cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MobileMe
Berging
MobileMe het twee verskillende planne. Die Indiwiduele plan sluit 20 GG in vir e-pos en lêeropslag en 200 GG vir maandelikse data-oordrag. Die Gesinspakket het 40 GG opslagruimte met een 20 GG indiwiduele (primêre) en vier 5 GG subrekeninge waarvan elke subrekening sy eie e-posadres, aanlynopslagruimte en die gebruik van al die MobileMe funksies verkry. Gesinslede het ook ’n gedeelde vouer in hul iDisk waarin hulle toegang tot data onder hulself kan deel. Die primêre en subrekeninge het lees-/skryftoegang tot hierdie vouer en dit is beperk tot die beskikbare ruimte in die primêre gebruiker se iDisk.
Lede kan addisionele opslagruimte in 20 GG of 40 GG-pakkette koop maar die subrekeninge kan nie opgegradeer word nie. In ’n gesinsrekening word die hoeveelheid opslagruimte per rekening toegedeel.
Notas (van die Mail-toep op ’n Mac-rekenaar en die Notas-toep op die iPhone) word gesinkroniseer via die MobileMe-diens maar dit kan nie aanlyn besigtig of gewysig word nie. Taaklyste (wat vanuit die Mail-toep en die iCal-toep op ’n Mac-rekenaar beheer word) kan wel besigtig en gewysig word deur die MobileMe-webblad (onder die Kalender-oortjie) maar kan nie op ’n iPhone besigtig of gewysig word nie. Met die aankondiging van iOS 4 is die sikronisasie van Notas oor IMAP (insluitend MobileMe) geïmplementeer.
Adresboek en kalender
MobileMe behou ’n gesinkroniseerde adresboek en kalender deur van Push-IMAP gebruik te maak. Indien ’n gebruiker ’n kontak of kalenderinskrywing verander op een toestel sal dit outomaties na die MobileMe-bedieners gesinkroniseer word en van daar af na die gebruiker se ander toestelle. Ondersteunde toestelle sluit die iPhone, Adresboek en iCal op Mac OS X of Microsoft Outlook 2003 of nuwer op Microsoft Windows. Intekenkalenders in iCal op ’n Mac-rekenaar is nie sigbaar op die aanlyn MobileMe-diens nie (“Verjaardae” is egter aanlyn sigbaar aangesien die inligting vanaf die Adresboek kom eerder as CalDAV of iCalendar (.ics) intekenkalenders). Andersyds (voor die opdatering na iOS 4.3), op die iPhone, is “Verjaardae” van Kontakte op die iPhone nie sigbaar in die Kalender-toep nie (of op enige ander manier; tensy dit indiwidueel opgekyk word in Kontakte), maar intekenkalenders is sigbaar in Kalender deur dit toe te voeg deur Voorkeure>Mail, agendas en kontakte>Voeg rekening toe.
MobileMe-galery
MobileMe het ’n openbare foto- en videogaleryfunksie. Foto’s en video’s kan opgelaai word in die webblaaier by me.com, gesinkroniseer word deur iPhoto of Aperture op Mac OS X of vanaf die iPhone en iPod Touch. Gebruikers kan ook video’s oplaai terwyl gewerk word in toepassings wat beskikbaar is op die Mac, insluitend iPhoto en iMovie. MobileMe bied ook aan die gebruiker ’n e-posadres wat slegs gebruik word vir die oplaai van foto’s en video’s. Alle oplaaie deur besoekers aan die galery (hetsy deur die iPhone, iPod Touch, me.com of gestuur deur die toegewyste e-posadres) sla gesinkroniseer word met iPhoto of Aperture. Galerye kan op openbaar of privaat gestel word en kan met ’n wagwoord beskerm word — maar slegs deur iPhoto of iMovie op Mac OS X.
iDisk
MobileMe bevat iDisk, ’n aanlynbergingsruimte wat beskikbaar is via ’n webblaaier by me.com, deur die Finder in Mac OS X, deur verskeie toeps vir iOS of as ’n afstandskyf in Microsoft Windows. Dit laat ook deling van lêers toe deur ’n gegewe lêer te selekteer deur me.com/idisk of die iDisk iPhone-toep te gebruik en dan op die Deel-knoppie te klik wat ’n unieke skakel na die gekose lêer sal skep wat deur ’n wagwoord beskerm word en deur middel van e-pos gedeel kan word. ’n Ander manier waarop veelvuldige lêers gedeel kan word is deur dit in die iDisk Openbare Vouer te plaas wat ook deur ’n wagwoord beskerm kan word.
iWeb-uitgee
Gebruikers van Mac OS X v10.5 of nuwer kan die iLife ’08 of iLife ’09 of iLife ’11-toepassing iWeb gebruik om webblaaie te publiseer wat op hul MobileMe-rekening gedra word na ’n domeinnaam wat hulle beheer of na ’n blad op die me.com-webblad. Gebruikers sonder iWeb kan ook webblaaie publiseer deur lêers op die Web/Blaaie-vouer in die iDisk te berg. Die webgasheer ondersteun egter geen bedienertaal soos PHP of Apache nie.
Web-toepassings
MObileMe gebruik AJAX en Dynamic HTML om die voorkoms en gedrrag van ’n werkskermtoepassing binne die gebruiker se webblaaier te simuleer. Toepassings op me.com sluit Mail, Kontakte, Kalender, Galery, Soek iPhone en toegang tot iDisk in, tesame met ’n Rekeningafdeling. Die meeste van die me.com webtoepassings is gebou bo-op die oopbron SproutCore Javascript-raamwerk. Gebruikers kan ook funksies soos e-posskuilname of domeinname vir die iWeb-uitgeefunksie verstel.
Ondersteunde webblaaiers vir me.com is Safari 3.1 of nuwer (Mac OS X en Windows), Firefox 3.5 of nuwer (Mac OS X en Windows) en Internet Explorer 7 en Internet Explorer 8 (Windows), Safari 3.0 en Firefox 3.0 kan die webtoepassings hanteer maar dit is nie ten volle ondersteun nie.
MobileMe is toeganklik vir Linux deur Firefox 3 ten spyte van ’n waarskuwing wat opspring wanneer die gebruiker aanmeld. Dieselfde geld vir wanneer die Konqueror-webblaaier gebruik op Linux gebruik word, maar dit is nog nie deur Apple bevestig nie.
Sinkronisering met nie-Apple-rekenaars
Gebruikers wat hul MobileMe-data met ’n nie-Apple-rekenaar wil sinkroniseer moet die MobileMe beheerpaneel aflaai. Om dit te installeer moet die gebruiker eers die nuutste weergawe van iTunes aflaai en installeer. Na die installasie teken die gebruiker deur die beheerpaneel in deur sy gebruikersnaam en wagwoord en kan hulle sinkroniseerverstellings vir kontakte, kalenders en boekmerke beheer en iDisk-verstellings soos openbare vouertoegang, soortgelyk aan die MobileMe voorkeurepaneel wat in Mac OS X ingebou is.
MobileMe Mail Beta
MobileMe Mail Beta is op 13 Mei 2010 vrygestel. MobileMe Mail Beta sluit baie nuwe funksies in soos die toevoeging van foto’s, verandering van lettertipe, breëskermbeskouing en vele meer. Dit is op 18 Junie 2010 as ’n finale weergawe vrygestel.
MobileMe Kalender Beta
MobileMe Kalender Beta is op 6 Julie 2010 vrygestel. MobileMe Kalender Beta sluit ’n nuwe webtoepassing by me.com met herontwerpte dag-, week- en maandbeskouings asook ’n nuwe lysbeskouing om makliker deur gebeure te blaai. Werkverrigting is ook verbeter. Dit bevat ook ’n nuwe deel-opsie wat uitgenooide gebruikers toelaat om ’n gedeelde kalender te wysig. Dit ondersteun uitnodigings deur RSVP’s wat ’n e-pos na uitgenooide persone stuur. Die uitgenooide antwoord deur te klik op ’n eenvoudige skakel (hulle hoef nie MobileMe-gebruikers te wees nie). Dit ondersteun ook CalDAV-standaard vir verenigbaarheid met veelvuldige toestelle. Met hierdie opdaterings het verminderde funksionaliteit gevolg. Die moontlikheid om iCal-kalenders as opbenbare sigbare webblaaie te publiseer is verwyder. Gebruikers wat ’n kalender wou besigtig moet nou handmatig inteken met ’n CalDAV-verenigbare kalendertoestel. Verenigbaarheid met Microsoft Outlook het ook ’n knou gekry aangesien Outlook-gebruikers nie meer hul primêre Outlook-kalender kan sinkroniseer met ’n MobileMe-kalender nie; die enigste manier om MobileMe met Outlook te sinkroniseer is om ’n MobileMe-kalender deur CalDAV ingeskakel te hê. Dit beteken dat ’n MobileMe-kalender altyd deur Outlook beskou word as ’n sekondêre kalender en wekkers en kennisgewings werk nie.
Pryse
Die onderstaande tabel bevat die koste wat Apple gehef het voordat die verkope op 6 Junie 2011 gestaak is ter voorbereiding van die skuif na iCloud. Gebruikers word tans aangemoedig om die MobileMe-dienste in iCloud te gebruik (rekeningmigrasie sal buitendien outomaties geskied), maar hulle kan voortgaan om hul MobileMe-dienste te gebruik en die me.com-webblad te gebruik totdat dit op 30 Junie 2012 gesluit sal word. Gebruikers wat MobileMe wil kanselleer—en gevolglik alle dienste staak—kan ’n volle terugbetaling kry indien hulle dit binne 45 dae van 6 Junie 2011, of pro-rata terugbetalings indien dit 46 dae of langer gekoop het. Dit is egter onduidelik of die terugbetalings sal voortgaan wanneer die iCloud-diens gelanseer is.
Mac OS X
MobileMe, soos .Mac en iTools voor dit, is nouliks geïntegreer met Mac OS X. Deur oor ’n MobileMe-rekening te beskik word die funksionaliteit van baie programme uitgebrei, hoofsaaklik binne die iLife-pakket. iDisk kan naamlik gemonteer word soos enige ander volume op die Mac OS X-werkskerm. Verder is dit moontlik om die openbare deel van ’n ander gebruiker se iDisk te monteer. Die meganisme was een van die vroeë maniere waarop gratis sagteware as deel van .Mac verkry kon word. ’n Mens kan ook lêers opstel om na ’n iDisk wat van lyn af is te laai wat dan gelaai word sodra die iDisk gekoppel word. iDisk word beheer vanuit die “Gaan”-keuselys in die Finder.
Hierbenewens kan enige Adresboekinskrywings, iCal-gebeure en taaklyste, Safari-boekmerke en sleutels, e-posrekeninge, e-posreëls, e-poshandtekeninge en slim posbusse met die iDisk gesinkroniseer word en laat dit maklike sinkronisasie tussen veelvuldige rekenaars toe. iWeb laat gebruikers webblaaie skep wat na die iDisk opgelaai en gepubliseer kan word. iPhoto kan gebruik word vir een-klik webpublisering van foto-albums. iCal kan gebruik word om kalenders op die web te publiseer. Rugsteunsagteware kan gebruik word om rugsteunkopieë van iDisk of lokale media te maak.
Met die voorafgaande .Mac-diens kon die biblioteke van iMovie, iPhoto, GarageBand en iTunes maklik na enige iDisk opgelaai word (onderhewig aan verskeie lisensiëringsooreenkomste).
iOS
MobileMe integreer met verskeie toeps op die iPhone, iPad en iPod Touch. Dit sluit iCal-sinkronisering met Kalender, Adresboek-sinkronisering met Kontakte, Mail- en Safari-boekmerksinkronisering oor verskeie toestelle in. Apple het later die iDisk-toepassing vir die iPhone en iPod Touch bekendgestel, wat dit makliker maak vir gebruikers om toegang tot hul iDisk-inhoud op ’n iPhone of iPod Touch te verkry. In Augustus 2010 het Apple ’n funksie bekendgestel wat gebruikers in staat stel om musiek wat op hul iDisks geberg is, via hul toestelle te speel. Daar is ook ’n universele toepassing vir iPhone, iPad en iPod Touch wat afstandstoegang na die Soek iPhone-funksie bied.
Openbare URL-subdomeine
Daar is openbare subdomeintoegangspunte vir elke MobileMe-gebruiker se indiwiduele rekeningfunksies. Dit bied direkte openbare webtoegang tot elke MobileMe-gebruiker se rekening, via direkte skakels na elke funksie; Galery, Openbare vouer, gepubliseerde webblad (en gepubliseerde kalenders wat later verwyder is).
iTools
Die oorspronklike versameling van Internetsagteware en dienste wat nou as MobileMe bekendstaan, het aanvanklik iTools geheet. Dit is by die Macworld Ekspo in San Francisco gekendgestel op 5 Januarie 2000 en is gratis aan Macintosh-gebruikers gebied.
Dienste wat deur iTools gebied is het die eerste beskikbaarheid van @mac.com-e-posadresse ingesluit wat slegs toeganklik was deur ’n e-poskliënt soos Outlook Express; iCards, ’n gratis groetekaartdiens; iReview, ’n versameling van resensies van gewilde webblaaie; HomePage, ’n gratis webbladpubliseringsdiens; die eerste weergawe van iDisk, ’n aanlyn databergingsdiens; en KidSafe, ’n register van gasingsvriendelike webblaaie.
iTools was hoofsaaklik uniek tot Mac en het slegs beperkte, breëbasis tegniese ondersteuning gebied. Sommige van die iTools-funksies was egter toeganklik via nie-Mac platforms alhoewel ’n Mac nodig was om ’n rekening te skep.
Om HomePage te wysig kon ’n mens byvoorbeeld van ’n webblaaier op Windows of Linux gebruik maak.
Hoewel die oorspronklike weergawe van iDisk AppleShare IP vir vervoer gebruik en het Mac OS 9 vereis het, is dit uiteindelik opgedateer om WebDAV-tegnologie te gebruik en is daardeur oopgestel vir nie-Mac bedyfstelsels. Apple het selfs ’n toepassing vir gebruik op Windows XP aangebied.
Die e-posdiens het slegs IMAP-toegang gebied.
.Mac
Die nuwe .Mac het verskeie funksies aan intekenaars gebied, insluitend opgegradeerde weergawes van HomePage, die persoonlike webgasheerdiens, iDisk, die aanlyn skyfbergingsdiens; @mac.com, die e-posdiensverskaffer wat POP en IMAP-protokols gebied het; en iCards, die aanlyn groetekaartjiediens. Nuwe dienste wat op .Mac gebied is het Rugsteunsagteware, ’n persoonlike rugsteunoplossing wat gebruikers toelaat om data na hul iDisk of ’n CD of DVD te argiveer; en McAfee Virex, ’n antivirusprogram wat op 15 Junie 2005 aan gebruikers gegee is.
Op 17 September 2002 het Apple aangekondig dat meer as 100,000 mense ingeskryf het op .Mac sedert die lansering daarvan vroeër die jaar. Bestaande iTools-rekeninge is oorgeplaas na .Mac-rekeninge gedurende ’n gratis toetsperiode wat op 30 September 2002 geëindig het. Hierdie skuif het gemengde reaksie by Mac-gebruikers ontlok met sommige wat gevoel het dat .Mac te duur is.
.Mac het soms nuwe funksies bygekry. In Oktober 2006 het Apple ’n opdatering van sy .Mac Posdiens gelanseer met die koppelvlak wat grootliks ooreengestem het met Mac OS X Mail. Die nuwe funksionaliteit is gebou op AJAX en het sleep-en-neersit-funksies, ’n intyds opgedateerde driedelige verdeling en die moontlikheid om panele se grootte aan te pas, bevat. Mac OS X v10.5 het .Mac gebruik om dinamiese DNS-dienste vir sy Teryg na my Mac-funksie, ’n afstandswerkskermdiens, te gebruik.
Op 7 Augustus 2007 het Apple se HUB, Steve Jobs, nuwe funksies vir .Mac aangekondig insluitend ’n nuwe Webgalery-funksie soortgelyk aan ’n kombinasie van Flickr en YouTube. Elke .Mac-rekening het nou met 10 GG bergingspasie gekom wat verdeel kon word tussen e-posberging vir ’n @mac.com e-posadres en die gebruiker se iDisk. ’n Rekeningvoorkeur het elke gebruiker in staat gestel om te bepaal hoeveel bergingspasie aan elke diens afgestaan kon word. Gebruikers wat bykomende spasie wou hê kon tot soveel as 30 GG koop teen ’n jaarlikse bedrag. Die bergingspasie vir e-pos en iDisk kon op enige manier gebruik word waarop die gebruiker dit wou hê, mits dit in ooreenstemming is met .Mac se lisensie.
.Mac is ook aangebied in ’n verpakte weergawe wat in winkels en aanlyn beskikbaar was (as ’n fisiese produk). Die pakket het ’n aktiveringskode bevat wat ingesleutel kon word wanneer ’n intekening geregistreer of hernu sou word.
MobileMe
Aanvanklike gerugte oor ’n nuwe diens was .Mac sou vervang het in Junie 2008 ontstaan toe Apple die me.com domeinnaam gekoop het. By WWOK op 9 Junie 2008 het Apple aangekondig dat .Mac vervang sou word met MobileMe. Dit is op 9 Julie 2008 bekend gestel: mac.com is daardie dag tussen 20:00 en 24:00 afgehaal en die MobileMe-diens is tussen 20:00 en 02:00 die volgende dag geaktiveer (albei op Amerikaanse Weskustyd). MobileMe is kort daarna ook afgehaal en gebruikers is na ’n inligtingsblad verwys, waar dear geen intekenopsie was nie. Na etlike ure van onreëlmatige diens het MobileMe amptelik aanlyn gekom op 11 Julie 2008.
Verskeie funksies van .Mac is laat vaar na die oorskakeling na MobileMe:
Aanvanklike weergawes van die Windows MobileMe-beheerpaneel het sinkronisering van korporatiewe Outlook-rekeninge met MobileMe toegelaat. ’n Opdatering van die beheerpaneel in middel 2008 het die sinkroniseringsvermoë van Outlook met MobileMe verwyder wanneer Outlook gebruik maak van Microsoft Exchange Server se Kalenders en Kontakte. Volgens Apple-ondersteuning is dit so ontwerp en nie ’n fout wat reggestel gaan word nie. Daar was ook geen ondersteuning vir die sinkronisering van alleenstaande Outlook-take en notas met MobileMe nie.
In Mei 2011 het Fortune-tydskrif berig dat gedurende die Amerikaanse somer van 2008, nadat MobileMe hoofsaaklik negatiewe reaksie ontlok het, Steve Jobs die span van MobileMe na die ouditorium van die Stadsaal by Oneindige Lus 4 ontbied het. Nadat hy hulle gevra het “wat MobileMe veronderstel is om te doen”, en iemand daarop geantwoord het, Jobs teruggeskiet het met “hoekom de fok gebeur dit dan nie?”.
In ’n interne e-pos wat op 4 Augustus 2008 na Apple-werknemers gestuur is, het Jobs erken dat die lansering van MobileMe te vroeg was en “nie op Apple se standaard was nie”. Hy het geskryf dat “dit ’n fout was om MobileMe op dieselfde tyd as die iPhone 3G, iPhone 2.0-sagteware en die Toepwinkel bekend te stel”. Op 18 Augustus 2008 is aangekondig dat intekenaars van MobileMe ’n verlenging van 60 dae sou kry saam met die vroeëre verlenging van een maand.
iCloud
Vanaf vroeg 2011is MobileMe nie meer in Apple-winkels verkoop nie, daar is stelselmatig opgehou om die produk na derde partye te verskeep en vanaf 6 Junie 2011 kon gebruikers nie meer op die MobileMe-diens via Apple se webblad inteken of dit hernieu nie. Op 6 Junie 2011, by WWOK 2011 is bekend gemaak dat iCloud iewers later in die jaar vrygestel sou word, dat die totale MobileMe-diens (wat sou ophou om te funksioneer) daardeur vervang sou word en dat MobileMe en iCloud gelyktydig sou werk tot 30 Junie 2012, wanneer MobileMe onttrek sou word. As gevolg van die persepsie dat MobileMe misluk het, het Steve Jobs kritiek verwag op sy aanspraak dat iCloud “net werk”, waarop hy retories gevra het “Waarom moet ek hulle glo? Hulle het dan MobileMe na my gebring!”.
Op 12 Oktober 2011, saam met die bekendstelling van iOS 5, is iCloud aan nuwe gebruikers bekendgestel, met huidige MobileMe-gebruikers wat tot 30 Junie 2012 gehad het om die skuif na iCloud te maak voordat MobileMe permanent beëindig sou word. In byvoeging tot MobileMe se e-pos- en kalenderdienste, sinkroniseer iCloud lêers oor veelvuldige toestelle. Soos belowe by WWOK 2011, het Apple die diens in die Amerikaanse herfs van 2011 begin en aan elke Mac OS X Lion of iOS 5-gebruiker 5 GG gratis bergspasie vir die basiese diens gebied, met addisionele datapakkette wat te koop aangebied is. @me.com is behou as die verstek e-posadres vir nuwe iCloud-gebruikers.
1834
Die jaar 1834 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 34ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
JC Caylen
JC Caylen (gebore 11 September 1992) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sickhouse (2016), ''Boo! A Madea Halloween (2016), en Boo 2! A Madea Halloween (2017), en in die televisiereeks T@gged'' (2016).
Lys van outeurs/R
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Henry Zebrowski
Henry Zebrowski (gebore 1 Mei 1984) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Wolf of Wall Street (2013) en Dirty Grandpa (2016), en in die televisiereeks The Characters (2016).
Stekel-koeivis
Die Stekel-koeivis of seevarkie (Lactoria diaphana) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika vanaf die noorde van Mosambiek tot by die Wes-Kaap. So nou en dan kom die visse voor tot by Swakopmund. In Engels staan die visse bekend as die Spiny cowfish.
Voorkoms
Die vis is liggeel van kleur met rooibruin skynsels in. Die vis het 'n dik, harde vel bekend as die karapaks wat lyk asof dit met 'n net oortrek is. Daar is 'n kort stekel bokant elke oog. Die vis word 25 cm lank.
Habitat
Die vis leef in vlak koraal- en rotsriwwe, maar wel op die bodem. Die mannetjie het 'n harem van 3 - 4 wyfies.
Asbestopluma furcata
Asbestopluma furcata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Lundbeck.
Paralimpiese Somerspele 1972
Die Paralimpiese Somerspele 1972 (Duits: Paralympische Sommerspiele 1972), destyds bekend as die XXIste Wêreldspele van die verlamdes, is tussen 2 en 11 Augustus 1972 in Heidelberg, Wes-Duitsland, aangebied. Tydens die geleentheid het 922 atlete uit 42 nasies aan 188 items in 10 verskillende sportsoorte deelgeneem.
Waterkloofrivier (Oos-Kaap)
Die Waterkloofrivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Kaalhoekrivier.
Paralimpiese Somerspele 1972
Dit was die vierde Paralimpiese Spele wat aangebied is. Die naam "Paralimpiese Spele" is deur die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) in 1984 aanvaar, terwyl die Internasionale Paralimpiese Komitee (IPK) in 1989 gestig is.
Suid-Afrika behaal 'n vierde plek tydens die Spele net na Wes-Duitsland, die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk met 41 medaljes (sestien goud, twaalf silwer en dertien brons).
Die Olimpiese Somerspele 1972 is tussen 26 Augustus en 11 September in München gehou.
Sporte
10 Paralimpiese sporte is tydens die Spele beoefen. • 4
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
Tuinstad
Die Tuinstad was 'n nuwe konsep van stadsbeplanning waarmee die Britse stadsbeplanner Sir Ebenezer Howard (1850–1928) in sy werk Tomorrow: A Peaceful Path to Social Reform in 1898 na vore gekom het. Howard se konsep het voorsiening gemaak vir beplande en selfonderhoudende stedelike nedersettings wat in funksionele residensiële, industriële en landboukundige sones onderverdeel en deur groen gordels omring sou word. Howard se "nuwe stad" sou 'n oplossing bied vir 'n verskeidenheid knellende vraagstukke wat met die ongekende en onbeplande groei van stedelike nedersettings sedert die nywerheidsomwenteling verbind is - oorbevolking, verkeersopeenhopings, substandaardbehuising, lae lewensgehalte en sosiale ellende aan die een, en die ontvolking van die platteland aan die ander kant.
Howard se konsep, waarin stedelike en landelike elemente in 'n beplande stad met 'n voorafbepaalde grootte en inwonertal gekombineer is, het aanklank gevind by stadsbeplanners en bewoners en die beplanning van latere nuwe stede grootliks beïnvloed. Enkele van Howard se kernbeginsels - die skepping van groen gordels rondom woongebiede en die beperking van bevolkingsdigthede - het 'n integrale bestanddel van moderne stads- en voorstadbeplanning geword. In Suid-Afrika is die uitleg van Pinelands, 'n voorstad van Kaapstad, deur Howard se konsep beïnvloed.
Lys van outeurs/T
Lys van outeurs volgens naam:
Lys van outeurs/S
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Chris Anastasi
Chris Anastasi (gebore 22 Augustus 1987) is 'n Engelse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Madness in the Method (2018).
Blokhuis
'n Blokhuis is fort wat vir verdediging gebruik word. Blokhuise kan wissel van eenvoudige geboue van hout en sink tot kasteelagtige bouwerke.
Tweede Vryheidsoorlog
Die Britse magte het tydens die Tweede Vryheidsoorlog blokhuise in Suid-Afrika gebou; aanvanklik om die spoorlyne te beskerm en later om die Boeremagte vas te keer. Daar het blokhuise behoue gebly. Sommige was van sink en hout gebou, ander van klip. Die Britse magte het miljoene ponde bestee aan die blokhuisstelsel, maar dit was nie baie geslaagd nie. Generaal De Wet en ander Boereleiers het met gemak deur die blokhuisnetwerk geglip. Die koste van die blokhuise het gewissel van ₤15 tot ₤75 elk.
PizzaExpress
PizzaExpress is 'n restaurantgroep wat 470 restaurante in die Verenigde Koninkryk en 'n honderdtal in oorsese lande bedryf, waaronder Europa, Hongkong, Indië en die Midde-Ooste.
Die groep is in 1965 deur Peter Boizot gestig - volgens PizzaExpress se webtuiste was Boizot ontevrede met 'n pizza wat hy destyds in 'n Londense restaurant voorgesit is en het besluit om tradisionele Italiaanse pizza-kookkuns op die Britse mark in te voer. Die eerste PizzaExpress-restaurant, waarvoor 'n Italiaanse pizza-oond ingevoer is, het in Wardour Street, Soho, Londen geopen. PizzaExpress is net een van 'n reeks Italiaans-geïnspireerde restaurantkettings in die Verenigde Koninkryk. Sy hoofmededingers sluit Ask, Prezzo en Strada in.
Die onderneming is in 2014 aan die Chinese beleggingsmaatskappy Hony Capital verkoop - in 'n transaksie ter waarde van £900 miljoen. PizzaExpress het - net soosander restaurantkettings - tydens die Cornovirus-pandemie in 2020 verliese gely. As deel van die Britse regering se maatreëls ter inperking van die siekte moes restaurante in Maart hul deure tydelik sluit. In September 2020 het PizzaExpress die sluiting van 73 restaurante aangekondig nadat krediteurs 'n herstruktureringsplan goedgekeur het. Sowat 1 100 werksgeleenthede word bedreig.
Filantropie
In 1977 het PizzaExpress 'n nuwe soort pizza, die Pizza Veneziana, ingevoer om fondse vir die Venice in Peril Fund in te samel, 'n organisasie wat ná die verwoestende oorstroming van 1966 gestig is om Venesië van ondergang te red. Die donasie vir elke verkoopte pizza is algaande verhoog van 5p tot 25p. Vanaf 2008 word 50 persent van donasies uit die verkoop van Pizze Veneziane aan die Venice in Peril Fund geskenk, terwyl die ander helfte vir die restourasie, herstelling en onderhoud van geboue, wat voor 1750 ontstaan het, en hul meubilering, toerusting en installasies aangewend word.
Danica McKellar
Danica McKellar (gebore 3 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Wonder Years (1988) en Young Justice (2010).
Christo Viljoen
Hendrik Christo Viljoen, OVD, Pr.Ing, (31 Augustus 1937 - 13 Januarie 2023) was 'n ingenieur, akademikus, en algemeen bekend as die “Vader van die Tegnopark” (Stellenbosch). Hy behaal die grade B.Sc., B.Ing. (Elektrotegniese Ingenieurswese, swak- en swaarstroom) aan die Universiteit van Stellenbosch (1959). Later verwerf hy die grade M.Ing. (Elektroniese Ingenieurswese) en Ph.D. (Ing), albei aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy agtereenvolgens as Senior Lektor, Professor in Elektroniese Ingenieurswese, Dekaan (Ingenieurswese) en Viserektor (Bedryf) werksaam is. Hy was getroud met Hana Stehlik. Die egpaar het drie kinders en sewe kleinkinders. In die openbare domein maak hy onder andere bydraes op die terreine van die uitsaaiwese en produk-innovasie en -ontwerp, en die genealogie.
Jeugjare
Hendrik Christo Viljoen is op 31 Augustus 1937 in Graaff-Reinet, Kaapprovinsie gebore as die oudste van 5 kinders (3 seuns, 2 dogters) van Hendrik Christoffel (Hent) Viljoen (1902 - 1994) en Anna Pienaar (1912 - 2001), albei onderwysers. Sy vader was viseprinsipaal van die Hoër Volkskool, Graaff-Reinet en het onder andere vir dr Anton Rupert en dr Beyers Naudé skool gehou.
Viljoen het as skolier reeds gereeld bydraes gepubliseer in die Klein Burger, die Jongspan, en op hoërskool in Huisgenoot en Die Burger. Hy matrikuleer aan die Hoër Volkskool, Graaff-Reinet in 1954 as hoofseun en dux leerling.
Hy ontvang ‘n studiebeurs van die Britse firma English Electric en studeer nagraads aan die Marconi College, Chelmsford, vir een jaar, en werk as ontwerpingenieur vir Marconi Instruments in St Albans vir een jaar.
Akademiese loopbaan
In 1966 is Viljoen aangestel as Senior Lektor in Elektroniese Ingenieurswese aan die Universiteit van Stellenbosch. Hy behaal die grade M.Ing. (Stell.) 1964 en Ph.D. (Ing.) (Stell.) 1969.
Hy is verantwoordelik vir die invoer van die eerste studies op voorgraadse vlak in halfgeleier-elektronika en digitale elektronika aan die US, en skrywer van die eerste universiteitshandboek “Elektronika deel I” in Afrikaans.
Bevordering na professor (1970), dekaan Ingenieurswese (1979) en viserektor (bedryf) (1993) aan die Universiteit van Stellenbosch volg. Hy het vir 'n totaal van 16 jaar as lid van die US Raad in drie verskillende hoedanighede gedien, naamlik senaatsverkose raadslid, viserektor (ex officio), en konvokasieverkose raadslid.
Van 1975-76 is hy besoekende professor aan die Georgia Institute of Technology in Atlanta, Georgia, VSA, en van 1980-81 is hy besoekende professor aan die Nasionale Chiao Tung Universiteit (NCTU) in Hsinchu, Republiek China (Taiwan).
Tydens sy termyn as dekaan het die Universiteit van Stellenbosch tot die ruimtebedryf toegetree met die ontwikkeling van die SUNSAT- aardsatelliet, wat in 1999 gelanseer is, en die stigting van die afwentelmaatskappy SUNSPACE (tans Spaceteq) op Tegnopark.
As viserektor (bedryf) aan die US was hy onder andere verantwoordelik vir die herinrigting en kommersialisering van die Neelsie-studentesentrum, die instelling van die Groenroete ('n veilige roete vir studente op die kampus), die opriging van die Jan Smutsgebou vir biologiese wetenskappe, en die daarstelling van die Kantoor vir Intellektuele Eiendom (tans bekend as InnovUS).
Hy is verkies as visepresident van die US Konvokasie van 2006 – 2011, en president van 2011 – 2016.
Tegnopark
Tydens sy besoek aan die National Chiao Tung University het Viljoen kennis gemaak met die nabygeleë Science Based Industrial Park in Hsinchu, 'n wetenskaps- en tegnologiepark. Beïndruk deur die praktiese wisselwerking tussen akademia en industria wat dit fasiliteer, beywer hy hom vir die stigting van Suid-Afrika se eerste wetenskaps- en innovasiepark in Stellenbosch. Hy oorreed die destydse burgemeester van Stellenbosch, mnr. Piet Lombaard, om die stadsraad so ver te kry om grond beskikbaar te stel vir die ontwikkeling van 'n innovasiepark, suidwes van die dorp, en met behulp van ‘n staatslening word die nodige infrastruktuur ontwikkel. Hy stel die naam Tegnopark voor vir die nuwe ontwikkeling. Die sooispitseremonie geskied in 1985, en Viljoen oorreed die NOK (Nywerheids-Ontwikkelingskorporasie) om 'n innovasiesentrum op te rig waar jong entrepreneurs hul ondernemings kan begin; binne 'n jaar was dit nodig om die Innovasiesentrum se grootte te verdubbel met Innovasiesentrum 2. Tans huisves Tegnopark 'n aantal innoverende hoëtegnologie maatskappye waar 'n totaal van 5 500 mense werksaam is, en die hoofkwartier van 'n aantal groot maatskappye gehuisves is.
Openbare lewe
Viljoen was lid van die Beheerraad van die SAUK (1987 - 1993) en voorsitter van 1989-1993; lid van die Raad van die SABS (1981 - 1996); lid van die Elektrisiteitsraad (1986 - 1993) (tans die Eskom direksie); lid van die Elektrisiteitsbeheerraad (1981 - 1994) (tans NERSA); lid van die beoordelaarspaneel van die jaarlikse DISA Ontwerpskompetisie (1976 - 2012) en voorsitter vanaf 1982 tot 2012; lid van SARPI beheerraad (1980 - 1993) (tans ECSA); kommissaris van die OUO (Onafhanklike Uitsaai-owerheid, 1994 - 1996) (tans OKASA); ondervoorsitter van die beheerraad van GISA (Genealogiese Instituut van SA, (1997 - 2013), en lid van die beheerkomitee van die Hugenote-Vereniging (1998 - 2022) (voorsitter van 2003 - 2013). Hy het veral op twee terreine van die openbare lewe groot bydraes gelewer, t.w. produkontwerp, en die uitsaaiwese.
Produkontwerp
Viljoen het hom beywer vir die bevordering van nywerheids- en ingenieurswese-produkontwerp en is deur die SA Instituut vir Meganiese Ingenieurs verkies tot beskermheer van die Ontwerp-inisiatief (1990). Hy is verkies tot eregenoot van SAIBI (SA Instituut vir Bedryfsingenieurs), deur die SAIRI (SA Instituut vir Raadgewende Ingenieurs) verkies tot “Ingenieur van die Jaar (1992)”, en deur die SA Rekenaar-vereniging verkies tot Rekenaarpersoonlikheid van die Jaar (1988). Vir 35 jaar was hy lid van die beoordelaarspaneel (25 jaar daarvan as voorsitter) van die jaarlikse DISA ontwerpstoekennings van die Ontwerp-Instituut van SA (SABS), wat uitmuntende produkontwerp erken en bevorder.
Uitsaaiwese
Viljoen was van 1987 - 1993 lid van die beheerraad van die SAUK, as ondervoorsitter (1987-89) en voorsitter (1989-1994). Dit was tydens die oorgangsperiode na ‘n demokratiese bestel, wat besondere eise aan die SAUK gestel het om 'n vreedsame oorgang te bevorder. Hy het hom sterk beywer vir die onafhanklikheid van die SAUK, en het daarvoor dikwels in botsing gekom met kabinetsministers (waaronder veral PW Botha, Pik Botha, en Kobie Marais) om politieke inmenging in die bedrywighede van die SAUK te staak. Sy doel was om die SAUK te omvorm van 'n staatsuitsaaier na ODU (openbare diensuitsaaier). Tydens sy termyn as SAUK-raadsvoorsitter het hy onder vier Ministers van Uitsaaiwese gedien.
Sy belangrikste bydrae tot die omvorming van die uitsaaibedryf in Suider-Afrika was die verslag van die Taakgroep i.s. Uitsaaibehoeftes van Suid- en Suider-Afrika, (1990 – 1991), bekend as die Viljoen-taakgroep. Die implementering van die aanbevelings van die taakgroep het tot ingrypende veranderinge in die uitsaaitoneel in Suid-Afrika gelei, waaronder: Hy was kommissaris van die OUO (Onafhanklike Uitsaai-Owerheid) (tans bekend as OKOSA, die Onafhanklike Kommunikasie-owerheid van SA), van 1994 – 1996.
Stokperdjies
Viljoen was 'n gekwalifiseerde SOWA (Selfonderhoudende Onderwater Asemhalingsapparaat) duiker en ywerige genealoog. Hy is, saam met mnr Ritzema de la Bat, 'n medestigter van GISA (die Genealogiese Intituut van SA) en dien as ondervoorsitter van die beheerraad van 1997 – 2013. Uit sy pen verskyn die “Viljoen Familieregister” (2022) asook die “Pienaar Familieregister” (2016). Hy is die skrywer van 18 wetenskaplike artikels, 17 gepubliseerde referate by nasionale en internasionale konferensies, en 13 referate by nasionale en internasionale konferensies, asook 3 handboeke en 'n groot getal populêre artikels oor die wetenskap en tegnologie. Radio-amateur met roepsein ZS1HC.
Hy beywer hom vir die bevordering van Afrikaans as akademiese en wetenskapstaal, en is die samesteller van die Kuberwoordeboek (Protea Boekhuis, 2007) en medesameseller van die Ruimtewoordeboek (International Astronautics Association, 2011 en 2016).
Moskonfyt
Moskonfyt is 'n stroop wat van druiwemos gekook word. Dit is 'n tradisionele produk van die Bolandse wynplase.
Tradisionele bereiding
Gegiste druiwesap, bekend as mos, is al kokende sonder enige byvoegings baie stadig in 'n pot oor 'n oop vuur ingedamp sonder dat dit aanbrand. Aanhoudend is dit afgeskuim totdat die verlangde dikte bereik is. Op daardie tydstip het dit 'n ligte bruin kleur. As die kleur te donker geword het, het die tipiese druiwegeur verlore geraak.
Gebruike
Tradisioneel word moskonfyt in Suid-Afrika op brood of saam met smoorsnoek en rys of saam met vis en patats geëet. Tot 2½% van wyn kan ook uit moskonfyt bestaan. Die doel daarvan is om die suurheid teen te werk, die smaak van soetwyn te verbeter en die houbaarheid daarvan te verleng. By die bereiding van die moskonfyt kan nog ander bymiddels gemeng word om byvoorbeeld mirrewyn of hissopwyn te maak.
Defrutum
Moskonfyt was reeds aan die antieke Romeine en Grieke bekend. Die Romeine het drie sterktes daarvan geken, naamlik carenum, defrutum en sapa. Sapa was die sterkste, want in daardie geval is twee-derdes van die vloeistof laat verdamp. Die Grieke Hippokrates (460-370 v.C.) en Aristophanes (448-388 v.C.) het reeds van moskonfyt melding gemaak. In byna alle Romeinse kookboeke is defrutum genoem. Die Romeinse staatsman Cato (234-149 v.C.) het genoem dat defrutum slegs gebruik moet word as dit baie soet is. Plinius (923-79 n.C.) het op sy beurt aanbeveel dat defrutum alleen met nuwe maan gekook moet word. Sowel Cato as Plinius het gewaarsku teen die gebruik van potte van koper en brons omdat dit die konfyt 'n onaangename smaak sou gee. Defrutum is gebruik om wyn te preserveer en te versoet en om disse van vrugte en vleisgeregte se smaak te verbeter. Selfs aan varke en eende is dit gevoer om hul vleis smaakliker te maak. Kwepers en spanspekke is in defrutum ingelê vir gebruik tydens die lang wintermaande. Ook is dit gebruik om die rantsoene vir die Romeinse leërs te preserveer. Romeinse vroue het dit soms gebruik as 'n skoonheidsmiddel.
Loodvergiftiging
Moskonfyt is tradisioneel in potte van koper, brons of lood gekook. By wetenskaplikes bestaan die vermoede dat mense wat oor jare heen moskonfyt geëet het wat in loodpotte gekook is, loodvergiftiging opgedoen het. Dit kon gelei het tot onvrugbaarheid en 'n hoë kindersterftesyfer en kon indirek 'n bydraende rede tot die val van die Romeinse ryk gewees het.
Teenswoordig
Moskonfyt is bekend in Suid-Afrika, Italië, Griekeland, Ciprus en Turkye. Op Sardinië word dit ook soms van die sap van turksvye en die vrugte van die aarbeiboom (Arbutus unedo) gemaak. In Robertson is daar 'n moskonfytfabriek.
Gert Alberts
Gert Andries Jacobus Alberts (Swellendam, Kaapkolonie, 3 Januarie 1836 – Humpata, Portugees-Wes-Afrika, 29 Maart 1927), was leier van die eerste groep Dorslandtrekkers.
Begin van die trek
Omstreeks 1858 moes Alberts hom in die distrik Cradock bevind het, want minstens een van sy kinders is daar gebore. Hy het sy plaas in die wyk van Pretoria op 20 Mei 1874 verlaat, vergesel van Rudolph en Jan Holtshausen, om oor Rustenburg, Bierkraal en Witfontein tydsaam noordwaarts te trek. Ds. L.J. du Plessis, Gereformeerde leraar van Rustenburg van 1872 tot 1880, het op 14 April 1875 (of kort tevore) ’n afskeidsdiens vir die trekkers gehou voor hulle Transvaal verlaat het, maar dis nie bekend of Alberts ook onder dié was wat dié diens meegemaak het nie. Ten tyde van die trek was hy 'n afgetrede diaken van Pretoria. Op 12 April; dus twee dae voor hulle finaal die uittog uit Transvaal sou aandurf, het Alberts, R.F. Holsthuizen, oudouderling van die gemeente Pretoria, en J.A. Kruger, afgetrede Pretoriase diaken, en verder die ander trekkers wat nie persoonlik onderteken het nie, die volgende in 'n brief aan die Sinode van die Gereformeerde Kerk geskryf: “Seer veel geagte en eerw. Sinode, ons maak u hiermee bekend dat ons die land, naamlik die Transvaalse Republiek, gaan verlaat om te emigreer na ’n afgeleë land; maar ons onttrek ons nie aan u eerwaarde Sinode en ons Kerkgemeenskap nie, ons hoop en wens is, as ons in die afgeleë land gevestig is, deur die hulp en bystand van die Here, dat die eerw. Sinode ons sal ondersteun in al ons kerklike behoeftes sodat die koninkryk van Jesus Christus verder uitgebrei mag word ...” (vrylik vertaal uit die Nederlands)
Enkele maande nadat Alberts begin trek het, het ander trekkers hulle by sy geselskap aangesluit. Toe hy 'n jaar later Holfontein bereik, het die groep uit 13 families bestaan, van wie drie weldra omgedraai draai het. Nadat hulle verlof verkry het van Kgama, opperhoof van die Bamangwato in Betsjoeanaland, om deur sy gebied te reis, het hulle die tog langs die Limpoporivier oor Matotse na Sjosjong voortgesit. Daar verdeel het Alberts die trekkers in drie groepe verdeel en elkeen afsonderlik twee dae ná mekaar deur die Dorsland na die Meersrivier laat trek om te keer dat te veel mense en vee op 'n keer by die seldsame watergate saamdrom. ’n Oponthoud is veroorsaak deur die vyandige kaptein Moremi en sy rooflustige onderdane, maar Alberts kon hom oorreed hom hulle verder te laat trek.
Michael Zegen
Michael Zegen is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Frances Ha (2012) en in die televisiereekse Boardwalk Empire (2010), The Walking Dead (2010), en The Marvelous Mrs. Maisel (2017).
Gert Alberts
Op Rietfontein, Namaland
Ter wille van beter dissipline laat het Alberts trekregulasies laat opstel en is hy formeel tot kommandant gekies. Ná 'n drie maande lange verblyf op Ghanzi, steeds in Betsjoeanaland, het die trekkers Rietfontein (tans aan die grens tussen die Noord-Kaap en Namibië, bereik, waar die Oorlam-opperhoof, Lamberts, Alberts vergunning gegee het om daar te vertoef. Opperhoofde soos Taaibosch (Riet) Massouw, Moses Witbooi en Maharero het egter hewig beswaar daarteen gemaak dat die trekkers daar bly. Alberts het diplomaties opgetree en die beswaarmakers probeer sus. Hy kon daarin slaag om by kaptein Jan Jonker verlof te kry om gebruik te maak van water in die omgewing van Rietfontein. Sy hoop om in Namaland (die latere Suidwes-Afrika) 'n woonplek te kry, hetsy by wyse van konsessie of met geweld, nadat ander trekkers die geledere van sy aanhangers versterk het, is verydel deur die intriges van Maharero wat uitgeloop het op 'n beroep van die betrokke opperhoofde op die Britse regering aan die Kaap om die immigrasie van Boere na hul gebied te verhinder.
Na Portugees-Wes-Afrika
Ná 'n twee jaar lange verblyf op Rietfontein het verkenners wat hy noordwaarts gestuur het, Alberts berig gebring dat 'n ander groep trekkers op hul tog deur die Dorsland in die moeilikheid geraak het. Hy het besluit om hulle onmiddellik te hulp te snel. In Julie 1877 het die trekkers Rietfontein verlaat en na die Tebraveld te trek, waar hulle self weldra in die moeilikheid sou beland.
Toe die verskillende groepe Dorslandtrekkers ses maande later verenig en J.F. Botha tot kommandant verkies word, is Alberts van sy amp onthef, maar hy het Botha getrou met raad en daad bygestaan. Die trek onder kmdt. Botha het op 4 Januarie 1881 op Humpata aangekom en bestaan uit 55 families met 61 waens. Op 23 November 1882 het die trekkers Portugese burgerskap gekry. Alberts het Botha tydens sy onderhoud met W.C. Palgrave vergesel, was lid van die kommissie wat met die Portugese owerheid in Angola aangaande 'n nedersetting aldaar onderhandel het en was aktief betrokke by die stigting van die kolonie op Humpata, waar hy die res van sy lewe sou deurbring. Hy was blykbaar een van heelparty immigrante in Angola wat gereeld visioene van 'n godsdienstige aard gehad het.
Hy was twee keer getroud, eers met Johanna Francina Bester van Swellendam en, ná haar dood, met Petronella le Grange. Nege kinders is uit die eerste huwelik gebore en vyf uit die tweede.
Waardering
Dr. G.P.J. Trümpelmann skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel III Alberts was 'n verstandige trekleier wat diplomaties opgetree en omsigtig te werk gegaan het. Hy het nie net sy mense se belange behartig nie, maar wou ook voorsiening maak vir staanplek vir die ander trekkers. "Hy het teenoor hulle naasteliefde betoon en in teëstelling met ander voormanne, samewerking gesoek. Belangrik is die feit dat hy sy vaderland nie om politieke of godsdienstige redes verlaat het nie, maar omdat hy sy treklus nie kon beteuel nie."
1835
Die jaar 1835 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 35ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Loopvoëls
Loopvoëls is die versamelnaam vir die belangrikste groep voëls wat nie kan vlieg nie. Hoewel die voëls almal egte vlerke met slagpenne en dekvere besit, gebruik hulle dit nie om mee te vlieg nie omdat hulle hul aangepas het by 'n leefwyse op die grond. Daarom is hul pote ook besonder goed ontwikkel. Voëls wat as loopvoëls beskou word, is volstruise, nandoes, kasuarisse, emoes en kiwi's. Volstruise word afsonderlik bespreek.
Indeling
Op grond van 'n aantal primitiewe kenmerke is vroeër gemeen dat loopvoëls hulle van die ander voëls afgeskei het voordat laasgenoemde die vermoë ontwikkel het om te vlieg. 'n Groot aantal liggaamlike kenmerke dui egter op die teenoorgestelde. Die skelet van loopvoëls wyk nie wesenlik af van die van vlieënde voëls nie: die slag en dekvere kan duidelik op die vlerke onderskei word.
Die vlerke is gedegenereerde vliegorgane en nie gedegenereerde voorpote soos die van dinosouriërs nie. Die voorouers van loopvoëls kon heel waarskynlik ook vlieg, maar het hulle in die loop van hul ontwikkeling by 'n leefwyse op die grond aangepas. Uit fossielvondste kan afgelei word dat die loopvoëls wat vandag aangetref word, reeds meer as 2 miljoen jaar op die aarde voorkom.
In die suidelike deel van Madagaskar het die sogenaamde olifantvoël (orde Aepyornithiformes) teen die middel van die 17e eeu nog in betreklik groot getalle voorgekom, maar aan die begin van die 18e eeu was hulle reeds uitgeroei deur die seevaarders wat die eiland aangedoen het om hul kosvoorraad aan te vul. Omstreeks dieselfde tyd het ook die moas (orde Dinornithiformes) van Nieu-Seeland uitgesterf. Dit was reusagtige voëls en uit die skeletvondste kan afgelei word dat sommige spesies meer as 300 kg moes geweeg het.
Die reusemoa (Diornis maximus) was waarskynlik meer as 3 m lank en die kleinste spesie waarvan reste gevind is, die dwergmoa (Megalapteryx hectori), langer as 1,5 m. Die olifantpootmoa (Pachyornis elephantopus) en die dikpootmoa (Euryapteryx gravis) het besonder swaar pote gehad. Die meeste van die groot moaspesies is tussen die 10e en 17e eeu deur die Maori's uitgeroei, wat die voëls gejag het ter wille van hul vleis, bene en eierdoppe. Die eierdoppe is as houers gebruik, en fossieleiers wat gevind is, het ŉ deursnee van tussen 25 en 30 cm gehad en waarskynlik tussen 5 en 7 kg geweeg. Die kleiner moaspesies het aan die begin van die 19e eeu uitgesterf.
Lewende verteenwoordigers
Die nandoes, ook soms die volstruise van die pampas genoem, is die grootste voëls van die Nuwe Wêreld. Hulle kan sowat 1,5 m hoog word en weeg tussen 15 en 25 kg. Daar is 3 tone aan die sterk pote en afgesien daarvan dat hulle vinnig hardloop, kan nandoes ook baie goed sien. Hulle leef op die oop grasvlaktes (pampas) van Suid-Amerika in klein groepies wat uit 'n haan en enkele henne bestaan. Die hane vertoon uitsonderlike bronsgedrag.
Benewens die gewone nandoe (Rhea americana) kom daar ook nog die Darwinnandoe (Pterocnemia pennata) voor, wat in kouer streke lewe en 'n baie dik vetlaag ontwikkel. Buiten die mens wat nandoes ter wille van sport jag, het die voëls geen vyande nie. Hulle word egter al hoe meer deur die toenemende vee stapel uit hul woongebiede verdring. Die kasuaris, wat sowat 85 kg weeg, is naas die volstruis die swaarste voel ter wêreld. Die harige, ruie verekleed bestaan uit kaal, swart penne.
Die vere het 'n lang byskag, wat die indruk wek dat hulle dubbel is. Die kop en nek is kaal en sommige spesies het huidlelle wat rooi, wit, blou of geel kan wees. Die orde van die kasuarisse word in 2 families ingedeel, naamlik egte kasuarisse (Casauriidae) en emoes (Dromaiidae). Egte kasuarisse is alleenlewend, maar kom ook in pare voor. Hul habitat is die oerwoude van Nieu Guinee, die noordoostelike dele van Queensland (Australië) en enkele eilandjies naby die kus van Queensland.
Met behulp van 'n beenagtige helm op die kop baan hulle hul weg deur die digte plantegroei en hulle sprei hul vere om slingerplante en plante met dorings te ontduik. Hulle kan ook vinnig swem en behendig duik. As hulle deur hul vyande verras word, pro beer hulle hullte met hul pote verdedig. Emoes kom op die Australiese grasvlaktes voor. Van die 2 spesies wat oorspronklik bestaan het, het een, die swart emoe (Dromaius ater) omstreeks 1822 reeds uitgesterf.
Die swart emoe is in 1802 op Kingeiland ontdek en die laaste paar is 20 jaar later in keiserin Josephine se dieretuin in Parys dood. Die ander spesie, die gewone emoe (Dramaius novaehollandiae) word veral kwaai gejag omdat boere meen hulle is skadelik vir die landbou en skaapteelt. Selfs nog in 1964 het die Australiese regering groot bedrae geld vir elke dooie voel betaal en dit lyk asof emoes net nog in die noorde van Wes-Australië betreklik volop is. In teenstelling met ander loopvoëls lyk die hane en die henne so baie na mekaar dat dit baie moeilik is om die pare in dieretuine by mekaar te sien.