cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orphisme (kuns)
Orphisme of Orphiese Kubisme, 'n term wat in 1912 deur die Franse digter Guillaume Apollinaire geskep is, was 'n tak van Kubisme wat op suiwer abstraksie en helder kleure gefokus het. Die betekenis van Orphisme was onduidelik toe dit aanvanklik verskyn het en is vandag in 'n sekere mate steeds vaag.
Wilf Rosenburg
Wilf Rosenberg (18 Junie 1934 – 14 Januarie 2019) was 'n Springbokrugbyspeler. Hy het in vyf toetse vir Suid-Afrika gespeel.
Orphisme (kuns)
Geskiedenis
Die Orphiste was in Kubisme gewortel, maar sou later na 'n suiwer liriese abstraksie beweeg, gemotiveer deur hulle siening dat skilder die samekoms van 'n sensasie van suiwer kleure was. Die kunstenaars, wat meer besorg oor die uitdrukking en betekenis van sensasie was, het met herkenbare inhoud begin, maar hulle is vinnig deur toenemend abstrakte strukture geabsorbeer. Hulle wou wegdoen met herkenbare inhoud ten einde betekenis deur middel van vorm en kleur te kommunikeer. Die beweging was ook daarop gerig om die ideale van Simultanisme uit te druk: die bestaan van 'n oneindigheid van samehangende bestaansvorms.
Die ontleding van spektrale lig wat in die Neo-impressionistiese kleurteorie van Paul Signac en Charles Henry behandel is, het 'n belangrike rol in die formulering van Orphisme gespeel. Robert Delaunay, Albert Gleizes, en Gino Severini het Henry almal persoonlik geken. Charles Henry, 'n wiskundige, uitvinder, estetikus en intieme vriend van die Simbolistiese skrywers Félix Fénéon en Gustave Kahn, het Seurat, Signac en Pissarro gedurende die laaste Impressionistiese uitstalling in 1886 ontmoet. Henry het die emosionele assosiatiewe teorie finaal by die wêreld van kunstige sensasie ingelyf – iets wat 'n groot invloed op die Neo-impressioniste sou hê. Henry en Seurat het saamgestem dat die basiese elemente van kuns – die lyn, kleurpartikels, soos woorde – outonoom hanteer kon word aangesien elkeen 'n abstrakte waarde onafhanklik van die ander besit. Die onderliggende teorie van Neo-impressionisme sou in die komende jare 'n blywende effek op die werke van onder andere Robert Delaunay hê. Die Neo-impressioniste het inderdaad daarin geslaag om 'n objektiewe, wetenskaplike basis vir hulle skilderwerk te vestig wat kleur betref. Die Kubiste sou dit op die gebied van vorm en beweging doen, en die Orphiste ook met kleur.
Die Simboliste het die woord orphique met betrekking tot die Griekse mite van Orpheus gebruik wat hulle as die ideale kunstenaar beskou het. Apollinaire het in 1907 'n versameling kwatryne getiteld Bestiaire ou cortège d’Orphée (Parys, 1911) geskryf waarin Orpheus as 'n digter en kunstenaar uitgebeeld is. Hy is met mistisisme geassosieer, iets wat artistieke ondernemingsgees sou inspireer. Die stem van lig waarna Apollinaire in sy gedigte verwys het, was 'n metafoor vir innerlike ervarings. Hierdie stem van lig is as 'n lyn geïdentifiseer wat deur middel van kleur 'n skildery kon word. Die Orphiese metafoor verteenwoordig dus die kunstenaar se vermoë om deur 'n innoverende kreatiewe proses nuwe strukture en kleurharmonieë te skep wat kombineer om 'n sensuele ervaring te vorm.
Apollinaire
Die term Orphisme is in 1912 by die Salon de la Section d'Or deur die digter en kunskritikus Guillaume Apollinaire geskep. Gedurende sy lesing by die Section d'Or-uitstalling het Apollinaire drie van František Kupka se abstrakte werke as volmaakte voorbeelde van suiwer skilderkuns voorgehou en dit met die anti-figuratiewe aard van musiek vergelyk.
Apollinaire het Orphisme beskryf as die skildering van nuwe totaliteite met elemente wat die kunstenaar nie uit die visuele realiteit put nie, maar op sy eie skep […] 'n Orphiese skilder se werke moet 'n kommerlose estetiese genot oordra, maar nie sonder 'n betekenisvolle struktuur en sublieme sinvolheid nie. Orfiese skilders het musikale analogieë in hulle titels getref, byvoorbeeld Kupka se Amorpha: Fugue in Two Colors (1912) en Francis Picabia se abstrakte komposisie Dance at the Source (1912) en Wassily Kandinsky se Über das Geistige in der Kunst (1912). Kandinsky se gedetailleerde teoretiese essays het die ooreenkomste tussen kleur en klank beskryf. Robert Delaunay, ook geïnteresseerd in verhoudings tussen kleur en musiek, het die suiwerheid en onafhanklike van kleur beklemtoon. Op uitnodiging van Kandinsky het hy suksesvol saam met die Blaue Reiter uitgestal. Apollinaire het Fernand Léger and Marcel Duchamp ook as Orphiste ingesluit.
Apollinaire het gedurende die winter van 1912 by die Delaunays gebly, 'n tydperk waarin hy goeie vriende met hulle geword het en baie idees verder ontwikkel het. Apollinaire het hulle werk in verskeie van sy tekste beskryf ten einde die konsep van Orphisme te bevorder. In Maart 1913 is Orphisme by die Salon des Indépendants aan die publiek bekend gestel. Apollinaire het die opheffing van Kubisme ten gunste van Orphisme bepleit: "As Kubisme dood is, lank lewe Kubisme. Die koninkryk van Orpheus is naby!"
By die Herbst Salon (Erster Deutscher Herbstsalon, Berlyn) van 1913 is baie werke van Robert en Sonia Delaunay, Jean Metzinger se L'Oiseau bleu (1913, Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris), Albert Gleizes se Les Joueurs de football (1912–13, National Gallery of Art), skilderye deur Picabia en Léger, saam met verskeie Futuristiese skilderye uitgestal. Hierdie uitstalling was 'n keerpunt in Apollinaire se verhouding met Robert. Delaunay (wat merkbaar sou verkoel) na aanleiding van 'n argument met Umberto Boccioni oor die dubbelsinnigheid van die term "simultaneïteit." Dit sou die laaste keer wees dat Apollinaire die term Orphisme in sy kritiese ontleding van kuns gebruik. Voorts sou hy sy aandag aan Picabia en Alexander Archipenko, maar veral aan die Futuriste, wy.
Die Delaunays
Die egpaar Sonia Terk Delaunay en Robert Delaunay sou die vernaamste protagoniste van die Orphiese beweging word. Robert Delaunay het ook onder andere Abstrakte kuns bestudeer. Aanvanklik het hulle op Fauvistiese kleure gefokus en het hulle werke verskeie grade van abstraksie getoon – veral duidelik in Sonia se Finnish Girl (1907) en Robert se Paysage au disque (1906). Eersgenoemde skildery het swaar op helder kleure en egalige oorgange tussen vorms gesteun terwyl laasgenoemde deur kleur en mosaïekagtige kwashale gekenmerk is wat onder die invloed van Jean Metzinger, op daardie tydstip ook 'n Neo-impressionis (met swaar Divisionistiese en Fauvistiese komponente), geskilder is.
Hulle werke was toenemend identifiseerbaar aan die "gelyktydige" kontrastering van kleure en die geneigdheid na nievoorstelling. In Robert se Eiffeltoring-reeksword die onderwerp uitgebeeld asof dit gelyktydig uit verskillende hoeke gesien word. Hierdie konsep van "mobiele perspektief" is deur sy goeie vriend Metzinger ontwikkel. Weldra sou hy van die gedempte kleure van die Kubiste afsien en van helder naasmekaarliggende kleure gebruik maak ('n konsep wat van die Neo-impressionistiese kleurteorie afgelei is). Hy het die toring dikwels met rooie en pienke en deurgaans met koeler kleure uitgebeeld. Hoe meer torings Robert geverf het, hoe meer abstrak, gefragmenteerd en kleurvol het dit geword.
In 1913 het die Delaunays hulle werke in die Salon des Indépendants en die Herbst Salon uitgestal. Laasgenoemde was die eerste Orphiese salon waar daar ook werke deur Picabia, Metzinger, Gleizes, Léger en Futuristiese skilders vertoon is. Anders as ander kunstenaars wat met Orphisme geassosieer is, sou die Delaunays regdeur hulle lewe na hierdie styl toe bly terugkeer.
Eugène Chevreul
Een van die persone wat die grootste invloed op Robert gehad het, was die chemikus Eugène Chevreul. Bekend vir sy ontdekking van margarine, het Chevreul kleurchemie sowel as die estetika van die gelyktydige kontras van kleure ondersoek. Sy kleurteorieë het drie hoofidees bevat: "Wanneer komplementêre kleure teenaan mekaar geplaas word, lyk albei helder as wanneer hulle in isolasie gesien word" en "as daar 'n waarneembare verskil in die donker-ligwaarde tussen die twee kleure is, sal die donkerder kleur nóg donkerder vertoon" en dat "al die kleure wat tegelykertyd in die gesigsveld is, mekaar wedersyds op verskillende maniere sal verander". Chevreul het baie kunstenaars beïnvloed aangesien hy wetenskaplik verstaan het wat baie kunstenaars instinktief uitgedruk het.
Na 1913
Selfs nadat Apollinaire en die Delaunays se paaie geskei het en Orphisme sy bekoring as 'n nuwe kunsvorm verloor het, het die Delaunays in hulle persoonlike styl bly skilder. Hulle het hulle werk dalk nie altyd Orphies genoem nie, maar die estetika en teorieë het dieselfde gebly. Robert het bly skilder terwyl Sonia ander media ondersoek het, insluitend mode-, interieur- en tekstielontwerp, alles binne die terrein van Orphisme.
Nalatenskap
Orphisme as beweging het 'n kort leeftyd gehad en het in wese voor die Eerste Wêreldoorlog tot 'n einde gekom. Ten spyte van die gebruik van die term was die werke wat as Orphies gekategoriseer is, só uiteenlopend dat dit bykans onmoontlik was om almal binne 'n enkele kategorie te plaas. Kunstenaars wat afwisselend deur Apollinaire as Orphiste geïdentifiseer is, soos Léger, Picabia, Duchamp en Picasso sou self nuwe kategorieë skep wat nouliks as Orphies geklassifiseer kon word. Wat die beperkings rondom kleur, lig en nieverteenwoordigende komposisies betref, kan die term Orphisme die ooglopendste op skilderye deur František Kupka, Robert Delaunay en Sonia Delaunay van toepassing gemaak word. Selfs Robert Delaunay het gevoel dat alhoewel sy tydelike klassifisering as Orphies suksesvol was, hierdie beskrywing later 'n wanvoorstelling van sy intensies was. Die Amerikaanse skilders Patrick Henry Bruce en Arthur Burdett Frost, twee van Delaunay se leerlinge, het rondom 1912 probeer om 'n soortgelyke kunsvorm te skep. Die Sinchromiste Morgan Russell en Stanton Macdonald-Wright het hulle eie manifeste geskryf in 'n poging om hulle van die Orphisme van Robert Delaunay te distansieer, maar hulle werke het soms onvermydelik Orphies voorgekom. Orphisme, in wese 'n stilistiese subkategorie van Abstrakte kuns wat deur Apollinaire geskep is, was 'n ontwykende term waarvan kunstenaars hulle aanhoudend probeer losmaak het.
Schwingt freudig euch empor, BWV 36
Schwingt freudig euch empor, BWV 36, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Plungė
Plungė (Pools: Płungiany) is 'n stedelike nedersetting en administratiewe setel van die gelyknamige rajonmunisipaliteit, geleë in die distrik Telšiai in die noordweste van Litaue. 'n Verskeidenheid historiese en argitektoniese besienswaardighede, waaronder die 19de eeuse paleis van vors Mykolas Oginskis, wat in die middestad geleë is en tans onder meer die Samogitiese Kunsmuseum huisves, het daartoe bygedra dat Plungė as Litaue se kulturele hoofstad van 2009 aangewys is. Plungė dien as die poort tot die nabygeleë Nasionale Žemaitija-park.
Ekonomie
Plungė is die setel van Linomeda, 'n familie-ondernerming in die derde generasie wat met sy plaaslik ontwerpte en vervaardigde linne-produkte van hoë gehalte 'n globale rolspeler in die linnebedryf geword het. Die ontwerper Inga Lukauskiene het aan die KLC School of Design in Chelsea, Londen gestudeer en met die aanlynwinkel LinenMe wêreldwye sukses vir Litaus-vervaardigde linne verseker.
Lou Reed
Lewis Allen "Lou" Reed (2 Maart 1942 in Brooklyn, New York, Verenigde State van Amerika - 27 Oktober 2013 ) was 'n Amerikaanse musikant en fotograaf. In die jare 1965-1970 het hy saam met die groep The Velvet Underground gespeel (kitaar, koor). Vanaf 1970 het hy sy eie albums uitgereik.
Provensaals
Provensaals (Oksitaans: Provençau, Frans: Provençal) is 'n Oksitaanse dialek wat in die suide van Frankryk gepraat word in die gebiede Provence en Languedoc.
Die naam van die dialek is afkomstig van die historiese provinsie Provence.
Provensaals behoort saam met Languedokies tot die Suid-Oksitaanse dialekgroep.
Kathryn Hahn
Kathryn Hahn (gebore 23 Julie 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Afternoon Delight (2013) en Bad Moms (2016), en in die televisiereekse Free Agents (2011) en Transparent (2014).
George Maharis
George Maharis (1 September 1928 – 24 Mei 2023) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Exodus (1960), The Satan Bug (1965), en The Happening (1967), en in die televisiereeks Route 66 (1960).
Stadhuis van Bloemfontein
Die Stadhuis van Bloemfontein (ook Bloemfontein-stadsaal, Engels: Bloemfontein City Hall) is 'n gebou in Bloemfontein wat die munisipale rade van Bloemfontein gehuisves het. Die gebou is in 1935 voltooi en in 2017 deur vandale afgebrand. Die gebou lê aan die President Brandstraat in die Bloemfonteinse middestad naas die Appèlhof van Suid-Afrika en teenoor die Hertzogplein.
Gebou
Die gebou is uit sandsteen gebou en is ontwerp deur Gordon Leith. Die stadhuis het 'n groot saal, die stadsaal, agter sy oostelike ingang. Daardie ingang aan die President Brandstraat het 'n simmetriese ontwerp met twee torings. Suile gee die oostelike ingang sy neoklassisistiese elemente. Skuinsbo die ingang, wat die simmetriese ontwerp verdeel, hang bordjies met die aanduiding Stadhuis en City Hall. Bo hierdie aanduidings is ook die destydse wapen van Bloemfontein weergegee.
Gedurende die 1980s is skuins agter die gebou nuwe munisipale kantore opgerig. Ook na die munisipale veranderinge in 2000 en die herindeling in 2011 gebruik die plaaslike owerhede steeds die stadhuis.
Verwoesting
Op 21 Junie 2017 het vandale die gebou aan die brand gesteek. Die brand is aangesteek tydens 'n protes van die Suid-Afrikaanse Munisipale Werkersunie wat die gebou vroeër die dag beset het. In die brand het ook die munisipale argiewe wat in die gebou was, verlore gegaan.
Tydens die brand is die dak en meeste in die gebou verwoes. Die mure het die brand egter oorleef, sodat daar hoop is vir restourasie van die gebou.
Gísli Halldórsson
Gísli Halldórsson (2 Februarie 1927 – 27 Julie 1998) was 'n Yslandse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Children of Nature (1991), Cold Fever (1995), Devil's Island (1996), en The Dance (1998).
Spiro Malas
Spiro Malas (28 Januarie 1933 – 23 Junie 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Getting In (1994) en Two Lovers (2008), en in die televisiereekse NET Opera Theater (1967) en The Metropolitan Opera Presents (1977).
Tlokwe Plaaslike Munisipaliteit
Die Tlokwe Plaaslike Munisipaliteit (voor Februarie 2007 bekend as die Potchefstroom Plaaslike Munisipaliteit) was een van die plaaslike munisipaliteite in die Dr. Kenneth Kaunda-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
Dit het in 2016 versmelt met Ventersdorp om die JB Marks Plaaslike Munisipaliteit te vorm.
Die 2011 sensus stel die bevolking op 162,762.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Serge Merlin
Serge Merlin (29 Desember 1932 - 16 Februarie 2019) was 'n Franse akteur en regisseur. Hy is mees bekend vir die rol van Raymond Dufayel in Amélie, 'n romantiese komediefilm van 2001 deur Jean-Pierre Jeunet.
Vetkoek
‘n Vetkoek is brooddeeg wat in olie gediepbraai word. Die brooddeeg word eers vooraf in handgrootte bolletjies gerol en platgedruk en laat staan dat dit rys voor dit in olie gebraai word.
Steigt freudig in die Luft, BWV 36a
Steigt freudig in die Luft, BWV 36a, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Kumajaba-pas
Die Kumajaba-pas is geleë in die Oos-Kaap provinsie van Suid-Afrika, op 'n grondpad tussen die dorpies Maclear en Tsolo.
Dit strek oor 9 km waartydens dit 562 m styg (gem. helling van 1:16). met die hoogste punt op 1509 meter bo seevlak. Die pas se koördinate is by.
Kruid
Kruie is enige plante of plantdele wat gebruik word vir die geur van kos, aroma, medisyne, of parfuum. Kulinêre gebruik onderskei tipies kruie van speserye. Kruie verwys na die lowerryke groen dele van 'n plant (hetsy vars of gedroog), terwyl 'n "spesery" 'n produk is van 'n ander deel van die plant (gewoonlik gedroog), insluitende sade, bessies, bas, wortels en vrugte.
In botaniese Engels word die woord "plant" ook gebruik as 'n sinoniem vir "kruidagtige plant".
Kruie het 'n verskeidenheid van gebruike insluitend kulinêre, medisinale, en in sommige gevalle godsdienstige gebruik. Algemene gebruik van die term "kruie" verskil tussen voedselkruie en medisinale kruie. In medisinale of geestelike gebruik, kan enige deel van die plant beskou word as "kruie", insluitend blare, wortels, blomme, sade, hars, wortels, bas, bessies en soms die opperhuid of selfs ander gedeeltes van die plant.
Garoowe
Garoowe (Arabies: غاروي, ook Garōwe, Garowe, Gaarowe or Garoe) is die hoofstad van die omstrede gebied Puntland en van die streek Nugaal in Somalië. Die stad het 33 686 inwoners.
Garowe is in die Nugaalvallei geleë, begrens deur geleidelik stygende hoë plato's wat oor die algemeen hoogtes van 500 tot 1 000 meter bo seespieël in die noorde, weste en suide bereik. Die westelike deel van dieselfde plato word deur talle valleie en droë waterlope gekruis. Bok- en kameelboerdery vorm die basis van die ekonomie, en wierook en mirre word van wilde bome versamel.
Geskiedenis
Gedurende die 19de eeu was Garowe en 'n groot deel van die noordoostelike Somalië 'n integrale deel van die Majeerteen-sultanaat, wat deur koning Osman Mahamud, neef van die sultan Yusuf Ali Kenadid van die sultanaat van Hobyo, regeer is.
Die stad sou later in die koloniale periode by Italiaans Somaliland opgeneem word.
Na onafhanklikheid is Garowe 'n distriksentrum van Bosaso gemaak. Die stad sal later in die vroeë sewentigerjare herbewillig word as die streekhoofstad van 'n gebied bestaande uit Las Anod en Eyl. Hierdie nuwe administratiewe afdeling, genaamd Nugal-vallei, word Nugal genoem.
Na die uitbreek van die burgeroorlog in 1991, is 'n plaaslike grondwetlike konferensie in 1998 in Garowe gehou oor 'n tydperk van drie maande. Bygewoon deur die politieke elite, tradisionele godsdiensleiers (Issims), lede van die sakegemeenskap, intellektuele en ander verteenwoordigers van die burgerlike samelewing met die doel om dienste aan die bevolking te lewer, sekuriteit te bied, handel te vergemaklik en interaksie met binnelandse en internasionale vennote. Die uitkoms was die stigting van die outonome Puntland-staat Somalië.
Jaco Peyper
Jaco Peyper (gebore op 13 Mei 1980 in Bloemfontein, Suid-Afrika) is 'n rugbyskeidsregter wat op die Suid-Afrikaanse Rugbyunie se premierpaneel aangestel is.
Loopbaan
Peyper het vinnig opgang gemaak as Suid-Afrikaanse rugbyskeidsregter, en maak sy Superrugby-debuut in 2008 toe hy nog in sy 20's was. In 2011 word hy aangewys as 'n beampte tydens die 2011 IRR Juniorwêreldkampioenskap in Italië. Dit sluit die eindstryd tussen Engeland en Nieu-Seeland in, wat Nieu-Seeland met 33-22 gewen het.
Gedurende 2012 word Peyper bevorder tot die Internasionale Rugbyraad se elitepaneel, en tree op as skeidsregter tydens die Skotse toer na Australasië in 2012. Die toetse sluit in die Skotte se 6-9 weg-wen oor Australië, die 25-37 weg-wen oor Fidji en hul 16-17 weg-wen oor Samoa.
Nikki Hahn
Nikki Hahn (gebore 13 November 2002) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Pretty Little Liars (2010), American Horror Story (2011), en Genius (2017).
Jaco Peyper
Loopbaan
Hy is opgeroep as skeidsregter vir die Argentynse toets teen die All Blacks in Rondte 5 van die 2012-Rugbykampioenskapreeks en het weer die fluitjie hanteer op 24 Augustus 2013 vir die Rugbykampioenskaptoets tussen die All Blacks en die Wallabies in Wellington, Nieu-Seeland, waartydens die All Blacks die Bledisloebeker behou het.
Valencia, Venezuela
Valencia is 'n stad in die noorde van Venezuela en net suid van die Karibiese See se kus geleë. Die stad is op 25 Maart 1555 deur Spaanse conquistadores as Nueva Valencia del Rey gestig en is na Valencia in Spanje genoem. Valencia is die hoofstad van die Venezolaanse deelstaat Carabobo en die tweede grootste stad van die land net na die hoofstad Caracas. Valencia is sowat 172 km oos van die Venezolaanse hoofstad geleë en die hoofsentrum van industriële ontwikkeling in die land.
Gjessø
Gjessø is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Silkeborg-munisipaliteit. Daar bly 810 inwoners (2008).
Ventersdorp Plaaslike Munisipaliteit
Die Ventersdorp Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Dr. Kenneth Kaunda-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
Dit het in 2016 versmelt met Tlokwe (Potchefstroom) om die JB Marks Plaaslike Munisipaliteit te vorm.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Vera Lynn
Ná die oorlog het sy gewild gebly en opgetree op TV en oor die radio in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State. Van die treffers wat sy ná die oorlog uitgereik het, was "Auf Wiederseh 'n Sweetheart" en haar no. 1-treffer in die VK "My Son, My Son".
In 2009 het sy die oudste lewende kunstenaar geword wat die topplek op die Britse album-treffersparade behaal het. Sy wy baie tyd en energie aan liefdadigheidswerk in verband met oudstryders, gestremde kinders en borskanker. Oudstryders van die Tweede Wêreldoorlog bejeën haar vandag nog met groot liefde en in 2000 is sy aangewys as die Brit wat die gees van die 20ste eeu die beste vergestalt het. In 2016 het sy haar 99ste verjaardag tuis in Ditchling (noord van Brighton), waar sy saam met haar dogter woon, gevier saam met 'n klein groepie familie en nabye vriende.
Voor die oorlog
Vera Lynn is op 20 Maart 1917 in East Ham gebore in wat destyds die graafskap Essex was, maar nou deel is van East Londen. Toe sy op die ouderdom van sewe in die openbaar begin optree, het sy haar ouma se nooiensvan as haar verhoognaam aangeneem. Haar eerste radiouitsending, met die Joe Loss Orchestra, was in 1935. Destyds is sy ingesluit op plate-uitreikings wat uitgereik is deur dansorkeste, onder meer dié van Loss en Charlie Kunz. In 1936 is haar eerste soloplaat uitgereik op die Crown-etiket, "Up the Wooden Hill to Bedfordshire". Dié etiket is in 1938 oorgeneem deur Decca Records. Ná ’n kort tyd by Loss het sy ’n paar jaar by Kunz gebly waartydens sy talle standaard-nommers opgeneem het. In 1937 het sy na die aristokraat van Britse dansorkeste, Bert Ambrose, geskuif.
Tydens die oorlog
Sy word die meeste onthou vir haar opname van 1939 van die gewilde lied "We'll Meet Again", geskryf deur Ross Parker en Hughie Charles. Die nostalgiese lirieke ("We'll meet again, don't know where, don't know when, but I know we'll meet again some sunny day") was gewild tydens die oorlog en het dié lied ’n tekenende treffer gemaak. Tydens die sogenaamde "Phoney War" ( ’n vroeë stadium van die Tweede Wêreldoorlog toe daar nie veel aksie was nie) het die Daily Mail Britse soldate gevra wie hul gunsteling musiekkunstenaars is. Vera Lynn is as die wenner aangewys en het so die bynaam "the Forces' Sweetheart" gekry.
In 1941, tydens die donkerste tyd van die oorlog, het Lynn haar eie radioprogram begin aanbied, Sincerely Yours, waartydens sy boodskappe na Britse troepe oorsee gestuur het. Sy en haar kwartet het liedjies uitgevoer wat die soldate die meeste versoek het. Lynn het ook hospitale besoek om te gesels met nuwe ma's en het persoonlike boodskappe aan hul mans oorsee gestuur. Haar ander groot treffer van die oorlogstyd was "The White Cliffs of Dover", met woorde deur Nat Burton en musiek deur Walter Kent.
In 1943 het sy verskyn in die rolprent "We'll Meet Again". Strydig met latere berigte het sy nooit tydens dié tydperk "Rose of England" gesing of opgeneem nie. Dit was eers in 1966 nadat haar vervaardiger, David Gooch, dit gekies het vir haar album "More Hits of the Blitz" dat sy dié lied begin sing het. Dié album was die opvolg van "Hits of the Blitz", vervaardig deur Norman Newell.
Tydens die oorlog het sy aangesluit by Ensa (Entertainments National Service Association) en getoer in Egipte, Indië en Birma waar sy buitelugkonserte vir die soldate gehou het. In Maart 1944 het sy na die Shamsheernugger-vliegveld gegaan om die soldate voor die Slag van Kohima te vermaak. Haar gasheer en lewenslange vriend kapt. Bernard Holden het later "haar moed en bydrae tot die moraal" in herinnering geroep. In 1985 is aangekondig sy sou die Birma Star ontvang omdat sy die Britse guerilla-eenhede in die Japannees besette Birma vermaak het. Sy is een van die laaste groot vermaakkunstenaars van die oorlogstyd.
Na die oorlog
Lynn se "Auf Wiederseh 'n Sweetheart" was die eerste opname deur ’n Britse kunstenaar wat die topplek op die Amerikaanse treffersparade berei het, waar dit nege weke vertoef het. ’n Tyd lank het sy ook gereeld op Tallulah Bankhead se Amerikaanse radioprogram, The Big Show, verskyn. "Auf Wiederseh 'n Sweetheart", asook "The Homing Waltz" en "Forget-Me-Not", het aan Lynn ’n merkwaardige drie inskrywing op die eerste Britse enkelsnit-parade besorg. Haar gewildheid het voortgeduur tydens die 1950's en ’n hoogtepunt bereik in 1954 toe "My Son, My Son" ’n no. 1-treffer word. Lynn het dit saam met Gordon Melville Rees geskryf. In 1960 het sy Decca ná byna 25 jaar verlaat en haar by EMI aangesluit. Sy het opnames gemaak vir EMI se etikette Columbia, MGM en HMV. In 1967 het sy "It Hurts To Say Goodbye" opgeneem, wat die top-10 van die Billboard Easy Listening-treffersparade gehaal het.
Vera Lynn was twee maal die onderwerp van This Is Your Life, in 1957 toe sy verras is deur Eamonn Andrews in die BBC Television Theatre, en in Desember 1978, vir ’n aflewering wat uitgesaai is op 1 Januarie 1979, toe Andrews haar verraas het in die Cafe Royal, Londen.
Lynn het haar eie verskeidenheidsreeks vir die BBC aangebied in die laat 1960's en vroeë 1970's. Ook was sy gereeld ’n gas op talle ander verskeidenheidsprogramme, soos die 1972 Morecambe & Wise Christmas Show. In 1972 was sy een van die vernaamste kunstenaars wat opgetree het in die BBC se gedenkprogram Fifty Years of Music. In 1976 het sy die BBC se A Jubilee of Music aangebied waarin die poptreffers van die tydperk 1952 tot 1976 gevier is ter herdenking van die koningin Elizabeth II se silwerjubileum. Vir ITV het sy in 1977 ’n spesiale program aangebied vir die bekendstelling van haar album Vera Lynn in Nashville, wat popliedjies van die 1960's en countrytreffers bevat het.
Vera Lynn het vier keer opgetree tydens die Royal Variety Performance: 1960, 1975, 1986 en 1990. ’n Onderhoud is in 1974 vir die reeks The World at War met haar gevoer oor haar bydrae tot die vermaak van die troepe in die Birma Theatre.
Lynn is die enigste kunstenaar wat treffers op die Britse enkelsnit- en albumtreffersparade gehad het van die begin daarvan in 1952 tot in die 21ste eeu. Haar mees onlangse topalbum is die samestelling We'll Meet Again – The Very Best of Vera Lynn.
Eerbewyse
Lynn is in 1969 vereer met ’n OBE vir haar dienste aan die Royal Air Forces Association en ander liefdadigheidsorganisasies en bevorder tot ’n Dame Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (DBE) in 1975 "vir liefdadigheidsdienste". In 1998 is sy ’n Officer of the Most Venerable Order of the Hospital of Saint John of Jerusalem gemaak en in 2000 het dame Vera ’n spesiale "Spirit of the 20th Century"-eerbewys ontvang. ’n Straat wat ter ere van haar Very Lynn Close genoem is, is geleë in Forest Gate, Londen.
Later jare
Lynn het in 1995 buite Buckingham-paleis gesing tydens ’n seremonie vir die goue jubileum van VE Day. Sover bekend was dit haar laaste openbare optrede. Brittanje se VE Day Diamond Jubilee-seremonies in 2005 het onder meer ’n konsert op Trafalgar Square behels waarin Lynn ’n verassingsverskyning gemaak het. Sy het ’n toespraak gelewer waarin sy die oudstryders aangeprys het en gevra het die jonger geslag moet altyd hul opoffering onthou. Daarna het sy saamgesing met ’n paar mate van "We'll Meet Again".
Ná daardie jaar se Royal British Legion Festival of Remembrance, het dame Vera die Walliese mezzo-sopraan Katherine Jenkins aangespoor om die mantel van "Forces' Sweetheart" op haar te neem. In haar toespraak het Lynn gesê: "Hierdie seuns het hul lewe opgeoffer en sommige het ernstig beseer huis toe gekom, en vir sommige gesinne sou die lewe nooit weer dieselfde wees nie. Ons moet altyd onthou, ons moet nooit vergeet nie, en ons moet die kinders leer onthou."
In September 2008 het Lynn ’n nuwe webtuiste vir die versameling van sosiale geskiedenis help bekendster, The Times of My Life. Op 3 September 2009 het Andrew Castle gasheer gespeel vir Lynn op GMTV op die 70-jarige herdenking van Brittanje se oorlogsverklaring teen Duitsland te gedenk. Aan die einde van die onderhoud het sy op Castle se versoek een vers van "We'll Meet Again" gesing. Haar outobiografie Some Sunny Day is in Augustus 2009 uitgereik toe Lynn 92 was. Sy het reeds twee vroeëre memoires geskryf: "Vocal Refrain" (1975) en "We'll Meet Again" (1989).
In September 2009 het Lynn, toe 92, die oudste lewende kunstenaar geword wat die no. 1-plek op die Britse albumparade haal. So het sy veterane soos die Amerikaanse jazz-trompetspeler Louis Armstrong en Franse sanger Charles Aznavour. Haar versameling We'll Meet Again: The Very Best of Vera Lynn het die trefferslys op 30 Augustus op die 20ste plek betree, die volgende week geklim na die tweede plek en toe die topplek bereik. In sy derde week het die album goue status bereik vir verkope van meer as 100 000. Sy of haar liefdadigheidsorganisasies het nie ’n enkele pennie uit dié plaat verdien nie omdat die kopiereg daarop reeds ná 50 jaar verval het en die meeste tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) opgeneem is; dus meer as 60 jaar vantevore.
In Augustus 2014 was Lynn een van meer as 200 openbare figure wat ’n brief aan The Guardian onderteken het waarin hulle Skotse onafhanklikheid teenstaan in die aanloop tot die referendum in September daardie jaar, waarin die nee-stem gewen het.
Peter Riegert
Peter Riegert (gebore 11 April 1947) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Animal House (1978), Oscar (1991), The Mask (1994), en Traffic (2000).
Umngarivier
Die Umnga is 'n rivier wat in die ooste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Inxurivier.
30 Maart
30 Maart is die 89ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (90ste in skrikkeljare). Daar volg nog 276 dae in die jaar.
Die Freude reget sich, BWV 36b
Die Freude reget sich, BWV 36b, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Gilpin
Gilpin is 'n van en kan na die volgende mense verwys:
Schwingt freudig euch empor, BWV 36c
Schwingt freudig euch empor, BWV 36c, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Hoër Meisieskool La Rochelle
Die Hoër Meisieskool La Rochelle in die Paarl is een van die oudste meisieskole in die land.
Dit is reeds in 1860 met 40 meisies as seminarium vir jonge dames geopen vir die dogters van die burgers en boere in die Paarlse distrik. In 1872 word prof. Jan de Villiers (Jan Orrelis) hoof van die skool, wat hy die Paarlse Meisieseminarium noem. Hy beklee die pos tot en met sy aftrede in 1890.
Dr. Andrew Murray, 'n groot voorstander van Afrikaans as onderrigmedium, word toe niedoserende hoof. Die skool word snaaks genoeg hernoem tot die Hugenote-Hoërskool, in wese 'n uitbreiding van Murray se Hugenote-kollege op Wellington. 'n Amerikaner, mej. Virginia Lee Pryde, word aangestel om die skool te bestuur en onder haar leierskap styg die leerdertal van 80 tot 240 in 1899.
Die laerskool is later jare in die oorspronklike gebou van die hoërskool gehuisves. Die hoërskool, wat 'n groot terrein in die middel van die dorp in Faurestraat gekry het, se leerdertal in 2009 was 537 en die skoolhoof mev. A. Lochner. Die skool is parallelmedium met ietwat meer Afrikaanse as Engelse leerders. Hoewel die skool se skoolfonds in 2014 teen R17 000 goedkoper as talle ander staatskole was, handhaaf die skool 'n besonder wye vakkeuse met byvoorbeeld twee derde tale, te wete Duits (een van net 32 skole in die Wes-Kaap) en Frans (een van net 42), maar Latyn is onlangs afgeskaf.
Voortrekkermonument
Die Voortrekkermonument is 'n belangrike baken op Monumentkoppie net buite Pretoria naby die N14 nasionale pad. Die monument is tussen 1937 en 1949 in die Art Déco-styl gebou. Dit is in 1949 voltooi en is opgerig om die Groot Trek van die negentiende eeu te gedenk en word beskou as 'n belangrike gedenkteken van die Voortrekkers se moed, vasberadenheid en volharding in die stigting van die twee voormalige Boererepublieke.
Ontwerp
Hierdie monument bestaan uit 'n 41 meter hoë blok omring deur 'n laer van 64 graniet ossewaens. By die ingang is daar 'n beeldhouwerk van 'n Voortrekkermoeder en haar kinders. Die hoofblok het twee vertrekke. Die eerste is 'n 30 meter hoë gewelfde Heldesaal, waarvan die mure bedek is met 'n fries van 27 marmerpanele wat deur Gerard Moerdijk ontwerp is en deur die Lupini-firma gegiet is. Dit bestaan uit 'n mengsel van marmer en sement. Dit beeld die belangrikste gebeure van die Groot Trek uit en is tans die langste bestaande marmerfries in die wêreld. Dit weeg 180 metrieke ton. Die tweede een is die onderste saal, wat 'n granietsenotaaf bevat wat so geplaas is dat daar om twaalfuur op 16 Desember oftewel Geloftedag 'n sonstraal op die senotaaf val. Hierdie senotaaf bevat die inskrywing: "Ons vir jou, Suid-Afrika". Bouwerk aan die monument het egter gesloer en met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog is dit heeltemal gestaak. Dit is pas na die oorlog hervat, en die monument is op 16 Desember 1949 deur die destydse Eerste Minister, dr. D.F. Malan, ingewy. Die Simboliese Ossewatrek, wat 'n paar maande tevore uit Kaapstad vertrek het, het ook deel gevorm van die feesvieringe.
Op die vier hoeke van die vierkantige monument is standbeelde van onderskeidelik Piet Retief, Andries Pretorius, Hendrik Potgieter en die Onbekende Voortrekker. By die ingang staan 'n beeld van 'n Voortrekkervrou wat haar twee kinders beskerm, geskep deur Anton van Wouw. Die Volkereslagmonument by Leipzig in Duitsland het glo as inspirasie vir die Voortrekkermonument gedien.
Geskiedenis
Die voorstel dat 'n monument ter ere van die Voortrekkers opgerig moet word is vir die eerste keer op 16 Desember 1888 geopper, toe President Paul Kruger die Geloftedag-plegtighede by die Bloedrivier in Natal bygewoon het. Maar die Sentrale Volksmonumentekomitee (SVK), wat die bou van die monument behartig het, is eers in 1931 gestig.
Die boubedrywighede het op 13 Julie 1937 tydens 'n plegtigheid op Monumentkoppie begin. Die hoeksteen van die monument is op 16 Desember 1938 deur drie afstammelinge van oorspronklike Voortrekkerleiers gelê: mev. J.C. Muller (kleindogter van Andries Pretorius), mev. K.F. Ackerman (agter-kleindogter van Andries Hendrik Potgieter) en mev. J.C. Preller (agterkleindogter van Piet Retief). 'n Aantal voorwerpe is in die hoeksteen toegemessel, naamlik, afskrifte van: Jan van Riebeeck se dagboek, die Piet Retief-Dingaan-traktaat, Die Gelofte en Die Stem (die eertydse nasionale volkslied van Suid-Afrika), asook 'n Statebybel.
Die Voortrekkermonument is op 16 Desember 1949 ingewy. Die totale boukoste van die monument het sowat £360 ,000 of R 719 202 beloop. Die koste is grotendeels deur die Suid-Afrikaanse regering gedra. 'n Groot amfiteater met sitplek vir nagenoeg 20 000 besoekers is in 1949 noordoos van die Voortrekkermonument opgerig.
Bokant die ingang van die monument is 'n beeld van ’n buffelkop wat deur Hennie Potgieter gemaak is. Dit dien as simboliese verdediger van die ingang tot die "heiligdom" van die Blanke beskawing. Die hoofingang verleen toegang tot die boonste saal met 'n historiese fries teen die binnemuur. Die fries is 92 m lank en net 'n bietjie hoër as 2 m en stel die gebeure van die Groot Trek chronologies voor.
Inxurivier
Die Inxu is 'n rivier wat in die ooste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Itsitsarivier.
Voortrekkermonument
Die Senotaaf
Die Senotaaf is die sentrale fokuspunt van die Voortrekkermonument. Die woord senotaaf beteken "leë graf". Dit is die simboliese rusplek van Piet Retief en al die ander Voortrekkers wat tydens die Groot Trek gesterf het.
Een keer per jaar, om presies 12-uur op 16 Desember, skyn die son deur 'n opening in die koepeldak van die monument op die woorde, "Ons Vir Jou, Suid-Afrika", in die middel van die Senotaaf. Die argitek, Gerard Moerdijk, het dit so ontwerp om die sonstraal as God se seën oor die lewe en werk van die Voortrekkers te simboliseer.
Die Senotaaf is van rooi graniet uit die Parys-streek in die Vrystaat gemaak.
In sy lengtedeursnee bestaan die monument uit 'n onderste en ’n boonste saal en 'n onderste en ’n boonste koepel bokant die sale. In die boonste koepel is 'n opening wat sonlig deurlaat, en die onderste koepel, wat sowat 15 m bokant die vloer van die boonste saal begin, is in der waarheid 'n halwe koepel met 'n groot opening daarin wat omring is deur 'n balkon waarvandaan op die boonste saal neergekyk kan word. In die vloer van die boonste saal is ook 'n opening, en reg onder die opening staan die senotaaf in die onderste saal.
Van die balkon van die onderste koepel kan dus op die senotaaf neergekyk word. Die doel van die openinge is om sonlig deur te laat sodat 'n sonstraal elke jaar om presies 12-uur die middag van 16 Desember op die senotaaf skyn. Van die boonste saal lei 'n trap na die booggang rondom die monument wat 'n vergesig op die omgewing bied. Van die booggang lei trappies na die onderste koepel, en daarvandaan na die top van die monument, bo-op die boonste koepel.
Weymouth
Weymouth is 'n nedersetting langs die see in die Engelse distrik Weymouth and Portland. Die nedersetting is in die graafskap Dorset geleë en het 52 950 inwoners.
Derduisende toeriste sak gedurende die somer op die dorp toe om vakansie te hou. Dis langs die see, en die weer is sonnig en warm in die somermaande.
Tydens die 2012-Olimpiese Spele sal die seiljag-items hier plaasvind.
Lekwa-Teemane Plaaslike Munisipaliteit
Die Lekwa-Teemane Plaaslike Munisipaliteit (voorheen: Christiana/Bloemhof) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Dr. Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
"Lekwa" is die Sotho-naam vir die Vaalrivier en "Teemane" beteken diamant in Tswana.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Tony Marvin
Tony Marvin (5 Oktober 1912 – 10 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Talent Scouts (1948), Arthur Godfrey and His Friends (1949), en The Jackie Gleason Show (1952).
Death (musiekgroep)
Death was 'n Amerikaanse death metal musiekgroep vanaf Orlando, Florida, gestig in 1983 deur kitaarspeler en sanger Chuck Schuldiner. Death is beskou as een van die mees invloedryke musiekgroepe in death metal en 'n baanbreker in die extreme metal-subgenre van death metal. Hulle eerste album, Scream Bloody Gore, is wyd beskou as die eerste death metal album.
Ron Rifkin
Ron Rifkin (gebore 31 Oktober 1939) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente L.A. Confidential (1997), Boiler Room (2000), en Dragonfly (2002), en in die televisiereeks Alias (2001).
Death (musiekgroep)
Gestig in 1983 of 1984 deur Chuck Schuldiner in Orlando, Florida.
Hauk Aabel
Hauk Aabel (21 April 1869 – 12 Desember 1961) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Troll-Elgen (1927), En glad gutt (1932), Jeppe på bjerget (1933), en Morderen uten ansikt (1936).
Tracy Chapman
Tracy Chapman het ook opgetree by Nelson Mandela se 70ste verjaarsdagpartytjie.
Dutywarivier
Die Dutywa is 'n rivier wat in die ooste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die M'basherivier.
Bloukol-pylstert
Die Bloukol-pylstert (Neotrygon kuhlii) is pylstert wat voorkom in die westelike Stille Oseaan en die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Blue-spotted stingray. Hierdie vis moet nie verwar word met die bloukol-lintstertrog nie.
Identifikasie
Hierdie rog se skyf word tot 70 cm wyd.
Wer da gläubet und getauft wird, BWV 37
Wer da gläubet und getauft wird, BWV 37, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Plemochoe
As Plemochoe, ook Plemochoë gespel (antieke Grieks πλημοχόη, van πλήμη vir swelling (in terme van water) en χέω vir skink), is 'n omstrede naam vir 'n vorm van antieke keramiek.
Plemochoë word in sommige klassieke argeologiese navorsingsvate verwys vir die berging van waardevolle vloeistowwe soos parfuum, salf en olies. Dit is bekend dat vaartuie van die naam in die Eleusis-kultus gebruik word. Sommige ondersoekers glo dat dit slegs 'n gedeeltelike vorm van die Exaleiptron is. Die vorm van Plemochoë wat Exaleiptrons genoem is, het 'n hoë voet en 'n mondrand wat binnekant toe buig.
Potchefstroomdam
Die Potchefstroomdam is geleë in die Mooirivier in Noordwes, Suid-Afrika. Hierdie dam se hoofdoel is stoorplek vir drinkwater vir die dorp en vir ontspanning. Die dam is aan die noordelike deel van die dorp Potchefstroom geleë.
Matlosana Plaaslike Munisipaliteit
Die Matlosana Plaaslike Munisipaliteit (voorheen Klerksdorp Plaaslike Munisipaliteit) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Dr. Kenneth Kaunda-distriksmunisipaliteit in Noordwes, Suid-Afrika.
Basilie
Basilie is moontlik inheems aan Indië, waar dit reeds vir meer as 5000 jaar gekweek word. Die Griekse skrywers Theophrastus en Dioscorides was deeglik vertroud daarmee. Dit is 'n halfgeharde eenjarige plant, bekend as 'n prominente kulinêre plant in Italiaanse kookkuns, en speel ook 'n belangrike rol in die Suidoos-Asiatiese kookkuns van Indonesië, Thailand, Maleisië, Viëtnam, Kambodja, Laos en Taiwan. Afhangende van die spesie en kultivar, kan die blare 'n bietjie soos anys proe, met 'n sterk, skerp, dikwels soet reuk.
Matlosana Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Basilie
Daar is baie variëteite van Ocimum basilicum, asook verskeie verwante spesies of spesiebasters wat ook basiliekruid genoem word. Die tipe wat gebruik word in Italiaanse kos is basiliekruid, in teenstelling met Thaise basilie (O. basilicum var. thyrsiflora), suurlemoenbasilie (Ocimum × citriodorum) en heilige basiliekruid (Ocimum tenuiflorum), wat gebruik word in Asië. Terwyl die mees algemene spesies van basiliekruid as eenjarige plante gekeek word, is sommige variëteite meerjariges in warm, tropiese klimaat, insluitende die heilige basiliekruid en 'n kultivar wat bekend staan as 'African Blue'.
Glesborg
Glesborg is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Norddjurs-munisipaliteit. Daar bly 497 inwoners (2008).
Kaiserslautern
Kaiserslautern (Duits: ; plaaslik: Lautre) is 'n stad in Rynland-Palts in die suidweste van Duitsland, met 'n bevolking van 99 662 op 31 Desember 2020 en 'n oppervlakte van 139,7 km². Die stad is in die hartland van die Palts-streek 75 kilometer wes van Ludwigshafen am Rhein, 80 kilometer suidwes van Mainz en 75 kilometer oos van Saarbrücken geleë. Die eerste historiese verwysing na Kaiserslautern dateer uit die jaar 830 en in 1276 het koning Rudolf von Habsburg stadstatus aan Kaiserslautern toegeken. In sokkerkringe is die stad veral vir die plaaslike FC Kaiserslautern bekend. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2006.
Amerikaanse militêre basisse
In Kaiserslautern en sy omgewing is 'n verskeidenheid militêre instellings van die Amerikaanse Leër (United States Army) en Lugmag (United States Air Force). Die meeste van altesaam 46 000 aktiewe soldate, reserviste en burgerlike personeel, wat in Duitsland gestasioneer is, maak deel uit van die Kaiserslautern Military Community, die grootste Amerikaanse militêre basis in die buiteland. Daar word beraam dat tans sowat 57 000 Amerikaners in Kaiserslautern of sy omgewing woonagtig is – veral omdat soldate dikwels hul gesinne saambring. Naby die stad, wat weens die vir Amerikaanse burgers moeilik uitspreekbare naam meestal kortweg K-Town genoem word, het die lugmagbasis Ramstein ontstaan waarna as die "Weste se vliegdekskip" verwys is.
American Society of Civil Engineers
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Hoofkwartier
Reston, Virginië
Stigting
5 November 1852
Tipe
Nie-regeringsorganisasie (NRO) Ingenieurs-vereniging
Voorsitter
Kristina L. Swallow, P.E., ENV SP, F.ASCE
Ledetal
152 000+ (2016)
Webtuiste
www.asce.org
Die American Society of Civil Engineers (ASCE) is 'n Amerikaanse professionele liggaam wat in 1852 gestig is om die belange van siviele ingenieurs te verteenwoordig.
Stigting
Die ASCE is op 5 November 1852 in New York gestig toe 'n klein groep van twaalf ingenieurs en argitekte - Julius W. Adams, J. W. Ayres, Alfred W. Craven, Thomas A. Emmet, Edward Gardiner, Robert B. Gorsuch, George S. Greene, James Laurie, W. H. Morell, S. S. Post, W. H. Talcott en W. H. Sidell - in die kantoor van Alfred W. Craven, die destydse hoofingenieur van die Croton-akwaduk in New York, vergader het om die American Society of Civil Engineers and Architects in die lewe te roep - as die eerste nasionale Amerikaanse ingenieurswese-vereniging wat ooit gestig is.
Die verwysing na die argiteksberoep is in 1869 uit die liggaam se naam geskrap nadat Amerikaanse argitekte reeds in 1857 hul eie professionele vereniging, die American Institute of Architects, in die lewe geroep het.
Die 21ste eeu
Individuele prestasies wat deur 'n "kombinasie van tegniese prestasie in ingenieurswese, waagmoed en inspirasie" gekenmerk is en "dramatiese invloed uitgeoefen het op die ontwikkeling van (hul) gemeenskappe" is vir die tweede projek Monuments of the Millennium aangewys.
Uitmuntende ingenieursprestasies is volgens kategorieë aangewys en 'n kenmerkende voorbeeld vir die meeste kategorieë gegee (of die betrokke ingenieursdissipline in sy geheel as prestasie erken):
Johann Rupert
Johann Peter Rupert (gebore 1 Junie 1950) is 'n Suid-Afrikaanse sakeman. Hy is die oudste seun van wyle Anton Rupert, ook 'n sakeman, en is voorsitter van die Switsers-gebaseerde luukseartikelmaatskappy, Richemont, sowel as die Suid-Afrikaans-gebaseerde maatskappye, VenFin en Remgro. Hy was van 2009 tot 2019 die kanselier van die Universiteit van Stellenbosch.
Persoonlike lewe
Rupert het op Stellenbosch grootgeword, waar hy ook later aan die Universiteit Stellenbosch studeer het, maar het nie sy studies voltooi nie. In 2004 het dié universiteit egter aan hom ’n eredoktorsgraad toegeken. Rupert en sy vrou, Gaynor, het drie kinders en woon op Somerset-Wes.