cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harold Shipman
Onraad en ondersoek
In Maart 1998 het dr. Linda Reynolds van Hyde, aangespoor deur Deborah Massey van ’n begrafnisondernemer, teenoor die lykskouer John Pollard haar kommer uitgespreek oor die hoë voorkoms van sterftes onder Shipman se pasiënte. Sy was veral bekommerd oor die getal verassingsvorms vir ouer vroue wat hy laat mede-onderteken het.
Die saak is onder die aandag van die polisie gebring, maar hulle het nie genoeg bewyse gehad om hom aan te kla nie. Tussen 17 April 1998, toe die polisie die saak laat vaar het, en Shipman se eindelike arres het hy nog drie mense vermoor. Sy laaste slagoffer was Kathleen Grundy, wat op 24 Junie 1998 dood in haar huis aangetref is. Shipman was die laaste mens wat haar lewend gesien het. Hy het later haar doodsertifikaat onderteken en die oorsaak aangedui as "ouderdom".
Grundy se dogter, die prokureur Angela Woodruff, het onraad bemerk toe sy meegedeel word sy en haar kinders word nie in die testament genoem nie, maar haar ma het £386 000 aan Shipman nagelaat. Dit is by die polisie aangemeld en hulle het ’n ondersoek begin. Grundy se lyk is opgegrawe en daar is spore van diamorfien in haar liggaam ontdek – dit word dikwels gebruik as pynstiller in terminale kankerpasiënte. Shipman is op 7 September 1998 in hegtenis geneem. ’n Soortgelyke tikmasjien as die een waarop die vervalsde testament getik is, is in sy besit ontdek.
Die polisie het toe nog 15 mense se dood ondersoek waarvoor Shipman doodsertifikate uitgereik het. Hulle het ’n patroon van dodelike dosisse diamorfien gevind. Mediese rekords is vervals om aan te dui die pasiënte se gesondheid was swak.
Haliclona gracilis
Haliclona gracilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Harold Shipman
Vonnis en gevolg
Shipman is op 31 Januarie 2000 deur ’n jurie skuldig bevind aan 15 moorde. Hy het lewenslange tronkstraf gekry plus vier jaar vir die vervalsing van Grundy se testament; die regter het aanbeveel dat hy nooit vrygelaat word nie.
Haliclona gracilis
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Miklucho-Maclay.
Harold Shipman
Vonnis en gevolg
Ná sy verhoor is ’n ondersoek gehou na al die doodsertifikate wat deur Shipman uitgereik is. Dit het op 1 September 2000 begin en twee jaar geduur. Sowat 80% van sy slagoffers was vroue; sy jongste slagoffer was ’n 41-jarige man. ’n Groot deel van Brittanje se regstelsel rakende gesondheidsorg en medisyne is hiersien en aangepas as ’n regstreekse of onregstreekse gevolg van die Shipman-moorde.
Madeleine Lucette Ryley
Madeleine Lucette Ryley (26 Desember 1858 – 7 Februarie 1934) was 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente An American Citizen (1914) en Mice and Men (1916).
Harold Shipman
Vonnis en gevolg
Hoewel ander Britse dokters al van moord aangekla is, is Shipman die enigste een wat al skuldig bevind is daaraan dat hy sy pasiënte vermoor het.
Shipman is op 13 Januarie 2004, ’n dag voor sy 58ste verjaardag, dood nadat hy hom in sy sel opgehang het.
Leslie Winston
Leslie Winston (gebore 13 Mei 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks The Waltons (1971).
Annie Saker
Annie Saker (13 Maart 1882 – 8 Oktober 1932) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent The Lifeguardsman (1916).
Loerietolbos
Die Loerietolbos (Leucadendron loeriense) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap, waar dit in die Elandsberg, Baviaanskloof- en Groot-Winterhoekberge voorkom. Die struik word 2,5 m hoog en blom in Desember en Januarie.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en vrygelaat waar dit na die grond val en moontlik deur die wind versprei word. Die plant is eenslagtig, dus is daar aparte plante met manlike en vroulike blomme wat deur insekte bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in sandsteengrond op hoogtes van 450-1200 m.
In Engels staan dit as die Loerie Conebush bekend. Die boom se FSA-nommer is 80.7.
John Heard (akteur)
John Heard (7 Maart 1945 – 21 Julie 2017) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big (1988), Home Alone (1990), Home Alone 2: Lost in New York (1992), en The Guardian (2006).
Seramispruit
Die Seramispruit is 'n spruit wat by die Bumespruit aansluit, net voordat dit stroomaf in die Krokodilrivier uitmond.
Dit vloei op die suidegrens van die Krugerwildtuin, digby Marloth Park oorkant die Krokodilrivier in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Slim Gaut
Slim Gaut (8 Julie 1893 – 17 April 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jeep-Herders (1945), Square Dance Jubilee (1949), en The War of the Worlds (1953).
Rudolf Ulrich
Rudolf Ulrich (3 Januarie 1922 – 4 April 1997) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Betrogen bis zum jüngsten Tag (1957) en Tecumseh (1972), en in die televisiereeks Otpisani (1974).
Haliclona groenlandica
Haliclona groenlandica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
George Hearn
George Hearn (gebore 18 Junie 1934) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Sneakers (1992) en The Devil's Own (1997).
Karl Valentin
Karl Valentin (4 Junie 1882 – 9 Februarie 1948) was 'n Duitse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Donner, Blitz und Sonnenschein (1936) en in die televisiereeks Karl Valentins Lachparade (1971).
Haarwegskloofpas
Die Haarwegskloofpas is ‘n bergoorgang in die westelike voetheuwels van die Sederberge.
Hierdie pas is by 32° 24′ 13″ suid en 18° 53′ 42.3″ oos, op die noordwestelike punt van die Markuskraalpad wat noordwes uit die N7-nasionale pad uitdraai en suidoos van die Diepkloofpas (Wes-Kaap). Dit word kloksgewys omring deur die dorpe Clanwilliam, Citrusdal, Eendekuil, Het Kruis, Redelinghuys, Leipoldtville en Graafwater.
Die geteerde pas bereik ‘n hoogte van 400 m bo seepsieël en ‘n maksimum helling van 1:10.
Haliclona hebes
Haliclona hebes is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Carmen du Sautoy
Carmen du Sautoy (gebore 26 Februarie 1950) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Man with the Golden Gun (1974).
Vurhamispruit
Die Vurhamispruit is 'n spruit wat in die Krokodilrivier uitmond in Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit vloei in die suidedeel van die Krugerwildtuin, langs die Gomondwanepad tussen Onder-Sabie en Krokodilbrug. Dit is vernoem na die Tsonga-woord vir "koud".
In Julie 1725 het Europeërs die Transvaal-gebied vir die eerste keer in hierdie omgewing betree. Die Nederlander, François de Cuiper, het die vorige maand 'n VOC-verkenningstog van Delagoabaai se fort af geloods en eers die Komati en daarna die Krokodil sowat 3 km stroomaf van die huidige Krokodilbrug oorgesteek. Terwyl die 31 manskappe langs die Vurhamispruit opgetrek het, is hulle by Gomondwane deur hoofman Dawano se stamlede aangeval, en moes na die baai terugkeer. De Cuiper se beoogde bestemming was Ciremandelle, die huidige Phalaborwa, en plaaslike hoofmanne sou blykbaar hul handelsroete na die binneland beskerm.
Gomondwane beteken "groot voetpad", synde 'n halte vir goudsoekers, handelaars en jagters in die verlede, en bloekombome dui nog die ligging van die winkel aan wat voor die Boere-oorlog hier gestaan het. Dit is ook die naam van 'n bos in hierdie area, en volgens Stevenson-Hamilton, was dit die naam van 'n persoon wat in 1906 hier gebly het.
In die spruit is die Gezantfombidam, en hierdie Swazinaam beteken "plek waar die jong vroue bad".
Rick Hearst
Rick Hearst (gebore 4 Januarie 1965) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Brain Damage (1988) en in die televisiereekse Guiding Light (1952), General Hospital (1963), en The Young and the Restless (1973).
Haliclona hirsuta
Haliclona hirsuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Swartschewsky.
Staatsrede (Suid-Afrika)
Die staatsrede is 'n jaarlikse geleentheid in Suid-Afrika waar die president 'n toespraak lewer oor die toestand van die land. Dit word voor 'n gesamentlike sitting van albei huise van die parlement, naamlik die Nasionale Vergadering en die Nasionale Raad van Provinsies, gelewer.
Die toespraak word gekenmerk as die jaarlikse opening van die parlement en gerespekteerde gaste van die regering en politieke figure woon die sitting by. Tydens die staatsrede word die nuwe beplanning van die Suid-Afrikaanse regering vir die opkomende jaar vir die eerste keer bekend gemaak.
Ná afloop van die geleentheid debatteer politieke partye die staatsrede en dan aan die einde van die debat lewer die president sy repliek.
David Gautreaux
David Gautreaux (gebore 28 Junie 1951) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Star Trek: The Motion Picture (1979) en in die televisiereekse One Life to Live (1968), Threshold (2005), en Damages (2007).
Halmahera
Halmahera (voorheen Jilolo, Gilolo of Jailolo; Indonesies: Pulau Halmahera) is die grootste eiland van die eilandgroep Molukke, wat op sy beurt tot die Maleise argipel behoort. Halmahera lê in die noordooste van die eilandnasie Indonesië langs die ewenaar. Dit grens aan die Molukkesee in die weste, die oop Stille Oseaan in die noordooste en die Halmaherasee in die suidooste. Van die groot eilande in die omgewing sluit in Sulawesi in die weste, Seram in die suide en Nieu-Guinee in die ooste.
Alan Gifford
Alan Gifford (11 Maart 1911 – 20 Maart 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Devil Doll (1964), 2001: A Space Odyssey (1968), en Phase IV (1974), en in die televisiereeks The Saint (1962).
Halmahera
Halmahera beslaan 'n oppervlakte van 17 780 km² en is die grootste eiland van Indonesië buite die vyf hoofeilande (Nieu-Guinee, Borneo, Soematra, Sulawesi en Java). Dit het 'n bevolking van 449 938 in 2010 gehad. Sowat die helfte van die bevolking in Moslems en die ander helfte is Christene. Op die eiland leef baie etniese groepe en van die bevolking besig Maleis-Polinesiese of Papoeastale.
Spoedvoorlegging
'n Spoedvoorlegging of blitsvoorlegging (Engels: elevatorpitch, soms ook ‘n hysbaktoespraak genoem), is 'n manier om 'n idee vir 'n produk, diens of projek aan te bied. Die naam weerspieël die tyd wat 'n hysbak van die onderste na die boonste verdieping neem, in ongeveer 30 sekondes tot 2 minute.
Die term is aanvanklik gebruik deur entrepreneurs wat probeer om 'n idee te kry om finansiering van 'n waagkapitalis te kry. Waagkapitaliste beoordeel die kwaliteit van 'n idee en die span op grond van die kwaliteit van die spoedvoorlegging en verwag dat die deelnemende entrepreneurs vooraf hul plan van alle onnodige idees en inligting te stroop.
Die spoedvoorlegging word nou ook vir 'n verskeidenheid doeleindes tydens netwerk skepping te gebruik. Dit kan gaan oor die verkoop van 'n produk, op soek na 'n werk, spoedafsprake of vinnig 'n duidelike punt in 'n gesprek te maak.
Noodsaaklik vir 'n spoedvoorlegging is 'n opvallende aanbieding met idees, vergelykings en voorbeelde, soos dit ook in die AIDA-model voorkom (aandag, belangstelling, begeerte, aksie). Vir 'n suksesvolle spoedvoorlegging tel nie net data en feite nie, maar dit is ook belangrik om 'n beroep op die emosies te maak.
'n Effektiewe spoedvoorlegging moet die volgende vrae beantwoord: Verder is dit belangrik dat die voordrag die volgende elemente in ag neem:
Margaret Scudamore
Margaret Scudamore (13 November 1881 – 5 Oktober 1958) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent A Canterbury Tale (1944).
Yigal Allon
Allon het gebore en grootgeword in Galilea. Tydens die Britse Mandaat van Palestina het hy in 1931 by die Haganah aangesluit, en in 1945 het hy die opperbevelvoerder van die Palmach geword. Na die oprigting van die Tzahal (die Israelse weermag) het hy 'n generaal geword en die Suidelike Kommando gelei. In 1950 het hy die weermag verlaat.
Namens Ahdut HaAvoda - Poale Zion het hy in 1955 in die Knesset verkies en tot sy dood in 1980 'n lid van die parlement gewees. Hy het baie ministersposte beklee, soos as minister van Arbeid (1961-1968), Immigrasie (1968-1969), Onderwys en Kultuur (196-1974), en Buitelandse Sake (1974-1977). Vanaf 1968 tot 1977 was hy die adjunk-premier en in 1969 die waarnemend eerste minister gewees.
Na die Sesdaagse Oorlog het die Allon-plan gepresenteer. In hierdie plan word die Wesoewer verdeel tussen Israel en 'n selfstandige Palestynse gebied, en later tussen Israel en Jordanië, en waarby Oos-Jerusalem by Israel word gevoeg. Die Allon-plan is nie uitgevoer nie.
Leo Strauss
Lewe
Strauss is in 1899 gebore in 'n ortodokse Joodse gesin in Kirchhain (naby Marburg), Hesse, as seun van Hugo Strauss en Jennie David.
In 1932 trou Strauss met Marie (Miriam) Bernsohn in Parys. In 1934 emigreer hy na Engeland, waar hy in 1935 'n posisie aan die Universiteit van Cambridge kry. In 1937 emigreer hy na die Verenigde State waar hy vir 'n kort tyd 'n Research Fellow in die vak geskiedenis aan die Columbia-universiteit in New York was. Van 1938 tot 1948 was hy hoogleraar politieke filosofie aan die New School for Social Research in New York. In 1944 word hy 'n Amerikaanse staatsburger en van 1949 tot 1968 werk Strauss as lid van die fakulteit van die Universiteit van Chicago as hoogleraar in die politieke filosofie.
Die werk van Leo Strauss het 'n kern rol gespeeld in die herevaluering van die politieke filosofie, veral binne die analitiese tradisie. Enkele bekende werke is Persecution and the Art of Writing (1952), Natural Right and History (1953), Thoughts on Machiavelli (1958) en What Is Political Philosophy? (1959). Hy bly publiseer tot aan die einde van sy lewe, met 'n boek oor Plato se Wette, The Argument and the Action of Plato's "Laws", as laaste gepubliseerde werk. Hy sterf op 18 Oktober 1973.
Filosofie
Die filosofie van Leo Strauss het met die loop van die tyd ook kritiek ontlok, en so ook wanneer Strauss sy mening uitgespreek het oor die taak of die doel van die filosofie self. 'n Filosoof is vir Strauss enersyds nie 'n analitiese filosoof nie, as sy taak aleenlik daaruit sou bestaan om gewone taalgebruik te analiseer soos John Austin of Ludwig Wittgenstein dit gedoen het nie. Ook volgens hom moet 'n filosoof homself/haarself nie noodsaaklik uitsit oor diep morele en politieke kwessies nie en hierop diep en uitgebreide antwoorde vind nie, soos gedoen deur John Rawls of Jürgen Habermas.
Strauss verstaan daarenteenoor filosofie in sy oudste betekenis, as philo-sophia of die liefde vir wysheid (wysbegeerte). Filosofie gaan vir Strauss nie om die formulering van bepaalde oplossings of die verdediging van 'n reeks doktrienes nie, maar gaan om die praktiese soektog na die optimale manier van lewe soos dit deur die Ou Grieke bedink is. Hy assosieer dit veral met die stelling soos ook in Sokrates se denke gevind word, naamlik dat filosofie is om te weet dat jy niks weet nie of selfs nie die grense van die kennis ken nie. Hy skryf:
"Filosofie as sulks is niks meer as die bewustheid van 'n probleem nie, bv., van die fundamentele en omvattende probleem. Dit is onmoontlik om oor die probleem te dink sonder om ingestel te word ten opsigte van mootlike oplossings, veral ten opsigte van een of ander tipiese oplossing. Maar solank as wat daar geen wysheid is nie, maar slegs 'n soeke na wysheid, is die bewyse vir alle oplossings noodgedwonge kleiner as die bewyse van die problem. Dus hou die filosoof op om 'n filosoof te wees die oomblik wanneer die ‘subjektiewe sekerheid’ van die oplossing sterker word as sy bewustheid van die problematiese karakter van daardie oplossing.”
Die debat tussen Strauss en Alexandre Kojève oor die aard van tirannie is ook bekend. In On Tyranny: An Interpretation of Xenophon's Hiero neem Strauss 'n posisie in wat lynreg teenoor Kojève en ander hedendaagse politieke denkers staan; naamlik dat tirannie nie 'n tipiese moderne en hedendaagse verskynsel nie, maar daar is 'n kontinuïteit tussen die ou Griekse begrip, soos wat by Xenophon voorkom, en die moderne vorme van totalitarisme. Gou word die debat ook verruim na dieselfde gesprek oor die doel van die filosofie self. Terwyl Kojève die taak eerder formuleer in terme van die verlange om hierdie idees in praktyk te bring, het Strauss sterk kritiek daarop:
“Ons hoef nie in die diepste wese van enigiemand te delf nie, om te weet dat insoverre die filosoof, weens sy swakheid van vlees, besorg word om herken te word deur ander, hou hy op om 'n filosoof te wees. Volgens 'n streng siening van die klassieke verander hy dan in 'n sofis.”
Politieke filosofie
Strauss het nie in die aktiewe politiek deelgeneem nie, het geen politieke beweging gestig nie, maar gefokus op sy rol as 'n politieke filosoof en akademikus. Hy merk op dat die politieke filosofie, wat hy in 'n sekere sin as die eerste filosofie beskou het, deur die tyd besoedel  geraak het deur 'n reeks van "pseudofilosofiese" denke. Hy noem veral denkrigtings soos historisisme, sciëntisme en dialektiese materialisme. Die "suiwerste” vorm van politieke filosofie vind mens volgens hom nog binne die antieke Griekse filosofie. So heg hy waarde aan die diepgang, subtiliteit en die dialektiese karakter van Plato, Aristoteles en Xenophon se denke. Hierdie klassieke politieke filosofie was volgens Strauss direk met die politieke lewe self verbind en alle latere politieke studies slegs indireke en as modifikasie van hierdie "oorspronklike posisie" van die Grieke opgevat moet word. Die taak wat Strauss daarby dan ook op homself neem is, via historiese studies, terug na hierdie oorspronklike posisie te gaan.
Strauss was sowel 'n ondersteuner as 'n kritikus van die liberalisme. Hy kritiseer die moderne liberalisme wat voorrang gee aan individuele vryheid ten koste van historiese waardes soos uitmuntendheid en deug. Strauss argumenteer dat die hedendaagse, relativistiese liberalisme die logiese gevolg was van die filosofiese beginsels van die modernisme soos dit in die Westerse wêreld in die 20ste eeu ontwikkel het. Hy was van mening dat die hedendaagse liberalisme 'n intrinsieke tendens aantoon na relativisme, wat  op sy beurt lei tot nihilisme wat hy as gevaar vir die gemeenskap beskou. Tegelykertyd het hy gewaarsku oor moontlikheid van die egalitarisme en die mediokrasie. Sy skeptisisme te opsigte van die kulturele relativisme verwoord hy dikwels tydens sy aanbiedings aan die Universiteit van Chicago teen die einde van die 1950s met die ironiese, gereelde aangehaalde sêding: "As alle kulture gelykwaardig is, dan is kannibalisme slegs ‘n kwessie van smaak".
Terwyl die moderne liberalisme gerig is op die nastreef van individuele vryheid as hoogste doel, sê Strauss dat meer heil in 'n owerheid gevind kan word wat gefokus is op menslike uitmuntendheid en politieke deug. Hy merk op dat denkers van die eerste orde, beginnende by Plato, al besig was met die vraag of goeie en effektiewe politici totaal eerlik kon wees en tegelykertyd tog die beste uitkomste vir die samelewing kon bereik. Strauss vra homself voortdurend af in welke mate vryheid en uitmuntendheid saam kan bestaan.
Met dit in die agterkop vra Strauss van sy lesers om hulself af te vra of leuns om die beswil (Plato) geoorloof is om die samelewing byeen te hou en te lei. Is sommige nie ten volle bewysbare mites verkondig deur wyse leiers, noodsaaklik om die meeste mense doel en rigting te gee en so 'n stabiele gemeenskap te verseker? Of kan 'n gemeenskap sonder meer floreer op die basis van die ‘dodelike waarheid’ (Nietzsche) beperk tot wat ons met sekerheid kan weet?
Hoewel Strauss geen definitiewe antwoord op hierdie vrae gegee het nie, neig hy na die eerste. Hy sien die liberale idee van individuele vryheid as die oorsaak dat mense alles uiteindelik in twyfel gaan trek insluitende waardes en morele norme. In plaas daarvan laat mense hulself lei deur die egoïstiese wense met as gevolg dat die waardes wat die gemeenskap bymekaarhou verval. Politici het inderdaad 'n taak om sterk en inspirerende mites te skep wat nie noodsaakliker wyse waarheidsgetrou is nie, maar wel die noodsaaklike illusies skep om die gemeenskap byeen te hou.
Jane Winton
Jane Winton (10 Oktober 1905 – 22 September 1959) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Millionaires (1926), Sunrise (1927), The Patsy (1928), en The Bridge of San Luis Rey (1929).
Isabel Withers
Isabel Withers (20 Januarie 1896 – 3 September 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Women Won't Tell (1932), A Sporting Chance (1945), Air Hostess (1949), en Beware of Blondie (1950).
Haliclona hornelli
Haliclona hornelli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Dendy.
Ed Gilbert
Ed Gilbert (29 Junie 1931 – 8 Mei 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Johnny Got His Gun (1971), The Transformers: The Movie (1986), en Batman: Mask of the Phantasm (1993), en in die televisiereeks TaleSpin (1990).
Kyle Hebert
Kyle Hebert (gebore 14 Junie 1969) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dragon Ball Z: Battle of Gods (2013), Dragon Ball Z: Resurrection 'F' (2015), en Your Name. (2016).
Sefardiese Jode
Sefardiese Jode (Hebreeus: סְפָרַדִּים‬, Moderne Hebreeus: Sefaraddim, Tiberies: Səp̄āraddîm; ook יְהוּדֵי סְפָרַד‬, Jehoedéj Sefarad, letterlik: "Jode van Spanje") is 'n Joodse etniese deelgroep. Die naam is afgelei van die plek of landskap Sefarad (ספרד) in die boek Obadja van die Hebreeuse Bybel. Tydens die Middeleeue het Sefarad die algemene Hebreeuse naam vir Spanje geword, Jehoedéj Sefarad (יְהוּדֵי סְפָרַד‬) verwys daarom na die Jode van Spanje. Hulle het hulle gemeenskappe in alle dele van die moderne Spanje en Portugal gevestig en hul kenmerkende eienskappe en diaspora-identiteit ontwikkel, wat hulle in ballingskap uit Iberië saamgeneem het, beginnende in die laat 15de eeu na Noord-Afrika, Anatolië, die Levant, Suidoos- en Suid-Europa, sowel as die Amerikas, en alle ander plekke van hul verbanning, óf langs die bestaande mede-godsdienstiges óf alleen as die eerste Jode in nuwe grense. Hul duisendjarige verblyf as 'n oop en georganiseerde Joodse gemeenskap in Iberië het met die Reconquista begin daal, en is tot 'n einde gebring met die Alhambra-besluit deur die Spaanse Rooms-Katolieke monarge in 1492, en toe deur die edik van uitsetting van Jode en Moslems deur die Portugese koning Manuel I in 1496, wat gelei het tot 'n kombinasie van interne en eksterne migrasies, massa-bekerings en teregstellings.
[[Lêer:Jews 1490.png|duimnael|links|Onakkurate verteenwoordiging van beweerde blygebiede van die Joodse diaspora rondom 1490: Europa:
Afrika:
Midde-Ooste/Kaukasus (gewoonlik saam met Mizrachi-Jode gegroepeer):
Indië en China (vir latere tydperke: Bagdadse Jode):
]] Sefardiese Jode vorm die derde grootste en tweede oudste groep binne die Joodse diaspora (Jode buite Israel) met 'n geskiedenis van meer as 2000 jaar. Dit is onduidelik of Jode reeds vóór die Romeinse verowering op die Iberiese Skiereiland hulle gevestig het of daarná. Volgens die Romeinse keiser Titus het Jode hulle reeds in die eerste eeu n.C. in die hele Middellandse Seegebied gevestig. Na die onderdrukking van die Joodse opstand en die vernietiging van die tweede Tempel van Jerusalem het Jode hulle in ander dele van die Romeinse Ryk gevestig, insluitende die Iberiese Skiereiland. Volgens 'n ander teorie het Jode hulle reeds saam met Fenisiese handelaars uit die Levant op die Iberiese Skiereiland gevestig, reeds voor die koms van die Romeine.
Vandag verwys die term "Sefardiese Jode" ook soms na tradisioneel Oos-Joodse gemeenskappe in Wes-Asië en verder; alhoewel hulle nie genealogiese wortels in die Joodse gemeenskappe van Iberië het nie, het hulle 'n liturgiese styl, wette en gebruike gemeen met die Sefardiese Joodse ballinge van Iberië.
Die tradisionele tale van Sefardiese Jode en hul afstammelinge was histories sowel Spaans as Portugees, alhoewel ook ander tale oor die eeue heen aangeneem en aangepas is. Die historiese vorme van Spaans of Portugees wat in verskillende Sefardiese gemeenskappe gepraat is, is algemeen bepaal deur die datum van hul vertrek vanaf Iberië en hulle toestand van vertrek as Jode of nuwe Christene. Sefardiese Jode het hulle veral in die destydse gebied van die Ottomaanse Ryk met provinsies soos Thrakië, Masedonië, Bosnië en die Heilige Land asook Noord-Afrika (Maghreb) gevestig. 'n Kleiner aantal het hulle in Noord-Europa gevestig, veral in die hawestede van Nederland (Amsterdam) en Noord-Duitsland (Hamburg), maar ook in Frankryk (Bordeaux, Bayonne), in Italië (Livorno, Ferrara), in die Amerikas, Indië en Afrika. Die Griekse stad Thessaloniki het tot die besetting deur Duitse troepe in 1941 waarskynlik die grootste Europese Sefardiese gemeenskap gehuisves; dié stad is dus ook "Jerusalem van die Balkan" genoem.
Ladino, soms "Ladino Oriental" (Oostelike Ladino) genoem, is 'n Romaanse taal afgelei van Oud-Spaans, insluitend elemente van al die ou Romaanse tale van die Iberiese Skiereiland, asook Hebreeus en Aramees, en is gepraat deur die Oos-Sefardiese Jode, wat hulle na die uitsetting uit Spanje in 1492 in die Oostelike Middellandse See gevestig het. Hierdie dialek was ook beïnvloed deur Ottomaanse Turkse, Arabiese, Griekse, Bulgaarse en Serwo-Kroatiese woordeskat in die verskillende lande van hul ballingskap. Haketia (in Algerië ook "Tetouani" genoem) is 'n deur Arabies beïnvloede Judeo-Spaanse variëteit wat ook uit Oud-Spaans ontwikkel het met talle Hebreeuse en Aramese leenwoorde en deur Sefardiese Jode in Noord-Afrika na hul uitsetting uit Spanje in 1492 gepraat is. Die hoofkenmerk van hierdie dialek is die sterk invloed van die Jebli-Arabiese dialek van Noord-Marokko. Vroeë Moderne Spaans en Vroeë Moderne Portugees, insluitende 'n mengsel van dié twee is tradisioneel gepraat of liturgies gebruik deur die eens bekeerde Westelike Sefardiese Jode en saamgeneem tydens hul latere migrasie uit Iberië tussen die 16de en 18de eeu as bekeerdes, waarna hulle teruggekeer het na Judaïsme. Moderne Spaanse en Moderne Portugese variëteite word tradisioneel deur die Sefardiese Bnei Anusim van Iberië en Ibero-Amerika gepraat, ook na die onlangse terugkeer deur sommige na Judaïsme in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu. By laasgenoemde het hierdie variëteite leenwoorde uit die inheemse tale van die Amerikas na die Spaanse verowering oorgeneem.
Van die 2,2 miljoen Sefardiese Jode wêreldwyd lewe sowat 1,4 miljoen in Israel, gevolg deur tussen 300 000 en 400 000 in Frankryk en 200 000 tot 300 000 in die Verenigde State.
Sefardiese Jode (met hul tradisionele taal Ladino) word onderskei van Asjkenasiese Jode (met hul tradisionele taal Jiddisj), wat afstam van Jode uit Sentraal- en Oos-Europa, en Mizrachi-Jode (met tradisionele tale soos Aramees, Arabies en Persies), wat afstam van Jode wat in die Midde-Ooste gebly het. Die belangrikste verbindende elemente is die gemeenskaplike geloof, Judaïsme, en die gebruik van Hebreeus as liturgiese taal.
Judicael Berengar
Biografie
Daar is nie sekerheid oor Judicael Berengar se afkoms nie. 'n Gewilde oplossing is om hom as die seun van Graaf Berengar (somtyds word hy geïdentifiseer as die seun van Berengar van Bayeux, en somtyds as Berengar se kleinseun aan moederskant ) en die dogter van Gurwent, Hertog van Bretagne, te identifiseer. 'n 11de eeuse versameling van Anjou-geslagsregisters beskryf hom egter as die seun van Pascweten, seun van Alan I van Bretagne.
In 939 het hy saam met Alan II van Bretagne en Hugo II van Maine teen die Noormanne geveg tydens die Slag van Trans-la-Forêt.
Hy is die eerste keer in 944 as graaf gedokumenteer. Hy was teenwoordig as getuie by die ondertekening van Alan II van Bretagne se oktrooie, en by laasgenoemde se dood het hy blykbaar onder die invloed van Wicohen, aartsbiskop van Dol, gekom. Latere bronne bevat 'n berig oor Conan I van Rennes (sy seun) se redding van Judicael en sy (haar naam is egter nie bekend nie) vrou. Dit wil voorkom asof hy teen 979 reeds dood was, toe sy seun aan die hof van Odo I van Blois teenwoordig was.
Barani Boegor
Barani Boegor (Russies: Бараний Бугор) is 'n klein Kasakse dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Semiboegri Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Barani Boegor 227 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Haliclona hyalina
Haliclona hyalina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Schmidt.
Fockea edulis
Die bergkambroo (Fockea edulis) is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die genus Fockea. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Die plant kom vanaf Worcester tot by Robertson en die kusvlakte oos van Bredasdorp voor. Hiervandaan kom dit voor tot by Oos-Londen. Daar is ook 'n geïsoleerde subpopulasie by Oribi Gorge naby Port Shepstone.
Wladimir-Soezdal
Wladimir-Soezdal (Russies: Владимирско-Су́здальская, Wladimirsko-Soezdalskaja), amptelik bekend as die Grootvorstedom Wladimir (1157-1331), was een van die groot prinsdomme wat in die laat 12de eeu die plek ingeneem het van Kiëf-Roes. Die belangrikste sentrum was Wladimir aan die Kljazma. Mettertyd het die prinsdom ontwikkel in ’n grootvorstedom wat in verskeie kleiner prinsdomme verdeel was. Nadat dit deur die Mongoolse Ryk verower is, het die Goue Horde die grootprins gekies en aangestel.
Wladimir-Soezdal word tradisioneel beskou as die wieg van die Groot-Russiese taal en nasionaliteit, en dit het geleidelik ontwikkel in die Grootvorstedom Moskou.
Die prinsdom Rostof
Die eerste noemenswaardige administrateurs van die Rostof-streek was vermoedelik die seuns van Wladimir die Grote, Boris en Gleb en later Jaroslaf die Wyse. Die prinsdom het ’n groot gebied in die noordooste van Kiëf-Roes beslaan en is begrens deur die riviere Wolga, Oka en Noord-Dwina. Tot met die verval van Kiëf-Roes in die 12de-13de eeu is min bekend oor die gebied. Die stigting van die stad Rostof het verlore gegaan in die geskiedenis.
In die 10de eeu het Rostof sy eie prinse gekry. Een van die eerste bekende prinse was Jaroslaf die Wyse en later Boris Wladimirowitsj. In dié tyd was Rostof die streekhoofstad wat ander belangrike stede soos Soezdal, Jaroslawl en Belozersk ingesluit het.
Rostof-Soezdal
Wladimir Monomach, die seun van grootprins Wsewolod I, het in 1093 die reg op die prinsdom geërf. As die grootprins van Kiëf het hy sy seun Joeri Dolgoroeki aangestel om oor die noordoostelike gebied te regeer en in 1125 het hy sy hoofstad van Rostof na Soezdal geskuif. Die prinsdom is daarna Rostof-Soezdal genoem. In die 11de en 12de eeu, toe suidelike dele van Roes stelselmatig deur Turkse nomades geplunder is, het die inwoners noordwaarts begin migreer en baie nuwe nedersettings het in die noorde se woudgebiede ontstaan. Die stigting van plekke soos Pereslawl, Kostroma, Moskou, Oeglitsj, Twer en baie ander is deur die kronieke of legendes toegeskryf aan Joeri, wie se bynaam "die Langarm" verwys na sy behendigheid om die politiek van die verafgeleë Kiëf te manupileer.
In 1108 het Monomach die stad Wladimir aan die Kljazmarivier, 31 km suid van Soezdal, versterk en herbou. Tydens Joeri se bewind het die prinsdom militêr sterk geword, en in die Soezdal-Rjazan-oorlog van 1146 het dit die prinsdom Rjazan verower. Later in die 1150's het Joeri Kiëf ook ’n paar keer beset. Van dié tyd af het die gebiede in die noordooste van Kiëf-Roes ’n belangrike rol in die staat se politiek gespeel.
Opkoms van Wladimir
duimnael|220px|links|Die Mariahemelvaartkatedraal in Wladimir is in 1158-1160 gebou en was in die 13de eeu die moederkerk van Kiëf-Roes.
Joeri se seun, Andrei Bogoljoebski, het Wladimir se mag aansienlik uitgebrei ten koste van nabygeleë prinsdomme. Nadat hy Kiëf afgebrand het, het hy homself verklaar tot grootprins en sy jonger broer in 1169 as die Kiëfse heerser aangestel. Hy het Wladimir-Soezdal versier met wit steenkerke en -kloosters. Hy is in 1174 deur bojare vermoor.
Ná ’n kort tussentydperk het Andrei se broer Wsewolod die Groot Nes die troon bestyg. Hy het die meeste van sy broer se beleide voortgesit en Kiëf in 1203 weer eens onderwerp. Wsewolod se grootste vyande was die suidelike prinsdom Rjazan, wat skynbaar onmin in die prinslike famile aangehits het, en die magtige Turkse staat Wolga-Bulgarye, wat in die ooste aan Wladimir-Soezdal gegrens het. Ná verskeie militêre veldtogte is Rjazan tot op die grond afgebrand en die Bulgare is gedwing om heffings te betaal.
Mongoolse Juk
Nie een van die stede in die gebied kon die mag van Kiëf-Roes herwin ná die Mongoolse inval nie. Wladimir het ’n vasalstaat van die Goue Horde geword, en die grootprins is deur die Mongole aangestel. Selfs die gewilde Aleksander Nefski van Pereslawl moes na die khan se hoofstad in Karakoroem gaan om as grootprins van Wladimir aangestel te word. Omdat baie faksies om die mag meegeding het, het die prinsdom gou in 11 klein state verbrokkel: Moskou, Twer, Pereslawl, Rostof, Jaroslawl, Oeglitsj, Belozersk, Kostroma, Nizjni Nowgorod, Starodoeb aan die Kljazma en Joerief-Polski. Almal het in effek die heerskappy van die grootprins van Wladimir erken, maar sy gesag het al hoe meer afgeneem.
Teen die einde van die eeu het nog net drie stede – Moskou, Twer en Nizjni Nowgorod – om die titel grootprins van Wladimir meegeding. As hulle eers aangestel is, het hulle egter verkies om in hul eie stede aan te bly eerder as om na Wladimir te trek. Die Grootvorstedom Moskou het geleidelik bo sy teenstanders uitgestyg. Toe die metropolitaan (biskop) van Kiëf-Roes sy setel in 1325 van Wladimir na Moskou skuif, was dit duidelik Moskou het Wladimir vervang as die belangrikste magsentrum in die noordooste van Kiëf-Roes.
Fockea multiflora
Gameru (Fockea multiflora) is 'n meerjarige blomdraende plant wat hoort tot die genus Fockea, die plant is 'n boom. Die spesie is inheems aan Angola, Botswana, Mosambiek, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Ian Hecox
Ian Hecox (gebore 30 November 1987) is 'n Amerikaanse vervaardiger, skrywer, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Smosh: The Movie (2015), Ghostmates (2016), en The Angry Birds Movie (2016), en in die televisiereeks Smosh (2005).
Anne Cunningham
Anne Cunningham (gebore 10 April 1937) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), The Avengers (1961), Theatre 625 (1964), en World of His Own (1964).
Slagting in die Medwedef-woud
Die Slagting in die Medwedef-woud (Russies: Медве́девский расстре́л, Medwedefski rasstrjel), of die Orjol-slagting (Орло́вский расстре́л, Orlofski rasstrjel), was 'n massateregstelling in die Sowjetunie wat op 11 September 1941 deur die destydse Sowjetse geheime polisie, die NKWD, uitgevoer is. Dit het plaasgevind skaars drie maande ná Nazi-Duitsland se inval in die land tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Altesaam 157 politieke gevangenes wat in die Orjol-gevangenis aangehou is, is in die Medwedef-woud net buite die stad Orjol op bevel van Josef Stalin doodgeskiet. Dit was een van die baie slagtings onder gevangenes deur die NKWD in 1941 net voor die Duitse besetting van gebiede.
Die teregstelling
In 1941 het die Orjol-gevangenis sowat 5 000 politieke gevangenes gehad. Op 5 September 1941 het die NKWD op bevel van Lawrenti Beria 'n lys van 170 Orjol-gevangenes opgestel wat tereggestel moes word. Beria het beweer hulle is die "kwaadste deel van die gevangenes" en dat hulle "onrus aangestook en ontsnappings probeer reël het met die doel om ondergrondse bedrywighede te hervat". Die lys is na Stalin gestuur en hy het dit goedgekeur. Op 8 September het drie regters 161 mense amptelik ter dood veroordeel. Teen die tyd van die teregstelling het van die mense op die lys reeds gesterf, terwyl ander oorgeplaas of vrygelaat is.
Baie van die tereggesteldes was buitelandse burgers, soos die beroemde Duitse wiskundige Fritz Noether, wie se vrylating selfs deur Albert Einstein geëis is. Nog 'n beroemde slagoffer was die Sowjetgeneesheer Dmitri Pletnjof, wat voorheen op vals aanklagte tot 25 jaar tronkstraf gevonnis is.
Cora Witherspoon
Cora Witherspoon (5 Januarie 1890 – 17 November 1957) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Midnight (1934), Piccadilly Jim (1936), Quality Street (1937), en Marie Antoinette (1938).
Georgina Sherrington
Georgina Sherrington (gebore 26 Julie 1985) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dark Ascension (2017), Kill or be Killed (2017), en Dark Ascension II: The Journey to Hell, en in die televisiereeks The Worst Witch (1998).
Jamie Hector
Jamie Hector (gebore 7 Oktober 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999), Max Payne (2008), en All Eyez on Me (2017), en in die televisiereeks Bosch (2014).
Beregowoi (Jenotajefka-rajon)
Beregowoi (Russies: Береговой) is 'n klein Kasakse dorpie in Jenotajefka-rajon van Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Srednewolzje Plaaslike Munisipaliteit behoort.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Beregowoi 111 inwoners gehad. Ethniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Gauteng Departement Paaie en Vervoer
Die Gautengse Departement Paaie en Vervoer is 'n departement van die Gautengse regering. Dit is verantwoordelik vir die ontwikkeling van die vervoerstelsel in die Gautengprovinsie van Suid-Afrika, en vir die bou en instandhouding van geboue en ander strukture vir die ander departemente van die provinsiale regering.
Hulle is ook verantwoordelik om enige vervoerowerheidswetsontwerp of padverkeerwysigingswetsontwerp in die provinsie deur te voer.
Die Departement se strategiese doelwitte is om 'n geïntegreerde openbare vervoerstelsel te handhaaf wat klantgerigte vervoerdienste en strategiese ekonomiese vervoerinfrastruktuur verskaf wat sosio-ekonomiese groei stimuleer; in 'n moderne, verantwoordbare en ontwikkelingsgerigte departement.
Iva Withers
Iva Withers (16 Julie 1917 – 7 Oktober 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks Musical Comedy Time (1950).
Vaughan Glaser
Vaughan Glaser (17 November 1872 – 23 November 1958) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Meet John Doe (1941), Saboteur (1942), Henry and Dizzy (1942), en Arsenic and Old Lace (1944).
Hermann Vallentin
Hermann Vallentin (24 Mei 1872 – 18 September 1945) was 'n Duitse akteur van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Marie Antoinette - Das Leben einer Königin (1922), Friedrich Schiller - Eine Dichterjugend (1923), Woman in the Moon (1929), en The Captain from Köpenick (1931).
Haliclona ignobilis
Haliclona ignobilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Florence Wix
Florence Wix (16 Mei 1883 – 23 November 1956) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Female (1924), Secrets (1924), Three Cheers for Love (1936), en The Buccaneer (1938).
Haliclona ignobilis
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Thiele.
Veelweter
'n Veelweter (Grieks: πολυμαθής, polymathēs, "wat baie geleer het"; Latyn: homo universalis, "universele mens"; Engelsː Polymath) is 'n individu wie se kennis oor 'n aansienlike aantal vakgebiede strek, waarvan bekend is dat die persoon komplekse kennisliggame kan gebruik om spesifieke probleme op te los.
Carl Gilliard
Carl Gilliard (gebore 18 April 1958) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Coach Carter (2005), Inception (2010), en Followers (2017), en in die televisiereeks 24 (2001).
Veelweter
In Wes-Europa is die eerste werk wat die term veelwetery in sy titel gebruik het (De Polymathia tractatio: integri operis de studiis veterum) in 1603 deur Johann von Wowern, 'n filosoof van Hamburg, gepubliseer. Von Wowern het veelwetery gedefinieer as "kennis van verskeie sake, verkry uit alle soorte studies ... wat vrylik deur al die velde van die dissiplines strek, sover as wat die menslike verstand, met onvermoeide werkywer, in staat is om dit na te streef". Von Wowern lys erudisie, letterkunde, filologie, filosofie en poligeskiedenis as sinonieme.
Veelweters sluit die groot geleerdes en denkers van die Renaissance en Verligting in, wat uitgeblink het op verskeie velde in wetenskap, tegnologie, ingenieurswese, wiskunde en die kunste. In die Italiaanse Renaissance is die idee van die veelweter uitgedruk deur Leon Battista Alberti (1404–1472) in die stelling dat "'n man alles kan doen as hy wil". Gottfried Wilhelm Leibniz is dikwels as 'n veelweter gesien. Al-Biruni was ook 'n veelweter.
Die konsep, wat 'n basiese beginsel van Renaissance-humanisme beliggaam dat mense onbeperk is in hul kapasiteit vir ontwikkeling, het gelei tot die idee dat mense alle kennis moet omhels en hul vermoëns so volledig as moontlik moet ontwikkel. Dit word uitgedruk in die term Renaissance-mens, wat dikwels toegepas word op die begaafde mense van daardie tydvak wat probeer het om hul vermoëns op alle terreine van prestasie te ontwikkel: intellektueel, artistiek, sosiaal, fisies en geestelik.
River God
River God is 'n roman deur die skrywer Wilbur Smith. Dit vertel die verhaal van die talentvolle eunug slaaf genaamd Taita, sy lewe in Egipte, die vlug van Taita saam met die Egiptiese bevolking na die Hyksos inval en hul uiteindelike terugkeer. Die roman kan saamgegroepeer word met die ander boeke van Wilbur Smith (The Seventh Scroll, Warlock , The Quest , Desert God en Farao) oor Antieke Egipte. Dit is die eerste keer in 1993 gepubliseer en is aangepas vir televisie saam met The Seventh Scroll as die 1999-minireeks The Seventh Scroll.
Storielyn
River God volg die lot van die Egiptiese Koninkryk deur die oë van Taita, 'n veeltalige en hoogs bekwame eunugslaaf. Taita is die eiendom van Heer Intef en sorg hoofsaaklik vir sy dogter, Lostris, maar speel ook 'n groot rol in die daaglikse bestuur van Intef se huishouding.
Egipte se Farao is sonder 'n manlike erfgenaam, en Taita veroorsaak dat die Farao per ongeluk belangstel in Lostris. Lostris het intussen verlief geraak op die soldaat Tanus wat, sonder dat sy daarvan weet, deur haar pa gehaat word. Uiteindelik trou die Farao met Lostris en haar pa Intef gee Taita teësinnig aan haar as 'n trougeskenk.
Intussen het Tanus die Farao kwaad gemaak deur reguit te praat oor die probleme waarin Egipte verkeer - veral die groeiende bandietbedreiging wat almal wat buite die groot stede reis, terroriseer. Die Farao veroordeel hom ter dood vir sy uitgesprokenheid, maar word oortuig daarvan om Tanus toe te laat om homself te verlos deur te probeer om al die bandiete binne twee jaar in Egipte uit te skakel. Aangesien sy vonnis op die laaste dag van die Osiris fees onthul word, moet hy op dieselfde dag van die volgende fees terugkeer met sy taak voltooi of die dood deur verwurging in die gesig staar.
Haliclona incrustans
Haliclona incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1912 deur Hentschel.
River God
Storielyn
'n Nuwe bedreiging vir die koninkryk kom na vore - die oorlogsugtige Hyksos. Hulle is toegerus met die perd en wa, sowel as 'n uitstekende boog, en hul tegnologiese meerderwaardigheid is veel groter as dié van die Egiptiese weermag. Die Farao word gedood in hul aanval, wat 'n meerderheid van die Egiptiese adel (insluitend Lostris, Tanus en Taita) dwing om uit Egipte te vlug en met die Nylrivier op te vaar saam met die oorblywende leër.
Tydens hul ballingskap skenk Lostris geboorte aan nog twee van Tanus se kinders, albei dogters, maar aangesien Tanus en Lostris se verhouding geheim was, skep Taita 'n voorwendsel waar die dooie Farao se spook die kinders verwek. Die Egiptenaars herwin hul tegniese meerderwaardigheid gedurende hul tyd in ballingskap - Taita hervervaardig en verbeter beide die strydwaens en boë wat hy gesien met soveel vernuf deur die Hyksos op die slagveld gebruik is.
Terwyl hy op soek is na 'n geskikte begraafplaas vir die Farao se liggaam, word Taita gevange geneem deur een van die Ethiopiese hoofmanne van die gebied - die wrede Arkoun. Tydens sy gevangenisskap raak Taita goeie vriende met Masara, 'n medegevangene en die dogter van een van Arkoun se mededingende hoofmanne. Taita ontsnap uiteindelik uit gevangenskap weens 'n fratsvloed, vind Masara se pa en sluit 'n ooreenkoms met hom om Masara te red. Met die hulp van Tanus, Memnon en die Egiptiese weermag word Arkoun verslaan. Tanus word egter dodelik gewond tydens die geveg en sterf. Masara en Memnon raak verlief en trou, met 'n huweliksgeskenk van 'n paar duisend perde wat die Egiptiese leër verder versterk. Onder leiding van hul nuwe farao Tamose (voorheen prins Memnon) keer hulle terug na Egipte. Met hul nuutgevonde wapens en taktiek verslaan hulle die Hyksosinvallers en herwin Egipte se noordelike koningkryk van Elephantine tot Thebe.