cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Joachim
Die Schumanns, Brahms; Berlyn
In Desember 1854 het Joachim Schumann by die Endenich-asiel besoek waar hy sedert Februarie ingewoon het; Joachim was sy eerste besoeker. Vroeër het Brahms alreeds die klavier bespeel en daarvoor gekomponeer, wat "hy op meesterlike wyse bemeester het", maar hy het egter nie selfvertroue in sy orkestrasie gehad nie. In 1854 het hy begin komponeer aan sy eerste klavierconcerto, wat sy eerste orkeswerk sou word. Hy het 'n partituur van die eerste beweging na Joachim gestuur en sy advies gevra. Nadat hy Joachim se antwoord gekry het, het Brahms aan hom geskryf: "Duisend dankies dat jy die eerste beweging op so 'n simpatieke en noukeurige wyse bestudeer het. Ek het baie geleer uit jou opmerkings. As musikant het ek regtig geen groter wens as om meer talent te hê sodat ek nog meer by so 'n vriend kan leer nie." Later, tydens die komposisie van die concerto, wat vier jaar geduur het, het Brahms aan Joachim geskryf: "Ek stuur weer die rondo aan jou. En net soos die vorige keer, smeek ek om hewige kritiek." Die finale manuskrip van die concerto "toon baie wysigings in die handskrif van Joachim". Joachim se tyd in Hannover was sy mees produktiewe periode van komposisie. Toe, en tydens die res van sy loopbaan, het hy gereeld saam met Clara Schumann opvoerings gemaak. In Oktober – November 1857 het hulle byvoorbeeld 'n toer na Dresden, Leipzig en München onderneem. St. James's Hall, Londen, wat in 1858 geopen is, het 'n reeks Populêre Konserte bestaande uit kamermusiek aangebied, waarvan programme wat uit 1867 tot 1904 dateer behoue gebly het. Joachim het baie keer verskyn. Vanaf 1866 het hy Londen elke jaar besoek. In Maart 1898 en in 1901–1904 het Joachim in sy eie kwartet van spelers verskyn, maar andersins het hy veel meer gereeld saam met die inwonende Populêre Konserte-kunstenaars Louis Ries, tweede viool, JB Zerbini, eerste altviool, en Alfredo Piatti, die eerste tjello, wat bekend is as "een van die mees gevierde tjelliste" van daardie tydperk, verskyn. George Bernard Shaw het geskryf dat die Populêre Konserte baie gehelp het om goeie musikale smaak in Engeland te versprei. Joachim was 'n steunpilaar van kamermusiek tydens die Populêre Konserte.
Clara Schumann het tydens ten minste 18 van die Populêre Konserte saam met Joachim, Zerbini en Piatti opgetree, en vermoedelik klavierkwartette gespeel (sonder tweede viool), of soms klaviertrio's (vir klavier, viool en tjello). (Die programme van daardie konserte het heel waarskynlik ook strykkwartette ingesluit, waarin sy natuurlik nie gespeel het nie, aangesien Ries ook gelys word) 'n Gunsteling stuk van Clara was Brahms se Klavierkwartet in A majeur. Sy skryf op 27 Februarie 1882 uit Londen aan Brahms dat die stuk "baie applous" ontvang het. Oor 'n opvoering daarvan in Liverpool op 11 Februarie het sy in haar dagboek geskryf dat dit "hartlik ontvang is, tot my verbasing, omdat die publiek hier baie minder ontvanklik is as in Londen." In Januarie 1867 was daar 'n toer na Edinburg en Glasgow, Skotland, deur Joachim, Clara, haar oudste dogter Marie, Ries, Zerbini, Piatti, twee Engelse susters "Miss Pyne", 'n sangeres, en ene mnr. Saunders wat al die reëlings getref het. Marie Schumann het van Manchester af huiswaarts geskryf dat Clara in Edinburgh "met 'n stormagtige applous ontvang is en 'n encore moes gee, en so ook Joachim. Piatti was ook altyd baie geliefd."
Joachim het uitgebreide korrespondensie met Clara en Brahms gehad, aangesien Brahms die mening van Joachim hoog op prys gestel het. In 1860 het Brahms en Joachim gesamentlik 'n manifes teen die "progressiewe musiek" van die "Nuwe Duitse Skool" geskryf in reaksie op die polemiek in Brendel se "Neue Zeitschrift für Musik". Hierdie manifes, wat 'n skoot was in die Oorlog van die Romantiek, het oorspronklik min (vier ) ondertekenaars (meer later) gehad en 'n gemengde ontvangs gehad, en hy is baie bespot deur aanhangers van Wagner. Op 10 Mei 1863 het Joachim met die kontralto Amalie Schneeweiss (verhoognaam: Amalie Weiss) (1839–99) getrou. Amalie het haar eie belowende loopbaan as operasanger gestaak en ses kinders gebaar. Sy het voortgegaan om in oratorium op te tree en lieder te sing. In 1865 het Joachim uit protes uit die diens van die Koning van Hannover getree, toe die Intendant (artistieke direkteur) van die Opera geweier het om een van die orkesspelers (Jakob Grün) te bevorder weens laasgenoemde se Joodsheid. In 1866, as gevolg van die Oostenryks-Pruisiese oorlog, waartydens Pruise en die hoofstad daarvan (Berlyn) die dominante Duitse staat en stad geword het, het Joachim na Berlyn verhuis waar hy uitgenooi is om te help met die stigting van 'n nuwe afdeling van die Koninklike Akademie van Musiek (genaamd die "Hochschule für ausübende Tonkunst") asook om die eerste direkteur daarvan te word.
Op Goeie Vrydag, 10 April 1868, het Joachim en sy vrou aangesluit by hul vriend Johannes Brahms om een van sy grootste triomfe te vier,  te wete die eerste volledige opvoering van sy Duitse Requiem in die Bremen-katedraal. Joseph Joachim het Robert Schumann se Abendlied gespeel. Dit was 'n glorieryke geleentheid waartydens ongeveer 100 vriende van die komponis, die Joachims, Clara Schumann, Albert Dietrich en sy vrou, Max Bruch en andere bymekaargekom het by die Bremen Rathskeller. In 1869 is die Joachim- strykkwartet gevorm. Dit het spoedig 'n reputasie as een van Europa se bestes verwerf. Dit het voortgeduur tot Joachim se dood in 1907. Ander lede van die kwartet was Karel Halíř (2de viool) vanaf 1897; Emanuel Wirth (altviool) vanaf 1877; en Robert Hausmann (tjello), vanaf 1879. In 1878, terwyl hy sy vioolconcerto geskryf het, het Brahms Joachim geraadpleeg, wat hom "aanmoediging en tegniese raad gegee het". Brahms het Joachim gevra, soos hy toe ook gedoen het, om die kadens vir die concerto te skryf.
In 1884 het Joachim en sy vrou geskei nadat hy oortuig was dat sy 'n verhouding met die uitgewer Fritz Simrock het. Brahms, seker dat Joachim se vermoedens ongegrond was, het 'n simpatieke brief aan Amalie geskryf, wat sy later as getuienis gebruik het in die egskeidingsaak teen haar. Dit het gelei tot 'n afkoeling tussen Brahms en Joachim. Die vriendskap is eers 'n paar jaar later herstel toe Brahms die Dubbelconcerto in A mineur vir viool en tjello, Op. 102 (1887) as 'n dankoffer aan sy ou vriend gekomponeer het. Dit is ook opgedra aan Joachim en Robert Hausmann.
Aan die einde van 1895 was beide Brahms en Joachim teenwoordig by die opening van die nuwe Tonhalle in Zürich, Switserland; Brahms het gedirigeer en Joachim het as assistent-dirigent opgetree. Maar in April, twee jaar later, sou Joachim sy eerbiedwaardige vriend vir altyd verloor, aangesien Brahms op 64-jarige ouderdom in Wene gesterf het. In Meiningen, in Desember 1899, het Joachim die toespraak gehou toe 'n standbeeld vir Brahms onthul is.
Eerbewyse en eeufees
In Maart 1877 het Joachim 'n eredoktorsgraad in musiek van die Universiteit van Cambridge ontvang. Tydens die geleentheid het hy sy Ouverture Op. 13 aan Kleist opgedra. Joachim is op 16 April 1889, rondom die 50ste herdenking van sy debuutuitvoering, deur "vriende en bewonderaars in Engeland" vereer. Tydens die geleentheid is " 'n buitengewone viool" wat in 1715 deur Antonio Stradivari gemaak is, genaamd Il Cremonese, aan hom oorhandig. Ongeveer tien jaar later, op 22 April 1899, ter geleentheid van die sestigste herdenkingsjaar, is 'n konsert ter ere van Joachim deur sy voormalige viool-, altviool- en tjellostudente wat onder hom kwartet gespeel het aangebied. Die totaal van ongeveer 140 strykinstrument spelers was indrukwekkend, net soos hul instrumente (gemaak deur Stradivari, Guarneri, Bergonzi, Amati, ens.) ). 'n Soortgelyke eerbewys "is tydens geen ander musikant se leeftyd aan hom toegeken nie". Gedurende 1899 is Joachim uitgenooi om president te word van die nuutgestigte Oxford & Cambridge Musical Club in Londen. Hy het tot sy dood klubpresident gebly.
In Berlyn op 17 Augustus 1903 het Joachim vyf kante opgeneem vir The Gramophone & Typewriter Ltd (G&T), wat 'n boeiende en waardevolle bron van inligting oor vioolspelstyl uit die 19de eeu bly. Hy is die vroegste beroemdste violis wat 'n opname gemaak het, en is kort daarna gevolg deur Sarasate.
Tydens die viering van sy 75ste verjaardag in Junie 1906, het Joachim gesê "Die Duitsers het vier vioolkonserte. Die grootste, mees kompromislose, is Beethoven s'n. Die een deur Brahms kompeteer daarmee wat die erns daarvan betref. Die rykste, die mees verleidelikste, is geskryf deur Max Bruch. Maar die mees inwaarts-gekeerde, die juweel van die hart, is Mendelssohn se concerto." Bruch het drie vioolkonserte geskryf. Joachim het vermoedelik verwys na sy Concerto nr. 1, wat die bekendste is en gereeld uitgevoer word. Joachim het Bruch gehelp om die concerto te hersien.
Repertorium
Van die opvallendste van Joachim se prestasies was sy herlewing van die reeds genoemde vioolconcerto van Beethoven, die herlewing van Bach se Sonates en Partitas vir solo-viool, BWV 1001–1006, veral die Chaconne uit die Partita No. 2, BWV 1004, en van Beethoven se laat strykkwartette. Joachim was die tweede vioolspeler, ná Ferdinand David, wat Mendelssohn se Vioolkonsert in E mineur gespeel het, wat hy saam met die komponis bestudeer het. Joachim het 'n belangrike rol in die loopbaan van Brahms gespeel, en was 'n onvermoeide voorstander van Brahms se komposisies deur al die wisselinge van hul vriendskap. Hy het op 8 Maart 1877 die Engelse première van Brahms se Simfonie nr. 1 in C mineur in Cambridge behartig, op dieselfde dag wat hy 'n D. Mus. graad daar ontvang het (Brahms het 'n uitnodiging geweier om self na Engeland te gaan).
'n Aantal van Joachim se komponis-kollegas, waaronder Schumann, Brahms, Bruch en Dvořák, het concertos met Joachim in gedagte gekomponeer, waarvan baie die standaardrepertorium betree het. Nietemin bly die solo-repertorium van Joachim relatief beperk. Hy het nooit Schumann se Vioolkonsert in D mineur wat Schumann spesiaal vir hom geskryf het opgevoer nie, en so ook nie Dvořák se Vioolkonsert in A mineur nie, alhoewel Dvořák sy raad oor die stuk ernstig ingewin het, dit aan hom opgedra het en sou wou hê dat hy die eerste opvoering daarvan speel. Die mees ongewone werk wat vir Joachim geskryf is, was die FAE Sonate, 'n samewerking tussen Schumann, Brahms en Albert Dietrich, gebaseer op die voorletters van Joachim se leuse, "Frei aber Einsam" (wat vertaal kan word as "vry maar eensaam", "vry maar alleen" ", of "vry maar eensaam"). Alhoewel die sonate selde in sy geheel opgevoer word, word die derde beweging, die Scherzo in C mineur, gekomponeer deur Brahms, vandag nog gereeld gespeel.
Komposisies
Joachim se eie komposisies is minder bekend. Hy het opusnommers aan 14 komposisies gegee en ongeveer 'n gelyke aantal stukke sonder opusgetalle gekomponeer. Tussen sy komposisies is verskeie werke vir die viool (insluitend drie concertos) en ouvertures vir Shakespeare se Hamlet en Henry IV. Hy het ook kadense geskryf vir 'n aantal ander komponiste se concertos (waaronder die Beethoven- en Brahms-concertos). Sy mees gewaardeerde komposisie is sy Hongaarse Concerto (Vioolconcerto No 2 in D mineur, Op. 11).
Joachim se studente
Ander leerlinge mag moontlik deur Wilhelm Joseph von Wasielewski in sy Die Violine und Ihre Meister genoem word.
Joachim se instrumente
Die meeste, maar nie almal nie, van die vele viole (en twee altviole) wat Joachim gedurende sy loopbaan besit het, word op die webwerf van Tarisio Auctions, cozio.com, getoon. Verdere inligting in Duits is in die artikel deur Kamlah (2013) beskikbaar.
Kulturele verwysings
Die Engelse digter Robert Bridges het 'n sonnet oor Joachim geskryf in sy eerste groot poësiewerk getitel The Growth of Love.
Koninklike Thaise Vloot
Die Koninklike Thaise Vloot (Thai: กองทัพเรือ) is die vloot van Thailand en is in die laat 1800's gevestig. Admiraal Prins Abhakara Kiartiwongse (1880-1923) is "Die Vader van Koninklike Thaise Vloot". Soortgelyk aan die organisasiestruktuur van die Verenigde State, bevat die Koninklike Thaise Vloot die vloot en die Koninklike Thaise Marinierskorps. Die Koninklike Thaise Vloot werk vanuit die Sattahip Naval Base.
Die Koninklike Thaise Vloot werk in drie bevele van die vlootgebied: Noordelike Golf van Thailand (Eerste NAC), Suidelike Golf van Thailand (Tweede NAC) en die Andamanse See (Indiese Oseaan) (Derde NAC). Die RTN het ook twee lugvleuels en een vlieg-eenheid op sy vliegdekskip.
Aizoon affine
Aizoon affine  is 'n plant wat deel van die Aizoaceae familie is. Die plant is endemies aan Suid-Afrika.
Dombeya wallichii
Dombeya wallichii is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Endectyon thurstoni
Endectyon thurstoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mahala Andrews
'Mahala Andrews (1939 - 1997, Iona) was 'n Britse paleontoloog wat vir die Nasionale Museum van Skotland gewerk het. Sy het op die veld van vertebraat paleontologie gespesialiseer. Tydens haar loopbaan het Andrews baie studies gedoen oor die prehistoriese lob-vinnige Onychodus. Sy was 'n Christen en het op die Skotse eiland Iona gesterf.
Endectyon thurstoni
Die spons behoort tot die genus Endectyon en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Dendy.
Johannes Böhm
Johannes Böhm (1857-1938) was 'n Duitse geoloog en paleontoloog. Hy was 'n navorser verbonde aan die Pruisiese Geologiese Instituut (Preußische Geologische Landesanstalt) in Berlyn.
Werke
Gedeeltelike lys
Peter von Bitter
Peter von Bitter is 'n Emeritus Professor in die Departement Geologie by die Universiteit van Toronto, en beklee ook 'n pos by die Royal Ontario Museum. Sy navorsing is wydverspreid, maar gefokus op conodonte. Sy bekendste werk was sy ondersoek van die goed bewaarde fossiele van die Laer-Karboon strata van Wes-Newfoundland.
François Sagat
François Sagat (gebore op 5 Junie 1979) is ’n Franse gay porno-akteur, model en regisseur wat ook al in hoofstroommedia verskyn het. Hy is veral bekend vir sy rowwe voorkoms en die haartatoe oor sy hele kop.
Bloukoolhout
Die bloukoolhout (Leucospermum muirii) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in Albertinia se vlakte tot by Melkhoutfontein en Stilbaai. Die struik word slegs 1,5 m groot en dra blomme van Julie tot Oktober.
François Sagat
Loopbaan
duimnael|links|240px|Sagat deel handtekeninge uit.
Bloukoolhout
In Engels staan dit as die Albertinia pincushion bekend.
François Sagat
Loopbaan
Op 25-jarige ouderdom is Sagat deur die Franse pornografie-ateljee Citébeur in diens geneem. ’n Paar weke later het hy onder die skuilnaam Azzedine in sy eerste volwassefliek gespeel. Dit was ’n kitstreffer en hy het besluit om porno ’n voltydse loopbaan te maak.
Ná verskeie flieks by Citébeur onder die naam Azzedine, is hy na Amerika genooi en het hy daar in die pornoprent Arabesque deur Raging Stallion verskyn onder sy geboortenaam, François Sagat. Hy het tot in 2006 by Raging Stallion gebly en in 2007 ’n ekslusiewe pornoster vir Titan Media geword. Hoewel hy veral vir sy gay prente bekend is, het hy ook ’n paar biseksuele tonele gedoen, veral in die prent Gay Arab Club.
Sagat het ook as modemodel opgetree en sedert 2009 in hoofstroomprente soos Saw VI (2009), Man at Bath (2010) en L.A. Zombie (2010) verskyn. In laasgenoemde vertolk hy die rol van ’n daklose skisofreen wat dink hy is ’n zombie van ’n ander planeet wat na die aarde gestuur is. Hy swerf deur die strate van Los Angeles en probeer die dooies deur homoseksuele seks lewend maak. Beide L.A. Zombie en Man at Bath se première was in 2010 op die Internasionale Locarno-rolprentfees in Switserland, en Sagat was die enigste akteur in die hoofrol van twee kompetisie-inskrywings op die fees.
In 2011 het hy die François Sagat's Incubus-volwassefliekreeks begin regisseer en vervaardig. In dieselfde jaar het hy verskyn in die fliekreeks François Sagat: The New Leading Man, wat by die Museum vir Kuns en Ontwerp in New York aangebied is. Benewens die wys van sy pornografiese en niepornografiese rolle, het die reeks ’n meestersklas deur Sagat ingesluit oor sy benadering tot toneelspel.
Tatoes
duimnael|180px|Sagat in die hoofrol van L.A. Zombie (2010).
Sagat is bekend vir die tatoeëermerk wat oor sy hele kop strek. In ’n onderhoud het hy verduidelik sy hare het begin min raak en hy het gevoel sy kop is te lank en uit proporsie. Hy het toe die tatoe gekry om sy kop meer simmetries te laat lyk.
Hy het nog ’n buitengewone tatoe, die kombinasie van ’n sekelmaan en ster wat op sommige Arabiese lande se vlag voorkom. Hy het verduidelik hy hou van Arabiese mans en sy tatoe is ’n eerbewys aan dié mense en die kulture wat hy bewonder en respekteer.
Dombeya wittei
Dombeya wittei is 'n meerjarige struik of 'n boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo en Zambië.
François Sagat
Tatoes
Hy het ’n derde tatoe, aan sy linkerarm, met sy van in Griekse letters ΣΑΓΑΤ (lees SAGAT).
Bemarking, mode en musiek
Sagat is aktief op sy blog, waar hy sy skeppingsvermoë op uiteenlopende en intieme maniere verken. Benewens promosiemateriaal, publiseer hy sy kunswerke, intieme blikke op sy persoonlike lewe, video's oor verskeie onderwerpe en persoonlike weergawes van liedjies. Daar is Sagat-speelgoed beskibaar, onder meer ’n dildo wat werklik van sy penis af gevorm is met realistiese are, eikel en voorhuid.
Sagat is ook betrokke by mode, onder meer ’n reeks François Sagat Classics-drag. en werk saam met die Franse etiket Fade. Verder is hy die skepper van erotiese kuns. In 2013 het Sagat sy eie aanlyn modereeks van straatdrag, sportdrag, onderklere en bykomstighede met die naam KICKSAGAT aangekondig in samewerking met sy werkvennoot PH. Sagat het alles ontwerp.
Uittrede
In 2013 het Sagat ’n kort swart-en-wit video uitgereik waarin hy sy uittrede uit porno aankondig. Die reeks Incubus van twee jaar tevore was sy laaste rolprente.
Slot (rugby)
'n Slot is die nommer 4 en 5 spelerposisies in rugby. Slotte is tipies so breed soos stutte, maar 2 maal so lank. Hulle is goedige reuse wat in lynstane spring en dan die bal na die skrumskakel aangee. Hulle vervul ook 'n belangrike rol met brute stootkrag in die skrums waar hulle deel van die vaste vyf vorm.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 4 of no. 5 vervang deur no. 19 vanaf die reserwebank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen ongeveer die 50ste en 60ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige slotte
'n Paar bekende slotte (almal Springbokke) ter illustrasie:
Kniphofia triangularis
Kniphofia triangularis is 'n meerjarige plant wat tot die genus Kniphofia behoort. Die spesie is inheems aan KwaZulu-Natal, die Oos-Kaap, Lesotho en die Vrystaat.
Die plant het twee subspesies:
Haker
'n Haker is die nommer 2 spelerposisie in rugby. 'n Haker is tipies effens kleiner as 'n stut, maar 2 keer so aggressief. Dis die ou wat die bal in die lynstaan ingooi, met 'n blitsige voet om 'n bal in die skrum te haak. Deesdae is hulle geneig om so groot soos 'n stut te wees (om op te maak vir lg. se gebreke). Hulle versteur gevolglik die balans in die skrum, en sukkel om 'n bal reguit in te gooi. Gevolglik erg gefrustreerd en geneig om strafskoppe af te staan. Hulle hoef gelukkig nie meer 'n bal in die skrum te haak nie, want dié word nou onder die slotte se voete ingegooi deur die skrumskakel.
Plaasvervanging
Onder deesdae se plaasvervangerreëls, word die no. 2 vervang deur no. 16 vanaf die reserwebank. Dit kan enige tyd gedurende die wedstryd gebeur, bv. as gevolg van 'n besering, maar meestal is dit 'n taktiese verandering tussen ongeveer die 50ste en 65ste minuut van die wedstryd.
Noemenswaardige hakers
'n Paar bekende hakers (almal Springbokke) ter illustrasie:
Mary Twala
Mary Twala (14 September 1939 – 4 Julie 2020) was 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hopeville (2010), Hector and the Search for Happiness (2014), en The Dark Tower (2017), en in die televisiereekse Generations en The No. 1 Ladies' Detective Agency (2008). Sy word in 2011 vir die Afrika-rolprentakademietoekenning vir beste aktrise in 'n ondersteunende rol genomineer. Sy was die moeder van Suid-Afrikaanse akteur Somizi Mhlongo.
Bumijaya (Buay Rawan)
Bumijaya is 'n bestuurslaag in die regentskap Ogan Komering Ulu Selatan van die provinsie Suid-Sumatra in Indonesië. Bumijaya tel 669 inwoners volgens die volkstelling van 2010.
Dombeya rodriguesiana
Dombeya rodriguesiana is 'n meerjarige boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Rodrigues.
Fleet Street
Fleet Street is 'n straat in die City of London wat na die Fleet, Londen se grootste ondergrondse rivier, vernoem is. Tot met die 1980's was die uitgewerye, redaksiekantore en drukkerye van Britse nasionale dagblaaie hier gesetel en het rolperse die straat saans laat bewe. Vragmotors het miljoene pasgedrukte dagblaaie na stasies, lughawens of ander bestemmings vervoer. Die eerste drukpers in Fleet Street is reeds teen die einde van die 15de eeu in bedryf gestel, en in 1702 het die eerste dagblad verskyn.
Geskiedenis en ligging
Blykbaar het die straat reeds in die 13de eeu as Fleet Street bekendgestaan, en daar is talle verwysings na Fleet Street in die vroeë 14de eeuse dokumente. Oorspronklik het Fleet Street die City of London as kommersiële sentrum met Westminster verbind waar belangrike politieke instellings geleë was. So weerspieël die straat se lengte die uitbreiding van die City gedurende die 14de eeu.
Aan die straat se oostelike einde het die Fleetrivier langs die middeleeuse stadsmuur van Londen gevloei, terwyl die Temple Bar aan Fleet Street se westelike einde die huidige grens tussen die City of London en die City of Westminster aandui. Vanaf Temple Bar loop die straat buite die stadgrens van Londen as The Strand in westelike rigting; in die ooste loop die roete verby Ludgate Circus en word hier, net soos die nabygeleë heuwel, Ludgate Hill genoem.
Godsdienstige instellings
Gedurende die hoë Middeleeue het leidende geestelikes hul Londense paleise in Fleet Street laat bou. So verwys straatname soos Peterborough Court of Salisbury Court na vroeëre biskoplike paleise, en naas instellings van die Tempelridders herinner Whitefriars Street aan die gelyknamige klooster waarvan die oorblyfsels besigtig kan word.
Tans het drie gemeentes hul kerkgeboue in Fleet Street: Temple Church, St Bride's Church (wat met die drukkersbedryf verbind word) en St. Dunstan-in-the-West wat as plaaslike parogiekerk en kerk van die Roemeens-Ortodokse gemeente dien.
Eerste kabinet van Jan Smuts
Genl. Jan Smuts het die Eerste Minister van Suid-Afrika geword na Louis Botha se afsterwe in September 1919. In die algemene verkiesing van 1920, met 134 verkiesbaar tot die laerhuis, was die Suid-Afrikaanse Party onder leiding van Jan Smuts met drie setels voor teen die Nasionale Party (44 setels). Albei partye word gedwing om bondgenootskappe met derde partye (Unioniste en Arbeiders) te vorm om die nuwe regering te vorm. Die Suid-Afrikaanse Party het vinnig 'n bondgenootskap gesluit met die pro-Britse Unioniste Party (25 setels) en Jan Smuts is heraangestel as premier. Kort daarna in dieselfde jaar het die Unioniste ingestem om by die Suid-Afrikaanse Party aan te sluit, en vroeë algemene verkiesings is in Februarie 1921 gehou.
Air California
Air California, later herdoop na AirCal, was 'n Amerikaanse lugredery gestig deur William E. Myers en Bill Perrera, 'n sakevennootskap van Orange County. Dit het begin as 'n intrastaatlugredery, uitsluitlik bedryf binne Kalifornië.
Air California se hoofkwartier was in Newport Beach, Kalifornië. Die lugredery se tuislughawe was Orange County Lughawe, nou bekend as John Wayne Lughawe.
Geskeduleerde passasiersvlugte het op 16 Januarie 1967 begin. Air California se aanvanklike roete was 'n ononderbroke vlug tussen Orange County Lughawe (SNA) en die San Francisco Internasionale Lughawe (SFO), 'n voorheen onbediende roete. Twee Lockheed L-188 Electra turboskroewe is gebruik vir die vyf daaglikse retoervlugte.
Die lugdiens is herdoop na AirCal in 1981, en het in 1987 saamgesmelt met American Airlines.
Geskiedenis
Teen die laat 1970's het Air California se vloot hoofsaaklik uit Boeing 737-200-stralers bestaan. Twee Boeing 737-100's is in 1977-78 bygevoeg. Air California het ook met twee gehuurde Douglas DC-9-10s gevlieg in 1968, terwyl daar vir sy nuwe 737s gewag is.
Na die aankondiging van die Federale Lugrederydereguleringswet van 1978, het Air California ook na Las Vegas en Reno begin vlieg, sy eerste roetes buite die staat. Vlugte is ook begin na Portland, Oregon en daarna na Seattle en Phoenix, Arizona. Die groeiende lugredery het hierna 'n oorname teiken geword vir die groter, nasionale lugrederye. AirCal is in 1987 verkry deur AMR Corp, die moedermaatskappy van American Airlines. American het voortgegaan om met baie voormalige AirCal Boeing 737s sowel as die BAE 146s te vlieg, wat op daardie tydstip beide nuwe modelle in American Airlines se vloot was.
Ourikulêre terapie
Ourikulêre terapie (ook oorakupunktuur of ourikulêre akupunktuur) is 'n vorm van alternatiewe medisyne wat gebaseer is op die idee dat die oor 'n mikrostelsel is wat die hele liggaam weerspieël. Die terapie word toegepas op die ourikel, die buitenste gedeelte van die oor. Daar word beweer dat toestande wat die fisieke, geestelike of emosionele gesondheid van die pasiënt beïnvloed, behandel kan word deur slegs die oppervlak van die oor te stimuleer. Soortgelyke afbeeldings word in baie dele van die liggaam gebruik, insluitend die praktyke refleksologie en iridologie. Hierdie afbeeldings is nie gebaseer op of word nie ondersteun deur enige mediese of wetenskaplike bewyse nie en word dus as 'n skynwetenskap beskou.
Erylus alleni
Erylus alleni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Ourikulêre terapie
Kritiek
In 'n gekontroleerde oorgangstudie van 36 pasiënte kon geen verskil in twee eksperimente gevind word nie. In die studie is tot die gevolgtrekking gekom dat ourikulêre terapie nie 'n doeltreffende terapeutiese prosedure vir chroniese pyn is nie.
Die eerste eksperiment vergelyk die effekte van stimulasie van ourikulêreterapiepunte teenoor kontrolepunte. 'n Tweede eksperiment vergelyk die stimulasie van hierdie punte met 'n plasebokontrole van geen stimulasie. Met behulp van die McGill-pynvraelys is die pyn nie verminder op die ourikulêreterapiepunte in vergelyking met die kontrolepunte nie. Pasiënte se rapportering van pynverligting ná ourikulêre terapie is te wyte aan plasebo-effekte.
Erylus alleni
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1934 deur De Laubenfels.
Ourikulêre terapie
Kritiek
Ook tydens elektriese stimulasie het pasiënte soms die voorkoms van nuwe pyn in 'n nieverwante deel van die liggaam gerapporteer. Hierdie verplaasde sensasies versterk die pynverligting wat deur die plasebo-effek veroorsaak word en kan deel wees van die rede waarom die geloof in ourikulêre terapie voortduur.
Geskiedenis en ontwikkeling
In 1957 het die Franse neuroloog Paul Nogier 'n gestandaardiseerde benadering voorgestel. Nogier het 'n frenologiese metode van projeksie van 'n fetale homunculus op die oor ontwikkel. Hy het ook wat hy die vaskulêre outonome sein genoem het, 'n verandering in die amplitude van die pols, gepubliseer. Hy het beweer dat daardie meganisme slegs 'n sein sou lewer na die bekendstelling van nuwe inligting in die elektromagnetiese veld van die pasiënt. Nogier het verder beweer dat hy 'n "beginsel van ooreenstemmende resonansie" gevind het waarmee hy die vaskulêre outonome sein kon gebruik om die aktiewe punte van die ourikulêre mikrosisteem op te spoor. Nogier se ourikulêre akupunktuur is later in China bekendgestel.
Richard Niemtzow het in 2001 'n prosedure ontwikkel wat hy Slagveld Akupunktuur genoem het, in 'n poging om doeltreffender verligting vir denkbeeldige pyn van die ledemate en chroniese pyn vir oudsoldate te ondersoek. Slagveld Akupunktuur behels die plasing van goue semi-permanente naalde op tot vyf plekke in die ore. In 2018 het die Amerikaanse departement van verdediging, die Veteranesentrum vir Integrerende Pynbestuur en die Veteranegesondheidsadministrasie se nasionale pynbestuursprogram 'n drie jaar lange akupunktuur-opleidingsprogram van $5,4 miljoen afgehandel wat meer as 2 800 verskaffers opgelei het in slagveldakupunktuur.
James Duval
James Duval (gebore 10 September 1972) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Doom Generation (1995), Independence Day (1996), Gone in Sixty Seconds (2000), en Donnie Darko (2001).
Michal Groenewald
Ignatius Michael "Michal" Groenewald is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die Vryheidsfront Plus (VF+). Hy is as 'n LP op 22 Mei 2019 ingehuldig. Hy is ook die provinsiale leier van die VF+ in die Noordwes. Groenewald en sy pa, Pieter Groenewald, die leier van die VF+, dien saam in die Parlement.
Engelbert Humperdinck (sanger)
Engelbert Humperdinck (gebore Arnold George Dorsey, 2 Mei 1936 -) is 'n Amerikaanse popsanger.
Voorne aan Zee
Voorne aan Zee (letterlik in Afrikaans: Voorne aan See) is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Zuid-Holland, met 'n bevolking van sowat 73 000 in 2023 en 'n oppervlakte van sowat 190 km².
Voorne aan Zee is in 2023 gestig deur die saamvoeging van die munisipaliteite Brielle, Hellevoetsluis en Westvoorne.
Voorne aan Zee lê in die weste van die Voorne-Putten-eiland en grens in die noord(ooste) aan die Hartelkanaal, in die ooste aan die Kanaal door Voorne, in die suide aan die Haringvliet-rivier en in die weste aan die Noordsee.
Die munisipaliteit is deel van die Metropoolregio Rotterdam-Den Haag.
Rockanje is 'n bekende kusdorp.
Plekke
Stede:
Dorpies:
Gehuggies:
Regentskap
Regentskap kan verwys na:
Uropygi
Die sweepskerpioene (orde Uropygi) is ’n klein arachniedorde wat uit ongespinnekopagtiges veer 130 spesies bestaan. Die diere lyk soos skerpioene omdat hulle goed ontwikkelde kaaktasters het. Die eerste paar bene van die sweepskerpioene is dun en dit word nie vir voortbeweging gebruik nie, maar wel as 'n tasorgaan.
Die abdomen is gesegmenteer en die laaste segment dra ook 'n dun aanhangsel. Die diere het 'n paar anale kliere, wat 'n suuroplossing uitspuit indien die dier bedreig word. Die diere is vleisetend en hulle verkies vogtige omgewings, buiten 'n paar spesies wat in woestyne voorkom.
Jaco Mulder
Frederik Jacobus "Jaco" Mulder is sedert Mei 2019 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika. Hy is 'n lid van die Vryheidsfront Plus (VF+) en die party se provinsiale leier in Gauteng. Hy was voorheen 'n lid van die Gauteng provinsiale wetgewer van 2004 tot 2014.
Engelbert Humperdinck
Engelbert Humperdinck kan na een van die volgende persone verwys:
Peter Danckwerts
Peter Victor Danckwerts, GC, MBE, FRS (14 Oktober 1916 – 25 Oktober 1984) was 'n chemiese ingenieur wat baanbrekerswerk gedoen het oor die konsep van die verblyftydsverspreiding. In 1940, tydens die Tweede Wêreldoorlog, is hy bekroon met die George Cross vir sy werk in die ontlonting van landmyne. Hy het later Shell Professor in Chemiese Ingenieurswese aan die Universiteit van Cambridge geword, 'n pos wat hy van 1959 tot 1977 beklee het, en 'n genoot van Pembroke College, Cambridge.
Vroeë lewe
Danckwerts was die oudste van vyf kinders van Vise-Admiraal Victor Hilary Danckwerts en sy vrou Joyce Middleton. Sy oupa was William Otto Adolph Julius Danckwerts, 'n bekende prokureur. Hy het 'n vroeë belangstelling in chemie getoon, en het sy eie laboratorium in 'n solder by die huis aangelê. Hy het op Stubbington House School en Winchester College skoolgegaan, en by Balliol College, Oxford, gestudeer, waar hy in 1939 'n eersteklas honneursgraad in Chemie behaal het.
Tweede Wêreld Oorlog
Danckwerts het aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog 'n onderluitenant in die Royal Naval Volunteer Reserve geword, en is in bomontlonting opgelei. In 1940 is hy in 'n pos aangestel by die Port of London Authority, en het die George Cross  ontvang vir die onverskrokke pligstoewyding wat hy getoon het in die ontlonting van landmyne wat deur die Luftwaffe op Londen neergegooi is: ten spyte daarvan dat hy nie opgelei is om magnetiese landmyne te hanteer nie, het hy aangebied om hulle te probeer ontlont, wat hy suksesvol gedoen het. Hy het eenkeer vir byna twee dae onophoudelik gewerk, en 16 landmyne ontlont.
Later in die oorlog is hy oorgeplaas na Sisilië. Nadat hy daar in aksie gewond is, is hy verplaas na die Gekombineerde Operasies Hoofkwartier in Whitehall. Hy is in 1943 'n Lid van die Orde van die Britse Ryk gemaak.
Loopbaan na die oorlog
Na die oorlog het Danckwerts in chemiese ingenieurswese gestudeer, en kon danksy 'n Harkness Fellowship by MIT studeer, waar hy 'n meerstersgraad behaal het. Sy terugkeer na Brittanje het saamgeval met 'n skenking aan die Universiteit van Cambridge deur Shell, wat vir die universiteit moontlik gemaak het om 'n chemiese ingenieursdepartement onder Terence Fox te skep.
Danckwerts het 'n dosent en navorser geword, maar het gevoel dat hy onvoldoende onderrigservaring gehad het om effektief te wees in hierdie rigting, en het sy pos in 1954 opgegee om aan te sluit by die Verenigde Koninkryk se atoomenergie-owerheid. Hy het egter hierdie werk in 1956 weer verlaat om professor van chemiese ingenieurswese wetenskap by die Imperial College London te word, 'n nuutgeskepte posisie, waar hy voortgegaan het met navorsing sowel as onderrig. In 1959 het Fox bedank as Shell Professor van Chemiese Ingenieurswese by Cambridge, en Danckwerts is verkies om sy plek te neem.
As Shell Professor het Danckwerts 'n groot hoeveelheid navorsing gedoen, veral in die velde van vermengingsverskynsels en gasabsorpsie, en het 'n bekende internasionale spreker geword. Hy is in 1969 verkies as 'n Genoot van die Royal Society, en het eredoktorsgrade van die universiteite van Bradford, Loughborough en Bath ontvang. Hy het ook buitelandse lidmaatskap van die Amerikaanse Nasionale Akademie van Ingenieurswese verkry.
Tussen 1965 en 1966 was hy president van die Institute of Chemical Engineers, en na sy aftrede uit die Shell professoraat in 1976 het hy die uitvoerende redakteur van Chemical Engineering Science geword. Hy is op 25 Oktober 1984 in Cambridge oorlede.
Verdere leesstof
ISBN  1  0953844013
John Dye
John Dye (31 Januarie 1963 – 10 Januarie 2011) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Campus Man (1987) en in die televisiereekse Tour of Duty (1987), Jack's Place (1992), en Touched by an Angel (1994).
Amaryllis
Amaryllis is 'n genus wat tot die familie Amaryllidaceae hoort. Die genus bestaan uit slegs twee spesies, beide is inheems aan Suid-Afrika en groei in die winterrëenval streek. Die spesies is ook meerjarige plante en ook geofiete. Amaryllis belladonna is ook deel van die fynbos.
Erylus almirante
Erylus almirante is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Vieira, Cosme & Hajdu.
Heup
In gewerwelde anatomie, verwys heupbeen (Latyn: "os coxae" in die mediese vakterminologie) na 'n groot beenstuk wat deur vergroeiing van die dermbeen, skaambeen en sitbeen ontstaan. Saam met die heiligbeen en die heupbeen aan die ander kant van die werwelkolom vorm dit die bekken.
Die heuparea is lateraal geleë en by volwassenes is daar drie bene in die pelvis wat skakel aan die heupbeen.
Die heupgewrig, wetenskaplik na verwys as die (art. coxae), is die gewrig tussen die femur en die acetabulum van die pelvis. Sy primêre funksie is om die ondersteuning van die gewig van die liggaam in beide statiese (bv. staan) en dinamiese (bv. loop of hardloop) posisies te ondersteun. Die heup gewrigte speel 'n baie belangrike rol in die behoud van balans, en vir die handhawing van die bekken inklinasie hoek.
Pyn in die heup, kan as gevolg van verskeie redes wees insluitend die senuweestelsel, osteoartritis, inflammasie, trauma of genetiese oordrag.
Artikulasie
Die heup gewrig is 'n sinoviale gewrig wat gevorm word deur die artikulasie van die ronde kop van die femur en die bekervormige acetabulum van die pelvis. Dit vorm die primêre konneksie tussen die bene van die onderste ledemaat en die aksiale skelet van die stam en pelvis. Beide gewrigte is bedek aan die oppervlakte met 'n sterk gesmeerde laag genaamd, artikulêre hialiene kraakbeen.
Die bekervormige acetabulum vorm by die punt waar die drie bekken bene bymekaar kom: die ileum, pubis, en ischium. Die Y-vormige plaat wat hulle skei, word die triradiate kraakbeen genoem en word finaal saamgesmelt tussen die ouderdomme 14-16. Dit is 'n bal-en-potjie-gewrig waar die sferiese femorale kop hoofsaaklik vervat word in die acetabulum en het 'n gemiddelde radius in die kurwe van 2,5 cm. Die acetabulum beslaan byna die helfte van die femorale bal, 'n greep wat gedryf word deur die ring-vormige lip, die asetabulêre labrum, wat strek van die gewrig tot by die middel. Die ruimte in die gewrig tussen die femorale kop en die beter acetabulum is gewoonlik tussen 2 en 7 mm.
Die kop van die femur is verbind aan die skag deur 'n dun nek streek wat dikwels geneig is om te breek by bejaardes, dit is hoofsaaklik toe te skryf aan die degeneratiewe gevolge van osteoporose. Die acetabulum is inferior, lateraal en anterior gerig, terwyl die femorale nek superior, mediaal, en effens anterior gerig is.
Femorale nek hoek
Die hoek tussen die lengte-asse van die femorale nek en steel, word die caput-collum-diaphyseal hoek of CCD hoek genoem, die afmetings is gewoonlik ongeveer 150° by 'n pasgebore baba en 126° by volwassenes (coxa norma).
'n Abnormale klein hoek staan bekend as coxa vara en 'n abnormale groot hoek as coxa valga. Omdat veranderinge in die vorm van die femur 'n natuurlike invloed het op die knie, coxa valga, word dit dikwels gekombineer met genu varum (boog-leggedness), terwyl coxa vara lei tot genu valgum (knock-knees). Veranderinge in die CCD hoek is die gevolg van veranderinge wat in die stres patrone toegepas word om die heupgewrig. Sulke veranderinge, wat veroorsaak word deur byvoorbeeld 'n ontwrigting, verander die trabekulêre patrone aan die binnekant van die bene. Twee deurlopende trabekulêre stelsels kom op vanaf die oppervlak van die sacroiliac gewrig area en oorkruis mekaar tot onder by die heupbeen, die femorale kop, nek, en steel.
Op die laterale kant van die heupgewrig word die fascia lata versterk om die iliotibial kanaal te vorm wat funksioneer as 'n spanningsband en verminder die buiging van vragte op die proksimale deel van die femur.
Kapsule
Die kapsule heg aan die heupbeen buite die asetabulêre lip wat dus projekte in die kapsulêre ruimte. Op die femorale kant, is die afstand tussen die kop se kraakbenige rand en die kapsulêre hegting op die basis van die nek konstant, wat 'n wyer ekstrakapsulêre deel laat van die nek op die rug as aan die voorkant.
Die sterk, los veselagtige kapsule van die heupgewrig maak dat die heupgewrig die tweede grootste grasie van beweging het (die tweede net vir die skouer) en ondersteun nog die gewig van die liggaam, arms en kop.
Die kapsule het twee stelle van vesel: lengitudinale en sikulêre.
Ligamente
Die heupgewrig is versterk deur vier ligamente, waarvan drie ektrakapsulêr en een intrakapsulêr is.
Die ektrakapsulêre ligamente is die iliofemorale, ischiofemorale, en pubofemorale ligamente verbonde aan die bene van die pelvis (die ileum, ischium, en pubis onderskeidelik). Al drie die versterk die kapsule en verhoed dat 'n oormatige omvang van beweging in die gewrig plaasvind. Van hierdie, is die Y-vormige en gedraai iliofemorale ligament die sterkste ligament in die menslike liggaam.
In die regop posisie, verhoed dit dat die agterkant van die liggaam agtertoe val, sonder die noodsaaklikheid vir spier aktiwiteit. In die sittende posisie, raak dit ontspanne, dus laat dit die pelvis toe om agtertoe te kantel in sy sittende posisie. Die iliofemorale ligament verhoed oormatige adduksie en interne rotasie van die heup. Die ischiofemorale ligament verhoed mediale (interne) rotasie terwyl die pubofemorale ligament interne rotasie van die heupgewrig beperk. Die zona obrikularis, lê soos 'n kraag rondom die nou gedeelte van die femorale nek en is bedek met ander ligamente wat deels in dit uitstraal.
Die zona obrikularis funksioneer soos 'n knoopsgat op die femorale kop en help met die handhawing van kontak in die gewrig.
Al drie ligamente word styf as die gewrig uitgestrek word - dit stabiliseer die gewrig en verminder die vraag na energie van die spiere wanneer die liggaam in 'n staande posisie is.
Die intrakapsulêre ligament, die ligamentum teres, is verbonde aan 'n drukking in die acetabulum (die asetabulêre kerf) en 'n drukking op die femorale kop (die fovea van die kop). Dit is net gestrek toe die ontwrigte heup is, en dan verhoed dat verdere verplasing. Dit is nie so belangrik soos 'n ligament nie, maar kan dikwels as 'n belangrike kanaal funksioneer van 'n klein slagaar van die kop van die femur, wat die foveale slagaar is. Hierdie slagaar is nie teenwoordig by almal nie, maar kan die enigste bloed toevoer van die been na die kop wees wanneer daar 'n fraktuur of ontwrigting ontstaan tydens 'n besering in kinderjare.
Bloed toevoer
Die heupgewrig word voorsien met die bloed van die mediale circumflex femorale en laterale circumflex femorale are, wat beide gewoonlik takke van die diep slagaar van die dy is (profunda femoris), maar daar is talle variasies en een of beide kan ook hul ontstaan hê direk van die femorale slagaar. Daar is ook 'n klein bydrae van die foveale slagaar, 'n klein vaartuig in die ligament van die kop van die femur wat 'n tak is van die posterior afdeling van die obturator slagaar, wat belangrik is om avaskulêre nekrose van die kop van die femur te verhoed wanneer die bloed toevoer van die mediale en laterale circumflex are, ontwrig word.
Die heup het twee belangrike anastomoses : die cruciate en die trochanteric anastomoses, laasgenoemde verskaf meeste van die bloed aan die femur. Hierdie anastomoses bestaan tussen die femorale slagaar of profunda femoris en die gluteale bloedvate.
Spiere en bewegings
Fleksie en ekstensie rondom 'n dwars-as (links-regs); laterale rotasie en mediale rotasie rondom 'n lengte-as (langs die bobeen); en ontvoering en adduksie om 'n sagittale as (vorentoe-agtertoe); en 'n kombinasie van hierdie bewegings.
Sommige van die heupspiere reageer ook op óf die vertebrale gewrigte of die knie, met hul uitgebreide gebiede van oorsprong en/of invoeging. Die omvang van beweging wissel met die posisie van die heupgewrig.
Daarbenewens, die inferior en superior gemelli kan triceps coxae genoem word saam met die obturator internus, en hul funksie is eenvoudig om die laaste spiere te help.
Kliniese betekenis
'n Heupfraktuur is 'n breek wat plaasvind in die boonste deel van die femur. Simptome kan pyn insluit rondom die heup veral tydens beweging en die verkorting van die been. Die heupgewrig kan vervang word deur 'n prostese in 'n heupvervanging operasie wanneer daar frakture as gevolg van siektes soos osteoartritis is. Heuppyn kan verskeie oorsake hê en kan ook geassosieer word met 'n laerugpyn.
Seksuele dimorfisme en kulturele belang
By die mens, in teenstelling met ander diere, verskil die heupbene aansienlik tussen die twee geslagte. Die heupe van vroue verbreed tydens puberteit. Die femora is ook wyer gespasieer in vroue, om sodoende geboorte te kan fasiliteer. Laastens is die ilieum en sy spierskakeling so geposisioneer om die baba se boude weg van die geboortekanaal te draai, anders sou die baba moontlik skade lei tydens kontraksies.
Die vroulike heupe is vir lank gekonneteer aan beide vrugbaarheid en seksualiteit. Aangesien breë heupe 'n kind se geboorte fassiliteer dien dit ook as 'n anatomiese aanduiding van seksuele volwassenheid, en word ook gesien as 'n aantreklike eienskap vir vroue vir duisende jare. Baie van die klassieke vroue het op so 'n wyse poseer tydens 'n skilder- of fotosessie, soos die Grande Odalisk, om die belangrikheid van hul heupe te beklemtoon. Net so, het vrouemodes deur die eeue dikwels die aandag gevestig op die omtrek van die heupe.
Regentskap (Indonesië)
Die Indonesiese regentskap (Indonesies: kabupaten) is 'n regionale bestuurslaag binne die bestuursstruktuur van Indonesië wat gesitueerd is tussen die provinsie (provinsi of propinsi) en die onderdistrik (kecamatan). 'n Regentskap kan ook beskou word as die landelike teenhanger van die Indonesiese stedelike kota (otonom) ('n munisipaliteit, vroeër kotamadya genoem).
'n Regentskap word gelei deur 'n regent. In die Indonesies word dié bupati genoem. Die Indonesiese woord bupati is afkomstig van die Sanskrit bhūpati, wat oorspronlik "koning" beteken.
Tinarie van Wyk-Loots
Tinarie van Wyk-Loots (gebore 17 Desember 1980) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Company You Keep (2003), Jimmy in Pienk (2013), Zulu (2013) en Performances (2020).
Jean-Christophe Balouet
Jean-Christophe Balouet (gebore 12 November 1956) is 'n Franse paleontoloog. Hy het baie met Storrs Olson van die Smithsoniese Instituut saamgewerk oor paleo-ornitologiese navorsing van die uitgestorwe voëls van Nieu-Kaledonië in die Suidwes-Stille Oseaan.
Regressie-dwaling
Die regressie-dwaling (ook bekend as regressiewe dwaling) is 'n informele dwaling wat aanvaar dat iets na normaal teruggekeer het as gevolg van regstellende aksies wat gedoen is terwyl dit abnormaal was. Die dwaling neem nie die moontlikheid van natuurlike skommelinge in ag nie. Dit is gereeld 'n spesiale soort post-hoc-dwaling.