cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
St. Kitts en Nevis
St. Kitts en Nevis (Engels: Saint Kitts and Nevis, ), amptelik die Federasie St. Kitts en Nevis of Federasie St. Christopher en Nevis (Federation of Saint Christopher and Nevis of Federation of Saint Kitts and Nevis ), is 'n eilandstaat in Noord-Amerika met 'n oppervlakte van 261 km² en 'n bevolking van 47 606 in 2021. Dit bestaan uit twee eilande: St. Kitts en Nevis wat albei aan die Klein-Antille behoort.
St. Kitts en Nevis is in die oostelike deel van die Karibiese See op die grens met die Atlantiese Oseaan geleë. Dit is in die suidooste van Sint Eustatius, Saba, Sint Bartolomeus, Saint-Martin/Sint Maarten en Anguilla, in die suidweste van Antigua en Barbuda en in die noordweste van Montserrat geleë. Die hoofstad en grootste stad is Basseterre, wat op die hoofeiland St. Kitts geleë is.
Die eilande St. Kitts en Nevis is in 1493 deur Christophorus Columbus tydens sy tweede reis vir Europa ontdek; hulle is onderskeidelik San Martín (vir Nevis) en Sant Yago (vir St. Kitts) genoem. Die naam van sy beskermheilige San Cristóbal is deur Christophorus Columbus nie aan St. Kitts gegee nie, maar aan die eiland Saba, sowat 20 myl verder noordwes. Dit het egter deur 'n karteringsfout by St. Kitts beland en die Engelse het die vertaling daarvan – St. Christopher – vir dié eiland gebruik. In die 17de eeu was "Kit(t)" 'n algemene bynaam vir Christophorus, waaruit St. Kitts vir dié eiland ontstaan het.
Op 19 September 1983 het St. Kitts en Nevis van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. St. Kitts en Nevis is 'n grondwetlike monargie binne die Britse Statebond en Charles III van die Verenigde Koninkryk is die staatshoof van dié land. St. Kitts en Nevis is die kleinste soewereine land in die Amerikas en die Westelike Halfrond, sowel volgens oppervlak asook bevolking. Dié eilande is gesogte vakansieplekke en die ekonomie is veral op toerisme gebaseer.
Sport
Krieket is St. Kitts en Nevis se gewildste sportsoort. St. Kitts en Nevis is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen. Saam met Antigua en Barbuda, Barbados, Grenada, Guyana, Jamaika, St. Lucia en Trinidad en Tobago het dié eilandstaat die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, wat deur Australië gewen is.
Aplysina inflata
Aplysina inflata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Carter.
Fleet
Fleet is 'n dorp in die noorde van die Engelse graafskap Hampshire, sowat 37 myl (60 km) suidwes van Londen geleë. Die nedersetting behels vier administratiewe parogieë of civil parishes: Fleet, Church Crookham, Crookham Village en Elvetham Heath.
Geografie
Fleet lê op die hoofspoorlyn tussen Londen en Southampton ongeveer 55 km vanaf Waterloo-stasie. Die snelweg M3 is aangrensend aan die noordelike grense van Fleet se beboude gebied. Fleet Pond, 'n meer van 21 ha en sy gepaardgaande natuurreservaat, grens aan die treinstasie en die oostelike grens van die beboude gebied. Die grootste deel van die land ten ooste en suide van die meer is heide- of berkbos met min landbou. Die weermag, wat 'n kaserne by die nabygeleë Aldershot het, gebruik hierdie land as oefeningsterrein. Grond in die weste en suide, waarvan baie in die Hartrivier- en Whitewaterrivier-valleie is, is beter geskik vir landbou. Farnborough se vliegveld lê ongeveer 3 km na die ooste van Fleet.
Fleet het 'n gematigde maritieme klimaat met 'n gemiddelde maksimum van 23 °C gedurende Julie en 'n gemiddelde minimum van 1 °C gedurende Februarie. Die gemiddelde jaarlikse reënval is ongeveer 700 mm.
Geskiedenis
In die Angelsaksiese tyd was Fleet deel van die Crondall-honderd. Fleet self is bekend vir sy meer (Fuglemeer genoem). Oorspronklik is die meer gebruik om vis aan die monnike in Winchester te lewer - in 1324 word die koste verbonde aan die herstel van die " Vivarium and Sluce at Fleate " in die Crondall-rekords aangeteken. Destyds is hoofweg deur Fleet die Reading - Farnham-pad. Selfs teen 1759 toon Isaac Taylor se kaart min ontwikkeling van die stad. Die kanaal het min na Fleet gebring behalwe 'n paar herberge om die kanaalbootvoerders te voorsien.
In die Victoriaanse tydperk was Fleet nog 'n betreklik klein dorpie voordat in die jare voor die Tweede Wêreldoorlog grootskaalse eiendomsontwikkelinge in die gebied plaasgevind het wat tot in die 1960's en 1970's voortgeduur het. Die nabyheid van Londen, wat maklik per trein bereik kan word, het Fleet aantreklik gemaak vir pendelaars wat hulle hier in groter getalle kom vestig het. Toe nuwe behuising in Elvetham Heath ontstaan het, is Fleet met die M3-snelweg verbind.
Damaliscus
Damaliscus is 'n genus van wildsbokke in die familie van horingdraers (Bovidae) en die subfamilie Alcelaphinae. Die genus bestaan uit vier spesies, wat slegs in Afrika voorkom.
Algemene literatuurwetenskap
Algemene literatuurwetenskap of literatuurteorie is in die eng betekenis die sistematiese studie van die wese van letterkunde en van die metodes vir die ontleding van letterkunde. Literêre vakgeleerdheid het sedert die 19de eeu egter dikwels – addisioneel tot, of selfs in stede van ŉ noukeurige beskouing van literatuurwetenskap – oorwegings ingesluit van intellektuele geskiedenis, morele filosofie, sosiale profesie en ander interdissiplinêre temas wat relevant is tot die manier waarop mense betekenis interpreteer. In die moderne Geesteswetenskappe is die laasgenoemde styl van vakgeleerdheid ŉ uitgroeisel van die kritiese teorie en word dikwels eenvoudig "teorie" genoem. ŉ Gevolg hiervan is dat die woord "teorie" ŉ oorkoepelende term geword het vir verskeie geleerde benaderings tot die lees van tekste. Heelwat van die benaderings word ingelig deur vele vertakkinge van kontinentale filosofie en sosiologie.
Geskiedenis
Die beoefening van literatuurwetenskap het in die 20ste eeu ŉ professie geword, maar sit met historiese wortels wat sover terug strek as Antieke Griekeland (Aristoteles se  Poetica  is ŉ voorbeeld waarna dikwels verwys word), Antieke Indië (Bharata Muni se Natya shastra ), Antieke Rome (Longinus se Oor die verhewene) en Middeleeuse Irak (Al-Jahiz al-Bayan wa-'l-tabyin en al-Hayawan, en ibn al-Mu'tazz se Kitab al-Badi), en die estetikateorieë van filosowe van antieke filosofie deur die 18de en 19de eeue is ŉ vername invloed op huidige literêre studies. Die teorie en kritiek van letterkunde is uit die aard van die saak ook nou verbonde aan die literatuurgeskiedenis.
Die moderne begrip van "literatuurwetenskap" dateer egter terug na die 1950's, met die begin van strukturalistiese linguistiek, van Ferdinand de Saussure, se sterk invloed op die Engelse literatuurkritiek. Die New Critics en verskeie Europeërs beïnvloed deur formalisme (in besonder die Russiese formaliste) het sommige van hulle meer abstrakte pogings ook as teoreties beskryf. Dit was egter eers tot die wye impak van strukturalisme in die Engelssprekende akademiese wêreld gevoel is, dat literatuurwetenskap oor besin is as ŉ verenigde domein.
In die akademiese wêreld van die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, was literatuurwetenskap op sy gewildste vanaf die laat 1960's (met sy invloed wat uitwaarts versprei het vanaf elite universiteite soos Johns Hopkins, Yale en Cornell) tot deur die 1980's (waar dit teen die tyd bykans orals in een of ander vorm onderrig is). Gedurende die tydperk is literatuurwetenskap gesien as akademies baanbrekend, en meeste universiteite se letterkundedepartemente het gestreef tot die studie en onderrig van die teorie en om dit deel van die curriculum te maak. As gevolg van die teorie se ongekende styging in gewildheid en die moeilike taal van sy kerntekste, is dit dikwels gekritiseer as vol grille of nuwerwetse obskurantisme (en baie akademiese satire-romans uit die periode, soos die deur David Lodge, belig die teorie baie duidelik). Sommige akademici, beide teoreties en nie-teoreties, verwys na die 1970's en 1980's se debatte oor die akademiese merietes van teorie as "die teorie-oorloë."
Johannes Hermanus Michiel Kock
Johannes Hermanus Michiel Kock (Graaff-Reinet, 1835 – Elandslaagte 1899) was 'n Boeregeneraal en soldaat.
Tweede Vryheidsoorlog
Met die uitbreek van die oorlog was hy in beheer van die Johannesburgkommando en Duitse Korps. Hy val Natal binne om die spoorlyn te gaan opblaas maar volg nie sy opdragte presies nie en raak betrokke by die Slag van Elandslaagte op 21 Oktober 1899. Hy verloor saam die slag en word gewond. 'n Paar dae later beswyk hy aan sy wonde. Sy jongste seun, regter Antonie Kock, is ook gewond en het oorleef, maar sou die laaste 43 jaar van sy lewe tot sy dood in 1948 in 'n inrigting van sielsiekes in Pretoria deurbring.
Espressomasjien
'n Espressomasjien is 'n toestel waarmee koffie, espresso en ander koffiespesialiteite vinnig geset kan word. Tradisioneel is koffie as filterkoffie gemaak deur kookwater op gemaalde koffiebone te gooi en deur 'n filter te laat syg. Espressomasjiene lei water teen 'n hoë druk deur die koffiepoeier en is sodoende in staat om koffieolie - 'n plantolie wat in vars en geroosterde koffiebone voorkom - optimaal te ekstraheer. Die perfekte ekstraksieproses bepaal die geur van koffie en espresso en is daarnaas 'n belangrike bestanddeel van die crema, die goue skuim bo-op espresso. Espresso en espressomasjiene het hul oorsprong in die industriële en middelklaskultuur van Noord-Italië. Interessant genoeg het Noord-Italianers voortgegaan om die 19de eeuse stoomgebaseerde tegnologie van koffie- en espressobereiding verder te ontwikkel wat in die meeste ander lande laat vaar is ten gunste van alternatiewe metodes. In elk geval stel Italiaanse advertensiekuns vanaf die vroeë 1920's espresso as 'n simbool vir die vinnige pas van die moderne stedelike lewe en vir energie voor, soos in die vervaardiger Victoria Arduino se befaamde plakkaat van 1922 waar stoomkrag romantiserend as kragbron vir sowel lokomotiewe asook espressomasjiene uitgebeeld word. Die ontwerp van Italiaanse espressomasjiene toon in hierdie periode inderdaad dikwels ooreenkomste met lokomotiewe.
Édouard Loysel de Santais
Die eerste espressomasjien ter wêreld is deur Édouard Loysel de Santais ontwikkel en ter geleentheid van die Wêreldtentoonstelling in Parys in 1855 as percolateur bekendgestel. Die fokus was tweeërlei - enersyds om die grootste moontlike getal besoekers met vars koffie te kan bedien, maar andersyds ook om koffie van hoë gehalte en met eksklusiewe geure en aroma te kan skink. Koffie is teen 'n hoë druk geëkstraheer, waarby die druk met 'n hele stelsel reëlkleppe en krane noukeurig gereël moes word.
Vir hierdie prototipe is stoomdruk nogtans nie gebruik om koffie regstreeks te ekstraheer nie. Die water (wat deur gasbranders verhit is) is in plaas daarvan in 'n houer bo-oor die koffie gepomp voordat dit deur 'n ingewikkelde stelsel van buise oor die koffiepoeier gevloei het. Die benodigde druk vir die ekstraksieproses is sodoende nie deur stoom nie, maar deur die gewig van die verhitte water verkry (die percolateur was drie meter hoog). Volgens destydse besoekers en waarnemers kon Santais se masjien tweeduisend koppies koffie per uur berei - potgewys, net soos espresso ook vandag nog dikwels in Frankryk berei word. Sommige deskundiges het die beweerde kapasiteit van tweeduisend koppies per uur om tegniese redes in tyfel getrek.
Angelo Moriondo
Stoomdruk as basistegnologie vir vinnige outomatiese koffiebereiding is verder ontwikkel deur Angelo Moriondo (1851–1914), 'n boorling van Turyn. Op 30 Junie 1884 het hy 'n patent vir 'n nuwe soort koffiemasjien laat registreer wat as een van die vroegste espressomasjiene beskou word. Sy silindriese toestel het oor 'n waterverhitter beskik wat waterpeil en stoomdruk aangedui het en is daarnaas van 'n veiligheidsklep en 'n handvatsel voorsien wat vinnig gemonteer kon word. Die masjien was in staat om een of meer koppies koffie te berei. Ongelukkig het Moriondo net enkele prototipes vir sy Turynse kroeë vervaardig waarvan enkele modelle tans in museums vertoon word.
Luigi Bezzera
So is eers dekades later in 1901 in Noord-Italië met die industriële vervaardiging van espressomasjiene begin. Die eerste masjien (bekend as Tipo Gigante), wat deur Luigi Bezzera in Milaan ontwikkel en gepatenteer is, was tegnies nog ingewikkeld en duur. Dit het uit vier setgroepe (vir verskillende formate van koffiefilters) en 'n waterverhitter bestaan. Stoom en kokende water is deur fyngemaalde koffiepoeier gepers. Die stoom- en waterdruk kon deur verskillende ventiele gereël word. Aangesien hierdie vroeë masjiene slegs deur geskoolde personeel bedien kon word, is hierdie masjiene slegs in 'n klein getal restaurante en koffiehuise aangetref. Nogtans was espresso 'n groot sukses.
Desiderio Pavoni
In 1903 is Bezzera se patent deur Desiderio Pavoni gekoop. Twee jaar later het sy onderneming La Pavoni met die vervaardiging van eie masjiene volgens Bezzera se tegniese beginsel begin. Aanvanklik is een masjien per dag in 'n klein werkswinkel in Via Parini in MIlaan vervaardig, maar kort voor lank kon die proses versnel en na 'n fabriek verskuif word. Die grootste nadeel van La Pavoni-masjiene was die hoë water- en stoomtemperature wat nie maklik gereël kon word nie en waardeur espresso dikwels 'n verbrande smaak gekry het.
Antonio Cremonese en Achille Gaggia
Antonio Cremonese het in 1936 'n nuwe tegniese beginsel vir koffie-ekstraksie ontwikkel. In sy masjiene het 'n groot veer, wat deur 'n handvatsel saamgepers kon word, 'n suier aangedryf om water te komprimeer. Hierdie nuwe model is in Gaggia se koffiekroeg in bedryf gestel, maar verdere tegniese ontwikkeling en bemarking is deur Cremonese se ontydige afsterwe nog in dieselfde jaar en die Tweede Wêreldoorlog belemmer. Achille Gaggia het die patent van Cremonese se weduwee, Rosetta Scorza, gekoop en in 1946 met die vervaardiging van die suiermasjien begin. Dit was die eerste masjien wat perfekte crema kon oplewer.
Carlo Ernesto Valente
Water vir hierdie professionele masjien is regstreeks uit die wateraansluiting deur 'n waterpyp na die verhitter gepomp en bowendien gefiltreer. Sodoende kon met die Faema E61 kontinu espresso berei word.
Vernon Koekemoer
Vernon Koekemoer (gebore Cassie Booyse in 1956) het in 2008 oornag internetroem verwerf toe iemand hom by 'n musiekfees afgeneem het, hom Vernon Koekemoer gedoop het en die foto daarna 'n meem op die internet geword het. Hy was eers 'n liggaamsbouer en met sy unieke sin vir mode sowel as 'n mullet-haarstyl, het hy aandag getrek. Duisende mense het die beroemde foto in ander foto’s ingelas en op die internet geplaas. Hy het so bekend geword dat hy in advertensies verskyn het, waaronder een vir Nando's saam met die Amerikaanse akteur Chuck Norris. Toe hy in 2008 bekend geword het was hy 'n tegniese skrywer wat vir die Suid-Afrikaanse Weermag gewerk het.
Kontroversie
Sy bekendheid is ook beskryf as 'n tekenende voorbeeld van virale bemarking en die impak van die internet op die moderne kultuur. Volgens Booyse het dit alles begin toe hy by 'n bemarkingspartytjie vir 'n produk opgedaag het en 'n vrou hom genader het en 'n foto geneem het van hom met sy nou bekende vreemde drag en haarstyl.
Droëwors
Droëwors is 'n eg Suid-Afrikaanse peuselkos wat op die tradisionele koljander-gekruide boerewors gebaseer is. Dit word gewoonlik van dunner wors, eerder as die dikker soort gemaak, omrede die dunner wors vinniger droog word en dus nie so maklik bederf voordat dit gepreserveer word nie. Dikker droëwors word gewoonlik plat gedruk sodat dit 'n groter oppervlakte het om makliker uit te droog.
Die resep vir droëwors is soortgelyk aan die van boerewors, alhoewel vark- en kalfsvleis gewoonlik met beesvleis vervang word, omdat die vet van eersgenoemde kan bederf as dit gedroog word. Skaapderms vervang die varkderms wat in boerewors gebruik word. Ná die drogingsproses kan die droëwors in onverkoelde areas gestoor word.
Valsmaroela
Die valsmaroela, ook boomdruif genoem, (Lannea schweinfurthii) is 'n boom wat baie soos die maroela lyk.
Droëwors
Droëwors is ongewoon onder ander gedroogde vleise omdat dit vinnig in warm, droë toestande gedroog word in teenstelling met tradisionele Italiaanse ingelegde salami, wat stadig in relatief koue en vogtige toestande gedroog word. 'n Verdere verskil is dat droëwors nie ingelegmiddels, soos in tradisionele ingelegde wors, bevat nie. 'n Direkte gevolg hiervan is dat droëwors nie in vogtige toestande geberg kan word nie, omrede dit maklik muf.
Valsmaroela
Verspreiding
Dit kom in Suid-Afrika in die bosveld, normaalweg op sandgrond of miershope, vanaf die noorde in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga voor. Die plant is ook inheems in Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Rwanda, Soedan, Somalië, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Floralia
duimnael|240px|Die Triomf van Flora, deur Tiepolo (c. 1743), ’n toneel wat geskoei is op [[Ovidius se beskrywing van die Floralia. ]]
Die Floralia was in antieke Rome ’n fees ter ere van die godin Flora wat einde April gehou is. In Latyn was die fees bekend as die Ludi Florae, die "Spele van Flora". In die tyd van die Romeinse Ryk het dit ses dae lank geduur.
Die fees het ’n losbandige atmosfeer met ’n soeke na plesier gehad. In teenstelling met feeste wat op Rome se argaïese patrisiese godsdiens geskoei was, het die Spele van Flora ’n plebejiese karakter gehad.
SAS President Kruger
Die SAS President Kruger is die eerste van drie presidentklas Tipe 12 fregatte wat in die Verenigde Koninkryk vir die Suid-Afrikaanse Vloot gedurende die 1960's gebou is. Die skip is meestal vir opleiding gebruik en het ander hawens in Afrika, Wes-Europa en die Verenigde State besoek. Hy is in die laat 1960's gemoderniseer en verbeter om ook 'n helikopter te kan dra.
In die middel van die 1970's het die skip aan die Grensoorlog deelgeneem deur patrollies te doen aan die Angolese kus. Die skip is in 1977 in vlootreserwe geplaas maar in 1980 weer in diens gestel. Die skip sink op 18 Februarie 1982 met die verlies van 16 lewens toe dit met sy aanvullingskip, die SAS Tafelberg, bots in die suid-Atlantiese Oseaan.
Tegniese besonderhede
Die presidentklasskepe het normaalweg 2170 langton water verplaas en 2605 langton met volvrag. Dit was 112,78 m lank, 12,5 m wyd en het 'n diepgang van 5,33 m gehad. Die skepe was aangedryf deur twee stoomturbine's met ratoorbrenging wat deur English Electric vervaardig is. Elke turbine het 'n skroef aangedryf via 'n dryfas. Stoom vir die turbines is opgewek deur twee Babcock & Wilcox-stoomketels. Die turbines het 3 000 perdekrag op die dryfas ontwikkel wat 'n maksimumspoed van 30 knope (56 km/h) verseker het. Die skepe het 308 langton brandstof aan boord geneem wat 'n togafstand van 4 500 seemyl teen 12 knope moontlik gemaak het. Die bemanning het bestaan uit 14 offisiere en 200 matrose.
Die presidentklasskepe was toegerus met een skiettoring aan die voorkant wat twee QF 4.5-duim MK V meerdoelige kanonne bevat het en aan die agterkant met een skiettoring wat twee Bofors 40 mm lugafweerkanonne bevat het. Die skepe was ook toegerus met Tipe 162, 170 en 177M sonars saam met die trippelloop MK10 Limbo teenduikbootmortiere. Hulle was ook toegerus met Tipe 293Q radar vir gebruik op die oppervlakte, Tipe 262 en 275 radars vir die kanonne, Tipe 277Q radar vir hoogtevind en Tipe 978 navigasieradar.
In die middel van die 1960's het dit duidelik geword dat die sonars van die presidentklasskepe in staat was om duikbote op te spoor buite die trefafstand van die Limbo teenduikbootmortiere. Die Suid-Afrikaanse Vloot het toe besluit om die Britse Vloot se voorbeeld te volg en die skepe toe te rus met helikopters wat teenduikboot-torpedo's kon dra of dieptebomme en dit aansienlik verder van die skip af gebruik. Die voorste Limbo-mortier is verwyder en sy plek is verander na 'n klein vliegdek. Die agterste Bofors-skiettoring, sy beheerstelsel en van die agterste bobou is verwyder en vervang met 'n loods vir die Westland Wasp helikopter. Daar is twee enkel Boforskanonne op die dak van die loods aangebring en daar is ook voorsiening gemaak vir vier M2-Browninig 12,7 mm masjiengewere. 'n Paar Amerikaanse Mk 32 324 mm trippeltorpedobuise, ontwerp vir gebruik deur oppervlakskepe, is ook in die middel van die skip aangebring en die elektronika opgegradeer. Die opgradering het 'n ekstra Thomson-CSF Jupiter vroeëwaarsku-radar ingesluit wat op 'n nuwe hoofmas aangebring is. Die skip het sy oorspronklike vuurbeheerstelsel gehou, terwyl die skip se susterskepe se stelsels vervang is.
Konstruksie en loopbaan
Die Suid-Afrikaanse Vloot het in die laat 1950's drie presidentklasfregatte bestel nadat die Simonstad-ooreenkoms met die Britse Vloot gesluit is. President Kruger was egter die tweede skip wat bestel is van die drie susterskepe en die bestelling is geplaas by Yarrow-skeepsbouers op 18 September 1957 met die naam SAS President Steyn. Die regering se wens was egter dat die eerste skip wat voltooi word, die naam Paul Kruger moes dra, die eerste Staatspresident van die Suid-Afrikaanse Republiek. 'n Staking by die skeepsbouers, Alexander Stephens and Sons het veroorsaak dat neerlegging van die skip se kiel vertraag is. Dus was die name omgeruil met die skip wat deur Yarrow gebou is en die kiel reeds neer gelê is en die skip word die President Kruger. Die President Kruger se kiel is neergelê op 6 April 1959. Die skip is op 20 Oktober 1960 te water gelaat deur mev. Margaret Biermann, vrou van skoutadmiraal Hugo Biermann en op 3 Oktober 1962 in diens gestel met kaptein M.R. Terry-Lloyd in bevel.
Gedurende die skip se opleidingstyd by HMNB Portsmouth moes die skip eenkeer 'n Noorweegse vragskip, SS Johan Collett, gaan bystaan wat gebreek het. Die vragskip se kaptein het geweier om 'n sleeptou te aanvaar en eerder gewag vir 'n sleepboot wat reeds op pad was. Die fregat het die skepe bygestaan deur die vragskip te belig met sy soeklig toe die vragskip se bemanning verwyder is deur die reddingsboot van Saint Peter Port van die Royal National Lifeboat Institution. Die President Kruger het Engeland op 27 Februarie verlaat en op 28 Maart in Kaapstad aangekom. Die skip is verwelkom deur die Minister van Verdediging, Jim Fouché en ander hooggeplaastes.
'n Jaar later het die skip deelgeneem aan die verwelkom geleentheid van haar susterskip, die SAS President Pretorius op 25 September 1964. Gedurende Julie-Augustus 1963 het die skip deelgeneem aan 'n militêre oefening, Capex 63, saam met Britse en Franse oorlogskepe. In 1965 het die Britse Regering besluit om die Capex oefening af te skaal na 'n Wapenopleiding sessie (Sanex) met net Britse en Suid-Afrikaanse skepe wat deelneem. Dit is gedoen om samewerking met Suid-Afrika werk te minimis eer weens hulle apartheid beleid.
In Junie 1966 is die President Kruger inderdaad na die weerstasie op Marion-eiland gestuur om hulle by te staan nadat 'n vuur die grootste gedeelte van hulle woonkwartiere verwoes het. Gedurende September 1967 het die 10de Fregat-flottielje, wat bestaan het uit die President Pretorius, President Kruger en die pas in diens gestelde aanvullingskip Tafelberg om deel te neem aan 'n Sanex oefening met die Britse vliegdekskip HMS Eagle, die fregat HMS Loch Fada en die duikboot HMS Ambush. Die maand daarna, op 24 Oktober, is die flottielje na Argentinië gestuur om opleiding saam met die Argentynse Vloot te doen. Hulle was op 27 November terug in Suid-Afrika en President Kruger was kort daarna uit diens gestel vir opgradering by die vloot basis in Simonstad se werf. Die opgradering het begin op 29 Januarie 1968 en is voltooi op 5 Augustus 1969.
'n Jaar later, in Julie - Augustus 1970, het die President Kruger en die President Pretorius vloot oefeninge saam met fregatte en duikbote van die Britse Vloot gedoen. Aan die begin van 1971 is die President Kruger opdrag gegee om die nuut in diens gestelde, Frans-vervaardigde duikboot SAS Maria van Riebeeck te vergesel op haar nooiensvaart van Frankryk na Suid-Afrika. Sy het Simonstad verlaat op 28 Januarie en by hawens in Angola, destyds bekend as Portugese Angola, Kanariese Eilande, Portugal en Italië aangedoen voor sy in Toulon gearriveer het. Op die terugtog het hulle by Gibraltar, Kaap Verde en Angola aangedoen voor hulle op 13 Mei in Simonstad gearriveer het.
Op 24 Junie het die President Kruger die tenkskip MV Simfonia op sleeptou neem en weg van Danger Point-vuurtoring sleep nadat die skip onklaar geraak en hulpeloos rond gedryf het. In Julie het dit as die wagskip opgetree tydens die Lipton Cup regatta by Durban. Daarna het dit saam met Maria van Riebeeck en Tafelberg aan die Sanex '71 oefening deelgeneem. Aan die Britse kant was daar twee fregatte, die duikboot HMS Oberon en die aanvullingskip RFA Tidesurge
In 1973 het 'n klein Britse taakmag, wat die kernaangedrewe aanvalsduikboot die HMS Dreadnought insluit en versterk met die President Kruger, President Steyn, die torpedojaer SAS Jan van Riebeeck en die Tafelberg deelgeneem aan 'n onaangekondigde oefening wat die verdediging van 'n konvooi simuleer wat deur 'n duikboot aangeval word. Die SAS Emily Hobhouse het die rol van die aanvalsduikboot gespeel. Die Emily Hobhouse het die verdediging binnegedring en drie van die vier aanvullingskepe "gesink", wat handelskepe voorgestel het, asook een fregat wat deel was van die konvooi en ook die Dreadnought. Gedurende Augustus 1974 was dieselfde taakmag op pad terug van die Verre Ooste en die President Kruger en ander skepe van die Suid-Afrikaanse Vloot het hulle vergesel vanaf Simonstad tot by Kanariese Eilande. Hier het die Suid-Afrikaanse Vloot die aflosvloot terug vergesel na Simonstad. Aan die begin van November 1975 het die President Kruger patrollie gedoen aan die Angolese kus gedurende die Suid-Afrikaanse grensoorlog.
Besoek aan die Verenigde State
Nadat die President Kruger nog 'n patrollie voltooi het in Mei 1976, is die skip se bemanning meegedeel dat hulle sou deelneem aan 'n Internasionale Vlootskou as deel van die Verenigde State se 200-jarige feesvieringe in New York. Dit sou die eerste Suid-Afrikaanse oorlogskip wees wat die VSA besoek. Die President Kruger het Simonstad op 3 Junie 1976 verlaat en via Walvisbaai, Abidjan en Las Palmas in Norfolk, Virginië gearriveer. Van hier het hy saam met 53 oorlogskepe van 22 lande na New York gevaar om deel te neem aan die vlootskou. Op 6 Julie het van die bemanning deur die stad se strate geparadeer, waarna die skip teruggekeer het na Simonstad via Charleston en Las Palmas. Die toekomstige politikus, onderkorporaal Tony Leon, was die amptelike fotograaf tydens die tog.
Daar is beplan om van die Presidentklasfregatte ontslae te raak in 1978. Hulle sou deur die Frans-vervaardigde D'Estienne d'Orves-klas vaartuie vervang word. Om mannekrag te verskaf aan die Franse korvette, in aanbou, is die President Kruger vroeg in 1977 in reserwe geplaas. Maar die sanksies wat deur die Verenigde Nasies, Resolusie 418, ingestel is het tot gevolg gehad dat die verkoopstransaksie deur die mat geval het. Volgens die resolusie kon die Presidentklasfregatte ook geen opgraderings ondergaan nie. Tog is die President Kruger se vuurbeheerstelsel en elektronika gedurende 1979-1980 opgegradeer. Dit is weer in diens gestel op 15 Augustus en het later aan die 20ste verjaarsdagviering van die Republiek deelgeneem in Mei 1981 en ook saam met 'n eskader van die Taiwanese Vloot aan krysoefeninge deelgeneem. Sy susterskip President Pretorius het ook aan die oefeninge deelgeneem. Kort daarna het die twee susterskepe op 'n vaarttog aan die kus van Oos-Afrika vertrek om die vlag te vertoon.
Ongeluk en sinking
Gedurende die oggend van 18 Februarie 1982 was die President Kruger besig met teenduikbootoefeninge as deel van 'n duikboot-offisierbevelvoerderskurses saam met die President Pretorius, Emily Hobhouse en Tafelberg. Die hoë-intensiteitoefeninge strek van 06:00 tot 23:00 daagliks vir etlike dae met verskeie kandidaatoffisiere wat 'n kans kry om skynaanvalle teen Tafelberg te loods. Gedurende die dag het die skepe 'n nou sig-sagroete gevolg wat toegelaat het dat die duikboot herhaalde aanvalle kon loods in laeintensiteitoefeninge terwyl die meerderheid van die bemanning gerus het. Die fregatte het ook die geleentheid gebruik om teenduikbootaanvalle te loods, met elke skip wat kans gekry het om die sektor voor die Tafefelberg te patrolleer. Daar was van die begeleidende skepe verwag om hulle gebied willekeurig te patrolleer 1 800–4 600 m vanaf Tafelberg. President Kruger se posisie was tussen 10 en 330 grade aan die bakboordkant en President Pretorius se posisie was aan die stuurboordkant.
Om ongeveer 04:00 moes die hele groep rigting verander met 154-grade, amper 'n u-draai, om in die gebied te bly wat vir hul oefening gebruik word. Die fregatte moes eerste van rigting verander om hulle beskermingsposisies voor die Tafelberg te behou in die nuwe rigting. Die President Kruger se opsies was om 200 grade na bakboord of 154 grade na stuurboord te draai. Die laaste opsie beteken 'n kleiner draai en was takties goed maar dit was baie gevaarliker omrede dit beteken dat daar na die ander twee skepe gedraai moes word. Die onervare diensoffisier besluit dat daar na stuurboord gedraai moes word en gee die bevel met 10-grade verandering aan die roer in stede van die gebruiklike 15-grade. Die gevolg van die 10-grade bevel is dat die draai 'n groter radius het en langer sal neem om voltooi te word as die 15-grade draai. Dit het dus die Tafelberg meer tyd gegee om nader aan die skepe te beweeg wat voor haar draai. Kort nadat die skip met die draai begin het, het die daar 'n argument ontstaan tussen die diensoffisier en die hoof-gevegsrigoffisier oor die korrekte aantal grade wat toegepas moes word. Nadat die President Kruger omtrent twee-derdes van die draai voltooi het, het sy radarkontak met die Tafelberg verloor. Op daardie stadium was die hoë-definisie radar buite werking en was die skip aangewese op die minder akkurate soekradar. Die diensoffisier kon nie die situasie red nie en Tafelberg se boeg tref die President Kruger aan die bakboordkant om 03:55. Die impak skeur 'n groot gat in die President Kruger se kant en dertien van die vyftien bemanning wat naby die kontakpunt geslaap het, sterf. Die skip het onmiddellik begin oorhel en die kaptein het die "ontruim-skip" bevel om 04:32 gegee. Die oefening is onmiddellik gestaak en die ander skepe is gelas om met reddingspogings te begin. Daar het meer skepe, militêre sowel as handels, na dagbreek by die toneel opgedaag asook vliegtuie van die Suid-Afrikaanse Lugmag en 177 van die 193 persone aan boord is gered.
Nabetragting
Die Vloot het 'n Raad van Ondersoek aangestel net na die ongeluk en hulle bevinding was dat die botsing veroorsaak is deur 'n gebrek aan seemanskap deur die kaptein en Offisier aan Diens. Die minister van Justisie, Kobie Coetsee, het terugwerkende verandering aan die wet aangebring wat hom toegelaat het om 'n regtelike doodsondersoek te doen vir die enigste lid van die bemanning wat se liggaam gevind is. Die ondersoek het 'n jaar lank geduur en hulle het 'n gedeelte van die skuld op die kaptein en hoof-gevegsrigoffisier geplaas.
Pair van Frankryk
Die Franse term pair het sy etimologiese oorsprong in die Latynse par ("gelyk") en pares ("die gelykes") en het in die tydperk van die feodalisme na die vasalle of leenmanne van 'n leenheer verwys wat in die destydse sosiale hiërargie dieselfde status geniet het. Hierdie gelyke status het aan hulle ook die reg verleen om namens hulle leenheer te beraadslaag en as 'n geregshof vir hulle kollegas te fungeer.
Danksy die ridderlike etos van die 12de eeu is die pairie tot die ideaal van 'n nasionale hooggeregshof van Frankryk verhef wat onder voorsitterskap van die koning vergader en as 'n soort laaste instansie ten opsigte van morele kwessies opgetree het.
Die pairie is onder meer beïnvloed deur die twaalf apostels van die Christelike Nuwe Testament en het die destydse digters geïnspireer om hul literêre werke oor die twaalf pairs van Karel die Grote of die legendariese Britanniese koning Artus te skep.
In die 13de eeuse Frankryk het die pairie 'n amptelike feodale geregshof geword wat ook deur ridders as hulle morele oppergesag erken is. Die pairie is saamgestel uit ses wêreldlike vorste - die hertoë van Normandië, Akwitanië en Boergondië, die grawe van Vlaandere, Champagne en Toulouse - en ses biskoppe as geestelike lede.
As gevolg van die ontwikkeling van die Paryse parlement en die inlywing van talle ou feodale gebiede by die sentralistiese Franse Kroon was die pairie eerder 'n seremoniële instelling, soos uit sy rol by die Franse kroningsplegtighede geblyk het.
Koljander
Die meeste mense ervaar die smaak van koljanderblare as 'n suurlemoen/lemmetjie smaak, maar 'n kleiner groep van ongeveer 4-14% van die mense wat getoets word, dink die blare smaak soos bad seep.
Geskiedenis
Alhoewel inheems aan Iran, groei koljander wild oor 'n wye gebied van Wes-Asië en Suid-Europa, wat die kommentaar laat ontstaan: "Dit is moeilik om presies te definieer waar hierdie plant wild is en waar dit pas onlangs gevestig is."
Koljander is 'n hoofbestanddeel in Indiese en Thaise kookkuns. Dit word ook algemeen in boerekosgeregte (soos boerewors en droëwors) gebruik.
Pous Johannes IV
Johannes IV was die 72ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Pontifikaat
Aangesien die bevestiging van Pous Johannes so kort na sy verkiesing plaasgevind het, word aangeneem dat die eksarg van Ravenna eerder as die Bisantynse keiser die verkiesing goedgekeur het.
Beeltenisse in mosaïek van die pous en sy opvolger Pous Theodorus I, het bewaar gebly in die kapel van Sint Venanzio in die baptisterium van die Lateraanse Paleis.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Ladismith
duimnael|links|250px|Berge naby Ladismith duimnael|links|250px|Die grootste laventelplaas in Suid-Afrika is naby Ladismith geleë links|duimnael|270px|Die Evangelies-Lutherse kerk. duimnael|links|270px|Ladismith se ou [[NG gemeente Ladismith|NG kerk, ontwerp deur Carl Otto Hager, staan nog, hoewel dit sedert 1942 nie meer die gemeente se kerkgebou is nie. Hans Fransen beskryf dit in Old Towns and Villages of the Cape as "Kaapse Gotiek op sy feestigste".]]
Ladismith is 'n dorp in die Kannaland munisipaliteit van die Tuinroetedistrik (provinsie Wes-Kaap, Suid-Afrika). Die dorp is sowat 300 km oos van Kaapstad aan die Roete 62 tussen Barrydale en Calitzdorp geleë. Ander belangrike dorpe in die omgewing is Laingsburg (85 km van Ladismith af) en Oudtshoorn (100 km). Die dorpsnaam word met 'n "i" gespel om verwarring met Ladysmith in KwaZulu-Natal te voorkom.
Geskiedenis
Ladismith is in 1852 gestig en vernoem na Lady Juana Maria Smith (1798–1872), die eggenote van die destydse goewerneur van die Kaapprovinsie, sir Harry Smith.
Wapen
Ladismith het in 1862 'n munisipaliteit geword. Die raad het in 1970 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer : In goud, 'n blou berg met gesplete top belaai met 'n aansiende olifantskop van natuurlike kleur. Die helmteken is 'n eland met 'n heraldiese fontein tussen sy voorpote, uitkomend uit 'n rooi muurkroon; die wapenspreuk is "Deus saxum meum est".
Besienswaardighede
Besienswaardighede sluit die plaaslike kerkgeboue van die Pinksterbeweging en Lutherane en die geboortehuis van die bekende Afrikaanse digter C.J. Langenhoven in.
Die Anysberg Natuurreservaat is sowat 70 km noordwes van Ladismith geleë.
Ekonomie
Die plaaslike landboubedryf het sy eerste ekonomiese opswaai tydens die 19de eeuse volstruisveertydperk beleef. Vandag staan die gebied as die belangrikste produsent van appelkose in die Suidelike Halfrond bekend. Daarnaas dra ook skaapteelt, melkboerdery, pruime, nektariene en perskes by tot die ekonomiese welvaart van die gebied. Danksy die vrugbare landbougrond in die valleie en besproeiing verskil die gebied van Ladismith duidelik van sy barre omgewing.
Toerisme
Ladismith is 'n vertrekpunt vir toere na die Swartberge en rondritte na die ou sendingstasies Zoar en Amaliënstein, wat deur die Berlynse Sendinggenootskap gestig en na die Duitse weldoeneres Amalie von Stein vernoem is, die indrukwekkende Seweweekspoort en die verruklike Hoekovallei. Die natuurskoon van die streek het 'n aantal kunstenaars gelok wat hier hul ateljees geopen het.
Kookkuns
Die plaaslike restourante bied outentieke plattelandse kos aan.
St. Vincent en die Grenadine
St. Vincent en die Grenadine (Engels: Saint Vincent and the Grenadines, ), soms kort St. Vincent genoem, is 'n eilandstaat in Noord-Amerika met 'n oppervlakte van 389 km² en 'n bevolking van 104 332 in 2021. Dit bestaan uit die hoofeiland St. Vincent en die noordelike eilande van die Grenadines; almal behoort aan die Klein-Antille.
St. Vincent en die Grenadine is in die oostelike deel van die Karibiese See op die grens met die Atlantiese Oseaan geleë. Dit is in die suide van St. Lucia, in die weste van Barbados, in die noorde van Grenada en in die noordweste van Trinidad en Tobago geleë. Die hoofstad en grootste stad is Kingstown, wat op die hoofeiland St. Vincent geleë is.
Op 27 Oktober 1979 het St. Vincent en die Grenadine van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. St. Vincent en die Grenadine is 'n grondwetlike monargie binne die Britse Statebond en Charles III van die Verenigde Koninkryk is die staatshoof van dié land. Die eilande is gesogte vakansieplekke en die ekonomie is veral op landbou, toerisme, konstruksie-aktiwiteite en buitelandse bankdienste gebaseer. Daar is 'n klein hawestad met die naam Port Elizabeth op die Grenadine-eiland Bequia.
Sport
Krieket is St. Vincent en die Grenadine se gewildste sportsoort. St. Vincent en die Grenadine is een van die eilandstate wat met ander Karibiese state spelers beskikbaar stel vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, een van die "nasionale spanne" in internasionale krieket met toetsstatus. Die Wes-Indiese nasionale krieketspan het aan elke Krieketwêreldbeker deelgeneem en die eerste twee toernooie in 1975 en 1979 gewen.
NG gemeente Albanie
Die NG gemeente Albanie is die 21ste oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika en die sewende oudste in die Sinode van Oos-Kaapland. Die middelpunt van die gemeente was amper 170 jaar lank die dorpie Riebeek-Oos, 39 km noordwes van Grahamstad, maar op 1 Maart 2000 skakel die meer as 80 jaar oue NG gemeente Grahamstad weer by die moedergemeente in, waarna dié stad die middelpunt van die gemeente geword het. Die gemeente het in 2015 150 doop- en 620 belydende lidmate gehad, vergeleke met sy samestellende dele se totaal van onderskeidelik 464 en 1 090 in 2000.
Ontstaan
duimnael|160px|Dr. [[Adrian Roux, leraar van 1841 tot 1882.]]
Jacob Cuyler, landdros van Uitenhage, het in 1812 die Zuurveld hernoem na sy geboorteplek, die Amerikaanse stad Albany, waarvan sy vader burgemeester was. Die verafrikaansing van dié naam is aan die latere gemeente gegee. Die eerste kerkraadslede is in 1831 in die Metodistekerk in Grahamstad deur ds. Alexander Smith van Uitenhage bevestig. Agt jaar later, in April 1839, kry die gemeente sy eerste leraar in die persoon van ds. John Pears, na wie Pearston genoem is terwyl hy leraar van Somerset-Oos was.
Hy bly net tot 1841, maar tydens sy dienstyd koop die gemeente 'n gedeelte van die plaas Mooimeisjesfontein van die indertydse eienaar, M.J. van Rooyen, teen £800 aan as kerkplaas. Die Voortrekkerleier Piet Retief het die plaas in 1831 gekoop en daar gaan woon, maar dit verkoop toe hy en die meeste Afrikaans-Hollandse boere hierdie dele tydens die Groot Trek verlaat het. Omdat die Engelse setlaars van 1820 hulle tuiste in Grahamstad gemaak het en daar min lidmate van die NG Kerk oorgebly het, het die middelpunt van die gemeente in daardie dae na Riebeek-Oos verskuif en dit meer as 'n anderhalf eeu gebly. Eers in 1916 het die sowat 110 NG lidmate in Grahamstad die moed bymekaargeskraap om hulle eie NG gemeente Grahamstad van die moedergemeente afgestig. Intussen het die meeste NG lidmate in Grahamstad by Engelse kerke ingeskakel.
Tweede leraar
duimnael|160px|links|Ds. Willem Petrus Rousseau, leraar van 1882 tot 1897. duimnael|160px|Ds. [[George Rudman, leraar van 11 Junie 1898 tot 1921.]] Ds. John Pears het net twee jaar in die gemeente gebly. In 1841 volg dr. Adrian Roux (ook gespel "Adriaan") hom op. Hy was 'n Kapenaar van geboorte en slegs die tweede predikant wat in Suid-Afrika georden is. Hy is in die ou waenhuis op Mooimeisjesfontein bevestig. In 1842 stel landmeter Rodgers 'n plan vir die dorp op wat, op voorstel van dr. Roux, Riebeek genoem word. Later die plek Riebeek-Oos geword om dit van Riebeek-Wes te onderskei.
Die Sewende Grensoorlog van 1846 tot '47 het uitbreiding baie gestrem. Dr. Roux moes tydelik in Grahamstad gaan woon, waar hy gereeld in die katedraal eredienste vir die deurtrekkende boere gehou het. Eers in 1847 kon die kerkraad weer vergader. In 1848 is die eerste kerkgebou teen 'n koste van £900 ingewy. Binne twee jaar het die Agtste Grensoorlog uitgebreek en weer het Albanie swaar gely. Weer moes dr. Roux wyk en so arbei hy 'n tyd lank op Richmond tot hy uiteindelik in 1853 na sy geplunderde gemeente kon terugkeer.
Hy werk met ywer sodat die hoeksteen van die kerkgebou wat vandag nog in gebruik is, in 1861 gelê kon word. Die kerk is op 31 Mei 1862 ingewy. In dr. Roux se tyd is ook die dorpsdam gebou en die verbod op sterk drank (Riebeek-Oos is 'n "droë" dorp soos byvoorbeeld Vishoek in die Kaapse Skiereiland) gehandhaaf. Die verbod het daarna bly staan. In 1882 aanvaar dr. Roux sy emeritaat ná hy 40 jaar, weliswaar met onderbrekings, in die gemeente gearbei het.
Latere leraars
regs|duimnael|160px|Ds. [[Hendrik Andries Hanekom|H.A. Hanekom, leraar van 1921 tot 1927.]] duimnael|160px|links|Ds. W.F.P. Marais, leraar van 1928 tot 1936. duimnael|160px|regs|Ds. Gabriel Petrus le Roux, 1936 tot 1943.
Ná dr. Roux dien ds. W.P. Rossouw tot 1897 en word hy opgevolg deur ds. George Rudman. Hy arbei 22 jaar lank met getrouheid en toewyding in Albanie in die tyd toe die ondernemende gemeente die ander deel van die geskiedkundige plaas Mooimeisjesfontein, vroeër die eiendom van die Voortrekkerleier Piet Retief, aankoop om 'n tweede "Kakamas" (arbeidskolonie van die NG Kerk vir behoeftige lidmate) te begin. In sy tyd is die NG gemeente Grahamstad afgestig nadat die lidmate in Grahamstad teen 1904 ongeduldig begin word het met die langsame beweging van die kerkraad van Albanie, veral ook toe die aankoop van die Odd Fellows' Hall vir 'n kerkgebou deur die mat val. Daarna is in 1907 die blinde evangelis, die heer David Roux, in Grahamstad geplaas en vir 'n aantal jare het hy ten spyte van sy gebreke 'n geseënde werk gedoen. In 1911 het die Ring ingegryp en 'n oplossing vir die Grahamstad-probleem probeer vind. Die gedagtes het nog al die tyd in die rigting van 'n vaste hulpprediker gegaan. Op die vergadering wat die Ringskommissie met die kerkraad gehou het, kon nou berig word dat daar hier 239 siele was wat tot die NG Kerk behoort het, asook 37 studente aan die Opleidingskollege en 16 aan die Rhodes Universiteitskollege, terwyl daar 42 leerlinge in die openbare skole en 12 in die kloosterskool was.
Die bemoeiinge van die Ring en die lofwaardige ondersteuning van Rings- en ander gemeentes en Christelike verenigings het dit toe moontlik gemaak om 'n beroep uit te bring waardeur aan 'n geordende hulpprediker £250 per jaar vir twee jaar gewaarborg is. "Die kerk het besef dat Grahamstad 'n strategiese punt was. Dit was hier 'n kwessie van die redding van ons armes, die behoud van ons studerende jeug, die troos van ons siekes," het ds. Roelof Johannes de Leeuw Theron jare later geskryf. Die kerkraad was gelukkig om die dienste van hierdie jong leraar te kry met wie se bevestiging op 2 Mei 1913 daar 'n nuwe hoofstuk in die geskiedenis van die NG Kerk in die Setlaarstad begin. Meer as een wat die feestelike verwelkoming van die eerste hulpprediker bygewoon het, moes sy verbasing lug oor die groot aantal Afrikaners in Grahamstad en met toegewyde ywer het ds. Theron hom van sy moeilike taak gekwyt om die verstrooide skape van die kudde op te soek en hulle saam te snoer tot 'n eenheid wat sy verpligtinge sou voel en nakom.
Intussen het die begeerte na 'n selfstandige gemeente hy die lidmate steeds sterker geword en teen September 1915 was die verwesenliking van hierdie ideaal reeds in sig. Daar moes egter weer 'n struikelblok in die weg gekom het, want in Maart 1916 besluit die kerkraad van Albanie om ds. Theron daarvan te verwittig dat sy werk in Grahamstad aan die einde van daardie kwartaal gestaak moes word, tensy die geldsake anders sou toelaat. Hierdie besluit het waarskynlik die laaste stoot aan die afstigting gegee want op 29 April 1916 word in 'n buitengewone kerkraadsvergadering amptelik daartoe verlof gegee. Die werklike afstigting het op 28 September 1916 plaasgevind wat dan die geboortedag van die gemeente genoem mag word.
In 1921 word ds. H.A. Hanekom die leraar. Gedurende sy tydperk is die woning van Piet Retief aangekoop en begin met die Piet Retief-weeshuis vir verweesde en verwaarloosde seuns. In 1928 word hy deur ds. W.F.P. Marais opgevolg. Van 1936 staan ds. G.P. le Roux aan die hoof van die gemeente en na hom ds. P.G. Rossouw van 1944 tot '7. In daardie jaar is die moderne gebou van die Piet Retief-weeshuis voltooi, veral deur die ywer van die plaaslike skoolhoof, mnr. A.M.M. Rossouw, latere sekretaris van die inrigting. Die kinderhuis is in die middel jare sewentig gesluit. Die Jaarboek van die NG Kerke 1973 maak nog melding daarvan en sê dit het indertyd plek gehad vir 93 seuns van ses tot 18 jaar. Ds. J.A. Kotzé is in April 1949 in die gemeente bevestig.
Lidmaattal
duimnael|160px|links|Ds. [[Vidius Nel, leraar van 1952 tot 1958.]] duimnael|regs|160px|Ds. Pieter Francois de Wet, leraar van 1958 tot 1961. Omstreeks 1951 met die spoorverlegging in die omgewing is die lidmaattal van die gemeente so te sê verdubbel omdat die hoofspoorwegkamp te Commadagga (ook gespel "Kommadagga") aangelê is. Ander jare toon 'n dalende tendens tot kort voor Grahamstad by die gemeente ingelyf is: 1933: 420, 1973: 330, 1979: 244, 1990: 218, 1995: 194, 1999: 271 en die laaste jaar, 2000: 267. In daardie jaar het Grahamstad 823 lidmate gehad, vir 'n totaal van 1090. In 2005 is die totaal egter terug op 836 en in 2010 daal dit verder tot 794.