cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Norman
Standpunte
Sommige entoesiaste beweer dat sy boek Imaginative Sex aantoon dat Norman nie 'n vrouehater is nie maar eerder 'n pionier in menslike seksuele gedrag is en verbind is tot die veilige, verstandige en konsensuele elemente van die BDSM-fantasie. Hierdie positiewe siening word nie deur almal gedeel nie aangesien lesbiërs en feministe in 'n slegte lig gestel word en sy boeke feitlik sonder uitsondering vroue in 'n ondergeskikte rol plaas.
Norman, ook 'n politieke aktivis het sy politieke oriëntasie verskuif van 'n konserwatis na 'n libertyn nadat kritiek teen sy werk opgebou het. Die mate waartoe hy homself beskou as 'n Goreaan is onduidelik.
Loopbaan
Norman se loopbaan as 'n filosoof/skrywer kan in vier stadia verdeel word:
Brad Sullivan
Brad Sullivan (18 November 1931 – 31 Desember 2008) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Slap Shot (1977), The Untouchables (1987), The Abyss (1989), en Sister Act 2: Back in the Habit (1993).
Ptolemaeus
Claudius Ptolemaeus (Grieks: Κλαύδιος Πτολεμαῖος, Klaudios Ptolemaios; Latyn: Claudius Ptolemaeus; omstreeks 90 n.C. – omstreeks 168 n.C.) was ’n Romeinse burger van Egipte wat in Grieks geskryf het. Hy was ’n wiskundige, sterrekundige, aardrykskundige, astroloog en musiekteoretikus, asook die digter van ’n enkele puntdig in die Anthologia Graeca.
Ptolemaeus was die skrywer van verskeie wetenskaplike verhandelings wat lank van groot belang was vir die latere wetenskap. Wat die sterrekunde betref, het hy geglo die Aarde is die middelpunt van die heelal. Hy het ’n handboek oor dié geosentriese teorie geskryf wat die Almagest genoem is. Sy sienings het die wetenskap langer as 1 400 jaar oorheers, tot lank ná die Middeleeue.
Lewe
Die groot stad Alexandrië is in die vierde eeu v.C. deur Alexander die Grote gestig en was eeue lank die middelpunt van die Hellenistiese (Griekse) kultuur. Selfs nadat dit in die jaar 80 v.C. onder Romeinse oorheersing gekom het, het dit 'n sentrum vir geleerdheid gebly. Hier, ongeveer tussen die jare 127 n.C. en 145 n.C., het Ptolemaeos, 'n Griek van geboorte, gewerk. Van Ptolemaeos se lewe is baie min bekend. Vermoedelik is hy in die jaar 90 n.C. in Ptolemais Hermii in Griekeland gebore en omstreeks 168 n.C. oorlede. Hy het  hoofsaaklik in die studie van die sterrekunde, die wiskunde en die aardrykskunde belang gestel, maar hy  het ook belangrike bydraes op die gebied van lig en musiek gelewer.
Sterrekundige
Ptolemaeos is hoofsaaklik bekend om die sterrekundige stelsel wat na horn genoem is. In Ptolemaeos se heelal was die aarde die middelpunt en het die son, planete en sterre daarom gedraai. Hierdie opvatting van die heelal was niks nuuts nie, maar Ptolemaeos   se  groot prestasie was dat hy op die vorige opvattinge verbeter het sodat dit beter toegepas kon word by die waar­genome bewegings van die hemelliggame. Ten einde dit kon te doen, het hy hom verbeel dat die sterre en planete, pleks van in gewone sirkels om die aarde te draai, in sirkels oorheenliggend op ander sirkels beweeg. Sodanige beweging word episikliese beweging genoem. Hierdie teorie was heeltemal verkeerd, maar dit het so goed by die destydse  waarnemings gepas dat dit nie voor die 16de eeu in twyfel getrek is nie.
Benewens hierdie beroemde teorie oor die heelal, het Ptolemaeos ook 'n  katalogus opgestel van I 022 sterre en hul plekke aan die hemel. Hierdie groot boek oor die sterrekunde heet die Almagest; Arabiese sterrekundiges wat dit in die 9de eeu vertaal het, het die naam daaraan gegee.
Aardrykskunde
Ptolemaeos se landkaarte het die wêreld getoon soos dit destyds aan die Romeine bekend was en hy het sy kaarte opgestel na aanleiding van die inligting wat Romeinse reisigers en handelaars aan horn verskaf het.
Die voorstelling van die Middellandse See-gebied is merkwaardig noukeurig en die grootste deel van Noord­-Afrika en Europa is ook baie goed geteken. Oor die streke verder weg is Ptolemaios  egter erg mislei. Hy het gedink lndië was deel van 'n eiland en dat die lndiese Oseaan deur 'n land
Sy boek Handleiding tot die Aardrykskunde is die enigste antieke aardrykskundeboek wat volledig behoue gebly het. Dit was eeue lank die standaardwerk oor die aardrykskunde en is in 1472 vir die eerste keer gedruk. Hoewel dit  baie inligting oor plekke  verskaf, word hoegenaamd  niks  van mense, die klimaat, diere en ander aspekte wat vandag  deel van ons aardrykskundige kennis  uitmaak, gemeld  nie.
1650
Die jaar 1650 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 50ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Randse Afrikaanse Universiteit
Die Randse Afrikaans Universiteit (RAU) was ’n Afrikaanse instelling vir hoër onderwys en navorsing wat Johannesburg en omliggende omgewing bedien het. Die universiteit is op 24 Februarie 1968 gestig en in 2004 ontbind om op 1 Januarie 2005 saam met die Vista-universiteit en die Technikon Witwatersrand ’n nuwe universiteit, naamlik die Universiteit van Johannesburg, te vorm.
Geskiedenis
Die groei van Afrikaansmedium-hoërskole het geleidelik die bevolkingsaanwas van Afrikaanssprekendes begin weerspieël. So het die getal Afrikaners aan die Rand tussen 1936 en 1960 met 167 persent gegroei, teenoor 60 persent in Suid-Afrika as geheel. Teen die begin van die 1980's was sowat 'n vyfde van die land se Afrikanerbevolking (ongeveer 450 000) aan die Rand saamgetrek.
Nicolas-Claude Fabri de Peiresc
Nicolas-Claude Fabri de Peiresc (1 Desember 1580 – 24 Junie 1637), ook bekend as bloot Peiresc of onder die Latynse vorm van sy naam, Peirescius, was ’n Franse sterrekundige, oudhedekenner en geleerde. Hy het onder meer die verskille in lengtegrade bepaal tussen verskeie plekke in Europa, om die Middellandse See en in Noord-Afrika.
Randse Afrikaanse Universiteit
Geskiedenis
In vergelyking met Engelssprekende Suid-Afrikaners is die intellektuele potensiaal van dié groot bevolkingskonsentrasie egter om maatskaplike en ekonomiese redes onderbenut. In Suid-Afrika as geheel was die persentasie Engelssprekendes, wat gematrikuleer het of 'n akademiese graad verwerf het, twee maal so groot as die persentasie Afrikaanssprekendes. Aan die Rand was die Afrikaners se agterstand in dié opsig selfs nog groter aangesien baie Afrikaanse leerlinge die skool verlaat het voordat hulle matriek kon verwerf, terwyl baie matrikulante dit nie kon bekostig om akademiese opleiding aan 'n universiteit te volg nie.
Vir Afrikanerleiers het dit in die 1950's duidelik geword dat hoëronderwysinstellings binne makliker bereik van Randse Afrikaanssprekendes opgerig moes word om na-uurse studie vir studente, wat reeds 'n beroep beoefen het, en voltydse studie vir studente, wat nog in hul ouerhuise kon inwoon, moontlik te maak.
Die lang veldtog vir 'n Afrikaanse onderwyskollege of universiteit is in drie fases gevoer. Die eerste veldtog tussen 1956 en 1961 het sy hoogtepunt bereik met die stigting van die Goudstadse Onderwyskollege in Februarie 1961. Gedurende die tweede fase tussen 1961 en 1965 is onderhandelinge gevoer met die Universiteit van Suid-Afrika. Die finale veldtog in 1965 en 1966 was gerig op die verkryging van 'n eie, onafhanklike Afrikaansmediumuniversiteit.
Terwyl ook plaaslike gemeenskappe buite Johannesburg op die daarstelling van 'n Afrikaanse universiteit aangedring het, was die destydse blanke regering se beleid om bestaande blanke instellings vir tersiêre onderwys uit te brei om in die groeiende behoeftes te voorsien eerder as om nuwe universiteite te stig. Eers met die aankondiging op 13 Februarie 1963 van die stigting van 'n nuwe, tweetalige universiteit in Port Elizabeth is hierdie beleid gewysig, veral in die lig van bevindings van 'n kommissie van ondersoek wat deur die minister van onderwys benoem is. Op 5 November 1963 het 468 afgevaardigdes tydens ’n kongres eenparig besluit om ’n Afrikaanse universiteit op te rig.
Daar is ook voorgestel om met die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) te onderhandel om sy setel van Pretoria na Johannesburg te verplaas om daar 'n tweeledige funksie uit te oefen – dié van 'n residensiële Afrikaanse universiteit én dié van 'n eksterne universiteit. Die regering se huiwering om tot die stigting van heeltemal nuwe universiteite oor te gaan sou so omseil kon word.
Natal
Natal kan wees:
Randse Afrikaanse Universiteit
Geskiedenis
Op 4 Augustus 1965 het die destydse minister van onderwys, sen. Jan de Klerk, bekendgemaak dat die kabinet besluit het dat Unisa se setel in Pretoria sou bly en sy toestemming verleen tot die voorgestelde stigting van 'n onafhanklike Afrikaansmediumuniversiteit vir die Witwatersrand met sy setel in Johannesburg. In 1966 het die kabinet besluit op 'n kampusterrein in Auckland Park.
Die eerste studente het op 3 Februarie 1966 vir registrasie aangemeld, en op 24 Februarie van dié jaar het die amptelike opening van die Randse Afrikaanse Universiteit (RAU) met net meer as 700 geregistreerde studente en die inhuldiging van sy eerste kanselier (die destydse minister van finansies en latere derde Staatspresident van die Republiek van Suid-Afrika), dr. N. Diederichs, plaasgevind. Die eerste rektor was prof. Gerrit Viljoen.
Die eerste kampus was geleë in ’n brouery in Braamfontein. Die nuwe kampus en geboue in Auckland Park is amptelik op 24 Mei 1975 in gebruik geneem.
Met verloop van tyd het die universiteit ’n dubbelmediuminstelling geword wat byna alle kursusse in Afrikaans sowel as Engels aangebied het.
Fakulteite
Die fakulteite van die RAU was soos volg:
Groote Schuur
Die huis is 3 jaar later gedeeltelik deur 'n brand verwoes, maar dit is weer deur sir Herbert herbou en vergroot. Rhodes het Groote Schuur in sy testament as ampswoning aan die toekomstige Eerste Ministers van Suid-Afrika bemaak. In 1657 het kommandeur Jan van Riebeeck beveel dat 'n groot graanskuur opgerig word. Die gebou, wat op 'n landgoed teen die hange van Duiwelspiek opgerig is, het later as De Schuur bekend gestaan. In November 1791 was die Vereenigde Oost-lndische Compagnie (VOC) weens moeilike omstandighede verplig om die hele landgoed van ongeveer 41 ha te verkoop.
Dit is toe vir 53 000 gulde (ongeveer R7 500) aan Christiaan Herholdt verkoop. De Schuur het daarna verskeie kere van eienaar verwissel. In 1812 het D.G. Anosi die eienaar geword, en hy het die naam van De Schuur na De Groote Schuur verander. Hy het terselfdertyd 'n ander skuur op die landgoed in 'n woonhuis omgeskep wat as De Onder Schuur bekend sou staan. ln 1822 het hy 'n deel van De Groote Schuur aan Jan Hoets verkoop, en in 1831 het hy De Onder Schuur aan regter William West Brooke Burton verkoop. Regter Burton het die naam na West brooke verander (Iatere ampswoning van Suid-Afrikaanse Goewerneurs-generaal en Staatspresidente). Die res van die landgoed is in 1832 aan die nuwe eienaar van Westbrooke, Abraham de Smidt, verkoop.
Na talle onderverdelings het De Groote Schuur met sy hoofopstal in 1879 die eiendom van Hester Anna Myburgh geword. Sy het die naam na The Grange verander. Cecil John Rhodes het The Groote Schuur Grange en die omringende landgoed in 1893 teen 'n bedrag gelykstaande met ongeveer R120 000 gekoop. Hy het die naam Groote Schuur weer begin gebruik en aan die argitek, sir Herbert Baker, opdrag gegee om die huis volgens tradisionele Kaaps Hollandse boustyl te restoureer.
In Desember 1896 is die opstal gedeeltelik in 'n brand verwoes, en Rhodes het nooit die gebou gesien nadat dit voltooi is nie. Baker moes van voor af begin en hy het die nuwe opstal aansienlik groter as die oue gemaak. In sy testament het Rhodes Groote Schuur aan die toekomstige Eerste Ministers van Suid-Afrika bemaak, en sedert 1910 woon al die Eerste Ministers tydens die parlementsittings in Kaapstad in die ampswoning.
Dit kan egter ook as Kaapstadse ampswoning van die Staatspresident gebruik word Baie waardevolle meubels, porselein, silwer, skilderye en tapisserieë word in die opstal bewaar. Rhodes se aandenkings uit Zimbabwe is veral baie waardevol. In die biblioteek is daar onder meer manuskripte van vertalings van Romeinse geskiedkundiges wat nog nooit gepubliseer is nie. Rhodes se slaapkamer en sy badkamer met die groot granietbad is na sy dood feitlik onaangeraak gelaat. Sedertdien is verskeie noodsaaklike veranderinge egter aangebring. Die ontvangskamer is onder meer vergroot en bykomende badkamers, kleed- en waskamers moes aangebring word. Rhodes se weelderige biljartkamer moes vir 'n waardige eetkamer plek maak.
Dit het later 'n boerehuis in private besit geword. In 1893 het Cecil John Rhodes dit saam met omliggende grond teen 'n koste van £60 000 gekoop. Rhodes het opdrag gegee dat dit volgens die Kaaps-Hollandse boustyl deur die argitek sir Herbert Baker en sy vennoot Francis Edward Masey herstel word. Dit het Rhodes se persoonlike woning geword. In sy testament het hy dit bemaak as ampswoning van die toekomstige eerste ministers van die Unie van Suid-Afrika. Dit is van 1910 tot 1983 as sulks gebruik, waarna dit as presidentswoning gedien het tot 1994.
Shigemitsu Sudo
Shigemitsu Sudo (須藤 茂光) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanne nasionale sokkerspan uitgedraf.
Dick Cusack
Dick Cusack (29 Augustus 1925 – 2 Junie 2003) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Eight Men Out (1988), The Fugitive (1993), While You Were Sleeping (1995), en Chain Reaction (1996).
Beverley Owen
Beverley Owen (13 Mei 1937 - 21 Februarie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Bullet for a Badman (1964) en in die televisiereekse As the World Turns (1956), Another World (1964), en The Munsters (1964).
Michael Palin
Michael Palin (gebore 5 Mei 1943) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Monty Python and the Holy Grail (1975), Time Bandits (1981), The Meaning of Life (1983), en A Fish Called Wanda (1988).
Omorivier
Die Omorivier is 'n rivier in die suide van Ethiopië. Dit ontspring in die hooglande suid van die hoofstad Addis Abeba, vloei suidwaarts en mond uit in die Turkanameer. Dit is verantwoordelik vir 90 persent van die meer se invloei. Die laer vallei van die Omorivier is in 1980 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Callyspongia claviformis
Callyspongia claviformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Kieschnick.
Natal, Brasilië
Natal (Portugees: [naˈtaw], letterlik: "Kersfees") is 'n stad in die noordooste van Brasilië en die hoofstad van die deelstaat Rio Grande do Norte. Die stad het 'n bevolking van 896 708 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 167,3 km². Natal se Arena das Dunas is tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 vir wedstryde ingespan.
Pous Marcellinus
Pontifikaat
Daar word beweer (waarskynlik onwaar) dat Marcellinus gedurende die vervolging van keiser Diocletianus sy geloof versaak het, maar later berou getoon het. Pous Damasus beweer dat hy onthoof is in 'n bos saam met 'n sekere Petrus. Gedurende sy pontifikaat het Armenië die eerste amptelike Christelike nasie geword in 301.
Moskee
’n Moskee (Arabies: مسجد, masjid, [masdʒid]; letterlik: "plek van rituele neerlegging"; Persies: مسجد; masjid, meervoud: مساجد; masājid; Turks: cami) dien as ’n aanbiddingsplek vir Moslems, die aanhangers van Islam. Verder dien dit as 'n plek waar politieke, regtelike en lewenspraktiese onderrig binne die Islam plaasvind, asook ’n sosiale ontmoetingsplek. Die huis van Mohammed in Medina word as die eerste moskee beskou. In Afrikaans staan dit bekend as 'n masdjied of masiet, afgelei van Arabies en Persies.
Hoewel daaglikse gebede op enige plek kan plaasvind, word ’n gebed binne 'n moskee as besonder verdienstelik beskou omdat dit die verbintenis met die Islamitiese gemeenskap bevestig. Volgens verskeie Hadit-versamelings is ’n gebed binne die gemeenskap 25 keer meer werd as ’n gebed tuis. Net die Vrydaggebed is definitief aan die moskee gekoppel. Sonder die voltrekking daarvan in die moskee is dit nie geldig nie.
Die Islamitiese aanbidding word deur ’n imam gelei, wat die Koran bestudeer het, terwyl die muezzin deur sy roep die gelowiges aan die vyf daaglikse gebede herinner. Die moskee beskik oor ’n mihrab (gebedsnis) wat in Mekka se rigting wys.
Daar word onderskei tussen eenvoudige moskees, wat deur persone geskenk is, en Vrydagsmoskees, wat deur die staat onderhou word en waar die weeklikse Vrydaggebid plaasvind.
Die gewoonte van die Moslem om hom in 'n knielende houding op die grond te werp, is kenmerkend van die gebedsritueel (salaah). Daar word vyf keer per dag tot Allah (die Allerhoogste) gebid en elke Vrydagmiddag word 'n verpligte gemeenskaplike salaah in die moskee opgesê, 'n geleentheid wat ook 'n preek (choetba) insluit.
Elke moskee behoort oor voldoende sanitêre geriewe te beskik. Die aanbiddingsruimte is 'n reghoekige vertrek met matte of tapyte en mag nie met skoene binnegegaan word nie. Benewens enkele lampe en soms ook 'n aantal pilare wat tot teenaan die plafon strek, is die ruimte leeg, met geen beelde of afbeeldings van lewende wesens nie. Die nis (mihrab) waar die gebedsleier (imam) staan, asook die kroonlyste op die binne- en buitemure, is dikwels ryklik versier, laasgenoemde veral met tekste uit die Koran.
Die nis of mihrab is in die middel van een van die mure wat die gebedsrigting (kiebla), naamlik die Kaäba in Mekka, aandui. Dit word hoofsaaklik in groot stedelike moskees aangetref en is meestal met pleisterwerk, houtsneewerk of teëls met geometriese patrone of plantmotiewe versier. Dikwels is daar een of meer pilare aan weerskante van die mihrab. Daar bestaan onsekerheid oor die oorsprong van die mihrab, maar dit is waarskynlik in 712 deur kalief Al Walied I in die moskee van Medina in Saoedi-Arabië ingestel. Die kalief of sy plaasvervanger was sowel prediker as gebedsleier.
Die djami- of Vrydagmoskee het 'n kansel (minbar), wat die eerste keer in 642 in die moskee van Amr in Al Foestat (tans Kaïro) gebruik is. Dit bestaan uit 'n houttrap in die vorm van 'n driehoek en staan dwars teen die muur regs van die mihrab. Die preek word deur die chatib, wat op een van die onderste trappe staan, gelei. 'n Traliehek (maksoera) is later as 'n afskorting tussen die prediker en sy gemeente bygevoeg. Die maksoera kan ook van hout gemaak wees en is soms naby die mihrab geplaas sodat belangrike aanbidders daaragter kan kniel.
Vroue bid in 'n afsonderlike vergaderplek en daar is afsonderlike ruimtes vir godsdiensonderrig en bestudering van die Koran en Islamitiese reg. Tradisioneel het die moskee ’n sosiale, politieke, militêre en opvoedkundige funksie gehad en is Islamitiese leerstellings ten opsigte van tradisie, die reg en die filologie daar onderrig.
2015 Spaanse Grand Prix
Die 2015 Spaanse Grand Prix was 'n Formule Een motorwedren gehou op 10 Mei 2015 by die Circuit de Barcelona-Catalunya in Montmeló, Spanje. Die wedren was die vyfde rondte van die 2015-seisoen en dit was die 45ste keer wat die Spaanse Grand Prix as 'n rondte van die Formule Een Wêreldkampionskap en die vyf-en-twintigste keer by Catalunya gehou is. Mercedes bestuurder Nico Rosberg het sy eerste oorwinning van die seisoen, sy eerste in Spanje en die negende van sy loopbaan behaal. Sy spanmaat Lewis Hamilton was tweede ná 'n swak wegspring, gevolg deur Sebastian Vettel in die derde plek.
Moskee
Die eerste moskees is as vergaderplekke, geregshowe en bestuursentra gebruik, maar namate die bestuursfunksie daarvan losgemaak is, het die moskee uitsluitlik 'n heilige plek geword. In die Middeleeue is biblioteke en skole dikwels teenaan die moskees gebou, byvoorbeeld die beroemde sentrum van die Islamwetenskap, die Al Azhar-moskee (973) in Kaïro. Die eerste moskee, die in Medina, was niks anders nie as die reghoekige binneplein van die profeet Mohammed se huis, en was die prototipe waaruit die latere moskees ontwikkel het.
Aanvanklik is oop stukke grond vir aanbidding afgebaken en later is die oop binneplein (sahn) met 'n muur rondom en 'n afdak aan die kieblakant gebruik om aanbidders teen reën en die son te beskerm. 'n Suilegang (Iiwanat) wat die binneplein omring, is mettertyd bygevoeg. In omstreeks 700 is 'n minaret tot die moskee toegevoeg, wat aanvanklik bloot ’n hoë struktuur van enige vorm was en later tot verskeie soorte torings ontwikkel het.
Nadat die Arabiere die Christelike kerke oorgeneem het en op grond van die gewoonte om moskees by die grafte van Islamitiese heiliges op te rig (kenmerkend van laasgenoemde was die koepel), het die moskee al hoe meer 'n suiwer geestelike instelling geword. Van die beroemdste moskees is die Kaäba in Mekka (Al-Masdjid al-Haram), wat die pelgrimsentrum van Moslems dwarsoor die wêreld is, die moskee van Medina, waar Mohammed begrawe is, en die Al-Aqsa-moskee in Jerusalem.
Laasgenoemde word beskou as die plek van waar Mohammed na die hemel opgevaar het en staan op die ruïnes van die oudste Joodse tempel. Om aan een salaah in die Al-Aqsa-moskee deel te neem, is na bewering ewe goed as 1000 keer se aanbidding elders. Mohammed het daarenteen beweer dat die hele wêreld 'n moskee is. In Wes-Europese lande, wat betreklik baie gasarbeiders uit Moslemlande huisves, is daar veral in groot stede moskees, meestal sonder die uiterlike kenmerke van koepels en minarette, aangesien hulle hoofsaaklik uit kerke in moskees omgeskep is.
Heilige moskeë
In Islam word drie moskeë as heilig erken, hulle is:
Francis L. Sullivan
Francis L. Sullivan (6 Januarie 1903 – 19 November 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Great Expectations (1946), Joan of Arc (1948), Oliver Twist (1948), en Night and the City (1950).
1651
Die jaar 1651 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 51ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Noord-Asië
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 27em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Noord-Asië
Noord-Asië of Noordelike Asië (Russies: Северная Азия, Severnaya Aziya), soms ook Siberië genoem, is 'n geografiese gebied in die noorde van Asië. Dit bestaan uit Siberië en die Russiese Verre-Ooste in die Russiese gedeelte van Asië, 'n gebied oostelik van die Oeralgebergte. Ná die gebied word soms as Asiatiese Rusland verwys, in teenstelling met die kleiner, maar digterbevolkte Europese Rusland in die weste. Die totale bevolking van Noord-Asië is sowat 33 miljoen en dit beslaan 'n oppervlakte van sowat 20 000 000 km². Noord-Asië maak sowat 75% van Rusland se totale gebied uit, maar net 22% van sy totale bevolking.
Noord-Asië grens in die weste aan Oos-Europa, in die suidweste aan Sentraal-Asië, en in die suide aan Mongolië en die Volksrepubliek China. In die ooste is die noordelike deel van die Stille Oseaan geleë, in die noordooste word Noord-Asië deur die Beringstraat van Noord-Amerika (Alaska) geskei en in die noorde is die Arktiese Oseaan geleë. In die noordweste grens Noord-Asië aan die Karasee, in die noorde aan die Laptefsee, in die noordooste aan die Oos-Siberiese See en die Tsjoekotkasee, in die ooste aan die Beringsee, en in die suidooste aan die See van Ochotsk en die See van Japan. Belangrike eilande langs die kus sluit in (kloksgewys van noordwes tot suidoos) Nowaja Zemlja, Sewernaja Zemlja, die Nieu-Siberiese Eilande, Wrangeleiland en Sachalin. In die suide is die Baikalmeer geleë.
Van Noord-Asië se belangrikste riviere sluit in Aldan, Anadirrivier, Angara, Argoen, Indigirka, Kolima, Olenjok, Oljokma, Selenga, Tsjoelim, Wiljoei, Witim en Zeja.
Polities is Noord-Asië verdeel in drie federale distrikte van Rusland: Federale Distrik Oeral, Siberiese Federale Distrik en die Verre-Oosterse Federale Distrik.
Callyspongia compressa
Callyspongia compressa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Stefania LaVie Owen
Stefania LaVie Owen (gebore 15 Desember 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Lovely Bones (2009), Coming Through the Rye (2015), en Krampus (2015), en in die televisiereeks The Carrie Diaries (2013).
Yoshio Kato
Yoshio Kato (加藤 好男) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Nieu-Ysland
Nieu-Ysland (Yslands: Nýja Ísland ) is 'n gebied in die huidige Kanadese provinsie Manitoba waar 'n beduidende groep Yslandse immigrante hulle in die 19de eeu gevestig het. Die Yslandse erfenis in die streek het tot vandag toe bewaar gebly.
Historiese agtergrond
Vanweë ernstige omgewingsvraagstukke en ekonomiese moeilikhede in Ysland, waaronder die uitbarsting van die Askja-vulkaan, het sowat 20 000 Yslanders hul tuisland in die periode tussen 1870 en 1915 verlaat om 'n heenkome in oorsese lande te vind. Op 25 September 1875 het 'n beduidende groep Yslandse immigrante vanuit Ontario na Manitoba gemigreer om hulle in Nieu-Ysland, 'n gebied aan die oewer van die Winnipeg-meer, te vestig. Die ryk visbronne van die Winnipeg-meer was een van die hoofredes vir hul destydse keuse van die kolonie. Nogtans was die eerste pogings om 'n visserybedryf in die gebied te vestig nie met sukses bekroon nie, en daarbenewens was die winter van 1875-1876 een van die koudstes in Manitoba nog. Die immigrante het nie oor geskikte warm winterklere en -skoene beskik nie. Die setlaars het geleidelik geleer om byle te gebruik, die grond te bewerk, by oop ysgate te vis en diere te jag. Daarnaas het hulle begin om die land te dreineer, graangewasse te verbou en beter behuising op te rig.
Die Yslandse setlaars, wat in hul moedertaal as Vestur-Íslendingar ("Yslanders in die Weste") bekend gestaan het, het hul nuwe kolonie aan die oewer van die Winnipeg-meer Nieu-Ysland genoem, met Gimli (letterlik "Paradys") as sy vernaamste nedersetting. Aangesien die kolonie destyds nog buite die amptelike grense van die Kanadese Konfederasie geleë was, is dit aanvanklik "Republiek van Nieu-Ysland" genoem, maar met die uitbreiding van die Kanadese staatsgebied in 1881 by die Konfederasie ingelyf. Vandag is die gebied steeds 'n simboliese sentrum van die Yslandse erfenis in Kanada. Sommige bewoners van Gimli en ander nedersettings in die plaaslike Interlake-distrik praat nog steeds Yslands as omgangstaal.
1652
Die jaar 1652 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 52ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
FC Astoria Walldorf
FC Astoria Walldorf is 'n sokkerklub uit Walldorf in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland.
Die klub het op 15 Februarie 1995 ontstaan met die samesmelting van ''1. FC 08 Walldorf en die sokkerafdeling van SG Walldorf Astoria 02''.
Pieter van der Lugt
Pieter van der Lugt is op 26 Junie 1961 in Pretoria gebore as oudste van drie seuns van ’n predikantspaar. Hy is bekend as skrywer van poësie, prosa, musiek en kabaret.
Lewe en Werk
Sy broers is Jozua en Cornis. Hy word in die Langkloof (Misgund) en daarna op Montagu in die Boland groot, waar hy in 1979 matrikuleer. Vanaf 1980 tot 1983 studeer hy aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal in 1982 die B.A.-graad en in 1983 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands. In 1984 verhuis hy na Johannesburg en studeer verder aan ’n M.A.-graad aan die Universiteit van die Witwatersrand, wat hy behaal met ’n verhandeling getiteld “Terugkerende patrone in die kortverhale van Jan Wolkers”. Vanaf 1986 is hy werksaam as verslaggewer in Die Burger se sportkantoor in Kaapstad, terwyl hy ook fliekresensies en musiekresensies skryf vir Huisgenoot, You, Beeld, Die Burger en Rapport. Van Julie 1990 tot Julie 2004 is hy eers joernalis en later vermaakredakteur vir Huisgenoot. Hy ontwikkel ’n belangstelling in programmatuur en skryf programme en ontwerp webtuistes in sy vrye tyd. Sedert 2005 is hy ’n vryskut joernalis wat veral skryfwerk, redigeerwerk en vertaalwerk vir die druk- en elektroniese media aanvaar, terwyl hy ook musiek en lirieke vir advertensies en ander kopieskryfwerk vir hierdie industrie doen. Hy is getroud en het ’n seun, Joshua Arthur, wat in 2011 gebore is.
Poësie
Sy debuutbundel “Vuurwerke” word deur André le Roux bestempel as een van die sterker debute van die voorafgaande jare en verower in 1985 die Ou Mutual-prys. Dit word ook eervol vermeld tydens toekenning van die Ingrid Jonker-prys. In die bundel beïndruk sy vernuftige woordspel waar baie woorde dubbelsinnige betekenis verkry en dan interpretasie moontlikhede verbreed. Temas wat hy aanroer sluit in die liefde en erotiek, die kunsteorie en sterflikheid. Hierdie bundel en die opvolg, “Kies vir jou ’n tong”, bevat veral vele liefdesgedigte en sy verse word gekenmerk deur sy speelse ontginning van die taal, die afwesigheid van hoofletters en die weglating van titels en interpunksie, wat daaraan ’n postmoderne indruk gee. Sy vindingryke omgaan met die taal (vergelyk uitdrukkings soos “sandvastig”, “wed met ywer”) is indrukwekkend en die titel wat verwys na kommunikasie en klank, word gereeld aan die seksuele gelyk gestel. Die tong suggereer dan ook fallus en pen, met beide seks en skryf wat erotiese ervarings is. In die titel (wat in die laaste gedig van die bundel voorkom) suggereer hy ook dat die enigste manier om die harde werklikheid en die frustrasies en mislukkings te hanteer is om ironies daarna te kyk. Sy derde bundel, “Op vrye voete”, toon ’n verdere ontwikkeling tot volwassenheid in taalgebruik waarin die kern van temas raakgeboor word. Die titel word ironies aangewend wanneer in gedigte soos “loan shark” en “die besembos” dit ’n vryheid aankondig om in ’n negatiewe situasie in te gaan, maar kry ook ander aanwendings, soos die intens individuele vryheid, die mens in die natuur en in verhouding tot ander mense. Die Elia-siklus waarmee die bundel afsluit is ’n hoogtepunt, waar op paradoksale wyse die geboorte- en sterfbeelde saamval in die weergawe van Elia se stryd, wat so die teenstrydige aard van die lewe kragtig weergee. Sy gedigte word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Die dye trek die dye aan”, “Goudaar”, “Kraaines” en “Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte”.
Prosa
“Sê dit in die donker” bevat kortverhale wat handel oor menseverhoudings en eie waarnemings. Die bundel word in twee afdelings verdeel, elkeen vergesel van ’n karakteriserende motto. Baie van die verhale het ’n seun se perspektief, vertel vanuit ’n outobiografiese illusie van ’n predikantgesin op ’n dorpie in die Klein Karoo. Die eerste afdeling word gekenmerk deur onvervulde en onbereikbare drome, dinge wat was of nooit sal wees nie en vervlietende verhoudings. Die oorheersende toon is ironies, met die verteller wat telkens aan die rand van die samelewing en gebeure staan en vanuit ’n skeptiese perspektief die handeling weergee. In afdeling twee word die kleindorpse kinderjare met die jeugdige karakters se private emosies en onuitgesproke opinies weergegee. Daar bestaan ’n duidelike samehang tussen hierdie verhale wat gesamentlik ’n seun se groei tot volwassene uitbeeld. Hierdie bundel is in 1990 op die kortlys vir die toekenning van die Ou Mutual-prys.
Witsuikerbos
Die Witsuikerbos (Protea lacticolor) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Protea genus behoort. Dit staan ook as die hottentotwitsuikerbos bekend. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom vanaf die Slanghoek- tot die Hottentots-Hollandberge en ook die Groenlandberg voor waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is groot, regop en word tot 6 m hoog en blom hoofsaaklik van Maart tot April.
Pieter van der Lugt
Prosa
As samesteller is hy saam met die illustreerder Maja Sereda verantwoordelik vir die grapboeke “Hoe meer haas... hoe minder wortels” en “Slim vang... die grap”, wat veral op skoolleerlinge gemik is met die doel om ’n sin vir humor te bevorder. Die grappe word volgens onderwerp in hoofstukke ingedeel, sodat dit ook as naslaanbron vir toesprake gebruik kan word.
Witsuikerbos
Die plant gaan dood na 'n brand maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en vrygelaat na hulle ryp is en word deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op die banke langs strome of nat Sederberg-skalie op hoogtes van 600 - 1 500 m.
In Engels staan dit as die Hottentot sugarbush bekend. Die plant se FSA-nommer is 90.
Pieter van der Lugt
Kabaret en musiek
Benewens digter en kortverhaalskrywer is hy ook ’n kabaret- en liedjieskrywer. Sy kabaret “Die minnaars in konsert” word op die Randfees van die Grahamstad Nasionale Kunstefees opgevoer. Die sentrale tema van die kabaret is die liefde en die verskillende aspekte daarvan. Hy skryf self die teks, musiek en lirieke. Van die liedjies wat hy komponeer is onder andere “Voëlvry”, wat die temalied word van die bekende alternatiewe Afrikaanse rockmusiektoer teen die einde van die tagtigerjare. Hy voer self hierdie lied op. Liedjies wat hy skryf word ook deur ander kunstenaars opgeneem, soos “Nuwe aarde” op Laurika Rauch se CD “Die Gang” en die lirieke vir “Our Heritage”, wat deur onder andere Die Heuwels Fantasties en Soweto Gospel Choir opgeneem word.
Publikasie
Samesteller:
Resensies
Kies vir jou ’n tong
Op vrye voete Sê dit in die donker
'''Slim vang... die grap''' Vuurwerke
All Blacks
Die All Blacks is die nasionale rugbyspan wat Nieu-Seeland in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Rugby is Nieu-Seeland se nasionale sport en die All Blacks is ’n gedugte krag in internasionale rugby met ’n wenrekord teen al die ander lande. Nieu-Seeland is een van die min lande waar rugby die hoofsport is. Slegs die Cookeilande, Fidji, Samoa, Tonga en Wallis kan soortgelyke bewerings maak.
Sy belangrikste internasionale verskyning het die All Blacks tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernooi. In 1987 was Nieu-Seeland saam met Australië die gasheer vir die eerste Rugbywêreldbeker wat die All Blacks gewen het. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het die All Blacks die eindstryd behaal, maar is deur die gasheer in ekstra tyd met 15–12 verslaan. Die volgende verskyning in die eindstryd het die All Blacks tydens die Rugbywêreldbeker 2011 tuis gemaak, toe hulle Frankryk naelskraap met 8–7 verslaan het. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 het Nieu-Seeland as eerste span daarin geslaag om die Webb Ellis-beker te verdedig, toe hulle die Wallabies geklop het. Daarmee het die All Blacks die eerste nasionale rugbyspan geword om die trofee drie keer omhoog te hou, ’n prestasie wat later deur die Springbokke geëwenaar sou word. Die All Blacks speel jaarliks teen die Australiese Wallabies, die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Argentynse Poemas in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloebeker teen Australië en die Vryheidsbeker teen Suid-Afrika meeding. Die All Blacks het die Drienasiesreeks en die Rugbykampioenskap reeds 19 keer in die toernooi se 27 jaar bestaan gewen en is die huidige Bledisloebeker- asook Vryheidsbekerhouer.
Die vroeë Nieu-Seelandse nasionale rugbydrag het bestaan uit ’n swart trui met ’n silwervaring en wit broeke. Om die teenstander te intimideer en hulleself te motiveer voer die All Blacks tradisioneel ’n haka (’n Māori-oorlogsdans) voor elke wedstryd uit. Tradisioneel word Te Rauparaha se Ka Mate haka uitgevoer, maar sedert 2005 word Kapa o Pango, ’n aangepaste weergawe van die All Blacks se 1924-haka, Kia Whaka-ngawari, soms ook gebruik. Hulle is tans (Julie 2023) tweede op Wêreldrugby se wêreldranglys en is in 2005, 2006, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015 en 2016 deur Wêreldrugby as “span van die jaar” aangewys. 18 voormalige All Blacks is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Beheerliggaam
Die beheerliggaam vir rugby in Nieu-Seeland is Nieu-Seeland Rugby (NZR), tot in 2013 Nieu-Seelandse Rugbyvoetbalunie (NZRFU, van Engels New Zealand Rugby Football Union) genoem. Die NZRFU is op 16 April 1892 gestig. Naas die amptelike nasionale span roep NZR ook ander keurspanne byeen. Kinders en jongmense word reeds op skool aan rugby bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Die talentvolste spelers op skoolvlak word vir die skoolspan NZ Schools gekeur. Die volgende vlak op pad na die nasionale span All Blacks is die o/20-nasionale span wat aan die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem. Naas hierdie span vir ’n bepaalde ouderdomsgroep hou NZR ook toesig oor spanne wat volgens spesiale kriteria saamgestel word. Die Junior All Blacks is, ten spyte van hul naam, geen nasionale span vir jongmense nie, maar die tweede span vir opkomende (toekomstige) All Blacks. Tydens toere van ander spanne deur Nieu-Seeland speel die besoekers gewoonlik ook teen die Nieu-Seeland Māori. ’n Speler moet oor ’n Māori-afkoms beskik om vir hierdie span in aanmerking te kan kom. Die span Heartland XV bestaan uit amateurspelers. Die All Blacks Sevens is die Nieu-Seelandse sewesrugbyspan en hulle neem aan internasionale toernooie soos Wêreldrugby se Sewesreeks, Sewesrugbywêreldbeker, Olimpiese Somerspele en Statebondspele deel.
Op ’n nasionale vlak is klubs net in ’n plaaslike opsig belangrik. Die 26 plaaslike beheerliggame (17 op die Noordeiland en nege op die Suideiland), wat elkeen met ’n keurspan aan die professionele liga, die Mitre 10-beker, of die semi-professionele Heartland-kampioenskap deelneem, is belangriker. Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met spanne uit Australië en een elk uit beide Fidji en die Stille Oseaan-eilande (feitlik die Cookeilande, Fidji, Samoa en Tonga) die internasionale Superrugbytoernooi beslis. Aangesien die seisoene min oorvleuel word talle spelers in al drie ligas ingespan.
Invoer van rugby na Nieu-Seeland
Rugbyvoetbal is deur Charles Monro in 1870 in Nieu-Seeland ingevoer; Die seun van die destydse speaker van die Nieu-Seelandse huis van verteenwoordigers het die sport ontdek terwyl hy sy studies by Christ’s College Finchley, Engeland, voltooi het. Die eerste bekende wedstryd in Nieu-Seeland het op 14 Mei 1870 in Nelson tussen die Nelsonklub en Nelson Kollege plaasgevind. Die eerste unie, die Canterbury Rugbyvoetbalunie, is in 1879 gestig. In 1882 is Nieu-Seeland se eerste internasionale wedstryde gespeel toe die Australiese Southern Rugby Union (later die New South Wales Rugby Union) die land besoek het. Die besoekers het twee keer teen Aucklandse provinsiale klubs gespeel, twee keer teen Wellington en eenkeer teen Canterbury, Otago en West Coast, Noord-Eiland, van wie hulle vier wedstryde gewen en drie verloor het; hulle het nie teen ’n nasionale span gespeel nie. Twee jaar later het die eerste Nieu-Seelandse span na oorsee getoer. Hulle het teen verskeie spanne uit Nieu-Suid-Wallis te staan gekom en al die wedstryde gewen. Die eerste besoek deur ’n Britse span het in 1888 plaasgevind toe ’n privaat georganiseerde Britse Eilande-span Australië en Nieu-Seeland besoek het; geen toetswedstryde is egter gespeel nie. Die spelers was meestal afkomstig uit Engeland en die Scottish Borders, alhoewel daar verteenwoordigers uit al die vier Tuisunies was.
’n Internasionale kompetisie begin
In 1905 het die eerste amptelike verteenwoordigende Nieu-Seelandse span na Groot-Brittanje, Ierland, Frankryk en Kalifornië getoer. Tydens hierdie toer het die bynaam All Blacks (Afrikaans: “die geheel en al in swart geklee”) ontstaan, en na dié span is later as Original All Blacks (“Oorspronklike All Blacks”) verwys. Hulle het 35 wedstryde gespeel, waaronder vyf toetswedstryde. Die Originals se enigste nederlaag tydens die toer was ’n 0–3 teen Wallis in Cardiff; in al die ander wedstryde het hulle net oorwinnings aangeteken. Dié wedstryd is as gevolg van die omstredenheid aangaande ’n betwiste drie deur die All Black-speler Bob Deans in die volksgeskiedenis van beide lande opgeneem. Indien die drie nie toegelaat sou wees nie sou die wedstryd in ’n 3–3 gelykopuitslag geëindig het. Met hierdie toer het die Nieu-Seelanders hul posisie as een van die vorste nasionale rugbyspanne bewys. ’n Span wat die Britse Eilande verteenwoordig het, wat as die Anglo-Welsh bekend gestaan het aangesien dit net uit Engelse en Walliese spelers bestaan het, het Nieu-Seeland in 1908 besoek en is met 2–0 deur die All Blacks verslaan, nadat die derde wedstryd in ’n gelykop geëindig het. Behalwe vir ’n tweemaandse toer in 1913 na die westelike Verenigde State en Brits-Columbië het die All Blacks tot ná die einde van die Eerste Wêreldoorlog slegs teen Australië en verskeie provinsiale spanne te staan gekom. Tussen 1915 en 1919 het geen toetswedstryde plaasgevind nie.
Ontstaan van ’n legende
Ná die einde van die oorlog het ’n keurspan van die Nieu-Seelandse Weermag in Engeland aan die King’s-beker deelgeneem. Hulle het die trofee ingepalm en tydens die volgende jare die kerngroep van die All Blacks gevorm. Tydens die Suid-Afrikaanse toer na Australasië in 1921 het die wedywering tussen die Suid-Afrikaanse Springbokke en die Nieu-Seelandse All Blacks wat tot op hede voortduur ’n aanvang geneem. Albei spanne is reeds as die beste spanne wêreldwyd beskou, maar het nog nie een toetswedstryd teen mekaar gespeel nie. Die strawwe toer het helaas gelykop geëindig, nadat die drie wedstryde in ’n oorwinning, ’n gelykop en ’n nederlaag geëindig het. Die All Blacks het daarna in 1928 na Suid-Afrika gereis vir ’n reeks wat weereens gelykop geëindig het.
Ná ’n onderbreking van amper twintig jaar het die NZRFU in 1924 weer ’n toer na Europa gereël, wat naas 28 wedstryde teen klubs en provinsiale spanne ook vier toetswedstryde ingesluit het. Die 1924-All Black-besoekers aan die Verenigde Koninkryk is die bynaam The Invincibles (“die onoorwinlike”) gegee, aangesien hulle al hulle wedstryde gewen het. Die span is egter van ’n kans op ’n volle Grand Slam (oorwinnings oor al die vier Britse spanne tydens dieselfde toer) ontneem nadat Skotland geweier het om te speel, aangesien die toer deur die Engelse Rugbyvoetbalunie gereël is. Die eerste werklik-verteenwoordigende Britse Eilande-span, saamgestel uit spelers van al die vier Tuisunies (vandag bekend as die Britse en Ierse Leeus) het Nieu-Seeland in 1930 besoek. Alhoewel die Leeus die eerste toetswedstryd gewen het, het die tuisspan herstel en die toetsreeks met 3–1 gewen. Nieu-Seeland het die Verenigde Koninkryk vir ’n reeks van 30 wedstryde in 1935–36 weer besoek, van wie hulle slegs drie wedstryde, insluitend twee toetswedstryde, verloor het. In een van die nederlae het Prins Alexander Obolensky twee skitterende drieë gedruk om Engeland met 13–0 te laat wen, waarmee hulle hul eerste oorwinning oor die All Blacks aangeteken het.
In 1937 het Suid-Afrika ’n reeksoorwinning teen die All Blacks in Nieu-Seeland behaal. Die All Blacks het die eerste toetswedstryd gewen, maar die Springbokke het in die twee oorblywende toetswedstryde geseëvier. Vervolgens is die 1937-Springbokke as die beste span beskryf, wat “Nieu-Seeland ooit verlaat het”. Die All Blacks sou eers in 1949, ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog, weer teen Suid-Afrika speel toe hulle die land met Fred Allen as kaptein besoek het. ’n Berugte All Blacks-rekord is tydens dié besoek opgestel — die All Blacks se nederlaag in twee toetswedstryde op een dag. Gelyktydig het die Wallabies ’n toer na Nieu-Seeland onderneem, omdat die Māorispelers as gevolg van die Apartheidpolitik nie vir die wedstryde teen die Springbokke gekies is nie en saam met reserwespelers ’n tweede span gevorm het. Vervolgens het die Springbokke net teen Pākehā (Nieu-Seelanders met ’n Europese afkoms) gespeel. Die beperking vir nieblanke spelers was tot die 1970-toer in werking, toe vier spelers met ’n Māori- en ’n Samoaanse herkoms as “eerblankes” na Suid-Afrika kon gaan. Op die middag van 3 September (Nieu-Seelandse tyd) is die All Blacks onder kaptein J. B. (Johnny) Smith in Wellington deur Australië met 11–6 verslaan. Dieselfde middag in Suid-Afrika (Suid-Afrikaanse tyd) het die All Blacks onder kaptein Ron Elvidge (Allen was beseer) met 3–9 teen die Springbokke in Durban verloor. Die All Blacks in Nieu-Seeland het ook hulle tweede toets met 16–9 verloor, wat dit vir Australië moontlik gemaak het om die Bledisloebeker vir die eerste keer te wen. Alhoewel elke wedstryd ’n taai stryd was het die All Blacks die reeks met 0–4 verloor het, tot op hede ’n negatiewe rekord vir die All Blacks. Sedertdien staan die jaar 1949 vir die All Blacks as “verskriklike jaar” bekend, aangesien hulle hul ses toetswedstryde dié jaar verloor het. Die NZRFU het vervolgens daarop besluit om hul kragte saam te snoer en voortaan geen tweede span gelyktydig te laat speel nie.
Die twee reeksnederlae teen Suid-Afrika het beteken dat die Springbokke se 1956-besoek aan Nieu-Seeland met groot afwagting ingewag is. Die All Blacks se kaptein was Bob Duff en die afrigter Bob Stuart. Die 3–1-reeksoorwinning was die eerste teen die Springbokke en ook die Springbokke se eerste reeksnederlaag teen enige teenstander. Tydens dié reeks het die All Blacks Don Clarke en Kevin Skinner vir die laaste twee toetswedstryde benoem om die oorwinning te help verseker. Skinner is ingesluit om die Springbokstutte “uit te sorteer” terwyl Don Clark weens sy doelskopvermoeë vervolgens bekend sou staan as “The Boot”.
Die All Blacks se 3–1 reeksoorwinning teen die Leeus in 1959 het ’n dominante tydperk van All Black-rugby ingelui. Dit is opgevolg deur ’n 1963–64-toer na die Verenigde Koninkryk, gelei deur Wilson Whineray, wat baie naby aan ’n Grand Slam gekom het maar daarvan ontneem is deur ’n puntelose gelykopuitslag teen Skotland. Die enigste nederlaag op die toer was teen Newport RFC wat die All Blacks op 30 Oktober 1963 met 3–0 by Rodney Parade, Newport, geklop het. Later sou die 1967-span drie toetswedstryde wen, maar hulle kon nie teen Ierland speel nie as gevolg van ’n bek-en-klouseer-bedreiging, waarvolgens die All Blacks die Grand Slam nie meer kon aanteken nie. Die toer het deel gevorm van die All Blacks se langste segetog tussen 1965 en 1970 waartydens hulle 17 toetsoorwinnings behaal het; dié rekord is in 1998 deur die Springbokke geëwenaar en in 2010 deur Litaue verbeter.
Alhoewel die 1966-Leeus tydens hulle Nieu-Seelandse toer met 4–0 verslaan is, is die geluk vyf jaar later omgekeer toe die 1971-Leeus, onder die kapteinskap van die Wallieser John Dawes, die All Blacks in ’n toetsreeks met 2–1 (met een gelykop) verslaan het wat tot op hede steeds die Leeus se enigste reeksoorwinning teen Nieu-Seeland is. In 1972/73 het die All Blacks ’n Europatoer van 32 wedstryde aangepak. Die 1972/3-besoekers aan die Britse Eilande het as gevolg van ’n gelykopuitslag teen Ierland net-net nie daarin geslaag om ’n Grand Slam te behaal nie. Die toer is ook noemenswaardig vir die huistoe stuur van die stut Keith Murdoch wat na bewering tydens feesvieringe ná die oorwinning oor Wallis betrokke was by ’n kroeggeveg in ’n Cardiffhotel.