cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volkstaat
Moontlike sosio-ekonomiese kwessies
Soos reeds genoem, kry ons te doen met 'n bevolkingsgroep saamgestel uit die hele stratosfeer van die samelewing. Die lae, ongeskoolde klas en gekultiveerde, hoë klas gaan nou saamgevoeg word onder een dak. In watter mate 'n volk bereid is om homself op te hef binne sy eie gemeenskap en met mekaar se denke te versoen en klasseverskil uit te wis is net so sterk soos die bereidwilligheid van die swakste individu. Andersins gaan konflik onvermydelik wees en volkseenheid in sy peetjie.
Demografie
Die bevolkingsgroei van die Afrikanervolk volg 'n tipiese Westerse een: 'n daling in geboortes en daarmee 'n veroudering van 'n volk. Soos dan verwag word, voorspel dit 'n knelpunt waar die minder kinders, as volwassenes, moet uithaal en wys om vir die ouer garde en ouetehuise te onderhou, sowel as die toekoms van die volkstaat. Kinderkortings om geboortes aan te spoor vereis weer selfs nog hoër belastings.
Moontlike massa-immigrasie
Sou 'n volkstaat inderdaad 'n sukses uitdraai, is daar die moontlikheid dat 'n feller breinbloeding (braindrain) regoor Suid-Afrika veroorsaak word, gepaardgaande met 'n geleidelike ineenstorting van infrastruktuur en toename in werkloosheid, armoede en misdaad. Meer druk sal op die volkstaat uitgeoefen word om kortlyste saam te stel van potensiële Afrikaner-inkommers. Anders sal hierdie massatoesak van mense op een plek op een tyd presies dieselfde uitwerking hê as tydens die Industriële Revolusie in die Europese stede: werkloosheid en haglike lewensomstandighede.
Guptafamilie
Die Guptafamilie besit 'n sakeryk wat rekenaartoerusting, media en mynbou insluit. In 1993, kort voor die land se eerste demokratiese verkiesing, het die gesin van die Indiese deelstaat van Uttar Pradesh na Suid-Afrika verhuis. Hulle het kort daarna die maatskappy Sahara Computers gestig. Die familie het in die Sahara Estate in Saxonwold, Johannesburg gewoon. Dit is 'n kompleks wat uit ten minste vier wonings bestaan.
Sarina Donges
Sarina Dönges is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Sarina Laetitia Dönges is op 9 Januarie 1965 gebore. Na skool studeer sy Drama aan die Pretoria Technikon en begin dan haar eie kinderteater in 1987. In 2002 verskuif sy haar fokus na drama klasse vir jong kinders en bied individuele klasse asook groepklasse aan by verskeie laerskole in Pretoria, asook by haar privaat atljee in Queenswood.
Skryfwerk
Van haar gedigte verskyn in letterkundige tydskrifte (soos Standpunte in Augustus 1986 en Tydskrif vir Letterkunde) en word ook in 2001 opgeneem in “Nuwe Stemme 2”. Haar debuutbundel, “In die tyd van uile”, is ryk aan Bybelse intertekste en verwysings uit die kuns en teater. Die bundel word in vier afdelings verdeel, waar die eerste afdeling die aard van drome, dood en slaap, dit wil sê die onbewuste en mitologiese, verken. In “Daniël aan Nebukadnesar” word die profeet se voorspellings van die heerser se vernedering en verlies aan mag in grieselige beelde geskets. Die vernuftige “Winterskap” skets die oudwordproses en oorgang na die dood op ironiese wyse, met geestige vergelyking van die aardse met die hemelse. “Maandomein” beskryf die maan se towerkrag, met verwysings na die mitologiese Selene (maangod) en die Joodse demoon Lilith, wat beide hier regeer. Uilhuis is ’n gedig oor hierdie legendariese huis van Helen Martins in Nieu-Bethesda. Liefde, vroue en begeerte oorheers die tweede afdeling, waar verbode dinge bestaansreg verkry, begeertes bevredig word en die neerskryf van die begeertes die verwantskap tussen poësie en begeerte impliseer. “Uitrusting” is ’n uitbeelding van die effek van ontrouheid in die huwelik, met “Medea” wat dieselfde tema uit ’n mitologiese hoek benader. Die verbrokkeling van die verhouding word ook beskryf na aanleiding van ’n skets van Toulouse-Lautrec in “Nouvelle cirque” en in “Dénouement” as ’n sirkus wat tot ’n einde gekom het. “Brief aan my amarillas” is opgedra aan Lucas Malan en tree in gesprek met sy roos-verse in “Edenboom”. Die derde afdeling bevat verse oor pyn, paranoia, siekte en die dood met verwysings na God en die kruisdood. Die sardoniese “Brief aan God, Hoogleraar in Pyn- en Letselkunde” word geskryf na aanleiding van die pyn wat ’n geliefde moes deurstaan op pad na die dood, terwyl God as sadis gesien word in “Konklusie”, waar die mens gereduseer word tot proefkonyne vir Sy eksperimente. Die laaste afdeling word hoofsaaklik gewy aan verwysings en assosiasies met skrywers, insluitende verwerkings van die werk van ander digters. Die bundel word afgesluit met die gedigtesiklus “Briewe aan ’n jong digter”, wat gebaseer is op “Letters to a young poet” van Rainer Maria Rilke, waarin ’n jong digter wenke gegee word oor hoe om die digkuns te benader. “In die tyd van uile” is in 2005 op die kortlys vir die toekenning van die Ingrid Jonker-prys en ook die M-Net-prys vir poësie. Sy skryf ook kinderversies en saam met S.C. Brink word die bundel “Rympies vir kleingoed” gepubliseer. Van haar verse word in versamelbundels soos “Groot verseboek” en “Majesteit, die kat” opgeneem. In 2020 word haar gedigte ‘Medea’, ‘Só fnuik ek jou, mevrou’, ‘My arme susters en ‘Surviving Picasso’ in Vers en vrou opgeneem.
Wyliespoort
Wyliespoort is 'n bergpas in die Soutpansberg in Limpopo, Suid-Afrika. Die eerste pas is in 1904 deur lt. C.H. Wylie uitgemeet. Die bestaande pad gaan deur twee tonnels (450 m) en (274 m) wat in 1961 voltooi en gebou is nadat die 'ou' pad weggespoel het. Die pas is net noord van Louis Trichardt op die N1 nasionale pad.
Wildehawergras
Verspreiding
Die gras is inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Lesotho, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Zambië en Zimbabwe.
Beskrywing
Die plant kan 30-50 cm hoog word. Die grasspriete is gewoonlik nie langer as 15 cm nie en eindig in 'n skerp puntjie. As hulle ouer word kleur hulle rooi. Die skutblare het die vorm van 'n bootjie en is rooibruin.
Kognaat
Kognate is woorde wat 'n gemene oorsprong het.
Voorbeelde van kognate is die woorde night (Engels), Nacht (Duits), nicht (Skots), noc (Tsjeggies), nox (Latyn), nakti- (Sanskrit), noche (Spaans) en naktis (Litaus) wat almal nag beteken en van Proto-Indo-Europese (PIE)*nekwt-, "nag" afstam. Nog 'n Indo-Europese voorbeeld is ster (Afrikaans), star (Engels), str (Sanskrit), star (Sinhala), aster (Grieks), stella (Latyn, Italiaans), stairno (Goties), Stern (Duits), starn (Skots), stjärna (Sweeds), setare (Persies), steren (Kornies), estel (Katalaans), estrella (Spaans) en estêre (Koerdies), van PIE *ster-, "ster".
Hebreeus shalom en Arabies salaam is ook kognate wat afgelei is van 'n gemene Semitiese wortel.
Kognate kan binne dieselfde taal bestaan. Byvoorbeeld die Engelse ward en guard (<PIE *wer-, "om waar te neem, uit te kyk vir") is kognate soos ook shirt en skirt (<PIE *sker-, "om te sny"). In sommige gevalle het een van die kognaat pare 'n uiteindelike bron in 'n ander taal verwant aan Engels, terwyl die ander een inheems is; in ander gevalle kom beide uit ander tale, baie keer dieselfde een maar op verskillende tye.
Kognate is baiekeer moeiliker om te herken as in die voorbeelde hierbo en deskundiges verskil soms in hulle beoordeling van getuienis. Die Engelse woord melk is duidelik 'n kognaat van die Afrikaanse melk, Duitse Milch en van die Russiese moloko (<PIE *melg-, "om te melk"). Aan die ander kant, die Franse lait en Spaanse leche (wat beide "melk") beteken is nie so ooglopend kognate van die Griekse galaktos (genitiewe vorm van gala, melk) (<*g(a)lag-, galakt-).
Kognate kan verskillende betekenis hê: dish (Engels) en Tisch ("tafel", Duits), of starve (Engels) en sterben ("sterf", Duits), of head (Engels) en chef ("leier, hoof", Frans), dien as voorbeelde van hoe kognate terme se betekenis kan divergeer soos die tale apart ontwikkel.
Bo en behalwe aparte betekenisse kan kognate ook deur linguistieke veranderingsprosesse verander om nie meer foneties na mekaar te lyk nie: cow en beef is beide afgelei van die selfde Indo-Europese wortel. cow het deur die Germaanse taalfamilie ontwikkel terwyl beef in Engels aangekom het deur die Italo-Romaanse familie.
Kognate kan dus voorkom deur leen by ander tale. Op dié manier kom die ooreenkoms tussen die Engelse to pay en Franse payer van die Engelse leen van to pay van Normaans wat soos Frans, die woord van Gallo-Romaans afgelei het.
Vals kognate
Die ooreenkoms van woorde in verskillende tale is nie genoeg om aan te dui dat die woorde verwant is aan mekaar nie, op baie dieselfde manier wat ooreenkomste in hoe mens lyk nie bepaal of twee mense geneties verwant is nie. Oor die loop van honderde en duisende jare kan woorde hulle klank heeltemal verander. Dus is die Engelse five en Sanskrit pança byvoorbeeld kognate, terwyl die Engelse over en Hebreeese a'var nie is nie, en netso is die Engelse dog en Mbabaram dog nie.
Onderskei dit van die valse vriende, wat baiekeer wel kognate is.
Korttand-kardinaal
Die Korttand-kardinaal (Ostorhinchus apogonoides) is 'n vis wat voorkom aan die ooskus van Afrika; vanaf die Rooisee tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Short-tooth cardinal. In beide Afrikaans en Engels staan dit ook bekend as die Diamant-kardinaal en Diamond cardinal respektiewelik.
Voorkoms
Die vis is goudgeel tot oranje met donker blou strepe van die begin van die mond af, dit strek deur die oë tot net bo die pektorale vinne. Die oë is groot. Die vis word 12 cm lank.
Habitat en gewoontes
Die visse kom voor in skole in koraalriwwe in water wat tot 50 m diep is en is daglewend. Die vis aard goed in 'n akwarium.
Die vis was voorheen geklassifiseer as Apogon apogonoides.
Beesmelkbos
Die plant kom veral in die Sukkulente Karoo voor waar dit dikwels domineer in dale en op heuwelhellings. Maar dit word ook in Albanie-ruigte, Fynbos of Nama-Karoo aangetref.
Die plant is eenhuisig en sonder dorings. Dit is 'n struik wat 1,5 m hoog word met regop takke wat uit 'n dik wortelstok groei. Dit het min sytakke en die takke is geelgroen met klein blaarlittekens. Die jong takkies kry van Augustus tot Oktober party klein geel blommetjies aan die end.
Die wetenskaplike naam mauretanica berus op 'n misverstand. Dillenius het gedink dat die plant uit Mauritanië gekom het en Linnaeus het dit oorgeneem. Die plant is gasheer vir 'n parasitêre plant Hydnora africana wat jakkalskos genoem word.
Java (programmeertaal)
Java is 'n veeldoelige, konkurrente, klasgebaseerde, objekgeoriënteerde programmeertaal wat spesifiek ontwerp is om so min as moontlik implementeringafhanklikhede te hê. Dit is bedoel om programmeerders toe te laat om op 'n skryf eenkeer, hardloop enige plek-basis te werk, wat beteken dat die kode wat loop op 'n platform nie hersaamgestel hoef te word om op 'n ander platform te werk nie. Java-toepassings is tipies saamgestel uit bytecode (klaslêer) wat dan kan loop op 'n Java Virtual Machine (JVM), ongeag van die rekenaarargitektuur. Java is een van die gewildste programmeertale in gebruik, veral vir kliëntbedienerwebprogramme, met meer as 10 miljoen gebruikers gerapporteer. Java is oorspronklik ontwikkel en vrygestel deur James Gosling by Sun Microsystems (wat sedertdien met Oracle Corporation saamgesmelt het). Die taal deel baie van die sintaks van die programmeertale C en C++.
Die oorspronklike en die verwysinguitvoeder-Java-opstellers, virtuele masjiene, en klasbiblioteke is ontwikkel deur Sun in 1991 en die eerste keer in 1995 vrygestel. In Mei 2007, in ooreenstemming met die spesifikasies van die Java Gemeenskapproses, het Sun Java tegnologie geherlisensieer onder die GNU General Public License. Ander het ook alternatiewe implementering van hierdie Sun tegnologie, soos die GNU Compiler vir Java en GNU CLASSPATH, ontwikkel.
Geskiedenis
Java is in Junie 1991 as 'n projek begin deur James Gosling, Mike Sheridan en Patrick Naughton.
Kernbeginsels
Daar was vyf hoofdoelwitte tydens die skepping van die Java programmeertaal:
Sintaks
Java se styl van aanmerkings op kode is soortgelyk aan C++, met 'n spesiale sintaks wat ook beskikbaar is om JavaDocs te skep.
Kritiek
Kritiek gerig op Java sluit in uitvoertyd, die implementasie van generika, hoe getalle wat slegs positief kan wees hanteer word, die implementing van dryfpunt-bewerkings en 'n geskiedenis van sekuriteitsfoute in die hoof JA VM Hotspot.
S. A. Cookson
S. A. Cookson (6 September 1868 – 27 Februarie 1947) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hamlet (1913) en What Happened to Harkness? (1934).
Hjalmar Schacht
Hy dien in Adolf Hitler se regering as president van die Nasionale Bank (Reichsbank) 1933–1939 en word Minister van Ekonomie (Augustus 1934 - November 1937).
Terwyl Schacht vir 'n geruime tyd geloof is vir sy rol in die Duitse "ekonomiese wonderwerk", het hy Hitler se beleid van Duitse herbewapening teengestaan in soverre dit die Verdrag van Versailles oortree en (na sy mening) die Duitse ekonomie ontwrig. Sy sienings in hierdie verband het daartoe gelei dat Schacht met Hitler en veral met Hermann Göring bots. Hy is in Januarie 1939 as president van die Reichsbank ontslaan. Hy het as minister sonder portefeulje gebly en dieselfde salaris ontvang totdat hy in Januarie 1943 ten volle uit die regering ontslaan is.
In 1944 is Schacht ná die sluipmoordpoging op Hitler op 20 Julie 1944 deur die Gestapo in hegtenis geneem, omdat hy na bewering kontak met die sluipmoordenaars gehad het. Daarna is hy tot aan die einde van die Derde Ryk geïnterneer in die konsentrasiekampe Ravensbrück en later in Flossenbürg. In die laaste dae van die oorlog was hy een van die 134 spesiale gevangenes wat deur die SS vanaf Dachau na die "Alpe Fort" in Niederdorf in Suid-Tirol vervoer is, waar hulle op 30 April 1945 bevry is.
Desondanks is hy in Neurenberg verhoor, maar is hy vrygespreek.
In 1955 stig hy 'n privaat bankhuis in Düsseldorf. Hy het ontwikkelende lande ook bygestaan met raad oor ekonomiese ontwikkeling.
Willy Corsari
Biografie
Wilhelmina Angela Schmidt was die dogter van Cornelis Nicolaas Schmidt, 'n diamantbewerker, amateursanger en beeldhouer en die pianis Elisabeth Christina Benit. Haar vader (wat die verhoognaam Corsari as amateursanger gebruik het) wou hê sy moes 'n operasanger word. Vir hierdie doel het sy sang- en klavierlesse ontvang. In 1902 verhuis die gesin na Den Haag. Toe sy tien jaar oud was, verskyn die eerste verhaal uit haar pen in "Het Volk". Haar ouers het die wêreld vol gereis. Sy het 'n tydjie in Nederlands-Indië, Amsterdam en Berlyn deurgebring.
Sy trou op 1 Mei 1919 in Amsterdam met Antoni Ewoud Sichterman. Hulle het 'n seun gehad. Na hul egskeiding is sy weer met 'n vriend, Hendrik Willem Cornelis Douwens, getroud, hoofsaaklik ten einde te voorkom dat sy nie voogdyskap oor haar seun verloor nie. Toe Douwens in 1931 gesterf het, het sy nie weer getrou nie. Sy het wel verhoudings gehad met Jan Campert.
Schmidt/Corsari het aan die Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie in Amsterdam gestudeer, waar dit spoedig geblyk het dat haar stem nie geskik was vir opera nie. Hier het sy deelgeneem aan kabaret en saam met groot kunstenaars soos Jean-Louis Pisuisse en Louis Davids opgetree. Sy het hierdie ervarings in haar "Liedjes en herinneringen" beskryf.
Dennis Morgan
Dennis Morgan (20 Desember 1908 – 7 September 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kitty Foyle (1940), Christmas in Connecticut (1945), My Wild Irish Rose (1947), en It's a Great Feeling (1949).
Willy Corsari
Biografie
Haar skryftalent is toe ontdek, wat haar in staat gestel het om as populêre skryfster 'n wye gehoor te bereik. Haar eerste publikasies het vanaf 1916 in tydskrifte verskyn; haar eerste boek is in 1927 gepubliseer. Haar grootste roem het in die 1950's gekom. Sy het ook werke deur onder andere Louis Bromfield en Albert Camus vertaal.
Sy het haar in haar werk toegespits op maatskaplike norme, eensaamheid, genadedood en homoseksualiteit, die man-vrou-verhouding en die balansering van loopbaan en gesinslewe, kabaret en godsdiens. Oorlog is ook 'n deurlopende tema in Corsari se werk. Haar werk is vertaal in Afrikaans, Deens, Duits, Engels, Frans, Fries, Hongaars, Ivrit, Noors, Spaans, Tsjeggies en Sweeds.
In die vroeë tagtigerjare het haar loopbaan weens ouderdomskwale tot 'n einde gekom. In 1990 het sy 'n ridder van die Orde van Oranje-Nassau geword.
NG gemeente Wellington
duimnael|links|230px|Wellington se NG moederkerk met die standbeeld van dr. [[Andrew Murray daarvoor.]] duimnael|regs|160px|Ds. L.J. Loots was medeleraar van Wellington van 1957 tot 1960. duimnael|links|230px|Dr. [[Andrew Murray se standbeeld voor die kerkgebou.]] duimnael|regs|230px|Die kerkgebou gesien van die noordekant. duimnael|180px|regs|Ds. [[Johannes Rudolph Albertyn|J.R. Albertyn was 18 jaar lank medeleraar van 1892 tot 1910.]]
Die NG gemeente Wellington is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie Wes-Kaap met sy swaartepunt op die geskiedkundige Bolandse dorp Wellington. Dit is eers in 1840 as die 26ste gemeente van die Kaapse Kerk gestig, hoewel die dorp van die oudste in die Wes-Kaap is.
Geskiedenis
Reeds in 1952 het vyf van die gemeente se ontslape leraars in die skaduwee van die kerkgebou gerus. Gedurende die eerste 78 jaar van sy bestaan het die gemeente slegs vier leraars gehad en 'n enkele vakature van slegs sewe maande tussen die dood van sy eerste leraar en die bevestiging van ds. Andrew Murray (1871). Ds. A. Murray (35 jaar) en ds. P.K. Albertyn (18 jaar) het hul stempel onuitwisbaar in die gemeente nagelaat. Veral onder leiding van ds. Murray het Wellington op sending- en opvoedkundige gebied 'n unieke plek in die land se kerklike lewe ingeneem. Inrigtinge soos die Sendinginstituut, Friedenheim, die Hugenote-seminarie en ander skole en persoonlikhede soos mejj. Anna Bliss, Abbie Park Ferguson en Van Deemter, ds. Ferguson, eerw. J.C. Pauw en mnre. McCrone en Stucki bly onafskeidbaar van Wellington en van die groot getal van manne en vroue wat reeds in die vroeë jare vanuit Wellington oor die lengte en breedte van Suid-Afrika en tot ver in die buitelandse sendingvelde gegaan het.
En met die jare het die gemeente groot stoflike offers op die altaar gelê vir die uitbreiding van die hemelse Koninkryk. In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: "Met die Hugenote-kollege terug in die boesem van die NG Kerk (1950) vir die opleiding van maatskaplike en sendingwerksters onder die hoofskap van ds. E.J. du Toit, met die groot getal studente vandag aan die Sending-Instituut en die bloeiende Opleidingskollege vir onderwysers (esse), beklee Wellington opnuut 'n strategiese posisie in ons kerklike en opvoedkundige lewe. Dat sy verantwoordelikhede mag opweeg teenoor sy voorregte en geleenthede ten einde aan sy ryke verlede getrou te bly en vir die toekoms 'n kragbron te wees vir die koms van die Godsryk en die verheerliking van die Naam wat bo alle name is, is die opregte verlange van die leraars, kerkraad en gemeente!"
Twee dogtergemeentes is later op die dorp afgestig: Wellington-Noord in 1957 en Wellington-Oos in 1973. Dit is die enigste afstigtings van die ou moedergemeente. Saam het dié drie gemeentes einde 2014 993 doop- en 3 738 belydende lidmate gehad, wat dit een van die grootste konsentrasies van NG lidmate op enige dorp in Suid-Afrika maak en selfs meer as in stede soos Welkom, Oos-Londen en Pietermaritzburg. Omdat Wellington 'n aantreklike woonplek is selfs vir mense wat in Kaapstad werk, het die belydende lidmate in die afgelope 30 jaar van 3 491 met amper 250 oftewel sowat 7 persent toegeneem, vergeleke met 'n afname in die hele NG Kerk van amper 20 persent.
Olimpiese Winterspele 1992
Die Olimpiese Winterspele 1992 (Frans: Les XVIes Jeux olympiques d'hiver), amptelik bekend as die XVIde Olimpiese Winterspele, is tussen 8 en 23 Februarie 1992 in Albertville, Frankryk, aangebied. Ander kandidaatstede was: Anchorage (Verenigde State), Berchtesgaden (Duitsland), Cortina d'Ampezzo (Italië), Lillehammer (Noorweë), Falun (Swede) en Sofia (Bulgarye).
Die Olimpiese Somerspele 1992 is in Barcelona, Spanje, aangebied. Die Paralimpiese Winterspele 1992 is tussen 25 Maart en 1 April in Tignes, Frankryk, gehou.
Toewysing
Albertville is op 17 Oktober 1986 in Lausanne deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 1992. Ander kandidate was: Sofia, Falun, Lillehammer, Cortina d'Ampezzo, Anchorage en Berchtesgaden. Lillehammer sal uiteindelik gasheer vir die volgende Olimpiese Winterspele 1994 word.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
6 Olimpiese sporte in 12 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:1992 Winter Olympics medal map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 1992 deelgeneem het nie.
'n vertoon die gasheerstad (Albertville).
Botha
Botha is 'n familienaam wat algemeen onder Afrikaners in Suid-Afrika en in die Nederlandse taalgebied voorkom. Die van kom oorspronklik van die omgewings van Friesland en Noord-Duitsland. Dit is afgelei van die Germaanse Butha en Proto-Indo-Europese duta, wat "boodskapper" beteken.
Noemenswaardige Bothas
Van die bekende Bothas sluit in:
Groothertog Aleksander Michailowitsj van Rusland
Groothertog Aleksander Michailowitsj van Rusland (Russies: Александр Миха́йлович; 13 April 1866 - 26 Februarie 1933) was die vierde oudste seun van groothertog Michail Nikolajewitsj van Rusland, die kleinseun van tsaar Nikolaas I en die swaer en raadgewer van Nikolaas II. Hy was ook ’n vlootoffisier, skrywer en ontdekkingsreisiger. Hy was algemeen bekend as Sandro.
Groothertog Aleksander was getroud met sy neef se dogter, groothertogin Ksenia Aleksandrowna, die oudste dogter van tsaar Aleksander III en suster van Nikolaas II.
Voor die Russiese Rewolusie het die groothertog daarvan gehou om in Frankryk vakansie te hou, veral in Biarritz en aan die Franse Riviera, waar sy ouer broer groothertog Michail in 1908 die bou van die Hôtel Carlton in Cannes gefinansier het.
Sy impak op die tsaar het beide kritiek en lof ontlok. Volgens sy memoires was hy openlik gekant teen tsarina Aleksandra se politieke invloed op die tsaar. Toe sy kinders ouer word, het hy ’n beroep op tsaar Nikolaas gedoen om die vereiste van gelyke huwelike vir lede van die Huis van Romanof af te skaf, maar die tsaar het dit afgekeur. Al sewe Sandro se kinders is later getroud met Russe wat aristokrate was, maar nie koninklikes nie. Toe sy oudste seun, Andrei Aleksandrowitsj, in 1918 in Jalta op die Krim trou, was Nikolaas II en sy gesin gevangenes in Jekaterinburg. Hulle is ’n paar dae later deur die Bolsjewiste tereggestel.
Aleksander het die Krim in Desember 1918 verlaat saam met sy seun en swanger skoondogter. Sy vrou, sy skoonma, die keiserinmoeder, Maria Fjodorowna, sy seuns en ander Romanofs is in 1919 deur ’n Britse oorlogskip van die Krim af gered. Hy het in Parys gewoon en sy memoires geskryf. Once a Grand Duke (Farrar & Rinehart, 1933) is ’n bron van inligting oor die hoflewe in die laaste halfeeu van die Russiese Ryk.
Hy is in 1933 in Roquebrune-Cap-Martin, Frankryk, oorlede. Hy was die laaste oorlewende wettige kleinkind van Nikolaas I van Rusland. Sy vrou, Ksenia, is in 1960 oorlede.
Warner Anderson
Warner Anderson (10 Maart 1911 – 26 Augustus 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Objective, Burma! (1945), My Reputation (1946), Destination Moon (1950), en The Caine Mutiny (1954).
Melville Cooper
Melville Cooper (15 Oktober 1896 – 13 Maart 1973) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Adventures of Robin Hood (1938), Too Many Husbands (1940), Rebecca (1940), en The Lady Eve (1941).
Panteon in Rome
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Panteon
'''Basilica Collegiata «Sancta Maria ad Martyres»'''
Opgerig
Tussen 114 en 128 n.C.
Bewaringstoestand
Grotendeels in sy oorspronklike toestand bewaar (besonderhede soos vergulde bronsversierings en rosette in die kofferpanele asook bronsplate aan die koepel se buitekant het verlore gegaan)
Status
In staatsbesit (vrye toegang vir besoekers)
Bestuur deur
Ministero per i beni e le attività culturali e per il turismo
(Departement van Kultuursake en Toerisme)
Ligging
Piazza della Rotonda, Rome
Die Panteon (Grieks: Πάνθειον (ἱερόν) of Πάνθεον «Tempel van alle Gode», afgelei van πᾶν pān «alle» en θεός theós «God»; Latyn: Pantheum) is 'n antieke Romeinse heiligdom wat moontlik reeds gedurende die bewind van keiser Trajanus omstreeks 114 n.C. op die Marsveld (Campus Martius) te Rome begin en onder Hadrianus tussen 125 en 128 voltooi is. Historici is tans nog oneens oor die tempel se oorspronklike funksie omrede dit - ondanks die feit dat sy ontwerp sterk sakrale kenmerke het en dit blykbaar aan 'n verskeidenheid godhede gewy was - ook as gebou beskou kan word wat as imperiale argitektoniese magsvertoon beplan is. In elk geval is daar geen historiese dokumente uit die ontstaantyd van die tempel oorgelewer nie wat lig sou kan gooi op die ontwerper of ontwerpers, hul doelwit en die presiese boutyd.
Die Panteon bestaan uit twee argitektoniese hoofelemente - 'n pronaos of voorkamer tot die heiligdom met 'n reghoekige plattegrond en tempelfasade in sy noordelike gedeelte (wat met sy magtige fries en timpaan oor agt sierlike Korintiese granietsuile ietwat disproporsioneel lyk), en 'n ronde sentraalbou met koepeldak in die suide. Die oorgang tussen die twee elemente is vir traphuise gebruik. Een van die mees innovatiewe argitektoniese elemente is die Panteon se koepel, een van die vroegste strukture waarvoor 'n betonmengsel (opus caementitium of caementicium genoem) gebruik is - met ligte vulkaniese tuf- en puimsteen in die boonste kringe.
Die gesofistikeerde ontwerp waarborg 'n maksimum aan stabiliteit ondanks die betreklik lae gewig en getuig van die presiese kennis in verband met beton as boumateriaal, maar ook van die sorgvuldige beplanning wat die projek geverg het. Om 'n soortgelyke meesterwerk van bou- en ingenieurskuns te skep (met die grootste nie-versterkte betonkoepel ter wêreld), sou selfs vir huidige spesialiste, ondanks die beskikbaarheid van die modernste hulpmiddele, 'n uitdaging wees. Die Panteon se ontwerp word deur sommige deskundiges aan die befaamde argitek Apollodorus van Damaskus toegeskryf, alhoewel sy betrokkenheid by die bouwerk nie deur antieke bronne bevestig kan word nie.
Omskepping tot Christelike kerk
In 609 is die Panteon deur die Bisantynse keiser Phokas (602−610) aan pous Bonifatius IV (608−615) geskenk. Keiserlike toestemming is verkry om die tempel in 'n Christelike kerk om te skep. Om die gebou se nuwe status te bevestig, is die gebeentes van 'n groot verskeidenheid naamlose Christelike martelaars op meer as twintig waens na die Panteon vervoer.
Vermoedelik op 13 Mei 609 is die Panteon amptelik in 'n Christelike kerk omgeskep wat aan Maria, die Moeder Gods, en Christelike martelaars gewy is as Sancta Maria ad Martyres. In plaas van «alle Godhede» sou die nuwe kerk gewy wees aan «alle Heiliges wat hul lewens vir hul geloof gelaat het». Die fees, wat pous Bonifatius IV elke jaar in Rome ter ere van hierdie heiliges laat vier het, het steeds 'n vaste plek in die Rooms-Katolieke Kerk se feeskalender as Allerheiligefees.
Sy nuwe funksie as kerkgebou het verseker dat die Panteon die enigste antieke Romeinse gebou is wat meer of min in sy oorspronklike toestand bewaar gebly het en nie, soos ander geboue en strukture, geplunder is as 'n maklike bron van boumateriaal. Die pousdom het daarnaas oor die nodige finansiële middele vir sy onderhoud beskik. So word die Panteon tans onder die bes bewaarde voorbeelde van antieke Romeinse boukuns gereken.
Die Heilige Mis word weekliks op Sondae en kerklike feesdae gevier. Die mis op Pinkstersondag is besonder gewild - sedert 1995 word die koepel op hierdie dag deur brandweermanne beklim wat rooi roosbloeisels deur die opening laat reën - as simbool vir die neerdaal van die Heilige Gees op die Apostels. Die bloeisels word deur 'n kerkgemeente in Salerno aan die Panteon geskenk. Die tradisie self is 2 000 jaar oud. Rooi roosbloeisels was in die vroegste Christelike gemeentes van Rome 'n simbool vir sowel die bloed van Jesus Christus as die Heilige Gees.
Toerisme
Die Panteon is tans die mees besoekte museum of argeologiese terrein in Italiaanse staatsbesit - met 7,4 miljoen besoekers in 2017. Planne van die vorige senter-linkse Italiaanse regeringskoalisie om 'n toegangsgeld van €2 te vra is deur die nuwe kultuurminister Alberto Bonisoli (MoVimento 5 Stelle) geskrap.
Verdrag van Dover
Die Verdrag van Dover was 'n geheime verdrag wat in 1670 tussen Karel II van Engeland en Lodewyk XIV van Frankryk gesluit is. Die Frans-Nederlandse Oorlog was 'n direkte gevolg van die verdrag.
Onderhandelinge en bepalings
Dit is onbekend presies wie die bondgenootskap tussen die twee tradisionele vyande vir die eerste keer voorgestel het. Ook die datum toe die moontlikheid vir die eerste keer bespreek is, is onbekend. Dit is egter bekend dat die twee nasies van 1663 'n nouer verhouding bespreek het. Aanvanklik was die enigste deelnemers in die gesprekke koning Lodewyk XIV van Frankryk, koning Karel II, en Karel se suster Henrietta Anne, Hertogin van Orléans. Henrietta Anne was ook Lodewyk se skoonsuster as gevolg van haar huwelik met sy enigste broer Phillippe Duc d'Orléanes.
Tot 1669 is weinig vordering met die onderhandelinge gemaak totdat Karel na bewering 'n vergadering met sy adviseurs gehad het. In die vergadering het Karel aangekondig dat hy hom amptelik tot Katolisisme wou bekeer en terselfdertyd sy lande met die Rooms-Katolieke Kerk herenig. Daar is intense gissinge oor die vraag of die vergadering in werklikheid plaasgevind het. Alhoewel heelwat van die aanvoorwerk vir die verdrag deur Henrietta Anne gedoen is, is die fynere puntjies en die uiteindelike bepalings van die verdrag deur Henry Bennet, 1ste Graaf van Arlington en sir Thomas Clifford uitgewerk.
In die verdrag wat op 31 Desember 1670 by Dover onderteken is, het Lodewyk ooreengekom om Karel van voldoende finansiële middele te voorsien om minder afhanklik te wees van die Engelse parlement, en militêre steun in die vorm van 'n leërmag van 6 000 man te verskaf om Engeland en Skotland na Rooms-Katolisisme te bekeer. Karel kom in die verdrag ooreen om die Drievoudige Verbond met Swede en die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande te verlaat en hom by Frankryk te skaar in sy plan om die Nederlandse Republiek oor te neem. As die inval suksesvol sou wees, is Engeland verskeie besonder winsgewende hawens langs een van die groot riviere wat deur die Nederlandse Republiek loop, belowe.
Gevolge van die Verdrag van Dover
Engeland raak as gevolg van die verdrag betrokke by die Frans-Nederlandse Oorlog en verklaar op 28 Maart 1672 oorlog teen die Nederlandse Republiek. Die oorlog, wat ook as die Derde Anglo-Nederlandse Oorlog bekend staan, het nie soos beplan afgeloop nie. Die koste om die Britse Vloot te ontplooi, was baie hoër as wat verwag is, en die geld wat aan Lodewyk gestuur is as vergoeding was nie naastenby genoeg nie. Verder het die Nederlanders onder kaptein-generaal Willem III van Oranje harder geveg as wat verwag is. Desperaat vir vondse moes Karel die Parlement vir die eerste keer in meer as twee jaar byeenroep. Hy het gehoop dat hy die parlement in reses kon laat bly sodat hy oorlog kon voer sonder parlementêre toesig. In 1674, hoofsaaklik as gevolg van druk uitgeoefen op die Parlement deur Karel, teken Engeland die Verdrag van Westminster waarmee hulle hulle deelname in die derde Anglo-Nederlandse Oorlog beëindig. Die Franse sou vir nog vier jaar aanhou veg totdat hulle die Vrede van Nijmegen gesluit het.
In 1672 vaardig Karel 'n toegewingsverklaring uit wat die strafwette teen afgeskeidene Protestante ophef. Dieselfde verklaring het ook strafwette wat op Rooms-Katolieke van toepassing was verslap. Toe die Parlement die jaar weer byeenkom het hulle die Verklaring verdoem en aangekondig dat die Engelse Monarg nie die mag het om proklamasies uit te gee wat strafwette wat deur die Parlement goedgekeur is op te skort nie. Verder het hulle geweier om die Derde Anglo-Nederlandse Oorlog verder te befonds totdat dit teruggetrek is. Karel is gedwing om aan die Parlement se eise te voldoen en daarmee sy droom om Engeland met die Rooms-Katolieke Kerk te herenig finaal verydel.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982
Die twaalfde FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Spaans: Copa Mundial de Fútbol – España 82; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 13 Junie tot 11 Julie 1982 in Spanje aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Spanje aangebied is en die sewende in Europa.
24 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 deelgeneem. Die spanne is in ses groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die tweede rondte deurgedring het. Die boonste spanne van die vier groepe het die halfeindrondte beslis. Italië het die trofee gewen nadat hulle Wes-Duitsland met 3–1 in die eindstryd geklop en sodoende hul derde wêreldbekertitel ingepalm het. Pole het in die derde en Frankryk in die vierde plek geëindig. Tydens die halfeindstryd tussen Wes-Duitsland en Frankryk is vir die eerste keer strafskoppe ingespan om ’n wedstryd te beslis; Wes-Duitsland het met 5–4 strafskoppe gewen en sodoende die eindstryd bereik. Beide die verdedigende kampioen Argentinië en die gasheer Spanje is in die tweede rondte uitgeskakel.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Die nasionale sokkerspanne van Algerië, Honduras, Kameroen, Koeweit en Nieu-Seeland het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Dit was die eerste toernooi met die nuwe aantal van 24 nasionale sokkerspanne, wat verhoog is van die oorspronklike 16 deelnemers tussen die Sokker-Wêreldbekertoernooie van 1930 tot 1978.
Toewysing
Spanje is op 6 Julie 1966 in Londen, net voor die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966 in Engeland, deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982. Die enigste ander kandidaatland was Wes-Duitsland, maar nadat dié land die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1974 toegewys is, het Wes-Duitsland voor die stemming hulself onttrek. Gelyktydig is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1978 aan Argentinië toegewys.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 24 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1982 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 is oor 29 dae tussen 24 verskillende nasies oor 52 wedstryde uitgespeel. Dit het op 13 Junie 1982 op Camp Nou in Barcelona met ’n wedstryd tussen die verdedigende kampioen Argentinië en België afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Estadio Santiago Bernabéu in Madrid op 11 Julie met die eindstryd tussen Italië en Wes-Duitsland, waartydens Italië die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die eerste rondte, ’n siaan blokkie op die tweede rondte, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1982 is deur 24 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 24 deelnemende spanne in ses groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die tweede rondte deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Tweede rondte
Beide die eindstryd en die kein finale moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die eerste en die tweede rondte met die aansluitende uitklopfase. Die loting is op 16 Januarie 1982 in die Palacio de Congresos in Madrid gehou.
Eerste rondte
24 spanne het aan die eerste rondte deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die tweede rondte deurgedring. In die tweede rondte het net die boonste span van die vier groepe in die halfeindstryd verskyn.
Fredro Starr
Fredro Starr (gebore 18 April 1971) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blade (1998), Save the Last Dance (2001), 8 Mile (2002), en Torque (2004).
Marthinus Christoffel Botha
Marthinus Christoffel Botha (Pretoria, 1954) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.
Nadat hy matrikuleer van die Hoërskool Menlopark onderneem by 'n lang reis deur Europa. Met sy terugkeer gevestig hy hom eers in Kaapstad, waarna hy Onrus as woonplek kies. Hy is 'n joernalis, digter en skrywer van kort verhale.
Oeuvre
Botha se oeuvre:
Van Heerden
Van Heerden is 'n Afrikaanse van wat algemeen tussen Afrikaners in Suid-Afrika voorkom en wat na die volgende persone kan verwys:
Jan Campert
Jan Remco Theodoor Campert (Spijkenisse, 15 Augustus 1902 – Neuengamme (Duitsland), 12 Januarie 1943) was 'n Nederlandse joernalis, digter en skrywer.
Hy is veral bekend vir die gedig De achttien dooden wat hy skryf na aanleiding van die teregstelling van vyftien lede van 'n versetgroep (waaronder Bernardus IJzerdraat) wat bekend gestaan het as die Geuzen, saam met drie kommunistiese Februariestakers op 13 Maart 1941.
Lewensloop
Jan Campert word gebore in Spijkenisse as die seun van 'n huisarts. Hy is deur sy moeder verwant aan die bestuurdersfamilie Van Hall; sy grootvader is die botanikus Herman van Hall. Hy woon van 1915 tot en met 1918 opleiding by aan die Hogereburgerschool (HBS) in Vlissingen, en studeer daarna 'n jaar aan die sakeskool. In 1919 begin hy werk by die Twentsche Bank. In 1926 gaan hy oor na joernalistiek. Hy skryf aanvanklik vir enkele streekskoerante in Den Haag, waaronder De Nieuwsbron: Algemeen Nederlandsch Dagblad, wat aanvanklik slegs in Den Haag verskyn. Reeds in die twintigerjare van die 20ste eeu begin Campert met die skryf van poësie. In die dertigerjare skryf hy ook enkele romans. In 1928 tree hy in die huwelik met die aktrise Joekie Broedelet, met wie hy in 1929 'n seun kry, die latere digter en skrywer Remco Campert. Hy skei egter in 1932 en hertrou in 1936 met die skryfster Clara Eggink, die gewese vrou van die digter J.C. Bloem, en in 1939 skei Campert ook van haar. Daar is geen kinders uit die huwelik voortgebring nie. Campert het ook 'n ruk lank saam met die skryfster Willy Corsari gewoon.
Tyd as joernalis
Campert begin sy joernalistieke werk in plaaslike en streeksblaaie. Hy was op daardie tydstip hoofsaaklik 'n toneelkritikus. Aan die einde van 1927 tree hy in diens van De Nieuwsgier: Dagblad voor Westelijk 's-Gravenhage. Begin 1929 verander die naam van die blad na De Nieuwsbron: Algemeen Nederlandsch Dagblad. Die blad vergroot sy verspreidingsgebied gelyktydig na Den Haag en omstreke. Later werk Campert vir verskeie andere koerante en verhuis hy na Amsterdam.
Tyd as digter
In 1922 verskyn Campert se debuutbundel Refereinen, wat hy saam met Henrik Scholte skryf. Hy word egter die bekendste vir sy twee versetgedigte wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog skryf: die bogenoemde Lied der achttien dooden en Rebel, mijn hart, gekerkerd en geknecht. Sonnetten voor Cynara, wat om begryplike redes sonder Rebel, eintlik 'n bybehorende sonnet is, was die laaste digbundel wat deur Campert gepubliseer is. Laasgenoemde verskyn in April of Mei 1942. In 1947 verskyn Campert se Verzamelde gedichten 1922-1943, wat versorg is deur G.H. 's-Gravesande. Onder die titel Wie weet slaag ik in de dood publiseer Jan Campert se seun Remco Campert in die Ooievaar Pockets 'n keuse uit die poësie van sy vader, wat ingelei is deur Clara Eggink.
Tyd as skrywer
Campert skryf as mede-outeur twee speurverhale: saam met Ben van Eysselsteijn Het Chineesche mysterie (1932) en saam met Willy Corsari Klokslag twaalf (1933). Die titel van sy eerste roman Die in het donker... 1934 is ontleen aan die Drie-stuiwers opera (Dreigroschenoper) van Bertolt Brecht. Sy roman Wier (1935), wat in Zeeland afspeel, is in 1961 bewerk deur sy seun Remco. Die roman Huis en herberg (1941) verberg in die afsluiting daarvan 'n verwysing na Hendrik Marsman: Te erkennen te hebben gefaald, niet eens meeslepend en groot, is alle winst die ik heb behaald Wie weet slaag ik in de dood, 'n tema wat Campert in hom saamgedra het. Sy verhaal Slordig beheer, gepubliseer in 1941, omvat 'n bykomende altyd-teenswoordige lewenstema vir Campert.
Die aanloop
In 1933 het Campert die Nasionaal-Sosialisme in Duitsland aan die kaak gestel in sy Ballade der verbrande boeken. In Slordig beheer uit 1941 lê hy die nadruk op betrokkenheid by die samelewing. Sy sosiaal-politieke betrokkenheid blyk ook uit die lesing oor Dichterskap en verantwoordelijkheid wat hy op 15 Maart 1942 vir die Haagse genootskap Oefening kweekt kennis lewer, en wat hy 'n dag later in die Het Vaderland (koerant) publiseer. Met sy gedig De Achttien Dooden het hy die ideaal geword van wat hy as 'n werklike versetsvegter beskou: om 'n stem te wees, en niks anders nie. In die aanloop tot die oorlog, die krisistydperk, skryf Campert stukke vir die enigste destydse pro-Nederlandse politieke party, die Nasionaal-Sosialistiese Beweging (NSB), alhoewel hy nie simpatie gehad het met hul idees nie.
Versetaktiwiteite
Campert het ongeveer twintig Jode gehelp om na België te ontsnap. Op 21 Julie 1942 is hy en sy helper, die Bredase joernalis Martien Nijkamp, net oorkant die grens naby Baarle-Nassau in hegtenis geneem toe hy die 21-jarige Jood Frans van Raalte na België probeer smokkel het. Van Raalte het dieselfde dag in gevangenskap selfmoord gepleeg.
Gevangenskap en dood
Campert was 'n geruime tyd in aanhouding in Breda, in kamp Haaren en kamp Amersfoort. Uiteindelik beland hy in November 1942 via die Buchenwald-konsentrasiekamp in die Duitse Neuengamme-konsentrasiekamp. In Desember van daardie jaar is hy twee keer in die hospitaal opgeneem met longkwale. Op 6 Januarie, in die strawwe winter van 1943, skryf hy aan sy moeder en vra vir warm klere en behoorlike skoene. Hy berig dat hy pyn in sy bors het en koud voel. Luidens die amptelike verklaring in sy mediese lêer is hy om 13:30 op 12 Januarie van daardie jaar op veertigjarige ouderdom dood aan pleuritis (longvliesontsteking).
Monumente
Campert is na die oorlog as 'n held beskou. In 1947 is die Jan Campert-prys op die been gebring as "blijvende herdenking aan de strijd der Nederlandse letterkundigen in de jaren 1940-1945". In 2003 word twee monumente aan Campert gewy as huldeblyk vir sy verset teen oorlog. Een monument is in Spijkenisse opgerig en die ander in die voormalige kamp Westerbork. 'n Opvallende detail van die laaste monument is dat dit gemaak is deur Stef Stokhof de Jong, jeugvriend van die seun van Fedde Weidema, wat 'n illustrasie vir 'n gedig van Campert gemaak het.
Orthoptera
Orthoptera is 'n besonder groot orde met meer as 20 000 bekende spesies sprinkane en krieke. Sommige het kort voelhorings en behoort tot die suborde Caelifera (kortsprietsprinkane: gewone sprinkane en 'n familie dwergkrieke); ander het voelhorings wat langer as hul liggaam is en behoort tot die suborde Ensifera (langsprietsprinkane: koringkrieke en verskeie ander soorte krieke).
Sprinkane is die lede van die orde wat baie goed kan spring, maar die meeste spesies kan nie ver vlieg nie. Hulle kan ver spring met hul sterk agterpote en baie soorte kan ook vlieg. Sprinkane wat in swerms vlieg, word treksprinkane genoem.
Algemeen
Sprinkane se lengte wissel van 10 tot 110 mm. Hulle kom in baie kleure voor, soms selfs groen en bruin in dieselfde spesie. Sommige het helder kleure om roofdiere te waarsku dat hulle giftig of onsmaaklik is. Suid-Afrika se bekende groen-en-rooi melkbossprinkaan is giftig omdat dit giftige melkbosse vreet.
Die gehoorsintuie is aan die sykante van die eerste agterlyfsegment. Die meeste sprinkane striduleer (sing) deur 'n vyl aan die agterpote teen die voorvlerke te skuur.