cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planthormoon
Plant- of fitohormone staan bekend as hormone omdat hulle in een deel van 'n plant afgeskei word, maar ander dele van die plant beïnvloed. Die meeste van hulle het ŉ uitwerking op die groei van die plant. Nadat die struktuur van hierdie chemiese stowwe duidelik geword het, is hulle in die laboratorium vervaardig om die groeiprosesse in plante kunsmatig te beïnvloed. Hoewel die bestaan van groeibevorderende stowwe in plante reeds deur Darwin en verskillende navorsers voor hom in die 19e eeu vermoed is, het die Deen Boysen Jensen in 1911 die eerste bewys daarvoor gelewer.
Cyrtanthus flavus
Cyrtanthus flavus is blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap en kom by Bathurst in Trappe se vallei voor waar die enigste populasie is. Die plant word bedreig deur indringerplante en oorbeweiding.
Planthormoon
Hy het vasgestel dat 'n fototropiese buiging van die stingeltjies van hawerkiemplantjies opgehou het as hy die groeipunte (hawerkoleoptiele) verwyder het, maar dat die buiging weer begin het as hy 'n blokkie gelatien met die afgesnyde groeipunt daarop op die stingels sit. Sy gevolgtrekking was dat een of ander stof uit die groeipunt van die stingel deur die gelatienblokkie na die stingel moes diffundeer en daar groei veroorsaak. Die Nederlander Friedrich Went het omstreeks dieselfde tyd groeipunte van stingels afgesny en hulle op blokkies agar gesit, en daarna die agarblokkies op die stingels sonder groeipunte gesit.
Die gevolg was dat die stingels weer begin groei het, en die stof wat oorspronklik uit die groeipunte gekom het, is ouksien (letterlik vermeerderstof) genoem, Dit het later geblyk dat hierdie stof, benewens in saailinge en volwasse hoër plante, ook in fungi, en selfs in die mens se urien voorkom.
F. Kögl het vir die eerste keer ontdek dat die stof indool-3-asynsuur (IAA) is. Ouksien en ander groeistowwe staan bekend as hormone omdat hulle net soos dierlike hormone nie op die plek van produksie nie, maar elders in die organisme ŉ uitwerking het. Daar is eksperimenteel aangetoon dat slegs 2 X 10-8 mg ouksien genoeg is om binne 90 minute 'n buiging van 100 te bewerkstellig by hawerkoleoptiele (Avena sativa) waarvan die groeipunte verwyder is. As die standaardeenheid is hierdie hoeveelheid bekend as die sogenaamde Avena-eenheid (AE).
Die ouksienkonsentrasie verskil in verskillende dele van 'n plant. In stingelgroeipunte is die konsentrasie byvoorbeeld ŉ duisend tot tienduisend keer meer as die van die wortels. Na die ontdekking van IAA is ŉ aantal verwante verbindings soos indooletanal en indooletanol ontdek, en daar word vermoed dat hierdie verbindings voorlopers van IAA is. Voorts is daar ook gevind dat ouksien dikwels aan proteïene en suikers gebind is en daardie ouksiene dien vermoedelik as ŉ onaktiewe reserwebron van die groeistowwe.
Verskeie sintetiese stowwe waarvan die werking baie met die van ouksiene ooreenstem, is in die laaste paar dekades vervaardig, Die belangrikstes daarvan is naftaleen-asynsuur (NAA), indoolbottersuur (IBA) en 2,4-dichloorfenoksi-asynsuur (2,4-D). Veral 2,4-D is baie aktief. Wanneer hierdie stowwe in hoë konsentrasies toegedien word, veroorsaak hulle die dood van plante deurdat die plante letterlik te vinnig groei. Om daardie rede is 2,4-D en soortgelyke stowwe lank as onkruiddoders gebruik en word hulle nog gebruik.
Banjana
Banjana is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Planthormoon
Werking van die groeihormone
Ouksiene speel 'n rol in byna al die lewensprosesse van plante. Van die belangrikste effekte is die bevordering van die lengtegroei, die stimulering van wortelvorming, die remming van die vorming van sytakke (apikale dominansie) en die remming van blaarafsnyding.
By al hierdie prosesse is die uitwerking van die ouksiene afhanklik van die hoeveelheid wat afgeskei word. Die effek neem tot op 'n sekere punt toe namate die ouksienkonsentrasie toeneem, waarna die effek weer afneem met 'n toename in konsentrasie. Voorts verskil die optimum ouksienkonsentrasie vir verskillende dele van die plant. Die verskynsel van apikale dominansie is in die praktyk reeds lank bekend. Om plante te laat vertak, is dit byvoorbeeld bekend dat die groeipunte gereeld verwyder moet word om die vorming van sytakke te bevorder, aangesien die ouksien wat van die groeipunt afwaarts vervoer word, blykbaar die uitgroei van okselknoppe verhinder.
Kwekers maak gebruik van die stimulerende invloed van ouksien op wortelvorming, en plante wat met ouksien bespuit is, hou hul blare langer as normaalweg, omdat die ouksien die veroudering van weefsel teenwerk. By gewasse soos pynappels induseer die toediening van ouksien die plante om te blom, en deur 'n hele land tegelyk met NAA te bespuit, word verseker dat alle plante tegelyk blom, waardeur die winsgewendheid verhoog word.
Gibberellien speel 'n belangrike rol by die ontkieming van saad en die uitloop van knoppe. Tydens die ontkieming van saad moet die reserwevoedsel (stysel) omgesit word in suikers sodat die embrio dit kan opneem. Navorsing het getoon dat hierdie afbraak van stysel slegs plaasvind as daar 'n embrio in die saad aanwesig is. Wanneer gibberellien egter toegedien word aan sade waaruit die embrio's verwyder is, vind die afbraak van die stysel wel plaas.
Die gibberellien word normaalweg deur die embrio gevorm en veroorsaak weer die vorming van 'n ensiem, bekend as alfa-amilase, wat stysel in suiker verander. Rosetplante vorm normaalweg gedurende die eerste jaar slegs 'n roset van blare en eers in die tweede jaar blomme en vrugte. Wanneer gibberellien egter aan hierdie plante toegedien word, vorm daar binne enkele dae ŉ normale stingel en blom die plant dieselfde jaar nog. Die behandeling van plante laat knoppe vroeër uitloop en sade ontkiem, en daar word vermoed dat plante in gematigde dele tydens die winter gibberellien vorm, wat in die lente knoppe laat ontwikkel en die sade laat ontkiem.
Ook vir die ontwikkeling van vrugte is gibberellien baie belangrik en by verskeie soorte vrugte kan vrugvorming geïnduseer word deur die onbestuifde blomme met gibberellien te bespuit. Sedert relatief onlangs word stowwe bekend as anti-gibberellien vervaardig, wat die groei van plante kan inhibeer deur die vervaardiging van gibberelliene in die plant te blokkeer. Hierdie anti-stowwe is bekend onder die name CCC, fosfon D en Bg. Hulle word onder meer deur kwekers gebruik om sekere soorte plante, byvoorbeeld potkrisante, kunsmatig klein te hou.
Ander planthormone
Benewens ouksien en die gibberellien is daar in die laaste paar dekades nog 3 hoofgroepe planthormone ontdek, naamlik sitokinien, dormien en eteen. Sitokinien, waarvan kinetien die eerste ontdek is, is hormone wat seldeling bevorder.
Hulle het veral bekendheid verwerf as anti-verouderingshormone omdat hulle die geel word van blare en die afval van vrugte teenwerk. Die enigste dormien is absissiensuur en daar is eers in 1963 ontdek dat dit 'n planthormoon is. Hierdie hormoon word teen die einde van die somer in die blare gevorm en bevorder die afsnoering van blare (abstriksie), vandaar die naam. Dit inhibeer die groei van jong weefsel en bevorder veroudering en in daardie opsig antagoniseer dit dus die sitokinien.
Voorts werk hulle ook die gibberellien teë deurdat die rustoestand van sade en knoppe wat deur gibberellien verbreek word, juis deur die absissiensuur bevorder word, waarskynlik deurdat laasgenoemde die vorming van nukleïensure verhinder. Eteen is veral bekend as verouderingshormoon wat afbreekprosesse in die set aan die gang sit. Dit is 'n gas wat deur die intersellulêre holtes in die plant kan beweeg. Heelwat eteen kom vry wanneer vrugte ryp word, en die gas word ook gebruik om vrugte soos piesangs kunsmatig ryp te maak.
Blomme wat in 'n vertrek staan waar daar heelwat vrugte teenwoordig is, verwelk vinniger as gewoonlik weens die vrykomende gas. Naas die bogenoemde planthormone, wat ook die belangrikste is, is daar nog 'n aantal stowwe met hormonale werking wat of 'n baie beperkte uitwerking het (soos die wondhormoon troumatiensuur, wat by beskadiging van vrugte ontstaan), of waaroor byna nog niks bekend is nie, soos die veronderstelde bloeihormoon florigeen.
Hoewel die fitochrome soms as planthormone bekend staan, is hulle nie egte hormone nie, omdat hulle nie deur die plant vervoer word nie, maar direk in die selle gevorm word. Hulle word normaalweg saam met planthormone gegroepeer omdat hulle 'n belangrike rol speel by prosesse soos saadontkieming, blaarwisseling, die vorming van blomknoppe en die winterrustoestand. Twee soorte fitochrome word aangetref, waarvan die een rooi lig absorbeer (660 m \mu) en die ander ver rooi lig (730 m \mu).
Onder die invloed van lig kan die een vorm na die ander verander word, en indirek het lig dus ook 'n invloed op 'n verskeidenheid van groeiprosesse. Rooi lig inhibeer byvoorbeeld stingelverlengjng en die vorming van sywortels, maar stimuleer weer die vergroting van blare, die ontwikkeling van chloroplaste, die vorming van rooi blomme en die ontkieming van spore.
Doris Keane
Doris Keane (12 Desember 1881 – 25 November 1945) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Romance (1920).
Gereformeerde kerk Griekwaland-Oos
Die Gereformeerde kerk Griekwaland-Oos was ’n gemeente van die GKSA met wyke op die dorpe Matatiele en Kokstad.
Griekwaland-Oos is in 1958 gestig en het twee jaar later 30 belydende en 22 dooplidmate gehad. Hoewel ander gemeentes, soos Barkly-Oos, Elliot en Gereformeerde kerk Dordrecht, nader aan Matatiele en Kokstad is, het Griekwaland-Oos in kombinasie met Queenstown gestaan. Die gemeente het net vyf jaar lank bestaan en in 1963 ontbind.
Christian Borle
Christian Borle (gebore 1 Oktober 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Bounty Hunter (2010) en Blackhat (2015), en in die televisiereeks Live from Lincoln Center (1976).
Turraea heterophylla
Turraea heterophylla is 'n struik wat deel is van die Meliaceae familie. Die spesie is endemies aan Angola, Benin, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone en Togo.
Phorbas frutex
Phorbas frutex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Phorbas fictitius
Phorbas fictitius is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Cyrtanthus flanaganii
Die geeldobolelie (Cyrtanthus flanaganii) is 'n blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae en is inheems aan KwaZulu-Natal, die Oos-Kaap, die Vrystaat asook Lesotho. Die plant staan ook bekend as Ifafalelie.
Brunia dregeana
Brunia dregeana is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Pan Twardowski
Pan Twardowski, in Poolse volkskunde en literatuur, is ’n towenaar wat ’n duiwelspakt aangegaan het. Pan Twardofski het sy siel verkoop in ruil vir spesiale magte – soos om die gees van die Poolse koning Sigismund August se oorlede vrou op te roep – maar het uiteindelik ’n tragiese dood gesterf. Die verhaal van Pan Twardowski bestaan in verskeie uiteenlopende weergawes en dien as basis vir talle fiksiewerke, insluitend een deur Adam Mickiewicz.
Legende
Volgens ’n ou legende was Twardowski ’n edelman (szlachta) wat in die 16de eeu in Krakau gewoon het. Hy het ’n pakt met die duiwel aangegaan in ruil vir groot wysheid en towerkragte. Twardowski wou egter die duiwel uitoorlê deur ’n spesiale klousule by die pakt in te werk waarvolgens die duiwel slegs Twardowski se siel hel toe kon neem gedurende ’n besoek aan Rome – ’n plek waarheen die towenaar nooit van plan was om heen te gaan nie. Ander variante van die verhaal wil dit hê dat Twardofski as kind deur sy vader aan die duiwel verkoop is.
Met behulp van die duiwel het Twardowski spoedig rykdom en roem verwerf en het hy uiteindelik ’n howeling van koning Sigismund August geword nadat dié vertroosting in towerkuns en astrologie gesoek het nadat sy beminde vrou, Barbara Radziwiłł gesterf het. Daar word gesê dat Twardowski die afgestorwe koningin se gees deur middel van ’n towerspieël opgeroep het om die treurende koning te troos. Die towenaar het ook twee boeke geskryf wat altwee aan hom deur die duiwel gedikteer is – ’n boek oor towerkuns en ’n ensiklopedie.
Na jare van lotsvermyding is Twardowski uiteindelik deur die duiwel om die bos gelei en nie in die stad Rome betrap nie, maar in ’n herberg genaamd Rzym (Rome in Pools). Terwyl hy heimlik weggevoer is het Twardowski tot die Maagd Maria gebid; sy het daarvoor gesorg dat die duiwel sy slagoffer op pad hel toe laat los. Twardofskie het hierdeur op die maan beland waar hy tot vandag woon. Sy enigste kameraad is sy helper wat hy vantevore in ’n spinnekop getoor het; van tyd tot tyd laat Twardofski die spinnekop op ’n spinnerakdraad af aarde toe sak om nuus van die wêreld af aan te dra.
Historiese Twardowski
Sommige Duitse historici het voorgestel daat Twardowski dalk ’n Duitse edelman was wat in Neurenberg gewoon het en in Wittenberg gestudeer het voor hy na Krakau verhuis het. Sy bespiegelde naam Laurentius Dhur is verlatyns na Durus wat op sy beurt vertolk is as Twardofski in Pools; durus en twardi beteken “taai” in onderskeidelik Latyn en Pools. Daar bestaan ook bespiegeling dat hierdie legende geïnspireer is deur die lewe van òf John Dee òf sy kollega Eduard Kelly wat albei vir ’n tyd in Krakau woonagtig was.
Die titel Pan wat as ’n universele eretitel en ordentlike aanspreekvorm in moderne Pools gebruik word, soos "meneer" in Afrikaans, is vir lede van die adelstand (szlachta) gebruik in die tyd toe die verhaal ontstaan het en is gelykstaande aan die Britse Sir. Twardowski se doopnaam word soms as Jan aangegee, maar die meeste verhale noem geensins ’n voornaam nie. Dit kan egter wees weens ’n verwarring tussen Pan Twardowski en ’n Poolse katolieke priester en skrywer met die naam Jan Twardowski.
Turraea holstii
Turraea holstii is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Meliaceae familie. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Jemen, Kenia, Malawi, Soedan, Somalië, Tanzanië en Uganda.
Pan Twardowski
Pan Twardowski in literatuur, musiek en film
Die legende van Pan Twardofski het ’n groot aantal Poolse, Oekraïnse, Russiese en Duitse digters, romansiers, komponiste, regisseurs en ander kunstenaars geïnspireer.
Een van die bekendste literêre werke waarin Pan Twardowski voorkom is die grappige ballade Pani Twardowska deur Adam Mickiewicz (1822). In hierdie weergawe van die verhaal stem Twardowski in om hel toe geneem te word op voorwaarde dat die duiwel vir een jaar saam met sy vrou, Pani (Dame) Twardofska moet woon. Die duiwel kies egter om weg te hardloop wat tot gevolg het dat Twardofski se lewe gespaar is. Stanisław Moniuszko het in 1869 musiek vir die ballade geskryf.
Ander werke wat op die legende gebaseer is, sluit in:
Pan Twardowski is ook ’n gewilde karakter in die volkskuns van die Krakau-streek. Hy is byvoorbeeld in sommige van die bekende Krakause Kerskrippe (szopki) te sien. Hy word tipies uitgebeeld as ’n Poolse edelman op ’n haan, of waar hy op die maan staan.
Plekke verwant aan Pan Twardofski
Daar word gesê dat Pan Twardowski in of in die nabyheid van Krakau, destydse hoofstad van Pole, gewoon het. Verskeie plekke in Krakau maak die aanspraak dat dit die presiese ligging van Twardowski se huis is. Die towenaar het moontlik iewers naby die stadsentrum gewoon, aan die Groot Mark of in Grodzkastraat, of oorkant die Vistularivier in die dorpie Krzemionki (wat nou deel is van Krakau).
Regoor Pole is daar ’n aantal herberge em kroeë met die naam Rzym (“Rome”) wat elkeen beweer dat dit die een is waar Twardowski die duiwel ontmoet het. Die oudste van hierdie herberge dateer terug na die laat 17de eeu, ongeveer 100 jaar na die tyd van Twardowski. Die een in Sucha Beskidzka is waarskynlik die bekendste van die herberge.
In die sakristie van ’n kerk in Węgrów, hang ’n gepoleerde metaalplaat wat na bewering die toewerspieël is wat eens aan Pan Twardowski behoort het. Volgens ’n legende was dit moontlik om toekomstige gebeure in die spieël waar te neem tot dit in 1812 deur keiser Napoleon Bonaparte van Frankryk gebreek is toe hy in die spieël gesien het hoedat hy Rusland moes terugval en hoedat sy ryk tot ’n val kom.
Daar word ook gesê dat Pan Twardowski tyd in die stad Bydgoszcz deurgebring het waar in sy gedagtenis ’n beeld in die venster van ’n huurkamer wat op die Ou Dorp afkyk, aangebring is. Om 13:13 en 21:13 word die venster geopen en maak Twardowski sy verskyning, gepaardgaande met vreemde musiek en ’n duiwelse gelag. Hy maak ’n buiging, wuif met sy hand en verdwyn dan weer. Hierdie vertoninkie lok gereeld skares.
Trevi-fontein
Die Trevi-fontein (Italiaans:Fontana di Trevi) is 'n fontein in die Trevi-distrik in Rome, Italië, wat deur die Italiaanse argitek Nicola Salvi ontwerp is, en deur Giuseppe Pannini en verskeie ander kundiges voltooi is. Die fontein is 26,3 meter hoog en 49,15 meter breed. Dit is die grootste Barokfontein in die stad en een van die beroemdste fonteine ter wêreld. Die fontein het in verskeie films van belang verskyn, waaronder Roman Holiday, La Dolce Vita van Federico Fellini, Three Coins in the Fountain, The Lizzie McGuire Movie, en Sabrina Goes to Rome.
Geskiedenis voor 1629
Die fontein wat by die aansluiting van drie paaie (tre vie) is, is die eindpunt van die "moderne" Acqua Vergine, die opgeknapte Aqua Virgo, een van die akwadukte wat water aan antieke Rome voorsien het. In 19 vC het Romeinse tegnici, vermoedelik met die hulp van 'n maagd, 'n bron suiwer water sowat 13 kilometers van die stad af, geïdentifiseer. Hierdie gebeurtenis word op die fasade van die huidige fontein uitgebeeld. Die indirekte roete wat die akwaduk gevolg het, het egter tot gevolg gehad dat dit uiteindelik oor 'n afstand van ongeveer 22 kilometers gestrek het. Die fontein het die water tot by die baddens van Agrippa laat vloei, en Rome vir langer as 400 jaar van water voorsien.
Daagliks vloei sowat 80 miljoen liter water deur die fontein - water wat vroeër as die soetste in Rome beskryf is. Tans word die fonteinwater egter deur die munisipaliteit chemies behandel - in 2007 is die akwadukwater as gevolg van 'n bouskade deur gewone kraanwater vervang; die fontein beskik oor sy eie pomp met waterkringloop.
Opdrag, konstruksie en ontwerp
In 1629 het pous Urbanus VIII, wat van mening was dat die voorkoms van die fontein nie dramaties genoeg was nie, vir Gian Lorenzo Bernini gevra om moontlike vernuwings te skets. Met die pous se dood is die projek egter laat vaar. Alhoewel Bernini se projek nooit gebou is nie, is daar heelwat Bernini-invloede, in die fontein soos dit tans bestaan, sigbaar. 'n Vroeë, invloedryke model deur Pietro da Cortona, wat in die Albertina in die Oostenrykse hoofstad Wene bewaar word, bestaan ook. Daar is ook verskeie vroeë 18de-eeuse sketse, die meeste ongeteken, sowel as projekte wat aan onderskeidelik Nicola Michetti, Ferdinando Fuga en die Fransman Edmé Bouchardon toegeskryf word.
Gedurende die Baroktydperk het dit gewild geword om kompetisies vir die ontwerp van geboue en fonteine, asook die Spaanse Trappe, te hou. In 1730 het pous Clement XII 'n kompetisie gereël waarin Nicola Salvi aanvanklik teen Alessandro Galilei verloor het. Daar was egter groot ontevredenheid onder die Romeinse gemeenskap omdat Galilei van Florentynse afkoms was. As gevolg daarvan is die opdrag aan Salvi toegeken. Die werk het in 1732 begin.
Salvi is in 1751 oorlede, met sy werk halfklaar. Hy het egter seker gemaak dat 'n barbier se onooglike uithangbord nie die voorkoms van die fontein sou bederf nie, deur dit agter 'n gebeeldhoude vaas weg te steek. Die Romeine het die vaas asso di coppe genoem omdat dit ooreenkoms met 'n Tarok- kaart getoon het. Vier verskillende beeldhouers is gehuur om die ornamentasie van die fontein te voltooi: Pietro Bracci (verantwoordelik vir die standbeeld van Oceanus in die sentrale nis), Filippo della Valle, Giovanni Grossi en Andrea Bergondi. Giuseppe Pannini is as argitek in diens geneem.
Pannini het die Trevi-fontein in 1762 voltooi. Hy het die bestaande allegorieë met standbeelde van Agrippa en Trivia, die Romeinse maagd, vervang. Die fontein is op 22 Mei amptelik geopen en deur pous Clement XIII ingewy.
Die fontein is hoofsaaklik van travertyn gemaak, 'n helder kalksteen wat afkomstig was van 'n steengroef naby Tivoli, ongeveer 35 kilometers oos van Rome. Travertyn is ook as boumateriaal vir die Colosseum en die Sint Pieterskerk gekies.
Restourasie
Die fontein is in 1988 opgeknap om verkleuring wat deur rookmis veroorsaak is, te verwyder. In 1998 is die klipwerk geskrop, en alle krake en ander areas wat tekens van agteruitgang getoon het, is deur bekwame ambagsmanne herstel. Die fontein is ook met hersirkulerende pompe toegerus.
In Januarie 2013 is aangekondig dat die Italiaanse modemaatskappy Fendi 'n restourasieprojek van 20 maande, met 'n begroting van 2,2 miljoen euro, sal borg. Dit was die deeglikste wat die fontein nog ooit gerestoureer is.
Herstelwerk het in Junie 2014 begin en is in November 2015 voltooi. Die fontein is op die aand van 3 November 2015 met 'n amptelike seremonie heropen. Die restourasie het die installering van meer as 100 LED-ligte ingesluit om die nagtelike verligting van die fontein te verbeter.
Ikonografie
Die fontein is teen die agterkant van die Palazzo Poli opgerig. 'n Nuwe fasade, met 'n reuse orde van Korinthiese pilare, wat die twee hoof verdiepings saamgesmee het, is gebou. Die tema van die reuse skema is die tem van die waters. Dit word met 'n massa klipwerk en water wat vorentoe tuimel, en die klein plein oorweldig, weergegee. Tritons, seegodhede uit die Griekse mitologie wat seeperde tem, lei Oceanus se strydwa.
In die middel van die fontein is 'n robuuste gemodelleerde triomfboog teen die palazzo se fasade aangebring. Die middelste nis (exedra), waarbinne Oceanus staan, het vrystaande kolomme vir maksimale lig en skadu. In die nisse langs Oceanus, giet Oorvloed water uit haar kruik en Heilsaam hou 'n koppie vas waaruit 'n slang drink. Bokant dit is basreliëfwerk wat die Romeinse oorsprong van die akwadukte toon.
Die Tritons en perde het 'n simmetries gebalanseerde effek tot gevolg, met 'n maksimum hoeveelheid kontras wat in hul stemming en houding sigbaar is. Teen 1730 was die Rococo-styl in Frankryk en Duitsland reeds in volle glorie.
Gooi van muntstukke
'n Geraamde 3 000 euro word elke dag in die fontein gegooi. In 2016 is 'n geskatte € 1,4 miljoen (byna ZAR32 miljoen) of tienduisend kilogram muntstukke in die fontein gegooi. Die geld is volgens 'n besluit van die Stad Rome munisipale eiendom wat daagliks ingesamel en - net soos muntstukke uit Rome se ander fonteine - aan die Rooms-Katolieke welsynsorganisasie Caritas beskikbaar gestel word. Al is dit onwettig, is daar gereeld pogings om muntstukke uit die fontein te steel.
Filmkuns
Die rolprent La dolce vita, een van die Italiaanse regisseur Federico Fellini se meesterwerke, het grootliks bygedra tot die Trevi-fontein se internasionale bekendheid. In een van die film se tonele neem die twee hoofakteurs, Anita Ekberg en Marcello Mastroianni, op 'n bad in die fontein - waarby Mastroianni nog 'n piering melk vir 'n katjie vat en sy skoene uittrek voordat hy in sy swart pak in die water instap.
Die toneel het Marcello Mastroianni onsterflik gemaak vir Italiaanse gehore, en meer nog as met Anita Ekberg het sy landgenote die Trevi-fontein met sy naam verbind. Toe Romeine in Desember 1996 met leedwese van Marcello Mastroianni se afsterwe in Parys verneem het, is die Trevi-fontein se barokfasade met 'n swart doek verhul en sy water met wit roosblare versier.
Filatelie
Op 10 November 1973 het die Italiaanse posdiens Poste Italiane 'n posseël ter waarde van 25 lire aan die Trevi-fontein gewy. Dit was een van drie seëls met fonteine wat op daardie dag verskyn het - in die sogenaamde Fontane-of Fonteine-reeks waarvan drie elk in altesaam sewe uitgawes tot 22 September 1979 uitgereik is.
Brunia cordata
Brunia cordata is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos. Dit kom in die suidelike Sederberg en Koue Bokkeveld voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 153 km² en word as seldsaam beskou.
Androfilie en ginefilie
Androfilie en ginefilie is terme wat in gedragswetenskap gebruik word om seksuele oriëntasie te beskryf as ’n alternatief vir die begrippe homoseksueel en heteroseksueel. Androfilie beskryf seksuele aantrekking tot mans of manlikheid, en ginefilie aantrekking tot vroue of vroulikheid. Ambifilie beskryf die kombinasie van androfilie en ginefilie in een persoon, of biseksualiteit.
Die terme word objektief gebruik om die voorwerp van iemand se aantrekking te beskryf sonder om die persoon se eie geslag of gender in ag te neem. Dit kan vooroordeel voorkom wat inherent is in normatiewe konsepte van menslike seksualiteit, asook verwarring en aanstoot wanneer mense in nie-Westerse kulture of interseks en transgender mense beskryf word.
Androfilie
Magnus Hirschfeld, ’n Duitse seksuoloog en geneesheer uit die vroeë 20ste eeu, het homoseksuele mans in vier groepe verdeel: pedofiele, wat aangetrokke voel tot seuns voor puberteit; efebofiele, wat aangetrokke is tot jong mense van puberteit tot hulle vroeë twintigerjare; androfiele, wat aangetrokke voel tot mans tussen hulle vroeë twintigs en hulle vyftigs; en gerontofiele, wat aangetrokke voel tot ouer mans, tot ’n seniele ouderdom. Hirschfeld het efebofilie as algemeen en niepatologies beskou, terwyl efebofiele en androfiele sowat 45% van die homoseksuele bevolking uitgemaak het.
In sy boek Androphilia, A Manifesto: Rejecting the Gay Identity, Reclaiming Masculinity gebruik Jack Donovan die term om nadruk te lê op manlikheid in beide die voorwerp en onderwerp van manlike homoseksuele begeerte en om die seksuele nonkonformiteit te verwerp wat hy in sekere segmente van die homoseksuele identiteit gesien het.
Die term "androseksualiteit" word soms gebruik as sinoniem vir "androfilie".
Ginefilie
Net in uitsonderlike gevalle word die term "gineseksualiteit" as sinoniem gebruik.
Jane Keckley
Jane Keckley (10 September 1876 – 14 Augustus 1963) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Huck and Tom (1918), Sweet Lavender (1920), A Virginia Courtship (1921), en In Old Montana (1939).
Tiosulfaat
'n Tiosulfaat is 'n sout wat die komplekse anioon S2O32- bevat.
Die oksidasietoestand van die sentrale swaelatoom is +5 (V) en van die swaelatoom wat as ligand optree -1 (-I). Dit maak die gemiddelde oksidasietoestand +2 (II) vir swael.
As H2S-gas deur 'n oplossing van sulfiet gelei word kan tiosulfaat gevorm word volgens: Die ooreenkomstige suur is nie stabiel nie. Met sure ontleed tiosulfaat na swael en sulfiet. Die tiosulfaatioon het reduserende eienskappe. Oplossings van natriumtiosulfaat word in die jodometrie gebruik en is baie toegepas as fikseersout vir die fotografie wat op silwerbromide gebaseer was.
Tiosulfaat is ook biologies belangrik. In steenkoolafvalhope word piriet deur ferri-yster (Fe(III)) abioties geoksideer, wat tiosulfaat en ferro-yster (Fe(II)) vrystel. Bakterië wat swawelverbindings oksideer maak 'n bydrae tot dit proses deur tiosulfaat en sy vervalprodukte te oksideer.
Tiosulfaat word soms toegepas as intraveneuse medisyne by akute gevalle van sianiedvergiftiging.
Kronstadt-rebellie
Die Kronstadt-rebellie (Russies: Кронштадтское восстание, tr. Kronshtadtskoye vosstaniye) was 'n 1921-opstand van Sowjet-matrose, soldate en burgerlikes teen die Bolsjewistiese regering in die Russiese SFSR-hawestad Kronstadt. Geleë op Kotlin-eiland in die Golf van Finland, het Kronstadt die voormalige hoofstad, Petrograd, verdedig as die basis van die Baltiese Vloot. Vir sestien dae in Maart 1921 het rebelle in Kronstadt se vlootvesting gerebelleer in opposisie teen die Sowjet-regering wat hulle gehelp het om te konsolideer. Onder leiding van Stepan Petrichenko was dit die laaste groot opstand teen die Bolsjewistiese regime op Russiese grondgebied tydens die Russiese Burgeroorlog
Teleurgesteld in die beleidsrigting van die Bolsjewistiese regering, het die rebelle - wat Leon Trotsky self vroeër as "versiering en trots van die rewolusie" geprys het - 'n reeks hervormings geëis: vermindering in Bolsjewistiese mag, nuutverkose Sowjetrade om sosialistiese en anargistiese groepe in te sluit, ekonomiese vryheid vir kleinboere en werkers, ontbinding van die burokratiese regeringsorgane wat tydens die burgeroorlog geskep is, en die herstel van burgerregte vir die werkersklas.
Oortuig van die gewildheid van die hervormings waarvoor hulle geveg het (wat hulle gedeeltelik tydens die opstand probeer implementeer het), het die seemanne van Kronstadt tevergeefs gewag op die ondersteuning van die bevolking in die res van die land en hulp van emigrante verwerp. Alhoewel die raad van offisiere 'n meer offensiewe strategie voorgestaan het, het die rebelle 'n passiewe houding gehandhaaf terwyl hulle gewag het dat die regering die eerste stap in onderhandelinge neem. Daarenteen het die owerhede 'n kompromislose houding ingeneem en 'n ultimatum gestel wat onvoorwaardelike oorgawe op 5 Maart geëis het. Sodra hierdie tydperk verstryk het, het die Bolsjewiste verskeie kere op die eiland toegeslaan en die opstand op 18 Maart onderdruk nadat hulle etlike duisende mense gedood het.
Ondersteuners het die rebelle as revolusionêre martelare gesien terwyl die owerhede die rebelle as “agente van die Drievoudige Entente en teenrevolusie” gesien het. Die Bolsjewistiese reaksie op die opstand het groot omstredenheid veroorsaak en was verantwoordelik vir die ontnugtering van verskeie ondersteuners van die Bolsjewistiese regime, soos Emma Goldman. Terwyl die opstand onderdruk is en die rebelle se politieke eise nie nagekom is nie, het dit gedien om die implementering van die Nuwe Ekonomiese Beleid (NEP), wat "oorlogskommunisme" vervang het, te versnel. Volgens Lenin was die krisis die mees kritieke wat die Bolsjewiste nog in die gesig gestaar het, "ongetwyfeld gevaarliker as Denikin, Yudenich en Kolchak saam".
Cyrtanthus stenanthus var. major
'Cyrtanthus stenanthus var. major' is 'n blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae en is inheems aan KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga asook Eswatini. Die spesie is 'n subspesie van Cyrtanthus stenanthus.
Kyle Bornheimer
Kyle Bornheimer (gebore 10 September 1975) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente She's Out of My League (2010), Bachelorette (2012), The Big Wedding (2013), en Camp X-Ray (2014).
Pseudobersama mossambicensis
Die valswitessenhout (Pseudobersama mossambicensis) is 'n boom wat deel is van die Meliaceae familie. Die spesie is inheems aan Kenia, Mosambiek, Tanzanië en in Suid-Afrika, in KwaZulu-Natal. Die spesie is die enigtse in die genus en dit is dus 'n monotipiese takson.
Die boom se FSA-nommer is 302.
Cyrtanthus stenanthus var. stenanthus
Die Ifafalelie (Cyrtanthus stenanthus var. stenanthus) is 'n blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae en is inheems aan KwaZulu-Natal, Mpumalanga, die Vrystaat asook Lesotho. Die spesie is 'n subspesie van Cyrtanthus stenanthus.
Brunia esterhuyseniae
Brunia esterhuyseniae is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos. Dit kom in die Riviersonderendberge by Pilaarkop voor. Hier is die enigste populasie wat uit minder as 100 plante bestaan.
Ixia rapunculoides
Die bloukalossie (Ixia rapunculoides) is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Ixia behoort en deel is van die fynbos en die Sukkulente Karoo. Die plant is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap en kom in die westelike Karoo voor, vanaf Loeriesfontein tot by Sutherland.
Laekostediensterminaal
'n Laekostediensterminaal of LCCT (ook bekend as 'n begrotingsterminaal) is 'n spesifieke tipe lughaweterminaal wat ontwerp is met die behoeftes van laekostelugrederye in gedagte. Alhoewel terminale verskillende heffings en koste kan hê, soos algemeen in Europa is, is die konsep van 'n slegs-laekosteterminaal in 2006 deur Tony Fernandes van AirAsia by Kuala Lumpur Internasionale Lughawe bekendgestel.
In sommige gevalle boots die ontwerpe van 'n laekostediensterminaal ou ontwerpe van 'n lughaweterminaal na, soos die voormalige lughawe van Hongkong, Kai Tak-lughawe. Met 'n gestroopte lughaweterminaal kan lughawens daaglikse lopende bedryfskoste aansienlik verminder, en sodoende die besparings aan begrotingslugrederye en uiteindelik hul passasiers oordra. Dit behels spesifiek kosteverminderings vanaf normale lughawens in terme van:
Hierdie terminale kan egter ook moderne geriewe soos gratis Wi-Fi en gemaklike lugversorging hê. 'n Duitse studie (Swanson 2007) van koste het getoon dat laekostediensterminale by Maleisië se Kuala Lumpur en Singapoer se Changi Lughawe, lugrederye rofweg 2/3 tot 3/4 van die totale landingskoste by die hoofterminaal gehef is; vir begrotingsensitiewe vervoerders kan enige besparingsvoordeel krities wees.
Begrotingsterminale moet ook oorweeg of hulle slegs begrotinglugrederye of alle lugrederye wil bedien. Op hierdie manier kan 'n terminaal in wese sy laekoste-identiteit verloor. In die geval van Macau-lughawe, "vanuit 'n lughawe-perspektief is dit dikwels duurder om 'n aparte LCCT te hê as om een terminaal vir alle vervoerdertipes te hê as gevolg van die behoefte om dienste en stelsels te dupliseer, insluitend inweeg, sekuriteit en immigrasie."
Eliza Scanlen
Eliza Jane Scanlen (* 6 Januarie 1999) is 'n Australiese aktrise. Sy het prominent geword deur Tabitha Ford in die Australiese sepie Home and Away (2016) te vertolk, voordat sy lof ontvang het vir die rol van 'n moeilike tiener in die HBO-minireeks Sharp Objects (2018). In 2022 het sy die jong Eleanor Roosevelt in die Showtime-reeks The First Lady vertolk.
Sy het haar rolprentdebuut in 2019 gemaak, met hoofrolle in die drama Babyteeth en Greta Gerwig se tydperkdrama Little Women.
Bidhya Devi Bhandari
Bidhya Devi Bhandari (Nepalees: विद्या देवी भण्डारी; gebore 19 Junie 1961) het van 2015 tot as die president van Nepal gedien. Sy was die eerste vroulike president van Nepal. Sy was ook die adjunkvoorsitter van die Kommunistiese Party van Nepal.
Blauer Portugieser
Blauer Portugieser is 'n rooi druiwesoort wat sy oorsprong in die Donaugebied het en tans veral in wynboustreke soos Rynhesse en Palts in Duitsland en in Neder-Oostenryk verbou word, maar ook in Suidoos-Europa voorkom. Dit is daarnaas ook een van die kultivars wat vir Hongaarse Egri Bikavér of "Bullebloed"-wyn gebruik mag word.
Wynkelders gebruik die kultivar om ligte rooi of ligrooskleurige roséwyne (soos Portugieser Weißherbst) te kelder. Sedert 2000 word van die kultivar ook rooiwyn van hoë gehalte gekelder waarvan sommige soorte enkele maande in eikehoutvate (barriques) deurbring en op die wynmark met Franse Bordeaux-wyne meeding. Wynkelders in Rynhesse gebruik die kultivar sowel vir ligte somerwyne asook vir hul Selectionsweine (premiumwyne).
Brunia fragarioides
Brunia fragarioides is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Blauer Portugieser
Geskiedenis
Volgens historiese oorlewerings het die kultivar sy oorsprong in die Portugese stad Porto (vandaar sy Duitse benaming as "Blou Portugees"). In 1772 is dit vir die eerste keer deur Johann von Fries in Bad Vöslau in Oostenryk op sy wyngoed verbou. Die kultivar is van daar na Rynhesse en Palts in Duitsland versprei.
Die kultivar is in Portugal egter onbekend. Vanweë sy verspreiding oor die hele Donaugebied neem wynnavorsers aan dat dit in werklikheid sy oorsprong in dié streek het, moontlik in Oostenryk.
Erwin Kalser
Erwin Kalser (1883 – 1958) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Rasputins Liebesabenteuer (1928), Napoleon at St. Helena (1929), Stalag 17 (1953), en Stresemann (1957).
Zena Keefe
Zena Keefe (26 Junie 1896 – 17 November 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente La vie de Bohème (1916), Piccadilly Jim (1919), Oh Boy! (1919), en Red Foam (1920).
Kladistiek
Kladistiek (van die Griekse κλάδος klados, "tak") of filogenese is ’n benadering in wetenskaplike klassifikasie wat wegbeweeg van die tradisionele taksonomiese klassifikasie. Dit gebruik ’n stelsel waarin organismes saam gegroepeer word gebaseer op of hulle een of meer gedeelde unieke eienskappe het wat kom van die groep se laaste gemeenskaplike voorsaat en wat nie teenwoordig is in vroeëre voorsate nie. Die lede van een groep het dus vermoedelik ’n gemeenskaplike geskiedenis en word beskou as nader verwant.
Die oorspronklike metodes wat in kladistiese ontledings gebruik word, en die skool van kladistiek wat daarop gevolg het, spruit uit die werk van die Duitse entomoloog Willi Hennig, wat daarna verwys het as filogeniese sistematiek (dit was ook die titel van sy 1966-boek). Die terme "kladistiek" en "klade" is deur ander wetenskaplikes gewild gemaak.
Verskille
Kladistiek verskil van taksonomiese klassifikasies deurdat slegs monofiletiese groepe gebruik word – dit is groepe wat alle spesies bevat wat afstam van ’n bepaalde voorsaat plus die voorsaat self (sogenaamde klades). Nie parafiletiese of polifiletiese groepe is in ’n kladistiese klassifikasie teenwoordig nie. Eersgenoemde is groepe wat wel die laaste gemeenskaplike voorsaat bevat, maar nie alle afstammelinge nie. Laasgenoemde is groepe wat die meeste afstammelinge van die voorsaat bevat, maar nie die voorsaat self nie.
Ander gebruike
Die tegnieke van kladistiek, en soms die terminologie, word ook suksesvol in ander dissiplines toegepas, soos om die verwantskappe te bepaal tussen die manuskripte van The Canterbury Tales wat bewaar gebly het, of tussen die 53 manuskripte van die Sanskrit Charaka Samhita.
Ammocharis longifolia
Die Malgaslelie (Ammocharis longifolia) is 'n blomdraende plant en geofiet wat hoort tot die familie Amaryllidaceae en is inheems aan die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Namibië. Die plant word tot 35 cm groot en blom van Desember tot April.
Koernakowiet
Koernakowiet is 'n mineraal met 'n chemiese formule .5. Dit is na die Russiese chemikus Nikolai Koernakof genoem. Dit is die eerste keer in die provinsie Atiraoe van Kasakstan beskryf. Later is dit ook in Tibet, Turkye, Argentinië en Kalifornië aangetref.
Polifileties
’n Takson word polifileties genoem as die laaste gemeenskaplike voorsaat van alle organismes in die takson nie self tot die takson behoort nie.
’n Hipotetiese takson, "gevleueldes" – wat sou kon bestaan uit voëls, vlermuise en insekte – sou polifileties gewees het as die gemeenskaplike voorsaat nie ook ’n "gevleuelde" was nie.
Polifiletiese taksons verskil van monofiletiese taksons, waar die groep die gemeenskaplike voorsaat en al die afstammelinge daarvan insluit, en van parafiletiese taksons, waar die voorsaat wel tot die groep behoort, maar nie al die afstammelinge nie.
Taksonomie en kladistiek
In moderne taksonomie word daarna gestreef om waar moontlik slegs met monofiletiese taksons te werk. Die moontlikheid om die DNA van organismes te vergelyk, het die ontwikkeling van ’n nuwe klassifikasiestelsel versnel.
Brunia laevis
Brunia laevis is 'n struik wat tot die Bruniaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Wes-Kaap en is deel van die fynbos.
Boraat
'n Boraat is eintlik die naam van die komplekse -anioon ('n monoboraat) maar nes by die silikate word hierdie term vir 'n groot aantal komplekse ione, hul verbindings en hul minerale gebruik.
Die monoboraat-ioon is die suurres van boorsuur, 'n swakke of amfotere suur wat as of as  geskryf kan word. Die ioon het die vorm van 'n plat gelyksydige driehoek.
Ander borate
Daar is talle meer ingewikkelde boraat-ione, soos:
Edward Lexy
Edward Lexy (18 Februarie 1897 – 31 Januarie 1970) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente South Riding (1938) en The Terror (1938), en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en Billy Bunter of Greyfriars School (1952).
Stuart Little (TV-reeks)
Stuart Little: The Animated Series is 'n Amerikaanse televisiereeks vir voorskoolse kinders.
Radio Kalahari Orkes
Die Radio Kalahari Orkes (soms afgekort RKO) is ‘n Suid-Afrikaanse musiekgroep, wat Afrikaanse Boeremusiek verwerk en op ŉ eksentrieke en unieke wyse weergee met instrumente soos ŉ blikkitaar (ramkie), mondfluitjie, banjo, viool, trekklavier en mandolien.
In 2005 het die joernalis en skrywer, Rian Malan, begin om navorsing te doen oor die 1930 Afrikaner-rebelmusikant, David de Lange, wat Amerikaanse jazzmusiek vertaal het na Afrikaans. Radio Kalahari Orkes se fondasie is geskoei op hierdie navorsing en het verder uitgevloei en het meer genres betrek in hul klank.
Die groep word gelei deur die veteraanakteur en storieverteller, Ian Roberts (sang en kitaar), gevolg deur Alicia van Dyk (sang en trekklavier), Barry Steenkamp (baskitaar), Bradley Cooper (tromme), Friso Woustra (kitaar) en Wynand Davel (viool).
Die skrywers van die lirieke wissel tussen Rian Malan en Ian Roberts. Musiek was nog altyd deel van Roberts se lewe en hy het met Afrika-klanke op sy pa se sitrusplaas in die Oos-Kaap grootgeword, waar hy musiek gemaak het met eenvoudige instrumente saam met plaasmense wat hom aan Afrika-musiek blootgestel het.
Die groep het al 'n hele aantal albums vrygestel: Stoomradio, Die Nagloper, Opgestook, Heuningland en Grootste Treffers. Die Radio Kalahari Orkes speel ook graag verwerkings met ander kunstenaars en het al saam met Chris Chameleon, Valiant Swart en Jack Parow opnames gemaak.
Die lirieke word beïnvloed deur verskeie genres soos Kwêla, Afrikana, Ghoema, asook klanke van regoor die wêreld. Die liedjies vertel stories met humoristiese aspekte en is gebaseer op die lewe in Suid-Afrika.
Diskografie
Hier volg van die albums wat die Radio Kalahari Orkes vrygestel het:
Ruby Keeler
Ruby Keeler (25 Augustus 1909 – 28 Februarie 1993) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 42nd Street (1933), Dames (1934), Shipmates Forever (1935), en Sweetheart of the Campus (1941).
Mikolajif-oblast
Mikolajif-oblast (Oekraïens: Миколаївська область) is 'n oblast in suidelike Oekraïne. Die hoofstad en grootste stad van die oblast is Mikolajif. Die oblast grens aan die Swartsee in die suide.
Parafileties
’n Takson is parafileties as die laaste gemeenskaplike voorsaat van al die lede van die groep tot die takson behoort, maar nie alle afstammelinge van die voorsaat nie.
Parafiletiese taksons verskil van monofiletiese taksons, waar die groep die gemeenskaplike voorsaat en al die afstammelinge daarvan insluit, en van polifiletiese taksons, waar die meeste afstammelinge wel tot die groep behoort, maar nie die gemeenskaplike voorsaat self nie.
Taksonomie en kladistiek
In moderne taksonomie word daarna gestreef om waar moontlik slegs met monofiletiese taksons te werk. Die moontlikheid om die DNA van organismes te vergelyk, het die ontwikkeling van ’n nuwe klassifikasiestelsel versnel.
Philip Bosco
Philip Bosco (gebore 26 September 1930) is 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Money Pit (1986), Working Girl (1988), The First Wives Club (1996), en The Savages (2007).
Phorbas fulvus
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1988 deur Bergquist & Fromont.
Saint-Nazaire
Saint-Nazaire is 'n hawedorp aan die Franse kus by die monding van die Loirerivier, ongeveer 45 km wes van Nantes in die department Loire-Atlantique. Die dorp het ontwikkel uit Carbilo, 'n ou Galiese-Romeinse hawe. Gedurende die veertiende en vyftiende eeue was die nedersetting deur die hertoë van Brittanië beheer. Gedurende die Franse rewolusie het dit eers onder Franse beheer gekom en sy huidige naam gekry. Gedurende die negentiende eeu het die hawe sy grootste ontwikkeling ondergaan.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die Amerikaanse Magte groot gedeeltes van die hawe herbou om voorrade vir hulle magte aan land te kry.
In die Tweede Wêreldoorlog, op 28 Maart 1942, het die Britse Kommando Magte die hawe binne geval om Duitse duikboot vasmeer en droë dokke te vernietig, met groot lewensverlies.
Monofileties
Met monofileties of holofileties word in biologie en taksonomie bedoel ’n groep organismes (’n takson) waarvan aangeneem kan word dat hulle almal dieselfde gemeenskaplike voorsaat het, indien die voorsaat self ook in die takson val.
’n Takson wat nie die gemeenskaplike voorsaat bevat nie, maar wel sommige groepe wat van die voorsaat afstam, word polifileties genoem. ’n Takson wat wel die laaste gemeenskaplike voorsaat bevat, maar nie alle afstammelinge nie, word parafileties genoem.
Voorbeeld
Die klas Reptilia bevat in die tradisionele, taksonomiese klassifikasie die skilpaaie, akkedisse, slange, tuataras, krokodille, dinosourusse en soogdierreptiele. Hulle het almal ’n gemeenskaplike voorsaat wat tradisioneel ook ’n reptiel was, maar voëls val nie in die klas nie, hoewel hulle ook uit reptiele ontstaan het. Reptilia is dus ’n parafiletiese groep, tensy voëls ook daarby gereken word, en ook soogdiere aangesien hulle van soogdierreptiele afstam. Dan sou Reptilia weer by Amphibia gereken moet word om dit monofileties te maak, en dié sou weer by Pisces gereken moet word om daarvan ’n monofiletiese takson te maak, ens.
Taksonomie en kladistiek
In moderne taksonomie word daarna gestreef om waar moontlik slegs met monofiletiese taksons te werk. Die moontlikheid om die DNS van organismes te vergelyk, het die ontwikkeling van ’n nuwe klassifikasiestelsel versnel.
Mary Jo Keenen
Mary Jo Keenen is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Nothing to Lose (1997) en in die televisiereekse Seinfeld (1989) en Nurses (1991).
Yaak Karsunke
Yaak Karsunke (gebore 4 Junie 1934) is 'n Duitse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Love Is Colder Than Death (1969), Gods of the Plague (1970), en Ohne Nachsicht (1972).