cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wallabies
Die nuwe millennium
In 2000 het Australië die Bledisloebeker verdedig en die Drienasiesreeks vir die eerste keer gewen. Die Wallabies het hierdie prestasie in 2001 herhaal en ook hul eerste reeksoorwinning nog teen die Britse en Ierse Leeus aangeteken. Beide die afrigter MacQueen en kaptein John Eales het gou ná hierdie mylpale afgetree. Hulle is deur die afrigter Eddie Jones en kaptein George Gregan opgevolg. As gevolg van die toenemende gewildheid het topvlak-rugby leaguespelers soos Mat Rogers, Wendell Sailor en Lote Tuqiri na rugbyunie oorgeskakel en voortaan vir die Wallabies uitgedraf. Dit was in kontras met die vorige eeu, waartydens baie rugbyunie-spelers met hoë salarisse na rugby league gelok is. In 2001 is die Wallabies deur die IRR as “span van die jaar” en Rod Macqueen as “afrigter van die jaar” aangewys.
Die Wallabies het tydens die Drienasiesreeks in 2002 nie daarin geslaag om hul titel te verdedig nie. Aansluitend is hulle weg deur Ierland en Engeland verras. Tydens die Drienasiesreeks in 2003 moes Australië die Bledisloebeker afstaan. In dieselfde jaar het die gasheer Australië sy Rugbywêreldbeker 2003-veldtog op indrukwekkende wyse afgeskop. Tydens die groepfase het die Wallabies Argentinië duidelik geklop, gevolg deur Namibië en Roemenië. In die laaste groepwedstryd het hulle Ierland naelskraap met 17–16 geklop. Vervolgens het hulle Skotland met 33–16 in die kwarteindstryd uitgeskakel. Die Wallabies het hul grootste oorwinning oor Nieu-Seeland aangeteken deur hulle met 22–10 in die halfeindstryd te verslaan. Daarna het George Gregan die Nieu-Seelanders met die woorde Four more years boys, four more years (“Nog vier jaar seuns, nog vier jaar”) geterg. Tydens ’n opwindende eindstryd is die Wallabies deur Engeland met 20–17 verslaan, die eindstryd is kort voor afloop van ekstra tyd deur Jonny Wilkinson se skepdoel beslis.
Goue Eeu
1602, toe die Vereenigde Oostindische Compagnie gestig is, word soms as die beginpunt van die Goue Eeu beskou. Gedurende die grootste deel van die daaropvolgende eeu ondervind die land merkwaardige ekonomiese groei, maar teen die rampjaar van 1672 was die Goue Eeu verby sy hoogtepunt.
Wallabies
Die nuwe millennium
Tydens die tienjarige herdenking van die professionalisering van rugby in 2005 is die Wallabies se span van die dekade aangekondig. John Eales is deur ’n keuringspaneel van 30 as kaptein aangewys. Ná afloop van die Europese toer in 2005, wat met ’n negatiewe rekord van agt nederlae in nege wedstryde geëindig het, het die pers soos die Daily Telegraph ’n beroep op die afdanking van beide Eddie Jones en George Gregan gedoen. Die voormalige afrigter Alan Jones het ook vir hul afdanking gepleit. In Desember 2005 het die Australiese Rugbyunie aan die groeiende druk oorgegee en Eddie Jones met John Connolly vervang. Tydens die Drienasiesreeks in 2006 het die Wallabies ’n noemenswaardige 49–0-oorwinning oor die Springbokke aangeteken, maar in die oorblywende wedstryde net gemengde prestasies behaal. In November dieselfde jaar het ’n skaars wegnederlaag teen Ierland gevolg. Op 10 Mei 2007 het beide die Walliese en Australiese beheerliggame met die stigting van die James Bevan-trofee daarop besluit om 100 jaar se toetsrugby tussen die twee lande te vier. Dit is genoem na die Australies-gebore Wallies-opgevoede man wat die Walliese span se eerste kaptein was; Australië het die eerste reeks om dié trofee met 2–0 gewen.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 het die Wallabies ná deels duidelike oorwinnings oor Japan, Wallis, Fidji en Kanada hul poel gewen. In die kwarteindstryd is hulle egter deur Engeland met 12–10 uitgeskakel. Connolly het sy bedanking as hoofafrigter aangebied en is aan die begin van 2008 deur Robbie Deans vervang. Nadat die sleutelspelers George Gregan en Stephen Larkham ná die teleurstellende toernooi hul loopbane beëindig het, het hy die taak gehad om ’n nuwe span saam te stel. Tydens die Drienasiesreeks in 2008 het die Wallabies ’n ambivalente indruk agtergelaat. Hulle het die All Blacks net een keer en die Springbokke twee keer verslaan. Hulle het ook hul ergste nederlaag tot dusver gely: 8–53 teen Suid-Afrika in Johannesburg. In 2009 het die Wallabies Italië twee keer en Frankryk een keer verslaan, aansluitend het hul prestasies egter agteruitgegaan, nadat hulle drie keer deur Nieu-Seeland en twee keer deur Suid-Afrika verslaan is. Tydens die 2009 eindjaarrugbytoetsreeks is die Wallabies vir die eerste keer in 27 jaar deur Skotland verslaan.
Diante do Trono
Diante do Trono (Voor die Troon) is 'n Brasiliaanse Christelike musiekgroep wat deur Ana Paula Valadão gelei word. Die groep is afkomstig van Belo Horizonte, Minas Gerais, Brasilië. Hulle het meer as 15 miljoen albums verkoop.
Wallabies
Heen en weer sedert 2010
In 2012 is Australië tuis deur Skotland verslaan, dit was hul eerste tuisnederlaag teen die Skotte sedert 1982. In dieselfde jaar is Italië net naelskraap verslaan, nadat Luciano Orquera in die laaste minuut ’n strafdoel, wat aan Italië sy eerste gelykopuitslag teen die Wallabies sou besorg het, misgeskop het. In 2013 het die Britse en Ierse Leeus na Australië getoer en twee van die drie toetswedstryde gewen. Hierdie mislukking en ’n maer wenrekord het daartoe bygedra, dat die hoofafrigter Deans toenemende druk ervaar het. Hy het in Julie 2013, ná ses jaar in die pos, bedank; sy opvolger was Ewen McKenzie. Tydens die 2013-Rugbykampioenskapreeks het die Wallabies twee nederlae elk teen Suid-Afrika en Nieu-Seeland gely, maar twee oorwinnings oor Argentinië aangeteken. Die 12–38-tuisnederlaag teen die Springbokke was die destyds ergste vir die Wallabies. Tydens die 2013 eindjaarrugbytoetsreeks het McKenzie die Wallabies na vier oorwinnings oor Italië, Ierland, Skotland en Wallis geneem. Nadat hulle egter in die eerste wedstryd van die reeks deur Engeland verslaan is, het die Wallabies die Grand Slam misgeloop.
Diante do Trono
Diskografie
Diante do Trono-reeks
Wallabies
Heen en weer sedert 2010
In 2014 het die Wallabies vir die eerste keer in vier jaar die Trophée des Bicentenaires ingepalm, nadat hulle drie agtereenvolgende oorwinnings oor Frankryk aangeteken het. Nadat die Wallabies aansluitend in hul openingswedstryd van die 2014-Rugbykampioenskapreeks teen die All Blacks gelykop gespeel het en daarmee vir die agste agtereenvolgende keer onoorwonne was, het hulle die kans gehad om hul reeks nederlae om die Bledisloebeker, wat in 2012 begin het, te beëindig. Maar ’n 20–51-nederlaag het alle hoop laat gaan. In die verdere verloop van die toernooi het die Wallabies hul eerste nederlaag teen Argentinië in 17 jaar gely; dit was die Poemas se eerste oorwinning sedert hul aansluiting by die Rugbykampioenskap. Op 18 Oktober 2014 het McKenzie as hoofafrigter bedank, vier dae later het die ARU Michael Cheika as sy opvolger aangestel. In sy eerste toetswedstryd onder Cheika het Australië in Cardiff sy tiende agtereenvolgende oorwinning oor Wallis aangeteken. Tydens die 2014 eindjaarrugbytoetsreeks is die Wallabies deur Frankryk, Ierland en Wallis verslaan, waardeur hulle na die sesde plek op die wêreldranglys gegly het.
Tydens die 2015-Rugbykampioenskapreeks het die Wallabies hul eerste titel in die nuwe formaat ingepalm, nadat hulle Suid-Afrika, Argentinië en Nieu-Seeland een keer elk verslaan het. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland is Australië saam met Wallis, Fidji, die gasheer en Uruguay in ’n soort “doodsgroep” geloot. Die Wallabies het in die moeilike tak geslaag en al sy wedstryde gewen, terwyl Engeland vroeg uit die toernooi uitgeskel is. In die kwarteindstryd het Australië teen Skotland te staan gekom, wat 30 sekondes voor die eindfluitjie voorgeloop het, toe die skeidsregter Craig Joubert aan Australië ’n omstrede strafskop toegeken het, wat deur Bernard Foley aangeteken is en die Wallabies met 35–34 laat wen het. Australië het vervolgens Argentinië in die halfeindstryd met 29–15 verslaan. In die eindstryd het die Wallabies teen die All Blacks met 17–34 verloor, nadat hulle 15 minuut voor die eindfluitjie op 17–21 was. Later dieselfde jaar is die Australiese afrigter Cheika deur Wêreldrugby benoem as “afrigter van die jaar”.
Diante do Trono
Diskografie
Crianças Diante do Trono-reeks
Další alba:
Wallabies
Heen en weer sedert 2010
Tydens die 2019-Rugbykampioenskapreeks het Australië die All Blacks met 47–26 verslaan, een van die ergste Nieu-Seelandse nederlae in ’n toetswedstryd. In die daaropvolgende wedstryd om die Bledisloebeker het Nieu-Seeland met 36–0 wraak geneem. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan het die Wallabies in die groepfase Fidji, Uruguay en Georgië verslaan. ’n Naelskraapse nederlaag teen Wallis in hul laaste groepwedstryd het beteken, dat die Wallabies in die kwarteindstryd teen Engeland te staan gekom het. Ná ’n duidelike 16–40-nederlaag is die toernooi én die seisoen vir die Wallabies beëindig. Michael Cheika het die volgende dag van sy pos as hoofafrigter bedank.
Kleure, embleem en naam
Die Wallabies speel in Australië se tradisionele sportkleure groen en goud. Voor die bekendstelling van ’n nasionale trui het die Wallabies in die spankleure van die gasheerdeelstaat gespeel. Die Australiese wapen het dikwels die deelstaatskenteken op die trui vervang, en verskeie skakerings van hierdie kleure is in ’n aantal wedstryde in die vroeë 1900’s gebruik.
In 1928 het die beheerliggame saamgestem “dat die Australiese verteenwoordigende amateurkleure groen en goud gebruik sal word”. In die volgende jaar het die All Blacks na Australië getoer, en die Wallabies se trui was smaraggroen met die Australiese wapen op; met groen sokkies met tralies aan die bokant. Gedurende die 1930’s het die trui amper dieselfde gebly, met klein veranderinge hier en daar. Toe die Wallabies in 1933 vir die eerste keer na Suid-Afrika getoer het, het die besoekers hemelblou truie gedra om verwarring te voorkom, omdat destyds albei spanne donkergroen truie gebruik het. Tydens die Australiese toer in 1953 het die Suid-Afrikaners tydens die toetswedstryde wit truie gedra. Tydens hul 1961-toer het die Wallabies in goue truie uitgedraf om verdere verwarring te vermy.
Die wegtrui is gewoonlik groen of wit, alhoewel die Wallabies tydens die Rugbywêreldbeker 1995 se wedstryd teen Roemeense nasionale rugbyspan ’n groen en goud streeptrui, met groen broeke en sokkies gedra het. Canterbury se ontwerp vir Australië se Rugbywêreldbeker 2007-trui met ’n geboë geelbruin paneel regoor die bors het soos ’n bra gelyk en heelwat kritiek ontlok. Dit het die Sydney Morning Herald' se hoof-rugbykorrespondent ’n satiriese stuk in sy rubriek laat verskyn, waarin die trui met Kramer en Frank Costanza se bekende mansbra van Seinfeld vergelyk word.
Die bynaam “Wallabies” verwys na die wallaby wat aan die grootste deel van Australië inheems is. Die naam het tydens die span se eerste toer na die Verenigde Koninkryk en Noord-Amerika in 1908 ontstaan. Die Nieu-Seelandse span het pas ’n toer voltooi en die Engelse pers het hulle “All Blacks” gedoop. Daar is voorgestel dat Australië ook ’n bynaam sal kry, en rabbits (“konyne”) was een van die byname wat deur die Engelse koerante voorgestel is. Die Australiërs het dit verwerp, en wou nie hê dat die nasionale span deur ’n ingevoerde “pes” verteenwoordig word nie. Hulle het eerder die inheemse Wallaby gekies, wat dadelik gewild geword het. Oorspronklik is net toerende spanne “Wallabies” genoem; as Australië tuis gespeel het, is na hulle as “Internasionale” verwys. Die span se gelukbringer staan bekend as Wally en is ’n Wallaby.
Truiverskaffers en -borge
Sedert die 1970’s het die volgende truiverskaffers en -borge verskyn:
Tuisstadions
Van die stadions wat voorheen tradisioneel vir Wallabies-wedstryde gebruik is, sluit in Sydney se Concord-ovaal, die Sydney-krieketveld en Sportgrond, asook Ballymore en die Exhibition Ground in Brisbane. Die Sydney-krieketveld het in 1899 Australië se eerste toetswedstryd teen die Britse Leeus gehuisves. Met een uitsondering (in 1958 in Melbourne) het die Wallabies hul tuiswedstryde tot in 1998 net in Sydney of Brisbane gespeel.
Die Wallabies speel hul meeste tuiswedstryde op die ANZ-stadion in Sydney (met ’n rekordskare van 109 874 teen die All Blacks), op die Docklands-stadion in Melbourne, met ’n rekordskare (teen Engeland) van 54 868, op die Suncorpstadion in Brisbane, met ’n rekordskare van 52 498 of op die Subiaco Ovaal in Perth. Die rekordskare in die ANZ-stadion teen die All Blacks is die hoogste aantal toeskouers tydens enige rugbywedstryd.
Rugbywêreldbekerstadions
Die eerste Rugbywêreldbeker 1987 is saam deur Australië en Nieu-Seeland aangebied. Van die wedstryde was soos volg opgedeel: Poel 1 (wat die Wallabies ingesluit het) is in Brisbane en Sydney gespeel, een wedstryd van Poel 2 (dié tussen Ierland en Tonga) is ook in Brisbane se Ballymorestadion aangebied. Daarbenewens het Brisbane en Sydney een kwarteindstryd elk, asook onderskeidelik een halfeindstryd, aangebied. Al die ander wedstryde het in Nieu-Seeland plaasgevind. Australië het altesaam elf wedstryde gehuisves, terwyl die oorblywende 21 wedstryde in Nieu-Seeland gespeel is.
Die Rugbywêreldbeker 2003 is dwarsdeur Australië aangebied, veral langs die ooskus, hoewel oorspronklik ook wedstryde in Nieu-Seeland beplan was. Die 48 wedstryde is in elf stadions gehuisves, met die Telstra-stadion in Sydney wat die halfeindrondte, die klein finale om die derde plek en die eindstryd tussen die Wallabies en Engeland aangebied het. Van Australië se ander stadions tydens dié toernooi was: die ANZ-stadion in Sydney, Docklands-stadion in Melbourne, Langpark in Brisbane, Subiaco Ovaal in Perth, Adelaide Ovaal in Adelaide, Willows Sportkompleks in Townsville, Canberrastadion in Canberra, Central Coast-stadion in Gosford, Yorkpark in Launceston en Wollongong Showground in Wollongong.
Australië sal die Rugbywêreldbeker 2027 aanbied.
Toetswedstryde
Australië het 333 van sy 651 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 51,15%. Australië se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Julie 2023):
Wedywering met ander nasionale spanne
Veral met die ander twee groot spanne van die Suidelike Halfrond, die Nieu-Seelandse All Blacks en die Suid-Afrikaanse Springbokke, handhaaf Australië ’n intensiewe wedywering. Die tradisionele sportiewe wedywering teen die buurland Nieu-Seeland geniet in Australië ’n besondere status. Sedert 1996 neem al drie spanne aan die jaarlikse Drienasies of die Rugbykamioenskap deel.
Soos in ander sportsoorte (veral krieket, rugby league, netbal en op die Statebondspele) handhaaf Australië ’n tradisionele wedywering met die buurland Nieu-Seeland, waarna dikwels as “wedywering onder sibbes” (sibling rivalry) verwys word. Die eerste toetswedstryd tussen albei spanne is tydens die Nieu-Seelandse besoek aan Australië in 1903 gespeel. Sedert 1932 ding albei spanne mee om die Bledisloebeker, een van die oudste trofeë in internasionale rugby. Van die 176 toetswedstryde tot dusver het Nieu-Seeland 123 gewen, Australië 45, met agt gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver vier keer ontmoet (in 1991, 2003, 2011 en 2015), van wie albei spanne twee wedstryde elk gewen het. Albei lande het al belangrike rugbytoernooie soos die Rugbywêreldbeker 1987 saam aangebied. Die Rugbywêreldbeker 2003 is oorspronklik ook aan albei rugbylande toegewys, maar ná ’n kontraktuele dispuut oor grondtekenregte tussen die Nieu-Seelandse Rugbyunie en die Internasionale Rugbyraad is Australië as alleenlike gasheer aangewys. Daarbenewens het hulle in die eindstryd van die Rugbywêreldbeker 2015 ontmoet, wat die All Blacks gewen het.
Nes die ander rugbylande van die Suidelike Halfrond handhaaf Australië ’n wedywering met die nasionale spanne van die Noordelike Halfrond. Net só het Australië tydens drie van sy eindstrydverskynings teen spanne van die Noordelike Halfrond te staan gekom (twee keer teen Engeland en een keer teen Frankryk, van wie die Wallabies die eindstryd in 1991 teen Engeland en in 1999 teen Frankryk gewen het). ’n Bykomende aspek in hul wedywering met Engeland is die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Australië en Engeland, wat ook in ander sportsoorte (veral krieket en op die Statebondspele) ’n besondere status geniet. Vanaf 1997 tot 2022 het Australië en Engeland meegeding om die Cookbeker (genoem na James Cook ), teen Frankryk sedert 1989 om die Trophée des Bicentenaires, teen Skotland sedert 1998 om die Hopetounbeker, teen Ierland sedert 1999 om die Lansdownebeker, teen die Britse en Ierse Leeus sedert 2001 om die Tom Richards-beker en teen Wallis sedert 2007 om die James Bevan-trofee mee. Die Cookbeker is in 2022 met die Ella-Mobbs-trofee (genoem na die Australiese rugbyspeler en Aborigine Mark Ella, asook die Engelse rugbyspeler Edgar Mobbs) vervang.
Wêreldbekerrekord
Australië het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en die Webb Ellis-beker, waarom vierjaarliks meegeding word, twee keer omhoog gehou: tydens die tweede Rugbywêreldbeker 1991 en die vierde Rugbywêreldbeker 1999. Daarmee het die Wallabies die eerste span geword, wat die titel twee keer ingepalm het. Tydens die eerste Rugbywêreldbeker 1987, wat Australië saam met Nieu-Seeland aangebied het, is die Wallabies in die halfeindstryd deur Frankryk uitgeskakel en is in die daaropvolgende klein finale om die derde plek deur Wallis verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 tuis is die Wallabies in die eindstryd in ekstra tyd deur Engeland geklop. In 2011 is hulle deur die verdedigende kampioen en gasheer Nieu-Seeland in die halfeindstryd verslaan, maar het die klein finale om die derde plek teen Wallis gewen. In 2015 het hulle die eindstryd behaal, maar Australië is deur Nieu-Seeland verslaan. Die Wallabies se tot dusver ergste toernooiverloop tydens rugbywêreldbekertoernooie is hul uitskakeling in die kwarteindstryd in 1995, 2007 en 2019; elke keer teen Engeland.
Drienasies/Rugbykampioenskap
Australië se enigste jaarlikse toernooi is die Rugbykampioenskap (voorheen die Drienasies), waar hulle teen drie ander lande van die Suidelike Halfrond speel: Nieu-Seeland en Suid-Afrika sedert 1996; Argentinië het in 2012 by dié toernooi aangesluit. Australië het die toernooi tot dusver vier keer gewen: in 2000, 2001, 2011 en 2015. As deel van die Rugbykampioenskap ding die Wallabies ook met die Poemas om die Poematrofee (sedert 2000), met die All Blacks om die Bledisloebeker (sedert 1932) en met die Springbokke om die Mandela Uitdaagplaat (sedert 2000) mee.
Punte word soos volg toegeken: 4 punte vir ’n oorwinning, 2 punte vir ’n gelykopuitslag, 0 punte vir ’n nederlaag (saam met moontlike bonuspunte), 1 bonuspunt vir ten minste drie drieë meer as die opponent, 1 bonuspunt vir ’n nederlaag met minder as sewe punte.
Ander toetswedstryde
Gedurende die amateurtydperk het die Wallabies deels maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het hulle ander nasionale spanne in Australië gehuisves. Die Wallabies het een keer ’n Grand Slam behaal, d.w.s. ’n oorwinning oor die vier Tuisnasies Engeland, Ierland, Skotland en Wallis tydens dieselfde toer (in 1984). Australië is ook die enigste span van die Suidelike Halfrond wat tydens dieselfde toer deur al die vier Tuisnasies verslaan is (in 1957/58); met ’n bykomende nederlaag teen Frankryk. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat (’n uitsondering is die Britse en Ierse Leeus se vierjaarlikse toere). Deesdae is toetswedstryde teen die spanne van die Noordelike Halfrond tweekeer per jaar moontlik. Gedurende Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Europese spanne na Australië en gedurende Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks reis die Wallabies na Europa.
Bellspas
Bellspas is 'n bergpas geleë in die Vrystaat, Suid-Afrika, op die R70 pad tussen Winburg en Bloemfontein.
Wallabies
Ander toetswedstryde
Een van die mees tradisionele trofee in internasionale rugby is die Bledisloebeker. Australië en Nieu-Seeland ding sedert 1932 om dié beker mee, sedert 1996 tydens die Drienasiesreeks en sedert 2012 as deel van die Rugbykampioenskap. Tydens dié toernooi ding Australië sedert 2000 ook met Suid-Afrika om die Mandela Uitdaagplaat mee. Sedert 1989 ding die Wallabies met Frankryk om die Trophée des Bicentenaires, tussen 1997 en 2022 met Engeland om die Cookbeker, sedert 1998 met Skotland om die Hopetounbeker, sedert 1999 met Ierland om die Lansdownebeker, sedert 2001 met die Britse en Ierse Leeus om die Tom Richards-beker en sedert 2007 met Wallis om die James Bevan-trofee mee. Die Cookbeker is in 2022 met die Ella-Mobbs-trofee vervang.
Olimpiese Spele
Australië het een keer aan Olimpiese rugbytoernooie deelgeneem en is dié keer as Olimpiese kampioen gekroon.
Huidige span
Die volgende spelers het die Wallabiesspan gevorm tydens die 2023-Rugbykampioenskapreeks:
Bekende spelers
14 voormalige Australiese spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:
Barry Atsma
Barry Atsma (gebore 29 Desember 1972) is 'n Nederlandse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hitman's Bodyguard (2017) en The Resistance Banker (2018), en in die televisiereeks The Split (2018).
Wallabies
Spelerstatistieke
Vervolgens die belangrikste statistieke van Australië se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.
(Korrek teen Julie 2023)
Afrigters
Voor 1982 het Australië geen afrigters op ’n langer basis benoem nie. Die ARU het bestuurders opdrag gegee om oorsese toere te reël, en die adjunkbestuurder het tydens hierdie toere dikwels as afrigter gedien. Soms het die kaptein die pos van afrigter beklee, veral tydens tuiswedstryde, aangesien volgens die IRR se destydse reëls tuisspanne eers drie dae voor die toetswedstryd genomineer kon word.
Toekennings
In 2001 het die Internasionale Rugbyraad, sedert 2014 Wêreldrugby, Australië as “span van die jaar” benoem.
James Russo
James Russo (gebore 23 April 1953) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Beverly Hills Cop (1984), Donnie Brasco (1997), Django Unchained (2012), en Not a Stranger (2018).
Vrug
'n Vrug is 'n gewysigde vrugbeginsel en word dus slegs by bedeksadige plante aangetref. Dikwels neem ander dele van 'n blom (blomdek, blombodem, vrugsteel, skutblare) deel aan die vorming van vrugte en sulke vrugte staan bekend as skynvrugte. Die vrug van 'n aarbei is byvoorbeeld 'n gewysigde, vlesige blombodem en die pitjies is eintlik die vruggies.
By pynappels word die skutblare van die blomme vlesig ten einde die skynvrug te vorm. Vrugte kan 'n groot verskeidenheid van vorme aanneem en dikwels is dit slegs 'n struktuur waaruit die sade vrygestel word en geen verdere funksie het nie. Veral in die geval van vlesige vrugte is die doel van die vrug egter om diere aan te trek wat die vrugte kan eet en so die sade versprei. Die verspreidingseenheid of diaspoor van 'n plant kan dus of 'n saad, of 'n hele vrug wees.
In plantkunde, is 'n vrug dié deel van 'n blomdraende plant wat die weefsel van die blom, een of meer ovaria, en in sommige gevalle ook ondersteunende weefsel verteenwoordig.
Vrugte is 'n effektiewe metode vir hierdie plante om hulle saad te versprei sodat dit 'n plek kan vind waar dit kan ontkiem en groei. Die vrug verleen ook beskerming aan die saad.
Heelwat plante dra eetbare vrugte, en hulle het veral vinnig vermeerder deur die beweging van mense en diere wat saadverspreiding verbeter het, maar ook as 'n bron van voedsel. A.g.v. die wye beskikbaarheid hiervan het mense en talle diere op vrugte as voedsel begin staatmaak.
Vrugte lewer 'n wesenlike deel van die wêreld se landbou-uitset, en sommige vrugte soos appels, druiwe, piesangs en granate het uitgebreide kulturele en simboliese betekenisse ontwikkel.
Anatomie
Die meeste vrugte word uit die vrugbeginsel van die stamper gevorm. Die stamper bestaan uit een of meer vrugblare wat aan die rande of aan die binnekant saadknoppe dra. By sommige plante het die vrugbeginsel sodanig ontwikkel dat die saadknoppe op 'n sentrale as gedra word. Al die vrugblare saam staan bekend as die ginesium.
By die meeste blomme is hulle vergroei tot 'n vrugbeginsel en word daar van 'n sinkarpe ginesium gepraat. By blomme soos die ranonkel vorm elke vrugblaar egter 'n aparte stamper en in daardie geval is die ginesium apokarp. Ook die talle vruggies op die vlesige, gewysigde blombodem van 'n aarbei is 'n apokarpe ginesium. 'n Basiese onderskeid word gemaak tussen enkelvoudige vrugte, waar die vrug uit die vrugbeginsel van 'n enkele blom ontstaan, en saamgestelde vrugte, waar verskeie blomme en die bloeias deelneem aan vrugvorming.
Enkelvoudige vrugte het almal 'n perikarp (vrugwand) wat uit 3 lae bestaan, naamlik die eksokarp (buitenste laag), die mesokarp (middelste laag) en die endokarp (binneste laag). By 'n vrug soos 'n perske is hierdie lae duidelik waarneembaar in die vorm van onderskeidelik die skil, die vleis en die steen van die pit.
Enkelvoudige vrugte word weer onderverdeel in droë vrugte en vlesige vrugte, en droë vrugte kan weer onderverdeel word in oopspringende en nie-oopspringende vrugte. 'n Kenmerk van vlesige vrugte is dat hulle geweldig toeneem in grootte tydens hul ontwikkeling en dele van die perikarp of die hele perikarp is dik en vlesig.
Partenokarpie
By die meeste plante moet bestuiwing en bevrugting eers plaasvind voordat 'n vrug kan ontwikkel. In enkele gevalle ontwikkel die vrugte egter wel sonder dat bevrugting plaasgevind het; die verskynsel staan bekend as partenokarpie. Bekende gevalle waar hierdie verskynsel plaasvind, is piesangs (Musa paradisiaca), nawellemoene (Citrus sinensis) en pynappels (Ananas comosus). By piesangs en pynappels kom die proses natuurlik voor, maar by lemoene word dit kunsmatig geïnduseer.
Vrugsoorte
Vrugte kan in twee groepe verdeel word: sukkulente vrugte en droë vrugte, wat weer verder verdeel kan word. As vrugte enkel voorkom, word dit enkelvoudige vrugte genoem. Indien veelvuldig word dit samegestelde of versamelvrugte genoem.
Ware sukkulente vrugte
Dit word gevorm deur die ontwikkeling van slegs die vrugbeginsel.
Vals sukkulente vrugte
Hierdie vrugte ontwikkel uit sowel die vrugbeginsel as ander dele van die blom. Tipiese voorbeelde is die appel en die peer, waarby die vrugbeginsel 'n onderstaande posisie inneeem en deur die blombodem omsluit word. Dit vergroot dan om die vrug te vorm. Die buitenste deel van die vrug - die deel wat ons eet - is afkomstig van die blombodem of ander blomdele. Die vrugbeginsel ontwikkel in die binneste deel, of kern (klokhuis), wat dan die sade bevat.
Samegestelde vrugte
Blomme groei dikwels in groepe, wat bloeiwyses genoem word. Soms word al die blomme waaruit die bloeiwyse bestaan vlesig en vorm dan 'n enkele vrugagtige struktuur. Dit word 'n samegestelde vrug genoem. Hierdie eienaardige soort vrugvorming is nie baie algemeen nie. Vye, moerbeie en pynappels is voorbeelde hiervan. Die klein saadjies binne-in die vrug is in werklikheid aparte vruggies, sogenaamde dopvrugte.
Versamelvrugte
Partykeer het 'n enkele blom nie slegs een nie, maar 'n aantal vrugbeginsels. Wanneer hulle bevrug word, is die resultaat 'n groep klein vruggies wat ineengroei en 'n versamelvrug genoem word.
Brame en frambose word op hierdie manier gevorm en bestaan uit trossies klein steenvruggies. In die geval van die aarbei is elke pitjie 'n vrug (dopvrug). Die vlesige deel is die blombodem. 'n Aarbei is dus nie alleen 'n vals vrug nie, maar ook 'n versamelvrug.
Droë Vrugte
Dit is al die vrugte waarby, wanneer die saad ryp is, die perikarp taai of hard en droog is.
Oopbarstende droë vrugte
Tot hierdie groep behoort die vrugte wat, wanneer hulle ryp en droog is, uit hul eie oopbars en die sade laat ontsnap
Geslote droë vrugte
Tot hierdie groep behoort die vrugte wat, wanneer hulle ryp en droog is, nie vanself oopbars en die sade laat ontsnap nie.
Gunvor Hall
Gunvor Hall (26 November 1908 – 19 November 1961) was 'n Noorse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Gryr i Norden (1939), Jeg drepte! (1942), En herre med bart (1942), en Ut av mørket (1958).
Preise dein Glücke, gesegnetes Sachsen, BWV 215
Preise dein Glücke, gesegnetes Sachsen, BWV 215, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Mogens Davidsen
Mogens Davidsen (26 Februarie 1915 – 3 September 1956) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente En desertør (1940), Kampen mod uretten (1949), Taxa K 1640 efterlyses (1956), en Den store gavtyv (1956).
Tugela Ferry
Tugela Ferry is 'n dorp geleë in die middel van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die nedersetting, wat een van die armste in die land is, is ook in die voormalige tuisland KwaZulu geleë. Die dorpie is 30 km suid van Pomeroy en langs die Tugelarivier. Die naam is ontleen aan die pont wat gebruik is om oor die Tugelarivier te gaan voor die enkellaanstaalbrug gebou is.
12 April
12 April is die 102ste dag van die jaar in die Gregorian Kalender (103ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 263 dae in hierdie jaar.
Vytautas Stanionis
Vytautas Stanionis (* 27 Februarie 1917 in Drisa, Litaue; † 11 Mei 1966 in Jalta) was 'n Litause fotograaf wat gedurende die Sowjet-tydperk sowel in sy tuisland asook in die Oekraïne werksaam was en as die beduidendste na-oorlogse fotograaf in Litaue beskou word.
Stanionis is in die Litause dorp Drisa gebore, maar het in Kaunas groot geword. Sy moeder is oorlede toe hy nog 'n kind was. Sy pa het later weer getrou, maar is oorlede toe sy seun slegs sestien jaar oud was. Stanionis is as boekhouer opgelei en het 'n loopbaan op hierdie gebied gevolg. In 1940 het hy na Vilnius verhuis, tog is drie jaar later tuberkulose by hom gediagnoseer, en hy het na 'n hospitaal in Alytus gegaan vir behandeling. Kort ná die Tweede Wêreldoorlog het Stanionis getrou en vervolgens weer as boekhouer gewerk en sy mediese behandeling voortgesit. In sy vrye tyd het hy begin om foto's te neem.
Toe die nuwe interne Sowjet-paspoorte vanaf 1946 met foto's van hul houers voorsien moes word, het Stanionis die vergunning gekry om sodanige foto's te neem. 'n Wit doek was toereikend om as agtergrond te dien. Vir die fotoreeks "Inwoners van Seirijai" het Stanionis die bewoners van 'n hele dorp in die vorm van paspoortfoto's gefotografeer. Omdat fotomateriaal so kort ná die oorlog skaars was, het Stanionis twee persone gelyktydig gefotografeer om koste te verminder. 'n Aantal van hierdie soort fotografieë, wat nie gesny is nie, het bewaar gebly. Stanionis se fotografiese werk verskil in een opsig van dié van ander Litause fotograwe gedurende die Stalin-tydperk. Hy het net soos sy kollegas propagandistiese fotoverslae met optimistiese mense geskep, soos deur die owerheid verlang. Maar elkeen van die opnames, wat hy vir die fotoreeks "Vir die dokumente" geskep het, toon mense wie se werklike emosies - vrees, angs en onsekerheid - op hul gesigte weerspieël word.
As gevolg van die inspanning het Stanionis se gesondheidstoestand versleg, en hy het vir 'n rukkie lank na die Krim-skiereiland gereis, met die hoop op herstel. Maar ná sy terugkeer na Alytus het sy toestand weer begin versleg, en in 1960 het hy 'n tweede keer na die Krim gereis en in die spa-oord Sosniak gebly. Hier het hy die kans gekry om as fotograaf vir die Botaniese Nikitski-tuin te werk. Sy botaniese werk is vervolgens in Jalta, Kiëf en Moskou vertoon.
Op 11 Mei 1966 is Vytautas Stanionis in Jalta oorlede. Sy ouer seun, Vytautas V. Stanionis, het later self 'n beroepsfotograaf en redakteur van die fotografiese werk van sy pa geword.
Byvoeglike naamwoord
'n Byvoeglike naamwoord is 'n woord wat behoort aan 'n klas waarvan die lede selfstandige naamwoorde en voornaamwoorde aanpas. 'n Byvoeglike naamwoord spesifiseer naamlik eienskappe of attribute van 'n selfstandige naamwoord of voornaamwoord. Byvoeglike naamwoorde is een van die agt tradisionele woordsoorte. Taalkundiges onderskei egter vandag tussen byvoeglike naamwoorde en woorde soos bepalers wat te vore as byvoeglike naamwoorde gesien is.
Nie alle tale het byvoeglike naamwoorde nie, maar die meeste, insluitend Afrikaans, het. Voorbeelde van Afrikaanse byvoeglike naamwoord sluit in groot, oud, en moeg. Tale wat nie oor byvoeglike naamwoord beskik nie gebruik ander woordsoorte, baiekeer werkwoorde, om dieselfde semantiese doel te bereik. Selfs in tale wat byvoeglike naamwoorde het, kan 'n konsep wat in een taal daarmee uitgedruk word in 'n ander taal ontbreek en op 'n ander manier oorgedra word; soos byvoorbeeld die konsep honger wat in Afrikaans 'n byvoeglike naamwoord is (die honger man, ek is honger) word in Frans as "avoir faim" (letterlik "om honger te hê") uitgedruk.
In die meeste tale met byvoeglike naamwoorde vorm die woordsoort 'n oop klas; dit wil sê dat nuwe byvoeglike naamwoorde geredelik gevorm kan word deur prosesse soos afleiding.
Kategorieë van byvoeglike naamwoorde en volgorde
Byvoeglike naamwoorde kan in kategorieë ingedeel word:
Ishanavarman II
duimnael|links|130px|Prasat Kravan is in Ishanavarman se tyd gebou. Ishanavarman II (Khmer: ឦសានវរ្ម័នទី២; oorl. 928) was ’n koning van die Khmer-ryk, vermoedelik van 923 tot 928. Sy heerskappy was moontlik beperk tot Angkor en die streek om en wes van Battambang.
Lewe
Ishanavarman was die jongste seun van koning Yasovarman I en sy vrou, wat ’n suster van Jayavarman IV was. Hy het ’n ouer broer, Harshavarman I, gehad.
Byvoeglike naamwoord
Kategorieë van byvoeglike naamwoorde en volgorde
In 'n neutrale konteks word dus byvoorbeeld gesê:  'n mooi klein ou houthuis.
Van hierdie volgorde kan afgewyk word as 'n byvoeglike naamwoord in 'n beperkende sin gebruik word. As 'n selfstandige naamwoord gebruik word om 'n bepaalde groep voorwerpe te beperk, dan kom dit voor die andere byvoeglike naamwoorde. Dit kom voor in vergelykings, as mens twee voorwerpe vergelyk, dan word byvoeglike naamwoorde gebruik om die groep te beperk en waardeur die leser kan opmaak watter voorwerp bedoel word.
As twee huise vergelyk word, kan mens dus sê:  'n groot mooi ou houthuis en  'n klein mooi ou houthuis.
Ishanavarman II
Lewe
Die tempel Prasat Kravan is tydens Ishanavarman se bewind gebou. Niks anders is oor hom bekend nie, behalwe dat hy in 928 dood is en die postume naam Paramarudraloka gekry het.
Lady Frere
Geskiedenis
Die dorp is in 1879 gestig op die oewers van die Cacadurivier. Die eerste erwe is in 1882 verkoop. Die naam is verander na Cacadu in 1976 toe die Transkei onafhanklik geword het, maar heet steeds Lady Frere.
Appiese Weg
Die Appiese Weg (ook Via Appia, Die weg van Appius) was die eerste belangrike Romeinse pad. Die pad is in 312 v.C. van suid van Rome af tot by Brindisi aan die Adriatiese kus gebou. Dit is na die Romeinse amptenaar Appius Claudius Caecus genoem, wat dit vir militêre doeleindes gedurende die Samnitiese oorloë gebou het.
Die pad is tydens die Tweede Samnitiese Oorlog aangelê om die vinnige ontplooiing van troepe moontlik te maak. Die Appiese Weg was ook van groot ekonomiese belang en is vir die vervoer van goedere en persone tussen Rome en Kampanië (en verder) gebruik. Dit loop aanvanklik tot by Capua, maar is later tot by Brundisium (nou Brindisi, 'n hawestad wat die poort na die Ooste was) verleng.
Vanweë die pad se belang kry dit die bynaam regina viarum (koningin van paaie). Die natuurskoon langs die pad kon ook 'n rol hierin gespeel het. Die talle spore en afdrukke op en om die pad dui daarop dat dit eens swaar, druk verkeer hanteer het.
Die Quo vadis-kerk is langs die Appiese Weg by die ingang na Rome geleë. Dit is volgens oorlewering die plek waar die apostel Petrus vir Jesus raakgeloop het. Toe Petrus vra "Heer, waar gaan u heen", antwoord Jesus: "Ek gaan na Rome om weer gekruisig te word". Petrus bedink hom en draai na Rome terug, waarna hy in die Tullianum opgesluit en onderstebo in Nero se Sirkus gekruisig is. Die kerk bevat 'n klip met die beweerde voetspore van Jesus daarop.
Indira Varma
Indira Varma (gebore 27 September 1973) is 'n Engelse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Kama Sutra: A Tale of Love (1996), Bride & Prejudice (2004), en Exodus: Gods and Kings (2014), en in die televisiereeks Rome (2005).
Sterrenag oor die Rhône
Sterrenag oor die Rhône (September 1888) is een van Vincent van Gogh se nagskilderye van Arles. Van Gogh se bekoring met die hemel en sterre was die inspirasie vir die meeste van sy beroemde skilderye, insluitend Kafeeterras in die aand en Die Sterrenag. Die tydperk in Arles was een van die produktiefstes in sy kort loopbaan. Sy skildery Kafeeterras in die aand het Sterrenag oor die Rhône met minder as 'n maand voorafgegaan. Sterrenag is in Junie 1889 geskilder.
Die uitdaging om snags te skilder het Van Gogh geboei. Die perspektief wat hy vir Sterrenag oor die Rhône gekies het, het hom toegelaat om die weerkaatsings van die gasverligte Arles oorkant die glinsterende water van die Rhônerivier vas te vang. Die hemel daarbo word verlig deur die Groot Beer-sterrebeeld. Op die voorgrond geniet twee minnaars die sagte naglig terwyl hulle aan die oewer van die rivier wandel.
Die uitbeelding van kleur was vir Van Gogh baie belangrik. In briewe aan sy broer, Theo van Gogh, het hy baiemaal voorwerpe in sy skilderye in terme van hulle kleur beskryf. Sy nagskilderye, insluitend Sterrenag oor die Rhône, wys hoe belangrik dit vir hom was om die skitterende kleure van die naghemel en die kunsmatige lig, wat nuut tot die tydperk was, vas te vang.
Hector Abbas
Hector Abbas (9 November 1884 – 11 November 1942) was 'n Nederlandse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The First Men in the Moon (1919), Fate's Plaything (1920), "Pimpernel" Smith (1941), en One of Our Aircraft Is Missing (1942).
Grootgrysmuishond
Die grootgrysmuishond (Herpestes ichneumon) is 'n muishond wat aan die suidelike en oostelike kustreke van Suid-Afrika en Mosambiek voorkom.
Gewoontes
Hulle is dag- en naglewend en soek in pare of klein groepies na kos. Twee kleintjies word vroeg in die somer gebore. Hulle eet muise, voëls, reptiele, paddas en insekte terwyl hulle natuurlike vyande leeus, luiperde, luislange en groot roofvoëls is.
Amber Heard
Amber Heard (gebore 22 April 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Rum Diary (2011), Drive Angry (2011), Machete Kills (2013), en 3 Days to Kill (2014).
Vergnügte Pleißenstadt, BWV 216
Vergnügte Pleißenstadt, BWV 216, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Verbuiging
Verbuiging of fleksie, is in taalkunde variasie in die vorm van 'n woord, tipies deur middel van 'n affiks, wat grammatikale betekenis uitdruk, wat 'n vereiste vir die stam se woordklas is in 'n gegewe grammatikale konteks. Die verandering van die woord weerspieël grammatikale inligting soos geslag, naamval, tyd, getal of persoon. Die konsep van 'n "woord" onafhanklik van verskillende verbuigings word 'n lekseem genoem, en die vorm van die woord wat beskou word asof dit geen of minimale verbuiging het, word 'n lemma genoem.
Anders as afleiding, lei verbuiging nie tot 'n verandering in die woordsoort nie en word daar gewoonlik 'n voorspelbare, nie-eienaardige verandering in betekenis teweeg gebring.
In die morfologie word daar dus by affikse onderskeid getref tussen fleksie en afleiding. Hierdie verskynsels hou sterk verband met woordvormingsleer, vormleer, fleksiemorfeme, afleidingsmorfeme, geflekteerde woorde en afgeleide woorde. Hierdie is afhanklike komponente wat aan ŉ stam moet verbind, en dit dra nooit die meeste betekenis in ŉ kompleks nie, maar dit dra wel betekenis.Fleksie word gesien as die morfologiese markering van eienskappe op ŉ woord wat ŉ aantal grammatikale vorme tot gevolg het. Fleksie neem dus as invoer ŉ woord en gee as afvoer ŉ vorm van dieselfde woord binne ŉ grammatikale konteks. Dit wil sê dat ŉ woord soos hond verander kan word na hond-e of hond-jie en dit is twee verskillende geflekteerde vorme van die oorspronklike woord, maar nie een van hierdie woorde het hul eie lemmas in die Afrikaanse woordeboek nie.
Enkelvoud
Enkelvoud is die grammatikale getal wat verwys na een lid van 'n aangewese klas.
Dit is die grondleggende grammatikale getal. Die mees algemene onderskeid in grammatikale getal is tussen enkelvoud en meervoud. Nie alle tale het grammatikale getal en daarom onderskeiding tussen enkel- en meervoud nie. Daar is egter ook tale wat ander onderskeid tref en spesifieke vorms vir twee, drie of 'n paar van 'n las objekte het. Sommige selfstandige naamwoord, soos melk of reën, kom in tale soos Afrikaans slegs in die enkelvoud voor.
Ann Hearn
Ann Hearn (gebore 27 Junie 1953) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Accused (1988), Mirror Mirror (1990), Lorenzo's Oil (1992), en My Father the Hero (1994).
Baskin-Robbins
Baskin-Robbins is 'n Amerikaanse spesialiteitsroomysbesigheid wat deur Burt Baskin en Irv Robbins in 1945 in Glendale, Kalifornië geopen is. Baskin-Robbins noem hulself lank reeds "die wêreld se grootste roomysfranchise", met meer as 5 800 verkoopspunte, waarvan 2 800 alleen in die Verenigde State van Amerika geleë is.
Baskin-Robbins is ook wêreldbekend vir hul een-en-dertig roomysgeure. Hoewel hul geurreeks uit duisende geure bestaan, is daar altyd 31 geure beskikbaar in 'n winkel op 'n gegewe tyd, een vir elke dag van die maand.
In die praktyk hou die meeste van die Baskin Robbins franchises 32 geure op enige gegewe tyd aan, as gevolg van die reghoekige vorm van die roomys se verspreidingseenhede.
Morgen
'n Morgen of morg was 'n maateenheid van grondgebied in Duitsland, Nederland, Pole en die Nederlandse kolonies, insluitend Suid-Afrika en Taiwan. Die grootte van 'n morgen wissel van 0.5 tot 2.5 akkers (2,000 tot 10,100 m2). Dit was ook gebruik in Ou Pruise, die Balkan, Noorweë en Denemarke, waar dit gelyk was aan ongeveer 2/3 akkers (2,700 m2)
Die woord is identies aan die Duitse en Nederlandse woord vir "oggend", omdat, soortgelyk aan die Keiserlike akker, dit dui die oppervlakte aan, wat 'n man agter 'n bees of perd met 'n enkelbladploeg in 'n oggend kan ploeg. DIe morgen was gewoonlik vasgestel op ongeveer 60-70% van die tagwerk (verwysend na 'n volle dag van ploeg). In 1869, het die Noord-Duitse Bond die morgen vasgestel op 'n 1/4 hektaar (2,500 m2) maar in die moderne tyde word die meeste landbou werk in volle hektare gemeet. Die volgende onderste meeteenheid was die Duitse "rute" of imperiale roede maar die metrieke roedelengte van 5 meters het nooit gewild geraak nie. Die morgen word vandag nog steeds gebruik in Taiwan, wat "kah" genoem word. 1 kah is omtrent 2 akkers (8,100 m2).
Suid-Afrika
Voor die gebruik van die metriese stelsel in die 1970's, was die morgen die wettige maateenheid vir land in drie van die vier voor-1994 Suid-Afrikaanse provinsies – die Kaapprovinsie, die Oranje-Vrystaat en die Transvaal. In November 2007 het die South African Law Society 'n omskakelingsfaktor van 1 morgen = 0.856 532 hectares gepubliseer te gebruik "vir die omskakeling van gebiede van imperiale eenhede na metrieke, veral wanneer gekonsolideerde diagramme opgestel word".
Hlabisa
Hlabisa is 'n dorp in die Groot Vyf Hlabisa Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distriksmunisipaliteit in oostelike KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Macintosh
Macintosh-rekenaars het aanvanklik, anders as ander persoonlike rekenaars, hulle eie sentrale verwerkers (genaamd die Motorola 68000) gebruik. Later het Apple na die PowerPC oorgeskakel. In 2006 begin hulle om Intel se mikroverwerkers te gebruik. Die nuutste Mac's loop op Intel se i7-verwerkers.
Die Mac gebruik nie die Microsoft Windows-bedryfstelsel soos ander persoonlike rekenaars nie. Dit beskik oor 'n eie reeks bedryfstelsels, wat as OS X bekend staan. Die nuutste weergawe hiervan word "Yosemite" genoem. Mac's kan met behulp van 'n program genaamd "Boot Camp" beide Windows en OS X op dieselfde tyd loop. Die program is op alle Mac's gelaai.
Vaslav Nijinsky
Vaslav Nijinsky (Russies: Вацлав Фомич Нижинский, Afrikaanse transliterasie: Watslaf Fomitsj Nizjinski; Pools: Wacław Niżyński; 12 Maart 1890 – 8 April 1950) was 'n balletdanser en choreograaf van Poolse afkoms. Nijinsky was een van die mees begaafde manlike dansers ooit en het bekend geword vir sy veelsydigheid en vir die diepte en intensiteit van sy karakteriserings. Hy kon en pointe (op die punte van sy tone) dans, 'n seldsame vermoë onder manlike dansers in daardie tyd, en sy oënskynlik onmoontlike spronge was legendaries.
Lewensgeskiedenis
Vaslav Nijinsky is op 12 Maart 1890 in Kiëf gebore as die kind van beroemde Poolse dansers, Thomas en Eleonora Nijinsky. Sy ouers het in teaters, operahuise en karnavalle in die Slawiese lande gedans en Nijinsky het sy eerste openbare optrede op vierjarige ouderdom gemaak. Sy pa het die jong seun se opvallende danstalent raakgesien en hom tot op agt jaar onderrig, waarna sy pa die gesin verlaat het vir 'n ander vrou. Nijinsky se ma het na Sint Petersburg verhuis en Nijinsky in 1898 by die Keiserlike Balletskool ingeskryf.
Terwyl hy nog op skool was, het hy in die Mariinski-teater, die Chinese Teater van Tsarskoje Selo en die Hermitage-teater van die Winterpaleis begin dans. Nadat hy in 1907 gegradueer het, het hy 'n solodanser by die Mariinskiteater geword en al die hoofrolle in dié teater en die Bolsjoi-teater in Moskou gedans. Die publiek en resensente het sy vertonings met onbeteuelde geesdrif ontvang. Sy vroeë balletopvoerings het Giselle, Swanemeer en Die Slapende Skoonheid ingesluit en onder sy dansmaats was die bekendste ballerinas van daardie tyd.
Op twintigjarige ouderdom, terwyl hy in die aristokratiese kringe van Sint Petersburg beweeg het, het Nijinsky Sergei Diaghilef ontmoet, 'n voorste ondersteuner van die kuns wie se sterk persoonlikheid die skaam jong danser se lewe persoonlik en professioneel oorheers het.
Nijinsky het gou sy minnaar en protégé geword. Toe Diaghilef in 1909 'n balletgeselskap, Ballets Russes, vir 'n Europese toer stig, is Nijinsky as hoofdanser gekies en in Mei 1909 het hy sy asemrowende debuut in Parys in Le Pavillon d'Armide gemaak en 'n kitsster geword.
In 'n daaropvolgende toer na Wes-Europa het die 21-jarige Nijinsky ook ongekende sukses behaal. Saam met die geselskap se choreograaf, Michael Fokine, het hy die manlike hoofrolle in 'n aantal nuwe balletstukke gedans, waaronder Le Spectre de la Rose, Le Carnaval, Les Sylphides, Daphnis et Chloé en Narcisse.
In 1913 is Nijinsky met Romolo de Pulsky, 'n jong Hongaarse gravin en danseres, getroud terwyl hy in Suid-Amerika getoer het. Diaghilef, wat nie die toer meegemaak het nie, het hulle albei afgedank toe hy die nuus hoor. Tydens die Eerste Wêreldoorlog is Nijinsky in Oostenryk-Hongarye as vyandelike buitelander geïnterneer. Diaghilef, wie se geselskap egter gesukkel het sonder Nijinsky, het hom met behulp van die Pous en die konings van Spanje en Oostenryk bevry. Weer eens verenig, het hulle deur die Amerikas getoer omdat oorlog hul terugkeer na die Europese verhoë verhoed het.