cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniël François Malan
Politieke leier
By hom het dit gegaan om die republikeinse strewe van sy volk en die reg van die Unie van Suid-Afrika am hom van die Britse Ryk af te skei. Op die manier het hy meegedoen aan die vorming van partybeleid, veral nadat hy in September 1915 op die Nasionale Party-kongres op Middelburg tot voorsitter, en dus nie-amptelike leier, van die party in Kaapland verkies is. Nadat Malan in 1915 in Cradock en in 1917 in Victoria-Wes onsuksesvolle pogings aangewend het om tot die Volksraad verkies te word, het mnr. W.P. Louw sy setel, Calvinia, aan Malan afgestaan.
Malan het daarna die setel in 1919 verower en tot in 1938 LV vir Calvinia gebly. Daarna het hy die kiesafdeling Piketberg verteenwoordig tot met sy uittrede uit die politiek. Na die Eerste Wêreldoorlog het Westerse leiers, veral Woodrow Wilson van die VSA en David Lloyd George van Brittanje, die idee van die "selfbeskikking van klein nasies" verkondig. Na aanleiding hiervan het die Nasionale Party 'n afvaardiging na die vredesamesprekings in Parys gestuur om te pleit vir die herstel van die onafhanklikheid van die twee voormalige Boererepublieke en vir groter konstitusionele onafhanklikheid vir die Unie van Suid-Afrika.
Dr. Malan was een van die twee Kapenaars in hierdie afvaardiging, wat onder leiding van genl. Hertzog gestaan het en onverrigter sake na Suid-Afrika teruggekeer het. Die wêreldvrede het die verlange na die hereniging van die verdeelde Afrikaners weer sterk laat opvlam, maar die Volkskongres in September 1920 in Bloemfontein kon nie daarin slaag om die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party te herenig nie volgens die NP was dit die pro-Britse beleid van die SAP wat die onderhandelinge laat skipbreuk ly het.
Lid van Hertzog-kabinet
Na die oorwinning van die Pakt ('n ooreenkoms tussen die Nasionale Party en die Arbeidersparty) by die stembus in 1924 het genl. Hertzog die vyftigjarige dr. Malan in sy kabinet ingesluit as Minister van Binnelandse Sake, Onderwys en Volksgesondheld. Malan was 'n deeglike administrateur en harde werker en het ook uitgeblink as parlementariër, vegter en redenaar. Trouens, hy kan as een van die grootste redenaars van sy tyd beskou word, en as hy in die Volksraad op sy voete gekom het, het lede wat nie in die saal was nie, gewoonlik gou teruggekom.
Pas na dr. Malan se dood het Die Burger die volgende geskryf: "Sy spreekstyl was besonders. Hy het sy onderwerp uit die grond uit opgebou, altyd met 'n lang en deurtastende inleiding waarin hy die agtergrond geskets het. Stap vir stap, met heldere logika kon hy sy tema ontwikkel, en dan het die slotwoord gevolg … Hy het die vermoë behou om met sy kragtige en helder stem, langsaam ure lank die woord te hou. Toesprake van tussen twee en drie uur was vir hom niks buitengewoons nie." Veral drie belangrike stukke wetgewing uit hierdie tyd word aan Malan se naam gekoppel.
Die eerste was die wysiging van artikel 1 van die Grondwet deur die invoeging van die bepaling dat die volk van die Unie van Suid-Afrika die soewereiniteit en leiding van die Almagtige God erken. Nadat hy in 1925 met die steun van sen. C.J. Langenhoven die amendement van die Unie-grondwet deurgevoer het ingevolge waarvan Afrikaans naas Engels as amptelike taal erken is, het hy ook toegesien dat die beleid van tweetaligheid in die Staatsdiens toegepas word. Hy het hom ook beywer vir beter geriewe vir hoër en vakonderwys.
In 1927 het hy opgetree as voorsitter van 'n konferensie tussen die Indiese en die Suid-Afrikaanse regering waartydens die Unieregering op Malan se aandrang groter geldelike hulp bewillig het vir Indiërs wat Suid-Afrika vrywillig wou verlaat. Die uiters sensitiewe onderhandelinge insake die wetsontwerp op 'n eie Suid-Afrikaanse vlag en burgerskap is tussen 1925 en 1927 onder Malan se ministerskap gevoer. Geen eenstemmigheid is bereik nie: onder opposisiegeledere was daar diegene wat ten gunste was van die behoud van die Britse vlag (die Union Jack), terwyl andere bereid was om 'n nuwe vlag te aanvaar mits die Union Jack ’n prominente plek daarop sou kry.
Ook onder Nasionaliste was daar groot meningsverskil. Hertzog was bereid om die opposisie tegemoet te kom deur in te willig dat die Union Jack op die vlag verskyn. Malan was hierteen gekant, maar om ’n skeuring te vermy, het hy daarin berus. Op 31 Mei 1928 is die Unievlag, soos die Republiekvlag vandag daar uitsien, amptelik in gebruik geneem. In 1930 het Malan die leiding geneem in die beweging om aan Blanke vroue die stemreg te gee en die algemene stemregkwalifikasies in al vier provinsies te standaardiseer.
Breuk met Hertzog
Malan was gekant teen die beoogde samesmelting tussen Hertzog en Smuts in 1933, aangesien hy geglo het dat dit nie die belange van die Afrikaner en die Nasionale Party sou dien nie. Hy het Hertzog as persoon gesteun, maar nie die beoogde samesmelting nie. Malan en ander Nasionaliste was eerder ten gunste van "hereniging", dit wil sê "eenwording op die grondslag van gemeenskaplike politieke oortuigings en beginsels", ofte wel "die bymekaarbring wat deur politieke oortuiging by mekaar hoort". Dit is dus duidelik dat Malan nie geglo het dat samesmelting kon slaag nie.
Smuts en Hertzog se standpunte oor sake soos die deelbaarheid van die kroon, die reg tot neutraliteit en die soewereine status van die Unie het na sy mening te veel verskil. Die saak waarom dit dus eintlik gegaan het, was Britse of eie seggenskap oor Suid-Afrikaanse sake. Die Kaaplandse kongres van die Nasionale Party het Malan gesteun, maar die ander provinsies was ten gunste van die beoogde samesmelting tussen die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse Party.
Op 5 Desember 1934 het die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party van Hertzog en Smuts (ook genoem die Verenigde Party) tot stand gekom, terwyl die Nasionale Party van Kaapland onder Malan se leiding die opposisie in die Volksraad geword het. Slegs een opposisielid, J.G. Strijdom, was ’n Transvaler. Malan is beskou as die verskeurder van die Nasionale Afrikaners, as verraaier van sy leier en as 'n rassehater. Sonder om hom aan die kritiek te steur, het Malan volhard in sy stryd om die verskeurde Afrikanereenheid te herstel op 'n grondslag van Suid-Afrikaanse nasionalisme.
Die Nasionale Party het 'n republikeinse party geword en die party wat die grondslae gelê het van wat later tot die Nasionale apartheidsbeleid ontwikkel het. In 1937 het Malan die verslag van die Kommissie insake Kleurlingkiesreg, waarin aanbeveel is dat stemreg aan bruin mense in al vier provinsies verleen en hulle op die gemeenskaplike kieserslys geplaas word, sterk teengestaan. In die algemene verkiesing van 1938 het die Nasionale Party sy aantal Volksraadsetels van 19 na 27 opgeskuif.
Die getal NP-stemme was egter 'n gedugte 247 000 teenoor die Verenigde Party se 448 000. Die jaar 1938 was 'n betekenis volle jaar. Ernstige beginselverskille het tussen Hertzog en Smuts ontstaan en die Simboliese Ossewatrek het die verbeelding aangegryp en gelei tot 'n herontwaking van Afrikanernasionalisme. Die Reddingsdaadbond het hom vir die ekonomiese opheffing van die Afrikaner beywer en die Ossewabrandwag het as kultuurorganisasie tot stand gekom om die nuwe geesdrif vir die Afrikanersaak te bestendig.
Afrikanerverdeeldheid
Hy het bygevoeg dat Suid-Afrika sy eie heil moes uitwerk en hom nie moreel gebonde aan Brittanje moes voel nie. Hertzog se neutraliteitsmosie is in die Volksraad met ’n meerderheid van 13 stem me verslaan en hy was verplig om te bedank. 'n Paar dae later, by 'n byeenkoms van tienduisende anti-oorlogsgesindes op Monumentkoppie naby Pretoria, het Malan en Hertzog versoen geraak. Daarna het Malan hom daarvoor beywer om alle Afrikaners – Nasionaliste en Hertzog se volgelinge wat van die VP weggebreek het – in een politieke party te verenig.
Sy taak is grootliks bemoeilik deur onderlinge wantroue. In Januarie 1940 het die Herenigde Nasionale Party of Volksparty (HNP of V) tot stand gekom waarin Malan en Hertzog se volgelinge opnuut binne een party die politieke stryd teen die Smuts-regering kon hervat. Die republikeinse ideaal is ook in die program van beginsels opgeneem. Op 6 November 1940 het Hertzog vanweë botsende beskouinge uit die politiek getree, en nadat N.C. Havenga ook die party verlaat het, het Malan in April 1941 die leierskap van die HNP of V oorgeneem.
'n Bitter tydperk in die Afrikanergeskiedenis het gevolg, 'n tydperk waarin die emosionele oorlogsatmosfeer die wantroue, twyfel en verdeeldheid vererger het. Nasionaalgesindes het mekaar die stryd aangesê en onder leiding van N.C. Havenga het 'n deel van Hertzog se volgelinge die Afrikanerparty gestig en agt Volksraadslede gehad. 'n Ander groep Hertzogvolgelinge het hulle by adv. Oswald Pirow geskaar en die Nuwe Orde, met sestien lede in die Volksraad, tot stand gebring.
'n Derde groep Hertzog-volgelinge het in die HNP van Malan gebly, wat toe 41 Volksraadslede gehad het. Ook die Ossewa-Brandwag, met dr. Hans van Rensburg as leier, het in 1941 die politieke terrein betree. Die groep het Hertzog-Malan-volgelinge ingesluit en uiteindelik 'n bedreiging vir die HNP geword. As leier van die HNP moes Malan 'n stryd aan 2 fronte voer: aan die een kant was daardie Smuts-kamp, wat heelparty Afrikaanssprekendes ingesluit het, en aan die ander kant die polities verregse Afrikanergroepe, soos die OB, wat ten gunste van 'n diktatuur op Nasionaal-Sosialistiese grondslag was.
Met die "oorlogsverkiesing" van 1943 het die "oorlogsgroep" 107 setels (insluitende 89 vir die VP) en die HNP 43 verower. Die Nasionale Afrikaners het die regse groepe by die stem bus verslaan, wat as 'n oorwinning vir Malan se leierskap beskou is. Boonop het die HNP in ’n tussenverkiesing Wakkerstroom op die VP verower. Die bitter stryd tussen Malan en die OB sedert 1941 het 'n versoening tussen die groepe onmoontlik gemaak, en bowendien het die OB se Fascistiese filosofie van ’n diktatuur radikaal verskil van die demokratiese oortuigings van die HNP.
Die HNP het sy organisasie opgeknap en in Maart 1947 het Malan en Havenga besluit om ’n verenigde front te vorm tydens die verkiesing van 1948. Hierdie ooreenkoms, waardeur twee faksies van Afrikanernasionalisme wat tydelik van mekaar verwyderd geraak het, herenig is, was een van Malan se grootste prestasies. Die weg was gebaan vir die verrassendste verkiesingsuitslag in die geskiedenis van die Unie, wat deur Smuts as 'n "frats" en deur Malan as 'n "Godswonder" bestempel is.
Premierskap
Die uitslag van die verkiesing van 26 Mei 1948 was 'n groot verrassing. Die HNP het 70 en die Afrikanerparty 9 setels verower, wat aan Malan en Havenga 'n meerderheid van 5 oor die gesamentlike kragte van die VP, die Arbeiders en die drie sogenaamde Naturelle-verteenwoordigers (soos daar na inheemse persone verwys is in 1948) gegee het. 'n Ontnugterde Smuts was verplig om te bedank en Malan het op 74-jarige leeftyd premier geword. Redes vir die Nasionale sege.
Die belangrikste rede vir die HNP-oorwinning was die feit dat die sogenaamde apartheidsbeleid by die kiesers byval gevind het. Ns. Die Tweede Wêreldoorlog het rasseaangeleenthede en Swart-Witverhoudinge die politieke toneel oorheers. Kolonialisme het in onguns geraak en die in Asië en Afrika het aangedring op selfregering. In Suid-Afrika het die wit mense deur middel van organisasies soos die destydse Naturelle Verteenwoordigende Raad, die African National Congress en die South African Indian Congress met groter dryfkrag as tevore geagiteer vir 'n groter aandeel in die regering en die afskaffing van diskriminerende wetgewing. Dit het die sommige wit mense hewig ontstel omdat hulle gevoel het dit kan posisie bedreig.
Die HNP het hierdie situasie aangewend deur Smuts se beleid aan die kiesers voor te hou as 'n beleid wat tot die ondergang van die wit mense sou lei. Die HNP-beleid is deur veral plattelanders en arm stedelike kiesers gesteun wat ekonomiese bedreig gevoel het deur swart arbeiders. 'n Tweede rede vir die oorwinning was die feit dat die HNP in die eerste plek tot die Afrikaanssprekendes gespreek het. Die getalleverhouding van Afrikaanssprekendes tot Engelssprekendes was ongeveer 60:40, en dit het die saak bevorder.
Die Afrikanernasionalisme het egter finaal die knoop deurgehak, want die Afrikaner wou weer een wees met sy mede-Afrikaner. Die derde rede was die Pakt tussen Malan en Havenga, wat meegebring het dat die stem van die Afrikanerparty in grenssetels van die HNP deurslaggewend was. Die ekonomiese gevolge van die Tweede Wêreldoorlog was ook ’n belangrike rede. Ontevredenheid oor die kosskaarste wat reeds voor die oorlog begin het maar na die vrede voortgeduur het, asook ’n groot behuisingstekort, het die VP-steun verder laat kwyn.
Ten slotte kan die VP se nederlaag daaraan toegeskryf word dat die Nasionaliste veel beter georganiseer was as die VP. Smuts en sy organiseerders was so seker van 'n oorwinning dat hulle nie baie moeite gedoen het nie. Die oorwinning was vir Malan ’n persoonlike triomf. 'n Halfeeu na die Anglo-Boereoorlog het Afrikanernasionalisme oor die Britse imperialisme geseëvier. In Augustus 1951 het die HNP en die Afrikanerparty herenig en die naam wat hy tussen 1914 en 1939 gedra het, naamlik die Nasionale Party, weer aanvaar.
In Julie 1949 is die goudmyne deur die Internasionale Monetêre Fonds en die Unie-Tesourie toegelaat om 'n beperkte hoeveelheid goud bo die vasgestelde bedrag van 35 dollar per ons te verkoop, en twee maande later het Malan die geldkoers gedevalueer, wat 'n baie hoër goudprys en 'n ekonomiese en industriële oplewing tot gevolg gehad het. In dieselfde jaar het Malan gesorg dat Suidwes-Afrika (Namibië) 6 Volksraadslede en 4 senatore in die Unie-parlement kry, wat met die verkiesing almal Nasionale setels geword het.
Tot voor die 1953-verkiesing, toe die NP sy meerderheid in die Volksraad na 29 opgeskuif het, was Malan se premierskap besonder stormagtig. In die Senaat was die Nasionaliste in die minderheid, en van alle kante af het teen stand gekom: van politieke teenstanders tuis en in die buiteland, en van die magtige opposisiepers.
Apartheidswette
Die teenstand het veral gegaan oor die apartheidsbeleid van die regering, 'n beleid wat sedert die koms van Jan van Riebeeck in die praktyk bestaan het. Ongeskrewe gebruike wat in sekere mate deur die Smuts-regering toegepas is, is deur die NP-regering deur wetgewing afgedwing.
Die verskil tussen die apartheid voor 1948 en die daarna was geleë in die vasberadenheid en selfs genadeloosheid waarmee die beleid na 1948 toegepas is. Op sosiale vlak was een van die eerste stappe van die Malanregering die poging om rassevermenging te verhoed. Die Wet op Verbod van Gemengde Huwelike (1949) het huwelike tussen wit mense en lede van ander rasse verbied, terwyl die Ontugwysigingswet (1950) geslagtelike omgang tussen wit mense en lede van ander rasse verbied het.
Laasgenoemde het dus die wet van die Hertzog-regering van 1927 uitgebrei sodat dit ook op bruin mense en lndiërs van toepassing was. Ten einde groter duidelikheid te kry oor die soms vae grenslyne tussen die rasse, is die Bevolkingsregistrasiewet in 1950 deurgevoer. Die Wet op Groepsgebiede (1950) het aparte woonbuurtes aan die verskillende rassegroepe toegewys en is later aangevul deur ander wette, soos die Wet op die Hervestiging van Naturelle (1954), toe sowat 100 000 swart mense uit die plakkerskampe wes van Johannesburg verwyder is na Meadowlands, 'n beter woonbuurt.
Breëkopbaber
Die Breëkopbaber (Clariallabes platyprosopos) is 'n varswater vis wat voorkom in die Okavangorivier en die boonste gedeelte van die Zambezirivier. In Engels staan die vis bekend as die Broadhead catfish.
Daniël François Malan
Apartheidswette
Die politieke apartheidswette was die mees omstrede van al die regeringsmaatreëls. Die mate van verteenwoordiging wat mense van kleur nog in die Parlement en Provinsiale Rade gehad het, is afgeskaf met die doel om aan elke rassegroep ’n groter mate van seggenskap oor sy eie sake te gee. Die beperkte verteenwoordiging wat die Smuts-regering in 1946 aan die Indiërs in die Parlement en Provinsiale Rade gegee het, is in 1948 opgehef, maar die Indiërs het geen plaasvervangende bedeling ontvang nie, aangesien die Malanregering hulle slegs beskou het as besoekers in die land wat na Indië moes terugkeer.
Howard Wendell
Howard Wendell (25 Januarie 1908 – 11 Augustus 1975) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Gentlemen Prefer Blondes (1953) en in die televisiereekse You Are There (1953), Screen Directors Playhouse (1955), en Zorro (1957).
Daniël François Malan
Bruin-stemreg
Die sowat 38 000 stemgeregtigde Kaapse bruin mense is ingevolge die Wet op Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers (1951) van die gemeenskaplike kieserslys verwyder. Terselfdertyd is voorsiening gemaak vir 'n Verteenwoordigende Kleurlingraad (soos dit in daardie bekendgestaan het), wat as skakel tussen die Regering en die bruin gemeenskappe moes dien. Hierdie wet het hewige weerstand uitgelok en die land vir 'n paar jaar in 'n konstitusionele krisis gedompel.
Kate Capshaw
Kate Capshaw (gebore 3 November 1953) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Indiana Jones and the Temple of Doom (1984), Dreamscape (1984), SpaceCamp (1986), en Black Rain (1989).
Daniël François Malan
Bruin-stemreg
Gerugsteun deur die argument dat die Statuut van Westminster van 1931 hom daartoe magtig, het die NP die wetgewing deur die Parlement geloods met 'n gewone meerderheid in plaas van 'n tweederdemeerderheid, wat ingevolge die Suid-Afrika-Wet van 1909 'n vereiste was. Toe die opposisie die geldigheid van die wet in die Hoërhof betwis, het die hof die wet geldig verklaar, waarop die opposisie die saak na die Appèlhof gevoer het. Die Appèlhof het op sy beurt die wet in 1952 ongeldig verklaar, maar die regering wou nie hierin berus nie en het 'n ander wet deurgevoer ingevolge waarvan die Parlement in konstitusionele sake tot die hoogste hot verhef is. Die Appèlhof het ook hierdie wet ongeldig verklaar.
Die regering, gesterk deur die groter meerderheid wat hy in die 1953-verkiesing behaal het, het weer eens die wet voor die Parlement gelê. Weer eens kon die vereiste tweederde-meerderheid nie behaal word nie, en die kwessie het voortgesloer totdat adv. J.G. Strijdom Malan as premier opgevolg het. Die saak is uiteindelik in 1956 opgelos deur middel van 'n "gelaaide" Senaat, en die wyse waarop dit deurgevoer is, het 'n verwydering tussen Afrikaner en bruin mense gebring.
Tuislandbeleid
Die Wet op Bantoe-owerhede van 1951 was die eerste stap in die rigting van selfbestuur vir swart gemeenskappe in die tuislande en ook 'n stap om die Naturelle Verteenwoordigende Raad af te skat. Reeds in November 1950 het die Minister van Naturellesake, dr. H.F. Verwoerd, 'n kommissie onder voorsitterskap van prof. F.R. Tomlinson aangestel om die sosio-ekonomiese ontwikkeling van die swart gebiede te ondersoek. Die lywige Tomlinson-verslag is eers in Oktober 1954 voltooi en in 1956 gepubliseer.
Die verslag het aanbevelings gedoen oor die grootskaalse ontwikkeling van wat later bekend sou staan as die Swart Tuislande en het in die opsig die grondslag gelê vir die verdere uitbouing van die apartheidsgedagte. Die regering het egter verskeie van die Kommissie se aanbevelings (oor byvoorbeeld die finansiering van die ontwikkeling met behulp van wit mense se kapitaal en die skepping van werkgeleenthede deur middel van onder meer wit mense se ondernemings) nie aanvaar nie.
1407
Die jaar 1407 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Daniël François Malan
Tuislandbeleid
Tog was daar tydens die bewind van Malan en die van sy opvolger, ad J.G. Strijdom (1954–1958), geen sprake daarvan dat die tuislande tot onafhanklike state sou ontwikkel nie. Hulle het aanvaar dat wit mense die voogde van die swart mense was en dit vir 'n lang tyd in die toekoms sou bly.
Onderdrukking van die Kommunisme
Voor die Nasionaliste in 1948 aan die bewind gekom het, was daar geruime tyd reeds ontevredenheid onder swart organisasies soos die African National Congress en die Coloured African Peoples Organisation oor die diskriminerende wette wat hulle in 'n ondergeskikte posisie in die land geplaas het.
Die implementering van die apartheidsbeleid het nog groter ontevredenheid uitgelok, en hulle is daarin gesteun deur die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party. Die Malanregering het die Kommuniste beskou as opstokers van mense van kleur en in 1950 is die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme aangeneem, ingevolge waarvan die Kommunistiese Party verban is. Dié organisasies het egter voortgegaan met hul eise dat die apartheidswette herroep moet word.
Ofskoon Malan-hulle verseker het dat die regering die wette as beskermingsmaatreëls vir elke bevolkingsgroep beskou, het die organisasies in 1952 ’n weerstandsveldtog georganiseer. Die veldtog, wat die vorm aangeneem het van grootskaalse oortredings deur die swart mens van die apartheidsregulasies, het misluk. Die regering het eenvoudig strenger wetgewing aangeneem, soos byvoorbeeld die Wet op Openbare Veiligheid (1953), ingevolge waarvan die regering 'n noodtoestand in 'n bepaalde gebied of oor die hele land kon uitroep. Die Strafregwysigingswet van dieselfde jaar het swaar strawwe voorgeskryf vir persone wat die landswette by wyse van protes of verset oortree het.
Verenigde Volke
Die nouer inskakeling by die Unie van Namibië (Suidwes-Afrika), wat na die Eerste Wêreldoorlog as mandaat-gebied aan Suid-Afrika toevertrou is, het verdere probleme vir die Malan-regering by die VVO meegebring. Die internasionale en plaaslike kritiek het Malan nie van stryk gebring nie. Op konstitusionele gebied het die Wet op Suid-Afrikaanse Burgerskap van 1949 bepaal dat 'n Britse onderdaan eers na vier in plaas van twee jaar 'n Unieburger kon word en dan ook net na goeddunke van die Minister van Binnelandse Sake.
Dr. Malan se lang loopbaan as politikus is in die verkiesing van 1953 bekroon toe die NP die VP-opposisie verpletterend verslaan het. Van toe af het die politieke storms om hom geleidelik afgeneem en sy teenstanders – hier te lande en in die buiteland – het sy onbetwiste leierskap in die Suid-Afrikaanse politiek meer geredelik aanvaar.
Uittrede
In Mei en Junie 1953 het Malan na Londen gereis, waar hy die kroningsplegtigheid van koningin Elizabeth II en die Statebondskonferensie bygewoon het. Daarna het hy ook 'n besoek aan Israel gebring. In November 1953 het Malan as Kaaplandse leier van die NP uitgetree, en op 11 Oktober 1954, op 81-jarige ouderdom, het hy aangekondig dat hy hom op 30 November finaal aan die politiek sou onttrek. Teen die demokratiese gebruik in het hy gepoog om N.C. Havenga as sy opvolger verkies te kry, maar die Nasionale koukus het adv. J.G. Strijdom op 30 November 1954 as nuwe premier aangewys.
Die mislukte poging van Malan om die verkiesing van 'n opvolger te manipuleer, het egter 'n skadu gewerp op partyverhoudinge gedurende die hele ampstermyn van Strijdom. Die laaste jare van sy lewe het Malan by sy huis op Stellenbosch deurgebring. Twee beroerte-aanvalle het verhoed dat hy 'n boek oor sy politieke lewe en strewe – die herstel van die eenheid van die Afrikanerdom – voltooi, maar dit is na sy dood deur vriende gedoen. Hy is op 7 Februarie 1959 oorlede en in die begraafplaas op Stellenbosch begrawe.
Op sy grafsteen verskyn Malan se credo: "Glo in jou God! Glo in jou volk! Glo in jouself!" Dr. Malan was twee maal getroud. Uit sy eerste huwelik in 1926 met Martha van Tonder is twee seuns gebore. Na haar dood in 1930, is hy in 1937 getroud met Maria Anne Sophia Louw van Calvinia, die dogter van W.P. Louw, wat sy setel in 1919 aan Malan aangebied het. Die huwelik was kinderloos, maar in 1948 het hulle 'n Duitse oorlogsweeskind aangeneem.<div class="noprint" style="clear: right; border: solid #aaa 1px; margin: 0 0 1em 1em; font-size: 90%; background: #f9f9f9; width: 250px; padding: 4px; spacing: 0px; text-align: left; float: right;"> Afrikaner-Volkseenheid kan gelees word by die Afrikaanse Wikisource, by "Afrikaner-Volkseenheid"
Breëkopbaber
Voorkoms
Die Breëkopbaber het 'n breë, baie plat kop, net so lank as wat dit breed is, met bolwange en vier paar lang baarde. Daar is twee rye tandplate in die bokaak.
Die rugvin is baie lank, sowat twee derdes van die totale vis se lengte en loop tot voor die stertvin. Die vis het geen vetvin nie. Die stertvin is goed ontwikkel. Die analevin is ook lank. Beide die rugvin en die anale vin beslaan die helfte van die vis se hoogte. Die buikvin is gepaard en swak ontwikkel. Die borsvin is gepaard en swak ontwikkel.
Sy liggaamsvorm (profiel) is plat met die bek wat hoog in sit, en tipies baber. Die skubbe is mikroskopies klein in slym.
Die Breëkopbaber is swart of donker bruin gespikkeld, selfde kleur bo en onder, en word tot 283 mm lank. Die Zimbabwe hengelrekord is 0.128 kg.
Habitat
Die vis leef in rotsagtige stroom versnellings in groot riviere en eet onder andere vis en water insekte. Hulle word deur hengelaars gevang met klein stukkies vleis, vis en erdwurms as aas.
Gregorius van Tours
Sint Gregorius van Tours (30 November, c. 538 – 17 November 594) was 'n Gallo-Romeinse geskiedkundige en Biskop van Tours, wat hom 'n leidende prelaat van Gallië gemaak het. Hy is gebore as Georgius Florentius, maar het later die naam Gregorius aangeneem ter ere van sy oorgrootjie aan moederskant. Hy het geskryf in 'n vorm van laat-vulgêrlatyn; nietemin is al aangevoer dat dit 'n doelbewuste taktiek was om te verseker dat sy werke 'n wye gehoor sou bereik. Hy is die vernaamste eietydse bron van Merovinge-geskiedenis. Sy mees vername werk was sy Decem Libri Historiarum of Tien Boeke van Geskiedenisse, beter bekend as die Historia Francorum ("Geskiedenis van die Franke"), 'n titel wat dit van latere kroniekskrywers ontvang het, maar hy is ook bekend vir sy geloofbare verslae van die wonderwerke van heiliges, veral vier boeke van die wonderwerke van Martin van Tours. Sint Martin se tombe was 'n belangrike besoekplek in die 6de eeu, en Gregorius se geskrifte het in die praktyk meegewerk om hierdie hoogsgeorganiseerde verering te promoveer.
Jacob Gitlin-biblioteek
Die Jacob Gitlin-biblioteek in Kaapstad het 'n versameling inligtingsbronne wat klem lê op die Joodse geloof, kultuur en geskiedenis en die staat Israel. Dit staan onder die beskerming van die Suid-Afrikaanse Sioniste-federasie en is in 1959 gestig.
Die biblioteek is gehuisves in dieselfde gebouekompleks as die St. Johnstraat-sinagoge, die Suid-Afrikaanse Joodse Museum, die Groot Sinagoge en die Holocaust Centre. Dit lê naby die Parlement en Tuynhuys, tussen die Kompanjiestuin en St. Johnstraat en sy verlengde Hatfieldstraat.
Jacob Gitlin was vir 27 jaar die sekretaris van die Dorshei Sioniste-vereniging.
2018 Franse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Franse Grand Prix het op 24 Junie 2018 op die Paul Ricard-renbaan plaasgevind. Die was die agtste wedren van die kampioenskapseisoen gewees, en die eerste keer wat die Franse Grand Prix sedert 2008 gehou is. Dit was die sewe-en-tagtigste uitgawe van die Franse Grand Prix, en die 58ste keer wat dit 'n been van die Formule Eenwêreldkampioenskap gevorm het sedert die reeks se ontstaan in 1950.
Bande
Pirelli verskaf die volgende bande in Frankryk:
Harry Peacock (akteur)
Harry Peacock (gebore 1978) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gulliver's Travels (2010) en Far from the Madding Crowd (2015), en in die televisiereekse Jonathan Creek (1997) en Doctor Who (2005).
Littlefillan
Littlefillan is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit is in Johannesburg se E-streek geleë.
Jesper Milsted
Jesper Milsted (gebore 28 Januarie 1952) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In the Middle of the Night (1984), Elsker elsker ikke... (1995), en Belma (1995), en in die televisiereeks Strisser på Samsø (1997).
Phalacrocorax
Phalacrocorax is 'n genus van voëls in die familie van kormorante (Phalacrocoracidae). Die genus omvat ongeveer 22 spesies.
Spesies
Die volgende spesies word onder die genus ingedeel:
Cladocroce incurvata
Cladocroce incurvata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cladocroce en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Abram Gannibal
Abram Petrowitsj Gannibal, ook Hannibal of Ganibal of Ibrahim Hannibal of Abram Petrof, (1696 – 14 Mei 1781) was ’n slaaf uit Afrika wat deur Pieter die Grote na Rusland gebring is. Hy het generaal-majoor, ’n militêre ingenieur en goewerneur van Rewal geword. Hy is vandag meer bekend as die oupagrootjie van die Russiese skrywer Aleksander Poesjkin, wat ’n onvoltooide roman, Pieter die Grote se Neger, oor hom geskryf het.
Vroeë lewe
Volgens een teorie het Gannibal gekom van ’n dorpie met die naam Logon in Noord-Ethiopië (toe bekend as Abissinië). Meer onlangse navorsing toon egter dat hy van Kameroen was. Nadat hy op sewejarige ouderdom eers na Konstantinopel geneem is, is hy deur Pieter die Grote na Rusland gebring. Dit was mode in dié tyd om swart kinders in die howe van Europese monarge te hê.
Gannibal is in 1705 in die St. Paraskeva-kerk in Vilnius gedoop, met tsaar Pieter as peetpa.
Opvoeding en loopbaan
Teen 1722 het hy na Rusland teruggekeer. Ná die dood van tsaar Pieter is Gannibal in 1727 na Siberië verban. Hy het in 1730 grasie gekry danksy sy kennis van die militêre ingenieurswese. Onder Pieter se dogter, Elisabeth, wat in 1741 keiserin geword het, het sy aansien gestyg en hy het gevorder tot die rang generaal-majoor. Hy het ook in 1742 goewerneur van Rewal (nou Tallinn in Estland) geword.
Familie
Gannibal was twee keer getroud. Sy eerste vrou was Ewdokia Dioper, ’n Griekse vrou. Hulle het een dogter gehad. Hy het haar in die tronk laat gooi toe hy uitvind dat sy ontrou aan hom was. Hy het later met Christina Regina Siöberg getrou. Sy het van Duitse en Skandinawiese adel afgestam. Sy en Gannibal het tien kinders gehad, onder andere ’n seun Osip. Dié se dogter was Nadezjda, die ma van Poesjkin.
’n Paar lede van die Britse aristokrasie stam van Gannibal af, soos Natalia Grosvenor, die hertogin van Westminster en George Mountbatten, 4de markies van Milford Haven.
Pous Clemens XII
Biografie
Pous Clemens XII is gebore as Lorenzo Corsini op 7 April 1652 in Florence, Groothertogdom Toskane. Hy was die seun van Bartolomeo Corsini, markies van Casigliano en sy vrou Isabella Strozzi, suster van die hertog van Bagnuolo. Corsini is aanvanklik opgelei as 'n regsgeleerde aan die universiteit van Pisa. Hy praktiseer onder die bekwame leiding van sy oom kardinaal Neri Corsini. Na die dood van sy vader en sy oom in 1685 sou hy die hoof van die Corsini-familie word. Hy gee egter sy eersgeboortereg op en koop (soos in die tyd gebruiklik was) 'n prelatuur van Pous Innocentius XI vir 30,000 scudi. In 1690 word hy deur Pous Alexander VIII aangestel as titulêr biskop van Nikomedia. Op 18 Junie 1690 word hy in Rome tot biskop gewy deur kardinaal Flavio Chigi, biskop van Porto e Santa Rufina. Hy word aangestel as pouslike nuntius in Oostenryk, maar het nooit die pos beklee nie weens die probleme tussen Pous Alexander VIII en keiser Leopold. Op 6 Desember 1696 word hy aangestel as tesourier-generaal en goewerneur van die Engeleburg. Op 17 Mei 1706 stel Pous Clemens XI hom aan as kardinaal. Die volgende maand word hy kardinaal-priester van Santa Susanna. Pous Benedictus XIII maak hom prefek van die Tribunaal van die Apostoliese Signatura vir Geregtigheid en Genade. Hy word vervolgens kardinaal-priester van San Pietro in Vincoli en kardinaal-biskop van Frascati. Op 12 Julie 1730 volg hy Pous Benedictus XIII op en word gekroon op 16 Julie 1730 deur kardinaal Lorenzo Altieri. Hy regeer tot sy dood op 6 Februarie 1740 (Die BBKL gee 8 Februarie aan) en word opgevolg deur Pous Benedictus XIV. Die naam ‘Clemens’ beteken 'die sagmoedige'.
Pontifikaat
Onder Pous Benedictus XIII is die staatsake oorgelaat aan kardinaal Niccolo Coscia wat die geldsake in 'n benarde toestand gelaat het. Die kardinale in die konklaaf verkies toe na vier maande die 78-jarige en byna blinde Corsini as Pous Clemens XII met die hoop dat hy as voormalige tesourier-generaal die saak sou kon beredder. Die eerste ding wat die nuwe pous toe ook gedoen het, is om fiskale orde te bring. Hy het restitusie verkry van almal wat hulle posisies misbruik het en kardinaal Coscia is beboet en vir tien jaar tronk toe gestuur. Hy het ook die lotery weer ingestel wat deur Pous Benedictus XIII verbied is. Dit het 'n jaarlikse inkomste van 'n half miljoen scudi opgelewer. 'n Kompetisie is gehou vir die bou van die fasade van die Sint Jan van Laterane basiliek. Dit is gewen deur die argitek Alessandro Galilei en was klaar in 1735. Die fasade is meer paleisagtig as kerklik. Die pous het ook die triomfboog van keiser Konstantyn laat herstel, die strate van Rome laat plavei, die Quirinaal-paleis en die Trevi-fontein laat bou. 'n Nuwe hawe vir Rome is gebou in Ancona en die moerasse by die Trasimeno-meer is gedreineer.
Op die politieke terrein was Pous Clemens minder suksesvol. Pouslike troepe onder leiding van kardinaal Alberoni het nie daarin geslaag om die republiek San Marino in te neem nie en ook sy aansprake op die hertogdomme van Parma en Piacenza het nie geslaag nie. Die hertogdomme word in 1731 deur keiser Karel VI aan Don Carlos, kroonprins van Spanje gegee. In Augustus 1730 gee hy koning Victor Amadeus II van Savoje toestemming tot 'n morganatiese huwelik met Anna Canalis di Cumiana. Victor Amadeus moes egter abdikeer en dit het gelei tot groot onluste on Savoje.
Op 28 April 1738 publiseer hy die bul "In eminenti" waarin die Vrymesselaars veroordeel word. Hy het Sint Vincent de Paul heilig verklaar en hard opgetree teen die Franse Janseniste. Pous Clemens het hard gewerk om die Roomse en Ortodokse kerke te versoen. Hy het die patriarg van die Koptiese Kerk ontvang en die Armeense patriarg oortuig om die anatema teen die konsilie van Chalcedon en Pous Leo I terug te trek. Op 19 Desember 1735 stel hy die jongste kardinaal ooit aan, in die persoon van die agt-jarige kroonprins van Spanje, Luis Antonio Jaime de Bourbon y Famesio.
Die kollege van kardinale
Pous Clemens XII het 35 nuwe kardinale aangestel in 15 konsistories. Weens die omvang van die lys word dit hier gehou.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis URL: en:Pope Clement XII
1408
Die jaar 1408 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 15de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Vogese
Die Vogese (Frans: les Vosges, Duits: Vogesen, vroeër ook Wasgenwald) is 'n bergreeks in die noordooste van Frankryk, wat 'n natuurlike grens tussen die geweste Lotaringe en Elsas vorm. Die bergmassief het sy naam ook aan die Lotaringiese département Vosges verleen.
Die Vogese lê aan die westelike kant van die Rynvallei en strek in noord-noord-oostelike rigting van die gewes Franche-Comté en die omgewing van Basel (Switserland) tot by die gebied van Mainz (Duitsland). Die bergreeks lê heeltemal op Franse grondgebied, waar dit deur die geweste Franche-Comté, Lotaringe en Elsas loop, en word deur die Rynvallei van die Swartwoud (Duits: Schwarzwald) en deur die Col de Saverne van die Paltiese Woud (Duits: Pfälzerwald) geskei.
Die hoogste bergspits is die Grand Ballon (wat soms ook Ballon de Guebwiller genoem word) met 'n hoogte van 1 424 meter. Die suidelike Vogese maak deel uit van die Parc naturel régional des Ballons des Vosges, terwyl die mees noordelike deel die Parc naturel régional des Vosges du Nord vorm.
Die Vogese is die tuiste van sowat 380 000 mense, en die natuurskoon van die gebied lok jaarliks sowat 900 000 toeriste uit die binne- en buiteland.
Die Vogese het tydens die Tersiêr onder die druk van die Alpe en die Jura-bergreeks gevorm. Die noordelike gedeelte bestaan oorwegend uit rooi gneis, die Suid-Vogese uit graniet.
Geografie
Die Vogese word volgens geografiese en geologiese kenmerke in twee deelgebiede verdeel, die Noord-Vogese noord van die Breuschvallei en die Suid-Vogese suid van dié vallei.
Die Noord-Vogese, wat ook Sandsteenvogese genoem word, is nouliks deur die gletsers van die ystydperk geraak en het hulle boonste sandsteenlaag bewaar. Die Noord-Vogese word deur tafelberge oorheers, met die Donon (1 209 meter) as die hoogste bergspits.
Die Suid-Vogese spog met die hoogste bergspitse van die massief, waaronder die Grand Ballon (Duits: Großer Belchen) naby Guebwiller (Duits: Gebweiler) met 'n hoogte 1 424 meter. Naby die Ballon d'Alsace (Duits: Elsässer Belchen; 1 250 meter) ontspring die Moeselrivier, 'n takrivier van die Ryn. Ander belangrike bergspitse is die Hohneck met 'n hoogte van 1 362 meter, die Kastelberg (1 350 meter) en die Petit Ballon (Duits: Kahler Wasen; 1 267 meter). Die Suid-Vogese word deur ronde bergtoppe (Frans: ballons) gekenmerk, wat deur die inwerking van gletsers en erosie gevorm is. In die Suid-Vogese ontspring die Saône, 'n sytak van die Rhône.
Die Vogese het tydens die geologiese Tersiêrtydperk as gevolg van die tektoniese druk van die Alpe en die Jura ontstaan. Aanvanklik het die Vogese saam met die Swartwoud een enkele bergmassief gevorm. Maar toe die Bo-Rynvallei inmekaargesak het, is die twee bergreekse van mekaar geskei.
Ekonomie
Menslike nedersettings het al baie vroeg in die valleie van die Vogese ontstaan, en danksy die mynbou en tekstielnywerheid is hierdie gebiede ook vinnig geïndustrialiseer. Die hoër geleë berggebiede is nog steeds yl bevolk; hulle word gekenmerk deur 'n klein aantal plase, die sogenaamde fermes, wat meesal uit steenhuise met uitgestrekte, vlak dakke bestaan. Die kommersiële steengroewe, wat hier ontstaan het, is tans meesal nie meer winsgewend nie.
Die onbeboste bergspitse dien dikwels as weivelde, tog is daar – anders as in die Swartwoud – minder permanente nedersettings of plase. Die ekstensiewe landbou het daartoe gelei dat die hoër geleë gebiede as 'n ongerepte wildernis bewaar gebly het. Stene en rotse is hier nie verwyder nie, struike groei teen die berghellings, en die bosgebiede spog met 'n groter aantal boomsoorte as dié van die Swartwoud.
Die berggebiede speel 'n groot rol vir die plaaslike toerisme, wat naas Franse besoekers veral op toeriste uit die Benelux-lande, Duitsland en die Verenigde Koninkryk steun. Tydens die somer is die voetslaanpaaie met 'n gesamentlike lengte van meer as 16 000 kilometer, die plaashuis-restourante (Frans: fermes auberges) en die oostelike berghellings met hulle wingerde en klein dorpies baie gewild, terwyl die Vogese tydens die winter 'n gewilde skigebied is. Dikwels kry die Vogese te min sneeuval, sodat sneeukanonne gebruik moet word.
Geskiedenis
Die gebied van die Vogese is oorspronklik deur Keltiese stamme bewoon. Ná die einde van die Romeinse heerskappy het ook Alemanniese en Frankiese stamme hulle in die streek gevestig. Die kam van die Vogese het baie eeue lank 'n soort natuurlike taalgrens tussen die Germaanse (later die Duitse) en die Romaanse (later die Franse) taalgebied gevorm.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die Vogese die toneel van bloedige gevegte tussen Duitse en Franse troepe, en die loopgrawe, wat dikwels net enkele meter van mekaar geleë was, kan nog steeds besigtig word. Die groot militêre begraafplase teen die oostelike kant van die Vogese, soos byvoorbeeld Hartmannswillerkopf (Frans: Vieil Armand), herinner aan hierdie tydperk.
Cladocroce osculosa
Cladocroce osculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cladocroce en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Topsent.
Sint Helena, Ascension en Tristan da Cunha
Sint Helena is beroemd as die plek van bannelingskap van Napoleon Bonaparte tussen 1815 en sy sterfte in 1821. Twee plekke waar Napoleon gewoon het en die vallei waar hy begrawe is, is Franse gebiede.
Die hoofstad van Sint Helena is Jamestown. Die gebied Sint Helena bestaan uit drie gelyke dele:
Dick Wessel
Dick Wessel (20 April 1913 – 20 April 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dick Tracy vs. Cueball (1946), Unknown Island (1948), en Gasoline Alley (1951), en in die televisiereeks Riverboat (1959).
Derek Chauvin
Derek Michael Chauvin (/ˈʃoʊvən/ SHOH-vən; gebore 19 Maart 1976) is 'n voormalige Amerikaanse polisiebeampte wat skuldig bevind is vir die moord op George Floyd in Minneapolis, Minnesota.
Op 25 Mei 2020 het Chauvin gedurende 'n arrestasie, wat deur drie polisiebeamptes gemaak is, op die nek van George Floyd gekniel vir omtrent nege minute terwyl Floyd vasgeboei was. Floyd se gesig was teen die pad gedruk terwyl hy uitgeroep het "Ek kan nie asemhaal nie". Floyd het daarna gesterf. Chauvin is die volgende dag ontslaan deur die Minneapolis Polisiedepartement. Op 29 Mei is Chauvin gearresteer vir tweedegraadse moord en ander geringer misdade.
Die insident het aanleiding gegee tot verskeie protesoptredes in Minneapolis en regoor die Verenigde State, wat later regoor die wêreld versprei het.
Chauvin is op borgtog vrygelaat op 7 Oktober 2020. Sy moordverhoor het op 8 Maart 2021 in Minnesota se Vierde Geregtelike Streekshof begin en op 20 April is daar tot 'n beslissing gekom. Die jurie het hom skuldig bevind op drie aanklagte van tweedegraadse onopsetlike moord, en tweedegraadse manslag. Ná sy skuldigbevinding is sy borgtog, wat 'n miljoen dollar beloop het, herroep en is hy teruggestuur in polisieaanhouding.
Justin Trudeau
Justin Trudeau is die oudste seun van wyle Pierre Trudeau, die 15de premier van Kanada, en sy vrou Margaret Trudeau.
Piet Potgieter
Pieter Johannes (Piet) Potgieter (24 Desember 1822–6 November 1854) was 'n Voortrekkerleier. Potgieter was die tweede seun en sesde kind van Andries Hendrik Potgieter. Hy is in 1852 (in opvolging van sy vader) as kommandant-generaal van die Zuid-Afrikaansche Republiek aangestel. Die dorp Potgietersrus (letterlik Potgieter se laaste rusplek) was vroeër na hom vernoem.
Justin Trudeau
Omstredenheid
Trudeau het by 'n partytjie in 2001 by die skool waar hy onderwys gegee het in swartgesig verskyn. Die tema van die partytjie was "Arabiese nagte", en Trudeau het 'n tulband en Arabiese kleding aangetrek met sy gesig, nek en hande heeltemal verswart. Op Woensdag, 20 September 2019 het Trudeau aan verslaggewers gesê, "Ek moes dit nie gedoen het nie. Ek moes van beter geweet het en ek het nie. Ek is regtig jammer." Hy is gevra of hy gedink het die foto is rassisties, waarop hy geantwoord het, "Ja, dit was. Ek het dit nie op daardie stadium as rassisties beskou nie, maar nou weet ons van beter."
Trudeau het erken dat hy ook in hoërskool swartgesig gedra het toe hy die Jamaikaanse volksliedjie "Day-O" gesing het, waarvoor hy ook om verskoning gevra het.
Piet Potgieter
In 1854 is veldkornet Hermanus Potgieter, broer van Andries Hendrik Potgieter en oom van kommandant-generaal Piet Potgieter aangeval en vermoor nadat 'n poging om met die Ndebele hoofman, Kgosi Mokopane (Makapan), te onderhandel skeefgeloop het. Piet Potgieter was hewig ontsteld en het met 150 man na Mokopane se kraal opgetrek om Mokopane aan te val. Sy kommando is aangevul deur Marthinus Wessel Pretorius, die Engelse William Hartley en 'n ene dr. Wey van Smithfield, Vrystaat. Mokopane en sy mense is verdryf en het in die Mokopaangrotte gaan skuiling soek. Die boere het hulle van water en kos afgesny en enigiemand wat probeer uitkom het summier geskiet. 'n Skoot uit die grotte het egter vir Potgieter getref waar hy langs Paul Kruger gestaan het, en hy is op slag dood.
Mokopane het blykbaar ontsnap deur homself onder 'n os vas te bind en sy krygers te kry om al die vee uit die grot te dryf.
Potgieter is op sy plaas Middelfontein naby Nylstroom begrawe. Hy is op 30 Mei 1964 op Potgietersrus herbegrawe. Sy graf is in Ruiterweg op die munisipale gronde oorkant die poskantoor.
Historiese Ensiklopedie van Switserland
Historisches Lexikon der Schweiz (HLS) Dictionnaire historique de la Suisse (DHS) Dizionario storico della Svizzera (DSS)
Stiftung Historisches Lexikon der Schweiz
Hoofredakteur
Christian Sonderegger (vanaf 2017)
Webtuiste
Werk
Die volledige uitgawe van die ensiklopedie word in drie landstale - Duits, Frans en Italiaans - gepubliseer. Alle oorspronklike bydraes van outeurs word in die ander tale vertaal. Sedert 1999 word ook jaarliks publikasies in Retoromaans, die vierde landstaal van Switserland, uitgegee. Die eerste twee boekdele van die Retoromaanse Lexicon istoric retic (LIR) het in 2010 en 2012 in Rumantsch Grischun verskyn. Die Retoromaanse uitgawe van die ensiklopedie fokus op die historiese en kulturele ontwikkeling van die huidige drietalige kanton Graubünden en aangrensende gebiede.
Sedert 1998 is 'n aanlynuitgawe van die ensiklopedie beskikbaar. Hierdie sogenaamde e-HLS (e-DHS; e-DSS) bevat 'n lys van inskrywings en alle artikels wat deur die eindredaksie vrygestel is, maar geen afbeeldings nie. Op 27 Mei 2019 is die hersiene aanlynuitgawe met skakels en multimedia-leêrs geloods. Die Retoromaanse e-LIR is sedert 2004 beskikbaar.
Nuwe Apostoliese Kerk
Die Nuwe Apostoliese Kerk is 'n internasionale millinialistiese Christelike gemeenskap wat uit die Katoliek Apostoliese Kerk ontstaan het.
Geskiedenis
In 1855 sterf drie van die 12 Apostels van die Katoliek Apostoliese Kerk. 'n Vraagstuk ontstaan of die vakante poste weer gevul moet word. Die oorblywende Apostels besluit om nie weer Apostels aan te stel nie.
Hierdie besluit lei daartoe dat die Hamburgse gemeente onder leiding van Heinrich Geyer en F.W. Schwartz self 'n Apostel aanstel. Hierdie persoon weier om die aanstelling te aanvaar en Geyer en Schwartz word uit die Katoliek Apostoliese Kerk verban deur Apostel Woodhouse.