cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stonewall-onluste
Homoseksualiteit in die 20ste eeu in die VSA
In 1952 het die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging homoseksualiteit in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding (DSM) opgeneem as ’n geestesteuring. ’n Groot studie oor homoseksualiteit is gebruik as regverdiging vir die insluiting van die toestand as ’n veronderstelde geheime patologiese vrees vir die teenoorgestelde geslag wat veroorsaak word deur traumatiese ouer-kind-verhoudings. Dié siening was invloedryk in die mediese beroep. In 1956 het die sielkundige Evelyn Hooker egter ’n studie gedoen wat die geluk van goed aangepaste gays met dié van heteroseksuele mans vergelyk het, en geen verskil gevind nie. Haar studie het die mediese gemeenskap verstom en haar die heldin van baie gays en lesbiërs gemaak, maar homoseksualiteit het tot in 1973 in die DSM gebly.
Gunther von Hagens
Loopbaan
Von Hagens het vir 22 jaar aan die Universiteit in die Institute vir Anatomie en Patologie gedoseer.
Stonewall-onluste
Homofiele aktivisme
Een van die eerste uitdagings teen onderdrukking deur die regering was in 1953. ’n Organisasie met die naam ONE, Inc. het ’n tyskrif, ONE, gepubliseer. Die Amerikaanse posdiens het geweier om die Augustus-uitgawe oor homoseksuele in heteroseksuele huwelike af te lewer op grond daarvan dat die materiaal obseen was, al was dit in bruinpapier toegedraai. Die saak het eindelik in die hoogeregshof gedraai wat in 1958 beslis het dat ONE, Inc. sy materiaal deur die posdiens mag pos.
Homofiele organisasies het toegeneem en na die ooskus versprei. Die lede het mettertyd dapperder geword. Frank Kameny het die Mattachine van Washington, D.C. gestig. Hy is uit die weermag ontslaan omdat hy gay was en het hulle gedagvaar om heraangestel te word, maar het misluk. Kameny het geskryf homoseksuele is nie anders as heteroseksuele nie. Sy boodskappe was dikwels gerig op geestesgesondheidsamptenare, wat soms Mattachine- en DOB-vergaderings bygewoon het om vir die lede te vertel hulle is abnormaal. In 1965 het Kameny, geïnspireer deur die menseregtebeweging, ’n staking voor die Withuis en ander regeringsgeboue georganiseer om beswaar te maak teen diskriminasie teen werknemers. Die stakings het baie gay mense geskok en van die leiers van die Mattachine en DOB ontstel. Terselfdertyd het die frekwensie en felheid van demonstrasies in die menseregtebeweging en teenstand teen die Viëtnamoorlog deur die 1960's toegeneem, asook botsings met die polisie.
Gunther von Hagens
Loopbaan
Von Hagens het bekendheid verwerf vir sy tegniek van plastinasie, wat hy in 1977 ontwikkel het en die volgende jaar laat patenteer het. Hy het gevolglik die tegniek verder ontwikkel en die Instituut vir Plastinasie in 1993 in Heidelberg gestig. Hy is sedert 1996 ’n gasprofessor in Dalian, China, waar hy aan die stuur van ’n plastinasiesentrum is. Hy is ook die direkteur van ’n plastinasiesentrum aan die Nasionale Mediese Akademie in Bisjkek, Kirgisië. Sedert 2004 is hy ’n gasprofessor aan die New York Universiteit se Kollege vir Tandheelkunde.
Stonewall-onluste
Opstand by Compton's Cafeteria
In 1966 het fopdossers, prostitute en transvestiete in Compton's Cafeteria in San Francisco gesit toe die polisie opdaag om mans wat soos vroue aangetrek is, te arresteer. ’n Opstand het ontstaan: Klante het koppies, pierings en borde rondgegooi en die restaurant se vensters gebreek. ’n Paar dae later, nadat die vensters vervang is, het die groep teruggekeer en dit weer gebreek. Professor Susan Stryker klassifiseer die Compton's Cafeteria-opstand as diskriminasie teen transgender mense eerder as diskriminasie teen seksuele oriëntasie, en verbind dit met kwessies van gender, ras en klas wat deur die homofiele organisasies as onbelangrik afgemaak is. Dit was die begin van transgender-aktivisme in San Francisco.
Blues (Superrugbyspan)
Die Blues (voorheen bekend as die Auckland Blues) is ’n Nieu-Seelandse rugbyspan wat as ’n konsessie aan die Superrugbykompetisie deelneem sedert 1996. Die konsessie sluit Auckland Provinsie en Northland in. In terme van die ITM-beker kom spelers van Northland, North Harbour en Auckland af. Hul tuiswedstryde word gespeel op Edenpark in Auckland.
Stonewall-onluste
Greenwich Village
Die Manhattan-buurte Greenwich Village en Harlem was ná die Eerste Wêreldoorlog die tuiste van ’n taamlike getal homoseksuele mans en vroue wat in die weermag was en daarna in groter stede wou gaan woon. Die woongebiede van gays en lesbiërs, wat deur ’n koerant "vroue met kort hare en mans met lang hare" genoem is, het oor die volgende twee dekades ’n kenmerkende subkultuur ontwikkel. Die verbod op alkohol ná die oorlog het gay instellings bevoordeel, want om te drink en ander "immorele" gedrag het ondergrondse bedrywighede geword. New York-stad het wette teen homoseksuele in openbare en privaat ondernemings uitgevaardig, maar omdat die vraag na alkohol groot was, was ondernemings waar gedrink kon word so talryk en van korte duur dat die owerhede nie ’n oog oor almal kon hou nie.
duimnael|280px|Washington Square Park in Greenwich Village. Die sosiale onderdrukking van die 1950's het ’n kulturele revolusie in Greenwich Village tot gevolg gehad. ’n Aantal digters, wat later die beatdigters genoem is, het geskryf oor die euwels van dié tyd se sosiale organisasie. Hulle het anargisme, dwelms en hedonistiese plesiere opgehemel. Allen Ginsberg en William S. Burroughs – albei inwoners van Greenwich Village – het ook eerlik en openlik oor homoseksualiteit geskryf. Hul werk het simpatieke, liberale mense aangetrek, asook homoseksuele wat op soek was na ’n gemeenskap.
Teen vroeg in die 1960's was ’n veldtog goed op dreef om van New York se gay kroeë ontslae te raak. Dit was op bevel van die destydse burgemeester, Robert F. Wagner jr., wat bekommerd was oor die stad se beeld aan die vooraand van die Wêreldtentoonstelling van 1964 in New York. Die stad het die kroeë se dranklisensies teruggetrek en polisiemanne in gewone klere het soveel homoseksuele as moontlik in ’n lokval probeer lei. Dit het gewoonlik behels ’n polisieman in gewone klere begin praat met ’n man in ’n kroeg of openbare park; as die gesprek lei in die rigting dat hulle saam kan huis toe gaan, of as die polisieman vir die man ’n drankie koop, is hy in hegtenis geneem vir uitlokking. Volgens ’n berig in die New York Post het ’n polisieman in die aantrekkamer van ’n gim homself tussen die bene gegryp en gekreun; toe ’n man hom vra of alles reg is, is hy in hegtenis geneem. Min advokate sou mense in sulke gevalle verdedig, en van hulle het ’n deel van hul tarief gegee aan die polisieman wat die persoon gearresteer het.
Die Mattachine-vereniging het daarin geslaag om New York se nuwe burgemeester, John Lindsay, sover te kry om die polisieveldtog te beëindig. Hulle was minder suksesvol met die drankwette. Hoewel geen wette bestaan het teen die bediening van homoseksuele nie, het howe die owerhede diskresie toegelaat in die goedkeuring en terugtrekking van dranklisensies aan ondernemings wat "wanordelik" kon raak. Ondanks die talle gay en lesbiese inwoners van Greenwich Village was daar baie min plekke, buiten kroeë, waar hulle openlik kon byeenkom sonder om lastig geval of gearresteer te word.
Gunther von Hagens
Loopbaan
Vir die eerste 20 jaar is plastinasie gebruik om klein proefstukke vir mediese studie te preserveer. Dit was eers in die vroeë 1990’s wat die toerusting ontwikkel is wat dit moontlik maak om volledige liggame te plastineer. Só ’n liggaam kan tot 1,500 ure neem om voor te berei. Die eerste uitstalling van volledige liggame is in 1995 in Japan gehou. Oor die volgende twee jaar het Von Hagens die Liggaamswêrelde-tentoonstelling ontwikkel waar menslike liggame in lewensgetroue houdings geposeer word en gedissekteer is om verskeie strukture en stelsels van die menslike anatomie aan te dui. Sedertdien was dit reeds by 50 stede wêreldwyd.
Seiwalvis
Die seiwalvis (Balaenoptera borealis) is 'n baardwalvis; die derde grootste vinwalvis na die blouwalvis en die rorkwal. Seiwalvisse word in al die wêreld se oseane aangetref en verkies diep waters wat nie te ver van die kus is nie.. Hulle is geneigd om poolstreke, tropiese streke en gebiede wat semi-afgeslote is. Seiwalvisse migreer jaarliks van koel en subpoolstreke in die somer na matige en subtropiese waters in die winter. In meeste areas is die presiese migrasieroetes nie baie bekend nie.
Blues (Superrugbyspan)
Geskiedenis
Toe die Nieu-Seelandse Rugbyvoetbalunie (NZRVU) aanvanklik besluit het op die samestelling van spanne vir die Super 12 in 1995, is besluit dat dit onregverdig sou wees indien die Blues-konsessie die provinsiale spanne van North Harbour, Counties Manukau, Northland en Auckland sou insluit aangesien daar soveel All Blacks-spelers vir hierdie unies gespeel het. Indien die Blues dus uit hierdie unies sou bestaan, sou dit in effek ’n All Blackspan wees wat deelneem aan die Super 12.
Seiwalvis
Die walvisse bereik 'n lengte van tot 20 m en kan tot 45 ton weeg. Een seiwalvis vreet 'n gemiddelde 900 kg kos per dag, hoofsaaklik eenoogkrefies, planktonkrefies en ander soöplankton. Seiwalvisse word onder die vinnigste van al die walvisagtiges gereken en kan 'n spoed van tot 50 km/h oor kort afstande bereik. Die naam "seiwalvis" is van die Noorse woord vir pollak, 'n soort vis wat om en by dieselfde tyd as die seiwalvis langs die kus van Noorweë verskyn.
As gevolg van grootskaalse kommersiële walvisvangs tussen die laat-negentiende en laat-twintigste eeue, waartydens meer as 238 000 individue gevang is, is die seiwalvis tans 'n internasionaal beskermde spesie, alhoewel beperkte walvisvangs steeds onder omstrede programme deur Ysland en Japan plaasvind. Met die ingang van 2006 was die wêreldwye bevolking van die seiwalvis omtrent 54 000: ongeveer 'n vyfde van wat dit voor die aanvang van walvisvangs was.
Blues (Superrugbyspan)
Geskiedenis
Dit het daartoe gelei dat North Harbour en Northland deur die naaste ander span, die Waikato Chiefs verteenwoordig sou word. Dit het daartoe gelei dat die Blues nie die volle gebied van Auckland Provinsie verteenwoordig het nie omdat North Harbour die noordelike deel van Auckland verteenwoordig. Die Blues het egter Thamesvallei, wat geografies heelwat nader is aan Hamilton as aan Auckland, as deel van hul konsessie verteenwoordig.
Grense geherdefinieer
Teen die einde van die 1990’s het die hoeveelheid All Blacks van die bogenoemde unies gedaal. Dit het ’n uitruiling van provinsiale spanne tussen die Blues en die Chiefs tot gevolg gehad. Daar is besluit dat die Chiefs voortaan Thamesvallei en Counties Manukau sou verteenwoordig en die Blues Northland en North Harbour. Alhoewel North Harbour en Northland baie beter gevaar het in die Nasionale Provinsiale Kampioenskap (NPC) as Counties Manukau en Thamesvallei in die seisoen voor die uitruiling, het dit geografies meer sin gemaak. Ten spyte hiervan het die Blues die area wat in volksmond Suid-Auckland heet, verloor (dit sluit nie Mangere, Otahuhu, Papatoetoe en Oos-Tamaki in nie). Die Blues het dus Suid-Auckland verruil vir Noord-Auchland en het steeds nie die hele Aucklandprovinsie verteenwoordig nie. In 2000 het al die Nieu-Seelandse Super 12-konsessies die gebiedsidentifiseerders (d.w.s. die Auckland voor Blues, die Waikato voor Chiefs ens.) weggelaat uit hul amptelike name.
Nadat die NPC in 2006 gestaak is en twee nuwe plaaslike kompetisies dit vervang het - die professionele Air New Zealand-beker en die sogenaamde amateur Heartland-kampioenskap - het die Blues die enigste Superrugbyspan gebly wie se provinsiale spanne waaruit die konsessie bestaan, slegs aan die Air New Zealand-beker deelneem.
Hoogtepunte
Die Blues het die heel eerste Superrugbykompetisie in 1996 gewen toe hulle die eindstryd op Edenpark teen Natal met 45 - 21 gewen het. Dit is gevolg deur ’n kompetisiesege in 1997 (in hierdie jaar het hulle nie een wedstryd verloor nie, slegs een gelykop gespeel). Edenpark het in 1998 sy derde agtereenvolgende Super 12 eindstryd gesien toe die Canterbury Crusaders daarheen gereis het. Die span van Canterbury het die wedstryd met 20 - 13 gewen en gesorg dat die Blues nie ’n driekuns kon behaal nie.
Apollo (distribusiestasie)
Apollo is 'n distribusie-substasie vir elektrisiteit in die suidooste van Pretoria. Dit was ontwerp en gebou om die meeste van die krag, opgewek by Eskom se Arnot- en Hendrina-steenkoolkragstasies, te ontvang teen 400 kV en te versprei na die munisipaliteite in Gauteng teen 275 kV. Daar is drie 1000 MVA transformators by Apollo geïnstalleer om die taak te verrig. Later is 'n gelykrigter ook hier gebou wat krag (±533 kV gelykstroom) vanaf die Cahora Bassa-dam in Mosambiek ontvang, omskakel na wisselstroom en koppel aan Eskom se netwerk.
Blues (Superrugbyspan)
Hoogtepunte
Die Blues kon sedert 1997 nog net een keer die titel wen. Hulle het in 2003 teen die Crusaders met 21 - 17 gewen. Alhoewel die span gereeld All Blacks oplewer het hulle gesukkel om goed te doen. Hulle kon sedert 2003 slegs een keer tot die uitspeelrondets deurdring. Met die uitbreiding van die Super 12 na die Super 14 is gespekuleer dat die Blues ten minste tot die halfeindrondte sou vorder en dat hulle sterk aanspraakmakers op die titel sou wees. Hulle het egter teleurgestel met ’n agtste plek op die punteleer.
Gunther von Hagens
Loopbaan
Geloofsgroepe, insluitend verteenwoordigers van die Katolieke Kerk en sommige Rabbi’s het die tentoonstelling van menslike oorskot teengestaan en gesê dat dit nie die menslike liggaam eerbiedig nie.
Blues (Superrugbyspan)
Super 12
Die volgende tabel som die Blues se Super 12-uitslae op: ! width="20"| Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Wolkverwerking
Wolkverwerking is die gebruik van rekenaarhulpbronne (harde- en sagteware) wat oor ’n rekenaarnetwerk (tipies die Internet) as ’n diens gelewer word. Die naam kom van die gebruik van ’n wolkvormige simbool wat in stelseldiagramme as ’n abstraksie vir ingewikkelde infrastruktuur gebruik word. Wolkverwerking vertrou afstandsdienste met ’n gebruiker se data, sagteware en berekeninge toe.
Blues (Superrugbyspan)
Superrugby
Die volgende tabel som die Blues se Superrugby-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas 1 Punte toegeken vir ’n loslootjie is nie hierby ingereken nie.
Die volgende tabel som die Blues se Superrugby-uitslae vir die uitgebreide toernooi van agtien spanne op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos Alg ! width="20"|Pos Groep ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="35"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Huidige span
Blues 2017 Superrugbyspan
Stonewall-onluste
Greenwich Village
Nie een van die kroeë wat onder gays en lesbiërs gewild was, is deur gay mense besit nie. Feitlik almal is deur georganiseerde misdaad besit en beheer. Die gereelde klante is sleg behandel, die drank is met water verdun en die pryse was hoog. Hulle het egter ook die polisie betaal om gereelde klopjagte te voorkom.
Gunther von Hagens
Loopbaan
Von Hagens het nuwe liggaamsegmenteringsmetodes ontwikkel wat baie dun skywe voortbring, wat daarna geplastineer kan word. Die skywe kan gebruik word vir atudies in anatomie. Hy is ook besig om soortgelyke tegnieke vir groter proefstukke soos ’n olifant te ontwikkel. Hy werk in ’n versteekte laboratorium met die ingang agter ’n verskuifbare stel trappe, waar hy sy nuutste plastinasietegnieke ontwikkel het.
Stonewall-onluste
Stonewall Inn
duimnael|Die ligging van die Stonewall Inn in Greenwich Village.
Die Stonewall Inn, geleë te Christopherstraat 51 en 53, was nes verskeie ander ondernemings in die stad die eiendom van die Genovese-misdaadfamilie. In 1966 het drie lede van die Mafia $3 500 daarin belê om die Stonewall Inn in ’n gay kroeg te omskep nadat dit voorheen ’n restaurant en nagklub vir heteroseksuele was. Een keer per week sou ’n polisieman koeverte vol omkoopgeld invorder; die Stonewall Inn het geen dranklisensie gehad nie. Dit het geen lopende water agter in die kroeg gehad nie – vuil glase is in bakke water afgespoel en dadelik weer gebruik. Daar was geen nooduitgang nie en die toilette het diwels oorgeloop. Hoewel die kroeg nie vir prostitusie gebruik is nie, het dwelmverkope en ander "geldtransaksies" daar plaasgevind. Dit was die enigste kroeg vir gay mans in New York-stad waar die klante kon dans. Dit was die grootste trekpleister vandat dit ’n gay kroeg geword het.
Gunther von Hagens
Persoonlike lewe
Von Hagens is ’n ateïs. Hy is getroud met Angelina Whalley, die Kunsregisseur van die Liggaamswêrelde-tentoonstellings. Hy het drie kinders van sy eerste huwelik en het ook die agternaam Von Hagens, sy eerste vrou se achternaam, behou. Wanneer hy in die openbaar verskyn, selfs wanneer hy anatomiese ontledings doen, dra hy ’n swart duikhoed (’n verwysing na die hoed wat gedra is in Die anatomiese les van Dr. Nicolaes Tulp deur Rembrandt).
Stonewall-onluste
Stonewall Inn
Klante is in 1969 deur ’n uitsmyter ingelaat wat hulle eers deur ’n loergaatjie bekyk het. Die wettige ouderdom om te drink was 18 en om te voorkom dat polisiemanne in gewone klere (wat "Lily Law", "Alice Blue Gown" of "Betty Badge" genoem is ) per ongeluk toegelaat word, moes die uitsmyter die besoekers ken of hulle moes gay lyk. Die toegangsgeld oor naweke was $3, waarvoor klante twee kaartjies gekry het wat hulle vir twee drankies kon ruil. Hulle moes hul naam in ’n boek aanteken om te bewys die kroeg is ’n "privaat klub", maar hulle het selde hul regte name geteken.
Daar was twee dansvloere in die Stonewall Inn; die binnekant was swart geverf, wat dit baie donker gemaak het, en die flitsende ligte was ook swart. As iemand die polisie gewaar het, is gewone wit ligte aangeskakel om mense te waarsku om op te hou dans of aan mekaar raak. Agter in die kroeg was ’n kleiner kamer wat deur "queens" besoek is; dit was een van twee kroeë waarheen verwyfde mans wat grimering gedra en hul hare gepluiskam het, kon gaan (maar hulle moes mansklere dra). Net ’n paar trnasvestieste, of mans in vroueklere, is ingelaat. Sowat 98% van die klante was mans, maar ’n paar lesbiërs het die kroeg ook besoek. Jonger, hawelose jong mans wat in die nabygeleë Christopherpark geslaap het, het dikwels probeer inkom sodat ander vir hulle drankies kon koop. Die ouderdom van die klante het gewissel tussen net onder 20 tot vroeë 30's. Daar was ewe veel wit mense, swart mense en Spaans-Amerikaners.
Gunther von Hagens
Persoonlike lewe
Von Hagens het genoem dat sy uiteindelike doelwit is om ’n “Mensmuseum” te stig waar uitstallings van menslike anatomie permanent vertoon kan word. Hy het ook gesê dat hy na sy dood beplan om geplatineerde skywe van sy liggaam aan verskeie universiteite te skenk, sodat hy in die dood by verskeie plekke nog opleiding kan gee. Hy kan dit nie doen terwyl hy lewe nie. In Januarie 2012 het hy aangekondig dat hy aan Parkinson se siekte ly en dat sy vrou na sy dood sy liggaam sal plastineer en die bewaarde liggaam sal uitstal as deel van die Liggaamswêrelde-tentoonstellings.
Varkvleis
Varkvleis (Engels: "pork") is die kulinêre naam vir die vleis van die makgemaakte vark (Sus domesticus). Dit is een van die mees algemeen verbruikte voedsels ter wêreld. Bewyse van varkboerdery dateer terug tot 5000 v.C.
Stonewall-onluste
Polisieklopjag
duimnael|links|280px|Die uitleg van die Stonewall Inn in 1969.
Om 01:20 op Saterdag 28 Junie 1969 het vier polisiemanne in donker pakke, twee in uniform en speurder Charles Smythe en onderinspekteur Seymour Pine by die Stonewall Inn se dubbele deur aangekom en geskree: "Police! We're taking the place!" Stonewall-werknemers kon nie onthou dat hulle soos gewoonlik vooraf ’n wenk gekry het dat daar dié aand ’n klopjag sou wees nie. Volgens Duberman (p. 194) was daar ’n gerug dat een kon plaasvind, maar omdat dit baie later as gewoonlik was, het die bestuur gedink dis ’n vals wenk.
Varkvleis
Varkvleis word beide vars gaargemaak geëet, of van bewaarde disse genuttig. Kuur van die vleis verleng die raklewe van varkprodukte. Ham, gerookte varkvleis, polonie, salami, spek en boerewors is voorbeelde van bewaarde varkvleis.
Vars varkvleis kan Trichinose bevat. Die USDA beveel aan dat gemaalde varkvleis gekook word teen 'n interne temperatuur van 70°C (160°F), gevolg deur 'n 3 minute rustyd, of 'n heelsnit tot 'n minimum interne temperatuur van 63°C (145°F), ook gevolg deur 'n 3 minute rustyd.
Stonewall-onluste
Polisieklopjag
Die historikus David Carter verskaf inligting wat daarop dui die Mafia-eienaars van die Stonewall en die bestuurder het ryk klante afgepers, veral dié wat in die Finansiële Distrik van Manhatten gewerk het. Dit lyk of hulle meer geld uit afpersing gemaak het as uit die verkope van alkohol in die kroeg. Carter meen toe die polisie nie omkoopgeld uit die afpersings kon kry nie, het hulle besluit om die kroeg permanent te sluit. Twee polisiemanne en twee polisievroue in gewone klere was van vroeër die aand af in die kroeg om visuele bewyse te vind terwyl die Public Morals Squad buite op ’n teken van hulle gewag het. Toe hulle binne was, het hulle oor die kroeg se openbare telefoon bystand van die Sixth Precinct gevra. Die musiek is afgeskakel en die hoofligte aangeskakel.
Gunther von Hagens
Kontroversie
In 2002 het Von Hagens die eerste openbare outopsie in die VK in 170 jaar uitgevoer voor ’n uitverkoopte gehoor van 500 mense in ’n teater in Londen. Voor die outopsie het Von Hagens ’n brief van Haar Majesteit se Inspekteur van Anatomie, die Britse regeringsamptenaar wat verantwoordelik is vir die regulering van die opvoedkundige gebruik van kadavers, ontvang. Die brief het Von Hagens gewaarsku dat die uitvoer van ’n openbare outopsie ’n kriminele oortreding sou wees volgens die Wet op Anatomie van 1984. Lede van die Metropolitaanse Polisie het die vertoning bygewoon maar hulle het nie ingetree nie en die ontleding het in totaliteit voortgegaan. Die outopsie is in November 2002 op die VK se Channel 4 gebeeldsend; dit het 130 klagtes (’n rekordaantal klagtes by die Office of Communications) tot gevolg gehad, maar die Onafhanklike Televisiekommissie het beslis dat die program nie sensasiesoekend was nie en dat dit nie die uitsaaireëls gebreek het nie.
In 2003 het die televisie vervaardigingsmaatskappy Mentorn ’n dokumentêr genaamd Futurehuman voorgestel waarin Von Hagens ’n reeks veranderinge op ’n lyk sou aanbring om ‘verbeteringe’ aan die menslike anatomie te demonstreer. Die kontroversie het ontstaan toe die maatskappe en Von Hagens vir iemand wat terminaal siek was, gevra het om sy liggaam vir die projek te skenk. Die dokumentêr is afgelas nadat die liggaamskenker onttrek het.
In Februarie 2004 het die Duitse Süddeutsche Zeitung het vroeëre berigte van die Duitse televisiestasie ARD bevestig dat Von Hagens ’n eenmalige betaling en lewenslange pensioen aan Aleksander Sizonenko gebied het indien hy sou instem om sy liggaam aan die Instituut van Plastinasie te skenk wanneer hy sou doodgaan. Sizonenko, een van die langste mense in die wêreld (2.48 m) en voormalige basketbalspeler vir die Sowjetunie, het gesondheidsprobleme gehad tot sy dood in Januarie 2012. Hy het nie die aanbod aanvaar nie.
Na verskeie wetlike uitdagings vir die Liggaamswêrelde-tentoonstelling in Duitsland het Von Hagens in die somer van 2004 aangekondig dat dit die land sou verlaat. Van 2004 af het die tentoonstelling deur Noord-Amerika getoer en in 2007 na Europa teruggekeer met ’n tentoonstelling in Manchester, VK. Dit het in 2011 in Kopenhagen geëindig.
Verskynings op televisie
In 2005 het Channel 4 vier programme getiteld Anatomie vir Beginners gebeeldsend waarin Von Hagens en John Lee, ’n professor in patologie, ’n aantal kadawers ontleed het en die struktuur en funksie van baie liggaamsdele bespreek het.
’n Vierdelige opvolgreeks getiteld Outopsie: Lewe en Dood is in 2006 op Channel 4 uitgesaai waarin Von Hagens en Lee algemene dodelike siektes (kwessies met bloedsomloop, kanker, vergiftiging weens orgaanversaking en ouderdom) bespreek het met behulp van ontledings.
In November 2007 is nog ’n reeks van 3 programme gebeeldsend getiteld Outopsie: Noodeenheid, wat toon wat gebeur wanneer die liggaam beseer is. Die Britse Rooikruis was deel van hierdie programme.
Op Paassondag van 2012 het Channel 4 ’n program getiteld Kruisiging uitgesaai waarin Von Hagens sy interpretasie van die kruisiging van Jesus geskep het. Die dokumentêre prent het die ikoniese kruisbeeld ondersoek. ’n Aantal skenkers is gebruik vir die plastinasie van bloedvate om die hoofstruktuur van die liggaam te skep. Aan die einde van die program het Von Hagens gesê dat hy nie verwag om die voltooide werk te sien nie as gevolg van sy swak gesondheid.
Wetlike beskuldigings
In 2002 is daar met regstappe teen ’n senior patoloog en lykskouer in Siberië gebring wat betrekking gehou het met ’n versending van 56 lyke na Heidelberg. Die polisie het volgehou dat die lykskouer in Nowosibirsk, Wladimir Nowosilof, die lyke op ’n onwettige wyse aan kopers buite Rusland verkoop het. Von Hagens is nie aangekla in die saak nie maar is geroep om teen Nowosilof te getuig. Die owerhede het die versending gestop en die ooreenkoms tussen Nowosibirsk en Von Hagens is beëindig.
In Oktober 2003 het ’n parlementêre komitee in Kirgisië aanklagte ondersoek dat Von Hagens ’n paar honderd lyke van tronken, sielkundige inrigtings en hospitale in Kirgisië ontvang en geplastineer het sonder vooraf kennisgewing aan die families. Von Hagens het self tydens die vergadering getuig dat hy nege lyke van Kirgisiese hospitale ontvang het en, geen van die lyke in die Liggaamswêrelde-tentoonstellings gebruik is nie en dat hy nie betrokke by of verantwoordelik was vir die kennisgewing aan die families nie.
In 2003 het ’n diereregtegroep ’n klag aanhangig gemaak en beweer dat Von Hagens nie die korrecte papiere gehad het vir die plastinasie van ’n gorilla nie. Hy het die kadawer van die Hanover-dieretuin, waar die dier dood is, ontvang Duitse overheden het aangedring op die verwydering van die gorilla by die 2004-tentoonstelling in Frankfurt maar Von Hagens het ’n hofsaak gewen en die geplastineerde gorilla is teruggebring.
In 2003 het die Universiteit van Heidelberg ’n kriminele klag teen Von Hagens gelê en beweer dat Von Hagens homself verkeerdelik voorgedoen het as ’n professor aan ’n Duitse universiteit in ’n Chinese dokument en dat hy nie die oorsprong van sy titel in Duitsland kon verklaar nie. Na ’n hofsaak in Maart 2004 is hy ’n boete opgelê. Op 25 April 2005 is ’n deur ’n Heidelbergse hof ’n boete van €108,000 (gelykstaande aan ’n 90-dae tronkstraf soos deur die hof uitgewerk) opgelê op een aanklag van die gebruik van ’n akademiese titel waarop hy nie geregtig was nie. Hy is op vier ander klagte vrygespreek. Von Hagens het appèl aangeteken en in September 2006 is sy vonnis versag na ’n opgeskorte boete van €50,000, wat nie in Duitsland beskou word as ’n vorige skuldigbevinding nie. In 2007 is die klag van die misbruik van ’n titel uiteindelik deur die Federale Geregshof van Duitsland in Karlsruhe.
Von Hagens is ’n gasprofessor aan die Dalian Mediese Universiteit en ’n ereprofessor aan die Krigisiese Nasionale Mediese Akademie. Hy is ook ’n gasprofessor aan die New York Universiteit se Kollege vir Tandheelkunde.
In Januarie 2004 het die Duitse tydskrif Der Spiegel berig dat Von Hagens lyke van tereggestelde gevangenes in China gekry het; hy het dit beveg deur te sê dat hy nie geweet het wat die oorsprong van die lyke was nie en dat hy verskeie van die omstrede lyke gekremeer het.
Duitse aanklaers het geweier om ’n klag te lê en Von Hagens het in Maart ’n tussentydse bevel teen Der Spiegel in gekry wat die tydskrif verhoed het om te beweer dat Liggaamswêrelde die liggame van tereggestelde gevangenes aanhou.
Apollo (dubbelsinnig)
Apollo was die Griekse en Romeinse god van lig en die son, die waarheid en voorspellings, boogskiet, medisyne en heling, musiek, die digkuns, die kunste en nog meer.
Rebecca Corry
Rebecca Corry (gebore 23 Maart 1971) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Comedy Central Presents (1998), The King of Queens (1998), Rizzoli & Isles (2010), en One Big Happy (2015).
Apollo (dubbelsinnig)
Apollo kan ook verwys na:
Stonewall-onluste
Polisieklopjag
Sowat 205 mense was dié aand in die kroeg. Klante wat nog nie ’n klopjag ervaar het nie, was verward. ’n Paar wat besef het wat aangaan, het by die deur en badkamervensters probeer wegkom, maar die polisie het die deur versper.
Die klopjag het nie afgeloop soos verwag is nie. Die standaardprosedure was dat die klante in ’n ry staan en hul ID's nagegaan word. Polisievroue sou die klante wat soos vroue aangetrek is, na die badkamer neem om na te gaan of hulle regtig vroue is, waarna die mans in vroueklere in hegtenis geneem is. Die mans in vroueklere het dié aand geweier om saam met die polisie te gaan. Dié wat in die ry gestaan het, het geweier om hul ID's te wys. Die polisie het besluit om almal teenwoordig te arresteer nadat die mans in vroueklere in ’n kamer agter in die kroeg van die res geskei is. Maria Ritter, wat toe as ’n man onder haar familie bekend was, het onthou: "My grootste vrees was dat ek in hegtenis geneem sou word. My tweede grootste vrees was dat ’n foto van my in my ma se rok in die koerant sou verskyn of oor televisie gewys sou word!" Beide die klante en polisie onthou dat ’n gevoel van ongemak baie vinnig versprei het. Dit is aangevuur deur die polisie wat sommige van die lesbiërs "onfatsoenlik betas het" terwyl hulle die vroue gevisenteer het.
Toe die eerste vangwa arriveer, het inspekteur Pine opgelet die skare buite – die meeste van hulle homoseksueel – was minstens 10 keer soveel as die mense wat in hegtenis geneem is, en hulle het almal baie stil geword. Verwarring met die radiokommunikasie het die aankoms van nog ’n vangwa vertraag. Die polisie het begin om Mafialede in die eerste vangwa te laai terwyl die skare gejuig het. Gewone klante is daarna ingelaai, en daarna werknemers van die kroeg. ’n Omstander het geskree: "Gay power!", iemand het "We Shall Overcome" begin sing, en die skare het goedhartig gereageer, maar met ’n "groeiende en intense vyandigheid". ’n Polisieman het ’n transvestiet gestamp en hy het die polisieman met sy handsak oor die kop geslaan. Die skare het begin "boe" skree. Eers is pennies en daarna bierbottels na die vangwa gegooi toe gerugte begin versprei dat klante wat nog in die kroeg was, geslaan word.
’n Gestoei het ontstaan toe ’n vrou in boeie verskeie kere van die kroeg na die vangwa gelei is. Sy het elke keer ontsnap en omtrent 10 minute lank met vier polisiemanne baklei terwyl sy skree en vloek. Sy is "a typical New York butch" en "a dyke-stone butch" genoem en ’n polisieman het haar met ’n knuppel oor die kop geslaan toe sy volgens een omstander kla dat haar boeie te styf was. Omstanders onthou die vrou het na die skare gekyk en geskree: "Hoekom doen julle nie iets nie?" (Die identiteit van die vrou is onbekend, hoewel sy as Stormé DeLarverie geïdentifiseer is deur sommige mense, onder andere haarself, maar weergawes verskil). Die skare het begin baklei toe ’n polisieman haar oplig en in die vangwa tel. "Dit was op daardie oomblik dat die toneel plofbaar geword het."
Uitbreek van geweld
Die polisie het probeer om die skare in toom te hou en het ’n paar mense geslaan dat hulle val, en dit het die omstanders nog verder opgerui. Van die mense in die vangwa het ontsnap toe die polisie hulle onbewaak laat (volgens sommige getuies met opset).
Terwyl die skare die vangwa probeer omgooi het, het twee polisiemotors en die vangwa (met ’n paar stukkend gesnyde bande) dadelik weggery, terwyl inspekteur Pine hulle aangepor het om sou gou moontlik terug te keer. Teen dié tyd het die skare gegroei. Iemand het gesê die rede vir die klopjag was dat "hulle nie die polisie se omkoopgeld betaal het nie". Iemand het daarop geantwoord: "Kom ons betaal hul omkoopgeld!" Munte is na die polisie gegooi terwyl die skare geskree het "Pigs!" en "Faggot cops!" Bierblikke is daarna gegooi. Die polisie het ’n deel van die skare uiteengejaag, van wie sommige ’n bouperseel daar naby ontdek het met stapels stene.
Die polisie, wat nou te doen gehad het met ’n skare van tussen 500 en 600, het verskeie mense gegryp. Onder hulle was die folksanger Dave Van Ronk – wat daarheen gelok is van ’n ander kroeg naby die Stonewall. Hoewel Van Ronk nie gay was nie, het hy met polisiegeweld te doen gekry toe hy aan optogte teen die oorlog deelgeneem het: "Wat my betref, was dit oukei as enigiemand die polisie teengaan . .. Elke keer as jy jou draai, het die polisie die een of ander vegryp gepleeg." Tien lede van die polisie, onder andere twee polisievroue, het hulself, Van Ronk, Howard Smith (’n skrywer vir The Village Voice) en verskeie geboeide aangehoudenes in die Stonewall Inn toegesluit vir hul eie veiligheid.
Riley Ann Sawyers
Riley Ann Sawyers (11 Maart 2005 - 24 Julie 2007) was 'n tweejarige Amerikaanse dogtertjie wat deur haar ma Kimberly Dawn Trenor en stiefpa Royce Zeigler vermoor is deur haar met geweld teen 'n vloer te gooi. Haar lyk is later in Galveston Bay, Texas, gevind.
Stonewall-onluste
Uitbreek van geweld
In verskeie waargawes van die onluste word genoem daar was geen vooraf bestaande of skynbare rede vir die opstand nie; wat gebeur het, was spontaan. Michael Fader verduidelik:
Riley Ann Sawyers
Die polisie kon nie die lyk uitken toe hulle dit sien nie. Hulle het 'n landwye poging aangewend om op die kind se naam te kom. Toe Riley Ann se ouma, Sheryl Sawyers, 'n tekening (saamgestelde skets) van die liggaam sien, het sy geweet dat dit Riley Ann was, en dit aan die polisie meegedeel. Na DNS-toetse op 30 November 2007 uitgevoer is, was kenners verseker dat dit Riley Ann was. Voordat sy in 2007 geïdentifiseer is, was Riley Ann Sawyers bekend as Baby Grace vanweë haar ouderdom en geslag.
Tuisomgewing
Riley Ann was die dogter van Robert Thomas Sawyers en Kimberly Dawn Trenor. Haar ma het op 16-jarige ouderdom swanger geraak toe die paartjie 'n verhouding ontwikkel het terwyl hulle leerlinge aan Mentor High School was. Haar pa het tydens sy juniorjaar sy hoërskoolopleiding opgeskop. Die gesin het in Mentor, Ohio, gewoon by Robert se moeder, Sheryl, wat Riley Ann se primêre versorger was. Gedurende hierdie tyd het Riley Ann se ouers vervreemd geraak en was voortaan nie meer 'n paartjie nie. Hulle het almal egter in dieselfde huis bly woon. Riley Ann se pa het uitgegaan met 'n vrou genaamd Catherine Priester, met wie hy later getrou het. In Oktober 2006, vanweë fisiese mishandeling en die feit dat Trenor 'n klag van huishoudelike geweld ingedien het, het Sawyers die huis verlaat. In Mei 2007 verhuis Trenor en Riley Ann na Spring, Texas. Trenor is op 1 Junie 2007 met Royce Clyde Zeigler jnr getroud. Trenor het Royce Zeigler ontmoet terwyl hy World of Warcraft gespeel het; Robert Sawyers het die spel aan haar voorgestel en Trenor het baie tyd en energie daaraan begin toewei.
Zeigler was van mening dat Riley Ann gedissiplineerd moes wees om 'Sir' en 'Mevrou' vir volwassenes te sê, sowel as die frases 'asseblief' en 'dankie', en dat lyfstraf die beste manier was om 'n kind te dissiplineer. Zeigler was van mening dat Trenor nie die slae toegedien het nie, en het die kind self geslaan. Ziegler se voormalige stiefma het verduidelik dat sy pa soortgelyke metodes gebruik het om sy kinders groot te maak, wat dikwels misbruik behels het. Ander eksvroue het ook onthou van die mishandeling van Ziegler se vader en die omstandighede vergelyk met die omstandighede rondom die dood van Riley Ann.
Dood van Riley Ann
In 'n bekentenis op video en getekende verklaring erken Trenor dat sy en Zeigler op 24 Julie 2007 vir Riley Ann met twee leerbande geslaan en haar kop onder die water in die bad gehou het. Trenor het ook verklaar dat Zeigler vir Riley Ann aan haar hare opgetel en oor die kamer gegooi het sodat haar kop die teëlvloer getref het. Riley Ann, wat beseer is deur die pak slae, kon nie opstaan ​​toe sy daartoe beveel is nie. 'Sy het nie beheer oor haar bene gehad nie,' het Trenor gesê. Die kind het ook probeer om die pak slae te belemmer deur vir haar moeder 'Ek is lief vir jou' te sê toe die mishandeling die aand plaasgevind het. Sy het volgehou dat die dood toevallig was en dat dit 'n geval van dissipline was wat te ver gegaan het. Toe hulle besef dat Riley Ann dood is, het Trenor en Zeigler na Wendy's gegaan om 'n steriliet-plastiekhouer te koop. Hulle het Riley Ann se lyk in vullissakke toegedraai en in die plastiekhouer gestop. Hulle het hierdie houer ongeveer twee maande in 'n opbergplek gehou voordat hulle dit vanaf 'n brug naby die Galveston Causeway in Galvestonbaai gestort het.
Trenor het regsdokumente vervals as 'n poging om die moord te verberg. In sulke dokumente word aangehaal dat Riley Ann uit hul bewaring verwyder is weens beweerde 'seksuele misbruik'. Sy beweer Ziegler het haar daartoe gedwing.
Cape Garrison Artillery
Die Cape Garrison Artillery is 'n reserwemagregiment in die Suid-Afrikaanse Artillerie van die Suid-Afrikaanse Leër, met hoofkwartier in Kaapstad. Dit bestaan sedert 1942, maar dra die naam van 'n vroeër regiment wat vanaf 1879 tot 1958 bestaan het. Albei eenhede word hier bespreek.
Jester Hairston
Jester Hairston (9 Julie 1901 – 18 Januarie 2000) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Deep South (1930), The Alamo (1960), Lilies of the Field (1963), en In the Heat of the Night (1967).
Riley Ann Sawyers
Ontdekking en ondersoek
Landswye pogings het begin om die identiteit van die oorskot te ontdek, en die rekonstruksie is aan die publiek bekend gemaak. Uiteindelik het Riley Ann se ouma aan vaderskant, Sheryl, aan die owerhede berig dat die skets op haar kleindogter lyk. Sheryl het die skets aanlyn ontdek toe sy die verband tussen die sake gemaak het. DNA-toetse het later bevestig dat die oorskot dié van die kind was, soos die owerhede reeds vermoed het, gegewe die verklarings wat Riley se ouma gemaak het.
Proewe
Kort voor Dankseggingsdag in 2007 het Zeigler selfmoord probeer pleeg deur 'n oordosis bloeddrukpille te neem, en medikasie teen depressie is hierna aan hom voorgeskryf. Hy het 'n selfmoordbrief gelaat met die opskrif: "My vrou is onskuldig aan die sondes wat ek gepleeg het." Hy het egter later tydens sy verhoor beweer dat hy in 'n ander kamer van die huis was toe Riley Ann dood is, en daarom onskuldig is.
Moordsoortuigings
Trenor en Zeigler het uiteindelik verantwoordelikheid aanvaar vir Riley Ann se dood. Trenor is op 2 Februarie 2009 skuldig bevind aan moord. Dit het die jurie 120 minute geneem om tot uitspraak te kom. Sy is tot lewenslange tronkstraf gevonnis sonder die moontlikheid van parool. Sy is toegesluit in die Mountain View-eenheid in Gatesville, Texas.
Zeigler is van moord en dwarsboming van die gereg aangekla. Op 6 November 2009 is hy skuldig bevind en het hy 'n outomatiese vonnis van lewenslange tronkstraf gekry sonder die moontlikheid van parool. Die vonnis was outomaties omdat die staat nié die doodstraf versoek het nie. Hierdie uitspraak is deur die jurie gelewer ná gesprek wat vier en 'n halwe uur geduur het. Zeigler is toegesluit in die Wallace Pack-eenheid naby Navasota, Texas.
Nadraai
Op 14 Januarie 2008 is die verasde oorskot van Riley Ann aan haar familie in Ohio oorhandig, nadat 'n regter in Texas beslis het dat die bewyse wat tydens die lykskouing versamel is, voldoende sou wees om met die verhoor voort te gaan. Sheryl Sawyers se werkgewer het ook geld ingesamel deur middel van 'n fondsinsameling om vir die begrafnis van die kindjie te betaal. Later het 'n seremonie plaasgevind en Riley Ann se oorskot is by die Mentor Municipal Cemetery begrawe waar ook dertig pienk ballonne is vrygelaat is. Na verneem word is die seremonie in meer as twintig lande herhaal, en aan elke ballon is 'n boodskap geheg waarin daar om die beëindiging van kindermishandeling gevra word.
Stonewall-onluste
Uitbreek van geweld
duimnael|Dié foto het op Sondag 29 Junie 1969 op die voorblad van The New York Daily News verskyn. Dit wys die "straatkinders" wat eerste met die polisie slaags geraak het.
Die enigste foto wat op die eerste nag van die onluste geneem is, wys die hawelose jeugdiges wat daar naby in Christopherpark geslaap het en met die polisie vassit. In die Mattachine-vereniging se nuusbrief ’n maand later is die volgende verduideliking vir die onluste gegee: "Dit het hoofsaaklik in die smaak geval van mense wat nie welkom is op ander plekke waar homoseksuele sosiaal byeenkom nie of dit nie kan bekostig nie . .. Die Stonewall het ’n tuiste geword vir hierdie kinders. Toe ’n klopjag daarop uitgevoer word, het hulle daarvoor geveg. Dit, en die feit dat hulle niks gehad het om te verloor nie buiten die mees verdraagsame en verligte plek in die stad, verduidelik hoekom."
Eindelik is vullisblikke, vullis, bottels, klippe en stene na die gebou gegooi en die ruite is gebreek. Volgens getuies was "flame queens", prostitute en gay "straatkinders" – die uitgeworpenes van die gay gemeenskap – verantwoordelik vir die eerste vlaag voorwerpe wat gegooi is, asook die uittrek van die parkeermeter wat as ’n stormram gebruik is teen die deur van die Stonewall Inn. Sylvia Rivera, ’n selferkende fopdosser wat tydens die klopjag in die kroeg was, het onthou:
"Julle het ons al hierdie jare soos kak behandel? Uh-uh. Nou is dit ons beurt! . .. Dit was een van die beste oomblikke in my lewe."
Cape Garrison Artillery
Cape Garrison Artillery (1879-1958)
1870's 1880's 1890's 1900's 1910's 1930's 1940's 1950's
Stonewall-onluste
Uitbreek van geweld
Die skare het vullis aan die brand gesteek en dit deur die stukkende ruite gedruk. Die polisie het ’n brandslang gegryp, maar omdat daar geen waterdruk was nie kon dit nie die skare uiteenjaag nie; dit het gelyk of dit hulle net aanmoedig. Die deur het oopgevlieg; die polisie het met hul wapens op die skare gemik en gedreig om te skiet. Die skrywer van The Village Voice Howard Smith het gesien hoe iemand vloeistof vir ’n sigaretaansteker in die kroeg inspuit en dit aan die brand steek. Sirenes is gehoor en brandweerwaens het op die toneel verskyn. Die opstand het 45 minute geduur.
Cape Garrison Artillery
Cape Garrison Artillery (1942- )
1940's 1950's 1960's 1970's 1980's 1990's
Zina Bethune
Zina Bethune (17 Februarie 1945 – 12 Februarie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Sunrise at Campobello (1960) en in die televisiereekse The United States Steel Hour (1953) en Planet of the Apes (1974).
Stonewall-onluste
Toename in geweld
Die Tactical Patrol Force (TPF) van die New Yorkse polisie het hierna op die toneel aangekom om die polisie wat in die Stonewall vasgevang was, te bevry. Een polisieman se oog was gesny en ’n paar is gekneus deur goed wat gegooi is. Bob Kohler, wat met sy hond gaan stap het, het die TPF sien aankom: "Ek was in genoeg opstande om te weet die pret was verby . .. Die polisie was heeltemal verneder. Dit het nog nooit, ooit gebeur nie. Ek dink hulle was kwater as wat hulle nog ooit was, want almal anders het al in opstand gekom . .. maar die moffies was nie veronderstel om in opstand te kom nie . .. geen groep kon nog ooit die polisie laat terugval nie, so die woede was enorm. Ek bedoel, hulle wou moor."
Dansky hul groter getalle het die polisie enigiemand aangehou wat hulle kon en hulle in vangwaens geplaas om tronk toe te neem, hoewel inspekteur Pine onthou het: "Gevegte het met die transvestiete uitgebreek; hulle wou nie in die vangwa klim nie." Nog ’n getuie het dit bevestig: "Die enigste mense wat ek sien baklei het, was die transvestiete en hulle het woes baklei."
Cape Garrison Artillery
Gevegsonderskeidings
Gewoonlik word gevegsonderskeidings nie aan artillerieeenhede toegeken nie, maar 'n uitsondering is gemaak vir die Eerste Wêreldoorlog, en die oorspronklike CGA het dus die onderskeiding 'Suidwes-Afrika 1914-15' ontvang.
Stonewall-onluste
Toename in geweld
duimnael|280px|links|Christopherpark, waar baie van die oproeriges ná die eerste nag se onluste byeengekom het om te praat oor wat gebeur het, bevat nou ’n beeldhouwerk van vier wit figure deur George Segal wat die gebeure gedenk. Die TPF het ’n falanksformasie gevorm en die strate probeer skoon kry deur stadig vorentoe te masjeer en die skare terug te stoot. Die skare het die polisie openlik bespot. Hulle het gejuig, koorlyne gevorm en op die wysie van Ta-ra-ra Boom-de-ay gesing: "We are the Stonewall girls/ We wear our hair in curls/ We don't wear underwear/ We show our pubic hair." Lucian Truscott het in The Village Voice berig: "’n Stagnante situasie het gelei tot ’n bietjie gay hansworsery in die vorm van ’n koorlyn teenoor ’n lyn polisiemanne met helms en knuppels. Net sodra die koorlyn lekker aan die skop raak, het die TPF vorentoe beweeg en die skare gillende gays met Christopherstraat na Seventh Avenue gedwing." Een getuie het gesê: "Ek kan nie daardie toneel uit my gedagtes kry nie. Die polisiemanne met die knuppels en die koorlyn aan die ander kant . .. Ek het woedend geraak. Want mense word met knuppels bygekom. En hoekom? Oor ’n koorlyn."
Craig Rodwell, die eienaar van ’n boekwinkel, het vertel hoe die oproeriges deur die polisie deur die kronkelende strate gejaag is, en hoe hulle dan om die volgende hoek agter die polisie te voorskyn gekom het. Mense in die skare het motors voorgekeer en een van hulle omgegooi om Christopherstraat te blokkeer. Jack Nichols en Lige Clarke het in hul rubriek in die tydskrif Screw geskryf "enorme skares woedende betogers het die polisie blokke ver gejaag terwyl hulle skree 'Vang hulle!' "
Teen 04:00 was die strate feitlik leeg. Baie mense het op stoepe gesit of in die nabygeleë Christopherpark byeengekom, in alhele ongeloof oor wat gebeur het. Baie getuies onthou die vreemde stilte wat op Christopherstraat neergesak het, hoewel daar steeds "elektrisiteit in die lug" was.
Lentisel
Lentiselle is openinkies op boomtakkies wat gaswisseling in die winterseisoen moontlik maak as die plant sy blare verloor het.
Stonewall-onluste
Toename in geweld
Dertien mense is in hegtenis geneem. Van die mense in die skare is in die hospitaal opgeneem en vier polisiemanne is beseer. Feitlik alles in die Stonewall Inn was gebreek. Inspekteur Pine wou die kroeg daardie aand toemaak en aftakel. Betaaltelefone, toilette, spieëls, blêrkaste en sigaretmasjiene was alles stukkend geslaan, dalk deur die oproeriges of dalk deur die polisie.