cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit
Die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit is een van die 6 distriksmunisipaliteite in die Oos-Kaap. Die setel van die munisipaliteit is in Port Elizabeth geleë. Die inwoners in die munisipale gebied is óf Xhosa- óf Afrikaanssprekend (45% elk), met 'n klein minderheid Engelssprekend. Die munisipaliteit se kode is DC10.
Die munisipaliteit is na Saartjie Baartman vernoem, 'n Khoi-vrou wat in die 19de eeu as trekpleister in Europa onder die naam Hottentot-Venus tentoongestel is. Haar liggaamlike oorskot is ná 'n veldtog in 2002 na Suid-Afrika teruggebring, waarna sy in haar oorspronklike geboortestreek in Hankey ter ruste gelê is.
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2001.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Ariarathes IV
Ariarathes IV Eusebes (Grieks: Ἀριαράθης Εὐσεϐής) was van 220 v.C tot 163 v.C koning van Kappadosië. Hy was die seun van koning Ariarathes III en was nog ’n kind toe hy die troon bestyg het. Hy het sowat 57 jaar lank regeer.
Hy was getroud met Antiochis, die dogter van Antiochus III van Sirië en het sy skoonpa gehelp in sy oorlog teen die Romeinse Republiek. Ná Antiochus se nederlaag teen die Romeine in 190 v.C., het Ariarathes in 188 v.C. vrede gevra. Hy het dit op gunstige voorwaardes gekry omdat sy dogter Stratonice verloof was aan Eumenes II, die koning van Pergamon, ’n bondgenoot van die Romeine. Sy is later met hom getroud. In 183 v.C. tot 179 v.C. het Ariarathes vir Eumenes gehelp in sy oorlog teen die koning van Pontus.
Volgens oorlewering het Antiochis aanvanklik geen kinders vir Ariarathes gebaar nie en toe voorgegee sy het die lewe aan twee seuns geskenk. Hulle is Ariarathes en Orophernes genoem. Daarna het sy egter twee dogters en ’n seun, Mithridates (die latere Ariarathes V) by haar man gehad. Sy het toe erken dat sy gejok het oor die eerste twee seuns en hulle is weggestuur, die een na Rome en die ander na Ionië.
Bayer-naam
Die Bayer-naam van ’n ster is ’n benamingstelsel waarmee sterre geïdentifiseer word met ’n Griekse letter gevolg deur die genitiewe vorm van die Latynse naam van die sterrebeeld waarin dit lê. Die oorspronklike lys van Bayer-name het 1 564 sterre bevat.
Geskiedenis
Die meeste van die helderste sterre het hul eerste sistematiese name in 1603 gekry van die Duitse sterrekundige Johann Bayer in sy steratlas Uranometria (genoem na Urania, die Griekse muse van sterrekunde, en Uranos, die Griekse god van die lug en hemel. Bayer het ’n Griekse kleinletter aan sterre toegeken, soos alpha (α), beta (β), gamma (γ) ens. plus die genitiewe Latynse naam van die sterrebeeld waarin dit lê. Die ster Aldebaran is byvoorbeeld α Tauri genoem (uitgespreek Alpha Tauri), wat beteken "Alpha van die Bul". (Die letters van die Griekse alfabet is in antieke tye as syfers gebruik en Bayer se stelsel kan dus beskou word as ’n numeringstelsel.)
’n Sterrebeeld kan 50 of meer sterre hê, maar die Griekse alfabet het net 24 letters en as hulle opgebruik was, het Bayer Latynse kleinletters begin gebruik, soos in s Carinae en d Centauri. As ’n sterrebeeld besonder baie sterre gehad het, het hy eindelik Latynse hoofletters begin gebruik, soos in G Scorpii en N Velorum.
Helderste sterre
Bayer het gewoonlik letters aan sterre toegeken volgens die skynbare helderheid, van die helderste tot die dofste ster in ’n spesifieke sterrebeeld. Die sterre is egter tradisioneel in net ses klasse ingedeel volgens hul magnitude en Bayer het dus eers al die sterre van die eerste magnitude gelys, dan die sterre van die tweede magnitude ens. Binne elke klas het hy nie sterre volgens helderheid geklassifiseer nie.
Hy het ook soms letters toegeken volgens ’n ster se posisie in die sterrebeeld, byvoorbeeld die noordelike, suidelike, oostelike of westelike deel daarvan.
Bayer-name in die Jagter
Die sterrebeeld Jagter (Orion) is ’n goeie voorbeeld van hoe Bayer se letterstelsel gewerk het. (Hoe laer die magnitude, hoe helderder is die ster.) Bayer het eers die twee sterre van die eerste magnitude, Betelgeuse and Rigel, name gegee: Alpha en Beta Orionis, met Betelgeuse (die skouer) voor Rigel (die voet), al is laasgenoemde soms helderder as die veranderlike ster Betelgeuse. Hy het toe die sterre van die tweede magnitude name gegee. Soos op die kaart gesien kan word, het hy ’n noord-na-suid-roete gevolg.
Ander metodes
Soms het Bayer die eerste ster wat in die ooste opkom Alpha genoem, soos met Castor en Pollux in die sterrebeeld Tweeling. Hoewel Pollux helderder as Castor is, kom laasgenoemde eerste in die ooste op en is hy dus Alpha genoem.
Hoewel Eltanin die helderste ster in die Draak is, het Thuban die naam Alpha gekry omdat dit 4 000 jaar gelede die Noordpoolster was. Feitlik elke ander ster wat al ooit ’n Noordpoolster was, het die naam Alpha geky, insluitende Vega, Alderamin en Polaris.
Skryfwyse
Daar is twee algemene maniere waarop die Bayer-name geskryf kan word. Die letter kan voluit geskryf word, soos in Alpha Canis Majoris of Beta Persei, of ’n Griekse kleinletter kan saam met die standaardafkorting van die sterrebeeld se naam geskryf word, soos in α CMa of β Per. Die twee metodes kan ook saam gebruik word (α Canis Majoris).
Hendrik Petrus van der Merwe
Dr. Hendrik Petrus van der Merwe (1 November 1867 – 24 Desember 1926) was predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, leraar in die gemeentes Kenhardt, Britstown, Robertson en Cradock, en moderator van 1924 se Kaapse Sinode, die sogenaamde Eeufeessinode. Die NG gemeente op die dorp Bonnievale, wat op 30 Augustus 1922 hoofsaaklik deur die toedoen van ds. Van der Merwe en Robertson se kerkraad afgestig is van die moedergemeente, is na hom Vandermerwe genoem.
Herkoms en opleiding
Dr. Van der Merwe is in die distrik Murraysburg gebore en gaan op die dorp skool. Destyds was daar 'n eersteklas-skool op dié Karoodorp wat vroeg in die 1860's opgerig is deur ds. J.H. Hofmeyr, met T. Kyd as skoolhoof, onder wie se leiding etlike kandidate vir die admissie tot die Kweekskool hul voorbereidende studie deurgemaak het. 'n Hollander, J. B. Wouda, het les gegee in Nederlands terwyl ds. Hofmeyr, wat 'n aantal godvresende en talentvolle jongelinge geïnspireer het om predikant te word, aan hulle onderrig in Hebreeus en Bybelgeskiedenis gegee het. Dié leerlinge was onder andere die latere ds. J.G. Olivier, prof. C.F.J. Muller en ds. B.B. Keet, vader van prof. dr. Barend Bartholomeus Keet van die Stellenbosse Kweekskool. Die inrigting was bekend onder die naam Opvoedings Instituut van Murraysburg, maar ds, Hofemyr het reeds in Hendrik van der Merwe se geboortejaar na die NG gemeente Somerset-Oos vertrek.
Later studeer die latere ds. Van der Merwe aan die Victoria Kollege op Stellenbosch, waar hy in 1889 die B.A.-eksamen aflê. Daarna studeer hy aan die Kweekskool en ná sy legitimasie reis hy ’n tyd lank deur Europa tot hy in 1895 ’n beroep na die NG gemeente Kenhardt aanneem. In 1897 aanvaar hy die herderstaf op Britstown en in 1903 op Robertson as opvolger van ds. Andrew McGregor. Hy het hom veral op die onderwys en armoedeverligting toegespits. Die administrateur van Kaapland versoek hom om in Europa ondersoek in te stel na die metodes wat daar gevolg word om armes te help. Dié kennis kom handig te pas toe hy later voorsitter word van die Sinodale Kommissie vir Algemene Armesorg. Hy was ook lid van die Sinodale Kommissie vir Opvoeding en talle ander kommissies.
Kenhardt
Kort nadat Kenhardt se kerkraad op 10 Desember 1894 aan ds. H.T. Kriel demissie verleen het, is daartoe oorgegaan om 'n nuwe leraar te beroep. Met die eerste stemming is prop. H.P. van der Merwe beroep. Sy traktement is vasgestel op £350 per jaar. Hy is op 23 Maart 1895 as leraar van die gemeente bevestig. Dit wil voorkom asof die kerkraad onder sy leiding sy noulettende opsig oor die gemeente gehandhaaf het Tughandelinge was aan die orde van die dag, byvoorbeeld toe die kerkraad in September 1895 met skok kennis neem van 'n "basterkind" wat uit 'n verhouding tussen 'n "Hottentot" en 'n wit meisie gebore is. In Mei die volgende jaar is 'n man en vrou weens onsedelikheid tot verantwoording geroep. En in Desember daardie jaar is ongunstige berigte met betrekking tot 'n lidmaat onder die kerkraad se aandag gebring en 'n ondersoekkommissie met die oog daarop aangewys. Reeds hier op Kenhardt het ds. Van der Merwe sy stryd aangeknoop teen drankmisbruik, wat 'n hoogtepunt tydens sy bediening op Robertson sou bereik, toe plaaslike winkeliers op versoek van die kerkraad besluit om die kantiene met Nagmaalsgeleenthede te sluit.
Ariobarzanes II
Ariobarzanes II Filopator (Grieks: Ἀριοϐαρζάνης Φιλοπάτωρ) was van omstreeks 63/62 v.C tot omstreeks 51 v.C koning van Kappadosië. Hy was ’n swak heerser en het die hulp van Gabinius in 57 v.C. nodig gehad om sy vyande af te weer. Hy was sowat agt jaar lank koning voordat hy vermoor is. Hy is deur sy seun, Ariobarzanes III Eusebes Filoromanus opgevolg.
Hendrik Petrus van der Merwe
Kenhardt
Die kerkraad het op 23 September 1895 'n brief van Brandvlei behandel waarin gevra is dat 'n deel van Kenhardt by die te stigte gemeente ingeskakel word. Nadat 'n tweemankommissie die versoek ondersoek het, is dit goedgekeur. Met sy stigting as Kenhardt se eerste dogtergemeente in 1897 is Brandvlei toe saamgestel uit dele wat aan Kenhardt, Calvinia en Williston behoort het.
Ds. Van der Merwe se bediening op Kenhardt is gekenmerk deur groot nood op tydelike gebied. 'n Langdurige droogte en runderpes het armoede tot gevolg gehad. Talle lidmate moes uit die kerkkas hulp ontvang. Op 29 Junie 1897 is alimentasie aan 'n vrou op Zoutdraai verleen terwyl aan ene C.J. Smit £100 geleen is. Hierdie omstandighede was moontlik die rede waarom die gemeente skaars twee jaar ná sy koms van ds. Van der Merwe moes afskeid neem. Die konsulent, ds. R.J. van Niekerk van Prieska, het op 19 Desember 1896 aan hom demissie verleen, maar die gemeente het nie sy weg oopgesien om dadelik 'n opvolger te beroep nie. Eers op 28 Junie 1897 is ds. S.P. Helm beroep, maar dit was die beroep op ds. I.P. van Heerden wat geslaag het. Hy het begin 1898 hierheen verhuis.
Op Britstown
Britstown se vierde predikant, van 1897 tot 1902, was die "onvergeetlike" (volgens ds. A.P. Smit) ds. Hendrik Petrus van der Merwe. Geen godsdiensverslae uit sy dienstyd het behoue gebly nie, en tog is dit duidelik dat sy sesjarige bediening hier nie sonder vrug was nie. 'n Latere predikant van Britstown, ds. K.W. le Roux, het dr. Van der Merwe beskryf as "uiterst werkzaam, doordrijvend en succesvol". Hy was ’n knap man wat die gemeente met groot bekwaamheid en diepe erns bearbei het, onder meer in die moeilike jare tydens die Tweede Vryheidsoorlog, toe hy onder meer in etlike konsentrasiekampe geestelike werk verrig het.
Kort ná die Driejarige Oorlog het die Kaapse Sinode hom afgevaardig om lidmate in Duits-Suidwes-Afrika (Namibië) te gaan opsoek. As lid van die Sinodale Onderwyskommissie het dr. Van der Merwe hom op Britstown sterk vir die onderwys beywer en ’n nuwe skoolgebou is in sy tyd op 1 Januarie 1900 voltooi.
Dr. Van der Merwe het vroeg in 1903 ’n beroep na die NG gemeente Robertson in die Boland aanvaar. Britstown het op Sondag 22 Februarie 1903 van hom afskeid geneem. Die Kerkbode het berig "de gansche gemeente was ontroerd".
Op Robertson
Op 20 Maart 1903 kon die NG gemeente Robertson die opvolger van ds. McGregor verwelkom in die persoon van ds. Hendrik Petrus van der Merwe, B.A., B.D. Reeds in sy tyd op Britstown het sy kragtige prediking en onverskrokke optrede die aandag van die kerklike publiek op hom gevestig. Toe hy dus in Januarie beroep word as opvolger van ds. McGregor, was niemand verwonderd nie. Sy 22-jarige bediening was vir die gemeente in baie opsigte betekenisvol, en hy het dan ook sy spore diep in Robertson afgedruk. Dit was in alle opsigte 'n tydperk van groei. Die getal lidmate het, ten spyte van die afstigting van die Sendinggemeente en die gemeentes McGregor en Vandermerwe, toegeneem van 900 lidmate in 1903 tot 2 000 in 1925, toe daar binne die grense van die gemeente soos dit in die tyd van sy voorganger afgebaken is, altesame 3 000 lidmate was. In die tyd is 1 364 mense in die huwelik bevestig, 1 938 lidmate aangeneem en 2 733 gedoop. In sy afskeidspreek gelewer op 29 Maart 1925, nadat hy die beroep na die Cradock aangeneem het, het hy verklaar dat, "ofschoon daar winter en zomer, bloei en achteruitgang in het geestelik leven der gemeente geweest is, was de groei der gemeente onmiskenbaar, en heeft die zich uitgedrukt in de totstandbrenging van gebouwen en inrichtingen. Met uitzondering van 'n deel der oude kerkzaal is hier geen steen de een op de ander geplaatst, die niet in mijn tijd geplaatst is."
Daaronder was daar die drie pastorieë in Van Reenenstraat, die een op die hoek van Reitz- en Whitestraat, en die Sendingpastorie in Reitzstraat, twee sale, een in Le Rouxstraat "welke Hammanzaal dient te heten" en dan ook in die dertigerjare so genoem is, en die Anna Susannasaal in die onderdorp. Reeds in Ds. McGregor se tyd is planne bespreek om die ou kerk groter te maak, maar eers in ds. Van der Merwe se tyd is besluit om liewer die ou gebou te sloop en 'n nuwe op dieselfde plek op te rig. Die plan wat uiteindelik aanvaar is, was die leraar se eie idee hy het dit in die Brooklyn Tabernacle in New York gesien. Op 19 Oktober 1904 is afskeid geneem van die ou gebou, toe ds. Van der Merwe gepreek het na aanleiding van Habakuk 2:2a: "Want de steen uit den muur roept.” By dié geleentheid was daar drie-en-twintig persone aanwesig wat in 1856 die inwyding bygewoon het. Daarna is dit gesloop en die nuwe sierlike gebou waarin die gemeente vandag nog aanbid, onder toesig van 'n boukommissie opgerig. Die lede van hierdie Kommissie was: Ds. H.P. van der Merwe en mnre. H.C. van Zijl, L.W.R., C.P. Klopper, B.J. Kloppers, J.P. Marais, D.N. During, W.J. de Wet, F.J. van Zijl, J.P. Kennedy en M. Nicol. Die argitek was John Gaisford. Die kerkgebou met die traliewerk daarom het £17 000 gekos. Die hoeksteen is op 11 Januarie 1905 gelê deur ds. Van der Merwe, bygestaan deur di. J.G. Weber van Lady Grey (McGregor), D.J. le Roux Marchand van Kaapstad en J.A. Malherbe van Goudini (Rawsonville).
Op Donderdag 19 Oktober 1905, toe geweldige stormwind op Robertson en ander plekke groot verwoesting aangerig het, kon die gemeente eindelik die heuglike oomblik beleef dat sy nuwe kerk ingewy word. Die wydingsrede by dié geleentheid is deur ds. Andrew McGregor gelewer. Ander geboue wat in ds. van der Merwe se tyd opgerig is, en waarby die kerkraad direk of indirek betrokke was, is die skoolgebou en onderwyserswoning van Dassieshoek, dié van Keurkloof, Merwehof, die kerklike gebou in Kerkstraat ("No Man's Land"), die nuwe gebou by Rob Roy, De Waal-Hostel en die Herberg wat deur die Ring van Tulbagh opgerig is. Voorts is die volgende skoolgeboue in die dorp opgerig: die Hoër Meisieskool (1912) — later die Primêre Meisieskool, die Hoër Seunskool (1921) — later die Primêre Seunskool, en die Opleidingskool — later die Hoërskool, terwyl die ou gebou van die hoërskool tussen Truter- en Whitestraat wat in 1893 gebou is, vergroot is. Aan kerklike en skoolgeboue is in die 22 jaar van 1903 tot 1925 tussen £110 000 en £120 000 bestee.
Aan die onderwys het hy waardevolle dienste bewys. Ook was hy lid van dit Sinodale Onderwyskommissie. Deur al die jare het hy student gebly en aangesien hy met 'n stale geheue geseënd was, het hy 'n groot hoeveelheid kennis opgedoen wat vir hom veral goed te stade gekom het, wanneer hy met studente in aanraking gekom het. Hy kon ook taktvol met jong mense en ander wat deur twyfel gekwel was, omgaan. Hiervan het die Sinodale Kommissie van die Kaapse Kerk gebruik gemaak toe hulle hom in 1921 afvaardig om die Afrikaanse studente aan buitelandse universiteite te besoek en bearbei, 'n taak wat hy met skitterende sukses uitgevoer het. As blyk van erkenning van sy bekwaamheid en van sy werk het die Universiteit van Edinburg hom daarna die eregraad doktor in die God-geleerdheid toegeken.
Hy het baie belanggestel in die armesorg en was dan ook die siel van die groot kongres oor dié saak wat in 1916 op Cradock gehou is. Hierdie kongres het die oë van die Afrikaanse volk die eerste keer oopgemaak vir die erns van die Armblankevraagstuk. As voorsitter van die Sinodale Armesorgkommissie het hy die saak steeds voor die aandag van die Volk en die Regering gehou. Toe die Sinodale Kommissie hom in verband met die bearbeiding van die studente na Europa stuur, is hy ook deur die Kaaplandse Administrateur, sir Frederik de Waal, die taak opgedra om 'n studie van armesorg in Europa te maak. Hy kon dan ook by sy terugkeer waardevolle wenke in hierdie opsig aan die hand gee, en hy en sy eggenote het op Robertson baie in hierdie opsig gedoen, 'n taak waarby hulle kon reken op die steun van die Kerkraad en die ACVV-tak wat in hulle tyd daar gestig is.
In 1924 het die Sinode van die Kaapse Kerk sy verdienstes erken deur hom tot Moderator te kies, 'n eer wat hy self beskou het as die hoogste wat 'n medemens hom kon bewys. Die pligte in verband met hierdie hoë amp het hy eervol en met waardigheid nagekom. Dit was dan ook in dié hoedanigheid dat hy in 1926, toe hy reeds op Cradock predikant was, die uitnodiging ontvang en aanvaar het om by die onthulling van die Dellvillebos-gedenkteken 'n gebed te doen. Sy gebed daar is deur die Engelse koerante 'n model van gewyde welsprekendheid genoem.
Veral in verband met twee sake het ds. Van der Merwe sy onverskrokke moed getoon. In 1915 het die Sinode geweier om die rebelle te veroordeel. Daarvan het Van der Merwe in sy afskeidspreek self die volgende vertel: "De Synode was eenstemmig tegen rebellie, maar achtte het tegen alle beschaafde rechtspleging aan om personen te veroordelen zonder hen te horen, en dan nog zonder verhoor te veroor delen op eenzijdige kourantenberichten. De rebellie was 'n staatsaangelegenheid, en het Parlement, dat daarmee in de eerste plaats te doen had, was verstandiger en stelde toen nog 'n onderzoek eerst in. Ik stond aan de kant van de Synode. Het gevoel liep hoog in het land. Drie kwart van mijn gemeente keurde mijri handelwige af. Draadtrekkers gingen twee maanden van huis tot huis om gevoel op te wekken. Het heette toen om het besluit der Synode te veroordelen. 'n Vergadering werd gehouden. Honderden waren tegenwoordig. Toen men echter bevond dat de beweging 'n bedekte aanval op mijn persoon was, stapte bijna de gehele vergadering uit en alles liep dood."
Die tweede geval was in verband met die ontsettende dronkenskap onder die bruin mense van die Westelike Provinsie. Hy het geweet dat as hy teen die drankhandel sou optree, hy aanstoot sou gee aan baie van sy gemeentelede wat daarin 'n bedreiging vir hulle bestaan sou sien. Hy het egter nie toegelaat dat die oorweging hom afskrik van wat hy die weg van plig beskou het nie. Hy het sy gemeente die versekering gegee dat hy deur sy houding in verband met hierdie saak nie minder belang in hulle en hulle tydelike voordeel gestel het nie, maar juis daarom het hy homself geroepe geag om op te tree teen 'n openbare sonde wat hulle uiteindelik in hulle hoogste belange sou aantas. Die stryd tussen hom en die wynboere oor Plaaslike Keuse "het soms heftig geword, maar, ten spyte daarvan het hy nooit die vertroue of die liefde van die oorgroot meerderheid verloor nie." Hulle het sy eerlikheid en die opregtheid van sy motiewe nie in twyfel getrek nie.
Tydens sy 22-jarige bediening op Robertson is hy 13 keer beroep, maar het vertel dat hy in al dié jare gevoel het "dat ik 'n enige plaats had in het hart van 'n gemeente door mij begeerd, en was de band die onze harten aan elkander bond, zo hecht dat niets dezelve verscheuren kon". Maar die veertiende beroep, deur die NG gemeente Cradock, het hy aangeneem en op 29 Maart 1925 van Robertson afskeid geneem.
Op Cradock
Dr. Van der Merwe veral op Robertson ’n blywende indruk gemaak. Tydens sy 22-jarige bediening is die sierlike kerkgebou en talle skole opgerig en twee dogtergemeentes, Van der Merwe (Bonnievale) en McGregor, asook ’n sendinggemeente afgestig. In sy laaste gemeente, Cradock, het hy net 20 maande gearbei tot hy op 24 Desember 1926 beswyk het aan ’n ongeneeslike kwaal, veroorsaak deur ’n kiem wat hy op besoek aan Europa opgedoen het. Hy het dié reis as moderator van die Kaapse Kerk (van 1924 af) onderneem om deel te neem aan die onthulling van die Delvillebos-gedenkteken in Frankryk.
In die breë kerklike lewe het dr. Van der Merwe leidende rol gespeel. Die Kaapse Kerk het hom in 1924 as moderator gekies. Hy het hom veral vir die onderwys beywer en vir die diens van barmhartigheid. Hy was voorsitter van die Sinodale Armesorgkommissie en as sodanig die siel van die groot kongres oor die Armeblankevraagstuk op 1916 op Cradock.
Uit erkenning vir sy dienste het die Universiteit van Edinburgh aan hom die eregraad D.D. toegeken. Hy was ’n welsprekende kanselredenaar en iemand met onverskrokke moed, soos blyk uit sy onafhanklike standpunt ten opsigte van die Maritz-rebellie van 1915 en sy stryd teen drankmisbruik onder die bruin mense van Robertson en die Suidwes-Kaap.
In 1920/'21 stuur die Moderatuur van die Kaapse Kerk hom na Europa om die Afrikaanse studente aan verskillende universiteite daar te besoek. Volgens ’n bron "het hy die werk met soveel aangenaamheid, bekwaamheid en takt verrig dat die Skotse universiteite kennis neem van sy besoek en arbeid in dié verband" en St. Andrew’s aan hom ’n eredoktorsgraad in die teologie toeken. Dit was die universiteit waar hy sy D.D. verwerf het.
Moderator van die Kaapse Kerk
Sonder dat hy vantevore in die moderatuur gedien het, kies die Eeufeessinode van 1924 hom tot moderator van die Kaapse Kerk, 'n betrekking waaraan hy met sy rysige gestalte en forse stem, sy waardigheid, menslikheid en geesdriftige leiding luister verleen het, volgens ds. H.C. Hopkins in Cradock-gemeente se eeufeesgedenkboek. Op 10 Oktober 1926 het dr. Van der Merwe die onthulling van die Delvillebos-gedenkteken in in Frankryk bygewoon waar hy sy Kerk en volksgenote verteenwoordig het. Die gebed wat hy daar gedoen het, is as "'n toonbeeld van gewyde welsprekendheid" beskou. In die geselskap van die eerste minister, genl. J.B.M. Hertzog, vertrek hy in September 1926 daarheen en die besoek sou maar 10 of 12 dae duur. Nogtans doen hy daar die gevreesde vaaksiekte – ebcephalitis lethargica – op wat binne twee maande ná sy tuiskoms sy byna onmisbare lewe sou eis.
Sy dood
Op sy 59ste verjaardag kom dr. Van der Merwe uit Europa in Kaapstad aan. Die aand was daar op Robertson, waar hy so lank leraar was, se stasie 'n skare om hom te verwelkom en geluk te wens en pleks dat hy Bonnievale toe gaan, bly hy op Robertson. Aan sy weemoedigheid was te bespeur dat hy ongesteld was. 'n Geneesheer is ontbied en die Cradockse kerkraad het ds. J.W. Snyman gevra om hul gewaardeerde leraar na Cradock te vergesel. Ds. Hopkins skryf: "Toe mev. Van der Merwe op Noupoort by hulle aansluit, laat sy dadelik na Cradock laat weet dat alle reëlings vir sy ontvangs afgestel moes word, en ná hul tuiskoms neem sy siekte ontstellend toe. Op aanbeveling van die plaaslike geneeshere ontbied die kerkraad 'n breinspesialis, dr. Bloom, uit Johannesburg en hy bevestig die vermoede dat dit vaaksiekte is. Vir die gemeente en gemeenskap van Cradock het daar 'n tyd van spanning en kommer voorgelê. Uit alle dele van die land het navrae en betuiginge van meegevoel ingestroom en toe sombere klokgelui vroeg Vrydagoggend 24 Desember 1926 die tyding aankondig wat lank reeds verwag maar ook gevrees (is), sak daar 'n roukleed oor Cradock neer. By sy sterfbed het sy gesinslede (sy vrou, drie seuns en 'n dogter), sy suster, ds. Malherbe en enkele vriende gestaan."
Ná 'n kort diens in die pastorie, het die begrafnis om tienuur Sondagoggend uit die kerk plaasgevind. Al was baie mense met vakansie weg, was dit die grootste begrafnis wat mense op Cradock nog jare daarna kon onthou. Prof. John du Plessis het die diens gelei en na aanleiding van Rom. 11:33-36 gepraat oor die onnaspeurlike en onverklaarbare weë van die Here. Hy het die ontslapene beskryf as "'n ywerige student, besielende prediker, wakker volksman en vertroude kerkman".
Ná sy dood is van hom gesê: "Dr. Van der Merwe was een van die mees belese manne in ons Kerk. Hy het ’n kragtige persoonlikheid gehad en daarby die gawe van welsprekendheid en groot seggingskrag."
Overberg-distriksmunisipaliteit
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Wapen
Die Overberg-streeksdiensteraad het in 1992 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer. Dit word deur sy opvolger, die Overberg-distriksmunisipaliteit, gevoer: Verhoogd tweelingkepersgewys deursnede, blou en groen, oor die snylyn heen 'n silwer tweelingkeper, die pieke gekanteel, gedeeltelik oor die tweelingkeper heen, 'n breee goue punt belaai met 'n regopgeplaaste swart anker; die skild oortop met 'n muurkroon  met drie uitkomende torings, alles goud. Die skildhouers is twee hoëveldskaapwagters [voëls] wat op 'n grasgrond besaai met fynbos staan, en die wapenspreuk is "Decus nostrum".
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2009.
Distriksbestuursgebied
40,9% van alle huishoudings bestaan uit meer as een individu en die gemiddelde huishouding bestaan uit 6,92 mense.
In die distriksbestuursgebied word die bevolking as volg verdeel: 23,4% van die bevolking is jonger as 15 jaar, 16,4% is vanaf 15 tot 24 jaar oud, 31,6% vanaf 25 tot 44, 19,3% vanaf 45 tot 64 en 8,3% maak diegene uit wat 65 jaar of ouer is. Die gemiddelde ouderdom is 28 jaar. Vir elke 100 vroue is daar 151,0 mans; vir elke 100 vroue van 18 jaar of ouer is daar 201,8 mans.
97,1% van die inwoners is Christene, 2,9% beoefen geen geloof nie.
0,0% van die inwoners van 20 jaar of ouer het geen onderwys ontvang nie, 6,3% het ’n bietjie laerskoolonderrig, 3,8% het slegs laerskool voltooi, 15,0% het ’n bietjie hoërskoolonderrig, 35,6% het slegs hoërskool voltooi en 39,4% het tersiêre onderwys ontvang. Oor die algemeen het 75,0% hul hoërskoolloopbaan voltooi.
2,4% van die bevolking tussen die ouderdom van 15 en 65 is werkloos. Van die werklose persone is 100,0% Bruinmense. 5,3% van Bruinmense is werkloos, 0,0% van Swartes, 0,0% van Asiërs en 0,0% van Blankes.
Die mediaan jaarlikse inkomste van werkende volwassenes tussen die ouderdom van 15 tot 65 is R 55 200. Mans het ’n mediaaninkomste van R 59 727 teenoor R 38 298 wat deur vroue verdien word. Die mediaaninkomste per ras is R 28 806 vir Swartes, R 39 287 vir Kleurlinge, R 0 vir Asiërs en R 69 363 vir Blankes.
Overberg beelde :
Ariarathes VIII
Ariarathes VIII Epifanes (Grieks:Ἀριαράθης Ἐπιφανής) was van 101 v.C tot 96 v.C en weer in 95 v.C. koning van Kappadosië. Hy was die tweede oudste seun van Ariarathes VI en sy vrou, Laodice, en het in 101 v.C. die troon bestyg nadat die Kappadosiese adel in opstand gekom het teen koning Mithridates VI van Pontus en sy agtjarige seun, Ariarathes IX, wat hy op die troon geplaas het.
Mithridates het Ariarathes egter in 96 v.C. uit die koninkryk verdryf en sy seun op die troon teruggeplaas. Hy het aan die Romeinse Republiek voorgegee dat die seun ’n derde seun van Ariarathes VI en Laodice was.
Die Romeine het egter aan die Kappadosiërs hul vryheid gegee en in 95 v.C. gelas dat Ariarathes IX van die troon gesit word. Ná ’n kort periode van direkte regering deur Pontus en ’n kort herstel van Ariarathes VIII se bewind, het die Romeine probeer om die republiek te herstel.
Die Kappadosiërs wou egter ’n koning hê. Ariarathes VIII het intussen ’n natuurlike dood gesterf en met die dood van albei Ariarathes VI se seuns, Ariarathes VII en VIII, was die koninklike familie van Kappadosië uitgesterf. Die Romeine het die Kappadosiërs toe toegelaat om te kies wie hulle wil as koning. Hulle het Ariobarzanes I Philoromaios gekies.
Ariarathes X
Ariarathes X Eusebes Filadelphos (Grieks: Ἀριαράθης Εὐσεϐής Φιλάδελφος) was van omstreeks 42 v.C tot 36 v.C koning van Kappadosië. Hy het aan die bewind gekom nadat sy broer, Ariobarzanes III, vermoor is. Hy het nie lank regeer nie voordat Marcus Antonius hom laat teregstel het. Hy is vervang deur Sisines, wat koning Archelaos geword het.
Gamtooskiepersol
Die gamtooskiepersol (Cussonia gamtoosensis) is 'n klein boom wat in die Oos-Kaap voorkom. Die blare is hard, leeragtig en blougroen. Op die SANBI-rooilys is dit as seldsaam gelys. Dit is endemies in Suid-Afrika in die Albanie-ruigte van die Gamtoosvallei Die boom se FSA-nommer is 565.2.
NG gemeente Harare
duimnael|regs|300px|Die eerste NG kerkie op Salisbury, waarvan ds. J.N. Geldenhuys die hoeksteen op [[19 Mei 1908 gelê het.]] duimnael|links|220px|[[Gerard Moerdijk het feitlik dieselfde kerk vir Salisbury sowel as Louis Trichardt ontwerp. Salisbury se kerkgebou is in Oktober 1930 ingewy. Queenstown se NG kerk, ontwerp deur Moerdijk se vennoot Wynand Louw is ook op dié ontwerp gegrond en so ook Bloemfontein-Wes.]] duimnael|regs|320px|Leraars van talle ander kerkgenootskappe en selfs 'n Suid-Rhodesiese minister het toesprake gelewer tydens die hoeksteenlegging van die kerkgebou op 26 April 1930.
Die NG gemeente Harare (vroeër Salisbury) is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Zimbabwe wat na die ontbinding van die Sinode van Midde-Afrika as deel van die Ring van Midde-Afrika onder die Noordelike Sinode ressorteer. Dit is amptelik op 28 Mei 1901 van die NG gemeente Bulawayo afgestig. Die kerkgebou van die gemeente is deur die gevierde Suid-Afrikaanse argitek Gerard Moerdijk ontwerp. Ds. J.A. Pienaar het die hoeksteen op 26 April 1930 gelê onder blyke van groot belangstelling. Van die sprekers tydens die geleentheid was onder andere eerw. James Andrews van die plaaslike Presbiteriaanse kerk en Suid-Rhodesië se minister van myne en openbare werke, John Wallace Downie. Volgens laasgenoemde moes die kerkgebou 'n "monument word aan die Voortrekkersendingwerk in Suid-Rodesië". Volgens 'n ander spreker sou die gebou 'n "sieraad vir Salisbury" wees. Die kerk is in 1931 ingewy. Harare-Suid stig op 24 Maart 1954 van die moedergemeente af.
Vroeë geskiedenis
Di. George Stegmann van Oudtshoorn en Adriaan Hofmeyr van Prins Albert was die eerste predikante van die NG Kerk wat Rhodesië besoek het en wel in 1891. Hulle moes, soos die pioniers, hul reis met ossewaens aflê en dit duur dan ook sowat drie maande om tot hier te kom. Hulle het hul dienste onder bokseile gehou wat hulle oor hul twee waens uitgesprei het. In 1916 skryf ds. B.J. Kloppers in Ons Kerk Album: “Ons kan ons wel voorstel dat hulle veel ongerief moes uitstaan en groot opofferings verduur en, soos ons weet, is ds. Stegmann op sy terugtog te Pietersburg (Transvaal) aan disenterie oorlede.”
So was Salisbury heeltemal herderloos van 1896 tot 1901 en moes eerw. Liebenberg eenmaal 100 myl per perdekar aflê om ’n kindjie op Salisbury te kom doop en het hy Salisbury ook destyds een keer elke drie maande bearbei.
In 1904 neem ds. Geldenhuys die beroep na Bulawayo aan en het hy Salisbury heel dikwels besoek, hoewel die afstand tussen die twee plekke meer as 300 km is. Dit was in werklikheid ds. Geldenhuys wat die gemeente Salisbury in 1905 gestig het en nadat verskeie beroepe van die hand gewys is, het ds. Daniël Steyn (van Bedford) hom die beroep na Salisbury laat welgeval en kom hy hier aan in Desember 1906. Hy was die eerste herder en leraar van dié gemeente.
Van 1901 tot 1906 word die dienste waargeneem in ’n kamer van die munisipale gebou. Ds. Steyn het hom so flink beywer dat hier spoedig ’n netjiese kerkie gebou en ook afbetaal is, waarvan ds. J.N. Geldenhuys die hoeksteen op 19 Mei 1908 gelê het. Weens gesondheidsredes het ds. Steyn net 15 maande hier vertoef en toe teruggekeer na sy ou gemeente.
Van 1907 tot 1909 was die gemeente andermaal herderloos en teen die einde van 1909 is eerw. Adshade deur die kerk na Salisbury gestuur, maar verlaat die plek weer in 1910. In 1911 neem ds. C.R. Kotzé die beroep hierheen aan en arbei vyf jaar lank in die gemeente. Deur sy onvermoeide ywer kon ’n deel van die gemeente in 1917 onder Umtali afgesny word waar daar reeds ’n netjiese kerkie gestaan het en ds. W.C. Malan as eerste leraar bevestig is. Ook is dit aan ds. Kotzé se ywer te danke dat daar in Salisbury ’n doelmatige en gerieflike pastorie naas die kerkie opgerig kon word.
In 1916 neem ds. Kotzé die beroep na Dutoitspan in Kimberley aan en daarna laat prop. B.J. Kloppers hom die beroep na Salisbury geval waar hy op 25 Augustus 1916 georden word.
Ligging
Die kerkgebou is in die middestad van Harare geleë by Samora Machellaan 35.
Ariarathes V
Ariarathes V Eusebes Filopator (Grieks: Ἀριαράθης Εὐσεβής Φιλοπάτωρ) was van 163 v.C tot 130 v.C koning van Kappadosië. Hy is aanvanklik Mithridates genoem en was die seun van sy voorganger, Ariarathes IV. Hy het 33 jaar lank regeer.
Ariarathes was bekend vir sy goeie karakter en belangstelling in filosofie en die kunste. Hy is waarskynlik in Athene opgevoed waar hy oënskynlik bevriend geraak het met die toekomstige koning Attalus II. Nadat hy ’n huwelik met die suster van Demetrius I, wat deur die Romeinse Republiek voorgestaan is, van die hand gewys het, het laasgenoemde oorlog teen hom gemaak. Een van sy vals broers, Orophernes, het na vore getree as aanspraakmaker op die troon.
Ariarathes is omstreeks 158 v.C. van die troon gesit en het na Rome gevlug. Die Romeine het hom teruggeplaas op die troon, maar Orophernes toegelaat om saam met hom te regeer. Die gesamentlike heerskappy het blykbaar nie lank gehou nie. Kort daarna word Ariarathes as die enigste koning genoem.
Ariarathes VII
Ariarathes VII Filometor (Grieks: Ἀριαράθης Φιλομήτωρ) was van 116/111 v.C tot 101/100 v.C koning van Kappadosië. Hy was die seun van sy voorganger, Ariarathes VI, en sy vrou, Laodice. Tydens die eerste jare van sy bewind was sy ma die regent. In dié tyd het koning Nicomedes III van Bitinië die koninkryk beset en met Laodice getrou.
Ariarathes V
In 154 v.C. het Ariarathes die koning van Pergamon, Attalus II, gehelp in sy oorlog teen Bitinië en het sy seun Demetrius gestuur as bevelvoerder. Hy is in 130 v.C. verslaan in die oorlog van die Romeine teen Eumenes III van Pergamon. In ruil vir sy hulp aan die Romeine in laasgenoemde oorlog is Likaonië en Silisië by sy koninkryk gevoeg.
Cussonia
Cussonia (kiepersolle) is 'n genus van bome wat tot die familie Araliaceae behoort. Daar is twintig spesies wat tot die genus hoort. Die genus is inheems aan Afrika en Jemen.
Ariarathes VII
Nicomedes is egter gou daarna deur Mithridates vervang, wat Ariarathes teruggeplaas het op die troon. Maar toe laasgenoemde beswaar maak teen die moord op sy pa deur ’n bondgenoot van Mithridates, het die koning van Pontus hom ook laat vermoor en sy seun Ariarathes IX in sy plek op die troon gesit.
Ariarathes V
Hy het ses kinders by sy vrou, Nysa, gehad, maar sy het vyf van hulle ná sy dood vermoor sodat sy die mag vir haarself kon hou. Nadat sy doodgemaak is weens haar wreedheid, het haar enigste oorlewende seun die troon bestyg as Ariarathes VI.
Troje
Opgrawings
In 1865 het ’n Engelse argeoloog, Frank Calvert, voorlopige opgrawings begin doen in ’n stuk veld wat hy van ’n plaaslike boer gekoop het. In 1868 het ’n ryk Duitse sakeman, Heinrich Schliemann, ook opgrawings in die gebied begin doen nadat die twee mans mekaar toevallig ontmoet het. Latere opgrawings het gewys dat verskeie stede mettertyd bo-op mekaar gebou is. Een van die vroegste stede (Troje VII) word gewoonlik vereenselwig met Homeros se verhale. Die terrein is sedert 1998 ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
Al Hamra-toring
Die Al Hamra-toring is 'n 77-verdieping hoë wolkekrabber in Koeweit-stad, Koeweit. Met 'n hoogte van 412,6 meter is dit tans die hoogste gebou in Koeweit, en die 17de hoogste in die wêreld. Dit is ook die wêreld se hoogste beeldgevormde toring. Die gebou is in 2011 voltooi.
Ariarathes IX
Ariarathes IX Eusebes Filopator (Grieks: Ἀριαράθης Εὐσεϐής Φιλοπάτωρ) was van 101 v.C tot 95/89 v.C koning van Kappadosië. Hy is deur sy pa, koning Mithridates VI van Pontus, op die troon geplaas ná die moord op Ariarathes VII, die oudste seun van Ariarathes VI. Die Kappadosiese adel het egter in opstand gekom teen hulle en Ariarathes VII se jonger broer, Ariarathes VIII, op die troon geplaas.
Troje
Vlakte van Troje
Aan die begin van die 19de eeu het die meeste geleerdes geglo dat Troje nooit bestaan het nie. Hulle het die gebeure en die plekke wat in die Ilias beskryf word as wilde verbeeldingsvlugte van die digter beskou. Volgens oorlewering was Troje naby die Dardanelle-seestraat tussen die Egeïese en die Swart See. Schliemann, wat die Ilias uit die hoof geken het, het na die gebied vertrek en dit stelselmatig ondersoek.
Maande lank het hy die beskrywing van die plekke in die Ilias met die gebied vergelyk. Die heuweltjie Hissarlik het vir hom na 'n belowende plek gelyk om te begin soek. Hierdie heuwel was ongeveer 30 meter hoog en het prominent bo die omringende vlaktelandskap uitgestaan. En die geluk was aan sy kant. Met die eerste probeerslag is 'n ryke vonds aan houers, wapens en huisgereedskap uitgegrawe.
Ariarathes IX
Mithridates het Ariarathes in 96 v.C. uit die koninkryk verdryf en sy seun op die troon teruggeplaas. Hy het aan die Romeinse Republiek voorgegee dat die seun ’n derde seun van Ariarathes VI was. Die Romeine het egter aan die Kappadosiërs hul vryheid gegee en in 95 v.C. gelas dat Ariarathes IX van die troon gesit word. Ná ’n kort periode van direkte regering deur Pontus en ’n kort herstel van Ariarathes VIII se bewind, het die Romeine probeer om die republiek te herstel.
Troje
Vlakte van Troje
Sy opgewondenheid was groot. Hy het geweet dat hy uiteindelik die standplaas van Troje ontdek het. Groot was sy verbasing egter toe verdere opgrawings altyd nuwe mure blootlê. Uiteindelik het dit geblyk dat die stad altesame nege keer opgebou is. Deur sy verdere opgrawings het hy die pionier van die stelsel van datering volgens die opeenvolgende lae van ou stede geword.
Ariarathes IX
Die Kappadosiërs wou egter ’n koning hê. Ariarathes VIII het intussen ’n natuurlike dood gesterf en weens die dood van albei Ariarathes VI se seuns was die koninklike familie van Kappadosië uitgesterf. Die Romeine het die Kappadosiërs toe toegelaat om te kies wie hulle wil as koning. Hulle het Ariobarzanes I Philoromaios gekies.
Troje
Homeriese Troje
In die Ilias het die Achajers kamp opgeslaan naby die mond van die Skamander-rivier (vermoedelik die huidige Karamenderes), waar hulle hulle bote vasgemeer het. Troje self was op ’n heuwel gebou, oorkant die vlakte van Skamander, waar die gevegte van die Trojaanse Oorlog plaasgevind het.
Die terrein van die antieke stad is vandag sowat 5 km van die kus, maar die mond van die antieke Skamander was sowat 3 000 jaar gelede omtrent daardie afstand van die see af. Die rivier het in ’n groot baai uitgeloop wat ’n natuurlike hawe gevorm het, maar dit is intussen met spoelgrond toegeslik. Danksy onlangse argeologiese vondste kon die oorspronklike kuslyn van Troje gerekonstrueer word, en dit stem grootliks ooreen met Homeros se beskrywings.
Buiten die Ilias is in ander groot werke wat aan Homeros toegeskryf word na Troje verwys, soos in die Odussee, asook in ander antieke Griekse geskrifte. Die Romeinse digter Vergilius het in sy Aeneis uitgebrei op die Homeriese legende van Troje. Die Grieke en Romeine het die terrein in Anatolië aanvaar as die plek waar Homeros se Troje gestaan het. Alexander die Grote het dit byvoorbeeld in 334 v.C. besoek en offerandes gebring by grafte wat verbind word met die Homeriese helde Achilles en Patroklos.
Stad van Priamos
Troje VI (ca. 1800- 1300 v.C.) word gekenmerk deur 'n duidelike breuk met die verlede. Volkome nuwe tegnieke is toegepas in die bou van swaarder en mooier ringmure om die huise. Talle tipes kruikwerk wat tot in daardie stadium onbekend was, is gebruik, terwyl die Trojane ook van perde gebruik gemaak het.
Die groot hoeveelheid ingevoerde Miceense erdewerk het Dörpfeld uiteindelik laat vermoed dat nie Troje II nie, maar wel Troje VI die stad van Priamos was. Amerikaanse navorsing het aan die lig gebring dat die stad in omstreeks 1300 v.C. deur 'n swaar aardbewing verwoes is, maar dat die bevolking gou teruggekeer en ŉ nuwe nedersetting op die puinhope van die ou stad begin het.
Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit
Die Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit is een van die vyf distriksmunisipaliteite van die Vrystaat. Die setel van die munisipaliteit is in Welkom. Die meeste inwoners in die munisipale gebied is Suid-Sothosprekend. Die munisipaliteit se kode is DC18.
Troje
Stad van Priamos
Die stad, Troje VII, wat uit die Laat Bronstyd moet dateer, het dieselfde kultuurvorm as Troje VI gehad. In omstreeks 1250 v.C. is Troje VII verwoes, die keer deur 'n brand. Die aslaag van 50 cm tot 1 m dik wat agtergelaat is, was vir die Amerikaanse argeoloë die bewys dat dit die Troje is wat Homerus besing het. Ander argeologiese opgrawings het sedertdien ook aan die lig gebring dat talle Griekse legendes gedeeltelik op die waarheid berus het.
Daar word nou redelik algemeen aanvaar dat Troje VII dan die stad van Priamos moes gewees het. Na die brand was die stad blykbaar 400 jaar lank verlate. Troje VIII, met sy druk besoekte heiligdom van Athena Ilias as middelpunt, toon duidelik die kenmerke van ŉ Griekse kolonie. Die stad het redelik klein gebly. In die 1e eeu v.C. is daar onder die bewind van Caesar en Augustus begin met die bouwerk aan Troje IX. Die stad het die naam IIium Novum gekry, met 'n nuwe Athena-tempel as middelpunt. Oorblyfsels van beeldhouwerk wat in Troje gevind is, is nou in die Pergamon-museum in Oos-Berlyn en in museums in Istanbul en Canakkale.
Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Troje
Argeologiese Troje
Die lae ruïnes in die Hisarlik-vesting word aangedui deur die nommers (Troje I tot Troje IX), met verskeie onderafdelings:
Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Troje
Troje I–V
Die eerste stad op die terrein is in die 3de millennium v.C. gebou. Dit lyk of die stad tydens die Bronstydperk ’n vooruitstrewende handelstad was omdat sy ligging hom toegelaat het om die Dardanelle ten volle te beheer. Elke handelskip van die Egeïese See op pad na die Swartsee moes deur dié seestraat vaar. Omstreeks 1900 v.C. het ’n massa-migrasie na die ooste plaasgevind. Stede oos van Troje is verwoes en hoewel Troje nie afgebrand is nie, toon die volgende periode tekens van ’n ander kultuur, dus het ’n ander volk die stad oorgeneem.
Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2001.
Troje
Troje VI
'n Breë rylaan het tussen die stadsmure en die geboue deurgekronkel. Die inwoners het met perde en skape geboer en 'n beskeie tekstielbedryf beoefen, want die wol is tot fyn kledingstowwe gespin. Die Trojane het ook goeie handelsbetrekkinge met die stamverwante Grieke aangeknoop. In hierdie laag is ook talle huise in die Megaron-boustyl (met ander woorde reghoekige of vierkantige klipgeboue met 'n binneplein soos dit by die Grieke aangetref word). Troje VI is deur 'n hewige aardskudding verwoes.
Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Troje
Troje VII
Troje VII, van die middel- tot laat-13de eeu v.C, word aanvaar as Homeros se Troje. Dit is oënskynlik deur oorlog verwoes. Hierdie stad is die Troje wat die Grieke tydens die Trojaanse Oorlog beleër het. Die inwoners wat die oorlog oorleef het, is gou deur die barbaarse stamme van Midde-Europa oorromel. Vir die eerste keer in sy veelbewoë geskiedenis was Troje 'n verlate woesteny.
Troje IX
Hierdie stad is deur die Romeine gebou ter ere van hul herkoms van Aeneas, die legendariese held van Troje. Ongelukkig het hulle voordie finale heropbou van die stad die heuweltop gelyk gemaak en daardeur baie van die oorblyfsels van vroeër lae vernietig. Om hierdie rede is die paleis van koning Priamos nooit gevind nie. Vermoedelik was dit op die hoogste hange geleë.
Die laaste stad Troje - op die heuwel wat na Schliemann genoem is - het ten gronde gegaan met die val van die Romeinse Ryk. Later het die mense die stene van die bouvalle gebruik om huise in die omliggende klein dorpies te bou. Met verloop van tyd het die laaste oorblyfsels van die voormalige stad onder die grond verdwyn. Meer as 1 300 jaar lank, totdat Heinrich Schliemann sy jeugdroom bewaarheid het, het niemand van hierdie slapend stad onder die heuwel geweet nie.
Toerisme
Talle toeriste besoek Troje elke jaar en die terrein is baie gekommersialiseer. Daar is ’n groot Trojaanse houtperd waar kinders kan speel, winkels en ’n museum.
Abraj Al-Bait-toring
Die Abraj Al-Bait-toring is 'n 120-verdieping hoë wolkekrabber in Mekka, Saoedi-Arabië. Met 'n hoogte van 601 meter is dit tans die hoogste gebou in Saoedi-Arabië. Konstruksie het in 2004 begin en die toring is in 2012 voltooi. Dit is die wêreld se tweede hoogste toring. Dit het ook die meeste vloeroppervlakte van enige struktuur ter wêreld.
Archelaos
Archelaos (Grieks: ο Αρχέλαος) was van 36 v.C tot 17 n.C die laaste koning van Kappadosië. Hy was die seun van Archelaos III, die hoëpriester van Comana.
Hy het koning Ariarathes X opgevolg nadat Marcus Antonius hom in 36 v.C. koning gemaak het. Die keiser van die Romeinse Republiek Augustus het sy koninkryk vergroot. Hy was egter nie baie gewild onder sy onderdane nie en hulle het hom selfs in Rome verkla, waar hy deur die latere keiser Tiberius verdedig is.
Nadat Tiberius keiser geword het, het hy Archelaos daarvan beskuldig dat hy ’n rewolusie wou aanvuur, en hy is in gevangenskap in Rome dood. Kappadosië het toe ’n Romeinse provinsie geword.
Masedonië (dubbelsinnig)
Die term Masedonië of Macedonië kan verwys na:
Deur na Nebula Nege
Deur na Nebula Nege is ’n wetenskapsfiksie verhaal. Die boek is geskryf deur François P. Verster en in 2014 deur Thompson Boekdrukkery gepubliseer.