cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikola Tesla
Vroeë jare (1856–1885)
In 1875 het Tesla ingeskryf by die Oostenrykse Politegnikum in Graz, Oostenryk met ’n militêre beurs. Gedurende sy eerste jaar het Tesla nooit ’n klas gemis nie, die hoogste punte moontlik verdien, nege eksamens geslaag, (naastenby dubbel soveel as wat vereis word ), ’n Serwiese kultuurkulb begin, en selfs ’n aanbevelingsbrief van die dekaan van die tegniese fakulteit aan sy vader ontvang waarin vermeld word “U seun is eersterangse ster.” Tesla het sonder uitsondering tussen 03:00 tot 23:00 gewerk. Tesla was egter teleurgesteld toe sy vader sy prestasies as onbelangrik afgemaak het. Nadat sy vader oorlede is het Tesla ’n pak briewe gekry wat sy professore aan sy vader geskryf het waarin gewaarsku word dat Tesla sal sterf weens uitbranding indien hy nie van die universiteit verwyder word nie. Gedurende sy tweede jaar het Tesla met professor Poeschi gebots oor die Gramme-dinamo toe Tesla voorgestel het dat kommutatore nie nodig was nie. Aan die einde van sy tweede jaar het Tesla sy beurs verbeur en ’n dobbelverslaafde geword. Hy het die verslawing oorkom nadat hy al sy besittings verloor het. Naby die einde van sy eerste jaar het Tesla nie meer klasse bygewoon nie en hy het die volgende jaar sy studies gestaak.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Nikola Tesla
Vroeë jare (1856–1885)
In Desember 1878 het Tesla Graz verlaat en alle bande met sy gesin gesny. Sy vriende het gedink hy het in die Murrivier verdrink het. Tesla is na Maribor (in die huidige Slowenië) waar hy as tegniese tekenaar werk gekry het. Tesla het al sy tyd in ’n kroeg spandeer waar hy kaarte en skaak gespeel het. In Maart 1879 het sy vader na Marburg gegaan en gepleit dat Tesla terugkom huistoe, maar Tesla het geweier. Tesla het in hierdie tyd ’n senuwee-ineenstorting gehad.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Uitklopfase
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die kwarteindstrydwedstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Groep 1 het teen die naaswenner van Groep 2 en die wenner van Groep 2 het teen die naaswenner van Groep 1 gespeel. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n lot bepaal. Die eindstryd sou ná ’n gelykopuitslag die daaropvolgende dag herhaal word en eers daarna sou dit deur ’n lot beslis word.
Nikola Tesla
Vroeë jare (1856–1885)
Op 24 Maart 1880 is Tesla onder polisiebegeleiding terug na Gospić omdat hy nie ’n verblyfpermit gehad het nie. Op 17 April 1880 is Tesla se vader oorlede nadat hy ’n onbekende siekte opgedoen het. Gedurende hierdie jaar het Tesla by sy ou hoërskool klas gegee. In Januarie 1880 het twee van Tesla se ooms genoeg geld bymekaar gemaak sodat hy na Praag kon vlug. Tesla kon egter nie by die Karelsuniversiteit Praag inskryf nie omdat hy te lank daarmee gedraal het, hy het ook nooit aan die vereiste van Grieks as taal voldoen nie en hy was ook ongeletterd in Tsjeggies, wat ’n vereiste was. Tesla het lesings by die universiteit as ’n toehoorder bygewoon, maar nie ’n graad ontvang nie.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 6 Januarie 1966 in die Royal Garden Hotel in Londen gehou.
Groepfase
16 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1966-toernooi is soos gevolg:
Nikola Tesla
Werk vir Edison in Frankryk en die VSA
In 1882 het hy na Parys getrek om as ingenieur te werk vir die Continental Edison-maatskappy waar hy verbeterings op elektroniese toerusting ontwerp het. Tesla het daarna agter Edison aan na Amerika gegaan en op 6 Junie 1884 in New York Stad aangekom, met vier sent in sy sak, ’n aanbevelingsbrief, ’n paar gedigte en die oorblyfsels van sy besittings. Sy tog oor die Atlantiese Oseaan was nie aangenaam nie aangesien sy kaartjie, geld en sommige van sy bagasie gesteel is. Hy is ook amper oorboord gegooi nadat ’n muitery op die skip uitgebreek het.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1966
Meeste doele aangeteken
Meeste doele aangeteken:
Nikola Tesla
Werk vir Edison in Frankryk en die VSA
In 1885 het Tesla beweer dat hy Edison se oneffektiewe motor en opwekkers kon herontwerp sodat hulle sou verbeter in diens en meer ekonomies sou wees. Volgens Tesla was Edison se reaksie hierop “Ek gee jou vyftig duisend dollar indien jy dit kan doen”. Dit is gekonstateer as ’n vreemde stelling deur Edison wie se maatskappy suinig was en nie daardie hoeveelheid geld gehad het nie. Na maande se werk het Tesla uiteindelik die taak voltooi en navraag gedoen oor die betaling. Edison het gemeen dat hy dit as ’n grap bedoel het en het gesê: “Tesla, jy verstaan nie ons Amerikaanse humor nie”. Edison het ’n salarisverhoging van $10 per week (op Tesla se $18) voorgestel maar Tesla het dit geweier en onmiddellik bedank.
Middeljare (1886–1899)
In 1886 het Tesla sy eie maatskappy, Tesla Electric Light & Manufacturing begin. Die maatskappy het elektroniese boogligte geïnstalleer wat gebaseer is op verligtingstelsels wat deur Tesla ontwerp is. Daar was ook ontwerpe vir dinamo elektriese masjienkommunitatore, wat die eerste patente is wat aan Tesla uitgereik is in die VSA. Toe Tesla voorgestel het dat die maatskappy sy ideë vir wisselstroomoordragstelsels en -motore moet ontwikkel, maar sy beleggers het nie saamgestem nie en hom afgedank.
Tesla is sonder ’n sent gelaat nadat hy by sy eie maatskappy weg is en hy moes as 'n slootgrawer te werk teen $2 per dag. Vir Tesla was die winter van 1886/1887 'n swaar tyd. Gedurende hierdie tyd het hy die waarde van sy opvoeding bevraagteken.
In 1887 het Tesla 'n borsellose wisselstroominduksiemotor gebou wat hy in 1888 aan die Amerikaanse Instituut van Elektroniese Ingenieurs gedemonstreer het en in daardie jaar ook gepatenteer het. Tot en met die ontwikkeling van induksiemotore is die voordele van wisselstroom vir langafstand hoogspanningsleiding geneutraliseer deur die onvermoë om motore op wisselstroom te laat werk. Tesla het beweer dat hy die induksiemotor reeds in 1882 bedink het. Die toe-eiening van die uitvinding bly kontroversieel aangesien ’n prototipe van die induksiemotor in 1885 in Europa deur Galileo Ferraris ten toon gestel is. Ferraris het sy bevindinge in 1888 gepubliseer. In 1897 het Tesla die beginsels van sy Teslaspoel ontwikkel.
Pous Felix IV
Felix IV was die 54ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Nikola Tesla
Middeljare (1886–1899)
In Julie 1888 het George Westinghouse Tesla se polifase induksiemotor- en transformatorontwerpe vir $60,000 in kontant en aandele en ’n tantieme van $2,50 per perdekrag wat deur elke motor gemaak is gelisensieer. Westinghouse het ook vir Tesla teen $2,000 per maand vir een jaar aangestel as konsultant by die Westinghouse Electric & Manufacturing Company se laboratoria in Pittsburgh.
Pous Felix IV
Biografie
As gevolg van die bestaan van Teenpous Felix II word Pous Felix IV soms as Felix III (as die teenpous nie getel word nie) of as Felix III (IV) aangedui. Felix IV is gebore in Samnium, as die seun van Castorius. Op 12 Julie 526 volg hy Pous Johannes I op en regeer tot sy dood op 22 September 530. Hy word opgevolg deur Pous Bonifatius II. Die naam ‘Felix’ beteken 'die gelukkige'.
Pontifikaat
Pous Felix IV is teologies bekend weens sy steun aan biskop Caesarius van Arles teen die semi-Pelagiane. Die genadeleer van die pous kom grotendeels van Augustinus en word in Julie 529 aanvaar deur die Tweede sinode van Orange. Op sy sterfbed dui Felix aartsdeken Bonifatius aan as sy opvolger. Die senaat het egter 'n edik uitgevaardig waarin bespreking van pouslike opvolging, terwyl die pous nog lewe, onwettig verklaar is, asook die aanstelling van 'n opvolger. Die verkiesing van Pous Bonifatius II as sy opvolger lei gevolglik tot kerkskeuring en Dioscurus word as teenpous gekies.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
George S. Patton
George Smith Patton Jr. (11 November 1885 - 21 Desember 1945) was 'n generaal van die Amerikaanse weermag wat die Amerikaanse Sewende Leër in die Mediterreense teater van die Tweede Wêreldoorlog beveel het, en die Amerikaanse Derde Leër in Frankryk en Duitsland na D-Day, die Geallieerde inval in Normandië in Junie 1944.
Patton is in 1885 gebore in 'n gesin met 'n uitgebreide militêre agtergrond wat oor beide die leërs van die Verenigde State en die Konfederale State strek. Hy het die Virginia Military Institute en die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point bygewoon. Hy bestudeer heining en ontwerp die M1913 Cavalry Saber, meer algemeen bekend as die "Patton Saber", en was voldoende vaardig in die sport van moderne vyfkamp om mee te ding aan die Olimpiese somerspele in 1912 in Stockholm, Swede.
Patton het die eerste keer geveg gesien tydens die Pancho Villa Expedition in 1916 en het aan die eerste militêre optrede van Amerika met motorvoertuie deelgeneem. As deel van die nuutgestigte United States Tank Corps of the American Expeditionary Forces, het hy in die Eerste Wêreldoorlog optrede gesien, en die Amerikaanse tenkskool in Frankryk beveel voordat hy gewond is terwyl hy tenks aan die einde van die oorlog geveg het. In die tussenkrigsperiode het Patton 'n sentrale figuur gebly in die ontwikkeling van die leër van die leër van die leër van die leërmag, wat in verskeie personeelposisies in die hele land gedien het. Toe hy deur die geledere styg, het hy die 2de Pantserdivisie beveel ten tyde van die Amerikaanse toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog.
Patton het Amerikaanse troepe in die Mediterreense teater gelei met 'n inval in Casablanca tydens Operasie Torch in 1942, en het hom vinnig as 'n effektiewe bevelvoerder gevestig deur sy vinnige rehabilitasie van die gedemoraliseerde Amerikaanse II-korps. Hy beveel die Amerikaanse Sewende Leër tydens die Geallieerde inval van Sicilië, waar hy die eerste Geallieerde bevelvoerder was wat Messina bereik het. Daar is hy in kontroversie gewikkel nadat hy twee soldate met skok onder sy bevel geklap het en tydelik uit die slagveld bevel verwyder is. Hy is daarna 'n sleutelrol toegewys in Operation Fortitude, die Geallieerdes se disinformasieveldtog vir Operation Overlord. Aan die begin van die Westelike Geallieerde inval in Frankryk, kry Patton die bevel van die Derde Leër, wat 'n baie suksesvolle, gepantserde ry dwarsoor Frankryk gevoer het. Onder sy beslissende leiding neem die Derde Leër die leiding met die verligting van beleërde Amerikaanse troepe by Bastogne tydens die Ardenne-offensief, waarna sy magte teen die einde van die oorlog diep in Nazi-Duitsland in gedryf het.
Gedurende die Geallieerde besetting van Duitsland is Patton as militêre goewerneur van Beiere aangewys, maar was hy verlig oor sy aggressiewe uitsprake teenoor die Sowjetunie en die Denazificatie trivialiseer. Hy het 'n bietjie langer as twee maande op die vyftiende leër van die Verenigde State opdrag gegee. Hy is ernstig beseer in 'n motorongeluk. Hy is twaalf dae later, op 21 Desember 1945, in Duitsland oorlede.
Patton se kleurryke beeld, hardnekkige persoonlikheid en sukses as bevelvoerder is soms oorskadu deur sy omstrede openbare uitsprake. Sy filosofie om van voor af te lei, en sy vermoë om troepe te inspireer met toesprake oor vulgêriteit, soos sy beroemde toespraak aan die Derde Leër, is gunstig deur sy troepe nagekom, maar veel minder deur 'n skerp verdeelde Geallieerdes. hoë opdrag. Sy klem op vinnige en aggressiewe aanstootlike optrede het effektief geblyk, en hy is hoog aangeslaan deur sy teenstanders in die Duitse Hoogkommando. Patton, 'n bekroonde biografiese film wat in 1970 vrygestel is, het gehelp om sy beeld as 'n Amerikaanse volksheld te versterk.
Erica pulchella
Erica pulchella is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Turhan Bey
Turhan Bey (30 Maart 1922 – 30 September 2012) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Gay Falcon (1941), The Mummy's Tomb (1942), Night in Paradise (1946), en The Amazing Mr. X (1948).
Yul Vazquez
Yul Vazquez (gebore 18 Maart 1965) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Runaway Bride (1999), Bad Boys II (2003), American Gangster (2007), en The A-Team (2010).
Will Hay
Will Hay (6 Desember 1888 – 18 April 1949) was 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Oh, Mr. Porter! (1937), The Goose Steps Out (1942), Black Sheep of Whitehall (1942), en My Learned Friend (1943).
Kormorante
Kormorante is swart of swart-en-wit watervoëls wat langs die kus of by binnelandse waters aangetref word. Kenmerkend vir die voëls is dat die bosnawel in 'n haakvormige punt eindig en dat al vier tone van elke poot geweb is. Daar is sowat 30 spesies wat min van mekaar verskil en baie wydverspreid voorkom. In Suider-Afrika word vyf spesies langs die kus en in die binneland aangetref. Al die kormorante is baie goeie swemmers en duikers wat hoofsaaklik vis, kreefagtige diertjies en paddas vreet.
Hulle broei in groot kolonies en is van ekonomiese belang omdat hulle 'n bydrae tot die ghwanobedryf lewer. Die voëls staan ook dikwels as duikers bekend, maar die naam kormoraan word gebruik om hulle te onderskei van egte duikers van die familie Podicepedidae.
Carol Locatell
Carol Locatell (13 Desember 1940 - 11 April 2023) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Friday the 13th: A New Beginning (1985) en The Family Stone (2005), en in die televisiereekse Mannix (1967) en Grey's Anatomy (2005).
Kormorante
Bou en verspreiding
Die sowat 30 spesies kormorante verskil so min van mekaar dat die meeste wetenskaplikes almal in een genus, Phalacrocorax, klassifiseer. Kormorante het 'n baie wye verspreidingsgebied en word by sout- sowel as varswater aangetref. In Suider-Afrika kom 5 spesies voor, waarvan die witborskormoraan (Phalacrocorax carbo) en die Kaapse kormoraan of trekkormoraan (Phalacrocorax capensis) die bekendstes is. Die witborskormoraan het die wydste verspreidingsgebied van alle kormorante en is in Suider-Afrika ’n algemene standvoël langs die kus en by groot binnelandse damme.
Sy bors is wit en die res van die vere bruinswart. Tydens die broeityd kry die vere 'n groenswart skynsel. Die Kaapse kormoraan kom net langs die kus voor en onderskei hom van ander kormorante deur ’n betreklik kort stert en geel vlekke om die oë en aan die keel. Buite die broeiseisoen is sy keel en bors bruinerig. In die binneland is die rietkormoraan (Phalacrocorax africanus) bekend omdat hy reg deur die land by water aangetref word. Hy het 'n kuif en 'n baie lang stert.
Die bankkormoraan (Phalacrocorax neglectus) en die kuifkopkormoraan (Phalacrocorax coronatus) word net in die suidwestelike kusgebiede aangetref. Eersgenoemde is heeltemal swart, terwyl laasgenoemde hom deur sy kuif en rooi vlek om die oog onderskei. In die Suidpool en in gematigder streke met koue seestrome word agt spesies aangetref wat as witpenskormorante bekend staan. Egter net een daarvan, die blouoogkormoraan (Phalacrocorax atriceps), broei in Antarktika. 'n Spesie soortgelyk aan die rietkormoraan, die dwergkormoraan (Phalacrocorax pygmaeus), word in Suidoos-Europa en Suidwes-Asië aangetref. Op twee van die Galapagos-eilande kom 'n kormoraan, Phalacrocorax harrisi voor wat die vermoë verloor het om te vlieg. 'n Ander spesie wat nie kan vlieg nie, is in 1741 ontdek, maar is reeds voor 1850 uitgeroei.
Leefwyse
Kormorante is baie goeie swemmers en duikers wat hul voedsel, hoofsaaklik visse, kreefagtiges en paddas, onder die water agtervolg en vang en aan die oppervlak heel insluk. Hoewel hulle ook normaal kan duik, lig hulle hulle gewoonlik effens uit die water en duik dan met 'n sprongetjie na onder. Eienaardig is dat die vere van kormorante nie so waterwerend is soos die van ander watervoëls nie. Die oorsaak hiervan lê in die struktuur van die vere en veral in die rangskikking van die weerhakies.
Die neste bestaan gewoonlik uit takkies, seewiere en riet, maar die ghwanokormoraan (Phalacrocorax bougainvillei) van die Suid-Amerikaanse weskus maak sy nes van ghwano. Die wyfie lê twee tot vier groenerige eiers en die mannetjie help haar om dit uit te broei. Die kleintjies wat na drie tot vyf weke uitbroei, is naak en kry eers later donkerbruin donsvere. Hulle vreet deur hul snawels in die ouers se kroppe in te steek. Na sowat twee maande kan die kleintjies vlieg en verlaat hulle die nes.
Ekonomiese belang
Aangesien kormorante groot hoeveelhede vis vreet, word hulle in verskeie lande vervolg omdat hulle mededingers vir die visserybedryf sou wees. In Nederland, waar daar in die vorige eeu nog duisende witborskormorante voorgekom het, is daar vandag byvoorbeeld nog net twee kolonies, terwyl die kormorante sedert 1965 glad nie meer in België broei nie.
Mieliepap
Mieliepap is 'n eg Suid-Afrikaanse gereg wat van growwe mieliemeel en water gemaak word. Afrikaners in die noorde van die land eet dit gewoonlik vir ontbyt saam met melk en suiker, of as bygereg tydens ander etes. Dit is veral gesog as bygereg saam met braaivleis en word met 'n pikante sous soos tamatie en uie (braaismoor), tjakalaka of kaas en sampioene bedien.
Kormorante
Ekonomiese belang
In Japan word kormorante egter juis in die visserybedryf gebruik. Hulle word daar geleer om die vis wat hulle gevang het, na hul eienaar se boot te bring. 'n Kormoraan wat goed afgerig is, sal nooit 'n vis sonder toestemming van sy baas insluk nie. Kormoraanvisvangs is ook in die 16de en 17de eeu deur die Europese adel as sport beoefen. Van groter ekonomiese belang is egter kormorante se mis wat, net soos die mis van ander seevoëls, as ghwano bekend staan en baie goeie bemesting vir groentetuine is.
Mieliepap
Mieliepap word hoofsaaklik deur die inheemse swart bevolking en die Afrikaners genuttig, en nie soseer deur dié van Engelse of Asiatiese afkoms nie.
Kormorante
Ekonomiese belang
Die belangrikste bydrae word deur die ghwanokormoraan gelewer. Hierdie spesie leef in die koue Humboldtstroom langs die Suid-Amerikaanse weskus, en aangesien dit nooit in hierdie kolonies reën nie, word die mis nie weggespoel nie. Dit hoop op tot ghwanoberge wat jaarliks sowat 8 cm hoër word.
Mieliepap
In die Kaapprovinsies word dit byna uitsluitlik vir ontbyt geëet.
Kormorante
Ekonomiese belang
Reeds die Inkas en later ook die Spanjaarde het dit as bemesting gebruik, maar dit is eers teen die 19de eeu na Europa uitgevoer. Aan die begin van die 20ste eeu het die voorrade afgeneem totdat die voëls "net" 20 000 ton per jaar gelewer het onder meer omdat die voëls se getalle weens aanhoudende rusversteuring verminder het. As gevolg van 'n beter ontginningsbeleid het die ghwanohope later aansienlik groter geword. Tans word die voëls egter weer bedreig, die keer deur vissery, waardeur te veel van die kormorante se voedsel na die mens gaan.
Mieliepap
Aangesien mieliemeel redelik goedkoop is, word pap deur behoeftige mense as stapelvoedsel gebruik, en met groente, sous of 'n vetjie genuttig.
Resep
Die bestanddele is 2 koppies water en een teelepel sout vir elke 1 koppie mieliemeel. Die water moet eers goed kook alvorens die mieliemeel ingegooi word. Roer af-en-toe (elke 15 minute) tot gaar. Die geheim is om dit vir minstens 30 minute stadig te laat stoom oor lae hitte, sonder om te veel aan te brand. Vir ekstra geur kan botter of ingelegde heel mieliepitte ook bygevoeg word.
Fiorano Modenese
Ferrari se eie toetsbaan, die Fiorano-baan, is op die grens van Maranello geleë.
Die dorp het in 2014 'n bevolking van ongeveer 70 393 gehad en het 'n oppervlakte van 131.54 km².
Walter E. Perkins
Walter E. Perkins (1859 – 3 Junie 1925) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Gun Woman (1918) en Paying His Debt (1918).
Attie Burger
Ds. Adriaan Johan Victor (Attie) Burger (Middelburg, Transvaal, 23 September 1900–21 Mei 1981) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, redakteur van Die Voorligter en jare lange skriba van die Raad van die NG Kerke en twee verskillende sinodes. Hy het verskeie godsdienstige romans en kortverhale onder die skuilnaam Jurg Vaber skryf.
Lewe en werk
Adriaan Johann Victor Burger is op 23 September 1900 op Middelburg in die Transvaal gebore, terwyl sy vader op kommando was. Hy is die seun van dominee Alewyn Petrus Burger, wat tydens die Anglo-Boereoorlog as veldprediker vir die Middelburg-kommando optree en eindelik as balling na Bhimtal in Indië gestuur is. Sy moeder, Adriana Petronella Geertruida Boshoff, is ’n dogter van tesourier-generaal J.B. Boshoff van Pretoria en ’n kleindogter van president J.N. Boshoff van die Oranje-Vrystaat. Hy is die jongste van nege kinders, waarvan een seun, Benjamin, by geboorte oorlede is. Sy vyf broers is Jacobus Bosseau, Alewyn Petrus, David Jacobus, Alexander George en Beyers en sy twee susters is Magdalena Maria en Margaretha Elizabeth.
As kleuter tydens die Anglo-Boereoorlog word hy saam met sy moeder en vyf ander kinders na die konsentrasiekamp op Howick in Natal gestuur. Hy gaan skool en matrikuleer aan ’n Christelik Nasionale Onderwysskool op Middelburg in die Transvaal. In 1919 gee hy ’n jaar lank onderwys waarna hy verder studeer aan die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria en die B.A.-graad behaal. In 1924 gaan hy na die Kweekskool aan die Universiteit van Stellenbosch en volg in sy pa, Alewyn, se voetspore. Hy neem 'n lewendige aandeel in die studentelewe, was voorsitter van die Unie-debatsvereniging en ondervoorsitter van die Studenteraad. Reeds in sy studentetyd het hy kortverhale vir die Huisgenoot en ander tydskrifte geskryf.
Hy word in 1927 as predikant gelegitimeer en aanvaar sy eerste beroep as leraar van die gemeente op Paulpietersburg in Natal, waar hy in Maart 1928 in die amp bevestig word. Hy staan elf jaar lank in hierdie gemeente in die bediening. Hier neem hy aktief deel aan die werksaamhede van die Saamwerk-Unie in Natal en dien vir ’n paar jaar as ondervoorsitter. Hy rig ook die ringsblad Die Skakel op. In 1939 aanvaar hy ’n beroep na Pretoria-Noord, waar hy die heel eerste gemeenskapsentrum in Suid-Afrika ten behoewe van armes oprig. Hy dien op verskeie openbare en kerklike liggame en word onder andere verkies tot voorsitter van die Christelik-Maatskaplike Raad en tot assistent-scriba en later scriba van die Algemene Sinode van die NG Kerk. Intussen word hy ook mederedakteur van Die Voorligter, wat in 1938 op sy voorstel gestig word, en vanaf 1948 is hy deeltydse redakteur. In die jare 1940 tot 1951 dien hy as sekretaris van die Raad van Kuratore vir die Departement Teologie van die Universiteit van Pretoria. Hy neem in 1946 ’n beroep aan na die Johannesburg-Noord gemeente, waar hy in Januarie 1947 in die amp bevestig word. Hier is hy verantwoordelik vir fondsinsameling en beplanning vir ’n eie kerkgebou, wat op 18 Februarie 1951 feestelik ingewy word. Op 5 Januarie 1952 behartig hy in hierdie gebou die huweliksbevestiging van sy dogter Elna met die bekende sanger Gé Korsten. Na agt jaar in hierdie gemeente aanvaar hy in 1955 ’n beroep na die gemeente Johannesburg-Oos, om dan twee jaar later in 1957 voltydse redakteur van Die Voorligter te word. Hy bou die blad uit tot die grootste kerklike tydskrif in Suid-Afrika. In 1967 aanvaar hy sy emeritaat maar dien steeds as scriba van die Algemene Sinode tot 1969 en bly aan as redakteur van Die Voorligter tot 1970.
Kappiewulk
Die Kappiewulk (Nucella squamosa) is 'n ongewerwelde slak wat in die see voorkom aan die hele kuslyn van Suid-Afrika en word tot 3.5 cm groot. Die diertjie is 'n karnivoor en vreet mossels, klipmossels en eendmossels deur 'n gaatjie in hulle doppe te boor met 'n aangepaste snoet of buisvormige proboskis. Die slak het 'n dop met 'n skubberige voorkoms weens riwwe wat spiraalvormig oor die dop strek. Hulle leef in die lae strandgebied of benedegetysone.
Attie Burger
Lewe en werk
Na sy aftrede gaan woon hy en sy vrou in Pretoria, waar hy hom onder andere besig hou met sy indrukwekkende seëlversameling. Hy is op 21 Mei 1981 oorlede.
Gemeentelike bediening
In 1927 is hy as predikant gelegitimeer en in Maart 1928 word prop. Burger in sy eerste gemeente, Paulpietersburg, georden en bevestig. Dit was in Natal, maar was saam met die ander NG gemeentes in Noord-Natal destyds nog deel van die Transvaalse Kerk. Hier neem hy aktief deel aan die werksaamhede van die Saamwerkunie in Natal en dien enkele jare lank as voorsitter. Hy rig ook 'n Ringsblad, Die Skakel, op. Hy bly aan in dié gemeente tot hy in 1939 toe hy 'n beroep aanvaar na die gemeente Pretoria-Noord. Hier het hy bewys dat hy besonder bekwaam was en rig hy 'n gemeentesentrum op ten behoewe van die armes, die eerste van sy soort. Dit is met geleende geld in 1941 gebou. Hy word verkies as voorsitter van die Christelik-Maatskaplike Raad (CMR) en lê hom toe op die versorging van die armes in die Kerk. Hy word gekies as assistent-skriba van die Sinode van die NH of G Kerk en daarna skriba, en dien in so baie openbare en kerklike liggame en kommissies dat hy maar min tyd kry om skryfwerk te doen.
Vryemarkekonomie
Die vryemarkekonomie, ook die markekonomie genoem, is een van die ekonomiese stelsels wat die mens vir die oplossing van sy ekonomiese vraagstukke in gebruik geneem het. Dit is 'n stelsel waarin die meeste produkte en dienste wat in 'n gemeenskap in aanvraag is, deur private winsstrewende ondernemings verskaf word. Dié stelsel funksioneer op die volgende grondslag:
Attie Burger
Gemeentelike bediening
In 1946 aanvaar hy 'n beroep na die twee jaar oue gemeente Johannesburg-Noord, waar hy in Januarie 1947 bevestig word. Sy voorganger en die gemeente se eerste leraar, ds. J.J. Odendaal, het reeds in Junie 1946 na Vereeniging vertrek. In dié Randse gemeente lei Burger die fondsinsameling vir die bou van 'n kerkgebou sodat die kerkraad reeds twee jaar later reken dat bouwerk maar kon begin. Burger lê die kerk by Oaklandslaan 17, Norwood, se hoeksteen op 17 Junie 1950. Die bouaannemer was Cor Korsten, pa van die Afrikaanse sanger Gé Korsten, wat in 1936 saam met sy gesin uit Nederland na Suid-Afrika geëmigreer het en binne die latere gemeentegrense van Johannesburg-Noord kom woon het. Die gemeente het sy kerk feestelik ingewy op 18 Februarie 1951 en op 5 Januarie 1952 behartig Burger die huweliksbevestiging van sy dogter Elna en Gé Korsten in die elf maande oue kerkgebou.
Vryemarkekonomie
In die vryemarkekonomie word 'n bepaalde waarde geheg aan die reg van die individu om eiendom soos grond, geboue, toerusting of voertuie te besit, asook die reg om 'n inkomste daaruit te vedien. Dit is dan ook die dryfskrag agter die vryemarkekonomie: dit spoor individue en entrepreneurs aan om selfs meer te besit en om deur die produktiewe aanwending van hul bates of hul kapitaal 'n wins te maak. In die najaging van maksimum winste word hierdie kapitaal, wat eintlik neerkom op die gemeenskap se hulpbronne, so produktief moontlik aangewend. Hierdie aspek raak eweneens die tweede grondslag van die vryemarkekonomie, naamlik die verspreiding van hulpbronne deur die vrye markte. Die private besit van kapitaal oefen 'n belangrike invloed uit op die manier waarop hulpbronne in 'n vryemarkekonomie toegewys of aangewend word. Die besluite oor watter produkte deur watter produsente voortgebring moet word, berus dus by diegene wat die hulpbronne besit.
Dit beteken dat dit boere, fabriekseienaars, industrialiste en enkelinge vry staan om met hul bates te doen wat hulle wil. Hulle moet egter met hul besluite oor produksie en bemarking die verbruikers se smaak, voorkeure en ander eise in ag neem as hulle 'n wins wil maak. Só word die vraagstuk van watter verbruikers (vir wie?) ook opgelos. Die besluite in 'n vryemarkekonomie word nie deur 'n sentrale liggaam geneem nie, maar deur 'n vryemarkstelsel (markekonomie) wat 'n prys aan elke produksiefaktor of verbruikersproduk heg.
R350 (Suid-Afrika)
Die R350 is 'n streeksroete in die Oos-Kaap wat Bedford met Grahamstad verbind. Die roete begin in Bedford waar dit uitdraai uit die R63-provinsiale pad en eers suidwaarts gaan en dan suidoos draai. Die roete gaan oor die Helspoortpas. Na ongeveer 75 km sluit die R400 by die R350 aan en net daarna die R344 ook. Dit kom Grahamstad binne as Cradockstraat.
Vryemarkekonomie
Vrye markte betrek die derde grondslag van hierdie stelsel, naamlik die vryheid van keuse. Die produsente kan nou besluit of hulle hul produkte teen die prys wat deur die mark vasgestel is, winsgewend kan vervaardig of nie. Dit is die produsente se vrye keuse. Net só staan dit die verbruikers vry om te kies of hulle die produk teen daardie prys gaan koop. 'n Vryemarkstelsel kom dus wesenlik neer op die vryheid van keuse. Dit staan private besitters van eiendom vry om te besit wat hulle wil en om daarmee te doen wat hulle wil: om dit te verhuur, te verkoop, te ruil of selfs sommer net weg te gee. Sakelui is vry om te produseer wat hulle wil en om in diens te neem wie hulle verkies. Net só kan die besitters van die arbeidshulpbron (of werkers) hul hulpbronne aanwend soos hulle wil. En dit staan verbruikers vry om te koop wat hulle wil, om te bly waar hulle wil, en om die loopbaan van hul keuse te volg. Só word mededinging deur 'n vryemarkstelsel in werking gestel.
Attie Burger
Kerklike betrokkenheid
Burger het 'n gebore aanleg vir skribawerk gehad en dien 13 jaar lank as skriba van die Raad van die Kerke, die voorloper van die Algemene Sinode, 14 jaar as skriba van die Transvaalse Sinode en agt jaar as skriba van die Algemene Sinode. Dit is die langste van enige Sinodale skriba in die NG Kerk. Hy beywer hom ná die Tweede Wêreldoorlog vir die maatskaplike opheffing van minderbevoorregte Afrikaners, lei die Christelike Maatskaplike Raad in Pretoria en rig die eerste gemeenskapsentrum met 'n voltydse maatskaplike werkster op.
Hy was van kleinsaf lief vir skryf en dit is op sy aandrang dat die Transvaalse Sinode in 1937 Die Voorligter oprig, waarvan Burger later mede-redakteur geword het. Van 1948 af was hy nege jaar lank deeltydse redakteur van dié blad en van 1957 14 jaar voltyds. Hoewel Die Voorligter meesal buite die kerklike en landspolitiek gebly het, het dit saam met Die Kerkbode sterk standpunt ingeneem téén die Cottesloe-kerkeberaad se besluite.
Ely Pouget
Elizabeth "Ely" Pouget (gebore 30 Augustus 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cool Blue (1989), Death Machine (1994) en The Lawnmower Man II: Beyond Cyberspace (1996) en in die televisiereeks Red Shoe Diaries V: Weekend Pass (1992).
Attie Burger
Kerklike betrokkenheid
Burger emeriteer in 1967, hoewel hy eers in 1970 as redakteur van Die Voorligter uittree. Hy sterf in 1981.
Skryfwerk
Ds. Burger het van die eerste godsdienstige romans in Afrikaans geskryf, soos Moderne jongmense (1933) en Wankelende jeug (1938). In 1946 volg verskeie godsdienstige dramas, onder meer Jefta, Naäman en Rut. In 1953 verskyn uit sy pen  'n Stad bo op 'n berg, nr. 9 in die N.G. Kerk-Uitgewers se reeks Kerk en Volk. Die gedagte aan dié boekreeks het ontstaan tydens die stadsondersoek onderneem deur die Federale Armesorgraad van die Gefedereerde Nederduitse Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika gedurende die jare 1944 tot 1947, skryf dr. J.R. Albertyn in sy voorwoord tot die boeke in die reeks. Dit het vele ernstige probleme aan die lig gebring, hoofsaaklik gebore uit die Afrikanervolk se grootskeepse verhuising van die platteland na die stede in die kwarteeu van 1925 tot 1950. Die Kommissie het aan die hand gedoen "dat in opvolging van die ondersoek 'n boekreeks uitgegee sal word waarin op populêre wyse die Christelik-gereformeerde gesigspunt oor sake van kerklike en volksbelang weergegee sal word. Sodoende kan meer intensiewe studie gewy word aan spesifieke onderwerpe wat tydens die ondersoek aan die lig gekom het en op nadere ontleding wag".
Burger se boek handel oor onder meer die noodsaaklikheid van publisiteit vir die Kerk, die Christelike joernalistiek, wenke aan Kerklike tydskrifte en medewerkers, die Kerk se publisiteitmiddels, die radio en klankprente. Ander boeke in die reeks was byvoorbeeld dr. Albertyn se Die twee volkspilare, wat handel oor die funksie van staat en Kerk in die volkslewe, dr. William Nicol se Die trouring en ds. P. du Toit se Aanskou die Rots, 'n oorsig en geskiedenis van die NG Kerk tot omstreeks 1950.
Burger was ook verantwoordelik vir die verwerking van sy vader, ds. A.J. Burger, se herinneringe as veldprediker van die Republikeinse Magte tydens die Anglo-Boereoorlog wat die Nasionale Pers in 1936 gepubliseer het as Worsteljare. Dit is uitgegee onder beskerming van die Saamwerkunie van Afrikaanse Kultuurvereniginge van Natal. Die uitgewer skryf in die inleiding: "Ds. Burger sr. het noukeurige aantekeninge gemaak van al sy ondervindings, en omdat hy so 'n skerpsinnige waarnemer was, is sy relaas van die krygsbedrywighede van buitengewone belang. In die verwerking van die dagboek van sy vader het die skrywer veral klem gelê op die persoonlike indrukke van sy vader en slegs op saaklike manier verwys na feite wat reeds uit ander bronne bekend is. Daardeur bevat dit historiese gegewens wat van groot waarde is vir die nageslag. Ons maak die Natalse veldtog mee en kry deur tallose anekdotes 'n goeie kyk op die oorlogs-mentaliteit van die burgers. Ook die guerilla-oorlog, die vlug van die vroue en kinders, die konsentrasiekampe, die krygsgevangenskap in Indië en die ontwrigting van die volkslewe na die oorlog word beskrywe. Selfs op kommando het die predikant dikwels opgetree as volksleier. Ds. Burger het sy volk op kommando intiem leer ken en liefkry. Hy vertel van dapper manne, maar ook van wankelmoediges en lafaards - ‘ontroues, wat hulle volk en hulle leiers verraai het.’ Maar die ‘hensoppers’ se name verswyg hy, want, ‘dis mos nie uit wraak dat ek hierdie dinge opgeteken het nie.’"
R351 (Suid-Afrika)
Die R351 is 'n streeksroete in die Oos-Kaap wat die R67 naby Seymour met die R61-provinsiale pad naby Cofimvaba verbind.
Pous Honorius III
Honorius III was die 177ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1216 tot 1227.
Erica pulchelliflora
Erica pulchelliflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom naby Napier voor, waar die enigste voorbeeld van die plant gevind is in 1896.
Pous Honorius III
Biografie
Pous Honorius III is gebore as Cencio Savelli in 1148 in Rome, Italië, die seun van Aimerico. Daar bestaan twyfel of die familienaam Savelli korrek is. Aan die begin van sy loopbaan was hy kanunnik van Santa Maria Maggiore en word kamenier van die Roomse Kerk in Desember 1189. Op 20 Februarie 1193 benoem Pous Celestinus III hom as kardinaal-diaken van St. Lucia in Sisilië. Onder Pous Clemens III en Pous Celestinus III was hy skatmeester van die kerk en skryf hy die "Liber Censuum" 'n opname van die vaste bates van die Kerk. Van 1194 tot 1198 was hy vise-kanselier. In 1197 word hy tutor van die toekomstige keiser Frederik II wat die pleegseun was van Pous Innocentius III. Hy word kardinaal-priester op 13 Maart 1200 met die titel van Heilige Johannes en Paulus. Op 18 Julie 1216 volg hy Pous Innocentius III op en regeer tot sy dood op 18 Maart 1227. Hy word opgevolg deur Pous Gregorius IX. Die naam ‘Honorius’ beteken 'eerbare'.
Verkiesing
Op 18 Julie 1216 het al die kardinale wat by Pous Innocentius III se dood teenwoordig was in Perugia bymekaar gekom om 'n nuwe pous te kies. Weens die staatsprobleme in Italië, die bedreiging van die Tartare en die moontlikheid van kerkskeuring aanvaar die kardinale 'n kompromie-oplossing. Kardinale Ugolino van Ostia (later Pous Gregorius IX) en Guido van Praeneste is aangestel om die nuwe pous te kies. Hulle kies toe Cencio "Camerario" wat die keuse onwillig aanvaar het en die naam Pous Honorius III aanneem. Hy is bevestig in Perugia op 24 Julie 1216, in Rome gekroon op 31 Augustus 1216 en neem sy intrek in die Lateraanse paleis op 3 September 1216.
J.A.S. Oberholster
regs|180px|duimnael|Dr. J.A.S. Oberholster was die tweede argivaris van die Kaapse Kerk.
Pous Honorius III
Die vyfde kruistog
Die vyfde kruistog is aangekondig deur die vierde Lateraanse konsilie van 1215 en Honorius het voorbereidings getref om die kruistog in 1217 te laat begin. Om genoeg geld te bekom sou die pous en die kardinale 'n tiende en alle ander geestelikes 'n twintigste deel van hulle inkomste vir die doel bydra. Hoewel die bedrag wat sodoende bekom is, aansienlik was, was dit geensins genoeg nie. Dit het gelyk of die kruistog 'n sukses sal word toe die pous vir Pierre de Courtenay as Latynse keiser van Konstantinopel kroon in April 1217, maar die nuwe keiser is gevange geneem op sy reis na die Ooste en sterf in gevangeskap. Die keiser Frederik II se deelname was noodsaaklik om die kruistog 'n sukses te maak. Hoewel die keiser 'n eed gesweer het om na die Heilige Land te vertrek in 1217, het Frederik getalm en die pous moes die kruistog keer op keer uitstel. Op 22 November 1220 is Frederik gekroon as keiser van die Heilige Romeinse Ryk, maar die keiser het steeds nie op kruistog vertrek nie. Damietta het op 8 September 1221 geval, maar die meeste Europese vorste het hulle eie oorloë gehad om te voer en kon nie lank hulle eie lande verlaat nie. Andries II van Hongarye en 'n vloot van kruisvaarders van die Benede-Ryn vertrek uiteindelik na die Heilige Land. Hulle herower Damietta, maar as gevolg van interne struwelinge misluk die kruistog uiteindelik. Uiteindelik word op 24 Junie 1225 besluit as die datum waarop Frederik na die Heilige Land sou vertrek en Honorius het die keiser se huwelik met Isabella, erfgenaam van die koninkryk van Jerusalem bespoedig. Die verdrag van San Germano in Julie 1225 het egter vir nog twee jaar vertraging gesorg. Honorius is uiteindelik dood voordat die kruistog vertrek het.
J.A.S. Oberholster
Dr. Jan Andries Stefanus Oberholster (distrik Strydenburg, 10 Julie 1899 - Kaapstad, 4 Mei 1959) was die tweede argivaris van die Kaapse Kerk, van Julie 1939 tot sy dood.
Pous Honorius III
Die situasie in Engeland
Sedert Pous Innocentius III was Engeland 'n vassaalstaat van die pous. Koning Jan sonder Land sterf op 16 Oktober 1216 en sy tienjarige seun Hendrik III is sy opvolger. Die Engelse baronne was in opstand teen koning Jan en het die kroon aan Lodewyk, seun van die Franse koning Philip aangebied. Honorius het sy legaat Gualo opdrag gegee om by die baronne aan te dring dat hulle hulle wettige koning moet ondersteun en het hom (Gualo) die mag gegee om enigiemand wat aanhou om Lodewyk te ondersteun, te ekskommunikeer. Op 19 Januarie 1217 skryf die pous aan William, hertog van Pembroke, wat die jong koning se voog en regent was, om oorlog te verklaar teen die opstandige baronne en prins Lodewyk. Hierdie maatreëls het daartoe gelei dat Hendrik as onbestrede koning van Engeland erken is op 11 September 1217. Toe Pembroke in Mei 1219 sterf, het Honorius self die de facto regering van Engeland geword deur sy legaat Pandulf wat Gualo opgevolg het. Die situasie het voortgeduur solank as wat Hendrik minderjarig was.
J.A.S. Oberholster
As opvolger van eerw. Andries Dreyer in dié amp was Oberholster die tweede groot Afrikaanse gemeentegeskiedskrywer. Saam met ds. A.P. Smit, sy opvolger as argivaris, en ná dié se dood sy opvolger, ds. H.C. Hopkins, het dié vier argivarisse van 1899 met Dreyer se Geschiedenis van de Gemeente Swellendam tot Smit se ''Goudini: Genade genoeg vir Goudini. Geskiedenis van die Ned. Geref. Gemeente Goudini, 1879-1979'' binne 80 jaar die geskiedenis van sowat 70 gemeentes te boek gestel.
Pous Honorius III
Verdere werk
Behalwe vir die herowering van die Heilige Land het die pous die Kathare vervolg. Hy het Simon de Montfort bevestig as die heerser oor die gebied van Raymond VI van Toulouse en het dit reggekry om die Franse koning by die konflik te betrek. Avignon is verower in weerwil van Frederik II se aansprake op die stad. Honorius III het die orde van die Dominikane goedgekeur in die bul "Religiosam vitam" op 22 Desember 1216 en die Franciskane in die bul "Solet annuere" op 29 November 1223. In 1221 keur hy die Orde van die Franciskane Sekuliere (O.F.S.) goed in die bul "Memoriale Propositi" en op 30 Januarie 1226 die orde van die Karmeliete met die bul "Ut vivendi normam". Hy gee ook goedkeuring aan die "Val des Ecoliers", 'n groep gevorm deur vier vrome professore in die teologie aan die Universiteit van Parys.
J.A.S. Oberholster
Herkoms, opleiding en gemeentebediening
Jan Oberholster was die seun van Pieter Coenraad Oberholster en sy vrou, Cornelia Swiegers. Ná sy primêre en sekondêre onderwys op sy geboortedorp en aan die Paarl, het hy aan die destydse Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria en die Universiteit van Stellenbosch studeer waar hy die B.A.-graad en die ander vereiste vakke vir toelating tot die Kweekskool behaal het. Hy is in 1930 gelegitimeer en op 5 Desember 1931 as leraar van sy eerste en enigste gemeente, Nuwerus, bevestig. Sy geseënde dienstyd van vyf jaar moes hy egter kortknip toe hy sy emeritaat op 10 Oktober 1936 moes aanvaar weens swak gesondheid.
Argivaris en geskiedskrywer
duimnael|regs|250px|Die grafsteen van dr. en mev. Oberholster op [[Wellington, Wes-Kaap|Wellington in die Boland.]] Hy het egter in so 'n mate herstel dat hy op 1 Julie 1939 diens kon aanvaar as argivaris van die Kaapse Kerk as die opvolger van eerw. Andries Dreyer, die baanbreker in Suid-Afrika op die gebied van gemeentegeskiedskrywing. Ten spyte van gesondheidsprobleme het hy in die daaropvolgende 20 jaar (1939–'59) in stilte reusewerk in die sentrale argief van die NG Kerk in Kaapstad verrig tot aan sy onverwagte dood in Mei 1959 in die ouderdom van 59 jaar. Toe hy in 1939 diens aanvaar, was die dokumente nog baie onvolledig en inventarisering betreklik onversorg, aldus ds. A.P. Smit in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek. Smit skryf: "Met kenmerkende deeglikheid, stipte presiesheid en taaie volharding het hy (met) die jare die massa dokumente georden, en die vereiste vindmiddels – inventarisse, sakeregisters, katalogusse en so meer opgestel sodat die bronnemateriaal toeganklik vir die navorser gemaak is. Verder het hy 'n tegniese (afdeling) vir die herstel en inbind van stukke ingestel en die argiefbewaarplek uitgebou deur onder meer die versameling van nuwe en aanvullende stukke en die uitbreiding van die naslaanbiblioteek. Deur die opstel van handleidings en ander inligtingstukke het hy die kerklike besture, kommissies en amptenare ingelig oor die opstel, bewaring en versorging van dokumente en die noodsaaklikheid van die inlewering van argiefmateriaal by die sentrale kerkargief. So het hy hierdie bewaarplek uitgebou tot die grootste en besversorgde kerkargief in Suid-Afrika."
Brian Bianchini
Brian Bianchini (16 Julie 1978 – 16 Maart 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Girl for Girl (2001) en The Black Magic (2002).
Pous Honorius III
Verdere werk
Pous Honorius III het aangedring daarop dat die geestelikheid behoorlik opgelei moet wees. In die geval van 'n sekere Hugo, wat verkies is tot biskop van Chartres, het hy sy goedkeuring weerhou in 'n brief op 8 Januarie 1219 weens "quum pateretus in litteratura defectum" (tekortkoming in die kennis van die literatuur). Om die studie van die teologie aan te moedig in die platteland het hy in die bul "Super specula Domini" die bevel gegee dat talentvolle jong mans na teologiese skole gestuur moet word, met die doel dat hulle na voltooiing van hulle studie teologie in hulle eie gebiede sal doseer.
J.A.S. Oberholster
Argivaris en geskiedskrywer
Smit skryf voorts: "As navorser en kerkgeskiedskrywer het hy werk van goeie gehalte gedoen. Sy vermoë om bronne na te speur, vakkundig te interpreteer en sy stof wetenskaplik te orden en lesenswardig op skrif te stel, blyk veral uit sy werk Die Gereformeerde Kerke onder die Kruis in Suid-Afrika; hul ontstaan en ontwikkeling (1958)" Dié onderwerp het hom moontlik na aan die hart gelê omdat die eerste Gereformeerde kerk onder die Kruis, Strydenburg, juis dié op sy geboortedorp was. Op grond van dié werk het die Universiteit van Kaapstad die graad Ph.D. aan hom toegeken. Smit meen "dieselfde histories-wetenskaplike onderlegdheid spreek uit sy artikel 'Die Kerke in die binnekamer' in in die gedenkalbum ''Ons Ned. Geref. Kerk wat by geleentheid van die van Riebeeck-fees in 1952 verskyn het".
Pous Honorius III
Verdere werk
In 1217 verleen Honorius die titel van koning aan Stefan I van Serwië. Op 17 Mei 1218 verklaar hy William, aartsbiskop van Bourges heilig, op 18 Februarie 1220 Hugo, biskop van Lincoln, op 21 Januarie 1224 William, ab van Roschild in Denemarke en op 18 Maart 1226 William, aartsbiskop van York.
J.A.S. Oberholster
Argivaris en geskiedskrywer
Tussen 1941 en 1957 het 12 gemeentegedenkboeke uit sy pen verskyn. Sy vrou, Marguerite Marchand (gebore Le Roux), was verantwoordelik vir die eeufeesgedenkboek van die NG gemeente Alexandria (1954) en Wellington (1940).
Pous Honorius III
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
J.A.S. Oberholster
Argivaris en geskiedskrywer
Ds. J.H. van Wyk skryf in dr. Oberholster se lewenskets in die 1960-Jaarboek van die NG Kerke: "Twintig jaar lank het hy met toewyding en eer sy werk aan die Kaapse Kerkargief verrig. Sy beskeidenheid, veral waar dit sy eie werk geld, sy minsame omgang met sy medemense, net soos ook sy hulpvaardigheid, het vir hom 'n ruim plek verower in die harte van almal met wie hy in aanraking gekom het."
Richard Haydn
Richard Haydn (10 Maart 1905 – 25 April 1985) was 'n Engelse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente And Then There Were None (1945), Alice in Wonderland (1951), The Sound of Music (1965), en Young Frankenstein (1974).
J.A.S. Oberholster
Argivaris en geskiedskrywer
Dr. Oberholster was jare lank tot 1948 die hoofsamesteller van die Jaarboek en het veel gedoen vir dié amptelike publikasie van die NG Kerk. Sy laaste groot taak was die samestelling van 'n volledige lys van die 1 529 predikant wat in die eerste eeu (1859–1959) hul opleiding aan die Kweekskool voltooi en gelegitimeer is. Dié lys vermeld hul volle name, alfabeties gerangskik, hul geboortedatum, jaartal van legitimasie, standplase, dienstyd en sterfdatum, waar van toepassing. Dit het in 1959 in die Kweekskool se eeufeesboek verskyn. Ook daarin opgeneem, was 'n lys van name van diegene wat vir 'n korter of langer tyd aan die Kweekskool studeer maar nie hul studie voltooi het nie en die name van studente wat in die eeufeesjaar aan die skool geregistreer was.
Gesinslewe
Dr. Oberholster is op 6 Januarie 1932 getroud met Marguerite Marchand le Roux (oorlede op 30 Junie 1973), vroeë lektrise in geskiedenis aan die Universiteit Stellenbosch. Die huwelik was kinderloos. Mev. Oberholster was familie van ds. B.J.P. Marchand, 'n stigter van die arbeidskolonie Kakamas. Uit haar pen het onder meer verskyn die NG gemeente Wellington se gedenkboek (1840–1940) en dié van die NG gemeente Alexandria (1854–1954).