cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meksiko
Tale
Die amptelike taal wat deur die regering gebruik word is de facto Spaans, terwyl in die huidige Meksikaanse grondwet van 1917 geen amptelike taal vir die federale vlak vasgelê is nie. Volgens die grondwet vorm Spaans saam met Majaans, Nahuatl en 65 ander inheemse tale Meksiko se landstale.
Meksiko is die grootste Spaanssprekende land ter wêreld met omtrent ’n derde van alle moedertaalsprekers van Spaans; in 2011 het 105 miljoen mense Spaans as hul moedertaal gebruik. Weens die Meksikaanse immigrasie na Kanada en die Verenigde State is Meksikaans-Spaans ook in albei lande gebruiklik.
Omtrent 5,4% van die Meksikaanse bevolking praat inheemse tale, waarvan Nahuatl met sowat 1,45 miljoen moedertaalsprekers die grootste is, gevolg deur Majaans met 750 000 moedertaalsprekers. Mixteeks en Zapoteeks word beide deur sowat 400 000 mense gepraat.
Godsdiens
Die belangrikste godsdiensgroep en denominasie is die Rooms-Katolieke Kerk met sowat 93 miljoen (83%) lede volgens die sensus van 2010, terwyl 10% (11 miljoen) lede van ander Christelike kerke, soos Evangelikalisme (5%), Pinksterbeweging (1,6%), Jehovah se Getuies (1,4%), Sewendedagadventistekerk (0,6%) en die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (0,3%) uitmaak. Volgens die grondwet van 1917 beskik Meksiko nie oor ’n staatsgodsdiens nie en godsdiensvryheid word gewaarborg.
Meksiko het die derde grootste Christelike bevolking (107 miljoen) ter wêreld ná die Verenigde State en Brasilië, asook met 92 924 489 lidmate die tweede grootste Rooms-Katolieke bevolking ná Brasilië. Volgens die persentasie Rooms-Katolieke van die landsbevolking (95,0%), staan Meksiko wêreldwyd op die sesde plek. 47% van die Rooms-Katolieke Meksikane besoek weekliks die kerk. Die feesdag van Onse Liewe Vrou van Guadalupe, die beskermheilige van Meksiko, word op 12 Desember gevier en deur baie Meksikane as die belangrikste godsdienstige vakansiedag van hul land beskou.
Volgens die sensus van 2010 bly 67 476 Jode, 18 185 aanhangers van die Oosterse godsdienste soos Boeddhiste en 300 Moslems in Meksiko.
Kultuur
Meksiko se kultuur weerspieël die kompleksiteit van die land se geskiedenis deur die vermenging van inheemse kulture met die kultuur van Spanje, meegedeel tydens Spanje se 300 jaar lange kolonisasie van Meksiko. Mettertyd is eksogene kulturele elemente in die Meksikaanse kultuur opgeneem.
Die Porfiriose tydperk (el Porfiriato) in die laaste kwart van die 19de eeu en die eerste dekade van die 20ste eeu is gekenmerk deur ekonomiese vooruitgang en vrede. Ná vier dekades van burgerlike onrus en oorlog, het Meksiko die ontwikkeling van filosofie en kunste, bevorder deur president Díaz self, beleef. Sedert daardie tyd, soos beklemtoon tydens die Meksikaanse Rewolusie, het die kulturele identiteit sy oorsprong in die mestizaje, waarvan die inheemse (d.w.s. Indiaanse) elemente die kern vorm. Aangesien van die verskillende etniese groepe wat die Meksikaanse bevolking vorm, het José Vasconcelos in sy publikasie La Raza Cósmica ("Die Kosmiese Wedren", 1925) Meksiko as smeltkroes van alle etniese groepe gedefinieer (en dus die definisie van die mestizo uitgebrei), nie net biologies maar sowel kultureel.
Literatuur
Die Meksikaanse literatuur is die Spaanstalige literatuur van Meksiko en behoort tot die Spaans-Amerikaanse literatuur. Dit is een van die mees omvattende, bekende en nie net sedert die toekenning van die Nobelprys aan Octavio Paz in 1990 internasionaal mees bekende Latyns-Amerikaanse literature. Teen die agtergrond van Meksiko se uiterste sosiale diversiteit is dit gekenmerk deur talle filosofiese en kulturele strydpunte, ’n moeilike soek na identiteit en van die koloniale tydperk tot die huidige dag herhalende eise vir geregtigheid en vergoeding.
Die literatuur in Meksiko het sy oorsprong in die literatuur van die inheemse nedersettings van Meso-Amerika. Die mees bekende Voor-Spaanse digter is Nezahualcoyotl. Die moderne Meksikaanse literatuur is beïnvloed deur die konsepte van die Spaanse koloniasie van Meso-Amerika. Uitstaande koloniale skrywers en digters sluit in Juan Ruiz de Alarcón en Juana Ines de la Cruz.
Ander belangrike skrywers sluit in Alfonso Reyes, José Joaquín Fernández de Lizardi, Ignacio Manuel Altamirano, Carlos Fuentes, Octavio Paz (Nobelpryswenner), Renato Leduc, Carlos Monsiváis, Elena Poniatowska, Mariano Azuela ("Los de abajo") en Juan Rulfo ("Pedro Páramo"). Bruno Traven het Canasta de cuentos mexicanos ("Mandjie van Meksikaanse Stories") en El tesoro de la Sierra Madre ("Die skat van die Sierra Madre") geskryf.
Kuns
Die kuns van Meksiko word gekenmerk deur voor-Colombiaanse tradisies en die invloed van die Spaanse veroweraars. Hoewel die Spanjaarde gewelddadig met die hoë verteenwoordigers van die Indiese mag gebreek het, het ’n sterk verwysing na die voor-koloniale kuns behoue gebly. Daarbenewens het in Meksikostad onder die regering van die visekoning gemaskerde parades plaasgevind, wat die herinnering aan die Asteekse dinastie sou handhaaf. Die tradisionele kunsvorme is sodoende met nuwe ontwerpe verbind. Byvoorbeeld het veerbeelde met Maria-voorstellings ontstaan, wat na die Christelike geloof verwys het wat deur die Spanjaarde ingevoer is. Die hele veerkuns, wat alvorens net tot die adellikes beperk was, het ’n Christelike herinterpretasie beleef en is byvoorbeeld gebruik vir Biskopkappies en altaardoeke, waarby die tradisionele Asteekse kleurbetekenis bewaar gebly het. Tot in die 19de eeu was Pátzcuaro ’n sentrum van die veerverwerking met beduidende kunshandwerklike fasiliteite. Nog ’n gebied van die beeldvorming met tradisionele grondslae was kaarte en genealogiese voorstellings. Daarby is elemente van Europese kartografie saam met Meksikaanse glyfe gebruik.
Musiek
Populêre musiek in Meksiko bestaan uit ’n wye verskeidenheid van musikale style en genres. Dit het sy oorsprong in die voor-Colombiaanse en Europese, veral Spaanse, kultuur. Die belangrikste style is die Meksikaanse Son en die Corrido, wat beide reeds in die 18de eeu ontstaan het. Elemente van die Corrido kan ook in die Narcocorrido gevind word, wat sedert die begin van die 21ste eeu die tipiese Meksikaanse volksmusiek verpersoonlik. Die Ranchera het tydens die Meksikaanse Rewolusie in die vroeë 20ste eeu ontstaan en vind sy manifestasie as Norteña in die noorde van Meksiko. In die 1920's is die oorspronklik Kubaanse dansstyle Bolero en Danzon verder ontwikkel tot onafhanklike vorme. Agustin Lara, ’n skepper van die Meksikaanse bolero, het ook die klankbaan vir die eerste Meksikaanse klankfilm "Santa" (1932) gekomponeer. Wêreldbekende volksliedjies sluit in: Bésame mucho (Bolero), Cielito lindo (Ranchera), El Rey (Ranchera), Granada (Bolero), La Bamba (Volkslied), La Cucaracha (Corrido), Las mañanitas (Volkslied), México Lindo y Querido (Ranchera), Solamente una vez (Bolero) en Somos Novios (Bolero).
’n Musiekgroep wat die verskillende style van tradisionele musiek speel, word Mariachi genoem. Die Mariachi-musiek is in 2011 deur Unesco in die verteenwoordigende lys van die mondelinge en ontasbare erfenis van die mensdom opgeneem.
Die vader van die Meksikaanse rockmusiek (rock nacional) is Carlos Santana, wie die Latynse rock in die 1960's geskep het. Ander bekende popmusikante sluit in: Maná, Luis Miguel, Alejandro Fernandez, Thalia, Marco Antonio Solis, Pepe Aguilar, Paulina Rubio, Angelica Maria, Alejandra Guzmán, Gloria Trevi en Cristian Castro.
Kookkuns
Die Meksikaanse kookkuns word gekenmerk deur ’n sintese van die Asteekse en Spaans-koloniale, en in die suide ook deur die Majatradisies. Plaaslik is daar groot verskille tussen die kus en die sentrale hoogland, die brandrissie-liewende suide en die beesvleis-georiënteerde noorde.
Tipies vir Meksiko, hoort tortillas by elke maaltyd. Gewoonlik is rissies of rissiesouse ook op die tafel, waarvan die skerpheid baie kan verskil. Die skerpste rissie is die Chili Habanero, ’n meestal groen, ongeveer drie duim groot verteenwoordiger van die genus. Baie ligter is die Chili Jalapeño, wat in tradisionele restaurante by die maaltyd gevoeg word.
Nog ’n gewilde gereg in Meksiko is die sogenaamde churros. Dit is lang, diepgebraaide deegstukkies wat tradisioneel bedien word met suiker of sjokolade.
Drinkwater word gewoonlik in bottels of blikkies verkoop omdat kraanwater dikwels nie drinkbaar is nie. Horchata word graag gedrink en is deur die Spanjaarde ingevoer. Dit is ’n soet rys/kaneel-drank wat verkoel bedien word. Die gewone alkoholiese drankies is bier, tequila, mezcal en pulque.
Biemna dautzenbergi
Biemna dautzenbergi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Meksiko
Kookkuns
Meksikaanse kos geniet sedert die afgelope dekades ’n toenemende gewildheid en sommige geregte is, soortgelyk aan die Italiaanse kookkuns, internasionaal bekend.
Biemna dautzenbergi
Die spons behoort tot die genus Biemna en tot die familie Desmacellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1890 deur Topsent.
Meksiko
Sport
Meksiko se nasionale sport is Charrería en dit is veral in die noorde van dié land gewild. Dié sport is gebaseer op die aktiwiteite van Charro en bestaan uit verskeie puntwedstryde, soortgelyk aan Rodeo. Nog ’n tradisionele sportsoort, wat deur die Spanjaarde in Meksiko gevestig is, is die stiergeveg. Ander gewilde sportsoorte in Meksiko sluit in sokker, boks, bofbal en basketbal. Die Meksikaanse stoeiskou, wat bekend staan as Lucha Libre, is ook uniek.
Sokker is die gewildste sportsoort in Meksiko en is op klubvlak in ’n nasionale ligastelsel georganiseer. Die topsokkerliga is die Primera División, wat in 1943 gestig is. Tans ding 18 spanne mee, die kampioen word in ’n uitspeelwedstrydstelsel van agt spanne bepaal. Die suksesvolste spanne is Club América uit Meksikostad met 13 ligatitels, gevolg deur Club Deportivo Guadalajara uit Guadalajara met twaalf titels en Deportivo Toluca FC met tien titels. Meksiko het as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1970 en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 opgetree, en albei eindstryde is op die Estadio Azteca, tans die derde grootste sokkerstadion ter wêreld, beslis. Die Meksikaanse nasionale sokkerspan het aan 17 uit die 22 moontlike Wêreldbekertoernooie deelgeneem, en is saam met Argentinië en Brasilië, een van die beste nasionale spanne in die Amerikas. Meksiko het ook die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1999 aangebied én gewen. Daarbenewens het hulle die CONCACAF se goue beker al nege keer gewen. Die Suid-Amerikaanse CONMEBOL het Meksiko vir tien Copas América uitgenooi en hulle het twee keer as naaswenner geëindig (in 1993 in 2001). Internasionaalbekende sokkerspelers sluit in Hugo Sanchez, Rafael Marquez, Ricardo Osorio en Pavel Pardo. In 2018 is Meksiko deur FIFA saam met Kanada en die Verenigde State as gashere vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2026 aangewys; dit sal die vierde toernooi in Noord-Amerika wees en die derde vir Meksiko. Vir die eerste keer mag 48 spanne aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelneem en altesaam 80 wedstryde beslis.
Bofbal in Meksiko het in die 1940's gevestig. Die topbofballiga is die Liga Mexicana de Béisbol, wat in 1925 gestig is en die hoogste klassifikasie vir die Major League Baseball het, en dit word beskou as een van die beste ligas ter wêreld. Tans neem 18 spanne daaraan deel, die kampioenspan is Leones de Yucatán uit Mérida. Sowat 100 spelers het daarin geslaag om in die Amerikaanse-Kanadese Major League Baseball te speel, waaronder Fernando Valenzuela, Vinny Castilla en Aurelio Rodríguez. Die nasionale span het vier silwermedaljes by die bofbalwêreldbeker en vier bronsmedaljes by die Pan-Amerikaanse Spele gewen.
Die topbasketballiga in Meksiko is die Liga Nacional de Baloncesto Profesional, wat in 2000 gestig is en tans uit 14 spanne bestaan. Boks is nog ’n gewilde en suksesvolle sport en Meksikaanse boksers het al wêreldkampioenskappe en Olimpiese medaljes gewen. Daar bestaan tradisioneel ’n besonderse wedywering met boksers uit Puerto Rico.
Vanaf 1962 tot 1970 en vanaf 1986 tot 1992 het die Formule Een Meksikaanse Grand Prix in Meksikostad plaasgevind; van 2015 tot 2019 en weer sedert 2021 word die Grand Prix op die Autódromo Hermanos Rodríguez beslis. As gevolg van sy sukses is die gholfspeler Lorena Ochoa, wat sedert 2007 die LPGA Tour lei, baie gewild.
Meksiko het die Olimpiese Somerspele 1968 in Meksikostad aangebied, die eerste Latyns-Amerikaanse gasheerland, en die Olimpiese Somerspele is eers weer in 2016 in Rio de Janeiro gehou. 112 Lande het in Meksikostad deelgeneem met ’n totaal van 5 516 atlete en 172 kompetisies in 20 sportsoorte. Die wêreldrekord in die verspring deur Bob Beamon en die Fosbury-flop in die hoogspring was uitstaande tydens hierdie spele. Meksikaanse atlete het tot op hede 69 medaljes by Olimpiese Spele gewen, waarmee Meksiko die 43ste plek in die alle-tye lys van medaljes beklee. Die medaljes is in ’n verskeidenheid van sportsoorte soos ruitersport, sierduik, swem, boks, polo en skerm gewen.
Nooienshaarvaring
Die Nooienshaarvaring, ook: Vrouehaar (Adiantum capillus-veneris) is 'n meerjarige varing wat hou van skadu- of halfskadutoestande en baie water benodig. Die plant is delikaat en het plat, hartvormige blare aan dun, swart stele. Gedy in rotsskeure waar water konstant drup. Moet nooit uitdroog nie. Dit is rypgevoelig. Die plant kom in al die provinsies van Suid-Afrika voor, maar is nie endemies nie.
Ayelet the Kosher Komic
Ayelet the Kosher Komic is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Hebrew Hammer (2003) en in die televisiereeks The Division (2001).
Louis van Rensburg
Louis van Rensburg (* 31 Julie 1944 – † 9 September 2012) was ’n Afrikaanse sanger, komponis en liedjieskrywer. Hy het bekendheid verwerf met sy musiek vir die TV-reeks Ballade vir 'n enkeling, waaronder die liedjie "Voshaarnooi". Hy het ook klankbane vir verskeie ander TV-reekse soos Bart Nel, Bosveldwinkel, Wielie-Walie, Geknelde land, Meester en Arende geskryf. Meer onlangs het hy die temamusiek vir die sepie 7de Laan geskryf.
Van Rensburg is op die ouderdom van 68 oorlede nadat hy ’n maand vantevore in die Garden City-kliniek in Johannesburg met longontsteking opgeneem is. Hy laat sy vrou, Rita en twee seuns, Louis en Jacques agter.
1702
Die jaar 1702 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 2de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Louis van Rensburg
Albums
Van Rensburg se albums:
Hy het ’n SAMA-toekenning vir sy album Jy mag maar ingepalm.
Liedjies
Van sy bekendste liedjies is Voshaarnooi, Op My Ou Ramkietjie en Bella Boklam.
Verkiesing
Verkiesings word ook soms gebruik om uit te klaar wie of wat "die beste" is. As voorbeeld, tydens kompetisies van die Mejuffrou Suid-Afrika of Eurovision-sangfees.
In demokratiese lande word algemene verkiesings elke paar jaar uitgeroep om verteenwoordigers (van die volk) wat die wetgewende organe uitmaak te verkies. Die stemproses verskil drasties van land tot land. In sommige lande word nasionale amptenare apart verkies (soos 'n president), in ander word hulle aangestel. Demokratiese lande kan ook ander tipes verkiesings, soos munisipale en provinsiale verkiesings, uitroep.
Lande wat nie demokraties is nie hou ook soms verkiesings. Dit word gewoonlik gedoen sodat mense 'n plaaslike verteenwoordiger (soos 'n burgemeester) kan kies. Baie lande is ook skynbaar demokraties, maar agter die skerms word 'n outokratiese vorm van regering in stand gehou.
Ramsay MacDonald
James Ramsay MacDonald (Lossiemouth, 12 Oktober 1866 – Atlantiese Oseaan, 9 November 1937) was 'n Britse politikus en 'n Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk wat aan die Arbeidersparty behoort het.
Kleinbyvanger
Die kleinbyvanger (Dicrurus ludwigii) is 'n skaars tot algemene standvoël wat in die Oostelike kusgebiede van Suider-Afrika voorkom. Die voël leef gewoonlik in pare saam. In Engels staan die voël bekend as die Square-tailed Drongo.
Identifikasie
Die voël is 18 tot 19 cm lank en weeg 20 tot 40 gram. Dit is kleiner as die Mikstertbyvanger; die mikstert is korter en vlakker. Die hoofslagvere is donker in vlug. Dit word onderskei van die Swartvlieëvanger deur laasgenoemde se swaar snawel en rooi oë. Die voël word onderskei van die Swartkatakoeroe deur sy regop houding, gewoontes en swart (nie geel nie) bekgaping. Die jong voël se vlerkdekvere, mantel- en borskantvere het ligte punte.
Chuck Connors
Chuck Connors (10 April 1921 – 10 November 1992) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Old Yeller (1957), Move Over, Darling (1963), Soylent Green (1973), en Tourist Trap (1979).
Vlag van die Kanariese Eilande
Die vlag van die Outonome Gemeenskap van die Kanariese Eiande is op 16 Augustus 1982 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n vertikale driekleur in wit, blou en geel met die landswapen in die middel van die blou baan op die staatsvlag.
Simboliek
Die kleure van die vlag is afgelei van die stede Santa Cruz de Tenerife (blou en wit) en Las Palmas de Gran Canaria (blou en geel). Daarnaas kom die kleure ook gereeld voor op die vlae van die sewe Kanariese Eilande.
Ontwerp
Die hoogte-breedteverhouding van die vlag is 2:3 net soos by die vlag van Spanje. Elk van die drie bane neem een derde van die lengte van die vlag in.
Op 21 Desember 2004 is die kleurspesifikasies vir die eerste keer amptelik vasgelê en op 12 Desember 2005 is dit gewysig.
Ander vlae
Die eerste vlag wat al sewe eilande verteenwoordig het, is ongeveer in 1907 gehys deur die Partido Nacionalista Canario (PNC, Kanariese Nasionalistiese Party). Hierdie vlag het bestaan uit ’n blou agtergrond met sewe wit sterre daarop; dit het die sewe eilande in die middel van die water van die Atlantiese oseaan verteenwoordig. In dieselfde jaar het die digter, Nicolas Estevanez, ’n ontwerp gemaak waarop ’n gestileerde weergawe van die vulkaan, Teide, op Tenerife sentraal was, maar op Gran Canaria is die vlag haas nooit gebruik nie.
Kort na die dood van Franco kon Spaanse gebiede hul eie vlae aanneem, waarna die Kanariese Eilande hul eerste amptelike vlag (die huidige een), gebaseer op die 1961-ontwerp, aanvaar het. Die ontwerp is bekragtig deur die Status van die outonomie van die Kanariese outonome gemeenskap van 16 Augustus 1982.
Vlae van die provinsies
Die provinsies van die Kanariese Eilande, Santa Cruz de Tenerife en Las Palmas, het geen vlag nie.
Novak Djokovic
Novak Djokovic, soms ook Đoković gespel (Serwies: Новак Ђоковић, [nôʋaːk d͡ʑôːkoʋit͡ɕ], ; gebore 22 Mei 1987 in Belgrado), is 'n professionele Serwiese tennisspeler. Tot op hede het hy 94 enkelspel-toernooie gewen asook een dubbelspeltoernooi. Hy hou tans die rekord vir die meeste Grand Slam-titels (23) en ook die rekord vir die meeste Australiese Ope-titels (tien). Sy beroemdste oorwinnings was die Australiese Ope in 2008, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2019, 2020, 2021 en 2023, Wimbledon in 2011, 2014, 2015, 2018, 2019, 2021 en 2022, die VSA-Ope in 2011, 2015 en 2018 asook die Franse Ope in 2016, 2021 en 2023.
Djokovic is die eerste en enigste man in tennisgeskiedenis wat gelyktydig die heersende kampioen van die vier Grand Slam toernooie op drie verskillende oppervlaktes was. Hy is die enigste man wat 'n niekalenderjaar Grand Slam in die Ope Era behaal het en die eerste een om 'n dubbelloopbaan Grand Slam te behaal. Hy is ook die enigste speler wat die Career Golden Masters op die ATP-toer voltooi het, waarin hy twee keer geslaag het. In 2023 het hy die eerste man in die geskiedenis geword wat tien Australiese Ope-enkeltitels ingepalm het.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Djokovic se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in mansenkels waaraan hy deelgeneem het:
Franz Bürkl
Franz Bürkl (16 Augustus 1911 - 7 September 1943 in Warskou) was 'n offisier van die Sicherheitspolizei (SS-Oberscharführer).
Red Hot Chili Peppers
Red Hot Chili Peppers (RHCP) is 'n Amerikaanse musiekgroep van Los Angeles, Kalifornië. Die groep bestaan uit Anthony Kiedis (voorsang), John Frusciante (kitaar), Michael "Flea" Balzary (baskitaar) en Chad Smith (tromme). Die groep is in 1983 gestig.
Franz Bürkl
Bürkl was verantwoordelik vir talle teregstelling en selfs lukrake skietpartye van die Poolse Jode, Poolse en Sowjetse krygsgevangenes en gevangenes van die berugte Pawiak-gevangenis in Warskou waar hy 'n Zugführer en adjunkbevelvoerder was.
Tussen 1941 en 1943 het hy persoonlik ten minste 'n paar dosyn mense vermoor, beide binne en buite die gevangenis, insluitend sy besoeke aan die Warskou Ghetto. Tydens die Warskou Ghetto Opstand het tronkbewaarders, onder bevel van Bürkl, ingewillig om Jode te help opspoor.
Jacobus Toerien
Lewe en werk
Jacobus Petrus Toerien was die vyfde oudste kind in ’n gesin van nege. Sy ouers was Jacobus Petrus Toerien (27 September 1827 – 20 November 1907) en Anna Jacoba Elizabeth du Toit (4 Desember 1833 – 22 Mei 1899).
Die stamvader van die Toeriens is Arie Louwrens Toerien, wat in die tweede helfte van die agttiende eeue uit Göteborg in Swede na die Kaap gekom het as kwartiermeester in diens van die VOC. Hy was Jepete se oorgrootvader (sy pa se oupa).
Jepete het sy skoolopleiding aan die Paarlse Gimnasium deurloop en was lidmaat van die Paarlse NG gemeente. Eers was hy ’n bankklerk en daarna werksaam by die drukkersfirma D.F. du Toit & Co as subredakteur van Di Patriot. In sy jong dae was hy lid van die Union Debating Society in die Paarl en verwerf by hierdie vereniging die bynaam van Die Filosoof weens sy ernstige geaardheid. Ongeveer 1883 word hy deur die Afrikanerbond na Pretoria gestuur as redakteur van ’n Nederlandse koerant wat hy daar moes oprig, De Republikein, wat weekliks op Woensdae verskyn het. Behalwe joernalis by die koerant, was hy ook sekretaris en algemene bestuurder van ’n tabakfabriek naby Pretoria, waarvan die aandeelhouers meestal in die Paarl gewoon het. Hy is ook Sekretaris van die Leeuwpoort Goudmijn Maatschappij Beperk, in wie se direksie onder andere genl. Piet Joubert en ds. S.J. du Toit gedien het. Verder het hy Het Koloniaal-Transvaal Syndicaat gestig met die doel om te prospekteer vir edelmetaal en edelgesteentes in die distrikte Middelburg, Lydenburg en Waterberg. Hy het ook op die aandelemark gespekuleer, waar hy eindelik al sy geld verloor het.
Teen 1896 het hy hom op Middelburg, Transvaal, gevestig om daar ’n nuwe koerantonderneming op te rig en het hy onder meer die Barberton and Middelburg Herald en die Middelburg en Belfast Heraut uitgegee. Hy was ook redakteur van godsdienstige publikasies soos Middernag en Maranata. Vir sy skryfwerk het hy ruim gebruik gemaak van die skuilnaam Jepete. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het hy by die Middelburgse kommando aangesluit. Hy het aktiewe diens in die Steenkampsberge in die Lydenburgse distrik gedoen en hom later aan die Natalse front beving. Sy verlange na sy vrou en kinders het hom gereeld die liedjie Sarie Marais laat sing, waarvan hy reeds lank voor die oorlog die eerste versie in 'n vroeë vorm van Afrikaans geskryf het. Hy het dit opgedra aan sy vrou, maar die oorspronklike titel was Sarie Maré (haar nooiensvan).
Ná die Driejarige Oorlog het hy in 1902 na sy vrou en kinders op Middelburg teruggekeer. Sy drukkery en boekwinkel op die dorp is later deur 'n brand in puin gelê sodat baie van sy oorspronklike skryfwerk verlore gegaan en hy die meeste van sy besittings verloor het. Hy is op Middelburg aan malaria oorlede, waar hy in graf 1249 in die ou begraafplaas begrawe is. Om sy nagedagtenis te huldig, het die begrafnisondernemer Avbob ’n grafsteen vir die graf geskenk wat op 16 Desember 1995 onthul is.
Jepete se skryfwerk
In Ons Klyntji is 'n paar van J.P. Toerien se gedigte gepubliseer. Die maat was vloeiend sodat onder meer Afrikaner Liid (Nov. 1897) getoonset is deur Janetta Toerien. ''Waarom? Daarom! Want (Nov. 1897) en Dag en Nag'' (Febr. 1899) is twee stigtelike gediggies. Dag en Nag is, volgens G.S. Nienaber en P.J. Nienaber, “werklik 'n fyn gediggie deur die stille stemming wat dit wek en die ryke inhoud”. 'n Stigtelike strekking dra ook Folg My (Nov. 1897) op die wysie van Gesang 13. Die Rollende Wiil (Nov. 1897) is 'n “onbeduidende” politieke gediggie waarin Toerien vir Oom Paul beskuldig dat hy vals gehandel het teenoor die Kolonie.
Nienaber en Nienaber meen dit is “wel opmerklik” dat byna al Jepete se digterlike uitings in dieselfde nommer van Ons Klyntji verskyn. Daarna waag hy sy pen aan die prosa, en “hier openbaar hy werklik talent, hoewel sy prosa ook dieselfde ongelykheid van waarde vertoon as sy poësie”. Hulle skryf: Pieter Leseur of Di Gefalle Staatsman (O.K., Nov. 1897 tot Julie 1898) is 'n novelle wat eintlik tot 'n roman uitgewerk moes gewees het, want dit het die opset van 'n roman, maar teen die einde word die drade skielik afgeknip. Die laaste helfte val ook heeltemal buite die toon – nou is die skrywer nie meer meester van sy stof nie en begin hy ly aan 'n preeksiekte, want die ondertitel van die novelle moet bewaarheid word: hoogmoed kom tot 'n val.
“Die rustige plaasatmosfeer word miskien vir die eerste keer deur Jepete op so 'n kunstige wyse in die Afrikaanse novellekuns ingevoer. Hy as boer het die plaaslewe geken, maar ook die gawe gehad om dit in woorde te bring. Dit bly nog hoofsaaklik by 'n uiterlike beskrywing, maar nie sonder verdienste nie, want hy gee ons tog 'n beeld van die plaas en die swoegende ouers van Pieter Leseur, wat hulle bes doen om liggaam en siel aanmekaar te hou, totdat die dae van voorspoed aanbreek.
Di Dri Broers (O.K., Febr. 1904 tot Des. 1904) is 'n novelle waarop die tendens ook baie dik lê. Dit ly ook aan 'n gebrekkige bou, net soos Pieter Leseur, deurdat die skrywer geen eenheid in sy verhaal kan bring nie. Die verskillende episodes staan los van mekaar. In sy karaktertekening kom hy nie verder as 'n uiterlike beskrywing nie, en ook hier verval hy in die neiging om te oordryf. Die gegewe is nie baie belangrik nie, hoewel die novelle in die hand van 'n kunstenaar tot iets groots kon uitgegroei het.”
Verbintenis met Sarie Maré
duimnael|links|[[Sarie Maré.]]
Toerien se vrou, Susara Margaretha (Sarie of tant Mossie) Maré, was die eerste dogter van Jacob Philippus Maré en Cornelia Susanna Jacoba Erasmus. Sy is op die plaas Eendraght, Suikerbosrand, distrik Heidelberg, Tvl., gebore op 15 April 1869. Jacob Maré was later lid van die uitvoerende raad van Transvaal. Jacob Maréstraat in Pretoria is na hom genoem.
Sarie Maré se ouers was Voortrekkers en het in die omgewing van die Suikerbosrand gaan woon voor die dorp Heidelberg gestig is. Die grootste konsentrasie Voortrekkers het hulle in die wyk Mooirivier bevind, waar die dorp Potchefstroom aangelê is. Suikerbosrand was in die wyk van Mooirivier (een van die vyf wyke destyds in Transvaal) geleë, wat gestrek het vanaf Potchefstroom tot die huidige Wolmaransstad en Makwassie.
Sarie het Jacobus Petrus Toerien, 'n verslaggewer van Di Patriot van die Paarl, ontmoet toe sy 16 jaar oud was. Hulle is op 19 Desember 1884 getroud en het op Potchefstroom gaan woon. Hy was destyds in Pretoria om 'n onderhoud met haar vader te voer. Hy het onder die skuilnaam Jepete in Ons Kleintji geskryf in sy hoedanigheid as subredakteur (volgens die bronne, maar waarskynlik "adjunk-redakteur") van Di Patriot. Hulle het 16 kinders gehad, van wie net agt grootgeword het.
Toerien het later by Amerikaners wat in Transvaal se myne gewerk het die liedjie Sweet Ellie Rhee gehoor, wat sy oorsprong in die Amerikaanse Burgeroorlog gehad het en deur Septimus Winner (skrywersnaam van Alice Hawthorne, 1826–1902) geskryf is. Daar was egter ook ’n vroeëre weergawe van dié liedjie, in 1853 geskryf deur C.E. Steuart en James W. Porter. In die tydperk tussen die Eerste en Tweede Vryheidsoorlog het Jepete die woorde vertaal en so sy vrou, Sarie Maré, verewig. Die liedjie het aanvanklik nie al die versies en presies dieselfde woorde gehad het as vandag nie. “Maré” het weens 'n drukfout “Marais” geword.
Sarie was 'n diep godsdienstige vrou en selfverheerliking was geheel en al in stryd met haar nederige geaardheid. Sy het lewenslank haar verbintenis met die liedjie stilgehou. L.B. Odendaal skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel II: "Hoewel afdoende bewys (dat Toerien die woorde geskryf het) nog nie gelewer kan word nie, aangesien die woorde nooit onder sy naam of skuilname 'Jepete' of 'Jepeetee' gepubliseer is nie, dui alle getuienis uit beskikbare bronne daarop dat Sarie Marais se woorde oorspronklik dié was wat hy (vir) sy latere vrou, Susara (Sarie) Margaretha Maré, gedig het. Sy was gekant teen die popularisering van die liedjie wat sy as intiem-persoonlike besit beskou het, en het die woorde en die oorspronklike gediggie gevolglik ná haar dood deur een van haar dogters laat vernietig." Verderaan skryf Odendaal: "Indien Toerien die oorspronklike skrywer van Sarie Marais is, is dit sy belangrikste bydrae tot die gesonge Afrikaanse literatuurskat." By A.P. Grové en P.J. Nienaber in Die Afrikaanse Letterkunde in Beeld (1973) bestaan geen twyfel oor die oorsprong van die lied nie. Hulle skryf by foto's van Toerien en sy vrou: "J.P. Toerien (Jepete), skrywer van die woorde van Sarie Marais," en: "Sarie Maré, die vrou van J.P. Toerien, deur wie die lied geïnspireer is."
Op 10 Oktober 1995 is 'n grafsteen opgesit vir die vrou wie se naam nog deur die wêreld gehoor word. 'n Doringboom is ook op die graf geplant om mense te herinner dat Sarie eens op 'n tyd langs so 'n boom daar onder by die mielies aan die Mooirivier gewoon het.
Sarie Marais word gewild
duimnael|regs|200px|Toerien se grafsteen in die ou begraafplaas, Middelburg-Wes.
Teen 1899 was Jepete se liedjie reeds 'n treffer in Pretoria. In die Driejarige Oorlog het dit nie net gewild by die Boeremag geword nie, maar ook by ander soldate. Dit het later wêreldbekend geword omdat duisende Suid-Afrikaanse soldate dit in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog gesing het.
Die eerste Suid-Afrikaanse seiljag se naam was ook Sarie Marais en duisende besoekers het al in die Durban-hawe op die Sarie Marais-plesierboot gevaar. Die vrouetydskrif Sarie heet ook na haar.
Dit is die amptelike lied van die Girl Guides in Sri Lanka (Ceylon) wat dit aan die begin van die vorige eeu by die Boerekrygsgevangenes daar gehoor het. In die 1930’s is dit verkeerdelik op die Olimpiese Spele in Saint Louis as Suid-Afrika se amptelike volkslied gespeel.. Ook die eerste Afrikaanse rolprent se naam is Sarie Marais.
Tydens die eerste internasionale radio-uitsending tussen Suid-Afrika, Brittanje en Amerika het die sangeres Gracie Fields Sarie Marais gesing ter huldiging van die verjaardag van Issie Smuts, vrou van die destydse eerste minister, genl. Jan Smuts. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het ’n buitestasie van soldate in Noord-Afrika die naam Sarie Marais Calling gehad. Duitsers het ’n pienk roos gekweek wat hulle Sarie Marais noem, waarvan sommige voor die Pantserskool op Tempe naby Bloemfontein geplant is. Die lied is ook in etlike tale vertaal, onder meer Frans, Italiaans, Russies en Spaans. Weens die gewildheid daarvan het talle strofes later bygekom by die aanvanklike twee versies wat Jepete geskryf het.
Gunboat Smith
Gunboat Smith (17 Februarie 1887 – 6 Augustus 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Manhattan (1924), The Lucky Devil (1925), Let's Get Married (1926), en Wings (1927).
Warskou-konsentrasiekamp
Die Warskou-konsentrasiekamp (Duits Konzentrationslager Warschau, afgekort KZ-Warschau) was 'n konsentrasiekamp in Duits-besette Warskou tydens die Tweede Wêreldoorlog wat op die bouvalle van die Warskou-ghetto opgerig is.
Die Poolse Instituut vir Nasionale Nagedagtenis (IPN) skat dat die aantal slagoffers daar oorlede "nie minder as tienduisende" is nie. Die organisasie is huiwerig om 'n presiese getal te noem, aangesien daar amper niks bewyse van die kamp oorgebly het nie. Bewerings dat die Warskou-konsentrasiekamp 'n doodskamp met gaskamers en ongeveer 200 000 slagoffers was, word deur historici ontken.
Mikstertbyvanger
Die mikstertbyevanger (Dicrurus adsimilis) is 'n algemene standvoël wat in die meeste dele van Suider-Afrika voorkom. Dit leef in boomvelde, savanne, en plantasies. In Engels staan die voël bekend as die Fork-tailed Drongo.
Die mikstertbyevanger is 'n swart voël met opvallende rooi oë en 'n tangerige diepgevurkte stert. Dit is 'n aggressiewe voël wat selfs groot roofvoëls van sy nes sal verwilder en hoofsaaklik insekte eet.
Die mikstertbyevanger (Dicrurus adsimilis) is 'n voël omtrent so groot soos 'n duif, wat heeltemal glansend blouswart is. Sy opvallendste kenmerke is die rooi oë en die gevurkte stert. Sy snawel is kort en effens na onder geboë, en daar kom borselhare voor aan die snawelbasis, wat die neusgate bedek.
Buiten die suidelikste punt, kom mikstertbyevangers oral in Suider-Afrika voor en verkies veral die oop bosveld. Hulle word gewoonlik in pare aangetref, waar hulle op 'n hoë punt sit en insekte inwag. Insekte word in die vlug of op die grond gevang.
Die voëls broei in die somer en die nessie is 'n vlak kom van dun takkies wat gewoonlik hoog op in 'n boom aan die punt van 'n tak of in 'n takvurk geplaas word. Terwyl die een voël broei, hou die ander een naby die nes wag en val veral dan enige indringer, selfs groot roofvoëls of klein katte, onmiddellik aan. 'n Indringer word verwilder deur met 'n groot lawaai op hom af te duik en hom op die kop te pik.
Identifikasie
Die voël is 23 tot 26 cm lank en weeg 38 tot 55 gram. Die voël is groot met 'n diep mikstert; die vorm kan verander tydens ververing. Die volwasse voël is glansend blouswart met helderrooi oë.
Die Afrikaanse koekoek, 'n broeiparasiet, gebruik hierdie voël as broeigasheer vir sy kleintjies.
Dawid Apfelbaum
Dawid Moryc Apfelbaum († 28 April 1943) was 'n bevelvoerder van die Żydowski Związek Wojskowy, 'n Poolse gewapende versettingsbeweging tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was van Joodse afkoms.
Dit was Apfelbaum wat deur die ZZW se sekuriteitsafdeling in 1942 gewaarsku is dat die Duitsers 'n inval beplan. Apfelbaum het die leier van die Judenrat, Czerniakow, ingelig en 'n georganiseerde opstand voorgestel. In Julie, 1942, het Apfelbaum saam met Henryk Iwański 'n verslag oor die situasie gelewer tydens 'n ghetto verenigingsvergadering met Czerniakow en sy plaasvervanger, Lichtenbaum, maar hul voorstel vir 'n opstand was afgekeur.
'n Paar ZZW-lede het naderhand van die ghetto onttrek, maar Apfelbaum het geweier om die ghetto te verlaat. Tydens 'n geveg op Muranowski-plein op die 27ste April is Apfelbaum ernstig gewond en sterf die volgende dag.
Velddriel
Velddriel is ’n dorp in die munisipaliteit Maasdriel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Kyalami Estate
Kyalami Estates is 'n afgesperde voorstad in Midrand, noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Fraserburg
Fraserburg is 'n dorp in die Hantam-Karoo in die provinsie Noord-Kaap, Suid-Afrika. By Faserburg is 'n paleo-oppervlak uit die Perm gevind met spore van Synapsida uit daardie tyd. Die dorp lê 1267 m bo seevlak.
Agtergrond
Tussen die jare 1780 en 1830 is die Wes-Nuweveld-gedeelte van die Karoo net so mak gemaak deur trekkers soos ander grensgebiede van daardie tyd. Ná die verdrywing van die Boesmans is die streek stap vir stap geannekseer. Van behoorlike godsdienstige bearbeiding van lede van die Kerk was daar in die dae om en by die stigting van die gemeente van Fraserburg nie sprake nie. Die intrekkers het uit verskillende rigtings die gebied begin bewoon. Sommige is aangeneem op Tulbagh, ander op Worcester, nog ander op Graaff-Reinet. Daar was ook diegene wat op een plek gedoop is en op 'n volgende, honderde myle daarvandaan, lidmaat geword het. Kerklik het die latere Fraserburg deel uitgemaak van die gemeente van Beaufort-Wes, wat omstreeks 1830 maar 'n baie klein plekkie was. Dit het slegs 'n paar inwoners en geen kerk gehad nie. Oorspronklik was dit bedoel as 'n voorpos om drosterslawe en ontvlugte misdadigers te keer en te verhoed dat hulle die kolonie se grens oorsteek en vrykom. Die eerste predikant daar was ds. John Taylor, en onder sy wydverspreide kudde het ook die Nuweveldse pioniers getel. Die taak van hierdie predikant was byna bo-menslik. Op die dorp moes hy kerk hou in 'n tent van waseile. Sy gemeente was uiters mobiel en in omvang het dit die grootste gedeelte van die oppervlakte tussen Tulbagh en Graaff-Reinet beslaan.
In Desember 1824 is ds. Colin Fraser aangestel om hom op te volg as herder van die uitgetrekte gemeente. Hy het jare lank 'n groot rol in sy nuwe werkkring gespeel en in sy tyd, en gedeeltelik danksy sy bemoeiinge, is die gemeente, wat ook sy naam dra, teen 1851 gestig. Ds. Fraser het in Februarie 1828 getrou met Anna Amalia Muller, van Graaff-Reinet, uit welke huwelik sewe kinders gebore is. Sy is op 22 September 1838 oorlede. Op 20 Februarie 1840 is hy vir die tweede maal in die huwelik bevestig en wel met Maria Elizabeth Sieberhagen. Uit hierdie verbintenis is nege kinders gebore. Sir John Fraser, die skrywer van Episodes in my Life, was die oudste. Hierdie seun van ds. Fraser het 'n paar episodes uit die lewe van sy vader as diensdoende predikant ook van Wes-Nuweveld verhaal. Hy het die streek beskryf as wild, dunbevolk en oortrek van allerlei soorte wilde diere, insluitende roofdiere soos leeus, tiere, luiperds, wolwe, ens. Sir John het gesê hy kan nog meer as een outentieke ondervinding van sy vader en sy ouderlinge in herinnering roep.
Dan was daar nog die avonture met die duisende trekbokke. So het dit eenmaal gebeur dat 'n verwilderde smous op die dorp aankom met die tyding dat ontelbare trekbokke in Fraserburg se rigting in aantog was, en dat hulle soos 'n verwoestende golf oor alles trek en die wêreld kaal agterlaat. Hierdie verhaal is nie te ernstig opgeneem nie, en was sowat geheel en al vergeet na die vertrek van die smous toe die mense 'n week daarna op 'n môre wakker word van 'n gedruis soos die van 'n sterk wind voor 'n donderstorm. Dit was die gedruis veroorsaak deur die stampende kloue. van duisende van allerhande soorte wild — wildebeeste, blesbokke, springbokke, kwaggas en elande. Strate en tuine, sowel as die wêreld buiteom, sover as die oog kon sien, was oortrek met wild wat alles wat gewei kon word, voor hulle verslind het. Ook alle bekombare waters uit vore, fonteine en damme is uitgedrink. Dit het omtrent drie dae geduur voordat al die bokke klaar deurgetrek het, asof deur vuur verbrand agtergelaat het. Dit moes inderdaad 'n wonderlike, hoewel tragiese, gesig gewees het.
In 'n landstreek sonder paaie met hoë berge om te perd oor te sukkel, was die taak van ds. Fraser sekerlik geensins benydenswaardig nie. Die mense het ver van mekaar gewoon en sommige baie ver van sy sentrum. Gedurig moes hy met agterryer en 'n handperd op pad wees om sy gemeentelede soos verdwaalde skape op die wye Karoovlaktes op te soek. Baie wat nog nooit 'n predikant gesien het nie, moes aangeneem en gedoop word, en in ander gevalle moes huwelike voltrek word. Dikwels het hy toe ook op die plaas gekom waar Fraserburg later ontstaan het. Soms het die jong mense 'n heilige vrees vir hom gekoester, en dikwels het dit gebeur dat hy geen mense op 'n plaas aangetref het nie omdat almal laat vat het veld toe, toe hulle van sy aankoms gehoor het. Die werksaamhede van die predikant in die steeds groeiende gemeente het later so veeleisend geword dat hy dit onmoontlik as geheel kon behartig. Daar is toe gedink aan die afstigting van die Wes-Nuweveld-gedeelte van die gemeente en die vorming van 'n nuwe gemeente. Maar nie alleen was die werk te veel vir die leraar nie, die begeerte het ook by godvrugtige lidmate ontstaan om 'n eie middelpunt te hê waar daar 'n dorp gestig kon word en 'n godshuis opgerig kon word, om te dien as sentrum vir die bevordering van onderrig in die Christelike beginsels aan die verwaarloosde jeug.
Stigting van die gemeente
As gevolg van die gunstige verloop van voorlopige reëlings kom daar op 24 Februarie 1851 42 lede van die NG Kerk te Ayesfontein byeen "met goedkeuring en toestemming van die Kerkraad te Beaufort … ter verkiesing van 'n geskikte kerkplaas te Wes-Nuweveld." Die voorsitterstoel is ingeneem deur die leraar van Beaufort wat tot die verrigtinge van die geleentheid oorgegaan het met die stel van die volgende vrae: 1. Sal daar 'n nuwe gemeente te Wes-Nuweveld gestig word of nie? "Op dezen vraag was het eenparig antwoord van Ja." 2. Watter is die geskikste plaas as 'n middelpunt ten einde aldaar 'n kerk te bou? "Op dezen vraag werden twee plaatsen voorgedragen Rietfontein en Kichererskerk." Die uitslag van die stemming was 34 teen een ten gunste van Rietfontein. Diegene wat buite stemming gebly het, het as rede daarvoor aangevoer dat hulle die plek Kichererskerk nie geken het nie. Hierna is die eienaar van Rietfontein genader ten einde te verneem of hy bereid sou wees om sy plaas te verkoop. Hiervoor was die heer Visser te vinde. Hy sou verkoop teen die som van 25 000 riksdaalders (sowat £1 870), op voorwaarde dat sy woonhuis en perdemeul sy eiendom bly. Die kopers kon die koopsom skuldig bly vir vyf jaar teen betaling van ses persent rente. Tot 31 Oktober 1852 bly die plaas in sy besit, tot welke datum geen rente aan hom betaal word nie. Die delging van die kapitaal hoef nie noodwendig te geskied as die vyf jaar om is nie; dit kon ook voor die datum geskied. Die koopbrief is opgetrek namens die kopers en onderteken deur 'n kommissie bestaande uit: J.S. Cilliers, Aysfontein; C.J. Meyburgh, Blydevooruitzicht; H.R. Sieberhagen, Klipkraal; D.J. van Schalkwyk, Wagenmakersvallei; W.T. van Schalkwyk, Moutonsfontein; J. Olivier, Ezelsfontein ; W. F. Sieberhagen, Van Rhynsplaats; W. F. Kruger, De Dam; C.J.G. Kruger, Grootfontein; en C.G. Immelman, Quaggasfontein. Die notule van hierdie vergadering sluit af met die woorde dat die kommissie van tyd tot tyd sitting sou hou te Aysfontein "beide om eenige bepalingen voor hare werkzaamheden te maken, en alles ter behartiging van de zaak des Heeren in die Nieuwe Gemeente van West Nieuweveld."
Om aan Albertus Abraham Visser sy 25 000 riksdaalders te betaal, was nie so maklik gedaan as gesê nie. Maar die kommissie het sonder verwyl aan die werk gespring en dikwels vergader om belangrike besluite te oorweeg. Vir die insameling van geld word dit dan ook gereël dat daar kollektelyste sou rondgaan en dat erwe opgemeet en verkoop moes word. Hierdie besluite is op 10 Maart 1851 geneem te Aysfontein op 'n goed bygewoonde vergadering onder voorsitterskap van G.J. Meyburgh. Daar is onder meer ook besluit om 'n memorie aan die goewerneur te rig om kwytskelding van herereg op die plaas Rietfontein. Op 10 Mei 1851 is die tenders van die landmeters Auret en Thwaits behandel, en die opmeting van erwe toegewys aan eersgenoemde wat ook die goedkoopste getender het. Op 12 Mei 1851 is met die opmeting 'n aanvang gemaak en die hele kommissie was verplig om teenwoordig te wees. H.R. Sieberhagen word, selfs al het hy mooi om verlof om afwesig te wees gevra, verplig om die opmeting by te woon. Hierdie erwe is te koop aangebied en op 15 September 1851 is die eerstes van die hand gesit. Die meeste was geleë langs die hoofstraat.
So het die plaas Rietfontein stadigaan die gedaante van 'n dorpie aangeneem. Daar is gevoel dat die dorp 'n nuwe naam moes kry. En uit dankbaarheid jeens die onbaatsugtige dienste van ds. Fraser en ouderling Gerrit Jacobus Meyburgh is die owerheid versoek om die naam Fraserburg, wat aan beide herinner, aan die gemeente en dorp goed te keur. Die volgende Goewermentskennisgewing, geteken op gesag van die Goewerneur op 5 November 1850 (hierdie datum is foutief maar die korrekte is nie bekend nie), spreek vir homself: Daar die komitee van die nuwe gemeente van die NG Kerk van Wes-Nuweveld, in die afdeling van Beaufort, versoek het dat die naam Fraserburg gegee word aan die gemeente, en daar sy Eksellensie, die Goewerneur sy toestemming daartoe verleen het, sal dit dienooreenkomstig hierna die naam Fraserburg dra. 'n Ander Goewermentskennisgewing gedateer Koloniale Kantoor, 12 Desember 1853, verklaar dat dit sy Eksellensie behaag het, op aanbeveling van die Ring van Graaff-Reinet van die NG Kerk, om die grenslyne van die gemeente Fraserburg goed te keur. Hiermee was die stigtingswerksaamhede van die kommissie feitlik afgehandel.
Eerste kerkraadsvergaderings
duimnael|320px|links|Fraserburg se eerste kerkgebou is in 1852 opgerig. Op [[8 September 1966 het Die Burger 'n foto van dié gebou geplaas met die onderskrif: "Baie Fraserburgers, veral die ouer garde, voel ontsteld omdat hierdie ou kerksaal binnekort gesloop gaan word. Plaaslik is wel pogings aangewend om die gebou te red, maar sonder welslae. Die saal, wat in 1852 opgerig is, is een van die oudste geboue op die dorp. Dit is as skool gebruik tot 1910, toe 'n nuwe skool op die dorp opgerig is. Daarna is dit jare lank as kerksaal, en soms ook vir kerkdienste gebruik."]]
duimnael|320px|regs|Fraserburg se kerkraad het in 1854 'n kontrak met die bouaannemer [[Henry Burnett|H.J.R. Burnett opgetrek vir die bou van 'n pastorie teen £1 100. Aan dié gebou, nou bekend as die Ou Pastorie, is met die jare telkens veranderings aangebring, maar dis tydens 'n groot restourasiepoging omstreeks 1979 grotendeels ongedaan gemaak. Dit dien al baie jare as die dorpsmuseum.]]
Die Kerkraad sou van toe af toon aangee en lank die belangrikste orgaan in die geskiedenis van die gemeente, sowel as van die dorp en omgewing, wees. Hierdie liggaam se werksaamhede het begin op 26 November 1851 met die hou van 'n gekombineerde vergadering te Klipkraal "ter verkiezing van eenen Leeraar voor Fraserburgh". Die "moderator", die weleerwaarde C. Fraser, was teenwoordig, sowel as ouderling G.J. le Roux, diakens H.R. Sieberhagen, Jacobus Olivier, P.J. Gouws, die rustende diaken Jacob Theron en Christiaan Georg Immelman, diaken-kassier. Die vergadering is met gebed geopen en daarna is tot die beroep van 'n leraar oorgegaan by wyse van geheime verkiesing deur geslote stembriefies. Die drietal het die leraars Hendrik Faure (van 1853 tot 1859 as leraar van die NG gemeente Pietermaritzburg die eerste geordende NG predikant buite die Kaapkolonie), Fraser en ds. Andrew Murray ingesluit. Hieruit is ds. Faure tot predikant van Fraserburg beroep. Die vergadering is met gebed gesluit, waarna die "Collegie van Kerkeraaden" op hulle beurt byeengekom het. Hulle was ds. Fraser en die broers Le Roux, Sieberhagen, Olivier, Gouws en Immelman. Hulle neem kennis dat met die laaste ringsvergadering hulle verkiesing tot kerkrade, sowel as die van die afwesige broer G. Meyburgh, goedgekeur is, en dat hulle in hul diens as ouderling en diakens in die gemeente Fraserburg voorgestel word. Die vergadering besluit verder om die Posmeester-Generaal te versoek "om een Post's weeks van Beaufort naar Fraserburg" in te stel. Ook beveel hulle die heer Weeber aan as posmeester.