cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregor Piatigorski
Evaluering
Hy het 'n grootse mate van oorspronklikheid gebring ten opsigte van die begrip van hierdie uitdrukking. Hy was in staat daartoe om die oorspronklikheid effektief oor te dra, omrede hy oor 'n uitgebreide netwerk van persoonlike en professionele kontakte beskik het met baie van die groot komponiste van die tydvak.
Baie van daardie komponiste het stukke vir hom geskryf, insluitende Sergei Prokofiëf (Prokofiëf Tjellokonsert in E mineur, Op. 58 ), Paul Hindemith (Tjellokonsert), Mario Castelnuovo-Tedesco (Tjellokonsert ), William Walton (Walton Tjellokonsert), Vernon Duke (Tjellokonsert), en Igor Strawinski (Piatigorski en Strawinski het saamgewerk op die rangskikking van Strawinski se "Suite Italienne", wat 'n uittreksel was van Pulcinella vir Tjello en klavier; Strawinski het 'n buitengewone metode ten toon gestel om die berekening van vyf-en-vyftig tantieme te doen ).
Tydens 'n oefensessie van Richard Strauss se Don Quichot, (wat Piatigorski uitgevoer het met die komponis wat dirigeer) na die dramatiese stadige variasie in D mineur, het Strauss aan die orkes aangekondig, "Nou het ek my Don Quichot gehoor soos wat ek hom verbeel het."
Piatigorski het beskik oor 'n manjifieke klank en toonkleur (ook bekend as toonkwaliteit of timbre), wat gekarakteriseer is deur 'n kenmerkend vinnige en intense vibrato, en hy kon met volkome artikulasie alle vorme van uiters moeilike strykmaneuvers uitvoer, insluitende 'n af-stryk staccato wat ander strykinstrument musikante nie kon help om in 'n toestand van oop-mond verbaasdheid na te staar en te waardeer nie.
Hy het dikwels sy voorliefde vir drama toegeskryf aan sy studentedae toe hy 'n rendezvous aanvaar het om te speel tydens die pouses in uitvoerings deur die groot Russiese bassanger, Feodor Chaliapin. Chaliapin het, wanneer hy sy dramatiese rolle uitgebeeld het, soos die titelrol in Boris Godoenof, nie slegs gesing nie, maar gedeklameer, soveel so dat hy amper geskree het.
Toe die jong Piatigorski hom eendag raakgeloop het, het hy aan hom gesê, "Jy praat te veel en sing nie genoeg nie." Chaliapin het egter teruggekap, "Jy sing te veel en praat nie genoeg nie." Piatigorsky het hieroor gedink, en van daardie punt af het hy probeer om die tipe drama en uitdrukking wat hy gehoor het in Chaliapin se sang te inkorporeer in sy eie speelwerk.
Hy het twee Stradivarius tjello besit, die "Batta" en die "Baudiot." Volgens Cozio.com, het Piatigorski ook die bekende Montagnana tjello bekend as die "Sleeping Beauty" van 1939 tot 1951 besit, synde die Moderne Italiaanse Jago peternella tjello.
Werke
Piatigorski was ook 'n mindere komponis. Sy Variasies op 'n Tema van Paganini (gebaseer op Caprice No. 24) was in 1946 vir tjello en orkes gekomponeer, en was ge-orkestreer deur sy begeleier van baie jare, Ralph Berkowitz; dit was later getranskribeer vir tjello en klavier. Elk van die vyftien variasies beeld op 'n ondeunde en spitsvondige wyse een van Piatigorski se musikale kollegas uit. Denis Brott, 'n student van Piatigorski, het die kollegas geïdentifiseer as: Pablo Casals, Paul Hindemith, Raya Garbousova, Erica Morini, Felix Salmond, Joseph Szigeti, Yehudi Menuhin, Nathan Milstein, Fritz Kreisler, 'n self-portret van Piatigorski self, Gaspar Cassadó, Mischa Elman, Ennio Bolognini, Jascha Heifetz, en Vladimir Horowitz.
Skaak
Piatigorski het dit ook geniet om skaak te speel. Sy vrou, Jacqueline Piatigorsky, was 'n sterk speler wat in verskeie VSA vroue kampioenskappe gespeel het en die Verenigde State verteenwoordig het in die Vroue Skaak Olimpiade.
In 1963 het die Piatigorski's 'n groot internasionale toernooi in Los Angeles georganiseer, wat gewen was deur Paul Keres en Tigran Petrosian. 'n Tweede Piatigorski Beker was in 1966 gehou te Santa Monica, en gewen deur Boris Spasski.
Eriemeer
Die Eriemeer (Engels: Lake Erie [ˌleɪk ˈɪɹi], Frans: Lac Érié) is geleë in Noord-Amerika en is een van die Groot Mere. Die meer beslaan 'n oppervlakte van 25 667 km² met 'n geskatte volume van 480 km³. Die meer is die vierde grootste van die vyf mere en lê tussen die Huronmeer en die Ontariomeer. Dit is 388 km lank en 92 km wyd. Die gemiddelde diepte van die meer is 19 m en die maksimum diepte is 64 m.
Die internasionale grens tussen Kanada en die Verenigde State gaan deur die meer; meer as die helfte van die meer is in die VSA.
Aan die noorde word die meer deur die Kanadese provinsie Ontario begrens, deur New York aan die ooste en suidooste, Pennsilvanië en Ohio aan die suide en Michigan aan die weste.
Alice Greczyn
Alice Greczyn (gebore 6 Februarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dukes of Hazzard (2005), Shrooms (2007), en Sex Drive (2008), en in die televisiereeks The Lying Game (2011).
Eriemeer
Die meer word gevoed deur die Detroitrivier wat vanaf die Sint Clairmeer vloei en die Niagararivier verbind dit met die Ontariomeer via die Niagara-waterval.
By Buffalo is die Eriekanaal wat die meer met die Hudsonrivier verbind.
Die Slag van Eriemeer tussen die vlote van Amerika en die Verenigde Koninkryk het hier op 10 September 1813 tydens die Anglo-Amerikaanse Oorlog van 1812 plaasgevind.
Yivli Minare-moskee
duimnael|links|240px|Die moskee.
Die Yivli Minare-moskee (letterlik: die "Geriffelde Minaret"-moskee), ook bekend as die Alaaddin- of Groot Moskee (Turks: Ulu Cami) in Antalya is ’n historiese moskee wat deur die Anatoliese Seldjoekse sultan Alaaddin Kaikobad I laat bou is. Dit is deel van ’n külliye (kompleks van verskeie strukture). Die moskee is in die ou middestad langs die Kalekapısı Meydanı. Die geriffelde minaret, die Yivli Minare, is versier met donkerblou teëls en is ’n landmerk en simbool van die stad.
Geskiedenis
Die moskee is in 1230 tydens die bewind van sultan Alaaddin Kaikobad I die eerste keer gebou en in die 14de eeu verwoes. Dit is in 1373 heeltemal herbou en met sy ses koepels is dit een van die oudste voorbeelde in Anatolië van ’n gebou met meer as een koepel. Die minaret is 38 m hoog en is gebou op ’n vierkantige klipbasis. Dit het agt riffels en daar is 90 treetjies tot bo.
Vandag huisves dit die Antalya-etnografiemuseum en bevat klere, kombuisgereedskap, borduurwerk, matte, tapisserieë, ornamente en nomadiese tente. Dit is sedert 1974 vir die publiek oop.
Aloe suffulta
Aloe suffulta is 'n aalwyn wat inheems is in KwaZulu-Natal, Mosambiek, Zimbabwe en Malawi. Daar is min bekend oor die aalwyn.
Naaf
'n Naaf of spil is die middelpunt van 'n wiel waardeur die as gaan en waarin die speke vassit.
Åland
Åland (Sweeds: Åland, [ˈoːland]; Fins: Ahvenanmaa) is 'n argipel in die Oossee. Dit is geleë by die ingang tot die Botniese Golf en vorm 'n outonome, gedemilitariseerde enkeltalig Sweeds administratiewe provinsie en gebied van Finland. Dit is die kleinste provinsie van Finland en beslaan 0,50% van Finland se bevolking en 0,49% van die grondgebied.
Die Ålandeilande bestaan uit die hoofeiland Fasta Åland (waar 90% van die bevolking woonagtig is) en 'n argipel oos daarvan wat uit meer as 6 500 skere en eilande bestaan. Fasta Åland word in die weste geskei van die kus van Swede deur veertig kilometer oopsee. In die ooste is die Åland-argipel so te sê aaneenlopend met die Finse Argipelsee. Åland se enigste landgrens is kort met 'n vreemde vorm; dit is geleë op die onbewoonde eiland Märket, wat met Swede gedeel word. Die grens is in 1985 opnuut onderhandel.
As gevolg van Åland se outonome status word die magte wat op provinsiale vlak uitgeoefen word deur verteenwoordigers van die sentrale staatadministrasie in die res van Finland grootliks deur die Regering van Åland uitgevoer in Åland.
Ekonomie
Die euro is die amptelike valuta, maar die Sweedse kroon word ook gesirkuleer.
Vlag van Jemen
Geskiedenis
Voordat Jemen in die hedendaagse Jemense Republiek verenig was, was die land in Noord en Suid verdeel.
Noord-Jemen
Noord-Jemen het aanvanklik, van 1927 tot 1962, die vlag van die Mutawakkilitiese Koninkryk Jemen gebruik. In 1962 is die Jemenitiese Arabiese Republiek gestig en is ’n nuwe vlag aanvaar. Die vlag van die Jemenitiese Arabiese Republiek was ook die Arabiese Bevrydingsvlag met ’n groen ster in die middel van die wit baan. Rooi het die rewolusionêre gees van die Jemenitiese volk voorgestel, wit het die hoop op ’n beter toekoms voorgestel en swart het herinner aan die donker verlede. Die ster het eenheid en onafhanklikheid voorgestel.
Suid-Jemen
Die vlag van die Demokratiese Volksrepubliek Jemen in die suide was die Arabiese Bevrydingsvlag met ’n hemelsblou driehoek in die vlagpaalkant met ’n rooi ster (die embleem van die Jemenitiese Sosialistiese Party) in die middel daarvan. Die swart het die verlede van die tiranniese, koloniale en feudale heersers voorgestel, die wit het vrede voorgestel en die rooi het rewolusie voorgestel. Die hemelsblou het die Jemenitiese volk voorgestel.
Lørslev
Lørslev is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Hjørring-munisipaliteit. Dit het 305 inwoners (2008).
Groot Jamia-moskee
Die Groot Jamia-moskee is ’n moskee in Lahore, Pakistan. Dit is die derde grootste moskee in Pakistan en die sewende grootste in die wêreld. Dit is op 6 Oktober 2014 op Eid-oel-Adha (die Offerfees) ingewy. Daar is binne plek vir 25 000 aanbidders, terwyl die binnehof en gang wat na die hoofgebedsale lei, altesaam 70 000 mense kan huisves.
August Ahrbeck
Ahrbeck het reeds van 'n vroeë ouderdom begin doof word, waarskynlik die rede waarom hy twee jaar op 'n beroep moes wag in 'n tyd toe daar 'n skaarste aan predikante in die NG Kerk was. Hy het die beroep in 1883 na Prieska aangeneem as dié gemeente se eerste leraar, maar ná enkele jare het sommige kerkraadslede klagtes teen hom ingebring wat eindelik gelei het tot sy bedanking in 1893. Hierna het hy te midde van swaarkry omdat hy met net £500 van Prieska weg is, enkele jare as hulpprediker onder NG lidmate in die destydse Transkei-gebied gewerk tot hy in 1903 op Ugie as die gemeente se eerste leraar bevestig is.
Ongelukkig het sy gesondheid so agteruitgegaan dat hy verplig is om sy emeritaat in 1905 aan te vra. Nadat hy en sy vrou hulle op Somerset-Wes gevestig het, het 'n lokomotief in 1910 sy een been verbrysel omdat hy nie die trein kon hoor aankom nie. Nietemin het hy, afgesonder van die wêreld weens sy doofheid, nog tot 1935 gelewe toe hy oorlede is in die destyds hoë ouderdom van 83 jaar. Hy en sy vrou was kinderloos. Mev. Ahrbeck is in 1943 oorlede.
Herkoms
August Ahrbeck was die jongste van drie seuns van die Duits gebore rekenmeester Friedrich Wilhelm Ahrbeck (1808 – 22 Desember 1867) en die eweneens Duits gebore Juliane Augusta Pistorius (13 Augustus 1816 – 18 April 1874). Sy broers was William en Julius. Die gesin het aan die Buitengracht gewoon. Omdat sy ouers Lutherane was, is August Luthers gedoop. Sy eerste opleiding het hy aan Tot Nut van 't Algemeen ontvang, 'n Hollandse opvoedingsinrigting waar baie Afrikaners wat later 'n belangrike plek in die samelewing ingeneem het, hul vroegste onderrig ontvang het. Hy was ook 'n leerling aan die Commercial Academy. Hierna was hy 'n ruk lank werksaam by die firma Cartwrights.
Stigter van GRA
In die notule van die voorlopige vergadering van Afrikaners op 14 Augustus 1875 word nie melding van 'n tydskrif gemaak nie, maar wel van 'n kommissie wat op voorstel van Ahrbeck, die naam en reëls van die Genootskap moes opstel en op die volgende vergadering verslag moes lewer. Ahrbeck het nie in dié kommissie gedien nie, maar wel in die kommissie wat op die vergadering op 23 September 1875 benoem is om uitvoering te gee aan die besluit om Die Afrikaanse Patriot uit te gee. Die eerste uitgawe van dié blad het reeds op Saterdag 15 Januarie 1876 verskyn.
Een van die GRA-manne, G.R. von Wielligh, het in latere jare opgemerk dat Ahrbeck baie gewaag het om hom so openlik met die beweging te vereenselwig en gereeld van Stellenbosch die vergaderings van die GRA in die Paarl te kom bywoon, want die teologiese professore van destyds was soos gif gekant teen Die Patriot (die GRA se koerantjie) en die Afrikaanse taal gekant. Nietemin word Ahrbeck in Die Afrikaanse Patriot gelys as agent vir die publikasie op Stellenbosch. Later in sy lewe wou die beskeie Ahrbeck egter feitlik niks uitlaat oor sy aandeel aan die GRA nie, die beweging wat aanleiding gegee het tot die Eerste Afrikaanse Taalbeweging.
Teologiese studie
In 1880 is Ahrbeck tot die Kweekskool op Stellenbosch toegelaat en in November 1883 tot die bediening in die NG Kerk toegelaat, maar hy moes geruime tyd op 'n beroep wag, toe hy meteens twee kry, sodat hy eers in 1885 in sy eerste gemeente bevestig is. Dit kan wees dat sy gehoor, wat reeds op 16-jarige leeftyd ernstig aangetas is deur 'n oorinfeksie wat hy opgedoen het, iets hiermee te doen gehad het. Hy was die eerste leraar van die NG gemeente Prieska, gestig op 11 Maart 1878, van sy bevestiging en ordening in die naweek van 17 en 18 Januarie 1885 tot 23 Oktober 1893 toe hy noodgedwonge moes bedank weens onenigheid in die gemeente oor onder meer sy huis- en siektebesoek in veral die distrik.
Verdeeldheid
Teen die einde van ds. Ahrbeck se bediening op Prieska het ernstige verdeeldheid in die gemeente ontstaan. Die eerste voorteken was reeds in 1890 toe hy daarvan aangekla is dat hy 'n bruidsmeisie met wrok en sonder rede van die kansel af beledig het. Die kerkraad het egter bevind dat die aantyging van alle grond ontbloot was. Dit was egter net die begin van ds. Ahrbeck se teenspoed in die gemeente.
Tweede klagslaag
Intussen het G.W.C. van der Merwe, tot onlangs koster en voorsinger, deur die gemeente gegaan met 'n petisie teen die leraar. Omdat sy optrede strydig was met die kerk se wette en bepalinge, het die kerkraad in Augustus 1893 besluit om onbepaalde sensuur op hom te plaas. Maar 'n maand later voer Van der Merwe en die ander beswaardes die saak tot 'n punt.
Klagskrif oor ds. Ahrbeck
Op 18 September het hy saam met die here Goussard en Theron namens die ontevredenes voor die kerkraad verskyn en lê 'n versoekskrif van 52 lidmate voor waarin hulle aandring op ds. Ahrbeck se bedanking. Omdat hulle 'n onmiddellike antwoord geëis het, het die kerkraad enkele ure taai onderhandel met die verteenwoordigers van die ontevredenes. Ds. Maeder van Victoria-Wes was hierin behulpsaam nadat hy spesiaal vir die doel uitgenooi is. Die ontevredenes het tydens die onderhandelings geëis dat ds. Ahrbeck dadelik moes bedank en einde Desember daardie jaar moes uittree. Vyf van die agt oorblywende kerkraadslede het gevoel dat hy ter wille van die gemeente moes bedank. Ds. Ahrbeck het voor dié geweldige druk geswig en willig gevolglik in om te bedank.
Toe die vergadering hervat neem ds. Maeder die voorsitterstoel in sodat die vergadering kon reël vir die predikant se bedanking. Hy sou dit op 24 September van die kansel afkondig, sy afskeidspreek op 22 Oktober lewer en die volgende dag sou demissie aan hom verleen word. As afskeidsgeskenk sou hy £500 kry. Alle appèlle in die saak na weerskante sou teruggetrek word en die bedanking van die voormelde kerkraadslede as teruggetrek beskou word.
Ds. Ahrbech het wel sy ondersteuners gehad, want toe die kerkraad die volgende dag weer byeenkom, het drie lede bedank omdat hy, volgens hulle, nie reg behandel is nie. 'n ouderling en ouddiaken het 'n petisie met 75 lidmate se handtekeninge aan die Ring van Beaufort oorhandig waarin die wettigheid van die kerkraad se optrede teenoor die leraar bevraagteken is. Hulle wou veral weet watter vaste gronde die kerkraad gehad het om ds. Ahrbeck onder die indruk te bring dat die meeste gemeentelede teen hom gekant was.
Rennes-le-Château
Rennes-le-Château is 'n Franse nedersetting in die département Aude (région Languedoc-Roussillon) met 77 inwoners (2018). Dit speel danksy 'n aantal spekulatiewe teorieë in verband met die Heilige Graal, die Orde van die Tempeliers en die Kathare 'n groot rol in esoteriese kringe.
Geskiedenis
Rennes-le-Château verwerf sy bekendheid danksy die geestelike Abbé Bérenger Saunière (11 April 1852 - 22 Januarie 1917), wat teen die jaar 1890 onverwags 'n verbasende rykdom verwerf. Esoteriese kringe spekuleer nog steeds oor die bron van hierdie rykdom en vermoed dat hy 'n buitengewone histories-argeologiese vonds gemaak het. Die dorp is nou 'n gewilde bestemming vir nuuskieriges, die media en ook skatsoekers, alhoewel die dorpsbestuur enige uitgrawing lankal verbied het.
August Ahrbeck
Klagskrif oor ds. Ahrbeck
Op 'n buitengewone vergadering onder voorsitterskap van ds. Pieter van der Merwe van die NG gemeente Beaufort-Wes, het die kerkraad op 23 Oktober 1893 eervolle ontslag aan ds. Ahrbeck gegee.
Barry Bonds
Barry Bonds (1964-) is 'n voormalige Amerikaanse bofbalspeler. Hy word as een van die bestes nog beskou. Bonds word veral onthou vir die 73 boflopies ("homeruns") waarmee hy Mark McGwire se rekord in 2001 laat spat het (meeste lopies in een seisoen). Sy pa, Bobby Bonds, was ook 'n professionele bofbalspeler.
August Ahrbeck
Sukkelbestaan
Ná sy vertrek van Prieska het hy afloswerk in verskeie gemeentes gedoen, onder meer sowat twee jaar op Calvinia (1896 tot '98) tot die koms van ds. Marthinus Daneel as opvolger van ds. J.C. Truter, voor hy in 1899 na Griekwaland-Oos gaan. Hier het hy sulke geseënde werk onder die lidmate van die gemeente Umtata gedoen dat toe die NG gemeente Ugie in 1903 selfstandig word, hy tot hul leraar beroep is. Tog, ná slegs twee jaar, is hy op 19 Augustus 1905, toe hy maar pas 54 geword het, genoodsaak om finaal die tuig neer te lê weens swak gesondheid.
Barry Bonds
Barry Lamar Bonds is op 24 Julie 1964, in Riverside, Kalifornië gebore. Hy speel vir die grootste deel van sy loopbaan vir die San Francisco Giants in Major League Baseball. Hy het verskeie rekords op sy naam. Op 4 Augustus 2007 ewenaar hy Hank Aaron se lopie-rekord (755), om die titel 3 dae later (7 Augustus) met 'n boflopie teen die Washington Nationals vir homself op te eis.
Sloep
Die term sloep (Engels: sloop, Nederlands: sloep, Nederduits: Schlup) verwys tans na klein seilbote (jagte) vir watersportdoeleindes in kuswaters, met 'n enkele mas en 'n langsskeepseil (voor- en agterseil). Omdat sloepe danksy hul hoë maste en driehoekige seile baie vinnig windop kan seil, was hulle 'n gewilde boottipe vir seerowers in die Karibiese See wat ná 'n aanval vinnig moes vlug.
Geskiedenis
Die etimologie en ontwikkelingsgeskiedenis van sloepe is ingewikkeld, onder meer omdat seelui bote en skepe voor die 19de eeu meestal volgens die vorm van hul romp, en juis nie soos vandag volgens die seilplan of tuigasie nie, geklassifiseer het. Die term is afgelei van die 16de eeuse Nederlandse sloep wat na oop roeibote verwys het wat vroeër op die dek van 'n groter skip geplaas is. Hulle was ingerig as landings- of reddingsbote. Hoe groter skepe gebou is, hoe groter is ook sloepe ontwerp om uiteindelik van een of twee maste en van verskeie seile voorsien te word. Geleidelik het sloepe tot belangrike seilbote vir gebruik in Nederlandse kuswaters of op binnelandse waterliggame ontwikkel. Hulle is meestal van 'n voor- en hoofseil voorsien.
Barry Bonds
Bonds se loopbaan was omstrede. Hy was byvoorbeeld 'n sentrale figuur in die steroïed-skandaal wat bofbal in 2007 geruk het. Hy is aangekla op aanklagte van meineed en dwarsboming van die gereg, omdat hy na bewering oor sy gebruik van steroïedes gejok het. Die meineed-klagte is laat vaar en hy aan dwarsboming skuldig bevind. Sy skuldigbevinding is egter in 2015 ter syde gestel.
August Ahrbeck
Aftrede
Ds. en mev. Ahrbeck het hulle op Somerset-Wes gaan vestig, maar hier kom 'n nog 'n ramp hom oor toe 'n naderende lokomotief, wat hy weens sy doofheid nie kon hoor nie, hom tref en een van sy bene verbrysel. Toe die kerkraad van Prieska daarna sy simpatie met hom betuig in sy "verminkten toestand" en 'n tjekkie aan hom stuur, bedank hy hulle vir hierdie "zoete druppel" in sy lydenskelk.
Sy beproewing het hy volgens ds. Smit met voorbeeldige lydsaamheid gedra. Toe die gemeente vroeg in September 1928 sy vyftigjarige jubelfees vier, het ds. Ahrbeck 'n boodskap van seënwense gestuur. Op 26 Februarie 1935 is hy in die hoë ouderdom van 84 jaar oorlede. Sy weduwee, 'n dogter van Friederick Wilhelm Fismer, van 1843 tot 1890 'n Rynse sendingboer op Wuppertal, het hom oorleef en is oorlede op 24 Januarie 1943. Sy was musikaal begaafd en 'n opgeleide orreliste wat onder meer as sodanig op Ugie opgetree.
Sloep
Geskiedenis
Die Nederlandse sloepontwerp het kort voor lank ook byval tot die skeepsboubedryf in ander Europese Noord- en Oosseelande gevind, waarby 'n gaffelseil as hoofseil gedien het. In Engeland is hulle veral as vissersbote en vir kommersiële vaarte langs die kus ingespan waar hulle steenkool, graan en ander handelsgoedere vervoer het. Nogtans kon hulle ook die oseane bevaar. So is houtvragte op die transatlantiese roete tussen Noord-Amerika en die Britse Eilande in die vroeë 18de eeu hoofsaaklik op sloepe vervoer.
As vragbote was Engelse sloepe tot in die 1920's gebruik; soos op die riviere Humber en Trent en die netwerk van waterweë waarmee hulle verbind is. Na sloepe is op hierdie waterwegstelsel as keels verwys; hulle kon sowat 100 ton vrag vervoer. Met wenasse as tegniese hulpmiddels kon hul bemanning beperk bly tot twee seelui wat ook op die boot gehuisves is. Keels is op klein skeepswerwe dwarsoor Lincolnshire en East Yorkshitre gebou - gewoonlik van hout, in enkele gevalle ook van yster of staal.
August Ahrbeck
Waardering
Ds. Ahbreck was 'n buitengewoon beskeie mens. Toe eerw. Andries Dreyer, eerste argivaris van die Kaapse Kerk, hom in 1913 nader om 'n lewenskets, het hy baie teësinnig slegs enkele basiese feite verstrek en gevra dat dit slegs ná sy dood gebruik moes word ás dit ter bevordering van die koninkryk van God sou wees.
Ds. P.J. Pienaar van die NG gemeente Somerset-Wes het in sy doodsberig in die Kerkbode van 6 Maart 1935 as volg oor ds. Ahrbeck geskryf: "Nieteenstaande sy stil lewe, afgesonder van alles, het hy nooit sy verblyf onder ons as 'n las beskou nie. Daar was altyd sonskyn in sy siel. Dit was dan ook 'n genot om by hom te gaan sit en sy moed te bewonder. Hy kon van alles praat met kennis en stigting. Toe hy nog vry kon beweeg, het hy tot voorbeeld van ander Gods huis besoek, tot aanbidding alleen, want hy kon nie meer hoor nie. Maar ná sy ongeluk in 1910 toe die trein sy been verbrysel het, was hy genoodsaak om van alles te onttrek om die stilte van sy aangename woning en die liefde van sy eggenote te geniet. Mens het hom nooit hoor kla nie. Sy lewe was vir almal 'n bron van sonskyn en bemoediging waarvoor ons die Here dank."
Sloep
Geskiedenis
Teen die einde van die 19de eeu is op die basis van keels sogenaamde Humber-sloepe (Humber sloops) ontwikkel; hulle is in die besonder by die laer rivierloop van die Humber en sy monding aangepas as beter navigeerbare, vinnige handelskepe. Hulle kon ook kanale bevaar en was sodoende nie aan enige beperkinge onderworpe nie. So kon hulle vragte van 160 ton vervoer. Die bemanning van hierdie houtskepe het uit twee mans en 'n seun bestaan wat ook op die boot se agterste gedeelte gehuisves is; soms het 'n hele gesin werk op die boot gevind en daarop gewoon.
Bermuda-sloepe
Die sogenaamde Bermuda-sloepe is in die vroeë 17de eeu as 'n innovatiewe bootstipe op die Bermuda-eilande ontwikkel. Bermuda rigs, soos dit in Engels bekend staan, is in die 18de eeu gewoonlik van sederhout gemaak en was gewild as vinnige en duursame bote. Hulle sou later as basis dien vir die ontwerp van moderne seiljagte.
Bermuda-sloepe is daarnaas verder ontwikkel tot seilskepe met twee of meerdere maste, soos die Koninklike Britse Vloot (Royal Navy) en Amerikaanse Vloot se sloops-of-war ('n vakterm wat in die 18de eeu gebruiklik geword het). Vergelykbare Franse oorlogskepe word corvettes genoem. Gevorderde sloops-of-war is in die 19de eeu - as sogenaamde screw sloops - naas hul seile ook van 'n skroef voorsien, so was die Gekonfedereerde State se CSS Alabama 'n gevreesde aanvalskip gedurende die Amerikaanse Burgeroorlog wat 'n sestigtal vyandelike skepe gekaap of gesink het.
Klassifikasie
Tans verwys die term dikwels na die seilplan of tuigasie van 'n seilboot of -skip; dit word sodoende vir klassifikasiedoeleindes gebruik. In die Britse Vloot was die klassifikasie as sloop (oorlogskepe met meerdere maste) nog tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog gebruiklik - aanvanklik as term vir seilskepe. Die term is later heringevoer vir moderne oorlogskepe. So was sloops gedurende die twee wêreldoorloë meestal kleiner oorlogskepe wat skeepskonvooie beskerm het.
Lyngså
Lyngså is ‘n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek van die Frederikshavn-munisipaliteit. Dit het 269 inwoners (2008).
Stephen Saux
Stephen Saux (gebore 2 April 1972) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Office (2005), Real Husbands of Hollywood (2013), Dads (2013), en The Ranch (2016).
Madibeng Plaaslike Munisipaliteit
Die Madibeng Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Bojanala Platinum-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit: en andere.
Darrin Henson
Darrin Henson (gebore 5 Mei 1972) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Stomp the Yard (2007), The Express (2008), en Tekken (2010), en in die televisiereeks Soul Food (2000).
Boekaalwyn
Die Boekaalwyn (Aloe suprafoliata) is 'n aalwyn wat inheems is in Mpumalanga, KwaZulu-Natal, Eswatini en Mosambiek. Dit is veral volop in die Lebomboberge.
Innsbruck
Innsbruck is die hoofstad van die deelstaat Tirol in die weste van Oostenryk. Dit lê in die Innriviervallei waar die Wipptal-(Sill)rivier in die Innrivier vloei, en verskaf toegang tot die Brennerpas, ongeveer 20 km suid van Innsbruck. Die stad word omring deur hoë berge, nl. die Nordkette (2 334 m) in die noorde, Patscherkofel (2 246 m) en Serles (2 716 m) in die suide.
Innsbruck is 'n internasionaal bekende wintersportsentrum en het twee keer – in 1964 en 1976 – as gasheerstad van die Olimpiese Winterspele opgetree. Dit het ook die eerste Jeugwinterspele in 2012 aangebied. Die woord bruck kom van die Duitse woord Brücke wat brug beteken. Innsbruck beteken dus "Brug oor die Inn".
Geskiedenis
Die eerste sprake van Innsbruck dateer terug na die naam Oeni Pontum of Oeni Pons wat Latyns is vir brug (pons) oor die Inn (Oenus), wat 'n belangrike oorsteekpunt van die Innrivier was. Die seël van die stad, asook die wapenskild bied 'n arendsblik van die Innbrug, 'n ontwerp wat sedert 1267 gebruik is. Die roete oor die Brennerpas was in daardie tyd 'n groot vervoer- en kommunikasieskakel tussen die noorde en die suide, en dit was die maklikste roete oor die Alpe. Die geld wat ingekom het d.m.v. 'n oorgangstasie het die stad in staat gestel om te bloei.
In 1429 het Innsbruck die hoofstad van Tirol geword en in die vyftiende eeu het die stad die middelpunt van Europese politiek en kultuur geword aangesien keiser Maximilian I in Innsbruck gebly het in die 1490's. Die stad het voordeel getrek uit die keiser se teenwoordigheid soos duidelik blyk uit die Hofkirche ("hofkerk"). 'n Begrafnisstandbeeld is beplan en gedeeltelik hier opgerig deur sy opvolgers. Die ensemble met 'n senotaaf en die bronsstandbeelde van regte en mitiese voorvaders van die Habsburgse keiser is een van die hoofkunsmonumente in Innsbruck.
In 1564 het die aartshertog van Oostenryk, Ferdinand II, die regering van Tirol oorgeneem en ander Oostenrykse besittings is vanaf Innsbruck beheer tot en met die 18de eeu. Ferdinand II het Schloss Ambras laat bou en sy unieke Renaissance-versamelings daar laat uitstal, wat deesdae deel uitmaak van Wenen se Kunshistoriese Museum. Tot en met 1665 het 'n stamvader van die Habsburgse vorstehuis oor Innsbruck regeer met 'n onafhanklike hof. In die 1620's is die eerste operahuis noord van die Alpe in Innsbruck (Dogona) gebou.
Die Universiteit is in 1669 gestig. Leopold I het, as vergoeding vir die hof van keiser, weer van Wenen regeer nadat die regering van die Habsburgse vorstehuis en die Tirolse stamvaders geëindig het.
Gedurende die Napoleontiese Oorloë is Tirol aan Beiere opgegee, 'n bondgenoot van Frankryk. Andreas Hofer het 'n Tiroolse landelike weermag gelei ná die oorwinning op die Berg Isel teen 'n saamgestelde weermag van Beierse en Franse magte, en het Innsbruck daarna die kern van sy bewind gemaak. Die saamgestelde weermag het later die Tiroolse burgermag omver gewerp en tot 1814 was Innsbruck deel van Beiere. Na die Weense Kongres is administrasie aan Oostenryk teruggegee. Die Tiroolse held, Andreas Hofer, is in Mantua tereggestel; sy oorskot is teruggestuur na Innsbruck in 1823 en in die Fransiskaanse kerk begrawe.
In 1938 is Oostenryk de facto deur Nazi-Duitsland geannekseer. Na hierdie anneksasie word in Duits dikwels as die Anschluss verwys. Tussen 1943 en 1945 het Innsbruck 21 lugaanvalle ondergaan en is die stad erg beskadig. Die KZ Innsbruck-Reichenau, 'n konsentrasiekamp was hier geleë.
In 1929 is die eerste amptelike Oostenrykse Skaakkampioenskap is Innsbruck gehou. Die wenners was Erich Eliskases en Eduard Glass.
Klimaat
As gevolg van die hoogte bo seespieël en sy posisie in Sentraal-Europa (ver van die kus) het Innsbruck 'n hemiboreale (half-noordelike) klimaat. (Köppen-klimaatklassifikasie: Dfb). Winter is koud – kouer as in die meeste ander Eusopese stede – en dit sneeu. Winternagte kan ysig word met temperature tot so laag as -12°C.
Lente duur nie lank nie; dae begin warmer word, soos tot meer as 15°C, maar nagte bly koud tot ysig.
Somer is hoogs wisselvallig en onvoorspelbaar. Dae kan koel (17°C) en reënerig wees of sonnig en baie warm met temperature tot 34°C. In die somer, soos van 'n Alpynse klimaat verwag kan word, is die daaglikse temperatuurwisseling soms baie hoog, maar die nagte bly koel (12°C gemiddeld. maar daal soms tot 6°C).
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 9°C.
Kulturele gebeurtenisse
Omdat Innsbruck 'n gewilde toeristebestemming is, word die volgende gebeurtenisse jaarliks geskeduleer:
Sport
Weens Innsbruck se ligging tussen hoë berge dien dit as die ideale plek vir ski in die winter en bergklimmery in die somer. Daar is verskeie ski-oorde om Innsbruck met die Nordkette wat deur 'n sweefspoor bedien word asook adissionele hysstoele. Ander nabygeleë ski-oorde sluit in Axamer Lizum, Patscherkofel, Igls, Seefeld, Tulfes en Stubai Vallei. Die bevrore terrein in die laasgenoemde maak dit selfs in die somermaande moontlik om te ski.
Die Olimpiese Winterspele is twee keer deur Innsbruck aangebied, eers in 1964 en toe weer in 1976 toe kiesers in Colorado 'n bindingsreferendum in 1972 verwerp het wat voorgestel het om die spele in Denver te borg. Die 1976 Olimpiese Winterspele was die laaste wat gehou is in die Duitssprekende Alpe (Oostenryk, Duitsland of Switserland).
Dudley Manlove
Dudley Manlove (11 Junie 1914 – 17 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Plan 9 from Outer Space (1959) en The Creation of the Humanoids (1962), en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955) en Official Detective (1957).
Innsbruck
Sport
Op 12 Desember 2008 is Innsbruck gekies as gasheerstad vir die Olimpiese Jeugwinterspele 2012 wat van 13 Januarie tot 22 Januarie 2012 plaasgevind het.
Ander noemenswaardige gebeurtenisse in Innsbruck sluit die Air & Style Sneeuplank Wedstryd van 1994 tot 1999 en 2008 en die Yshokkie Wêreldkampioenskap in 2005. Tesame met die stad Seefeld het Innsbruck die Winter Universiade in 2005 aangebied. Innsbruck se Bergiselschanze is een van die heuwels vir die bekende Vierschanzentournee.
Innsbruck is die tuiste van die skooerklub FC Wacker Innsbruck, wat in die Oostenrykse Eerste Sokkerliga (tweede reeks) speel. FC Wacker Innsbruck se stadion, Tivoli Neu, is een van die agt stadions wat Euro 2008 aangebied het wat in Junie 2008 in Oostenryk en Switserland gespeel is.
Die stad het ook 'n Amerikaanse Voetbal eindronde, die Eurobowl XXII, tussen die Swarco Raiders Tirol en die Raiffeisen Vikings Vienna, aangebied.
Ekonomie en onderwys
Innsbruck is die kulturele en ekonomiese sentrum van Wes-Oostenryk en is een van die bekendste toeristesentra, met meer as 'n miljoen oornag verblyffasiliteite. Dit is ook 'n Universiteitstad.
In Innsbruck is daar ongeveer 78 000 werknemers en omtrent 8 000 werksplekke. 35 000 mense pendel daagliks na Innsbruck.
Toerisme
Toerisme is die belangrikste bron van inkomste vir die stadsraad, hoofsaaklik weens Innsbruck se middestad met die historiese geboue, die vriendelike omgewing en die uitgebreide sportsfasiliteite in die winter en somer.
Vervoer
Innsbruck is geleë langs die A12/A13 deurgang wat toegang tot die deurpad na Verona, Italië en München, Duitsland verskaf. Die A12 en A13 loop inmekaar naby Innsbruck, waar die A13 dan tot 'n einde kom.
Innsbruck Hauptbahnhof, die belangrikste spoorwegstasie van Innsbruck en Tirol, is een van die besigste treinstasies in Oostenryk. Italië en suid-Duitsland word verbind deur die Oostenrykse oos-wes spoorweg wat die suid-wes roete deur die Brennerpas oorkruis.
Die stad se tremnetwerk bestaan uit twee stadsbane en twee bane wat die omliggende gebied – die Innsbrucker Mittelgebirgsbahn – tot Igls en die Stubaitalbahn tot in die Stubaital tot en met Fulpmes – bedien. Die netwerk sal in die komende jare vergroot word om Hall in Tirol in die ooste en Völs in die weste te bereik. (Sodoende word 'n vorige trembaan wat in die laat 1960's gesluit is en Innsbruck en Solbad Hall (soos Hall in Tirol vroeër bekend was) verbind het, vervang. Die trolliebusdiens sal afgeskaf word soos die tremnetwerk vergroot word. Verskeie busroetes bedien die binnestad en omliggende areas. Aan die einde van 2007 is die Hungerburgbahn — 'n kabelspoorwegdiens na die Hungerburgbuurt — ingewy.
Onderwys
Innsbruck is die tuiste van die oudste gimnasium in wes-Oostenryk, die "Akademisches Gymnasium Innsbruck". Die skool is gestig in 1562 deur die Jesuïete en was die voorloper van die Universiteit wat in 1669 gestig is.
Innsbruck is die tuiste van verskeie Universiteite. Die bekendste is die Universiteit van Innsbruck (Leopold-Franzens-Universität), die Innsbruck Mediese Universiteit en die MCI Management Center Innsbruck.
Susterstede
Innsbruck se Susterstede is:
James Webb-ruimteteleskoop
Die James Webb-ruimteteleskoop (JWRT) is ’n ruimteteleskoop wat deur Nasa ontwikkel is, met bydraes deur die Europese Ruimteagentskap (ESA) en die Kanadese Ruimteagentskap (CSA). Dit is op 25 Desember 2021 gelanseer. Die JWRT sal ’n resolusie en sensitiwiteit sonder presedent hê, van sigbare lig met lang golflengtes tot middelinfrarooi, en sal die Hubble-ruimteteleskoop vervang as Nasa se vlagskipsending in astrofisika. Dit is genoem na James E. Webb, wat van 1961 tot 1968 die administrateur van Nasa was en 'n groot rol in die Apollo-program gespeel het.
Die teleskoop het ’n gesegmenteerde primêre spieël van 6,5 m. Die JWRT moet permanent onder 50 kelvin (-223 °C) bly om dowwe seine in die infrarooi te registreer sonder belemmering deur 'n ander hittebron; daarom sal dit by die Son-Aarde se Lagrange-punt L2 ontplooi word, 'n punt sowat 1,5 miljoen km van die Aarde af, waar die teleskoop se sonskerm dit terselfdertyd teen verhitting deur die Son, Aarde en Maan kan beskerm.
Die JWRT is ontwerp om veel beter beelde as Hubble na die Aarde terug te stuur en voorwerpe van tot 100 keer dowwer waar te neem. Dit sal 'n groot verskeidenheid ondersoeke in sterrekunde en kosmologie moontlik maak. Dit sluit sterrestelsels in met 'n rooiverskuiwing van tot z≈20, wat van die heelal se oudste en verste voorwerpe is, asook gedetailleerde waarnemings van moontlik bewoonbare eksoplanete.
Op 3 Februarie 2022 het Nasa getweet dat die teleskoop sy eerste fotons waargeneem het, en op 11 Februarie 2022 het Nasa aangekondig die teleskoop het die eerste fase van sy instelling voltooi, met elke segment van sy primêre spieël wat die ster HD 84406 opgespoor, afgeneem en min of meer gesentreer het.
Eienskappe
Die James Webb-ruimteteleskoop se massa is omtrent die helfte van dié van die Hubble-ruimteteleskoop, maar 'n goudoorgetrekte berillium- primêre spieël van 6,5 m wat uit 18 heksagonale spieëls bestaan, gee dit 'n algehele grootte van meer as ses keer dié van Hubble se spieël van 2,4 m. Hiervan word 0,9 m2 se uitsig belemmer deur die sekondêre steunstutte, wat die werklike ligversamelingsoppervlak sowat 5,6 keer dié van Hubble s'n van 4,525 m2 maak.
Die JWRT is hoofsaaklik vir nabyinfrarooisterrekunde ontwerp, maar dit kan ook oranje en rooi sigbare lig waarneem, asook die middelinfrarooi streek, na gelang van die instrument. Dit kan voorwerpe waarneem wat tot 100 keer dowwer is as met Hubble, asook voorwerpe heelwat vroeër in die geskiedenis van die heelal, terug tot rooiverskuiwing z≈20. Die vroegste sterre het byvoorbeeld vermoedelik tussen z≈30 en z≈20 en die eerste sterrestelsels rondom z≈15 gevorm, en Hubble kan nie verder terug as z≈12 sien nie.
Die ontwerp lê om drie redes klem op die naby- tot middelinfrarooi:
Grondgebaseerde teleskope moet deur die aardatmosfeer kyk, en dit is in baie infrarooi bande ondeursigtig (sien skets links bo). Selfs waar die atmosfeer deursigtig is, bestaan baie van die teiken- chemiese verbindings, soos water, koolstofdioksied en metaan, ook in die atmosfeer en dit bemoeilik ontleding. Bestaande teleskope soos Hubble kan nie dié bande bestudeer nie, aangesien hulle spieëls nie koud genoeg is nie (Hubble se spieël bly op sowat 15 °C, of 288 K) en dus straal die teleskoop self sterk in die infrarooi bande uit.
Die JWRT kan ook nabygeleë voorwerpe waarneem, insluitende voorwerpe in ons eie Sonnestelsel. Dit sluit alle planete en satelliete, komete en asteroïdes buite die Aarde se wentelbaan in, en "feitlik alle" bekende Kuipergordelvoorwerpe. Verder kan dit onbeplande teikens waarneem binne 48 uur nadat besluit is om dit te doen, soos supernovas en gammastraaluitbarstings.
Voorwerpe by die Son-Aarde se L2-punt kan saam met die Aarde om die Son wentel, en dit sal die teleskoop in staat stel om rofweg op 'n konstante afstand van die Aarde af te bly, met 'n volgehoue oriëntasie van sy unieke sonskild en toerustingsbus (die JWRT se primêre steunkomponent) ten opsigte van die Son, Aarde en Maan om lig en hitte van dié drie liggame tegelykertyd te blokkeer en selfs die kleinste temperatuurveranderings te voorkom. Dié ligging sal die tuig se temperatuur heeltyd onder die 50 K hou wat nodig is vir dowwe infrarooi waarnemings. Kommunikasie sal ook konstant wees.
Sonskild
Om waarnemings in die infrarooi spektrum te doen moet die JWRT se temperatuur altyd onder 50 K wees, anders sal infrarooi straling van die teleskoop self die instrumente oorweldig. Om dit teen dié temperatuur te hou word 'n groot sonskild gebruik om lig en hitte van die Son, Aarde en Maan tegelykertyd te blokkeer – sy posisie by die L2-punt hou dié drie liggame te alle tye aan dieselfde kant van die teleskoop. Sy wentelbaan om die L2-punt hou dit ook buite die Aarde en Maan se skaduwee en daarom bly die temperatuur konstant.
Die sonskild is so ontwerp dat dit 12 keer gevou kon word om te pas in die Ariane 5-vuurpyl se vragruim, wat 4,57 m breed en 16,19 m lank is. Die skild se volle ontplooide grootte is 14,162 x 21,197 m. Weens die sonskild kan die JWRT nie op enige tydstip onbeperk waarneem nie. Dit neem 40 persent van die lugruim vanuit een posisie waar en die hele lugruim oor 'n tydperk van ses maande, die tydperk wat 'n halwe omwenteling om die Son duur.
Optika
Die JWRT se primêre spieël is 'n 6,5 m breë, goudbedekte berilliumreflektor met 'n versameloppervlak van 25,4 m2. As dit as 'n enkele groot spieël gebou sou gewees het, sou dit te groot vir bestaande lanseringsvoertuie gewees het. Dit bestaan dus uit 18 heksagonale segmente wat ná lansering ontvou word. Daarna sal hulle net elke paar dae opgedateer moet word vir optimale fokus. Dit verskil van grondgebaseerde teleskope soos die Keck-teleskope, wat hulle spieëlsegmente weens versteurings voortdurend moet aanpas met behulp van aktiewe optika. Die Webb-teleskoop gebruik 126 klein motore om die optika nou en dan aan te pas, want daar is min omgewingsversteurings in die ruimte.
Die JWRT se spieël gebruik geronde sekondêre en tersiêre spieëls om beelde te lewer sonder die optiese afwykings wat oor 'n wye veld voorkom. Die sekondêre spieël is 0,74 m breed. Daar is ook 'n fyn ingestelde navigasiespieël wat die spieël se posisie baie kere per sekonde kan aanpas vir beeldstabilisasie.
Wetenskaplike instrumente
NIRCam en MIRI het sterligblokkeringsmeganismes vir waarnemings van dowwe teikens soos eksoplanete baie na aan helder sterre.
Ruimtetuigbus
Die massa van die ruimtetuigbus se struktuur is 350 kg en moet die 6 200 kg van die teleskoop ondersteun. Die ruimtetuigbus kan die teleskoop laat roteer met 'n presiesheid van een boogsekonde en isoleer vibrasie tot 'n paar milliboogsekondes.
Webb het twee pare vuurpylenjins om koersveranderings aan te bring op pad na L2 en vir die handhawing van die regte posisie in sy wentelbaan. Agt kleiner korreksievuurpyle word gebruik vir hoogtebeheer.
Vergelyking met ander teleskope
Infrarooiteleskope het egter 'n nadeel: Hulle moet heeltyd uiters koud bly, en hoe langer die infrarooi golflengte hoe kouer moet hulle wees. As hulle nie koud genoeg is nie, kan die hitte van die toestel self die aanwysers oorweldig en hulle eintlik "blind" maak. Dit kan oorkom word deur versigtige ruimtetuigontwerp, veral deur die plasing van die teleskoop in 'n vakuumhouer met 'n uiters koue stof, soos vloeibare helium. Dit beteken die meeste infrarooiteleskope se lewensduur word deur hulle verkoelingsmiddel beperk. Dit kan 'n paar maande wees, of hoogstens 'n paar jaar.
In sommige gevalle was dit moontlik om sonder 'n verkoelingsmiddel 'n lae genoeg temperatuur te handhaaf vir naby-infrarooi-waarnemings danksy die ontwerp van die tuig, soos met die uitgebreide sendings van Spitzer en die WISE-teleskoop. Nog 'n voorbeeld is Hubble se Near Infrared Camera and Multi-Object Spectrometer (NICMOS)-instrument, waarvan die aanvanklike stikstofys ná 'n paar jaar opgeraak het en toe deur 'n krioverkoeler vervang is wat aanhoudend gewerk het. Die James Webb is so ontwerp dat hy homself verkoel sonder 'n verkoelingsmiddel in 'n vakuumhouer, danksy die gebruik van 'n kombinasie van sonskilde en verkoelers. Die middelinfrarooi-instrument gebruik 'n bykomende krioverkoeler.
Agtergrond
Die herstel van Hubble se teleurstellende werking in sy eerste jare het 'n belangrike rol gespeel in die geboorte van die JWRT. In 1993 het Nasa die Pendeltuig gereed gekry om Hubble se kamera te vervang en die sferiese afwyking in sy primêre spieël te herstel. Terwyl gretig op die sending gewag is, het Nasa aangekondig dat dié werkverrigting in die ruimte aansienlike risiko's inhou en dat die sukses daarvan nie gewaarborg kan word nie. 'n Komitee van vooraanstaande Amerikaanse sterrekundiges is daarom gestig om die doeltreffendheid van die herstellingsending te ondersoek, asook idees vir toekomstige ruimteteleskope wat nodig sou wees as die herstellingsending misluk. Die "HST & Beyond Committee", soos dit bekend geraak het, was gelukkig genoeg om die sukses van die herstellingsending van 1993 te beleef en die opgewonde reaksie van die publiek te sien op die ongelooflike foto's wat Hubble geneem het. Die sterrekundegemeenskap, en Nasa self, was net so geesdriftig.
Bemoedig deur Hubble se sukses het HST & Beyond in 1996 'n verslag opgestel om die konsep van 'n groter en veel kouer, infrarooisensitiewe teleskoop te ontgin wat kon terugkyk in die kosmiese tyd tot met die geboorte van die eerste sterrestelsels. Dié belangrike wetenskaplike doel was buite die vermoëns van Hubble, omdat dit as 'n warm teleskoop verblind word deur infrarooi-uitstralings van sy eie optikastelsel. Benewens aanbevelings om die Hubble-sending tot in 2005 te verleng en om tegnologieë te ontwikkel om planete om ander sterre te ontdek, het Nasa die hoofaanbeveling van HST & Beyond aanvaar vir 'n groot, koue ruimteteleskoop (by honderde grade onder 0 °C). Hulle het toe begin beplan aan wat die JWRT sou word.
Die konsep wat die JWRT sou word, het sy oorsprong in 1996 gehad as 'n voorstel met die naam "Next Generation Space Telescope" (NGST). In 2002, ná verdere ontwikkeling van die ontwerp, is dit hernoem na Nasa se tweede administrateur, James E. Webb. Webb het die agentskap tydens die Apollo-program gelei en wetenskaplike navorsing as 'n kernaktiwiteit van Nasa gevestig. Die JWRT is 'n projek van Nasa, met internasionale samewerking deur die Europese Ruimteagentskap (ESA) en die Kanadese Ruimteagentskap (CSA).
In die tydperk van "vinniger, beter, goedkoper" van die middel 1990's het Nasa se leiers probeer om 'n ruimteteleskoop teen 'n klein koste op te rig. Die resultaat was die NGST-konsep, 'n teleskoop met 'n lensopening van 8 m wat na L2 gevlieg sou word en rofweg $500 miljoen sou kos. Die lansering is vir 2007 beplan, maar is menige keer uitgestel.
Konstruksie
In Januarie 2007 het die grootste deel van die projek 'n inspeksie geslaag, en in April 2007 die laaste deel. Die ontwerpfase het daarna begin. Teen Mei 2007 was die koste nog soos beplan. In Maart 2008 het die projek sy voorlopige ontwerpinspeksie geslaag en oor die volgende drie jaar nog inspeksies.
In April 2010 het die teleskoop 'n tegniese inspeksie geslaag wat daarop gedui het die sterrewag voldoen aan al die wetenskaplike en ingenieursvereistes vir die sending. 'n Herbeplanning van die sending het daarna gevolg, met 'n beplande lansering in 2015, maar so laat as 2018. Teen 2010 het die stygende koste ander projekte beïnvloed, hoewel werk aan die JWRT self nog op tyd was.
Teen 2011 was die JWRT-projek in die finale ontwerp- en vervaardigingsfase. Soos wat gewoonlik gebeur met 'n ingewikkelde ontwerp wat nie verander kan word nadat dit eers gelanseer is nie, was daar gedetailleerde inspeksies van elke deel van die operasie.
In Maart 2018 het Nasa die lansering van die teleskoop vir 'n jaar uitgestel tot Mei 2020 nadat die sonskild tydens toetse geskeur het. In Junie 2018 is die lansering met nog 10 maande uitgestel tot Maart 2021 ná 'n assessering van 'n onafhanklike inspeksieraad. Daarvolgens was daar 344 moontlike probleme met die lansering en ontplooiing, dinge wat reggestel moes word vir die JWRT om te werk, omdat dit nie ná die tyd gedoen kon word nie. In Augustus 2019 is die meganiese integrasie van die teleskoop voltooi, iets wat aanvanklik vir 12 jaar vroeër, 2007, beplan is.
Nadat die konstruksie voltooi is, het die JWRT finale toetse in Kalifornië ondergaan. 'n Skip met die teleskoop het op 26 September 2021 uit Kalifornië vertrek, deur die Panamakanaal gevaar en op 12 Oktober 2021 in Frans-Guiana aangekom.