cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wojciech Pszoniak
Lewe en loopbaan
Die akteur het Pole verlaat gedurende die tydperk van politieke onrus in 1980–81, toe die Solidarność vakbond begin het en is beëindig deur die instelling van krygswet op 13 Desember 1981. Pszoniak het rolle gevind in Frankryk, waar hy gewoon en gewerk het. Sedert die einde van kommunisme in Oos-Europa in 1989, het Pszoniak in Poolse films en toneelstukke verskyn.
Pszoniak het dikwels Joodse karakters gespeel, hoewel hy nie van Joodse afkoms was nie. In Frankryk was dit gedeeltelik as gevolg van sy rol in The Promised Land, asook sy buitelandse aksent.
Pszoniak het nie Frans gepraat toe hy na Frankryk geëmigreer het nie, daarom het hy sy teaterreëls foneties geleer; in films soos Danton, waar hy Robespierre vertolk het, sy stem is oorgetrek met 'n ander stem. 'n Anekdote oor sy taalvaardigheid vertel dat een regisseur vir hom gesê het dat hy sy ou aksent verkies toe hy Frans begin praat het.
Wisconsin
Wisconsin [wᵻˈskɒnsᵻn] is 'n deelstaat in die noordelike Midweste van die Verenigde State met 'n oppervlak van 169 790 vierkante kilometer (wat 'n gedeelte van die Michiganmeer insluit) en 'n bevolking van sowat 5,8 miljoen. Die hoofstad is Madison, die grootste nedersetting Milwaukee.
Gespikkelde katonkel
Die Gespikkelde katonkel (Scomberomorus plurilineatus) is 'n vis wat aan die ooskus van Suid-Afrika en Mosambiek voorkom. Die vis is lenig en silwerblou met vele donker dwarsstrepe en vlekke op die sye. Dit kan tot 1.2 m lank word en weeg dan 10 kg. Dit kom net agter die branders voor. Dit is 'n gewilde sportvis en uitstekende tafelvis. Die vis word ook die Natal snoek genoem en staan in Engels bekend as die Queen mackerel.
Wisconsin
Wisconsin se naam is aan die Ojibwe-taal ontleen en beteken "vergadering van die waters". Daar is altesaam meer as 15 000 kleiner mere in die deelstaat, terwyl waterliggame ook natuurlike grenslyne vorm. Die deelstaat word in die noorde deur die westelike deel van die Bowemeer (Lake Superior) en die Opper-Skiereiland van Michigan, in die ooste deur die Michiganmeer, in die suide deur Illinois en in die weste en suidweste deur Minnesota en Iowa begrens, waarby die Mississippirivier die grenslyn tussen dié twee deelstate en Wisconsin vorm.
Wisconsin bevat 'n verskeidenheid landskapsvorme, waaronder die Door-skiereiland tussen die Michiganmeer en Green Bay en een van die grootste konsentrasies van mere in sy noordelike gedeelte. Sowat 45 persent van die oppervlakte word deur bosgebiede beslaan. Wisconsin het lank reeds tot 'n gewilde toeristebestemming ontwikkel. Wisconsin is oorspronklik deur die Adena-Indiane (wat ook as Mound Builders - "Hoopbouers" - bekend staan) bewoon, maar later het ook 'n aantal ander stamme soos byvoorbeeld die Ojibwe, Menominee en Winnebago hulle in die gebied gevestig. Die Franse ontdekkingsreisiger Jean Nicolet het Wisconsin in 1634 bereik, en in 1717 is die eerste permanente Europese nedersetting gestig. Wisconsin was tot 1763 'n Franse besitting en is daarna as gevolg van Frankryk se neerlaag in die Franse en Indiaanse Oorlog aan Groot-Brittanje afgestaan. Ná die Amerikaanse Rewolusie het Wisconsin Amerikaans geword.
Die Eerste Nasies in Wisconsin is as gevolg van 'n groot toestroom Amerikaanse setlaars onteien en uit hulle tradisionele stamgebiede verdryf. Die Wisconsin Territory is in 1836 amptelik afgebaken en in 1848 as die 30ste deelstaat tot die Unie toegelaat.
Zoey Deutch
Zoey Deutch (gebore 10 November 1994) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Everybody Wants Some!! (2016), Before I Fall (2017), Flower (2017), en Set It Up (2018).
Gereformeerde kerk Windhoek
duimnael|links|300px|Die kerkgebou, 2017.
Die Gereformeerde kerk Windhoek is die oudste van die drie Gereformeerde gemeentes in die Namibiese hoofstad, Windhoek.
Die Gereformeerde kerk Windhoek was met sy stigting in 1937 die sesde gemeente in die destydse Suidwes-Afrika. In die distrik Windhoek, naby aan die dorpie Dordabis, het van 1935 af ook nog die gemeente Bitterwater bestaan, maar hy het in 1964 ontbind nadat daar vyf jaar vantevore reeds net 14 belydende en 13 dooplidmate was. Windhoek is dus die vyfde oudste Gereformeerde gemeente wat nog bestaan. Ook in die NG Kerk is sy Windhoekse gemeente die vyfde oudste. Dis ook die geval in die Hervormde Kerk, hoewel die Hervormde gemeente Windhoek eers op 25 November 1950 gestig is, 21 jaar ná die plaaslike NG gemeente en 13 jaar ná die Gereformeerde.
Op 10 September 1977 het die Gereformeerde kerk Windhoek sy nuwe, ruim kerkgebou in gebruik geneem. Dié gebou van bruin bakstene kyk oor die hoofstad uit en is geleë op die hoek van Luther- en Liliencronstraat, Eros. Die argitek was Tinus du Plessis en Michiel Prinsloo, destyds die oudste Angola-Afrikaner, het die deur oopgesluit. ’n "Skatkis" van marmer is in die voorportaal geplaas vir kerkbydraes. Eers is vir ’n spesiaal ontwerpte orrel voorsiening gemaak, maar omdat die boukoste te hoog was, moes die gemeente ’n kleiner orrel aankoop. Die laaste fase van die kerkgebou is op 2 November 2002 afgehandel toe die korbeelklip in plek gelê is.
Betsy Russell
Betsy Russell (gebore 6 September 1963) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Private School (1983), Saw III (2006), Saw IV (2007), en Saw V (2008).
Frieslandsdrifrivier
Die Frieslandsdrifrivier is 'n rivier wat in die Tuinroete van Suid-Afrika vloei. Dit is noordwes van Plettenbergbaai en noord van Harkerville geleë. Dit sluit aan by die Leermansdrifrivier, 'n voorloper van die Bietourivier.
Haaisuier
Die Haaisuier (Echeneis naucrates) is 'n vis wat aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika en Mosambiek voorkom. Die vis is lenig met swart en wit strepe wat van die bek tot by die stert loop. Dit het 'n ronde suier aan die bokant van sy kop waarmee die vis aan haaie of mantas kan vassuig. Sodoende benut die vis 'n 'saamrygeleentheid'. Die verhouding word simbiose genoem. Dit kan tot 1m lank word en weeg dan 3.4 kg. Hulle word soms 'n platkop of suigvis genoem en in Engels staan die vis bekend as die Shark remora.
Mantis
Die mantis se naaste verwante ordes is die termiete (Isoptera) en kakkerlakke (Blattodea); hierdie drie groepe word soms saam as een orde geklassifiseer, eerder as drie ordes wat tot dieselfde superorde behoort.
Die mantis is 'n vleisetende insek met vier vlerke, 'n besonder lang voorborsstuk en voorpote met hake. Die voorpote word omhoog gehou en gebruik om die insek se prooi te vang en vas te hou. Hulle vreet veral insekte en ander klein goed, maar ook soms klein voëltjies.
Hottentotsgotte (orde Dictyoptera) is roofinsekte (klas Insecta) wat ook as bidsprinkane bekend staan vanweë die kenmerkende manier waarop hulle hul voorpote onder hul borsstukke invou. Hottentotsgotte is egter nie sprinkane nie, maar verwant aan die kakkerlak – al lyk hulle uiterlik nie na mekaar nie. Afgesien van die opvallende voorpote waarmee die hottentotsgot sy prooi vang, is die sterk, verlengde borsstuk en die beweeglike driehoekige kop sy belangrikste kenmerke. Die wyfies vreet die mannetjies gewoonlik tydens paring op.
Hottentotsgotte (orde Dictyoptera, familie Mantodea), in die omgang dikwels ook hotnotsgot genoem, behoort tot die klas Insecta. Hulle is roofinsekte wat verwant is aan die kakkerlak (orde Blattaria). Van die grootste spesies kan tot 16 cm lank word, maar die meeste spesies is heelwat kleiner. Hulle kom hoofsaaklik in die trope en subtrope voor. Ongeveer 2 000 spesies is vandag bekend.
Bou
Hottentotsgotte is oor die algemeen lang, slanke insekte met opvallende verlengde voorborssegmente (protoraks) waaraan die voorpote geheg is en waarop die kop gedra word. Die middelste (mesotoraks) en agterste borssegment (metatoraks) besit elkeen 'n paar lang, dun looppote en ŉ paar vlerke. Dit vorm min of meer ŉ geheel met die agterlyf. Die gedeelte sorg vir voortbeweging en voortplanting, terwyl die voorste gedeelte vir voedselvoorsiening gebruik word.
Die voorpote is besonder sterk ontwikkel. In die rustende posisie word hulle op kenmerkende manier onder die borsstuk gehou. Ondanks die voorpote se ingewikkelde bou, bevat dit al die onderdele van 'n normale insektepoot. Die heup (koksa) is baie lank en beweeglik, wat meebring dat die poot ver na voor gestrek kan word. Die dy (femur) is deur middel van die dyring (troganter) aan die heup verbind en het skerp stekels aan die onderkant.
Sue Carol
Sue Carol (30 Oktober 1906 – 4 Februarie 1982) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Skyscraper (1928), Girls Gone Wild (1929), Check and Double Check (1930), en The Big Party (1930).
Mantis
Bou
Dit vorm saam met die skeen (tibia), wat ook stekels het en in 'n skerp haak eindig, die eintlike vangapparaat. Die skeen eindig in ŉ normale voet (tarsus) van 5 litte (tarsalia). Die betreklik klein kop het, behalwe 3 puntoë (oselli), ŉ paar groot saamgestelde oë wat die kop vanweë hulle ligging 'n driehoekige vorm gee. Die voelers is meestal draadvormig. Mannetjies het egter soms kamvormige voelers. Die monddele is van die sogenaamde bytend-kouende soort en stem in baie opsigte met die van kakkerlakke ooreen.
Die meeste hottentotsgotte het goed ontwikkelde vlerke, maar by ŉ aantal spesies is dit baie kort. By sommige genera is die wyfie-hottentotsgot selfs heeltemal sonder vlerke. Die smal voorvlerke is stewiger as die agtervlerke, wat baie breed is omdat die agterste gedeelte beter ontwikkel is. In rus word die gedeelte soos 'n waaier opgevou sodat die agtervlerke heeltemal deur die smal voorvlerke bedek kan word. Die agterlyf bestaan uit 10 segmente. Mannetjies se agterlywe is slank, maar die wyfies is dikwels baie breed, ten einde die eiertjies te huisves. Die laaste segment het 'n paar gelede aanhangsels (cerci). Die voortplantingsorgane is op die punt van die agterlyf.
Lewenswyse
Hottentotsgotte maak jag op ander insekte, en hul jagmetode is baie passief. Dikwels wag hulle vir lang tydperke bewegingloos totdat die prooi in die nabyheid is, of hulle loop met 'n kenmerkende skommelbeweging stadig in die rigting van hulle prooi, wat hulle as 't ware bekruip. Sodra die prooi binne trefafstand is, word die voorpote blitsvinnig na vore geskiet en die slagoffer met die tang vol stekels wat deur die dy en skeen gevorm word, gegryp. Die oë speel by die vang van die prooi 'n belangrike rol. Omdat hulle ver uitmekaar sit en vanweë die beweeglikheid van die kop op die prooi vasgenael kan word, is die hottentotsgot in staat om die afstand tussen hom en die prooi noukeurig te peil. Die insek word onmiddellik na dit gevang is, opgevreet. Wanneer 'n mannetjie 'n wyfie van dieselfde spesie ontmoet, word sy voortplantingsdrang dadelik geaktiveer. Om nie self opgevreet te word nie, moet die mannetjie die wyfie baie versigtig van agter nader. Wanneer hy op die wyfie spring, klou hy op haar rug vas.
Indien die mannetjie nie vinnig optree nie, word hy terstond deur die wyfie opgevreet. Indien die sprong suksesvol is, volg 'n kort liefdespel met die voelers. Daarna volg die eintlike paring, wat 'n paar uur kan duur. Die mannetjie dra sy sperma in die vorm van 'n sakkie na die vroulike geslagsopening oor. Na paring word die mannetjie altyd deur die wyfie opgevreet. Sy begin dikwels selfs tydens paring al met haar "maaltyd". Die mannetjie, teen die tyd sonder kop en voorbors, voltooi die bevrugting nietemin.
Die wyfie begin reeds gou na paring am die eerste eierkapsule, wat 100 tot 200 eiertjies kan bevat, te lê. Die pakkie (oöteek) bestaan uit 'n skuimagtige massa wat vinnig hard word na die eiertjies gelê is. Die onderskeie spesies het verskillende eierkapsules en kan gewoonlik daaraan uitgeken word. Hoewel die wyfie gewoonlik net een keer paar, kan sy verskeie eierkapsules lê. Na verloop van tyd broei die eiertjies uit en verlaat die jong larwes die kapsule. Die tydsduur vir die uitbroei van die eiertjies hang hoofsaaklik van die temperatuur af. Die larwes is reeds soos die volwassenes gebou, maar het nag geen vlerke of geslagsorgane nie (onvolkome gedaanteverwisseling).
Die larwes begin dadelik na voedsel soek. Aanvanklik is hulle op klein insekte soos bladluise en klein vlieë aangewese, maar hulle vervel mettertyd en word aansienlik groter. Die proses herhaal hom 'n paar keer totdat die insekte na 5 tot 7 vervellings volwasse is. Die meeste hottentotsgotte is, wat vorm en kleur betref, besonder goed by hul omgewing aangepas – tot voordeel van hul eie jagmetode en veiligheid. Baie hottentotsgotte is groen en enkele spesies het 'n bladvormige verbreding aan die protoraks en pote.
Ander het weer verbrede vlerke wat bruin en gekrul is, sodat hulle baie, na verdorde blare lyk. Daar is ook spesies waarvan die larwes dieselfde kleur het as die blomme waartussen hulle gewoonlik beweeg, en waar hulle vir insekte op die uitkyk kan wees. Daar is ook spesies waarvan die liggaam lank en dun is, en wat oorwegend bruin van kleur is. Hulle lyk byna soos lopende takke en is tussen die plantegroei feitlik onsigbaar. Sommige spesies in Suidoos-Asië en Australië is glansend metaalgroen van kleur. In die woestyngebiede van Afrika kom spesies voor wat baie kort en breed gebou is en met hulle lang pote baie vinnig kan loop. Baie hottentotsgotte vertoon ŉ dreigende of verskrikte houding wanneer hulle gesteur of aangeval word. Hulle lig hut bolywe op en sprei hulle angswekkende vangpote en vlerke plotseling en dreigend uit. By 'n aantal soorte word vlekke op die agtervlerke en voorpote ontbloot wat die skrikbeeld versterk. Een van die bekendste voorbeelde is die duiwelsblom (ldolum diabolicum) uit Oos-Afrika.
Indeling
Daar word 8 families en 32 sub-families onderskei, waarvan die familie Mantidae met 21 subfamilies verreweg die grootste is. Die bekendste en wydste verspreide spesie is ongetwyfeld die Mantis religiosa, wat in Suid-Europa voorkom en ook in Japan aangetref word. Van die algemeenste spesies wat in Afrika voorkom, is die groot, groen hottentotsgot, die Sphodromantis gastrica, wat in groen bome en bosse woon, waar hulle hoofsaaklik van ruspes leef. Ander spesies is die liggroen Miomantis en die bruin hottentotsgot, die Tarachodes perloides
Hidried
In die chemie is 'n hidried formeel die anioon van waterstof, H- maar die term word losweg toegepas. Alle verbindings wat kovalent gebonde H-atome bevat word ook hidriede genoem: water is 'n hidried van suurstof, ammoniak is 'n hidried van stikstof, ens. Vir anorganiese chemici verwys hidriede na verbindings en ione waarin waterstof kovalent aan 'n minder elektronegatiewe element geheg is. In sulke gevalle het die H-sentrum nukleofiele karakter, wat kontrasteer met die protiese karakter van sure.
Byna al die elemente vorm binêre verbindings met waterstof, met die uitsondering van He, Ne, Ar, Kr, Pm, Os, Ir, Rn, Fr en Ra. Eksotiese molekules soos positroniumhidried is ook al gemaak.
Tipes hidiede
Volgens die algemene definisie vorm elke element van die periodieke tabel (behalwe edelgasse) een of meer hidriede. Hierdie stowwe is volgens die aard van die binding in drie hoofsoorte geklassifiseer:
Ioniese hidriede
Ioniese hidriede het 'n beduidende ioniese bindingskarakter. Hulle bestaan uit hidriëde wat gebind is aan 'n elektropositiewe metaal, gewoonlik 'n alkalimetaal of aardalkalimetaal. Hierdie verbindings is onoplosbaar in konvensionele oplosmiddels. Hulle word gebruik as basisse en as reduseermiddels in organiese sintese.
Sharmila Devar
Sharmila Devar (gebore 10 Julie 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Outsourced (2010), Scandal (2012), en Star Wars Rebels (2014).
Hidried
Ioniese hidriede
Dikwels reageer alkalimetaalhidriede met metaalhaliede:
Kovalente hidriede
Kovalente hidriede sluit koolwaterstowwe en baie ander verbindings, wat kovalent aan waterstofatome bind, in. In hierdie groep stowwe is die hidriedbinding 'n kovalente binding, net soos die binding wat 'n proton vorm in 'n swak suur. Hierdie kategorie bevat hidriede wat bestaan as afsonderlike molekules, polimere en waterstof wat chemies aan 'n oppervlak geadsorbeer is.
Crellomima derma
Crellomima derma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hidried
Oorgangsmetaalhidriedkomplekse
Oorgangsmetaalhidriede bevat verbindings wat as kovalente hidriede geklassifiseer kan word, en sommige word selfs as interstisiële hidriede geklassifiseer.
Crellomima derma
Die spons behoort tot die genus Crellomima en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hentschel.
Hidried
Interstisiële hidriede
Interstisiële hidriede word beskryf as metaalbindings en bestaan meestal in metale of legerings. Hierdie stelsels het gewoonlik wisselende hoeveelhede waterstofatome in die rooster, met die waterstof ewekansig versprei. Palladium absorbeer byvoorbeeld tot 900 keer sy eie hoeveelheid waterstof teen kamertemperature en vorm dan palladiumhidried. Hierdie materiaal word ondersoek vir brandstofselle in voertuie.
Ulla Asbjørn Andersen
Ulla Asbjørn Andersen (gebore 13 Julie 1946) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 24 timer (1951), In My Life (1978), en The Jut-Nuts I (1988).
Leermansdrifrivier
Die Leermansdrifrivier is 'n rivier wat in die Tuinroete van Suid-Afrika vloei. Dit is net noordwes van Plettenbergbaai in die omgewing van Wittedrif geleë. Dit sluit aan by die Bosfonteinrivier, 'n voorloper van die Bietourivier.
Jeanne Carpenter
Jeanne Carpenter (1 Februarie 1916 – 5 Januarie 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Adventures of Bob and Bill (1920), A Man from Nowhere (1920), Through the Back Door (1921), en Fighting Fate (1921).
Crellomima imparidens
Crellomima imparidens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crellomima en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Rezvoj.
Frans Erasmus
François Christiaan Erasmus (19 Januarie 1896 - 1 Julie 1967) was 'n Suid-Afrikaanse politikus van die Nasionale Party. Hy was die Minister van Verdediging van Junie 1948 tot 1959, en Minister van Justisie van 1959 tot Augustus 1961.
Hy is op Houtenbeck in die Merweville-distrik van die Kaapkolonie gebore as seun van Marthinus Frederik Erasmus en Hester Maria Jacoba Maritz.
Gesinslewe
Erasmus was aanvanklik getroud met Christina Wiese van Melsetter in die destydse Suid-Rhodesië. Hulle het 'n seun en 'n dogter gehad. Op 9 Januarie 1946 trou hy met Cornelia Margaretha (Corrie) Naudé van Lydenburg. Hulle het drie dogters gehad.
Loopbaan
In 1927 word hy as adjunk-prokureurgeneraal van Suidwes-Afrika aangestel. Daarna betree hy die politiek en word in 1933 tot die parlement verkies. Hy het in 1948 by D.F. Malan se kabinet aangesluit as die Minister van Verdediging. Hy word allerweë as onbevoeg beskou en was baie ongewild vanweë sy breë veranderings aan die weermag om wat hy die 'Britse invloed' genoem het, te verwyder. Dit sluit in die verwydering van items soos die Red Tabs (Rooi Luise) en die aflegging of afdanking van talle Engelssprekende offisiere en die aanstelling van Afrikaners in hul plek.
Ná sy termyn as Minister van Justisie word hy aangestel as ambassadeur in Italië.
Vingervin
Die vingervin (Chirodactylus brachydactylus) is endemies aan Suid-Afrika en kom hoofsaaklik aan die ooskus en suidkus voor. Die vis is donker bo-op die kop en lyf en ligter ondertoe. Daar is vyf wit kolle in 'n ry langs die sye. Dit kan tot 40 cm lank word en weeg dan 0.9 kg. Dit kom verkieslik voor in vlak riwwe, rotspoele en skeure. Dit staan ook bekend as die steenklipvis en word selde met 'n hengelstok en lyn gevang.
Kaitlyn Dever
Kaitlyn Dever (gebore 21 Desember 1996) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Short Term 12 (2013), Men, Women & Children (2014), en Detroit (2017), en in die televisiereeks Justified (2010).
Danielle Rose Russell
Danielle Rose Russell (gebore 31 Oktober 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Walk Among the Tombstones (2014), Aloha (2015), en Wonder (2017), en in die televisiereeks The Last Tycoon (2016).
Gina DeVettori
Gina DeVettori is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Shiftling (2008) en Rescuing Rufus (2009), en in die televisiereeks Star Trek: The Helena Chronicles (2008).
Domoina
Die tropiese storm Domoina van 16 tot 31 Januarie 1984 het ernstige skade in Madagaskar, Mosambiek, Swaziland (nou Eswatini) en Suid-Afrika veroorsaak. Suid-Afrika is in meer as 'n eeu nie deur sulke stormwinde en stortreëns geteister nie. Hierdie natuurramp het op 'n baie ongeleë tyd plaasgevind, aangesien dit gevolg het op jare van erge en verwoestende droogte.
Ontstaan
In Januarie en Februarie was die omstandighede in die suidweste van die Indiese Oseaan uiters gunstig vir die ontwikkeling van 'n tropiese storm. Dit was die moesonseisoen en die oppervlaktewater was warmer as normaal. Op 16 Januarie ontstaan daar 'n spiraalvormige konveksiestroom in die atmosfeer aan die noordooskus van Madagaskar en is Domoina gedoop. Dit beweeg wesnoordwes verby die onbewoonde eilandjie (van skaars 1 km²) Tromelin by 15° 53′ 32″ suid en 54° 31′ 29″ oos. Daarna verander dit van rigting na suidwes.
Madagaskar
Op 21 Januarie bereik Domoina land net suid van Tamatava. Dit is die derde storm binne 6 weke in daardie gebied. Oor land verswak hierdie storms gewoonlik en neem Domoina dus ook af van 95 km per uur tot 'n 55 km per uur. Nogtans rig dit groot skade aan die ryslande aan. Twee dae later bereik dit by Belo sur Mer die Mosambiekkanaal. Dit gaan verder suidweswaarts en op 25 Januarie naby die Europa-eiland beweeg die windstote weer teen 95 km per uur, maar bereik soms 'n spoed van selfs 100 km per uur.
Mosambiek
Op 28 Januarie is Domoina reeds in die suide van Mosambiek. Alhoewel die intensiteit stadig afneem, is die reënval ongekend hoog. En die skade groot. Maputo kry 300 mm in twee dae. Dit is 40% van sy normale jaarlikse neerslag. Goba, suidwes van Maputo en naby die grens van Swaziland, kry 430 mm in slegs 5 dae. Baie mense was dakloos. Landerye met somergewasse is oorspoel. Vee vrek en damme bars. Laaggeleë dele op die oewers van die Pongolarivier is ontruim toe die rivier in vloed afkom. Honderde bome is ontwortel. Wydverspreide kragonderbrekings het voorgekom. ’n Paar dae was Maputo sonder kraanwater. Die hawe is gesluit en die treinverbinding met Suid-Afrika is opgeskort.
Swaziland
Die tropiese storm het Swaziland op 30 Januarie bereik. Piggs Peak kry 615 mm reën in een dag. Huise, paaie, landerye, brûe en kraglyne is verniel. Afgeleë gemeenskappe is van die buitewêreld afgesny. Alle skole en die lughawe is gesluit. Agt mense sterf en 10 000 lemoenbome is vernietig. 'n Noodtoestand is afgekondig en hulp van die VVO en die Europese Unie is vir heropbou ontvang. Die land se ekonomie het vir enkele jare daarna geen groei getoon nie.
Suid-Afrika
Vanaf Swaziland is Domoina afgekeer deur die Drakensberge en het meer suid beweeg na die noorde van KwaZulu-Natal. Die meeste reën wat nog ooit in Suid-Afrika op een dag op een plek uitgesak het, was toe St. Lucia 'n 597 mm ontvang. Die Mfolozi-, Pongola-, Mkuze-, Usutu-, Komati- en Ingwavumariviere het in vloed afgekom. Die Mfolozi en die Pongola het selfs hul loop verander weens die hoeveelheid water. Die sluise van die Pongolapoortdam is geopen om te voorkom dat die dam meegee, alhoewel dit weer tot probleme op die vloedvlakte stroomaf in Mosambiek veroorsaak het. Alle panne in hierdie laaggeleë noorde van kwaZulu-Natal is gevul. Sestig mense het gesterf. Huise, paaie, brûe, landerye en spoorlyne is verwoes. Die hele area is tot rampgebied verklaar. Groot dele van die streek se vrugbare bolaag landbougrond is weggespoel. Skade aan die suikerrietlande is op R470 miljoen geraam. Maar die ernstige droogte van die voorafgaande paar jaar is gebreek.
Charmian Carr
Charmian Carr (27 Desember 1942 – 17 September 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent The Sound of Music (1965) en in die televisiereekse The Ed Sullivan Show (1948) en ABC Stage 67 (1966).
Naaldekoker
'n Naaldekoker is 'n soort insek wat tot die orde Odonata behoort. Naaldekokers begin hulle lewe in water en word dus dikwels naby damme, riviere, mere, kanale, strome en vleilande aangestref. Naaldekokers word gekenmerk aan hulle groot saamgestelde oë, twee paar sterk, deursigtige vlerke en 'n verlengde liggaam. Alhoewel hulle soos ander insekte oor ses bene beskik, kan hulle nie baie goed loop nie.
Daar is byna 5000 verskillende naaldekokers en waterjuffers wêreldwyd.
Naaldekokers is soortgelyk aan waterjuffers (wat tot dieselfde insekorde Odonata behoort), maar daar word onderskeid getref tussen volwasse naaldekokers en waterjuffers. Naaldekokers se liggaamsbou verskil van waterjuffers: naaldekokers se agtervlerke is breër as hulle voorvlerke, terwyl die voor- en agtervlerke van waterjuffers gelyk is. Naaldekokers hou ook hulle vlerke weg van en loodreg tot hulle liggame wanneer hulle rus, terwyl waterjuffers hulle vlerke teen hulle liggame hou.
Naaldekokers het sterk kake en kan byt, maar hulle sal nooit 'n mens aanval en byt nie. Hulle sal dit net doen wanneer hulle bedreig voel. soos waar jy een met jou een hand sou vashou en sy kake teen jou ander hand se duim hou. Die meeste naaldekokers sal nie eens deur jou vel kan knaag nie, maar van die groteres kan wel 'n bloedkolletjie laat. Die byt is nie giftig nie, maar dit is pynlik en moet goed ontsmet word om infeksie te voorkom. Hulle het egter nie angels nie en kan dus nie steek nie. Kyk https://www.youtube.com/watch?v=2mY6UsHgh90
Volwasse naaldekokers lewe sowat twee maande.
Die larwes sowel as die volwassenes is roofdiere en die volwasse mannetjies het bepaalde gebiede (territoriums) wat hulle teen ander mannetjies verdedig. Die orde Odonata is al baie oud.
Moderne naaldekokers en waterjuffers deel sekere eienskappe met hul voorouers uit die Perm, maar hulle het ook gespesialiseerde kenmerke wat eers later ontwikkel het. Van die mooiste insekte word onder die naaldekokers en waterjuffers (orde Odonata) aangetref. Naaldekokers (suborde Anisoptera) en waterjuffers (suborde Zygoptera) is albei herkenbaar aan hul lang, staafvormige agterlywe en twee paar stywe, fynbeaarde vlerke.
Naaldekokers is oor die algemeen groter, asook sterker vlieërs as die waterjuffers, en kan verder onderskei word op grond daarvan dat hulle hul vlerke uitgesprei hou, ook wanneer hulle gaan sit, terwyl waterjuffers hul vlerke toevou wanneer hulle gaan sit. Die eerste naaldekokers en waterjuffers is bekend uit die Perm (280 tot 230 miljoen jaar gelede).
Hoewel hierdie insekte sedertdien heelwat aanpassings ondergaan het, toon hulle nog 'n groot ooreenkoms met hul voorouers. Die ou Germane het naaldekokers en waterjuffers as bodes van die godin Freya (godin van liefde en vrugbaarheid) beskou. Die liggaam van hierdie insek bestaan uit 'n relatief groot kop, ŉ min of meer vierkantige borsstuk en 'n silindervormige agterlyf.
Die kleur van die liggaam is meestal variasies van groen, blou of rooi, dikwels met opvallende patrone. Die groot, saamgestelde oë beslaan byna die hele oppervlakte van die beweeglike kop. Reg voor die oë is twee kort antennae. Van die bytende monddele is veral die groot, skottelvormige onderlip, wat onder die twee kake lê, baie goed ontwikkel.
Dit is oortrek met 'n groot aantal hakies en vorm saam met die kake ŉ struktuur, bekend as die vangmasker, waarmee die prooi gegryp en verskeur word. Aan die borsstuk is daar drie paar lang, dun pote met stekels, wat veral gebruik word om prooi tydens vlug te vang, en twee paar vlerke wat slegs op en af beweeg kan word. Daar is geen verbinding tussen die voor- en agtervlerke soos by die skoenlappers nie.
Die vlerke is versterk deur 'n fyn netwerk van are en dwarsare, waardeur senuwees, bloedvate en asemhalingsbuise loop. Naaldekokers is uitstekende vlieërs wat snelhede van tussen 50 en 100 km/h kan bereik en baie skielik van rigting kan verander. Die segmente van die borsstuk is skuins, sodat die skok wat ontstaan as 'n naaldekoker teen sy prooi vasvlieg, na die swaartepunt van die liggaam herlei word. Hierdie meganisme funksioneer dus as 'n natuurlike skokbreker.
Lewenswyse
Alle naaldekokers en waterjuffers is vir hul voortplanting van water afhanklik, maar naaldekokers word dikwels ver van water af aangetref. Hulle is veral aktief wanneer die son skyn en kruip weg wanneer dit bewolk of reënerig is. Die mannetjies het elk 'n territorium waarbinne hulle jag en wat hulle teen ander mannetjies verdedig, maar die wyfies kan vlieg net waar hulle wil.
Die geslagsopening is onderaan die negende segment geleë en net voor of na die paringsvoorspel buig die mannetjie sy agterlyf vorentoe sodat die sperma wat uit die geslagsopening kom, in die twee saadsakkies langs die paringsorgaan geplaas kan word. Tydens die voorspel tot paring gryp die mannetjie die wyfie met sy twee cerci aan die kop (naaldekokers) of aan die kop en bors (waterjuffers) vas terwyl hulle vlieg.
Later buig die wyfie haar agterlyf vorentoe om haar geslagsopening teen oor dié van die mannetjie te bring en paring  vind plaas. In daardie stadium is die mannetjie en die wyfie dus op twee plekke met mekaar verbonde en word daar van 'n paringswiel gepraat. Hierdie proses vind in die vlug plaas. Na paring gaan sit die wyfie van sommige spesies op 'n waterplant en loop agteruit tot in die water, waar sy dan deur middel van ŉ spesiale lê-orgaan (ovipositor) haar eiers in die stingel van die plant lê.
Sulke eiers dryf gevolglik in massas op die water. Na 'n periode van 'n paar weke tot 'n paar maande breek die larwes met behulp van stekeltjies op hul agterlywe of 'n skerp rif op die voorkop uit die eiers. Wanneer die larwes uit die eiers kom, is hulle omring deur 'n vlies, sodat nog geen bewegende pote of vlerke sigbaar is nie. Na 'n paar oomblikke by sekere spesies tot 'n halfuur by ander breek die larwe uit die vlies en begin sy waterlewe.
Metamorfose
Na 'n jaar (by die meeste waterjuffers) of twee jaar (by die meeste naaldekokers), of soms minder as een jaar, is die larwe volgroei en kruip dit teen 'n plantstingel uit die water. Namate die vel uitdroog, skeur dit op die rug oop en die volwasse insek kan daaruit kruip. Dit bly dan 'n rukkie sit om af te droog, en strek sy vlerke deurdat daar bloed in die are gepomp en die agterlyf met lug gevul word. Oortollige lug en water word deur die anale opening uitgeskei totdat die liggaam die gewenste vorm het.
Verteenwoordigers
Benewens die naaldekokers (suborde Anisoptera) en die waterjuffers (suborde Zygoptera) word nog 'n derde groep, die sogenaamde oernaaldekokers (suborde Anisozygoptera), onderskei. Van hierdie suborde is daar slegs twee spesies wat vandag nog lewe, en hulle word slegs in Oos- en Suidoos-Asië aangetref.
Een van die volopste naaldekokers in Suider- en Oos-Afrika is die blounaaldekoker (Orthretrum caffrum). Hierdie spesie lê sy eiers op die wateroppervlak en kan maklik van die talle ander Orthretrum-spesies wat in Suider-Afrika voorkom, onderskei word op grond van die ses dun wit strepies op die bors - twee voor en twee aan elke kant. Waterjuffers van die genus Lestes, waarvan daar verskeie spesies in Suider-Afrika is, is goed aangepas in gebiede met 'n kort reënseisoen deurdat die eiers vir lang tye in droë panne, ensovoorts kan oorleef. Wanneer daar genoeg water is, groei die larwes so vinnig dat hulle binne 'n paar weke in volwasse waterjuffers ontwikkel.
Oë
Naaldekokers sien beter as die meeste ander insekte. Hul kop bestaan byna net uit twee reuse-saamgestelde oë. Elke oog lyk soos `n tralienetwerk want dit het tot 30 000 lense. 'n Naaldekoker gebruik sowat 80 persent van sy brein om al hierdie visuele inligitng te verwerk. Omdat hulle so te sê agter hulle kan sien, kan hulle die bewegings van ander insekte oplet en botsings in die lug vermy.
Paring
Die meeste naaldekokersmannetjies kan vreeslik meeding oor die plekke waar hulle verkies om te paar. Die mannetjie en wyfie kan na `n boomtop vlieg om te paar, en ander naaldekokerspesies paar sommer al vliegend.
Vlerke
Naaldekokers is briljante vlieërs en het vier vlerke. Hulle kan elke paar vlerke saam of apart klap en hul agtervlerke kan uit pas met die voorstes klap. Hulle klap hul vlerkies sowat 50-90 keer per sekonde.
Vlugspoed
Hulle kan teen 'n spoed van 100 liggamslengte per sekonde vlieg, of tot 48km/h.
Kos
Naaldekokers is waardevolle, ratse roofinsekte: hulle eet muskiete, wat 'n groot las vir die mens en dier is. Hulle eet ook ander klein insekte soos vlieë, bye, miere en skoenlappers.
As nimf (larwe-staduim) vreet hulle muskietlarwes, waterinsekte, wurms of selfs paddavissies en ander klein vissies. Volwasse naaldekokers gebruik die mandjievorm wat hul pote maak om insekte te vang terwyl hulle vlieg en hou daarvan om muggies, vlieë, muskiete en ander klein vlieënde insekte te vreet. 'n Naaldekoker kan binne sowat 'n halfuur kos gelykstaande aan sy eie gewig opvreet.
Vyande
Hul vyande is voëls, spinnekoppe, paddas en groter naaldekokerspesies. Visse, paddas en watersalamanders maak jag op nimfe. Naaldekokers se uitstekende sig en ratsheid help hulle om uit hul vyande se kloue te bly.
Crellomima incrustans
Crellomima incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crellomima en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hentschel.
Cribrochalina
Cribrochalina is 'n genus van sponsdiere uit die familie van die Demospongiae (gewone sponse).
Fritz Joubert Duquesne
Frederick “Fritz” Joubert Duquesne (soms geskryf as Du Quesne en uitgespreek in Afrikaans as Doe-kein) (21 September 1877 – 24 Mei 1956) was ’n Suid-Afrikaanse Boeresoldaat, krygsgevangene, grootwildjagter, joernalis, oorlogskorrespondent, Anglofoob, makelaar, saboteur, spioen en avonturier wie se haat vir die Britte hom gedryf het om vrywillig in albei Wêreldoorloë vir Duitsland te spioeneer. As Boerespioen was hy bekend as die Swart Luiperd en hy is ook bekend as die man wat Kitchener se dood veroorsaak het aangesien hy beweer dat hy in 1916 die HMS Hampshire gesaboteer en laat sink het waarop Lord Kitchener was op weg na Rusland. As Duitse spioen was sy kodenaam DUNN. In 1942 is hy en 32 ander lede van die Duquesne Spioenasiesindikaat skuldig bevind in die grootste spioenasieverhoor in die geskiedenis van die VSA.
Vroeë lewe
Frits Joubert Duquesne is in Oos-Londen in die Kaapkolonie in 1877 gebore. Sy gesin het na sy geboorte na Nylstroom in die Zuid-Afrikaansche Republiek verhuis waar hulle begin boer het. Toe hy 17 was, is hy na Londen gestuur om te gaan studeer. Daarna het hy aan die Académie Militaire Royale in Brussel gestudeer. Genl. Piet Joubert, ’n held in die Eerste Vryheidsoorlog en Kommandant-Generaal van die Suid-Afrikaansche Republiek (1880–1900) was sy oom.
Padda
'n Padda is 'n koudbloedige, stertlose dier wat aan die klas amfibieë behoort. "Amfi-" beide "bios" lewe: wat op die land asook in die water leef.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Vryheidsoorlog
Toe die oorlog in Oktober 1899 uitgebreek het, het Duquesne na Suid-Afrika teruggekeer om hom by die Boerekommandos aan te sluit. Tydens die beleg van Ladysmith is hy beseer maar hy is ook bevorder tot die rang van kaptein in die artillerie. Duquesne is gevang deur die Britte by Colenso maar hy kon daarin slaag om in Durban te ontsnap. Hy het hom weer by die Boeremagte aangesluit en in die Slag van Bergendal geveg. Hulle moes egter terugval na Mosambiek. Daar is hy deur die Portugese gevang en na ’n interneringskamp in Caldas da Rainha naby Lissabon gestuur.
Padda
Wanneer hulle gebore word kry hulle (nes visse) met kieue hul suurstof uit water en swem met hulle sterte, maar sodra hulle groter word en van gedaante verwissel, haal hulle in die lug asem soos alle landdiere en verloor hul stert.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Vryheidsoorlog
By hierdie kamp het hy die dogter van een van die wagte gesjarmeer. Sy het hom gehelp om na Parys te vlug. Van daar het hy na Aldershot in Engeland gereis waar hy hom by die Engelse magte aangesluit het. In 1901 is hy na Suid-Afrika gestuur as ’n offisier van die Britse magte.
Hy het in die Kaap aangekom met planne om strategiese Britse instellings te saboteer. Hy het 20 manne gewerf maar is deur een van dié se vrou verraai. Hy het die doodstraf vrygespring deur van die Boere se boodskappe (met vervalsing) aan die Britte deur te gee maar is steeds deur ’n krygshof skuldig bevind en tot lewenslange tronkstraf gevonnis. Die ander 20 lede van sy span is deur ’n vuurpeloton tereggestel.
Padda
Voorkoms
Sommige paddas se velkleur (swart, groen, bruin, geel ens.) help hulle vir kamoeflering teen hul vyande.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Vryheidsoorlog
Hy is in Kaapstad in die Kasteel die Goeie Hoop opgesluit. Die mure van die kasteel wat baie dik maar aand na aand het Duquesne die sement om die stene weggekrap met ’n lepel. Hy het een aand byna ontsnap maar ’n groot steen het geval en hom in sy tonnel vasgepen. Die volgende oggend het ’n wag hom bewusteloos, maar ongedeerd gevind.
Padda
Voorkoms
Sommige paddas kan weer van kleur verander om hulle by hul omgewing aan te pas. Die varklelie-padda is bedags ivoorwit wanneer hy in die voue van dié blom skuil. Op dié manier weerkaats hy ook die ergste hitte van die son. Saans is hy donkerder van kleur, sodat hy onopsigtelik in die nag kan beweeg.
Ander het weer helderkleurige velkleure (rooi, blou en ander helder skakerings) wat hul roofvyande waarsku dat hul baie giftig kan wees.
Fritz Joubert Duquesne
Tweede Vryheidsoorlog
Duquesne was een van baie Boerekrygsgevangenes wat na Bermuda gestuur is waar hy een van ongeveer 350 gevangenes was wat op Burt se Eiland, die tweede kleinste van die destydse selfregerende interneringseilande, geïnterneer is. Die “23-jarige” kon daarin slaag om homself as ’n Amerikaner voor te hou en is geken aan sy “vars” gelaat en “goedgemanierde” “deftige” voorkoms deur Kaptein C.E.M. Payne, die Kommandant van Burt se Eiland (woordvoerder en verteenwoordiger vir die ander Boere). Op 25 Junie 1902 het Duquesne en Nicolaas du Toit wettiglik (aangesien die oorlog verby was) met ’n veerboot na Baileysbaai, Hamilton Parish, Bermuda gereis om vir Anna Maria Outerbridge, ’n leier van die “Boere Verligtingskomitee”, te ontmoet. Sy was bekend daarvoor dat sy Boerekrygsgevangenes gehelp het om te probeer ontsnap, waarna die weermag haar huis deursoek het na elke ontsnapping. Die Koloniale Vergadering het die hulp en huisvesting van ontsnapte krygsgevangenes onwettig verklaar en tydens Guy Fawkes-aand is ’n afbeelding van haar en nie van Guy Fawkes nie, verbrand. Outerbridge het gereël dat een van die mans sou ontsnap en die ander aan die weermag oorhandig sou word, waarna Duquesne na die hawe in St. George gestuur is. Daar het hy vir Kaptein W.E. Meyer, ’n ander lid van die Boere Verligtingskomitee, ontmoet en het hy vervoer gereël wat hom buite die kolonie sou neem. Dit was in ongeveer hierdie tyd dat hy vir Alice Wortley ontmoet het en met haar getrou het. Frits was beskou as ’n aantreklike, maar misterieuse man.
Padda
Voorkoms
In werklikheid skei alle paddas, en nie net die helderkleuriges nie, 'n melkerige gif af, vanuit kliere wat in hul vel voorkom; die gif help hulle beskerm teen vyande. Die gif van die meeste paddas is nie baie gevaarlik vir die mens nie en sal slegs 'n ligte vel-irritasie veroorsaak.
Fritz Joubert Duquesne
Haat vir Kitchener en Brittanje
Terwyl hy in die Britse weermag was het hulle deur sy ouers se plaas in Nylstroom gereis waar hy met sy eie oë gesien het hoe Kitchener se Verskroeideaardebeleid geïmplementeer is. Hy het ook nuus ontvang dat sy suster verkrag en vermoor is en dat sy moeder aan’t sterf was in ’n konsentrasiekamp. Duquesne was vervul met afgryse en haat. Hy het daar besluit dat hy op Kitchener en die Britte sou wraak neem. Kitchener was die teiken van die mislukte poging van massa sabotasie in Kaapstad.
Berlynse Muur
Die Berlynse Muur (Duits: Berliner Mauer ), waarna in die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) ook as "versterkte staatsgrens" (befestigte Staatsgrenze) of – op 'n propagandistiese manier – as "anti-fascistiese beskermingsmuur" (antifaschistischer Schutzwall) verwys is, was 'n spermuur wat tydens die verdeling van Duitsland meer as 28 jaar lank deel uitgemaak het van die interne grens tussen die DDR (Oos-Duitsland) en die Bondsrepubliek Duitsland (Wes-Duitsland). Dit het Berlyn van 1961 tot 1989 in twee verdeel. Dit was tegelykertyd een van die bekendste simbole vir die politieke konflik (Koue Oorlog) tussen die Westelike Geallieerdes (onder leiding van die Verenigde State) en die Oosbloklande (onder leiding van die Sowjetunie).
Padda
Voorkoms
Paddas se ribbetjies lyk swak ontwikkel en sal nooit 'n borsbeen bereik nie.
Fritz Joubert Duquesne
Frederick Russell Burnham
Vir baie jare, van die begin van die Tweede Vryheidsoorlog af, was Duquesne onder bevel dat hy die geprese Amerikaner Frederick Russell Burnham, verkennerhoof vir die Britse magte, moes vermoor. Hulle het mekaar egter eers in 1910 ontmoet toe albei in Washington, D.C. was waar hulle stemme gewerf het van die Amerikaanse Kongres om die invoer van Afrika-wild toe te laat in die VSA (H.R. 23621). Na sy terugkeer na Amerika het Burnham aktief gebly in kontraspioenasie vir Brittanje en baie daarvan het te doen gehad met Duquesne.
Berlynse Muur
DDR-amptenare het amptelik na die Berlynse Muur verwys as die "Anti-fascistiese Beskermingsmuur" (Duits: Antifaschistischer Schutzwall ) en die indruk met DDR-propaganda probeer skep dat die NAVO-lande en Wes-Duitsland vergelykbaar is met Fasciste. Die Wes-Berlynse stadsraad het soms na die Muur as die "Skandmuur" verwys – 'n benaming wat die burgemeester van die tyd, Willy Brandt, gebruik het wanneer daar verwys is na die inperking van mense se vryheid. Die totale Oos-Wes-grensgebied, wat die land in twee geskeur het, en in effek die skeiding was tussen Wes-Europa en die Oosbloklande tydens die Koue Oorlog, het later bekend gestaan as die "Ystergordyn".
Padda
Voorkoms
Paddas het 'n kenmerkende vermoë om ver te kan spring. Hul vier pote is oor die algemeen net daar om hul liggaam op land te stut, daar slegs sekere paddas op hul vier pote kan loop.
Fritz Joubert Duquesne
Goudmisterie
Van die grootste goudmyne in die wêreld was in die Boeregebied en gedurende die Tweede Vryheidsoorlog is van die goud per trein gestuur na die neutrale Portugese hawe by Lourenço Marques (nou Maputo), Portugees Oos-Afrika, om te betaal vir wapens en ammunisie. In die laaste maande van die oorlog is van hierdie goud per skip na Nederland gestuur om te betaal vir die ammunisie. Duquesne was in beheer van een van die groot goudvragte wat per wa na Lourenço Marques gestuur is maar die goud het nooit die bestemming bereik nie. Terwyl hulle in Portugees Oos-Afrika was het ’n onenigheid tussen die Boere ontstaan. Na die onenigheid het Duquesne opdrag gegee dat die goud in die Luiperdgrot weggesteek moes word, maar dat die waens verbrand moes word. Wat van die goud geword het, is sedertdien steeds ’n raaisel.
In die Verenigde State
Na sy ontsnapping van Bermuda het Duquesne in New York Stad te lande gekom waar hy werk gekry het as verslaggewer vir die New York Herald. Hy het bekend geword as ’n reiskorrespondent, grootwildjagter en storieverteller terwyl hy in New York was. Die Tweede Vryheidsoorlog het ten einde geloop met die ondertekening van die Verdrag van Vereeniging en, met sy familie nie meer in die lewe nie, het Duquesne nooit weer na Suid-Afrika teruggekeer nie. Hy het deur naturalisasie ’n Amerikaanse burger geword in Desember 1913.
Padda
Metamorfose
Soos alle amfibieë word die meeste paddas voortgeplant deur eiers wat in die water of in klam plekke gelê word (sekere soorte is lewendbarend). Aanvanklik is die padda 'n visagtige larwe, die paddavissie, en haal hy deur kieue asem. Wanneer hy ouer word, verander hy egter van 'n dier wat soos 'n vis lyk en slegs in die water kan leef in 'n dier wat op die land kan lewe. Hierdie veranderinge vind soos volg plaas:
Berlynse Muur
Die muur is in 1961 deur die DDR-regering veral opgerig om 'n einde te maak aan die reusestroom vlugtelinge wat 'n beter lewe in die Weste gesoek het (1960–61 het die bewind in Oos-Berlyn begin om die land se boere te onteien en hulle gedwing om lid van die nuwe landbou-koöperasies te word).
Fritz Joubert Duquesne
Eerste Wêreldoorlog
In 1916 is Duquesne vereer met die Ysterkruis vir die sabotering en ondergang van die HMS Hampshire, waarvan Veldmaarskalk Kitchener en die meeste van die bemanning verdrink het. Volgens Duitse rekords het Duquesne die identiteit van die Russiese Graaf Boris Zakrevsky aangeneem en by Kitchener in Skotland aangesluit. Oppad na Rusland het Duquesne die sein vir ’n Duitse U-boot gegee om hulle te waarsku dat Kitchener se skip oppad was. Hy het in een van die vlotte ontsnap net voordat die Hampshire gesink is.
Padda
Metamorfose
Die wyfiepadda lê gewoonlik haar eiers vroeg in die lente (daar is gewoonlik besonder baie van hulle). Die padda-eiers is bedek met 'n gelatienagtige stof, wat hulle in 'n digte massa saamhou. Die eerste embrionale ontwikkeling vind in die eier plaas. Sowat twee weke nadat die eier gelê is, kom 'n larwe (die paddavissie) daaruit.
Fritz Joubert Duquesne
Eerste Wêreldoorlog
In 1916 het Duquesne ook ’n berig in die koerant geplaas waarin hy sy eie dood aankondig in Bolivia aan die hand van boorlinge van die Amasone. Toe hy in New York op 17 November 1917 gearresteer is op aanklagtes van versekeringsbedrog vir “mineraalmonsters wat verloor het” met die skepe wat gesink het aan die Brasiliaanse kus, waaronder die Britse stoomskip Tennyson wat op 18 Februarie 1916 gesink is, het hy ’n groot lêer met koerantuitknipsels oor bomontploffings op skepe by hom gehad, asook ’n brief van die Assistent Duitse Visekonsulaat in Managua, Nicaragua. Die brief het aangedui dat Kaptein Duquesne ’n man was wat aansienlike diens gelewer het vir die Duitse saak. Teen hierdie tyd het die Britse owerhede ook na Duquesne gekyk as die agent wat verantwoordelik is vir die “moord op die oop see, brandstigting, vervalsing van admiraliteitsdokumente en sameswering teen die Kroon”. Amerikaanse owerhede het ingestem om Duquesne aan Brittanje uit te lewer indien die Britte hom daarna sou terug stuur om tronkstraf uit te dien vir die bedrog wat hy gepleeg het.
1919 tot 1939
Na sy arrestasie in New York, en in afwagting op uitlewering aan Brittanje, het Duquesne voorgegee om verlam te wees en is hy gestuur na die gevangenesaal te Bellevue Hospitaal. Op 25 Mei 1919, na byna twee jaar se skynverlamming, het hy homself as ’n vrou vermom en ontsnap deur die tralies van se sel te sny en oor die muur na sy vryheid te klim. Polisiekommissaris Richard E. Enright het die volgende bulletin uitgestuur: "Hierdie man is gedeeltelik verlam in die regterbeen en loop altyd met ’n kierie. Mag vra vir behandeling by ’n hospitaal of privaat dokter. Hy het ook ’n velsiekte wat ’n vorm van ekseem is. Indien gevind, arresteer, hou en kontak Speurafdeling, Polisiehoofkantoor, New York Stad en ’n offisier sal gestuur word met die nodige vorms."