cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victor Horta
Victor Pierre Horta (Victor, Baron Horta na 1932; 6 Januarie 1861 – 8 September 1947) was 'n Belgiese argitek en ontwerper, en een van die stigters van die Art Nouveau-beweging. Sy Hôtel Tassel in Brussel, gebou in 1892–93, word dikwels beskou as die eerste Art Nouveau huis. Die vorme waarvan Horta gebruik gemaak het, het verskeie andere beïnvloed, insluitende die argitek Hector Guimard, wat dit gebruik het in die eerste huis wat hy in Parys ontwerp het en in die ingange wat hy ontwerp het vir die Paryse Metro. Hy word ook beskou as 'n voorloper van moderne argitektuur as gevolg van sy oopvloer-planne en sy innoverende gebruik van glas, staal en yster.
Horta se latere werke het wegbeweeg van Art Nouveau en meer geometries en formeel geword, met klassieke kenmerke soos kolomme. Hy het op vernuftige wyse gebruik gemaak van staalrame en dakvensters ten einde lig te voorsien aan sy strukture, oop-vloer planne en fyn ontwerpte dekoratiewe details. Sy latere bekende werke sluit die Maison du Peuple/Volkshuis (1895–1899) en die Brusselse Sentrum vir Vrye Kunste (1923–1929) en Central Station (1913–1952) in.
In 1932 ontvang Horta die titel van Baron vanaf Koning Albert I vir sy dienste in die veld van argitektuur. Vier van die gebou wat hy ontwerp het is aangewys as Wêrelderfenisgebiede.
Searsia nebulosa
Daar is twee subspesies:
Die boom se FSA-nommer is 390.1.
Franschhoek diastella
Die Franschhoek diastella (Diastella buekii) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Diastella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Franschhoek en Wemmershoekvalleie voor. Die struik is plat en word slegs 15 cm hoog en dra blomme van Augustus tot November.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van bye. Die plant groei in klam sand op hoogtes van 200- 300 m.
In Engels staan dit as die Franschhoek Silkypuff bekend.
Pioneer 2
Pioneer 2 (ook bekend as Able 3) was die laaste van drie ruimtetuie, as deel van die Pioneer-program wat ontwerp was om die ruimte om die Maan en tussen die Aarde en Maan te ondersoek. Die ruimtetuig is op 8 November 1958 gelanseer. Nadat die Pioneer 1-sending misluk het weens probleme met die navigasiestelsel, is die stelsel aangepas met 'n Doppler beheerstelsel vir beter akkuraatheid en om trajekfoute te verminder. Na lansering het die eerste en tweede stadiums seepglad verloop maar die derde stadium het verseg om te ontbrand wat dit onmoontlik gemaak het vir die ruimtetuig om genoegsame snelheid te kry om in 'n wentelbaan te gaan. Daar was probeer om die klein stuwers te ontbrand maar die poging het gefaal en die ruimtetuig het 'n maksimum hoogte van 1550 km bereik voordat dit na die Aarde teruggeval het en die atmosfeer by 28.7° N, 1.9° O, oor Noordwes-Afrika, binnegedring het. Daar was wel 'n klein klompie inligting versamel gedurende die kort vlug. Onder andere is bevind dat die magnetiese veld in die band om die ewenaar van die Aarde meer dig is.
Die rede vir die faling van die derde stadium om te ontbrand is nooit opgeklaar nie, maar daar is vermoed dat die ontbrandingsinstruksie vanaf die tweede stadium - wat die navigasiestelsel vir die hele stelsel huisves - nooit gegee is nie moontlik as gevolg van skade aan die elektriese verbindings gedurende die oorskakeling van stadiums.
Ruimtetuig ontwerp
Pioneer 2 (NSSDCA ID: PION2) was feitlik identies aan Pioneer 1. Dit het bestaan uit 'n dun, silindriese middel gedeelte met 'n kort, dik (16,5 cm), afgeknotte keël aan beide kante van die silinder. Die silinder was 74 cm in diameter en die afstand van die punt van die een keël tot by die punt van die ander keël was 76 cm. In die middel-as van die ruimtetuig was 'n vastestaatbrandstof vuurpylmotor van 11 kg. met die uitlaat van die motor wat uitgesteek het aan die punt van die onderste keël. Die motor was die hoof- strukturele gedeelte van die ruimtetuig. Daar was agt klein, lae-stukrag vastestaatbrandstofstuwers vir snelheidaanpassings bo-op die boonste keël, in 'n ring, aangebring. Die stuwers kon afgeskiet word na gebruik. Daar was ook 'n magnetiese dipoolantenne aan die bokant van die boonste keël. Die ruimtetuig was bedek met 'n gelamineerde plastiek. Die totale massa van die ruimtetuig na stuwerskeiding was 39,5 kg.
Die wetenskaplike instrumente aan boord het 15,6 kg geweeg en het bestaan uit 'n Space Technology Laboratories beeldaftasting-televisiestelsel, wat die stelsel van Pioneer 1 vervang het.
Farrea occa
Farrea occa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Iwantsjoeg
Iwantsjoeg (Russies: Иванчуг) is 'n dorpie in Astrachan-oblast, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Iwantsjoeg Plaaslike Munisipaliteit wat nog een kleiner nedersetting, Chmeljofka, insluit. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Iwantsjoeg 1 425 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Farrea occa
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Bowerbank.
Helderrooi
Helderrooi is 'n kleur, 'n helder skakering van rooi.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word helderrooi as volg voorgestel:
Natalse swartslang
Die Natalse swartslang (Macrelaps microlepidotus) is 'n gevaarlike slang met die giftande agter in die mond. Dit is swart op die rug- en penskant. Dit kom in Oos-Kaap en KwaZulu-Natal se kusgebiede voor, vanaf die kus tot op hoogtes van 1,300 m. Dit kan moontlik in Mosambiek voorkom.
Die verkies klam plekke in laaglandwoude en langs strome in kusbos; dit word ook gevind in voorstedelike tuine. Hier kom dit voor onder ontbindende stompe, klippe, blaarafval, diere se gate asook afvoerslote.
Die slang is mak en huiwerig om te byt. Hulle word meestal op warm dae en nagte gesien. Die slang is 'n goeie swemmer en is al in strome in woude gewaar. Hulle grawe graag en soek ook ondergronds na kos. Hulle gryp die prooi, krul om dit en kou daaraan om die gif te laat deurwerk.
Iophon abnormale
Iophon abnormale is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Natalse swartslang
Dit kan met die Suidelike sypikslang verwar word. Sy natuurlike vyande is ander slange, roofvoëls en klein karnivore. Die swartslang vreet paddas, veral reënpaddas, pootlose akkedisse, slange en knaagdiertjies. Die dier is ovipaar en lê 3 - 30 eiers in die somer. Die klein slangetjies is 20 - 29 cm lank.
Iophon abnormale
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Natalse swartslang
Die slang se gif is gevaarlik vir die mens, alhoewel byte uiters seldsaam is. In een opgetekende geval het die slagoffer bewussynsverlies van 30 minute ondervind. Die slang se gif is nie bestudeer nie, teengif is nie doeltreffend nie en moenie nie gebruik word nie.
Alfa-rooi
Alfa-rooi is die kleur van 'n Alfa Romeomotor, 'n diep skakering van rooi.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word Alfa-rooi as volg voorgestel:
Sting
Gordon Matthew Thomas Sumner (geb. 2 Oktober 1951), beter bekend as Sting, is ’n Engelse musikant, sanger, liedjieskrywer, aktivis, akteur en filantroop. Hy was die hoofsanger en -liedjieskrywer van die rockgroep The Police, en het daarna ’n solo loopbaan gevolg.
Sting het duidelike elemente van rock, jazz, reggae, klassieke musiek, new-age en worldbeat in sy musiek opgeneem. As solokunstenaar en lid van The Police het hy 16 Grammys ontvang (sy eerste was vir beste rockinstrument-uitvoering in 1980), asook drie Brit Awards (onder meer vir beste Britse man in 1994 en uitnemende bydrae in 2002), ’n Golden Globe en ’n Emmy. Hy is ook verskeie kere benoem vir ’n Oscar vir beste oorspronklike liedjie.
Sting is in 2002 in die Songwriters Hall of Fame en as lid van The Police in 2003 in die Rock and Roll Hall of Fame opgeneem, en in 2000 het hy ’n ster gekry op die Hollywood Walk of Fame.
Pegasus-spioenasieware
Pegasus is spioenasieware wat ontwikkel is deur die Israeliese kuberwapenfirma NSO Group wat heimlik vir kuberspioenasie doeleindes geïnstalleer kan word op selfone (en ander toestelle) met die meeste weergawes van iOS en Android. Die onthullings van Pegasus-projek in 2021 dui daarop dat die Pegasus-sagteware alle onlangse iOS-weergawes tot iOS 14.6 kan gebruik. Sedert 2016 was Pegasus in staat om teksboodskappe te lees, oproepe op te spoor, wagwoorde te versamel, liggingopsporing te doen, toegang tot die mikrofoon en kamera van die teikenapparaat te verkry en inligting uit programme af te haal. Die spioenasieware is vernoem na Pegasus, die gevleuelde perd van die Griekse mitologie. Dit is 'n Trojaanse perd-rekenaarvirus wat 'deur die lug' gestuur kan word om selfone te besmet.
Sting
As lid van The Police het hy een van die sangers geword met die beste verkope in die wêreld. As solokunstenaar en lid van The Police is meer as 100 miljoen van sy albums wêreldwyd verkoop. In 2006 het die tydskrif Paste hom 62ste geplaas op hul lys van die 100 beste lewende liedjieskrywers, hy was 63ste op VH1 se lys van 100 beste rockkunstenaars en 80ste op die tydskrif Q se lys van 100 beste musieksterre van die 20ste eeu. Hy het ook al saamgewerk met talle ander groot kunstenaars soos Craig David, Bryan Adams en Rod Stewart, en het die Noord-Afrikaanse musiekvorm Raï aan Westerse gehore bekend gestel met sy internasionale treffer "Desert Rose" saam met Cheb Mami.
Pegasus-spioenasieware
Die NSO Group was voorheen in besit van die Amerikaanse private-ekwiteitsfirma Francisco Partners,, maar dit is in 2019 deur sy stigters teruggekoop. Die maatskappy verklaar dat dit "gemagtigde regerings voorsien van tegnologie wat hulle help om terrorisme en misdaad te bekamp" en dat dit 'n toonaangewende benadering tot menseregte het.
Sting
Vroeë lewe
Sting is in Wallsend, Noord-Tyneside, Tyne and Wear, Engeland, gebore as die oudste van die vier kinders van Audrey (geb. Cowell), ’n haarkapper, en Ernest Matthew Sumner, ’n melkman en ingenieur. Op die ouderdom van 10 jaar het "obsessief" geraak oor ’n ou Spaanse kitaar wat ’n vriend van sy pa agtergelaat het toe hy emigreer.
Pegasus-spioenasieware
Pegasus is in Augustus 2016 ontdek nadat 'n mislukte installasiepoging op die iPhone van 'n menseregte-aktivis gelei het tot 'n ondersoek waarin besonderhede oor die spioenasieware, die vermoëns daarvan en die veiligheidskwesbaarhede wat dit uitgebuit het, onthul is. Nuus oor die spioenasieware het aansienlike mediadekking veroorsaak. Dit word die "mees gesofistikeerde" slimfoonaanval ooit genoem, en dit was die eerste keer dat 'n kwaadwillige gebruik op afstand met behulp van ‘n jailbreak (om beperkings wat deur die vervaardiger of operateur opgelê is, te verwyder, bv. om die installering van ongemagtigde sagteware moontlik te maak) opgespoor is om onbeperkte toegang tot 'n iPhone te kry.
Sting
Vroeë lewe
Saans en oor naweke het Sting in jazzorkeste opgetree. Hy het sy bynaam gekry nadat hy saam met die Phoenix Jazzmen opgetree het in ’n swart-en-geel trui met strepe. Die orkesleier, Gordon Solomon, het gedink die trui laat hom soos ’n by lyk. In ’n dokumentêre program in 1985 het ’n joernalis hom as Gordon aangespreek, en hy het gesê: "My kinders noem my Sting, my ma noem my Sting; wie is hierdie Gordon-karakter?" In ’n Time-onderhoud in 2011 het hy gesê: "Ek is nooit Gordon genoem nie. Jy kan in die straat Gordon skree en ek sal net aanloop."
The Police
In Januarie 1977 het Sting van Newcastle upon Tyne na Londen verhuis en kort daarna die new wave-groep The Police gestig saam met Stewart Copeland en Henry Padovani (wat gou daarna deur Andy Summers vervang is). Van 1978 tot 1983 het hulle vyf trefferalbums uitgereik, en ses Grammys en twee Brit Awards gewen. Hoewel hul eerste albom deur punk geïnspireer is, het The Police gou oorgeslaan na rock met reggae-ondertone en minimalistiese popmusiek. Hul laaste album, Synchronicity, is vir vyf Grammys benoem, onder meer album van die jaar. Dit het hul suksesvolste liedjie, "Every Breath You Take", ingesluit wat deur Sting geskryf en in 1983 uitgereik is.
Volgens Sting, wat in die dokumentêr Last Play at Shea verskyn het, het hy op 18 Augustus 1983 tydens ’n konsert in die Shea-stadium in New York besluit om die groep te verlaat, want hy het gevoel om daar musiek te maak was "Everest". Hoewel hulle nooit amptelik uiteen is nie, het die groeplede besluit om ná Synchronicity op soloprojekte te konsentreer. Namate die tyd aangestap het, het hulle, veral Sting, die moontlikheid al hoe meer uitgesluit dat hulle weer saam sou optree. Hulle het egter in 2007 weer byeengekom vir die "The Police Reunion Tour".
Vroeë solowerk
In September 1981 het Sting sy eerste lewende solo-optrede gesing op Amnestie Internasionaal se welsynkonsert in Londen se Drury Lane-teater. Hy het "Roxanne" en "Message in a Bottle" gesing. Hy het ook ’n orkes met bekende kunstenaars (met die naam "The Secret Police") gelei met sy eie bewerking van Bob Dylan se "I Shall Be Released". Die lede van die orkes en koor het ingesluit Eric Clapton, Jeff Beck, Phil Collins, Bob Geldof en Midge Ure – hulle sou almal (behalwe Beck) later saamwerk aan Live Aid. Sy optrede het ’n prominente plek gekry op die vertoning se album en in ’n fliek daaroor, en hy het so groot blootstelling gekry. Sy deelname aan The Secret Policeman's Other Ball was die begin van sy groeiende betrokkenheid by geldinsamelings- en bewusmakingsprojekte vir politieke en maatskaplike sake. In 1982 het hy ’n solo-enkelspeler uitgereik: "Spread a Little Happiness", uit die rolprentweergawe van Dennis Potter se TV-stuk Brimstone and Treacle. Die liedjie was ’n herinterpretasie van ’n liedjie uit die 1920's-musiekspel Mr. Cinders deur Vivian Ellis, en dit was ’n Top 20-treffer in Brittanje.
1980's
Op sy eerste solo-album, The Dream of the Blue Turtles (1985), verskyn verskeie jazzmusikante soos Kenny Kirkland, Darryl Jones, Omar Hakim en Branford Marsalis. Dit het die treffers "If You Love Somebody Set Them Free", "Fortress Around Your Heart", "Love Is the Seventh Wave" en "Russians" ingesluit. Die album het binne ’n jaar driedubbele platinumstatus behaal. Dit is benoem vir vier Grammys, onder meer vir album van die jaar, beste manlike popsanger en beste jazzinstrument-uitvoering.
In November 1984 was Sting deel van die Band Aid se "Do They Know It's Christmas?", wat geld ingesamel het vir slagoffers van die 1983-1985-hongersnood in Ethiopië. In Julie 1985 het hy verskeie van The Police se liedjies gesing op die Live Aid-konsert in die Wembley-stadion in Londen om geld vir dieselfde saak in te samel. Hy het ook "Money for Nothing" gesing saam met Dire Straits en twee duette saam met Phil Collins.
Sting het in 1987 die album ...Nothing Like the Sun uitgereik met onder meer die trefferliedjies "We'll Be Together", "Fragile", "Englishman in New York" en "Be Still My Beating Heart" – laasgenoemde is aan sy ma opgedra wat kort tevore oorlede is. Dit het dubbele platinumstatus behaal. Die album het in 1988 die prys vir beste Britse album by die Brit Awards gewen en is in 1989 benoem vir drie Grammys, onder meer Sting se tweede agtereevolgende benoeming vir album van die jaar. In 1989 was ...Nothing Like the Sun #90 en sy The Police-album Synchronicity #17 op Rolling Stone se lys van die 100 beste albums van die 1980's.
Kort hierna, in Februarie 1988, het hy die album Nada como el sol uitgereik wat ’n seleksie van vyf liedjies was van Sun wat hy in Spaans en Portugees sing. In Oktober 1988 het hy ’n weergawe uitgereik van Igor Stravinsky se The Soldier's Tale met die London Sinfonietta en Kent Nagano as dirigent. Van die rolle is vertolk deur Vanessa Redgrave, sir Ian McKellen en Sting (as die soldaat).
Farrea nodulosa
Farrea nodulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Sting
1990's
Sy 1991-album The Soul Cages is opgedra aan sy pa, wat kort tevore oorlede is. Dit het die Top 10-liedjie "All This Time" ingesluit en die titelsnit het ’n Grammy gewen. Dit het eindelik platinumstatus behaal. In 1992 is hy met Trudie Styler getroud en het hy ’n eredoktorsgraad ontvang van die Northumbria-universiteit in Newcastle upon Tyne. In 1993 het hy die album Ten Summoner's Tales uitgereik wat die tweede plek op Britse en Amerikaanse trefferlyste gehaal het en in net meer as ’n jaar driedubbele platinumstatus behaal het. Dit is in 1993 vir ’n Mercury-prys benoem en in 1994 vir die Grammy vir album van die jaar. Trefferliedjies daarop sluit in "Fields of Gold" en "If I Ever Lose My Faith in You" – vir laasgenoemde het Sting sy tweede Grammy gewen vir beste manlike popsanger.
Farrea nodulosa
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Sting
1990's
Sting het saam met Bryan Adams en Rod Stewart die gewilde liedjie "All for Love" gesing vir die 1993-rolprent The Three Musketeers. Die liedjie het vyf weke lank boaan die Amerikaanse trefferlyste geboer en platinumstatus bereik; dit was die enigste liedjie uit sy sololoopbaan wat die bopunt van die VS-trefferlyste gehaal het. In Februarie het hy nog twee Grammys gewen en is hy vir nog drie benoem. Die Berklee College of Music het in Mei aan hom sy tweede eredoktorsgraad toegeken. In November het hy ’n saamgestelde trefferalbum uitgereik onder die naam Fields of Gold: The Best of Sting; dit het eindelik dubbele platinumstatus behaal. In dieselfde jaar het hy saam met Vanessa Williams die liedjie "Sister Moon" op haar album The Sweetest Days gesing. Op die Brit Awards het Sting die prys vir beste Britse man ontvang.
Sy 1996-album Mercury Falling het aanvanklik goed gevaar, maar het daarna op die trefferlyste uitgesak. Hy het in dieselfde jaar die Top 40 gehaal met twee liedjies, "You Still Touch Me" (Junie) en "I'm So Happy I Can't Stop Crying" (Desember), wat in 1997 ’n countrytreffer geword het in ’n weergawe deur die Amerikaner Toby Keith. In dié tyd het Sting ook musiek opgeneem vir die komende Disney-rolprent Kingdom of the Sun, wat later herverwerk is in The Emperor's New Groove. Die rolprent het drastiese hersienings en veranderings ondergaan wat deur Sting se vrou, Trudie Styler, op film vasgelê is – onder meer die oomblik toe Disney vir Sting ingeroep het om aan hom te sê sy musiek sou nie vir die finale rolprent gebruik word nie. Die dokumentêr wat daarvan gemaak is, The Sweatbox, se première was op die Toronto-rolprentfees.
Sting het in 1996 ook saamgewerk met kunstenaars soos Tina Turner, die Brasiliaanse kunstenaar Tom Jobim en die Griekse sanger George Dalaras. "Moonlight", ’n seldsame jazzliedjie deur Sting vir die 1995-oormaak van die rolprent Sabrina wat geskryf is deur Alan Bergman, Marilyn Bergman en John Williams, is in 1997 benoem vir die Grammy vir beste liedjie wat spesifiek vir ’n rolprent geskryf is. Op 15 September 1997 het Sting by die Music for Montserrat-konsert in die Royal Albert Hall in Londen opgetree saam met kunstenaars soos Phil Collins, Mark Knopfler, Elton John, Eric Clapton en Paul McCartney.
2000's
Die klankbaan met die liedjies van die oorspronklike weergawe van The Emperor's New Groove is in 2000 uitgereik. Sting se album van September 1999, Brand New Day, het die Top 40-treffers "Brand New Day" en "Desert Rose" ingesluit en het teen Januarie 2001 driedubbele platinumstatus behaal. In 2000 het hy Grammys gewen vir die album én liedjie Brand New Day. Op die seremonie het hy die liedjie "Desert Rose" gesing saam met sy samewerker aan die albumweergawe, Cheb Mami.
In Februarie 2001 het hy nog ’n Grammy gewen, dié keer vir sy weergawe van "She Walks This Earth (Soberana Rosa)" op A Love Affair: The Music of Ivan Lins. Sy liedjie "After the Rain Has Fallen" het in dié jaar die Top 40 gehaal.
Sy volgende projek was om ’n album lewend by sy villa in Toskane op te neem vir ’n CD en DVD, On Such a Night. Dit sou terselfdertyd direk op TV uitgesaai word. Die konsert, geskeduleer vir 11 September 2001, is op verskeie maniere verander vanweë die 9/11-terroriste-aanval in Amerika op dié dag. Die webuitsending is gestaak ná een liedjie, ’n verwerkte weergawe van "Fragile"; daarna het Sting dit aan die gehoor oorgelaat om te besluit of die vertoning moet voortgaan. Hulle het eindelik besluit dat dit wel moet voortgaan, en die CD en DVD daarvan is in November uitgereik onder ’n ander titel, ...All This Time. Albei is opgedra aan die mense wat op 9/11 dood is. Op die opening van die Olimpiese Winterspele van 2002 in Salt Lake City, Utah, het hy ’n spesiale bewerking van die liedjie "Fragile" saam met Yo-Yo Ma en die Mormoonse Tabernakelkoor gesing.
In dieselfde jaar het hy ’n Golden Globe gewen vir die liedjie "Until..." uit die rolprent Kate and Leopold. Dit is ook benoem vir die Oscar vir beste liedjie. Op die Brit Awards in Februarie 2002 het Sting die prys ontvang vir uitnemende bydrae tot musiek. In Junie is hy in die Songwriters Hall of Fame opgeneem. In 2003, met die koningin se verjaardag, het Sting ’n kommandeur van die Orde van die Britse Ryk geword vir "dienste aan die musiekbedryf". In September het hy ’n Emmy gewen vir uitnemende individuele optrede in ’n variëteits- of musiekprogram, vir sy spesiale optrede Sting in Tuscany... All This Time.
In 2003 het Sting Sacred Love uitgereik. Dit was ’n ateljee-album waarop hy saamgewerk het met die hip-hop-ster Mary J. Blige en sitar-speler Anoushka Shankar. Hy en Blige het ’n Grammy gewen vir hul duet, "Whenever I Say Your Name". Die album het nie enige treffers opgelewer nie.
Sy outobiografie, Broken Music, is in Oktober 2003 uitgereik. In 2004 het hy op ’n Sacred Love-toer gegaan met optredes deur Annie Lennox. Van 28 Maart tot 14 Mei 2005 was hy op die Broken Music-toer; hy het saam met ’n orkes van vier lede in klein venues in Amerika opgetree.
In Oktober 2006 het Sting die album Songs from the Labyrinth uitgereik met musiek deur die komponis John Dowland en begelei deur die Bosniese luitspeler Edin Karamazov. Dit het ’n gemengde reaksie ontlok.
Op 11 Februarie 2007 het hy en die ander lede van The Police herenig vir die sing van die liedjie "Roxanne" op die Grammy-toekenningsaand. Hulle het daarna aangekondig hulle gaan saam toer. Die eerste konserte van The Police Reunion Tour was op 28 Mei 2007 in Vancouver; 22 000 aanhangers het die twee konserte bygewoon wat feitlik uitverkoop was. Die orkes het vir langer as ’n jaar getoer, van Noord-Amerika deur Europa, Suid-Amerika, Australië en Nieu-Seeland tot Japan. Kaartjies vir die Britse deel van die toer was binne ’n halfuur uitverkoop.
In 2009 het Sting op die Rock and Roll Hall of Fame se 25ste herdenkingskonsert "Higher Ground" en "Roxanne" saam met Stevie Wonder gesing. Sting is self in 2003 in dié eresaal opgeneem as lid van The Police.
2010's
Van 2010 tot 2011 was Sting besig met sy Symphonicity-toer deur Suid-Korea, Japan, Australia, Nieu-Seeland, Suid-Amerika en Europa. In die tweede helfte van 2011 het hy sy Back to Bass-toer begin wat met tussenposes tot in 2013 geduur het.
In 2011 het die tydskrif Time Sting aangewys as een van die 100 invloedrykste mense in die wêreld. Op 26 April het hy "Every Breath You Take", "Roxanne" en "Desert Rose" gesing op die Time 100 Gala in New York.
In Februarie 2014 het hy saam met die Amerikaanse sanger Paul Simon op ’n gesamentlike toer, On Stage Together vertrek; hulle het 21 konserte in Noord-Amerika gehou. Die toer sal tot in vroeg 2015 duur, met konserte in Australie, Nieu-Seeland, en Europa.
Estetika
Estetika is ’n afdeling van filosofie wat handel oor die aard van kuns, skoonheid en smaak. Heel verskillende betekenisse word deur verskillende mense daaraan geheg.
Die term is afgelei van die Griekse woord αἰσθητικός (aisthetikos). Dit het dieselfde wortel as αισθησις (aisthesis). Laasgenoemde kan dui op sintuiglike waarnemings sowel as gevoel. Vir sommige is estetika ’n sinoniem vir die filosofie van kuns, terwyl ander meen daar is ’n aansienlike verskil tussen die twee verwante begrippe. In die praktyk verwys estetiese oordeel na die sintuiglike waardering van ’n voorwerp (nie noodwendig ’n kunsartikel nie), terwyl ’n kunsoordeel verwys na die herkenning en waardering van kuns of ’n kunsartikel of kritiek daarop.
Parigino
Parigino (Russies: Парыгино) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Karalat Plaaslike Munisipaliteit behoort. Soos baie ander nedersettings in Kamiziak-rajon, is dit op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta geleë.
Demografie
Volgens Sensus 2002 het Parigino 375 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Simone Lamsma
Biografie
Lamsma het op 5-jarige ouderdom die viool begin studeer, en op 11-jarige ouderdom na die Verenigde Koninkryk verhuis om onder professor Hu Kun aan die Yehudi Menuhin-skool te studeer. Op 14-jarige ouderdom maak Simone haar professionele solo-debuut met die Noord-Nederlandse Simfonieorkes met die uitvoering van Niccolò Paganini se 1ste Vioolkonsert wat met kritiese lof deur die pers ontvang word. Sy het haar studies aan die Koninklike Akademie van Musiek in Londen voortgesit met professor Hu Kun en professor Maurice Hasson, waar sy op 19-jarige ouderdom gegradueer het met eersteklas eerbewyse. In 2019 word sy 'n genoot van die Koninklike Akademie van Musiek in Londen - 'n eer wat beperk is tot 300 voormalige Akademiestudente - en toegeken word aan musikante wat hulself in die beroep onderskei. Lamsma woon tans in Nederland, en speel die 'Mlynarski' Stradivarius (1718) wat op lening is van 'n anonieme weldoener.
Iophon aceratum
Iophon aceratum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Hentschel.
Leë Heuwels
Leë Heuwels (Russies: Пустые холмы, Poestije Cholmi) is 'n niekommersiële, alternatiewe opelugkuns-en-musiekfees in Rusland.
Die fees word sedert 2003 jaarliks gehou, gewoonlik oor 'n paar dae in Junie, in die Kaloega- of Smolensk-oblast. Dit is 'n niewinsgewende geleentheid met geen toegangsgeld of borgskap nie. Vrywilligers is verantwoordelik vir die aanbieding. Die aantal besoekers het gegroei van 300 in 2003 tot meer as 45 000 in 2008.
Martin Landau
Martin Landau was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente North by Northwest (1959), Tucker: The Man and His Dream (1988), Crimes and Misdemeanors (1989), en Ed Wood (1994).
Vroeë lewe
Landau was gebore op Junie 20, 1928, in Brooklyn, die seun van Selma (née Buchman) en Morris Landau. Sy familie was Joods.
Amarant
Amarant is 'n kleur, 'n diep skakering van rooi.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word amarant as volg voorgestel:
Farrea onychohexastera
Farrea onychohexastera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Reiswig & Kelly.
Ximausa
Ximausa is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Jan I van Brabant
Jan I (1252/54, Leuven - Bar-le-Duc, 3 Mei 1294) was hertog van Brabant van 1267 tot 1294, en van Limburg van 1288 tot 1294.
Biografie
Jan was die seun van Hendrik III van Brabant en Aleidis van Boergondië. Hy was ook bekend as minnesanger. Hy het sy geestesversteurde ouer broer Hendrik IV van Brabant opgevolg, wat deur sy moeder-regentes van die troon geweer is. Hy het in 1273 met Margaretha van Dampierre, die dogter van die Vlaamse graaf Gwijde van Dampierre in die huwelik getree. Margaretha van Frankryk (1254–1271), die dogter van Lodewyk IX van Frankryk (sy eerste vrou), is in 1271 na 'n huwelik van byna 'n jaar in die kraambed oorlede. Jan was die vader van:
Jan I was 'n kragtige heerser wat sy gebied aansienlik vergroot het. Hy het ook 'n algemene landreg afgekondig en die administrasie van sy vorstedom herorganiseer. Sy pogings om die Brabantse invloed tussen die Maasriver en die Rynrivier te versterk het hom in stryd met onder meer die magtige aartsbiskop van Keulen gebring. Omdat sy Rynpolitiek gestrook het met sy vorstedom se handelsbelange kon hertog Jan reken op die finansiële steun van die Brabantse stede, waaraan hy as teenprestasie uitgebreide voorregte toegeken het. Sy belangrikste aanwins was die Hertogdom van Limburg (saam met die mees noordelike van die teenswoordige Belgiese provinsies, Luik, en die suide van die Nederlandse provinsie Limburg, genoem na die burg/kasteel Limburg aan die Vesder). Toe die kinderlose hertogin Irmgard van Limburg in 1283 sterf het Jan I die opvolgingsreg van een van haar erfgename gekoop. Dit was egter nie na die sin van haar wewenaar, Reinoud I van Gelre nie. Sy verset is egter tydens die Slag van Woeringen (5 Junie 1288) gebreek, waarna die hertogdom Limburg definitief aan Jan I toegewys is.
Jan I staan bekend as 'n lewensgenieter en liefhebber van musiek, sang en die digkuns. Aan sy hof het Nederlandse, Duitse en Franse literatuur weerklink. Self het hy minnesange in 'n Duits-getinte tongval geskryf. Bekend is sy lied Eins meien morgens fru, met die Oksitaanse sinnetjie Harba lori fa ("De morgen is voor hen aangebroken"/"Die oggend het aangebreek"). Hy moes egter met sy lewe betaal vir sy liefde van jagpartytjies en gewelddadige riddertoernooie: hy het verongeluk tydens 'n toernooi in Bar-le-Duc. Hy is begrawe in die minderbroederskerk in Brussel, volgens bronne Mos Teutonicus/more teutonico, dit wil sê sy lyk is gekook. Die oorblyfsels van sy graf kan nog gesien word in die ondergrondse museum, Bruxella 1238, langs die beursgebou wat op die terrein van die voormalige klooster van die broederskap gebou is.
Afstammelinge
Jan I van Brabant het ook talryke erkende buite-egtelike afstammelinge gehad:
Jan kon eweneens van ander buite-egtelike kinders ook die natuurlike vader gewees het: Jan Meeuwe, Margareta van Tervuren en Jan van Mechelen. Alle geskiedkundiges is dit egter nie eens oor die getalle en identiteite van Jan 1 se talle buite-egtelike kinders nie (soos bv. oor Jan van Mechelen).
Volkslied
Hertog Jan word vereer in 'n bekende Brabantse volkslied.
Bier
Hertog Jan leef voort in die Brabantse volkslegendes as 'n populêre, vrolike en vrygewige vors wat graag in die geselskap van eenvoudige mense sy drank en spys geniet het. Na die Slag van Woeringen het hy 'n groot oorwinningsviering vir sy leër gehou, met baie bier. Om sy soldate toe te spreek het hy dikwels bo-op 'n stapel biervate sy plek ingeneem. Volgens sommige sou hy op hierdie manier die model gewees het vir die allegoriese bierkoning Gambrinus, wie se naam volgens oorlewering ontstaan het deur die gewilde korrupsie van sy Latynse naam ("Jan primus"=Jan die eerste). In elk geval word sy beeld op die perd gebruik as handelsmerk vir 'n gewilde bier (pilsener) in België genaamd Primus, wat verwys na Jan I. Op die handelsmerk van die Limburgse bier wat na hom vernoem is, Hertog Jan, word hy uitgebeeld as 'n bebaarde prins in 'n hermelynjas wat 'n groot beker bier omhoog hou.
Voorbeeld van sy digkuns
Eens meienmorgens vroe Was ic opgestaen; In een scoen boemgaerdekijn Soudic spelen gaen. Daer vant ic drie joncfrouwen staen: Dene sanc vore, dander sanc na: Harba lori fa, harba lori fa, harba lori fa.
Doe ic versach dat scone cruut In den boemgaerdekijn, Ende ic vehoorde dat soete geluut Van den mageden fijn, Doe verblide dat herte mijn, Dat is moeste singen na: Harba lori fa, harba lori fa, harba lori fa.
Doe groette is die allerscoenste, Die daer onder stont; Ic liet mine arme al omme gaen; Doe, ter selver stont Ic woudese cussen an haren mont. Si sprac: ""laet staen, laet staen, laet staen!"" Harba lori fa, harba lori fa, harba lori fa.
Die gedig is opgeneem in Keur uit die Nederlandse poësie (Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Beperk [NASOU BEPERK]) waarvan daar ten minste twaalf drukke was (ISBN no. 0 625 00160 5). Die bloemlesing is voorsien van aantekeninge deur A.P. Grové en J.L. Steyn.
Iophon cheliferum
Iophon cheliferum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
David Lander
David Lander (gebore 22 Junie 1947 - 2020) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Who Framed Roger Rabbit (1988), Scary Movie (2000), en Titan A.E. (2000), en in die televisiereeks Laverne & Shirley (1976).
Limf
Limf is die vloeistof wat in die limfatiese stelsel sirkuleer. Limf word gevorm wanneer die interstisiële vloeistof (die vloeistof wat in die tussenruimtes van alle liggaamsweefsel voorkom)  deur kapillêre limfvate versamel. Dit word dan deur middel van groter limfvate na die limfknope vervoer, waar dit deur limfosiete gereinig word, en vloei uiteindelik in die regte of linker subklaviese aar, waar dit met die bloedstroom meng.
Aangesien die limf afkomstig is van die interstisiële vloeistof, verander sy samestelling voortdurend soos wat die bloed en die omliggende selle stowwe uitruil met die interstisiële vloeistof. Sy samestelling is soortgelyk aan dié van bloedplasma, die vloeistofkomponent van bloed. Die limfstelsel sorg daarvoor dat proteïene en oortollige interstisiële vloeistof na die bloedstroom terugkeer. Bakterieë word deur die limfvloei meegesleur en teruggebring na die limfknope, waar hulle vernietig word. Metastatiese kankerselle kan ook deur die limfstelsel vervoer word. Limf vervoer verteerde vette in chylomikrone vanaf die spysverteringstelsel, beginnende in die lakteale vate, na die bloedstroom.
Die woord limf is afgelei van die naam van die antieke Romeinse godheid van vars water, Lympha.
Samestelling
Limf het 'n samestelling wat vergelykbaar is met dié van die bloedplasma, maar dit mag effens verskil. Limf bevat witbloedselle, en die limf wat 'n limfknoop verlaat is veral ryker in limfosiete. Die limf wat in die spysverteringstelsel gevorm word word chyl genoem, en is ryk aan trigliseriede (vette), en kom melkerig wit voor as gevolg van hierdie fynverdeelde vetdruppels.
Vorming
Bloed verskaf voedingstowwe en belangrike metaboliete aan die selle van 'n weefsel en versamel die afvalprodukte wat hulle produseer, wat die uitruiling van hierdie bestanddele tussen die bloed en weefselselle vereis. Hierdie wisselwerking is nie direk nie, maar vind deur 'n tussenganger, die interstisiële vloeistof, plaas, wat die ruimtes tussen die selle vul. Soos die bloed en die omliggende selle voortdurend stowwe met die interstisiële vloeistof uitruil, verander sy samestelling voortdurend. Water en opgeloste stowwe kan deur diffusie tussen die interstisiële vloeistof en die bloedstroom beweeg, oor gapings in die kapillêre wande - intersellulêre klowe; die bloed en interstisiële vloeistof is dus in dinamiese ewewig met mekaar.
Limfatiese sirkulasie
Buisvate vervoer limf terug na die bloed, en sodoende word die volume wat tydens die vorming van die interstisiële vloeistof verloor is, weer terug in sirkulasie gebring.
In teenstelling met die kardiovaskulêre stelsel, is die limfatiese stelsel nie 'n geslote kringloop nie, en die menslike liggaam het geen sentrale pomp, of limfharte nie, alhewel hulle by sommige diere voorkom. Die vloei van limf is dus stadig en sporadies. Hierdie vloei word deur middel van peristalse aangedryf: alternerende sametrekking en ontspanning van gladde spierweefsel, en ook deur eenrigtingkleppe, wat die natuurlike vloei weens kompressie tydens die sametrekking van aangrensende skeletspiere en arteriële pulsering in 'n konstante rigting dwing.
Limf wat invloei in die limfvate vanuit die interstisiële spasies vloei, word normaalweg deur die kleppe verhinder om agteruit te voei, maar indien oormatige hidrostatiese druk binne die limfvate, bestaan as gevolg van een of ander steuring, kan vloeistof teruglek in die interstisiële spasies in, en bydra tot die vorming van edeem.
Die limfvloei in die torakale buis van die deursnee- rustende persoon bedra naastenby 100 ml per uur. Ongeveer nog 25m l per uur kom van ander limfvate, sodat totale limfvloei in die liggaam 4 tot 5 L per dag is. Dit tydens fisiese aktiwiteit 'n paar keer soveel wees.
Karmyn
Karmyn is 'n kleur, 'n skakering van rooi.
Limf
Die limfstelsel
Die limfvate het dus hul oorsprong in die klein haarlimfvaatjies wat tussen die selle van die weefsel ontstaan en wat die weefselruimtes dreineer. Die haarlimfvate is uiters dun en deursigtig. Soos 'n netwerk van klein riviertjies in groter riviere vloei, vloei die limf deur die klein vaatjies na groter vate wat deur die hele liggaam versprei is.
Karmyn
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word karmyn as volg voorgestel:
Limf
Die limfstelsel
Laasgenoemde vaatjies vervoer die verteerde vette wat deur die dermvlokkies geabsorbeer word. Omdat die vloeistof wat daarlangs vervoer word, nou ŉ ander samestelling as gewone limf het, word dit chyl genoem en die vaatjies staan bekend as chylvaatjies.
Limfkliere
Limf absorbeer allerhande soorte stowwe, onder meer gifstowwe en bakterieë in die selle. Die gevolg is dat die limf gesuiwer moet word voordat dit in die bloedstroom kom. Soos dit deur die limfvate beweeg, word die limf deur spesiale kliere, die limfkliere of limfnodes, gefiltreer. In die menslike liggaam is daar tussen 600 en 700 limfkliere, wat in grootte wissel tussen so groot as 'n ertjie en so groot as 'n albaster.
Die kliere het 'n tweeledige funksie: hulle dien as filters wat kieme en ander vreemde voorwerpe uit die limf verwyder voordat dit weer in die bloedstroom gestort word, en hulle produseer limfosiete, 'n spesiale soort witbloedsel wat veral belangrik is in die uitwissing van chroniese infeksies.
Limfnodes
Die limfnodes is amandelvormig. Die limf vloei deur talle vate die node binne, dring stadig daardeur en verlaat dit dan deur 'n enkele vat by die punt waar die aar en die slagaar wat die node bedien, lg. binnegaan. In die node, naby die oppervlak gerangskik, is talle ronde selkolonies. Hulle word rypingsfollikels genoem en is die plek waar limfosiete vervaardig word. Soortgelyke strukture word normaalweg ook in ander dele van die liggaam gevind, veral in die milt. Limfnodes kan alleen voorkom, maar normaalweg is hulle in groepies gerangskik.
Mediese gasse
Mediese gasstelsels in hospitale, en die meeste ander gesondheidsorgfasiliteite, is noodsaaklik vir die verskaffing van suurstof, laggas, stikstof, koolstofdioksied en mediese lug per pypleiding na die verskillende dele van die hospitaal. Hierdie stelsels word gewoonlik intensief gemonitor deur verskeie gerekenariseerde alarmstelsels.
Suurstof
Suurstof word gebruik vir pasiënte wat aanvullende suurstof via 'n masker benodig. Mediese suurstof word gewoonlik geberg in 'n groot stoorstelsel van vloeibare suurstof by die hospitaal, vanwaar dit verdamp word in 'n gekonsentreerde suurstoftoevoer. Die drukking is gewoonlik rondom 380 kPa (55 psi). In klein mediese sentrums met 'n lae pasiëntkapasiteit, kan suurstof deur verskeie standaardsilinders gelewer word.
Laggas
Laggas (Distikstofmonoksied) (N2O) word aan verskeie sjirurgiese fasiliteite verskaf vir narkose-gebruik tydens pre-operatiewe prosedures. Dit word gewoonlik by die hospitaal afgelewer in standaardtenks en verskaf deur die mediese gasstelsel. Stelseldruk is om-en-by 345 kPa (50 psi).
Stikstof
Stikstof word gebruik om sjirurgiese toerusting aan te dryf in verskillende prosedures. Druk wissel rondom 1200 kPa (175 psi) na die verskillende plekke.
Koolstofdioksied
Tipies gebruik tydens operasies om weefsel op te blaas of in posisie te hou, en ook gebruik in lasersjirurgie. Drukking in die stelsel word op ongeveer 345 kPa (50 psi) gehou.
Giovanni Bellini
Giovanni Bellini (gebore c. 1430, Venesië Italië; sterf in 1516, Republiek Venesië) was ‘n Italiaanse skilder wat in sy werk die toenemende belang van die Venesiaanse artistiese milieu in die innovasies en besorgdhede van die Renaissance gereflekteer het. Alhoewel die skilderye vir die Saal van die Groot Raad in Venesië, wat beskou word as sy grootste werke, in 1577 deur vuur vernietig was, toon ‘n groot aantal altaarstukke (soos die in die Kerk van die Heiliges Giovanni e Paolo in Venesië) en ander oorblywende werke ‘n bestendige en geleidelike ewolusie van suiwer godsdienstige benadrukking na ‘n nuwe naturalisme van landskap en atmosfeer.
Min is bekend oor Bellini se familie. Sy vader, Jacopo, 'n skilder, was ‘n leerling van Gentile da Fabriano, een van die toonaangewende skilders van die vroeë 15de eeu, wat Giovanni na Florence kon gevolg het. Ewenwel, Jacopo het die beginsels van die Florentynse Renaissance na Venesië geneem en bekendgestel, voordat enige van sy seuns so kon doen. Behalwe vir sy seuns Gentile en Giovanni, het Jacopo ten minste een dogter, Niccolosa - wat in 1453 getroud is met die skilder Andrea Mantegna -, gehad. Beide seuns het as assistente in hul vader se werkswinkel begin. Giovanni se vroegste onafhanklike skilderye was beïnvloed deur die laat-Goties-grasievolle styl van sy vader Jacopo, asook deur die streng aard van die Padua Skool, en veral van sy swaer Mantegna. Hierdie invloed is selfs merkbaar nadat Mantegna Venesië in 1460 verlaat het vir die hof van Mantua. Giovanni se vroegste werke dateer van voor die tydperk. Hulle sluit ‘n Kruisiging, ‘n Transfigurasie, en ‘n Dooie Christus wat deur Engele Ondersteun word, in. Verskeie prente van dieselfde tyd of vroeër bevind hulle in die VSA; en andere is by die Correr Siviele Museum in Venesië. Vier triptieke, en stelle van drie panele wat as altaarstukke gebruik is, is steeds in die Venesië Accademia, en twee Pietàs, beide in Milaan, is afkomstig van hierdie vroeë tydperk. Sy vroeë werke word versinnebeeld in twee pragtige skilderye naamlik, Die Bloed van die Verlosser en Die Smart in die Tuin.
In al sy vroeëre prente het hy met tempera gewerk, en die strakheid en strengheid van die Padua Skool gekombineer met ‘n diepte van godsdienstige gevoel en menslike patos wat heeltemal sy eie was. Sy vroeëre Madonnas, geskep in die tradisie van sy vader, is meestal soet in uitdrukking, maar Giovanni het ‘n meestal dekoratiewe rykheid met ‘n meer gevoelvolle, tasbare sensuele observasie van die natuur vervang. Alhoewel die uitgesproke lineêre element, dit wil sê die oorheersing van lyn eerder as massa as ‘n wyse om vorm te definieer, afkomstig van die Florentynse tradisie en van Mantegna – duidelik voorkom in die skilderye, is die lyn minder selfbewus as in Mantegna se werk, en, van die beginsel af, bied breë verbeelde lae hul oppervlaktes aan die lig vanaf ‘n dramaties-briljante lug. Giovanni Bellini was van die begin af ‘n skilder van natuurlike lig, soos ook Masaccio, die stigter van Renaissance skilderwerk, en Piero della Francesca, die grootste beoefenaar daarvan in die tyd. In hierdie vroeë prente is die lug agter die figure geneig om gereflekteer te word in strepe van water wat horisontale lyne maak in ‘n eenvoudige, loutere landskap. In Die Smart in die Tuin (c. 1465) beweeg die horison op, en ‘n diep, wye landskap omsingel die figure, ten einde ‘n gelyke deel te speel in die uitdrukking van die drama van die toneel. Soos met die dramatis personae, voorsien die uitvoerige lineêre struktuur van die landskap baie van die uitdrukking, maar ‘n selfs groter deel word gespeel deur die kleure van die daeraad, in hul volle briljantheid en in die gereflekteerde lig binne die skaduwee. Dit is die eerste van ‘n briljante reeks Venesiaanse landskappe wat vir byna ‘n eeu of meer deurlopend sou ontwikkel. Vir ‘n stad wat omsingel was met water, was die emosionele waarde van water nou ten volle blootgelê. ‘n Vergelyking met Mantegna se behandeling van dieselfde onderwerp, openbaar die subtiele, tog fundamentele verskille in die style van die twee Meesters.
Die groot saamgestelde altaarstuk met Sint Vincent Ferrer, wat steeds in die kerk van Die Heiliges Giovanni e Paolo in Venesië is, was omtrent 10 jaar later in die middel 1470’s geskilder. Maar die beginsels van komposisie, en die metodes van skilder, het in essensie nog nie verander nie; hulle het bloot wat uitdrukkingsmoontlikhede betref sterker gegroei. Dit wil voorkom asof dit gedurende ‘n seerit op die Adriatiese kus was wat Bellini waarskynlik nie lank daarna meegemaak het nie, dat hy die invloed teëgekom het wat hom die meeste sou aanhelp tot sy volle ontwikkeling: naamlik diè van Piero della Francesca. Bellini se Groot Kroning van die Maagd, byvoorbeeld, mag sommige van die komposisionele elemente van Piero se verlore Kroning van die Maagd bevat het; geskilder as die sentrale paneel van ‘n poliptiek. Christus se Kroning van sy Moeder Benede die Heilige Gees is ‘n plegtige daad van heiliging, en die vier Heiliges wat langsaan die troon as getuies staan word gekarakteriseer deur hul diepe menslikheid. Elke kwaliteit van hulle vorms word ten volle gerealiseer; elke aspek van hul liggame, die teksture van hulle gewaad, en die voorwerpe wat hulle vashou. Soos met die werke van Masaccio en Piero della Francesca help die perspektiewe van oppervlak en die troon om die groep in ruimte te vestig, en die ruimte word vergroot deur die heuwels en rantjies agteraan en as oneindig voorgestel deur die helderheid van die lug, wat die toneel omhul en al die vorme in een perspektief saamtrek.