cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frenologie
Die grondlegger van frenologie was die Duitse (later Franse) geneeskundige Franz Joseph Gall (1758-1828). Die naam frenologie is deur sy belangrikste leerling, Johann Gaspar Spurzheim ingevoer. Ander belangrike persone wat die weg vir frenologie gebaan het was Giovanni Battista della Porta (1535-1615) en Johann Kaspar Lavater (1741-1801).
Mike Dusi
Mike Dusi (gebore 11 Maart 1981) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente All's Faire in Love (2009), Mikeyboy (2013), I Am Michael (2015), en In Dubious Battle (2016).
Frenologie
In die negentiende eeu stel Cesare Lombroso 'n nuwe forensiese tak van frenologie (al noem hy dit self nie so nie) bekend, waarin hy voorgestel dat kriminele gedrag aangebore is en bepaal kan word deur op die ontwikkeling van sekere gelaatstrekke te let. Op grond hiervan sou misdadigers dus moontlik erken kon word. Die Duitser Carl Huter (1861-1912) het ook 'n sielkundige stelsel wat op frenologie gegrond is ontwikkel, wat hy kallisophie genoem het.
In die twintigste eeu het die Belgiese priester Paul Bouts (1900-1999) wetenskaplike navorsing oor frenologie voortgesit. Sy broer, Camille Bouts, doseer dit selfs aan Suid-Amerikaanse universiteite. Mettertyd word besef dat die anatomie van die skedel bykans geen impak op menslike eienskappe het nie, en het die leer in onbruik verval.
Die meet van die binnekant van die skedel, soos wat argeoloeë doen om die breinfunksie tussen verskillende hominiede te vergelyk, word nie as frenologie gesien nie.
Renata Tebaldi
Renata Tebaldi, Orde van Verdienstelikheid van die Italiaanse Republiek (Cavaliere OMRI) (Engelse fonetiese uitspraak: |t|ə|ˈ|b|ɑː|l|d|i, Italiaanse fonetiese uitspraak: |reˈnaːta teˈbaldi|; 1 Februarie 1922 – 19 Desember 2004) was 'n Italiaanse spinto sopraan (lirico-spinto soprano) wat gewild was tydens die na-oorlogse tydperk en veral uitgestaan het as een van die sterre van La Scala en die Metropolitan Opera. Sy was een van die talentvolste en mees geliefde operasangeresse. Daar is gesê dat sy oor een van die pragtigste stemme van die 20ste eeu beskik; 'n stem wat hoofsaaklik gefokus is op die verismorolle van die liriese- en dramatiese repertorium. Die Italiaanse dirigent Arturo Toscanini het Tebaldi se stem geprys as "la voce d'angelo" ("die stem van 'n engel"), terwyl La Scala se musiekdirekteur, Riccardo Muti, Tebaldi opgesom het as "een van die grootste kunstenaars wat oor een van die mees buitengewone stemme in die genre van opera beskik."
Vroeë jare en opvoeding
Tebaldi is in Pesaro gebore, en was die dogter van Teobaldo Tebaldi, 'n tjellis en Giuseppina Barbieri, 'n verpleegster. Haar ouers het voor haar geboorte geskei. Tebaldi het gevolglik by haar moeder grootgeword in die huis van haar grootouers in Langhirano. Sy was op die ouderdom van drie jaar bedlêend met polio. Sy het in musiek belanggestel en was lid van die kerkkoor in Langhirano. Haar ma het haar op dertienjarige ouderdom vir klavierlesse onder Giuseppina Passani na Parma gestuur, wat die inisiatief geneem het en gesorg het dat Tebaldi sanglesse neem by Italo Brancucci, 'n sangonderwyser aan die konservatorium van Parma. Sy is op 17-jarige ouderdom in die konservatorium ingeskryf en het lesse geneem by Brancucci en Ettore Campogalliani, en is later oorgeplaas na die Conservatorio Statale di Musica "Gioachino Rossini" ("Liceo musicale Rossini") in Pesaro waar sy lesse geneem het by Carmen Melis, en op haar aanbeveling by Giuseppe Pais. Sy het later onder Beverley Peck Johnson in New York stad gestudeer.
Italiaanse loopbaan
Tebaldi het haar verhoogdebuut in 1944 in Rovigo gemaak as Elena in Arrigo Boito se Mefistofele; oorlogstye het egter vir 'n moeilike reis gesorg. Tebaldi het halfpad met perdekar na Rovigo gereis; haar terugreis is onderbreek deur masjiengeweervuur. Haar vroeë loopbaan het verder bestaan uit opvoerings in Parma met rolle in La bohème, L'amico Fritz en Andrea Chénier. Sy het 'n opskudding veroorsaak toe sy in 1946 haar debuut as Desdemona in Verdi se Otello gemaak het saam met Francesco Merli in die titelrol in Triëst.
Haar groot deurbraak het in 1946 gekom toe sy 'n onderhoud gehad het met Arturo Toscanini. Toscanini was baie beïndruk en het haar voce d'angelo (stem van 'n engel) genoem. Tebaldi het haar La Scala-debuut daardie jaar tydens die heropeningskonsert van dié teater ná die Tweede Wêreldoorlog gemaak. Sy het die Gebed (Dal tuo stellato soglio) uit Rossini se Bybelse opera, Mosè in Egitto gesing, sowel as die sopraan deel in Verdi se Te Deum. Die operarolle van Margherita en Elena in Mefistofele en Elsa in Lohengrin is in 1946 aan haar toegeken. Die jaar daarna het sy in La bohème verskyn en as Eva in Die Meistersinger. Toscanini het haar aangemoedig om die rol van Aida te sing en haar uitgenooi om die rol in sy ateljee te oefen. Sy was van mening dat die rol van Aida vir 'n dramatiese sopraan bedoel is, maar Toscanini het haar oortuig en derhalwe het sy in 1950 haar debuut in die rol by La Scala saam met Mario del Monaco en Fedora Barbieri in 'n opvoering gemaak wat gedirigeer is deur Antonino Votto. Dit was die grootste sukses in haar jong loopbaan en sou haar internasionale loopbaan van stapel stuur.
Internasionale loopbaan
Tebaldi het in 1950 op 'n konserttoer met die La Scala-ensemble vertrek, eers na die Edinburgh-fees en daarna na Londen, waar sy haar debuut as Desdemona gemaak het tydens twee opvoerings van Otello by die Royal Opera House en in die Verdi-mis, albei gelei deur Victor de Sabata.
Die Met
Tebaldi het haar Amerikaanse debuut in 1950 gemaak as Aida by die San Francisco Opera; haar Metropolitan Opera-debuut het op 31 Januarie 1955 plaasgevind in die rol van Desdemona teenoor Mario Del Monaco in die rol van Otello. Sy het vir twintig jaar lank die Met as die fokuspunt van haar aktiwiteite aangeneem. Tebaldi het die regisseur van die Met, Rudolf Bing, oortuig om 'n herlewing van Cilea se Adriana Lecouvreur op die planke te bring vir die 1962/1963 seisoen, welke opera Bing gesê het hom gewalg het. Ongelukkig was Tebaldi nie in topvorm nie, en gevolglik het sy verskeie optredes gekanselleer, en soos Bing in 1000 Nights at the Opera sê, "ons moes die ellendige ding sonder haar doen". Haar Lecouvreur was egter 'n praktiese stap vir die Met, aangesien Tebaldi volgens Francis Robinson, die destydse assistentbestuurder wat verantwoordelik was vir kaartjieverkope, "die grootste lokettreffer sedert Flagstad] was",
Een van die publiek se gunsteling Tebaldi-rolle was Minnie in Puccini se La fanciulla del West. Toe sy haar debuut by die Met in die rol gemaak het, is daar aan haar gesê dat sy, soos alle Minnies, tydens die derde bedryf op die rug van 'n perd die verhoog moes betree. Tebaldi, wat 'n lewenslange vrees vir perde gehad het, het geweier om naby die dier te kom totdat sy seker was dat dit veilig is. Tydens haar eerste repetisie met die dier, het Tebaldi die perd genader, sy maanhare gestryk en gesê: "Wel, meneer perd, ek is Tebaldi. Ek en jy gaan vriende wees, nè?" Tebaldi het haar vrees oorwin, en die optrede was 'n sukses.
Sy het meer kere by die "Met" gesing as by enige ander ligging. Sy het 'n spesiale verhouding met die Met se gehore ontwikkel en bekend gestaan as "Miss Sold Out", aangesien die Tebaldi-naam 'n opvoering voorspel het wat nie misgeloop kon word nie. Sy het 270 keer daar gesing in o.a. La bohème, Madame Butterfly, Tosca, Manon Lescaut, La fanciulla del West, Otello, La forza del destino, Simon Boccanegra, Falstaff, Andrea Chénier, Adriana Lecouvreur, La Gioconda en as Violetta in 'n produksie van La traviata wat spesiaal vir haar gemaak is. Puccini se Tosca het haar mees opgevoerde rol by die Met geword; sy het dit 45 keer opgevoer. Sy was die Leonora in La forza del destino op die aand dat Leonard Warren skielik tydens 'n opvoering in 1960 oorlede is, en sy het die rol van Adriana Lecouvreur vertolk op die aand waartydens Placido Domingo in 1968 sy Met-debuut gemaak het. Sy het haar laaste verskyning daar as Desdemona in Verdi se Otello 'op 8 Januarie 1973 gemaak, dieselfde rol waarin sy agtien jaar tevore haar Met-debuut gemaak het, en wat een van haar toprolle sou word.
Die uiteinde van haar jare by die Met sowel as in Amerika was dat sy 'n geliefde figuur onder Amerikaanse operagehore geword het. Tebaldi het nie 'n klassieke temperamentele diva geword nie, maar op haar eie artistieke instinkte vertrou. Rudolf Bing, met verwysing na die veeleisende kant van Tebaldi, het een keer oor haar gesê, "sy beskik oor kuiltjies van yster".
Tebaldi en Callas
Gedurende die vroeë vyftigerjare het kontroversie ontstaan oor 'n veronderstelde wedywering tussen Tebaldi en die groot Grieks-Amerikaanse sopraan Maria Callas. Die kontras tussen Callas se dikwels onkonvensionele vokale kwaliteite en Tebaldi se klassieke mooi klank het 'n argument so oud soos opera self opgewek, naamlik die skoonheid van klank teenoor die uitdrukkingsmoontlikhede van klank.
In 1951 is Tebaldi en Maria Callas gesamentlik bespreek vir 'n vokale opvoering in Rio de Janeiro, Brasilië. Alhoewel die sangers saamgestem het dat nie een van hulle encores sou gee nie, het Tebaldi twee gegee, wat Callas na bewering woedend gemaak het. Hierdie voorval het die wedywering tussen die twee ikone, wat in die middel van die vyftigerjare 'n hoogtepunt bereik het, afgeskop. Dit het by tye selfs die twee vroue self verswelg, wat volgens hul fanatiese volgelinge se beweringe in rusies geëindig het. Tebaldi word soos volg aangehaal; "Ek beskik oor een ding wat Callas nie oor beskik nie: 'n hart" ; terwyl Callas aangehaal is in die Time tydskrif dat sy van Tebaldi sou gesê het dat om haar (Callas) met Tebaldi te vergelyk, is soos om "sjampanje" met konjak te vergelyk. Nee, met Coca Cola." Volgens getuies tot die onderhoud het Callas het egter net "sjampanje met konjak" gesê, en was dit 'n omstander wat "nee, met Coca-Cola" gesê het, met die Time verslaggewer wat laasgenoemde opmerking aan Callas toegeskryf het. Volgens John Ardoin moes daar egter nooit 'n vergelyking gemaak word tussen die twee sangers nie. Tebaldi was opgelei deur Carmen Melis, 'n bekende verismospesialis, en haar opleiding was in die vroeë 20ste eeuse Italiaanse sangskool gewortel, net so ferm soos wat Callas se opleiding gewortel was in die 19de eeuse belcanto. Callas was 'n dramatiese sopraan, terwyl Tebaldi haarself as 'n liriese sopraan beskou het. Callas en Tebaldi het oor die algemeen verskillende repertorium gesing: Callas het tydens die vroeë jare van haar loopbaan op die swaar dramatiese sopraanrolle gekonsentreer, en later in haar loopbaan op die belcanto-repertorium, terwyl Tebaldi gekonsentreer het op Verdi se latere en verismo-rolle, waar haar beperkte boonste verlenging en haar gebrek aan 'n helder tegniek nie kwessies was nie. Hulle het 'n paar rolle gedeel, waaronder Tosca in Puccini se opera en La Gioconda, wat Tebaldi eers laat in haar loopbaan opgevoer het.
Callas het Tebaldi besoek na 'n opvoering van Adriana Lecouvreur by die Met in 1968, en die twee is weer herenig. In 1978 het Tebaldi hartlik oor haar oorlede kollega gepraat en die wedywering tussen hulle soos volg saamgevat:"Hierdie wedywering het regtig voortgekom vanaf die mense van die koerante en die aanhangers. Maar ek dink dit was baie goed vir ons altwee, omdat die publisiteit so groot was en dit 'n baie groot belangstelling oor ek en Maria geskep het en sodoende op die ou einde wondere verrig het. Maar ek weet nie hoekom hulle hierdie soort kompetisie [skep nie], want ons stemme was baie anders. Sy was regtig iets buitengewoon. En ek kan onthou dat ek ook 'n baie jong kunstenaar was, en ek het elke keer naby die radio gebly as ek weet dat daar iets op die radio deur Maria [uitgesaai word]."
Persoonlike lewe
Tebaldi het 'n liefdevolle verhouding met haar ma gehad, wat haar talent van jongs af gekoester het en gehelp het om haar loopbaan en welstand te verseker. Haar ma se dood in 1957 het Tebaldi 'n groot slag toegedien, en haar verdriet was ondraaglik.
Tebaldi is nooit getroud nie. Tydens 'n onderhoud met The Times in 1995 het sy gesê dat sy geen berou oor haar enkellopende lewe het nie. "Ek was baie keer verlief," het sy gesê. "Dit is baie goed vir 'n vrou." Maar sy het bygevoeg: "Hoe kon ek gelyktydig 'n vrou, moeder en 'n sangeres gewees het? Wie sorg vir die piccolini as jy op reis is? Jou kinders sal jou nie Mama noem nie, maar Renata." Sy het ook geskryf, "ek het my loopbaan op 22 begin en op 54 voltooi. Twee-en-dertig jaar van sukses, tevredenheid en opofferings. Sang was vir my so belangrik dat ek nooit 'n gesin sou kon hê nie." Tebaldi het 'n kort verhouding met die sanger Nicola Rossi-Lemeni gehad.
Latere jare
Teen die einde van haar loopbaan het Tebaldi in 1,262 opvoerings, 1,048 volledige operas en 214 konserte gesing.
Tebaldi het in 1973 haar swanesang as operasangeres gehad as Desdemona in Verdi se Otello in die Metropolitan Opera, d.i. dieselfde rol waarin sy 30 jaar tevore daar gedebuteer het. In Januarie 1976 het sy ophou opvoerings gee. Sy het haar laaste opvoering in Carnegie Hall in New York gegee, waar sy met emosie oorval is en na 'n paar weke teruggekeer het met 'n suksesvolle maar wankelrige optrede. Sy het ses staande ovasies van die gehoor ontvang. Daarna het sy na Italië teruggekeer, waar sy haar laaste openbare opvoering in La Scala in Mei 1976 gegee het. Sy het ook regoor die hele wêreld opvoerings gegee. Tydens een opvoering wat in Manila gehou is saam met haar gereelde sangmaat Franco Corelli het Tebaldi se stem tydens 'n Manon Lescaut aria gekraak, waarna sy haar keel tot groot applous van die gehoor gemasseer het.
Sy het die grootste deel van haar laaste dae in Milaan deurgebring. Sy is op 82-jarige ouderdom in haar huis in San Marino oorlede. Sy is begrawe in die Tebaldi-familiekapel in die Mattaleto-begraafplaas in Langhirano. By haar dood het gehore in Venesië se La Fenice 'n oomblik van stilte waargeneem. Luciano Pavarotti het gesê: "Vaarwel, Renata, jou herinnering en stem sal vir ewig op my hart geëts wees."
Amos
Amos is die 30ste boek in die kanon van Hebreeuse Geskrifte wat as die Ou Testament in die Bybel opgeneem is. Hierdie boek is die derde van die sogenaamde twaalf Klein Profete. Alhoewel Amos uit Juda afkomstig was, het hy teen die middel van 8ste eeu v.C. as profeet teen die noordelike Israel opgetree. Dit was 'n tyd van materiële welvaart, politieke stabiliteit en uiterlike godsdienstige aktiwiteit, maar ook van geestelike verval en van ernstige wanpraktyke op sosiaal-etiese gebied. Amos rig hom veral teen die sondes van onderdrukking, uitbuiting van armes en verkragting van die reg. In die slotverse van sy boek kondig hy Israel se herstel aan.
Renata Tebaldi
Eerbewyse
Tebaldi het die eerste Grammy-toekenning vir die Beste klassieke opvoering - vokale solis, tydens die 1ste jaarlikse Grammy-toekennings gewen vir haar album Operatic Recital. Hul gesamentlike opname van Puccini se Turandot, gedirigeer deur Erich Leinsdorf en met Birgit Nilsson as Turandot, Jussi Björling as Calaf, Tebaldi as Liù en Giorgio Tozzi as Timur met die Rome Opera-orkes, het die Grammy-toekenning vir beste opera-opname in 1961 gewen. Sy het die Orde van Verdienstelikheid van die Italiaanse Republiek ontvang. Sy is ook 'n bevelvoerder van die Franse Ordre des Arts et des Lettres gemaak.
Sentenaar
Die sentenaar is ‘n nie-gestandaardiseerde gewigseenheid wat byna in onbruik verval het. Dit is tans slegs nog van historiese belang omdat die begrip nog gereeld in ou literatuur voorkom. Die begrip sentenaar is egter uiters verwarrend omdat die betekenisinhoud daarvan van land tot land en soms selfs van tydperk tot tydperk kan verskil.
Hundredweight
In die Engelssprekende wêreld staan die sentenaar bekend as die hundredweight. In die Verenigde State weeg die sentenaar 100lb, dit is 45.36 kg. Maar in Brittanje, Kanada en die destydse Britse koloniale ryk was dit gelyk aan 112 Engelse ponde oftewel 50.802kg. In beide stelsels is daar egter 20 sentenaar in ‘n ton.
Suid-Afrika
In Suid-Afrika is in 1968 begin met die metrisering van mate en gewigte. Vanaf 1 Januarie 1973 is die gebruik van imperiale mate en gewigte verbode en het die gebruik van die sentenaar verdwyn.
Waarskuwing
Die woord sentenaar is Afrikaans, centenaar in Nederlands, Zentner in Duits en hundredweight in Engels het baie dikwels dikwels nie presies dieselfde betekenis nie, alhoewel woordeboeke die woorde as vertalings vir mekaar aandui. Die gewig van die sentenaar wat in Suid-Afrika in gebruik was voor die Britse oorname van die land en daarna verskil dikwels. Teen die middel van die 19de eeu is die Nederlandse stelsel van mate en gewigte in die binneland van Suid-Afrika en later ook in die ZAR, Oranje-Vrystaat en Natal gebruik.
Etimologie
Die woord sentenaar is afgelei van die Latynse woord centenarius met die betekenis “dit bevat honderd”. Die Engelse woord hundredweight word afgekort tot cwt, waar c staan vir die Latyn centum, met die betekenis van “’n honderd” en wt as ‘n afkorting vir weight. In Nederlands word soms die term “honderdgewicht” vir die hundredweight gebruik.
STIAS
Stiαs, die STellenbosch Institute for Advanced Science, is ‘n navorsingsentrum waar die wêreld se voorste navorsers en geleerdes van oor die hele wêreld heen en van alle wetenskaplike terreine vir tydperke bymekaarkom om oplossings te probeer vind vir die unieke probleme waarmee veral Afrika en in die besonder Suid-Afrika in die snel veranderende wêreld te kampe het. Stiαs vorm deel van ‘n wye netwerk soortgelyke internasionale navorsingsintellings, maar is tans die enigste in sy soort in Afrika.
Amblypygi
Die orde Amblypygi bestaan uit ongeveer 60 spesies wat voorheen as lede van die orde Uropygi beskou is. Lede van die Amblypygi is naglewend en hulle hou onder rotse, stompe, blare, ensovoorts. Hulle is tussen 4 en 45 mm groot en hul afgeplatte liggame is soortgelyk aan die van spinnekoppe. Die karapaks het ’n paar oë wat in die middel geleë is en daar kom nog twee of drie oë aan elke kant daarvan voor.
Hul kloukake is soortgelyk aan die van spinnekoppe en die kaaktasters is goed ontwikkel. Die eerste paar bene dien as sensoriese en tasorgane. Hulle is tot lang, sweepagtige strukture verleng, terwyl die laaste 3 paar ledemate as bewegingsorgane gebruik word.
Syracuse, New York (deelstaat)
Syracuse (/ˈsɪrəkjuːz, ˈsɛr-, -kjuːs/)  is 'n stad in die distrik Onondaga County, New York (deelstaat), in die Verenigde State van Amerika. Syracuse dien as die distrik se administratiewe setel. Dit is die vyfde mees digbevolkte stad in die staat van New York na New York Stad, Buffalo, Rochester, en Yonkers.
Volgens die 2010 sensus was die stadsbevolking 145 252 siele, en die stad se metropolitaanse gebied het 'n bevolking van 662 577 siele gehad. Dit is die ekonomiese en opvoedkundige sentrum van sentrale New York, 'n streek met oor die een miljoen inwoners. Syracuse is ook goed bedien met Konvensie venues, met 'n onderdorpse Konvensiekompleks. Syracuse is vernoem na die klassieke Griekse stad Siracusa op die oostelike kus van die Italiaanse eiland Sisilië.
Die stad het gefunksioneer as 'n belangrike kruispad oor die laaste twee eeue, eerstens tussen die Erie kanaal en sy sytakke, en toe van die spoorweë. Vandag is Syracuse op die interseksie van die Interstates 81 en 90 hoofweë geleë. Syracuse se lughawe is die grootste in die streek. Syracuse is die tuiste van Syracuse Universiteit, a belangrike navorsingsuniversiteit, sowel as Le Moyne Kollege, 'n nasionaal-erkende Liberale-Kunste Kollege. In 2010 het Forbes Syracuse op vierde plek geplaas tussen die 10 top plekke in die VSA om 'n gesin in groot te maak.
Erylus aleuticus
Erylus aleuticus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2006 deur Lehnert, Stone & Heimler.
Herman Mashaba
Herman Mashaba (die oorspronklike spelling in Tsonga is Maxaba; gebore 26 Augustus 1959) is 'n Suid-Afrikaanse entrepreneur, politikus en die huidige president van ActionSA, 'n party wat hy op 29 Augustus 2020 van stapel gestuur het. Hy is die stigter van die haarproduktemaatskappy Black Like Me. Hy is bekend in Suid-Afrika vir sy lewensverhaal: hy word groot in armoede tydens apartheid en begin sy eie haarproduktebedryf, wat die grootste haarhandelsmerk in Suid-Afrika word en van hom 'n miljoenêr maak. Hy toon openbare ondersteuning vir Mmusi Maimane in die wedloop om die leierskapsposisie in die politieke party Demokratiese Alliansie. Hy skryf 'n outobiografie, Black Like You. Filosofies is hy 'n libertyn en "kapitalistiese kruisvaarder" en sy grootste beginsel is "individuele vryheid".
Mashaba word op 22 Augustus 2016 as burgemeester van Johannesburg verkies. Hy kondig op 21 Oktober 2019 sy bedanking uit hierdie amp aan en het sy pos op 27 November 2019 ontruim.
Christian Ferras
Christian Ferras (* 17 Junie 1933 – † 14 September 1982) was 'n Franse violis.
Vroeë jare
Ferras was in 1933 in Le Touquet gebore. Hy het die viool by sy vader begin studeer. Hy het in 1941 by die Conservatoire de Nice as 'n student van Charles Bistesi ingeskryf, en in 1943 eersteprys behaal. In 1944 het hy na die Conservatoire de Paris gegaan. Hy het in 1946 eersteprys in beide dissiplines (viool en kamermusiek) gewen, en sy loopbaan as uitvoerder saam met die Pasdeloup Orkes onder Albert Wolff en later Paul Paray begin. Hy het ook saam met die Roemeense violis en komponis George Enescu gewerk, wie ook as instrukteur opgetree het.
Die Vioolconcerto deur Federico Elizalde is die eerste keer in Parys in 1944 deur Ginette Neveu gespeel, maar Christian Ferras het die Londense buiging daarvan in die teenwoordigheid van die komponis (saam met die dirigent Gaston Poulet) gespeel, en die wêreldpremiére opname daarvan op 7 November 1947 op ouderdom veertien gegee.
Ferras het in 1948 die eerste prys tydens die internasionale Scheveningen-fees gewen; Yehudi Menuhin was een van die lede van die beoordelingspaneel. Hy het op 16 November 1948 die eerste uitvoering van Arthur Honegger se Sonate vir Soloviool in die Salle Gaveau gegee. Hy het die volgende jaar tweede prys (eerste prys was nie toegeken nie) tydens die internasionale Marguerite Long-Jacques Thibaud Kompetisie gewen. Dit was hier waar hy Pierre Barbizet ontmoet het saam met wie hy een van die bekendste vennootskappe in die geskiedenis van klavier-vioolsamewerking gevorm het. Hy het in 1950 saam met Jean-Pierre Rampal en George Enescu verskeie werke deur J.S. Bach opgeneem. Dit was op hierdie punt dat sy loopbaan regtig vlamgevat het toe hy in 1951 deur Karl Böhm uitgenooi is saam met die Weense Filharmoniese Orkes te speel. Hy het gevolglik 'n reeks konserte in o.a. Japan en Suid-Amerika gegee.
Latere loopbaan
In 1952 het hy die eerste uitvoering van Claude Pascal se vioolsonate gegee en saam met Pierre Barbizet die eerste uitvoering van Ivan Semenoff se Dubbelconcerto gegee. In 1954 het Ferras Brahms se Vioolconcerto saam met Carl Schuricht uitgevoer. 1959 was egter die jaar waarin hy werklik na vore getree het: hy het sy loopbaan in die VSA van stapel gestuur deur die speel van Brahms se concerto onder Charles Munch; en Bach se dubbelconcerto met Yehudi Menuhin opgeneem; hy het ook tydens die Prades-fees saam met Pablo Casals en Wilhelm Kempff gespeel; en die eerste uitvoering van Gyula Bando se Vioolconcerto gegee.
In 1960 het Ferras die eerste uitvoering van Serge Nigg se Concerto gegee. Daar word gesê dat die komponis die werk "vir die viool en nie sonder die viool nie" geskryf het. In 1965 het Ferras 'n bekroonde toer deur Suidelike-Afrika geniet saam met die begeleier, Jean-Clause Ambrosini.
Ferras het baie opnames vir EMI gemaak, insluitende Hy het in 1964 die Brahms Concerto saam met Herbert von Karajan vir die Deutsche Grammophon plate-etiket opgeneem, en daarna die concertos van Sibelius, Tsjaikofski, Beethoven en Bach, welke die opnames is waarvoor hy die meeste bewonder word. Hy het voortgegaan om opnames saam met Deutsche Grammophon te maak: naamlik met Barbizet, die vioolsonates van Brahms, Schumann, Franck en Guillaume Lekeu.
Eerbewyse
Ferras se 1965 Deutsche Grammophon opname van die Sibelius Vioolconcerto saam met Herbert von Karajan en die Berliner Philharmoniker het beide die Grand Prix du Disque en Edison-prys gewen. In 1975 het die Conservatoire de Paris erkenning aan Ferras vir sy werke verleen, en terselfdertyd het hy ook om gesondheidsredes sy gereelde openbare optredes gestaak. Hy het egter op 9 Maart 1982 in Parys teruggekeer na die openbare verhoog saam met Alain Lefèvre en toe op 6 Mei saam met Pierre Barbizet. Hy het sy laaste konsert op 25 Augustus 1982 in Vichy gegee.
Afsterwe
Christian Ferras het lewenslank aan depressie gely. Hy het op 14 September 1982 op die ouderdom van nege-en-veertig jaar in Parys selfmoord gepleeg.
Esta TerBlanche
Esta TerBlanche (gebore 7 Januarie 1973) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Three Thieves and a Wedding (1991) en in die televisiereekse All My Children (1970) en Spin City (1996).
Désirée Talbot
Professor Désirée Talbot (24 Oktober 1926 - 24 Julie 2020), Kaapstad, Suid-Afrika was 'n afgetrede Suid-Afrikaanse opera sopraan en een van die stigterslede van die operageselskap van die Universiteit van Kaapstad.
Vroeë lewe en opvoeding
Talbot het haar opvoeding by die Collegiate Girls' High School in Port Elizabeth, en daarna by die Hoër Meisieskool Rustenburg in Kaapstad ontvang. Haar vader was 'n siviele ingenieur, en 'n amateurorrelis en -pianis. Haar moeder was ook musikaal aangelê en het klavierlesse by Doris Lardner by die Suid-Afrikaanse Kollege van Musiek in Kaapstad ontvang.
As ingeskrewe B.Mus student was haar hoofvak klavier gewees. Toe haar linkerhand permanent beskadig is as gevolg van 'n motorongeluk wat plaasgevind het toe sy teruggekeer het van 'n rugbywedstryd saam met haar mansvriend, het sy egter na sang as hoofvak oorgeskakel. Sy het onder Ernest Dennis en Adelheid Armhold studeer, en Onderwys - en Uitvoerings lisensiaatdiplomas van die universiteite van Suid-Afrika en Kaapstad ontvang. Sy het aanvanklik by verskeie primêre skole klas gegee en was in 1949 aangestel om klas te gee by Hoër Meisieskool Rustenburg, waar sy tot 1954 sou aanbly. Sy het klavier-, teorie-, en gehooropleiding gegee en vir 'n jaar as samesteller van musiekprogramme vir die SAUK gewerk. Dit was gedurende hierdie tydperk dat sy met die musikant Alfred Garson getroud is. In 1954 het sy aangesluit by die Universiteit van Kaapstad se Fakulteit van Musiek (Suid-Afrikaanse Kollege van Musiek) as 'n sang- en klavieronderwyseres. Sy het ook as begeleier opgetree.
Sangloopbaan
In 1947 het sy by die Operageselskap van die Universiteit van Kaapstad (UK) aangesluit. Die geselskap was gestig en gelei deur Erik Chisholm. Gedurende hierdie vroeë jare het Talbot die geleentheid gekry om in 'n produksie van Orpheus by die Little-teater te sing, met Albert Coates wat die orkes gelei het. Sy het ook lesings bygewoon wat deur die Russiese operasangeres Oda Slobodskay gegee was.
Gedurende haar loopbaan van meer as dertig jaar as sangeres het sy die voorste rolle in meer as vyfhonderd opvoerings van agt-en-twintig operas gesing, sowel as konserte en uitsendings in Suid-Afrika, Suidwes-Afrika, Zambië, Engeland, Skotland en Italië. Sy het konserte in Londen by Wigmore Hall gegee, en die liederesiklus Van liefde en verlatenheid deur Arnold van Wyk by die SAUK opgevoer. Sy het tydens die toer van die UK Operageselskap in die Verenigde Koninkryk en Skotland by hulle aangesluit vir die Fees van Musiek en Musikante uit Suid-Afrika in 1956. Erik Chisholm het haar tydens haar toer van die Britse en Skotse universiteite en ander dorpies in die Verenigde Koninkryk vergesel. Sy was bekroon as 'n uitstekende sangeres en aktrise. Die bekende J Arthur Rank Filmproduksie-maatskappy het haar selfs vir 'n onderhoud vir 'n rol in 'n rolprent uitgenooi, welke sy nie op daardie tydstip kon aanvaar nie. In Engeland het sy in die eerste Britse verhoogproduksie van Bartók se Hertog Bloubaard se Kasteel (1911) opgetree, asook in die rol van Magda in Menotti se The Consul in Londen en Glasgow.
Toe sy in 1958 na Kaapstad teruggekeer het was sy as assistent repetiteur tot die UK Operaskool aangestel. Sy was gedurende hierdie tydperk ook as die amptelike sangonderwyseres tot die Eoan-groep aangestel. Bykomend tot haar onderwysverpligtinge het sy Die huwelik van Figaro van Mozart vir die UK Operageselskap geproduseer. In 1960 het sy 'n beurs vir gevorderde studie in Italië van die Italiaanse regering ontvang; 'Ter erkenning van dienste tot Opera in Suid-Afrika'. Sy het aldaar onder Gina Cigna in Milaan gestudeer. Sy het tydens 'n uitvoering van La Bohème in Milaan gesing, en ook opgetree tydens 'n uitvoering van uittreksels uit Verdi se Tosca (opera) in 'n konsert bestaande uit internasionale sangers. Sy het ook 'n onderhoud by RAI gehad en daar gesing. Sy was verder meer uitgenooi na 'n onderhoud by La Scala. In Rome het Menotti aan haar die sopraanrol in Verdi se Mis tydens die volgende Festival dei Due Mondi (Spoleto-fees) gebied, maar teësinnig die aanbod teruggetrek toe hy besef dat sy van Suid-Afrika is. Toe haar geld in Italië opgedroog het, het sy as 'n privaatsekretaresse tot die honorêre Suid-Afrikaanse konsul in Milaan gewerk.
Akademiese loopbaan
Stellenbosch Universiteit het haar 'n pos as lektor by die Konservatoria aangebied, en sy het na Suid-Afrika teruggekeer om haar nuwe loopbaan as akademikus van stapel te stuur. In 1967 was sy aangestel as senior lektor by die UK en in 1979 tot assosiaat-professor bevorder. Sy het lesings gegee in stemopleiding, uitvoerende literatuur en repertorium vir onderwysdoeleindes in sang, en in vokale opleidingsmetodes. In 1984/5 was sy as adjunkdekaan van die Fakulteit van Musiek by die UK aangestel. Sy het ook vanaf 1984 tot 1986 opgetree as voorsitter van die Musiekbiblioteek-komitee.
Toe sy teruggekeer het na Suid-Afrika was sy aangestel as adjunk waarnemende direkteur van die Fakulteit van Musiek by die UK. Sy was as Vrou van Verdienstelikheid namens die fakulteit van musiek vir die Eeufees van die Vroue op Kampus-vieringe by die UK gekies. In 1990 was sy uitgenooi om te dien op 'n Komitee ten einde 'n nuwe formaat vir sangonderrig by universiteite en technikons in Suid-Afrika te beplan. Sy was ook genader om as eksaminator te dien tydens die landswye musikale eksamens vir Unisa. In 1991 het die SAUK haar gevra om hul by te staan in die ontwerp van hul Nasionale Vokale-kompetisie repertorium-lys. Na haar aftrede by die Fakulteit van Musiek het die UK haar as emeritus assosiaat-professor aangestel. Sy het tot en met haar aftrede in 1994 as deeltydse vokale onderwyser by die UK klas gegee. Sy het in 1978 haar sangloopbaan beëindig, en slegs nog een keer weer (in 1982) na die verhoog van die Nico Malan-teater teruggekeer in die rol van Mamita in die musiekblyspel Gigi.
Julian Rachlin
Julian Rachlin (gebore 8 Desember 1974) is 'n Litausgebore Oostenrykse violis, altviool speler en dirigent.
Agtergrond en vroeë jare
In 1988 het hy Eurovision se titel vir Jong Musikant van die Jaar gewen, welke aanleiding gegee het tot sy verskyning by die Berlynse fees met die dirigent Lorin Maazel. Hy was ook in opvolging hiervan die jongste solis om ooit saam met die Weense Filharmoniese Orkes onder leiding van Riccardo Muti te speel.
Loopbaan
In 2000 het hy aangesluit by o.a. Rostropovich en Yuri Bashmet in die eerste uitvoering van Krzysztof Penderecki se Sekstet. In dieselfde jaar het Rachlin ook sy eie musiekfees in Dubrovnik gestig genaamd "Julian Rachlin and Friends". Hy speel ook sedert die jaar 2000 concerto - en kamermusiek repertoire vir die altviool.
Rachlin het in 2005 sy Carnegie Hall buiging gemaak toe hy saam met die New York Filharmoniese Orkes onder Maazel gespeel het.
In 2014 was Rachlin as Prinsipale Gas-dirigent van die Royal Northern Sinfonia aangestel. In 2015 het Rachlin opgetree tydens die sluitingseremonie van die 10de Internasionale Yuri Bashmet-fees in Minsk, Wit-Rusland. Rachlin bespeel die "ex Liebig" Stradivarius viool (tans in bruikleen vanaf die eienaar daarvan, die Dkfm. Angelika Prokopp Privatstiftung).
Ander opvoerings
Hy was gedurende die jare ook 'n gas-dirigent by die Engelse Kamerorkes, Koninklike Filharmoniese Orkes en die Koninklike Liverpool Filharmoniese Orkes in Engeland, sowel as saam met die Moscow Virtuosi, Moskou Filharmoniese Orkes en die Staats-akademiese Simfonieorkes van die Russiese Federasie. Hy is ook bekend om sy orkes-uitvoerings in Sentraal-Europa en Suid-Europa, welke liggings insluit soos die Hongaarse Nasionale Filharmoniese Orkes, die Konzerthausorchester Berlin, Orchestre philharmonique de Strasbourg, Orchestra della Svizzera Italiana, die Praagse Filharmonies Orkes, Saalbau Essen, die Weense Simfonieorkes en die Musikverein.
Toekennings
In 2000 was die luisterryke Internasionale Prys van die Accademia Musicale Chigiana van Siena aan Rachlin toegeken.
Naka Drotské
Nasionale span
Hy het sy eerste toetswedstryd vir die Springbokke op 13 November 1993 teen Argentinië in Buenos Aires gespeel, toe hul 52-23 gewen het.
Nhlaralumi
Die Nhlaralumi is 'n klein sytak van die Olifantsrivier in die Mpumalanga-provinsie in Suid-Afrika. Dit vloei deur die Timbavati- en Umbabat-natuurreservaat voor dit binne die Krugerwildtuin by die Olifants aansluit.
Roete
Vloei deur ooste van Mpumalanga en die sentrale deel van die Krugerwildtuin.
Oakland
Oakland is die grootste nedersetting in en administratiewe setel van Alameda County, 'n distrik in die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, met 'n bevolking wat in 2016 op 412 040 beraam is. Die stad, wat in die oostelike San Franciscobaaigebied (San Francisco Bay Area) geleë is, is die agtste grootse in die deelstaat.
Die vestiging van hoëtegnologie-ondernemings, wat ruim salarisse kan betaal, blyk vir Kalifornië se metropolitaanse gebiede tegelykertyd seën en vloek te wees. Nadat eiendomspryse en huurgelde in San Francisco skerp gestyg het, het baie bewoners uit laerinkomstegroepe hulle in Oakland gevestig. Intussen word ook Oakland se huurders deur Kalifornië se behuisingskrisis en grootskaalse gentrifikasie bedreig. Volgens die Amerikaanse Sensus van 2010 was 55,3 persent van Oakland se inwoners aangewese op gehuurde wonings. Al word huurgeldvlakke en -stygings vir baie wooneenhede deur die munisipaliteit gereguleer, kan verhuurders 'n poging onderneem om bestaande huurkontrakte te beëindig en 'n woonstel of huis vervolgens teen die heersende markprys te verhuur - of die bedrag wat 'n nuwe huurder bereid sal wees om te betaal.
Simoné Nortmann
Simoné Pretorius (neé Nortmann), gebore op 18 Mei 1990, is 'n film-, televisie- en teateraktrise, wat bekendheid verwerf het vir die rol van Irma Humpel in die Afrikaanse rolprent, Vir die Voëls, in 2016. Met hierdie rol het sy haar gevestig as professionele aktrise en het ook internasionale erkenning ontvang.
Sy is ook bekend as Jony in die kykNET-komedie, Hotel, waarvoor sy genomineer is as beste aktrise in 'n komediereeks, 2018 – deur die Suid-Afrikaanse Film- en Televisietoekennings. Sy het haar debuut gemaak op televisie as Nadia Croukamp op die sepie, 7de Laan vanaf 2013–2015, waarvoor sy ook die toekenning "Beste Nuweling" by die Royalty Soapy Awards in 2014 gekry het.
Vroeë lewe
Simoné is in Pretoria gebore en kom uit 'n Afrikaanse omgewing en woon tans in Johannseburg saam met haar man, Andries Levi Pretorius, 'n entrepeneur en boekhouer. Albei haar ouers het diens gedoen in die Suid-Afrikaanse Lugmag.
Haar pa, Hannes Nortmann, het aan die Suid-Afrikaanse Grensoorlog deelgeneem en is vereer met die Honoris Crux-medalje vir sy braafheid in 1988. Nortmann is die enigste kind van haar ouers, wat geskei is toe sy vier jaar oud was.
Haar ma, Tinkie Nortmann, het haar dogter se potensiaal raakgesien toe sy eendag op 'n toonbank van 'n KFC-kitskosrestaurant klim om die ander klante te vermaak. Nortann is 'n gebore leier en was die hoofmeisie van haar laerskool asook by Hoërskool Centurion waar sy gematrikuleer het met sewe onderskeidings. Sy het haar BA Drama en Teaterstudie-graad aan die Universiteit van Stellenbosch behaal in 2012.
Film
Toe haar kontrak by 7de Laan verstryk het in 2015, het Nortmann 'n drieweeklange toneelwerkswinkel bygewoon by Diane Venora in Kalifornië. Kort nadat sy terug is in Suid-Afrika het sy haar eerste filmrol gekry as die hoofrol, Irma Humpel, in Huisgenoot se bekroonde film, Vir die Voëls, 2016. Vir hierdie rol het sy internasionale erkenning ontvang by die Tallgrass International Film Fees waar sy die toekenning vir Beste Aktrise in 2017 gewen het – uit hierdie geleentheid spruit ook nog 'n geleentheid, waar sy genooi is om deel te wees van 'n paneelbespreking deur vroulike filmmakers.
Nortmann het ook by die Huisgenoot Tempo-toekennings die toekenning vir Beste Aktrise gewen vir haar rol in Vir die Voëls. Geleidelik het al hoe meer geleenthede oor haar pad gekom om in nog films te speel, onder andere: Vuil Wasgoed (2017), Stroomop (2018) en Wonderlus (2018).
Televisie
Nortmann het haar debuut op televisie gemaak in die gewilde Afrikaanse sepie, 7de Laan, in 2013. Sy het die rol van Nadia Croukamp vertolk waarvoor sy die toekenning as Beste Nuweling ontvang het by die Royalty Soapy Awards in 2014. Ander televisierolle sluit ook kykNET se komedie, Hotel, in en tans is sy te sien as Suster René Spies in die kykNET-sepie, Binnelanders.
Teater
Nortmann was deel van The Sound of Music as Liesl von Trapp by die Welling Teater in 2011. Sy het ook aan verskeie ander produksies deelgeneem, waarvan een ook 'n solovertoning was, Please Leave a Message, wat regoor Suid-Afrika getoer het in 2017 en 2018.
Afrigting
Nortmann het haar eie toneelwerkswinkel in 2017 begin, met die naam: Art of Acting South Africa.
Persoonlike lewe
Op 20 Oktober 2018 het sy verloof geraak aan Andries Levi Pretorius, wie sy sedert 2011 ken. Die paartjie is op 23 Februarie 2019 getroud.
Petronella Tshuma
Petronella Tshuma (gebore 13 Januarie 1990) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Of Good Report (2013), Avenged (2013), Hatchet Hour (2016), en The Tokoloshe (2018).
Joseph Joachim
Joseph Joachim (Hongaars:Joachim József, 28 Junie 1831 - 15 Augustus 1907) was 'n Hongaarse violis, dirigent, komponis en onderwyser. Hy het nou saamgewerk met Johannes Brahms en word algemeen beskou as een van die belangrikste violiste van die 19de eeu.
Oorsprong
Joseph Joachim is gebore in Köpcsény, Moson, Koninkryk Hongarye (hedendaagse Kittsee in Burgenland, Oostenryk). Hy was die sewende van agt kinders wat gebore is aan Julius, 'n wolhandelaar, en Fanny Joachim, wat van Hongaars-Joodse oorsprong was. Sy kinderjare het hy deurgebring as lid van die Kittsee Kehilla (Joodse gemeenskap), te wete een van Hongarye se prominente Siebengemeinden (Sewe Gemeenskappe), onder beskerming van die Esterházy- familie. Hy was 'n neef van Fanny Wittgenstein, nee Figdor, die moeder van Karl Wittgenstein en die ouma van die filosoof Ludwig Wittgenstein en pianis Paul Wittgenstein.
Vroeë loopbaan
In 1833 het sy gesin na Pest verhuis, wat in 1873 met Buda en Óbuda verenig is om Boedapest te vorm. Hy het hier vanaf 1836 (op 5-jarige ouderdom) viool gestudeer onder die Poolse violis Stanisław Serwaczyński, wat die konsertmeester van die opera in Pest was. Dit is van Serwaczynski gesê dat hy die beste violis in Pest was. Alhoewel Joachim se ouers "nie baie vermoënd was nie", is hulle aangeraai om nie net 'n "gewone vioolonderwyser" te kies nie. Joachim se eerste openbare optrede het 17 Maart 1839 plaasgevind, toe hy maar 7 jaar oud was. (Serwaczyński het later na Lublin, Pole, verhuis waar hy Wieniawski geleer het). In 1839 het Joachim sy studies aan die Wene Konservatorium voortgesit (vlugtig onder Miska Hauser en Georg Hellmesberger, sr .; en uiteindelik - en van uiterse belang - onder Joseph Böhm, wat hom bekendgestel het aan die wêreld van kamermusiek). In 1843 is hy deur sy niggie, Fanny Figdor - wat later met 'n "Leipzigse handelaar" genaamd Wittgenstein sou trou - geneem om in Leipzig te gaan woon en studeer. In die vaktydskrif "Neue Zeitschrift vir Musik was" Robert Schumann baie entoesiasties oor Felix Mendelssohn, waarop Moser geskryf het: "Slegs in die geval van die bewondering wat Haydn vir Mozart gekoester het, ken die musiekgeskiedenis 'n parallelle geval van ongekende eerbied deur een groot kunstenaar aan sy gelyke." In 1835 het Mendelssohn direkteur van die Leipzig Gewandhaus-orkes geword. In 1843 het Joachim 'n protégé van Mendelssohn geword, wat gereël het dat hy teorie en komposisie onder Moritz Hauptmann en die viool onder Ferdinand David studeer. Tydens sy debuut-uitvoering in die Gewandhaus het Joachim die Otello Fantasie deur Heinrich Wilhelm Ernst gespeel.
Londense Filharmoniese debuut, Beethoven Vioolconcerto
Op 27 Mei 1844 het Joachim, nog nie heeltemal 13 jaar oud nie, tydens sy Londense debuut met die Philharmonic Society onder leiding van Mendelssohn die solorol in Beethoven se vioolconcerto gespeel. Dit was in verskillende opsigte 'n triomf, soos beskryf deur R.W. Eshbach. Die Philharmonic het 'n beleid teen kunstenaars gehad wat so jonk was, maar 'n uitsondering is gemaak nadat 'n paar oudisiesvan die mees vooraanstaande musikante en musiekliefhebbers oorreed het dat Joachim oor die nodige vaardighede beskik. Ondanks Beethoven se erkenning as een van die grootste komponiste wat ooit geleef het, en die hedendaagse beskouing van sy vioolconcerto as een van die grootstes, was dit ver van die geval gewees voor Joachim se interpretasie. Ludwig Spohr het dit heftig gekritiseer, en ná die Londense première deur die violis Edward Eliason, het 'n kritikus gesê dat dit "dalk deur enige derde of vierde klas komponis geskryf kon gewees het." Maar Joachim was baie goed voorbereid om die concerto van Beethoven te speel, aangesien hy sy eie kadense daarvoor geskryf het en die stuk gememoriseer het. Die gehoor het wonderlike dinge verwag nadat hulle van die repetisie te gehore gekom het, en Mendelssohn het geskryf: " 'n opgewonde applous het begin" toe Joachim voor die orkes uitgestap het. "Die aanvang is begroet met 'n selfs groter gejuig", en die "die gejuig van die gehoor het elke deel van die concerto vergesel." Die resensente het ook baie lof gehad. Een resensent het vir "The Musical World" geskryf: "Die grootste violiste het ontsag vir hierdie concerto .... Jong Joachim .... het dit aangeval met die ywer en vasberadenheid van die mees bekwaamste kunstenaar ... geen meester kon dit beter geïnterpreteer het nie", en die twee kadense, geskryf deur Joachim, was "geweldige prestasies wat ... vernuftig gekomponeer is". 'n Ander beoordelaar van die "Illustrated London News" het geskryf dat Joachim "die eerste vioolspeler is, nie net vir sy ouderdom nie, maar ook van sy siècle" [eeu]. 'n Derde beoordelaar vir die "Morning Post" het geskryf dat die concerto "in die algemeen deur vioolspelers beskou is as 'n werk wat nie 'n behoorlike en effektiewe tentoonstelling van die kragte van hul instrument bied nie" maar dat die uitvoering van Joachim "bo alle lof is, onbeskryflik is en "geheel en al ongekend is." Joachim het vir die res van sy loopbaan 'n gunsteling onder die Engelse publiek gebly. Hy het Engeland in 1858, 1859 en 1862 besoek, asook vir verskeie dekades daarna.
Beethoven-strykkwartette
Moser (p. 28 ff.) skryf as volg: "Na die verskyning van die ses strykkwartette (Op. 18) was Beethoven in volle beheersing van kamermusiek", alhoewel hy in die latere kwartette "baie veeleisende eise" aan strykinstrumentaliste stel. Moser (p. 29) skryf verder dat "ten tyde van die dood van Beethoven", mense soos Spohr en Hauptmann nie noodwendig die laat kwartette bo die vroegste verkies het nie. Moser (p. 30) skryf dat die publiek in Wene 'n klinkklare vyandigheid teenoor die laat kwartette getoon het. Maar Joachim se onderwyser, Bohm, het 'n waardering van die laat kwartette gehad, wat hy gevolglik aan Joachim gekommunikeer het. Op 18-jarige ouderdom het Joachim "in die hele Duitsland", geen gelyke gehad nie, hetsy in die uitvoering van Bach se werke of in die concertos van Beethoven en Mendelssohn; terwyl hy as kwartetspeler "geen rede gehad om kompetisie te vrees nie."
Volwassenheid
Na die dood van Mendelssohn in 1847 het Joachim 'n kort tydjie in Leipzig gewoon en onderrig gegee aan die Konservatorium en vir die Gewandhaus-orkes gespeel saam met Ferdinand David, wie Mendelssohn as konsertmeester aangestel het toe hy 1835 oorgeneem het as dirigent.
Weimar, Liszt; toe Hanover
In 1848 het die pianis en komponis Franz Liszt in Weimar gaan woon waar Goethe en Schiller gewoon het. Liszt was vasbeslote om die reputasie van die stad as die Athene van Duitsland te herstel. Daar het hy 'n kring van jong avant-garde-dissipels bymekaargemaak wat gekant was teen die konserwatisme van die Leipzig-kring. Joachim was een van die eerste hiervan. Hy het Liszt as konsertmeester gedien, en 'n paar jaar entoesiasties die nuwe "sielkundige musiek", soos hy dit genoem het, omhels. In 1852 het hy na Hannover verhuis en hom terselfdertyd gedistansieer van die musikale ideale van die "Nuwe Duitse Skool" (Liszt, Richard Wagner, Hector Berlioz en hul volgelinge, soos omskryf deur die joernalis Franz Brendel). "Die lofprysing wat Wagner se musiek ontvang het en wat die musikale smaak in Weimar oorheers het, was vir Joachim oordrewe en onaanvaarbaar." Joachim se breuk met Liszt het in Augustus 1857 finaal geword toe hy aan sy voormalige mentor geskryf het: "Ek is heeltemal uit simpatie uit met u musiek; dit is teenstrydig met alles wat ek van my vroeë jeug af as geestelike voeding geneem het." Hannover "was toe 'n onafhanklike koninkryk wat later opgeneem sou word in die Duitse ryk." Koning Georg van Hannover was heeltemal blind en baie lief vir musiek; en hy het Joachim 'n goeie salaris betaal en hom aansienlike vryhede gebied. Joachim se pligte in Hannover het onder meer die speel van die viool tydens opera-opvoerings en die opvoering van staatskonserte behels. Hy het vyf somermaande se verlof geniet, waartydens hy konserttoere deur Europa onderneem het. In Maart 1853 het hy aan Liszt 'n eksemplaar van sy onlangs gekomponeerde Ouverture tot Hamlet gestuur.
Die Schumanns, Brahms; Berlyn
In 1853 het 'n komitee onder leiding van Schumann Joachim uitgenooi na die Laer-Ryn Musiekfees. Tydens die fees het Joachim weer die Beethoven-vioolconcerto gespeel. Daar word gesê dat die sukses wat hy geniet het, hom "die beroemdste kunstenaar uit Duitsland" gemaak het. Robert Schumann en sy vrou Clara was diep beïndruk, en het 'n "noue verhouding" met Joachim gevorm. Joachim het die destyds onbekende 20-jarige Brahms ontmoet en van hom geskryf dat sy speelwerk "die intense vuur toon ... wat 'n voorspel van die kunstenaar is" en "sy komposisies toon reeds sulke krag soos ek in geen ander musikant van sy ouderdom gesien het nie”. Joachim het Brahms sterk aanbeveel aan Schumann. Brahms is met groot entoesiasme deur die Schumanns ontvang. Na Schumann se geestelike ineenstorting in 1854 en gevolglike afsterwe in 1856 het Joachim, Clara en Brahms lewenslange vriende gebly en musikale sienings gedeel. Daar word gesê dat Joachim se speelstyl op die viool, net soos Clara s'n voor die klavier, "behoudend en suiwer was, met die klem op die musiek eerder as die kragte van die solis."