cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teatro La Fenice
Teenswoordige teater
Kritiese ontvangs het gewissel. Die musiekkritikus van Il Tempo, Enrico Cavalotti, was tevrede met die resultate. Hy het die kleure 'n bietjie helder gevind maar die klank van 'n goeie kwaliteit en kompaktheid. Vir sy kollega Dino Villatico van La Repubblica het die akoestiek van die nuwe saal egter 'n gebrek aan resonansie gehad en was die kleure pynlik helder. Hy het dit "kitsch gevind, 'n namaaksel van die verlede". Hy het gesê dat "die stad die moed aan die dag moes gelê het om 'n geheel-en-al nuwe teater te bou; Venesië het sy innoverende verlede verraai deur dit te ignoreer".
Vooraansig
Die vooraansig van die gebou is in 1792 ooreenkomstig 'n plan deur die argitek Giannantonio Selva uitgelê. Die vooraansig van die gebou is die enigste deel wat die twee brande, wat byna die hele operahuis in 1836 en 1996 vernietig het, oorleef het. Anders as die ander teaters in die stad; met ingange in afgesonderde plekke soos calli en campielli, is La Fenice die enigste historiese Venesiaanse teater wat aan 'n oop spasie, die Campo San Fantin, grens. Dit is ook die enigste operahuis wat 'n kolonnade in 'n neo-klassieke styl in sy vooraansig inkorporeer. Dit bevat die kenteken of logo van die teater se in die middel daarvan, wat die feniks uitbeeld wat uit die vlamme oprys, welke in 1837 uitgekerf is volgens 'n ontwerp deur Giambattista Meduna. Die vooraansig bevat twee standbeelde in nisse wat die muses van tragedie en dans voorstel, te wete Melpomene en Terpsichore. Bo-aan die standbeelde troon die maskers van Komedie en Tragedie, wat na bewering deur Domenico Fadiga is. Die eerste beeldhouwerke wat die ingang na die operahuis versier het (in terracotta en in Barokstyl) word toegeskryf aan óf Giuseppe Bernardi óf sy nefie genaamd Giovanni Ferrari, wat beide onderrig aan Canova gegee het. Die beeldhouwerke was in 1875 vervang aangesien dit verslete en in 'n gevorderde toestand van verval was. Daar is in elk geval gemeen dat die werke, indien hulle gerestoureer sou word, onversoenbaar sou wees met die klassieke styl van die vooraansig. Die twee nuwe standbeelde was gemaak deur Augusto Benvenuti en was van Custoza-steen, en bowendien in 'n styl wat beter aangesluit het by die gebou. Alle oorblyfsels van die oorspronklike beeldhouwerke was ongedaan gemaak nadat die teaterbestuur hulle in 1876 aan Benvenuti verkoop het. Twee huldigings-stelae was in die voorportaal geplaas na die rekonstruksie van 1837. Die stelae aan die regterkant, wat in laasgenoemde jaar deur Antonio Giaccarelli gemaak is ingevolge 'n ontwerp deur Giambattista Meduna, word toegeskryf aan die argitek Giannantonio Selva. Die een aan die linkerkant, wat gewy is aan die dramaturg Carlo Goldoni, is deur Luigi Zandomeneghi, en was geskuif van die atrium waar dit op 26 Desember 1830 ingehuldig was. Die nuwe kenteken van die operahuis, in goud en blou kleure ingevolge 'n ontwerp deur Meduna, was ook in 1837 bo die ingang geplaas.
Ingangsportaal
Die ingang van die operahuis (deur Selva) wat van die eerste brand gespaar is wat die oorspronklike La Fenice Operahuis tydens die nag van Desember 1836 vernietig het, was in 1937 vergroot as deel van die restourasie - en opgraderingswerk wat onder leiding van die ingenieur Eugenio Miozzi gedoen is. Tydens die opgradering is sommige mure wat die regterkant van die ingangsportaal (foyer) in verskeie kleiner spasies opgedeel het gesloop ten einde dit, wat vorm en dekorasie betref, die spieëlbeeld van die linkerkant te maak. 'n Gedenkplaat wat die bokshouer-eienaars se oordrag van aandele na die Comune di Venezia in 1935 herdenk, was in die regterkant geplaas.
Huis
Die kandelaar is 'n reproduksie van die Engelse oorspronklike in vergulde brons wat in 1854 deur die Meduna broers van vakmanne uit Liverpool aangevra was. Die arms van die skanse in die bokse was ook gemaak na aanleiding van 'n enkele oorblywende voorbeeld. Die hooftema van die dekorasies van die huis, wat vanuit 1854 dateer, is 'n voorstelling van 'n groot woud met acanthus (bereklou) blare wat in die papier-mache dekorasies voorgestel word, en daarna verryk is met voorstellings van loof wat in 23-karaat goud geset is en gemaak is deur gebruikmaking van die kwarts-tegniek; gepolitoer met agaat. Die skilderye buite die bokse bevat gerubyne met musikale instrumente of in 'n speelse bui. Die eerste vlak sluit ook die profiele van klassieke digters in, terwyl die tweede vlak ses allegorieë bevat wat Geskiedenis, Poësie, Filosofie, Komedie, Tragedie en Musiek bevat. Op die derde vlak is daar putti aangebring wat tablette vashou wat gegraveer is met die titels en outeurs van veertien van die belangrikste operas wat in die operahuis gehou is.
'n Beduidende innovasie in die voorkoms van die huis was teweeggebring deur radikale veranderings in die indiwiduele bokse wat hul kleur betref. Die oorspronklike skakering van beige is nou vervang met 'n blou-groen pastelkleur. Die teenswoordige toegang tot die stalletjies is in 1937 deur die ingenieur Miozzi ontwerp en gedekoreer aan die kante daarvan met twee pleister caryatids. Die huis het oorspronklik oor twee klein ingange in die seksies beskik. Die orkesput beskik nou oor 'n beweegbare platform. As die put nie deur die musikante benodig word nie, kan die platform tot op die vlak van die stalletjievloer verhef word, sodat 'n paar ekstra sitplekke in die voorste ry bygevoeg kan word, wat die kapasiteit met 104 na 1126 verhoog. Die beweegbare platform, wat uit twee elemente bestaan, kan ook heeltemal of gedeeltelik tot op die vlak van die verhoog gebring word om dit te vergroot. Die gordyn is geweef (aan die hand van 'n ondersoek na die beskikbare historiese dokumentasie) in donkergroen, vuurvaste, sintetiese fluweel wat versier is met 1100 blomme in goue vergulde leer. Die nuwe verhoog word vergesel van 'n tweede systap waarop die verhoogtoerusting nou sywaarts beweeg vir die konstruksie en hantering van tonele.
Koninklike boks
Die ereplek van die La Fenice operahuis het 'n gekwelde geskiedenis, wat nie net met die geskiedenis van die operahuis verband hou nie, maar ook met die politieke en historiese gebeure van die stad Venesië self. Die koninklike boks was nie deel van Giannantonio Selva se oorspronklike planne vir La Fenice nie; ten tyde van die konstruksie daarvan het die huis slegs bokse van dieselfde grootte bevat. Venesië het in Mei 1797 sy onafhanklikheid aan die Eerste Franse Ryk verloor, wat die stad toe vir agt jaar aan die Oostenryk-Hongaarse ryk oorgegee het na die Verdrag van Campoformio in 1797. In 1805 het Venesië bygevolg weer onder Franse heerskappy gekom. Die eerste keiserlike loggia is eers voorlopig in 1807 gebou om keiser Napoleon te akkommodeer, wat op Dinsdag 1 Desember 1807 in die operahuis verwag was vir 'n uitvoering van die kantate  Il Giudizio di Giove  deur Lauro Corniani Algarotti. Die konstruksie daarvan het die sloping van drie sentrale bokse in beide die tweede en derde vlak genoodsaak. In 1808 het die argitek Giannantonio Selva die uiteindelike model, met die hulp van Giuseppe Borsato wat die versierings betref, gebou. Dit is vernietig deur die brand wat La Fenice in Desember 1836 getref het, en is saam met die res van die huis in 1837 deur die Meduna-broers herbou, met die hulp van Giuseppe Borsato wat die prag van die dekorasies aansienlik vergroot het. Na die Kongres van Wese in 1815 het Venesië hom weer onder Habsburg-bewind bevind. Aan die einde van Maart 1848, na die onluste en opstande en die daaropvolgende onafhanklikheidsverklaring van Oostenryk, is die loggia afgeneem sodat die oorspronklike vlakke bokse in die sogenaamde 'Republikeinse' huis herstel kon word. Die ses bokse wat tot aan die begin van die negentiende eeu in die middel van die huis was, is dus herbou. Die 'Keiserlike Oostenrykse Koninklike Regering' het egter daarna teruggekeer en op 22 Augustus 1849 beveel dat die loggia in sy oorspronklike vorm herbou word. Die versierings is weereens aan Giuseppe Borsato toevertrou, wat, nou reeds ouer as 70 jaar, dit van 'n ryker ontwerp as voorheen voorsien het. Dit was sy laaste werk; sy boks is in Januarie 1850 in die teenwoordigheid van sy weduwee Maria Bonadei Borsato bekendgestel. Die keiserlike loggia sou uiteindelik in 1866 die koninklike boks word met die Veneto ingang na die Koninkryk van Italië. Die simbool van die Italiaanse koninklike familie kan steeds binne die boks gesien word, wat op die symure weergegee word. Daar was 'n derde Savoy-skild op die kroon van die eksterne kroonlys, maar dit is verwyder na die republikeinse oorwinning in die referendum van 2 Junie 1946 en met die Leeu van Sint Markus, die simbool van Venesië, vervang. Daar is 'n paar ivoor-geverfde houtputti in die hoeke van die mure op vier vergulde hout-kandelare. Op die papier-mache versierde houtplafon is daar 'n reproduksie van die skildery Apoteosis van die Wetenskappe en die Kunste wat oorspronklik deur die skilder Leonardo Gavagnin geskilder is. Die koninklike boks bied ook aan gaste die gebruik van 'n privaat kamer met sy eie privaat ingang.
Sala Dante
Die hoofkroeg in die Sala Dante is vernoem na die fresko's wat eens op 'n tyd die mure versier het. Hierdie kamer is in 1865 ingehuldig ter geleentheid van die sesde eeufees van die geboorte van Dante Alighieri. Om die geleentheid te vier het die skilder Giacomo Casa 'n groot komposisie geskep binne die groot dekoratiewe plafonraam wat Italië tydens die daad van die kroning van die groot digter vertoon, met ses tempera-fresko-skilderye teen die mure met dieselfde aantal tonele uit die Goddelike komedie. Twee hiervan is in 1867 vervang deur andere in tempera deur Antonio Ermolao Paoletti. In September 1976 was die mure en plafon van hierdie kamer, wat herbenoem was na die Sala Guidi, versier met werke van die Venesiaanse skilder Virgilio Guidi, wat die tonele van Dante bedek het. Die brand van 1996 het hierdie doeke egter vernietig en enkele fragmente van die oorspronklike versiering deur Casa aan die lig gebring.
Charles Levin (akteur)
Charles Levin (gebore 12 Maart 1949) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Annie Hall (1977), Manhattan (1979), This Is Spinal Tap (1984), en The Golden Child (1986).
Teatro La Fenice
Sala Grande
Die Sala Grande of balsaal is die hoofkamer van die vyf Sale Apollinee. Dit word verlig deur drie vensters in die middel van die ingangsfasade. Die Sala Grande is oor die jare vir verskillende doeleindes gebruik; soos 'n elegante ligging vir danse, kamermusiekkonserte, konferensies en boekbekendstellings; voordat La Fenice uitgerus is met spesiale kamers wat spesifiek vir die doeleindes bedoel is. Dit was ook in 1935 gebruik deur die beheerraad van die vereniging wat die Comune di Venezia besit het. Dit is byna geheel en al vernietig tydens die nag van 29 Januarie 1996. Die Sala Grande is egter herbou volgens die oorspronklike model. Die vloer wat bo die ingangsportaal of foyer geleë is het ineengestort na die brand en slegs die cornes was gered. Die teenswoordige vloer is herbou na die oorspronklike model, en sy kenmerkende blommepatrone is gereproduseer, wat die gebruik van verskillende soorte hout soos esdoring-, olyfboom- en kersiehout genoodsaak het. Die kleure van die mure is ook in dieselfde kleure as die oorspronklike mure getooi. 'n Galery loop reg rondom die omtrek van die boonste deel van die kamer, met toegang vanaf die drie deure op die boonste verdieping.
Nuwe kamers
Die leuse vir die herbouing van La Fenice, "Soos dit was, waar dit was", het vereis dat die operahuis herbou moes word na wat dit was voor die 1996 brand. Hierdie beginsel was egter skynbaar slegs toegepas met betrekking tot die kamers van besondere geskiedkundige en artistieke belang. Die geleentheid was derhalwe waargeneem om die dele van die gebou wat nie in hierdie kategorie geval het nie te herontwerp, wat gelei het tot die skepping van drie nuwe kamers.
2019 vloed
Die ergste vloed in meer as vyftig jaar het twee menselewens in Venesië geëis en onherstelbare skade berokken aan historiese monumente, insluitende die Basiliek van San Marco en dele van die operahuis. In die moderne kunsgalery Ca 'Pesaro het 'n kortsluiting 'n brand veroorsaak, en in La Fenice het owerhede die elektrisiteit as voorsorgmaatreël afgeskakel nadat die beheerkamer oorstroom is.
In fiksie
Donna Leon se debuutroman, Death at La Fenice (1992); die eerste roman in haar Commissario (Speurder) Guido Brunetti reeks, handel rondom 'n geheimsinnige raaisel wat afspeel rondom die sensasionele dood by wyse van sianiedvergiftiging van 'n bekende orkesdirigent tydens 'n produksie van La traviata by La Fenice. Die operahuis word in verskeie tonele in noukeurige detail beskryf, soos dit was ten tyde van die skryf van die boek voor die derde vuur.
Lissodendoryx grata
Lissodendoryx grata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bersama
Bersama is 'n genus van struike en bome in die Francoaceae familie. Spesies van die genus kom net in Afrika en Jemen voor.
Leeuspruit (Skulp)
Die Leeuspruit is 'n klein sytak van die Skulpspruit in die noordooste van die Oos-Kaap. Dit ontspring op die plato oos van Jamestown en is in die opvanggebied van die Oranjerivier.
Monding
Skulpspruit by -31.1443°N, 26.9106°W
Sucre (departement, Colombia)
regs|duimnael|200px|Vlag van Sucre. links|duimnael|250px|Ligging van Sucee in [[Colombia.]] Sucre is 'n departement van Colombia. Die hoofstad is Sincelejo.
Donkerskaamooghaai
Die Donker skaamooghaai (Haploblepharus pictus) is endemies aan die Suider-Afrikaanse kus en kom voor vanaf Luderitz tot by Oos-Londen. In Engels staan die haai bekend as die Dark shyshark.
Die haai is oranje-bruin met verskeie donker vlekke met ligter kolle op. Groot volwasse haaie is hoofsaaklik bruin met dowwe vlekke op die rug. Die haai lyk baie soos die Pofadder-skaamooghaai maar die snoet is breër en stomper en die kop is meer plat.
Satyrium rhynchanthum
Satyrium rhynchanthoides is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Satyrium parviflorum
Satyrium parviflorum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Eswatini, Lesotho en Suid-Afrika. In Suid-Afrika kom die plant in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voor.
Lissodendoryx fusca
Lissodendoryx fusca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
John Lutz
John Lutz (gebore 23 April 1973) is 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mystery Team (2009) en Friends with Kids (2011), en in die televisiereekse Saturday Night Live (1975) en 30 Rock (2006).
Lissodendoryx fusca
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Norte de Santander
regs|duimnael|200px|Vlag van Norte de Santander. links|duimnael|250px|Ligging van Norte de Santander in [[Colombia.]] Norte de Santander is 'n departement van Colombia. Die hoofstad is Cúcuta.
Moraea versicolor
Moraea versicolor is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Tulbagh tot by die Kaapse Skiereiland en Houwhoek voor. Die plant word 2–5 cm groot en blom van Augustus tot September, die blomme is pienk tot perskleurig, soms met 'n geel middel.
Satyrium pygmaeum
Satyrium pygmaeum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap en is deel van die fynbos. Dit kom vanaf die Olifantsrivier in die berge van die binneland tot by die Kogelberg voor en verder ooswaarts tot by Plettenbergbaai.
Moraea versicolor
Die plant het 80% van sy habitat afgestaan aan stedelike ontwikkeling en gewasverbouing. Indringerplante is ook 'n bedreiging.
Satyrium rhodanthum
Satyrium rhodanthum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en kom by Ixopo en Dumisa in die KwaZulu-Natal Middeland voor. Die spesie het 'n voorkomsgebied van slegs 43 km² en het reeds groot gedeeltes van sy habitat afgestaan aan ontwikkeling en die aanplant van plantasies. Daar is tans slegs twee subpopulasies oor wat bedreig word deur indringerplante.
Gerbera piloselloides
Die swarttee (Gerbera piloselloides) is 'n meerjarige blomplant wat hoort tot die genus Gerbera. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika en kom in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap, Vrystaat en die Wes-Kaap voor. In die res van die wêreld kom dit voor in: Angola, Assam, China, Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Hainan, Jemen, Kenia, Klein-Soenda-eilande, Laos, Lesotho, Madagaskar, Mianmar, Mosambiek, Nepal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Somalië, Thailand, Tibet, Togo, Viëtnam, Zambië en Zimbabwe voor.
Kwan Hi Lim
Kwan Hi Lim (11 Julie 1922 – 22 Desember 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Uncommon Valor (1983) en in die televisiereekse The Six Million Dollar Man (1974), Magnum, P.I. (1980), en Murder, She Wrote (1984).
Avis Bunnage
Avis Bunnage (22 April 1923 – 4 Oktober 1990) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Saturday Night and Sunday Morning (1960), The L-Shaped Room (1962), The Wrong Box (1966), en Gandhi (1982).
Szeged
Szeged (uitgespreek [ˈsɛɡɛd]; Duits: Szegedin, Roemeens: Seghedin, Kroaties: Segedin, Serwies: Segedin/Сегедин) is 'n stad in suidoostelike Hongarye, naby die grens met Serwië en Roemenië geleë.
Etimologie
Daar bestaan 'n meningsverskil oor die etimologie van die stadsnaam. Die naam kan uit die Hongaarse woord vir eiland (sziget) aflei wees. Nog 'n voorstel is dat die naam uit die ou Hongaarse woord szeg (beteken "hoek") kom, wat kan na die draai in die Tisza-rivier verwys.
Die oorspronklike Hongaarse naam vorm ook die basis vir benamings in 'n reeks Europese tale soos Duits Szegedin/Segedin; Roemeens Seghedin; Kroaties Segedin; Serwies Segedin/Сегедин; Bulgaars, Wit-Russies, Russies en Oekraïens Сегед; Italiaans Seghedino; Latyns Partiscum; Pools Segedyn; Turks Segedin; Slowaaks Segedín; Lets Segeda en Litaus Segedas.
Stigting
Die eerste geskrewe verwysings na Szeged dateer uit die jaar 1183. Gedurende die Mongoolse inval (12de eeu) is die stad verwoes, maar is daarna herbou.
Leucyssa
Leucyssa is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Kellan Lutz
Kellan Lutz (gebore 15 Maart 1985) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Twilight Saga: New Moon (2009), The Twilight Saga: Eclipse (2010), The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 (2011), en The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012).
Dennis Lipscomb
Dennis Lipscomb (1 Maart 1942 – 30 Julie 2014) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Eyes of Fire (1983), WarGames (1983), A Soldier's Story (1984), en Under Siege (1992).
Sekwent (musikale vorm)
'n Sekwent ( Latyn: sequentia; meervoud: sequentiae ) is 'n gesang of lofsang wat tydens die liturgiese viering van die Heilige Sakrament van die Altaar (Eucharistie) in baie Christelike denominasies gesing of voorgedra word voordat die Evangelie voorgelees word. Teen die tyd van die Konsillie van Trent (1543–1563) was daar reeds sekwente vir baie feeste van die kerklike jaar.
Lissodendoryx grisea
Lissodendoryx grisea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sekwent (musikale vorm)
Die sekwent is nog altyd gesing voordat die Evangelie voorgelees word. Die 2002-uitgawe van die algemene instruksies van die Roomse misboek het dié volgorde egter omgekeer en die sekwent nou voor die Alleluia geplaas.
Lissodendoryx grisea
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1885 deur Hansen.
Sekwent (musikale vorm)
Dié gelyksangvorm het ook tot 'n genre van Latynse poësie in 'n nieklassieke metrum aanleiding gegee, dikwels volgens 'n heilige Christelike onderwerp, wat ook sekwente genoem word.
Die Latynse sekwent in letterkunde en liturgie
Die Latynse sekwent het as artistieke vorm sy oorsprong in vroeë Christelike gesange soos die Vexilla Regis van Venantius Fortunatus. Venantius het die klassieke metrums – wat op die aantal lettergrepe gebaseer is – aangepas volgens 'n aksentmetrum wat beter geskik was vir sang tydens Christelike aanbiddingsdienste. In die negende eeu het Hrabanus Maurus ook van klassieke metrums afstand gedoen om Christelike lofsange soos Veni Creator Spiritus te komponeer.
Die tekste van Notker was bedoel om gesing te word. In die Latynse mis van die Middeleeue het dit gebruiklik geword om die laaste lettergreep van die Alleluia te verleng, terwyl die diaken van die altaar na die preekstoel gegaan het om die Evangelie deur sang of gelyksang voor te lees. Dié verlengde melisma het as gevolg van die jubelende toon daarvan as die jubilus, jubilatio of laudes bekend gestaan. Dit is ook sequentia (sekwent) genoem, omdat dit die Alleluia gevolg het (Latyn: sequi). Notker het woorde op hierdie melisma in ritmiese prosa getoonset om as 'n troop gesing te word. Die naam sekwent is dus op hierdie tekste toegepas; en later ook op gesange wat rym en aksentmetrum bevat. 'n Versameling sekwente word 'n sequentiale genoem.
'n Bekende sekwent wat in die Middeleeue verkeerdelik aan Notker toegeskryf is, is die prosateks Media vita in morte sumus ("Te midde van die lewe is ons in die dood"), wat deur Cranmer vertaal is en as deel van die begrafnisdiens in die begrafnisrites van die Anglikaanse Book of Common Prayer opgeneem is. Ander bekende sekwente sluit in die negende-eeuse swaansekwent, Tommaso da Celano se Dies irae, Thomas van Aquino se Pange lingua tot lof van die Eucharistie, die anonieme Middeleeuse lofsang Ave, maris stella ("Wees gegroet, ster van die see") en die Stabat mater deur Jacopone da Todi. Gedurende die Middeleeue is sowel sekulêre as semi-sekulêre sekwente geskryf, soos Peter van Blois se Olim sudor Herculis ("Die werke van Hercules"). Trouens, die goliarde, 'n groep Latynse digters wat meestal satiriese verse geskryf het, het dié vorm op groot skaal gebruik. Die Carmina burana is ook 'n versameling van soortgelyke sekwente.
Verskeie sekwente afgeskaf
In die misboek van Pous Pius V (1570) is die aantal sekwente vir die hele Roomse rite tot vier verminder: Victimae paschali laudes vir die Pase (11de eeu); Veni, Sancte Spiritus vir Pinkster (12de eeu); Lauda Sion salvatorem vir Corpus Christi (ongeveer 1264); en die Dies irae (13de eeu) vir Allersiele en in requiemmisse. In 1727 is die 13de-eeuse Stabat mater by hierdie lys gevoeg. In 1970 is die Dies irae uit die requiemmis van die hersiene, nuwe Roomse misboek weggelaat, en na die Liturgie van die Ure in die week voor die begin van Advent geskuif om ad libitum gesing te word. Die Kersfeessekwent Laetabundus, wat nie in die Roomse mis voorkom nie, word wel in die Dominikaanse mis aangetref. Hierdie sekwent word wel vir die Derde Mis van Kersfees, die Epifanie en die Fees van die Voorstelling van onse Here Jesus toegelaat. Die derde uitgawe van die Roomse misboek, wat in 2010 in die Verenigde State in gebruik geneem is, lui dat dié volgorde opsioneel is, behalwe op Paassondag en Pinksterdag, en dat dit voor die Alleluia gesing moet word.
Die sekwent as musiekgenre
Sekwente word onderskei deur 'n struktuur wat deur koeplette in vorme van AABBCC ... en ABBCCDD...Z gedomineer word. Hoewel dit algemeen aanvaar word dat sekwente in 'n vroeë, middel- en laat periode val, word die geskiedenis van die ontwikkeling van dié genre beter verduidelik as lae wat ontvou en oorvleuel. In die vroeë periode het sekwente soos dié van Notker gereeld enkellyne bevat wat nie deel van 'n koeplet gevorm het nie. Dié enkelreëls verskyn meestal aan die begin of einde van die sekwent, maar kon ook in die middel voorkom. Sekwente uit die middelperiode, wat rondom die 11de eeu begin, soos die sekwent vir die mis op Paasdag, Victimae paschali laudes, is minder geneig om enkellyne buite die koeplette te bevat, en dis meer waarskynlik dat dié koeplette rym. Teen die 12de eeu het latere sekwente, soos die reeks vir Pinkster, Veni, Sancte Spiritus, toenemende reëlmatigheid van struktuur getoon, met rymende koeplette van begin tot einde.
Middeleeuse sekwente bestaan gewoonlik uit modale melodieë. Alhoewel dit hoofsaaklik sillabies van aard is, kan sekwente soms kort neumatiese oomblikke hê, maar dit bevat byna nooit melismas nie. Die twee verse van elke koeplet word volgens dieselfde melodielyn gesing, wat gewoonlik op 'n stabiliserende toonhoogte eindig. Verskeidenheid word geskep deur koeplette van verskillende lengtes en musikale boë te gebruik. Hoewel sekwente sowel vokaal as monofonies is, neig sekere sekwenttekste na 'n moontlike vokale harmonisering in organum of instrumentale begeleiding.
Sekwente is minder gereeld gekomponeer nadat Middeleeuse Latyn deur Humanistiese Latyn as die voorkeur- literêre styl in Latyn vervang is. Nuwe sekwente is steeds in Latyn gekomponeer; een van die bekendste latere sekwente is die Kersfeeslied Adeste Fideles, wat in Afrikaans as "Kom, alle getroues" bekend staan.
Koninklike Nederlandse Lugmag
Die Koninklike Nederlandse Lugmag (Nederlands: Koninklijke Luchtmacht), is die lugvaarttak van die Nederlandse gewapende magte. Dit is in 1953 gestig; nadat sy voorganger, die Luchtvaartafdeling van die Nederlandse Leër reeds in 1913 gestig is.
Leucosoleniidae
Leucosoleniidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Goop
Goop is in September 2008 deur Gwyneth Paltrow as 'n "leefstylhandelsmerk" bekendgestel. Dit het begin met 'n weeklikse e-pos nuusbrief met "New Age"-advies, soos "polisieer jou gedagtes" en "elimineer wit kos", en die slagspreuk "voed die innerlike aspek". 'n Lewenstylwebtuiste is later bygevoeg, en toe brei Goop uit tot e-handel, werk saam met modehandelsmerke, stig "pop-up"-winkels, hou 'n "gesondheidsberaad", stel 'n gedrukte tydskrif op, lewer 'n podsending, en 'n dokumenter-reeks vir Netflix.
Goop is gekritiseer oor die bemarking van produkte en behandelings wat geen wetenskaplike basis het nie, wat nie doeltreffend is nie, en word deur die mediese instelling as skadelik of as misleidend bestempel. In 2017 het Truth in Advertising 'n klag by reguleerders in die deelstaat Kalifornië ingedien oor meer as 50 gesondheidseise wat deur Goop gemaak is, wat gelei het tot 'n skikking van $125,000 en 'n vyf jaar lange bevel wat die maatskappy verbied het om ongegronde aansprake te maak oor die kenmerke of voordele vir die gesondheid van sy produkte.
Goop is ook gekritiseer vir die verkoop van skoonheidsmiddels wat dieselfde skynbaar skadelike chemikalieë bevat as wat die webwerf mense aanmoedig om te vermy.
Van die mees kontroversiële aanbevelings van Goop is vaginale stoom, 'n proses wat ginekoloë streng nie aanbeveel nie.
Geskiedenis
In 2017 het Goop meer as 90 werknemers gehad en het kritiek gelok, waaronder 'n saak wat deur Truth In Advertising ingedien is. In 'n artikel in die webjoernaal Jezebel in April 2017 het Stassa Edwards die bemarkings- en kleinhandelsstrategie van Goop gekritiseer en beweer dat die maatskappy "geld verdien uit eindelose siekte".
Forbes skat Goop se jaarlikse omset (vir 2016) tussen $15 en $25 miljoen. Die beraamde waardasie van die maatskappy is $250 miljoen. Na raming is daar meer as 200 werkers by Goop.
Welstandberade
In Junie 2017 is die eerste Goop-welstandberaad gehou en nog sewe byeenkomste is tot en met 2019 gehou. Deelnemers het bekendes ingesluit soos Drew Barrymore en Meg Ryan en ook omstrede "gesondheidsadviseurs" soos Kelly Brogan, 'n "holistiese gesondheidsielkundige", wat betwis het oor die doeltreffendheid van inentings en MIV-medisyne en die veiligheid van GGO's.
The Goop Lab
The Goop Lab (Die Goop-laboratorium) is 'n dokumentêre reeks wat die onderneming en sy produkte bevorder; dit het op 24 Januarie 2020 op Netflix verskyn. In elke episode word onderwerpe ondersoek soos genesing met energie, die gebruik van psigedeliese middels, eksorisme, koue-terapie, teenverouderingstegnieke en vroulike seksualiteit. Kritici het aangevoer dat die feit dat Goop toegang tot Netflix se platform het 'n "oorwinning vir pseudowetenskap" is.
Kritiek
'n Aantal produkte wat deur Goop verkoop is, sowel as idees wat in die webjoernaal-poste gepromoveer is, word gekritiseer omdat hulle geen wetenskaplike basis het nie, nie die gewenste resultate gelewer het nie, geen mediese voordeel gehad het nie, of selfs skadelik was:
Levinellidae
Levinellidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Lissodendoryx inaequalis
Lissodendoryx inaequalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1906 deur Baer.
Nederlandse Ryk
Die Nederlandse Ryk (Nederlands-koloniale Rijk) het bestaan uit oorsese grondgebied wat deur die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande, en later, die moderne Nederland vanaf die sewentiende eeu tot die mid-1950's beheer is. Die Nederlanders het die voorbeeld van die Portugese Ryk en die Spaanse Ryk gevolg om 'n oorsese koloniale ryk op te bou. Hiermee saam het die Nederlanders se kennis van die seevaart, handeldryf en die opkoms van nasionalisme, baie goed te pas gekom. Die land se strewe om van die juk van Spaanse oorheersing vry te kom het die nasionalisme nog verder aangeblaas. Sy aan sy met die Britse Ryk se koloniale uitbreiding, het die Nederlanders aanvanklik koloniale eiendomme op die grondslag van onregstreekse staatskapitalistiese korporatiewe kolonialisme deur die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie en die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie bedryf. Nederlandse verkenningsvaarte van seevaarders soos Willem Barentsz, Henry Hudson en  Abel Tasman het 'n magdom nuwe gebiede aan die Europeërs bekend gestel. In besonder die nuwe gebiede in die Arktiese Oseaan, Noord-Amerika, in die, Stille Oseaan,  Australië, en Nieu-Seeland.
Met die Nederlandse Vloot wat sedert die laat sestiende eeu in 'n magtige seemag ontwikkel het, het die Nederlanders, gedurende die tweede helfte van die sewende eeu, die wêreldhandel begin oorheers in 'n kulturele bloeitydperk wat bekend staan as die Goue Eeu. Die Nederlanders het die meeste van sy koloniale besittings, sowel as sy status as 'n wêreldmag, aan die Britte moes afstaan. Dit was in die tyd met die val van die Metropool aan die hand van die Franse magte tydens die Franse Rewolusionêre Oorloë. Die herwonne gedeeltes van die Nederlandse Ryk, en in besonder die Nederlands-Indië en Suriname, het onder die bewind van Nederland gebly tot die val van Europese imperialisme na die Tweede Wêreldoorlog. Sedert die 1950's is Nederland omvorm na 'n konstituerende land wat die Koninkryk van die Nederlande geword het. Sedert 10 Oktober 2010 is die lande binne die Koninkryk van die Nederlande:
Afrika
Teen die middel van die sewentiende eeu het Nederland vir Portugal verbygesteek as die dominante rolspeler in die gesogte speserye- en syhandel, en in 1652 is die Kaapkolonie aan die kus van Suid-Afrika as 'n halfwegstasie op die seeroete tussen Europa en Asië gevestig. Namate die eerste setlaars begin uitbeweeg het van die Kompanjie se basis af het wit trekboere na die binneland getrek op soek na groener weivelde. In 1795 het die swaar belaste Boere, wat geen beskerming teen die Afrikane ontvang het nie, alle bande met amptenare van die Kompanjie verbreek en onafhanklike regerings by Swellendam en Graaff-Reinet gaan stig.
Nalatenskap
Oor die algemeen is die Hollanders nie baie trots oor hulle koloniale verlede nie en daar bestaan reeds sedert die 1960's 'n anti-koloniale gevoel onder die bevolking. Daarom word die koloniale geskiedenis nie in die Nedederlandse geskiedenisboeke vervat nie. Dié perspektief het verander met die eerste minister, Jan Peter Balkenende se omstrede uitspraak dat die "Kompanjie-mentaliteit" teruggebring behoort te word.
Nederlandse diaspora
In sommige Nederlandse kolonies is daar nog groot etniese groepe van Nederlandse nageslagte uit die dae van Nederlandse setlaars wat uitgewyk het. In Suid-Afrika is daar die Boere en die Kaapse Hollanders wat kollektief bekend staan as die Afrikaners. In Sri Lanka is dit die Burgermense, die Indomense van Indonesië en die Kreole van Suriname is 'n gemengde ras van Nederlandse afkoms. 'n Kenmerkende tipe argitektuur is tydens die Nederlandse kolonisasie in Suid-Afrika geskep wat tot vandag nog baie merkbaar is, naamlik die Kaaps-Hollandse boustyl. Dié soort van argitektuur is nog te siene in geskiedkundige ou dorpies soos Stellenbosch, Swellendam, Tulbach en Graaff-Reinet. In die voormalige Nederlandse hoofstad, Kaapstad, is daar niks noemenswaardige oor uit die tyd van die Here XVII se dae nie, behalwe die Kasteel die Goeie Hoop.
Jack Lipson
Jack Lipson (17 Januarie 1901 – 28 November 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Flash Gordon (1936).
Gymnosporia engleriana
Gymnosporia engleriana is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ethiopië, Kenia, Rwanda en Uganda.
Emma Bunton
Emma Bunton (gebore 21 Januarie 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Spice World (1997), The Heartbreak Kid (2007), Nick and Norah's Infinite Playlist (2008), en Central Intelligence (2016).
Michael Luwoye
Michael Luwoye (gebore 19 Desember 1990) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Curb Your Enthusiasm (2000), Last Call with Carson Daly (2002), Home & Family (2012), en The Magicians (2015).
Putumayo (departement)
regs|duimnael|200px|Vlag van Putumayo. links|duimnael|250px|Ligging van Putumayo in [[Colombia.]] Putumayo is 'n departement van Colombia. Die hoofstad is Mocoa.
Luiperd-kathaai
Die Luiperd-kathaai (Poroderma pantherinum) is endemies aan die Suid-Afrikaanse kus en kom voor vanaf die Wes-Kaap tot by die Oos-Kaap en word selde gesien in KwaZulu-Natal.
Bloubontblommetjies
Bloubontblommetjies is 'n naam wat gegee word aan 'n verskeidenheid persblomspesies van die genus Lupinus wat hoofsaaklik in die suidweste van die Verenigde State van Amerika voorkom. Dit is ook die staatsblom van Texas. Die vorm van die blomblare op die blom lyk soos die kappie wat deur pioniervroue gedra was om hulle teen die son te beskerm. Spesies wat dikwels "bluebonnets" genoem word, sluit in:
Op 7 Maart 1901 het Lupinus subcarnosus die enigste spesie bloubontblom geword wat as die staatsblom van Texas erken word; Lupinus texensis het egter na vore gekom as die gunsteling van die meeste Texane. As gevolg hiervan het die Texas Wetgewer in 1971 enige soortgelyke spesie van Lupinus wat in Texas gevind word, die staatsblom gemaak. Ten spyte van die algemene oortuiging onder Texane dat die pluk van bloubontblomme onwettig is in die staat, is dit 'n mite, en daar is geen wette wat spesifiek verbied om dit te pluk nie.
As 'n uitbreiding van Lady Bird Johnson se pogings tot snelwegverfraaiing in die Verenigde State (sien Highway Beautification Act), het sy die aanplanting van inheemse plante langs Texas-hoofweë aangemoedig nadat sy die Withuis verlaat het. Bloubontblomme is nou 'n algemene gesig langs hierdie snelweë in die lente. Hulle dien as 'n gewilde agtergrond vir gesinsfoto's, en die Departement van Openbare Veiligheid gee veiligheidsaanbevelings met betrekking tot bestuurders wat van snelweë aftrek om sulke foto's te neem.
Margate, Florida
Margate is 'n stad in Broward County in die Amerikaanse staat van Florida met 53 284 inwoners (2010). Die geografiese koördinate is: 26.25° N, 80.21° W. Die metropolitaanse gebied beslaan 'n oppervlak van 23,3 km².
Ligging
Margate is ongeveer 10 km noordwes van Fort Lauderdale en 40 km noord van Miami geleë. Aangrensende munisipaliteite is Coconut Creek, Coral Springs, Pompano Beach en North Lauderdale.
Lissodendoryx indistincta
Lissodendoryx indistincta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Lithonida
Lithonida is 'n orde van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Vernon February
Vernon February (*15 Junie 1938, Somerset-Wes –† 24 November 2002, Amsterdam) was 'n Suid-Afrikaanse letterkundige, aktivis en digter. February het Suid-Afrika in 1964 met vrywillige ballingskap verlaat om sodoende onderdrukkende apartheidswetgewing vry te spring. Hy het 'n nuwe tuiste in Nederland gevind, waar hy groot sukses as letterkundige, digter en aktivis bereik het. Hy kon eers weer in die vroeë 90's na Suid-Afrika terugkeer. Behalwe vir sy werk as akademikus en aktivis verwerf hy ook bekendheid as kundige op die terreine van koloniale, Suid-Afrikaanse en Afrika-letterkundes, kreolisering, taalbeplanning en taalpolitieke kwessies, wat gerugsteun word deur 'n uitstekende publikasierekord.
Herkoms en vroeë lewe
Vernon Alexander February is op 15 Junie 1938 op Somerset-Wes gebore as die vierde oudste in 'n gesin van sewe kinders. Daar is ses broers, in ouderdomsvolgorde Godfrey, Dougie, James, Vernon, Desmond en Cecil, asook 'n suster, Mary, wat jonk oorlede is.
Op vyfjarige ouderdom is sy vader, Lawrence, oorlede en maak sy moeder, Katy, die ses seuns groot op geld wat sy verdien as huishulp. Hy gaan skool by die Metodiste laerskool in Somerset-Wes en matrikuleer in 1957 aan Trafalgar Hoërskool in Distrik Ses in Kaapstad. Hierna studeer hy verder onder professor A.C. Jordan aan die Universiteit van Kaapstad, waar hy in 1960 'n B.A.-graad behaal met Afrikaans, Xhosa en Engels as hoofvakke. Vir Xhosa ontvang hy die medalje as beste student. In 1961 behaal hy sy onderwysdiploma en vanaf 1962 tot 1963 gee hy junior en sekondêre Afrikaans onderwys aan die Trafalgar Hoërskool en doseer ook onderwyspraktyk aan die Wesleyaanse Onderwyserskollege te Soutrivier in Kaapstad.
Vrywillige ballingskap
Die Kleurlingonderwyswet 47 van 1963 dra die beheer oor onderwys vir gekleurdes oor vanaf die provinsies na 'n afdeling van die Departement van Kleurlingsake en stel diskriminerende en beperkende diensvoorwaardes in. Hierdie wet en die verhoogde polisie-optrede teenoor Vernon se kennisse soos Alex la Guma, A.C. Jordan en ander, veroorsaak dat hy Suid-Afrika in 1964 verlaat en in vrywillige ballingskap na Nederland gaan.
Met 'n vlugtelingbeurs van die Universitair Asiel Fonds studeer hy verder aan die Universiteit van Leiden in Nederland en behaal die Candidatus Litterarum in Engelse letterkunde en taalkunde met sy skripsie Trends in South African English. Van 1968 tot 1969 gee hy Engelse taalonderrig aan 'n onderwysinstituut in Recklinghausen in Duitsland, maar keer dan terug na Leiden om sy studie voort te sit. Hy word aangestel as 'n vertaler, navorsingsgenoot en in 1969 as senior navorser aan die Afrika Studiesentrum aan die Universiteit in Leiden, 'n pos wat hy vir meer as dertig jaar beklee. As gasdosent gee hy lesings oor Afrika-Karibiese en Afro-Amerikaanse letterkunde by universiteite in Afrika en Amerika, soos in 1971 en 1972 aan die Fourah Baʏ Universiteit in Freetown in Sierra Leone, in 1975 aan die Taalinstituut in Suriname en in 1978 aan die Universiteit van Wisconsin-Madison, terwyl hy in 1981 ook gaslesings in Amerika aanbied by die universiteite van Harvard, Yale, Northwestern en Kalifornië. In 1977 behaal hy 'n Ph.D.-graad aan die Universiteit van Leiden onder leiding van professor doktor Jan Verhoeve met 'n tesis oor Flagellated skin, a fine fetish: the ‘Coloured’ as a stereotype in South African literature, wat later in boekvorm gepubliseer word as Mind your colour. Hierin ondersoek hy die verteenwoordiging en uitbeelding van die gekleurde in die Suid-Afrikaanse letterkunde.
Anti-apartheidsvegter
In hierdie tyd neem hy aktief deel aan die buitelandse verset teen die apartheidsbeleid en bou 'n netwerk van kontakpersone en anti-apartheid steungroepe op. Hy raak ook al hoe meer betrokke by organisasies soos Comité Zuid-Afrika, Kaïros en die Anti-Apartheidsbeweging in Nederland. Sy rol is hoofsaaklik om as skakel op te tree tussen Suid-Afrikaners en Nederlanders op sosiaal-kulturele gebied, om deur die media bewustheid van die Suid-Afrikaanse toestand te skep en om ontmoetings en konferensies te reël. As lid van die ANC is sy huis dan ook 'n bymekaarkomplek vir alle Suid-Afrikaanse uitgewekenes. Hy is onder meer betrokke by etlike letterkunde- en kultuurkonferensies in Bad Boll in Duitsland, die Culture in Another South-Africa-konferensie in 1987, die Victoria Watervalberaad tussen die ANC en 'n groep Afrikaanse skrywers in 1989, die Taal-en Identiteitskonferensie in Leiden in 1992 en die internasionale konferensie oor kultuur en meertaligheid by die Universiteit van Suid-Afrika in 1994. Hy is ook direkteur van die Commissie voor Zuid-Afrika van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden. Hy is eers getroud met Carol Jacobsen en hulle het 'n dogter, Rushika.Daarna was hy 25 jaar lank getroud met Esther, 'n Joodse Nederlander en hulle dogter Naomi word uit hierdie huwelik gebore.
Akademikus
As linguis kan hy Afrikaans, Engels, Nederlands, Xhosa, Zoeloe, Duits, Frans, Noors en die inheemse tale van die Nederlandse Antille en Suriname goed praat, lees en verstaan. Hy verwerf internasionale aansien as kundige op die terreine van koloniale, Suid-Afrikaanse en Afrika-letterkundes, kreolisering, taalbeplanning en taalpolitieke kwessies, wat gerugsteun word deur 'n uitstekende publikasierekord. Verder dien hy as adviseur vir die Nederlandse Ministerie van Onderwys en as kenner van Suid-Afrikaanse letterkunde word hy aangestel as redakteur van Zuid-Afrikaanse Bibliotheek, 'n reeks waarin modern-klassieke Suid-Afrikaanse letterkundige tekste in Nederlandse vertaling aangebied word. Van 1991 tot 1996 word hy ingevolge 'n ooreenkoms met die Afrika Studiesentrum aan die Universiteit van Leiden ereprofessor en hoogleraar aan die Universiteit van Wes-Kaapland, waar hy periodiek lesings gee. Hierdie posisie word weer vanaf 2002 aan hom aangebied vir 'n verdere periode van vyf jaar. Sy intreerede by hierdie universiteit in 1991 is getitel Laat het ons ernst wezen: die verhouding Afrikaans-Nederlands.
Terugkeer na Suid-Afrika, latere jare en sterfte
Nadat hy in Januarie 2002 terugkeer na Suid-Afrika om weer die pos van buitengewone professor op te neem, besluit hy om permanent na die land terug te keer. Op 24 November 2002 is hy in Amsterdam, Nederland aan 'n hartaanval oorlede tydens 'n besoek aan hierdie land om reëlings vir sy afskeid van die Afrika Studiesentrum te tref. Hy word op Somerset-Wes begrawe.
Digkuns
Hy maak sy debuut as digter met die oorwegend Afrikaanse bundel O snotverdriet, waarin ook Engelse gedigte opgeneem word. Die tematiek van die gedigte is hoofsaaklik herinneringsverse in Kaapse Afrikaans oor die mense en lewe aan die Kaap, asook verse van verset teen apartheid en die stryd van veral die Kleurling om erkenning in sy vaderland. In verskeie gedigte word bekende gedigte en liedere uit die Afrikaanse kunsskat gebruik om die kontras tussen wit en swart ervarings te stel, soos in Met ekskusies aan oom Gert vertel, Jannie met die hoepelbeen en Vat jou goed en trek Ferreira. In 1982 volg hy hierdie bundel op met 'n bundel Engelse gedigte Just the faintest spoor… en die Engelse, Nederlandse en Afrikaanse Spectre de la rose. In sy poësie ondersoek hy die swerf oor die aardbol en die aankoms en tuiskoms van die individu, met die hunkering na Afrika en sy kulturele wortels altyd tasbaar. Sy gedig I am the face, waarin hy die wrede werklikheid van apartheid deur die oë van 'n Nederlandse toeris beskryf, word in agt tale vertaal.
Versamelbundels
Van sy gedigte word opgeneem in versamelbundels van Afrikaanse poësie, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in 'n duisend en enkele gedigte en Goudaar. Sy gedigte en kortverhale verskyn ook in ander versamelbundels soos Taxi: staanplekstories, Klanke soos vere en Halala Madiba. Gedurende die vroeë negentigerjare skryf hy in Die Suid-Afrikaan die rubriek Hulle pad het myne gekruis, waarin hy mense soos A.C. Jordan, Alex la Guma, Basil February en talle ander belig.
Ander skryfwerk
Hy is saam met Robert Dorsman mederedakteur van Een kwestie van identiteit, 'n versamelbundel van verhale deur swart Suid-Afrikaanse skrywers. Vir die Afrika studiesentrum lewer hy twee monografieë in hulle publikasiereeks, naamlik Mind your colour en The Afrikaners of South Africa, terwyl hy ook essays oor literêre en kulturele dominasie bundel in And bid him sing. In From the arsenal bundel hy 'n aantal beleidsdokumente en toesprake van leidende figure in die Unity Movement en Teacher’s League of South Africa. Die verrigtinge van 'n konferensie in Leiden in 1992 oor die status van die Afrikaanse en Nederlandse tale word deur hom in 'n bundel saamgevat, wat hy Taal en identiteit noem.
Hy lewer ook 'n bydrae oor die ontstaan van Afrikaans in H.P. van Coller se Perspektief en profiel onder die titel Klein begin is aanhou wen. Verskeie vakkundige artikels van hom verskyn ook in ander publikasies en tydskrifte.
Hy is as vertaler na Engels primêr verantwoordelik vir die inhoud van die bloemlesing Creole drum onder redaksie van Jan Verhoeve en Ury M. Lichtveld. Verder vertaal hy uit Nederlands na Engels M.L. Daneel se Zionism and faith-healing in Rhodesia: aspects of African independent churches, Jan Kaayk se Education, estrangement and adjustment: a study among pupils and school leavers in Bulumbi, a rural community in Tanzania en P.M. van Hekken se The ten-house groups in Nqamanqa.
Eerbewyse
In 1994 verwerf hy die André Demedts-prys in België vir sy bydrae tot die bevordering van Nederlands en Afrikaans. Ná sy dood vereer die Afrika studiesentrum van die Universiteit van Leiden hom met 'n huldigingsbundel getitel Koekemakranke: die pad van Vernie February (1938–2002). Die bundel bevat huldigingsartikels oor hom deur verskeie vriende en akademici en 'n keur uit sy eie geskrifte. Hierdie geskrifte sluit in artikels wat tussen 1984 en 1992 in Die Suid-Afrikaan verskyn het, 'n artikel oor die Suid-Afrikaanse letterkunde en vier gedigte.
Publikasies
1977 – Flagellated skin, a fine fetish
1979 – O snotverdriet
1981 – Mind your colour
1982 – Spectre de la rose
- Just the faintest spoor…
1985 - De staat en schrijver in Zuid-Afrika
1987 - Moderne Caribische verhalen (samesteller)
1988 - And bid him sing: Essays in Literature and Cultural Domination
2004 - Koekemakranke: die pad van Vernie February (1938–2002)