cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tsitsikamma (streek)
Geen werklike dorpe lê binne die streek nie. Klein vestigings is Coldstream, Stormsrivier, Thornham en Clarkson. Kareedouw (in die Langkloof) en Humansdorp is die naaste dorpe.
Ekonomiese aktiwiteit het begin met die kap van bome in die inheemse woude. Teenswoordig is daar groot denneplantasies en saagmeulens. Veral in die oostelike deel is daar groot plase met melkbeeste. Veldblomme is ook 'n bron van inkomste. Die oopstel van die groot brûe oor die diep rivierklowe en die N2-tolpad in 1984 het die ekonomie en toerisme gestimuleer. Rondom en by die mond van die Stormsrivier is 'n deel van die Tuinroete Nasionale Park met sy Otterwandelpad. Eersterivierstrand en Oubosstrand is as strandoorde ontwikkel. Vanaf die Bloukransrivierbrug vind die wêreld se hoogste rekspronge plaas.
Aan die verraderlike stuk kuslyn tussen Stormsriviermond en Kaap St Francis lê 20 skeepswrakke. Hier is ook die Klasiesriviergrotte wat tekens opgelewer het dat daar reeds menslike bewoning was in die Steentydperk. Oorweging word daaraan geskenk om hierdie grotte tot Wêrelderfenisgebied te laat verklaar.
Lloyd Gough
Lloyd Gough (21 September 1907 – 23 Julie 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All My Sons (1948), Tulsa (1949), en Sunset Boulevard (1950), en in die televisiereeks The Green Hornet (1966).
Jacobsdal, Noordwes
Jacobsdal was 'n klein dorpie in Ngaka Modiri Molema-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika. Ná die stigting en vinnige groei van Zeerust, het die dorpie se bestaan doodgeloop.
Victor Ludorum
Victor Ludorum is Latyn vir "die wenner van die spele." Dit is gewoonlik ’n trofee wat aan die mees suksesvolle span, klub of mededinger by ’n sportgebeurtenis oorhandig word. Dit is algemeen by regattas en was ’n tradisie by sommige Britse privaatskole. Dit word gewoonlik toegeken aan die atleet/deelnemer wat die meeste items gewen het of wat die meeste punte behaal het deur aan verskillende items deel te neem.
Vroulike mededingers ding gewoonlik mee om die Victrix Ludorum.
Sint Pieterskerk, Riga
Die Sint Pieterskerk (Duits Petrikirche, Lets Svētā Pētera Evaņģēliski luteriskā baznīca - "Evangelies-Lutherse Sint Pieterskerk") was tydens die Middeleeue die hoofkerk van Riga, die hoofstad van Letland. Die eerste verwysing na die kerkgebou - die belangrikste in Riga naas die domkerk - dateer uit die jaar 1209. Die kerk word as een van die meesterwerke van Noord-Duitse baksteenboukuns in die Oosseegebied beskou.
Die huidige Renaissance-gebou het in drie boufases ontstaan - die sentrale gedeelte gedurende die 13de eeu, die koor met kapelkrans, wat deur Johann Rumeschottel ná 1408 volgens die voorbeeld van Rostock se Maria-kerk, en die toring, waarvan die ontwerp aan Hamburg se Sint-Michaelis-kerk ontleen is, vanaf die 15de eeu.
Die oudste gedeeltes van die gebou, wat tot vandag toe bewaar gebly het, is tussen 1408 en 1409 deur die plaaslike gilde van koopmans in die Gotiese styl opgerig. Die invloedryke Hanseatiese koopmans het openlik meegeding met die Domkerk van Riga, wat as setel van die aartsbiskop gedien het, en het besluit om 'n meer indrukwekkende kerkgebou te bou. Die Sint Pieterskerk is in die loop van eeue verskeie kere - onder meer ná 'n aantal brande in die 15de eeu - omgebou, en sy eerste houttoring het in 1491 ontstaan.
Met 'n hoogte van 136 meter was hierdie toring een van die hoogste geboue in die destydse Europa. 'n Altaarbeeld in die kerk se Mariakapel, wat deur Albrecht Dürer geskep is, is in 1524 tydens 'n Protestantse beeldestorm vernietig.
Tydens elke heropbou is 'n glas vanuit die toringspits na benede gegooi, en die aantal skerwe, waarin die glas gebreek het, het die eeue versinnebeeld oor wat die toring sou staan. Gedurende die tweede heropbou het die glas in 'n hoop strooi beland en net in twee dele gebreek. Tydens die laaste heropbou in 1973 het die glas 'n talle stukkies gebreek, en die bewoners van Riga is nou oortuig dat die Sint Pieterskerk tot in alle ewigheid sal staan.
Keyshia Cole
Keyshia Cole (gebore 15 Oktober 1981) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Coach Carter (2005), Step Up (2006), Mission: Impossible III (2006), en The Other Woman (2014).
Lancelot Brown
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Lancelot "Capability" Brown
Engelse landskapsargitek
30 Augustus 1716 (gedoop)
in Kirkharle, Northumberland, Engeland, Groot-Brittanje
Oorlede
6 Februarie 1783
in Hertford Street, Londen Groot-Brittanje
Bekende werke
Althorp
Grot in die park van Bowood House Lancelot Brown (gedoop op 30 Augustus 1716, † 6 Februarie 1783), beter bekend as Capability Brown, was 'n Engelse landskapsargitek. Hy word onthou as "die laaste van die groot 18de eeuse Engelse kunstenaars" en "Engeland se grootste tuinier" - 'n praktiese man en tegelykertyd 'n visioenêr.
Brown is in landelike Northumberland grootgemaak waar hy ook sy opleiding begin het. Maar dit was in Stowe se lanskapstuin, die bekendste tuin van dié tyd, waar Brown in 1741 as hooftuinier aangestel is en hom as meestertuinier bekwaam het. Sy innovatiewe idees en konsepte het, saam met sy vriendelike en edelmoedige karakter, verseker dat hy vinnig gevorder het tot 'n koninklike aanstelling in 1764. Sy vriende en klante het staatsmanne soos William Pitt die Ouere en akteurs soos David Garrick ingesluit.
Brown het meer as 170 parke ontwerp waarvan baie bewaar gebly het. Die omvang van sy werk was so groot dat hy die 18de eeuse Engelse landskap in 'n magiese groen wêreld van statige landhuise, golwende heuwels, kunsmatige mere en kronkelende waterlope omgeskep het. Terwyl sy Engelse landskapstyl as voorbeeld vir Europese en oorsese tuine en parke gedien het, het hy in sy vaderland die ideaal van 'n landelike omgewing ontwerp wat beslissende invloed op Britse landskapskildery uitgeoefen het en tot vandag met die Engelse platteland verbind word, met fantasieryke elemente soos watervalle, brûe, versierings, monumente, grastuine en bosse.
Die invloed, wat hy op Engelse landskapsargitektuur en tuinboukuns uitgeoefen het, was so groot dat die bydraes, wat sy voorgangers Charles Bridgeman en William Kent tot die ontwikkeling van dié kunste gemaak het, dikwels oor die hoof gesien word. Selfs Kent se apologis, Horace Walpole, het saamgestem dat Kent deur 'n "baie bekwame meester" opgevolg is.
Nora Bayes
Nora Bayes (8 Oktober 1880 – 19 Maart 1928) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Shine on Harvest Moon (1938), The Johnsons (1992), en Transatlantic Coffee (2012).
Jacobus Arminius
Jacobus Arminius (10 Oktober 1560 – 19 Oktober 1609), die verlatynse naam van Jakob Hermanszoon, was 'n Nederlandse teoloog uit die era van die Hervorming wie se leerstellinge die basis van Arminianisme en die Nederlandse Remonstrante-beweging sou word. Hy het vanaf 1603 as professor in teologie aan die Universiteit van Leiden gedien en verskeie boeke en verhandelinge oor teologie geskryf.
Na sy dood het sy bevraagtekening van die standaardbelydenisskrif van die Hervorming, die Belgiese Belydenis, vir hewige debat en kontroversie tydens die Sinode van Dordrecht gesorg, wat in reaksie teen Arminius se leerstellinge die vyf punte van Calvinisme opgetrek het.
Treurharpuisboom
Die Treurharpuisboom (Ozoroa engleri) is 'n boom wat tot 8 m hoog kan word maar groei normaalweg as 'n sterk struik. Dit kom voor in oop bosveld op droë, sanderige vlaktes en rotsagtige heuwelhange aangetref in KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. Die boom is ook inheems in Eswatini en Mosambiek.
Die boom se FSA-nommer is 371.
1048
Die jaar 1048 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 48ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Mango-agtiges
Die mango-agtiges (Anacardiaceae) is 'n familie van plante wat hoort tot die orde Sapindales. Hierdie familie is redelik groot en kom in die warmer dele van die wêreld voor. Dit sluit 'n paar bekende spesies in, onder andere die peperboom (Schinus molle). Ander spesies is die kasjoe- en pimperneur en die veselperske. By party plante kom die manlike en vroulike blomme afsonderlik voor. Party spesies bevat 'n uiters giftige sap bv. die poison ivy en die pynbos (Smodingium argutum).
Daar is 500 spesies wat wêreldwyd aan die familie behoort en 80 spesies kom plaaslik voor waarvan 70 bome is.
Cliona euryphylle
Cliona euryphylle is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Topsent.
Kimberly Cole
Kimberly Cole (gebore 20 Mei 1987) is 'n Amerikaanse aktrise.
1049
Die jaar 1049 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 49ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
William Gould (akteur)
William Gould (2 Mei 1886 – 15 Mei 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Roaming Lady (1936), Red Barry (1938), Buck Rogers (1939), en The Winner's Circle (1948).
Napels
Napels (Italiaans: Napoli, [ˈnaːpoli], ; Napolitaans: Napule, [ˈnaːpələ]; Latyn: Neapolis; Ou-Grieks: Νεάπολις, letterlik: "nuwe stad") is die grootste en welvarendste stad in die suide van Italië (die Mezzogiorno d'Italia of "Middag van Italië"), geleë teen die noordelike oewer van die Golf van Napels tussen die vulkaniese gebied van die Campi Flegrei in die weste en die vulkaan Vesuvius in die ooste. Napels dien as die administratiewe setel van die streek Kampanië en die provinsie Napels.
Napels en sy omgewing vorm een van die grootste verstedelikte gebiede in Italië, met 'n bevolking van 962 495 (soos op 31 Julie 2018). Dit het 'n groter metropolitaanse bevolking van ongeveer 3 085 447 wat van Napels die derde grootste Italiaanse metropool maak – na Rome en Milaan. Die inwoners van die stad staan bekend as Napolitane, napoletani of meer poëties partenopei in Italiaans.
Napels besit 'n indrukwekkende ryk geskiedenis, kuns en kultuur en het selfs 'n eie taaldialek, Napolitaans [Napulitano], wat soveel afwyk van Standaarditaliaans dat sommige taalkundiges dit as 'n taal in eie reg beskou. Napels word deur sy ligging, grootte en atmosfeer beskou as die argetipiese weerspieëling van die lewe in suide van "il bel paese" (die mooi land).
Napels is ook bekend vir sy bydrae aan die kulinêre wêreld. Die eerste pizza kom immers na bewering uit Napels en het ontstaan as verassingshappie vir die toenmalige vrou van die koning, die gelyknamige Margherita. Of miskien kan Napels tot die verbeelding spreek omdat een van die wêreld se mees beroemde vroue, Sophia Loren (gebore Sofia Villani Scicolone), in die krotwyke van die nabygeleë Pozzuoli grootgeword het.
Ligging
Napels lê aan die westelike kant van die Italiaanse stewel, ten suide van Rome en geleë aan die pragtig beskermde Golf van Napels (Golfo di Napoli). Ten suide van die stad lê die skiereiland van Sorrento en die Amalfikus met die dorpe Amalfi, Positano, Atrani en Ravello. Vanuit die stad kan 'n mens oor die water die vulkaan Vesuvius (Vesuvio) sien, wat bo die ou ruïnes van Pompei en Herculaneum uitstyg. Ook is die eilande Capri, Procida en Ischia te vinde in die Golf van Napels, wat terloops ook te sien is vanaf die hoogliggende dele van die stad. 'n Paar kilometer uit die middestad na die weste toe, is met kronkelende kuspaaie die vingeragtige uitstulpings van Possilipo en Pozzuoli te sien, wat sorg vir merkwaardige uitsigte oor die golf.
Die middestad bestaan uit 'n moderne deel met wolkekrabbers rondom die treinstasie (Stazione Centrale/Piazza Garibaldi) en 'n ouer deel ten weste daarvan wat vanaf die water na bo oor 'n aantal heuwels loop. Hoewel 'n groot deel van die stad nog bestaan uit warrige, vuil, kronkelende straatjies en stegies met eindelose wasgoedlyne en singende Italianers, is 'n groot deel hiervan na die Italiaanse hereniging in 1860 gesloop om plek te maak vir breë boulevards met indrukwekkende palazzi (woonstelle uit die 1800's).
Klimaat
Napels het 'n tipies gematigde mediterreense klimaat met gematigde winters en warm somers. Die reënseisoen konsentreer ditself gedurende November en Desember en dan weer gedurende Maart en April. Die gemiddelde temperatuur tydens die koudste maande is ongeveer 8 °C. Die gematigde klimaat en die skoonheid van die Golf van Napels het in die Romeinse tyd daarvoor gesorg dat dit 'n populêre vakansiebestemming was vir die Romeinse keisers. Sowel keisers Augustus en Tiberius het byvoorbeeld besluit om die eiland Capri as hulle woonplek in te rig.
Beknopte geskiedenis
Napels word ook wel die stad van Parthenope (la città Parthenopea) genoem, wat verwys na die stad se mitiese stigtingsverhaal. Volgens oorlewering, het die Griekse godin van vrugbaarheid, Demeter, die nimf Parthenope, verander in 'n sirene (mitiese half-vrou/half-voël) omdat die god van die onderwêreld vir Persephone, die dogter van Demeter en die god Zeus, ontvoer het terwyl Parthenope haar moes oppas. Gedoem tot verblyf in die kaal grotte van die Golf verwerf sy bekendheid deur niksvermoedende seevaarders na hul dood op die rotse van die omringende gebiede te roep. Dit sou hier gewees het waar moedelose seevaarders aan land gekom het as hulle die bloedstollende krete van Parthenope oorleef het. Ten weste van Napels, in Cuma, is na oorlewering die grot van waar Aeneas in die boek van die Romeinse skrywer Vergilius, na 'n konsultasie met die sibille van Cuma (familie van die orakel van Delfi) die onderwêreld van die god Pluto betree. In Mergellina is dan ook 'n graftombe te vind waar Vergilius na bewering begrawe is.
Napels is een van die oudste stede in Europa en gestig as 'n kolonie deur die Grieke gedurende hulle uitbreiding vanuit Griekeland na die strategies geleë Italiaanse skiereiland. Die ou stad is gestig deur inwoners van die Griekse kolonie Cumae, in waarskynlik die agste eeu voor Christus. Daarom word die nuwe stad Νέα Πόλις - Néa Pólis (nuwe stad) genoem. Neapolis was in die tyd een van die belangrikste stede in Magna Graecia, die Griekstalige suide van Italië en daarmee een van die kulturele voorlopers van antieke Rome.
Napels word in die 4de eeu v.C. min of meer gedwing om 'n bondgenoot van republikeinse Rome te word. Gedurende die periode van die Romeinse Ryk bly Napels 'n belangrike stad, maar word Grieks stadig maar seker verdring deur Latyn, veral deur Latynsprekendes wat in die vele Romeinse kolonies rondom die stad kom woon. Deur die uitbarsting van Vesuvius in die 1ste eeu wat Pompeï verwoes, word Napels ook ernstig beskadig.
In Napels, in die Castel dell'Ovo, word Romulus Augustulus, die laaste keiser van die Wes-Romeinse Ryk, gevange gehou, nadat hy in 476 onttroon word. In die 6de eeu word Napels verower deur die Oos-Romeinse Ryk in 'n poging van keiser Justinianus om die vervalle Romeinse Ryk nuwe lewe in te blaas. Napels word 'n paar jaar later weer verower deur die Lombarde (barbaarse stam uit Noord-Italië). In die 8ste eeu en 9de eeu ly die stad swaar onder aanvalle deur Islamitiese seerowers. Die Wikings kom in dieselfde tyd ook meer gereeld daar aan land. Omstreeks 1000 kry die Wikings dit uiteindelik reg om 'n vaste voet aan die grond in Suid-Italië te behou en brei hulle hul besit daarna uit. In 1039 is Napels die laaste hertogdom wat in die hande van die Noormanne val tydens hulle stigting van die Koninkryk Sisilië. In 1224 stig die Wikingkoning Frederik II in Napels die universiteit.
In 1266 wys Pous Clemens IV die koningskap van die Koninkryk van Napels toe aan die Fransman Karel van Anjou. Hy verskuif sy hoofstad van Palermo na Napels. In 1284 word die Koninkryk in twee dele verdeel, maar albei eien hulself die naam Koninkryk van Sisilië toe.
In 1501 verower die Spanjaarde die koninkryk en in 1734 herkry dit sy onafhanklikheid onder die verligte vors Karel, koning van die twee Sisiliës ('Carolus Rex Utriusque Siciliarum'), wat later koning Karel III van Spanje word.
In 1816, na die Napoleontiese tyd, word die Koninkryk van die twee Sisiliës gevorm. Onder die konings van die huis van Bourbon (Italiaans: Borbone) breek 'n ekonomiese en kulturele bloeityd aan.
Op 7 April 1906 bars die Vesuviusvulkaan uit en rig ernstige skade aan in Napels. Dit is die mees onlangse uitbarsting van die vulkaan.
James Madison
James Madison (* 16 Maart 1751, † 28 Junie 1836) was 'n Amerikaanse politikus en politieke filosoof wat tussen 1809 en 1817 die amp van President van die Verenigde State beklee het; hy was die vierde president. Hy word daarnaas as een van die Stigtingsvaders van die Verenigde State beskou. Tydens sy ampstermyn het Louisiana (30 April 1812) en Indiana (11 Desember 1816) die 18de en 19de deelstate van die Verenigde State van Amerika geword.
Madison het die belangrikste bydrae tot die Amerikaanse grondwet gelewer sodat na hom dikwels as die "Vader van die Grondwet" verwys word. In 1788 het hy meer as 'n derde van die Federalist Papers geskryf, 'n invloedryke kommentaar op die Amerikaanse grondwet.
Napels
Beknopte geskiedenis
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945, toe die onderdrukkende fasciste van Benito Mussolini verdwyn het, kon die Camorra sy werksaamhede onversteurd hervat. Die buurt Spaccanapoli in die middestad van Napels, vernoem na 'n smal straat wat hierdie buurt in twee deel, straal nog steeds 'n baie misterieuse atmosfeer uit. Die lewe word hier grotendeels bepaal deur die onderlinge stryd tussen die verskillende mafia-bewegings, wat meestal draai om afpersing en dwelmhandel. Ondanks vele pogings deur die owerheid (onder andere deur die liberale burgemeester Antonio Bassolino in die jare 1990) het tot hede nog niemand daarin geslaag om die Camorra vir eens en altyd te kniehalter nie.
James Madison
Madison was die eerste president wat tot verteenwoordiger van die Amerikaanse Kongres verkies is. Hy was 'n leier in die 1ste Kongres van die Verenigde State waar hy talle basiese wette ontwerp het en ook verantwoordelik was vir die eerste tien wysigings van die grondwet (wat na bewering op Virginië se Verklaring van Menseregte gebaseer was). Derhalwe staan hy ook bekend as die "Vader van die Bill of Rights". As 'n politieke teoretikus het hy veral die oortuiging aangehang dat die nuwe republiek die regte van individue deur middel van wigte en teenwigte (checks and balances) teen 'n moontlike tirannie van die meerderheid moes beskerm.
Cliona favus
Cliona favus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
James Madison
As 'n leier in die Huis van Verteenwoordigers (House of Representatives) het Madison by die organisering van die nuwe federale regering nou saamgewerk met George Washington.
Napels
Kulinêr
Baie van die disse wat internasionaal as eg Italiaans beskou word het hulle oorsprong in Napels, terwyl die populariteit hiervan nie noodwendig deur alle Italianers gedeel word nie. Die kulinêre tradisie in Italië is nog altyd sterk streekgebonde wat veroorsaak dat bepaalde dinge wat in Napels geëet word, nêrens anders in die land gevind kan word nie, en wanneer dit beskikbaar is, ook nog waarskynlik heeltemal anders voorberei word. Vir die Napolitani is kos een van die grootste vreugdes in die lewe, en dit is byna onmoontlik om nie heerlik te eet tydens 'n besoek aan die stad nie. Kos is oral op straat te vinde, daar is letterlik honderde klein bakkerytjies wat elke dag duisende vars pizzas en borde pasta opdis.
Cliona favus
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Calcinai, Bavestrello & Cerrano.
Napels
Kulinêr
'n Tipiese Italiaanse ete bestaan uit antipasto (voorgereg), primo piatto (pasta/pizza), secondo piatto (vleis/groente), dolci (roomys/koek), koffie en likeur. Deur Napels se ligging aan die Middellandse See en die warm klimaat, word die kos sterk deur hierdie faktore beïnvloed. Daar is byvoorbeeld altyd 'n oorvloed aan seekos aanwesig, hetsy as antipasti (gemarineerde ansjovis, seekatslaai, mossels met swart peper, vars seekos-slaai) of as hoofgereg (spaghetti met klein mosseltjies in die skulp, kabeljou en calamari).
Napels is tradisioneel die tuiste van die pizza. Die enigste egte pizza is volgens die puriste die Margherita, wat sy ontstaan aan die einde van die 19e eeu in die stad gehad het. So eenvoudig moontlik met net tamatie, buffel-mozzarella en basiliekruid. Die kombinasie van groen, wit en rooi, is in 1889 vir die eerste keer opgedis aan koningin Margherita, die vrou van koning Umberto I. 'n Oorspronklike Napolitaan genaamd Raffaele Esposito, het op hierdie manier sy vaderlandsliefde gedemonstreer by wyse van 'n pizza met die kleure van die trotse Italiaanse vlag.
Die mees besondere Napolitaanse gebak is die sogenaamde "sfogliatella" (meervoud:sfogliatelle). Dit is 'n soort koeksister, maar dan gemaak van filodeeg, ryklik gevul met vars ricotta, lemoenskil en kaneel, wat dan vervolgens gebak word in olie. Die ontbyt, oftewel prima colazione, bestaan vir die gemiddelde Napolitaan uit sterk espresso, met 'n sfogliatella of croissant gevul met sjokolade. De babá is 'n soort sponskoek, gedoop in 'n soet sous van rum en stroop.
1050
Die jaar 1050 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 50ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Napels
Sport
Napels beskik met die SSC Napoli oor 'n vername sokkerklub in die Italiaanse Serie A. Dit speel sy tuiswedstryde op die Stadio San Paolo wat ook tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1990 vir wedstryde ingespan is. Voor die Tweede Wêreldoorlog het hulle gebruik gemaak van die Stadio Giorgio Ascarelli wat ook tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1934 vir wedstryde ingespan is.
Partenope Rugby is Napels se suksesvolste rugbyklub en hulle het die Serie A twee keer gewen.
Kastele, paleise en museums
Napels staan bekend om sy historiese kastele:
Rondom Napels
Die eilande Procida, (wat bekendheid verwerf vir die verfilming van Il Postino), Capri en Ischia kan maklik en vinnig bereik word op die goedkoop katamarans en passasiersbote wat gereeld uit de hawe van Napels vertrek. Sorrento en die Amalfi-kus is ten suide van Napels geleë, wat maklik per boot of met die Circumvesuviana trein bereik kan word. Die ruïnes van Pompeji en Herculaneum wat in die jaar 79 n.C. verwoes is tydens 'n uitbraak van Vesuvius, is ook nier ver uit die stad te besigtig nie. Verder is Napels naby aan die vulkaniese gebied bekend as die Campi Flegrei en die hawedorpe Pozzuoli en Baia, wat albei onderdeel was van die uitgebreide Romeinse vlootbasis Portus Julius. Sowel Vesuvius asook die Campi Flegrei is aktiewe vulkane en bedreig die miljoenestad met potensiële uitbarstings.
Jeanne des Roches
Jeanne des Roches, Dame de Sablé (omstreeks 1195 - 28 September 1238) was 'n Franse edelvrou en heerser van die baronies van La Suze, de Briollay, de Mayet, de Loupeland, de Chateauneuf-sur- Sarte, de Genneteil, de Precigné, de Agon en de Craon; en vanaf 1222 die suo jure "sénéchal" van Anjou. Die amp van "sénéchal" is oorgedra aan haar man, Amaury I, Sire de Craon, sowel as die uitgestrekte en omvangryke Sablè-baronie.
Vroeë lewe
Jeanne is in ongeveer 1195 gebore as die oudste dogter van Guillaume des Roches, sénéchal van Anjou, en een van die grootste baronne in Anjou en Maine. Haar moeder was Marguerite de Sablé, Dame de Sablé, wat die welgestelde Sablé-baronie tot haar man se besittings bygedra het. Jeanne het 'n broer Robert, wat in 1204 oorlede is, en 'n jonger suster Clémence, burggraaf de Chateaudun (oorlede na September 1259), gehad. Haar grootouers aan vaderskant was Baudoin des Roches en Alix de Châtellerault, en haar grootouers aan moederskant was Robert IV de Sablé en Clémence de Mayenne, dogter van Geoffroy, Sire de Mayenne en Isabelle de Meulan.
Jeanne se vader was 'n ridder wat in die Derde Kruistog geveg het in diens van die Angevin konings van Engeland en koning Filippus II van Frankryk.
Erfenis
Ná die dood van haar vader op 15 Julie 1222 het Jeanne, as die oudste oorlewende kind, die amp van "sénéchal" van Anjou oorgeneem, en ook sy uitgestrekte besittings geërf, waaronder die lordskappe Sablé, La Suze, Briollay, Mayet, Loupeland, Chateauneuf-sur-Sarte, Genneteil, Precigné, en die Normandiese herehuis van Agon. Jeanne het hulde gebring aan Koning Louis IX van Frankryk vir ''Senescaltia Andegavie, Cenomannie et Turonie .. bone memorie Guillmus de Ruppiebus, genitor noster ... tenuit'' in 'n oktrooi gedateer 27 Januarie 1226.
Jeanne is op 28 September 1238 oorlede. Haar man is reeds in 1226 oorlede.
Versteende woud, Khorixas
Die Versteende woud, geleë wes van die Namibiese dorp van Khorixas, op die C39 pad, is 'n deposito van groot boomstompe wat "in klip verander het" deur 'n proses van diagenesis. Daar is ten minste twee groot boomstompe, elke lank, blootgestel om te sien. 'n Paar honderd ander is geleë in die omgewing.
Dit is geglo dat die bome stroomaf gespoel is deur 'n groot vloed en bedek is deur alluviale sand. Ontneem van lug, kan die organiese materiaal nie verrot en verval nie, maar in plaas daarvan, oor miljoene jare, ondergaan 'n versteningsproses, waardeur elke sel individueel verstening ondergaan en die voorkoms van die hout is behou. Die omliggende sand word sandsteen, wat nou weg erodeer.
Daar is 'n groot aantal welwitschias op die terrein.
Die terrein is 'n Nasionale Monument verklaar op 1 Maart 1950.
Milvus
Milvus is 'n genus van roofvoëls in die familie van Ouwêreldse aasvoëls (Accipitridae) en die subfamilie Milvinae. Die genus is vir die eerste keer in 1799 deur Lacépède wetenskaplik beskryf.
Spesies
Die genus bestaan uit die volgende spesies:
Khakhu
Khakhu is 'n nedersetting in die Collins Chabane Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Spioenkop (berg)
Spioenkop is 'n berg in die provinsie van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit is naby die dorp van Ladysmith geleë, 27 km wes-suid-wes / en sowat 2.5 km na die noorde van Spioenkopdam, 'n reservoir vir die waters van die Tugelarivier.
Geskiedenis
Hierdie berg het 'n historiese beduidendheid. Sy heuwelkruin was die terrein van die Slag van Spioenkop (een van die belangrikste gevegte van die Boere-Oorloë) van 23 tot 24 Januarie 1900. by die Tugelarivier, KwaZulu-Natal in Suid-Afrika
Theophilus van Bisantium
Theophilos (Grieks: Θεόφιλος; 813 – 20 Januarie 842) was die Bisantynse keiser van 829 tot met sy dood in 842. Hy was die seun van keiser Michael II en sy vrou Thekla. Sy pa het hom in 822 as medekeiser gekroon kort nadat hy die troon bestyg het. Ná sy dood op 2 Oktober 829 het Theophilus die alleenheerser geword.
Hy was die tweede keiser van die Frigiese Dinastie en het sy leërs persoonlik aangevoer in sy lewenslange oorlog teen die Moslemse Arabiere, wat in 831 begin het.
Theophilus is op 20 Januarie 842 dood nadat sy gesondheid ’n ruk lank agteruitgegaan het. Sommige historici beskou hom as een van die bekwaamste Bisantynse keisers en ander as ’n doodgewone man wat nie baie doeltreffend regeer het nie. Daar is egter geen twyfel dat hy dapper was nie. Hy het ook korrupsie en onderdrukking deur sy amptenare gestuit.
Ondanks die koste van sy oorloë en groot bedrae wat bestee is aan geboue, die handel en nywerheid, was die ryk se finansies uitstekend, waarskynlik vanweë die doeltreffende administrasie van die departement.
Gesin
Hy en sy vrou, Theodora, het sewe kinders gehad:
Tsjoelim
Die Tsjoelim (Russies: Чулым) is met 'n lengte van 1 799 km (1 118 myl) die langste regse sytak van die Ob in Siberië. Dié rivier ontstaan deur die saamvloei van die Wit Ijoes en Swart Ijoes by Kopjowo in die Chakassië-republiek, net suid van die Krasnojarsk-krai. Aansluitend vloei die Tsjoelim in 'n noordoostelike rigting tot by Balachta. Vanaf hier vloei dié rivier in 'n noordwestelike rigting deur Nasarowo en verder in 'n westelike rigting, voordat die Tsjoelim in 'n noordoostelike rigting draai en Atsjinsk bereik. Vanaf hier vloei dié rivier in 'n noordelike rigting deur Nowobiriljoessi en maak 'n boog in 'n westelike rigting deur Tegoeldet in die Tomsk-oblast. Die Tsjoelim vloei verder in 'n suidwestelike rigting en bereik Sirjanskoje. Vanaf hier vloei dié rivier in 'n noordwestelike rigting deur Perwomaiskoje en mond verder noordwes in die Ob se middelloop uit.
Hetiete
Die Hetiete (soms ook Hettiete, Hittiete of Chetiete genoem) was 'n volk met 'n Indo-Europese taal wat aan die begin van die 2de millennium v.C. vanuit die ooste na Anatolië gemigreer het en hier tussen die 18de en 16de eeu v.C. 'n magtige ryk met die hoofstad Hattuša (naby die huidige Turkse dorp Boğazköy in die noordelike Sentraal-Anatolië) gevestig het.
Omstreeks 1600 v.C. het 'n Hetitiese koning met sy strydmag in die Eufraatgebied opgeruk en Babilon geplunder, maar later na sy Anatoliese bergplato teruggetrek. Teen die middel van die 15de eeu v.C. was die Hetitiese Ryk een van die groot moondhede in die Nabye Ooste en het naas Anatolië groot dele van Noordwes-Sirië oorheers. Hul militêre oorwinnings was dikwels aan hul gesofistikeerde strydwaens te danke.
Die mag van die Hetitiese konings het in die 14de eeu v.C. onder die regering van Suppiluliuma I 'n hoogtepunt bereik toe hulle Sirië suidwaarts tot by die monding van die Litani-rivier in die huidige Libanon, die grootste deel van Klein-Asië, dele van die noordelike Levant en Bo-Mesopotamië oorheers het.
Ná 'n groot veldslag tussen Hetitiese en Egiptiese magte naby Kadesj in 1285/1286 v.C. het dié twee moondhede 'n vredesooreenkoms gesluit waarin hulle hul invloedsfere langs 'n grenslyn dwarsdeur Sirië afgebaken het.
Die Hetitiese kultuur weerspieël enkele van hierdie soort kontakte met vreemde volke. Alhoewel die Hetiete oor hul eie Anatoliese hiërogliewe beskik het, het hulle die Mesopotamiese wigskrif oorgeneem en amptelike dokumente in Akkadies geskryf, die destydse verkeerstaal. In die Hetietiese kuns kan invloede uit Egipte aangetoon word, waaronder motiewe soos die sfinks en die gevleuelde sonskyf, maar ook ontlenings uit die Siriese en Babiloniese kuns.
Die Hetitiese kuns het nogtans sy eie unieke kenmerke ontwikkel. Hul belangrikste bydraes tot die kuns en kultuur van die Nabye Ooste is indrukwekkende reliëfskulpture en massief versterkte nedersettings. Vir hul klein dierskulpture het Hetitiese kunstenaars naas brons ook elektrum gebruik, 'n goud-silwer-legering. Hul grootste prestasie was egter die gebruik van yster wat vanaf die 15de eeu v.C. in Anatolië vervaardig is.
Alhoewel die Hetiete algemeen as 'n volk van die bronstydperk gedefinieer kan word, was hulle nogtans voorlopers van die Ystertydperk wat reeds in die 14de eeu v.C. met die vervaardiging van ystervoorwerpe begin het, soos uit briewe blyk waarin vreemde heersers sulke goedere aangevra het.
Ysterertse word dwarsoor die wêreld aangetref, maar min beskawings van die Bronstydperk het oor die benodigde voorrade van koper en tin beskik om bronslegerings te vervaardig. Meestal is tenminste een van die twee metale uit ander gebiede ingevoer. Die buitelandse handel was 'n koninklike voorreg, terwyl die heersers ook oor 'n monopolie op die mynbou beskik het sodat hulle die vervaardiging van bronswapens en ander goedere volledig kon kontrolleer.
Om yster te vervaardig, was naas die maklik toeganklike ystererts net eenvoudige steenkooloonde en tegniese kennis nodig. Die Hetiete het ontdek dat ystererts onder invloed van hitte tot 'n poreuse massa verander wat deur hamerslae tot stawe gevorm en daarna tot sekels, ploegskare, lanse en swaarde gesmee kon word.
Papier-maché
Papier-maché, wat letterlik "gekoude papier" beteken, is 'n saamgestelde stof wat bestaan uit papierstukke of papierpulp, wat soms met tekstiele versterk word, en met kleefstof gebind word soos gom, stysel of muurpapierlym.
1051
Die jaar 1051 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 51ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Papier-maché
Metodes
Daar is twee vername maniere om papier-maché te maak; die een gebruik papierstroke wat met gom aanmekaarvasgeplak word, en die ander gebruik papierpulp wat verkry word deur papier te deurweek of te kook waarby gom dan gevoeg word.
Met die eerste metode is 'n vorm nodig waarteen die papierstroke geplak kan word. Met die tweede metode is dit moontlik om die pulp van die begin af in die verlange fatsoen te vorm. In albei gevalle kan versterking met draad, ogiesdraad, liggewigvorms, ballonne of tekstiele nodig wees.
Die tradisionele manier om papier-maché-kleefstof te maak, is om 'n mengsel van water en meel of 'n ander stysel te gebruik, wat gemeng word tot die dikte van dik room. Ander kleefmiddels kan gebruik word as dit verdun word tot dieselfde tekstuur, insluitend polivinielasitaat gegronde gomsoorte (soos houtgom, wat ook koue lym genoem word). Deur kaneelolie of ander bymiddel soos sout by die mengsel te voeg, sal dit die kanse verminder dat die produk muf sal kry.
Vir die papierstroke-metode word die papier in repe geny of geskeur en in die lym geweek totdat dit deurnat is. Die deurweekte stroke word dan teen die oppervlak geplaas en laat staan om stadig droog te word. Die stroke kan geplak word oor 'n stutraam, of geraamte, wat dikwels bestaan uit ogies- of maasdraad oor 'n bouraam, of dit kan oor 'n objek geplak word om 'n gietvorm te maak. Indien nodig kan olie of ghries gebruik word dat dit nie vasplak nie. Wanneer dit droog is, kan die materiaal wat só geskep is gesny, geskuur en geverf word, en waterdig gemaak word deur dit met gepaste waterwerende verf te verf. Voordat enige produk van papier-maché geverf word, moet die gom eers heeltemal droog wees, anders kan dit muf en sal die produk van binne af vrot.
Vir die pulp-metode word die papier vir ten minste oornag in water gelos om te week, of in baie water gekook totdat die papier in pulp oplos. Die oortollige water word afgegiet, 'n kleefmiddel word bygevoeg en die papier-maché word teen 'n vorm geplak, of, veral vir kleiner en eenvoudige objekte, omvorm in die verlangde vorm.
Geskiedenis
In antieke Egipte is doodskiste en dodemaskers gemaak van catonnage - lae papirus of linne wat met gips bedek is.
Tweede Kamer van die Stategeneraal
Die Tweede Kamer van die Stategeneraal (Nederlands: Tweede Kamer der Staten-Generaal) is een van die twee Kamers van die Nederlandse volksverteenwoordiging, die Stategeneraal van Nederland (die andere Kamer is die Eerste Kamer van die Stategeneraal). Die Tweede Kamer bestaan sedert 1815 en is gevestig in die administratiewe hoofstad Den Haag. Hierdie Kamer het 150 lede en word regstreeks deur die bevolking verkies. Die voorsitter is Vera Bergkamp (D66). Die Tweede Kamer is die belangrikste Kamer. So het die Tweede Kamer die reg om besluite te wysig en in te dien, maar die Eerste Kamer nie.
Papier-maché
Geskiedenis
In Persië is papier-maché gebruik om klein geverfde boksies, skinkborde, étagères (oop rakkies waarop ornamente uitgestel word) en kiste mee te maak.
Tweede Kamer van die Stategeneraal
Koalisie
Sedert 10 Januarie 2022 bestaan die Rutte IV-kabinet, wat deur die VVD, D66, die CDA en die CU gevorm word. Hierdie regering is 'n kabinet van 77 (oorspronklik 78) setels in die Tweede Kamer (sien ook: Eerste Kamer - Koalisie).
Papier-maché
Geskiedenis
Japan en China het ook gelamineerde papierartikels geskep deur papier-maché te gebruik. Dit is ook gebruik om versierende elemente aan harnasse en skilde aan te bring.
Tweede Kamer van die Stategeneraal
Verkiesings
Die laaste verkiesings was op 17 Maart 2021. Die nuwe Tweede Kamer is op 31 Maart ingesweer. Die nuwe verkiesings is op 22 November 2023.
Papier-maché
Geskiedenis
In Kasjmir, soos in Persië, is papier-maché gebruik om klein geverfde boksies, komme met metaal aan die binnekant, skinkborde, étagères en kiste te vervaardig. Dit word nog baie in Indië verkoop en is 'n deel van die weelderige ornamentele handwerkmark. Teen sowat 1725 in Europa het vergulde papier-maché begin voorkom as 'n goedkoop alternatief vir vergulde gips of gekerfde hout in argitektuur. Henry Clay van Birmingham, Engeland, het in 1772 'n patent uitgeneem op 'n proses om gelamineerde velle papier met lynsaadolie te behandel om waterdigte panele mee te maak. Hierdie panele is onder meer gebruik om koetsdeure te maak. Theodore Jennens het 'n proses in 1847 gepatenteer om hierdie gelamineerde velle in verskillende vorme te stoom en druk, wat dan gebruik is om skinkborde, die rugkante van stoele en strukturele panele mee te maak, wat gewoonlik oor 'n hout- of metaalraam gelê is vir sterkte. Die papier-maché is glad gemaak en vernis, of afgewerk met 'n pêrelskulpafwerking. Die bedryf het regdeur die 19de eeu voortgeduur.
Tweede Kamer van die Stategeneraal
Verkiesings
Die setelverdeling sedert 1956 is soos volg (oorspronklike setels):
Papier-maché
Geskiedenis
Rusland het 'n florerende bedryf van ornamentele papier-maché gehad. 'n Groot verskeidenheid geverfde Russiese papier-maché-artikels is te sien in 'n katalogus van Tiffany & Co. van 1893.
Martin Travers, die Engelse kerkontwerper, het papier-maché gebruik vir die afwerking van sy kerke in die 1930's.
Papier-maché is al van so vroeg as 1540 gebruik om die koppe van poppe te maak. Dit is in twee dele gevorm van 'n mengsel van papierpulp, klei en gips en dan met gom aanmekaarvasgeplak. Die kop word dan glad gemaak, geverf en vernis.
Een artikel wat algemeen in die 19de eeu in Amerika gemaak is, is 'n papierkano, vernaamlik deur Waters & Sons van Troy, New York. Die uitvinding van die aaneenlopende-papier-masjien het dit moontlik gemaak dat velle papiere in enige lengte gemaak kan word, en dit het 'n ideale materiaal uitgemaak om 'n soomlose romp te bou. Die papier van daardie tyd was aansienlik rekbaarder as moderne papier, veral wanneer dit klam is, en dit is heel doeltreffend in die vervaardiging van papierbote gebruik. 'n Laag dik, klam papier is oor die rompvorm geplaas en aan die kante vasgespyker. 'n Laag gom is bygevoeg, gelos om droog te word en afgeskuur. Bykomende lae papier en gom kan bygevoeg word om die verlangde dikte te kry, en lap kan ook gebruik word om dit sterker en harder te maak. Die eindproduk word dan netjies geknip en versterk met houtstroke by die kiel en boordwande om dit onbuigsaam en waterdig te maak. Ligte papierroeibote, ook genoem snelbote, was baie mededingend in die einde van die 19de eeu. Een van die beroemdste papierbote was die kano "Maria Theresa" wat Nathaniel Holmes Bishop gebruik het om in 1874–75 van New York na Florida te roei. 'n Vertelling van sy reise is uitgegee in die boek Voyage of the Paper Canoe.
Dit is algemene ding vir laerskooolkinders en handwerkentoesiaste om papier-maché-maskers te maak. 'n Mens kan óf 'n gesig óf 'n ballon vir 'n gietvorm gebruik. Dit word baie vir Allerheiligeaand (Halloween) gedoen omdat 'n gesigmasker heelwat bydra tot die kostuum.
Papier-maché-panele is aan die einde van die 19de eeu en vroeë 20ste eeu gebruik om liggewigkoepels te maak, wat hoofsaaklik in sterrewagte gebruik is. Die koepel is oor 'n hout- of ysterraam gebou, en die eerstes is gemaak deur dieselfde vervaardiger wat die vroeë papierbote gemaak het, Waters & Sons. Die koepels wat in sterrewagte gebruik is, moes min weeg sodat hulle maklik gedraai kan word om die teleskoop se opening in enige rigting te kan plaas, en groot genoeg sodat dit die groot refraktorteleskope wat toe gebruik is kon bedek.
Papier-maché is in 'n aantal vuurwapens gebruik as 'n stof om klompe mee te vorm. Ondanks die geweldig hoë drukking in die sielwand van 'n vuurwapen, het dit geblyk dat papier-maché sterk genoeg is om die druk te weerstaan en sterk genoeg om 'n projektiel wat kleiner as die loop se kaliber is met 'n hoë mate van akkuraatheid deur die loop te druk. Papier-maché-klompe is gebruik in alles, van 'n klein vuurwapen soos die Dreyse-naaldgeweer tot grofgeskut, soos die Schenkl-projektiel.
Moderne gebruike
Met moderne plastieke en samestellings wat die dekoratiewe en struktuurrolle oorgeneem het wat papier-maché in die verlede gespeel het, het papier-maché minder van 'n kommersiële produk geword. Daar is uitsonderings, soos Micarta, 'n moderne papiersamestelling, en tradisionele gebruike soos vir 'n piñata - 'n versierde figuur of diertjie wat met lekkergoed gevul is. Dit word nog gebruik waar dit belangrik is dat dit maklik is om mee te werk en nie duur is nie, soos in handwerk. Papier-maché word dikwels gebruik vir groot, tydelike beeldhouwerke soos karnaval-vlotte. 'n Basiese struktuur van hout, metaal en draad (soos ogiesdraad) word met papier-maché bedek. Sodra dit droog is, word detail bygevoeg. Die papier-maché word dan afgeskuur en geverf. Karnavalvlotte kan baie groot wees en 'n hele aantal karakters, rekwesiete en toneelelemente behels wat almal om 'n gekose tema wentel. Hulle kan ook plek hê vir dosyne mense, insluitend die mense wat die meganisme beheer. Die vlotte kan bewegende dele hê, soos gesigsuitdrukkings van die karakter of hul liggaamsdele. Dit is nie ongewoon vir plaaslike professionele argitekte, ingenieurs, skilders, beeldhouers en pottebakers om deel te neem aan die ontwerp en bou van die vlotte nie. 'n Vlotmaker vir die New Orleans Mardi Gras, Blaine Kern, bestuurder van die Mardi Gras-wêreldvlotmuseum, kry karnavalvlotkunstenaars van Italië om aan sy vlotte te werk.
In Ecuador en ander Suid-Amerikaanse lande word die ou jaar simbolies verbrand; die beelde van die ou jaar word gewoonlik gemaak van papier-mâché oor rame van hout en papierwatte.
Papier-maché is 'n bekostigbare boumateriaal in teaters vir elemente van sowel die stelle as die kostuums.
Papier-mâché word gebruik in die maak van toneelpoppe, insluitend marionette, handpoppe en draadpoppe.
Papier-maché word ook gebruik om elektriese lampe mee te maak.
Gebruike in oorlogstye
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is militêre vliegtuie se brandstoftenks gemaak van papier wat met plastiek deurdrenk is, en is gebruik om die reikafstand van vliegtuie te vergroot. Hierdie tenks is aan die gewone brandstoftenk gekoppel met pype met losmaakbare hekstukke en is losgemaak van die vliegtuig wanneer die brandstof opgebruik is, wat dit vir kortafstandvliegtuie soos vegvliegtuie moontlik gemaak het om saam met langafstandvliegtuie soos bomwerpers op lang togte te vlieg as beskerming. Twee soorte papiertenks is gebruik, een van 409 liter wat die VSA vir die P-47 Thunderbolt gemaak het, en 'n silindriese valtenk wat die Britte gemaak het en wat die P-47 en die P-51 Mustang gebruik het.
Die Britte het papier-maché-figure wat soos soldate lyk gebruik om sluipskutters uit te lok om te skiet. Party het 'n toestel gehad wat rook van 'n sigaretmodel gemaak het. Die koeëlgate in die lokmiddels is gebruik om te bepaal waar die vyandige sluipskutters is.
1052
Die jaar 1052 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Ray Goulding
Ray Goulding (20 Maart 1922 – 24 Maart 1990) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cold Turkey (1971), Bob & Ray, Jane, Laraine & Gilda (TV Special) (1979), en ''Author! Author! (1982), en in die televisiereeks The Bob & Ray Show'' (1951).
Ha-Makuya
Ha-Makuya is 'n nedersetting in die Musina Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Michael II van Bisantium
Michael II (Grieks: Μιχαήλ Β'; 770 – 2 Oktober 829) was die Bisantynse keiser van Desember 820 tot met sy dood op 2 Oktober 829. Hy was ook bekend as Michael die Amoriaan of die Hakkelaar, en was die eerste keiser van die Amoriaanse of Frigiese Dinastie.
Michael het vinnig opgang gemaak in die leër danksy die keiser, sy eertydse kollega Leo die Armeen. Hy het egter in 820 die sluipmoord op Leo beplan en sy bewind oorgeneem. Hy moes dadelik aandag skenk aan die opstand deur ’n ander generaal, Thomas die Slawiër, wat hom amper sy kroon gekos en tot die lente van 824 geduur het.
Hy het by sy eerste vrou, Thekla, ’n seun, Theophilus, gehad. Sy is omstreeks 823 dood en hierna het Michael met Euphrosine, ’n dogter van Konstantyn VI, getrou. Dit was moontlik bedoel om sy posisie as keiser te versterk, maar het teenstand van die kerk uitgelok omdat Euphrosine ’n non was. Michael II is op 2 Oktober 829 dood. Hy is deur Theophilus opgevolg.
Verwysing
Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Olivia Cole
Olivia Cole (26 November 1942 – 19 Januarie 2018) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent First Sunday (2008) en in die televisiereeks Police Woman (1974).
1053
Die jaar 1053 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 53ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Etosha (kiesafdeling)
duimnael|regs|340px|In Suidwes het die [[Suidwes-Afrikaner veel langer 'n mondstuk vir die Verenigde Party gebly as sy eweknieë in Suid-Afrika, waarvan die laaste die Sondagkoerant Sondagstem was wat in 1967 gesluit het. Hier is die koerant se personeel voor Unie-Volkspers se kantoor in Windhoek in 1949.]]
Gloster Gauntlet
Die Gloster Gauntlet is 'n enkelsitplek, dubbeldekkervegvliegtuig wat deur die Britse Lugmag (Royal Air Force) in die 1930's gebruik was. Dit was die laaste RAF vegvliegtuig wat 'n oop kajuit gehad het en die tweede laaste dubbeldekker wat aktiewe diens gedoen het in die RAF.
Etosha (kiesafdeling)
Etosha was van 1950 tot 1974 die mees noordelike kiesafdeling in die destydse Suidwes-Afrika vir die Suid-Afrikaanse Volksraad.
Gloster Gauntlet
Die Gloster S.S.18 se nooiensvlug het in Januarie 1929 plaasgevind. Dit is uit die Gloster S.S.19B ontwerp ontwikkel. Die S.S.19 prototipe het 'n nuwe enjin, 'n Bristol Mercury VIS, gebruik en vir die eerste keer in 1933 in dié vorm gevlieg. Nadat die S.S.19 deur die Ministerie vir Lugvaart getoets is, is 'n bestelling vir 24 vliegtuie in September 1933 geplaas. Die vliegtuie sou as die "Gauntlet" bekendstaan. Die aanvanklike bestelling is opgevolg met bestellings vir die aangepaste Gauntlet Mk. II. Die nuwe model het 'n opgedateerde konstruksietegniek gebruik, gegrond op dié wat vir die Hawker gebruik is. Dit was nadat Hawker Gloster oorgeneem het aangesien dit baie makliker was om die Gloster se gesweisde struktuur te bou en herstel. 'n Totaal van 204 Mk IIs is in die Verenigde Koninkryk vervaardig.