cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willa Holland
Willa Holland (gebore 18 Junie 1991) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Middle of Nowhere (2008), Legion (2010), Straw Dogs (2011), en Tiger Eyes (2012).
Julie Grønlund
Julie Grønlund (2 April 1922 – 13 September 1999) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Arvingen (1954), Min datter Nelly (1955), en Hvad vil De ha'? (1956).
.tw
.tw is die Internettopvlakdomein vir die Republiek China (Taiwan).
Eksterne skakels
Toppdomän
Tom Selleck
Tom Selleck (gebore 29 Januarie 1945) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 3 Men and a Baby (1987) en In & Out (1997), en in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980) en Blue Bloods (2010).
Marcus Furius Camillus
Marcus Furius Camillus was 'n nasionale held van die Romeinse Republiek. Hy was sesmaal konsulêre tribuun, eenmaal sensor en vyfmaal diktator.
Hy het in 429 v.C. in die oorlog teen die Auquii en Volsci gedien. Toe hy met 'n spies in sy dybeen getref word, trek hy dit uit en veg voort.
In 396 word hy diktator om 'n einde te maak aan die beleëring van Veii wat glo al sewe jaar duur. Hy plunder die stad en die stad se Juno-beeld en plaas dit in die tempel van Juno Regina wat hy gebou het. In 391 word hy beskuldig dat hy net 1/10 van die buit van Veii aan Apollo geoffer het, en hy gaan vrywillig in ballingskap. Die volgende jaar val Brennus se Galliërs Rome aan. Camillus kom die stad onverwags te hulp. In 365 het 'n epidemie uitgebreek waarin hy dood is.
Romantiek
Die Romantiek is 'n kuns- en intellektuele beweging wat in die laat 18de eeu in Wes-Europa ontstaan het. Deels 'n opstand teen aristokratiese, maatskaplike en politiese norme van die Verligting en 'n reaksie teen die rasionalisering van die natuur, in kuns en letterkunde, het dit klem gelê op sterk emosie as 'n bron van estetiese ondervinding, en is nuwe klem gelê op emosies soos angs, afsku, en die ontsag waarmee mens vervul word wanneer die sublieme van die natuur ondervind word. Dit het volkskuns, die natuur en tradisionele gebruike verhef, en betoog vir 'n epistemologie gegrond op gebruik en gewoonte. Dit is beïnvloed deur idees uit die Verligting en verhewe middeleeuse gees en elemente na kuns en verhaal aangesien as middeleeus. Die naam "Romantiek" self kom van die term "romanse" wat verwys na 'n prosa of poëtiese verhaal met oorsprong in middeleeuse letterkunde en letterkunde uit die Romantiek.
Garcilaso de la Vega
Biografie
Garcilaso is tussen 1498 en 1503 in die Spaanse stad Toledo gebore. Volgens Clavería Boscán is hy tussen 1487 en 1492 gebore; 'n ander bron vermeld die jaar 1501. Sy vader, Garcilaso de la Vega, was 'n edelman en ambassadeur aan die koninklike hof van die Katolieke koningshuise en die derde seun van Pedro Suárez de Figueroa. Sy moeder was Sancha de Guzmán.
Romantiek
Daar word geglo dat die ideologieë en gebeure van die Franse Revolusie die beweging beïnvloed het. Die Romantiek het die prestasies van wat gesien is as heroïese misverstane individue en kunstenaars wat die samelewing verander het, opgehef. Dit het ook die individuele verbeelding erken as 'n kritiese outoriteit wat vryheid van klassieke gedagtes oor vorm in kuns. Daar is sterk beroep gemaak op historiese en natuurlike onvermydelikheid in die voorstel van die idees daarvan.
Garcilaso de la Vega
Biografie
Garcilaso was die tweede seun, wat beteken het dat hy nie die mayorazgo (aanspraak) op sy vader se boedel ontvang het nie. Hy het egter tydens sy jeug 'n uitgebreide opvoeding ontvang en vyf tale bemeester (Spaans, Grieks, Latyn, Italiaans en Frans) en geleer hoe om die luit en die harp te speel. Toe sy vader in 1509 oorlede is het Garcilaso 'n aansienlike erfporsie ontvang.
Romantiek
Eienskappe
In die algemene sin verwys die Romantiek na na verskeie onderskeibare groepe kunstenaars, digters, skrywers, en musici sowel as politieke, filosofiese en sosiale denkers en neigings van die laat 18de eeu en vroeë 19de eeue in Europa. Die presiese karakterisering en spesifieke beskrywing van die Romantiek was egter die onderwerp van intellektuele geskiedenis en letterkundige geskiedenis vir die hele 20ste eeu sonder dat 'n groot mate van ooreenstemming bereik is. Arthur Lovejoy het gepoog om die moeilikheid van die probleem te demonstreer in sy artikel "On The Discrimination of Romanticisms" in sy Essays in the History of Ideas (1948); sommige vakkundiges sien die romantiek as geheel en al kontinu met die hede, sommige sien dit as die openingsmoment van modernisme, sommige sien dit as die begin van 'n tradisie van weerstand tot die Verligting, en nog andere dateer dit streng tot die direkte nagevolge van die Franse Revolusie. Nog 'n definisie kom van Charles Baudelaire: "Romantiek is presies geleë nog in onderwerpskeuse, nog eksakte waarheid, maar in 'n manier van voel."
Baie intellektuele historici sien die Romantiek as 'n sleutelmoment in die Teen-Verligting se reaksie op die Verligting. Terwyl die denkers van die Verligting die voorrang van deduktiewe rede beklemtoon het, het die Romantiek intuïsie, verbeelding en gevoel beklemtoon, tot so 'n mate dat dit daartoe gelei het dat sommige denkers uit die Romantiek van irrasionalisme beskuldig is.
Romantiek en musiek
In die algemeen beteken die term "Romantiek" wanneer dit op musiek toegepas word musiek uit die periode rofweg van die 1820's tot 1910. Teen die vroeë 20ste eeu was die gevoel dat 'n besliste breuk met die musiek van die verlede gemaak is en is musiek uit die 19de eeu beskou as uit die Romantiek. Die tradisionele moderne bespreking van die musiek van die Romantiek sluit elemente soos die gebruik van volksmusiek in, wat ook in verband staan met die Romantieke Nasionalisme.
Sommige aspekte van die Romantiek is reeds teenwoordig in agtiende-eeuse musiek. Die verhoogde kontras en emosies van Storm en Drang lyk na 'n voorloper van Gotiese in letterkunde, so ook die hartstogtelike elemente van sommige van die operas van die periode van die Franse Revolusie. Die libretto's van Lorenzo da Ponte vir Mozart, en die veelseggende musiek wat laasgenoemde daarvoor geskryf het, dra 'n nuwe sin van individualiteit en vryheid oor. In Beethoven, die Romantiek generasie se ideaal van die kunstenaar as held, het die konsep van die Romantiek musikant begin te voorskyn kom— die man wat die Keiser Napoleon self moreel uitgedaag het deur hom te skrap uit die toewyding van die Eroica Simfonie. In Beethoven se Fidelio skep hy die apoteosis van die 'reddingsoperas', wat 'n ander kenmerk van Franse musikale kultuur was gedurende die revolusionêre periode, om 'n gesang op te dra tot tot die vryheid wat die denke van al die radikale kunstenaars in die jare van hoop na die Kongres van Wene ondersteun het.
Die romantieke musikant het 'n openbare loopbaan gevolg en was meer sensitief tot middel-klas gehore as die adellike weldoener. Openbare persoonlikhede het 'n nuwe generasie van virtuose gekenmerk wat opgang gemaak het as soliste, verpersoonlik in die loopbane van Paganini en Liszt.
Beethoven se gebruik van tonale argitektuur wat 'n beduidende uitbreiding van musikale vorme en strukture moontlik gemaak het, is onmiddellik raakgesien vir die nuwe dimensie wat dit aan musiek verleen. Die latere klaviermusiek en strykkwartette het veral die weg gebaan vir geheel en al 'n onverkende musikale heelal. Die skrywer, kritikus, en komponis, Hoffmann, kon vir die eerste keer skryf oor die verhewenheid van instrumentale musiek oor vokale musiek in uitdrukkingsvermoë, 'n konsep wat te vore as absurd beskou sou wees. Hoffmann self, as 'n beoefenaar van beide musiek en literatuur, het die gedagte van musiek as 'programmaties' of verhalend aangemoedig, 'n idee wat nuwe gehore aantreklik gevind het, hoe irriterend dit ook al vir sommige komponiste was (b.v.. Felix Mendelssohn). Nuwe ontwikkelings in instrumentale tegnologie in die vroeë negentiende eeu—ysterrame vir klaviere, metaalsnare vir strykinstrumente—het harder dinamika, meer gevarieerde toonkleure, en die potensiaal vir sensasionele virtuositeit teweeg gebring. Sulke ontwikkelings het die lengte van musiekstukke laat swel, nuwe programmatiese titels ingevoer, en het nuwe genres geskep soos die vrystaande overture of toon-gedig, die klavierfantasie, nokturne en rapsodie, en die virtuose konsert, wat sentraal geword het tot musikale romantiek.
In opera is 'n nuwe Romantieke atmosfeer bereik wat bonatuurlike vrees en melodramatiese verhaal in 'n volkskunskonteks kombineer, en is mees geslaagd deur Weber se Der Freischütz (1817, 1821) bereik. Verrykte timbre en kleur het die vroeë orkestrasie van Hector Berlioz in Frankryk en die groot operas van Meyerbeer gekenmerk. Onder die radikale randgroep wat spottenderwys as "kunstenaars van die toekoms" beskryf is, het Liszt en Wagner elkeen die Romantieke kultus van die vrye, geïnspireerde, charismatiese, moontlik onverskrokke, onkonvensionele, individuele, kunstige persoonlikheid beliggaam.
Visuele kuns en letterkunde
In visuele kuns en letterkunde verwys die woord 'Romantiek' tipies na die laat 18de eeu en die 19de eeu.
Die Skotse digter James Macpherson het die vroeë ontwikkeling van die Romantiek beïnvloed met die internasionale sukses van sy Ossian digsiklus wat in 1762 voltooi is en het beide Goethe en die jong Walter Scott geïnspireer.
'n Vroeë Duitse invloed het van Johann Wolfgang von Goethe gekom wie se roman in 1774 Die Leiden des jungen Werthers daartoe gelei het dat mans in die hele Europa die protagonis, 'n jong kunstenaar met 'n sensitiewe en vurige temperament, geëmuleer het. Op daardie stadium was Duitsland 'n menigte van klein aparte state en Goethe se werk sou 'n enorme invloed hê in die ontwikkeling van 'n verenigde sin van nasionalisme. Belangrike skrywers van vroeë Duitse romantisisme was Ludwig Tieck, Novalis (Heinrich von Ofterdingen, 1799) en Friedrich Hölderlin. Heidelberg het later 'n sentrum van Duitse Romantiek geword, waar skrywers en digters soos Clemens Brentano, Achim von Arnim en Joseph von Eichendorff gereeld in literêre kringe ontmoet het. Aangesien die Romantisiste die Verligting teëgestaan het, het hulle baie keer gefokus op emosies en drome (teenoor rasionalisme) in hulle werk. Ander belangrike motiewe in Duitse Romantiek is reis, die natuur en antieke mites. Die laat Duitse Romantiek was effens donkerder in die motiewe wat dit gehad het en het sommige gotiese elemente.
Romantisisme in Britse letterkunde het effens later in 'n ander vorm ontwikkel. Dit word meestal geassosieer met die digters William Wordsworth en Samuel Taylor Coleridge, wie se medegeskryfde boek "Lyrical Ballads" (1798) gepoog het om Augustiaanse digkuns te verwerp ten gunste van meer direkte spraak afgelei van volkstradisies. Beide digters was ook betrokke in utopiese anti-sosiale denke wat op die Franse Revolusie gevolg het. Die digter en skilder William Blake is die mees ekstreme voorbeeld van die Romantieke denkwyse in Brittanje, verpersoonlik in sy stelling dat “I must create a system or be enslaved by another man's”. Blake se kunstige werk is ook sterk beïnvloed deur die Middeleeuse versierde manuskripte. Die skilders J.M.W. Turner en John Constable word ook in die algemeen met die Romantiek geassosieer. Lord Byron, Percy Bysshe Shelley, Mary Shelley en John Keats verteenwoordig nog 'n fase van die Romantiek in Brittanje. Die historikus Thomas Carlyle en die Pre-Rafaelietiese Broederskap verteenwoordig die laaste fase van transformasie na die Victoriaanse kultuur. William Butler Yeats, wat in 1865 gebore is, het na sy generasie verwys as "die laaste romantiekes."
In hoofsaaklik Rooms-Katolieke lande was Romantisisme minder opmerklik as in Duitsland en Brittanje, en het dit geneig om later te ontwikkel, na die opkoms van Napoleon. François-René de Chateaubriand word baie keer die "Vader van die Franse Romantiek" genoem. In Frankryk word die beweging geassosieer met die 19de eeu, veral in die skilderye van Théodore Géricault en Eugène Delacroix, die dramas en gedigte, en romans van Victor Hugo (soos Les Misérables), en die romans van Stendhal. Die komponis Hector Berlioz word ook as belangrik geag.
In Rusland was die hooffiguur van die Romantiek Aleksander Poesjkin. Michail Lermontof het gepoog om die diepste redes vir die idees van metafisiese ontevredenheid met die samelewing en die self van die Romantiek te analiseer, is sterk beïnvloed deur Lord Byron. Die digter Fyodor Tyutchev was ook 'n belangrike figuur van die beweging in Rusland en is sterk beïnvloed deur die Duitse Romantiekes.
Die Romantiek het 'n belangrike rol gespeel in die nasionale ontwaking van baie Sentraal-Europese volke wat nie hulle eie nasionale state gehad het nie. 'n Voorbeeld is Pole wat sy onafhanklikheid kort te vore aan Rusland verloor het toe die Russiese weermag die Poolse Rebellie onderdruk het. Die herlewing van antieke mites, gebruike en tradisies deur Romantiese digters en skilders het gehelp om hulle inheemse kulture van die van die dominante nasies (Russe, Duitsers, Oostenrykers, Turke, ens.). Patriotisme, nasionalisme, revolusie en gewapende stryd vir onafhanklikheid het ook gewilde temas in die kuns van die periode. Moontlik was Adam Mickiewicz die mees vername Romantiese digter uit dié deel van Europa. Hy het 'n idee ontwikkel dat Pole die Messias van Nasies was wat vooruit bestem was om soos Jesus van Nasaret te ly.
Garcilaso de la Vega
Biografie
Na sy opleiding het hy aangesluit by die weermag in die hoop dat hy deel van die koninklike wag sou wees. Hy is in 1520 aangestel as "contino" (rykswag) van Karel V, keiser van die Heilige Romeinse Ryk, en in 1523 het hy 'n lid geword van die Orde van Santiago.
Garcilaso se eerste minnares was Guiomar Carrillo, saam met wie hy 'n kind gehad het. Hy het moontlik ook 'n ander minnares gehad genaamd Isabel Freire, wat 'n diensmeisie was tot Isabel van Portugal. Die verbintenis word egter vandag geoordeel as mities van aard. In 1525 is Garcilaso met Elena de Zúñiga getroud, wat die koning se gunsteling suster, Leonor, gedien het. Hul huwelik het in Garcilaso se tuisdorp Toledo by een van die familie se landgoedere plaasgevind. Hy het ses kinders gehad: Lorenzo, 'n buite-egtelike kind by Guiomar Carrillo, Garcilaso, Íñigo de Zúñiga, Pedro de Guzmán, Sancha en Francisco.
Vlag van Tanzanië
Die nasionale vlag van Tanzanië is op 30 Junie 1964 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n driekleur in groen, swart en blou met geel fraaiings langs die swart baan wat skuins oor die vlag loop van onder in die vlagpaalkant tot bo in die wapperkant.
Garcilaso de la Vega
Biografie
Garcilaso se militêre loopbaan het beteken dat hy deelgeneem het aan die talle gevegte en veldtogte wat deur Karel V regoor Europa gevoer is. Sy pligte het hom na Italië, Duitsland, Tunisië en Frankryk geneem. In 1532 is hy vir 'n kort tydperk verban na 'n eiland op die Donau waar hy die gas was van graaf György Cseszneky. Hy sou later in Frankryk sy laaste geveg voer. Die koning wou beheer oor Marseille en uiteindelik beheer oor die Middellandse See neem, maar hierdie doel is nooit verwesenlik nie. Garcilaso de la Vega sterf op 14 Oktober 1536 in Nice, Frankryk, 25 dae nadat hy 'n besering opgedoen het tydens 'n geveg by Le Muy. Hy is aanvanklik in die kerk van St. Dominic in Nice begrawe, maar twee jaar later het sy vrou sy oorskot na die kerk van San Pedro Martir in Toledo laat verskuif.
Werke
Garcilaso de la Vega is veral bekend vir sy tragiese liefdespoësie wat met die speelse poësie van sy voorgangers kontrasteer. Daar kan drie onderskeidende fases in sy lewe geïdentifiseer word, wat weerspieël word in sy werke. Gedurende sy Spaanse periode het hy die meerderheid van sy agt-lettergreep gedigte geskryf; gedurende sy Italiaanse, of Petrarch, periode, het hy meestal sonnette en liedjies geskryf; en tydens sy Napolitaanse of klassisistiese periode het hy meer klassieke gedigte geskryf, insluitend sy elegieë, briewe, eclogues en odes. Hy is beïnvloed deur die Italiaanse digters van die Renaissance en het die elf-lettergreep- lyn aangepas by die Spaanse taal in sy sonetos (sonnette), waarvan die meeste in die 1520's geskryf is tydens sy Petrarch-periode. Die vermeerdering van die aantal lettergrepe in die vers van agt tot elf het groter buigsaamheid meegebring. Benewens die sonetos het Garcilaso daartoe bygedra om verskeie soorte strofes in die Spaanse taal bekend te stel. Dit sluit die estancia in, wat gevorm word deur lyne bestaande uit elf- en sewe -lettergrepe; die lira, gevorm deur drie sewe-lettergreep lyne en twee elf-lettergrepe lyne; en die endecasílabos sueltos, wat gevorm word deur ongerymde elf-lettergreep lyne.
Vlag van Tanzanië
Simboliek
Groen stel die natuurlike plantegroei in die land voor, swart stel die inheemse Swahili-bevolking van die land voor, blou stel die baie mere en riviere en die Indiese Oseaan voor en geel stel die land se minerale rykdom voor.
Garcilaso de la Vega
Werke
Gedurende sy lewe het Garcilaso de la Vega verskeie gedigte in elk van hierdie soorte geskryf. Sy werke sluit veertig Sonetos (Sonnette), vyf Canciones (liedere), agt Coplas (koeplette), drie Églogas (Eclogues), twee Elegías (Elegies), en die Epístola a Boscán (Brief aan Boscán) in. Toespelings op klassieke mites en Grieks-Latynse figure, groot musikaliteit, alliterasie, ritme en 'n afwesigheid van godsdiens kenmerk sy poësie. Die stelling kan beslis gemaak word dat die Spaanse digkuns nooit weer dieselfde was na Garcilaso de la Vega nie. Sy werke het die oorgrote meerderheid daaropvolgende Spaanse digters beïnvloed, insluitende ander groot skrywers uit die tydperk soos Jorge de Montemor, Luis de León, Johannes van die Kruis, Miguel de Cervantes, Lope de Vega, Luis de Góngora en Francisco de Quevedo.
Vlag van Tanzanië
Ontwerp
Net soos die naam van die land ’n kombinasie is van Tanganjika en Zanzibar, so is die vlag ’n samestelling van die vlae van hierdie twee voormalige state. Die vlag van Tanganjika is horisontaal gestreep in groen, swart en groen met geel fraaiings om die swart baan, en die vlag van Zanzibar was tot 1964 ’n horisontaal gestreepte driekleur in swart, geel en blou. Sedert Januarie 2005 gebruik Zanzibar ’n blou, swart en groen driekleur met vlag van Tanzanië in die skildhoek.
Garcilaso de la Vega
Werke
'n Voorbeeld uit sy digkuns is sy égloga Tercera (derde Ecglogue):
en sy «dolorido sentir»:
Ons sien in sy poësie 'n verskuiwing in die tradisionele siening van die hemel (soos beïnvloed deur die Renaissance), wat bekendstaan as neo-platonisme. Dit poog om die liefde na 'n geestelike, idealistiese vlak op te skuif, vergeleke met die tradisionele Katolieke beskouing van die hemel. (Égloga primera):
Hy het 'n herlewing geniet onder pastorale digters uit die 21 ste eeu soos Seamus Heaney, Dennis Nurkse en Giannina Braschi.
Literêre verwysings
Garcilaso word genoem in verskeie werke deur Miguel de Cervantes. In die tweede volume van Don Quijote haal die protagonis een van Garcilaso se sonnette aan. In El licenciado Vidriera dra Tomás Rodaja 'n bundel van Garcilaso se werk saam met hom op sy reis deur Europa.
Die titel van Pedro Salinas se opeenvolging van gedigte getiteld La voz a ti debida is geneem uit Garcilaso se derde eclogue.
H.D. Campagne
H.D. Campagne (*1763, Tiel - †26 Maart 1828, Beverwijk) was ’n Nederlandse digter uit die agtiende eeu aan die Kaap.
Lewe en werk
Huibert Dirk Campagne is in 1763 in Tiel gebore as seun van Andries Campagne, ’n koopman, en Geertruida Berendina Janin. Op 25 Junie 1763 word hy gedoop. Hy is een van die dienare van die Hollandse gesag aan die Kaap wat tydens die Engelse besetting in 1795 gevangenskap bo ’n betrekking in die diens van die Engelse verkies. Hy skryf verskeie satiriese gedigte oor hierdie tyd in die geskiedenis, waarin hy skerp standpunt inneem teen die oorlopers en die moed prys van diegene wat standpunt inneem teen die besetting. Menige wat nie die knie wou buig nie, is na Engeland in gevangenis gestuur. Ook Campagne is in 1796 in hegtenis geneem terwyl hy op besoek in Kaapstad was en na Engeland gedeporteer om daar sy straf te ontvang. Hy swerf baie rond in sy lewe en nadat hy feitlik al die kolonies van sy tyd besoek het, keer hy terug na sy vaderland en vestig hom in sy geboortedorp. Campagne is nooit getroud nie. Na ’n veelbewoë lewe is hy op 26 Maart 1828 in ’n kranksinnige gestig te Beverwijk oorlede.
Skryfwerk
Sy skryfwerk is hoofsaaklik daarop gerig om aktuele sake van die dag, veral in verband met die kolonies, te beskryf. So verskyn die werk “Memorie en bijzonderheden wegens overgave der Kaap de Goede Hoop 1795”, waarin hy breedvoerig verslag doen van die gebeurtenisse rondom die oorname van die Engelse aan die Kaap in 1795. In hierdie “Memorie” maak hy verskoning vir sy slegte styl en growwe foute, maar die “foute” wys almal in die Afrikaanse rigting wat die taal betref en die gees wat uit die prosa sowel as uit die spotverse spreek is dié van die Dietse Afrikaner. Hierdie boek word later deur P.W. Marnitz in Engels vertaal, met kommentaar, en uitgegee as “The Dutch surrender of the Cape of Good Hope 1795”. Ander aktuele en politieke geskrifte is “Java, zijnde een overzigt van deszelfs waardij en handel, met betrekking tot Nederland”, “De Goudkust, of overzigt van de aangelegenheden der Kust van Guinea”, “Aan den schrijver der brieven, betreffende het bestuur der Koloniën” en “Kort overzigt van den voormaligen handel der Nederlanders van Azië in Azië, zijnde een vervolg van Java”.
Peet Steyn
Ds. Petrus Jacobus (Peet) Steyn (Gobabis, Suidwes-Afrika, 29 September 1932 – 3 Desember 2008) was tussen 1958 en sy emeritering in 1997 predikant in drie gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|300px|Ds. Maritz se klas vierdejaarstudente aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1957. Voor: A.J du Plessis, F.J. Labuschagne, J.J. Venter, J.H. Coetzeee, J.V.V. du Plessis. Agter: A.Z. Pelser, G. du Plessis, A. van der Walt, [[Drikus Buys|G.H. Buys, P.J. Steyn, W.J. Maritz, J.T.C. Snyman.]]
Peet Steyn se ouers was nasate van die Dorslandtrekkers wat in die 1880's uit Transvaal na Angola getrek het. Hulle het saam tydens die repatriasie van 1928 na Suidwes-Afrika verhuis. Hy het op die plaas Mooipoort (distrik Kamanjab) grootgeword as een van ses kinders (vier susters en een jonger broer) en is vanaf agtjarige ouderdom kosskool toe. Hy het sy skoolloopbaan aan die Hoërskool Windhoek voltooi, waarna hy begin 1951 na die PU vir CHO vertrek het vir sy teologiese studie.
Aan die universiteit en die GKSA se Teologiese Skool op Potchefstroom het sy studie voorspoedig verloop sodat hy einde 1957 kom afstudeer. Aan die PUK was hy aktief deel van die studentelewe en onder andere lid van Korps Veritas en kaptein van die universiteitsjukskeispan. Gedurende sy studie het hy Adri van der Merwe, dogter van dr. Wynand Jacobus van der Merwe, ontmoet en is hulle op 10 Januarie 1958 getroud. Dr. Van der Merwe was predikant van De Aar vanaf 1934, Bethulie vanaf 1942 en eindelik Vereeniging van 1945 tot 1975. Hy is oorlede op 22 November 1996.
Gemeentebediening
Ds. Steyn is in 1958 in die Pongola bevestig vanwaar hy lidmate (meestal boere) in sowel Noord-Natal as Swaziland (lede van die gemeente Goedgegun) bedien het. Hy en sy vrou het gereeld in die uitgebreide gemeente gereis om huisbesoek te doen. Dié gemeente het hulle vyf jaar lank tot 1962 bedien, toe ds. Steyn ’n beroep na die Gereformeerde kerk Wolmaransstad in die droë Wes-Transvaal aanvaar.
Ook in Wolmaransstad sou die pastoriepaar vyf jaar lank arbei, weer in ’n gemeente wat hoofsaaklik uit boeremense bestaan het. Hier is hul eersteling, Petrus, gebore. In 1967 volg hulle die roeping op na Westonaria aan die Wes-Rand. In dié myngemeenskap sou hulle die volgende 30 jaar arbei en is hul ander twee kinders, Wynand en Anna-Mart, gebore. Al drie kinders het plaaslik skoolgegaan. Ds. Steyn was die gemeente se tweede en laaste leraar aangesien hy die eerste, dr Hendrik Denkema, opgevolg het nadat dié die gemeente van 1962 tot 1967 bedien het. Ná ds. Steyn se emeritering was die gemeente 14 jaar lank vakant tot sy ontbinding in 2011 toe net 19 belydende oorgebly het en geen dooplidmate nie.
Ds. Steyn was nou betrokke in die gemeenskap en het jare lank in die beheerrade van die laer- en hoërskool gedien. Hy was ook aktief betrokke by die Transoranje-instituut vir Buitengewone Onderwys. In die wyer kerklike lewe was ds. Steyn nou betrokke en het hy aktief deelgeneem aan verskeie klassisse, partikuliere sinodes en sinodes.
In Westonaria is die gemeente se kerkgebou eers 11 jaar ná sy stigting in 1961 opgerig. Die onthulling van die hoeksteen, deur ds. Steyn, sowel as die ingebruikneming van die gebou het op 19 Augustus 1972 plaasgevind. Nadat die gemeente ontbind het, is die gebou verkoop en word dit as woonhuis gebruik. Reeds in ds. Steyn se tyd het die lidmaattalle ongeveer saam met die goudprys gedaal en gestyg.
In 2007 is kanker by hom gediagnoseer. Hy het baie goed op die aanvanklike behandeling gereageer, maar in daaropvolgende jaar het die kanker egter vererger en moes hy teësinnig sy gholf en gemeentelike werk afskaal. Hy het sy vrou, Adri (gebore 9 Februarie 1934), seuns Petrus (met skoondogter Molly en twee kleinkinders) en Wynand (met skoondogter Anita en twee kleinkinders) en dogter Anna-Mart nagelaat.
Waardering
Prof. Wynand J. v.d.M. Steyn, sy seun, skryf in ds. Steyn se lewenskets in die GKSA se Almanak vir die jaar 2011 sy vader het buiten sy geestelike werk ook in baie ander dinge belanggestel. "Sy grootwordjare op die plaas het gemaak dat hy altyd 'n boer gebly het, en op klein skaal jare (lank) hieraan uiting gegee het. Om in Suidwes te gaan jag was ook amper 'n jaarlikse instelling, en hy kon biltong maak en vleis werk soos min ander. Sy kosmaaktalente het ook baie wyer as vleisverwerking gestrek.
"Peet was nie net bedrewe met preke en mense nie, maar kon ook deeglik met sy hande werk. Sy liefde vir houtwerk en metaalwerk het gestalte gevind in 'n menigte gedraaide lampe, veiligheidsdeure, kaskarre en ander konstruksies. Sy groot sportliefde was gholf. Dit was vir hom altyd 'n groot vreugde om tyd op die gholfbaan deur te bring saam met wie ook al beskikbaar was. Menige kere het hy staaltjies vertel van besondere groepe gholfmaats saam met wie hy 'n oggend op die gholfbaan deurgebring het, veral in die senior groep gholfspelers na sy aftrede."
Prof. Steyn skryf sy vader het die verhouding tussen 'n predikant en gemeente as soortgelyk aan 'n huwelik beskou: God het hulle met sy hand bymekaargebring en hulle moet mekaar dra en verdra. "Vir hom was dit altyd 'n voorreg en vreugde om sy geestelike huweliksmaat asook sy aardse huweliksmaat en gesin op die hande te dra en te dien. Daar was nooit 'n uur wat te laat was of 'n opoffering wat te groot was nie. Sy voorbeeld vir die gemeente en sy kinders is iets wat vas bly staan, en ons glo dat sy plek gereed was en dat hy saam met 'n groot hemelskare kan beleef dat die Here ook in die nuwe Jerusalem naby sy kinders is."
Gordonsbaai
In die jaar 1778 vaar kolonel Jacob Gordon van die Kaap om Kaap Hangklip en noem die baai na hom. Die dorpie kom oorspronklik as 'n vissershawe tot stand, maar het intussen tot 'n gewilde vakansieoord ontwikkel. Sedert die nuwe munisipale bedeling van 2000 is Gordonsbaai deel van die Stad Kaapstad Metropolitaanse Munisipaliteit.
Die hawe van Gordonsbaai, wat in 1936 gebou is, word nou ook deur seiljagte aangedoen. Digby die hawe lê die Generaal Botha-kollege van die Suid-Afrikaanse Vloot, met 'n groot G B teen die berghange as sy opvallende teken. Die strand is as 'n Blouvlagstrand gesertifiseer.
Wapen
Gordonsbaai was vanaf 1961 tot 1996 'n munisipaliteit. Die raad het in 1962 'n wapen aangeneem. Dit is later by die Kaapse Provinsiale Administrasie (in 1962) en die Buro vir Heraldiek (in 1988) geregistreer : Kepersgewys  verdeel, die  skildhoof  golwend gedwarsbalk van silwer en blou en die  skildvoet  groen, in  die  skildhoof  twee  ankers  en  in  die skildvoet 'n gestingelde en geblaarde protea, alles goud. Die helmteken was 'n seiljag en die wapenspreuk "Sol et salubritas". Schalk Pienaar het die wapen ontwerp.
Odi-stadion
Odi-stadion is 'n meerdoelige stadion in Mabopane, Suid-Afrika. Die stadion word meestal vir sokkerwedstryde gebruik en is die tuisveld van die Garankuwa United-sokkerspan. Dit bied sitplek aan 60 000 mense.
Odi-stadion is noord van Pretoria in Mabopane, binne die jurisdiksie van die Tshwane-metroraad geleë.
.qa
.qa is die Internettopvlakdomein vir Katar.
Sedimentologie
Sedimentologie handel veral oor oppervlakprosesse en bestudeer hoe wind, water en ys die landskap verweer en hoe hierdie opgebreekte gesteentedeeltjies weer deur sedimentêre prosesse neergelê word.
Kollum
Kollum (Wes-Fries: Kollum) is 'n dorp in die Nederlandse provinsie Friesland. Die dorp lê 10 km suidoos van Dokkum en ressorteer onder die munisipaliteit Noardeast-Fryslân. Dit het sowat 5 575 inwoners (2019).
Larry Sellers
Larry Sellers (gebore 2 Oktober 1949-2021) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Assassination (1987) en Wayne's World 2 (1993), en in die televisiereekse Dr. Quinn, Medicine Woman (1993) en The Sopranos (1999).
Ashley Holliday
Ashley Holliday (gebore 1 September 1985) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Huge (2010), Hollywood Heights (2012), K.C. Undercover (2015), en American Crime Story (2016).
Mabopane
Mabopane is 'n nedersetting in Suid-Afrika. Dit is in die noorde van die Gauteng-provinsie geleë en is onder beheer van die Stad Tshwane Metroraad. Mabopane het ongeveer 85 000 inwoners.
Die Odi-stadion is in Mabopane. Die Morula Sun-kasino en Nooitgedachtdam kan ook in die omgewing gevind word.
H.J.R. du Plessis
Ds. Hendrik Jakob Rudolf du Plessis (Philipstown, Kaapkolonie, 13 November 1880 – 11 Februarie 1964) was van 9 Februarie 1907 tot sy emeritaat in 1953 die eerste predikant van die Gereformeerde kerk Bronkhorstspruit (eers Erasmus genoem), sy enigste gemeente.
Herkoms en opleiding
Hendrik du Plessis is op Philipstown gebore, ’n dorp wat Doppers van Colesberg 17 jaar vantevore as kerkplek gestig het weens die vervolging wat hulle aan die hand van die NG predikante van Colesberg moes verduur. By sy geboorte was die predikant van die Gereformeerde kerk Philipstown ds. Jan Lion Cachet, onder wie Du Plessis later aan die Teologiese Skool Burgersdorp en van 1905 tot 1906 die Teologiese Skool Potchefstroom sou studeer. Du Plessis het in ’n sterk Calvinistiese milieu grootgeword.
Hy is op 8 April 1904 getroud met Susanna Vorster, dogter van ds. Louis Vorster en Abrahama Coetsee, ’n dogter van Philipstown se eerste leraar, ds. A.J.J. de Klerk Coetsee. Sy vrou se grootvader aan vaderskant, ds. C.J.H. Vorster, was ook Dopperpredikant. Saam met sy jong bruid (gebore 18 April 1884) het Du Plessis gedeel in die groei van die Teologiese skool in Noordoos-Kaapland en die verskuiwing na Potchefstroom begin 1905 meegemaak.
Bevestiging te Erasmus
Einde 1906 het hy die proponentseksamen afgelê en is hy op 30 Desember daardie jaar beroep (nadat ses ander beroepe misluk het, onder meer vier op ds. W.J. de Klerk) na die gemeente Erasmus, gestig op 24 Desember 1904. Hy is op 9 Februarie 1907 bevestig as die gemeente se eerste predikant. Sy 45-jarige dienstyd is ongeëwenaard in die Gereformeerde Kerkverband.
Oor sy bevestiging het die Kerk se mondstuk, Het Kerkblad, van 1 Maart 1907 soos volg berig: "'t Waren voor ons feestelijke dagen van 8-10 Feb. Was deze gemeente reeds dikwijls teleurgesteld geworden, nu macht zij zich verheugend Prop. Du Plessis, die het beroep naar hier had aangenomen, in haar midden te ontvangen. Vrijdag middag stond dan de gemeente om de pastorie geschaard. Ds. P. Postma, consulent der gemeente, ging met de Kerkeraad voor om Zew. en familie te ontvangen en geleidde hen tot op de varandah der pastorie, waar, namens Kerkeraad, gemeente en kinderen der gemeente 'Welkom' . . . worden aangeboden. Prop. Du Plessis beantwoordde deze, waarna Ds. W.J. de Klerk een gebed deed. Oudl. E.E. Jordaan verzocht toen Ps. 134:3 te zingen."
Gemeentebediening
In Oos-Transvaal het ds. Du Plessis, as heftige en strydlustige Calvinis, 'n lewendige aandeel in die omstandighede van 'n pas oorwonne Republiek geneem. Hy was 'n gevoelsmens, wat dit wat hy waargeneem het, oorweeg het en wat bereid was om die ongewone en oënskynlike onmoontlike as 'n moontlikheid te bedink, aldus Ansie Faasen in die Gereformeerde kerk Bronkhorstspruit se Eeufeesalbum van 2004.
Ds. Du Plessis moes hom, sy kerkraadslede met lidmate van Witbank, Carolina, Piet Retief, Lydenburg, Stegi (Swaziland), Delmas en Groblersdal inspireer om te volhard in die geloof, om leiding te gee waar nodig en self ook hulle eie "prediking" na te volg. Met sy bevestiging was hy een van net ses Gereformeerde predikante in Transvaal en moes hy feitlik die hele Oos-Transvaal bedien en 32 Nagmaalsvierings per jaar hou.
Hy het sy hande vol gehad. Faasen skryf: "Wykskerkraadslede moes toebedeel word om die Blye Boodskap uit te dra, nugtere oordele te vel en minsaam en verdraagsaam met lidmate om te gaan. Indien die lidmate struweling gekry het, (is) van die kerkraadslede verwag om haarfyn uit te pluis wie die skuldige was. Veral die ouderlinge moes erkenning gee aan elke lidmaat se inherente eiewaarde en sy lidmaat se situasie so goed verstaan en hom daarin inleef, al het egtheid nie altyd met sê en doen ooreengekom nie.
"Naasteliefde/liefde is dikwels oor die hoof gesien in die navolging van wat 'sonde' is. Honderd jaar gelede was daar nie reëls wat op 'n formele manier geleer kon word nie en mense het hoofsaaklik uit die wel en wee van elke dag se stuk lewe geleer. Dit het moed geverg en die lewe op wyd verspreide plase het dit moeilik gemaak om sosiale vertroue te bekom. Eensaamheid was een van die belangrikste redes wat lidmate geknou het en sommiges het hulleself met negatiewe evaluering geïdentifiseer. Ons voorouers het deur oorlewering gedoen met hulle kinders, wat hulle ouers met hulle gedoen het en het nie noodwendig geweet wat hulle kinders se emosionele behoeftes was nie.
"Dit was 'n era van wydverspreide misvatting dat 'n dominee iemand is wat 'n groot woordeskat besit en dat raadgewing uit preek bestaan en 'n predikant is deur die gemeentes binne 'n 'vakkie' geplaas en hulle het nie geweet hoe om dit wat hulle vir die predikant wou sê, in woorde om te sit nie. Van die gemeentelede was selfs bang om die voordeur vir hul predikant oop te maak. Ou Dominee se een groot taak was om sy gemeentelede te leer om minder sensitief te word teenoor hom. Ds. Du Plessis het die verantwoordelikheid geneem vir die goeie afloop van die totale gebeure en het die gemeenskap begelei tot selfstandige besluitneming."
Ds. Du Plessis het in 1908 onder 'n boom op plaas nr. 1 die eerste Gereformeerde erediens in Kenia gehou.
Gemeenskapsbetrokkenheid en eerbewys
Ds. Du Plessis, so het Die Kerkblad van 4 Maart 1964 ná sy afsterwe berig, was 48 jaar lank lid van die Bronkhorstspruitse skoolraad, 26 jaar lank krurator van die Teologiese Skool Potchefstroom en 25 jaar lank lid van die raad van Unisa. Ook het hy 37 jaar lank in die raad van die destydse PU vir CHO gedien, waarvan 16 jaar as voorsitter. Van die Pretoriase Distrikskoolraad was hy 46 jaar lank lid en ruim 36 jaar voorsitter. Op 18 April 1959, in die GKSA se eeufeesjaar, het die PU vir CHO die eredoktorsgraad D.Ed. aan hom toegeken.
Afsterwe
Ds. Du Plessis is op 11 Februarie 1964, presies 105 jaar nadat die Gereformeerde Kerk op Rustenburg gestig is, in die ouderdom van 83 jaar oorlede. Hy het sy vrou agtergelaat ná ’n getroude gelewe van amper 60 jaar, ’n dogter, vier seuns, 12 kleinkinders en 13 agterkleinkinders.
Eilat
Die stad het 'n besige hawe en vakansieoord aan die noordpunt van die Rooisee. Die stad word beskou as 'n toeristebestemming vir plaaslike en internasionale toeriste wat na Israel op pad is.
Eilat is deel van die Suidelike Negev-woestyn, aan die suidelike punt van die Arabah, aangrensend aan die Egiptiese oordstad Taba in die suide, die Jordaniese hawestad Akaba in die ooste, en binne sig van Haql, Saoedi-Arabië, oorkant die golf na die suidooste.
Die stad se droë woestynklimaat en lae humiditeit word gemodereer deur die nabyheid van 'n warm see. Temperature oorskry dikwels 40 °C in die somer, en 21 °C in die winter, terwyl watertemperature tussen 20 en 26 °C wissel. Eilat het gemiddeld 360 sonskyndae per jaar.
Naam
Die naam Eilat is in 1949 aan Umm al-Rashrāsh (أم الرشراش) gegee deur die Komitee vir die Aanwysing van Plekname in die Negev. Die naam verwys na Elath, 'n plek wat in die Hebreeuse Bybel genoem word en wat vermoedelik oorkant die grens in die moderne Jordanië geleë is. Die komitee het erken dat Bybelse Eilat/Elath oor die grens was. Een komiteelid, Yeshayahu Press, het die koöptering van die naam geregverdig deur te sê "wanneer die ware Eilat uiteindelik in ons hande is, sal ons nedersetting uitbrei en tot daar uitstrek."
Vroeë geskiedenis
Argeologiese opgrawings het indrukwekkende prehistoriese grafte ontdek wat dateer uit die 7de millennium v.C. aan die westelike rand van Eilat, terwyl nabygeleë koperbewerkings en mynbedrywighede by Timna-vallei van die oudste op aarde is.
’n Islamitiese kopersmelt- en handelsgemeenskap van 250–400 inwoners het gedurende die Umayyad-tydperk (700–900 n.C.) in die gebied gefloreer; sy oorblyfsels is gevind en opgegrawe in 1989, aan die noordelike rand van moderne Eilat, tussen wat nou die nywerheidsone is en die nabygeleë Kibboets Eilot.
Moderne stad
Gedurende die Britse Mandaat-era het 'n Britse polisiepos in die gebied bestaan, wat as Umm Al-Rashrash bekend gestaan ​​het. Die gebied is in die 1947 VN-verdelingsplan as deel van die Joodse staat aangewys. Tydens die Arabies-Israeliese Oorlog van 1948 is die verlate polisiepos, wat uit vyf kleihutte bestaan ​​het, op 10 Maart 1949 sonder 'n geveg ingeneem as deel van Operasie Uvda. Dit was die einde van Israel se oorlog om onafhanklikheid.
Die dorp het oor die volgende jare ontwikkel. Eilat-lughawe is in 1949 gebou en individuele skepe het in die 1950's begin aankom, maar aangesien daar geen toegewyde hawefasiliteite was nie, het hulle hul goedere op see afgelaai. In die vroeë 1950's was Eilat 'n klein en afgeleë dorpie, grootliks bevolk deur hawewerkers, soldate en voormalige gevangenes. Die dorp se ontwikkeling het in 1955 versnel, toe dit 'n bevolking van ongeveer 500 gehad het.
Die Timna-kopermyne naby die Timna-vallei en die hawe van Eilat is in 1955 geopen en 'n daadwerklike poging deur die Israeliese regering om Eilat te bevolk begin met Joodse immigrantegesinne van Marokko wat daar hervestig is. Eilat het vinnig ontwikkel na die Suez-krisis in 1956, met veral sy toerismebedryf wat begin floreer het. Die Israeliese vloot se Eilat-vlootbasis is daardie jaar gestig.
Die dorp se bevolking het gegroei tot 5 300 in 1961. Yoseftal Mediese Sentrum en die Eilat-Ashkelon-pypleiding is in 1968 voltooi, en die bevolking het verder toegeneem en bereik 13 100 in 1972 en 18 900 in 1983.
Ná die 1948 Arabies-Israeliese Oorlog het Arabiese lande 'n toestand van vyandigheid met Israel gehandhaaf, wat alle landroetes versper het; Israel se toegang tot en handel met die res van die wêreld was deur lug en see alleen. Verder het Egipte deurgang deur die Suezkanaal geweier aan Israelies-geregistreerde skepe of na enige skip wat vrag na of van Israeliese hawens vervoer. Dit het Eilat en sy seehawe deurslaggewend gemaak vir Israel se kommunikasie, handel met Afrika en Asië, en vir olie-invoer. Sonder 'n hawe aan die Rooisee sou Israel nie sy diplomatieke, kulturele en handelsbande buite die Middellandse See-bekken en Europa kon ontwikkel nie. Dit het gebeur in 1956 en weer in 1967, toe Egipte se sluiting van die Straat van Tiran aan Israeliese skeepvaart effektief die hawe van Eilat geblokkeer het.
In 1956 het dit gelei tot Israel se deelname saam met Brittanje en Frankryk aan die oorlog teen Egipte wat deur die Suez-krisis ontketen is, terwyl in 1967 90% van Israeliese olie deur die Straat van Tiran gegaan het. Olietenkskepe wat deur die seestraat wou gaan, is vertraag. Die sluiting van die seestraat is deur Israel aangehaal as 'n bykomende casus belli wat tot die uitbreek van die Sesdaagse Oorlog gelei het. Na vredesverdrae wat in 1979 met Egipte en in 1994 met Jordanië onderteken is, is Eilat se grense met sy bure uiteindelik geopen.
Israelies-Arabiese konflik
In 2011 het terroriste Israel oor die Sinai-grens geïnfiltreer om verskeie aanvalle op Hoofweg 12 uit te voer, insluitend 'n burgerlike bus en privaat motor 'n paar kilometer noord van Eilat, in wat bekend geword het as die 2011 suidelike Israel-oorgrensaanvalle.
Om terroriste-infiltrasie van Israel vanaf die Sinai te voorkom, het Israel die Egipte-Israel-versperring gebou, 'n staalversperring wat toegerus is met kameras, radar en bewegingsensors langs die land se suidelike grens. Die heining is in Januarie 2013 voltooi.
In Julie 2012 het Israel 'n ooreenkoms met China onderteken om saam te werk in die bou van die hoëspoed-spoorlyn na Eilat, 'n spoorlyn wat beide passasiers- en goederetreine bedien. Dit verbind Eilat met Beerseba en Tel Aviv, en sal deur die Arava-vallei en Nahal Zin loop.
Die voormalige Eilat-lughawe is op 18 Maart 2019 gesluit ná die opening van Ramon-lughawe. Die grond wat deur die voormalige lughawe beset is, moet herontwikkel word. Die nuwe Ramon-lughawe het in Januarie 2019 geopen, 18 kilometer noord van Eilat en het beide Eilat-lughawe en die burgerlike gebruik van Ovda-lughawe vervang. Hotelle en woonstelgeboue, wat 'n totaal van 2 080 hotelkamers en 1 000 woonstelle bevat, sal op die terrein gebou word, asook 275 dunamvan openbare ruimte en voetgangerpaadjies. Die planne sit ook ruimte opsy vir die spoorlyn en 'n ondergrondse spoorwegstasie. Die plan se doelwit is om ’n stedelike kontinuum tussen die middestad en North Beach te skep, asook om die skakels tussen die stad se woonbuurte, wat deur die lughawe geskei is, te verskerp.
Daarbenewens is daar planne om die hawe van Eilat en die Eilat-Ashkelon-pyplynterminaal na die noordelike deel van die stad te skuif, asook om dit in 'n universiteitsdorp van wetenskap en navorsing te omskep en dit as 'n internasionale sportstad te bemark. Al hierdie projekte is deel van 'n plan om Eilat se bevolking tot 150 000 mense te vergroot en 35 000 hotelkamers te bou.
Klimaat
Eilat het 'n warm woestynklimaat met warm, droë somers en warm en byna reënlose winters (Köppen-klimaatklassifikasie BWh). Winters is gewoonlik tussen 11–23 °C (52–73 °F). Somers is gewoonlik tussen 26–40 °C (79–104 °F). Daar is relatief klein koraalriwwe naby Eilat; hulle was egter 50 jaar gelede baie groter.
Demografie
Die oorweldigende meerderheid van Eilat se bevolking is Jode. Arabiere maak ongeveer 4% van die bevolking uit. Eilat se bevolking sluit 'n groot aantal buitelandse werkers in, geskat op meer as 10 000 wat as versorgers, hotelwerkers en in die konstruksiebedryf werk. Eilat het ook 'n groeiende Israeliese Arabiese bevolking, sowel as baie welgestelde Jordaniërs en Egiptenare wat Eilat in die somermaande besoek.
In 2007 is meer as 200 Soedanese vlugtelinge uit Egipte wat onwettig te voet in Israel aangekom het, werk gegee en toegelaat om in Eilat te bly.
Onderwys
Die onderwysstelsel van Eilat akkommodeer meer as 9 000 jongmense in agt dagsorgsentrums, 67 kleuter- en kleuterskole, 10 laerskole en 3 sesjarige hoërskole. Daar is ook 'n paar spesiale-onderwysskole en godsdienstige skole. Ben Gurion Universiteit van die Negev onderhou 'n kampus in Eilat. Die Eilat-tak het 1 100 studente, sowat 75 persent van buite die stad. In 2010 is 'n nuwe studentekoshuis befonds en gebou deur die Joodse Federasie van Toronto, die Rashi-stigting, Ben-Gurion Universiteit van die Negev en die munisipaliteit van Eilat. Die SPNI se Eilat Veldskool aan die buitewyke van Eilat bied spesiale staptoere wat fokus op woestyn-ekologie, die Rooisee, voëlmigrasie en ander aspekte van Eilat se flora en fauna. Die Hesder Yeshiva Ayelet Hashachar is gebaseer in Eilat, gestig in 1997.
Kubuś
duimnael|regs|200px|Oorspronklike motor. duimnael|regs|200px|Moderne replika.
Charles Maxwell (akteur)
Charles Maxwell (28 Desember 1913 – 7 Augustus 1993) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Life at Stake (1955) en The Go-Getter (1956), en in die televisiereekse The Hank McCune Show (1950) en Star Trek (1966).
Bill Bailey
Bill Bailey (gebore 13 Januarie 1965) is 'n Engelse akteur, skrywer, en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), Hot Fuzz (2007), en Chalet Girl (2011), en in die televisiereeks Black Books (2000).
Heilige geskrifte
Heilige geskrifte bevat die heilige woorde en wette wat vir ’n godsdiens geld en deur ’n profeet van ’n god geopenbaar is. Dit is die belangrike boeke van ’n godsdiens en die gelowiges daarvan. Die heilige geskrifte van ’n paar gelowe is:
Kit Guard
Kit Guard (5 Mei 1894 – 18 Julie 1961) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Defenders of the Law (1931), Corruption (1933), The Fighting Coward (1935), en The Secret Code (1942).
.sa
.sa is die Internettopvlakdomein vir Saoedi-Arabië.
Piramideskema
'n Piramideskema is 'n nie-volhoubare besigheidsmodel. Dit is die uitruil van geld wat hoofsaaklik vir ander mense wat hoër op die skema is. Daar word gewoonlik geen dienste of produkte gelewer nie, en is onwettig in verskeie lande. Piramideskemas bestaan al vir meer as 'n eeu.
.sa
Eksterne skakels
Toppdomän
Piramideskema
Die hele idee agter elke skema is dat die individu net een betaling hoef te maak. Daar word aan hul belowe dat hulle uitstekende voordele van ander mense gaan uitkry as 'n beloning. 'n Algemene voorbeeld is dat daar 'n aanbod is om vir 'n bedrag, die teikenpersoon in staat te stel om dieselfde aanbod aan ander mense te verkoop. Elke verkoop sluit 'n bedrag aan die oorspronklike verkoper in.
.ro
.ro is die Internettopvlakdomein vir Roemenië.
Hafnium
Hafnium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Hf en atoomgetal 72. Hafnium is genoem ná die Latynse naam van Kopenhagen (Hafnia), waar dit ontdek is. Hafnium is in 1923 deur Dirk Coster en George de Hevesy ontdek. Die metaal het ses natuurlike isotope.
Eienskappe
Die suiwere metaal is aan die lug blootgestel bedek met 'n oksiedlaag wat oksidasie verder verhoed. Fynverdeelde hafniumpoeier kan nogtans ontplof. Die metaal los nie in basisse of sure op nie, behalwe in fluoorsuur.
Hafnium het 'n baie hoë smeltpunt en absorbeer neutrone baie sterk. Dit word in die nukleêre industrie toegepas. Van sy legerings en keramiese verbindings word ook vanweë hulle hoëtemperatuureienskappe aangewend.
Edoardo Villa
Edoardo Daniele Villa (1915–2011) was 'n noemenswaardige Suid-Afrikaanse beeldhouer van Italiaanse afkoms wat met staal en brons gewerk het.
Charlie Semine
Charlie Semine is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Mercy (2009), Smash (2012), The Following (2013), en BrainDead (2016).