Humanitas
Humanitas tydens die Franse Verligting
Volgens die historikus Peter Gay, was die agtiende-eeuse Franse philosophes van die Verligting ontvanklik vir Cicero se selektiewe, stoïes-getinte heidenleer: Die ideaal van humanitas is aanvanklik na Rome gebring deur die filosofiese kring om Scipio en is verder ontwikkel deur Cicero. Vir Cicero was humanitas 'n denkstyl en nie 'n formele doktrine nie. Dit het die mens se belang as 'n gekultiveerde wese beaam, 'n wese in beheer van sy etiese universum. Die man wat humanitas uitgeleef het was selfversekerd van sy waarde, beleefd jeens andere, betaamlik in sy sosiale omgang, en het 'n aktiewe politieke bydrae gelewer. Hy was benewens ook 'n man, wat die lewe met 'n moedige skeptisisme bejeen het: hy weet dat die vertroosting van die volksgeloof vir die meer goedgelowige skepsels as hyself beskore is, dat die lewe onseker is, en dat gesonde pessimisme voorrang geniet bo selfbedrieglike optimisme. Die mens word mens volgens sy eie definisie; hy word selfs goddelik: “Deus est mortali iuvare mortalem,” het Plinius die ouere geskryf, in sy vertaling van 'n Griekse stoïsyn, “god is die mens wat homself help.” Laastens sou die man wat humanitas beoefen gekultiveerd wees in sy estetiese ontvanklikheid en in die mate wat hy sy rede raadpleeg: "Cum musis,” het Cicero geskryf, “id est, cum humanitate et doctrina habere commercium". Peter Gay se sitering van die frase, Cum musis, ensomeer, verwys na 'n anekdote in die Tusculanae Disputationes, waarin Cicero vertel hoe hy tydens 'n besoek aan Sirakuse, in Sisilië, dit geluk het om die tombe van Archimedes te herken, wat indertyd onder die stad se inwoners vergete was, maar wat hy, Cicero, kon eien aan 'n digvers wat hy onthou het. Cicero het verder die blywende faam van Archimedes, die wiskundige, gekontrasteer met die aanstootlikheid van die berugte Sisiliaanse tiran Dionysos die ouere, wat digby begrawe is: “Wie is daar wat ooit enigiets hoegenaamd met die Muses te doen gehad het, dit is, met menslikheid en geleerdheid, wat nie sou verkies om hierdie wiskundige te wees eerder as daardie tiran nie? Wanneer ons hulle lewenswyse en werksaamheid betrag, vind ons dat die één se verstand gevoed is deur die soeke na en die oorweging van teorieë, gelaaf deur die genoeë van sy skranderheid, wat die soetste spys van siele is, dié van die ander in moord en ondeug, gekwel deur vrees bedags en snags” (TD 5.64–5). Hierdie anekdote is een van die bronne vir die humanistegesegde dat digkuns 'n meer blywende monument is as een van steen. Kyk Mary Jaeger, ”Cicero and Archimedes Tomb", The Journal of Roman Studies, Band 92, (2002), pp. 51–52. Die insident word in gedagte geroep deur Wordsworth: Roep Archimedes uit sy geborge tombe Op die vlakte van verdwene Sirakuse, En gevoelvol sal die Wysgeer te kenne gee Hoe onseker, hoe opsigself ongegrond, Die Filosofie sal wees, waarvan die seggenskap berus By werktuie louter materieel;—hoe swak Daardie kunste, en hoë uitvindings, wanneer nie gesteun Deur deugsaamheid.—Hy, sugtend met peinsende verdriet, Te midde van sy kalme mymering, sou erken Dat die skamele voorreg hul nie beskore is Om hulself te red van ydele vergeetagtigheid! —William Wordsworth (1770–1850), The Excursion (Boek Agt: "The Parsonage", lyne 220-230)   Deugsaamheid, het Cicero benadruk, is niks anders as die natuur wat ontwikkel word tot 'n toppunt van perfeksie nie, en daar bestaan gevolglik 'n gelykenis tussen mens en god: "Est autem virtus nihil aliud quam in se perfecta et ad summum perducta natura; est igitur homini cum deo similitudio".