cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kontrapunt
Vorme
In die vroegste vorme van die meerstemmigheid is een of meer stemme aan 'n bestaande melodie toegevoeg. Die gebruik van ŉ bestaande melodie – meestal ontleen aan die Gregoriaans, later ook sitate uit ander werke, volkslied-en koraalmelodieë - as hoofstem of cantus firmus is een van die belangrikste vormgewende beginsels in die polifonie en word tot op hede in die onderrig toegepas. Hierby word gewoonlik die indeling van Fux gevolg; om didaktiese redes verdeel hy die kontrapunt in vyf " Arten" (soorte) wat elk tweestemmig, driestemmig, ensovoorts beoefen moet word; voorts moet die toegevoegde stem (eweneens kontrapunt genoem) in gelyke nootwaardes, in halwe nootwaardes, in nog korter nootwaardes, in sinkopering en ten slotte heeltemal vry bokant of onderkant die cantus firmus beweeg.
As twee stemme ongewysig plekke kan omruil sonder dat verbode intervalle ontstaan, praat 'n mens van dubbelkontrapunt. Naas die cantus firmus-tegniek, wat in groot mate in veral die polifoniese kerkmusiek toegepas is (mis, motet, koraalvoorspel en ander vorme), kom nabootsing dikwels in die kontrapunt voor. Die oudste en strengste vorm van nabootsing is die kanon (Grieks vir voorskrif).
Hierin word die melodie van die hoofstem - in hierdie geval meestal "pro posta" genoemletterlik herhaal deur 'n tweede stem ("risposta"), wat enige tyd later op dieselfde toon of op 'n ander intree. In die sirkelkanon kan die pro posta opnuut teen die laaste mate van die risposta intree; in die kreefkanon stel die risposta die melodie in kreeftegang, dit wil sê van agter na voor, maat vir maat of in die geheel; in die spieelkanon vind die nabootsing in teenbeweging plaas, en alle stygende intervalle word dalend geneem en omgekeerd.
In die proporsionele kanon verdubbel of halveer die risposta die nootwaardes van die proposta; ander getalsverhoudinge is ook moontlik. Meestal word slegs een stem van ŉ kanon genoteer en die ander stemme moet op een van die bogenoemde maniere afgelei word; as die aanwysing ontbreek vir hoe dit moet gebeur, praat 'n mens van 'n raaiselkanon. Komponiste het veral in die 15e eeu spreuke by hul besonder kunstige, gekompliseerde kanons geplaas en die juiste oplossings daarin aangegee.
Tussen en na die intrede van die verskillende stemme word vryer passasies ingelas. In die sogenaamde stretto word die fugatema as kanon behandel, waarby die verskillende stem me kort na mekaar intree. Soos by die kanon word afgeleide vorme ook by die fuga onderskei (spieëIfuga, ensovoorts). In die dubbelfuga en die trippelfuga word onderskeidelik twee en drie fugatemas gebruik. of gelyktydig. Of na mekaar. Die fuga het in die instrumentale polifonievan die 18e eeu 'n belangrike plek ingeneem, veral in die werk van J.S. Bach. Naas die kanon en die fuga is daar vryer vorme van nabootsende kontrapunt, met 'n cantus firmus gekombineer al dan nie, waarby die verskillende stemme mekaar dikwels paarsgewys afwissel.
Marthinus Petrus Loubser
duimnael|regs|210px|Ds. M.P. Loubser.
duimnael|regs|320px|Ds. Loubser se grafsteen word onthul op [[Durbanville. Die datum en mense op die foto is onbekend.]]
Ds. Marthinus Petrus Loubser (Koeberg, naby Kaapstad, 16 September 1876 - 9 Junie 1942 ) was 'n baanbreker op kerklike gebied in Oos-Afrika en 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Ná sy skoolopleiding het Loubser hom aan die Normaalkollege in Kaapstad vir die onderwys bekwaam en op verskeie plekke skoolgehou. Hy het hom egter tot die evangeliebediening geroepe gevoel en daarom is hy na Stellenbosch om aan die Kweekskool in die teologie te studeer. In 1909 is hy georden en het dadelik na Oos-Afrika vertrek waar hy gewerk het tot 1914, en toe weer van 1925 tot 1935.
Balkenende II-kabinet
Die Balkenende II-kabinet, die Nederlandse kabinet wat regeer het van 2003 tot 2006, het uit lede van die CDA, die VVD en D66 bestaan.
Marthinus Petrus Loubser
Gedurende die tydperk van 1918 tot 1921 het hy in die destydse Suidwes-Afrika in die bediening gestaan. Ook die Afrikaners in Ghansiland, Betsjoeanaland, het hy gereeld besoek. Sy hele bediening was hy dus op die voorposte.
In Brits-Oos-Afrika het hy 'n unieke plek ingeneem. Hy was die eerste leraar van die NG Kerk wat hom permanent in daardie deel van die wêreld gevestig het. Op alle terreine van die samelewing het hy hom met aansteeklike geesdrif beywer vir die Afrikaanse gemeenskap van dié afgeleë gebied. Hy was die spil waarom alles gedraai het.
Balkenende II-kabinet
Die Eerste Minister en minister van Algemene Sake was Jan Peter Balkenende van die CDA-party gewees.
Marthinus Petrus Loubser
Op opvoedkundige gebied het hy baanbrekerswerk gedoen. Hy het hom beywer vir die bou van skole en het onderwysers uit die Unie gelok. Die Van Riebeeckskool is egter eers ná sy dood op 6 April 1952 op Thomson's Falls in gebruik geneem. Veral die skool op Broederstroom is veel aan hom verskuldig, asook die skool op Eldoret waar hy Afrikaans erken gekry het.
Balkenende II-kabinet
Die vise-premiers was Gerrit Zalm (ook minister van Finansies) van die VVD-party en Thom de Graaf (ook minister van Bestuurlike Vernieuing en Koninkrykrelasies) van die D66-party gewees.
Marthinus Petrus Loubser
Op kerklike gebied was hy vir sy volk in die vreemde 'n steunpilaar. Hy was verantwoordelik vir die bou die eerste NG kerk in Oos-Afrika, die NG gemeente Vergenoeg se kerkgebou op Eldoret. Die NG gemeente Loubser is in 1945 na hom genoem. In Suidwes-Afrika moes hy dikwels per oskar reis om met die Afrikaners in aanraking te kom.
Japan Nasionale Roete 314
Japan Nasionale Roete 314 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Marthinus Petrus Loubser
Weens verskeie aanvalle van malaria moes hy in 1935 na die Unie terugkeer. Hy het nooit getrou nie, maar was wel verloof aan 'n vrou wat hy in Oos-Afrika aan die dood afgestaan het. Ds. Loubser was die skrywer van 'n boekie, Onse uitgewekene.
Esijozini
Esijozini is 'n nedersetting geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Bonaire
Bonaire (Nederlands: [boːˈnɛːr(ə)], ; Papiaments: Boneiru, [bʊˈne̝i̯ru]) is 'n Nederlandse eiland in die Karibiese See en behoort tot die ABC-eilande net noord van Venezuela. Tot in 2010 het Bonaire deel uitgemaak van die Nederlandse Antille, maar dié eiland is sedert 10 Oktober 2010 'n besondere munisipaliteit binne Nederland.
Die amptelike taal is Nederlands; ander tale wat gepraat word is Papiaments (die volkstaal) en verder ook Spaans en Engels. Die hoofstad en grootste stad is Kralendijk. Die eiland beslaan 'n oppervlakte van 288 km² en het 'n bevolking van 22 573 in 2022 gehad. Sedert 1 Januarie 2011 is die Amerikaanse dollar die amptelike geldeenheid.
Etimologie
Die woord "Bonaire" is glo ontleen aan die Caquetio-woord Bonay wat "lae land" beteken. Die vroeë Spaanse en Nederlandse koloniste het sy spelling in Bojnaj en Bonaire verander. Franse invloed, wat op verskillende tyde teenwoordig was, was nooit sterk genoeg om die aanname moontlik te maak dat die woord "goeie lug" beteken nie. 'n Ander teorie is dat die naam van 'n Spaanse oorsprong is, aangesien die Spaanse die eerste Europeërs was wat hulle op die eiland gevestig het. Volgens dié teorie is die naam afgelei van buen aire ("goeie lug").
Polinesiese Driehoek
thumb|300px|Die Polinesiese Driehoek is 'n geografiese streek van die [[Stille Oseaan met Hawaii (1), Nieu-Seeland (Aotearoa, 2) en Paaseiland (Rapa Nui, 3) by sy hoeke. In die middel is Tahiti (5), met Samoa (4) in die weste.]]
Die Polinesiese Driehoek is 'n gebied in die Stille Oseaan met drie eilandgroepe as sy hoekpunte: Hawaii, Rapa Nui (Paaseiland) en Nieu-Seeland. Die gebied sluit die meeste Polinesiese eilande in behalwe Paaseiland, terwyl Nieu-Seeland net vanweë sy inheemse Polinesiese bevolking, die Maori's, by die driehoek ingereken word. In politieke opsig bestaan die eilande naas Nieu-Seeland uit drie onafhanklike state (Tonga, Samoa en Tuvalu) en nege oorsese gebiede wat oor verskillende grade van selfregering beskik.
Die talle eilandbeskawings in die uitgestrekte driehoek maak almal deel uit van die Polinesiese taalgroep, wat volgens taalwetenskaplikes as deel van die Maleis-Polinesiese taalfamilie geklassifiseer word en sy oorsprong in die Proto-Austronesiese tale van Suidoos-Asië het wat 5 000 jaar gelede gepraat is.
Sakramentsdag
Sakramentsdag word op die tweede Donderdag ná Pinkster gehou. Twee maande vroeër word die Eucharistie op Wit-Donderdag in 'n donker atmosfeer herdenk en gaan na Goeie Vrydag oor. Die liturgie op hierdie dag herdenk ook die was van die dissipels se voete deur Jesus, die instelling van die priesterskap en die pyn in die Tuin van Getsemane. Sakramentsdag is op 11 Augustus 1264 deur pous Urbanus IV in die liturgiese kalender van die Rooms-Katolieke Kerk opgeneem as 'n feesdag wat uitsluitlik op die Heilige Eucharistie fokus en die vreugde van die Eucharistie – die liggaam en bloed van Jesus Christus – beklemtoon.
Polinesiese Driehoek
Naas hul tale deel die Polinesiërs ook 'n kulturele erfenis wat ou tradisies, kuns, godsdiens, sosiale strukture en wetenskappe insluit. Antropoloë neem aan dat alle moderne Polinesiese beskawings na 'n enkele proto-beskawing herlei kan word wat sowat 35 000 tot 40 000 jaar gelede deur Maleis-Polinesiese immigrante uit die huidige Indonesië in die Suidelike Stille Oseaan gevestig is.
Sakramentsdag
Sakramentsdag word liturgies op die Donderdag ná Drie-eenheid-Sondag, of "waar die plegtigheid van die Allerheiligste en Bloed van Christus nie 'n heilige dag van verpligting is nie, word dit aan die Sondag na die Allerheiligste Drie-eenheid as die regte dag toegewys". Sedert die liturgiese hervormings van 1969 onder pous Paulus VI het die biskoppe van elke land die reg om die fees na die volgende Sondag te skuif.
Die einde van die Heilige Mis sluit gewoonlik 'n optog met die Geseënde Sakrament, wat algemeen in 'n monstrans vertoon word, in. Die optog word deur die Seën van die Heilige Sakrament opgevolg. Van die bekendste optogte is dié onder voorsitterskap van die pous elke jaar in Rome tussen die Aartsbasiliek van die Allerheiligste Verlosser en die Basiliek van Santa Maria Maggiore; in eersgenoemde word die Heilige Mis gehou en in laasgenoemde die Seën van die Heilige Sakrament.
Polinesiese Driehoek
Die huidige beskawings het hul oorsprong in die Groot Polinesiese Volksverhuising in die eerste eeue na Christus, en die kolonisasie van die eilandgroepe van die Polinesiese Driehoek – 'n gebied wat volgens sy oppervlakte groter is as die vastelande van Noord- en Suid-Amerika – met kano's word as 'n buitengewone seevaartprestasie beskou.
Sakramentsdag
Datum
Die datum van Sakramentsdag word, nes baie ander feeste en herdenkings van die liturgiese jaar, volgens die Paasfeesdatum bereken. Vervolgens word Sakramentsdag op die tweede Donderdag ná Pinkster (op die 60ste dag ná Paassondag) gehou. Die vroegste moontlike termyn volgens die Gregoriaanse kalender is 21 Mei en die laaste moontlike is 24 Junie.
Polinesiese Driehoek
Die sewe Polinesiese hoofbeskawings is gevestig op:
Fidji het 'n Melanesiese beskawing wat nogtans beduidende Polinesiese invloede toon.
Lepelle-Nkumpi Plaaslike Munisipaliteit
Die Lepelle-Nkumpi Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Capricorn-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Marjorie Woodworth
Marjorie Woodworth (5 Junie 1919 – 23 Augustus 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente All-American Co-Ed (1941), Broadway Limited (1941), Brooklyn Orchid (1942), en A Double Life (1947).
Nissan Skyline C210
Die Nissan Skyline C210/211 en GC210/211 van 1977 was 'n effens groter en vierkantiger ontwerp as die vorige Skylines. Dit was beskikbaar in 'n sedan, hardetop sedan, koepee en stasiewa, en ook hierdie een was losweg gebaseer op die Laurel platform (C32). Daar is sederdien voortgegaan om die Skyline-reeks te verdeel in basiese en sessilinder modelle, laasgenoemde met 'n langer asafstand en voorkant. Hierdie lyn is voortgesit tot in 1981. 'n Seldsame variant was die stasiewa-weergawe, met 'n unieke stilering agter die agterste deure, naamlik 'n veel kleiner venster as gewoonlik tussen die C- en D-pilare. Die Skyline het 'n binne- en buite-opkikkering in laat 1978 ondergaan, wat gelei het tot 'n verandering van die modelkode van 210 na 211.
C210 2000 GT-EX Skyline
Die GT-EX het die gestaakte GT-R vervang met 'n turbo-enjin, die L20ET. Hierdie was die eerste turbo-enjin om 'n Japannese produksievoertuig aan te dryf. Een noemenswaardige aspek van die turbo-weergawes was dat hulle nie tussenverkoel was nie, net met 'n nooddruk-ontlasklep. Soos gewoonlik by die Japannese motors van daardie tydperk, was daar vier- of vyf-spoed handratkaste en 'n drie-spoed outomaties beskikbaar.
C211 Nissan Skyline GT-2000 EX het 'n gerekende topspoed van 186 km/h (116 mph) gehad.
Verwysings
Nissan Skyline
Agrippina die jongere
Agrippina die jongere (latyns: Julia Agrippina; 6 November AD 15 – 23 Maart AD 59), ook verwys na as Agrippina Klein (Klein, wat latyn is vir "die Jonger") was 'n Romeinse keiserin en een van die meer prominente vroue in die Julio-Claudiese dinastie. Haar pa was naamlik Germanicus, 'n gewilde generaal en een-tyd erfgenaam aan die Romeinse Ryk onder Tiberius; en haar ma was Agrippina die Ouderling, 'n kleindogter van die eerste Romeinse keiser Augustus. Sy was ook die jonger suster van Caligula, sowel as die niggie en vierde vrou van Claudius.
Beide antieke en moderne bronne beskryf Agrippina se persoonlikheid as genadeloos, ambisieus, gewelddadig, en dominerend. Fisies was sy 'n pragtige en betroubare vrou; volgens Plinius die Ouere, sy het 'n dubbel tand in haar boonste regterkantste kaak gehad, 'n teken van goeie geluk. Baie antieke historici beskuldig Agrippina van die vergiftiging van haar man Claudius, alhoewel akademiese opinies wissel. In 59 was Agrippina doodgemaak op die bevel van haar seun, die keiser Nero.
Erica elimensis
Erica elimensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Aloe officinalis
Die Aloe officinalis is 'n aalwyn wat inheems is op die Arabiese Skiereiland en vanaf Jemen tot by Saoedi-Arabië voorkom. Die plant het genaturaliseer in Somalië geraak en het medisinale waarde.
Die plant het ook twee subspesies:
Kop
350px|regs|duimnael| Die volwasse skedel bestaan gewoonlik uit 22 bene. Al hierdie bene, behalwe die kakebeen (mandibel), is aanmekaar verbind deur hegtings, semi-rigiede artikulasies wat deur been-ossifikasie gevorm is. Die teenwoordigheid van Sharpey se vesels laat effense buigsaamheid toe. Die mens se kop (ook hoof genoem) bevat 'n groot aantal verskillende organe. Die skedel word in 'n harsingskedel en in 'n ingewandskedel verdeel. Eersgenoemde bevat die harsings, terwyl laasgenoemde die neus, die mond, die kake, die speekselkliere en 'n paar groot bloedvate en senuwees bevat. 'n Mens se kop bevat nie net die grootste deel van die sentrale senuweestelsel, naamlik die harsings (brein) nie, maar ook die sogenaamde langafstandsintuie: die oog, die oor en die neus.
Hierbenewens is die ewewigsintuig en die smaakorgaan ook in die kop geleë. Naas die organe, wat die seine van die buitewêreld opvang, bevat die kop ook strukture wat seine na buite kan stuur: die stem en die gesigspiere. Die kop huisves ook belangrike dele van die asemhaling- en spysverteringstelsel, die mond en die neus, wat materiaal uit die buitewêreld opneem en geskik maak vir verwerking in die liggaam. Drie dele kan aan die kop onder skei word: die harsingskedel (neurokranium), die ingewandskedel (splangnokranium of visserokranium; dit maak deel van die lugpyp en spysverteringskanaal uit) en die gesig. Die gesig sluit die gesigspiere, oë, neus, ore en mond in.
Die harsingskedel
Die harsingskedel kan beskou word as 'n beenstruktuur wat die harsings omsluit. Die vloer van die harsingskedel, die skedelbasis, het verskeie openinge waardeur bloedvate en senuwees van en na die harsings loop. In die middel van die skedelbasis is die rotsbeen (os petrosum), waarin die ewewigs- en gehoororgaan geleë is. Aan die voorkant van die harsingskedel word die oogkas aangetref, waarin die oogbol, 'n uitstulping van die harsings, aan ses spiertjies gesuspendeer is.
Die ruimte binne die harsingskedel word in drie skedelholtes of fossae verdeel. In die voorste en die middelste skedelholte (fossa) is die grootharsings geleë, en in die agterste skedelholte die kleinharsings en die harsingstam. Die harsingstam en die rugmurg word met mekaar verbind deur 'n opening in die agterste skedelholte, die sogenaamde foramen magnum.
Die ingewandskedel
Die ingewandskedel van die kop is onder die harsingskedel getee en word hoofsaaklik gevorm deur die sluitstukke van die bo- en die onderkaak. Die bokaak het aan die onderkant 'n dwarslopende plaat, die harde verhemelte (palatum durum) waardeur die neus- en mondholte van mekaar geskei word. Aan die agterkant word die harde verhemelte vergroot deur die sagte verhemelte (palatum molle). wat beweeglik is vanweë die spiere wat daarin geleë is. Wanneer die sagte verhemelte ingespan word, word die neus- en mond-keelholte volledig van mekaar afgesluit. Dit gebeur wanneer gesluk word en by die uitspreek van die letter k. Die neus- en mondholte mond albei uit in die agterkant van die keel, wat verder ondertoe oorgaan in die slukderm. Kort voor die eintlike slukderm begin, is daar in die voorste wand 'n opening na die strottehoof (larinks) wat die begin van die lugpyp vorm. Bokant die opening en vlak onder die tongbasis is die strotteklep (epiglottis), wat die lugpyp afsluit wanneer gesluk word.
Die onderkant van die mondholte word gevorm deur die sogenaamde mondholtespiere. Dit vorm die afsluiting ten opsigte van die nek en verrig 'n funksie by die oopmaak van die kaak en tydens die slukproses. Vas aan die mondholte, maar tog beweeglik, is die tong. Dit is 'n orgaan wat oorwegend uit spierweefsel bestaan en 'n belangrike funksie vervul by spraak, kou en sluk. In die kake, die benige deel van die mond, is die tande, wat die voedsel fynmaak en voorberei vir verdere vertering in die spysverteringskanaal.
Die speekselkliere is in die holte agter en onder die kaakhoek geleë. Tussen die oor en die opwaarts bewegende deel van die onderkaak is die oorspeekselklier (glandula parotis). Die afvoerbuis van hierdie klier loop oor die kouspiere na die wand en mond in die mondholte uit. Onder die kaakhoek lê die onderkaakspeekselklier (glandula submandibularis). Die afvoerbuis van hierdie klier loop oor die mondvloer en mond aan die voorkant van die aanhegting van die tong uit in die mondholte.
Op die mondvloer, langs die afvoerbuis van die onderkaakspeekselklier, lê die ondertongspeekselklier (glandula sublingualis). Hierdie klier se afvoerbuis mond op dieselfde plek as die van die onderkaakspeekselklier uit. 'n Groot aantal afvoerbuisies mond uit in die afvoerbuis van die onderkaakspeekselklier. Daar is ook talle speekselkliertjies in die slymvlies van die mond aanwesig. In die ruimte agter die onderkaak loop die groot bloedvate en senuwees van die kop na die res van die liggaam.
Die gesig
Die gesig (gelaat, facies) het 'n benige basis wat met vel bedek is. Tussen die vel en op verskillende plekke in die dik laag onderhuidse bindweefsel lê die mimiese spiere, wat verantwoordelik is vir gesigsuitdrukking. Hierdie spiere is in drie groepe gerangskik: die rondom die oog, rondom die neus en rondom die mond. 'n Vierde groep is om die oor geleë maar is by die meeste mense swak ontwikkel. Die spiere rondom die oog is geleë in die ooglid (palpebra) en onder die wenkbrou (supercilium). In die wang is die sogenaamde trompetspier, so genoem omdat dit 'n opgeblase wang weer laat ontspan. Die spier se vernaamste funksie is om tydens die kouproses die kos tussen die tande te hou.
Barnard
Barnard is 'n algemene Afrikaanse van. Bekende persone met dié van sluit die volgende in:
Nick Lucas
Nick Lucas (22 Augustus 1897 – 28 Julie 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Show of Shows (1929), The Great Gatsby (1974), Hearts of the West (1975), en The Day of the Locust (1975).
Sianied
Die Sianied is 'n sout van blousuur (waterstofsianied) met 'n formule.
Die oksidasietoestand van die koolstofatoom is +4. Die bekendste sianiede is kalium- en natriumsianied (KCN en NaCN) wat in waterige oplossings goedoplosbare soute is en 'n basiese oplossing gee omrede blousuur 'n swak suur is en die sianiedioon in water gedeeltelik sal hidroliseer volgens die reaksie:
Sianiede en hul oplossings is uiters giftig en in suuroplossings word blousuur vrygestel. Dit is 'n kleurlose en taamlik vlugtige vloeistof wat kenmerkend soos bitter amandels ruik en 'n snelwerkende dodelike gif is. Die dood volg binne sekondes na inaseming van blousuurdampe. Dit was ook 'n gewilde middel in die verlede om mense te vergif en is gebruik vir teregstellings.
Die sianiedioon is 'n goeie kompleksvormer. Met yster kan byvoorbeeld sianoferrate gevorm word:
Hierdie stowwe is baie minder giftig as die sianiede self.
Marantz
Marantz is 'n Amerikaans-Japannese vervaardiger van hoëtrou- en tuisteater-komponente wat hom op die hoë middelklas- en luukse segment van die mark toespits.
Die eerste Marantz-produk is deur Saul B. Marantz in sy huis in Kew Gardens, New York ontwerp en gebou. Die onderneming, wat hy begin het, sou later 'n beduidende rol by die ontwikkeling van hoëtroustelsels speel en het in die 1970's die hoogtepunt van sy sukses bereik.
Die onderneming is in die 1980's deur die Nederlandse elektronikareus Philips, 'n baanbreker van die kompakskyf-tegnologie, oorgeneem en het sukses met sy reeks gesofistikeerde CD-spelers behaal. Met sy ander produkte het Marantz egter minder goed gevaar. Vanaf die vroeë 1990's het die onderneming hom op die vervaardiging van luukse komponente toegespits. Die handelsmerk Marantz is in 2001 deur Marantz Japan van Philips gekoop. Ook alle oorsese bedrywighede word deur Marantz Japan gekoördineer.
Beginjare
Die Amerikaner Saul Bernard Marantz (1911-1997), 'n kommersiële kunstenaar, was in die vroeë 1950's ontevrede met die gehalte van industrieel vervaardigde versterkers en het dus in Kew Gardens, 'n buurt in die New Yorkse stadsdeel Queens, begin om self oudio-komponente te ontwikkel en met die hand te bou. Uit hierdie vroeë periode dateer die Audio Consolette Model 1, 'n mono-voorversterker wat van elektronebuise voorsien is.
Wat eers 'n stokperdjie was, het in 1953 met die stigting van die Marantz Company in Long Island, New York uiteindelik 'n beroep geword. In die volgende jaar het Sidney Stockton hom by die jong onderneming aangesluit en in 1956 die Model 2 ontwikkel. Die Marantz-hoofkwartier is intussen na die Broadway in Manhattan verskuif. Vervolgens is die voorversterker Model 7 (1959), die stereo-eindversterker Model 8 en die mono-eindversterker Model 9 (1961) ontwikkel.
Die 1960's en 1970's
Omstreeks 1960 was Marantz se gesofistikeerde elektronebuis-oudiokomponente slegs vir 'n klein eksklusiewe groep kopers bekostigbaar. In 1961 is Richard Sequerra as hoofingenieur aangestel. Hy het met die FM-radio-ontvanger Model 10 die ossiloskoop as tuning-aanwyser ingevoer. NASA het vir die Apollo-ruimtevaartprogram 'n aangepaste variant van die eindversterker Model 9 onder die naam 9120 in radarstasies gebruik.
In 1964 het Saul Marantz sy onderneming aan die Kaliforniese Superscope Company, en die hoofkwartier is in die volgende jaar na Chatsworth in Kalifornië verskuif. Vir die ontwikkeling van nuwe oudiokomponente het Marantz nou steeds meer gebruik van transistortegnologie gemaak. 'n Groot deel van die vervaardiging is deur Superscope in die middel van die sestigerjare na Japan verskuif. Ook die samewerking met Standard Radio Corporation het in hierdie tyd begin. Japans-vervaardigde komponente dra die opskrif "Gekonstrueer in die VSA, vervaardig in Japan". Slegs luukse modelle is steeds in Amerikaanse aanlegte vervaardig. In 1968 het Saul Marantz hom aan die bestuur van die onderneming onttrek.
In 1970 was Saul Marantz by die stigting van die luidspreker-vervaardiger Dahlquist betrokke en was saam met Sidney S. Smith as vervaardigingskonsultant vir dié onderneming werksaam. In 1972 het Superscope in Japan Marantz Far East gestig. Drie jaar later is 50 persent van Superscope se aandele aan die Japanse Standard Radio Corporation verkoop wat die naam van die onderneming na Marantz Japan gewysig het.
Om die toenemende las van kostedruk te verlig, was die onderneming nou onverbiddelik wat besparings betref het. So is die sorgvuldig ingegraveerde opskrifte op die frontplate van komponente deur 'n minder duursame sifdruk vervang. Vervaardigingsbedrywighede in die Verenigde State is geleidelik gestaak. In hierdie tydperk het Marantz se produkprogram naas versterkers en radio-ontvangers ook platespelers en luidsprekers ingesluit.
In 1979 het Marantz sy prestigieuse Esotec-reeks aan die publiek bekend gestel. In dieselfde jaar het die Japanse ingenieur Ken Ishiwata hom by die onderneming aangesluit. Hy het bekendheid met die opgradering van standaardkomponente verwerf waarby dele, wat 'n beslissende rol by die lewensgetroue weergawe van klank gespeel het, deur meer gesofistikeerde produkte vervang is. Hierdie luukse oudiokomponente is later as KI Signature-reeks bemark.
Die 1980's en 1990's
In Desember 1980 is die sake van Marantz volledig van Philips oorgeneem. So het Marantz in die tagtigerjare net soos sy Nederlandse moedermaatskappy digitale klanktegnologie begin ontwikkel. In 1983 is Marantz se eerste CD-speler op die mark ingevoer. Dit was eintlik die Philips-speler CD-100 wat net die Marantz-kenteken gedra het.
Omstreeks 1986 het Saul Marantz saam met sy vennoot John Curl na die onderneming teruggekeer om die nuwe Lineage-reeks te ontwikkel. Lineage-komponente het onmiddellik groot sukses behaal sodat die eerste produksie op die Consumer Electronics Show spoedig uitverkoop was. Om gesondheidsredes was Saul Marantz egter kort daarna genoodsaak om hom weer aan die onderneming te onttrek. Marantz het intussen met die laserskyf-speler CDV-780 sy eerste video-komponent bekend gestel.
In die 1990's het oudio- en videotegnologie begin saamsmelt. Tydens die IFA-uitstalling van verbruikerselektronika in Berlyn het Marantz in 1991 die eerste CD-opnemer CDR-1 bekend gestel wat professionele digitale klankopnames vir privaat verbruikers moontlik gemaak het. Die eerste THX-gesertifiseerde versterker SM-80 is in 1992 op die mark ingevoer, en vier jaar later het die eweneens THX-gesertifiseerde tuisteater-ontvanger SR-96 gevolg. Die tuisteaterprogram is aangevul deur die video-projektor VP8770 en die plasma-televisietoestel PD4280.
Op 16 Januarie 1997 is Saul Bernard Marantz op die ouderdom van 85 oorlede. In die laat 1990's het Marantz die vervaardiging van die elektronebuis-versterkers Model 7, 8 en 9 hervat. Hierdie komponente is deur die Valve Amplification Company in Durham, Noord-Carolina met die hand vervaardig.
21ste eeu
In 2002 het Marantz met sy mededinger Denon saamgesmelt om die nuwe maatskappy D&M Holdings, Inc. te vorm. Ook ander bekende vervaardigers en handelsmerke van die hoëtrou- en klanktegnologiebedryf soos McIntosh, Boston, Snell, Escient, Denon DJ, Calrec, D&M Professional en D&M Premium Sound Solutions maak deel uit van dié houermaatskappy. Die verskillende produklyne van hierdie vervaardigers word steeds selfstandig ontwikkel, vervaardig en bemark.
Philips het in 2008 sy samewerking met Marantz ná 28 jaar gestaak. D&M Holdings, wat sy naam gewysig het tot D+M Group, is op 1 Maart 2017 volledig deur die Amerikaanse onderneming Sound United LLC oorgeneem.
Marantz in Suid-Afrika
Die Suid-Afrikaanse mark word deur Marantz Europe bedien, 'n afdeling van D&M Europe Europe B.V. wat sy hoofkwartier in Nederland het.
Epimetheus (maan)
Epimetheus is ’n binneste maan van Saturnus en is genoem na die mitologiese Epimetheus, die broer van Prometheus. Dit is ook bekend as Saturnus XI.
Ontdekking
duimnael|links|220px|Epimetheus. Epimetheus volg feitlik dieselfde wentelbaan as die maan Janus. Sterrekundiges het eers geglo dit is net een voorwerp omdat hulle so na aan mekaar is.
Audouin Dollfus het ’n maan op 15 Desember 1966 gesien en die naam "Janus" voorgestel. Op 18 Desember het Richard Walker ’n voorwerp in dieselfde wentelbaan as Janus gesien, maar die posisie het nie ooreengestem met die vorige waarnemings nie. Twaalf jaar later, in Oktober 1978, het Stephen M. Larson en John W. Fountain besef die waarnemings van 1966 kan die beste verduidelik word aan die hand van twee aparte voorwerpe (Janus en Epimetheus) wat baie eenderse wentelbane het. Walker kry nou die erkenning vir die ontdekking van Epimetheus. Voyager 1 het dié wentelkonfigurasie in 1980 bevestig.
Wentelbaan
duimnael|links|220px|Epimetheus (links onder) en Janus (regs) soos waargeneem op 20 Maart 2006, twee maande nadat hulle wentelbane omgeruil het. Die mane is nie regtig so na aan mekaar nie; Janus was eintlik sowat 40 000 km verder van Cassini as Epimetheus.
Epimetheus deel ’n wentelbaan met Janus. Laasgenoemde se gemiddelde baanradius van Saturnus af is net 50 km minder as dié van Epimetheus, ’n afstand wat kleiner is as enige van die twee se gemiddelde radius. Volgens Kepler se wette van planetêre beweging word die binneste wentelbaan vinniger voltooi – vanweë die klein verskil sowat 30 sekondes vinniger. Elke dag beweeg die binneste maan 0,25° verder weg van Saturnus as die buitenste maan. Wanneer die binneste maan by die buitenste maan kom, vermeerder hul gesamentlike swaartekragaantrekking die binneste maan se momentum en verminder dié van die buitenste maan. Hierdie bykomende momentum sorg dat die binneste maan se afstand van Saturnus af en sy wentelperiode toeneem, terwyl die buitenste maan s’n afneem. Die twee mane ruil dan wentelbane om, maar kom nooit nader as sowat 10 000 km van mekaar nie. Dié wisseling vind elke vier jaar plaas; die laaste kere was in Januarie 2006, 2010, 2014 en 2018.
Voorkoms
Daar is verskeie kraters op Epimetheus wat groter as 30 km is, asook groot en klein riwwe en groewe. Die talle kraters dui daarop dat Epimetheus taamlik oud kan wees. Janus en Epimetheus kon gevorm het uit die opbreking van ’n enkele voorwerp vroeg in die geskiedenis van die satellietstelsel.
Uit sy baie lae digtheid en relatief hoë albedo kan afgelei word Janus is nes Prometheus en Pnadora ’n baie poreuse, ysagtige voorwerp. Daar is egter groot onsekerheid hieroor en dit moet nog bevestig word.
Op die maan se suidpool is die moontlike oorblyfsel van ’n groot impakkrater wat feitlik dié hele kant bedek. Dit kan verantwoordelik wees vir die ietwat afgeplatte vorm van sy suidelike deel.
Dit lyk of daar twee terreintipes is: donker, gladde dele en ligte, effens gelerige, growwe dele. Een vertolking is dat die donker materiaal teen skuinstes afbeweeg en minder ys bevat as die ligter dele, wat meer soos "bodemrots" lyk. Albei tipes bevat egter waarskynlik baie waterys.
Ring
’n Dowwe stofring kom voor om die wentelbane van Epimetheus en Janus, blyk uit foto's wat Cassini in 2006 geneem het. Dit strek sowat 5 000 km ver.
Die bron daarvan is deeltjies wat in botsings met meteoroïdes van hul oppervlak loskom.
Federico Garcia Lorca
Federico Garcia Lorca is op 5 Junie 1898 naby Granada in die streek Andalusië in Spanje gebore. Hy het die letterkunde, beeldende kuns en musiek bestudeer en was met die kunstenaar Salvador Dali en die kompon is Manuel de Falla bevriend. Lorca was 'n stigterslid van die toneelgroep La Barraca (1930), wat die werk van klassieke Spaanse skrywers dwarsdeur die land opgevoer het. Hy is op 19 Augustus 1936 tydens die Spaanse Burgeroorlog deur 'n groep aanhangers van generaal Francisco Franco in Granada doodgeskiet; sy oorskot is nooit gevind nie.
Lorca is een van die belangrikste figure in die moderne Spaanse letterkunde. Hy het gedigte, toneelstukke, poppespele sowel as musiek geskryf. Hoewel hy in sy letterkundige werk die volkstaal gebruik het, is 'n element van poësie deurgaans, ook in sy prosa, aanwesig. Lorca het baie inspirasie uit die volkstradisies van Andalusië geput en het ook direkte kontak met die folklore van dié streek gehad. Sy eerste digbundel, Verseboek, het in 1921 verskyn, gevolg deur Liedere (1927).
In 1935 het een van sy beroemdste gedigte verskyn: Klaaglied vir Ignacio Sánchez Mejfas, 'n vierdelige elegie oor die dood van 'n stiervegter. 'n Afrikaanse vertaling van die gedig deur Uys Krige is opgeneem in sy bundel Vir die luit en die kitaar (1950). Ná 'n besoek van Lorca aan die VSA het twee bundels, Digter in New York (1935) en Eerste liedere (1936), verskyn.
Lorca se bekendste dramas is die trilogie Bloedbruilof (1933), Yerma (1934) en Die huis van Bernarda Alba (1936). Laasgenoemde 2 tragedies se Afrikaanse vertalings deur Uys Krige het in onderskeidelik 1963 en 1980 verskyn. Dit is baie dramatiese werke waarin die karakters, veral die vroue, in 'n konflik tussen liefde en menslikheid enersyds, en die sosiale norme andersyds, hul instinktiewe, byna dierlike hartstogte uitbeeld. Die doodselement is ook hier sterk aanwesig.
Johan Goosen
Johan Goosen (gebore in Burgersdorp, 27 Julie 1992) is ’n rugbyspeler wat vir die Cheetahs as losskakel gespeel het in die Curriebeker en die Superrugbyreeks. Hy het vir die Suid-Afrikaanse Skolespan gespeel en het ook Suid-Afrika verteenwoordig in die 2011 IRR Junior Rugbywêreldbeker.
Goosen is gekies as lid van die Suid-Afrikaanse onder 20-span wat sou deelneem aan die 2011 IRR Junior Wêreldkampioenskap maar doen ’n skouerbesering op teen die Highlanders wat hom uit die toernooi hou.
In Junie 2014 is bekend gemaak dat Goosen ’n driejaarkontrak met die Franse klub Racing 92 geteken het.
Springbokloopbaan
Goosen maak sy Springbokdebuut op 8 September 2012 teen Australië in Perth. Hulle verloor 26–19 nadat hy opdraf as plaasvervanger-losskakel vir Morné Steyn in the 59ste minuut van die wedstryd.
Sy insluiting as jong Bok het ’n sensasie onder menige ondersteuners verskaf, omdat gereken is dat die nommer-een Springboklosskakel, Steyn, die balbesit te veel wegskop; nie aanval deur te hardloop nie, en boonop ook nie met al sy stelskoppe pale toe geslaag het nie. Die volgende twee Saterdae speel Goosen in die begin-vyftiental vir die Springbokke op losskakel, waar hy hom goed van sy taak gekwyt het.
In Maart 2013 doen hy 'n kniebesering op tydens 'n Cheetah-spanoefening in Sydney wat hom tot Oktober van die veld af gehou het. Op 14 Junie 2014 speel hy vir ongeveer 10 minute vir die Springbokke teen Wallis in Durban, maar is weer af met 'n skouerbesering.
Linux
Linux is 'n vrye bedryfstelselkern vir 'n verskeidenheid van rekenaars. Die naam "Linux" word ook baie gebruik om te verwys na volledige bedryfstelsels wat van die Linux-kern gebruik maak. Linux is aanvanklik deur Linus Torvalds geskryf omdat hy graag 'n Unix-bedryfstelsel vir sy Intelgebaseerde persoonlike rekenaar wou hê. Sedertdien het duisende mense oor die internet ingespring om dit te verbeter. Dit is gebaseer op Unix maar die bronkode is vryelik beskikbaar.
'n Linux-verspreiding (Engels: distribution) is 'n Unix-gebaseerde bedryfstelsel vir persoonlike rekenaars of bedieners, en is die algemene manier waarop 'n Linux-stelsel beskikbaar gestel word. Dit verpak Linux saam met 'n klomp programme van die GNU- en ander projekte. Sulke volledige bedryfstelsels word soms GNU/Linux-stelsels genoem, alhoewel dit algemeen slegs "Linux" genoem word.
Linux is aanvanklik geskryf vir Intel 386-rekenaars en veral gewild geword onder entoesiaste. Dit het daarna geleidelik gewild geword as bedienerbedryfstelsel en geleidelik al hoe meer korporatiewe reuse se aandag getrek, soos IBM, Hewlett-Packard en Novell. Nou word Linux ook geleidelik meer op hoofstroom- persoonlike rekenaars gebruik. Linux word egter ook op 'n groot verskeidenheid ander toestelle gebruik; van klein draagbare toestelle en netwerktoerusting, tot superrekenaars.
Geskiedenis
In 1983 het Richard Stallman die GNU-projek gestig met die doel om 'n volledige Unix-agtige bedryfstelsel wat geheel en al uit vrye sagteware bestaan, te skep. Teen die begin van die 1990's het GNU meeste van die vereiste komponente van die stelsel geskryf of versamel — biblioteke, vertalers, teksredigeerders, 'n Unix-agtige dop (shell) — behalwe vir een belangrike komponent, die kern. Die GNU-projek het 'n kern begin ontwikkel, die Hurd, in 1990, gebaseer op die Mach-mikrokern, maar die ontwikkeling van die Mach-gebaseerde ontwerp blyk moeilik te wees en dit vorder stadig.
Aanvanklik was 'n rekenaar wat Minix geloop het, nodig om Linux te installeer en op te stel. Aanvanklike weergawes van Linux het ook 'n ander bedryfstelsel nodig gehad om van 'n hardeskyf af te kan laai, maar daar was gou aparte selflaaiers (boot loaders) soos LILO beskikbaar. Die Linux-stelsel het Minix gou verbygesteek wat funksionaliteit betref; Torvalds en ander vroeë Linux-programmeerders het hulle werk aangepas vir die GNU-komponente en gebruikerprogramme om 'n volledige, volfunksie- en vrye bedryfstelsel daar te stel.
Vandag lei Torvalds steeds die ontwikkeling van die kern, terwyl ander subkomponente soos die GNU-komponente steeds afsonderlik ontwikkel word (die programmering van die Linux-kern is nie deel van die GNU-projek nie). Ander groepe en maatskappye kombineer en versprei die komponente met addisionele toepassingprogrammatuur in die vorm van Linux-verspreidings.
Japan Nasionale Roete 315
Japan Nasionale Roete 315 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Linux
Kopiereg, lisensiëring en die Linux-handelsmerk
Die Linux-kern en meeste GNU-programmatuur is gelisensieer onder die GNU Algemene Publieke Lisensie. Die GPL vereis dat alle bronkode en afgeleide werke wat versprei word ook onder die GPL gelisensieer word. Daar word soms daarna as 'n "share and share-alike"- of "kopielinkslisensie" verwys. In 1997 het Linus Torvalds aangevoer dat, "Om Linux onder die GPL te plaas beslis die beste ding is wat ek ooit gedoen het." Ander programmatuur kan ander lisensies gebruik; baie biblioteke gebruik die GNU Lesser General Public License (LGPL), 'n meer permissiewe variant van die GPL, en die X-Windowstelsel gebruik die MIT-lisensie.
In die VSA is die naam "Linux" as 'n handelsmerk in Linus Torvalds se naam geregistreer. In 1997, nadat 'n ander persoon die handelsmerk geregistreer het en tantieme van Linux-versprediders geëis het, het Torvalds en sommige geaffekteerde organisasies hof toe gegaan om die handelsmerk eerder aan Torvalds toegeken te kry. Die lisensiëring van die handelsmerk word nou deur die Linux Mark Institute hanteer. Torvalds het bevestig dat hy die naam slegs geregistreer het om te verhoed dat iemand ander dit kan gebruik, maar is in 2005 volgens Amerikaanse handelsregwette gedwing om aktiewe maatstawwe te onderneem om die handelsmerk af te dwing. As gevolg hiervan het die LMI 'n aantal briewe aan verspreidingshandelaars gestuur om hulle te versoek om 'n fooi te betaal vir die gebruik van die naam en het 'n aantal maatskappye ingewillig.
Uitspraak
In 1992 het Torvalds verduidelik hoe hy die woord Linux uitspreek: 'li' is pronounced with a short [ee] sound: compare prInt, mInImal etc. 'nux' is also short, non-diphthong, like in pUt {IPA /ʊ/}. It's partly due to minix: linux was just my working name for the thing, and as I wrote it to replace minix on my system, the result is what it is... linus' minix became linux."
'n Klanklêer waar Torvalds sê "Hello, this is Linus Torvalds, and I pronounce Linux as Linux" is hier beskikbaar. In Engels word, "Linux" en "Minix" gewoonlik met 'n kort i (IFA: /ɪ/) klank uitgespreek wat verskil van Torvalds se Fins-Sweedse uitspraak van die woorde.
Linux en die GNU-Projek
Omdat alle Linux-verspreidings steun op biblioteke en gereedskap uit die GNU-projek, wat die Linux-kern voorafgegaan het, vra Richard Stallman en die Stigting vir Vrye Sagteware dat die gesamentlike stelsel eerder "GNU/Linux" of "'n Linux-gebaseerde GNU-stelsel" genoem moet word. Linus Torvalds het gesê dat hy die noem van Linux in die algemeen as GNU/Linux "eenvoudig belaglik" vind. Sommige verspreidings gebruik wel die naam—vernaamlik Debian GNU/Linux—terwyl meeste mense sommer net na die stelsel as Linux verwys. Die onderskeid tussen die Linux kern en die hele stelsel wat daarop gegrond is, is 'n bron van verwaring vir nuwe gebruikers en dit bly omstrede.
SCO-regsgeding
In Maart 2003 het die SCO Groep IBM gedagvaar. In die dagvaarding beweer SCO dat IBM gedeeltes van kode waarop SCO kopiereg het tot die Linux kern bygedra het in 'n skending van IBM se lisensie om Unix te gebruik. Verder het SCO briewe gestuur aan 'n aantal maatskappye waarin hulle waarsku dat hulle gebruik van Linux sonder 'n lisensie van SCO tot vervolging kan lei, en in die pers beweer dat hulle individuele Linux-gebruikers sou dagvaar. Die omstredenheid sluit in dagvaardings deur SCO teen Novell, DaimlerChrysler (in 2004 verwerp), en AutoZone, en deur Red Hat en andere teen SCO.
Tot op hede is geen bewys van SCO se bewerings van gekopieerde kode in Linux verskaf nie en het SCO se bewerings baie gewissel.
Grootte van ontwikkelingpogings
Volgens More Than a Gigabuck: Estimating GNU/Linux's Size, 'n studie van Red Hat Linux 7.1, is bevind dat dié besondere verspreiding 30 miljoen lyne bronkode bevat het. Deur die "Constructive Cost Model" toe te pas bevind die studie dat die verspreiding omtrent agtduisend man-jare ontwikkelingstyd geneem het. Volgens die studie sou die programmatuur, as dit op gewone kommersiële wyse geskep is, VS$1,08 miljard (jaar 2000) sou kos om in die VSA te ontwikkel.
Meeste van die kode (71%) is in die C-programmeertaal geskryf, maar baie ander tale is gebruik, waar onder C++, Lisp, saamsteltaal, Perl, Fortran, Python en verskeie skriptale. Effens meer as die helfte van al kode is onder GPL gelisensieer. Die Linux-kern het 2,4 miljoen lyne kode bevat, of omtrent 8% van die totaal.
In 'n studie wat daarna gedoen is, Counting potatoes: The size of Debian 2.2, is dieselfde analise op Debian GNU/Linux weergawe 2.2 gedoen. Die verspreiding het meer as vyf-en-vyftig miljoen lyne kode bevat, en die studie beraam dat dit 1,9 miljard dollar sou kos om dit op die konvensionele wyse te ontwikkel.
Toepassings
Linux is die hoeksteen van die LAMP-bedienerkombinasie (Linux, Apache, MySQL, Perl/PHP/Python) wat 'n hoë mate van gewildheid onder web-ontwikkelaars bereik het wat dit een van die algemeenste platforms op die web gemaak het. 'n Vername voorbeeld in dié opsig is die gebruik van dié kombinasie in die MediaWiki-stelsel — die programmatuur wat hoofsaaklik vir Wikipedia geskryf is.
Ag gevolg van die stelsel se lae koste en hoogs plooibare opstellingsmoontlikhede, word Linux baie keer in ingeboude stelsels soos digitale televisieontvangers, selfone, en handtoestelle gebruik. In selfone het Linux 'n belangrike mededinger geword vir die Symbian OS-bedryfstelsel, wat in baie selfone gebruik word. In handtoestelle, is dit 'n alternatief tot die dominante Windows CE en Palm OS bedryfstelsels. Die gewilde TiVo digitale video-opnemer gebruik 'n doelgemaakte weergawe van Linux. Verskeie outonome brandmuur- en roeteerderprodukte, waaronder verskeie van Linksys, gebruik Linux aan die binnekant, waar die gevorderde brandmuur- en roetebepalende vermoëns daarvan gebruik word.
Die Sony PlayStation 3-spelrekenaar wat in 2006 vrygestel is, sal uit die staanspoor Linux loop. Sony het tevore 'n PS2 Linux kit vir hulle PlayStation 2-spelrekenaar vrygestel. Ontwikkelaars van rekenaarspeletjies soos Atari en id Software het speletjies vrygestel wat op Linux-stelsels werk.
Linux is al hoe gewilder as 'n bedryfstelsel vir superrekenaars. In die November 2005 TOP500-lys van superrekenaars het die twee vinnigste superrekenaars ter wêreld Linux geloop. Van die 500 stelsels het 371 (74,2%) een of ander weergawe van Linux gebruik, insluitend sewe van die top tien.
Verspreidings
Linux word oor die algemeen as deel van 'n Linux-verspreiding (in Engels baie keer 'n "distro" genoem) gebruik. Die verspreidings word deur individue, los spanne, en verskeie professionele organisasies saamgestel. Dit bevat gewoonlik addisionele stelsel- en Toepassingsagteware, 'n installeringstelsel om die aanvanklike stelselopstelling te vereenvoudig, en geïntegreerde bestuur van die programinstallasie en opgradering. Verspreidings word vir verskeie doeleindes geskep, insluitend rekenaarargitektuurondersteuning, lokalisering vir 'n spesifieke gebied of taal, intydse toepassings, en ingeboude stelsels, en baie sluit doelbewus slegs vrye programmatuur in. Tans word meer as driehonderd verspreidings aktief ontwikkel, waarvan omtrent 'n dosyn verspreidings die gewildste is vir algemene gebruik. Hulle sluit in:
'n Tipiese algemene-gebruik verspreiding sluit die Linux-kern, van die GNU-biblioteke en gereedskap, opdragreëldoppe, die grafiese X Windowstelsel en meegaande werkskermomgewing soos KDE of GNOME, te same met duisende toepassings van kantoorsuites tot programvertalers, teksredigeerders, en wetenskaplike gereedskap.
Persoonlike gebruik
Die hoë mate waartoe toegang tot Linux se binnegoed verleen word het tradisioneel daartoe gelei dat Linux-gebruikers oor die algemeen meer tegnologies georiënteerd is as gebruikers van Microsoft Windows en Mac OS en verlustig hulle self baie keer in die etiket "kraker" (hacker of geek). Linux en ander vrye projekte is in die verlede baie keer gekritiseer dat dit nie ver genoeg gaan om gebruikersvriendelikheid te verseker nie.
Linux se Unix oorsprong beteken dat terwyl daar grafiese gereedskap vir baie stelselverstellings en dienste is, konfigurasielêers wat uit gewone teks bestaan steeds algemeen gebruik word om die bedryfstelsel op te stel en kan dit aan gebruikers blootgestel word. In die opdragdop is daar steeds heelwat bruikbaarheidsorge uit die vroeë Unix dae soos die onvermoë om baie verwerkings ongedaan te maak soos die uitvee van lêers en teenstrydige koppelvlakke van baie ouer programme.
Die Berlyn-gebaseerde organisasie Relevantive het in 2003 tot die gevolgtrekking gekom dat die bruikbaarheid van Linux vir persoonlike gebruikstake "byna gelyk aan die van Windows XP is." Sedetdien het talle onafhanklike studies en artikels verskyn wat aandui dat 'n moderne Linux-omgewing wat GNOME of KDE gebruik in 'n sakeomgewing op dieselfde vlak as Microsoft Windows is.
Installasie
In die verlede was die moeilikheidsgraad van installasie 'n hindernis tot wye aanvaarding van Linux-gebaseerde persoonlike rekenaars. Baie verspreidings is nou ten minste net so maklik om te installeer as 'n vergelykbare weergawe van Windows. Dit is nie nodig om lisensienommers te berg en dit tydens installasie in te voer nie en dit is gewoonlik nie nodig om drywers te installeer nadat Linux geïnstalleer is nie aangesien meeste apparatuur uit die staanspoor ondersteun word.
Soos met bedieners is daar nou persoonlike rekenaars waarop Linux reeds geïnstalleer is van rekenaarhandelaars soos Hewlett-Packard en Dell.