cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaap Lopez
Ligging
Die kaap lê by 0° 38′ suid en 8° 42′ oos op 'n sanderige skiereiland by die mond van die Ogoouérivier en 10 km van Port-Gentil. Die delta bestaan uit 'n netwerk van natuurlike kanale, strandmere, eilande en ekwatoriale bosse. Die skiereiland is 55 km lank en skei die Golf van Guinee van die suidelike Atlantiese Oseaan. Seestrome loop van wes na oos en verlangsaam hier sodat baie fyn sand aan die ooskus neergeslaan word.
Geskiedenis
Die kaap is in 1474 deur die Portugees Lopes Gonçalves besoek en in 1602 was die Nederlander Pieter de Marees daar. Jare lank was die kaap en die baai die tuiste van seerowers. Van 5 tot 10 Februarie 1722 vind die Seeslag van Kaap Lopez plaas. Die Britse oorlogskip HMS Swallow onder kapt. Chaloner Ogle verslaan die seerowers onder Bartholomew Roberts met hul skepe Ranger en Royal Fortune. Roberts kom in die gevegte om. In die 1870’s loods die Franse ontdekker graaf Savorgnan de Brazza sy reise na die onbekende dele van Afrika van hier uit. Die eerste vuurtoring op die kaap dateer uit 1897 en dit is in 1911 vervang. Dit staan tans in onbruik. Eers in 1957 is die hawe ontwikkel en tien jaar later is 'n olieraffinadery gebou.
Naos
Eienskappe
thumb|links|220px|’n Kunstenaar se voorstelling van Naos.
Naos is al baie bestudeer vanweë sy seldsaamheid en relatiewe nabyheid aan die Aarde, maar min is nog bekend oor sy fisiese parameters en afstand. Sy spektraaltipe is O4If(n)p. Die "O4" dui aan dit is ’n swaar, warm ster. Die "f" dui aan die spektrum het emissielyne van geïoniseerde helium en stikstof, wat nie ongewoon is in geëvolueerde O-sterre nie. Die "n" (vir newelagtig) dui breë absorpsielyne aan wat veroorsaak word deur die ster se vinnige rotasie, in hierdie geval meer as 220 km/s by sy ewenaar. Die "p" is ’n algemene spektrale aanduiding van uitsonderlikheid. Hierdie kombinasie spektraaltipe is ongewoon omdat geëvolueerde sterre na verwagting relatief stadig roteer nadat dit deur ’n sterk sterwind gerem is, en net agt sterre van hierdie tipe in die Melkweg is bekend. Die spektraaltipe kompliseer die vasstelling van fisiese parameters. Sy eienskappe dui op ’n wegbeweeg van die hoofreeks, en Zeta Puppis word dus as ’n superreus geklassifiseer.
Naos word geklassifiseer as ’n vermoedelike Alpha Cygni-veranderlike. Dit toon wisselings in Hα-spektraallynprofiele en X-straalligsterkte op tydskale van minder as ’n dag.
Sandspruit (Lovu)
Die Sandspruit is 'n rivier wat in die Lovurivier invloei in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Half-Life (videospeletjie)
Half-Life is 'n eerste persoon skietspeletjie ontwikkel deur Valve en gepubliseer deur Sierra Studios vir Windows in 1998. Dit was Valve se debuutproduk en die eerste wedstryd in die Half-Life-reeks. Spelers aanvaar die rol van Gordon Freeman, 'n wetenskaplike wat sy weg uit die Black Mesa-navorsingsfasiliteit moet vind nadat 'n eksperiment met uitheemse materiaal verkeerd loop. Die kernspel bestaan uit die bekamping van uitheemse en menslike vyande met 'n verskeidenheid wapens en die oplos van legkaarte. Anders as in baie ander wedstryde destyds, het die speler byna 'n volledige onderbreking van Freeman, en word die verhaal meestal vertel deur geskrewe reekse wat deur sy oë gesien word.
Gabe Newell, medestigter van die Valve, het gesê die span het ten doel gehad om 'n meesleurende wêreld te skep, eerder as 'n 'skietgalery'. Half-Life het kritieke lof gekry vir sy grafiese, realistiese spel en naatlose vertelling. Dit het meer as vyftig PC "Game of the Year" -toekennings gewen en word beskou as een van die mees invloedryke speletjies van die eerstepersoon-shooter-genre, sowel as een van die beste videospeletjies wat nog ooit gemaak is. Teen 2008 het die spel meer as 9 miljoen eksemplare verkoop.
John Cusack
John Cusack (gebore 28 Junie 1966) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Say Anything... (1989), Grosse Pointe Blank (1997), High Fidelity (2000), en 2012 (2009).
Half-Life (videospeletjie)
Half-Life het die uitbreidingspakkies Half-Life: Opposing Force (1999) en Half-Life: Blue Shift (2001) ontvang. Die speletjie is in 2001 na die PlayStation 2 oorgedra, saam met nog 'n uitbreiding Half-Life: Decay, asook na macOS en Linux in 2013. Die spel se enjin, GoldSrc, is 'n sterk aangepaste weergawe van die Quake-enjin, gelisensieer van ID sagteware. In 2004 het Valve Half-Life na sy bron-enjin oorgedra, terwyl 'n kommersiële aanhanger van die Valve, Black Mesa, in 2020 vrygestel is.
Half-Life het talle fan-mods gemaak, waarvan verskeie selfstandige speletjies geword het, veral Counter-Strike, Day of Defeat en Sven Co-op. 'n Vervolgverhaal, Half-Life 2, is in 2004 vrygestel, gevolg deur episodiese uitbreidings, en Half-Life: Alyx in 2020.
Erepsia pillansii
Erepsia pillansii is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Piketberg voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 900 km². Daar is minder as tien subpopulasies oor wat bedreig word deur die aanplant van boegoe, vrugte boorde en wingerde. Ander bedreigings is indringerplante soos Pinus-spesies, oord ontwikkeling, dam konstruksie en ongereelde veldbrande. Die plant is deel van die fynbos.
Barbara O'Neil
Barbara O'Neil (17 Julie 1910 – 3 September 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Stella Dallas (1937), Gone with the Wind (1939), All This, and Heaven Too (1940), en I Remember Mama (1948).
Raspailia viminalis
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Eva Green
Die jaar daarna speel sy die Bond-meisie Vesper Lynd in die James Bond-film Casino Royale (2006), waarvoor sy die BAFTA Rising Star-toekenning ontvang het.
Ngwaritsanarivier
Die Ngwaritsanarivier is 'n rivier wat wes van die Krugerwildtuin, in Mpumalanga, Suid-Afrika vloei. Sy monding is in die Injakadam by Bosbokrand.
Eva Green
Green het sedertdien in talle films verskyn, ondermeer Cracks (2009), Womb (2010) en Perfect Sense (2011). In 2014 speel sy Artemisia in die 300-opvolger, 300: Rise of an Empire, en Ava Lord in Frank Miller en Robert Rodriguez se Sin City-opvolger, Sin City: A Dame to Kill For.
Green is ook bekend om haar samewerking met regisseur Tim Burton, en het hoofrolle vertolk (as die karakter Angelique Bouchard) in die riller-komediefilm Dark Shadows (2012), as Miss Alma Peregrine in die fantasiefilm Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016), en as Colette Marchant in die fantasiefilm Dumbo (2019). Vir haar rol as ruimtevaarder-moeder in die dramafilm Proxima (2019) verdien sy 'n benoeming vir die César-toekenning vir beste aktrise.
Green het die rol van Morgan Pendragon vertolk in die Starz historiese fantasiereeks Camelot (2011). Sy het ook die hoofrol vertolk as Vanessa Ives in die Showtime-riller-dramareeks Penny Dreadful (2014–2016) en 'n nominasie verdien vir beste aktrise in 'n televisiereeks - drama tydens die 73ste Golden Globe-toekennings.
Nance O'Neil
Nance O'Neil (8 Oktober 1874 – 7 Februarie 1965) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Kreutzer Sonata (1915), Hedda Gabler (1917), Cimarron (1931), en A Woman of Experience (1931).
Islamabad Internasionale Lughawe
Islamabad Internasionale Lughawe (IATA: ISB, ICAO: OPIS) is die internasionale lughawe wat Islamabad, die hoofstad van Pakistan bedien. Dit is 25 km suidwes van die stad geleë en is toeganklik deur Srinagar-snelweg.
Die lughawe het in 6 Mei 2018 met volle bedrywighede begin en die ontbinde Benazir Bhutto Internasionale Lughawe vervang wat nou deel vorm van die Pakistanse Lugmagbasis Nur Khan. Dit is die grootste vraglughawe in Pakistan en ook in terme van oppervlakte en passasierkapasiteit, wat jaarliks 9 miljoen passasiers kan bedien. Verdere uitbreidings in die toekoms sal sorg dat dit jaarliks tot 25 miljoen passasiers kan bedien. Dit is die tweede besigste lughawe in Pakistan wat passasiersverkeer betref ná Jinnah Internasionale Lughawe, Karatsji. Die terminaal sluit 15 hekke met tien afgeleë hekke, belastingvrye winkels, 'n voedselarea en 42 immigrasietoonbanke in. Die Pakistanse burgerlugvaartowerheid het 2,833 hektaar (11,46 km2 / 4.42 vk myl) grond bekom om 'n derde aanloopbaan te bou. Dit is die eerste en enigste lughawe in Pakistan wat die Airbus A380 kan hanteer. 'n Metrobus-snelvervoerdiens verbind die lughawe met Islamabad en Rawalpindi, dit is op 18 April 2022 voltooi.
Ontwerp en konstruksie
Die PCAA het 'n span Britse argitekte gevra om die nuwe lughawe te ontwerp. PCAA het 'n ooreenkoms met die Louis Berger-groep in die VSA in samewerking met die Pakistanse konsultasiefirma GT AASR onderteken om projekbestuurdienste te onderneem. Die lughawe sou binne 5 jaar voltooi word, maar het 12 jaar geneem om te voltooi, wat 'n driemalige verhoging in koste tot gevolg gehad het. Op 1 Mei 2018 het premier Shahid Khaqan Abbasi die nuwe lughawe amptelik ingewy.
Op 8 Julie 2018 het die eerste Airbus A380 in Islamabad geland as Emirates-vlug EK-2524 vanaf Doebai Internasionale Lughawe. Dit was die eerste keer dat 'n Airbus A380 in Pakistan geland het.
Raspailia virgultosa
Raspailia virgultosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Islamabad Internasionale Lughawe
Ontwerp en konstruksie
Sedert Augustus 2019 het Pakistan International Airlines sy spilpunt vir internasionale vlugte van Karatsji se Jinnah Internasionale Lughawe na Islamabad-lughawe verskuif. Internasionale verkeer van PIA vertrek hoofsaaklik uit die noordelike gebiede van die land, waardeur die nasionale vervoerder besluit het om die grootste deel van sy skedule na die hoofstad te skuif.
Landvervoer
Die lughawe is verbind met Islamabad via die Srinagar-hoofweg en Rawalpindi via die GT-pad (snelweg N-5). ’n Vierbaanhoofweg is ook in aanbou om vragverkeer te bedien.
Erepsia patula
Erepsia patula is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf Wellington tot by Somerset-Wes, insluitende die Kaapse Skiereiland voor. Daar is tien populasies bekend in 'n voorkomsgebied van 3500 km². Die plant het gedeeltes van sy habitat afgestaan aan gewasverbouing en ontwikkeling. Indringerplante is ook 'n bedreiging asook te ongereelde brande op die laer hellings van Leeukop. Die plant is deel van die fynbos.
2021 Saoedi-Arabiese Grand Prix
Die 2021 Formule Een Saoedi-Arabiese Grand Prix is op 5 Desember 2021 op die Djedda-straatrenbaan gehou, en was die 1056ste byeenkoms van die Formule 1-wêreldkampioenskap sedert 1950 gewees. Dit was die eerste uitgawe van die Grand Prix van Saoedi-Arabië vir die Formule 1-wêreldkampioenskap en die een-en-twintigste rondte van die 2021-kampioenskap.
Bande
Pirelli het die volgende bande in Saoedi-Arabië verskaf:
Renuitslag
Lewis Hamilton verdien 'n ekstra punt vir die vinnigste rondte.
Vatiswa Bam-Mugwanya
Vatiswa Bam-Mugwanya is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die ANC.
Saïs
Saïs (Grieks: Σάϊς, Arabies: صا الحجر, Sa al-Hagar) was ’n stad van Antieke Egipte in die westelike Nyldelta. Dit was die hoofstad van die vyfde nomos (distrik) van Benede-Egipte en het die hoofsetel van mag geword tydens die 24ste Dinastie (omstreeks 732–720 v.C.) en die 26ste Dinastie (664–525 v.C.) in die Laat Tydperk. Sy Egiptiese naam was Zaoe.
Oorsig
Die stad se naam kom al sedert die Ou Ryk van Egipte in tekste voor. Opgrawings wys egter dit kon reeds in 4000 v.C. bestaan het.
Volgens Herodotus was Saïs die ligging van Osiris se graf en is die god se lyding op ’n aangrensende meer vertoon as ’n misterie in die nag. Die stad se beskermingsgodin was Neith, wie se kultus tot in die 1ste Dinastie terugstrek, omstreeks 3100-3050 v.C. Die Grieke soos Herodotus, Plato en Diodorus Siculus het haar met die Griekse godin Athena verbind en Saïs dus met Athene.
Vandag is daar geen bewyse van Saïs se bestaan voor die laat Nuwe Ryk (omstreeks 1100 v.C.) nie weens die grootskaalse verwoesting van die stad deur boere wat die geboue se modderstene verwyder het om as kunsmis te gebruik.
Mediese skool
Die Tempel van Saïs is verbind met ’n mediese skool, nes baie ander tempels van Antieke Egipte. Die skool by Saïs het baie vrouestudente gehad en blykbaar ook ’n fakulteit vir vroue. ’n Inskripsie wat in die stad behoue gebly het, lui: "Ek het van die mediese skool by Heliopolis gekom en aan die vroueskool by Saïs studeer, waar die goddelike moeders my geleer het om siektes te genees."
Anwar Sadat
Mohammed Anwar el-Sadat (محمد أنور السادات) Muḥammad as Anwar-Sādāt, Egipties: [muħæmmæd ˈʔɑnwɑɾ essæˈdæːt] (* 25 Desember 1918 – † 6 Oktober 1981) was die derde President van Egipte, 'n amp wat hy vanaf 15 Oktober 1970 tot en met die sluipmoord op hom deur fundamentalistiese offisiere op 6 Oktober 1981, beklee het. Sadat was 'n senior lid van die Vrye Offisiere-beweging wat Koning Farouk in die Egiptiese Revolusie van 1952 onttroon het, en 'n vertroueling van President Gamal Abdel Nasser, onder wie hy tweekeer as vise-president gedien het, en wie hy in 1970 as president opgevolg het.
In sy elf jaar as president, het hy Egipte se koers verander, deur uit baie van die politieke en ekonomiese beginsels van Nasserisme terug te trek, na 'n veelpartydemokrasie terug te keer, en die Infitah ekonomiese beleid van stapel te stuur. As President, het hy Egipte in die Jom Kippoeroorlog van 1973 gelei om Egipte se Sinai Skiereiland te herwin, wat Israel sedert die Ses-Dag Oorlog van 1967 beset het. Dit het van hom 'n held in Egipte en, vir 'n tyd, die res van die Arabiese Wêreld gemaak. Daarna het hy onderhandelinge met Israel begin, wat tot die Egipte–Israel Vredesverdrag gelei het. Hy en die Israeliese Eerste Minister, Menachem Begin, het daarvoor die Nobelprys vir Vrede verower. Daardeur het Sadat die eerste Moslem-nobelpryswenner geword. Alhoewel Egiptiese reaksie op die verdrag, wat Sinai as Egiptiese gebied bevestig het, oor die algemeen gunstig was,  is dit deur die Moslem-Broederskap verwerp, wat gevoel het dat Sadat pogings om 'n Palestynse staat te verseker, laat vaar het. Met die uitsondering van Soedan, was die Arabiese wêreld en die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PBO) sterk gekant teen Sadat se pogings om 'n aparte vrede met Israel te beding sonder om dit vooraf met die Arabiese state te bespreek. Sy weiering om met hulle te versoen oor die Palestynse kwessie het daartoe gelei dat Egipte se lidmaatskap in die Arabiese Liga tussen 1979 en 1989 opgeskort is. Die vredesverdrag was ook een van die hooffaktore wat gelei het tot sy moord.
Vroeë lewe en revolusionêre aktiwiteite
Anwar Sadat is op 25 Desember 1918 in Mit Abu El Kom, Monufia, Egipte, gebore in 'n arm Nubiese familie, een van 13 broers en susters. Een van sy broers, Atef Sadat, het later 'n vlieënier geword, en het tydens die Oktoberoorlog van 1973 gesneuwel. Sy vader, Anwar Mohammed El Sadat was van Bo-Egipte, en sy moeder, Sit Al-Berain, se vader was Soedanees. Sy teenstaanders het gesê dat sy ma nie "Egipties genoeg" gelyk het nie, en sommige het hom "Nasser se swart poedel" genoem.
Hy het aan die Koninklike Militêre Akademie in Kaïro in 1938 gegradueer, en is aangestel in die seinkorps. Hy het sy weermagloopbaan as 'n onderluitenant begin, en is in Soedan geplaas, wat op daardie tyd deel van Egipte was. Daar het hy Gamal Abdel Nasser ontmoet, en saam met 'n paar ander onderoffisiere, het hulle het die geheime beweging "Vrye Offisiere" gestig om Egipte en Soedan van Britse oorheersing en koninklike korrupsie te bevry.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is hy deur die Britte in hegtenis geneem vir sy pogings om hulp van die Spilmoondhede te kry om die Britse besettingsmagte te verdryf. Anwar Sadat was aktief in baie politieke bewegings, insluitend die Moslem-Broederskap, die fascistiese Jong Egipte, die pro-koninklike Ystergarde van Egipte, en die geheime militêre groep genaamd die Vrye Offisiere. Hy het deelgeneem aan die militêre staatsgreep deur die Vrye Offisiere wat die Egiptiese Revolusie van 1952 ontlont het, waarin Koning Farouk op 23 Julie onttroon is. Sadat is aangewys om die nuus van die rewolusie oor die radionetwerke aan die Egiptiese volk aan te kondig.
Tydens Nasser se presidentskap
Tydens die presidentskap van Gamal Abdel Nasser is Sadat in 1954 aangestel as staatsminister. Hy is ook aangestel as redakteur van die nuutgestigte dagblad Al Gomhuria. In 1959, het hy die Sekretaris aan die Nasionale Unie geword. Sadat was die President van die Nasionale Vergadering (1960-1968) en daarna die visepresident en lid van die presidensiële raad in 1964. Hy is in Desember 1969 heraangestel as vise-president.
Presidentskap
Van die belangrikste gebeure van Sadat se presidentskap was sy "Regstellende Revolusie" om die regering se mag te konsolideer, die breuk met Egipte se jarelange bondgenoot en ondersteuner, die Sowjetunie, die 1973 Oktoberoorlog teen Israel, die Camp David-vredesverdrag met Israel, die Infitah ("opening") van Egipte se ekonomie, en sy sluipmoord in 1981.
Sadat het na Nasser se dood in Oktober 1970 vir hom as president opgevolg. Die aanname was dat Sadat se presidentskap van korte duur sou wees. Nasser se ondersteuners in die regering het Sadat as 'n marionet van die vorige president gesien, en geglo dat hulle hom maklik sou kon manipuleer. Sadat het almal verras met 'n reeks van slim politieke skuiwe waardeur hy in staat was om die presidentskap te behou en as 'n leier in eie reg na vore te kom. Op 15 Mei 1971,  het Sadat sy Korrektiewe Revolusie aangekondig, waarin hy die vurigste Nasseriste uit hulle poste in politieke, regerings- en sekuriteitsinstellings verwyder het. Sadat het 'n Islamitiese beweging aangemoedig, wat deur Nasser onderdruk was. Aangesien hy geglo het dat Islamiete sosiaal konserwatief was, het hy vir hulle aansienlike kulturele en ideologiese outonomie toegestaan in ruil vir hulle politieke ondersteuning.
In 1971, drie jaar na die begin van die uitputtingsoorlog rondom die Suezkanaal, het Sadat in 'n brief die vredevoorstel van die VN-onderhandelaar Gunnar Jarring onderskryf, wat 'n totale vrede met Israel voorgestel het, op die voorwaarde dat Israel sou terugtrek na sy grense soos voor die oorlog. Hierdie vredesinisiatief het misluk, aangesien nóg Israel nóg die Verenigde State van Amerika die terme wou aanvaar.
Korrektiewe Revolusie
Kort nadat hy die amp aangeneem het, het Sadat baie Egiptenare geskok deurdat hy twee van die kragtigste figure in die regime van hulle poste onthef en in hegtenis geneem het: Visepresident Ali Sabri, wat noue bande met Sowjetamptenare gehad het, en Sharawy Gomaa, die Minister van Binnelandse sake wat die geheime polisie beheer het. Sadat se stygende gewildheid het versnel nadat hy die magte van die gehate geheime polisie ingeperk het, die Sowjet militêre magte uit die land gesit het, en die die Egiptiese weermag vir 'n hernude konfrontasie met Israel opgebou het.
Jom Kippoeroorlog
Soos die oorlog voortgesleep het, het drie afdelings van die Israeliese weermag onder Generaal Ariel Sharon die Suezkanaal oorgesteek, en eers probeer om die Egiptiese Tweede Leër te omsingel. Alhoewel dit onsuksesvol was, het 'n ooreenkoms tussen die VSA en die Sowjetunie daartoe gelei dat die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad op 22 Oktober 1973 Resolusie 338 aanvaar het, waarin 'n onmiddellike skietstilstand geëis is. Hoewel dit uitgeroep is, is die skietstilstand onmiddellik verbreek. Alexei Kosygin, die voorsitter van die Sowjetunie se Raad van Ministers, het 'n amptelike vergadering met die Deense Eerste Minister Anker Jørgensen gekanselleer om na Egipte te reis, waar hy probeer het om Sadat te oorreed om 'n vredesverdrag te onderteken. Dit is onseker of Kosygin en Sadat tydens sy twee dae lange besoek ooit persoonlik ontmoet het. Die Israeliese weermag het voortgegaan in hulle pogings om die Egiptiese leër te omsingel. Die omsingeling is op 24 Oktober voltooi, drie dae na die verbreking van die skietstilstand. Hierdie ontwikkeling het spanning tussen die supermoondhede teweeg gebring, maar 'n tweede skietstilstand is samewerkend op 25 Oktober opgelê om 'n einde aan die oorlog te bring. Teen die einde van die oorlog, was die Israeliese magte 40 km vanaf Damaskus en 101 km vanaf Kaïro.
Vrede met Israel
Die aanvanklike Egiptiese en Siriese oorwinnings in die oorlog het die moraal in Egipte en die Arabiese Wêreld herstel, en Sadat het vir jare daarna bekend gestaan as die "Held van die Kruising". Israel het Egipte as 'n gedugte vyand erken, en Egipte se hernude politieke betekenis het uiteindelik gelei tot die herstel en heropening van die Suezkanaal deur die vredesonderhandelinge. Sy nuwe beleid van vrede het gelei tot die sluiting van twee ooreenkomste oor ontkoppeling van kragte met die Israeliese regering. Die eerste van hierdie ooreenkomste is onderteken op 18 Januarie 1974, en die tweede op 4 September 1975.
Een belangrike aspek van Sadat se vredesbeleid was godsdienstige ondersteuning vir sy pogings. Reeds tydens sy besoek aan die VSA in Oktober en November 1975, het hy die Evangeliese pastoor Billy Graham tot 'n amptelike besoek uitgenooi, wat 'n paar dae na Sadat se besoek plaasgevind het. Benewens die kweek van verhoudings met Evangeliese Christene in die VSA, het hy ook met die Vatikaan begin saamwerk. Op 8 April 1976 het hy die Vatikaan vir die eerste keer besoek, en ontvang 'n boodskap van ondersteuning van Pous Paulus VI ten opsigte van vrede met Israel, om 'n regverdige oplossing vir die Palestynse kwessie in te sluit. Sadat het van sy kant 'n openbare uitnodiging aan die Pous uitgereik om Kaïro te besoek.
Sadat het ook die media gebruik om sy doelwitte te bevorder. In 'n onderhoud wat hy aan die Libanese koerant El Hawadeth in Februarie 1976 gegee het, het hy beweer dat hy 'n geheime verbintenis van die Amerikaanse regering gekry het om druk op die Israeliese regering uit te oefen vir 'n groot onttrekking uit Sinai en die Golanhoogtes. Hierdie verklaring het hoofbrekens vir die Israeliese regering besorg, maar Kissinger het ontken dat so 'n belofte ooit gemaak is.
In Januarie 1977 het 'n reeks van sogenaamde "Broodonluste" uitgebreek, waarin teen Sadat se ekonomiese liberaliseringsbeleid geprotesteer is, veral 'n regeringsbesluit wat prysbeheer op basiese noodsaaklikhede soos brood opgehef het. Die onluste het vir twee dae geduur, honderde duisende het in Kaïro daaraan deelgeneem. 120 busse en honderde geboue is alleen in Kaïro vernietig. Die onluste het geëindig met die inset van die weermag en die her-instelling van die subsidies en prysbeheer. Gedurende hierdie tyd, het Sadat ook 'n nuwe benadering tot die verbetering van betrekkinge met die Weste ingeneem.
Die Verenigde State en die Sowjetunie het op 1 Oktober 1977 ooreengekom op die beginsels waaronder 'n Geneefse konferensie oor die Midde-Ooste sou plaasvind. Sirië het het egter steeds so 'n konferensie teengestaan. Aangesien hy nie wou hê dat Sirië of die Sowjetunie die vredesproses moes beïnvloed nie, het Sadat besluit om 'n meer progressiewe houding teenoor 'n omvattende vredesooreenkoms met Israel in te neem.
Op 19 November 1977 het Sadat die eerste Arabiese leier geword om Israel amptelik te besoek toe hy die Israeliese Eerste Minister, Menachem Begin ontmoet het en voor die Knesset in Jerusalem gepraat het oor sy sienings oor hoe om 'n omvattende vrede na die Arabies-Israeliese konflik te bereik, wat die volledige implementering van die VN-resolusie 242 en 338 ingesluit het. Hy het tydens sy besoek gepraat van sy hoop dat die momentum in Genève behou kon word, asook die groot behoefte vir harde en drastiese besluite.
Die Vredesverdrag is uiteindelik op 26 Maart 1979 onderteken deur Anwar Sadat en die Israeliese Eerste Minister, Menachem Begin in Washington DC, na aanleiding van die Camp David-Ooreenkomste (1978), 'n reeks van vergaderings tussen Egipte en Israel wat gefasiliteer is deur die Amerikaanse President Jimmy Carter. Beide Sadat en Begin is bekroon met die Nobelprys vir Vrede vir hulle aandeel in die verdrag. In sy toespraak, het Sadat verwys na die langverwagte vrede wat deur beide Arabiere en Israeli's gewens is.
Die belangrikste kenmerke van die ooreenkoms was die wedersydse erkenning van die twee lande, die beëindiging van die oorlogstatus wat sedert die 1948 Arabies–Israeliese Oorlog bestaan het, en die volledige onttrekking deur Israel van sy gewapende magte en burgers uit die res van die Sinai Skiereiland, wat Israel tydens die 1967 Ses-Daagse Oorlog beset het.
Die ooreenkoms het ook voorsiening gemaak vir vrye deurgang vir Israeliese skepe deur die Suezkanaal en die erkenning van die Straat van Tiran en die Golf van Akaba as internasionale waterweë. Die ooreenkoms het Egipte die eerste Arabiese land gemaak om Israel amptelik te erken. Die vredesooreenkoms tussen Egipte en Israel het in krag gebly vandat die verdrag onderteken is.
Die verdrag was uiters ongewild in die meeste van die Arabiese Wêreld en die res van die Moslem Wêreld. Sy voorganger Nasser het Egipte 'n toonbeeld van Arabiese nasionalisme gemaak, 'n ideologie wat oënskynlik deur 'n eerder Egiptiese oriëntasie opsy geskuif is na die 1973 oorlog. Die Arabiese buurlande het geglo dat Sadat, deur die ooreenkomste te teken, Egipte se belange bo die doel van Arabiese eenheid gestel het, Nasser se panarabisme verraai het, en die beeld van 'n verenigde "Arabiese front" vir die ondersteuning van die Palestyne teen die "Sioniste Entiteit" vernietig het. Sadat het egter vroeg al besluit dat vrede die enigste oplossing was. Sadat se skuif na 'n strategiese verhouding met die VSA is ook deur baie Arabiere as verraad gesien. In die VSA het sy pogings tot vrede vir hom gewildheid in sommige Evangeliese kringe gewen. Hy is by voorbeeld deur Pat Robertson bekroon met die "Prins van Vrede" Toekenning.
As 'n reaksie op die ooreenkoms, het die Arabiese Liga in 1979 Egipte se lidmaatskap opgeskort, en sy hoofkwartier van Kaïro na Tunis verskuif. Arabiese Liga lidlande het op daardie stadium die uitwissing van die "Sioniste Entiteit", m.a.w. die staat van Israel as doel gehad. Die liga het eers in 1989 weer Egipte as 'n lid toegelaat en sy hoofkwartier teruggeskuif na Kaïro. As deel van die vredesooreenkoms het Israel in fases onttrek uit die Sinai Skiereiland. Sy onttrekking uit die hele gebied, behalwe die dorp van Taba, was teen 25 April 1982 voltooi, maar Israel het eers in 1989 daardie dorp ontruim. Die verbeterde verhoudings tussen Egipte en die Weste deur die Camp David Ooreenkomste het spoedig gelei tot sterk ekonomiese groei. Teen 1980 het Egipte se gespanne betrekkinge met die Arabiese Wêreld tot 'n tydperk van hoë inflasie gelei.
Verhouding met Mohammad Reza Shah Pahlavi van Iran
In 1971 het Sadat die Iranse parlement in Teheran in vlot Persies toegespreek, en die 2500-jaar-oue historiese bande tussen die twee lande beskryf. Oornag het die Egiptiese en Persiese regerings van verbete vyande in hegte vriende verander. Die verhouding tussen Kaïro en Teheran het so vriendelik geword dat die Sjah van Iran, Mohammad Reza Pahlavi vir Sadat sy "liewe broer" genoem het.
Na afloop van die oorlog met Israel in 1973, het Iran 'n leidende rol in die skoonmaak en aktivering van die geblokkeerde Suezkanaal aanvaar, en beduidende beleggings daarin gesteek. Die land het ook die onttrekking van Israel uit die besette Sinai Skiereiland gefasiliteer deur te belowe om die verlies aan olie wat die Israeli's deur hulle onttrekking van die Egiptiese olieputte in die wes-Sinai sou lei, met gratis Iranse olie te vergoed.
Al hierdie aksies het nog bygedra tot die persoonlike vriendskap tussen Sadat en die Sjah van Iran. Die Sjah se eerste vrou was Prinses Fawzia van Egipte, die oudste dogter van die Sultan Fuad I van Egipte en Soedan (later Koning Fuad I) en sy tweede vrou Nazli Sabri.
Na sy onttroning, het die afgesette Sjah die laaste maande van sy lewe in ballingskap in Egipte deurgebring. Na die Sjah se dood, het Sadat beveel dat hy 'n staatsbegrafnis ontvang, en by die Al-Rifa'i Moskee in Kaïro begrawe word, waar ook die Egiptiese Khedive Ismael Pasha, sy moeder Khushyar Hanım, en talle ander lede van die koninklike familie van Egipte en Soedan begrawe is.
Sluipmoord
Die laaste maande van Sadat se presidentskap is deur interne opstand gekenmerk. Sadat het bewerings verwerp dat die onluste deur binnelandse gebeure aangevuur is, en het geglo dat die Sowjetunie deur sy bondgenote in Libië en Sirië 'n opstand aanvuur om hom uiteindelik uit sy amp te dwing. Na 'n mislukte militêre staatsgreep in Junie 1981 het Sadat 'n sterk ingryping beveel waarby talle figure van die opposisie gearresteer is. Alhoewel Sadat steeds in Egipte baie gewild was, word beweer dat hy op die hoogtepunt van sy ongewildheid vermoor is.
Vroeër in sy presidentskap het Islamiete voordeel getrek uit die "regstellende rewolusie" en die vrylating van aktiviste wat onder Nasser toegesluit is, maar Sadat se Sinaiverdrag met Israel het Islamiete woedend gemaak, veral die radikale Egiptiese Islamitiese Jihad. Volgens onderhoude en inligting wat versamel is deur die joernalis Lawrence Wright, was die groep besig om militêre offisiere te werf en wapens te versamel, en het gewag vir die regte oomblik om die bestaande orde in Egipte omver te werp. Die hoofstrateeg van El-Jihad was Abbud al-Zumar, 'n kolonel in die militêre intelligensie wie se plan was om die belangrikste leiers van die land dood te maak, beslag te lê op die hoofkwartier van die leër en sekuriteitsmagte, die telefoonsentralegebou, asook die uitsaaigebou, waar die nuus van die Islamitiese revolusie dan uitgesaai sou word, wat volgens sy verwagting 'n populêre opstand teen sekulêre gesag oor die hele land sou ontlont.
In Februarie 1981 het die Egiptiese owerhede, deur die arrestasie van 'n lid van El-Jihad wat kritieke inligting gedra het, bewus geraak van die planne. In September het Sadat 'n baie ongewilde aksie beveel waar meer as 1500 mense gearresteer is, insluitend baie Jihadlede, maar ook die Koptiese Pous en ander Koptiese geestelikes, intellektuele en aktiviste van verskeie ideologië. Alle nie-regerings pers is ook verban. Die aksie het egter 'n sel van die Jihad in die weermag onder leiding van Luitenant Khalid Islambouli gemis, wat die sluipmoord op Anwar Sadat in Oktober sou uitvoer.
Op 6 Oktober 1981 is Sadat vermoor, tydens die jaarlikse oorwinningsparade in Kaïro om Egipte se kruising van die Suezkanaal te vier. Islambouli het sy aanvalsgeweer in Sadat se liggaam leeggevuur terwyl hy voor in die hoofpawiljoen was, en daardeur die President asook elf ander mense doodgeskiet, insluitend die Kubaanse ambassadeur, 'n Omani generaal, 'n Kopties-Ortodokse biskop en Samir Helmy, die hoof van Egipte se Sentrale Ouditkunde Agentskap (CAA). Agt-en-twintig mense is gewond, insluitende Vise-President Hosni Mubarak, die Ierse Minister van Verdediging James Tully, en vier militêre skakelbeamptes van die VSA.
Die moordspan is gelei deur Luitenant Khalid Islambouli nadat 'n fatwā van Omar Abdel-Rahman verkry is waarin hy die moord goedgekeur het. Islambouli is verhoor en skuldig bevind. 'n Doodsvonnis is teen hom gevel, en hy is in April 1982 deur 'n vuurpeloton tereggestel.
Nasleep
Sadat is opgevolg deur sy vise-president Hosni Mubarak, wat tydens die aanval in die hand beseer is. Sadat se begrafnis is deur 'n rekord aantal hoogwaardigheidsbekleërs van regoor die wêreld bygewoon, insluitend 'n ongewone gelyktydige bywoning deur drie voormalige Amerikaanse presidente: Gerald Ford, Jimmy Carter en Richard Nixon. Soedanese President Gaafar Nimeiry was die enigste Arabiese staatshoof om die begrafnis by te woon. Slegs 3 van 24 lande in die Arabiese Liga het hoegenaamd verteenwoordigers gestuur: Oman, Somalië en Soedan. Israel se eerste minister, Menachem Begin, het Sadat as 'n persoonlike vriend beskou en het daarop aangedring om die begrafnis by te woon. Begin het selfs die hele begrafnisoptog te voet deurgemaak om nie die Sabbat te verbreek nie. Sadat is begrawe in die gedenkteken vir die onbekende soldaat in Kaïro, oorkant die straat waar hy vermoor is.
Meer as driehonderd Islamitiese radikale is aangekla in die verhoor van Khalid Islambouli, insluitend die toekomstige leier van Al-Kaïda, Ayman al-Zawahiri, Omar Abdel-Rahman en Abd al-Hamid Kishk. Die verhoor is deur die internasionale pers gedek, en Zawahiri se kennis van Engels het hom die de facto woordvoerder vir die verweerders gemaak. Zawahiri is in 1984 uit die tronk vrygelaat. Abboud al-Zomor en Tareq al-Zomor, twee Islamitiese Jihad leiers wat in verband met die moord in hegtenis geneem is, is op 11 Maart 2011 vrygestel.
Ten spyte van hierdie feite, het Sadat se neef, Talaat Sadat, beweer dat die moord 'n internasionale sameswering was. Op 31 Oktober 2006 is hy tot 'n jaar tronkstraf gevonnis weens laster teen Egipte se weermag, minder as 'n maand nadat hy 'n onderhoud gevoer het waar hy Egiptiese generaals daarvan beskuldig het dat hulle sy oom se moord beplan het. In 'n onderhoud met 'n Saoedi televisiekanaal, het hy ook beweer dat beide die Verenigde State en Israel betrokke was. Hy het beweer dat geen lid van die spesiale persoonlike beskermingsgroep 'n enkele skoot tydens die aanval afgevuur het nie, en nie een van hulle verhoor is nie.
Media-uitbeeldings van Anwar Sadat
In 1983 is Sadat, 'n minireek oor die lewe van Anwar Sadat, op Amerikaanse televisie uitgesaai, met Oscar-bekroonde akteur Louis Gossett jr. in die titelrol. Die film, asook alle ander films wat deur Columbia Pictures vervaardig en versprei is, is dadelik verban deur die Egiptiese regering, weens bewerings van historiese onakkuraathede. 'n Siviele regsgeding is deur Egipte se kunstenaars en film vakbonde in 'n Egiptiese hof gebring teen Columbia Pictures, asook die film se regisseurs, vervaardigers en draaiboekskrywers, maar die saak is ontslaan aangesien die beweerde laster buite Egipte plaasgevind het, en dus nie binne die hof se jursidiksie geval het nie.
Westerse skrywers het die film se swak ontvangs aan rassisme toegeskryf, aangesien Gossett 'n Afro-Amerikaner is. Gosset is weens sy vertolking vir 'n Emmy genomineer.
Sadat is ook deur Robert Loggia in die 1982 televisiefilm  A Woman Called Golda uitgebeeld, met Ingrid Bergman in die rol van Golda Meir.
Die eerste Egiptiese uitbeelding van Sadat se lewe het in 2001 gekom, toe Ayyam El Sadat (Dae van Sadat) in Egipte vrygestel is. Hierdie film was 'n groot sukses in Egipte, en is gesien as Ahmed Zaki se grootste prestasie tot op daardie punt.
Die jong Sadat is 'n belangrike karakter in Ken Follett se riller Die Sleutel tot Rebecca, wat in Kaïro tydens die Tweede Wêreldoorlog afspeel. Sadat, toe nog 'n jong beampte in die Egiptiese Weermag, en betrokke by anti-Britse revolusionêre aktiwiteite, word simpatiek daargestel, en sy bereidwilligheid om saam te werk met die Duitse spioene is duidelik getoon as 'n uitvloeisel van sy wens om bondgenote teen Britse oorheersing van sy land te vind, eerder as 'n ondersteuning van Nazi-ideologie. Sommige van die tonele in die boek, soos byvoorbeeld Sadat se inhegtenisname deur die Britte, volg die uitbeelding in Sadat se eie outobiografie nougeset.
Sadat is herhaaldelik op Saturday Night Live uitgebeeld, waar hy deur Garrett Morris gespeel is, weens sy fisiese ooreenkoms met Sadat.
31ste Dinastie van Egipte
Die 31ste Dinastie (ook Dinastie XXXI geskryf; 343–332 v.C.) of Tweede Egiptiese Satrapie was ’n kort tydperk toe Antieke Egipte weer ’n provinsie van die Persiese Ryk was.
Ná ’n tydperk van onafhanklikheid waarin drie inheemse dinastieë (die 28ste, 29ste en 30ste Dinastie) oor Egipte regeer het, het Artaxerxes III van Persië (358-338 v.C.) die Nylvallei vir ’n kort tweede periode herower. Dié sowat ’n dekade was bekend as die 31ste Dinastie.
Heersers
Dit is nie bekend wie Artaxerxes III opgevolg het nie, maar die enigste ander bekende satrap was Darius III (336-330 v.C.).
! scope=col width="10%" | Heerser ! scope=col width="5%" | Bewind
Ligskadugrens
220px|thumb|Die Aarde se ligskadugrens soos vanuit die ruimte gesien.
'n Ligskadugrens (Engels: terminator of twilight zone) is 'n bewegende lyn wat die verligte deel van 'n hemelliggaam van sy nagkant skei. 'n Waarnemer op die ligskadugrens van 'n wentelende liggaam met 'n atmosfeer sal skemerlig ervaar vanweë die verstrooiing van lig deur deeltjies in die gaslaag.
Lys van Suid-Afrikaanse lughawens volgens passasiersbewegingse
Verwysings
<references group="lower-roman" />
Ligskadugrens
Die Aarde se ligskadugrens
Op Aarde se ligskadugrens is 'n sirkel met 'n deursnee van byna die Aarde s'n. Dit beweeg twee keer per dag deur enige punt op die aardoppervlak, met sonsopkoms en sonsondergang, buiten in poolstreke waar dit net voorkom wanneer die punt nie middernagson of 'n poolnag ervaar nie.
Die tyd van die ligskadugrens se pad wissel vanweë die Aarde se rotasie om sy eie as. Dit wissel ook na gelang van die tyd van die jaar vanweë die Aarde se wenteling om die Son; die vlak van die ligskadukant is dus byna parallel met vlakke wat gedurende nagewenings deur die lengtegraadlyne geskep word, en sy maksimum hoek gedurende sonstilstande is sowat 23,5° met die pool.
Tulista kingiana
Tulista kingiana is 'n vetplant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Mosselbaai tot by Herbertsdale en Groot-Brakrivier voor. Dit is onder andere deel van die fynbos-bioom. Die spesie het 50% van sy habitat in 30 jaar verloor weens landbou uitbreiding, ontwikkeling aan die kus en versameling deur mense. Die plant groei stadig en het 'n voorkomsgebied van 785 km². Daar word verwag dat 'n verdere 30% oor die volgende 30 jaar verlore sal gaan. Een van die subpopulasies was vernietig met die bou van die N2-nasionale pad.
Sally O'Neil
Sally O'Neil (23 Oktober 1908 – 18 Junie 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Battling Butler (1926), The Lovelorn (1927), Broadway Scandals (1929), en Girl of the Port (1930).
Obed Bapela
Obed Bapela (gebore 28 Februarie 1958) is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress. Hy is sedert 2014 die Adjunkminister van Samewerkende regering en Tradisionele aangeleenthede, tans dienend onder Minister Nkosazana Dlamini-Zuma.
Tanoetamoen
Tanoetamoen (ook bekend as Tantamani en Tanutamun) was ’n farao van die Nubiese 25ste Dinastie van Antieke Egipte en koning van Koesj. Sy praenomen was Bakare, wat beteken "Glorieryk is die Siel van Ra".
Hy was die seun van koning Sjabaka en die nefie van sy voorganger, Taharqa.
Bewind
Nadat die Assiriërs Necho I as koning aangewys en Egipte verlaat het, het Tanoetamoen van Nubië af met die Nylrivier langs marsjeer en die hele land herbeset, insluitende Memphis. Necho I is in die veldtog dood. Die Assiriërs het na Egipte teruggekeer, Tanoetamoen se magte in die Delta verslaan en so ver suid as Thebe opgeruk, wat hulle geplunder het. Hulle het so die Nubiese heerskappy oor Egipte effektief beëindig, hoewel Tanoetamoen se gesag nog in Bo-Egipte erken is tot sy agtste bewindsjaar, 656 v.C., toe Psamtik I se vloot vreedsaam beheer oor Thebe oorgeneem en Egipte herenig het.
Hydrangea
Hydrangea  ook bekend as hortensia, is 'n genus van meer as 75 spesies van plante inheems aan Asië en die Amerikas. Verreweg die grootste spesiediversiteit is in Oos-Asië, veral China, Korea en Japan. Die meeste is struike 1-3m hoog, maar sommige is klein bome, en ander is lianae bereik tot 30m deur bome op te klim. Hulle kan óf bladwisselend óf immergroen wees, al is die wyd gekweekte gematigde spesies almal bladwisselend.
Die woord Hydrangea kom van Oud-Grieks en beteken ‘water vaartuig’ (van ὕδωρ water + ἄγγος of αγγεῖον vaartuig), met verwysing na die vorm van sy saadkapsules. Die vroeër naam, Hortensia, is 'n Latynse weergawe van die Franse voornaam Hortense, ter ere van die Franse sterrekundige en wiskundige Nicole-Reine Hortense Lepaute.
Kleure en grondsuurheid
In meeste spesies, is die blomme wit, maar in ander (veral H. macrophylla), kan hulle blou, rooi, pienk, ligte pers, of donker pers wees. In hierdie spesies, blomme kleurverandering vind plaas as gevolg van die teenwoordigheid van aluminium ione wat beskikbaar is of vasgemaak is, afhangende van die grond pH. Vir die H. macrophylla en H. serrata kultivars, die blomkleur kan bepaal word deur die relatiewe suurheid van die grond: 'n suur grond (pH onder 7), sal beskikbare aluminiumione hê en gewoonlik blomme produseer wat blou tot pers is, terwyl 'n alkaliese grond (pH bo 7) sal aluminiumione vasbind en pienk of rooi blomme produseer. Dit word veroorsaak deur 'n kleurverandering van die blompigmente in die teenwoordigheid van aluminiumione wat in hiperakkumulerende plante opgeneem kan word. Om die pH van potgrond of mengsels te verlaag, verander gewoonlik nie die blomkleur na blou nie, want hierdie gronde het geen aluminiumione nie. Die vermoë om 'n hydrangea blou of pienk te maak, word ook deur die kultivar beïnvloed. Sommige plante word gekies vir hul vermoë om blou te word, terwyl ander geteel en gekies word om rooi, pienk of wit te wees. Die blomkleur van die meeste ander Hortensia-spesies word nie deur aluminium beïnvloed nie en kan nie verander of verskuif word nie.
Spesies
Onder is 'n gedeeltelike lys van spesies:
Tulista marginata
Tulista marginata is 'n vetplant wat deel van die Asphodelaceae familie is. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Worcester tot by Ashton en Bredasdorp voor. Dit is deel van die renosterveld. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 3160 km² en daar is nege subpopulasies bekend. Daar word bereken dat die plant reeds 40% van sy populasie verloor het aan onwettige versameling van die spesie, indringerplante, oorbeweiding en vertrapping, veral deur volstruise. Die bedreigings bestaan steeds.
28ste Dinastie van Egipte
Die 28ste Dinastie (ook Dinastie XXVIII geskryf; 404–398 v.C.) was ’n koningshuis van Antieke Egipte. Dit word beskou as deel van die Laat Tydperk.
Heerser
Die 28ste Dinastie het net een heerser, Amyrteus, gehad wat afgestam het van die Saïs-konings van die 26ste Dinastie. Hy het ’n opstand teen die Persiese Ryk gelei ná die dood van Darius II. Geen monumente van sy bewind is ontdek nie en min is oor hom bekend.
! scope=col width="30%" | Farao ! scope=col width="20%" | Bewind
30ste Dinastie van Egipte
Die 30ste Dinastie (ook Dinastie XXX geskryf; 380–343 v.C.) was ’n koningshuis van Antieke Egipte. Dit het regeer in die Laat Tydperk.
Die dinastie het begin ná Nectanebo I se afsetting van Nefaaroed II, die seun van Hakor. Nectanebo het teen November 380 v.C. beheer oor die hele Egipte verkry, maar het ’n groot deel van sy bewind gebruik om sy koninkryk teen Persië te verdedig. Sy seun, Teos, het ná sy pa se dood die Persiese gebiede van wat nou Sirië en Israel is, aangeval en het net begin sukses behaal toe hy sy troon verloor deur die toedoen van sy broer, Tjahepimoe. Tjahepimoe het van Teos se ongewildheid gebruik gemaak om sy eie seun, Nectanebo II, tot koning te verklaar en die leër het hulle agter Tjahepimoe geskaar.
Nectanebo II se bewind is ook oorheers deur aanvalle van Persië, wat Egipte beskou het as ’n Persiese provinsie in opstand. Eindelik het Artaxerxes III van Persië Egipte in 343 v.C. weer binnegeval en Nectanebo het na Nubië gevlug.
! scope=col width="20%" | Farao ! scope=col width="20%" | Troonnaam ! scope=col width="20%" | Bewind
Isabelle Adjani
Isabelle Yasmina Adjani (gebore 27 Junie 1955) is 'n Franse filmaktrise en sangeres. Sy is die enigste aktrise of akteur in die geskiedenis wat vyf César-toekennings gewen het; sy het die beste aktrise vir besit (1981), One Deadly Summer (1983), Camille Claudel (1988), La Reine Margot (1994) en Skirt Day (2009) gewen. Sy het in 2010 'n Chevalier van die Legioen van Ere en 'n bevelvoerder van die Orde van Kunste en Briewe in 2014 geword.
Adjani se opvoering as Adèle Hugo in die film The Story of Adele H. in 1975 verdien haar die eerste van twee benoemings vir die Oscar-toekenning vir beste aktrise. Haar tweede benoeming - vir Camille Claudel - maak haar die eerste Franse aktrise wat twee benoemings vir vreemde taalfilms ontvang het. Sy het die beste aktrise op die Cannes-rolprentfees in 1981 gewen vir haar optredes in besit en kwartet, en later het sy die Silver Bear vir beste aktrise op die Berlynse filmfees in 1989 vir Camille Claudel gewen. Haar ander opvallende filmoptredes is The Tenant (1976), Nosferatu the Vampyre (1979), Subway (1985), Diabolique (1996) en French Women (2014).
Kaap Bojador
Die belangrikheid van die ontdekking van die seeroete om Kaap Bojador (Kaap Boujdor) aan die weskus van Afrika in die vroeë 15de eeu was net so ‘n groot wetenskaplike prestasie vir daardie tyd as die maanlanding vir die mensdom van die 20ste eeu. Die ontsluiting van hierdie seeweg het dit vir ontdekkingsreisigers as Bartolomeus Dias en Vasco da Gama moontlik gemaak om die roete na Afrika en Asië te vind.
Ligging
Kaap Bojador is ‘n landtong aan die kus van Wes-Sahara, by 26° 7′ 37″ noord en 14° 29′ 57″ wes en tussen die Atlantiese Oseaan en die Saharawoestyn. Dit is 220km direk suid van Fuerteventura in die Kanariese Eilande en net noord van die Kreefskeerkring.
Gevare
Die see om hierdie kaap hou baie groot gevare vir die skeepvaart in. Rotsriwwe van die kaap sit onder die see weswaarts voort en 5km van die land is die see nog bedrieglik vlak, soms maar 2m diep. Sandstorms uit die Sahara sowel as misbanke verminder die sig van die skepe. Daarby kom nog die besonder groot golwe, reuse branders en winde en die sterk en aanhoudend veranderende seestrome aan die noordekant. Ysterhoudende klippe het glo ook die doeltreffende werking van kompasse vroeër dae beïnvloed. Alleen al in die 16 jaar tussen 1790 en 1806 was hier 30 skeepsrampe.