cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bengaalse nasionale krieketspan
Vestiging in internasionale krieket
Die T20I-wêreldbeker 2021 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate het vir Bangladesj met ’n verrassende nederlaag in die eerste rondte teen die assosiaatlid Skotland met ses lopies begin. Hulle het herstel en die ander twee assosiaatlede in hul groep – Oman en Papoea-Nieu-Guinee – verslaan en sodoende tot die Super 12 gevorder. In dié rondte het die Bengale egter al hul wedstryde teen Sri Lanka, Engeland, Wes-Indië, Suid-Afrika en Australië verloor en sodoende laaste in hul groep geëindig. Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se Super 12 in Australië het Bangladesj teen Nederland en Zimbabwe gewen, terwyl hulle deur Suid-Afrika, Indië en Pakistan verslaan is, waarmee die span uit dié toernooi geskakel is.
Kleure
In toetswedstryde dra Bangladesj wit krieketkleurte met die BKR se kenteken op die linkerbors en die borg se kenteken op die regterbors. Veldwerkers dra ’n donkergroen pet of ’n wit breedgerande sonhoed. Die helms is ook donkergroen. In die kleiner formate dra Bangladesj ’n groen trui met rooi as tweede kleur en die BKR se kenteken op die bors en die borg se kenteken in die middel en BANGLADESH onder in rooi letters geskryf, die veldwerkers dra ’n groen bofbalpet met rooi aksente of ’n groen breedgerande sonhoed. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se kenteken op die linkermou. Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 het Bangladesj ’n olyfgroentrui met geel aksente en ’n horisontale streep met ’n tierstreepmotief op die bors gedra. Op 6 September 2018 het Unilever Bangladesj vir die tydperk tussen 2018 en 2020 die span se borg geword.
Die Bengaalse nasionale krieketspan se bynaam is The Tigers, genoem na die nasionale dier van Bangladesj, die tier. Die Bengaalse Krieketraad se kenteken toon derhalwe ’n tier.
Tuisstadions
Nes ander vername krieketlande soos Australië, Engeland, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Bangladesj oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Bengaalse nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Bangladesj.
Die Bengaalse nasionale krieketspan het tot dusver agt tuisstadions tydens toetswedstryde gebruik:
Krieketwêreldbekerstadions
Die Krieketwêreldbeker 2011 is deur Indië, Sri Lanka en Bangladesj saam aangebied. Oorspronklik is ook wedstryde in Pakistan beplan, maar dié land is ná die 2009-aanval op die Sri Lankaanse nasionale krieketspan van sy gasheerregte ontneem. Indië het 29 wedstryde op ag verskeie plekke gehuisves, terwyl Sri Lanka twaalf wedstryde op drie plekke en Bangladesj ag wedstryde op twee plekke aangebied het. Die meeste van die drie gashere se wedstryde is tuis gespeel. Bangladesj het al sy wedstryde op óf die Zohur Ahmed Chowdhury-stadion in Chittagong óf die Sher-e-Bangla Nasionale Krieketstadion in Dhaka gespeel. Daarbenewens is laasgenoemde vir twee kwarteindstryde ingespan. Daarbenewens het Bangladesj al vername internasionale kriekettoernooie soos die Kampioenetrofee 1998 en die T20I-wêreldbeker 2014 aangebied.
Saam met Indië sal Bangladesj die Krieketwêreldbeker 2031 aanbied.
Internasionale toere
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Bengaalse nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Bangladesj toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketlande van die Noordelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketlande van die Suidelike Halfrond. As deel hiervan ding Bangladesj in toetskrieket sedert 2017 teen Indië om die Ganguly-Durjoy-trofee mee.
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Bangladesj 101 spelers toets-, 142 spelers EDI- en 80 spelers T20I-wedstryde gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Bengaalse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was twaalf spelers reeds die kaptein vir Bangladesj tydens ’n toetswedstryd, 15 tydens ’n EDI en nege tydens ’n T20I.
Hyundai i10
Die tweede geslag van die motor is in Augustus 2013 bekendgestel, en is vroeg in 2014 vrygestel. Die derde generasie i10 is op 7 Augustus 2019 in Indië onthul en op 20 Augustus 2019 bekend gestel, aangebied in 10 variante met petrol- en dieselenjins sowel as hand- en outomatiese ratkaste. Daar is ook 'n sedan-afgeleide, die Hyundai Xcent en die Hyundai Aura.
Ontwikkeling
Die eerste generasie i10 is op 31 Oktober 2007 in Nieu-Delhi, Indië, aangekondig. Dit is in Indië by Hyundai se Chennai-aanleg vir die plaaslike en uitvoermarkte vervaardig.
Hyundai het begin met die ontwikkeling van die i10 om die Hyundai Atos te vervang. Die ontwikkeling vir die konsep het die kodenaam Hyundai PA gekry. Die motor was hoofsaaklik op die Indiese mark gerig en bedoel vir produksie in Indië, gegewe die gewildheid van luikrug-subkompakte in die land.
In Indië het dit vyf verskillende weergawes gehad: D-Lite, Era, Magna, Sportz en Asta met 'n 1.1L iDREZ-enjin en 1.2L Kappa-enjin. In Europa het dit vier verskillende weergawes: Classic, Style, Comfort en Eco Blue Version, met 'n 1,0 liter-enjin. Al die weergawes het vier lugsakke, ABS, elektriese vensters voor, lugversorging en 'n RDS- radio/CD-speler. Hoër weergawes het verhitte voorsitplekke, elektriese sondak en 'n stop/aansitstelsel.
Stilering
Die i10 het 'n groot lugdam, teruggetrekte hoofligte, verchroomde sierrooster, misligte en 'n agterruit met 'n opwaartse knik. Die agterluik het 'n chroom-gevoerde bagasiebak-vrylaathandvatsel en 'n dakdrukvlerk op die topweergawes.
Algehele lengte (3 565 mm) en asafstand (2 380 mm) is identies aan die Atos met effens meer binneruimte. Ergonomiese ontwerp was bedoel om lang bestuurders te akkommodeer en om die agterste knieruimte te vergroot. Die breedte (en voor- en agterspoor) is met 70 mm vergroot vir meer skouerruimte. Die hoogte is met 40 mmm verminder. Bagasieruim teen 225 liter is aansienlik minder as dié van die Getz.
Die binneruim het 'n plastiekpaneelhuis met 'n opsionele geïntegreerde stereo klankstelsel. Die instrumenthuisie het 'n groot wit spoedmeter, omring deur die toereteller en brandstof- en temperatuurmeters. Die rathefboom is in die middelkonsole ingebou, wat ruimte tussen die voorste sitplekke laat vir twee bekerhouers.
Jan Viljoen
Johannes Willem (Jan) Viljoen (14 Mei 1812, naby Uitenhage - 20 April 1893, naby Zeerust) was 'n Suid-Afrikaanse pionier, soldaat en jagter. Hy was 'n veteraan van die Slag van Boomplaats, die Transvaalse Burgeroorlog en die Eerste Boereoorlog, en as jagter het hy ontdekkingsreise deur die huidige Botswana en Zimbabwe onderneem. Viljoen beweer dat hy die Victoria-waterval drie jaar voor David Livingstone ontdek het.
Biografie
Viljoen is in 1812 in die Britse Kaapkolonie gebore. In 1833 trou hy met Maria Catharina Messer, dogter van die Duitse sendeling J.G. Messer, en het vyftien kinders by haar gehad.
In 1843 migreer hy met sy gesin na die Transoranje, waar hy hom naby Winburg vestig. Saam met vyf ander Voortrekkers is hy in 1846 vir drie maande in Colesberg opgesluit weens anti-Britse aktiwiteite. Viljoen het die Britte onder Andries Pretorius geveg tydens die Slag van Boomplaats. Die stryd is verlore, sy plaas is gekonfiskeer en hy vlug oor die Vaalrivier na die Transvaal, waar hy hom op sy plaas Vergenoeg (ver genoeg van die Britte) naby Zeerust vestig. Hy word die eerste veldkornet en later bevelvoerder van die distrik Marico.
Viljoen het baie jagtogte onderneem deur die onontdekte binneland van Afrika en bereik die Ngami-meer in 1851. Hy neem deel aan 'n strafekspedisie teen die Tswana-opperhoof Sechele en dien vir die Transvaalse regering as ambassadeur aan die Wesfront, waar hy vriendskappe met verskeie hoofmanne sluit.
Viljoen was 'n ywerige voorstander van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en was vyandiggesind teenoor ander kerke van Transvaal. Dit het so ver gegaan dat hy in 1868 vir ds. Frans Lion Cachet met 'n shambok aangeval het toe hy 'n Gereformeerde gemeente in Marico wou stig. Dit was 'n oorsaak van die Transvaalse burgeroorlog, waarin hy hom by die opstandige Stephanus Schoeman aangesluit het. Viljoen word bevelvoerder van die sogenaamde Volksleër, maar word op 5 Januarie verslaan deur die Staatsleër onder leiding van Paul Kruger.
Die volgende jaar word Viljoen en vier ander jagters die eerste Boere, met Mzilikazi se toestemming, om in Mashonaland te jag. In die 1870's het hy gejag in die Kalahari, Mashonaland en ander gebiede van die huidige Zimbabwe, wat volgens wit standaarde nog nie ontdek was nie. Gedurende die Eerste Boereoorlog het Viljoen teen die Tswana-hoofman Montshiwa geveg.
Viljoen is in 1893 op sy plaas Vergenoeg oorlede.
Amie van Wyk
Prof. dr. Jan Harm (Amie) van Wyk (gebore plaas Seekoegat, distrik Venterstad, 1 April 1937) was van 1962 tot 1981 predikant in drie gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en daarna tot sy emeritaatsaanvaarding in 2002 professor, eers tot einde 1994 aan die Hammanskraalse Teologiese Skool en daarna aan die Teologiese Skool Potchefstroom. Van 2003 tot 2009 was hy redakteur van die GKSA se maandblad Die Kerkblad. Sedert 2013 is hy afstandsrektor van die Reformed School of Theology of Lubumbashi in die Demokratiese Republiek van die Kongo.
Herkoms en opleiding
Amie van Wyk is gebore op die plaas Seekoegat in die distrik Venterstad wat weens die bou van die Hendrik Verwoerddam (nou die Gariepdam) tussen 1965 en 1971 onder damwater verdwyn het, buiten ’n uithoekie waarop die dorpie Oviston geleë is. Van Wyk se ouers was Jan Harm van Wyk (13 Julie 1904 – 22 Augustus 1995) en Philippina Kruger (28 Maart 1906 – 2004). Hy het sy skoolloopbaan aan die Sekondêre Skool Venterstad begin en daar gebly tot st. 8, toe hy na die Potchefstroom Gimnasium is vir sy twee laaste skooljare. Op skool het hy erekleure verwerf en was hy lid van die leerlingraad en koshuishoofseun, terwyl hy vir die o.16A-rugbyspan en later die eerste span gespeel het, in 1953 en 1954 in die span wat meegeding het om die administrateursbeker.
Ná skool sou hy B.Sc. (Landbou) aan die Universiteit van Pretoria gaan studeer het. Sy plek in die koshuis Sonop was reeds bespreek vir 1955 toe hy en sy pa een Saterdermiddag in dié se bakkie op pad na Venterstad was. Sy pa, wat hom altyd Jannie genoem het, het na hom gedraai en gevra: "Jannie, wil jy nie vir predikant gaan studeer nie?” Sonder huiwering het hy geantwoord: “Ja, pa”. ’n Leeftyd later sou hy vertel: "Ek was nooit spyt oor die besluit nie." Van kleins af het sy ouma Bettie hom Bybelverhale vertel, veral die roepingsverhaal van Samuel. "Ek het die Institusie van Calvyn gelees toe ek in st. 9/10 was (die samevatting daarvan deur ds. A. Duvenage) en my pa moes opgemerk het dat ek belangstel in geloofsake en teologie."
Van Wyk het van 1955 tot 1961 aan die PU vir CHO en die Teologiese Skool Potchefstroom studeer en die grade B.A. (1957), B.A. (Hons.) (1959) en Th.B. (1961) behaal, waarna ’n doktoraal in 1971 en ’n Th.D. in 1974 gevolg het, albei ook aan die PU vir CHO. In 1955 en weer van 1957 was hy ’n bewoner van Dawie du Plessis-huis en in 1956 van Heimat. Hy het in 1958 en 1959 in die studenteraad gedien, asook in talle ander liggame waarvan hy voorsitter, ondervoorsitter of sekretaris was.
Loopbaan
Dr. Van Wyk is in 1962 in sy eerste gemeente bevestig nadat hy die beroep na die Gereformeerde kerk Salisbury in Suid-Rhodesië aangeneem het, waar hy die opvolger was van ds. Willie Maritz. Sowat drie jaar later hy hy na Transvaal teruggekeer as leraar van die Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal. Sy herinneringe aan sy agtjarige bediening in dié besonderse gemeente het hy in 1977 met Johannesburg-Sentraal se kwarteeufees gedeel.
Johannesburg-Sentraal
duimnael|links|240px|Die kerkgebou in Lovedaystraat. In dr. Van Wyk se tyd (1965–'73) moes hy twee tot drie en selfs vier dienste op ’n Sondag waarneem – in die tyd toe daar nie ’n predikant vir die Engelse bediening was nie. Later het die gemeente onder sy leiding met die proefneming begin om eredienste om sesuur op ’n Woensdagaand te hou. Dié dienste is selfs in die dagblad Die Transvaler geadverteer, maar dit was nie ’n sukses nie. Een Woensdagaand was daar net drie mense in die kerk, naamlik die Griffioen-gesin; nogtans het die diens voortgegaan. Dr. Van Wyk het ook een maal per maand ’n gevangenisdiens in die Fort gehou asook die etensuurdiens in die SAS-kapelletjie in Wolmaransstraat. Maandagoggend het hy gereeld die saalopeninge van die Hoër Seuns- en -meisieskool Helpmekaar en die Hoër Handelskool in Parktown (later die Hoërskool Die Kruin) waargeneem, maar begrafnisse en troues in die gemeente was min. In sy tyd is Vrydagaande in Hillbrow pogings aangewend tot middernagtelike straatwerk "om die gehawendes op te vang".
Die Engelse bediening was vir dr. Van Wyk ’n reuse-uitdaging omdat dit vir hom ’n "worsteling" was om in Engels te preek. Oudl. Martin Meintjes moes hom gereeld voor die erediens in die konsistorie help met die uitspraak van Bybelname, terwyl ene juf. Kempff die preke vertaal het. Mettertyd het hy so vaardig met die Engelse preke geword dat hy sy laaste preek in dié taal kon lewer sonder uitgeskrewe teks met net enkele los notas. Dr. Van Wyk het met die gemeente se kwarteeufees die stryd onthou wat Johannesburg-Sentraal moes voer om die werk te laat ingang vind op meerdere vergaderings. "Die behandeling van ons sustentasie-aansoeke was soms om mens moedeloos te laat word en met die hantering van die saak van prop. Ian Wylie kon ek my ook nooit versoen nie – ek dink nou nog aan die ure wat ek gedurende ’n Desembervakansie spandeer het met die opstel van beswaarskrifte aan ons Nasionale Sinode van 1970. Maar ondanks weerstand, het die Here die werk geseën en laat groei en dit sal vir my ’n groot dag wees as die nuwe Engelssprekende gemeente die dag gestig word."
Hierdie groot dag waarna dr. Van Wyk uitgesien het, het in 1980 aangebreek met die stigting van die Reformed Church Johannesburg Central, later herdoop tot Good News Community Church (GNCC). Dit het ontstaan om "gemengde huwelike" (tussen Afrikaans- en Engelssprekende lidmate) te akkommodeer. Maar die gemeente se groei is daardeur gestrem dat sodra die nie-Afrikaanssprekende gade se Afrikaans verbeter het, het hulle by die naaste (Afrikaanse) Gereformeerde kerk ingeskakel. Johannesburg-Sentraal se groei is weer daardeur gestrem dat jong getroudes wat hulle in Hillbrow en omstreke kom vestig het, die woonstelbuurt verlaat het sodra hulle 'n deposito op 'n huis kon bekostig.
Dié gemeente het Johannesburg-Sentraal se kerkgebou gedeel tot die ontbinding van Johannesburg-Oos. Toe het GNCC na laasgenoemde se kerkgebou in Troyeville verhuis, waar hulle gebly het tot ontbinding van Johannesburg (herstig) in 1997. In daardie jaar is die Eglise de la Bonne Nouvelle vir Franse immigrante uit Afrika gestig en die nuwe gemeente die kerk in Troyeville oorgeneem, terwyl GNCC terug Braamfontein toe getrek het na die ou Johannesburg-Sentraal se kerkgebou.
Dr. Van Wyk het in sy tyd die maandblad, en soms kwartaalblad, Kerk en Stad, opgestel. Hy was ook 'n jaar lank redakteur van die interkerklike gespreksblad Kruispunte, uitgegee deur die Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal en die NG gemeentes Braamfontein en Irene. In 1977 skryf dr. Van Wyk: "Ek was altyd 'n sterk voorstander van groter toenadering tussen die Afrikaanse kerke, op die basis van die waarheid, en het dus die interkerklike gesprek, wat tydens die bediening van dr. V.E. d'Assonville begin is, met groot entoesiasme voortgesit. Ek het nog mooi herinneringe van hierdie gesprekke, hoedat ons broederlik en reguit met mekaar gepraat het. Ons gespreksgenote destyds was drr. Andries Venter (op kwalik veertigjarige ouderdom oorlede en op Stellenbosch begrawe), Johnny Roberts, Attie Barnard, Willie Jonker, Chris Botha en ds. Tally Sadler – meeste nou professore. Ons kon nie daarin slaag om die Hervormde broeders by die gesprek betrek te kry nie. Helaas het ons Nasionale Sinode van 1970 besluit dat die interkerklike gesprek slegs op sinodale vlak tuishoort, waarteen ons in 1973 'n beswaarskrif ingedien het, wat egter nie geslaag het nie."
Ondanks sy druk werkprogram in die gemeente kon dr. Van Wyk tyd vind vir teologiese studie en het hy in 1971 die doktorale studie afgelê met 'n skripsie oor Etiek in 'n eeu van tegnologie en tegnokrasie. Danksy ’n ruim bewilliging deur die kerkraad om in 1969 materiaal in Nederland vir 'n proefskrif, Etiek van Vrede, in te samel, kon hy dit in 1974 voltooi.
Jeugbyeenkomste is sporadies gereël. Dit het dr. Van Wyk baie hoofbrekens besorg dat die jeugwerk, waarin hy altyd besonder belanggestel het, nie elke jaar fluks op dreef kon kom nie. Tog was daar ook mooi jeugjare, veral toe Wim en Marieke van der Meyden die leiding geneem het. Jeugkampe is ook gehou. Dr. Van Wyk het sterk gevoel vir die oprigting van 'n jeugsentrum. Onderhandelinge is aangeknoop met Gereformeerde Stigting en die Stadsraad van Johannesburg om veral die twee leë erwe net langs die nuwe kerkgebou in Jutastraat te bekom, maar dit het nie geslaag nie.
Oor die ingebruikneming van die twee kerkgebou, sou dr. Van Wyk vyf jaar later skryf: "Die verwisseling van kerkgebou op 21 Mei 1972, toe my vrou die deure van die nuwe kerkgebou oopgesluit het, was 'n groot gebeurtenis. Met seer harte is afskeid geneem van die mooi gebou in Lovedaystraat 135, maar met nuwe verwagting is oorgetrek na Jutastraat. Die nuwe gebou was groter as die oue: daar was 'n gerieflike parkeergarage, woonstel, televisiekamer ens., en die gebou was voorsien van lugreëling en vloerverwarming. 'n Pragtige orrel is geïnstalleer. Ek onthou nog goed die onderhandelinge met Townsview Estates as kopers; die skitterende wyse waarop Fritz Bekker as prokureur die verkoopstransaksie vir die kerkraad hanteer het; die gesprekke met die argitekte Colyn en Meiring en meer in besonder met Jackie van der Lecq en mnr. Kieswetter; die onthulling van die hoeksteen op 14 November 1971." Finansieel het die gemeente grootliks baat gevind by die ruilkooptransaksie omdat alle bouskuld afbetaal kon word en selfs iets oorgehou is vir die aankoop van die nuwe pastorie in Sanguinestraat 12, Montroux, waar dr. Van Wyk en sy gesin hul laaste twee jaar in die gemeente "baie aangenaam" gewoon het.
In die nuwe kerk het die argitekte geëksperimenteer met ’n kansel en doopvont van beton. Danksy die woonstel aan die kerkgebou kon die gemeente ’n permanente funksionaris verkry om die administratiewe werk van die vinnig wisselende gemeente te behartig. Die eerste posbekleërs was Niek en Annatjie Markram en ná hulle Willie en Nelmarié van Eeden.
Nadat Lindley dr. Van Wyk in 1968 beroep het, Carletonville-Oos in 1969/'70 en Klerksdorp-Wes in 1970/'71 het hy eindelik in 1973 die beroep na Stellenbosch. In dié tyd het Johannesburg-Sentraal in die teken van vernuwing gestaan met ’n nuwe kerkgebou, pastorie, ’n nuwe orrelis, funksionaris en toe ook ’n nuwe predikant.
Laaste gemeente en daarna
Dr. Van Wyk het die Gereformeerde kerk Stellenbosch van 1973 tot 1981 bedien, waarvan die drie laaste jaar in kombinasie met die gemeente Strand.
In 1981 is hy aangestel as professor aan die Hammanskraalse Teologiese Skool, waarvan hy van 1989 tot '94 die rektor was. Met dié inlywing van dié Skool begin 1995 by die Teologiese Skool Potchefstroom, het prof. Van Wyk na dié instelling verskuif en was hy viserektor daarvan van laasgenoemde jaar tot 2000. Twee jaar later het hy sy emeritaat aanvaar.
Van Wyk is die skrywer van 15 boeke en redakteur van vier. Hy het die Oorlogsdagboek van sy oupa J.P. Kruger vertaal. Uit sy pen het 152 wetenskaplike artikels verskyn, terwyl hy talle voordragte op teologiese konferensies gelewer het, binnelands sowel as buitelands. Hy is ook die skrywer van talle populêre artikels in kerkblaaie en dagblaaie soos Die Transvaler en Beeld asook tydskrifte.
Vir hom was die groot uitdaging van sy loopbaan die roeping van ’n predikant en kerk in ’n tyd van apartheid. Ook die soeke na antwoorde op etiese kwessies, soos oorlog en vrede, en die ekologiese krisis. Dan is daar ook die debat met die opkomende radikale ateïsme. Sy lewensbeskouing som hy op aan die hand van twee gedeeltes in die Bybelboek Matteus: "Soek eers die koninkryk van God . . ." (Matt. 6:33) en "Liefde vir God en die naaste" (Matt 22: 37-40).
Breër betrokkenheid
Prof. Van Wyk was ’n lid van verskeie deputate van die Nasionale Sinode van die GKSA. Hy was redakteur van die teologiese blad In die Skriflig van 1987 tot 2000, redaksielid en redakteur (2000–2003) van die tydskrif Woord en Daad en redakteur van die GKSA se maandblad Die Kerkblad. Etlike jare lank het hy deelgeneem aan die radioprogram Wat Sê die Bybel?. Hy is lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en was in 2004 ontvanger van die Akademie se Totiusprys vir Teologie. Tien jaar later het hy die ATKV/SA Akademieprys van R10 000 ontvang vir een van die ses beste wetenskaplike artikels wat in 2012 in geakkrediteerde tydskrifte verskyn het.
Hy is lid van die internasionale teologiese vereniging (IRTI) met talle internasionale voordragte, lid van Raad van Trustees van Studietrust en lid van World Vision. Ook was hy ontvanger van erelidmaatskap van die Instituut vir Reformatoriese Studies van die PU vir CHO (1990). Hy was hoofopsteller van ’n Openbare Skuldbelydenis oor apartheid deur vier persone (van wie drie verbonde aan die PU vir CHO) wat in Nov 1997 aan die Waarheid-en-versoeningskommissie (WVK) in Oos-Londen voorgelê is. Hierdie belydenis is in Oktober 2014 tydens ’n herdenking van die WVK op Stellenbosch herhaal.
Intussen het hy in 1987 reeds ’n Goue Jubileum-sertifikaat van die Suid-Afrikaanse Bloedoortappingsdiens ontvang vir 111 skenkings.
Gesinslewe
Van Wyk is reeds in st. 2 "gekys" met Maria Hendrika (Ria) Kruger (gebore 13 Mei 1938), toe sy in st. 3 was. Sy het van 1956 tot 1959 aan die Puk studeer en ’n B.A. en U.O.D. verwerf, waarna sy onderwyseres in Afrikaans en geskiedenis in Johannesburg en later op Stellenbosch was. In dieselfde vakke was sy dosent in die Boland aan Denneoord-onderwyskollege, Bellville-onderwyskollege en die Hewitt-kollege. Ná ’n beroepsverandering was sy ’n versekeringsagent by Sanlam en einde ’n makelaar by die United-bouvereniging en toe Absa in Pretoria. Haar ouers was Hendrik Bernardus Kruger (1908–1990) en Maria Hendrika Norval (1916–2011). Hulle is op 12 Desember 1959 in die Gereformeerde kerk Venterstad deur ds. W.J.J. du Plessis (bynaam Blinde Willie) in die huwelik bevestig. Uit dié huwelik is drie kinders gebore: Maria Hendrika (Marietjie) op 2 November 1960, Jan Harm (Jan) op 26 September 1962 en Hendrik Bernardus (Hennie) in 1966, maar hy is 10 uur later oorlede.
Stokperdjies en belangstellings
Prof. van Wyk het op universiteit in 1955 en 1956 vir die Puk se eerste o.19-rugbyspan gespeel en in laasgenoemde jaar vir Wes-Transvaal se o.19-span. Van 1957 tot 1960 was hy lid van die Puk se eerste span. Jare later, in 1994, was hy Noord-Transvaal se veteraanmanstenniskampioen, terwyl hy in 1995 en 1996 kaptein was van dié provinsie se veteranemanstennisspan.
Prof. Van Wyk was van 2004 tot 2014 deeltyds kleinboer op die plaas Klein-Withoek, Venterstad, wat sy vader aan hom bemaak het. In sy leeftyd het hy rugby, tennis, tafeltennis, ringtennis en gholf gespeel. Selfs nog op 80 gim hy twee keer per week en speel een maal per week gholf wanneer hy al 18 bowwe stap. Vandag nog is hy ’n ywerige leser en skryf hy steeds boeke en artikels. Sy jongste boek ius Augustinus, ’n studie oor die etiek van ’n kerkvader (240 bladsye), wat na verwagting vroeg 2018 sal verskyn.
Vakansietye ry hy perd op sy plaas, Klein-Withoek, waar hy ook saam met sy kleinkinders aan jagtogte deelneem. Desemberkansies span hy en sy familie gewoonlik op Stilbaai uit. Wanner hulle nie op die plaas of aan die Kaapse suidkus is nie, woon hy en sy vrou in Hazeldean, Pretoria.
Kuskatoenboom
Die Kuskatoenboom (Hibiscus tiliaceus) - ook bekend as die Kusvuurblom - is 'n klein boompie en enigste spesie van die Hibiscus-genus wat werklik 'n klein boompie word. Dit groei aan die kus vanaf Port Elizabeth tot in Mosambiek. Hier vorm dit dikwels some om riviermondings en getyriviere. Die blomme is skoupelagtig en groot. Hulle is eers geel en word later appelkooskleurig namate hul ouer word. Die stingels en takke is lank en buigbaar. In Engels staan die boom bekend as die Lagoon hibiscus.
Negehoek
'n Negehoek of nonagoon is 'n reëlmatige veelhoek met nege hoeke, van 140 grade altesame, met nege sye
Ilya Kaler
Ilya Kaler (gebore op 2 Junie 1963) is 'n Russies-gebore violis. Hy is gebore in en opgevoed in Moskou, en is die enigste persoon om Goue medaljes te gewen het by al drie van die mees luisterryke internasionale kompetisie te wete die Internasionale Tsjaikofski Kompetisie (Moskou, 1986); die Sibelius Kompetisie (Helsinki, 1985); en die Paganini Kompetisie (Genua, 1981).
Opvoeding
Hy is gebore in 'n gesin van orkestrale musikante, en het vanaf 'n vroeë ouderdom musikale talent getoon. By die Sentrale Musiekskool vir Baie Begaafde Kinders van die Moskou Konservatoria het hy onder Zinaida Gilels gestudeer. Hy het by die Konservatoria met sy studies voortgegaan saam met Leonid Kogan en Viktor Tretiakov, waar hy beide meesters- en doktorale grade verdien het en gegradueer het met die Goue Medalje Toekenning.
Hy het ook privaat gestudeer saam met Abram Shtern in Kijif en Los Angeles.
Loopbaan
Van 1996 tot 2001 was hy die konsertmeester van die Rochester Filharmoniese Orkes.
Hy het ook as solis opgetree saam met onderskeidelik die volgende musikale instansies: Leningrad Filharmoniese Orkes, Moskou Filharmoniese Orkes, Dresden Filharmoniese Orkes, Montreal Simfonieorkes, Deense Radio Simfonieorkes, Berlyn Radio Simfonieorkes, Moskou Kamerorkes , Zürich Kamerorkes , Boston Filharmoniese Orkes, Detroit Simfonieorkes, Baltimore Simfonieorkes, die Lansing en Seattle Simfonieorkeste en laastens by die Kennedy Sentrum in Washington D.C. in die Verenigde State.
Hy het ook toere onderneem in Duitsland, Ierland, Israel, Italië, Singapoer, Korea, Taiwan, Engeland, Venezuela en Japan.
Hy het in Japan saam met die Nuwe Japannese Filharmoniese Orkes, die Japannese-eeu Simfonieorkes en die Hiroshima Simfonieorkes gespeel. Hy is ook 'n aktiewe kamermusiekspeler en het reeds tydens talle somers opgetree by die Newport Musiekfees in Newport, Rhode Island. Sy solo resitasies het hom ook regoor die wêreld geneem, onder meer het hy opgetree in Europa, Skandinawië, Oos-Asië, en die voormalige Sowjetunie.
Kaler was 'n voormalige Professor van Vioolstudies by die Eastman Musiekskool in Rochester, New York, die Indiana Universiteit Musiekskool in Bloomington, Indiana, en die DePaul Universiteit Musiekskool in Chicago, Illinois.
Hy is tans Professor van Vioolstudies by die Cleveland Instituut van Musiek. Hy was op die beoordelingspaneel van verskeie vioolkompetisies rondom die wêreld insluitende die Internasionale Tsjaikofski Kompetisie.
Sedert 2007 het Kaler in beide in die konsertsaal en in die opname ateljee opgetree saam met die tjellis Amit Peled en pianis Alon Goldstein as die Tempest Trio.
Opnames
Kaler het reeds al verskeie opnames gemaak.
Die opnames wat die afgelope tien jaar vrygestel is sluit werke deur Eugène Ysaÿe, Bach, Brahms, Schumann, Sjostakowitsj, Glazoenof, Szymanowski, Antonín Dvořák, Paganini, Tsjaikofski en Messiaen in.
Sy solo CD, Ilya Kaler, violin was in 1995 genomineer vir die NAIRD Indie-toekenning in die solo klassieke kategorie.
John Lawlor (akteur)
John Lawlor (gebore 5 Junie 1941) is 'n Amerikaanse akteur, assistentregisseur, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Excalibur (1981), Highlander (1986), Wyatt Earp (1994), en Gold (2016).
Sokker-Wêreldbeker
Die FIFA Sokker-Wêreldbeker (Engels: FIFA World Cup) is 'n sokkerwêreldkampioenskapstoernooi wat al om die vier jaar tussen internasionale mansspanne (wat lede van FIFA is) gespeel word. Die toernooi is gereeld al om die vier jaar aangebied sedert dit vir die eerste keer in 1930 in Uruguay gespeel is, met die uitsondering van 1942 en 1946 toe dit weens die Tweede Wêreldoorlog nie kon plaasvind nie. Die huidige verdedigende wêreldkampioen is Argentinië wat die 2022-toernooi in Katar gewen het.
Die huidige formaat van die kampioenskap behels 32 (vanaf 2026: 48) spanne wat om die titel meeding in stadions van die gasheerland(e) oor 'n periode van ongeveer een maand. Hierdie fase word gewoonlik die Wêreldbekereindrondte of Wêreldbekerfinale genoem. Die kwalifiserende fase vind oor 'n periode van twee jaar voor die afskop plaas waartydens besluit word watter spanne kwalifiseer. Die gasheerland(e) kry sedert 1938 'n outomatiese plasing; net die gasheer van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934, Italië, moes in die destydse kwalifikasiefase meeding. Die verdedigende kampioen het vanaf 1938 tot 2006 ook die reg van outomatiese kwalifisering geniet. Interessant genoeg was die verdedigende kampioen nooit die gasheer van die volgende toernooi nie, dus was daar altyd minstens twee spanne wat outomaties gekwalifiseer het.
Oor die 22 toernooie wat tot dusver aangebied is, het agt lande al die titel ingepalm. Brasilië het 'n rekord vyf keer gewen en is ook die enigste span wat tot dusver in al die toernooie meegeding het. Duitsland en Italië het vier elk keer gewen. Die ander wenners sluit in Argentinië met drie titels, Frankryk en Uruguay met twee titels elk, en Engeland en Spanje met een titel elk. Ander lande wat gereeld meeding soos België, Meksiko en Nederland kon nog nie daarin slaag om die beker in te palm nie.
Die toernooie word as die sportbyeenkoms met die meeste kykers ter wêreld beskou met ongeveer 715,1 miljoen mense wat in 2006 na die eindwedstryd in Duitsland gekyk het. Die suksesvolste toernooi tot dusver was die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994 in die Verenigde State met 'n bywoning van amper 69 000 toeskouers per wedstryd.
Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland
Die Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland is `n kerkverband met 18 500 lede (2011), wat bestaan uit 52 kerke die op een na alle in Nederland geleë is. Die kerkverband bestaan uit gereformeerde kerke wat almal die Drie Formuliere van Enigheid as belydenisskrifte onderskryf. Die Drie Formuliere van Enigheid is die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls. Die kerkverband handhaaf die Calvinistiese lewensbeskouing en aanvaar die gesag van die Bybel oor alle dinge. Die kerkverband is een van die mees konserwatiewe van al die gereformeerde kerkverbande in Suid-Afrika.
Die Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland is in 1948 opgerig.
Lena Endre
Lena Endre (gebore 8 Julie 1955) is 'n Sweedse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Master (2012) en Kingsman: The Golden Circle (2017).
Jarry Lee
Jarry Lee (gebore 1993) is 'n Amerikaanse aktrise.
Teater
Die teater is 'n samewerkende vorm van uitvoerende kuns wat lewendige kunstenaars, tipies akteurs of aktrises, gebruik om die ervaring van 'n werklike of verbeelde gebeurtenis voor 'n lewendige gehoor op 'n spesifieke plek aan te bied.
Aksynsbelasting
Aksynsbelasting, of sondebelasting, is 'n indirekte belasting wat ingesluit is by die prys van produkte soos alkoholiese drank en sigarette. Aksynsbelasting word algemeen deur regerings ingestel om sogenaamde "sosiale euwels" in te perk deur die pryse van produkte op te stoot. Dit dien ook as 'n belangrike bron van inkomste vir regerings.
Die effek van verhoogde aksynsbelasting kan tweeledig wees - dit maak die prys hoër en dus vir minder mense toeganklik, maar kan terselfdertyd produksie verlaag en werkgeleenthede verminder. So kan 'n verhoging in die prys van wyn byvoorbeeld die wynbedryf 'n ernstige knou toedien.
Oseaan
'n Oseaan is 'n min of meer selfstandige wêreldsee tussen kontinente en kan verskeie (kleiner) seë bevat. Die woord oseaan kom van die Griekse Okeanos, wat in mitologie die personifikasie van die wêreldsee is. Die aarde se oseane beslaan twee derdes van die oppervlak van ons planeet. Die oseane en seë beslaan ongeveer 2/3 (70%) van die aarde se oppervlak, terwyl slegs 1/3 (30%) van die oppervlak land is. Hierdie watermassa laat die Aarde soos 'n blou albaster lyk wanneer 'n mens uit die ruimte daarna kyk.
Die mens is vir baie van sy bedrywighede op die oseane aangewese. Hoe ons hierdie oseane behandel, is daarom uiters belangrik - hulle word trouens soms as 'n barometer beskou van hoe gesond ons planeet is.
Net 'n bietjie van die oseaan se water is vars - die water in riviere en mere, asook grondwater en die ys van die poolkappe. Die mens is van water afhanklik vir sy voortbestaan. Die aarde is die enigste planeet waarop water in vloeistofvorm voorkom.
Daar is 5 verskillende oseane op die aarde, naamlik:
Stille Oseaan
Die Stille Oseaan is die grootste van al die oseane en beslaan omtrent 'n derde van die Aarde se oppervlak. Kenners reken al die wêreld se landmassas plus nog 'n Afrika-vasteland kan in een Stille Oseaan pas. Nog iets waarvoor die Stille Oseaan bekend is, afgesien van sy grootte, is die feit dat die laagste punt op Aarde hier voorkom - die Mariana-trog. Daar is ongeveer 25 000 eilande in die Stille Oseaan - meer as in al die ander oseane saam. Die meeste van hulle lê suid van die ewenaar. Die naam Stille Oseaan is baie misleidend. Baie dele van die Stille Oseaan word deur tropiese siklone geteister wat gewoonlik groot storms op die talle eilande veroorsaak. Die meeste aktiewe vulkane van die wêreld kom hier voor. Daar is sowat 500 aktiewe vulkane en nog baie onder die see, plus duisende uitgedoofde vulkane.
Atlantiese Oseaan
Die Atlantiese Oseaan is S-vormig en die wêreld en die wêreld se tweede grootste oseaan. Dit bestaan sowat 20 persent van die Aarde se totale oppervlak. Die oseaan word deur Noord-Amerika en Suid-Amerika aan die westekant begrens en deur Europa en Afrika aan die oostekant. Die Mid-Atlantiese-Rif is 'n baie unieke kenmerk van die Atlantiese Oseaan en is as te ware 'n noord-suid-middellyn wat deur de oseaan strek. Hierdie rif op die bodem van see is die wêreld se langste bergreeks. Die rif is vir die eerste keer in 1872 ontdek toe 'n span wetenskaplikes 'n geskikte gebied gesoek het om 'n trans-Atlantiese telegraafkabel te lê. Die Atlantiese Oseaan is gemiddeld 3926 m diep. Die diepste punt daarin is die Puerto Rico-trog wat 8605 m diep is.
Indiese Oseaan
Die derde grootste oseaan is 'n belangrike handelsroete tussen Afrika en Indië. Seeroetes wat die Midde-Ooste, Afrika en Oos-Asië met Europa verbind, strek oor die Indiese Oseaan. Baie skepe vervoer veral pertoleum en pertoleumprodukte van die olievelde van die Persiese Golf en Indonesië af al met hierdie roete langs. Die Indiese Oseaan is die warmste oseaan ter wêreld en baie van sy gewilde vakansiebestemmings - soos Madagaskar, Mauritius, die Maldive, Seychelle, Zanzibar en nog vele meer. Dié oseane word ook deur tropiese storms geteister.
Suidelike Oseaan
Soos sy naam aandui, is dit die suidelikste oseaan in die wêreld. Dit omring die ysige vasteland Antartika. Dit is 'n unieke oseaankenmerk, want die ander oseane word deur vastelande omring, maar met die Suidelike Oseaan is dit net anders-om. Die noordelike grens van die oseaan grens aan die Atlantiese, Indiese en Stille Oseaan. Die Suidelike Oseaan is beslis geen ideale vakansiebestemming nie. Hier waai van die sterkste winde op aarde oor die diep en smal oseaanoppervlak, en storms woed ook gereeld hier. Die sterkste seestorm ter wêreld, die Antarktiese Sikumpolêre Stroom, vloei in hierdie oseaan. Dié seestroom vloei 100 keer so sterk soos al die riviere in die wêreld saam.
Arktiese Oseaan
Die Arktiese Oseaan is in die Noord-poolstreek geleë. Dis die kleinste en vlakste van die wêreld se vyf oseane. Hier is dit bibberkoud en wit ys dryf die grootste deel van die jaar op die oseaan se oppervlak. Op die ys tref 'n mens ysbere aan. Ook robbe leef onder dik yslae. Al skepe wat hier kan rondvaar, is dié wat spesiaal ontwerp is om die dik yslae van die Noordpool se waters te breek. Hulle word ysbrekers genoem. Hierdie oseaan het die minste sout van al die oseane omdat ysplate gereeld smelt en dié vars water dan in die see beland.
Al hierdie oseane is met mekaar verbind en vorm saam 'n groot massa van soutwater.
Technorati
Technorati is 'n Internet webjoernaalsoekenjin. Dié soekenjin is 'n mededinger vir Google, Yahoo! en IceRocket. Teen Desember 2006, het Technorati reeds 'n indeks van oor die 55 miljoen webjoernale. Die naam Technorati is 'n kombinasiewoord, verwysend na die samesmelting van technological en literati.
Technorati is gestig deur Dave Sifry en sy hoofkantoor is in San Francisco, Kalifornië, VSA. Tantek Çelik is Technorati se Hoof Tegniesebeampte.
Technorati gebruik en dra by tot oopbronsagteware. Sifry is 'n prominente oopbron aktivis en was die stigter van LinuxCare en later van Wi-Fi toeganspuntsagteware ontwikkelaar Sputnik. Technorati beskik oor 'n publieke ontwikkelaar wiki, waar ontwikkelaars en bydraers saamwerk.
Technorati wen die SXSW 2006 toekennings vir "Beste Tegniese Prestasie" en ook "Beste van die Skou"- toekenning. Dit was ook in 2006 genomineer vir 'n Webby toekenning vir "Beste Praktyk".
Technorati word geblokkeer in Volksrepubliek China.
Conor Leslie
Conor Leslie (gebore 10 April 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Man in the High Castle (2015), Other Space (2015), en Shots Fired (2017).
Johann Albrechtsberger
Johann Georg Albrechtsberger (3 Februarie 1736 -7 Maart 1809) was 'n Oostenrykse komponis, orrelis en musiekteoretikus, en een van die onderwysers van Ludwig van Beethoven.
Biografie
Albrechtsberger was gebore by Klosterneuburg, naby Wene. Hy het oorspronklik musiek by Melk Abdy, en filosofie by 'n Benediktynse seminaris, gestudeer.
Hy sou een van die mees geleerde en vaardigste kontrapuntaliste van sy era word. Albrechtsberger se vroegste klasmaats het Michael Haydn en Franz Joseph Aumann ingesluit. Nadat hy in 1755 in diens geneem is as orrelis by Raab en in 1757 by Maria Taferl, was hy aangestel as Thurnermeister by Melk Abdy. In 1772 was hy aangestel as orrelis tot die Hof van Wene, en in 1792 as Kapellmeister van die Sint Stefan Katedraal.
Beethoven het in 1792 in Wene gearriveer om saam met Joseph Haydn te studeer, maar het vinnig woedend geraak toe daar nie aandag aan sy werk gegee is nie en dit nie gekorrigeer is nie. Haydn het as plaasvervanger sy vriend Albrechtsberger voorgestel, saam met wie Beethoven toe Harmonie gestudeer het en ook Kontrapunt.
By die voltooiing van sy studies het die jong student opgemerk, "Geduld, ywer, volharding en opregtheid sal tot sukses lei," welke 'n blik gee op Albrechtsberger se eie komposisionele filosofie.
Toe Beethoven klaargemaak het by Albrechtsberger het hy besluit om nog 'n paar wenke, as mens dit so kan noem, van Haydn te kry. Van daar af het Beethoven moontlik saam met Antonio Salieri gestudeer, maar laasgenoemde stelling is nie 'n vasgestelde feit nie. Dit is ook moontlik dat Beethoven op sy eie voortgegaan het om 'n lewe te maak, en slegs teruggekeer het nadat hy reeds vir hom 'n stabiele loopbaan opgebou het.
Albrechtsberger het in Wene gesterf, en sy graf is in die Sint Marx begraafplaas.
Komposisies
Sy gepubliseerde komposisies bestaan uit preludes (musiek), fugas en sonata (musiek) vir die klavier asook orrelmusiek, Strykkwartette ens.
Die grootste deel van sy werk, naamlik vokale en instrumentale werke, bestaan slegs in manuskrip. Hulle word gehou in die biblioteek van die Weense Gesellschaft der Musikfreunde. In 1765 het hy ten minste sewe concerti vir mondharp oftewel Ozarkharp en strykinstrumente geskryf (drie oorleef in die Hongaarse Nasionale Biblioteek in Boedapest). Dit is aangename werke en goed geskryf, in die galantse styl.
Donald Maclean (predikant)
Donald Maclean (Glasgow, Junie 1915 - Inverness, 13 Augustus 2010)) was predikant van die Free Presbyterian Church of Scotland, waarvan 40 jaar in die gemeente van Glasgow.
Johann Albrechtsberger
Komposisies
Een van sy noemenswaardige werke is sy Concerto vir Alt-tromboon en Orkes in B moll majeur. Aangesien die tromboon min werke het wat terugdateer na die klassieke tydperk, word sy concerto dikwels deur die tromboon gemeenskap aangehaal. Hy het ook 'n Concerto vir die Mandola, Op.27 geskryf, waaroor op positiewe wyse geskryf is in die negentien-veertien boek The Guitar and Mandolin.
Waarskynlik die mees waardevolle diens wat hy aan musiek gelewer het, was sy teoretiese werke. In 1790 het hy in Leipzig 'n verhandeling gepubliseer op komposisie, waarvan 'n derde uitgawe in 1821 verskyn het. 'n Versameling van sy werke oor harmonie, in drie volumes, was in 1826 gepubliseer onder die sorg van sy leerling Ignaz von Seyfried (1776–1841).
Hero Elementary
Hero Elementary is 'n Amerikaanse / Kanadese televisiereeks wat deur Carol-Lynn Parente en Christine Ferraro vervaardig is.
Johann Albrechtsberger
Komposisies
'n Engelse weergawe hiervan was deur Novello & Kie gepubliseer in 1855. Sy komposisionele styl se oorsprong kan teruggevoer word na Johann Joseph Fux se kontrapunt, wat Kapellmeister by die Sint Stefan Katedraal gedurende 1713-1741 was-'n posisie wat Albrechtsberger twee-en-vyftig jaar later sou hou-.
Rebecca Ferguson
Rebecca Ferguson (gebore 19 Oktober 1983) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mission: Impossible - Rogue Nation (2015), Life (2017), Mission: Impossible - Fallout (2018), en Doctor Sleep (2019).
Natuurfotografie
Natuurfotografie is dié tak van fotografie wat spesialiseer in die fotografeer van die natuur. Die fotograwe is gespesialiseer in die maak van foto's van landskappe, diere, plante en nabyskote van natuurlike tonele en teksture.
Dissiplines
Natuurfotografie bestaan uit verskillende vertakkings, en meeste natuurfotograwe spesialiseer in 'n bepaalde onderdeel.
Die mees beoefendes is:
Daar is verskillende strominge binne natuurfotografie wat die inhoudelike vul. Eén groep wil die werklikheid so akkuraat as moontlik vertoon (registratiewe fotografie), en sien natuurfotografie hoofsaaklik as van illustratiewe en wetenskaplike belang. Ander probeer weer om deur middel van hul werk, soveel moontlik van die groter publiek oortuig van die skoonheid van die natuur.
Natuurfotografie se rol word dikwels onderskat. Dié fotografievorm vereis baie geduld en afgesien van koue sowel as warm temperature, verg dit heelwat liggaamlike vermoeiing, voorbereiding, tegniese kennis van die materiaal en randapparatuur (rekenaarkennis, geologie en ekologie, GPS en navigasie, kartografie, literatuur en biologie) en ook groot belegging in materiaal. Die opbrengs mag egter beperk wees, en die aanbod is wêreldwyd groot en die afsetmark maar klein. Die meeste natuurfotograwe is dan ook fanatieke amateurs, wat baie toegewyd is aan hul stokperdjie.
Harvard-universiteit
Harvard-universiteit is 'n privaat navorsingsuniversiteit in Cambridge, Massachusetts, in die Verenigde State. Die universiteit het ongeveer 6 000 voorgraadse en ongeveer 15 250 nagraadse studente. Harvard is in 1636 gestig en is vernoem na sy eerste weldoener, leraar John Harvard. Die universiteit is die Verenigde State se oudste instansie van hoër onderwys, en sy geskiedenis, invloed, en rykdom maak dit een van die wêreld se gesogste universiteite.
William Layton (akteur)
William Layton (23 Desember 1913 – 15 Junie 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wind's Fierce (1970), The Scarlet Letter (1973), en Open Season (1974), en in die televisiereeks Curro Jiménez (1976).
Oubergpas
Oubergpas is 'n bergpas wat op 'n grondpad ten noorde van Montagu in die rigting van Touwsrivier lê. Die pas bereik 'n hoogte van 990 m bo seespieël en 'n maksimum helling van 1:8.
Gladblaarbaakhout
Die Gladblaarbaakhout (Greyia sutherlandii) is klein boompie wat in bergagtige dele groei, noord van die Groot-Keirivier deur KwaZulu-Natal tot in Mpumalanga. Dit is inheems aan Suid-Afrika en is op die SANBI-rooilys as 'veilig' (LC) gelys.
2008 Franse Grand Prix
Die 2008 Formule Een Franse Grand Prix het op 22 Junie 2008 op die Nevers Magny-Cours-renbaan plaasgevind. Die was die agtste wedren van die kampioenskap. Felipe Massa het die ren gewen, met sy spanmaat Kimi Räikkönen in die tweede plek. Massa het na dié ren 'n tweepuntvoorsprong oor Kubica gehou, vyf punte voor Räikkönen en tien punte voor Lewis Hamilton in die kampioenskap.
Afwesigheid hierna tot in 2018
Die Franse Grand Prix was hierna vir 9 jaar nie op die Formule 1-kalender nie (nie aangebied nie). Die eerste byeenkoms hierna was op 24 Junie 2018 op die Paul Ricard-renbaan gehou.
Stanford
Stanford is 'n klein dorpie in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is reeds op 1865 op die plaas Kleinrivier uitgelê. Die plaas het behoort aan kaptein (later Sir) Robert Stanford.
Die R43-provinsiale pad gaan deur Stanford en die buurdorpe is Gansbaai en Hermanus.
Die Salmonsdam-natuurreservaat is naby Stanford. Die natuurreservaat is genoem na kapt. Salmond van die HMS Birkenhead.
Die plaaslike, eklektiese NG kerkgebou is ontwerp deur die argitek Wynand Louw.
Wapen
Stanford se munisipale raad het in 1989 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer: In swart, drie silwer klimmende leeus, rooi genael en getong; op 'n silwer skildhoof 'n aronskelk en 'n protea met skuinsgekruiste stingels, alles  van natuurlike kleur. Die helmteken was 'n bokkop, en die wapenspreuk "Deus adjuvat nos".
Syngnathiformes
Syngnathiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii. Sinonieme vir Syngnathiformes is Pegasiformes en Gasterosteiformes.
Die volgende families is deel van die orde Syngnathiformes:
Li Bingbing
Li Bingbing (gebore 27 Februarie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Forbidden Kingdom (2008), Resident Evil: Retribution (2012), Transformers: Age of Extinction (2014), en The Meg (2018).
Ruth Vega Fernandez
Ruth Vega Fernandez (gebore 12 April 1977) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Johan Falk: GSI - Gruppen för särskilda insatser (2009), Kiss Me (2011), Johan Falk: Kodnamn: Lisa (2012), en Gentlemen (2014).
Vrolike Vrydag
Vrolike Vrydag die 13de is 'n Afrikaanse rolprent wat op 3 Maart 1969 uitgereik is. Dit is ook bekend as "Once Upon a Friday". Richard Daneel was die regisseur.
Genre
Die rolprent is ’n komedie. Dit het 'n OL-ouderdomsperk (ouerleiding).