cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Migrasie van diere
Soogdiere
Hulle kan jaar vir jaar na dieselfde grot terugkeer, en party navorsers beweer selfs na dieselfde plek in die grot. Die vlermuise gebruik waarskynlik eggolokasie hiervoor, asook ŉ sensitiwiteit vir die aarde se magnetiese veld. Hoewel hul oë swak ontwikkel is, gebruik hulle hul oë om landbakens op te spoor en daarvolgens te vlieg. Seelewende soogdiere so os die walvisse en die sirenia (dugongs) kan jaarliks oor duisende kilometers migreer. Baleinwalvisse onderneem winter- en somermigrasies van tot 20 000 km per jaar.
In die somer hou hulle in die poolstreke, waar hulle plankton uit die water filtreer, en daarna gaan hulle na die ekwatoriale streke om in die warmer water te oorwinter en voort te plant. Die gryswalvis (Eschrichtius gibbosus) kan die 10 000 km tussen sy winter- en somergebied binne 90 dae aflê. Die tandwalvisse, byvoorbeeld die moordvis (Orcinus orca), asook die kortbekdolfyn (Tursiops truncata) se dieet bestaan hoofsaaklik uit vis. Hulle migrasiepatrone sal dus beïnvloed word deur die beskikbaarheid van die vis waarvan hulle leef.
Redes vir migrasie
Migrerende bewegings is ekologies gesien bale duur vir die migrante. Dit verg baie tyd, wat gebruik kon word om meer kos te soek of om beter skuiling te kry. Dit verg ook baie energie, wat gebruik kon word om hulle by hul omgewing se ongunstige toestande aan te pas Sodat dit makliker oorkom kan word. Migrasie hou boonop die gevaar in van blootstelling aan roofdiere in die onbekende gebiede of aan gevare wat die diere nie ken nie. Voëls gebruik bepaalde gebiede om tydens 'n migrasievlug te rus.
Die mens het daarvan bewus geword en groot getalle voëls by die plekke uitgewis. Baie voëls sterf ook wanneer hulle teen mensgemaakte versperrings soos elektriese drade en torings vasvlieg. 'n Belangrike voorwaarde vir migrasie is dus dat die voordele (toestande en bestemming) die moeite (kostes en risiko's) moet regverdig. Omdat migrasie saamhang met 'n komplekse verskeidenheid voorwaardes en omdat die mens moeilik al die behoeftes van diere kan bepaal, moet die volgende redes beskou word as 'n oorveralgemening van die faktore wat 'n dier kan beïnvloed.
'n Belangrike faktor vir migrasie is die beskikbaarheid van voedsel. Baie migrante kom voor in die gematigde streke, waar die beskikbaarheid van voedsel na gelang van die seisoen wissel. Insekte-etende voëls sal 'n streek soek waar daar gedurende gunstige seisoene 'n oorvloed insekte is. Hulle trek tussen die halfrondes om altyd in die lente of somer in ŉ gebied te wees wanneer die voedselvoorraad daar oorvloedig is. Terselfdertyd word kompetisie am nesbouplekke verminder, want die migrante kom 'n gebied aan die begin van die lente binne wanneer dit relatief leeg is en 'n nes makliker verkry kan word.
Nog 'n voordeel is dat die diere nie al hul energie hoef te gebruik om hulle by ongunstige omstandighede aan te pas nie maar 'n deel daarvan kan gebruik om verder te spesialiseer in die doeltreffender benutting van voedselbronne. Verskeie diere migreer oor lang afstande om 'n beskermde gebied te kry vir veilige voortplanting en vir die grootmaak van hul kleintjies. Adéliepikkewyne (pygoscelis adeliae) en ander pikkewynspesies is 'n voorbeeld hiervan. Hulle soek gewoonlik plekke wat ver van enige kosvoorrade is sodat die pikkewyne 'n tyd lank sonder voedsel moet leef.
Die verbeuring van voedsel word geregverdig deur die oorlewing van die kuikens. Robbe en seeskilpaaie maak van dieselfde meganisme gebruik om die oorlewing van hulle kleintjies te verseker. Baleinwalvisse leef hoofsaaklik in die poolstreke, waar hulle 'n baie ryk planktonvoorraad bekom. Die plankton word in spek omgesit om as voedselreserwes en as isolasie teen die koue te dien. Die voedselreserwes word gebruik wanneer die winter aanbreek en die walvisse na tropiese streke trek om voort te plant.
Bykomende faktore kan veral by vertikale migrasie 'n rol speel. Visse en plankton kan dieper onder die water na die kouer dele beweeg. Die laer temperatuur lei tot 'n stadiger metaboliese tempo en die bykomende energie kan vir voortplanting gebruik word. Hulle kan dus meer eiers en sperms vervaardig en 'n groter nageslag verseker. Vertikale migrasie kan geskied om roofdiere te vermy. Die ligintensiteit in water neem af namate daar dieper in water gedaal word. Diere wat in die donkerte skuil, vermy roofdiere wat op hul sig staatmaak om hul prooie vang.
'n Belangrike gevolg van migrasie is dat individue van 'n groep bymekaargebring word. Hierdie vermenging kan 'n vloei van genetiese materiaal deur 'n populasie bewerkstellig, wat lei tot 'n groter verskeidenheid in 'n geenpoel en die spesie tot voordeel strek. Die mens se kennis van migrasie is nog baie gebrekkig. Namate beter toe rusting beskikbaar en nuwe metodes ontwikkel word waarmee diere se bewegings bestudeer kan word, sal die mens se kennis verbreed, wat kan lei tot die effektiewe bewaring van die dierelewe.
Gemiddelde
Gemiddelde is ’n begrip wat baie in wiskunde en statistiek voorkom. Dit is gewoonlik ’n tussenwaarde van ’n reeks waarnemings of hoeveelhede.
Die bekendste gemiddelde is die rekenkundige gemiddelde, waar die som van ’n aantal getalle gedeel word deur die aantal getalle. Voorbeeld: 2 + 4 + 9 = 15. Deel 15 deur 3 om die gemiddelde van die getalle te kry.
’n Steekproefgemiddelde is die rekenkundige gemiddelde van ’n klein groepie waaronder ’n steekproef geneem word en waaruit die populasiegemiddelde dan afgelei word. Dit word dikwels met die simbool \bar{x} aangedui.
Geweegde gemiddelde
Geweegde gemiddelde neem die grootte van die elemente in ag.
Indien vloeistof A en B respektiewelik 'n warmtekapasiteit van 4 kJ/kg.K en 2 kJ/kg.K het, dan is die gemiddelde warmtekapasiteit (4+2)/2 = 3 kJ/kg.K
Indien daar egter 3 kg van vloeistof A is en 1 kg van vloeistof B, moet jy die geweegde gemiddeld gebruik om te bepaal wat die warmtekapasiteit sou wees indien jy die twee vloeistowwe meng. Dit word soos volg bereken:
(4 × 3 + 2 × 1)/(3+1) = (12+2)/4 = 3.5 kJ/kg.K
Die algemene formule word soos volg geskryfː
Adam Lambert
Adam Lambert (gebore Januarie 29, 1982) is 'n Amerikaanse akteur en sanger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Ten Commandments: The Musical (2006), 2012 (2009), en Türkisch für Anfänger (2012), en in die televisiereeks Glee (2009).
Louis Ferron
Louis Ferron  (gebore as Karl Heinz Beckering; 4 Februarie 1942 – 26 Augustus 2005) was 'n Nederlandse romansier en digter.
Biografie
Beckering was die buite-egtelike kind van 'n Duitse soldaat en 'n kelnerin van Haarlem. Sy vader het die seun na Duitsland geneem, en toe die vader kort voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog sneuwel, is Beckering in Bremen grootgemaak as die stiefkind van sy vader se weduwee. Na die oorlog het hy teruggekeer na Nederland, waar hy hernoem is na Aloysius (Louis) Ferron. Hy is grootgemaak deur sy moeder se ouers, maar het ook by aanneemouers en in kinderhuise gewoon. Aanvanklik wou hy graag 'n skilder word; op 18 jaar is hy getroud (met 'n dogter van die skryfster Lizzy Sara May). Sy vrou het hom aangemoedig om 'n skrywer te word.
Ferron se literêre buiging was 'n stel gedigte getiteld "Kleine Krijgskunde" wat verskyn het in die Mei 1962 uitgawe van die literêre tydskrifjoernaal Maatstaf. Die tydskrifjoernaal het ook in Augustus 1965 sy kortverhaal "Ergens bij de grens." gepubliseer. Sy eerste boeklengte publikasie was die poësiebundel Zeg nu zelf, is dit ontroerend?, wat gepubliseer is in 1967. In 1974 het hy 'n tweede bundel poësie gepubliseer getiteld Grand Guignol. Na hierdie publikasie het hy hoofsaaklik prosawerk gepubliseer—waarvoor hy die bekendste is. Ferron het ook James Baldwin en Vladimir Nabokov se werke vertaal.
Ferron is aan dermkanker dood, drie dae nadat hy die eerste afskrif van sy laaste roman, Niemandsbruid, ontvang het.
Temas
Ferron se werk bevat onderwerpe wat ook gevind kan word in die werke van Friedrich Nietzsche en Sigmund Freud; hy is beïnvloed deur Thomas Bernhard en veral deur Louis-Ferdinand Céline. In sy romans ontmasker Ferron ideologieë en romantiese verbeeldings ten einde die chaos van begeerte en geheime formele gebruike te ontsyfer. 'n Aantal kritici het sy werk as postmodernisties getipeer, inaggenome sy voorstelling van die realiteit as onbegrypbaar. In Turkenvespers (1977) weet die protagonis ('n onbetroubare verteller om mee te begin) byvoorbeeld nie meer of hy by homself op onafhanklike wyse bestaan nie, en of hy maar slegs 'n akteur is in die verbeelding van 'n perverse rolprentregisseur.
Skryfbehoeftes
Skryfbehoeftes dit verwys na kommersieel vervaardigde skryfmateriaal, insluitend gesnyde papier, koeverte, skryfwerktuie, deurlopendevormpapier en ander kantoorbenodigdhede. Skryfbehoeftes sluit materiaal in waarop met die hand geskryf moet word (bv. briefpapier) of deur toerusting soos rekenaardrukkers.
Louis Ferron
Temas
In sy behandeling van geskiedkundige onderwerpe tematiseer Ferron ook 'n ietwat onduidelike realiteit. Veral die Duitse historiografie het hom gefassineer. Die romans Gekkenschemer, Het stierenoffer en De keisnijder van Fichtenwald word dikwels beskou as sy "Teutoniese trilogie," en is in 'n enkelvolume gepubliseer in 2002.
Olifantskamp
Olifantskamp is 'n ruskamp vir oornagbesoekers in die sentrale gedeelte van die Krugerwildtuin, Suid-Afrika. Die kamp is uniek omdat dit op 'n baie hoë krans gebou is wat wyd uitkyk op die Olifantsrivier ondertoe. Gaste wat Olifants besoek word blootgestel aan 'n onvergeetlike venster van Afrika.
Die kamp is bo-op 'n krans geleë wat 'n paar honderd voet oor die Olifantsrivier uittroon. Uitsigte vanaf die uitkykplatforms laat 'n mens toe om die rivier onder te sien, net soos 'n swewende arend dit sou ondersoek, terwyl dit uit die lug jag.
Akkommodasie en ander geriewe
Die kamp is geleë in die sentrale deel van die park, met 107 pragtige rondawels (2, 3 of 4-bed eenhede), toegerus met en-suite badkamers (storte of baddens) en almal met lugversorging. Sommige eenhede het klein kombuisies met kookplate en 'n ys/vrieskas, terwyl ander kommunale kombuise deel.
Verder is daar twee groot luukse gastehuise, genaamd Nshawu en Lebombo (wat elk agt persone kan huisves). Beide het asemrowende rivieruitsigte en verskeie uitkykdekke met braaiplekke. Hulle het goed-toegeruste kombuise (met mikrogolfoonde), verskeie slaapkamers en badkamers. Beperkte DSTV-televisie word ook voorsien.
In Olifantskamp word geen kampering toegelaat nie, maar wel piekniek, skottelbraai en wildkyk deur dagbesoekers.
Daar is 'n Tindlovu-restaurant wat uitkyk oor die Olifantsrivier, asook 'n kampwinkel, vulstasie en noodhulpstasie.
Cory-biblioteek
Die Cory-biblioteek is ‘n biblioteek vir historiese navorsing aan die Rhodes-universiteit (RU).
Die bibioteek lê hom toe op die geskiedenis van die Oos-Kaap, veral wat betref die Britse Setlaars, Xhosa, Grahamstad, Lesotho, sendingwerk, kerkgeskiedenis, skole en diensklubs.
Die versameling bestaan uit boeke, briewe, manuskripte, landkaarte, koerante en foto’s. Organsiasies soos die Metodiste kerk, Lovedale, Rondetafel en die destydse TC (onderwyserskollege in Grahamstad) se argiewe word in die biblioteek bewaar. Thomas Holden Bowker se dagboek gehou tydens die Sesde Grensoorlog in ‘n unieke besit van die biblioteek.
Met sir George Edward Cory (3 Junie 1862 – 28 April 1935) se skenking in 1933 van sy versameling Africana aan die RU is die biblioteek gestig. Cory was ‘n historikus, professor in chemie aan die RU en die skrywer van die sesdeligeThe Rise of South Africa, wat veral handel oor die Oos-Kaap en spesifiek oor die Britse Setlaars en hul nageslag.
Hugo Claus
Hugo Maurice Julien Claus (Nederlands:ˈɦyɣoː ˈklʌu̯s; 5 April 1929 – 19 Maart 2008) was 'n toonaangewende Vlaamse skrywer wat onder sy eie naam gepubliseer het sowel as onder verskeie skuilname. Claus se literêre bydrae deurkruis die genres van drama, die roman, en ook poësie. Hy het ook 'n beduidende erfenis gelaat as 'n skilder en rolprentregisseur. Hy het meestal in Nederlands geskryf. Sy dood by wyse van eutanasie, welke wettig is in België, het tot aansienlike konsternasie gelei.
Lewe
Hugo Claus is op 5 April 1929 in Sint-Janshospitaal in Brugge, België gebore. Hy was die oudste van vier seuns van wie die vader Jozef Claus was en die moeder Germaine Vanderlinden. Jozef het gewerk as 'n drukker, maar was ook gaande oor teater.
Hugo het skoolgegaan aan 'n kosskool en die Duitse okkupasie van België tydens die Tweede Wêreldoorlog meegemaak. Die ondervinding sou 'n formatiewe rol speel in Claus se ontwikkeling, en sou later deur Claus aangepas word tot sy semi-outobiografiese roman Het verdriet van België. Baie van Claus se onderwysers was deel van die Vlaamse Beweging, die groep nasionaliste wat simpatiekgesind was tot fascisme, en Claus het aangesluit by die pro-Duitse jeugvlerk van die Vlaamse Nasionale Unie. Sy vader was ook vlugtig aangehou na die bevryding van België op aanklagte dat hy saamgewerk het met die Spilmoondhede teen die Geallieerdes. Claus was op 'n meer gevorderde stadium van sy lewe simpatiekgesind teenoor die linkses. Claus sou na bewering in 1960's die sosialistiese model lof toeswaai na 'n besoek aan Kuba.
Die begin van Claus se aansien in letterkundige kringe, en sy buiging as 'n romansier, het in 1950 op die ouderdom van een-en-twintig plaasgevind met die publikasie van De Metsiers. Sy eerste gepubliseerde gedigte was eintlik reeds in 1947 deur sy vader gedruk. Hy het van 1950 tot 1952 in Parys gewoon waar hy baie lede van die CoBrA-kunsbeweging ontmoet het.
Van 1953 tot die begin van 1955 het Hugo Claus in Italië gewoon waar sy vriendin Elly Overzier (gebore in 1928) gespeel het in 'n paar rolprente. Hulle is getroud op 26 Mei 1955. Hul seun Thomas is op 7 Oktober 1963 gebore. In die vroeë 1970's het Claus 'n verhouding gehad met die aktrise Sylvia Kristel, wat 23 jaar jonger as hy was, en saam met wie hy in 1975 'n seun genaamd Arthur gehad het. Die verhouding het egter geëindig in 1977 toe Kristel vir Claus gelos het vir die akteur Ian McShane.
Literêre loopbaan
Hugo Claus is beskou as een van die belangrikste kontemporêre Vlaamse skrywers. Claus het die roman Schola Nostra (1971) onder die skuilnaam Dorothea Van Male gepubliseer. Hy het ook die skuilname Jan Hyoens en Thea Streiner gebruik. Die 1962 roman De verwondering en 1983 se Het verdriet van België is van Claus se belangrikste werke as romansier. Lee beskou Het verdriet van België as 'n postmodernistiese kritiek van nasionale identiteit.
Hy het egter die meeste werke gelewer in sy literêre hoedanigheid as dramaturg. Claus het 35 oorspronklike stukke en 31 vertalings van Engelse, Griekse, Latynse, Franse en Spaanse toneelstukke en romans geskryf. Sy dramatiese skets Masscheroen is aanvanklik opgevoer by die Knokke Casino. Die werk is aangeval as godslasterlik en as nadelig vir die publiek se morele welstand. Die opvoering van die toneelstuk het 'n regsaak tot gevolg gehad waarin Claus vervolg en skuldig bevind is aan klagte van openbare onsedelikheid. Claus is beveel om 'n boete van tienduisend Belgiese franc te betaal en om tronkstraf van vier maande uit te dien. Die vonnis is later versag tot 'n opgeskorte vonnis na 'n suksesvolle openbare mosie.
Claus het ook die draaiboek van 'n satiriese strokiesverhaal, "De Avonturen van Belgman" in 1967 geskryf. Die strokiesverhaal is geteken deur die kunstenaar Hugoké (Hugo de Kempeneer).
Hugo Claus se naam is verskeie kere genoem in verband met die Nobelprys vir Letterkunde, waarop hy terloops en ongeërg kommentaar gelewer het: "hierdie prysgeld sal my welgeval".
Skilderwerk en rolprente
As 'n skilder was Claus vanaf 1950 'n deelnemer aan die CoBrA kunsbeweging. Hy het vriendskappe ontwikkel met sommige van die beweging se lede, en het in 1949 'n boek deur Pierre Alechinsky geïllustreer. Hy het met sleutelfigure saamgewerk in die beweging, insluitende Karel Appel en Guillaume Cornelis van Beverloo en deelgeneem aan sommige uitstallings. Hy het later sy ondervindinge van die tydperk gebruik in sy boek Een zachte vernieling.
Claus was tussen 1964 en 2001 die regisseur van sewe rolprente. Sy rolprent Het sacrament is gewys in die Un Certain Regard-afdeling tydens die 1990 Cannes Filmfees.
Dood
Claus het gelei aan Alzheimersiekte en versoek dat sy lewe deur eutanasie beëindig word. (welke 'n wettige prosedure in België is) Hy het op 19 Maart 2008 in Middelheim Hospitaal in Antwerpen gesterf.
Bert Anciaux, die destydse Vlaamse Minister van Kultuur, het gekonstateer; "Ek het hom goed genoeg geken om te weet dat hy met trots en waardigheid wou heengaan." Die voormalige Belgiese eerste minister, Guy Verhofstadt het gesê dat hy hom kon verbeel dat die aanvang van Alzheimer se siekte "onvermydelike en onuitstaanbare marteling" veroorsaak het. "Ek kan saamlewe met die feit dat hy dus so besluit het" het hy gesê, "want hy het ons verlaat as 'n groot gloeiende ster, net betyds, net voordat hy sou verval het in 'n gravitasiekolk."
Sy dood deur genadedood het kritiek van die Rooms Katolieke Kerk en die Belgiese Alzheimer Liga ontvang. Die Rooms Katolieke Kerk het die mediadekking gekritiseer en die Belgiese kardinaal Godfried Danneels het verwys na Claus se genadedood in sy Paasfees boodskap. Die Belgiese Alzheimer Liga respekteer Claus se besluit, maar glo dat die mediadekking van sy dood veel te wense oorlaat, omrede dit ander opsies vir Alzheimer pasiënte verwaarloos.
Bibliografie (onvolledige lys)
Claus het meer as 'n duisend bladsye poësie, meer as sestig toneelstukke, meer as twintig romans, rolprentdraaiboeke, librettos en vertalings geskryf.
Inflatella pellicula
Inflatella pellicula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Betsy de la Porte
Die Suid-Afrikaanse mezzosopraan Betsy de la Porte is op 16 Junie 1901 in Wolmaransstad gebore en het onder madame Hodgson Palmer gestudeer.
Inflatella pellicula
Die spons behoort tot die genus Inflatella en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Schmidt.
Betsy de la Porte
Met 'n beurstoekenning van Unisa het sy in 1925 na Londen vertrek, waar sy drie jaar lank aan die Royal Academy of Music gestudeer het.
Nikolajefski (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Nikolajefski 109 inwoners gehad, van wie almal etniese Kasakke was.
Betsy de la Porte
In 1928 het sy haar debuut in Covent Garden gemaak. Ná verdere studie in Duitsland het sy in 1930 na Londen teruggekeer en in die volgende ses jaar gereeld in Covent Garden opgetree. In 1935 het sy met mnr. W.J.G. Tomlinson in die huwelik getree. Ná haar terugkeer na Suid-Afrika het sy bekendheid verwerf met haar konsert- en radio-optredes.
As die bekendste kunstenaar van haar tyd het sy gereeld ander kunstenaars, en veral komponiste, geïnspireer om liedere vir haar stem te skryf, wat sy dan gereeld by haar uitvoerings ingesluit het. .
In 1947 is sy weer na Londen, waar sy op uitnodiging van Benjamin Britten lid van sy English Opera Group geword het. Tydens die Glyndebourne Festival het sy in Britten se nuwe komiese opera, Albert Herring, die rol van Mrs. Herring vertolk.
Fuchsia (Crayolakleur)
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word fuchsia as volg voorgestel:
Famine, Affluence, and Morality
"Famine, Affluence, and Morality" ("Hongersnood, welvaart en moraliteit") is 'n essay geskryf deur Peter Singer in 1971 en gepubliseer in Philosophy & Public Affairs in 1972. Dit voer aan dat welvarende persone moreel verplig is om baie meer hulpbronne aan humanitêre sake te skenk as wat in Westerse kulture as normaal beskou word. Die essay is geïnspireer deur die hongersnood van Bangladesj Bevrydingsoorlog-vlugtelinge, en gebruik hul situasie as 'n voorbeeld, hoewel Singer se argument algemeen in omvang is en nie beperk is tot die voorbeeld van Bangladesj nie. Die essay word wyd aangewys as 'n voorbeeld van Westerse etiese denke.
Opsomming
Een van die kernargumente van hierdie essay is dat, as 'n mens jou rykdom kan gebruik om lyding te verminder - byvoorbeeld deur pogings om hongersnood te verlig - sonder enige beduidende vermindering in die welsyn van jouself of ander, dit immoreel is om nie so te doen nie. Singer voer die "drenkelingkind"-argument of verdrinkingskind-analogie in: Volgens Singer is gebrek aan optrede duidelik immoreel as 'n kind besig is om in 'n vlak dam te verdrink en iemand dit kan red, maar kies om dit nie te doen nie; en ook om groter geografiese afstand te plaas tussen die persoon in nood en die potensiële helper verminder nie laasgenoemde se morele verpligtinge nie:
"Dit maak geen morele verskil of die persoon wat ek kan help, 'n buurman se kind tien meter van my af is of 'n Bengaal wie se naam ek nooit sal weet nie, tienduisend myl weg is nie. ... Die morele standpunt vereis dat ons verby die belange van ons eie samelewing kyk. Voorheen was ... dit dalk kwalik haalbaar, maar dit is nou heel haalbaar. Uit die morele oogpunt moet die voorkoming van die hongersnood van miljoene mense buite ons samelewing ten minste so dringend beskou word as die handhawing van eiendomsnorme binne ons samelewing."
Die welvarendes, sê Singer, is deurgaans skuldig daaraan dat hulle dit nie erken nie, omdat hulle groot hoeveelhede surplusrykdom het wat hulle nie gebruik om humanitêre projekte in ontwikkelende lande te help nie. Hier is die strekking van Singer se argument: •	"Lyding en dood weens 'n gebrek aan voedsel, skuiling en mediese sorg is sleg". • "As dit in ons vermoë is om te verhoed dat iets sleg gebeur, sonder om daardeur iets van vergelykbare morele belang op te offer, dan behoort ons dit moreel te doen." • "Dit maak geen morele verskil of die persoon wat ek kan help 'n buurman se kind tien meter van my af is of 'n Bengaal is wie se naam ek nooit sal weet nie, wat tienduisend myl weg is nie." • "Die beginsel maak geen onderskeid tussen gevalle waarin ek die enigste persoon is wat enigiets moontlik kan doen en gevalle waarin ek net een onder miljoene in dieselfde posisie is nie".
Ontvangs en kritiek
Filosoof Gilbert Harman beskou "Famine, Affluence, and Morality" as een van die bekendste artikels in etiek. In 1981 het filosoof James Rachels van die artikel gesê: "'n Mens het intellektuele belangstelling in die argument gevoel, maar ook skuld omdat hy nie meer geld bygedra het om hongersnood te verlig nie".
Singer se artikel het die skryf van Peter Unger se 1996-boek Living High and Letting Die geïnspireer.
Filosoof William MacAskill is beïnvloed deur die essay, wat hy in 'n voorgraadse seminaar teëgekom het; MacAskill het later 'n stigter van die effektiewe altruïsme-beweging geword. In 2015 het The New Republic die invloed van Singer se opstel op effektiewe altruïsme opgemerk.
Die "drenkelingkind"-analogie verskaf die titel van die 2015-boek Strangers Drowning deur Larissa MacFarquhar, wat die lewens van verskeie ekstreme altruïste dokumenteer, van wie sommige deur Singer se essay beïnvloed is.
Inflatella tubulosa
Inflatella tubulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Sargas
Sargas (ook bekend as Theta Scorpii of θ Sco) is ’n dubbelster in die suidelike sterrebeeld Skerpioen (Scorpius). Met sy skynbare magnitude van 1,87 is dit een van die helderste sterre in die naglug. Volgens parallaksmetings is dit sowat 300 ligjare van die Son af. Die twee komponente is θ Scorpii A en B.
Name
Die dubbelster se Bayer-naam is "Theta Scorpii". Sy tradisionele naam, "Sargas", is van Sumeriese herkoms, of is dalk die Persies vir "pylpunt". In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam "Sargas" vir θ Scorpii A goedgekeur omdat hulle name aan individuele sterre toegeken het eerder as aan sterstelsels.
Eienskappe
Die primêre ster, A, is ’n geëvolueerde helder reus met ’n sterreklassifikasie van F0 II. Sy massa is sowat 5,7 keer dié van die Son, maar dit het uitgesit tot ’n radius van 26 keer die Son s’n en ’n ligsterkte van 1 834 keer dié van die Son. Sy effektiewe temperatuur van 7 268 K gee dit die tipiese geelwit kleur van ’n F-tipe ster. Die ster roteer baie vinnig en het daarom ’n ovaal vorm, met die radius by sy ewenaar wat 19% groter is as by sy pole.
Die metgeselster, B, het ’n skynbare magnitude van 5,36 en is 6,470 boogsekondes van die hoofster af.
Kultuuraspek
Theta Scorpii kom voor op die vlag van Brasilië en simboliseer die staat Alagoas.
Zaton (Astrachan-oblast)
Zaton (Russies: Затон) is 'n Kasakse dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Karaoelnoje Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Zaton 788 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Vito Ciancimino
Vito Alfio Ciancimino (Italiaanse uitspraak: ˈviːto ˈalfjo tʃantʃiˈmiːno; 2 April 1924 – 19 November 2002) was 'n Italiaanse politikus wat na aan die Mafia-leierskap gestaan het, en wat bekendheid verwerf het omdat hy homself en sy medewerkers verryk het deur op korrupte wyse beplanningskonsessies toe te staan. Hy het vlugtig gedien as burgemeester van Palermo, Sisilië as 'n Christelike Demokraat. Ciancimino was nou verbonde aan die Mafia-baas en vlugteling Bernardo Provenzano, maar het Salvatore Riina as irrasioneel beskou.
In die nasleep van woede jeens Mafia-bom aanvalle in die negentigerjare is Ciancimino gekontak deur Carabinieri Kolonel Mario Mori, maar die inhoud van die besprekings word betwis. Ciancimino het glo beweer dat hy 'n lys van die eise van Salvatore Riina, die'baas van base', gehad het. Soos wat sy prys vir die staak van aanvalle deurgegee is, is Mori, wat volgehou het dat daar geen lys was nie, dat sy kontak met Ciancimino daarop gemik was om die Mafia te bestry, en dat hy weinig bekend gemaak het behalwe vir die feit dat hy implisiet erken het dat hy Mafia-lede ken, aangekla.
Die plunder van Palermo
Die spoorwegkonsessie het 'n keerpunt in Ciancimino se lewe geword. Hy het 'n ryk man geword, verhuis, en sy lewensstyl verander. In 1959, toe 'n mede-Christen-demokraat, Salvo Lima, burgemeester van Palermo geword het, het Ciancimino assessor vir openbare werke en boupermitte geword. Hierdie tydperk sou die toppunt wees van die Plunder van Palermo, 'n oplewing in konstruksiewerke wat gelei het tot die vernietiging van die stad se groen gordel en die gepaardgaande wonings wat aan die stad 'n groot mate van argitektoniese styl verleen het, ten einde plek te maak vir karakterlose en verspotte woonstelblokke. Intussen is ook Palermo se geskiedkundige sentrum verwaarloos.
Ciancimino, wat deur die Mafia manteldraaier Tommaso Buscetta beskryf is as " 'n Corleonese verduisteraar", het 'n ontsaglike fortuin gemaak in omkoopgeld. Ciancimino was eerlik oor die noodsaak van omkoopgeld. Indien die Christen-demokrate 40% van die stemme op hulle verenig het, het hulle 40% van die konstruksiekontrakte benodig, het hy verduidelik. Italië sou eenvoudig nie sonder omkoopgeld werk nie: "Dit sou wees asof iemand een van die vier wiele van 'n motor wou verwyder."
Burgemeester van Palermo
Die verkiesing van Ciancimino as burgemeester van Palermo in Oktober 1970 het 'n oproer veroorsaak. Die Antimafia-kommissie van die Italiaanse parlement het bedenkinge oor sy verkiesing uitgespreek, en hy is kort daarna ondersoek vir verduistering van stadsfondse, asook vir sy oënskynlike bande met die mafia. In April 1971 het Ciancimino uit die amp bedank. Alhoewel die Antimafia-kommissie oorvloedige dokumentasie sou verskaf oor die verhouding tussen die Mafia en ander politieke - en entrepreneur-persoonlikhede, bly Ciancimino een van die onaantasbares.
Paolo Monti
Paolo Monti (11 Augustus 1908 − 29 November 1982) was 'n Italiaanse fotograaf wat bekendheid verwerf het met sy argitektuurfotografie. Monti het sy loopbaan as professionele fotograaf in 1953 begin, met 'n vroeë werkperiode wat aan Venesië gewy is. Hier het hy in 1948 saam met ander belangstellendes die fotografieklub La Gondola gestig. Meer as 1 300 werke uit hierdie periode word in die Archivio Storico della Gondola te Venesië bewaar.
Vito Ciancimino
Arrestasie en skuldigbevinding
Ciancimino is in 1984 gearresteer na die getuienis van die Mafia pentito (manteldraaier) Tommaso Buscetta. Hy is aangekla van die onbehoorlike toekenning van $ 400 miljoen se kontrakte vir openbare werke, sameswering met die mafia, bedrog en verduistering. Landdroste het ontdek dat hy oor 'n groot fortuin beskik, wat in die bankdeposito-boeke onder denkbeeldige name of in Kanadese banke gehou is.
Buscetta het Ciancimino verbind met twee van die mees berugte mafiosi: Salvatore Riina en Bernardo Provenzano, te wete die leiers van die magtigste Mafia-groep, die Corleonesi uit Ciancimino se geboortestad. Na uitgerekte regsgedinge is hy verhoor, en in 1992 tot dertien jaar gevangenisstraf gevonnis vir sy Mafia-bande en vir geldwassery ter bedrae van miljoene dollars. Dit was die eerste keer dat 'n politikus skuldig bevind is aan samewerking met die Mafia. Danksy uitgerekte appèlle het die vonnis eers in November 2001 in werking getree. Ciancimino is uit die Christen-demokratiese Party geskors.
Na die Mafia-moorde op Salvo Lima en die Antimafia-regters Giovanni Falcone en Paolo Borsellino is Ciancimino in 1992 genader deur Kolonel Mario Mori van die Carabinieri. Hulle het verskeie geheime vergaderings gehad. Dit is onseker wat presies hierop gevolg het. Volgens sy seun het Ciancimino verklaar dat Provenzano, self een van die gewildste Mafia-vlugtelinge, Riina verraai het deur die presiese ligging van Riina se skuilplek aan te dui. Die Carabinieri se weergawe is dat Balduccio Di Maggio, 'n ambisieuse Mafioso wat deur Riina berispe is, 'n informant geword het wat gewys het waar 'n welgestelde sakeman wat as Riina se bestuurder gewerk het, woon. Dit het die inhegtenisname van Riina in Palermo in Januarie 1993 deur Mori se eenheid moontlik gemaak. Mori en die minister aan wie hy gerapporteer het is later vrygespreek op aanklagte van bande met die Mafia en die versuim om Provenzano in hegtenis te neem, wat Riina opgevolg het as die grootbaas van die mafia. Ciancimino het beweer dat die Carabinieri hom voor die inhegtenisneming van Riina bedrieg het deur voor te stel dat hy vir die teruggawe van sy paspoort vra wat van hom ontneem is as voorsorgmaatreël; wel wetende dat die versoek daartoe sou lei dat regters hom gevangenisstraf sou oplê omdat hy as 'n vlugrisiko beskou is.
Luca Badoer
Luca Badoer (gebore 25 Januarie 1971) is 'n voormalige Italiaanse renjaer. Badoer het vir die Scuderia Italia-, Minardi, Forti en mees onlangs Ferrari-spanne gejaag. Benewens sy wedrenpligte was Badoer een van die aktiewe toets- en reserwejaers vir Ferrari van 1998 tot 2010 en het in 2009 ingestaan vir Ferrari se gereelde renjaer Felipe Massa by die 2009 Europese Grand Prix en die 2009 Belgiese Grand Prix nadat die Brasiliaan beseer is tydens kwalifisering vir die 2009 Hongaarse Grand Prix en sy gereelde plaasvervanger, Michael Schumacher, ook weens 'n besering onttrek het.
Vito Ciancimino
Laaste jare en die vermiste fortuin
Ciancimino het sy laaste jare in relatiewe gemak deurgebring. Aangesien sy gesondheid swak was, is sy vonnis gewysig na huisarres in Rome. Hy is toegelaat om inkopies te doen, en om chauffeur-aangedrewe ritte in die Albanberge mee te maak. Toe die stadsraad van Palermo in Maart 2002 € 150 miljoen skadevergoeding van hom aangevra het, het hy gesê: 'Wil hulle dit alles in kontant hê?' Hy het 'n seiljag, historiese geboue, 'n Ferrari en winkels in Palermo besit. Ciancimino is op 19 November 2002 aan 'n hartaanval oorlede, en laat 'n vrou en vyf kinders na. Sy totale fortuin bly onbekend.
Luca Badoer
Badoer hou die rekord vir die meeste Grands Prix begin (50) en die meeste renrondtes voltooi (2364) sonder om 'n punt aan te teken, hoewel al sy renne gedurende 'n tydperk gekom het toe slegs die voorste ses eindigers punte aangeteken het. Onder die 2010-tellingstelsel sou hy 26 punte oor sy loopbaan aangeteken het. Hy het amper punte in die 1999 Europese Grand Prix behaal toe 'n sterk dryfkrag hom die vierde plek laat bereik het, maar die ratkas van sy Minardi het ingegee met 13 rondtes oor. Op 11 Augustus 2009 is dit bevestig dat Badoer na byna 10 jaar na Formule Een-renne sou terugkeer om die beseerde Felipe Massa by die 2009 Europese Grand Prix in Valencia te vervang. Massa is tydens die kwalifiserende sessie vir die 2009 Hongaarse Grand Prix beseer toe 'n stuk vering van die agterkant van Rubens Barrichello se Brawn GP -motor afgeval het en Massa se helm getref het, sy skedel gebreek het, hom bewusteloos gestamp en in 'n bandemuur laat vasjaag het. Michael Schumacher sou Massa vervang, maar 'n nekbesering wat Schumacher vroeër die jaar in 'n Duitse superfietstoets opgedoen het, het hom gedwing om te onttrek .Die BBC het berig dat Badoer die pos gekry het as 'n “dankie vir sy toewyding aan die span”. Badoer se tien jaar wag is 'n bietjie korter as die tien jaar en drie maande tussen Jan Lammers se verskynings by die 1982 Nederlandse Grand Prix en die 1992 Japannese Grand Prix.
Vito Ciancimino
Laaste jare en die vermiste fortuin
Sy seun, Massimo Ciancimino, is in Junie 2006 gearresteer en van geldwassery en ander misdrywe aangekla. Aanklaers meen die fortuin wat die seun en erfgenaam van Vito Ciancimino opgebou het, kan ongeveer € 60 miljoen beloop. Hulle beweer dat hulle 'n papierspoor op die been gebring het wat Ciancimino Jr. met bankrekenings in die Maagde-eilande, Amsterdam en Switserland verbind. In notas wat in die kothuis buite Corleone gevind is waar Provenzano gearresteer is, noem twee van die honderde van sy notas vir Ciancimino by sy naam. 'n Nota beweer dat Ciancimino "geld gesteel het wat bedoel was om na die families van [Mafia] gevangenes wat in nood is te gaan, en nie om hom in staat te stel om in Rome pret te hê nie ... "
Ciancimino was Mafia-baas Bernardo Provenzano se skepping, en Provenzano het hom beskerm en bevorder om sy eie belange te beskerm. Die pentito Gioacchino Pennino het onthul dat Provenzano vir Ciancimino geadviseer het, en sy politieke loopbaan geloods en gelei het, en persoonlik enigiemand gekonfronteer het wat nie lojaal was nie. Falcone het Ciancimino beskryf as die mees politiese kreatuur van die mafiosi, en die grootste mafioso van die politici.
Fagot
Die fagot (ook bekend as die baspyp) is ŉ besondere lang houtblaasinstrument, en ten einde dié blaasinstrument meer hanteerbaar te maak word dit in 'n U-vorm teruggevou. Vanweë die lengte het die toonomvang na onder baie uitgebrei sodat dit 'n totale omvang van meer as drie oktawe het.
Gedurende Bach en Handel se tyd het die fagot vier kleppe gehad. Die instrument is in die laat 18e eeu en in die 19e eeu tegnies deur Carl Almenraeder en Wilhelm Heckel verbeter. Dit is 'n dubbelrietinstrument en is verwant aan die hobo.
Die toonmoontlikhede van die fagot is feitlik onbeperk. Afgesien van sy ryk en warm klanke, wat hom veral geskik maak vir solopassasies, kan hy ook uitstekend aansluit by die strykers en die koperseksie in die orkes. Vinnige lopies en staccato's word ook met gemak hanteer. Veral die staccato-gedeeltes word dikwels vir komiese effekte gebruik, wat dan ook die fagot die bynaam "nar van die orkes" besorg het.
Die kontrafagot is 5,93 m lank en is in 'n dubbele U-vorm teruggevou. Dit kan 'n oktaaf laer as die fagot speel.
'n Persoon wat die fagot bespeel, word 'n fagotblaser genoem.
Zondo
Die naam Zondo kan verwys na:
Patrick Gallois
Patrick Gallois (gebore in 1956) is 'n Franse fluitspeler en dirigent.
Gallois is in Linselles naby Lille in die noorde van Frankryk gebore. Hy het op die ouderdom van sewentien jaar met sy studies aan die Paryse Konservatorium onder die gevierde fluitspeler Jean-Pierre Rampal begin en na twee jaar eerste prys ontvang. Teen 21 het hy die hooffluitspeler van die Orchestre National de France onder Lorin Maazel geword. Hy het van 1977 tot 1984 in dié kapasiteit gedien. In 1984 het hy sy pos verlaat vir 'n loopbaan as 'n fluitsolis en later, dirigent.
Gallois het reeds onder verskeie bekende dirigente gespeel, insluitende Leonard Bernstein, Karl Böhm, Pierre Boulez, Sergiu Celibidache, Eugen Jochum, en Seiji Ozawa. Hy neem ook gereeld deel aan kamermusiek saam met musikante soos Juri Bashmet, Jörg Demus, Natalia Gutman, die Lindsay Strykkwartet en Peter Schreier. Hy het vantevore ook saam met Jean-Pierre Rampal en die harpspeelster Lily Laskine gespeel. Galois het 'n eksklusiewe opname-kontrak met Deutsche Grammophon gehad, en het meer onlangs opnames saam met Naxos gemaak. Sy diskografie sluit 75 opnames in. Hy gee sedert 1999 klas aan die Accademia Musicale Chigiana. Gallois was vanaf 2003 tot 2012 die musikale direkteur (hoofdirigent) van die Jyväskylä Sinfonia in Jyväskylä, Finland. Hy het saam met die orkes in Europa en Japan getoer.
Staalpienk
Staalpienk is 'n kleur, 'n diep skakering van magenta.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word staalpienk as volg voorgestel:
Sien ook
Shades of pink
Inflatella viridis
Inflatella viridis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Inflatella en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Iophon (genus)
Iophon is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Negozio Olivetti
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Negozio Olivetti
Pioneer 1
Pioneer 1 (ook bekend as Able 2) was 'n onbemande Amerikaanse ruimtetuig, onder beheer van Nasa, gelanseer deur 'n Thor-Able vuurpyl op 11 Oktober 1958. Die sending was beplan dat Pioneer 1 in 'n wentelbaan om die Maan sou gaan en wetenskaplike metings sou doen. Weens 'n navigasiefout kon dit nie daarin slaag om in 'n wentelbaan te gaan nie en is vernietig toe dit die Aarde se atmosfeer binnegedring het. Die sending het 43 uur geduur en het 'n apside van 113 800 km bereik. Dit was die tweede en suksesvolste van drie Thor-Able sendings. Die sending was deel van die Pioneer-program.
Negozio Olivetti
Inwyding
Pioneer 1
Ruimtetuig ontwerp
Pioneer 1 is gebou deur Space Technology Laboratories, 'n divisie van Ramo-Wooldridge Corp (later TRW Inc.), en het bestaan uit 'n dun, silindriese middel gedeelte met 'n kort, dik (16,5 cm), afgeknotte keël aan beide kante van die silinder. Die silinder was 74 cm in diameter en die afstand van die punt van die een keël tot by die punt van die ander keël was 76 cm. In die middel-as van die ruimtetuig was 'n vastestaatbrandstof vuurpylmotor van 11 kg. met die uitlaat van die motor wat uitgesteek het aan die punt van die onderste keël. Die motor was die hoof- strukturele gedeelte van die ruimtetuig. Daar was agt klein, lae-stukrag vastestaatbrandstofstuwers vir snelheidaanpassings bo-op die boonste keël, in 'n ring, aangebring. Die stuwers kon afgeskiet word na gebruik. Daar was ook 'n magnetiese dipool antenne aan die bokant van die boonste keël. Die ruimtetuig was bedek met 'n gelamineerde plastiek. Die totale massa van die ruimtetuig was na stuwerskeiding 34,2 kg en na die motor ontbrand het was die massa 23,2 kg
Negozio Olivetti
1958
Pioneer 1
Ruimtetuig ontwerp
Die drie-stadium Thor-Able vuurpyl het bestaan uit 'n aangepaste Amerikaanse Lugmag Thor IRBM missiel (vloeistof aangedrewe met stukrag van 69,000 kg) as die eerste stadium. Die tweede stadium het bestaan uit aangepaste Vanguard vuurpyl, ook vloeistof aangedrewe met stukrag van 3,402 kg. Die derde stadium was 'n vastestaat eenheid gebaseer op 'n Vanguard-ontwerp met 52,844 kg-sekonde stukrag.
Negozio Olivetti
Argitek
Pioneer 1
Ruimtetuig ontwerp
Die wetenskaplike instrumente aan boord het 17.8 kg geweeg en het bestaan uit 'n infrarooi beeldaftasting-televisiestelsel om die Maan se oppervlakte met 'n resolusie van 0.5° te studeer, 'n ionisasie kamer om radiasie in die ruimte te meet, 'n diafragma/mikrofoon samestelling om mikrometeoriete te bespeur, 'n magnetometer om magnetiese velde van tot 5 mikrogauss te meet en temperatuur veranderbare weerstand om die ruimtetuig se interne kondisies te meet. Elektrisiteit om die ruimtetuig se vuurpyle te ontsteek is verskaf deur nikkel-kadmium batterye, silweroksied battery het die televisiestelle van elektrisiteit voorsien en kwik batterye het al die ander stelsels van elektrisiteit voorsien. Radiokommunikasie het die 108.06 MHz band gebruik via 'n elektriese dipoolantenna gebruik vir telemetrie en 'n dopplerformasie van 300 mW en magnetiese dipoolantenna vir die televisiestelsel van 50 W. Bevele vanaf die Aarde is ontvang deur die elektriese dipoolantenne teen 115 MHz. Die ruimtetuig sou in die rondte getol het teen 1,8 omwentelings per sekonde. Die tolrigting was min of meer reghoekig met die geomagnetiese meridiaan vlakke van die trajek.
Sending
Twee dae na die mislukking van Pioneer 0 op 17 Augustus 1958 is Thor 129, die bystand vuurpyl, opgerig op lanseer platform LC-178 as voorbereiding vir 'n September lansering. Die na-vlug ondersoek het daarop gedui dat 'n turbopomp gefaal het, dieselfde probleem het die verlies van Thor-Able 116 in April veroorsaak. Dit was gevolg deur Atlas lansering op 18 September wat misluk het, dus het die Amerikaanse Lugmag besluit om al dié turbopompe in hulle voorraad van Thor en Atlas missiele, te vervang. Thor 129 is dus van die platform verwyder en vervang met Thor 130.
Op 11 Oktober 1958 is Pioneer 1 seepglad gelanseer, maar die leidingstelsel het die Thor effens te hoog en vinnig gestuur, wat veroorsaak het dat die tweede trap 3° hoër as wat beplan, gelig is. Gevolglik het dit 10 sekondes vroeër as beplan afgeskakel en ook die derde stadium tydens skeiding gestamp. Die derde fase is ongeveer 15° opwaarts gelaat en het 'n snelheidstekort van ongeveer 500 voet per sekonde gehad. Die stuwers op die derde stadium is afgevuur om vir die stukrag tekort te vergoed, maar het slegs 150 voet per sekonde se snelheid bygevoeg, onvoldoende om uit sy wentelbaan om die Aarde te ontsnap. As ’n laaste uitweg het die grondpersoneel besluit dat as hulle nie Pioneer 1 na die Maan kon kry nie, hulle dit in ’n hoë Aarde wentelbaan sou plaas deur die aangehegte soliede vuurpylmotor af te vuur. Die onakkurate lanseringsbaan het die ruimtetuig egter op 'n wentelbaan geplaas wat gelei het tot termiese verhitting en verkoeling bo wat die primitiewe temperatuur beheerstelsel kon hanteer. Die ruimtetuig se interne dele het tot byna vriespunt temperatuur geval, wat die vastestaat motorontsteker onbruikbaar gemaak het. Pioneer 1 het 'n totale afstand van 113,800 kilometer bereik voordat dit terug na die aarde begin val het.
Pioneer 1 was vanaf Kaap Canaveral- ruimtemagstasie se platform LC-17A gelanseer om 08:42:00 Greenwichtyd maar het nie die Maan bereik nie. Die vlugtyd was 43 uur en die tuig het die atmosfeer binnegedring op 13 Oktober 1958 bokant die suide van die Stille Oseaan. Behalwe vir die eerste uur, was die sein-tot-ruis verhouding van die radio transmissie goed en daar ongeveer 75% van die vlugtyd met die ruimtetuig gekommunikeer. Dit is eers beëindig toe die ruimtetuig die atmosfeer binnegedring het. 'n Klein hoeveelheid wetenskaplike inligting is verkry. Onder andere is daar bepaal dat die radiasie rondom die aarde in die vorm van bande is. Die radiasie was gemeet en karteer en die hydromagnetiese ossillasies van die magneet is gesien. Die digtheid van mikrometeoriete en tussen planeet magneetvelde was ook gemeet.
Programma 101
Die Olivetti Programma 101, ook bekend as Perottina of P101, was die eerste kommersiële tafelrekenaar ter wêreld wat vry geprogrammeer kon word. Die rekenaar, wat deur die Italiaanse onderneming Olivetti in Ivrea, Piëmont vervaardig is, is ontwerp deur die ingenieur Pier Giorgio Perotto.
Na Programma 101 word deesdae gewoonlik verwys as programmeerbare tafelrekenmasjien met drukker aangesien sy aritmetiese instruksies ooreenkom met rekenmasjienbedrywighede. Nogtans is dit 'n rekenaar in sy eie reg wat oor 'n ewetoeganklike geheue, sentrale verwerkingseenheid (wat nog uit transistors bestaan het), sleutelbord, drukker en skerm (bestaande uit twee lampies) beskik.
Negozio Olivetti
Carlo Scarpa
Bestuurders
Fondo Ambiente Italiano
Webtuiste
negozioolivetti.it
Die Negozio Olivetti, een van die belangrikste voorbeelde van moderne 20ste eeuse boukuns in Venesië wat deur die befaamde argitek Carlo Scarpa ontwerp is, is oorspronklik in 1958 as 'n toonlokaal vir die Italiaanse onderneming Olivetti geopen.
Die toonlokaal het danksy die inisiatief van die Italiaanse ingenieur, politikus en entrepreneur Adriano Olivetti (1901−1960) ontstaan om hier die onderneming se befaamde tik- en rekenmasjiene te vertoon. Reeds kort ná sy opening het die vlagskipwinkel ook as uitstallingsruimte vir klein kunsskoue gedien. Nadat Olivetti die toonlokaal in 1997 gesluit het, het die lokaal in Venesië se Procuratie Vecchie-gebou 'n tyd lank 'n aandenkingwinkel gehuisves.
Later is die toonlokaal deur sy eienaar, die versekeringmaatskappy Assicurazioni Generali, sorgvuldig gerestoureer. Dit word sedertdien bestuur deur die Fondo Ambiente Italiano (FAI), 'n nie-winsgewende stigting wat kulturele monumente bewaar en vir die publiek toeganklik maak. So het ook die Negozio Olivetti in 2011 sy deure weer vir besoekers geopen.
David Lambert (akteur)
David Lambert (gebore 29 November 1993) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Lifeguard (2013) en in die televisiereekse Psych (2006), Aaron Stone (2009), en The Fosters (2013).
Neuengamme
Neuengamme is 'n kwartier van Hamburg, Duitsland, wat geleë is in die Bergedorf gemeente naby die Dove Elbe rivier ('n sytak van die Elbe rivier). Die bevolkingsgetalle van hierdie landelike kwartier, wat deel is van die Vierlande, was in 2016 3,691 siele.
Gedurende die bewind van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty was die Neuengamme-konsentrasiekamp in Neuengamme geleë.
Purper
Purper is 'n kleur, 'n diep skakering van magenta.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word purper as volg voorgestel: