Eugène_Marais
Poësie
Tydens sy verblyf in die Waterberge skryf hy ’n paar belangrike gedigte, wat insluit Waar Tebes in die stil woestyn. In hierdie gedig spreek hy die begeerte uit om terug te keer na die natuur, waar hy weer rus sal vind. Die spesifieke natuurstreek is waarskynlik die omgewing van Louis Trichardt. Hier vloei die Mpamarivier en Tebes was vroeër die naam van ’n koppie in dieselfde landstreek. Hierdie gedig word in Maart 1919 in Die Boerevrou gepubliseer en daarna verskyn verskeie gedigte vanaf 1921 tot 1933 in publikasies soos Die Brandwag, Die Boerevrou, Die Burger, Die Huisgenoot en Ons Vaderland. Hy lewer verder verskeie gedigte wat reeds klassiek geword het in Afrikaans, wat insluit Die dans van die reën (hierdie gedig en die ander San-gedigte in Dwaalstories is die eerste nie-metriese verse in Afrikaans), Skoppensboer en Mabalêl (onderskeidelik die eerste geslaagde Afrikaanse ballades volgens Franse en Germaanse voorbeelde). Mabalêl word baie gewild weens die musikaliteit en eenvoudige verhaallyn, waarin die epies-dramatiese telkens onderbreek word met die liriese en beskouende. Dit vertel die verhaal van ’n jong meisie wat gaan water haal by die rivier, waar die krokodil lê en wag. Die dans van die reën beskryf die verrukking van die primitiewe woestynbewoners en diere oor die koms van die reën, met die beeld van ’n dansende jong vrou (simbool van vrugbaarheid) wat die koms van die reën voorstel. Opvallend is dat Marais hier glad nie gebruik maak van normale poëtiese middele soos rym en ’n vaste metrum nie, terwyl die versreëls van wisselende lengte is. Die struktuur wat verskaf word deur die volgehoue personifikasie en die logiese progressie van die gedig bind dit egter bevredigend, terwyl die atmosfeerskepping met die majestueuse beelding en eindelike triomfantelike aankoms van die reën sorg vir ’n aangrypende uitbeelding van hierdie natuurverskynsel. Ook Die towenares uit Dwaalstories het nie vaste rym en metrum nie, maar word subtiel en effektief tot eenheid verbind deur die progressie van gedagtegang, woordherhaling en klankmiddele. Skoppensboer verskyn oorspronklik in Die Brandwag van 25 Mei 1921 en is ’n voorbeeld van die Middeleeuse vaganteballade met sy vaste dissipline van drie strofes, elk met ’n refrein, en ’n envoi, ook met dieselfde refrein. Die gedig beeld die teenstelling uit tussen die aardse genot en die verganklikheidsmotief, met die lewe wat gesien word as ’n wrang komedie en die dood wat oor alles triomfeer. ’n Gedig soos Is daar nog trane? (geskryf na aanleiding van ’n besoek aan ’n Belgiese hospitaal vir ongeneeslike kinders) kan ook beskou word as ’n vroeë voorloper van die geding-met-God gedigte van die Dertigers. Hierin word lyding gesien as die kern van die menslike bestaan en teenoor die lydende mensdom staan ’n onverskillige God wat nie die mens se smeekstem kan of wil hoor nie. Diep Rivier (wat oorspronklik verskyn as deel van die gelyknamige spanningsverhaal in die bundel Die leeus van Magoeba) kan ook beskou word as een van sy beste gedigte, met die doodsverlange wat treffend daaruit spreek. In die verhaal is dit die lied van Juanita Perreira, ’n jong vrou van gemengde bloed, na aanleiding van haar onbeantwoorde liefde vir ’n blanke man en haar doodsbegeerte na aanleiding hiervan. Die lied van Suid-Afrika stel Suid-Afrika voor as bose stiefmoeder van die Afrikanervolk, wat onverskillig staan teenoor die leed van haar kinders en van haar onderdane slegs onkritiese trou eis, vir sy tyd ’n gewaagde ideologie. Die digter sien in hierdie gedig pyn as noodsaaklike lewensbeginsel en die sleutel tot die geheim van die natuur. P. du P. Grobler toon in sy boek Verkenning aan dat hierdie gedig ’n verwerking is van Emily Lawless se Engelse gedig After Aughrim, alhoewel Marais se gedig in die algemeen ’n verbetering is van die oorspronklike. Die swarte dood is ’n verwerking van ’n gedig van die onbekende Duitse digter Hermann Lingg, wat die Middeleeue en die dood deur die pes as onderwerp het. Hy lewer ook verse vir kinders, met Klaas Vakie wat uitmunt in sy uitbeelding van hierdie mannetjie wat die slaap bring as ’n geslepe en spookagtige karakter.