cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keniaanse nasionale krieketspan
Beheerliggaam
Krieket Kenia bestuur al die Kenia-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is CK verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Keniaanse span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Kenia oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.
Beginjare
Britse koloniste het krieket aan die einde van die 19de eeu saam na Kenia gebring. Die eerste bekende wedstryd – “Oos-Afrikaanse Protektoraat t Res van die wêreld” (sic) – is in Desember 1899 in Mombasa gespeel, nasionale wedstryde (“Amptenare t Settlers”) is van 1910 tot in 1964 gereeld uitgespeel. In 1914 het ’n Keniaanse span in Uganda vir die eerste keer weg gespeel en hul gasheer in Entebbe met vyf paaltjies verslaan. Eerste internasionale wedstryde is in 1951 gespeel, toe hulle teen Tanganjika gespeel het. Die Keniaanse beheerliggaam is in 1953 as Keniaanse Krieketvereniging (Kenyan Cricket Association) gestig. Vervolgens het enkele spanne soos die “nieblanke” span van Suid-Afrika na Kenia vir wedstryde begin toer.
Oos-Afrikaanse span
In 1966 het Kenia, Tanzanië, Uganda en Zambië saam die Oos-Afrikaanse span gevorm, wat ’n geassosieerde lid van die IKR geword het. Hulle het voortgegaan om teen mekaar te speel en tot in 1980 het hulle in ’n jaarlikse toernooi gespeel. In 1967 het Indië na Oos-Afrika getoer en in ’n driedaagse wedstryd gespeel, wat onbeslis geëindig het. Daarop het verdere toere na en deur Oos-Afrika, ’n toer na Engeland in 1972 en in 1974 ’n eersterangse wedstryd tussen Oos-Afrika en die Marylebone-krieketklub (MKK) op die Gymkhana Klubveld gevolg, voordat Oos-Afrika vir deelname aan die eerste Krieketwêreldbeker 1975 in Engeland genooi is. Hulle was naas Sri Lanka een van twee nietoetspanne wat vir dié toernooi genooi is. Kenia het die helfte van die span se 14 spelers gestel. Ná opwarmingswedstryde teen Somerset, Wallis, Glamorgan en verskeie ander klubspanne, het hulle in die eerste rondte teen Engeland, Indië en Nieu-Seeland gespeel, maar al drie sy wedstryde verloor. Die krieketwêreldbekertoernooi is opgevolg deur ’n eersterangse wedstryd teen Sri Lanka op die County Ground in Taunton. Tydens die IKR-trofee 1979 het die span die kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 1979 in Engeland misgeloop, nadat hulle in die eerste rondte deur Bermuda verslaan is.
IKR-lidmaatskap
Nadat hulle lankal as sterkste deel van die Oos-Afrikaanse span beskou is, het Kenia kort ná ’n toer na Zimbabwe in 1981 weggebreek en op sy eie as ’n assosiaatlid by die IKR aangesluit. Tydens dié toer het Kenia twee driedaagse wedstryde teen Zimbabwe gespeel en albei verloor. Aansluitend het hulle aan die kwalifiseringrondtes vir die volgende krieketwêreldbekertoernooie deelgeneem. Tydens die IKR-trofee 1982 se eerste rondte het hulle agter Zimbabwe, Papoea-Nieu-Guinee en Kanada in die vierde plek geëindig en is sodoende uitgeskakel. Tydens die IKR-trofee 1986 se eerste rondte het hulle ook in die vierde plek geëindig. Tydens die IKR-trofee 1990 het hulle beter gevaar en die eerste rondte tweede van vier deelnemende spanne afgesluit. In die tussenrondte het hulle ná Zimbabwe ook tweede afgesluit. Hulle het die halfeindstryd gehaal, maar hulle is deur Nederland met vyf paaltjies geklop. In September 1986 het Kenia in sy eerste eersterangse wedstryd teen Pakistan B gespeel.
Eerste prestasies
Die IKR-trofee 1994 is in Nairobi aangebied en in teenstelling met vorige toernooie is om drie deelnemende plekke vir die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka gespeel. Kenia het beide die eerste rondte en die tussenrondte gewen, in die halfeindstryd Bermuda geklop en hulle is eers in die eindstryd deur die Verenigde Arabiese Emirate met twee paaltjies verslaan, waardeur hulle vir die Krieketwêreldbeker 1996 gekwalifiseer het. Kenia het toe in Augustus 1995 tuis teen Indië A gespeel en in September/Oktober dieselfde jaar na Suid-Afrika getoer. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 het Kenia ’n verrassende oorwinning teen Wes-Indië aangeteken, maar hulle is in al hul ander wedstryde deur onderskeidelik Australië, Indië, Sri Lanka en Zimbabwe geklop. Vervolgens het Kenia sy groep laaste afgesluit en is uit die toernooi geskakel. Ná hul vertoning tydens die krieketwêreldbekertoernooi het Kenia as enigste nietoetsnasie van die IKR volle EDI-status verkry, wat aan hulle nuwe speelmoontlikhede besorg het. Destyds is die span as ’n toekomstige toetsnasie beskou.
In September/Oktober 1996 het Kenia die Sameer-beker aangebied, waaraan ook Pakistan, Suid-Afrika en Sri Lanka deelgeneem het. In Desember het Nederland Kenia vir vier eendaagse wedstryde besoek en Kenia het alle sy wedstryde gewen. Hulle het in Maart 1997 die kwarteindstryd van die Suid-Afrikaanse Standard Bank-beker behaal, maar hulle het met 104 lopies teen Natal op Kingsmead verloor. Dit is opgevolg deur die IKR-trofee 1997 in Maleisië. Kenia het die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Bangladesj met twee paaltjies verslaan, genoeg om vir die Krieketwêreldbeker 1999 te kwalifiseer. In Oktober dieselfde jaar is in Nairobi die President’s-beker aangebied, waaraan Bangladesj en Zimbabwe deelgeneem het.
In Januarie 1998 het Engeland A Kenia besoek. ’n Driedaagse wedstryd het gelykop geëindig, en Engeland A het die enigste eendaagse wedstryd, wat nie weens slegte weer afgelas is nie, gewen. Tydens die daaropvolgende Standard Bank-beker het hulle die eindstryd gehaal, maar met agt paaltjies teen Gauteng verloor. In Mei het die Keniaanse span Indië vir ’n driehoekige EDI-reeks besoek, waaraan ook Bangladesj deelgeneem het. In die laaste groepwedstryd het Kenia ’n verrassende oorwinning teen Indië met 69 lopies aangeteken. Daarna het Kenia aan die kriekettoernooi tydens die Statebondspele in Maleisië deelgeneem en in sy groep teen Nieu-Seeland, Pakistan en Skotland te staan gekom. Hull het egter net die Skotte verslaan sodoende in die punteleër derde geëindig.
Die 21ste eeu het vir Kenia afgeskop met ’n besoek aan Zimbabwe vir die IKR se opkomende nasiestoernooi teen Denemarke, Ierland, Nederland, Skotland en Zimbabwe A. Kenia het dié toernooi gewen en dié vorm op ’n toer na Indië van sewe wedstryde saamgeneem, van wie hulle net een verloor het. Pakistan A het in Julie na Kenia vir vyf eendaagse wedstryde en een vierdaagse eersterangse wedstryd getoer. Hulle het in die vierdaagse wedstryd gelykop gespeel en Kenia het die EDI-reeks met 4–1 gewen. Die Uitkloptoernooi is in Oktober 2000 in Nairobi aangebied, maar Kenia is in die voorwedstryd deur Indië verslaan.
In Januarie 2001 het Sri Lanka A Kenia vir twee eersterangse en vier eendaagse wedstryde besoek. Albei eersterangse wedstryde het gelykop geëindig, terwyl Sri Lanka A die twee EDI-wedstryde gewen het. Wes-Indië het in Augustus vir twee eersterangse en ’n EDI-reeks van drie wedstryde na Kenia getoer. Die eerste eersterangse wedstryd is deur Wes-Indië gewen, die tweede het gelykop geëindig, en die drie EDI-wedstryde is deur die besoekers gewen. Kenia het in Oktober aan ’n driehoekige EDI-toernooi in Suid-Afrika teen beide Indië en die gasheer deelgeneem, en sy tweede EDI-oorwinning teen Indië aangeteken.
Zimbabwe A het aan die einde van die jaar na Kenia getoer, en die eersterangse reeks met 0–1 en die eendaagse reeks met 2–3 verloor. Kenia het in vroeg 2002 na Sri Lanka getoer, en drie eersterangse en drie eendaagse wedstryde teen Sri Lanka A gespeel. Sri Lanka A het al die drie eersterangse wedstryde gewen, terwyl Kenia die EDI-reeks met 2–1 beklink het. Die MKK het kort daarna na Kenia getoer, en een driedaagse en ses eendaagse wedstryde teen die gasheer gespeel. Vyf van die eendaagse wedstryde is deur Kenia gewen. Kenia het toe aan die Sesnasiesuitdaagtoernooi in Windhoek, Namibië, deelgeneem en teen Kanada, Namibië, Nederland, Sri Lanka A en Zimbabwe A gespeel. Kenia het dié toernooi gewen, nadat hulle Sri Lanka A met drie paaltjies in die eindstryd verslaan het. In Augustus/September het Kenia ’n driehoekige toernooi teen beide Australië en Pakistan aangebied, maar al vier sy wedstryde verloor. Daarna het Kenia aan die Kampioenetrofee 2002 deelgeneem, maar teen beide Wes-Indië en Suid-Afrika verloor, waardeur hulle versuim het om tot die volgende rondte te vorder.
In November het Namibië na Kenia getoer om vier eendaagse wedstryde te speel. Kenia het dié reeks met 2–1 gewen. Kenia het toe na Zimbabwe getoer om die jaar af te rond, en drie eendaagse wedstryde teen Zimbabwe A, en ’n EDI-reeks van drie wedstryde teen die volle Zimbabwiese span gespeel. Zimbabwe het die EDI-reeks met 2–0 gewen, nadat een wedstryd onbeslis geëindig het, en Zimbabwe A het sy reeks teen Kenia met 2–1 gewen.
Krieketwêreldbeker 2003 en moontlike toetsstatus
Vir die Krieketwêreldbeker 2003 moes Kenia danksy sy EDI-status nie kwalifiseer nie. Suid-Afrika het as nominale gasheer van dié toernooi opgetree, terwyl Kenia sy groepwedstryde teen Sri Lanka en Nieu-Seeland tuis gespeel het. Nadat die span deur Suid-Afrika duidelik verslaan is, het Kenia herstel en Kanada met vier paaltjies geklop. Die derde wedstryd teen Nieu-Seeland sou in Nairobi aangebied word. Die gaste het die wedstryd egter weens veiligheidskwessies verbeur, waardeur Kenia die wedstryd sonder teenstander gewen het. Ná twee verdere oorwinnings teen Sri Lanka en Bangladesj en ’n nederlaag teen Wes-Indië het Kenia in sy groep derde geëindig en tot die Super Ses gevorder. In die Super Ses is hulle deur Indië en Australië verslaan, maar hulle het Zimbabwe met sewe paaltjies geklop. Kenia het egter by sy oorwinnings teen Nieu-Seeland en Sri Lanka gebaat en met sy derde plek tot die halfeindrondte gevorder. Soos verwag is hulle deur Indië met 91 lopies geklop. Ná hierdie sukses is Kenia weer as die voorste kandidaat vir toetsstatus beskou. Kenia se sukses tydens die krieketwêreldbekertoernooi is met ’n plek tydens ’n vierhoekige toernooi op die Sharjah-krieketstadion teen Pakistan, Sri Lanka en Zimbabwe beloon, maar hulle is in al hul drie wedstryde verslaan.
Kenia se mislukking tydens dié toernooi verwys dalk daarna hoe hulle versuim het om kapitaal uit hul sukses tydens die krieketwêreldbekertoernooi te slaan, hoewel nie al die mislukking op die veld plaasgevind het nie. Ten spyte van die hoeveelheid wedstryde wat Kenia teen nasionale A-spanne gespeel het en hul deelname aan die Carib Beer-beker 2003/04 in Wes-Indië, het Kenia in die drie jaar ná die Sharjah-toernooi net twee EDI-wedstryde teen Indië en Pakistan tydens die Kampioenetrofee 2004 gespeel. Volgens verskeie waarnemers moes Kenia ná sy prestasie tydens die Krieketwêreldbeker 2003 toetsstatus verkry het, nadat hulle glo reeds in 2000 op die punt was om toetsstatus te ontvang.
Die krisis
Terugslae buite die krieketveld het ook gebeur, toe Maurice Odumbe in Augustus 2004 weens wedstrydknoeiery verban is. Die span het ook onder ’n reeks spelerstakings gely, aangesien die beheerliggaam nie in staat was om aan sy finansiële verpligtinge te voldoen nie. Die IKR het die Interkontinentale Beker ingevoer om die nietoetsnasies aan meerdaagse wedstryde gewoon te laat raak. Tydens die eerste Interkontinentale beker se halfeindstryd is Kenia se deur die stakings verswakte span deur Skotland geklop, en in die volgende toernooi is hulle in die eindstryd deur Ierland verslaan. Die beheerliggaam se situasie het vererger, aangesien dit nie in staat was om aan die IKR se vereistes te voldoen nie. Op die hoogtepunt van dié geskil was die Keniaanse krieket sonder borg in internasionale isolasie.
Herbou
As deel van ondersoeke oor wanbestuur het die Keniaanse regering vroeg in 2006 die Keniaanse beheerliggaam ontbind en deur ’n nuwe beheerliggaam, Krieket Kenia, vervang en gepoog om dit te laat vestig. Vervolgens het die IKR gedreig om Kenia van sy EDI-status te ontneem. Daarna het herbou van Keniaanse krieket begin. Nadat die spelers hul staking beëindig het, het die span tydens die Interkontinentale Beker 2005 die halfeindstryd gehaal. Hulle het op die halfeindstryd met ’n toer na Zimbabwe vir twee eersterangse en een eendaagse wedstryd teen Zimbabwe A voorberei. Hulle het al drie wedstryde gewen, en in die halfeindstryd gelykop teen Bermuda gespeel maar hulle het in die eindstryd teen Ierland verloor, ondanks hul telling van 404/4 in hul eerste beurt.
Die herbouproses was in volle swaai en Kenia het weer begin om EDI-wedstryde te speel. Hul terugkoms tot EDIs is met ’n reeks van vyf wedstryde teen Zimbabwe ingelui, wat met 2–2 gelykop geëindig het. Dit is deur ’n EDI-reeks met vier wedstryde teen Bangladesj opgevolg, maar Kenia het tydens dié reeks al sy wedstryde verloor. Tydens die Interkontinentale Beker 2007/08 het hulle swak begin, teen Nederland gelykop gespeel en ’n nederlaag teen Kanada gely, maar hulle het herstel en twee EDI-oorwinnings teen dieselfde span op die Toronto Cricket, Skating and Curling Club aangeteken. Bangladesj het in Augustus na Kenia getoer en al sy drie EDI-wedstryde gewen, voordat hulle tydens die Interkontinentale Beker teen Bermuda gelykop gespeel en drie EDI-oorwinnings teen dieselfde span aangeteken het.
Die jaar 2007 het die span met hul oorwinning tydens die Drienasies-toernooi in Mombasa teen Kanada en Skotland ingelui. Hulle het toe afdeling een van die Wêreldkrieketliga op drie krieketgronde in Nairobi aangebied, waaraan ook Bermuda, Kanada, Ierland, Nederland en Skotland deelgeneem het. Kenia het dié toernooi gewen, nadat hulle Skotland in die eindstryd verslaan het. Daarop het die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië gevolg, Kenia se vierde verskyning tydens ’n krieketwêreldbekertoernooi. Kenia het Kanada in die groepfase verslaan, maar hulle het teen Engeland en Nieu-Seeland verloor, waarvolgens hulle die Super Agt misgeloop het. Tydens die T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika is Kenia ná twee duidelike nederlae teen Sri Lanka en Nieu-Seeland ook in die groepfase uitgeskakel. Aansluitend het Kenia reeds in die kwalifiseringsrondtes vir dié toernooi misluk (2008: vierde plek; 2010: groepfase; 2012: negende plek). In Oktober 2007, weerskante van Interkontinentale Bekerwedstryde, het Kenia Kanada vir twee EDI-wedstryde gehuisves en toe Bermuda vir drie. Kenia het al vyf wedstryde gewen, met ’n sterk boulwerk wat ’n relatief maklike lopiejaag opgestel het wanneer hulle tweede begin kolf het.
In Augustus 2008, ná ’n onderbreking van nege maande sonder enige EDI- of T20I-wedstryd, het Kenia vir verskeie reekse na Ierland, Skotland en Nederland getoer. Dit het tot ’n teleurstellende toer gelei, waartydens reën en ’n swak Keniaanse kolfwerk die hoofonderwerpe was. Kenia het aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering in Belfast, Noord-Ierland, die kwalifiserende toernooi vir assosiaatlede, deelgeneem. Hulle het dié toernooi as een van die gunstelinge betree, en tweede in Groep B met ’n nederlaag teen Nederland en ’n oorwinning teen Kanada geëindig, ná nederlae teen beide Ierland en Skotland in die uitklopfase het Kenia egter vierde laat eindig, waarvolgens hulle die T20I-wêreldbeker 2009 misgeloop het. Kenia het daarna aan drie EDI-reekse dwarsdeur Europa deelgeneem, maar dit het net in twee uitgereëne wedstryde in Skotland, ’n nederlaag in ’n natgereëne wedstryd in Nederland en ’n nederlaag tydens ’n reeks van drie wedstryde in Ierland met 0–1 geëindig.
In Oktober 2008 het Kenia beide Ierland en Zimbabwe tydens ’n EDI-reeks in Nairobi gehuisves, maar ná ’n nederlaag teen Ierland en ’n oorwinning teen Zimbabwe is al hul drie oorblywende wedstryde uitgereën. Aansluitend het Kenia vir twee EDI-wedstryde na Suid-Afrika getoer, maar hulle is in albei duidelik verslaan. In laat Januarie en vroeg Februarie 2009 het Kenia tuis vyf EDI-wedstryde teen Zimbabwe gespeel en is in al die wedstryde verslaan. In die tydperk ná die Krieketwêreldbeker 2007 het ’n keurspan, Kenia Select, aan die Zimbabwiese Logan-beker deelgeneem, maar hulle kon nie ’n oorwinning aanteken nie, en ook teen Zimbabwe A verloor. Tydens die Interkontinentale Beker 2009–2010, waarvoor Kenia met sy kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 2011 gekwalifiseer het, het hulle in die vyfde plek geëindig.
In sy openingswedstryd van die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka het Kenia ’n duidelike nederlaag met tien paaltjies teen Nieu-Seeland gely, nadat hulle op 69 lopies uitgeboul is en Nieu-Seeland die wedstryd binne-in agt boulbeurte beklink het sonder om ’n paaltjie af te staan. In dieselfde jaar is Kenia tydens ’n kort EDI-reeks van twee wedstryde deur Nederland in Sportspark Westvielt, Voorburg, platgeloop. Tydens dié reeks is Kenia se swak kolfwerk opgemerk. Hulle het net 208/8 in die eerste wedstryd en ’n nog kleiner telling van 184/8 in die tweede wedstryd aangeteken. Seren Waters en die kaptein Collins Obuya was die beste kolwers, Waters het 71 lopies in die eerste wedstryd en Obuya 54 lopies in die tweede wedstryd aangeteken.
Hervormings in 2011
Die Keniaanse spelers het oor jare heen oor die meeste professionele spelers onder die assosiaatlede beskik. Die eerste keer wat Krieket Kenia kennis geneem het van die ongebalanseerde span was tydens die Krieketwêreldbeker 2011, toe die wanverhouding van amateur- teenoor professionele spelers opgemerk is, nadat Kenia ’n teleurstellende toernooi gehad en al sy ses wedstryde verloor het. Krieket Kenia het aangekondig dat hulle die krieketwêreldbekertoernooi se debakel ná afloop van dié toernooi sal hersien. Dit het ’n reeks hervormings wat deur die raad geïnisieer is, ingelui.
As deel van die hervormings het die beheerliggaam die voormalige Sahara Eliteliga met Oos-Afrikaanse toernooie vervang. Terwyl die Oos-Afrikaanse Premierliga ’n T20-toernooi is, is die Oos-Afrikaanse beker ’n EDI-toernooi. Die nuwe toernooie is deur die beheerliggaam van stapel gestuur in die hoop dat hulle nuwe talente vir die Keniaanse span sal oplewer. Binne maande het die Oos-Afrikaanse toernooie ’n hoë agting verwerf en die intensiteit het skerp gestyg, soos dit uit ’n ESPNcricinfo-onderhoud met Krieket Kenia se hoof- uitvoerende beampte Tom Sears blyk.
’n Verdere belangrike hervorming wat deur die nuwe beheerliggaam ingebring is, was om met die ou personeel weg te doen. Soos dit die ESPN-joernalis Martin Williamson beskryf het, was die ou personeel nie aan vertoning toegewyd nie, maar eerder aan selfsugtige wense. Die nuwe kontrakte het heeltemal met die verlede gebreek en die nuwe kaptein Collins Obuya was op 29 die oudste speler. Ervare spelers soos die voormalige kaptein Jimmy Kamande, ’n veteraan van vyf krieketwêreldbetertoernooie, Thomas Odoyo, en ander het nie eens in aanmerking gekom nie. Soos verwag het die ontslane spelers vinnig reageer en volgens hulle het dit die dood van Keniaanse krieket versnel. Hulle is ook deur die Keniaanse media bygestaan.
Onder die 20 krieketspelers wat kontrakte aangebied is, is aan 13 sentrale kontrakte aangebied. Nadat vyf spelers dié kontrakte van die hand gewys het, het die dinge nog moeiliker geword. Sears het daarop gesê dat hulle tevrede is met die groep van sewe spelers wat hulself verbind het tot Krieket Kenia, terwyl hulle ewe teleurgesteld is met diegene wat die kontrakte verwerp het. Gevolglik is hulle vir die span, wat tydens die Interkontinentale Beker teen die Verenigde Arabiese Emirate te staan gekom het, nie benoem nie.
Krieket Kenia het kontrakte aan verdienstelike jong, talentvolle spelers aangebied. Die agt spelers wat die raad se kontrakte verwerp het, is later ingesluit en het gevra dat hul menings gehoor word, en ondanks die nuwe kans wat die raad aan hulle toegestaan het, het hulle uiteindelik ’n sterk standpunt teen die raad ingeneem. Terwyl Obanda, Shem en James Ngoche, Odhiambo en Otieno nuwe aanbiedinge gemaak is, het Ouma, Luseno en Nelson ’n driemaandse ooreenkoms tot Maart 2012, onderhewig aan prestasie, met die raad gesluit. Indien hulle iets goeds sou kon bydra, kon hulle weer hul plek in die span inneem. Intussen is die voormalige Otago-afrigter Mike Hesson as nasionale afrigter aangestel. Onmiddellik daarna het Hesson in ’n onderhoud met die koerant Otago Daily Times aangekondig dat hy aangestel is om die geskil tussen die spelers en die raad op te los en te beëindig.
Misgelope toernooie
Die hervormings het egter nie tot die gewensde sukses gelei nie, aangesien die Keniaanse nasionale Krieketspan nie meer vir ’n toernooi kon kwalifiseer nie. Kenia se laaste deelname aan ’n IKR-toernooi was die Interkontinentale Beker 2011–2013, waar hulle egter onder die laaste plekke afgesluit het. Die daaropvolgende Interkontinentale Beker 2015–2017 het hulle misgeloop.
Nadat Kenia tydens die Kwalifisering 2014 in die Super Ses uitgeskakel is – en sodoende sy EDI-status in Januarie 2014 verloor het, wat hulle sedert 1996 geniet het – het hulle die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland misgeloop. Kenia het die kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 2019 in Engeland en Wallis in 2015 in die afdeling twee begin, waar hulle derde geëindig en die Kampioenskap 2015–17 gehaal het. Hulle het egter in die vyfde plek geëindig en sodoende die toernooi misgeloop, aangesien net die beste vier spanne gekwalifiseer het. Vervolgens is Kenia gerelegeer in afdeling twee, wat in 2018 begin en deel gevorm het van die kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 2023 in Indië. In die afdeling twee het Kenia egter al sy vyf wedstryde verloor en sesde geëindig, waarvolgens die span in die afdeling drie gerelegeer is. Kenia het in die vierde plek geëindig en is in die Uitdaagliga 2019–2022 gerelegeer. Kenia het dié toernooi in die vierde plek afgesluit en daarmee in die Uitdaagliga 2023–2026 vir die Krieketwêreldbeker 2027 aangebly. As gevolg van sy swak plasing in die EDI-ranglys en die latere ontneming van hul EDI-status kon Kenia sedert 2006 nie meer aan die Kampioenetrofee deelneem nie.
In die kwalifisering vir die T20I-wêreldbekertoernooie het Kenia nie beter gevaar nie, nadat hulle tydens die kwalifisering 2013 elfde eindig en die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj misgeloop het. Die kwalifisering 2015 het Kenia in die negende plek afgesluit en sodoende die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië misgeloop. Tydens die kwalifisering 2019 het Kenia weer elfde geëindig en sodoende die T20I-wêreldbeker 2021 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate misgeloop. Tydens die Afrikakwalifisering in Rwanda is Kenia in sy laaste wedstryd deur Uganda geklop en het vervolgens die T20I-wêreldbeker 2022 in Australië misgeloop. Sedert 2019 geniet Kenia soos alle IKR-lede volle T20I-status.
NG gemeente Hartbeeshoek
Die NG gemeente Hartbeeshoek was 'n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Noordelike Sinode en in die Ring van Pretoria-Noord.
Keniaanse nasionale krieketspan
Kleure
In EDI- en T20I-krieket dra Kenia groen truie met rooi moue en ’n rooi V-halslyn en groen broeke. Veldspelers dra ’n rooi bofbalpet of ’n rooi sonhoed. Die kolwers se helms is groen geverf. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se embleem op die regter mou en die belettering KENYA verskyn op die middel van die trui.
A Clockwork Orange (boek)
A Clockwork Orange is 'n distopiese roman deur die Britse skrywer Anthony Burgess. Dit is in 1962 geskryf en handel oor ’n groep gewelddadige jong mans in die nabye toekoms.
Keniaanse nasionale krieketspan
Kleure
Die Keniaanse nasionale krieketspan se bynaam is Simbas, Swahili vir “leeu”. Krieket Kenia se kenteken toon derhalwe ’n leeu.
NG gemeente Hartbeeshoek
Die gemeente is gestig in 1955. In 1990 het die gemeente 1 076 doop- en 1 971 belydende lidmate gehad, in 1995 onderskeidelik 954 en 1 812 en in 2000 onderskeidelik 793 en 1 717, maar dis kort daarna ingelyf by die gemeente Wonderpark (gestig in 1989), wat in 2000 458 doop- en 952 belydende lidmate gehad het. In 2015 het Wonderpark (waarby Akasia ook intussen ingelyf is) 550 doop- en 2 490 belydende lidmate gehad. Die kerkgebou is geleë in Berglaan, Amandasig. Hartbeesboek se kerkgebou was in Orchards-Rosslynpad en Akasia s'n by Heatherdale 82, Akasia. Dié gemeente het in 2005 426 doop- en 1 129 belydende lidmate gehad.
A Clockwork Orange (boek)
Die boek beskryf die wedervaringe en ervarings van 'n tiener, genaamd Alex, en ondersoek die mensdom se gewelddadige aard. Dit speel in 'n nie-so-verre toekomstige samelewing af, waar 'n kultuur van jeugopstand en geweld heers. Dit satiriseer tendense in jeugkultuur wat in die 1960's in die Weste teenwoordig was, en tot op hede steeds voorkom. Die dramatiese gebeure werp 'n lig op die mens se vrye wil en hoe dit tussen goed en kwaad kies, asook die onvermoë van vrye wil om die regte keuses te maak. Alex en sy bende steel, verkrag en rand mense aan. Hy word uiteindelik tronk toe gestuur vir die moord op 'n vrou toe hy by haar huis inbreek.
Keniaanse nasionale krieketspan
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Kenia 50 spelers EDI- en 44 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Keniaanse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
NG gemeente Hartbeeshoek
Die charismatiese kerk Doxa Deo het in 2010 'n kontrak met die NG gemeente Wonderpark gesluit om die Akasia-gebou Sondagoggende te gebruik. Van 2013 af huur dié kerk die gebou voltyds.
Josh Hutcherson
Joshua Ryan Hutcherson (* 12 Oktober 1992 in Union, Kentucky, VSA) is 'n Amerikaanse akteur. Hy het professioneel begin in die vroeg 2000's en het veral gewild geraak onder jong gehore na sy rol in die Hunger Games-flieks en die rolprentweergawe.
Gymnuridae
Die Vlinderrôe (Gymnuridae) is 'n kraakbeenvis-familie wat tot die orde Myliobatiformes behoort. Daar is twee genera met minstens 12 spesies in hierdie familie. Slegs een spesie kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
A Clockwork Orange (boek)
Volgens Burgess is die roman 'n jeu d'esprit wat in net drie weke geskryf is. Hy eksperimenteer met taal deur 'n Russies-geïnspireerde sleng genaamd Nadsat te skep. Die taal word deur Alex en die jonger karakters in die boek gebruik.
Gymnuridae
Kenmerke
'n Kenmerk van die familie is dat die kop, lyf en pektorale vinne 'n diamantvormige skyf vorm en dat hulle breër is as wat hulle lank is. Daar is ook vyf pare kieusplete onder die kop. Hulle het geen dorsale- of stertvinne nie. Al die spesies is vivipaar.
A Clockwork Orange (boek)
In 2005 is A Clockwork Orange in die Time-tydskrif se lys van 100 beste Engelse romans wat sedert 1923 geskryf is opgeneem. Dit is ook deur Modern Library en sy lesers as een van die 100 beste Engelse romans van die 20ste eeu aangewys. Die oorspronklike manuskrip van die boek is in 1971 deur McMaster-universiteit vir 'n skamele $250 gekoop.
In 1971 het Stanley Kubrick die verhaal in ’n rolprent omskep, maar kort daarna alle vertonings daarvan in Brittanje stopgesit. Hy het geglo dat mense die gewelddadige gedrag van die mans in die fliek sou naboots. Ná Kubrick se dood in 1999 is die fliek weer in Brittanje vertoon. Die 1965-fliek deur Andy Warhol, getiteld Vinyl, is ook op die boek gebaseer.
Geoff Stults
Geoff Stults (gebore 15 Desember 1977) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Wedding Crashers (2005), The Break-Up (2006), en She's Out of My League (2010), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
Kathy Kinney
Kathy Kinney (gebore 3 November 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Parting Glances (1986), Scrooged (1988), en Arachnophobia (1990), en in die televisiereeks The Drew Carey Show (1995).
Koraalskildneuskobra
Die koraalskildneuskobra (Aspidelaps lubricus) is 'n slang wat in Suider-Afrika voorkom. In Engels staan die slang bekend as die Cape coral snake. Daar is twee subspesies, naamlik die koraalskildneuskobra (A. lubricus lubricus) en die Kuneneskildneuskobra (A. lubricus cowlesi).
Die slang kom weswaarts vanaf Somerset-Oos en Port Elizabeth tot by Kaapstad en noordwaarts tot in die suide van Namibië voor. Dit kom ook in die noorde van die Oos-Kaap en die suidweste van die Vrystaat voor.
Wolkbergbroodboom
Die Wolkbergbroodboom (Encephalartos dolomiticus) is 'n spesie van die genus Encephalartos en endemies is aan Limpopo waar dit in Sekhukhuneland voorkom. Die boom is eenslagtig, manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare. Die plant is uiters seldsaam en gesog.
Die plant se FSA-nommer is 14.4. In Engels staan die broodboom as die Wolkberg cycad bekend.
Koraalskildneuskobra
Identifikasie
Die slang verkies klipbanke en klipperige droë, sanderige streke in dorre savanne, Karoostruikveld, fynbos en woestyn. Hulle vreet akkedisse, pootlose akkedisse wat meestal ondergronds leef asook klein slange en knaagdiere.
Gif
Die gif is neurotoksies wat die asemhaling kan aantas. Byte is pynlik en veroorsaak 'n mate van swelsel. Daar is nie 'n teengif vir die slang se byt nie.
Republiek Ierland
Ierland (Engels: Ireland, [ˈaɪərlənd], ; Iers: Éire, [ˈeːɾʲə], ), ook bekend as die Republiek Ierland (Engels: Republic of Ireland; Iers: Poblacht na hÉireann), is 'n onafhanklike eilandstaat in die noordweste van Europa, wat met 70 273 vierkante kilometer sowat vier vyfdes van die eiland Ierland beslaan. Noord-Ierland, die gebied in die noordooste van Ierland, is een van die deelstate van die Verenigde Koninkryk. Die Ierse grondwet bepaal dat die naam van die staat Éire is, of, in Engels, Ireland. Desondanks word na die onafhanklike staat Ierland soms ook as Republiek Ierland verwys om dit te onderskei van die eiland Ierland.
Ierland het volgens die sensus van 2016 'n bevolking van 4,76 miljoen, 'n toename van 3,7 persent teenoor die laaste sensus in 2011. In 2022 is Ierland se inwonertal op 5,1 miljoen beraam.
Die amptelike simbool van die republiek is die Keltiese harp, wat ook op die Ierse Euromunte uitgebeeld word. Dikwels word egter die klawer gebruik, onder meer deur die Ierse nasionale rugbyspan wat die hele Ierland in internasionale rugby verteenwoordig.
Naam
Die Ierse staat het al meer as een amptelike titel gehad. Die rewolusionêre staat, wat deur Ierse nasionaliste in 1919 gestig is, het as die Ierse Republiek bekend gestaan. Die Paasfees-Proklamasie van die jaar 1916 gebruik reeds die Ierse term Poblacht na hÉireann ("Republiek Ierland"). Nadat die staat in 1922 ook de jure onafhanklik geword het, het dit as die Ierse Vrystaat bekend gestaan (Iers: Saorstát Éireann). Hierdie naam is tot 1937 behou.
Die Ierse naam vir Ierland is Éire, ontleen aan die Ou Ierse Ériu, 'n godin in die Ierse mitologie waarna in die negende eeu vir die eerste keer verwys is. Die staat wat in 1922 gestig is en 26 van die 32 graafskappe van Ierland behels, is "gestileer en bekend as die Ierse Vrystaat" (Saorstát Éireann). Die Grondwet van Ierland wat in 1937 goedgekeur is, bepaal dat "die naam van die Staat Éire is, of, in Engels Ireland". Die wet sou verduidelik dat die staat 'n republiek was en geen grondwetlike monargie nie. Afdeling 2 van die Republiek Ierland-wet 1948 lui "Dit word hiermee verklaar dat die benaming van die staat die Republiek Ierland sal wees." Die 1948-wet noem die staat nie "Republiek Ierland" nie, aangesien dit in konflik met die grondwet sou gewees het. Alhoewel die term Republiek Ierland aanvaarbaar is, word die naam Ierland vir amptelike doeleindes soos internasionale ooreenkomste, regerings- en regsdokumente en die lidmaatskap in internasionale organisasies gebruik. Slegs indien daar 'n onderskeiding gemaak moet word tussen die onafhanklike republiek en Noord-Ierland, soos byvoorbeeld op die gebied van sport, waar Ierse en Noord-Ierse spanne bestaan, of by verwysings na die "grens tussen Noord-Ierland en die Republiek Ierland", is dit ook vir die amptelike taalgebruik noodsaaklik om aan hierdie naam die voorkeur te gee.
Die regering van die Verenigde Koninkryk het die naam Eire (sonder die diakritiek) gebruik en sedert 1949 "Republiek Ierland" vir die staat. Eers met die Goeie Vrydag-ooreenkoms van 1998, toe die Republiek Ierland sy aanspraak op Noord-Ierland laat vaar het, het die Verenigde Koninkryk die staat "Ierland" begin noem. In Engels staan Ierland onder meer ook bekend as Éire, Die Vrystaat (The Freestate) en die Ses-en-twintig Graafskappe (Twenty-six Counties). Weens die negatiewe historiese konnotasies van die naam Éire word dit tans nie meer dikwels gebruik nie.
Naas "Ierland", "Éire" of "die Republiek Ierland", word die na die staat ook informeel verwys as "die Republiek", "Suid-Ierland" of "die Suide", veral wanneer die staat van die eiland onderskei of wanneer Noord-Ierland ("die Noorde") bespreek word. Ierse republikeine behou die benaming "Ierland" vir die hele eiland en verwys dikwels na die staat as "die Vrystaat", "die 26 graafskappe", of "die Suide van Ierland". Dit is 'n "reaksie op die partisionistiese siening […] dat Ierland by die grens eindig".
Geografie
Die Republiek Ierland beslaan die grootste deel van Ierland, die mees westelike en tweede grootste van die Britse Eilande, en word van Groot-Brittanje deur (van noord na suid) die Noordkanaal, die Ierse See en die Sint-Georgekanaal geskei, waarby die afstande tussen die twee eilande van 18 tot 193 kilometer (11 tot 120 myl) wissel. Ierland vorm ook die mees westelike Atlantiese randgebied van Eurasië, 'n uitgestrekte landmassa op die Noordelike Halfrond waarvan dié eiland saam met die ander Britse Eilande vroeër self deel uitgemaak het. As deel van die Eurasiese kontinentale plaat word Ierland deur seegebiede met 'n maksimale diepte van 200 meter omring.
Ierland is in die gematigde klimaatsone en op dieselfde breedtegraad soos Labrador in Kanada geleë, maar het 'n gematigder klimaat as dié streek in Noord-Amerika.
Demografie
Die amptelike tale is Iers en Engels. Iers is as nasionale taal 'n verpligte skoolvak in Ierland en word deur meer as 77 000 Iere buite die onderwysstelsel as daaglikse omgangstaal gepraat. Meer as 110 000 mense praat dit weekliks, en meer as 613 000 gebruik die taal minder dikwels. Die sogenaamde Gaeltacht-gebiede, waar Iers deur 23 000 bewoners as huistaal gebesig word, is in die uiterste weste van dié eiland geleë. Met die Wet oor die Amptelike Tale (Official Languages Act) van 2005 is die name van 'n aantal stede en dorpe van Engelse na Ierse weergawes gewysig.
Meer as 90 persent van die bevolking is Rooms-Katolieke. Daar is 'n Protestantse minderheid van Anglikane Presbiterianers en ander groepe. Naas die klein Joodse gemeenskap is daar 'n klein groeiende Islamitiese bevolking, veral immigrante.
Sowat 115 500 Britte het hulle in dié land gevestig. Ierland het daarnaas baie immigrante uit die nuwe lidlande van die Europese Unie soos Pole (122 000 immigrante), Litaue (36 000; die Litause Vereniging in Ierland het 90 000 lede) en Letland (20 000) gelok. Ander belangrike groepe van onlangse immigrante sluit Roemene (17 000), Indiërs (17 000) en Nigeriërs (17 000) in. Nadat Ierland in 2008 in 'n resessie gedompel is, het baie buitelandse werknemers weer na hul tuislande teruggekeer.
Migrasie
Die demografiese ontwikkeling in Ierland was oor 'n lang tydperk deur 'n krimpende bevolking en hoë emigrasiesyfers gekenmerk. Maar sedert die 1990's het die prentjie ingrypend verander nadat stewige ekonomiese groei groot getalle immigrante na Ierland gelok het. Aanvanklik het veral Ierse burgers na hul geboorteland teruggekeer, terwyl daar vanaf 2000 ook noemenswaardige immigrasie uit lande buite die Europese Unie plaasgevind het. Die meeste van hierdie nuwe aankomelinge was op soek na werk, sommige het aansoek gedoen om politieke asiel.
Die immigrasiestroom het Ierse politici onder druk geplaas aangesien daar geen spesifieke immigrasie- en asielbeleid was nie. Die kodifisering van só 'n beleid in 'n wetsontwerp, die Immigration, Residence and Protection Bill, is vertraag sodat Ierland se immigrasiebeleid op die besluite van amptenare in plaas van 'n wet gebaseer is.
Vanaf 2007 het immigrasiesyfers as gevolg van die resessie in Ierland skerp gedaal, en daar is verwag dat 'n groot persentasie buitelandse werknemers na hul tuislande sou terugkeer. Ander sal egter in dié land bly sodat enige vorm van integrasiebeleid ontwikkel sal moet word. Terselfdertyd het steeds meer Iere hulle in die buiteland gevestig.
In die periode tussen April 2015 en April 2016 was daar vir die eerste keer sedert 2009 weer 'n oorskot van immigrante bo emigrante nadat die aantal Iere, wat hulle in die buiteland gevestig het, skerp gedaal het. Tegelykertyd het 'n groter aantal Ierse burgers uit die buiteland teruggekeer.
Historiese migrasiestrome
Ierland was oor 'n lang tydperk 'n emigrasieland. Terwyl die gebied van die huidige Republiek Ierland in 1841 nog deur meer as 6,5 miljoen mense bewoon is, het hierdie syfer in die volgende dekades skerp gedaal, hoofsaaklik weens die groot stroom emigrante en hoë sterftesyfers as gevolg van die Groot Hongersnood (Great Famine) wat Ierland vanaf 1845 tot 1848 geteister het. In 1901 het die bevolking op 3,25 miljoen te staan gekom en daarna verder afgeneem, alhoewel teen 'n laer koers. In 1961 is die laagste inwonertal ooit met 2,818 miljoen aangeteken.
Die meerderheid Iere, wat in die 19de en vroeë 20ste eeu 'n nuwe heenkome in die buiteland probeer vind het, het hulle in Noord-Amerika gevestig waar die aantal inwoners van Ierse afkoms tans op sowat veertig miljoen beraam word. Hierdie emigrasiestroom het weens die Groot Depressie in die vroeë 1930's skielik tot stilstand gekom. Die meeste Ierse emigrante het sedertdien na die Verenigde Koninkryk toe gegaan waar hulle veral gedurende die Tweede Wêreldoorlog en die opboufase, wat daarop gevolg het, maklik werk kon vind. Volgens beramings het tussen 1946 en 1951 86 persent van alle Ierse emigrante na die Verenigde Koninkryk toe gegaan.
In die 1960's het Ierland stewige ekonomiese groei getoon sodat steeds meer werksgeleenthede geskep is. Die aantal emigrante het afgeneem, terwyl 'n natuurlike bevolkingsaanwas aangeteken is. In die 1970's was daar vir die eerste keer meer immigrante as emigrante. Eers as gevolg van die swak wêreldekonomie, wat ook Ierland in 'n langdurige resessie gedompel het, het die stroom Ierse emigrante weer aansienlik toegeneem. In 1986 was Ierland se werkloosheidsyfer met meer as 17 persent merkbaar hoër as dié van die Verenigde Koninkryk. In 1988/89 was daar 'n negatiewe netto-migrasie van sowat 45 000 mense of 1,3 persent van die destydse bevolking.
Die ongekende ekonomiese groei, wat Ierland in die 1990's ervaar het, het met 'n massiewe groei in immigrantetalle gepaard gegaan. Sedert 2004 het talle werknemers uit nuwe Oos-Europese lidlande van die Europese Unie hulle in Ierland gevestig.
Geskiedenis
Die geskiedenis van Ierland het 'n aanvang met die eerste menslike nedersettings in die steentydperk geneem. Ierland was sowat 8 000 jaar gelede nog met die eiland van Groot-Brittanje verbonde, en die eerste bewoners het waarskynlik vanaf die Europese vasteland gekom. Toe die eerste Gaelies-Keltiese setlaars die eiland in die 4de eeu v.C. bereik het, het daar reeds 'n ander Keltiese beskawing, die Iverners, bestaan. Die huidige Ierse volk het dus verskillende etniese oorspronge.
In die Romeinse tydperk het Ierland as Hibernia bekend gestaan. Dié eiland is nooit deur die Romeine verower nie en daar het 'n aantal onafhanklike Ierse koninkryke en vorstedomme bestaan.
Britse slawe, waaronder ook die nasionale beskermheilige Sint Patrick, het 'n groot rol by die kerstening van Ierland omtrent 430 gespeel. Saam met die Christelike godsdiens is ook die Latynse alfabet ingevoer, waaruit in Ierland 'n plaaslike variant, die Ogham-alfabet, ontwikkel is. Die eerste historiese dokumente in die Iers-Gaeliese taal dateer uit die 5de eeu n.C.
Die eerste Ierse bloeitydperk het met die Angel-Saksiese en Wiking-invalle tussen die 7de en 10de eeu geëindig. In 1169 het die Anglo-Normandiese heersers van Engeland met die verowering van dié eiland begin. Die Normandiërs het beslag op Ierse landgoedere gelê, 'n einde aan die Ierse lakenbedryf gemaak en baie Iere na die onvrugbare weste van dié eiland verdryf. Die inheemse bevolking het in 'n toestand van armoede en regteloosheid verkeer.
Nogtans het die Normandiërs net 'n gedeelte van Ierland oorheers. Eeue lank was Dublin en sy omgewing die enigste gebied wat werklik verengels het. In die 16de eeu het die Engelse Tudor-dinastie 'n nuwe poging onderneem om die Engelse heerskappy in Ierland te vestig. Engelse adellikes is uitgenooi om hulle in landelike gebiede van dié eiland te vestig en Mary Tudor en haar eggenoot Filips II van Spanje het die sogenaamde Queen's and King's County in die huidige Laois en Offaly gestig.
Die sogenaamde Engelse volksplantings (Plantations) van Protestantse grondeienaars en setlaars het onder koningin Elizabeth I (1558–1603) voortgegaan, en vanaf 1609 het die London Livery Companies nedersettings in die noordooste van Ierland gestig. Derry het tot een van die Protestantse sentrums in Noord-Ierland ontwikkel.
Die beleid van die Engelse landeienaars het tot die groot Ierse hongersnood van die jare 1845 tot 1847 gelei. Maatreëls, wat die hongersnood sou kon bestry het, is deur die Britse owerhede doelbewus vertraag. 1,5 miljoen Iere het verhonger of aan siektes beswyk en baie inwoners was genoodsaak om na die Verenigde State te emigreer.
Ná 'n reeks onluste het Ierland op 6 Desember 1921 Dominium-status gekry waardeur 'n groter mate van selfregering aan dié land toegestaan is. Ses graafskappe in die noordelike provinsie Ulster met 'n oorwegend Protestantse bevolking het egter Britse gebied gebly. Die vraagstuk van Noord-Ierland se politieke toekoms was dekades lank 'n ernstige geskilpunt tussen die Ierse en Britse regerings. Ná meer as drie eeue onder Engelse heerskappy het Ierland op 18 April 1949 'n republiek buite die Britse Statebond geword. Die Republiek Ierland maak tans geen aanspraak meer op Noord-Ierland nie en danksy die Goeievrydag-ooreenkoms wat in 1998 tussen Ierland en die Verenigde Koninkryk gesluit is, het die politieke klimaat stabiel geword.
Ierland het in 1955 'n lidland van die Verenigde Nasies en in 1973 van die Europese Ekonomiese Gemeenskap geword. In 1999 is die Euro-geldeenheid ingevoer en in 2002 die Euro-banknote en -muntstukke.
Politieke stelsel
Ierland is 'n parlementêre republiek. Die President van Ierland fungeer as die staatshoof en word vir 'n ampstermyn van sewe jaar gekies. Die President mag vir 'n tweede ampstermyn herverkies word. Die staatshoof voer oorwegend seremoniële pligte uit, maar het desondanks – saam met die Staatsraad as raadgewende orgaan – sekere grondwetlike bevoeghede en funksies.
Die Eerste Minister (Iers: Taoiseach) word deur die parlement genomineer en deur die Staatspresident benoem. Dit is gewoonlik die voorsitter van die party wat die meeste setels in die algemene verkiesing gewen het. Dikwels word die Ierse regering deur 'n koalisie van twee partye gevorm.
Die Oireachtas, die tweekamerparlement van Ierland, bestaan uit die Senaat (Iers: Seanad Éireann) en die Laerhuis (Dáil Éireann). Die Senaat het sestig lede, waarvan elf deur die Taoiseach benoem en ses deur twee universiteite gekies word. 43 senatore word deur afgevaardigdes van die Laerhuis, Senaat en die graafskappe uit 'n naamlys van kandidate gekies, waarby die kandidatelys volgens maatskaplike groepe (kultuur en opvoeding; landbou; werkers en vakbonde; nywerhede en handel; administrasie) saamgestel word. Die huidige Senaatspresident (Cathaoirleach) is Mark Daly (Fianna Fáil).
Die Dáil het 160 lede (Teachtai Dála) wat volgens die beginsel van representatiewe verteenwoordiging (single transferable vote) elke vyf jaar in die kiesafdelings gekies word. Die huidige parlementspresident (Ceann Comhairle) is Seán Ó Fearghaíl (Fianna Fáil).
Die grondwet beperk die regering tot vyftien lede. Hoogstens twee kabinetsministers mag uit die Senaat gekies word, terwyl die Taoiseach, Tánaiste (Adjunkpremier) en Minister van Finansies lede van die Dáil moet wees. Die huidige regering word deur die partye Fine Gael ("Familie van die Iere"), Fianna Fáil ("Soldate van die Lot") en die Groen Party onder die leiding van Taoiseach Leo Varadkar en Tánaiste Micheál Martin gevorm.
Die hoofopposisie in die Dáil word tans deur Sinn Féin ("Soldate van die Lot") gevorm. Daar is ook kleiner partye in die Dáil verteenwoordig, soos Sinn Féin ("Onsself"), die Werkersparty, die Sosiaaldemokrate, die Solidarity–People Before Profit (S–PBP), Aontú ("Verenig"), Right To Change en onafhanklikes.
Plaaslike administrasie
Voor die vorming van die Republiek Ierland was die eiland van Ierland opgedeel in 32 graafskappe (counties). Die graafskappe, wat deel van die Republiek vorm, is Carlow, Cavan, Clare, Cork, Donegal, Dublin, Galway, Kerry, Kildare, Kilkenny, Laois, Leitrim, Limerick, Longford, Louth, Mayo, Meath, Monaghan, Offaly, Roscommon, Sligo, Tipperary, Waterford, Westmeath, Wexford en Wicklow.
Ses graafskappe vorm tans deel van Noord-Ierland, naamlik Antrim, Armagh, Derry, Down, Fermanagh en Tyrone. Die eiland van Ierland is ook tradisioneel in vier provinsies opgedeel, naamlik Leinster, Munster, Connacht en Ulster. Die provinsies het egter geen streeksregerings nie. In Noord-Ierland is die Noordelike Raad (Northern Assembly) op die been gebring in lyn met die Goeie Vrydag-Ooreenkoms. Die Raad administreer egter net ses uit die nege graafskappe wat oorspronklik die provinsie van Ulster gevorm het.
In die Republiek is die administratiewe grense van plaaslike regering geleidelik besig om te verander weg van die tradisionele graafskapgrense in lyn met bevolkingspatrone. So is Dublin in vier administratiewe gebiede opgedeel, naamlik Dublin Stad, Dún Laoghaire-Rathdown, Fingal en Suid-Dublin. Tipperary is opgedeel in twee administratiewe gebiede, naamlik Noord- en Suid-Tipperary. Groter stedelike nedersettings soos Cork, Galway, Limerick en Waterford het elk hul eie plaaslike regering, terwyl die omliggende gebiede in die graafskappe van Cork, Galway, Limerick en Waterford deur aparte owerhede bestuur word. Daarnaas geniet ook verskeie groot nedersettings soos Arklow, Athlone, Bray, Dundalk, Enniscorthy, Gorey, Killarney, Letterkenny, Mullingar en Navan, wat almal geskiedkundige markdorpe is, besondere status as selfregerende munisipaliteite wat deur burgemeesters en munisipale rade (town councils) bestuur word.