cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iwan Toergenef
Werk
Toergenef het oor dieselfde temas as sy tydgenote Tolstoi en Dostojefski geskryf, maar het nie die godsdienstige en morele besorgdhede wat sy twee groot tydgenote na hul werk gebring het, goedgekeur nie. Toergenef was wat sy temperament betref nader aan sy vriende Gustave Flaubert en Theodor Storm, die Noord-Duitse digter en meester van die novelle, wat ook dikwels stilgestaan het by herinneringe van die verlede en die skoonheid van die natuur.
Erfenis
thumb|Toergenef in sy latere loopbaan. Toergenef se artistiese suiwerheid het hom 'n gunsteling gemaak van eendersdenkende romanskrywers van die volgende generasie soos Henry James en Joseph Conrad, wat Toergenef albei verkies het bo Tolstoi en Dostojefski. James, wat nie minder nie as vyf kritiese essays oor Toergenef se werk geskryf het, het beweer "sy verdienstelikheid van vorm was van die beste" (1873) en het sy "pragtige delikaatheid" geprys, wat "te veel van sy mededingers, in vergelyking, laat voorkom asof hulle ons aandag op geweldadige wyse behou, en ons voorstel aan vulgêre dinge" (1896). Vladimir Nabokov, wat berug was om sy ongeërgde versaking van baie van die groot skrywers, het Toergenef se "plastiese musikaal vloeiende prosa" geprys, maar sy "gedwonge slotredes" en "banale behandeling van storielyne" gekritiseer. Nabokov het gesê Toergenef "was nie 'n groot skrywer nie, maar 'n aangename een", en het hom vierde onder 19de-eeuse Russiese prosaskrywers gelys: ná Tolstoi, Gogol en Anton Tsjechof, maar voor Dostojefski. Karakters in Tsjechof se ’n Anonieme Verhaal het sinies verwys na Toergenef se idealistiese idees oor die liefde, spesifiek die toegewydheid wat 'n vrou aan haar man moet toon. Isaiah Berlin het Toergenef se toewyding aan humanisme, pluralisme en geleidelike hervorming deur gewelddadige revolusie geprys en bestempel as verteenwoordigend van die beste aspekte van Russiese liberalisme.
Geselekteerde kortverhale
thumb|Iwan Toergenef op jag (1879) deur Nikolai Dmitrijef-Orenboergski (private versameling).
Margaret Colin
Margaret Colin (gebore 26 Mei 1958) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 3 Men and a Baby (1987), Independence Day (1996), en Unfaithful (2002), en in die televisiereeks Now and Again (1999).
Nelie Smith
Cornelius Michael Smith (* 8 Mei 1934, Bloemfontein – † 2 Mei 2016) was ’n Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se een-en-dertigste Springbokkaptein. Hy was ook die Springbokafrigter gedurende 1980–1981.
Op provinsiale vlak het Smith die Oranje-Vrystaat tussen 1956 en 1965 in 60 wedstryde verteenwoordig, waarvan hy in 37 die kaptein was. Hy het in 1966 in vier wedstryde vir die Griekwas gespeel. As afrigter van provinsiale spanne het Smith, saam met Sakkie van Zyl, die span van die Oranje-Vrystaat in 1976 tot hul eerste Curriebekertitel gelei. Het was ook die afrigter van die Oostelike Provinsie en Noord-Vrystaat in Suid-Afrika, Ballymena in Ierland en Rovigo in Italië.
Smith het Suid-Afrika in sewe toetse verteenwoordig as skrumskakel tussen 1963 en 1965, waarvan hy in vier die kaptein was. Sy eerste Springbokwedstryd was teen Australië in 1963 en in 1964 was sy eerste wedstryd as kaptein teen Frankryk. In sy Springbokloopbaan het Smith een drie gedruk en drie strafdoele oorgeskop vir ’n totaal van twaalf punte. Smith het voorts ook in twaalf toerwedstryde vir die Springbokke gespeel.
In 1980 tot 1981 was Smith die Springbokafrigter en die span het onder sy leiding twaalf uit die vyftien wedstryde gewen. Daarbenewens was hy vir ’n dekade lank, van 1971 tot 1981, ’n keurder vir die Springbokke. Smith is een van ’n uitgelese groep wat die Springbokke as speler, kaptein en afrigter verteenwoordig het.
Rietpan
Rietpan is 'n dorpie in Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.
Stella Sigcau
Stella Sigcau (4 of 14 Januarie 1937 – 7 Mei 2006) was 'n Suid-Afrikaanse politikus van Transkeise herkoms.
Billy Gray (akteur)
Billy Gray (gebore 13 Januarie 1938) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente On Moonlight Bay (1951), The Day the Earth Stood Still (1951), en By the Light of the Silvery Moon (1953), en in die televisiereeks Father Knows Best (1954).
Messier 71
Messier 71 of M71 (ook bekend as NGC 6838) is ’n bolvormige sterreswerm in die sterrebeeld Pyl. Dit is in 1746 deur Philippe Loys de Chéseaux ontdek en deur Charles Messier in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem.
M71 is 12 000 ligjare van die Aarde af en het ’n deursnee van sowat 27 ligjare. Die veranderlike ster Z Sagittae is in dié swerm. Daar is lank (tot in die 1970's) geglo dat dit ’n digte oop swerm is, onder meer vanweë sy metaalrykheid, en is as sodanig deur sterrekundiges geklassifiseer. Danksy moderne fotometrie is egter vasgestel dat dit oor die eienskappe van ’n bolswerm beskik. Die relatiewe jong sterre verklaar ook die teenwoordigheid van baie metale. M71 het ’n helderheid van sowat 13 200 Sonne.
Kathleen Beller
Kathleen Beller (gebore 19 Februarie 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Godfather: Part II (1974), Movie Movie (1978), en The Sword and the Sorcerer (1982), en in die televisiereeks Dynasty (1981).
Mariinski-paleis
Die Mariinski-paleis (Russies: Мариинский дворец; Mariinski dworets) is die laaste Nieu-klassieke keiserlike paleis wat in Sint Petersburg, Rusland, gebou is. Dit is suid van die Sint Isak-plein, oorkant die Blou Brug oor die Moika-rivier, geleë.
Die paleis is tussen 1839 en 1844 laat bou volgens ’n ontwerp van Andrei Stackensneider. Dit was ’n geskenk van tsaar Nikolaas I vir sy dogter Maria met haar troue. Elke hoofkamer is in ’n ander styl ontwerp.
Sedert 1917 was dit die setel van die Staatsraad van die Russiese Ryk en die Sowjet van Ministers. Ná die Russiese Rewolusie het dit verskeie departemente en akademies gehuisves. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was dit ’n hospitaal en is dit erg deur bomme beskadig.
Ná die oorlog het dit die setel van die Leningrad-sowjet geword, wat in 1994 vervang is deur die Sint Petersburgse Wetgewende Raad.
1084
Die jaar 1084 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Skeepshouer
'n Skeepshouer is 'n houer wat sterk genoeg is om verskeping, berging en hantering te weerstaan. Skeepshouers wissel van groot, herbruikbare staalbokse wat gebruik word vir intermodale verskeping tot die alomteenwoordige kartonboks. In die konteks van die internasionale skeepsbedryf is "houer" of "skeepshouer" basies sinoniem met intermodale vraghouers ('n houer wat ontwerp is om van een vorm van vervoer na 'n ander oorgeplaas te kan word sonder om die inhoud te hoef in- en uitpak).
Intermodale vraghouers
Vraghouers is 'n herbruikbare vervoer- en stooreenheid om produkte en onverwerkte materiaal tussen plekke en lande te vervoer. Daar is sowat 17 miljoen intermodale houers in die wêreld en 'n groot gedeelte van die wêreld se langafstandvrag wat deur internasionale handel gegenereer word, word in skeepshouers vervoer. Daarby word geraam dat etlike miljoene van die houers weggegooi is weens die verskepingskoste om hulle terug te stuur na hul verskepingshawe. Hul uitvinding het 'n groot bydrae gelewer vir die globalisering van handel in die tweede helfte van die 20ste eeu, wat die koste om goedere te vervoer dramaties verminder en gevolglik langafstandhandel verbeter het.
Houtbokse
Houtbokse word dikwels gebruik om swaar en saamgepakte produkte in te vervoer. Hulle word soms spesifiek vereis vir die verskeping van staats- en militêre goedere.
Kratte
'n Krat is 'n groot houer wat gewoonlik van hout gemaak is, wat gebruik word om groot, swaar en ongemaklike artikels in te vervoer. 'n Krat het 'n selfsteunende struktuur, met of sonder skutbekleding. As voorbeeld, vir die versending van vervangingsenjins vir motorvoertuie.
Middelgroot-grootmaatskeepshouer
'n Middelgroot-grootmaatskeepshouer is 'n houer wat gebruik word vir die vervoer en berging van vloeistowwe en ander grootmaatstowwe. Dit kan gemaak wees van plastiek, staal, vlekvrye staal, ens. Party is opvoubaar.
'n Buigbare middelgroot-grootmaathouer is 'n gestandaardiseerde houer vir die vervoer en berging van korrelprodukte. Dit is gewoonlik gemaak van geweefde sintetiese materiaal.
Vragboks
'n Vragboks is 'n palletgrootte boks wat gebruik word vir die berging en verskeping van groot hoeveelhede goedere.
Drom
Dromme is silindriese skeepshouers wat gemaak word van staal, plastiek of vesel. Hulle word gewoonlik gebruik vir vloeistowwe of korrelrige stowwe.
Geïsoleerde skeepshouers
Geïsoleerde skeepshouers is 'n soort verpakking wat gebruik word om produkte te vervoer wat sensitief vir temperatuur is soos voedsel, farmaseutiese goedere en chemiese stowwe. Hulle word gebruik as deel van 'n koelketting om te help om die produkte vars en in 'n werkende toestand te hou.
Emmer
Emmers kan ook as skeepshouers gebruik word.
Eenheidlaaitoestel
'n Eenheidlaaitoestel is 'n houer wat gebruik word om vrag op kommersiële vliegtuie te vervoer.
Dit kan 'n pallet of 'n houer wees wat gebruik word om tasse, vrag of pos mee te laai op wyerompvlietuie of spesifieke nourompvliegtuie. Dit maak dit moontlik om groot hoeveelheid vrag in 'n enkele eenheid saam te voeg. Aangesien dit daartoe lei dat daar minder eenhede is wat gelaai moet word, spaar dit lughawepersoneel tyd en moeite en voorkom dit oponthoude. Elke eenheidlaaitoestel het sy eie verpakkingslys of opspooridentifikasie om beter beheer te kan uitoefen en die inhoud makliker op te spoor.
Gespesialiseerde skeepshouers
Pasgemaakte houers word gebruik vir die verskeping van goedere soos vuurwapens en lugvaartkomponente. Aangepaste kussingstof, afsluitings en versterkstukke, drahandvatsels, hyserringe, slotte, ens. kom algemeen voor om dit maklik te kan hanteer en die inhoud te beskerm.
Gespesialiseerde skeepshouers sluit in: hoëkubushouers (wat 'n ekstra 30 cm in hoogte gee teenoor standaard-skeepshouers), wyepallethouers, houers met oop bokante, sykantlaaiers, dubbeldeur- of tonnelhouers en temperatuurbeheerde houers.
Nog 'n gespesialiseerde houer staan bekend as 'n "transtainer" en is 'n beweegbare brandstof- of oliehouer. Dié hibriede grootmaat-brandstoftenk was oorspronklik bedoel vir die bou-, mynbou-, bosbou- en landbousektor. Die tenk kan gebruik word om grootmaatbrandstof en ander gevaarlike vloeistowwe in te berg en per pad, spoor of op die see te vervoer.
Vervoer- en vlugkiste word gewoonlik pasgemaak vir die verskeping en vervoer van breekbare toerusting soos kameras en oudiovisuele instrumente. Hoewel dit gewoonlik van ligte materiaal gemaak word, het dit dikwels versterkte rante en hoeke.
Reiskiste word dikwels gebruik om musiekinstrumente en teaterrekwisiete in te vervoer.
Hergebruik
Die alomteenwoordigheid en betreklike bekostigbaarheid van gebruikte skeepshouers het beteken dat argitekte hulle begin oorweeg het as 'n alternatief vir tradisionele boumateriaal. Gebruikte skeepshouers is omskep vir gebruik as behuising en as kleinhandel- en kantoorspasie. Voorbeelde van dié gebruik is die Cité A Docks-studentebehuisingsprojek in Le Havre, Frankryk,  die Wenckehof-houerdorp in Amsterdam,  die beweegbare Puma City-winkels in Amerikaanse stede,  die voedsel-en-kleinhandel-Boxpark in Londen, die Dordoy Bazaar in Bishkek, Kyrgyzstan. en die tydelike winkelsentrum Re:START in Christchurch, Nieu-Seeland wat in 2011 gebou is na die Christchurch-aardbewing.
Daar is egter al daarop gewys dat daar probleme by betrokke is om skeepshouers te hersirkuleer – dat dit nie so 'n goedkoop en ekologies-vriendelike opsie as wat dit lyk nie. Die houer kan met skadelike chemikalieë geverf wees soos verwe wat chemiese kleure, fosfor en lood bevat, terwyl die houtvloere behandel kan wees met giftige insekdoders. Daar is koste by betrokke om die houers te verander om hulle bewoonbaar te maak. Ander mense wys op verskeie kwessies soos beperkte ruimte, swak isolasie en strukturele swakheid as te veel staal uit die houers gesny is.
Roberta Colindrez
Roberta Colindrez is 'n Amerikaanse aktrise.
Muswodi
Muswodi is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is suid van die grens met Zimbabwe en in die omgewing van die Limpoporivier geleë.
NG gemeente Warmbad
duimnael|regs|170px|Ds. Albert Jacobus Stals was van 1929 tot 1935 die eerste leraar. duimnael|regs|170px|Ds. (later dr.) H.W. de Jager, leraar van 1943 tot 1948. 170px|duimnael|regs|Ds. J.H. Steenkamp, van 1935 tot 1942 Warmbad se tweede leraar. duimnael|170px|regs|Ds. F.F.J. Brand, leraar van 1963 tot 1965.
Die NG gemeente Warmbad is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die verre suide van Namibië met sy middelpunt op die dorpie Warmbad.
Die gemeente het volgens die NG Kerk se Jaarboek van 2011 15 dooplidmate en 112 belydende lidmate gehad, maar twee jaar later onderskeidelik 18 en 116. Die leraar sedert 2009 is ds. Johannes Combrinck. Nadat die gemeente Oewer op die dorp Noordoewer in 2017 afgestig het, het minder as die helfte van die lidmate in Warmbad agtergebly. In 2020 was dit vyf dooplidmate en 44 belydende lidmate vergelede met Oewer se 17 en 63.
Agtergrond
Ná die Anglo-Boereoorlog het sommige Afrikaners uit die verowerde Boererepublieke verkies om liewer na Duits-Wes (later Suidwes-Afrika) te trek as om in Suid-Afrika onder Britse bewind te bly woon. Namate al hoe meer Afrikaanssprekendes hulle in die gebied kom vestig het, het die behoefte aan Afrikaanse kerke op verskillende plekke ook al hoe groter geraak. Die eerste pionier-predikant van die NG Kerk, eerw. Leonard, het toe nog die hele Duits-Wes as sy arbeidsveld gehad, terwyl hy meesal van os- of donkiekar gebruik moes maak om huisbesoek te doen.
Afstigting
Destyds het Suidwes onder Ring van Upington gesorteer en was die gebied was as die gemeente Gibeon bekend, wat die moeder van al die gemeentes in die hedendaagse Namibië sou wees. Op 23 Junie 1928 is die wyk Warmbad van die in 1924 afgestigte gemeente Keetmanshoop afgestig. Reeds op 12 Oktober 1929 kan die jong gemeente sy eerste leraar in die persoon van ds. A.J. Stals bevestig. Hy dien die gemeente tydens die droogte en armoede van die Groot Depressie tot in April 1935. Op 22 Junie 1935 word prop. J.H. Steenkamp as volgende leraar van die gemeente bevestig. Gedurende sy bediening, naamlik op 14 Mei 1939, word daar op die spoorwegstasie Kalkfontein (later Karasburg), die hoeksteen gelê van die kerksaal wat as hoofkerkgebou van die gemeente sou dien tot die afstigting van NG gemeente Karasburg in 1952.
Karasburg word middelpunt
Ds. Steenkamp aanvaar sy demissie op 21 Maart 1942 en word op 7 Augustus 1943 opgevolg deur ds. H.W. de Jager. Tydens die vakature voor sy koms is die gemeente bedien deur ds. A.F. Marais. By die ampsaanvaarding van ds. De Jager is die standplaas sowel as die sentrale plek van aanbidding van die gemeente van Warmbad af na Karasburg verskuif. Tydens dié tydperk kry die wyk Ukamas sy eie kerksaal. Ds. De Jager het die gemeente gedien tot in Februarie 1948.
Nou volg 'n lang vakature van 26 maande waartydens die gemeente die diens bekom van ds. M. Jooste en A.H. Stander. Die volgende leraar, ds. J.J. Scheepers, is op 21 April 1950 georden en bevestig.
Tot met die afstigting van Karasburg in 1952 het Warmbad meer as 100 000 km² beslaan, groter as Hongarye of Portugal. Tot 1952 was daar elf wyke, waarvan vier gereeld vier maal per jaar hulle Nagmaalsbedieninge gekry het. Die vier wyke, naamlik Warmbad, Karasburg, Ukamas en Vioolsdrift, het elkeen met sy eie kerksaal gespog. Karasburg was lank die enigste dorp in die destydse Suidwes-Afrika met 'n gekombineerde skool wat onderrig van sub. A tot matriek gebied het. Dié dogtergemeente was tradisioneel baie groter as Warmbad en het byvoorbeeld in 1985 'n totale lidmaattal van 618 gehad, vergeleke met Warmbad se 231, maar terwyl Warmbad net 'n geringe daling ervaar het, het Karasburg se lidmate in 2013 afgeneem tot 195, vergeleke met Warmbad se 134.
1087
Die jaar 1087 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 87ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Coenraad de Buys
Coenraad Buys was 'n boer op die oosgrens van die Kaapkolonie, avonturier, swerwer, poligamis, rebel en stigter van die bekende kleurlinggemeenskap by die Soutpansberge vroeg in die negentiende eeu.
Afkoms
Buys stam af van 'n Franse Hugenoot met die familienaam Du Bois, wat in die Nederlandstalige omgewing van die Kaap eers De Buys en later Buys geword het. 'n Mens kan die geleidelike naamsverandering aanvaar omdat die van Buys toe reeds aan die Kaap bestaan het. Coenraad se oupagrootjie was 'n wingerdsnoeier van Calais wat hom in die Cogmanskloofomgewing gaan vestig het. Hy was 'n welvarende boer en was gereeld in regsgedinge betrokke. Kleinseun Coenraad is op 'n onbekende datum aan die Wagenboomsrivier naby Montagu gebore. Op 24 Oktober 1762 word hy in Kaapstad gedoop. Sy kinderjare bring hy op sy pa se plaas Ezelsjagt deur en geniet daar basiese onderwys.
Rustelose voortvlugtige
Op die ouderdom van 21 jaar was dit reeds duidelik dat hy 'n stormagtige toekoms tegemoet gaan. Hy raak betrokke by die opstand in Graaff-Reinet teen die koloniale bewind en was 'n burger van die kortstondige republiek in Graaff-Reinet. Die nuwe Britse administrasie onder goewerneur Macartney verklaar hom voëlvry en loof 'n beloning van 1 000 riksdaalders uit vir die persoon wat Buys aankeer – lewend of dood. Met die eeuwisseling bevind Buys hom by Gaika se Xhosas oor die Groot-Visrivier. Een ambisie van Buys was om Lourenco Marques (vandag Maputo) te bereik. Met volgelaaide waens gaan sy geselskap van 20 man (insluitende 2 vroue) deur die gebied van Gaika. Dit was 'n mislukking. Hierna vestig Buys hom by dr. J.T. van der Kemp, sendeling van die Londense Sendinggenootskap, op Bethelsdorp. Hy tree op as tolk en adviseur en verwek kinders by Mary, 'n inheemse vrou. Buys verhoed dat Van der Kemp die kinders doop, omdat hy van mening was dat dit verkeerd is om buite-egtelike kinders te doop. Buys het verhoudings met verskeie vroue van alle moontlike etniese afkomste gehad. Hy en sy uitgebreide familie het getrou die Bybel gelees en hy het homself as 'n patriarg soos Moses begin sien. Op Bethelsdorp ontmoet hy ook goewerneur J.W. Janssens, wat Buys beskryf as intelligent, maar uiters gevaarlik. Die reisiger Lichtenstein en kommissaris De Mist meld dat Buys besonder lank en groot gebou is en vriendelik, beskeie, maar geslepe is. Genl. Dundas, die Britse militêre bevelvoerder aan die Kaap, hef die voëlvryverklaring van Buys op. Omdat hy die Engelse wantrou en 'n hekel aan hulle het, maak hy nie dadelik hiervan gebruik om na die Kaap terug te keer nie. Verhoudinge tussen Buys en Gaika het so versleg dat hy 'n geselskap van 60 mense (swart, wit en gekleurd) met 3 waens, 'n kar, 300 beeste en 25 perde lei op soek na Maputo. Kort na die einde van die eerste Britse besetting van die Kaap vestig hy hom naby die Attaquaskloof – waarskynlik by die huidige Buysplaas aan die Gouritsrivier. Sy versoek aan die owerhede om sy vlugtelingstatus op te hef, was geslaagd. Gou ondervind hy weer probleme, dié keer met die bure oor water- en weiregte. Hy lewer ook getuienis teen hulle by die Swarte Ommegang se sitting op George, met die gevolg dat hy toe weer moet versit.
Die eerste Transvaler
Buys lei nou 'n bende Griekwa-veediewe na die gebied noord van die Oranjerivier teen die Betsjoeanas. Om sy agtervolgers te ontwyk, verhuis hy met sy seuns na die gebied noord van die Vaalrivier. Gerugte van sy dood blyk ongegrond te wees toe hy in 1820 in Betsjoeanaland uitslaan. Rondom 1825 vestig hy hom en sy groot familie by die Soutpansberge. Oorlewering wil dit hê dat hy toe nog een poging aangewend het om na Mosambiek te gaan. Kort na sy vertrek sterf sy vrou en so misluk dié poging ook. Een aand het hy alleen vertrek. Hier loop sy spoor dood. In gerugte word beweer dat hy later in Sofala met 'n meisie uit Goa getrou het en ook daar in Portugees-Oos-Afrika (vandag Mosambiek) 'n Buys-clan nalaat.
Nageslag
Coenraad Buys se laaste voorspelling dat die blankes hom later na die gebied noord van die Vaal sou volg, is bewaarheid. Louis Tregardt het Buys se seuns Gabriël en Doors in 1837 in die Soutpansberge raakgeloop. Beide seuns was van groot hulp vir Tregardt en later Potgieter se trekke. In hierdie vroeë jare was daar 'n goeie verhouding tussen die Buys-familie en die Voortrekkers. Weens hulle blanke bloed is die Buyse as bondgenote beskou in die Voortrekkers se stryd om in die Transvaal te vestig. Tregardt verwys gereeld na die seuns in sy dagboek. In 1888 ken pres. Kruger vier plase naby die sendingstasie Buysdorp in die Soutpansberge aan die Buyse toe. Die Buys-familiestam woon nog daar as 'n opsigselfstaande gemeenskap.
Trivia
Buyskop, 4km noord van Bela-Bela, is na Coenraad Buys genoem. Dit was ook die halfwegstasie vir die poskoetsdiens tussen Pretoria en Pietersburg. Klip uit die Buyskop is gebruik vir die bou van die Uniegebou in Pretoria.
NG gemeente Otjiwarongo
Die NG gemeente Otjiwarongo, vroeër die gemeente Moria, is die naasoudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Namibië en die moedergemeente, regstreeks of onregstreeks, van al die gemeentes noord en wes van die Namibiese hoofstad, Windhoek. Die oudste gemeente in die land, NG gemeente Mariental, is in 1898 gestig en op sy beurt die moedergemeente van al die gemeentes suid van Windhoek, die NG gemeente Windhoek ingesluit
Stigting
'n Besoekende predikant wat per oskar van Walvisbaai af na Grootfontein gereis het, het die gemeente op 14 November 1902 gestig op die plaas Strydfontein, noordoos van Grootfontein. Die gemeente het oorspronklik as "Moria" bekend gestaan.
Aanvanklik het die lidmate hoofsaaklik bestaan uit verspreide Afrikaanse gesinne wat in 'n mate rondom Grootfontein saamgetrek was. Twee en twintig jaar lank ná die stigting van die gemeente was hy vakant. Verskeie beroepe is uitgebring, maar sonder welslae, sodat die gemeente meer as twee dekades lank vir bediening van besoekende predikante afhanklik was. Van 1921 tot 1922 het ds. Matthys du Toit die gemeente tydelik bearbei. Op sy vergadering van 4 April 1921 het die kerkraad belowe om £100 by te dra as die ring 'n leraar vir een jaar kon vind met die oog op beter bearbeiding van die gemeente. Hierin het die Ring geslaag en so verskyn ds. M.M. du Toit, vroeër van Reddersburg (1912–'20) en Excelsior (1920–'21), op die kerkraadsvergadering van 6 Augustus 1921 op Omaruru met 'n aanbevelingsbrief van die konsulent. Ds. Du Toit het onmiddellik handelend opgetree, die belange van die verskillende wyke probeer behartig deur persoonlike besoeke en in besonder aandag geskenk aan mense langs die spoor aangesien die spoorwegwerkers ’n groot deel van die gemeente se lidmate uitgemaak het. In die artikels oor sy werk in Die Kerkbode (10 November 1921 – 22 November 1922) gee hy 'n interessante beskrywing van toestande. Hy het veel gereis, meer as 11 000 myl in daardie jaar. Die meeste plekke was nou al per spoor bereikbaar, maar hy moes van baie soorte vervoermiddels gebruik maak: “passasierstrein, goederetrein, motorkar, motortrollie, paardekar, muilkar, donkeykar en oskar. Ja, zelfs hebben wij, bij wijze van proefneming, het 'n eind met 'n kameel geprobeerd".
Ds. Du Toit het blykbaar daarin geslaag om die samewerking van verskeie amptenare te verkry. Van Gys Hofmeyr, die destydse administrateur, sê hy: “Hij is niet alleen een getrouwe ondersteuner en liefhebber van zijn Kerk, doch iemand, die niet schroomt om zijn Heer in 't openbaar te belijden.” In Die kerkbode van 27 Desember 1922 is 'n ernstige beroep van die administrateur op die Kerk gepubliseer om beter voorsiening te maak vir die geestelike bearbeiding van ons lidmate, toe reeds aangegroei tot sowat 6 500 in Suidwes-Afrika. Maar ook W. Badenhorst, stasiemeester op Karibib, en W. Hauptfleisch, posmeester aldaar, was “staatmakers”; en J. Hamilton, 'n Ierse katoliek van vroeër, het Sondagskool op Swakopmund gehou en was tot groot seën. Uit sy insiggewende verslag voor die Ring van Britstown (1922) blyk dat ds. Du Toit hom merendeels tot Moria (Otjiwarongo) bepaal het: hy het 191 dienste gehou, waarvan 167 in Moria en net 24 in Gibeon (die middelpunt van die latere gemeente Mariental; 20 jong lidmate is aangeneem en 41 kinders gedoop.
Vroeg in 1925 het die kerkraad ds. F.J. Koch van die NG gemeente Die Strand beroep. Hy het die beroep gunstig oorweeg en is in dieselfde jaar op Omaruru as die gemeente se eerste leraar bevestig. Intussen is die gemeente se geledere aansienlik versterk deur intrekkers uit die Unie van Suid-Afrika, veral na die oorname van Suidwes-Afrika deur die Unie as maandaatgebied.
Kerksale
Kort ná ds. Koch se koms is boufondse vir kerksale op verskeie plekke in die gemeente gestig. Reeds op 23 Februarie 1929 kon die hoeksteen van die eerste kerksaal op Otjiwarongo gelê word. Dit is te verstane dat die bearbeiding van die gemeente, wat so groot as die Vrystaat en Transvaal saam was, 'n onbegonne taak was. Ds. Koch het blykbaar nietemin buitengewone werks- en liggaamskragte besit. Tydens die Groot Depressie het die gemeente baie gely.
Afstigtings
Later het daar ontevredenheid in die gemeente ontstaan wat oor jare heen uitgerek is en so stig die ontevredenes selfs hul eie gemeente met die naam Immanuel-gemeente en bou hul eie kerksaal op Kalkfeld. Die gemeente kon tydens sy bestaan egter geen leraar bekom nie. Ná baie pogings tot versoening misluk het, het ds. Koch in 1938 sy bediening neergelê en op 25 Maart 1939 het die gemeente herenig onder die naam Otjiwarongo. In 1940 het die tweede staande predikant, ds. I.C. Schutte, hier aangekom en is hy op Otjiwarongo bevestig. Onder sy bearbeiding het 'n hele paar gemeentes binne 'n kort tydperk van die moedergemeente afgestig: Omaruru in 1941, Outjo in 1943 en Grootfontein in 1944. Mettertyd het die lidmate se geldelike posisie, veral gedurende die oorlogsjare, verbeter en kon die gemeentes finansieel goed oor die weg kom.
In die begin van 1946 het ds. C.A.C. Gagiano na Otjiwarongo gekom en die gemeente verder uitgebou. 'n Nuwe kerksaal is in een van die buitewyke gebou asook 'n pastorie op die dorp, terwyl die gemeente in die Van Riebeeck-feesjaar bevoorreg was om sy nuwe kerk en pyporrel in te wy.
Die gemeente Otjiwarongo-Suid is in 1963 afgestig, maar weens die ontvolking van die platteland en ander faktore in die jare negentig by die moedergemeente ingelyf, wat nietemin een van die grootste plattelandse gemeentes in Namibië bly. Ook Tsumeb, Grootfontein, Keetmanshoop, Mariental en Outjo se tweede NG gemeente is by die plaaslike moedergemeente ingelyf, sodat nog net Gobabis (twee) en Walvisbaai (drie) vroeg in die 21ste eeu meer as een NG gemeente gehad het. In Windhoek is daar egter sewe gemeentes, vergeleke met die nege van vroeër.
Quintillus
Quintillus was die jonger broer van Claudius II 'Gothicus' en word self in 270 keiser. Hy vergoddelik sy gestorwe broer en voeg sy naam, Claudius, by syne by. Daar is weinig bekend oor hoe lank hy regeer het (van enkele dae tot enkele maande, afhangend van die bron) en niks oor die oorsaak van sy dood nie (moord en selfmoord word soms genoem). Hy het dalk reeds na 17 dae selfmoord gepleeg toe generaal Aurelianus, wie die steun van die soldate van die Donau-gebied gehad het, na Italië gekom het. Aurelianus is in September deur die Senaat as keiser erken. Dit is wel bekend dat Quintillus in Aquileia gesterf het. Oor die lot van sy vrou en sy twee kinders is ook niks bekend nie.
Efebofilie
thumb|240px|Erastes (minnaar) en Eromenos (geliefde) soen. Attiese [[Rooifiguurstyl|rooifiguurbeker, omstreeks 480 v.C.]]
Efebofilie is die seksuele voorkeur vir middel- tot laattieners (ná puberteit; gewoonlik 15 tot 19 jaar oud). Die term word sedert die laat 19de of vroeg 20ste eeu gebruik. Dit is een van die seksuele voorkeure vir ’n sekere ouderdomsgroep wat onder die term "chronofilie" saamgevat word. Efebofilie dui op die voorkeur vir middel- tot laatteiners en nie bloot die een of ander aangetrokkenheid nie. Dit is nie ’n geestesteuring nie.
In navorsing word spesifieke terme vir chronofilies gebruik, soos efebofilie vir tieners van 15 tot 19 jaar, hebefilie vir tieners tydens puberteit en pedofilie vir ’n voorkeur uitsluitlik vir kinders voor puberteit.
Etimologie
Die term is in 1980 beskryf deur die Fransman Félix Buffière en die Pakistanse geleerde Tariq Rahman, wat gemeen het dit behoort veral gebruik te word met betrekking tot homoseksualiteit wanneer gepraat word van die erotiese belangstelling van volwasse mans in jong seuns in Persiese, Turkse en Oerdoe-letterkunde. Die term is daarna deur Ray Blanchard gebruik vir mans met ’n voorkeur vir seuns van 15 tot 19 jaar. Die belangstelling van vroue in jong seuns is aansienlik minder bestudeer.
Hoewel efebofilie nie ’n psigiatriese diagnose is nie, word die term "pedofilie" algemeen deur die publiek gebruik vir enige seksuele belangstelling in mense jonger as die wettige instemmingsouderdom, ongeag hulle vlak van fisieke en geestelike ontwikkeling.
Eienskappe
Middel- tot laattieners het gewoonlik fisieke eienskappe wat ooreenstem met dié van wettige volwassenes. Die geleerdes Skye Stephens en Michael C. Seto meen dus efebofilie bots met die idee oor wat ’n parafilie is, ook omdat mans dikwels aangetrokke voel tot ouer adolessente, soos blyk uit studies. Die psigiater en seksuoloog Fred Berlin meen die meeste mans sal mense in daardie ouderdomsgroep as aantreklik beskou, maar dit beteken nie hulle gaan noodwendig iets met hulle doen nie. Sommige mans wat met tieners deurmekaar geraak het, het nie noodwendig ’n steuring nie. Geleentheid en ander faktore kon ’n rol gespeel het.
Efebofilie word nie as ’n patologie beskou nie, solank dit nie in ’n groot mate inmeng met ’n mens se lewe nie. Dit kom nie in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesteurings (DSM) of die Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en Verwante Gesondheidsprobleme (ICD) voor nie.
Gereformeerde kerk Alberton-Wes
duimnael|links|170px|Ds. J.H. Coetzee, leraar van 1971 tot 1981, sy derde gemeente.
duimnael|regs|170px|Ds. Dirk Postma, leraar van 1981 tot 1988, sy vierde gemeente. Hy en sy voorganger het saam afstudeer in 1959.
Die Gereformeerde kerk Alberton-Wes is een van drie gemeentes van die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika op die Randse dorp Alberton. Die Gereformeerde kerk Alberton is op 9 Desember 1939 van Germiston afgestig terwyl Brackenhof in 1996 ontstaan het uit ’n samesmelting van Eikenhof (1946) en Brackenhurst (1982). In die eeufeesjaar van die Gereformeerde Kerk (1959) het Alberton en Eikenhof saam 551 belydende lidmate gehad. Einde 2014 het die belydende lidmate van Alberton, Alberton-Wes en Brackenhof saam 653 getel, van wie 289 (sowat 45 persent) lidmate van Alberton-Wes was.
Vanweë die snelle uitbreiding van die dorp Alberton is besluit ’n tweede gemeente moes gestig word. Op 26 Junie 1966 stig Alberton-Wes af. Eers is eredienste in ’n skoolsaal gehou en die kerkraad besluit om te wag met bouwerk aan ’n eie kerk tot die boufonds op R10 000 staan. Einde 1969 is dié mylpaal bereik. Lidmate het self die bouwerk onderneem en die kerkgebou is op 2 Mei 1970 in gebruik geneem nadat ds. F.J. van Deventer die hoeksteen tydens dieselfde geleentheid onthul het.
Sint Michail-kasteel
Die Sint Michail-kasteel (Russies: Михайловский замок; Michailofski zamok), ook bekend as die Ingenieurskasteel (Инженерный замок; Inzjenerni zamok), is ’n voormalige keiserlike woning in die historiese deel van Sint Petersburg, Rusland. Dit is van 1797 tot 1801 gebou as ’n woning vir keiser Paul deur die argitekte Vincenzo Brenna en Wasili Bazjenof. Die kasteel lyk van elke kant af anders omdat verskeie boustyle gebruik is.
Die Sint Michail-kasteel het ’n klein somerpaleis van keiserin Elisabeth vervang, net suid van die Somertuin. Paul, wat altyd bang was vir sluipmoordaanvalle, het nie van die Winterpaleis gehou nie en het nooit daar veilig gevoel nie. Vanweë sy belangstelling in Middeleeuse ridders en sy vrees vir sluipmoordaanvalle het hy dit soos ’n kasteel laat bou. Dit word omring deur water van die Moika- en Fontanka-rivier en twee kanale wat spesiaal laat grawe is sodat die kasteel op ’n kunsmatige eiland lê wat net deur ’n ophaalbrug bereik kan word.
Ironies is Paul in ’n sluipmoordaanval dood net 40 nagte nadat hy in die nuwe kasteel ingetrek het. Hy is op 12 Maart 1801 in sy eie slaapkamer vermoor deur ’n groep offisiere wat hy ontslaan het. Die samesweerders het hom probeer dwing om ’n abdikasie-dokument te teken. Hy het weerstand gebied, waarna hy met ’n swaard gekap, gewurg en toe doodgetrap is.
Ná sy dood het die keiserlike familie na die Winterpaleis teruggetrek. Sint Michail is in 1823 aan die leër se ingenieurskool geskenk. Dit staan sedertdien bekend as die Ingenieurskasteel. In die vroeë 1990's het Sint Michail ’n tak van die Russiese Museum geword en dit huisves nou sy portretgallery.
Gereformeerde kerk Alberton-Wes
Predikante
Die gemeente se eerste predikant, van 1967 tot 1970, was ds.Frikkie van Deventer. Hy is later na Middelburg, Kaap beroep en toe na Germiston. Hy is oorlede op 17 September 2011. Sy weduwee, Annamarie, is 'n talentvolle skilder en pianis. Hul tweede seun, Frederik, is tans jeugleraar van Linden. Ds. Van Deventer se opvolger was ds. (Mooi) Hennie Coetzee. Hy was met Wouda van der Walt getroud. Wouda was die Afrikaanse omroeper Johannes van der Walt se dogter. Hennie en Wouda het later 'n beroep na Magol aanvaar.
2016 Superrugbyseisoen
Die 2016 Superrugbyseisoen het op 26 Februarie 2016 afgeskop, met die eindstryd op 6 Augustus, en voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit was die eerste seisoen van die vergrote 18-span-toernooi en die 21de van die rugbykompetisie tussen provinsiale spanne van die suidelike halfrond. Een span elk van Argentinië en Japan is ook toegevoeg.
Kompetisieformaat
Die agtien spanne is geografies gegroepeer. Daar was twee streeksgroepe wat elk uit twee konferensies bestaan: die Australasiese Groep met vyf spanne elk in die Australiese en Nieu-Seelandse Konferensies en die Suid-Afrikaanse Groep met ses Suid-Afrikaanse spanne en een elk van Argentinië en Japan. Die Suid-Afrikaanse Groep is in twee konferensies van vier spanne elk opgedeel, genaamd Afrika 1 en Afrika 2
In die groepfase was daar sewentien rondes, waar elke span vyftien wedstryde gespeel het en twee loslootjies gehad het vir ’n totaal van 135 wedstryde.
Elke span het ten minste een keer teen elke ander span in sy konferensie gespeel; spanne het ook teen die spanne in die ander konferensie van sy groep gespeel. ’n Span het ook teen een van die twee konferensies van die ander groep gespeel.
Die boonste span van elke konferensie het outomaties kwalifiseer vir die kwarteindronde. Die volgende drie spanne in die Australasiese Groep en die volgende topspan in die Suid-Afrikaanse Groep het ook kwalifiseer vir die kwarteindronde. Die konferensiewenners is vir die kwarteindronde van 1 tot 4 gegradeer na gelang van die ligapunte wat hulle verdien het, terwyl die ander kwalifiserende spanne van 5 tot 8 gegradeer is op dieselfde manier.
In die kwarteindronde het die konferensiewenners tuiswedstryde gehad. Die konferensiewenner met die meeste ligapunte hetge teen die kwalifiserende span met die minste ligapunte speel, die konferensiewenner met die tweede meeste punte teen die kwalifiserende span met die tweede minste punte ens.
Die wenners van die kwarteindronde het na die halfeindronde deurgedring waar die span met die hoogste gradering teen dié met die laagste gradering gespeel het, asook die twee in die middel teen mekaar.
Die wenners van die halfeindronde het na die eindronde deurgedring op die tuisveld van die span met die hoogste gradering.
Kompetisiereëls
Die topagt spanne het vir die uitspeelronde kwalifiseer en hul finale puntestand het die loting vir die kwarteindstryde bepaal. Die groepwenners was 1 tot 4 gekeur vir die kwarteindstryde, volgens die punte wat hulle tydens die groepfase gekry het terwyl die ander vier spanne (5 tot 8) gekeur was volgens die punte wat hulle gedurende die groepfase gekry het. In die kwarteindronde het die groepwenners tuiswedstryde gehad met die hoogste 1 wat teen 8 gespeel het, 2 teen 7, 3 teen 6 en 4 teen 5. Die wenners van die kwarteindstryde het na die halfeindronde deurdring waar die hoogste gekeurde span wat deurgedring het ’n tuiswedstryd gehad het teen die span wat deurgedring het met die laagste keuring en die span wat deurgedring het met die tweede hoogste keuring ’n tuiswedstryd teen die span wat deurgedring het met die tweede laagste keuring. Die wenners van die halfeindstryde het in die eindstryd gespeel met ’n tuiswedstryd vir die span met die hoogste keuring.
Punte-uiteensetting:
Plasing op punteleër: Die puntestand word soos volg bereken:
Rush
Sedert Rush hulle gelyknamige debuutalbum in Maart 1974 vrygestel het, staan die groep vir hul musikale vernuf, ingewikkelde komposisies en die eklektiese motiewe van hul lirieke bekend wat dikwels deur wetenskapsfiksie, fantasieverhale en filosofiese beskouings geïnspireer is en humanitêre, sosiale, emosionele en omgewingsvraagstukke aanspreek.
Rush se musikale styl het oor die jare verander en was aanvanklik - op hulle eerste langspeler - deur heavy metal en blues geïnspireer. Later is dit deur hard rock, progressiewe rock en 'n periode met uitbundige gebruik van sintetiseerders gekenmerk. 'n Verskeidenheid musikale kunstenaars het na Rush as een van hulle beduidendste musikale invloede verwys, waaronder groepe soos Metallica, Primus en The Smashing Pumpkins en progressiewe metal-groepe soos Dream Theater en Symphony X.
Rush het 'n aantal Juno Awards gewen en is in 1994 in die Kanadese Music Hall of Fame opgeneem. Daarnaas het Rush reeds 24 goue en 14 platinum-albums (waaronder drie multi-platinum-albums) op hul musiekkerfstok. Albumverkope wêreldwyd is op meer as 40 veertig miljoen beraam.
Rush het aangekondig dat hulle sou ophou toer in 2015. Drie jaar later het Lifeson verklaar in Januarie 2018 dat die groep klaar is.
Sien ook
Lys van heavy metal-kunstenaars
Gary Gray (akteur)
Gary Gray (18 Desember 1936 – 4 April 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Lover (1949) en The Next Voice You Hear... (1950), en in die televisiereeks The Life and Legend of Wyatt Earp (1955).
Biefstuk
Biefstuk word as 'n spesiale snit van beesvleis beskou, en word uit die agterkwart se rugstring of die boonste deel van die boud van 'n jong bees gesny. Dié snit is 'n lekkerny op enige spyskaart, omrede die vleis van hierdie deel baie sagter en smaakliker is as byvoorbeeld snitte uit die voorkwart, nek of bene, wat meer vir potkook gebruik word.
Dit word dikwels ook steak genoem, hoewel dié term vir die vleis van ander diere soos vark, volstruis, seekat, wild, perde, bokke, kangaroes en haaie gebruik kan word.
Die meeste mense vind biefstuk heerlik en is bereid om meer daarvoor te betaal by hulle slagter as vir ander swakker snitte van die bees. Dit word in Suid-Afrika dikwels oor ’n braaivleisvuur gebraai, of andersins in ’n pan. Dit kan ook in ’n geurige sous gekook word as ’n kasserol of bredie of in ’n potjie, of as maalvleis in geregte soos bobotie, lasagne, frikkadelle en hamburgers.
Gaarmaak
duimnael|200px|London broil is ’n [[Noord-Amerikaanse gereg wat van biefstuk gemaak word en in repies gesny word.]]
Biefstuk word gewoonlik gebraai of gerooster. Dit kan by verskillende temperature of vir verskillende tye gaargemaak word vir steaks wat van "rou" tot "baie gaar" wissel. Die mees algemene kenmerk van ’n rou steak is dat dit in die middel sag, koel en rooi is, met die buitekant wat bruin geskroei is. Steaks wat goed gaar is, is regdeur bruin. Biefstuk kan ook rou voorgesit word, soos in ’n steak tartare.
Die eet van biefstuk
Steak is ’n gewilde gereg in baie wêrelddele en word in restaurante sowel as tuis gaargemaak. Dit is dikwels die hoofitem op ’n spyskaart. Dit word soms in klein hoeveelhede in ’n voorgereg gebruik, maar meer dikwels in ’n groter hoeveelheid as ’n hoofgereg. Steak en eiers is ook dikwels ’n gewilde gereg vir ontbyt, veral vir mense wat hard werk buite, soos boere.
’n Steakrestaurant (Engels: steakhouse) is ’n restaurant wat spesialiseer in biefstuk en ander individuele porsies vleis. Kliënte wat in ’n restaurant eet, sê gewoonlik vir die kelner hoe hulle hul steak gaargemaak wil hê en gebruik terme soos "rou", "mediumgaar tot rou", "mediumgaar", "medium- tot goed gaar" en "goed gaar".
’n Steakmes is ’n mes wat spesiaal ontwerp is om steak mee te eet; dit is skerper as ander messe en het ’n getande snykant.
Souse en smaakmiddels
duimnael|200px|Steak au poivre, berei met filet mignon en ’n peperkorrelsous.
Klassieke souse en smaakmiddels by biefstuk sluit in:
Kommersieel vervaardigde, gebottelde souse met voorafgemengde speserye is ook gewild.
NG gemeente Windhoek
duimnael|regs|240px|Die NG kerk Windhoek. duimnael|links|250px|Die NG kerk Windhoek in 1952. duimnael|links|300px|Die ou Duitse kasino (menasie) is gesloop om plek te maak vir die eerste NG kerk in Windhoek. 160px|duimnael|regs|Ds. J.H. Steenkamp, leraar van 1947 tot 1970. Hy was ook moderator van die Suidwes-Afrikaanse Sinode. duimnael|regs|300px|Die ou Duitse woonhuis op die kerkperseel is omskep in 'n pastorie vir ds. J.H. Steenkamp, maar in 1958 gesloop. regs|300px|duimnael|Windhoek se NG kerksaal, opgerig in 1924, gesloop omstreeks 1968, wat in werklikheid 'n kerk was omdat dit as sodanig gebruik is, nie as saal nie. Administrateur [[Gysbert Reitz Hofmeyr|G.R. Hofmeyr het die hoeksteen op 20 Desember 1924 gelê.]]
Die NG gemeente Windhoek is die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Namibiese hoofstad, maar slegs die vyfde oudste gemeente in die land naas Mariental (1898), Otjiwarongo (1902), Keetmanshoop (1924) en Warmbad (1928).
Agtergrond
Met die stigting van die gemeente Gibeon in 1898, het Windhoek en distrik 'n buitewyk van die ontsaglike groot gemeente geword, waarvan die hoofdorp Gibeon en later Mariental was. Die Afrikaanse bevolking in dié deel van die land het egter vinnig aangegroei en so was dit nodig om in 1925 'n kerksaaltjie op Windhoek te bou en eerw. Leonard vanaf Gibeon hierheen te verskuif. In die loop van 1928 het die kerkraad van Gibeon besluit om Windhoek, Gobabis en Okahandja as 'n aparte gemeente af te stig. Op hulle beurt is NG gemeente Gobabis en NG gemeente Okahandja in onderskeidelik 1939 en 1946 van Windhoek afgestig. In die noorde van die land het die NG gemeente Otjiwarongo (vroeë Moria genoem) toe al van 1902 bestaan.
Stigting
Ds. K.W. le Roux is van Gibeon af beroep en aan die begin van Mei 1929 hier bevestig. Die gemeente se stigting het saamgeval met die moeilike jare van droogte en armoede tydens die Groot Depressie. Die arm gemeente moes onmiddellik groot kapitaaluitgawes aangaan en hom diep in die skuld dompel. 'n Leegstaande huis van die South West African Mines is teen £2 750 as 'n pastorie aangekoop. 'n Verband van £2 000 is op die huis geneem. Boonop moes kerksaaltjies op Okahandja, Gobabis en elders opgerig word.
Die ekonomiese ineenstorting aan die begin van die dertigerjare het dit vir die gemeente onmoontlik gemaak om sy verpligtinge na te kom en aan die einde van die jaar 1931 was daar 'n tekort van £200 op die lopende uitgawe, terwyl die gemeente se skuld reeds £2 500 beloop het. Ondanks spesiale insamelings kon die gemeente nie die geld vind nie en die skriba en orrelis is gevra om hul diens gratis te lewer.
Uitbreidings
Na 1933 het die depressie begin opklaar en die gemeente se geldsake het langsamerhand begin verbeter. Daarop besluit die kerkraad om 'n tydelike hulpprediker aan te stel. Weens die uitgestrektheid van die gemeente en die groot afstande, kon een predikant nie die herderlike werk behartig nie. 'n Hulppredikersfonds is in die lewe geroep en prop. S.H. van der Spuy vir ses maande aangestel.
Vandag hierdie tydperk is ds. Le Roux agtereenvolgens deur verskillende hulppredikers bygestaan. Teen 1944 was die gemeente se inkomste sodanig dat hulle die salaris van 'n medeleraar kon dra en teen die einde van die jaar is ds. A.P. Morgenthal as medeleraar beroep. Na 'n getroue dienstyd van 18 jaar in die gemeente het ds. Le Roux in 1947 afgetree en is opgevolg deur ds. J.H. Steenkamp. Ds. Morgenthal is in Maart 1950 opgevolg deur ds. J.H. van Rooyen.
Die gemeente het in die veertigerjare begin geld insamel vir die bou van 'n nuwe kerkgebou. In 1950 is begin met die bou van die nuwe kerk en dit is in Maart 1951 ingewy.
Afstigtings
Met die jare het agt NG gemeentes in die hoofstad regstreeks of onregstreeks van die moedergemeente afgestig.
Windhoek-Noord en -Hoogland het later as Windhoek-Noordland saamgesmelt en is uiteindelik ingelyf by Windhoek-Wes, wat die getal NG gemeentes in die stad op sewe, pleks van die hoogtepunt van nege, te staan gebring het.
Elders is Windhoek-gemeente se dogters:
Zola Skweyiya
Zola Skweyiya (14 April 1942 – 11 April 2018) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy het sedert Mei 1994 onder twee presidente in die land se kabinet gedien.
Serwies
Serwies (Serwiese Cyrillies: српски, Latyns: srpski, [sr̩̂pskiː]) is 'n taal binne die Slawiese tak van die Indo-Europese taalfamilie. Saam met Sloweens, Kroaties, Masedonies, Bosnies, Montenegryns en Bulgaars word dit by die Suid-Slawiese taalgroep gereken. Serwies was vroeër (as Serwo-Kroaties) saam met Sloweens en Masedonies die ampstale van die voormalige Joego-Slawië.
[[Lêer:Map of Serbian language - official or recognized.PNG|duimnael|links|
]] Serwies is tans die ampstaal van Serwië, waar dit deur sowat 6,2 miljoen mense as moedertaal gepraat word. 'n Verdere twee miljoen sprekers word in Bosnië en Herzegowina, Montenegro, Kroasië, Kosowo en Noord-Masedonië aangetref. Die taalkennis van sowat 3,5 miljoen Serwiese emigrante in Wes-Europa, Australië, Kanada en die Verenigde State varieer. Daarbenewens is Serwies in Montenegro in amptelike gebruik.
Volgens die Serwiese grondwet van November 2006 word Serwies amptelik volgens die Cyrilliese alfabet geskryf, alhoewel in die alledaagse lewe en in die media dikwels ook die Latynse alfabet gebruik word.
Op grond van grammatikale en semantiese kriteria word na Serwies, Kroaties en Bosnies dikwels as nasionale variëteite van 'n gemeenskaplike taal, Serwo-Kroaties, verwys. Alhoewel hierdie klassifikasie omstrede is, is al drie tale tot 'n groot mate onderling verstaanbaar.