cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kanagawa-prefektuur
Die Kanagawa-prefektuur is 'n gewilde toeristegebied in die Tokio-streek, met Kamakura en Hakone wat twee gewilde uitstappiebestemmings is.
Geskiedenis
Die prefektuur het 'n paar argeologiese terreine wat teruggaan na die Jōmon-tydperk (ongeveer 400 v.C.). Ongeveer 3 000 jaar gelede het die Hakoneberg 'n vulkaniese uitbarsting ondergaan wat gelei het tot die Ashi-meer in die westelike gebied van die prefektuur.
Dit blyk dat die Yamato-dinastie hierdie gebied van die 5de eeu af regeer het. In antieke tye was die vlaktes baie yl bewoon.
In die Middeleeuse Japan was Kanagawa deel van die provinsies Sagami en Musashi. Kamakura in sentraal Sagami was die hoofstad van Japan tydens die Kamakura-tydperk (1185–1333).
Gedurende die Edo-tydperk is die westelike deel van Sagami-provinsie deur die daimyō van Odawara-kasteel beheer, terwyl die oostelike deel direk deur die Tokugawa-shogunaat in Edo (hedendaagse Tokio) beheer is.
Die episentrum van die Groot Kantō-aardbewing van 1923 was diep onder die Izu Ōshima-eiland in Sagamibaai. Dit het Tokio, die hawestad Yokohama, die omliggende prefekture van Chiba, Kanagawa en Shizuoka verwoes en wydverspreide skade aan die Kantō-streek veroorsaak. Die see het soveel as 400 meter van die kus by Manazuru-punt teruggetrek, en toe teruggekom na die kus in 'n groot muur van water wat Mitsuishi-shima oorstroom het. By Kamakura het die totale dodetal van aardbewing, tsoenami en brand 2 000 slagoffers oorskry. By Odawara het negentig persent van die geboue onmiddellik ineengestort, en daaropvolgende brande het die puin verbrand saam met enigiets anders wat gestaan ​​het.
Yokohama, Kawasaki en ander groot stede is swaar beskadig deur die Amerikaanse bombardement in 1945. Totale ongevalle het meer as etlike duisende beloop. Na die oorlog het generaal Douglas MacArthur, die opperbevelvoerder van die geallieerde magte vir die besetting van Japan, in Kanagawa geland voordat hy na ander gebiede verhuis het. Amerikaanse militêre basisse is steeds in Kanagawa, insluitend Camp Zama (weermag), Yokosuka-vlootbasis, en die vlootlugfasiliteit Atsugi (vloot).
Demografie
In 1945 was Kanagawa die 15de mees bevolkte prefektuur in Japan, met 'n bevolking van ongeveer 1,9 miljoen. In die jare na die oorlog het die prefektuur vinnige verstedeliking ondergaan as deel van die Groter Tokio-gebied. Die bevolking op 1 September 2014 word op 9,1 miljoen geraam. Kanagawa het in 2006 die tweede meesbevolkte prefektuur geword.
Geografie
Kanagawa is 'n betreklik klein prefektuur geleë op die suidoostelike hoek van die Kantō-vlakte ingeklem tussen Tokio in die noorde, die voetheuwels van Berg Fuji in die noordweste, en die Sagamibaai en Tokiobaai in die suide en ooste. Die oostelike kant van die prefektuur is relatief plat en grootliks verstedelik, insluitend die groot hawestede Yokohama en Kawasaki.
Die suidoostelike gebied naby die Miura-skiereiland is minder verstedelik, met die antieke stad Kamakura wat toeriste na tempels en heiligdomme lok. Die westelike deel, begrens deur Yamanashi-prefektuur en Shizuoka-prefektuur in die weste, is meer bergagtig en sluit oordgebiede soos Odawara en Hakone in. Die gebied strek 80 kilometer van wes na oos en 60 kilometer van noord na suid. Dit bevat 2 400 vierkante kilometer grond, wat 0,64% van die totale landoppervlakte van Japan uitmaak.
Teen April 2012 was 23% van die totale grondgebied van die prefektuur as natuurparke aangewys, naamlik die Fuji-Hakone-Izu Nasionale Park; Tanzawa-Ōyama, Quasi-Nasionale Park; en Jinba Sagamiko, Manazuru Hantō, Okuyugawara en Tanzawa-Ōyama-prefektuur Natuurparke.
Topografie
Topografies bestaan ​​die prefektuur uit drie afsonderlike gebiede. Die bergagtige westelike streek bevat die Tanzawa-bergreeks en die vulkaan Mount Hakone. Die heuwelagtige oostelike streek word gekenmerk deur die Tama-heuwels en Miura-skiereiland. Die sentrale streek, wat die Tama-heuwels en Miura-skiereiland omring, bestaan ​​uit platstroom-terrasse en lae lande rondom groot riviere, insluitend die Sagami-rivier, Sakai-rivier, Tsurumi-rivier en Tamarrivier.
Die Tamarivier vorm 'n groot deel van die grens tussen Kanagawa en Tokio. Die Sagami-rivier vloei deur die middel van die prefektuur. In die westelike streek loop die Sakawa deur 'n klein laagland, die Sakawa-laagland, tussen berg Hakone in die weste en die Ōiso-heuwels in die ooste, en vloei in Sagamibaai.
Die Tanzawa-bergreeks, deel van die Kantō-bergreeks, bevat berg Hiru (1 673 m), die hoogste piek in die prefektuur. Ander berge van soortgelyke middelhoogtes is berg Hinokiboramaru (1 601 m), berg Tanzawa ( 1 567 m), berg Ōmuro (1 588 m), berg Himetsugi (1 470 m), en berg Usu (1 460 m). Die bergreeks is laer suidwaarts en lei na die Hadano-kom tot by die Ōiso-heuwels. Aan die oostelike voetheuwels van die bergreeks lê die Isehara-plato en oorkant die Sagami-rivier die Sagamiko-plato.
Stede
Negentien stede is in die prefektuur geleë:
H&M
H&M ('n afkorting van Hennes & Mauritz AB, Sweedse uitspraak: [ˈhoː.ˈɛm; ˈhɛnːˈɛs ɔ ˈma.ʊrɪts]) is 'n Sweedse multinasionale klerewinkelketting met meer as 4 700 winkels in 69 lande wêreldwyd wat hom op sogenaamde fast fashion vir dames, mans, tieners en kinders toespits.
H&M, wat in September 2013 sy 3000ste modewinkel in Chengdu, Volksrepubliek China, geopen het, word tans as die tweede grootste onderneming in die internasionale modekleinhandel geranglys, na die Spaanse Inditex (die moedermaatskappy van Zara) en nog voor die Amerikaanse Gap Inc. Die eerste H&M-winkel is in 1947 in die Sweedse stad Västerås geopen.
Danksy 'n reeks uitbreidingsfases het die onderneming gegroei tot 'n globale rolspeler in die tekstielkleinhandelbedryf met altesaam 4 100 winkels wêreldwyd. Bekostigbare mode in 'n verskeidenheid style staan sentraal in H&M se konsep, net soos die samewerking met leidende ontwerpers en popsterre en die fokus op volhoubaarheid.
Met die opening van die nuwe winkelsentrum Mall of Africa op 28 April 2016 in Midrand, 'n noordelike voorstad van Johannesburg, is die vyfde H&M-winkel in Suid-Afrika geopen – die ses ander is in Pietersburg/Polokwane, Nelspruit, Durban, Kaapstad, Roodepoort en Johannesburg geleë. In 2017 was daar reeds 17 winkels in die RSA, met 'n omset van SEK890 miljoen (inkl. BTW) in 2017.
Rijswijk, Zuid-Holland
Rijswijk is 'n voorstad van Den Haag ('s-Gravenhage) in die provinsie Zuid-Holland (Nederland).
Met die Vredesooreenkoms van Rijswijk in 1697 eindig die Negejarige Oorlog, wat in 1688 deur die Franse koning Lodewyk XIV begin is.
Chondrosia chucalla
Chondrosia chucalla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Freesia verrucosa
Freesia verrucosa is 'n meerjarige geofiet wat endemies is aan Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom voor van Ladismith tot by Willowmore, die Langkloof en Kareedouw en is deel van die fynbos-bioom.
Hyogo-prefektuur
Hyogo-prefektuur (兵庫県) is een van die 47 prefekture van Japan. Kobe is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Yamanashi-prefektuur
Yamanashi-prefektuur (山梨県) is een van die 47 prefekture van Japan. Kofu is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Gillian Bevan
Gillian Bevan (gebore 13 Februarie 1956) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Hamlet (2015) en in die televisiereekse The Chief (1990), Loved by You (1997), en Teachers (2001).
Duane Henry
Duane Henry (gebore 18 Maart 1985) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Oxford Murders (2008), The Dark Knight Rises (2012), en Captain Marvel (2019), en in die televisiereeks NCIS (2003).
NG gemeente Quaggapoort
duimnael|regs|170px|Ds. G.N.P. Cloete, leraar van 1952 tot sy aftrede in 1965. duimnael|links|240px|Die NG kerk Quaggapoort, waarvan ds. P.J.N. Smal die hoeksteen op [[27 April 1946 gelê het. Hendrik Vermooten was die argitek.]] duimnael|170px|regs|Ds. J.M.C. Horn, leraar van 1965 tot 1969. duimnael|regs|170px|Ds. J.S. van Dyk, leraar van 1966 tot 1970. duimnael|regs|170px|Ds. C.H. Badenhorst, leraar van 1969 tot 1978. Hy is daarna op [[14 Januarie 1978 in die gemeente Koedoesrand bevestig, alwaar hy op 20 November 1988 sy emeritaat aanvaar het.]]
Agtergrond
Op 23 Oktober 1942 het ds. J. Adler die kerkraad van Pretoria-Wes meegedeel dat die Ring van Pretoria verlang dat die kerkraad tot afstigting sal oorgaan. Dit blyk egter uit die notuleboek dat die kerkraad intussen geen brief van die Ring van Pretoria in sake afstigting ontvang het nie. Op 20 Augustus 1943 rig diaken H.C. du Preez aan die kerkraad die versoek om die stadsraad van Pretoria te nader en 'n stuk grond te Iscordorp aan te vra waarop ter geleëner tyd 'n saal opgerig kan word. Die kerkraad stem hierdie versoek toe en keur dit ook goed dat die gemeentelede wat op Iscordorp woon intussen geld vir die beoogde saal insamel. Voorts is 'n kommissie benoem om die hoofde van Iscorfabriek te gaan spreek in sake kerkgrond te Iscordorp.
Afstigting
Later besluit die kerkraad om tot afstigting oor te gaan en om met die oog daarop waarborg- en memorielyste in die gebied ten weste van Buitekantstraat te laat sirkuleer. Op die kerkraadsvergadering van 17 Maart 1944 word besluit dat die stigting van die nuwe gemeente op Saterdag 15 April sal plaasvind. Op dieselfde vergadering versoek ouderling T.N. Benadé namens die deel wat afstig, dat die bydrae wat die te worde afgestigte deel gedurende Maart 1944 gestort het, asook die opbrengs van 'n geleentheid wat op 31 Maart in Proklamasieheuwel gehou sou word en 'n sekere aantal kopieë van Die Herder (die Ringsblad van Pretoria) aan die nuwe dogtergemeente gegee word.
Die kerkraad van Pretoria-Wes stem hierdie versoek toe, en skenk daarbenewens die ou kerkklok wat vroeër deur Pretoria-Wes gebruik is, asook nog 10 banke uit die Burgersaal. Saterdag 15 April 1944, is die gemeente Quaggapoort dan van die moedergemeente Pretoria-Wes afgestig. 1944 was een van die vrugbaarste jare vir gemeentestigting in die Transvaalse Kerk, want benewens Quaggapoort is ook nog in daardie jaar gestig: Krugersdorp-Noord, Villieria, Bezuidenhoutsvallei, Lyttelton (as Pretoria-Suid), Rustenburg-Oos, Kriel (Maraisburg), Johannesburg-Wes, Sanddrif, Parkhurst, Onderstepoort, Randburg (as Ferndale), Bremersdorp, Albertyn (Ellisras), en Vereeniging-Wes; dus 15 gemeentes. In 1945 is nege afgestig, in 1946 12, in 1947 11, in 1948 ses en in 1949 10. Dit kom neer op 63 gemeentes binne ses jaar. Tussen 1950 en 1959 is nog 120 gemeentes gestig sodat die Transvaalse kerk, wat in 1939 uit 121 gemeentes bestaan het, binne 20 jaar aangegroei het tot 325 gemeentes.
Op die latere kerkterrein was daar bokseile gespan waaronder toe eers die dag 'n basaar gehou is ter stywing van die fondse van die nuwe gemeente wat in die middag nog gestig moes word. Om drieuur die middag het die Ringskommissie van die Ring van Pretoria saam met die gemeente vir die stigting vergader. Met 'n meerderheid van stemme is besluit dat die naam van die nuwe gemeente Quaggapoort sal wees.
Bruidskat
Die nuwe kerkraad van Quaggapoort het dadelik sake aangepak. Op Maandagaand 24 April om seweuur hou die kerkraad sy eerste vergadering. Op dieselfde vergadering word besluit dat ouderlinge J.P. Basson, C.I. Greyling en T.N. Benadé die kerkraad van die moedergemeente in sake die beloofde bruidskat sal ontmoet. Hierdie ontmoeting het op 27 April 1944 plaasgevind, en nie sonder vrug nie. Die moeder kerkraad besluit om aan die dogter 'n bruidskat van £2 000 te gee. Hierdie bedrag sou aan Quaggapoort uitbetaal word sodra laasgenoemde 'n aanvang met die bou van 'n pastorie of kerk maak. Voorts besluit die moederkerkraad om ook nog twee erwe in Proklamasieheuwel te skenk.
Die gemeente se eerste herder en leraar, ds. P.J.N. Smal, is op 26 Mei 1945 bevestig.
Kerkbou
Daar is onmiddellik voorbereidings vir die bou van 'n kerk getref, want die gemeente het geen behoorlike plek van aanbidding gehad nie. Aanvanklik is die eredienste in 'n dubbele klaskamer op die boonste verdieping van die Proklamasieheuwel-skool waargeneem. Op 27 April 1947 kon die gemeente egter 'n sierlike en ruim kerkgebou inwy. Die kerkargitek Hendrik Vermooten en Maria Magdalena de Wet is op 8 Julie 1950 in een van sy eerste kerke, Quaggapoort, getroud. Ds. Simon Vermooten het hulle getrou en die orreliste was Duxie Joubert.
Met die loop van die jare het die ledetal van Quaggapoort so snel vermeerder dat die kerkraad al spoedig planne moes beraam met die oog op intensiewe bearbeiding. So is daar dan op 22 Januarie 1949 'n dogtergemeente, Wespoort, afgestig.
Tydens ds. Hannes Krüger se dienstyd van 1975 tot 1982 was sy dogter Hanli Stapela, wat later ’n internasionale operasangeres geword het, jare lank die orreliste. Ds. Krüger het sy ander dogter, Louise, op 27 Junie 1981 in dié kerk in die huwelik bevestig.
Chondrosia collectrix
Chondrosia collectrix is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
Neely Edwards
Neely Edwards (16 September 1883 – 10 Julie 1965) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente You Never Can Tell (1920), Made for Love (1926), Show Boat (1929), en Scarlet Pages (1930).
Groenhoutkapper
Die groenhoutkapper (Stactolaema olivacea) is 'n standvoël wat slegs in 'n beperkte gebied in KwaZulu-Natal voorkom, naamlik in die Ngoye-woud naby Mtunzini. Die voël is 17 cm groot en weeg 40 - 60 gram. In Engels staan die voël bekend as die Green barbet.
Groen rewolusie
Die groen rewolusie was 'n tydperk in die geskiedenis van boerdery toe daar probeer is om die landbou sodanig te verbeter dat hongersnood uitgewis sou word. Die term "groen rewolusie" word al sedert die laat jare 1960 gebruik en verwys na pogings om die opbrengste van oeste te verbeter deur die gebruik van die wetenskap en tegnologie. Opbrengste is verbeter deur die gebruik van nuwe oeskultivars, besproeiing, kunsmis, onkruiddoders, en meganisasie.
Dit is 'n "groen rewolusie" genoem omdat dit 'n beplande en gekonsentreerde poging was om binne 'n kort tydperk die probleem van voedseltekorte in die wêreld op te los. Dit is hoofsaaklik deur die Rockefeller en Ford-stigtings gelei, en talle ontwikkelende lande het daaraan deelgeneem in die hoop dat miljoene honger mense daardeur gevoed sou kon word.
Suksesse
Voedselproduksie het met 1 000% en selfs meer toegeneem tydens die groen rewolusie en hongersnood het aanvanklik met 20% afgeneem. Dit het ook meegebring dat die dravermoë van landbougrond wêreldwyd toegeneem het. Tog het die groen rewolusie nie werklik in sy doel geslaag nie.
Mislukkings
In die eerste plek het die groen rewolusie nie 'n blywende oplossing vir hongersnood gebied nie en vandag is hongersnood 'n groter probleem as ooit tevore. Hoewel die resultate aanvanklik positief gelyk het, het die gevolge van die groen rewolusie gou geblyk meer skade as goed te doen in veral die armer dele van die wêreld.
Armer boere – wat eintlik juis by die groen rewolusie moes baat – het nie geld gehad om die nuwe sade, kunsmis, implemente en onkruiddoders aan te koop of om besproeiing toe te pas nie. Sonder hierdie peperduur insette kon hulle nie hul produksie verhoog of op markte met die ryker boere kompeteer nie. Klein boere kon ook nie vervoer bekostig om hul produkte by markte te kry nie. Baie armer boere is hierdeur van hul grond gedwing en moes 'n ander heenkome vind, wat tot nog groter armoede en hongersnood gelei het.
Landbougrond het weens grootskaalse besproeiing uitgeloog geraak, wat meegebring het dat dit nie meer so vrugbaar was nie en met kunsmis aangevul moes word. Só is baie ondergrondse waterbronne uitgeput. Die grootskaalse gebruik van onkruiddoders het nie net veroorsaak dat 'n aantal onkruidspesies weerstandbiedend daarteen geraak het nie, maar het ook skade aan waterbronne aangerig en selfs dierspesies soos voëls en visse nadelig beïnvloed.
Meganisasie bespaar wél handearbeid en tyd, maar veroorsaak terselfdertyd werkloosheid. Dit lei tot verdere armoede onder die mense wat dit die minste kan bekostig. Die groen revolusie is verder in die wiele gery omdat landbouproduksie 'n versadigingspunt bereik het – dit wil sê nieteenstaande verdere insette was groter oeste eenvoudig nie moontlik nie. Landbougrond word ook daagliks minder namate dit deur verstedeliking ingesluk word. Die bevolkingsgroei is steeds aan die toeneem en hongersnood word net ál hoe erger.
Baie mense voel dus dat die groen rewolusie net die ryker boere en lande bevoordeel het en dat dit nie armoede en hongersnood opgelos het nie, maar eerder dit vererger het. Die groen rewolusie het die mensdom geleer dat mense se probleme nie opgelos kan word tensy hulle toegang het tot die tegnologie wat veronderstel is om hulle te help nie. As daardie tegnologie boonop die omgewing vernietig, is dit net 'n korttermynoplossing wat op die lang termyn meer nadele as voordele inhou. Wat dus nodig is, is toepaslike tegnologie wat toeganklik is vir die mense vir wie dit bedoel is, en groen tegnologie wat nie skade aan die omgewing sal aanrig nie. Soos bogenoem is baie mense nadelig beïnvloed deur die ontwikkeling van die groen reolusie. Arm boere in klein lande en dorpe kon nie al die toerusting bekostig nie, en moes hul plase aan die ryker boere verkoop en dit het groter gapings tussen ryk en arm veroorsaak.
Chondrosia corticata
Chondrosia corticata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Chondrosia en tot die familie Chondrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Thiele.
NG gemeente Lyttelton
duimnael|regs|170px|Ds. [[Beyers Naudé as ywerige jong leraar van die NG gemeente Lyttelton.]] duimnael|regs|170px|Dr. F.E. O'Brien Geldenhuys, eerste leraar van die dogtergemeente Olifantsfontein. duimnael|regs|170px|Ds. J.J. Human, leraar van 1957 tot 1962. regs|duimnael|170px|Ds. H.M. du Plessis is hier bevestig op [[11 November 1967.]] duimnael|regs|170px|Ds. F.L. Cloete, leraar van Augustus 1978 af.
Die NG gemeente Lyttelton is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die suide van Pretoria. Dit is gestig as Pretoria-Suid, maar die naam is omstreeks 1950 verander na Lyttelton.
Stigting
Die gemeente is 'n dogtergemeente van die moedergemeente Pretoria. By sy afstigting is Pretoria beroof van sy laaste buitewyke. Die kerkraad van Pretoria was bevrees dat as hierdie dogter sou afstig die ou moeder ekonomies sou onder gaan. Dit was egter (ten minste in die eerste dekades ná afstigting) 'n ongegronde vrees.
Die stigting van Pretoria-Suid het geskied onder voorsitterskap van dr. H.D.A. du Toit (destyds predikant van Bronberg) op 26 April 1944. Die jaar 1944 was 'n tydperk van geweldige uitbreidings in die getal NG gemeentes in die destydse Transvaal. In dieselfde jaar is in Johannesburg die NG gemeente Bezuidenhoutsvallei, NG gemeente Kriel (Maraisburg), NG gemeente Ferndale (later Randburg) en NG gemeente Parkhurst afgestig. In Pretoria is ook Onderstepoort, Villieria en Quaggapoort afgestig en elders in die provinsie Krugersdorp-Noord, Sanddrif, Rustenburg-Oos, Bremersdorp, Albertyn en Vereeniging-Wes.
Die kerkraad het met die stigting uit vier ouderlinge en vyf diakens bestaan. Die skriba en kassier (D.J. Haupt en A.J.E. Brown) is ook in hul hoedanigheid gekies. Gedurende 1945 is ds. Beyers Naudé (die latere bekende stryder vir gelyke regte vir alle Suid-Afrikaners) as eerste leraar op Irene as middelpunt van die gemeente bevestig.
Hoewel by die eerste kerkraadsvergadering op 5 Mei 1944 aan huis van diaken Haupt besluit is dat die kerkgebou op Irene te staan sal kom, het die energieke leraar met sy versiende blik, gaandeweg die kerkraad so oortuig van die praktiese onuitvoerbaarheid van hierdie besluit dat die kerkraad in 1947 twee doeltreffende kerksale gebou het: die een op Olifantsfontein en die ander in Lyttelton. Vir sommige lidmate op en om Irene was dit 'n teleurstelling, veral waar die kerkboufonds reeds ongeveer £3 000 beloop het. Met taktvolle leiding het ds. Naudé die donateurs beweeg om hulle toestemming te gee dat hulle bydraes kon gebruik word vir die boukoste van die twee sale.
Luoyang
Luoyang (Chinees: 洛阳) is 'n stad in die Chinese provinsie Henan met 'n bevolking van 6 549 486 in 2010. Die stad is in die ooste van China, suid van die Geelrivier, suidwes van Beijing en Tianjin geleë.
NG gemeente Lyttelton
Stigting
In 1948 is ds. D.A. Louw in Lyttelton as medeleraar van Pretoria-Suid bevestig. Die ledetal was toe nog nie 1 000 nie. Dadelik moes voorsiening gemaak word vir 'n pastorie. Binne twee jaar het die gemeente 'n boukoste van £17 000 aangegaan. Op 4 Junie 1948 is die gemeente Olifantsfontein van Pretoria-Suid afgestig met ongeveer 470 lidmate. Ds. Naudé is na die afstigting beroep as die eerste leraar van Olifantsfontein, wat reeds drie jaar later 'n bloeiende selfstandige gemeente was onder die bearbeiding van dr. F.E. O'B. Geldenhuys, die actuarius van die Transvaalse Kerk. Ook by hierdie afstigting het sommige gevrees dat die Lyttelton-gemeente nie sonder die buitewyke van Olifantsfontein sou kon bestaan nie.
In 1951 berig Ons gemeentelike feesalbum: “Die afgelope jaar toon 'n inkomste van byna £5 000. Die kerkraad bestaan tans uit 24 ouderlinge en 23 diakens. Die ledetal oorskry reeds die 900-merk. 'n Aangename gees van samewerking is een van die mooi eienskappe van die gemeente. Met die vinnige uitbreiding van Lyttelton sal 'n verdere afstigting eersdaags oorweeg moet word.”
Luoyang
Luoyang grens in die ooste aan Zhengzhou, in die suidooste aan Pingdingshan, in die suide aan Nanyang, in die weste aan Sanmenxia, in die noorde aan Jiyuan en in die noordooste aan Jiaozuo. Die stad is bekend as een van die vier groot ou hoofstede van China. Luoyang het vanaf 771 v.C. tot 256 v.C. en vanaf 25 tot 190 as hoofstad van China gedien.
Aichi-prefektuur
Aichi-prefektuur (愛知県) is een van die 47 prefekture van Japan. Nagoja is die hoofstad en belangrikste stedelike gebied.
Die Aichi-prefektuur is in die Chūbu-streek van Honshū geleë. Dit het 'n bevolking van 7,552,873 (soos 1 Oktober 2019) en 'n geografiese gebied van 5,172,92 vk kilometer, met 'n bevolkingsdigtheid van 1,460 inwoners per vk kilometer. Aichi-prefektuur grens aan Mie-prefektuur in die weste, Gifu-prefektuur en Nagano-prefektuur in die noorde, en Shizuoka-prefektuur in die ooste.
Oorsig
Nagoja is die hoofstad en grootste stad van Aichi-prefektuur, en die vierde grootste stad in Japan. Ander groot stede in die Aichi-prefektuur sluit in Toyota, Okazaki en Ichinomiya. Aichi-prefektuur en Nagoja vorm die kern van die Chūkyō metropolitaanse gebied, die derde grootste metropolitaanse gebied in Japan en een van die grootste metropolitaanse gebiede ter wêreld. Aichi-prefektuur is aan Japan se Stille Oseaan-kus geleë en vorm deel van die Tōkai-streek, 'n substreek van die Chūbu- en Kansai streke. Aichi-prefektuur is die tuiste van die Toyota Motorkorporasie. Die Higashiyama-dieretuin en botaniese tuine, asook die Chubu Centrair Internasionale Lughawe en die Legoland Japan-oord, word in die prefektuur aangetref.
Geskiedenis
Oorspronklik was die streek in die twee provinsies Owari en Mikawa verdeel. Na die Meiji-herstel is Owari en Mikawa in 'n enkele entiteit verenig. In 1871, na die afskaffing van die han-stelsel, is Owari, met die uitsondering van die Chita-skiereiland, as die Nagoja-prefektuur gestig, terwyl Mikawa met die Chita-skiereiland gekombineer en die Nukata-prefektuur gevorm het. Nagoja-prefektuur is in April 1872 na Aichi-prefektuur hernoem, en is op 27 November van dieselfde jaar met Nukata-prefektuur verenig.
Die regering van Aichi-prefektuur is geleë in die Aichi Prefectural Government Office in Nagoja, wat die ou hoofstad van Owari is. Die Aichi-prefektuur Polisie en sy voorganger organisasies is sedert 1871 verantwoordelik vir wetstoepassing in die prefektuur.
Die Expo 2005 Wêrelduitstalling is in Seto en Nagakute gehou.
Etimologie
In die derde volume van die Man'yōshū is daar 'n gedig deur Takechi Kurohito wat lees: "Die kreet van die kraanvoël, wat na Sakurada roep, klink soos die gety wat uit Ayuchi gaan, wat die kraanvoël hoor huil". Ayuchi is die oorspronklike vorm van die naam Aichi, en die Fujimae-getyvlakte is al wat oorbly van die vroeëre Ayuchi-gata. Dit is nou 'n beskermde gebied.
Die Aichi-treinstasie was vir 'n ruk op die Kansai spoorlyn, tussen die Nagoja and Hatta stasies. Sy funksie is egter later deur die Sasashima-raibu stasie op die Aonami spoorlyn en Komeno stasie op die Kintetsu- Nagoja spoorlyn oorgeneem.
Geografie
Aichi-prefektuur, geleë naby die middel van die Japannese hoofeiland Honshu, kyk na die Ise- en Mikawabaaie in die suide en grens aan Shizuoka-prefektuur in die ooste, Nagano-prefektuur in die noordooste, Gifu-prefektuur in die noorde, en Mie-prefektuur in die weste. Dit meet 106 km van oos na wes en 94 km van suid na noord. Die prefektuur vorm 'n groot deel van die Nōbi-vlakte. Met 'n oppervlakte van 5 172,48 vierkante kilometer maak dit ongeveer 1,36% van die totale oppervlakte van Japan uit. Die hoogste plek is Chausuyama op 1 415 m bo seespieël.
Die westelike deel van die prefektuur word oorheers deur Nagoja, Japan se derde grootste stad, en sy voorstede, terwyl die oostelike deel minder dig bevolk is, maar steeds verskeie groot nywerheidsentrums bevat. As gevolg van sy robuuste ekonomie, vir die tydperk van Oktober 2005 tot Oktober 2006, was Aichi die vinnigste groeiende prefektuur in terme van bevolking, en het Tokio geklop, met 7,4%, om en by die Saitama-prefektuur se koers.
Vanaf 1 April 2012 is 23% van die totale landoppervlakte van die prefektuur as die Natuurlike Parke aangewys. Hulle is die Aichi Kōgen-, Hida-Kisogawa-, Mikawa Wan- en Tenryū-Okumikawa Quasi-Nasionale Parke.
Daidalos
Daidalos of Daedalus (Grieks: Δαίδαλος; "handige werker") was in die Griekse mitologie ’n talentvolle vakman. Hy het twee seuns gehad, Ikaros en Iapuks, asook ’n susterskind wie se naam wissel. Daidalos het onder andere die Labirint op Kreta gebou waarin die Minotourus (halfman, halfbul) aangehou is en talle toestelle en stukke gereedskap uitgevind. Hy het later saam met sy seun Ikaros van Kreta ontsnap deur op vlerke wat hy van vere en was gemaak het weg te vlieg.
Minotourus
Nadat koning Minos die troon van Kreta bestyg het, het hy met sy broers gestry oor die reg om te regeer. Minos het vir Poseidon gevra om vir hom ’n sneeuwit bul te stuur as ’n teken van sy goedkeuring. Hy moes die bul aan Poseidon offer, maar het besluit om dit eerder te hou omdat dit so mooi was. Om hom te straf het Poseidon Pasifaë, Minos se vrou, laat verlief raak op die bul. Sy het Daidalos gevra om vir haar ’n houtkoei te maak, waarin sy toe geklim het om met die bul te paar. Hul kind was ’n monster, die Minotourus. Hy het later wild en boosaardig geword en Minos het Daidalos gevra om die Labirint te ontwerp waarin hy aangehou is.
Later is Teseus uitgedaag om die Minotourus dood te maak en hy het sy pad deur die Labirint gevind met behulp van Ariadne se garing.
Daidalos en sy nefie
Daidalos was so trots op sy werk dat hy geen mededinging geduld het nie. Sy suster het haar seun, wat in verskillende werke Perdiks, Talos of Kalos genoem word, in sy sorg geplaas sodat Daidalos vir hom sy kuns kon leer. Hy was ’n vindingryke jong man wat vinnig geleer het. Eendag het hy langs die see geloop en die rugstring van ’n vis opgetel. Volgens Ovidius het hy dit nagemaak en die saag ontwerp. Later het hy die kompas ontwerp.
Daidalos was baie jaloers en eendag toe hulle saam op die Akropolis in Athene was, het hy hom afgestamp. Atena, wat hou van vindingrykheid, het hom sien val en hom in ’n voël verander wat na hom genoem is: perdix, die patrys. Daidalos is verhoor en verban vir sy daad.
Daidalos en Ikaros
In Ovidius se Metamorfoses (VIII:183-235) word genoem dat Daidalos in ’n toring op Kreta opgesluit is om te keer dat sy kennis oor die Labirint versprei. Omdat Minos die see- en landroetes beheer het, het Daidalos vlerke van was en vere vir hom en sy jong seun Ikaros gemaak.
Voordat hulle van die eiland af weg is, het Daidalos sy seun gewaarsku om nie te na aan die son of die see te vlieg nie. Oorstelp deur die wonder om te vlieg, het Ikaros nuuskierig deur die lug geswiep. Hy het egter te na aan die son gekom, die was het gesmelt en die vere het afgeval. Hy het in die see geval en verdrink.
Daidalos het veilig in Sisilië aangekom waar hy onder beskerming van koning Kokalos gebly en ’n tempel vir Apollo gebou het. Hier het hy sy vlerke opgehang as ’n offerande aan die god.
Minos het intussen na Diadalos gesoek. Hy het van stad tot stad gereis met ’n raaisel. Hy het ’n spiraalvormige seeskulp gehad en gevra of iemand ’n garing daardeur kon ryg. Toe hy in Kamikos aankom, het koning Kokalos, wat geweet het Diadalos sou die raaisel kon oplos, die ou man in die geheim ontbied. Dié het die garing aan ’n mier vasgemaak en ’n druppel heuning aan die een punt van die skulp gesit as lokmiddel. Die mier het deur die skulp geloop en so die garing daardeur geryg. Minos het toe geweet Diadalos is in die stad en het geëis dat Kokalos hom oorhandig. Kokalos het hom egter oorreed om eers te gaan bad en sy dogters het Minos vermoor.
Tantalos
Tantalos (Grieks: Τάνταλος) was die heerser van die stad "Tantalis", genoem na homself, of "Sipylus", genoem na Berg Sipylus waar die stad geleë was.
Mitologie
In die Griekse mitologie was Tantalos die pa van Pelops, Niobe en Broteas, en die seun van Zeus en die nimf Plouto. Hy het later ’n inwoner geword van Tartaros, die plek in die onderwêreld waarheen die grootste oortreders gestuur is. Dis hier waar Odusseus hom gesien het.
Julie Lund
Julie Lund (gebore 2 November 1979) is 'n Deense aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lost Generation (2004) en What Goes Around (2009).
Tantalos
Mitologie
Tantalos is aanvanklik verwelkom aan Zeus se tafel op Berg Olimpus. Daar het hy hom wangedra en godespys en nektar gesteel om aan sy mense te gee. Hy het ook geheime van die gode verklap.
Valerie Red-Horse
Valerie Red-Horse is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Naturally Native (1998), True Whispers (2002), en Mankiller (2017), en in die televisiereeks Firefly (2002).
Tantalos
Pelops
Tantalos was die bekendste daarvoor dat hy sy seun Pelops aan die gode geoffer het. Hy het hom in stukke gesny, gekook en as kos vir die gode voorgesit. Hulle het egter daarvan geweet en dit nie geëet nie. Net Demeter, wat ontsteld was oor die verlies van haar dogter, Persephone, het nie besef wat dit was nie en het ’n stuk van die seun se skouer geëet. Clotho, een van die drie Skikgodinne, het die seun op Zeus se bevel weer lewend gemaak (sy het die dele bymekaargemaak en hulle in ’n heilige pot gekook). 'n Skouer van ivoor is deur Hefaistos gemaak en deur Demeter aan hom gegee. Poseidon het Pelops toe gevange geneem en na Olimpus gevat. Later het Zeus Pelops van Olimpus weggestuur weens sy woede jeens Tantalos.
Tantalos se straf vir sy daad was om in ’n poel onder ’n vrugteboom te staan. Sodra hy vrugte wou pluk om te eet, het die takke buite sy bereik geswaai; as hy wou water drink, het die water weggevloei.
Carol Burnett
Carol Burnett (gebore 26 April 1933) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Four Seasons (1981) en Annie (1982), en in die televisiereekse The Carol Burnett Show (1967) en Carol & Company (1990).
Camille Desmoulins
Camille Demoulins (2 Maart 1760 - 5 April 1794) is 'n Franse advokaat en rewolusionêr. Hy tree as een van die aanvoerders by die storming van die Bastille op en is ook een van die stigters van die Klub van die Cordeliers. Hy behoort tot die teenstanders van die Jakobynse skrikbewind tydens die Franse Rewolusie. In 1794 word hy saam met Georges Jacques Danton tereggestel.
Kelly Ward
Kelly Ward (gebore 17 November 1956) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Grease (1978) en The Big Red One (1980), en in die televisiereekse Challenge of the GoBots (1984) en ''Jakers! The Adventures of Piggley Winks'' (2003).
Hockenheimring
Die Hockenheimring is 'n motorrenbaan, geleë in the Rhynvallei naby die dorp Hockenheim in Baden-Württemberg, Duitsland. Behalwe vir ander motorrenbyeenkomste, is dit elke tweede jaar die gasheer van die Duitse Grand Prix, so ook in 1970, 1977–1984, 1986–2006, 2008, 2010, 2012, 2014 en 2016. Die baan het 'n baie plat helling en beskik oor 'n FIA Graad 1-lisensie.
Ralph Edwards
Ralph Edwards (13 Junie 1913 – 16 November 2005) was 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bamboo Blonde (1946) en Beat the Band (1947), en in die televisiereekse The People's Court (1981) en Beadle's About (1986).
Naohiro Ishikawa
Naohiro Ishikawa (gebore 12 Mei 1981) is 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Rugbywêreldbeker 2019
Die Rugbywêreldbeker 2019 (Japannees: ラグビーワールドカップ2019) is van 20 September tot 2 November 2019 in Japan beslis. Dit was die negende rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur Wêreldrugby aangebied word en die vyfde in die Noordelike Halfrond. Dit was die eerste keer wat dié toernooi in Asië en buite die “tradisionele tuiste” van rugby aangebied is. Al die vorige Rugbywêreldbekertoernooie is afwisselend in lande van óf die destydse Drienasiesreeks (nou bekend as die Rugbykampioenskap, Suidelike Halfrond) of die destydse Vyfnasiestoernooi (nou bekend as die Sesnasies-toernooi, Noordelike Halfrond) gehou.
Die toernooi se formaat van 2003, 2007, 2011 en 2015 het onveranderd gebly en 20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2019 deelgeneem: die twaalf regstreekse kwalifiseerders van die 2015-toernooi (Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Georgië, Ierland, Italië, Japan, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis), saam met die agt beste spanne van die kwalifisering (Fidji, Kanada, Namibië, Rusland, Samoa, Tonga, Uruguay en die Verenigde State). Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 is 48 wedstryde gespeel, waaronder 40 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die toernooi het op 20 September tussen die gasheer Japan en Rusland op Chōfu, Tokio, se Ajinomoto-stadion afgeskop. Die spanne is in vier poele van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel gespeel het. Die twee beste spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer, terwyl die drie beste spanne van elke poel – altesaam twaalf spanne – regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2023 in Frankryk gekwalifiseer het. Suid-Afrika het die eindstryd op Internasionale Stadion Jokohama teen Engeland met 32–12 gewen en sodoende sy derde wêreldtitel ná 1995 en 2007 ingepalm. Hiermee het Suid-Afrika Nieu-Seeland se vorige rekord van drie titels geëwenaar en word gelyktydig die suksesvolste span in die rugbywêreldbekergeskiedenis, nadat die Springbokke die eerste twee toernooie misgeloop het. Die telling, waarin twee drieë gedruk is, is behaal met ses strafskoppe deur Handré Pollard en die twee drieë deur Makazole Mapimpi en Cheslin Kolbe, teenoor slegs die vier strafdoele deur Engeland se Owen Farrell. Die verdedigende kampioen Nieu-Seeland het in die derde en Wallis in die vierde plek geëindig. Soos tydens die Rugbywêreldbeker 2015 was daar geen nuwe toetreders nie.
Vir die eerste keer in die rugbywêreldbekertoernooi se geskiedenis moes wedstryde, eers dié tussen Nieu-Seeland en Italië asook tussen Engeland en Frankryk, weens die tifoon Hagibis afgelas word. Albei wedstryde is as ’n 0–0-gelykop geag en elke span het vervolgens twee bykomende tabelpunte gekry. Later moes ook die poelwedstryd tussen Kanada en Namibië afgelas word, met dieselfde uitslag vir die tabel.
Saam met die Olimpiese Somerspele 2020 in Tokio was die Rugbywêreldbeker 2019 een van twee groot sportkompetisies in Japan binne twee jaar; albei behoort tot die mees gesiene sportgeleenthede ter wêreld. Tydens die Olimpiese Somerspele 2020 is sewesrugbywedstryde gehou, waarmee Japan twee van die rugbywêreld se belangrikste toernooie binne twee jaar gehuisves het. Die Olimpiese Somerspele 2020 is as gevolg van die wêreldwye Covid-19-pandemie deur die Internasionale Olimpiese Komitee en die Japannese reëlingskomitee egter vir een jaar uitgestel.
Toewysing
Die wêreldbeheerliggaam Wêreldrugby (tot 2014: Internasionale Rugbyraad) het tot op 15 Augustus 2008 vir bode van belangstellende lande wat die Rugbywêreldbeker 2015 of Rugbywêreldbeker 2019 wou aanbied tyd gegee. Tot op hierdie datum was slegs ’n formele verklaring sonder gedetailleerde planne voldoende. ’n Rekord van tien lande het vervolgens hul belangstelling vir een van die twee toernooie aangekondig: Australië, Engeland, Ierland, Italië, Jamaika, Japan, Rusland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis. Van hierdie tien lande het ses hul kandidatuur in die eerste helfte van 2009 teruggetrek. Engeland, Italië, Japan en Suid-Afrika was vervolgens die moontlike kandidaatlande; met Engeland en Japan as gunstelinge.
Tydens ’n spesiale vergadering van die Internasionale Rugbyraad wat op 28 Julie 2009 in Dublin gehou is, is die Rugbywêreldbeker 2015 aan Engeland toegeken, terwyl die Rugbywêreldbeker 2019 aan Japan toegewys is. Japan het voorheen ook aangebied om die Rugbywêreldbeker 2011 te huisves, maar dié toernooi is in Nieu-Seeland aangebied. Die Internasionale Rugbyraad was destyds van mening dat Japan nie volle stadions kan waarborg nie.
Deelnemers
Naas die gasheer Japan, wat ook met sy derde plek tydens die poelfase van die Rugbywêreldbeker 2015 gekwalifiseer het, het ook die agt deelnemers aan die kwarteindrondte en die drie ander derdeplek-spanne van die 2015-poelfase vir die Rugbywêreldbeker in 2019 gekwalifiseer. Vervolgens is agt van die 20 plekke van die toernooi tydens die kwalifisering uitgespeel. Die kwalifiseringstoernooi is in vyf streekspoele verdeel: Afrika, Amerikas, Asië, Europa en Oseanië. Twee plekke elk is vir die nasionale spanne van die Amerikas en Oseanië gereserveer en een elk vir Afrika en Europa. Die twee oorblywende plekke is tydens ’n interkontinentale kwalifiseringsrondte (uitspeel tussen Europa en Oseanië) en ’n uitspeelwedstryd gespeel. As die regstreekse klassifiseerders getel word, het 93 nasies in aanmerking gekom vir kwalifisering vir die finale toernooi in Japan.
Die volgende spanne het regstreeks vir die Rugbywêreldbeker 2019 gekwalifiseer: Japan as gasheer en poel-derdeplek 2015, Nieu-Seeland as verdedigende kampioen, Australië as naaswenner en Suid-Afrika as derde plek in 2015, Argentinië as halfeindrondtespan, die spanne van die kwarteindrondte Ierland, Frankryk, Skotland en Wallis, asook die derde plekke in die poelfase Italië, Georgië en Engeland. In Julie 2017 het die Verenigde State as Amerikas 1 gekwalifiseer toe hulle Uruguay met ’n algehele telling van 80–44 verslaan het. Twee weke later is Fidji en Tonga bevestig as kwalifiseerders van Oseanië, as onderskeidelik Oseanië 1 en 2. Amerikas 2 is in Februarie die volgende jaar gevul toe Uruguay Kanada met ’n algehele telling van 70–60 geklop het. In Julie 2018 het Samoa die uitspeelwedstryd teen Duitsland gewen en vir die toernooi gekwalifiseer. Een maand later het Namibië vir hulle sesde agtereenvolgende Wêreldbeker gekwalifiseer toe die span die Afrikabeker beklink het. Kanada het deur heruitdunning gekwalifiseer nadat die span die uitspeelrondte gewen het.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2019 gekwalifiseer. Rusland, wat Roemenië vervang het, is die enigste verandering in die 20-span-lys van die Rugbywêreldbeker 2015. Dit is die eerste toernooi wat Roemenië misgeloop het.
[[Lêer:2019 Rugby World Cup (men) participating nations.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die lys wat in 2009 bekendgemaak is ná die toernooitoewysing het 22 stadions bevat. Oorspronklik is oorweeg om van die wedstryde in Hongkong (Hongkong-stadion) en Singapoer (Nasionale Stadion) te huisves. Die amptelike lys wat op 2 Maart 2015 bekendgemaak is, het 12 stadions bevat. Onder andere is die Internasionale Stadion Jokohama bygevoeg, wat nie op die oorspronklike lys was nie. Hongkong en Singapoer is van dié lys verwyder, waarvolgens al die wedstryde in Japan aangebied is.
Die kernpunt van die Japannese bod was die Japannese Nasionale Stadion in Tokio, wat met die oog op die Olimpiese Somerspele 2020 deur Zaha Hadid ontwerp is. Met ’n beplande kapasiteit van 80 000 sou dit die grootste stadion wees; dit was ook as plek vir die eindstryd en ander belangrike wedstryde beplan. Weens ’n massiewe koste-oorskryding het eerste minister Shinzō Abe op 17 Julie 2015 aangekondig dat dié projek geskrap en ’n nuwe aansoek ingedien sal word. As gevolg van hierdie vertraging was die nuwe Japannese Nasionale Stadion nie vir die Rugbywêreldbeker 2019 beskikbaar nie. In ’n verklaring het Wêreldrugby sy teleurstelling oor dié beslissing uitgedruk, veral nadat beide die bodkomitee en die Japannese Sportraad herhaaldelik verseker het dat die projek betyds klaar sou wees.
Wêreldrugby het vervolgens tot einde September 2015 tyd gegun om ’n alternatiewe plan te ontwerp. Te midde van verskeie mediaberigte oor ’n nuwe toewysing van die toernooi aan óf Italië óf Suid-Afrika, het raadspresident Bernard Lapasset beklemtoon dat Japan in elk geval gasheer sal wees en dat daar nie ’n “Plan B” is nie. Op 28 September 2015 het Wêreldrugby ’n ooreenkoms met die reëlingskomitee oor ’n nuwe stadionkonsep bekend gemaak. Die belangrikste stadion was nou die Internasionale Stadion Jokohama, terwyl die Ajinomoto-stadion, in ’n voorstad van Tokio, Chōfu, ook ingespan is. Die Internasionale Stadion Jokohama is al tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2002 gebruik en het ook die eindstryd gehuisves.
Kalender
Die volgende tabel dui die Rugbywêreldbeker 2019 se daaglikse program aan. ’n Rooi blokkie dui op beide die openings- en sluitingseremonie, ’n pers blokkie op wedstryde tydens die poelfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Poele
Die eerste rondte, of die poelfase, het 20 lande wat in vier poele van vyf spanne gedeel is met dieselfde formaat as wat in 2003, 2007, 2011 en 2015 gebruik is. Die loting vir die poelfase was op 10 Mei 2017 in Kioto se Staatsgastehuis waar die twaalf regstreekse kwalifiseerders in drie poele gedeel is na aanleiding van hul posisie op die IRR-ranglys. Die loting is geskuif van die tradisionele datum ná die eindjaarrugbytoetsreeks gedurende die Novembermaand ná die vorige Rugbywêreldbekertoernooi sodat die spanne meer tyd gehad het om hul wêreldranglysposisie voor die loting te verbeter.
Die lootstelsel van vorige rugbywêreldbekertoernooie is behou met die twaalf regstreekse kwalifiseerders uit 2015 wat op die lotingsdag aan hul onderskeie groepe toegewys is, gebaseer op hul plek op die Wêreldrugby-ranglys op 10 Mei 2017:
Die oorblywende twee groepe bestaan uit die agt bykomende spanne, met die toewysing in elke groep gebaseer op die vorige Rugbywêreldbekertoernooi:
Dit beteken dat die 20 deelnemende spanne, gekwalifiseerde en kwalifiserende, soos volg gekeur is (volgens hul plek op die wêreldranglys op 10 Mei 2017):
Ná die loting op 10 Mei 2017 lyk die poele soos volg:
Elke land kon 31 spelers vir die toernooi kies. Die spanne moes teen 8 September 2019 aan Wêreldrugby voorgelê word. Nadat die span voorgelê is kan ’n beseerde speler vervang word, maar so ’n speler sal nie toegelaat word om weer by die span aan te sluit nie.
Poelfase
Soos in die Rugbywêreldbekertoernooie van 2003, 2007, 2011 en 2015 is die 20 nasies wat vir die Rugbywêreldbeker 2019 gekwalifiseer het, in vier poele verdeel. Die poele is verdeel van Poel A tot Poel D en elke poel het uit vyf spanne bestaan. Elke poel het een semifinalis en een kwarteindfinalis (regstreekse kwalifiseerders) van die Rugbywêreldbeker 2015 gehad, met die ander drie plekke wat deur die kwalifiseringstelsel gevul is. Elke land het een keer teen elke ander span in hulle poel gespeel: elke land het dus vier wedstryde in die poelfase gespeel.
Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:
Bonuspunte wat bydra tot spanne se versamelde wedstrydpuntetelling is toegeken in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval):
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die poele het na die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel. Spanne van dieselfde poel sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopfase moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar na tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 10 minute in elke rigting: as daar dan steeds geen wenner was nie, is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklopformaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. As daar steeds nie ’n wenner was na 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.
2019-effek op 2023-kwalifisering
Soos tydens die Rugbywêreldbekertoernooie van 2007, 2011 en 2015 het die top drie spanne in elke poel regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2023 in Frankryk gekwalifiseer. Hulle was Argentinië, Australië, Engeland, Fidji, Frankryk, Ierland, Italië, Japan, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis.