cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stellenbosch (kiesafdeling)
1960-1966
Soos te verwagte stem Stellenbosch se kiesers oorweldigend ten gunste van republiekwording in die volkstemming van 1960: 8 086 ja-stemme vergeleke met 3 836 nee-stemme. Die VP nomineer nietemin vir S.J. Swanepoel om in 1961 se algemene verkiesing teen die nuwe NP-kandidaat, H.H. Smit, te staan. Swanepoel kry 3 139 stemme vergeleke met Smit se 7 465 en A.T. Brennan van die Progressiewe Party se 721 vir 'n meerderheid van 4 909. In 1966 is dit weer 'n driehoekige stryd met Smit wat nou 'n meerderheid van 4 968 behaal teen die VP se Morkel. Die PP-kandidaat, H.E. Spottiswoode, kry dié keer net 416 stemme.
1970-1989
Smit behou Stellenbosch in 1970 toe die Herstigte Nasionale Party die eerste keer 'n kandidaat stel, maar hulle P. van A. van der Spuy kry net 231 stemme, die PP se A. Schoonwinkel 632, die VP se David de Villiers Graaff 3 632 en Smit 8 325, 'n meerderheid van 4 693. Ondanks die verbeterde vertoning in 1970 stel die VP nie weer 'n kandidaat in 1974 nie. Die PP se Jan van Eck kry 1 703 stemme en Smit 7 303 vir sy grootste meerderheid tot nog toe van 5 600 stemme.
In 1977 en 1981 wen die NP gemaklik op Stellenbosch, maar in 1987 daag dr. Esther Lategan, 'n onafhanklike, die NP-kandidaat uit en verloor met net sowat 1 700 stemme. Sy sluit later aan by Wynand Malan se Nasionale Demokratiese Beweging. Die NP wen Stellenbosch vir oulaas in 1989 teen die Demokratiese Party.
Sien ook
Kaapse kiesafdelings: Bredasdorp, Caledon, Ceres, Clanwilliam, Helderberg, Hottentots-Holland, Malmesbury, Moorreesburg, Paarl, Piketberg, Riversdal, Swellendam, Valsbaai, Wellington, Worcester.
Graan
Graan word gebruik om grassoorte te beskryf wat verbou word vir hulle eetbare sade. Hierdie graansoorte word op grootskaal verbou en verskaf wêreldwyd meer energie as enige ander verboude voedsel. In meeste ontwikkelende lande bestaan mense se dieet hoofsaaklik uit graan. In ontwikkelde lande is die hoeveelheid graan wat verbruik word minder, maar dit vorm steeds 'n belangrike deel van die daaglikse dieet.
Produksie
Die volgende tabel wys die jaarlikse produksie van die gewildste graansoorte vir 1961, 2005 en 2012.
Alhoewel bokwiet en quinoa gereeld onder grane gereken word, is hulle egter tweesaadlobbige plante en dus nie werklik grassoorte nie.
Mielies, koring en rys verskaf saam 87% van die wêreldwye graanproduksie.
Mielies (Zea mays)
Die mielie kom oorspronklik van Amerika en is eers aan die Europeërs bekendgestel na die ontdekking van Amerika in 1492. Dit word vandag in al die warmer dele van die wêreld verbou. Die graan dien as voedsel vir mens en dier. Die saad dien verder as basis vir talle nywerheidsprodukte, bv. kookolie, stysel, glukose en alkohol. Die mielieplant het 'n soliede stam en die manlike en vroulike blomme word in aparte bloeiwyses aan dieselfde plant gedra. Die vroulike bloeiwyse (die kop) is 'n gewysigde aar, terwyl die manlike bloeiwyse 'n pluim is.
Mielies is verreweg die vernaamste graansoort in Suid-Afrika en die Republiek is op vier na die grootste mielieprodusent ter wêreld. Die grootste deel van die mielieoes kom uit die sg. mieliedriehoek met punte Carolina, Ladybrand en Mahikeng. Weens die wisselvalligheid van die Suid-Afrikaanse klimaat wissel die oes baie van jaar tot jaar. Droogte hou 'n ernstige bedreiging vir produksie in en mielies word al hoe meer onder besproeing verbou. Die land voer egter reeds vir etlike jare mielies uit, veral na Europa, die Ooste en Japan.
Koring (Triticum aestivum)
Koring is die belangrikste graansoort ter wêreld en die vernaamste stapelvoedsel in die Westerse lande. Dit word reeds sedert die vroegste tye deur die mens gekweek. Deur teling, seleksie en kruising van spesies, is duisende tipes en variëteite ontwikkel wat by 'n wye verskeidenheid klimaatstoestande aangepas is. Gewone koring kan verdeel word in harde korings, waarvan brood gebak word, en sagte korings, vir koek en beskuitjies. Die sogenaamde durumkoring (Triticum durum) word gebruik vir die maak van macaroni en verwante produkte. Suid-Afrika was lank 'n koringinvoerland (veral uit die VSA, Kanada en Australië), maar tans produseer die land meer as genoeg koring vir eie gebruik.
Rys (Oryza sativa)
Rys kom oorspronklik uit Suidoos-Asië. Naas koring is dit die wêreld se vernaamste graan en dien dit as stapelvoedsel van die mensemassas van die Ooste. In teenstelling met ander graansoorte verkies rys vleierige grond. Gevolglik word die ryslande gedurende die groeityd met water oorstroom. China en Indië is die grootste produsente en verbruikers van rys. Die enigste Westerse lande waar noemenswaardige hoeveelhede rys gekweek word, is die Verenigde State en Brasilië. In Suid-Afrika was daar in die vroeë vyftigerjare aansienlike belangstelling in die verbouing van rys in die Laeveld van Mpumalanga. Die huidige produksie is egter onbenullig. In Eswatini word 'n bietjie rys geproduseer wat in die Republiek verwerk word. Feitlik al Suid-Afrika se rys word ingevoer.
Rog (Secale cereale)
Rog is die gehardste van al die wintergrane. Dit is na verwant aan koring, maar kan heelwat meer koue verdra en groei ook baie beter in skraal, sanderige grond.
Vanweë sy bestandheid teen koue word rog in Noord-Europa en groot dele van Rusland as broodgraan in plaas van koring verbou. Rogbrood is egter donker van kleur en taamlik swaar. Die mout van die graan word ook gebruik vir die maak van sekere soorte whisky.
Gars (Hordeum-spesies)
Daar is in hoofsaak twee garsspesies wat van mekaar onderskei word deur die aantal rye vrugbare syaartjies per aar. Hulle is onderskeidelik Hordeum vulgare, met ses rye en Hordeum distichum, met twee rye syaartjies. Ontkiemde gars (mout) word in die produksie van bier gebruik. Die tweerygars (Hordeum distichum) is veral geskik vir hierdie doel. Die graan word ook op groot skaal as veevoer gebruik. Die bekende gort is gars waarvan die doppies afgeskuur is. In Suid-Afrika word gars veral in die Suidwestelike Distrikte van die Wes-Kaap verbou. Sesry- sowel as tweerygars word gesaai.
Manna
Daar is verskeie spesies wat as "mannas" (giers) geklassifiseer word. Die twee vernaamstes is egter Prosomanna (Panicum miliaceum) en Boermanna of gewone manna (Setariaitalica). Hierdie twee mannas kom oorspronklik uit die Ooste, waar veral Prosomanna steeds 'n belangrike graan is. Deurdat dit gou ryp word, kan dit met groot welslae in gebiede met 'n baie kort groeiseisoen gesaai word. In Westerse lande, onder meer ook in Suid-Afrika, word hierdie manna as feitlik uitsluitlik vir die produksie van saad vir kouvoëls gesaai.
Hawer (Avena-spesies)
Hierdie graansoort kan maklik van koring onderskei word aangesien die bloeiwyse 'n los pluim is in teenstelling met die aar van koring. Dit is wel nie so 'n belangrike graansoort as koring nie, maar dien tog as menslike voedsel, veral as hawermoutpap. Hawergraan is 'n belangrike pitvoer vir diere, veral perde, maar die grootskeepse vervanging van perde deur trekkers het die belangrikheid daarvan sterk laat afneem. Hawer dien ook dikwels as weidingsgewas. Dit is 'n geharde plant wat beter as koring in onvrugbare grond aard. Lede van die grasfamilie word dikwels vir verfraaiing in tuine aangeplant, hetsy as sierplante of vir grasperke. Van hierdie grasse kom die volgende in Suid-Afrikaanse tuine voor:
Weidingsgrasse
Veeboerdery is grootliks gebaseer op natuurlike sowel as aangeplante grasse. In Suid-Afrika is die grasse van 'n natuurlike weiveld 'n besondere groot bate. Die waardevolste grasse wat natuurlik voorkom, is waarskynlik rooigras (Themeda triandra), buffelsgras (Panicum coloratum) en blousaadsoetgras (Panicum maximum), bloubuffelsgras (Cenchrus ciliaris), knietjiesgras (Eragrostis lehmanniana) en die meerjarige rooisaadgras (Ehrharta calycina).
Sommige van Suid-Afrika se natuurlike grasse is in so 'n mate veredel dat hulle as aangeplante weidings gevestig word. Die beste voorbeeld hiervan is die bekende oulandsgras (of growwevleigras, Eragrostis curvula) in die somerreënvalstreek. Daar is verskeie grasse wat as aangeplante weidings onder intensiewe boerderytoestande baie goeie resultate lewer. Die bekendste hiervan is kropaargras (Dactylis glomerata) en die raaigrasse (Lolium-spesies). Hierdie grasse word gewoonlik in mengsels met peulplante soos witklawer (Trifolium repens) gevestig om sodoende 'n smaaklike weiding te verseker.
Grassoorte geskik vir grasperke
Die grasse wat algemeen vir grasperke in Suid-Afrika gebruik word, is die volgende:
Sergels Torg
duimnael|300px|Sergels Torg met Kulturhuset (aan die linkerkant) snags duimnael|300px|Uitsig van Kulturhuset na die noordooste met die superellipsvorm van Sergels Torg duidelik sigbaar Sergels Torg ("Sergel se Plein") is 'n bekende openbare plein in die middel van Stockholm, Swede. Die plein is vernoem na die 18de eeuse beeldhouer Johan Tobias Sergel wat sy werkswinkel in die gebied om die plein gehad het.
duimnael|links|225px|Ikoniese driehoekpatroon van die voetgangersplein. Die Muttern, die heksagoniese gebou regs van die trappe, is in 2005 met straatvlaktoegang na die T-Centralen-metrostasie vervang. duimnael|links|225px|Aansig van die fontein
Dit is bekend vir 'n aantal kenmerke insluitend die rol wat dit gespeel het as die beginpunt van die demonstrasie van die superellipsvorm as 'n vorm vir die plein se verkeersirkel. Dit is in 1959 deur die Deense wiskundige Piet Hein ontwerp. Die 37 meter hoë glaspilaar in die middel is die Kristall-vertikal accent ("Kristal-vertikale aksentuur", 1974) deur Edvin Öhrström. Die amptelike naam word selde gebruik en dit staan onder Stockholm se inwoners bekend as die "glasobelisk" of menige fallies-verwante omgangstaalbenamings.
Wes van die eintlike plein is 'n laer-liggende plein wat met wit en swart teëls geplavei is. Dit staan informeel as die Plattan ("Die Blad") bekend is tans berug vir die dwelmhandelaars wat daar teenwoordig is. Wes van Plattan is wye trappe wat as 'n gewilde ontmoetingspunt dien. Wes van die trappe lê Drottninggatan. Noord is vyf wolkekrabbers, Hötorgsskraporna, van die min geboue hoër as agt verdiepings in Stockholm se middestad. Suid van die plein lê Stockholm se Kulturhuset.
Die breë Sveavägen straat, vandag bekend as die straat waar Eerste Minister Olof Palme vermoor is, strek noordwaarts van die plein. Daar is aanvanklik beplan om die straat as 'n groot "Nasionale Promenade" te ontwikkel wat van die koninklike begraafplaas, Haga, tot by die Koninklike Paleis sou strek. Die projek is egter nooit heeltemal voltooi nie.
Newsweek
Newsweek is 'n Amerikaanse nuustydskrif wat weekliks in New York verskyn en in die Verenigde State asook internasionaal versprei word. Dit is die tweede grootste weeklikse nuustydskrif in die VSA na Time en word in vier Engelse asook twaalf globale uitgawes uitgegee, wat in die taal van hul verspreidingsgebied verskyn.
In November 2010 het Newsweek ná onderhandelinge tussen die betrokke eienaars met die nuus- en opinie-webwerf The Daily Beast saamgesmelt om voortaan die Newsweek Daily Beast Company te vorm. Die Daily Beast se hoofredakteur, Tina Brown, fungeer sedertdien as redakteur van albei publikasies. Newsweek is in gemeenskaplike besit van die boedel van wyle Sidney Harman en die gediversifeerde media-onderneming American Internet Company (IAC).
Op 18 Oktober 2012 het Brown bekend gemaak dat Newsweek sy gedrukte uitgawe sal staak. Die laaste uitgawe op papier het op 31 Desember 2012 verskyn. Newsweek word vanaf 2013 slegs in 'n digitale formaat uitgegee, wat as Newsweek Global bekend staan.
Pat Ast
Pat Ast (21 Oktober 1941 – 3 Oktober 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Heat (1972), Foul Play (1978), Reform School Girls (1986), en Homer and Eddie (1989).
Rachel Chagall
Rachel Chagall (gebore 24 November 1952) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Gaby: A True Story (1987), White Palace (1990), en The Last Supper (1995), en in die televisiereeks The Nanny (1993).
Selena
Selena Quintanilla-Perez (* 16 April 1971; † 31 Maart 1995; kortweg as Selena bekend) was 'n gewilde Meksikaans-Amerikaanse sanger-liedjieskrywer, danseres, model, mode-ontwerper, aktrise en platevervaardiger, wat die erebynaam "Die Koningin van Tejano-musiek" genoem is. Selena, die jongste kind van 'n Meksikaans-Amerikaanse paartjie,het haar eerste album op die ouderdom van twaalf uitgereik. Sy het die toekenning "Female Vocalist of the Year" by die 1987 Trejano-musiektoekennings ontvang en het 'n paar jaar later 'n opneemkontrak met EMI losgeslaan. Haar gewildheid het gedurende die vroeë 1990's toegeneem, veral in Spaanssprekende lande, ná haar tragiese dood het dit veral gegroei.
Selena het verdere noemenswaardigheid in Noord-Amerika opgedoen nadat sy op die ouderdom van 23 deur Yolanda Saldivar, die president van haar aanhangersklub, vermoor is. Op 12 April 1995, twee weke ná haar dood, het Texas-goewerneur George W. Bush haar geboortedag as "Selena-dag" in Texas verklaar. Warner Bros het in 1997 die rolprent Selena geproduseer — 'n biografiese prent met Jennifer Lopez in die hoofrol. Selena se lewe was ook die basis van die musiekblyspel Selena Forever, met Veronica Vazquez as Selena. In Junie 2006 is Selena met 'n museum en 'n lewensgrootte bronsstandbeeld (Mirador de la Flor in Corpus Christi, Texas) geëer, wat weekliks deur honderde aanhangers besoek word.
Vroeë lewe
Selena is gebore in Lake Jackson, Texas van Mexikaanse-Amerikaanse ouers, Abraham Quintanilla III en 'n half-Cherokee moeder Marcella Samora. Selena opgestaan het as 'n Jehovah se Getuies. Sy het begin sing op die ouderdom van drie, toe sy haar pa was nege stigter van die sanggroep Selena y Dino's, wat sy fronte. Hulle het aanvanklik uitgevoer by die familie se restaurant Quintanilla, Pappa Gayo's, maar die restaurant nie kort daarna.
Stem
Selena het in Engels en Spaans gesing.
OESO
[[Lêer:OECD member states map.svg|duimnael|Die lidlande van die OESO:
]] [[Lêer:OECD.svg|duimnael|Status van lidmaatskap in die OESO:
]] [[Lêer:OECD Members.svg|duimnael|
Ligne claire
Ligne claire, wat uit die Frans letterlik beteken die 'helder lyn', is 'n sketsmetode wat ontwikkel is deur Hergé (die skepper van Kuifie). Dit is 'n tekenmetode wat helder, sterk lyne gebruik. Die lyne het dieselfde dikte en klem, en word dus nie gebruik om sekere voorwerpe te beklemtoon of vir skaduering nie. (Dit is ook dan hoekom dit soms die demokrasie van lyne genoem word). Voorts lewer die tekenstyl sterk kleure en 'n kombinasie van strokiesverhaalagtige karakters teen 'n realistiese agtergrond. Gebruik van skadu's is gering en al die elemente van 'n strokie word met helder swart lyne omring.
OESO
]]
Ligne claire
Hergé het aanvanklik in 'n heelwat losser, rowwer styl geskets. Hy was aan die begin van sy loopbaan veral beïnvloed deur die befaamde Amerikaanse strokiesverhaalkunstenaars van die laat 1920's en 1930's. Dit was eers ná die Tweede Wêreldoorlog wat sy tekenstyl ontwikkel het in ligne claire. Vir Hergé was die styl nie beperk tot die sketse nie, maar het ook deurgetrek na die storielyn. Dié moes ook reguit en sonder fieterjasies wees.
OESO
Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO; Engels: Organisation for Economic Co-operation and Development, OECD; Frans: L'Organisation de coopération et de développement économiques, OCDE) is 'n internasionale organisasie van ontwikkelde lande wat 'n demokratiese regeringstelsel en 'n markekonomie in gemeen het.
Ligne claire
Die ligne claire styl het sy hoogste gewildheid bereik in die 1950's, maar die invloed daarvan het begin taan in die 1960's, toe dit as outyds begin beskou is deur die toentertydse moderne generasie strokiesverhaalkunstenaars. Teen die laat 1970's het dit 'n herlewing belewe, veral as gevolg van die invloed van Hollandse kunstenaars soos Joost Swarte -- die persoon wat die uitdrukking ligne claire die eerste keer in 1976/77 gebesig het -- en Theo van den Boogaard, asook die Franse kunstenaar Jacques Tardi. Teen die 1980's het verskeie Franse kunstenaars, maar veral Yves Chaland, die styl weer hoogty laat vier.
OESO
Die OESO is die opvolger van die Organisasie vir Europese Ekonomiese Samewerking (OEES) wat van 1948 tot 1960 bestaan en wat 'n belangrike rol gespeel het in die uitvoer van die Marshall-plan en by die politieke stabilisering van Wes-Europa. Die OESO is gestig met die Paryse ooreenkoms van 14 Desember 1960, wat op 30 September 1961 in werking getree het.
Ligne claire
Ligne claire is nie beperk tot Franko-Belgiese strokiesverhale nie. Britse kunstenaars soos Martin Handford en Amerikaanse kunstenaars soos Geoff Darrow het dit ook gebruik.
OESO
Die OESO bestaan uit 38 lidlande, met Engels en Frans as sy voertale, en publiseer gereeld statistiese verslae oor diverse aanwysers soos die Bruto binnelandse produk, bevolking, inflasie ens. Die organisasie se hoofkantoor is in Château de la Muette in Parys, Frankryk. Die OESO het kantore in Berlyn, Meksikostad, Tokio en Washington, D.C.
Lidlande
Op 14 Desember 1960 teken 20 lande die OESO-verdrag. Daarna sluit 18 ander lande by die OESO aan. Die OESO bestaan vandag uit die vernaamste nywerheidslande van Europa (27), Noord-Amerika (4), Asië (4), Oseanië (2) en Suid-Amerika (2).
Kandidaatlande
Kandidaatlande van die OESO was sedert 16 Mei 2007 Chili, Estland, Israel, Rusland en Slowenië; moontlike kandidaatlande en belangrike samewerkers sluit in Brasilië, Indië, Indonesië, Suid-Afrika en die Volksrepubliek China. Op 7 Mei 2010 het Chili, op 21 Julie 2010 Slowenië, op 7 September 2010 Israel en op 9 Desember 2010 Estland by die OESO aangesluit.
In Mei 2013 is toetreding-onderhandelings met Colombia en Letland begin, onderhandelings met Costa Rica en Litaue is in 2015 begin. Ander lande, wat belangstelling in 'n toetreding getoon het, is Argentinië, Brasilië, Bulgarye, Kroasië, Peru en Roemenië. Op 1 Julie 2016 het Letland by die OESO aangesluit, op 5 Julie 2018 Litaue, op 28 April 2020 Colombia en op 25 Mei 2021 Costa Rica.
Ekonomiese idees
Die OESO speel 'n belangrike rol in pogings tot multilaterale regulering van belegging. Van 1995 tot 1998 maak 'n onderhandelingsforum die skep van 'n multilaterale ooreenkoms oor belegging wat vandag die grondslag vir baie bilaterale ooreenkomste vorm, moontlik. Daar moet gelet word daarop dat die ooreenkoms vandag hoofsaaklik op bilaterale vlak bestaan wat die lande tussen mekaar gesluit het wanneer hulle die behoefte daarna voel (byvoorbeeld: die ooreenkoms tussen die Switserse Federale Raad en die regering van die Verenigde Arabiese Emirate handel oor wedersydse bevordering en beskerming van beleggings RS 0.975.232.5).
Die rigsnoer vir die behandeling van buitelandse belegging in 1992 uitgebrei binne die Internasionale Bank vir Heropbou en Ontwikkelings (IBHO) (Frans: Banque Internationale pour la Reconstruction et le Développement, BIRD) verteenwoordig 'n ander bron van inspirasie vir die opstel van ooreenkomste vir die beskerming van belegging.
Op die internasionale vlak is dit tot nou toe moeilik om konsensus te bereik. Die Verenigde Nasies (meer spesifiek Die Verenigde Nasies Kongress oor Handel en Ontwikkeling) kan intussen 'n rol speel, die lande wantrou die VN aangesien dit begaan is oor die internasionale ekonomiese regte van alle lande (wat alle lande, ryk of arm gelyk beskou).
Gedurende die konferensies van die Wêreldhandelsorganisasie (WHO) in Singapoer (2001) en Genève (2004) is daar nog geen ooreenkoms bereik nie, tog gaan die WHO voort met die reëling van vraagstukke op die gebied van handel, dienste en intellektuele eiendom. Dit hou hom egter nie besig met die beskerming en ontwikkeling van internasionale beleggings nie. Daar bestaan verwagtings dat die organisasie hierdie probleme in die nabye toekoms sal aanpak en oplos.
Tans volg die leierskap van die organisasie 'n neoliberale beleid, wat 'n breuk maak met die Keynesiaanse beginsels en die vanuit sosialistiese leerstellings ontleende konsep van die welvaartstaat, wat in die sogenaamde "glorieryke drie dekades" tussen 1945 en 1975 algemeen aanvaar is. Dat die state hulleself teruggetrek het van hulle voormalige sosiale beleid, strek tot voordeel van groot nasionale en multinasionale ondernemings.
Sekretaris-generaals
Tussen 16 April 1948 en 30 September 1960 bestaan die Organisasie vir Europese Ekonomiese Samewerking.
Jean de Meung
Jean de Meun (of de Meung, ) (omstreeks 1240 - 1305) was 'n Franse outeur wat veral bekend is vir sy voortsetting van die Roman de la Rose.
27 Augustus
27 Augustus is die 239ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (240ste in skrikkeljare). Daar volg nog 126 dae in die res van die jaar.
Jean de Meung
Lewe
Hy is gebore as Jean Clopinel of Jean Chopinel in Meung-sur-Loire. Volgens tradisie het hy aan die Universiteit van Parys studeer. Hy was, soos sy tydgenoot, Rutebeuf, 'n verdediger van Guillaume de Saint-Amour. Ingevolge sy eie mededelings het hy in sy jeug liedjies gekomponeer wat in elke openbare plek en skool in Frankryk gesing is.
Dit wil voorkom asof die grootste deel van sy lewe in Parys deurgebring is, waar hy in die Rue Saint-Jacques 'n huis met 'n toring, hof en tuin besit het wat in 1305 beskryf is as die huis van wyle Jean de Meung, en toe deur 'n sekere Adam d'Andely aan die Dominikaanse Orde bemaak is. Hy is begrawe in die kerk van Parys se Couvent des Jacobins de la rue Saint- Jacques (Dominikaanse klooster), wat ook op Rue Saint-Jacques was.
34ste AVN-prystoekenning
Die 34ste AVN-prystoekenning was ’n pornografiese prystoekenningsaand waar die beste akteurs, aktrises, regisseurs en rolprente van tussen 1 Oktober 2015 en 30 September 2016 in die volwasserolprentbedryf aangewys is. Dit is op 21 Januarie 2017 in die Hard Rock Hotel & Casino in Las Vegas gehou.
Die webkameraster Aspen Rae en die vorige jaar se vroulike kunstenaar van die jaar, Riley Reid, was die aanbieders, albei vir die eerste keer. Die seremoniemeester was die komediant Colin Kane.
Suicide Squad XXX: An Axel Braun Parody het die meeste pryse, nege, gewen – insluitende beste rolprent, beste parodie en beste aktrise vir Kleio Valentien.
Wenners en benoemdes
Die grootste pryse, vir vroulike en manlike kunstenaar van die jaar, is gewen deur Adriana Chechik en Mick Blue. Blue het dié prys vir die derde agtereenvolgende jaar ingepalm. Prente wat drie of meer pryse gewen het, is Suicide Squad XXX: An Axel Braun Parody, The Submission of Emma Marx: Exposed, The Preacher's Daughter en Natural Beauties.
Hier volg van die wenners en benoemdes. Wenners word in vetdruk aangedui. thumb|150px|Adriana Chechik, beste vroulike kunstenaar. thumb|150px|[[Mick Blue, beste manlike kunstenaar.]] thumb|150px|Kleio Valentien, beste aktrise. thumb|150px|Xander Corvus, beste akteur.
Tiyimeleni A
Tiyimeleni A is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die noordooste van Mpumalanga.
Binne-Mongolië
Binne-Mongolië (Mongools:, Öbür Monggol, Өвөр Монгол, Övör Mongol; Chinees: 内蒙古, Pinyin: Nèi Měnggǔ) is ’n streek van Noord-China, bekend vir sy grasvlaktes en woestyn. Dit 'n outonome gewes van die Volksrepubliek China met 'n bevolking van 24 706 321 (in 2010). Die administratiewe gebied van Binne-Mongolië strek oor 'n oppervlakte van 1 183 000 km². Die hoofstad is Hohhot en die grootste stad Baotou.
Binne-Mongolië grens aan agt provinsies in die suide en ooste (Heilongjiang, Jilin, Liaoning, Hebei, Shanxi, Shaanxi, Ningxia en Gansu), aan Xinjiang in die weste en aan Mongolië en Rusland in die noorde.
Han-Chinese is met 79% die grootste etniese groep, gevolg deur Mongole met 17% en Mantsjoes met 2%.
Buite-Mongolië was 'n historiese gebied van die Qing-dinastie noord van Binne-Mongolië, wat vantevore oor die onafhanklike staat Mongolië en die Republiek Tiwa in Rusland gestrek het.
Kultuur
Binne-Mongolië is 'n outonome streek en het dus 'n spesiale beleid vir Chinese minderhede. Mense is byvoorbeeld verplig om Mongools as 'n amptelike taal te gebruik, benewens Chinees. Hierdie reël word streng deur die regering nagekom. In skole, behalwe Chinese skole, word lesse ook in Mongools gegee. Die Mongoolse skrif word ook deur die regering en skole gebruik. Die regering stel die gebruik van die Mongoolse skrif as verpligtend. Daarom word byna alle regeringsgeboue, treinstasies, straatname en advertensietekens van winkels en groot kettinggroepe soos KFC en McDonald's voorsien van Chinese én Mongoolse name.
Buite Binne-Mongolië word die Mongoolse skrif amper nie gebruik nie. In Mongolië ("Buite-Mongolië") word die Cyrilliese alfabet gebruik om Mongools te skryf.
Kasuur
Die kasuur (Pittosporum viridiflorum) is 'n boom wat inheems is in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap. Buite Suid-Afrika is die boom inheems in Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Djiboeti, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Lesotho, Madagaskar, Malawi, Mosambiek, Niger, Nigerië, Rwanda, Saoedi-Arabië, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sokotra, Somalië, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die boom kan tot 10 m hoog word. Die boom se FSA-nommer is 139.
Sinonieme
Die plant het 35 sinonieme:
Clathria spongigartina
Clathria spongigartina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1930 deur De Laubenfels.
Borsbeen
Die borsbeen of sternum is ’n lang platbeen in die middelste deel van die bors. Dit dien as vashegplek vir die ribbes deur middel van kraakbeen en vorm die voorkant van die ribbekas; dit help dus die hart, longe en groot bloedvate beskerm. Dit is rofweg in die vorm van ’n das en is een van die grootste en langste platbene in die menslike liggaam. Die drie dele daarvan is die manubrium, hoofdeel en ensiforme kraakbeen. Die woord "sternum" kom van die Griekse στέρνον sternon, wat "bors" beteken.
Struktuur
thumb|150px|links|Animasie van die posisie van die borsbeen (in rooi). Die borsbeen is ’n lang platbeen wat die middelste deel van die voorkant van die bors vorm. Die bokant steun die sleutelbene en die kante is verbind met die kraakbeen van die eerste pare ribbes. Die binneste oppervlak van die borsbeen is ook die vashegplek van die sternoperikardiale ligamente.
Die borsbeen bestaan uit drie dele, van bo af die:
In sy natuurlike posisie loop die borsbeen effens skuins na voor en onder. Dit is breed aan die bokant en is soos ’n "T" gevorm; dit word smaller by die punt waar die manubrium aan die hoofdeel vas is, loop dan weer effens breër tot onder die middel van die hoofdeel en dan weer nouer na onder.
In volwassenes is die borsbeen gemiddeld sowat 17 cm lank (langer by mans as by vroue).
Ioon
duimnael|regs|250px|'n Eletrostatiese potensiaalkaart van die [[nitraatioon. (NO3−).]]
Anione en katione
'n Katioon, van die Griekse woord κάτω, wat "af" beteken, is 'n ioon met minder elektrone as protone, wat dit 'n positiewe lading gee.
Daar is addisionele name wat gebruik word vir ione met veelvuldige ladings. Byvoorbeeld, 'n ioon met 'n -2 lading staan ​​bekend as 'n dianioon en 'n ioon met 'n +2 lading staan ​​bekend as 'n dikatioon. 'n Zwitterioon is 'n neutrale molekule met positiewe en negatiewe ladings op verskillende plekke binne dieseflde molekule.
Katione en anione word gemeet deur hul ioniese radius en hulle verskil in relatiewe grootte: "Katione is klein, meestal minder as 10−10 m in radius. Die meeste anione is groot en daaruit blyk dit dat die grootste deel van die ruimte van 'n kristal word deur die anioon beset en dat die katione in die ruimtes tussen hulle pas."
Die terme anioon en katioon (vir ione wat tydens elektrolise onderskeidelik na die anode en katode beweeg) is in 1834 deur Michael Faraday bekendgestel.
Terence O'Brien (akteur)
Terence O'Brien (25 Oktober 1887 – 13 Oktober 1970) was 'n Britse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Merchant of Venice (1916), The House Opposite (1917), Q-Ships (1928), en Bombs Over London (1937).
R56 (Suid-Afrika)
Die R56 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Middelburg met Pietermaritzburg verbind via Molteno, Maclear en Kokstad. Dit is medebeskryf met die N2 tussen Kokstad en Stafford’s Post vir 39 kilometer.
Die R56 is bekend as die kortste roete tussen Kaapstad in die Wes-Kaap en Durban in KwaZulu-Natal. Daar is 12 belangrike dorpe op die R56. Middelburg-Karoo, Steynsburg, Molteno, Dordrecht, Khowa, Ugie, Maclear, Matatiele, Kokstad, Ixopo, Richmond en Pietermaritzburg.
Bioom
'n Bioom is die versameling fauna en flora wat in 'n habitat leef en 'n bepaalde topografie op die aarde beset. Die verspreiding van fauna en flora word bepaal deur die heersende klimaat en geografiese omstandighede. Dit staan ook as vegetasiegordels bekend.
Die ses primêre biome is:
Daar is egter ook subvariasies, soos tropiese reënwoude binne tropiese bosse of mikrobiome soos die risosfeer.
Haarvat
In die menslike fisiologie verwys haarvat (ook kapillêr, Latyn: capillus, haar) na die allerkleinste vertakking van die bloedvate, 'n besonders dunwandige vaatjie waarin die uitwisseling van gasse, voedingstowwe en afbraakprodukte tussen die bloed en die weefsels plaasvind.
Benazir Bhutto
Beknopte biografie
Benazir Bhutto is op 21 Junie 1953 in Karatsji in Pakistan gebore. Sy was die oudste dogter van Zulfiqar Ali Bhutto en Nusrat Bhutto (née Ispahani). Haar pa was in die 1970's die premier van Pakistan, maar is in 1977 ná 'n militêre staatsgreep gehang. Sy is aan Harvard en Oxford onderrig. Terwyl sy nog onder huisarres was, was sy en haar ma by 'n beweging vir Pakistan se herstel na demokrasie betrokke.
Bhutto het in 1988 na Pakistan teruggekeer en is in dieselfde jaar tot premier verkies. Sy is 20 maande later in opdrag van die destydse pres. Ghulam Ishaq Khan uit die amp onthef, omdat sy glo korrup was.
In 1993 is Bhutto vir ’n tweede termyn herkies. In 1996 is sy deur pres. Farooq Leghari gedwing om haar pos te ontruim en in ballingskap te gaan woon, omdat sommige mense geglo het dat sy regeringsgeld op oneerlike wyse gebruik het.
Sy keer in 2007 na Pakistan terug en het probeer om vir 'n derde keer premier te word. Sy is egter op 27 Desember 2007 in ’n bomaanval tydens dié veldtog gedood. Tydens die aanval het 'n sluipmoordenaar haar in die nek en bors geskiet, waarna hy 'n plofbare baadjie afgesit het. Ongeveer 30 mense het in die voorval omgekom.
NG gemeente Klerksdorp-Wilkruin
Die gemeente is gestig in 1980. Die kerkgebou is geleë by Dr. Yusuf Dadoolaan 73, Wilkoppies, Klerksdorp. In 2013 was die leraar ds. A.P. Burger. Daar was in daardie jaar 125 doop- en 580 belydende lidmate.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1974
Die Suid-Afrikaanse parlementsverkiesing van 1974 het op 24 April 1974 plaasgevind.
Die Nasionale Party het sy posisie van 1970 verbeter, en vyf meer setels gewen. Die regse Herstigte Nasionale Party van Albert Hertzog het weer geen setels gewen nie. Die amptelike opposisie, die Verenigde Party van De Villiers Graaff, het 6 setels verloor. Die grootste wenner was die Progressiewe Party, wat 5 setels wen. Later het die party nog een setel gewen, na die verkiesing in Pinelands. Die party, wat vanaf 1961 met een setel in die parlement verteenwoordig is (in die persoon van Helen Suzman), is beloon vir haar doeltreffende opposisie teen apartheid.
Uitslag
duimnael|links|Setels in die [[Volksraad van Suid-Afrika na die 1974-verkiesing
NG gemeente Kliprivier
Die NG gemeente Kliprivier is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1984. Die kerkgebou is geleë op Hoewe 9, Croftweg, Garthdale. Dr. C.T. Kleynhans is op 1 Oktober 2014 in die gemeente bevestig. Daar was in daardie jaar 42 doop- en 195 belydende lidmate.
Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1974
Nasleep
Een jaar na die verkiesing het vier progressiewe lede van die Verenigde Party weggebreek. Ontevrede oor die konserwatiewe koers van die party, het hulle die Reformiste Party gestig, onder die leierskap van Harry Schwartz. Op 25 Julie 1976 het die Reformiste Party en die Progressiewe Party saamgesmelt, onder die naam van die Progressiewe Reformiste Party en die leierskap van Colin Eglin.
Die party het nooit 'n verkiesing betwis nie, want op 5 September 1977 smelt dit saam met 'n groep lede van die Verenigde Party wat nie bereid was om by die Nuwe Republiek Party aan te sluit nie. Die eerste leier was weer Eglin. Die nuwe party het as die Progressiewe Federale Party bekend gestaan.
Charlize Theron
Charlize Theron (gebore op 7 Augustus 1975) is 'n Suid-Afrikaans-Amerikaanse aktrise, vervaardiger en modemodel asook Golden Globe/Oscar-wenner. Sy woon tans in Los Angeles. Theron, wat in 2007 naas Suid-Afrikaanse ook Amerikaanse burgerskap aanvaar het, is in 2019 onder die wêreld se hoogsbetaalde aktrises gereken.
Kinderjare
Charlize Theron is op 7 Augustus 1975 in Benoni in die destydse provinsie Transvaal as enigste kind van Gerda Jacoba Aletta (née Maritz) en Charles Jacobus Theron gebore. Sy het grootgeword op 'n hoewe naby Benoni, waar sy op Laerskool Putfontein was van 1982 tot 1988. Aan die Hoërskool Die Kruin vir Kuns, Musiek, Ballet en Drama in Parktown, Johannesburg, waar sy van 1989 tot 1993 onder meer ballet geneem het, was sy volgens haar oud-balletonderwyseres baie gewild onder die meisies. Hoewel Theron vlot Engels praat, is haar moedertaal Afrikaans.
Haar ma, Gerda, het in 1991 haar pa, Charles, met sy eie wapen doodgeskiet uit selfverdediging nadat dronkenskap en huishoudelike geweld 'n breekpunt in hul huis bereik het. (Charlize was toe 15 jaar oud.) Gerda is nie aangekla weens sy dood nie.
Hollywood
Die jong Charlize is Amerika toe om naam in Hollywood te maak en is uiteindelik deur 'n talentsoeker raakgesien. Haar eerste rol op die internasionale silwerdoek was in 1995 in Children of the Corn III.
Daarna het rolle gevolg in lokettreffers soos The Italian Job (2004) en The Life and Death of Peter Sellers (2004), Waking up in Reno, Trapped en Reindeer Games (2000), The Cider House Rules en The Astronaut's Wife (1999), Mighty Joe Young (1998) en The Devil's Advocate (1997). Haar lys van rolprente sluit verder in Two Days in the Valley en That Thing You Do (1996), Trial and Error (1997), Celebrity (1998), The Yards, Men of Honor en The Legend of Bagger Vance (2000), 15 Minutes, Sweet November en When I was a Girl (2001). Sy het ook in 1997 in die TV-treffer Hollywood Confidential opgetree.
Theron se ondervinding in dié uiteenlopende rolle het haar uiteindelik in staat gestel het om die veeleisende rol in die skrywer-regisseur Patty Jenkins se Monster los te slaan. Daar is aanvanklik verwag dat die rolprent nie groot aftrek by die algemene publiek sou kry nie, maar toe die toekennings begin inrol, is dié verwagting verkeerd bewys. Theron het ook in Head in the Clouds (2004), Aeon Flux Class Action (2005) en The Ice at the Bottom of the World (2006) gespeel.
Sy en die akteur Stuart Townsend was tussen 2001 en 2010 'n paartjie.
Belangrike prestasies
Charlize Theron het in 2004 op 28-jarige leeftyd die eerste Suid-Afrikaanse silwerdoekaktrise geword wat die gesogte Oscar-toekenning kon inpalm. Daarmee het sy die kroon gespan op 'n loopbaan wat reeds verskeie Hollywood-treffers en toekennings insluit.
Acanthuridae
Die Doktervisse, tange en eenhoringvisse (Acanthuridae) is 'n visfamilie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is drie subfamilies in die familie maar slegs die volgende twee kom in Suider-Afrikaanse water voor: Acanthurinae en Nasinae.
Charlize Theron
Belangrike prestasies
Sy het die Oscar gewen vir haar rol in Monster, wat handel oor die lewe van Aileen Wuornos (sien inligtingkassie), 'n lesbiese reeksmoordenares wat op 9 Oktober 2002 in die VSA tereggestel is vir die moord op sewe manskliënte. Terwyl Wuornos se lewensverhaal van teistering wat geweld, verkragting, bloedskande, tienerswangerskap en prostitusie ingesluit het, geweldige eise aan Theron as aktrise gestel het, moes sy ook haar uiterlike radikaal aanpas (insluitende gewig aansit) om die verwaarloosde en hawelose prostituut se harde lewe te kon weergee.
Acanthuridae
Familiekenmerke
Die familie is eerder rondvormig as plat met 'n enkele, lang dorsale vin en die anale vin is ook lank. Die pensgedeelte is wit.
Charlize Theron
Belangrike prestasies
Theron het naas die Oscar ook 'n Golden Globe-toekenning ontvang vir dié rol en is in 2004 saam met Sandino Moreno aangewys as die Beste Aktrise by die Berlynse Rolprentfees. (Moreno het die toekenning gedeel vir haar rol in Maria Full of Grace.) Theron het ook 'n Screen Actor’s Guild-toekenning en verskeie pryse wat deur kritici uitgeloof word, ingepalm. Boonop het sy in Monster nie net voor die kameras gewerk nie, maar ook as vervaardiger opgetree.
Acanthuridae
Subfamilie: Acanthurinae
Daar is vier genera met een en vyftig spesies wat hoort tot dié subfamilie en negentien van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Charlize Theron
Belangrike prestasies
Ná haar oorwinning by die Oscar-aand het Theron ’n kort besoek aan haar geboorteland gebring, waar sy onderhoude met onder meer president Thabo Mbeki en oud-president Nelson Mandela gehad het, 'n liefdadigheidsbal bygewoon het en aangekondig het dat sy gaan help om 'n laboratorium in te rig waar DNS-toetse gedoen word om verkragtingsake vinniger af te handel. Sy het voorheen in 'n omstrede advertensieveldtog teen die verkragting van vroue in Suid-Afrika opgetree.
Acanthuridae
Kenmerke
Die subfamilie staan ook bekend as die doktervisse en hul lywe is rondvormig. Daar is 'n skerp stekel in die stertvin. Die subfamilie word tussen 18 – 63 cm groot. Die subfamilie verkies om in vlak water te leef in tropiese en subtropiese seë maar 'n paar kan voorkom tot op dieptes van 100 m. Hulle vreet oor die algemeen alge, detritus en soöplankton.
Die detritus-eters (Ctenochatus) neem baie sand saam met hulle kos in en het harde mae met dik lae om die kos te verteer en net soos die meeste herbivore, lang spysverteringskanale. Die doktervisse skiet kuit saam in groepe en die eiers en larwes is pelagies.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Kenmerke
Die enkele grootste kenmerk van die subfamilie is die groot beenagtige horing wat ontwikkel tussen die oë van party spesies. Die doel van die horing is onbekend. Die subfamlie word tot 35 – 100 cm lank, lengte van die horing uitgesluit.
Genus
Daar is slegs een genus met agttien spesies wat hoort tot dié sub-familie en twaalf van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kaapse berglyster
Die Kaapse berglyster (Chaetops frenatus) is endemies, gelokaliseerde, algemene standvoël en gedeeltelike hoogtetrekvoël teen rotsagtige hange. Hulle kom gewoonlik in klein groepies voor. Die voël is 23 – 25 cm groot en weeg 50 - 72 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cape rockjumper.
Manneërs
Die Manneërs van Mannea (Akkadies: Mannai, moontlik die Bybelse Minni) was ’n antieke volk wat tussen omstreeks die 10de en 7de eeu v.C. in die hedendaagse Noordwes-Iran suid van die Urmiameer gewoon het. Hulle was toe bure van die ryke Assirië en Urartu saam met ander bufferstate tussen die twee lande.
In Jeremia 51:27 word die Manneërs die "Minni" genoem. In die Joodse Ensiklopedie (1906) word Minni verbind met Armenië, maar dit kan verwys na een van die provinsies van antieke Armenië; Minni, Ararat en Ashkenaz.
Volgens ’n ondersoek van die plek- en persoonlike name in Assiriese en Urartiese geskrifte, het die Manneërs, of minstens hul heersers, Horities gepraat – ’n nie-Semitiese en nie-Indo-Europese taal verwant aan Urarties.
Ligging
In opgrawings wat in 1956 begin is, is die ommuurde stad Hasanlu ontdek wat eens as ’n moontlikheid vir die terrein van Mannea beskou is. Meer onlangs is die terrein van Qalaichi verbind met die Manneërs na aanleiding van steles met dié naam wat daar gevind is.
Witliesbosbontrokkie
Die witliesbosbontrokkie (Batis molitor) is 'n klein sangvoël wat aan die familie Platysteiridae behoort. Die voël is 'n algemene standvoël in breëblaarboomveld en doringboomsavanne. In Engels staan die voël as die Chinspot batis bekend.
Identifikasie
Die voëljie is 13 cm lank en weeg 12 gram. Dit is die algemeenste bosbontrokkie in vogtige savanne en sy gebied oorvleuel effens met die Priritbosbontrokkie in die weste en die Mosambiekbosbontrokkie in die ooste. Die mannetjie verskil van die Priritbosbontrokkie: die sye is wit en nie donker gevlek nie. Die borsband is ook breër en die rug effe grys en nie gevlek soos dié van die Mosambiekbosbontrokkie nie. Die wyfie se rug is nie gevlek soos die van die Mosambiekbosbontrokkie nie.
Pous Honorius IV
Honorius IV was die 190ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1285 tot 1287.
Biografie
Pous Honorius IV is gebore as Giacomo Savelli ongeveer in 1210 in Rome, Italië. Hy is die seun van 'n Romeinse senator Luca Savelli en sy vrou Giovanna Aldobrandeschi en die kleinneef van Pous Honorius III. Hy is getroud en het minstens twee seuns. Een van hulle word podesta van Urbino en sterf voor 1279, die ander een was 'n senator in Rome en sterf in 1306. Na sy vrou se dood word hy 'n geestelike. Hy is die laaste pous wat getroud was. Hy het aan die Universiteit van Parys studeer en Pous Urbanus IV maak hom kardinaal-diaken van Santa Maria in Cosmedin. Kardinaal Savelli was 'n kerklike diplomaat. Pous Clemens IV stuur hom en drie ander kardinale om Karel van Anjou te kroon as koning van Sisilië in Rome op 28 Julie 1265. Hy was een van die ses kardinale wat Pous Gregorius X gekies na die drie jaar lange sedis vacatio na die dood van Pous Clemens IV.
In 1274 neem hy deel aan die konsilie van Lyon wat bepaal het dat daar slegs vier bedelordes mag wees i.e. die Dominikane, Franciskane, Augustyne en die Karmelite. Op bevel van Pous Adrianus V het hy met die Duitse koning Rudolf I van Habsburg onderhandel oor die betrekkinge met Karel van Anjou. Die dood van Adrianus het die onderhandelinge vrugteloos gemaak. Hy word die Eerste diaken van die Kollege van Kardinale in November 1277 en het Pous Nicolaas III en Pous Martinus IV gekroon. Sy graf is in die kerk van die Heilige Maria in Aracoeli in Rome. Die naam ‘Honorius’ beteken 'eerbare'.
Pontifikaat
Pous Honorius IV is onbestrede verkies in een van die kortste pousverkiesings in die geskiedenis op 2 April 1285 in Perugia. Hy is toe reeds 75 jaar oud en het so erg aan jig gely dat hy nie kon loop of staan nie. Op 19 Mei 1285 word hy priester gewy deur kardinaal Malabranca Orsini van Ostia en op 20 Mei 1285 biskop gewy en tot pous gekroon.
Sisiliaanse Konflik
Die Sisiliaanse konflik het onmiddellik aandag vereis. Tydens die bewind van Pous Martinus IV het die Sisiliane Karel van Anjou as koning afgesit en Pedro III van Aragon as koning gekies sonder die pous se goedkeuring.
Die volksopstand en massamoord van 31 Maart 1282 wat bekend staan as die Sisiliaanse Vespers het versoening onmoontlik gemaak en pous Martinus het Sisilië en Pedro onder 'n interdik geplaas. Hy het ook Aragon van Pedro af weggevat en dit aan Karel van Valois die jonger seun van koning Philip III van Frankryk gegee. Die Sisiliane het egter die Franse en pouslike magte verslaan en die Anjou erfgenaam, Karel van Salerno, (die seun van Karel van Anjou) gevange geneem.
Honorius was meer vredeliewend as Martinus en het nie die tirannie van Karel van Anjou goedgekeur nie. In sy grondwet van 17 September 1285 "Constitutio ordinatione regni Siciliae" verklaar hy dat geen regering kan slaag sonder reg en geregtigheid nie. Hy maak vyf-en-veertig wette wat die Sisiliane teen hulle heersers en owerhede beskerm.
Karel van Salerno het moeg geword vir sy lang gevangeskap en 'n kontrak geteken op 27 Februarie 1287 waarin hy sy koninkryk van Sisilië opgee. Honorius het egter die kontrak ongeldig verklaar.
Honorius het nie sy posisie ten opsigte van Sisilië verander nie, maar het meer toegeeflik geword tot Alfonso III van Aragon. Koning Edward I van Engeland het bemiddel, maar die pous het nie lank genoeg gelewe om die vrede te smaak nie. Die konflik met beide Aragon en Sisilië is bygelê in 1302 onder die bewind van Pous Bonifatius VIII.
Rome
Rome en die Pouslike Staat het rustigheid soos lanklaas belewe tydens die bewind van Honorius IV. Die pous het sy belangrikste teenstander graaf Guido van Montefeltro verslaan en die pous se gesag is erken deur die hele Pouslike Staat. Die Pouslike Staat het in die tyd bestaan uit die eksargaat van Ravenna, die vleiland van Ancona, die graafskap van Spoleto, die Bertinoro-gebied, die Mathilde gebied en die Pentapolis d.w.s. die stede Rimini, Pesaro, Fano, Senigallia en Ancona. Pous Honorius IV was die eerste pous wat die groot bankiers van Noord Italië gebruik het om sy belasting in te vorder. Op 16 Maart 1286 hef Honorius die interdik wat deur Pous Martinus IV teen Venesië ingestel is, op.
Die Romeine was in hulle skik met Pous Honorius, want hy was 'n Romein en sy broer Pandulf was 'n Romeinse senator. Die vorige pous, Pous Martinus IV kon weens die voortdurige oproerigheid nie in Rome bly nie, maar Honorius was baie welkom het permanent in Rome gewoon. Eers het hy in die Vatikaan gebly, maar in die herfs van 1285 verhuis hy na 'n nuwe pragtige paleis op die Aventine.
Die keiserryk
Na die val van die Hohenstaufen was die keiserryk nie meer 'n gevaar vir die pous nie. Honorius volg die gematigde politiek van Pous Gregorius X. Rudolf I van Duitsland het biskop Hendrik van Basel na Rome gestuur met die versoek dat die pous hom tot keiser sou kroon. Honorius het Hendrik aangestel as aartsbiskop van Mainz, 'n datum vir die kroning bepaal op 2 Februarie 1287 en kardinaal Johannes van Tusculum na Duitsland gestuur om Rudolf te help. In Duitsland was daar egter teenstand teen die pous se inmenging en die volksvergadering van Würzburg (12 Maart tot 16 Maart 1287) het heftig geprotesteer. Rudolf moes die pous se afgesant beskerm teen liggaamlike leed. Beide Rudolf en die pous se planne het skipbreuk gely.
Kontak met die Mongole
Die Mongoolse leier Arghun het 'n ambassadeur en 'n brief na Pous Honorius in 1285. 'n Latynse kopie van die brief word vandag nog in die Vatikaan bewaar. Die brief bevat 'n verwysing na Christene in Arghun se familie en stel 'n verbond voor om die Moslemlande te verower. Die pous kon egter nie die nodige militêre ondersteuning verkry om die plan ten uitvoer te bring nie.
Kerksake
Pous Honorius IV het planne vir nog 'n kruistog van sy voorganger geërf. Hy het egter net die tiendes wat deur die konsilie van Lyon vasgestel is, te vorder waarvoor hy die bankiers van Florence, Siena en Pistoia gebruik het.