cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack the Ripper
"Kanonieke vyf"
Die "kanonieke vyf" is in die nag vermoor, in of naby ’n naweek, en óf aan die einde van die maand óf binne ’n week daarna. Die lyke is mettertyd al hoe meer vermink, buiten dié van Stride, maar iemand kon die moordenaar versteur het. Nichols se organe was nie weg nie; Chapman se baarmoeder is verwyder; Eddowes se baarmoeder en ’n nier is verwyder en haar gesig is vermink; en Kelly se ingewande is verwyder en haar gesig weggekap, hoewel net haar hart nie op die toneel gevind is nie.
Die idee dat dié vyf moorde deur dieselfde persoon gepleeg is, kom uit verslae van destyds wat die ander Whitechapel-moorde uitgesluit het. In 1894 het die hoof van die misdaadondersoekdepartement van die metropolitaanse polisie, sir Melville Macnaghten, in ’n verslag geskryf: "Die Whitechapel-moordenaar het vyf slagoffers gehad – net vyf slagoffers." ’n Polisiechirurg het op 10 November 1888 dieselfde mening gehuldig. Hedendaagse navorsers verskil oor hoeveel van die moorde die Ripper se werk was. Die skrywers Stewart P. Evans en Donald Rumbelow beweer die "kanonieke vyf" is ’n mite en dat net drie moorde definitief deur die Ripper gepleeg is: dié van Nichols, Chapman en Eddowes; hulle is onseker oor Stride en Kelly, en nog meer oor Tabram. Ander glo die ses moorde tussen Tabram en Kelly was die Ripper se werk.
Latere Whitechapel-moorde
Kelly word algemeen beskou as die Ripper se laaste slagoffer, en daar word aangeneem die moorde het opgehou vanweë die moordenaar se dood, arres, emigrasie of opname in ’n gestig. Die Whitechapel-dossier bevat egter nog vier moorde wat gepleeg is ná dié van die "kanonieke vyf": dié van Rose Mylett, Alice McKenzie, die Pinchinstraat-torso en Frances Coles.
Mylett is verwurg en haar lyk is op 20 Desember 1888 gevind. Omdat daar geen tekens van ’n bakleiery was nie, het die polisie geglo sy het óf haar per ongeluk opgehang terwyl sy dronk was óf selfmoord gepleeg. Die ondersoekjurie het egter bevind sy is vermoor.
McKenzie is op 17 Julie 1889 vermoor deurdat ’n aar aan die linkerkant van haar nek afgesny is. Daar was verskeie klein kneusplekke en snye aan haar lyf. Een patoloog wat die lyk ondersoek het, het geglo dis die Ripper se werk, terwyl ’n ander een nie saamgestem het nie. Latere skrywers is ook verdeel tussen dié wat glo die moordenaar het die Ripper se werk nageaap sodat hy nie verdink sou word nie en dié wat dit aan die Ripper toeskryf.
Coles is op 13 Februarie 1891 vermoor. Haar keel is afgesny, maar haar liggaam is nie vermink nie. James Thomas Sadler, wat vroeër saam met haar gesien is, is in hegtenis geneem en van die moord aangekla, en daar is vir ’n ruk geglo dat hy Jack the Ripper is. Hy is egter op 3 Maart 1891 vrygelaat vanweë ’n gebrek aan getuienis.
Ook verskeie ander moorde is met die Ripper verbind, onder meer dié van John Gill, ’n sewejarige seun wie se lyk op 29 Desember 1888 gevind is. Sy bene is afgesny en sy onderlyf oopgekloof, sy ingewande uitgetrek en sy hart en een oor verwyder. Die ooreenkomste tussen sy moord en dié van Mary Kelly het die pers laat gis dat die Ripper die seun vermoor het. Die seun se werkgewer, die melkman William Barrett, is twee keer vir die moord in hegtenis geneem, maar telkens vrygelaat. Niemand anders is ooit vervolg nie.
Ondersoek
Die polisielêers oor die Whitechapel-moorde wat behoue gebly het, werp ’n gedetailleerde blik op ondersoekprosedures van die Victoriaanse tydperk. ’n Groot polisiespan het regdeur Whitechapel van huis tot huis navrae gedoen. Forensiese materiaal is versamel en ondersoek. Verdagtes is geïdentifiseer, opgespoor en óf ondersoek óf vrygelaat. Polisiewerk volg vandag dieselfde patroon. Meer as 2 000 mense is ondervra, "tot 300" is ondersoek en 80 is aangehou.
Deels vanweë die publiek se idee dat die polisie nie hul werk ordentlik doen nie, het ’n groep vrywillige burgers van die East End die Whitechapel Vigilance Committee gestig en die strate gepatrolleer op soek na verdagte karakters. Hulle het ’n petisie aan die regering gestuur waarin hulle gevra het die beloning vir inligting oor die moordenaar moet verhoog word en hulle het privaat speurders gehuur om getuies te ondervra.
Slagters, chirurge en dokters is verdink weens die manier waarop die lyke vermink is. Die alibi's van plaaslike slagters is ondersoek en hulle is eindelik uitgesluit van verdenking. Altesaam 76 slagters is ondervra, asook al hul werknemers van die vorige ses maande. Sekere bekendes, onder andere koningin Victoria, het geglo die patroon van die moorde dui daarop dat die skuldige ’n slagter of veedrywer op een van die veebote was wat tussen Engeland en Europa gevaar het. Whitechapel was naby die Londense dokke, en sulke bote het gewoonlik op ’n Donderdag of Vrydag vasgemeer en weer op ’n Saterdag of Sondag vertrek. Die veebote is ondersoek, maar die datums van die moorde het nie ooreengestem met ’n enkele boot se aankoms- of vertrekdatum nie, en die bemannings is eindelik ook uit die ondersoek uitgesluit.
Misdadigerprofiel
Teen die einde van Oktober het Robert Anderson, die hoof van die misdaadondersoekdepartement, die polisiechirurg Thomas Bond gevra wat sy opinie is oor die moordenaar se kennis van chirurgie. Bond se mening oor die Whitechapel-moordenaar is die oudste misdadigerprofiel wat bewaar gebly het. Hy het gemeen dieselfde persoon het al vyf moorde gepleeg. "In die eerste vier gevalle lyk dit of die keel van links na regs afgesny is; in die laaste geval is dit onmoontlik om te sê weens die manier waarop die liggaam vermink is, maar bloedspatsels is gevind op die muur naby aan die plek waar die vrou se kop moes gelê het. Al die omstandighede van die moorde laat my glo die vroue moes gelê het toe hulle vermoor is en dat die keel telkens eerste afgesny is."
Hy was sterk gekant teen die idee dat die moordenaar enige kennis van anatomie of die wetenskap gehad het, of selfs dié van ’n slagter. Hy het geglo die man was ’n enkeling "wat periodieke aanvalle van moorddadige of erotiese manie gekry het". Volgens hom "kon die moorddadige impulse ontwikkel het uit ’n wraaksugtige of peinsende toestand van die brein, of godsdienstige manie kon die oorspronklike siekte gewees het", maar hy het nie gedink enige van dié hipoteses is waarskynlik nie.
Terwyl daar geen aanduiding is van seksuele aktiwiteit met enige van die slagoffers nie, glo sielkundiges die penetrasie van die slagoffers met ’n mes en die feit dat hulle in seksueel vernederende posisies gelos is met die wonde oop en bloot, dui daarop die moordenaar het seksuele plesier uit die aanvalle geput. Ander verwerp egter dié veronderstelling as ongegrond.
Verdagtes
Die konsentrasie van die moorde oor naweke en openbare vakansiedae, asook binne ’n paar blokke van mekaar af, het baie mense laat glo die Ripper het ’n vaste werk gehad en was ’n plaaslike inwoner. Ander het gedink hy was ’n opgevoede man uit die hoër klas, moontlik ’n dokter of aristokraat, wat van ’n ryker gebied na Whitechapel gekom het. Teorieë uit latere jare oor wie die moordenaar was, sluit in van enigiemand wat op enige moontlike manier met die saak te doen gehad het tot talle bekendes wat nie destyds deur die polisie verdink is nie. Omdat almal wat in dié tyd geleef het nou dood is, kan moderne skrywers basies die blaam op enigiemand plaas, sonder enige historiese bewyse.
Ondanks die talle en uiteenlopende teorieë oor die Ripper se identiteit stem kenners nie oor enige van hulle saam nie en die getal verdagtes trek al oor honderd.
Briewe
In die tyd waarin die moorde gepleeg is, het die polisie, koerante en ander honderde briewe oor die saak gekry. Van hulle was goed bedoelde briewe met raad oor hoe om die moordenaar vas te trek, maar die oorgrote meerderheid was nutteloos. In honderde van die briewe het die skrywers beweer hulle is die moordenaar, en drie van hulle staan uit: die Dear Boss-brief, die Saucy Jacky-poskaart en die From Hell-brief.
Die datum boaan die Dear Boss-brief was 25 September, en die posstempel 27 September 1888. Dit is op dié dag deur die Central News Agency in Londen ontvang en is op 29 September na Scotland Yard aangestuur. Dit is aanvanklik as ’n poets beskou, maar toe Eddowes drie dae ná die posstempeldatum gevind is met ’n oor wat afgesny is, het die belofte in die brief "to clip the ladys (sic) ears off" nuwe betekenis gekry. Dit het egter gelyk of Eddowes se oor per ongeluk deur die moordenaar afgesny is, en die dreigement in die brief om die ore na die polisie te stuur, is nooit uitgevoer nie. Die naam "Jack the Ripper" is die eerste keer in dié brief gebruik en het wêreldwyd berug geword nadat die brief gepubliseer is. Die meeste van die daaropvolgende briewe het dié brief nageaap.
Die posstempel op die Saucy Jacky-poskaart was 1 Oktober 1888 en is op dié dag deur die Central News Agency ontvang. Die handskrif was dieselfde as in die Dear Boss-brief. Dit noem dat twee slagoffers kort ná mekaar vermoor sou word: "double event this time", en daar is geglo dit verwys na die moorde van Stride en Eddowes. Daar is geredeneer die poskaart is gepos voor die moorde bekend gemaak is en daarom kon niemand anders kennis daaroor gehad het nie. Die posstempel was egter 24 uur ná die moorde, lank nadat besonderhede daaroor in koerante verskyn en onder plaaslike inwoners bespreek is.
Scotland Yard het die briewe gepubliseer in die hoop dat iemand die handskrif sou herken. Op 7 Oktober 1888 het George R. Sims in die Sondagkoerant Referee geskimp dat die briewe deur ’n joernalis geskryf is om sy koerant se sirkulasie "die hoogte te laat inskiet". Die polisie het later beweer hulle het ’n spesifieke joernalis geïdentifiseer as die skrywer van beide die Dear Boss-brief en die poskaart. Die joernalis is geïdentifiseer as Tom Bullen in ’n brief van hoofinspekteur John Littlechild op 23 September 1913. ’n Joernalis met die naam Fred Best het glo in 1931 erken hy het die briewe geskryf wat deur die polisie gepubliseer is "om die besigheid aan die gang te hou".
Media
Die Ripper-moorde was ’n belangrike keerpunt in joernaliste se dekking van misdaad. Hoewel Jack the Ripper nie die eerste reeksmoordenaar was nie, was die saak die eerste een wat ’n wêreldwye mediawaansin veroorsaak het. Belastinghervormings in die 1850's het die publikasie van goedkoper koerante met ’n groter sirkulasie moontlik gemaak. Sulke publikasies het aan die einde van die Victoriaanse tydperk oral opgeskiet en sluit massasirkulasiekoerante in wat net ’n halwe pennie gekos het, asook gewilde tydskrifte soos The Illustrated Police News, wat aan die Ripper ongekende publisiteit gegee het.
Die moordenaar is aanvanklik in die media "Leather Apron" genoem. Ná die publikasie van die Dear Boss-brief het die naam "Jack the Ripper" gewilder geword. Die naam "Jack" is toe reeds gebruik vir ’n vorige aanvaller in Londen: "Spring-heeled Jack", wat glo oor mure gespring het om sy slagoffers aan te val en dan op dieselfde manier ontsnap het. Die skepping en gebruik van ’n bynaam vir ’n spesifieke moordenaar het algemene praktyk geword, met voorbeelde soos die "Axeman of New Orleans", "Boston Strangler" en "Beltway Sniper". Voorbeelde van byname wat van Jack the Ripper afgelei is, sluit in die "French Ripper", "Düsseldorf Ripper", "Camden Ripper", "Jack the Stripper", die "Yorkshire Ripper" en die "Rostov Ripper". Sensasionele berigte en die feit dat niemand ooit van die Ripper-moorde aangekla is nie, het objektiewe ontledings deur kenners onmoontlik gemaak en ’n legende geskep wat ’n skadu gooi oor latere reeksmoordenaars.
Nalatenskap
Die aard van die moorde en van die slagoffers het die kollig laat val op die benarde lewensomstandighede in Londen se East End en het die publiek tot aksie geskok. In die twee dekades ná die moorde is die ergste krotbuurte afgebreek, maar die strate en van die geboue bestaan steeds en die legende van die Ripper word nog oorvertel op begeleide toere na die moordtonele.
Stockport
Stockport is 'n groot dorp in Groter Manchester, Engeland, 11 km suidoos van Manchester se middestad, waar die riviere Goyt en Tame saamsmelt om die Merseyrivier te vorrm. Dit is die grootste dorp in die metropolitaanse distrik met dieselfde naam.
Jack the Ripper
Nalatenskap
Die Ripper word dikwels oordrewe of selfs monsteragtig uitgebeeld. In rolprente uit die 1920's en 1930's was hy ’n man in alledaagse klere met ’n groot geheim wat op sy niksvermoedende slagoffers toesak; die atmosfeer en boosheid is dikwels gesuggereer deur spesiale effekte van lig en skadu. Teen die 1960's het die Ripper "die simbool van ’n roofsugtige aristokrasie" geword en is hy meer dikwels uitgebeeld in ’n hoed en klere van ’n gentleman. Die establishment as ’n geheel het die skurk geword, met die Ripper wat die verpersoonliking was van die uitbuiting deur die hoër klas. Vir die voorstelling van die Ripper is uit gruwelstories soos Dracula of Frankenstein geleen.
Stockport
Die grootste deel van die dorp is binne die grense van die historiese graafskap Cheshire, met die gebied noord van die Mersey in die historiese graafskap Lancashire. Stockport in die 16de eeu was 'n klein dorpie geheel en al op die suidoewer van die Mersey, bekend vir die verbouing van hennep en vervaardiging van tou. In die 18de eeu het dit een van die eerste gemeganiseerde syfabrieke in die Britse Eilande gehad. Stockport se oorheersende nywerhede van die 19de eeu was die katoen- en verwante nywerhede. Dit was ook die middelpunt van die land se hoedebedryf, wat teen 1884 meer as ses miljoen hoede per jaar uitgevoer het; die laaste hoedefabriek in Stockport het in 1997 gesluit.
Jack the Ripper
Nalatenskap
Benewens die teenstrydighede en onbetroubaarheid van destydse weergawes van die gebeure, word moderne pogings om die regte moordenaar te identifiseer in die wiele gery deur die gebrek aan oorblywende forensiese getuienis. DNS-ontledings op die oorblywende briewe lewer niks op nie; die beskikbare materiaal is oor en oor hanteer en bewyse is so vernietig. Daar was al twee bewerings dat DNS-toetse daarop dui die moordenaar was ’n sekere verdagte, maar die metodologie van albei toetse word bevraagteken.
Jack the Ripper kom voor in honderde fiksiewerke wat wissel van romans, kortverhale, gedigte en strokiesboeke tot speletjies, liedjies, toneelstukke, operas, TV-programme en rolprente. Meer as 100 nie-fiksiewerke handel eksklusief oor die Ripper-moorde en dit is dus een van die ware misdaadsake waaroor nog die meeste geskryf is. Die term "ripperology" is in die 1970's deur die Britse skrywer Colin Wilson uitgedink vir die bestudering van die saak deur professionele mense en amateurs. Die tydskrifte Ripperana, Ripperologist en Ripper Notes publiseer hul navorsing.
Bug Hall
Bug Hall (gebore 4 Februarie 1985) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Little Rascals (1994), The Stupids (1996), Skipped Parts (2000), en Baby Driver (2017).
Jack the Ripper
Nalatenskap
In 2006 het die tydskrif BBC History en sy lesers Jack the Ripper gekies as die slegste Brit in die geskiedenis.
Liliana Laine
Liliana Laine (gebore 1923) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente La prigione (1944), La freccia nel fianco (1945), Fuga nella tempesta (1945), en Le modelle di via Margutta (1946).
Sanfourche
Sanfourche is 'n familienaam wat veral gedra word deur:
Ethel Wales
Ethel Wales (4 April 1878 – 15 Februarie 1952) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Monster (1925), The Doctor's Secret (1929), Tom Sawyer (1930), en Klondike (1932).
Kamassies
Kamassies is 'n gehug in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Dit is op 'n afgeleë pad oos van die N7 nasionale pad, noordoos van Kamieskroon. Die naam is afgelei van 'n Khoikhoi woord wat met sukkulente te doen het.
Fenisies
Fenisies is 'n uitgestorwe Semitiese taal wat oorspronklik in die omgewing van die stede Tirus en Sidon gepraat is. Uitgebreide handel tussen dié twee stede en kommersiële oorheersing het daartoe gelei dat Fenisies in die Ystertydperk 'n lingua franca van die Mediterreense streek geword het. Die Fenisiese alfabet het in dié tyd na Griekeland versprei, waar dit die bron van alle hedendaagse alfabette geword het.
Die streek waar Fenisies gepraat is, sluit in die Noord-Levant, Anatolië, Sirië, Libanon, dele van Siprus en sommige aangrensende dele van Turkye. Dit is ook gepraat in die gebied van die Fenisiese kolonisasie aan die kus van die suidwestelike Middellandse See, insluitende dié van die moderne Tunisië, Marokko, Libië en Algerië, asook in Malta, Wes-Sisilië, Sardinië, Korsika, die Baleariese Eilande en Suid-Spanje.
In moderne tye is die taal in 1758 die eerste keer deur die Franse geleerde Jean-Jacques Barthélemy ontsyfer, wat aangedui het die naam "Fenisies" is die eerste keer daaraan gegee deur Samuel Bochart, ook van Frankryk.
Skryfstelsel
Fenisies is geskryf in die Fenisiese alfabet, 'n abjad (konsonantskrif) wat uit die Proto-Sinaïtiese skrif ontstaan het. Dit het later die basis van die Griekse alfabet en nog later van die Latynse alfabet geword. Alle hedendaagse alfabette het uit dié skrifte voortgevloei.
Haliclona citrina
Haliclona citrina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Odes van Salomo
Die Odes van Salomo is 'n versameling van 42 odes (liriese gedigte) wat aan Salomo toegeskryf word. Die datum van die odes is óf die 1ste óf die 2de eeu, hoewel sommige 'n latere datum voorstel. Dit is vermoedelik oorspronklik in Grieks of Siries geskryf en die meeste geleerdes glo dit is deur 'n Christen geskryf, waarskynlik iemand van die mistiese Joodse sekte Essene wat hom tot die Christendom bekeer het.
Sommige geleerdes meen selfs die skrywer kan die apostel Johannes wees. 'n Paar geleerdes het 'n gnostiese oorsprong voorgestel, maar dié teorie word nie algemeen ondersteun nie.
Taal en datum
Hoewel vroeë geleerdes gedink het die odes is oorspronklik in Grieks of Hebreeus geskryf, is daar nou konsensus dat die oorspronklike taal Siries/Armeens is. Hulle is waarskynlik in die streek Sirië geskryf, moontlik tussen die 1ste en 3de eeu, met baie wat glo dit dateer van die 2de eeu. Sommige beweer Ode 4 bespreek die sluiting van die tempel by Leontopolis in Egipte, wat sal beteken dit is omstreek 73 n.C. geskryf.
Een van die argumente vir 'n vroeër datum is die ontdekking van verwysings na en selfs aanhalings uit die odes in die skryfwerk van Ignatius van Antiogië. Daar is moontlik ook verwysings deur Justinius die Martelaar en Irenaeus, wat ook 'n vroeëre datum ondersteun. Die odes stem in 'n groot mate ooreen met die Evangelie volgens Johannes, wat impliseer die skrywers het in dieselfde gemeenskap gewoon.
Benewens met Johannes, is daar 'n ooreenkoms met die Dooie See-rolle, en daarom lei Charlesworth af dat die skrywer iemand van die Essene was wat tot Johannes se gemeenskap bekeer is.
Liturgiese gebruik
Die Odes van Salomo is dalk saamgestel vir liturgiese gebruik. In die Siriese manuskripte eindig al die odes met 'n "halleluja", en een van die manuskripte merk die woord in die middel van 'n ode met die Siriese letter hê (ܗ). Die taalgebruik dui ook daarop dat 'n gemeente soms aangespreek word. Bernard, Aune, Pierce en ander wat kommentaar op die odes gelewer het, het duidelike tekens van die doop daarin gevind – water is altyd teenwoordig (vloede, die drink van die lewende waters, verdrinking en fonteine) asook die taal van bekering in inlywing. Charlesworth kritiseer dié siening.
Lachenalia margaretae
Lachenalia margaretae is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Sederberg voor. Daar is vier subpopulasies en die totale aantal plante word minder as 1 000 bereken.
Michael Currie (akteur)
Michael Currie (24 Julie 1928 – 22 Desember 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Airplane II: The Sequel (1982), Halloween III: Season of the Witch (1982), Sudden Impact (1983), en The Dead Pool (1988).
Haliclona clathrata
Haliclona clathrata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Dendy.
Nuxia verticillata
Nuxia verticillata is 'n boom wat deel is van die Stilbaceae familie. Die plant is inheems aan Mauritius en Réunion.
Englerophytum
Englerophytum is 'n genus van plante in die Sapotaceae familie. Die genus omvat 19 spesies en is inheems in Afrika.
Kotzesrus
Kotzesrus is 'n gehug in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Dit is wes van die N7 nasionale pad en suidwes van Garies na die see se kant toe.
Kotzesrus lê aan die suidepunt van die Namakwaland en vele sukkulente en ander fynbosspesies word hier aangetref. In Septembermaand vorm die landskap 'n tapyt van geel, rooi en pers blommetjies wat na die eerste reëns opskiet.
Catherine Cusack
Catherine Cusack (gebore 21 Desember 1968) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Lonely Passion of Judith Hearne (1987), Boxed (2002), en Finding Neverland (2004), en in die televisiereeks Doctor Who (1963).
Patrick Soon-Shiong
Patrick Soon-Shiong (gebore 29 Julie 1952) is 'n Chinees-Suid-Afrikaanse oorplantingchirurg, miljardêr-sakeman, biowetenskaplike en media-eienaar. Hy is die uitvinder van die middel Abraxane, wat bekend geword het vir sy doeltreffendheid teen long-, bors- en pankreaskanker. Soon-Shiong is die stigter van NantWorks, 'n netwerk van gesondheidsorg-, biotegnologie- en kunsmatige intelligensie-beginonderneming; 'n adjunkprofessor in chirurgie en uitvoerende direkteur van die Wireless Health Institute aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles; en 'n besoekende professor by Imperial College London en Dartmouth College. Soon-Shiong het meer as 100 wetenskapartikels gepubliseer en het meer as 230 patente wêreldwyd verkry oor vooruitgang wat oor talle velde in tegnologie en medisyne strek.
Soon-Shiong is die voorsitter van drie nie-vir-winsorganisasies: die Chan Soon-Shiong Family Foundation, wat daarop gemik is om navorsing te befonds en ongelykhede in toegang tot gesondheidsorg en onderwys uit te wis; die Chan Soon-Shiong Institute for Advanced Health, wat gefokus is op die verandering van die manier waarop gesondheidsinligting gedeel word; en die Healthcare Transformation Institute, 'n vennootskap met die Universiteit van Arizona en die Arizona Staatsuniversiteit.
Hy is sedert 2010 'n minderheidseienaar van die Los Angeles Lakers, en sedert Junie 2018 die eienaar en uitvoerende voorsitter van die Los Angeles Times en The San Diego Union-Tribune. Gedurende April 2021 het Forbes Soon-Shiong se netto waarde as VS$11,5 miljard geskat. Hy het hom verbind tot die Giving Pledge en het belowe om ten minste die helfte van sy rykdom aan filantropie te skenk.
Cheryl Walker
Cheryl Walker (1 Augustus 1918 – 24 Oktober 1971) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Secrets of a Model (1940), Identity Unknown (1945), en Murder Is My Business (1946).
Michael C. Hall
Michael C. Hall (gebore 1 Februarie 1971) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Paycheck (2003) en Gamer (2009), en in die televisiereekse Six Feet Under (2001) en Dexter (2006).
Richard Goldstone
Richard Joseph Goldstone (gebore 26 Oktober 1938) is 'n voormalige Suid-Afrikaanse regter. Nadat hy vir 17 jaar as 'n kommersiële prokureur gewerk het, het die Suid-Afrikaanse regering hom tot die Transvaalse Hooggeregshof aangestel, waar hy van 1980 tot 1989 gedien het. Daarna het hy van 1990 tot 1994 by die appèlafdeling van die Hooggeregshof van Suid-Afrika gewerk.
Goldstone is as 'n liberale regter beskou wat verskeie beslissings geneem het om die gevolge van apartheid te verlig of te omseil. As voorbeeld het hy uitsettings ingevolge die groepsgebiedewet beperk. As 'n resultaat is die wet geneutraliseer en is vervolgings in terme van die wet feitlik gestaak. Sy kritici het egter opgemerk dat hy ten spyte van sy liberale posisie twee swart Suid-Afrikaners ter dood veroordeel het, terwyl hy die doodstraf van meer as 20 ander swart Suid-Afrikaners gehandhaaf het.
Tydens die oorgang van apartheid na 'n veelrassige demokrasie was hy van 1991 tot 1994 die hoof van die invloedryke Goldstone-kommissie, wat politieke geweld in Suid-Afrika ondersoek het. Die kommissie het verseker dat veelparty-onderhandelinge, ten spyte van herhaalde uitbrake van geweld, op koers kon bly. Sy bereidwilligheid om albei kante te kritiseer het vertroue ingeboesem. Hy het 'n bekende openbare figuur in Suid-Afrika geword en het wydverspreide internasionale ondersteuning en belangstelling gewek.
Jack Curtis (stemakteur)
Jack Curtis (16 Junie 1926 – September 1970) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Prince of Space (1959) en Speed Racer: The Movie (1967), en in die televisiereekse Speed Racer (1967) en Marine Boy (1968).
Richard Goldstone
Goldstone het daarna van 1994 tot 1996 as 'n hoof-aanklaer van die Verenigde Nasies se Internasionale Kriminele Tribunaal gedien, waar hy menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda ondersoek het. Hy het 'n aantal oorlogsmisdadigers vervolg, waaronder die Bosnies-Serwiese politieke en militêre leiers, Radovan Karadzic en Ratko Mladic.
Brakspruit (Mpumalanga, lat -25,90, long 30,17)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Mpumalanga. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
Die Brakspruit is 'n spruit in Mpumalanga.
Richard Goldstone
In 2009 stuur die VN se Menseregteraad hom op 'n feitesending na Gaza. Hy kom tot die gevolgtrekking dat beide Israel en Hamas oorlogsmisdade teen die mensdom gepleeg het. Die verslag het groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak.
Lynn Dalby
Lynn Dalby (gebore 17 Februarie 1947) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Gnomes of Dulwich (1969), Budgie (1971), Emmerdale (1972), en 1990 (1977).
Alfred Schieske
Alfred Schieske (6 September 1908 – 14 Julie 1970) was 'n Duitse akteur.
Grover Dale
Grover Dale (gebore 22 Julie 1935) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Young Girls of Rochefort (1967) en Half a Sixpence (1967), en in die televisiereeks The Wonderful World of Disney (1995).
Sebastian Schipper
Sebastian Schipper (gebore 8 Mei 1968) is 'n Duitse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The English Patient (1996), Lola rennt (1998), Victoria (2015), en Toni Erdmann (2016).
Philip Baker Hall
Philip Baker Hall (10 September 1931-12 Junie 2022) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hard Eight (1996), Boogie Nights (1997), Magnolia (1999), en 50/50 (2011).
Sophie-Louise Dann
Sophie-Louise Dann is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Julie and the Cadillacs (1999) en The Phantom of the Opera (2004), en in die televisiereekse Goodnight Sweetheart (1993) en Trapped! (2007).
Marion Laine
Marion Laine is 'n Franse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Headwinds (2011), An Open Heart (2012), en Une autre que moi (2020).
Helen Walker
Helen Walker (17 Julie 1920 – 10 Maart 1968) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Man in Half Moon Street (1945), Cluny Brown (1946), Call Northside 777 (1948), en Impact (1949).
Rod Dana
Rod Dana (gebore 8 Augustus 1934) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente War of the Colossal Beast (1958), Cast a Giant Shadow (1966), Operation White Shark (1966), en Ladyhawke (1985).
Haliclona coerulescens
Haliclona coerulescens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Topsent.
Brakspruit (Limpopo, lat -24,88, long 27,23)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Limpopo. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
Die Brakspruit is 'n spruit in Limpopo. Dit is 'n sytak van die Bierspruit.
Louise Dearman
Louise Dearman (gebore 13 Maart 1979) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse BBC Proms (2015) en BBC Proms (2016).
Lachenalia marlothii
Lachenalia marlothii is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die struikveld. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van die Richtersveld tot by die Bokkeveld- en Roggeveldberge-eskarps voor.
Die plant is vernoem na Hermann Wilhelm Rudolf Marloth.
Brakspruit (Mokolo)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Limpopo. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
John Daniels (akteur)
John Daniels (gebore 1945) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Candy Tangerine Man (1975), Black Shampoo (1976), Bare Knuckles (1977), en Getting Over (1981).
Brakspruit (Mokolo)
Die Brakspruit is 'n spruit in Limpopo. Dit is 'n sytak van die Mokolorivier.
Lachenalia marginata
Lachenalia marginata is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 4285km2. Dit kom vanaf die Bokkeveld-eskarp, by Nieuwoudtville, tot in die Sederberg voor. Die spesie word bedreig deur die aanplant van rooibostee.
Drofini
Drofini (Russies: Дрофиный) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Prikaspijski Plaaslike Munisipaliteit behoort. Dit lê op die grens met Kalmikië. Die dorpie se naam kom van die Russiese woord vir "wildepou".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Drofini 141 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Tolbalie
Die Tolbalie (Empogona lanceolata) is 'n boom wat natuurlik voorkom in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes en die Oos-Kaap asook Eswatini en Mosambiek.
Hans Schlenck
Hans Schlenck (14 Maart 1901 – 13 November 1944) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kreuzer Emden (1932), The Country Schoolmaster (1933), Um das Menschenrecht (1934), en The Fight with the Dragon (1935).
Tolbalie
Die boom se FSA-nommer is 699.
Oti Mabuse
Vroeë lewe en opvoeding
Mabuse is in Pretoria gebore en het siviele ingenieurswese op universiteit studeer voordat hy 'n loopbaan in professionele baldans begin het. Haar ouer suster, Motsi Mabuse, is ook 'n professionele baldanser. Oti het as professionele danser aan die Duitse reeks Let's Dance deelgeneem, waarna sy by Brittanje se Strictly Come Dancing televisie produksie aangesluit het.
Dans loopbaan
Mabuse het die Suid-Afrikaanse Latyns-Amerikaanse kampioenskap agt keer gewen, waarna sy na Duitsland verhuis het om haar danshorisonne te verbreed. Sy het 'n aantal titels in haar dansloopbaan verwerf. Dit sluit ondermeer in:
'Let's Dance'
In 2015 het Mabuse as professionele danser verskyn in die agtste seisoen van <i id="mwPg">Let's Dance</i>, die Duitse weergawe van die televisieprogram, Strictly Come Dancing.
Sy het saam met die sanger Daniel Küblböck gedans. Die danspaar is in week 9 uitgeskakel en het in die sesde plek geëindig.
In 2016 het Mabuse teruggekeer as 'n professionele danser vir die negende seisoen van Let's Dance. Sy was gepaar met die televisie-aanbieder Niels Ruf. Die danspaar was die eerstes wat in week 2 uitgeskakel is en het in die 14de plek uitgeval.
'Strictly Come Dancing'
Prestasies met die hoogste en laagste punte per dans In 2015 het Mabuse as 'n professionele danser in die 13de reeks van Strictly Come Dancing verskyn. Sy was saam met die Olimpiese bokser Anthony Ogogo gepaar. Die danspaar is in Week 3 uitgeskakel en het in die 14de plek geëindig. Daardie jaar het sy ook aan die Children in Need- en Kersfees- spesiale aanbiedings van die program deelgeneem, waarin sy met onderskeidelik die akteurs Jack Ashton en Tom Chambers saamgewerk het.
In 2016 was Mabuse saam met die voormalige Hollyoaks- akteur Danny Mac vir die program se 14de reeks gepaar. Die danspaar het die finaal gehaal en het as naaswenners geëindig. Vir die program se 15de reeks in 2017, het sy saam met die Paralimpiese naelloper Jonnie Peacock gedans. Hulle is in Week 9 in die agtste plek uitgeskakel. Sy was saam met die Engelse krieketspeler Graeme Swann vir die program se 16de reeks gepaar. Hulle is in Week 10 in die sewende plek uitgeskakel.
In 2019, vir haar vyfde verskyning op die program, was sy saam met die voormalige Emmerdale -akteur Kelvin Fletcher gepaar. Hy het haar oorspronklik aangekondigde vennoot, die Made in Chelsea- ster Jamie Laing, vervang, wat aan die program moes onttrek nadat hy 'n voetbesering opgedoen het toe hy by die bekendstellingsvertoning gedans het. Oti en haar dansmaat het voortgegaan om die wenners van die reeks te word. Laing is die volgende jaar bevestig as 'n deelnemer vir die 18de reeks, maar is weer saam met mede-professionele danser Karen Hauer gepaar. Mabuse is gepaar saam met die komediant en akteur, Bill Bailey. Hierdie danspaar het die eindstryd bereik en reekswenners geword. Mabuse was die tweede professionale danser wat die program twee keer gewen het (die ander prodanser was Aliona Vilani wat reekse 9 en reeks 13 gewen het) en is die enigste professionale danser wat twee keer agtereenvolgens gewen het.
Op 18 April 2021, twee weke nadat sy as deel van die 19de reeks van die program aangekondig is, het Mabuse onthul dat dit heel waarskynlik haar laaste deelname aan die reeks sou wees. Op 22 Februarie 2022 het Mabuse bevestig dat sy die program ná sewe jaar gaan verlaat.
Reeks 17: saam met die bekende ster Kelvin Fletcher
Mabuse was oorspronklik saam met Jamie Laing gepaar, maar hy moes onttrek weens 'n voetbesering tydens die opname van die bekendstellingsprogram. Laing is vervang met Kelvin Fletcher, net voor die begin van die regstreekse vertonings.
Persoonlike lewe
In 2014 het Mabuse met die Roemeense danser Marius Iepure in die huwelik getree. Sy het hom in Duitsland ontmoet. Die egpaar woon tans in Londen nadat hulle in 2015 vanaf Duitsland daarheen verhuis het
Empogona maputensis
Empogona lanceolata is 'n boom wat natuurlik voorkom in KwaZulu-Natal en Mosambiek. Die boom se FSA-nommer is 699.1.
Todrick Hall
Todrick Hall (gebore 4 April 1985) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Straight Outta Oz (2016).
June Walker
June Walker (14 Junie 1900 – 3 Februarie 1966) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Coincidence (1921) en War Nurse (1930), en in die televisiereekse Suspense (1949) en Alfred Hitchcock Presents (1955).
Vlad II Dracul
thumb|200px|Vlad II Dracul van Walachye.
Vlad II (Roemeens: Vlad al II-lea), ook bekend as Vlad Dracul of Vlad die Draak (voor 1395 - November 1447), was van 1436 tot 1442 woiwode (prins of hertog) van Walachye, en weer van 1443 tot 1447. Hy is veral bekend as die pa van die wrede Vlad Dracula ("Vlad, seun van die Draak"), of Vlad die Deurboorder, 'n moontlike inspirasie vir Bram Stoker se fiktiewe karakter graaf Dracula.
Vlad is gebore as die buite-egtelike seun van Mircea I van Walachye en het 'n groot deel van sy kinderdae aan die hof van Sigismund van Luxemburg deurgebring. Dié het hom in 1431 lid van die Orde van die Draak gemaak (vandaar sy bynaam). Sigismund het hom ook erken as die wettige woiwode van Walachye en het hom toegelaat om in die nabygeleë Transsilvanië te gaan woon.
Vlad se halfbroer, Aleksander I Aldea, het die heerskappy van die Ottomaanse sultan, Murat II, oor Walachye erken. Ná sy dood in 1436 het Vlad egter met Hongaarse steun beheer oor Walachye oorgeneem. Ná die dood van Sigismund van Luxemburg in 1437 het Hongarye se posisie verswak, en Vlad moes eer aan Murat II betoon en heffings aan hom betaal. Dit het ingesluit deelname aan Murat II se inval in Transsilvanië in die somer van 1438.
Alexandra Lamy
Alexandra Lamy (gebore 14 Oktober 1971) is 'n Franse aktrise, skryfster, en kinematograaf. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lucky Luke (2009), Vincent (2016), You Choose! (2017), en Rolling to You (2018).
Lachenalia martiniae
Lachenalia martiniae is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Olifantsriviervallei tussen Vanrhynsdorp en Clanwilliam voor. Die spesie het habitat afgestaan vir die aanlê van vrugte boorde. Bedreigings tans is padverbeterings, gewasverbouing en ontwikkeling.
Vlad II Dracul
Ná 'n kruistog teen die sultan in 1441 het die sultan Vlad na Edirne laat kom om sy lojaliteit te bewys. Toe hy vrygelaat word, is hy gedwing om sy jongste twee seuns, Vlad en Radu, in die Ottomaanse Ryk te los as gyselaars. Die Ottomane het hom gehelp om weer die troon in 1443 te bestyg nadat sy neef, Basarab II, dit intussen oorgeneem het.
Haliclona cribricutis
Haliclona cribricutis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Kultusrolprent
’n Kultusrolprent of kultusfliek is ’n rolprent wat ’n kultusaanhang gekry het. Hulle is bekend vir hul getroue, passievolle aanhangers, ’n subkultuur wat dit oor en oor kyk, aanhalings uit die fliek gebruik en gehoordeelname. Inklusiewe definisies sluit groot alteljeeproduksies in, veral lokettreffers, terwyl eksklusiewe definisies meer fokus op obskure prente wat mense se sienings uitdaag – flieks wat nie hoofstroomgehore lok nie. Dit is nie altyd maklik om te bepaal wat ’n kultusfliek is en wat nie, want dit word vir ’n groot verskeidenheid prente gebruik. Die term word lank reeds gebruik, maar het in die 1970's algemeen gewild geword.
Die oorsprong van kultusprente lê in omstrede en verbode rolprente wat deur getroue aanhangers in die kringloop gehou word. Soms kry ’n prent wat herontdek word, ’n kultusaanhang dekades ná die oorspronklike uitreiking. Ander kultusflieks word intussen gewild of herwaardeer as klassieke prente; daar is nie ooreenstemmigheid of sulke gewilde en aanvaarde prente steeds kultusflieks is nie. Ná hul mislukking by die loket word sommige kultusflieks gewild op betaalkanale of tuisvideo's. Ander het hul eie rolprentfeeste tot gevolg. Kultusflieks kan ook byval vind by ’n spesifieke subkultuur en hul eie subkultuur vorm. Sommige se aanhang word ook bepaal deur demografie.
Kultusflieks verbreek dikwels kulturele taboes en bevat soms oormatige gebruik van geweld, bloed, seksualiteit, vloekwoorde of ’n kombinasie daarvan. Dit kan lei tot omstredenheid, sensuur en selfs ’n verbod. Daar kan teenstand wees as ’n fliek wat nie ’n sekere mate van omstredenheid veroorsaak het nie, bemark word as ’n kultusfliek. Hoofstroomprente en groot lokettreffers kry ook soms ’n kultusaanhang soortgelyk aan minder bekende flieks; aanhangers van dié prente lê gewoonlik nadruk op die nis-aantrekkingskrag daarvan en verwerp die gewilder aspekte.
Sedert die laat 1970's het kultusflieks al hoe gewilder geword. Prente wat eens beperk was tot ’n obskure kultusaanhang, kan nou ’n hoofstroomprent word, en die wys van kultusflieks kan winsgewend wees. ’n Té breë gebruik van die term het omstredenheid veroorsaak omdat sommige mense voel dit het ’n betekenislose beskrywing geword wat op enige prent toegepas word wat net effens vreemd of onkonvensioneel is; ander beskuldig Hollywood-ateljees daarvan dat hulle probeer om kultusflieks kunsmatig te skep of die term gebruik as ’n bemarkingstegniek. Rolprente word soms as ’n "kits-kultustreffer" beskryf nog voordat hulle uitgereik word. Ander prente het ’n enorme, vinnige kultusaanhang gekry danksy die sosiale media.
Oorsig
duimnael|links|200px|Charlie Chaplin en Jackie Coogan in The Kid (1921).
Kultusflieks bestaan sedert die begindae van rolprente. Die resensent Harry Allan Potamkin spoor hulle terug tot in die Frankryk van die 1910's en die prente van akteurs en regisseurs soos Pearl White, William S. Hart en Charlie Chaplin. Nosferatu (1922) was ’n aanpassing van Bram Stoker se boek Dracula wat sonder die nodige toestemming gemaak is. Stoker se weduwee het die vervaardigingsmaatskappy gedagvaar, wat daartoe gelei het dat die maatskappy bankrot gespeel het. Alle bekende eksemplare van die fliek is vernietig en Nosferatu het ’n vroeë kultusfliek geword danksy die verspreiding van onwettige smokkelkopieë. Die akademikus Chuck Kleinhans het gemeen die Marx-broers het ook vroeë kultusprente gemaak. Sommige klassieke prente uit die Goue Era van Hollywood was eers kultusflieks. The Night of the Hunter (1955) was jare lank ’n kultusfliek voordat dit herwaardeer is as ’n belangrike en invloedryke klassieke prent. Hoewel sommige resensente gemaan het teen die verdeling van rolprente in "hoër en laer kulture", het Amerikaanse prente gou in streng genres verval; Europese rolprente het die grense van eenvoudige definisies geskuif en ’n groot invloed op Amerikaanse kultusflieks gehad.
Moderne kultusflieks het ontstaan uit die teenkultuur- en ondergrondse rolprente van die 1960's wat gewild was onder mense wat Hollywood se hoofstroomprente verwerp het. Rolprentfeeste waarop sulke flieks vertoon is, het gelei tot die ontstaan van "middernagflieks" in Amerika (kultusflieks en prente met ’n lae gradering wat om middernag vertoon is, óf in teaters óf op televisie). Dit het ’n groot kultusaanhang gekry. Dié prente het later gewilder onder hoofstroomgehore geword en het ’n hoogtepunt bereik met die uitreiking van The Rocky Horror Picture Show (1975). Eindelik het die opkoms van tuisvideo's kultusflieks op die kantlyn geskuif en baie regisseurs het hulle daarna weer gewend tot onafhanklike of ondergrondse prente.
Tuisvideo's het nuwe lewe geblaas in loketmislukkings danksy mondelinge aanbeveling en die oormatige vertoon daarvan op Amerikaanse kabeltelevisie, en hulle het ’n kultusaanhang gekry. Die prent The Beastmaster (1982) het, ondanks die feit dat dit by die loket misluk het, een van die prente geword wat die meeste op kabeltelevisie gewys is en het so ’n kultusprent geword.
duimnael|[[Julianne Moore en Jeff Bridges in 2011 op die Lebowski Fest.]] ’n Onsuksesvolle prent van ’n groot ateljee, soos The Big Lebowski (1998) wat deur Universal Studios versprei is, kan ook ’n kultusfliek word deur heruitreikings. Hulle kan selfs verskeie kere heruitgereik word en so eindelik ’n aanhang kry. Prente soos The Big Lebowski kan met vuil taal en dwelms hoofstroomgehore en resensente afsit, maar ’n kultusaanhang kry onder meer liberale gehore.
Rolprentmakers en rolprente self wat in hul eie land geïgnoreer word, kan kultusstatus in ’n ander land kry en dit kan mense in hul eie land verbaas. Mad Max (1979) was ’n internasionale treffer – behalwe in Amerika, waar dit ’n obskure kultusprent geword het. Resensente het dit geïgnoreer en dit was jare lank net in ’n oorgeklante weergawe beskikbaar. Dit het egter internasionaal meer as $100 miljoen gemaak. Buitelandse prente kan gewilde genres beïnvloed, soos Japannese gruwelflieks, wat aanvanklik ’n kultusgunsteling in Amerika was.
Ondanks hul twyfelagtige aard kan kultusflieks van hul akteurs sterre maak. Nes met kultusprente is geloofwaardigheid ’n belangrike aspek van die akteurs se gewildheid. Dit kan egter ook daartoe lei dat akteurs daarna net dieselfde soort rolle kry. Tim Curry het moeilik rolle gekry ná The Rocky Horror Picture Show, hoewel hy as ’n veelsydige akteur beskou word. Mary Woronov, wat bekend is vir haar omstrede rolle in kultusprente, het later na hoofstroomflieks oorgeslaan. Van haar is verwag om die elemente van haar kultusflieks binne die perke van hoofstroomrolprente te herskep. Ondanks die komplekse gender-dekonstruksies van haar Andy Warhol-prente, het sy net rolle van lesbiërs en oorheersende vroue gekry. Sylvia Kristel het ná haar rol in Emmanuelle (1974) agtergekom sy sy word sterk verbind met die fliek en die seksuele bevryding van die 1970's. Sy kon daarna nie werk in hoofstroomprente kry nie. Ondanks haar geweldige gewildheid en kultusaanhang, sal sy net ’n voetnoot kry in die meeste geskiedenisbeskrywings van die Europese rolprentbedryf, as sy enigsins genoem word.
Regisseurs kan dieselfde pad loop. Leonard Kastle, die regisseur van The Honeymoon Killers (1969), het daarna nie ’n enkele prent gemaak nie. Ondanks sy kultusaanhang kon hy nie finansiering vir nog ’n draaiboek kry nie.
Catherine Langeais
Catherine Langeais (9 Augustus 1923 – 23 April 1998) was 'n Franse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Par-dessus le mur (1961), Tout l'or du monde (1961), en Louise... l'insoumise (1985).
Frank Darien
Frank Darien (18 Maart 1876 – 20 Oktober 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Grapes of Wrath (1940), Hellzapoppin' (1941), Arkansas Judge (1941), en The Whip Hand (1951).
Daniela Denby-Ashe
Daniela Denby-Ashe (gebore 9 Augustus 1978) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse My Family (2000), Torchwood (2006), en Waterloo Road (2006).
Toerkmenka
Toerkmenka (Russies: Туркменка) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Linejnoje Plaaslike Munisipaliteit behoort. Die dorpie is in 1864 gestig deur Tartaarse setlaars uit Linejnoje en Kamenni Jar.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Toerkmenka 413 inwoners gehad. Etniese Tartare vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Lachenalia martleyi
Lachenalia martleyi is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom by Somerset-Wes voor. Die spesie is egter in 1922 laas gesien en word as uitgestorwe beskou. Die gebied waar die plant voorgekom het, het drasties verander, wingerde is aangelê of is toegebou weens ontwikkeling.
Haliclona cratera
Haliclona cratera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Haliclona en tot die familie Chalinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1862 deur Schmidt.
Kowilni
Kowilni (Russies: Ковыльный) is 'n klein dorpie in Astrachan-oblast, Rusland wat tot die Prikaspijski Plaaslike Munisipaliteit behoort. Dit lê op die grens met Kalmikië.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Kowilni 77 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.