cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katutura
Geskiedenis
Na aanleiding van protes en 'n effektiewe boikot van munisipale dienste, het die polisie geskiet op  betogers op 10 Desember 1959, en het 11 mense doodgemaak en 44 gewond. Hierdie gebeurtenis is bekend as die Ou Lokasie opstand, dit is die rede vir die verklaring van Desember 10, Menseregte Dag, as 'n Namibiese nasionale vakansiedag.
9 Mei
9 Mei is die 129ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (130ste in skrikkeljare). Daar volg nog 236 dae in die jaar.
Sair Khan
Sair Khan (gebore 11 Februarie 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Doctors (2000), Celebrity Chase (2011), en Tipping Point: Lucky Stars (2013).
IOS
iOS (oorspronklik iPhone OS genoem) is 'n mobiele bedryfstelsel wat deur Apple Inc. eksklusief vir sy eie hardeware ontwikkel is. Tans word die meeste van Apple se mobiele toestelle deur hierdie bedryfstelsel aangedryf, insluitende die iPhone, iPad en iPod Touch. Dit is tans die tweede gewildste mobiele bedryfstelsel wêreldwyd na Android.
iOS is oorspronklik in 2007 bekend gestel as die bedryfstelsel vir Apple se slimfoon iPhone, maar later ook gebruik om ander Apple-toestelle aan te dryf soos die musiekspeler iPod Touch (vanaf September 2007) en die tabletrekenaar iPad (vanaf Januarie 2010). In Maart 2018 was daar meer as 2,1 miljoen iOS-toepassings in Apple se toepassingswinkel beskikbaar, waarvan sowat een miljoen vir gebruik op die iPad bestem is.
iOS is 'n derivaat van Apple se macOS-bedryfstelsel vir tafel- en skootrekenaars en baseer op Apple se oopbron-bedryfstelsel Darwin wat op sy beurt op basis van NeXTStep (vanaf 1986) ontwikkel is - 'n BSD-Unix-bedryfstelsel met 'n Mach-kern en 'n destyds innovatiewe grafiese gebruikerskoppelvlak.
Met die vrystelling van die nuwe bedryfstelsel iPadOS as 'n aangepaste weergawe van iOS vir gebruik op iPad-tabletrekenaars op 24 September 2019 bly iOS beperk tot iPhone-slimfone en iPod touch-toestelle.
Dinamiese en formele ekwivalensie
Dinamiese ekwivalensie en formele ekwivalensie is terme vir vertaalmetodes wat deur Eugene Nida gevorm is. Die twee terme word dikwels verstaan as fundamenteel dieselfde as onderskeidelik betekenis-vir-betekenisvertaling (om die betekenis van frases of hele sinne te vertaal) en woord-vir-woordvertaling (vertaling van die betekenis van individuele woorde min of meer presies in die volgorde waarin hulle in die sin voorkom), en Nida self het hulle blykbaar dikwels so gebruik. Sy oorspronklike definisie van dinamiese ekwivalense was egter retories: die idee was dat die vertaler só moet vertaal dat die uitwerking van die vertaling op die teikenleser min of meer dieselfde moet wees as die uitwerking wat die bronleteks die een of ander tyd op die leser van die bronteks gehad het.
Benaderings tot vertaling
Die terme "dinamiese ekwivalensie" en "formele ekwivalensie" is oorspronklik gevorm om maniere van Bybelvertaling te beskryf, maar die twee benaderings is van toepassing op enige vertaling  van enige teks. Die term 'formele ekwivalensie' is moontlik ’n verkeerde vertaling van 'formal' uit die Engels, aangesien dit meer met die oorspronklike vorm van die teks te doen het as met die formaliteit daarvan. ’n Beter vertaling van dié term is dus moontlik "vormlike ekwivalensie", maar "formele ekwivalensie" is reeds gevestig in die studieveld.
Formele ekwivalensie neig om getrouheid aan die leksikale besonderhede en grammatikale struktuur van die oorspronklike taal te beklemtoon. Dinamiese ekwivalensie, daarenteen, is neig meer na ’n natuurliker manier om die teks weer te gee, byvoorbeeld wanneer die leesbaarheid van die vertaling belangriker is as die behoud van die oorspronklike grammatikale struktuur. In die diplomasie of in sekere sakekontekste dring mense moontlik aan op formele ekwivalensie omdat hulle glo dat getrouheid aan die grammatikale struktuur van die taal gelyk is aan groter akkuraatheid, terwyl, in die letterkunde, ’n roman moontlik met groter gebruik van dinamiese ekwivalensie vertaal sal word sodat dit vlot sal lees.
Volgens Nida is dinamiese ekwivalensie die "eienskap van 'n vertaling waarin die boodskap van die oorspronklike teks op so ’n wyse op die ontvangertaal oorgedra is dat die reaksie van die ontvanger in wese soos dié van die oorspronklike ontvangers is." Nida was geneig om die term te gebruik sodat "die reaksie van die ontvanger" meestal semanties was – die teikenleser het die betekenis van die teks aanvaar soos die bronleser dit sou aanvaar het – wat gelei het tot kritiese aantygings dat dit net sin-vir-sin-vertaling in ’n nuwe gedaante was. Maar as "reaksie" in die volle sin van die woord verstaan word, kon dinamiese ekwivalensie nie net insluit wat Aristotles (in die Retoriek) logos (betekenis en struktuur) noem, maar ook etos (die leser se aanname oor die gesag van die teks) en patos (hoe die leser oor die teks voel).
In latere jare het Nida hom losgemaak van die term "dinamiese ekwivalensie" en het hy die term "funksionele ekwivalensie" verkies. Die term "funksionele ekwivalensie" dui nie net daarop dat die ekwivalensie tussen die funksie van die bronteks in die bronkultuur en die funksie van die teikenteks (die vertaling) in die teikenkultuur is nie, maar dat "funksie" beskou kan word as ’n eienskap van die teks. Dit is egter moontlik om ook in die groter (dinamiese/interkulturele) konteks aan funksionele ekwivalensie te dink as meer as die struktuur van tekste – as oor hoe mense in kulture op mekaar inwerk.
Teorie en praktyk
Formele ekwivalensie is meer dikwels ’n doelwit as ’n werklikheid, al is dit net omdat een taal ’n woord vir ’n konsep het wat geen direkte ekwivalent in ’n ander taal het nie. In sulke gevalle kan ’n meer dinamiese vertaling gebruik word, of ’n neologisme kan in die teikentaal geskep word om die konsep te verteenwoordig (soms deur ’n woord uit die brontaal te leen).
Hoe meer die brontaal van die teikentaal verskil, hoe moeiliker kan dit wees om ’n letterlike vertaling te verstaan. Aan die ander kant kan formele ekwivalensie lesers wat die brontaal ken, soms in staat stel om te sien hoe betekenis in die oorspronklike teks oorgedra is, deur onvertaalde idiome, retoriese figure (soos oorkruis strukture in die Hebreeuse Bybel), en woordkeuse.
Voorbeeld
Twee dinge skeel met die formele vertaling hierbo:
Die herwaardering van die grootsheid van die Griekse en Latynse tekste in die 19de eeu, asook die wete dat die vertaling nooit volkome is nie, het die opvatting versterk dat die antwoord binne die oerteks self alleen opgesluit lê ('n mate van strukturalisme). Daar was die sterk voorliefde onder die Franse en Duitse geleerdes (soos by hul voorgangers Batteux, Herder en Schlegel) om die woordorde, die rangskikking van die frases, die strewe na gelyke lengtes, ook die voegwoorde en partikels noulettend te behou in die vertaling. Ritme, rymelary, woordspeling, gekruisde woordskikking (chiasme); niks is ontsien nie. 'n Mens skryf dus in der waarheid steeds Grieks of Latyn, maar wel met bv. Afrikaanse bewoording.
Dit het op sy beurt weer gelei dat die teks bloot grammaties-formeel weergegee is; die oorspronklike teks moes steeds byderhand wees ter vergelyking vir die leser om die nodige effek te ervaar. Hierdie formele, letterlike vertaling het sy waarde en plek in kommentare, handboeke en studiestukke vir studente, maar nie vir vertalings wat vir buitestaanders bedoel is nie. Ook in die antwoordblaaie word letterlike vertalings gebruik om die student of leerling se woordeskatbegrip te toets. Die dinamiese vertaling wil egter die oorspronklike laat herleef in die nuwe taalmedium.
As 'n formele vertaling naas die oorspronklike gejukstaponeer word, lewer dit nie veel probleme op nie, aangesien die leser die vertolking kan interpreteer. As die vertaling wel alleen, op sy eie gelees word, lyk dit dikwels vreemd en swaar om te verstaan. Louw noem onder meer J.P.J van Rensburg se vertaling (Iph. in Aulis, 1967) waar Menelaos aan Agamemnon 'n brief wys, waarop laasgenoemde sê: "Ek sien dit raak, en eerstens moet jy dit uit jou hand laat los." Vir Louw is hier 'n duidelike grammatiese ooreenstemming ter sprake - al is die vertaling korrek, voel dit steeds onafrikaans. Dit sou nader aan die Afrikaans geklink het as mens sou skryf: "Ek kyk juis daarna. En ek sê jou dadelik: los dit!".
'n Dinamiese vertaling moet egter nie verwar word met 'n 'vrye vertaling' of 'parafrase' nie, want daar is nie 'n globale ooreenstemming op die spel nie, of 'n rits onsamehangende idees nie, maar wel die hoorder of leser se reaksie op die mededeling (in die groot geheelbeeld van die werk). 'n Vertaling wat die inhoud nastreef, en nie die vorm nie, bring begrip by die leser tuis. Die vertaler moet dus homself afvra hoe die oorspronklike ontvangers, die oorspronklike (teiken)lesers, die boodskap verstaan het.
Bybelvertaling
Bybelvertalers het verskillende benaderings gevolg om dit in Engels te vertaal, wat wissel van ’n uiters formele ekwivalensie tot uiters dinamiese ekwivalensie.
Chris Young (akteur)
Chris Young (gebore 28 April 1971) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Outdoors (1988) en PCU (1994), en in die televisiereeks Max Headroom (1987).
Helmond Sport
Helmond Sport is 'n sokkerspan in die dorp Helmond, wat in die Nederlandse Eerste divisie speel. Die span speel sy tuiswedstryde in Stadion De Braak, wat 4100 toeskouers kan herberg. Helmond Sport is in 1967 gestig as professionele afsplitsing van Helmondia '55.
Rooi-en-blou stoel
Die Rooi-en-blou stoel is 'n stoel wat in 1917 deur die Nederlandse argitek en meubelontwerper Gerrit Rietveld ontwerp is. Dit verteenwoordig een van die eerste verkennings van die De Stijl-kunsbeweging in drie dimensies.
Geskiedenis
Die oorspronklike stoel is van ongebeitste beukenhout gemaak en dit is nie voor die vroeë 1920's vir die eerste keer geverf nie. Bart van der Leck, 'n argitek en medelid van De Stijl het die oorspronklike model gesien en voorgestel dat helder kleure bygevoeg kan word. Rietveld het die nuwe model van dunner hout gemaak en dit heeltemal swart geverf, met sekere areas wat met primêre kleure, wat aan die De Stijl-beweging toegeskryf is, geverf is. Die effek van hierdie kleurskema het tot gevolg gehad dat die stoel so te sê verdwyn het teen die swart mure en vloer van die Schröder-huis waar dit later geplaas is. Dit lyk asof die kleurareas sweef, wat 'n byna deursigtige struktuur daaraan verleen. 'n Oorspronklike voorbeeld van die stoel word in die Brooklyn-museum in New York uitgestal.
In Rietveld se instruksies oor die bou van die stoel, gee hy aan die ambagsman opdrag om die volgende vers uit Der Aesthet deur Christian Morgenstern onder die stoel te druk:
Die stoel, wat deur Philip Johnson geskenk is, is deel van die permanente uitstalling van die Museum of Modern Art. Volgens MoMa is die rooi, blou en geel kleure teen omstreeks 1923 bygevoeg. 'n Weergawe van die stoel word ook by die High Museum of Art, Atlanta uitgestal. Dit toon verskeie van Rietveld se voeë.
Die Rooi-en-blou stoel is aan die Delft Universiteit vir Tegnologie se Argitektuurfakulteit geleen om deel te vorm van 'n uitstalling. Op 13 Mei 2008 het 'n brand die hele gebou vernietig, maar die Rooi-en-blou stoel is deur brandbestryders gered. 'n Weergawe van die stoel is in 2011 deur Christies vir € 10 625 verkoop.
Anthony Chinn
Anthony Chinn (1930 – 22 Oktober 2000) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Pink Panther Strikes Again (1976), Raiders of the Lost Ark (1981), A View to a Kill (1985), en The Fifth Element (1997).
Risotto
Risotto [riˈzɔtto] of [riˈsɔtto] is 'n Noord-Italiaanse rysgereg wat in verskillende variante en geurkombinasies (onder meer met witwyn, sampioene, seekos, vleis, groente, kruie en kaas) berei word. Gewoonlik word vir die basiese resep aftreksel by gesoteerde rys en uie gevoeg.
Christoffel Coetzee de Villiers
Christoffel Coetzee de Villiers (1855-1887) was 'n Kaapse genealoog. Hy was die samesteller van die eerste omvattende geslagsregister van ou Kaapse families. Hy word as die vader van genealogie in Suid-Afrika beskou. Sy gebruik van letters om terugverwysings na ander gesinne in dieselfde stamboom te vergemaklik, is later deur dr. Cor Pama uitgebrei tot die kenmerkende De Villiers-Pama-kode wat tot vandag toe die standaard in Suid-Afrikaanse genealogiese publikasies is. Louis Scholtz de Villiers was sy kleinseun.
Afkoms, skoonfamilie en gesin
Slegs een van sy vier kinders het selfs hulle jonk-gestorwe ouers oorleef, naamlik prof. Louis Celliers de Villiers (1882-1958) na wie die atletiekstadion by die Universiteit van Pretoria vernoem is.
Loopbaan en sterfte
Min is bekend oor De Villiers se vroeë loopbaan. Sy genealogiese navorsing het aanvanklik slegs oor die De Villiers-familie en hulle aangetroudes gegaan. Dit het egter gaandeweg duidelik geword dat laasgenoemdes so talryk was dat hy maar liefs alle ou families moes insluit. In 1882, toe hy reeds twee kinders gehad het, het hy van Wellington na Kaapstad verhuis en om den brode gaan werk in die Het Volksblad-kantoor. Sy tyd, energie en geld het egter alles in sy genealogiese werk gegaan, met die volle steun van sy vrou. Pama bespiegel dat sy trek na Kaapstad hoofsaaklik ter wille van toegang tot genealogiese bronne plaasgevind het.
Handgewig-newel
Die Handgewig-newel (ook bekend as Messier 27 en NGC 6853) is ’n newel in die sterrebeeld Vos. Dit is die eerste planetêre newel wat ontdek is, in 1764 deur Charles Messier. Hy het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
Christoffel Coetzee de Villiers
Loopbaan en sterfte
Hy is in sy 38ste lewensjaar in sy woonplek Leonberg Villa, Seepunt, Kaapstad aan longontsteking oorlede. Sy beroep word op sy sterfkennis as printer (Engels, "drukker") aangedui en hy het geen vaste eiendom nagelaat nie. Sy weduwee het geen ander uitweg gehad as om met haar oorblywende twee kinders by haar familie in Pretoria te gaan intrek nie, waar haar dogter en ook sy minder as vyf jaar later oorlede is.
Handgewig-newel
M27 is sowat 1 360 ligjare van die Aarde af. Dit het ’n sigbare magnitude van 7,5 en ’n deursnee van sowat 8 boogminute. Dit kan met ’n verkyker gesien word en is gewild onder amateur-sterrekundiges.
Die Handgewig-newel lyk soos ’n verlengde, afgeplatte bol en is een van die helderste planetêre newels. Aangesien dit uitdy teen ’n snelheid van 6,8 boogsekondes per eeu, word die ouderdom op 3 000 tot 4 000 jaar geraam. Sommige sterrekundiges trek dié ouderdom in twyfel. So het Burman bereken die newel dy uit teen 1 boogsekonde per eeu, wat beteken dit is sowat 48 000 jaar oud.
John Sumner (akteur, gebore 1951)
John Sumner (gebore 14 Oktober 1951) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Frighteners (1996), Whale Rider (2002), en King Kong (2005).
Christoffel Coetzee de Villiers
Loopbaan en sterfte
Op sy sterfbed het hy die geskiedkundige George McCall Theal versoek om sy werk te voltooi.
Eerste aankondigings
In Junie 1884 het dit rugbaar geword dat De Villiers besig was met die reusetaak om alle afstammelinge van die Kaapse koloniste te boekstaaf. Die Kerkbode en De Zuid-Afrikaan het albei entoesiasties hieroor berig, met uitdrukkings soos "ter bevordering van waar patriotisme" en "een uiterst nuttige werk voor de Kolonie".
De Villiers het in November 1884 daarop gereageer.
"Die geslagsregisters wat ek omtrent twee-en-'n-half jaar gelede begin opstel het, het so ver gevorder dat ek verwag om die herkoms van elke afstammeling van die ou Kaapse families te kan naspeur, as hy sy ouers en grootouers kan opgee. ... Dit is natuurlik nie my doel om die kompilasie tot op datum te bring nie, wel tot so vyftig of sestig jaar gelede. ... My materiale is nog net in die ruwe, en dit sal stellig nog 'n paar jaar duur om alles in orde te bring. ... Dit is my plan om die resultate van my arbeid die lig te laat sien. Sodra ek gereed is vir die pers, sal hiervan wyd en syd kennis gegee word, en dan sal dit afhang van die ondersteuning wat ek kry of my plan uitgevoer word al dan nie."
Vertraging met publikasie
Theal was nie onwillig om sy sterfbedbelofte aan De Villiers na te kom nie, maar kon nie onmiddellik daarby uitkom nie. Hy is in 1881 oor die hoof gesien toe 'n Staatsargivaris aangestel is, moes onder protes in plaas daarvan 'n voltydse administratiewe betrekking by die Departement Naturellesake aanvaar, en kon tot 1891 al sy geskiedkundige werk slegs na-uurs doen. Na vier jaar was daar ondanks pogings om nog 'n medewerker te werf en die publiek se ondersteuning te vra, nog net die letters A tot D afgehandel. Daar was net nie genoeg geld om aan te gaan nie.
Publikasie
Die manuskrip van hierdie eerste deel is op 1 Junie 1893 deur Theal (wat voltyds vir hierdie werk deur die Parlement aangestel is ) voltooi. Dit het die letters A tot J beslaan, behalwe dat die van De Villiers (wat andersins eers onder V sou kom) heel voor geplaas is, uit agting vir die man wat die navorsing gedoen het, en ingeval daar nie verder boekdele sou volg nie. Die drukwerk is deur De Villiers se werkgewer Van de Sandt de Villiers gedoen.
Die reaksie van die publiek was klaarblyk oorweldigend, want Dele II en III is net 'n jaar later uitgee, sonder 'n eie voorwoord, asof hulle vanselfsprekende verlengstukke van die eerste is. Deel II dek die letters A tot O (dit begin weer by A, volgens Pama omdat meer gegewens aan die lig gekom het). Deel 3 dek die letters P tot Z en het, anders as Dele I en II, nie 'n bladwyser nie, maar wel 'n byvoegsel met enkele korreksies en byvoegings. Daar is dus enkele vanne, soos Van der Bijl, waarvoor al drie dele geraadpleeg moet word. Die drie dele dek 'n groottotaal van 1 142 familiename.
Genealogiese nalatenskap
Pama beskryf die werk as "uniek in die wêreld ... nêrens anders is daar 'n uitgebreide genealogiese studie van al die families in 'n land sedert sy stigting tot byna twee eeue later nie".
Etlike van De Villiers se werkwyses het vanselfsprekend geword, altans onder Suid-Afrikaanse genealoë.
Vaderlyne: Slegs die afstammelinge (insluitend dogters) in die manlike lyn word gelys. Dit bring mee dat 'n naam net een keer 'n eie inskrywing kry.
Standardisering van vanne: De Villiers groepeer alle spellingvariasies onder een hofie, en gee verder net voorname van afstammelinge. Theal verdedig hierdie praktyk (hoewel hy self daarop aangedring het dat transkripsies literatim et verbatim moet wees) met die opmerking: Onthou dat in vroeë jare daar geen onderskeid gemaak is tussen c en k, ch en g, s en z, en heel dikwels d en t, nie.
Alfabetiese geslagnommers: De Villiers gebruik nie die volle De Villiers-Pama kode nie; inteendeel, hy het nie beplan dat sy moderne lesers in terme van kodes sou dink nie. Die letter (b) staan vir die tweede geslag, (c) vir die derde, (d) vir die vierde, ensovoorts, en is slegs daar om die oog te help wanneer daar van een geslag na 'n ander geskuif word. Die uitbreiding was Pama se bydrae.
Implisiete bronne: De Villiers se inligting (behalwe persoonlike kennis in die geval van sy eie tydgenote in die familie De Villiers) kom alles uit oerbronne. As De Villiers sê "gedoopt op", het hy 'n doopregister met die inligting gesien; as hy sê "gehuwd met", 'n huweliksregister; "burger te", 'n monsterrol.
Kaleidosound Music Productions
Kaleidosound Music Productions is 'n hoofstroommusiekvervaardigingsmaatskappy wat in Groenpunt, Kaapstad gevestg is. Kaleidosound vervaardig 'n breë reeks musikale genres, waaronder kwaito, hiphop, pop, jazz, klassiek en house.
Makhalengbrug
Makhalengbrug is 'n grenspos tussen Lesotho en Suid-Afrika op die Makhalengrivier. Die rivier vloei suidwes vanaf die Malutiberge verby die dorpe Molimo-Nthuse, Makhaleng, Ramabanta en Qaba. Dit vloei uiteindelik by die internasionale grens in die Oranjerivier in.
Kougommuur
Coordinates 47°36′29.8794″N 122°20′25.0254″W﻿ / ﻿47.608299833°N 122.340284833°W﻿ / 47.608299833; -122.340284833 Die Markteater se Kougommuur in Seattle, Washington is 'n baksteenmuur wat met gekoude kougom bedek is. Die muur is in 'n stegie in Post Alley onder Pike Place Mark in Seattle se middestad geleë. Net soos Kougomsteeg, in San Luis Obispo, Kalifornië, is die Markteater se kougommuur 'n plaaslike landmerk. Dele van die muur is verskeie sentimeters dik met kougom bedek. Die totale grootte van die muur is 4.6 m hoog en 15 m lank.
Die muur is by die besprekingskantoor van die Markteater. Die tradisie het in 1993 begin toe ondersteuners van die Onverwagte Produksie se Seattle Theatresports kougom teen die muur geplak het, met muntstukke in die kougomstukke gedruk. Teaterpersoneel het die kougom twee keer weggeskraap, maar het uiteindelik opgehou daarmee nadat markamptenare sedert 1999 die kougommuur as 'n toeristeaantreklikheid begin beskou het. Sommige mense het die kougom gebruik om klein kunswerkies te skep.
Die kougommuur is in 2009 aangewys as een van die top 5 kiemrykste toeriste-aantreklikhede, in tweede plek na die Blarney Stone. Die muur is die plek waar 'n spooktoer begin, en dit is ook 'n gewilde agtergrond vir troufoto's.  Die goewerneur van die staat, Jay Inslee, het gesê dit is sy 'gunsteling ding oor Seattle, wat jy nêrens anders kan vind nie'.
'n Toneel in die Jennifer Aniston- film Love Happens is in 2009 voor die muur verfilm.
Op 3 November 2015 het die Pike Place-markbewarings- en ontwikkelingsowerheid aangekondig dat die kougommuur, met sy groot aantrekking, vir die eerste keer in 20 jaar totaal geskrop sal word vir onderhoud en stoomskoonmaak. Dit het nodig geword om verdere erosie van die bakstene teen die muur, weens die suiker in die kougom, te voorkom. Die werk het op 10 November begin en dit het 130 uur geneem om te voltooi, met meer as 1 070 kg kougom wat verwyder en weggegooi is. Nadat die skoonmaakproses op 13 November voltooi is, het mense weer begin om kougom teen die muur vas te plak; van die eerste toevoegings was ter herinnering aan die aanvalle in Parys in November 2015.
Uitkyk, Noordwes
Uitkyk is 'n dorp in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Dit val onder die Moses Kotane Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Bojanala-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Toepolef Tu-22
Die Toepolef Tu-22 was die eerste supersoniese bomwerper van die Sowjetunie. Die vliegtuig se ontstaan kan nagespoor word na 'n 1955-studie om 'n supersoniese bomwerper te produseer wat verdedigingslinies teen hoë hoogtes en met hoë spoed kan deurdring om kernwapens af te vuur. Die prototipe het sy nooiensvlug op 7 September 1959 voltooi. Dit het die Sowjetlugmag se eerste suksesvolle supersoniese bomwerper geword. Die Weste het eers in 1961 bewus geword van die Tu-22 toe tien vliegtuie 'n publieke verbyvlug voltooi het. Die Weste het die vliegtuig die Blinder genoem.
Die Tu-22 dra 'n bemanning van drie: vlieënier, navigator en radio-operateur/skutter. Die ontwerp was uniek in die sin dat die twee enjins by die basis van die stertvin geïnstalleer was. Daar is ook 'n 23 mm kanon in die stert geïnstalleer vir verdediging, dit was deur radar beheer. Daar is ongeveer 300 Tu-22's vanaf 1960 tot 1969 gebou. Die eerste model was die Tu-22A wat vryvallende kernbomme kon dra. Die Tu-22B kon AS-4 begeleide missiele dra en daar was 'n radargidsstelsel onder die neus geïnstalleer om dit te kon bewerkstellig. Die Tu-22R was 'n verkenningsvliegtuig met ses vensters in die bomrak waar drie pare langstrekkameras geïnstalleer is. Die Tu-22P was 'n opleidingsvliegtuig met die instrukteur in 'n aparte verhoogde kajuit. Die Tu-22P was toegerus met 'n elektroniese teenmaatreëlstelsel. Toe die Tu-22 verouderd begin raak het, is elektroniese speurtoerusting in hulle geïnstalleer.
Operasionele diens
Die Tu-22 het die Tu-16 vervang maar was nie 'n wesenlike verbetering nie. Daar is ook nie 'n groot aantal van die Tu-22 gebou nie weens betroubaarheidsprobleme. Toepolef wou die vliegtuig se ontwerp verbeter om beter werkverrigting te verseker en nadat 'n studie gedoen is, is die Toepolef Tu-22M ontwerp.
Oljokma
Die Oljokma (Russies: Олёкма, Olëkma; Jakoeties: Өлүөхүмэ, Ölüöxüme) is ná die Wiljoei, die Aldan en die Witim die vierde grootste sytak van die Lena in Siberië. Dié rivier, met 'n lengte van 1 320 km (820 myl), ontspring in die Jablonowy-bergreeks naby Mogotsja, Zabaikalski-krai. Aansluitend vloei dié rivier in 'n noordoostelike rigting en bereik die Amoer-oblast. Vanaf hier vloei die Oljokma in 'n noordelike rigting deur Jakoetië en mond by Oljokminsk in die Lena uit.
Watsonia pondoensis
Watsonia pondoensis is 'n plant wat tot die genus Watsonia behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap en waar daar twee subpopulasies bekend is. Een populasie is in die Umtamvuna-natuurreservaat, die ander is in 'n herbarium versameling. Die spesie word bedreig deur oorbeweiding, bestaansboerdery en die hoë voorkoms van brande.
Heterokonta
Die Heterokonta (ook: Stramenopiles) is 'n tak (superfilum) van die Harosa wat gekenmerk word deur die besit van een 'harige' en een 'gladde' flagellum. Hulle is soms eensellig en lyk dikwels soos alge, maar daar is ook vorme wat baie soos swamme lyk. Hierdie groep bestaan uit 'n aantal subgroepe:
'n Moontlike indeling is:
Wit-Russiese Sosialistiese Sowjetrepubliek
Die Wit-Russiese of Belo-Russiese Sosialistiese Sowjetrepubliek (Wit-Russies: Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка; Russies: Белорусская Советская Социалистическая Республика), kortweg ook bekend as Wit-Rusland of Belo-Rusland, was een van die republieke van die Sowjetunie.
Dit was een van die stigterlede van die Sowjetunie in 1922, saam met die Oekraïense, Transkaukasiese en Russiese Sowjetrepublieke.
In 1991 het Wit-Rusland onafhanklik geword en die naam is later verander na die Republiek van Belarus.
Basseterre
Basseterre is die hoofstad en grootste stad van St. Kitts en Nevis, 'n eilandnasie in die Karibiese See. Die stad is aan die suidkus van die eiland St. Kitts geleë, die land se grootste eiland. Die stad het 'n bevolking van 13 000 in 2013 gehad en 'n oppervlakte van 6,1 km².
Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 is Basseterre se Warner Park-stadion vir ses wedstryde ingespan.
Jennifer Kirby
Jennifer Kirby (gebore 18 Augustus 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Royal Shakespeare Company: Henry IV Part I (2014) en in die televisiereeks Call the Midwife (2012).
Maserubrug
Maserubrug is 'n grenspos tussen Lesotho en Suid-Afrika op die Caledonrivier (of Mohokarerivier). Die naaste dorp aan die Lesotho-kant is Maseru, feitlik teenaan die grenspos.
Sekelgras
Die sekelgras (Pogonarthria squarrosa) is 'n grasspesie ins die Poaceae familie. Op die SANBI-rooilys is dit as 'veilig' (LC) gelys.
Verspreiding
Die spesie is inheems is aan Suid-Afrika. Dit kom veral in die provinsies Noord-Wes, Vrystaat, Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, KwaZulu-Natal en die ooste van Noord-Kaap voor. Dit is ook inheems in Angola, Benin, Botswana, Burundi, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Ghana, Ivoorkus, Kenia, Lesotho, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Beskrywing
Dit is 'n meerjarige plant wat regop groei en 1,2 m hoog word. Dit het 'n opvallende bloeiwyse wat tot 40 cm lank kan word. Dit het 'n as wat reguit groei met talle kort en opwaarts gebuigde sytakkies, wat soos 'n visgraat lyk. Daarom heet dit in Engels die herringbone grass.
Sekelgras groei veral op versteurde grond. Dit is 'n harde en onsmaaklike subklimaksspesie en word as 'minder gewens' vir beweiding beskou.
Parow (kiesafdeling)
duimnael|regs|340px|Genl. [[Jan Smuts gesels met lede van sy kabinet, sen. A.M. Conroy, James Wellwood Mushet (LV vir Liesbeek van 1920 tot 1921, Maitland van 1938 tot 1943, Vasco van 1943 tot 1953, maar onsuksesvol in daardie jaar se algemene verkiesing in Parow), Jannie Hofmeyr en Frederick Sturrock, in 1946.]]
Parow was 'n kiesafdeling vir verkiesings van die Volksraad van die Unie van Suid-Afrika en die Republiek van Suid-Afrika in die latere Noordelike Stadsgebiede van Kaapstad van 1948 af tot 1994.
1948-1953
In die eerste algemene verkiesing in daardie jaar wen die Herenigde Nasionale Party se Alfred Ernest Erlank met 'n meerderheid van 1 232 stemme teen die Verenigde Party se J.H. Boonzaaier. Erlank bly net LV vir Parow tot 4 Maart 1953, want in die verkiesing daardie jaar kombineer Parow met Bellville as Bellville-Parow toe die Nasionale Party se Jan Haak met 2 251 stemme wen teen die Verenigde Party se James Wellwood Mushet, wat van 1943 tot 1953 LV vir Vasco was en voorheen ook vir Maitland (1938-1943) en Liesbeek (1920-1921).
1958-1970
In 1958 skei Bellville en Parow en nou wen Stephanus François Kotzé (6 943 stemme) met 'n stewige meerderheid van 4 297 teen die Verenigde Party se D.W. Gray (2 646). In die volkstemming van 1960 stem Parow se kiesers dan ook oorweldigend ten gunste van republiekwording met 9 300 stemme, vergeleke met 2 980 stemme daarteen. Kotzé word gevolglik in 1961 se algemene verkiesing onbestrede verkies en weer in 1966, maar in 1970 durf die nuwe Herstigte Nasionale Party se M.M. Smit hom aan en kry 562 stemme teenoor Kotzé se 8 473. Net 59,4% van die 15 327 kiesers het gaan stem.
1974 en later
In 1974 is dit weer 'n kandidaat van die H.N.P., T.G. Visser, wat teen Kotzé staan en dié keer 716 stemme kry teenoor Kotzé se 8 041. Sy meerderheid van 7 325 stemme was die grootste van enige kiesafdeling in die land, hoewel die N.P. 18 setels in Kaapland onbestrede gewen het en die V.P. vier. Landswyd was daar 43 onbestrede setels. Die N.P. het 122 setels gewen, die V.P. 41 en die Progressiewe Party ses, terwyl geen verkiesing in Pinelands of Karas gehou is nie weens die dood van die V.P.-kandidaat in albei kiesafdelings.
Wikiquote
Wikiquote is 'n susterprojek van Wikipedia, en gebruik dieselfde MediaWiki-sagteware. Dit is een van 'n familie van wiki-gebaseerde projekte wat deur die Wikimedia-stigting bedryf word. Wikiquote is gebaseer op 'n idee van Daniel Alston wat deur Brion Vibber geïmplementeer is. Die doel van die projek is om 'n groot verwysingwerk te skep, bestaande uit aanhalings van mense, boeke en gesegdes, en om verdere inligting oor hulle weer te gee.
Die projek was oorspronklik slegs in Engels beskikbaar, maar in Julie 2004 word dit ook na ander tale uitgebrei.
Die Afrikaanse wikiquote begin vorm aanneem by http://af.wikiquote.org/, alhoewel die Engelse wikiquote by http://en.wikiquote.org/ veel groter is.
Trevor Coppola
Trevor Coppola is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Across the Universe (2007), Creature of Habit (2013), Vikingdom (2013), en Ghost of Hangman's Bridge.
1969 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1969 Formule Een Suid-Afrikaanse Grand Prix het op Saterdag 1 Maart 1969 op die Kyalami Grand Prix-renbaan naby Johannesburg, Suid-Afrika plaasgevind. Dit was die eerste wedren van die 1969-kampioenskapseisoen en is deur Jackie Stewart in sy Matra-Ford gewen.
Limniese uitbarsting
'n Limniese uitbarsting is 'n rare natuurverskynsel waar 'n groot hoeveelheid koolstofdioksied (of metaangas) uit 'n see of meer opborrel. Die gas los in die water op wat na 'n lang periode versadiging bereik en dan skielik ontsnap. Dit kan tot die grootskaalse dood van mense en diere langs die oewers lei wat in hierdie gasse verstik.
Draak (sterrebeeld)
Die Draak (Latyn: Draco) is ’n sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit verdwyn vir sekere waarnemers in die Noordelike Halfrond nooit uit die naghemel nie. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemeus beskryf is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Vanessa Kirby
Vanessa Nuala Kirby (gebore 18 April 1988) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente About Time (2013) en Mission: Impossible - Fallout (2018), en in die televisiereeks The Crown (2016).
Clifton Young
Clifton Young (15 September 1917 – 10 September 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Possessed (1947), Pursued (1947), Dark Passage (1947), en The Return of Jesse James (1950).
Draak (sterrebeeld)
Ruimtevoorwerpe
Eltanin (Gamma Draconis), met ’n helderheid van 2,24 mag, is die helderste ster in die Draak. Die sterrebeeld bevat ook die ster Kepler-10, wat sy naam onlangs gekry het. Dit is nou bevestig dat die kleinste rotsagtige planeet wat nog buite ons sonnestelsel opgemerk is (so groot soos die Aarde), om dié ster wentel.
Thuban (α Dra) was die noordelike poolster omstreeks 2700 v.C., in die tyd van die Antieke Egiptenare. Vanweë die beweging van die aarde se as (presessie) sal dit weer omstreeks 21000 n.C. die poolster wees.
Daar is ook verskeie dubbelsterre. Eta Draconis bestaan uit ’n geel ster van sowat 2,8 mag en ’n wit ster van sowat 8,2 mag. 20 Draconis is ook ’n dubbelster met sterre van 7,1 en 7,3 mag.
Een van die groter voorwerpe is die Katoog-newel (NGC 6543), ’n planetêre newel sowat 3 000 ligjare van die Aarde af wat in 1786 deur die Engelse sterrekundige William Herschel ontdek is. Dit het ’n komplekse vorm vanweë die swaartekrag-interaksie tussen die komponente van die veelvoudige ster in sy middel wat die newel sowat 1 000 jaar gelede voortgebring het.
Daar is verskeie dowwe melkweë in die Draak. Een is die boontjievormige sterrestelsel NGC 5866, wat soms beskou word as Messier-voorwerp 102. Een van die dwerg-galaktikas is die Draco-melkweg, een van dié met die laagste helderheid (sowat -8,6 mag). ’n Ander een is PGC 39058.
Daar is verskeie interaktiewe melkweë en melkwegswerms. Een massiewe swerm is Abell 2218, sowat 3 miljard ligjare van die Aarde af. Dit dien as ’n gravitasielens vir selfs verder geleë agtergrond-galaktikas – dit stel sterrekundiges in staat om dié melkweë en Abell 2218 self te ondersoek. Die lenseffek maak dit ook moontlik om die swerm se massa te bevestig soos bepaal deur X-straal-emissies. Nog ’n interaktiewe sterrestelsel is Arp 188, ook bekend as die Paddavis-sterrestelsel vanweë ’n lang "stert" sterre sowat 280 000 ligjare lank.
Kasakstan
Kasakstan (Kasaks: Қазақстан, Kazakstan, [qɑzɑqˈstɑn], ; Russies: Казахстан, Kazachstan), amptelik die Republiek Kasakstan (Kasaks: Қазақстан Республикасы, Qazaqstan Respýblıkasy; Russies: Республика Казахстан, Respublika Kazakhstan), is ’n transkontinentale, maar landingeslote land in Sentraal-Asië, met ’n klein deel wes van die Oeral-rivier wat in Oos-Europa val. Dit word in Afrikaans ook Kazakstan of Kazachstan gespel. Dit grens aan die Russiese Federasie, die Volksrepubliek China, Kirgisië, Oesbekistan, Turkmenistan en die Kaspiese See. Die hoofstad is Astana; tot in 1997 was dit Almati (voorheen Alma-Ata genoem).
Kasakstan is die wêreld se negende grootste staat en die grootste wat deur land omring is. Sy oppervlakte van 2 724 900 km² is groter as dié van Wes-Europa. Die gebied sluit in vlaktes, steppe, taiga, canyons, heuwels, deltas, sneeubedekte bergpieke en woestyne. Sy bevolkingsdigtheid is minder as ses mense per vierkante kilometer.
Die gebied is histories bewoon deur nomadiese stamme. Dit het in die 13de eeu verander toe Djengis Khan die land beset het. Teen die 16de eeu het die Kasakke as ’n afsonderlike groep ontstaan. Die Russe het in die 18de eeu die Kasakse steppe begin beset en teen die middel van die 19de eeu was die hele Kasakstan deel van die Russiese Ryk. Ná die Russiese Rewolusie van 1917 en die daaropvolgende burgeroorlog is Kasakstan verskeie kere herorganiseer voordat dit in 1936 die Kazachstanse Sosialistiese Sowjetrepubliek geword het as deel van die Sowjetunie.
Kasakstan was die laaste van die voormalige Sowjetrepublieke wat hom onafhanklik verklaar het ná die verbrokkeling van die Sowjetunie in 1991; die huidige president, Kasim-Zjomart Tokajef, is sedert 2019 die land se leier. Vandat die land onafhanklik geword het, handhaaf dit ’n gebalanseerde buitelandse beleid en probeer dit sy ekonomie ontwikkel, veral sy koolwaterstofnywerheid.
Die land is etnies en kultureel uiteenlopend, deels vanweë die gedwonge migrasie van ander volke na dié republiek tydens die bewind van Josef Stalin. Kasakstan het ’n bevolking van 16,6 miljoen wat uit 131 etnisiteite bestaan, onder andere Kasakke (sowat 63% ), Russe, Oekraïners, Duitsers, Tartare en Oeigoere.
Godsdiensvryheid bestaan in Kasakstan, maar die land het onlangs onder skoot gekom oor ’n gebrek daaraan. Robert George, voorsitter van die Amerikaanse kommissie vir internasionale godsdiensvryheid, het in 2013 gesê "die streng toepassing van hoogs beperkende wette wat twee jaar gelede aanvaar is, het Kasakstan se internasionale aansien skade berokken en daartoe gelei dat baie Kasakse burgers se godsdiensvryheid aangetas is". Sowat 70% van die bevolking behoort tot die Islam en 26% is Christene. Kasaks is die amptelike taal, terwyl Russies gelyke status het in staats- en administratiewe liggame.
Etimologie
Die woord "Kasak" word in Kasakstan gewoonlik gebruik om na die etniese groep te verwys, ook die lede wat in die Volksrepubliek China, Rusland, Turkye, Oesbekistan en ander lande woon, terwyl die woord "Kasakstanner" (Kasaks: қазақстандық, kazakstandik; Russies: казахстанец, kazachstanets) geskep is vir die inwoners van die land, insluitende nie-Kasakke. "Kasak" of "Kazak" kom van ’n Ou Turkse woord wat "onafhanklik" en ’n "vrye gees" beteken; dit verwys na die Kasakke se kultuur as ’n nomadiese volk wat op perde rondgetrek het. Die Persiese agtervoegsel "-stan" beteken "land" of "plek", en Kasakstan beteken dus "land van die Kasakke".
Kasakse Khanaat
Kasakstan word al sedert die Nuwe Steentydperk bewoon; die streek se klimaat en terrein is die beste geskik vir nomades wat met diere rondtrek. Argeoloë glo mense het perde die eerste keer hier in die uitgestrekte steppe mak gemaak.
Sentraal-Asië is oorspronklik bewoon deur Indo-Iraniërs. Die bekendste van dié groepe was die nomadiese Skitiërs. Die Turkse volk het op die laatste in die 5de eeu, moontlik vroeër, die Iraniërs se gebied begin betree en die oorheersende etniese groep van Sentraal-Asië geword. Terwyl die antieke stede Taraz en Hazrat-e Turkestan lank gedien het as halfwegstasies aan die Syroete wat die Ooste en die Weste verbind het, het ware politieke vereniging eers met die Mongoolse inval in die vroeë 13de eeu begin. Onder die Mongole is administratiewe distrikte gestig, wat eindelik onder beheer gekom van die opkomende Kasakse Khanaat.
Gedurende dié tydperk het die tradisionele nomadiese leefwyse en ’n veeteelt-gebaseerde ekonomie in die steppe voortgeduur. In die 15de eeu het ’n afsonderlike Kasakse identiteit begin ontwikkel onder die Turkse stamme – ’n proses wat aangehelp is met die ontstaan in die middel van die 16de eeu van die Kasakse taal, kultuur en ekonomie.
Die streek was egter al hoe meer die fokus van ’n stryd tussen die Kasakke en die naburige Persiessprekende volke in die suide. Teen die 17de eeu het die Kasakse Khanaat gebuk gegaan onder onderlinge struwelinge, wat die bevolking verdeel het in die Groot, die Middel- en die Klein Horde (jüz). Dit, tesame met politieke verdeeldheid en ’n afname in die belangrikheid van die landhandelsroetes tussen die Ooste en die Weste, het die khanaat verswak. Die Oesbeekse Chiva-khanaat het dié situasie uitgebuit en die Mangisjlak-skiereiland geannekseer. Die Oesbeekse bewind oor die skiereiland het twee eeue geduur tot met die aankoms van die Russe.
In die 17de eeu het die Kasakke geveg teen die Oeirats, ’n federasie van Wes-Mongoolse stamme, insluitend die Dzoengars. Aan die begin van die 18de eeu het die Kasakse Khanaat sy hoogtepunt bereik. In dié tyd (1723–1730) was die Klein Horde in ’n oorlog gewikkel met Dzoengars nadat dié die Kasakse grondgebied binnegeval het. Die Dzoengars het die Kasakke verslaan, hul weivelde oorgeneem, baie Kasakke gevange geneem en hele clans uitgewis. Onder die leierskap van Aboel Chair Khan het die Kasakke in 1726 en 1729 oorwinnings oor die Dzoengars behaal. Ook Ablai Khan het van die 1720's tot die 1750's belangrike oorloë teen die Dzoengars gevoer en daarvoor is hy as batir (held) van die volk verklaar. Intussen het die Wolga-Kalmieke voortdurend strooptogte in die Kasakse grondgebied uitgevoer. Die Kokand-khanaat het die swakheid van die Kasakke ná die oorloë teen die Dzoengars en Kalmieke uitgebuit en die huidige Suidoos-Kasakstan, onder meer die voormalige hoofstad Almati, in die eerste kwart van die 19de eeu beset.
Die Russiese Ryk
In die 19de eeu het ook die Russiese Ryk begin uitbrei na Sentraal-Asië en van 1813 tot 1907 met die Britse Ryk meegeding om heerskappy oor die gebied. Teen dié tyd het die tsaars geheers oor die grootste deel van wat vandag as Kasakstan bekend is.
Die Russiese Ryk het ’n administratiewe stelsel ingestel en kasernes en garnisoene opgerig in sy stryd teen die Britse Ryk. Rusland het Russies as taal in alle skole en regereingsinstellings afgedwing. Dit het die Kasakke in opstand laat kom en teen die 1860's het hulle hulle begin verset, hoofsaaklik oor die invloed wat die Russiese besetting gehad het op die tradisionele nomadiese leefstyl en wat gelei het tot die uitwissing van ’n groot deel van die bevolking. In die laat 19de eeu het die Kasakse nasionale beweging ontstaan om die Russiese onderdrukking teen te staan en die Kasakse taal en identiteit te beskerm.
Van die 1890's af het al hoe groter groepe setlaars die huidige Kasakstan gekoloniseer. Die getal setlaars het verder toegeneem nadat ’n spoorlyn tussen Orenburg en Tasjkent in 1906 voltooi is. Gedurende die 19de eeu het sowat 400 000 Russe na Kasakstan geïmmigreer, en in die eerste derde van die 20ste eeu ’n verdere miljoen Slawiërs, Jode, Duitsers en ander groepe.
Die mededinging om land en water wat tussen die Kasakke en die immigrante ontstaan het, het in die laaste jare van die tsaars se bewind groot teenkanting teen die koloniale regering veroorsaak. In 1916 het die Sentraal-Asiatiese Opstand plaasgevind; die Kasakke het die Russe en Kosakke aangeval. Die gevolg was ’n paar wrede aanvalle en bloedbaddens aan albei kante. Intussen het albei kante ook die kommunistiese regering teengestaan tot laat in 1919.
MVV Maastricht
MVV is 'n sokkerklub in Maastricht (Nederland), wat in die Eerste divisie speel. Die span se tuisveld is De Geuselt, wat 'n kapasiteit van 10 000 sitplekke het.
Verlossing
Afhangende van die godsdienstige tradisie is ons redding beskou word veroorsaak deur die vrye wil en genade van 'n godheid (in teïstiese godsdienste), of deur 'n persoonlike verantwoordelikheid en self-poging (bv. in die sramanic en Yogic tradisies van Indië). Godsdienste dikwels beklemtoon die noodsaaklikheid van beide persoonlike poging-byvoorbeeld, bekering en asketisme-en goddelike aksie (bv. genade).
Binne soteriologie, verlossing het twee verwante betekenisse. Aan die een kant is dit verwys na die verskynsel van gered deur goddelike agentskap-so as dit die geval is in Christendom, Judaïsme en Islam. Aan die ander dit verwys na die verskynsel van die siel gered word (soos in "veilige") van 'n paar ongelukkige lot. In die voormalige, goddelike agentskap gee aanleiding tot die situasie van die laasgenoemde. Maar selfs binne die Islam en die Christendom toewyding, petisie, gebed en liturgiese deelname is nie genoeg nie alleen oor verlossing te bring. Asketisme en bekering nodig is van beide 'n praktiese en sakramentele punt van die oog.
Die akademiese studie van redding word genoem soteriologie. Dit gaan self met die vergelykende studie van hoe die verskillende godsdienstige tradisies swanger redding en hoe hulle glo dat dit gedoen word of bereik. In die Indiese gelowe, byvoorbeeld, die konsep van redding (wat genoem word Moksha) vry van 'n ​​eindelose proses van transmigrasie van die siel, 'n geloof wat afwesig is van die Abrahamitiese soteriologie. In Djainisme en Boeddhisme goddelike agentskap nie 'n rol in die redding aangesien beide gelowe beskou die saak vanuit 'n suiwer oorsaaklike oogpunt.
Kasakstan
Die Sowjetunie
In die 1930's is baie bekende Kasakse skrywers, denkers, digters, politici en historici in opdrag van Stalin vermoor as deel van die onderdrukking van die Kasakse kultuur en identiteit. In 1936 het die outonome republiek die Kazachstanse Sosialistiese Sowjetrepubliek geword. Miljoene mense wat in die 1930's en 1940's uit ander dele van die Sowjetunie verban is, is na Kasakstan gestuur. Sowat 400 000 Wolga-Duitsers is byvoorbeeld uit die Oekraïne na Kasakstan verban ná die Duitse inval van die Sowjetunie in Junie 1941 tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Verlossing
In beide die Oos-en Wes godsdienste verlossing is ook die verskynsel van gered van dood, maar hier is nie bedoel om biologiese dood nie, maar die lyding en vernedering in die lewe as gevolg van die gevolge van die sonde. In die Christendom een wat bereik het die heil word gesê om te ervaar en die land beërwe die ewige lewe in God of wat in Boeddhisme genoem word nirvana (waarvan die sinoniem amaravati "doodminderheid").
Kasakstan
Die Sowjetunie
Met Stalin se dood in 1953 het Kasakstan steeds ’n oorwegend landbougebaseerde ekonomie gehad. In dié jaar het die nuwe Sowjetleier, Nikita Chroesjtsjof, die "Ongerepte Land"-projek begin om die tradisionele weivelde van Kasakstan te omskep in ’n groot graanproduserende streek vir die Sowjetunie. Dit het gemengde gevolge ingehou, maar dit het tesame met latere moderniserings deur Leonid Brezjnef die ontwikkeling van die landbousektor bespoedig. Landbou is steeds ’n bron van inkomste vir ’n groot deel van die bevolking. Teen 1959 het Kasakke 30% van die bevolking uitgemaak en etniese Russe 43%.
Groeiende spanning in die Sowjetgemeenskap het gelei tot ’n behoefte aan politieke en ekonomiese hervormings, wat in die 1980's vorm aangeneem het. Een van die grootste bydraende faktore was die besluit van Lawrenti Beria om ’n kernbom in 1949 in Kasakstan te toets. Dit het ’n biologiese en ekologiese katastrofe tot gevolg gehad wat vir geslagte voortgeduur het, en die Kasakke se woede teenoor die Sowjetstelsel het geweldig toeneem.
Onafhanklikheid
Kasakstan was op 16 Desember 1991 die laaste republiek wat onafhanklik geword het. Sy leier uit die kommunistiese tydperk, Noersoeltan Nazarbajef, het die land se eerste president geword en tot 2019 dié amp beklee.
In die jare sedert onafhanklikwording het groot hervormings plaasgevind van die Sowjet-styl-ekonomie en politieke magsmonopolie. Onder Nazarbajef is ver gevorder op die pad na ’n markekonomie. In 1998 is die hoofstad van Almati (die grootste stad en voorheen bekend as Alma-Ata) geskuif na Astana.
Op 20 Maart 2019 het president Noersoeltan Nazarbajef bedank en is deur sy partygenoot Kasim-Zjomart Tokajef opgevolg. Gelyktydig is die land se hoofstad Astana na Noersoeltan hernoem. In 2022 is dié naamverandering teruggerol en die ou naam Astana heringestel.