cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercedes-Benz OM646-enjin
Ontwerp
Die OM646-enjin word verkoop onder die 200 CDI- en 220 CDI-name en bevat 'n elektriese brandstofpomp, uitlaatgas-hersirkulasie, dieseldeeltjiefilter, en Euro 4-emissiestandaarde-voeldoening (vanaf 2003). In 2006 is die enjin bygewerk onder die EVO-naam en het die OM647- en OM648-enjins vervang. Dit het 'n verlaagde kompressieverhouding van 17,5:1, 'n nuwe turbo-aanjaer en keramiek-gloeiproppe vir verbeterde aansit.
Titaan-49
Titaan-49 (chemiese notasie Ti) is 'n stabiele isotoop van titaan. Dit is 'n taamlik seldsame isotoop.
Vorming
Hierdie isotoop word hoofsaaklik gevorm as die vervalproduk van die radioaktiewe chroomisotoop Cr. Die nukleosintese van hierdie chroomisotoop kan naby die ineenstortende kern van 'n supernova tipe II of in ontploffende heliumverbranding in 'n bepaalde soort tipe I-supernova plaasvind. Cr verval eers na V, 'n isotoop van 'n vuurvaste element, wat 'n halfleeftyd van 330 dae besit. Hierdeur kan die materiaal in supernovakorrels ophoop. Hierdie effek kan in hulle afwykende isotoopverhoudings waargeneem word.
δ49Ti
Die isotoopverhouding tussen Ti en Ti wat met 73,72% die volopste voorkom, kan hier op aarde wissel van +0,054 ‰ tot +0,548 ‰. Metings van hierdie isotoopverhouding word in die geochemie gebruik vir die navorsing van die vorming van gesteentes. Hoë waardes word viral in gedifferensieerde magmas aangetref en dit word dalk deur fraksionering wat tydens die differensiasie optree veroorsaak. Die vorming van yster-titaan-oksiede speel hierin 'n sleutelrol. Hoë delta-waardes gaan gewoonlik saam met hoë kiesel-gehaltes.
In basalte wat op die maan gevind is, is die verryking van sware titaanisotope taamlik klein (tot slegs +0,033 ‰)
In die meeste meteoriete soos gewone chondriete (H, L en LL), koolstofhoudende chondriete en enstatiet-chondriete wisse die δ49Ti-waarde nouliks en die gemiddelde waarde +0,004±0,010 ‰ kom baie goed ooreen met die waarde van silikate of aarde, die maan, Mars en die hemelliggame wat as die oorsprong van die HED- en angriet-achondriete beskou word. Die aubriete wys nogtans waardes wat wissel van -0,07 tot +0,24 ‰
Naturalisme (toneelkuns)
Naturalisme is 'n stylvorm van die teater wat ontstaan het tussen 1880 tot 1930 in Europa. Dit is 'n genre wat poog om die lewe so na as moontlik aan die realiteit op die verhoog na te maak.
Naturalisme as teaterstyl
Naturalisme is 'n verhoogde vorm van realisme.
Naturalisme het negatiewe en onaangename temas ontgin soos self-dood, armoede en prostitusie.
Die karakters was dikwels van die laerklasse of werkersklas.
Die karakters is gesien as slagoffers van hul omgewing en hulpeloos in hul situasies. Met ander woorde hul is gevorm deur hul gene en beheer deur hul omgewing.
Twee belangrike skrywers van hierdie tyd is Emile Zola en ook dan Strindberg wat die stuk Miss Julie in 1888 skryf.
Tyd en plek spronge word nie toegelaat in Naturalisme nie, want die aksie vind plaas in 'n enkele omgewing oor die tydperk van een dag.
Daar is nie veel moeite met die verhooginkleding gedoen nie. Dit moes gewoon en verbeeldingloos wees.
Kostuums en rekwisiete, asook die stel inkleding moet presies volgens die werklikheid wees.
Die tyd wat die stuk opgevoer word is ook die tyd waarin die drama afspeel.
Hierdie styl was van korte duur.
Skrywers van die naturalistiese styl
Emile Zola (1849 tot 1902) predik dat literatuur 'n illustrasie van ware gebeure moet wees. Die skrywer, nes die dokter, moet die oorsake en gevolge van gebeure ondersoek om sodoende sosiale euwels te genees. Hy skryf 'n roman, naamlik, “Thèrése Raquin” wat opgevoer is as 'n teaterstuk. Dis moes 'n weerspieëling van die werklike lewe wees of, soos dit in Engels bekend staan: “a slice of life”.
Zola het egter in werklikheid gesê: “a slice of life put on stage with art”. Henri Becque het twee ware naturalistiese toneelstukke geskryf naamlik “The vultures” (1882) en “The parisienne” (1885). Beide het oor pessimistiese onderwerpe gegaan, met geen klimaks en geen progressie of simpatie met die karakters nie. Dit was waarlik twee negatiewe spieëls van die werklikheid en het die gehore verveel.
Vader van die natuurlike toneelspelstyl: Konstantin Stanislavski
Omrede die toneelstukke nou meer realisties of natuurlik was as gevolg van beide die realistiese en naturalistiese teaterbewegings, moes die toneelspel ook daarby aanpas. Die vader van realistiese toneelspel: Konstantin Stanislavski stig, saam met Vladimir Nemirovich-Danchenko, die Moskou Kuns Teater (1897). Hy protesteer teen die ou manier van toneelspel van deklamasie en onnatuurlike spel deur sy eie sisteem van toneelspel te ontwikkel. Die akteurs moes die situasie wat deur die toneelstuk daar gestel is, navors, die teks volgens die karakter se motiverings analiseer en die sub-teks van die karaters se ware bedoelings agter die woorde vind. Die akteur moes ook gebruik maak van sy of haar eie geheue waar hul dalk hulself in soortgelyke situasies sou bevind en gebeure deur hul vyf sintuie probeer oproep. Deur middel van sy sisteem het Stanislavski, soos geen regisseur voor hom, dit reggekry om die werk van Gorki en Chekhov meesterlik weer te gee op die verhoog. Vir hom was die teater 'n wyse waarop die gemeenskap sosiaal opgevoed kon word. Hy skryf twee boeke: “My life in Art” en “The Actor and His Work” wat in meer as twintig tale vertaal is.
Elemente van Stanislavski se metode sluit die volgende konsepte in: Hy stel die “Magic If” in wat beteken dat die akteur homself vra wat hy of sy in 'n soortgelyke situasie sou doen. Hy verwag van die akteur om die karakter so te bestudeer dat hul weet hoe die karakter sou beweeg, reageer en optree. Hy doen aan die hand dat akteurs mense moet dophou om sodoende ondervinding te kan opdoen oor die gedrag van die mens. Die akteur moet presies weet wat die akteur tot emosionele en fisiek aksie dryf. Hul moet dus al die motiverings van die karakters ken. Die akteur moet 'n diep gewaarwording van sy eie emosionele lewe besit om sodoende deur middel van sy emosionele geheue emosies vir sy karakter te kan oproep en op die wyse sy toneelspel outentiek maak.
Westland Lysander
Die Westland Lysander is 'n eenmotorige vliegtuig wat deur die Britse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 15 Junie 1936 voltooi. Die vliegtuig het beïndruk met sy kort opstyg- en landvermoë. Die Duitse Fieseler Fi 156-vliegtuig toon baie ooreenkomste met die Lysander.
Strijdom van der Merwe
Strijdom van der Merwe (1961 -) is een van Suid-Afrika se bekendste landkunstenaars.
Hy het kuns aan die Universiteit van Stellenbosch gestudeer en daarna drukwerk in Utrecht, Nederland, en beeldhouwerk in Praag in die Tsjeggiese Republiek. Hy was ook voltydse kunstenaar aan die Kent Institute of Art and Design in Canterbury, Engeland.
Van der Merwe het al talle persoonlike uitstallings in talle galerye gehou oor die afgelope paar jaar. Verskeie private en openbare versamelaars het plaaslik en oorsee van sy werk aangeskaf. Hy het opdragbeeldhouwerke in onder meer Suid-Korea, Turkye, Frankryk, België, Letland, Swede, Japan, Italië en Australië gedoen.
As landkunstenaar gebruik hy die materiaal wat 'n bepaalde terrein bied. Sy beeldende werke neem hulle vorm aan in verhouding tot die landskap. Hy werk altyd met die natuurlike omgewing en gebruik water, sand, hout en rotse, asook vlae.
Pyrénées-Orientales
Pyrénées-Orientales (Katalaans: Pirineus Orientals) is 'n Franse département (66) van die gewes Oksitanië. Die département is in die suide van Frankryk geleë en die hoofstad is Perpignan.
Geografie
Pyrénées-Orientales het 'n oppervlak van 4 115 km2 en 'n bevolking van 481 000, waarvan 'n kwart in die hoofstad, Perpignan, woon. Ander dorpe met meer as 10 000 inwoners is Canet-en-Roussillon, Saint-Estève, Saint-Cyprien en Argelès-sur-Mer. Kleiner dorpe is Cabestany, Saint-Laurent-de-la-Salanque, Rivesaltes, Céret, Elne, Pia, Thuir, Bompas, Le Soler, Prades en Toulouges, elk met 6–10 000 inwoners.
Ann Wedgeworth
Ann Wedgeworth (21 Januarie 1934 – 16 November 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente No Small Affair (1984), Sweet Dreams (1985), en Steel Magnolias (1989), en in die televisiereeks Evening Shade (1990).
Pyrénées-Orientales
Geografie
Die Têtrivier is die grootste rivier wat deur Pyrénées-Orientales vloei, en mond uit in die Middellandse See.
Mime Fønss
Mime Fønss (12 November 1911 – 18 Augustus 1994) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent In the Green of the Woods (1968) en in die televisiereekse Huset på Christianshavn (1970) en Nissebanden (1984).
Robert Schwartzman
Robert Schwartzman is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Virgin Suicides (1999), The Princess Diaries (2001), Dreamland (2016), en The Unicorn (2018).
Klein-Nefkarivier
Die rivier is sowat 5 km lank en tot 7 meter diep, en die breedte wissel van 120 tot 300 meter. Sy sytakke is die Krestofka, Karpofka en Zjdanofka.
Daar is vier brûe oor die Malaja Nefka: Kamennoostrofski-, Lazarefski-, Groot Krestofski- en Groot Petrofski-brug.
Kaäba
Die Kaäba of Ka'aba (Arabies: الكعبة) is ’n vierkantige geboutjie op die binneplein van die Groot Moskee in Mekka, Saoedi-Arabië, wat deur Moslems beskou word as die heiligste plek op aarde.
Die struktuur self is bedek met ’n swart behangsel wat met goud versier is. Moslems glo die Kaäba is oorspronklik opgerig deur Adam, die eerste profeet, en later deur Abraham en sy seun Ismael herbou. Abraham het glo jaarlikse pelgrimstogte daarheen ingestel vir diegene wat die Een Ware God wou aanbid.
Teen die tyd dat die profeet Mohammed in Mekka gebore is (570 n.C.), het die Kaäba ’n baie belangrike rol gespeel in die godsdiens van die meeste Arabiese stamme en volke. Anders as wat Abraham volgens Islam bedoel het, is die Een God egter nie daar aanbid nie, maar minstens 354 verskillende afgode (een vir elke dag van die maanjaar).
In die een muur van die Kaäba is die Swart Steen vasgemessel (moontlik ’n meteoriet, hoewel dit betwis word). Dit is volgens oorlewering deur die engel Gabriël aan Abraham gegee. Die steen was glo eers wit en het swart geword weens die mensdom se sonde.
Die aanbidding van verskillende afgode was ’n algemene praktyk onder voor-Islamitiese Arabiere voor en tydens Mohammed se tyd. In die Kaäba was daar in sy tyd 360 afgode. Een van die beelde was van die maangod Sin. Hy was die oppergod van die Arabiere en sy aanspreektitel was Al-Ilah (Allah) wat "Dié God" beteken.
Pelgrims na die Kaäba soen vandag nog die Swart Steen. Moslems vereer egter nie die steen of die Kaäba as Allah of ’n afbeelding van hom nie, maar glo dat sy teenwoordigheid daar besonder sterk is.
Moskees oral ter wêreld het nisse wat in die rigting van die Kaäba wys sodat Moslems weet in watter rigting (kiebla) om te bid.
Moonraker (rolprent)
Moonraker is 'n Britse spioenasierolprent - die elfde in die James Bond-reeks - wat in 1979 deur Eon Productions vervaardig is. Roger Moore het vir die vierde keer die hoofrol van die fiktiewe MI6-meesteragent James Bond vertolk. Lois Chiles, Michael Lonsdale, Corinne Cléry en Richard Kiel het ondersteunende rolle vertolk. Moonraker was die derde en laaste rolprent in die reeks waarvoor Lewis Gilbert (1920–2018) die regie behartig het. Gilbert word onthou vir die ironiese ondertoon asook die elegante en fantasievolle estetiek van sy Bond-rolprente. Nog voordat Ian Fleming sy roman Moonraker in 1954 voltooi het, het hy die verfilming daarvan beplan. So baseer die rolprent op 'n draaiboek-manuskrip wat Fleming reeds vroeër geskryf het. Die vervaardigers was oorspronklik van plan om met die verfilming van For Your Eyes Only te begin, maar het in plaas daarvan Moonraker gekies - met die oog op die groeiende gewildheid van die wetenskapsfiksiegenre in 'n tyd toe George Lucas se Star Wars groot internasionale sukses behaal het en NASA se ruimtependeltuie 'n nuwe fase in die ruimtevaarttegnologie ingelui het.
Weens die beperkte begroting is die rolprent as eerste koproduksie tussen die Britse en Franse United Artists-rolprentateljees merendeels in Frankryk geskiet, terwyl sommige tonele van Moonraker in Italië, Brasilië, Guatemala en die Verenigde State ontstaan het. Die Engelse Pinewood Studios se klankateljees, waar rolprente in die James Bond-reeks tradisioneel geskiet is, is slegs deur die spesiale effekte-span benut.
Die begroting vir Moonraker was met VS$34 miljoen meer as dubbel so hoog as dié vir die voorganger-fliek The Spy Who Loved Me. Vir baie kritici was Moonraker se opsetlik oordrewe ruimtetonele 'n bietjie vergesog. Terwyl die rolprent in sy geheel gemengde kritieke ontvang het, was daar net lof vir Moonraker se visuele effekte en is Derek Meddings vir 'n Academy Award of Oscar vir die Beste Visuele Effekte genomineer. Gehore het die rolprent gunstig ontvang, en so het Moonraker as die suksesvolste fliek van 1979 VS$ 210,3 miljoen by die loket verdien - 'n rekord wat eers in 1995 deur GoldenEye gebreek is.
Storielyn (sonder pretbederwer)
'n Boeing-makrostraler, wat 'n ruimtependeltuig vervoer, stort in die Verenigde Koninkryk neer. Nadat geen wrakdele van die pendeltuig op die ongelukstoneel gevind word nie ('n raaiselagtige omstandigheid wat nie in die nuus vermeld word nie), is daar 'n vermoede dat die pendeltuig gekaap is. Bond begin die saak in opdrag van die Britse geheime diens MI6 navors.
Spore lei Bond vanuit Kalifornië na Venesië, Rio de Janeiro en die Amasone-reënwoud. Saam met die Amerikaanse ruimtewetenskaplike Dr. Holly Goodhead, wat self 'n Amerikaanse geheime agent blyk te wees, ontrafel Bond 'n geheime plan wat ongekende gevolge vir die mensheid sou inhou.
Slag van Agincourt
Die Slag van Agincourt (ook bekend as die Slag van Azincourt) het op 25 Oktober 1415 tydens die Honderdjarige oorlog tussen die leër van koning Hendrik V van Engeland en dié van Karel VI van Frankryk plaasgevind. Die Koninkryk van Engeland het 'n oorwinning oor die swaar geharnaste Franse kavallerie behaal, wat weens die swaar reënval tydens die slag moes afsaal. Die Franse ruiters het gegly en gesukkel in die modder en gevolglik swaar verliese gely deur die storm pyle wat op hul neergereën het.
Die slag het daartoe gelei dat die noorde van Frankryk onder Engelse heerskappy geval het. Tonele van die veldslag vorm deel van William Shakespeare se drama, Henry V.
Aanloop
Op 13 Augustus 1415 land koning Hendrik se leër van 8 000 boogskutters en 2 000 man kavallerie by Harfleur. Die beleg van hierdie stad het koning Hendrik 'n derde van sy leër gekos. Hierna kies hy op 7 Oktober koers na Calais wat hy so vinnig moontlik kuslangs wou bereik.
Sy soektog na 'n veilige oorsteekplek oor die Somme, die Canche en die Ternoise bring hom op die hoëveld van Agincourt, 'n klein dorpie in die Noord-Franse graafskap Artois. Tussen die bosse van Agincourt en Tramecourt stuit hy op 24 Oktober die Franse leër van maarskalk d'Albret, wat sy weg versper, ruim 20 000 man sterk. Bowendien was die Engelse leër honger, vermoeid en deur siekte geteister.
Die veldslag
Die stryd is gevoer in 'n oop deurgang tussen die twee genoemde bosse. Die nag van die 24ste rus albei leërs, maar die Engelse geniet skrale beskutting teen die swaar reën. Vroeg op die môre van die 25ste stel Hendrik sy leër op (ongeveer 1 000 berede soldate, 6 000 boogskutters, en 'n paar duisend voetsoldate). Die Engelse linkerflank staan onder aanvoering van Camoys, die regterflank onder die Hertog van York, en die middelgroep onder koning Hendrik self. Hierby het elke groep sy eie kleiner leër gevorm, met die kavallerie (wat afgesaal was) in die middel, boogskutters op die flanke en groepies boogskutters wat vorentoe geskuif is. Op die bostaande skets van die terrein word die aanvangsposisie van die Engelse leër regs onder weergegee.
Gedurende die eerste drie uur na sonsopkoms bly dit rustig. Toe Hendrik merk dat die Franse nie van plan was om aan te val nie, beveel hy sy leër om verder in die deurgang tussen die bosse op te beweeg. Die Engelse boogskutters plant skuins pale in die grond om 'n stormloop van die ridders af te weer en begin die slag met 'n sarsie pyle. Die Franse ridders, ongedissiplineerd en sorgeloos ondanks die lesse van Crécy en Poitiers, word op hierdie wyse spoedig tot aksie uitgelok, en hulle kavallerie saal toe op vir 'n stormloop, maar word in die verwarring weer teruggedryf.
Verliese
Die geveg het tot 'n einde gekom met 'n halfhartige aanval deur 'n groep vlugtelinge. Koning Hendrik, bang dat sy groot groep gevangenes kon ontsnap, het opdrag gegee om hulle te dood. 'n Deel van die Franse gevangenes word lewend verbrand in 'n hut waar hulle toevlug gesoek het. Die slagting het tot 'n einde gekom toe die aanvallers hul onttrek het.
Die Engelse se verlies is geskat op 13 kavalleriste (insluitend die Hertog van York, Eduard van Norwich, kleinseun van Eduard III van Engeland) en ongeveer 100 voetsoldate. Soos in daardie tyd gebruiklik was, word sy liggaam gekook sodat sy beendere na Engeland saamgeneem kan word.
Die Franse verloor 5 000 uit die adelstand, insluitende die Franse maarskalk, 3 hertoë (onder wie Antoon van Boergondië, hertog van Brabant en Limburg), 5 grawe en 90 baronne (onder meer Jan van Alençon); 1 000 ander is gevange geneem, onder wie hertog Karel van Orléans (sien onder Blois).
Literatuur
In die literatuur word hierdie slag breedvoerig beskryf in:
Limfvatstelsel
Wanneer hierdie limfosiete met liggaamsvreemde stowwe (antigene) in aanraking kom, verander hulle in teenliggaamvormende selle. Hulle kan ook monosiete vorm wat deur middel van die limf in die bloedstroom beland. Ongewenste stowwe en deeltjies word effektief uitgefiltreer en vernietig namate die limf deur die limfknope vloei. Gaspare Aselli (1627) het die limfvatstelsel die eerste keer in die mesenterium van die hond beskryf en in 1853 het Bartholin die vloeistof die naam limf gegee.
Bou
Die mens se bloed sirkuleer in ’n geslote stelsel, hoewel daar wel lekkasie in die bloedkapillêres (bloedhaarvate) voorkom. Daar is nie net 'n voortdurende uitruiling van voedings- en ander stowwe tussen die bloedstroom en die liggaamsweefsel nie, maar daar is ook ’n voortdurende uitvloei van vloeistof deur die wande van die bloedkapillêres.
Die limfatiese haarvate is dun en deurskynend en word deur hul hegting aan die omringende weefsel oopgehou. Limfhaarvate is groter en onreëlmatiger as bloedkapillêres. Verskeie limfatiese haarvate verbind met mekaar en maak dit sodoende onmoontlik am die vloei in ’n gegewe gebied stop te sit. Daar is ook kleppe wat die vloeirigting na die hart bevorder. Die limfatiese stelsel kan as deel van die bloedvatstelsel beskou word en bestaan uit die vloeistof limf, ’n netwerk van limfvate en verskeie limfoïede strukture soos die limfknope, milt, timus en mangels. Limf lyk soos weefselvog.
'n Uitgebreide netwerk van limfatiese haarvate kom oorwegend deur die hele liggaam voor behalwe in die sentrale senuweestelsel, skeletspier (behalwe in die bindweefsel wat dit bedek), beenmurg, pulpa van die milt en die avaskulêre strukture soos hialiene kraakbeen, naels en hare.
Limfhaarvate kom veral in die vel en slymvliese voor. Die limfhaarvate in die slymvlies van die kleinderm eindig blind by die punte van die dermvlokkie. Hierdie vate staan bekend as die lakteale vate, wat verantwoordelik is vir die vervoer van geëmulsifiseerde vet. Die limfhaarvate sluit by mekaar aan en loop saam as limfvate. Op die oog af lyk hierdie vate net soos bloedvate. Die limfvate vorm aanvanklik 'n onreëlmatige netwerk en loop saam met groter bloedvate. Alle limfhaarvate van 'n bepaalde gebied loop na limfknope in daardie gebied, en die limf word dan daar gefiltreer.
AI die limf wat in die vate van die limfatiese stelsel versamel word, sal uiteindelik in 2 groot limfbuise dreineer, naamlik die ductus thoracicus en die regter-limfatiese buis. Die ductus thoracicus dreineer die grootste gedeelte van die liggaam, naamlik die regterhelfte onder die diafragma, terwyl die regter-limfatiese buis slegs limf van die regterhelfte van die liggaam bo die diafragma ontvang. Die ductus thoracicus begin as verwyding (die cisterna chyli) in die lumbale gebied van die abdominale ruimte en ontvang limf vanaf limfvate wat die onderste ledemate, pelvis en buik dreineer.
Die ductus thoracicus styg tot by die wortel van die nek, waar dit sy inhoud ledig in die linker- vena subclavia net waar dit by die vena jugularis interna aansluit. Die ductus thoracicus is heelwat groter as die limfvate maar is baie kleiner as die groter venes, hoewel dit in histologiese struktuur ooreenstem. Die regter-limfatiese buis is ŉ kort buis en ontvang limf van die regterkant van die kop, nek en bors af en ledig dit in die regter- vena subelavia. Hoewel die limfvatstelsel geen pomp het (soos die hart by die bloedvatstelsel) om die limf voort te dryf nie, moet die limf nogtans "opwaarts" vervoer word.
Die verlaagde druk in die toraks tydens asemhaling help om die vloeistof deur die limfvate en die venes te beweeg. Sametrekkings van die skeletspiere oefen ook ŉ mate van drukking op die limfvate uit en dit bring mee dat die limf voortgepomp word. Enige beweging, soos pulsasies van die hart en bloedvate, peristaltiese beweging van gladdespier in die spysverteringskanaal en drukking op weefsels van buite af, help om die limfvate te masseer en die limf te beweeg. Die kleppe in die limfvate laat net 'n eenrigtingvloei van limf toe.
Die limfvloei is tydens oefening doeltreffender as wanneer die liggaam in rus is. Die voortdurende vorming van nuwe limf in die terminale haarvate verskaf 'n drukgradiënt wat weer op sy beurt die voortbeweging van die limf van die limfhaarvate na die limfvate na die groter limfbuise aanhelp. Sekere patologiese veranderinge kan die snelheid waarmee limf vloei, bo die normale waarde verhoog. Verhoogde kapillêre deurlaatbaarheid is byvoorbeeld moontlik as gevolg van koors, toksiene of anoksie; die verhoogde uitlekking van die vloeistof in die weefsels in verhoog die interstisiële druk en verskaf sodoende 'n dryfkrag vir verhoogde vorming van limf en gevolglik 'n vinniger limfvloei. Die verhoogde kapillêre druk wat deur obstruksie in 'n vena veroorsaak word, het dieselfde uitwerking.
Die limfafvoerstelsel kan deur limfangiografie geïllustreer word, dit wil sê 'n kontrasterende stof word in die limfvate ingespuit en röntgenfoto's word geneem. Limfknope (Iimfkliere) wissel in grootte, kleur en vorm en is hoofsaaklik langs groot bloedvate geleë. Limfknope kom in groepe voor, veral in die oksel- en inguïnale gebied. Die limfknope in die spysverteringskanaal is gewoonlik wit vanweë vetagtige stowwe, terwyl die in die hilus van die long dikwels swart is vanweë opeenhoping van koolstofpartikels.
Limfknope is gewoonlik rond, ovaal- of niervormig. Daar is 'n duidelike hilus waar die bloedvate die limfknoop binnedring. Buite-om die limfknoop is ’n duidelike kapsel van kollageenvesels. Hierdie kapsel stuur bindweefselsepta (trabekula) in die limfknoop in wat dit dan in kompartemente onderverdeel. Die stroma van die limfknoop word in ’n sentrale medulla en 'n perifere korteks verdeel. Retikulêre vesels vorm die raamwerk van die limfknoop. In hierdie netwerk is retikulêre selle en makrofaagselle teenwoordig, en tussen hierdie selle kom limfsinusse voor.
Die korteks bevat limffollikels wat bestaan uit ’n groot aantal klein limfosiete met limfoblaste en plasmaselle tussenin. Afferente limfvate dring deur die kapsel en gaan so die limfknoop binne. Die limf word blootgestel aan die retikulêre selle en makrofage wat die limf deur fagositose van enige vreemde inhoud suiwer. Limfosiete vanuit die limffolikels word in die limf gestort, en deur middel van die efferente limfvate word die limf verder na die hooflimfbuise vervoer en beland uiteindelik in die bloedstroom. Limfosiete word op hierdie wyse tot die bloedstroom toegevoeg.
Funksie
Dit vorm dus deel van die retikulo-endoteliale stelsel (so ook die milt en timus). Dit is veral die B-limfosiet wat in die korteks van die limfknoop voorkom en wat vir die aanvang van teenliggaamvorming verantwoordelik is. Na prikkeling deur ’n liggaamsvreemde stof begin die B-limfosiete deel en ontwikkel dit in plasmaselle wat spesifiek die teenliggame kan vorm. Plasmaselle en teenliggame word na die bloed vervoer. Liggaamsvreemde stowwe kan die milt ook direk tot teenliggaamvorming prikkel.
Die timus speel 'n belangrike rol by die herkenning van liggaamsvreemde partikels. Hierdie klier is tydens puberteit op sy grootste (35 g) en word daarna weer kleiner en weeg op 60-jarige ouderdom ongeveer 15 g; met ander woorde, dieselfde as by geboorte. Net na geboorte is die timus die aktiefste. Die limfosiete wat van die beenmurg afkomstig is, verdeel dan vinnig in die korteks van die timus, waar dit tot T-limfosiete ontwikkel. Slegs 5 tot 10% kom as langlewende T-limfosiete in die bloed en in die limfkliere voor. Die ander selle wat in die timus volwasse word, sterf af. Die rede hiervoor is nog onbekend.
Siektetoestande
In tropiese gebiede kan 'n muskietbyt ernstige siekte veroorsaak. Een van die vreemdste en grilligste siektes is filariase, wat deur die parasitiese filaria-larwe veroorsaak word. Die larwe word deur 'n muskiet wat met geïnfekteerde bloed besmet is, onder die vel ingespuit. Die larwes migreer na die limfvatstelsel, waar hulle in haaragtige wurms van ongeveer 5 cm lank ontwikkel. As daar baie wurms is, veroorsaak hulle ’n obstruksie in die limfhaarvate en verhoed hulle sodoende die terugkeer van vloeistof en proteïene na die bloed.
Die gevolglike ophoping van vloeistof in die ruimtes tussen die weefsels (edeem) kan die toestand so vererger dat ’n been byvoorbeeld tot 'n reusagtige grootte opswel. Die term elefantiase word gebruik om hierdie toestand te beskryf. Edeem sal altyd ontstaan wanneer daar 'n obstruksie in die limfvatstelsel is. Obstruksie kan nie net deur parasitiese wurms veroorsaak word nie, maar ook deur kankertoestande, letselweefsel. Chirurgiese verwydering van limfknope in die oksel of die inguïnale gebied, ensovoorts.
Oppervlakkig stem hierdie tipe edeem met die tipe ooreen wat as gevolg van hartversaking ontstaan. Toetse toon egter dat 'n hoe proteïeninhoud in die opgehoopte vloeistof op obstruksie in die limfvatstelsel dui. Enige infeksie in die liggaam gaan gewoonlik gepaard met 'n vergroting en gevoeligheid van die limfknope in daardie gebied. So ’n inflammatoriese toestand in limfknope word limfadenitis genoem. Indien die bakterieë in die spesifieke groep limfknope se gebied te veel is en nie heeltemal onskadelik gemaak kan word nie, sal dit die limfknope aanval en 'n abses kan so gevorm word.
Indien 'n infeksie nie deur die verdedigingsmeganismes van die limfknope verhoed kan word nie, kan inflammasie in die limfvatstelsel ontstaan. Hierdie toestand staan as limfangitis bekend. As een van die oppervlakkige limfhaarvate ontsteek is, sal ’n smal rooi vlek op die vel verskyn wat van die geïnfekteerde gebied af tot by die groep dreinerende limfknope strek. Limfangitis is ’n ernstige toestand en indien die infeksie nie gekeer kan word nie, sal die patogeen uiteindelik die bloedstroom bereik en septisemie (bloedvergiftiging) tot gevolg hê.
’n Voorbeeld van ’n maligne siekte waar die limfosiettelling verhoog is, is limfatiese leukemie. Hodgkin-siekte (limfadenoma) is ook ’n maligne siekte van die limfatiese weefsel. Dit is aanvanklik pynloos en slegs 'n vergroting van die limfkliere aan die een kant van die nek kom voor. Mettertyd word die milt, lewer en ander vitale organe geïnfiltreer. ’n Limfosarkoom is ’n kwaadaardige gewas van die limfknope of ander limfatiese weefsel met soortgelyke simptome as die by Hodgkin-siekte.
Marius Crous
Marius Crous (1965–) is 'n bekroonde Suid-Afrikaanse digter en dosent. In 2004 het het hy die RAU-Mardene Marais- (UJ-)debuutprys vir Brief uit die kolonies (2003) ontvang. Hy behartig ook die gay-rubriek Man-tot-man op LitNet.
Herkoms en opleiding
Matthys Lourens (Marius) Crous is op 9 Junie 1965 op Villiersdorp in die Kaapprovinsie gebore as die oudste van twee broers. Hy matrikuleer in 1983 aan Vredenburg Hoërskool en studeer daarna aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal hy sy B.A.-graad en B.A. Honneurs-graad. In 1990 verwerf hy die M.A.-graad met 'n verhandeling oor Feminisme en lees: Antjie Krog se Lady Anne en Joan Hambidge se Die anatomie van melancholie en in 2002 'n D.Litt.-graad in Afrikaans met 'n proefskrif oor Die diskoers van Antjie Krog se ‘Lady Anne’. In 2005 behaal hy 'n M.A.-graad in Engels met 'n verhandeling oor Presentations of masculinity in a selection of male-authored post-apartheid novels. Dan skryf hy in as student in Marlene van Niekerk se Kreatiewe Afrikaanse Skryfkundeklas en behaal in 2008 die M.A.-graad in Kreatiewe Skryfkuns met lof, met 'n digbundel wat hy Urn noem. In 2013 verwerf hy die D.Phil.-graad in Engels aan die Universiteit van Kaapstad met 'n proefskrif oor The abjection in the novels of Marlene van Niekerk.
Loopbaan
Na sy aanvanklike opleiding word hy onderwyser by die Vista Nova skool in Rondebosch in Kaapstad. Dit is 'n skool vir verstandelik begaafde kinders wat as serebraal verlamdes, epileptici of ander gestremdheid spesiale aandag nodig het. Daarna is hy eers lektor aan die Universiteite van Natal en Namibië en vanaf 1996 is hy as taalpraktisyn werksaam by die Parlement in Kaapstad, terwyl hy ook vryskutresensent is van wie resensies en artikels in onder andere Tydskrif vir Letterkunde, Literator, Journal of Literary Studies, Beeld en Die Burger verskyn. Hy bied ook Honneursklasse in kreatiewe skryfkuns aan by die Nelson Mandela Metropolitaanse Universiteit in Port Elizabeth, waar hy later permanent aansluit as lektor by die Skool vir Tale en Letterkunde. Op deeltydse basis bied hy ook per geleentheid skrywerswerkwinkels aan by die Universiteit van Stellenbosch en tree op as begeleier by Sanlam/LitNet se aanlyn skryfskole. By herhaling tree hy by Woordfees en Versindaba op Stellenbosch op, waar hy van sy gedigte voorlees.
Digkuns
Sy eerste gedigte skryf hy in standerd vyf onder dwang as deel van kreatiewe skryfwerk, maar op hoërskool begin hy meer ernstig skryf. Hy publiseer sy gedigte in Tydskrif vir Letterkunde, Standpunte en Literator en ook op LitNet. Op LitNet is hy ook rubriekskrywer van die gay-rubriek Man-tot-man.
Sy debuutbundel, Brief uit die kolonies, is 'n moderne Suid-Afrikaner se reis deur koloniale Afrika. Dit lê 'n sonderlinge verband tussen hede en verlede, tussen Afrika en Europa, die geskiedskrywer, die joernaalskrywer en die digter. Die vier afdelings van die bundel word almal ingelei deur 'n kaart en afdrukke van ou tekste, met die eerste afdeling wat spesifiek gedigte oor kaarte bevat. Die tweede afdeling, die donker hart, gee 'n verslag van 'n reis uit Europa na Afrika, met die spanning wat heers tussen die kolonialis en sy gesigspunt en dié van die inwoners van sy bestemming wat aandag geniet. Die derde afdeling behandel die koloniale geskiedenis, gevolg deur die postkoloniale era en veral die teruggekeerde ballinge wat ontaard in 'n nuwe magsvergryp. Die laaste afdeling bestaan uit twee gedigte en ondersoek die aard van digterskap in die postapartheidsera. Hierdie bundel word in 2004 met die RAU Mardene Marais-prys vir debuutwerk bekroon en is in 2005 op die kortlys vir die toekenning van die Ingrid Jonker-prys.
Sy opvolgbundel is Aan 'n beentjie sit en kluif. Soos die titel aandui, gaan die bundel primêr oor gebeentes en beendere, kos en eet, asook lewe en dood, wat in vyf afdelings georden word. In hierdie bundel word eet en die seksdaad gelykgestel, sodat die begrippe amper uitruilbaar is en die knaag aan 'n been vergelyk kan word met die knaag aan die geliefde se liggaam. Sterfte, en die gevolge daarvan, soos verrotting en skeletontbloting, vind parallelle met vertering en uitskeiding. Die bundel word in vyf afdelings verdeel. Afdeling een ondersoek die dood en erotiek, waar seks gelykgestel word aan die dood. Die tweede afdeling bestaan uit twee gedigte (Jukboog en Dolos) waarin die erotiese manlike liggaam in wetenskaplike terme beskryf word. In die derde afdeling, wat slegs drie gedigte bevat, word die eensaamheid van die liggaam tussen 'n menigte mense behandel. Die spreker se herinnering aan 'n afgestorwe geliefde is die tema van die gedigte in afdeling vier, wat die deurlopende sterwensmotief versterk. In hierdie afdeling staan die gay-identiteit voorop. Die laaste afdeling is 'n gastronomiese hoogtepunt met gedigte oor eet, seks en destruksie, wat ook enkele gedigte oor bekende kokke soos Jamie Oliver bevat. Die gedigte oor die gay liefde funksioneer goed binne die oorhoofse temas van vleis en eet. Die inspirasie vir die bundel het gekom van sy lewensmaat, wat 'n jaar voor publikasie oorlede is. Hy het graag skedels en beendere geteken en een van sy illustrasies word op die voorblad gereproduseer.
Vol draadwerk  se titel beklemtoon dat mense, dinge en gebeure (en eindelik die sin van die lewe) moeilik is om te verstaan, terwyl dit ook die digkuns as kunstige stuk draadwerk suggereer. In sommige gevalle is dit miskien nie eens die moeite werd nie, maar die mens bly betrokke by selfs die dinge waarvan hy hom probeer losmaak, sodat jy ook vassit in die doringdraad. Die motto van Freud voorin die bundel fokus verder die aandag op die belang van die psigoanalise vir die verstaan van die bundel. Die bundel word in vier afdelings verdeel, waar die eerste gaan oor die teenstrydighede en moeilik verstaanbare aspekte van diverse temas soos geloofsoortuigings, die vaderland en die digterskap. Die tweede afdeling ontgin verhale uit die Griekse mitologie met betrekking op musiek, kunstenaarskap en die psigoanalise. Die derde afdeling bevat gedigte oor Port Elizabeth en omgewing, waar die stad se veranderlikheid beskryf word. In die slotafdeling is daar gedigte oor verskeie aspekte van die homoërotiese belewenis, waaronder die afwykende, wat aansluit by die digter se tweede bundel.
Versamelbundes
Sy gedigte word opgeneem in die versamelbundels wat jaarliks na Versindaba uitgereik word, asook in Groot verseboek en ander bloemlesings soos My ousie is 'n blom.
Hy verower in 2014 die derde prys in Versindaba se lykdigte kompetisie oor gestorwe digters met Lykdig vir Wisława Szymborska.
Publikasies
2003 - Brief uit die kolonies
2012 - Vol draadwerk
2020 - Tussenganger
Keri Hilson
Keri Hilson (gebore 5 Desember 1982) is 'n Amerikaanse aktrise en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fantastic 4: Rise of the Silver Surfer (2007), Easy A (2010), Riddick (2013), en The Rover (2014).
Titaan-50
Isotoopverhouding
Die Ti- en Ti-isotoopverhouding wys groot afwykings van die aarde vir alle meteoriete behalwe die enstatiet-chondriete.
Neutronaktivering
Titaan kan deur neutronaktivering bepaal word omdat titaan-50 maklik 'n neutron opneem en titaan-51 vorm, wat 'n halfleeftyd van slegs 5,8 minute het. Sy radioaktiwiteit kan maklik gemeet word.
Kernreaksies
Titaan-50 is ryk aan neutrone en word gebruik om swaar elemente te vervaardig deur teikens van lood of bismut met hierdie isotoop te beskiet.
Mulanjemassief
Die Mulanjemassief is ’n groot inselberg in die suide van Malawi, sowat 65 km oos van Blantyre. Die hange rys steil vanaf die omliggende vlaktes van Chiradzulu en die Mulanje-distrik, waar tee verbou word.
Beskrywing
Die massief is sowat 22 x 26 km groot en die hoogste punt, die Sapitwapiek, is 3 002 m hoog. ’n Groot deel van die massief bestaan uit golwende graslande op hoogtes van 1 800 tot 2 200 m wat gekruis word deur diep, beboste klowe. Dit het baie individuele pieke wat tot meer as 2 500 m hoog is, soos die Chambe-piek, waarvan die westelike hang bekend is vir die langste rotsklim in Afrika.
duimnael|250px|links|Die westelike hang van Berg Mulanje.
Die massief is sowat 130 miljoen jaar gelede gevorm vanweë die inpersing van magma in die aardkors. Die omringende rots is mettertyd weggekalwe en dit het die erosiebestande vulkaniese rots van die Mulanjemassief agtergelaat. Die eerste Europeër wat geskryf het dat hy die berg gesien het, was David Livingstone, in 1859, maar in argeologiese ondersoeke is bewyse gevind dat die berg sedert die Steentydperk al besoek word.
Die berg is so hoog dat dit die boonste lugvloei versteur sodat reënwolke daaromheen vorm. Dit is dus ’n belangrike bron van reënwater vir feitlik elke rivier wat deur hierdie deel van Malawi vloei. ’n Taamlike groot houtbedryf is aan die hange van die massief gevestig.
Die massief is deel van ’n beskermde bergwoudreservaat. Soveel inheemse Mulanje-sipresse (Widdringtonia whytei) is afgekap dat dit as bedreig beskou word en van die laaste oorblywende bome word in die park aangetref, asook ’n paar ander plante en diere waarvan baie spesies inheems aan die gebied is. Voorbeelde sluit in woudskoenlappers en ’n skaars soort voël, verkleurmannetjie, gekko, akkedis en padda. Die gebied om die park word bedreig deur ’n groeiende bevolking, die afkap van bome en indringerspesies.
Mulanje is ’n gewilde plek vir bergklim en stap en het verskeie berghutte wat deur die Malawiese Bergklub en die departement van bosbou onderhou word. Sapitwapiek is in 1894 die eerste keer uitgeklim en is nou die gewildste plek vir bergklim op die plato.
Geelvintuna
Die Geelvintuna (Thunnus albacares), 'n roofvis, is 'n lid van die Tuna-familie en kom voor aan die hele kuslyn van Suid-Afrika, en wêreldwyd in tropiese, sub-tropiese en matige waters. In Engels staan die vis bekend as die Yellowfin Tuna of Tunny. Die Geelvintuna is 'n uiters gewilde sportvis.
Identifikasie
Die vis is torpedovormig, donkerblou aan die bokant en 'n sylangse geel streep skei die bokant van die silwerkleurige pens. Die vis het geel rugvinne terwyl die rug- en anale vinne sekelvormig word met ouderdom. Vertikale wit strepe of vlekke is sigbaar op die pens van 'n vis wat pas gevang is. Die massa van 'n volwasse geelvintuna wissel van 40 tot 100 kg.
Gewoontes
Hulle is aflandig verspreid maar is al van die kus af gevang (Rooikranz naby Kaapstad en Robberg naby Plettenbergbaai) wanneer die toestande gunstig was. Die vis verkies water van 17 tot 27 °C, en jag veral op pelagiese vis en pylinkvis.
1. FC Eschborn
1. FC Eschborn is 'n sokkerklub uit Eschborn in die deelstaat Hessen in Duitsland.
Die klub is op 10 September 1930 gestig, maar na die Tweede Wêreldoorlog deur die Geallieerdes ontbind. Dit is heropgerig as SG Eschborn. In 1950 het die sokkerafdeling onafhanklik geword van die klub, wat op daardie stadium as Turnverein Eschborn bekend gestaan het. Die onafhanklike sokkerklub het die huidige naam aangeneem.
Die hoogtepunte in die klubgeskiedenis was die twee seisoene wat op die derdevlak Regionalliga deurgebring is, asook die wen van die Hessenpokal wat die klub toegang tot die 1ste ronde van die DFB-Pokal in die 2005/06-seisoen gegee het.
Die klub het tans (2007) ernstige finansiële probleme en die swaard van bankrotskap het die klub reeds gedwing om van sy beste spelers ontslae te raak.
TuS Güldenstern Stade
TuS Güldenstern Stade  is 'n sportklub uit Stade in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer tafeltennis, pluimbal, atletiek, vlugbal, pilates, swem, kegelbal en tennis. Die klub is in 1924 gestig in die gastehuis “Studt” in Stade as SC Güldenstern Stade. Die klub is vernoem na die Güldenstern-fort, wat op sy beurt na 'n Sweedse generaal vernoem is wat betrokke was by die beleg van Stade (Stade was na 1645 onder Sweedse beheer). Die klub het later by die Arbeitersport-Verband (arbeiders-sportvereniging) aangesluit, maar soos alle werkersklubs is dit in 1933 deur die Nazi’s ontbind. In 1945 is die klub heropgerig en tussen 1945 en 1990 het dit in die Hamburg-ligas meegeding. In 1990 was dit egter verplig om oor te skuif na die Neder-Sakse ligas, aangesien die tweede span as gevolg van 'n administratiewe flater in hierdie ligas ingeskryf is.
Die klub het sy beste jare in die 1940’s en 1950’s gehad, deurdat dit in die Amateurliga op die tweede vlak meegeding het. In 1953 het die klub die eindstryd gehaal om die Duitse Amateurkampioenskap, waar daar voor 45 000 toeskouers teen Hertha BSC Berlyn verloor is.
Wayde van Niekerk
Wayde van Niekerk (gebore 15 Julie 1992) is ’n Suid-Afrikaanse naelloper wat in die 200 meter en 400 meter meeding. Sy persoonlike beste tye is onderskeidelik 19,84 sekondes en 43,03 sekondes. Hy is die Suid-Afrikaanse rekordhouer vir die 400 meter. Hy is die eerste atleet ooit wat die 100 meter onder 10 sekondes, 200 meter onder 20 sekondes en 400 meter onder 44 sekondes hardloop.
Van Niekerk het die silwermedalje in die 400 meter by die 2014 Statebondspele gewen en ’n brons in die 4 x 400 meter-aflos tydens die 2013 Somer-Universiade. Hy het Suid-Afrika in 2013 en 2015 by die Wêreldatletiekkampioenskap verteenwoordig. In 2015 het hy die goue medalje in die 400 meter gewen. In 2016 wen hy die goue medalje tydens die Olimpiese Spele met 'n wêreldrekord van 43.03 sekondes in die 400 meter wedloop.
Loopbaan
Van Niekerk is in 1992 in Kaapstad gebore. Hy was ’n leerling aan Grey-kollege voordat hy aan die Universiteit van die Vrystaat gaan studeer het. Hy het sy internasionale debuut by die 2010 Wêreldjunioratletiekkampioenskap gemaak waar hy vierde in die 200 meter was met ’n tyd van 21,02 sekondes. Hy het ook in 'n uitdunronde vir die 4 x 100 meter-aflos saam met Gideon Trotter gehardloop. Sy deurbraak op seniorvlak het gekom toe hy op agttienjarige ouderdom in 2011 aan die Suid-Afrikaanse Atletiekkampioenskap deelgeneem het en die 200 meter gewen het met ’n tyd van 20,57 sekondes. Hy het in dieselfde item aan die Afrikajunioratletiekkampioenskap deelgeneem maar nie die eindronde gehaal nie. Hy het min deelgeneem in 2012, maar het talent begin toon vir die 400 meter met ’n beste tyd van 46,43 sekondes.
Die 2013-seisoen het Van Niekerk se opkoms as 400 meter-atleet ingelyf. Hy het sy tweede nasionale titel (hierdie keer vir die 400 meter) van sy loopbaan gewen tydens die Suid-Afrikaanse Atletiekkampioenskap in 2013 met ’n tyd van onder 46 sekondes. Hy het die Meeting de Dakar gewen voordat hy na Europa is waar hy tydens die Golden Spike Ostrava tweede gekom het teen die Olimpiese kampioen, Kirani James; hier het hy sy tyd na 45,09 sekondes verbeter. Hy het by die 2013 Somer-Universiade aan die 400 meter deelgeneem en net-net ’n plek in die eindronde gemis as vinnigste nie-kwalifiseerder. Hy het vir die eerste keer ’n internasionale medalje gewen as lid van die Suid-Afrikaanse span wat ’n bronsmedalje in die 4 x 400 meter gewen het. Sy vertoning het daartoe gelei dat hy vir die 2013 Wêreldatletiekkampioenskap gekwalifiseer het, waar hy slegs in die uitdunrondes deelgeneem het.
Lauren Weedman
Lauren Weedman (gebore 5 Maart 1969) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Date Night (2010), The Five-Year Engagement (2012), en The Gambler (2014), en in die televisiereeks Looking (2014).
Wayde van Niekerk
Loopbaan
Die gevolg van die nasionale titel wat Van Niekerk in 2014 gewen het, met ’n beste tyd van 44,92 sekondes, was dat hy bo-aan die wêreldranglys geplaas is. Na ’n oorwinning tydens die Fanny Blankers-Koen-spele in Nederland het hy in New York ’n tweede plek teen LeShawn Merritt behaal tydens die New York Diamantliga; sy tyd van 44,38 was ’n nuwe Suid-Afrikaanse rekord en ’n verbetering van Hendrick Mokganyetsi se tyd van September 2000. ’n Beste tyd van 20,19 sekondes in die 200 meter tydens die Athletissima-byeenkoms het hierop gevolg. Vir die 2014 Statebondspele het hy vir altwee naelloopitems ingeskryf en sy eerste individuele seniormedalje gewen toe hy tweede gekom het in die 400 meter teen Kirani James. Hy het die halfeindronde gehaal in die 200 meter maar kon nie op die sukses van die langer naelloop voortbou nie.
James McBride
James McBride (gebore op 11 September 1957) is 'n Amerikaanse skrywer en musikant. Hy is die ontvanger van die 2013 Nasionale Boekprys vir fiksie vir sy roman The Good Lord Bird.
Wayde van Niekerk
Loopbaan
Tydens die 2015 IAAF-wêreldkampioenskap het Van Niekerk die goue medalje in die 400 meter gewen met ’n persoonlike beste tyd van 43,48 sekondes. Dit was ook die vierde vinnigste tyd in die geskiedenis vir dié item en die vinnigste tyd deur iemand wat nie ’n Amerikaner is nie.
James McBride
Vroeë lewe
McBride se pa, eerw. Andrew D. McBride (8 Augustus 1911 - 5 April 1957) was 'n Afro-Amerikaner; hy is op 45-jarige ouderdom aan kanker oorlede. Sy moeder, Ruchel Dwajra Zylska (haar naam is later verander na Rachel Deborah Shilsky, en later weer na Ruth McBride Jordan; 1 April 1921 - 9 Januarie 2010), was 'n Joodse immigrant uit Pole. James is grootgemaak in Brooklyn se Red Hook-behuisingsprojek en was die laaste kind wat Ruth uit haar eerste huwelik gehad het, die laaste kind van eerw. Andrew McBride, en die agtste van 12 kinders.
Wayde van Niekerk
Loopbaan
Op 12 Maart 2016 het hy die 107de atleet geword wat die 100 meter in onder 10 sekondes kon aflê. Dit het daartoe bygedra dat hy die eerste persoon is om die 100 meter in onder 10 sekondes, die 200 meter in onder 20 sekondes en die 400 meter in onder 44 sekondes af te lê.
James McBride
Vroeë lewe
McBride is as volg aangehaal:
"Ek is trots op my Joodse geskiedenis .... Tegnies sou jy seker kon sê dat ek Joods is omdat my ma Joods was ... maar sy het haar tot die Christendom bekeer. So dit is 'n vraag vir teoloë om te antwoord. ... ek staan net soggens op; gelukkig om te lewe."
Wayde van Niekerk
Loopbaan
Van Niekerk het gekwalifiseer vir die Olimpiese Somerspele 2016 en was die draer van die Suid-Afrikaanse vlag tydens die openingseremonie.
James McBride
Vroeë lewe
Sy memoires, The Color of Water: A Black Man's Tribute to His White Mother (1995), beskryf sy familiegeskiedenis en sy verhouding met sy moeder.
Wayde van Niekerk
Persoonlike lewe
Van Niekerk is die neef van die Suid-Afrikaanse rugbyspeler Cheslin Kolbe.
James McBride
Boeke en draaiboeke
McBride is veral bekend vir sy memoires uit 1995, die topverkoper The Color of Water, wat sy lewe beskryf as kind in 'n groot, arm, Afro-Amerikaanse gesin waarvan sy wit Joodse moeder aan die hoof van gestaan het. McBride se moeder was streng en die dogter van 'n Ortodokse rabbyn. Tydens haar eerste huwelik met eerw. Andrew McBride, het sy haar tot die Christendom bekeer en 'n toegewyde Christen geword. Die memoires was vir meer as twee jaar op die New York Times se topverkoperlys en het 'n Amerikaanse treffer geword. Dit word in hoërskole en universiteite regoor Amerika gelees en is in 16 tale vertaal, met verkope van 2.5 miljoen eksemplare.