cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clathrina cancellata
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Verrill.
Brenda de Banzie
Brenda de Banzie (28 Julie 1909 – 5 Maart 1981) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hobson's Choice (1954), As Long as They're Happy (1955), The Man Who Knew Too Much (1956), en The Pink Panther (1963).
Clathrina ceylonensis
Clathrina ceylonensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Edmund Mortimer (akteur)
Edmund Mortimer (21 Augustus 1874 – 21 Mei 1944) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Broad Road (1923), A Man's Mate (1924), That French Lady (1924), en A Woman's Way (1928).
Macandrewia
Macandrewia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Hor-Aha
Hor-Aha (ook bekend as Aha en Horus-Aha) word beskou as die tweede Egiptiese farao van die 1ste Dinastie. Hy het tydens die 31ste eeu v.C. geleef en het vermoedelik ’n lang bewind gehad.
Naam
Vir die 1ste Dinastie word die Horusnaam, ’n deel van koninklike name wat met die god Horus verbind word, in argeologiese rekords gebruik, terwyl die historiese koningslyste ’n alternatiewe naam, die Nebtynaam, gebruik. Die name is dikwels saam gebruik, maar baiekeer apart. Die naam Hor-Aha is die farao se Horusnaam. ’n Meer volledige vorm is Horus-Aha, wat "Horus die Vegter" beteken.
Die meeste Egiptoloë volg die bevindings van Petrie dat Hor-Aha (argeologies) se Nebtynaam Ity (histories) was.
Dieselfde proses het gelei tot die verbinding van die Nebtynaam Menes met die Horusnaam Narmer, en daar word geglo dit is dieselfde persoon wat die eerste farao van die 1ste Dinastie was, en dus die voorganger van Hor-Aha.
Bewind
Volgens die Egiptiese historikus Manetho het Hor-Aha op sowat 30 farao geword en het hy 60 jaar lank regeer. Dit lyk of hy baie godsdienstige bedrywighede gehad het. ’n Besoek aan ’n altaar van die godin Neith is op verskeie tablette uit sy bewind aangeteken. Die altaar was in die Nyldelta by die stad Saïs. Daar is ook melding gemaak van die god Seker op ’n tablet wat uit sy bewind dateer.
Inskripsies uit die grakelders van Hor-Aha en Neithhotep dui daarop dat die koningin tydens sy bewind dood is. Hy het haar in ’n manjifieke mastaba laat begrawe wat deur Jacques de Morgan opgegrawe is. Sy was moontlik Hor-Aha se ma.
’n Inskripsie op ’n ivoortablet van Abydos dui daarop dat Hor-Aha ’n veldtog teen die Nubiërs gelei het. ’n Sekere jaar op ’n tablet word spesifiek genoem die "Jaar waarin Ta-Sety (Nubië) verslaan is".
Dit lyk of handel met die Suid-Levant tydens sy bewind afgeneem het. Anders as sy voorganger se naam, word syne nie genoem buite die Nylvallei nie.
Grafkelder
Hor-Aha se grafkelder is in die dodeakker by Abydos bekend as Umm el-Qa'ab. Dit bevat drie groot kamers, B10, B15 en B19, wat reg langs Narmer se grafkelder is.
’n Treffende aspek van sy grafkelder is dat lede van sy huishouding saam met hom begrawe is. Dit is onduidelik of hulle vermoor is of selfmoord gepleeg het. Van dié mense is bediendes, dwerge en vroue. Selfs honde is saam met hom begrawe.
Clathrina chrysea
Clathrina chrysea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Borojevic & Klautau.
Teenpous Johannes XXIII
Vir die wettige pous met dieselfde naam sien Pous Johannes XXIII.
Biografie
Baldassarre Cossa is gebore op die eiland Procida of die naby geleë Ischia in die koninkryk van Napels. Hy was afkomstig van verarmde adel en het aanvanklik 'n militêre loopbaan gevolg. Sy pa was Giovanni Cossa en sy ma was Cicciole Barile. Hy was ook ver langs familie van Pous Bonifatius IX aan sy moeder se kant. Twee van sy broers is ter dood veroordeel deur Ladislaus van Napels weens seerowery. Hy studeer regte aan die Universiteit van Bologna en verkry 'n doktorsgraad. In 1392 tree hy in diens van Pous Bonifatius IX eers in Bologna en later in Rome. Die Westerse Skisma het toe reeds begin en daar was twee pouse. Een in Avignon gesteun deur Frankryk en Spanje en een in Rome gesteun deur Italië, Duitsland en Engeland. Hoewel hy nie 'n priester was nie stel Pous Bonifatius hom op 27 Februarie 1402 as kardinaal-diaken en pouslike gesant in Forli in 1403. Cossa het in die tyd verbintenisse gehad met lokale rowersbendes wat hy gebruik het om sy teenstanders te intimideer en hulle koetse te laat aanval.
Die konsilie van Pisa
Cossa was een van die sewe kardinale wat Pous Gregorius XII verlaat het en saam met die kardinale van Pous Benedictus XIII die konsilie van Pisa georganiseer het. Die doel van die konsilie was om die Westerse Skisma te beëindig. Hulle set Gregorius XII en Benedictus XIII en kies 'n nuwe pous, Teenpous Alexander V. Gregorius en Benedictus het die besluit geïgnoreer en nou was daar drie pouse gelyktydig.
Verkiesing tot Pous
Alexander V sterf tien maande na sy verkiesing en Cossa word op 25 Mei 1410 as pous aangestel en kies die naam Johannes XXIII. Frankryk, Engeland, Boheme, Pruise, Portugal, dele van die Heilige Romeinse Ryk en Italiaanse stede soos Florence en Venesië erken hom as pous. Aragon, Kastilië, en Skotland erken egter vir Benedictus XIII en Gregorius XII word gesteun deur Ladislaus van Napels, Carlo I van Beiere, Louis III van die Rynland-Palts en dele van Duitsland en Pole.
Die Medici het Cossa gesteun tydens sy verkiesingsstryd om kardinaal en pous te word en na sy verkiesing maak Cossa die Medici-bank die pousdom se bank. Johannes XXIII het ook op groot skaal aflate laat verkoop, iets wat nie ooral in goeie aarde geval nie, veral nie by Johannes Hus in Praag nie.
Vlug en gevangeneming
Die konsilie het nie verloop soos Johannes gehoop het nie en hy vlug uit Constance vermom as 'n posbode. Volgens die "Klingenberger Chronicle" geskryf deur 'n edelman in diens van Frederik IV, Hertog van Oostenryk, het Johannes per boot op die Ryn na Schaffhausen gevaar, terwyl Frederik met 'n paar manskappe te perd gevolg het. Daar was 'n groot rugbaarheid in Constance toe Johannes se vlug ontdek is en Sigismund was baie kwaad dat sy planne om te skisma te beëindig, gefnuik is. Die keiser het bevele gegee na die Bo-Ryn en Swabe waarin Frederik voëlvry verklaar is en al sy besittings verbeur het. Dit het groot skade aan Oostenryk tot gevolg gehad en die gebied Aargau is ingeneem deur die Switserse Konfederasie.
Johannes en Frederik vlug verder al langs die Ryn tot by Freiburg in Breisgau waar die Hertog van Oostenryk soewerein was. Sigismund se luitenant Ludwig III, keurvors van die Palts het hulle daar ingehaal en hy het Frederik daarvan oortuig dat hy te veel gaan verloor deur Johannes verder te beskerm. Frederik het oorgegee en het Johannes teruggeneem na Constance.
Afsetting
Tydens sy afwesigheid is Johannes deur die konsilie afgeset op 29 Mei 1415 en by sy terugkoms moes hy teregstaan op aanklagte van kettery, simonie, kerkskeuring en immoraliteit. Hy is op al die aanklagte skuldig bevind. Johannes is oorgegee aan Ludwig III wat hom vir maande gevange gehou het in Heidelberg en Mannheim. Die oorblywende pous in Avignon, Teenpous Benedictus XIII wou nie aftree nie en is geëkskommunikeer. Pous Martinus V is as die nuwe pous gekies in 1417.
Dood en begrafnis
In 1418 is Cossa (nou nie meer pous Johannes nie) vrygelaat nadat die Medici-familie 'n stywe som losgeld betaal het. Hy gaan na Florence en onderwerp hom aan pous Martinus. Martinus stel hom aan as kardinaal-biskop van Frascati. Cossa sterf 'n paar maande later. Die Medici-familie het vir hom 'n pagtige grafkelder laat maak deur Donatello en Michelozzo in die Battistero di San Giovanni-kerk in Florence. Pous Martinus V het vergeefs geprotesteer teen die inskripsie "Johannes, die voormalige pous".
Probleme met die nommering
Teenpous Johannes XXIII moet nie verwar word met die wettige pous Pous Johannes XXIII in die 20ste eeu. Toe Angelo Giuseppe Roncalli as pous verkies is en die naam Johannes gekies het, was daar twyfel of hy Johannes XXIII of XXIV sou wees. Roncalli het self verklaar dat hy Johannes XXIII sou wees en daar mee was die saak afgehandel. Daar was nooit 'n Pous Johannes XX nie, daarom verwys Gibbon na teenpous Johannes as Johannes XXII.
Clathrina cerebrum
Clathrina cerebrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Angolese Oorlog vir Onafhanklikheid
Dit was 'n uitgerekte guerilla-oorlog wat deur die Portugese gewapende magte teen gewapende insurgente in die yl bevolkte, maar baie uitgestrekte landelike gebied van Angola gevoer is. Grusame wandade is in dié vryheidstryd aan albei kante gepleeg.
Met die beëindiging van die Portugese oorlog het daar 'n bloedige konflik tussen die verskillende bevrydingsbewegings uitgebreek. Die oorlog het amptelik aan die einde van Januarie 1975 tot 'n einde gekom toe die Portugese regering met die Nasionale Unie vir die Totale Onafhanklikheid van Angola (UNITA), die Volksbeweging vir die Bevryding van Angola (MPLA), en die Nasionale Bevrydingsfront van Angola (FNLA) die Alvor-verdrag onderteken het.
1960s
Op 3 Januarie 1961 staak die Angolese plaaswerkers van Baixa de Cassanje op die Cotonang-katoenplase waar hulle werk, en eis beter lone en beter werksomstandighede. Cotonang het aan Portugese, Britse en Duitse aandeelhouers behoort. Die werkers het hulle identiteitsdokumente verbrand en die Portugese handelaars aangeval. Die voorval staan bekend as die Baixa de Casanje-opstand. Die volgende dag het Portugese troepe teruggeslaan en omliggende dorpies gebombardeer, na bewering met napalm. Tussen 400 en 7 000 Angolese is dood.
Op 4 Februarie bestorm 50 militantes 'n polisiekantoor en die São Paulo gevangenis in Luanda en vermoor sewe polisiemanne. Veertig van die MPLA-aanvallers is dood en nie een van die gevangenes het daarin geslaag om te ontsnap nie. Die regering het 'n begrafnis vir die vermoorde polisiemanne gehou waartydens Portugese burgers die plaaslike bevolking in Luanda se plakkerskampe voor die voet aangeval het.
Op 15 Maart infiltreer tussen 4 000 tot 5 000 van die Volksunie van Angola (UPA), onder die leierskap van Holden Roberto, Angola vanuit hul basis in Zaïre. Die UPA val plase en regeringsbuiteposte aan, en vermoor staatsamptenare en burgerlikes. Die meeste slagoffers was "Ovimbundu" (kontrakwerkers). Die aanvallers het Noord-Angola binnegedring  en voortgegaan met die slagting. Meer as 1 000 wittes en 6 000 swartes (vroue en kinders ingesluit) is vermoor. Dit was die begin van die Portugese Koloniale Oorlog.
Die Portugese het hergroepeer en beheer oor Pedra Verde, die UPA se basis in Noord-Angola, oorgeneem. In die eerste jaar van die oorlog is tussen 20 000 en 30 000 Angolese burgers deur die Portugese magte doodgemaak,   en tussen 400 000 tot 500 000 mense het na Zaïre gevlug. Die UPA militantes het by die pro-onafhanklike vlugtelinge aangesluit en met die oorgrensaanvalle in Angola voortgegaan. Dit het meer vlugtelinge gelok en groter vrees onder die plaaslike gemeenskappe gesaai. In wat later bekend geword het as die "Ferreira-voorval" het 'n UPA-patrollie op 9 Oktober 1961 21 lede van die MPLA gevang en doodgemaak. Dit het wydverspreide geweld tussen die twee groepe laat losbars. Dit het so erg geraak dat die Verenigde Nasies se Veilgheidsraad 'n resolusie aanvaar het dat die Portugese regering hom moet weerhou van onderdrukkende maatreëls teen die Angolese bevolking.
Roberto het in Maart 1962 sy UPA laat saamsmelt met die Demokratiese Party van Angola om die Nasionale Front vir die Bevryding van Angola (FNLA) te vorm. 'n Paar weke later stig hy die Rewolusionêre Regering van Angola (GRAE) en stel Jonas Savimbi aan in die posisie van minister van buitelandse sake. Roberto het toe 'n politieke alliansie met Mobutu Sese Seko van Zaïre bewerkstellig deur sy eerste vrou te skei en met 'n plaaslike vrou uit Mobutu se vrou se familiedorpie te trou. Roberto het Israel besoek en van 1963 tot 1969 hulp van dié regering ontvang.
Die MPLA het in 1962 'n partykongres in Leopoldville (Kinshasa) gehou waar daar besluit is dat Viriato daCruz as leier te stadig, agterlosig en gekant teen beplanning is. Hy is toe deur Agostino Neto vervang. Tydens die verandering van leierskap is die organisasie se beleid vir 'n onafhanklike Angola aanvaar: Savimbi breek weg van die FNLA in 1964 oor Roberto se onwilligheid om die oorlog verder as die tradisionele Koningryk van die Kongo uit te brei en stig UNITA. Neto beraadslaag met die Marxistiese leier, Ché Guevara, in 1965 en kort daarna begin die hulp van Kuba, Duitse Demokratiese Republiek en die Sowjetunie instroom.
Op 25 Desember 1966 loods UNITA sy eerste aanval en blok die treine op die Benguela-spoorlyn by die stasie Texeira de Sosa, op die grens met Zambië. UNITA het ook die treinspoor in 1967 tweekeer opgeblaas. Dit het die Zambiese regering omgekrap aangesien al die land se koperuitvoere op die Benguela-lyn na die Angolese hawe vervoer is. Kenneth Kaunda het teruggeslaan en 500 van Savimbi se vegters uit die land geskop.
UNITA se hoofbasis was in die verafgeleë suidoos-Angolese provinsies waar die Portugese en die FNLA byna geen invloed kon uitoefen. UNITA was van meet af baie beter georganiseer en gedisiplineerd as die MPLA en FNLA. Sy vegters het ook 'n baie beter begrip van guerilla-oorlogvoering gehad.
In die laat 1960's het die MPLA en die FNLA ook teen mekaar geveg en die MPLA-magte het die Portugese troepe gehelp om die FNLA se stellings op te spoor.
1971–1972
In 1971 het die MPLA begin om sy magte in eskadrons van 100 tot 145 man te mobiliseer, en dié eenhede is met 60 mm en 81 mm mortiere bewapen. In 1972 het die Portugese met teeninsurgensie-operasies teen die MPLA begin en verskeie van hul kampe verwoes. Hierby het die Suid-Afrikaanse Weermag die MPLA in Februarie 1972 by Moxico aangeval en die kommunistiese teenwoordigheid in die gebied uitgewis. Die Portugese het 'n suksesvolle veldtog geloods om die totale Oosfront onder beheer te kry. Neto is verslaan en hy en 800 van sy manne het na die Republiek van die Kongo gevlug. Die verskillende faksies binne die MPLA het toe onder mekaar begin wedywer om beheer totdat die Sowjetunie ingegryp en kant gekies het met die Chipenda-faksie. Op 17 Maart muit 1 000 FNLA-vegters in Kinkuzu, maar die Zaïrse leër het die opstand namens Roberto onderdruk.
1973–1974
Die gesamentlike magte van die MPLA, UNITA en die FNLA het nie die stryd gewen omdat hulle goed gevaar het in die oorlog nie, maar eerder omdat die Portugese Movimento das Forças Armadas (gewapende magtebeweging) 'n staatsgreep in Portugal uitgevoer het. Die MFA was 'n groep laerangse offisiere in die Portugese Gewapende Magte wat op 25 April 1974 verantwoordelik was vir die sogenaamde Angelier Rewolusie wat 'n einde aan die Portugese Koloniale Oorlog gebring het. Dit het regstreeks aanleiding gegee tot die onafhanklikheid van die Portugese oorsese gebiede.
1975
Die drie partyleiers ontmoet op 5 Januarie 1975 in Mombassa, Kenia en kom ooreen om die onderlinge gevegte te staak. Voorts is die trant van die grondwetlike onderhandelings met die Portugese bespreek. Hulle vergader weer met Portugese regeringsamptenare van 10 tot 15 Januarie in Alvor, Portugal, en op 15 Januarie onderteken die drie leiers die Alvor-verdrag wat die weg baan vir onafhanklikheid en die stig van 'n oorgangsregering.
Deel van die ooreenkoms bepaal dat die drie militêre magte in een nuwe militêre mag, die Angolese Verdedigingsmagte, moet integreer. Dit sou bestaan uit 48 000 aktiewe personeel, waarvan 24 000 Portugese troepe en die res van 8 000 vegters uit die geledere van die drie partye sou kom. Elke groep bly in hul eie kasernes en buiteposte en elke militêre besluit moet gesamentlik op hoofkwartier- en gesamentlike militêre vlak geneem word. Die Portugese magte het nie behoorlike toerusting en die toewyding vir die taak gehad nie, terwyl die Angolese nasionaliste antagonisties teenoor mekaar was en geen behoorlike opleiding gehad het nie. Die Front vir die Bevryding van die Cabinda-enklave is nie by die verdrag ingesluit nie, en die seperatiste van die Cabindaprovinsie het nooit ingestem dat dié eksklave as 'n ononderhandelbare deel by Angola gevoeg word nie. Die seperatiste het die verdrag as 'n skending van Cabinda se regte tot selfbeskikking beskou.
Al drie partye het gou sterker gevegsmagte as die Portugese opgebou. Dit het die vrese laat ontstaan dat die Portugese mag in Angola nie die vrede tussen die groepe sal kan handhaaf nie. Faksiegevegte het opgevlam en erger geraak namate daar al hoe meer wapens uit die buiteland na die drie strydende faksies gestroom het. In Februarie waarsku Kuba die Oosbloklande dat die Alvor-verdrag nie gaan slaag nie. Kort hierna het die African National Congress (ANC) en die South West Africa People's Organization (SWAPO) die Kubaanse kommer beaam.
In Julie breek gevegte uit en die MPLA slaag daarin om die FNLA uit Luanda te dryf. UNITA onttrek vrywilliglik uit die Angolese hoofstad en keer terug na sy vesting in die suide, waarvandaan Savimbi die stryd voortsit. Teen Augustus het die MPLA reeds 11 van die 15 provinisiale hoofstede onder sy beheer, insluitende Luanda en Cabinda. Suid-Afrikaanse gevegsmagte steek die grens op 23 Oktober 1975 uit Suidwes-Afrika (nou Namibië) oor,  en tussen 1 500 en 2 000 troepe beweeg in die geheim in die suide van Angola in. Die gesamentlike gevegsmagte van Suid-Afrika, die FNLA en UNITA verower binne drie weke vyf provinsiale hoofstede, insluitende Novo Redondo en Benguela. Op 10 November gee die Portugese finaal pad uit hul voormalige kolonie. Op 11 November verklaar Neto die onafhanklikheid van die Volksrepubliek van Angola. Die FNLA en UNITA verklaar op hul beurt 'n eie regering in Huambo. Die Suid-Afrikaanse Weermag trek terug en, met die hulp van die Kubaanse magte, slaag die Angolese mag daarin om groot dele van die suide onder die MPLA se beheer te kry.
Rhodesië en Suid-Afrika
Afgesien van die VSA, het twee ander lande ook by die oorlog in Angola betrokke geraak. Dit was Rhodesië (nou Zimbabwe) en Suid-Afrika, wat albei wit minderheidsregerings gehad het. Albei die lande was bekommerd oor hul toekoms indien die Portugese die stryd verloor. Rhodesië en Suid-Afrika het aanvanklik hul hulp tot die verskeping van wapens en voorrade beperk, maar in 1968 het die Suid-Afrikaners Alouette III helikopters en bemanning aan die Portugese Lugmag begin voorsien. Later is verskeie afdelings infanteriesoldate van die Suid-Afrikaanse Weermag in suid- en sentraal-Angola ontplooi.
Sowjetunie
Die Sowjetunie het in die laat 1960's ook by die konflik in Angola betrokke geraak, hoewel dit eksklusief net hulp aan die MPLA was. Terwyl die FNLA beperkte hulp van die VSA ontvang het, het UNITA baie min buitelandse hulp gekry. Die MPLA baie goeie betrekkinge met Moskou opgebou en baie gou wapentuig en voorrade via Tanzanië en Zambië gekry. In 1969 het die MPLA 'n ooreenkoms gesluit dat, met onafhanklikheidswording, die Sowjetunie militêre basisse in die land mag vestig.
Rondebosch-meent
Die Rondebosch-meent in Kaapstad is 'n erfenisgebied wat sowel 'n historiese as 'n natuurmonument is. Dit is 'n vry toeganklike gebied met verskeie wandel- en drafpaadjies en is eiendom van die stad.
Ligging
Hierdie park in die ou stedelike gebied van Kaapstad word omring deur die stadsdele Mowbray, Rosebank, Park Estate en Rondebosch. Die bekende strate Klipfontein-, Campground-, Milner- en Parkweg vorm die huidige buitegrense. Rondom die meent is bekende instellings gehuisves, soos die Rooikruis-kinderhospitaal, Vista Nova-skool vir serebraal gestremdes, William Slater-hospitaal, Rustenburg Girls' High School en die Kaapse hoofkantoor van die onderwysersvakbond Naptosa.
Geskiedenis
Argeologiese ondersoek het aangetoon dat Khoikhoi-veeboere reeds die terrein gebruik het. In 1805 het goew. Jan Willem Janssens die troepe van die Bataafse Republiek hier laat saamtrek voor die Slag van Blaauwberg. En na hul oorname van die Kaap het die Britse soldate hier kamp opgeslaan. Vandaar die naam van die straat aan die westekant. Tussen die jare 1854 en 1902 is dit beskikbaar gestel aan die Anglikaanse St. Paulusgemeente om hul beeste daar te laat wei op voorwaarde dat die publiek nogtans toegang tot die terrein sou hê. In 1890 is die deel oos van die huidige Milnerweg van die meent afgesny en is die buurt Park Estate ontwikkel. Die dennebome op die terrein is 'n oorblyfsel van 'n heining rondom 'n begraafplaas.
Monument
Die Rondebosch-meent is in 1961 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Sedert 2003 is dit 'n provinsiale erfenisgebied van die Wes-Kaap.
Skildery
In die William Fehr-versameling is 'n ongedateerde skildery van die meent deur S.P. Boshof.
Clathrina clara
Clathrina clara is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Klautau & Valentine.
Voortbeweging
Voortbeweging, in etologie, is een van 'n verskeidenheid metodes wat diere gebruik om van een plek na 'n ander te beweeg.
Die vermoë om te beweeg, is een van die fundamentele eienskappe van lewende selle. Beweging kan binne dier- en plantselle waargeneem word as die verplasing van selorganelle en sitoplasma. Aktiewe voortbeweging is kenmerkend vir die meeste diere, hoewel dit ook in slymswamme, bakterieë en diatome voorkom.
Jules Munshin
Jules Munshin (22 Februarie 1915 – 19 Februarie 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente On the Town (1949), Take Me Out to the Ball Game (1949), en Silk Stockings (1957), en in die televisiereeks Lamp Unto My Feet (1948).
Voortbeweging
Bepaalde voortplantingstadia van baie plante het ook geslagselle wat aktief beweeg. Bewegingsverskynsels kan by landplante voorkom, maar die plant kan nie self van een plek na 'n ander beweeg nie. Voortbeweging kan op 3 basiese wyses geskied. Die eerste is amoeboïede beweging, waar pseudopodia (skynpote) gevorm word wat van sitoplasmiese strominge afhanklik is. Voortbeweging kan ook deur middel van sweephare (flagella) of trilhare (cilia) geskied, hoewel spiersametrekking die algemeenste metode in die diereryk is.
Die eerste 2 metodes van voortbeweging word by hoofsaaklik minder gedifferensieerde, meestal eensellige plante en diere, aangetref. Die strukture word by meersellige organismes in hul liggame gebruik, byvoorbeeld by spermselle, wit bloedliggaampies, trilhaarepiteel, ensovoorts. Aktiewe voortbeweging met spierseile of spiere word in slegs die diereryk aangetref. Spiere is nooit direk met die omgewing in verbinding nie (soos sweephare of trilhare) en hulle moet met 'n ondersteunende struktuur saamwerk.
Plasmastroming
Plasmastroming is die beweging van die vloeibare plasmamassa in 'n sel. Dit kan by alle lewende selle, soos wiere, slymswamme (afdeling Myxophyta), eenselliges (phylum Protozoa) en ander selle waargeneem word. Die beweging van chromosome is deels ook 'n effek van plasmastroming. Plasmastroming kan deur 'n verskeidenheid faktore veroorsaak word en hoef nie altyd in een spesifieke rigting plaas te vind nie.
Dit kan soms egter, in spesifieke rigtings gekanaliseer word, soos in die geval van skynpote by amoeboïede beweging. Een teorie wat die meganisme van die stroming moontlik kan verklaar, veronderstel dat elke sel 'n vloeibare sitoplasma (dit is in die soltoestand) het wat deur 'n buitenste laag ektoplasma (sitoplasma wat in die jeltoestand is) omring word. 'n Bepaalde prikkel kan 'n swak plek in die ektoplasma veroorsaak, sodat die sitoplasma daardeur stroom en die selmembraan vooruitstoot.
Dit veroorsaak dat 'n skynpoot (pseudopodium) in die rigting van die beweging gevorm word. Wanneer die skynpoot groot genoeg is, verander die vloeibare sitoplasma in die punt daarvan tot die jeltoestand en die uitstulping vergroot nie verder nie. Amoboïede beweging is ken merkend vir amoebas (klas Rhizopoda) slymswamme (afdeling Myxophyta) en wit bloedliggaampies. Met behulp van nuwe elektronmikroskopiese tegnieke is in die sitoplasma 'n interne veselskelet waargeneem wat uit saamtrekbare proteïene (aktien en miosien) bestaan. Sametrekbare proteïene kom ook in die selmembraan voor en die strukture is by sellulêre beweging betrokke.
Trilhaarbeweging
Dit is veral eensellige plantaardige en dierlike organismes wat met trilhare beweeg. Kort trilhare (cilia) kom gewoonlik in groot getalle voor, terwyl lang trilhare (flagella of sweephare) gewoonlik alleen of in klein getalle voorkom. Plante wat vir voortplanting van water afhanklik is, het beweeglike gamete wat gewoonlik met behulp van sweephare beweeg, byvoorbeeld die manlike gamete van mosse en varings wat na die
swem. Die larwes van diere soos die stekelhuidiges en weekdiere is heeltemal bedek met trilhare wat hulle aandryf. In sommige gevalle is die strukture gemodifiseer tot cirri waarmee die diere op die substraat loop, byvoorbeeld die borselwurms (phylum Annelida, klas Polychaeta). Die spermselle van werweldiere word ook met flagella aangedryf. Cilia by werweldiere word gebruik om die beweging van stowwe oor die oppervlakke van weefsels te verseker, soos byvoorbeeld slym oor die trilhaarepiteel van die long.
Flagella kan op 3 maniere gebruik word om organismes aan te dryf. Die meganismes kan afsonderlik werk of hul aksies kan gekombineer wees. Dit kan geskied deur ŉ golwende beweging wat die dier spiraalsgewys voortdryf, deur ŉ roeislagbeweging, waar die sweephaar min of meer soos 'n sweep werk, of deur 'n skroefbeweging, waar die sweephaar 'n golwende beweging uitvoer terwyl dit draai. Cilia is gewoonlik in groot getalle aanwesig en hulle voer roeibewegings uit.
Die bewegings kan op 2 verskillende maniere gesinchroniseer word. Al die trilhare kan tegelyk slaan (isochronale ritme). Of die verskillende rye kan kort na mekaar slaan (metachronale ritme), sodat die beweging soos 'n golf oor die trilhaaroppervlak plaasvind. Flagella en cilia bestaan uit mikrotubuli, wat sametrekbare buisies is. Dit is nie bekend hoe die aksie van die strukture gereguleer word nie, maar dit het wel energie nodig, want daar is aanduidings van ensieme wat op ATP inwerk.
Swem
Die swem van visse, amfibieë, reptiele, voëls en soogdiere is al deeglik bestudeer. Diere wat by ŉ waterbestaan aangepas is, toon ŉ aantal besondere ken merke. Die liggame is gewoonlik min of meer spoelvormig, kan sydelings afgeplat wees en in baie gevalle is vinne of vinvormige strukture aanwesig. Twee kragte is belangrik om diere in water aan te dryf, naamlik spierkrag en die reaksiekrag van water.
Visse
Die kenmerkendste swembeweging, soos die van visse, ontstaan deur die afwisselende sametrekking van die kragtige laterale rompspiere, wat aan weerskante van die werwelkolom oor die hele lengte van die vis geleë is. Die spiere bestaan uit segmente (die miotome) wat na mekaar saamtrek, sodat die sametrekkings (kontraksies) geleidelik van voor na agter geskied. Dit veroorsaak 'n golwende beweging oor die hele liggaam. Die werwelkolom verleen stewigheid aan die liggaam, sodat dit nie te ver buig nie.
Elke punt van die liggaam wat in beweging is, oefen 'n krag wat skuins na agter gerig is, op die water uit, terwyl die water weerstand bied en self na agter gedruk word. Indien daar geen waterweerstand is nie, kan 'n vis nie beweeg nie, soos dit op droë land met visse die geval is. Visse met 'n baie buigsame werwelkolom en 'n slanke stert, soos die paling (Anguilla anguilla), beweeg vooruit deur 'n kronkelende beweging van die hele liggaam.
Die metode van beweging is egter nie so doeltreffend soos die van die meeste ander visse nie. By visse is die voorste deel van die liggaam minder beweeglik as die stert, wat gevolglik groter heen-en-weerbewegings kan maak. Die stertvin is vergroot sodat die vis 'n groter krag op die water kan uitoefen en sodoende vinniger kan beweeg.
Janie Dee
Janie Dee (gebore 20 Junie 1962) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Me and Orson Welles (2008), National Theatre Live: Follies (2017), en Official Secrets.
Voortbeweging
Amfibieë, reptiele en voëls
Die larwes van amfibieë is volledig aangepas vir 'n lewe in water. Hulle het kieue en 'n lang swemstert, waarvan die oppervlakte deur 'n vinsoom vergroot is. Volwasse waterlewende salamanders het 'n lang swemstert wat 'n volledige vinsoom het. Hulle beweeg hul liggame en stert op feitlik dieselfde wyse as visse, terwyl die pote ook 'n rol speel.
Paddas is vir 'n bestaan op land sowel as in water aangepas en hulle maak veral staat op hul verlengde agterpote met swemvliese tussen die tone. Hulle beweeg deur met albei tegelyk te skop. Reptiele wat by 'n waterbestaan aangepas is, maak van verskillende metodes gebruik om te beweeg. Seeslange maak van 'n kragtige, afgeplatte roeistert gebruik, terwyl diere soos krokodille en seeskilpaaie webbe tussen hul tone en vingers het om die ledemate soos roeispane te gebruik.
Soogdiere
Soogdiere wat 'n groot deel van hul bestaan in water deurbring, het soms lang sterte en ook swemvliese tussen hul tone, byvoorbeeld otters en bewers. By ander, soos robbe en seeleeus, is die stert verkort, terwyl die agterste ledemate gemodifiseer is tot vinvormige strukture wat soos 'n stertvin fungeer. Die voorpote word veral gebruik om die diere te stuur, hoewel seeleeus ook hiermee roei. Walvisse en dolfyne het hulle egter heeltemal by 'n waterbestaan aangepas.
Walvisse se sterte is tot vinne gemodifiseer en word as voort bewegingsorgaan gebruik. Hulle slaan die sterte op en af, anders as visse, wat dit sydelings swaai. Walvisse kan nie met hul sterte heen en weer slaan nie omdat hul spiere nie meer in segmente soos die van visse gerangskik is nie. Die stukrag word deur veral 'n baie groot rugspier gelewer en die effektiewe slag is die opslag. Die voorvinne word vir stuurdoeleindes gebruik en verskaf saam met die rugvin stabiliteit in die water.
Loop
Diere loop slegs wanneer die liggaam van die grond gelig word en deur 10 (kreefagtiges), 8 (spinnekopagtiges), 6 (insekte). 4 (die meeste soogdiere) of 2 (die mens en voëls) ledemate gedra word. Die beweging van die ledemate word moontlik gemaak deur spiergroepe wat op 'n antagonistiese wyse werk (die een werk altyd saam met ŉ ander opponerende ledemaat). Die meeste reptiele, soos akkedisse en krokodille, loop vir kort rukkies met hul buike van die grond af, maar kruip meestal.
Dit is ŉ ongespesialiseerde manier van beweging op land en die onderkant van die liggaam word oor die grond gesleep. Terwyl die diere kruip, maak die liggaam en stert soortgelyke golwende bewegings as visse in water. Dit is vir die diere moontlik omdat die spiere langs die werwelkolom nog in 'n mate gesegmenteer is. Die pote is dwars van die liggaam gerig en is nog nie daartoe in staat om die liggaam te ondersteun nie. Hulle verskaf egter steunpunte vir die beweging van die liggaam en word om die beurt beweeg in 'n patroon wat by die ritmiese golwende bewegings van die liggaam pas.
Die bobene van reptiele is nog horisontaal met die werwelkolom gerangskik, maar die onderbene is vertikaal. Dit veroorsaak dat die steunpunte nader aan die liggaam geleë is as in die geval van primitiewe uitgestorwe amfibieë en reptiele. Die reptiele kan beter op hul pote steun en kan selfs kort afstande loop. Kenmerkend vir diere wat lang afstande kan loop, is dat hul pote feitlik onder die liggaam geleë is, sodat dit nie soveel krag verg om die liggaam van die grond te lig nie.
Vroegdinastiese Tydperk van Egipte
Die Argaïese of Vroegdinastiese Tydperk van Antieke Egipte het begin net ná die vereniging van Bo- en Benede-Egipte omstreeks 3100 v.C. Dit het oor die 1ste en die 2de Dinastie gestrek tot omstreeks 2686 v.C., of die begin van die Ou Ryk.
Voortbeweging
Loop
Daarom is die bo-arm in die skouergewrig van soogdiere na agter en die bobeen in die heupbeweging na vore gedraai. 'n Viervoetige dier loop oor die algemeen op 'n vasgestelde manier, wat 'n herhaling van ŉ diagonale patroon van voetplasing is. Die voete word soos volg beweeg: links voor (Iv), dan regs agter (ra), gevolg deur regs voor (rv) en laastens links agter (la). Wanneer 'n poot opgetel en neergesit word (die verlengingsfase), beweeg slegs die poot en die swaartepunt van die liggaam skuif na 'n punt tussen die ander 3 ledemate.
Vroegdinastiese Tydperk van Egipte
Tydens die 1ste Dinastie is die hoofstad van Abydos na Memphis verskuif en die land is deur ’n Egiptiese god-koning regeer. Abydos het die belangrikste heilige gebied in die suide gebly. Talle kenmerke van Antieke Egipte soos sy kuns, argitektuur en godsdiens het in hierdie tyd vorm aangeneem.
Voortbeweging
Loop
Tydens die volgende fase, tussen die neersit en die volgende optel van die poot (retraksiefase), beweeg die liggaam vorentoe. Die patroon wat hier beskryf is, word gebruik deur diere wat stadig loop en word by reptiele en soogdiere soos die luiaards en ape aangetref. 'n Verskeidenheid variasies van die basiese patroon is moontlik, en hang al van die snelheid waarmee die dier beweeg, terwyl elke diersoort ook 'n eie, kenmerkende gang het.
Vroegdinastiese Tydperk van Egipte
Voor die vereniging van Egipte het die streek uit talle outonome dorpe bestaan. Tydens die vroeë dinastieë en vir die grootste deel daarna het Egipte bekend gestaan as die Twee Lande. Die farao's het ’n nasionale administrasie gevorm en koninklike goewerneurs aangestel. Die geboue van die sentrale regering was gewoonlik opelugtempels van hout en sandsteen.
Die vroegste hiërogliewe het net voor dié tydperk ontstaan, hoewel min bekend is oor die gesproke taal wat hulle verteenwoordig.
Voortbeweging
Loop
Sommige soogdiere, soos bere, plaas die hele voetsool op die grond wanneer hulle loop en word dus soolgangers genoem. Ander, soos die marters, is halfsoolgangers omdat slegs die helfte van die sool die grond raak. Veral vleisetende diere (katte en honde) loop op hul tone, terwyl die hoefgangers eintlik op die punte van hul tone loop. Dit is vir vinnige diere ook kenmerkend dat hul bobene kort en gespierd is, terwyl die onderbene lank en dun is.
'n Ligte onderbeen maak 'n vinnige heen-en-weerbeweging van die ledemate moontlik, wat op sy beurt vinnige beweging vir die dier vergemaklik. Sommige diere beweeg deur albei die pote aan dieselfde kant tegelyk te beweeg, terwyl daar op die ander kant se pote gesteun word. Dit word die telgang genoem en is veral kenmerkend vir olifante, kameelperde en kamele. Sommige diere soos katte, honde en perde gebruik ook die telgang wanneer hulle vinnig loop.
Diere beweeg egter die vinnigste deur te galop, waartydens die dier steun op 'n fase van die bewegingsiklus wanneer geen pote op die grond is nie (swewende fase). Twee maniere van galop word onderskei. Die meeste hoefdiere (veral die perd en die runderagtiges) strek of buig nie hul rûe wanneer hulle gal op nie, en die springbewegings word met slegs die pote gemaak. Ander diere soos die antilope en herte, asook die hand- en katagtiges, gebruik ŉ springgalop.
Die diere spring met albei agterpote, strek hul rûe en kom na 'n "sweefvlug" op die voorpote te lande. Dan word die voorpote weer gebruik om die dier te laat spring en in die sprong word die agterpote sover moontlik verby die voorpote gestrek, terwyl die rug baie gekrom word. Die dier land dan op die agterpote en is weer reg vir die volgende sprong. Sommige diere soos hase, kangaroes en konyne beweeg deur egte springbewegings uit te voer.
Die bewegingsiklus is in beginsel dieselfde as by galop, hoewel die voorpote nie meer 'n belangrike rol speel nie. Kangaroes gebruik hul voorpote glad nie terwyl hulle beweeg nie en die groot stert dien as teengewig. Tydens die ontwikkeling van die diere het hul agterpote vergroot tot 2 keer die lengte van die voorpote. Sommige springende insekte, soos die krieke en sprinkane, het egter springpote ontwikkel, terwyl sommige knaagdiere ook baie goed kan spring. Baie voëls beweeg op die grond deur met albei pote tegelyk te spring of te huppel.
Insekte
Insektevlerke word deur indirekte vliegspiere op en af beweeg, want die spiere is aan die binnekant van die eksoskelet en nie aan die vlerke vasgeheg. Sametrekking van die spiere laat die rug- en buikskild beweeg en veroorsaak deur hefboomwerking die opwaartse beweging van die vlerke. Spiere wat oor die lengte van die insek strek, trek die 2 skilde terug tot die oorspronklike posisie, wat dan die vlerke laat sak.
Direkte vliegspiere wat direk aan die vlerke geheg is, word gebruik om die stand van die vlerke (die draaiing om die lengteas) te beheer en dit vir die insekte moontlik te maak om in die lug te fladder. Die punte van die insekte se vlerke beweeg tydens vlug in 'n agtvormige baan van agter bo na voor onder.
Werweldiere
Vlieënde werweldiere gebruik hul voorste ledemate as aandrywingsorgaan en die is verleng en verbreed. Die bo- en voorarms van voëls is baie verleng,  terwyl die breedte van die vlerk deur vere, slagpenne en vlerkdekvere verskaf word. Die vlerke van vlieënde reptiele is hoofsaaklik gevorm deur die verlenging van 'n enkele vinger, terwyl die van vlermuise deur die verlenging van 'n aantal vingers bewerkstellig word. Die verbreding van vlermuisvlerke word bewerkstellig deur 2 huidplooie, waarvan die een tussen die romp, arm en hand strek, terwyl die ander tussen die romp, bene en stert aangetref word.
Vlieg word moontlik gemaak deur kragtige vliegspiere, wat tot 20 % van die totale liggaamsmassa kan uitmaak. By voëls en vlermuise word die spiere tussen hoofsaaklik die romp en die vlerke aangetref. Die neerslagbeweging van die vlerke wat die opwaartse en voorwaartse krag veroorsaak, word deur die groot borsspier (musculus pectoralis) veroorsaak, terwyl die opslag by vlermuise deur die deltaspier (musculus deltoideus) en by voëls deur die klein borsspier (musculus supracoracoides) teweeggebring word.
'n Aantal ander spiere word gebruik om die vlerkstand self te bepaal en is sodoende baie belangrik vir vlieg. Daar moet ook 'n stewige skelet wees waaraan die sterk spiere vasgeheg word. Veral die borsbeen (sterna) is baie vergroot, en daar kan tussen goeie en swak vlieërs onderskei word op grond van die borsbeenstruktuur. Die werwelkolom is verstewig om as vashegtingsplek vir die vliegspiere te dien en is op party plekke vergroei. Die ander dele van die skelet toon ook 'n aantal aanpassings wat dien om dit lig te hou en te versterk.
Die meeste bene is hol en ook met ŉ aantal stutvakkies versterk. Voëls word in die lug gestabiliseer omdat hul swaar organe (en gevolglik die swaartepunt) so laag moontlik in die liggaam geleë is en ook so naby moontlik aan die vlerke. Die stertvere verhoog die stabiliteit. Voëlvlerke is by die spesifieke metode van vlieg aangepas. Sweefvlieërs soos meeue en stormvoëls het groot vlerke met groot oppervlaktes en hulle kan 'n lang tyd sweef deur van lugstrome gebruik te maak.
Ander voëls (veral die met kleiner vlerke) vlieg deur hul vlerke te klap (die sogenaamde slagvlug). Die vlerke word dan in 'n min of meer ellipsvormige baan van agter na voor en dan weer terugbeweeg, wat tot 'n vertikale opwaartse en horisontale voorwaartse krag aanleiding gee. Voëls kan kombinasies en variasies van die verskillende maniere gebruik om te vlieg.
Brachycerus brevicostatus
Brachycerus brevicostatus is 'n kewerspesie in die Brachycerus genus.
Flogiston
Die flogiston-teorie is 'n verouderde wetenskaplike hipotese wat gepostuleer het dat alle brandbare materiale 'n element genaamd flogiston moet bevat, wat maak dat dit kan ontvlam.
Die teorie is deur die Duitser Georg Ernst Stahl (1660-1734) ontwikkel. Volgens sy teorie moet alle brandbare materiale flogiston bevat. Dit sou 'n kleurlose, geurlose, smaaklose en gewiglose stof wees wat hitte dra. Die proses van verbranding sou dan hierdie stof vrystel.
Die teorie is uiteindelik deur Antoine Lavoisier met behulp van die wet van behoud van massa weerlê.
Kay Deslys
Kay Deslys (28 September 1899 – 15 Augustus 1974) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tarnish (1924), Her Man o' War (1926), The Case of Lena Smith (1929), en The Dance of Life (1929).
Denise Newman
Denise Newman is 'n Suid-Afrikaanse aktrise.
Biografie
Newman het grootgeword in die Athlone-woonbuurt in Kaapstad, die dogter van 'n kleremaakster. Sy beskryf haarself as 'n eensame kind wat haar eie vermaak moes skep. Nadat sy in 1972 aan die Hoërskool Athlone gematrikuleer het, vertrek sy na die Verenigde State om 'n post-matriekleerlingskap te doen. Newman keer in 1974 terug na Suid-Afrika om maatskaplike werk te studeer en kry werk by die behuisingskantoor in Hanover Park. Sy ontdek die Ruimte-teater, die enigste teater in die land met gemengde akteurs en gehore sonder 'n permit, en word aangemoedig om daar te werk deur die regisseur Brian Astbury. Newman het gewerk deur die vloere te was en die akteurs se wasgoed te was voordat sy in 1979 'n verhoogbestuurder geword het. Haar eerste groot rol was in Political Joke, geregisseer deur Jean Naidoo en geskryf deur Peter Snyders.
In 1982 maak Newman haar filmdebuut as Yvonne Jacobs, 'n bruin supermarkklerk wat verlief raak op 'n witman, in City Lovers. In 1985 speel sy in die komediefilm Two Weeks in Paradise.
In 2009 speel Newman die hoofrol in Shirley Adams, onder regie van Oliver Hermanus. Haar karakter is die ma van 'n 20-jarige seun wat selfmoord beplan nadat hy 'n kwadrupleeg geword het weens 'n skoolskietery. Newman het die toekenning vir beste aktrise op die Carthage-rolprentfees ontvang vir haar spel. Ray Bennett van die Associated Press het geskryf dat sy 'n "buitengewone optrede" gelewer het wat "hierdie jaar die toonaangewende toekennings vir beste aktrise sal stel as Oliver Hermanus se Shirley Adams die wêreldwye gehore wen wat dit verdien."
Newman speel Tiny se ma in The Endless River in 2015, onder regie van Hermanus. Sy het Bridgette October begin speel in die sepie Suidooster in 2015. Sy speel ook die anti-apartheidsaktivis Dulcie September in die eenbedryf Cold Case: Revisiting Dulcie September in 2015. Newman sê dat die rol baie betekenisvol was in vergelyking met haar rol as Daleen Meintjies in die sepie 7de Laan. Die vertoning is herleef vir 'n kort tydperk in 2017. In 2019 het sy 'n gasrol gespeel in seisoen 2 van die TV-misdaadreeks Die Byl.
Joe Mantegna
Joe Mantegna (gebore 13 November 1947) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Godfather: Part III (1990), Searching for Bobby Fischer (1993), Airheads (1994), en Baby's Day Out (1994).
Macandrewia auris
Macandrewia auris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Macandrewia en tot die familie Macandrewiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
47-voet-motorreddingsboot
Die 47'-MLB is ontwerp om orkaansterktewinde en rowwe see te werstaan; dit kan winde van tot 60 knope (110 km/h) trotseer, branders van tot 6 m ry en 'n impak van tot 3 G weerstaan. Indien die boot sou omslaan, is dit selfregstellend in minder as tien sekondes, met alle toerusting ten volle funksioneel.
Die boot se romp en bostruktuur is volledig uit 5 456 marinegraadaluminium gebou. Die ontwerp het 'n diep "V"-romp met 'n versterkte boeg en die 47'-MLB oorskry sy verplasingspoed. Die raamwerk is saamgestel uit 17 vertikale terugslagrame, wat elk aan die dek en romp geheg is en waarvan vyf waterdig is.
Die boot kan van vier verskillende plekke af bedryf word, danksy die gemak van elektroniese beheerstelsels ("cruise-by-wire"). Twee van die beheerposte is op die toegeboude brug, en twee is midskeeps op 'n oop brug.
Funksionele herwinningsluike is minder as 30 cm bo die waterlyn aangebring, wat die redding van persone en herwinning van toerusting makliker maak. 'n Waterdigte kompartement vir drenkelinge is ook met omvattende noodhulp toegerus.
Macandrewia azorica
Die spons behoort tot die genus Macandrewia en tot die familie Macandrewiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1859 deur Gray.
Satyrium princeps
Satyrium princeps is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en kom van die Wildernis tot by Port Alfred voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 11 072 km² en het reeds 50% van sy habitat afgestaan aan ontwikkeling aan die kus, landbou en indringerplante. Onlangse ondersoeke het gewys dat daar nog sewe subpopulasies is waarvan die grootste 450 plante het. Die grootste subpopulasie is in die Goukamma-natuurreservaat. Die bedreiging van ontwikkeling is die grootste by Knysna, die Wildernis en Kaap St Francis.
Christopher Walken
Loopbaan
duimnael|links|200px|In 1996 saam met Steve Scott op die stel van Celluloide.
In 1964 het hy sy naam na "Christopher" verander. Hy het sy rolprentdebuut gemaak in ’n klein rol teenoor Sean Connery in The Anderson Tapes. In 1972 het hy sy eerste werklike rol gekry in The Mind Snatchers. In Woody Allen se 1977-prent Annie Hall speel hy Annie (Diane Keaton) se mallerige broer. In 1978 was hy in die western Shoot the Sun Down. Vir sy rol in die 1978-drama The Deer Hunter het hy ’n Oscar vir beste manlike byspeler gekry.
Walken het sedertdien in sowat honderd rolprente en TV-programme verskyn, onder meer The Prophecy-reeks (1995-2005), The Dogs of War (1980), Brainstorm (1983), The Dead Zone (1983), A View to a Kill (1985), Pulp Fiction (1994), Catch Me If You Can (2002), Hairspray (2007) en Seven Psychopaths (2012). Hy het verskeie pryse gewen.
Sy debuut as regisseur was in 2001 met die kortfliek Popcorn Shrimp. In 1995 het hy ’n toneelstuk oor Elvis Presley geskryf met die titel Him, waarin hy ook die hoofrol speel.