cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beleg van Yorktown
Bombardement
Teen 9 Oktober, was alle Franse en Amerikaanse artillerie in plek, 'n gesamentlike getal van 14 swaar artillerie stukke is opgemerk. Op 15H00, het die Franse artillerie begin vuur. Dit was 2 ure later gevolg deur die Amerikaners. Die gesamentlike bombardering van die Amerikaanse en Franse artillerie, het die verdedigingsskanse begin vernietig. Washington het beveel dat die artillerie deur die aand moet vuur, om moontlike Britse herstelwerk te verhinder.
Alle Britse teenvuur aan die linker-flank van die verdedigingsstellings is gou gestaak. Soldate het op groot skaal begin dros. Charles Cornwalis het 'n berig gekry dat hulp uit New-York op die 12 Oktober sou vertrek. Cornwallis het laat weet dat hulle nie langer sou kon uithou nie.
Op die aand van 11 Oktober, het Washington beveel dat 'n tweede parallelle loopgraaf gegrawe moes word. Dit sou 370m die Britse lyn wees, maar kon nie uitgestrek word tot na aan die rivier nie, want die Redoute 9 en 10 was in die pad. Gedurende die nag, was Britse vuur nog steeds op die eerste parallelle loopgraaf gefokus, sonder die wete dat 'n tweede parallel loopgraaf gebou word. Teen die oggend van 12 Oktober was die geallieerde troepe al reeds verskuif na die nuwe posisie.
Aanval op die Redoute
Teen 14 Oktober, was die loopgraaf 140m vanaf Redoute 9 en 10. Washington het beveel dat alle artillerie binne bereik die Redoute moet bombardeer, om hul sodoende te verswak vir 'n aanval. Washington het beplan om die duisternis van 'n maanlose aand te gebruik, om die element van verassing te verkry. Om die "duisternis" te benut, het hy stilte beveel, en dat geen soldaat sy geweer moes laai, tot hulle die fortifikasies bereik het nie. Redoute 10 was naby die rivier, en het slegs 70 manne gehuisves, terwyl Redoute 9 n kwartmyl binnelands was, en deur 120 soldate beman. Albei redoutes was swaar gefortifiseer, met rye taklaers wat dit omring, en modderslote van 23m. Washington het 'n plan geformuleer, waarby die Franse 'n afleidende aanval op die fuselliers-Redoute sou maak, en dan 30 minute later Redoute 9 aanval, terwyl die Amerikaners Redoute 10 aanval. Redoute 9 sou aangeval word deur 400 Franse troepe, onder bevel van Wilhelm von Zweibrücken, en Redoute 10, deur 400 ligte-infantrie, onder bevel van Alexander Hamilton.
Op 18H30 het 'n skoot die afleidings-aanval op die fuselliers-Redoute aangekondig. In ander gedeeltes in die linieformasie, het beweging plaasgevind, om die indruk te skep dat hulle Yorktown gaan aanval. Met bajonette geheg het die Amerikaners gemars na Redoute No. 10. Hamilton het luitenant-Kolonel John Laurens na agter gestuur, om te keer dat die soldate nie vlug nie. Die Amerikaners het by die Redoute aangekom en die hout verdedigingswerke begin wegkap. 'n Britse wag het die Amerikaners waargeneem, en op hul gevuur. Die Amerikaners het reageer met 'n bajonet aanval. Die Amerikaners het die Redoute binnegedring, onder swaar vuur, maar het in die einde gewen. Meeste van die garnisoen was gevange geneem, insluitend die bevelvoerder, Majoor Campbell. In die aanval het die Amerikaners nege man verloor, en 25 was gewond. Die Franse aanval het terselfdertyd begin, maar was vertraag deur die taklaers, wat byna geen skade tydens die bombardering opgedoen het nie. Die verdedigers het gevuur vanaf die voorskans, maar was teruggedryf deur die Franse. Die verdedigers het probeer teenstand bied, deur om agter skuilings te staan en te vuur, maar het hulle gewere neerlê, en hulself oorgegee, toe die Franse gereed maak vir 'n bajonet aanval.
Met die oorname van Redoute 9 en 10, kon Washington beveel dat Yorktown gebombardeer word van drie rigtings, en is die artillerie ook verskuif na die Redoute. Op 15 Oktober, het Cornwallis beveel dat alle vuur gefokus moet word op die naaste geallieerde posisie. Hy het dan beveel dat 'n kompanjie van 350 skok-troepe, gelei deur kolonel Robert Abercromby, die aand moes uitgaan en die artillerie saboteer. Alhoewel hulle geslaag het in die poging, was dit nutteloos, want die artillerie was herstel teen die oggend. Die bombardering het die volgende dag aangehou, en daar was kompetisie onder die geallieerdes, om te sien wie die meeste skade kon aanrig.
Tydens die oggend van 16 Oktober, is meer artillerie na die Amerikaanse linies gebring, en sodoende is die vuur verskerp. Uit desperasie het Cornwallis en sy troepe probeer terugval oor die York-rivier, maar het daarin misluk toe n stormbui skielik uitbreek.
Britse oorgawe
Op 16 Oktober het Cornwallis en sy offisiere gesien dat hul situasie hopeloos is. Vroeg die oggend van 17 Oktober het 'n dromspeler na vore gekom, gevolg deur 'n Britse offisier wat 'n wit sakdoek swaai. Die bombardering het gestop, die Britse offisier was ontvang en van 'n blinddoek voorsien, en agter die Amerikaanse linies geneem. Onderhandelinge het begin op 18 Oktober, by die Moore huis, tussen luitenant-kolonel Thomas Dundas en Majoor Alexander Ross (Wie die Britte verteenwoordig het), en luitenant-kolonel Laurens (Wie die Amerikaners verteenwoordig het), Marquiss de Noailles (Wie die Franse verteenwoordig het.) Om te verseker dat Franse-Amerikaanse verhoudings nie versleg nie, het Washington verseker dat die Franse 'n gelyke aandeel het in die oorgawe proses.
Winchester College voetbal
Winchester College Voetbal (Engels: Winchester College Football), wat ook as Winkies, WinCoFo of sommer "Our Game" bekend staan, is 'n soort voetbal wat by Winchester College in Engeland gespeel word. Dit is verwant aan die Eton Veld- en Muursporte en die Harrow Game in die sin dat dit baie ondersteuners onder Wykehamiste en oud Wykehamiste het maar onbekend is buite die gemeenskap wat direk aan die Winchester College verbind is. Die Winkies seisoen is tydens Common Time (Januarie-Maart).
Kerkstraat, Pretoria
Kerkstraat is 'n historiese straat wat van oos na wes deur Pretoria se middestad en deur Kerkplein geloop het. Kerkstraat is in 2012 in verskeie segmente met verskillende name ingedeel: die deel vanaf Nelson Mandela-rylaan na die ooste is nou Stanza Bopape-straat; van Nelson Mandela-rylaan na Kerkplein is nou Helen Joseph-straat; vanaf Kerkplein na die R511 is WF Nkomo-straat en Kerkstraat vanaf die R511 na die weste is nou Elias Motsoaledi-straat''.
Besienswaardighede
Kerkplein is by die kruising van Kerkstraat en Paul Krugerstraat geleë. Verskeie historiese en argitektonies belangrike geboue omring die plein, onder andere: die Paleis van Justisie, die Ou Capitol Teater, die Tudor Kamers, die Ou Raadsaal, die ou Reserwebank, Ou Mutual-gebou, Ons Eerste Volksbank, Barclays Bank, Standard Bank, Law Chambersgebou, die Kirknessgebou, die Ou Nederlandsche Bank, Café Riche en die Hoofposkantoor wat deur John Cleland ontwerp is.
Die geskiedkundige Gereformeerde kerk op die hoek van Kerk- en Potgieterstraat geleë. Die kerk is tydens die bewind van die Zuid-Afrikaansche Republiek opgerig. Die President van die ZAR, Paul Kruger het die hoeksteen op 10 Oktober 1896 gelê. Die gebou is deur Klaas van Rijsse ontwerp en is deur die firma Daanen en Dorlas gebou.
Leeubrug is 'n brug in Kerkstraat oor die Apiesrivier naby waar Walkerspruit daarby aansluit. Die brug is deur Sytze Wierda, staatsargitek en ingenieur van die Zuid-Afrikaansche Republiek, ontwerp en J.J. Kirkness het in Desember 1887 met bouwerk begin.
Historiese gebeure
Belangrike historiese gebeure wat op Kerkplein plaasgevind het sluit in die eerste hys van die Vierkleur, die lees van die proklamasie waarvolgens die ZAR deur Brittanje geannekseer is deur Theophilus Shepstone in 1877, Paul Kruger se voorstelling aan die ZAR burgers na sy verkiesing as President, die viering van Koningin Victoria se diamantjubileum in 1897, die hys van die Union Jack na die besetting van Pretoria deur Britse troepe in 1900 tydens die Tweede Vryheidsoorlog, die proklamasie van die Unie van Suid-Afrika en die inhuldiging van die eerste Staatspresident van die Republiek van Suid-Afrika.
Tydens die Kerkstraat-bomontploffing van 20 Mei 1983 het die ANC se Umkhonto we Sizwe 'n bom in Kerkstraat laat afgaan, wat 19 mense gedood en 217 beseer het.
Clathria distincta
Clathria distincta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Thiele.
Lys van kommandeurs en goewerneurs van die Kaapkolonie
Onderstaande is 'n lys van kommandeurs en goewerneurs van die Kaapkolonie (Kaap die Goeie Hoop en omgewing).
VOC-tydperk (Nederlandse kolonie)
Tydens die bewind van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie aan die Kaap is die rang van Kommandeur vanaf 1691 tot Goewerneur verhoog.
Microsoft Windows
Microsoft Windows is die naam van 'n reeks bedryfstelsels wat deur Microsoft ontwikkel en versprei word. Microsoft het die eerste weergawe van Windows in November 1985 vrygestel as 'n toevoeging tot MS-DOS om aan die groeiende belangstelling in grafiese gebruikerskoppelvlakke te voldoen.
Mettertyd het Microsoft Windows die persoonlike rekenaarmark begin domineer en bedryfstelsels soos OS/2 en Mac OS uit die kussings gelig. Teen 2004 het Microsoft Windows ongeveer 90% van die wêreld se persoonlike rekenaars bedryf.
Robert Sidaway (akteur)
Robert Sidaway (gebore 24 Januarie 1942) is 'n Britse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Day of Wrath (2006) en Thunder Roads, en in die televisiereeks The World of Hammer (1990).
Vlag van Kanada
Die nasionale vlag van Kanada is op 15 Februarie 1965 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie vertikale bane in rooi, wit en rooi met ’n rooi elfpuntige esdoringblaar in die middel van die wit baan.
Die aanvaarding van die vlag in 1965 was die eerste keer dat ’n nasionale vlag vir Kanada gekies is om die Unievlag te vervang. Die Rooi Kanadese Vaandel is nieamptelik gebruik sedert die 1890’s en is in 1945 deur ’n algemene maatreël van bestuur goedgekeur vir gebruik "waarookal die plek of geleentheid hom voordoen om ’n kenmerkende Kanadese vlag te laat wapper." In 1964 het Eerste Minister Pearson ’n komitee aangewys om die vraagstuk op te los. Dit het gelei tot ’n ernstige debat oor die verandering van die vlag. Uit drie opsies is George Stanley en John Matheson se esdoringontwerp wat gebaseer was op die vlag van die Koninklike Militêre Kollege van Kanada, gekies. Die vlag is die eerste keer op 15 Februarie 1965 ten toon gestel; hierdie datum word jaarliks gevier as die Nasionale Kanadese Vlagdag.
Baie verskillende vlae is geskep vir gebruik deur Kanadese amptenare, regeringsliggame en militêre magte. Die meeste van hierdie vlae maak op die een of ander manier van die esdoringblaarmotief gebruik deur die Kanadese vlag in die skildhoek te hê of deur esdoringblare in die ontwerp te gebruik. Die Koninklike Unievlag is ook ’n amptelike vlag in Kanada en word gebruik as simbool van Kanada se lidmaatskap van die Britse Statebond, en die verbintenis tot die Kroon. Die Unievlag is steeds ’n element in ander Kanadese vlae waaronder die provinsiale vlae van Brits-Columbië, Manitoba en Ontario.
Simboliek
Die esdoringblaar het sedert die 1700’s gedien as simbool ter viering van die natuur en omgewing van wat vandag as Kanada bekend is. Die hoeveelheid punte op die blaar het geen betekenis nie (dit stel dus nie die tien provinsies plus een punt vir die gebiede, soos die Australiese Gemenebesster, voor nie). Die hoeveelheid punte en rangskikking daarvan is gekies nadat toetse in ’n windtonnel aangedui het dat die huidige ontwerp die minste wasig vertoon van die ontwerpe wat getoets is. Die beeld van die esdoringblaar wat op die vlag gebruik word is ontwerp deur Jaques Saint-Cyr. In 1921 het koning George V die amptelike kleure van Kanada vasgestel as rooi (van die Kruis van Sint Joris) en wit (van die Franse koninklike embleem sedert koning Karel VII).
Ontwerp
Die lengte van die Esdoringvlag is twee keer die wydte. Die wit baan staan bekend as ’n Kanadese Paal (’n vierkantige baan in ’n vertikale driebaanvlag en genoem na die vlag van Kanada) en die twee rooi bane is so groot soos die helfte van die wit baan. In die middel van die wit baan is ’n rooi esdoringblaar. In heraldiek is die vlag geblasoeneer as "rooi op ’n silwer Kanadese paal met ’n esdoringblaar." Die blasoenering is op 5 Maart 2005 by die Kanadese Heraldiese Owerheid geregistreer.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Geskiedenis
Kort na die Kanadese Konfederasie in 1867 het die behoefte aan ’n unieke Kanadese vlag ontstaan. Die eerste Kanadese vlag was die Vlag van die Goewerneur-generaal van Kanada, ’n koninklike Unievlag met ’n skild in die middel waarop die wapenskild van Ontario, Quebec, Nova Scotia en Nieu-Brunswick in die vier kwarte was. Die skild was omring deur ’n krans van esdoringblare. In 1870 is begin om die Rooi Vaandel, met die toevoeging van die Kanadese saamgestelde skild op die wapperkant, nieamptelik op land en see te gebruik en dit het bekend gestaan as die Rooi Kanadese Vaandel. Soos nuwe provinsies by die Konfederasie gevoeg is, is die skild opgedateer. In 1892 het die Britse Admiraliteit die gebruik van die Rooi Vaandel vir gebruik deur Kanada op see goedgekeur. Die saamgestelde skild is in 1921, met die toekenning van ’n wapenskild aan Kanada, deur die nuwe wapenskild vervang en in 1924 het ’n algemene maatreël van bestuur dit goedgekeur vir gebruik van oorsese Kanadese geboue. In 1925 het William Lyon Mackenzie King, Eerste Minister van Kanada, ’n komitee opgestel om ’n vlag te ontwerp wat op Kanadese bodem gebruik kan word. Die komitee is egter ontbind voordat ’n finale verslag saamgestel kon word. Ten spyte van die mislukking van die komitee om die vraagstuk op te los, was die sentiment van die publiek in die 1920’s ten gunste van ’n oplossing vir die Kanadese vlagprobleem.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die Rooi Vaandel die vlag wat die Kanadese troepe op die slagveld gebruik het. Die Rooi Kanadese Vaandel is binne en buite Kanada gebruik as die Kanadese vlag. ’n Gesamentlike komitee van die Senaat en die Laerhuis is op 8 November 1945 aangestel om ’n nasionale vlag voor te stel wat amptelik aanvaar kon word. Teen 9 Mei 1946 is 2 695 voorstelle ingedien en die komitee het gerapporteer "dat die nasionale vlag van Kanada die Rooi Kanadese Vaandel moet wees met ’n esdoringblaar in herfskleure teen ’n wit agtergrond". Die Wetgewende Vergadering van Quebec het egter by die komitee gepleit om nie "buitelandse simbole" (insluitend die Koninklike Unievlag) in te sluit nie. Eerste Minister MacKenzie King het nie op die verslag gereageer nie en die Rooi Kanadese Vaandel het vir eers gebly.
Teen die 1960’s het die debat om ’n nuwe Kanadese vlag egter in so ’n mate toegeneem dat dit uitgeloop het in die Groot Vlagdebat van 1964. In 1963 het die Liberale minderheidsregering van Lester B. Pearson die mag verkry en besluit om ’n amptelike Kanadese vlag deur middel van parlementêre debat te kry. Die hoof politieke voorsteller van die verandering was Eerste Minister Pearson. Hy was ’n beduidende makelaar tydens die Suezkrisis van 1956, waarvoor hy die Nobelprys vir Vrede gekry het. Gedurende die krisis is Pearson onderbreek toe die Egiptiese regering beswaar gemaak het teen Kanadese vredesmagte op grond daarvan dat die Kanadese vlag (die Rooi Vaandel) dieselfde simbool (die Koninklike Unievlag) as die Verenigde Koninkryk, een van die oorlogvoerders, bevat het. Pearson se doel was vir die Kanadese vlag om kenmerkend en onderskeidend Kanadees te wees. Die hoofopponent teen die verandering van die vlag was die opposisieleier en voormalige Eerste Minister, John Diefenbaker, wat dit uiteindelik ’n private kruisvaart gemaak het.
Pearson was die leier van ’n minderheidsregering en het die risiko geloop om die mag te verloor a.g.v. die vlagkwessie; hy het egter geweet dat die Rooi Vaandel en die Unievlag nie gewild was in Quebec, waar die Liberale sterk steun geniet het, nie. Die Rooi Vaandel was die voorkeur van die meeste Engelssprekende Kanadese. Op 27 Mei 1964 het Pearson se regering ’n mosie by die parlement ingedien vir die aanvaarding van sy gunsteling ontwerp van ’n "see-tot-see" vlag met ’n blou rand en drie saamgesnoerde rooi esdoringblare op ’n wit agtergrond. Hierdie mosie was die oorsaak van weke se bitsige debat in die parlement en die ontwerp het bekend geword as die "Pearson-wimpel". Diefenbaker het ’n referendum oor die vlagvraagstuk geëis maar Pearson het in plaas van ’n referendum ’n veelparty parlementêre komitee van 15 lede saamgestel om ’n nuwe ontwerp te kies. Deur ’n periode van bestudering met politieke manoeuvrering het die komitee op die huidige ontwerp besluit wat deur George Stanley geskep is en geïnspireer is deur die vlag van die Koninklike Militêre Kollege van Kanada in Kingston, Ontario. Die ontwerp is op 29 Oktober 1964 eenparig deur die komitee goedgekeur en later deurgevoer deur ’n meerderheidstem in die Kanadese Laerhuis op 15 Desember 1964. Die Kanadese Senaat het twee dae later ook die ontwerp goedgekeur.
Koningin Elizabeth II het die nuwe vlag op 28 Januarie 1965 geproklameer. Die vlag is op 15 Februarie 1965 ingewy tydens ’n amptelike seremonie op die Parlementsheuwel in Ottawa in die teenwoordigheid van Goewerneur-generaal majoor-generaal Georges P. Vanier, die Eerste Minister, lede van die kabinet en Kanadese parlementariërs. Die Rooi Kanadese Vaandel en die skild van die koninklike wapen van Kanada is 12:00 gestryk en die nuwe Esdoringvlag is gehys. Die skare het die nasionale lied, "O Canada" gesing waarna die sing van "God Save the Queen" gevolg het. Maurice Bourget, Speaker van die Senaat, het gesê: "Die vlag is die simbool van die eenheid van die nasie omdat dit, bo enige twyfel, al die burgers van Kanada sonder onderskeid van ras, taal, oortuigings of opinie verteenwoordig." Vir die eeufeesvieringe van die nasie in 1967, het die Kanadese regering die Kanadese wapen (waarvan die skild op die Rooi Vaandel gepryk het) op ’n rooi vlag gebruik.
Alternatiewe vlae
As ’n simbool van Kanada se lidmaatskap van die Britse Statebond is die Koninklike Unievlag steeds ’n amptelike vlag in Kanada en dit word met sekere geleenthede gebruik. Regulasies vereis dat federale instellings die Unievlag langs die Esdoringvlag moet vertoon indien dit moontlik is, deur van ’n tweede vlagpaal gebruik te maak op die volgende dae: Statebonddag (die tweede Maandag in Maart), Victoriadag (wat ook die vorstin se amptelike verjaardag in Kanada is) en die herdenking van die Statuus van Westminster (11 Desember). Die Unievlag kan ook by die Nasionale Oorlogsmuseum of ander plekke waar seremonies is wat Kanada se betrokkenheid met ander nasies in die Statebond eer (in tye van oorlog), vertoon word. Die Esdoringvlag neem altyd die ereplek in en word dus eerste gehys. Die Unievlag is ook deel van die provinsiale vlae Ontario en Manitoba waar dit in die skildhoek is. ’n Gewysigde weergawe word in die vlag van Brits-Columbië gebruik en die vlag van Newfoundland en Labrador is ’n gestileerde weergawe van die Unievlag. Verskeie van die provinsiale luitenant-goewerneursvlae het voorheen ’n gewysigde Unievlag gebruik as hul persoonlike vaandel gebruik maar die luitenant-goewerneurs van Nova Scotia is die enigste een wat hierdie ontwerp behou het. Die Unievlag en die Rooi Kanadese Vaandel word steeds deur veteraangroepe en ander wat Kanada se verbintenis met Brittanje wil beklemtoon, in Kanada gebruik.
Die Rooi Vaandel word ook soms gebruik waarby amptelike gebruik by sommige seremonies. Dit is gebruik by die herdenkings van die Slag van Vimyrif in 2007. Hierdie besluit het kritiek ontlok van diegene wat gevoel het dat dit nie gelyk gestel moet word aan die Kanadese vlag nie en dit is geprys deur diegene wat gevoel het dat dit belangrik is dat Kanada haar bande met die verlede moet behou.
In Quebec word die provinsiale vlag (’n wit Sint Joriskruis op ’n blou agtergrond met ’n fleur-de-lis in elke kwardant) dikwels beskou as ’n nasionale vlag saam met die Esdoringvlag, net soos die Acadiese vlag in die Acadiese gebiede van die maritieme provinsies.
Protokol
Daar is geen wette wat die korrekte gebruik van die Kanadese vlag beheer. Kanadese Erfenis het egter riglyne uitgebring oor hoe die Kanadese vlag alleen en saam met ander vlae vertoon/gebruik moet word. Die riglyne bespreek die volgorde van voorkeur waarin die Kanadese vlag gebruik word, waar die vlag gebruik kan word en wat mense kan doen om eerbied teenoor die vlag te betoon. Die riglyne, getiteld Vlagetiket in Kanada ( Flag Etiquette in Canada) is deur die Kanadese Erfenis in boekformaat uitgegee en dit is op April 2003 opgedateer. Die vlag mag enige dag, enige tyd van die dag op enige gebou wat deur die Kanadese Regering, lughawens, militêre basisse, diplomatieke kantore en burgerlikes beheer word, vertoon word. Wanneer die vlag vertoon word moet dit op sy eie vlagpaal hang en dit mag nie minderwaardig teenoor ander vlae wees nie, met die uitsondering van, in volgorde van baie na min belangrik, die koning se persoonlike Kanadese vlag, die vlag van die Goewerneur-generaal van Kanada, enige persoonlike vlag van ’n lid van die Kanadese Monargie of vlae van die Luitenant-goewerneurs van Kanada. Om ’n tydperk van rou aan te dui word die Kanadese vlag halfstok gehang. Die Kanadese Magte het ’n spesiale protokol vir die vou van die vlag vir tentoonstellings soos ’n amptelike begrafnis; die Kanadese Magte stel dit egter nie vir daaglikse gebruik voor nie.
Bevordering van die vlag
Sedert die aanvaarding van die Kanadese vlag in 1965 het die Kanadese regering programme geborg om die vlag te bevorder. Voorbeelde sluit die Kanadese Parlementêre Vlagprogram van die Departement van Kanadese Erfenis en die vlagprogram wat deur die Departement van Openbare Werke gedryf is. Hierdie programme het die blootstelling van die vlag en die konsep dat dit deel is van die nasionale identiteit, verhoog. Om bewustheid van die vlag te verhoog is die Parlementêre Vlagprogram in Desember 1972 ingestel. Die doel van die program was om lede van die Kanadese Laerhuis toe te laat om vlae en lapelwapens in die vorm van die Kanadese vlag te versprei in hulle kiesafdelings. Die program is sedert 1973 aan die gang. Vlae wat op die Vredestoring en die Oos- en Wesblokke van die Parlementsheuwel word verpak deur die Departement van Openbare Werke en kan gratis verkry word. Die program het egter ’n 19-jaar wagperiode vir vlae van die Oos- en Wesblok en 27-jaar vir vlae van die Vredestoring.
Sedert 1996 is 15 Februarie herdenk as die Nasionale Kanadese Vlagdag. In 1996 het Sheila Copps, Minister van Kanadese Erfenis, die "een-in-’n-miljoen-vlag-uitdaging" ingestel. Hierdie program was daarop gemik om die Kanadese burgers van ’n miljoen nuwe Esdoringvlae te voorsien vir die Vlagdag van 1997. Die program was egter kontroversieel omdat dit ’n geraamde $45 miljoen gekos het en die vlae kan ook nie gehys word nie. Amptelike syfers van Kanadese Erfenis het die uitgawes op $15,5 miljoen geraam, met ongeveer ’n sewende van die koste wat deur donasies gedek is.
Nalatenskap
’n Gedenkplaat wat die skepping van die Kanadese vlag herdenk, is in 1985 by die Koninklike Militêre Kollege van Kanada (KMK) in Kingston, Ontario aangebring. In Maart 1964 het kolonel George Stanley, Dekaan van Kunste, terwyl hy op die Mackenzie gebou gestaan en kyk het na die Kollegevlag naby die paradeplein, voorgestel aan kolonel J.R. Matheson, toe LP vir Leeds, dat die KMK Kollegevlag as basis gebruik moet word vir die nuwe vlag. Die twee het saam gewerk aan ’n ontwerp wat uiteindelik goedgekeur is deur die parlement en deur ’n koninklike proklamasie op 15 Februarie 1965 as die Nasionale Vlag van Kanada aanvaar is.
Kaalwangvalk
Die Kaalwangvalk (Polyboroides typus) is 'n medium-grootte roofvoël. Dit kom in die grootste gedeeltes van Afrika suid van die Sahara voor.
Die Kaalwangvalk se rug, kop en bors is liggrys. Die pens is wit met fyn donker dwarsstrepe. Die breë vlerke is liggrys met 'n swart rand, omring met 'n smal wit lyn. Die stert is swart met 'n breë wit band. Die mannetjies en wyfies lyk eenders maar die jong voëls is ligbruin in plaas van grys.
Die Kaalwangvalk se habitat is tipies beboste gedeeltes naby riviere. Die broeiseisoen is van Augustus tot Desember. Die nes word deur beide geslagte in ongeveer 30 dae gebou. Dit bestaan uit 'n platform wat ongeveer 75 cm by 20 cm is. Die stok neste word in die vurk of die kroon van 'n boom gebou. Neste word ook aangetref in grotte of tussen die basis van 'n bos en 'n krans of die neste van ander voëls. Die wyfie lê 1 tot 3 eiers. Dit neem 35 dae om uit te broei. Die oudste kuiken maak soms die jonger kuikens dood. Die kleintjies verlaat die nes wanneer hulle ongeveer 45-55 dae oud is maar bly gedeeltelik afhanklik van hul ouers vir ten minste nog 10 dae.
Die Kaalwangvalk is 'n omnivoor en eet vrugte sowel as klein gewerwelde diere. Sy smal kop kan in klein gaatjies inkom om akkedisse of ander reptiele te vang. Die Kaalvangvalk het 'n buitengewone vermoë om met behulp van sy vlerke en lang dubbel gelede bene in bome te klim.
Leon Kruger
Leon Kruger (11 Oktober 1972 - 15 Julie 2021) was ’n Afrikaanse akteur en dramaturg.
Lewe en werk
Leon Kruger is in Vanderbijlpark gebore maar word groot in Kibler Park in die suidelike voorstede van Johannesburg. Sy pa is ’n assuransie-agent en die gesin verhuis baie. Hy gaan skool op die Laerskool Dalmondeor en is een jaar op Hoërskool President en een jaar op Hoërskool Grens in Oos-Londen, waarna hy aan die Hoërskool Tygerberg in Kaapstad matrikuleer. As bevind word dat hy weens rugprobleme ongeskik is vir militêre opleiding, studeer hy drama, maar in sy tweede jaar moet hy vir ’n groot rugoperasie gaan en voltooi dus nie sy studies nie.
Hierna maak hy sy eie klere vir verkoop op vlooimarkte, maar wanneer hierdie onderneming onsuksesvol is, gaan hy vir lank oorsee, waar hy onder andere drie jaar in Londen bly en hoofsaaklik werk as kelner. In Londen kry hy opleiding in radio-uitsendings by Birbeck College en in radio-uitsendingstegnieke by die London School of Radio.
By sy terugkeer na Suid-Afrika raak hy bekend as akteur, wat in verskeie verhoogproduksies optree, insluitende “Skeitbang”, “Die Tafel”, “Suurgat”, “Die Generaal”, “Om soos ’n lyk te lê”, “Trolliekind”, “Weg”, “Testosmoroon”, “Klei”, “Die Francois Toerien Show” en “Kruger kook – ’n Resep vir moeilikheid”. Op televisie vertolk hy rolle in onder andere “Geraldina die Tweede”, “Shooting Stars” op e.tv, “Divers Down” op SABC1 en “Transito” en “Buurtwag” op KykNet. Hy vertolk ook ’n rol in die rolprent “Skoonheid” en verskeie rolle in radiodramas.
Hy was getroud en het in Kaapstad gewoon in.
Skryfwerk
As dramaturg raak hy veral bekend vir sy talle komedies. Suurgat en die vervolg daarop Suurgat 2 is solovertonings met sketse uit die lewe van ’n moderne man. Suurgat word in 2005 tweede geplaas vir die Smeltkroesprys vir beste produksie op die Aardklop Kunstefees. Hierin staan ’n doodnormale man een oggend op met die vaste voorneme om vandag ’n beter mens te word en sy naasteliefde te bewys. Die duiwel het dit egter in vir hom en as gevolg van omstandighede binne en buite sy beheer ontaard die dag in ’n nagmerrie. In Suurgat 2 is die hoofkarakter Riaan Cruywagen se grootste aanhanger, wat al sy bulletins opneem en Sondae weer kyk. Hy is werkloos en begin joga-klasse aanbied om Massahare-kalmte te kry en probeer ’n meisie “serenade” deur kitaar in die hand vir haar in Frans te sing.
Uitgeplug en ongetem is ’n eenmankomedie wat verskeie sketse oor die proses van vrou vang uitbeeld. Trolliekind handel oor twee uiteenlopende paartjies se liefde vir dieselfde baba. In die solovertoning 5 Voet 4 (haar lengte) beleef Maryna komiese avonture terwyl sy op ’n lughawe wag vir haar oorsese vlug. Sy stel ons voor aan haar vriende, kollegas en die lughawepersoneel. Hierdie stuk debuteer by Aardklop in 2006. So, jy wil skei? maak in 2008 sy debuut by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom. Oupa en ouma sit op die stoep gaan oor ’n egpaar wat veertig jaar getroud is en steeds baie gelukkig is, al wonder hulle self party dae hoekom. Die sukses van hierdie drama volg hy op met Oupa en ouma sit op die stoep en raak romanties. In hierdie komedies ondersoek hy die geestige interaksie tussen mense wat mekaar al lank ken, steeds oor dieselfde dinge kla en steeds oor nietighede stry.
Die laaste Afrikaanse superhero is ’n komedie wat in 2010 op die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) debuteer. Dit is ’n handleiding vir die moderne man met outydse waardes om groot dinge te bereik. Klei vertel die verhaal van die volmaakte man, Ferdinand de Wet. Die stuk volg sy eksentrieke lewe van oorhaastige sperm wat nie kan wag om die eier te besoek nie tot die pensionaris wat nou moet wag. Sy lewe kry vorm onder leiding van die kunstenaar Jare (soos in ouderdom). Volgens Jare is dit elke individu se ondervindinge wat bepaal hoe hy lyk as hy by die einde van sy lewenspad kom. Dit is juis die mense wat oorhaastig is vir die dag van môre wat ontevrede by die eindpunt aankom. Jare gebruik Ferdinand de Wet se ondervindings en ervarings om hom te neem van mal adolessent wat nie weet wie Ferdie is nie tot die ou Ferdie wat met ’n geruste hart nie meer die dag van môre vrees nie. Skollies debuteer by Aardklop in 2010. Hierin word William opgesluit omdat hy ’n roofkyker is wat net na SuperSport, BBC Food en 7de Laan kyk, maar weier om sy televisie-lisensie te betaal. Hy is behep met die destydse televisiereeks Vyfster en wens hy was Skollie. Abel is in die tronk omdat hy volgens die regter ’n voyeur is wat vrouens afloer, maar dit was sy eie vrou wat hy afgeloer het. Hierdie twee beland in dieselfde tronksel en het genoeg tyd om op mekaar se senuwees te werk.
Pienkvoet word onder andere by 2015 se KKNK opgevoer en beeld die koms van die eerste baba uit, met die gepaardgaande skokke van slapeloosheid en ander probleme vir die onvoorbereide ouerpaar. Die pa voel heeltemal ontoereikend en hulpeloos. Die begeerte om die baba terug te neem hospitaal toe verdwyn egter wanneer sy onverwags glimlag. Hie’ sit die manne word onder andere in 2015 by die Woordfees op Stellenbosch opgevoer. Dit is ’n swart komedie oor die Afrikanerman, waar drie vriende rondom die braai bymekaarkom. Daar is altyd drie nodig om te braai want een moet braai, die tweede moet sê hoe hy moet braai en die derde moet genoeg drink om te besluit wie’s reg. Wanneer hulle genoeg gedrink het, begin hulle egter harte oopmaak en vertel mekaar hulle diepste geheime. Ronel se koms kompliseer die situasie verder. Hierdie drama word ook vir die radio verwerk en word op 4 Junie 2015 oor die senders van Radio Sonder Grense uitgesaai.
Innie rof debuteer in 2015 by die Innibosfees en word ook by onder andere die Volksfees in Bloemfontein en Aardklop opgevoer. Die hoofkarakter is ’n doodgewone, alledaagse ou wat orals aangetref word maar nêrens raakgesien word nie. Om vriende te maak begin hy gholf speel. Hy verander egter van karakter en persoonlikheid wanneer hy begin gholf speel. Klein jakkalsies word in 2015 by Aardklop opgevoer. Dit is ’n komedie oor ’n paartjie wat verlief raak en trou. Na ’n baie lang wittebrood van drie jaar waarin alles goed gegaan het, begin klein frustrasies egter die verhouding versuur. Dit is wel ’n komedie, maar die onderliggende gebeure gee ’n skerpsinnige blik op onnodige dinge wat menige huwelik laat skipbreuk ly.
Weg is ’n baie ernstiger stuk as sy ander dramas, met die titel wat verwys na die plek waarin mense wegsink wanneer hulle emosioneel vernietig word. Twee seuns (Stefan en André) word betrek by hulle prostituut-ma se werk, wanneer hulle op die agtersitplek van hul ma se Skyline grootword terwyl sy haar kliënte voor in die motor bedien. Die uitwerking hiervan op die psige en die keuses waartoe dit lei word ondersoek wanneer die twee broers jare daarna weer bymekaar uitkom. Deur middel van oudiovisuele beelde word grafiese illustrasie van ervarings uit die verlede gegee. Weg word in 2006 op Aardklop met die Smeltkroesprys vir beste produksie bekroon. In 2009 is Self op die kortlys vir die toekenning van die Nagtegaalprys vir nuutgeskrewe dramatekste en dit word eindelik met die derde prys bekroon. Deksels debuteer by 2013 se Woordfees op Stellenbosch. Dit behandel twee mense, ’n skisofreen wat deur sy ouers vir aanneming opgegee is en sy aanneem-suster, wat ’n sukkelbestaan in ’n kelder voer.
Vir televisie verwerk hy sy dramas oor Oupa en Ouma sit op die stoep in ’n reeks. Hy skryf ook radiodramas en Kruispad en Kniediep word deur Radiosondergrense uitgesaai.
Soebatsfontein
Soebatsfontein is 'n klein nedersetting in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Dit is noordoos van Hondeklipbaai en wes van Kamieskroon in Namakwaland.
16de Golden Globe-toekenningsaand
Die 16de Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente van 1958 vereer het, is op 5 Maart 1959 gehou.
Wenners en benoemdes
The Defiant Ones
Vincente Minnelli – Gigi
David Niven – Separate Tables
Danny Kaye – Me and the Colonel
Susan Hayward – I Want to Live!
Rosalind Russell – Auntie Mame
The Inn of the Sixth Happiness
Robert Gerringer
Robert Gerringer (12 Mei 1926 – 8 November 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Way We Were (1973) en The Exorcist (1973), en in die televisiereekse The Doctors (1963) en Dark Shadows (1966).
Stoigiometrie
Stoichiometrie is 'n belangrike begrip in die chemie wat aandui dat in die meeste molekulêre en ionogene chemiese verbindings die aantalle atome wat tot verskillende elemente behoort in 'n vaste verhouding voorkom. Reaksiestoigiometrie, so genoem om dit van komposisiestoigiometrie te onderskei, is die studie van die berekening van meetbare verhoudings waarin reagerende stowwe in gebalanseerde chemiese reaksies deelneem.
Definisie
'n Goeie voorbeeld van komposisiestoigiometrie is die verbinding water, wat 'n molekulêre struktuur het. Elke molekule bestaan uit presies twee waterstofatome en net een suurstofatoom. In 'n glas water is daar dus altyd tweemaal soveel waterstofatome as suurstofatome. In 'n kamer met mense is daar gewoonlik ook tweemaal soveel ore of oë as wat daar neuse gevind kan word.
'n Watermolekule, maar ook die stof water word daarom simbolies as geskryf.
Daar bestaan egter ook stowwe, die sogenoemde bertolliede (veral vastestowwe wat metaalbindings vertoon), waar die verhouding nie vas is nie. Vir hierdie klasse nie-stoigiometriese verbindings is dit beter om te praat van 'fase' pleks van 'suiwer stof'.
Al die gasse is stoichiometries en histories is dit ook dié stowwe waarmee die stoichiometrieleer ontwikkel is. Stoigiometrie berus op die wet van behoud van massa, die wet van konstante proporsies (d.i. die wet van konstante komposisie) en die wet van meervoudige proporsies. In die algemeen verbind chemiese reaksies in konstante verhoudings van chemikalieë. Chemiese reaksies is nie in staat om materie te skep of te vernietig, of om een element na 'n ander radioaktief te transmuteer, nie. Derhalwe moet die aantal van elke element deurgaans in die reaksie konstant wees. Indien daar byvoorbeeld 'n aantal van element X aan die reaksiekant van die chemiese vergelyking staan, moet daar presies soveel van element X aan die produkkant van die chemiese reaksie wees.
Stoigiometrie word gereeld gebruik om chemiese vergelykings te balanseer. Die twee diatomiese gasse waterstof en suurstof kan byvoorbeeld in 'n eksotermiese reaksie verbind om 'n vloeistof water te vorm, soos deur die volgende vergelyking voorgestel:
Die term stoigiometrie word ook gereeld gebruik vir die molêre proporsies van elemente in stoigiometriese verbindings. Die stiogiometrie van byvoorbeeld waterstof en suurstof in H_2O is 2:1. In stoigiometriese verbindings is die molêre proporsies altyd heelgetalle (dis waaroor die wet van konstante proporsies gaan).
Stoigiometriese berekeninge word nie net gebruik om chemiese vergelykings te balanseer nie, maar ook in oorskakelings, bv. in die oorskakeling van gram na mol, of van gram na milliliter. Om byvoorbeeld die aantal mol in 2,00 g NaCl te vind, gaan 'n mens soos volg te werke:
In die bogenoemde voorbeeld, indien dit in breakvorm uitgeskryf word, vorm die eenhede gram 'n vermenigvuldigende identiteit, wat gelyk is aan een (g/g = 1), met die gevolglike aantal mol (die eenheid wat gevind moet word), wat in die volgende vergelyking gewys word:
Stoigiometriese berekeninge is ook nuttig om die regte aantal reagense te vind om in 'n chemiese reaksie te gebruik. 'n Voorbeeld word hieronder gelys deur gebruik te maak van die thermietreaksie:
Dus, om geheel met 85,0 gram yster(III)oksied te reageer, word 28,7 g aluminium benodig.
Analitiese chemie
Stoigiometrie speel 'n groot rol in sommige analitiese ontledingsmetodes, soos in termogravimetrie of by titrasies.
27 September
27 September is die 270ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (271ste in skrikkeljare). Daar volg nog 95 dae.
Herzliya
Herzliya, Hebreeus: הרצליה, Arabies: هرتسليا , is 'n Israelse stad in die Tel Aviv distrik met 'n bevolking van sowat 94 000 in 2017.
Maremani
Die Maremani-reservaat is oos van Musina in die provinsie Limpopo geleë. Dit omvat vlaktes, heuwels, klipperige dagsome, berge en riviere. Dit is 427 – 833 m hoog bo seevlak geleë. Die reënval varieer van 331 – 342 mm per jaar wat in die somer val. Die temperatuur varieer van 2,7 °C tot 43,8 °C en die gebied word as rypvry beskou.
Fauna
Van die talle groot soogdiere wat hier voorgekom het, is daar slegs die blesbok, gemsbok en rooihartbees oor. Die graslaag is in 'n swak toestand en dit tref veral die grasvreters. Die veld is blootgestel aan indringing deur bosspesies. Sedert die stigting van die reservaat is talle spesies opnuut ingevoer.
Flora
Die streek se plantegroei word veral deur mopaniebosveld gekenmerk. Daar is 6 tipes begroeiing wat 17 plantgemeenskappe omvat.
Daar is ongeveer:
Clathria dubia
Clathria dubia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Kirkpatrick.
Oompiesrivier
Die Oompiesrivier is 'n riviertjie wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ledig in die Kelly–Pattersondam en is deel van die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Skakelaar
'n Elektriese skakelaar is 'n toestel wat se funksie is om twee geleiers aan mekaar te verbind of die verbinding tussen twee elektriese geleiers te onderbreek. Die bekendste skakelaars is dié wat in gewone huishoudelike toepassings gebruik word om ligte of ander toestelle aan of af te skakel.
Skakelaars word ook dikwels in die elektronika gebruik, in rekenaars en in telekommunikasie. Hierdie toepassings benut gewoonlik elektroniese skakelaars, hierdie artikel konsentreer egter eerder op skakelaars wat tipies in swaarstroomtoepassings soos wat tipies in huise, kantore en fabrieke gebruik word.
Bou van 'n skakelaar
'n Skakelaar bestaan tipies uit twee metaalkontakte. Hierdie metaal is gewoonlik 'n korrosiebestande metaal omdat ander metale geneig is om 'n nie-geleidende oksidasielaag te vorm wat sal verhoed dat die skakelaar werk. Ander eienskappe waarvolgens die metaal gekies word is elektriese geleidingsvermoë, hardheid (weerstand teen verwering), metaalsterkte, lae koste en giftigheid. Soms word die kontakte met edelmetale geplateer. 'n Skakelaar kan ook so ontwerp word dat die twee kontakoppervlakke oormekaar skuur tydens werking sodat die oppervlakke skoongevee word.
'n Skakelaar vereis ook 'n aandrywer (die bewegende dele wat die kontakte teenmekaar vasdruk) wat gebruik word om die skakelaar se posisie te verander. Die aandrywer kan die vorm aanneem van 'n wissel, 'n wieg of 'n drukknop of enige ander soort meganiese verbinding.
Saamgestelde skakelaars
Skakelaars verander nie altyd slegs tussen een van twee toestande nie maar kan ook ontwerp wees om meer as een skakeling te doen tydens 'n oorskakeling. Daar bestaan 'n verskeidenheid sulke skakelaars wat aangedui word na aanleiding van die aantal skakelaksies wat uitgevoer word en die aantal punte (pole) wat met mekaar verbind word. Sommige skakelaars word ook benoem na aanleiding van hulle normale toestand, d.w.s. hetsy hulle normaalweg toe of normaalweg oop is.
Maak-voor-breek, breek-voor-maak
In 'n skakelaar met multiskakelings is daar twee moontlike oorgangstoestande soos daar van die een posisie na 'n ander beweeg word. In sommige skakelaarontwerpe word die nuwe kontakte verbind voordat die ou verbindings verbreek word. Dit staan bekend as 'n maak-voor-breek tipe skakelaar en verseker dat die bewegende kontak nooit 'n oop stroombaan veroorsaak nie (word ook soms na verwys as 'n kortsluitskakelaar). Die alternatief is 'n breek-voor-maak tipe skakelaar waar die ou kontakverbinding eers verbreek word voordat die nuwe een verbind word. Dit verseker dat daar nooit 'n kortsluiting tussen die kontakte plaasvind nie. Beide soorte ontwerpe word algemeen gebruik vir verskillende toepassings.
Sydige skakelaars
'n Sydige skakelaar is een wat 'n (veer) bevat wat die aandrywer na 'n sekere posisie laat terugkeer. So 'n skakelaar kan byvoorbeeld aangeskakel word wanneer die aandrywer/knop gedruk word, maar weer outomaties afskakel wanneer die knop gelos word. Sulke skakelaars word tipies gebruik om te verseker dat 'n operateur wel teenwoordig/wakker is tydens die werking van die toestel wat bedryf word.
Spesiale soorte
Skakelaars kan ook ontwerp word om te reageer op 'n meganiese stimulus: soos byvoorbeeld, vibrasie, helling, lugdruk, vloeistofvlak, die draai van 'n sleutel, linieêre- of draaibeweging of die teenwoordigheid van 'n magnetiese veld (rietskakelaar). Die kwikskakelaar bevat 'n druppel kwik binne-in 'n glasbuis. Die twee kontakte steek binne die buis in en word meganies aanmekaar verbind as die buis se helling sodanig verander dat die kwik oor hulle rol. 'n Voordeel van hierdie soort skakelaar is dat die vloeibare metaal rondom stofpartikels en ander vuiligheid sal vloei wat andersins sou verhoed het dat die kontakte van 'n konvensionele skakelaar toemaak.
Ander soorte skakelaars sluit in:
Intermediêre skakelaar
'n DPDS skakelaar het ses verbindings, maar aangesien die omkeer van polariteit 'n baie algemene gebruik van DPDS skakelaars is, word sommige variante van DPDS skakelaar intern bedraad spesifiek vir polariteitsomkering. Dus het hulle slegs vier terminale eerder as ses. Twee van die terminale is toevoere en twee is afvoere. Intermediêre skakelaars speel ook 'n belangrike rol by veelrigtingskakelaarstelsels waar daar meer as twee skakelaars is (sien onderstaande bespreking).
Veelrigtingskakeling
Veelrigtingskakeling is 'n metode waarop skakelaars in groepe aanmekaar verbind word sodat enige van die skakelaars gebruik kan word om 'n lading aan die kragbron te koppel of te ontkoppel. Dit word dikwels gedoen in die geval van beligtingstelsels om te verseker dat die gebruiker nie deur 'n donker area hoef te beweeg om by 'n (enkele) ligskakelaar uit te kom nie.
Twee liggings
Die aanskakel van 'n lading (soos 'n lig met skakelaars aan beide kante van 'n stel trappe) vereis twee EPDS skakelaars. Daar is twee basiese metodes om dit reg te kry.
Met die eerste metode word die kragbron na die gemene terminaal van een van die skakelaars gekoppel; hierdie skakelaars word dan deur L1 en L2 terminale verbind en dan word die kragvoer na die lig vanaf die gemene terminaal van die tweede skakelaar afgevoer. A word aan B of C gekoppel of D word aan B of C gekoppel; die lig sal dan brand as A aan D gekoppel word, d.w.s. as A en D beide aan B of beide aan C gekoppel word.
Die tweede metode behels die koppeling van die drie terminale van die een skakelaar aan die ooreenstemmende drie terminale van die ander skakelaar en dan die kragtoevoer en die afvoer na die lig aan die L1 en L2 terminale onderskeidelik te koppel. Deur die een skakelaar word A aan B of C verbind, deur die ander ook aan B of C; die lig is aan as B aan C verbind word, d.w.s. as A aan B verbind is deur een skakelaar en aan C verbind is deur die ander skakelaar.
Eerste metode:
Tweede metode:
Meer as twee liggings
Vir meer as twee liggings moet die drade wat die L1 en L2 terminale van die twee drierigtingskakelaars deur 'n intermediêre skakelaar gestuur word sodat die verbindings oorgeskakel kan word. Enige aantal intermediêre skakelaars (sien besrywing by saamgestelde skakelaars) kan ingevoeg word wat enige aantal liggings vir die skakelaars moontlik maak.
Die bedrading wat benodig word kan as volg opgesom word (aardlekasie beskerming uitgesluit):
Eerste metode:
Tweede metode:
Kontakbons
Kontakbons is ook 'n algemene probleem met meganiese skakelaars en relê-skakelaars. Skakelaar- en relê-kontakte word gewoonlik van veerkragtige metale gemaak wat deur 'n aandrywer gedwing word om kontak te maak. Wanneer die kontakte mekaar tref, veroorsaak hulle momentum en elastisiteit dat hulle van mekaar af wegbons. Die resultaat is 'n vinnig pulsende elektriese stroom eerder as 'n skoon oorgang vanaf die geen stroom- tot die volstroomtoestand nie. Die golfvorm word dan veder verander deur die parasitiese induktansie en kapasitansie in die skakelaar en bedrading wat lei tot 'n reeks gedempte sinusoïdale ossilasies. Hierde verskynsel is gewoonlik nie merkbaar in gewone wisselstroombane, waar die bons te vinnig gebeur om die meeste toerusting te beïnvloed nie. Dit veroorsaak egter wel probleme in analoë- en logiese stroombane wat nie ontwerp is om ossilerende spannings te hanteer nie.
Sekwensiële digitale logiese stroombane is veral vatbaar vir kontakbons. Die spanningsgolfvorm wat deur wat deurdie skakelaarbons geskep word voldoen nie aan die amplitude- en tydsreëlingspesifikasies vir die logiese stroombane nie. Die resultaat is dat die stroombaan mag faal as gevolg van probleme soos metastabiliteit, resiestoestande, uitskotpolse en wanfunksies.