cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Water (molekuul)
Elektriese eienskappe
Water kan ontbind word na die bousteen-elemente, waterstof en suurstof, deur 'n stroom daardeur te laat vloei. Die proses staan bekend as elektrolise. Watermolekules ontbind natuurlik in H+ en OH- ione, wat na die katode en anode respektiewelik aangetrek word. By die katode neem twee H+ ione elektrone op om H2 gas te vorm. By die anode gee vier OH- ione, vier elektrone af en vorm sodoende 'n molekule O2 gas en twee molekules water. Die gasse borrel na die oppervlak waar hulle dan versamel kan word. Dit is bekend dat die teoretiese maksimum elektriese weerstand van water ongeveer 182 kilo-ohm-meter (of 18.2 MΩ·cm) teen 25 grade Celsius. Hierdie syfer kom goed ooreen met wat tipies waargeneem word by tru-osmose, ultafiltreerde en dionisasie-gesuiwerde ultrasuiwer water wat tipies in halfgeleier aanlegte teëgekom word. 'n Sout of suurbesoedelingsvlak wat selfs net 100 dele per triljoen (dpt) in ultrasuiwer water sal 'n noemenswaardige impak op die elektriese weerstand van water hê.
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Onderwys
Ds. Geldenhuys het, buiten die onderwyseresse wat hy in die distrikte Bulawayo en Gwelo geplaas het, hom veral die lot van die behoeftige kind aangetrek. Om 'n verenigde front op onderwysgebied te vorm is in 1906 ná die eerste gemeentevergadering op Enkeldoorn besluit om 'n onderyskommissie, bestaande uit di. Geldenhuys, Steyn en Wessels, aan te stel wat 'n wakende oog oor die skoolsake van die NG Kerk se kinders in Rhodesië moes hou. Die kommissie het dadelik opgetree en die kerkskooltjies op gesonde voet geplaas.
Millau-brug
Ligging
Die Eiffage-groep bedryf die tolbrug met huidige tolgeld van €4.90 vir ligte voertuie (€6.50 tydens die besige maande van Julie en Augustus). Die brug is deur die Eiffage-groep gebou, wat ook die Eiffeltoring gebou het, onder 'n regeringskontrak wat die maatskappy toelaat om vir 75 jaar lank tolgelde in te samel.
Water (molekuul)
Dipolêre aard van water
'n Belangrike eienskap van water is sy polêre aard. Die watermolekule vorm 'n hoek, met waterstofatome aan die punte en suurstof by die hoekpunt. Aangesien suurstof 'n hoër elektronegatiwiteit as waterstof het, sal die kant van die molekule waar die suurstofatoom geleë is 'n effense negatiewe lading hê. 'n Molekule met so 'n ladingsverskil word 'n dipool genoem. Die ladingsverskille veroorsaak dat watermolekule s na mekaar aangetrek word (die relatief positiewe kante na die relatief negatiewe kante toe) en na ander molekules. Hierdie aantrekkingskrag word waterstofbinding genoem en verklaar baie van water se fisiese eienskappe.
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Onderwys
Ds. Geldenhuys het hom toe beywer vir die oprigting van 'n nywerheidskool in Bulawayo, maar die koste was te hoog. Op die Sinode van 1906 en weer op die onderwyskonferensie was daar sprake van moontlike geldelike hulp van die Sinode, maar daar het nisk verder van die nywerheidskool-gedagte gekom nie.
Millau-brug
Beskrywing
Die Millau-brug bestaan uit 'n agtspan staaldek met sewe steunpilare van beton. Die dek weeg 36 000 metrieke ton en is 2 460 m lank, 32 m breed en 4,2 m diep. Die middelste ses dekke se spanwydte is elk 342 m lank en die twee buitenste dekke se spanwydte is elkeen 204 m lank. Die dek se helling is 3 persent en loop van suid na noord en die bo-aansig het 'n kromming met 'n 20 km radius om bestuurders se sig te verbeter. Daar is twee bane in elke rigting op die dek.
Water (molekuul)
Dipolêre aard van water
Al is die aantrekkingskrag van die waterstofbindings relatief tot die kovalente verbindings binne-in die watermolekule swak is dit tog verantwoordelik vir baie van water se fisiese eienskappe. Een van die eienskappe is sy relatief hoë smelt- en kookpunte; meer warmte-energie word vereis om die waterstofbindings tussen die molekules te verbreek. 'n Verbinding met soortgelyke struktuur soos waterstofsulfied (H2S), wat 'n baie swakker waterstofbinding het, is 'n gas by kamertemperatuur al het dit dubbel die molekulêre massa van water. Die ekstra verbinding tussen watermolekules gee aan watervloeistof 'n groot soortlike warmtekapasiteit wat dit dan 'n goeie medium maak vir die stoor van warmte-energie. Waterstofbinding gee aan water ook sy ongewone gedrag wanneer dit vries. Wanneer dit tot naby sy vriespunt afgekoel word veroorsaak dit dat die molekules herrangskik om die energie te minimiseer en vorm sodoende die heksagonale kristalstruktuur van ys wat 'n laer digtheid het: en daarom dryf die vastestofvorm op water.
Millau-brug
Beskrywing
Die steunpilare wissel in hoogte van 77–246 m en die deursnee spits af vanaf 24,5 m aan die basis tot 11 m by die dek. Elke steunpilaar bestaan uit 16 raamwerkdele met 'n massa van 2 230 metrieke ton. Hierdie gedeeltes is ter plaatse aanmekaargesit uit dele wat vooraf in fabrieke in Lauterbourg en Fos-sur-Mer vervaardig is en elk 60 ton geweeg het en 4 m breed en 17 m lank was.
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Daisyfield
Die Vrouesendingbond (VSB) en Afrikaanse Christelike Vrouevereniging (ACVV) het tydens ds. Geldenhuys se dienstyd in Rhodesië en veral Bulawayo getoon. Die VSB het twee werksters na Bulawayo gestuur en ook 'n hulpprediker vir sy eerste jaar in die kolonie gesalieer. Eerw. A.J. Botha moes ees met huisbesoek en diens tot in die Noorde help, maar daarna meer bepaald met die onderwys.
Water (molekuul)
Dipolêre aard van water
'n Belangwekkende gevolg van die feit dat die vastestof 'n laer digtheid het as die vloeistof is dat ys sal smelt as 'n voldoende hoë druk daarop uitgeoefen sou word. Met toenemende druk sal die smeltpunt afneem totdat die temperatuur van die omgewing bereik is, waar die ys dan sal smelt. Die druk moet egter noemenswaardig wees om die smeltpunt betekenisvol te verlaag – die druk wat deur 'n ysskaatser uitgeoefen word verminder die smeltpunt met ongeveer 0.09 °C.
Water as 'n oplosmiddel
Water is 'n baie goeie oplosmiddel vanweë sy polariteit. Wanneer 'n ioniese of polêre verbinding in kontak met water kom kan die relatief klein watermolekules die stof wat opgelos word heeltemal omring. Die deels negatiewe dipoolgedeelte van die water word na die positief gelaaide komponente van die stof wat opgelos word aangetrek en teenoorgestelde vir die positiewe dipoolgedeeltes.
Oor die algemeen is ioniese en polêre stowwe soos sure, alkohole en soute geredelik oplosbaar in water en nie-polêre stowwe soos vette en olies nie. Nie-polêre molekules bly bymekaar in water aangesien die waterstofbindings tussen die watermolekules sterker is as die van der Waalskragte tussen Watermolekule s en die nie-polêre molekules.
'n Voorbeeld van ioniese oplosbare stowwe is tafelsout; die natriumchloried, NaCl, ontbind na Na+ katione en Cl- anione waarna beide spesies deur water omring word. Die ione word maklik vanaf hul oorspronklike kristalraamwerk weggevoer na die oplossing toe. 'n Voorbeeld van 'n nie-ioniese oplosbare stof is gewone suiker. Die waterdipole vorm waterstofbindings met die polêre dele van die suikermolekule (OH groepe) en laat toe dat dit in die oplossing in weggevoer word.
Die oplosmiddel-eienskappe van water is van uiterste belang in biologie, aangesien baie biochemiese reaksies in waterige oplossings plaasvind (bv, reaksies in die selplasma en bloed).
Die waterewewig
Chemies gesproke is water amfoteries – d.w.s. dit kan as 'n suur of 'n basis optree. By 'n pH van 7 (neutraal) is die konsentrasie hidroksiedione (OH-) gelyk aan die konsentrasie van die hidronium- (H3O+) of waterstofione (H+).
Die ewewigskonstante by kamertemperatuur. In suiwer water is daarom
As die ewewig versteur word kan die oplossing suur word (meer hidronium-ione) of basies word (meer hidroksied-ione).
Water kan of as suur of basis aan reaksies deelneem. Volgens die Brønsted-Lowrystelsel, word 'n suur gedefinieer as 'n spesie wat 'n proton ('n H+ ioon) in 'n reaksie skenk en 'n basis as een wat 'n proton ontvang. Wanneer dit met 'n sterker suur reageer, tree water as 'n basis op; wanneer dit met 'n swakker suur reageer tree dit as 'n suur op. Water ontvang byvoorbeeld 'n H+ ioon in die HCl ewewig:
'n Suur skenk 'n H+ ioon en water kan dit ook doen, soos in die reaksie met ammoniak, NH3:
In hierdie geval is die reaksie 'n ewewig. Nie alle ammoniak sal reageer nie, omdat ammonia (die ammoniakoplossing) 'n swak basis is.
Suurgehalte in die natuur
Teoreties behoort suiwer water 'n pH van 7 te hê. In die praktyk is dit egter uiters moeilik om suiwer water te maak. Water wat aan lug blootgestel word vir 'n gegewe tyd sal baie vinnig koolstofdioksied absorbeer en koolsuur vorm, wat 'n pH van so laag as ongeveer 5.7 kan hê. Met die vorming van wolkdruppels in die atmosfeer en met die val van die reëndruppels deur die lug word klein hoeveelhede CO2 geabsorbeer en daarom is reën meestal effe suur. As groot hoeveelhede stikstof- en swaeloksiede in die lug teenwoordig is, sal dit ook oplos en ernstiger suurreën probleme tot gevolg hê.
Waterstofbinding in water
Watermolekule s kan 'n maksimum van vier waterstofbindings vorm omdat dit twee waterstofatome kan aanvaar en twee kan skenk. Ander molekules soos fluorsuur, ammoniak, metanol vorm waterstofbindings maar toon nie die afwykende termodinamiese, kinetiese of strukturele eienskappe van water nie. Die verklaring vir hierdie skynbare verskil tussen water en ander vloeistowwe wat waterstofbindings vorm is dat buiten water nie een van die ander molekules vier waterstofbindings kan vorm nie hetsy dit is as gevolg van die onvermoë om waterstowwe te kan skenk/aanvaar of vanweë steriese effekte.
Millau-brug
Beskrywing
Die steunpilare steun 97 m hoë spanmaste. Die steunpilare is eers saam met 'n paar tydelike stutte aanmekaargesit voordat die dekke oor die steunpilare gestoot is deur satellietgeleide ramme wat die dek teen 'n snelheid van 600 mm elke 4 minute gestoot het.
Fieseler Fi 156
Die Fieseler Fi 156 was 'n patrollievliegtuig wat gebruik is vir koördinering deur die Luftwaffe tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die C-5 model kon ook bomme dra. Dit was soortgelyk aan die Westland Lysander met 'n kort opstyg en landing vermoë. Die vliegtuig het die naam Storch (ooievaar) gehad. 'n Kenmerk van die vliegtuig is dat die vlerke kon terugvou tot teen die romp.
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Daisyfield
Eerw. Botha moes ds. Geldenhuys help met die stigting van 'n kinderhuis vir die weeskinders van die NG Kerk en hy het gou ná sy koms so 'n huis gekry wat gou vol geword het. Ds. Geldenhuys het dié weeshuis amptelik in 1911 geopen nadat sy idee van 'n nywerheidskool deur die mat geval het. Eerw. Botha was die eerste huisvader en het nog dié amp beklee toe die huis so gegroei het dat dit na Daisyfield moes verskuif. Dié inrigting is later Bothashof genoem ter ere van eerw. Botha.
Sy vertrek uit Bulawayo
Ná 'n dienstyd van sowat agt jaar, ontvang ds. Geldenhuys 'n beroep na die toe twee jaar oue NG gemeente Deben in die Unie. In 'n pioniersland soos Rhodsië het die ywerige predikant 'n besonderse plek in die gemoed van sy geloofsgenote verower. Veral by die kinders en die verspreide lidmate was hy gelief. Hy word beskryf as 'n "diep geestelike" wat hom afgesloof het om besoek aan al die lidmate te bring.
Hy het duisende kilometer op sy trapfiets afgelê, met sy pakkie klere en kos op sy rug, oor gebaande geweë, op voetpaadjies die wildernis in tot ver in die Belgiese Kongo. Daar het hy op die voetspore van die grootwildjagters gereis, hulle opgesoek en bemoedig, altyd "besiel met 'n hartstogtelike liefde vir die kinders van sy volk". Gereeld was 'n boomstam sy kussing en meer dikwels het hy gepreek in hutte, huise en onder bome as in kerkgeboue. TOe hy ds. Kotze in 1911 as leraar van Salisbury bevestig, het hy vir hom gesê: "Hy sal spoedig in aanraking kom met die Afrikanerdom se skoolvraagstukke en 'n mens mag ook hier nie bang word nie; dog my broeder, wees maar gewapen, want stig jy vir jou 'n skool, dan stig jy vir jou moeilikhede."
Mafeking en Griekwastad
duimnael|regs|200px|Ds. Geldenhuys omstreeks 1916 toe hy leraar van die NG gemeente Mafeking was. Ds. Geldenhuys bly net tot 1915 in Deben, want hy vertrek in daardie jaar na Mafeking en in 1919 na Deben se moedergemeente, NG gemeente Griekwastad.
Sharon Wilkins
Sharon Wilkins is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bad Boys II (2003), I, Robot (2004), National Treasure (2004), en Did You Hear About the Morgans? (2009).
Antoinette Carinus-Holzhausen
Antoinette Elizabeth Carinus-Holzhausen (* 22 Julie 1883, † 15 Maart 1945) was ’n Afrikaanse skrywer en digter, wat veral bekendheid verwerf vir haar vele vertalings van buitelandse dramas vir opvoering deur die rondreisende Afrikaanse toneelgeselskappe. Haar eie werk was hoofsaaklik gemik op kinders, en sy het verskeie kinderverhale en versies, waarvan baie bybels van aard was, in haar loopbaan gepubliseer.
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Terug na Suid-Rhodesië
Terwyl ds. Geldenhuys die leraar op Griekwastad was, het die gemeente Gwelo in die aand van 6 November 1920 as eerste afstigting van die Ring van Bulawayo tot stand gekom. Dié gemeente het dadelik ná die afstigting sy eie leraar probeer kry, maar al die pogings was aanvanklik vrugteloos totdat die ou Rhodesiese veteraan, ds. J.N. Geldenhuys, op 2 Junie 1922 as eerste leraar van die jong gemeente bevestig is. Dieselfde aand van sy bevestiging is besluit om 'n pastorie te bou vir omtrent £1 200 en daarvoor is baie milde bydraes uit die Unie en veral die Vrystaat ingesamel.
Antoinette Carinus-Holzhausen
Lewe en werk
Antoinette Elizabeth Holzhausen is op 22 Julie 1883 in die Kaapkolonie gebore as dogter van Anthonie Michael Holzhausen en Anna Aletta Maria Taljaard. Sy bring ’n gedeelte van die Anglo-Boereoorlog in ’n konsentrasiekamp op Irene deur. Later gaan sy na Wellington, waar sy aan die Universiteitskollege haar graad behaal. Sy is ’n briljante student wat die Koninklike goue medalje vir tale verwerf. Sy trou rondom 1906 met Joubert Naudé Carinus (seun van Hermanus Francois Carinus en Anna Francina Naudé), wat op 2 November 1918 in Pretoria oorlede is wanneer hy een van die slagoffers word van die griepepidemie. Sy is in 1919 sekretaresse van die Pretoria tak van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie. Hierna word sy hoof van ’n meisieskool op Bethlehem en later lektrise aan die Heidelberg Normaalkollege. Onder Gustav Preller is sy vir ’n tyd verbonde aan die redaksie van Ons Vaderland en later saam met Mabel Malherbe aan die redaksie van Die Boervrou. Sy is die eerste sekretaresse van die Afrikaanse Kultuurvereniging en Toneelskool wat deur Danie Smal gestig is. Saam met Danie speel sy ’n leidende rol om die Afrikaanse toneel te bevorder deur African Theatres te oorreed om ’n proefrondreis van Afrikaanse toneel te borg, wat aanleiding gee tot die eerste reis van Paul de Groot. Later lewer sy werk vir al die toneelgroepe deur toneelstukke in Afrikaans te vertaal en te verwerk. Sy is op 15 Maart 1945 in Pretoria oorlede.
Robin Bailey
Robin Bailey (5 Oktober 1919 – 14 Januarie 1999) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Diplomatic Corpse (1958) en Jane and the Lost City (1987), en in die televisiereekse Brett (1971) en A Legacy (1975).
Peer Guldbrandsen
Peer Guldbrandsen (22 Oktober 1912 – 13 Maart 1996) was 'n Deense skrywer, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Skibet er ladet med (1960), Løgn og løvebrøl (1961), Lykkens musikanter (1962), en The Reluctant Sadist (1967).
Jacobus Nicolaas Geldenhuys
Terug na Suid-Rhodesië
Ds. Geldenhuys het net drie jaar op Gwelo gearbei, maar alles gou op 'n gesonde grondslag georganiseer gekry omdat hy 'n intieme kennis gehad het van die landsomstandighede sowel as die moeilikhede en probleme van 'n nuwe gemeente. Hy het gou weer kans gekry om sy troetelkind van destyds, Daisyfield, wat in 1914 in die gemeente ontstaan het, onder sy vlerk te neem. Hy het juis ses of wat jaar vantevore na Suid-Rhodesië gereis om op 20 Augustus 1914 die hoeksteen van Daisyfield (die latere Bothashof) se eerste hoofgebou te gaan lê.
Tweede afskeid van Rhodesië
Ná net drie jaar op Gwelo aanvaar ds. Geldenhuys in 1925 'n beroep na Plooysburg, vroeër bekend as Duplooysburg, 'n klein gemeente wat destyd amper net uit boere bestaan het en in 1920 van die NG gemeente Dutoitspan afgestig is. Voor sy vertrek uit Rhodesië het ds. Geldenhuys gevra dat die Algemene Armesorg die toelae aan die hulpbehoewende gemeente Gwelo moes aanhou betaal sodat die kerkraad daarmee van sy skuld kon delg.
Ook in Duplooysburg het ds. Geldenhuys nie lank gebly nie, want ná sowat vier jaar aanvaar hy 'n beroep na die gemeente Niekerkshoop, eweneens in Noord-Kaapland.
Dit was sy laaste gemeente, want hy aanvaar sy emeritaat in 1935, waarna hy en sy vrou hulle in die Strand gaan vestig. Hier het ds. Geldenhuys stil heengegaan in Augustus 1941.
Antoinette Carinus-Holzhausen
Skryfwerk
Haar oorspronklike kreatiewe werk is hoofsaaklik kinderversies, maar die oorgrote volume wat sy op hierdie gebied publiseer is vertalings uit die oorspronklike Duits en Engels. Hierdie versies word gepubliseer in boekies soos “Blomkindertjies”, “Dokter Sprinkaan”, “Kiepie die Weglopertjie”, “Prinsessie in die veld”, “Die oulike bytjie” en “Sterrekindertjies”. Saam met onder andere die illustreerder Ida Botha publiseer sy ook verskeie boekies waarin sy die versies vir die tekeninge verskaf. Die baie bekende “Trekliedjie” se woorde word deur haar geskryf en op die musiek van Walter Kittredge word dit in die FAK-Volksangbundel opgeneem, waar dit ’n klassieke Afrikaanse kinderliedjie word. Haar gedig “Die Trekker se ABC” word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, terwyl “Aan die idealis” ’n geleentheidsgedig is wat opgeneem word in “Pitkos”, ’n huldigingsbundel aan Danie Smal. Sy vertaal ook meer as vyftig dele van die “Ons Leesuurtjie”-reeks, wat insluit werke van Grimm, Daniel Defoe se “Robinson Crusoe”, William Thackeray se “Neerlaag van Generaal Braddock”, Robert Louis Stevenson se “Skateiland” en baie ander. Ander werke wat sy vertaal sluit in Waldemar Bonsels se “Mario en die diere”, “Kinderjare van ’n Rooihuid” en “Die oerwoud roep”. Sy vertaal ook kantates.
Sy verwerf veral bekendheid (as A.E. Carinus-Holtzhausen) vir haar vele vertalings van Duitse, Franse en Engelse toneelwerke vir die Afrikaanse toneelgeselskappe. Enkele van die vertalings wat sy vir die verhoog gedoen het, is Dario Niccodemi se “Scampolo” as “Oorskotjie”; Herman Sudermann se “Heimat” as “Huistoe”; Jan van Ees se “Felix, jij en ik” as “As mans huishou”; Alexandre Dumas se “Un mariage de convenance” as “’n Gerieflike huwelik”; Octave Mirbeau se “Les affaires sont les affaires” as “Besigheid is besigheid”; A. den Hartog se “Levend dood” as “Haar tweede man”; “Within the law” van Bayard Veiller as “Onskuldig veroordeel”; “The patsy” van Barry Connors as “Die verstoteling”; W.G. van Nieuwhuijs se “Het goudvischje” as “Goudvissie”; Josina Simons-Mees se “Het einde” as “Oorwonne”; “The lie” van Henry Arthur Jones as “As ’n boerenooientjie liefhet”; en Henrik Ibsen se “A doll’s house” as “Geleende geld”. Sy doen vertalings vir feitlik al die toneelgeselskappe van die tyd, soos dié van Paul de Groot, die Hanekoms, André Huguenet en Plaat-Stultjes, asook vir die Pretoriase Universiteitspelers. Haar verwerking van “Die president”, ’n drama oor Paul Kruger deur Marjorie Juta en Harold Mortlake, word in 1941 deur die Keurkomitee in ag geneem by die toekenning van die Hertzogprys.
Vir die jeug lewer sy ook godsdienstige en geskiedkundige werke. Sy skryf die teks vir talle Bybelse prenteboekies en Bybelse verhale en stel die verjaardagboekie “Gulde gedagtes” saam. Laasgenoemde boek bewys haar groot belesenheid, aangesien dit behalwe uitgesoekte en paslike Bybeltekste en gesangverse ook aanhalings uit werke van bekende skrywers uit die wêreldletterkunde bevat. Haar geskiedkundige werke (meestal vertalings) word gepubliseer as, onder andere, “Die ou Egiptenare”, “Wat ons aan die Grieke verskuldig is”, “Die gode van die klassieke” en “Stories uit die Ilias of die beleg van Troje”. Die uitgebreide werk oor die Groot Trek van Eugène de Kalb, “Far enough”, vertaal sy as “Ver genoeg!”.
John Maxwell (akteur)
John Maxwell (11 Maart 1918 – 18 Julie 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flying Cadets (1941), The Asphalt Jungle (1950), The Prowler (1951), en The Eternal Sea (1955).
Lockheed F-104 Starfighter
Die Lockheed F-104 Starfighter is 'n supersoniese vegvliegtuig. Die Starfighter is in 1958 in gebruik geneem deur die Amerikaanse Lugmag. As gevolg van hulle ontevredenheid met die vliegtuig se reikafstand, dravermoë en uitrusting is die vliegtuig in 1967 uitgefaseer.
'n Veranderde weergawe van die Starfighter is wel suksesvol verkoop aan die lugmagte van Duitsland, Kanada, Pakistan en Italië waar die vliegtuig in diens was tot 2004. Hierdie veranderde weergawe van die Starfighter was berug vir sy swak hanteerbaarheid en sy hoë aantal noodlottige ongelukke.
Ivan Sergei
Ivan Sergei (gebore 7 Mei 1971) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Opposite of Sex (1998) en The Break-Up (2006), en in die televisiereekse Jack & Jill (1999) en Crossing Jordan (2001).
Demetrios Tsafendas
Kinderjare
Tsafendas is buite die eg gebore, die kind van 'n Griekse skeepsleweransier, Michaelis Tsafendakis van Candia, Kreta en sy diensmeisie Amelia Williams, wat 'n wit vader en Swazi-moeder gehad het. Hy bring die eerste sewe jaar van sy lewe in Alexandrië, Egipte deur, in die sorg van sy Griekse ouma, Katerina Tsafendakis, wat hom die troetelnaam "Mimis" gee. In 1925 word hy teruggebring na Mosambiek om by sy vader en stiefma, Marike Tsafendakis in Laan van 24 Julie, Lourenço Marques te woon. In Lourenço Marques woon hy 'n Portugese Katolieke skool by.
Op negejarige ouderdom word hy na 'n kosskool in Middelburg in die destydse Transvaal gestuur. Hoewel Tsafendas as kind onbewus is van sy gemengde afkoms, beleef hy homself as anders en op kosskool word hy ook op 'n geleentheid deur wit skoolmaats as 'n kleurling uitgejou. Na vier jaar op skool in Middelburg vorder hy slegs tot standerd 4 en daar word besluit dat hy na Mosambiek moet terugkeer. Daar woon hy 'n Portugese sendingskool by. Hy word egter na 18 maande uit die skool gehaal as gevolg van vrese dat sy woedeuitbarstings gevaar inhou vir sy medeskoliere. Sy vader doen intussen aansoek om na die Unie van Suid-Afrika te immigreer en begin met voorbereidings in Pretoria. In die tydperk word hy deur sy stiefma, Marike, op aanbeveling van 'n dokter medisyne vir wurms toegedien. Dit veroorsaak dat hy 'n lintwurm van meer as twee meter uitskei. Teen Tsafendas se wil en tot sy groot ontsteltenis, spoel sy die lintwurm weg. Tsafendas wou blykbaar hê die dokter moet die lintwurm ondersoek en seker maak die wurm se kop is uit sy liggaam.
Tsafendas word nie saamgeneem toe die res van sy gesin na Pretoria verhuis nie. In Lourenço Marques hou Tsafendas hom besig met werk by 'n boekekiosk by 'n mnr. Sideris. Tydens 'n onwelkome besoek aan die Sideris-huishouding lap mev. Sideris vir die eerste keer die waarheid oor Amelia Williams (Tsafendas se moeder), en daarmee sy gemengde afkoms, uit.
Tsafendas doen in Augustus 1935 en weer in April 1936 onsuksesvol aansoek by die Unie se konsulaat vir toestemming om sy familie in Suid-Afrika te besoek. Geen redes is vir die weiering verskaf nie.
Volwasse lewe
In 1936 kom Tsafendas Suid-Afrika onwettig op 'n goederetrein binne. Hy woon vir 'n kort rukkie by sy familie in Pretoria voor hy na Hillbrow in Johannesburg verhuis waar hy aanvanklik by verskillende kafees werk. In Johannesburg toon hy belangstelling in politieke vraagstukke en woon kommunistiese byeenkomste by. Hy word na 'n ruk na Mosambiek gedeporteer.
In Lourenço Marques doen hy los werkies tot hy in 1937 by Imperial Airways werk kry as 'n tolk in die Quelimane-provinsie in die noorde van Mosambiek waar 'n nuwe lughawe gebou is. Terug in Lourenço Marques doen hy in 1938 twee keer onsuksesvol aansoek om na Suid-Afrika terug te keer. Hy kom die land weer onwettig binne maar meld hom in 1939 in Johannesburg by die polisie aan en nadat hy 'n boete betaal het, kry hy 20 maande later verblyfreg in Suid-Afrika. In die begin van 1942 doen hy suksesvol aansoek om Portugese en Griekse paspoorte. Op 12 Junie 1942 vertrek hy aan boord die Eugenie Livanos uit Kaapstad na Kanada. Daar word hy in die omgewing van Montreal in hegtenis geneem. Hy ontsnap na die VSA waar hy weer eens gearresteer word. In Boston beland hy vir die eerste keer weens sielkundige probleme in 'n hospitaal. Hy bevind hom uiteindelik vir vier jaar van die Tweede Wêreldoorlog in Amerika en ter see waar hy as seeman by die handelsvloot werk. In 1947 word Tsafendas uit die VSA na Griekeland gedeporteer.
Hy bring twee jaar in Griekeland deur voor hy per skip na Frankryk vertrek en van daar deur Spanje na Portugal reis. In Portugal word sy Portugese burgerskap bevestig maar hy word in hegtenis geneem omdat hy nooit militêre diensplig gedoen het nie. Na sy vrylating bring hy 'n jaar in Lissabon deur voor hy per skip na Mosambiek terugkeer. Hy is ondertussen daar as 'n ongewenste persoon verklaar en kan die land nie wettig binnekom nie. Deur voor te gee dat hy ernstige maagpyn het, slaag hy wel daarin om die land binne te kom. In Griekeland en in Portugal skryf hy briewe aan die Suid-Afrikaanse owerhede om toestemming te kry om na die land terug te keer.
In Januarie 1952 moet hy weer na Portugal terugkeer. Daar is hy meestal in hospitale of in die tronk in Aljube en Fort Caxias. Later land hy in Duitsland in die Oschsenkliniek en vertrek op 'n stadium na Engeland waar hy byeenkomste van die anti-apartheidsbeweging bywoon. Na hospitalisasie in Engeland word hy na Duitsland gedeporteer. Uit Duitsland vertrek hy per trein na Alexandrië waar hy weer gearresteer word. Hy word deur die Rooi Kruis na Libanon gestuur en van daar swerf hy na Jordanië, Sirië en Turkye. Hy leer Turks en gee in Istanboel klasse in Engels.
Hy keer na Portugal terug, en nadat sy vader op 14 Februarie 1962 sterf, beantwoord sy stiefmoeder een van sy briewe. Hoewel die Suid-Afrikaanse regering hom steeds 'n visum weier, verkry hy in Augustus 1963 amnestie van Mosambiek wat hom in staat stel om na Lourenço Marques te reis. Marike Tsafendakis besoek hom daar en nadat hy 'n tydelike verblyfpermit kry, kom hy op 4 November 1963 saam met haar en sy stiefbroer Victor Suid-Afrika per motor binne.
Hy woon nie lank by sy familie in Pretoria voor hy verder reis nie. In Rhodesië besoek hy sy stiefsuster Katerina voor hy na Malawi gaan. Hy keer na Rhodesië terug waar hy teruggestuur word na Mosambiek nadat sy visum verval het. Na 'n voorval waarin hy hom uitlaat teen die koloniale bestuur in Mosambiek en van die Verenigde State van Mosambiek en 'n Reënboog van Rasse praat, word hy deur 'n agent van De Polícia Internacional e de Defesa do Estado (PIDE) in hegtenis geneem. Daar word egter besluit dat Tsafendas nie gevaar inhou nie en hy word na 'n paar maande vrygelaat. Op 8 Maart 1965 kom hy per skip van Beira in Durban aan en word hy weer die land binnegelaat. Hy kry vir kort rukkies werk by die Suid-Afrikaanse Spoorweë in Durban en Fraser & Chalmers in Mandini. Terwyl hy by Fraser & Chalmers werk, is hy betrokke in 'n mesgeveg met 'n ander Griek, Nikos Vergos.
In November 1965 doen hy in Kaapstad by die Amerikaanse konsulaat aansoek om $100 000 in skadevergoeding omdat hy na Griekeland eerder as Suid-Afrika gedeporteer is. Hy het daarop aangedring dat Suid-Afrika sy land van herkoms is.
Vroeg in 1966 kry hy werk by die Marine Diamond Corporation en werk vir twee maande op 'n baggerboot naby die monding van die Oranjerivier. Hy word egter in April weer ontslaan na mediese klagtes. In Julie 1966 doen hy suksesvol aansoek om as 'n tydelike bode in die parlement te werk. Hy begin op 1 Augustus 1966 in die parlement werk. Hy werk in die persgalery en sy pligte sluit in om koffie en tee aan parlementslede te bedien en dokumente tussen verskillende kantore in die parlement te dra. Hy was blykbaar nie 'n baie goeie bode nie en daar is op 'n stadium oorweeg om hom af te dank.
Sluipmoord op Verwoerd
Om 14:10 op 6 September 1966 steek Tsafendas Suid-Afrika se Eerste Minister, Hendrik Frensch Verwoerd, die sogenaamde argitek van Apartheid, tydens 'n parlementêre sitting dood. Die idee van die moord het oënskynlik begin vorm aanneem toe Tsafendas in die parlement begin werk het. In hierdie tydperk het Tsafendas met die bemanning van die Eleni in die Kaapstadhawe bevriend geraak en 'n vuurwapen by een van hulle gekoop. Toe die gaspistooltjie onvoldoende blyk te wees, koop hy op die oggend van 6 September twee dolke by verskillende winkels naby die parlement. Terwyl Verwoerd sy plek in die parlement inneem, steek hy hom vier keer voordat parlementslede hom van die eerste minister afgetrek kry. Dr Matthys Venter, 'n NG predikant en parlementslid vir Kimberley, slaag daarin om die dolk uit Tsafendas se hande te kry en plaas dit op die voorsitter van die parlement se tafel.
Duinmol
Die duinmol is 'n knaagdier. Die dier is nie verwant aan 'n mol nie. Die naaste verwantskap met 'n ander diergroep is met die ystervark. Die familie kom slegs voor in Afrika, suid van die Saharawoestyn. In Suider-Afrika is daar ses verskillende spesies, in drie genera.
Identifikasie
'n Duinmol het klein ogies, en die ore is ook klein. Die pote en stert is kort. Die dier het enorme snytande wat uit die bek uithang.
Verspreiding
Sien die verskillende spesies vir spesifieke verspreidingskaarte.
Habitat
Die dier leef slegs ondergronds. Dit word selde bogronds gewaar.
Gedrag
Die duinmol se kloutjies en tande is aangepas om goed te kan grawe; die tande maak die grond los, en die pote skop die klonte grond weg. Van bogronds gewaar 'n mens niks van hulle gedrag nie. Die dier het slegs las van vyande wanneer dit naby aan die grondoppervlakte 'n hopie grond uitstoot. Slange, roofdiere en roofvoëls kan dit dan vang. Verder open so 'n grondhopie nie direk op die hooftonnelgebied van die duinmol nie, maar op 'n sytonnel. Tonnels om kos te soek word gegrawe wanneer die grond nat en sag is. Tydens die droë seisoen herskuif die dier baie grondmateriaal ondergronds en blokkeer groot gedeeltes van die tonnelsisteem waarin dit lewe.
Geluide
Onbekend.
Kos
Die diersoort eet knolle en bolle wat dikwels dodelik gifitg is vir ander soogdiere.
Voortplanting
Dit blyk of duinmol lank leef in die natuur, besonder lank in gevangenskap; en of die vrugbaarheid met ouderdom toeneem. (Sien ook Ou duinmolle stimuleer navorsing op veroudering)
Spoor en veldtekens
Die hopies grond wat opgestoot word, is die enigste teken daarvan.
Gustav Christian Schwabe
Gustav Christian Schwabe (* 10 Mei 1813; † 10 Januarie 1897) was 'n Duitse boorling en Britse koopman en finansier wat ondernemings soos John Bibby & Sons, Harland and Wolff en die redery White Star Line van kapitaal voorsien het.
Schwabe, 'n boorling van Hamburg, Duitsland, het hom in 1838 in Liverpool gevestig waar hy die grootste deel van sy beroepslewe sou deurbring. Later het hy meer tyd in sy huis in Londen deurgebring en in 1893 afgetree.
Vroeë lewe
Gustav Schwabe is in Hamburg as seun van Philipp Benjamin Schwabe, 'n Joodse koopman, en sy tweede vrou, Rosalie Levi, gebore. Gustav het drie broers en 'n halfbroer, Ludwig Philipp uit sy pa se vorige huwelik, gehad. In Junie 1819, toe Gustav ses jaar oud was, is die gesin gedwing om die Lutherse geloof aan te neem, en Gustav het die Christelike doop ontvang.
Ellen Hollman
Ellen Hollman (gebore 1 April 1983) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster.
Gustav Christian Schwabe
Vroeë lewe
Op 1 Januarie 1834 het Schwabe 'n vennoot van Boustead and Company geword, 'n handelsmaatskappy met belange in Singapoer en Suidoos-Asië, en die onderneming is hernoem tot Boustead, Schwabe and Company. Schwabe was veertien jaar lank by dié maatskappy betrokke. In 1838 het hy hom in Liverpool gevestig en met Edward Little 'n vennootskap in 'n onderneming van kommissie-agente begin. Little is in die volgende jaar oorlede en het sy huis en boedel blykbaar aan Schwabe bemaak.
Loopbaan
In Mei 1842 het Schwabe met Helen Dugdale getrou, 'n boorling van die Wirral-skiereiland in Noordwes-Engeland en dogter van John Dugdale, 'n sakeman met belange in Liverpool en Manchester. Schwabe het vervolgens in 'n vennootskap met sy skoonvader, Benjamin Rutter, en Adam Sykes getree om die handelsfirma Sykes, Schwabe & Co. te stig. Hierdie vennootskap is op 31 Desember 1853 ontbind.
Jan Gustavsen
Jan Gustavsen (15 Mei 1957 – 2 Januarie 1996) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Charly & Steffen (1979) en Rend mig i traditionerne (1979), en in die televisiereeks Mor er major (1985).
Gustav Christian Schwabe
Loopbaan
In die 1840's het Schwabe 'n junior vennoot by die Liverpool-gebaseerde redery John Bibby & Sons geword. In dieselfde tydperk het Schwabe ook met Edward Harland ontmoet wat destyds sy beroepsopleiding by Robert Stephenson and Company in Newcastle upon Tyne ontvang het. Schwabe het aan Harland 'n aanstelling by J. & G. Thompson besorg, 'n mariene ingenieursfirma wat skepe vir John Bibby & Sons gebou het.
Gustav Wilhelm Wolff, Schwabe se neef wat later in 'n vennootskap met Harland sou tree, het Hamburg in 1849 verlaat om met Schwabe in Liverpool saam te woon. In 1858 het Schwabe Edward Harland finansieel ondersteun sodat hy Robert Hickson se skeepswerf op Queen's Island in Belfast kon oorneem.
Saam met Thomas Henry Ismay het Schwabe in 1867 die White Star Line-redery gekoop nadat dit bankrot moes speel. Toe hulle in 1869 saam biljard gespeel het, het Gustav Schwabe 'n sake-ooreenkoms met Thomas Henry Ismay gesluit waarvolgens hy White Star Line van kapitaal sou voorsien mits hulle hul skepe deur Harland en Wolff laat bou. Schwabe het Ismay daarnaas oorreed om met die Cunard-redery op Noord-Atlantiese passasiersroetes mee te ding. 'n Ander reder, wat deur Schwabe finansieel ondersteun is, was Albert Ballin, besturende direkteur van die Duitse HAPAG-redery.
Latere lewe
In Oktober 1886 het Schwabe 128 skilderye aan die Kunsthalle Hamburg, 'n kunsmuseum in sy geboortestad Hamburg, geskenk. Hamburg het nog in dieselfde jaar ereburgerskap aan hom toegeken. Aangesien die museumsgebou destyds te klein was om al sy skilderye te huisves, het Schwabe ook 120 000 mark vir die uitbreiding van die Kunsthalle bygedra. Twee jaar later is 'n borsbeeld van Schwabe in Hamburg onthul.
Schwabe het in sy latere lewe begin om minder tyd aan sy sakebelange in die tekstiel- en skeepsboubedryf te spandeer en meer tyd in sy huis in Londen deurgebring. In 1893 het hy afgetree.
Op 10 Januarie 1897 is Gustav Schwabe in sy huis in 19 Kensington Palace Gardens, Londen oorlede. Aangesien hy geen kinders agtergelaat het nie, is sy boedel onder sy niggies en newe verdeel.
Chilwameer
Die Chilwameer is die tweede grootste meer in Malawi naas die Malawimeer. Dit is in die ooste van die Zomba-distrik, naby die grens met Mosambiek. Dit is sowat 60 km lank en 40 km breed, en word omring deur uitgebreide moeraslande. Daar is ’n groot eiland, Chisi-eiland, in die middel.
duimnael|links|Die wesoewer van die Chilwameer met Chisi-eiland agter.
Die meer het geen uitvloei nie en die watervlak word in ’n groot mate beïnvloed deur seisoenreëns en somerverdamping. In 1968 het die meer verdwyn weens ’n groot droogte. Toe David Livingstone dit in 1859 besoek het, het hy berig die meer se suidgrens strek tot by die Mulanjemassief, wat beteken dit moes minstens 32 km langer gewees het as vandag. Die Deense Internasionale Ontwikkelingsagentskap werk saam met die Malawiese regering om die meer en moeraslande te bewaar. Die Lake Chilwa Basin Climate Change Adaption Programme (LCBCCAP) is ingestel om die sensitiewe gebied te bewaar – dit is nie net ’n belangrike moerasland vir die plaaslike dierelewe nie, maar ook ’n groot bron van visprodukte in die streek.
Sowat 335 dorpies met meer as 60 000 inwoners vang vis in die meer – tot 17 000 ton per jaar, of 20% van al die vis wat in Malawi gevang word. Om die meer is omtrent 1,5 miljoen voëls van sowat 160 verskillende spesies. Van hulle migreer jaarliks van Siberië af.
Die menslike bevolking om die meer is dig en groei steeds aan; watervoëls word vir kos gevang en ’n oormaat hengelelaars skep probleme. Pogings word aangewend om te verseker daar word op ’n volhoubare manier gejag.
Ryan Serhant
Ryan Serhant (gebore 2 Julie 1984) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent While We're Young (2014) en in die televisiereekse Million Dollar Listing NY (2012) en Sell it Like Serhant (2018).
Beenvis
Die Beenvis (Albula glossodonta) is 'n vis wat aan die ooskus van Afrika voorkom noordwaarts vanaf die Transkei. In Engels staan die vis bekend as die Bonefish.
Voorkoms
Die vis het 'n lang silwer-grys liggaam wat piesangvormig is. Die stert is lank en kragtig terwyl die snoet ook lank is met die mond onder die snoet. Die gemiddelde vis weeg tussen 2 en 4 kg terwyl die swaarste visse sowat 10 kg weeg. Beide die Suid-Afrikaanse en wêreld rekord is in KwaZulu-Natal se water opgestel.
Habitat en gewoontes
Die Beenvis verkies vlak maar helder water van riviermondings en mere waar hulle in die sand vir prooi soek. Hulle kom enkel of in klein groepies voor en eet mossels, wurms, garnale, krappe of enige ander organisme wat in die sand voorkom.
Dit is nie gewilde eetvis nie as gevolg van die klein, fyn grate wat in die vis voorkom.
Nuwe Kadampa-tradisie
Die Nuwe Kadampa-tradisie is ’n tak van Boeddhisme wat in 1991 in Engeland gestig is. In 2003 is die woorde "Internasionale Kadampa-Boeddhiste-unie" (IKBU) agteraan die oorspronklike naam gevoeg. Dit is ’n wêreldwye organisasie wat in Engeland geregistreer is as ’n welsynorganisasie sonder winsbejag.
Die stigter van dié tradisie is Geshe Kelsang Gyatso, ’n monnik, onderwyser en skrywer. Die organisasie lys meer as 200 sentrums en sowat 900 klasse/studiegroepe in 40 lande.
In Suid-Afrika is ook ’n sentrum: die Tushita Kadampa-Boeddhistesentrum is in Rondebosch, Kaapstad.
Logika
Wat is logika?
Wanneer ons sê "dit is logies", praat ons oor iets wat gesê of geskryf is, dus 'n string sinne in taal, met 'n sekere soort samehang. Die samehang is dat sommige van die sinne (aan die begin) redes gee om aan te neem dat 'n ander sin (teen die einde) waar is. Kyk na 'n eenvoudige voorbeeld van so 'n lys van sinne, wat ons 'n redenasie of argument noem:
Die verband tussen (1), (2) en (3) is dít: as (1) en (2) albei waar is, dan moet (3) ook waar wees. Die sinne wat die redes of steun verskaf, (1) en (2), noem ons die aannames of premisse van die argument. Die sin, (3), wat geloofwaardig gemaak of ondersteun word, noem ons die gevolgtrekking of konklusie van die argument.
Ons noem 'n argument geldig as die waarheid van die premisse absoluut waarborg dat die konklusie dan ook waar sal wees: in enige denkbare situasie waarin (1) en (2) waar is, sal (3) ook waar wees. By die beoordeling van die geldigheid, al dan nie, van 'n argument, sê ons nie dat die premisse waar is nie.
Ons hoef niks oor Andries en Bettie en hul ganery te weet om bostaande argument se geldigheid vas te stel nie: as (1) en (2) waar is, dan is (3) ook waar. Ons hoef trouens nie eens te weet waaroor die argument presies gaan nie: "Andries" en "Bettie" mag na 'n man en 'n vrou verwys, of dalk na twee wedvlugduiwe; "gaan" mag beteken "vertrek na die Olimpiese Spele", of dalk "word ontslaan".
Die geldigheid van 'n argument hang dus nie soseer van sy spesifieke inhoud af nie, maar wel van die logiese vorm van sy sinne.
Verlede en toekoms van die logika
'n Onderdeel van die predikaatlogika, die sillogismelogika, is al deur die antieke Griekse filosoof Aristoteles (384-322 vC) opgeteken, maar die groot ontplooiing van die logika het in die negentiende en twintigste eeue plaasgevind, toe die proposisie- en predikaatlogika en hul verband met die wiskunde volledig ontwikkel is.
Die jongste ontwikkelinge in die logika hou sterk verband met die ontstaan van die rekenaar, rekenaarwetenskap en kunsmatige intelligensie sedert die middel van die twintigste eeu. Een van dié ontwikkelinge bestudeer argumente waarin die premisse die konklusie wel aanneemlik maak, sonder om dit absoluut te waarborg. Ander ontwikkelinge bestudeer die logika's van moontlikheid en noodsaaklikheid; van kennis en opvattings; of van tyd: verlede, hede en toekoms.
Proposisionele logika
Om die logiese vorm van sinne duidelik na vore te bring, gebruik ons in die proposisielogika 'n verkorte notasie, wat uit letters en spesiale simbole bestaan. Die atomiese sinne word deur letters aangedui: "Andries gaan" skryf ons net as A; en "Bettie gaan" as B.
Die konnektiewe word deur spesiale simbole aangedui:
"nie" deur ¬; "en" deur Ù; "of" ("en/of") deur Ú; "as …, dan ..." deur ®
Met hierdie afsprake kan ons nou ons voorbeeld van 'n argument in die proposisielogika soos volg neerskryf:
Wat ons hier het, is 'n geldige argumentvorm: vir enige twee sinne in die plek van A en B kry ons 'n geldige argument. Ons kan die geldigheid toets met 'n waarheidstabel: stel "waar" voor met die syfer 1 en "onwaar" met 0; skryf dan al die moontlike kombinasies van die waarheid of onwaarheid van A en B neer; kyk vir elk van hierdie (vier) kombinasies wat die waarheid of onwaarheid van (1), (2) en (3) is; kontroleer of vir al daardie gevalle waar (1) en (2) beide waar is, (3) ook waar is; indien wel, dan is die argumentvorm geldig.
Let op dat daar net een geval (een ry in die tabel) is waarin (1) en (2) beide waar is, naamlik die derde van die vier rye. In daardie geval is (3) ook waar, en ons het dus 'n geldige argument.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994
Die 15de FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Engels: World Cup ’94) is vanaf 17 Junie tot 17 Julie 1994 in die Verenigde State aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in die Verenigde State aangebied is en die derde in Noord-Amerika. Dié toernooi was die finansieel suksesvolste in die Sokker-Wêreldbekertoernooi-geskiedenis; dit het die gemiddelde bywoningsrekord met amper 69 000 toeskouers per wedstryd gebreek, ’n rekord wat nog steeds geldig is.
24 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994 deelgeneem. Die spanne is in ses groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep en die vier beste derde plek spanne na die agtste eindrondte deurgedring het. Brasilië het die trofee gewen nadat Roberto Baggio van Italië die laaste strafskop in die eindstryd van Pasadena naby Los Angeles, Kalifornië, misgeskop en sodoende hul vierde wêreldbekertitel ingepalm het, die eerste nasie wat daarin geslaag het. Dit was die eerste eindstryd van ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi wat deur strafskoppe beslis is. Met die verowering van die wêreldbekertitel het Brasilië regstreeks vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 in Saoedi-Arabië gekwalifiseer. Swede het in die derde en Bulgarye in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Duitsland is in die kwarteindrondte uitgeskakel, terwyl die gasheer die Verenigde State die agtste eindrondte gehaal het.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie vir die toernooi gekwalifiseer nie en het dus nie daaraan deelgeneem nie. Die nasionale sokkerspanne van Griekeland, Nigerië en Saoedi-Arabië het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. As gevolg van die Ontbinding van die Sowjetunie in 1991 het Rusland ook vir die eerste keer aan die toernooi deelgeneem. Dit was die laaste toernooi met die aantal van 24 nasionale sokkerspanne; vir die volgende FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 in Frankryk is die aantal na 32 verhoog.
Toewysing
Die Verenigde State is op 4 Julie 1988 in Zürich deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994. Ander kandidaatlande was Brasilië en Marokko.
Die stemming het as volg verloop:
Kwalifisering
Die gasheer die Verenigde State en die verdedigende kampioen Duitsland het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994 gekwalifiseer. Van die 22 oorblywende plekke is twaalf vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, drie vir CAF (Afrika), drie vir CONMEBOL (Suid-Amerika), twee vir AFC (Asië) en een vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Net een plek is tydens twee uitspeelwedstryde tussen CONCACAF en OFC (Oseanië) en aansluitend tussen die seëvierende span en CONMEBOL beslis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 24 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1994 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1994 is deur 24 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 24 deelnemende spanne in ses groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne en die vier beste derde-plek-spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit 16 wedstryde bestaan het: agt agtste eindstryde, vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.