cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nice
Geografie
Die winters is baie gematig, en die temperatuur daal selde onder vriespunt. Die gematigde winters het van Nice in die 19de eeu ook 'n gewilde winterkwartier vir Engelse toeriste gemaak. Talle groot hotelle en tuine het tydens hierdie tydperk ontstaan. Die milde klimaat bevorder ook die plaaslike wynboubedryf.
Antieke tydperk
Reeds sowat 400 000 jaar gelede het mense van die Acheuléen-beskawing hulle in die gebied gevestig en hier jag gemaak op onder meer mammoete.
Teen die middel van die 4de eeu v.C. het die Fokeërs uit die omgewing van Marseille 'n oorwinning oor die Liguriërs behaal en die stad Nikaïa (soms ook Nicaea, "die oorwinnende", afgelei van die Griekse godin Nike) gestig. In die jaar 154 v.C. het die Romeine die gebied ná 'n Liguriese aanval op die Griekse nedersettings Nikaïa en Antipolis (die huidige Antibes) verower.
Ter beskerming van die gebied het die Romeine naas Nikaïa 'n tweede nedersetting, Cemenelum, op die berge van die huidige stadswyk Cimiez gestig. Die bouvalle, wat bewaar gebly het, dui aan dat Cemenelum 'n stad met tussen 15 000 en 20 000 inwoners was. Die stad was blykbaar 'n administratiewe sentrum en het veral uit die bou van die Romeinse straat Via Iulia Augusta in die jaar 7 v.C. voordeel getrek. Die nedersetting het toe van 'n voorpos tot 'n stad gegroei.
Middeleeue
In die 5de eeu is Cemenelum ten gunste van Nikaïa opgegee. Provence het in 508 deel van die Oos-Gotiese en in 536 van die Frankiese Ryk geword. In die jare 813, 859 en 880 is Nice deur Sarasene geplunder. Islamitiese seevaarders het die stad ook later verskeie kere aangeval, soos byvoorbeeld in 943. Die Moslems het hulle in die tydperk tussen 888 en 975 in die nabygeleë Fraxinetum gevestig en is uiteindelik deur graaf Willem van Provence verdryf.
Die eerste verwysings na 'n stadsraad (Consulat) en 'n stedelike grondwet dateer respektiewelik uit die jare 1144 en 1176. Nice was egter nog steeds onder die heerskappy van die graafskap Provence en het gevolglik saam met dié gewes in die 12de eeu 'n besitting van Aragón en in 1246 vn die Huis Anjou geword. Vanaf die 13de eeu het die Italiaanse stad Genua tot 'n mededinger op politieke en ekonomiese gebied ontwikkel, en omtrent 1215 het Nice selfs vir 'n kort tydperk onder die heerskappy van Genua gekom. Die graaf van Provence het as 'n reaksie op die Genuese magsuitbreiding 'n vloot in Nice laat stasioneer.
In 1295 is Villefranche (letterlik die "Vrye Stad") naby Nice gestig, saam met 'n vlootbsis ter bestryding van die seerowers, wat die Mediterreense skeepvaart destyds bedreig het.
Graafskap Nice
In 1524 het Frans I van Valois-Angoulême deur die Graafskap Nice getrek, om die Franse aanspraak op Lombardye van die Huis Habsburg af te dwing. In die slag van Pavia is hy egter deur die troepe van Karel V gevange geneem en in 1525 per skip na Spanje gebring. In 1536 het die hertog van Savoie voor die Franse koning geswig en hom teruggetrek na die graafskap Nice.
Twee jaar later is die geskille tussen Frans I en Karel V deur bemiddeling van Pous Paulus III besleg, en die oorlogspartye het suksesvol oor 'n wapenstilstand beding.
In 1543 is Nice deur Franse troepe en die vloot van Khair ad Din beleër en geplunder, en net die sitadel het nie in die aanvallers se hande geval nie. Volgens die plaaslike oorlewering het 'n wasvrou, Caterina Segurana, die Turke as 'n soort "Johanna van Arkel van Nice" verdryf.
In die jaar 1600 is Nice opnuut beleër, hierdie keer op bevel van Hendrik IV. Ná die Vrede van Lyon het Nice 'n deel van die Hertogdom Savoie gebly, en in 1614 is een van die hertogdom se drie geregshowe in die stad opgerig. Die Spanjaarde is in 1642 uit Nice verdryf.
Die Franse het Nice en die omgewing onder koning Lodewyk XIV ingeneem. Die Franse heerser het tegelykertyd die titel Graaf van Nice oorgeneem. Die beroemde Franse militêre argitek Sébastien le Prestre de Vauban het in 1693 die herstelling van Nice se versterkings georganiseer. Nogtans het die hertog van Savoie die graafskap Nice danksy die huwelik van sy dogter met 'n kleinseun van Lodewyk XIV twee jaar later teruggewen.
In die Spaanse Suksessieoorlog is die gebied weer deur oorlogshandelinge geraak, toe Savoie saam met die Habsburgers teen die Franse geveg het. Tydens 'n Franse aanval onder generaal Catinat is die vesting grotendeels verwoes.
Franse tydperk
Franse en Spanse troepe het die graafskap Nice in 1744 tydens die Oostenrykse Suksessieoorlog verower, maar dit het volgens die Vrede van Aken in 1748 'n besitting van Savoie gebly. In 1749 is die huidige seehawe, Die Bassin Lympia, aangelê. Ná 'n referendum het die graafskap Nice in 1793 by Frankryk aangesluit en het die 85ste département met die naam Alpes-Maritimes gevorm.
In 1804 het Nice die Empire (Franse keiserryk) met 3 488 teen 2 stemme erken. In die Eerste Paryse Vrede van 1814 is die grafskap Nice weer aan Savoie, wat intussen by die Koninkryk Sardinië ingelyf was, afgestaan, en die grenslyn van die jaar 1760 is sodoende herstel.
In ruil vir die Franse steun by die nasionale vereniging van Italië onder die heerskappy van die koning van Piëmont-Sardinië in 1859 is Savoie en Nice in die Verdrag van Turyn aan Frankryk onder Napoléon III afgestaan. Die bevolking van Nice het hierdie besluit in 'n referendum met 25 000 teen net 200 stemme goedgekeur.
Moderne tydperk
Die ontwikkeling van die toerismebedryf is vergesel deur 'n vinnige industrialisering, en in die 20ste eeu het 'n groot aantal Italiaanse gasarbeiders hulle veral in die stadswyke Riquier en Madeleine gevestig. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Nice deur Italiaanse en later Duitse troepe beset; maar nie beskadig nie. Die bergreekse bo die stad was die operasiegebied van die Résistance, die Franse weerstandsbeweging.
Die aantal Engelse bewoners het geleidelik afgeneem. Ná die oorlog het talle immigrante uit die voormalige Franse kolonies hulle in Nice gevestig.
Nice se Allianz Riviera is tydens die Europese Sokkerkampioenskap 2016 vir wedstryde ingespan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2023 sal weer wedstryde hier aangebied word.
Messerschmitt Bf 110
Die Messerschmitt Bf 110 was 'n twee motorige vegter-bomwerper wat deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit het 'n bemanning van drie gehad. Dit is ontwerp na aanleiding van 'n spesifikasie van die Lugtwaffe. Hulle is ontwerp om bomwerpers te begelei diep in vyandelike gebiede in. Die vliegtuig se hanteerbaarheid was egter nie na wense nie maar daar is geglo dat die bewapening daarvoor sal opmaak. Die vliegtuig het sy nooiensvlug voltooi op 12 Mei 1936.
Operasionele geskiedenis
Die Messerschmitt Bf 110 se eerste aksie was tydens die inval in Pole. Dit het ook sy merk gemaak as bomwerper aanvalsvliegtuig toe hulle nege van 'n vlug van 22 Vickers Wellingtons afskiet het in Desember 1939. Hierna word produksie verhoog en 100 van die vliegtuie word voltooi elke maand van 1940. Maar ook gedurende 1940 het die Messerschmitt Bf 110 begin om groter verliese te ly teenoor die meer moderne Spitfire en Hawker Hurricane. Hierna word die vliegtuig grootliks onttrek as 'n dagvegter; waar dit bly gebruik is in dié rol het die verliese groter geword. In 1940/1 is daar begin om die vliegtuig as 'n nagvegter te gebruik, rol waarin die vliegtuig uit geblink het.
Aanvanklik was daar geen spesiale nagtoerusting aan boord nie en die bemanning was aangewese op hul sig. Later is hulle gelei deur grondbeheer onderskepping en toe het die Messerschmitt Bf 110 suksesse begin behaal. Daar was in 1941 begin om met radartoerusting aan boord van die vliegtuig te eksperimenteer wat 'n teiken vanaf 3.5 km kon opspoor en hul tot 200m van die teiken kon neem. Vanaf Julie 1942 is alle Messerschmitt Bf 110 nagvegters met die radars toegerus. Op daardie stadium was die standaard model die BF 110F-4 en was toegerus was met vier 7.93 mm masjiengewere en twee 20 mm kanonne. Die aanvals tegniek was om die teiken van onder te nader, na die pens en tenks in die vlerke van die teiken te mik soos die Messerschmitt Bf 110 klim. Die twee kanonne het hoë plofstof en vuur brandstigting rondes gebruik. Daar was ook in 1943 'n 20 mm kanon geïnstalleer wat opwaarts gevuur het, die Messerschmitt Bf 110 moes net onder die bomwerpers kom.
Judy Greer
Judy Greer (gebore 20 Julie 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 13 Going on 30 (2004), 27 Dresses (2008), Jurassic World (2015), en Ant-Man (2015).
Regulus
Regulus (ook Alpha Leonis of α Leo) is die helderste ster in die sterrebeeld Leeu (Leo) en een van die helderstes in die naglug. Dit is sowat 79 ligjare van die Aarde af en is ’n veelvoudige stelsel wat uit vier sterre bestaan wat in twee groepe ingedeel word. Die spektroskopiese dubbelster Regulus A bestaan uit ’n blouwit hoofreeksster en ’n metgesel wat nog nie regstreeks waargeneem is nie, maar moontlik ’n witdwerg is. Verder weg lê Regulus B en Regulus C, wat dowwe hoofreekssterre is.
Stelsel
duimnael|links|240px|Regulus gesien deur ’n Celestron CGEM DX 1100 @ F6.3, Canon T3i, Televue 4X Powermate, ISO 800, beligting van 30 sek. Regulus is ’n veelvoudige ster. Die hoofster van die dubbelster Regulus A is ’n blouwit hoofreeksster van spektraaltipe B7V met ’n witdwerg van minstens 0,3 sonmassas as metgesel. Hul wentelbaan om hul gemeenskaplike swaartekragmiddelpunt duur sowat 40 dae. Die hoofster se vorm is erg verwring.
Die hoofster se massa is sowat 3,5 keer dié van die Son en is net ’n paar honderd miljoen jaar oud. Dit roteer besonder vinnig, met ’n rotasieperiode van net 15,9 uur, en dit veroorsaak dat die ster ’n uiterse ovaalvorm het. As dit net 10% vinniger roteer het, sou sy swaartekrag hom nie bymekaar kon hou nie en sou die ster gedisintegreer het.
Sowat 4 200 astronomiese eenhede (AE) van Regulus A is ’n dubbelster waarvan die sterre dieselfde eiebeweging het. Hulle word Regulus B en Regulus C genoem, of saam HD 87884. Die eerste ster is van spektraaltipe K2V en sy metgesel van spektraaltipe M4V. Hulle is sowat 100 AE van mekaar af en hul wentelperiode is 2 000 jaar.
Sigbaarheid
Die Regulus-stelsel is die 21ste helderste ster in die naglug met ’n skynbare magnitude van 1,35. Die meeste lig kom van Regulus A. Regulus B, van 8,1 magnitude, sou op sy eie deur ’n verkyker waargeneem kon word en sy metgesel, Regulus C, wat teen 13,5 magnitude die dofste is van die drie sterre wat al waargeneem is, sou net deur ’n aansienlike teleskoop gesien kon word.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Leonis" en sy Flamsteed-naam "32 Leonis". Die tradisionele naam, Rēgulus, is die Latynse woord vir "prins" of "klein koning".
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Regulus" vir die ster goedgekeur
2006 Turkse Grand Prix
Die 2006 Formule Een Turkse Grand Prix is op 27 Augustus 2006 op die Istanbul Park-renbaan in Istanboel, Turkye, gehou. Dit was die veertiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Piero di Cosimo de' Medici
Piero di Cosimo de' Medici (die Jigtige), (Italiaans: Piero "il Gottoso") (19 September 1416 - 2 Desember 1469) was van 1464 tot 1469 die de facto heerser van Florence tydens die Italiaanse Renaissance.
Biografie
Nadat hy die Medici bank van sy vader oorgeneem het, het Piero 'n finansiële oorsig voorberei. Die resultaat hiervan was dat hy 'n aantal lenings, waarvan verskeie aan Medici-ondersteuners was wat sy vader verseg het om op te eis, opgeroep het. Dit het 'n klomp van die betrokke handelaars in onmiddellike bankrotskap gedompel en derhalwe die geledere van diegene wat teen die Medici gekant was vergroot. Alhoewel hy nie so 'n briljante bankier soos sy vader was nie, kon hy sake gedurende sy ampstermyn glad laat verloop.
Tydens sy leierskap van Florence het 'n gepoogde staatsgreep onder leiding van Luca Pitti, Niccolò Soderini, Diotisalvi Neroni, Angelo Angelo Acciaiuoli en sy neef Pierfrancesco de 'Medici, plaasgevind. Hulle het gebruikgemaak van troepe van Borso d'Este, die hertog van Modena en Reggio, wat onder bevel gestaan het van sy broer Ercole d'Este. Die staatsgreep is beplan vir 26 Augustus 1466. Piero is egter gewaarsku deur Giovanni II Bentivoglio en kon derhalwe die staatsgreep fnuik, deels omdat sy seun Lorenzo 'n padblokkade ontdek het wat deur die samesweerders opgerig is om Piero tydens sy reis na die Medici Villa di Careggi gevange te neem; hy is egter nie herken nie en kon sy vader waarsku. Die staatsgreep het misluk, sowel as 'n verdere poging wat gesteun is deur Venesië en wat gebruikgemaak het van troepe onder bevel van Bartolomeo Colleoni. Daar word geargumenteer dat die "staatsgreep" in werklikheid 'n wettige poging was om die mag van die Medici-faksie te beperk en 'n regeringstelsel in ooreenstemming met Florence se tradisionele republikeinse ideale daar te stel. Daar word verder geargumenteer dat Piero se "de facto" en oorerflike (maar geheel en al ongrondwetlike) status as leier van die stad juis bekragtig word deur die tipering van die gebeurtenis as 'n "staatsgreep" of 'n "sameswering".
Hy het ook die tradisie van die familie se artistieke beskerming voortgesit, insluitende Gozzoli se fresko Optog van die Wyses in die Palazzo Medici Riccardi (waarin albei van Piero se seuns Lorenzo en Giuliano voorkom, sowel as Piero). Sy smaak was meer eklekties as dié van sy vader, en het uitgebrei na Nederlandse- en Vlaamse kunswerke. Hy het voortgegaan om skaars boeke te versamel en baie by die Medici-versamelings gevoeg.
Hy sterf in 1469 as gevolg van jig en longkwale en is begrawe in die Kerk van San Lorenzo langs sy broer Giovanni. Die graf, geskep deur Andrea del Verrocchio, was in opdrag van sy seuns Lorenzo en Giuliano.
Huwelik en afstammelinge
Piero is op 3 Junie 1444, getroud met Lucrezia Tornabuoni (1427–1482). Hul kinders sluit Lorenzo die Manjifieke en Giuliano de' Medici in. Sy gesin word waarskynlik uitgebeeld in die bekende skildery deur Botticelli wat bekendstaan as die Madonna van die Magnificat, waarin Lucrezia Tornabuoni verskyn as die Maagd Maria. Lucrezia het geboorte gegee aan vyf kinders:
Fiksionele uitbeeldings
Alessandro Sperduti speel die rol van die jeugdige Piero in die 2016 televisiereeks Medici: Masters of Florence. Julian Sands vertolk die karakter van die ouer Piero in die tweede seisoen, Medici: The Magnificent.
Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum
Die Kaapstadse Internasionale Konferensiesentrum (Kiks) is ’n konvensiesentrum in Kaapstad, Suid-Afrika. Dit het in Junie 2003 geopen en word bedryf as vennootskap tussen die Stad Kaapstad en die Wes-Kaapse regering.
Die sentrum neem 6,1 ha in beslag op die stad se Strandgebied en is binne maklike bereik van die Victoria & Alfred Waterfront, vername hotelle en die middestad. Die Kiks word bedien deur die Westin Grand Hotel wat op in die noordwestelike hoek van dieselfde perseel geleë is. Die konvensiesentrum het tentoonstellings- en handelsuitstallingsruimte van sowat 11 200 m2 wat verdeel kan word in verskeie konferensie- of banketruimtes, asook ’n Groot Balsaal wat met klankdigte afskortings verdeel kan word. Spyseniering word op die perseel voorsien. Die sentrum het twee ouditoriums, een met sitplek vir 1 500 mense en die ander met tot 620.
Die Kiks het die finale loting van die 2010 Fifa-Wêreldbekertoernooi op 4 Desember 2009 gehuisves toe van die gaste onder andere oudpres. FW de Klerk en emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu was.
In 2013 het die Kiks 537 geleenthede aangebied, vergeleke met 514 in 2012. In 2014 het die sentrum na raming meer as R22 miljard tot die land se BBP bygedra en meer as R7 miljard tot die Wes-Kaapse ekonomie in die voorafgaande 11 jaar.
Danksy die sukses van die Kiks is dit in 2010 uitgebrei. ’n Tweede ronde uitbreidings het in Februarie 2015 begin en sal na verwagting in 2017 voltooi word. Dié uitbreiding gaan amper 10 000 m² se ekstra vloerruimte tot die sentrum bydra en word gebou aan die oorkant van Heerengracht op wat eens die Naspers Sentrum se parkeerterrein was. Langsaan dié perseel verrys intussen die nuwe Netcare Christiaan Barnard-gedenkhospitaal.
Swjatoslaf I van Kiëf
Swjatoslaf I (Russies: Святослав) (±942 – 972) was van 962 tot met sy dood in 972 grootprins van Kiëf-Roes. Hy was die seun van Igor en Olga en was bekend vir sy veldtogte na die ooste en suide om sy grondgebied uit te brei.
Vroeë lewe
Swjatoslaf was die eerste heerser van Kiëf-Roes wie se naam suiwer Slawies was en nie uit Oudnoors gekom het soos sy voorgangers s'n nie. Sekere geleerdes glo die naam Swjatoslaf, wat saamgestel is uit die stamme van die Slawiese woorde vir "heilig" en "glorie", was ’n kunsmatige afleiding van die name van sy voorgangers Oleg en Rjoerik (wat onderskeidelik "heilig" en "glorie" in Oudnoors beteken).
Oor sy jeug, toe hy oor Nowgorod geheers het, is niks bekend nie. Sy pa, Igor, is in 942 deur die Drewljanen vermoor en sy ma, Olga, het as regent oor Kiëf-Roes regeer totdat Swjatoslaf meerderjarig was.
Bewind
Die dekade waarin Swjatoslaf oor Kiëf regeer het, is gekenmerk deur ’n wilde uitbreiding van sy mag. Aan die einde van sy kort lewe was hy leier van die grootste staat in Europa.
Hy was so "vinnig soos ’n luiperd" en het nie die geduld vir administratiewe take gehad nie. Saam met sy troepe was hy heeltyds in oorlog gewikkel teen die naburige state. Die Russiese Primêre Kronieke sê oor hom:
Op sy veldtogte het hy geen wapens of kookgerei gedra nie, en hy het geen vleis gekook nie, maar het klein stukkies perde-, wilds- of beesvleis afgesny en dit geëet nadat hy dit oor die kole gaargemaak het. Hy het ook nie ’n tent gehad nie, maar ’n kombers onder hom gegooi en sy saal onder sy kop gesit, en sy manskappe het dieselfde gedoen.
Volgens die Kronieke was hy van gemiddelde lengte en liggaamsbou. Hy het sy hare en baard geskeer, maar ’n lang snor gehad. Hy het ook ’n lok of twee aan die kant van sy kop gehad om sy adellike afkoms aan te dui. Hy het verkieslik wit gedra asook ’n goue oorring met ’n robyn en twee pêrels. Ondanks die bekering van sy ma het hy die Slawiese heidense gode bly aanbid. Hy was blykbaar bang dat sy manskappe hul respek vir hom sou verloor as hy hom bekeer. Die steun van sy soldate was immers van lewensbelang in sy uitbreiding en behoud van die ryk.
Weens sy skielike dood was hy nie in staat om die mag oor sy verowerde gebiede te konsolideer en ’n doeltreffende ryk te skep nie.
Familie
Baie min is bekend oor Swjatoslaf se familie. Hy het verskeie kinders gehad, maar wie sy vroue was, word nie in die Kronieke genoem nie. By sy vroue het hy Jaropolk en Oleg gehad. Dis onbekend of hulle broers of halfbroers was. By Maloesja, ’n vrou van onbekende oorsprong, het hy Wladimir gehad, wat eindelik daarvoor gesorg het dat die hele Kiëf-Roes gekersten word.
Dood
Op sy terugkeer van ’n veldtog is Swjatoslaf op die Dnjepr-rivier deur die Petsjenege verras en verslaan (972). Volgens die Kronieke het Koerja, die khan van die Petsjenege, ’n drinkbeker uit sy skedel gemaak. Ná Swjatolaf se dood het die spanning tussen sy seuns gestyg en het ’n burgeroorlog tussen Oleg en Jaropolk uitgebreek. Oleg is gedood en Jaropolk het Swjatoslaf opgevolg.
Gariepbauhinia
Die Gariepbauhinia (Adenolobus garipensis) is 'n klein boom met 'n yl kroon. Die boom groei op dor, klipperige heuwels van die noorde van Suid-Afrika deur Namibië tot by Angola en die Demokratiese Republiek die Kongo. Die takke van die boom is bruingroen en die bas is glad. Die blare is soms gebondel aan kort takkies of hulle kan aan lang, dun lote gedra word. Die blare is dikwels ingevou en lyk soos peule. Die boom dra dun, ronderige peule. Die boom se FSA-nommer is 208.
Pablo Picasso
Pablo Ruiz Picasso (25 Oktober 1881 – 8 April 1973) was een van die meesters van die 20ste eeuse kuns.
Pablo Picasso word wyd beskou as een van die invloedrykste kunstenaars van die twintigste eeu. Met sy bekende skildery "Les Demoiselles d' Avignon" (1907) het hy op 'n baanbrekende wyse afgewyk van die opvatting dat skilderwerk 'n letterlike interpretasie van die werklikheid moes wees. Die skildery het die verdraaiing van konvensionele perspektiewe gekombineer met die eenvoudige, beeldende vorms van Afrika-beeldhouwerk.
Saam met sy deelgenote, George Braque en Juan Gris, het Picasso 'n nuwe kunsbeweging, Kubisme, ontwikkel. Kubiste het gepoog om verhoogde betekenis te verkry deur die gebruik van geometriese en hoekige vorms en lyne, en die gelyktydige uitbeelding van verskeie fasette van dieselfde voorwerp. Die styl was gekenmerk deur die wedersydse deurdringing van vlakke van vorms, kleur en skakering. "Guernica", een van Picasso se bekendste skilderye, is in 1936 geskilder in reaksie op die bombardering van die Basque-hoofstad Guernica. Die skildery se aanklag van totalitarisme en sy wreedaardige voorstelling van die bruutheid van die gebeurtenis deur gebruik te maak van al die hulpbronne van die kubistiese ervaring, het bewys dat moderne kunsvorms soos kubisme in staat was om die moderne menslike toestand vas te vang en uit te beeld.
Picasso het 'n enorme invloed op die avant garde-kunswêreld voor die Tweede Wêreldoorlog gehad. In hierdie tydperk het hy radikale veranderinge in skilderye, beeldhouwerk en drukwerk geïnspireer.
Lewensgeskiedenis
Picasso was 'n geesdriftige, vasberade, eksentrieke, erg individualistiese, rebelse nonkonformis. Sy privaat en openbare gedrag en sy kuns is beheer deur die beginsel van skeuring, 'n verbreking van harmonie en verhoudings.
Pablo Picasso is in 1881 in Malaga, in die suide van Spanje, gebore. Sy pa, 'n kunstenaar en kunsonderwyser, het sy seun se buitengewone talent raakgesien en gekweek. In 1895 het Picasso by die La Lonya Akademie in Barcelona begin, maar was gou aangetrokke tot Parys, die hartjie van die kunswêreld, waar hy hom in 1904 gevestig het.
Picasso se vroeëre werke het op die gemarginaliseerde gefokus en armoede en hulpeloosheid in oorwegend koue blou skakerings uitgebeeld, waardeur hy dikwels 'n hartseer, sentimentele atmosfeer vasgevang het. Die Blou-tydperk, soos dit later bekend gestaan het, was ook 'n weerspieëling van die sukkelende jong kunstenaar se eie armoede op daardie stadium.
In die Roos-tydperk, wat gevolg het op die Blou-tydperk, het pienk skakerings en 'n ligter, meer positiewe atmosfeer van sirkusmense en paartjies sy skilderye oorheers. Hierdie skilderye het gewild geword by die publiek en hom op sy pad na rykdom en roem geplaas.
Hy is deur die Ekspressionistiese beweging beïnvloed, wat kunstenaars aangemoedig het om inspirasie in hul eie psigologiese en emosionele onderbewussyn te vind, eerder as om na die wêreld van vlietende realiteit te kyk. Picasso, wat nooit vir lank met een skeppingsvorm tevrede was nie, het na die Tweede Wêreldoorlog sy aandag op pottebakkerswerk toegespits. Hy het tot sy dood in 1973 in Frankryk gebly.
Hy het altyd na nuwe vorme bly soek en het geweier am hom op een bepaalde styl toe te lê – selfs nie op die Kubisme nie, wat deur hom ontwikkel is. "Guernica", 'n skildery wat uit protes teen die gruweldade van die Spaanse Burgeroorlog geskep is, is die bekendste van al sy skilderye.
Sy eerste werke, met hul golwende lyne en kleurvlakke, het baie aan die art nouveau herinner: die onderwerpe getuig van 'n sosiale bewustheid wat effe melodramaties oorgedra word. Picasso het sedert 1900 dikwels in Parys gebly, waar hy met die avant garde van die stad in aanraking gekom het.
Hy was 'n bewonderaar van Théophile Alexandre Steinlen (1859–1923) en veral van Henri de Toulouse-Lautrec (1864–1901), soos duidelik gesien kan word in sy pasteltekening Yvette Guilbert (1900). Sy werk wat tussen 1900 en 1904 geskep is, staan as sy Blou-tydperk bekend. Die skilderye van bedelaars, straatsangers en ander figure is deurtrek van ’n moedelose melankolie, eensaamheid en verlorenheid, wat Picasso in ’n dowwe blou weergegee het.
Sedert 1904 het narre en akrobate in Picasso se werk te voorskyn getree. Hy het die figure feitlik daagliks by die Médrano-sirkus gesien, en met die nuwe onderwerp het hy sy kleurgebruik en komposisie verander: lyn het belangriker geword terwyl hy meer klem op 'n juiste vormgewing geplaas het as op die weergawe van 'n bepaalde stemming. Blou het plek gemaak vir vrolike, helder, maar delikate pienk en sagte terra-cotta, en die periode het as Picasso se Pienk-tydperk bekend geword.
Tussen 1906 en 1908 het Picasso soliede, swaar vrouefigure geskilder waarvoor hy inspirasie uit die werk van Paul Cézanne (1839–1906) en uit die Afrika-kuns geput het. Hy het na oorspronklike, primitiewe vorme gesoek, wat soms in ongewone, abstrakte komposisies tot uiting gekom het. Die klem wat hy op vorm geplaas het, het in 1906/07 gelei tot die Demoiselles d 'Avignon ("Jong dames van Avignon"; Museum of Modern Art, New York), een van die beslissendste werke van die Europese kunsgeskiedenis, omdat dit die uitgangspunt gevorm het van die Kubisme, wat Picasso en Georges Braque met die samewerking van die kunshandelaar Daniel Henry Kahnweiler (gebore 1884) tussen 1907 en 1914 ontwikkel het.
Die skildery stel 5 vroue voor met ’n stillewe op die voorgrond. Die liggame en die stillewe is opgebreek in keëls, sirkels en silinders, die basiese vorme wat Cézanne in die natuur gesien het. Die gesigte van die 2 vroue wat regs sit, is van 2 kante weergegee. In die Kubistiese fase wat daarop gevolg het, was daar 3 stadia in Picasso se werk. Van 1909 tot 1910 het hy hom besig gehou met die vervolmaking van nuwe vorme en kunswette: hy wou die ding op sigself (Ding an sich) weergee.
In die volgende fase, die analitiese kubisme (1910–1912), het Picasso een stap verder gegaan. Dit was nie meer genoeg om net die oppervlak van dinge weer te gee nie: hy het dit oopgebreek, uitmekaargevou en opnuut saamgestel. So kon hy verskillende aspekte van een voorwerp gelyktydig afbeeld: elke onderdeel van die voorwerp word geanaliseer. In die fase van die sintetiese kubisme (1913–1914) het Picasso baie nou met Georges Braque (1882–1963) saamgewerk.
Hulle het collages van koerantuitknipsels en dies meer gemaak en ’n paar hale verf aangewend. So ’n collage beteken altyd 'n sintese (samehang) van realiteit en fiksie: dit word van reële, tasbare voorwerpe gemaak en stel 'n totaal nuwe, onafhanklike geheel voor. Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het 'n skeiding tussen Picasso en sy vriende gebring en het die verdere ontwikkeling van die Kubisme onderbreek.
In 1915 het Picasso 'n paar realistiese portrette gemaak, en van 1917 af het hy 'n paar keer die dekor en kostuumontwerp vir Diaghilef se Ballets Russes gedoen. Picasso se kuns het in verskillende rigtings beweeg en 'n bepaalde styl is meestal vir 'n bepaalde onderwerp gebruik. Vrouefigure en veral die tema "moeder en kind" is in die Klassieke styl geskilder. Die bekendste skildery in die styl is Drie vroue by die bron (1921; Museum of Modern Art, New York). Hy het ook 'n reeks stillewes in die Kubistiese styl gemaak. In 1925 het Picasso ban de met die Surrealiste, veral André Breton, aangeknoop.
Hy het bale belang gestel in stiergevegte, wat hy as simbool van sy vaderland, Spanje, beskou het. In 1937 het Picasso die monochroom Guernica (Museum of Modern Art, New York) vir die Spaanse paviljoen by die wêreldtentoonstelling in Parys gemaak. Die skildery is gemaak na aanleiding van 'n lugaanval wat die Duitsers op die Baskiese stad Guernica gedoen het en is 'n skerp aanklag teen die gruweldade van die Spaanse Burgeroorlog.
Dit is nie net sy bekendste skildery nie, maar word ook beskou as die hoogtepunt van sy kunsloopbaan. Massamoord in Korea (1951) en Oorlog en vrede (1952) is met dieselfde afgryse weergegee, maar is minder ekspressief. In 1946 het hy hom in Antibes gevestig, waar sy vrolike, lugtige skilderye die tema "lewensvreugde" weerspieël het. Kort daarna het hy na Vallauris verhuis, waar hy sedert 1949 keramiekwerke gemaak het. Sedert 1950 het Picasso hom op die werk van die voorlopers van die Impressionisme toegelê: hy het ’n reeks van 15 variasies (1954/55) op die Vroue van Algiers van Delacroix geskilder, 44 variasies (1957) op Las meninas ("Die hofdames") van Velazquez, en verskillende weergawes (1960/61) van Manet se Le déjeuner sur I'herbe ("Middagmaal op die gras") en van David se Sabynse maagderoof (1962/63) gemaak.
In 1970 het hy met sy laaste tema begin, naamlik die skilder en sy model, 'n tema wat hy reeds vroeër in sy loopbaan uitgebeeld het. Picasso is op 8 April 1973 in Mougins, Suid-Frankryk, oorlede.
Omajjadiese Moskee
Die Omajjadiese Moskee, ook bekend as die Groot Moskee van Damaskus (Arabies: جامع بني أمية الكبير, Ğāmi' Banī 'Umayya al-Kabīr), is in die ou deel van Damaskus, Sirië, geleë en is een van die grootste en oudste moskees in die wêreld. Sommige Moslems beskou dit as die vierde heiligste plek in Islam.
Ná die Arabiese oorname van Damaskus in 634 is die moskee gebou op die terrein van ’n Christelike basiliek wat gewy was aan Johannes die Doper (Yahya), wat deur Christene sowel as Moslems vereer is. Volgens ’n legende uit die 6de eeu is Johannes se kop in die gebou. Moslems glo ook die moskee is die plek waarheen Jesus (Isa) sal terugkeer aan die einde van dae. Die mausoleum wat die graftobe van Saladin bevat, staan in ’n klein tuin aan die noordemuur van die moskee.
Era voor Islam
Damaskus was tydens die Ystertydperk die hoofstad van die Aramese staat Aram-Damaskus. Die Arameërs van Wes-Sirië het Hadad, die god van donderstorms en reën, aanbid en ’n tempel vir hom opgerig op die terrein waar die Omajjadiese Moskee vandag staan. Dit is nie bekend hoe die gebou gelyk het nie. Een steen het van die tempel oorgebly en is tans te sien in die Nasionale Museum van Damaskus.
Toe die Romeine Damaskus in 64 v.C. verower, het hulle Hadad vereenselwig met hul eie god van donder, Jupiter. Hulle het dus die tempel vir Jupiter vergroot en verander. Buiten die groter oppervlakte van die gebou, is die grootste deel van die oorspronklike Semitiese ontwerp behou; die ommuurde binnehof is grootliks onveranderd gelaat.
duimnael|240px|Die altaar van [[Johannes die Doper (of Yahya) in die moskee se gebedsaal.]]
Die grootte van die kompleks dui daarop dat die godsdienshiërargie van die tempel ’n groot rol in die stad se sake gespeel het. Dit was nie net aan een god gewy nie, maar aan al die gode wat in die streek aanbid is. Die tempel is in die vroeë tydperk van Romeinse heerskappy verder uitgebrei danksy geld wat die hoëpriesters van die ryk inwoners van Damaskus ingesamel het.
Teen die 4de eeu was die tempel alombekend vir sy grootte en pragtige voorkoms. Dit was deur twee mure van die stad geskei. Die eerste, buitenste muur het ’n groot gebied omring wat ook ’n mark ingesluit het, en die tweede muur was om die tempel van Jupiter self. Dit was die grootste tempel in die Romeinse Sirië.
Teen die einde van die 4de eeu, in 391, is die tempel van Jupiter deur die Christelike keiser Theodosius I (bewind: 379–395) in ’n katedraal omskep. Dit is nie dadelik aan Johannes die Doper gewy nie – dié verbintenis kom eers uit die 6de eeu. Volgens legende is Johannes die Doper se kop daar begrawe. Die katedraal was die setel van die Biskop van Damaskus, wat die tweede hoogste rang in die Patriargaat van Antiogië gehad het naas die patriarg self.
Omajjadiese moskee
Damaskus is in 634 deur Moslemse Arabiese magte oorgeneem. Dekades later het die Islamitiese kalifaat onder die bewind van die Omajjadiese dinastie gekom, en hulle het Damaskus gekies as die administratiewe hoofstad van die Moslemwêreld. Die sesde Omajjadiese kalief, al-Walid I (bewind: 705–715), het in 706 gelas dat ’n moskee op die terrein van die Bisantynse katedraal gebou word. Voorheen het Christene steeds die katedraal gebruik, maar ’n gebedskamer (musalla) vir Moslems is aan die suidoostekant van die gebou opgerig. Al-Walid, wat persoonlik toesig oor die bouwerk gehou het, het die grootste deel van die katedraal, insluitende die musalla, laat sloop. Die bou van die moskee het die uitleg van die gebou geheel en al verander. Terwyl die katedraal (en die tempels voor dit) se hoofgebou in die middel van die driehoekige terrein was, is die moskee se gebedsaal teen die suidemuur geplaas en die argitek het die pilare en arkades van die kerk rondgeskuif. Die moskee is in 715, kort ná die dood van al-Walid, voltooi deur sy opvolger, Sulayman ibn Abd al-Malik.
Abbasidiese en Fatimidiese tydperk
Ná die opstand in 750 wat gelei het tot die magsoorname deur die Abbasidiese dinastie, is die hoofstad na Bagdad geskuif. Buiten vir strategiese en kommersiële redes het die Abbasidiese Kalifaat geen belangstelling in Damaskus getoon nie. Die moskee het daaronder gely en feitlik geen bykomende bouwerk is tussen die 8ste en 10de eeu gedoen nie. Dit was egter steeds ’n belangrike simbool van Islamitiese oorwinning en daarom het dit die stelselmatige uitwissing van die Omajjadiese nalatenskap in die stad grootliks vrygespring.
Die Abbasidiese heerskappy in Sirië het in die vroeë 10de eeu begin verbrokkel en in 970 het die Fatimidiese dinastie van Egipte Damaskus verower. Min verbeterings is agter aan die moskee aangebring. In 1069 is groot dele van die gebou, veral die noordemuur, in ’n brand beskadig tydens ’n opstand deur die stad se inwoners teen die Fatimidiese dinastie se Berber-leër wat daar gestasioneer was.
Seldjoekse en Ajjoebidiese tydperk
Die Seldjoekse Turke het in 1078 beheer oor die stad oorgeneem en die beheer in naam van die Abbasidiese Kalifaat herstel. Die Seldjoekse koning Toetoesj (bewind: 1079–1095) het die brandskade wat in 1069 aangerig is, begin herstel. In 1082 is die sentrale koepel in ’n indrukwekkende vorm oorgebou en die oorspronklike Omajjadiese teëlwerk is gerestoureer. In 1089 is die noordelike arkade herbou. Die noordemuur is in 1110 herstel. Terwyl die konflik tussen Damaskus en die Kruisvaarders in die middel 12de eeu toegeneem het, is die moskee gebruik as ’n bymekaarkomplek vir Moslems wat die stad verdedig het en geveg het vir die herowering van Jerusalem. Toe die Kruisvaarders in 1148 na Damaskus opruk, het die inwoners se teenstand hulle teruggedryf.
Onder Ajjoebidiese heerskappy is verskeie godsdiensinstellings in Damaskus gestig, maar die Omajjadiese Moskee het sy plek behou as die middelpunt van die stad se godsdienslewe. In 1173 is die noordemuur weer deur ’n brand beskadig en dit is deur die Ajjoebidiese sultan Saladin (bewind: 1174–1193) herbou. Tydens gevegte tussen latere Ajjoebidiese prinse is groot skade in die stad aangerig en die moskee se oostelike minaret, bekend as die "Minaret van Jesus", is in 1245 verwoes. Dit is later herbou met min versierings.
Saladin en baie van sy opvolgers is om die moskee begrawe.
Mameluk-bewind
thumbnail|180px|links|Die Omajjadiese Moskee soos uitgebeeld in die Boek van Wondere, ’n Arabiese manuskrip uit die laat 14de eeu.
Die Mongole onder leierskap van Kitbuqa, wat ’n bondgenootskap met die Kruisvaarders aangegaan het, het Damaskus in 1260 verower. Bohemond VI van Antiogië, ’n belangrike generaal van die inval, het opdrag gegee dat ’n mis in die Omajjadiese Moskee gehou word. Die Mamelukke het egter later in dieselfde jaar beheer oor die stad oorgeneem. In 1270 is groot restourasiewerk aan die moskee gedoen, veral aan sy marmer-, mosaïek- en verguldingswerk. Veral die mosaïekwerk het ’n groot inloed gehad op Mameluk-argitektuur in Sirië en Egipte.
Die Mameluk-onderkoning van Sirië het in 1326-'28 weer herstelwerk laat doen, veral aan die mosaïekwerk aan die kieblamuur en die marmerteëls in die gebedsaal. In 1328 het die Mameluk-sultan die onstabiele kieblamuur laat afbreek en oorbou, en hy het die Bab al-Ziyadah-poort oos geskuif. Baie van dié werk is in 1339 in ’n brand beskadig. Die kenner van Islamitiese kuns Finbarr B. Flood beskryf die Mamelukke se houding jeens die moskee as "obsessief", en hul werk om dit te onderhou, herstel en restoureer het geen weerga in enige ander tyd van Moslemheerskappy nie.
duimnael|180px|Die Minaret van die Bruid was die moskee se eerste minaret. duimnael|180px|Die Minaret van Jesus ('Isa) is die hoogste minaret. duimnael|180px|Die Minaret van Qaitbay is in 1488 gebou.
Die Turks-Mongoolse krygsheer Tamerlane het Damaskus in 1400 geplunder. Hy het op 17 Maart gelas dat die stad afgebrand word en die moskee is erg beskadig. Die oostelike minaret is verwoes en die sentrale koepel het ingestort. ’n Suidwestelike minaret is in 1488, tydens die bewind van die Mameluk-sultan Qaitbay, gebou.
Ottomaanse tydperk
Die Ottomane onder Selim I het Damaskus in 1516 verower. In 1518 het die Ottomaanse goewerneur van Damaskus die moskee laat herstel en oorversier as deel van sy argitektoniese rekonstruksieprogram vir die stad.
Moderne tyd
Die moskee het in 1929 tydens die bewind van die Franse mandaat in Sirië en weer in 1954 en 1963 onder die Siriese Republiek groot retourasies ondergaan.
In die 1980's en vroeë 1990's het die Siriese president Hafez al-Assad opdrag vir ’n grootskaale restourasie gegee. Die werk is deur Unesco gekritiseer, maar die algemene houding in Sirië was dat die moskee eerder ’n simboliese as ’n historiese monument is en daarom kon die restourasie net die moskee se simboliek bevorder.
In 2001 het pous Johannes Paulus II die moskee besoek, hoofsaaklik om die relieke van Johannes die Doper te sien. Dit was die eerste keer dat ’n pous die moskee besoek het.
Op 15 Maart 2011 het die eerste belangrike betogings van die Siriese Burgeroorlog by die Omajjadiese Moskee begin toe 40 tot 50 aanbidders buite die kompleks prodemokratiese slagspreuke begin sing het. Siriese veiligheidsmagte het die betoging gou beëindig en die gebied tydens die Vrydaggebede afgesper om grootskaalse betogings te voorkom.
Argitektuur
duimnael|links|Klipreliëfwerk in die moskee.
Binnehof en heiligdom
Die Omajjadiese Moskee is in ’n reghoek gebou en is 97 m by 156 m. ’n Groot binnehof beslaan die noordelike deel van die kompleks, terwyl die heiligdom die suidelike deel uitmaak. Die binnehof word deur vier buitemure omring. Die steenoppervlak het mettertyd oneweredig geraak weens verskeie retorasies, maar dit is onlangs herstel. Arkades omring die binnehof en word ondersteun deur pilare en steunpilare.
Drie arkades maak die binnedeel van die heiligdom uit. Hulle is parallel met die rigting van gebed (kiebla), wat na Mekka in die hedendaagse Saoedi-Arabië is. Hulle kruis ’n hoër arkade in die middel van die heiligdom wat loodreg met die rigting van gebed is en wys na die mihrab (nis in die muur wat die kiebla aandui) en die minbar (kansel). Die dwarsarkade verdeel die ander arkades in twee helftes, elk met 11 boë. Die hele heiligdom is 136 m by 37 m.
Vier mihrabs kom aan die agtermuur van die heiligdom voor; die belangrikste een is die Groot Mihrab, wat min of meer in die middel van die muur is.
Koepels
Die grootste koepel van die moskee is bekend as die "Koepel van die Arend" en is bo die middel van die gebedsaal. Die oorspronklike houtkoepel is deur een van steen vervang ná die brand van 1893. Die naam kom van die feit dat dit soos ’n arend lyk, met die koepel self as die arend se kop en die oos- en die wesvleuel van die gebedsaal as die vlerke. Dit is 36 m hoog en word ondersteun deur die sentrale binne-arkade.
Minarette
Daar is drie minarette in die kompleks. Die Minaret van die Bruid (Madhanat al-Arus) was die eerste een wat gebou is en is in die noordemuur geleë. Dit is onbekend wanneer presies dit gebou is. Die onderste deel dateer waarskynlik van die Abbasidiese tydperk in die 9de eeu. Die boonste deel is in 1174 gebou. Die minaret word deur die muezzin gebruik vir die oproep tot gebed. Daar is ’n spiraaltrap na bo met 160 kliptreetjies.
Aan die kant van die Minaret van die Bruid is die 18de-eeuse replika van die 14de-eeuse sonwyser wat deur Ibn al-Shatir gebou is.
Die Westelike Minaret (Madhanat al-Gharbiyya) is ook bekend as die "Minaret van Kaitbai" omdat dit in 1488 deur dié Mameluk-sultan laat bou is.
Kaapse kanferfoelie
Kaapse kanferfoelie (Tecomaria capensis) is 'n blomdraende plant wat inheems in Suider-Afrika voorkom. Dit is ook in inheems in Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Malawi, Mosambiek en Tanzanië.
Dit is 'n gewilde struik wat massas blomme voortbring en nektar-vretende voëls en insekte lok.
Ongeag die naam, is dit nie verwant aan die gewone kanferfoelie, wat in die Noordelike Halfrond voorkom nie. Ander inheemse name vir die plant sluit in: Cape honeysuckle in Engels, umsilingi (ook inkaca of icakatha) in Xhosa en incwincwi (ook uchacha of udodo) in Zoeloe.
Die plant se FSA-nommer is 673.1.
Verspreiding
Hierdie spesie is nie net hier 'n groot tuinboutreffer nie, maar ook in ander wêrelddele, veral in die Verre Ooste en die Mediterreense gebied, waar die plant net so goed as in Suid-Afrika aard. In Suid-Afrika word hierdie inheemse spesie algemeen as 'n heiningplant gebruik en dit blom in die somer, veral na goeie reën. 'n Verdere nege Tecoma-spesies is inheems aan die tropiese en subtropiese dele van Afrika en die Amerikas.
Ander uitheemse kanferfoeliespesies wat ook in Suid-Afrika aangetref word, is onder meer die gewone of tuin-kanferfoelie (Lonicera caprifolium), 'n klimplant met witpers blomme uit Europa wat ook inheems aan Wes-Asië is. Lonicera japonica, oftewel die Japanse kanferfoelie, is weer inheems in China, Korea en Japan en het wit blomme met pers tinte. Lonicera sempervirens, ook bekend as die trompetkanferfoelie, is inheems in Noord-Amerika en het omstreeks 1656 in Europa bekend geword. Die helderoranjerooi blomme is lank en buisvormig, ongeveer 4 cm lank en geurloos. Hierdie plant rank veral baie hoog op teen die boomstamme in Noord-Amerikaanse woude en sy rooi bessies is veral opvallend. Kanferfoelies is oor die algemeen baie gewilde tuinplante omdat dit veral langs heinings en teen mure geplant kan word.
Voorkoms
Die helderoranje blomme van hierdie spesie vertoon treffend, hoewel 'n ander variëteit met roomgeel blomme ewe aantreklik is. Tecoma capensis kom voor in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Mpumalanga en die tropiese dele van Afrika. Tecoma capensis is 'n bosserige struik wat lang lote vorm en daarom word dit ook as 'n rankplant aangeplant.
Wesoewer
Die Wesoewer (Arabies: الضفة الغربية, Hebreeus: יהודה ושומרון) is 'n gebied op die westelike oewer van die Jordaanrivier en vorm saam met die Gasastrook die Staat Palestina. In Desember 2006 het die Wesoewer (en Oos-Jerusalem) 'n bevolking van 2 345 000 gehad. Ramallah, die hoofstad van Palestina, asook Hebron, Betlehem, Jerigo en Nablus is in die Wesoewer geleë.
Kaapse kanferfoelie
Voorkoms
Dit word sowat 3 tot 4,5 m hoog en sprei ook net so breed. As informele heiningplant is die spesie baie nuttig en vertoon pragtig met die helderoranje, buisvormige blomme van sowat 4 cm lank. Die vier terugbuigende lobbe tuit taamlik groot oop met uithangende meeldrade. Die blomme verskyn gedurende die herfs, maar kom in rypvrye gebiede gedurende die hele winter in oorvloedige trosse aan die takpunte voor.
Wesoewer
Dit is 'n ingeslote gebied naby die Middellandse See kus van Wes-Asië, begrens deur Jordanië en die Dooie See in die ooste en deur Israel na die suide, weste en noorde. Onder die Israelse besetting sedert 1967 word die gebied onder 167 Palestynse "eilande" onder gedeeltelike burgerlike heerskappy van die Palestynse Nasionale Owerheid verdeel, en 230 Israelse nedersettings waarin die Israeliese wetgewing "gepyplyn" word.
Kaapse kanferfoelie
Voorkoms
Die heldergroen blare van die plant is veervormig saamgestel en ongeveer 4 cm lank, eiervormig en getand. Die plante kan ook deeglik met die snoeiskêr bygekom word en nuwe lote kom gewoonlik weer in die lente te voorskyn. Kanferfoelies verkies oop, sonnige plekke, maar grond wat met baie kompos verryk is, sal die plante gouer laat groei. Steggies kan gedurende die herfs van halfryp lote gemaak word, maar inlêers ontwikkel ook gou wortels.
Wesoewer
Geskiedenis
Die naam "Wesoewer" is aan die gebied gegee nadat dit deur Jordanië tydens die Arabies-Israeliese oorlog in 1948 ingeneem is omdat dit aan die westekant van die Jordaanrivier geleë is. Daarna het Jordanië die gebied in 1950 geannekseer en dit tot 1967 gehou toe dit gedurende die Sesdaagse Oorlog deur Israel beset is.
Die Oslo-akkoorde, onderteken tussen die Palestynse Bevrydingsorganisasie en Israel, het administratiewe distrikte geskep met verskillende vlakke van Palestynse outonomie binne elke gebied. Gebied C, waarin Israel volledige burgerlike en veiligheidsbeheer behou het, beslaan meer as 60% van die gebied van die Wesoewer.
Die Wesoewer, Oos-Jerusalem ingesluit, het 'n oppervlakte van 5 640 km2 plus 'n wateroppervlakte van 220 km2, bestaande uit die noordwestelike kwart van die Dooie See. Teen Julie 2017 het dit 'n geskatte bevolking van 2 747 943 Palestyne, en ongeveer 391 000 Israelse setlaars,  en ongeveer 201 200 Israelse setlaars in Oos-Jerusalem. Die internasionale gemeenskap beskou Israeliese nedersettings op die Wesoewer, waaronder Oos-Jerusalem, as onwettig volgens die internasionale reg, hoewel Israel dit betwis. Die Internasionale Geregshof se adviesuitspraak (2004) het tot die gevolgtrekking gekom dat gebeure wat ná die besetting van die Wesoewer in 1967 deur Israel, waaronder die Jerusalem-wet, die vredesverdrag van Israel met Jordanië en die Oslo-ooreenkoms, nie die status van die Wesoewer verander het nie (Oos-Jerusalem ingesluit), as besette gebied met Israel as die besettingsmag.
Soutpan (Gauteng)
Die krater bekend as Soutpan (en soms ook as Tswaing) in Gauteng is een van die mees unieke geologiese formasies in Suider-Afrika.
Ligging
Die krater is noord van Soshanguve en op die grens van die provinsie Noordwes. Dit is 40 km noord van Pretoria, 20 km wes van Hammanskraal en by die koördinate 25° 24′ 26″ S en 28° 6′ 11″ O.
Krater
So ±220 000 jaar gelede het 'n meteoriet met 'n deursnee van 30 tot 50 m en 'n massa van 300 000 ton die aarde hier teen 16 km per sekonde getref. Die gevolg hiervan was 'n krater bestaande uit 'n sirkel van heuwels met 'n deursnee van 1,13 km. Die buitewand van die krater styg geleidelik. Die binnewand is egter byna vertikaal vir 100 m bokant die swart modderige kratervloer. Veral in die reënseisoen is hier 'n meer met souterige water. Daar bestaan vier sulke impakkraters in Suider-Afrika en 170 wêreldwyd. Hierdie is dus nie 'n vulkaniese krater nie.