cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kerke in die Gotiese herlewingstyl
Teen 1850 het 'n groot golf nuwe afstigtings in die NG Kerk begin. Dit het gestalte gekry in die nuwe dorp wat rondom die gemeentes ontstaan het. Die verhouding tussen die woonhuisies en sakegeboutjies, enersyds, en die katedraalagtige kerk van die tipiese Karoodorp, kon 'n mens laas in die Middeleeuse stede van die Nederlande waarneem, waar die hoë kerktoring ook myle oor die plat landskap bokant die lae dakke van die gemeentelike huise sigbaar was. Heelwat ander kenmerke skakel die nagmaaldorpe van die Karooboere by die tradisies van hul Europese voorouers aan.
Met die beplanning van die 18de-eeuse en vroeg 19de-eeuse dorpe is die aanleg van die strate merendeels deur die ligging van die Drostdy bepaal. Soms, bloot was 'n gebaar, is aan die kerk ook 'n belangrike perseel aan die koppenent van 'n straat afgestaan, maar die meeste planne verraai duidelik waar die swaartepunt van die gemeenskapslewe hom bevind het. Met die dorpe wat ná die Groot Trek uitgelê is, is dit anders gesteld, want in die dorpsplanne van ná 1840 het die kerk 'n oorheersende plek gekry. Dit was asof dié veranderde dorpsuitleg die verskuiwing van openbare belangstelling van politieke aangeleenthede na teologiese aangeleentheid, versinnebeeld. Tussen 1840 en 1880 (en selfs in sommige gevalle tot 1920) is kerke gebou op 'n skaal wat 'n mens verbysterd laat staan oor die vermoë van klein en soms arm gemeenskappies om hul aardse rykdom te belê in geboue wat ses dae in die week teen hulle gesluit sou staan. Nêrens ander is Afrikaners se gehegtheid aan hul kerk so treffend openbaar nie. Die grootte, duursaamheid en veral die vorm van die kerk was in skrille kontras met die huisies wat hom omring het.
J.M.J. Koorts in Beginsels van Gereformeerde Kerkbou beskryf dié boustyl as die enigste tipe kerkbou tot dusver wat "plegtig en stigtelik in sy voorkoms is en wat binne 'n gewyde atmosfeer besit". Hy beskryf die styl as "outyds" en 'n "vereenvoudigde" Gotiek met hier en daar Romaanse en Barok-elemente. Koorts meen: "Suiwer argitektonies gesien, kan ons met trots na hierdie kerke terugkyk; hulle behoort tot 'n eerbare tydperk wat ongemerk verbygegaan het. Dit is net tragies dat sommige van die sierlikstes reeds voor die stootskraper te lande gekom het om plek te maak vir 'n nuwe struktuur wat die landskap geen eer aandoen nie." Voorbeelde van gesloopte Neogotiese kerke in die Karoo is onder meer Fraserburg, Carnarvon en Willowmore. Die wat behoue gebly het, is van die mooiste kerke in Suid-Afrika, onder meer Somerset-Oos, Graaff-Reinet, Nieu-Bethesda, Beaufort-Wes, Laingsburg, Oudtshoorn, Sutherland, Richmond en Murraysburg.
A.M. Hugo en J. van der Bijl in "Die kerk van Stellenbosch 1686-1963" is heelwat minder beïndruk deur dié boustyl. Hulle skryf: "Die herleefde belangstelling in die Gotiese boustyl van die laat middeleeue het rondom agtien dertig soos 'n veldbrand oor die lande van Europa versprei. Met weinig uitsonderings was die voortbrengsels van hierdie mode alleen maar smakelose namaaksels, soos die berugte 'Waterstaats-kerken' in Nederland, wat deur ingenieurs van die waterstaat (kanale en dyke) ontwerp is. Maar vir die generasie van daardie tyd was dit mooi. Hul romantiese bewondering vir die meesterwerke van die middeleeuse ambagsmanne het hulle blind gemaak vir die ongerymdheid en die lelikheid van hul eie nabootsings. Carl Hager het as apostel van daardie boustyl na Suid-Afrika gekom, en die jong predikant Jan Neethling, soos die meeste van sy tydgenote, sou niks liewer sien as dat al die ou strooidakkerke van Suid-Afrika deur 'sierlike' neogotiese toringkerke vervang word nie; immers, alleen laasgenoemde soort kerk was tog geheel kerk! Vir die eiendommelike skoonheid en karakter van die ou strooidakkerke kon die geslag van 186o geen waardering hê nie; dit was te bekend, dit was te alledaags, dit was hopeloos verouderd; die ganse stroom van die tyd was daarteen. Al betreur ons dan vandag hul handelwyse, moet ons ons in geen geval daaroor verbaas nie; veeleer mag dit ons verbasing wek dat daar hoegenaamd nog enige van daardie ou kerke bewaar gebly het, en moet ons dankbaar wees dat die 19de eeu, by alle prulle wat dit ons nagelaat het, tog ook 'n aantal monumente geskep het waarop ons vandag nog die oog met genoeë kan laat rus."
Diplastrella ornata
Diplastrella ornata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Neo-Bisantynse kerke
J.M.J. Koorts skryf in Beginsels van Gerformeerde Kerkbou die Neo-Bisantynse boustyl, wat gevolg het op wat hy beskryf as die "ou Boerekerk" (met voorbeelde soos Graaff-Reinet, Beaufort-Wes en Philippolis), was die heel eerste pogings tot iets nuuts en tipies Suid-Afrikaans. Hy tipeer die kerke wat hier ter sprake is, as "die gladde rooi-geel siersteen-kerke wat soos 'n veldbrand versprei het en vandag (1974) oral in ons land te sien is". Hy beskryf die kerke as "na-aapsels" van die Bisantynse styl wat dit geïnspireer het. Tog is dit ietwat verander met behulp van moderner materiale, boumetodes en sin vir skaal. Koorts sê om dié kerke verder te moderniseer, "is hulle opgesmuk met al die modernismes van die dertigerjare: teatrale lyne, vertikale strepe, krulle en ander tierlantyntjies. Die torings het veral uitgestaan met aanplaksels van modernistiese lyne wat sterk herinner aan juke-boxes wat in kafees aangetref word." Hy beskryf die bouwerk as bestaande uit hoofsaaklik "lompe samestellinge van siersteenmassas; die sierstene meestal blink, glad en geelrooi".
Koorts sluit sy kritiek op dié boustyl, waarvan Hendrik Vermooten seker die grootste eksponent in die Afrikaanse kerkbou was, af met die opsomming: "Sodra dit by prinsipiële verantwoording kom, vind ons dat die Neo-Bisantynse kerkbouery in Suid-Afrika 'n minder gelukkige fase was. Dit was geen logiese skakel in die ontwikkeling van kerkargitektuur in ons land nie, dit bevat niks wat dit as tipies Suid-Afrikaans laat kwalifiseer nie, en nog minder as tipies Protestants".
Diplastrella ornata
Die spons behoort tot die genus Diplastrella en tot die familie Spirastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1962 deur Rützler & Sarà.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kaaps-Hollandse herlewingstyl
Nog 'n boustyl, maar een wat Koorts nie in sy oorsig van die Gereformeerde kerkbou in Suid-Afrika noem nie, is net te sien in twee kerkgeboue in die Karoo en was blykbaar beperk tot die twintigerjare van die vorige eeu. Die kerke is almal deur Wynand Louw ontwerp en die twee Karoovoorbeelde is die Nuwekerk, Graaff-Reinet, waarvan die hoeksteen gelê is 1929 en die Gereformeerde kerk op Bethulie, waarvan die hoeksteen gelê is op 16 Februarie 1924; so is dié tydperk as 't ware 'n oorgang tussen Neogoties en Neo-Bisantyns. Voorbeeld daarvan landwyd is Die Strand (hoeksteen gelê op 1 Maart 1930), Durban (hoeksteen gelê op 7 Julie 1923), Luckhoff (1924), Observatory, Kaapstad, se vorige kerkgebou en Turffontein (intussen afgebrand).
Gießen
Gießen is die sewende grootste stad in die Duitse deelstaat Hesse met meer as 79 000 inwoners. As universiteitstad, setel van die gelyknamige administratiewe streek en distrik en belangrike vervoerknooppunt is dit een van die belangrikste stedelike nedersettings in Sentraal-Hesse. Dit vorm saam met Wetzlar, 'n stad wat ruim 10 km wes van Gießen geleë is, 'n agglomerasie met 'n bevolking van sowat 320 000.
Koffiemasjien
'n Koffiemasjien is 'n toestel wat vir die termiese ekstraksie en filtrasie van gemaalde koffiebone gebruik word, waarby water as ekstraksiemiddel ingespan word. Gewoonlik dien koffiefilters as filterelemente, tog het in die vroeë 21ste eeu ook spesiale koffiekussinkies toenemend gewild geraak by verbruikers.
Gewone koffiemasjiene word vir die halfoutomatiese bereiding van koffie gebruik, terwyl daar ook voloutomatiese masjiene aangebied word wat oor elektroniese programme beskik om die water- en koffietoevoer selfstandig uit te voer, koffie of espresso regstreeks in koppies of bekers kan ingooi en gebruikte koffiepoeier in 'n spesiale houer gooi.
Gießen
Met die Justus-Liebig-Universiteit (25 000 studente), die Technische Hochschule Mittelhessen (meer as 7 800 studente), 'n akademie vir administrasie en ekonomiese wetenskappe, die Vrye Teologiese Universiteit Gießen en 'n afdeling van die Hessiese Universiteit vir Polisiediens en Administrasie het vyf instellings vir tersiêre onderwys hul hoof- of 'n takkampus in Gießen.
Koffiemasjien
Tegniek
In 'n elektriese koffiemasjien vloei water uit 'n watertenk selfstandig deur 'n waterslang, wat van 'n terugslagklep voorsien is, na die verhitter net onder die warmplaat. Die verhitter bestaan meestal uit 'n verhitte pyp. Die water word onmiddellik verhit totdat stoom uitborrel en die terugslagklep onder stoomdruk sluit. Die verhitte water word vervolgens via 'n stygpyp boontoe in 'n draaibare pyp gedruk wat net bo-oor die filter uitkom. Daarna word die volgende hoeveelheid water na die verhitter gevoer, en die proses word herhaal. Sodra die stoomdruk in die verhitter sterk genoeg is, word die water deur die stygpyp boontoe gedruk.
Sodra die watervoorraad in die tenk opgebruik is, styg die verhitter se temperatuur tot tussen 130 en 150 °C. 'n Temperatuurskakelaar skakel die verhitter af en begin nou die temperatuur van die warmplaat deur middel van sikliese aan- en afskakel reël. 'n Ingeboude veiligheidsskakelaar, wat aangeskakel word sodra die temperatuur sowat 180 °C bereik, voorkom oorverhitting indien die masjien sou breek.
Koffiemasjiene benodig vir die verhitting van water meer energie as elektriese ketels aangesien 'n bepaalde hoeveelheid energie in die stoom steeds vrygestel word. Sodra die koffie berei is, verbruik die warmplaat bykomende energie.
Geskiedenis
Die brou van 'n koppie koffie is 'n eenvoudige proses – geroosterde koffiebone word fyngemaal en in warm water opgelos. Dwarsdeur die 19de en nog in die vroeë 20ste eeu het koffiedrinkers gewoonlik water in 'n pot verhit, gemaalde koffiebone bygevoeg, die mengsel gekook totdat die geur vir hulle reg was en dit vervolgens in 'n koppie geskink.
Die eerste outomatiese koffiemasjiene is reeds sowat 200 jaar gelede ontwikkel. Daar is steeds uiteenlopende metodes ingespan om koffie te berei, en aanvanklik is spiritus as energiebron vir koffiemasjiene gebruik. Die eerste moderne koffiemasjien, die Biggin, is omstreeks 1800 in Frankryk ontwikkel en het uit 'n pot met twee vlakke bestaan: gemaalde koffie is in die houer bo-op geplaas en warm water daaroor gegooi. Die koffie het deur klein openings na die koffiepot onderaan deurgeloop.
'n Alternatiewe Franse masjien, die sogenaamde pompperkoleerder, is in dieselfde tydperk ontwikkel. Hier het kokende water uit 'n houer onderaan deur 'n pyp beweeg en deur die gemaalde koffie terug na die houer geperkoleer.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
In die vyftigerjare van die 20ste eeu, terwyl die Neo-Bisantynse kerktipe nog in volle gang was, het 'n nuwe soort sy verskyning op die Suid-Afrikaanse en kort daarna ook op die Karoo se horison gemaak, naamlik die kappiekerk (ook bekend as die tentstyl).
Koffiemasjien
Geskiedenis
Elektriese koffiemasjiene is eers in die eerste dekade van die 20ste eeu ontwikkel, tog kon gewone verbruikers hulle vanweë die hoë pryse aanvanklik nie bekostig nie. 'n Silwer vergulde koffiemasjien van die Duitse vervaardiger WMF het in die 1930's nog die helfte van die jaarlikse loon van 'n werker gekos.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Die plattegrond waarop hierdie kerk staan, is meestal 'n waaiervorm, wat hom beter leen tot die horisontale gerigtheid van Woord tot antwoord. Maar volgens Koort is dit die enigste ligpunt, “aangesien daar in die ander argitektoniese aspekte van die kappiekerk weinig deug te bespeur is”. Hy skryf "die gevaarte van 'n dak wat hoog begin en baie steil weerskante tot laag op die grond reik”, is wat eerste opval. Sommige van hierdie geboue toon skaars mure aan die sykante. Die gewelaansigte is gewoonlik driehoekig, ingevul met glas. Koort sê dis interessant om op te merk dat net voor die verskyning van die eerste kappiekerk in Suid-Afrika, daar in die VSA 'n kerk vir die Universaliste Kerk gebou is wat baie ooreenkoms toon met die latere kappiekerk. Die argitek was die beroemde Frank Lloyd Wright, wat, terloops, 'n agnostikus was. Hy het in hierdie dakfatsoen die simboliek van biddende hande gesien. Daar bestaan 'n foto van hom waar hy voor die boukommissie sy twee hande op so 'n wyse saamgevoeg hou dat dit die vorm van 'n spitsdak aanneem.
Koffiemasjien
Geskiedenis
Eers in die tydperk ná die Tweede Wêreldoorlog het koffiemasjiene vir gewone verbruikers geleidelik bekostigbaar geword. In 1954 is die eerste moderne filterkoffiemasjien Wigomat gepatenteer en het die vroeër gebruiklike perkoleerders en vakuumkoffiemasjiene op die Duitse mark verdring.
Wilhelm Furtwängler
Gustav Heinrich Ernst Martin Wilhelm Furtwängler (* 25 Januarie 1886 – 30 November 1954) was 'n Duitse dirigent en komponis. Hy word wyd beskou as een van die grootste simfonie- en operadirigente van die 20ste eeu.
Koffiemasjien
Geskiedenis
In die 1970's het koffiemasjiene tot 'n massamark-artikel ontwikkel en die huidige tegniek, waarby water verhit en druppelsgewys deur 'n koffiefilter met gemaalde koffiebone na 'n koffiekan op 'n warmplaat gelei word, het destyds sy deurbraak behaal.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
In Suid-Afrika het argitektuurstudente wat destyds nog niks anders as Neo-Bisantynse kerke voor oë gehad het nie, met belangstelling die Frank Lloyd Wright-skepping betrag. Kort daarna is die eerste kappiekerk in ons land gebou. Die kappiekerk het spoedig soos paddastoele oraloor Suid-Afrika verrys. Hoewel hierdie kerktipe aanvanklik met skeptisisme bejeën is, is dit binne enkele jare aangeprys as verteenwoordigend van 'n egte Suid-Afrikaanse Protestantse kerkboustyl. Tog skryf Koorts: “Suid-Afrikaans is dit egter nie, aangesien so 'n reusagtige spitsdak eerder geneigd is om assosiasies op te wek van Europese lande met 'n swaar sneeuval in die winter. Kerklik is dit ook nie, aangesien daar aan die kappiekerk niks is wat 'n kerklike gees adem nie.
Wilhelm Furtwängler
Furtwängler was tussen 1922 en 1945 en weer vanaf 1952 tot 1954 die hoofdirigent van die Berliner Philharmoniker. Hy was ook die hoofdirigent van die Gewandhaus Simfonieorkes (1922–26) en 'n gasdirigent van ander groot orkeste, insluitende die Weense Filharmoniese Orkes.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
“Van buite gesien is dit 'n sameflansing van skuins lyne en vlakke: die noklyn loop skuins af, die dakoorstek by die gewel is skuins, die toringlyne is skuins, die dak-helling is skuins. . . alles is skuins! Hierdie skuinstes vorm skrille kontraste met mekaar en die resultaat is 'n rustelose harwar. Dis nie vereenselwigbaar met die Christelike ideale van waardigheid, rus en balans nie. Daar word ook beweer dat die tent-voorkoms aan die tabernakel herinner, maar diegene wat so sê, weet nie hoe die tabernakel gelyk het nie.”
Wilhelm Furtwängler
Hy was die voorste Duitse dirigent gedurende die Tweede Wêreldoorlog, alhoewel hy nie 'n volgeling van die regering van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty was nie. Hierdie besluit het blywende kontroversie veroorsaak, en die mate waarin sy teenwoordigheid prestige aan die Derde Ryk verleen het word steeds gedebatteer.
Furtwängler se dirigeer-styl is goed gedokumenteer in beide kommersiële en ander opnames en het bygedra tot sy blywende reputasie.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Die gewelaansig van ’n kappiekerk verleen hom tot 'n hele reeks eksperimente. In 'n tipiese gewelaansig sal 'n mens 'n Gotiese boog binne-in 'n driehoekvorm aantref. Binne-in die Gotiese boog kan daar dalk 'n vierkantige ingangspoort verskyn. “Dus drie botsende geometriese vorms opmekaar geplak: 'n groteske resultaat!” volgens Koorts.
Wilhelm Furtwängler
Hy het 'n massiewe invloed op latere dirigente uitgeoefen; in so 'n mate dat sy naam dikwels genoem word tydens gesprekke oor die dirigente se interpretatiewe vermoëns.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Hy meen kerkgangers soek binne-in die kerk vergeefs na ’n gewyde atmosfeer. “Die wit soliede plafon ontspring vanaf die lae muurtjies op tot by die nok daarbo. Vanweë die feit dat die skuins plafonvlakke so laag begin, is die vertikale dimensie verswak en daarmee ook die versinnebeelding, in die strukture, van die opstyg van gebede na bo. (Al wat moontlik kan opstyg, is bedompige lug wat onbeweeglik vas daarbo bly hang. Dit verklaar waarom hierdie kerke in die somer so warm is, sodat veral die mense op die galery en kansel dit ontgeld.)”
Wilhelm Furtwängler
Noemenswaardige opnames
Daar is tans 'n groot aantal Furtwängler opnames beskikbaar (meestal lewendige uitvoerings). Baie van die opnames is tydens die Tweede Wêreldoorlog met gebruikmaking van eksperimentele band-tegnologie gemaak. Na die oorlog is die opnames deur die Sowjetunie gekonfiskeer. Ná dekades is dit eers redelik onlangs weer beskikbaar gestel. Ten spyte van dié opnames se beperkinge word dit bewonder deur Furtwängler-aanhangers.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Die binneruim word dus oorheers deur die strakke, soliede skuins wande wat na bo soos 'n omgekeerde drukgang gevorm is. Koorts meen die gevoel is “een van ingekerker te wees: daar is geen ontvlugting nie – 'n voëltjie sou hom genadeloos teen die plafon vasvlieg in 'n poging om te ontsnap.”
Stedum
Stedum (Gronings:Steem) is ’n dorp in die munisipaliteit Eemsdelta in die provinsie Groningen in Nederland. Tot 1990 het Stedum sy eie munisipaliteit gehad.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Die binneruim van die kappiekerk is gewoonlik skel verlig sodat alle sweem van misterie verdryf word. Die hoofbron van lig is gewoonlik die gewel met sy reuse-venster, wat tot gevolg het dat die predikant, terwyl hy preek, die hele tyd in die skerp lig moet vaskyk. Koorts gee toe: “Daar sal seer sekerlik voorbeelde van kappiekerke wees waarteen die kritiek 'n matiger toon kan aanneem, maar solank die dak in 'n buitengewoon groot verhouding tot die hoogte van sy mure staan, op so 'n wyse dat dit neerdrukkend uitwerk, is die beginsel moeilik verdedigbaar.”
Wilhelm Furtwängler
Noemenswaardige opnames
Hierdie is slegs 'n klein keuse van sommige van Furtwängler se mees luisterryke opnames. Vir meer inligting, sien sy platelys en lys van huidige beskikbare opnames. Die Franse Wilhelm Furtwängler-genootskap beskik ook oor 'n lys van aanbevole opnames.
Stedum
Die dorp het 'n kerk uit die 13de eeu. Die kerk word beskou as een van die mooiste voorbeelde van die romanogotiek, 'n boustyl wat veral in die provinsie Groningen voorkom.
Wilhelm Furtwängler
Koorwerke
(almal vroeëre werke)
Diplastrella ministrella
Die spons behoort tot die genus Diplastrella en tot die familie Spirastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1997 deur Gammill.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Kappiekerk of tentstyl
Hy vat sy kritiek saam: “Daar is niks aan hierdie kerktipe wat herinner aan die ewigheid nie. Die rusteloosheid van skuinslyne sou eerder simptomaties wees van die ontwrigte tyd waarin ons lewe. In 'n kerkgebou moet daar eerder 'n herinnering aan die vastigheid van Gods beloftes en die vrede van Christus opklink. Die tipe versierings is baie oppervlakkig – van so 'n aard dat dit die populêre smaak vlei, eerder as om tot stigting te dien.”
Myxilla chilensis
Myxilla chilensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Afrikaanse kerkbou in die Karoo
Neogotiese kerke
Ses van die Neogotiese kerkgeboue in die Karoo is gesloop en nog een, die ou kerk op De Aar, se toring is verwyder toe dit in 'n kerksaal omskep is. Van die geslooptes was drie beslis en een waarskynlik deur die Duits gebore argitek Carl Otto Hager.
Myxilla chilensis
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Thiele.
Ewe getal
'n Ewe getal in wiskunde is 'n heelgetal wat deur twee gedeel kan word. Die heelgetalle wat nie deur twee gedeel kan word, is onewe getalle. Alle heelgetalle is of ewe of onewe getalle. Daar word na die konsep van ewe en onewe getalle verwys as pariteit.
Die ewe getalle is: …, -6, -4, -2, 0, 2, 4, 6, …
Eienskappe
Alle ewe getalle kan as 2n uitgedruk word en onewe getalle as 2n+1.
Die som van twee gelyke natuurlike getalle is altyd ewe. So is n + n = 2n, dus 'n veelvoud van 2.
Mattachine-vereniging
duimnael|200px|Die Mattachine Steps in Silver Lake, Los Angeles. Die teken lui: "Harry Hay founded the Mattachine Society on this hillside on November 11, 1950."
Die Mattachine-vereniging (Engels: Mattachine Society) is in 1950 gestig en was een van die eerste LGBT-organisasies in die VSA, moontlik die eerste naas Chicago se Society for Human Rights. Die kommunis en arbeidsaktivis Harry Hay het die groep saam met ’n paar mansvriende in Los Angeles gestig om die regte van gay mans te beskerm en bevorder. Takke is in ander stede gestig en teen 1961 het die nasionale vereniging in streeksgroepe vertak.
Diplopodospongia
Diplopodospongia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Luke Kirby
Luke Kirby (gebore 21 Junie 1978) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lost and Delirious (2001), Halloween: Resurrection (2002), Mambo Italiano (2003), en Take This Waltz (2011).
Mattachine-vereniging
Geskiedenis
Harry Hay het in 1948 die idee gekry van ’n gay aktivistegroep. Hy het sy idee oor die volgende twee jaar verfyn en op 11 November 1950 het Hay en sy vriende hul eerste byeenkoms in Los Angeles gehou onder die naam Society of Fools. In April 1951 is die groep se naam na die Mattachine-vereniging verander, na aanleiding van Middeleeuse geheime Franse verenigings van gemaskerde mans wat vanweë hul anonimiteit die regerende monarge kon kritiseer sonder om gestraf te word.
220px|duimnael|links|Lede van die Mattachine-vereniging op ’n seldsame groepfoto. Links bo is Harry Hay. Die res is van links Konrad Stevens, Dale Jennings, Rudi Gernreich, Stan Witt, Bob Hull, Chuck Rowland (met bril) en Paul Bernard. Foto deur James Gruber.
Namate Hay betrokke geraak het by die verening, het hy al hoe meer bekommerd geraak dat sy oriëntasie die Amerikaanse Kommunistiese Party nadelig sou beïnvloed; die party was in dié stadium antihomoseksueel en het nie gay lede toegelaat nie. Hay het self voorgestel die party dank hom af en hulle het dit gedoen, maar hom tot ’n "lewenslange vriend van die volk" verklaar uit erkenning vir die werk wat hy toe reeds vir die party gedoen het.
Mattachine was oorspronklik soos die Kommunistiese Party georganiseer, met selle, ’n eed vir geheimhouding en vyf vlakke van lidmaatskap, wat ’n al hoe hoër mate van betrokkenheid vereis het. Namate die organisasie gegroei het, is verwag die vlakke sou in nuwe selle verdeel, en so was daar die moontlikheid van horisontale en vertikale groei. Die lede was anoniem.
Die vereniging het eers stadig gegroei, mar het in Februarie 1952 ’n groot hupstoot gekry toe een van die stigters, Dale Jennings, in ’n park in hegtenis geneem en van onkuise gedrag aangekla is. Gewoonlik sou so iemand net stil-stil ’n boete betaal, maar Jennings en die ander lede het dit as ’n kans beskou om die kwessie van polisielokvalle vir homoseksuele mans te pak. Hulle het die nuus begin versprei en dit het finansiële hulp en vrywilligers gelok. Jennings is aangekla en het erken hy is homoseksueel, maar skuld op die spesifieke klag ontken. Eindelik het die jurie ’n dooie punt bereik en Jennings was vry.
Die Mattachine-vereniging was eers ’n enkele nasionale organisasie met sy hoofkwartier in Los Angeles en vanaf omstreeks 1956 in San Francisco. Takke is ook in New York, Washington, D.C., Chicago en ander stede gestig. Weens interne dispute is die nasionale organisasie in 1961 ontbind. Die tak in San Francisco het die naam Mattachine-vereniging behou. Ander takke het ook Mattachine in hul naam behou.
’n Nuwe organisasie, ONE, Inc., is daarna gestig en ’n groep lesbiërs het in 1956 die Dogters van Bilitis begin, wat soms saam met die Mattachine-groepe gewerk het.
Die Mattachine se ledetal net in Kalifornië is teen Mei 1953 op meer as 2 000 geraam. Ná interne dispute in die organisasie het die stigters in dié maand egter afstand gedoen van hul leiersrol. Ander het hul plekke ingeneem en Mattachine het amptelik niekonfrontasie as beleid aanvaar. Sommige historici meen dit het die vereniging se doeltreffenheid laat afneem en gelei tot ’n daling in die ledetal.
In die 1960's was die onverbonde Mattachine-verenigings, veral dié in San Francisco en New York, van die voorste gayregtegroepe in Amerika, maar van die middel van dié dekade af, veral ná die Stonewall-onluste van 1969, is hulle beskou as te tradisioneel en nie bereid tot konfrontasie nie. ’n Nuwe generasie aktiviste het in die 1960's en 1970's na vore gekom wat ’n groter en radikaler agenda wou hê. Verskeie Mattachine-verenigings het steun begin verloor en die slagoffer geword van interne onmin.
Thales Alenia Space
Thales Alenia Space is 'n Frans-Italiaanse onderneming in die ruimte- en lugvaartbedryf wat gevorm is nadat die Thales Group die aandele van Alcatel in twee gemeenskaplike ondernemings van Alcatel en Leonardo (destyds Finmeccanica) - Alcatel Alenia Space en Telespazio - oorgeneem het.
Die onderneming is tans die grootste vervaardiger van satelliete in Europa en het ook die modules ontwikkel en gebou wat deur die Europese Ruimtevaartorganisasie ESA tot die Internasionale Ruimtestasie ISS bygedra is.
KwaThuba
KwaThuba is 'n nedersetting geleë noord van Oos-Londen in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit val onder die Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit.
Diplastrella spiniglobata
Diplastrella spiniglobata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Diplastrella en tot die familie Spirastrellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Carter.
Hungaroton
Die fokus van Hungaroton is van oudsher op klassieke en ligte musiek. Gedurende die tyd as staatsmaatskappy is meer as 10 000 opnames geproduseer, wat sedert die middel 1970's toenemend uitgevoer is. Nog in dieselfde decennium is die naam op Hungaroton gewysig en die etikete Bravó, Krém en Pepita vir ligte musiek geskep.
Die politieke veranderinge eind van die 1980's het byna Hungaroton se bestaan gekos. Die oorspronklike maatskappy is gelikwideer, die aktiwiteite is egter op 'n ander manier voortgeset. Sedert 1992 is onder die etiket Hungaroton Gong opname vanuit die ligte musiek verskyn, terwyl Hungaroton Classic sedert 1993 klassieke opname, literatuur en ander gepubliseer het. 1995 is Hungaroton geprivatiseer, maar sinds die Hongaarse staat die kontrole oor die argief van die oosbloktyd nie wou verloor nie, het hy die meerderheid van die aandele behou.
1998 is Hongaroton Gong en Hungaroton Classic tot die huidige maatskappy Hungaroton Records versmelt. Op die oomblik (2009) publiseer Hungaroton nog steeds hoofsaaklik klassieke opname, een klein deel van die publikasies is oue opnames wat weer gepubliseer word.
Henley-on-Klip (rolprent)
Henley-on-Klip is 'n Afrikaanse rolprent wat handel oor die busramp wat op 28 Januarie 1970 by die dorp Henley-on-Klip in Gauteng, Suid-Afrika plaasgevind het. Die film is gemaak om die gebeure in herinnering te roep.
Genre
Dit is 'n dokumentêr oor die busramp wat die gemeenskap op 28 Januarie 1970 getref het toe 23 leerlinge van die Hoërskool Dr Malan in die ongeluk gesterf het.
Storielyn
Johan le Roux, destyds 'n matriekseun, het die Wolraad Woltemade-toekenning ontvang vir sy heldedaad gedurende die insident en sy storie vorm die kern van die film. Die busramp is 'n vergete deel van Suid-Afrika en Meyerton se geskiedenis en baie inwoners van die omgewing het vriende of familie wat deur die ramp geraak is. Dit is juis daarom dat hierdie storie met sensitiwiteit en empatie hanteer word.
Die film is 'n drama gebaseer op werklike gebeure, en fokus op vyf van die gesinne wat geraak is deur die ramp. Hierdie film sal verseker dat die gebeure van daardie dag nie vergeet word nie, en dit vertel die verhaal van 'n tragiese gebeurtenis wat 'n Afrikaanse gemeenskap saamgesnoer het in hul tyd van nood.
Intense navorsing oor die busramp is gedoen en Johan le Roux se familie was baie nou betrokke by die vervaardiging van die film.
Die draaiboek van die film is geskryf deur Marelize Engelbrecht, 'n professionele draaiboekskrywer en aktrise. Die regisseur was Marguelette Louw.
Die fliek is vervaardig deur L3 Productions; Heinrich Löhrke, Hannes Loock en Marguelette Louw.
Myxilla dracula
Myxilla dracula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Desqueyroux-Faúndez & Van Soest.
Taylor Kitsch
Taylor Kitsch (gebore 8 April 1981) is 'n Kanadese akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X-Men Origins: Wolverine (2009), John Carter (2012), Battleship (2012), en Lone Survivor (2013).
Bernardine Flynn
Bernardine Flynn (2 Januarie 1904 – 20 Maart 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks Hawkins Falls: A Television Novel (1950).
Kategoriseringsnetwerk
'n Kategoriseringsnetwerk word beskryf as die strukturele beskrywings van 'n konstruksie. Die konstruksie word visueel voorgestel as 'n netwerk wat simboliese strukture bevat. Daar is spesifieke aanduidings van die kategoriseringsverhoudings, byvoorbeeld: uitbreiding, verlenging en ooreenkoms. Die vlak van spesifisiteit wat skematies of gespesifiseerd kan wees, en die prototipisiteit van ander strukture. Die strukture in 'n kategoriseringsnetwerk is meestal semanties of struktureel gemotiveerd. 'n Radikale netwerk en 'n taksonomiese netwerk kan ook dien as 'n kategoriseringsnetwerk want daar is spesifieke aanduiding van uitbreiding, verlenging en ooreenkoms.
Erlend Øye
Erlend Øye (* Bergen, Noorweë, 21 November 1975) is 'n Noorse musikant, veral bekend vir sy deel in die popduo Kings of Convenience. In 2003 het hy die soloalbum Unrest uitgebring en in 2004 'n meng-CD in die DJ Kicks-reeks. Sy musiekloopbaan het in Bergen afgeskop, waar hy saam met enkele vriende die musiekgroep Skog opgerig het. In 1997 het hy na Londen verhuis, waar hy in die groep Peachfuzz gespeel het. Tydens vakansies tuis in Bergen het hy saam met Eirik Glambek Bøe musiek gemaak, en hulle het in 1998 die groep Kings of Convenience gevorm. In 2001 het hierdie groep hul eerste ateljeealbum Quiet is the New Loud uitgebring, en in 2004 is die daaropvolgende vrystelling, Riot on an empty street, uitgebring.
Øye se mees onlangse projek is die groep The Whitest Boy Alive. Die groep het oorspronklik as 'n elektroniese groep ontstaan, maar het langsaam na 'n groep sonder geprogrammeerde elemente ontwikkel. Erlend behartig die voorsang en 'n kitaar vir die projek.
Diego Klattenhoff
Diego Klattenhoff (gebore 30 November 1979) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cubeº: Cube Zero (2004), Mean Girls (2004), Pacific Rim (2013), en After Earth (2013).
Diplopodospongia rara
Diplopodospongia rara is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Diplopodospongia en tot die familie Podospongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Sim-Smith & Kelly.
KwaNokhala
KwaNokhala is 'n nedersetting geleë noord van Oos-Londen in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit val onder die Groot Kei Plaaslike Munisipaliteit.
Dadaïsme
Dadaïsme (of kortweg dada) was ’n Europese kuns- en literatuurbeweging in die vroeë 20ste eeu waardeur kunstenaars en skrywers mense probeer skok het deur doelbewus aanvaarde idees te verwerp en met vreemde, onverwagse beelde vorendag te kom. Dié kulturele beweging het tydens die Eerste Wêreldoorlog in Zürich in die neutrale Switserland begin. Dadaïsme was die vernaamste invloed op Surrealisme, wat in die 1920’s daaruit ontwikkel het. Die naam is van die Franse woord dada afgelei, wat speelgoedperd beteken.
Die beweging het min of meer tussen 1916 en 1920 sy hoogtepunt bereik. Die dada-kunstenaars het mengvorme van beeldende kuns, poësie, teater en grafiese ontwerp gebruik. Die beweging toon 'n geestelike verwantskap met nihilisme, deur die opsetlike irrasionele en ondergrawing van algemeen aanvaarde standaarde.
Ontwikkeling
Die Dadaïsme het ontwikkel uit die kontak wat daar omstreeks 1912 tussen Apollinaire (1880-1918), Marcel Duchamp (1887-1968) en Francis Picabia (1879-1953) ontstaan het. Die burgerlike kultuur van daardie tyd het die kunstenaars beklemd laat voel. Hulle was ontevrede oor heersende idees, soos byvoorbeeld die opvatting dat die kuns aan sekere etiese norme moes voldoen en altyd rasioneel benader moes word. Hulle wou eerder die absurditeit en die toevallighede van die lewe beklemtoon en wou 'n nuwe betekenis aan die woord kuns heg. Hulle wou die menslike aktiwiteit van alle leefreëls en etiese, godsdienstige, wysgerige en kunshistoriese norme vrymaak en die verband tussen bewus dink en kunsuiting tot 'n minimum beperk. Die keuse van die woord dada vind hierby aansluiting omdat dit benewens die gewone betekenis ("skommelperdjie") ook dui op die stamelklanke of onsinwoordjies in kindertaal.
Geskiedenis
Duchamp se eerste "ready made" - 'n fietswiel op 'n kombuisstoel- is in 1913 as 'n kunswerk aan die wêreld bekend gestel. In 1915 het hy saam met Picabia na New York gereis, waar hulle in samewerking met die Amerikaanse skilder-fotograaf Man Ray (1890-1976) die kern van die Dadaïsme in New York gevorm het.
Die woord dada, wat heel toevallig in 'n woordeboek gevind is, is vir die eerste keer gebruik deur 'n groepie kunstenaars wat tydens die Eerste Wêreldoorlog na Zürich in Switserland uitgewyk het. In hul geIedere was Hugo Bali (1886-1927) uit Duitsland, Tristan Tzara (1896-1963) uit Roemenië en Hans Arp (1887-1966) uit Elsas in Noordoos-Frankryk, wat toe nog Duitse gebied was. Op inisiatief van Bali het hulle in 1916 die Cabaret Voltaire gestig, waar hulle verskeie kunssoorte en aspekte van die daaglikse lewe tegelyk aangebied het. 'n Gewilde item was die aanbieding van bruïtistiese poësie (Frans bruit beteken "lawaai"), wat deur die Dadaïste ook "simultane digkuns" genoem is en uit klanke, losstaande sinne en onsamehangende woorde bestaan het. Op dié wyse het die Dadaïste, ontnugter deur die oorlog, 'n aanval gedoen op die Westerse kultuur, wat na hul mening leeg en skynheilig was. Hulle het vryheid van kuns met ruimte vir irrasionaliteit, intuïsie en eksperimentering geëis.
Dadaïsme het vanuit Zürich oor die hele Europa versprei en veral ingang gevind in Duitsland, wat heeltemal ontwrig was deur die oorlog. Die werk van beeldende kunstenaars soos Georg Grosz (1893−1959) en John Heartfield (1891−1968), die vernaamste verteenwoordigers van die Dadaïsme in Berlyn, was sterk op die politiek gerig. Hulle het aansluiting gesoek by die gees van die Sowjet-revolusionêres van daardie tyd. Ander sentra van Dadaïsme in Duitsland was Keulen (Arp, Ernst) en Hannover waar Kurt Schwitters (1887-1948) met afvalmateriaal soos stukkies papier, trein- en tremkaartjies, stukkies tou, hout en yster skilderye aanmekaargeplak en getimmer het. Sy skilderye het as Merzbilder bekend gestaan.
Hy het later ook ruimtelike konstruksies (Merzsäule) gemaak en uiteindelik in dieselfde styl 'n hele ruimte in sy huis gekonstrueer (Merzbáu). Schwitter was ook 'n digter en het tussen 1923 en 1927 opgetree as redakteur van die Dadaïstiese tydskrif Merz. Die Dadaïsme se laaste bloeityd was in Parys tussen 1919 en 1923, toe groot eksponente van die beweging - onder andere Arp, Tzara, Picabia, Duchamp en Man Ray - in dié stad gewoon het. Hul manifestasies het gereeld skandale veroorsaak. In 1924 het André Breton sy Surrealistiese Manifes gepubliseer. Ofskoon hy geen prominente Dadaïs was nie, was Breton 'n sentrale figuur in die kunswêreld van Parys. In sy Manifes is baie van die Dadaïsme se spontane vernuwings deurdink en gesistematiseer.
Surrealisme het geleidelik die plek van die Dadaïsme ingeneem. 'n Belangrike problematiek, wat ook by meer onlangse skrywers aandag geniet het, was die Dadaïsme se verset teen taal. Die Dadaïste het taal as 'n gebrekkige en onbruikbare kommunikasiemiddel beskou. Taal kan egter nie heeltemal verwerp word nie omdat alle literêre aktiwiteite dan sal moet ophou. Hoewel daar min literêre werke is wat as tipies Dadaïsties beskou kan word, is daar tog belangrike Dadaïstiese tydskrifte uitgegee.
In 1916 het Picabia met die tydskrif 391 in Barcelona begin. Sedert 1917 het die tydskrif Dada in Zürich gereeld verslag gelewer oor die groep se aktiwiteite, terwyl die eerste uitgawe van Tzara se tydskrif, Littérature, in 1919 in Parys verskyn het. Die Dadaïste het baie aandag geskenk aan tipografie; daarvan getuig veral die Nederlandse tydskrif Mecano, wat in 1922 deur Schwitters en Van Doesburg gestig is.
Die Dada-mentaliteit kom nog in verskeie gedaantes in die eietydse kultuur voor: relativering tot in die absurde, die neiging om kuns aan die alledaagse lewe te koppel, uitbuiting van toevalselemente en provokasie van die publiek. Die Dadaïsme het as inspirasie gedien vir vele aktuele strominge en uitingsvorme in die kuns, soos popkuns, nouveau, realisme, minimal art, Nul/Zero, Fluxus, arte povera, environs en happenings. Dit het ook 'n groot invloed op die moderne reklamewese uitgeoefen. Eksperimentele poësie en bepaalde vorme van laboratoriumteater toon ook verwantskap met Dadaïstiese uitinge.
IOL
IOL (afkorting vir Independent Online) is 'n Suid-Afrikaanse nuuswebwerf. Dit is voorheen deur Independent News & Media, die grootste uitgewer van drukmedia in Suid-Afrika, besit, en is in 2013 deur Sekunjalo Investments oorgekoop.
Sekunjalo Independent Media besit 55% van die maatskappy, die Openbare Beleggingskorporasie besit 25%, en twee Chinese staatsbeheerde instellings (China International Television Corporation en China Africa Development Fund) besit die oorblywende 25%.
Adam Korson
Adam Korson is 'n Kanadese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Hot in Cleveland (2010), 2 Broke Girls (2011), en Seed (2013).
Ezemvelo KZN-Natuurlewe
Ezemvelo KZN-Natuurlewe is 'n regeringsorganisasie wat verantwoordelik is vir die bewaring van die natuur en biodiversiteit in die KwaZulu-Natal-provinsie van Suid-Afrika. Hul hoofkwartier is in Queen Elizabeth Park geleë op die noordelike hange van Pietermaritzburg, KwaZulu-Natal se provinsiale hoofstad.
In 1947 is die Natalse Parke, Wild- en Visbewaringsraad gestig deur wetgewing wat betrekking het op die natuurlewe in Natal en Zoeloeland, destyds 'n enkele provinsie van Suid-Afrika bekend as Natal. Die naam van die organisasie is later vereenvoudig tot die Natalse Parkeraad, tot in 1994.
Aan die einde van apartheid het die Natalse Parkeraad en KwaZulu Departement van Natuurbewaring tot 'n enkele organisasie saamgesmelt, wat uiteindelik geheet het die KwaZulu-Natal Natuurbewaringsdiens. Later is die naam verander na Ezemvelo KZN-Natuurlewe.
Bewaring
Die Natalse Parkeraad was instrumenteel om die witrenoster (Ceratotherium simum simum) van uitwissing te red. Alle witrenosters in Suid-Afrika (meer as 17 000 individue) is vandag afstammelinge van die oorblywende bevolking van Umfolozi. Tans is Ezemvelo KZN-Natuurlewe betrokke by die bewaring van 'n subspesie van die swartrenoster (Diceros bicornis minor), waarvan feitlik al die diere in Suid-Afrika ook afstammelinge van die oorblywende bevolking in Umfolozi is.
Die gebiede wat deur Ezemvelo KZN-Natuurlewe bestuur word sluit in nesplekke van die karetseeskilpad en leerskilpad, Coelacanth habitat en drie sentrums van endemisme. Twee van die gebiede wat bestuur word, is wêrelderfenisgebiede (iSimangaliso-vleilandpark en die uKhahlamba-Drakensbergpark).
Enkele parke wat deur Ezemvelo KZN bestuur word
Die organisasie bestuur meer as 57 parke.
Groblershoop
Groblershoop is 'n dorp in die Noord-Kaap, in Suid-Afrika, tussen Marydale en Grootdrink. Die Oranjerivier, en die Boegoebergdam is naby die dorp geleë. Die dorp is in 1936 gestig. Die N10 nasionale pad gaan deur Groblershoop. Volgens die 2011-sensus het die dorp vir sensusdoeleindes 13,67 km² gehad. Van die 4 938 inwoners was 4 204 (85,14%) bruin, 444 (8,99%) swart en 207 (4,19%) wit.
Trivia
duimnael|links|270px|Die [[NG gemeente Groblershoop se kerkgebou. Ds. G.T. de Beer het die hoeksteen op 5 Februarie 1972 gelê en die argitekte was A.W. Horne en Hofmeyr.]] Die Sishen-Saldanha Spoorlyn kruis die N10 nasionale pad net noord van Groblershoop en die Witsand Natuurreservaat is 59 km noordoos van Groblershoop.
Salamanca (Chili)
Salamanca is 'n Chileense stad en munisipaliteit in Choapa Provinsie, Coquimbo Streek. Dit is geleë 30 km (19 myl) oos van Illapel, die provinsie se administratiewe sentrum, en 316 km (196 myl) noord van Santiago, Chili. Dit word meestal vanaf Los Vilos besoek, wat langs die Panamerican snelweg lê, en verbind die stad met die res van die land.
Groblershoop
Geskiedenis
Groblershoop het oorspronklik as Sternham bekendgestaan en is so genoem na ’n ene Stern wat in die 1920's in die omgewing geboer het en ’n klein pompstasie gebou het om watter uit die Oranjerivier te voorsien. Ongelukkig het die vloed van 1925 sy onderneming verwoes. Selfs reeds in die 1890's het ene Litchfield ’n klein hidro-elektriese kragopwekker en pomp op die Oranje gehad. Hy was bewus van die moontlike van besproeiing in die riviervallei. Mense het al van 1872 af aan die oewers van die rivier geboer en met veel moeite water vir besproeiing daaruit getrek. In 1895 het Litchfield voorstelle by die owerheid ingedien vir ’n besproeiingskema, maar daarvan het niks tereggekom nie.
Groblershoop is in 1936 gestig op die perseel van die oorspronklike Sternham en genoem na min. P.G.W. Grobler, minister van lande in die Hertzog-kabinet van 1924 tot 1933. Die Boegoebergdam is 34 km wes van Groblershoop geleë. Die dam is later ontwikkel in 'n aansienlike onspanningsentrum met geleenthede vir swem, watersport en hengel. 'n Woonwapark is ook aangelê.
Fabales
Fabales is 'n orde van blomdraende plante wat hoort tot die klade Eudicots.
Groblershoop
Die geskiedenis van Boegoebergdam
duimnael|regs|200px|Min. [[P.G.W. Grobler, na wie die dorp genoem is.]] In 1902 het W.D. Gordon, ’n ingenieur in diens van die Kaapkolonie se departement van openbare werke in Kaapstad, die Litchfield-voorstel vir besproeiing by sy hoofde aanbeveel, maar weer sonder sukses.
In Februarie 1911 het Alfred Lewis, die afdelingsingenieur van die departement van besproeiing in Kaapstad die gebied besoek en ’n gedetailleerde ondersoek ingestel na die benedelope van die Oranjerivier. Hy was een van die voortreflikste wateringenieurs wat Suid-Afrika opgelewer het, en was direkteur van besproeiing van 1921 tot 1941. In sy klassieke ondersoek het hy die Oranje se loop gevolg in ’n perdekar, maar meestal te voet. Hy het ’n uitstekende besef van die rivier se potensiaal gehad. Volgens T.V. Bulpin is sy prestasie in die uitvoering van sy ondersoek, wat hy vermag het onder die mees beproewende omstandighede van versengende hitte en onherbergsame terreine, nog nie deur ’n ander wetenskaplike ondersoeker in Suid-Afrika oortref nie.
Gloria Fonda
Gloria Fonda (1896 – 1978) was 'n Amerikaanse aktrise.
Groblershoop
Die geskiedenis van Boegoebergdam
Lewis het die bou van ’n dam by Boegoeberg (genoem na die boegoeplant wat op die heuwelhange gegroei het) aanbeveel en ’n 130 km lange besproeiingskanaal wat water sou voorsien aan 4 000 morg besproeibare grond.
Die projek is gekniehalter deur ’n gebrek aan geld, maar tydens die Groot Depressie (1929–'33) het die Carnegie-kommissie aanbeveel dat werkloses van werk op openbare projekte voorsien word. Hul vergoeding sou nederig wees, maar liewer iets as niks, is gemeen. Pleks van toustaan vir aalmoese, sou die werkloses iets van blywende waarde daarstel en gestimuleer word deur werk en prestasie.
Die departement van besproeiing het opdrag gekry om werk aan talle besproeiingsprojekte te begin wat onmiddellik werk sou verskaf, maar ook in die vooruitsig gestel dat mense op besproeibare grond gevestig kon word om hul geldnood te verlig. Die onderskeie projekte is deur toelaes van die departement van arbeid gefinansier. Een van dié wat toe van stapel laat loop is, was Lewis se skema vir die bou van ’n dam by Boegoeberg en ’n besproeiingskanaal.
Werk te Boegoeberg het op 23 Mei 1929 begin. Dit het behels dat ’n keerwal, pleks van ’n damwal, gebou sou word. ’n Betonmuur van 622 m lank en 10 m hoog is oor die rivierbedding by Zeekoebaardsdrif gebou. Agt-en-sestig sluishekke wat opgelig is deur ’n mobiele hyskraan was deel van die bouwerk sodat komende vloedwaters kon deurvloei en die slik in die dam wegspoel. Die keermuur sou die water gelei na ’n kanaal en ’n opgaardam om besproeiings al langs die rivier moontlik te maak, selfs tot by die Augrabieswaterval.
Aangesien daar geen dorpe in die omgewing was nie, is ’n kamp van tente en hutte op die perseel opgerig waar winkels, ’n skool en kliniek gebou is. Arbeiders se dagloon was 7 s. 6 d. en die werktoestande was swaar. As vergoeding vir hul swaarkry is die arbeiders die hoop gegee dat hulle ’n besproeide lappie grond sou bekom nadat die bouwerk voltooi is. Oor die dam het die werkers gedigte geskryf, liedjies gesing en saans gedans op die maat van wysies oor die hoë prys wat hulle moes betaal om die water van die Oranje na plaasgrond, fabrieke en huise te bring. Die foxtrot Boegoeberg se dam dateer byvoorbeeld uit dié tyd.
Ingenieurs op die perseel, soos Adolf Aslaksen, Sven Eklund, Gordon Allen en ene Kokot het die werk beheer van die sowat 250 arbeiders, wat almal getroud was en wie se bruingebrande gesin ne blymoedig die meeste van ’n slegte saak gemaak het.
Myxilla hentscheli
Myxilla hentscheli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.