cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seekoei
Sosiale lewe
Dit is moeilik om die interaksie tussen seekoeibulle en -koeie te bestudeer omdat seekoeie nie seksueel dimorfies is nie, wat beteken dat seekoeikoeie en jong bulle nouliks in die natuur van mekaar onderskei kan word. Alhoewel seekoeie daarvan hou om ná aan mekaar in die water te lê, skyn dit nie of hulle werklike sosiale verwantskappe met mekaar vorm nie, behalwe in die geval van die koei en haar dogters. Hulle word nie as sosiale diere gereken nie en dit bly onbekend hoekom hulle ná aan mekaar vertoef in die water.
Dit skyn of seekoeie verbaal met mekaar kommunikeer; deur middel van kreune en bulke en dit word ook vermoed dat die seekoei eggo-oriëntasie gebruik, maar waarom dit die geval is, blyk onduidelik. Die seekoei is die enigste dier wat dit kan regkry om tegelyktertyd bokant en onderkant die water te kommunikeer, deur hul bek halfbo en halfonder die water te hou wanneer hulle bulk. Ander seekoeie reageer hierop of hulle nou binne-in of halfpad bokant die water is.
Voortplanting
Koeie bereik seksuele volwassenheid teen die ouderdom van vyf of ses jaar en het 'n dragtydperk van agt maande. In 'n studie van hul endokriene stelsel is dit ontdek dat hul puberteit egter so vroeg as op drie- tot vierjarige ouderdom kan geskied. Bulle raak seksueel volwasse teen sewe-en-'n-half jaar oud.
In 'n Ugandese ondersoek na die voortplantingsgedrag van die seekoei is bevind dat die meeste dekking plaasvind teen die einde van die reënseisoen in die somer met gevolglik die meeste kalwings aan die begin van die reënseisoen in laatwinter. Dié bevinding pas in met die ovulasiesiklus van die koeie, aangesien die bulle, soos in die geval van die meeste groter soogdiere, dwarsdeur die jaar seksueel aktief kan wees. Soortgelyke studies in Zambië en Suid-Afrika dui aan dat geboortes meestal aan die begin van die reënseisoen plaasvind. Na haar dragtigheidsperiode ovuleer die tipiese koei nie vir 'n verdere nege maande nie.
Paring vind plaas in die water: die koei is die meeste van die tyd onderwater, behalwe om elke nou en dan asem te skep. Die seekoei is een van die weinige soogdiere wat onderwater kalf. Die enigste ander diersoorte is die setaseë en die sireniërs (die doegonge en lamantyne). Seekoeikalfies weeg tussen 25 en 45 kg, is ongeveer 127 cm lank en moet na die oppervlakte toe swem om die eerste asemteug te gee. 'n Koei het meestal net een kalf, alhoewel daar wel tweelinge voorkom, maar die voorkomssyfer is onbekend. In diep water rus die kalfie dikwels op die koei se rug en moet hulle onderwater duik om te soog, alhoewel hulle ook soog wanneer die moeder aan land gaan. Spening begin teen die ouderdom van ses tot agt maande en die meeste kalwers is ten volle gespeen na 'n jaar.
Seekoeie word gereken as "K-stratege", wat beteken dat hulle kwaliteit bo kwantiteit in hul voortplanting verkies ("K-keuring" is die standaard vir groot diere wat net 'n paar kalwers lewer met elke geboorte).
Aggressie
Seekoeie is uiters humeurige diere. Volwassenes is veral vyandiggesind teenoor krokodille wat dikwels in dieselfde watergat of rivier voorkom. Dit is veral die geval wanneer seekoeikalwers in die omtrek is. Dit is ook bekend dat seekoeie uiters aggressief is teenoor die mens en daar word dikwels gemeld dat die seekoei die dodelikste dier in Afrika is, maar die "Smithsonian Magazine" meld dat alhoewel die diere uiters gevaarlik is, daar nie betroubare statistiek hieroor bestaan nie.
Om hul grondgebied te merk, tol die seekoei sy stert tydens die misproses om sodoende die mis oor die grootste moontlike terrein te versprei. Seekoeie urineer ook agteruit vir waarskynlik dieselfde rede.
Selfs in grondgebiedsgevegte dood seekoeie mekaar selde. Gewoonlik hou die twee bulle wat oor 'n gebied veg op sodra dit duidelik raak dat die een sterker is as die ander. Bulle sal slegs probeer om kalwers dood te maak in die geval van oorbevolking of die vermindering van habitat en soms sal koeie bulle dood ten einde hul kalwers te beskerm. Dié soort gedrag is egter skaars onder gewone omstandighede.
Seekoeie en mense
Die vroegste getuienis van menslike omgang met seekoeie dateer vier- tot vyfduisend jaar gelede op rotsgraverings en -tekeninge in die berge van Sentraal-Sahara. Een naby Djanet in die Tassili n'Ajjer-gebergtes toon die jag op seekoeie aan. Die seekoei was ook welbekend aan die ou Egiptenare, wat die seekoei erken het as 'n gevaarlike inwoner van die Nylrivier. In die Egiptiese mitologie was Taweret die godin van die beskerming van swangerskap en geboorte. Sy het 'n seekoeikop gehad: die Egiptenare het die beskermende aard van die seekoeikoei teenoor haar kleintjies raakgesien.
Die Griekse geskiedkundige Herodotos beskryf die seekoei in sy Die geskiedkundighede (geskryf teen ongeveer 440 v.C.) en die Romeinse geskiedkundige Plinius die Ouere het oor die seekoei geskryf in sy ensiklopedie Die natuurlike geskiedenis (geskryf teen ongeveer 77 n.C.).
Seekoeie in dieretuine
Seekoeie is al lankal gewilde diere in dieretuine. Die eerste dieretuinseekoei in moderne tye was genaamd Obaysch. Hy het op 25 Mei 1850 by die Londense dieretuin aangekom en het tot 10 000 besoekers per dag gehad. Hy was ook die inspirasie vir 'n gewilde liedjie, die Seekoeipolka. Sedertdien het seekoeie gewilde dieretuindiere gebly. Hulle teel redelik goed aan in aanhouding. Die kalwingsyfers is laer as in die natuur, maar dit word toegeskryf aan dieretuine se besluit om minder seekoeie te teel, omdat seekoeie so groot is en duur is om te onderhou.
Die meeste seekoeie in dieretuine het aangewas in aanhouding. Daar is genoeg seekoeie in die internasionale dieretuinstelsel dat die toetrede van seekoeie vanaf die wildernis onnodig is, mits die dieretuine saamwerk om die genetiese diversiteit van die teelgroep te behou.
Soos in die geval van die meeste ander dieretuindiere was seekoeie tradisioneel uitgestal in betonhokke, maar het wel ook 'n poel water en 'n stukkie gras gehad. Teen die tagtigerjare van die twintigste eeu het dieretuinontwerpers toenemend begin om uitstallings te ontwerp wat die diere se natuurlike habitat reflekteer. Die mees welbekende hiervan is die Toledo-dieretuin se Seekoeikwarium, wat 'n poel van ongeveer 1,4 miljoen liter water het vir die seekoeie. Navorsers kon in 1987 vir die eerste keer 'n onderwaterkalwing (soortgelyk aan hoe dit in die natuur gebeur) opneem by hierdie dieretuin. Die seekoei-uitstalling daar het so gewild geword dat die seekoeie nou die embleem geword het vir die Toledo-dieretuin.
Kulturele uitbeeldings
'n Rooi seekoei het die antieke Egiptiese god Set verteenwoordig, en die dy van die seekoei was die "falliese been van Set", 'n simbool van viriliteit. Set se metgesel, Taweret, is ook uitgebeeld as half-seekoei. Die seekoei word uitgebreid beskryf in Job 40: 10–19, in die Ou Testament, wat waarskynlik verwys na 'n beskrywing uit ongeveer 1 400 v.C. :
"Kyk die seekoei: Ek het hom gemaak toe Ek jou gemaak het, hy vreet gras soos 'n bees. Daar is krag in sy liggaam, die spiere in sy lyf is sterk. Sy stert is so reguit soos 'n seder. Sy boudspiere is inmekaar gevleg. Die bene in sy lyf is soos bronspype, soos stukke yster...Die berge lewer vir hom die water en al die wilde diere speel daar. Hy lê tussen waterplante, hy skuil tussen die riete in die moeras. Die skadu van die waterplante is sy skuiling, rondom hom is rivierpopuliere. As die rivier sterk word, skrik dit hom nie af nie, hy bly rustig al styg die Jordaan hoe hoog. Wie kan hom van voor af pak, wie kan 'n vangtou aan sy neus sit?" Die seekoei was bekend aan die Grieke en Romeine as die "Gedierte van die Nyl".
Seekoeie was sedert die dae toe Obaysch die Seekoeipolka geïnspireer het, nog altyd gewilde diere in die Westerse kultuur, waarskynlik vir hulle plomp voorkoms wat vir talle snaaks is. Stories van seekoeie soos Huberta wat beroemd geword het in Suid-Afrika in die dertigerjare met haar groot trek dwarsdeur Suid-Afrika; of die verhaal van Owen en Mzee, 'n seekoei en skilpad wat innige vriende geword het, het mense vermaak en hul het seekoeiboeke, -handelsware en talle opgestopte speelgoed gekoop. Seekoeie is ook gewilde strokiesprentkarakters, soos in die Disney-fliek Fantasia waar 'n ballerinaseekoei op maat van die musiek uit die opera La Gioconda dans.
Hayley Orrantia
Hayley Orrantia (gebore 21 Februarie 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent God's Not Dead 2 (2016) en in die televisiereekse The X Factor (2011) en The Goldbergs (2013).
Tiensnaarkitaar
Moderne/Yepes tiensnaarkitaar
Nadat Narciso Yepes alreeds naam gemaak het as 'n eersteklas klassieke musikant het hy 'n stadium bereik waar die sessnaarkitaar se beperkings in konflik getree het met sy musikale visie. Hy was versteur deur die onegaligheid van die instrument se resonansie as gevolg van die simpatieke vibrasie van die botone van die bassnare. Sekere note (E, A, D, B) klink rond, verryk deur hierdie vibrasie, terwyl ander in vergelyking yl en arm klink, en ook meer geneig is tot staccato klank (die oomblink dat die vinger van die linkerhand verwyder word van die vingerbord). Yepes se idee om hierdie probleem op te los - 'n kitaar met kromatiese resonansie wat hy in 1963 ontwerp het met die hulp van José Ramirez - volg streng wetenskaplike en musikale logika.
Deur vier addisionele snare by te voeg en hulle 'n baie spesifieke manier te stem - dit is C, B-mol, A-mol, en G-mol - word dieselfde resonansie verkry wanneer enige van die note op die vingerbord gespeel word, deur gebruik te maak van die mees prominente botone van die sewe bassnare (dit wil sê, meesal oktawe en vyfdes) wat in simpatie vibreer wanneer die ekwivalente noot elders op die vingerbord gespeel word. Die resultaat is liniêre, kromatiese resonansie: die bassnare vibreer nou in simpatie, versterk en verleng al twaalf note van die kromatiese oktaaf, soortgelyk aan die funksie van die pedaal van die klavier. Net soos die pianis die keuse het om die pedaal te gebruik, of nie, so kan 'n bekwame speler van die tiensnaarkitaar ook beheer behou oor watter klanke hy/sy wil versterk/verleng, of hy/sy legato of staccato klanke wil hê, ensovoorts. Hierdie kromatiese resonansie en liniêre klankkwaliteit is nie moontlik op die sessnaarkitaar nie, en ook nie op 'n tiensnaarkitaar met enige ander bestemming as daardie van Yepes nie.
Verder is dit nou moontlik vir die kitaarspeler om die repertorium van die Barokluit (soos dié van J.S. Bach) te speel sonder om enige skade aan te rig aan die basnote, deur gebruik te maak van scordatura (om die sewende - die laagste snaar - verder af te stem na B1 of A1) om die lae basnote te speel. (Die addisionele snare is nie bedoel om dit tegnies makliker te maak om basnote te speel nie, maar om meer akkurate opvoerings van luit- of klaviermusiek op die kitaar moontlik te maak.) Behalwe vir die nuwe moontlikhede vir die interpretasie van bestaande kitaarmusiek en meer akkurate transkripsies maak die instrument ook nuwe deure oop vir kontemporêre komposissies soos die suites "Si le jour paraît..." (Wanneer die dag breek...) en "Cadran lunaire*" (Maanhorlosie*) van die Morrokaanse/Franse komponis Maurice Ohana, en "Y despues" (En Dan...) deur die Italiaanse dodekafonis Bruno Maderna.
"Dit beteken nie 'n gebrek aan respek vir die instrument se tradisie nie. My nuwe ghitaar is basies dieselfde in klankkleur of tegniek as die sessnaarghitaar. Verbeel jou 'n klavier sonder 'n pedaal wat eweskielik een bekom het - die nuwe moontlikhede vir die verryking van die klank wat dit meebring, is vanselfsprekend." (Narciso Yepes)
Bestemming
(Die Helmholtzsisteem word gebruik vir bogenoemde notasie. Dus, 7 of C is die laagste snaar.)
duimnael|Bestemming
Manuel Azaña
Manuel Azaña Díaz ( Spaanse uitspraak: [maˈnwel aˈθaɲa]; 10 Januarie 1880 - 3 November 1940) was 'n Spaanse politikus wat as premier van die Tweede Spaanse Republiek (1931-1933 en 1936) en die laaste president van die Republiek (1936-1939) gedien het.
Na die Proklamasie van die Tweede Spaanse Republiek in April 1931, word Azaña Minister van Oorlog van die Voorlopige Regering en het militêre hervorming in werking getree, op soek na 'n moderne weermag met minder weermagoffisiere. Later word hy in Oktober 1931 premier.
Die Spaanse Burgeroorlog het uitgebreek terwyl hy president was. Met die nederlaag van die Republiek in 1939 het hy na Frankryk gevlug, uit sy amp bedank en kort daarna in ballingskap gesterf.
Kanariese Eilande
Die Kanariese Eilande (Spaans: Islas Canarias) (28° 06'N, 15° 24'W) is 'n eilandgroep van die Koninkryk van Spanje wat bestaan uit sewe eilande van vulkaniese oorsprong in die Atlantiese Oseaan. Dit is geleë naby die noordwestelike kus van Afrika (Marokko en Wes-Sahara). Dit vorm 'n outonome gewes van Spanje.
Die naam is waarskynlik afkomstig van 'n Noord-Afrikaanse stam, (die Canarii), of moontlik die Latynse term Insularia Canaria wat Eiland van die Honde beteken, 'n naam wat aanvanklik slegs op die eiland Gran Canaria van toepassing was. Daar word geglo dat die hoë bevolking van 'n endemiese spesie groot en kwaai honde die kenmerk was wat die paar antieke Romeine, wat per see kontak met die eiland bewerkstellig het, die meeste opgeval het.
Die Kanariese Eilande is die enigste Outonome Gemeenskap van Spanje met twee hoofstede: Santa Cruz de Tenerife en Las Palmas de Gran Canaria. Saam met die Asore, Kaap Verde en die Madeiraeilande vorm die Kanariese Eilande 'n eie biogeografiese streek, Makaronesië, wat – ten spyte van die lang afstande – ooreenkomste tussen die eilande se fauna en flora toon.
Don Stroud
Don Stroud (gebore 1 September 1943) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Amityville Horror (1979), Licence to Kill (1989), The Roller Blade Seven (1991), en Django Unchained (2012).
Hudson Ntsanwisidam
Die Hudson Ntsanwisidam is noordoos van Giyani in Limpopo, Suid-Afrika geleë. Die Nsamarivier asook 'n aantal spruite vloei die dam in. Die Nsama vloei uit die dam om net wes van die Krugerwildtuin se grens by die Klein-Letabarivier aan te sluit.
Die dam is gedurende die 1980's deur die regering van die voormalige tuisland Gazankulu gebou om deurlopende water aan die omliggende Thomo-gemeenskap te voorsien. Die dam se oorspronklike naam was die Nsamidam en is later na Hudson Ntsanwisidam verander.
Callyspongia ternatensis
Callyspongia ternatensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bruinkoppapegaai
Die Bruinkoppapegaai (Poicephalus cryptoxanthus) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël en nomade in savanne, rivierwoud en oop boomveld. Die voël kom voor in Mosambiek, die Laeveld en noord KwaZulu-Natal. Die voël is 22 – 25 cm lank en 125 - 150 g groot. In Engels staan die voël bekend as die Brown-headed parrot.
Melissa Ordway
Melissa Ordway (gebore 31 Maart 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 17 Again (2009), The Last Song (2010), A Very Harold & Kumar 3D Christmas (2011), en Ted (2012).
FC Twente
FC Twente is 'n sokkerspan uit Enschede in Nederland wat in die Eredivisie (1ste afdeling) speel. Die afrigter is Ron Jans.
Die tuisveld van FC Twente is die Grolsch Veste, met 'n kapasiteit van 30 200 sitplekke. Onder ondersteuners is die stadion bekend vir sy aangename atmosfeer.
In die huidig seisoen (2020/21) speel FC Twente in die Eredivisie en in die KNVB-Beker.
Stigting en eerste goue era (1965-1980)
FC Twente '65 is op 1 Julie 1965 gestig nadat Enschedese Boys en Sportclub Enschede saamgesmelt het. Beide klubs sou weens hul skuld nie alleen kon bestaan nie. Die nuwe klub het in die Eredivisie begin en hulle eerste goue era het vinnig aangebreek. FC Twente het tot die einde van die sewentigerjare boaan die liga meegeding, maar kon nie die titel inpalm nie (in seisoen 1973/74 eindig hulle as naaswenner). Die klub het ook goed gevaar in die UEFA-toernooie, met enkele halfeindrondtes in die UEFA-beker en in die Bekerwenner-beker en die verlore eindstryd in die UEFA-beker in 1975 teen VfL Borussia Mönchengladbach, nadat hulle in die halfeindronde twee keer (tuis en uit) Juventus F.C. geklop het. Ondanks die sterk span, het hulle in die eerste goue era net die KNVB-Beker in 1978 verower, deur PEC Zwolle met 3-0 te klop in die eindstryd.
Moeilike tye en relegasie (1981-1998)
Die tagtigerjare is die moeilikste tyd vir FC Twente, waarby in 1983 die laagtepunt in hulle geskiedenis: relegasie na die Eerste divisie (die 2de nasionale afdeling). In 1984 keer FC Twente as naaswenner van die Eerste Divisie weer na die Eredivisie terug. Ook in die UEFA-toernooie word hulle al vroeg uitgeklop. Vanaf seisoen 1988/89 klim Twente weer uit die dal, deur drie seisoene in 'n ry die derde plek te verower in die nasionale kompetisie. Ook in die volgende jare bly Twente in die subtop speel. Tog kom die Diekman Stadion nie vol nie (met net 6000 toeskouers per wedstryd). Wel word in 1991 die ondersteunersvereniging Vak-P opgerig, wat die ondersteunerskultuur in Nederland sou verander.
Opbou en die tweede goue era (2003-2012)
Na die byna bankrot het Joop Munsterman voorsitter geword. Hy het die skuld afgewerk in slegs vyf jaar. Sedert Munsterman voorsitter is, het die klub baie gegroei en het die tweede goue era begin. Die stadion is eers uitgebrei na 24 000 toeskouers en sedert 2006 speel FC Twente gereeld in die bekertoernooie van die UEFA (Intertoto-beker (gewen in 2006), UEFA-Beker en Champions League). Nadat hulle twee keer as naaswenner eindig in 2008 en 2009, het FC Twente in 2010 sy eerste nasionale titel gewen. In seisoen 2010/11 het die klub verder gegaan met titels te wen. Eers verower hulle die Johan Cruijff Schaal deur Ajax in die eindstryd met 1-0 te klop, daarna wen hulle ook die nasionale beker deur opnuut in die eindstryd Ajax te klop (3-2). Die derde eindstryd teen Ajax, vir die nasionale titel (deur toeval die laaste ronde), gaan in Amsterdam met 3-1 verlore.
In die volgende seisoen wen Twente weer die Johan Cruijff Schaal deur weer Ajax in die eindstryd te klop, nu met 2-1. In hierdie seisoen is die stadion weer uitgebrei tot 30 000 sitplekke (deur die ongeluk by die uitbreiding het hulle die eerste wedstryde voor minder toeskouers gespeel en het hulle selfs die eerste spel teen FC Vaslui vir die Champions League in die Gelredome in Arnhem gespeel). Die afrigter (Co Adriaanse) word in die middel van die seisoen afgedank deur teleurstellende resultate en vervang deur Steve McClaren (hy het met Twente die kampioenskap gewen in 2010). Die span eindig hierdie seisoen in die liga op 'n teleurstellende 8ste plek en kwalifiseer hom slegs via die Fair Play Cup vir die Europa League.
Finansiële bedrog en afbraak (2012-2017)
In die seisoen 2012/13 bedank ook Steve McClaren weens die swak resultate in die Eredivisie en die nasionale en internasionale uitkloptoernooie. In 2013 het die tweede span toegetree tot die Eerste divisie, maar deur die nuut byna bankrot het die span na twee seisoene weer teruggetree (in 2016 keer hulle terug in die Tweede divisie). In 2015 word bekend dat Twente weer skuld het deur swak finansiële beleid sedert 2011. Die KNVB neem die klub hierom ses punte af in die kompetisie (2015/16) en het Joop Munsterman bedank as voorsitter. Ook mag Twente nie meeding nie vir die Europa League, ondanks dat hulle hom het kwalifiseer via die Fair Play Cup. Sedert November 2015 blyk verskeie kere dat die klub tusse 2011 en 2014 finansieel bedrog het gepleeg by transfers en in die boekhouding. Die nuwe voorsitter Aldo van der Laan ('n vertroueling van Joop Munsterman) tree ook af. Deur die finansiële chaos by die klub het die KNVB in 2016 die lisensie vir die Eredivisie afgeneem en moet FC Twente relegeer na die Eerste divisie. Die Beroepscommisie van die KNVB besluit egter om onttrekking van die lisensie ongedaan te maak (hulle lê slegs 'n boete van 181 000 euro op), sodat FC Twente ook in seisoen 2016/17 in die Eredivisie speel. As skadeloosstelling betaal FC Twente 2 miljoen euro aan die ander klubs in die eredivisie en is tuiswedstryde vir die besoekers se ondersteuners gratis.
Uitgeleende spelers
Hierdie spelers staan onder kontrak by FC Twente, maar hulle speel by ander klubs.
Duke Stroud
Duke Stroud (gebore 14 April 1938) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Top Gun (1986) en My Blue Heaven (1990), en in die televisiereekse Voyagers! (1982) en Knight Rider (1982).
FC Twente
Twentse derby
FC Twente is nie die enige Eredivisiesokkerspan in Twente nie. Heracles Almelo speel ook in hierdie streek. Die jeugakademies van FC Twente en Heracles het saamgesmelt, maar in die Eredivisie leef die hele streek saam met die broederstryd. Die Twentse derby is ook bekend as die 'derby van die ooste' (in Nederlands: Derby van het Oosten).
Ondersteuners
Oral in Europa is Twente bekend vir sy fanatieke ondersteuners. Hulle het die oudste ondersteunersklub in Nederland, met die "Vriendenkring". Teenwoordig is "Vak-P" die bekendste ondersteunersklub van Twente, omdat hulle in die stadion vir die atmosfeer sorg met vlae, lawaai en vuurwerk. In Nederland het Twente ongeveer vyftien ondersteunersklubs (waarvan die meeste van Twentse dorpe, maar ook van Apeldoorn en Amsterdam). Ook in Duitsland, Skotland en Australië is daar 'n ondersteunersklub vir FC Twente. Die Skotse ondersteunersklub Tukker Clan Stranraer het selfs na Vak-P en die Vriendenkring die meeste lede.
FC Twente het 'n unieke band met hulle ondersteuners. FC Twente help werklose ondersteuners aan skoling of werk. Ook het die ondersteuners die inrigting van die stadion bepaal.
Maatskaplike verbintenis
FC Twente het as slagspreuk Meer as 'n klub. Dit beteken dat die klub hom inset vir maatskaplike sake. Die klub help werklose ondersteuners aan skoling of werk. Ook geestelik gestremde ondersteuners kry 'n job as byvoorbeeld skoonmaker van die stadion. Hierdie projek speel hoofsaaklik vir die regio Twente, maar daar is planne vir meer nasionale projekte.
FC Twente werk ook mee aan internasionale maatskaplike projekte, soos die Suid-Afrikaanse Medical Knowledge Institute. Vir meer aandag het die span die wedstryd teen SC Heerenveen op 23 September 2012 gespeel in shirts van die MKI. Aartsbiskop Desmond Tutu (in Twente-shirt) het ter ere hiervan die aftrap van die wedstryd verrig.
Jeugakademie
Om nuut spelers op te lei, het FC Twente, soos die meeste klubs, 'n jeugakademie. Die Voetbalacademie FC Twente is 'n saamsmelting van die jeugakademies van FC Twente (90%) en Heracles Almelo (10%) (Go Ahead Eagles het ook ooit deel gewees van die akademie). Die meeste jeugspanne speel hulle tuiswedstryde op die FC Twente trainingscomplex in Hengelo. Die Twentse jeugakademie staan bekend as een van die beste jeugakademies in Nederland. Die tweede span van FC Twente (jong FC Twente) staan los van die jeugakademie. Die tweede span het twee keer die jeug-eredivisie gewen, in 2008 en 2012, het tusse 2013 en 2015 in die Eerste divisie gespeel en speel tans in die derde divisie.
Ook vir die vrouespan is 'n jeugakademie.
Oor die span
In 2007 het FC Twente die inisiatief geneem om 'n professionele vrouesokkerliga in Nederland op te rig. Om die sterkte van die liga te verhoog, het die Eredivisie vir vroue in 2012 met die Belgiese vroueliga saamgesmelt. In 2015 het die Nederlandse en Belgiese kompetisies weer gesky. FC Twente het lang die enige span in Nederland gewees wat die speelsters eintlik betaal. Daarom was FC Twente lang oppermagtig in vrouesokker.
Satelliete
FC Twente werk saam op scoutinggebied en jeugopleiding met ampel klubs:
John Oliver
John Oliver (gebore 23 April 1977) is 'n Engelse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Love Guru (2008), The Smurfs (2011), en The Smurfs 2 (2013), en in die televisiereeks Last Week Tonight with John Oliver (2014).
Ngwenyeni (fontein)
Ngwenyeni is 'n fontein in die Krugerwildtuin in die omgewing van die Mopani-Phalaborwapad.
Ngwenyeni is 366 meter bo seevlak geleë. Die hoogste punt in die gebied is Shikumbu, 444 meter bo seespieël, 3 km suidoos van Ngwenyeni. Die naaste groot dorp is Phalaborwa, 13,5 km suidwes van Ngwenyeni, en 400 km noordoos van Pretoria, die hoofstad van die land.
Die omgewing van Ngwenyeni is plat en heuwels is ongewoon.
Klimaat
Die gemiddelde temperatuur by Ngwenyeni is 24 °C. Die warmste maand is Januarie, op 28 °C, en die koudste Junie, op gemiddeld 18 °C. Die gemiddelde reënval is 570 millimeter per jaar. Die natste maand is Januarie, met 187 millimeter reën, en die droogste Mei, met 1 millimeter.
Verwysings
Koördinate:
Subatomiese deeltjie
’n Subatomiese deeltjie is ’n partikel wat kleiner as ’n atoom is. Dit kan elementêr wees wanneer dit nie in kleiner dele opgedeel kan word nie, of saamgestel.
Soorte
Voorbeelde van sulke deeltjies is elektrone (’n elementêre deeltjie), protone en neutrone (saamgestelde deeltjies wat uit kwarke opgebou is), sowel as fotone en neutrino's, waarvan groot hoeveelhede in die son vervaardig word.
Elementêre deeltjies
Die elementêre deeltjies van die Standaardmodel is:
In verskillende uitbreidings van die Standaardmodel word die bestaan van ’n elementêre graviton en talle ander elementêre deeltjies voorspel.
Saamgestelde deeltjies
Saamgestelde deeltjies sluit in:
Verdeling van ’n atoom
Chemie gaan oor hoe elektrondeling atome in strukture soos kristalle en molekules bind. Kernfisika handel oor hoe protone en neutrone hulle in kerns rangskik. Die studie van subatomiese deeltjies, atome en molekules, en hulle struktuur en wisselwerkings, vereis kwantummeganika. Die ontleding van prosesse wat die getalle en soorte deeltjies verander, vereis kwantumveldteorie. Die studie van subatomiese deeltjies per se word deeltjiefisika genoem. Die term "hoëenergiefisika" is feitlik dieselfde as "deeltjiefisika" omdat die skepping van deeltjies hoë energie vereis: Dit gebeur net as gevolg van kosmiese straling of in deeltjieversnellers. Deeltjiefenomenologie sistematiseer die kennis oor subatomiese deeltjies wat uit hierdie eksperimente opgedoen word.
Geskiedenis
Die term "subatomiese deeltjie" kom uit die 1960's en is gebruik om te onderskei tussen ’n groot aantal barione en mesone (wat hadrone insluit) en deeltjies wat nou as waarlik elementêr beskou word. Voorheen is hadrone gewoonlik as "elementêr" geklassifiseer omdat hulle samestelling onbekend was.
Van die deeltjies en hipotetiese deeltjies sluit in:
Parkmore
Parkmore is 'n voorstad suid van Sandton, in Johannesburg, Suid-Afrika, oos van Hurlingham Gardens en Sandhurst en tydens die ou bedeling buite die stadsgrense van Johannesburg. Dit is omstreeks 1907 deur die magnaat I.W. Schlesinger aangelê, sowat drie jaar nadat hy £20 000 wins uit die verkoop van erwe in Parkhurst gemaak het.
Alfred Ntombela
Alfred Ntombela (gebore 3 April 1972) is 'n Suid-Afrikaanse akteur, wat bekendheid verwerf het in rolprente saam met Leon Schuster. Sy kenmerkende kort lengte het hom al verskeie kere die bynaam "Shorty" in rolprente besorg. Sy moedertaal is Zoeloe maar hy praat vlot Afrikaans en Engels.
Katrina Begin
Katrina Begin (gebore 10 Augustus 1982) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Remember the Daze (2007) en Second Chance Christmas (2017), en in die televisiereekse No Ordinary Family (2010) en Good Behavior (2016).
2015 Bahreinse Grand Prix
Die 2015 Formule Een Bahreinse Grand Prix is op 19 April 2015 op die Bahrein Internasionale Renbaan in Sakhir, Bahrein gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes gewen.
Ernő Dohnányi
Biografie
Dohnányi is gebore in Pozsony, Oostenryk-Hongarye (vandag Bratislava, hoofstad van Slowakye). Hy studeer aanvanklik musiek onder sy vader, 'n professor in wiskunde en 'n amateur-tjellis, en op 8-jarige leeftyd onder Carl Forstner, 'n orrelis by die plaaslike katedraal. In 1894, in sy sewentiende jaar, verhuis hy na Boedapest en skryf in aan die Franz Liszt Musiekakademie (Koninklike Nasionale Hongaarse Akademie van Musiek), waar hy klavier studeer onder István Thomán en komposisie onder Hans von Koessler, 'n neef van Max Reger.
Na 'n paar lesse by Eugen d'Albert, ook 'n student van Liszt, het Dohnányi in 1897 in Berlyn gedebuteer en is hy dadelik erken as 'n kunstenaar met groot verdienstelikheid. Soortgelyke sukses het in Wene gevolg, en op 'n toer deur Europa. Hy het in Londen gedebuteer tydens 'n Richter-konsert in Queen's Hall, met 'n uitvoering van Beethoven se Klavierconcerto No. 4. Hy was een van die eerste persone wat Bartók se meer toeganklike musiek gedirigeer en gepopulariseer het.
Gedurende die 1898-seisoen het hy die Verenigde State besoek en sy reputasie tydens sy debuutopvoering gevestig met die speel van Beethoven se klavierconcerto nr. 4, saam met die St. Louis-simfonieorkes. Anders as die meeste bekende pianiste van destyds het hy hom nie beperk tot solo-opvoerings en konserte nie, maar ook kamermusiekwerke gespeel. In 1901 het hy sy Simfonie nr. 1 voltooi, sy eerste orkeswerk. Alhoewel hy sterk beïnvloed is deur sy tydgenote, veral Brahms, het dit heelwat tegniese vaardighede vertoon wat aan sy eie toedoen en vernuf te danke was.
Dohnányi was aanvanklik getroud met Elisabeth "Elsa" Kunwald (ook 'n pianis), wat in 1902 vir hom 'n seun, Hans gebaar het. Hans was die vader van die Duitse politikus Klaus von Dohnányi en die dirigent Christoph von Dohnányi, wat vir 'n geruime tyd die musiekdirekteur van die Cleveland Simfonieorkes was. Hans het hom onderskei as 'n leier van die Duitse weerstandsbeweging in Duitsland, en is uiteindelik gedurende die finale stadiums van Tweede Wêreldoorlog tereggestel. Benewens Hans, het Dohnányi en Elsa Kunwald ook 'n dogter genaamd Greta gehad.
Na 'n uitnodiging deur die violis Joseph Joachim, 'n goeie vriend van Brahms, het Dohnányi van 1905 tot 1915 klas gegee aan die Hochschule in Berlyn. Daar het hy The Veil of Pierrette, Op. 18, en die Suite in F # mineur, Op. 19, geskryf. Na sy terugkeer na Boedapest het hy oor die volgende dekade in 'n groot aantal opvoerings verskyn, mees noemenswaardig in die Beethoven-feesjaar van 1920/1921.
Voordat die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, het Dohnányi 'n Duitse aktrise ontmoet en verlief geraak op haar (sy is ook beskryf as 'n sangeres). Die aktrise was Elsa Galafrés. Sy was met die Pools-Joodse violis Bronisław Huberman getroud. Die twee kon egter nog nie trou nie, want hul eggenote het geweier om van hulle te skei, maar desondanks het Dohnányi en Elsa Galafrés in Januarie 1917 'n seun, Matthew, gehad. Albei het later die nodige egskeidings verkry en gevolglik is hulle in Junie 1919 getroud. Dohnányi het ook Johannes, Elsa se seun by Huberman, aangeneem.
Gedurende die kortstondige bestaan van die Hongaarse Sowjetrepubliek van 1919 is Dohnányi aangestel as direkteur van die Akademie van Boedapest, maar enkele maande later het die nuwe tussentydse regering hom vervang met die violis Jenő Hubay, nadat Dohnányi geweier het om die pedagoog en komponis Zoltán Kodály te ontslaan vanweë Kodály se vermeende linkse politiek. In 1920, met Admiraal Horthy as regent van Hongarye, is Dohnányi egter aangewys as musiekdirekteur van die Boedapest Filharmoniese Orkes, en in die hoedanigheid het hy voorspraak gemaak vir die musiek van Béla Bartók, Zoltán Kodály, Leo Weiner en ander tydgenootlike Hongaarse komponiste. Dieselfde seisoen, in 1920, het hy die volledige klavierwerke van Beethoven opgevoer en verskeie van sy werke opgeneem. Hy het bekendheid verwerf as 'n briljante onderwyser. Sy leerlinge het Andor Földes, Mischa Levitzki, Ervin Nyiregyházi, Géza Anda, Annie Fischer, Edward Kilenyi, Bálint Vázsonyi, Georg Solti, Istvan Kantor, Georges Cziffra en Ľudovít Rajter (Dirigent. Dohnányi se peetkind) ingesluit. In 1933 het hy die eerste Franz Liszt Internasionale Klavierkompetisie georganiseer. In 1934 is Dohnányi weereens benoem tot direkteur van die Boedapest Musiekakademie, welke pos hy beklee het tot 1943.
In 1937 het Dohnányi vir Ilona Zachár onmoet, 'n getroude vrou met twee kinders. Teen hierdie tyd was hy reeds van sy tweede vrou, Elsa Galafrés, geskei. Hy en Ilona het as man en vrou deur die hele Europa gereis, maar eers wettiglik getrou nadat hulle hul in die Verenigde State gevestig het.
Vanaf 1949 het Dohnányi tien jaar lank onderwys gegee aan die musiekskool van Florida se staatsuniversiteit in Tallahassee, Florida. Hy en sy vrou Ilona het in 1955 Amerikaanse burgers geword.
In die VSA het hy bly komponeer en belanggestel in Amerikaanse folk music. Sy laaste orkeswerk (behalwe vir 'n verwerking in 1957 van sy Simfonie No. 2) was die American Rhapsody (1953).
Sy laaste openbare optrede op 30 Januarie 1960 was by Florida se staatsuniversiteit as dirigent van die universiteitsorkes in Beethoven se klavierkonsert nr. 4, met sy doktorale student, Edward R. Thaden, voor die klavier. Na die uitvoering het Dohnányi na New York gereis om 'n paar Beethoven-klaviersonates en korter klavierstukke vir Everest Records op te neem. Hy het vroeër reeds een van Mozart se concerto's in die vroeë dertigerjare in Hongarye (nr. 17, in G majeur, K. 453) opgeneem saam met die Boedapest Filharmoniese Orkes wat hy self gedirigeer het (vir Columbia), asook sy eie Variationen über ein Kinderlied vir klavier en orkes, Op. 25 (wat uitgereik is deur HMV in Engeland en RCA Victor in die Verenigde State), die tweede beweging van sy Ruralia hungarica, en 'n paar solo werke (maar geen Beethoven-sonates nie) op 78 opm; asook verskeie ander werke, insluitende Beethoven se Klaviersonate No. 17 en Haydn se F mineur variasies, op vroeë mono-LP's.
Dood
Dohnányi is tien dae later, na sy finale optrede, op 9 Februarie 1960 in New York Stad aan longontsteking oorlede, en is begrawe in Tallahassee, Florida, waar hy aan die universiteit onderwys gegee het vir tien jaar.
Komposisies
Dohnányi se komposisiestyl was persoonlik, maar baie konserwatief. Sy musiek onderskryf grotendeels die Neo-romantiese idioom. Alhoewel hy elemente van Hongaarse volksmusiek gebruik het, word hy nie beskou as 'n nasionalistiese komponis, soos wat met Bartók of Kodály die geval is nie. Sommige karakteriseer sy styl as tradisioneel hoofstroom Euro-Germaans in die Brahmsiaanse styl, eerder as spesifiek Hongaars, terwyl ander Brahms nie eien in sy musiek nie. Die beste van sy werke is miskien sy Serenade in C majeur vir stryktrio, Op. 10 (1902) en sy Variationen über ein Kinderlied vir klavier en orkes, Op. 25 (1914).
Porterville
duimnael|links|330px|Die NG kerk op Porterville is ontwerp deur die eerste Afrikaanse argitek, [[Wynand Louw.]]
Porterville is 'n dorp in die Wes-Kaap om die Bergrivier Munisipaliteit, aan die voet van die Olifantsrivierberge, 27 km suidoos van Piketberg en 155 km noordoos van Kaapstad.
Geskiedenis
Die dorp is in 1863 op die plaas Pomona, voorheen Willemsvallei, uitgelê. Die oorwegend bruin laerskool hier dra die naam Willemsvallei. Dit het munisipale status verkry in 1903 en is vernoem na William Porter, prokureur-generaal van die Kaapkolonie van 1839 tot 1866.
Wapen
Porterville se munisipale raad het in 1969 'n wapenverlening van die Kaaplandse provinsiale administrateur verkry: In goud, 'n golwende blou dwarsbalk in die skildhoof regs vergesel van 'n rooi disablom en oor alles heen 'n horing van oorvloed van silwer waaruit 'n geblaarde druiwetros en koringare van natuurlike kleur kom. Die helmteken was 'n olifant, en die wapenspreuk "Felicitas et justitia". Die wapen is in 1972 by die Buro vir Heraldiek geregistreer.
Ekonomie
Dit is die sentrum van 'n landbougebied wat graan, wyn en vrugte lewer.
NG kerk
Die plaas Willemsvallei, wat geleë was in die wyk Vier-en-twintig Riviere, was aanvanklik deel van die gemeente Tulbagh en het later onder die gemeente Piketberg geval. In 1860 het die plaas Willemsvallei in die besit gekom van ene mnr. Frederick John Owen, wat in 1863 'n deel van die plaas in erwe laat opmeet en aan die publiek verkoop het. So is die grondslag van die nuwe dorp gelê. In 1869 is die eerste dagskool deur bemiddeling van ds. (later professor) P.J.G. de Vos, destyds predikant van Piketberg hier gestig. Ds. C. Rabie, wat ds. De Vos in 1869 op Piketberg opgevolg het, word as die vader van die plaaslike gemeente beskou. Op 25 Februarie 1879 is die gemeente Porterville van Piketberg afgestig. Prop. M.C. Mostert is op 4 Maart 1881 as eerste leraar georden en bevestig. Ds. Mostert het die gemeente tot op 6 September 1920 bearbei. Intussen is 'n tweede kerkgebou in 1891 ingewy. Dit het spoedig te klein geword totdat die derde en huidige kerkgebou op 18 November 1925 ingewy is. Dit word beskou as een van die sierlikste en stewigste kerkgeboue in die Wes-Kaap en is deur die vermaarde argitek Wynand Louw ontwerp.
Erik I van Denemarke
Erik I van Denemarke of Erik die Goeie (Deens: Erik Ejegod; omstreeks 1060, Slangerup, Denemarke – 10 Julie 1103, Ciprus)   was van sy broer Olaf I se dood in 1095 koning van Denemarke. Hy was die seun van Sven I en sy vrou, Gunhild Sveinsdotter. Hy het getrou met Boedil Thurgotsdatter.
Hy is gebore in Slangerup, Denemarke. Tydens die bewind van sy halfbroer Knoet IV van Denemarke het hy hom ywerig ondersteun. Hy het egter op die koninklike plaas gebly toe Knoet na Odense gereis het waar hy vermoor is. Ná sy dood het Erik gevlug. Olaf is gekies as koning van Denemarke, maar hy het net ’n kort rukkie regeer. Daarna is Erik as koning gekies.
Bewind
Erik was gewild onder sy onderdane en die droogtes tydens Olaf se dood het gewyk. Baie het dit gesien as ’n teken van God dat Erik die regte koning vir Denemarke was.
Hy was ’n luidrugtige man wat gehou het van partytjies. Hy was ’n sterk ondersteuner van koninklike mag, maar was ’n goeie diplomaat wat enige botsings met die boere vermy het. Hy het hardhandig opgetree teenoor diewe en seerowers.
In 1103 het hy aangekondig dat hy op ’n pelgrimstog na Israel vertrek. Hy het sy seun Harald Kejsa aangewys as regent. Erik en sy vrou het saam met ’n groot geselskap deur Rusland na Konstantinopel gereis waar hy ’n gas van die keiser was. Terwyl hy daar was, het hy siek geword, maar in elk geval na Ciprus vertrek. Hy is op 10 Julie 1103 in Paphos, Ciprus, dood en die koningin het hom daar laat begrawe. Hy was die eerste koning wat op ’n pelgrimstog gegaan het nadat Jerusalem tydens die Eerste Kruistog verower is. Koningin Boedil het ook siek geword en sy is in Jerusalem dood.
Kinders
Erik en Boedil het een wettige seun, Knoet, gehad. Harald Kesja was Knoet se halfbroer. Erik het twee buite-egtelike seuns gehad: Eric II Emune en Benedict.
Knoet was ’n gewilde prins. Hy is op 7 Januarie 1131 vermoor deur Erik se broerskind Magnus, die seun van koning Niels, wat Knoet beskou het as ’n moontlike mededinger om die troon. Knoet is dood ’n paar dae voor die geboorte van sy seun, Waldemar, wat van 1157 tot 1182 koning van Denemarke was.
Vyfster
Vyfster was 'n Afrikaanse televisiedrama wat van 1982 deur die SAUK uitgesaai is. Die regisseur was Regardt van den Bergh terwyl Johann Potgieter die draaiboek geskryf het. Die TV-reeks speel in 'n tronk af en handel oor die wel en wee van die gevangenes en tronkbewaarders. Die rolprent Skollie was vrygestel tussen seisoen 1 en 2. Dit is later opgevolg met die rolprent, getiteld Vyfster: die slot (1985). Baie mense was ontstoke oor die TV-reeks se stomp einde.
Die kenmerkende temawysie van die program is deur die Suid-Afrikaner Lloyd Ross geskryf en opgevoer.
Akteurs
Van die akteurs wat hierin verskyn het is:
Bees
'n Bees is 'n groot gedomestikeerde, gras-etende hoefdier. In algemene taalgebruik sluit beeste ook koeie, bulle, osse, verse en kalwers in.
Beeste word gewoonlik as vee aangehou vir hulle vleis (bees- en kalfsvleis), as suiweldiere vir melk en ander suiwelprodukte, en as werkdiere vir die sleep van karre, ploeë en dies meer (gewoonlik word osse hiervoor gebruik). Ander produkte sluit in leer en mis vir bemesting en biobrandstof.
In sommige lande, soos Indië en Nepal, word beeste as heilig geag. Afrika het omtrent 20 000 000 stuks beeste, waarvan baie op tradisionele wyse grootgemaak is. In tradisionele gemeenskappe word beeste soms as betaalmiddel gebruik en dui op die eienaar se rykdom en status in die samelewing.
Bevolking
In 2021, word die wêreld se beesbevolking word op ongeveer 1,53 miljard geskat.
Beesrasse
Van die vroegste tye af was beeste as gevolg van hul melk- en vleisproduksie vir die mens van groot ekonomiese waarde. Beeste se velle word op groot skaal vir die vervaardiging van leerartikels gebruik en beesmis speel 'n belangrike rol in die bemesting van landbougrond. In sommige lande word beeste nog as trekdiere gebruik.
Vleisrasse
Beesrasse wat vir slagdoeleindes geteel word, word vleisrasse genoem. Hierdie beeste is gewoonlik swaar en lewer baie vleis. Die verskillende beesrasse wat vir slagdoeleindes in Suid-Afrika geteel word, is die Afrikanerbees, die Aberdeen-Angus, die Brahman, die Charolais, die Galloway, die Hereford, die Korthoring en die Sussex.
Wat getalle betref, is die Afrikanerbees die belangrikste vleisras in die hele Suid-Afrika, en hierdie bees sal nog 'n aansienlike tyd die grondslag van die land se vleisbedryf vorm. Die Afrikaner word hoofsaaklik in die oostelike en westelike mieliestreke van die land gevind, maar ook in bergagtige streke van die Hoëveld en die sentrale en suidelike dele van die Vrystaat.
Groot kuddes beeste word ook in die Bosveld en Griekwaland-Wes aangetref. Die Hereford word hoofsaaklik in die westelike mieliestreke van Suid-Afrika gevind en in mindere mate in die oostelike mieliestreke. In die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal kom die Korthoring algemeen voor. Ander vleisrasse, soos die Aberdeen-Angus, Drakensberger en Bonsmara, word ook in verskeie gebiede in Suid-Afrika aangetref. Die Bonsmara is ontwikkel deur kruisteling van die Afrikaner, die Korthoring en die Hereford.
Nog 'n interessante, unieke Suid-Afrikaanse ras is die Ngunibees, bekend vir sy vrugbaarheid en weerstand teen siektes. Hul voorgeslagte is tussen 600 en 1400 n.C. deur die Ngunimense (Zoeloes, Xhosas, Ndebele en Swazi's) na Suider-Afrika gebring tydens hul migrasie. Die Nguni word gekenmerk deur hul veelkleurige vel met verskillende patrone, en is aangepas vir hoëveldse weiding.
Melkrasse
Beeste wat uitsluitlik vir die produksie van melk geteel word, is melkrasse. As gevolg van jarelange seleksie en kruisteling kan hierdie beeste meer melk produseer as wat nodig is om 'n kalf groot te maak. 'n Goeie melkkoei lewer in haar laktasieperiode, wat gewoonlik sowat tien maande lank is, gemiddeld 4 500 liter melk. Dit is egter nie ongewoon vir 'n koei om dubbel die hoeveelheid melk te lewer nie.
Die melkrasse wat in Suid-Afrika voorkom, kom almal van Europa. Die bekendstes hiervan is die Jersey, die Fries, die Guernsey en die Ayrshire. Friese is die melkras wat die meeste in Suid-Afrika voorkom. Hulle lewer makliker as enige ander melkras tussen 9000 en 13 000 liter melk tydens 'n laktasieperiode. Omdat die Fries swaar en stewig gebou is, kan die ras ook vir slagdoeleindes gebruik word.
Friese is kenmerkend swart en wit. Jerseybeeste kom van die Kanaal-eiland Jersey en is die tweede grootste melkras in Suid-Afrika. Hierdie bees se kleur kan wissel van goudbruin tot swart. Jerseys se melk is baie ryk en kan tussen 5 en 6 % bottervet bevat, in vergelyking met die gerniddelde 4 % bottervet by ander melkrasse.
Dubbeldoelrasse
Beeste wat goeie slag- en melkresultate lewer, is bekend as dubbeldoelrasse. In Suid-Afrika word onder andere die Braunvieh (of Bruin Switser), die Rooi Poenskop, die Melkkorthoring, die Pinzgauer en die Simmentaler vir albei doeleindes geteel. Die Bruin Switser is uit Amerika en Switserland na Suid-Afrika ingevoer.
In Switserland is hierdie dier as 'n driedubbeldoelras ontwikkel, naamlik vir melk-, vleis- en werkdoeleindes. Die Bruin Switser het 'n donker- of ligbruin kleur. Saam met die Bruin Switser vorm die Pinzgauer en die Sirnmentaler 'n deel van die sogenaamde Hooglandrasse, wat in Suid-Afrika baie gewildheid geniet. Daar is eers in die afgelope dekade baie aandag aan die teling van Pinzgauers in Suid-Afrika gegee, omdat daar gevind is dat hierdie ras uiters aanpasbaar is by die land se klimaatstoestande.
Beesboerdery
Die bestuur van 'n beesplaas, veral 'n plaas met melkbeeste, is 'n hoogs gespesialiseerde taak. Melkkoeie is sensitiewe diere wat nie hul beste sal lewer as hulle nie reg gehanteer en versorg word nie.
Melk
Een van die noodsaaklikste voedingstowwe van die mens is melk. Hierdie vloeistof bevat al die noodsaaklikste voedingstowwe wat die mens nodig het om gesond te bly. Koeie word gewoonlik twee maal per dag gemelk - soggens vroeg en saans. Koeie moet onder uiters higiëniese toestande gemelk word om die melk skoon en gesond te hou, maar ook om die verspreiding van siektes te verhoed. Koeie se uiers word deeglik gewas voordat hulle gemelk word.
Alle melkapparaat word ook gewas en daarna gesteriliseer, ook met die oog daarop om die verspreiding van siektes te verhoed. Koeie kan met die hand of met melkmasjiene gemelk word. Op groot melkplase word die koeie gewoonlik met masjiene gemelk. Sodra die koeie gemelk is, word die melk van die stal na die melkery gebring, waar dit deur 'n melkdoek oor 'n verkoeler gegooi word. Koeie se melkproduksie kan baie verskil - van sowat 2 250 liter tot 13 500 liter per jaar.
Voeding
'n Koei moet goed gevoer word om te sorg dat haar melkproduksie nie afneem nie, of in die geval van vleisrasse, om toe te sien dat die dier se gewig konstant bly. Die sukses van 'n beesboerdery hang af van die manier waarop die boer sy beeste voer en versorg. Minderwaardige vee moenie duur rantsoene kry nie, en goed geteelde beeste moet vanselfsprekend nie minderwaardige voer kry nie. Die belangrikste voedingstowwe wat in die rantsoene van beeste teenwoordig moet wees, is koolhidrate, proteïene, vitamiene en minerale.
Graansoorte soos mielies, sorghum, hawer, rog en gars maak meer as 50 % van die bees se rantsoene uit en is ryk aan koolhidrate. Hierdie graansoorte is 'n baie belangrike deel van beesvoeding en is 'n goeie bron van energie. Proteïenvoedsel vir beeste word verkry van vleis-, vis-, en karkasmeet, grondboon-, sonneblom- en sojaboonkoek, ens. Die gehalte van die beeste se proteïenvoedsel is van minder belang as wat dit byvoorbeeld by enkelmaagdiere sou gewees het. Vanweë die bees se vierdelige maag kan alle aminosure opgeneem word.
Die belangrikste mineraalelemente in beeste se rantsoene is fosfor, kalsium, natrium, yster, chloor, koper en kobalt. Van hierdie mineraalelemente word by die diere se kragvoer gevoeg. As beeste se basiese voersoorte (minerale is hierby ingesluit) en die proteïenvoersoorte met mekaar in bepaalde verhoudings gemeng word, kan kragvoere met 'n spesifieke proteïeninhoud berei word.
Graaff Electric Lighting Works
Die Graaff Electric Lighting Works-kragstasie is 'n hidro-elektriese en stoomkragsentrale wat in 1920 buite werking gestel is in Kaapstad, Suid-Afrika op die terrein van die Moltenodam.