cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wannie Carstens
Lewe en werk
Wannie speel ’n besonder belangrike rol in die kultuurlewe en in die bevordering van Afrikaans. Hy is ten nouste betrokke by die vestiging van die Afrikaanse poësieversameling in 1998 by die Poëziecentrum in Gent in België, waar meer as 1400 bundels Afrikaanse poësie reeds opgeneem is. Dit is die grootste versameling Afrikaanse poësie buite Suid-Afrika en is begin met die skenking van Ernst van Heerden se private versameling deur sy erfgenaam, die digter Lucas Malan. Wannie se professionele lidmaatskappe sluit in volle lidmaatskap sedert 1992 van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, waar hy van 2009 tot 2011 dien as Assistent-voorsitter en in 2011 verkies word tot voorsitter, ’n pos wat hy tot 2014 beklee. Tydens sy ampstydperk as voorsitter beywer hy hom vir die transformering van die Akademie en die uitbouing van internasionale bande. Samewerkingsooreenkomste word dan ook gesluit met die Koninklijke Vlaamse Academie in Brussel in België en die Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde in Gent, terwyl bande met die plaaslike Akademie vir Wetenskap van Suid-Afrika verstrek word. Vir verskeie termyne is hy lid van die Taalkommissie van die Akademie. Hy is ook ondervoorsitter en later voorsitter van die Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans, lid van die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut, die Taalkundige Vereniging van Suid-Afrika, die Suid-Afrikaanse Vereniging vir Taalonderwys en sedert 1985 die Internationale Vereniging voor Neerlandistiek.
In die tydperk 1988–2006 dien hy op die publikasiekomitee van die SA Journal for Linguistics, vanaf 1995 op die publikasiekomitee van Lexikos en sedert 2008 op die publikasiekomitee van Voortgang, die jaarboek van die Stichting Neerlandistiek in Amsterdam. Hy is sedert 1991 lid van die redaksie van die tydskrif Literator en vanaf 2001 ook van die Tydskrif vir Geesteswetenskappe. Sy vele bestuursposisies sluit in Voorsitter van die Provinsiale Taalkomitee van die Noordwes-provinsie in die tydperk 1999–2005, lid van die Pleknamekomitee van die Noordwes-provinsie tussen 2003 en 2006, lid van die Raad van Direkteure van die Buro vir die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (W.A.T.) vanaf 2000, lid van die Raad van die Afrikaanse Taalraad vanaf 2002 en voorsitter sedert 2010, asook lid van die Raad van die Afrikaanse Taalmuseum vanaf 2003 en voorsitter van die Nasionale Forum vir Afrikaans vanaf 2005 tot 2007. Verder is hy raadslid van die Universiteit van Stellenbosch en saam met ander is hy ook op die paneel van ’n nuwe vertaling van die Bybel in Afrikaans. In 2014 word hy verkies tot ondervoorsitter van die Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad (PanSAT), die organisasie wat meertaligheid in die land moet bevorder.
By verskeie geleenthede woon hy plaaslike en internasionale konferensies by, waar hy referate lewer. Internasionale geleenthede sluit in “Afrikaans in een veranderende context” (Januarie 1994 in Amsterdam in Nederland), “Organisation in discourse” (Augustus 1994 in Turku in Finland), “Germanic Linguistics in America Conference” (April 1997 in Los Angeles in die Verenigde State van Amerika), “34th Colloquium of Linguistics” (September 1999 in Germersheim in Duitsland), “Janus at the Millennium” (Junie 2000 in Berkeley in die Verenigde State van Amerika) en “Multilingualism and exclusion: perspectives on language and society” (November 2007 in Antwerpen in België). Hy is ook ’n gegradeerde navorser van die Nasionale Navorsingstigting.
As aktivis beywer hy hom vir die bevordering van Afrikaans maar ook die lewering van aanvaarbare kwaliteit dienste deur die regering. Hy is in Maart 2012 in ’n onaangename voorval betrokke terwyl hy op pad is na sy ma se begrafnis op Upington in die Noord-Kaap. Naby Ottosdal ry hy deur ’n slaggat wat twee van die motor se bande so erg beskadig dat hy en sy vrou nie verder kan ry nie en die begrafnis noodgedwonge moet misloop. Hierna stel hy ’n eis in die hof in vir die emosionele verlies wat hy gely het omdat hy nie van sy ma kon afskeid neem en saam met sy familie kon treur om berusting te kry nie. Die provinsiale regering skik dan met hom en hy word eindelik R115 000 uitbetaal.
Skryfwerk
Dit is op taalkundige gebied wat hy sy vername bydrae tot Afrikaans maak. Hy skryf die boek “Norme vir Afrikaans”, waarin hy riglyne verskaf vir die korrekte gebruik van die taal. Die boek verskyn die eerste keer in 1989, waarna hy dit grondig verwerk en hersien vir ’n tweede uitgawe in 1991, ’n derde uitgawe in 1994, ’n vierde uitgawe in 2003 en ’n vyfde uitgawe in 2011. Hierdie boek word wyd voorgeskryf aan Suid-Afrikaanse universiteite. “Afrikaanse tekslinguistiek” is ’n inleiding tot hierdie onderwerp wat fokus op hoe ’n teks (’n stuk taalgebruik wat as eenheid funksioneer) ontwikkel en verstaan word. Saam met Kris van de Poel (professor aan die Universiteit van Antwerpen) skryf hy ook “Teksredaksie”, wat geskryf is as deel van ’n meertalige boekprojek. ’n Engelse uitgawe verskyn dan ook in 2012 as “Text editing”. Saam met Edith Raidt skryf hy “Die storie van Afrikaans: uit Europa en van Afrika”, ’n manuskrip wat hulle in 2014 voltooi en waaraan hy meer as twee jaar gewerk het, onder meer tydens vyftien maande sabbatsverlof. Afrikaans se Europese en Afrika-geskiedenis word hierin op omvattende wyse beskryf en die boek bring hulde aan die mense van talle rasse wat bygedra het tot die ontwikkeling van Afrikaans.
Sy gereelde artikels oor taalkundige onderwerpe word gepubliseer in tydskrifte soos Taalfasette, Tydskrif vir Geesteswetenskappe, Klasgids, SA Journal of Linguistics, Tydskrif vir Taalonderrig, Journal for Language Teaching, Literator, Didaktikom en Tydskrif vir Nederlands en Afrikaans. Hierbenewens lewer hy ook bydraes tot verskeie boeke, insluitende “G.S. Nienaber – ’n Huldeblyk”, “Rondom Roy – Studies opgedra aan Roy H. Pheiffer”, “Sintaksis op die voorgrond”, “Taallandskap” (’n huldigingsbundel vir prof. M.C.J. van Rensburg) en “Speaking in Unison”. Hy is ’n gereelde gas op “Tel jou woorde” en “Die tale wat ons praat”, radioprogramme wat oor Radiosondergrense uitgesaai word, terwyl hy ook deelneem aan televisieprogramme oor die taal.
Eerbewyse
In 1992 en weer in 1997 en 1999 huldig die Noordwes Universiteit hom met ’n toekenning vir uitnemendheid in opvoeding, terwyl hy in sy loopbaan verskeie navorsing- en reisbeurse vir die uitbreiding van sy kennis en die produksie van taalkundige werke verwerf. In 2003 ken die Suid-Afrikaanse Akademie die C.J. Langenhoven-medalje aan hom toe as lid van die Taalkommissie wat verantwoordelik was vir die ontwikkeling van die negende uitgawe van die “Afrikaanse Woordelys en Spelreëls”. Die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) vereer hom in 2006 met ’n Woordwyser-toekenning vir die vierde uitgawe van die boek “Norme vir Afrikaans” en in 2008 ontvang hy ’n toekenning van die Rapportryersbeweging vir sy werk met die ontwikkeling en bevordering van Afrikaans.
In 2021 word die C.J. Langenhovenprys aan hom toegeken.
Languedoc, Wes-Kaap
Languedoc is ’n dorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dit val binne die Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit, wat ’n deel van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit uitmaak.
Languedoc is genoem na Languedoc, 'n historiese Franse provinsie.
Charlie Briggs (akteur)
Charlie Briggs (13 November 1932 – 6 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Beguiled (1971), Claudine (1974), en Brainstorm (1983), en in die televisiereeks Bronco (1958).
Kleinrooivalk
Die Kleinrooivalk (Falco naumanni) is 'n gelokaliseerde somertrekvoël wat voorkom in die grootste gedeelte van Suider-Afrika. Die voël is 26 – 32 cm groot en weeg 110 - 180 gram. In Engels staan die voël bekend as Lesser Kestrel.
Wikinews
Wikinews is 'n projek van die Wikimedia Stigting wat poog om vrye inhoud nuus beskikbaar te stel. Die missie van Wikinews is om 'n "diverse omgewing te skep waar burger-joernaliste onafhanklik nuusgebeure kan opteken". Die webwerf is in November 2004 begin.
Dick Purcell
Dick Purcell (6 Augustus 1908 – 10 April 1944) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Daredevil Drivers (1938), Heroes in Blue (1939), Phantom Killer (1942), en Captain America (1944).
Wikinews
Wikinews is 'n wiki-tipe webwerf wat van die MediaWiki-sagteware gebruik maak. Enige persoon kan dus inspring en nuusgebeure op die werf aanteken of bywerk.
Daar is op die oomblik nie 'n Afrikaanse wikinuus webwerf beskikbaar nie.
Adreus
Adreus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Folio Society
The Folio Society is 'n Londense boekuitgewery en privaat onderneming wat deur Charles Ede (1921-2002) in 1947 gestig en in 1971 geïnkorporeer is. Die uitgewery staan bekend vir sy ryklik geïllustreerde hardeband-uitgawes van klassieke fiksie- en nie-fiksiewerke, digbundels en kinderliteratuur. Besondere aandag word geskenk aan boekbinding en die grafiese uitleg van titels, met illustrasies wat deur kunstenaars vir fiksieboeke verskaf word en kunsvolle afbeeldinge of foto's in nie-fiksietitels. Baie titels word in boekkokers uitgegee.
Donald Briggs
Donald Briggs (28 Januarie 1911 – 3 Februarie 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Adventures of Frank Merriwell (1936) en Men Against the Sky (1940), en in die televisiereekse Naked City (1958) en The Wild Wild West (1965).
Nederlandse nasionale sokkerspan
Die Nederlandse nasionale sokkerspan (Nederlands: Nederlands voetbalelftal) is die mans-sokkerspan wat Nederland in internasionale kompetisies verteenwoordig.
Die het die Europese sokkerkampioenskappe in 1988 gewen, en bereik in 1974, 1978 en 2010 die finale van die Sokker-Wêreldbeker. Nederland is op 31 Maart 2022 tiende op FIFA se wêreldranglys, nadat hulle heel bo-aan was in Augustus 2011.
Erelys
(naaswenner (3): 1974, 1978, 2010)
Mededinging
Die Oranje het sterk mededinging met die nasionale sokkerspanne van hulle nabuurlande Duitsland en België. Die mededinging met die Belgiese nasionale sokkerspan is vriendskaplik. Die Derby van die lae lande is al 124 keer gespeel (die laatste wedstryd is op 29 Mei 2004 gespeel). Nederland het 55 keer gewen en België 40 keer. Hierdie derby leef meer in België as in Nederland.
Die mededinging met die Duitse nasionale sokkerspan is baie sterker, want beide lande speel 'n belangrike rol in die internasionale sokker. Nederland – Duitsland is miskien die swaarste derby in internasionaal sokker. By die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 in Duitsland het die Duitse span Nederland in die eindstryd geklop. In 1988 (by die UEFA Europa-beker in Duitsland) het Oranje Duitsland uitgeklop in die halfeindronde. Die wedstryd is 38 keer gespeel, waarby Duitsland 14 keer het gewen en Nederland 10 keer.
Pous Benedictus
Pous Benedictus kan verwys na 'n aantal pouse (en/of teenpouse) van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Newcastle
Newcastle kan verwys na:
Susanna Bruwer
Susanna Bruwer (6 Februarie 1895 - 9 Maart 1973) was ’n Afrikaanse skrywer en was getroud met A.J. Bruwer, die bekende ekonoom en skrywer.
Lewe en werk
Susanna du Pre van Rooyen is op 6 Februarie 1895 gebore as een van agt kinders. Haar vader is Ignatius Marthinus Stephanus van Rooyen (1865–1914) en haar moeder is Salmina Magdalena van Rooyen. Haar ouers is op 16 Julie 1890 op Senekal met mekaar getroud. Sy is getroud met dr. A.J. Bruwer, die bekende ekonoom en skrywer. Hulle het twee seuns en ’n dogter, naamlik Stefan, André en Salomé. Die egpaar bly in ’n woonstel in Parktown in Johannesburg en besit ook die familieplaas Mymering in die Klein-Karoo naby Ladismith. Sy is op 9 Maart 1973 oorlede.
Skryfwerk
Sy skryf die roman “Bodemvas”, wat baie sterk aangeprys word deur kritici soos F.E.J. Malherbe by publikasie en vele herdrukke beleef. Hierin word die vir die tyd besonder aktuele kwessie van die verhouding tussen Afrikaans- en Engelssprekendes ondersoek en die botsing wat verskillende stelle lewenswaardes ontlok. Die titel van die boek verwys dan ook na die Afrikaner wat vas is aan hierdie grond en nie ’n ander tuiste ken nie. Oom Gerrie Enslin van Palmietfontein is ’n welgestelde Transvaalse Boer wat as gevolg van die lyding tydens die Anglo-Boereoorlog ’n geswore vyand is van alles wat Engels is. Sy dogter Lena raak dan verlief op ’n Engelse jongman, dr. Harold Carey, wat voel dat die familie dit as ’n eer moet beskou dat ’n Engelse dokter hulle dogter as vrou wil hê. Hy is nie van plan om in Suid-Afrika wortel te skiet nie en verwag van Lena om haar verlede prys te gee. Tant Hessie probeer om die konflik tussen oom Gerrie en Harold te ontlont en haar kind in die proses te behou, maar stuit haar teen die trots en onversetlikheid van haar man. Oom Gerrie en tant Hessie weier toestemming tot ’n troue en Lena trou in die geheim met Harold. Die huwelik se onvermydelike botsings dwing haar egter om ook vir Harold te verlaat en met haar ongebore kind terug te keer na haar wortels. Haar moeder, tant Hessie, is intussen oorlede. Hieruit volg besinning en groter insig en aanvaarding van die ander. As gevolg van die aktuele tema word die boek aanvanklik oorskat, hoewel dit nie sonder verdienste is nie. Oom Gerrie en Harold is twee teenpole, wat tot tipering lei, terwyl die karakters oor die algemeen nie werklik as mense uit die verf kom nie. Die Paul de Groot-toneelsgeselskap het in 1933 ’n verhoogverwerking van hierdie boek op ’n aantal Bolandse dorpe opgevoer, sonder veel sukses. “Stefan in die tuin” is ’n kinderboek en “Op haar plek” ’n huweliksroman. In November 1929 publiseer sy in Die Nuwe Brandwag die belangwekkende artikel “''As ’n vrou wil skryf. ’n Skets uit die getroude lewe''”, waaruit die vooroordeel wat op daardie stadium steeds teen vroueskrywers gerig is, duidelik blyk.
Jude Kuring
Jude Kuring (gebore November 1948) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Summer of Secrets (1976), ...Maybe This Time (1981), en Prisoner Queen-Mindless Music & Mirrorballs (2003), en in die televisiereeks Prisoner (1979).
Erica wangfatiana
Erica wangfatiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Naram-Sin van Akkad
Naram-Sin, ook getranskribeer as Narām-Sîn of Naram-Suen (Akkadies: : DNa-ra-am DSîn, "Geliefde van die Maangod Sîn", met die 𒀭 ’n onuitgespreekte eretitel vir "goddelik"), was ’n koning van die Akkadiese Ryk wat van omstreeks 2254-2218 v.C. regeer het. Hy was die kleinseun en derde opvolger van koning Sargon van Akkad. Onder Naram-Sin het die ryk sy maksimum mag bereik. Hy was sover bekend die eerste Mesopotamiese koning wat op goddelikheid aanspraak gemaak het – hy het die titel "god van Akkad" aangeneem – en die eerste een wat die titel "koning van die vier kwartiere, koning van die heelal" gebruik het.
1417
Die jaar 1417 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 17de jaar van die 15de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jan Hendrik van der Westhuizen
Jan Hendrik van der Westhuizen (1982-) is 'n Suid-Afrikaanse ontwerper, fotograaf, meestersjef en eienaar van 'n fynproewersrestaurant. Van der Westhuizen het grootgeword op die plaas van sy ouers by Middelburg, Mpumalanga en het ná sy matriek 'n opleiding in kookkuns in Stellenbosch ontvang waar hy die gevorderde diploma in kulinêre kookkuns voltooi het. Daarna het hy 'n Baccalaureusgraad in toegepaste ontwerp en fotografie verwerf.
Van der Westhuizen het sy kulinêre loopbaan as bydraende kosredakteur en fotograaf vir die leefstyltydskrif Elle in Suid-Afrika begin en was later, vanaf 2006, in Parys, Frankryk, werksaam. Vervolgens is hy as sjef op 'n privaat jag in Monaco aangestel. Sy restaurant, Jan in Nice, Frankryk, het sy deure in 2013 geopen en is op 2 Februarie 2016 met 'n Michelin-ster bekroon. Dit is daarnaas in 2015 deur Condé Nast Traveller ook as een van die beste restaurante ter wêreld aangewys. In dié klein eetplek naby die seehawe spits Van der Westhuizen hom op 'n moderne en kreatiewe styl van kook toe.
Twee kookboeke het reeds uit Van der Westhuizen se pen verskyn. Sy tweede publikasie is in Maart 2016 deur Struik Leefstyl in Afrikaans (JAN – My Franse Kosverhaal) en Engels (JAN – A Breath of French Air) uitgegee.
DVD-opnemer
'n DVD-opnemer is 'n DVD-masjien wat televisieprogramme en opnames van digitale videokamera's op DVD-skywe kan skryf, maar ook as gewone DVD- en CD-speler kan dien. Die mees gevorderde DVD-opnemers, wat tans onder meer deur die Japannese vervaardiger Panasonic aangebied word, is in staat om op alle beskikbare DVD-formate (DVD-R, DVD-RW, DVD-RAM, +R en +RW) te skryf, speel DVD-Oudio-opnames en kan danksy hulle HDMI-koppelvlak DVD-opnames in hoë resolusie weergee, wat veral geskik is vir LCD- en plasmavertooneenhede.
DVD-formate vir opnames
duimnael|regs|250px|Die agtersy van DVD-opnameskywe DVD-opnemers is in staat om videosnitte van televisie en videokamera's op DVD-skywe te stoor. Gevorderde masjiene beskik ook oor 'n hardeskyf en kan op DVD-RAM-skywe skryf, sodat TV-programme met 'n tydverskuiwing geniet kan word: Die DVD-opnemer kan tegelykertyd die begin van 'n program weergee, terwyl hy nog steeds besig is om die res van die program op te neem. TV-programme kan ook op die hardeskyf gestoor en later op DVD geskryf of uitgewis word.
Tegnologie
Terwyl videomasjiene 'n magneetband gebruik om TV-opnames te stoor, beskik DVD-opnemers, net soos CD- en DVD-skrywers, oor 'n laser, wat nie-reflekterende gaatjies in die spieëllaag van 'n DVD-skyf inbrand. Hierdie gaatjies bevat data, wat deur 'n swakker laser gelees en as beeld en geluid weergegee kan word.
Sien ook
Brenner (Hardware) DVD-soitin
Evangeliese Teologiese Fakulteit
Die Evangeliese Teologiese Fakulteit (Nederlands: Evangelische Theologische Faculteit; afgekort as ETF) is 'n privaat universiteit van teologie in Heverlee, Vlaandere, België. Die ETF bied vier graadprogramme aan: 'n Nederlandse Bachelor of Arts in teologie en godsdienstwetenskappe, 'n Engelse Master of Arts in teologie en godsdienstwetenskappe, 'n Nederlandse onderwysersgraadprogram, en 'n Engelse doktorale program.
Geskiedenis
Die akademiese instelling het sy oorsprong gehad in die Bybel Instituut België. Die instituut is in 1919 in Brussel gestig as die "Institut Biblique de la Missie Belge Evangélique". In 1922 is die Nederlandssprekende departement begin: Bijbelinstituut België.
Bybel Instituut België
Van 1965 het die instituut vinnig gegroei. Die groei het gekom deur die baie buitelandse studente wat daar gaan studeer het om die drieledige onderwys wat aangebied is. Daarom het die Belgiese regering die onderwysprogram in 1971 erken, waarna die instituut in 1975 na 'n voormalig Jesuïeteklooster in Heverlee, Leuven, België, verhuis het.
Stigting van die Universiteit
Die Evangelische Theologische Faculteit is in 1981 gestig as 'n akademiese program van die Bybel Instituut.
Damaskus
Damaskus (Arabies: دمشق Dimashq, Frans: Damas) is die hoofstad en die grootste stad van Sirië‎ met 'n bevolking van sowat 1 834 750 in 2010 en 'n oppervlakte van 105 km². Damaskus is die oudste steedsbewoonde hoofstad ter wêreld en word as UNECSO-Wêrelderfenisgebied gelys.
Geskiedenis
Die eerste opgrawings in Damaskus dateer van ongeveer 2500 v.Chr. Die eerste vermelding van Damaskus in geskrifte dateer van ongeveer 1500 v.C.
Damaskus was van die laat 12de eeu vC. die hoofstad van 'n magtige ryk van die Arameërs, bekend onder die naam Aram-Damaskus. Later het die stad oorgegaan na die Neo-Babiloniese Ryk en later na die Achaemenidiese Ryk van Persië.
In 332 v.C. het Alexander die Grote se leër die stad verower. Hierna het Damaskus vir ongeveer duisend jaar onder die invloed van die Hellenistiese en later Romeinse kulture gebly.
In 635 is die stad na 'n jaar lange beleg deur die Arabiere verower. Onder die Umayyad -dinastie het Damaskus van 661 tot 750 die hoofstad van die Arabiese Ryk geword. Die kalief, wat uit dieselfde dinastie gekom het, het ook sy setel hier gehad. Hierdie tydperk word as 'n bloeitydperk vir die stad beskou en verskeie groot moskees is gebou, waarvan die Umayyad-moskee verreweg die belangrikste is.
In 750 is die Umayyads deur die Abbaside verslaan en Damaskus het sy funksie as die ryk se hoofstad aan Bagdad verloor. Dit was vir 'n lang tyd die hoofstad van die Emiraat Damaskus en, langs Aleppo, was dit een van die sentrums van weerstand teen die Kruisvaarders. Die kruisvaarders het Damaskus tydens die Tweede Kruistog beleër, maar kon nie die stad inneem nie, deels weens honger en dors.
Damaskus was eens bekend vir sy handewerk van swaardmakers. Die Mongoolse leier wat die stad in die 15de eeu binnegeval het, het dit ook geweet en alle swaardmakers na Samarkand gedwing om hul vaartuie in diens van die Mongoolse oorlogsmasjien te stel. Iets van die ou smeekuns talm vandag nog in Damaskus.
In 1516 het die Ottomaanse Ryk die stad verower en dit tot en met die Eerste Wêreldoorlog onder beheer gehou.
In die Eerste Wêreldoorlog het generaal Edmund Allenby, namens die Verenigde Koninkryk, ondersteun deur Arabiese troepe (Arabiese Opstand), die stad van die Ottomane ingeneem. Damaskus het later die hoofstad van die Franse mandaat van Sirië geword. Op 5 Augustus 1949 is 'n hewige aanval op die Menarsha-sinagoge van die stad gepleeg. Twaalf Siriese Jode is vermoor, insluitend agt kinders.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het Sirië onafhanklik geword en Damaskus die hoofstad.
Topografie
Damaskus is sowat 80 km vanaf die Middellandse See geleë op 'n plato met 'n hoogte van 680 meter bo seevlak in 'n vrugbare gebied genaamd die Ghouta. Die klein riviertjie Barada vloei deur die stad en ontspring wes van die stad in die Anti-Libanon. Die Groot Arabiese Woestyn strek suidoos van Damaskus.
Die stad is 31 km oos van die Libanese grens geleë, 60 km noordoos van die 1967 Israelies-besette Golanhoogte, en sowat 90 km noord van die grens met Jordanië.
Klimaat
Damaskus het 'n droë klimaat as gevolg van die reënskadu van die Anti-Libanon. Die somers is droog met amper geen neerslag nie. Winters is sag met relatief hoë neerslae en af ​​en toe sneeuval.
Demografie
Die bevolking van Damaskus het veral in die tweede helfte van die twintigste eeu sterk gegroei as gevolg van die migrasie van die Siriese platteland na die stad. In 1943 het die stad nog 286 000 inwoners gehad, in 1960 was daar reeds 'n halfmiljoen. Omstreeks 2010 het die stad sowat 1,8 miljoen inwoners gehad. 2,8 miljoen mense woon in die agglomerasie.
Die meerderheid van Damaskus se bevolking is Arabiere. Die tweede grootste bevolkingsgroep is die Koerde, maar hul presiese getal is nie bekend nie omdat hulle hoofsaaklik vlugtelinge uit Turkye en Irak is. Verder vorm die Armeniërs, Assiriërs, Arameërs en Palestynse vlugtelinge beduidende minderhede.
Die meerderheid van Damaskus se bevolking is Soennitiese Moslems. Ongeveer 10% is Christene, terwyl daar nog 'n klein Joodse gemeenskap is.
Ligging
Damaskus is 15 kilometer oos van die Siries-Libanese grens geleë. Die Golanhoogtes, wat in die Sesdaagse Oorlog in 1967 deur Israel beset is, is 45 kilometer suidwes van Damaskus geleë. 100 kilometer suid van die stad loop die grens met Jordanië.
Die stadsgebied is in die Baradavallei, 690 meter bo seevlak teen die voet van die Qasyunbergpiek, geleë. Die Ghuta-oase is van ouds die lewensaar van Damaskus. Dit kry sy water uit die Barada, 'n rivier sonder monding wat in die westelike gebergtes van die Anti-Libanon ontspring en dwarsdeur die jaar water het. Oos van Damaskus strek die Siriese woestyn suidwaarts tot by die Arabiese Skiereiland.
Adreus fascicularis
Adreus fascicularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Adreus en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Killer 7
Killer7 (キラー7) is 'n aksie-avontuur videospeletjie vir die Nintendo Gamecube en PlayStation 2. Dit is ontwikkel deur Grasshopper Manufacture en uitgegee deur Capcom. Die skryf en geregisseer was Goichi Suda, bekend ook onder die bynaam Suda51, en vervaardig deur Hiroyuki Kobayashi.
Adreus micraster
Adreus micraster is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Transesterifikasie
In organiese chemie is transesterifikasie die proses waardeur die alkoksiegroep van 'n ester deur 'n ander alkohol uitgeruil word. Hierdie reaksies word dikwels gekataliseer deur die byvoeging van 'n suur of basis.
Adreus micraster
Die spons behoort tot die genus Adreus en tot die familie Hemiasterellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1956 deur Burton.
Transesterifikasie
center|duimnael|500px| Transesterifikasie: alkohol + ester → ander soort alkohol + ander soort ester
Sure kan die reaksie kataliseer deur 'n proton te skenk aan die karbonielgroep en dit sodoende meer reaktief maak, terwyl basisse die reaksie kan kataliseer deur 'n proton vanuit die alkohol te verwyder en dit sodoende meer reaktief maak.
Transesterefikasie word gebruik in die sintese van poliëster waarin diesters transesterifikasie ondergaan met diole om makromolekules te vorm. Dimetieltereftalaat en etileenglikol reageer om polietileentereftalaat en metanol te vorm wat dan verdamp kan word om die reaksies vorentoe te dryf. Die omgekeerde reaksie (metanolise) is ook 'n voorbeeld van transesterefikasie en word gebruik om indiwiduele monomere uit poliesters te herwin.
Een van die eerste gebruike van die transesterifikasie-reaksie was die vervaardiging van biodiesel om swaarvoertuie in Suid-Afrika voor die Tweede Wêreldoorlog aan te dryf.
Kultuur van die Faroëreilande
Die kultuur van die Faroëreilande is gegrond op die Nordiese kultuur. Die Faroëreilande was lank van groot kulturele fases en stromings van Europa afgesny. Dit beteken dat hulle 'n groot deel van hul tradisionele kultuur behou het. Die gesproke taal is Faroëes. Dit is een uit drie Skandinawiese eilandtale wat uit gesproke Oudnoors in Skandinawië uit die Wikingtydperk spruit. Die ander twee is Yslands en die uitgestorwe Norn, wat na bewering verstaanbaar was met Faroëes. Tot met die 15de eeu het Faroëes 'n soortgelyke ortografie as Yslands en Noors gehad, maar na die Hervorming in 1538 het die Deense heerskappy die taal uit die skole, kerke en amptelike dokumente geweer. Die taal het 'n ryke gesproke tradisie behou, maar vir 300 jaar is die taal nie neergeskrywe nie. Gedigte, sprokies en stories is dus mondelings oorgedra. Hierdie werke kan verdeel word in: sagnir (geskiedkundig), ævintyr (stories) and kvæði (ballades), wat dikwels getoonset is tot musiek en die middeleeuse kettingdanse. Dit is uiteindelik in die 19de eeu meestal deur Deense akademici neergepen.
Musiek en Kettingdans
Tradisionele Faroëse musiek was hoofsaaklik op die stem gefokus, sonder die begeleiding van musiekinstrumente. Slegs in Tórshavn is vroeër jare instrumente soos fiedels gebruik. Toe handel in die 20ste eeu toegeneem het, het die Faroëse musiekinstrumente begin invoer. Baie van die ingevoerde musiek en instrumente het slegs in die hoofstad en grootste stad, Tórshavn, gewild gebly. Die plattelandse mense het by hul tradisies soos die kettingdanse en ballades gehou. Die kettingdans is 'n dans wat slegs in die Faroëreilande oorleef het, terwyl dit in ander Europese lande uit die kerke verban is weens die heidense oorsprong. Die dans is oorspronklik in 'n kring gedans, maar sodra 'n klomp mense deelneem laat hulle gewoonlik dit rondswaai in verskeie wiebelings binne die sirkel.
Die volgende beskrywing deur V.U. Hammershaimb, Færøsk Anthologi, 1891: Die intrige van die ballade word deur elkeen met groot belangstelling bygewoon, en sou iets buitengewoon aangenaam of meesleurend gebeur, kan jy dit opmerk in die kyk en beweging van die danser - wanneer die woede van die geveg omskryf word, is die hande saamgeklem, en wanneer oorwinning seëvier, maak hulle juigende bewegings.
Dit is hoe belangrik die dans as kulturele element vir die Faroërs is. Daarby moet egter genoem word dat die dans nie meer so gewild soos vroeër is nie. Dit geld veral onder die jonger geslagte.
Letterkunde en kuns
Faroëse letterkunde het in die tradisionele sin van die woord werklik eers die afgelope 100-200 jaar ontwikkel. Dit is hoofsaaklik omrede die Faroëes nie in 'n gestandaardiseerde formaat neergepen was tot 1890 nie. In 1854 het Venceslaus Ulricus Hammershaimb 'n geskrewe standaardvorm vir Moderne Faroëes uitgegee wat vandag nog bestaan. Hy het die spelwyse ontwikkel wat getrou bly aan die geskrewe tradisie wat na Oudnoors lyk. Deens was ten koste van Faroëes aangemoedig. Nietemin het die Faroërs etlike skrywers en digters voortgebring. Die bekendste hiervan is Jørgen-Frantz Jacobsen (bekend vir sy enigste roman, Barbara) en William Heinesen. Al twee outeurs het in Deens geskryf. Ander bekende skrywers van die Faroëreilandse is Heðin Brú (Die Ou Man en sy Seuns) en Jóanes Nielsen. Digters sluit in die Janus-broers en Hans Andreas Djurhuus, en Rói Patursson. Sowel Heinesen en Patursson is Die Nordiese Raad se Prys vir Letterkunde toegeken.
Handwerk
Kantbereiding is tradisionele handwerk van die Faroërs. Die mees kenmerkende eienskap van die Faroëse kanttjalies is die middelrug-hoeklappievorm. Elke tjalie (sjaal) het twee driehoekige sypanele, 'n trapesoïde-vorm middelrug-hoeklappievorm, kantafwerking en is skouervormig.
Sport
Sokker is die gewildste sportsoort op die Faroëreiland, met kort op sy hakke handbal, vlugbal en roei. 60% van sportdeelname betrek sokker. 'n 1-0 oorwinning oor Oostenryk op 12 September 1990 is die grootste oomblik in sokkergeskiedenis op die eiland, maar die nasionale span het ook 'n klomp indrukwekkende resultate teen sterker spanne aangeteken, vernaamlik tuis.
Soos op 1 Julie 2008, lyk die Faroëreiland se Internasionale rekord (volgens die UEFA Europese Kampioenkwalifiseerders) soos volg: 48 wedstryde gespeel, 3 keer gewen, 5 keer gelykop gespeel en 40 keer verloor.
Vyf verskillende institute bied sokkerskole aan, wat jaarliks deur 1000 bygewoon word. Todi Jónsson is seker die bekendste speler van die Faroëreilande in die geskiedenis. Hy het vir FC Copenhagen in Denemarke uitgedraf en was die puntemasjien in die 2002/2003-seisoen.
Die Faroëse vryslagswemmer Pál Joensen is die sportman van die Faroëreilande wat die beste internasionale punte tot op hede aangeteken het. In Julie 2011 het hy vir die eindrondte van die mans 800 meter en 1 500 meter vryslag by die 2011 Wêreld Watersportkampioenskappe in Shanghai gekwalifiseer. Hy was vierde in die 1 500; slegs 0,67 sekondes agter die brons medaljewenner. Hy het vyfde in die mans 800 meter vryslag gekom. In 2010 het Joensen 'n silwer medalje in die 1 500 meter vryslag in die Europese Kampioenskappe 2010 (LC) verower. Sy uitslae is verrassend, veral as daar in aanmerking geneem word dat hy op die Faroëreilande woonagtig is en in 'n 25 m swembad oefen, omrede daar geen 50 meter swembad op die Faroëreilande is nie.
Andries Myburg
Ds. Andries Myburg (gebore Pietersburg, Transvaal, 19 Januarie 1936) was tussen 1961 en sy emeritaatsaanvaarding in 2001 predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, waarvan drie in die destydse Transvaal en een in die Vrystaat.
Gruppenführer
Gruppenführer (Duits vir '' groep leier")is ' n vroeëre paramilitêre rang in die Naziparty. Die term beteken "groepleier" en was oorspronklik die gelyke van 'n generaal.
Andries Myburg
Ds. Myburg het reeds baie jare voor hy geëmeriteer het, gesondheidsprobleme ervaar, maar soos sy eggenote, Annatjie, jare later sou sê: "Ook (hier) kan ons getuig dat die genade van die Here vir hom genoeg was en kon hy steeds sy bediening getrou nakom." Sy lewensfilosofie is dan ook: "En wat jy ook al doen, doen dit van harte soos vir die Here en nie vir mense nie.” Hy het elke taak wat hy aangepak het, na die beste van sy vermoë gedoen. Hy kon nooit afskeepwerk verdra nie.
Herkoms en jeug
Myburg was die oudste seun van Johannes Lodewikus Myburg (4 Julie 1906 – 9 September 2000) en Elizabetha Susanna Jansen van Vuuren (14 November 1917 – 14 April 2016). Albei sy ouers het ’n besonder hoë leeftyd bereik: Sy vader is oorlede in die ouderdom van 94 jaar en sy moeder, wat 11 jaar en vier maande jonger as haar man was, in die ouderdom van 98 jaar. Dertien jaar het verloop tussen Andries se geboorte en die egpaar se tweede kind, Pieter, op 3 Augustus 1949. Andries was reeds mondig toe sy jongste broer, Johannes Lodewikus (Johan) op 17 Julie 1957 gebore is.
Erica wendlandiana
Erica wendlandiana is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Andries Myburg
Herkoms en jeug
Myburg het sy laerskoolopleiding aan laerskole op Duiwelskloof, Tzaneen, Carolina en Pietersburg ontvang en is daarna die Hoërskool Pietersburg. Op skool as hy ’n prefek en het hy in die debatsbestuur gedien, in die afdelings voordrag en debat aan kunswedstryde deelgeneem, kadette gedoen en geswem.
Universiteit
Aan die destydse PU vir CHO en die Teologiese Skool Potchefstroom het Myburg die grade B.A. (Hons.), en Th.B. verwerf. Hy het in die Thalia-bestuur gedien en was lid van die toergeselskap wat die P.W. Buys-wisseltrofee in 1956 gewen het. In 1957 was hy ’n addisionele manslid van die Thalia-bestuur, lid van die toergeselskap en voorsitter van die Hellenika-bestuur. In 1958 het hy in die debatsvereniging se bestuur gedien en as spreker opgetree, terwyl hy in 1959 voorsitter van die debatsvereniging was en algemene bestuurder vir kuns en kultuur. Tussendeur het hy ook gestoei.
Myburg het ’n hele aantal jare in die redaksie van die studenteblad Die Wapad gedien. Hy het ’n besonderse skryftalent. Hy en sy aanstaande, Annatjie Davel, het in 1959 saam in Die Wapad se redaksie en administrasie gedien. Terwyl hy voorsitter van die debatsvereniging gedien het, was sy sekretaresse. Hulle het ook saam in die bestuur van die Algemene Bestuur vir Kuns en Kultuur (ABKK) gedien.
Gesinslewe
Uit die huwelik is vier kinders gebore: Johannes Lodewicus (Johan) op 9 November 1961, Johannes Christiaan (Chris) op 10 Mei 1964 en oorlede op 29 Desember 2005, Anna Johanna Helena (Heleen) op 27 Maart 1968, en Elizabeth Susanna (Elize) op 27 November 1973 en oorlede op 3 Maart 2015. Annatjie Myburg vertel van hul kinders se grootwordjare: "Ons was ’n gelukkige gesin en was deur die genade van die Here in al die gemeentes baie gelukkig. Baie aktiwiteite op kerklike terrein is deur ons as gesin saam aangepak. Ons is geseën met vier pragtige kinders vir wie Godsdiens baie belangrik is." Een oor hul lewe as volwassenes: "Ons vier kinders is almal met eggenote(s) getroud vir wie ons baie lief is. Uit die huwelike is vir ons agt kleinkinders en vier agterkleinkinders gebore, en almal is ’n baie belangrike deel van ons lewe. So hou ons nog saam vakansie. Ons twee kinders wat oorlede is, se (huweliksmaat) is weer getroud en ook hulle is steeds deel van ons lewe, en ons kuier gereeld bymekaar."
Gemeentebediening
duimnael|regs|300px|Die kerkraad van die [[Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin (jaartal onbekend). Ds. Myburg sit in die middel.]]
Ds. Myburg is in Januarie 1961 in sy eerste gemeente, Matlabas, bevestig. In Augustus 1964 het Swartruggens aan die beurt gekom, waar die gesin tot November 1967 sou bly. Daar het hulle na die Vrystaat verhuis toe ds. Myburg predikant van Parys word. In September 1975 is hy in die 10 jaar oue gemeente Pretoria-Annlin bevestig. Tot 1984, toe die gemeente se sieletal tot meer as 800 toegeneem het, het ds. Myuburg die gemeente alleen bedien. In daardie jaar het dr. J.L. Venter sy medeleraar geword. Ds. Myburg sou die gemeente eindelik tot Januarie 2001 bedien, langer as 25 jaar en dr. Venter tot 2008, sowat 24 jaar. In 2000, nadat die gemeente se sieletal tot meer as 1 000 toegeneem het, het ds. Attie Venter die beroep na Pretoria-Annlin aangeneem.
Dit was een van die hoogtepunte in ds. Myburg se bediening was toe Preroria-Annlin ’n tweede leraar beroep. So het dr. Jan en mev. Dicky Venter met hul gesin deel van Annlin se gemeente geword. Annatjie Myburg onthou hulle het amper 17 jaar lank baie aangenaam saamgewerk en mekaar goed aangevul.
Ds. Myburg se eggenote het in 2018 van enkele herinneringe aan hul lang dienstyd vertel: "Ons het altyd as ons in ’n nuwe gemeente kom, begin met kennismaking by al die lidmate. Dit het ons baie gou tuis laat voel en dan weet jy ook waar elkeen woon. Ook wanneer nuwe intrekkers aangemeld het, het ons probeer om so gou moontlik by hulle besoek af te lê.
"Ons was baie betrokke by die JV (Jongliedevereniging van die kerk). Veral Annlin het ’n baie groot ledetal gehad. Ons het gereeld as kampouers saam op kampe en staptoere gegaan. Sodoende is die band met die jeug van die kerk baie verstewig."
Van die begin van hul agtjarige bediening in die Vrystaat in 1967 vertel Annatjie Myburg: "Toe ons in Parys kom, het lidmate gekla dat die 'kappiekerk' baie warm is aangesien die dak baie laag afkom. Aan weerskante van die kerk was glasvensters wat nie kon oopmaak nie. Bo was hortjievensters wat oopgemaak het, maar geen lugsirkulasie veroorsaak het nie. Andries en ’n paar handvaardige manne van die gemeente het weerskante van die kerk elke tweede of derde venster versigtig uitgehaal, kleiner gesny en met ’n raam ingesit wat kon oopmaak. Dit het heerlike verkoeling meegebring. So het hy en een van die lidmate die sonstoep van die pastorie met vensters toegemaak. Daar het rame buite gelê. Toe hy navraag doen oor die rame, is gesê daar is besluit om die rame aan te koop, maar niks verder nie. Terwyl Andries en ’n lidmaat met die werk besig was, kom die kassier daar aan en sê daar is nie begroot vir die ruite nie. ’n Ouderling wat kom kyk het na die werk, antwoord toe hy skenk die ruite!
Vlag van Tibet
Ontwerp en vroeë gebruik
In Februarie 1913, net na die ineenstorting van die Qing-dinastie, het die 13de Dalai Lama, Tibet se politieke en geestelike leier, Tibet se onafhanklikheid van China verklaar en begin om die Tibettaanse weermag te moderniseer. In 1916 is die nuwe nasionale vlag deur die Dalai Lama goedgekeur en alle weermagregimente is aangewys om die vlag in sy nuwe vorm te gebruik.
Andries Myburg
Gemeentebediening
"My skoonvader het vir Parys die planne vir ’n kerksaal met katkisasielokale opgestel en toe die bouwerk deur ’n boukontrakteur, Hennie Pelser - ’n lidmaat van die gemeente - klaar was, het Andries die houtwerk wat nodig was, voltooi. Die saal is ook deur hom onthul."
Oor kategetiese onderrig skryf Annatjie Myburg dat dit vir haar man baie belangrik was. "Daarom kon hy nie toelaat dat soveel katkisasieklasse in Parys en in Annlin se kerkgebou aangebied word nie.
Denver Pyle
Denver Pyle (11 Mei 1920 – 25 Desember 1997) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Man Who Shot Liberty Valance (1962), Bonnie and Clyde (1967), en Maverick (1994), en in die televisiereeks The Andy Griffith Show (1960).
Vlag van Tibet
Ontwerp en vroeë gebruik
Bykomend tot die gebruik deur die Tibettaanse weermag is die vlag by openbare geboue van die Ganden Phodrang-regering vertoon. Historiese beeldmateriaal toon die wapperende vlag by die Potala-paleis, die setel van die Dalai Lama se regering in Tibet. Die sneeuleeu-vlag was ook ’n vlag wat deur die Engelse diplomaat Sir Eric Teichman bo-op ’n Tibettaanse regeringsgebou tydens die vyandelikhede van 1917–1918 tussen Sichuan en Tibet gesien is: "Bo-op die Kalon Lama se verblyfplek...waai die vaandel van Tibet, ’n geel vlag wat ’n toestel soos ’n leeu in groen dra, met ’n wit sneeuberg en ’n son en maan in die hoek."
Andries Myburg
Gemeentebediening
"Annlin se kerkgebou het met die vinnig groeiende lidmaattal baie gou te klein geword om die gemeente Sondae te akkommodeer. Die boukontrakteur wat die kerk gebou het, Koos Vierbergen, en Andries het koppe bymekaar gesit om te besluit hoe die kerk groter gemaak kan word sonder om op die estetiese inbreuk te maak. Koos het die planne opgetrek. Die mure is aan weerskante van die kerk uitgebreek en met dieselfde kleur stene is die kerk pragtig vergroot deur twee vleuels aan te bou. Niemand sal dink dat die kerk eers anders gelyk het nie.
"Annlin was ’n baie groot gemeente met ’n groot kindertal en al die katkisasieklasse was in die kerk! Daar is eers in klaskamers van die laerskool katkisasie gehou totdat die kerkraad besluit het om ’n saal met katkisasielokale te bou. Koos Vierbergen het weer die planne opgestel en Andries het weereens ywerig gehelp.
Vlag van Tibet
Ontwerp en vroeë gebruik
Buite Tibet is die vlag in publikasies deur buitelandse regerings, akademiese tydskrifte, asook in politiek en kultureel beduidende werke tot in 1959 gebruik. Gebore in 1912, die jaar van die watermuis, was Gyalten Namgyal die kleremaker vir beide die 13de en 14de Dalai Lama. Hy het gesê: "Toe ek vierten was, het die Dalai Lama besluit hy wou ’n Tibettaanse nasionale vlag hê wat hy selfgemaak en selfontwerp het. Toe ’n prototipe goedgekeur is en die eerste vlag in opdrag gegee is, was ek die een wat die werk uitgevoer het." Sy eerste amptelike internasionale verskyning was in ’n boek uitgegee deur die Duitse Departement vir Verdediging se vlootbedryf, "Flaggenbuch," in 1926. In 1930 het dit in ’n amptelike Britse Kroon-publikasie verskyn, "Drawing of The Flags of All Nations." Dit is ook in die National Geographic Society se “Flags of the World”-weergawe vertoon. Die opskrif lees: "Tibet – Met sy hoë berge van sneeu, waarvoor twee leeus veg vir ’n vlammende juweel, is die vlag van Tibet een van die mees kenmerkende van die Ooste." Vanaf 1928 is uitbeeldings van die vlag ook deur maatskappye in Europa, Noord-Amerika, Suid-Amerika, die Midde-Ooste en Oseanië wyd uitgereik in nasionale vlagversamelings op verskeie vorms van handelskaarte.
Andries Myburg
Gemeentebediening
"In albei die kerksale, Parys en Annlin, was pluimbalbane en die jong mense en kinders het gereeld daar bymekaargekom vir pluimbal en ander speletjies of konserte wat hulle opgevoer het. Andries was self lief vir pluimbal en het saam met lidmate na die katkisasie vir al die kinders van gr. 7 – gr. 12, gaan pluimbal speel.
"Ons het in Anlinn in 1985 begin met ’n gemeentekamp. Die koste vir losies, al die etes wat ’n braaivleis Saterdagaand ingesluit het, tee, koffie, koeldrank, koekies, ens. het elkeen R12 gekos! Die kampe is altyd besonder goed bygewoon en is by die kultuursentrum van Rustenburg aangebied. Die kampe was ook eintlik deel van ons hoogtepunte!"
Shiori Kutsuna
Shiori Kutsuna (gebore 22 Desember 1992) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente My Back Pages (2011), Shoujotachi no rashinban (2011), The Outsider (2018), en Deadpool 2 (2018).
Andries Myburg
Uitdagings
Annatjie Myburg vertel toe hulle in Pretoria-Annlin kom, was daar baie uitdagings: "Daar was groot verdeeldheid oor die vorige predikant, ds. P.C. Snyman, wat uit die bediening is. Met die kennismaking, wou baie weet of Andries aan ds. X of aan die X-groep se kant is. Dan het hy geantwoord: 'Nee ek is aan die Here se kant.' Met die Woord wat tot die gemeente se hart gespreek het en ernstige gebede, was daar baie gou wonderlike rus en vrede en kon God se Koninkryk groei en steeds uitgebrei word: So het ons die werk en genade van ons hemelse Vader kennelik ervaar. Hier was nuwe uitbreidings en die gemeente het so vinnig gegroei dat die GK Magalieskruin in 1977 van GK Annlin afgestig het."
Vlag van Tibet
Ontwerp en vroeë gebruik
Die vlag se eerste verskyning by ’n internasionale byeenkoms was in Maart/April 1947 tydens die Asiatiese Verhoudingskonferensie in Nieu-Delhi. Die Indiese Raad vir Wêreldsake, ’n Indiese denkfabriek wat in 1943 gestig is, het Tibettaanse afgevaardigdes tot die konferensie van Asiatiese lande en anti-koloniale bewegings genooi Die leiers van elkeen van die 32 delegasies het op ’n baldakyn agter ’n bord met die naam en die vlag van die land sit en gesels. Een tibettoloog, A. Tom Grunfeld, beweer dat die vlag verwyder is nadat afgevaardigdes van die Republiek China hul protest tenoor die konferensie-organiseerders aangeteken het. ’n Tibettaanse afgevaardigde wat aan die konferensie deelgeneem het, meen egter dat sulks nie gebeur het nie en die enigste bekende prente van die konferensie toon die vlag saam met al die ander vlae van die deelnemende lande.
Andries Myburg
Uitdagings
Die grootste uitdaging vir die egpaar was egter toe ds. Myburg in 2000 ’n massiewe beroerteaanval kry. "Deur die genade van ons hemelse Vader sal dit vanjaar 18 jaar wees wat hy nog vir ons gespaar is," het sy vrou in 2018 vertel. "Hy kon egter nooit weer preek nie en dit het hom baie swaar getref."
Belangstellings
Ds. Myburgh het ’n baie wye belangsteling in verskillende dinge gehad. Die natuur en die jeug was vir hom baie belangrik, ook kultuursake. Hy het in die bestuur van die Rapportryers gedien en was in ’n stadium voorsitter. Benewens in die beheerrade van die Hoërskool Overkruin en die Laerskool Wonderboom, het hy ook in die skoolraad gedien.
Vlag van Tibet
Ontwerp en vroeë gebruik
In die 1950's is die vlag verder gebruik onder die nuutgestigte Volksrepubliek China, hoewel dié vlag se status nie duidelik was nie. Baie in die Kommunistiese Party van China was van mening dat die vlag vir separatisme gestaan het, terwyl die destydse Tibettaanse plaaslike regering beweer het dat die vlag ’n weermagvlag was (die Tibettaanse leër het parallel tot die Volksbevrydingsleër se infanterie voortbestaan) en nie ’n nasionale vlag is nie. Phuntso Wangye beweer dat Mao Zedong die vlagsaak in 1955 met die 14de Dalai Lama bespreek het. Volgens hierdie storie het Mao vir die Dalai Lama gesê dat Zhang Jingwu, Zhang Guohua en Fan Ming vir hom vertel het dat Tibet wel ’n "nasionale vlag" het. Die Dalai Lama het geantwoord dat Tibet net ’n weermagvlag het, waarop Mao vermoedelik "jy mag jou nasionale vlag behou" gesê het. Daar is egter geen amptelike erkenning van hierdie gesprek in Chinese dokumente nie. Die 1956-weergawe van The Flags of the World deur Gresham Carr sê: "Daar is weinig oor die vlag van Tibet bekend met amper min bekende beskrywings" op bladsy 213 en die teenoorstellende bladsy 229, die vlagprentjie lui: "Tibet : Nasionale vlag".
Andries Myburg
Belangstellings
Op Parys was die Myburg-egpaar deel van die Geloftefees-komitee. Ds. Myburg het op baie verskillende plekke Geloftefeesdienste gehou. Op Parys was hulle ook saam betrokke by die Voortrekkerkommando, ds. Myburg as kommandant; hy het ook ’n Verkennerspan gehad en Annatjie was offisier van ’n span. Hulle het ook verskillende kursusse bygewoon wat die Voortrekkers aangebied het. In Pretoria met die groot gemeente kon hulle net heemraadslede wees, maar het tog die geleentheid gehad om vakansietye staptoere of kampe saam met die Voortrekkers by te woon. Al hul kinders was ook Voortrekkers.