cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Gregorius XII
Pontifikaat
Aanvanklik het Gregorius na sy verkiesing toenadering gesoek by Benedictus. In 'n brief gedateer 12 Desember 1406 stel Gregorius Benedictus in kennis van sy verkiesing en dui aan dat hy sou aftree as Benedictus dieselfde sou doen. 'n Vergadering is gereël in Savona, Italië. Gregorius se familie en koning Ladislaus het die pous egter verhinder om dit by te woon. Gregorius was self ook bang dat die teenparty van Benedictus hom gevange sou neem. Benedictus het ook aangedui dat hy nie sou bedank nie.
Die stagnasie het die kardinale ontevrede gemaak en hulle het Gregorius aan sy belofte herinner. Om te verhinder dat die kardinale agter sy rug iets aan te vang het die pous 'n vergadering op 4 Mei 1408 in Lucca en verbied hulle om die stad te verlaat. Om sy steun in die kollege van kardinale te vergroot stel hy vier nuwe kardinale aan waarvan twee sy familielede was. Onder die nuwe kardinale was ook die latere Pous Eugenius IV. Die aanstellings was teenstrydig met sy belofte om nie nuwe kardinale aan te stel nie.
Konsilie van Pisa
Sewe kardinale het in die geheim uit Lucca vertrek en gaan onderhandel met die (pseudo-) kardinale van Benedictus. Hulle besluit om 'n konsilie in Pisa te hou waar beide pouse aanwesig sou wees. Deur die twee bestaande pouse dan af te set sou die kardinale dan gesamentlik 'n nuwe pous kies. Gregorius en Benedictus het egter nie die konsilie bygewoon nie. Die kardinale set toe beide af op 5 Junie 1409 onder beskuldiging van skeuring, kettery en meineed. Hulle verkies toe Petrus Philargus as Teenpous Alexander V op 26 Junie 1409. Nou was daar drie pouse te wete:
Gregorius stel nog tien ander kardinale aan en hou 'n konsilie in Cividale del Friuli by Aquileia op 6 Junie 1409, wat sleg bygewoon word deur biskoppe. Die konsilie veroordeel Benedictus en Alexander as kerkskeurders, maar dit het nie veel gevolg gehad nie.
Konsilie van Konstanz
Uiteindelik bring die konsilie van Konstanz (1414 – 1418) wat op aandrang van keiser Sigismund van die Heilige Romeinse Ryk bymekaar geroep is, die oplossing vir die probleem. Gregorius XII het die konsilie goedgekeur sodat besluite wettig sou wees en is op die byeenkoms verteenwoordig deur Carlo I Malatesta. Op 4 Julie 1415 dien Malatesta Gregorius se bedanking in en dit word deur alle kardinale aanvaar. Die kardinale wat Gregorius aangestel het bly kardinale, tot groot verligting van die Correr-familie. Ook Benedictus XIII word afgeset en hy lewe in ballingskap in Spanje tot sy dood in 1423. Ook Teenpous Johannes XXIII die opvolger van Alexander V word afgeset op 20 Maart 1417 en lewe in ballingskap. Sodoende kom 'n einde aan die Westerse Skisma.
Gregorius word benoem tot kardinaal-biskop van Port Santa Rufina. Daar is besluit om geen nuwe pous te kies totdat Gregorius oorlede is. Gregorius sterf op 18 Oktober 1417 en word op 11 November 1417 opgevolg deur Pous Martinus V.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Enzo Mari
Loopbaan
Mari is gebore in Novara, Italië en studeer aan die Brera Academy in Milaan, Italië, van 1952-1956.
In die 1960's publiseer hy 'n reeks boeke, waaronder 'The Apple and the Butterfly', 'n woordelose boek met skilderye wat die verhaal van 'n ruspe en 'n appel uitbeeld.
In die 1970's het hy die kunsbeweging Nuova Tendenza gestig as professor aan Società Umanitaria, ook in Milaan. Ook in daardie dekade het hy die Sof Sof-stoel en die "Box" -stoel ontwerp.
In 1974 het Enzo Mari die boek Autoprogettazione gemaak, wat handel oor die DIY-konstruksie van meubels.
Mari het onderrig gegee aan die Universiteit van Parma, die Accademia Carrara, Politecnico di Milano en ISIA (Florence), die Hochschule der Künste (Berlyn) en die "Hochschule für angewandte Kunst" in Wene.
Hy het verskeie werke in die Museum of Modern Art ( New York ) uitgestal. Hy het retrospektiewe vertonings in Turyn, Italië, en 'n belangrike aanbieding van sy werk in die 'Adhocracy'-vertooning tydens die eerste Istanbul-ontwerpbiennale aangebied. Daarbenewens vertoon die Triennale in Milaan 'n huldeblyk aan Mari.
Mari is oorlede op 19 Oktober 2020 weens COVID-19 tydens die pandemie in Italië. Sy vrou Lea Vergine is 'n dag later oorlede, ook as 'n gevolg van COVID-19.
Aanhalings
- "Vorm is alles."
- "Ontwerp is dood."
- "Ek wil modelle skep vir 'n ander samelewing."
Legrand
Legrand is 'n Franse nywerheidsgroep wat histories in Limoges in Limousin gestig is en een van die wêreldleiers op die gebied van produkte en stelsels vir elektriese installasies en inligtingsnetwerke is.
Legrand het voortgegroei danksy meer as 140 verkrygings regoor die wêreld, om 'n wêreldleier op die gebied van elektriese toerusting te word, met meer as 215 000 produkverwysings, liggings in 90 lande en verkope in 180 lande (2017) op al vyf kontinente. In 2011 was Legrand die wêreld se nommer-1 in sokstukke en skakelaars met 20% van die wêreldmark en wêreld nommer-1 in kabelbestuur (15% van die wêreldmark) en het 76% van sy verkope in die buiteland gegenereer (35% in opkomende lande).
Xonxadam
Die Xonxadam is is 'n besproeiingsdam geleë in die Wit-Keirivier, Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dam is in 1972 voltooi met die wal wat 48 m hoog is, en het 'n bakmaat van 158,5 miljoen m3.
Die Wit-Keirivier stort oor die Glen Grey-waterval net voor dit die dam invloei. Die naaste groot dorp is Queenstown.
Tara Sands
Tara Sands (gebore 20 September 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Pokémon (1997), Cartoon Cartoon Fridays (2000), ''Yu-Gi-Oh! Duel Monsters (2000), en Barbie: Life in the Dreamhouse'' (2012).
Mercedes-Benz M256 enjin
Die Mercedes-Benz M256-enjin is 'n turboaangejaagde inlynsessilinderenjin wat sedert 2017 vervaardig word toe dit die eerste keer in die W222 S450 bekendgestel is. Dit vervang die vorige M276 V6-enjin.
Peter Belli
Peter Belli (gebore 19 Junie 1943 - 8 Junie 2023) was 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bølle Bob og Smukke Sally (2005) en We Shall Overcome (2006), en in die televisiereeks Sonny Soufflé chok show (1986).
Ruth Chatterton
Ruth Chatterton (24 Desember 1892 – 24 November 1961) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sarah and Son (1930), The Rich Are Always with Us (1932), Frisco Jenny (1932), en Dodsworth (1936).
Shannen Doherty
Shannen Doherty (gebore 12 April 1971) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Secret of NIMH (1982), Heathers (1988), en Mallrats (1995), en in die televisiereeks Charmed (1998).
Romeinse Ryk
Die Romeinse Ryk (Latyn: IMPERIVM ROMANVM) verwys na die gebied wat tussen 27 v.C. en die 5de en 6de eeu n.C. deur 'n reeks van keisers geregeer is. Dit was een van die grootste ryke in die wêreldgeskiedenis en die bevolking het gegroei tot 'n geskatte 50 tot 90 miljoen. Gebiede wat 'n deel van die ryk was, het gestrek vanaf Brittanje tot Egipte en het vele nasies en kulture ingesluit. Geskiedkundiges verdeel die geskiedenis van die Romeinse Ryk meestal in drie groot tydperke - die monargie of koningstyd, die republiek en die keiserryk. Die geskiedenis van die Romeinse monargie, wat eeue lank bestaan het, is in 'n wasigheid gehul. Groot dele daarvan is net in die vorm van stigtingsmites oorgelewer waarin Rome se bestaan vir latere generasies gelegitimeer is. Argeologiese vondse dui daarop dat die gebied van Rome ten minste vanaf die tweede millennium v.C., die Bronstydperk dus, bewoon was. Antieke Romeine gee die stigtingsdatum van hul stad en die regentskap van die eerste Romeinse koning, Romulus, as die middel van die 8ste eeu v.C. aan.
Lubisidam
Die Lubisidam is geleë in die Indwerivier in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dam is in 1968 voltooi met 'n wal wat 51 m hoog is en 'n bakmaat van 156 miljoen m3. Die dam is 20 km noord van Qamata. Water uit die dam word in die rivier losgelaat wat weer by die Lantekeerwal in 'n 29 km lang kanaal afgekeer word. Die water word gebruik vir besproeiing in die distrik St. Marks.
Romeinse Ryk
Wat Rome se groei tot 'n wêreldryk van ongekende formaat des te meer opspraakwekkend maak, is die feit dat die Romeine betreklik laat tot die toneel van Mediterreense moondhede toegetree het. Hul opstyging tot 'n streeksmoondheid in die laaste eeue v.C. val saam met 'n lang tydperk van algemene instabiliteit in die Mediterreense wêreld. Op 'n baie geskikte moment in die geskiedenis het Rome met sy fondament van republikeinse instellings en sy gedissiplineerde strydmag die kans gegryp om sy mededingers een na die ander met die militêre slaankrag van sy legioene uit te skakel.
Strekking
Met die Middellandse See as sy sentrum (waarna Romeine treffend as Mare nostrum of "Ons see" verwys het), het die Romeinse Ryk in die vroeë 2de eeu n.C. sy grootste strekking bereik en oor 'n afstand van sowat drieduisend myl noord-, suid- en ooswaarts gestrek - vanuit die huidige Engeland, die Atlantiese kusgebiede van Wes-Europa, en Germanië (groot dele van die huidige Duitsland) die Nyl rivierop, en tot Sirië en Armenië. Die getal elite-amptenare, wat die uitgestrekte imperium vanuit Rome en die provinsiale sentra bestuur het, word deur historici op net sowat 350 beraam, terwyl gewapende magte van tussen 350 000 en 400 000 die ryk teen interne en bedreigings van buite beskerm het.
Eenderse klimatiese omstandighede, 'n agrariese ekonomie en 'n gemeenskaplike Grieks-Romeinse kulturele basis het gemeenskappe langs die grootste deel van die Mediterreense kus in meerdere of mindere mate saamgesnoer. 'n Gebrekkige vervoer- en kommunikasieinfrastruktuur het nogtans beteken dat sommige provinsies nie ten volle in die seëninge van die Romeinse beskawing kon deel nie. So word beraam dat slegs sowat 'n vyfde van die geskatte bevolking van sestig miljoen gedurende Hadrianus se regering 'n lewenstyl kon voer wat nie tot eenvoudige bestaansboerdery beperk was nie.
Die bevoordeelde gemeenskappe was hoofsaaklik saamgetrek in sowat 2 000 stedelike nedersettings langs die kuslyne, riviere en naby strategiese landroetes en bergpasse. Die grootste digtheid van sulke nedersettings is in die Noord-Afrikaanse provinsies, die kernland Italia en die kusgebiede van Asia Minor (Klein-Asië) aangetref.
Oorkant die ryksgrense was vasalstate en gebiede van stamme geleë wat ekonomiese bande met die Romeinse wêreld gehandhaaf en politieke alliansies gesluit het, maar ook vyandelik gesinde stamme en nomadiese volksgroepe.
Geskiedenis
Rome se politieke bedeling het met verloop van tyd van 'n monargie in 'n republikeinse bedeling en uiteindelik in 'n keiserryk verander. Die Romeinse Ryk het ongeag die verskeidenheid van sy volke, tale en godsdienste tot 'n gemeenskaplike staat, lewensvorm en universele staatsidee ontwikkel, wat as 'n imperium sine fine ("'n ryk sonder grense") gedefinieer is.
Die Romeinse Ryk het sy grootste uitbreiding onder die heerskappy van keiser Trajanus bereik en destyds oor drie vastelande gestrek: die Mediterreense gebiede rondom die Middellandse See, Gallië, groot gedeeltes van Brittanje en die gebiede rondom die Swartsee. Rome het sodoende die meeste van die gebiede oorheers wat destyds in die Mediterreense wêreld bekend was.
Handel, kuns en kultuur het in die tydperk van die Romeinse Ryk in baie van sy gebiede 'n eerste bloeitydperk beleef en die lewensgehalte, die vlakke van geletterdheid en die bevolkingsyfers het eeue lank ongeëwenaar in Europa gebly.
Die Romeinse Ryk het 'n groot kulturele en taalkundige invloed op die gebiede binne en oorkant sy grense uitgeoefen. Terwyl die weste van die ryk gelatiniseer is, het die Romeinse invloed in die oostelike gebiede met Grieks-Hellenistiese en Oosterse elemente vermeng.
Latyn, die inheemse taal van die stad Rome en sy omgewing (die gewes Latium, wat ook sy naam aan die taal gegee het), het die amptelike taal van die ryk geword, maar gedeeltelik ook elemente van ander tale bewaar. Die taal van die Romeine is in Europa nog baie eeue ná die ondergang van die Romeinse Ryk tot in die barok-tydperk as 'n wetenskapstaal gebruik. In die Rooms-Katolieke Kerk het Latyn tot met die Tweede Vatikaanse Konsilie die taal van die mis gebly. Baie wetenskappe, soos geneeskunde en biologie, gebruik en skep nog steeds (Grieks-)Latynse vakterme.
Uit die Latynse taal het uiteindelik die moderne Romaanse tale van Europa ontwikkel, waarvan Italiaans, Frans, Spaans, Portugees, Katalaans en Roemeens die belangrikstes is. Baie Latynse leenwoorde is deur Germaanse en Slawiese tale oorgeneem.
Die Romeinse reg het 'n groot invloed op die moderne reg, veral die privaatreg, uitgeoefen.
Schöneberg
Schöneberg is 'n stadsdeel in die Berlynse distrik Tempelhof-Schöneberg. Tot en met 31 Desember 2000 het Schöneberg 'n selfstandige distrik gevorm wat naas die naamgewende stadsdeel ook Friedenau ingesluit het. Die distrik Schöneberg is as gevolg van 'n administratiewe hervorming op 1 Januarie 2001 met die destydse distrik Tempelhof saamgesmelt.
Dactylospongia elegans
Dactylospongia elegans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dactylospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Thiele.
Schöneberg
Bekende besienswaardighede in Schöneberg sluit die Rathaus Schöneberg (die vroeëre regerings- en parlementsgebou van Wes-Berlyn), die grootste afdelingswinkel op die vasteland van Europa Kaufhaus des Westens (KaDeWe) en die historiese werkersbuurt Rote Insel in.
Geografie
Schöneberg is 'n dig beboude stadsdeel in die suidelike middestad van Berlyn wat by die oorgang van die Berlyn-Warskouse Oerstroomvallei na die Teltow-hoogplato geleë is. Op verskillende plekke in die stadsdeel is die hellings, wat daaraan verbonde is, duidelik waarneembaar. Die oostelike uitloper van 'n sytak van die glasiale Grunewaldmere-vallei is eweneens in die stadsdeel geleë en word veral in die Rudolph-Wilde-park sigbaar.
Schöneberg grens in die noorde aan Tiergarten, in die ooste aan Kreuzberg en Tempelhof, in die suide aan Steglitz, in die weste aan Friedenau en Wilmersdorf en in die noordweste aan Charlottenburg.
Stigting en etimologie
Schöneberg is waarskynlik in die eerste derde van die 13de eeu as 'n sogenaamde straatdorp ('n nedersetting met 'n enkele hoofstraat waarlangs huise opgerig is) deur Duitse setlaars gestig. Die oorspronklike dorpskern was langs die huidige hoofstraat, Hauptstraße (wat deel uitgemaak het van die grootpad tussen Berlyn en Potsdam en reeds op 13de eeuse kaarte as belangrike handelsroete aangedui is), tussen Dominicus- en Akazienstraße geleë. Aan die noordkant het die ou dorpskerk van Schöneberg ontstaan. Die eerste historiese verwysing na die dorp as villa sconenberch dateer van 3 November 1264 toe markgraaf Otto III vyf hoewe grond in Schöneberg aan die nonneklooster te Spandau geskenk het.
Alhoewel Schöneberg op hoër geleë terrein aan die noordelike rand van die Teltow gestig is, is die dorpsnaam waarskynlik nie van hierdie heuwel afgelei nie, maar is bewus as aantreklike benaming gekies om setlaars na die streek te lok. Anders as daar oorspronklik aangeneem is, was die ooswaartse migrasie van Duitse setlaars nie die resultaat van 'n vinnige bevolkingsgroei en -oorskot nie. Die vestiging van setlaars was vir destydse heersers eerder 'n moontlikheid om hul heerskappy oor 'n bepaalde gebied uit te bou en te verstewig. So kom samestellings met Schön- ("mooi, aantreklik"), Licht-, Grün-, Rosen-, Sommer- en Reichen- in talle variante as dorpsname in Brandenburg voor.
Die sogenaamde Landbuch ("Landboek"), wat in 1375 in opdrag van keiser Karel IV saamgestel is, is 'n belangrike bron oor die vroeë geskiedenis van Schöneberg. Dit bevat 'n verwysing na die dorp as Schonenberge/Schonenberch/Schonenberg met 'n oppervlak van 50 hoewe, waarvan twee parogie- en een kerkhoef, en noem enkele burgers en hul belastingstatus. Tot en met 1652 is die nedersetting deur die Spandause nonneklooster bestuur.
Schöneberg tussen 1700 en 1870
Omstreeks 1750 het die Pruisiese koning Frederik II ondanks die weerstand van plaaslike inwoners Boheemse wewers in 'n nuwe nedersetting vlakby die ou dorp gevestig wat as Neu-Schöneberg bekendgestaan het. Die nuwe kwartier het langs die Hauptstraße tot die huidige Grunewaldstraße gestrek. Eers toe Schöneberg gedurende die Sewejarige Oorlog op 7 Oktober 1760 deur Russiese en Oostenrykse troepe op die terugtog aan die brand gesteek is, het Duitse en Boheemse begin saamspan om hul oorlewing te verseker. Maar eers in 1874 is die twee nedersettings gedurende die ampstermyn van burgemeester Adolf Feurig tot 'n enkele munisipaliteit saamgesmelt.
Schöneberg in die Keiserryk
Ná die stigting van die Duitse Keiserryk in 1871 het Schöneberg se inwonertal dramatiese groei getoon - van 4 555 in 1871 tot 95 998 in 1900 en 175 093 in 1919. Baie voormalige boere in Schöneberg het welvarend geword nadat hulle hul boerderye in bougrond omgeskep en verkoop het. Na hulle is as Millionenbauern ("Miljoenêrsboere") verwys. Die statige herehuise, wat hulle in die middestad vir hulself laat bou het, het bewaar gebly en getuig steeds van hul rykdom, al huisves hulle vandag 'n polisiestasie en museums. Binne enkele dekades het Schöneberg sy landelike karakter verloor en tot 'n stedelike nedersetting net buite Berlyn ontwikkel.
Schöneberg se stadsbeeld het groot veranderinge ondergaan. Langs die distrik se elegante winkelstrate het weelderige woonhuise en luukse winkels ontstaan terwyl bewoners in digbeboude systrate in bitter armoede moes lewe. Hier, in die donker agterhowe, was ook tallose ateljees van klein ambagsmanne en selfs melkboerderye (waarvan die laaste een in Steinmetzstraße met 31 melkkoeie eers in 1975 gestaak is ) geleë. In dié tyd het honderdduisende mense na Berlyn en Schöneberg gestroom wat 'n beter heenkome kom soek het.
In Junie 1909 het 'n plaaslike dagblad, die Schöneberger Tageblatt, na Schöneberg as 'n "Stad van vroue" verwys - die meeste migrante was inderdaad vroue wat in Berlyn en aangrensende stede as bediendes, melkmeisies, maar ook as prostitute in vermaaklokale en kroeë soos byvoorbeeld langs Schöneberg se Bülowstraße werk kon vind.
Op 1 April 1898 is die lank verwagte stadstatus aan Schöneberg toegeken. Een jaar later het die stad, wat voorheen deel uitgemaak het van die distrik Teltow, 'n selfregerende stadsdistrik geword. Die ampstermyn van burgemeester Rudolph Wilde, wat in 1898 verkies is, is deur ambisieuse projekte soos die bou van die nuwe raadsaal (Rathaus Schöneberg) en 'n moltreinlyn met vyf stasies tussen die pleine Nollendorfplatz en Innsbrucker Platz gekenmerk. Schöneberg was sodoende die tweede stad in Duitsland na Berlyn wat oor 'n moltreinstelsel beskik het.
Net soos in ander metropole is nuwe, vinnige en gemaklike vervoermiddels destyds doelbewus ingespan om eiendomme aantrekliker te maak vir kopers. Die moltreinlyn, wat in 1910 - die jaar van Wilde se afsterwe - voltooi is, het die middestad met die nuwe gegoede woonbuurt Bayerisches Viertel ("Beierse Kwartier") verbind. Onder Wilde se opvolger, Alexander Dominicus, is Schöneberg se stadspark in 1912 en die nuwe raadsaal in 1914 ingewy.
Ander belangrike openbare geboue, waaronder skole, brandweerstasies en administratiewe geboue asook die Auguste-Viktoria-hospitaal, wat sy deure in 1906 geopen het, het tussen 1895 en 1914 volgens planne van die argitek en bouamptenaar van die stadsraad Paul Egeling ontstaan. In November 1910 is die Berliner Sportpalast ("Berlynse Sportpaleis") in Potsdamer Straße ingewy waar vanaf die volgende jaar die gewilde Berliner Sechstagerennen-fietswedrenne gehou is. Die sportgebou is in 1973 gesloop om plek te maak vir 'n munisipale behuisingsprojek.
Die ongekende groei van die hoofstadgebied het Berlyn en aangrensende munisipaliteite reeds voor die Eerste Wêreldoorlog genoodsaak om openbare vervoer- en boubeplanning en die daarstelling van groen ruimtes effektief te bestuur en te koördineer. So het die Schönebergse stadsraad met die stigting van die Verband Groß-Berlin, 'n liggaam wat toesig oor die stadsbeplanning en -ontwikkeling in die hele metropolitaanse gebied gehou het, op 1 April 1912 sekere uitvoerende bevoegdhede verloor. Ook die stad se amptelike naam is gewysig na Berlin-Schöneberg.
Tussen die wêreldoorloë
Op 1 Oktober 1920 is Schöneberg saam met ses ander stede, 59 nedersettings en 27 landgoede amptelik by Berlyn ingesluit om saam met die stadsdeel Friedenau die 11de administratiewe distrik van Berlyn "Schöneberg" te vorm. Groß-Berlin, soos dit destyds genoem is, was nou met byna vier miljoen inwoners (teenoor slegs 1,9 miljoen voor die administratiewe hervorming) by verre die grootste stad in die Duitse Ryk en die derde grootste ter wêreld na New York en Londen. Ten opsigte van sy oppervlakte was dit selfs die grootste op aarde.
Ná die ontberings van die Eerste Wêreldoorlog, politieke onluste ná die omverwerping van die ou monargiese stelsel en 'n tyd van ekonomiese woelinge gedurende die hiperinflasie van 1923 het Berlyn, wat deur buitelandse besoekers reeds voor die oorlog as die mees moderne en veelsydigste metropool op die Europese vasteland waargeneem is, 'n ongekende kulturele opbloei beleef. In die westelike stadsdele het talle nuwe teaters en kafees ontstaan waar intellektueles, kunstenaars en skrywers met mekaar gesels het. In Schöneberg was die plein Nollendorfplatz 'n sentrum van kulturele aktiwiteite - hier het teaters soos die Piscator-skouburg (later Metropol-teater en tans Goya) ontstaan.
In dié tyd het Berlyn 'n baanbrekersrol gespeel as die bakermat van 'n nuwe gay en lesbiese identiteit en lewensgevoel. Die buurt rondom Nollendorfplatz is destyds ook met sogenaamde Herrenlokale verbind - kafees en ander vermaakplekke vir mans en vroue wat hulle tot dieselfde geslag aangetrokke gevoel het.
In 1938 is die distrikgrense gewysig sodat die hele gebied suid van Kurfürstenstraße administratief weer by Schöneberg ingesluit is, net soos voor 1861. Daarnaas is die gebied tussen Nollendorfplatz en Nürnberger Straße, wat voorheen deel uitgemaak het van die distrik Charlottenburg, by Schöneberg ingelyf. Die stadsbuurt wes van die Anhalter Bahn-spoorlyn, wat oorspronklik tot by Gonterstraße gestrek het, het in 1937 onder die administrasie van Tempelhof gekom.
Tweede Wêreldoorlog
Veral die noorde en weste van Schöneberg is gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur geallieerde lugaanvalle geraak. Sowat 'n derde van die woonstelle in die distrik het verlore gegaan. Anders as die rykskommissaris vir lugvaart Hermann Göring voor die oorlog belowe het, het die Nasionaalsosialistiese bewind en sy lugafweer magteloos gestaan teenoor Britse en Amerikaanse bomeskaders wat Berlyn aanvanklik snags, later ook bedags aangeval het.
Na-oorlogse tydperk
Die verdeling van Duitsland en Berlyn ná die nederlaag in 1945 het Schöneberg op verskeie terreine in die kollig geplaas. Die distrik, wat tussen 1945 en 1990 deel uitgemaak het van die Amerikaanse sektor van Berlyn, het onverwags 'n regeringskwartier geword nadat die deelstaatregering en -parlement van Wes-Berlyn in die Schönebergse raadsaal gevestig is.
'n Simboliese skenking van die Amerikaanse volk was die sogenaamde Vryheidsklok (Freiheitsglocke) - die grootste klok in Berlyn - wat in Engeland gegiet en op 21 Oktober 1950 in die raadsaaltoring opgehang is om die solidariteit van Amerikaners met die Wes-Berlynse bevolking en hul oorlewingswil in 'n demokratiese eiland temidde van die Sowjet-oorheerste Oosblok te versinnebeeld. Drie dae later is dit vir die eerste keer gelui.
Die Vryheidsklok word steeds daagliks om twaalfuur middag asook op bepaalde feesdae soos 1 Mei, Kersaand en Oujaarsaand gelui, maar ook ter geleentheid van belangrike historiese gebeure soos die hereniging van Duitsland op 3 Oktober 1990 en die terreuraanval op die New Yorkse Wêreldhandelsentrum op 11 September 2001. Die klokgeluid word op Sondae saam met die sogenaamde Vryheidseed deur die nasionale radiokanaal Deutschlandradio Kultur uitgesaai.
Die raadsaal, die plein Rudolph-Wilde-Platz en strate in die onmiddellike omgewing het verskeie kere in die brandpunt van politieke gebeure gestaan. So is 'n verskeidenheid politieke vergaderings hier gehou soos die befaamde toespraak van die Amerikaanse president John F. Kennedy tydens sy amptelike besoek aan Wes-Berlyn op 26 Junie 1963 toe hy belowe het Ich bin ein Berliner ("Ek is 'n Berlyner"). Die plein voor die raadsaal is vervolgens ter ere van die president nog in dieselfde jaar hernoem tot John-F.-Kennedy-Platz. Die nabygeleë stadspark dra sedertdien die naam Rudolph-Wilde-Park.
'n Tweede belangrike instelling, wat ná die oorlog in Schöneberg gesetel was, was die sogenaamde Geallieerde Beheerraad (Alliierter Kontrollrat) vir die hele Duitsland wat in 'n voormalige geregsgebou, die Kammergericht, gehuisves is. Vanaf 8 Mei 1945 tot en met die stigting van die twee Duitse state in 1949 was hierdie Beheerraad die hoogste regeringsliggaam in die besette Duitsland. Later is die Geallieerde Lugvaartveiligheidsadministrasie in die gebou gehuisves. Met die hereniging van Duitsland en Berlyn in 1990 is die hoogste geregshowe van Berlyn in die gebou hervestig.
Toegang tot vrye en onsydige inligting was van groot waarde vir die bewoners van Oos-Duitsland. Om in hierdie behoefte te voorsien, is in 1946 'n besondere radiostasie, RIAS Berlin (Rundfunk im amerikanischen Sektor), gestig wat sy programme vanuit Schöneberg uitgesaai het. Die stasie is vanaf 1948 in 'n gebou in Kufsteiner Straße 69 gehuisves. Tans word hier radioprogramme vir die kulturele kanaal Deutschlandradio Kultur vervaardig, die groot RIAS-kenteken oor die hoofingang het egter as nasionale monument bewaar gebly.
Die belangrikste sosiale vraagstuk, wat ná die oorlog aangespreek moes word, was die gebrek aan bekostigbare behuising. Tot en met 1966 is meer as 22 000 woonstelle as deel van die na-oorlogse heropbouprogram nuut gebou. Nogtans is dikwels meer aandag aan verkeersvraagstukke as aan sosiale kwessies geskenk. Teen die einde van die 1970's het bewoners saamgespan om die grootskaalse sloping van ouer woonstelgeboue vir die bou van 'n nuwe snelpad in die weste van die distrik te verhinder. Ondanks die woningsnood het talle woongeboue om spekulatiewe redes in die vroeë 1980's leeg gestaan. In sommige buurte het jongmense begin om van dié geboue te beset. Pogings van eienaars om die geboue deur die polisie te laat ontruim het in dié tyd verskeie kere tot onluste gelei.
Op 22 September 1981 is die 18-jarige huisbesetter Klaus-Jürgen Rattay, 'n boorling van Kleef in die deelstaat Noordryn-Wesfale, deur 'n bus doodgery nadat sowat 200 huisbesetters en betogers deur polisiemagte uiteengejaag en op 'n besige straat gedryf is.
Isabel Sanford
Isabel Sanford (29 Augustus 1917 – 9 Julie 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Guess Who's Coming to Dinner (1967), Lady Sings the Blues (1972), en South Beach (1993), en in die televisiereeks The Jeffersons (1975).
Gladiolus cylindraceus
Gladiolus cylindraceus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Albert Bendix
Albert Bendix (gebore 2 Mei 1972) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Nynne (2006) en Monsters Inside Me (2009).
Slanke rower
Die Slanke rower (Rhabdalestes maunensis) is 'n varswater vis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier en die Kunene-, Okavango- en Kafueriviere. In Engels staan die vis bekend as die Slender robber.
Voorkoms
Die vis lyk deurskynend met 'n silwer kop en maag. Daar is ook 'n helder blouerige groen streep op die sye. Die analevin het swart rante. Die vis word 60 mm lank.
Lila Chester
Lila Chester is 'n Amerikaanse aktrise.
Wynand Windpomp
Wynand Windpomp is die verhoognaam van Wynand Burger, 'n Afrikaanse sanger en musikant. Wynand se musiekloopbaan het in Stellenbosch begin waar hy in 'n orkes genaamd "Another 48 Hours" gespeel het. Hy trek later na Worcester waar hy die orkes "No Strings Attached" stig en later by die groep "Sequence" aansluit. Sy debuutalbum, Te Ladida, is in 2004 uitgereik.
In April 2010 is Burger by die KKNK van verkragting aangekla deur 'n sangeres nadat hy in die Tentedorp-kampeerterrein van die kunstefees slaapplek in haar tent gesoek het. Burger is aanvanklik op R5 000 se borgtog vrygelaat. Hy is later, na bykans 'n jaar, onskuldig bevind.
Treurvy
Die treurvy (Ficus benjamina) is ’n spesie blomplante in die familie Moraceae, wat inheems is aan Suid- en Suidoos-Asië en Australië. Dit is die amptelike boom van Bangkok.
Eienskappe
Die boom word 30 meter hoog in natuurlike toestande, waar sy vrugte deur verskeie voëls geëet word. Die blink, afhangende, ovaalvormige blare word 6 tot 13 cm lank. Binnenshuis word dit sowat 5 meter hoog.
Dit is ’n gewilde huisplant in gematigde streke omdat dit nie veeleisend is nie. Dit verkies helder, sonnige plekke, maar sal heelwat skaduwee kan hanteer. Dit het in die somer ’n gemiddelde hoeveelheid water nodig, en in die winter net genoeg om te keer dat dit uitdroog. Die plant is sensitief vir koue en moenie in ’n trek staan nie. Binnenshuis kan dit te groot word en snoei nodig hê.
Die boom se vrugte is eetbaar, maar dit word nie gewoonlik vir sy vrugte gekweek nie. Die blare is baie sensitief vir ’n klein verandering in die hoeveelheid lig. Wanneer dit geskuif of gedraai word, kan dit baie van sy blare verloor en dit vervang met nuwe blare wat aan die nuwe ligsituasie gewoond is.
Verskeie kultivars is beskikbaar, onder meer 'Danielle', 'Naomi', 'Exotica' en 'Golden King'. Sommige kultivars se blaarpatrone kan wissel van lig- tot donkergroen, en sommige het gestreepte blare. Die dwergkultivars soos 'Too Little' is van die gewildste plante vir binnenshuise bonsais.
Probleme
As die blare geel word, kry dit te veel water. As die blare afval, kry dit te min lig of staan dit in ’n trek. Rooimyte en dopluise kan voorkom.
Ford Figo
Die Ford Figo is 'n kompakte minimotor wat sedert 2010 deur Ford Indië in Chennai, Indië vervaardig word.
Suid-Afrika
Die Suid-Afrikaanse petrolmodel Figo word deur 'n 1.4 L-enjin aangedryf wat 62 kW (83 pk) lewer teen 6000 rpm en 'n wringkrag van 127 N·m teen 4000 rpm. Ambiente en Trend modelle is beskikbaar, maar geen 1.2 L petrolmodel nie.
Midmardam
Die Midmardam is geleë in die Umgenirivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dam is in 1965 voltooi met 'n wal wat 32 m hoog is en het 'n bakmaat van 235 miljoen m3. Die dam is digby Howick. Daar is 'n vakansieoord en natuurreservaat by die dam.
Die Midmardam een van die groot opgaardamme wat Pietermaritzburg en Durban van water voorsien.
Daar is in 1962 met die konstruksiewerk begin. Altesaam 840 000 m3 grond en 77 000 m3 beton is in die bouwerk gebruik. Die damwal van massabeton en grond is 32 m hoog, 10,4 m breed en 1 338 m lank, terwyl die dam ŉ wateroppervlakte van 1 592 ha het.
Die Midmardam verskaf water aan die Umgeniwaterraad, wat dit aan die metropolitaanse gebiede van Pietermaritzburg en Durban voorsien. Daar word beplan om in die volgende paar jaar radiaalsluise in die oorloopgedeelte te installeer om so die dam se watervlak te verhoog, asook om die Umkomaasrivier met 'n stelsel van tonnels met die dam te verbind
Die dam is bekend vir die "Midmarmyl"-swemkompetisie wat jaarliks plaasvind.
Saniyya Sidney
Saniyya Sidney (gebore 30 Oktober 2006) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hidden Figures (2016) en Fences (2016), en in die televisiereeks American Horror Story (2011).
Eksterne skakels
Sidney, Saniyya
Virginia Cherrill
Virginia Cherrill (12 April 1908 – 14 November 1996) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Girls Demand Excitement (1931), City Lights (1931), White Heat (1934), en Troubled Waters (1936).
Daedalopelta
Daedalopelta is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Aubrey Dollar
Aubrey Dollar (gebore 23 September 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heavy Weights (1995), Failure to Launch (2006), en One Small Hitch (2013), en in die televisiereeks Guiding Light (1952).
Ford Fairlane
Die Ford Fairlane en LTD is volgrootte luuksevoertuie wat in 'n reeks van modelle deur Ford Australië geproduseer was tussen 1959 (met die aanvang van die produksie LTD in 1973) en 2007.
Van 1959 tot 1964 was die Fairlane 'n plaaslikgemonteerde weergawe van die Amerikaanse Ford Fairlane wat sy naam van Henry Ford se landgoed, Fair Lane, naby Dearborn, Michigan geneem het. Dit was Ford Australië se top-van-die-reeksmodel totdat dit vervang is deur 'n Australiesgemonteerde weergawe van die volgrootte Amerikaanse Ford Galaxie. In 1967 stel Ford Australië weer die Fairlane vry, hierdie keer as 'n Australiesontwikkelde, luukse, lang-asafstand weergawe van sy hoofstroom-Falcon, geposisioneer tussen die Falcon en die Galaxie. Die plaaslikgeboude Galaxie ontwikkel in die LTD wat self in 1973 vervang is deur 'n Australiesontwikkelde, Fairlane-gebaseerde model, ook bekend as die Ford LTD. In Noord-Amerika, in teenstelling met sy aanwysing in Australië, was dit nie beskou as 'n luukse voertuig nie. In Australië het "LTD" oorspronklik gestaan ​​vir "Lincoln Tipe Design".
Die Fairlane en LTD het in die mark meegeding met die Holden Brougham (1968-1971), die Statesman (1971-1984) en later die Holden Statesman en Caprice (1990-2007).
Ford het aanvanklik die Fairlane / LTD by Campbellfield, Victoria en Eagle Farm, Queensland vervaardig. Tot omstreeks Maart/April 1978, met die komende vrystelling van die Ford Falcon (XD) en sy afgeleide, het Ford die Falcon slegs by Campbellfield, en die Fairlane/LTD slegs by Eagle Farm vervaardiging. Met die vrystelling van die volgende geslag in die EA Falcon-era (1988), is Eagle Farm se vervaardiging van motors gestaak en slegs swaar vragmotors is daar gebou tot die sluiting in 1998.
Simone Bendix
Simone Bendix (gebore 26 September 1967) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Chronic Innocence (1985) en in die televisiereekse Space Precinct (1994) en Bugs (1995).
Kougadam
Die Kougadam (voorheen bekend as die Paul Sauer-dam) is in die Kougarivier geleë net voor die saamvloeiing met die Grootrivier (om die Gamtoosrivier te vorm) waar die Gamtoosvallei begin in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dam is in 1967 voltooi en het 'n bakmaat van 128.49 miljoen m3 agter 'n wal wat 365 m lank en 94 m hoog is. Die dam is ongeveer 25 km wes van Patensie.
Die dam is oorspronklik na Paul Sauer, 'n Suid-Afrikaanse kabinetsminister, vernoem.
Dit is die vernaamste onderdeel van die Gamtoosrivier-staatswaterskema, wat die Gamtooskanale en die Loeriedam insluit.
Voordat die dam gebou is, het die watervloed van die Gamtoos, soos die rivier na die sameloop van die Kouga en die Groot genoem word, talle groot oorstromings tot gevolg gehad. Ernstige skade is deur die vloedwaters aangerig en talle menselewens is geëis.
Aanvanklike pogings om die rivier op te dam, het misluk, maar drie uitkeerwalle is uiteindelik opgerig en in 1946 is die verbrakkingsprobleem (brakwater van die Grootrivier wat in die Gamtoos ingevloei het) ook oorkom toe die Grootrivier by Beervlei opgedam is.
Die Gamtoosrivier-staatswaterskema is in 1957 deur die parlement goedgekeur en in 1967 is die Paul Sauerdamwal in die smal Kougaspoort voltooi. Die dam is na oud-Minister Paul Sauer vernoem en is teen 'n koste van R8,3 miljoen gebou. Die dam en sy kanaal- en pypnetwerk is in 1970 (Waterjaar) in gebruik geneem. Dit was die eerste dubbelboogwal wat in die Republiek gebou is en het 'n kruinlengte van 317 m en 'n hoogte van 82 m.
Die dam se inhoudsvermoë is 132 miljoen m3 en die opvanggebied beslaan 3887 km2. Via die kanaalstelsel verskaf dit water vir die besproeiing van ongeveer 7 000 ha grond, waarop landbouprodukte soos veral tabak, lusern, groente en sitrusvrugte (die vallei produseer ongeveer 22 000 metrieke ton sitrus per jaar) gekweek word.
Water word ook deur die kanaalstelsel na die Loeriedam aan die eindpunt van die stelsel gelei en van daar vir stedelike gebruik aan Gqeberha gelewer. Vanweë die uiters skuins terrein van die Gamtoosvallei was die besproeiingsnetwerk een van die moeilikstes wat nog in Suid-Afrika aangelê is. Dit bestaan uit 'n hoofkanaal van 69 km en pypaftakkings van ongeveer 91,4 km, terwyl ongeveer 'n derde (sowat 24 km) van die skema uit tonnels of duikpype bestaan.
Laasgenoemde wissel in dikte tussen 1,5 en 2,4 m en die dikte van die pypaftakkings wissel tussen 1,2 en 1,5 m. Die langste duikpyp (ongeveer 11 km) is naby Hankey aangebring en die langste tonnel (ongeveer 5,6 km; 3 m in deursnee) is by Arieskraal uitgegrawe. Dit is die eerste besproeiingskema in die land waar pypafleidings, en nie gewone sykanale of vore nie, aangelê is.
Schneider Electric
Schneider Electric is 'n Franse internasionale maatskappy op die Fortune Global 500-ranglys en is 'n leier in die produksie van elektriese produkte, outomatisering en oplossings wat aangepas is vir hierdie beroepe. Die hoofkantoor is in Hauts-de-Seine, Rueil-Malmaison, en die bestuur is in drie afdelings verdeel, met Rueil in Boston, VSA, en een in Hong Kong.
Schneider Electric SE is deel van die CAC 40-aandelemarkindeks en die Interkontinentale Beurs (voorheen NYSE Euronext).
Anne Chevalier
Anne Chevalier (1912 – 1977) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tabu: A Story of the South Seas (1931), Czarna perla (1934), en The Hurricane (1937).
Dactylospongia metachromia
Dactylospongia metachromia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dactylospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur M.W. de Laubenfels.
Ncorhadam
Die Ncorhadam is geleë in die Tsomorivier in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dam is in 1973 voltooi met 'n bakmaat van 181 miljoen m3. Water uit die dam word gebruik om die Ncoravlakte te besproei, 'n oppervlak van sowat 5 600ha. Die dorpie Ncora is suid van die dam.
Daedalopelta nodosa
Daedalopelta nodosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Daedalopelta en tot die familie Neopeltidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Schmidt.
Kate Dollenmayer
Kate Dollenmayer is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Waking Life (2001), Funny Ha Ha (2002), en Mutual Appreciation (2005).
2008 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2008 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 2 November 2008 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die agtiende en finale wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Felipe Massa in sy Ferrari gewen.
Micralestes
Spesies
Die ander spesies sluit in:
Barnard se rower
Die Barnard se rower (Hemigrammopetersius barnardi) is 'n varswater vis wat voorkom in die onderste gedeelte van die Zambezirivier en die Pungwe-, Buziriviere en boonste gedeelte van die Shirerivier. Dit kom ook in die Malawimeer voor. In Engels staan die vis bekend as Barnard's robber.
Voorkoms
Die vis lyk deurskynend olyf kleurig met 'n silwer kop en maag. Daar is ook 'n helder groenerige streep op die sye en 'n swart baan op die basis van die stert vin. Die vis word 40 mm lank.
Rhabdalestes
Rhabdalestes is ‘n genus wat hoort tot die familie Characidae. Dié vissies is klein met skerp tande. Kenmerkend van die genus is die swart streep op die basis van die anale vin. Daar is ongeveer sewe spesies in Afrika waarvan een in Suider-Afrika voorkom.
Spesie
Die volgende spesie kom in Suider-Afrika voor:
Wolkberg kransaalwyn
Die Wolkberg kransaalwyn (Aloe thompsoniae) is 'n aalwyn wat endemies is aan die Wolkberg naby Tzaneen in Limpopo. Daar is vyf populasies in die Wolkberg gevind en die plant groei op hoogtes van 1650–2100 m. Dit is 'n stamlose dwergaalwyn wat normaalweg van November tot April sy helderkleurige blomme dra. In Engels staan dit bekend as die Wolkberg cliff aloe.
Spioenkopdam
Die Spioenkopdam is geleë in 'n natuurreservaat in die Tugelarivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dam is in 1973 voltooi met 'n wal wat 53 m hoog is en 'n bakmaat van 277 miljoen m3.
Damiria
Damiria is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Portugese
Die Portugese (Portugees: Portugueses) is die inheemse bevolking van Portugal, 'n land op die Iberiese Skiereiland in die suidweste van Europa. Hulle taal is Portugees, en die oorgrote meerderheid is Rooms-Katolieke.
Die Portugese is 'n Suid-Europese volk van gemengde afkoms. Hulle is afstammelinge van Voor-Romeinse Keltiese en Iberiese stamme, die sogenaamde Keltiberiërs, soos byvoorbeeld die Lusitaniërs, Gallaeci, Cynetes of Conii, en klein plaaslike stamme soos die Bracari, Celtici, Coelerni, Equaesi, Grovii, Interamici, Leuni, Luanqui, Limici, Narbasi, Nemetati, Paesuri, Quaquerni, Seurbi, Tamagani, Tapoli, Turduli, Turduli Veteres, Turdulorum Oppida, Turodi en Zoelae).
Kleiner invloede het gekom van die Fenisiërs, wat half-permanente nedersettings aan die suidkus gestig het, die Vandale, Silingi en Hasdingi en die Sarmatiese Alane, wat almal deur die Wes-Gote en Suevi verdryf is of gedeeltelik met hulle versmelt het, en die Noord-Afrikaanse Berbers en Arabiere, wat ná die Christelike Reconquista (herowering) van Portugal verdryf is of die Katolieke geloof aangeneem het.
Tydens die Middeleeue was daar ook minderhede van Jode en Afrikane uit gebiede suid van die Sahara. Hulle is verdryf of het met die plaaslike bevolking versmelt. Slawe uit Afrika is uiteindelik nie meer vervang nie.
Soos in baie Europese lande, was daar ook in Portugal altyd invloede van ander Europese volke, veral Franse, Duitsers, Engelse, Skotte, Iere, Nederlanders en Vlaminge, Italianers en Spanjaarde. In die laaste dekades het 'n groot aantal bewoners van die voormalige Portugese kolonies, veral Indië, Afrika en Brasilië, na Portugal geïmmigreer. Die mees onlangse immigrante kom uit Slawiese lande soos Oekraïne.
Tans is daar sowat tien miljoen Portugese in Portugal. Sowat 35 miljoen Brasilianers is danksy die grootskaalse immigrasie in die laat 19de en vroeë 20ste eeu van Portugese afkoms. Na ramings is daar as gevolg van Portugese immigrasie na Indië, die Amerikas, Macau, Oos-Timor, Indonesië en Afrika sedert die 16de eeu altesame meer as 100 miljoen mense wêreldwyd met Portugese voorvaders.
Portugese in Europa
Die Portugese bevolking van Duitsland word op naastenby 170 000 beraam. Die Portugees Armando Rodrigues de Sá is hier in 1964 amptelik as die miljoenste gasarbeider verwelkom.
Portugese in die voormalige kolonies
'n Groot aantal Portugese het na die voormalige kolonies van Portugal geëmigreer. Na raming bly sowat twee derdes van die bevolking van die Asore-eilandgroep in die buiteland.
Daar is Portugese gemeenskappe in Angola (40 000, 'n bykomende 100 000 is Kleurlinge), Goa (Indië), Guinee-Bissau, Kaap Verde (een persent van die totale bevolking; 71 persent is Kleurlinge of Mestiços), Macau (24,9 persent Macanese van gemengde Portugees-Sjinese afkoms, Mosambiek (40 000), Oos-Timor, São Tomé en Príncipe (Kleurlinge en 'n klein Portugese minderheid).
Portugese minderhede in ander lande
Daar is belangrike Portugese minderhede en inwoners van Portugese afkoms op alle vastelande.
Portugese Sefardiese Jode het hulle veral in Israel, Nederland, die Verenigde State, Frankryk, Brasilië en Turkye gevestig.
Portugese gemeenskappe in die Verenigde State is gekonsentreer in New Jersey, Nieu-Engeland, Kalifornië en langs die Golfkus (Louisiana). 'n Aansienlike aantal Portugese het hulle sowat teen die middel van die 19de eeu op die eilandgroep Hawaii gevestig.
Lita Chevret
Lita Chevret (27 Mei 1908 – 23 Mei 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Pay-Off (1930), The Royal Bed (1931), Sandflow (1937), en Midnight Limited (1940).
Portugese
Portugese minderhede in ander lande
'n Groot Portugese gemeenskap het danksy immigrasie sedert 1940 ook in Kanada ontstaan (0,7 persent van die totale bevolking praat Portugees as huistaal), terwyl Portugese immigrante hulle in die laat 20ste eeu ook in Chili en Uruguay gevestig het. Daar is ook sowat 40 000 Portugese in Argentinië. Portugese vissers het 'n nuwe tuiste op die Karibiese eilande gevind, veral op Barbados.
As gevolg van gemengde huwelike en kulturele invloede het ook buite die oorspronklike Portugese koloniale ryk volke ontstaan, wat hulle eie kultuur en Portugees-gebaseerde dialekte ontwikkel het, veral in Maleisië (sowat 1 000 mense praat 'n Portugees-Kreoolse taal), op Barbados, Aruba, Curaçao, in Guyana, Ekwatoriaal-Guinee, die Verenigde Arabiese Emirate en Sri Lanka (30 000).
Voedsel in die daaglikse lewe
Die kookkuns, en wat voorgesit word, wissel volgens streek.
Bacalhau (soutkabeljou) is 'n nasionale gereg sedert die vyftiende eeu, toe die Portugese begin het met visvang aan die kus van Newfoundland. Pastéis de Bacalhau (kabeljou krokette) is 'n gewilde voorgereg. 'n Belangrike geurmiddel is komyn, ewe belangrik is peri-peri ('n warm rooi chili) wat dikwels gebruik word om seisoensgebraaide hoender te geur. Kaneel is 'n algemene geurmiddel vir nageregte, soos die tradisionele ryspoeding (arroz doce).
Matar o bicho (die dood van die dier).
Food Doeane word by seremoniële geleenthede aangebied. Een van die belangrikste seremonies in landelike huishoudings is die jaarlikse slag en bewerk van varke. Hierdie geleentheid vind plaas aan die einde van Desember of Januarie en neem gewoonlik twee dae, want dit behels die maak van wors, gerookte ham (presunto), en die sout van verskeie ander dele van die vark, insluitend die maag (toucinho). Middagete op die eerste dag word sarrabulho genoem en bestaan uit rys, ingewande, en die bloed van die vark.
Die tradisionele familie-ete op Oukersaand is Bacalhau met molho Verde ('n groen sous gemaak van gesuiwerde olyfolie), kool (couve), en gekookte aartappels. Op die Twaalfde Nag, word 'n bolo rei (koningbrood) bedien, dikwels met 'n gelukkige muntstuk in.
Watervalspruit (Wes-Kaap, 32,56 S, 21,75 O)
Die Watervalspruit is 'n spruit oos van Merweville in die Wes-Kaapse Karoo, Suid-Afrika.