cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erylus megaster
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1907 deur Lendenfeld.
Onderdistrik (Indonesië)
Die Indonesiese onderdistrik (Indonesies: kecamatan) is die bestuurslaag binne die bestuursstruktuur van Indonesië wat gesitueerd is onder 'n regentskap (kabupaten) of munisipaliteit (kota), wat op sy beurt onderdeel is van 'n provinsie (provinsi).
Die onderdistrik word gelei deur die onderdistrikshoof, die camat. 'n Kecamatan bestaan uit verskillende kelurahan: stadswyke, dorpsregio's of dorpe (desa).
In Atjeh noem 'n mens 'n onderdistrik ook sagoe cut. In Papoea-Nieu-Guinee word 'n onderdistrik distrik genoem.
Atjeh
Atjeh (Indonesies: Aceh) is 'n provinsie van Indonesië, geleë in die verre-noorde van die eiland Sumatra. Dit omgevat die gebied wat van die 16de tot die 19de eeu 'n onderdeel gevorm het van die Sultanaat Atjeh.
Atjeh het verskillende amptelike name gehad, soos: Daerah Istimewa Aceh (1959-2001) en Nanggroë Aceh Darussalam (2001-2009).
Moran Atias
Moran Atias (gebore 9 April 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mother of Tears (2007), Land of the Lost (2009), The Next Three Days (2010), en Third Person (2013).
Encephalartos kisambo
Encephalartos kisambo is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is inheems in Kenia en Tanzanië.
Emma Goldman
Emma Goldman (27 Junie 1869 – 14 Mei 1940) was 'n Amerikaanse anargis en feminis van Joodse afkoms.
Die bekende aanhaling “If I can’t dance to it, it’s not my revolution” word dikwels aan Emma Goldman toegeskryf, maar dit is onduidelik of sy dit werklik gesê het.
Lewensloop
In New York het sy Alexander Berkman ontmoet. Hulle was sleutelfigure in die anargistiese beweging in die VSA. Sy het in die Verenigde State vir die tydskrif Mother Earth geskryf. Goldman is saam met Berkman na Rusland verban vir haar aktiwiteite teen die Eerste Wêreldoorlog en vir haar aanmoediging van die werkersstryd in die VSA as deel van die "rooi gevaar". Hulle is op 21 Desember 1919 saam met 247 ander op 'n wankelrige boot met die siniese naam Sowjet-ark geplaas.
Hierna het sy van Berlyn na Londen gereis, waar sy weer met deportasie gedreig is. In 1927 vertrek sy dus na Kanada
Carex subinflata
Carex subinflata is 'n geofiet wat deel is van die Cyperaceae familie. Die spesie is inheems in Lesotho en Suid-Afrika. In Suid-Afrika kom dit in KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 2000 km² en kom slegs moerasse in die Drakensberge op hoë hoogtes voor.
Emma Goldman
Lewensloop
In 1936 het sy na Spanje gegaan om die Spaanse Rewolusie te ondersteun en teen Francisco Franco se fascisme in die Spaanse Burgeroorlog te veg. Dit was 'n belangrike tydperk vir haar. Haar hoop is verpletter ná die outoritêre wending van die Russiese Revolusie en die selfmoord van haar lewensmaat Berkman in Junie 1936. Goldman het 'n internasionale verteenwoordiger vir die Confederación Nacional del Trabajo (CNT) en Federación Anarquista Ibérica (FAI) tydens die Spaanse Burgeroorlog en Revolusie geword. Gedurende hierdie tyd het sy die doodsberig geskryf van die prominente Spaanse anargis Buenaventura Durruti getiteld "Durruti is Dead, Yet Living". Gedurende hierdie tydperk het sy baie briewe aan internasionale kamerade geskryf oor haar ervarings in Spanje, wat in die boek Vision on Fire (2006) saamgebring is. Sy het gereeld onderhoude en lesings gelewer en die anargo-sindikaliste entoesiasties ondersteun. Sy het ook gereeld vir Spain and the World geskryf, 'n tweeweeklikse koerant wat fokus op die burgeroorlog en rewolusie in Spanje.
In September 1938 het sy Spanje weer besoek, maar die land het vir haar na 'n "brandende huis" gelyk. Die oorlog teen fascisme het sy tol geëis, met baie ongevalle en baie verlore terrein. Net voor haar terugkeer na Londen het Franco se Nasionalistiese troepe die oorwinning verklaar. Goldman was gefrustreerd met die afsydigheid van die Britse regering, wat Spanje ekonomies geboikot en geblokkeer het terwyl die nasionalistiese en fascistiese kante steun geniet het van beide Nazi-Duitsland onder Hitler en Fascistiese Italië onder Mussolini. Gefrustreerd het Goldman na Kanada gereis, waar sy die laaste jare van haar lewe deurgebring het. Haar werk vir die Spaanse Rewolusie is egter nie vergeet nie; op haar 70ste verjaardag, het sy 'n boodskap van Parys van CNT-FAI-president Mariano Vázquez ontvang wat erkenning gee aan haar bydraes en haar "ons geestelike moeder" genoem het. Sy noem dit "die mooiste huldeblyk wat sy nog ontvang het".
Trivia
In Aflewering 4 van seisoen 1 van die reeks Sons of Anarchy Patch Over word 'n definisie van die anargisme volgens Emma Goldman weergegee nlː “Anargisme staan vir die bevryding van die menslike verstand van die heerskappy van godsdiens en bevryding van die menslike liggaam van die dwang van eiendom; bevryding van die boeie en selfbeheersing van die regering. Dit staan vir 'n sosiale orde gebaseer op die vrye groepering van individue ..." - Emma Goldman.
Anugerah Kemu
Anugerah Kemu is 'n bestuurslaag in die regentskap Ogan Komering Ulu Selatan van die provinsie Suid-Sumatra, Indonesië. Anugerah Kemu tel 1 170 inwoners volgens die volkstelling van 2010.
Erylus monticularis
Erylus monticularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Kirkpatrick.
Erylus niger
Erylus niger is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Encephalartos macrostrobilus
Encephalartos macrostrobilus is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is endemies in Uganda.
Erylus niger
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1968 deur Bergquist.
Jong Ottomane
Die Jong Ottomane (Turks: Yeni Osmanlılar) was ’n geheime beweging wat in 1865 deur ’n groep Turkse intellektuele gestig is wat ontevrede was met die moderniseringshervormings vanaf 1839 in die Ottomaanse Ryk omdat hulle geglo het dit is nie ver genoeg gevoer nie.
Geskiedenis
Die Jong Ottomane wou die Ottomaanse gemeenskap hervorm deur die ryk te behou, maar die Europese tradisie van ’n grondwetlike regering in te stel. Hoewel die groep dikwels van mekaar verskil het, het hulle saamgestem dat ’n nuwe grondwetlike regering steeds sy wortels in die Islam moes hê om klem te lê op "die voortdurende en noodsaaklike bekragtiging van Islam as die basis van die Ottomaanse politieke kultuur" en die samesmelting van Islamitiese ideale met liberalisme en parlementêre demokrasie. Onder die vooraanstaande lede van die beweging was skrywers en uitgewers soos İbrahim Şinasi, Namık Kemal, Ali Suavi, Ziya Pasha en Agah Efendi.
In 1876 het die Jong Ottomane hulle sin gekry toe sultan Abdülhamid II teen sy sin die Ottomaanse grondwet van 1876 afkondig – dit was die eerste poging om ’n grondwetlike regering in die Ottomaanse Ryk te vestig en die begin van die Eerste Grondwetlike Tydperk. Dit was van korte duur en in 1878 het Abdülhamid die grondwet en parlement afgeskaf en teruggekeer na ’n absolute monargie met hom aan die hoof. Die Jong Ottomane se invloed het egter tot aan die einde van die ryk se bestaan voortgeduur.
Verskeie dekades later, in 1908, sou nog ’n groep Ottomaanse hervormers, die Jong Turke, die pogings van die Jong Ottomane herhaal. Dit het gelei tot die Jong Turke-rewolusie en die begin van die Tweede Grondwetlike Tydperk.
Transhumanisme
Transhumanisme is 'n relatief onglangse vorm van spekulatiewe filosofie wat poog om die natuur gestelde grense van die menslike bestaan deur te breek.
Inleiding
Die aanhangers van hierdie filosofie noem hulself 'transhumaniste' en beweer dat die mens homself/haarself bevind in die post-Darwin tydperk en sy evolusie nou in eie hande kan neem. Transhumaniste onderskryf oor die algemeen die standpunte van die tradisionele humanisme maar beoog wel om dit tot die uiterste grense te verken en selfs hiedie grense oor te steek. Hulle propageer dat die mens homself fisiek sal en moet verbeter of, na analogie met rekenaars en sagteware, opgradeer met tegnologië soos nanotegnologie, genetiese manipulasie en diepgaande integrasie van rekenaartegnologie in die menslike liggaam na volg. Die uiteindelike doel waarna transhumaniste strewe is om 'n postmens te word.
Historiese oorsig van definisies
Bioloog Julian Huxley, broer van Aldous Huxley, definieer transhumanisme in 1957 as:
In 1966, begin FM-2030 (voorheen F.M. Esfandiary), 'n Iraans-Amerikaans futuroloog wat die 'nuwe konsepte van die Mens' doseer aan die New School University, mense as 'transhumanisties' (van transitory human= tussenstadium tussen huidige mens en postmens) te identifiseer omdat hulle nuwe tegnologië, lewensstyle en wêreldvisies aanneem.
In 1968 verwys Abraham Maslow na transhumanisme in Towards a psychology of Being.
Met die publikasie van die boek Future Shock (1970) van Alvin Toffler word die term transhumanisme breër bekend onder die publiek, veral in die VSA.
In 1972 verwys Robert Ettinger na transhumaniste in Man to Superman.
In 1990 gee Max More die opkomende filosofie van die Transhumanisme sy moderne definisie:
“Transhumanisme is 'n klas van filosofieë wat probeer om ons te begelei na 'n postmens toestand. Transhumanisme neem verskeie elemente van die humanisme oor, soos respek vir rede en wetenskap, 'n nadruk op vooruitgang en 'n waardering vir die menslike (of transhumanistiese) bestaan in die lewe.[...] Transhumanisme verskil van humanisme in die erkenning en antisipering van die radikale veranderinge in die natuur en moontlikhede vir ons lewens deur die verskillende wetenskapplike en tegnologiese dissiplines[...].”
In 1998 het Nick Bostrom en David Pearce die Wêreld-Transhumanistiese Vereniging gestig (wat sedertdien sy naam na Humanity + verander het).
Die transhumanistiese FAQ, opgestel deur die Wêreld-Transhumanistiese Vereniging, gee die volgende twee formele definisies:
Mens en die heelal
Transhumaniste stel hulself ten doel om hul huidige liggaam op te gradeer met nuwe tegnologie, sodat dit nie meer verouder nie en meer sou presteer as wat "natuurlik" moontlik is, byvoorbeeld deur 'n verbinding van die brein en rekenaars te vestig vir verhoogde intelligensie, sodat die mens 'n kuborg (cyborg) word en evolueer tot 'n postmens. Volgens hulle is die huidige prosteses soos brille, gehoorapparate en kunsledemate, wat teenwoordig steeds verbeter word, reeds voorlopers van hierdie ontwikkeling. In 2004 is reeds daarin geslaag om 'n verlamde persoon via 'n sensorimplantaat in sy brein 'n rekenaar te laat beheer. Hierdeur kan hy met sy gedagtes rekenaarspeletjies speel en e-pos oopmaak. In September 2005 word in die media berig dat dit nou sonder breinimplantasie, maar met 'n soort helm op die kop met besondere gevoelige sensors, dieselfde moontlik is. Daar word selfs 'n demonstrasie gee hoe 'n opgeleide persoon homself in 'n virtuele realiteitomgewing na wense in elke moontlike rigting kon beweeg deur dit te "dink".
Volgens transhumaniste is dit nog maar die begin van blitssnelle ontwikkeling en verbetering van mens-rekenaar koppelvlakke. In die verre toekoms word voorspel versmelt mens en rekenaar tot so 'n mate dat daar selfs tussen die sagteware van die 'rekenaardeel' en die gees van die 'mensdeel' nouliks nog onderskei te maak is. Dan kom die konsep van oplaai (uploading) in fokus.
Met oplaai word deur transhumaniste aangeneem dat dit in die toekoms moontlik sal wees om die menslike gees geheel met sagteware te vang. Hierdeur sou dit in beginsel moontlik wees om hierdie sagteware op 'n ander, "beter" platform oor te sit soos ‘n besonder gevorderde rekenaar wat alle breinfunksies kan dupliseer. Dit is oplaai van mense in 'n virtuele wêreld, net soos gebruikers van die internet byvoorbeeld ‘n tuisblad oplaai na die web. Die film The Matrix (1999) gee ‘n voorbeeld van so 'n virtuele wêreld, een van die toepassings daarvan is die konsep van digitale onsterflikheid, waarmee 'n mens na afsterwe as die ware voortleef in 'n masjien. Hierby kom wel allerlei nuwe etiese vrae ter sprake: sagteware kan besonder eenvoudig gekopieër word. Dit sou dan ook met 'menslike' sagteware moontlik wees? Wat is die implikasie vir begrippe soos bv. 'individualiteit', 'siel' of 'persoonlikheid'?
Transhumaniste wil self probeer om die onvermydelike liggaamlike dood te oorwin of self te voorkom, byvoorbeeld deur oorledendes kort na die sterfgeval te vries. So byvoorbeeld wil Alcor, 'n Amerikaanse organisasie, afgestorwenes diepvries met die bedoeling om hulle weer op te wek as wetenskap en tegnologie daarvoor ontwikkel word. Volgens Alcor sal die voortsnellende tegnologiese ontwikkeling in die toekoms dit moontlik maak om hierdie "diepvriesafgestorwenes" weer lewendig te maak.
In verre toekoms as die mensheid die sogenaamde tegnologiese singulariteit bereik word volgens hedendaagse transhumaniste die moontlikhede so te sê onbegrens. So verwag transhumaniste selfs dan ook die aarde self, die sonnestelsel en uiteindelik die res van die heelal aangepas kan word na die behoeftes en wense van die posmense met behulp van megaskaal tegnologie en ruimte-tyd tegnologie.
Gemeenskap
Baie transhumaniste verafsku sosiale status en is voorstanders van '‘n libertariese gemeenskap. Hulle propageer gereeld selfs 'n anargistiese wêreld, dus sonder enige vorm van owerheid. Ook die huidige toenemende "demokratisering" en "verwestering" van die wêreld, waarby outoritêre regimes, samelewingsvorme en kulture steeds meer mag verloor, is volgens hulle 'n aanwysing dat die wêreld in die rigting van indivdualisme beweeg. Sommiges stel dat konserwatiewe en fundamentalistiese elemente tog nog baie skade kan aanrig (sien byvoorbeeld die Moslem fundamentalisme) wat wellig selfs die hele westerse gemeenskap kan ontwrig. Maar volgens transhumaniste is dit die laatste wanhoopsuitvalle van ekstremiste wat vir 'n uiteindelik verlore saak stry: die oorgrote meerderheid van die mensheid beweeg hulself, weliswaar soms baie stadig, maar onafwendbaar rigting na meer individualisme, demokrasie, gelykheid en anti-outoritarisme.
'n Toenemende aantal transhumaniste sien transhumanisme as 'n logiese gevolg van die evolusie van die mensheid. Onder hulle is bekende wetenskaplikes soos Barrow, Kurzweil, Moravec en Tipler, wie almal in 'n meerdere of mindere mate gemeen het dat hulle geïnspireer word deur die werk van die in 1955 oorlede Franse priester en paleontoloog Pierre Teilhard de Chardin. Hierdie vorm van transhumanisme kombineer wetenskaplike studie van die evolusie en 'n oop houding teenoor tegnologiese vooruitgang met 'n sterk geloof in 'n verhewe toekoms van die mensheid. Hierdie stroming omvat sowel ateïste as godsdienstig ingestelde mense. Die nadruk word gelê op 'n toenemende psigiese verbondenheid van alle mense, wat gesteun word deur gevorderde kommunikasiemiddele en 'n verdere rekenariseering van die gemeenskap. Hierdie ontwikkeling sal nie ten koste wees van humanistiese verworenhede soos empatie, vryheid en selfverwesentliking nie. Immers die kenmerk van die evolusie is dat die werklike nuttige en waardevolle eienskappe behoue bly. In 'n nuwe transhumanistiese samelewing oortref die mens homself. Die bewussyn het by die transhumanistiese mens 'n hoër dimensie bereik, waartydens beperkinge van ruimte en tyd nog maar 'n ondergeskikte rol speel. In 'n toekomstige Omegapunt, bereik die mensheid 'n vorm van uiterste psigiese konsentrasie. Teilhard de Chardin praat in die verband van 'n kollektiewe personalisasie. Die individuele, tydgebonde menslike bewussyn speel dan geen rol van betekenis meer nie, maar het geheel oorgegaan (getransformeerd) na 'n hoër werklikheid.
Pornografiese subgenres
Pornografie is die eksplisiete uitbeelding van seksdade met die doel om seksueel te prikkel. Dit word gewoonlik onderverdeel in spesifieke subgenres. Pornografie word tradisioneel geklassifiseer as óf "sagte" óf "harde" pornografie.
Die meeste subgenres kan weer geklassifiseer word in eienskappe van die akteurs of die soort seksdade, wat dalk verskil van die nismark waarop dit gerig is.
Encephalartos mackenziei
Encephalartos mackenziei is 'n broodboom en spesie van die genus Encephalartos. Die struik is endemies in Soedan.
Pornografiese subgenres
Omdat die deursnee-pornografie op die manlike kyker gerig is, was die aktrises se eienskappe tradisioneel die belangrikste. Al hoe meer pornografie word egter op die vroulike kyker gerig en dit maak die akteurs se eienskappe deesdae ook belangrik. Verder is daar nuwe subgenres soos klein penisse, spiere en feministiese pornografie.
Carex rainbowii
Carex rainbowii is 'n geofiet wat deel is van die Cyperaceae familie. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en kom in die Drakensberge voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van slegs 68 km² en is waarskynlik misgekyk in die verlede. Daar word vermoed dat dit tot in die Amatholeberge in die Oos-Kaap voorkom.
Sultanaat Atjeh
Die Sultanaat Atjeh (Atjehs: Keurajeun Acèh Darussalam) was 'n staat in die noorde van Sumatra vanaf die 15de eeu tot 1903.
Erylus ministrongylus
Erylus ministrongylus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Hechtel.
Sultanaat Atjeh
In die 17de eeu het die Nederlandse VOC handelskontakte met die sultanaat onderhou en in 1616 het hulle 'n ambassadeur na die sultan se hof gestuur. In die 19de eeu het Nederland begin om sy invloed op Sumatra uit te brei. Die Jemenitiese raadgewer van die sultan Habib Abdoe'r Rahman Alzahier (1833-1896) het die Turkse hof in Istanboel besoek om Atjeh as 'n Ottomaanse protektoraat te laat inlyf, maar die Turkse regering het geweier.
Ná die opening van die Suezkanaal (1869) word die posisie van die sultanaat vir die Nederlanders baie belangriker omdat dit op die roete van die Nederlandse skepe geleë is. Op 31 Maart 1873 besluit Nederland tot 'n inval en dit word die grootste en bloedigste oorlog uit die Nederlandse koloniale geskiedenis wat eers in 1904 met die onderwerping van die gebied sou eindig. Die sultanaat word ingelyf, hoewel die Atjehers self die koms van die Japanners in 1942 as die einde van die oorlog beskou.
Pornografiese subgenres
Die meeste genres op hierdie lys hou verband met harde porografie.
Beverly Hope Atkinson
Beverly Hope Atkinson (9 Desember 1935 – 11 Desember 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The New Centurions (1972) en Heavy Traffic (1973), en in die televisiereekse Dark Shadows (1966) en Sanford and Son (1972).
Pornografiese subgenres
Genres volgens fisieke eienskappe
duimnael|180px|[[François Sagat, ’n voorbeeld van ’n porno-akteur met baie liggaamshare.]] duimnael|180px|Alyssa Lynn, ’n porno-aktrise met groot borste.
Hare
Haarfetisjisme is seksuele prikkeling wat verband hou met hare, hoofsaaklik:
Ras en etnisiteit
In rasgeoriënteerde pornografie is die akteurs nie altyd van die ras wat in die titel genoem word nie. Soms het hulle die nodige eienskappe soos velkleur, lippe en oë. Soms word akteurs se ras verskillend aangegee na gelang van die spesifieke video.
Fetisje
duimnael|200px|’n Illustrasie van ’n vrou wat in ’n man se mond urineer.
Seksuele oriëntasie
duimnael|260px|Op die stel van Lucas Entertainment se verfilming van die gay pornofliek Men of Israel, met die regisseur Michael Lucas. Pornografie bevat toenemend ’n kombinasie van akteurs volgens hul seksuele oriëntasie, soos gay, lesbies of biseksueel.
Mans en mans
duimnael|260px|’n Yaoi-kunswerk.
Sandlwanarivier
Die Sandlwanarivier is 'n sytak van die Mnwenirivier in die Drakensberg-area van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Ned Eisenberg
Ned Eisenberg (13 Januarie 1957-27 Februarie 2022) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Exterminator (1980), The Burning (1981), Last Man Standing (1996), en Limitless (2011).
Aromantai (Pulau Beringin)
Aromantai is 'n plek en kelurahan (bestuurslaag) in die onderdistrik (kecamatan) Pulau Beringinin, regentskap Ogan Komering Ulu Selatan van die provinsie Suid-Sumatra, Indonesië. Aromantai tel 1 510 inwoners volgens die volkstelling van 2010.
Standbeeld van M.T. Steyn
Standbeeld van M.T. Steyn kan verwys na:
Surveyor 1
Surveyor 1 was die eerste onbemande ruimtetuig wat as deel van NASA se Surveyor-program 'n sagte landing op die Maan gemaak het. Die ruimtetuig het data oor die maan se oppervlakte versamel wat benodig was vir die bemande Apollo maanlandings wat in 1969 begin het. Die suksesvolle sagte landing van Surveyor 1 was die eerste Amerikaanse ruimtetuig wat op enige hemelliggaam geland het, met die eerste probeerslag en slegs vier maande na die landing van die Sowjetunie se Loena 9 op die maan.
Surveyor 1 is gelanseer op 30 Mei 1966 vanaf Kaap Canaveral, Florida en het op die maan geland op 2 Junie 1966. Die ruimtetuig het 11 237 foto's van die maan se oppervlakte na die Aarde gestuur deur middel van 'n televisiekamera en gesofistikeerde radio-telemetriestelsel.
Die Surveyor-program was bestuur deur die Jet Propulsion Laboratory in Los Angeles County, Kalifornië maar die ruimtetuig is ontwerp deur Gary Mizuhara van Electrical Optical Systems en gebou deur die Hughes Aircraft Company in El Segundo, Kalifornië.
Petsjorasee
Die Petsjorasee (Russies: Печо́рское мо́ре, Pechorskoje More) is 'n see aan die suide van die Arktiese Oseaan in Noord-Rusland. Dit lê tussen die eilande Kolgoejef in die weste, Waigatsj in die ooste, Nowaja Zemlja se Suideiland in die noorde en die vasteland van Siberië in die suide.
Die see is vanaf November tot Junie gevries. In die Petsjorasee is al groot olievelde gevind.
Kigali Internasionale Lughawe
Kigali Internasionale Lughawe (IATA: KGL, ICAO: HRYR), voorheen bekend as Kanombe Internasionale Lughawe, is die primêre lughawe wat Kigali, die hoofstad van Rwanda bedien. Tans is daar 'n projek aan die gang om nog 'n mega-lughawe in die Bugesera-distrik, Oostelike Provinsie te bou, wat die grootste en die belangrikste lugpoort vir alle bestemmings in die land sal wees, benewens vir diens as 'n transito-lughawe vir Goma en Bukavu in die oostelike Demokratiese Republiek die Kongo.
Ligging
Die lughawe is geleë in die voorstad Kanombe Sector, aan die oostelike rand van Kigali, ongeveer 5 kilometer per pad, oos van die sentrale sakegebied van die stad Kigali.
Geskiedenis
Tydens die Rwandese Burgeroorlog was Kigali-lughawe 'n belangrike strategiese punt. Aangesien Rwanda 'n landingeslote nasie is, was dit die enigste maklike manier in en uit die land. Die lughawe het twee aanloopbane gehad, maar ná die Arusha-ooreenkomste is een aanloopbaan gesluit ná 'n versoek van die Rwandese Patriotiese Front (RPF). Later in April 1994 is president Habyarimana se vliegtuig afgeskiet. Dit word betwis of die RPF of die Rwandese Weermag (FAR) die vliegtuig neergeskiet het. Hierdie gebeurtenis het 'n hernuwing van die burgeroorlog en die begin van die Rwandese volksmoord veroorsaak.
Passasiersverkeer
In 2008 het die lughawe 145 189 passasiers bedien, en ongeveer 290 000 passasiers in 2010. In Mei 2011 het die Rwanda Burgerlugvaartowerheid aangekondig dat Kigali-lughawe opgegradeer sal word om aan die sterk vraag te voldoen. In 2012 toon data van Rwanda Burgerlugvaartowerheid dat passasiersverkeer deur Kigali Internasionale Lughawe met 30 persent gegroei het tot 488 903 verlede jaar, vanaf 377 327 in 2011. Die lughawe het meer as 300 vlugte per week hanteer. Die lughawe is ontwerp om 400 000 passasiers per jaar te hanteer. Internasionale en binnelandse passasiersgetalle was byna 600 000 in 2013, terwyl daar ongeveer 400 weeklikse vlugte was. Internasionale en binnelandse passasiersgetalle was altesaam 710 000 in 2016.
Nuwe Kigali (Bugesera) Internasionale Lughawe
Daar is planne om die huidige lughawe te vervang met 'n nuwe een wat suid van Kigali aan die suidekant van die Nyabarongo-rivier in Bugesera geleë is. ’n Nuwe lughaweligging is nodig aangesien die bestaande lughawe nie ruimte het vir opgraderings soos bykomende aanloopbane en ander fasiliteite nie. Die nuwe lughawe sal een aanloopbaan hê, met voorsiening vir 'n tweede een wat later bygevoeg sal word. Konstruksie-aktiwiteite vir hierdie lughawe het in 2017 begin en word beplan om in 2022 voltooi te wees.
Landengte van Korinte
Die Landengte van Korinthe is 'n landengte naby die stad Korinthe wat die Peloponnesos met die vasteland van Griekeland verbind. Die landengte is slegs 6,5 km breed op sy smalste punt. Wes daarvan is die Golf van Korinte, en oos die Saroniese Golf.
Vroeër moes skepe wat van Attika na die Golf van Korinte wou vaar, die ompad om die Peloponnesos maak. Die roete was nie net lank nie, maar ook gevaarlik. Baie skepe het aan die klipperige kuste van die drie kape in die suide van die skiereiland verniel. In antieke tye is al gedink dat 'n kanaal deur die landengte hierdie probleem sou oplos.
Historiese bronne noem dat die Korintiese heerser Periander in die sewende eeu v.C. die eerste was om konkrete pogings aan te wend om deur die landengte 'n kanaal te bou. Sy pogings het misluk weens tegniese probleme. In plaas daarvan is 'n oorlandse boothelling gemaak, wat in Grieks, 'n diolkos genoem word. Die diolkos was tussen die dorpe Poseidonia en Schinous, noord van die huidige Kanaal van Korinthe. Ook in die Romeinse tyd is pogings deur Julius Caesar en Tiberius aangewend om die landengte deur te grawe. Dit het tot 1893 geneem vir die Kanaal van Korinthe om daadwerklik te realiseer.
Vanaf 408 het Theodosius II gepoog om die landengte met 'n muur, die Hexamilion, af te sluit, wat met tussenposes van belang sou bly tot die verowering van die Morea despotaat in 1460.
Reënvalstimulasie
Reënvalstimulasie is die kunsmatige stimulasie van ŉ potensiële reënwolk deur afkoeling en/of die toevoeging van kunsmatige kondensasiekerne sodat die neerslag uit die wolk (reën of haelkorrels) vroeër, in groter hoeveelhede of in veranderde vorm kan plaasvind.
Eksperimente met reënvalstimulasie, 'n vorm van weersbeïnvloeding, het reeds in 1946 in die VSA begin en is sedertdien in minstens 74 lande uitgevoer, onder meer ook in Suid-Afrika, waar droogtetoestande en hael 'n groot bedreiging vir die landbou is. Die aanwesigheid van wolke gekondenseerde waterdamp - in die atmosfeer is nog lank nie 'n waarborg dat dit wel gaan reën nie. Waterdruppels wat uit waterdamp ontstaan, is dikwels nog te klein, en dus te lig, om as reëndruppels deur die luglae te val.
Hoewel talle lande reeds met reënvalstimulasie geëksperimenteer het, regverdig die voordele of resultate daarvan nie die koste nie. Volgens Israeliese navorsers het die reënneerslag in die land met 18 % vermeerder in 'n eksperiment wat van 1961 tot 1966 uitgevoer is, en daar is beweer dat wolkbestrooiing haelneerslag in 80% van die gevalle verminder of voorkom het. Pogings tot reënvalstimulasie kan egter ook tot rampe lei. So word ŉ oorstroming in 1972 in Rapid City, Suid-Dakota, waarin 237 mense dood is, toegeskryf aan pogings om die reënval te stimuleer.
Reënvalstimulasie is in die reël ook byna onmoontlik juis wanneer dit die nodigste is, soos in 'n lang droogte. Dan is die voggehalte van die lug baie Jaag en daar is derhalwe byna geen wolke om te bestrooi nie.
Erylus nobilis
Erylus nobilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Thiele.
Alexander Brailowski
Alexander Brailowski (16 Februarie 1896 – 25 April 1976) was 'n Russies-gebore Franse pianis gewees wat gespesialiseer het in die werke van Frédéric Chopin. Hy was een van die voorste konsertpianiste in die jare tussen die twee Wêreldoorloë gewees.
Vroeë lewe
Brailowski was in Kiëf in die Oekraïne, wat destyds deel van die Russiese Ryk was, in 'n Joodse gesin gebore. Hy het as seun klavier onder sy vader, wat 'n professionele pianis was, gestudeer. Hy het op 8-jarige leeftyd in Kiëf onder Vladimir Puchalsky, 'n leerling van Theodor Leschetizky, studeer. Teen die ouderdom van agtien jaar het hy die Kiëf Konservatoria bygewoon en aldaar in 1911 met 'n goue medalje gegradueer. Hy het voortgegaan om onder Leschetizky in Wene tot 1914 te studeer, daarna onder Ferruccio Busoni in Zürich, en uiteindelik onder Francis Planté in Parys. Hy het in 1926 'n Franse burger geword.
Loopbaan
Brailowski het in 1919 in Parys sy konsertbuiging gemaak. Brailowski het die volledige klavierstukke (honderd-en-sestig in getal) deur Frédéric Chopin vir 'n reeks van ses konsertuitvoerings rangskik. In 1924 het hy 'n uitvoering gegee in Parys van die volledige siklus van die werke van Chopin. Dit was die eerste keer in die geskiedenis wat so 'n breedvoerige uitvoering gegee is, met gebruikmaking van die komponis se eie klavier. Hy het hierna 'n verdere dertig siklusse van Chopin se musiek in Parys, Brussel, Zürich, Meksikostad, Buenos Aires en Montevideo gespeel. 'n Hoogs suksesvolle wêreldtoer het hierop gevolg. Brailowski se Amerikaanse buiging het by die Aeolian Hall in 1924 in New York Stad plaasgevind. Hy het in 1936 deur die Verenigde State getoer. Hy het tydens 'n reeks van negentien uitvoerings in Buenos Aires nie 'n enkele werk herhaal nie. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy lewendige opvoerings vir die USO (United Service Organizations Inc. - 'n Amerikaanse nie-winsgewende liefdadigheidsorganisasie wat o.a. lewendige vermaak bied) gemaak. In 1960 het hy die Chopin-siklus weer in Parys gespeel, en ook in Brussel ter herdenking van Chopin se geboorte.
Brailowski se eerste ateljee-opnames was vanaf 1928 tot 1934 in Berlyn geproduseer en op 78 opm plate vrygestel. Hy het in 1938 in Londen vir HMV (His Master's Voice) opnames gemaak. Latere plate was vir die RCA Victor plate-etiket opgeneem, en in die 1960's vir CBS. Behalwe vir sy aansienlike aantal Chopin opnames, het sy repertorium ook die musiek van Rachmaninoff, Saint-Saëns, Liszt, Debussy en andere ingesluit.
Dood
Brailowski het op die ouderdom van 80 in New York Stad aan komplikasies wat meegebring is deur longontsteking beswyk, en was deur sy vrou Felicia Brailowski oorleef.
Tegniek
Brailowski het gesê dat die tegniek wat gebruik moes word in die uitvoering van Chopin se musiek "vlot, vloeiend, delikaat, lugtig; en in staat daartoe om 'n groot variëteit kleur te gee; moes wees."
Humanisme
In moderne tye is humanistiese bewegings gewoonlik nie-godsdienstige bewegings wat ooreenstem met die sekularisme, en vandag kan humanisme verwys na 'n nie-teïstiese lewensposisie wat gerig is op menslike agentskap en op soek na wetenskap eerder as openbaring vanuit 'n bonatuurlike bron om die wêreld te verstaan.
Agtergrond
Die woord "humanisme" is aanvanklik afgelei van die Latynse begrip humanitas. Dit is in die negentiende eeu Engels opgeneem. Historici stem egter saam dat die konsep, die naam wat daaraan toegeken is, voorafgaan het. Verskillende betekenisse wat aan humanitas toegeskryf word, sluit in; welwillendheid teenoor die medemens sowel as as die waardes wat deur bonae litterae of menslike leer (letterlik 'goeie letters') toegeken word.
In die tweede eeu n.C. kla 'n Latynse grammatikus, Aulus Gellius (ongeveer 125 tot ongeveer 180): Diegene wat Latyn gepraat het en die taal korrek gebruik het, gee aan die woord humanitas nie die betekenis wat algemeen beskou word nie, naamlik wat die Grieke φιλανθρωπία (filantropie) noem, wat 'n soort vriendelike gees en 'n goeie gevoel teenoor alle mense sonder onderskeid; maar hulle het die krag van die Griekse παιδεία (paideia) aan humanitas gegee; wat ons noem eruditionem institutionemque in bonas artes, of 'onderwys en opleiding in die liberale kunste'. Diegene wat dit ernstig begeer en daarna streef, word die meeste gehumaniseer. Want die begeerte om hierdie soort kennis na te streef en die opleiding wat daaraan gegee word, is aan die mensdom alleen toegestaan van al die diere, en daarom word dit humanitas, of 'menslikheid' genoem.
Gellius se geskrifte het gedurende die Middeleeue in duisterheid verval, maar tydens die Italiaanse Renaissance het Gellius 'n gunsteling skrywer geword. Onderwysers en geleerdes van Griekse en Latynse grammatika, retoriek, filosofie en poësie is genoem en noem hulself "humaniste" Moderne geleerdes wys egter daarop dat Cicero (106 - 43 v.G.J.), wat die grootste verantwoordelikheid gehad het vir die definisie en popularisering van die term humanitas, die woord eintlik in beide opsigte gebruik het, net soos sy nabye tydgenote. Vir Cicero, 'n prokureur, was die vermoë om te praat die aspek wat mense die meeste van ondier onderskei het, wat, verenigbaar met die rede, hulle kon (en moes) in staat stel om geskille te besleg en in ooreenstemming en harmonie onder die oppergesag van die reg saam te leef. Humanitas het dus uit die staanspoor twee betekenisse ingesluit, en dit gaan voort in die moderne afgeleide, humanisme, wat selfs vandag nog kan verwys na beide humanitêre welwillendheid en na 'n metode van studie en debat wat 'n aanvaarde groep outeurs betrek en 'n noukeurige en akkurate taalgebruik.
Tydens die Franse rewolusie, en kort daarna, in Duitsland (deur die linkse Hegel ondersteuners), het humanisme begin verwys na 'n etiese filosofie wat op die mens gerig is, sonder aandag aan die transendentale of bonatuurlike. Die benaming "Religieuse Humanisme" verwys na georganiseerde groepe wat gedurende die laat negentiende en vroeë twintigste eeu ontstaan het. Dit is soortgelyk aan die protestantisme, hoewel dit eerder op die menslike behoeftes, belangstellings en vermoëns as op die bonatuurlike fokus. In die Engelse wêreld het sulke moderne, georganiseerde vorme van humanisme, wat gewortel is in die 18de-eeuse Verligting, hulle in 'n aansienlike mate min of meer losgemaak van die historiese verbintenis van humanisme met klassieke leer en die liberale kunste.
Die eerste Humanistiese Manifes is uitgereik deur 'n konferensie wat in 1933 aan die Universiteit van Chicago gehou is. Ondertekenaars was onder andere die filosoof John Dewey, maar die meerderheid was predikante (hoofsaaklik Unitariste) en teoloë. Hulle het humanisme geïdentifiseer as 'n ideologie wat rede, etiek en sosiale en ekonomiese geregtigheid voorstaan, en hulle het gevra dat wetenskap dogma en bonatuurlike moet vervang as die basis van moraliteit en besluitneming.
Doe Avedon
Doe Avedon (7 April 1925 – 18 Desember 2011) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Deep in My Heart (1954), The High and the Mighty (1954), The Boss (1956), en Love Streams (1984).
Hoeksche Waard (munisipaliteit)
Hoeksche Waard is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Zuid-Holland, met 'n bevolking van sowat 89 000 in 2022 en 'n oppervlakte van 324 km².
Hierdie munisipaliteit is in 2019 gestig deur die saamvoeging van die munisipaliteite Binnenmaas, Cromstrijen, Korendijk, Oud-Beijerland en Strijen.
Die Hoeksche Waard-munisipaliteit bestaan uit die groot Hoeksche Waard-eiland en die klein Tiengemeten-eiland. Wes van die Hoeksche Waard vloei die Spui-, noord die Ou Maas-, oos die Dordtsche Kil- en suid die Hollandsch Diep- en die Haringvliet-rivier. In die midde lê die opgedamde Binnenbedijkte Maas-rivier.
Die Hoeksche Waard is 'n landelike streek met baie saaiboerdery. Die grootste nedersetting is Oud-Beijerland met ongeveer 25 000 inwoners in 2021.
Plekke
Dorpies:
Gehuggies:
Munisipale raad
Verkiesings sedert 2019:
¹ In 2019 Cromstrijen '98 Hoeksche Waard.
Vingerkraal
Vingerkraal is 'n klein nedersetting naby Mabula, wes van Bela-Bela in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Jascha Heifetz
Jascha Heifetz (/ˈhaɪfɪts/; 2 Februarie [O.S. 20 Januarie] 1901 – 10 Desember 1987) was 'n Joods-Amerikaanse violis. Baie beskou hom as die grootste violis van alle tye. Hy is gebore in Vilnius, en het as tiener na die Verenigde State van Amerika getrek, waar sy Carnegie Hall debuut met welbehae ontvang was. Hy was 'n virtuoos sedert sy kinderdae, en Fritz Kreisler het by die aanhoor van Heifetz se debuut gesê: "Ons kan net sowel ons viole neem en dit oor ons knieë breek."
Hy het 'n lang en suksesvolle loopbaan as speler gehad, alhoewel hy na 'n besering aan sy regterarm (sy speelarm) na onderrig oorgeskakel het.
Hy het later in sy lewe 'n toegewyde onderwyser en strydros van sosio-politieke bewegings geword. Hy het in die openbaar vir die nommer '911' as 'n noodnommer bepleit, en veldtogte gelei vir skoon lug.
Hy en sy studente by die Universiteit van Suid-Kalifornië (USK) het in die verband onder meer geprotesteer en kapsie gemaak deur die dra van gasmaskers in die openbaar, en in 1967 het hy sy Renault passasiersmotor omgeskakel na 'n elektriese motor.
God Save Our Solomon Islands
Lirieke (Engels)
God Bless our Solomon Islands from shore to shore Blessed all our people and all our lands With your protecting hand Joy, Peace, Progress and Prosperity That men shall brothers be, make nations see our Solomon Islands, our Solomon Islands Our nation Solomon Islands Stands forever more.
Lirieke (Afrikaans)
God seën ons Salomonseilande van kus tot kus Geseënd is al ons mense en ons land Met U beskermende hand Vreugde, vrede, vooruitgang en voorspoed Dat ons almal broers sal wees, laat die nasies sien Ons Salomonseilande, ons Salomonseilande Ons nasie die Salomonseilande Bly vir ewig bestaan
Erylus nummulifer
Erylus nummulifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Halmaherasee
Die Halmaherasee (Indonesies: Laut Halmahera) is 'n see aan die weste van die Stille Oseaan in Suidoos-Asië. Dit lê tussen Halmahera in die weste en Nieu-Guinee in die ooste net suid van die ewenaar. Die Halmaherasee grens in die weste aan die Molukkesee, in die suide aan die Seramsee en in die noordooste aan die oop Stille Oseaan.
Die see het 'n oppervlakte van sowat 95 000 km² en 'n maksimale diepte van 2 039 m. Die Halmaherasee is na die eiland Halmahera genoem. Dit is binne die Maleise argipel geleë en van die eilande behoort tot die Molukke. Die Halmaherasee is 'n tropiese see.
Die hele kus van die Halmaherasee behoort aan die eilandnasie Indonesië.
Juri Bashmet
Juri Abramovich Bashmet (Russies:Юрий Абрамович Башмет; * 24 Januarie 1953 −) is 'n Russiese dirigent, violis en altviolis.
Biografie
Juri Bashmet is op 24 Januarie 1953 in Rostov-on-Don gebore as die seun van Abram Borisovich Bashmet en Maya Zinovyeva Bashmet (née Krichever). Sy ouma aan vaderskant, Tsilya Efimovna, het tydens haar jeug vir twee jaar sanglesse by die konservatoria geneem. Sy ouma aan moederskant, Darya Axentyevna, het inheemse Hutsul liedjies geïnterpreteer.
Bashment het in 1971 van die Lviv sekondêre spesiale-musiekskool gegradueer. Hy het vanaf 1971 tot 1976 by die Moskouse Konservatoria gestudeer. Sy eerste onderwyser wat die altviool betref, was Professor Vadim Borisovsky. Na laasgenoemde se afsterwe in 1972 is hy deur Professor Fyodor Druzhinin opgevolg. Druzhinin het ook gedurende Bashmet se proeftydperk en tydens sy nagraadse studies by die Moskou Konservatoria as sy tutor gedien (1976–78).
Optredes
Bashmet het gedurende die laat 1970s tot die vroeë 1980s sy sololoopbaan ontwikkel. Hy het in 1976 met aktiewe konsertverpligtinge begin met 'n toer van Duitsland saam met die Moskouse Kamerorkes wat deur R. Barshay gestig is. Hy het reeds in leidende konsertsale van regoor die wêreld in Europa, die VSA, Kanada, Latyns-Amerika, Australië, Nieu-Seeland en Japan gespeel. Hy was die eerste altviolis om uitvoerings te lewer in konsertsale soos die Amsterdamse Concertgebouw, die Barbican in Londen, die Berliner Philharmoniker, La Scala van Milaan, die Groot Saal van die Moskouse Konservatoria en die Groot Saal van die Leningrad Filharmoniese Orkes.
Bashmet het onder baie gerekende dirigente opgetree, insluitende Rafael Kubelík, Mstislav Rostropovich, Seiji Ozawa, Waleri Gergijef, Gennady Rozhdestvensky, Colin Davis, John Eliot Gardiner, Yehudi Menuhin, Charles Dutoit, Neville Marriner, Paul Sacher, Michael Tilson Thomas, Kurt Masur, Bernard Haitink, Kent Nagano, Simon Rattle, Yuri Temirkanov, en Nikolaus Harnoncourt. Hy het in 1985 begin dirigeer, welke in pas was met sy reputasie as 'n waaghalsige kontemporêre kunstenaar wat nie terugstaan vir risiko's nie.
In 1992 het Bashmet die orkes verbonde aan die Moskouse Konservatoria, bestaande uit sommige van die mees talentvolle jong musikante van Rusland, hersaamgestel. Die orkes het in die Groot Saal van die Moskouse Konservatoria gespeel en het ook talle oorsese reise onderneem. Die orkes se uitvoerings is al opgeneem en deur radio-maatskappye soos die BBC, Bayerischer Rundfunk, Radio France en Radio Luxembourg uitgesaai. Die orkes het verskeie CDs opgeneem, waaronder 'n opname van die Alfred Schnittke Trippelconcerto (EMI Records) met soliste Gidon Kremer, Juri Bashmet en Mstislav Rostropovich. Nog 'n CD van die Dertiende Strykkwartet deur Sjostakowitsj en die kwintet deur Brahms (Sony Classics), was Beste Plaat van 1998 deur die The Strad tydskrif gekies en was vir 'n Grammy genomineer.
Bashmet het as solis en as dirigent saam met leidende simfonieorkeste opgetree soos die Berliner Philharmoniker, Berliner Symphoniker, New York Filharmoniese Orkes, Вауrische Rundfunk, San Francisco Simfonieorkes, Chicago Simfonieorkes, Boston Simfonieorkes, Weense Filharmoniese Orkes, die Franse Radio Filharmoniese Orkes en die Paryse Orkes. Sy repertoire by die orkeste het die simfoniese werke van Brahms, Haydn, Schubert, Mozart, Tsjaikofski en Beethoven ingesluit. Sjostakowitsj se Simfonie No. 13 was tydens 'n besonders onvergeetlike konsert by die Bolshoi Teater in Moskou uitgevoer.
Bashmet het verskeie solo-uitvoerings en samewerkingsgeleenthede gehad saam met gerekende musikante soos Mstislav Rostropovich, Gidon Kremer, Sviatoslav Richter, Isaac Stern, Anne-Sophie Mutter, Martha Argerich, Evgeny Kissin, Mischa Maiski, M. Portal, Shlomo Mintz, Oleg Kagan, Roberto Carnevale, Viktor Tretiakov, en Maria João Pires.
Van besonderse belang was Bashmet se uitvoerings in samewerking met Sviatoslav Richter, te wete twee musikante afkomstig uit verskillende generasies maar met ooreenstemmende artistieke oogpunte. Hulle het saam opgetree tydens die "Desember Aande" fees in die Poeshkin museum in Moskou sowel as op wêreldtoere. Bashmet het ook 'n deurleefde artistieke, persoonlike en uitvoerings verhouding met Mstislav Rostropovich gehad.
Verskeie moderne komponiste het werke wat spesiaal vir Bashmet gekomponeer is of aan hom gewy is gekomponeer, insluitende vyftig concertos vir die Altviool en ander werke: A. Schnittke – "Concerto", "Monoloog"; S. Gubaidullina – "Concerto", E. Denisov -"Concerto", D. Tavener – "The Myth Bearer"; M. Pletnev – "Concerto", A. Golovin – "Sonata-breve". A. Raskatov – "Sonata"; V. Sharafyan - "Surgite Gloriae" concerto vir altviool met duduk, bariton en orkes, G. Kancheli – "Liturgie " en "Styx"; A. Tsjaikofski – twee "Concertos"; Barkauskas – "Concert", A. Eshpay – "Concert"; P. Ruders – "Concerto". A. Schnittke – "Concerto vir drie" (gewy aan Mstislav Rostropovich, Juri Bashmet, Gidon Kremer), en vele ander. Juri Bashmet het die "Stryktrio" deur A. Schnittke vir strykorkes getranskribeer; die werk was deur "Sikorsky" (Wene) uitgereik onder die naam "Trio – Sonata". Werke wat veral met Bashmet geassosieer word sluit die Chaconne deur J.S. Bach, die Arpeggione Sonate deur F. Schubert, die Sinfonia Concertante vir Viool, Altviool en Orkes (Mozart), Altvioolsonate deur D. Shostakovich, en die Concerto vir altviool en orkes deur A. Schnittke in.
Juri Bashmet het aan verskeie musiekfeeste regoor die wêreld deelgeneem insluitende die Tanglewood Music Festival (VSA), Tours, Bordeaux, Biarritz, Menton (Frankryk), Brussel, Kainuu, Mikkeli (Finland), Kroyt (Duitsland), Sienna, Sorrento, Camerino, Streza (Italië), en "March Music Lias" (Ruse, Bulgarye). Hy is 'n artistieke direkteur en een van die organiseerders van die feeste te Rolandseck (Duitsland), en Elba (Italië). Hy is 'n gereelde deelnemer aan die Promenade Konserte in die Royal Albert Hall (Londen, VK). Die hoogste aanslaan van Bashmet se talent was sy aanstelling na die posisie van die Kunstedirekteur van die "Desember aande" musiekfees in Moskou, welke posisie vir sewentien jaar deur Sviatoslav Richter gehou was.
Bashmet het sedert 2006 saam met die bekende pianis van Wit-Rusland, Rostislav Krimer, die jaarlikse Juri Bashmet Internasionale Musiekfees in Minsk (Wit-Rusland) gehou. Bashmet is 'n stigter en voorsitter van die beoordelingspaneel van die Internasionale Kompetisie van Altvioliste in Moskou, welke die enigste geleentheid van sy soort in Rusland is. Hy is die President van die Lionel Tertis International Viola Competition in Groot-Brittanje, en die lid van die paneel vir die altviolis kompetisies in München en "Maurice Vie" in Parys.
Bashmet het in Maart 2014 'n brief ter ondersteuning van die posisie van die President van Rusland Wladimir Poetin geteken betreffende Russiese militêre ingryping in die Oekraïne. Luidens 'n verklaring van die Lviv Nasionale Musiekakademie het die instansie Bashmet blykbaar in reaksie op sy ondersteuning van Rusland se militêre ingryping in die Oekraïne van sy titel as ereprofessor ontneem.