cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olga Konstantinowna van Rusland
Olga was die dogter van groothertog Konstantyn Nikolajewitsj van Rusland en groothertogin Alexandra van Sakse-Altenburg, en het haar kinderdae deurgebring in Sint Petersburg, Pole en die Krim. Sy het in 1867, op 16, getrou met koning George I van Griekeland. Sy het aanvanklik moeilik aangepas in haar nuwe land, maar het gou betrokke geraak by maatskaplike werk. Sy het verskeie hospitale en hulpsentrums vir armes gestig. Sy het ook haar man ondersteun wie se bewind gekenmerk is deur verskeie konflikte met die Ottomaanse Ryk. In 1913 is George I in ’n sluipmoordaanval vermoor en Olga het kononginmoeder van Griekeland geword.
Sy het haar in Switserland gevestig en eers in 1920 na Griekeland teruggekeer. Die land was toe in die Grieks-Turkse Oorlog van 1919–1922 gewikkel en die politieke onstabiliteit wat veroorsaak is deur die dood van koning Alexander I het tot gevolg gehad dat sy as regent gekies is tot die afgesette Konstantyn I weer die troon kon bestyg. Die nederlaag van die Grieke teen die troepe van Mustafa Kemal van Turkye het die koningshuis egter in ’n nuwe ballingskap gedwing en Olga het die laaste jare van haar lewe tussen die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Italië deurgebring.
Familie
Olga Konstantinowna was die tweede kind en oudste dogter van groothertog Konstantyn Nikolajewitsj van Rusland en groothertogin Alexandra van Sakse-Altenburg, wat ná haar bekering tot die Russies-Ortodokse Kerk bekend was as groothertogin Aleksandra Iosifowna.
Deur haar vader was Olga die kleindogter van tsaar Nikolaas I en deur haar moeder die kleindogter van hertog Joseph Frederic van Sakse-Altenburg. Sy was ook ’n afstammeling van keiser Aleksis I van Bisantium.
Op 27 Oktober 1867 het sy in Sint Petersburg getrou met koning George I van Griekeland, wat ’n seun was van koning Christian IX van Denemarke. Uit die huwellik is agt kinders gebore (sien onder).
Kinderlewe
Olga het haar kinderlewe in Sint Petersburg en die Krim deurgebring waar haar vader verskeie wonings gehad het, onder andere Pawlofsk-paleis, waar sy in 1851 gebore is.
Haar ouers is as een van die mees vooraanstaande egpare van die keiserlike familie beskou: haar moeder was een van die intelligentste en mooiste vroue aan die hof en haar vader was ’n adviseur van tsaar Aleksander II. In 1862 is groothertog Konstantin deur sy broer aangestel as onderkoning van Pole en hy en sy gesin het in Warskou gaan woon. Dit was egter nie ’n maklike lewe nie en die groothertog was die teiken van sluipmoordaanvallers van die dag van sy aankoms in die hoofstad.
Eindelik het die tsaar sy broer in Augustus 1863 herroep. Olga was toe elf jaar oud en die gebeure het ’n diep indruk op haar gemaak. ,
Ontmoeting met George I
Groothertogin Olga het haar aanstaande man, koning George I van Griekeland, vir die eerste keer in September 1863 ontmoet. George het tsaar Aleksander II besoek om hom te bedank vir sy steun met sy verkiesing as koning van Griekeland. Olga was toe twaalf jaar oud. In 1867 het George Rusland weer besoek en dié keer het hy en Olga verlief geraak. Die tsaar het egter gedink Olga, wat toe 15 jaar oud was, was te jonk om te trou. Eindelik is besluit dat sy met George mag trou as sy 16 jaar oud is.
Huwelik
Olga en George is op 27 Oktober 1867 in die Winterpaleis in Sint Petersburg getroud. Olga het egter nie maklik in Griekeland aangepas nie. Sy was maar ’n blote kind toe sy getroud is. Toe die koning en sy nuwe bruid in Athene aankom, was daar onrus onder die werkersklas, en Olga, wat nie gewoond was aan sulke betogings nie, was na aan trane. Sy moes egter dadelik haar ampspligte opneem terwyl sy nie eens Grieks kon praat nie. Binne ’n jaar het sy egter Grieks en Engels leer praat en talle ampspligte behartig.
Anders as in Rusland was die koninklike lewe nie baie weelderig nie, maar eintlik heel eentonig. Olga het baie terugverlang na Rusland en haar kamer was vol ikone van haar vaderland. In die kapel van die paleis het sy Slawiese liedere saam met haar kinders gesing. Wanneer Russiese matrose in die hawe was, het Olga nie gehuiwer om hulle na die paleis te nooi nie.
Toe Prins Christopher, George en Olga se agtste en laaste kind, gebore is, het Olga besluit om dit op die Russiese manier te doen. Anders as met haar ander kinders, wat in Griekeland gebore is, het sy in die Pawlofsk-paleis in Sint Petersburg aan hom die lewe geskenk. Aleksander III en sy vrou, Maria, is gekies as pleegouers. Later kon Olga ook toesien dat drie van haar kinders, prins Nicholas en prinsesse Alexandra en Maria, met Romanofs trou. Dit het haar ’n bykomende rede gegee om Rusland te besoek.
.ao
.ao is die Internettopvlakdomein vir Angola.
Olga Konstantinowna van Rusland
Maatskaplike werk
Voor Olga se aankoms in Griekeland was die toestande in die tronke haglik. Mans, vroue en kinders is in dieselfde inrigtings aangehou. Olga het ’n aparte tronk vir vroue laat bou en talle hervormings regdeur die land ingestel.
.ao
Die .ao-domeinname word deur die Universiteit van Agostinho Neto uitgegee, wat aanspreeklik is vir die topvlakdomein 'ao'.
Olga Konstantinowna van Rusland
Maatskaplike werk
Haar grootste prestasie was die Evangelismos-hospitaal wat sy in Athene laat bou het. Dit was ’n moderne instelling wat terselfdertyd as ’n versorgingsentrum en opleidingskool vir verpleegsters gedien het. Wanneer Olga in die hoofstad was, het sy die pasiënte besoek en tydens Griekeland se oorloë met sy bure het sy self soldate verpleeg. Danksy haar goeie werk het sy gou gelief geraak onder haar onderdane. Sy was die gewildste koningin in die geskiedenis van Griekeland. Desondanks was daar egter steeds ’n mate van polemiek tydens die regering van haar man.
.ao
Tweede vlak domeine:
Olga Konstantinowna van Rusland
Die Evangeliekrisis
Ander as haar man, wat van die Lutherse geloof was, was Olga van die Russies-Ortodokse geloof. Terwyl sy soldate tydens die Grieks-Turkse Oorlog van 1897 besoek het, het sy uitgevind die meeste kon nie die Bybel lees nie omdat dit in Oud-Grieks geskryf was. Sy het toe besluit om die Nuwe Testament in moderne Grieks te laat vertaal sodat meer mense dit kon verstaan, maar so op baie tone getrap omdat dit beskou is as ’n "verwerping van die Grieke se heilige erfenis". In Februarie 1901 is begin met verkope van die nuwe Bybel, wat maar een dragma gekos het – veel minder as die drukkoste. Dit was dus ’n groot sukses. Om kritiek te probeer vermy het die evangelies in die ou en nuwe weergawes verskyn en is dit duidelik voorin gestel dat die Bybel slegs vir gebruik tuis bedoel is en nie in die kerk nie. Daar was egter steeds kwaai kritiek teen die nuwe Bybel.
Terselfdertyd is die Bybel ook deur Alexandros Pallis, ’n belangrike figuur van die letterkundige beweging wat die gebruik van moderne Grieks in die letterkunde voorgestaan het, vertaal. Pallis se Bybel is vanaf September 1901 in die koerant Acropolis gepubliseer. Feitlik onmiddellik het teologiese puriste dié weergawe gekritiseer as " ’n belediging van die kosbaarste oorblyfsels van die volk", terwyl sommige hom en sy ondersteuners ook van godslastering en verraad beskuldig het.
Die kerk het ook die vertaling verwerp en dit was olie op die vuur: onluste het in November begin waarin die kerklike ban gevra word vir Pallin en almal wat deel aan die vertaling gehad het – ook koningin Olga en die aartsbiskop van Athene, Procope II, wat op versoek van die koningin aan die hoof van die eerste vertaling was. Soldate is ingestuur om die orde te herstel en agt mense is dood en meer as sestig gewond. Om verdere konflik te vermy, het die regering van George I beslag op al die oorblywende eksemplare van die vertaling gelê. Olga en ander wat daarby betrokke was, is nie die kerklike ban opgelê nie, maar die onmin het wel gelei tot die bedanking van aartsbiskop Procope II en die regering van die eerste minister, Georgios Theotokis.
Koninginmoeder
In 1913 het die Eerste Balkanoorlog geëindig met die oorwinning van Griekeland, Bulgarye, Serwië en Montenegro oor die Ottomaanse Ryk. Gou was daar egter onmin tussen die geallieerde magte: Griekeland en Bulgarye het gestry oor wie die reg op Thessaloniki en die omringende gebied het.
Toe die koningin oor haar man se dood ingelig word, het sy kalm gesê dat dit die wil van God is en besluit om die volgenda dag na Thessaloniki te gaan, waar sy onder meer die plek besoek het waar die sluipmoord plaasgevind.
Met die kroning van haar seun, Konstantyn, het haar amptelike pligte geëindig en het Konstantyn se vrou, Sophie, die nuwe koningin geword. As koningin-moeder het Olga in ’n vleuel van die paleis gebly. Sy het egter haar geboorteland dikwels begin besoek.
Terugkeer na Rusland
In Augustus 1914 was Olga in Rusland toe die Eerste Wêreldoorlog uitbreek. Sy het besluit om in Sint Petersburg te bly en haar vaderland te help deur ’n hospitaal vir gewonde Russiese soldate op die been te bring. Die situasie onder tsaar tsaar Nikolaas II het egter algaande versleg en in Februarie 1917 het die Februarie-rewolusie uitgebreek. Die situasie vir Olga en haar familie het vinnig versleg. Haar familie het Sint Petersburg verlaat, maar Olga is lank aangehou en deur die Bolsjewiste verbied om die lant te verlaat. Terselfdertyd was daar onmin in Griekeland en haar seun is van die troon gesit, en dit het verhoed dat sy hulp van haar eie regering kon kry. Eindelik het die Deense regering haar gehelp om Rusland te verlaat. Sy het begin 1919 in Switserland aangekom, waar sy herenig is met haar seun en die res van die verbanne Griekse familie.
Olga is swaar getref deur die lot van haar familie: 17 van hulle is ná die rewolusie vermoor, onder andere haar twee Russiese skoonseuns, groothertôe Paul Aleksandrowitsj en Giorgi Michailowitsj, een van haar broers, groothertog Dimitri Konstantinowitsj, en verskeie van haar neefs en niggies, onder andere tsaar Nikolaas II en sy vrou, Aleksandra.
Regent van Griekeland
Die Griekse koninklike familie het die lot van die Romanofs gespaar gebly, maar hulle het self nie ongeskonde van die onrus weens die Eerste Wêreldoorlog afgekom nie. Konstantyn het eerstens besluit om Grieland nie by die oorlog te betrek nie omdat die land nie gereed was vir ’n nuwe konflik nie, en dié besluit is deur ’n groot deel van die weermag en die publiek gesteun. Dit het egter gebots met die mening van sy eerste minister en die Geallieerde Magte en eindelik het dit tot die nasionale Skeuring gelei. Konstantyn is in Junie 1917 van die troon gesit en na Switserland verban. Maar die Geallieerdes, wat nóg in republiek in Griekeland wou hê nóg wou toesien dat kroonprins George sy pa opvolg, is die tweede oudste seun, Aleksander, koning gemaak omdat hy die Geallieerdes beter gesind was en hy as meer beïnvloedbaar as sy ouer broer beskou is.
Op 25 Oktober 1920 sterf Aleksander nadat hy deur ’n aap gebyt is. Konstantyn het intussen opnuut gewild geword en nadat die monargiste weer die Griekse regering oorgeneem het, is Olga gevra om die terugkeer van haar seun te verseker – en om intussen die land se regent te wees.
Konstantyn se terugkeer was egter in ’n moeilike tyd. Die Grieks-Turkse Oorlog, wat in 1919 hervat is, het in 1921 ’n wending geneem toe Turkye onder hul nuwe leier, Mustapha Kemal, ’n deel van die gebied wat Griekeland in verower het, terugwen en honderdduisende Grieke uit Anatolië verdryf word. Vir die koninklike familie het dit ernstige gevolge gehad. Op 27 September 1922 moet Konstantyn vir die tweede keer abdikeer. Saam met sy familie, ook koningin Olga, verlaat hy Griekeland terwyl sy oudste oorlewende seun hom vir ’n paar maande opvolg as George II.
Terselfdertyd word Olga se tweede jongste seun, Andrew, die pa van prins Philip, die latere Hertog van Edinburg, van verraad aangekla weens die nederlaag in Turkye. Olga het alles probeer om haar seun te red: sy het Westerse regerings gekontak en haar familiebande gebruik om druk op die Griekse regering te plaas. Eindelik is die prins vrygelaat en toegelaat om Griekeland saam met sy vrou en kinders te verlaat.
Anders as die res van die koninklike familie het Olga ’n pensioen gekry en sy het ook by baie van haar familielede, wat oor die hele Europa versprei was, gebly. Op haar oudag het sy baie gesondheidsprobleme gehad. Sy was aan ’n rolstoel gekluister en haar sig het verswak. Sy is op 18 Junie 1926 in Rome dood. Sy is in Italië begrawe langs haar seun Konstantyn, wat in 1923 dood is.
Kinders
Olga en George I het agt kinders gehad:
Paul Sorvino
Paul Sorvino (13 April 1939-25 Julie 2022) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Goodfellas (1990), The Rocketeer (1991), Nixon (1995), en ''Repo! The Genetic Opera'' (2008).
Biemna rhabdostyla
Biemna rhabdostyla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Uriz.
Olifantsrivier
Olifantsrivier kan na enige van die volgende riviere in Suider-Afrika verwys:
Biemna rhadia
Biemna rhadia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Maloti-rooivlerkie
Die Maloti-rooivlerkie (Pseudobarbus quathlambae) is 'n varswatervis wat endemies is aan Lesotho. Dit kom voor in die bolope van die Oranjerivier. In Engels staan dit bekend as die Maloti minnow.
Voorkoms
Die vis het baie klein skubbetjies en die lyf is slank. Daar is 'n paar baarde om die mond. Die mannetjies het verskeie klein tuberkels op die kop. Die vis is olyf of grys-bruin tot donker blou aan die bokant en silwer-wit aan die onderkant. Daar is 'n donker, horisontale streep oor die lyf en donker kolle of golwende lyne op die rug. By die volwasse visse is die basis van die vinne skarlaken. Die vis word tot 130 mm lank.
Habitat
Die vis leef in poele en helder strome. Hulle vreet waterinsekte en broei in die somer. Die eiers word gelê in rotsskeure en tussen klippe en rotse. Die onvolwasse visse leef in skole saam in groter poele; die volwasse visse leef enkel of in klein groepies saam.
Bewaringstatus
Die spesie is krities bedreigd en slegs ses kolonies van die vis bestaan nog. Hulle voortbestaan word belemmer deur die bou van damme, paaie en toeslikking van hul habitat. Ingevoerde forel bedreig ook die spesie. Die vis geniet beskerming in die Sehlabathebe Nasionale Park in Lesotho.
Teuge
Teuge is ’n dorp in die munisipaliteit Voorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Chris Chameleon
Chris Chameleon (1971-) is 'n Suid-Afrikaanse sanger, akteur en liedjieskrywer. Hy is op 28 Julie 1971, as Chris Mulder in Johannesburg gebore. Hy het in 1989 begin optree toe hy die eerste Dalro- Nasionale Akteurskompetisie gewen het. In die volgende vyf jaar het hy in meer as 20 televisiereekse gespeel. Hy was ook die hoofsanger van 'n musiekgroep met die naam Blue Chameleon, vanaf 1990 tot 1995, waarna hy Nederland toe is om daar vir 'n teatermaatskappy te werk.
In 1996 het hy na Suid-Afrika teruggekeer en twee jaar lank agter die skerms as assistentregisseur gewerk. Aan die einde van 1997 het hy weer op die verhoog verskyn, as die voorman van die monki-punk-groep Boo!. Die groep het baie gewild geword, sowel in Suid-Afrika as in Europa. In die eerste 7 jaar van hulle bestaan het Boo! meer as 800 vertonings in 17 lande uitgevoer, insluitende Hongarye, Kroasïe en 14 van die Verenigde State van Amerika. Boo! het by vele Europese en Amerikaanse musiekfeeste opgetree met, onder andere, die White Stripes, Limp Bizkit, Slipknot, Franz Ferdinand, Cypress Hill en Coldplay. Die groep het ook ‘n Suid-Afrikaanse Musiektoekenning (SAMA) vir Beste Popalbum in 2002 ontvang.
Tydens 'n Boo!-toer in Nederland het Chameleon 'n dokumentêre program oor Ingrid Jonker gesien: Het Uur van de Wolf. Toe die vervaardigers van 7de Laan hom vra om 'n liedjie van 'n Afrikaanse digter te toonset en in die sepie te sing, het hy op 'n gedig van Jonker besluit. Later in 2005 het hy die album Ek Herhaal Jou uitgebring met gedigte van Jonker wat hy getoonset het. Die album het goue status behaal (meer as 25 000 CD's verkoop) en Chameleon het in dié jaar landwyd daarmee getoer.
In 2010 ontvang hy 'n SAMA-toekenning in die kategorie beste kontemporêre album (Afrikaans) vir Kyk Hoe Lyk Ons Nou.
Sedertdien het verskeie CD’s en DVD’s van hom verskyn, waaronder Droomland (2013), wat hy saam met die Drakensberg-seunskoor opgeneem het.
Teater
By die 2009 Cultivariafees het Chameleon sy nuwe feesproduksie, Voila gepremier. Voila bestaan uit Chameleon se musiek, meesterlik getoonset deur Jonathan Crossley. In Voila deel Chris die verhoog met die klassieke kitaarspelers James Grace en Jonathan Crossley.
Chris Chameleon het in Februarie en Maart ‘n uitgebreide teatertoer na Nederland onderneem. Saam met die bekende Nederlandse sangeres en aanbiedster, Leoni Jansen, het hulle hul produksie Ja Gesê in 28 teaters in Nederland uitgevoer. In April 2012 voer Chris die produksie Droomland op saam met die Suid-Kaapse Kinderkoor, dieselfde jaar het hy die produksie ook by die Innibos Kunstefees opgevoer saam met die Drakensbergse Seunskoor. In 2013 by die Innibos Kunstefees, het Chris 'n eenmantoneelstuk, Man, opgevoer, 'n opvolgproduksie van sy debuut teaterproduksie, Boy.
Televisie
Chris het sy verskyning in die SABC 3 televisiereeks Sober Companion gemaak as die tragiese, dwelmverslaafde popheld Rory Kruger. In Maart 2015, het Chris ook deur Namibië gereis vir die vervaardiging van ‘n dokumentêr oor Afrikaans in Namibië wat geskeduleer in Augustus 2015 op KYKnet vertoon het. Chris was ‘n aanbieder in die De Kat televisiereeks op Kyknet en het ook in die reeks Rugby Motors (geskryf deur Louw Venter) in November 2012 verskyn.
Film
In Maart 2013 het Chris het die die rol van ‘n popster genaamd Sarel Fourie in die fliek Fanie Fourie’s Lobola. Chris, Hunter Kennedy en Fred den Hartog (van Die Heuwels Fantasties) het die lirieke en musiek geskryf vir Sarel Fourie se popliedjies in die fliek. In Maart 2013 sy eie album Dinky uitgereik het en Chris was genomineer vir ‘n Tempo Toekenning vir sy rol as Sarel Fourie.
In 2014 na was hy deel van die verfilming van die rolprent Suurlemoen, waarin hy die karakter van Mnr. Marx, 'n onderwyser, vertolk het.
Steinkopf
Steinkopf is 'n dorp in Namakwaland sowat 50 km noord van Springbok in die Noord-Kaap en is deel van die Nama Khoi Plaaslike Munisipaliteit. Dit is langs die N7-nasionale pad geleë, waar dit by die hoofpad (R382) na Port Nolloth en die Richtersveld aansluit. Die dorp is ongeveer 67 km vanaf die Vioolsdrifgrenspos met Namibië.
Geskiedenis
Die sendingstasie is in 1838 deur eerw. Michael Wimmer na die plaas Kookfontein ongeveer 5 km noord van Besondermeid verskuif waar die huidige dorp Steinkopf mettertyd ontwikkel het. Die sendingwerk op Steinkopf is in 1840 deur die Rynse Sendinggenootskap (RSG) oorgeneem toe die LSG die gebied verlaat het. Steinkopf het in 1847 deel van die Kaapkolonie geword toe die koloniale grens tot by die Oranjerivier uitgebrei is, maar dit was eers in 1913 met die instelling van die 1909-Wet op Sendingstasies en Gemeenskapsreservate dat direkte staatsbeheer in die Steinkopf-gebied ingestel is. In 1934 het die Rynse Sendinggenootskap hul werk op Steinkopf opgeskort en is die sendingwerk deur die Nederduitse Gereformeerde Kerk (NG Sendingkerk) oorgeneem. Dit was eers in 1994 dat die plaaslike sendingkerk deel van die Verenigende Gereformeerde (VGKSA) geword het, na kerkeenheid tussen sommige van die eerstydse aparte NG kerke.
In die vroeë jare van die sendingstasie was Steinkopf ook geraak deur die geweldadige botsings tussen die San-jagters en veeboer-gemeenskappe wat gereeld in die koloniale grensgebiede voorgekom het. Die gesamentlike graf van 32 kinders by Kinderlê ten noorde van die dorp is vandag steeds 'n stille herinnering aan die bloedige botsings, wat die San feitlik heeltemal uitgewis het in die gebied.
Met die bou van die koperspoorlyn vanaf die kopermyne by Okiep het die spoorlyn op pad na Port Nolloth deur Steinkopf geloop en het die sendinstasie 'n tydperk van redelike opbloei beleef. Steinkopf was ook in 1902 deur die Boeremagte onder leiding van Generaal Jan Smuts binnegeval en baie mense moes wegvlug en het in vlugtelingkampe in Port Nolloth gebly. Baie plaaslike inwoners het as soldate aan die kant van die Engelse tydens die oorlog geveg as deel van die sogenaamde Town Guards en Border Scouts. By Klipfontein, ongeveer 10 km ten noorde van die dorp op die pad na Port Nolloth, word vandag steeds grafte aangetref van soldate wat in die Anglo-Boereoorlog gesneuwel het, asook oorblyfsels van die spoorwegstasie en hotel wat eens voorsiening vir reisigers van die kopertrein gemaak het.
Dorp en omgewing
Die inwoners maak meesal 'n bestaan kommunale veeboerdery of werk as trekarbeiders by myne of groter dorpe selfs buite die gebied. By Henkries, ongeveer 50 km noordoos van Steinkopf-dorp, is 'n dadelplaas wat deur die staat bedryf word en dadels is redelik vryelik verkrygbaar op Steinkopf.
Steinkopf was voorheen 'n redelike belangrike opvoedige sentrum toe dit vir dekades lank die enigste hoërskool vir kinders in Namakwaland was wat deur die destydse Nasionale Party-regering as Kleurlinge geklassifiseer is. Leerders van heinde en verre het toe die plaaslike hoërskool bygewoon. Vandag bied Steinkopf steeds belangrike maatskaplike dienste aan mense uit ander dele van die Namakwastreek deur Huis E.J. Appies, 'n tehuis vir bejaardes, en die Immanuel Sentrum vir Gestremdes.
Jack Conway (rolprentvervaardiger)
Jack Conway (17 Julie 1887 – 11 Oktober 1952) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Red-Headed Woman (1932), Viva Villa! (1934), Libeled Lady (1936), en Boom Town (1940).
.bf
.bf is die Internettopvlakdomein vir Burkina Faso.
.bf-domeinname word deur ONATEL uitgegee, wat aanspreeklik is vir die topvlakdomein 'bf'.
Volgens ONATEL se FAQ moet versoeke vir .bf-domeine per e-pos na/aan die registrateur gestuur word.
E-pos vanaf .bf-domeine kan volgens die FAQ slegs deur ONATEL se SMTP-bedieners gestuur word.
Eksterne skakels
Toppdomän
Alet Rademeyer
Alet Rademeyer is 'n Suid-Afrikaanse joernalis. Rademeyer het van 1991 tot 2014 vir Beeld gewerk, waar sy 'n senior verslaggewer was. Sy werk tans by AfriForum.
Biografie
Rademeyer het in 1986 van die Parys Hoërskool gematrikuleer. In 1990 behaal sy haar Baccalaureusgraad in Kommunikasie en Media Studies (Honn) aan die Noordwes-Universiteit.
Die jaar daarna sluit sy by Media24 aan, waar sy van Januarie 1991 tot April 2014 (vir 23 jaar en 4 maande) by Beeld gewerk het. Sy was eers 'n algemene nuusverslaggewer, maar word in 1995 tot Vroueredakteur bevorder. In 2002 word sy die indringende verslaggewer oor onderwyssake en in 2005 Beeld se onderwysspesialis.
In Mei 2014 sluit sy as redakteur by AfriForum aan.
Pryse
Rademeyer het verskeie toekennings ontvang, onder andere:
Diora Baird
Diora Baird (gebore 6 April 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wedding Crashers (2005), The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), My Best Friend's Girl (2008), en Stan Helsing (2009).
.bi
.bi is die Internettopvlakdomein vir Burundi.
.bi-domeinname word deur NIC.BI uitgegee, wat aanspreeklik is vir die topvlakdomein 'bi'.
Eksterne skakels
Toppdomän
Durban Internasionale Lughawe
Durban Internasionale Lughawe (voorheen bekend as Louis Botha-lughawe) was die internasionale lughawe van Durban van 1951 tot 2010, toe dit vervang is deur Koning Shaka Internasionale Lughawe, 60 km na die noorde. Die lughawe huisves tydelik die Lugmagbasis Durban.
Geskiedenis
Die lughawe is in 1951 geopen toe dit die Stamford Hill-vliegveld vervang het. Die oorspronklike naam van die lughawe was Louis Botha Internasionaal, vernoem na die Suid-Afrikaanse eerste minister. Die lughawe het hierdie naam behou tot 1994, toe die politieke veranderinge wat in daardie jaar in Suid-Afrika gekom het, gelei het tot die verandering van die naam na die Durban Internasionale Lughawe. Terwyl die lughawe die plaaslike mark goed bedien het, het die lughawe gebuk gegaan onder die lae internasionale passasiersgetalle en 'n aanloopbaan wat te kort was vir 'n volgelaaide Boeing 747 om op te styg. Weens die kort aanloopbaan en die middelpunt-beleid wat in die negentigerjare aangeneem is (ten gunste van die O.R. Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg), het Durban byna al sy internasionale lugverkeer verloor.
Planne om die lughawe na La Mercy, ongeveer 60 km noord van Durban Internasionale Lughawe te verskuif, is tussen die 1970's en 2007 verskeie kere voorgestel en uitgestel voordat die bou van die Koning Shaka Internasionale Lughawe in September 2007 begin het. Die konstruksie van die nuwe lughawe is in 2010 voltooi, met die Durban Internasionale Lughawe wat sy finale vlug op 30 April 2010 hanteer het. Alle vlugte is in een enkele skuif oornag na die King Shaka Internasionale Lughawe oorgeplaas.
Birgitte Hjort Sørensen
Birgitte Hjort Sørensen (gebore 16 Januarie 1982) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Marie Krøyer (2012), Automata (2014), In Order of Disappearance (2014), en Pitch Perfect 2 (2015), en in die televisiereeks Borgen (2010).
Durban Internasionale Lughawe
Geskiedenis
Die lughawe is deur die Suid-Afrikaanse Lugmag en die Polisie se Lugvleuel gebruik gedurende die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 voor dit uit gebruik gestel is.
Andy Linden (akteur)
Andy Linden is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Oliver Twist (2005), RocknRolla (2008), The Secret of Moonacre (2008), en Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010).
Gyoji Matsumoto
Gyoji Matsumoto (松本 暁司) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vrede van Münster
In Münster is twee vredesverdrae gesluit:
Die Franse inmenging in die oorlog teen Spanje het die gety gedraai in die voordeel van die Republiek. Daar was verder ook nog die Dertigjarige Oorlog in Europa aan die gang. In 1641 het die vredesonderhandelinge tussen die strydende partye in die oorlog begin. Daar is afgespreek dat daar in Münster en Osnabrück sou onderhandel word. Hoewel die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande nie saam geveg het in die Dertigjarige Oorlog nie, is besluit om die Republiek steeds uit te nooi na die Vredesonderhandelinge. Die Republiek het via Frankryk 'n uitnodiging gekry.
Hoewel daar rondom daardie tyd enorme militêre suksesse behaal is, was daar binne die Republiek steeds meer sprake van 'n vredestemming. Die langdurige oorlog het baie gekos aan geld en lewens. Slegs die provinsies Zeeland en Utrecht en die stad Leiden het tot die einde oorlog voorgestaan.
E. H. Sothern
E. H. Sothern (6 Desember 1859 – 28 Oktober 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente An Enemy to the King (1916), The Chattel (1916), The Man of Mystery (1917), en National Red Cross Pageant (1917).
Slag van Bunker Hill
Die Slag van Bunker Hill het op 17 Junie 1775 plaasgevind en was die tweede slag van die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog. Die Koloniale magte onder beheer van kolonel William Prescott en generaal Israel Putnam het slaags geraak met die Britse Leër onder bevel van majoor-generaal William Howe. Die Britte het daarin geslaag om Bunker Hill te verower, maar met groot verliese.
Agtergrond
Na die Slag van Lexington en Concord was die Britse troepe in Boston feitlik omring deur Koloniale magte. Teen 1775 was die Britse Mag ongeveer 6,000 man sterk. Generaal Thomas Gage het geglo dat beheer oor die hoogtes in die Charlestown skiereiland sy posisie sou versterk het. 'n Informant lig egter die koloniale mag in omtrent die Britse mag se planne en Prescott en Putnam ontplooi op 16 Junie 1775 1,500 troepe op Breed's Hill. Boston was nou binne trefafstand van die koloniale artillerie. Prescott se troepe versterk hulle posisie op die hoër grond terwyl die fregat HMS Lively hulle bestook het met van sy 38-kanonne. Prescott versterk sy linie tot by die kuslyn om seker te maak dat sy flanke beskerm word. Nadat Howe verneem het van die koloniale magte se ontplooiing kry hy ook 1,500 troepe bymekaar om hulle aan te val die volgende dag. Britse troepe word met bote vanaf Boston na Moulton's Point op die suidelike punt van Charlestown afgelaai. Howe beplan 'n aanval in die middel en op die regterflank. In die tussen kry Prescott ook versterkings maar hulle neem posisie op Bunker Hill, die versterkings beskou die posisie op Breed's Hill as te oop.
Die Slag
Generaal Howe lei die eerste aanslag. Hy val eers die linkerflank aan en later die middel van die koloniale linie; die koloniale magte het 'n tipe fort gebou gedurende die nag in die middel van hulle linie. Die Britse Mag val aan in lang lyne, vier man diep. Die koloniale magte lê agter 'n heining wat hulle gebruik as dooie rus en slaan die Britse aanval af.
Die Britte val terug en hergroepeer. Hulle konsentreer hulle fokus op die heining en die fort. Die aanval word egter ook afgeslaan en die Britte val weereens terug. Die koloniale magte se ammunisie begin egter min raak en Putnam vra vir versterkings vanaf Bunker Hill. Min troepe reageer egter.
In die tussen tyd verkry Howe versterkings vanaf die garisoen in Boston en val vir die derde keer aan. Die koloniale magte se ammunisie raak egter op en hulle kan die Britte nie keer nie. Hand-tot-hand gevegte volg. Die Britte se gewere is met bajonette toegerus wat aan hulle 'n voordeel gee. Die koloniale mag val terug en die Britte neem beide Breed's Hill en Bunker Hill oor.
Gevolg van die slag
Die Britte het nou die hele Charlestown skiereiland beheer en kon hulle troepe onttrek uit Boston later in 1775. Die Britte het egter 'n duur prys betaal vir die oorwinng; 226 manne sneuwel waaronder 19 offisiere terwyl 828 persone gewond word. Die koloniale mag verloor 115 man en 305 is gewond. Generaal Henry Clinton self sê: ... a dear bought victory, another such would have ruined us.
Biemna rufescens
Biemna rufescens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
Jeleniec
Jeleniec is 'n dorp in die Chełm-distrik in die woiwodskap Kujawië-Pommere in Pole. Die dorp is in die Middeleeue gestig.
Erik Satie
Éric Alfred Leslie Satie ; 17 Mei 1866 – 1 Julie 1925), wat na 1884 sy naam geskryf het as Erik Satie, was 'n Franse komponis en pianis. Satie was 'n invloedryke kunstenaar op die laat 19de en vroeë 20ste eeuse Paryse avant-garde toneel. Sy werk het as voorloper gedien tot latere artistieke bewegings soos minimalisme en die Teater van die Absurde.
Satie was 'n besonders eksentrieke persoon, en is in 1887 bekendgestel as 'n "gymnopedist", kort voordat hy sy bekendste komposisies, die Gymnopédies, geskryf het. Behalwe vir sy musiek het Satie ook 'n stel skrywes nagelaat en vir publikasies bygedra soos die dadaïstiese tydskrif 391.
Vroeë lewe
Erik Satie is op 17 Mei 1866 gebore as die seun van Alfred Satie en sy vrou Jane Leslie (née Anton), wat aan Skotse ouers in Londen gebore is. Erik is op Honfleur in Normandië gebore; sy kinderhuis aldaar is nou oop vir die publiek. Toe Satie vier jaar oud was het sy gesin na Parys verhuis, nadat sy vader 'n pos as vertaler in die hoofstad aangebied is. Na sy moeder se dood in 1872 is hy (op 6-jarige ouderdom) saam met sy jonger broer, Conrad, teruggestuur na Honfleur om by sy grootouers aan vaderskant te woon. Daar ontvang hy sy eerste musieklesse by 'n plaaslike orrelis. In 1878, toe hy 12 was, sterf sy ouma, en word die twee broers in Parys herenig met hul vader, wat kort daarna weer (met 'n klavieronderwyseres) getroud is. Vanaf die vroeë 1880's het Satie onder meer salonkomposisies deur sy stiefmoeder en homself begin publiseer.
In 1879 betree Satie die Paryse Konservatorium waar hy spoedig deur sy onderwysers as talentloos bestempel word. Georges Mathias, sy professor in klavier aan die konservatorium, het sy leerling se klaviertegniek in negatiewe terme beskryf as: "onbeduidend", "moeisaam" en "waardeloos". Émile Decombes het hom "die luiste student in die Konservatorium" genoem. Satie het jare later vertel dat Mathias, met groot aandrang, vir hom gesê het dat sy ware talent in komponeer lê. Nadat hy twee en 'n half jaar huis toe gestuur is, is hy aan die einde van 1885 (op 19-jarige ouderdom) weer in die Konservatorium opgeneem, maar kon hy nie 'n gunstiger indruk op sy onderwysers maak as voorheen nie, en gevolglik het hy 'n jaar later besluit op militêre diensplig. Satie se militêre loopbaan het egter nie baie lank geduur nie; binne enkele maande is hy ontslaan nadat hy homself doelbewus met brongitis besmet het.
Montmartre
Satie het in 1887 nadat hy 21 geword het van sy vader se woning na Montmartre verhuis. Teen hierdie tyd het hy 'n blywende vriendskap met die romantiese digter José Maria Vicente Ferrer Francisco de Paola Patricio Manuel Contamine begin, en van sy eerste komposisies deur sy vader laat publiseer. Hy het gou met die artistieke klante van die Le Chat Noir Café-kabaret gemeng en sy Gymnopédies gepubliseer. Publikasie van komposisies in dieselfde trant (Ogives,Gnossiennes, ens.) het hierop gevolg. In dieselfde tydperk het hy met Claude Debussy bevriend geraak. Hy het in 1890 na 'n kleiner kamer, ook in Montmartre, (rue Cortot Nº 6, nou die Musée-Placard d'Erik Satie, verhuis. Teen 1891 was hy die amptelike komponis en kapelmeester van die Ordre de la Rose-Croix Catholique, du Temple et du Graal, wat gelei is deur "Sâr" Joséphin Péladan, en wat gelei het tot komposisies soos Salut drapeau!, Le Fils des étoiles, en die Sonneries de la Rose + Croix. Satie het opvoerings gemaak by die Salon de la Rose + Croix wat deur Péladan georganiseer is.
Teen die middel van 1892 het Satie die eerste stukke in sy eie stelsel van komposisie gekomponeer (Fête donnée par des Chevaliers Normands en l'honneur d'une jeune demoiselle), asook insidentele musiek tot 'n ruiterlike esoteriese toneelstuk (twee Préludes du Nazaréen). Hy het ook sy eerste 'poets' gepubliseer (en daarmee die première aangekondig van Le bâtard de Tristan, 'n anti-Wagner-opera wat hy waarskynlik nooit gekomponeer het nie), en sy verbintenis met Péladan verbreek en daardie herfs met die Uspud- projek, 'n "Christelike Ballet", in samewerking met Contamine de Latour, begin. Terwyl sy vriende uit beide die Chat Noir en die Auberge du Clou van Miguel Utrillo met hom gesimpatiseer het, is 'n promosie-brosjure vir die projek vervaardig, wat soos 'n pamflet vir 'n nuwe esoteriese sekte gelees het.
Satie en Suzanne Valadon ('n kunstenaarsmodel, kunstenaar, jarelange vriend van Miguel Utrillo, en moeder van Maurice Utrillo) het vroeg in 1893 'n verhouding aangeknoop. Na hul eerste nag saam wou hy met haar trou; die twee het egter nie getrou nie, maar Valadon het wel na 'n kamer langs Satie aan die Rue Cortot verhuis. Satie het versot geraak op haar, en haar sy  Biqui genoem. Hy het hartstogtelike aantekeninge oor "haar hele wese, lieflike oë, sagte hande en klein voete" geskryf. Gedurende hul verhouding het Satie die Danses gothiques gekomponeer ten einde sy gedagtes te kalmeer, en Valadon het 'n portret van Satie geskilder wat sy vir hom gegee het. Na ses maande het sy egter weggetrek en Satie agtergelaat. Hy het agterna gesê dat hy "met niks anders as 'n ysige eensaamheid gelos is wat die kop met leegheid vul en die hart met hartseer." Daar word geglo dat dit die enigste intieme verhouding was wat Satie ooit gehad het.
In 1893 het Satie die jong Maurice Ravel vir die eerste keer ontmoet, met Satie se styl van komposisie en invloed wat bespeur kan word uit die eerste komposisies van die jongeling. Een van Satie se eie komposisies uit daardie tydperk, Vexations, sou tot na sy dood onbekend bly. Teen die einde van die jaar het hy die Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur (Metropolitaanse kunskerk van Jesus die dirigent) gestig. As die enigste lid daarvan, in die rol van "Parcier et Maître de Chapelle", het hy 'n Grande messe (later bekend as die Messe des pauvres) gekomponeer en 'n vloed van briewe, artikels en pamflette geskryf wat sy selfversekerdheid wat betref godsdienstige en artistieke aangeleenthede vertoon. Hy het byvoorbeeld twee keer aansoek gedoen om lidmaatskap van die Académie Française en in die aansoekbrief geen twyfel gelaat dat die raad van daardie organisasie (onder voorsitterskap van Camille Saint-Saëns hom as lidmaat moes toelaat. Sodanige gebeure het ongetwyfeld eerder gehelp om sy gewildheid in die kulturele establishment te verwoes. In 1895 het hy 'n bietjie geld geërf, sodat hy meer van sy skrywes kon laat druk en van kleredrag kon verander.
Verskuiwing na Arcueil
Teen die middel van 1896 het al Satie se finansiële middele verdwyn, en hy moes goedkoper en baie kleiner losiesplekke neem, eers by die Rue Cortot, en twee jaar later, nadat hy die twee eerste stelle van Pièces froides in 1897 gekomponeer het, na Arcueil, 'n voorstad wat ongeveer tien kilometer uit Montmartre geleë is. Gedurende hierdie tydperk het hy weer om verskeie praktiese en finansiële redes kontak gemaak met sy broer Conrad en in die proses sy innerlike gevoelens bekendgemaak. Die briewe aan Conrad het duidelik gemaak dat hy godsdienstige idees ter syde gestel het.
Vanaf 1899 het Satie begin geld verdien as 'n kabaretpianis, en meer as honderd populêre komposisies vir klavier of klavier en stem verwerk, en sommige van sy eie bygevoeg. Die gewildste hiervan was Je te veux, met teks deur Henry Pacory; Tendrement, met teks deur Vincent Hyspa; Poudre d'or, 'n wals; La Diva de l'Empire, met teks deur Dominique Bonnaud/Numa Blès; Le Picadilly, 'n mars; Légende californienne, met teks deur Contamine de Latour (nou verlore, maar die musiek verskyn later weer in La belle excentrique); en 'n hele paar andere, waarvan baie verlore gegaan het. In sy latere jare sou Satie al sy kabaretmusiek verwerp, maar voorlopig was dit 'n inkomstebron.
Slegs enkele komposisies wat Satie ernstig opgeneem het, bly uit hierdie tydperk oor: Jack in the Box, musiek tot 'n pantomime van Jules Depaquit (wat Satie 'n "clownerie" noem); Geneviève de Brabant, 'n kort komiese opera oor 'n ernstige tema, met teks deur Patrice Contamine de Latour; The Dreamy Fish, klaviermusiek ter begeleiding van 'n verlore verhaal deur Cheminot; en 'n paar ander wat meestal onvolledig was, met byna nie een daarvan wat opgevoer is nie, en nie een wat destyds gepubliseer is nie.
Beide Geneviève de Brabant en The Dreamy Fish is deur Ornella Volta geanaliseer, synde dat dit tekens van wedywering met Claude Debussy bevat, welke Debussy waarskynlik nie eers bewus van was nie omdat hy weinig van sy musiek bekendgemaak het. Intussen het Debussy in 1902 een van sy eerste groot suksesse behaal met Pelléas et Mélisande.
In Oktober 1905 het Satie aan Vincent d'Indy se Schola Cantorum de Paris ingeskryf om klassieke kontrapunt te bestudeer terwyl hy steeds sy kabaretwerk voortgesit het. Die meeste van sy vriende was so stomgeslaan soos die professore aan die Schola toe hulle hoor van sy nuwe plan om na die klaskamers terug te keer, veral omdat d'Indy 'n bewonderaar van Saint-Saëns was, wie Satie nie juis gunstig bejeën het nie. Satie sou hierdie kursusse meer as vyf jaar lank as 'n gerespekteerde leerling aan die Schola volg en in 1908 'n eerste (intermediêre) diploma ontvang. Sommige van sy kontrapuntoefeninge in die klas, soos die Désespoir agréable is na sy dood gepubliseer. 'n Verdere opsomming van die tydperk voor die Schola verskyn ook in 1911: die Trois morceaux en forme de poire, wat 'n tipe kompilasie was van die beste van sy werk wat 1903 voorafgegaan het.
Hierdie gepubliseerde samestellings maak dit duidelik dat Satie nie die Romantiek en sy eksponente soos Wagner in totaliteit verwerp het nie, maar slegs sekere aspekte daarvan. Van sy eerste komposisie tot sy laaste het hy die idee van musikale ontwikkeling verwerp, in die eng definisie van hierdie term, naamlik: die verweefdheid van verskillende temas in die ontwikkelingsseksie van 'n sonatevorm werk. As gevolg hiervan was sy kontrapuntale en ander werke baie kort; die "nuwe, moderne" fugas strek nie verder as die uiteensetting van die tema (s) nie. Oor die algemeen het hy gesê dat hy nie gedink het dat 'n komponis meer tyd van sy publiek moet neem as wat streng gesproke nodig is nie. Ook Melodrama, in die historiese betekenis van die destydse gewilde romantiese genre van "gesproke woorde teen 'n agtergrond van musiek", was iets wat Satie vermy het.
Intussen het daar ook ander veranderinge plaasgevind: Satie was 'n lid van 'n radikale sosialistiese party (hy het later, na Desember 1920, na die Franse Kommunistiese Party oorgeskakel). Hy was ook binne die gemeenskap van Arcueil onder meer betrokke by die werk "Patronage laïque" vir kinders. Hy het ook sy voorkoms verander na dié van 'n "burgerlike funksionaris" met 'n bolhoed, sambreel, ens. Hy het sy Middeleeuse belangstelling gekanaliseer na 'n eienaardige geheime stokperdjie: hy het in 'n argiefkabinet 'n versameling denkbeeldige geboue onderhou, waarvan die meeste van 'n soort metaal gemaak is wat hy op klein kaartjies geteken het.
Daar bestaan 'n seldsame outochroom foto van Satie wat uit 1911 dateer. Dit is op die buiteblad van Robert Orledge se tweede boek oor die komponis, Satie Remembered (1995), geproduseer, maar waar hierdie outochroom gevind is, is nie bekend nie.
Latere lewe
Vanaf 1912 het Satie se nuwe humoristiese miniature vir klavier baie suksesvol geword, en hy het baie daarvan gekomponeer en gepubliseer oor die volgende paar jaar (waarvan die meeste die eerste keer deur die pianis Ricardo Viñes opgevoer was). Sy gewoonte om allerlei geskrewe opmerkings aan sy partiture aan te bring was nou goed gevestig, sodat hy enkele jare later daarop moes aandring dat dit nie tydens die uitvoering voorgelees moes word nie. Hy het in die eerste uitgawe van Heures séculaires et instantanées soos volg geskryf: "Aan wie dit aangaan: "Ek verbied iemand om die teks hardop te lees tydens die uitvoering daarvan. Onkunde oor my instruksies sal my geregverdigde verontwaardiging teen die aanmatigende skuldige meebring. Geen uitsondering word toegelaat nie." Hy het ook opgehou om van notebalke gebruik te maak. Op 'n manier was hierdie komposisies baie soortgelyk aan die komposisies van Rossini uit sy laaste lewensjare, en is dit gegroepeer onder die naam Péchés de vieillesse.
Die versnelling in Satie se lewe is egter nie alleenlik voortgebring vanweë die sukses van sy nuwe klavierstukke nie; dit was eerder Ravel wat per abuis die kenmerkende aard van Satie se oorblywende jare ontketen het en wat sodoende die opeenvolgende progressiewe artistieke en kulturele bewegings beïnvloed het wat vinnig oor die volgende jare in Parys gemanifesteer het. Parys is gesien as die artistieke hoofstad van die wêreld. In 1910 het die Jeunes Ravêlites, 'n groep jong musikante rondom Ravel, hul voorkeur vir Satie se vroeëre werk van voor die Schola-periode verkondig, wat die idee versterk het dat Satie 'n voorloper van Debussy was.
Aanvanklik was Satie bly dat ten minste sommige van sy werke aandag geniet, maar toe hy besef het dat dit beteken dat sy meer onlangse werk oor die hoof gesien of verwerp word, het hy na ander jong kunstenaars gesoek wat beter vertroud was met sy meer onlangse idees, om sodoende beter wedersydse ondersteuning in kreatiewe aktiwiteite te hê. So het jong kunstenaars soos Alexis Roland-Manuel en later Georges Auric en Jean Cocteau meer van sy aandag opgeëis as die Jeunes.
As gevolg van sy kontak met Roland-Manuel, het Satie weer sy menings begin publiseer, met veel meer ironie as voorheen (onder andere die Mémoires d'un amnésique en Cahiers d'un mammifère).
Paternoster
Paternoster is 'n vissersdorp langs die weskus van Suid-Afrika in die munisipaliteit Saldanhabaai en sowat negentig minute se motorrit noord van Kaapstad in die provinsie Wes-Kaap. Die naam, wat in Latyn letterlik "Ons vader" beteken, is moontlik afgelei van 'n ou skeepswrak, die Paternoster uit Nederland, wat drie eeue gelede naby die huidige dorp gestrand het. 'n Ander verklaring beweer dat die naam 'n verwysing na die gebede van Portugese skipbreukelinge is.
Erik Satie
Latere lewe
Saam met Jean Cocteau, wat hy die eerste keer in 1915 ontmoet het, het Satie begin werk aan insidentele musiek vir die produksie van Shakespeare se A Midsummer Night's Dream, wat gelei het tot die Cinq grimaces pour Le songe d'une nuit d'été. Vanaf 1916 het hy en Cocteau aan die ballet Parade gewerk, wat die eerste keer in 1917 deur Sergei Diaghilev se Ballets Russes opgevoer is, met kostuums deur Pablo Picasso en choreografie deur Léonide Massine. Deur Picasso het Satie ook kennis gemaak met ander kubiste soos Georges Braque, met wie hy aan ander on-verwesenlikte projekte sou werk.
Satie het saam met Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger en Germaine Tailleferre die Nouveaux jeunes gevorm, kort nadat hy Parade geskryf het. Later het Francis Poulenc en Darius Milhaud by die groep aangesluit. In September 1918 het Satie – wat min of geen verduideliking gegee het nie – onttrek aan die Nouveaux jeunes. Jean Cocteau het die ses oorblywende lede versamel en die Groupe des six gevorm (waarby Satie later sou aansluit, net om later weer met die meeste van die lede uit te val).