cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Driebandstrandkiewiet
Beskrywing
Die geslagte lyk eenders en het albei duidelike swart bande oor die bors. Hulle het kenmerkend rooi orbitale ringe en 'n rosige snawelbasis, soos dié van die kroonkiewiet, wat egter groter is en nie tot die waterrand beperk is nie. Hulle het 'n lang stert en opvallend lang vlerke (die vlerkspan is 46 cm) met 'n wit vlerkband wat in vlug opmerklik is. Die voëls word 18 cm groot en weeg 28 - 45 gram. Hulle uiter 'n skerp whiet-whiét roep.
In Engels staan die spesie bekend as die Three-banded plover.
Tylen Jacob Williams
Tylen Jacob Williams (gebore 8 Desember 2001) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Without a Trace (2002), Everybody Hates Chris (2005), Instant Mom (2013), en Wisdom of the Crowd (2017).
James Bush (akteur)
James Bush (4 Oktober 1907 – 9 April 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Return of Peter Grimm (1935), Battle of Greed (1937), Sky Giant (1938), en They Asked for It (1939).
Henry Roquemore
Henry Roquemore (13 Maart 1886 – 30 Junie 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sporting Chance (1931), What Price Crime (1935), Sky Racket (1937), en Barefoot Boy (1938).
Supermarine Walrus
Die Supermarine Walrus was 'n eenmotorige dubbeldekkervliegboot wat deur die Britse Vlootlugmag en Britse Lugmag tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 21 Junie 1933 onderneem.
Oorplantings
Die vervanging van siek of beskadigde lewende weefsel word reeds eeue lank uitgevoer. Afgesien van die makliker uitvoerbare weefseloorplantings (vel, been) is dit vandag ook moontlik om hele organe, soos die niere en hart, oor te plant. Oorplantings is die vervanging van lewende weefsel of organe by ŉ lewende organisme deur gelykwaardige strukture van dieselfde of 'n ander organisme.
Indien byvoorbeeld 'n stuk vel by 'n persoon vervang word deur vel van 'n ander deel van sy liggaam, word dit outo-oorplanting genoem. Die skenker en die ontvanger van die oorgeplante weefsel is in die geval een en dieselfde persoon. Wanneer die skenker iemand anders is maar wat wel oor erflike eienskappe beskik wat sterk verband hou met die van die ontvanger, word van iso-oorplanting gepraat. By die mens kan dit alleen tussen tweelinge plaasvind.
As die skenker 'n ander individu is, word van allo-oorplanting gepraat. Indien iets van ŉ dier op 'n mens oorgeplant word, word dit xeno-oorplanting genoem. Die ou Indiërs was al daartoe in staat om iemand se neus wat as straf vir diefstal afgekap is, met behulp van 'n stuk van die voorkop te rekonstrueer. Die Romeinse geneeskundige Aulus Cornelius Celsus (ca. 25v.C. tot 50 n.C.) het allerlei oorplantingstegnieke beskryf.
In 1597 het Gasparo Tagliacozzi (1546-1599) van Bologna sy boek, De curto rum chirurgia per insitionum ("Chirurgiese behandeling van verminktes deur middel van oorplantings"), gepubliseer waarin die vervanging van verlore neusweefsel deur vel van die boarm beskryf word. Sedert die 19e eeu is oorplantings op 'n wetenskapliker grondslag geplaas.
Veloorplantings is eerstens behoorlik bestudeer. Daar is ontdek dat so iets nie tussen die mens en ŉ dier moontlik is nie omdat ŉ verwerpingsreaksie ontstaan. Hoewel daar binne die spesie gebly word (allo-oorplanting), vind die reaksie nog dikwels plaas. Teenswoordig word veloorplantings beperk tot outo-oorplantings, waarby die verwerpingsreaksie nie voorkom nie.
Nieroorplantings
Die besluit of ŉ pasiënt vir 'n nieroorplanting geskik is al dan nie, berus op 'n aantal faktore. Die meeste van hierdie faktore word as relatief aanwysend of relatief teenaanwysend beskou. Die kriteria waarvolgens die voorgestelde nieroorplantingspasiënt bepaal word, is nie altyd eenvormig nie. Die keuse van 'n pasiënt as ŉ geskikte ontvanger berus daarop dat hy aan 'n onomkeerbare niersiekte moet ly en in die eindstadium van nierversaking moet wees.
Sy lewensverwagting moet nie langer as 'n paar weke tot enkele maande wees nie. Verder moet die pasiënt se siekte van so 'n aard wees dat die gebruiklike konserwatiewe behandelingsmetodes hom nie meer aan die lewe kan hou nie. Die belangrikste vereistes is altyd dat die pasiënt self, sonder enige dwang, moet verkies om 'n oorplanting te ondergaan. Indien ŉ pasiënt met eindstadium-nierversaking nie daartoe in staat is om so 'n besluit te neem nie, sal dit somtyds nodig wees om hemodilusie (bloedverdunning) toe te pas totdat sy geestestoestand sodanig verbeter het dat hy toegelaat kan word om die besluit self te neem. Die keuse van 'n geskikte skenker is 'n probleem met talle biologiese fasette.
Ten spyte van die steeds verbeterde prognose by nieroorplantings is daar 'n klein persentasie gevalle met 'n swak prognose, selfs met verwante skenkers en goeie verenigbaarheid, asook die met uitstekende gevolge vanaf ongetipeerde of onverenigbare skenkers. Tentatiewe verklarings vir hierdie verskynsels is onder meer: onherkende weefselantigene, onafhanklike segregasie van minder belangrike lokusse wat oorplantingsantigene beheer en verskillende immuunreaktiwiteit van individue. 'n Nieroorplantingsoperasie word as suksesvol beskou indien die oorgeplante nier 5 jaar lank funksioneer. Hierna is 'n tweede oorplanting dikwels nodig.
Hartoorplantings
Die aanvanklike entoesiasme oor die moontlikhede van hartoorplantings het sedert 1967, toe die span van dr. Christiaan Barnard die eerste geslaagde hartoorplanting in Kaapstad uitgevoer het, aansienlik afgeneem. Sedert daardie geskiedkundige gebeurtenis is letterlik honderde harte oral in die wêreld oorgeplant.
Die maatreëls wat teen die verwerpingsreaksie toegepas moet word, verg egter baie van die pasiënt. Die koronêre bloedvate van die ruilhart word ook ongelukkig baie gou deur verkalking aangetas. Nogtans het menige pasiënt wat anders 'n vroeë dood sou gesterf het. 'n verlengde lewe aan so 'n oorplanting te danke.
Wat die keuse van 'n geskikte pasiënt ten opsigte van hartoorplantings betref, word drie basiese vrae gewoonlik gestel: Is die pasiënt siek genoeg om die operasie te regverdig? Kan die pasiënt se simptome deur ander chirurgiese prosedures of verdere intensiewe mediese behandeling beheer word? Is die siekte te ver gevorder sodat dit die kanse op 'n geslaagde oorplanting ernstig in gevaar stel?
In soverre dit die keuse van ŉ geskikte skenker betref, word die volgende kriteria gebruik: Sodra breindood vasgestel is, moet die oorplantingspan 'n potensiële skenker ondersoek om vas te stel of hy/sy nie dalk 'n siekte het wat via die oorgeplante hart op die ontvanger oorgedra kan word nie. Die immunologiese samestelling moet nie lei tot 'n versnelde verwerping van die hart nie en die hart moet normaal en daartoe in staat wees om 'n genoegsame bloedsomloop direk na oorplanting te handhaaf. Siektes wat via die hart van die skenker na die ontvanger oorgedra kan word, sluit bakteriële en virusinfeksies asook kanker in.
Verwerpingsreaksie
Daar is reeds aan die begin van die 20e eeu vermoed dat die verwerpingsreaksie veroorsaak word deur antistowwe in die bloed wat gerig word teen liggaamsvreemde stowwe in die transplantaat. Laasgenoemde stowwe staan bekend as oorplantingsantigene. Drie soorte word onderskei naamlik:
Laura Margolis
Laura Margolis (gebore 16 Julie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Strangers (2008), The Diabolical (2015), en Higher Power (2018), en in die televisiereeks Dirty Sexy Money (2007).
Oorplantings
Verwerpingsreaksie
- Die bloedgroepantigene A en B; die antigene kom nie net in bloedselle voor nie, maar in alle liggaamselle.
- Die antigene van die HL- A-stelsel, wat in alle kernhoudende selle voorkom. Die HL-A-antigeen word bepaal deur kombinasies van erflike materiaal in die chromosome. Die MLC-lokus word aangetref naby die plek waar die HL-A op die chromosoom gekodeer is en hierdie lokus is dus naverwant aan die HL-A.
Daar word altyd gepoog om die oorplantingsantigene van die skenker en die ontvanger met mekaar te laat ooreenstem. Dit is egter nie moontlik nie, behalwe in die geval van ware tweelinge, en verskille tussen skenker en ontvanger word derhalwe noodgedwonge aanvaar. Die verwerpingsreaksie - dit kan binne enkele dae of eers 'n paar weke na die oorplantingsoperasie voorkom - word veroorsaak deur bepaalde wit bloedselle (limfosiete).
Hulle dring die oorgeplante hart binne en vernietig dit. Soms vind verwerping onmiddellik plaas omdat die skenker reeds antistowwe teen die oorplanting bevat. Die verwerpingsreaksie word deur middel van medisynes onderdruk (immunosuppressors), byvoorbeeld die bynierskorshormoon en sitostatika. Laasgenoemde onderdruk seldeling en word in die behandeling van kanker gebruik. Verwerping van die transplantaat kan ook deur middel van bestraling beperk word. Verder word antilimfosietserum (ALS) toegedien. Dit bevat antistowwe teen die limfosiete wat belangrik is by die oorplantingsreaksie.
Weefseloorplantings
Wanneer slegs weefsel oorgeplant word, word van weefseloorplantings gepraat. Hieronder val beenmurgoorplantings, wat by leukemie toegepas word en wat behels dat beenmurg uit die sternum (borsbeen) of bekkenbeen van die skenker geneem en in die murgholte van die ontvanger geplaas word. Die resultate van sulke oorplantings was nog nooit baie bemoedigend nie. Bloedoortappings kan ook as ŉ vorm van weefseloorplanting beskou word.
Die bloed van die skenker en die van die ontvanger word in die laboratorium bymekaargebring, waar daar gekyk word of daar 'n verwerpingsreaksie teen die vreemde bloedselle plaasvind. By bloedvatoorplanting word ŉ siek bloedvat meestal vervang deur 'n deel van 'n ander bloedvat in die liggaam self, byvoorbeeld een van die oppervlakkig geleë beenare. Hiernaas word donorare van kunsstof ook gebruik. Wanneer aarverkalking die kroonslagare van die hart ernstig vernou, kan die vernouing oorbrug word met ŉ stukkie aar van 'n ander deel van die liggaam.
Sodoende kan 'n hartinfarkt voorkom word. Beenoorplantings word algemeen gedoen by die behandeling van moeilik genesende breuke. Dit gebeur dikwels dat 'n transplantaat na 'n geslaagde oorplanting ten gronde gaan. Dit funksioneer egter in die tussentyd as 'n prikkel vir die vorming van nuwe liggaamseie beenweefsel. Net soos in die geval van bloedoortappings bestaan daar ook 'n "skenkersbank" - 'n sentrale plek waar bene herstel en bewaar word.
By kornea-oorplantings ontstaan baie minder verwerpingsreaksies omdat die kornea geen bloedvoorsiening het nie, maar deur diffusie uit die omliggende weefsels gevoed word. Bloedvervoerde verwerpingsfaktore bereik die kornea feitlik nie. Hierdie tipe oorplantings word reeds jare lank uitgevoer vir die genesing van blindheid wat op die vertroebeling van die normaal glashelder kornea berus. By al hierdie tipes oorplantings word gebruik gemaak van 'n kornea wat verkry is van 'n lyk binne enkele ure nadat die skenker gesterf het. Behalwe die kornea kan ook ander dele van die oog, soos die konjunktiva, lens en glasvog met redelike resultate oorgeplant word.
Špania Dolina
Špania Dolina (tot 1927 in Slowaaks ook Baňa genoem; Duits: Herrengrund, Hongaars: Úrvölgy - tot 1882 gespel as Urvölgy) is 'n nedersetting in Sentraal-Slowakye. Die dorp het eeue gelede as 'n afgeleë mynbounedersetting temidde van 'n berggebied ontstaan. Ook vandag word Špania Dolina, wat noord van Banská Bystrica (Duits: Neusohl) geleë is, net deur 'n steil bergpad met ander nedersettings in die gebied verbind.
Geskiedenis
Mynboubedrywighede in die omgewing het reeds in prehistoriese tye 'n aanvang geneem. Werktuie, wat hier deur argeoloë opgegrawe is, het tussen 2000 en 1700 v.C. ontstaan. Koper, wat oorspronklik hier ontgin is, is in bronsvoorwerpe op die Balkanskiereiland en die Midde-Ooste ontdek. Špania Dolina se myne het moontlik deel uitgemaak van 'n netwerk van handelsroetes wat gedurende die Bronstydperk bestaan het.
Die eerste historiese verwysing na die dorp as Montana dateer nogtans van 1263. Die groot koper- en silwerneerslae in die gebied, waarna in Duits as Kupfernes Neusohl verwys is, is aanvanklik deur mynwerkers uit Banská Bystrica ontgin. Ná 1494 het vroeë internasionale mynbouondernemings, waarin welvarende gesinne soos die Fuggers en Thurzos 'n leidende rol gespeel het, die bedryf oorgeneem. Vanaf die middel van die 16de eeu tot 1888 is die plaaslike myne deur die Weense Kamer van Mynbou bedryf.
Die welvarende streek het ook belangstelling by alchemiste en wysgere gewek. So het die befaamde alchemis Paracelsus hier 'n laboratorium wat deur die Huis Fugger befonds is. Die bekende Franse filosoof Montesquieu is deur Isaac Newton aangemoedig om 'n besoek aan Špania Dolina se kopermyne te bring en hulle te beskryf.
Koperhouers is vanaf die eerste helfte van die 17de eeu tot in die eerste dekades van die 19de eeu deur tuisnywerhede in die dorp en, op 'n groter skaal, ook in Banská Bystrica vervaardig. Die oudste gegraveerde koperhouer, wat van 'n vervaardigingsdatum voorsien is, dateer van 1635. Die laaste datum is 1814. Die produksie van koperhouers, waaronder drinkbekers, dose en bokale, is waarskynlik tussen 1829 en 1842 gestaak. Die mees bekende bekers was die halfronde Tummler.
Boukuns
Voorbeelde van historiese wêreldlike boukuns sluit die administratiewe steengeboue van mynbestuurders, 'n ou waterleiding en die woonhuise van mynwerkers in. Die laasgenoemde houtgeboue is op stweige klipfondamente gebou en dateer merendeels uit die 19de eeu. Hul mure is, net soos die van die meeste ander geboue, wit gekalk. Die historiese kantoorhuis van Špania Dolina se dorpsadministrasie huisvans tans 'n kopermuseum.
The Daily Caller
The Daily Caller is 'n konserwatiewe Amerikaanse nuus- en opiniewebwerf wat gebaseer is in Washington. Dit is in 2010 gestig deur Tucker Carlson en Neil Patel. Vanaf 2019 bied dit 'n betaalopsie (Patriots) wat gestig is met die bedoeling om "terug te veg teen bevooroordeelde Amerikaanse Media", en advertensie-vrye besigtiging bied.
Die webwerf se amptelike webtuiste is dailycaller.com.
1896
Die jaar 1896 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Goudsnip
Die Goudsnip (Rostratula benghalensis) is 'n skaars standvoël en kom verspreid in Suider-Afrika voor, maar hoofsaaklik in die noorde. Die voël is 24 – 26 cm groot en weeg 90 - 140 gram met 'n vlerkspan van 52 cm. In Engels staan die voël bekend as Greater Painted Snipe.
Jersey City
Jersey City is die administratiewe setel van Hudson County in die Amerikaanse deelstaat New Jersey en dié staat se tweede grootste stad na Newark.
Jersey City maak deel uit van die metropolitaanse gebied van New York en is tussen die Hudsonrivier en Upper New York Bay en oorkant Lower Manhattan, die Hackensackrivier en Newark Bay geleë. Jersey City is 'n belangrike seehawe, handel- en nywerheidstad. Diensnywerhede het 'n leidende rol by die herontwikkeling van sy seekant gespeel waar talle nuwe kantoorgeboue ontstaan het.
2012 Aboe Dhabi Grand Prix
Die 2012 Formule Een Aboe Dhabi Grand Prix het op 4 November 2012 op die Yas Marina-renbaan in Aboe Dhabi plaasgevind. Dit was die agtiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Owen Bush
Owen Bush (10 November 1921 – 12 Junie 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Reivers (1969), Vanishing Point (1971), en The Last Starfighter (1984), en in die televisiereeks Alfred Hitchcock Presents (1985).
Vaalmimosa
Die vaalmimosa (Acacia podalyriifolia) is 'n boom en indringerplant wat voorkom in stedelike gebiede, langs paaie en waterlope. Die boom is inheems in oos en suidoos Australië. Dit staan ook as die lierwattel bekend.
Voorkoms
Die boom word tot 8m hoog, is middelgroot, doringloos met 'n silwergrys loof. Die fluweelagtige blare is enkelvoudig en die vorm wissel van ovaal tot ellipties. Die bas is glad en liggrys van kleur. Nuwe uitgroeisels is met poeieragtige hare bedek. Die blomhofies is bolvormig en goudgeel; dit verskyn in lang aanskoulike blomtakkies van Junie tot Augustus. Die saadpeul het 'n golwende rand. Die boom word as 'n sierboom gekweek.
Pous Bonifatius V
Bonifatius V was die 69ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Bonifatius V is gebore in Napels. Op 23 Desember 619 volg hy Pous Deusdedit op en regeer tot sy dood op 25 Oktober 625. Hy word opgevolg deur Pous Honorius I. Die naam ‘Bonifatius’ beteken 'weldoener'.
Pontifikaat
Pous Bonifatius V het 'n dekreet uitgevaardig dat kerke toevlugsoorde ("sanctuaries") vir misdadigers moes wees. Hy gee kerklike verteenwoordigers die opdrag keiserlike wette insake testamente te respekteer. Hy skryf voor dat akoliete nie die relieke van martelare mag oordra nie en dat hulle ook nie die plek van diakens mag inneem by die doop nie. Bonifatius het die begraafplaas van Sint Nicodemus op die Via Nometane laat klaar maak en wy dit ook in.
Eerwaarde Bede maak melding van die pous se diepgaande belangstelling vir die Engelse kerk. Hy het Kantelberg tot aartsbisdom verhef. Die briewe wat hy glo aan aartsbiskop Mellitus van Kantelberg en aan biskop Justus van Rochester geskryf het, het nie bewaar gebly nie. In 'n brief aan Justus, toe hy in 624 vir Mellitus opvolg, dra hy die biskoplike pallium formeel aan hom oor en gee hom opdrag om biskoppe te wy waar nodig.
Volgens Bede skryf Bonifatius ook 'n brief aan koning Edwin van Northumbriëë, waarin hy die koning aanspoor om hom tot die Christendom te bekeer. Sy vrou Ethelberga van Kent wat reeds Christen was, word daarin aangespoor om hom te oorreed.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Tyler James Williams
Tyler James Williams is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Unaccompanied Minors (2006), Dear White People (2014), en Detroit (2017), en in die televisiereeks Everybody Hates Chris (2005).
Rex-kat
’n Rex-kat is een van verskillende katrasse wat uitgeken kan word aan sy pels, wat óf gekrul óf gegolf is.
Die katte se gekrulde of gegolfde pels is die gevolg van ’n mutasie in die gene. Rex-mutasies ontstaan oor die hele wêreld, onafhanklik van mekaar. Soms is dit vanweë ’n resessiewe geen en soms vanweë ’n dominante geen. Sommige van die katte word geteel om nuwe rasse te skep, terwyl ander nie verder ontwikkel word nie.
Daar is vandag verskeie rex-katrasse, soos die Corniese rex, Devon-rex, Duitse rex, LaPerm, Oregon-rex en Selkirk-rex.
Verdere leesstof
Hierdie artikel is vertaal van die Nederlandse Wikipedia
Pous Honorius
Pous Honorius kan verwys na 'n aantal pouse (of 'n teenpous) van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Heuweloord
Heuweloord is 'n voorstad van Centurion, Suid-Afrika. Die woonbuurt lê noord van die N14 en oos van die R55-pad.
Hayden Rorke
Hayden Rorke (23 Oktober 1910 – 19 Augustus 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When Worlds Collide (1951), All That Heaven Allows (1955), en Pocketful of Miracles (1961), en in die televisiereeks I Dream of Jeannie (1965).
Tommy Bush
Tommy Bush (6 Februarie 1928 – 4 Februarie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Crimson Tide (1995), Mars Attacks! (1996), Con Air (1997), en Rush Hour (1998).
Antho penneyi
Antho penneyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
Verkeersopeenhoping
Verkeersopeenhoping is toestand op vervoernetwerke wat plaasvind as die gebruik toeneem, en word gekenmerk deur stadiger spoed, langer reistyd en al hoe meer voertuigtoustanery. Die mees algemene voorbeeld is die fisiese gebruik van paaie deur voertuie. Wanneer die verkeersvraag groot genoeg is dat die wisselwerking tussen voertuie die spoed van die verkeersstroom vertraag, is die gevolg opeenhoping.
Namate vraag die kapasiteit van die pad nader (of van die verkeerskruising op die pad), begin erge verkeersopeenhoping. Dit word ook 'n verkeersknoop (traffic jam) genoem. Verkeersopeenhoping kan daartoe lei dat bestuurders gefrustreerd raak, wat kan lei tot padwoede.
Wiskundig word na opeenhoping gekyk as die aantal voertuie wat op 'n gegewe tyd verby 'n sekere punt beweeg. Die beginsels van vloeidinamika het betrekking op opeenhopings.
Oorsake
Verkeersopeenhopings vind plaas wanneer die hoeveelheid verkeer 'n groter vraag na plek skep wat meer is as die beskikbare vermoë van die pad; dit word die versadigingspunt genoem. Daar is 'n aantal spesifieke omstandighede wat opeenhoping veroorsaak of vererger; die meeste van hulle verminder die vermoë van 'n pad op 'n gegewe punt of oor 'n sekere afstand, of vermeerder die aantal voertuie wat vereis word vir 'n gegewe hoeveelheid van mense of goedere. Sowat die helfte van Amerikaanse verkeersopeenhoping word toegeskryf aan bloot die hoeveelheid verkeer; die res word toegeskryf aan veral verkeersvoorvalle, padwerke en weervoorvalle.
Verkeersnavorsing kan steeds nie ten vole voorspel onder watter omstandighede 'n verkeerknoop (in teenstelling swaar verkeer wat nogtans egalig vloei) skielik kan gebeur nie. Daar is bevind dat individuele voorvalle (soos botsings of selfs 'n motor wat erg rem in verkeer wat tot op daardie punt egalig gevloei het) kan 'n rimpeluitwerking hê, wat kan uitsprei en 'n onafgebroke verkeersknoop skep, waar normale vloei andersins langer soos voortduur.
Wiskundige teorieë
Sommige verkeersingenieurs het die reëls van vloeidinamika op verkeersvloei probeer toepas, soortgelyk aan die vloei van vloeistof in 'n pyp. Opeenhopingnabootsings en waarnemings van die verkeer self toon dat in swaar maar vry vloeiende verkeer verkeersknope spontaan kan ontstaan, wat veroorsaak is deur onbenullige voorvalle (die "skoenlapper-uitwerking"), soos die skielike stuurbeweging deur 'n enkele motoris. Verkeerswetenskaplikes vergelyk so 'n situasie aan superverkoelde vloeistof wat skielik vries.
Maar anders as vloeistof word verkeersvloei dikwels beïnvloed deur tekens of ander voorvalle by kruisings wat van tyd tot tyd die egalige vloei van verkeer beïnvloed. Alternatiewe wiskundige teorieë bestaan, soos Boris Kerner se driefase-verkeersteorie.
Weens die swak ooreenstemming tussen teoretiese modelle en verkeersvloei wat werklik bestudeer is, probeer vervoerbeplanners en snelwegingenieurs om verkeersvloei te voorspel deur empiriese (op ervaring gegrond) modelle. Hul werkende  xxx verkeersmodelle gebruik gewoonlik 'n kombinasie van makro-, mikro- en mesoskopiese kenmerke, en kan ook entropie-uitwerkings byvoeg, deur groepe voertuie in "pelotonne" in te deel en deur die vloeipatrone te ewekansig te maak binne individuele dele van die netwerk. Hierdie modelle word dan gewoonlik gekalibreer deur die werklike verkeersvloei op die punte op die netwerk te meet, en die basisvloei word dan daarvolgens aangepas.
'n Span wiskundiges van die Massachusetts Instituut van Tegnologie het 'n model ontwikkel wat die vorming van "spookverkeersknope" omskryf, waar klein versteurings ('n bestuurder wat te hard rem, of te naby aan 'n ander motor kom) in swaar verkeer vergroot kan word in 'n volwaardige, selfonderhoudende verkeersknoop. 'n Belangrike element in die studie is die besef dat die wiskunde van die sulke verkeersknope opvallend eenders is as die vergelykings wat die knalgolwe wat deur ontploffings veroorsaak beskryf, sê Aslan Kasimov van die instituut se wiskundedepartement. Dié ontdekking het die span in staat gestel om verkeersknoopvergelykings op te los waaroor teorieë al in die 1950's geformuleer is.
Ekonomiese teorieë
Opgehoopte paaie kan beskou word as 'n voorbeeld van die "tragedie van die burgerstand". Omdat paaie op die meeste plekke gratis is, is daar min finansiële aansporing vir bestuurders om hulle nie te oorgebruik nie, tot op die punt waar die verkeer in 'n knoop verval nie, wanneer vraag beperk word deur geleentheidskoste. Die privatisering van snelweë en verskillende pryse vir paaie is al albei voorgestel as stappe wat ophopings kan verminder vanweë ekonomiese aansporings en ontmoedigings. Opeenhopings kan ook veroorsaak word deur nieherhalende snelwegvoorvalle is 'n botsing of padwerke, wat die pad se kapasiteit kan verlaag tot onder normalle vlakke.
Die ekonoom Anthony Downs redeneer spitstydverkeer onvermydelik weens die voordele daarvan om 'n standaardwerksdag te hê. Hy staan verskillende pryse vir die gebruik van sekere paaie voor om ophopings te verminder, en dat die geld wat so verkry word gebruik word om die openbare vervoerstelsel te verbeter.
Negatiewe uitwerking
Verkeersopeenhopings het 'n aantal negatiewe uitwerkings:
Padwoede
Padwoede is aggressiewe of ontstoke optrede deur die bestuurder van 'n voertuig. Dié soort optrede kan onbeskofte gebare, verbale beledigings, die doelbewuste bestuur op 'n onveilige of dreigende manier of die maak van dreigemente insluit. Padwoede kan lei tot woordewisselings, aanvalle en botsings wat kan lei tot beserings of dood. Dit kan beskou word as 'n erge vorm van aggressiewe bestuur.
Pluspunte van verkeersopeenhopings
Opeenhopings het die voordeel wat dit motoriste aanspoor om op ander tye te ry sodat duur padspasie ten volle gebruik word vir 'n meer ure per dag.
Die standaardreaksie op ophopings is om op die een of ander manier die padspasie groter te maak, dalk deur 'n bestaande pad breër te maak of andersins deur 'n nuwe pad, brug of tonnel te bou. Dit kan egter tot 'n toename in verkeersvloei lei, wat veroorsaak dat opeenhopings iewers anders plaasvind. Boonop wys Braess se paradoks dat deur padvermoë by te voeg kan die opeenhopings selfs meer maak al word die verkeer nie meer nie.
Daar word aangevoer dat aangesien verkeersopeenhopings die padspoed in stede verminder, dit die voorkoms en felheid van padongelukke kan verminder.
Teenmaatreëls
Sommige kommentators beweer dat die vlak van ophopings wat die gemeenskap verdra 'n rasionele keuse is tussen die koste om die vervoerstelsel te verbeter en die voordele van vinniger reistyd. Ander koppel dit grootliks aan subjektiewe lewenstylkeuses, wat 'n onderskeiding tref tussen huishoudings met motors en die daarsonder.
Marietta Marich
Marietta Marich (5 April 1930 – 28 September 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Rushmore (1998), The Texas Chainsaw Massacre (2003), The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006), en House of Good and Evil (2013).
Martialis
Marcus Valerius Martialis (ook net as Martialis bekend; tussen 38 en 41 n.C. tot tussen 102 en 104 n.C.) was ’n Romeinse digter van Hispania (nou Spanje) wat die bekendste is vir sy 12 boeke Epigramme, wat tussen 86 en 103 n.C. gepubliseer is, tydens die bewind van keisers Domitianus, Nerva en Trajanus. In hierdie kort, gevatte satiriese gedigte skryf hy oor die stadslewe en die skandalige bedrywighede van sy tydgenote, en romantiseer hy sy plattelandse opvoeding. Hy het altesaam 1 561 geskryf, waarvan 1 235 elegiese koeplette is.
Martialis is al die grootste Latynse epigrammatis genoem, en word beskou as die vader van die moderne epigram.
Skeurbuik
Skeurbuik is 'n siekte wat ontstaan weens 'n langdurige inname van voedsel wat geen of te weinig vitamien C bevat. Hierdie gebreksiekte het veral voorgekom onder matrose op die seilskepe op die roetes tussen Europa, Afrika en Asië.
Simptome
Die aanvanklike tekens van skeurbuik is 'n algemene moegheid en kortasem. Daarna kom swelling in die tandvleis voor, dit raak sponsagtig en begin ontsteek en bloei, die tande val uit en dit kan lei tot probleme met die spysvertering. Ook kom pyne in die gewrigte en spiere dikwels voor, met stywe ledemate tot gevolg. 'n Droë en skurwe vel en 'n droë mond en oë is algemene kenmerke. Lyers kneus hul vel maklik en bloei dus gou. Pynlike sere ontstaan en die wonde herstel stadig. Omdat die bloedvaatjies meegee, is daar nie net onderhuidse bloeding nie, maar ook diep in die weefsel. Dit gee blou vlekke op die arms en bene. Daarby kom nog emosionele veranderinge. Latere verswakking van die hart kan dan tot die dood lei. In die Westerse samelewing het die siekte nou feitlik verdwyn, maar tussen die jare 1500 en 1800 het 'n twee miljoen matrose aan skeurbuik gesterf. Hoe langer die seereis geduur het, hoe groter was die sterftesyfer.
Voorkoming
Skeurbuik kan voorkom word deur 'n normale dieet te volg van alledaagse voedselsoorte wat ryk is aan vit. C. Goeie voorbeelde hiervan is sitrusvrugte, koejawels, kool, aartappels en vleis (veral orgaanvleis). Dat sitrusvrugte 'n geneesmiddel vir die siekte is, is sedert die jare voor Christus reeds bekend, maar gereeld het hierdie kennis bloot verlore geraak. Waarskynlik is dit te wyte aan die feit dat vrugte en groente nie daardie jare vars gehou kon word nie. Ook het swak kommunikasie tussen die reisigers verhoed dat die kennis versprei het. Destydse kenners van die mediese wetenskap was ook nie oortuig daarvan en eensgesind daaroor dat sitrusvrugte as geneesmiddel die gebrek sou teenwerk.
Voorgeskiedenis
Skeurbuik was reeds in die tweede eeu v.C. aan die Egiptenare bekend. Die Griekse dokter Hippokrates (460-370 v.C.) en die Romein Plinius die ouere (23-72 n.C.) het die siekte reeds beskryf. In die 13de eeu het die Kruisvaarders gereeld aan skeurbuik gelei.
16de & 17de eeu
Skeurbuik was op die handelsreise wat na die Middeleeue onderneem is een van die vernaamste doodsoorsake aan boord van die seilskepe. Net na 1500 was Pedro Alvares Cabral met sy vloot op pad na Indië. By Malindi word aan Cabral en sy bemanning vars vleis en lemoene verskaf en besef Cabral die geneeskrag van daardie voedsel. In 1520 verloor Ferdinand Magellaan 208 van die 230 man in sy vloot. Kort daarna sien Jacques Cartier in Kanada dat die inheemse bevolking 'n tee getrek van dennenaalde drink teen skeurbuik. John Woodall, die Britse geneesheer-generaal van die Britse Oos-Indiese Kompanjie, het in 1614 aanbeveel dat vars voedsel en veral lemoene geёet word. Waarom dit gehelp het teen skeurbuik het hy egter nie geweet nie. Die dokters van die tyd het skeurbuik as 'n spysverteringsprobleem beskou.
19de eeu
Vitamiene C was nog nie bekend nie. Algemeen is aanvaar dat hoe suurder die kos en lemoene, hoe beter. Alhoewel vars sap van sitrusvrugte die siekte voorkom en genees het, het lemmetjiesap wat te lank aan lig en lug blootgestel was, die genesende krag nie meer besit nie. Teen die einde van hierdie eeu is begin om gepasteuriseerde melk te bemark. In die pasteurisasieproses is egter nie slegs baktrieё vernietig nie, maar ook  vit. C. Dit het gelei tot gevalle van skeurbuik onder kinders.
20ste & 21ste eeu
Tot vroeg in die 20ste eeu is aanvaar dat skeurbuik slegs by mense voorkom. Toe het die Noorse wetenskaplikes Axel Holst en Theodor Frølich agtergekom dat marmotjies en tornyne ook daarvoor vatbaar is. Die meeste diere maak self vit. C en kry dus nie skeurbuik nie. Mense, ape, marmotjies, die meeste vlermuise en sekere spesies voëls en visse besit nie die ensiem om self vit. C te produseer nie en moet dus vit. C deur hul voedsel inneem. Hierdie navorsing het 'n groot bydrae tot die latere ontdekking van vit. C gelewer. Tydens die Eerste- en Tweede Wêreldoorlog het beduidende getalle siekes aan skeurbuik in die Duitse konsentrasiekampe en die USSR se Goelag voorgekom.
Suid-Afrika
Skeurbuik was die grootste oorsaak van dood op Bartolomeus Dias se reis om die Kaap. Vasco da Gama het op sy tog 116 van sy bemanning van 170 verloor. Die doodsoorsaak was meesal skeurbuik omdat die dieet slegs bestaan het uit soutvleis en beskuit, alhoewel Da Gama geweet het dat lemoensap die siekte kan voorkom. Skeurbuik was tot laat in die 18de eeu die vernaamste doodsoorsaak op die VOC se skepe. In die 200 jaar van die VOC se bestaan het die firma 6000 skepe en 1½ miljoen werknemers gehad waarvan 700 000 aan diens die lewe gelaat het, meesal op seereise en meesal aan skeurbuik. Van 1770 tot 1774 het 2362 man gesterf op 17 VOC-skepe op die roete om die Kaap. As skeepsreise korter as drie maande geduur het, was die sterftesyfer opvallend laer. Die vernaamste rede vir die stigting van 'n verversingspos aan die Kaap was dan ook hierdie hoë sterftesyfer. Diegene wat Tafelbaai siek bereik het, het na 1652 'n goeie kans gehad om hul gesondheid te herwin. Die vars water en voedsel en die versorging in die hospitaal het wondere verrig. Jan Van Riebeeck het lemoene uit St. Helena ingevoer en pluk in 1661 die eerste vrugte in die Kompanjiestuin. Toe suurkool 'n verpligte deel van die matrose se dieet geword het, het die probleem met skeurbuik dadelik begin afneem. 'n Bevel in 1760 van die VOC se kantoor in Batavia het gelui dat van daardie jaar af die vloot op pad na Java aan die Kaap voorsien moet word van o.a. 5700 kg suurkool, 1120 kg rosyne en 'n 7500 kg sitrusvrugte.
Verskeie skeepsrampe aan die Kaapse kus kan direk aan skeurbuik toe geskryf word. Die Bantam het in 1693 gestrand nadat 221 man op see gesterf het. In November van dieselfde jaar laat die enigste 12 bemanningslede wat nie siek is van die oorspronklike 194 die Gouden Buis strand 20 km van St. Helenabaai. In 1695 kom die Schoondijk in die Kaap aan met 120 siekes aan boord, en nadat daar reeds 134 man op see begrawe is. 'n Vloot van 11 skepe het in November van daardie jaar in Tafelbaai vasgemeer met 687 man aan boord wat so swak was dat hulle nie meer kon loop nie. Net mooi die volgende maand kom die Pampus in die Kaap aan met slegs 16 gesondes en 83 siekes. Op see het 60 man gesterf. Noord van die Olifantsrivier strand in 1723 die Meteren omdat die siek bemanning nie meer die skip kon hanteer nie. Nadat 125 van die 297 man aan boord van die Reigersdaal op see gesterf het, strand die skip in 1747 by Dasseneiland in 'n suidoosterstorm. Die Deense skip Elephant het in 1750 by Gouritsmond en die Franse skip L’Uranie in 1820 by die Seekoeirivier by St. Francisbaai gestrand.
Benaming
Die herkoms van die woord skeurbuik staan nie heeltemal vas nie. Waarskynlik het die woord deur volksetimologie ontwikkel uit die Latynse woord scorbutus. In ou Nederlands is soms die naam scheurerbek, dus skeure in die mond, gebruik. Later het dit scheurbuik, skeure in die maag, geword. Die ou seevaarders het aanvanklik die woord skorbuut gebruik, wat glo later tot skurfte en skeurbuik verdraai is. In die mediese wetenskap word die benaming scorbutus gebruik. Die wetenskaplike naam vir vitamien C is askorbiensuur, afgelei van a (nie) en scorbus (skeurbuik). In die uitsonderlike gevalle waar skeurbuik by kinders teengekom word, staan dit tans bekend as die Möller-Barlow-sindroom. Die spotnaam limey vir resente Engelse immigrante kom uit die tyd toe die Engelse matrose lemmetjiesap gedrink het om skeurbuik te voorkom. So kom die bynaam Krauts vir Duitsers weer daarvan dat hulle geglo het die eet van suurkool (in Duits Sauerkraut) die siekte keer.
Goethiet
Goethiet is 'n mineraal met formule. Dit is die ortorombiese α-allotroop van yster(III)oksiedhidroksied. Dit is na die Duitse digter Johann Wolfgang von Goethe genoem wat ook 'n mineraalversamelaar was.
Hierdie mineraal word volop in die grond en sediment op Aarde en is selfs op Mars se oppervlak aangetref.
Magnetisme
Die mineraal se teenwoordigheid is kenmerkend aan die vorming en die latere geskiedenis van 'n sediment. Verwering is die rede vir sy vorming en sy magnetiese eienskappe maak dit 'n belangrike mineraal in die navorsing van paleomagnetisme wat tydens sy vorming geheers het.
1332
Die jaar 1332 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad. Volgens die Juliaanse kalender het die jaar op 'n Woensdag begin.
Goethiet
Magnetisme
Goethiet is ferrimagneties met die c-as as die eenvoudigste magneetrigting. Dit het 'n Néel-temperatuur van gemiddeld 102 °C. In die temperatuurbereik van 300 – 400 °C ontbind die mineraal en vorm α- (hematiet) wat 'n Néel-punt van 680 °C uitwys. Die anisotropiekonstante K = 90 ± 20 J/m3 volgens die kamertemperatuurbepaling van Martin-Hernandez en García-Hernández.
Kristalstruktuur
Goethiet is isostruktureel met diaspoor (AlO(OH)). Dit bestaan uit 'n heksagonale digpakking van suurstofatome (altwee oksied-- en hidroksied--ione) in die [010]-rigting van die Pnma-sel gestapel. Tussen hierdie lae is (hoë-spin) Fe(III)-ione wat die helfte van die oktaëdriese holtes vul. Hulle is in dubbelrye gerangskik. Daar is dubbelrye van leë holtes tussen hulle, wat aan die oppervlak van die kristal as striasie sigbaar kan wees. Die ysterioon word deur 3 - en 3 -ione omring in 'n effens vervormde -oktaëder. 'n Dubbelketting van oktaëders wat rande deel loop ewewydig aan die [100]-rigting. Van die -ione is ook deur die proton van 'n hidroksiedioon verbind deur waterstofbindings wat deur die lëe oktaëderholtes strek. Die leë oktaëders vorm 'n soort tonnelstruktuur deur die kristal.
Antho planoramosa
Antho planoramosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1962 deur Koltun.
1895
Die jaar 1895 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ingeborg Bachmann
Ingeborg Bachmann (25 Junie 1926 – 17 Oktober 1973) was 'n Oostenrykse digteres en skrywer.
Biografie
Bachmann is gebore in Klagenfurt in die Oostenrykse deelstaat Karinthië as die dogter van 'n skoolhoof. Sy het filosofie, sielkunde, Duitse filologie en regte aan die universiteite van Innsbruck, Graz en Wene gestudeer. In 1949 het sy haar doktorsgraad in Wysbegeerte aan die Universiteit van Wene verwerf met haar verhandeling getiteld "Die Kritiese ontvangs van die eksistensiële filosofie van Martin Heidegger"; haar tesishoof was Victor Kraft.
Na haar studies het Bachmann as 'n draaiboekskrywer en redakteur by die Geallieerde radiostasie Rot-Weiss-Rot gewerk, wat haar in staat gestel het om 'n oorsig van kontemporêre letterkunde te verkry en haar ook voorsien het van genoegsame inkomste om behoorlike literêre werk te skep. Haar eerste radiodrama is ook deur die stasie gepubliseer. Haar literêre loopbaan is versterk deur haar kontak met Hans Weigel (littérateur, en borg van na-oorlogse letterkunde deur jong skrywers) en die legendariese literêre kring wat bekend gestaan het as Groep 47, en wie se lede Ilse Aichinger, Paul Celan, Heinrich Böll, Marcel Reich-Ranicki en Günter Grass ingesluit het. Sy het die prys van Groep 47 in 1953 gewen vir haar digbundel Die gestundete Zeit . In 1953 het sy na Rome, Italië, verhuis waar sy die grootste deel van die daaropvolgende jare spandeer het aan poësie, essays en kortverhale en operalibretti in samewerking met Hans Werner Henze; wat hulle internasionale roem en talle toekennings besorg het. Haar verhouding met die Switserse skrywer Max Frisch (1911–1991) het die karakterisering van die tweede protagonis in Frisch se roman uit 1964, Gantenbein beïnvloed. Frisch se ontrouheid en hul skeiding in 1962 het 'n groot impak op Bachmann gehad.
Verslawing
Gedurende haar latere jare het sy aan alkoholisme en dwelmmisbruik gely. 'n Vriend het dit soos volg beskryf:"'Ek was diep geskok oor die omvang van haar verslawing aan tablette. Sy moes seker 100 tablette op 'n dag geneem het; die vullisblik was vol leë bokse. Sy het sleg gelyk en was baie bleek. Haar hele liggaam was vol kneusplekke. Ek het gewonder wat dit kon gewees het. Toe ek sien hoe sy haar Gauloises laat afgly en dit op haar arm laat afbrand het ek besef: haar brandwonde is veroorsaak deur brandende sigarette. Die oorvloed tablette het haar liggaam ongevoelig vir pyn gemaak.'" Op die nag van 25/26 September 1973 het 'n brand in haar slaapkamer ontstaan, en sy is vir behandeling na die Roman Sant 'Eugenio-hospitaal geneem. (Die plaaslike polisie het vasgestel dat die brand deur 'n sigaret veroorsaak is.) Tydens haar verblyf het sy onttrekkingsimptome ervaar wat gekompliseer is deur die misbruik van barbituraat. Die dokters wat haar behandel het was nie bewus van hierdie gewoonte nie, en dit mag moontlik bygedra het tot haar dood op 17 Oktober 1973. Sy is begrawe in die Annabichl-begraafplaas in Klagenfurt.
Skryfwerk
Bachmann se doktorale verhandeling spreek haar groeiende ontnugtering met Heideggeriaanse eksistensialisme uit, wat deels opgelos is deur haar groeiende belangstelling in Ludwig Wittgenstein, wie se Tractatus Logico-Philosophicus wesentlik haar verhouding tot taal beïnvloed het. Bachmann was gedurende haar leeftyd meestal bekend vir haar twee digbundels, Die gestundete Zeit en Anrufung des Grossen Bären.
Bachmann se literêre werk fokus veral op temas soos persoonlike grense, die vasstelling van die waarheid en taalfilosofie; laasgenoemde in die tradisie van die Oostenrykse filosoof Ludwig Wittgenstein. Baie van haar prosawerke het betrekking op vroue se worsteling om te oorleef en 'n stem te vind in die na-oorlogse samelewing. Sy het ook veral die geskiedenis van fascisme en die voortsetting daarvan in die huidige tyd aangespreek; dit was 'n herhalende tema in haar werk. In haar roman Der Fall Franza (Die saak van Franza) voer Bachmann aan dat fascisme nie in 1945 'n stille dood gesterf het nie maar in die Duitssprekende wêreld van die 1960's weerklank gevind het in menseverhoudinge, en veral in die onderdrukking van vroue. In Duitsland is die prestasies van die vroueregte-veldtog aan die einde van die 19de en begin van die 20ste eeu stelselmatig deur die fascistiese NSDAP-regering in die dertigerjare ongedaan gemaak. Bachmann se betrokkenheid by fascisme volg op dié van ander vroueskrywers wat in die onmiddellike na-oorlogse tydperk uit 'n vroulike perspektief oor fascisme geskryf het, soos Anna Seghers, Ilse Aichinger, Ingeborg Drewitz en Christa Wolf.
Bachmann was ook aan die voorpunt van Oostenrykse vroueskrywers wat in hul privaatlewe die politieke werklikhede ontdek het waaruit hulle probeer het om emansipasie te bewerkstellig. Bachmann en Barbara Frischmuth, Brigitte Schwaiger en Anna Mitgutsch se skrywes is wyd in Duitsland gepubliseer. Manlike Oostenrykse skrywers soos Franz Innerhofer, Josef Winkler en Peter Turrini het ewe gewilde werke oor die traumatiese ervarings van sosialisering geskryf. Hierdie skrywers het dikwels hul werke vir groot Duitse uitgewers geskryf. Na Bachmann se dood in 1973 het Oostenrykse skrywers soos Thomas Bernhard, Peter Handke en Elfriede Jelinek die tradisie van Oostenrykse letterkunde in Duitsland voortgesit.
Lesings
Tussen November 1959 en Februarie 1960 het Bachmann vyf lesings oor poëtiek aan die Goethe-universiteit in Frankfurt aangebied. Dit is bekend as die "Frankfurter Vorlesungen: Probleme zeitgenössischer Dichtung" (Frankfurt-lesings: probleme van kontemporêre skrywes). Die lesings is, gesien uit 'n geskiedkundige en substantiewe oogpunt, Bachmann se belangrikste werk. In die werk het sy herhalende temas uit haar vroeëre publikasies uiteengesit en verduidelik en die funksie van literatuur in die samelewing bespreek. Bachmann het daarop aangedring dat literatuur in die historiese konteks gesien moet word, en sodoende 'n toenemende belangstelling in die bestudering van die verband tussen literêre diskoers en die hedendaagse begrip van geskiedenis teweeggebring.
Die tweede lesing, Über Gedichte (Oor gedigte), onderskei digkuns–in ag genome die kunsvorm se nuwe vermoë om werklikheid in taal te omvorm–van ander genres soos romans en toneelstukke. Met verwysing na Günter Eich en Stefan George, identifiseer sy 'n nuwe generasie digter-profete wie se doelwit dit is om die wêreld te lei tot die ontdekking van 'n "steeds meer suiwer hemel van kuns". Sy onderskei hierdie digters van die surrealiste wat streef na geweld en die futuriste wat beweer dat "oorlog mooi is". Sy het aangevoer dat hierdie twee bewegings kuns om kuns-onthalwe illustreer, en dat die loopbane van Gottfried Benn en Ezra Pound die vriendskap tussen suiwer estetisisme en politieke barbarisme illustreer. Sy het na Kafka verwys met betrekking tot die behoefte om "die byl te gebruik om die bevrore see wat in ons bestaan te vernietig" asook die weiering om stil te bly oor die misdade in ons wêreld. In die lesing het sy ook die werk van Nelly Sachs, Marie Luise Kaschnitz, Hans Magnus Enzensberger en Paul Celan as voorbeelde van nuwe poësie genoem.
In die derde lesing oor Das schreibende Ich (Die skrywende ek) behandel Bachmann die vraag van die eerstepersoonsverteller. Sy was besorgd oor die verantwoordbaarheid, gesag, egtheid en betroubaarheid van 'n persoon wat as verteller optree. Sy het 'n onderskeid gemaak tussen die nie-problematiese "ek" in briewe en dagboeke wat die persoon van die skrywer wegsteek en onderskei, en die nie-problematiese "ek" in memoires. Sy het aangevoer dat Henry Miller en Louis-Ferdinand Céline hulself en hul eie persoonlike ervaring direk in die middel van hul romans geplaas het. Sy het verwys na Tolstoi se Kreuzer Sonate en Dostojefski se The House of the Dead as eerstepersoonsvertellers van 'n innerlike verhaal. Sy het aangevoer dat vertellers 'n nuwe behandeling van tyd (byvoorbeeld Italo Svevo), materiaal (byvoorbeeld Proust) of ruimte (byvoorbeeld Hans Henny Jahnn) kan aanbied. Bachmann het aangevoer dat die "ek" in die moderne roman verskuif het, en dat die verteller nie meer die verhaal uitleef nie, maar dat die verhaal eerder in die verteller is.
In die vierde lesing getiteld Der Umgang mit Namen (Die noue omgang met Name) ondersoek Bachmann hoe name 'n eie lewe kan hê. Sy het die gebruik van name in kontemporêre letterkunde bespreek. Sy het "geweierde name" geïdentifiseer, soos in Kafka se Die Kasteel; "ironiese benaming" deur Thomas Mann; "naamspele" in James Joyce se Ulysses; en gevalle waar die identiteit van die karakter nie met 'n naam beskerm word nie, maar deur die konteks, soos byvoorbeeld in Faulkner se The Sound and the Fury.
In die vyfde lesing oor Literatur als Utopie (Letterkunde as utopie) wend sy haar tot die vraag oor wat literatuur utopies maak. Sy het aangevoer dat dit die proses is wat in die skrywer en leser in werking gestel word weens hul interaksie met literatuur. Sy het aangevoer dat literatuur ons bewus kan maak van gebreke, sowel in die werk as in ons eie wêreld. Lesers kan hierdie gebrek verwyder deur die werk 'n kans in ons milieu te gee. Sy het dus aangevoer dat elke letterkundige werk "n sfeer is wat homself openbaar en onbekende grense het". Bachmann se begrip van utopie as rigting eerder as doel en haar argument dat dit die funksie van letterkunde is om 'n utopiese rigting te neem, spruit uit die denke van Robert Musil, wat die Europese modernisme in sy proefskrif oor Ernst Mach ontleed het.