cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Russiese wet op gay propaganda
Agtergrond
In 2010 is Rusland deur die Europese Menseregtehof beboet ná aanklagte deur Aleksejef dat Moskou teen gays diskrimineer deur te weier om Gay Pride-parades goed te keur. Hoewel Moskou die risiko van geweld as rede aangevoer het, het die hof die besluit vertolk as ten gunste van groepe wat sulke demonstrasies afkeur. In Maart 2012 het ’n Russiese regter die oprigting van ’n Pride House in Sotsji vir die Winterspele afgekeur omdat dit "die veiligheid van die Russiese gemeenskap sou ondermyn" en teenstrydig is met openbare moraliteit en beleide "op die gebied van gesins-, moederskaps- en kinderbeskerming." In Augustus 2012 het Moskou ’n beslissing herbevestig waarvolgens Aleksejef se versoek om Gay Pride-parades 100 jaar lank jaarliks in Moskou te hou, afgewys is. Die moontlikheid van openbare oproer is as rede aangevoer.
Die wet "vir die beskerming van kinders teen inligting wat nadelig vir hul gesondheid en ontwikkeling sal wees" het die verspreiding van "skadelike" materiaal onder minderjariges verbied. Dit het inhoud ingesluit "wat vrees, afsku of paniek onder kinders kan ontlok", pornografie en materiaal wat geweld, onwettige bedrywighede, middelmisbruik of selfleed verheerlik. Volgens ’n wysiging van 2012 is ’n verpligte graderingstelsel ingestel vir inhoud wat versprei word deur ’n "inligtings-en-telekommunikasienetwerk" (wat televisie en die internet insluit), asook ’n swartlys vir die sensurering van webtuistes met kinderpornografie of inhoud wat dwelmmisbruik en selfmoord verheerlik.
Die wysiging van 2013, wat "propaganda vir nietradisionele seksuele verhoudings" as ’n tipe nadelige inhoud insluit, was volgens die Russiese regering daarop gemik om kinders te beskerm teen blootstelling aan inhoud wat homoseksualiteit as ’n "gedragsnorm" uitbeeld. Klem is gelê op die beskerming van "tradisionele" gesinswaardes. Die opsteller van die wet, Jelena Mizoelina (voorsitter van die Staatsdoema se komitee vir familie, vroue en kinders wat deur sommige as ’n "stryder vir moraliteit" beskryf word),  het beweer "tradisionele" verhoudings tussen ’n man en ’n vrou vereis spesiale beskerming deur die Russiese reg. Die wysiging was ook ’n aanvulling van soortgelyke wette in verskeie Russiese streke, onder meer Rjazan, Archangelsk en Sint Petersburg.
Volgens die Suid-Afrikaanse skrywer Mark Gevisser is die Kremlin se ondersteuning van die wet weerspieël in ’n "drastiese toename in homofobie" in Rusland wat in die jare voor die goedkeuring van die wet begin het. Gevisser skryf die goedkeuring van die wet het die Russiese regering toegelaat om ’n gemeenskaplike terrein met die Russiese nasionalistiese verregses te vind, en het ook byval gevind by die baie Russe wat homoseksualiteit beskou "as ’n teken van die toenemende dekadensie in ’n geglobaliseerde era". Hy skryf: "Baie Russe voel hulle kan hulle staal teen hierdie kulturele tsoenami deur aanspraak te maak op "tradisionele waardes", waarvan die verwerping van homoseksualiteit die maklikste kortpad is."
Reaksie
duimnael|links|Aktiviste het die sypaadjie voor die Russiese ambassade in [[Finland met reënboogkleure geverf uit protes teen die wet en die Russiese sentiment.]]
Volgens ’n meningspeiling in Junie 2013 deur die Alrussiese Sentrum vir die Bestudering van Openbare Mening (ook bekend as FTsIOM) het minstens 90 persent van Russe die wet in ’n positiewe lig beskou. Meer as 100 konserwatiewe groepe wêreldwyd het ’n petisie ten gunste van die wet onderteken. Larry Jacobs, bestuurder van die World Congress of Families, het die doel daarvan gesteun: om "die verspreiding te verbied van inligting wat daarop gemik is om minderjariges in ’n lewenstyl te betrek wat hul fisieke en morele gesondheid in gevaar stel".
Poetin het in April 2013 op vroeë besware teen die destyds voorgestelde wetgewing gereageer deur te sê: "Ek wil hê almal moet verstaan daar is in Rusland geen regteskendings van seksuele minderheidsgroepe nie. Hulle is mense, nes enigiemand anders, en hulle het volle regte en vryhede". Hy het bygevoeg hy is beslis van plan om die wet te onderteken omdat die Russiese volk dit eis. Soos hy dit gestel het: "Kan jy jou ’n organisasie voorstel wat pedofilie in Rusland bepleit? Ek dink mense in baie Russiese streke sou die wapen opgeneem het . . . Dieselfde geld vir seksuele minderheidsgroepe: Ek kan my skaars voorstel dat selfdegeslaghuwelike in Tsjetsjnië toegelaat sou word. Kan jy jou dit voorstel? Dit sou menslike ongevalle tot gevolg gehad het." Hy het ook gesê hy is bekommerd oor Rusland se lae geboortesyfer, want selfdegeslagverhoudings produseer nie kinders nie.
In Augustus 2013 het die minister van sport Witali Moetko ook die wet verdedig en dit gelykgestel aan die beskerming van kinders teen inhoud wat alkohol- en dwelmmisbruik verheerlik. Volgens hom is die omstredenheid van die wet en sy gevolge deur die Westerse media "versin".
Fritt Vilt
Inhoud
Die film begin in medias res. 'n Seun met 'n groot geboortevlek rondom een oog hardloop deur 'n sneeustorm in die Noorse Jotunheimen-gebied. Hy probeer blykbaar om van sy onsigbare agtervolger te ontsnap, maar dié haal hom in en begin hom lewendig in die sneeu te begrawe.
Russiese wet op gay propaganda
Kritiek
Veral in die Weste was daar groot teenstand teen die wet; kritici het dit beskou as ’n poging om die bevordering van LGBT-regte en die LGBT-kultuur in effek te verbied. Die Britse menseregte-organisasie Article 19 het die aangevoerde doel van die wet bevraagteken en het gevoel baie van die terme is dubbelsinnig, soos "’n belangstelling wek in" en "onder minderjariges". Die organisasie het gemeen dit "kan van toepassing gemaak word op enige inligting oor seksuele oriëntasie of genderidentifikasie wat nie inpas by wat die staat beskou as in lyn met 'tradisie' nie", en dat dit moeilik is om die teenwoordigheid van kinders in enige ruimte, aanlyn of vanlyn, te voorspel.
Fritt Vilt
Inhoud
Die film spring na die volgende toneel waarin die toeskouer kennis maak met die protagoniste wat met hul motor na die berggebiede ry: Vyf vriende, almal in hul twintigs, op pad na hulle sneeuplankry-vakansie in Jotunheimen. Hulle is Eirik, pligbewus en die oudste van hulle; Jannicke, Eirik se energieke vriendin; Mikal, die "koel" lid van die groep; Ingunn, Mikal se vriendin wat onseker oor haarself is; en Morten Tobias, die grapmaker. Sodra hulle aankom, beklim hulle die eerste berg en geniet die wonderlike uitsig. Hulle begin onmiddellik met sneeuplankry, maar ongelukkig breek Morten 'n been. Sy vriende verpleeg die wonde so goed hulle kan, maar besef dat hulle in die wildernis nie baie vir Morten kan doen nie. Hulle sien 'n hotel en besluit om daar om hulp te vra.
Russiese wet op gay propaganda
Kritiek
duimnael|{{legend|#002255|Selfdegeslaghuwelike}}{{legend|#decd87|Wette wat vryheid van uitdrukking en assosiasie beperk}} Selfdegeslagseks onwettig: {{legend|#800000|Doodstraf}}{{legend|#e73e21|Tot lewenslange tronkstraf}}{{legend|#ec8028|Tronkstraf}} {{legend|#f9dc36|Straf nie toegepas}}
Fritt Vilt
Inhoud
Toe die groep by die gebou kom, besef Eirik dat die hotel verlate is. Hy breek 'n venster en sluit 'n deur oop. Mikal en Jannicke lê Morten op 'n sofa in die ontvangskamer neer en behandel die gebreekte been met alkohol en kleefstof. Eirik, Mikal en Ingunn begin daarna om die verlate gebou te verken, terwyl Jannicke Morten geselskap hou.
Russiese wet op gay propaganda
Kritiek
Die wet is veroordeel deur die Venesiese Kommissie van die Raad van Europa (waarvan Rusland lid is) en die Verenigde Nasies se Komitee vir Kinderregte, asook menseregtegroepe soos Amnestie Internasionaal.
Fritt Vilt
Inhoud
In die kelder ontdek hulle 'n kragopwekker. Eirik slaag daarin om dit te herstel, en hulle sit met elektrisiteit. Mikal en Ingunn besluit om hulle na 'n hotelkamer terug te trek. Toe hulle die verskillende vertrekke bekyk, ontdek hulle 'n deurmekaar hotelkamer met 'n gebreekte venster en spore van bloed en hare aan die glasstukke. Op pad terug na die ontvangskamer hoor Eirik 'n geraas benede in die kelder, maar neem aan dat dit Mikal en Ingunn moet wees. Hy sê hardop vir hulle dat hulle versigtig moet wees, maar kry geen antwoord nie.
Edward Atienza
Edward Atienza (27 Januarie 1924 – 16 September 2014) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Life and Death of Manuel de Falla (1991) en in die televisiereeks Sword of Freedom (1957).
Fritt Vilt
Inhoud
Noudat die ligte aangeskakel is en hulle drankies in die hotelkroeg kan geniet, is almal tevrede en vier 'n partytjie in die ontvangskamer. Jannicke ontdek die hotel se gasteboek, maar is verbaas dat die laaste gaste die hotel in 1975 besoek het. Onderaan die name van die laaste geregistreerde gaste is 'n boodskap met die woorde: "Ons hoop dat julle jul seun sal vind." Die gasteboek bevat 'n foto van 'n gesin - en die seun is dieselfde wat in die openingstoneel in vrees vir sy lewe voluit gehardloop het.
Die groep besef nog nie dat 'n misterieuse gestalte hulle al dopgehou het sedert hulle by die hotel aangekom het en in die gebou ronddool nie.
Russiese wet op gay propaganda
Kritiek
Ban Ki-moon, toe sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, het die wet indirek gekritiseer.
Aktiviste vir LGBT- en menseregte en ander teenstanders het gesê die vae bewoording van die wet, wat deur die media beskou is as ’n verbod op gay propaganda, maak dit ’n misdaad om in die openbaar iets te sê of materiaal te versprei ter ondersteuning van LGBT-regte, om Gay Pride-parades of soortgelyke byeenkomste te hou, om te sê gay verhoudings is gelyk aan heteroseksuele verhoudings of selfs om LGBT-simbole soos die reënboogvlag te vertoon of ’n maat van dieselfde geslag in die openbaar te soen. Die eerste persoon wat kragtens die wet in hegtenis geneem is, was iemand wat protes aangeteken het met ’n teken wat ’n LGBT-positiewe boodskap bevat het.
In Februarie 2014 het die aktivistegroep Queer Nation ’n beplande betoging op 6 Februarie van dié jaar buite die Russiese konsulaat in New York aangekondig om saam te val met die opening van die Olimpiese Winterspele in Sotsji. Op dieselfde dag het die gayregtegroep All Out soortgelyke, wêreldwye demonstrasies in Londen, New York, Parys en Rio de Janeiro aangekondig. Op 8 Februarie 2014 is ’n byeenkoms in Cambridge, Engeland, gehou waar selfdegeslagpaartjies mekaar omhels het as deel van ’n videoprojek met die naam "From Russia with Love".
Die TV-dokumentêr Stephen Fry: Out There het ondersoek ingestel na gay regte en homofobie in verskeie lande, insluitende Rusland. Fry het daarin ’n onderhoud met ’n lesbiese paartjie gevoer wat hul vrees beskryf om bloot eerlik met hul 16-jarige dogter en haar vriende te wees omdat dit as ’n verbreking van hierdie wet beskou kan word.
Fry het ook ’n onderhoud gevoer met die politikus Witali Milonof, wat die wet oorspronklik voorgestel het en wie se pogings om dit te verdedig sterk veroordeel is. Milonof het Fry as "siek" beskryf omdat hy tydens die verfilming van die dokumentêr sy eie lewe probeer neem het. Hy het homoseksualiteit ook met bestialiteit vergelyk.
Pools-Ortodokse Kerk
Die Pools-Ortodokse Kerk (Pools: Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny) is ’n outokefale Oosters-Ortodokse Kerk wat in volle gemeenskap met die ander Oosters-Ortodokse kerke is. Die primaat van die kerk het die titel Metropoliet van Warskou en die Hele Pole.
Die Kerk is gestig in 1924, ’n paar jaar nadat Pole sy onafhanklikheid teruggekry het ná die Eerste Wêreldoorlog, om Ortodokse Christene van Poolse, Oekraïense en Belarussiese herkoms te akkommodeer.
Ná die Tweede Wêreldoorlog is die meeste Oekraïense en Belarussiese gebiede, met 80% van die Poolse kerk se gemeentes, deur die Sowjetunie geannekseer en is dié kerke met die Russies-Ortodokse Kerk verenig. Die orige kerke, meestal dié in die oostelike, gemengde gebiede soos om Chełm en Białystok, het onder beheer van die Poolse kerk gebly. In 1948, onder druk van die Russiese kerk, het die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel die Kerk in Pole outokefaal verklaar.
Celia Weston
Celia Weston (gebore 14 Desember 1951) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dead Man Walking (1995), In the Bedroom (2001), The Box (2009), en Knight and Day (2010).
Alessi (Italiaanse maatskappy)
Alessi is 'n Italiaanse maatskappy wat huishoudelike items en kombuisgereedskap vervaardig en bemark. 'n Groot verskeidenheid ontwerpers, argitekte en industriële ontwerpers is verantwoordelik vir die ontwerp van die artikels, onder meer Achille Castiglioni, Richard Sapper, Alessandro Mendini, Ettore Sottsass, Wiel Arets, Zaha Hadid, Toyo Ito, Tom Kovac, Greg Lynn, MVRDV, Jean Nouvel, UN Studio, Michael Graves en Philippe Starck.
Geskiedenis
Alessi is in 1921 deur Giovanni Alessi, wat in Italië gebore is en in Switserland grootgeword het, gestig. 'n Paar jaar na die Eerste Wêreldoorlog het Alessi met die vervaardiging van 'n wye reeks tafelgerei in nikkel, chroom en versilwerde koper begin. Carlo Alessi (gebore 1916), die seun van Giovanni, het later die hoofontwerper van die maatskappy geword; tussen 1935 en 1945 het hy die meeste van Alessi se produkte ontwikkel.
1950's en 1960's
Gedurende die vyftigerjare het Carlo Alessi die leiding van die maatskappy oorgeneem. Carlo Alessi se broer, Ettore Alessi het in 1955 samewerking met eksterne ontwerpers aangevoer. Hy het saam met argitekte soos Carlo Mazzeri, Luigi Massoni en Anselmo Vitale gewerk om verskeie produkte, hoofsaaklik vir die hotel- en spysenieringsbedryf, te vervaardig. Deur sy ingryping is baie individuele voorwerpe, wat topverkopers was, geproduseer. Die vyftigerjare was egter 'n moeilike tydperk om ontwerpersvoorwerpe te verkoop, aangesien dit slegs 'n paar jaar na die Tweede Wêreldoorlog was, en relatief min mense luukse items kon bekostig.
1970's en 1980's
In 1970 was Alberto Alessi verantwoordelik vir die derde transformasie van die onderneming. Die Alessi-maatskappy is algemeen as een van die 'Italiaanse ontwerpfabrieke' beskou. In hierdie dekade, onder leiding van Alberto Alessi, het die onderneming met 'n aantal ontwerper-maestros, soos Achille Castiglioni, Richard Sapper, Alessandro Mendini en Ettore Sottsass saamgewerk. In die 70's vervaardig Alessi onder meer die Kruiderystel (soutpot, peperpot en tandestokkies) van Ettore Sottsass en 'n espressomaker deur Richard Sapper.
Die 1980's was 'n tydperk waartydens Italiaanse ontwerpfabrieke met massaproduksie moes meeding. Hierdie industrieë het 'n ander siening van ontwerp gehad; vir die Italiaanse ontwerpfabrieke was die ontwerp en gevolglik die ontwerper, die belangrikste deel van die proses, terwyl massaproduksie ontwerpe wat funksioneel en maklik vervaardig kon word, vereis het. Tydens die 1980's het Alessi ook hulle bemarkingsbeeld verander van fabriek na industriële navorsingslaboratorium, 'n plek vir navorsing en produksie. Alessi-produkte wat tydens die 1980's uitgestaan het, was die Sapper-ketel en die maatskappy se eerste eetgerei, Dry deur Castiglioni. Alessi het met ontwerpers soos Aldo Rossi, Michael Graves en Philippe Starck saamgewerk, wat verantwoordelik was vir 'n paar van Alessi se topverkopers soos die Graves-ketel met 'n voëlfluitjie.
Gedurende die 1980's het Alessi, vir sy 'koffie- en teetorings', saam met verskeie argitekte van 'n nuwe generasie gewerk, byvoorbeeld Alessandro Mendini, Aldo Rossi, Robert Venturi, Richard Meier en Michael Graves. Elk van hierdie elf silwer koffie- en teestelle, wat in 1983 bekend gestel is, is in 'n beperkte produksie van 99 kopieē vervaardig.
Alessi het toenemend mededinging van ander internasionale vervaardigers gekry, veral met betrekking tot laekosteprodukte wat volgens massaproduksie vir kleinhandelaars soos Target Corporation en JC Penney vervaardig is.
1990's
In die negentigerjare het Alessi, op versoek van ontwerpers, meer met plastiek begin werk. Ontwerpers het dit makliker gevind om met plastiek, eerder as met metaal te werk, en hulle was van mening dat dit vir hulle meer ontwerpvryheid en innoverende moontlikhede gebied het. Die negentigerjare is gekenmerk deur die tema "Family Follows Fiction" (gesin word beïnvloed deur fiksie), met speelse en verbeeldingryke voorwerpe. Kunstenaars wat volgens hierdie tema ontwerp het, sluit in Stefano Giovannoni en Alessandro Mendini, wat Fruit Mama ontwerp het en die topverkoper Anna G. Ten spyte van die toenemende gebruik van plastiek, het metaal steeds 'n gewilde materiaal gebly, byvoorbeeld vir die Girotondo-familie deur King Kong. Die innoverende Franse ontwerper Philippe Starck het 'n wye reeks gebruiksartikels met 'n speelse, humoristiese aanslag ontwerp.
2000's
Die bekende argitek, Zaha Hadid, het struktureel-geïnspireerde huisware vir die Alessi-maatskappy ontwerp. 'n Merkwaardige ontwerp in die 2000's is die Blow Up-reeks deur Fratelli Campana, waar daar met vorms gespeel is om mandjies en bakke, wat lyk asof dit by aanraking uitmekaar sal val, te skep.
Alessi-produkte word in museums wêreldwyd uitgestal, byvoorbeeld in die Museum van Moderne Kuns (New York), Metropolitaanse Museum van Kuns, Victoria and Albert Museum, Pompidou Sentrum en Stedelike Museum Italië. Samewerking met die Nasionale Paleismuseum van Taiwan het tot die ontwerp van 'n versameling kombuisvoorwerpe met Asiatiese temas gelei.
Ontwerpers en hul ontwerpe
Van 1945 tot vandag werk Alessi vir produkte saam met ontwerpers en selfs ander handelsmerke of ondernemings. Sommige van die bekendste ontwerpe en die ontwerpers daarvan, sluit in:
Kate Hodge
Kate Hodge (gebore 2 Januarie 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Leatherface: Texas Chainsaw Massacre III (1990) en Rapid Fire (1992), en in die televisiereekse She-Wolf of London (1990) en Level 9 (2000).
Angus Scrimm
Angus Scrimm is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Phantasm (1979), Phantasm II (1988), Phantasm IV: Oblivion (1998), en John Dies at the End (2012).
.mq
.mq is die Internettopvlakdomein vir Martinique.
Eksterne skakels
Toppdomän
E. Serfontein
E. Serfontein (*2 September 1895, Kroonstad –†19 September 1949, Bloemfontein) was ’n Afrikaanse skrywer en dramaturg, wat veral bekend raak vir sy spookverhale. Onder die skuilnaam Flaneur skryf hy die speurverhaal Die getuie vir die verdediging.
Lewe en werk
Evert Philippus Serfontein was op 2 September 1895 in die distrik Kroonstad gebore as enigste seun en een van twee kinders van Evert Philippus Serfontein en Elisabeth Christina Wilhelmina Serfontein. Hy het ’n suster, Aletta Johanna.
Tydens die Anglo-Boereoorlog is hy as kind in die Kroonstad konsentrasiekamp Hy ontvang sy eerste skoolopleiding op Kroonstad en matrikuleer dan op Boshof in die Oranje-Vrystaat. Hierna studeer hy verder aan die Grey-Universiteitskollege op Bloemfontein, waar hy sy B.A.-graad verwerf.
Van 1921 tot 1926 gee hy onderwys en gaan dan in 1926 na die Verenigde State van Amerika. Hier studeer hy aan die Columbia Universiteit in New York in die skrywe van kortverhale, die joernalistiek, die drama en die Amerikaanse “feature article”. By sy terugkeer in 1927 gee hy weer onderwys, waar hy onder andere hoof word van die Robert Bowie-skool op Tempe naby Bloemfontein.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog doen hy diens in die Twaalfde Bomwerper-eskader en word later aangestel as inligtingsbeampte met hoofkwartier in Bloemfontein. Na die oorlog hervat hy weer sy posisie as hoof van die Robert Bowie-skool.
Hy is op 19 September 1949 in Bloemfontein oorlede.
Skuilnaam
Hy skryf die speurroman Die getuie vir die verdediging onder die skuilnaam Flaneur.
Kortverhale en spookverhale
Dit is egter veral as kortverhaalskrywer, wat hy in etlike bundels versamel, wat hy naam maak. In sy kortverhale munt hy uit met sy tegniese beheersing van die tegniek van die verhaal, hoewel die temas hoofsaaklik gerig is daarop om spanning te skep en daar nie werklik sprake is van karakterbeelding of ander lewensopenbaring nie. As gevolg hiervan styg sy kuns selde uit bokant die middelmatige en neig baie van sy verhale eerder na die anekdotiese. Hy spits hom veral toe op die skryf van spookverhale. Sy kortverhale word gebundel in Kort verhale, Los-hande en ander verhale, Erns en luim en Sluipende honde en ander verhale.
Die titelverhaal in Los-hande en ander verhale wen die eerste prys vir kortverhale op die Afrikaanse Eisteddfod. In hierdie verhaal het Karel Liebenberg die sonderlinge vermoë om humeure te laat bedaar en vergifnis te kry vir elke kwajongstreek wat hy aanvang. Dit is waarskynlik dat hy dit selfs in die hiernamaals reggekry het.
Erns en luim bevat verhale oor moeilikhede met die bure (My buurman aan die linkerkant en ’n Sedepreek), terwyl Oor geluk en braairibbetjies oor die bonatuurlike gaan.
Gerrie Nel
Gerhard C. "Gerrie" Nel (* 1961) is 'n Suid-Afrikaanse advokaat wat bekendheid verwerf het vir sy rol as staatsaanklaer in diens van die Nasionale Vervolgingsgesag (NVG). Hy was voorheen hoof van die Direktoraat van Spesiale Operasies, ook bekend as die Skerpioene. Nel het in Desember 2016 by die NVG bedank en is tans hoof van AfriForum se burgerlike ondersoekeenheid. Weens sy vasberadenheid in die hofsaal word hy "bulhond" genoem; hy word gereeld aan moeilike en hoëprofielgevalle toegewys.
E. Serfontein
Dramas
Hy skryf ook die dramas Tronkvoël (in drie bedrywe) en Oneirodynia (’n klug in een bedryf), wat onder die titel Twee toneelstukkies gepubliseer word. Sy dramas word met sukses opgevoer.
Gerrie Nel
Loopbaan
Nel het in 1979 aan die Hoërskool Piet Potgieter in Potgietersrus gematrikuleer en daarna aan die Universiteit van Pretoria in die regte studeer.
E. Serfontein
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Gerrie Nel
Loopbaan
Nel het in 1984 as aanklaer begin werk. Hy was 'n junior-aanklaer in die verhoor van Clive Derby-Lewis en Janusz Waluś, waar albei skuldig bevind van die moord op die anti-apartheidsaktivis Chris Hani in 1993. Hy was Gauteng se streekshoof van die NVG se Direktoraat van Spesiale Operasies (Skerpioene) sake-eenheid vanaf die stigting in 1999 tot die ontbinding in 2009.
14de Oscar-toekenningsaand
Die 14de Oscar-toekenningsaand is op 26 Februarie 1942 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente van 1941. Agterna beskou was die seremonie bekend daarvoor dat Citizen Kane nie die Oscar as beste prent gewen het nie. Die wenner was How Green Was My Valley. John Ford het sy derde Oscar gewen vir beste regisseur, ook vir How Green Was My Valley.
Die aandag was gevestig op die wedywering om die prys vir beste aktrise tussen twee susters, Joan Fontaine in Alfred Hitchcock se Suspicion en Olivia de Havilland vir Hold Back the Dawn. Fontaine het die Oscar gekry – sy was die enigste akteur in ’n Alfred Hitchcock-prent wat ooit vir toneelspel gewen het.
Dit was die eerste jaar waarin dokumentêre prente ingesluit is. Die eerste Oscar vir ’n dokumentêr was vir Churchill's Island.
The Little Foxes het ’n nuwe rekord opgestel met nege benoemings sonder om ’n enkele Oscar te wen. Dit is geëwenaar in 1957 met Peyton Place en oortref in 1977 met The Turning Point en The Color Purple, albei met 11 benoemings.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Gerrie Nel
Loopbaan
Nel was die hoofaanklaer in die 2014-verhoor van Oscar Pistorius vir die moord op Reeva Steenkamp en verskeie vuurwapenverwante aanklagte.
Arrestasie
Nel is in Januarie 2008 by sy huis in Pretoria voor sy vrou en kinders deur 'n groep van 20 polisiebeamptes in hegtenis geneem op aanklagte van bedrog, regsverydeling en meineed. Die aanklagte is kort daarna in die Pretoriase streekshof teruggetrek.
Bedanking uit die Nasionale Vervolgingsgesag
Drie dae voor Nel se bedanking uit die NVG het die hoof van die NVG, Shaun Abrahams, ondersoek gelas na Gerrie Nel en ander senior staatsaanklaers in verband met bewysstukke wat kwansuis vervals sy.
Stoei
Nel het eens op 'n provinsiale vlak in stoei meegeding. Hy onderrig kinders in stoei in die aande.
Rossouwspoort
Rossouwspoort is 'n bergpas in die Oos-Kaap wat op 'n ondergeskikte provinsiale grondpad suid van Pearston op die pad na Waterford lê. Die pas bereik 'n hoogte van 624 m bo seevlak en 'n maksimumhelling van 1:10.
M.J. Toerien
Prof. Jan Toerien (1925 - 1977) was ten tyde van sy afsterwe die president van die Wêreld-Anatomievereniging, en is kort voor sy dood deur die Akademie vir Wetenskap en Kuns met die Havengaprys vir Biologie bekroon. Sy PhD was in Paleontologie, en sy DSc in Embriologie. Hy het ‘n groot rol gespeel om Teïstiese evolusie toeganklik te maak vir kerke soos veral die NG Kerk.
Biografie
Prof. Mattheus Jan (Jan of Jannie) Toerien is op 3 November 1925 op Nieuwoudtville in Namakwaland gebore. Hy was die seun van Mattheus Hermanus (Harry) Toerien, ’n bankbestuurder, en sy vrou Aletta Johanna (Lita), geb. Botha, ’n musiekonderwyseres. Jan se oudste suster, S.C. Toerien, word later die eerste vroulike akademiese inspektrise in die Vrystaat toe sy as inspektrise vir Biologie in die Noord-Vrystaat aangestel is. Sy jonger broer, Rons het as ’n senior administratiewe beampte by die Universiteit van Stellenbosch afgetree. ’n Jonger sussie, Eureka, is as baba oorlede. Die Toerien-gesin verhuis later na Stellenbosch waar Harry sterf. Jan en Rons voltooi hul matriek aan die Paul Roos Gimnasium, en SC aan die Meisieskool Bloemhof. Al drie studeer aan die US. Jan werk vakansies op vrugteplase om sy studies te help betaal, en het tot sy dood probleme met sy rug gehad na hy ’n vakansie aarbeie gesteek het.
Vir sy MSc beloon die destydse British Royal Academy se Suider-Afrikaanse tak en voorloper van die Akademie vir Wetenskap en Kuns, 'n medalje aan hom, wat hy in die destydse Salisbury (nou Harare) moes in ontvangs neem. Op die trein ontmoet hy Johanna Maria (Johanna) Meyer wat sy suster as vriendin saamgeneem het. Jan en Johanna tree in 1953 in Bloemfontein in die huwelik.
Drie kinders is uit die huwelik gebore: Jan se eerste aanstelling was by die Transvaalse Museum in Pretoria, maar word kort daarna by die Bernard Price Instituut by Wits aangestel waar hy saam met bekende paleontoloë soos prof. Raymond Dart en Phillip Tobias  werk. In 1953 voltooi hy sy Ph.D in Paleontologie. Jan en sy jong gesin verhuis na Stellenbosch waar hy as dosent in Anatomie aan die US se Mediese Skool aangestel is. Hy doen onder meer ook navorsing in Switserland, die VSA en Nederland, en voltooi sy D.Sc in Vergelykende Embriologie in 1969. Aan die begin van 1971 sluit hy hom as departementshoof van die Departement Anatomie by die nuwe Mediese Skool van die UV (toe UOVS) aan. Hy is aangestel sonder dat hy formeel Anatomie 1 agter sy naam gehad het, of dat hy as dokter opgelei is. Die stigtersdekaan was prof FP (François) Retief.
In 1977 word die SA Akademie vir Wetenskap en Kuns se Havengaprys vir Biologie aan hom toegeken. As president van die International Anatomical Society vertrek hy kort hierna na New York en Japan vir kongresse, nadat Japan die visumverbod in sy geval verslap het. Hy sterf egter op 12 Augustus 1977 met sy aankoms in New York.
Hy was feitlik sy volwasse lewe lank en tot sy dood kerkraadslid van die NG Kerk, en was konserwatief in sy opvattings. Hy het byvoorbeeld nie daarvan gehou dat sy kinders Sondae swem nie. Hy was ook wanneer daar ’n kerkkoor bestaan het, ’n entoesiastiese lid daarvan. Hoewel Jan uit ’n musikale familie kom en sy moeder, sowel as suster en broer in ’n stadium saam in Oom Pietie le Roux se Boere-orkes gespeel het, kon Jan self geen instrument bespeel nie. Hy was egter baie lief vir, en het ’n ongelooflike kennis van klassieke musiek gehad. Hy het in Stellenbosch ook deelgeneem aan die kore wat Pieter van der Westhuizen op die been gebring het om die verskillende Passies te sing. Hy het ook geweldig baie gelees, en van die mees gevorderde literatuur tot Louis L’Amour, asook Asterix en Obelix verslind.
Pekari
Verspreiding
Hulle word oraloor sentraal en suidelike Amerika en in die suidwestelike omgewing van Noord-Amerika gevind.
Afmetings
Hulle word gewoonlik tussen 90 en 130 cm lank. 'n Volgroeide volwasse pekari kan tussen 20 en 40 kg weeg.
Ortodokse Kerk van Albanië
Die Ortodokse Kerk van Albanië (Albanees: Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë) is een van die jongste Oosters-Ortodokse Kerke. Dit is in volle gemeenskap met die ander Oosters-Ortodokse kerke. Die primaat van die kerk het die titel Aartsbiskop van Tirana en die Hele Albanië. Die Kerk het hom in 1922 outokefaal verklaar en dit is in 1937 deur die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel erken.
Die Suidwes-Afrikaner
duimnael|regs|280px|[[Ernst Schlengemann, die eerste redakteur, in Die Suidwes-Afrikaner se kantoor.]]
Die Suidwes-Afrikaner (1927–'76) was die mondstuk van die Verenigde Nasionale Suidwes-party (VNSWP), ’n politieke party in Suidwes-Afrika met noue bande met die Verenigde Party (VP) in Suid-Afrika. Die VNSWP is dan ook omstreeks 1971 by die VP ingelyf.
Die Windhoekse uitgewer John Meinert het in 1927 besluit om naas die Engelstalige Windhoek Advertiser en die Duitstalige Allgemeine Zeitung ook ’n Afrikaanse koerant uit te gee. Ernst Schlengemann het die redakteurskap daarvan aanvaar. Die eerste uitgawe van Die Suidwes-Afrikaner het op 8 April 1927 verskyn as blykbaar die tweede Afrikaanse koerant in die gebied ná die kortstondige bestaan van Suidwes Nuus van 1922 tot '23. Die Suidwes-Afrikaner was aanvanklik bedoel om as spreekbuis vir alle Afrikaners in Suidwes op te tree waar Hollands en Engels in 1920 ampstatus gekry het (onder die vorige koloniale bewind was die amptelik taal Duits). Die redakteur het die koerant uitgebou tot 'n toonaangewende politieke blad en hy is spoedig aangewys as kandidaat van die Verenigde Nasionale Suidwes-party vir die wetgewende vergadering. In die verkiesing van 1929 stel hy hom verkiesbaar in die kiesafdeling Windhoek-Sentraal, maar verloor met ŉ klein minderheid teen die NP-kandidaat. In 1929 woon hy as verteenwoordiger van Suidwes-Afrika die stigting van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) in Bloemfontein by. Hy is op 8 Mei 1930 in die Windhoek Hospitaal oorlede weens longontsteking. Sover bekend het hy in 1929 die heel eerste Afrikaanse gedig in Suidwes geskryf, Die Namib-woestyn.
Die Suidwes-Afrikaner het heelwat langer as mondstuk van die opposisie in Suidwes-Afrika staande gebly as enige Afrikaanse VP-gesinde koerant in Suid-Afrika. Eindelik het die Die Suidwester (’n NP-mondstuk; die Nat-koerant) se groei hierdie Sap-koerant se lewensvatbaarheid sodanig bemoeilik dat dit in 1976 gestaak moes word. Einde 1977 het Die Republikein met Jan Spies as redakteur as verligte teenvoeter verskyn vir Die Suidwester, wat op 21 Desember 1990 ook die stryd gewonne moes gee nadat dit van dagblad tot tweeweekse blad en eindelik weekblad verander is.
.ms
.ms is die Internettopvlakdomein vir die Britse oorsese gebied van Montserrat.
Gaskonstante
Die gaskonstante, ook genoem molêre gaskonstante, universele gaskonstante of ideale gaskonstante, word voorgestel as die simbool R.
Dit word soos volg gebruik in die ideale gaswet om die verwantskap tussen parameters te bepaal in 'n gas:
waar:
Jay Scully
Jay Scully is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Super 8 (2011), Star Trek: Into Darkness (2013), Furious 7 (2015), en SuperFly (2018).
Peter Gilsfort
Peter Gilsfort (gebore 19 April 1958) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Gøngehøvdingen (1992), Taxa (1997), The Killing (2007), en Badehotellet (2013).
Robert Atkins (akteur)
Robert Atkins (10 Augustus 1886 – 9 Februarie 1972) was 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent A Matter of Life and Death (1946).
Renault Mégane
Renault Mégane is 'n kompakte gesinsmotor wat deur die Franse motormaatskappy Renault vervaardig word. Die reeks bestaan uit die Mégane luikrug, sedan, Scenic (familiebus of multigebruikvoertuig) en die Mégane Sport. Die Méganemotors strek vanaf 'n 1500 cc dieselenjin tot die 2000 cc turbo-enjin wat in die Mégane Sport diens doen. Ander spesifikasies is die 1600 cc, 2000 cc petrol en die 1900 cc diesel. Die standaard 1600 cc Mégane petrolenjin lewer 'n drywing van 83 kW, maar die topmodel Mégane Sport lewer 'n volle 165 kW uit sy 2000 cc turbo-enjin, wat die motor van 0 - 100 km/h in net 6.5 sekondes kan versnel.
Seth Meyers
Seth Adam Meyers (gebore 28 Desember 1973) is ’n Amerikaanse komediant, politieke kommentator, TV-aanbieder, en akteur.
Loopbaan
Meyers is die aanbieder van Late Night with Seth Meyers, ’n laataandgeselsprogram op NBC. Voor dit was hy die hoofskrywer vir NBC se Saturday Night Live (2001–2014).
Hy het in 2008 in die rolprent Journey to the Center of the Earth gespeel, in 2014 die Emmys aangebied en was in 2013-2015 die stem van die karakter Jeremy "Prock" Awesome in The Awesomes. In 2018 het hy die 75ste Golden Globe-toekenningsaand aangebied.
Groucho Marx
Groucho Marx (2 Oktober 1890 – 19 Augustus 1977) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer van Joodse afkoms. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Monkey Business (1931), Duck Soup (1933), A Night at the Opera (1935), en Go West (1940).
.mv
.mv is die Internettopvlakdomein vir die Maledive.
Eksterne skakels
Toppdomän
Christopher Sean
Christopher Sean (gebore 25 Oktober 1985) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), Hawaii Five-0 (2010), The Mindy Project (2012), en Star Wars Resistance (2018).
.mx
.mx is die Internettopvlakdomein vir Meksiko.
Eksterne skakels
Toppdomän
Alice Wetterlund
Alice Wetterlund (gebore 16 Mei 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Close to You (2011) en Mike and Dave Need Wedding Dates (2016), en in die televisiereekse Silicon Valley (2014) en People of Earth (2016).
Gerd Gjedved
Gerd Gjedved (8 Julie 1919 – 24 Julie 1972) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Med fuld musik (1933), Ud i den kolde sne (1934), Week-end (1935), en Alle mand paa dæk (1942).
Francisco Tárrega
Frans van Assisi Tarrega Eixea (Villarreal, Castellon, 21 November 1852 - Barcelona, 15 Desember 1909) was 'n Spaanse komponis en kitaarspeler.
Biografie
Tárrega het op jeugdige leeftyd byna sy vermoë om te sien verloor nadat hy in 'n besproeiïngs kanaal geval het. As gevolg van die ongeluk verhuis die familie na Castellon sodat hy daar musieklesse kon kry. Sy eerste musiekonderwyser, Manuel Gonzalez, was blind. In 1862 moedig die kitaarspeler Julian Arcas Tárrega aan om na Barcelona te reis, dié stad vir musici in daardie tyd. Sy vader het hom egter daarvan ontmoedig.
Werk
Tárrega skryf self kitaarstukke soos Recuerdos de la Alhambra, Capricho Árabe en Danza Mora, maar verwerk ook andere komponiste se stukke in kitaar, onder meer Ludwig van Beethoven, Frédéric Chopin, Robert Schumann en Felix Mendelssohn. Soos verskeie van sy tydgenote byvoorbeeld sy vriend Isaac Albéniz, kombineer hy graag die Romantiese stroming in die klassieke musiek met elemente uit die Spaanse volksmusiek. Hy transkribeer ook enkele van Albeniz se klavierwerke (waaronder Leyenda) na kitaarskrif.
Tárrega word beskou as die grondlegger van die twintigste-eeuse klassieke kitaarmusiek en dra by tot toenemende belangstelling in die kitaar as konsertinstrument. Die bekende kitaarspeler Andres Segovia gebruik baie van Tarrega se werk om die kitaar in Europese konsertsale bekend te stel.
Tárrega is ook die komponis van 'n bekende melodie in die wêreld: die Nokia-tune-luitoon, wat gebaseer is op Tárrega se Gran Vals.
Sy musiek inspireer verder ook vir Mike Oldfield, wie se Etude (The Killing Fields) gebaseer is op Tárrega se solostuk vir klassieke kitaar, Recuerdos de la Alhambra (Herinneringen aan het Alhambra).
José de Ribera
José de Ribera (ook: Jusepe de Ribera, Giuseppe Ribera of Giusepe de Ribera, Xàtiva, 1591 – Napels, 2 September 1652) was 'n skilder uit die Napolitaanse of Spaanse skool. Hy is vermoedelik opgelei deur een van die mees vooraanstaande Spaanse skilders van die tyd, Francisco Ribalta. Ribera het vanaf 1606 in die artistiek-belangrike stede Parma en Rome gewoon; in 1616 vestig hy hom in Napels, destyds deel van die Spaanse Ryk. Ribera was vir 'n aansienlike tydperk hofskilder in diens van die Spaanse onderkoning Pedro Téllez-Girón. Hy sterf daar in 1652.
Artistiek
Die dikwels geopperde invloed van Caravaggio op Ribera se werk word nie deur elke kunshistorikus as die enigste bron van artistieke bestuiwing beskou nie. Ander invloede het sy artistieke werk eweneens gevorm, mens dink, naas ander Italiaanse skilders soos Correggio en Veronese, aan die Vlaamse Skool met Rubens en Antoon van Dyck en aan die Spaanse Skool (Sevilla) met Velázquez, as die vernaamste verteenwoordigers. Beide skole word onderskei op grond hul meer sinnelike en vroulike aspekte. Nietemin kom Ribera moontlik deur sy leermeester en later veral deur sy verblyf in Italië in kontak met Caravaggistiese invloede soos die gebruik van tenebroso (ook bekend as Clair-obscur, chiaroscuro) en die sogenaamde realisme soos te sien is in sy uitbeeldings van ou- en gebreklike mense. Nadat hy hom in Napels vestig word Ribera die grondlegger van die Napolitaanse skool (van Tenebriste) met dramatiese chiaroscuro-effekte vol diepgloeiende kleure. Ander kenmerke van sy styl is die ekspressiwiteit van die persoonlikhede wat uitgebeeld word en die weglating van oorbodige verhalende elemente, sodat die agtergrond tot 'n minimum beperk word. Sy realistiese inslag blyk ook byvoorbeeld uit sy oog vir details, omdat hy ook 'n buitengewoon kundig sketser was. Ribera se los maar ook eweneens heftige kwasgebruik (’alla prima’) beteken egter nie dat sy skilderwerk aan sorgvuldigheid en lewendigheid ontbreek nie. In vergelyking met Caravaggio sou Ribera se werk volgens kunshistorici aan die een kant as grotesk en subjektief voorkom; en volgens andere sou sy realisme wrang, bytend en selfs gruwelik daaruitsien. Wreedheid sou selfs 'n karakteristiek wees van die Napolitaanse Skool. In ieder geval word die marteltonele by wyse van die ‘maniera grande’ waarin dit geskilder is verhewe tot die uiteindelike retoriek van die christelike lyding.
In die publikasie 'Vermakelijk, weerzinwekkend, fascinerend?' gaan H. Hendrix in op die aspek van die ouderdom in Ribera se artistieke werk. In teenstelling tot die gangbare denke van sy tyd het die tema van ouderdom by Ribera 'n positiewe lading. Ouderdom word nie op 'n spottende of neerbuigende wyse teen die jeugdige of die skone afgespeel nie, maar as 'n selfstandige gegewe wat ten nouste inhoudelik geassosieer word met toewyding. Ten tweede word die 'lelike' vorm van die ouderdom gekompenseer deur die verhewe inhoud daarvan. Dit het naas 'n retoriese doel, naamlik om by die publiek emosies op te wek soos vrolikheid, maar ook eerbied, toewyding of vroomheid, eweneens 'n artistieke doel. Deurdat Ribera in staat was om die lelike tog op 'n esteties aangename wyse uit te beeld, toon hy 'n vorm van virtuositeit wat noodwendig moes lei tot ‘meraviglia’ (verwondering). Geplooide buike en gerimpelde hande naas realistiese details en karakteristieke van oud, onaantreklike liggame, simboliseer die verganklikheid van die menslike bestaan.
Volgens Hendrix kan Ribera as gevolg hiervan dus beskou word as 'n voorloper van die estetika van die lelike of die afskuwelike; onderwerpe mag by wyse van artistieke uitbeelding visueel onaantreklik wees, mits die uitbeelding daarvan op 'n vakkundige en smaakvolle wyse 'n bewonderende aanskyn aan die negatiewe aanblik verleen.
Hierdie ontwikkeling word deels bepaal deur die religieuse belewing onder die kontra reformatoriese katolisisme. Die strewe na 'n nuwe religieuse elan was onder andere terug te vind in die voorstelling van vroegchristelijke martelare wat as voorbeeld gedien het vir eietydse sendelinge.
Genootskap van Regte Afrikaners
Die Genootskap van Regte Afrikaners is op 14 Augustus 1875 in die dorp Paarl gestig deur 'n groep Afrikaanssprekendes van die Westelike Provinsie. Die genootskap het vanaf 15 Januarie 1876 'n joernaal, genaamd Die Afrikaanse Patriot, asook verskeie boeke soos woordeboeke, religieuse materiaal en geskiedenisboeke gepubliseer. Die Afrikaanse Patriot het in 1905 doodgeloop.
Geskiedenis
Afrikaans was eers 'n spreektaal en toe 'n skryftaal. Louis Henri Meurant het opgemerk dat die grensboere van die Oos-Kaap Afrikaans makliker as Nederlands verstaan en skryf toe sy bekende Zamenspraak tusschen Klaas Waarzegger en Jan Twyfelaar, over het onderwerp van afscheiding tusschen de Oostelyke en Westelyke Provincie in die Het Cradocksche Nieuwsblad verskyn. Meurant het die Zamespraak gebruik om die lesers van die nuusblad tot bepaalde politieke standpunte oor te haal in die taal wat hulle die beste verstaan en die werk het juis daarom bekendgeraak en groot gewildheid geniet. Die Zamespraak word beskou as die eerste ernstige Afrikaanse geskrif, aangesien geskrifte voor dit van komiese aard was, byvoorbeeld De vruchten mijner werkzaamheden (dialoog, 1825). Die niueuwe ridderorde (hekeldrama 1832) en Kaatje Kekkelbek (monoloog 1838).
Die Genootskap van Regte Afrikaners was die dryfkrag agter die Eerste Afrikaanse Taalbeweging. Arnoldus Pannevis, 'n onderwyser wat hom daarvoor beywer het om die Bybel in Afrikaans te vertaal, word algemeen beskou as die geestelike vader van die vereniging.
Hy was van mening dat die Kleurlinge die Nederlandse Bybel (Statebybel) nie goed verstaan het nie en hy daarom gepleit vir die Bybel in Afrikaans. Reeds op 4 November 1874 het Pannevis in De Zuid-Afrikaan 'n artikel geskryf onder die opskrif: Is die Afferkaans wesenlijk een taal?. Hierin was hy van mening dat die Afrikaner Un genootskap foor die befordering fan die Afferkaanse taal nodig gehad het.
Die vereniging is op 14 Augustus 1875 in die huis van Gideon Malherbe ('n wynboer, 42 jaar oud) in die Paarl gestig. Agt manne was teenwoordig op die eerste vergadering. Behalwe Malherbe, was die ander lede: C.P. Hoogenhout (onderwyser, skrywer en digter, 32 jaar), Daniël Francois du Toit (bekend as Dokter, 21 jaar), die joernalis D.F. du Toit (bekend as Oom Lokomotief, onderwyser, 29 jaar), sy broer S.J. du Toit (predikant, 27 jaar), August Ahrbeck (student, 24 jaar), Petrus Malherbe (wynboer, 22 jaar) en S.G. du Toit (student, 20 jaar). Almal behalwe Hoogenhout en Ahrbeck was verwant. Die meeste van die stigterslede was afstammelinge van die Hugenote.
Doel: "Om te staan vir ons Taal, ons Nasie en ons Land."
Missie: Lied: Ieder nasie het sy land.
CP Hoogenhout, een van die stigterslede en eerste voorsitter van die GRA skryf in 1879 die eerste novelle in Afrikaans, naamlik Catharina, die dogter van die advokaat. "Sekere tekste uit die periode van die GRA wat in 1875 tot stand gekom het, … gaan nie net om die bevordering van 'n miskende taal nie, maar ook diskoerse as middel tot verset, propaganda en die (be)vestiging van 'n eie identiteit."
Die lede van die GRA het egter in die geheim vergader, omdat die algemene publiek sterk gekant was teen die idee van 'n Afrikaanse skryftaal en dit selfs geminag het.
Nuusblaaie
Di Patriot was die eerste Afrikaanse nuusblad wat vanaf 15 Januarie 1876 deur die Genootskap van Regte Afrikaners in die Paarl uitgegee is. Die Afrikaanse Patriot is later opgevolg deur die Paarl Post.
Die Patriot-woordeboeke
Die Patriot-woordeboeke van 1902 en 1904 was die vervulling van art. XI van die GRA se werkprogram. Veral ds. S.J. du Toit het die samestelling van 'n woordeboek van meet af aan as 'n doelwit gestel, maar die ander lede het gevoel dat die taak te uitgebreid was om dadelik daarmee te begin. Onder die skuilnaam "Ware Afrikaner" het ds. du Toit egter reeds in 1874 (voor die GRA se stigting) 'n reeks artikels oor Afrikaans in die Kaapse koerant, De Zuid-Afrikaan, laat verskyn. Ene "Klaas Waarsegger, Jnr." (d.i. C.P. Hoogenhout en latere GRA-lid) het daarop in 'n brief aan die blad gevra dat daar tog vaste spelreëls moet wees. Ds. du Toit het vervolgens sewe reëls soos volg uiteengesit, wat met die uitsondering van reël 5 deur Hoogenhout aanvaar is:
Ds. du Toit het dan die aanwending van reël 5 beperk tot die meer noodsaaklike ho'e, da'e en ander, terwyl hy ook elke ch deur g en au deur ou vervang het. 'n Stom w het ook weggeval, behalwe waar dit deur u voorafgegaan word. Die woordeboek sou uiteindelik sowat 16 500 woorde bevat, wat na ds. du Toit se mening sowat 1 100 suiwer Afrikaanse woorde ingesluit het, wat van Hollands sou verskil of glad nie daarin voorkom nie. Etlike hiervan het egter wel in Nederlandse dialekte bestaan wat aan ds. du Toit onbekend was. Die Patriot-woordeboek het in 1902 verskyn onder 'n tweetalige titel, en in 1904 het Part II: English-Cape Dutch verskyn. Die eerste deel, Afrikaans-Engels, beslaan 'n "Foorberig / Preface" van 6 bladsye, gevolg deur die woordelys van 276 bladsye in dubbelkolom. Deel II beslaan 355 bladsye. Die woordeboek het ds. du Toit gevestig as die belangrikste grondlegger van die Afrikaanse spellingsisteem. Hierdie werkbare sisteem het 'n einde gebring aan die inkonsekwensies en reëlloosheid van vroeër. Dit is sterk beïnvloed deur Pannevis se lywige versameling afrikanismes uit die Paarl-omgewing, en tot 'n mindere mate deur dié van Nico Mansvelt.
Aanloop tot die woordeboeke
Etlike ander woordelyste van die omgangstaal in Kaapstad en omgewing het reeds voor die Patriot-woordeboeke verskyn. Die versameling van "barbarismes" of "afwykende Nederlandse taalgebruik" deur prof. A.N.E. Changuion (1803-1881), professor in klassieke en moderne tale aan die pasgestigte Zuid-Afrikaansche Athenaeum, was blykbaar die eerste. Reeds in 1844 (2de druk in 1848) het sy belangrikste werk, De Nederduitsche Taal in Zuid-Afrika hersteld, verskyn. In hierdie grammatikaboek was sy bekende Proeve van Kaapsch Taaleigen op die laaste 20 bladsye 'n grondslag vir latere lyste en woordeboeke.