cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joan Hambidge
Joan Hambidge (gebore Joan Helene Hambidge, 11 September 1956, Aliwal-Noord) is 'n Suid-Afrikaanse digter, akademikus en letterkundige kritikus. Sy is welbekend vir haar uit-die-kas-skryfstyl. Haar teoretiese bydraes handel meestal oor Roland Barthes, dekonstruksie, post-modernisme, psigoanalise en die metafisiese.
Herkoms en opleiding
Joan Helene Hambidge is op 11 September 1956 op Aliwal-Noord gebore as die tweede oudste van vier dogters. Haar pa se voorgeslagte is Iers en haar ma s’n Afrikaans. Weens haar pa se betrekking in die versekeringsbedryf trek hulle baie en sy gaan op haar geboortedorp, op Witbank, in Pretoria by Hoërskool Wonderboom en op Hoërskool Standerton skool, waar sy in 1974 matrikuleer. In matriek ontvang sy die Beheerraadsmedalje vir die beste matriekuitslae. Sy studeer vanaf 1975 tot 1979 aan die Universiteit van Stellenbosch waar sy die B.A.-graad en B.A. Honneurs-graad verwerf. In hierdie tyd publiseer sy ’n openlike gay-verhaal in die Stellenbosse Student wat groot opspraak verwek, maar D.J. Opperman moedig haar aan op grond van die letterkundige meriete daarvan. Sy is dan ook deel van D.J. Opperman se bekende Letterkundige Laboratorium en is in 1978 en 1979 Opperman se persoonlike assistent. Aan hierdie universiteit begin sy met ’n M.A.-graad wat sy later met lof aan die Universiteit van Pretoria voltooi, onder leiding van professor Elize Botha. Haar tesis gaan oor “Die ek-verteller in die belydenisroman”. In 1985 promoveer sy (Ph.D.-graad) aan die Rhodes-universiteit in Grahamstad onder leiding van professor André P. Brink met ’n verhandeling oor Die metaroman: ’n dekonstruksie-ondersoek, wat die eerste doktorale proefskrif oor dekonstruksie in Afrikaans is. Daarna doen sy ’n ruk lank navorsing oor literêre teorie aan die Universiteit van Yale in Amerika.
Loopbaan as akademikus
Sy word in 1980 aangestel by die Universiteit van die Noorde in Pietersburg (tans Polokwane) as senior lektrise en waarnemende departementshoof van die Departement van Algemene Literatuurwetenskap en in 1990 word sy bevorder tot hoogleraar. Hierna aanvaar sy in Julie 1992 ’n pos as lektor (later senior lektor, professor en vise-dekaan) in Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van Kaapstad. Tans doseer sy kreatiewe skryfwerk in die digkuns aan nagraadse studente en bied ook kursusse in gender en letterkunde aan. Sy doen ’n studie oor gender-konstruksies in Afrikaans wat in 2001 met ’n tweede doktorsgraad aan die Universiteit van Kaapstad bekroon word. Die titel van haar proefskrif is “Gender-konstruksie in die Afrikaanse letterkunde: ’n ondersoek in kultuurstudies, literêre teorie en kreatiewe skryfwerk”. In Mei 2003 lewer sy haar intreerede as professor onder die titel “''Whose inaugural is it anyway? Modern criticism in crisis''”. Sy is in 2007 Direkteur van die Skool vir Tale en Letterkundes.
In 1999 behartig sy saam met Ingrid Winterbach en Marlene van Niekerk ’n weeklange kursus in kreatiewe skryfwerk aan die Universiteit van Port Elizabeth, terwyl sy in 2011 die digtersfokusgroep lei by die Winterskool van die Universiteit van Pretoria se Eenheid vir Kreatiewe Skryfkuns en in 2008 insette lewer tydens ’n Kreatiewe Beraad aan die Universiteit van die Vrystaat. By verskeie geleenthede lewer sy ook openbare voorlesings van haar werk, onder andere by die jaarlikse Woordfees en Versindaba op Stellenbosch. Vanaf 2011 behartig sy ook op gereelde basis die radioprogram Leeskring op Radio Sonder Grense. Breyten Breytenbach voer ’n onderhoud met haar oor haar digkuns wat oor KykNet uitgesaai word.
Reise en skryfwerk
Haar voorliefde vir reis neem haar regoor die wêreld en sy onderneem feitlik elke jaar ’n oorsese reis, na verskillende bestemmings. Sy besoek feitlik al die kontinente en lande soos Japan, Kuba, Kanada, Indië, Turkye, Thailand, Egipte, Brasilië, Frankryk en Zanzibar. Op versoek van Die Burger behartig sy dan ook die weeklikse reisrubriek Wegkomkans in hierdie koerant. Ander rubrieke uit haar pen is Op my literêre sofa (waarin sy geen doekies omdraai oor die letterkunde en die beoefenaars daarvan nie, sodat daar vele polemieke hieruit voortspruit wat aanleiding gee tot baie briewe aan die koerante) en Kopstukke, beide in Beeld. Sy skryf ook verskeie resensies en maak ander bydraes tot die Internet webwerf LitNet. Sy is veral bekend as digter en skrywer wat openlik die vroulike gay-saak bevorder en oopskryf en as besonder produktiewe kritikus en resensent, wat meermale in polemieke betrokke raak. In 1994 dien ’n oudstudent van die Universiteit van Kaapstad ’n klag van seksuele teistering teen haar by die universiteitsowerheid in, waarna sy deur die universiteit vermaan word. Hierdie ervaring vind later neerslag in die roman Die Judaskus.
Poësie
Reeds in standerd vier skryf sy in vir Die Transvaler se poësiewedstryd en wen ’n prys met haar gedig Die verlange passer vannag in my. Sy begin egter eers ernstig dig op 26-jarige ouderdom. Temas waarna sy gereeld terugkeer in haar poësie is gay liefde, familie, die dood, die digkuns, reis en portrette van digters en bekendes. Telkens gebruik sy motto’s uit ander skrywers en digters en tree haar gedigte ook bewustelik in gesprek met die werk van andere. Hierdie tegniek is partykeer geslaag en bring ekstra betekenislae, maar ontkom nie altyd aan die gevaar van ’n te verliteratuurde poësie nie. Dwarsdeur haar oeuvre is daar ook ’n boeiende wisselwerking tussen die intellektuele en die emosionele, veral soos dit uiting vind in besinning oor die digkuns en veral gedigte oor die liefde. Deurentyd slaag sy daarin om haar digbundels onderling en individueel in ’n hegte eenheid saam te bind. Haar gedigte verskyn in verskeie tydskrifte, waaronder Standpunte, Tydskrif vir Letterkunde en Literator.
Sy debuteer met Hartskrif, waar die titel reeds aandui dat die oorwegende motief van hierdie gedigte die menslike emosies of die hart is, wat dan op skrif gestel moet word, wat weer die rasionele impliseer. Telkens bevat die gedigte dan ook teenstellings. Die bundel bevat ook gedigte oor jeugherinneringe.
Bitterlemoene neem die tema van emosies verder en ondersoek veral die impak van verlies en teleurstelling, soos reeds deur die titel gesuggereer word. Daar is verskeie liefdesgedigte en menige gedig bevat ’n vorm van persoonlike belydenis. Deurlopend is die strewe om deur middel van die vers persoonlike gevoelens, hartseer, frustrasie en teleurstelling te verwerk. In 1987 word hierdie digbundel met die Eugène Marais-prys bekroon.
In Die anatomie van melancholie oorheers die tema van verlies, nie net in die sin van liefdesverlies nie, maar ook in die vervreemding van die self.
Palinodes se titel kom van die Grieks “palin” (weer of herhaal) en “ode” (’n lied). ’n Palinode is ’n digsoort wat poog om ’n ander gedig ongedaan te maak of terug te trek. In die bundel oorheers die gedig self dan as tema, veral in die sin daarvan dat dit nie net bevrydend en skeppend is nie, maar ook destruktief werk deur iets terug te trek of ongedaan te maak. Op hierdie manier word dit dan ’n toespeling op die lewe en liefdes van die mens, wat tydelik van aard is en as gevoelens verander tot niet gaan. Deurlopend in die bundel is die besef dat waarnemings, vriendskappe en selfs liefde opgeneem en dus as’t ware oorheers word in die poësie. Die poësie dien dus nie die lewe nie, maar dit is die lewe wat in diens staan van die poësie, soos geïllustreer in Dichtung und Wahrheit. Die erotiese verse in hierdie bundel word koud en klinies, sodat dit in die teken van eensaamheid en afskeid staan, waardeur ook die liefde geparodieer en as post mortem betrag word.
Die titel van Geslote baan kommunikeer reeds die sentrale tema van sirkelgang en reis, waar die onvermoë om uit die baan te ontsnap en die doel van alles te verstaan sentraal staan. Die bundel bevat ook gedigte oor kunstenaars en die wisselwerkings tussen kuns en die werklikheid.
NG gemeente Kemptonpark
regs|duimnael|170px|Ds. H.J. van Niekerk, leraar van 1970 tot 1975.
Die NG gemeente Kemptonpark is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Kempton Park. Kempton Park het sedert die stigting van die eerste NG gemeente in 1943 geweldig gegroei sodat die stad tans (2015), ten spyte van die inlywing van Kemptonpark-Wes by Edleen en Esselenpark by Birchleigh-Noord, steeds 14 NG gemeentes het, naas die moedergemeente: Kempton-Hoogland, Kempton-Krag, Kempton-Kruin, Kemptonpark, Kemptonpark-Noord, Kemptonpark-Oos, Kemptonpark-Suid, Birchleigh, Birchleigh-Noord, Norkempark, Mooifontein, Bonaeropark, Edleen en Riebeeckpark. Die stad se naam word as twee woorde geskryf, maar die NG gemeentes wat dié naam bevat, as een.
Joan Hambidge
Poësie
Die titel van Kriptonemie kan verwys na die kriptiese aard van die gedigte, maar kan ook verwant wees aan Cryptogamen of verborge huwelik, die titel wat die Nederlandse digter Gerrit Achterberg aan sy versamelbundels gee. In so ’n geval sal die titel ook kan verwys na verborge herinnerings wat in die geheue agterbly. In die bundel verskyn dan ook meer kriptiese gedigte, waar die betekenis doelbewus versluier word en ontsyfer moet word. Die temas van die gedigte sluit steeds by die sentrale tema van haar digkuns aan, naamlik liefdesverlies, die projeksie en vergestalting van hierdie verlies in die woord en gedig, die geliefde wat in die gedig ’n soort alter ego word, en die komplekse verhouding tussen gedig en lewe as beelde van mekaar.
NG gemeente Kemptonpark
Stigting
Die gemeente Kemptonpark is in Junie 1943 met 'n ledetal van 620 afgestig van Boksburg, die ou moedergemeente van die Oos-Rand wat ongelukkig nie meer bestaan nie. Jare lank het ds. J.M. Louw, baanbreker van sy Kerk aan die Oos-Rand, ook hierdie omgewing as buitewyk van sy gemeente getrou bearbei, maar ná sy heengaan het dit ál meer selfstandig begin word.
Joan Hambidge
Poësie
Die aard van Kriptonemie word voortgesit in die daaropvolgende bundel, Donker labirint. Die sentrale motief van die bundel is ’n donker doolhof wat bewandel word, waaraan die bundel sy titel te danke het. Hierdie reis gaan gepaard sonder lig en met weinig hoop op verlossing of uitkomkans.
NG gemeente Kemptonpark
Stigting
Vroeg in 1949 is Kemptonpark-Oos, in samewerking met Benoni-Noord, al afgestig, dog ten spyte hiervan is dr. F.D. Moorrees kort daarna as medeleraar beroep om die steeds groeiende gemeente te help bearbei. 'n Heuglike dag was dit vir die gemeente toe sy kerkgebou op 1 Oktober 1949 ingewy is.
In 1951 berig Ons gemeentelike feesalbum: “Binne enkele jare is die ledetal verdubbel en nog groei die getalle, sodat Kempton Park oor 'n vyf of ses jaar, as gemeente van die NH of G Kerk, omring sal wees van selfstandige gemeentes Kempton Park-Oos, Kempton Park-Noord, Kempton Park-Suid en Kempton Park-Wes. So sien ons hierdie vroeër so stille, landelike dorpie op die grens van die Rand ál meer tot 'n belangrike stadsgemeente ontwikkel.” Dié voorspelling het meer as waar geword.
Joan Hambidge
Poësie
Die somber muse se titel word in die insetgedig, Ek wonder of jy soms verklaar, waar die gewese liefde nie meer vreugde bring nie, maar steeds die inspirasie is vir die digter se poësie. Die bundel se motto verkondig dat die mens nie sonder verdriet kan bestaan nie, maar ook dat verdriet nie kan bestaan sonder poësie nie. Die somber muse word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.
Verdraaide raaisels se titel verwys na die vreemde mitologie van ’n vreemde land en sy mense, maar impliseer ook die raaisels van die gees en van die konsep van reis. Hier word weer gedig oor die verlies van ’n geliefde, maar teen die agtergrond van ’n reis na Suid-Amerika. Hoewel die verteller die gewese geliefde doelbewus probeer vergeet, vind sy in Indruk herinnering in feitlik alles waarmee sy gekonfronteer word. Die ervarings en indrukke van die fisiese reis word dus ingeneem en verwerk, maar asof die verlore geliefde alomteenwoordig is om as raamwerk vir die geestelike reis te dien. Hierdeur word die liefde ook met die skeppingsdaad in verband gebring. Verdraaide raaisels word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.
Die verlore simbool sluit aan by die vorige bundel en verteenwoordig die begin van ’n nuwe sentrale klem in haar poësie. Waar die geliefde die oorheersende simbool was, word hierdie simbool nou “verloor” maar is die verlore geliefde steeds inspirasie vir die skryf van gedigte. Die digter en die digkuns neem dus weer die sentrale plek in, soos telkens tevore weer teen die agtergrond van ’n reismotief. Hierdie keer is die reis egter nie na ’n bepaalde plek nie, maar neem dit eerder ’n kosmiese aard aan om die enorme afstand tussen die digter en die geliefde aan te dui, waar kontak verbreek is en later nie meer moontlik is nie. Die titelgedig verklaar dat lewe nie meer aan verlies gemeet sal word nie, maar dat verlies en lewe nou beide hulle eie plek sal bepaal. Ook die werk van ander kunstenaars vind neerslag in hierdie bundel, soos die gedig oor Hemingway waarin hierdie beroemde skrywer se werk deur enkele goed geformuleerde flitse belig word.
Interne verhuising se titel dui die geestelike reis na groter selfkennis aan en impliseer terselfdertyd ’n nuwe tuiste in die self. Die drie Spieëlbeeld-gedigte waarmee die bundel afsluit beskryf dan ook die verworwe insig in die self. Die bundel sit die reis na groter selfbewussyn en selfkennis voort teen die agtergrond van ’n reis deur Oos-Europa, terwyl die verteller treur oor die afloop van nog ’n liefdesverhouding. Die gedig Ballade van my verlore bemindes is ’n hoogtepunt in die bundel met sy effektiewe gebruik van die gevarieerde refrein en die deurlopende skeepsbeelde. Die sentrale temas van liefde, reis en skryf oorheers weereens in hierdie bundel.
Ewebeeld hervat die temas uit haar vorige werk, waar sy slegs in haar gedigte die geliefde kan bereik, maar juis daarom kan sy nie die geliefde bereik nie. Die eerste afdeling, Warmys, beskryf reise deur plekke soos Venesië, Egipte en Peru, telkens verbind met die afloop van ’n liefdesverhouding. Die tweede afdeling is Noodweer, waarin die geskiedenis van ’n afgelope liefdesverhouding wat in openbare aanklagte geëindig het, aan die bod is. In Rescue 911 is dit onmoontlik om die geliefde per pos of telefoon te bereik en waar dit voorheen moontlik was om dit in ’n gedig te doen, is ook hierdie metode nou futiel, want dit word as getuienis teen die digter gehou.
Joan kry ’n Poetry Institute of Africa tweede prys vir haar gedig ŉ Gedig plagieer die werklikheid, wat later in die bundel Ruggespraak opgeneem word. Hierdie bundel handel oor die verhouding wat buite die gedig lê, waardeur die liefdesvers dus self uitgewis word. Wanneer die verhouding verkoel, neem die reismotief en die gedig weer oor as korrektief, sodat die digter se groot liefde gedurig wissel tussen die mens en die skryfwerk. Die toonaard van die gedigte is weerloser as in vorige bundels, met meer meegevoel en begrip, terwyl die reisverse oor New York ’n hoogtepunt is. In die derde afdeling word gedig oor die impak van grootskaalse geweld en vernietiging, na aanleiding van die terreuraanvalle op die World Trade Centre op 11 September 2001, maar ook van die Amerikaanse kernbomaanvalle op Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog.
En skielik is dit aand se toonaard is hoofsaaklik emosionele verlies en die bundel bevat verder bekende temas uit haar werk, soos die verraad wat sy met haar poësie teenoor die geliefde pleeg, aansluiting by ander skrywers se werk en die bewussyn van die populêre kultuur. Die bundel bevat ook ’n afdeling met gedigte van ’n liefdesverhouding met ’n getroude geliefde, wie se man onbewus is daarvan.
Na haar pa se dood in 2006 publiseer Joan die bundel Dad tot sy eer. Slegs die eerste afdeling is na sy dood geskryf en talle gedigte het reeds in ander bundels verskyn. Die bundel bevat gedigte oor haar vader en die vader-kind verhouding tussen hulle en oor die algemeen.
Koesnaatjies vir die proe word saamgebundel met die prosawerk Palindroom. In die gedigte lewer sy kommentaar oor die liefdes in die prosawerk deur middel van hoofsaaklik erotiese gedigte en gedigte oor die verlies van verhoudings en ewigdurende verlange.
Vuurwiel sit hoofsaaklik die tematiek van haar vorige bundels voort, met die titel se aanduiding van ’n sirkelgang van lewe en dood wat sentraal staan. Die inhoud is klaagsange, wat begin met ’n roudig opgedra aan Elisabeth Eybers; reisverse met ’n heimwee na veraf plekke; liefdesverse wat enigsins minder passievol maar meer skrynender van toonaard is; verwysings na die woordkuns en die werk van skrywers en vermaaklikheidskunstenaars; tegnologie en die virtuele ruimte. Hierdie bundel beïndruk met sy breë verwysingsraamwerk en die groter soberheid en deurdagtheid in vergelyking met vroeër werk. Sy beproef ook ander versvorme, soos die villanelle, die dizain, die rondeau, die pantoem en die ballade. Vuurwiel is in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die ATKV se prys vir poësie. Sy vertaal self van haar gedigte in Engels, terwyl beide Jo Nel en Johann de Lange ook Engelse vertalings van haar gedigte doen.
Die buigsaamheid van verdriet is ’n keur uit haar gedigte, deur haarself uitgekies, terwyl Visums by verstek ’n persoonlike keur is uit haar reisgedigte, met ’n paar voorheen ongepubliseerde gedigte wat ook ingesluit word. In die reisgedigte word dikwels in vreemde plekke nuut gekyk na traumatiese situasies soos die einde van ’n verhouding of die dood van ’n geliefde. So verkry die spreker afstand van die self of die situasie en word verrassende en vreemde indrukke geaktiveer waarmee die reisbelewenis en –beskrywing ’n metafoor word vir die situasie. Hierdie bundel is in 2011 die naaswenner van die Woordkunstenaar vir die vorige jaar toekenning by die Stellenbosse Woordfees en wen in 2012 die ATKV-poësieprys.
Lot se vrou is ’n voortsetting van reeds bekende tematiek (die ontwykende geliefde, die skryfkuns, die invloed van reis, die intertekstuele gesprek met ander skrywers) maar dan op so ’n vaardige wyse dat dit nie verstar of verveel nie. Die titel verwys metafories na Lot se vrou, wat steeds hunkerend na die luste en liefdes van die verlede soos ’n soutpilaar versteen en nie vorentoe kan gaan nie. Die bundel word in nege afdelings verdeel, waarin opeenvolgend behandel word die verlede en die meditasie wat dit in die poësie laat neerslag vind; die aard van kreatiwiteit; die lotsbepaling van die mens; die lewe van verskeie kunstenaars in drie aparte afdelings; afwysing en verlies; dood en melancholie en in die laaste afdeling Suicidaire tree sy in gesprek met Alvarez, skrywer van The savage god.
Meditasies se titel verwys na die Romeinse keiser Marcus Aurelius se twaalf boeke bekend as Meditations, waarin hy sy gedagtes oor die Stoïsyne filosofie en riglyne vir sy eie lewe neergepen het. Verder word die meditasieproses van introspeksie en bepeinsing al eeue lank deur talle gelowiges van regoor die wêreld beoefen om innerlike heling en vrede teweeg te bring. Die titel omvat die oorkoepelende tema van die gedigte, wat hoofsaaklik fokus op ’n vorm van bestekopname van die spreker se lewe en haar soeke na innerlike heling en berusting tydens ’n fisieke en psigiese reis. Die bundel sluit tematies aan by vorige bundels en bevat gedigte oor reis, stede, die poësie, asook ’n aantal lykdigte, met baie gedigte wat ook die tema van verlies en veral die verlore geliefde verken.
Matriks se titel suggereer ’n struktuur of raamwerk waarin diverse temas interaktief in ’n netwerk van verweefdheid met mekaar verbind word. Die omslagfoto beeld ’n Bisantynse deur uit met simboliese figure in reliëf van ’n ridder, priester, moeder en kind, en gemeente. Hierdie figure, die illustrasies in die bundel en die titel vorm saam ’n leidraad vir die lees van die bundel, waar die bewuste en die onbewuste gedurig met mekaar meeding om die simboliese deur oop te maak, die verbande te lê en die betekenis te ontsluit. Die bundel word in elf uiteenlopende afdelings verdeel, maar sluit by die digter se oeuvre aan deur motiewe bekend uit haar vroeër werk.
Indeks, Hambridge se 25ste digbundel word op 11 September 2016 bekend gestel.
Haar gedigte word opgeneem in ’n verskeidenheid versamelbundels, waaronder ’n ruim keuse in Groot verseboek en ook in Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die dye trek die dye aan, Digters en digkuns, Liggaamlose taal, Kraaines, Goudaar, Honderd jaar later en die Versindaba bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee word. In 2020 word elf van haar gedigte in Vers en vrou opgeneem.
Prosa
Benewens poësie skryf sy ook romans. Swart koring en Die swart sluier is beide parodieë van die hygroman, wat die beheptheid met seks opstuur. Swart Koring roep die bekende Tryna du Toit-roman Groen koring in die geheue op, waarin ’n ongetroude meisie in die moeilikheid geraak het. Hambidge gaan ’n stappie verder deurdat haar heldin, Sonja Verbeek, gay is. Sonja se passie is dan veral vir die fotoboek-aktrise Tanja, maar sy word tog soms deur Etienne bekoor. Ook die hoër literatuur word satiries aan die kaak gestel met herhaalde versluierde verwysings na skrywers en geskryfdes. Die swart sluier is ’n vervolg hierop, waarin populêre genres soos die speurverhaal, spookverhaal en plaasroman geparodieer word. Hier bevind Sonja Verbeek haar in Welkom, waar sy ’n lesing by ’n seminaar moet lewer saam met D.F. Malherbe. Die rekenaars van die hotel het egter ’n virus en die besprekings is heeltemal deurmekaar gekrap. Karakters uit verskeie romans is daar en Sonja deel saam met Salomé van Etienne Leroux se Sewe dae by die Silbersteins ’n kamer. Ander romanmatige deelnemers is Dalene Matthee se olifant en Lettie Viljoen se slang. Die eerste Internetroman in Afrikaans is ook uit haar pen, naamlik Sewe Sonjas en wat hulle gedoen het, wat kommentaar lewer op Jan Lion Cachet se Sewe duiwels en wat hulle gedoen het. Sonja Verbeek is weereens die hoofkarakter en die sewe sondes word voorgestel as duiwels in die letterkunde.
Die Judaskus is ’n lesbiese liefdesverhaal waarin die pyn van liefdesverraad op postmoderne wyse behandel word. ’n Dosent wat deur ’n student van seksuele teistering aangekla word, besluit om ’n roman daaroor te skryf. Die skryf van die roman word dan deel van die roman en bevat onder andere uittreksels uit die dosent se lesings oor die literatuur, dagboekinskrywings, briewe aan en van die uitgewer, die verslag wat die student by die universiteit indien en ’n ongepubliseerde manuskrip.
Kortverhale
Haar kortverhaal Van vier tot ses word opgeneem in die versamelbundel Vrou: Mens, saamgestel deur Corlia Fourie. Johann de Lange neem haar ongepubliseerde kortverhale Die koorsblaar, 1001 nagte en Die student op in die versamelbundel Soort soek soort. Ander versamelbundels waarin haar kortverhale verskyn sluit in Lyfspel / Bodyplay. Sy publiseer ook kortverhale in Tydskrif vir Letterkunde
Ander skryfwerk
Haar belangstelling in literêre teorie, veral die psigoanalise en metafisika, vind ook neerslag in haar werk. Reeds in 1985 publiseer sy ’n aantal opstelle oor die psigoanalise in Psigoanalise en lees. Sy onderneem verskeie baanbreker teoretiese studies, wat insluit die eerste studie in Afrikaans oor dekonstruksie (1985, vir haar doktorsgraad). Sy skryf ook die eerste Afrikaanse studie oor postmodernisme wat in 1995 as Postmodernisme gepubliseer word, waarin sy na aanleiding van verskeie prosatekste die letterkundige impak van hierdie tendens bespreek. Sy skryf ook onder die skuilname H. Zelig en J.A.M. Biesheuvel. Van Zyl, Ia “Insig” April 1996
Eerbewyse
Die La Rosa-geselskap vir Spaanse Dansteater bied in 2003 ’n dansproduksie getiteld Elementos aan in die KunsteKaap-arena en ook op die Klein Karoo Nasionale Kunstefees, wat gedeeltelik op gedigte in die bundel Ewebeeld geskoei is.
Wetenswaardig
Joan Hambidge maak 'n kamee-verskyning in die romans Om na 'n wit plafon te staar deur Jaco Kirsten en Harde woorde deur François Bloemhof.
Witsee
Die Witsee (Russies: Белое море Beloye more, Fins en Karelies: Vienanmeri, Nenets: Сэрако ямʼ Serako yam) is 'n binnesee van die Barentssee met 'n oppervlak van sowat 90 000 km², aan die noordweskus van Rusland. Dit word omring deur die Russiese republiek Karelië in die weste en die oblasts (gebiede) Archangelsk in die suidooste en Moermansk in die noorde. Toegang van die Barentssee na die Witsee word in die noorde tussen die Kola-skiereiland (wat deel uitmaak van Lapland) aan die westekant en Kanin aan die oostekant verkry.
Die see het drie groot baaie: die Kandalaksja-, Onega- en Dwinabaai. In die noordooste is 'n vierde baai: die Mezenbaai. Die Noordelike Dwina lewer die meeste water aan die see. Die Mezen, wat in die verre noordooste van die see uitmond, is ook 'n groot waterbron. Die see lê grotendeels suid van die Poolsirkel, maar is tog vir die grootste deel van die jaar gevries.
Die belangrike hawe van Archangelsk is aan die Witsee geleë by die mond van die Noordelike Dwina. Vir groot dele van Rusland se geskiedenis was dit Rusland se hoofsentrum vir internasionale maritieme handel. In die moderne era het dit 'n belangrike Sowjetse vloot- en duikbootbasis geword. Die stad Sewerodwinsk, effens verder wes, het 'n kernduikbootbasis. Kleiner stede en dorpe aan die see sluit in Kandalaksja, Kem en Onega. Aan die rand van Onegabaai lê die Solowetski-eilande.
Sedert 1933 verbind 'n 227 kilometer lange kanaal die Witsee-Oossee-kanaal (Belomorsko-Baltiiski kanal) oor die Onegameer en die Ladogameer met die Oossee. Die kanaal is onder Josef Stalin met dwangarbeid deur Goelag-gevangenes gebou. Dit is die langste kanaal in Europa.
Die Witsee is een van vier seë wat in Afrikaans en ander tale ná kleure genoem is – die ander is die Geel-, Rooi- en Swartsee. Die hele Witsee val onder Russiese soewereiniteit en word beskou as 'n interne watergebied van Rusland. In 2021 is rotstekeninge rondom die Onegameer en die Witsee as Unesco-wêrelderfenisgebiede gelys.
James Murray (Amerikaanse akteur)
James Murray (9 Februarie 1901 – 11 Julie 1936) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In Old Kentucky (1927), The Crowd (1928), The Rampant Age (1930), en Bachelor Mother (1932).
Verstuiwing
Verstuiwing (Engels: sputtering) is in fisika ’n verskynsel waar mikroskopiese deeltjies van ’n soliede materiaal van sy oppervlak weggewerp word nadat die materiaal self gebombardeer is deur energieke deeltjies van ’n plasma of gas. Dit kom natuurlik in die ruimte voor en kan ’n onwelkome bron van verwering in presisiekomponente wees.
Olimpiese Winterspele 1968
Die Olimpiese Winterspele 1968 (Frans: Les Xes Jeux olympiques d'hiver), amptelik bekend as die Xde Olimpiese Winterspele, is tussen 6 en 18 Februarie 1968 in Grenoble, Frankryk, aangebied. Die ander kandidaatstede was Calgary (Kanada), Lahti (Finland), Sapporo (Japan), Oslo (Noorweë) en Lake Placid (Verenigde State). Die Olimpiese Somerspele 1968 is in Meksikostad, Meksiko, aangebied.
Toewysing
Die stemming het as volg verloop:
Aantal medaljes
[[Lêer:1968 Winter Olympics medal map.png|duimnael|400px|Kaart van medaljes volgens lande:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 1968 deelgeneem het nie.
'n vertoon die gasheerstad (Grenoble).
vertoon lande, wat hul eerste medalje tydens die Winterspele gewen het.]] Hier is die top 15 lande wat medaljes by die Spele verower het:
David Clatworthy
David Clatworthy (11 Julie 1960 - 7/8 September 2020) was 'n bekroonde Suid-Afrikaanse akteur.
Hy voltooi sy skoolloopbaan aan Pretoria Boys High, en verwerf in 1983 'n diploma in spraak en drama aan die Universiteit van Kaapstad.
Hy was 'n bekende akteur met 'n Fleur du Cap-toekenning vir beste akteur in 'n ondersteunende rol vir Long day's journey into the night en vir sy rol as Eddie in Greek. Hy het ook in meer as 'n 100 radiodrama-episodes verskyn.
Hy was ook in die rolprente District 9 (2009), Platteland (2011) en Mia and the white lion (2018) te sien.
Yunjin Kim
Yunjin Kim (gebore 7 November 1973) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shiri (1999) en Seven Days (2007), en in die televisiereekse Lost (2004) en Mistresses (2013).
Josafat
Josafat was die vierde koning van die koninkryk van Juda en het 25 jaar regeer. Hy was uit die familie van koning Dawid en die seun van Asa. Volgens die Bybel het hy het die Here gedien soos sy pa en oupa. Hy het oorlog gevoer teen die Arameërs en hulle oorwin. Hy word ook daarvoor onthou dat hy die regspraak nuut gereël het. Aan die einde van sy regeringstydperk het hy 'n ekonomiese vennootskap met koning Ahasia van Israel gesluit. Hy is opgevolg deur sy seun Joram.
Umbeluzibroodboom
Die umbeluzibroodboom (Encephalartos umbeluziensis) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Dit is 'n klein broodboom en kom in die Umbeluziriviervallei in Eswatini en Mosambiek voor. Die boom is eenslagtig: manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare.
Die plant se FSA-nommer is 14.19. In Engels staan die broodboom as die Umbeluzi cycad bekend.
Peter Davison
Peter Davison (gebore 13 April 1951) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Doctor Who (1963), All Creatures Great and Small (1978), en Doctor Who (2005).
Dinamiese ewetoeganklike geheue
Dinamiese ewetoeganklike geheue (Engels:Dynamic Random Access Memory of DRAM) is 'n soort ewetoeganklike geheue wat elke bis data in 'n afsonderlike kapasitor stoor. Aangesien kapasitors mettertyd hul elektriese lading verloor gaan die inligting uiteindelik verlore as die kapasitore nie periodies herlaai word nie. Hierdie herlaaivereiste maak dat hierdie soort geheue dinamies genoem word teenoor ander geheuesoorte wat staties (SRAM) is. Die voordeel bo SRAM is die eenvoudiger samestelling: slegs een transistor en een kapasitor word vereis per bis vergeleke met die ses transistors per bis van SRAM, wat sodoende DRAM se veel hoër digtheid verwesentlik. Aangesien DRAM sy data verloor wanneer die kragtoevoer verwyder word, ressorteer dit onder die klas van vlugtige geheuetoestelle.
Geskiedenis
Die eerste DRAM-sel is deur Robert Dennard, 'n navorser by IBM se Thomas J. Watson navorsingssentrum, uitgevind. Hierdie sel het soos die meeste DRAM-selle gewerk deurdat data verfris moet word om die lading te herstel; die data is vernietig na 'n leesbewerking en moes herskryf word. Alhoewel DRAM-selle vandag oraloor te vinde is, was Dennard een van min mense wat geglo het dat 'n doeltreffende DRAM-sel ontwikkel kon word.
Beginsel van werking
DRAM word gewoonlik in 'n vierkantige matriks van een kapasitor en een transistor per sel gerangskik. Die illustrasie hierbo toon 'n eenvoudige voorbeeld met slegs 4 by 4 selle (moderne DRAM kan bestaan uit duisende selle in lengte sowel as breedte). 'n Leesbewerking gebeur as volg: die ry waarin die gekose sel hom bevind word geaktiveer deur al die transistors aan te skakel en die kapasitore van daardie ry aan sensorlyne te verbind. Die sensorlyne loop tot by die seinversterkers, wat kan onderskei tussen 'n gestoorde 0 of 'n 1. Die versterkte waarde vanaf die betrokke kolom word dan geselekteer en aan die uitset verbind. Aan die einde van 'n leessiklus moet die rywaardes op die kapasitors, wat tydens die leesbewerking ontlaai is, weer herstel word. Hierdie skryfbewerking word gedoen deur die ry te aktiveer en die waardes wat geskryf moet word aan die sensorlyne te verbind, wat daartoe lei dat die kapasitore weer na hul verlangde waardes herlaai word. Tydens 'n skryfbewerking na 'n spesifieke sel word die hele ry uitgelees, een waarde verander en word die hele ry weer teruggeskryf, soos aangetoon in die beeld aan die regterkant.
Tipies spesifiseer vervaardigers dat elke ry ongeveer elke 64 ms of minder verfris moet word alvorens die JEDEC standaard geld. Herlaailogika word tipies met DRAMs gebruik om die periodiese verfrissing te outomatiseer. Dit maak die stroombaan meer ingewikkeld maar die goedkoper prys en hoër kapasiteit van DRAM bo SRAM vergoed gewoonlik vir hierdie nadeel. Sommige stelsels verfris elke ry in 'n nou kring wat elke 64 ms plaasvind. Ander stelsels verfris een ry op 'n slag -- 'n stelsel met 213 = 8 192 rye sal byvoorbeeld 'n herlaaitempo van een ry elke 7.8 µs (64ms /8192 rye) verg. Beide stelsels vereis 'n soort teller om tred te hou met die volgende ry wat herlaai moet word. Sommige DRAM-skywe sluit daardie teller in; ander soorte gebruik 'n eksterne herlaailogika wat daardie teller huisves. (Onder sommige toestande kan die meeste data in DRAM herwin word, selfs al was die DRAM vir etlike minute lank nie verfris nie .)
14 Maart
14 Maart is die 73ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (74ste in skrikkeljare). Daar volg nog 292 dae.
Dinamiese ewetoeganklike geheue
Foute en foutregstelling
Sommige navorsing het aangetoon dat die meerderheid willekeurige ("sagte") foute in DRAM-skywe voorkom weens kosmiese straling wat die inhoud van een of meer geheueselle kan beïnvloed of storings kan veroorsaak in die stroombane wat gebruik word om na hulle te lees/skryf. Daar word gespekuleer dat met die toenemend hoër digthede en laer spannings die invloed van die soort straling meer dikwels kan voorkom. Aan die ander kant word daar gereken dat die kleiner selle moeiliker teikens sal wees vir die soort strale en dat nuwer tegnologieë soos SOI die indiwiduele selle minder vatbaar kan maak en dus hierdie neiging sal teenwerk.
Die probleme van storings kan teëgewerk word deur DRAM-modules te gebruik wat ekstra geheuebisse en geheuebeheerders bevat om hierdie bisse te benut. Hierdie ekstra bisse word gebruik om pariteit te stoor of om 'n foutregstellende kode te gebruik. Pariteit in die bisse bewerkstellig die opsporing van 'n enkelbisfout. Die mees algemene foutregstellende kode, die Hamming kode, verwesentlik die regstelling van 'n enkelbisfout (in die gewone konfigurasie met 'n ekstra pariteitsbis) benewens opsporing van dubbelbisfoute. Die meeste moderne mikrobeheerders ondersteun deesdae tipies foutopsporing en regstelling in hul geheue.
Ekonomiese materialisme
Ekonomiese materialisme, ook stofaanbidding, verwys na die manier hoe 'n persoon of groep verkies om hul hulpbronne, veral geld en tyd, aan te wend. 'n Materialis is die benaming vir iemand wat aardse besittings hoog op prys stel. In die algemene gebruik verwys die begrip meer spesifiek na 'n persoon wat hoofsaaklik rykdom en weelde najaag. Partykeer sal so ’n persoon as ’n “opsigtelike verbruiker” (Engels: conspicuous consumer) uitstaan.
Dinamiese ewetoeganklike geheue
FPM DRAM
Fast Page Mode DRAM of FPM DRAM werk op die beginsel dat 'n ry van die DRAM "oop" gehou word sodat opeenvolgende lees- en skryfbewerkinge binne in 'n ry nie vertraag word deur die vooraflaai en die voorbereiding vir toegang nie. Dit verhoog die werkverrigting van die stelsel wanneer sarsies data gelees of geskryf word.
Statiese kolom is 'n variasie van page mode waar die kolom se adres nie ingesein hoef te word nie.
Ekonomiese materialisme
Vanuit baie oorde, onder andere geloof, omgewingsbewaring en maatskaplike aktivisme, word ekonomiese materialisme teengestaan.
Baie gelowe is gekant teen materialisme, omrede dit ’n wig indryf tussen die mens en sy geestelike lewe óf omrede dit tot ’n sedelose leefstyl lei. Heelparty sosiale aktiviste voer aan dat materialisme dikwels op maatskaplike euwels uitloop, soos oorlog, misdaad, armoede, onderdrukking en volkslagting. Daarby bied materialisme dikwels geen sin vir die menslike bestaan nie. Omgewingsbewustes reken materialisme as onvolhoubaar, veral as dit saam met bevolkingsgroei gepaard gaan, vanweë dit omgewingsagteruitgang vererger.
Dinamiese ewetoeganklike geheue
FPM DRAM
Nibble mode is 'n ander variant waar toegang tot vier opeenvolgende liggings binne 'n ry verkry kan word.
Video-DRAM
Die eerste poort, die DRAM-poort, word op dieselfde wyse oopgemaak as gewone DRAM. Die tweede poort, die video poort, is 'n lees-alleen poort en is daaraan toegewy om 'n vinnige stroom data na die skerm te lewer. Om die videopoort te gebruik moet die beheerder eers die DRAM-poort gebruik om 'n ry van die geheuematriks wat vertoon moet word selekteer. Die VRAM kopieer dan die hele ry na 'n interne skuifregister. Die beheerder kan dan voortgaan om die DRAM-poort te gebruik om voorwerpe op die skerm te teken.
Intussen voer die beheerder 'n klok, wat die skuifklok genoem word, na die VRAM se videopoort. Elke skuifklokpuls veroorsaak dat die VRAM die volgende item data vanaf die skuifregister na die videopoort lewer in streng adresvolgorde. Vir eenvoud word die grafiese aansluiter gewoonlik so ontwerp dat die inhoud van 'n ry, en daarom die inhoud van die skuifregister, ooreenstem met 'n volledige horisontale lyn op die skerm.
Window-RAM (WRAM)
Window-RAM of WRAM is 'n verouderde tipe halfgeleier-rekenaargeheue wat ontwerp was om VRAM te vervang. Dit is deur Samsung ontwikkel en ook deur Micron Technology bemark, maar het 'n kort markleeftyd gehad voordat dit met SDRAM en SGRAM vervang is.
Extended Data Out (EDO) DRAM
EDO-DRAM is soortgelyk aan Fast Page Mode DRAM met die bykomende eienskap dat 'n nuwe toegangssiklus aan die gang gesit kan word terwyl die data-uitset van die vorige siklus nog aktief is. Dit laat 'n sekere mate van oorvleueling tydens die bedryf toe (pipelining) en laat 'n ietwat hoër spoed toe. Dit was 5% vinniger as FPM-DRAM, wat dit vanaf 1993 begin vervang het.
Enkelsiklus EDO het die vermoë om 'n volledige geheuetransaksie in 'n enkele kloksiklus te voltooi. Andersins neem elke opeenvolgende geheuetoegangsbewerking binne dieselfde bladsy twee kloksiklusse in stede van drie wanneer die bladsy eers geselekteer is. EDO se spoed en vermoëns het dit in staat gestel om die vlak 2 kasgeheue van persoonlie rekenaars te vervang. Enkelsiklus EDO DRAM het baie gewild geword op videokaarte teen die einde van die 1990's. Dit was baie kostedoeltreffend, dog byna net so doeltreffend as die veel duurder VRAM.
Burst EDO (BEDO) DRAM
'n Ewolusionêre ontwikkeling van bogenoemde variant was die Burst EDO DRAM wat soveel as vier geheue-adresse in een sarsie kon verwerk wat 'n addisionele drie kloksiklusse meer as optimaal ontwerpte EDO-geheue bespaar het. Dit is gedoen deur 'n adresteller op die skyf te plaas om tred te hou van die volgende adres. BEDO het ook 'n pyplyn-stadium bygevoeg wat die verdeling van die bladtoegangsiklus in twee komponente gefasiliteer het. Tydens 'n leesbewerking het die eerste komponent die data vanaf die eerste geheuematriks na die tweede stadium ingelees. Die tweede komponent het die databus vanaf hierdie stadium teen die geskikte vlak van logika aangedryf. Aangesien data reeds in die uitsetbuffer gelaai was, is vinniger toegangstye verkry (soveel as 50% vir groot blokke data) as die tradisionele EDO.
Multibank DRAM (MDRAM)
Multibank DRAM gebruik die invlegtegniek vir hoofgeheue vir tweede vlak kasgeheue om 'n goedkoper en vinniger alternatief tot SRAM te bied. Die skyf skei die geheuekapasiteit in klein blokke van 256 kilogrepe (kG) en laat bewerkings op twee verskillende banke tydens 'n enkele kloksiklus toe.
Hierdie geheue is primêr in grafiese kaarte met Tseng Labs ET6x00 skywe gebruik en is deur MoSys vervaardig. Borde wat op hierdie skywe gebaseer is het dikwels die ongewone geheuegrootte konfigurasie van 2.25 MG gebruik vanweë MDRAM se vermoë om makliker in verskillende groottes geïmplementeer te kon word. Hierdie grootte het dan ook die gewilde 24-bis kleur teen 'n resolusie van 1024X768, 'n baie gewilde skermresolusie op daardie tydstip, moontlik gemaak.
<!-- Moet nog vertaal word
Synchronous Graphics RAM (SGRAM)
SGRAM is a specialized form of SDRAM for graphics adaptors. It adds functions such as bit masking (writing to a specified bit plane without affecting the others) and block write (filling a block of memory with a single colour). Unlike VRAM and WRAM, SGRAM is single-ported. However, it can open two memory pages at once, which simulates the dual-port nature of other video RAM technologies.
SGRAM and SDRAM became the most popular types of DRAM at the end of the 1990s, and well into the first decade of the 2000s.
Direct Rambus DRAM (DRDRAM)
Direct RAMBUS DRAM (DRDRAM)
Double Data Rate (DDR) SDRAM
Double data rate (DDR) SDRAM was a later development of SDRAM, used in PC memory from 2000 onwards. DDR2 SDRAM is a minor enhancement on DDR-SDRAM that mainly affords higher clock speeds and somewhat deeper pipelining.
Quad Data Rate (QDR) SDRAM
Quad Data Rate SDRAM
Pseudostatic RAM (PSRAM)
PSRAM is dynamic RAM with built-in refresh and address-control circuitry to make it behave similarly to static RAM (SRAM). It combines the high density of DRAM with the ease of use of true SRAM.
Some DRAM components have a "self-refresh mode". While this involves much of the same logic that is needed for pseudo-static operation, this mode is often equivalent to a standby mode. It is provided primarily to allow a system to suspend operation of its DRAM controller to save power without losing data stored in DRAM, not to allow operation without a DRAM controller as is the case with PSRAM.
Spelling and Pronunciation
There is quite a lot of argument about the correct pronunciation of DRAM. Most professional people pronounce it "Dee Ram". But other people occasionally pronounce it as one syllable, like "Dram", maybe because they have only seen it written down.
Because it is an acronym, DRAM should always be spelled in all caps. Both "Dram" and "DRam" are incorrect spellings, but these are occasionally used by writers or editors unfamiliar with the term.
Both spelling and pronunciation reflect the fact that the word is a partial acronym (or perhaps more correctly, an initialism), which was derived from the older acronym 'RAM' by the addition of the prefix 'D' to distinguish it from SRAM, VRAM and so on.
For other words derived from RAM, a more general pronunciation rule is that 'RAM' is always pronounced as single word, while any letters preceding it are spelled out. So, for example, DDR SDRAM is pronounced 'Dee Dee Ar Es Dee Ram'
See also
-->
Eksterne skakels
Μνήμη τυχαίας προσπέλασης
Aloe volkensii
Die Aloe volkensii is 'n aalwyn wat inheems aan Kenia, Rwanda, Tanzanië en Uganda is.
Adam (musiekgroep)
Adam is 'n Afrikaanse musiekgroep. Die groep bestaan uit die akteur Reynardt Hugo (dr. Tertius Jonker van Binneland), die sanger Kyle Grant en die musikant Hugo Ludik. Hulle gelyknamige debuutalbum, Adam, is op 31 Maart 2011 uitgereik
Morin-Heights
Morin-Heights is 'n sport- en ontspanningsoord met sowat 3 900 inwoners in die Pays-d'en-Haut-streeksmunisipaliteit, Quebec, Kanada. Die nedersetting, wat na die advokaat, joernalis en politikus Augustin-Norbert Morin vernoem is, is een van die bekendste toeristebestemmings in die Laurentides-bergstreek.
Geskiedenis
Die gebied van Morin-Heights was voor 1850 nog onbewoon, en slegs enkele Indiaanse jagters het deur die streek beweeg. Toe die regering die gebied in daardie jaar deur minister Augustin-Norbert Morin laat opmeet het, is dit as geskik vir kolonisasie geag. Morin het destyds bystand aan setlaars verleen wat bereid was om hulle hier te vestig en het ook self land in die gebied gekoop. Nog in dieselfde jaar het die eerste drie setlaars, die gebroeders Seale uit Connaught in Ierland, hier aangekom.
Gaandeweg het meer immigrante uit Ierland en Skotland asook Franssprekende Kanadese hulle in die streek gevestig, alhoewel die lewensomstandighede in Morin-Flats (soos die dorp oorspronklik genoem is) vanweë die rotsige grond aanvanklik nog baie moeilik was. Potas, wat uit gekapte en verbrande boomstamme ontgin is, was die belangrikste bron van inkomste vir die vroeë setlaars. Later is die eerste graan- en saagmeule opgerig. Bosboubedrywighede langs die plaaslike Simonrivier het dekades lank talle werkgeleenthede aan die plaaslike gemeenskap verskaf.
Eers met die voltooiing van die eerste spoorwegverbinding in 1895 is die natuurskoon van die omgewing vir toerisme ontsluit. Stadsbewoners het begin om vir hulself vakansiehutte langs die oewers van plaaslike mere te bou. In 1911 het die bewoners besluit om die dorpsnaam na die meer aantreklike Morin-Heights te wysig.
In die 1930's het skisport baie gewild in Noord-Amerika geword. Op naweke het honderde skitoeriste per trein na Morin-Heights gereis, en steeds meer toerismegeriewe is ontwikkel. Treinvervoer is in 1962 gestaak nadat die Laurentides-snelweg geopen is en die meeste besoekers met hul eie motors na die skigebied gery het.
Die plaaslike bevolking het in die 1960's danksy jong Amerikaners gegroei wat diensplig gedurende die Viëtnam-oorlog met hul immigrasie na Kanada vermy het. Morin-Heights het sodoende 'n kosmopolitiese karakter begin ontwikkel en staan sedertdiuen bekend vir sy kuns- en musieklewe.
Wilhelm Busch
Wilhelm Busch
Duitse skilder, grafiese kunstenaar en digter
Handtekening
Beduidende werke
Max und Moritz
Die fromme Helene Hans Huckebein
Museums
Heinrich Christian Wilhelm Busch (* 15 April 1832 in Wiedensahl naby Hannover; † 9 Januarie 1908 in Mechtshausen) was een van die invloedrykste humoristiese digters en grafiese kunstenaars in Duitsland. Hy word deur sommige deskundiges as een van die baanbrekers van die moderne strokiesverhaal beskou.
Ná sy opleiding in Düsseldorf, Antwerpen en München het hy vir die tydskrif Fliegende Blätter vanaf 1858 talle humoristiese beeldverhale geteken en van berymde tekste voorsien. Sy lewendige teken- en skryfstyl en sy treffend gesketste karakters uit die kleinburgerlike wêreld, soos Max und Moritz (1856), Die fromme Helene (1872) en Hans Huckebein (1872), het by die publiek baie gewild geraak. Teen die 1870's was Busch reeds een van die bekendste persoonlikhede in Duitsland. Toe hy in 1908 oorlede is, is hy by die klassieke meesterskrywers van die Duitse humoristiese literatuur gereken.