cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die Transvaler
Persstryd
Die drie koerante se ABC-lidmaatskap is opgeskort en Beeld kon onmiddellik sy advertensietariewe opstoot omdat dit toe in werklikheid die grootste Afrikaanse koerant in die Transvaal was. Dit was 'n klad op die naam van Perskor en die aansien van die persmaatskappy met die grootste omset in die land is geskaad, miskien onherstelbaar. Die Transvaler se sirkulasie het oornag tot net 46 000 getuimel. Beeld was skielik met meer as 20 000 voor. Die verhouding tussen Naspers en Perskor het in die debakel verstrak tot bykanse onversoenbaarheid. Intussen het die interne spanning aan De Klerk se gemoedsrus begin torring en het die verhouding tussen hom en Marius Jooste al hoe meer gespanne geraak.
Met die aanvang van die tagtigerjare het Die Transvaler sy kritiek meer gedemp begin stel. Politieke voorbokke is nie so skerp aangepraat nie. Die koerant het ál meer die rol van versoener begin speel en die De Klerk-bewonderaars het die profetiese inslag van sy vroeëre artikels begin mis. Volgens De Klerk het verligtheid toe al mode geword en was dit nie meer die afskeepkind van voorheen nie. Nietemin het hy toenemend ontuis in die Perskorgroep begin voel. Daar was geskille oor beleid met bestuurslede, die verontagsaming van sy vertoë oor knelpunte, beplanning en vernuwing. Politieke faktore en sy verhouding met Marius Jooste het waarskynlik bygedra tot sy bedanking op 18 Mei 1982.
Jooste het geweier om sy bedanking te aanvaar en wou blykbaar die laaste sê hê, want hy dank De Klerk onverwags op 27 Augustus daardie af. De Klerk se vertrek het Die Transvaler het die koerant in 'n benarde posisie gelaat, want Jooste se bestuursmetodes het die verkoopsyfer teen die tyd van sy dood tot onder die sukkelpeil van vroeër laat daal. Waarskynlik omdat Jooste gereken het hy kon sy dagblaaie se verkoopsyfers met die gekonkel kunsmatig hoog hou, het hy omstreeks 1978 onverwagse besnoeiings aangekondig.
In Oktober 1978 het Jooste in sy jaarverslag verklaar: "Die stryd, wat reeds meer as vier jaar duur, loop myns insiens na 'n einde, en daar kan verwag word dat 'n ooreenkoms binne afsienbare tyd tussen die koerantgroepe bereik sal word." Naspers wou egter nie byt nie. Vir Perskor het die weer gunstig gelyk met 'n sirkulasievoorsprong van sowat 25 000 bo Beeld, hoewel dit later sou blyk dié syfer was op bedrog gegrond.
Teen De Klerk se waarskuwings in word die uitgawes aan verspreiding drasties ingekort. 'n Uitstekende stelsel, wat 'n horde seunsverkopers ingesluit het, het oornag 'n amputasie ondergaan waarvan dit nooit weer herstel het nie. Juis hierdie organisasie het in die verlede gesorg dat Die Vaderland 'n rekordhoogte van 75 000 bereik het. Beeld het vinnig ingespring en die ou Perskor-stelsel met miljoene rande se slaankrag toegepas. Op verafgeleë plekke het dit tot R1 gekos om die blad van 20c te verkoop, maar Naspers het dit ter wille van sirkulasie gedoen.
Die Transvaler se verspreidingstelsel het in duie gestort en die verkope so vinnig gedaal dat 'n noodplan nodig was. Dit is nie duidelik of die knoeiplan reeds vooraf bedink is nie, maar dit wil voorkom asof dit minstens twee jaar gelede reeds ingevoer is. Waarskynlik het die syfers van die geknoei net in verhouding tot die verlies weens die verspreidingsramp toegeneem. In die hofsaak wat in September 1983 gedien het, het Perskor erken hy het van Januarie 1977 tot September 1980 die gemiddelde verkope van Die Transvaler met tot 23 125 per dag valslik verhoog. In 'n beëdigde verklaring het die maatskappy gesê geen direkteur was hiervan bewus nie. Die koerant is met R20 000 beboet en moes die reuse-bedrag vir destyds van R1,3 miljoen aan adverteerders uitbetaal.
Die Transvaler het weens die terugslag van die knoeiery se ontbloting en De Klerk se vertrek tot 'n sirkulasievlak gedaal waarvan hy nooit herstel het nie. Toe die twee mededingers die strydbyl op 8 Februarie 1983 begrawe en Perskor Die Transvaler na Pretoria verskuif om met Oggendblad en Hoofstad saam te smelt, was sy verkope 'n skamele 38 780 vergeleke met Beeld se 75 982. As middagblad in Pretoria sou Die Transvaler se verkope selfs verder daal tot net oor die 20 000.
P.J. Cillié, voorsitter van Naspers, het intussen 'n informele gesprek met min. Ben Schoeman, voorsitter van Dagbreektrust, wat Perskor beheer het, versoek. Dit is gehou op 1 Desember 1980 in Pretoria. Cillié wou skadevergoeding hê vir Beeld se verlies aan advertensie-inkomste, maar Schoeman het 'n samesmelting tussen die twee persgroepe voorgestel. Cillié was hierteen gekant en het gesê die Nasionale Pers het 'n afkeer in so 'n monopolievorming. Perskor wou nie kopgee oor vergoeding nie.
Adv. D.P. de Villiers van Naspers het in Januarie 1981 'n markverdeling in Transvaal voorgestel met Naspers in die oggendmark en Perskor in die middagmark omdat die oggendmark vir laasgenoemde, volgens hom, nog nooit lonend wat nie, maar die middagmark wel. Naspers het later bereken sy verlies vanweë die fiktiewe syfers was R13,7 miljoen. Omdat Perskor skuld ontken het, het Naspers besluit om 'n eis in te stel.
Marius Jooste het tot sy dood in Oktober 1982 vasgeskop teen die gedagte van 'n markverdeling, maar was wel ten gunste van amalgamering van die twee persgroepe. In November 1982 voer die nuwe voorsitter van Perskor, Willem van Heerden, en twee lede van die Dagbreektrust-direksie gesprek met twee senior Cillié en De Villiers. Die Naspers-amptenare verwerp 'n Perskor-voorstel vir 'n oorkoepelende maatskappy om die twee oggendblaaie in Johannesburg oor te neem. Die teenwoordiges besluit nie op 'n markverdeling nie, maar tog dat adviseuers aan albei kant die geldwaarde van Perskor se onttrekking aan die oggendmark moet bereken.
Uiteindelik besluit Perskor om Die Transvaler van die oggendmark te laat verdwyn as Naspers sy eis om skadevergoeding terugtrek en R5 miljoen vir die ontruiming van die oggendmark betaal. Naspers was oortuig daarvan dat Beeld Die Transvaler mettertyd heeltemal sou kon onderkry, maar die direksie was bang "die eventuele aftakeling van Die Transvaler as oggendblad kon groot bitterheid gewek het by 'n belangrike deel van die Transvaalse lesende publiek waarop Beeld aangewese was. Dit kon nadelige gevolge ook op politieke gebied gehad het", aangesien albei koerante die Nasionale Party goedgesind was en op die party se ondersteuners vir lesers staatgemaak het.
Naspers se oorwinning was nie 'n joernalistieke oorwinning nie, maar 'n bestuursoorwinning, skryf Richard. "Willem de Klerk het nie net gesorg dat sy blad nuuswaardig word nie, maar dit was ook 'n politieke voorloper, 'n meningsvormer wat prikkelend en verkennend was. Die Transvaalse publiek was in die gelukkige posisie om soggens uit twee eersteklas-koerante te kies."
Markverdeling
Vanaf die tweede week in Februarie 1983 het Die Transvaler as middagblad na Pretoria geskuif waar Perskor se oggendkoerant, Oggendblad (wat van Julie tot Desember 1981 slegs 5 828 koerante op weeksdae kon verkoop), en sy middagkoerant, Hoofstad (wat in dieselfde tydperk 13 628 koerante op weeksdae verkoop het, vergeleke met die Engelstalige Pretoria News se 24 876 op weeksdae), by Die Transvaler ingelyf is. Dit het Beeld as enigste Afrikaanse oggendkoerant in Johannesburg gelaat, hoewel dit ook in Pretoria en elders in Transvaal versprei is, en Die Vaderland as Johannesburg se Afrikaanse middagkoerant.
Op 10 Februarie 1983 skryf Die Vaderland die markverdeling was onvermydelik. "Dit was 'n rasionele en logiese stap en dit is gedoen in die breë belang van Transvaalse Afrikaners." Al kon Beeld lank 'n sirkulasie van meer as 100 000 handhaaf, kon die koerant nog nooit hoegenaamd na aan die gesamentlike sirkulasie van die destydse vyf Afrikaanse dagblaaie in Transvaal van meer as 170 000 kom nie. Sedert die sluiting van Die Transvaler in 1993 was daar ook nooit weer mededinging in die Afrikaanse dagbladmark vir Beeld nie. Die enigste oorblywende Afrikaanse dagblad in dié mark se sirkulasie het van 2006 tot 2011 met meer as 'n kwart gedaal van 99 077 tot 73 344. Dit was nietemin steeds 14 000 meer as Die Burger se gesamentlike sirkulasie vir die Wes-Kaap en die Oos-Kaap, maar sowat 32 000 minder as Son, die grootse Afrikaanse dagblad.
Drakenstein
Ligging
Aan die noordekant strek dit tot by die Paarl. Aan die oostekant word dit deur die Klein-Drakensteinberge, aan die suide deur die Groot-Drakensteinberge en aan die westekant deur die Simonsberg begrens. Die Helshoogtepas en Banghoek is die suidelikste punt. Paarl en Franschhoek is die grootste dorpe. Kleiner dorpe is Kylemore, Johannesdal, Pniel, Languedoc, Simondium, Groendal en Val de Vie. Twee groot opgaardamme is in die gebied, naamlik die Bergrivierdam en die Wemmershoekdam. Bridge House School en die Drakenstein-gevangenis is op die oewer van die Bergrivier. Metterjare het die suidelike deel van die area in die rigting van Franschhoek en Stellenbosch bekend geword as Groot-Drakenstein en die deel naby die Paarl aan die voet van die Du Toitskloof as Klein-Drakenstein.
Ekonomie
Die ekonomie van die streek berus op toerisme en boerdery. Afgesien van druiwe lewer die plase ook pere, pruime, perskes en appelkose. Dit is die bakermat van die Suid-Afrikaanse sagtevrugtebedryf. Vanaf 1886 word vrugte na Europa uitgevoer. Deur die bemoeienis van onder andere Cecil John Rhodes, Leander Starr Jameson, Abe Bailey en Henry Ernest Pickstone is Rhodes Fruit Farms (RFF) gestig en het verskeie van die historiese plase onder die firma se beheer gekom.
Geskiedenis
Simon van der Stel het die streek vernoem na kommissaris-generaal Hendrik Adriaan van Reede tot Drakestein wat die Kaap in 1687 besoek het op sy reis na Nederlands-Indië. Hy was die broer van Gerard van Reede wat die eienaar van die landhuis Drakensteyn was. Vandag is dit die eiendom van prinses Beatrix, die vroeër koningin van Nederland. In Oktober 1687 het Van der Stel in die streek Drakenstein ‘n 29 plase beskikbaar gestel vir boerdery. Teenswoordig het nog verskeie hul oorspronklike name, soos byvoorbeeld Boschendal, Rhône, Bien Donné, Lekkerwyn, La Motte, Bellingham, Languedoc, Delta, La Provence en Bethlehem (Kylemore).
Internasionale Krieketraad
Die Internasionale Krieketraad (afgekort: IKR; Engels: ICC vir International Cricket Council) is die internasionale beheerliggaam van krieket. Hulle organiseer internasionale toetskrieket sowel as internasionale eendagwedstryde. Vir die opstelling van die krieketreëls is egter sedert 1788 die Marylebone Cricket Club verantwoordelik.
Die IKR is op 15 Junie 1909 in Lord’s, Londen, Engeland deur verteenwoordigers van Australië, Engeland en Suid-Afrika as die Imperiale Krieketkonferensie gestig. Op 31 Mei 1926 het Indië, Nieu-Seeland en Wes-Indië as volle lede aangesluit. In 1952 het Pakistan gevolg, 1981 Sri Lanka, 1992 Zimbabwe, 2000 Bangladesj, asook in 2017 beide Afghanistan en Ierland. Die raad is in 1965 herdoop tot die Internasionale Krieketkonferensie en het in 1989 sy huidige naam aangeneem. In 2005 het die IKR sy hoofkantoor van die Lord’s-krieketveld in Londen na Doebai in die Verenigde Arabiese Emirate verskuif. Die amptelike taal is Engels. Die Internasionale Krieketraad se huidige voorsitter is die Nieu-Seelander Greg Barclay.
Lidmaatskap
Die IKR onderskei tussen twee vlakke van lidmaatskap:
Volle lidmaatskap
Vir die tradisioneel groot krieketlande. Hierdie lande kan toetswedstryde speel. Hierdie lande het twee stemme elk tydens IKR-vergaderings. Die volgende 12 lande is volle lede (in volgorde van aansluiting):
Assosiaatlede
94 kleiner lande waar krieket 'n gevestigde sport is of as sport ontwikkel word, met een stem elk.
Daar was oorspronklik drie vlakke van lidmaatskap, maar die IKR het die geaffilieerde lidmaatskap in 2017 verwyder en alle voormalige geaffilieerde lede het geassosieerde lede geword.
Lys van Griekse mitologiese figure
Die Griekse mitologiese figure is die gode, halfgode, helde en ander wesens uit die Griekse mitologie. Hier volg ’n alfabetiese lys, ingedeel volgens status of die deel van die natuur waaraan hulle verwant was.
See- en riviergode
Elke stuk water, of dit ’n rivier, see of fontein was, het sy eie god of godin gehad. So kon ’n rivier in ’n bepaalde mite verpersoonlik word.
Emina Jahović
Emina Jahović Sandal (gebore 15 Januarie 1982, Novi Pazar, Serwië, voormalige Sosialistiese Republiek Serwië, Sosialistiese Federale Republiek van Joego-Slawië) is 'n bekende sangeres, aktrise en model wat met die wêreldbekende Turkse sanger Mustafa Sandal getroud is. Sy is bekend as een van die mees prominente kunstenaars van Serwiese musiek. Haar broer, Mirsad Türkcan, is 'n suksesvolle basketbalspeler wat die eerste speler vir NBA as 'n Turkse burger was. Emina het een kind met die naam "Yaman". Emina, wat tans die hoofrol vertolk in 'n Turkse TV-reeks Tulip Field, is een van die bekendste sangers van die Balkan. Emina Jahović Sandal het 17 albums (met enkelsnitte). Sy woon in Istanboel sedert 2008.
Heida Reed
Heida Reed (gebore 22 Mei 1988) is 'n Yslandse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Poldark (2015) en Stella Blómkvist (2017).
Fred MacMurray
Fred MacMurray (30 Augustus 1908 – 5 November 1991) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Double Indemnity (1944), The Caine Mutiny (1954), The Apartment (1960), en The Absent Minded Professor (1961).
Lloyd Bridges
Lloyd Vernet Bridges, Jr. (1913–1998) was 'n Amerikaanse akteur wat in 'n aantal TV-reekse en meer as 150 rolprente verskyn het. Hy is veral bekend vir die rol van Mike Nelson in Sea Hunt. Hy was ook die vader van die akteurs Beau Bridges en Jeff Bridges.
Bridges is op 15 Januarie 1913 in San Leandro in Kalifornië gebore. Sy loopbaan begin in 1936 en sou tot sy dood in 1998 duur. Hy was van 1938 tot sy dood met Dorothy Simpson getroud. Hulle het vier kinders gehad. Een van hulle seuns is tydens sy geboorte oorlede. Bridges is op 10 Maart 1998 in Los Angeles, Kalifornië aan natuurlike oorsake oorlede. Hy was 85 jaar oud en is veras.
Erik Scott Kimerer
Erik Scott Kimerer is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Toradora! (2008), Accel World (2012), Magi: The Kingdom of Magic (2012), en Mobile Suit Gundam: Iron-Blooded Orphans (2015).
Japan Nasionale Roete 507
Japan Nasionale Roete 507 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 201
Japan Nasionale Roete 201 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Van Agt III-kabinet
Die Van Agt III-kabinet, die Nederlandse kabinet wat regeer het in 1982, het uit lede van die CDA en D66 bestaan.
Die Eerste Minister en minister van Algemene en Buitelandse Sake was Dries van Agt van die CDA-party gewees.
Die vise-premier was Jan Terlouw (ook minister van Ekonomiese Sake) van die D66-party gewees.
Habeas corpus
Habeas corpus is 'n Latynse regsterm wat letterlik beteken, "het jy die liggaam". Dit is 'n baie ou beginsel van die Engelse gemenereg - ouer as die Magna Carta - en regstelsels wat daarop gebou is. Dit is geformaliseer deur die Britse parlement in 1697 deur die Habeas Corpus Act. Dié reg plaas 'n verpligting op die staat om (A) te kenne te gee wanneer 'n persoon aangehou word; en (B) die aangehoudene voor 'n hof te laat verskyn en aan te toon waarom dié persoon aangehou moet word.
Onlangse verwikkelinge in die teenterrorisme-wetgewing en administratiewe praktyke van lande soos die VSA het volgens vele regskenners die reg Habeas Corpus sterk ingeperk.
REM-slaap
Die oorsprong van die elektiese en chemiese aktiwiteit wat dié slaapfase beheer, lê blykbaar in die breinstam. Die fase word verder gekenmerk deur ’n oorvloed van die senuoordraer asetielcholien en die byna algehele afwesigheid van die monoamien-senuoordraers histamien, serotonien en norepinefrien.
REM-slaap verskil fisiologies van alle ander slaapfases, saam bekend as nie-REM-slaap of NREM-slaap. REM- en NREM-slaapfases wissel mekaar af in een slaapsiklus, wat sowat 90 minute in volwasse mense duur. Namate slaapsiklusse vorder, word die REMS-fases langer. Die oorgang na die REMS-fase gaan gepaard met fisieke veranderings; dit begin met elektriese pulse bekend as PGO-golwe wat in die breinstam ontstaan. Organismes in REM-slaap skort sentrale homeostase (die stabilisering van sy omgewing) op, en dit lei tot groot wisselings in asemhaling, hitteregulering en sirkulasie wat nie in enige ander slaapfase voorkom of wanneer ’n mens wakker is nie.
Die Duitse wetenskaplike Richard Klaue het in 1937 die eerste keer ’n tydperk van vinnige elektriese aktiwiteit in die brein van slapende katte ontdek. In 1944 het Ohlmeyer slaapsiklusse van 90 minute elk aangeteken waarin manlike proefkonyne ereksies van 25 minute gehad het. In 1952 het Eugene Aserinsky, Nathaniel Kleitman en William C. Dement fases van vinnige oogbeweging tydens slaap ontdek en dit met droom verbind. Hulle artikel is op 10 September 1953 gepubliseer. Aserinsky, en daarna Kleitman, het vinnige oogbewegings en gepaardgande neuro-elektriese aktiwiteit die eerste keer in hulle eie kinders waargeneem.
REM-slaap is daarna deur ander navorsers ook beskryf, insluitende Michel Jouvet. Proefnemings oor REM-slaap het al ingesluit om proefkonyne wakker te maak wanneer hulle die REMS-fase binnegaan en hulle so van REM-slaap te weerhou. Wanneer hulle dan weer toegelaat word om normaal te slaap, ervaar hulle langer fases van REM-slaap.
Midden-Groningen
Midden-Groningen is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Groningen. Die munisipale gebied het 'n bevolking van sowat 61 000 in 2021 en 'n oppervlakte van sowat 296 km². Die munisipaliteit is op 1 Januarie 2018 deur die saamsmelting van die munisipaliteite Hoogezand-Sappemeer, Menterwolde en Slochteren gestig.
Hera Hilmar
Hera Hilmar (gebore 27 Desember 1988) is 'n Yslandse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Anna Karenina (2012), Life in a Fishbowl (2014), en An Ordinary Man (2017).
Japan Nasionale Roete 401
Japan Nasionale Roete 401 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Geelspikkel-klitsvis
Die Geelspikkel-klitsvis (Cyclichthys spilostylus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf Oman tot by Valsbaai. In Engels staan die vis bekend as die Yellow-spotted burrfish.
Lauren Graham
Lauren Graham (gebore 16 Maart 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sweet November (2001), Bad Santa (2003), en Because I Said So (2007), en in die televisiereeks Gilmore Girls (2000).
Mbongolwane
Mbongolwane is 'n dorpie in Uthungulu-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit
Die Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit is een van die Plaaslike Munisipaliteite in die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Brakslaai
Brakslaai is die Afrikaanse naam vir party nouverwante vygiespesies van die genus Mesembryanthemum
Albert MacQuarrie
Albert MacQuarrie (8 Januarie 1882 – 17 Februarie 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Perils of the Secret Service (1917), Bound in Morocco (1918), When the Clouds Roll by (1919), en The Viking (1928).
Japan Nasionale Roete 501
Japan Nasionale Roete 501 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Vasa
Die Vasa was 'n slagskip van die Sweedse Vloot en te water gelaat in 1628. Sy het gesink na slegs 1300 meter tydens haar nooiensvaart op 10 Augustus 1628. Die skip was 69 meter lank, 'n viermaster met die hoofmas 190 meter hoog. Die skip was ook erg versier met hout leeus en die twee kanon dekke het 64 kanonne gedra. Daar was 300 soldate aan boord.
Die skip was gebou in opdrag van koning Gustavus Adolphus van Swede wat op daardie stadium betrokke was as deel van die Dertigjarige oorlog met Pole. Beide lande het beheer oor die Baltiese See as uiters strategies beskou. Die koning was persoonlik betrokke met die ontwerp en bou van die skip; hy het self die bouplanne laat verander.
Periptychidae
Die Periptychidae (Cope, 1882) is 'n familie van uitgestorwe plasentale soogdiere uit die Paleoseen, veral van Noord-Amerika, moontlik ook Asië. Hulle was vroeë op die grond lewende herbivore, tussen 'n eekhoring en 'n skaap na grootte.
Een van die genusse Ectoconus het twee spesies E. ditrigonus en E. symbolus Hulle is die volopste soogdierfossiele wat in die Puercan van die San Juan-bekken van Nieu-Meksiko aangetref word.
Taksonomie
Tradisioneel word hierdie familie in die orde "Condylarthra" geplaas, maar onlangse navorsing het getoon dat hierdie orde 'n regte asbliktakson is, hoewel die spesies wat dit bevat wel binne die Laurasiatheria val. Halliday (2015) plaas die familie as susterklade van die Pantodonta binne die kroongroep Ferae van die Laurasiatheria.
Van die spesies is:
Molekuuldinamieksimulasie
Hoefsaaklik word die berekening met behulp van kragvelde uitgevoer wat interaksies tussen atome of atoomgroepe volgens formules van die klassiese meganika beskryf, omdat sulke benadering minder berekeningstyd verg as 'n presiesere model op die grondslag van kwantummeganika.
Een gebied waarop molekuuldinamieksimulasies benut word, is die biomediese navorsing waar kwessies soos die effek van mutasies op proteïenstrukture of die ondersoek van intermolekulêre interaksies belangrike toepassings is. Deur te ontleed watter kontakte byvoorbeeld 'n potensiële nuwe geneesmiddel met sy teiken vorm, kan sonder duur en ingewikkelde eksperimente 'n eerste onderskeiding tussen waarskynlik doeltreffende en vermoedelik vals positiewe stowwe verkry word. Daar bestaan sommige deels kostelose programme soos NAMD, AMBER of gromacs waarmee molekuuldinamieksimulasies vir gewone proteïene en kernsure relatief maklik deurvoerbaar is. Dit is egter belangrik om nie te vergeet dat die realiteit daarby slegs nageboots word nie sodat die afgeleide stellings beslissend van die gekose parameters se kwaliteit afhang.
Wayne Knight
Wayne Knight (gebore 7 Augustus 1955) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dirty Dancing (1987), Basic Instinct (1992), en Jurassic Park (1993), en in die televisiereeks Seinfeld (1989).
Focke-Wulf Fw 189
Die Focke-Wulf Fw 189 was 'n tweemotorige bomwerper wat deur die Luftwaffe gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug voltooi in Julie 1938.
Nancy Lee Grahn
Nancy Lee Grahn (gebore 28 April 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse General Hospital (1963), Magnum, P.I. (1980), Santa Barbara (1984), en Babylon 5 (1994).
Van Agt II-kabinet
Die Van Agt II-kabinet, die Nederlandse kabinet wat regeer het van 1981 tot 1982, het uit lede van die CDA, die PvdA en D66 bestaan.
Die Eerste Minister en minister van Algemene Sake was Dries van Agt van die CDA-party gewees.
Die vise-premiers was Joop den Uyl (ook minister van Sosiale Sake en Arbeid) van die PvdA-party en Jan Terlouw (ook minister van Ekonomiese Sake) van die D66-party gewees.
Astigmatisme
Astigmatisme is 'n oogaandoening wat tot 'n optiese afwyking in die menslike oog lei. 'n Refraktiewe fout ontstaan as die oog nie die lig eweredig op die netvlies (retina) fokus nie. Die woord is afkomstig van die Griekse "a-" (nie) en "stigma" (punt of stip).
By 'n normale oog het die kornea dieselfde kromming na elke rigting. Soms tree daar egter 'n afwyking van die optiese meganisme van die oog in, wat maak dat hierdie vorm nie perfek is nie. Hierdeur verskil die fokus in 'n bepaalde as-rigting van 'n ander. Die mees algemene vorm is korneale astigmatisme. In die geval is die buitenste kornea nie mooi rond nie, maar eerder ovaal (soos 'n rugbybal). Vanselfsprekend lewer 'n ovaal lens nie 'n suiwer beeld nie en sal die beeld in die een as-rigting mooi op die netvlies val, maar in die ander as-rigting net daaroor of net daaragter.
Astigmatisme veroorsaak verwronge of onduidelike visie op alle afstande. Ander moontlike simptome is oogspanning, hoofpyn, en probleme om in die nag te bestuur. Mense wat dit op 'n jong ouderdom tref kan ambliopie ('n lui oog) ontwikkel.
Daar is verskeie oplossings vir astigmatisme. Kontaklense of brille met 'n silinder-komponent is enkele voorbeelde hiervan. Brille bied die eenvoudigste oplossing, maar kontaklense kan 'n wyer gesigsveld verskaf. Dit is ook moontlik om die vorm van die kornea deur middel van refraksie-sjirurgie met 'n laser aan te pas.
Die oorsaak van astigmatisme is onduidelik. Daar word geglo dat dit deels met genetiese faktore verband hou. Dit kan met 'n oogtoets gediagnoseer word.
Dit is moeilik om self te bepaal of mens astigmaties is al dan nie. Mens kan 'n kruis op 'n vel papier trek en vervolgens by verskillende afstande kyk of jy beide lyne tegelyk duidelik kan sien. Indien nie, is dit waarskynlik as gevolg van astigmatisme.
Ingenieurswese
Die ingenieurswese is die kreatiewe toepassing van natuurwetenskappe, wiskundige metodes en empiriese bevindinge vir die ontwerp, vervaardiging en bou, bedryf, onderhoud en vernuwing van strukture, masjiene, materiale, toestelle, stelsels, prosesse en organisasies. 'n Persoon wat van ingenieurswese 'n beroep maak word 'n ingenieur genoem. Die ingenieur spits hom/haar toe op ontwerp, analise, en/of konstruksie deur gebruik te maak van aanlering en toepassing van kennis.
Ingenieurswese kan opgedeel word in die gespesialiseerde vakrigtings
Sandstorm
'n Sandstorm (soms ook stofstorm genoem) is 'n meteorologiese fenomeen, wat dikwels in halfdroë, droë en woestyngebiede optree. 'n Sandstorm warrel op as gevolg van warm lugstrominge, nadat die grond deur hoë temperature verwarm is. Sandstorms beweeg groot hoeveelhede sand - soms tot by 100 miljoen ton - oor afstande van soms duisende kilometers, afhangende van die grootte van die sandpartikels. Stadige duine in windbeskutte plekke vorm gewoonlik die grootse sandkorrels. Na ramings is in die jaar 2004 sowat twee tot vier miljard ton sand deur sandstorms beweeg.
Oorsprong
duimnael|regs|250px|'n Sandstorm beweeg oor Al Asad, Irak (2005) Konveksiewarmte lei tot die vorming van lugstrominge oor warm grond. Hierdie stromings kan winde met snelhede van tot by 120 kilometer per uur as gevolg hê. Groot storms is in staat om hele sandduine te beweeg. Die hoeveelhede sand, wat 'n sandstorm opwaai, is so groot dat die voorste kant van die storm soos 'n sandmuur lyk, wat hoogtes van tot by 1 525 meter kan bereik. Droogtes en wind speel 'n belangrike rol by die vorming van sandstorms, maar ook veeteelt, oorbeweiding en blootlegging van die grond asook die toenemende gebruik van vier-by-viers, wat die boonste laag van die bodem oopbreek en die erosie van die sand, wat daaronder lê, bevorder, kan tot sandstorms lei. Woestynvorming, ontbossing en globale verwarming sal die aantal sandstorming waarskynlik duidelik laat toeneem. In die tweede helfte van die 20ste eeu het die hewigheid en aantal sandstorms reeds vertiendubbel.
Baie sandstorms word deur die passaatwinde in die Saharawoestyn gevorm. Hulle staan ook bekend as simoem of simoen. Die simoem is ook verantwoordelik vir baie van die atmosferiese stof, wat oor Europa optree, en stof van die simoenwinde is ook al oor groot afstande op die seebodem van oseane ontdek. Die sandstorms van die Saharawoestyn beïnvloed byvoorbeeld die groei van plankton in die westelike Atlantiese Oseaan en is volgens 'n aantal wetenskaplikes ook 'n belangrike bron van minerale vir plante in die Amazonas-reënwoudgebied. 'n Ander tipiese Saharastorm, die haboeb, kom veral in die omgewing van Khartoem, die hoofstad van Soedan, voor.
Sandstorms kan deur middel van satellietfoto's opgespoor en voorspel word.
Sandstorms op ander planete
duimnael|regs|250px|'n Grootskaalse sandstorm woed op die planeet Mars Grootskaalse sandstorms tree ook op die planeet Mars op. Hier duur sandstorms baie langer as op die Aarde en bedek groter gebiede. Sommige van Mars se sandstorms oordek selfs die hele planeet en waai honderde dae lank.
Breedevallei Plaaslike Munisipaliteit
Die Breedevallei Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit in die Wes-Kaap, Suid-Afrika.
Ilmur Kristjánsdóttir
Ilmur Kristjánsdóttir (gebore 19 Maart 1978) is 'n Yslandse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dís (2004) en in die televisiereekse Stelpurnar (2005), Ástríður (2009), en Ófærð (2015).
Rekenaaringenieurswese
Rekenaaringenieurswese is 'n onderafdeling van Elektroniese ingenieurswese. Dit fokus eerder op die ontwerp en programmeer van hoofsaaklik syferrekenaars en rekenaartale. Dit omvat digitale kommunikasie- en apparatuur (hardeware) -ontwerp, teenoor analoë kommunikasie of ontwerp.
Breedevallei Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
CAM-plant
'n CAM-plant vermag om snags wanneer dit koeler is koolstofdioksied op te neem en om te sit in malaat, die suurres van appelsuur wat vier koolstofatome besit. Oordag kan die plant sy stomata dighou om vogverlies te verminder maar tog koolstofdioksied aan die ensiem rubisco aanbied om daarmee fotosintese uit te voer. Die malaat word daarby gedekarboksileer en vorm dus die stoormeganisme.
Dit is 'n aanpassing wat veral by vetplante soos Mesembryanthemum nodiflorum aangetref word. Die water wat vetplante in die vakuole van hul weefsels stoor, word dikwels ook gebruik om die snagsgevormde malaat te stoor.
Saal-tobie
Die Saaltobie (Canthigaster coronata) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by Aliwal-bank naby Durban. In Engels staan die vis bekend as die Saddle toby.
Habitat
Die vis kom voor tot op dieptes van 100 m.
Erebos
Erebos (Grieks: Ἔρεβος; "diep skadu of donkerte") was in die Griekse mitologie die seun van die heel eerste god, Chaos, die leegte waaruit die heelal ontstaan het. Hy was die verpersoonliking van die duisternis en skaduwee. Hy word dikwels beskou as deel van die onderwêreld en daarom word sy naam ook genoem saam met dié van Tartaros en Hades.
Mite
Volgens Hesiodus se Teogonie is Erebos sonder geslagsgemeenskap uit Chaos gebore, nes Nyx, Eros, Tartaros en Gaia.
Hy en sy suster Nyx het saam die volgende kinders gehad: Hemera (Dag), Eter (Lug), Ker (die Dood), Oneiroi (Drome), Hipnos (Slaap), sy tweelingbroer Tanatos (die Dood), Momus (Satire), Geras (god van ouderdom), Nemesis (Wraak) en die bootsman Charon. Volgens sommige mites is hy en Nyx ook die ouers van die skikgodinne.
As ’n mitologiese plek
Erebos is later uitgebeeld as ’n streek van Hades, die onderwêreld. Mense moes ná hul dood eers hierdeur reis en Charon het hulle dan oor die rivier Styx geneem, waarna hulle die land van die afgestorwenes betree het.
Blaassel
'n Blaassel (Eng: bladder cell) is 'n spesiale sel op die huid van plante (halofiete) soos Mesembryanthemum nodiflorum of M. guerichianum wat water en soute bevat wat die plant opslaan. Blaasselle gee aan die plant 'n glinsterende uiterlik. Dit is 'n aanpassing aan die soutige en droë omstandighede waaronder die plant groei.
Katla M. Þorgeirsdóttir
Katla M. Þorgeirsdóttir (gebore 1970) is 'n Yslandse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent A Man Like Me (2002) en in die televisiereekse Stelpurnar (2005), Ástríður (2009), en Ófærð (2015).
Bhucanana
Bhucanana (ook Bhukhanana gespel) is 'n dorpie in Ntambanana Plaaslike Munisipaliteit, King Cetshwayo-distriksmunisipaliteit in KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Van Agt I-kabinet
Die Van Agt I-kabinet, die Nederlandse kabinet wat regeer het van 1977 tot 1981, het uit lede van die CDA en die VVD bestaan.
Die Eerste Minister en minister van Algemene Sake was Dries van Agt van die CDA-party gewees.
Die vise-premier was Hans Wiegel (ook minister van Binnelandse Sake) van die VVD-party gewees.
Maia Sandu
Maia Sandu (gebore op 24 Mei 1972) is 'n Moldawiese politikus en die huidige president van Moldawië sedert 24 Desember 2020. Sy is die voormalige leier van die Party of Action and Solidarity (PAS) en voormalige premier van Moldawië vanaf 8 Junie 2019 tot 14 November 2019.
Greer Grammer
Greer Grammer (gebore 15 Februarie 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Altitude (2017) en in die televisiereekse The Middle (2009) en Awkward. (2011).
George MacQuarrie
George MacQuarrie (* 2 Junie 1873, † April 1951) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Social Leper (1917), Betsy Ross (1917), The Whisper Market (1920), en Backbone (1923).
Noord-Amerikaanse meregebied
Die Noord-Amerikaanse meregebied strek van die Beaufort-see in die noorde van Alaska tot aan die noordelike gedeelte van die Allegheny-gebergte in die noordooste van die VSA. Die talle groot en klein mere in die gebied het gedurende die laaste ystyd weens gletserwerking in die bestaande riviervalleie ontstaan. Nadat die ys begin terugtrek het, is die afwatering van die gebied egter deur gletserpuinhope in die suidwestelike dele en landys in die noordelike streke belemmer.
Dit het veroorsaak dal die water deur die vergrote valleie opgevang is en mere gevorm het. Die St. Laurens-seeweg in die grensgebied tussen die VSA en Kanada is in die enger sin van die woord die gedeelte van die rivier (stroomopwaarts van Montreal af tot by die Ontario-meer) waar 'n waterweg deur middel van sluise, damme, kanale en 'n kunsmatige meer vir skeepvaart gebou is. In 'n omvattender sin strek die St. Laurens-waterweg van St. Laurensbaai tot aan die Bowemeer, 'n afstand van ongeveer 3 700 km.
Die vyf Groot Mere in die oostelike grensgebied tussen Kanada en die VSA is van groot ekonomiese belang. Dit is die grootste varswaterstelsel ter wêreld wat terselfdertyd dien as verkeersweg om veral ystererts, steenkool en graan te vervoer. Die Groot Mere verskaf ook water aan die stede op die suidelike oewers, van Milwaukee (Wisconsin) af tot by Toronto (Ontario). Die visbedryf en ontspanningsgeriewe het egter weens waterbesoedeling aansienlik agteruitgegaan.
Fisies-geografiese aspekte
Met die Boundary Waters Treaty van 1909 is die grens as die amptelike grens tussen die twee lande aanvaar. Sedertdien lê 'n derde van die meregebied in Kanada en twee derdes daarvan in die VSA. Die meregebied in Kanada bestaan uit 'n aantal natuurlike landskappe: in die Kanadese Skild, wat soos 'n hoefyster om Hudsonbaai lê, is talle mere, veral in die westelike streke, waarvan die Groot Mere-, die Groot Slawe-, die Athabasca-, die Rendier- en die Winnipegmeer die grootstes is.
Die meregebied water hoofsaaklik in Hudsonbaai af. In die suidooste grens die Kanadese Skild aan die St. Laurens-Iaagland. Die water in die gebied dreineer in die Sint-Laurensrivier, Kanada se belangrikste waterweg en skeepvaartroete.
Tussen die Kanadese Skild en die Rotsgebergte in Sentraal-Kanada en wes van die Groot Mere lê 'n slenk wat onder meer die laagland van Manitoba, 'n gebied wat met mere besaai is, insluit. Die meeste riviere in die suidelike prêriegebiede mond in die Winnipeg-meer uit en die water vloei daarvandaan in die Nelsonrivier na Hudsonbaai. In die bekken van die Maekenzierivier in die noorde lê 'n gebied wat ook baie mere bevat.
Die ontstaan van die meregebied
Die Groot Mere beslaan 'n afwateringsgebied van altesaam 753 950 km2. Die Erie-meer is ongeveer 10 000 jaar gelede gevorm, die Ontario-meer 7 000 jaar gelede en die res van die mere sowat 3 000 jaar gelede. Gedurende die laaste ystyd, die Wisconsin-tydperk, het die yslandskap van die Noord-Amerikaanse kontinent tot binne die huidige grens van die staat Wisconsin gestrek.
Die ys het in die riviervalleie, wat reeds voor die ystyd gevorm is, beland, en omdat die onderliggende gesteente baie swak was, het die gewig van die ys die valleie verbreed en dieper laat insak. Die groot mere het die valleie wat ver benede seespieël gelê het, gevorm, en die water kon nie weer daaruit vloei nadat die ys gesmelt het nie: Die water kon nie na die suide wegspoel nie omdat groot gletserpuinhope daar gevorm het, en dit kon ook nie na die noorde vloei nie want die yslandskap het daar baie stadig weggetrek.
Die gletsers het boonop baie versteekte depressies in die onderliggende gesteente ontbloot. Die depressies is later met smeltwater opgevul en beduidende klein mere het oor 'n groot gebied ontstaan. Baie veranderings het in die dreineringspatroon van die meregebied plaasgevind voordat die huidige vorm ontstaan het. Enersyds kan dit aan die verskuiwing van die yslandskap toegeskryf word, maar andersyds moontlik aan die feit dat die land begin uitlig het nadat die gewig van die ys verdwyn het.
Die land oppervlak styg nog steeds sowat 33 cm elke 100 jaar. Die mere het aanvanklik suidwaarts oor die heuwels na die Mississippirivier gedreineer. Toe die ys in die noorde begin smelt, het nuwe afvoergebiede soos die valleie van die Hudson-, die St. Laurens-, die Ottawa- en die Mohawkrivier ontstaan, terwyl die afwatering na die suide afgeneem het. Na verloop van tyd het net die St. Laurensrivier as afwateringsrivier oorgebly.
Die Groot Mere
Die Bowe-meer het rotsagtige oewers, wat tot gevolg het dat baie van die 200 riviertjies wat daarin uitmond, watervalle vorm. Die beskutte kus van die meer het pragtige gekleurde sandsteenoewers wat as die Pictured Rocks bekend staan. Royale-eiland, wat binne die Bowe-meer lê, is 'n nasionale natuurreservaat.
Twee ander groot eilande, St. Ignace-eiland en Michipicoten-eiland, lê in Kanada se deer van die meer. Die Bowe-meer word deur talle natuurreservate omring: in die noordweste lê die Superior National Forest en in die bosryke gebied suid van die meer lê die Ottawa National Forest, die Chequamegon National Forest, die Nicolet National Forest en die Hiawatha National Forest. Die Bowe-meer is die grootste enkele soetwaterreservoir in die wêreld.
Die Michigan-meer is kleiner as die Bowe-meer, maar is die grootste meer in die VSA. Die meer verdeel die staat Michigan in twee streke en vorm 'n groot baai, Green-baai, in die noordweste, en 'n paar kleiner baaie in die ooste, byvoorbeeld Grand Traverse en Little Traverse. Van die belangrikste riviere wat in die meer uitloop, is die St. Joseph-, die Fox-, die Kalamazoo-, die Grand- en die Menomineerivier. Teenaan die meer lê ook 'n aantal reservate, soos die Manistee National Forest, die Sleeping Bear Dunes en die Indiana Dunes.
In die Huron-meer word die Noordkanaal deur die Manitoulineiland van Georgianbaai geskei. 'n Paar klein eilande in Georgianbaai vorm saam die Georgian Bay Islands National Park, terwyl die Huron National Forest aan die westelike oewer lê.
Talle stede lê aan die oewer van die Erie-meer, wat so besoedel is dat hy feitlik al sy waarde as ontspanningsoord verloor het. Die Point Pelee National Park lê aan die oewer van die Erie-meer op Kanadese grondgebied. Die Ontario-meer is byna net so erg soos die Erie-meer besoedel en het geen natuurreservate aan sy oewer nie. Die belangrikste riviere wat in die meer uitloop, is die Black-, die Genesee-, die Oswego-, die Trent- en die Humberrivier.
Afwatering
Die meregebied daal van wes na oos en afwatering geskied dus in 'n oostelike rigting. Van die Bowe-meer af stroom die water met die St. Maryrivier in die Huron-meer in. Die Sault Sainte Marie-kanale, wat ook as die Sookanale bekend is, is reeds in 1850 in die rivier gebou om die probleme wat die hoogteverskil in die watervlak (4 m) vir skeepvaart geskep het, uit te skakel. Die Michigan-meer vloei uiteindelik met die Straat van Mackinac in die Huron-meer in.
Een van die grootste hangbrûe ter wêreld, die Mackinac-brug met 'n oorspanning van 1168 m, is oor die seestraat gebou. Die St. Clairrivier, die St. Clair-meer en die Detroitrivier verbind die Huron-meer met die Erie-meer. Met uitsondering van die Ontario-meer vloei al die Groot Mere uiteindelik deur die Erie-meer in die Niagara-rivier, wat 56 km lank is. Die rivier vorm halfpad 2 reusewatervalle wat as die Niagara-waterval bekend staan: die Horseshoe-waterval in Kanada (49 m hoog en 790 m breed) en die American-waterval (51 m hoog en 350 m breed) op Amerikaanse grondgebied.
Die grootste deel van die gebied rondom die watervalle is nasionale natuurreservate, byvoorbeeld die Niagara Falls Park in die VSA en die Queen Victoria Park in Kanada. Wes van die Niagararivier is die Welland-kanaal, wat 8 sluise het om die 100-m-val van die rivier tussen die Erie-meer en die Ontario-meer te beheer.
Die laaste trajek, van die Ontario-meer af na St. Laurensbaai, is in 1959 deur middel van kanale en sluise vir skeepvaart geskik gemaak. Inmiddels het 2 ander waterweë van die Groot Mere af na die Atlantiese Oseaan, die New York State Barge Canal (of Erie-kanaal) en die Illinois-waterweg na die Golf van Mexiko (ook bekend as die Great Lakes to Gulf Waterway) hulle belangrikheid vir die skeepvaart verloor.
Die St. Laurens-seeweg
In die breë sin van die woord bestaan die St. Laurens-seeweg, een van die wêreld se mees bevare en georganiseerde waterweë, uit die Noord-Amerikaanse Groot Mere- en St. Laurensrivier-stelsel. Die seeweg staan ook as die vierde kus van Noord-Amerika bekend omdat skepe tot 3 700 km landinwaarts kan vaar.
In die enger sin van die woord bestaan die seeweg uit die gedeelte van die St. Laurensrivier min of meer tussen Montreal en die Ontariomeer (293 km), hoewel die Welland-kanaal regtens ook tot die skema behoort. Stroom af van Montreal vloei die rivier deur 'n vlakte, en van Trois Rivières af kronkel die rivier tot in Quebec, waarna dit in St. Laurensbaai uitmond. St. Laurensbaai word in die noordooste deur die Straat van Belle-Eiland en in die suidooste deur die Straat van Cabot met die Atlantiese Oseaan verbind.
Die ontstaan van die huidige St. Laurens-seeweg
Die Fransman Jacques Cartier (1491 - 1557) het die St. Laurensrivier in 1535 ontdek onderwyl hy na 'n noordwestelike vaarroete na die Ooste op soek was, maar hy kon weens die stroomversnellings in die Lachinerivier nie by Montreal verbyvaar nie.
Boonop het dit later geblyk dat die rivier verder stroomopwaarts nie vir skeepvaart geskik is nie. Om 'n waterweg na die Groot Mere te bewerkstellig, het die Kanadese reeds omstreeks 1700 begin om kanale in die rivier te bou en in 1823 het die Amerikaners begin om verbeterings by die Groot Mere aan te bring. Teen 1903 kon skepe tot by die Erie-meer vaar. Met die geweldige tegniese vooruitgang wat die 20e eeu meegebring het, het skepe steeds groter geword en die bestaande seeweg was gou te klein en te vlak vir die groot skepe.
Pogings deur die Kanadese regerings om die waterweg in same- werking met die VSA te verbeter, het egter misluk. In 1932 en 1941 is voorgestelde verdrae met die VSA weens teenstand van die Amerikaanse spoorweë en die hawe-owerheid van New York van die hand gewys. Nadat Kanada die St. Laurens Seaway Authority in 1951 gestig het om self die projek te onderneem, het die Amerikaners in 1954 tog besluit om hul le samewerking te gee - deels vanweë die ontdekking van steenkool en ystererts in Quebec en Labrador. Die St. Laurens-Seaway Development Corporation is toe gestig en een van die wêreld se merkwaardigste ingenieurswerke is in 1959 voltooi.
Die projek het 1 miljard dollar gekos, waarvan Kanada ongeveer twee derdes betaal het. Deur middel van 'n stel van sluise (altesaam 7: 1 by Iroquois, 2 by Cornwall, 2 by Beauharnois en 2 by Montreal), kanale (onder meer die Wiley-Dondero- kanaal), damme, brûe en 'n kunsmatige meer (die St. Laurens-meer) is daarin geslaag om 'n hoogteverskil van 69 m in die val van die rivier binne 'n afstand van 175 km te oorbrug. Die gemiddelde diepte van 8,2 m maak die St. Laurens-seeweg vir spesiale binnevaartskepe van tot 25 000 ton en seevaartskepe van tot 8 500 ton geskik. Sowel Kanada as die VSA het projekte vir hidroëlektriese kragsentrales van stapel laat loop en vandag het albei lande 16 kragsentrales in die St. Laurens-seeweg.
Ekonomiese aspekte
Quebec is die hoofstad van die provinsie Quebec in Kanada en lê aan weerskante van die monding van die St. Charlesrivier, 'n syrivier van die St. Laurens. Byna 97 % van die stad se inwoners is Franssprekend. Hoewel Quebec ook een van die belangrikste hawestede aan die St. Laurens-seeweg is, dra die stad nie naastenby so baie soos Montreal tot Kanada se ekonomie en nywerheid by nie. Montreal is die grootste hawe- en nywerheidstad in Kanada.
Aan die Amerikaanse grens van die meregebied is Chicago die belangrikste stad. Chicago is nie net die belangrikste hawestad aan die Groot Mere nie, maar is naas New York die grootste stad in die VSA en die grootste staalprodusent. Chicago is die belangrikste produsent van dieselenjins, telefone en elektriese apparaat en het die grootste vleisverwerkende nywerheid in die VSA. 'n Ander belangrike stad in die meregebied van die VSA is Detroit, 'n groot hawestad wat aan die Eriemeer geleë is.
Die St. Laurens was reeds sedert die einde van die 19e eeu een van die belangrikste skeepvaartroetes vir grondstowwe ter wêreld. Afgesien van grondstowwe word baie nywerheidsprodukte, ook wat uit ander dele van die wêreld afkomstig is, op die seeweg vervoer. Ondanks toenemende wedywering van ander vervoermiddele soos pypleidings en spesiale vragtreine, asook die nadeel dat skeepvaart vir 4 tot 5 maande (gedurende die winter tussen Desember en April) tot stilstand kom, is die St. Laurensseeweg steeds die belangrikste vervoerstelsel in die ekonomie van Noord-Amerika.
Ekonomie
Hoewel sowat een derde van Noord-Amerika se bevolking in die meregebied woon, is die meregebied in Kanada yl bevolk (in Yukon en in die noordwestelike dele is die bevolkingsdigtheid minder as 1 inwoner per km2). Die helfte van die meregebied in Kanada bestaan uit uitgestrekte bosse.
Bosbou kan egter slegs in die gebiede waar dit moontlik is om hout in die riviere te vervoer, beoefen word. Elders is die gebied ontoeganklik. Pogings word egter aangewend om die gebied - veral met die oog op toerisme - beter te benut. In die noorde is baie vakansieplekke reeds vir somervakansiegangers ingerig, en in die winter lok die gebied ook baie ski-geesdriftiges.
Tot in die 19e eeu was die handel feitlik net op die huidbedryf gerig, maar namate meer mense na die weste getrek en hulle daar gevestig het, het die Groot Mere se waarde as vaarroete toegeneem. Na die opkoms van die stoomskip na 1818 is kanale gegrawe en vaarweë dieper gemaak.