cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Groot Markplein van Brussel
Suidooste
Die Huis van die Hertoë van Brabant is die naam vir sewe aparte huise wat 'n gedeelde fasade het (ontwerp deur Willem de Bruyn). Die naam is afgelei uit die negentien borsbeelde van die Hertoë (en ander heersers) van Brabant wat voor op die gebou aangebring is.
In die Middeleeue was die "Meynart Steen" hier geleë, die steenhuis van die Meynaert-familie. Die huis het toentertyd op 'n sandheuwel gestaan en as verdediging gedien. Die gebou is in 1441 deur die stad onteien en saam met 'n aantal ander huise tot een geheel verbou. Ná die bombarderings van 1695 is die sewe huise in 1697 weereens voorsien van 'n gemeenskaplike gevel en fronton. Een van die huise huisves vandag 'n sjokolademuseum.
Noordooste
Nog 'n burgerlike woning; die "Hert" is in 1710 as 'n steengebou herbou en in 1897 gerestoureer.
Hierdie herehuis se naam laat deurskemer dat dit eintlik twee huise met een gemeenskaplike voorkant is. Die oorspronklike gebou is in die 19de eeu vernietig, maar die huidige een is in 1897 gebou na 'n waterverfskildery van F. de Rons.
Hierdie herehuis het as die woning van 'n handelaar met die naam Jan de Vos gedien. Die gebou is in 1697 gebou na die Italiaans-Vlaamse ontwerp van Willem de Bruyn. Die voorkant is in 1987 aan die hand van ou beelde gerestoureer.
Hierdie gebou is in 1697 na 'n ontwerp van Willem de Bruyn in 'n Italiaanse Barokstyl gebou vir die gilde van die kleremakers. Dit was oorspronklik bedoel as die middelpunt van 'n monumentale fasade wat al die aanliggende geboue sou dek het (soortgelyk aan die Hertoë van Brabant), maar die eienaars van die ander huise het geweier.
Tylden
Tylden is 'n gehuggie in die landelike Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit is vernoem na kaptein G. Tylden van die Royal Engineers wat in 1851 in bevel was 'n veldtog teen die Tamboekiestam.
Groot Markplein van Brussel
Noordooste
Bo-aan die gewel staan biskop Sint Bonifatius, die beskermheilige van die kleremakers.
Die Skildersgilde het die oorspronklike houthuis in 1533 met 'n steengebou vervang. Die grondvlak het 'n gotiese styl gehad, maar die invloed van die Renaissance was vanaf die eerste verdieping te bespeur. Die puinhoop wat na die bombardering van 1695 oorgebly het is deur 'n steenhouer aangekoop en hy het die huidige Renaissance-gebou daar laat bou.
Victor Hugo het vir 'n tyd lang hier onder die skuilnaam "Lanvin" gewoon, terwyl hy vir Napoleon III gevlug het. Dit was hier wat hy sy bekende politiese skrywe 'Napoléon le Petit' ("Die Klein Napoleon") geskryf het.
Die oorspronklike houtgebou het nog in 1695 hier gestaan, maar ná die bombardering van dié jaar het daar niks oorgebly nie en is die huidige steengebou gebou.
Die oorspronklike Broodhuis is in die 13de eeu gebou: 'n houtgebou waar bakkers hulle brood in 'n bedekte mark verkoop het (vandaar die naam). In die 15de eeu is die houtgebou met 'n steengebou vervang en gebruik vir die administrasie van die Hertog van Brabant. Met die val van die hertogdom aan die Huis van Habsburg het die gebou ook bekend geword as Maison du Roi ("die Koning se huis"), wat tans steeds die Franse benaming vir die gebou is. Tydens sy heerskappy in die 16de eeu het Karel V die gebou weereens laat herbou, die keer in 'n Gotiese styl, eenders aan die huidige voorkoms. Die stad het in 1873 aan Victor Jamaer opdrag gegee om die gehawende struktuur in 'n Neogotiese styl op te knap, 'n taak wat uiteindelik twintig jaar sou duur.
Hierdie (van oorsprong) burgerlike woning is in 1697 gebou, ná die bombardering. Die argitek was moontlik Peter van Dievoet. Die Helm is in 1920 aansienlik gerestoureer.
Die Pou dateer uit dieselfde jaar as sy buurman, Die Helm, maar is reeds in 1882 restoureer.
Die herehuise by nommers 36 en 37 deel 'n voorkant. Hulle dateer beide uit 1696 en is tussen 1884 en 1886 gerestoureer.
Soos beide sy buurmanne, dateer hierdie herehuis ook uit 1696, die jaar na die bombardering.
Die Esel is die laaste herehuis op die mark en dateer uit 1696, maar is in 1916 gerestoureer. Teenoor hierdie gebou staan Die Koning van Spanje.
Blomtapyt
Die Groot Markplein is bekend vir sy groot blomtapyt. 'n Uitgestrekte "tapyt" van 25 by 75 meter word met 500 000 tot 800 000 begonias geskep en word elke twee jaar vir 'n paar dae in die middel van Augustus vertoon. Die blomtapyt van 2014 sal die 19de geleentheid wees waarop die Groot Mark op hierdie wyse versier word. Die geleentheid is 'n groot trekpleister vir toeriste.
Die tapyte se ontwerp herinner aan egte tapyte, dié van 2008 was gebaseer op 'n werklike 18de eeuse tapyt wat in die Brusselse Stadhuis te sien is. Dit neem telkens tussen 80 en 100 vrywilligers vyf tot ses uur om die tapyt te voltooi.
Wêrelderfenisgebied
UNESCO het die markplein in 1998 as La Grand-Place de Bruxelles tot 'n wêrelderfenisgebied verklaar. Volgens die instelling voldoen die Groot Mark aan die volgende twee kriteriums: "Kriterium ii: Die Groot Mark is 'n uitsonderlike voorbeeld van die eklektiese en hoogs suksesvolle samesmelting van boukundige en kunssinnige style wat die kultuur en samelewing van hierdie streek karakteriseer." "Kriterium iv: Deur die aard en kwaliteit van sy argitektuur en die uitstekende kwaliteit as 'n openbare oop ruimte, illustreer die Groot Mark in 'n besonderse wyse die ontwikkeling en prestasies van 'n hoogs suksesvolle handelstad van noordelike Europa op die hoogtepunt van sy welvarendheid."
Kingston, Jamaika
Kingston is die hoofstad en grootste stad van Jamaika, 'n eilandnasie in die Karibiese See. Die stad het in 2011 'n bevolking van 1 041 084 gehad en 'n oppervlakte van 480 km². Kingston is in 1692 gestig en is aan Jamaika se suidkus geleë. Dit is die grootste Engelstalige stad in die Amerikas suid van die Verenigde State.
Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 is Kingston se Sabinapark vir sewe wedstryde ingespan.
Spraaksintese
Spraaksintese verwys na die kunsmatige produksie van menslike spraak, beide in die tegniese sin waar verwys word na die fisiese generasie van spraakseine, sowel as die breër onderwerp (wat onder andere volledige teks-na-spraakstelsels insluit). Hierdie artikel handel oor die breër onderwerp.
Eva Walter
Rita Hubregtse (*20 April 1885, Bethlehem – † 8 Januarie 1974, Edenvale) was ’n Afrikaanse skrywer wat haar boeke onder die naam Eva Walter publiseer. Eva Walter was die naam van haar Hollandse ouma. Sy skryf hoofsaaklik liefdesromans en kinderverhale.
Lewe en werk
Maria Eva (Rita) Hubregtse skryf onder die naam Eva Walter. Sy is op 20 April 1885 op Bethlehem in die Vrystaat gebore as een van vyf susters van Nederlandse ouers. Haar moeder sterf in ’n konsentrasiekamp tydens die Anglo-Boereoorlog en die vader en die kinders word terug gestuur na Nederland. In Haarlem woon sy vir meer as ’n jaar by ’n oom en ontvang ook lesse van hom. Aan die begin van 1903 keer sy saam met haar vader terug na Suid-Afrika, waar sy haar skoolopleiding voortsit aan die Hugenote-Seminarie op Wellington en daarna op Bethlehem voltooi. Sy studeer dan vanaf 1906 verder aan die Grey Universiteitskollege (waar sy die eerste voltydse damestudent is) en behaal die B.A.-graad in 1908. Op universiteit is N.J. van der Merwe en S.H. Pellissier tydgenote van haar. Hierna hou sy op Ermelo skool, waar M.S.B. Kritzinger en Toon van den Heever van haar leerlinge is en M.E.R. ook vir ’n kort rukkie saam met haar klasgee. Sy word ernstig siek tydens die griepepidemie van 1918, maar herstel weer.
Vanaf 1921 is sy verbonde aan die Pretoria Girls High School as eerste Afrikaans onderwyseres, maar bedank in 1923 uit die onderwys omdat sy begin doof word. Sy trek na die destydse Suidwes-Afrika om ’n hoenderboerdery te begin, maar kom spoedig weer terug Pretoria toe. Sy wy haar nou aan haar skryfwerk en voltooi die roman Eensaamheid. Dan tree sy toe tot die redaksie van Die Boerevrou, waar sy vir die kinderblad, Die Fakkeldraers, verantwoordelik is. Saam met Mabel Malherbe en M.E.R. is sy hier een van die eerste Afrikaanse vroulike joernaliste. In 1931 word publikasie van Die Boerevrou gestaak en sy gee dan private onderwys en lewer vryskut bydraes vir Die Huisgenoot en Die Volkstem. Haar vele reise neem haar regoor die wêreld en sy besoek onder andere Oos-Indië, Afrika, Europa en Skandinawië. Sy is ’n vroeë lid van die Afrikaanse Skrywerskring en dien in verenigings soos die Universiteitsvroue, Nasionale Vroueraad en die Leesunie. Vir baie jare tot met haar dood woon sy in ’n woonstel in Joubertpark in Johannesburg.
Sy is op 8 Januarie 1974 in Edenvale in die plaaslike hospitaal aan ’n hartaanval oorlede, nadat sy ’n paar weke voorheen in die middestad van Johannesburg geval en ook vir ’n maagseer behandel is.
Skryfwerk
Eensaamheid is ’n liefdesverhaal wat hom hoofsaaklik in Suidwes-Afrika afspeel, nie lank na die Anglo-Boereoorlog nie. Rina van Dalen is een van vier kinders van ’n gegoede gesin, wat na lang weifeling en selfs ’n kortstondige verlowing met Gert de Wet, met die introverte Frans le Grange trou. Frans koop ’n verafgeleë beesplaas in Suidwes-Afrika, waar Rina so ongelukkig is weens die afsondering en Frans se afsydigheid dat sy ’n senu-ineenstorting kry. Na haar herstel wil sy na haar ouerhuis terugkeer. Frans kom dan tot sy sinne en die twee vestig hulle in die meer sosiale Pretoria. Die sentrale tema van eensaamheid word goed uitgebeeld in verskeie karakters se lewens, soos byvoorbeeld in Gert se lewe na die beëindiging van sy verlowing met Rina; in Rina se ma se lewe, wat nooit naby haar kinders was nie en na haar man se vroeë dood eensaam agterbly; en natuurlik in Rina se ervarings op die plaas in Suidwes-Afrika. Die karakter van Rina van Dalen kan beskou word as een van die sterkste karakters in die Afrikaanse prosa van hierdie tyd. In 1924 verower hierdie roman die gesamentlike tweede prys in Van Schaik se romanwedstryd.
NG gemeente Helikonpark
duimnael|regs|250px|Die NG kerk Helikonpark.
Die NG gemeente Helikonpark is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1986. Die kerkgebou is geleë in Condorrylaan, Helikonpark, Randfontein. In 2013 was die leraars di. N.W.J. van Rensburg en I. van Rensburg. Daar was in daardie jaar 547 doop- en 1 304 belydende lidmate.
Messier 47
Messier 47 of M47 (ook bekend as NGC 2422) is ’n oop sterreswerm in die sterrebeeld Agterdek. Dit is voor 1654 deur Giovanni Batista Hodierna ontdek en in 1771 herontdek deur Charles Messier, wat dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem het.
Daar is nie werklik ’n sterreswerm in die posisie wat deur Messier aangedui is nie (wat hy uitgedruk het in terme van sy regte klimming en deklinasie ten opsigte van die ster K Puppis). As die tekens van Messier se koördinaatverskille verander word, stem die posisie egter ooreen met dié van NGC 2422.
M47 is sowat 1 600 ligjare van die Aarde af en is sowat 78 miljoen jaar oud. Dit bevat omtrent 50 sterre, waarvan die helderste een ’n sigbare helderheid van 5,7 mag het.
Honfleur
Honfleur is 'n hawestad in die département Calvados (Frankryk) met 'n bevolking wat in 2017 op 7 425 beraam is. Die stad, wat sowat 200 km noordoos van Parys en 90 km oos van Bayeux aan die suidelike oewer van die Seinemonding teenoor die groot seehawe en nywerheidstad Le Havre geleë is, staan veral bekend vir sy ou hawe wat ook 'n vasmeerplek vir kleiner plesierbote (jagte) bied. Die seilregatta van Honfleur word jaarliks in September in die Seinebaai gehou. Alhoewel Honfleur naby die geallieerde landingsplekke in Normandië op 6 Junie 1944 - Utah Beach, Omaha Beach, Gold Beach, Juno Beach en Sword Beach - geleë was, het die stad oorlogverwoesting gespaar gebly.
Honfleur se huise langs klein historiese straatjies bekoor met kleurryke fasades wat - net soos die heuwellandskap in die omgewing - 'n gewilde motief vir skilders soos die "vader van Franse realisme" Gustave Courbet, Jean-Baptiste Camille Corot, Eugène Boudin, Claude Monet en die Nederlander Johan Barthold Jongkind was. Die belangrikste verblyfplek vir die kunstenaarskring was Ferme Saint-Siméon onder leiding van Mère Toutain, 'n plaashuis teen die stadsrand wat in die middel van die 19de eeu as tradisionele gashuis (auberge) gedien het.
Die kenmerkende skilderstyl van die école de Honfleur speel 'n beduidende rol in die impressionistiese beweging. Honfleur se Sint Katharinakerk (Église Sainte-Catherine) is die grootste sakrale houtgebou in Frankryk met twee skepe en 'n vrystaande kloktoring. Die historiese vakwerkhuise rondom die kerk, wat onder meer kunsgalerye en restourante huisves, is 'n tradisionele ontmoetplek vir kunstenaars.
Die Pont de Normandie, wat Honfleur met Le Havre verbind, is in 1995 ingewy en behoort tot die langste brûe in Europa.
Geskiedenis en "Le Pont De Normandie"
Die eerste skriftelike verwysing na Honfleur dateer uit 1027, die tydperk van Richard III, hertog van Normandië. Teen die middel van die 12de eeu was die stad 'n belangrike vervoerspilpunt langs die handelsroete tussen Rouen en Engeland.
Honfleur het veral sedert die Honderdjarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk voordeel getrek uit sy strategiese ligging naby die see en langs een van die belangrikste riviere in Frankryk. Daarnaas lê Honfleur in 'n welvarende gebied.
Koning Karel V van Frankryk het met die versterking van Honfleur begin om sodoende die toegang tot die Seinemonding vir Engelse skepe te blokkeer. Desondanks het Engelse troepe daarin geslaag om Honfleur in 1357 in te neem en in die tydperk tussen 1419 en 1450 ook permanent te beset. Afgesien van hierdie periode onder Engelse bewind het Honfleur as basis vir Franse strooptogte langs die Engelse kus gedien, waartydens in die vyftigerjare van die 15de eeu onder meer die stad Sandwich in Kent verwoes is.
Met die einde van die Honderdjarige Oorlog het Honfleur danksy die groeiende seehandel 'n ekonomiese bloeitydperk beleef wat slegs deur die godsdienstige onluste van die 16de en laat 18de eeu tydelik onderbreek is. Honfleur was die vertrekhawe vir bekende seevaarders soos Binot Paulmier de Gonneville, wat in 1503 vanaf Honfleur se hawe na die Brasiliaanse kusgebiede vertrek het; Jean Denis, 'n boorling van Honfleur wat in 1506 'n besoek aan die eiland Newfoundland (Terre Neuve) en die monding van die Sint-Laurensrivier gebring het, en Samuel de Champlain, die stigter van Quebecstad, wat in 1608 sy ekspedisie na Quebec onderneem het.
Honfleur het tot een van die vyf vernaamste Franse hawestede vir onder meer die slawehandel gegroei, met handelsbetrekkinge wat so ver gestrek het as Kanada, die Antille-eilande, die kusgebiede van Afrika en die Asore-eilande. Op bevel van Jean-Baptiste Colberte is die stad se versterkings in hierdie tydperk afgebreek.
Die oorloë van die Franse rewolusie en die Eerste Keiserryk het veral as gevolg van die Engelse kontinentale blokkade tot die ekonomiese agteruitgang van Honfleur gelei. Selfs die groeiende houthandel met die Noord-Europese lande tydens die 19de eeu kon net bydra tot 'n tydelike ekonomiese herlewing.
Le pont de Normandie Hierdie stylvolle, 856 m. lang brug, wat in 1995 geopen is, verbind Honfleur met Le Havre. Vir 'n kort ruk was die brug die langste kabelbrug ter wêreld.
Dwergpalm
Die dwergpalm of huispalm, Chamaedorea elegans, is ’n spesie klein palmboom wat inheems is aan die reënwoude van Suid-Mexiko en Guatemala.
Eienskappe
Dit is ’n tuinplant in streke met ’n tropiese en subtropiese klimaat en word 2 tot 3 meter hoog. Dit het dun, rietagtige stamme.
In kouer klimaatstreke word die dwergpalm as ’n huisplant gekweek; dan groei dit stadig en word tot 2 meter hoog, met blare van 30 tot 60 cm. Dit kan lae humiditeitsvlakke en min lig hanteer, maar verkies ’n hoër humiditeit en helder, indirekte lig.
Die palm moet nou en dan in ’n groter pot verplant word wanneer die wortels aan die onderkant van die pot begin uitgroei. Dit moet verkieslik in die lente gedoen word.
Probleme
Dit is nie ’n veeleisende plant nie, maar as dit te droog of nat is of te veel of te min lig kry, kan die blare bruin word of verlep. Rooimyte kan ook ’n probleem wees.
20 Augustus
20 Augustus is die 232ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (233ste in skrikkeljare). Daar volg nog 133 dae in die res van die jaar.
Maagdevlies
In die mediese vakterminologie verwys maagdevlies (Latyn: "hymen") na die vlies wat die mond van die vroulike paringsorgaan, die skede gedeeltelik afsluit en wat by die eerste paring geskeur word.
Triëst
Triëst (Italiaans: Trieste, [triˈɛste], ; Sloweens en Kroaties: Trst; Duits: Triest) is 'n stad in die noordooste van Italië met 'n bevolking van 204 338 in 2018 en 'n oppervlakte van 84,49 km². Die stad, wat as die administratiewe setel van die streek Friuli-Venezia Giulia dien, is aan die noordoostelike kus van die Adriatiese See net wes van die grens tot Slowenië geleë. Triëst het in 1918 as gevolg van Oostenryk-Hongarye se neerlaag tydens die Eerste Wêreldoorlog onder Italiaanse bewind gekom. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934.
Literatuur
In die 19de eeu was Triëst nie net Oostenryk-Hongarye se enigste groot seehawe en poort tot die wêreld nie, maar ook een van die voorste kulturele metropole in Sentraal-Europa. Literêre persoonlikhede het aangetrokke gevoel tot hierdie smeltpot van kulture wat as 'n soort brug tussen Wes- en Oos-Europa beskou is. Skrywers soos James Joyce, Italo Svevo en Umberto Saba het van die stad 'n ontmoetplek van die literêre wêreld gemaak. Claudio Magris, die bekendste hedendaagse skrywer uit Triëst, het na sy geboortestad selfs as die "literêre hoofstad van Sentraal-Europa" verwys.
Dit was die unieke atmosfeer van Triëst en sy Riviera wat vir digters en skrywers die inspirasie vir literêre werke gelewer het. Italo Svevo en Umberto Saba se romans en verhale speel hier af, met die stedelike bourgeoisie as hul protagoniste. James Joyce het hier die basis gelê vir sy sleutelwerk Ulysses, terwyl Rainer Maria Rilke die eerste van sy Duineser Elegien in die kasteel Duino geskryf het.
Die Duitse skrywer Veit Heinichen, wat in 1980 sy eerste besoek aan Triëst gebring het, het hom later hier permanent gevestig. Dikwels speel die historiese politieke gebeure rondom Triëst 'n belangrike rol in sy misdaadromans met Commissario Proteo Laurenti as hoofkarakter.
R29 (Suid-Afrika)
Die R29 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Johannesburg verbind met Leandra via Germiston, Benoni, Boksburg en Springs. ’n Lang gedeelte van die roete staan bekend as Hoofrifweg (Main Reef Road).
Die R29 het voorheen naby die Golela-grenspos geëindig, maar die deel van Evander na Ermelo is nou deel van die N17 nasionale pad.
Clathria rarispinosa
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Hechtel.
Plak
Plak is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berg en Dal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Letitia Wright
Letitia Wright (gebore 31 Oktober 1993) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Commuter (2018) en Black Panther (2018), en in die televisiereekse Black Mirror (2011) en Top Boy (2011).
John Liebenberg
John Liebenberg (1958 – 16 Februarie 2020) was 'n Suid-Afrikaanse fotojoernalis, bekend vir die dokumentering van Namibië se onafhanklikheidstryd. Hy was een van die stigterslede en fotograaf by The Namibian.
Liebenberg was 'n gevestigde nuusfotograaf wie se werke in Afrika en Europa uitgestal is. Hy dokumenteer die Rhodesiese Bosoorlog wat die onafhanklikheid van Namibië voorafgegaan het in 1990, Liebenberg werk ook as fotograaf in die Angolese Burgeroorlog, en is later 'n tydskrif en vryskutfotograaf in Suid-Afrika.
Gebore in 1958 in Johannesburg, Suid-Afrika. Hy is in 'n hospitaal in Johannesburg opgeneem nadat hy op 10 Februarie 2020 sy been gebreek het. Hy is op 16 Februarie 2020 op 61-jarige ouderdom in Johannesburg, Suid-Afrika, oorlede na komplikasies in sy herstel van die operasie.
Lindsey Broad
Lindsey Broad is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent 21 Jump Street (2012) en in die televisiereekse The Office (2005), Hello Ladies (2013), en Benders (2015).
Dorothy Arnold (aktrise)
Dorothy Arnold (21 November 1917 – 13 November 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Storm (1938), Secrets of a Nurse (1938), The Phantom Creeps (1939), en The House of Fear (1939).
Goiana
Goiana is geleë in die Pernambuco staat in noordoostelike Brasilië. Dit is geleë op die koördinate 07° 33' 39″S, 35° 00' 10″W sowat 61 km vanaf die deelstaat se hoofstad Recife en 2 187 km vanaf die federale hoofstad Brasília.
Federal Bureau of Investigation
Die Federal Bureau of Investigation (afgekort: FBI, Afrikaans: Amerikaanse Federale Speurdiens of Federale Buro van Ondersoek) is die binnelandse intelligensiediens van die Verenigde State van Amerika en 'n afdeling van die Amerikaanse Departement van Justisie. Hulle het die magtiging om bykans enige saak te ondersoek waar daar 'n oortreding van die Federale wette is met die uitsondering van geldvervalsings, belastingsake en pos-en-doeane sake. Hulle het onder andere magtiging om spioenasie, sabotasie, hoogverraad en ander sake wat die veiligheid van die Verenigde State in gedwang kan bring te ondersoek. 'n Federale Ondersoek afdeling is reeds in 1908 gestig en was eers bekend as die Bureau of Investigation maar die FBI soos dit tans lyk is in 1935 gestig. Een van hulle divisies is die vingerafdrukke-divisie.
Begroting, missie en prioriteite
In die boekjaar 2019 was die totale begroting van die Buro ongeveer VSAD$ 9,6 miljard.
Die hoofdoel van die FBI is om die Verenigde State te beskerm en te verdedig, om die kriminele wette van die Verenigde State te handhaaf en af te dwing, en om leierskap- en kriminele regsdienste aan federale, staats-, munisipale en internasionale agentskappe en vennote te lewer.
Tans is die FBI se belangrikste prioriteite:
1. Beskerm die Verenigde State teen terroriste-aanvalle
2. Beskerm die Verenigde State teen buitelandse intelligensie-operasies en spioenasie
4. Bestry openbare korrupsie op alle vlakke
5. Beskerming van burgerregte,
6. Bestry transnasionale / nasionale kriminele organisasies en ondernemings
7. Bekamping van ernstige witboordjiemisdaad
9. Ondersteun federale, staats-, plaaslike en internasionale vennote
10. Opgradering van tegnologie om die suksesvolle uitvoering van sy missies, soos hierbo uiteengesit, moontlik te maak.
Organisasiestruktuur
Die FBI is georganiseer in funksionele takke en die kantoor van die direkteur, wat die meeste administratiewe kantore bevat. 'n Uitvoerende assistentdirekteur bestuur elke tak. Elke tak word dan verdeel in kantore en afdelings, elk onder leiding van 'n assistentdirekteur. Die verskillende afdelings word verder in sub-takke verdeel, gelei deur adjunk-assistentdirekteure. Binne hierdie sub-takke is daar verskillende afdelings onder leiding van afdelingshoofde. Afdelingshoofde word gelykgestel aan spesiale agente in beheer.
Vier van die takke rapporteer aan die adjunkdirekteur, terwyl twee aan die mededirekteur rapporteer. Die funksionele takke van die FBI is:
• FBI se intelligensietak
• FBI se nasionale veiligheidstak
• FBI kriminele, kuber, reaksie en dienste tak
• FBI se tak vir wetenskap en tegnologie
• FBI-inligtings- en tegnologie-tak
Bing Crosby
Bing Crosby (3 Mei 1903 – 14 Oktober 1977) was 'n Amerikaanse sanger en rolprentakteur, bekend as neuriesanger en vir die talle komiese flieks waarin hy saam met Bob Hope verskyn het. Hy word beskou as een van die gewildste en invloedrykste figure in die 20ste eeu regoor die wêreld. Hy is veral bekend vir die liedjie White Christmas uit die rolprent Holiday Inn (1942).
Lewensloop
Harry Lillis Crosby Jr. is op 3 Mei 1903 in Tacoma in die deelstaat Washington gebore. Hy was Rooms-Katoliek van oortuiging.
Crosby se sangloopbaan het oor nagenoeg vyftig jaar gestrek en hy het meer as 500 miljoen albums wêreldwyd verkoop. Hy is bekend vir die skep van die musiekstyl wat John Lennon, Elvis Presley, Perry Como, Frank Sinatra en Dean Martin later gekopieer het. Volgend Crosby is die styl deur Al Jolson geïnspireer. Sy liedjie White Christmas, wat deur Irving Berlin geskryf is, het die "beste verkoopte album van alle tye" geword.
Crosby se gewildheid regoor die wêreld was van so aard dat in 'n onderhoud met Dorothy Masuka, die topverkoper-Afrikakunstenaar in Afrika, sy gesê het: "Net Bing Crosby, die beroemde Amerikaanse kronie-sanger, het meer plate verkoop as ek in Afrika." Sy groot gewildheid in Afrika het daartoe gelei dat ander Afrika-sangers hom navolg, soos Dolly Rathebe, Masuka en Míriam Makeba, wat plaaslik bekend staan ​​as 'The Bing Crosby of Africa' al is sy 'n vrou.
Die gasheer Mike Douglas het in 1975 in 'n onderhoud gesê: 'Gedurende my dae in die vloot in die Tweede Wêreldoorlog, onthou ek dat ek in die strate van Calcutta, Indië, aan die kus gestap het, dit was 'n eensame nag, so ver van my huis en van my nuwe vrou, Gen. Ek het iets nodig gehad om my gemoed op te wek. Toe ek verby 'n Hindoe stap wat op die hoek van 'n straat sit, hoor ek iets verbasend bekend, ek gaan terug na die man wat een van daardie ou vitrolas speel, soos dié van RCA met 'n horingluidspreker, luister die man na Bing Crosby wat sing “Ac-Cent-Tchu-Ate The Positive.” Ek stop en glimlag in waardering. Die Hindoe knik en glimlag terug. Die hele wêreld het Bing Crosby geken en liefgehad. "Sy gewildheid in Indië het daartoe gelei dat talle Hindoesangers hom navolg en nageboots het, veral Kishore Kumar, wat as die "Bing Crosby van Indië" beskou word.
Hy maak sy rolprentdebuut in 1930 in The King of Jazz. In 1962 word Crosby die eerste persoon om 'n Grammy Lifetime Achievement Award te ontvang.
Kokanje
Die Land van Kokanje is die land van melk en heuning in die verhale van die Middeleeue van Wes-Europa.
In Kokanje het alle drome waar geword. Die weer was altyd aangenaam. Kos, drank en seks was altyd oorvloedig beskikbaar. Geroosterde varke het met messe in hul rûe rondgeloop om dit vir die mense makliker te maak om hulle te eet. So het gebraaide ganse direk in mense se monde ingevlieg. Gekookte visse het sommer uit die water gespring en voor jou voete neergeval.
Die stories oor Kokanje is van geslag tot geslag oorvertel. Aanvanklik mondeling, want die eenvoudige lyfeienes kon nie lees en skryf nie. Die vertellers en latere skrywers het die verhale oor hierdie fabelland aanhoudend aangepas by die tydsgees, want die beeld wat die mense van die Middeleeue van die samelewing gehad het, het gedurig verander.
NG gemeente Glaudina
regs|300px|duimnael|Ds. J.P. Strümpfer en sy gesin. Hy was die gemeente, sy eerste, se leraar van 1937 tot 1940. Hierdie foto is sowat 20 jaar later op [[Zeerust geneem.]]
duimnael|180px|regs|Ds. S.A. Fourie was Glaudina se leraar van 1950 tot 1961.
Die NG gemeente Glaudina is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Messier 48
Messier 48 of M48 (ook bekend as NGC 2548) is ’n oop sterreswerm in die sterrebeeld Noordelike Waterslang. Dit is in 1771 deur Charles Messier ontdek en in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
NG gemeente Glaudina
Die kerkgebou is geleë op Glaudina, in die vierhoek wat gevorm word deur Schweizer-Reneke, Delareyville, Ottosdal en Wolmaransstad. In 2013 was die leraarsamp vakant. Daar was in daardie jaar 61 doop- en 125 belydende lidmate.
Agtergrond
Die behoefte om 'n gemeente te stig uit die uithoeke die vier gemeentes Schweizer-Reneke, Delarey, Wolmaransstad en Ottosdal, is reeds etlike jare gevoel, maar het vanaf 1927 ál meer vorm aangeneem. Die afstigting van die gemeente Amalia in 1928, wat 'n deel van die gemeente Schweizer-Reneke ingesluit het, het die stigting van hierdie gemeente tydelik vertraag.
Messier 48
Daar is nie werklik ’n sterreswerm in die posisie wat Messier aangedui het nie. Die waarde wat hy aangee vir die regte klimming stem ooreen met dié van NGC 2548, maar die deklinasie is vyf grade uit. Caroline Herschel kry soms die krediet vir die ontdekking van die swerm in 1783.
In goeie toestande is M48 met die blote oog van die Aarde af sigbaar. Dit is sowat 1 500 ligjare van hier en na raming 300 miljoen jaar oud.
NG gemeente Glaudina
Afstigting
Ná verloop van die gewone prosedure is die gemeente op 18 April 1935 onder die naam van Piet-Renier gestig, ter ere van die vader van die eienaar van die plaas en ter herinnering aan die Van Zyl familie. Aanvanklik het die gemeente geressorteer onder die Ring van Potchefstroom, daarna onder Lichtenburg, toe weer onder Potchefstroom en later onder die Ring van Hartebeestfontein. Ds. P. van der Hoven was die eerste konsulent van die gemeente en weens sy groot aandeel in die stigting staan hy ook bekend as die vader van die gemeente. –
Beginjare
Op 12 Mei 1935 het die eerste nagmaalsviering in 'n seiltabernakel plaasgevind. Die dienste is voorlopig in die skoolgebou gehou, maar al spoedig het 'n tabernakel van sink verrys, terwyl daar ywerig aan 'n pastorie en kerksaal gebou is. Op 16 Mei 1936 word die hoeksteen van die saal gelê en op 28 November van dieselfde jaar word die gebou plegtig ingewy. Op 8 April het die Sinode, op versoek van die kerkraad, die naam na Glaudina verander, omdat die oue met die naam Piet Retief verwar is.
Die eerste plaaslike armesorg-organisasie is op 1 Mei 1937 gestig. Ev. George Khongoane het vir 'n geruime tyd onder toesig van die kerkraad, die PSK, MSB en TVSV sendingwerk verrig. Sedert 1949 was ev. W.J. Leaba hier werksaam.
Charles Mortimer
Charles Mortimer (22 Junie 1885 – 18 April 1964) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of Bulldog Drummond (1934), The Triumph of Sherlock Holmes (1935), en Someone at the Door (1936), en in die televisiereeks Saturday Playhouse (1958).
R23 (Suid-Afrika)
Die R23 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Benoni met Volksrust verbind via Brakpan, Heidelberg en Standerton.
Imvani
Imvani is 'n klein nedersetting in die landelike Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit is ongeveer 30 km noord van Cathcart en 45 km suidwes van Komani (Queenstown) geleë.
Giorgi Margwelasjwili
Giorgi Margwelasjwili (Georgies: გიორგი მარგველაშვილი; geb. 4 September 1969) is ’n Georgiese politikus wat vanaf 17 November 2013 tot 16 Desember 2018 as die land se president gedien het.
Hy het filosofie studeer en was twee keer rektor van die Georgiese Instituut van Openbare Betrekkinge. In Oktober 2012 het hy lid van die nuutgevormde kabinet van Bidzina Iwanisjwili geword as die minister van opvoeding en wetenskap. In Februarie 2013 is hy ook aangestel as eerste adjunk-premier. Margwelasjwili is in Mei 2013 deur die koalisie Georgiese Droom as presidentskandidaat aangewys en het in dieselfde jaar die Georgiese verkiesing met 62% van die stemme gewen. Hy is nie lid van enige politieke party nie.
Opvoeding en akademiese loopbaan
Giorgi Margwelasjwili is in Tbilisi gebore as die seun van Teimoeraz Margwelasjwili, ’n ingenieur, en Mzeana Gomelaoeri, ’n sielkundige. Hy het in 1992 ’n graad in filosofie aan die Staatsuniversiteit van Tbilisi behaal. Hy het daarna in 1993–1994 aan die Sentraal-Europese Universiteit in Praag, Tsjeggië, en in 1993–1996 aan die Georgiese Akademie van Wetenskap studeer. In 1998 het hy ’n doktorsgraad in filosofie aan die Staatsuniversiteit van Tbilisi behaal. Vroeg in die 1990's het hy as berggids by ’n reisagentskap gewerk en daarna by die Nasionale Demokratiese Instituut se kantoor in Tbilisi aangesluit.
Margwelasjwili was twee keer rektor van die Georgiese Instituut van Openbare Betrekkinge, van 2000 tot 2006 en van 2010 tot 2012. Tussen dié twee termyne was hy hoof van die instituut se navorsingsdepartement. Hy was in dié tyd ook gereeld ’n kommentator oor politieke en gemeenskapsake in Georgië.
Politieke loopbaan
Margwelasjwili het in 2012 ’n huishoudelike naam in Georgië geword toe hy voor die verkiesing van November 2003 by die opposisieblok Boerdjanadze-demokrate aangesluit het. Hy was onder die eerste 10 kandidate van die blok. Nadat bewerings van verkiesingsbedrog die Roosrewolusie tot gevolg gehad het, het die Boerdjanadze-demokrate met Micheil Saakasjwili se Verenigde Nasionale Beweging verenig en het Margwelasjwili die politieke toneel verlaat.
Minister
Ná die oorwinning oor Saakasjwili se party in Oktober 2012 het Iwanisjwili die premier van Georgië geword en is Margwelasjwili, wat deur haar as "’n persoonlike vriend" en "’n intellektueel" beskryf is, op 25 Oktober 2012 die minister van opvoeding en wetenskap geword. In Februarie 2013 het Iwanisjwili hom as eerste premier aangestel.
President
Op 11 Mei 2013 het die Georgiese Droom Margwelasjwili aangewys as sy presidentskandidaat vir die 2013-verkiesing. Iwanisjwili het gesê die besluit was eenparig. Margwelasjwili en Iwanisjwili het albei bewerings verwerp dat hy ’n marionet in die hande van ’n ryk premier is. Hoewel hy nie wetlik verplig was nie, het Margwelasjwili bedank om, soos hy dit gestel het, bewerings te voorkom van die misbruik van administratiewe bronne tydens die verkiesingsveldtog. Op 18 Julie 2013 is hy deur Tamar Sanikidze as minister opgevolg.
Op 27 Oktober 2013 het Margwelasjwili die verkiesing met 62% van die stemme gewen. Ná die verkiesing het hy gesê die verbetering van bande met Europa sal die land se prioriteit bly en die regering sal probeer om spanning tussen Georgië en Rusland te verminder.
Met Margwelasjwili se inhuldiging op 17 November 2013 het ’n nuwe grondwet in werking getree wat die president se mag verminder en die premier se mag vergroot het. Hy is op 16 Desember 2018 deur Salome Zurabisjwili opgevolg.
Helen Arnold
Helen Arnold (gebore 17 Augustus 1890) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Witching Hour (1916), The Call of Her People (1917), One Law for Both (1917), en Two Men and a Woman (1917).
Lamar Crowson
Lamar Crowson (1926–1998) was 'n Amerikaanse pianis en kamermusikant. Hy word in 1965 hoof van die Suid-Afrikaanse Kollege vir Musiek in Kaapstad se klavierdepartment en tree gereeld as solis saam met Suid-Afrikaanse simfonie-orkeste op. Onder sy leerlinge tel bekende pianiste soos Steven de Groote, Melanie Horne en Albie van Schalkwyk. Die Universiteit van Kaapstad het in 1996 'n eredoktorsgraad aan hom toegeken.
Lewensloop
John Lamar Crowson is op 27 Mei 1926 in Tampa, Florida gebore. Hy kry sy vroeë opleiding in Portland, Oregon onder Nellie Tholen, waar hy aan die Reed College studeer het. Sy hoofvakke was kuns, geskiedenis en literatuur. Hy studeer later klavier onder Arthur Benjamin, wat hom in 1948 nooi om aan die Royal College of Music te studeer, waar hy in 1957 as 'n personeellid aangestel is. In die 1950's wen hy talle pryse, waaronder die Chappell Gold Medal, die Dannreuther-prys en die Harriet Cohen Internasionale Medalje. In 1952 was hy 'n louraat in die Koningin Elisabeth-kompetisie in Brussel gewees.
In 1963 reis Crowson na Kaapstad om as 'n eksaminator vir die Geassosieerde Raad van die Royal Schools of Music op te tree. Van 1965 tot 1968 het hy aan die Universiteit van Kaapstad se musiekkollege gedoseer. In 1972 vestig hy hom permanent in Suid-Afrika en word hy 'n toonaangewende konsertpraktisyn, wat tot die land se musieklewe bygedra, terwyl hy ook sy internasionale bande behou het. In 1980 is hy as 'n musiekprofessor aan die Universiteit Kaapstad aangestel, waar hy in 1996 'n eredoktorsgraad vir sy diens aan musiek ontvang het.
Crowson is op 25 Augustus 1998 in Johannesburg oorlede. Hy was 72 jaar oud.
Kingstown
Kingstown is die hoofstad en grootste stad van St. Vincent en die Grenadine, 'n eilandnasie in die Karibiese See. Die stad is aan die suidkus van die eiland St. Vincent geleë, die land se grootste eiland. Die stad het in 2014 'n bevolking van 40 020 gehad.
Nidaros-domkerk
duimnael|regs|250px|Die Nidaros-domkerk Die Nidaros-domkerk (Noors: Nidarosdomen of Nidaros domkirke) in Trondheim is een van Noorweë se beduidendste sakrale geboue. Die domkerk, wat in die Romaanse en Gotiese boustyle uitgevoer is, word as 'n nasionale heiligdom beskou en het eeue lank as die land se kroningskerk gedien. Ook die Noorse Grondwet van 1814 het bepaal dat die heersers van die Koninkryk Noorweë in Trondheim bekroon moes word. Die laaste kroning van 'n Noorse monarg, wat hier in 1906 plaasgevind het, was dié van koning Haakon VII. Nadat die Noorse parlement kroningsplegtighede in 1908 afgeskaf het, is Noorse heersers hier geseën. Daarnaas is ook die Noorse kroonregalia hier bewaar. Vandag dien die Nidaros-domkerk hoofsaaklik as Evangelies-Lutherse gemeentekerk.
Coritiba Foot Ball Club
Coritiba Foot Ball Club is 'n sportklub in die Brasiliaanse stad Curitiba in die staat Paraná. Die klub is algemeen bekend as "Coxa". Dit is in 1909 deur die Duitse immigrante gestig. Coritiba is ook aktief in saalsokker en Amerikaanse voetbal.
Nidaros-domkerk
Gedurende die Middeleeue het die domkerk die bynaam Cor Norvegiae ("Hart van Noorweë") gekry aangesien dit die grafkerk van Sint Olav was. 'n Meer gebruiklike Noorse naam was Kristkirken i Nidaros. Ondanks sy sterk verbintenis met Sint Olav was die kerk nie aan hom gewy nie, maar aan die "Heilige Drieënigheid".
Coritiba Foot Ball Club
Die klub het sterk mededinging met stadsgenoot Atlético PR. Hierdie derby staan bekend as die AtleTiba. Hulle tuisstadion is die Estádio Major Antônio Couto Pereira, wat ook as Couto Pereira bekend staan, met 'n kapasiteit van 37 182 sitplekke.
Die span speel in die Primeira Divisão (die hoogste afdeling).
Stadion
Stadion Couto Pereira is Coritiba se tuisstadion.
Verdedigers
04. Romércio 13. Rodrigo Ramos 21. Walisson Maia 22. Léo 23. Geovani 34. Werley 50. Cleber Reis 66. William Matheus 71. Henrique Gelain 76. Márcio 88. Thiago Carleto 98. Dodô
Middelveldspelers
05. Alan Santos 06. Edinho 08. Tiago Real 14. Julio Rusch 17. Daniel 18. Anderson 20. Matheus Galdezani 26. Tomás 27. Jonas 31. João Paulo 37. Rafael Longuine 70. Yan 87. Baumjohann
Grace Byers
Grace Byers (gebore 26 Julie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bent (2018) en in die televisiereekse Entertainment Tonight (1981), Empire (2015), en The Gifted (2017).
Coritiba Foot Ball Club
Voorspelers
07. Iago 09. Neto Berola 11. Rildo 16. Léo Santos 33. Getterson 83. Kléber 85. Alecsandro 90. Yilmar Filigrana 91. Henrique Almeida 97. Índio 99. Keirrison
Chiang Mai
Chiang Mai (Thai: เชียงใหม่) is die grootste stad in die noorde van Thailand, die hoofstad van die Chiang Mai provinsie en die tweede grootste stad in Thailand, met 'n bevolking van 148 477. Dit is 700 kilometer noord van Bangkok in 'n bergagtige streek.
Max Planck
Max Planck (23 April 1858, Kiel – 4 Oktober 1947, Göttingen) was 'n teoretiese fisikus. Hy was een van die mees invloedryke fisici van die twintigste eeu. In sy leeftyd het hy intensief meegewerk aan die ontwikkeling van termodinamika.
Sy doktorale proefskrif in 1879 het gehandel oor beginsels van die warmteleer, en sy definisies en afleidings is algemeen aanvaar. Belangrik is ook sy korrespondensie met L Boltzmann oor die statistiese interpretasie van die tweede wet van die termodinamika. Uit sy teoretiese studie van die ewewig tussen die straling in 'n hol ruimte en die energie deur die ruimte ingesluit, vind Planck 'n vergelyking wat die eksperimentele resultate presies beskryf. Sy studie van straling het daarop gedui dat die omsetting van meganiese energie in stralingsenergie nie kontinu geskied nie, maar in die vorm van sogenaamde energiepakkies of kwanta. In 1900 stel hy die kwantumteorie van straling op en voer 'n nuwe natuurkonstante in, "Planck se konstante".
Einstein het in 1905 aangetoon dat Planck se konstante nie slegs by omsetting betrokke is nie, maar oor die hele gebied waarby straling ter sprake is. Hierna het die belangrikheid van dié konstante ook nog baie duidelik geblyk by die verklaring van spesifieke hittekapasiteite van materie, by die stabiliteit van elektronbane in atome en by die tweeledige golf- en deeltjiegeaardheid van lig.
Die konstante speel 'n fundamentele rol in die hele kwantummeganika, veral by Heisenberg se onsekerheidsbeginsel. In 1918 ontvang hy die Nobelprys vir fisika vir sy kwantumteorie.
Chiang Mai
Die stad (thesaban nakhon, "stadsmunisipaliteit") van Chiang Mai dek amptelik net die meeste dele van die Mueang Chiang Mai-distrik, met 'n bevolking van 127 000, wat sy sensusgebied terugdateer na 1983 toe Chiang Mai se stadsgebied vir die eerste en vergroot is. laaste keer sedert hy die eerste stadsmunisipaliteit in Thailand (toe onder Siam) in 1935 geword het. Die stad se uitgestrektheid het sedertdien uitgebrei na verskeie naburige distrikte, van Hang Dong in die suide, tot Mae Rim in die noorde, en Suthep in die weste, tot San Kamphaeng in die ooste, en vorm die Chiang Mai stedelike gebied met 'n bevolking van 1,19 miljoen mense, wat meer as 66 persent van die totale bevolking van die Chiang Mai-provinsie (1,8 miljoen) is.
Max Planck
Lewensgeskiedenis
Op een-en-twintigjarige leeftyd behaal hy sy doktorsgraad summa cum laude. Daarna word hy hoogleraar aan verskeie Duitse universiteite: die universiteite van München, Kiel en Berlyn.
Tussen 1912 en 1943 was hy verbonde aan die Pruisiese Akademie vir die Wetenskap. Hy was ook tussen 1930 en 1937 president van die Kaiser Wilhelm Gesellschaft, die belangrikste navorsingsliggaam in Duitsland. Na die Tweede Wêreldoorlog is die Kaiser Wilhelm Gesellschaft herdoop na die Max Planck-instituut.
Chiang Mai
Chiang Mai het Chiang Rai opgevolg as die hoofstad van Lan Na. Pha Yu het die stad vergroot en versterk en Wat Phra Singh gebou ter ere van sy vader Kham Fu. Die heerser was bekend as die mwYg. Die stad is omring deur 'n grag en 'n verdedigingsmuur aangesien die nabygeleë Taungoo-dinastie van die Bamar-volk 'n konstante bedreiging was, asook die leërs van die Mongoolse Ryk, wat dekades vroeër die grootste deel van Yunnan, China, verower het en in 1292 die grens met die Dai-koninkryk van Chiang Hung oorgesteek het.
Max Planck
Lewensgeskiedenis
Planck was twee keer getroud, in 1885 met Marie Merck (wat in 1909 oorlede is) en daarna met Marga von Hösslin, Marie se niggie. Van sy vyf kinders het drie vroeg gesterf. Een van sy twee oorblywende seuns is tydens die Tweede Wêreldoorlog tereggestel vir sy aandeel aan 'n onsuksesvolle sluipmoordpoging op Adolf Hitler.
Chiang Mai
Met die agteruitgang van Lan Na het die stad belangrikheid verloor en is in 1556 deur die Taungoo beset. Chiang Mai het formeel deel geword van die Thonburi Koninkryk in 1774 deur 'n ooreenkoms met Chao Kavila, nadat die Thonburi koning Taksin gehelp het om die Taungoo Bamar te verdryf. Die daaropvolgende Taungoo-teenaanval het gelei tot Chiang Mai se verlating tussen 1776 en 1791. Lampang het toe gedien as die hoofstad van wat van Lan Na oorgebly het. Chiang Mai het toe stadigaan in kulturele, handels- en ekonomiese belang gegroei tot sy huidige status as die nie-amptelike hoofstad van Noord-Thailand.
Judenburg
Judenburg is die administratiewe setel van die distrik Murtal in die Oostenrykse deelstaat Stiermarke, met 'n bevolking van 9 899 soos op 1 Januarie 2019. Die stadsgebied strek oor 63,77 km² en is op 737 meter bo seevlak geleë teen die suidelike rand van die Aichfeld, 'n uitgestrekte bekken in die Alpebergreeks. Hier, by die kruispunt van belangrike handelsroetes, het teen die middel van die 11de eeu 'n burg ontstaan wat die nodige beskerming vir die vestiging van 'n mark- en koopmansdorp gebied het. In die loop van die Middeleeue het die nedersetting gegroei tot 'n ekonomiese en administratiewe sentrum.
Chiang Mai
Chiang Mai het sy regering verbeter en sy status as 'n "provinsie" verhoog sedert 1933 tot die hede. Die moderne munisipaliteit dateer uit 'n sanitêre distrik wat in 1915 geskep is. Dit is op 29 Maart 1935 na 'n stadsmunisipaliteit opgegradeer.
Judenburg
Die oudste historiese verwysing na Judenburg as mercatum Judinburch dateer van 1074 en getuig van die belangrike rol wat Joodse handelaars destyds in die markdorp 'n gespeel het. Judenburg se welvaart het voortgespruit uit sy ligging en status as belangrikste handelspos langs die roete tussen Wene en Venesië asook die handel met ystererts, wat in Bo-Stiermarke ontgin is, en die plant Valeriana celtica waarvan die wortels danksy hul gehalte aan eteriese olies vir die vervaardiging van parfuum gebruik is.
Judenburg se vernaamste besienswaardighede is die stadstoring uit die 15de eeu (met 'n hoogte van 75,66 m die hoogste vrystaande kloktoring in Oostenryk) wat met sy uitsigplatform (op 'n hoogte van 42 m) 'n uitsig oor die hele Aichfeld bied en tans Europa se mees moderne planetarium huisves (wat met 'n moderne panorama-glashysbak bereik kan word - of deur die 256 trappe op te klim), die Rooms-Katolieke parogiekerk met die sogenaamde Judenburgse Madonna, 'n lewensgrootte-kalksteenskulptuur wat die Moeder Gods uitbeeld, en die Puch Museum wat belangrike mylpale in die geskiedenis van motorvervaardiging behandel.
Chiang Mai
In Mei 2006 was Chiang Mai die plek van die Chiang Mai-inisiatief, gesluit tussen die Vereniging van Suidoos-Asiatiese Nasies en die "ASEAN+3"-lande (China, Japan en Suid-Korea). Chiang Mai was een van drie Thaise stede wat meegeding het vir Thailand se bod om die Wêreldekspo 2020 aan te bied. Ayutthaya is uiteindelik deur die Thaise parlement gekies om vir die internasionale kompetisie te registreer.
Vroeg in Desember 2017 is Chiang Mai met die UNESCO-titel van "Kreatiewe Stad" bekroon. In 2015 was Chiang Mai op die voorlopige lys vir UNESCO-wêrelderfenisinskripsie. Chiang Mai was een van twee toeristebestemmings in Thailand op TripAdvisor se 2014-lys van "25 beste bestemmings ter wêreld", in die 24ste plek.
Max Planck
Lewensgeskiedenis
Max Planck het self gely as gevolg van sy anti-Nazi-sentimente en die dood van sy seun het hom geknak. Twee jaar na sy seun se dood is hy op 3 Oktober 1947 in Göttingen oorlede.