cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paarlshoop
Geskiedenis
Einde September 1886 het die kamp reeds 'n delwersbevolking van 100 mense gehad en in Oktober het dit 'n slaghuis, bakkery, smidswinkel en gewone winkel gehuisves. Die meeste inwoners het in tente en waens gewoon. Paarlkamp het 'n goeie reputasie gehad as 'n vreedsame en ordeliewende gemeenskap waar elke Sondag kerkdienste gehou is.
Ds. Abraham Kriel van die NG gemeente Langlaagte het die Langlaagte-weeshuis, wie se ruim kampus vandag oorkant die kerk in Paarlshoop is, net ná die Tweede Vryheidsoorlog begin vir die versorging van oorlogswese. Ter ere van hom is die naam later verander na die Abraham Kriel-kinderhuis.
Die hedendaagse Paarlshoop is eers op 5 Oktober 1938 as voorstad geproklameer nadat dit aangelê is op die plaas Langlaagte No. 13 deur Crown Mines en die Langlaagte Estate and Gold Mining Company.
NG gemeente Johannesburg
duimnael|regs|270px|Die gemeente se laaste kerkgebou, afgeneem in 1987, en later gesloop. In 1952 het die gemeente se medewerker heel ironies gegewe wat later gebeur het, in [[Ons gemeentelike feesalbum geskryf: "Die mynkamp van 1886 het die grootste stad in Suid-Afrika geword, waar wriemelende menigtes elke dag mekaar verdring tussen hoë geboue en op oorvolle strate wat maar nie al die verkeer wil vat nie; maar hoog tussen die kransagtige blokke woonstelle en kantore steek die kerkgebou van Johannesburg nog uit, asof hy wil sê: Die mens – soos gras is hy, maar die Woord van God bly tot in ewigheid!"]]
Paarlshoop
Demografie
In die dae toe Paarlshoop nog 'n blanke groepsgebied was, was dit oorwegend Afrikaanssprekend, soos blyk uit die getalle munisipale kiesers vir sekere jare. In 1934 het die Afrikaanse kiesers 307 getel en die Engelse 161; in 1949 was dit 614 en 75; en in 1961 461, maar net 29.
Volgens die sensus van 2011 het Paarlshoop 1 890 inwoners gehad van wie 1 333 (70,5%) swart was, 289 (15,2%) bruin, 146 (7,7%) Indies of Asies en 105 (5,6%) wit. Die grootste huistaal was Engels (20,75%), gevolg deur Zoeloe (16,1%) en Afrikaans (15,1%). In 2001, toe Paarlshoop vir sensus doeleindes 'n kleiner, ietwat ander gebied beslaan het, het die inwoners 2 086 getel, van wie swart 1 112 (53,31%), wit 524 (25,1%), bruin 340 (16,3%) en Indies of Asies 111 (5,3%). Toe was Afrikaans (30%) nog die grootste taal, gevolg deur Engels (19,6%) en Zoeloe (10,6%).
NG gemeente Johannesburg
Die NG gemeente Johannesburg was op 14 Augustus 1887 die eerste gemeente wat die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Goudstad gestig het. Regstreeks en onregstreeks het uit dié gemeente oor die daaropvolgende eeu al die gemeentes op die Witwatersrand ontstaan, maar teen die tweede dekade van die 21ste eeu het daar van die Johannesburgse moedergemeente amper niks oorgebly nie: die lidmaattal was volgens die NG Kerk se jaarboek net 90 en die gemeente was jare reeds vakant.
Kevin Leo
Kevin Leo (gebore 18 Augustus 1971 in Rustenburg) is 'n Suid-Afrikaanse sanger wat opera- en ligte Afrikaanse liedjies sing. Hy tree ook gereeld saam met Jakkie Louw op onder die verhoognaam Jakkals en Leo; en saam met Mathys Roets en Danie Niehaus as Drie van die Bestes. Hy is bekend vir treffers soos Se C´est la vie, Ek sal jou nooit vergeet en Liewe broer.
NG gemeente Johannesburg
Die ontdekking van goud
duimnael|280px|regs|Die noordelike aansig van die kerk langs die sinodesentrum in De Kortestraat, [[Braamfontein, wat gesloop is. Die sinodesentrum staan nog langs die leë erf. Dit huisves nou (2015) die vakbond Satawu en staan bekend as Satawu House.]] duimnael|360px|regs|Die eerste NG kerkgebou aan die Rand was in Von Brandisstraat en is in Augustus 1887 ingewy. Regs is die pastorie wat gebou is kort na prop. Martins se aankoms in Brickfields. duimnael|170px|regs|Ds. J.N. Martins, die eerste leraar. duimnael|links|220px|Die kansel uit die Braamfonteinse kerk van 1904 staan vandag (2016) in die Irenekerk. duimnael|links|260px|Die gemeente se vierde kerkgebou, wat in 1904 ingewy is. Dit word soms ook die Clifton-kerk genoem omdat die voorstad wat op die plaas [[Braamfontein (plaas)|Braamfontein aangelê is, eers so geheet het. Dit is in 1955 gesloop. ]] duimnael|regs|220px|[[Kerkbode|Die Kerkbode het op 8 September 1937 'n foto van die kerkgebou op sy voorblad geplaas ter viering van die 50-jarige bestaan van die oudste gemeente aan die Rand. Daar was toe reeds 22 gemeentes in die gebied met 62 000 lidmate.]] duimnael|links|170px|[[Pieter Gerhardus Jacobus Meiring|P.G.J. Meiring, tweede leraar]] duimnael|regs|210px|Die kerkgebou van 1904 omstreeks 1947, sowat agt jaar voor dit gesloop is om vir die laaste kerkgebou plek te maak duimnael|260px|regs|Ds. D.P. Cillié, leraar van 1920 – '26 en '29 – '33, saam met sy gesin. Ná sy dood in die tuig is sy vrou met ds. [[P.S.Z. Coetzee getroud, wie se vrou in 1936 ná 'n "smartlike lyding" oorlede is.]]
Kevin Leo
In 1994 dring hy deur tot die finale rondte van die Crescendo-kompetisie in die afdeling mansvokaal.
Leo neem in Junie 2006 aan die internasionale operakompetisie Valsesia Musica in die Piëmontese Valsesia-Alpevallei in Italië deel en behaal die vierde plek. Tydens die wennerskonsert is Leo as Pavarotti Pocco of Klein Pavarotti voorgestel.
NG gemeente Johannesburg
Die ontdekking van goud
Die eerste toestroming van mense na die mynkamp Johannesburg, wat binne tien jaar ná sy ontstaan in 1886 vir Kaapstad as die grootste stad in die latere Suid-Afrika sou verbysteek, het gevolg op die ontdekking van 'n dagsoom met gouddraende erts op die plaas Langlaagte, waarop die dorpie met dieselfde naam ontwikkel het en wat later die voorstad Langlaagte sou word. Kort na die hoofrif ontdek is, is vasgestel dat dit deur Langlaagte byna 50 km na die ooste en weste strek.
Vroeër was die algemene opvatting dat dit die Australiese rondreisende prospekteerder George Harrison was wat op 'n Sondag in Maart 1886 op 'n rotsagtige uitsteeksel van die hoofrif afgekom het op die plaas Langlaagte van die weduwee van Gerhardus Cornelis Oosthuizen. Volgens oorlewering het Harrison sy ontdekkerskleim vir ongeveer R20 verkoop.
'n Staatsondersoekkomitee het egter in 1941, ná die aanhoor van breedvoerige getuienis, besluit dat dié eer P.J. Marais toekom. Nog twee aanspraakmakers op die ontdekking van die hoofrif op Langlaagte is Hermanus Johannes van Staden, skoonseun van Oosthuizen, en ene Peter Bernardus de Ville.
Reeds 34 jaar vantevore, in 1852, het J.H. Davis die eerste goud aan die Witwatersrand op 'n plaas naby Krugersdorp ontdek, maar die regering van die ZAR het hom gedwing om stil te bly daaroor. Eers in 1886 was dit duidelik dat hierdie vonds die hoofgoudrif van die Witwatersrand was. Drie gedeeltes van die plaas Langlaagte was in Oosthuizen se besit. Die gedeeltes is uitgekoop deur president Paul Kruger vir dorpstigting en die toekenning van mineraleregte aan prospekteerders of myners.
Die dorp Johannesburg het egter ontwikkel op die plaas Randjeslaagte, van waar dit in alle rigtings uitgestrek het. Die dorp is genoem na Johann Rissik, waarnemende landmeter-generaal, en Johannes Pieter Meyer, veldkornet van die wyk.
Aanloop tot gemeentestigting
Voor die Johannesburgse moedergemeente in 1887 gestig is, skaars 18 maande nadat goud ontdek is op Langlaagte, was die landelike gebied deel van die NG gemeente Heidelberg. Landbouers uit die Kaap, wat daarvaan af weggetrek het om onder die Britse bewind uit te kom, het al in die dekade na 1840 op die Hoëveld begin aankom. Maar dit was die kerkraad van die NG gemeente Dutoitspan wat onder leiding van ds. Abraham Kriel die eerste stap gedoen het tot gereelde bearbeiding van die goudveld deur hulle hulpprediker, prop. J.N. Martins, af te staan om die evangelie aan die lidmate op die Rand te verkondig.
Die goudstormloop het mense uit alle wêrelddele na die Rand gebring. Sover vasgestel kon word, het ds. S.J. du Toit, destydse superintendent-generaal van onderwys in die Zuid-Afrikaansche Republiek, die eerste NG diens in Johannesburg gehou. Dit was 'n opelugdiens op 'n Sondag teen die middel van 1886 in die skaduwee van 'n wilgerboom naby die terrein waarop NG gemeente Langlaagte se latere kerkgebou en die Abraham Kriel-kinderhuis gebou is. Sy teks het uit Genesis 2:12 gekom: "En die goud van die land is goed."
Onder die intrekkers op die Rand was ook lidmate van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, wat hulle veral in groot getalle aan die westekant van die teenswoordige middestad gevestig het in wat destyds as die "Dip" bekend gestaan het. Dit was die minder gegoede buurte van Langlaagte, Fordsburg en Vrededorp, wat lank die enigste deel van die ontluikende stad was waar Afrikaners plek-plek in die meerderheid was. Die meer gegoede noordelike (Parktown, Houghton ens.) en noordoostelike voorstede (Observatory, Orange Grove ens.) was nog altyd amper uitsluitlik Engels, terwyl Afrikaners, namate hulle ekonomiese posisie verbeter het, hulle later jare ook in groot getalle in die noordwestelike dele (Melville, Westdene, Aucklandpark, Northcliff, Linden, Randburg en omstreke) gaan vestig het. In 'n mindere mate as in die "Dip" het Afrikaners ook gaan woon in die omgewing van Jeppestown, onmiddellik oos van die middestad. In 'n stadium was daar byvoorbeeld binne 'n smal strook wat 8 km wes van die middestad gestrek het, 14 NG gemeentes, maar oor dieselfde afstand na die ooste net vyf.
Ontstaan
In 1952 berig Ons gemeentelike feesalbum: "Die gemeente het eintlik nooit geleentheid gehad om rustig te bestaan en opgebou te word nie. Meer as enige ander gemeente moes hy voortdurend in die brandpunt van elke stryd staan wat volk en Kerk die afgelope driekwarteeu moes stry en was hy gedurig blootgestel aan die gevare wat die onstandvastigheid van 'n sneltoenemende kosmopolitiese gemeenskap meegebring het. Bewys hiervan is dat die kerkgebou wat in 1887 opgerig is, drie jaar later deur 'n groter een op Von Brandisplein vervang moes word." Van Brandisplein (hoek van Von Brandis- en Pritchardstraat) het aanvanklik, ná die bou van die eerste NG kerkie, Kerkplein geheet. Later (omstreeks 1997) sou die regering die tweede kerkgebou uitkoop en toe is die oop ruimte langs die kerk Goewermentsplein genoem. Later is dit herdoop tot Von Brandisplein, ter ere van Carl von Brandis, Johannesburg se eerste landdros. Boere en prospekteerders het op die orige gedeelte van die plein gekampeer en later was dit ook die tuiste van die stad se eerste sinagoge. Oorkant die NG kerkie was 'n ry winkels, waaronder 'n fietswinkel van die gebroeders Hunt, wat later Williams Hunt & Kie sou word. Die mynkamp se eerste skool is ook langs die kerk gebou. Tydens sy leeftyd is die kerkie vir verskeie doele gebruik, onder meer as 'n bakkery, lesingsaal, stemlokaal tydens verkiesings en die kantoor van die "Rand Aid Association". Johannesburgers het in opstand gekom toe die regering sy voorneme bekend maak om die geboue op die perseel te sloop en so plek te maak vir 'n hofgebou, maar die besware het op dowe ore geval en die slopery het in 1909 begin. Vandag staan die Suid-Gautengse Hooggeregshof op die plein waar die NG kerk in Johannesburg sy eerste tuiste gehad het.
Die tweede kerkie was middelpunt van die gemeente tot die afstigting van die gemeentes Johannesburg-Oos en Jeppestown op 8 Julie 1897, toe 'n noodkerk (weer van hout en sink) in Jorissenstraat, Braamfontein, opgerig is. Vanweë die Anglo-Boereoorlog is die oprigting van 'n meer permanente gebou (die vierde kerk) vertraag en kon die volgende (voorlaaste) kerkgebou eers op 13 April 1904 ingewy word. Ons gemeentelike feesalbum skryf in 1952: "Hierdie gebou sal vanweë bouvalligheid binnekort gesloop moet word sodat die gemeente in die kort tyd van sy geskiedenis hopelik teen 1953 vir die vyfde maal 'n kerk sal inwy. So is Johannesburg!" Met die sloping van die vierde kerkgebou in die jare vyftig het die sierlike gebou van die NG gemeente Jeppestown in Fairview die oudste NG kerkgebou in die stad geword.
Ds. Martins het die gemeente tot in 1920 bly bedien, toe hy sy emeritaat aanvaar het. Reeds teen 1952 het daar 25 gemeentes bestaan in die gebied wat vroeër die moedergemeente uitgemaak het. Teen 1973, op die hoogtepunt van die NG Kerk se bestaan in die Goudstad, het die oorspronklike gebied van die moedergemeente uit vyf ringe (Johannesburg, Langlaagte, Turffontein, Linden en Melville) bestaan en was daar 47 gemeentes. Teen 2010 het dié getal tot 21 gemeentes gekrimp met die inlywing of samesmelting van Langlaagte (1892), Fordsburg (1896), Johannesburg-Oos (1897), Jeppestown (1897), Turffontein (vroeër La Rochelle, 1906), Cottesloe (vroeër Vrededorp, 1927), Brixton (1939), Rosettenville (1938), Malvern (1940), Johannesburg-Noord (1942), Bezuidenhoutsvallei (1944), Johannesburg-Wes (1944), Parkhurst (ingelyf by Parksig, nou Parkkruin Familiekerk, 1944), Crosby-Wes (vroeër Hurst Hill, 1949), Suid-Rand (1950), Johannesburg-Suid (1950), Belgravia (1952), Mayfair (1953), Aucklandpark (1958), Noordoos-Rand (1959), Sterrewag (1964) en Andrew Murray (1966), die ontstaan uit samesmeltings van Deo Gloria, Parkkruin, Vergesig, Kensington en Johannesburg-Noord/Andrew Murray Congregation asook die ontstaan van die enigste nuwe gemeente, Weltevreden.
"Die mynkamp van 1886 het die grootste stad in Suid-Afrika geword, waar wriemelende menigtes elke dag mekaar verdring tussen hoë geboue en op oorvolle strate wat maar nie al die verkeer wil vat nie; maar hoog tussen die kransagtige blokke woonstelle en kantore steek die kerkgebou van Johannesburg nog uit, asof hy wil sê: Die mens – soos gras is hy, maar die Woord van God bly tot in ewigheid!"
Ds. en mev. Coetzee se verwelkoming
Op Vrydag 10 Februarie 1934 het 'n sestiental motors ds. en mev. Coetzee ontmoet op Baragwanath, langs die hoofweg van Potchefstroom. Ná die sing van Psalm 146 vers 1 en warm handdrukke deur die aanwesiges, het die stoet motors ordelik na die pastorie beweeg, waar die nuwe pastoriegesin deur etlike gemeentelede ingewag is en Dat 's Heren zegen op u daal toegesing is. Daardie aand het sowat 600 siele die Eendragsaal van hoek tot kant beset. Onder die eregaste, wat saam met die nuwe dominee en sy gade uit die Vrystaat gekom het, was sy bejaarde moeder en sy swaer, ds. Jacob Rabie van Zastron. Hierdie funksie het eintlik 'n dubbele karakter gedra: enersyds was dit 'n verwelkoming vir die nuwe predikant en sy eggenote en andersyds 'n afskeid vir eerw. Roode wat die gemeente met soveel sen tydens die vakature bearbei het.
Behalwe die gebruiklike adresse, het 'n paar toesprake deur die besoekende predikante en ds. Coetzee gevolg. By geleentheid van die plegtige bevestiging Saterdagaand, toe bogenoemde ds. Rabie die rede uitgespreek het, het nie minder nie as sewentien predikante en sendelinge die pas bevestigde voor die kansel die seën van die Here met 'n warme handdruk kom toewens. Onder hulle was die konsulent, ds. S. W. van Niekerk, wat van Ringsweë die bevestiging waargeneem het, ds. D.P. Cillié, oudleraar van Johannesburg wat vir die doel van Harrismith oorgekom het en eerw. T.C. Esterhuizen wat vandag nog namens ons Kerk die kleurlingsending in Johannesburg behartig. As uitgangspunt vir sy intreepreek die Sondagmôre, het ds. Coetzee hierdie woord van die Apostel gekies: Want ek het my voorgeneem om niks onder julle te weet nie, behalwe Jesus Christus, en Hom as gekruisigde (1 Korintiërs 2: 2). (Die Kerkbode, 7 en 14 Maart 1934.)
Opbloei in gemeentelewe
duimnael|195px|links|Ds. [[P.S.Z. Coetzee en sy eerste vrou, gebore Ellen Bredell. Hy was leraar van 1934 tot '45. Ná sy vrou se dood in 1936 is hy met ds. Cillié se weduwee getroud, sodat sy die derde keer pastoriemoeder van Johannesburg geword het.]] duimnael|170px|regs|Ds. G.O. Meij, leraar van 1939 tot 1940. duimnael|170px|regs|Ds. [[Johan Bezuidenhoud|J.G. Bezuidenhoud, leraar van 1941 tot 1943.]] duimnael|170px|links|Ds. D.S. Snyman, medeleraar van 1947 tot 1953. duimnael|170px|regs|Ds. [[Cornelis Bertie Brink|C.B. Brink, medeleraar van 1945 tot 1959.]] duimnael|170px|regs|Dr. J.A. van Wyk, studenteleraar van 1950 tot 1952. duimnael|regs|170px|Ds. C.J. Hattingh, leraar van 1954 tot 1955. duimnael|regs|170px|Ds. J.A. Lombard, medeleraar van 1955 tot 1961. duimnael|regs|170px|Ds. M.E.J. Bezuidenhout, medeleraar van 1960 tot 1962. duimnael|regs|170px|Dr. [[Willie Jonker, leraar van 1962 tot 1965.]]
Ds. en mev. Coetzee het met hart en siel aan die werk gegaan en binne 'n jaar na hul aankoms was daar, volgens ds. A.P. Smit, "onmiskenbare tekens van 'n geseënde opbloei in die gemeentelike lewe". Die opkomste na die eredienste het so aansienlik verbeter dat daar selfs aan die bou van 'n ekstra galery in die kerk gedink is. Veral Sondagaande was die kerk so vol dat moeilik sitplek vir almal gevind kon word. Uit die ringsverslae van 1935–1936 blyk dan ook dat van al die ringsgemeentes, dié van Johannesburg die eerste plek ingeneem het, wat erediens-kollektes betref, 'n duidelike bewys dat die eredienste deur die gemeentelede druk besoek is en dat die gemeente die kanselboodskappe en veral ook die herderlike besoekwerk hoog waardeer het. Die kerkraadsnotule uit hierdie tyd maak dan ook meermale gewag van "die aangename samewerking tussen die lede van die kerkraad" (Sept. 1937) en van die hoë waardering van die kerkraad van die selfopofferende dienste van ds. en mev. Coetzee.
So byvoorbeeld het die kerkraad op voorstel van broeders P.J. van Gass en H.J. Storm in sy vergadering op 14 September 1937, net na die geslaagde Vyftigjarige Jubelfees van die gemeente, met algemene stemme 'n mosie aangeneem, waarin ds. Coetzee verseker word "dat die kerkraad met genoeë en waardering kennis neem van die groot en heerlike werk wat hier deur hom verrig word en vertrou dat die Heer hom en sy eggenote (sy tweede vrou) krag en genade sal gee om nog lank daarmee voort te gaan tot Sy eer en tot opheffing van ons volksgenote". 'n Jaar later boekstaaf die kerkraad andermaal sy opregte dank teenoor hul toegewyde predikant "vir sy ywer in verband met die reparasies aan die kerk en die ligte (van die kerk)". (Kerkraadsnotule, Augustus 1938.) Laasgenoemde mosie staan in verband met sekere veranderings en verbeterings wat daar in die loop van 1938 aan die kerkgebou gedoen is, en waarvoor ds. Coetzee hom baie beywer het. Behalwe dat die binnekant van die kerk deur die firma Herbert Evans skoongemaak en afgewit is, het die kerkraad ook die tender van die heer F.P. Viljoen aangeneem "vir die verbetering van die kerkligte". 'n Skenking van dr. F.P. Fouche "ter gedagtenis aan wyle mev. Fouche" het die kerkraad in staat gestel om hierdie werk te laat doen. Nou was dit nog die akoestiek van die kerkgebou, wat ten spyte van etlike pogings ter verbetering in die verlede, nog baie te wense oorgelaat het.
Kerkskuld uitgewis
Waar die gemeentelike lewe op-bloei, kom dit gewoonlik ook die kerkkas ten goede. So was dit ook hier. Nie alleen is einde ten laaste die gemeenteskuld gedelg nie, maar die jaarlikse ontvangste het in hierdie tyd in meerdere of mindere mate darem altyd die lopende uitgawes oortref. Hierdie verbetering moet natuurlik in die raamwerk van die beter tye gesien word. In die laat-dertiger jare het die na-oorlogse depressie-toestande eindelik begin opklaar en voorspoediger tye het ingetree. Ds. Coetzee was juis die aangewese man om van elke moontlike kans ter verbetering van die geldsake van die gemeente, die regte en die volste gebruik te maak. Pas na die aankoms van ds. Coetzee het dankofferlyste in verband met die jaarlikse dankfees die ou koevertjies vervang. Die maandelikse bydraes word weliswaar nog gevra, maar daar word nou meer as ooit tevore van die jaarlikse dankfeeste werk gemaak.
Behalwe wyksbasaars is in daardie jare groot sentrale gemeentelike basaars georganiseer, wat onder die geesdriftige en besielende leiding van ds. en mev. Coetzee gestaan het. En die gunstige gevolge het nie uitgebly nie. Reeds in Februarie 1935 — 'n jaar ná die bevestiging van ds. Coetzee —maak die finansiële kommissie van die kerkraad die broeders attent op die besliste vooruitgang van die gemeente op finansiële gebied. Dat die gemeenteskuld — vir die vermindering waarvan wyle ds. Cillié hom reeds so baie beywer het — teen hierdie tyd reeds uitgewis was, blyk uit hierdie interessante besluit wat die Susterskring kort tevore geneem het en nou in die kerkraadsvergadering ter tafel gelê word: "Aangesien die Susterskring gestig is in 'n tyd toe die gemeente met 'n swaar skuld belas was en met die doel om die kerkraad geldelik te ondersteun om die skuld af te betaal, en aangesien daar verneem word dat die gemeente nou sonder skuld is, (eie kursivering A.P.S.) en die geldelike steun nou nie meer nodig het nie, besluit die lede teenwoordig dat die Susterskring ophou om te bestaan vanaf hierdie datum en dat die kerkraad in kennis gestel word van die besluit." (Kerkraadsnotule, Mei 1935.) Na aanleiding hiervan boekstaaf die kerkraad sy dank en waardering vir wat die susters „in dae van donkerheid" deur hierdie organisasie vir die vermindering van die kerkskuld gedoen het.
Invoer van die Afrikaanse Bybel
Alhoewel Afrikaans reeds in 1919 deur al vier Sinodes van die Gefedereerde Ned. Geref. Kerke as amptelike kerktaal erken is, en die Transvaalse Sinode in Mei van dieselfde jaar die voorbeeld van die Vrystaatse Sinode gevolg het en die vertaling van die Bybel in Afrikaans goedgekeur het, sou dit nog oor die 14 jaar duur voordat die Bybelvertaling in Afrikaans voltooi en uitgegee sou word. In 1933 was die Afrikaanse Bybel eindelik gereed en op 29 Mei van daardie jaar het die eerste besending van 10 000 eksemplare met die Carnarvon Castle in Kaapstad aangekom. Oral in Suid-Afrika is byeenkomste gereël om die Bybel in Afrikaans te begroet. So byvoorbeeld het daar op uitnodiging van die Transvaalse Onderwysvereniging in Rusoord, Johannesburg, "'n groot aantal lede van hierdie liggaam, predikante en belangstellendes bymekaar gekom om die Afrikaanse Bybel te verwelkom". Op Sondag 27 Augustus van daardie jaar het die Hollandse Kerke in Suid-Afrika toe by wyse van "Bybelfeeste" die Afrikaanse Bybel amptelik in ontvangs geneem. Op hierdie dag is ook 'n groot sentrale Bybelfees in Johannesburg gehou en al was die gemeente Johannesburg toe nog vakant (ná die dood van ds. Cillié en die koms van ds. Coetzee, het die kerkraad tog twee verteenwoordigers uit sy midde benoem om met die feeskommissie in voeling te tree en so saam te werk vir daardie groot en heuglike Bybelfees. Voortaan sou die Woord dan ook van die Braamfonteinse kansel gereeld in lidmate se moedertaal gelees en verkondig word.
Die gemeente se maandblad
'n Teken van gesonde groei tydens die dienstyd van ds. Coetzee, was die oprigting van 'n eie gemeentelike maandblad deur dié leraar. Ds. Martins het wel 30 jaar vroeër die sogenaamde Witwatersrand Kerk- en Skoolblad in die lewe geroep. Dit was egter nie 'n gemeentelike blad nie, maar feitlik 'n soort Ringsblad en dit het ook maar 'n baie kortstondige bestaan gehad (1905–1906). In Januarie 1923 het die predikant van Johannesburg-0os (ds. William Nicol) met 'n gedrukte maandbrief ("Irenenuus") begin, wat gou baie gewild in sy gemeente geword het. Dit was waarskynlik met hierdie voorbeeld in gedagte, dat ds. Cillié in 1931 aan die hand gedoen het "dat 'n blaadjie gedruk en elke maand uitgegee word in ons gemeente en dat hy die skrywer daarvan sou wees". (Kerkraadsnotule, Maart 1931.) Om die een of ander rede, waarskynlik weens die daaropvolgende ernstige siekte van die plaaslike leraar, is nooit uitvoering hieraan gegee nie. Maar pas het ds. Coetzee in Johannesburg aangekom, of hy begin aan die saak te roer.
Die vyftigjarige gedenkfees
duimnael|340px|links|Johannesburg se kerkraad tydens dié gemeente se vyftigjarige gedenkfees. Tien jaar later, met die sestigjarige gedenkfees (diamant-jubileum) in 1947, het nog net sewe van dié broers in die kerkraad gedien.
Vier jaar ná die invoering van die Afrikaanse Bybel het die gemeente Johannesburg self 'n belangrike mylpaal bereik. Reeds in September van die vorige jaar is die viering van die 50-jarige bestaan van die gemeente deur ouderling J. Joubert ter sprake gebring, waarop die kerkraad dit in beginsel goedgekeur het en die volgende tot lede van die reëlingskommissie benoem: Ds. Coetzee (voorsitter) en broeders J. Joubert, W.P. Jacobs, C.D. Wentzel, J.A. Muller, P.J. van Gass, J.H. Nel en T.A. Hugo. Later is eerw. T.C. Esterhuizen ook bygevoeg. Hierdie kommissie het aan die werk gegaan en aan die begin van Augustus 1937 kon hy by monde van sy bekwame en geesdriftige voorsitter aan die kerkraad rapporteer: "Dat die 50-jarige feesviering van die gemeente op 28 en 29 Augustus sal plaasvind; die hoofdiens sal deur die plaaslike leraar gelei word en eersdaags sal in Die Kerkbode 'n uitnodiging verskyn aan alle oudlede van die gemeente om die feesviering by te woon. 'n Kleiner kommissie bestaande uit die voorsitter, eerw. Esterhuizen en mnr. Van Heerden van Die Vaderland is aangestel om kort stukkies op te stel omtrent die gemeente wat in pamfletvorm sal verskyn, met 'n portret van die diensdoende kerkraadslede en aan die gemeentelede uitgereik sal word. Kort stukkies sal ook in Die Vaderland verskyn om propaganda te maak."
Ds. A.P. Smit skryf: "Merkwaardig was die groei van hierdie gemeente sedert sy stigting 'n half eeu gelede! Maar verbasend ook die uitbreiding van ons Kerk aan die Rand in hierdie vyftig jaar. In 1887 was Johannesburg, met sy paar honderd lidmate, nog die enigste gemeente van ons Kerk aan die Rand. Vyftig jaar later tel die gemeentes van die Ned. Herv. of Geref. Kerk aan die Rand, van Springs tot Randfontein, nie minder as twee-en-twintig nie en beloop die lidmatetal reeds 62 000! Gedurende die daaropvolgende dekade (1937–1947) sou ons Kerk aan die Rand eers met rasse skrede vooruitgaan."
Hulpleraars in Johannesburg
Ds. Coetzee het pas in die gemeente Johannesburg aangekom, of hy het besef dat 'n hulpprediker in hierdie groot gemeente 'n dringende noodsaaklikheid was. So het die kerkraad in Augustus 1935 die diens van 'n sekere prop. Botha gevra en verkry, maar toe hy alweer in Desember van daardie jaar die gemeente verlaat, moes ds. Coetzee weer alleen die mas opkom. Op die duur kon hy egter nie volhou nie, en in Augustus 1936 het hy die kerkraad weer versoek om 'n hulpprediker aan te stel "aangesien hy voel dat die gemeentelike werk, weens die uitgebreidheid daarvan skade ly", luidens die Kerkraadsnotule, Augustus 1936. Die kerkraad het ingestem en so is prop. Martin Kruger as hulpprediker aangestel. Eers was sy betrekking tydelik, maar teen die einde van 1937 is hy tot vaste hulpprediker beroep en as sodanig georden. Nadat hy die gemeente nagenoeg twee jaar as hulpprediger getrou gedien het, het hy 'n beroep na die nuwe gemeente Westdene ontvang en teen die einde van Junie 1938 van die gemeente afskeid geneem. Hierdie laaste hulpprediker van Johannesburg was daarna predikant van onder meer Graaff-Reinet, Linden en Ontdekkers.
Eerste studenteleraar
Ná die vertrek van ds. Gert Meij (1939–1940) het die kerkraad die beroep van 'n medeleraar vir 'n onbepaalde tyd uitgestel. Kort daarna tree daar egter nuwe ontwikkelinge in wat die studentebearbeiding van die Transvaalse Kerk op 'n nuwe grondslag geplaas het en regstreeks aanleiding gegee het tot die beroep van 'n medeleraar vir dié gemeente. Die Sinode van April 1940 het besluit om 'n tweede studentepredikant aan te stel, die werkkring onder die Transvaalse studente in twee te verdeel, naamlik Pretoria (met Heidelberg) en Johannesburg (met Potchefstroom) en aan die studenteleraars 'n vaste kerkregtelike status as medeleraars van gemeentes, met werkkring onder die studente, toe te ken. So het dit gekom dat die kerkraad van Johannesburg weer 'n medeleraar, veral met die oog op die studente, beroep het. Eers is in November 1940 die destydse studenteleraar van die Transvaalse Kerk, ds. Ben Marais beroep, maar toe hy 'n soortgelyke beroep as studentepredikant na Pretoria-Oos ontvang en dit aanneem, het die kerkraad van Johannesburg in Januarie 1941 die jong predikant van Vrededorp, ds. Johan Bezuidenhoud, as medeleraar met werkkring onder die studente van Johannesburg en Potchefstroom beroep. Ds. Bezuidenhoud het die beroep aangeneem en is op Saterdag 15 Maart 1941 in die Braamfonteinse kerkgebou deur sy kollega, ds. P.S.Z. Coetzee, bevestig, terwyl ds. G.D. Worst van Potchefstroom die rede uitgespreek het. Ds. Bezuidenhoud het ná twee jaar diens 'n beroep na Steynsburg aangeneem en middel Mei 1943 na sy nuwe werkkring vertrek.
Ds. Coetzee vertrek na Edenburg
Nadat ds. Coetzee die gemeente oor die elf jaar met besondere toewyding en vlyt gedien het, het hy 'n beroep na sy ou gemeente in die Vrystaat ontvang. Sy liggaamskragte kon op die duur die harde en spannende werk in die stad nie verdra nie en 'n verandering na 'n ligter werkkring het wenslik geword. Toe so 'n roepstem dan ook tot hom kom en dit nogal uit die geliefde Vrystaat, het hy daarin die wil van die Heer herken en besluit om na Edenburg terug te gaan. Op 5 April 1945 is by wyse van 'n gesellige byeenkoms in die Selborne-saal van hom en mev. Coetzee afskeid geneem. Daar is op gevoelvolle en gepaste wyse gewag gemaak van die groot werk wat hy vir ons Kerk en volk in Transvaal en by name aan die Rand gedoen het.
Diamant-jubileum
Gedurende die laaste naweek van September 1947 vier die gemeente sy 60-jarige bestaan op luisterryke wyse toe kranse gelê word by die grafte van di. Martins (oorlede 14 September 1938) en Cillié (oorlede 30 Oktober 1935). Die eerste predikantsvrou, mev. Martins, is ook in eie persoon gehuldig. (Sy het destyds in Richmondlaan, Aucklandpark, gewoon en is in Julie 1948 oorlede.) In die jaar van die diamantjubileum het die gemeente 'n sieletal van meer as 4 000 gehad en 'n lidmaattal van sowat 2 830. Daar was drie voltydse predikante en 83 kerkraadslede, van wie 48 diakens was. Die gemeente het drie Sondagskole gehad met 32 onderwysers en sowat 350 leerlinge.
Twee huwelike en 'n skeiding
duimnael|links|300px|Die voorlaaste kerk uit Harrisonstraat se rigting gesien.
Veral ná die verslapping van apartsheidswetgewing ná 1990 het wit mense vinnig uit die middestad en omliggende woonbuurte verhuis (party van die buurte was trouens al lank "grys gebiede"). Dit het meegebring dat die gemeente se lidmaattal tot slegs 110 in 1994 gedaal het. Johannesburg en Aucklandpark se kerkrade het toe samesprekings gevoer om 'n enkele gemeente te vestig, maar met twee bedieningspunte, naamlik Aucklandpark se kerkgebou by Richmondlaan 71 en dié van die moedergemeente by De Kortestraat 117, Braamfontein. Op Donderdag 1 Junie 1995 smelt die geemeentes saam. Reeds in Augustus 1995 was daar sprake dat Johannesburg-Oos (wie se kerkgebou in Doornfontein as die Irenekerk bekend staan) ook deel van die verenigde gemeente sou word om so een, multikulturele NG gemeente in die middestadgebied tot stand te bring. Dié gemeente, wat op Sondag 1 Junie 1997 ontstaan het, het steeds NG gemeente Johannesburg geheet en toe gestrek van Aucklandpark tot by Braamfontein, Berea en Hillbrow. Die gemeente se sentrum was die kerkkompleks van Aucklandpark, maar dienste is ook gehou in Braamfontein en die Irenekerk.
Die gemeente het 'n volle vier leraars gehad: ds. Johan Krige (studenteleraar in Aucklandpark sedert 8 Januarie 1982, later hoof- uitvoerende beampte van MES, ) ds. Christoph Müller (woongebiede) en di. Attie Botha en Piet Smith (middestadbediening). Die drieledige gemeente het nou gestrek van Ellispark in die ooste (waar weinig min tradisionele NG lidmate oorgebly het) tot anderkant die Randse Afrikaanse Universiteit (nou die Universiteit van Johannesburg) in die weste en veral Botha en Smith het baie gedoen vir nie-lidmate in die middestad.
Toe Melville voelers uitsteek na Aucklandpark se inwoners met die oog op samewerking (Melville se lidmaattal het in 1994 al tot slegs 340 gedaal), was hulle blykbaar nie bereid om met die Braamfontein/Irenekerk-gedeelte saam te werk nie. Die samestellende dele van die Johannesburg-gemeente skei omstreeks 2001 toe Aucklandpark die kerkgeboue in Kingsway aan 'n ontwikkelaar verkoop vir die oprigting van 'n vulstasie en daardie deel van die gemeente, saam met die studente, met Mellville se NG gemeente saamsmelt om die Mellville Kruisgemeente te vorm wat aanbid in Mellville se kerk by Vierde Laan 51.
Geskiedskrywing
Deur die jare het heelwat boeke en ander publikasies verskyn om mylpale in die gemeente se geskiedenis te gedenk. Die eerste hiervan was reeds met die 20-jarige bestaan in 1907 met die verskyning van "Ned. Herv. of Geref. Gemeente Johannesburg, Twintig Jarigfeest, 14 Aug. 1887 – 14 Aug. 1907. Eene beknopte geschiedenis van deze Gemeente onder Gods trouwe leiding gedurende den tijd van 20 jaren.' Dié blaadjie het net 12 bladsye (van twee kolomme elk) beslaan en word in die kerklike argief in Pretoria bewaar. Dit was veral ter viering van die feit dat die gemeente weer sy voete gevind het na die Anglo-Boereoorlog. Dertig jaar later verskyn nog 'n bondige opsomming met die titel: "Brosjure ter herdenking van die 50-jarige bestaan van die Ned. Herv. of Geref. Gemeente Braamfontein". Dit beslaan 15 bladsye, eweneens met twee kolomme elk. Veel omvangryker is die 508 bladsye lange "Ons kerk in die Goudstad (1887–1947)" van ds. A.P. Smit wat die kerkrade van Johannesburg, Fordsburg, Johannesburg-Oos en Jeppestown in 1948 die lig laat sien ter viering van die 60-jarige bestaan van die kerkverband in Johannesburg. Laastens gee die feeskomitee onder leiding van ds. Bezuidenhout in 1962 'n feesbrosjure van 31 bladsye uit om die 75-jarige bestaan van die gemeente te gedenk.
Ligging
Die kerkgebou was geleë by De Kortestraat 117 in Braamfontein, langs die Hoëveldse Sinode se ou sentrum.
Anderlecht
Anderlecht is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Brusselse Hoofstedelike Gewes. Die munisipale gebied het sowat 108 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 18 km². Die amptelike tale is Nederlands en Frans.
Dit is 'n ou plek, Anderlecht word al omstreeks 1050 in geskrifte genoem.
Die munisipaliteit beskik oor 'n belangrike voetbalklub, die RSC Anderlecht.
Rochefort (bier)
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Trappiste-brouery in Rochefort
Land
Stad
Rochefort
Stigting
1595
Broumeesters
Trappiste-monnike van die abdy Notre-Dame de Saint-Rémy
Jaarlikse produksie
18 000 hl
Webtuiste
trappistes-rochefort.com
Rochefort is 'n bekende Belgiese biersoort wat deur Trappiste-monnike gebrou word. Rochefort is 'n klein nedersetting in die provinsie Namur van die Franssprekende gewes Wallonië. Die abdy Notre-Dame de Saint-Rémy met 'n twintigtal monnike is enkele kilometer noord van die dorp geleë. Vyf van die monnike is in die klooster se brouery werksaam wat al sedert 1595 bestaan, maar destyds 'n minder belangrike rol gespeel het aangesien die monastieke gemeenskap hulle veral op landbouaktiwiteite toegespits het.
Die kloosterbrouery het sy biervervaardiging vrywillig beperk tot 300 hektoliter per week. Tans word drie biersoorte gebrou: die 6 (die oudste soort), die 8 (wat Spéciale genoem word) en die 10 (Merveille of die "wonder"), met 'n alkoholinhoud van respektiewelik 7,5%, 9,2% en 11,3%. Al drie biersoorte is sterk gefermenteerde "bruin" biere.
Masedoniërs
Die Masedoniërs (Masedonies: Македонци Makedonci), soms ook Masedoniese Slawiërs of Slawiese Masedoniërs genoem, is 'n Slawiese nasie en etniese groep inheems aan Noord-Masedonië en aangrensende lande van die Balkanskiereiland, wat Masedonies, 'n Suid-Slawiese taal, as moedertaal praat. Hulle vorm die titulêre nasie van Noord-Masedonië en maak volgens die laaste sensus van 2002 omtrent 64% van dié land se bevolking uit. Naas Masedoniërs woon nog sowat 510 000 Albanese (25%) in Noord-Masedonië.
Soms beskou Masedoniërs hulself as afstammelinge van die antieke Masedoniërs, hoewel hierdie feit nie wetenskaplik bewys kan word nie.
Eduard III van Engeland
Eduard III (13 November 1312 – 21 Junie 1377) was van 1327 tot met sy dood koning van Engeland. Sy bewind is gekenmerk deur militêre oorwinnings. Hy is een van net vyf monarge wat langer as 50 jaar oor Engeland of Brittanje regeer het.
Eduard het Engeland tydens sy bewind verander in een van die grootste militêre magte van Europa. Belangrike ontwikkelings het in dié tyd plaasgevind in die reg en regering en Engeland is swaar getref deur die Swart Dood.
Vroeë lewe
Eduard is op 13 November 1312 in Windsor-kasteel gebore en is dikwels in sy jeug Eduard van Windsor genoem. Die bewind van sy pa, Eduard II, was ’n besonder moeilike tydperk in Engeland se geskiedenis. Een van die redes vir ontevredenheid was die koning se onaktiwiteit en herhaalde mislukkings in Skotland se oorlog om onafhanklikheid. ’n Ander was sy klein groepie koninklike gunstelinge.
Bewind
Nadat Eduard II in 1327 aangekla is van onbevoegdheid en verskeie soorte wangedrag, is hy gedwing om te abdikeer ten gunste van sy seun. Eduard III is gekroon toe hy net 14 jaar oud was.
Op 17 het hy ’n staatsgreep gelei teen die de facto-heerser van die land, sy ma se tweede man, Roger Mortimer, wat al hoe ongewilder in Engeland geword het en Eduard met minagting behandel het. Mortimer is tereggestel en Eduard het self begin regeer.
Ná ’n geslaagde veldtog in 1333 in Skotland, wat in ’n verbondskap met Frankryk was, en nadat Frankryk beslag op Engelse grondgebied gelê het, het Eduard homself verklaar tot die regmatige troonopvolger van die Franse troon. Hy was die enigste oorlewende manlike erfgenaam van sy oupa aan moederskant, Philip IV. Daarmee het hy die oorlog begin wat bekend gestaan het as die Honderdjarige Oorlog.
Leonard Stone
Leonard Stone is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) en Soylent Green (1973), en in die televisiereekse I Spy (1965) en Lost in Space (1965).
Eduard III van Engeland
Bewind
Daarna het buitefaktore Eduard gedwing om sy offensief af te skaal. Daar was ontevredenheid oor die groot koste van sy veldslae en in 1348 het die Swart Dood Engeland getref en meer as ’n derde van die bewoners se lewe geëis. Dit het gelei tot ’n tekort aan plaasarbeiders en ’n styging in lone. Ondanks al die probleme wat die pes veroorsaak het, het dit nie gelei tot ’n ineenstorting van die regering nie en die land het verbasend vinnig herstel.
Latere bewind
Hoewel Eduard in sy vroeë jare suksesvol en energiek was, is sy latere bewind gekenmerk deur mislukkings oorsee en binnelandse onrus, grootliks weens sy onaktiwiteit en swak gesondheid.
Onder die nuwe Franse koning, Karel V, het die oorlog tussen die twee lande opnuut opgevlam. Frankryk het geseëvier en die enigste Franse grondgebied wat Engeland behou het, was Calais, Bordeaux en Bayonne.
Ná omstreeks 1375 het Eduard ’n al hoe kleiner rol in die regering gespeel. In September 1376 het hy siek geword met ’n groot abses. Ná ’n aanvanklike herstel is hy op 21 Junie aan ’n beroerte dood. Hy is opgevolg deur sy 10-jarige kleinseun Richard II, seun van Eduard die Swart Prins wat kort voor sy pa oorlede is.
Leandra
Leandra is 'n dorp van gemengde rasse in Mpumalanga, Suid-Afrika by die N17 nasionale pad. Die dorpie is 20 km wes van Kinross. Die naam is 'n samestelling van twee woongebiede naamlik Leslie en Eendrag.
Regoliet
thumb|190px|Die oppervlak van die [[asteroïde 433 Eros.]] Regoliet is ’n laag los, heterogene oppervlakkige afsettings (gewoonlik van minder as 2,6 miljoen jaar oud) wat soliede rots bedek. Dit sluit in stof, stukkies rots en ander verwante materiale en kom voor op die Aarde, Maan, Mars, sommige asteroïdes en ander aardplanete en natuurlike satelliete.
Die term "regoliet" kom van die Griekse ῥῆγος rhegos, "kombers", en λίθος lithos, "rots". Die Amerikaanse geoloog George P. Merrill het dit in 1897 geskep.
Aarde
Regoliet op die Aarde kom in wisselende hoeveelhede voor: van feitlik geen tot honderde meters dik. Die ouderdom daarvan kan ook wissel: van baie jonk, soos as uit ’n vulkaan, of honderdmiljoene jare oud (regoliet uit die Prekambrium kom in dele van Australië voor).
thumb|190px|Hierdie beroemde foto van [[Buzz Aldrin van Apollo 11 se voetspoor wys die fyn en poeierige tekstuur van die Maan se oppervlak.]] thumb|190px|Stof en rotse op Mars se oppervlak. Die samestelling van regoliet kan ook waterverbindings beïnvloed deur middel van die teenwoordigheid van soute en minerale.
Maan
Regoliet bedek feitlik die hele oppervlak van die Maan. Rotse kom net aan baie steil kraterrande voor. Dit het oor die afgelope 4,6 miljard jaar gevorm vanweë botsings deur klein en groot meteoroïdes en deur gelaaide deeltjies van onder meer die Son wat die oppervlakrotse opbreek.
Die impak van deeltjies, wat teen meer as 96 000 km/h kan beweeg, wek genoeg energie op om stofdeeltjies te smelt of gedeeltelik te laat verdamp. Hierdie smelting en hervriesing laat deeltjies saamkleef en glasagtige stukkies vorm.
Die regoliet is gewoonlik tussen 4 m en 5 m dik in die maria, en tussen 10 m en 15 m in die ouer hooglandgebiede. Onder die regoliet is ’n laag groter brokstukke wat deur groter botsings geskep is. Dit word dikwels "megaregoliet" genoem.
Asteroïdes
Asteroïdes het regoliet wat ontstaan vanweë botsings teen meteoroïdes. Die laaste foto's van die ruimtetuig NEAR Shoemaker van Eros se oppervlak is die beste foto's van regoliet op ’n asteroïde. In die onlangse Japannese Hayabusa-sending is foto's ook geneem van regoliet op ’n asteroïde wat so klein is dat gedink is sy swaartekrag is nie groot genoeg om regoliet op die oppervlak te hou nie.
Die asteroïde 21 Lutetia het ’n laag regoliet naby sy noordpool wat in grondstortings rondskuif en verbind word met ’n wisselende albedo.
Advocaat
Advocaat of advocatenborrel, in Duitsland ook bekend as Eierlikör, is 'n tradisionele Nederlandse en Duitse alkoholiese drank wat van eiergeel, suiker en brandewyn gemaak word. Die ryk en romerige drankie beskik oor 'n gladde, vla-agtige digtheid. Die tipiese alkoholinhoud is gewoonlik tussen 14% en 20% ABV. Die inhoud daarvan kan 'n mengsel wees van eiergele, aromatiese spiritualieë, suiker of heuning, brandewyn, vanielje en soms room (of ingedampte melk ). Belangrike vervaardigers van Advocaat sluit in die handelsmerke Bols, Darna Ovo Liker, DeKuyper (in twee variëteite) en Verpoorten.
Etimologie
Volgens verskeie vervaardigers, soos Verpoorten en Bols, en die "Oxford handleiding op suiker en lekkers", kan die oorsprong daarvan teruggespoor word na "abacate", 'n alkoholiese drankie van die inheemse bevolking van Brasilië, wat dit met avokadopeer gemaak het. Nederlandse koloniale inwoners van Noord-Brasilië het hierdie drank aan Europa bekendgestel as "advocat/advocaat". Aangesien avokado's nie in Noord-Europa groei nie, is dit vervang met eiergeel, wat vermoedelik oor 'n soortgelyke smaak en digtheid beskik; die naam is derhalwe afgelei van die avokado, alhoewel die drankie nie avokadopeer bevat nie.
"Advocaat" is ook die Nederlandse benaming vir prokureur, en derhalwe verskil dit van Afrikaans, waar die woord "advokaat" 'n enger betekenis het, dit wil se 'n regsgeleerde wat gewoonlik deur 'n prokureur ge-breveteer word en hoofsaaklik in die howe bedrywig is waar hulle die sake van kliënte in die howe aanvoer en argumenteer. Die naam van die drankie is kort vir advocatenborrel, of "prokureurs drankie", waar "borrel" die Nederlandse benaming is vir 'n klein alkoholiese drankie wat op tydsame wyse tydens 'n sosiale byeenkoms geledig word. Volgens die 1882-uitgawe van die Woordenboek der Nederlandse taal, is dit "zoo genoemd als een goed smeersel voor de keel, en dus bijzonder dienstig geacht voor een advocaat, die in 't openbaar het woord moet voeren".
Tipes en gebruike
In die besonder word die oorspronklike dik variëteit, dit wil sê sonder albumien (eierwit) gebruik as o.a. 'n bolaag vir wafels, pannekoeke- of poffertjies, as 'n bestanddeel vir roomys, vla, gebak en soortgelyke nageregte, of as 'n apéritief of spysverteringsmiddel. Laasgenoemde, bedek met geklopte room en beurtelings met 'n tikkie kakaopoeier besprinkel, word in 'n baie klein bakkie of 'n klein glas gesit waaruit dit geëet word met behulp van 'n teelepel. In Belgiese restaurante en tavernes kan dit 'n komplementêre aanvulling by koffie wees.
Beide dele van die eiers word in die uitvoervariëteit gebruik. Die bekendste skemerkelkie wat van advocaat gebruik maak staan bekend as die "Snowball": 'n mengsel van advocaat, limonade en soms (hoewel dit nie nodig is nie) lemmetjiesap wat gereeld tydens kersfeestyd genuttig word. 'n Ander skemerkelkie wat daarvan gebruik maak staan bekend as die "Fluffy duck" en word van rum gemaak. 'n Ander Advocaat-gebaseerde drankie is die Bombardino, 'n drankie wat algemeen in Italiaanse ski-oorde genuttig word, veral in die Italiaanse Alpe, en wat gemaak word deur Advocaat, brandewyn en geklopte room te meng.
Manasse
Manasse was die veertiende koning van die koninkryk van Juda en het 55 jaar regeer. Hy is uit die familie van koning Dawid en die seun van koning Hiskia. Volgens die Bybel het hy gruwelike sondes gepleeg teen die Here en is daarvoor gestraf. Hy het egter berou gehad en is deur die Here begenadig. Hy is deur sy seun Amon opgevolg.
Advocaat
Verwante drankies
Die Poolse ekwivalent, "ajerkoniak" (de: Eier —in Afr. ook eier; fr: Cognac (Afr: konjak), bestaan uit wodka in plaas van brandewyn, ondanks die naam.
Rompope van Meksiko en Sabajón van Colombia is soortgelyke likeurs wat gemaak word van eiergeel en vanielje. Sommige variëteite het ekstra aroma's.
52ste Oscar-toekenningsaand
Die 52ste Oscar-toekenningsaand is op 14 April 1980 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1979. Die aanbieder was Johnny Carson.
Onder die benoemdes vir beste manlike byspeler was die agtjarige Justin Henry (hy was die jongste benoemde nog in dié kategorie) en die 79-jarige Melvyn Douglas. Die ouderdomsgaping tussen hulle was die grootste nog (tot in 2013) tussen twee mededingende akteurs.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Lewis Arquette
Lewis Arquette (14 Desember 1935 – 10 Februarie 2001) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Outdoors (1988), Akira (1988), Tango & Cash (1989), en Little Nicky (2000).
Zarja
Zarja (of Zorja, Zaria, Zoria, ens.) is die Slawiese godin van skoonheid. Sy was ’n gewilde godin wat verbind is met die oggend en was aan haar aanbidders bekend as "die hemelse bruid". Sy was ook bekend as ’n waterpriesteres wat soldate beskerm het.
Zarja (заря) is die Russiese woord vir "sonsopkoms" of "oggendster".