarf bream.
Jed Prouty
Jed Prouty (6 April 1879 – 10 Mei 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Adventure (1921), Orchids and Ermine (1927), Hot Water (1937), en Young as You Feel (1940).
Kunene dwerg-mondbroeier
Voorkoms
Die vis is ietwat lank met 'n ronde stertvin en die mond is klein. Daar is 10 - 12 vertikale bane oor die vis se lyf en swart vlek op die stertvin se basis. Daar is twee donker strepe op die gesig: een van die mond deur die oog en die ander van die oog tot by die boonste punt van die operkulum. Die mannetjie word rooi gedurende broei tyd.
Habitat en gewoontes
Daar is baie min om die vis bekend behalwe dat hulle mondbroeiers is.
Bron
A Complete Guide to the FRESHWATER FISHES of Southern Africa. Paul Skelton. 2001. ISBN 978-1-86872-643-1
Pacaltsdorp
Pacaltsdorp is 'n voorstad van George, Wes Kaap. In die Apartheidsera is dit die bruinwoonbuurt wat met George geassosieer, maar onafhanklik geadministreer is. Die N2 nasionale pad gaan daardeur. Die dorpie het ontstaan uit 'n sendingstasie wat hier begin is in 1813 deur eerwaarde Carl August Pacalt van Duitse oorsprong. Die dorp is na hom vernoem uit erkenning van sy werk in die gemeenskap.
Wapens
Munisipaliteit (1) — Die dorpsraad se eerste wapen was : In vier gedeeld, die snylyn golwend, I in goud 'n rooi toring; II in groen 'n aronskelk van natuurlike kleur; III in groen twee akkers op 'n enkele tak van natuurlike kleur;  IV in goud 'n suikerbekkie sittend op 'n tak van natuurlike kleur; die skild oortop met 'n rooi muurkroon. Aan weerskante van die skild was twee groen blare. Die wapenspreuk was "Vigilate". Raadslid Andy Lamont het die wapen ontwerp.
Munisipaliteit (2) — 'n Nuwe wapen is in 1990 by die Buro vir Heraldiek geregistreer : Gewelfd deursnede, groen en silwer, in die skildhoof drie akkers aan 'n enkele geblaarde stingel, alles goud, in die skildvoet 'n kortbeksuikerbekkie van natuurlike kleur, sittend op 'n rooi tak. Die helmteken was 'n groen muurkroon. Die wapenspreuk het "Vigilate" gebly.
Toepolef Tu-155
Die Toepolef Tu-155 is die eerste eksperimentele vliegtuig ter wêreld wat ontwerp is om met kriogene brandstof (vloeibare waterstof) bedryf te word. Die ontwerp is gebaseer op die Toepolef Tu-154 (CCCP-85035) wat vir die toetse met alternatiewe brandstof aangepas is. Die Toepolef Tu-155 is 'n smalrompvliegtuig met drie enjins. 'n Tweede variant, die Tu-156, is uiteindelik nie gebou nie.
Alpha Delphini
Metgeselle
α Delphini is ’n spektroskopiese dubbelster. Die komponente word Aa (amptelik bekend as Sualocin) en Ab genoem, of soms A en G. Hulle is 0,2 boogsekondes van mekaar af en wentel elke 17 jaar om mekaar.
Verder is daar vyf dowwe sterre wat in katalogusse van veelvoudige sterre aangedui word. Hulle het ’n skynbare magnitude van sowat 11 tot 13 en is tussen sowat 35 en 72 boogsekondes van mekaar af. Hulle is vermoedelik net optiese metgeselle.
Eienskappe
Die primêre ster, α Delphini Aa, het ’n sterreklassifikasie van B9IV. Die tweede ster s’n kan nie vasgestel word nie omdat dit te naby aan Aa en te dof is; sy ander eienskappe is ook nie bekend nie. Die primêre ster is ’n subreus wat van die hoofreeks af begin wegbeweeg het. Sy massa is 2,82 keer dié van die Son en dit is omtremt twee keer so warm.
Sualocin en Rotanev
Niccolò Cacciatore was ’n Italiaanse sterrekundige. Toe die Polermo-sterkatalogus in 1814 gepubliseer is, het die twee sterre Alpha en Beta Delphini daarin verskyn met die ongewone name "Sualocin" en "Rotanev". Eindelik het eerwaarde Thomas William Webb, ’n Britse sterrekundige, die raaisel opgelos oor waar dié name vandaan kom.
Cacciatore se naam, wat in Afrikaans vertaal sou kon word as "Nikolaas Jagter", was in Latyn "Nicolaus Venator". As ’n mens die letters van dié naam en van van agter na voor lees, kom jy by die name van die twee sterre uit. Cacciatore se grappie om die sterre na homself te noem, is vandag nog geldig. In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Sualocin" vir die ster Alpha Delphini Aa goedgekeur omdat hulle eiename aan individuele sterre toegeken het in plaas van aan stergroepe.
Hoe Webb by sy gevolgtrekking uitgekom het 45 jaar ná die publikasie van die katalogus, is steeds ’n geheim.
Acheliderma lisannae
Acheliderma lisannae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
A.J. Bruwer
Andries Bruwer (24 Februarie 1896 – 17 September 1983) is die eerste voorsitter van die Suid-Afrikaanse Raad van Handel en Nywerheid wat ’n groot rol speel met die oprigting van Yskor. Later is hy voorsitter van die Nywerheidsbeheerraad en die Randse Waterraad. Hy skryf verskeie dramas asook boeke oor die ekonomie.
Lewe en werk
Andries Johannes Bruwer is op 24 Februarie 1896 gebore en word groot op die familieplaas Mymering naby Ladismith in die Karoo. Hy word een van die eerste ekonome in Suid-Afrika en behaal ’n B.A.-graad aan die Universiteit van Kaapstad, waarna hy na die Verenigde State van Amerika gaan vir verdere studie. Hier behaal hy ’n M.A.-graad aan die Harvard-universiteit en in 1923 ’n Ph.D.-graad aan die Universiteit van Pennsilvanië met ’n proefskrif oor tariefwetgewing, “Protection in South Africa”, wat in 1923 gepubliseer is. Hierdie boek word in 1924 as die grondslag gebruik vir wetgewing om Suid-Afrika se jong nywerhede te beskerm. Die wetgewing het voorkom dat grondstowwe van Suid-Afrika na Brittanje uitgevoer, daar verwerk en aan Suid-Afrika terugverkoop word, wat op uitbuiting van die jong nywerhede sou neerkom en ongeregverdigde tariefvoordele aan Brittanje besorg. In navolging van die aanbeveling in sy proefskrif word Britse voorkeure in die doeane-tarief afgeskaf.
Hoewel hy in Amerika kon gebly het, keer hy terug na Suid-Afrika om sy eie land te help ontwikkel. Hy word dan in 1924 die eerste Voorsitter van die Raad van Handel en Nywerheid. In hierdie tyd speel hy ’n groot rol in die oprigting van Yskor en dien vir lank op hierdie organisasie se Raad van Direkteure. Nadat hy op 6 Februarie 1932 as gevolg van die goudstandaardvraagstuk (hy ondersteun goud as die standaard in ’n tyd toe dit polities onpopulêr was) as Voorsitter van die Raad van Handel en Nywerheid bedank, probeer hy om ’n nuwe politieke party te stig, naamlik Groepsverteenwoordiging. Hy word egter op ’n vergadering aangerand en vir dood laat lê, waarna hy die gehoor in sy een oor verloor. Hierna begin hy sy eie koerant in Port Elizabeth, die Agricultura en later die Independent. Hierdie blad word in 1940 deur ’n ander groep oorgeneem en verwerf hierna onder die naam Trek groter bekendheid. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog bied generaal Jan Smuts hom die voorsitterskap van die Nywerheidsbeheerraad aan en in 1955 word hy Voorsitter van die Rand Waterraad, ’n posisie wat hy tot 1968 beklee.
Hy is getroud met Susan du Pre van Rooyen (skryfster van die roman “Bodemvas”) en hulle het twee seuns (Andreas Johannes en Stefan) en ’n dogter (Salomina Magdalena, of Salomé). Die egpaar bly in ’n woonstel in Parktown in Johannesburg en besit ook die familieplaas Mymering in die Klein-Karoo naby Ladismith, waarvan hy later sowat tagtig hektaar aan dr. Anton Rupert se Natuurstigting skenk. Hy is op 17 September 1983 in die hospitaal op George oorlede.
Skryfwerk
Vroeg reeds lewer hy ’n bydrae tot die ontwikkeling van die drama in Afrikaans deur sy historiese drama uit die Van Jaarsveld-opstand van 1799 in Graaff-Reinet in die Oos-Kaap, “Gert Vosloo – die egte rebel”. “Jacques Serurier, of Teruggekeerd” is ’n tragikomedie in vyf bedrywe. Die advokaat Jacques Serurier trou teen sy vader se wense met die hartelose meisie Ada, wat hom bedrieg. Jacques keer dan berouvol terug na sy vader. Die hoofkarakter is egter te veel as swakkeling geteken om medelye te wek, terwyl die drama ook ’n aantal onwaarskynlikhede bevat. Beide hierdie dramas is in versformaat geskryf, wat die dialoog onnatuurlik maak eerder as versterk. Die mensgerigte romantiese drama “Sy meesterstuk” het as hoofkarakter die kunssinnige Pierre du Plessis, wat droom van skoonheid en vryheid maar vasgevang is in ’n ongelukkige huwelik en ’n regspraktyk. Op ’n vakansie ontmoet hy die skone Mathilde, wat hom betower met haar skoonheid en sy droom weer laat opvlam, maar self onbereikbaar bly. Hy soek ontvlugting eers as vermaaklikheidskunstenaar en eindelik as beroemde skilder, waar hy eindelik sy meesterwerk, ’n portretstudie van Mathilde, ten toon stel. So het hy die skoonheid op doek verewig, terwyl hy self in eensaamheid sy lewe slyt. “Sketse uit die lewe” bevat outobiografiese sketse.
Verder skryf hy verskeie boeke oor die ekonomie, soos “Kapitalisme, partypolitiek en armoede”, “South Africa: a case for a National Gold and Banking Policy” (1957) en “South Africa: Fundamentals of Reconstruction” (1945). In laasgenoemde werk dui hy reeds vroeg aan watter ekonomiese moontlikhede daar in streeksontwikkeling is. Hy verdiep hom ook in die geskiedenis en skryf ’n boek oor die herkoms en ontstaan van die Zimbabwe ruïnes, “Zimbabwe, Rhodesia’s ancient greatness”, wat in 1965 gepubliseer word. Sy teorie is dat die Fenisiërs vir hierdie groot bouwerke verantwoordelik was.
Swartbaard
Lewe as seerower
Omstreeks 1716 het Teach by Hornigold se bemanning aangesluit en dié het hom in bevel geplaas van ’n sloep wat hy oorgeneem het. Die twee het daarna aan verskeie rooftogte deelgeneem en het later nog twee skepe by hulle vloot gevoeg. Hornigold het teen die einde van 1717 uitgetree en twee skepe saam met hom geneem.
thumb|links|260px|Edward Teach wat oor die plank loop op ’n sigaretkaart. Teach het ’n Franse slaweskip met die naam La Concorde oorgeneem en dit tot Queen Anne's Revenge herdoop. Hy het dit met 40 kanonne en meer as 300 bemanningslede toegerus en ’n bekende seerower geword. Sy bynaam kom van sy dik swart baard en vreesaanjaende voorkoms; hy het na berig word stukke lont aangesteek en dit onder sy hoed geplaas om sy vyande die skrik op die lyf te jaag. Hy het ’n alliansie van seerowers gestig, die hawestad Charles Town, Suid-Carolina, afgesper en ’n losprys vir die inwoners geëis. Hy het Queen Anne's Revenge toe laat strand en hom in Bath, Noord-Carolina, ook bekend as Bath Town, gevestig.
Hy was egter gou terug op die see, waar hy die aandag getrek het van Alexander Spotswood, die goewerneur van Virginië. Spotswood het ’n groep soldate en matrose bymekaargemaak om die seerower te vang, en dit het hulle op 22 November 1718 ná ’n woeste geveg gedoen. Teach en verskeie van sy bemanningslede is tydens die geveg dood.
Swartbaard was ’n slim leier wat die gebruik van geweld afgeraai het en eerder op sy vreesaanjaende voorkoms staatgemaak het om die reaksie van sy slagoffers te kry wat hy wou hê. Hy is ná sy dood geromantiseer en het die inspirasie geword vir ’n argetipiese seerower in fiksie oor baie genres.
WikiWoordeboek
WikiWoordeboek (Engels: Wiktionary) is 'n susterprojek van Wikipedia wat streef om 'n vrye meertalige wiki-woordeboek te skep. Die woordeboek bevat 'n lys van woorde met omskrywings, etimologieë, uitsprake en aanhalings.
Die Engelse WikiWoordeboek word op 12 Desember 2002 begin. Die meeste ander WikiWoordeboeke is op 1 Mei 2004 begin.
Grootste WikiWoordeboeke
Die grootste WikiWoordeboeke (volgens aantal inskrywings in alle tale) is:
Al hierdie weergawes het almal meer as 100 000 inskrywings. Die Nederlandstalige weergawe het in Oktober 2017 ongeveer 626 954 inskrywings terwyl die Afrikaanse een ongeveer 16 137 inskrywings het.
Kerkhof
'n Kerkhof (wat as sinoniem van 'n begraafplaas, dodeakker, dodehof, Godsakker of vredehof gebruik word) is 'n begraafplaas wat meestal in die hof (= tuin of erf) van die kerk aangelê is. Binne hierdie begraafplaas bevind 'n mens soms 'n sogenaamde kerkhofhuis met begroetings- of afskeidsruimte waar daar kort voor die eintlike begrafnis aan die oorledene die laaste eer betoon word.
Geskiedenis
In die antieke Griekeland en Rome is oorledenes buite nedersettings in sogenaamde nekropole, grafvelde met eenvoudige enkelgrafte, begrawe. Bekende persoonlikhede of welgesteldes is hier in sommige gevalle in indrukwekkende grafkamers ter ruste gelê. Meestal is vir hooggeplaastes en welvarende burgers groot grafmonumente binne die stadsmure, op die openbare pleine en markte, of buite die stadsmure langs belangrike paaie opgerig. 'n Groot aantal van hierdie monumente het langs die Via Appia ontstaan.
Nebelung
Die Nebelung is ’n seldsame katras met lang lywe, groen oë en ’n halflang, digte pels. Die naam – oënskynlik ’n samesmelting van die Duitse woord Nebel (mis) en die Middeleeuse Duitse saga Nibelungenlied – is waarskynlik vanweë die kat se kenmerkende syagtige blou-grys pels asook die ras se stamouers, wat genoem is na twee hoofkarakters in die Nibelungenlied, die Duitse vegter Siegfried en die Yslandse koningin Brunhilde.