cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johan Maurits
Maurits se rol in Pruisiese diplomasie en kolonialisme
Op voorspraak van die keurvors word Maurits in 1652 verhef tot ‘vors’ van die Pruisiese Ryk en in dieselfde jaar tot grootmeester van die protestantse Johannieterorde in Brandenburg. 'n Erefunksie, maar ook hierdie taak gryp die 'Braziliaan' entoesiasties aan en hy begin dadelik met die bou van 'n nuwe hoofkwartier in Sonnenberg in vandag se Pole. Maurits behou egter kontak met die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande waar hy sy militêre funksies behou.
In die voorjaar van 1657 het Maurits saam met honderde edelmanne, soldate, bediendes en amptenare in sy gevolg na Frankfurt vertrek in tientalle pragtig met goud en silwerbeslaande versierde oranje en groen koetse. Maurits was deur die keurvors uitverkies om daar namens hom te stem in die keuse van die nuwe Duitse keiser. Die topdiplomaat staan op 5 Augustus 1658 vooraan by die kroning van die keiser, Leopold die Eerste.
Frederik Willem het besef dat Pruise met sy ligging aan die Oossee deur Swede bedreig is en dus (ook vir nasionale glorie) 'n vloot nodig gehad het. Hy gaan in sy drif om die groot moondhede te na-aap selfs so ver dat hy in Afrika 'n kolonie stig. In 1680 vertrek twee fregatte uit die hawe van Emden onder die rooi adelaar van Pruise en lui die begin van die Pruisiese slawehandel in. Johan Maurits het hom in Brasilië ook vlytig daarmee besiggehou. Maar die Pruise het geen seevarende nasie geword nie, al het Frederik Willem tientalle skepe van die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande bestel. Die Pruisiese Afrika Kompanjie sou nooit winsgewend word nie en Groß-Friedrichsburg aan die Guinese kus word uiteindelik verkoop aan die Hollanders.
Militêre ontwikkeling van Pruise
Die goeie trou tussen Litaue en Pruise was besig om te taan en daarom was 'n beroepsleër nodig (daar is destyds baie op huursoldate staat gemaak). Frederik Willem vorm dus 'n staande leër, wat uiteindelik 24 000 man sou omvat en die meeste vyande sou afskrik.
So ’n enorme leër was vir die klein staat slegs haalbaar as dit 'n goeie belastingstelsel gehad het. Daarmee het die plaaslike adel uiteindelik mee akkoord gegaan, maar dan moes die belastinggaarders onkreukbaar wees. Ook hiermee het Maurits geadviseer. In Kleef het hy eweneens gereeld nadruk gelê op eerlike amptenare en waar dit aan helderheid ontbreek het kon hy geweldig moeilik raak.
Oorlog in Nederland
In die jare vyftig van die sewentiende eeu was die verhouding tussen die state, deels as gevolg van die Eerste Stadhouerlose Tydperk (1650–1672), en Johan Maurits koel. Tog word die strateeg later weer opgeroep.
In 1665 lei hy in Friesland die staat se troepe teen Bernhard von Galen, die biskop van Munster. By geleentheid val hy saam met enkele ander ruiters deur 'n brug in Franeker. Dit was Januarie en yskoud, maar hy het lewendig daarvan afgekom. Daarna word daar 'n dankdiens gehou in die gereformeerde kerk in Franeker. Dit sou maande duur voor Maurits ten volle herstel nadat hy die dood in die oë gestaar het.
In 1668 word hy tydens die dreigende stryd met Frankryk opnuut veldmaarskalk en hy was in 1672 die vernaamste raadgewer van Willem III.
Sy goeie verhouding met die keurvors van Pruise en tegelykertyd met die Hollandse stadhouers, het van Maurits 'n suksesvolle brugbouer tussen die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande en Pruise gemaak. Daar was wel soms spanning gewees, maar nooit sprake van 'n oorlog nie.
Afsterwe
Maurits is oorlede in Desember 1679, in Berg en Dal naby Kleef. Hy was nooit getroud nie. Sy biografie, Rerum in Brasilia et alibi gestarum, geskryf deur Casparus Barlaeus, is in 1647 gepubliseer.
Niklas Ingemann
Niklas Ingemann (gebore 11 Mei 1990) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Circleen: City Mouse (1998), Circleen: Mice and Romance (2000), We Are the Champions (2005), en Bølle Bob og Smukke Sally (2005).
Alpha Condé
Alpha Condé (gebore 4 Maart 1938) is 'n Guinese politikus wat van Desember 2010 tot September 2021 president van Guinee was. Hy het dekades lank in opposisie teen 'n opeenvolging van regimes in Guinee deurgebring, sonder sukses deelgeneem teen president Lansana Conté in die presidentsverkiesing van 1993 en 1998. Hy het die Rassemblement du Peuple Guinéen (RPG) gelei, 'n opposisieparty. Condé het weer in die presidensiële verkiesing in 2010 deelgeneem en is in 'n tweede ronde tot president van Guinee verkies. Toe hy daardie Desember in sy amp intree, word hy die eerste vry verkose president in die land se geskiedenis. Condé is in 2015 herkies met byna 58 persent van die stemme.
Met sy verkiesing in 2010 het Conde beweer dat hy Guinee as 'n demokrasie sou versterk en korrupsie in sy land sou beveg, maar hy en sy seun is sedertdien betrokke by 'n aantal korrupsieskandale wat meestal met die mynbedryf verband hou, en hulle word daarvan verdink dat hulle die verkiesing manipuleer het.
Heinrich Schiff
Heinrich Schiff (18 November 1951 – 23 Desember 2016) was 'n Oostenrykse tjellis en dirigent.
Alpha Condé
Op 30 Januarie 2017 het Condé Chad se Idriss Deby opgevolg as hoof van die Afrika-unie. Hy is later op 28 Januarie 2018 opgevolg deur die Rwandese president Paul Kagame.
Heinrich Schiff
Vroeë lewe
Heinrich Schiff is op 18 November 1951 in Gmunden, Oostenryk gebore. Sy ouers Helga (neè Riemann) en Helmut Schiff was komponiste. Hy het tjello studeer onder Tobias Kühne en André Navarra, en in 1971 sy solodebuut in Wene en Londen gemaak. Hy het komposisie onder Hans Swarowsky gestudeer.
Alpha Condé
Op 5 September 2021, kondig kolonel Mamady Doumbouya aan dat Condé in hegtenis geneem is tydens 'n staatsgreep. .
Heinrich Schiff
Loopbaan
Schiff het sy buiging as dirigent in 1986 gemaak. Hy was vanaf 1990 tot 1996 artistieke direkteur van die Northern Sinfonia, en het saam met die orkes opnames vir die Collins Classics plaat-etiket gemaak. Hy was ook hoofdirigent van die Kopenhagen Filharmoniese Orkes in Kopenhagen, Denemarke (1996-2000) en die Orchester Musikkollegium Winterthur (1996-2001).
Alpha Condé
Op 9 Desember 2022 het die Amerikaanse tesourie 'n lys gepubliseer van meer as veertig persoonlikhede wat geteiken is deur sanksies vir dade van korrupsie en menseregteskendings. Onder die teikens van die Office of Foreign Assets Control (OFAC), is die finansiële beheerliggaam van die Tesourie-departement Karim Keïta..
Heinrich Schiff
Loopbaan
In 2004 is hy as hoofdirigent van die Weense Kamerorkes aangestel, en het in die hoedanigheid van 2005 tot 2008 gedien. Hy het die pos in 2008 om gesondheidsredes opgesê.
Schiff het die "Mara" Stradivarius (1711) en "Sleeping Beauty", wat deur Domenico Montagnana in 1739 in Venesië gemaak is, bespeel. Sy opname van Bach se Tjellosuites het verskeie pryse gewen en sy opname van Sjostakowitsj se concertos het in 1985 die Grand Prix du Disque gewen. Sy opname van Brahms se Dubbelconcerto saam met Frank Peter Zimmermann en Wolfgang Sawallisch het die Deutscher Schallplattenpreis gewen. Komponiste wat tjelloconcertos vir Schiff geskryf het sluit John Casken en Friedrich Gulda in.
Onder sy studente tel Rudi Spring, Gautier Capuçon, Richard Harwood en Natalie Clein.
Ander
Die "Mara"-tjello word sedert 2012 deur Christian Poltéra, een van Schiff se voormalige studente, bespeel.
Afsterwe
Schiff het op 23 Desember 2016 in Wene op die ouderdom van 65 jaar beswyk.
Dewald Potgieter
Dewald Potgieter (gebore in Port Elizabeth op 22 Februarie 1987) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die Blou Bulle in die Curriebeker en die Bulls in Superrugby op flank speel.
Aborigines
Die Aborigines (Engels: [ˌæbəˈɹɪdʒɪniːz] of Indigenous Australians, letterlik: "inheemse Australiërs") is die inheemse bevolking van Australië. Die Aborigines het Australië tussen 40 000 en 60 000 jaar gelede vanaf die noorde bereik en hulle daar gevestig. Hulle vorm nie 'n eenvormige volk nie en is in verskeie stamme of familiegroepe verdeel, wat oor hul eie kultuur, taal en maniere beskik. Voor die aankoms van die Britse koloniste in 1788 het hulle as jagter-versamelaars geleef en tussen 300 000 en 100 000 mense getel. As gevolg van siektes, maar ook geweld tydens die Europese verowering, het die getal Aborigines afgeneem tot 60 000 in 1920. Sowat driekwart van die hedendaagse Aborigines het hulle in stede gevestig en het die Westerse leefwyse aangeneem, veral as gevolg van Australië se assimilasiebeleid. Die tradisionele Aboriginele leefwyse het veral in die Noordelike Gebied bewaar gebly, waar Europese setlaars hulle relatief laat gevestig het.
Emile Meyer
Emile Meyer (18 Augustus 1910 – 19 Maart 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shane (1953), White Feather (1955), Sweet Smell of Success (1957), en Paths of Glory (1957).
Ronnie Brody
Ronnie Brody (6 November 1918 – 8 Mei 1991) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bliss of Mrs. Blossom (1968), The Bed Sitting Room (1969), en Superman III (1983), en in die televisiereeks Bold as Brass (1963).
Erica lachnaeifolia
Erica lachneifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Beeskaroo
Die beeskaroo (Pentzia punctata Harv.) is 'n plant endemies aan Suid-Afrika. Dit kom veral in die suidelike Nama-Karoo in die provinsies Noord-, Oos- en Wes-Kaap voor en is op die SANBI-rooilys as 'veilig' (LC) gelys.
Die plant is 'n veelvertakte spreidende struikie. Die blare word op 'n stingel gedra; hulle is donserig of onbehaard en het 2-3 pare pinnae.
Navorsing op die Tafelberg naby Middelburg, Oos-Kaap het aangetoon dat die oop geel blommetjies van hierdie spesie die volopste besoek van bestuiwende insekte ontvang het. Hierdie streek lê in die somerreënvalgebied op 1150 tot 1649 m hoogte en ontvang ongeveer 341 mm reën per jaar. P. punctata is die volopste blom op die mesa se noordoostelike helling (80% van die waarnemings) en dit word deur 'n groot verskeidenheid insekte besoek.
Snapperkob
Die Snapperkob (Otolithes ruber) is 'n vis wat voorkom aan die ooskus van Suid-Afrika tot by Algoabaai. Die vis lyk baie soos 'n kabeljou en het nie 'n Afrikaanse naam nie.
Salif Keïta
Salif Keïta (Djoliba, 12 Augustus 1949) is 'n sanger van Mali. Keïta word as die "goue stem van Afrika" beskryf. Hy is 'n albino en 'n direkte afstammeling van Sundiata Keita, die stigter van die Maliryk.
Osaka
Osaka (Hepburn: Ōsaka, Japannees: 大阪, Ōsaka, [oːsaka],, letterlik: "groot heuwel" of "groot helling"), is die derde grootste stad in Japan met 'n bevolking van 2,7 miljoen. Die stad is geleë op Honsjoe-eiland, by die mond van die Jodorivier aan Osakabaai. Dit is een van Japan se hoofhandelsentrums en -hawens.
In die Nippon-shiki- en Kunrei-Romeinse stelsels is die stad se naam Ôsaka en in JSL Oosaka. Alternatiewe Hepburn-metodes verwys ook na die twee laasgenoemde alternatiewe spelvorms. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2002 wat Japan en Suid-Korea saam aangebied het.
Agtergrond
Osaka is 'n aangewese stad in die Kansai-streek van Honsjoe in Japan. Dit is die hoofstad van en mees bevolkte stad in die Osaka-prefektuur, en die derde mees bevolkte stad in Japan, na Tokio en Jokohama. Met 'n bevolking van 2,7 miljoen in die 2020-sensus, is dit ook die grootste komponent van die Keihanshin Metropolitaanse Gebied, wat die tweede grootste metropolitaanse gebied in Japan is en die tiende grootste stedelike gebied in die wêreld, met meer as 19 miljoen inwoners.
Osaka is tradisioneel beskou as Japan se ekonomiese middelpunt. Teen die Kofun-tydperk (300–538) het dit ontwikkel tot 'n belangrike streekhawe, en in die 7de en 8ste eeue het dit kortstondig as die keiserlike hoofstad gedien. Osaka het gedurende die Edo-tydperk (1603–1867) bly floreer en het bekend geword as 'n sentrum van die Japannese kultuur. Na die Meiji-herstel het Osaka grootliks uitgebrei en vinnige industrialisasie ondergaan. In 1889 is Osaka amptelik as 'n munisipaliteit gestig. Die konstruksie-oplewing het bevolkingsgroei deur die volgende dekades versnel, en teen die 1900's was Osaka die industriële spilpunt in die Meiji en Taishōperiodes. Osaka het bekende bydraes tot herontwikkeling, stedelike beplanning en soneringstandaarde gelewer in die naoorlogse tydperk, die stad het vinnig ontwikkel as een van die belangrikste finansiële sentrums in die Keihanshin Metropolitaanse Gebied.
Sean Young
Sean Young (gebore 20 November 1959) is 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blade Runner (1982), Dune (1984), No Way Out (1987), en Ace Ventura: Pet Detective (1994).
Osaka
Agtergrond
Osaka is 'n belangrike finansiële sentrum van Japan, en dit word erken as een van die mees multikulturele en kosmopolitiese stede in Japan. Die stad is die tuiste van die Osaka-aandelebeurs sowel as die hoofkwartiere van multinasionale elektroniese korporasies soos Panasonic en Sharp. Osaka is 'n internasionale sentrum van navorsing en ontwikkeling en word verteenwoordig deur verskeie groot universiteite, veral Osaka Universiteit, Osaka Metropolitaanse Universiteit en Kansai Universiteit. Bekende landmerke in die stad sluit in Osaka Castle, Osaka Aquarium Kaiyukan, Dōtonbori, Tsūtenkaku in Shinsekai, Tennōji Park, Abeno Harukas, Sumiyoshi Taisha Grand Shrine, en Shitennō-ji, een van die oudste Boeddhistiese tempels in Japan.
Vryheid, KwaZulu-Natal
Vryheid is 'n dorp in noordelike KwaZulu-Natal. Die grootste bedrywighede in die area is beesboerdery en die myn van steenkool. Die dorp is die grootste in die Zululand-distriksmunisipaliteit en is ook die setel van die Abaqulusi Plaaslike Munisipaliteit.
Osaka
Meiji tot Heisei-tydperk
Met die enorme veranderinge wat die land gekenmerk het ná die Meiji-herstel (1868), en die verskuiwing van die hoofstad van Kioto na Tokio, het Osaka 'n tydperk van agteruitgang betree. Van die hoofstad van die ekonomie en finansies te wees, het dit 'n oorwegend industriële sentrum geword. Die moderne munisipaliteit is gestig in 1889 deur regeringsverordening, met 'n aanvanklike oppervlakte van 15 vk kilometer, wat vandag se Chuo en Nishi wyke oorvleul. Later het die stad deur drie groot uitbreidings gegaan om sy huidige grootte van 223 vk kilometer te bereik. Osaka was die industriële sentrum wat die duidelikste omskryf is in die ontwikkeling van kapitalisme in Japan. Dit het bekend geword as die "Manchester en Melbourne van die Ooste". In 1925 was dit een van die grootste en mees bevolkte stede in Japan en in die wêreld.
Die vinnige industrialisasie het baie Asiatiese immigrante (Indiërs, Chinese en Koreane) gelok, wat 'n aparte lewe vir hulself opgerig het. Die politieke stelsel was pluralisties, met 'n sterk klem op die bevordering van industrialisasie en modernisering. Geletterdheid was hoog en die onderwysstelsel het vinnig uitgebrei, wat 'n middelklas opgelewer het met 'n smaak vir letterkunde en 'n gewilligheid om die kunste te ondersteun. Van 1927 het General Motors 'n fabriek genaamd Osaka Assembly bedryf tot 1941, wat Chevrolet, Cadillac, Pontiac, Oldsmobile en Buick voertuie vervaardig het, bedryf en beman deur Japannese werkers en bestuurders. In die nabygeleë stad Ikeda in die Osaka-prefektuur is die hoofkwartier van Daihatsu, een van Japan se oudste motorvervaardigers.
Vryheid, KwaZulu-Natal
Geskiedenis
Grond en boerderyregte is aan die Britte- en Boerehuursoldate toegestaan langs die Mfolozi-rivier nadat hulle vir Dinuzulu gehelp het om sy teenstander Usibepu te verslaan as troonopvolger van die Zoeloes.
Osaka
Meiji tot Heisei-tydperk
Soos sy Europese en Amerikaanse eweknieë, het Osaka krotbuurte, werkloosheid en armoede opgelewer. In Japan was dit hier waar munisipale regering die eerste keer 'n omvattende stelsel van armoedeverligting ingestel het, wat gedeeltelik na Britse modelle gekopieer is. Osaka-beleidmakers het die belangrikheid van gesinsvorming en wedersydse bystand beklemtoon as die beste manier om armoede te bekamp. Dit het die koste van welsynsprogramme tot die minimum beperk.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Osaka in 1945 onder lugaanvalle deur die Amerikaanse weermag se lugmagte gekom as deel van die lugaanvalle op Japan. Op 13 Maart 1945 het 'n totaal van 329 Boeing B-29 swaar bomwerpers aan 'n klopjag op Osaka deelgeneem. Volgens 'n Amerikaanse krygsgevangene wat in die stad aangehou is, het die lugaanval byna die hele nag geduur en 65 vk km van die stad vernietig. Die VSA het die stad weer twee keer in Junie 1945 gebombardeer en weer op 14 Augustus, 'n dag voor Japan se oorgawe.
Vryheid, KwaZulu-Natal
Geskiedenis
Op 5 Augustus 1884 stig die huursoldate die Nieuwe Republiek (Nuwe Republiek) met Vryheid as die hoofstad. Dit word later saam met die Suid-Afrikaanse Republiek geïnkorporeer, maar teen die einde van die Tweede Vryheidsoorlog was die dorp en sy omliggende dele in Natal geabsorbeer. Vryheid is geleë langs die Transnet steenkoollyn.
Osaka
Meiji tot Heisei-tydperk
In die dekades ná die Tweede Wêreldoorlog het die heropbouplan en die vlytigheid van sy inwoners vir Osaka selfs groter welvaart verseker as wat dit voor die oorlog beleef het. Osaka se bevolking het in die 1960's weer tot meer as drie miljoen toegeneem toe grootskaalse prefekturale voorstedelikheid begin het en teen die 1990's tot twee miljoen verdubbel het. Die fabrieke is herbou en handel het herleef, die stad het vinnig ontwikkel, en het 'n belangrike multikulturele en finansiële sentrum geword in die naoorlogse tydperk tussen die 1950's en die 1980's, om bekend te staan as die "Chicago en Toronto van die Ooste".
Vryheid, KwaZulu-Natal
Geskiedenis
Boeregeneraal Lucas Johannes Meyer is in Vryheid begrawe.
Watertekorte
Die dorp het van 2016 tot 2017 watertekorte ondervind weens verwaarlosing van infrastruktuur. Waterpompe en pypleidings het onklaar geraak sodat baie dorpsbewoners hul water noodgedwonge by 15 gemeenskaplike watertenks moes aftap wat deur die munisipaliteit beskikbaar gestel is. In die naloop van die waterkrisis is maandeliks sowat 550 gevalle van diarree by die Bhekuzulu-kliniek aangemeld. Sekere eienaars het op groot persoonlike koste belê in boorgate, watertenks, pompe, filters en kragopwekkers. Drie rioolaanlegte het ook ophou funksioneer, waardeur die Besterspruit en Klipfonteindam besoedel is.
Opera
'n Opera (meervoud van Latyn opus, of in Italiaans enkelvoud vir 'n werk) is 'n toneelstuk met sang en orkesbegeleiding. Dikwels is die hele libretto getoonset om gesing te word, maar daar is talle uitsonderings van operas waar dele van die teks gesing word, terwyl ander dele gespreek word. Die geskiedenis van opera beslaan reeds meer as 400 jaar, met die gevolg dat 'n groot verskeidenheid vorme en style hierdie genre van musiek kenmerk. Die musiek van 'n opera kan bestaan uit 'n overture, resitatiewe, arias, ensembles, kore en ballette. Onder die sub-genres wat deel van opera uitmaak is die vernaamste opera seria, opera buffa, opéra comique, tragédie en musique, singspiel en operette.
Ontstaan
Opera vind sy oorsprong in Florence aan die einde van die 16de eeu. 'n Informele akademies-georiënteerde groep digters, musikante en ander intellektuele belanghebbendes (soos klassikuste), wat as die Camerata bekend gestaan het, het gereeld daar onder die leierskap van Giovanni de' Bardi ontmoet om maniere van tekstoonsetting te ontdek wat kwansuis vergelykbaar met die emotiewe krag van dramatiese antieke Griekse musiek sou wees. Die heel eerste operas was gevolglik die digter Ottavio Rinuccini se Dafne (1598), deur Jacopo Peri en Jacopo Corsi getoonset; Rinuccini se Euridice (1600), deur Peri en Giulio Caccini getoonset; en die digter Gabriello Chiabrera se Il rapimento di Cefalo (1600), deur Caccini getoonset. Ten spyte van die Camerata se belangstelling in die musikale uitvoerpraktyk en digkuns van antieke Griekse drama, is die musikale en digterlike opvattings wat in hierdie eerste operas ontwikkel is ook afkomstig vanuit eietydse ontwikkelings in pastorale poëtiese dramas, die intermedio en die madrigaal. Verder skep die tersaaklike komponiste graagste van alles toonsettings wat toepaslik tot die digterlike tekste se emosionele inhoud is, en wat ook duidelik verstaanbaar is. Hiervoor was 'n nuwe styl van musiek komponeer geloods, naamlik 'n soort monodie wat stile rappresentativo of resitatief genoem word.
Ander musieksoorte wat ook bygedra het tot die ontstaan van opera sluit die volgende in: musiek soos gebruik in die komedie-produksies van belese kringe (veral, soos reeds genoem, die intermedio), musiek soos gebruik in 16de-eeuse tragedies (veral daardie produksies se kore), musiek soos gebruik in gemonteerde of gedeeltelik-gemonteerde uitvoerings by koninklike howe, die talle Italiaanse akademies en publieke feeste, asook musiek soos gebruik deur die commedia dell'arte.
17de-eeuse Italiaanse opera
Die 1598 toonsetting van Rinuccini se libretto Dafne deur Peri en Corsi is nooit gepubliseer nie, en slegs enkele dele daarvan bestaan vandag nog. Gevolglik is die 1600 toonsetting van Rinuccini se libretto Euridice deur Peri en Caccini die eerste opera-werk wat vir die nalatenskap bewaar is. Beide hierdie eerste operas is favola (meervoud favole) genoem, en hanteer Ovidiaanse pastorale temas waarvan die gedigte toepaslik was om die toe nog nuwe styl van musiek komponeer te demonstreer.
As gevolg van feeste by die hof van Mantua in 1607 en 1608 is drie verdere vroeë operas gekomponeer. Die eerste is La favola d'Orfeo (of vandag bekend as net Orfeo) in 1607 deur Claudio Monteverdi getoonset op 'n libretto van Alessandro Striggio. Die ander twee, beide uit 1608, is Rinuccini se libretto Arianna, ook deur Monteverdi getoonset, en Rinuccini se libretto Dafne, met musiek deur Marco da Gagliano. Dit is duidelik dat hierdie drie operas in Mantua deur die vroeëre operas van die Florentynse Camerata geïnspireer is, weens die feit dat hulle of dieselfde mites, libretto's of librettiste gebruik. Monteverdi se Orfeo staan vandag bo die ander operas van hierdie vroeë tydperk uit as merkwaardig, omdat sy musiek die libretto op meer komplekse strukturele en orkestrale maniere toonset.
Rome het vanaf 1623 'n belangrike sentrum vir die komposisie en uitvoering van opera geword, na die verkiesing van Maffeo Barberini as Pous Urbanus VIII, wie se familie intensief werksaam was om die opera in Rome te bevorder. Van die operas wat uit hierdie era dateer is Il Sant' Alessio (ongeveer 1632) met 'n libretto deur Giulio Rospigliosi en musiek deur Stefano Landi; Erminia sul Giordano (1633), met musiek deur Michelangelo Rossi op 'n libretto van Rospigliosi wat op Torquato Tasso se poësie gebaseer is; Virgilio Mazzocchi en Marco Marazzoli se Chi soffre speri (1637), op 'n libretto van Rospigliosi wat op Giovanni Boccaccio se poësie gebaseer is; en Luigi Rossi se Il palazzo incantato (1642) op 'n libretto van Rospigliosi wat op Ludovico Ariosto se poësie gebaseer is. Met die dood van Pous Urbanus VIII in 1644 het die era van humanistiese hof-opera effektief tot 'n einde gekom.
In 1637 is die eerste kommersiële operahuis ter wêreld in Venesië geopen. Opera het gevolglik 'n belangrike industrie geword waarin teater-eienaars met produksiemaatskappye en impresario's in komplekse onderhandelings moes deelneem om komponiste, librettiste, musikante en ander verhooghande aan te stel. Bepaalde veranderinge het plaasgevind omdat opera verander het van hoflike vermaak na besigheidsonderneming; naamlik, dat die enscenering van vlieënde masjiene, skepe op die verhoog en dies meer minder skouspelagtig geword het, dat geykte (veral komiese) toneelmiddele gebruik is, dat kore en resitatiewe minder belangrik en geword het, en dat die 30 of meer arias wat in 'n opera sou voorkom harmonies en melodies meer kompleks geword het, terwyl dieselfde arias begin standaardiseer het na vormsoorte soos die da capo aria. Die vernaamste voorbeelde van dramma per musica wat in Venesië opgevoer is, is Monteverdi se laaste drie operas, Il ritorno d'Ulisse (1640), Le nozze d'Enea e Lavinia (1641, sedertdien verlore) en L'incoronazione di Poppea (1643). Ander belangrike jonger komponiste was Pier Francesco Cavalli, Pietro Antonio Cesti en Giovanni Legrenzi.
Nadat dramma per musica in Venesië as publieke kunsvorm gevestig is, het dit stadig na ander plekke in Europa versprei; veral Frankryk en die Duitssprekende lande. Die eerste operas in Parys was Italiaanse ingevoerde werke, ses waarvan tussen 1645 en 1662 verskyn het. Hierdie operas het deel uitgemaak van 'n program van ver-Italiaansing wat kardinaal Mazarin aan die Franse hof aangemoedig het. Na Mazarin se dood is dramma per musica egter verwerp vir 'n ontluikende nasionale styl van Franse opera, wat nietemin elemente van die Italiaanse operastyl geleen het. In die Duitssprekende lande was die dramma per musica invloedryk vir 'n baie langer tydperk, aangesien die voorliefde daarvoor die ontwikkeling van 'n Duitse nasionale operatradisie belemmer het.
18de-eeuse Italiaanse opera
Teen ongeveer 1690 het 'n groep Romeinse aristokrate en kunstenaars versamel onder die naam Accademia degli Arcadie (Arkadiese Akademie), om 'n beweerde populêre vervlakking in die genre van opera teen te werk. Tesame met ander geletterde kringe, het hulle terselfdertyd op 'n vereenvoudiging van die musiek in tragediese operas aangedring, of andersins geheel en al op gesproke tragedie. Hulle is teoreties aangespoor deur Aristoteles se filosofiese skryfwerk, en het ook verder op Franse modelle van klassieke teater, soos dié van Corneille en Racine, staatgemaak. Die twee mees prominente skrywers van libretto's vir hierdie hervorming in opera was Apostolo Zeno en Pietro Metastasio. Laasgenoemde het 'n enorme uitwerking op die ontwikkeling en handhawing van opera seria (ernstige opera) gehad, en sy 27 opera seria libretto's is honderde kere deur verskeie komponiste getoonset.
Van die belangrikste komponiste van opera seria in Italië gedurende die 18de eeu sluit in Alessandro Scarlatti (wat nagenoeg 115 operas gekomponeer het), Leonardo Vinci (40 operas), Leonardo Leo (ongeveer 60 operas), Nicola Porpora (44 operas) en Antonio Vivaldi (ongeveer 46 operas). Vir die meeste van hierdie komponiste was Napels 'n belangrike sentrum van musikale aktiwiteit.
Opera seria word gekenmerk deur die prominensie van die da capo aria, wat 'n stapelvormsoort van opera gedurende die 18de eeu geword het. Die struktuur van 'n da capo aria laat dit toe dat sangers liberale vokale ornamentasie tot komponiste se musiek kan byvoeg, sodat hulle met 'n gevorderde stemtegniek en musikaliteit kan spog. In hierdie konteks is virtuose castratosangers, veral gedurende die 18de eeu, beide manlike en vroulike hoofrolle in operas toegeken, terwyl vroulike sangers dikwels minder belangrike manlike rolle teenoor die castratosangers moes vertolk.
Osaka
Meiji tot Heisei-tydperk
Osaka-prefektuur is gekies as die plek vir die gesogte Expo '70, die eerste wêreldskou wat ooit in 'n Asiatiese land gehou is. Sedertdien is talle internasionale geleenthede in Osaka gehou, insluitend die 1995 APEC-beraad.
21ste eeu tot hede
Die plan om Osaka en sy provinsie in 'n metropool soos Tokio te herorganiseer, het in sommige munisipaliteite hewige teenkanting ondervind, veral die hoogbevolkte Sakai. Die plan het toe teruggeval op 'n projek wat die opdeling van die 24 wyke van Osaka ingesluit het, en sodoende die stad in vyf nuwe spesiale distrikte verdeel met 'n status soortgelyk aan dié van die 23 spesiale wyke van Tokio. Dit is bekendgestel deur die voormalige burgemeester Tōru Hashimoto, leier van die hervormingsparty Osaka Restoration Association, wat hy gestig het. Die referendum van 17 Mei 2015 in Osaka het gevra vir die goedkeuring van hierdie projek en het die noue oorwinning van nee gesien. Hashimoto het gevolglik sy onttrekking aan die politiek aangekondig. ’n Tweede referendum vir ’n samesmelting in vier semi-outonome wyke is met 692 996 (50,6%) afgestem.
Volgens die Forbes-lys van die wêreld se duurste plekke om te woon in 2009, was Osaka die tweede duurste in die wêreld ná Tokio. Teen 2020 het dit gedaal tot die vyfde plek op die ranglys van duurste stede.
Op 7 Maart 2014 is die 300 meter hoë Abeno Harukas geopen, wat die hoogste wolkekrabber in Japan is.
Verhemelte
duimnael|240px|Die verhemelte met die harde uitsteeksel torus palatinus sigbaar.
Jess Ingerslev
Jess Ingerslev (7 Augustus 1947 – 13 Oktober 2014) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Far til fire gi'r aldrig op (2005), Father of Four - In Japanese Mode (2010), en Far til fire - tilbage til naturen (2011), en in die televisiereeks Nissebanden (1984).
Verhemelte
Die verhemelte word in twee dele verdeel, die voorste harde plaat en die agterste sagte plaat.
Een van die funskies van die verhemelte is die vorming van sekere klanke saam met ander dele van die mond, soos velare, palatale, gepalatiseerde medeklinkers en palato-alveolare.
John Slattery
John Slattery (gebore 13 Augustus 1962) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Adjustment Bureau (2011), Spotlight (2015), Ant-Man (2015), en Captain America: Civil War (2016).
Operasionele navorsing
Operasionele navorsing (ON) is 'n multi-dissiplinêre wiskundige wetenskap wat nou verband hou met die statistiek wat hom uitgee daarvoor dat hy oplossings soek vir komplekse probleme in die werklike wêreld deur "die wetenskaplike metode" te gebruik. Vroeë definisies dateer uit die Tweede Wêreldoorlog toe wetenskaplikes uit verskillende dissiplines in meerdissiplinêre spanne saamgetrek is om "operasionele" probleme te bestudeer en oplossings aan die hand te doen. By gebrek aan bestaande metodes en tegnieke het hulle bloot die wetenskaplike werkswyse waaraan almal gewoond was, toegepas.
Hierdie eerste definisies lê dan ook klem op meerdissiplinêre spanne en die wetenskaplike metode. Hierbenewens word die gebruik van wiskundige modelle genoem.
In tyd wat sedertdien verloop het, het ON 'n eie dissipline geword waarvan bekende velde dié van LP (lineêre programmering), NLP (nie-lineêre programmering), beslissingsteorie, stogastiese (of Monte Carlo) simulasie, en stogastiese prosesse is. Onderliggend is die meeste van hierdie deelvelde van ON wiskundig van aard maar danksy hulle kragtige toepassingsmoontlikhede het hulle al 'n deel geword van kursusse in rekeningkunde en bedryfsekonomie. Hier word losstaande tegnieke soos die gebruik van die ervaringskromme aangebied onder titels soos "kwantitatiewe tegnieke". Die benadering is dan om bloot die toepassingsmoontlikhede en die algoritmes oor te dra sonder om klem op die wiskunde te lê.
Baardman
Die Baardman (Umbrina canariensis) is 'n vis wat aan die suidkus van Suid-Afrika voorkom; van Kaap Agulhas tot by Oos-Londen. Die vis word 42 cm lank en is silwerkleurig met 7 - 8 golwende lyne van die kop tot by die dorsale vin. Die baardman verkies die diepwater en word min van die stand af gevang. Die naam 'baardman' word ook losweg gebruik vir die Slankbaardman, wat 'n ander spesie is. Die word in Engels ook Baardman genoem.
Peter Bromilow
Peter Bromilow (21 April 1933 – 16 Oktober 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wild at Heart (1990), The Rocketeer (1991), en Highlander II: The Quickening (1991), en in die televisiereeks The Avengers (1961).
Erica laeta
Erica laeta is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Allison Janney
Allison Janney (gebore 19 November 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hours (2002), Juno (2007), Hairspray (2007), en The Help (2011).
Klipkreupelbos
Die klipkreupelbos (Oldenburgia paradoxa Less.) is 'n blomplant wat voorkom in die Wes-Kaap. Op die SANBI-rooilys is die plant as veilig (LC) gelys. Dit is endemies aan Suid-Afrika.
Die plant het 'n ongewone, harde kussingvorm met donkergroen blare wat aan die onderkant wit en dig behaard is. Die kussing kan 30 cm hoog word. Dit kry taankleurige blomhofies van 2,5 cm deursnee.
Dit groei in die hoë bergfynbos van Villiersdorp tot Avontuur.
Heather Clark
Heather Clark (1972-) is ’n Suid-Afrikaanse branderplankryer. Sy wen die Hawaiïese Drievoudige Kroon in 2001 die was teen die einde van 2003 3de op die wêreldranglys vir vroulike branderplankryers. In 2009 en 2010 wen sy die goue medalje by die Wêreldmeesterbranderplank-kampioenskap en in 2011 kom sy tweede in dié kompetisie.
In 2001 verskyn sy in 'n dokumentêre film oor vroulike branderplankryers, genaamd 7 Girls. Die dokumentêr volg Layne Beachley, Serena Brooke, Heather Clark, Megan Abubo, Rochelle Ballard, Keala Kennelly en Sofia Mulanovich rondom die Stille Oseaan terwyl hulle Hawaii, Fidji, Tahiti en Indonesië besoek. Die 40 minuut lange program handel oor hulle entoesiasme vir die sport, sin vir humor en hul respek vir die natuur.
Sy is op 22 Oktober 2009 ernstig beseer toe 'n dronk bestuurder haar motorvoertuig tref, maar kon haar sportloopbaan die opeenvolgende jaar voortsit.
Metamorfoses
Die Metamorfoses (Latyn: Metamorphōseōn librī, "Boeke van Transformasies") is ’n 8ste-eeuse Latynse verhalende gedig deur die antieke Romeinse digter Ovidius wat as sy magnum opus (meersterswerk) beskou word. Dit bestaan uit 11 995 reëls, 15 boeke en meer as 250 mites, en vertel die geskiedenis van die wêreld van sy skepping tot die vergoddeliking van Julius Caesar binne ’n losweg mities-historiese raamwerk.
Hoewel dit aan die kriteria vir ’n epiese gedig voldoen, kan die werk nie in ’n eenvoudige genre geklassifiseer word nie deurdat dit verskillende temas en tone gebruik. Ovidius het inspirasie vir sy werk gekry uit die genre metamorfosepoësie, en sommige van die Metamorfoses is ontleen aan vorige behandelings van dieselfde mites; hy het egter aansienlik van al dié modelle afgewyk.
Die Metamorfoses is een van die invloedrykste werke in die Westerse kultuur, en het baie skrywers soos Dante Alighieri, Giovanni Boccaccio, Geoffrey Chaucer en William Shakespeare beïnvloed. Talle episodes van sy gedig is uitgebeeld in bekende werke in beeldhoukuns, skilderkuns en musiek. Hoewel belangstelling in Ovidius ná die Renaissance afgeneem het, was daar teen die einde van die 20ste eeu ’n herlewing in aandag vir sy werk. Vandag inspireer die Metamorfoses steeds en word dit in verskeie media oorvertel. Daar was al talle vertalings van sy werk, waarvan dié van William Caxton in 1480 die eerste in Engels was.
Inhoud
thumb|links|240px|’n Houtsneewerk deur Virgil Solis wat die vergoddeliking van Julius Caesar uitbeeld; dit is die laaste vertelling in Metamorfoses (XV.745-850). Dit is vir geleerdes moeilik om die Metamorfoses in ’n spesifieke genre te plaas. Die gedig is as ’n epos (of soort epos of skyn-epos) beskou; ’n Kollektivgedicht wat ’n reeks voorbeelde in miniatuurvorm saamvoeg; ’n gedig wat een genre ná die ander gebruik; of bloot ’n vertelling wat nie gekategoriseer kan word nie.
Die gedig word gewoonlik beskou as voldoenende aan die kriteria vir ’n epos; dit is baie lank en bestaan uit meer as 250 vertellings in 15 boeke; dis is in die vorm van ’n daktiliese heksameter, die metrum van beide die antieke Ilias en Odussee, en die latere epos Aeneïde; en die onderwerp daarvan is mites. Dit gebruik egter feitlik elke soort genre, van die epos en heldedig tot die tragedie en herdersdig. Volgens G. Karl Galinsky sal dit verkeerd wees om dit in enige genre te plaas.
Die Metamorfoses is omvattend in sy chronologie; dit vertel verhale van die skepping van die wêreld tot die dood van Julius Caesar, wat net ’n jaar voor Ovidius se geboorte plaasgevind het. Dit is al vergelyk met werke van "universele geskiedenis", wat in die 1ste eeu v.C. belangrik geword het.
Ondanks die oënskynlik ononderbroke chronologie, het die geleerde Brooks Otis vier afdelings in die vertelling geïdentifiseer:
Ovidius baan sy pad deur sy materiaal, dikwels op ’n oënskynlik lukrake manier deur van een transformasieverhaal tot die volgende te spring; soms hervertel hy wat beskou word as sentrale gebeurtenisse in die wêreld van Griekse mitologie en soms wyk hy in vreemde rigtings af. Dit begin met die rituele "aanroeping van die muse", en maak gebruik van tradisionele byname en omskrywings. Maar in plaas daarvan dat dit die dade van ’n menslike held volg, spring dit van een storie tot die volgende sonder veel van ’n verband.
Die repeterende tema is, nes in al Ovidius se werke, die liefde – persoonlike liefde of liefde verpersoonlik in die figuur van Amor (Kupido). Eintlik verwar, verneder en bespot Kupido voortdurende die ander Romeinse gode, al is hy andersins ’n redelik minderwaardige god van die panteon – en dit is so na aan ’n held as wat dié vermeende skyn-epos het. Veral Apollo word bespot, want Ovidius wys hoe irrasionele liefde die god verwar. Die werk in sy geheel keer die aanvaarde orde op sy kop – dit verhoog mense en menslike passies en maak die gode en hulle begeertes en verowerings die onderwerp van humor.
Die Metamorfoses eindig met ’n epiloog (Boek XV.871-9); dit is net een van twee Latynse eposse wat bewaar gebly het wat ’n epiloog het (die ander een is Statius se Tebaïs). Die einde dien as verklaring dat alles behalwe sy poësie – selfs Rome – moet terugwyk voor verandering:
Boeke
thumb|200px|’n Uitbeelding van die verhaal van Pigmalion, Pigmalion bewonder sy standbeeld deur Jean Raoux (1717). thumb|200px|Apollo en Daphne (omstreeks 1470–1480), deur Antonio Pollaiuolo, is een verhaal van gedaantewisseling in die Metamorfoses – hy het haar vurig begeer en sy het ontsnap deur in ’n [[lourierboom te verander.]]
Temas
Vanweë die verskillende genres en afdelings in die vertelling dek Metamorfoses ’n groot verkeidenheid temas. Stephen M. Wheeler merk op "gedaantewisselings, veranderlikheid, die liefde, geweld, kunstigheid en mag is maar net ’n paar van die verenigende temas wat oor die jare voorgestel is".
Metamorfose, of gedaantewisseling, is ’n oorkoepelende tema in die episodes van die Metamorfoses. Ovidius sê duidelik in die openingsreëls: In nova fert animus mutatas dicere formas / corpora ("Ek is van voorneme om van vorme te praat wat in nuwe entiteite verander"). Geweld gaan dikwels met dié tema gepaard – geweld teenoor ’n slagoffer wie se gedaantewisseling deel van die natuurlike omgewing geword het. Dié tema smelt die wedywering tussen die jagter en die een wat gejag word en die tematiese spanning tussen kuns en die natuur saam.
Daar is ’n groot verskeidenheid in die soorte transformasies wat plaasvind: van mens tot lewelose voorwerp, sterrebeeld, dier; van diere en swamme tot mens; van geslag; en van kleur. Die metamorfoses self kom dikwels metatekstueel binne die gedig voor, deur middel van veranderings in die grammatika of vertelling. Ander kere word transformasies ontwikkel in humor of absurditeit, op so ’n manier dat die leser stadigaan "besef hy is geflous”, of die aard van die transformasie word bevraagteken of omgeswaai. Dié verskynsel is bloot een aspek van Ovidius se uitgebreide gebruik van illusie en vermomming.
Invloed
Die Metamorfoses het ’n aansienlike invloed op letterkunde en die kunste gehad, veral in die Weste. Volgens A.D. Melville is dit te betwyfel "of enige gedig so ’n groot invloed op die letterkunde en kuns van die Westerse beskawing gehad het as die Metamorfoses". Hoewel baie van die stories se oorsprong nie by Ovidius self lê nie, maar by skrywers soos Hesiodus and Homerus, is die gedig die enigste bron van ander stories.
Die werk het ’n groot invloed op die werk van Geoffrey Chaucer gehad. In The Canterbury Tales word die storie van Koronis en Foibos Apollo (Boek II 531–632) aangepas om die basis van "The Manciple's Tale" te vorm. Die verhaal van Midas (Boek XI 174–193) is aansienlik verander in "The Wife of Bath's Tale", en daar word daarin na die mite verwys. Die storie van Keüuks en Alkione (uit Boek XI) word deur Chaucer aangepas in sy gedig The Book of the Duchess, wat geskryf is om die dood van Blanche, die Hertogin van Lancaster en vrou van Jan van Gent, te gedenk.
Die Metamorfoses het ook ’n aansienlike invloed op William Shakespeare gehad. Sy Romeo en Juliet is beïnvloed deur die storie van Piramus en Tisbe (Boek IV); en in ’n Midsomernagdroom voer amateurakteurs ’n toneelstuk oor Piramus en Tisbe op. Shakespeare se vroeë erotiese gedig Venus en Adonis brei uit op die mite in Boek X van die Metamorfoses. In Titus Andronicus word die storie oor Lavinia se verkragting gekry uit Tereus se verkragting van Filomela, en die teks van die Metamorfoses word in die toneelstuk gebruik om Titus in staat te stel om sy dogter se storie te vertolk. Die grootste deel van Prospero se toespraak in die vyfde bedryf van Die Storm kom woord vir woord uit ’n toespraak van Medea in Boek VII van die Metamorfoses.
Marie Ingerslev
Marie Ingerslev (gebore 11 Oktober 1974) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Valhalla (1986), Dance of the Polar Bears (1990), en The Boys from St. Petri (1991), en in die televisiereeks The Village (1991).
Metamorfoses
Invloed
thumb|220px|Diana en Kallisto, deur [[Titiaan (1556-'59).]] Ander Engelse skrywers vir wie die Metamorfoses as inspirasie gedien het, is onder andere John Milton, wat dit gebruik het in Paradise Lost (wat as sy magnum opus beskou word) en dit blykbaar goed geken het, asook Edmund Spenser.
Tydens die Renaissance en Baroktydperk is mitologiese onderwerpe dikwels in kuns uitgebeeld. Die Metamorfoses was die grootste bron van dié werke, in so ’n mate dat "Ovidiaans" in dié verband ’n sinoniem vir "mitologies" is, hoewel baie mites nie in die gedig voorkom nie. Baie van die stories in die Metamorfoses is gebruik as tema vir skilderye en beeldhouwerke, veral in dié tydperke. Van die bekendste skilderye deur Titiaan beeld tonele uit die gedig uit, insluitende Diana en Kallisto, Diana en Aktaion en Die dood van Aktaion. Ander bekende werke wat deur die gedig geïnspireer is, sluit in Pieter Brueghel se skildery Landskap met die val van Ikarus en Gian Lorenzo Bernini se beeldhouwerk Apollo en Dafne.
Hoewel Ovidius eeue lank gewild was, het belangstelling in sy werk ná die Renaissance begin afneem, en sy invloed op 19de-eeuse skrywers was minimaal. Teen die einde van die 20ste eeu het sy werk weer gewilder geword. Ted Hughes het 24 dele uit die Metamorfoses versamel en oorvertel in sy Tales from Ovid, wat in 1997 gepubliseer is. In 1998 was die première van Mary Zimmerman se verhoogaanpassing, Metamorphoses, by die Amerikaanse Lookingglass Theatre, en die volgende jaar was daar ’n verwerking van Tales from Ovid by die Britse Royal Shakespeare Company.
In die vroeë 21ste eeu inspireer die gedig steeds en word dit oorvertel in boeke, rolprente en toneelstukke.
thumb|700px|center|Hierdie paneel deur Bartolomeo di Giovanni vertel die tweede deel van die verhaal Io. Links bo verskyn Jupiter uit die wolke om Mercurius opdrag te gee om Io te red.
Skakels
Latynse weergawes
Engelse vertalings
Ander skakels
Dataskending van federale regeringsinstellings van die VSA in 2020
Die kuberinbraak gerig teen die federale regering van die Verenigde State in 2020 was die gevolg van 'n kuberaanval deur 'n groep wat deur 'n buitelandse regering teen verskeie agentskappe van die federale regering van die Verenigde State gerig was.
Agtergrond
Die dataskending, wat beskou word as die werk van Cozy Bear, gesteun deur die Russiese buitelandse intelligensieagentskap (die SVR), is na bewering een van die grootste voorvalle van kuberspioenasie wat die VSA nog ooit ervaar het, as gevolg van die hoë profiel van die teikens en die lang duur waartydens die aanvaller toegang tot rekenaarnetwerke gehad het. Binne enkele dae nadat dit ontdek is, is bevind dat ten minste 200 organisasies regoor die wêreld deur die aanval geraak word, en sommige hiervan het moontlik ook dataskendings ervaar. Die kuberinbraak is die eerste keer op 13 Desember 2020 aangemeld, en dit was aanvanklik slegs bekend dat dit die Amerikaanse tesouriedepartement en die Nasionale Telekommunikasie- en Inligtingsadministrasie (NTIA), 'n deel van die Amerikaanse departement van handel, geraak het. Sedert 14 Desember 2020 het meer departemente inbrake gerapporteer.
Verloop
Hierdie kuberaanval wat tot die federale oortredings gelei het, het nie later as Maart 2020 begin nie. Die aanvaller het blykbaar sagteware van minstens drie Amerikaanse ondernemings gebruik: Microsoft, SolarWinds en VMware. 'n Voorsieningskettingaanval op SolarWinds se Orion-sagteware, wat wyd in die regering en die industrie gebruik word, het die aanvallers vastrapplek in die netwerke van slagoffers gegee Foute in Microsoft- en VMWare-produkte het die aanvallers toegelaat om toegang te kry tot e-posse en ander dokumente, en om federale aanmeldverifikasie oor die slagoffers se stelsels moontlik te maak.
Gevolge
Benewens die diefstal van data, het die aanval vir duisende klante van SolarWinds duur ongerief veroorsaak, aangesien diegene moes kontroleer of hulle ook geraak word en boonop hul stelsels van lyn moes neem en met lang en komplekse ontsmettingsprosedures moes begin as voorsorgmaatreël. Die Amerikaanse senator Richard J. Durbin het die dataskending as 'n oorlogsverklaring beskryf. President Donald Trump was aanvanklik stil oor die aanval; maar op 19 Desember 2020, in sy eerste openbare verklaring oor die onderwerp, het hy verkeerdelik beweer dat die Volksrepubliek van China, nie Rusland nie, moontlik verantwoordelik sou wees, en gesê "alles is goed onder beheer".
Rhodesië
Rhodesië (Engels: Rhodesia, sedert 1970 amptelik Republiek van Rhodesië, Engels: Republic of Rhodesia; genoem na Cecil Rhodes) is die naam van 'n voormalige selfregerende Britse kolonie in Suider-Afrika wat ná 'n eensydige onafhanklikheidsverklaring deur 'n wit minderheidsregering regeer is. Met die beëindiging van hierdie bewind het die kolonie amptelik onafhanklikheid verkry as Zimbabwe. Gedurende 'n vroeëre tydperk is die naam "Rhodesië" gebruik om te verwys na 'n groter gebied wat beide Zimbabwe (Suid-Rhodesië) en Zambië (Noord-Rhodesië) ingesluit het.
Geskiedenis
In 1953, met die moontlikheid van onafhanklikheid van Afrikastate, het die Verenigde Koninkryk toestemming verleen aan die stigting van die Sentraal-Afrikaanse Federasie (ook bekend as die Federasie van Rhodesië en Njassaland), wat bestaan uit die huidige lande Zimbabwe, Zambië en Malawi wat vroeër bekend gestaan het as Suid-Rhodesië, Noord-Rhodesië en Njassaland. Die federasie het op 1 Oktober 1953 ontstaan met sy hoofstad in Salisbury nadat hierdie plan in Suid-Rhodesië deur kiesers in 'n referendum goedgekeur is en Brittanje namens die twee ander gebiede daartoe ingewillig het.
Die federasie het op 31 Desember 1963 ontbind, waarna die twee noordelike gebiede die volgende jaar onafhanklik geword het en Rhodesië (de jure 'n selfregerende Britse kolonie) hom op 11 November 1965 ná 'n referendum (waaraan slegs blanke kiesers kon deelneem) eensydig onafhanklik verklaar het met die sogenaamde Unilateral Declaration of Independence (UDI). Die onafhanklikheidsverklaring is deur die Britse regering onder premier Harold Wilson onwettig verklaar. Londen het vervolgens sanksies ingestel en uiteindelik 'n algehele embargo op handel met Rhodesië geplaas.