cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cottesloe-kerkeberaad
Afgevaardigdes
Kongregasionalistiese Kerk: Eerw. W.G.M. Abbott (voorsitter, Midland District Association), eerw. W.J. Bergins, (dominee Ebenezer-gemeente), eerw. S. Bimray (lid van CUSA), eerw. Basil H.M. Brown (ex-voorsitter CUSA), eerw. Leonard Heap (moderator van noordelike distrik), eerw. C.W. Hendrikse (lewensvoorsitter), eerw. S.W.T. Luzipho (lid van CUSA), eerw. Vernon E. Miller (algemene sekretaris), eerw. D.J. Williams (voorsitter van CUSA), prof. W.E. Philips (ex-voorsitter Natal Distrik).
Dragmacidon ophisclera
Die spons behoort tot die genus Dragmacidon en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1935 deur De Laubenfels.
Cottesloe-kerkeberaad
Afgevaardigdes
Metodistekerk: Eerw. F.H. Edmonds (President van Konferensie), Dr. L.A. Hewson (ex-president van Konferensie), eerw. Edgar Wilkinson (ex-president van Konferensie), Dr. J.B. Webb (President-elect of Conference), eerw. S.M. Mokitini (Superintendent van Osborn Ring), eerw. E.E. Mahabane (algemene sendingssekretaris), eerw. J. Fourie (Superintendent van Goodwood Ring), eerw. Stanley Pitts (Goewerneur Healdtown Missionary Institution), mnr. H.W. Haley (plaaslike bediener), mnr. E.R. Cingo (Circuit Steward).
Presbiteriaanse Kerk in Suid-Afrika: Hoogeerwaarde R.B. Mitchell (moderator), eerw. J. Paterson-Whyte (algemene sekretaris en klerk van sinode), prof. William D. Maxwell (dekaan van fakulteit van Teologie, Rhodes), eerw. H.H. Munro (sameroeper van kerk-uitbreiding), eerw. A.G. Leask (ex-moderator van die sinode), eerw. Lediga (leraar), eerw. Jolobe (leraar), eerw. W.M.J. Lund (leraar in Adelaide, Kaap), eerw. R. Orr (leraar by St. John's Kerk, Boksburg) en mnr C.A. Woods (moderator van Natal Sinode).
Bantoe Presbiteriaanse Kerk: Hoogeerwaarde J.A. Anderson (moderator van die Algemene Vergadering), eerw. D.V. Sikutshwa (senior klerk en waarnemende algemene sekretaris), eerw. W.P.T. Ndibongo (pastor), eerw. B.M. Molaba (klerk van die Transvaal Ring), eerw. A.F. Chrisholm (dominee), eerw. D.W. Anderson (distriksendeling), eerw. G.G. Ndzotyana (dominee), eerw. T.P. Finca (dominee), eerw. J.S. Summers (teologiese leermeester), mnr C.D. Zulu (hoofbeampte van die kerk se pensioen, weduwee en weeskind fonds).
Waarnemer: Eerw. Arthur Blaxall.
Handelinge
Van die tagtig afgevaardigdes, was daar een vrou, 18 swart mans en die res was wit mans. Dr. Fry het almal verwelkom. (p41) Aanvanklik het baie van die afgevaardigdes mekaar met agterdog bejeën. Visser 't Hooft beskryf dit soos volg: "Afrikaner en Engelssprekende, blank en swart, draaien om mekaar heen en beloeren elkaar. Maar weldra komen er persoonlijke contacten tussen mensen van verschillende afkoms. De Bijbelstudie, de humor, het samen eten droegen bij tot ontdooiing. En ten slotte was er een echte verbroedering. Mensen, die nie geneigd waren sentimenteel te worden, waren diep onder de indruk. We hadden het gevoel dat er iets groots gebeurd was." Die afgevaardigdes het op die eerste dag in vier groepe verdeel om die onderwerpe stelselmatig deur te werk. Aan die einde van elke dag het almal weer byeengekom en verslag gedoen oor die afsonderlike besprekings. ’n Komitee het voorstelle geformuleer uit die groepe se konsensus wat dan aan die einde van die volle vergadering vir stemming voorgelê kon word.
Op die eerste dag het afgevaardigdes besluit om vir die duur van die week geen persoonlike personderhoude toe te staan nie. Daar was ook geen voorneme om aan die einde ’n persverklaring uit te reik nie. Die beraad moes self hieroor besluit.Reeds op die derde dag van die beraad, 9 Desember, berig Die Transvaler dat "sommige afgevaardigdes" bedenkinge oor die nut van die beraad uitgespreek het. Die koerant beweer ook dat "Afrikaanse kerkleiers teleurgestel is deur die afbrekende kritiese houding wat sommige andersdenkendes inneem". Drie lede van die reëlingskomitee, Dr. Webb, Fred van Wyk en ds Beyers Naude, het ’n dringende gesprek met die koerant se redakteur gevoer, maar hy was nie bereid om sy bron bekend te maak nie, hoewel die vermoede bestaan het dat dit prof. S.P. Engelbrecht van die Hervormde Kerk was. Ander koerante het toe gedreig om hulle onderneming te verbreek om nie binne-inligting te plaas nie, maar eindelik het hulle onderneem om te swyg, mits hulle aan die einde van die beraad ’n verklaring kry. Beyers Naudé het jare later geskryf: "As die lekkasie in Die Transvaler nie plaasgevind het nie, sou ’n openbare verklaring aan die einde nie noodsaaklik gewees het nie, en sou die Cottesloe-beraad nie tot die uitbarsting gelei het wat toe in werklikheid gebeur het nie."
Ernstige spanning en selfs wantroue tussen afgevaardigdes het mettertyd plek gemaak vir groter openlikheid en selfs onderlinge vertroue, veral omdat afgevaardigdes ’n week lank saam in die koshuise gebly, elke môre saam Bybelstudie gedoen en openhartige gesprekke gevoer het. Volgens Naudé was die uitsondering die afgevaardigdes van die Nederduitsch Hervormde Kerk. Hulle het altyd saam geëet en was nie bereid om gedagtes met ander te wissel of gesellig te verkeer nie. Prof. Matthews onthou dat hulle nie soos ander afgevaardigdes in die koshuis geslaap het nie, maar elke aand na Pretoria teruggekeer het.
Op die laaste dag van die beraad (14 Desember 1960) het die afgevaardigdes, met 'n groot meerderheid van stemme, 17 besluite geneem. Voor die konferensie verdaag het, het aartsbiskop Joost de Blank van die Anglikaanse Kerk sy kollegas in die NG Kerk verskoning gevra vir die dinge wat hy dikwels oor hulle kwytgeraak het. Hy het gesê hy stem nie noodwendig met hulle standpunte van die voorafgaande week saam nie, maar dat hy nie die reg gehad het om hulle te veroordeel nie. Na die beraad het dr. Visser 't Hooft 'n persverklaring uitgereik aan wagtende perslui. Een van hulle het gevra of hy besef dat die verklaring dinamiet bevat. Die afgevaardigdes van die NGK het hul eie verklaring bygevoeg. Die afgevaardigdes van die NHK het 'n afsonderlike verklaring uitgereik waarin hulle aangevoer het dat afsonderlike ontwikkeling die enigste regverdige oplossing was vir die land se rasse probleme. Sommige van hulle het openlik erken dat hulle oornag met die Eerste Minister, Dr. Verwoerd, beraadslaag het.
Deel I
Ons het ontmoet as afgevaardigdes van die ledekerke in Suid-Afrika van die Wêreldraad van Kerke, met verteenwoordigers van die Wêreldraad self, om die Heilige Gees se leiding te soek om die ingewikkelde probleme van menseverhoudings in die land te verstaan en mekaar te raadpleeg oor ons gemeenskaplike taak en verantwoordelikheid in die lig van die Woord van God. Ons aanbidding, Bybelstudie, gesprekke en persoonlike kontak het ons gelei na ŉ diepere besef van mekaar se oortuigings en optredes. Ons volgende taak sal wees om verslag te doen aan ons onderskeie kerke, met die besef dat die uiteindelike betekenis van ons vergadering sal bestaan uit die getuienis en besluite van die kerke self voortspruitend uit hierdie konsultasies.
Die algemene tema van ons samesyn hierdie sewe dae was die Christelike houding jeens rasseverhoudings. Ons is verenig in ons verwerping van onregverdige diskriminasie. Nietemin was wyd uiteenlopende oortuigings uitgespreek oor die basiese geskilpunte oor apartheid. Hulle strek, aan die een kant, van die veroordeling dat dit in beginsel onaanvaarbaar, in stryd met die Christelike roeping en onwerkbaar in die praktyk is, tot die oortuiging aan die ander kant dat ŉ beleid van differensiëring verdedigbaar is uit ŉ Christelike oogpunt, dat dit die enigste realistiese oplossing vir die probleem van rasseverhoudings is en daarom in die beste belang van die onderskeie bevolkingsgroepe.
Ten spyte van hierdie uiteenlopende sienswyse is ons nietemin in staat om die volgende bevestigings te gee oor menslike behoefte en geregtigheid, soos hulle die verhoudings tussen rasse van hierdie land affekteer. Uit die aard van die saak is die ooreenkomste hierin aangeteken nie – en gee nie voor om te wees nie – verteenwoordigend van die oortuigings van die ledekerke nie.
Die Kerk van Jesus Christus, deur sy aard en roeping, is diep besorg oor die welvaart van al sy mense, beide as individue en as lede van sosiale groepe. Dit is geroepe om menslike behoeftes te bedien in watter omstandighede of vorme dit ook al verskyn, en om aan te dring dat dit met geregtigheid geskied. Met sy sosiale bediening moet die Kerk kennis neem van alle houdings, kragte, beleide en wette wat die lewens van mense affekteer; maar die Kerk moet verkondig dat die finale maatstaf van alle sosiale en politieke optrede behels die beginsels van die Woord met betrekking tot die verwesenliking van alle mense van ŉ lewe wat hul Godgegewe roeping werd is.
Ons doen daarom hierdie beroep op ons Kerke en alle Christene, met die versoek om elke stelling te oorweeg waar hulle kan verenig in hul bediening namens die mense in die gees van eensgesindheid.
Deel III
4.	Vryheid van aanbidding. Gedagtig aan die dringende behoefte aan pastorale sorg van nie-Blankes wat op hul werkgewers se persele woon, behoort voorsiening gemaak te word vir genoegsame en gerieflike fasiliteite vir hul aanbidding. Die Konsultasie spoor Blanke-gemeentes aan om saam te werk deur hul eie geboue, wanneer ook al prakties moontlik, vir hierdie doel beskikbaar te stel.
5.	Vryheid om die evangelie te verkondig. Die Kerk het ŉ plig en ŉ reg om die evangelie te verkondig aan enigiemand wat hy wil, in welke omstandighede ook al en waar ook al moontlik in ooreenstemming met die algemene beginsels van toepassing op openbare vergaderings in demokratiese lande. Ons beskou dit as onaanvaarbaar dat enige spesiale wetgewing die uitvoering van hierdie taak mag beperk.
6.	Verhouding tussen Kerke. Die Konsultasie plaas dit op die gewete van ons almal om, wanneer ŉ Kerk dit nodig ag om ŉ ander kerk of kerkleier te kritiseer, dan eers te poog om dit in privaat te doen. Ons glo dat rekonsiliasie op hierdie manier meer geredelik sal plaasvind en dat Christenskap nie daardeur in die openbaar in oneer gebring sal word nie.
7.	Uitruil van inligting. Die Konsultasie versoek dat maniere gevind word om gereeld alle amptelike dokumente tussen lede uit te ruil om onderlinge verstandhouding te bevorder. Dit word voorgestel dat alle gesprekke met die regering, afvaardigings, waar moontlik, veelrassig moet wees.
8.	Toekomstige samewerking. Enige liggaam wat in die toekoms gestig word om samewerking te bewerkstellig, moet aandag gee aan die volgende: (a) ŉ konstruktiewe Christelike benadering tot aparte bewegings; (b) die onderwys van Bantoes; (c) die opleiding van nie-Blanke leiers vir verantwoordelike poste in alle sfere van die lewe; (d) die konsep van verantwoordelike Christelike gemeenskap in alle sfere in Suid-Afrika, insluitend die reservate; (e) die impak van Islam op Suid-Afrika.
9.	Woongebiede. Met inagneming van wat reeds gedoen is vir die voorsiening van huisvesting vir nie-Blankes, betoog die Konsultasie vir groter verblyfsreg vir hulle en dat woongebiede beplan word met inagneming van die ekonomiese en kulturele vlak van die inwoners.
10.	Die Konsultasie dring aan dat die regering ŉ verteenwoordigende kommissie aanstel om trekarbeid te ondersoek, want die Kerk is pynlik bewus van die skadelike gevolge van die stelsel op die familielewe van die Bantoes. Die Kerk beskou dit as sy spesiale verantwoordelikheid om te bepleit vir ŉ normale familielewe vir die Bantoes, wat ŉ groot deel van hul lewens in Blanke gebiede deurbring.
NGK se verklaring
Die afgevaardigdes van die NG Kerk het kort voor die einde van die beraad afsonderlik byeengekom. Ds. Bertie Brink (moderator van die Suid-Transvaalse Streeksinode tot 1960) het hulle gewaarsku dat hulle moes voorberei op ’n baie stormagtige tyd. Die Kaapse moderator, dr. A.J. van Merwe, het gesê dit is noodsaaklik dat hulle moet besef watter gevolge die aanbevelings vir hulle kerke kan hê. Gelyktydig met die Cottesloe-verklaring het die NG afgevaardigdes van Kaapland en Transvaal 'n eie aanvullende verklaring uitgereik:
"Hiermee wil ons bevestig dat, soos in die voorrede van die Konsultasieverklaring vermeld, ŉ beleid van differensiasie uit ŉ Christelike oogpunt verdedigbaar is, die enigste realistiese oplossing vir die probleme van rasseverhoudinge aanbied en daarom die belange van die verskillende bevolkingsgroepe die beste dien.
"Ons beskou nie die besluite, soos in die Konsultasieverklaring vermeld, in beginsel onversoenbaar met hierdie verklaring te wees nie. Met die stemming oor besluit 15 het die afvaardigings van die twee kerke hul siening soos volg aangeteken: Die ondergetekendes stem ten gunste van besluit 15, maar dit moet duidelik verstaan word dat deelname aan die regering van hierdie land verwys, in die geval van Blankegebiede, na Bantoes wat in die verklaarde blanke gebiede permanent woonagtig is en in daardie opsig geen ander tuisland het nie."
Bruce Dalling
Bruce Dalling (1938–2008) was 'n Suid-Afrikaanse seiljagvaarder. Hy het in 1968 in sy enkelromp-seiljag genaamd Voortrekker aan die Trans-Atlantiese wedvaart deelgeneem. Ná ’n tydsaanpassing is hy eerste geplaas en as die wenner gekroon.
Cottesloe-kerkeberaad
NHK se verklaring
"Ons wil egter heeltemal duidelik verklaar dat ons oortuig is dat afsonderlike ontwikkeling die enigste regverdige oplossing vir ons rasseprobleme is. Ons verwerp integrasie in enige vorm as oplossing van die probleem. Die ooreenkoms wat bereik is bevat sulke verreikende verklarings dat ons dit nie kan onderskryf nie.
"Ons wil ons dankbaarheid teenoor die regering op rekord plaas vir al die positiewe stappe wat dit geneem het om die probleem op te los en die welvaart van die verskillende groepe te bevorder.
Bruce Dalling
Lewensloop
Dalling is op 16 Augustus 1938 in Johannesburg gebore en matrikuleer van die St. John's College in Johannesburg. Daarna wend hy hom tot se see, waartydens hy aan talle groot seiljagvaarte deelgeneem en later by Hongkong se polisie aansluit.
Cottesloe-kerkeberaad
NHK se verklaring
"Die Nederduitsch Hervormde Kerk aanvaar sy verantwoordelikheid om in die toekoms, net soos in die verlede, te getuig teenoor die regering en die mense ooreenkomstig die Woord van God."
Bruce Dalling
Lewensloop
Met sy terugkeer na Suid-Afrika was hy 'n bootsman op die Suid-Afrikaanse jag, die Stormvogel. Daarna studeer hy landbou aan die destydse Universiteit van Natal en het ook in die landbou gedoseer. Hy het sy studies in die regte voortgesit en later 'n advokaat in veral Pietermaritzburg en Durban geword.
Teen die einde van sy lewe was hy 'n boer, maar het steeds as assessor vir die howe opgetree. Dalling is op 7 Julie 2008 op sy plaas naby Howick oorlede. Hy was 69 jaar oud.
Cottesloe-kerkeberaad
Reaksie
Die uitsondering onder die Afrikaanse koerante was Die Burger wat op 19 Desember 1960 skryf die Kerk het die reg en plig "om politieke beleid te toets aan morele wette … om die heersers van die hierdie wêreld te vermaan en tereg te wys en om dit onbevrees te doen, omdat hy, indien hy suiwer ingestel is op die Werklikheid agter die werklikheid, ’n Hoër Gesag verteenwoordig as regerings, politieke partye of die volkswil."
Dr. Andries Treurnicht, wat daardie jaar redakteur van die Kerkbode geword het, skryf in die kerkorgaan dat veral die besluite oor Kleurling-verteenwoordiging in die Parlement ’n "ontoelaatbare staatsgreep" is. Volgende kom dr. Hendrik Verwoerd, eerste minister, aan die woord in sy Nuwejaarsboodskap aan die volk op 1 Januarie 1961. Sy uitlatings verongeluk enige positiewe uitwerking wat die beraad op die NG Kerk kon gehad het. Naudé het gesê: "Veral in die Transvaal het min lidmate dit hierna gewaag om die Cottesloe-besluite te verdedig." Verwoerd het die beraad beskou as ’n poging deur buitelanders om hulle in Suid-Afrika se sake in te meng. Hy voer aan dat ’n organisasie soos die WRK nie ’n blywende indruk op die denke en optrede van die land sou hê nie en sê die finale besluit berus by die kerke wanneer hul sinodes hulle stem sal laat hoor. Die Afrikaner-Broederbond het ook sy invloed laat geld en lede wat aan die beraad deelgeneem het, versoek om hulle van die besluite te distansieer.
Op 21 Januarie 1961 vergader die Federale Raad van die Nasionale Party in Kaapstad en verklaar dat die party as beginselstandpunt aanvaar het en bly aanvaar dat Kleurlinge nie deur Kleurlinge in die Parlement of die Kaaplandse Provinsiale Raad verteenwoordig moet word nie. Die raad beskou regstreekse verteenwoordiging van Kleurlinge as 'n vorm van politieke integrasie. "Omdat dit 'n beginselstandpunt is en daarom nie 'n tydelike standpunt kan wees wat in die vooruitsig stel dat Kleurlinge later wel volgens Nasionale Party-beleid in die Parlement verteenwoordig kan word nie, moet duidelik beklemtoon word dat die Party aan dié beginsel glo nou en vir die toekoms. . ."
Gevolge in NG Kerk
Ondanks herhaalde verduidelikings en verklarings deur die NG afgevaardigdes het die stemming onder lidmate gou oorgegaan tot algehele verwerping van die Cottesloe-besluite, veral ná ’n reeks strategies goed beplande protesvergaderings teen Cottesloe in Pretoria en op die Transvaalse platteland. Van 22 tot 24 Maart 1961 besluit die Federale Raad van Kerke hy kan hom nie vereenselwig met die besluite nie. Die raad herbevestig sy standpunt ten gunste van afsonderlike ontwikkeling ook op kerklike gebied en hy benadruk weer dat die beleid van differensiasie Skriftuurlik gegrond is. Voorts raai hy die Kaapse en Transvaalse Sinodes aan om hul lidmaatskap van die Wêreldraad van Kerke op te sê. Die enigste teenstemme was van Naudé, Frans Geldenhuys, Attie van Wijk en Willem Landman.
Transvaalse Sinode
duimnael|regs|180px|Dr. F.E. O'Brien Geldenhuys. Die Transvaalse Sinode van die NG Kerk kom op 5 April 1961 in die Pretoriase stadsaal byeen. Die lidmate en gemeentes het in so ’n mate toegeneem dat die Sinodesaal in Visagiestraat te klein geword het om die 730 afgevaardigdes te huisves. Die atmosfeer was gespanne en almal het gewonder wie tot die nuwe moderatuur verkies sou word, gegewe die Cottesloe-beraad. Ds. Arnold Meiring is met net nege stemme as moderator van die Transvaalse Kerk se Algemene Sinode herverkies. Naudé is sy amp as assessor van die Suidelike Streeksinode met 280 teen 450 stemme kwyt en Geldenhuys, wat toe reeds 14 jaar aktuarius van die Transvaalse Algemene Sinode was, verloor die verkiesing met presies dieselfde meerderheid.
Die Sinode het Cottesloe twee dae lank gedebatteer en eindelik is elke afgevaardigde kans gegee om ’n verklaring voor die Sinode te maak en homself te verdedig. Ds. Arnold Meiring het reeds die besluite verwerp en is tot moderator verkies; dus is daar nie van hom verwag om iets verder te sê nie. Naudé het die aand voor sy beurt geworstel oor wat sy verklaring sou wees. Hy skryf later hy het vooraf besluit: "As enigeen van die besluite wat by Cottesloe geneem is in stryd was met die waarheid van Gods Woord en die opdragte van die Evangelie, dan was dit vir my vanselfsprekend dat ek sou moes erken dat daardie besluite foutief was." Hy het laaste gepraat omdat hy die jongste afgevaardigde was: "In my kort verklaring het ek gesê as enige Sinodelid my kon oortuig dat enigeen van die besluite wat ons geneem het nie aan bogenoemde vereiste voldoen het nie … ek bereid sou wees om my verskoning aan te bied aan die Sinode en die Kerk. As daar egter nie so ’n bewys gelewer kan word nie, bly ek by my oortuiging om die Cottesloe-aanbevelings te steun. My verklaring is met doodse stilte aangehoor."
Op Saterdag 10 April aanvaar die Sinode met net 150 teenstemme om die besluite van Cottesloe te betreur. Die Sinode besluit met 'n oorweldigende meerderheid: "Die Sinode keur die besluite van die Kerkeberaad, in die geheel gesien, af." Kort daarna besluit die Sinode ook om sy lidmaatskap van die WRK te beëindig.
Kaapse Sinode
Teen die tyd dat die Kaapse Kerk se Sinodesitting in Oktober daardie jaar gehou is, was die Cottesloe-besluite iets waaraan niemand behalwe in opposisiegeledere (destyds die Verenigde Party en die Progressiewe Party) met 'n tang sou wou vat nie. Cottesloe was op die agenda vir die oggend van 26 Oktober. Ter aanvang het dr. Abraham van der Merwe, moderator, 'n ernstige woord tot die vergadering gerig. Hy het gesê die wêreld hou Suid-Afrika dop en dat daar mense is wat 'n hondegeveg in die Sinode verwag: sommige hoop daarop, ander vrees dit. Hy het 'n beroep op afgevaardigdes gedoen om hulle soos broers in die bediening te gedra. 'n Voorstel om die saak agter geslote deure te bespreek, is met 'n oorweldigende meerderheid verwerp.
Daar was drie debatte. Die eerste was oor of die Kerk die Cottesloe-verslag kerkregtelik mag bespreek. Dit is met 'n meerderheidstem bevestig. Die tweede was oor of die verslag globaal of puntsgewys behandel moes word. Voorstanders van die globale bespreking het gesê dat die betrokke stukke reeds maande voor almal is, dat 'n puntsgewyse bespreking te lank sou duur en dat die saak so bespreek moes word dat daar op die hoofsaak gekonsentreer word, nie op bykomende punte nie. Teenstanders van die globale bespreking het aangevoer daar is punte waaroor almal kan saamstem, dat die goeie nie saam met die slegte uitgewerp moes word nie en dat daar nie teruggedeins moet word van menings oor die omstrede standpunte wat nie in party mense se kraal mag pas nie. Die voorstel vir 'n algemene bespreking is met 'n groot meerderheid aanvaar.
Die derde debat het oor die Kerkeberaad se verslag en besluite self gehandel. Dr. Jacobus Daniël Vorster, aktuarius en leraar van NG gemeente Tafelberg in Kaapstad, stel voor die Sinode moet die besluit van die Federale Raad van die Kerke aanvaar. Drie amendemente is voorgestel, maar al drie is verwerp en die voorstel is met 'n groot meerderheid aanvaar. Die Kaapse Sinode tree kort daarna ook uit die WRK.
Die Burger het die volgende dag meer as 12 kolom ruimte aan die Sinodeverrigtinge afgestaan; meer as twaalf duisend woorde. Twintig van dié woorde het ontsteltenis veroorsaak en die Sinodesitting lank daarna beïnvloed. Die derde paragraaf het gelui: "Die besluit beteken onder meer dat die Sinode hom beslis verklaar het teen regstreekse verteenwoordiging van Kleurlinge in die Parlement." Vir die koerant was dit bloot 'n verduideliking van die besluit oor een van die mees besproke en omstrede punte van Cottesloe wat die land meer as 'n jaar lank gaande gehou het. Die Sinode was egter in beroering omdat Die Burger "'n verkeerde vertolking van die besluit" gegee het. Vooraanstaande afgevaardigdes het beweer die Sinode het hom nie uitgespreek oor die wenslikheid of onwenslikheid van regstreekse verteenwoordiging vir Kleurlinge nie, maar was bloot daarteen gekant dat so iets van kerkweë voorgeskryf is by Cottesloe. Ander weer het gesê die koerant se vertolking was reg en dat hy daarby moet bly, terwyl sekere afgevaardigdes verbaas was dat dit was waarop die Sinodebesluit neergekom het deur te beweer as hulle die besluit so verstaan het, sou hulle daarteen gestem het.
Die verklaring vir die verwarring was waarskynlik omdat die Sinode die Cottesloe-verklaring globaal bespreek het en afgevaardigdes nie op individuele punte gelet het nie of dat predikante en ouderlinge politiek onbewus was, want met die res van die voorstelle van die beraad byna reeds vergete, was die verteenwoordiging van Kleurlinge teen daardie tyd amper die enigste strydpunt.
"Apartheidskerk"
In NG Kerk 350 skryf Johan Botes oor die gevolge van Cottesloe: "Die NG Kerk het, met goeie bedoelings en al, finaal ’n etiket as apartheidsvennoot en apartheidskerk gekry. Die getuienis van die kerk is geneutraliseer en het dermate met sy omgewing versmelt dat daar in ’n krisistyd nie genoeg afstand was om werklik rigting te gee nie."
Myxilla septentrionalis
Myxilla septentrionalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Donald Byrd
Donaldson Toussaint L'Ouverture Byrd II (9 Desember 1932 – 4 Februarie 2013) was 'n Amerikaanse trompetspeler van jazzmusiek. Byrd was bekend as een van die rare bebop jazz musikante wat geëksperimenteer het met funk- en soulmusiek, maar steeds 'n jazzmusikant gebly het. Byrd het ook vir Herbie Hancock beïnvloed.
Vroeë lewe en loopbaan
Byrd het die Hoër Tegniese Skool Cass bygewoon. Hy het reeds voor voltooiing van sy hoërskoolloopbaan saam met Lionel Hampton opvoerings gemaak. Nadat Byrd tydens sy tyd in die Amerikaanse Lugmag in 'n militêre orkes gespeel het, behaal hy 'n baccalaureus artium-graad in musiek aan Wayne State University en 'n meestersgraad aan die Manhattan School of Music. Terwyl hy nog aan die Manhattan School of Music studeer het, het hy by Art Blakey se Jazz Messengers aangesluit as Clifford Brown se opvolger. In 1955 het hy opnames gemaak saam met Gigi Gryce, Jackie McLean en Mal Waldron. Nadat hy die Jazz Messengers in 1956 verlaat het, het hy saam met verskeie toonaangewende jazzmusikante van die dag opgetree, waaronder John Coltrane, Sonny Rollins, Thelonious Monk en later Herbie Hancock.
Byrd se eerste groep was 'n kwintet wat hy van 1958 tot 1961 gelei het saam met die bariton saksofonis Pepper Adams, welke ensemble se opvoerings by die At the Half Note Cafe opgeneem is.
Hancock het Byrd as 'n belangrike invloed in sy vroeë loopbaan erken en vertel dat hy die jong pianis "onder sy vleuels" geneem het toe hy 'n sukkelende musikant was wat pas in New York aangekom het, en hom selfs in sy woonstel in Bronx vir 'n paar jaar laat slaap het.
"He was the first person to let me be a permanent member of an internationally known band. He has always nurtured and encouraged young musicians. He's a born educator, it seems to be in his blood, and he really tried to encourage the development of creativity."
Hancock krediteer Byrd ook daarmee dat hy hom die belangrikste advies van sy loopbaan gegee het - om nie sy publikasiesregte weg te gee nie. Toe Blue Note Hancock die kans bied om sy eerste solo-LP op te neem het die beamptes van die plate-etiket hom probeer oortuig om van sy publikasieregte afstand te doen in ruil vir die opname van die album. Hy het egter by Byrd se raad gehou en geweier, sodat die vergadering in 'n doodloopstraat geëindig het. Op daardie stadium het hy opgestaan om te vertrek, en toe dit duidelik word dat hy op die punt staan om uit te stap, het die beamptes toegegee en hom toegelaat om sy regte te behou. Danksy Santamaria se daaropvolgende weergawe van Watermelon Man het Hancock gou daarna 'n aansienlike aantal tantieme ontvang en sy eerste tjek van $ 3000 gebruik om sy eerste motor te koop, 'n 1963 Shelby Cobra (wat ook aanbeveel is deur Byrd) wat Hancock steeds besit, en wat tans die oudste Cobra motor is wat steeds aan die oorspronklike eienaar daarvan behoort.
In Junie 1964 het Byrd saam met Eric Dolphy in Parys gespeel, slegs twee weke voordat Dolphy aan insulienskok gesterf het.
Electric Byrd
Teen 1969 se Fancy Free was Byrd besig om weg te beweeg van die hard bop jazz-idioom en jazzfusion en rhythm and blues begin opneem. Hy het saamgewerk met die Mizell Brothers (Larry en Fonce) vir Black Byrd (1973), wat jare lank Blue Note se topverkoper album was. Die Mizell-broers se opvolg albums vir Byrd, Street Lady, Places and Spaces en Stepping into Tomorrow was ook groot verkopers, en was vir jare daarna 'n ryk bron van inspirasie vir acid jazz-kunstenaars soos Us3. Die meeste materiaal vir die albums is deur Larry Mizell geskryf.
In 1973 het hy gehelp met die oprigting en mede-produksie van the Blackbyrds, 'n fusion-groep bestaande uit destydse studente van Howard-universiteit waar Byrd klas gegee het aan die musiek departement en sy Juris Doctor in 1976 verwerf het. Hulle het verskeie groot treffers behaal, waaronder "Happy Music", "Walking in Rhythm" en "Rock Creek Park".Gedurende sy termyn aan die North Carolina Central University gedurende die 1980's het hy 'n groep gevorm wat studente van die kollege ingesluit het, genaamd die "125th St NYC Band". Hulle het drie albums opgeneem; Love Byrd en Words, Sounds, Colors and Shapes bevat musiek deur Isaac Hayes. die snit Love Has Come Around op Love Byrd het 'n diskotreffer geword.
In die 1960's het Byrd (wat uiteindelik in 1982 sy doktorsgraad in musiekonderwys aan Teachers College, Columbia-universiteit behaal het) aan 'n verskeidenheid tersiêre instellings onderrig gegee, waaronder Rutgers-universiteit, die Hampton Instituut, New York-universiteit, Howard-universiteit, Queens College, Oberlin College, Cornell-universiteit, die North Carolina Central University en die Delaware State University. Byrd het later in sy loopbaan teruggekeer na 'n ietwat ortodokse styl van jazz en drie albums uitgereik vir Orrin Keepnews se Landmark Records. Byrd het in Teaneck, New Jersey, gewoon. Byrd sterf op 4 Februarie 2013 in Dover, Delaware op 80-jarige ouderdom.
As leier
Die lys is gerangskik ingevolge die jaar van opname (en vrystellingsdatum, waar dit verskil).
As sideman
Met Ahmad Jamal
Met Al Grey
Met Art Blakey
Met Art Farmer
Met Art Taylor
'Met Bunky Green
Met Cal Tjader
Met Cannonball Adderley
Met Chris Connor
Met Dexter Gordon
Met Dizzy Reece
Met Doug Watkins
Met Elmo Hope
Met Ernie Wilkins
Met Eric Dolphy
Met Gene Ammons
Met Gene Harris
Met George Wallington
Met Gigi Gryce
Met Guru
Met Hank Jones
Met Hank Mobley
Met Herbie Hancock
Met Horace Silver
Met Jackie McLean
Met Jimmy Smith
Met Jimmy Heath
Met John Coltrane
Met Johnny Griffin
Met Kenny Burrell
Met Kenny Drew
Met Lou Donaldson
Met Manny Albam/Teo Macero Met Michel Legrand
Met Mundell Lowe
Met Oscar Pettiford
Met Pepper Adams
Met Paul Chambers
Met Phil Woods
Met Red Garland
Met Rita Reys en The Jazz Messengers
Met Sam Rivers
Met Solomon Ilori
Met Sonny Clark
Met Sonny Rollins
Met Stanley Turrentine
Met Thelonious Monk
Met Walter Davis Jr.
Met Wes Montgomery
17de eeu v.C.
Die 17de eeu v.C. het geduur van 1700 tot 1601 v.C.
Dragmacidon oxeon
Die spons behoort tot die genus Dragmacidon en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1945 deur Dickinson.
Trollie
'n Trollie is iets wat gebruik word in winkels om goedere wat 'n mens wil koop saam met die persoon te verskuif. 'n Trollie kan ook 'n ligte handkarretjie met twee wiele wees wat gebruik word om dinge te karwei.
Eddie Peng
Eddie Peng (gebore 24 Maart 1982) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Unbeatable (2013), Rise of the Legend (2014), The Great Wall (2016), en Operation Mekong (2016).
Rietondale
Rietondale is 'n voorstad in die noordooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Myxilla setoensis
Myxilla setoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Tanita.
Naudesrivier
Die Naudesrivier is 'n spruit wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Maude Fulton
Maude Fulton (14 Mei 1881 – 9 November 1950) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Silk Legs (1927), Nix on Dames (1929), The Maltese Falcon (1931), en Other Men's Women (1931).
Tahmoh Penikett
Tahmoh Penikett (gebore 20 Mei 1975) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Trick 'r Treat (2007) en Man of Steel (2013), en in die televisiereeks Battlestar Galactica (2004).
Nqwebebenirivier
Die Nqwebebenirivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Myxilla seychellensis
Myxilla seychellensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Dragmacidon reticulatum
Dragmacidon reticulatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dragmacidon en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
1976 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1976 Formule Een Suid-Afrikaanse Grand Prix het op Saterdag 6 Maart 1976 op die Kyalami Grand Prix-renbaan naby Johannesburg, Suid-Afrika plaasgevind. Dit was die tweede wedren van die 1976-kampioenskapseisoen en is deur Niki Lauda in sy Ferrari gewen.
Olympus, Pretoria
Olympus is 'n voorstad in die verre ooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Annette Funicello
Annette Funicello (22 Oktober 1942 – 8 April 2013) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Babes in Toyland (1961), Muscle Beach Party (1964), Pajama Party (1964), en How to Stuff a Wild Bikini (1965).
18de eeu v.C.
Die 18de eeu v.C. het geduur van 1800 tot 1701 v.C.
Brendan Penny
Brendan Penny is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente John Tucker Must Die (2006), I Love You, Beth Cooper (2009), en The A-Team (2010), en in die televisiereeks Whistler (2006).
Murrayfield
Murrayfield is 'n voorstad in die ooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Mato Grosso do Sul
Mato Grosso do Sul (uitgespreek as [ˈmatu ˈɡɾosu du ˈsuw]) is een van die 26 state van Brasilië. Die hoofstad en grootste stad is Campo Grande. Die staat, met die standaardafkorting MS, het 'n oppervlakte van ongeveer 357 146 vierkante km en is in die suide van die Sentraal-Wes-streek geleë. In 2017 het die staat 2 713 147 inwoners gehad.
Ligging
Mato Grosso do Sul is in die suide van die land geleë en word deur die deelstate Minas Gerais en São Paulo in die ooste, Paraná in die suidooste, Mato Grosso in die noorde, en Goiás in die noordooste begrens. Mato Grosso do Sul grens ook aan die lande Paraguay en Bolivia in die suide en weste.
Barry Pepper
Barry Pepper (gebore 4 April 1970) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Saving Private Ryan (1998), The Green Mile (1999), Battlefield Earth (2000), en True Grit (2010).
Betty Furness
Betty Furness (3 Januarie 1916 – 2 April 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Midshipman Jack (1933), Dangerous Corner (1934), Magnificent Obsession (1935), en They Wanted to Marry (1937).
Kwelerarivier
Die Kwelerarivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit mond ongeveer 45 km noordoos van Oos-Londen uit in die Indiese Oseaan.
Myxilla tarifensis
Myxilla tarifensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Carballo & García-Goméz.
Adi Parashakti
Adi Parashakti (Sanskrit: आदि पराशक्ति, Ādi Parāśakti) is ’n term wat beteken oerenergie of oerkrag en dui op die opperste godin of goddelike moeder in Hindoeïsme. Daar word ook na die godin verwys as "Parama Shakti", "Adi Shakti", "Mahashakti" of net "Shakti". Shaktas glo Adi Parashakti is die opperwese, wat geopenbaar word as die driedubbele godin Saraswati, Lakshmi en Parvati. In Shaivisme word Parvati as haar primêre vorm beskou en in Vaishnavisme Lakshmi of Radha.
Etimologie
Adi Parashakti beteken "eerste opperste energie". आदि ādi beteken letterlik "begin". Shakti verwys na ’n krag wat bo die fisiese heelal verhewe is; die term self kom van die wortel शक् śak, "in staat wees".
Hindoeïsme
Buiten in die Shakta Puranas word die godin nooit "Adi Shakti" genoem nie. Geskrifte soos die Vedas praat van donker energie wat die hele heelal mettertyd ontbind. Baie geleerdes vergelyk die begrip Adi Shakti met die moderne ontdekkings donker energie, vakuumenergie en zero energie in wetenskap.
Dragmacidon sanguineum
Die spons behoort tot die genus Dragmacidon en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1933 deur Burton.
Myxilla swartschewskii
Myxilla swartschewskii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur Burton.
William Pleeth
William Pleeth OBE (12 Januarie 1916 – 6 April 1999) was 'n bekende Britse tjellis van Joodse afkoms en 'n vooraanstaande onderwyser wat bekendheid verwerf het as die onderwyser van Jacqueline du Pré.
Publius Quinctilius Varus
Publius Quinctilius Varus (46 v.C., Cremona – 9 n.C., Teutoburgerwoud) was 'n Romeinse generaal en politikus onder die eerste Romeinse keiser, Augustus Octavianus. Varus word veral onthou vanweë die feit dat drie Romeinse legioene onder sy bevel verslaan is toe hy in 'n lokval gelei is deur Germaanse stamme onder leiding van Arminius tydens die Slag by die Teutoburgerwoud, waarna hy sy eie lewe geneem het.
Agtergrond en vroeë loopbaan
Alhoewel hy van geboorte 'n Patrisiër was, was sy familie, die Quinctilii Vari, geruime tyd reeds verarm en ongerekend; Ronald Syme merk byvoorbeeld op, "The sole and last consul of that family", Sextus Quinctilius, "had been two years antecedent to the Decemvirs" (d.i. 453 v.C.). Sy vader, Sextus Quinctilius Varus, was 'n senator wat gedien het as 'n quaestor in 49 v.C. Laasgenoemde het hom geskaar by die Senatoriale Party tydens die burgeroorlog teen Julius Caesar. Alhoewel hy ongeduurd daarvan afgekom het, is dit onbekend of hy betrokke was by die moord op Julius Caesar. Na die Slag van Philippi in 42 v.C. het hy selfmoord gepleeg. Die identiteit van Varus se moeder is onbekend; Syme merk eweneens op dat "no relatives on either side of the family can be discovered or surmised."
Huwelike en kinders
Varus is getroud met Vipsania, dogter van Agrippa, op 'n onbekend datum vóór 13 v.C. Varus het 'n goeie vriend van Marcus Agrippa en Tiberius geword. Die geskiedkundige Josephus vermeld (in 'n afdeling van sy Antiquities, welke manuskriptradisie volgens Walther John korrup is) dat die seun van Varus, ook genaamd "Publius Quinctilius Varus", onder hom gedien het tydens sy bevelstyd in Syria. Indien waar, moes die seun tydens 'n vorige huwelik opgewek gewees het, en was hy derhalwe nie opgewek by Varus se laaste vrou, Claudia Pulchra, nie. Dit is moontlik dat hierdie seun eerder 'n ouer seun, Sextus Nonius Quinctilianus, kon gewees het, wat moontlik deur sy suster se man aangeneem is nadat Varus en Vipsania gesterf het. Dit sou verklaar waarom 'n seun van Lucius Nonius Asprenas Quinctilianus genoem is, wat aanneming impliseer.
Vipsania verdwyn hierna uit die geskiedenis, en dit is onbekend of sy dood is of geskei is. Varus het hierna met Claudia Pulchra getrou. Sy was die dogter van Claudia Marcella Minor en die Romeinse konsul van 12 v.C., Marcus Valerius Messalla Appianus. Haar ouma aan moederskant was Octavia die Jongere, suster van Augustus Octavianus. Sy was dus 'n grootniggie van Augustus Octavianus. Sy huwelik met Pulchra toon dat Varus steeds politieke guns geniet het. Pulchra het vir Varus 'n seun gebaar, ook genoem Publius Quinctilius Varus, die Jongere. Hulle het deur hul seun moontlik verdere afstammelinge gehad.
Politieke loopbaan
In 8–7 v.C. het Varus die provinsie Africa regeer. Later het hy, vanaf 7-6 v.C., aan die hoof gestaan van Syria, met vier legioene onder sy bevel. Hy was bekend vir sy genadelose houding en hoë belastings. Die Joodse historikus Josephus maak melding van Varus se flinke optrede teen 'n messiaanse opstand in Judaea, na die dood van die Romeinse kliëntekoning Herodes die Grote in 4 v.C. Nadat hy Jerusalem beset het, het hy 2000 Joodse rebelle gekruisig. Daardeur was hy derhalwe een van die vernaamste persoonlikhede wat hom populêre anti-Romeinse sentiment in Judea op die hals gehaal het (Josephus, wat alle pogings aangewend het om die Joodse volk met die Romeinse heerskappy te versoen, het dit nodig gevind om aan te toon hoe mild hierdie geregtelike bloedbad was). Inderdaad, op presies hierdie oomblik het die Jode in hul massas 'n volskaalse boikot van Romeinse pottebakkery van stapel gestuur. Dit wil voorkom of die argeologiese rekord derhalwe die massaproteste teen Rome as gevolg van Varus se wreedheid staaf.
Na die slagting in Judea het Varus na Antiochië teruggekeer. Tussen 10 v.C. en 6 n.C. het Tiberius, sy broer Nero Claudius Drusus, Lucius Domitius Ahenobarbus, en Germanicus uitgerekte veldtogte in Germanië, die gebied noord van die Bo-Donau en oos van die Ryn, gevoer in 'n poging om 'n verdere uitbreiding van die Romeinse Ryk te bewerkstellig, tesame met 'n verkorting van sy grenslyn. Hulle het verskeie Germaanse stamme, onder andere die Cheruske, onderwerp. In 6 n.C. het Tiberius verklaar dat Germanië uiteindelik onderwerp is, en Varus aangestel om die gebied te regeer. Tiberius, wat later as keiser sou regeer, het die streek verlaat om die Bellum Batonianum te onderdruk. Augustus het Publius Quinctilius Varus in 7 n.C. tot die eerste "amptelik aangestelde" goewerneur van die nuutgeskepte Romeinse provinsie Germanië aangestel.
Slag by die Teutoburgerwoud
In September 9 n.C. het Varus voorbereidings getref om sy somerhoofkwartier in Vetera (vandag Xanten) te verlaat en drie legioene –die Legio XVII, Legio XVIII, en Legio XIX – saam met hom te neem na Moguntiacum (vandag se hedendaagse Mainz), toe die Germaanse prins Arminius ('n Romeinse burger en leier van 'n kavallerie-bystandseenheid) hom in kennis gestel het van 'n groeiende opstand in die Ryngebied na die Weste. Varus het nie ag geslaan op 'n waarskuwing deur Segestes om Arminius nie te vertrou nie, en dus sy magte agter Arminius aangestuur. Nie net was Varus se vertroue in Arminius 'n groot oordeelsfout nie, maar hy het sy fout vererger deur sy legioene in 'n posisie te plaas waar hul gevegssterktes tot die minimum beperk sou wees en dié van die Germaanse stamme tot die maksimum verhoog sou wees. Hy het geen hinderlaag verwag nie, en ook nie moeite daarin gesien om die rebelle te intimideer nie. Arminius en die Cheruske-stam, saam met ander bondgenote, het Varus en sy legioene egter in 'n hinderlaag gelei, en tydens die Slag by die Teutoburgerwoud in September by Kalkriese (Oos van vandag se moderne Osnabrück), is die Romeine onverhoeds betrap en verpletter.
Die dig bewoude en moerasagtige gebied het dit moeilik gemaak vir die infanteriste van die legioene om hul maneuvers uit te voer en die Germane te verslaan. Op die derde dag van die geveg het die Germane die Romeine oorweldig by Kalkriese-heuwel, noord van Osnabrück. Weergawes van die nederlaag is skaars weens die omvang daarvan. Velleius Paterculus het egter getuig dat sommige Romeinse kavalleriste die infanterie in die steek gelaat het en gevlug het na die Ryn, waar hulle voorgelê is deur die Germane en afgemaai is. Toe Varus wis dat alle hoop op 'n oorwinning verlore is, het hy selfmoord gepleeg deur op sy swaard te val. Arminius het Varus onthoof en sy kop na Boheme gestuur as present aan Koning Maroboduus van die Marcomanni. Maroboduus was in eie reg 'n belangrike Germaanse leier, en Arminius wou hom hiermee betrek in 'n alliansie. Maroboduus het egter die aanbod geweier en Varus se kop na Rome aangestuur.
Sebastian Pigott
Sebastian Pigott (gebore 14 Februarie 1983) is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Kodachrome (2017) en in die televisiereekse Being Erica (2009), Wynonna Earp (2016), en Slasher (2016).
Publius Quinctilius Varus
Slag by die Teutoburgerwoud
Sommige gevange Romeine is in hokke gegooi en lewendig verbrand; andere is weer gevange geneem as slawe. Tacitus en Florus rapporteer dat die seevierende Germaanse stamme gevange offisiere gemartel en geoffer het aan hul gode op altare, wat jare later nog gesien kon word. Die Romeine het later die verlore legioene se veldtekens (Latyn: aquila, Afr: arende) gevind; een elk in 15 n.C., 16 n.C. en 42 n.C.
Nasleep
Gibbon beskryf Augustus Octavianus se reaksie op die nederlaag as een van die min gevalle waartydens die gewoonlik stoïsynse heerser sy humeur verloor het. Varus se politieke nalatenskap in Rome is verwoes, en die regering het hom vir die nederlaag blameer. Sy seun, Publius Quinctilius Varus, die Jongere, se kanse op 'n politieke loopbaan was aan't flarde. Tiberius het deurgeloop onder kritiek vanweë die feit dat hy Varus aanbeveel het as goewerneur van Germanië. Tiberius was volgens Gaius Stern gedwing om sy vriend en voormalige swaer op te offer om sy eie loopbaan te red. Verdermeer was Varus een van die figure op die Ara Pacis, maar die figuur is vandag verlore. Stern het voorgestel dat die gewone burgery weens die verlies van hul geliefdes uit woede die Ara Pacis gevandaliseer het deur die figuur van Varus te beskadig, wat die regering, wat die blaam op Varus geplaas het, onseker gelaat het oor of hulle die skade moes herstel. Ongeveer 40 jaar na Varus se dood het 'n generaal onder Claudius, genaamd Pomponius Secundus, Germanië aangeval en onbedoeld 'n paar oorlogsgevanges uit Varus se leër gered. Claudius het hul verwelkom, en hul verhale van hul gevangehouding het sterk meegevoel gewek.
Dragmacidon tuberosum
Dragmacidon tuberosum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.