cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xenu
Die Kerk van Sciëntologie se posisie
Toe John Carmichael, die president van die Kerk van Sciëntologie van New York, gevra is oor die Xenu storie, het hy volgens 'n berig in 2007 in The Daily Telegraph gesê: "Dit is nie wat ons glo nie". Toe Ted Koppel op ABC se Nightline program vir Sciëntologie leier David Miscavige direk oor die Xenu verhaal gevra het, het hy geantwoord dat hy dinge wat Hubbard gesê het uit konteks aanhaal. In 'n 2006 onderhoud met Rolling Stone, is Mike Rinder, op daardie stadium die direkteur van die kerk se Office of Special Affairs, gevra oor die geldigheid van die Xenu verhaal, waarop hy geantwoord het: "Dit is nie 'n storie nie, dit is 'n vlak van ouditkunde."
In 'n BBC Panorama program wat in 2007 uitgesaai is, het senior Sciëntoloog Tommy Davis onderhoude van beroemde kerklede onderbreek toe hulle oor Xenu gevra is en gesê: "None of us know what you're talking about. It's loony. It's weird." ("Geeneen van ons weet waarvan jy praat nie. Dis mal. dis vreemd.") In Maart 2009, is Davis in 'n onderhoud deur ondersoekende joernalis Nathan Baca vir KESQ-TV weer gevra oor die OT III tekste. Davis het vir Baca gesê "ek is vertroud is met die materiaal", en het dit "die vertroulike geskrifte van die Kerk" genoem. In 'n onderhoud op ABC News Nightline in 2009,  het Davis die stel verlaat toe Martin Bashir hom gevra oor Xenu. Hy vir Bashir gesê, "Martin, I am not going to discuss the disgusting perversions of Scientology beliefs that can be found now commonly on the internet and be put in the position of talking about things, talking about things that are so fundamentally offensive to Scientologists to discuss. … It is in violation of my religious beliefs to talk about them." ("Martin, ek is nie van plan om die walglike verdraaiings van Sciëntologiese oortuigings te bespreek wat nou algemeen op die internet gevind kan word nie, en die posisie geplaas te word om te praat oor dinge wat vir Sciëntoloë so fundamenteel aanstootlik is om te bespreek. … Dit is 'n skending van my godsdienstige oortuigings om daaroor te praat." Toe Bashir 'n vraag oor Xenu herhaal het, het Davis sy mikrofoon verwyder en die stel verlaat.
In November 2009 is die Kerk van Sciëntologie se verteenwoordiger in Nieu-Seeland, Mike Ferris, in 'n radio-onderhoud oor Xenu gevra. Die aanbieder het gevra, "So, wat jy sê is, Xenu is 'n deel van die godsdiens, maar iets waaroor jy wil praat nie". Ferris het dit beaam, en erken dat Xenu deel van die esoterika van Sciëntologie uitmaak.
Lek van die verhaal
Ten spyte van die Kerk van Sciëntologie se pogings om die verhaal geheim te hou, het besonderhede oor die jare uitgelek. OT III is reeds in 1972 in Robert Kaufman se boek Inside Scientology aan die lig gebring. In hierdie boek het Kaufman sy eie ervarings van OT III bespreek. Dit is later in 'n 1981 artikel in die Clearwater Sun beskryf, en het in 1985 verder bekend geword weens 'n hofsaak wat deur Lawrence Wollersheim teen Sciëntologie gebring is. Die kerk het nie daarin geslaag om die dokumente te laat verseël nie en het probeer om te verseker dat die dossier ten alle tye deur een van hulle lede uitgeteken sou wees, maar die storie is in die Los Angeles Times opgesom en in William Poundstone se Bigger Secrets (1986) oorvertel uit inligting wat in die Wollersheim saak voorgedra is. In 1987, het "L. Ron Hubbard: Messiah or Madman?", 'n boek deur L. Ron Hubbard Jr., die stigter se seun, die eerste bladsy van die OT III materiaal volledig aangehaal, en die res van sy inhoud opsommenderwys weergegee.
Sedertdien het nuusmedia herhaaldelik Xenu in die dekking van Sciëntologie of sy beroemde voorstanders soos Tom Cruise genoem. In 1987 het die BBC se ondersoekende nuusreeks Panorama 'n verslag uitgesaai wat 'n skets van die OT III verhaal in strokiesprentvorm uitgebeeld het.
Op desember 24, 1994, is die Xenu storie vir die eerste keer op die Internet weergegee in 'n anonieme berig in die Usenet nuusgroep alt.religion.scientology. Dit het gelei tot 'n aanlyn stryd tussen die Kerk van Sciëntologie se prokureurs en die kerk se teenstanders. Ouer weergawes van die OT vlakke I tot VII is op April 9, 1993 as bewysstukke aangeheg in 'n verklaring deur Steven Fishman, as deel van die regsstryd Church of Scientology International v. Fishman and Geertz. Die teks van hierdie verklaring en sy bewysstukke, gesamentlik bekend as die Fishman verklaring, is in Augustus 1995 in die Internet nuusgroep alt.religion.scientology deur Arnie Lerma gepubliseer, en op die Wêreldwye web deur David S. Touretzky. Dit was vir 'n paar jaar die onderwerp van groot omstredenheid en regsstryd. Lerma se huis is weens beweerde kopieregskending deursoek, wat daartoe gelei het dat die dokumente wêreldwyd gedupliseer is, en 'n hofsaak is teen die nederlandse skrywer Karin Spaink gebring op grond van kopieregskending vir die kopiëring van die bron materiaal, en waar die Kerk ook beweer het dat herbewoordings handelsgeheime sou verklap.
Die Kerk van Sciëntologie se pogings om die verhaal van Xenu geheim te hou is in hofsake teen die Kerk geneom. In September 2003 het 'n Nederlandse hof, in 'n uitspraak in die saak teen Karin Spaink, gesê dat een doel van die geheimhouding van OT II en OT III was om mag oor die lede van die Kerk van Sciëntologie te hou, en 'n ope gesprek oor sy leerstellings en praktyke te verhoed.
Op 10 Maart 2001 het 'n gebruiker die teks van OT III op die aanlyn gemeenskap Slashdot gepubliseer. Die teks is verwyder nadat die Kerk van Sciëntologie 'n regskennisgewing volgens die Digital Millennium Copyright Act ingedien het. Kritici van die Kerk het openbare protesaksies gebruik om kennis oor die Xenu geheim te versprei,  onder meer die skep van webwerwe met "xenu" in die domein naam, en die gebruik van baniere en protestekens wat die naam "Xenu" op gehad het.
In populêre kultuur
Weergawes van die Xenu verhaal het op televisie sowel as die verhoog verskyn. In die "Off-Broadway" satiriese musiekblyspel A Very Merry Unauthorized Children's Scientology Pageant, wat sy eerste opvoering in 2003 gehad het, en in 2004 'n Obie-Toekenning gewen het, verskyn kinders in buiteaardse kostuums, en vertel die verhaal van Xenu.
Die Xenu storie is weereens in November 2005 gesatiriseer in 'n episode van die Comedy Central geanimeerde tv-reeks South Park met die titel "Trapped in the Closet". Die Emmy-genomineerde episode het Xenu as 'n mensvormige buiteruimtelike wese met tentakels in plaas van arms voorgestel, in 'n toneel waar die woorde "Dit Is Wat Sciëntoloë Eintlik Glo" bo-op die skerm verskyn. Die episode het omstredenheid ontlok, omdat musikant Isak Hayes, die stem van die karakter "Chef" en 'n Sciëntoloog, die program in Maart 2006 verlaat het, net voor die episode se eerste geskeduleerde hetvertoning, en verwys na South Park se "onvanpaste spottery" van sy godsdiens. Hayes se verklaring het nie daardie episode uitgesonder nie, maar het die standpunt ingeneem dat die die program se gereelde godsdiensparodië deel was van 'n "groeiende onsensitiwiteit teenoor persoonlike geestelike oortuigings" in die media, wat ook weerspieël is in die Mohammed-spotprente kontroversie: "Daar is'n plek in hierdie wêreld vir satire, maar daar is 'n tyd wanneer satire eindig en onverdraagsaamheid en dwepery teenoor andere se godsdienstige oortuigings begin." in antwoord op Hayes se verklaring, het Suid-Park mede-skepper Matt Stone gesê dat sy bedanking niks met onverdraagsaamheid en dwepery te doen het nie, en alles met die feit dat Hayes 'n Sciëntoloog was, en dat 'n episode van South Park Sciëntologie in 'n slegte lig testel het. Hy het ook genoem dat Hayes nooit 'n probleem daarmee gehad het toe daar met Christene, Moslems, Mormone en Jode gespot is nie.
Kommentaar
In die boek Scientology wat deur Oxford University Press uitgegee is, neem mede-outeur Mikael Rothstein waar dat geen diepgaande analise van Sciëntologie se Xenu mite in vakkundige publikasies verskyn nie, en dat die mees nugtere en insiggewend teks oor die Xenu mite op daardie stadium die artikel op die Engelse Wikipedia was, asook Andreas Grünschloss se kort artikel in James Lewis se boek. Rothstein plaas die Xenu teks deur L. Ron Hubbard in die konteks van 'n skeppingsmite binne die metodologie van Sciëntologie, en karakteriseer dit as een van Sciëntologie se meer belangrike godsdienstige verhale, en dat die teks blykbaar die basiese (soms implisiete) mitologie van die beweging vorm. Hy beskryf dit as 'n verhaal oor die oorsprong van die mens op Aarde en die menslike toestand. Rothstein beskryf die fenomeen binne 'n geloofstelsel wat geïnspireer is deur wetenskapfiksie, en wys daarop dat die mite oor Xenu, in die vorm van 'n wetenskapfiksie-geïnspireerde antropogonie, die basiese Sciëntologiese bewerings oor die menslike toestand verklaar.
Verskeie skrywers het gewys op strukturele ooreenkomste tussen die Xenu verhaal en die mitologie van Gnostisisme. James A. Herrick beweer in The Making of the New Spirituality: The Eclipse of the Western Religious Tradition, dat Hubbard se gnostiese neigings duidelik deurskemer in sy vertelling van die menslike oorsprong, en dat Hubbard idees wat eers in die wetenskapsfiksie uitgedruk is, moeiteloos in 'n wêreldwye godsdiens met gnostiese raakpunte omskep het. Mary Farrell Bednarowski skryf soortgelyk in America's Alternative Religions, dat die uiteensetting van die Xenu mitologie bekend sou voorkom aan historici wat vertroud is met die antieke gnostisisme, en merk op dat in baie ander godsdienstige tradisies, sekere tekste eers aan hoë-vlak ingewydes openbaar word. Sy noem eger ook dat die Xenu verhaal agterdog oor Sciëntologie by die publiek wek, en bydra tot die bewerings dat Hubbard se stelsel eerder die produk van sy kreatiwiteit as 'n wetenskapsfiksie skrywer is as teologie.
Skrywers Michael McDowell en Nathan Robert Brown bespreek wanopvattings oor die Xenu teks in hul boek World Religions at Your Fingertips, en maak die waarneming dat die "Legende van Xenu" waarskynlik die mees omstrede, misverstane, en verkeerd uitgebeelde deel van die Sciëntologie geloof is. Hulle merk op dat, alhoewel hierdie verhaal nou bo alle twyfel bewys is as 'n deel van die godsdiens, ten spyte daarvan dat kerkverteenwoordigers herhaaldelik sy bestaan ontken het, die storie se rol in Sciëntologie dikwels verkeerdelik deur sy kritici aangevoer word as bewys dat hulle "glo in buiteruimtelike parasiete." Hulle beweer dat die verhaal eintlik bedoel is as 'n werkende mite, wat die Sciëntologiese oortuiging illustreer dat die mens voorheen 'n geestelike wese was, wat op oneindige vlakke van intergalaktiese en interdimensional realiteite bestaan het, en dat die mense wat ons eens was, in hierdie fisiese werklikheid vasgevang is waar ons tot vandag toe bly. Dít is volgens hulle die onderliggende boodskap van die Xenu verhaal, nie dat die mens "deur buiteruimtelike wesens besete" is nie. McDowell en Brown maak die afleiding dat hierdie onvanpaste wanopvattings oor die Xenu teks 'n negatiewe impak gehad het, en dat sulke kras stellings die rede is hoekom baie Sciëntoloë nou ernstige aanstoot neem as Xenu selfs genoem word deur nie-lede.
Spraakvryheidsprokureur Mike Godwin ontleed die aksies deur die Sciëntologie organisasie om die Xenu teks geheim te hou, in 'n bespreking in sy boek Cyber Rights oor die toepassing van die wette oor handelsgeheime op die Internet. Godwin verduidelik dat die wette oor handelsgeheime die inligting self beskerm, nie net 'n bepaalde uitdrukking daarvan nie. Handelsgeheime kan dus, in teenstelling met kopiereg, idees en feite direk beskerm. Hy stel egter die vraag of die materiaal regtig kwalifiseer as "handelsgeheime", en wys daarop dat van die materiaal wat die kerk probeer onderdruk het, 'n storie insluit oor "'n galaktiese despoot genaamd Xenu wat 75 miljoen jaar gelede besluit het om 'n klomp mense dood te maak deur hulle te vulkane vas te ketting en kernbomme op hulle te gooi." Godwin vra of kerke regtig mededingers het in die sin van handelsgeheime, en vra byvoorbeeld of die Katolieke Kerk meer markaandeel sou kon kry as hulle die volle feite oor Xenu in die hande sou kry. Hy voel dat selfs 'n kombinasie van kopiereg en handelsgeheime nie die kerk se doel kan bereik nie, naamlik die totale onderdrukking van enige verspreiding van die kerk se dokumente of leerstellings. Hy kom egter tot die gevolgtrekking dat, alhoewel die kerk waarskynlik geen volledige regsoorwinnings in sy sake sou kry nie, dit nog steeds nie beteken dat hulle nie sou litigeer nie, en merk op dat die blote dreigement van litigasie, of die koste van die werklike litigasie, nog steeds die doel kan bereik wat die regsteorieë nie kan nie, naamlik die stilswye van baie kritici van die kerk.
Nobelprys vir fisika
Die Nobelprys vir fisika (Sweeds: Nobelpriset i fysik) is ’n jaarlikse prys wat deur die Koninklike Sweedse Akademie vir Wetenskappe toegeken word aan mense wat wêreldwyd die uitmuntendste bydraes op die gebied van fisika gelewer het. Dit is een van vyf pryse waarvoor Alfred Nobel in sy testament voorsiening gemaak en sedert 1901 toegeken word; die ander is die Nobelpryse vir chemie, fisiologie of geneeskunde, letterkunde en vrede.
Die akademie kondig die naam van die Nobelpryswenners jaarliks vroeg in Oktober aan, met die Nobelprys vir fisika tradisioneel tweede en op 'n Dinsdag. Die prys word jaarliks in Stockholm, Swede, toegeken op 10 Desember, die herdenking van Nobel se dood. Tot en met 2022 is die prys aan altesaam 221 individue toegeken. Nog net vier vroue het dit gekry: Marie Curie in 1903, Maria Goeppert-Mayer in 1963, Donna Strickland in 2018 en Andrea M. Ghez in 2020.
John Bardeen is een van twee bekroondes wat twee keer die Nobelprys in dieselfde vak toegeken is, in 1956 en 1972. Frederick Sanger is die ander en is twee keer met die Nobelprys vir Chemie bekroon, in 1956 en 1972. Twee ander het Nobelpryse twee keer gewen, een in chemie en een in 'n ander vak: Maria Skłodowska-Curie (fisika in 1903 en chemie in 1911) en Linus Pauling (chemie in 1954 en vrede in 1962).
Die 2022-Nobelprys vir fisika is toegeken aan Alain Aspect, John Clauser en Anton Zeilinger "vir eksperimente met verstrengelde fotone, wat die skending van Bell-ongelykhede vasstel, en baanbrekerswerk in kwantuminligtingwetenskap".
Die pryse, wat 'n bedrag geld (SEK9 miljoen, omtrent VSA$1 miljoen per pryskategorie, wat dan gelykop onder die Bekroondes verdeel word), 'n goue medalje en 'n diploma insluit, word op 10 Desember, die herdenking van Nobel se sterfdag in 1896, tydens 'n seremonie deur die Sweedse koning, tans Carl XVI Gustaf van Swede, in die Stockholmse Konsertsaal uitgedeel.
Hieronder volg 'n lys van die ontvangers van die Nobelprys vir fisika vanaf 1901 tot op hede. In 1916, 1931, 1934 en 1940–1942 is die prys nie toegeken nie; die toekenning van 1921 is in die volgende jaar toegeken, toe Albert Einstein die Nobelprys vir fisika ontvang het.
1900's – 1910's – 1920's – 1930's – 1940's – 1950's – 1960's – 1970's – 1980's – 1990's – 2000's – 2010's – 2020's
Tiger I-tenk
Die Tiger I is 'n Duitse swaartenk wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Dit het diens gedoen op die front in Noord-Afrika asook Europa, gewoonlik in onafhanklike swaartenkbataljons. Die tenk se amptelik naam is: ''Panzerkampfwagen VI Tiger Ausf. E, verkort tot Tiger''. Die Tiger I is die Duitse weermag se eerste pantsergevegsvoertuig wat toegerus was met die 8,8 cm KwK 36-kanon wat ontwikkel is van die 8,8 cm Flak 36-lugafweerkanon. Vanaf Augustus 1942 tot Augustus 1944 is daar 1 347 van die tenks gebou. Na Augustus 1944 is die Tiger II bo die Tiger I verkies.
Die Tiger I se ontwerp is as buitengewoon vir sy tyd beskou, tog was dit oorontwerp, omrede duur materiaal gebruik is en produksie arbeidsintensief was. Die Tiger se swakheid was die rusperbande wat gereeld gebreek het en sy togafstand was beperk weens sy hoë brandstofverbruik. Die tenk was duur om te onderhou, maar meganies betroubaar. Dit was moeilik om die tenk te vervoer en dit is gou tot stilstand gedwing wanneer ys, modder en sneeu tussen die oorvleulende, tussengelaagde Schachtellaufwerk-patroon padwiele gekom het. Soms was die blokkasie van so 'n aard dat die wiele glad nie wou beweeg nie. Hierdie was 'n probleem wat veral op die oos-front in Oos-Europa ondervind is, gedurende die rasputitsa-seisoen en tydperke van uiterste koue.
Die bynaam van Tiger is deur Ferdinand Porsche geskep en die romeinse syfer is eers bygevoeg nadat die Tiger II in produksie gekom het. Die aanvanklike naam was Panzerkampfwagen VI Ausführung H, letterlik Pantser Gevegsvoertuig VI weergawe H, afgekort tot ''PzKpfw VI Ausf. H'' waar die 'H' Henschel & Son voorstel, wat die ontwerper en vervaardiger was. Dit is in Maart 1943 herklassifiseer as ''PzKpfw VI Ausf. E met voorraadverwysing Sd.Kfz. 181''.
Wêreldwyd is daar tans slegs sewe Tiger I-tenks oor in museums en privaatversamelings. Tiger 131, wat tydens die Noord-Afrika offensief verower is, behoort aan die Bovington Tenkmuseum en is die enigste werkende model.
Eerste ontwerp
In Januarie 1937 het die Duitse Leërwapenagentskap Waffenamt 'n versoek aan Henschel & Son gerig om 'n deurbraakvoertuig Durchbruchwagen in die 30-33 ton klas te ontwerp. Slegs een prototipe se romp is ontwikkel en nooit met 'n skiettoring toegerus nie. Die Durchbruchwagen I se ontwerp het baie ooreenkomste met die Panzer III getoon, die skiettoring kom ooreen met die vroeëre Panzer IV C se skiettoring met die 7.5 cm L/24-kanon en kortloop.
Nog voordat die Durchbruchwagen I egter voltooi kon word, het die Waffenamt 'n versoek aan Henschel gerig om 'n 30 ton Durchbruchwagen te ontwikkel met dikker pantser. Die Durchbruchwagen II het oor pantser van 50 mm aan die voorkant beskik en sou toegerus word met die Panzer IV se skiettoring met 'n 7.5 cm L/24-kanon, ook met 'n kortloop. Die totale massa sou 36 ton wees. Slegs een romp is ooit gebou en weereens was dit nie met 'n skiettoring toegerus nie. Verdere ontwikkeling van die Durchbruchwagen is gestaak in 1938 ten gunste van die groter en beter gepantserde VK 30.01 (H) en VK 36.01 (H) ontwerpe. VK beteken Vollketten in Duits, volrusperband. Beide die Durchbruchwagen I en II prototipes was gebruik as toetsvoertuie tot in 1941.
Verbeterde ontwerp
Die VK 30.01 (H) mediumtenk- en die VK 36.01 (H) swaartenk-ontwerpe is die pioniers vir die komplekse Schachtellaufwerk rusperband-onderstel van wringstaafgeveerde, oorvleulend-gelaagde vere vir gebruik op die hoofwiele van die tenks. Hierdie konsep was reeds gebruik op die Duitse halfrusperbandvoertuie soos die ''Sd.Kfz. 7''. Die VK 30.01 (H) is ontwerp om met 'n Krupp-skiettoring toegerus te word waarin 'n 7.5 cm L/24 infanterie ondersteuningskanon met 'n lae trompsnelheid, 'n 7.5 cm L/40 veeldoelige antitenkkanon of 'n 10.5 cm L/28 veldkanon gemonteer is. Die totale massa mag nie meer as 33 ton gewees het nie. Die pantser aan die voorkant was 50 mm en 30 mm aan die kante. Vier prototipes is gebou vir evaluering. Twee is later toegerus met die 12.8 cm Selbstfahrlafette L/61 kanon en het bekend gestaan as die Sturer Emil selfaangedrewe kanon.
Rezinkovia abietina
Rezinkovia abietina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Tiger I-tenk
Verbeterde ontwerp
Die VK 36.01 (H) ontwerp was vir 'n tenk van 40 ton met 100 mm pantser aan die voorkant, 80 mm aan die kante van die skiettoring en 60 mm aan die kante van die romp. Dit moes toegerus word met 'n Krupp-skiettoring wat of met 'n 7.5 cm L/24 of 'n 7.5 cm L/43 of 'n 7.5 cm L/70 of 'n 12.8 cm L/28 kanon toegerus is. Dit lyk amper soos die Panzer IV C se skiettoring. Aanvanklik is daar een prototipe van die romp gebou en later nog vyf meer. Die rompe is egter nooit toegerus met die skiettorings nie en dié was gebruik vir die sg. Atlantiese Muur. Die VK 36.01 (H) projek is later gestaak ten gunste van die VK 45.01 projek.
Rezinkovia abietina
Die spons behoort tot die genus Rezinkovia en tot die familie Lubomirskiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Efremova.
Tiger I-tenk
Verdere verwikkelinge
Die Duitse magte het die Franse SOMUA S35 kavallerietenk en Char B1 swaartenk en die Britse Matilda II infanterietenks teëgekom gedurende die Slag van Frankryk in Junie 1940 en dié ondervinding het hulle oortuig dat die Duitse Leër beter bewapende en gepantserde tenks benodig.
Dunkleosteus
'n Dunkleosteus is 'n uitgestorwe genus van visse wat ongeveer 370 miljoen jaar gelede geleef het.
Cunonia
Cunonia is 'n genus van bome in die Cunoniaceae familie. Die genus het 'n geskeide verspreiding, met 24 spesies endemies aan Nieu-Caledonië in die Stille Oseaan, en een spesie (Cunonia capensis) in Suider-Afrika.
Tiger I-tenk
Verdere verwikkelinge
Op 26 Mei 1941 is Henschel en Ferdinand Porsche versoek om ontwerpe vir 'n 45 ton swaartenk in te dien, wat teen Junie 1942 vir diens gereed moes wees. Porsche het aan 'n verbeterde weergawe van die hul VK 30.01 (P) Leopard-tenk prototipe gewerk en Henschel aan 'n verbeterde weergawe van hul VK 36.01 (H) ontwerp. Henschel het twee prototipes gebou: die VK 45.01 (H) H1 met 'n 8,8 cm L/56 kanon en die VK 45.01 (H) H2 met 'n 7.5 cm L/70 kanon.
Jacques Derrida
Jacques Derrida (1930–2004) was 'n Franse filosoof, gebore in Frans-Algerië. Derrida is 'n sleutelfiguur in die "dekonstruksie", 'n vorm van kritiek van beide literêre en filosofiese tekste en politieke instellings. Derrida het weggeskram van die woord "dekonstruksie". Die gewilde gebruik van die woord dui op die wye invloed van sy gedagtes in die filosofie, literêre kritiek en teorie. Hy is 'n belangrike figuur in poststrukturalisme en post-moderne filosofie.
Tiger I-tenk
Finale ontwerp
Op 22 Junie 1941 het Duitsland Operasie Barbarossa geloods en die Sowjetunie binnegeval. Die Duitsers was egter geskok toe hulle die Sowjet T-34 mediumtenk en die KV-1 swaartenk teëgekom het, en volgens die Henschel-ontwerper Erwin Aders "was daar groot konsternasie toe daar ontdek word dat die Sowjettenks beter was as enige iets waaroor die Duitse Leër beskik het".
Tenks met 'n massa van 45 ton en 8,8 cm kaliber kanonne is toe bestel. Die afleweringsdatum was 20 April 1942, die 53ste verjaarsdag van Hitler. Die ontwerp het egter nie voorsiening gemaak vir skuinspantserplate soos die Panther-tenk nie, 'n innovasie van die Sowjetleër op hul T-34 tenk.
Beide Porsche en Henschel se ontwerpe het gebruik gemaak van die Krupp-ontwerpte skiettoring. Die prototipe is aan Hitler gedemonstreer by Rastenburg. Die Henschel ontwerp is aanvaar omrede die Porsche VK 4501 (P) prototipe se ontwerp 'n petrol-elektriese hibriedkrageenheid gebruik het wat groot hoeveelhede koper benodig het om die skiettoring aan te dryf. Koper was egter 'n strategiese materiaal waartoe Duitsland beperkte toegang gehad het. Produksie van die Panzerkampfwagen VI Ausf. het in Augustus 1942 begin. Porsche het 'n bestelling vir sy tenks verwag en het 100 onderstelle gebou. Nadat die kontrak aan Henschel toegeken is, was Porsche se onderstelle gebruik vir 'n skiettoringlose tipe tenkvernietiger, 91 omgeskakel na die Panzerjäger Tiger (P) vroeg in 1943.
Potez 630
Die Potez 630 is 'n reeks vliegtuie wat deur Frankryk ontwikkel is en diens gedoen het tydens die Tweede Wêreldoorlog. Daar was vegters en bomwerpers. Die vliegtuig het sy nooiensvlug afgelê op 25 April 1936. Die Potez 630 is 'n driesitplek, tweemotorige vliegtuig. Dit was 'n moderne vliegtuig vir sy tyd met terugtrekbare wiele. Die eerste 80 modelle was almal verbied om te vlieg as gevolg van motorfalings met katastrofiese gevolge. Die Potez 630 is later afgradeer vir sekondêre diens.
Tiger I-tenk
Ontwerp
Die Tiger se ontwerpbeginsels het verskil van die filosofie wat tot op daardie stadium vir Duitse tenks gegeld het. Sy voorgangers het gestreef na 'n balans tussen beweegbaarheid, pantser en slaankrag en het soms teen vyandelike tenks te staan gekom wat oor beter slaankrag beskik het.
Potez 630
Die Potez 631 was toegerus met Gnome-Rhône motors en was 'n groot sukses. Daar was 200 eenhede gebou van die vliegtuig wat aan die Franse Lugmag en Franse Vloot verskaf was. Gedurende die Slag om Frankryk het Potez 631's, gebruik as dag-en-nagvegters, daarin geslaag om 29 Duitse vliegtuie af te skiet. Na die oorgawe van Frankryk was die vliegtuie gebruik deur Vichy-Frankryk maar was later oorgeneem deur Roemenië.
Tiger I-tenk
Ontwerp
Die Tiger, alhoewel groot, was nie stadiger as die beste van sy opponente nie. Tog, met 'n dooie gewig van 50 ton, het die onderstel, ratkaste en ander soortgelyke items hulle boonste ontwerplimiet bereik en falings was aan die orde van die dag indien instandhouding nie gereeld gedoen is nie.
Maurice Gamelin
Gamelin het in die Eerste Wêreldoorlog met onderskeiding onder Joseph Joffre gedien. Hy word daarvoor erken dat hy verantwoordelik was vir die skep van die raamwerk van die Franse teenaanval in 1914 wat gelei het tot 'n oorwinning tydens die Eerste Slag van die Marne. In 1933 word Gamelin aangestel om die Franse leër aan te voer en het toesig gehou oor die moderniserings- en meganisasieprogram, insluitend die voltooiing van die Maginotlinie.
Languedoc
Languedoc ([lɑ̃ɡ(ə)dɔkˈ]; Oksitaans: Lengadòc [ˌleŋɡɔˈðɔ(k)] is 'n historiese Franse provinsie, geleë in die sentrale gedeelte van Suid-Frankryk tussen die Rhône-rivier, wat die grens met Provence vorm, en die Garonne (as grens met Gascogne). In die noorde het Languedoc tot die Cévennes-bergreeks en die Sentraalmassief as grens met Auvergne gestrek. Sy gebied behels groot dele van die huidige administratiewe gewes Oksitanië sowel as die département Ardèche en dele van die département Haute-Loire wat albei administratief aan die gewes Auvergne-Rhône-Alpes behoort. Languedoc se historiese hoofstad was Toulouse. Die provinsie se naam verwys na die taal wat hier tradisioneel gebesig is, Oksitaans, afgelei van die Noord-Franse langue "taal" en die Oksitaanse woord vir "ja", oc. Langue d'Oc is 'n alternatiewe benaming vir Oksitaans.
Tiger I-tenk
Ontwerp
Alhoewel die algemene ontwerp en uitleg min of meer dieselfde was as die vorige mediumtenk, die Panzer IV, was die Tiger twee keer so swaar. Dit was as gevolg van sy aansienlik-dikker pantser, die groter hoofkanon, groter brandstoftenks en ook meer stoorplek vir ammunisie, 'n groter enjin en stewiggeboude onderstel en transmissiestelsel.
Pantser
Die Tiger I se pantser op die voorste romp was 100 mm dik, die voorkant van die skiettoring was 100 mm dik en die basis van die skiettoring was 120 mm dik. Die kantplate was 60 mm dik en die bokant van die romp was 80 mm dik terwyl die skiettoring se kante en agterkant ook 80 mm dik was. Die bokant en onderkant was 25 mm dik en vanaf Maart 1944 is die skiettoring se dak dikker gemaak tot 40 mm. Die pantserplate was hoofsaaklik plat met 'n legkaarttipe konstruksie. Die pantser was van martensiet-(termo)verharde staal en die lasplekke was van 'n hoë kwaliteit, hulle het oorvleuel en is gesweis eerder as om met klinknaels gelas te word.
Kanon
Die 56-kaliber lang 8,8 cm KwK 36 is vir die Tiger gekies. 'n Kombinasie van die projektiel se plat trajek as gevolg van sy hoë trompsnelheid en die presisie Turmzielfernrohr TZF 9b visier van Leitz (die 9b is later vervang met die mono TZF 9C) maak die kanon uiters akkuraat. Met toetse gedurende die oorlog deur die Britte het hulle 'n teiken van 410 mm x 460 mm vyf keer agtereenvolgens getref op 'n afstand van 1 100 m. In vergelyking met die ander Duitse tenkkanonne het die 8,8 cm KwK 36 beter deurdringingsvermoë gehad as die 7.5 cm KwK 40 van die Sturmgeschütz III en Panzer IV maar was ondergeskik aan die 7.5 cm KwK 42 van die Panther-tenk tot op 'n afstand van 2,500 meter. Verder as 2,500 meter was die 8,8 cm KwK 36 beter in deurdringingsvermoë en akkuraatheid.
Die ammunisie vir die Tiger het elektriese slagdoppe gebruik. Vier tipes ammunisie was bruikbaar maar nie altyd geredelik beskikbaar nie; die PzGr 40 het wolfram benodig, wat skaars was gedurende die oorlog.
Rezinkovia echinata
Rezinkovia echinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Tiger I-tenk
Enjin en aandrywing
Die enjin het die twee dryfratte deur 'n aandrywingstelsel wat die ratkas wat laag voor in romp was; die gevolg was dat die dryfratte relatief laag was. Die elf ton Krupp ontwerpte skiettoring was toegerus met 'n hidrouliese motor wat se pomp meganies aangedryf was vanaf die enjin. Dit het die skiettoring een minuut geneem om een keer in die rondte te draai.
'n Verdere nuutjie was die Maybach-Olvar hidrouliesbeheerde halfoutomatiese voorkiesratkas. Die swaar massa van die tenk het 'n nuwe stuurstelsel vereis. Die Duitse maatskappy Argus Motoren, waar Hermann Klaue die skyfrem ontwerp het wat in 1940 op die Arado Ar 96 geïnstalleer is, het 55 cm skyfremme vir die Tiger ontwerp. Klaue het in sy patentaansoek erken dat hy slegs bestaande tegnologie verbeter het, wat teruggevoer kan word na Britse ontwerpe vanaf 1904.
Rezinkovia echinata
Die spons behoort tot die genus Rezinkovia en tot die familie Lubomirskiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Efremova.
Tiger I-tenk
Veerstelsel
Daar was sestien wringstawe in die veerstelsel met agt arms aan elke kant. Om plek te bespaar het die swaaiarms vorentoe gewys aan die een kant en agtertoe aan die ander kant. Daar was drie padwiele (een was dubbel, die naaste aan die rusper se middelpunt) op elke arm, in die Schachtellaufwerk oorvleuelende en tussengelaagde patroon, soortgelyk aan die Duitse Weermag se half-rusper militêre voertuie van voor die Tweede Wêreldoorlog. Die Tiger I was die eerste Duitse gepantserde militêre voertuig wat in massa vervaardig is wat die padwieluitleg gebruik het. Die wiele met 'n diameter van 800 mm het verseker dat die gewig van die tenk eweredig oor die rusper versprei is, maar het meer instandhouding genoodsaak.
Om een van die binneste wiele te verwyder om die soliede rubberband om die wiel te vervang het beteken dat tot nege ander wiele eers verwyder moes word. Die reënseisoen, wat herfs voorafgegaan het en die rasputitsa (modderseisoen) gebring het op die Oosfront, het tot gevolg gehad dat al die voertuie wat die Schachtellaufwerk-wiele gebruik het, se wiele vol modder aangepak het of vasgevries het nadat dit vol sneeu gepak is. Daar kan aanvaar word dat die Duitse ingenieurs, gebaseer op hulle ondervinding met die voertuie met halfrusperbande, aangeneem het die Schachtellaufwerk-ontwerp beter vermoë, langer wiel- en rusperlewe, beter beweegbaarheid wanneer van die wiele verlore is of beskadig word en die ekstra beskerming wat benodig was teen vyandelike vuur sou hê. Hulle het gemeen hierdie eienskappe sou vergoed vir die instandhoudingskompleksiteit van die stelsel, wat vererger is wanneer modder en ys teëgekom is. Hierdie beginsel was, op verskeie maniere, oorgedra na die Panther-tenk en die nie-tussengelaagde wielontwerp van die Tiger II-tenk. Later is 'n nuwe 800 mm staalwiel ontwerp, wat baie soos die Tiger II se wiel gelyk het ontwikkel met 'n veerstaalband in stede van rubber en soos die Tiger II s'n het dit oorvleuel maar was nie tussengelaag nie.
Om die buitengewone massa van die tenk te ondersteun was die rusperbande 725 mm wyd. Om egter vervoer te kon word per spoor, waar daar breedtebeperkings was, kon die buitenste padwiele verwyder word van 'n flens op elke as,(16 in totaal), en nouer 520 mm wye vervoer rusperbande (Verladeketten) geïnstalleer word. Die vervanging van 'n band met wielverwydering het 30 minute geneem aan elke kant van 'n tenk. Tog was tenks gereeld per spoor vervoer met hulle breër rusperbande, die treinoperateurs het geweet waar daar nie nou tonnels of ander versperrings op die roete was wat die vervoer van abnormale breë vragte sou verhoed het nie, ten spyte daarvan dat hierdie praktyk streng verbode was.
Water deurwaadstelsels
Die Tiger tenk se gevegsmassa was 56 ton, wat te swaar was vir meeste van die kleiner bruê wat 'n beperking van 35 ton gehad het. Om dié probleem te omseil is die tenks toegerus met deurwaadstelsels om deur 4,6 m water te kon gaan. Dit het ongewone meganismes vir ventilasie en verkoeling benodig wanneer die tenk onderwater was. Die stelsel het 30 minute geneem om opgestel te word, dit het vereis dat die kanon en die skiettoring in die vorentoe posisie gesluit moes word en 'n groot snorkel is uitgelig op die agterkant van die tenk. 'n Opblaasbare ronde ring het die skiettoringring verseël. Die twee agterste kompartemente, wat elk 'n brandstoftenk, verkoeler en waaier bevat het, kon onder water gaan. Slegs die eerste 495 eenhede is met die diep deurwaadstelsel toegerus en latere modelle kon slegs water tot twee meter diep deurwaad. Maar die koste verbonde aan die stelsel teenoor die praktiese beperkings het tot gevolg gehad dat die stelsel later vanaf Augustus 1943 nie meer geïnstalleer is nie.
Kajuit
Die uitleg van die kajuit was tipies soos vir Duitse tenks. Die voorkant van die kajuit was oop met die drywer en radio-operateur wat voor weerskante van die ratkas gesit het. Agter hulle was die skiettoring se vloer omring met panele om 'n gelyk aanlopende vlak te verseker. Dit het die laaier gehelp om die ammunisie maklik te kan kry; dit was hoofsaaklik bokant die rusperbande gestoor. Daar was drie bemanningslede in die kajuit, die laaier regs van die kanon en hy het agtertoe gekyk, die kanonnier links van die kanon en die tenkbevelvoerder agter hom. Daar was ook 'n opvoubare stoel aan die regterkant vir die laaier. Die skiettoring se vloer was rond met 157 cm kopruimte. Van die eerste weergawes se skiettorings het oor twee skietpoorte vir pistole beskik, een is later vervang met 'n ontsnapluik vir die laaier en die ander een is later verwyder.
Die Geallieerdes het met na-oorlogse toetsing gevind dat die tenk ongerieflik en spartaans was. Dit was in teenstelling met die Duite bemannings wat die tenk ruim en gerieflik gevind het.
Koste
Die grootste probleem van die Tiger was dat sy produksie aansienlike hulpbronne in terme van manure en materiaal geverg het, wat gelei het tot 'n hoë eenheidskoste. Die Tiger I het twee keer soveel as die Panzer IV en vier keer soveel as die StuG III aanvalkanon gekos. Deels as gevolg van hul hoë koste is slegs 1 347 Tiger I en 492 Tiger II-tenks vervaardig. Die Geallieerdes se naaste ekwivalent was die Amerikaanse M26 Pershing-tenk waarvan ongeveer 200 gedurende die oorlog in Europa ontplooi is en die Russiese IS-2-tenk waarvan ongeveer 3 800 geproduseer is.
Uit 'n tegniese oogpunt beskou was die Tiger I die meerdere van sy tydgenote, en ten spyte van die lae aantal geproduseer, tekorte aan opgeleide bemannings en die tenk se hoë brandstofverbruik in tye toe Duitsland tekorte ondervind het, het die Tiger tenks (I en II) 'n groot impak op die oorlog gehad. Hulle was verantwoordelik daarvoor dat ten minste 10 300 vyandelike tenks en 11 380 antitenkkanonne en artillerie-items gedurende die Tweede Wêreldoorlog vernietig is. Dit was gedoen met die verlies van 1 725 Tiger tenks wat tenks insluit wat verlore gegaan het vir strategiese redes bv. gebreek, agtergelaat ens.
Produksiegeskiedenis
Die produksie van die Tiger I het in Augustus 1942 begin in die fabriek van Henschel und Sohn in Kassel, aanvanklik teen 'n tempo van 25 eenhede per maand en die piek word bereik in April 1944 toe 104 eenhede per maand uitgerol word. 'n Dokument bestaan wat bevestig dat die eerste Tiger I op 4 Augustus voltooi is. Daar is 1 355 eenhede voltooi toe produksie gestaak is. Daar is 671 Tiger I tenks in diens gestel op 1 Julie 1944. Dit het twee keer solank geneem om 'n Tiger I te bou as enige ander Duitse tenk tydens die oorlog. Toe die Tiger II tenk in produksie getree het in Januarie 1944 is daar begin om die Tiger I uit te faseer.
Japan het in 1943 verskillende Duitse tenks gekoop om te bestudeer. Slegs een Tiger I was blykbaar gekoop tesame met 'n Panther en twee Panzer III's, slegs die Panzer III's is uiteindelik afgelewer. Die onafgelewerde Tiger is aan die Duitse Weermag geleen deur die Japannese regering.
Modifikasies
Daar was baie modifikasies aan die tenks aangebring gedurende hul produksietyd, die meeste het ten doel gehad om die voertuig, sy vuurkrag en beskerming te verbeter. Die ontwerp is ook later vereenvoudig deels om koste te bespaar as gevolg van 'n skaarste in roumateriale. In 1942 is ses veranderinge aangebring, die Vorpanzer, voorste pantserskild, wat verwyder is van die voorproduksiemodelle in April. Gedurende Mei is modderskerms aan die kante vasgebout en verwyderbare modderskerms was ten volle geïntegreer in September. Daar is ook begin om rookgranaatlanseerders te installeer vanaf Augustus 1942, drie aan elke kant. Deur die jare is soortgelyke modifikasies aangebring, in laat 1943 is die tenks bedek met 'n laag Zimmerit, 'n laag nie-magnetiese verf wat voorkom het dat myne aan die tenk vaskleef. As gevolg van die lae produksietempo van die tenks, het die integrering van die modifikasies soms tot maande geneem.
Die humoristiese en ietwat pittige handleiding van die tenk, die Tigerfibel, was die eerste van sy soort soos gebruik in die Duitse Weermag. Die sukses van die onortodokse handleiding het tot gevolg gehad dat die styl nageboots is deur ander.
Inligting oor produksie van die Tiger I tenk het die ore van die Geallieerdes teen September 1943 bereik. Die weerstandgroep van die priester Heinrich Maier, wat later tereggestel is, het dokumentasie aan die American Office of Strategic Services gestuur. Met sketse, wat die ligging van die vervaardigingsaanleg aandui, kon bomwerpers van die Geallieerdes presisie-aanvalle op die aanleg loods.
Variante
Daar is 'n paar variante van die Tiger I gebou. Een was die Sturmtiger (Aanvalstier), 'n swaargepantserde, selfaangedrewe voertuig toegerus met 'n vuurpylaangedrewe mortier. Daar is ook 'n tenkherwinningsweergawe gebou van die Porsche Tiger I genaamd die BergeTiger en ook een Porsche Tiger I was uitgereik aan die 653ste Swaartenkvernietigingsbattaljon, wat toegerus was met die Ferdinand/Elefant-tenk. 'n Mynveërweergawe was ook gebou in Italië, die kanon was onder andere verwyder, in 'n poging om deur mynvelde te breek. Hulle was soms verwar met die BergeTiger Daar was drie van die voertuie gebou. Hulle het 'n klein lading plofstof aan 'n klein hefboom gehang wat oor die mynveld laat val is, die tenk rol terug en laat die lading ontplof om die mynveld skoon te maak. Daar is geen verifikasie dat enige van hul in 'n gevegsrol gebruik is nie.
'n Ander weergawe was die Fahrschulpanzer VI Tiger-tenk wat gebruik is vir dryweropleiding van Tiger-tenkbemannings. Hierdie tenks se enjins is gemodifiseer om of saamgepersde Towngas (Stadtgas-stelsel) of houtgas (Holzgas-stelsel) te gebruik. Dit was as gevolg van die skaarste van brandstof. Dit was 'n mengsel van tenks met skiettorings en tenks sonder skiettorings. Hulle is ook nooit in 'n gevegsrol gebruik nie.
Naamgewing
Hitler se opdrag van 27 Februarie 1944 het weggedoen met die titel Panzerkampfwagen VI ten gunste van Panzerkampfwagen Tiger Ausf. E, wat amptelik die titel tot die einde van die oorlog was. Vir algemene gebruik was dit verkort tot Tiger.
Kanon en pantser
'n Verslag deur die Duitse Leër Wapenagentskap (Waffenamt) gee die berekende waarskynlikheid van 'n voltreffer (pantser word deurdring) op afstande waarmee teenstanders betroubaar uit diens gestel word tot op 'n hoek van 30 grade met die inkomende projektiel.
Cunonia aoupiniensis
Cunonia aoupiniensis is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Cunoniaceae familie. Die plant is endemies aan Nieu-Kaledonië.
Tiger I-tenk
Kanon en pantser
Volgens die Waffenamt se verslag kan die Tiger se 88 mm kanon die Amerikaanse M4 Sherman die ewenaaromhulsel vanaf 2 100 m en die voorkant van die skiettoring vanaf 1 800 m deurdring, dit kon egter glad nie die skuins, voorste pantser van die Sherman vanaf enige afstand deurdring nie. Die Sherman se 75 mm kanon kon ook glad nie die Tiger se pantser aan die voorkant op enige afstand deurdring nie, en kon slegs die pantser aan die bokant van die sye deurdring op 'n afstand van 100 m of minder. Die Sherman se opgegradeerde 76 mm kanon mag die voorkant van die Tiger se pantser deurdring vanaf 600 m, die neus van 400 m en die voorkant van die skiettoring vanaf 700 m.
Die Amerikaanse M3 90 mm kanon, normaalweg gebruik as 'n statiese antitenk- en lugafweerkanon, en later gemonteer op die M36 tenkvernietiger en nog later die M36 Pershing, kon die voorkant van die Tiger deurdring vanaf 1000 m met standaardammunisie en vanaf 2000 m met hoëspoedpantserdeurdring-ammunisie (HVAP).
Toetse gedoen deur die Sowjetunie in Mei 1943 het getoon dat die 8,8 cm KwK 36 kanon die T-34/76 se skiettoring se voorkant vanaf 1500 m en die romp ook vanaf 1500 m kan deurdring. 'n Voltreffer op die bestuurder se luik het dit binnetoe laat inplof en in stukke opgebreek. Volgens die WaPrüf 1 verslag kon die Sowjet T-34 se boonste pantservoorkant en skiettoring deurdring word tussen 100 en 1400 m terwyl hulle geskat het dat die T-34 se 85 mm kanon die voorkant van 'n Tiger I tussen 200 en 500 m kon deurdring, maar Sowjettoetse het bewys dat die 85 mm die Tiger I kon binnedring vanaf 1000 m Die 120 mm pantser van die romp van die Sowjet IS II, model 1943, kan tussen 100 en 300 m deurdring word by die bestuurder se voorste plaat. Die IS II se 122 mm kanon kan die Tiger se voorste pantser tussen 1500 tot 2500 m deurdring. Volgens Steven Zaloga kan die Tiger en die IS II mekaar uitwis in normale gevegstoestande onder 1000 m. Op langer afstande speel die vaardigheid van die bemanning en die gevegsomstandighede 'n groot rol.
Die Britse Churchill IV-tenk was kwesbaar teen die Tiger I op afstande van 1100 tot 1700 m, sy sterkpunt was die neus en die skiettoring sy swakpunt. Volgens 'n STT dokument, dateer April 1944, was die beraming dat die Britse 17-pond kanon soos gebruik op die Sherman Firefly met sy normale pantserbreek-ballistiese-dopgeskut (APCBC) ammunisie, die skiettoring en die bestuurder se sigplaat van die Tiger I-tenk sal deurdring vanaf 1700 m.
Die vernietiging van antitenkkanonne was meestal beskou as niks spesiaal deur leke en soldate van ander takke nie. Slegs die vernietiging van ander tenks word as 'n sukses beskou. Maar aan die ander kant, die belangrikheid van 'n antitenkkanon was tweemaal soveel werd vir ervare tenkbemannings. Hulle was 'n groot gevaar vir die tenks. Die antitenkkanon word opgestel vir 'n lokval situasie, goed gekamoefleer en strategies opgestel in die terrein. Hulle was moeilik om geidentifiseer te word en was ook moeilik om raak te skiet as gevolg van hulle lae hoogte. Gewoonlik was die tenks onbewus van die dié kanonne totdat hulle die eerste skoot geskiet het. Gewoonlik is ons onmiddelik getref as die kanonbemannings ervare was; ons loop ons gewoonlik vas in 'n muur van kanonne. Dit was dan die beste om so kalm as moontlik te bly en die vyand te vernietig voor hulle die tweede skoot kon vuur.
Otto du Plessis-brug
Hierdie brug is by nagenoeg 33° 51′ 30″ suid, 18° 30′ oos, aan die suidekant van die Rietvlei-natuurreservaat en die noordelike punt van die lagune van die Dieprivier by Sunset Beach aan die noordekant van Milnerton.
Tiger I-tenk
Eerste aksie
Hitler was gretig om die nuwe, kragtige wapen te gebruik en het beveel dat die voertuig in diens gestel moes word maande voor die beplande tyd. 'n Afdeling van vier Tiger-tenks was in aksie op 23 September 1943 naby Leningrad. Omrede die gebied moerasagtige en bebos was, is hulle beweging hoofsaaklik gebruik op paaie en spore, wat verdediging deur die Sowjet-magte vergemaklik het. Baie van die eerste modelle het probleme onderving met hul transmissies omrede dit probleme ondervind het met die swaar massa van die tenk wanner die tenk te hard bestuur is. Dit het die bestuurders 'n tydjie geneem om te leer hoe om die tenk binne sy vermoë te bestuur en sodoende die enjin en transmissie te spaar, tog het vele gebreek. Dit belangrikste gebeure van die aksie was dat een van die Tigers vasgeval het in die moerasagtige grond en net so gelos is. Die Sowjet-magte het die tenk net so ongeskonde in die hande gekry en hulle in staat gestel om sy ontwerp te bestudeer en teenmaatreëls teen die tenk op stel.
Otto du Plessis-brug
Die brug is eintlik twee betonbrûe met twee rybane elk met ‘n fietsry- en voetgangerpad aan die westekant. Dit is vroeg in die 1960's deur die destydse Afdelingsraad van die Kaap gebou en vernoem na Otto du Plessis, die administrateur van Kaapland van daardie tyd.
Tiger I-tenk
Verder aksie
In Julie 1943 het twee swaartenkbataljons (503de en 505de) deelgenaam aan Operasie Caitadel wat die Slag van Koersk tot gevolg gehad het. Die 505de bataljon het op die noordelike flank en die 503de bataljon het op die suidelike flank van die Koersk-uitloper diens gedoen, die doelwit was om die uitloper af te sny en sodoende te omsingel. Die Duitse magte kon egter nie daarin slaag nie en hulle moes 'n verdedigende rol aanneem. Die ontrekking uit Koersk het tot gevolg gehad dat vele gebreekte Tigers net so daar gelos was omrede die bataljonne nie die nodige instandhoudingwerk of herstelwerk kon doen nie.
Op 11 April 1945 het 'n Tiger I-tenk drie Sherman M4 tenks en 'n pantser kar vernietig terwyl hulle op 'n pad vorentoe beweeg het. Op 12 April 1945 het 'n Tiger I-tenk (F02) twee Comet-tenks vernietig, een halfruspervoertuig en een verkennings motor. Hierdie Tiger I was egter op sy beurt deur 'n Comet-tenk van die 3de Koninklike Tenkregiment vernietig die volgende dag sonder die hulp van infanterie.
Beweegbaarheid en betroubaarheid
Die tenk se massa het sy vermoë om brûe oor te steek aansienlik beperk. Om die rede is die tenk gebou met waterdigte luike en 'n snorkel om dit toe te laat om deur water van 4 m te kan waad. Sy massa het dit ook riskant gemaak om deur geboue te ry omrede kelders mag ingee onder die massa en die tenk daarin val. Nog 'n swakpunt was die stadige spoed waarmee die hidrolies aangedrewe skiettoring in die rondte kon draai. As gevolg van betroubaarheidsprobleme met die Maybach HL 210 TRM P45 enjin, wat in die eerste 250 Tigers installeer is, kon die tenk nie teen sy maksimum vermoë werk nie. Die Maybach-enjin se maksimum omwentelinge was 3 000 opm die bemannings was ingelig in die handleiding dat hulle nie 2 600 opm mag oorskry het nie. Hierdie beperking was op gehef toe die Maybach HL 230 enjin beskikbaar geraak het. Die skiettoring kon met die hand gedraai word maar die opsie is slegs gebruik wanneer klein veranderinge gedoen moes word.
Die eerste Tigers kon 'n topspoed van 45 km/h behaal oor geskikte terrein. Dit was egter nie aanbeveel vir normale operasies nie en was verbied gedurende opleiding. 'n Reëlaar was later geïnstalleer om die enjin se omwentelinge tot 2 600 opm te beperk en die tenk se spoed tot ongeveer 38 km/h. Die Tiger se bemannings het verslag gedoen dat die tenk se kruip spoed ongeveer 10 km/h is. Daarteenoor het medium tenks van die tyd, soos die Sherman of T-34, 'n gemiddelde topspoed van 45 km/h gehad. Dus was die Tiger se topspoed nie sleg nie as in aanmerking geneem word dat sy massa tweekeer dié van die twee tenks was nie. Met sy wye rusperbande, 'n idee geleen van die Sowjet se T-34, het die Tiger minder druk op die grond uitgeoefen as ander kleiner tenks soos byvoorbeeld die M4 Sherman.