cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reënvalbepaling
Reënwoude
Die Duitse plantkundige Andreas Schimper het in 1898 die eerste keer na die oorvloed van groot bome en ander plantegroei in tropiese gedeeltes van die wêreld as reënwoude verwys. Dié tropiese woude huisves nie alleen meer as 50% van die aarde se plant- en dierespesies nie, maar baie soorte medisyne en nywerheidsprodukte kom daarvandaan.
Aardverwarming
Toenemende aardverwarming het ook ’n bewese invloed op reënval. Dit kan, saam met die smelt van gletsers en die styging van die seevlak, ook tot meer en erger orkane of tropiese storms lei en windpatrone laat verander. Die veranderende winde by Antarktika trek byvoorbeeld reën weg van Australië en veroorsaak verminderde reënval en al hoe meer droogtes in dié land.
Aan die ander kant kan aardverwarming ook toenemende vloede (en versekeringseise) tot gevolg hê en landbouproduksie van jaar tot jaar aansienlik laat wissel: omdat die atmosfeer warmer is, kan dit meer vog hou en die atmosfeer meer onstabiel maak.
Die ironie is dat swaarder reën in ’n spesifieke gebied terselfdertyd langer droogtetydperke tot die volgende reën tot gevolg kan hê. Navorsing dui byvoorbeeld daarop dat die waarskynlikheid dat suidelike Europa vir 30 dae lank min of geen reën kan kry, 2-5 keer groter kan wees wanneer die hoeveelheid koolstofdioksied verdubbel.
El Niño en La Niña
Die weerverskynsels El Niño en La Niña druk waarskynlik al eeue hul stempel op die wêreld se weerpatrone af en die twee is ’n kragtige kombinasie om reënval en gepaardgaande klimaatspatrone te bepaal.
Wat El Niño betref, ontstaan dit elke paar jaar wanneer die temperatuur van seewater in die Stille Oseaan in die omgewing van Suid-Amerika warmer raak, winde verander van rigting en die weerpatrone lei tot droogtes in onder Suid-Afrika en Australië en terselfdertyd oorstromings in die Noordelike Halfrond. Hoewel die verskynsel gewoonlik in Junie ontstaan, gewoonlik die ergste in die laatsomer is en dan in April kwyn, kan dit selfs 18 maande lank duur.
La Niña bring weer meer as die gemiddelde reën vir Suid-Afrika en ander lande mee.
Reënvalstimulasie
Dit is ook belangrik dat na die omstrede onderwerp van reënstimulasie gekyk word wanneer na reënvalbepalers gekyk word. Dit kom kortliks daarop neer dat reënwolke wat aan die opbou is, kunsmatig gestimuleer word deur kondensasiestof wat kan help om die reën in groter hoeveelhede moontlik te maak. So word droë-ys of silwerjodied (’n verbinding van jodium en silwer) uit ’n vliegtuig op die wolk gestrooi, of klein hoeveelhede water op aktiefvormende cumuluswolke neergelaat, wat ’n kettingreaksie veroorsaak en dus reën tot gevolg het.
Hoewel eksperimente met die “melking van wolke” reeds in 1946 in Amerika begin het en reeds in sowat 80 lande uitgevoer is (ook in Suid-Afrika, in die Bethlehem- en ander omgewings), is daar steeds meningsverskil daaroor. Sommiges meen die voordele van reënvalstimulasie regverdig nie werklik die hoë koste daarvan nie. Ander verskil van die skeptici. Voorbeelde van Israel (waar navorsers beweer het dat die reënneerslag met 18% verhoog is) en Rusland (waar die bestrooiing van wolke haelvoorkoms 80% verminder het) is al gehoor. Ander sê reënstimulasie het al in gevalle tot oorstromings en selfs die dood van mense gelei, soos in Suid-Dakota in Amerika in 1972.
In erge droogtetoestande is dikwels nie eens wolke aan die opbou nie, omdat die lae voggehalte van die lug dit nie moontlik maak nie. Dit is ook nie gewaarborg dat dit sal reën wanneer daar wel wolke is om te bestrooi nie.
Rekordhouding van reënval
Dit is uiters belangrik dat rekordhouding van reënval deur lande gehou word, omdat dit deurslaggewende besluite moontlik maak. So weet boere wat die optimumtyd is om hul gewasse te plant en te oes, boukontrakteurs wanneer die droogste tyd van die jaar is om nuwe bouprojekte aan te pak en die organiseerders van buitelugvertonings – soos rockkonserte – wanneer reën hulle statisties die minste behoort te ontwrig. Rekordhouding van warm- en koue-periodes kan ook beplanning daarvoor verbeter. Dit moet egter altyd in gedagte gehou word dat historiese rekords oor baie jare tendense aandui en nie noodwendig ’n waarborg is dat die patroon gevolg sal word nie. Suid-Afrika hou reeds baie dekades lank reënvalrekords – vir spesifieke gebiede en ook vir die land in geheel. Dit dui reëntendense aan en vergemaklik besluitneming.
Kaapstad kry normaalweg 780 mm per jaar (die beste maand is Junie, met ’n gemiddeld van 140 mm) en Johannesburg ontvang sowat 600 mm per jaar, met Januarie die beste maand met gemiddeld 110 mm.
In ’n web-artikel in Februarie 2017 sê die landboubedryfsvereniging Graan SA dat ’n eeu se reënvalstatistieke waardevolle besluitneming moontlik maak. So is die jaarlikse gemiddelde reënval in die Vrystaat sowat 590 mm – effens minder as die 600-650 mm wat die ekonomiese produksie van gewasse moontlik maak – maar met goeie beplanning kan boere  nat tye (volgens rekords) optimaal benut om byvoorbeeld droëland-opbrengste van 3,5-6,0 ton/hektaar moontlik te maak.
Uiteindelik kan nie veel aan die reënval gedoen word nie behalwe dat dit so goed moontlik bestuur kan word, gegrond op betroubare langtermynrekords.
Petroleumbedryf in Nigerië
Nigerië is die tweede grootste olie- en gasprodusent in Afrika. Ruolie uit die Niger-delta-kom kom in twee tipes voor: lig en betreklik swaar – die ligter het ongeveer 36 swaartekrag terwyl die swaarder 20–25 swaartekrag het. Beide tipes is paraffienies en laag in swael. Nigerië se ekonomie en begroting is sedert 1960 grootliks ondersteun uit inkomste en inkomste wat uit die petroleumbedryf gegenereer is. Statistieke soos teen Februarie 2021 toon dat die Nigeriese oliesektor bydra tot ongeveer 9% van die hele BBP van die land. Nigerië is die tweede grootste olie- en gasprodusent in Afrika, 'n groot uitvoerder van ruolie en petroleumprodukte na die Verenigde State van Amerika. In 2010 het Nigerië meer as een miljoen vate per dag na die Verenigde State uitgevoer, wat 9% van die Amerikaanse totale invoer van ruolie en petroleumprodukte verteenwoordig en meer as 40% van Nigerië-uitvoere.
Die behoefte aan holistiese hervormings in die petroleumbedryf, gemak om sake te doen en aanmoediging van plaaslike inhoud in die bedryf het die Petroleumbedryfwet deur die Goodluck Jonathan-administrasie op 18 Julie 2008 ontstaan.
Hymedesmia pharos
Hymedesmia pharos is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2012 deur Goodwin, Brewin & Brickle.
Egon Krenz
Egon Rudi Ernst Krenz ( Duitse uitspraak: [ˈeːgɔn ˈkʁɛnts]; gebore op 19 Maart 1937) is 'n voormalige Oos-Duitse politikus wat gedurende die laaste maande van 1989 die laaste kommunistiese leier van Oos-Duitsland was. Hy het Erich Honecker opgevolg as die algemene sekretaris van die regerende Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED), maar is eers maande later gedwing om te bedank toe die Berlynse Muur geval het.
Gedurende sy loopbaan beklee Krenz 'n aantal prominente posisies in die SED. Hy was van 1984 af Honecker se adjunk, totdat hy hom in 1989 opgevolg het te midde van betogings teen die regering. Krenz slaag nie in sy poging om die kommunistiese regering te ontbind nie, en is gedwing om te bedank enkele weke na die val van die Berlynse Muur. Hy is op 21 Januarie 1990 uit die SED-party geskors. Na die Duitse hereniging in 1990 is hy ses-en-'n-half jaar gevangenisstraf gevonnis weens manslag vir sy rol in die kommunistiese regering. Hy het na sy vrylating uit die tronk laat in 2003 na die klein dorpie Dierhagen in Mecklenburg-Vorpommern getree.
Duet Tal & Groethuysen
Die Israeli pianis Yaara Tal (gebore op 27 Februarie 1955 in Kfar Saba) en haar Duitse vennoot Andreas Groethuysen (gebore op 2 September 1956 in München) is 'n klavierduet. Yaara Tal het onder Ilona Vincze en Arie Vardi studeer voordat sy na Duitsland is waar sy haar studies voltooi het onder Hugo Steurer en Ludwig Hoffmann. Andreas Groethuysen, die seun van Herbert Groethuysen, het by die Hochschule für Musik und Theater München onder Ludwig Hoffmann en in Londen onder Peter Feuchtwanger gestudeer. Hulle speel sedert 1985 wêreldwyd en het reeds in al die voorste musikale sentra en tydens die mees luisterryke feeste verskyn. Uitgebreide opnames maak deel uit van hul loopbane: die duet het opnames vrygestel van klaviermusiek vir vier hande van nie slegs die sentrale repertoire nie maar ook werke wat minder bekend is aan die wye publiek. Die duet het reeds vir hul opnames verskeie pryse en eerbewyse ontvang soos die "Preis der Deutschen Schallplattenkritik", die Echo-prys van die Duitse Phono Akademie en die "Cannes Klassieke Prys". Hulle opnames was wyd geprys vir hul programmatiese vindingrykheid sowel as hul pianistiese deursigtigheid en die helderheid van die duet se interpretasies.
Cyclopia meyeriana
Die woltee (Cyclopia meyeriana) is 'n struik wat hoort tot die genus Cyclopia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Sederberg tot die Riviersonderendberge voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 8 500 km² en word op hoogtes van 1 000-1 800 m gevind. Die plant is deel van die fynbos.
Drosanthemum leptum
Drosanthemum leptum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap naby Robertson voorkom. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km² en is deel van die fynbos-bioom. Dit groei in rotsklowe op hoogtes van 215-300 m en word as seldsaam beskou.
Fraser Kershaw
Fraser Kershaw is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rol in die televisiereeks Sacramento Film Works (2015).
Dassault Mystère
Die Dassault Mystère is 'n Franse vegvliegtuig wat ontwikkel is uit die Ouragen en is hulle eerste straalvegvliegtuig. Dit ontwerp is ontleen van die Ouragen wat met swiepvlerke en groter stertvlerke toegerus is. Dit was een van die eerste swiepvlerk vegters in produksie in Wes-Europa en is in diens gestel tussen 1954 en 1956. Dit is aangedryf deur die SNEC-MA Atar motor, die eerste Franse turbostraal motor vir militêre gebruik.
Pterocarpus marsupium
Pterocarpus marsupium is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Bangladesj, Indië, Nepal en Sri Lanka.
Dassault Mystère
'n Mystère IIA was die eerste Franse vliegtuig wat deur die klankgrens gebreek het tydens 'n duikvlug op 28 Oktober 1952. Die Franse Lugmag het 150 Mystère IIC modelle bestel waarvan die laaste in 1957 afgelewer is. Teen die tyd was die vliegtuig verouderd en net vir gevorderde opleiding tot in 1963 gebruik.
Teen die tyd dat die Mystère in diens gestel is het die Mystère IV reeds gevlieg. Die Mystère IV was 'n nuwe vliegtuig wat weinig in gemeen gehad het met die Mystère II. Die romp was ovaalvormig, die vlerke was dunner met 'n groter hoek en die stertvlerk was nuut. Die eerste prototipe het in September 1952 sy nooiensvlug voltooi, aangedryf deur 'n Hispano vervaardigde Rolls-Royce Tay 250 motor asook die eerste tien eenhede. Latere vliegtuie was aangedryf deur die Hispano-Suiza Verdon motor. Die kontrak vir 225 Mystère IVA's was gefinansieer deur die VSA as deel van NAVO se Militêre Ondersteunings Program. Die eerste produksie Mystère IVA het in Mei 1954 gevlieg en is in diens gestel in 1955 deur die Franse Lugmag. Hier het dit tot in 1963 as frontlinie vegvliegtuig diens gedoen en het gedien as opleidings vliegtuie tot in 1980.
Pterocarpus marsupium
Die spesie het ook twee subspesies:
Dassault Mystère
Sestig Verdon aangedrewe IVA's is aan Israel verkoop en die eerste groep van 24 is in April 1956 afgelewer. Hulle was net betyds vir die Oktober oorlog en in die hande van vaardige Israeli vlieëniers het hulle nie teruggestaan vir die Egiptiese MiG-15's nie. Die Indiese lugmag het ook 110 Verdon aangedrewe IVA's gekoop en die eerstes was afgelewer in 1957. Hulle was gebruik in 'n ondersteuning's rol in die 1965 oorlog tussen Indië en Pakistan.
Super Mystère
Die Super Mystère was die hoogtepunt in die ontwikkeling van die Mystère. Dit was in wese 'n nuwe vliegtuig, dit was groter en swaarder as die vorige modelle en was die eerste produksie Europese vegvliegtuig wat supersoniese snelhede kon bereik. Die eerste prototipe het in Maart 1955 gevlieg en het swiepvlerke van 45° gehad. Dit het op sy tweede dag in 'n gelyk vlug Mach-1 oorskry. Daar was 180 Super Mystère's gebou vir die Franse Lugmag waarvan die laaste in 1959 afgelewer was. Hul rol was verander na opleiding nadat die Mirage III in diens gestel is. Hulle is eers in 1977 uit diens gestel.
In 1958 was 36 Super Mystère's verkoop aan Israel wat dit gebruik het teen die MiG-19. In die vroeë sewentigs het die Israeli's die vliegtuig opgradeer en hulle toegerus met 'n Pratt & Whitney J52-P8A motor sonder nabrander. Twaalf van dié vliegtuie was weer verkoop aan Honduras wat hulle tot in 1989 bedryf het.
Hymedesmia parvispicula
Hymedesmia parvispicula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton & Rao.
Jean-Marc Luisada
Jean-Marc Luisada (gebore op 3 Junie 1958) is 'n Franse pianis wat in Bizerte, Tunisië gebore is. Hy het op die "normale ouderdom" van ses jarige leeftyd begin klavier studeer.
Biografie
Luisada het op die ouderdom van sestien jaar met sy studies by die Paryse Konservatoria begin onder Dominique Merlet en Marcel Ciampi (klavier) en Geneviève Joy-Dutilleux (kamermusiek). Hy het ook onder Nikita Magaloff en Paul Badura-Skoda studeer. In 1985 het hy 5de prys tydens die Internasionale Chopin Klavierkompetisie in Warskou gewen. Teen die leeftyd van 29 jaar het hy reeds in Europa, die VSA en Asië gespeel waar hy bekend was as 'n uitvoerder van "buitengewone uitnemendheid".
Hy het in 1998 'n eksklusiewe ooreenkoms met RCA Red Seal geteken. Tussen sy opnames tel die walse en mazurkas van Chopin en die rare weergawe vir kamerorkes van die eerste Chopin klavierconcerto, wat saam met die Talich Kwartet opgeneem is. Luisada dien op die fakulteit van die École Normale de Musique de Paris. Luisada noem homself 'n mens van die 19de eeu, en maak dikwels melding van sy liefde vir die verlede en geskiedenis in sy musiek.
Drosanthemum macrocalyx
Drosanthemum macrocalyx is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Jack Kesy
Jack Kesy is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Baywatch (2017), Death Wish (2018), en 12 Strong (2018), en in die televisiereeks Claws (2017).
Fermi-gammastraal-ruimteteleskoop
Die Fermi-gammastraal-ruimteteleskoop (Engels: Fermi Gamma-ray Space Telescope, FGST ) is ’n ruimtesterrewag wat gebruik word vir gammastraal-sterrekundewaarnemings vanuit ’n lae wentelbaan om die Aarde. Dit was voorheen bekend as die Gammastraal-grootarea-ruimteteleskoop (Gamma-ray Large Area Space Telescope, GLAST).
Sy hoofinstrument is die Grootareateleskoop (LAT) waarmee sterrekundiges meestal ’n opname van groot dele van die ruimte doen om astrofisiese en kosmologiese verskynsels te bestudeer, soos die kerns van aktiewe sterrestelsels, pulsars en donker materie. Nog ’n instrument aan boord, die Gammastraal-uitbarstingsmonitor (GBM), word gebruik om gammastraal-uitbarstings te bestudeer.
Fermi is op 11 Junie 2008 met ’n Delta II 7920-H-vuurpyl gelanseer as ’n gesamentlike projek van Nasa, die Amerikaanse departement van energie, en regeringsagentskapp in Frankryk, Duitsland, Italië, Japan en Swede.
Hymedesmia primitiva
Hymedesmia primitiva is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Patricia Vinnicombe
Patricia Joan Vinnicombe (1932 - 2003) was 'n Suid-Afrikaanse argeoloog en kunstenaar, bekend vir die identifisering en kopiëring van Boesman rotskuns in die valleie en voetheuwels van die Drakensberge. Haar werk het die studie van rotskuns omskep in 'n wetenskap. Sy was ook aktief in die behoud van die Australiese inboorlinge se rotskuns in Wes-Australië.
Hymedesmia primitiva
Die spons behoort tot die genus Hymedesmia en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Lundbeck.
Patricia Vinnicombe
Vroeë lewe en loopbaan
Vinnicombe is in die Mount Currie-distrik, Griekwaland-Oos gebore en het op die plaas West Ilsey in die Underberg-distrik groot geword, omring deur die rotskuns van die Drakensberge. Sy het haar eerste afskrifte van hierdie skilderye gemaak teen die ouderdom van 13. Sy het skoolgegaan in Underberg en Pietermaritzburg.
Sy het aan die Universiteit van die Witwatersrand (Wits) studeer en gekwalifiseer as 'n arbeidsterapeut in 1954 en later in Londen as 'n arbeidsterapeut gewerk. Maar kontak met die paleoanatomiste Raymond Dart en Phillip Tobias by WITS het haar gelei om te konsentreer op die studie van rotskuns in die Drakensbergstreek. Sy het basiese rotskunsnatrekings-tegnieke by WITS geleer en het haar eie tegniek ontwikkel deur gebruik te maak van poliëtileen en waterverf tempera wat met 'n skoonmaakmiddel as fikseermiddel gemeng is.
Gedurende die tyd toe sy in Londen as terapeut was, het sy ook haar natrekwerk by die Imperial Instituut uitgestal. Die positiewe reaksie op die uitstalling het haar gelei om 'n meer noukeurige metode te skep om die skilderye te kopieer wat op 23 eienskappe gebaseer was. Die geloofwaardigheid van Vinnicombe se metode het haar die geleentheid gebied om terug te keer na Suid-Afrika en rotskuns in die Drakensberge op te spoor.
Die Drakensberge
Vinnicombe het in 1958 'n noukeurige opname in die Drakensberge onderneem om al die rotskuns daarin aan te teken. Hierdie navorsing is geborg deur die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing en is onder toesig van B.D. Malan, sekretaris van die Historiese Monumentekommissie, onderneem. Hulle het 'n program van numeriese analise ontwerp wat met ponskaarte uitgevoer kon word.
Sy het haar man, Patrick Carter, tydens haar werk in die Drakensberge ontmoet. Hy was 'n argeoloog wat in Lesotho en KwaZulu-Natal uitgrawenswerk gedoen het. Hulle het in 1961 getrou en daarna teruggekeer na Cambridge, Engeland. Hier is Vinnicombe 'n navorsingsgenootskap toegeken aan Clare Hall. Dit het haar toegelaat om die data wat sy in die Drakensberg versamel het, te analiseer.
Ruimtepak
Die Extravehicular Mobility Unit (EMU) word sedert 1981 gebruik; en word vandag steeds deur ruimtevaarders op die Internasionale Ruimtestasie gedra. Dit is baie swaar, op aarde weeg die pak 178 kg.
Haworthia vlokii
Haworthia vlokii is 'n meerjarige sukkulent wat tot die genus Haworthia behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Swartberge voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 73 km², daar is slegs een populasie en word as seldsaam beskou.
Ruimtepak
Ruimtevaarders wat die pak dra moet ’n uur lank wag sodat hul liggaam aan die druk en suiwer suurstof gewoond kan raak. Dit neem 45 minute om die pak aan te trek.
Patricia Vinnicombe
Die Drakensberge
Sy was diep beïnvloed deur antropologiese teorie en aangemoedig deur die antropoloë Edmund Leach en Isaac Schapera, sowel as die argeoloog Peter Ucko. Dit het haar gelei om rekords van die Boesman se geskiedenis, lewe en geloof te ondersoek. Gedurende hierdie tyd het sy nou saamgewerk met John Wright en in kontak gebly het met David Lewis-Williams. Sy het ook die Natalse Argief in Pietermaritzburg, die Natalse Samelewingsbiblioteek, die Killie Campbell-Africana-biblioteek en die Natalse Museum geraadpleeg om meer inligting oor die geskiedenis en agtergrond van die Boesmans te verkry.
Ruimtepak
Waaruit bestaan die pak se materiaal
Die pak bestaan uit 13 verskillende lae wat onder andere twee lae ingeboude pypies insluit waardeur daar water sirkuleer om die ruimtevaarder se lyf koel te hou.
Caulophacus schulzei
Caulophacus schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Ruimtepak
Waaruit bestaan die pak se materiaal
Daar is ’n drukkledingstuk van twee lae wat sorg dat die pak met lug gevul is, terwyl die verwarmde kledingstuk van agt lae toesien dat hy/sy teen ruimtestof en ander voorwerpe beskerm word. Laastens is daar ’n waterdigte en brandbestande buitelaag.
Caulophacus schulzei
Die spons behoort tot die geslag Caulophacus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Wilson.
Patricia Vinnicombe
Die Drakensberge
In 1967 het die Suid-Afrikaanse Argeologiese Bulletin haar metodologie gepubliseer en die Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Wetenskap het 'n paar voorlopige resultate uit die 8,478 beelde wat sy aangeteken het gepubliseer. Die studie het aangedui dat kuns uit verskillende streke met numeriese tegnieke vergelyk kon word. Hierdie idee sou uiteindelik die studie van Suid-Afrikaanse rotskuns omskep in 'n wetenskaplike veld.
Ruimtepak
Die EMU se rugsak
Dit is ’n rugsak wat lewe ondersteun. Dit bevat onder andere ’n sekondêre suurstoftenk wat ’n halfuur se noodsuurstofvoorraad hou.
Patricia Vinnicombe
Die Drakensberge
In 1972 het sy haar artikel Myth, motive and selection in Southern African Rock Art (Mite, motief en seleksie in Suider-Afrikaanse rotskuns) gepubliseer waarin sy Boesman-etnografie en rotskuns gekombineer het met besondere klem op beelde van die eland, die mees algemene beeld in Boesman-rotskuns.
Ruimtepak
Die EMU se rugsak
Dit sluit verder ’n watertenk (vir die verkoelingstelsel), ’n radio (vir kommunikasie-doeleindes), ’n battery (vir elektriese krag) en die primêre suurstoftenk (suiwer suurstof vir sewe ure) in.
Patricia Vinnicombe
Die Drakensberge
In 1976 het sy die boek People of the Eland: rock paintings of the Drakensburg Bushmen as a reflection of their life and thought (Mense van die Eland ': rotskuns van die Drakensburgse Boesmans as 'n weerspieëling van hul lewe en gedagtes) gepubliseer. Die Universiteit van Natal het die boek uitgegee en die Universiteit van Cambridge het haar in die selfde jaar 'n PhD toegeken. Ten tye van Vinnicombe se dood was die boek nog steeds 'n veelgebruikte verwysingsboek.
Ruimtepak
Interessante feite
Die EMU is wit omdat dié kleur help om die son se hitte te weerkaats. In die ruimte kan die temperatuur in direkte sonlig tot 135 grade Celsius styg.
Patricia Vinnicombe
Die Drakensberge
Vinnicombe en Carter het met tye in Ghana, Tanzanië, Ethiopië en Egipte gewerk. Vinnicombe het gehelp met die dokumentering van plekke aangedui deur UNESCO wat later deur die vulling van die Aswandam in Egipte oorstroom is. In 1974 het Carter en Vinnicombe na rotskuns terreine in die Hadar en Dire Dawa provinsies van Ethiopië gesoek. duimnael|links | Australiese inboorlinge se rotssnywerk in Burrup Penninsula, Australië
Ruimtepak
Interessante feite
Die ruimtevaarders dra ook spesiale "doeke", Maximum Absorbency Garment (MAG) genoem, Hulle dra dit tydens lansering, landing en op hul ruimtewandelings.
Patricia Vinnicombe
Regte, grondeise en welstand
In 1978 het Vinnicombe met haar seun na Australië geëmigreer waar sy in diens gestel was aan die "Australian Institute of Aboriginal and Torres Strait Islander Studies" (AIA) in Canberra en die "National Parks and Wildlife Service (New South Wales)". Sy het ook tyd in Sydney deurgebring waar sy inheemse plekke in die "North Hawkesbury Archaeological Project" ondersoek het, voor die bou van 'n dam in die omgewing. Die projek het geëindig in 1980 maar Vinnicombe se verslag oor hierdie werk, getiteld Predeliction and Prediction: a study of Aboriginal sites in the Gosford-Wyong region, was nooit gepubliseer nie.
Ruimtepak
Die pak van die toekoms
Nasa se Z-2-pak word tans ontwikkel en is ontwerp om ruimtevaarders op Mars, die maan en dalk ander planete by te staan. Die pak se verbeterde skerm maak dit vir ruimtevaarders moontlik om beter te sien, terwyl ander verstellings (soos die ingangsluik, die lewensondersteuningstelsel en die verbeterde toegang tot die pak) vir ’n moderne en meer gerieflike toestel sorg.
Patricia Vinnicombe
Regte, grondeise en welstand
Vinnicombe het die data van die Noord Hawkesbury-projek gebruik om verskeie eienskappe van inheemse rotsskuilings te bepaal. Hierdie inligting is dan toegepas op rotsskuilings in die "Mangrove Creek Dam" gebied voor die dam se voltooiing om te bepaal of hulle ooit bewoon was. Die navorsing was dan uitgebrei buite rotsskuilings en het gelei tot 'n konsep genaamd Potential Archaeological Deposits (potensiële argeologieseplekke). Die plekke het die eienskappe van plekke wat voorheen bewoon was en kon argeologiese artefakte bevat. In gebiede waar hierdie plekke bedreig is, kon hulle geïdentifiseer word en toets uitgrawings gemaak word. Dit het die opsporing van argeologiese terreine gefasiliteer, voordat hulle deur konstruksiewerk ontdek was en moontlik beskadig was.
Vanaf 1980 het sy as navorsingsbeampte in die departement van aboriginale plekke by die Wes-Australiese Museum in Perth gewerk en was hoofsaaklik besig met Australiese-inheemse regte, grondeise en welvaart. Sy het beweer dat dit makliker was om inheemsekuns te interpreteer, aangesien sy die inheemse mense kon vra wat die bedoeling van die skilders was.
In die 1990's het Vinnicombe betrokke geraak by 'n omgewingsbewaaringsveldtog in die Murujuga, Burrup-skiereiland van Wes-Australië, waar inheemse rotssnywerk bedreig was deur chemiese vrystellings uit die gasindustrie wat daar geleë was. In 1997 het sy afgetree, maar het haar werk voortgesit met 'n toekenning van die AIA as 'n erelid van die Wes-Australiese Museum. Een van haar navorsingsvelde was Wes-Australiese Bardi-Jawi-dansborde.
Vinnicombe het in 2001 en 2002 vir 3-maandlange tydperke na Suid-Afrika teruggekeer om by die Rotskunsnavorsingsinstituut van die Universiteit van die Witwatersrand te werk. Sy het in hierdie tydperk die rotskunsnatrekings wat sy in die 1950's en 1960's gemaak het, gekatalogiseer met behulp van haar assistent, J. Olofsson. Hierdie werk is befonds deur die "Swan fund" (swanfonds) van die Universiteit van Oxford. Dit was verwag dat sy weer in Mei 2003 terug na Suid-Afrika sou reis, maar sy het op 30 Maart 2003 skielik gesterf in Karratha, Wes-Australië. Sy was op 'n veldrit saam met 'n kollega uit Suid-Afrika, Warren Fish. Hulle het ondersoek ingestel na moontlike skade aan inheemse kuns veroorsaak deur nywerheidsemissies, soos wat hulle in die 1990's gedoen het.
Hommelby
'n Hommelby is enige van meer as 250 spesies in die Bombus genus, deel van Apidae, een van die by families. Die genus is die enigste bestaande groep in die Bombini tribus, hoewel 'n paar uitgestorwe verwante genera (e.g., Calyptapis) is bekend van fossiele. Hulle word hoofsaaklik in hoër hoogtes of breedtegrade in die Noordelike Halfrond aangetref, hoewel hulle ook in Suid-Amerika voorkom, waar 'n paar laagland tropiese spesies geïdentifiseer is. Europese hommelbye is ook aan Nieu-Seeland en Tasmanië bekendgestel.
Drosanthemum praecultum
Drosanthemum praecultum is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.
Giovanni Battista Pergolesi
duimnael|Beweerde portret van Pergolesi soos aangebied deur sy biograaf Florimo aan die Napelse Konservatorium
Giovanni Battista Draghi (4 Januarie 1710 – 16 of 17 Maart 1736), ook somtyds na verwys as Giovanni Battista Pergolesi, was 'n Italiaanse komponis, violis en orrelmusikant. Sy bekendste werke sluit sy Stabat Mater en die opera La serva padrona in. Sy werke sluit operas and gewyde musiek in. Hy is op die baie jong ouderdom van 26 aan tuberkulose oorlede.
Biografie
Pergolesi is gebore in Jesi in wat nou die Provinsie van Ancona is, maar toe deel was van die Pouslike State. Hy was algemeen bekend as "Pergolesi", 'n demoniem wat toegeskryf is aan die inwoners van Pergola in Marche, Italië. Dit was ook die geboorteplek van sy voorsate. Hy het musiek studeer in Jesi onder 'n plaaslike musikant, Franceso Santini, voordat hy na Napels gegaan het in 1725, waar hy onder andere onder Gaetano Greco en Francesco Feo studeer het.
Pergolesi was een van die belangrikste vroeë komponiste van Opera Buffa (komiese opera). Sy opera seria, Il prigionier superbo, bevat die tweedelige buffa-intermezzo, La serva padrona (28 Augustus 1733), welke 'n baie gewilde werk in eie reg geword het. Toe dit opgevoer is in Parys in 1752 het dit gelei tot die sogenaamde Querelle des Bouffons ("rusie van die komiese akteurs") tussen ondersteuners van ernstige Franse opera deur kunstenaars soos Jean-Baptiste Lully en Jean-Philippe Rameau aan die een kant, en ondersteuners van die nuwe Italiaanse komiese opera. Pergolesi is voorgehou as 'n model van die Italiaanse styl gedurende hierdie rusie, wat die Paryse musikale gemeenskap vir twee jaar verdeel het.
Van Pergolesi se ander operawerke is sy eerste opera La Salustia (1732), Lo frate 'nnamorato (Die Broer wat Verlief is, 1732, gebaseer op 'n teks in die Napolitaanse taal), L'Olimpiade (Pergolesi) (Januarie 1735) en Il Flaminio (1735, gebaseer op 'n teks in die Napolitaanse taal). Al sy operas is eerste opgevoer in Napels, behalwe vir L'Olimpiade, wat eerste opgevoer is in Rome.
Pergolesi het ook gewyde musiek geskryf insluitende 'n mis in F en drie Salve Regina toonsettings. Dit is egter sy Stabat Mater (Pergolesi) (1736), vir sopraan, alto, strykorkes en basso continuo, wat sy mees bekende gewyde werk is. Dit is aangevra deur die Confraternita dei Cavalieri di San Luigi di Palazzo, wat 'n Goeie Vrydag-meditasie ter ere van die Maagd Maria aangebied het. Pergolesi se werk het een van die werke wat slegs nege jaar tevore deur Alessandro Scarlatti gekomponeer is vervang, wat reeds op daardie tydstip gesien is as "oudmodies". Dit dui aan hoe gou die publiek se smaak in daardie jare verander het. Die Vastyd-himne ‘God van Barmhartigheid en Medelye’ deur die Redemptoriese priester Edmund Vaughan word meestal getoonset tot 'n deuntjie wat aangepas is deur Pergolesi. Terwyl die werk klassiek is wat omvang betref, demonstreer die openingsgedeelte Pergolesi se bemeestering van die Italiaanse Barokstyl van durezze e ligature, wat gekarakteriseer word deur talle suspensies oor 'n vinniger, gesamentlike baslyn. Die werk het gewild gebly, en die mees gedrukte musikale werk van die 18de eeu geword. Dit is gearrangeer deur 'n aantal ander komponiste, insluitende Johann Sebastian Bach, wat dit geherorkestreer en aangepas het vir 'n nie-Mariase toewydingsteks in sy kantate Tilge, Höchster, meine Sünden, BWV 1083
Kapper
Die Kapper (Capparis spinosa) of kapperboom(pie), -kruid, -struik, kappertjieboom, -bos, ook kappertjie (blomsoort, Tropaeolum majus) (kapusynerblom -meer Neerlandisties volgens die WAT- "kapucijnbloem" (Nederlands)), vergelykbaar met die Franse capucine (1694) en Duitse Kapuzinerkresse, wat almal verwys na die kappie, soos gedra deur 'n spesifieke monnikorde) is 'n meerjarige plant met afgeronde, vlesige blare en groot wit tot pienkwit blomme.  Die plant is veral bekend vir die eetbare blomknoppe (kappertjies), wat gereeld as smaakmiddel gebruik word, en die vrugte (kapperbessies), wat albei meestal gepekel word. Ander spesies soos Capparis word ook saam met C. spinosa gepluk vir hul knoppe of vrugte. Ander dele van Capparis- plante word gebruik in die vervaardiging van medisyne en skoonheidsmiddels.
Giovanni Battista Pergolesi
Biografie
Giovanni Battista Pergolesi het op 16 Maart 1736 in Pozzuoli aan tuberkulose beswyk. Hy is die volgende dag uit die Franciskaanse klooster begrawe.
Kapper
Die Kapkappertjie, moontlik afgelei van die Engelse Cape caper, en dan spesifiek die blomknoppies daarvan, is van toepassing op Capparis sepiaria, var. citrifolia (Lam.) Toelken. Laasgenoemde het voorheen bekend gestaan onder die sinonieme Capparis citrifolia of Capparis capensis. Die Kapkappertjie is die Kaapse ekwivalent van Capparis spinosa wat in Europa gevind word. Die blomknoppies van die Kapkappertjie word gebruik soos dié van Capparis spinosa, en die plaaslike produk word Kapkappertjies genoem.
Inanda, KwaZulu-Natal
Inanda (Zoeloe: Aangename Plek) is 'n groot woongebied 24 km wes van Durban in die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Kapper
Capparis spinosa is inheems aan die Middellandse See-gebied. Dit is inheems aan byna al die omliggende Middellandse See-lande, en is opgeneem in die flora van die meeste daarvan. Dit is onseker of dit inheems is aan hierdie streek. Die familie Capparaceae kon in die trope ontstaan het en later na die Middellandse See-kom versprei het.
Giovanni Battista Pergolesi
Biografie
Pergolesi was in 1932 die onderwerp van 'n Italiaanse biografiese rolprent genaamd Pergolesi. Dit is geredigeer deur Guido Brignone met Elio Steiner wat die rol van die komponis gespeel het.
Pergolesi se werke op die grootskerm
Die opvoering van Pergolesi se Salve Regina is die fokus van die rolprent Farinelli (1994), waarin Farinelli ook die Stabat Mater Dolorosa opvoer in die enigste duet.
Die eerste en laaste dele van Pergolesi se Stabat Mater is gebruik in die klankbaan van die rolprent Jésus de Montréal (1989); die vyfde deel ("Quis est homo") is gebruik in die klankbaan van die rolprent Smilla's Sense of Snow (1997); die laaste deel is ook gebruik in die rolprent Amadeus (1984) en in die rolprent The Mirror (1975) deur Andrei Tarkovsky.
Die rolprent Cactus (1986) deur die Australiese regisseur Paul Cox bevat ook Pergolesi se Stabat Mater in die klankbaan. Nothing Left Unsaid, 'n 2016 dokumentêre rolprent oor Gloria Vanderbilt en Anderson Cooper, gebruik die laaste deel ("Quando Corpus / Amen") van Pergolesi se Stabat Mater.
Kapper
Die taksonomiese status van die spesie is omstrede en onseker. Spesies binne die genus Capparis wissel baie, en interspesifieke basters het deur die evolusionêre geskiedenis van die genus algemeen voorkom. As gevolg hiervan beskou sommige outeurs C. spinosa as bestaande uit veelvuldige verskillende spesies, en andere dat die Takson 'n enkele spesie is met veelvuldige variëteite of subspesies, of dat die takson C. spinosa 'n baster is tussen C. orientalis en C. sicula.
Inanda, KwaZulu-Natal
Geografie
Nabygeleë gemeenskappe sluit KwaMashu en Ntuzuma in, bykomend tot die groot stad Durban. Inanda beslaan 'n groot gebied en is onderverdeel in kleiner woonbuurte, soos Inanda Newtowns A, B en C; Inanda Glebe; Amaoti; en Emachobeni. Dube Village het iewat van 'n toeriste-aantreklikheid geword as gevolg van die ryk historiese verband met John Langibalele Dube, die eerste president van die African National Congress (ANC).
Kapper
Plant
Die struikgewas beskik oor baie loof, met afwisselende blare wat dik en blink, en rond tot eiervormig voorkom. Die blomme is soet en geurig, met vier kelkblare en vier wit tot pienkwit blomblare, en baie lang violetkleurige meeldrade, en 'n enkele stigma wat gewoonlik ver bo die meeldrade uitstyg.
Inanda, KwaZulu-Natal
Geografie
Aan die noordoostekant van Inanda is Phoenix, 'n blyplek/plaas gestig in 1904 deur Mahatma Gandhi, 'n Indiër politieke aktivis in Suid-Afrika tussen 1893 en 1914. Phoenix het gedien as basis vir sy sosiale hulpprogramme en sy bedrywighede van verset teen die ou landsregering.
Kapper
Omgewingsvereistes
Die kapperstruik benodig 'n halfdroë- of droë klimaat. Die kapperstruik het 'n reeks meganismes ontwikkel wat die impak van hoë bestralingsvlakke, hoë daaglikse temperature en onvoldoende grondwater tydens die groeiperiode daarvan verminder.
Die kapperbos het 'n vreemde reaksie op skielike toenames in bedompigheid; dit vorm vratagtige pokmerke oor die blaaroppervlak. Laasgenoemde is oënskynlik onskadelik, aangesien die plant vinnig by die nuwe toestande aanpas en onverpoosd voortgaan om nuwe blare te produseer.
Verbouing
Die kapperbos is die afgelope vier dekades as 'n gespesialiseerde kultuurproduk in sommige Europese lande bekendgestel. Die ekonomiese belang van die kapperplant het gelei tot 'n beduidende toename in beide die verbouings- en produksievlakke gedurende die laat 1980's. Die belangrikste produksiegebiede is in dorre omgewings geleë in Marokko, die suidoostelike Iberiese Skiereiland, Turkye, die Griekse eiland Santorini en die Italiaanse eiland Pantelleria en die Eoliese eilande, veral Salina. Hierdie spesie het spesiale meganismes ontwikkel om in Middellandse See-toestande te oorleef, en bekendstelling in half-droë lande mag help om versteuring van die bestaande ewewigte in daardie brose ekosisteme te voorkom.
'n Oestyd van ten minste drie maande is noodsaaklik vir winsgewendheid. Intense daglig en 'n lang groeitydperk is nodig om hoë opbrengste te verseker. Die kapperstruik kan in die somer temperature van meer as 40 ° C weerstaan, maar is gevoelig vir ryp gedurende die vegetatiewe periode. Soos in die voetheuwels van die Alpe, kan 'n kapperstruik lae temperature oorleef. Kapperplante word selfs in Ladakh 3,500 m bo seespieël aangetref, hoewel dit gewoonlik op 'n laer hoogte gekweek word. Sommige Italiaanse en Argentynse aanplantings kan sonder probleme sterk winde weerstaan, te danke aan die liggende argitektuur van die plant en die korsagtige konsekwentheid van die blare in sommige bevolkingsgroepe.
Die bekende verspreidings van elke spesie kan gebruik word om die oorsprong van kommersieel voorbereide kappertjies te identifiseer.
Die kapperbos is 'n rupikoolagtige spesie. Dit kom wydverspreid voor in rotsagtige gebiede en word in verskillende grondsoorte gekweek, insluitende alfisole, regosole en litosole. Op verskillende plekke van die Himalajas verdra C. spinosa beide slytige klei en sanderige, rotsagtige of gruisagtige oppervlaktes, met minder as 1% organiese materiaal. Dit groei op kaal rotse, skeure, krake en sandduine in Pakistan, in droë kalkagtige platorandjies van die Adriatiese streek, in droë kusstelsels van Egipte, Libië en Tunisië, in oorgangsones tussen die soutmoeras en die woestyne van die Asiatiese Rooi See- kus, in die rotsagtige droë bodem van die Jordaanvallei, in kalkagtige sandsteenkranse by Ramat Aviv, Israel, en in die sentrale westelike en noordwestelike kusduine van Australië. Dit groei spontaan in muurverbindings van antieke Romeinse vestings, op die Wesmuur van die Tempelberg van Jerusalem, en aan die wal van die kasteel Santa Bárbara (Alicante, Spanje). Klimplantagtige kapperplante oorheers die middeleeuse kalksteenwalle van Alcudia en die bastions van Palma (Mallorca, Spanje). Hierdie aggressiewe gedrag bring ernstige probleme vir die beskerming van monumente mee.
Voortplanting
Kapperplante kan maklik gekweek word uit vars sade wat van ryp vrugte versamel word en in 'n goed dreinerende saadopwekkende mengsel geplant word. Saailinge verskyn oor twee tot vier weke. Ou, gestoorde sade verval in 'n sluimertoestand en benodig koue stratifikasie om te ontkiem. Die lewensvatbare embrio's ontkiem binne drie tot vier dae na gedeeltelik verwydering van die saadjassie. Die saadjassie en die slym rondom die sade is moontlik ekologiese aanpassings om waterverlies te voorkom en saadlewensvatbaarheid gedurende die droë seisoen te bewaar.
Boordvestiging
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur in gebiede wat bewerk word, is meer as 14 ° C, en reënval wissel van 200 mm/jaar in Spanje tot 460mm/jaar in Pantelleria en 680 mm/jaar in Salina. In Pantelleria reën dit slegs 35mm vanaf Mei tot Augustus en 84mm in Salina, in die Aeoliese eilande. 'n Reënryke lente en 'n warm, droë somer word as voordelig beskou. Hierdie droogtebestande meerjarige plant word gebruik om landskappe te bou en erosie te verminder langs snelweë, steil rotsagtige hellings, sandduine of brose semi-droë ekosisteme.
Kapperplantaanplantings van meer as 25 tot 30 jaar oud is steeds produktief. Derhalwe is die fisiese eienskappe van die grond (tekstuur en diepte) veral belangrik. Kaperbosse kan uitgebreide wortelstelsels ontwikkel en groei die beste in diep, nie-gestratifiseerde, medium-tekstuur, leemagtige grond. Die ploeg van grond vind gewoonlik plaas voor die vestiging van kapperplante. Grondprofielwysigingspraktyke, soos die ploeg van dieptes van 0,6 tot 1 m kan sommige beperkings verbeter. In Pantelleria is die uitgraaf van groot pitte vir elke struik die doeltreffendste manier om die kapperplant in klipperige grond te verbou. Twee plantontwerpe word gebruik, die vierkant/reghoek en die laanstelsel. Spasiëring word bepaal deur die lewenskragtigheid van die biotipe, die vrugbaarheid van die grond, die gebruikte toerusting en die besproeiingsmetode, indien enige. Spasiering van 2,5 × 2,5 m of 2,5 × 2 m kom algemeen voor in Pantelleria. In Salina, in die Aeoliese eilande, is 3 × 3 m bevredigend vir Nocella. In Spanje is 4 × 4 m of 5 × 5 m bevredigend vir Mallorquina. Spasiëring van 2.0 tot 2.5 m is toepaslik indien C. spinosa gebruik word om gronderosie teen hellings te beheer.
Oes
Kapperknoppe word gewoonlik soggens gepluk. Omdat die jongste, kleinste knoppies die hoogste pryse behaal, is daaglikse oeste tipies.
Kappers kan van wilde plante geoes word, in welke geval dit nodig is om te weet dat die plant nie een van die giftige Capparis-spesies is wat eenders lyk nie. Die plant het gewoonlik geboë dorings wat die mense wat die knoppe oes, kan krap, alhoewel 'n paar doringlose variëteite ontwikkel is.
Kulinêre gebruike
Die gesoute en ingelegde kappertjieknop ('n kappertjie genoem) word dikwels as smaakmiddel of versiering gebruik. Kappertjies is 'n algemene bestanddeel in die Middelandse see-kookkuns, veral Siprus, Italië, en in Aeolies-Griekse en Maltese kos. Die volwasse vrugte van die Kapperstruik word insgelyks voorberei en as Kapperbessies bemark.
Die knoppe, wanneer dit gereed is om te oes, is donker olyfgroen van kleur en omtrent so groot soos 'n vars mieliepit. Dit word gepluk, dan in sout, of in 'n sout- en asynoplossing gepekel, en gedreineer. 'n Intense geur, wat soms beskryf word as soortgelyk aan swartpeper of mosterd, word ontwikkel namate mosterdolie (glukokapparyn) uit elke kapperknop vrygestel word. Hierdie ensiematiese reaksie lei tot die vorming van rutien, wat dikwels gesien word as gekristalliseerde wit kolle op die oppervlaktes van individuele kapperknoppe.
Kappertjiesaad is 'n kenmerkende bestanddeel in die Italiaanse kombuis, veral in Sisiliaanse, Aeoliese en Suid-Italiaanse kombuise. Dit word algemeen gebruik in slaaie, pastaslaaie, vleisgeregte, en pasta souse. Voorbeelde van gebruike in die Italiaanse kookkuns is hoenderpiccata en spaghetti alla puttanesca.
Kappers is een van die bestandele van tartaarsous. Dit word dikwels bedien met koue gerookte salm of geroosterde salmgeregte (veral lox en roomkaas). Kappertjies en kapperbessies word soms vervang deur olywe om 'n martini te versier.
Kapperblare, wat moeilik is om buite Griekeland of Siprus te vind, word veral in slaaie en visgeregte gebruik. Hulle word gepekel of gekook en in potte met pekelwater-soos kapperknoppies, gepreserveer.
Voedingswaarde
Gepreserveerde kappertjies bevat dikwels 'n hoë natriuminhoud. In 'n tipiese porsie van 28 gram, lewer kappertjies 6 kalorieë en 35% van die daaglikse aanbevolle waarde (DW) vir natrium, met geen ander voedingstowwe wat in beduidende hoeveelhede teenwoordig is nie. In 'n hoeveelheid van 100 gram is die natriuminhoud 2960 mg of 197% DW, met vitamien K (23% DW), yster (13% DW), en riboflavien (12% DW) wat ook aansienlike vlakke het.
Ander gebruike
Kappers word ook soms in skoonheidsmiddels gebruik.
Polifenole
Ingemaakte kappertjies bevat polifenole, insluitend die flavonoïede quercetin (173 mg per 100 g) en kaempferol (131 mg per 100 g), sowel as antosianiene.
Geskiedenis
Die kapperplant is in antieke Griekeland as 'n karminatiewe middel gebruik. Dit kom in argeologiese vlakke in die vorm van koolsuurhoudende sade voor en selde as blomknoppe en -vrugte in die konteks van die argaïese en klassieke oudheid. Athenaeus in Deipnosophistae gee veral baie aandag aan die kapper, net soos Plinius ( NH XIX, XLVIII.163) en Theophrastus.
Etimologies kan die kapper en sy familielede in verskillende Europese tale teruggespoor word na die klassieke Latyn se woord capparis,"caper", wat op hul beurt geleen is by die Griekse κάππαρις, kápparis, waarvan die oorsprong (sowel as dié van die plant) onbekend is, maar waarskynlik Asiaties is. 'n Ander teorie verbind kápparis met die naam van die eiland Siprus (Κύπρος, Kýpros ), waar kappers in groot hoeveelhede groei. In die Bybelse tyd het die kapperbessie na bewering oor afrodisiese eienskappe beskik; die Hebreeuse woord aviyyonah (אֲבִיּוֹנָה) vir kapper is nou gekoppel aan die Hebreeuse wortel אבה (avah), wat begeerte beteken. Die woord kom een keer in die Bybel voor in die boek Prediker, vers 12:5.
Die Middeleeuse Joodse kommentator Rashi gee ook 'n soortgelyke interpretasie (12:5 JPR ). Ouer vertalings, waaronder die Septuagint, Vulgaat, Peshitta en Aquila, lewer die woord egter op 'n meer konkrete wyse op as κάππαρις,  kapperbessie . In die woorde van een moderne idiomatiese vertaling (2004), "... die sprinkaan raak sy sprong kwyt,  en die kapperbessie het geen effek nie; (12:5 HCSB )"
Die bessies (abiyyonot) is geëet, soos blyk uit die verbintenis daarvan met tiendes en die beperkings van die Orlah. Dit word noukeurig in die Mishnah en die Talmud onderskei van kapperblare, alin, lote, temarot, en die kappertjieknoppe, "capperisin"; wat almal geëet is, soos gesien uit die seënvereiste, wat verklaar is om die vrug van die ẓelaf- of kapperplant te wees.
Talmud Bavli, Gemara Berachot, bladsy 36 A&B, bespreek die eet van kapperkelkblare teenoor kapperbessies, beide binne en buite die land van Israel en in Sirië.
Kappers word as 'n spesery in die Romeinse kookboek, die Apicius, genoem.
Alternatiewe gebruike
Nasturtium-, gousblom- en Cassia-knoppe word soms as plaasvervanger gebruik.
Cyclopia maculata
Die naaldblaarheuningbostee (Cyclopia maculata) is 'n struik wat hoort tot die genus Cyclopia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Bainskloof tot by Riversdale voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 11 226 km² en daar is tans vyftien subpopulasies bekend; daar is moontlik meer. Die plant is deel van die fynbos. Dit groei langs rivierstrome op die banke en word bedreig deur indringerplante, veral Acacia-spesies. Die spesie se getalle daal ook as gevolg van oorbewerking deur die heuningbostee produsente.
Die boom se FSA-nommer is 224.3.
Stelsel
'n Stelsel is 'n groep van verwante entiteite wat interaksie het met mekaar om 'n verenigde geheel te vorm. 'n Stelsel word bepaal deur sy ruimtelike en tydelike grense, omring en beïnvloed deur sy omgewing, beskryf deur sy struktuur en die doel daarvan, en word uitgedruk in sy werking daarvan.
Stelsels word bestudeer in sisteemteorie.
Drosanthemum parvifolium
Drosanthemum parvifolium is 'n vetplant in die vygiefamilie wat endemies aan Suid-Afrika is en in die Wes-Kaap voorkom.