cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugenotetonnel
Veiligheidseienskappe
Vir noodgevalle is 27 stilhouplekke ingerig met brandblussers en 'n telefoonverbinding met die beheersentrum. Verkeersligte en spoedtekens word rekenaarbeheer. Sestien televisiekameras gee die beheersentrum 'n deurlopende beeld van die situasie in die tonnel. Hierdie beheersentrum is permanent beman en staan in verbinding met die polisie en brandweer van Worcester en die Paarl en die Metro-nooddiens van Kaapstad. Sou 'n kragonderbreking voorkom, verskaf bystandsbatterye genoeg lig totdat die tonnel ontruim is. Indien 'n motoris byvoorbeeld 'n ander verbysteek, gaan 'n alarm in die beheerkamer af. Die TV-beelde toon dan duidelik wie waar die verkeersreëls oortree het. 'n Spesiaal toegeruste brandweerwa staan by die beheersentrum gereed. 'n Radio-verbinding maak dit tegnies moontlik om radio-uitsendings in die tonnel te onderbreek en motoriste teen gevare te waarsku. Voertuie tot 'n maksimum van 5m bo die padoppervlak kan die tonnel gebruik. Alle swaar voertuie (aanvanklik met 'n massa van 3 ton of meer ) word eers ondersoek voordat hulle toegelaat word. Onpadwaardige voertuie en die wat te veel rook afgee, word geweer. 'n Vragmotorstuitbedding is ook op die afdraande net voor die tolplaza aan die westekant van die tonnel aangebring om voertuie wat dalk buite beheer raak veilig tot stilstand te bring. Al die veiligheidstoerusting het met die bou van die tonnel saam R35 miljoen gekos.
Konstruksie
Die uitgrawings aan die tonnel het op 18 Januarie 1985 begin. Aanvanklik is beplan om twee eenrigtingtonnels te bou, maar die energiekrisis van 1973 het die verwagte groei in die verkeer gedemp. Dus is besluit op een tonnel vir tweerigtingverkeer. As 'n proefneming is 'n loodstonnel eers langs die beoogde Hugenote-tonnel gegrawe. Die uitgrawing van die Hugenotetonnel is in twee fases onderneem. Geoloë het vasgestel dat die grond by die westelike portaal aan die Paarl-kant van die tonnel onstabiel en met water deurdrenk was, wat die uitgrawing bemoeilik het. Die probleem is toe oorkom deur die modderige grond te vries voordat die kern weggesny en die wande met haelspuitbeton bedek is. Die tweede fase het behels die boor en wegskiet van die graniet en sandsteen. Die werk is van weerskante af gedoen. Na tien maande was die tonnel deurgegrawe met 'n verskil van slegs 3 millimeter in die belyning by die ontmoetingspunt. Met die uitgrawings van beide tonnels is ongeveer 700 000 kubieke meter rots verwyder en 1 400 ton plofstof gebruik. Sodra die verkeersdrukte dit regverdig, sal die loodstonnel voltooi en vir verkeer oopgestel word.
Opening van die tonnel
Die toltonnel is op 18 Maart 1988 deur die destydse Staatspresident P.W. Botha geopen. Die skêr waarmee die lint geknip is, is dieselfde een as dié wat die destydse Eerste Minister, dr. D.F. Malan, in 1949 gebruik het om die lint te knip met die opening van die Du Toitsklooftonnel en -pas. In sy toespraak tydens die opening van die tonnelkompleks het die Staatspresident, P.W. Botha, gesê die Hugenotetonnel kan met reg as 'n ekonomiese hartomleiding vir Suid-Afrika beskou word. Mnr. Botha het voorts gesê die tonnel het simboliese betekenis vir Suid-Afrika: 'n tonnel het die kenmerk dat hoe dieper 'n mens ingaan, hoe breër word die perspektief na die uitgang. Hy het ook 'n beroep op alle Suid-Afrikaners gedoen om in die lig van dié simboliek nie in die tonnel van die lewe te bly nie, maar deur te gaan op soek na breër perspektiewe. Dit is die Hugenotetonnel genoem uit erkenning vir die bydrae wat die Franse Hugenote in Suid-Afrika in die algemeen, en die streek waarin die tonnel geleë is in die besonder, gespeel het. Teen die pryse van 1988 het die totale koste aan die tonnel van 3,9 km, R200 miljoen beloop.
Matlwang
Matlwang is 'n klein, swart nedersetting wes van Potchefstroom in Noordwes.
Caroline Williams
Caroline Williams (gebore 27 Maart 1957) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986), How the Grinch Stole Christmas (2000), en Halloween II (2009).
Wellington, Wes-Kaap
Wellington is 'n dorp in die Wes-Kaapprovinsie van Suid-Afrika, wat in 1840 na die hertog van Wellington genoem is. Dit is die geboorteplek van die Voortrekker Piet Retief en generaal J.B.M. Hertzog en maak deel uit van die Drakenstein Plaaslike Munisipaliteit waarvan Paarl die setel is. Dit het in 2011 'n bevolking van 55 543 gehad.
Dit was oorspronklik "Wagenmakersvallei" en tot die koms van die motorkar een van Suid-Afrika se belangrikste wamakersentrums. 'n Sentrum vir wyn, koring en vrugte met 'n belangrike inmaakfabriek vir droëvrugte is in die dorp geleë, asook 'n belangrike opleidingsentrum en tuiste van die Hugenote Kollege, in 1874 gestig as Hugenote-Seminarie, eerste inrigting in Suid-Afrika vir hoër onderwys vir vroue. Dit is die tuiste van 'n afdeling van die Skiereilandse Universiteit van Tegnologie en die jaarlikse Stokkiesdraaifees.
Die dorp spog met 'n aantal historiese Kaaps-Hollandse huise, waaronder die bekende Twist Niet in Bergstraat. Langs die pad na die nabygeleë dorpie Bovlei kan die kerk van die Nederduitse Gereformeerde sendingstasie Wagenmakersvallei besigtig word. Die kerkgebou is in 1820 gewy.
Noord van die dorp, op die plaas Versailles, staan 'n historiese blokhuis uit die Tweede Vryheidsoorlog.
Wapens
Munisipaliteit (1) — Wellington was van 1873 tot 1996 'n munisipaliteit. Die raad het in 1918 'n skynheraldiese "wapen" in gebruik geneem. Die skild was blou, met 'n landskaptoneel daarop. Die hertog van Wellington se skildhouers, nl. twee rooi leeus met goue krone om hulle halse, is daarby gevoeg.
Joodse gemeenskap
Soos baie ander plattelandse dorpe het Wellington vroeër 'n groot en aktiewe Joodse gemeenskap gehad. Hulle het in 1902 grond vir 'n sinagoge gekoop, en Isaiah Goldstein het die hoeksteen op 24 Augustus 1921 gelê. Die huis langs die sinagoge is in 1942 gekoop, en in 1945 is nog eiendom aangeskaf en in 'n gemeenskapsaal en Hebreeuse Skool omskep. Dié geboue is in 1981 verkoop en die dorp se oorblywende nege Joodse gesinne het by die Paarlse gemeente aangesluit. Die gebou huisves nou (2012) die gemeente van die Nuwe Apostoliese Kerk.
Nizjni Nowgorod-oblast
Nizjni Nowgorod-oblast (Russies: Нижегоро́дская о́бласть, Nizjegorodskaja oblast) is ’n oblast (deelgebied) van Rusland. Dit lê in die Wolga- Federale Distrik en die hoofstad is Nizjni Nowgorod. Met ’n bevolking van 1,3 miljoen is Nizjni Nowgorod die grootste stad in die oblast en die vierde grootste in Rusland naas Moskou, Sint Petersburg en Nowosibirsk. Die tweede grootse stad is Arzamas.
Geografie
Die oblast beslaan ’n gebied van 76 900 km2, wat omtrent die grootte van die Benelux-lande is. Landbougrond beslaan sowat 41% van die streek, woude 48% en riviere en mere 2%.
Die oblast grens aan Kostroma-oblast in die noorde, Kirof-oblast in die noordooste, die Republiek van Mari El en Tsjoewasjië in die ooste, die Republiek van Mordowië in die suide, Rjazan-oblast in die suidweste, Wladimir-oblast in die weste en Iwanowo-oblast in die noordweste.
Ekonomie
Wat nywerheid aanbetref, is Nizjni Nowgorod-oblast die sewende belangrikste gebied in Rusland. Meer as 650 nywerheidsmaatskappye verskaf werk aan sowat 700 000 mense. Die belangrikste sektore is die ingenieurs- en die metaalwerkbedryf. Die streek het nie baie natuurlike hulpbronne nie. Die belangrikstes is sand (waaronder titaan-sirkoniumsand), klei, gips, turf, mineraalsout en hout.
Demografie
Volgens die 2002-sensus maak Russe 95% van die oblast se bevolking uit. Ander etniese groepe sluit in Tatare (1,4%), Mordwiniërs (0,7%) en Oekraïners (0,7%).
Sowat 2 754 997 van die 3 524 028 inwoners woon in stede.
Grofskubpantserakkedis
Die Grofskubpantserakkedis (Gerrhosaurus major) is 'n akkedis wat voorkom in Limpopo, Mpumalanga en KwaZulu-Natal. Die reptiel is 25 tot 30 cm lank en leef in skeure in klipbanke en termiethope. Die reptiel is middelgroot met 'n platlyf, kort bene en 'n langstert. Die skubbe is gerand en grof wat dit 'n gepantserde voorkoms gee. Die volwasse akkedis is 'n dowwe strooikleur en die onvolwassenes is helderder.
Hulle leef van insekte, koggelmanders, geitjies, vye en bessies.
John le Carré
John le Carré, skuilnaam van David John Moore Cornwell (Poole, 19 Oktober 1931 - Truro, 12 Desember 2020) was 'n Britse skrywer van rillers en spioenasieverhale.
Lewe
Gedurende sy studie van Duits vir een jaar aan die Universiteit van Bern, het Le Carré belangstelling in vreemde tale ontwikkel. Daarna studeer hy moderne tale aan die Lincoln College, Universiteit van Oxford. Nadat hy gegradueer het, het hy twee jaar klas gegee aan die Eton College, toe aansoek gedoen by die Britse buitelandse diens en later by MI6, wat hom tussen 1959 en 1964 in Bonn en Hamburg, Wes-Duitsland, gestasioneer het. By sy eerste vrou het hy drie seuns gehad, en uit sy tweede huwelik is 'n ander seun gebore.
In Februarie 2011 besluit hy dat sy argief na sy dood aan die Bodleian-biblioteek in Oxford geskenk moet word, want "Oxford is die inspirasie vir Smiley."
Na 'n kort siekbed is Le Carré in Desember 2020 in die ouderdom van 89 oorlede.
Rillers
John le Carré was die skrywer van baie rillers uit die Koue Oorlog-tydperk. Twee van sy boeke is deur die BBC in televisiereekse verwerk. Na die val van die Berlynse muur het hy ook geskryf oor nuwe onderwerpe soos die stryd teen terrorisme en oor multinasionale ondernemings.
Sy skryfstyl was op 'n manier kritiek op die talle en suksesvolle James Bond-boeke. Dit is veral sigbaar in die uitwerking van die protagoniste. Die hoofkarakters is dikwels meer realisties en minder heldhaftig, wat sy boeke ook meer geloofwaardig maak. Die protagonis kry 'n meer menslike gesig, juis omdat hy ook foute maak en identifisering met die leser daarom vergemaklik. Sy werke kritiseer ook dikwels die manier waarop spioenasie gedoen word, dat dit dikwels ten koste gaan van die mense in die veld. Verder word die cliché van goed teenoor sleg ook verwerp, aangesien die goeie in werklikheid slegs is wat 'n mens glo goed is. Dit verskil tussen die twee opponerende partye (gewoonlik die Weste en die Sowjetunie). 'n Verdere verband met die menslikheid van die karakters kan gevind word op die manier waarop hulle gedwing word om keuses te maak tussen goed en sleg, en hoe dit hulle (en die leser) laat dink.
Pryse
2020 - Olof Palme-prys 2019. Hy skenk die bedrag geld wat met die prys geassosieer word, aan Médecins Sans Frontières.
Elektronmikroskopie
In die 1930's het Ernst Ruska die eerste elektronmikroskoop gebou deur gebruik te maak van elektromagnetiese lense om die elektronbundel te fokus.
Transmissie-elektronmikroskopie (TEM) is 'n regstreekse manier om makromolekulêre struktuur te bepaal. Dit het in die 1990's naby-atoomresolusie vir proteïenstrukture bereik. Die elektronkanon-, elektronlens- en elektronkamerastelsels word saam met die dun monsters in 'n vakuumkolom geplaas. Aangesien die elektrone wat vanaf die monster verstrooi word deur die objektieflens herenig word om 'n vergrote beeld te vorm, word die fase-inligting behou. Dus is geen bykomende eksperimente nodige om fase-inligting te verkry, soos in die geval van X-straalkristallografie nie. Die elektrongolflengte is ongeveer 0,5 nm, maar beperkings op elektronlensgehalte noodsaak die gebruik van klein openings wat die mikroskoopresolusie tot 10 nm beperk. Hierdie resolusie kan verkry word van moderne TEM'e van dun monsters wat sterk verstrooi en sensitief is vir elektronbundelskade. In die 1950's is die membraantopologie van selstrukture soos die mitochondrion eers op beeld vasgelê in dun snitte van vaste, gedehidreerde en ingebedde biologiese weefsel. Die snitte is met swaar metaalsoute gekleur om die proteïen- en lipiedstrukture sigbaar te maak. In die 1960's is van negatiewe verkleuring gebruik gemaak. Dit is 'n eenvoudige en uiters doeltreffende manier om die algehele vorm en simmetrie van makromolekulêre komplekse te beskou. Aan die begin van die 1960's, en deur die loop van die 1970's en die 1980's, is die belangrikste beeldprosesseringsmetodes vir biologiese strukture, simmetrie-analise en die driedimensionele heropbou van ikosaëdriese virusse en heliese vesels gevestig. In die 1990's is krio-TEM ontwikkel in 'n belangrike instrument vir strukturele biologie. Naby-atoomresolusie is bereik vir tweedimensionele kristalle van die membraanproteïene bakteriorhodopsin en tubulien. Gesofistikeerde metodes vir die herstel van versteurings is ontwikkel vir beelde van tweedimensionele kristalle en heliese samestellings. Die snelste ontwikkeling was die verhoging in resolusie verkrygbaar met enkeldeeltjies (ongeveer 70 nm vir hepatitis-B-kerndeeltjies), wat alfaheliese sekondêre strukture geskei het. Hierdie vooruitgang is te danke aan verbeterings in die hoëresolusie-kontras van swak verstrooide monsters wat verkry is deur veldemissiekanonmikroskope te gebruik, verbeterings in rekenaarverwerking en veel groter datastelle.
Greg Sestero
Greg Sestero (gebore 15 Julie 1978) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Room (2003), Best F(r)iends Volume 1 (2017), en The Disaster Artist (2017).
Sturt Klipwoestyn
Die Sturt Klipwoestyn (voorheen bekend as Sturt se Klipwoestyn) is 'n area in die noordoostelike hoek van Suid-Australië en die suidwestelike hoek van Queensland.
Charles Sturt het in 1844 die gebied dié naam gegee terwyl hy op 'n ekspedisie was om 'n binnelandse see te vind wat hy geglo het in die middel van Australië lê. Die naam kom van die klippe wat sy perd mank laat loop het, en die hoewe van die vee wat hy saamgeneem het afgeslyt het.
Die Sturt Klipwoestyn lê op die Gasonkoepel, wat tussen die duinevelde van die Simpsonwoestyn na die weste, en die Strzeleckiwoestyn na die suidooste toe lê, terwyl die Tirariwoestyn lê na die suid-weste lê.
Landskap
'n Groot gedeelte van die landskap word deur oppervlakke met nou-gespasieerde keistene (wat woestynplaveisel of gibber-vlaktes genoem word) bedek. Sturt het voorgestel dat die nou-gespasieêrde keistene (Engels: cobbles) die resultaat was van seestrome wat oor 'n antieke seevloer gestroom het. Dit is egter verkeerd, aangesien die gibber-vlaktes afkomstig is van woestynsandsteenlae wat oorspronklik die area bedek het, en deur die weer verweer is, met slegs die harde gedeeltes wat oorgebly het. Beide ronde en trapsgewyse gilgai (klein, nie-standhoudende mere) kom in die woestyn voor.
Ekologie
Die Sturt Klipwoestyn vorm deel van die Tirari-Sturt Klipwoestyn ekostreek. Die woestyn is die tuiste van die Kowari, 'n vleisvretende buideldier (Engels: marsupial). Die Kowari leef in die sandduine, gronderige areas en tydelike moerasareas wat verspreid tussen die gibber voorkom.
Ken Maynard
Ken Maynard (21 Julie 1895 – 23 Maart 1973) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fighting Legion (1930), Mountain Justice (1930), The Fiddlin' Buckaroo (1933), en Heir to Trouble (1935).
Katie Holmes
Katie Holmes (gebore 18 Desember 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Disturbing Behavior (1998), Batman Begins (2005), en Jack and Jill (2011), en in die televisiereeks Dawson's Creek (1998).
Shambhala-Boeddhisme
Shambhala-Boeddhiste beskou Sakyong Mipham as hul hoof en die tweede Sakyong ("aardebeskermer"); die eerste was Chögyam Trungpa.
In Suid-Afrika is ook ’n Shambhala-Boeddhistesentrum: in Rondebosch, Kaapstad.
Paul Hagen
Paul Hagen (19 Maart 1920 – 19 Mei 2003) was 'n Deense akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Soldaterkammerater (1958), Soldaterkammerater rykker ud (1959), en Støv på hjernen (1961), en in die televisiereeks Huset på Christianshavn (1970).
Donkie
'n Donkie (Equus africanus asinus), ook 'n esel genoem, is 'n viervoetige perdagtige soogdier wat sedert per-historiese tye deur die mens makgemaak en as ry-, pak- en trekdier geteel is.
Donkies kan met gewone perde verbaster. Die vul van 'n vroulike perd (perdemerrie) en 'n manlike donkie (donkiehings) staan as 'n muil. bekend. Die vul van 'n vroulike donkie (donkiemerrie) en 'n manlike perd (perdehings) word 'n botterkop genoem.
Cindy Williams
Cindy Williams (22 Augustus 1947 - 30 Januarie 2023) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente American Graffiti (1973), The Conversation (1974), en More American Graffiti (1979), en in die televisiereeks Laverne & Shirley (1976).
Tom Baker
Tom Baker (gebore 20 Januarie 1934) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nicholas and Alexandra (1971) en The Golden Voyage of Sinbad (1973), en in die televisiereekse Doctor Who (1963) en Monarch of the Glen (2000).
Ronnie Radke
Kinderjare en jeug
Ronald Joseph Radke is in 1983 in Las Vegas, Nevada van Verenigde State. Sy moeder verlaat familie die toe hy nog jonk was om onbekende redes, en sy vader was 'n dwelmverslaafde. Hy het sy jeug soos met sy vader, ouma en broer. Hy het baie musiek groepe gevorm terwyl hy in die hoërskool was en geleer om klavier en kitaar. Sy eerste musiek groep was die "3,0." met sy vriend Mitch. Radke later was daar 'n nuwe musiek groep genaamd "Lefty" saam met Robert Ortiz. Later saam met Max Green, het hy die musiek groep gevorm het "True Story".
2004-2008:Escape The Fate
Ronnie gestig Escape The Fate in 2004. In net een maand, was reeds suksesvolle plaaslike radio stasies in die stad en so vinnig suksesvol in die land geword het. Die band opgeneem om 'n demo EP, met sy musiek uitgebrei en gou bereik die bewondering van baie plate etikette, hulle onderteken Epitaph Records. Net vrygestel hul eerste EP album van vyf liedjies getiteld There's No Sympathy for the Dead". Op September 26, 2006, het die groep hul eerste album "Dying Is Your Latest Fashion", die album bereik die Billboard kaarte op # 12.
Radke is belas met die moord in September 2006 en in hegtenis geneem in 2008, was hy ook 'n dwelmverslaafde. Vir hierdie gebeurtenis is uitgeskop van sy band Escape The Fate In die middel-2008. Hy is gekenmerk as die Šhoof liedjieskrywer van die bands wat was.Om hierdie rede, sy vertrek uit Escape The Fate het gegenereer baie omstrede besprekings gemaak deur fans.
2008-huidige:Falling in Reverse
Hy het kort nadat hy geskors uit sy ou band, die band gevorm Falling in Reverse. Na die gee van die nuus van 'n nuwe band, was Radke gevonnis om in die tronk te bly, maar as hy het kontak met verskeie musikante buite steeds bereik rekord in 2009 'n demo. Hy het net gekom het om die tronk te verlaat net in Desember 2010. Dan is dit aangekondig dat die begin van die nuwe opnames met sy nuwe band, voor te berei vir sy debuut album. Dan vrygestel van die album "The Drug in Me Is You" op 26 Julie 2011, bereik nommer # 19 op die Billboard, die verkoop van 18.000 kopieë in die eerste week van verkope.
Invloede en musikale styl
Radke begin met sy passie vir musiek op die ouderdom van 15, hy is lief om te sing en speel klavier. Hy sê sy liedjies is 'n versameling van verskillende genres, styl en musikale style. Sy styl word hoofsaaklik geklassifiseer as post-hardcore, terwyl soms punk en metaal invloede, insluitend. Screamo is 'n funksie wat in baie van die liedjies. Tekstueel, volgens Radke, moet sommige van die klanke van die band "arrogant, dit is iets soos rappers doen meestal." Nie om te noem dat Ronnie Radke aangehaal Eminem as een van sy grootste invloede.
Die liriese inhoud van die liedere van hulle bande word hoofsaaklik geïnspireer is deur persoonlike ervarings van Ronnie Radke, met inbegrip van sy moeder, korrupsie van Las Vegas, en sy aanhouding en vrylating uit die tronk as gevolg van verskeie teenstrydighede met die wet met betrekking tot dwelms en battery kostewat verband hou met die dood van Michael Cook. Tot dusver is daar geen liedjies oor die liefde met sy huidige band Falling in omgekeerde, want Radke het gesê, "... Ek sal nie lieg nie ... probeer om liedjies te skryf oor hoe baie ek lief is vir iemand. Ek is lief vir, maar eers moet ek maak 'n baie van die liedjies oor wat ek deurgemaak het". Radke sê in 'n onderhoud dat die album "The Drug in Me Is You" is 'n musikale outobiografie. Hy het al die liedjies geskryf terwyl hy in die tronk, oor sy verlede hede en toekoms.
Verwysings
<div style="margin:0;margin-top: 10px; padding: 10px; font-size:9pt; border: 1px solid #333333; line-height: 85%;">
Anatolië
Anatolië of Klein-Asië (Turks: Anadolu) is 'n gebied aan die westelike punt van Asië, wat twee derdes (87 persent) van die hedendaagse Turkye insluit. Die gebied strek oor 'n oppervlakte van 756 000 vierkante kilometer. Dit word in die weste deur die Egeïese See begrens, in die noordweste deur die See van Marmara en Thrakië, in die noorde aan die Swartsee, in die ooste aan Georgië, Armenië, Azerbeidjan en Iran, in die suidooste aan Irak en Sirië, en in die suide aan die Middellandse See. Die eiland Siprus lê suid daarvan.
Anatolië was die tuiste van baie beskawings sedert die oudheid.
Nkhata Bay
Nkhata Bay, of net Nkhata, is die hoofstad van die Nkhata Bay-distrik in Malawi. Dit is aan die oewer van die Malawimeer en oos van Mzuzu geleë en is een van die meer se belangrikste hawens. Die bevolking in 2008 was 14 722.
Die dorp is 413 km van Lilongwe, Malawi se hoofstad, en 576 km van Blantyre, die land se ekonomiese sentrum. Dit is die tweede besigste oord aan die meer.
Geskiedenis
Die voorouers van Nkhata se inwoners was die Tonga. In die 19de eeu is hulle dikwels aangeval deur die Ngoni, wat noord gevlug het om onder die heerskappy van die Zoeloe-king Shaka in Suid-Afrika uit te kom.
Ekonomie en geriewe
links|duimnael|240px|Die MV Ilala verlaat Nkhata Bay.
Nkhata Bay is afhanklik van vis. Die grootste bedryf is egter landbou, veral die verbouing van kassawe (broodwortel). Daar is ook rubberplantasies. Verder is toerisme ’n groot bron van inkomste.
Nkhata Bay is ’n hawedorp wat deur die stoomboot MV Ilala aangedoen word. Die boot vaar op die meer van Monkey Bay in die suide van die land na Chilumba in die noorde, via Likoma-eiland en Chizumulu. ’n Nuwe veerbootdiens is in 2013 ingestel tussen Nkhata Bay en Mbamba Bay in Tanzanië.
Minibusse loop gereeld van die dorp na Mzuzu, Chintheche, Nkhotakota en Salima. Groter busse kan na Blantyre, Mzuzu en Karonga gehaal word.
Daar is kroeë, restaurante, twee kruidenierswarewinkels, ’n busstasie, klerewinkels en ’n mark in Nkhata Bay. Verder is daar vier banke, ’n paar internetkafees, ’n hospitaal, pokantoor, polisiekantoor en openbare telefone.
Toerisme
Nkhata Bay word deur Lonely Planet beskryf as "Karibies-agtig". Daar is verskeie gastehuise en lodges vir toeriste.
Die dorp was eens deel van rugsakstappers se roete oor land tussen Oos-Afrika en Kaapstad, Suid-Afrika, maar die stappers se getalle het in onlangse jare afgeneem. Die opening van die Njajay Lodge het ook meegebring dat mense met meer geld in dié deel van Malawi vakansie hou.
Saldanhabaai
Saldanhabaai (Engels: Saldanha Bay) is 'n see-inham en hawe aan die suidweskus van die provinsie Wes-Kaap, (Suid-Afrika), 90 seemyl (140 kilometer) noord van Kaapstad. Saldanhabaai vorm die grootste natuurlike hawe in die land en aan die weskus van Afrika.
Geskiedenis
Op 18 April 1688 land die Nederlandse skip Voorschooten met 21 Franse Hugenote-vlugtelinge aan boord in Saldanhabaai. Die vlugtelinge is in opdrag van die destydse Kaapse kommandeur Simon van der Stel na die Kaap gehaal, waar hulle plase in die Drakensteinvallei ontvang het.
Weens die droë hinterland het Saldanhabaai oor 'n lang tydperk geen rol in Suid-Afrika se seevaart en ekonomie gespeel nie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die baai egter weens sy strategiese ligging 'n belangrike ankerpunt vir skeepskonvooie.
Die huidige hawegeriewe, wat danksy 'n uitgestrekte stapelgebied groot hoeveelhede erts kan berg en verskeep, is deur die Suid-Afrikaanse Yster en Staal Industriële Korporasie Beperk (Yskor) ontwikkel vir die uitvoer van ystererts uit Sishen in die Noord-Kaap. Saldanha Staal (nou deel van die Mittal-groep), 'n staalfabriek, is as deel van die projek opgerig. In 1977 neem die Suid-Afrikaanse Vervoerdienste die Sishen-Saldanha Spoorlyn oor by Yskor. Die hawehoof van sowat 1,8 kilometer verbind sedert 1976 die vasteland met Marcuseiland.
Geriewe
Saldanha huisves die krygsfakulteit van die Universiteit van Stellenbosch, die Militêre Akademie van die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag en die SAS Saldanha, 'n opleidingsentrum van die Suid-Afrikaanse Vloot.
Siviele skepe, wat die hawe gereeld aandoen, sluit 'n groot verskeidenheid vissersbote, sportbote en jagte in. Saldanhabaai is 'n gewilde bestemming vir watersportentoesiaste.
Die plaaslike visverwerkingbedryf steun onder meer op kreef, mossels, en oesters; daarnaas word ook seegras verwerk.
Die dorp beskik oor drie laerskole (Saldanha, St. Andrew's en Diazille) en die Hoërskool Diazville. Die Weskusskool vir leerders met spesiale onderwysbehoeftes is ook hier geleë asook 'n duikskool wat studente oor die hele wêreld lok.
Besienswaardighede
Besienswaardighede sluit die Hugenote-gedenkteken, die voetslaanpaaie van Oranjevlei en die Hoedjieskop-bewaringsgebied in.
Inwoners
Saldanhabaai is ryk aan geskiedenis - die eerste vooraanstaande families wat hier gevestig was: Jannie Kotze en die Sadies. Die Kotze's het in die vroeë 1800's die plaas Kliprus besit, waar heelwat van hulle familielede nog begrawe lê. Daarna het hulle Oorlogsvlei toe gestrek, Kalkrug en Pienaarspoort (vandag Blouwaterbaai). Die Sadies het op Prospect Hill gewoon. Afstammelinge van hierdie families is Jan Albertyn van Darling, Merle Albertyn Kappelmann en Freda Davidson van Saldanha.
Woonbuurte
Omdat Saldanha 'n plattelandse dorp van gemiddelde grootte is, is daar nie werklik sprake van voorstede nie. Nietemin is daar duidelik afgemerkte woonbuurte wat die inwoners self ken en wat hulle gebruik om na verskillende dele van die dorp te verwys.
Oorwegend bruin woonbuurte:
Oorwegend swart woonbuurte:
Eksterne skakels
Saldanhabaai is ook die naam van die plaaslike owerheid wat uit ses dorpe bestaan: Saldanha, Vredenburg, St. Helenabaai, Paternoster, Hopefield en Langebaan. Voor die huidige munisipale bestel in 2000 in werking getree het, het Saldanha, Vredenburg, Paternoster en St. Helenabaai saam die Weskusskiereiland-oorgangsraad gevorm, terwyl Hopefield en Langebaan afsonderlike munisipaliteite was. Volgens die sensus van 2011 was die bevolking toe 99 193. Die munisipale gebied beslaan 1 767 vierkante kilometer en die hoofkwartier is op Vredenburg.
Ed Setrakian
Ed Setrakian is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Three Days of the Condor (1975), The Hard Way (1991), en Zodiac (2007), en in die televisiereeks Person of Interest (2011).
Moskou-oblast
Moskou-oblast (Russies: Моско́вская о́бласть, Moskofskaja oblast) of Podmoskowje (Подмоско́вье) is ’n oblast (deelgebied) van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die administratiewe hoofstad is Moskou.
Sy oppervlakte, 45 900 km², is redelik klein in vergelyking met ander deelgebiede s'n, maar dit is die tweede digs bevolkte deelgebied in die land naas die Federale Stad Moskou wat, hoewel dit in die oblast lê, nie deel daarvan is nie.
Moskou-oblast is hoogs geïndustrialiseerd, met die vernaamste sektore metallurgie, olieraffinadery en meganiese ingenieurswese.
Geskiedenis
Die oblast is op 14 Januarie 1929 binne die Russiese Sosialistiese Federale Sowjetrepubliek gestig as die Sentraal-industriële Oblast (Центральнопромышленная область, Tsentralnopromisjlennaja oblast) uit die goewerneurskappe van Moskou, Rjazan, Toela en Twer. Dit het op 3 Junie 1929 sy huidige naam gekry.
In September 1937 is die oblast verdeel in Moskou-, Rjazan- en Toela-oblast en is sy huidige grense vasgelê.
Geomorfologie
Geomorfologie bestudeer die ontwikkeling van sowel bestaande as vervloë landskappe, byvoorbeeld klowe en eskarpe wat ontstaan het deur die geologiese prosesse van verwering en erosie. Die Drakensberge en die Visrivier-canyon in Namibië is goeie voorbeelde van geomorfologiese verskynsels.
Die geomorfologie is 'n vertakking van die aardrykskunde wat 'n studie maak van landvorme en hul verandering. Die reliëf van die aardoppervlak is nie onveranderlik nie. Berge, dale en vlaktes is die resultaat van vormende kragte in die aarde en 'n aantal gelykmakende prosesse op die oppervlak.
Die proses van oppervlakverandering gebeur so stadig dat dit nie maklik binne die bestek van 'n leeftyd waargeneem kan word nie. Die enigste tekens dat daar sulke prosesse aan die gang is, is aardbewings, grondverskuiwings en vulkaniese uitbarstings. Invloede van buite wat landvorme kan verander, is onder andere die baie stadige aantasting van die gesteente aan die aardoppervlak deur verwering.
Riviere speel byvoorbeeld 'n baie belangrike rol in die uitskuur van dale en die vorming van valleie. In die hoër bergstreke, en veral in gebiede anderkant die hoër breedtegrade, geskied die vorming van die aardoppervlak in groot mate deur gletserwerking. In woestyngebiede dra die wind weer by tot die ontstaan van sekere landskapvorme, en langs seekuste speel branders 'n baie belangrike rol. Op 'n terrein met 'n skerp helling sal swaartekrag 'n groot hoeveelheid materiaal verplaas. Stromende water, wind en ys het bene wens 'n afbrekende ook 'n opbouende werking. Die gesteentemateriaal wat losgemaak is, kan, nadat dit oor 'n kort of langer afstand meegevoer is, afgeset word.
Koraalriwwe en veenplato 's ontstaan deur biologiese aktiwiteit. In baie landskappe word daar ook oorblyfsels gevind van landvorme wat ontstaan het in totaal ander klimaatstoestande as wat daar vandag in die gebied heers. So het die verskillende ystydperke wel deeglik hul stempel op die landskap van Wes- en Middel-Europa agtergelaat, terwyl daar in die Karoo ook nog duidelike tekens van vroeëre gletserwerking sigbaar is, soos byvoorbeeld die skaaprugbulte by Jakkalswater naby Prieska en die duidelike gletserskrape by Riverton.
Geskiedenis
Die geomorfologie as wetenskap het in die tweede helfte van die 18e eeu ontstaan, min of meer geIyktydig met dié van die ander hulpwetenskappe van die aardrykskunde. Voorheen is die geskiedenis van die aarde verklaar met behulp van die sogenaamde katastrofeteorie. Hierdie teorie was 'n poging om die godsdiens en die wetenskap in ooreenstemming met mekaar te bring.
Invloedryke aanhangers van die katastrofeleer was die bioloog Georges Cuvier (1769-1832) en die geoloog Abraham Gottlob Werner (1749-1817). Werner het beweer dat die aarde aanvanklik geheel en al oordek was deur 'n oseaan waarin die verskillende gesteentes waaruit die aardkors bestaan, afgeset is. Toe dié oseaan begin kleiner word het, het die seestrome die valleie wat tans op die vaste lande aangetref word, uitgeskuur.
James Hutton (1726-1797), tydgenoot van Werner en hoogleraar aan die Universiteit van Edinburgh, was die grondlegger van die moderne geomorfologie. Hy het vir die eerste keer van aktualisme gepraat. Volgens sy teorie word die gedaanteveranderinge wat die aarde ondergaan het, verklaar met behulp van prosesse wat in die hede nog werksaam is. Die hede is in dié teorie die sleutel tot die verlede. Hy het dit nie nodig geag om katastrofale gebeurtenisse wat buite die bekende natuurverskynsels val, in berekening te bring om die veranderinge te verklaar nie.
Prosesse
Daar kan opbouende sowel as afbrekende geomorfologiese prosesse plaasvind. Die natuur streef na die uiteindelike gelykmaking van die reliëf deur materiaal van die hoërliggende gebiede te vervoer na gebiede wat die laagste lê.
Interne kragte is verantwoordelik vir die heffing van 'n gebied (opbouend), terwyl erosie en verwering verantwoordelik is vir die afplatting van 'n gebied (afbrekend). Deur die proses van afsetting kan opbouing egter ook plaasvind.
Aardkorsbeweging
Die beweging van die aardkors is daarvoor verantwoordelik dat nie die hele landoppervlak tot onder seevlak afgeplat word nie. Prosesse wat in die aardmantel plaasvind, lei tot styging of daling en selfs tot bergvorming.
Die geleidelike opheffing of daling van 'n groot gebied sonder dat daar plooiing, verskuiwing of metamorfose plaasvind, staan bekend as epirogenese. By opheffing van die aardkors sal erosie en denudasie en by daling sal afsetting plaasvind.
Riviererosie speel 'n groot rol in veral die voorkomsverandering van landskappe wat opgehef is. Die proses van riviererosie staan bekend as insnyding.
Kermit Maynard
Kermit Maynard (20 September 1897 – 16 Januarie 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trails of the Wild (1935), Code of the Mounted (1935), Phantom Patrol (1936), en Valley of Terror (1937).
Geomorfologie
Verwering
Verwering is die eerste proses wat in die reliëfvorming van 'n opgehewe gebied plaasvind. Dit is die verbrokkeling van rotse en gesteentes op die plek waar hulle is. Drie soorte verwering word aangetref, naamlik chemiese, meganiese en organiese verwering.
Puinverskuiwing
Puinverskuiwing vind plaas wanneer materiaal beweeg as gevolg van die invloed van die swaartekrag. Water speel soms 'n aanvullende rol, maar tree nie primêr as die vervoermiddel op nie.
Die verplasing van die materiaal vind ook in verskillende tempo's plaas - soms vinnig en soms stadig. Drie hoofkategorieë van verskuiwing kom voor, naamlik grondkruiping, vloeiinge en grondverskuiwings.
Insinkings van die aardoppervlak is 'n afwykende groep puinverskuiwings. Hier speel menslike aktiwiteit dikwels 'n groot rol. Voorbeelde hiervan is die mynramp by Coalbrook naby Sasolburg en die sinkgate in Centurion en naby Carletonville.
Water
Water speel 'n baie belangrike rol in die meeste geomorfologiese prosesse. Dit kan 'n wegvretende effek hê, byvoorbeeld die erosiekrag van 'n rivier, die erosiekrag van gletsers (bevrore water), die werking van die see, koolsuur, en so meer, maar kan ook lei tot die opbouing van 'n landskap deur middel van afsetting.
Voorbeelde van landskappe wat deur afsetting gevorm is, is vloedvlaktes, oewerwalle, deltas, seestrande, puinwaaiers, tombolo's, ensovoorts. Ongeveer 2,15 % van die water op aarde kom voor as ys. Drie groepe word onderskei, naamlik pakys en ysberge; bevrore grondwater; en ysdekke en gletsers.
Uit 'n geomorfologiese oogpunt gesien, is ysdekke en gletsers die belangrikste omdat hulle erosieagentia is. Gletsers beskik oor groot erosiekrag, en omdat gletsererosie skuurwerking is, is die valleie wat daardeur gevorm word, U-vormig.
Wind
Winderosie vind hoofsaaklik in droër streke plaas. Wind vreet in, vervoer en deponeer. Die afskuur van rots deur wind staan as korrasie bekend, terwyl die wegwaaiproses van die fyn stof deflasie genoem word. Faktore soos lae reënval, helder lig, hoë verdamping, groot daaglikse temperatuurwisselings en 'n gebrek aan plantegroei werk winderosie in die hand.
Loess, 'n geel tot grys leem wat deur wind gedeponeer word, is verantwoordelik vir die opbou van streke soos die Pampas van Argentinië. Loessvlaktes is uiters vrugbaar en maklik bewerkbaar.
Biologiese prosesse
Die plant- en dierelewe oefen 'n groot invloed uit op die aardoppervlak. Plante beskerm die bodem teen erosie en verspoeling. Plante en diere help terselfdertyd verwering aan, deur byvoorbeeld die rol van plantwortels en mikroörganismes by verwering. Seediertjies en versteende plantmateriaal is verantwoordelik vir mineraal vorming. Versteende plante vorm steenkool en seediertjies kan lei tot die vorming van aardolie, kalksteen, koraalriwwe, ensovoorts.
Bronnelys
Wêreldspektrum, Volume 8, bl.45-50, ISBN 090840941 9
John Hahn-Petersen
John Hahn-Petersen (4 November 1930 – 4 Januarie 2006) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Matador (1978), The Village (1991), Gøngehøvdingen (1992), en Better Times (2004).
Petagreep
'n Petagreep (Engels: petabyte), afgekort PB, is 1000 teragrepe.
Die petagreep is 'n veelvoud van die eenheid greep vir digitale inligting. Die voorvoegsel peta- verteenwoordig die vyfde mag van 1000, en beteken 1015 in die Internasionale Stelsel van Eenhede (SI). Dus is een petagreep een triljoen grepe.
1 PB = 1 000 000 000 000 000 grepe = 1015 grepe = 1 000 000 gigagrepe = 1000 teragrepe.
'n Verwante eenheid, die pebigreep (PiB), met behulp van 'n binêre voorvoegsel, is die ooreenstemmende 5de krag van 1024.
Long John Baldry
Long John Baldry (12 Januarie 1941 – 21 Julie 2005) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Home Is Where the Hart Is (1987) en The Tall Guy (1989), en in die televisiereekse MacGyver (1985) en Adventures of Sonic the Hedgehog (1993).
Leerswerwer
Die leerswerwer (Valenciennea sexguttata) is 'n dikkop wat wydverspreid voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by Bazaruto in Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die bluespotted sleeper goby of ladder glider.
Identifikasie
Die visse leef in vlak koraalriwwe, beskermde baaie en tropiese strandmere in water wat 1 tot 10 m diep is. Hulle leef op slik- of sandbodems langs die riwwe en bou ook hulle neste in die sand langs 'n rots. Die volwasse visse leef in pare saam, terwyl die onvolwasse vissies in klein groepies saamleef.
Die visse voed deur sand deur die kieue te filtreer en so klein ongewerweldes in te neem.
Knud Hallest
Knud Hallest (12 Mei 1909 – 4 September 1991) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Laan mig din kone (1957), Hidden Fear (1957), Drømmen om det hvide slot (1962), en Sangen om den røde rubin (1970).
Tina Holmes
Tina Holmes (gebore 13 Julie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Half Nelson (2006), Shelter (2007), en Buoy (2012), en in die televisiereeks Six Feet Under (2001).
Mahikeng
Geskiedenis
Die oorspronklike dorp Mafeking het in 1881 ontstaan toe die Boere 'n 140 plase gekry het van twee Barolong-opperhoofde vir dienste verskaf as huursoldate in 'n meningsverskil. Die nedersetters het besluit om die republiek Goosen te stig met Rooigrond as hoofkwartier, sowat 15 km vanaf Mahikeng. Die republiek is egter by Brittanje ingelyf gedurende 1885 deur 'n Britse ekspedisiemag onder leiding van sir Charles Warren. Hy het toe 'n dorp uitgelê waar Mahikeng vandag is. Die naam is Tswana en beteken plek van die klip. Die spoorlyn vanaf Kaapstad het Mahikeng in 1894 bereik en dié vanaf Johannesburg in 1912.
Drie gebeurtenisse van die verlede
Die dorp word vir drie redes onthou:
Bophuthatswana
In 1980 is die dorp ingelyf by die onafhanklike staat Bophuthatswana en Mmabatho is langs die dorp aangelê. In April 1994 het Bophuthatswana sy onafhanklikheid prysgegee en is weer by Suid-Afrika ingelyf.
Ellen Dinalo Williams
Ellen Dinalo Williams (gebore 15 September 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse How I Met Your Mother (2005), Criminal Minds (2005), The Mindy Project (2012), en Baskets (2016).
Anton Tsjechof
Tsjechof het die teater verwerp ná die rampspoedige ontvangs van Die Meeu in 1896, maar die toneelstuk is in 1898 weer op die planke gebring in die Moskouse Kunsteater, wat daarna ook Tsjechof se Oom Wanja, Drie Susters en Die Kersieboord opgevoer het. Dié vier werke was ’n uitdaging vir die akteurs sowel as die gehoor, want in plaas van konvensionele aksie bied Tsjechof ’n "teater van gemoedstoestande" in die teks.
Tsjechof het aanvanklik net vir finansiële gewin geskryf, maar later het sy kunsambisie gegroei en het hy innovasies aangebring wat die ontwikkeling van die moderne kortverhaal beïnvloed het.
Sy tegniek van interne monoloog is later deur James Joyce en ander moderniste gevolg, saam met die verwerping van die morele einde van die tradisionele storiestruktuur. Hy het gemeen lesers moet self die subjektiewe elemente invoeg wat in die storie kortkom. Hy het gesê die rol van ’n kunstenaar is om vrae te stel, nie antwoorde te verskaf nie.
Kinderjare
Anton Tsjechof is op die feesdag van sint Antonius die Grote in Taganrog, ’n hawestad aan die See van Azof, in Suid-Rusland gebore. Hy was een van ses kinders wat oorleef het. Sy pa, Pawel Jegorowitsj Tsjechof, die seun van ’n voormalige lyfeiene, was van die dorpie Olchowatka (Woronezj-provinsie) en het ’n kruidenierswarewinkel gehad. Pawel Tsjechof, die direkteur van ’n gemeentekoor, ’n godsdienstige Ortodokse Christen en ’n gewelddadige pa, was volgens sommige historici die model vir sy seun se baie uitbeeldings van skynheiligheid.
Sy ma, Jewgenija (Morozowa), was ’n uitstekende storieverteller wat die kinders vermaak het met stories oor haar reise saam met haar pa, ’n handelaar, dwarsdeur Rusland. "Ons het ons talente van ons pa gekry," het Tsjechof gesê, "maar ons siel van ons moeder."
As volwassene het Tsjechof sy broer Aleksander se optrede teenoor sy vrou en kinders gekritiseer deur hom aan Pawel se tirannie te herinner: "Kan ek jou vra om te onthou dit was despotisme en leuens wat jou moeder se jeug geruïneer het. Despotisme en leuens het ons kinderjare so geskend dat dit ’n mens siek en bang maak as jy daaraan dink. Onthou die afkeer en vrees wat ons beleef het wanneer Vader ’n woedeaanval aan die etenstafel gehad het oor te veel sout in die sop en hy Moeder ’n dwaas genoem het."
Tsjechof het die Griekse Skool en Griekse gimnasium (sedertdien hernoem tot die Tsjechof-gimnasium) in Taganrog bygewoon. Hier is hy op 15 vir ’n jaar teruggehou omdat hy ’n eksamen in antieke Grieks gedruip het. Hy het in die Oosters-Ortodokse klooster in Taganrog en in sy pa se kore gesing. In ’n brief uit 1892 gebruik hy die woord "lyding" om sy kinderjare te beskryf en vertel:
"Wanneer ek en my broers in die middel van die kerk gestaan en sing het, het almal met emosie na ons gekyk en ons ouers beny, maar ons het op daardie oomblik soos klein gevangenes gevoel."
In 1876 is Tsjechof se pa bankrot verklaar omdat hy te veel geld op ’n nuwe huis uitgegee het nadat hy deur ’n kontrakteur ingeloop is. Om tronkstraf vry te spring het hy na Moskou gevlug waar sy twee oudste seuns, Aleksander en Nikolai, die universiteit bygewoon het. Die gesin het in armoede in Moskou gewoon. Die ondervinding het Tsjechof se ma fisiek en emosioneel gebreek. Tsjechof het alleen in Taganrog agtergebly om sy gesin se besittings te verkoop en sy opvoeding te voltooi.
Tsjechof het nog drie jaar in Taganrog gebly en by ’n man met die naam Seliwanof gewoon. Dié het, nes Lopachin in Die Kersieboord, borg vir die gesin gestaan vir die prys van hulle huis. Tsjechof moes sy eie skoolgeld betaal, wat hy gedoen het deur onder meer privaat lesse te gee, vinkies te vang en verkoop, en kort sketse vir koerante te skryf. Hy het elke roebel wat hy kon spaar na sy gesin in Moskou gestuur, saam met humoristiese briewe om hulle op te beur. In dié tyd het hy wyd en analities gelees, insluitende werke van Cervantes, Toergenef en Schopenhauer. Hy het ook ’n komiese vollengtedrama, Vaderloos, geskryf wat sy broer Aleksander afgemaak het as ’n "onvergeeflike, maar onskuldige verdigsel". Tsjechof was ook in ’n paar liefdesverhoudings, onder andere met die vrou van ’n onderwyser.
In 1879 het Tsjechof die skool verlaat en by sy gesin in Moskou aangesluit nadat hy toelating gekry het tot die mediese universiteit in Moskou.
Vroeë skryfwerk
Tsjechof het nou verantwoordelikheid vir die gesin aanvaar. Om hulle te onderhou en sy studiegeld te betaal, het hy daaglikse kort, humoristiese sketse oor die lewe in Rusland geskryf. Baie was onder skuilname soos Antosja Tsjechonte (Антоша Чехонте) en Man sonder ’n milt (Человек без селезенки). Hy het mettertyd die reputasie gekry van ’n satiriese verteller oor die Russiese straatlewe, en teen 1882 het hy geskryf vir die tydskrif Oskolki (Fragmente) van Nikolai Leikin, een van die vooraanstaande uitgewers van dié tyd. Tsjechof se aanslag was in dié tyd growwer as wat uit sy latere fiksie bekend is.
In 1884 het Tsjechof as geneesheer gekwalifiseer. Hy het dit as sy hoofloopbaan beskou, hoewel hy min verdien en die armes verniet behandel het. In 1884 en 1885 het hy bloed begin ophoes en in 1886 het dit vererger. Hy wou nie aan sy gesin en vriende erken hy het tuberkulose nie, maar het dit aan Leikin erken. Hy het vir weektydskrifte bly skryf en algaande genoeg geld verdien om sy gesin na al hoe beter blyplekke te skuif.
Vroeg in 1886 is hy genooi om vir een van die gewildste koerante in Sint Petersburg, Nowoje Wremja, te skryf wat aan die miljoenêr en magnaat Aleksei Soeworin behoort het – hy het twee keer soveel as Leikin per reël betaal en Tsjechof drie keer soveel plek toegelaat. Soeworin het ’n lewenslange vriend geword, en dalk Tsjechof se beste vriend.
Kort voor lank het Tsjechof wyd aandag begin trek. Die 64-jarige Dmitri Grigorowitsj, ’n bekende Russiese skrywer van destyds, het aan Tsjechof geskryf nadat hy een van sy kortverhale gelees het: "Jy het ware talent, ’n talent wat jou in die voorste linie van skrywers van die nuwe geslag plaas." Hy het Tsjechof aangeraai om minder te skryf en op letterkundige gehalte te konsentreer.
Volgens Tsjechof het die brief hom hard getref. Hy erken: "Ek het my stories geskryf soos verslaggewers berigte oor brande sou skryf – meganies, halfbewus, en ek het niks omgegee vir my lesers of myself nie."" Dit was waarskynlik nie heeltemal waar nie, want vroeë manuskripte onthul Tsjechof het dikwels met aandag geskryf en aanhoudend daarop verbeter.
Grigorowitsj se raad het egter die 26-jarige tot ’n ernstiger, artistieke ambisie geïnspireer. In 1888, met ’n bietjie toutjiestrekkery deur Grigorowitsj, het Tsjechof se kortverhaalversameling In die skemering (W Soemerkach) die gesogte Poesjkin-prys gewen "vir die beste letterkundige werk wat deur hoër artistieke waarde gekenmerk word".
Keerpunte
Teen 1887 was Tsjechof uitgeput weens te veel werk en swak gesondheid, en in dié jaar het hy na Oekraïne gereis. Dit het hom weer onder die indruk van die skoonheid van die steppe gebring.
Met sy terugkeer het hy begin skryf aan die lang kortverhaal Die Steppe. Hy beskryf ’n reis per perdekar oor die steppe soos gesien deur die oë van ’n jong seun wat van die huis af weggestuur word om elders te gaan woon, en sy metgeselle, ’n priester en handelaar. Dit was ’n groot stap vooruit vir Tsjechof en toon baie van die volwassenheid van sy latere fiksie. Dit is ook in ’n letterkundetydskrif, Sewerni Westnik (Noordelike Boodskapper), gepubliseer in plaas van ’n koerant.