cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koegas-gruwels
Fiat Justitia-saak (1879–80)
Die Argus het voortgegaan met sy beriggewing oor blatante rassisme en regsdwaling in die Koegas-moordsaak. Artikels het verskyn onder die skuilnaam Fiat Justitia (“laat reg geskied”). Sprigg se regering het die artikels aangegryp vir 'n volgende reeks politieke hofsake. Francis Joseph Dormer (1854–1928), die nuwe redakteur van die Argus, is ook aangekla van laster. Met groot openbare belangstelling het regters sir Henry de Villiers en Andries Stockenström die saak verhoor. In die saak is briewe van die verhoorregter in die Koegas-saak aan die redakteur van die koerant geopenbaar waarin die regter vra dat die brute geweld van die moorde in die koerant gepubliseer moet word en dat rassisme verhoed het dat geregtigheid kon geskied. Fiat Justitia het egter geblyk die skuilnaam te wees van ds. David Pieter Faure (1842–1916), 'n Unitariese predikant, wat tydens die Koegas-saak as tolk opgetree het. Faure se briewe het woede in die Kaapkolonie, Engeland, Skotland en Nederland teenoor die Kaapse regering ontketen. Faure bekritiseer Thomas Upington dat hy die tweede saak in Victoria-Wes laat verhoor het wel wetende dat die eerste saak duidelik getoon het dat 'n eerlike verhoor nie daar moontlik was nie. Upington het geredeneer dat die saak nie belangrik genoeg was vir verwysing na die hooggeregshof nie en dagvaar die Argus vir laster. Regters De Villiers en Stockenström het bevind dat daar grusame wreedhede teenoor weerlose gevangenes gepleeg is, dat plaaslike vooroordeel teenoor gekleurdes bygedra het tot regsverydeling en dat Upington ongeskik was om 'n openbare amp te beklee. Faure is deur die owerheid uit sy amp gedwing en Solomon het tot die werklose Faure se redding gekom deur hom as tolk by die Argus in diens te neem.
Nadraai
Solomon het deur die reeks hofsake finansieel groot skade gely, maar het as oorwinnaar uit die stryd getree. Die regering moes kwaai besnoei om bankrotskap weens sy groot militêre uitgawes te voorkom. Hierdeur het die Sprigg-bewind nog verder ongewild geword. Toe Britse amptenare aan die Kaap na Londen teruggeroep is om verantwoording te kom doen, het die Sprigg-kabinet geval. Die beeld van die Kaapkolonie in die buiteland het 'n kwaai knou opgedoen.
Ander opstande
Ander bekende voorbeelde van politieke geweld in Suid-Afrika was
Amy Morton
Amy Morton (gebore 1 Januarie 1958) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Falling Down (1993), 8MM (1999), Up in the Air (2009), en The Dilemma (2011).
Grens tussen Suid-Afrika en Namibië
Die Grens tussen Namibië en Suid-Afrika is 1 005 kilometer (624 myl) lank. Dit kronkel langs die Oranjerivier vanaf sy monding by die Atlantiese Oseaan tot by die 20 oosterlengtegraad, en dan pylreguit noordwaarts langs dieselfde lengtegraad tot by die driepunt met Botswana in die Nossobrivier.
Grensposte
Daar is sewe amptelike grensposte, met twee wat in oorgrensparke geleë is en slegs deur toeriste gebruik mag word. Noordoewer/Vioolsdrif word algemeen deur verkeer tussen Namibië en Kaapstad gebruik, terwyl Ariamsvlei/Nakop ideaal is vir verkeer na Gauteng en die ooste van Suid-Afrika asook Mosambiek.
Hier is 'n lys van grensposte tussen Suid-Afrika (almal in die Noord-Kaap) en Namibië.
Veessen
Veessen is ’n dorp in die munisipaliteit Heerde in die provinsie Gelderland in Nederland.
Jon Key
Jon Key (gebore 20 Mei 1956) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011) en ShortFellas.
Operasie Argon
Operasie Argon was 'n onsuksesvolle militêre operasie wat deur Suid-Afrikaanse Spesiale Magte in Mei 1985 uitgevoer is met die doel om ses brandstofopgaartenks by Malongo in die Cabinda-eksklawe in Angola te vernietig.
Agtergrond
Op 13 Mei 1985 vertrek 'n aangepaste Daphné-klas duikboot van die Suid-Afrikaanse Vloot met 'n nege-man Reccespan sowel as 'n rugsteunspan uit Saldanhabaai en reis na 'n plek langs die Angolese kus naby sy grens met Zaïre. Die gebied bevat olieopbergingsinstallasies wat deur die Angolese en Gulf Oil bestuur word, en daarom was daar ook verskeie groot militêre basisse in die omgewing geplaas.
Die span moes 12 km per see, en dan 21 km oor land aflê, afstande wat te ver was om in een nag te reis. Hulle moes dus 'n nag aan land deurbring en het 'n fopplan bedink om dit te laat lyk of hulle vanuit Zaïre in die ooste, eerder as uit die see, binnegedring het.
Infiltrasie
Die Recces het in die nag op 20 Mei 1985 aan die kus geland ná 'n vooraf-verkenningsgroep gestuur is om inligting te versamel op die strand waar die span sou land. Onder ideale bewolkte lug is die reis van die Reccespan vertraag deur die behoefte om hul bote verder van die strand af te lanseer as wat verwag is. Die lang reis, sowel as die rowwe see, het die presiese tydsberekening van die missie belemmer. Naby aan die strand het kaptein Wynand Du Toit 'n klein vissersboot in die landingsgebied opgemerk met die insittendes wat op die strand om 'n vuur gesit het. Dit het die span genoop om te wag totdat die vissersboot die gebied verlaat het. Hulle was nou drie uur agter die beplande tyd, en die gevaar om opgespoor te word, het toegeneem.
Na hulle geland het is die bote weggesteek en 'n ontmoetingspunt ingestel. Die mans klim oor 'n sandbank en volg 'n roete rondom 'n klein dorpie wat na 'n pad lei. Hulle het die afstand na die pad verkeerd bereken, omgedraai en daarmee 'n uur se kosbare tyd verloor. Du Toit besluit om binne twee uur voor dagbreek voort te gaan en die lêposisie in 'n digbeboste gebied te bereik. Suid-Afrikaanse intelligensie- en lugfoto's het 'n onbewoonde gebied getoon, maar eintlik was dit omring deur gekamoefleerde FAPLA-basisse. Die skuiling is uiteindelik bereik toe die dag aanbreek. Dit was ver van ideaal as 'n skuilplek, want dit was nie deel van die woud nie, maar 'n eiland met digte groei 'n entjie van die bos af. Die Recces het in die onderbos weggekruip en in 'n verdedigende omtrek versprei, met een man by 'n waarnemingspos, 'n paar meter noord, met die oog op die koers wat hulle mee aangekom het.
Met die aanbreek van daglig is die kenmerke van 'n goed-verborge FAPLA-basis ongeveer 910 meter van die skuilplek gewaar. 'n Paar uur later is 'n klein FAPLA-patrollie opgemerk wat die spore in die dou volg wat die Suid-Afrikaners vroeër gelaat het. Die span het toegekyk hoe die patrollie onttrek, maar om 17:00 uur volg 'n patrollie van drie die spoor van die span direk na die ruigtes waar die Recces wegkruip. Hulle stop kort voordat hulle die bos binnegaan, en keer terug na hul basis. Intussen het 'n tweede patrollie die skuiling uit die ander rigting genader en hewige vuur op die verborge posisie geloods. Terwyl vuurpylaangedrewe granate (RPG's) hul posisie getref het, het kaptein Du Toit beveel dat sy troepe moes onttrek. Hulle het geen ander keuse gehad as om terug te keer op die spoor wat hulle die vorige nag na hierdie posisie gebring het nie. Twee van die mans is gewond toe hulle onder die bome uitgehardloop het. FAPLA-troepe het 50 meter wes van die terrein losgebrand met hul RPD-masjiengewere, RPG's en baie AK-47's. Die Reccespan draai noord, maar word agtervolg deur FAPLA-soldate. 'n Ander groep Angolese soldate het van die weste af gevorder en die Recces geflankeer sodat hulle nou slegs oos kon gaan. Hulle kon 'n groep bome sien, maar hulle moes 40 meter deur middellyf-hoë gras beweeg om by hierdie dekking uit te kom. Du Toit neem twee mans en beweeg deur die gras terwyl die res van die span in die ruigtes wegkruip. Daar is losgebrand toe meer as 30 troepe op die blootgestelde posisie inbeweeg het. Twee Suid-Afrikaners (korporaal Rowland Liebenberg en sersant Louis van Breda) is dood en Du Toit is gewond en later gevang.
Die kontak was verby en twee Suid-Afrikaanse soldate, korporaal Liebenberg en sers. van Breda, was dood. Terwyl Du Toit op sy maag lê, kom FAPLA-soldate nader en dink dat hy ook dood is, trek sy toerusting uit – net toe besef hulle dat hy lewe en skiet hom weer deur die nek. Hy het wakker gebly met wonde in sy nek, skouer en arm toe die FAPLA-soldate hom wreed begin slaan het. Die soldate het gedink dat hy 'n huursoldaat was, hoewel Du Toit probeer verduidelik het dat hy 'n offisier van die Suid-Afrikaanse Weermag was. Nadat hy ernstig aangerand is, is hy uiteindelik na Cabinda geneem vir mediese behandeling en daarna in 'n Luanda-hospitaal behandel.
Nadraai
Terwyl hy gevange gehou is, is Du Toit in Augustus 1986 deur Jesse Jackson van Amerika besoek en ondervra. Die Internasionale Rooi Kruis het gereël dat Du Toit se vrou hom by drie afsonderlike geleenthede in die tronk kon besoek.
Kaptein Wynand du Toit is uiteindelik op 7 September 1987 vrygelaat, ná ongeveer 837 dae se afsonderde gevangeskap in 'n Angolese gevangenis in ingewikkelde uitruilooreenkoms van gevangenes deur Jean-Yves Ollivier. Die uitruil het plaasgevind in Maputo, Mosambiek, waar Du Toit vir twee ANC-lede en 133 Angolese soldate uitgeruil is.
Kneriidae
Kneriidae (skulpoortjies) is 'n vis-familie van die orde Gonorynchiformes wat inheems is aan Afrika. Dit is 'n familie van klein vissies wat in strome leef. Hulle kom hoofsaaklik voor in die Kongorivier-stelsel en omliggende riviere. Wanneer die familie bedreig voel gee hulle 'n feromoon af as waarskuwing. Daar is twee genera in die familie en vyf-en-twintig spesies waarvan vyf in Suider-Afrika voorkom.
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
2016 Chinese Grand Prix
Die 2016 Formule Een Chinese Grand Prix is op 17 April 2016 op die Shanghai Internasionale Renbaan in China gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Kontroversie
Na afloop van kwalifisering in beide die Grands Prix van Australië en Bahrein was daar hewige kritiek op die nuwe kwalifiseringstelsel, waarin die stadigste jaer in elke sessie na 'n sekere tyd uitgeskakel word. Hierdie stelsel het egter gesorg dat daar in K2 en K3 aan die einde van die sessie niemand meer uitgeval het nie. Die opwinding wat die nuwe stelsel moes lewer, het toe nie plaasgevind nie.
Direk na afloop van kwalifisering in Australië het die spanne vergader en is daar op 20 Maart besluit om die FIA te versoek om terug te keer na die ou stelsel tydens die eersvolgende ren in Bahrein. 'n Paar dae later is egter bekend gemaak dat verskeie spanne nie akkoord wou gaan met die terugkeer na die ou stelsel nie. Hierna is die elimineringstelsel behou vir kwalifisering in Bahrein.
Na afloop van die rennaweek in Bahrein is daar weer beraadslaag oor hierdie stelsel. Op 7 April, die dag waarop daar besluit sou word of daar aanpassings moes kom aan die kwalifiseringstelsel, het alle Formule 1-spanne geëis om terug te keer na die kwalifiseringstelsel soos dit tot 2015 gebruik is. Later die dag is daar na oorleg besluit om wel terug te keer na die oorspronklike kwalifiseringsopset, en dit is daarna op 11 April deur die FIA bekragtig.
Wegspringrooster
Die Mercedes-jaer Lewis Hamilton, wie in die vorige twee renne heelvoor weggespring het, ontvang 'n straf van vyf roosterposisies omdat sy motor se ratkas vervang moes word.
Kleinbloureier
Die kleinbloureier (Egretta caerulea) is seldsame swerwer wat in sentraal- en Suid-Amerika oorwinter. Dit is nog net 4 keer opgeteken aan die weskus naby Kaapstad. In Engels staan die voël bekend as die Little Blue Heron.
Identifikasie
Die reier is middelgroot. Die snawel is liggrys met 'n swart punt terwyl die bene en bene groengrys is. Die volwasse voël is blougrys en die kop en nek is donkerder met 'n pers skakering. Die jong voël is wit en word maklik met die kleinwitreier verwar; dit het geelgroen bene en 'n duidelike tweekleursnawel. Die onvolwasse voël het grys vere plek-plek en lyk gevlek.
Koji Miyata
Koji Miyata (宮田 孝治) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Salpeter
Salpeter (Eng: Niter, saltpeter) is die mineraal weergawe van kaliumnitraat wat in die verlede gemyn is vir die gebruik as kunsmis. Die stof is goed in water oplosbaar en word veral in grotte gevind waar dit teen die reën beskut is. In Suid-Afrika word dit in die Noord-Kaap naby Prieska en Hay gevind.
Salpeter word saam met houtskool (vorm van koolstof) en swawel gebruik om buskruit te maak.
Seep
Seep is 'n verbinding van hoër vetsure met 'n alkali (gewoonlik natrium- of kaliumsoute) wat as reinigingsmiddel gebruik word. Oorspronklik het seep 'n belangrike rol as ontvettingsmiddel vir die wol- en tekstielbedryf gespeel en later ook as reiniger vir tekstiele gedien. Na hierdie soort seep word as wasseep verwys. Die inherente probleme daarvan – soos die vorming van onoplosbare magnesium- en kalsiumsoute (magnesium- en kalsiumkarboksilaatpresipitate) in harde water – het die ontwerp van nuwe seeplose of sintetiese reinigers vir wasgoed bevorder.
Toilet- of fynseep is geparfumeerde seep wat vir persoonlike higiëne gebruik en sedert die 19de eeu hoofsaaklik in die vorm van seepkoekies aangebied word.
Mesopotamië
Seepvervaardiging is een van die oudste chemiese metodes wat mense op groot skaal toegepas het. Die kuns van seepmakery het sy oorsprong waarskynlik in Mesopotamië. Die Sumeriërs het 'n mengsel van as (hoofsaaklik van dadelpalms) en water gebruik om vet uit ruwol en tekstiele te verwyder sodat dit gekleur kon word. Die reinigende werking van dié vroeë voorloper van seep het daarnaas ook godsdienstige betekenis gehad. So het Sumeriese priesters en tempelwagters hulself met as en water gewas voordat heilige rituele voltrek is. Aan seep is daarnaas genesende krag toegeskryf – dit is immers 'n bakteriedoder waarmee reeds in die antieke tydperk bepaalde siektes beheer kon word, ondanks die gebrek aan bakteriologiese navorsing en kennis.
Die reinigende effek van glipperige as-en-water-mengsels was aan die feit te danke dat alkali op einige voorwerp of op menslike huid met vet gereageer het en dit in 'n seep omgeskep het wat vet en vuiligheid opgelos en weggewas het. Hoe meer vet en olie in 'n alkali-oplossing opgelos word, hoe groter is die hoeveeldheid seep wat hierby ontstaan en hoe doeltreffender die reinigende werking.
As mense dieselfde glipperige oplossing verskeie kere aangewend het as reiniger, het die reinigingseffek merkbaar afgeneem. Die Sumeriërs het hul seepresepte dus aangepas deur seepoplossings regstreeks te berei. Hiervoor is vette en olie in alkali-oplossings verhit. Die vroegste oorgelewerde seepresep wat in Tello, 'n klein nedersetting in Mesopotamië, opgestel is, dateer van 2500 v.C. Op 'n kleitablet is die mengverhouding van twee seepbestanddele in wigskrif geskryf – een liter olie en vyf 'n half keer soveel potas.
Om potas te verkry, is 'n alkaliese oplossing of loog drooggekook tot die laaste oorblyfsels, 'n soort as. Om onsuiwerhede uit te brand, is potas gebak. Die laaste oorblyfsel is 'n fyn wit poeier, die sogenaamde pêrelas.
Egipte
Egiptiese muurskilderye toon slawe wat wasgoed met knuppels slaan om dit skoon te maak. Daarnaas is ook soda as wasmiddel gebruik. Soda kon in woestyne as mineraal ontgin word, byvoorbeeld in uitgedroogde soutmere of uit die grondkors. Soda kon daarnaas verkry word deur die verbranding van seeplante met 'n hoë natriumchloriedinhoud, dikwels saam met potas.
Egiptiese dokumente verwys na 'n vroeë metode van seepvervaardiging. Omstreeks 600 v.C. is diervette of plantolies met soda vermeng en verhit. Die reinigende werking van seep is destyds blykbaar nog nie raakgesien nie, en net soos in ander antieke beskawings het Egiptenare seep hoofsaaklik as haarpommade of as geneesmiddel vir die behandeling van velsiektes gebruik. Baie van die destydse veltoestande is veroorsaak deur 'n gebrek aan higiëne sodat seep danksy sy reinigende effek dié soort siektes kon genees.
Keltiese, Germaanse en Romeinse wêreld
Seep is in die volgende eeue ook deur Mediterreense beskawings vervaardig, onder meer deur die Fenisiërs wat hul seep volgens beskrywings van Plinius die Ouere (23–70 n.C.) in sy Historia naturalis omstreeks 600 v.C. van talk en houtas berei het en dit soms as ruilgoed in hul handelsbetrekkinge met Gallië gebruik het. Plinius vermeld verder dat Galliërs en Germane seep as pommade gebruik het – maar ook om hul hare rooi of wit te verf. Die Germaanse variant was 'n soort kaliseep van pasta-agtige tekstuur, terwyl Galliese seepmakers seewier met 'n hoë natriuminhoud gebruik het. Hul produk was 'n soort natronseep met 'n vaste tekstuur. Albei variante was gewilde kosmetika in antieke Rome.
Die Kelte in Britannië, wat seep van diervette en wit gebrande plantas berei het, het daarna as saipo verwys. Hiervan afgelei is die Latynse term vir seep (sapo) asook die Afrikaanse en Engelse benamings. Seep was eweneens bekend in die Romeinse Ryk, alhoewel dit tans nie duidelik is of die bereiding en gebruik daarvan deur Mediterreense of Keltiese invloede bevorder is nie. Blykbaar is dit vanweë die moeilike vervaardigingsproses – die chemiese reaksie, wat verseping genoem word, was stadig en dikwels onvolledig – nog nie algemeen aangewend as reiniger nie en eerder as 'n soort geneesmiddel beskou. Grieke en Romeine het asloog by hul wasgoed gevoeg, terwyl olie (saam met fyn sand as skaafmiddel) vir hul daaglikse reinigingsroetine gebruik is.
Romeinse wasserye het vir hul wasgoed alternatiewe metodes ontwikkel. Vir hul wasmiddel is twee soorte van alkali gebruik – dié wat uit houtas verkry kon word (kaliumkarbonaat) en dié wat uit ontbinde urine ontgin kon word (alkaliese ammoniak). Die buitefasades van wasserye is derhalwe steeds van urinale voorsien waar verbygangers die benodigde grondstof tot wedersydse voordeel kon verskaf. Daarnaas is amfore vir die doelwit in systraatjies geplaas.
Die oudste historiese beskrywing van seep as reinigingsmiddel dateer uit die 2de eeu n.C. Die Grieks-Romeinse geneeskundige Claudius Galenus van Pergamon (131–201 of 216), wat hom in Rome gevestig het, het in dié tyd na die reinigende en genesende eienskappe van seep verwys.
Die ingewikkelde proses van verseping het verhoed dat seep in antieke Rome op 'n breë vlak as reinigingsmiddel vervaardig kon word. Vir die hidrolise of verseping van vette, 'n proses waarby vetsure vrygestel word, is sterk alkalieë benodig. 'n Alternatiewe metode was langdurige verhitting. Romeinse seepmakers het aanvanklik net oor kaliumbevattende soute beskik wat 'n swak alkaliese reaksie het. Later is soda gebruik om seep met 'n vaster tekstuur te vervaardig. Soda word volgens die karbonaatmetode vandag steeds as bestanddeel vir seep gebruik.
Romeinse tegnieke was nog nie só gevorderd nie; alkalikarbonaat is gewoonlik vermeng met vetsure wat tydens die verouderingsproses van plant- en dierolies vrygestel is. Hierdie proses, die hidrolise van vet, kon ietwat versnel word deur die verhitting van olie in ketels oor 'n oop vuur. Die olie is hierby ingekook totdat dit byna droog was, waarna verskeie kere water bygevoeg is totdat die proses van verseping afgesluit was.
Arabiese wêreld
In die 7de en 8ste eeu n.C. het Arabiese seepkokers sukses behaal met die eerste vaste kaliseep. Die tekstuur van hierdie seep, waarvoor soda of potas met gebluste kalk (kalsiumhidroksied) vermeng is, was vergelykbaar met dié van moderne seep. Met die uitbreiding van Islam na Spanje het die kuns van seepkook ingang gevind tot Middeleeuse Europa. Die 8ste eeuse Arabiese geleerde Jābir ibn Hayyān (ook Geber genoem) verwys in sy werke verskeie kere na die reinigende werking van seep.
Europa
In die vroeë Middeleeue het ook Europese lande met toegang tot die Middellandse See en die benodigde natuurlike hulpbronne tot belangrike seepprodusente ontwikkel. Veral in Spanje, Italië en later ook Frankryk kon seepmakers op die plaaslike produsente van olyfolie (Noord-Europeërs was beperk tot diervette) steun, terwyl soda uit die as van seeplante ontgin kon word. Sogenaamde barilla-as, waarvoor Spaanse seepmakers soutbos gebrand het, het alkali opgelewer. Kastilië, wat bekend gestaan het vir sy wit seep, en Marseille was markleiers vir seep van hoë gehalte. Verder noordwaarts is noemenswaardige seepbedrywe in Praag, Wene en Augsburg gevestig.
In Frankryk het seepprodusente hul produkte met plantekstrakte veredel tot geparfumeerde sepe van hoogste gehalte. 'n Winsgewende mark vir toiletseep is danksy die vraag na kosmetiese seepkoeëls in hoofse kringe ontsluit; vir die groot massa van die Europese bevolking was toiletseep (veral harde seep) egter nog 'n onbekostigbare luukse.
As toiletware is seep vir persoonlike higiëne gebruik, vanaf 1525 ook as skeermiddel vir mans. Seep was daarnaas 'n gewilde reinigingsmiddel vir vloere. Welgesteldes kon seep as wasmiddel bekostig, die groot massa was aangewese op talk en houtas. Higiëniese standaarde was in die algemeen nog laag.
Vanaf die 16de eeu was drie hoofsoorte van seep beskikbaar: growwe seep wat van traanolie gemaak is (hierdie olie is uit walvisvet ontgin), soet seep met olyfolie as belangrikste bestanddeel, en talkseep. Die vervaardiging van die laasgenoemde variant is tydelik verbied – nie vanweë sy onaangename reuk nie, maar weens die beperkte voorrade van talk wat ook in die kersmakerbedryf benodig is. Die twee ander soorte was luukse goedere vanweë die belasting wat daarop gehef is.
Republiek Venesië
Met tans sowat sestig miljoen olyfbome in 'n gebied van 3 600 km² is Apulië in die suidooste van Italië een van die groenste streke in die land wat jaarliks 200 000 ton olyfolie oplewer. Hierdie "vloeibare goud" het reeds in die 13de eeu die belangstelling van Venesiane gewek. Groot hoeveelhede olyfolie is met skepe na Venesië vervoer waar dit tot seep verwerk is.
Danksy sy die Seerepubliek se handelsbetrekkinge met die oostelike Middellandse Seegebied het Venesiaanse seepvervaardigers 'n reeks eksklusiewe bestanddele tot beskikking gehad soos die as van 'n Siriese kruid met 'n betreklik hoë sodainhoud. Deur byvoeging van welriekende essense kon 'n groot verskeidenheid sepe volgens die wense van klante vervaardig word wat met groot sukses na ander dele van Europa uitgevoer is.
Britse Eilande
Om in die seepmakers se groeiende vraag na houtas te voorsien, is groot dele van Engeland se digte bosse afgekap. Dikwels was daar 'n landswye tekort aan brandhout vir voedselbereiding en verwarming.
Vanaf die 1630's berig Venesiaanse bronne oor probleme met die invoer van Apuliese olyfolie as basis vir die seepvervaardiging. Hierdie tekort aan olie was aan Engelse aktiwiteite te wyte - groot hoeveelhede olie is destyds deur Engelse skepe in Suid-Italiaanse hawens gelaai. Volgens die verslae van die Britse konsul in Napels was die handel met Apuliese olyfolie in die laat 17de eeu merendeels in hande van Engelse handelaars in Livorno en hul agente in Napels.
Łapanka
Łapanka (uitgespreek wa-PAN-ka) was die Poolse naam vir 'n Nazi-gebruik in die Tweede Wêreldoorlog in Duits-besette Pole, waartydens die SS, die Wehrmacht en die Gestapo willekeurig burgers bymekaar sou bring op die strate van Poolse stede. Die term "łapanka" het 'n sardoniese konnotasie gehad met die vroeër gebruik van die term vir die kinderspeletjie wat in die Afrikaanse omgangstaal bekend staan as "touchertjie".
Meeste van die gevangenes was na arbeidskampe (Arbeitslager) in Duitsland geneem. Sommige, in besonder diegene wat sonder die nodige dokumente of met smokkelware gevang is, was na Nazi konsentrasiekampe of verdelgingskampe gestuur; sommige was op die plek doodgeskiet.
Die selfde oefening was ook in ander lande deur die Nazi's beset uitgevoer: in besonder in Frankryk, alhoewel nie so intensief soos in Pole nie. Die Franse term vir die gebeurtenis was rafle.
Seep
Industriële seepvervaardiging
Die nywerheidsomwenteling het meganisering saamgebring – seepvervaardigers kon voordeel trek uit die skaalbesparings wat met stoomkrag en meganiese energie bereik kon word. Tegniese verbeterings het tot beter eindprodukte gelei. Tegelykertyd het vooruitgang op die gebied van soldeerwerk, insluitende lopende water in geboue en baddens, storte en wasbakke met afloop, van persoonlike higiëne 'n maatskaplike norm gemaak. In die Verenigde Koninkryk het William Ewart Gladstone (1809–1898), wat tussen 1852 en 1855 as Chancellor of the Exchequer (Britse minister van finansies) gedien het, in 1853 die belasting op seep opgehef wat gebruikers daarvan sedert 1711 moes betaal (en wél volgens gewig, en nie gehalte of waarde nie) en die seepbedryf sodoende 'n verdere hupstoot gegee.
Biemna flabellata
Biemna flabellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Seep
Industriële seepvervaardiging
Die Franse chemikus Michel-Eugène Chevreul (1786–1889), wie se naam onder meer verbind word met die daarstelling van die moderne kleurteorie, navorsing oor plantkleurstowwe soos indigo en die vervanging van talk- deur moderne stearienkerse, het met sy wetenskaplike werk as grondlegger van vetchemie grootliks bygedra tot gevorderde kennis oor die versepingsproses en gliserien. 'n Tweede baanbrekende chemiese sleuteltegnologie is eweneens in Frankryk ontwikkel – Nicolas Leblanc (1742–1806) se metode om soda teen lae koste te vervaardig. Die proses is oorspronklik na hom genoem, maar staan tans bekend as Solvay-metode.
El Grupo Nuevo De Omar Rodriguez-Lopez
El Grupo Nuevo De Omar Rodriguez-Lopez (El grupo Nuevo) is 'n Amerikaanse musiekgroep van El Paso, Texas. Die groep bestaan uit Cedric Bixler-Zavala (voorsang), Omar Rodriguez-Lopez (kitaar), Juan Alderete (baskitaar), Jonathan Hischke (sintetiseerders) en Zach Hill (tromme).
Aandeel
'n Aandeel is die eiendomstitel van enige onderneming, alhoewel daar meer spesifiek na die eiendomstitel van maatskappye verwys word.. Die besitters van die aandele van 'n onderneming word saam die aandeelhouers genoem en is gesamentlik die eienaars van die onderneming. Aandele het deurgaans geen vervaldatum nie en is 'n belangrike manier waarop ondernemings beleggingskapitaal verkry.
Aandele: wins of verlies?
Indien die eienaar van die aandele sy geld terug verlang, dan moet hy sy aandele verkoop teen 'n prys wat tussen die koper en verkoper ooreengekom word of teen 'n koers wat op die betrokke effektebeurs vasgestel is.
Aandele gee die eienaar nie die reg op 'n vaste inkomste (rente) nie, aangesien dit nie geleende geld is soos in die geval van skuldbriewe is nie.
Die inkomste wat uit 'n aandeel verdien word (die globale inkomste of die opbrengs) bestaan uit twee komponente: die waardevermeerdering uit die kapitaalgroei en die dividend. Die waardevermeerdering op die aandeel is die prysskommelinge vanaf die beskikbaarstelling van die kapitaal (oftewel die aankoop van die aandeel vanaf 'n bestaande aandeelhouer) en die terugtrekking van die kapitaal (die verkoop daarvan).
Die koers waarteen die aandeel verhandel en die koers waarby dit verkoop word kan baie verskil, 'n mens kan met ander woorde 'n aansienlike verlies of andersins wins verkry op aandele. Die dividend is die bedrag wat deur 'n onderneming aan sy aandeelhouers uitgekeer word vanuit die jaarlikse wins wat gerealiseer het (sommige maatskappye staan ook 'n interim halfjaarlikse dividend toe).
Die aandeelhouers het deur middel van die aandeelhouersvergadering die reg op inspraak in die bedryf van die onderneming. Dikwels, veral in die geval van maatskappye wat op die beurs genoteer is, is daar baie duisende aandeelhouers en is dit dus onprakties om almal by die daaglikse bedryf van die onderneming te betrek. In plaas daarvan het die onderneming 'n bestuur wat as hul verteenwoordigers by die bedryf van die onderneming betrokke is. Hierdie bestuurders word deur die direksie benoem en hul aanstelling word op die eerste algemene vergadering deur die aandeelhouers bekragtig. Elke aandeel gee aan die houer daarvan die reg tot 'n stem. Die stelsel bring mee dat iemand wat meer as 50% van al die aandele besit, hy dan ook ten volle beheer oor die bedryf van die onderneming het.
As teenprestasie vir die investering kry die aandeelhouers ook 'n deel van die wins van die bedryf in die vorm van 'n dividend wat uitgekeer word. Verder kan die waarde van 'n aandeel ook styg as die totale waarde van die onderneming groei, of daar die verwagting bestaan dat dit wel in die toekoms gaan gebeur. Die toenemende waarde van die aandeel kan deur die aandeelhouer in kontant omgeskep word deur die aandeel op die aandelebeurs te verhandel. Die aandele van 'n onderneming kan op meer as een beurs tergelykertyd verhandel word. Voorbeelde hiervan is die Suid-Afrikaanse petrochemiese maatskappy, Sasol, wat op beide die JSE en die NASDAQ verhandel word.
Waarom aandele
Wanneer iemand 'n idee het vir bedryf van 'n nuwe onderneming maar nie die geld het om die idee tot uitvoering te bring nie, kan die eienaar probeer om 'n bank te nader om 'n lening te verkry vir die doeleinde. Banke vereis egter gewoonlik waarborge of andersins 'n rentekoers wat baie hoër is as die heersende koers op die geldmark om hul te vergoed vir die risiko wat hul neem.
Alternatiewelik kan die onderneming aandele uitgee en sodoende probeer om mense wat die entrepreneur se entoesiasme vir die idee deel te betrek by die finansiering van die uitvoering van die idee. Hierdie mense deel dan ook die risiko en indien die idee baie suksesvol is, ook die vrugte daarvan. Die beleggers is dikwels ook meer geduldig en bereid om te wag vir die realisering van die opbrengs op hul beleggings. Soms word daar na die soort beleggingskapitaal verwys as waagkapitaal, veral waar dit gaan oor die stigting van 'n soort onderneming wat geen bewese rekord het nie, sodat die risiko veel hoër is as in die geval van 'n gevestigde en bekende onderneming. In 'n vroeër stadium van 'n onderneming waar die ontwikkeling van die idee nog gefinansier moet word en die onderneming as sodanig nog in sy kinderskoene staan word daar gepraat van ontwikkelingskapitaal. Die graad van risiko hier is beduidend hoër as as in die voorafgaande geval.
Die eerste onderneming ter wêreld wat aandele uitgegee het was die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie in 1602. Hierdie maatskappy is 'n toonbeeld van 'n situasie waar die uitgifte van aandele sin maak. Die besit en bedryf van 'n skip is 'n groot risiko. As die skip ter see verlore sou gaan is al die kapitaal daarmee heen. Vir die indiwiduele aandeelhouer het dit dan meer sin gemaak om 'n paar aandele in twintig skepe te besit as om al sy kapitaal in een enkele skip opgesluit te hê. Risikoverspreiding was dus vir die eerste aandeelhouers dus ook 'n belangrike motivering.
Regte verbonde aan aandele
Aandele gee die houer daarvan 'n reg tot 'n dividend. Die bedrag is egter veranderlik en daar is geen verpligting op 'n onderneming om 'n dividend te verklaar nie. Die grootte van die dividend word deur ekonomiese en ander faktore bepaal. Die aandeelhouer het 'n stemreg op die algemene- asook buitengewone vergaderings van die maatskappy. Op sodanige vergaderings word daar dan beslissings gevel oor die goedkeuring van die jaarverslag, die aanwys en ontslag van bestuurders, die goedkeuring van die dividendbedrag en alle elemente wat betrekking het op die reg tot beheer oor die bestuur wat die aandeelhouers verteenwoordig.
Die aandeelhouer verkry ook uit hoofde van sy aandele besit die reg tot inligting: hy het dus die reg tot insae in die balansstaat van die onderneming, mag insae hê tot die beleggingsportefeulje asook die verslae van ouditeure en andere inligting ten opsigte van die onderneming. Op die manier kan die aandeelhouer sy reg van beheer op die bestuur uitoefen.<!--
Het aandeel genereert ook een inschrijvingsrecht. Dit is een voorrang bij het uitgeven van nieuwe aandelen, wanneer deze worden uitgegeven. Dit recht kan opgeheven worden door de vergadering van de aandeelhouders. Wenst de aandeelhouder niet aan de kapitaalverhoging deel te nemen, kan zijn inschrijvingsrecht verkocht worden, zo dit in het prospectus is voorzien.
Tenslotte hebben de aandeelhouders van ter beurze genoteerde bedrijven een recht van overdracht: de aandelen zijn verkoopbaar aan derden op een door het bedrijf bepaalde beurs. Als een bedrijf niet beursgenoteerd is, bepalen de eigenaars van de aandelen zelf (op de algemene vergadering) welke overdrachtmodaliteiten er moeten in acht genomen worden. Zo kan er bepaald worden dat verkoop alleen mag gebeuren aan familieleden van een (familiaal) bedrijf, of dat overdracht op een gespreide manier moet gebeuren: maximaal een bepaald aantal aandelen per tijdsperiode. Alle mogelijke bepalingen zijn denkbaar.
Categorieën van aandelen
Zie ook: Aandelen binnen een beleggingsportefeuille, Beleggen van A tot Z
Externe link
-->
Pawiak
Pawiak was 'n berugte politiese gevangenis wat in 1829-35 deur die Russiese Ryk in Warskou, Pole gebou is. Tydens die Tweede Wêreldoorlogse besetting van Pole deur Nazi-Duitsland het dit deel van die Warskou konsentrasiekamp geword.
Stigting
Die Pawiak was deur 'n Russiese tsaarse regering laat bou in 1825-35. Tydens die Januarie Opstand in 1863 het dit gedien as 'n konsentrasiekamp vir Pole wat tot deportering in Siberië gevonnis is. Die naam is afgelei van die straat waar die gevangenis was, ulica Pawia (Pools vir "Poustraat").
Mike Connors
Mike Connors (15 Augustus 1925 – 26 Januarie 2017) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ten Commandments (1956), Swamp Women (1956), en Stagecoach (1966), en in die televisiereeks Mannix (1967).
Pawiak
Stigting
Na Pole onafhanklikheid verkry het in 1918 het Pawiak die hoof gevangenis geword vir manlike kriminele, terwyl die vroulike gevangenis naby Gęsiówka geleë was.
Tweede Wêreldoorlog
Na die Duitse inval in Pole in 1939 was Pawiak in 'n Duitse Gestapo-gevangenis verander en daarna as deel van die Warskou konsentrasiekamp.
Ongeveer 100 000 mans en 20 000 vroue is in totaal daar aangehou tydens die Tweede Wêreldoorlog, meestal lede van die Armia Krajowa, politieke gevangenes en burgers wat as gyselaars geneem is. Ongeveer 37 000 van hulle was tereggestel, terwyl 'n verdere 60 000 na Duitse verdelgingskampe en konsentrasiekampe gestuur is. Die presiese getal slagoffers is onbekend, aangesien die tronk se argiewe nooit gevind is nie.
Tyden die Warskou Ghetto Opstand het Pawiak 'n aanvalsbasis vir die Nazi's geword: tronkbewaarders van Pawiak, onder bevel van Franz Bürkl, het vrywilliglik ingestem om Poolse Jode te jag.
Opstandingspoging
Op 19 Julie, 1944, het 'n Oekraïniesewag, Wachmeister Petrenko, en 'n paar ander gevangenes 'n massa uitbraak gepoog, wat deur 'n aanval van buite ondersteun was, maar hulle het gefaal. Petrenko en vele van sy medewerkers het selfmoord gepleeg. Die versettingsbeweging wat van buite aangeval het, het in 'n lokval geloop en het soveel lede verloor dat dit vir alle praktiese doeleindes ophou bestaan het. As vergelding is oor die 380 gevangenes die volgende dag tereggestel. Daar is voorgestel dat die hele insident 'n goed-beplande Gestapo-uitlokking was.
Likwidering
Die finale ontruiming van gevangenes het kort voor die Warskou Opstand plaasgevind op 30 Julie, 1944. 2 000 mans en die oorblywende 400 vroue was na Gross-Rosen konsentrasiekamp en Ravensbrück konsentrasiekamp gestuur. Die area was vir 'n kort tyd tydens die Warskou Opstand deur die rebellie beset, maar is gou weer aan die Duitse magte afgestaan en op 21 Augustus is 'n onbekende aantal oorblywende gevangenes geskiet en die geboue verbrand en vernietig deur die Nazi's.
Operasie Storm
Operasie Storm (Pools: akcja „Burza”) was 'n reeks opstandings wat gelei was deur die Poolse Tuisleër ("Armia Krajowa)" tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Pawiak
Likwidering
Die geboue is nie na die oorlog herbou nie. 'n Mausoleum van "Herinnering aan Martelaarskap" en die Pawiak museum is nou daar geleë.
Operasie Storm
Die hoofdoel van Operasie Storm was om beheer van stede en areas oor te neem waar Duitse magte besig was om voor te berei vir die verdediging teen die Sowjetse Rooi Leër, sodat die Poolse ondergrondse regering die mag kon oorneem voor die Sowjetse soldate gearriveer het.
Lys van wetenskapsfiksieboeke
Hier is 'n lys van wetenskapsfiksieboeke:
1705
Die jaar 1705 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 5de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kya Sand
Kya Sand is 'n voorstad van Randburg, noord van Johannesburg, Suid-Afrika. Dit was voorheen 'n oorwegend industriële gebied.
Episikloïed
In meetkunde is 'n episikloïed is 'n vlak kromme geteken deur die pad van 'n punt op 'n sirkel af te trek — genaamd 'n episilus — wat om 'n vaste sirkel rol sonder om te gly. Dit is 'n besondere soort roulette.
Veenhuizerveld
Veenhuizerveld is ’n nedersetting in die munisipaliteit Putten in die provinsie Gelderland in Nederland.
Episikloïed
'n Episikloïed met n − 1 punte word gegee deur die parametriese vergelykings
Die episikloïed is 'n spesiale soort epitrogoïed.
'n Episikloïed met een punt is 'n kardioïed.
'n Episikloïed en die evoluut daarvan is soortgelyk.
Kyk ook
Cycloïde
Reiko Aylesworth
Reiko Aylesworth (gebore 9 Desember 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You've Got Mail (1998) en Aliens vs. Predator: Requiem (2007), en in die televisiereekse 24 (2001) en Person of Interest (2011).
Fernando Colunga
FERNANDO COLUNGA OLIVARES (1966-) is 'n Meksikaanse akteur.
Biografie
Colunga is die seun van die ingenieur Fernando Colunga en sy vrou Margarita Olivares. As jong man het hy siviele ingenieurswese begin studeer, 'n hardewarewinkel besit, 'n motorhandelaar, as klerk en kroegman gewerk, maar was altyd van plan om 'n akteur te wees. Hy het as rolprentakteur begin totdat hy in 1988 as 'n dubbelspel vir Eduardo Yáñez (akteur Eduardo Yáñez) gewerk het, hoofsaaklik in motorfietstoneel. In 1990 skryf hy in by Televisa se Artistic Education Centre (CEA). Hy het bekend geword vir 'n rol in die Mexikaanse weergawe van Sesame Street. Hy verskyn in programme soos  La telaraña ,  La hora marcada  en  Todo de todo . In sy vroeë dae verskyn dit in sepies soos die Mexikaanse telenovela  Cenizas y Diamonds ,  Madres egoístas  en  María Mercedes . In 1993 bied Carla Estrada hom 'n leidende rol aan in die telenovela "Más allá del puente" met María Sorté. Na hierdie telenovela speel hy in 1994 in die telenovela "Marimar" en in die film "Bésame en la boca". In 1995 neem hy die rol aan van luitenant Raúl Gutiérrez in die telenovela  Alondra . Twee jaar later het hy saam met Leticia Calderón in 'Esmeralda' gespeel. Later maak hy 'n draai in die teater met 'Unoriginal Sin', waar hy saam met Chantal ander speel; hulle het die egpaar Bill en Jenny gespeel wat 'n ongelukkige huwelik verwoes het. Sy volgende telenovela was 'La usurpadora' in 1998, 'n jaar later het hy saam met Edith González in die telenovela 'Nunca te olvidaré' gespeel. Hy neem ook in 2000 deel aan die telenovela "Cuento de Navidad" en speel 'n leidende rol in die telenovela "Abrázame muy fuerte" saam met Victoria Ruffo, César Évora en Nailea Norvind. Na 'n sukses in die historiese sepie  Amor real  is sy terug teater toe. Saam met César Evora het hy draaiboeke verwerk en 'Death Trap' op die planke gebring. Nadat hy 'n paar maande daarmee getoer het, werk hy in 2005 vir die telenovela "Alborada", 'n historiese verhaal wat in die 18de eeu in Mexiko afspeel. In die daaropvolgende jare vertolk hy ook hoofrolle in Mexikaanse telenovelas soos 'Pasión', 'Porque el amor manda' hy 'Pasión y poder'.
Programme
=== Bioskoop ===
SV Eichede
Die klub is op 15 Mei 1947 gestig in die restaurant van Ludwig Haase op Eichede. Daar was nie voorheen 'n sportklub op Eichede nie en sportbeoefenaars was meesal lid van TSV Mollhagen, wat in 1927 gestig is (Mollhagen is ook vandag 'n dorpsdeel van Steinsburg). In 1955 was daar 'n versoek van TSV Mollhagen dat die klubs moes saamsmelt, maar die lede van SV Eichede het daarteen gestem.
Die klub het die grootste deel van sy bestaan in die laer plaaslike ligas en in die skadu van VfL Oldesloe, tradisioneel die sterkste klub in die distrik, deurgebring, maar speel deesdae in die Oberliga op die vyfde vlak, terwyl VfL Oldesloe in die sesde liga meeding.
R532 (Suid-Afrika)
Die R532 is 'n streeksroete wat die R37-provinsiale pad met die R36-provinsiale verbind. Die roete begin waar dit van die R37 aftak, ongeveer 5 km suid vanaf Sabie en gaan deur die dorp. In Sabie gaan dit langs die Sabiewaterval verby. Die roete gaan noord, verby die Mac-Macwaterval en dan die Forestwaterval. Die roete deel dan die R533-streeksroete deur Graskop vir ongeveer 5 km.
Drie kilometer nadat dit van die R533 afgetak het, tak die R534 sirkelroete (die God's Window-pad) hier af en sluit 6 km verder weer aan. Net voor die aansluiting is die afdraai vir die Lisbonwaterval en daarna die Berlynwaterval. Die roete gaan verby die Bourke's Luck-kolkgate en die Blyderivierspoort-natuurreservaat voor dit weswaarts draai en by die R36-provinsiale pad aansluit. (By hierdie aansluiting met die R36, moet gekies word om noord na die Abel Erasmuspas te draai, of suid na Ohrigstad.)
Villaciervos
Villaciervos is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Vlag van Paaseiland
Die vlag van Paaseiland is op 9 Mei 2006 in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele rooi baan met ’n rooi rei-miro in die middel daarvan.
Christina Moses
Christina Moses (gebore 24 Januarie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent How We Met (2016) en in die televisiereekse The Originals (2013), Containment (2016), Condor (2018) en A Million Little Things.
Vlag van Paaseiland
Die vlag van Paaseiland dien ook as die vlag van die Rapanui, die inheemse inwoners van Paaseiland. Die rei-miro is ’n borsornament wat as simbool van die mag van die hoogwaardigheidsbekleërs van die inheemse bevolking gedra is. Die vlag word ook gebruik in amptelike geleenthede saam met die vlag van Chili. Voor die Chileense besetting in 1888 is ’n vlag soortgelyk aan die huidige een gebruik waar daar vier Manutara (mitiese voëls van die inheemse bevolking) in die vier hoeke van die vlag.
Dan
Dan is 'n nedersetting sentraal in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit lê 18 km oos-suidoos van Tzaneen, in die Groter Tzaneen Plaaslike Munisipaliteit van die Mopani-distriksmunisipaliteit.
Belgrado
Belgrado (Serwies: Beograd / Београд, [beǒɡrad],, letterlik: "wit vesting") is die hoofstad en grootste stad van Serwië. Die stad het 'n bevolking van 1 166 763 in 2015 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 359,96 km². Belgrado is in 279 v.C. deur die Romeine as Singidunum gestig en is aan die monding van die Savarivier in die Donau geleë.
Skandar Keynes
Skandar Keynes (gebore 5 September 1991) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005), The Chronicles of Narnia: Prince Caspian (2008), en The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (2010).
Maria Magdalena
Maria Magdalena of Maria van Magdala is volgens die Nuwe Testament en belangrike apokriewe evangelies 'n vroulike apostel van Jesus van Nasaret. Die vier evangeliste van die Nuwe Testament beskryf haar as die getuie en verkondiger van Jesus van Nasaret se opstanding, 'n verwysing na die onsterflikheid van sy spirituele boodskap. Vanweë haar sentrale rol in die Christendom is sy deur Middeleeuse Bybel-eksegete met die bynaam apostolorum apostola ("apostel van die apostels") vereer. Sy is die enigste belangrike vrou in die Nuwe Testament wat in haar eie reg genoem word en nie net as eggenote of moeder van 'n belangrike manlike figuur nie. Sy is volgens sommige navorsers moontlik die skrywer van die Evangelie volgens Johannes.
Volgens Gnostiese apokriewe tekste het Jesus haar as sy mees geliefde apostel beskou en haar as sy opvolger en vroulike leier van sy sendingwerk, die spirituele vernuwing van die Joodse religie, gekies. Die belangrike rol wat Maria Magdalena in die vroeë Christendom gespeel het, is tans die onderwerp van verskeie wetenskaplike debatte. Veral feministiese Amerikaanse teoloë het in die lig van die ontdekking van Christelik-Gnostiese tekste die rol wat vroue – en spesifiek Maria Magdalena – in Jesus van Nasaret se sendingwerk gespeel het, begin herdefinieer.
Volgens haar bynaam is Maria Magdalena waarskynlik 'n boorling van Magdala (tans Migdal) aan die Meer van Genesaret.
Verwysings in die Nuwe Testament
Lukas 8:2,3 verwys na Maria Magdalena as een van sekere vroue... wat Hom (Jesus van Nasaret) almal met hulle besittings gedien het, dit wil sê hulle het hom van geld of ander benodigdhede voorsien. Die boek vertel ook dat Jesus haar van sewe "bose geeste" of "duiwels" en die ander vroue ook van siektes genees het. Hierdie vroue het Jesus later op sy laaste reis na Jerusalem vergesel (Matteus 27:55; Markus 15:41; Lukas 23:55) het en ooggetuies van sy kruisiging was.
Maria het by die kruis gebly totdat die liggaam van Jesus afgeneem en in 'n graf neergelê is wat oorspronklik vir Josef van Arimatea voorberei was. In die oggendskemer van die eerste dag van die week het Maria Magdalena en Maria, die moeder van Jakobus (Matthéüs 28:1; Markus 16:2; Evangelie van Petrus ) by die graf gekom om Jesus se lyk met welriekende speserye te salf. Hulle het die graf leeg gevind, maar 'n visioen van engele gesien (Matthéüs 28:2-5).
Maria Magdalena was die eerste getuie wat die leë graf gesien het en by Simon Petrus en by die ander dissipel vir wie Jesus liefgehad het (Johannes 20:2-4) – hierdie dissipel het later die bynaam "apostel van die apostels" gekry – om hulle in te lig en onmiddellik daarna weer na die graf teruggekeer. Sy het daar by die ingang gebly en geween. In die Evangelie volgens Johannes is sy die eerste ooggetuie van Jesus se opstanding, alhoewel sy hom aanvanklik nie eers herken nie. Toe hy vir Maria Magdalena haar naam gesê het, was sy daarvan bewus dat sy met Jesus gepraat het, en geroep: "Rabboeni!" Jesus het haar verbied om hom aan te raak: "Raak My nie aan nie, want Ek het nog nie opgevaar na my Vader nie; maar gaan na my broeders en sê vir hulle: Ek vaar op na my Vader en julle Vader, en my God en julle God." (Johannes 20:16,17)
Hierdie is die kanoniese evangelies se laaste verwysing na Maria Magdalena wat daarna na Jerusalem teruggekeer het. Sy was waarskynlik een van die vroue wat ná Jesus se hemelvaart saam met die Apostels in die bovertrek in Jerusalem vergader het (Handelinge 1:13,14).
Verwysings in ander evangelies
Die Evangelie volgens Philippus verwys na Maria Magdalena as een van die metgesellinne "wat steeds saam met die Here gegaan het: Maria, sy moeder, haar suster en Magdalena wat sy metgesellin genoem is. Sy suster en sy moeder en sy metgesellin het elkeen die naam Maria gedra. En die metgesellin van die Verlosser was Maria Magdalena."
Die Griekse teks gebruik die woord koinonos om Maria Magdalena se verhouding met Jesus van Nasaret te verduidelik – 'n term wat dikwels as "metgesllin" vertaal word, maar eintlik "eggenote" of "geliefde" beteken en in elk geval geslagsverkeer insluit.