cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Genetiese manipulasie
Kontroversie
Kritici, soos Greenpeace, het op verskeie gronde beswaar gemaak teen die gebruik van genetiese ingenieurswese, insluitend etiese, ekologiese en ekonomiese probleme. Baie van hierdie probleme behels GG-gewasse of voedsel wat daaruit geproduseer word, of dit veilig is en watter uitwerking dit op die omgewing sal hê. Hierdie kontroversies het gelei tot hofsake, internasionale handelsgeskille en protesoptogte en tot beperkende regulering van kommersiële produkte in sommige lande.
Beskuldigings dat wetenskaplikes 'God speel' en ander godsdienstige kwessies, word van die begin af aan die tegnologie toegeskryf. Ander etiese kwessies wat geopper word, is die patentering van lewe, die gebruik van intellektuele eiendomsregte, die etikettering van produkte, die beheer van die voedselvoorraad en objektiwiteit van die reguleringsproses. Alhoewel daar twyfel geopper is, het die meeste studies bevind dat die groei van GG-gewasse voordelig vir die boere is. Die "vloei" van gene tussen GG-gewasse en versoenbare plante, tesame met 'n toenemende gebruik van selektiewe onkruiddoders, kan die risiko vir die ontwikkeling van "superonkruid" verhoog. Ander omgewingsvraagstukke behels die potensiële impak op nie-teiken organismes in, insluitend grondmikrobes, en 'n toename in sekondêre en weerstandbiedende insekplae. Baie van die omgewingsimpakte op GG-gewasse kan baie jare neem om te begryp, en kom ook voort in die konvensionele landboupraktyke. Met die kommersialisering van geneties gemanipuleerde visse is daar kommer oor wat die gevolge vir die omgewing sal wees as hulle ontsnap.
Daar is drie belangrikste kommer oor die veiligheid van geneties gemanipuleerde voedsel: of dit 'n allergiese reaksie kan veroorsaak; of die gene van die voedsel na menslike selle kan oordra; en of die gene wat nie vir menslike verbruik goedgekeur is nie, na ander gewasse kan strek. Daar is 'n wetenskaplike konsensus  dat voedsel wat tans uit GG-gewasse beskikbaar is geen groter risiko vir menslike gesondheid inhou as konvensionele voedsel nie,     maar dat elke GG-voedsel voor die inleiding van geval tot geval getoets moet word. Nietemin, is die publiek baie minder geneig as wetenskaplikes om GG-voedsel as veilig te beskou.
Rolprent
'n Rolprent of film is 'n verhaal wat uitgebeeld word deur 'n reeks vinnig opeenvolgende, stilstaande beelde. Die spoed waarteen die beelde geprojekteer word, laat dit lyk of dit 'n vloeiende, aaneenlopende beweging vorm, gedeeltelik vanweë die nawerking van elke beeld op die netvlies van die kyker se oog.
Rolprente is kulturele kunsvoorwerpe wat deur spesifieke kulture geskep word en daardie kulture weerspieël en ook beïnvloed. Dit word as ’n belangrike kunsvorm beskou, en ook 'n bron van vermaak en metode van opvoeding. Die visuele elemente bied 'n universele manier van kommunikasie. Sommige rolprente is wêreldwyd gewild danksy die gebruik van byskrifte wat die dialoog vertaal, of deur die dialoog geheel en al oor te klank.
Daar word ook na rolprente as "flieks" verwys, afkomstig van die Engelse term flick of the flickers, wat na die flikkerende ligte tydens destydse rolprentvertonings verwys, of "films", weens die feit dat dit voorheen altyd deur middel van fotografiese film vervaardig is (tans is die hele proses digitaal).
Die mens se belangstelling in bewegende afbeeldings het langs die weg van 'n reeks uitvindings werklikheid geword toe die broers Lumière in 1895 die eerste openbare geprojekteerde rolprent vertoon het. Sedertdien het die rolprent op tegniese gebied stap vir stap tot ŉ hoogs gespesialiseerde kuns ontwikkel met hoogs gevorderde tegniese apparaat as basis.
Historiese agtergrond
Dit was egter eers in die 19de eeu, met sy algemene wetenskaplike en tegnologiese ontwaking (waaronder die uitvinding van die fotografie), dat beweging vasgelê en hervertoon kon word.
Die vaslê van beweging is gebaseer op 'n traagheidsbeginsel waarby stilstaande beelde of ligprikkels vinnig voor die oog verbybeweeg. Deurdat die oog 'n beeld behou nadat dit verdwyn het (retensie of nabeeld), ontstaan daar dan die illusie van beweging.
Die rolprent het ontwikkel uit 'n aantal afsonderlike, dog verwante ontdekkings en uitvindings wat mekaar opgevolg het:
Ontwikkeling
In 1828 het die Belgiese natuurkundige Joseph Antoine Plateau (1801–1883) die verskynsel van 'n nabeeld (retensie) ontdek. Hierby het lig die uitwerking op die oog se netvlies dat die ligindruk vir 'n tydjie lank behoue bly nadat die lig verdwyn het.
Wanneer die beelde van die verskillende stadia van 'n beweging mekaar dus baie vinnig opvolg (minimaal ongeveer 16 beelde per sekonde), vloei dit vir die oog saam tot 'n bewegende beeld. Tydens die verwisseling van die beelde word die verligting onderbreek, aangesien die nabeeld op die netvlies die periodes opvul. In 1832 het Plateau 'n apparaat gebou waarmee hy die nabeeldverskynsel kon illustreer. Die apparaat bestaan uit 'n ronde skyf met 'n reeks tekeninge op die rand, wat die verskillende bewegingsfases van byvoorbeeld 'n lopende figuur weergee.
Nader aan die middelpunt van die skyf was 'n reeks gleuwe. Die skyf is geroteer voor 'n spieël en die kyker het deur die gleuwe die beeld in die spieël waargeneem as 'n loopbeweging van die figuurtjie. William George Horner (1786–1837) het in 1834 'n verbetering op Plateau se apparaat aangebring deur 'n trom in plaas van 'n skyf te gebruik. Sy uitvinding, wat as ‘n wondertrommel bekend gestaan het, was jare lank 'n gewilde speelding in die 19e eeu.
Die Oostenryker Franz von Uchatius het 'n betekenisvolle bydrae gelewer toe hy daarin geslaag het om tekenbeelde op 'n skerm te projekteer. Tot dusver het alle bewegende beelde egter bestaan uit tekeninge van een of ander aard. Bewegende beelde met behulp van foto's is vir die eerste keer verkry deur die Amerikaanse uitvinder Coleman Sellers, wat 'n reeks foto's geneem het van sy seun wat 'n spyker in 'n kis inslaan. Elke beweging is afsonderlik gefotografeer, en dit was vir 'n tyd lank die enigste suksesvolle manier waarop die vroeëre kameras en ongevoelige filmemulsies hierdie bewegende beeld kon vasvang.
Gaandeweg het die filmemulsies egter sodanig verbeter dat Pierre-Jules-César Janssen (1824–1907) in 1874 die baan van Venus voor die son verby met sy fotografiese "rewolwer" kon fotografeer. Die Fransman Etienne Jules Marey (1830–1904) het Janssen se rewolwer verbeter en in 1882 'n fusil photografphique (fotografiese geweer) gebou waarmee 'n groot aantal foto's baie kort na mekaar geneem kon word. In 1877 het Eadweard Muybridge (1830–1904) in Kalifornië 24 kameras in 'n ry opgestel en 'n perd wat galop deur middel van 'n ingewikkelde stelsel van toutjies oor die renbaan gefotografeer.
Hy het daarin geslaag om 'n stel foto's te neem wat die galopbewegings van 'n perd pragtig kon illustreer. Muybridge het 'n spesiale projektor vir sy foto's ontwerp, en dit was 'n belangrike voorloper van hedendaagse rolprentapparaat. In 1887 het 'n Amerikaanse predikant, Hannibal Goodwin, rolfilm uitgevind.
In Engeland het Robert W. Paul (1869–1943) en sy vennoot Birt Acres (1854–1918) Edison se kinetoskoop gepatenteer en die Edison-ontwerp aangepas om hul eie kamera en projektor te bou wat bewegende beelde op 'n skerm kon projekteer. Die Lumiere-broers het hulle egter voor gespring en was die eerste wat 'n soortgelyke toestel aan die publiek gedemonstreer het. Reeds in 1894 het die broers Auguste (1862–1954) en Louis Lumière (1864–1948), wat vervaardigers van fotografiese apparaat was, 'n projektor vir Edison se films gebou en in 1895 het hulle die cinematographe gepatenteer.
Op Saterdag, 28 Desember 1895, in die kelder van 'n kafee in Parys, het die Lumière-broers hulle projektor aan die publiek gedemonstreer. 'n Week later is die kafee in 'n rolprentteater omskep wat vandag nog bestaan.
Suid-Afrikaanse en Afrikaanse rolprente
Van die eerste beelde wat in Suid-Afrika op film vasgelê is, is dié van president Paul Kruger wat in 1895 in sy koets voor sy huis in Pretoria op pad Raadsaal toe is. Die Britte het ook dele van die Anglo-Boereoorlog verfilm. Dit maak Suid-Afrika die eerste land met 'n oorlog waarna mense in ander lande gekyk het.
Die eerste Suid-Afrikaanse rolprent met klank was Sarie Marais in 1931. Dit was 'n musiekspel waarin Afrikaanse liedjies gehoor kon word. Die eerste vollengterolprent met Afrikaanse dialoog, Moedertjie, is in dieselfde jaar uitgereik.
Ouderdomsperke
Baie rolprente het 'n ouderdomsperk. Dit bestaan uit 'n syfer wat die minimum ouderdom aandui, asook 'n stel letters om die inhoud te klassifiseer, soos:
'n Rolprent met ’n 16TNS-perk, kan byvoorbeeld slegs deur mense van 16 jaar en ouer gesien word; die rede hiervoor is taalgebruik, naak- en sekstonele.
Nyx
Nyx, soms ook Nuuks, is in die Griekse mitologie die oergodin van die nag. Sy was deel van die skepping van die aarde en was die moeder van ’n paar verpersoonlikende gode soos Hipnos (slaap) en Tanatos (die dood). Sy kom selde in die mites voor, maar was duidelik baie magtig en beeldskoon.
Homeros
In Boek 14 van Homeros se Ilias is daar ’n aanhaling van Hipnos, die god van slaap, waarin hy Hera herinner aan ’n guns wat hy haar bewys het toe hy Zeus aan die slaap laat raak het. Hy het dit voorheen ook al gedoen en Hera só in staat gestel om groot ongeluk oor Herakles te bring. Zeus was woedend en sou Hipnos in die see gewerp het, maar dié het na sy ma, Nyx, gevlug. Zeus was bang vir haar en het sy woede beteuel – en so het Hipnos Zeus se wraak vrygespring. Wanneer hy daarna met Zeus te doen gekry het, het hy telkens na sy ma gevlug.
Orlando di Lasso
Orlando di Lasso (* 1532 in Mons, Hainaut, Boergondiese Nederlande; † 14 Junie 1594 in München, Hertogdom Beiere), soms ook Orlande of Roland de Lassus; Latyns Rolandus Lassus (Orlando het briewe en dokumente self in 'n mengvorm van hierdie naamvariante onderteken) was een van die beduidendste komponiste van die Hoog-Renaissance.
Orlando di Lasso het reeds in sy kinderjare as koorseun in aanraking met musiek gekom. In 1545 het hy Ferrante Gonzaga na Italië gevolg waar hy hom met die wêreldlike musiek van adellike kringe vertroud gemaak het. Nadat hy enkele jare lank as reisende kunstenaar werksaam was, het hy in 1551 in Rome aangekom waar hy twee jaar later as kapelmeester van die San Giovanni in Laterano-kerk aangestel is.
In 1555 het hy Rome weer verlaat en het ná 'n kort verblyf in Antwerpen in 1556 'n lid van die hertoglike hofkapel in München geword. Vanaf 1562 het hy as kapelmeester gefungeer, 'n amp wat hy tot sy afsterwe beklee het. In 1570 is hy deur keiser Maximiliaan II geadel. Orlando di Lasso is in 1594 in München oorlede.
Di Lasso se musikale nalatenskap van ongeveer 2 000 komposisies sluit geestelike werke (soos misse en passiemusiek) asook wêreldlike musiek (soos madrigale, Duitse en Franse liedere) in wat meestal in 'n polifoniese styl geskryf is. Di Lasso het hierdie styl tot volmaaktheid gebring en van die Münchense hofkapel een van die beduidendste orkeste in Europa gemaak.
Daily Telegraph
The Daily Telegraph, aanlyn bekend as The Telegraph, is 'n nasionale Britse dagblad wat in Londen deur die Telegraph Media Group uitgegee word en oor die hele Verenigde Koninkryk en internasionaal versprei word. Dit is in 1855 deur Arthur B. Sleigh as die Daily Telegraph & Courier gestig.
Die Telegraph word as 'n rekordkoerant beskryf en het oor die algemeen 'n internasionale reputasie vir gehalte, dit word beskou as een van die wêreld se "groot titels". Vooroordeelbeoordelingsplatform Allsides klassifiseer die koerant as regs-leunend in politiek. Dit is in 2015 met £30 000 beboet omdat dit 'n "ongevraagde e-pos aan honderdduisende intekenare gestuur het en hulle aangespoor het om vir die konserwatiewes te stem."
Die slagspreuk van die koerant, "Was, is en sal wees", verskyn op die redaksionele bladsye en verskyn sedert 19 April 1858 in elke uitgawe van die koerant. Die koerant het in Desember 2018 'n daaglikse sirkulasie van 363 183 gehad, nadat dit afgeneem het van 1,4 miljoen in 1980. Sy susterkoerant The Sunday Telegraph, wat in 1961 begin is, het vanaf Desember 2018 'n sirkulasie van 281 025 gehad. Die Telegraph het die grootste sirkulasie vir 'n breëbladsykoerant in die Verenigde Koninkryk en die sesde grootste sirkulasie van enige Britse koerant vanaf 2016. Die twee susterkoerante word afsonderlik bedryf, met verskillende redaksionele personeellede, maar daar is kruisgebruik van artikels. Artikels wat in een van die twee gepubliseer word, kan op die Telegraph Media Group se telegraph.co.uk-webwerf gepubliseer word, onder die titel The Telegraph.
The Telegraph was die eerste koerant wat berig het oor 'n aantal noemenswaardige nuus, waaronder die 2009-LP-uitgaweskandaal, wat gelei het tot 'n aantal politieke bedankings en waarvoor dit as die Britse koerant van die jaar 2009 aangewys is, asook die geheime ondersoek van 2016 oor die Engelse sokkerbestuurder Sam Allardyce.
Kritici, waaronder Peter Oborne, voormalige hoofkommentator van die koerant, beskuldig dit dat dit deur adverteerders, veral HSBC, onnodig beïnvloed is. Die voormalige rubriekskrywer Graham Norton noem dit "giftig" en "'n mondstuk vir Boris Johnson" wat gepubliseer is met "geen feitekontrole nie".
Daar is op 26 Oktober 2019 berig dat die eienaars van die Daily Telegraph en Sunday Telegraph albei titels sou probeer verkoop na dalende wins en sirkulasie, nadat gerugte van 'n verkoping vir etlike jare ontken is.
Erika Linder
Erika Linder (gebore 11 Mei 1990) is 'n Sweedse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Below Her Mouth (2016) en Cover.
Falmer-stadion
Falmer-stadion (ook bekend as American Express Gemeenskapstadion of Die Amex weens borgskapredes) is ’n sokkerstadion naby Falmer in Brighton en Hove, Engeland met sitplek vir 30 750 mense. Dit is die tuisveld van Brighton & Hove Albion. Die stadion is op 31 Mei 2011 aan die eienaars oorhandig. Die eerste wedstryd wat in die stadion gespeel is, was die laaste seisoenwedstryd van die Sussex Seniorbeker van die 2010-’11 tussen Brighton en Eastbourne Borough op 16 Julie 2011.
In September 2015 is twee wedstryde van die Rugbywêreldbeker 2015 in die stadion gespeel. As oefenlopie voor die wêreldbeker is die wedstryd tussen die o/20-spanne van Frankryk en Engeland, as deel van die Sesnasies o/20-kampioenskap in die stadion gespeel.
Primitivisme
duimnael|300px|Henri Rousseau se In ’n Tropiesewoudgeveg tussen ’n Tier en ’n Buffel, 1908-1909, [[Hermitage, Sint Petersburg.]]
Primitivisme is ’n Westerse kunsbeweging wat visuele vorms geleen het by nie-Westerse of prehistoriese volke, soos Paul Gauguin se gebruik van Tahitiaanse motiewe in sy skilderye en keramiekwerk. Ontlenings aan primitiewe kuns was belangrik in die ontwikkeling van moderne kuns.
Die term "primitivisme" word dikwels gebruik vir ander professionele skilders wat in die styl van naïewe of volkskuns gewerk het, soos Henri Rousseau, Mikhail Larionov, Paul Klee en ander.
Filosofie
Of en in watter mate die mens sy lewe moet vereenvoudig om "terug te keer na basiese beginsels", is ’n debat wat reeds gevoer word vandat die mens begin skryf het. In die oudheid is die meerderwaardigheid van die eenvoudige lewe uitgedruk in die Mite van die Goue Eeu, wat uitgebeeld is in die genre van Europese digkuns en beeldende kunste bekend as die herderskuns. Die debat oor die voor- en nadele van ’n eenvoudige teenoor ’n komplekse lewe het nuwe momentum gekry met die kennismaking van Europa met voorheen onbekende volke ná die ontdekking van die Amerikas en eilande in die Stille Oseaan.
Tydens die Verligting is argumente oor die veronderstelde meerderwaardigheid van inheemse volke hoofsaaklik gebruik as ’n retoriese manier om aspekte van die Europese gemeenskap te kritiseer. Op die gebied van die estetika het die eksentrieke Italiaanse filosoof, geskiedkundige en juris Giambattista Vico (1688–1744) eerste geredeneer dat die primitiewe mens nader aan die bronne van poësie en kunsinspirasie is as die "beskaafde" of moderne mens. Vico het dit geskryf teen die agtergrond van die destydse debat oor wat die beste was: die klassieke digkuns van Homeros en die Bybel, of moderne letterkunde in die omgangstaal.
In die 18de eeu het die Duitse geleerde Friedrich August Wolf die kenmerkende aard van mondelinge letterkunde geïdentifiseer en Homeros en die Bybel genoem as voorbeelde van die volks- of mondelinge tradisie (Prolegomena aan Homeros, 1795). Vico en Wolf se idees is aan die begin van die 19de eeu verder deur Herder ontwikkel. Sulke argumente het dalk ’n groot invloed in die letterkunde gehad, maar ’n beperkte getal opgevoede mense het dit geken en die impak daarvan op kunsgebied was klein of afwesig.
Eers in die 19de eeu het historisisme sy verskyning gemaak: die vermoë om verskillende eras in hul eie konteks en aan hul eie kriteria te oordeel. Nuwe skole het in beeldende kunste ontstaan wat getrou gebly het aan historiese uitbeeldings en kostuums. Neoklassisme in beeldende kuns en argitektuur was een gevolg. Nog ’n "historisistiese" beweging in die kuns was die Nazarenerbeweging in Duitsland, wat inspirasie gekry het uit die sogenaamde Italiaanse "primitiewe" skool van godsdienstige skilderye (voor die tydperk van Raphael en die ontdekking van olieverfskilderye).
Waar konvensionele akademiese skilders (ná Raphael) donker glasure, hoogs selektiewe, geïdealiseerde vorms en die streng onderdrukking van detail gebruik het, het die Nazareners duidelike buitelyne en helder kleure gebruik en besondere aandag aan detail gegee. Die Duitse skool se eweknie in Engeland was die Pre-Raphaeliete, wat hoofsaaklik geïnspireer is deur die skrywes van John Ruskin, wat onder meer aanbeveel het dat in die buitelug geskilder word, iets wat destyds ongehoord was.
Twee uitvindings het ’n groot invloed in die middel 19de eeu gehad. Die een was die kamera, wat moontlik aanleiding gegee het tot realisme in kuns. Die tweede was nie-Euklidiese meetkunde in die wiskundewêreld wat die 200 jaar oue aanvaarde feite van Euklidiese meetkunde en die konvensionele Renaissance-perspektief omvergewerp het deur te dui op die moontlike bestaan van meervoudig dimensionele wêrelde en perspektiewe waarin dinge dalk heel anders lyk.
Die ontdekking van moontlike nuwe dimensies het die teenoorgestelde uitwerking as fotografie gehad en realisme teengewerk. Kunstenaars, wiskundiges en intellektuele het nou besef daar is ander maniere om dinge te sien as wat hulle geleer het in die Beaux Arts-skole van akademiese skilderkuns; dié skole het ’n rigiede manier van skilder voorgeskryf wat gebaseer was op die geïdealiseerde klassieke vorms, en skilder met ’n Renaissance-perspektief as die toppunt van beskawing en kennis voorgehou. Die Beaux Arts-akademies het geglo nie-Westerse beskawings het geen kuns of ’n minderwaardige kuns.
Uit protes hierteen het kunstenaars begin om werklikhede buite dié beperkings uit te beeld. Hulle het inspirasie uit Japannese en Chinese kuns gekry; dit was gesofistikeerd sonder die Renaissance-eenpuntperspektief. Kubisme en stamkuns het Wes-Europese kunstenaars betower en hulle het dit beskou as ’n uitbeelding van die werklikhede van die geesteswêreld. Hulle het ook begin belangstel in onopgeleide kunstenaars se werk en kinderkuns; hulle het geglo dit beeld interne emosionele werklikhede uit wat in konvensionele skilderkuns geïgnoreer is.
Ook kunstenaars wat ontevrede was oor die onderdrukkende aspekte van Europese herderskuns het daarby aanklank gevind.
Paul Gauguin en Pablo Picasso se skilderye en Igor Stravinsky se musiek word soms voorbeelde van primitivisme genoem. Stravinsky se Le Sacre du printemps is "primitivisties" in die sin dat die onderwerp ’n heidense ritueel is: ’n menslike offerande in die Rusland van voor die Russe se kerstening.
Oorsprong van primitivisme in die Weste
duimnael|150px|’n Sentraal-Afrikaanse masker in ’n soortgelyke styl as die maskers wat Picasso in Parys gesien het voordat hy Les Demoiselles d'Avignon geskilder het.
Van die 18de eeu af het Westerse denkers en kunstenaars begin soek na ’n dieper uitgedrukte, meer permanente menslike natuur en kulturele struktuur. Hul soeke het hulle gelei na dele van die wêreld wat vir hulle altenatiewe vir die moderne beskawing gebied het.
Tot in die 19de eeu was min ontdekkers in staat om na afgeleë gebiede te reis en voorwerpe van daar af na Europa terug te bring. Met die ontdekking van die stoomboot was die inheemse volke van Europese kolonies en hul artefakte meer toeganklik vir regstreekse waarneming en ontleding deur kunsliefhebbers. Kunstenaars en kenners in Europa het die stylneigings van hierdie voorwerpe, wat hulle as eienskappe van primitiewe uitdrukking beskou het, bestudeer: die afwesigheid van lineêre perspektief, eenvoudige buitelyne, die teenwoordigheid van simboliese tekens soos hiërogliewe, die verwringing van figure om gevoel weer te ge en die energieke ritmes wat teweeggebring is deur die gebruik van herhalende ornamentele patrone. Hierdie energieke styleienskappe wat in die kuns van Afrika, Oseanië en die Indiane van die Amerikas voorgekom het, kan ook in die argaïese en volkskuns van Europa en Asië gevind word.
Paul Gauguin
duimnael|240px|Paul Gauguin, Doodsengel wat Waghou, 1892. Olie op doek, Albright Knox-kunsgalery.
Die skilder Paul Gauguin wou van die Europese beskawing en tegnologie ontsnap toe hy in die Franse kolonie Tahiti gaan woon en ’n eenvoudige leefstyl aangeneem het wat hy gevoel het natuurliker is as die een wat hy agtergelaat het.
Gauguin se soeke na die primitiewe was klaarblyklik ’n begeerte na meer seksuele vryheid as wat in die 19de-eeuse Europa beskikbaar was, en dit word weerspieël in skilderye soos Doodsengel wat Waghou (1892), Parau na te Varua ino (1892), Annah die Javaan (1893), Seun van God (1896), Wrede Stories (1902) en ander. Gauguin se siening van Tahiti as ’n aardse Arkadië van vrye liefde, ’n aangename klimaat en naakte nimfe het ooreenkomste getoon met die klassieke herderskuns, wat Westerse waarnemings van die plattelandse lewe millenniums lank gevorm het. In skilderye soos Tahitiaanse Platteland en Waar Kom Ons Vandaan? het Gauguin die akademiese herderskunstradisie van die Beaux Arts-skole, wat tot in dié tyd alleenlik gebaseer was op geïdealiseerde Europese figure wat van Antieke Griekse standbeelde gekopiëer is, uitgebrei om nie-Europese modelle in te sluit.
Lucas Cornelius Steyn
Lucas Cornelius Steyn (21 Desember, 1903 – 28 Julie, 1976) was hoofregter van Suid-Afrika en het sodanig opgetree as Goewerneur-generaal by twee geleenthede.
Primitivisme
Paul Gauguin
Hy het geglo hy vier die Tahitiaanse gemeenskap en verdedig die Tahitiane teen Europese kolonialisme. Feministiese postkoloniale kritici veroordeel die feit dat Gauguin jong adolessente minnaresse gehad het, van wie een maar 13 jaar oud was. Hulle herinner ons dat Gauguin, nes baie ander mans uit dié tyd en later, vryheid – veral seksuele veryheid – streng uit ’n manlike oogpunt beskou het. Hulle gebruik Gauguin as ’n voorbeeld van wat met primitivisme "verkeerd" is, en meen dat elemente van primitivisme die "digte verwewing van rasse- en seksuele fantasieë en mag, beide koloniaal en patriargaal, insluit". Volgens hulle toon Gauguin en sommige ander se idee van primitivisme ’n gelykstelling van primitiwiteit aan "andersoortigheid", en daarom is primitivisme soortgelyk aan eksotisisme of oriëntalisme, soos gesien deur Edward Said. Daarin definieer degraderende sienings van die "Ooste" deur die "Weste" die gekoloniseerde volke en hul kulture. Dus het Gauguin, al het hy geglo hy vier en verdedig die Tahitiane, in so ’n mate dat hy hulle as "anders" beskou het, deel gehad aan die uitkyk van sy tyd – en dus het hy in die proses nog groter slagoffers van die Tahitiane gemaak.
Lucas Cornelius Steyn
Steyn is op 'n plaas in die Oranjerivierkolonie in 1903 gebore, kort nadat dit onder Britse heerskappy geval het tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Hy studeer met 'n wet-graad aan die Universiteit Stellenbosch in 1926, is toegelaat as advokaat (die Suid-Afrikaanse ekwivalent van 'n advokaat) in 1928, en het 'n doktorsgraad in regte in 1929 ontvang.
Primitivisme
Pablo Picasso
In die vroeë 20ste eeu het Henri Matisse, Pablo Picasso en ander kunstenaars in Parys begin belangstel in primitivisme, Iberiese beelde, en Afrikakuns en -maskers, deels vanweë die fassinerende werke van Gauguin wat skielik die middelpunt van belangstelling in die avant-garde-kringe van Parys was. Gauguin se kragtige werke wat ná sy dood in die Salon d'Automne uitgestal is, het ’n groot invloed op Picasso se skilderye gehad.
Sy bestudering van primitivisme en kuns van ander kulture het gelei tot sy meesterstuk Les Demoiselles d'Avignon en die opkoms van kubisme.
Christina Rose
Christina Rose is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente How Do You Write a Joe Schermann Song (2012) en Broken: A Musical (2015).
Lucas Cornelius Steyn
Steyn is in 1951 aangestel as regter van die Hooggeregshof (Transvaalse Provinsiale Afdeling). Kort daarna, in 1955, is hy bevorder tot die Appèlafdeling. En kort daarna is hy aangestel as hoofregter, voor die groot liberale regter van baie jare se appél ervaring, Oliver Schreiner. Dit weerspieël ongekende vinnige opgang in Steyn se guns met DF Malan se Afrikanernasionalistiese administrasie. As Hoofregter het Steyn opgetree ex officio as beampte en die regering, naamlik waarnemende goewerneur-generaal, vir die tydperk tussen die dood van Dr Jansen in 1959 en die installering van CR Swart in 1960, en weer tussen Swart se bedanking as die laaste Goewerneur-generaal in 1961 en sy inhuldiging as die eerste Staatspresident 'n paar weke later. Dit was hy wat die ampseed te Swart op beide geleenthede geadministreer het.
Steyn se heerskappy as hoofregter het twaalf jaar geduur. Getrou aan sy aanstelling deur sy Afrikanernasionalistiese meesters, was Steyn se regspraak georiënteer tot die uitvoerende gesag en minagtend van Engelse invloede op die Suid-Afrikaanse reg. Hy het van die regsbank afgetree in 1971.
Wolfgang Pauli
Wolfgang Ernst Pauli (Duitse fonetiese uitspraak: ˈvɔlfɡaŋ ˈpaʊli; 25 April 1900 – 15 Desember 1958) was 'n Oostenrykse (en later Amerikaanse/Switserse) teoretiese fisikus en een van die pioniere van kwantumfisika. In 1945, nadat hy benoem is deur Albert Einstein, het Pauli die Nobelprys vir Fisika ontvang vir sy "beslissende bydrae deur sy ontdekking van 'n nuwe natuurwet, die uitsluitingsbeginsel of Pauli-beginsel". Die ontdekking hou verband met spin-teorie, wat die basis is van 'n teorie van die struktuur van materie.
Vroeë jare
Pauli is in Wene gebore as die seun van die chemikus Wolfgang Joseph Pauli (né Wolf Pascheles, 1869–1955) en sy vrou Bertha Camilla Schütz; sy suster was Hertha Pauli, 'n skrywer en aktrise. Pauli se middelnaam is gegee ter ere van sy peetpa, die fisikus Ernst Mach. Pauli se grootouers aan vaderskant was afkomstig van vooraanstaande Joodse families uit Praag; sy oupagrootjie was die Joodse uitgewer Wolf Pascheles. Pauli se vader het hom kort voor sy huwelik in 1899 van die Judaïsme tot die Rooms-Katolisisme bekeer. Pauli se moeder, Bertha Schütz is grootgemaak volgens die Rooms-Katolieke godsdiens van haar moeder; haar vader was die Joodse skrywer Friedrich Schütz. Pauli is as Rooms-Katoliek grootgemaak, hoewel hy en sy ouers uiteindelik die kerk verlaat het. Hy word allerweë beskou as 'n aanhanger van die Deïsme en as 'n mistikus.
Wat sy hoërskoolopleiding betref het Pauli die Döblinger-Gimnasium in Wene bygewoon waar hy met onderskeiding in 1918 gematrikuleer het. Slegs twee maande na sy matrikulasie publiseer hy sy eerste wetenskaplike stuk oor Albert Einstein se teorie van algemene relatiwiteit. Hy woon die Ludwig-Maximilians-universiteit in München by waar hy onder Arnold Sommerfeld studeer en in Julie 1921 sy PhD verwerf vir sy verhandeling oor die kwantumteorie van geïoniseerde diatomiese waterstof.
Sommerfeld het Pauli versoek om die relatiwiteitsteorie na te vors vir die Encyklopädie der mathematischen Wissenschaften (Ensiklopedie van Wiskundige Wetenskappe). Twee maande nadat hy sy doktoraat ontvang het, het Pauli die artikel voltooi, bestaande uit 'n ontsagwekkende 237 bladsye. Einstein het die werk geprys. Dit is gepubliseer as 'n monograaf, en is vandag steeds 'n standaardwerk oor die onderwerp.
Pauli het 'n jaar aan die Universiteit van Göttingen deurgebring as assistent van Max Born, en die jaar daarna aan die Instituut vir Teoretiese Fisika in Kopenhagen, wat later in 1965 die Niels Bohr Instituut geword het. Van 1923 tot 1928 was hy dosent aan die Universiteit van Hamburg. Gedurende hierdie tydperk was Pauli instrumenteel in die ontwikkeling van die moderne teorie van kwantummeganika. In die besonder het hy die uitsluitingsbeginsel en die teorie van nie-relatiwistiese spin geformuleer.
In 1928 word hy aangestel as professor in teoretiese fisika aan ETH Zurich in Switserland, waar hy belangrike wetenskaplike vordering gemaak het. Hy het in 1931 besoekende professorate aan die Universiteit van Michigan gehou, en in 1935 aan die Instituut vir Gevorderde Studie in Princeton, New Jersey. Die Lorentz-medalje is in 1931 aan hom toegeken.
Aan die einde van 1930, kort na sy hipotese oor die neutrino en onmiddellik na sy egskeiding en die selfmoord van sy moeder, het Pauli 'n persoonlike krisis beleef. Hy het die psigiater en psigoterapeut Carl Jung geraadpleeg, wat net soos Pauli naby Zürich gewoon het. Jung het dadelik Pauli se diep argetipiese drome begin interpreteer, en Pauli het weldra een van Jung se beste studente geword. Hy het spoedig die epistemologie van Jung se teorie wetenskaplik begin kritiseer, en dit het bygedra tot 'n sekere verheldering van Jung se gedagtes, veral oor die begrip sinkronisiteit. Baie van hierdie besprekings is gedokumenteer in die Pauli/Jung-briewe, wat vandag gepubliseer word as Atom and Archetype. Jung se uitgebreide ontleding van meer as 400 van Pauli se drome word gedokumenteer in Psychology and Alchemy.
Pauli verhuis in 1940 na die Verenigde State, waar hy as professor in teoretiese fisika aan die Instituut vir Gevorderde Studies werk. In 1946, na die oorlog, word hy 'n genaturaliseerde burger van die Verenigde State en keer daarna terug na Zürich, waar hy vir die res van sy lewe woon. In 1949 is Switserse burgerskap aan hom toegeken.
In 1958 is die Max Planck-medalje aan Pauli toegeken. In dieselfde jaar het hy pankreaskanker opgedoen. Toe sy laaste assistent, Charles Enz, hom in die Rotkreuz-hospitaal in Zürich besoek het, het Pauli hom gevra: "Het jy die kamernommer gesien?" Dit was nommer 137. Pauli was gedurende sy hele lewe ge-preokkupeer met die vraag van waarom die fyn struktuurkonstante, 'n dimensielose fundamentele konstante, 'n waarde het wat byna soortgelyk is aan 1/137. Pauli sterf op 15 Desember 1958 in dié kamer.
Wetenskaplike navorsing
Pauli het as fisikus baie belangrike bydraes gelewer, hoofsaaklik op die gebied van kwantummeganika. Hy het selde referate gepubliseer, en uitgebreide korrespondensie met kollegas soos Niels Bohr en Werner Heisenberg verkies met wie hy hegte vriendskappe gehad het. Baie van sy idees en resultate is nooit gepubliseer nie en verskyn slegs in sy briewe, wat dikwels deur hul ontvangers gekopieër en versprei is.
In 1926, kort nadat Heisenberg die matriksteorie van moderne kwantummeganika gepubliseer het, gebruik Pauli dit om die waargenome spektrum van die waterstofatoom af te lei. Hierdie resultaat was belangrik om die geloofwaardigheid van Heisenberg se teorie te verseker.
Pauli het die 2 × 2 Pauli-matrikse bekendgestel as 'n basis van spinoperateurs, en daarmee sodoende die nie-relatiwistiese teorie van spin opgelos. Daar word soms gesê dat hierdie werk, insluitend die Pauli-vergelyking, Paul Dirac beïnvloed het in sy skepping van die Dirac-vergelyking vir die relativistiese elektron, alhoewel Dirac gesê het dat hy destyds selfstandig dieselfde matrikse uitgevind het, sonder die invloed van Pauli. Dirac het soortgelyke, maar groter (4x4) spinmatrikse uitgevind vir gebruik in sy relativistiese behandeling van fermioniese spin.
In 1949 publiseer hy 'n referaat oor Pauli–Villars-regularisasie: regularisasie is die term vir tegnieke wat oneindige wiskundige integrale verander ten einde hulle beperk en vasgesteld tydens berekeninge te maak, sodat 'n mens kan identifiseer of die intrinsiek oneindige kwantiteite (onbeperktes) in die teorie (massa, lading, golffunksie) 'n vasgestelde en dus berekenbare versameling vorm wat herdefinieer kan word in terme van hul eksperimentele waardes, welke kriteria as hernormalisering bekendstaan en onbeperktes uit kwantumveldteorieë verwyder, maar ook die berekening van hoërorde-korreksies in versteuringsteorie moontlik maak.
Pauli het herhaaldelik kritiek gelewer op die moderne sintese van Evolusionêre biologie. Sy kontemporêre bewonderaars verwys na modusse van epigenetiese erfenis as ondersteuning vir sy argumente.
Persoonlikheid en reputasie
Wat fisika betref, was Pauli 'n perfeksionis. Dit strek nie net tot sy eie werk nie, maar ook tot die werk van sy kollegas. As gevolg hiervan het hy in die fisika-gemeenskap bekend geword as die "gewete van fisika", die kritikus aan wie sy kollegas verantwoordbaar was. Hy kon enige teorie wat na sy oordeel gebrekkig was afwys en verwerp, en sou dit dikwels bestempel as "ganz falsch", gans en al verkeerd.
Hierdie kritiek was egter nie sy skerpste kritiek nie, want dié het hy gereserveer vir teorieë of proefskrifte wat so onduidelik voorgelê is dat dit nie getoets of geoordeel kon word nie; dus nie na behore binne die wetenskaplike gebied nie, alhoewel die teorie of werk hulle voorgedoen het as sodanig. Dit was erger as verkeerd, want dit kon nie verkeerd bewys word nie. Hy het eenkeer oor so 'n onduidelike stuk gesê: "Dit is nie eens verkeerd nie!"
Sy veronderstelde opmerking tydens 'n ontmoeting met 'n vooraanstaande fisikus, Paul Ehrenfest, illustreer die idee van 'n arrogante Pauli. Die twee het mekaar vir die eerste keer tydens 'n konferensie ontmoet. Ehrenfest was vertroud met Pauli se werk en was baie beïndruk daarmee. Na 'n paar minute se gesprek het Ehrenfest opgemerk: "Ek dink ek hou meer van jou Ensiklopedie-artikel [oor relatiwiteitsteorie] as wat ek van jou hou", waarop Pauli teruggekap het: "Dit is vreemd. Met my is dit net die teenoorgestelde." Die twee het van toe af hegte vriende geword.
'n Ietwat meer goedhartige indruk blyk uit die volgende verhaal, wat in 'n artikel oor Dirac verskyn:
"Werner Heisenberg [in Physics and Beyond, 1971], roep 'n vriendelike gesprek tussen jong deelnemers aan die Solvay-konferensie in 1927 oor Einstein en Planck se siening oor godsdiens in herinnering op. Wolfgang Pauli, Heisenberg en Dirac het daaraan deelgeneem. Dirac se bydrae was 'n aangrypende kritiek op die politiese manipulasie van godsdiens, wat deur Bohr waardeer is vir die welsprekendheid daarvan, toe Heisenberg dit later aan hom gerapporteer het. Dirac het onder andere gesê: 'Ek kan nie verstaan waarom ons op ledige wyse oor godsdiens gesels nie. Indien ons eerlik is - en as wetenskaplikes is eerlikheid ons presiese plig - kan ons nie anders as om te erken dat enige godsdiens 'n klomp valse verklarings is nie, ontneem van enige ware fondament. Die idee van God is 'n produk van die menslike verbeelding. [...] Ek erken geen godsdienstige mites nie omdat hulle mekaar weerspreek. [...]' Heisenberg se siening was verdraagsaam. Pauli het na 'n paar aanvanklike opmerkings geswyg. Maar toe hy uiteindelik om sy mening gevra word, het hy grappenderwys gesê: 'Wel, ek sou sê dat ook ons vriend Dirac 'n godsdiens aanhang en dat die eerste gebod van hierdie godsdiens is dat 'God nie bestaan nie en dat Paul Dirac sy profeet is'.' Almal het spontaan uitgebars van die lag, ook Dirac."
Persoonlike lewe
In Mei 1929 het Pauli die Rooms-Katolieke Kerk verlaat. In Desember van daardie jaar is hy getroud met Käthe Margarethe Deppner, 'n kabaretdanser. Die huwelik was egter nie gelukkig nie en het in 1930 na minder as 'n jaar in die egskeidingshof geëindig. Hy is in 1934 weer getroud met Franziska Bertram (1901–1987). Hulle het geen kinders gehad nie.
Adam Mickiewicz
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Adam Mickiewicz
Lugada
Lugada is 'n nedersetting in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 1 228 gehad, almal Swartes.
Adam Mickiewicz
Pools-Litause digter en essayis
Handtekening
Literêre stroming
Romantiek
Beduidende werke
Pan Tadeusz
Dziady Oda do młodości Romantyczność Sonety krymskie Reduta Ordona
Musea Parys, Frankryk Warskou, Pole Vilnius, Litaue
Adam Bernard Mickiewicz [mi:ts'kjɛvi:tʃ], * 24 Desember 1798 in Zaosie, Russiese Ryk (tans Belarus); † 26 November 1855 in Konstantinopel, word as die nasionale digter van Pole beskou. Hy was die grondlegger en beduidendste verteenwoordiger van die Poolse Romantiese beweging.
As digter, kolomskrywer, politieke aktivis en visioenêr het Mickiewicz een van die invloedrykste persoonlikhede van die Poolse en Europese vryheidstryd in die 19de eeu geword. Hy het vanaf 1824, die jaar toe hy na Rusland verban is, die grootste deel van sy lewe as balling in die buiteland deurgebring, waarvan 22 jaar in Frankryk.
Vroeë lewe en politieke aktiwiteite
Adam Mickiewicz is op die landgoed van sy oom in die dorp Zaosie as die tweede van vyf seuns van Mikołaj en Barbara Mickiewicz (née Majewska) gebore. Zaosie is naby Nowogródek, sowat 100 kilometer suid van Vilnius, in 'n Litaus-Wit-Russiese streek van die destydse Russiese Tsareryk geleë. Sy vader Mikołaj Mickiewicz, 'n advokaat, het tot die szlachta, die adellike klas van die Pools-Litause Gemenebes, behoort en die erflike Poraj-wapen gevoer. As gevolg van die Poolse Delinge het Pole-Litaue op daardie tydstip reeds nie meer as selfstandige staat bestaan nie.
Min is bekend oor Adam se jeug. Mikołaj Mickiewicz het sy seuns in die gees van die Verligting en sy progressiewe gedagtes as patriotte opgevoed. Adam Mickiewicz is daarnaas reeds as kind deur die sprokies en legendes asook die leef- en denkwêreld van die eenvoudige landelike bevolking beïnvloed wat in sy latere literêre werk weerspieël sou word – net soos die omgewing van sy geboortedorp met sy woude, weivelde en akkers, die geheimsinnige kasteel bo-oor die dorp, en die Świteź-meer wat later die toneel van twee ballades sou word. In 1801 het die gesin na die stad Nowogródek verhuis.
Adam het vanaf 1807 by die Dominikaanse kloosterskool in Nowogródek skoolgegaan. Die onderrigmedium was Pools en sy skoolvakke het onder meer Latyn, Frans, Russies, Godsdiens, Wiskunde en Aardrykskunde ingesluit. Adam het later self les gegee om geld te verdien. Op 13-jarige ouderdom het hy sy eerste gedig geskryf – met 'n brand in sy geboortedorp, waarin sy pa ernstig beseer is, as onderwerp. Mikołaj Mickiewicz is net ses maande daarna oorlede. Sy ontydige afsterwe het die gesin in armoede gestort.
Mickiewicz het op 12 September 1815 in Vilnius aangekom om aan die keiserlike universiteit te studeer. Hy kon in die huis van sy naamgenoot pastoor Józef Mickiewicz intrek wat arm studente ondersteun het. Die vier jaar wat hy in Vilnius deurgebring het, het sy persoonlikheid en werk tot 'n groot mate beïnvloed. Ná die eerste studiejaar met kursusse in natuurkunde, skeikunde, algebra, Latyn en Grieks het Adam die graad van 'n kandidaat in wysbegeerte behaal. In die volgende jaar het hy lesings in literatuur en kuns gevolg. Naas die klassieke antieke tale, poësie en retoriek het hy groot belang in algemene en ook die geskiedenis van Pole en Litaue gestel en dit later tot 'n belangrike onderwerp in sy gedigte gemaak.
In die herfs van 1823 is Mickiewicz in verband met sy politieke aktiwiteite (sy lidmaatskap in die Genootskap van Filomate) in hegtenis geneem en tydelik saam met 'n groep vriende ses maande lank in 'n Basilianer-klooster vlakby die Aušra-poort geïnterneer. Die toestande waaronder die jong mans in Vilnius aangehou is, was draaglik in vergelyking met plattelandse tronke – en die wagters omkoopbaar. Sodoende was die Filomate in staat om snags in Mickiewicz se ruim tronksel te vergader en oor godsdiens, politiek en die toekoms van die land te debatteer. In die volgende jaar is Mickiewicz na Sentraal-Rusland verban. In Vilnius had hy al twee klein digbundels gepubliseer wat deur die Slawiese publiek positief ontvang is.
By sy aankoms in Sint Petersburg is hy deur die leidende literêre kringe verwelkom en het hier sowel vir sy goeie maniere en sy buitengewone improvisasietalent gewild geraak. Die besoek wat hy in 1825 aan die Krim-skiereiland gebring het, het hom tot 'n versameling sonnette geïnspireer (Sonety krymskie - "Die Krim-sonette"), gekenmerk deur hulle elegante ritme en ryk Oosterse invloede. Die sonette Bakczysaraj ("Die storm") en "Die graf van gravin Potocka" word as die beste gedigte in hierdie versameling beskou. Net twee jaar vroeër het ook die Russiese digtervors Aleksander Poesjkin tot die Krim-skiereiland aangetrokke gevoel en daaroor in sy werk "Die fontein van Baktsjisaraj" geskryf.
In 1828 het Mickiewicz se Konrad Wallenrod verskyn, 'n verhalende gedig waarin hy die veldslae beskryf wat tussen die Duitse Ridderorde en heidense Litause magte gelewer is. Die werk bevat subtiele verwysings na die vyandskap wat oor 'n lang tydperk tussen Pole en Russe geheers het, tog het Mickiewicz daarin geslaag om aan die Russiese sensuur te ontduik sodat die gedig gepubliseer kon word, saam met 'n leuse wat aan Niccolò Machiavelli ontleen is: "Dovete adunque sapere come sono duo generazioni da combattere — bisogna essere volpe e leone" ("Jy hoef te weet dat daar twee maniere van veg is – jy moet 'n vos en 'n leeu wees").
Reise na die buiteland
Ná 'n vyfjarige ballingskap in Rusland is die digter toegelaat om na die buiteland te reis. Mickiewicz het al in die geheim besluit om nie meer na Rusland of sy geboorteland terug te keer solank dit onder Russiese heerskappy sou staan nie. Hy het vervolgens na Weimar in Duitsland gegaan waar hy kennis met Johann Wolfgang von Goethe gemaak het. Mickiewicz het ter geleentheid van Goethe se 80ste verjaardag op 28 September 1829 'n besoek aan die Duitse digtervors gemaak wat hom hartlik ontvang en as "die grootste digter van sy generasie" beskryf het. Mickiewicz het verder deur Duitsland gereis, op pad Italië toe, en oor die Splügen-bergpas na Milaan, Venesië en Florence getoer om hom uiteindelik in Rome te vestig.
In Rome het hy die derde deel van sy gedig Dziady ("Aand van die Voorvaders", Litaus Vėlinės) voltooi wat na die voorouerverering verwys soos dit vroeër deur Slawiese en Baltiese volke beoefen is, asook Pan Tadeusz, sy langste gedig wat ook as sy meesterwerk beskou word. Die laasgenoemde werk gee 'n indruk van Litaue op die vooraand van Napoléon Bonaparte se militêre ekspedisie na Rusland in 1812. In hierdie "landelike idille", soos die slawis Aleksander Brückner dit genoem het, beskryf Mickiewicz die landgoedere van Poolse magnate met hulle ietwat onstuimige maar steeds egte gasvryheid. Hulle word geportretteer op 'n tydstip toe die doodsklok van hul nasionalisme skynbaar al lui, aldus Brückner, en sodoende het die gedig iets melancholies en ook iets van 'n lyksang, ten spyte van die liefdesverhaal wat die hoofgebeurtenis vorm.
Mickiewicz het vervolgens oor Litaue geskryf wat hy sy "Vaderland" genoem het (hierby het hy na sy geboorteland, die voormalige Groothertogdom Litaue verwys). As 'n balling wat huis toe verlang gee hy 'n beskrywing van "Litause" hemele en "Litause" woude en wolke, asook van die vreemde geluide wat in die ongerepte oerwoude van 'n land gehoor kan word waar bome as heilig geag is.
Lewe in Parys
In 1832 het Mickiewicz Rome verlaat om hom in Parys te vestig, tog is sy lewe in die Franse hoofstad 'n tyd lank deur armoede en ongelukkigheid geteister. Op 22 Julie 1834 het hy met Celina Szymanowska, die dogter van die komponis en konsertpianis Maria Agata Szymanowska, getrou. Uit die huwelik is ses kinders gebore, tog was dit steeds oorskadu deur finansiële moeilikhede (Adam het nie oor 'n vaste bron van inkomste beskik nie) en Celina se psigiese probleme. Nadat sy vrou geestesiek geraak het, het huwelikstwis net soos Celina se siekte die aanleiding vir 'n mislukte selfmoordpoging gegee – op 17 of 18 Desember 1838 het Adam Mickiewicz by 'n venster uit gespring.
Nadat hy in 1839 as professor vir Latynse letterkunde in Lausanne, Switserland aangestel is, is in die volgende jaar die nuut ingestelde leerstoel vir Slawiese tale en letterkunde by die Paryse Collège de France aan Mickiewicz toegeken. Hier het hy saam met ander demokratiesgesindes soos die geskiedkundiges Jules Michelet en Edgar Quinet in opposisie tot die Franse Julie-monargie gestaan.
Hy sou hierdie leerstoel egter net vir sowat drie jaar beklee. Mickiewicz het sedert 1841 veral onder die invloed van die Poolse Messiaanse filosoof Andrzej Towiański (1799–1878) en sy aanhangers gestaan, een van sowat honderd radikale politieke sektes wat destyds in Frankryk aktief was, en Mickiewicz se lesings het geleidelik in 'n mengsel van religie en politiek ontaard sodat hy selfs deur die Franse regering gesensureer is.
Hy is uiteindelik daarvan beskuldig dat hy sy akademiese posisie vir politieke aktiwiteite sou misbruik – 'n verwyt wat sy akademiese loopbaan beëindig het. Op 28 Mei 1844 het hy sy laaste klas gegee. Sy siel was op hierdie tydstip in 'n toenemende mate deur religieuse mistisisme verdonker. 'n Bloemlesing uit sy lesings is in vier boekdele gepubliseer. Alhoewel hulle relevante kritiese uitsprake behels, bly die filologiese gedeelte volgens huidige standaarde onbevredigend – Mickiewicz was immers 'n pionier op die gebied van vergelykende Slawiese literatuurgeskiedenis wat nog nie op enige wetenskaplike bron kon steun nie. Sy kennis van Slawiese letterkunde was tot Poolse en Russiese literatuur beperk, waarby hy met die laasgenoemde slegs tot by die periode omstreeks 1830 vertroud was. Dit was dan ook eerder sy vurige retoriek en die manier waarop hy die kultuurgeskiedenis en gedagtewêreld van Oos-Europa aan sy gehore verduidelik het wat van Mickiewicz se lesings 'n trekpleister vir Poolse emigrante, Russe en ander Slawe, maar ook baie Franssprekende Parysenaars gemaak het.