cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drie-eenheid-klooster van Sint Sergius
15de eeu
Sint Sergius is in 1422 tot heilige van die Russiese staat verklaar. In dieselfde jaar is die eerste klipkatedraal, die Drie-eenheid-katedraal, gebou deur ’n span Serwiese monnike wat ná die Slag van Kosowo in die klooster geskuil het. Die oorskot van sint Sergius kan steeds in die katedraal gesien word. Die vernaamste ikoonskilders van Middeleeuse Rusland, Andrei Roeblef en Daniil Tsjorni, is aangestel om die katedraal met fresko's te versier. Die koninklikes van Moskou is tradisioneel hier gedoop en talle dankseggingsdienste is in die katedraal gehou.
In 1476 het Iwan die Grote verskeie meesters van Pskof gevra om die Kerk van die Heilige Gees te bou. Hierdie pragtige gebou is een van die min oorblywende voorbeelde van ’n Russiese kerk met ’n kloktoring bo-op. In die vroeë 16de eeu het Wasili III die Nikon-anneks en die Serapion-tent bygevoeg waar baie van sint Sergius se dissipels begrawe is.
16de eeu
Dit het 26 jaar geduur om die Oespenski-katedraal met sy ses pilare te bou. Opdrag vir die bou daarvan is in 1559 deur Iwan die Verskriklike gegee. Dit is baie groter as die kerk met dieselfde naam in die Moskouse Kremlin. Die pragtige ikonostase (beeldewand) van die 16de tot 18de eeu bevat Simon Oesjakof se meesterstuk, die ikoon van die Laaste Avondmaal. Die binnemure is in 1684 deur ’n span meesters van Jaroslawl beverf met violet en blou fresko's. Die oorskot van Boris Godoenof, sy familie en verskeie 20ste-eeue patriarge is in die katedraal.
Namate die klooster een van die grootste grondeienaars in Rusland geword het, is die woud waar dit gestaan het afgekap en ’n dorpie (posad) het om die klooster ontstaan. Dit het geleidelik ontwikkel in die moderne dorp Sergijef Posad.
17de eeu
In die 1550's is ’n houtheining om die klooster vervang deur 1,5 km lange klipmure met twaalf torings wat aanvalle van buite help afkeer het.
Teen die 17de eeu, toe die jong Pieter die Grote twee keer in die klooster van sy vyande geskuil het, is verskeie geboue bygevoeg. Dit sluit ’n klein Barok-paleis van die patriarge in wat bekend is vir sy luuksueuse interieur, asook ’n keiserlike paleis. Die eetsaal van sint Sergius, wat 510 vierkante meter beslaan het, was die grootste saal in Rusland. Die Kerk van die Geboorte van Johannes die Doper (1693–1699) met sy vyf koepels is deur die Stroganofs laat bou bo-oor een van die hekke. Ander 17de-eeuse strukture sluit in die monnike se selle, ’n hospitaal met ’n kerk en ’n kapel wat oor ’n heilige put gebou en in 1644 ontdek is.
Eksoskelet
’n Eksoskelet (van die Griekse έξω éxō, "buite", en σκελετός skeletos, "skelet") is die eksterne skelet wat ’n dier se lyf ondersteun en beskerm, in teenstelling met die interne of endoskelet van byvoorbeeld ’n mens.
Drie-eenheid-klooster van Sint Sergius
18de en 19de eeu
In 1744 het keiserin Elisabeth die status van lawra aan die klooster gegee. Die aartsbiskop van Moskou is sedertdien ook die opper-ab van die lawra. Elisabeth het die klooster dikwels besoek saam met haar vriend Aleksei Razoemofski, wat ’n Barok-kerk laat bou het vir die Maagd van Smolensk. Dit was die laaste groot kerk wat daar gebou is. Elisabeth het ook ’n wit-en-blou Barok-kloktoring laat bou wat toe op 88 meter een van die hoogste geboue in Rusland was.
.at
.at is die topvlakdomein vir Oostenryk. Dit word deur NIC.AT onderhou.
Die .at-domein het verskeie tweedevlak-domeine, soos:
Die .at-domein is baie aantreklik vir "domainhacks", aangesien baie Engelse woorde met -at eindig en enige persoon so 'n domein kan registreer. 'n Voorbeeld hiervan is bo.at.
Drie-eenheid-klooster van Sint Sergius
18de en 19de eeu
Deur die 19de eeu het die lawra sy status behou as die rykste Russiese klooster. Dit het ’n uitstekende versameling boeke en manuskripte gehad wat duisende besoekers gelok het.
.at
Eksterne skakels
סיומת אינטרנט Toppdomän
Drie-eenheid-klooster van Sint Sergius
20ste eeu
In 1945, ná Josef Stalin se tydelike verdraagsaamheid teenoor die kerk tydens die Tweede Wêreldoorlog, is die lawra aan die Russies-Ortodokse Kerk teruggegee. Op 16 April 1946 is die eerste erediens weer gehou. Die lawra het die setel van die Moskouse Patriargaat gebly tot in 1983, toe die patriarg toegelaat is om na die Danilof-klooster in Moskou te trek. Die klooster is steeds een van die belangsrikste sentrums vir goedsdienstige opvoeding. Belangrike restoureerwerk is in die 1960's en 1970's gedoen. In 1993 het dit die VN se Wêrelderfenislys gehaal.
Eksoskelet
Voorbeelde van diere met eksoskelette sluit in insekte soos sprinkane en kakkerlakke, en skaaldiere soos krappe en krewe. Die skulpe of doppe van sekere weekdiere soos sponse, slakke, chitone en seilslakke is ook eksoskelette. Sommige diere soos skilpaaie het beide ’n endo- en eksoskelet.
912
Die jaar 912 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 12de jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Elektroniese dokument
duimnael|regs|'n Ikoon vir 'n [[tekslêer, 'n tipe elektroniese dokument.]]
'n Elektroniese dokument is 'n rekenaarlêer wat bedoel is vir gebruik in elektroniese formaat sowel as in gedrukte formaat. Aan die begin van rekenaars was afvoer noodwendig op papier gedruk, maar met die koms van rekenaarnetwerke het dit meer gerieflik geword om elektroniese dokumente eerder as gedrukte dokumente te deel.
Christchurch
Christchurch [ˈkɹaɪsttʃɜːtʃ] (Māori: Ōtautahi) is die grootste stad op die Suideiland van Nieu-Seeland en die tweede grootste metropolitaanse gebied in die land. Die stad is in 'n vlakte, die Canterbury Plains, net noord van die Banks-skiereiland aan die ooskus van die Suideiland geleë (Banks-skiereiland is intussen in 2006 by die stadsgebied ingelyf).
Die Māorinaam van Christchurch - letterlik "die Plek van Tautahi" - is afgelei van 'n plaaslike stamhoof se tydelike woonplek langs die Avonrivier. Die Engelse naam is in 1848 deur die Canterbury Association aan die nuwe nedersetting gegee. Christchurch is volgens 'n roosterpatroon met kruisstrate rondom die Anglikaanse katedraal aangelê en word ten opsigte van sy argitektuur en atmosfeer nog steeds as die mees Engelse stad in Nieu-Seeland beskou. In 1856 was Christchurch die eerste nedersetting in Nieu-Seeland wat stadstatus gekry het.
Christchurch is vandag 'n groen stad wat ook uitgestrekte sandstrande behels, maar nogtans nie oor sy eie seehawe beskik nie. Hierdie funksie word deur Lyttelton Harbour vervul, 'n diep vulkaniese kraterbekkenhawe aan die Stille Oseaan. Christchurch word van Lyttelton deur die steil Porthills, 'n heuwelreeks waardeur twee tonnels gebou is, geskei.
Christchurch het 'n historiese betekenis gekry toe die Britse navorser Robert Falcon Scott vanuit hierdie stad na Antarktika vertrek het - sy laaste ekspedisie wat tragies sou eindig. Later het Christchurch se lughawe as laaste tussenstasie vir Amerikaanse navorsers op pad na hul permanente MacMurdo-basis in Antarktika gedien.
Cristchurch was een van die Nieu-Seelandse gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 1987, Krieketwêreldbeker 1992, Rugbywêreldbeker 2011 en Krieketwêreldbeker 2015.
Klimaat
Christchurch het 'n droë gematigde seeklimaat met 'n gemiddelde jaarlikse temperatuur van 12,1 °C, gemiddelde maksimumtemperature van 22,5 °C in Januarie, gemiddelde minimumtemperature van 11,3 °C in Julie en 2 100 sonskynure per jaar, alhoewel die stadsgebied dikwels aan sterk winde blootgestel is - baie woonhuise word dus deur beplanting of hoë heinings en mure beskerm.
Die warm en droë noordwestelike winde (Canterbury Nor'westers) bereik soms stormsterkte. Winde wat uit die suide waai bring gedurende die wintermaande af en toe sneeu - so het daar in 1918, 1945 en 1992 erge sneeuvalle voorgekom. Die heersende winde waai egter oos en bring wolke en motreën. In teenstelling met ander groot Nieu-Seelandse stede soos Auckland en Wellington het Christchurch dan ook nie langs die kuslyn uitgebrei nie, maar eerder tot 'n binnelandse nedersetting ontwikkel.
In die winter daal temperature snags gewoonlik benede vriespunt, en die grond vries op 'n gemiddelde 70 dae per jaar. Sneeuval kom een of twee keer per jaar in die hoër geleë voorstede voor, terwyl die vlakte gewoonlik elke twee jaar een of twee keer sneeu kry. Gedurende koue winternagte ontwikkel soms 'n stabiele vallei-inversie in die stadsgebied - uitlaatgasse van voertuie en rookdampe veroorsaak dan rookmis. Die stadsregering het verskeie maatreëls ingestel om lugbesoedeling te beheer.
Die gemiddelde jaarlikse reënval is met 648 mm relatief laag, maar swaar reën kan nogtans oorstromings in sekere dele van die stadsgebied veroorsaak.
Geologie
Die land, waarop Christchurch ontstaan het, is in geologiese opsig nog relatief jong. Die grootste deel van die stadgebied lê in 'n vlakte wat teen 'n effense helling see toe strek en in die binneland deur die uitlopers van die Suidelike Alpe begrens word. Gletsers, wat die Alpe in die laaste kouetydperk geleidelik geërodeer het, het die vlakte oorspronklik met hul afsettings gevorm. Die Waimakariri, een van die Canterbury-streek se grootste riviere wat nog steeds deur smeltende gletsers gevoed word, vloei effens noord van Christchurch.
Gedurende die opeenvolgende geologiese tydperke was die huidige stadsgebied òf ver in die binneland geleë (byvoorbeeld tydens die kouetydperke van die Pleistoseen toe magtige gletsers die seevlak laat daal het) òf benede seevlak. Nog sowat 7 000 jaar gelede was die gebied deur die see bedek.
Alhoewel die stad veraf van aktiewe breuke geleë is (die Alpynse breuk loop verder weswaarts, die Hope- en ander breuke van Noord-Canterbury verder noordwaarts), bly aardbewings 'n konstante bedreiging vir Christchurch en is daar al verskeie kere skade aan geboue en infrastruktuur berokken. Ouer geboue is reeds in die 1970's omgebou om hulle meer bestand te maak teen aardbewings.
'n Aardbewing met die sterkte 7,1 op die moment-magnitude-skaal het nogtans op 3 September 2010 veral in die historiese stadskern twee miljard NZ-$ (tien miljard ZAR) se skade aan talle baksteen- en ander geboue asook infrastruktuur aangerig. Volgens die stadsraad van Christchurch is 500 geboue in die stadsgebied beskadig, waarvan sowat 90 in die middestad. Twee mense is ernstig beseer. Die aardbewing se episentrum was sowat veertig kilometer wes van Christchurch.
In teenstelling met die aardbewing van September 2010 het hierdie bewing oor die etensuur voorgekom en 185 lewens geëis, terwyl honderde beseer is. Die ramp het grootskaalse skade berokken, en ook die kerktoring van Christchurch se katedraal het in die slag gebly. 'n Uitsaaigebou, die Christchurch-televisiegebou (CTV Building), het ineengestort. Hier is die meeste sterftes aangeteken. Baie van die 115 slagoffers in die gebou was oorsese studente wat Engels-kursusse in Christchurch gevolg het. Die uitsaaisentrum was in Augustus 2012 die eerste veelverdiepinggebou in Nieu-Seeland wat opgeblaas is.
Demografie
In die eerste helfte van die 20ste eeu was Christchurch se bevolking nog merendeels van Britse afkoms. Eers ná die Tweede Wêreldoorlog het immigrante uit ander wêrelddele hulle ook in die stad begin vestig, alhoewel hul persentasie merkbaar laer was as in ander dele van Nieu-Seeland. 'n Klein aantal vlugtelinge uit Europese lande, soos Letland en Griekeland, het in hierdie periode 'n nuwe tuiste in Christchurch gevind, net soos kleiner groepe Hongaarse immigrante wat hier ná die mislukte opstand van 1956 aangekom het. Gedurende die 1950's en 1960's het groter getalle Nederlanders na Nieu-Seeland geïmmigreer waarvan sommige hulle in Christchurch kom vestig het. 'n Klein Latyns-Amerikaanse immigrantegemeenskap het met die aankoms van Chileense vlugtelinge ná die staatsgreep van 1973 ontstaan.
Porsche-museum
Die Porsche-museum is 'n motormuseum in die Duitse stad Stuttgart. Die museum is naby die hoofsetel van Porsche in Stuttgart-Zuffenhausen geleë en het sy deure in 1976 geopen. Die nuwe Porsche-museum is op 31 Januarie 2009 geopen.
Vanaf middel-2005 is die museum opgeknap en uitgebrei volgens 'n ontwerp van die Weense argitekfirma Delugan Meissl. In die gebou, met 'n uitstallingsruimte van 5600 m2, word tagtig voertuie tentoongestel en kan mens allerlei feite oor Porsche verneem.
Astrophorida
Astrophorida vormen een orde binnen de klasse der Demospongiae. Sommige van deze orde dienen als voedsel voor zeeschildpadden.
Tzaneen
Tzaneen is 'n dorp geleë in die Mopani-distrik van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Die omliggende gebied leen homself tot die kweek van gewasse soos piesangs, sitrus, mango's, lietsjies en avokado's; alles te danke aan die hoë reënval en subtropiese klimaat.
Astrophorida
De sponzen zijn precies opgevouwen servetten met een brede voet. Het skelet bestaan uit kleine delen, die worden samengehouden deur de spons zelf.
Joel Stransky
Joel Theodore Stransky (gebore 16 Julie 1967) is 'n voormalige Springbokrugbyspeler. Hy was deel van Suid-Afrika se wenspan tydens die Rugbywêreldbeker 1995, tewens hy het die wenpunte in die eindstryd teen die All Blacks aangeteken.
Vroeë lewe
Stransky is in Pietermaritzburg, Suid Afrika gebore. Hy is van Engelse- en Tsjeggiese afkoms; en Joods vanaf sy pa se kant. Hy het sy skoolopleiding by Maritzburg College ondergaan en is afgerig deur Skonk Nicholson, 'n welbekende afrigter in skolerugby. Ná sy militêre diensplig in Pretoria het hy aan die Universiteit van Natal studeer.
Tzaneen
Geskiedenis
Die dorp het in 1903 ontstaan toe die koloniale regering van Transvaal 'n proef- en navorsingstasie vir tropiese en sub-tropiese vrugte op 3 000 ha gestig het. Dit het tabak ingesluit. Die navorsingstasie was 'n groot sukses. Die grond is in 1916 prysgegee en aan boere toegeken. Die nuwe dorpsgebied is in 1919 uitgelê.
Messier 77
Messier 77 of M77 (ook bekend as onder meer Cetus A en NGC 1068) is ’n staaf-spiraalsterrestelsel sowat 47 miljoen ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Walvis. Dit is in 1780 deur Pierre Méchain ontdek en hy het dit as ’n newel beskryf. Charles Messier het dit daarna in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem. Beide Messier en William Herschel het dit as ’n sterreswerm beskryf, maar dit is vandag bekend dat dit ’n sterrestelsel is.
Messier 77 is ’n aktiewe sterrestelsel (’n stelsel met ’n besonder helder kern). Dit het ’n deursnee van sowat 170 000 ligjare. Dit is geïdentifiseer as die X-straalbron 1H 0244+001 in die Walvis.
Tzaneen
Geskiedenis
Die naam Tzaneen is waarskynlik afkomstig van die Sotho-woord tsana, wat letterlik mandjie beteken, verwysend na die feit dat die dorp in 'n "mandjie van heuwels" lê. Die spoorlyn vanaf Kaapmuiden het die dorp in 1912 bereik.
Distrik
Die dorp is deel van die Mopani-landboudistrik wat 20 011 km2 groot is. Die eerste tee is in 1969 gepluk. Die Siegfried Annecke-navorsingsinstituut vir bilharzia is in die dorp.
Klimaat
Meestal sonskynweer, lang somersdae met aangename winters. Tzaneen se subtropiese klimaat bied meer geskikte weer vir digte woude (hoë somerreënval) as die doringbosveld bo die platorand en verder na die ooste. Die somermaande, September – Maart, het 'n gemiddelde temperatuur van 28 °C (82 °F) en wintermaande ongeveer 16 °C (60 °F). Reënvalgemiddeldes is ongeveer 880 mm per jaar in die dorp tot meer as 1 500 mm per jaar in die berge.
Landbou
Tzaneen produseer sowat 40% van Suid-Afrika se avokado's, 40% van Suid-Afrika se mango's en 20% van Suid-Afrika se piesangs. Tzaneen produseer ook 90% van Suid-Afrika se tamaties op die ZZ2 en ander plase wat Suid-Afrika die 40ste grootste tamatieprodusent ter wêreld maak. Al is Suid-Afrika slegs 40ste in terme van tamatieproduksie, is die ZZ2-plase self die wêreld se grootste produsent van tamaties.
Tzaneen is ook die grootste produsent van denneplantasies in die Limpopoprovinsie, wat verantwoordelik is vir meer as 85% van Limpopo se denne- en bloekomproduksie. Die meerderheid van Tzaneen se tropiese inheemse woude is gedurende die laaste 100 jaar vernietig om plek te maak vir denne-, bloekom- en ander landbouplantasies.
Die ekonomie van Tzaneen hang grootliks van die boerdery met vrugte, groente, diere en hout af. Landbou was die sleutelontwikkeling in die opkoms van Tzaneen, waarvolgens boerdery van gematigde spesies voedseloorskotte geskep het wat die ontwikkeling daarvan bevorder het.
'n Wye verskeidenheid vrugte word in die Tzaneenomgewing verbou, veral mango's, piesangs, lemoene, tamaties en avokado's. Pynappel- en bloekomplantasies is ook algemeen in die omgewing rondom Modjadjiskloof, Magoebaskloof en Haenertsburg. Die plantasies verskaf hout aan 'n aantal saagmeulens in die omgewing.
Toerisme
Toerisme speel 'n belangrike rol in Tzaneen se ekonomie, saam met landboubesigheid. Tzaneen bied wonderlike land- en dorpsverblyf aan besoekers. Daar is baie toeriste-aantreklikhede rondom die dorp Tzaneen, waaronder die pragtige Tzaneendam, Magoebaskloof, Haenertsburg en Wolkberg.
Die dorp is ook naby aan 'n aantal wildreservate geleë en die dorp dien dikwels as 'n deurgang vir toeriste op pad na ander toeristebestemmings in die provinsie. Die bekende Krugerwildtuin is ongeveer 100 km na die ooste geleë. Die Vervet Monkey Foundation is net buite Tzaneen, waar daar meer as 600 blouape onderhou word.
913
Die jaar 913 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 13de jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Georgies
Georgies (ქართული ენა, kartoeli ena) is ’n Kartweliese taal wat deur sowat 4,3 miljoen mense in Georgië, Armenië, Azerbeidjan, Griekeland, Iran, Rusland en Turkye gepraat word. Georgies is die amptelike taal van Georgië.
Die taal word in drie unieke skrifte, die Georgiese skrifte, geskryf. Dit is die letterkundige taal van al die streeksubgroepe van die Georgiërs, ook dié wat ander Kartweliese tale praat: die Swan, Megreliërs en Laz.
Klassifikasie
Georgies is die algemeenste van die Kartweliese tale; die familie sluit ook in Swan, Megrelies (hoofsaaklik gepraat in Noordwes-Georgië) en Laz (aan die Swartsee-kus van Turkye).
Dialekte
Dialekte van Georgies kom voor in Imereti, Ratsja-Letsjchoemi, Goeria, Adjara, Imerkhevi (in Turkye), Kartli, Kacheti, Saingilo (in Azerbeidjan), Toesjeti, Chewsoereti, Chewi, Psjawi, Fereidan, Mtioeleti en Mescheti.
Geskiedenis
Die geskiedenis van Georgië kan verdeel word in:
Georgies en die ander Kartweliese tale stam af van ’n gemeenskaplike Proto-Kartwelies. Georgies het as ’n aparte taal ontstaan in die 1ste millennium v.C. in Iberië. Die vroegste verwysing na gesproke Georgies was waarskynlik in die 2de eeu n.C. deur die Antieke Romeinse grammatikus Marcus Cornelius Fronto: Fronto stel hom voor hoe die Iberiërs keiser Markus Aurelius aanspreek in hul "onverstaanbare taal".
Pous Anacletus I
Anacletus I, (ook Cletus, of Anencletus) die derde pous van die Rooms-Katolieke Kerk, is volgens die Kerk die opvolger van Pous Linus as pous (biskop) van Rome van 76 tot 88. Die naam Anacletus beteken "onberispelik". Volgens sommige bronne is hy dieselfde persoon as pous Cletus. Ander bronne beweer egter dat hy Cletus se opvolger was. Tydens sy pontifikaat is daar begin met die inseëning van biskoppe. Sy opvolger was Pous Clemens I.
Georgies
Geskiedenis
Die ontwikkeling van Georgies in ’n geskrewe taal was ’n gevolg van die volk se kerstening in die middel van die 4de eeu. Die nuwe letterkundige taal is gevorm in ’n reeds goed gevestigde kulturele infrastruktuur en het die funksies, gebruike en status van Aramees, die letterkundige taal van die heidense Georgië, en van die nuwe nasionale godsdiens vermeng. Georgies het ’n ryk letterkundige tradisie; die oudste letterkundige geskrif wat behoue gebly het, is die 5de-eeuse Martelaarskap van die Heilige Koningin Sjoesjanik (Georgies: წამებაჲ წმიდისა შუშანიკისი დედოფლისაჲ, Tsamebai tsmidisa Sjoesjanikisi dedoplisai) deur Iakob Tsoertaweli.
Pous Anacletus I
Volgens die Liber Pontificalis is hy gebore in die buurt Vicus Patricius en is hy die seun van Emilianus.
Georgies
Geskiedenis
In die 11de eeu het Middel-Georgies ontstaan – die letterkundige taal van die Middeleeuse Koninkryk van Georgië. Die nasionale heldedig Die Ridder in die Luiperdvel (Georgies: ვეფხისტყაოსანი, Wepchistkaosani) deur Sjota Roestaweli dateer uit die 12de eeu.
Pous Anacletus I
Vroeër is hy in die Rooms-Katolieke Kerk as heilige vereer (tot 1969). Sy feesdag was op 26 April. Sy stoflike oorskot word in die Sint Pieterskerk in die Vatikaan bewaar.
Georgies
Geskiedenis
In 1629 is die Alphabetum ibericum, sive georgianum: cum Oratione ("Iberiese of Georgiese Alfabet met Gebede") gedruk en dit het die era van Moderne Georgies ingelui.
Konsonante
Die simbole is dié van die IFA, gevolg deur die Georgiese letter.
Prosodie
Prosodie in Georgies word bepaal deur klem, intonasie en ritme. Klemme is baie swak en taalkundiges verskil oor waar in woorde dit lê. Jun, Vicenik en Lofstedt meen die Georgiese klem en intonasie is die gevolg van stoottone op die eerste lettergreep van ’n woord en naby die einde van die frase. Die lettergrepe word min of meer ewe lank uitgespreek.
Fonotaktiek
Georgies bevat baie "harmonieuse lettergroepe" wat bestaan uit twee konsonante van dieselfde tipe (stemhebbend, stemloos of ejektief) en wat feitlik gelykertyd uitgespreek word, byvoorbeeld ბგერა bgera ("klank"), ცხოვრება cxowreba ("lewe") en წყალი c'q'ali ("water"). Daar is ook dikwels groter groepe konsonante, tot ses of meer agtermekaar, soos in მწვრთნელი mts'vrtneli ("instrukteur").
Skryfstelsel
Volgens die 11de-eeuse skrywer Leonti Mroveli is die eerste Georgiese alfabet in die 3de eeu v.C. geskep deur die eerste koning van Iberië, Parnawaz. Die eerste voorbeelde van die Georgiese skrif dateer egter uit die 5de eeu n.C.
Drie verskillende skrifte is deur die geskiedenis vir Georgies gebruik. Tans oorheers een, mchedroeli ("militêr"). Dit het 33 letters wat algemeen gebruik word en sowat vyf wat verouderd is. Die letters stem ooreen met die foneme in Georgies.
Die ander twee skrifte is meestal net van belang vir geleerdes vir die lees van historiese dokumente. Hulle is Asomtawrowli ("hoofletters") en Noeschoeri ("kleinletters"). Hulle word in die Georgies-Ortodokse en Apostoliese Kerk saam gebruik vir die skryf van hoof- en kleinletters en staan saam bekend as Choetsoeri ("priestersalfabet").
Woordeskat
Georgies het ’n uitgebreide woordboustelsel. Deur die stam van ’n woord te gebruik, kan baie ander woorde gevorm word deur die toevoeging van voor- en agtervoegsels. Van die stam -kartw- kan die volgende woorde byvoorbeeld gevorm word: Kartweli (’n Georgiër), Kartoeli (Georgies) en Sakartwelo (Georgië).
Georgies het ’n vigesimale telstelsel, wat gebaseer is op die getal 20, soos in Baskies en Frans. Om ’n getal groter as 20 en kleiner as 100 uit te druk, word die aantal 20's eers genoem en dan die res van die getal. So is 93 byvoorbeeld ოთხმოცდაცამეტი (otch-m-ots-da-tsamet'i, letterlik "vier-twintigs-en-dertien).
Een van die belangrikste Georgiese woordeboeke is die Verklarende Woordeboek van die Georgiese Taal (Georgies: ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი). Dit bestaan uit agt volumes en sowat 115 000 woorde. Dit is tussen 1950 en 1964 uitgegee deur ’n span taalkundiges onder leiding van Arnold Tsjikobawa.
Woordvorming
Soos reeds genoem, word voor- en agtervoegsels by ’n stam gevoeg om ’n woord te vorm. Voorbeeld:
Werkwoorde kan ook van selfstandige naamwoorde afgelei word:
Werkwoorde kan ook van byvoeglike naamwoorde afgelei word:
Opeenhoping van konsonante
Talle woorde in Georgies begin met twee of meer agtereenvolgende konsonante. Voorbeelde is:
Voorbeeld uit die taal
Artikel 1 van die Verenigde Nasies se Universele Verklaring van Menseregte in Georgies:
ყველა ადამიანი იბადება თავისუფალი და თანასწორი თავისი ღირსებითა და უფლებებით. მათ მინიჭებული აქვთ გონება და სინდისი და ერთმანეთის მიმართ უნდა იქცეოდნენ ძმობის სულისკვეთებით.
Kwela adamiani ibadeba tawisoepali da tanastsori tawisi ghirsebita da oeplebebit. Mat minitsjeboeli akwt goneba da sindisi da ertmanetis mimart oenda iktseodnen dzmobis soeliskwetebit.
Alle menslike wesens word vry, met gelyke waardigheid en regte, gebore. Hulle het rede en ’n gewete en behoort in die gees van broederskap teenoor mekaar op te tree.
.au
.au is die topvlakdomein vir Australië.
Die domein is oorspronklik in 1986 aan Kevin Robert Elz van Melbourne se universiteit toegewys. Na omtrent vyf jaar se werk skep die internetindustrie 'n selfregulerende orgaan genaamd die .au Domain Administration om na die domein om te sien. Hulle verkry goedkeuring van ICANN in 2001 en stel op 1 Julie 2002 hulle nuwe beleid vir domeinregistrasie in werking.
Sien ook
Toppdomän
Jon Hall (akteur)
Jon Hall (23 Februarie 1915 – 13 Desember 1979) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hurricane (1937), Invisible Agent (1942), The Invisible Man's Revenge (1944), en Deputy Marshal (1949).
Eerste Kamer van die Stategeneraal
Die Eerste Kamer van die Stategeneraal (Nederlands: Eerste Kamer der Staten-Generaal) is een van die twee Kamers van die Nederlandse volksverteenwoordiging, die Stategeneraal van Nederland (die andere Kamer is die Tweede Kamer van die Stategeneraal). Die Eerste Kamer bestaan sedert 1815 en is gevestig in die administratiewe hoofstad Den Haag. Hierdie Kamer het 75 lede en word deur die Provinsiale State verkies. Die voorsitter is Jan Anthonie Bruijn (VVD). Die Eerste Kamer is nie die belangrikste Kamer nie. So het die Eerste Kamer nie die reg om besluite te wysig en in te dien nie, maar die Tweede Kamer wel.
Koalisie
Sedert 10 Januarie 2022 bestaan die Rutte IV-kabinet, wat deur die VVD, D66, die CDA en die CU gevorm word. Hierdie regering is 'n kabinet van 24 (oorspronklik 32) setels in die Eerste Kamer (sien ook: Tweede Kamer - Koalisie).
Verkiesings
Die laaste verkiesings was op 30 Mei 2023. Die setelverdeling sedert 1991 is soos volg (oorspronklike setels):
Northrop Grumman E-2 Hawkeye
Die Northrop Grumman E-2 Hawkeye is 'n Amerikaanse alleweer, vliegdekskip-bruikbare, taktiese lugontpooide vroeë waarskuwingsvliegtuig. Dit tweeling-turboskroef vliegtuig is gedurende die laat 1950's en vroeë 1960's deur die Grumman Vliegtuigmaatskappy ontwerp en ontwikkel vir die Amerikaanse Vloot as 'n plaasvervanger vir die vroeëre, radiale suier-enjin E-1 Tracer, wat vinnig besig was om in onbruik te verval.
Die vliegtuig se verrigting is opgegradeer met die E-2B en 2C E-weergawes, waartydens meeste van die veranderinge aan die radar en radio kommunikasie gedoen is, as gevolg van vooruitgang in elektroniese geïntegreerde stroombane en ander elektronika. Die vierde weergawe van die Hawkeye is die E-2D, wat die eerste keer in 2007 gevlieg het.
Grace Victoria Cox
Grace Victoria Cox (gebore 10 Maart 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile en in die televisiereekse Under the Dome (2013) en Twin Peaks (2017).
Volksraad van Suid-Afrika
Die Volksraad van Suid-Afrika (Engels: House of Assembly of South Africa) was die laerhuis van die parlement van Suid-Afrika van 1910 tot 1981, die enigste parlementêre kamer tussen 1981 en 1984, en eindelik die wit verteenwoordigende huis van die Driekamerparlement van 1984 tot April 1994, toe dit vervang is deur die huidige Nasionale Vergadering.
Dwarsdeur die geskiedenis is dit uitsluitlik saamgestel uit wit afgevaardigdes wat hoofsaaklik deur blanke Suid-Afrikaners verkies is, maar tot 1960 en 1970, onderskeidelik, het 'n paar Kleurlinge en Swart mense in die Kaap en Natal 'n beperkte vorm van stemreg geniet.
Verkiesingswyse
Die lede is volgens die Westminster-stelsel verkies, wat beteken dat in elke kiesafdeling die kandidaat met die meeste stemme verkies is, ongeag sy of haar aandeel aan die totale uitgebragte stemme. Ná die afskaffing van die Senaat van Suid-Afrika in 1981, is die lidmaatskap van die Volksraad vergroot, met agt bykomende indirek-verkose lede. Hulle is deur die direkverkose lede verkies deur middel van eweredige verteenwoordiging, en vier is aangestel deur die staatspresident.
Stemreg
Die Suid-Afrika-Wet het vereis dat stemreg in elke provinsie dieselfde sal bly as voor uniewording in 1910, dit wil sê, soos wat dit was onder die Britse kolonie-bewind. Dit sou eers na uniewording deur die nuwe eenheidsparlement verander kon word. Die Suid-Afrika-Wet het wel 'n verskanste klousule ingesluit ten opsigte van die swart en bruin kiesers in die Kaap van Goeie Hoop se insluiting op die gemeenskaplike kieserslys. Dit sou slegs gewysig kon word met die steun van 'n twee-derde meerderheid van beide huise van die Parlement in 'n gesamentlike sessie.
Stemreg, in alle dele van die Unie, was aanvanklik beperk tot mans bo die ouderdom van 21 jaar. Blanke vroue verkry stemreg in 1929, en die oorblywende eiendom- en inkomste- kwalifikasies vir wit mans word afgeskaf in 1930. In die 1960s word die stemouderdom van 21 verlaag na 18. Verder was daar 'n paar bykomende kwalifikasies en diskwalifikasies wat gewissel het van provinsie tot provinsie.
Die kiesers in die Oranje-Vrystaat, Transvaal en Suidwes-Afrika moes almal geklas word as blank onderwyl hierdie gebiede in die Volksraad verteenwoordig was.
Kaapse stemreg
In die Kaap was stemreg gegrond op eiendoms- en loonkwalifikasies, en was ras nie die enigste vereiste nie. Teen die tyd van die Nasionale Konvensie in 1908, waar die Suid-Afrika-Wet opgestel is, was daar 22 784 swart en bruin mense uit 'n totaal van 152 221 kiesers, almal geregtig om in die Kaap te stem.
Van 1930 af het die tradisionele Kaapse stemreg net betrekking gehad op gekleurde kiesers. Toe vroue in 1930 stemreg kry, was dit net van toepassing op blanke vroue sodat die aandeel van gekleurde kiesers in die totaal eensklaps gehalveer is.
Tot 1937 is 'n klein aantal Swartes in die Kaapprovinsie ingesluit op die gemeenskaplike kieserslys. Ingevolge die Naturellewet (1936) is drie wit lede verkies om swart kiesers te verteenwoordig in die provinsie, maar die kieserslys is beperk tot slegs 11 000 mense. Swart en bruin kiesers is egter uitgesluit van die berekening van Kaapland se getal setels. Net blanke volwassenes is hiervoor getel, wat tot gevolg gehad het dat Kaapland se getal kiesers per kiesafdeling hoër was as dié in die ander drie provinsies.
Net so is die bruin kiesers in die Kaapprovinsie van die algemene rol verwyder, onder die Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers Wet (1951), hoewel die wet gedurende die sogenaamde Kleurlingstemregvraagstuk uitgedaag is en dit gelei het tot 'n grondwetlike krisis. In 1953 het bruin kiesers vir oulaas aan 'n algemene verkiesing deelgeneem. Daarna het vier wit LV's die bruin bevolking van 1958 tot 1970 in die Volksraad verteenwoordig. Hierdie setels is afgeskaf in 1968 deur die Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers Wysigingswet (1968). Dit het alle politieke verteenwoordiging van gekleurdes in die Suid-Afrikaanse parlement afgeskaf tot met die instelling van die Driekamerparlement.
Natalse stemreg
Natal het in teorie nierassige stemreg gehad, wat soortgelyk was aan die eiendom- en inkomste- gebaseerde stemreg van die Kaap, al het dit bietjie verskil wat besonderhede aanbetref. Vir alle praktiese doeleindes het hierdie regulasies nietemin slegs aan Blankes stemreg verleen. Daar is in 1908 byvoorbeeld beraam dat 200 nie-blankes uit 'n totaal van 22 786 kiesers volle stemreg het.
Suidwes-Afrika
Vanaf 1950 tot 1977 is ses bykomende setels aan lede verkies uit Suidwes-Afrika se wit minderheid gegee.
Driekamerparlement
In die Driekamerparlement, is die Volksraad (teen hierdie tyd bestaande uit 178 lede) behou as die suiwer blanke kamer, terwyl die Raad van Verteenwoordigers en Raad van Afgevaardigdes onderskeidelik die Kleurlinge en Indiërs verteenwoordig het.
Jesper Christensen
Jesper Christensen (gebore 16 Mei 1948) is 'n Deense akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Casino Royale (2006), Quantum of Solace (2008), The Debt (2010), en Spectre (2015).
Tete (provinsie)
regs|duimnael|250px|Ligging van die provinsie in Mosambiek. Tete is 'n provinsie in noordelike Mosambiek en grens aan die provinsies Sofala en Zambezia asook aan Malawi, Zambië en Zimbabwe. Die provinsie het sowat 1,5 miljoen inwoners (2006). Die hoofstad en grootste stad is die gelyknamige stad Tete (150 000 inwoners in 2007).
.aw
.aw is die Internettopvlakdomein van Aruba. Dit is in 1996 in werking gestel. Die domein word egter weinig gebruik.
Die domein word tans deur SETAR N.V. beheer en befonds. SETAR is 'n geprivatiseerde telekommunikasie-maatskappy wat ook telefonie, Internet en GSM-dienste lewer.
Eksterne skakels
Toppdomän
National Review
National Review (NR) is 'n Amerikaanse halfmaandelikse tydskrif wat op nuus en kommentaar in verband met politieke, sosiale, en kulturele sake fokus. Die tydskrif is deur die outeur William F. Buckley Jr. in 1955 gestig en die redakteur in 2017 was Rich Lowry. Dit speel sedert stigting 'n noemenswaardige rol in die ontwikkeling van konserwatisme in die Verenigde State. Die aanlyn weergawe, onder redaksie van Charles C. W. Cooke, heet National Review Online. Die aanlynweergawe stel inhoud en artikels beskikbaar wat nie in die gedrukte weergawe verskyn nie.
914
Die jaar 914 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 14de jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lansing
Lansing is die hoofstad van die deelstaat Michigan. Die eerste woning is reeds in 1843 gebou en die stad is vernoem na Lansing in New York. Dit het in 1847 die hoofstad van die staat geword en het in 1859 stadstatus verkry.
915
Die jaar 915 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 15de jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Johannes Gerhardus Olivier
duimnael|regs|200px|Ds. Johannes Gerhardus Olivier was die tweede leraar van die [[NG gemeente Bethulie van 1873 tot sy dood in Maart 1884. Hy is in die kerkhof begrawe, maar ná die vergroting en vernuwing van die kerk, is sy oorskot herbegrawe langs die kerk en het die gemeente 'n marmersteen tot sy gedagtenis op sy nuwe graf opgerig.]]
Ds. Johannes Gerhardus Olivier (Graaff-Reinet, 12 Augustus 1843 - Bethulie, 10 Maart 1884) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in sy kort loopbaan eers die gemeente Franschhoek en toe Bethulie bedien het. Van albei dié gemeentes was hy die tweede leraar. Tydens sy 11 jaar lange bediening in die Oranje-Vrystaat was hy drie maal moderator van die Vrystaatse Kerk: van 1877 tot 1879, van 1880 tot 1881 en weer van 1883 tot sy dood in 1884.
Afkoms
Johannes Olivier het sy eerste opvoeding op sy tuisdorp in die Karoo ontvang. Volgens oorlewering het hy reeds van sy sesde jaar af 'n ernstige liefde vir Jesus openbaar. Hoewel hy deur behoeftige omstandighede daartoe gedring is om werk te kry in 'n handelsonderneming, het hy gedurig die begeerte uitgespreek om vir die Here te werk.
Die opwekking (of herlewing) van omstreeks 1860 in die gemeente Paarl, Wellington, Montagu, Calvinia en nog baie gemeentes van die Kaapse Kerk, wat gelei het tot die instelling van die jaarlikse Pinksterbidure deur ds. G.W.A. van der Lingen van die Paarl, het teen 1862 ook na Graaff-Reinet uitgekring toe baie mense tot bekering gekom het. Tydens dié oplewing het die jong Johannes Olivier hom met 'n volkome beslistheid aan die Here oorgegee, en het hy besluit hy wou sy lewe wy aan die sending in Afrika.
Hy is genooi om met ou ds. Andrew Murray, die vader van dr. Andrew Murray en leraar van die NG gemeente Graaff-Reinet, en die kerkraad oor sy begeerte te praat. Hulle het hom herinner aan sy jeugdigheid en die moeilikheid van die werk, maar hy het opgestaan en getuig: "Daar staan geskrywe: 'Salig is van nou af die dode wat in die Here sterf', en ek sal gaan, al moet ek ook daar sterwe." Sy vaste voorneme en dié vrymoedige verklaring het so 'n goeie indruk op die leraar en kerkraad gemaak, dit het nie aan vriende ontbreek wat hom met sy studie gehelp het nie. Toe sy moeder, vir wie hy baie lief was, beswaar maak teen sy voorneme, was sy woorde: "Moeder, ek kan ook vir my Heiland sterf, as dit so moet wees." Vanweë die destydse gebrek aan predikante, het hy hom egter laat oplei in die leraarsamp om die Here in dié betrekking te dien.
Opleiding
duimnael|regs|250px|Die ou kerkgebou van die [[NG gemeente Murraysburg soos dit gelyk het tydens ds. Olivier se verblyf op die dorp.]] duimnael|links|170px|Ds. Olivier as jong predikant op Franschhoek. Hy het gehoop sy gesondheid sou verbeter danksy die droë lug van die [[Vrystaat nadat hy in 1873 die beroep na die NG gemeente Bethulie aangeneem het.]]
Op Murraysburg, waar Johannes Olivier sy voorbereidende studie vir die matrikulasie-eksamen voortgesit het, het hom onderskei deur4 sy vlugheid en leergierigheid, waarmee hy dadelik die agting en liefde van die inwoners gewen het. Selfs hier het hy hom aan die werk van die Here begin wy, want hy het verlof versoek en verkry om Sondae tussen die oggend- en die middagdiens vir die bandiete in die gevangenis godsdiensoefeninge te hou. Hy het eenvoudige en stigtelike stukkies uit godsdienstige boeke voorgelees of met hulle gepraat na aanleiding van 'n toepaslike deel uit die Bybel. Die werk was vir hom 'n verkwikking en hy het daarmee volgehou tydens sy vierjarige verblyf op Murraysburg.
Die Murraysburgers het dié waardige en godsdienstige jong man so hoog geag dat hulle saamgespan het en by sy vertrek na Stellenbosch om sy teologiese studie aan die Kweekskool voort te sit, hom 'n aansienlike geldsom as 'n geskenk gegee het. Sy medestudente, wat van sy bekwaamheid en behoefte aan hul ouers geskryf het, het meer as een beweeg om hom tasbaar te help. So is hy van stap tot stap in sy loopbaan ondersteun en van alles voorsien.
Ook op Stellenbosch was Johannes Olivier nie lank nie, of hy verwerf die agting en liefde van sy professore en medestudente. 'n Bekwame leraar van die Kaapse Kerk, wat sy medestudent was, maar wie se naam nie meer met sekerheid vasgestel kan word nie, het by sy dood aangaande hom geskryf: "Ek het in hom 'n vriend verloor, aan wie ek veel te danke het en wat ek hoog geag het. Reeds as student was hy vir ons 'n voorbeeld, 'n voorbeeld, wie se ywer, godsvrug en nederige wandel ons altyd eerbiedig het."
Franschhoek, sy eerste gemeente
duimnael|regs|170px|Dit was waarskynlik dr. [[Johannes Jacobus Kotzé|J.J. Kotzé, die tweede predikant van die NG gemeente Richmond, 1862 tot 1880, wat ds. Olivier en Martha van der Merwe, 'n plaaslike lidmaat, in die huwelik bevestig het.]] duimnael|links|250px|Franschhoek se vergrote NG kerkgebou is op [[3 Augustus 1883 in gebruik geneem, 10 jaar ná ds. Olivier se vertrek. Hy was die gemeenteleraar van 1869 tot hy in 1873 na die NG gemeente Bethulie vertrek het.]]
Hy het sy proponentseksamen op 12 Maart 1869 in Kaapstad met goeie gevolg afgelê en op 18 of 19 Augustus van dieselfde jaar is hy as leraar van die NG gemeente Franschhoek georden en bevestig. Aan dié gemeente het hy voorkeur gegee bo die ander drie gemeentes wat hom beroep het, Piketberg, Philadelphia en Nazareth (in die Zuid-Afrikaansche Republiek). Ds. Olivier is 10 km buite die dorp ontmoet van waar 10 rytuie hom na die dorp begelei het. By die skool het die kinders 'n lied gesing en hierna is 'n adres aan hom oorhandig. Die volgende dag is hy bevestig. Daar was sowat 700 mense teenwoordig toe prof. John Murray van die Kweekskool die bevestigingsrede lewer en die ordening waarneem. Die nuwe leraar het sy intreepreek gelewer na aanleiding van Rom. 1:6: "Onder welken gij ook zijt, geroepenen van Jezus Christus" (Statebybel).
Tydens sy eerste vyf maande op Franschhoek het ds. Olivier by D. Hugo tuisgegaan. Skaars 'n jaar ná sy bevestiging, op 4 Februarie 1870, het ds. Olivier op Richmond in die Bo-Karoo in die huwelik getree met Martha Catharina van der Merwe, 'n dogter van P.J. van der Merwe, 'n ouderling van die NG gemeente Richmond, waarna hulle in die pastorie gaan woon het. Hul 14 jaar lange huwelik was blykbaar liefdevol en gelukkig. Drie kinders is uit die huwelik gebore.
Ds. Olivier het net drie jaar op Franschhoek gearbei, maar dit was met veel ywer en liefde en tot groot seën vir vele. Hy is in dié tyd deur die Kaapse Sinode as lid van die admissie-eksamenkommissie benoem en het die Kerk in dié betrekking belangrike dienste bewys. Tydens sy dienstyd is op Franschhoek 'n begin gemaak om een keer per maand in Engels te preek. In 1874 is besluit dat ernstige pogings aangewend sou word om geld in te samel vir die leraar se salaris. Dit het goeie resultate gelewer en bydraes is selfs van Stellenbosch ontvang.
Maar reeds op Franschhoek het hy aan 'n hoes begin ly, wat sy vriende bekommerd gemaak het. Hulle was dus bly toe hy in 1873 beroep word na die NG gemeente Bethulie in die Suid-Vrystaat, en het die hoop gekoester dat die droë klimaat van die Vrystaat hom volkome sou help herstel. In dié hoop het hy die beroep aangeneem.
Bethulie, sy laaste gemeente
duimnael|links|230px|Bethulie se NG kerkgebou is in 1905, sowat 30 jaar ná ds. Olivier se dood, vernuwe. Hy het geld vir 'n nuwe kerkgebou help insamel sodat die boufonds in 1883 reeds tot £6 500 gestyg het.
Met sy aankoms op Bethulie, was ds. Olivier so swak dat hy nouliks voorgestel kon word. Sy kollegas wat teenwoordig was by dié geleentheid wou nie toelaat dat hy sy intreepreek lewer nie. Die kerkraad het gevolglik besluit om rus van drie maande aan hom toe te staan, waarna hy, toe hy veel sterker gevoel het, sy arbeid in die gemeente aanvaar het. Hy het die gemeente getrou gedien. Al was hy nooit heeltemal sterk nie, het hy sy werk hoog op prys gestel en meer gedoen as vele wat groter kragte tot hul beskikking gehad het.
Nie net in sy eie gemeente nie, maar ook in buurgemeentes in die Vrystaat en die Kaapkolonie, was ds. Olivier vir baie tot seën met sy ernstige preke. Hy het homself nooit ontsien nie; wanneer iets vir die Here gedoen kon word, was hy altyd gereed. 'n Kollega, wat baie vir hom gevoel het en gemerk het dat prediking saans baie nadelig vir sy gestel was, het met hom gepraat oor die noodsaaklikheid dat hy homself meer in ag moes neem. Ds. Olivier het hom die staaltjie vertel van die predikant wie se dokter hom gewaarsku het dat hy net nog skaars drie jaar sou lewe as hy so met sy werk sou volhou. Die leraar wou by die predikant weet hoe lank hy sou lewe as hy sou ophou werk, waarop die leraar geantwoord het dat hy dan miskien nog ses jaar sou kon lewe. "Wel," het die leraar aan die dokter gesê, "ik verkies liever drie jaren te werken en dan henen te gaan." Ds. Olivier het bygevoeg: "En dit is ook mijn gevoelen."
So hoog is sy dienste waardeer dat hy nieteenstaande sy swak gestel, dikwels vereer is met beroepe na ander en selfs groter gemeentes. Een hiervan was sy eerste gemeente, Franschhoek, maar ook daarheen het hy die beroep bedank. Toe hy oorlede is, het hy juis onder beroep gestaan na die gemeente Steynsburg in die Noordoos-Kaap. Hy is drie maal verkies as moderator van die Algemene Kerkvergadering van die Oranje-Vrystaat, en ten tyde van sy dood het hy juis weer dié amp beklee. Die sinode se beraadslaging het hy deurgaans met beslistheid en waardigheid gelei. Die opening van die Sinode van Mei 1884 op Bloemfontein was 'n besonderse geleentheid, want die kansel en moderatorstoel is, ter herinnering aan die verlies wat die kerk gely het, met 'n roufloers beklee. Agterna het een van die Sinodegangers getuig: "Die hart van die broeders het gevoel, en die routekens het verkondig, dat die moderator van die vorige Sinode nie meer onder ons was nie. Hy het sy rus ingegaan, en tog het ons gevoel asof sy gees oor ons gesweef het. Terwyl daar droefheid was oor die swaar verlies wat ons gely het, het ons God gedank dat Hy sy dienskneg so lank vir sy kerk gespaar het en sy werk tot so 'n groot seën gemaak het."
Aanleiding tot sy dood
duimnael|regs|180px|Dié skets van ds. Olivier verskyn voor in die bundel preke wat ná sy dood meermale uitgegee is. Ten spyte van 'n gevoel van toenemende swakheid, het ds. Olivier sy werk tot aan die einde voortgesit. Die week van katkisasie het met aanneming op Saterdag 3 Februarie 1884 tot 'n einde gekom. Op die Sondagmôre het hy hom baie fris en gereed vir die dienste van die dag gevoel, maar toe hy uit die tuin kom (waarskynlik op pad kerk toe), het hy 'n "bloedstorting" wat hom so verswak het dat hy bed toe moes gaan. Dit het hom op 1 Maart in 'n hewiger graad herhaal, maar toe het dit geblyk hy sou herstel. Van 6 Maart af kon hy opstaan en op die 7de, 8ste en 9de kon hy oudergewoonte in die pastorie rondgaan. Hoe hy in dié tyd gevoel het, blyk uit 'n treffende brief wat hy aan sy moeder geskryf het, wat sy eers twee dae nadat sy per telegram berig ontvang het van sy dood, ontvang het.
Die brief is gedateer "Bethulië, 7 Maart 1884" en gerig aan "Lieve Mamma". Dit lui: "Net 'n paar reëls omdat ek byna nie in staat is om te skryf nie. Met leedwese moet aan u berig dat ek verlede Vrydagnag weer bloed opgebring het. Aangesien die toevalle so kort op mekaar gevolg het, het ek baie verswak geword. Dit gaan egter nou onder omstandighede weer redelik. Ek is reeds 'n paar dae uit die bed, en gaan in die huis rond, ja, kan ook selfs met fraai weder op de stoep gaan. Ek sal my egter vir 'n lang tyd baie stil moet hou, en sal seker vir enkele maande nie kan preek nie. Nou, die Heer het dit gedoen. Ek is syne. Hy sal niks oor my laat kom, wat nie goed is nie. Deur sy genade hoop ek, hoe swaar dit ook al sal wees, stil en tevrede te wees onder die beproewing. En al moet die ergste, die Dood, ook kom, ek is in sy hand. Ter wille van my vrou en kinders en veral ook ter wille van u, my liewe moeder, en die twee weeskinders, sou ek graag langer wou lewe om vir u te sorg, maar ek wens dit alleen in soverre dit ooreenkom met die wil van my hemelse Vader. Die gemeente het ons altyd baie vriendelikheid betoon, maar in dié tyd van beproewing word ons letterlik oorlaai met bewyse van liefde. Dit is seker 'n soet druppel in die bitter lydensbeker, waarvoor ons die Here nie genoeg kan bedank nie. Deur die Gods goedheid gaan dit goed met my vrou en kinders. Hulle almal groet u hartlik. Ingeslote stuur ek u £5, wat ek vertrou u spoedig ter hand sal kom. Moontlik is dit die laaste wat ek stuur.