cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniël Jozua Pienaar
Kerkleier
Ds. Pienaar was dikwels voorsitter van die Ring van Graaff-Reinet, dien meestal in die Ringskommissie en ook in vele Sinodale kommissies. Hy het 'n helder verstand en 'n gesonde oordeel gehad en dien jare lank as 'n vooraanstaande lid van die regs- en eksamenkommissie van die Kaapse Kerk en van die kuratorium van die Stellenbosse Kweekskool. Hy was lid van die Kommissie vir Kerkwethersiening. Hy dien in die moderatuur van die Kaapse Sinode, as assessor in 1909 en 1919, en as moderator in 1915. Hy was twee maal voorsitter van die Federale Raad van die NG Kerk. Hy het uitgemunt as voorsitter van groot vergaderings danksy sy sterk en besliste optrede, sy kennis van prosedure en sy helder insig. Toe die Kaapse Sinode in 1915 in verband met die 1914-Rebellie moes standpunt inneem, het ds. Pienaar op 'n uiters netelige tydstip die leiding geneem. Hy het selfs op politieke gebied invloed uitgeoefen en tree op as ondervoorsitter van die groot volkskongres in 1920 wat hereniging tussen die Suid-Afrikaanse Party en die Nasionale Party teweeg moes bring. Met sy dood het Die Kerkbode verklaar dat geen ander predikant soveel invloed buite die kerklike gemeenskap uitgeoefen het nie. Sy welsprekendheid en indrukwekkende voorkoms het volgens ds. A.P. Smit se biografiese skets in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek altyd respek afgedwing.
Van sy kinders het drie seuns en drie dogters volwassenheid bereik. Die oudste seun was Andries Johannes Pienaar (1884–1953), 'n advokaat in Kaapstad, danksy sy dienste aan rugby en krieket bekend as Sport Pienaar. Sy dogter Catharina is op 29 Julie 1908 getroud met ds. John Hofmeyr van die NG gemeente Somerset-Oos.
Ds. Pienaar sterf in die ouderdom van 72 in 1926. In 1956 kry die skool op Uitenhage sy nuwe naam, die HTS Daniël Pienaar.
Groothertog Paul Aleksandrowitsj van Rusland
Groothertog Paul Aleksandrowitsj van Rusland (Russies: Павел Александрович; 3 Oktober 1860 - 28 Januarie 1919) was die sesde oudste seun en jongste kind van Aleksander II van Rusland en sy eerste vrou, Maria Aleksandrowna (Marie van Hesse). Hy was die broer van tsaar Aleksander III en die oom van Nikolaas II, Rusland se laaste keiser.
Lewe
150px|thumb|links|Groothertog Paul en sy broer [[groothertog Sergei Aleksandrowitsj van Rusland|groothertog Sergei Aleksandrowitsj.]] Groothertog Paul was in die Russiese weermag, ’n generaal in die Kavallerie en ’n ridder van die Orde van Sint Andreas. In 1889 is hy met prinses Alexandra van Griekeland, sy kleinniggie aan vaderskant, getroud. Die paartjie het ’n dogter en seun gehad, maar Alexandra is ná die geboorte van hulle tweede kind oorlede.
thumb|150px|links|Die binnehof van die Petrus-en-Paulusfort, 1920. Paul het daarna ’n verhouding met die getroude Olga Walerianowna Karnowitsj aangeknoop. Ná Olga se egskeiding is sy en Paul in 1902 te midde van sterk teenkanting van sy familie getroud. Omdat hy ’n morganatiese huwelik met ’n geskeide vrou aangegaan het ondanks ’n verbod deur die tsaar, is Paul uit Rusland verban en van sy titels en voorregte ontneem. Tussen 1902 en 1914 het hy in bannelingskap in Parys, Frankryk, gewoon saam met sy tweede vrou en hulle drie kinders. In die lente van 1914 het hy en sy gesin na Rusland teruggekeer.
Gedurende die laaste dae van die tsaristiese bewind was hy een van die min lede van die Romanof-familie wat na aan die tsaar en sy vrou, Aleksandra Fjodorowna, gebly het. Ná die val van die Russiese Keiserryk en tydens die bewind van die oorgangsregering het Paul aanvanklik in sy paleis in Tsarskoje Selo bly woon. Toe die Bolsjewiste die regering oorneem, is hy in hegtenis geneem.
Hy is in Januarie 1919 saam met ander Romanof-familielede in die binnehof van die Petrus-en-Paulusfort doodgeskiet en sy lyk is in ’n gesamentlike graf gegooi.
Verdere leesstof
Paley, Princess. Memories of Russia, 1916–1919. Herbert Jenkins Ltd, 1924. ASIN: B000O5UBBE
Karel van de Woestijne
Carolus Petrus Eduardus Maria "Karel" van de Woestijne (Nederlandse uitspraak:ˈkaːrəl vɑn də ʋuˈstɛinə; Gent, 10 Maart 1878 – Zwijnaarde, 24 Augustus 1929) was 'n Vlaamse skrywer, digter en broer van die skilder Gustave van de Woestijne. Hy het die Koninklijk Athenaeum by die Ottogracht in Gent bygewoon. Hy het ook Germaanse filologie aan die Universiteit van Gent gestudeer, waar hy in kontak gekom het met die Franse simbolisme. Hy het van April 1900 tot Januarie 1904, en weer vanaf April 1905 tot November 1906 by Sint-Martens-Latem gewoon. Hier het hy Laetemsche brieven over de lente vir sy vriend Adolf Herckenrath geskryf. (1901) In 1907 het hy na Brussel verhuis, en in 1915 na Pamel, waar hy De leemen torens saam met Herman Teirlinck geskryf het.
Hy was vanaf 1906 die korrespondent van die Nieuwe Rotterdamsche Courant in Brussel. Tussen 1920 en 1929 hey hy klas gegee in die geskiedenis van die Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van Gent. Hy was opeenvolgend die redakteur van die geïllustreerde tydskrifte Van Nu en Straks (tweede reeks, 1896-1901) en Vlaanderen (1903-1907). Hy het in 1906 sekretaris van die redaksie van Vlaanderen geword. Van 1925 tot sy afsterwe in 1929 het hy gewoon in Zwijnaarde naby Gent. Hy is begrawe in die begraafplaas van Campo Santo in Gent.
Fergie
Stacy Ann Ferguson, beter bekend as slegs Fergie, is 'n Amerikaanse sangeres, liedjieskryfster, aktrise en kletsrymer. Sy is op 27 Maart 1975 in Hacienda Heights, Kalifornië, gebore. Daar het sy in 'n streng Katolieke huis grootgeword, maar het egter met bendelede in Hacienda Heights deurmekaar geraak. Sy het in die tagtigerjare in die TV-program Kids Incorporated verskyn. Sy was in die negentigs ook lid van die meisiegroep Wild Orchid. Hulle het twee albums uitgereik.
In 2003 het sy as hoofsanger van die musiekgroep Black Eyed Peas (BEP) aangesluit. Sy het die plek van die sangeres Kim Hill ingeneem wat die groep in 2000 verlaat het. In dieselfde jaar van haar aansluiting tot die groep, was hul album Elephunk 'n groot sukses met treffers soos Where is the Love? saam met Justin Timberlake, Hey Mama en Let's Get Retarded (gewysig vir radio na Let's Get it Started). Hul tweede album Monkey Business in 2005, was ewe suksesvol met treffers soos My Humps en Pump It.
Haar debuut-solo-album, The Dutchess, is in 2006 uitgereik. Hierop verskyn verskeie treffers wat nommer een op die trefferlyste behaal het, soos London Bridge, Fergalicious, Glamorous en Big Girls Don't Cry.
Persoonlike lewe
Uit teleurstelling omdat haar eerste meisiesmusiekgroep Wild Orchid misluk het, het Fergie glo aan metamfetamien verslaaf geraak. Sy het egter die verslawing te bowe gekom en in 'n onderhoud met die tydskrif Time in September 2006 het sy gesê: "Dit was die moeilikste verhouding wat ek nog moes verbreek."
In die Februarie van 2007 het sy 'n verhouding met die akteur Josh Duhamel aangeknoop. Fergie het hom ontmoet toe sy in 2004 in 'n episode van die TV-reeks Las Vegas as haarself verskyn het.
Noel Clarke
Noel Clarke (gebore 6 Desember 1975) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek: Into Darkness (2013), Brotherhood (2016), en Mute (2018), en in die televisiereeks Doctor Who (2005).
Mike Monty
Mike Monty (23 Oktober 1936 – 4 Augustus 2006) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fireback (1983), Blood Debts (1985), en Movie in Action (1987).
Tyler Kain
Tyler Kain (gebore 20 Januarie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Forever Strong (2008) en Sushi Burrito (2019), en in die televisiereekse NCIS (2003) en Cold Case (2003).
Akroniem
'n Akroniem is 'n afkorting wat as 'n woord uitgespreek kan word, byvoorbeeld VIGS (Verworwe immuniteitsgebreksindroom).
Meer formeel: 'n Akroniem is 'n naamwoord wat gevorm word deur die saamtrekking van die beginletters (of vernaamste letters) van meerwoordige name en gesamentlik presies soos 'n woord gelees en uitgespreek word.
'n Akroniem wat volgens die alfabetname van die lettters uitgespreek word, word 'n letternaamwoord genoem. Byvoorbeeld; BA, VLU, WNNR,  EFF.
Wanneer die akroniem as 'n woord uitgespreek word, word dit 'n letterklankwoord genoem. Voorbeelde is Avbob (Afrikaanse Verbond Begrafnisondernemers Beperk), Sasol, en Absa).
Die volgende bronne kan geraadpleeg word vir lyste van akronieme wat tans in algemene gebruik is.
Lebombobroodboom
Die Lebombobroodboom (Encephalartos lebomboensis) is 'n spesie van die genus Encephalartos. In Suid-Afrika is daar is twee populasies: die een is by Mananga in Mpumalanga en die ander by Piet Retief in die boonste gedeelte van die Pongolavallei. Die spesie kom ook in Eswatini en Mosambiek voor. Die plant groei vinnig en word tot 4 m hoog. Dit groei in goedgedreineerde grond, verkies sonlig en gedeeltelike skadu areas. Die boom is eenslagtig: manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare.
Sami Hyypiä
Sami Tuomas Hyypiä (Fins: [ˈsɑmi ˈhyːpiæ]; * 7 Oktober 1973 in Porvoo) is 'n afgetrede Finse sokkerspeler wat hom as afrigter bekwaam het. Op 1 April 2012 is hy as afrigter van die Duitse sokkerklub Bayer 04 Leverkusen aangestel.
Outokefalie
Outokefalie, van die Griekse woord αὐτοκεφαλία ("met ’n eie hoof"), is die status van ’n hiërargiese Christelike kerk waarvan die biskop of patriarg aan die hoof nie verantwoording hoef te doen aan ’n biskop of patriarg met ’n hoër gesag nie. Dit word veral in die Oosters-Ortodokse Kerk gebruik vir sy vyftien administratief selfregerende kerke, asook in die Oriëntaal-Ortodokse kerke.
Outonomie
Outokefalie is een stap onder outonomie. ’n Kerk wat outonoom is, se hoof (aartsbiskop of patriarg) word deur die patriarg van die moederkerk aangestel, maar is in alle ander opsigte administratief selfregerend. Hoewel outokefaal ook "selfregerend" of "onafhanklik" beteken, kom die woord van die Griekse κεφαλή (kefale, "hoof") en dui dus daarop dat ’n liggaam sy eie hoof het, terwyl outonoom letterlik "selfwetgewend" beteken, van die Griekse woord νόμος (nomos, "wet").
Romaanse tale
Die term Romaanse taal verwys na die groot en wydverspreide familie van tale, wat hulle oorsprong in die Latynse taal het. Latyn self word by die Italiese tale gereken. Daar is tans meer as 600 miljoen sprekers van Romaanse tale wêreldwyd, hoofsaaklik in Noord- en Suid-Amerika, Europa en Afrika.
Die Romaanse tale het almal uit die Vulgêrlatynse omgangstaal van die soldate, setlaars en slawe van die Romeinse Ryk ontwikkel, wat in baie opsigte van die klassieke Latynse skryftaal van die Romeinse literati met sy fyn afgewerkte en soms kunsmatige grammatika verskil. Die omgangstaal in die Romeinse Ryk was deur 'n duidelik eenvoudiger verbuigingstelsel en sinsbou gekenmerk. Ook sy woordeskat wyk af van die klassieke Latyn. Vulgêr-Latyn het in die tydperk tussen 200 v.C. en 100 danksy die uitbreiding van die Romeinse magsgebied en die administratiewe en opvoedkundige beleid van die Romeinse owerhede die oorheersende taal in groot dele van Europa geword, en dit was in die antieke tydperk die verkeerstaal van 'n gebied, wat van die Iberiese Skiereiland in die weste tot by die Swart See in die ooste van Europa gestrek het.
Na die ondergang van die Romeinse Ryk het die plaaslike variante van Vulgêr-Latyn geleidelik tot tientalle selfstandige tale en dialekte ontwikkel. Die oorsese koloniale gebiede van Spanje, Portugal en Frankryk het die Romaanse taalgebied sedert die 15de eeu aansienlik vergroot, en tans woon twee derdes van alle Romaanstaliges buite Europa.
Die Romaanse dialekte en tale het in die loop van hulle geskiedenis onder die invloed van baie vreemde tale gestaan, nogtans is die Vulgêr-Latynse fonologie, morfologie, woordeskat en sinsbou grotendeels bewaar. Die Romaanse groep van tale beskik dus oor 'n aantal gemeenskaplike besonderhede, waarmee hulle duidelik van die ander taalgroepe in die Indo-Europese familie van tale onderskei kan word. Hulle het byvoorbeeld meesal die verbuigings van die klassieke Latyn verloor en in plaas daarvan 'n min of meer vaste woordvolgorde ontwikkel. Daarnaas maak hulle grootskaals gebruik van voorsetsels.
Die hooftale in die Romaanse groep is:
Daniel Barenboim
Daniel Barenboim (gebore 15 November 1942) is ’n pianis en orkesdirigent wat in Argentinië gebore is en in verskeie lande orkeste gedirigeer het. Hy is 'n burger van Argentinië, Israel, Spanje en die Staat Palestina. Sy eerste vrou was die beroemde tjellis Jacqueline du Pré.
Barenboim (wat "peerboom" in Jiddisj beteken) is in Buenos Aires gebore, sy grootouers was Russiese Asjkenasiese Jode. Hy word aanvanklik as 'n pianis bekend, maar hy het daarna sy merk as dirigent gemaak. Hy is veral belangrik vir sy werk met die Wes-Oos Divan-orkes, wat jong Arabiese en Israeliese musikante opgelei. Hy het dikwels die onwettige Israeliese nedersettings op Palestynse grond gekritiseer. In 2001 was talle Israelies ontstoke toe hy die werk van Richard Wagner opvoer. Wagner se musiek is sedert 1938 nie in Israel opgevoer nie, omdat hy anti-Joods en ook Adolf Hitler se gunsteling komponis was.
Johann Botha (aanbieder)
Johannes Petrus (Johann of Grotman) Botha (8 Augustus 1963 – 7 Junie 2017) was 'n veelsydige Afrikaanse aanbieder op radio en televisie, en dokumentêrvervaardiger. Hy was benewens ook 'n skubaduik-, musiek-, poësie-, Afrikaans- en skaakentoesias. Hy het veral bekendheid verwerf vir sy betrokkenheid by die SAUK se omgewingsbewustheidsprogram, 50/50. By RSG en Pretoria FM was hy 'n gewilde radioaanbieder, en was verantwoordelik vir klassieke programme soos Dis Opera, Die Tweede Beweging, Spookstasie, Tempo, Botha Blues en Nagmusiek. Hy is beskou as een van die beste Afrikaanse radioaanbieders van sy generasie en het volgens ATKV met vele nominasies tot ATKV-mediaveertjies vir beide sy radio en TV-werk mee gespog. Die beheerliggaam het verder oor Botha gekenmerk dat "sy veelsydigheid het geen perke geken nie." Botha was by geleentheid ook rugby- en krieketkommentator. Hy het 'n kenmerkende loslit en plat-op-die-aardestyl gehad, en het verkies om kaalvoet te loop, met geskeurde T-hemp, en hare wat baie lank gedra is. In 2008 het Botha met die ATKV-mediaveertjie weggestap vir Dis Opera.
Jong lewe
Hy is in Rustenburg gebore, maar op ouderdom 7 het sy gesin na Pretoria verhuis. Botha het skoolgegaan by Laerskool Louis Leipoldt en Hoërskool Verwoerdburg in Lyttelton. Daarna het hy drama aan die Universiteit van Pretoria studeer. As kind het Botha lank sang geneem, en dit was sy ambisie om 'n operasanger te word. Hierdie ideaal is uiteindelik nie verwesenlik nie, omdat sy militêre diensplig hierdie planne onderbreek het. Tydens sy diensplig het hy egter begin om saxofoon te speel, wat 'n lewenslange belangstelling sou word.
Loopbaan
Na sy dramastudies het hy in 1988 by die SAUK begin werk. Een van sy bekendste programme, Botha Blues, is in hierdie jaar begin. Botha het opdrag van sy stasiebestuurder gekry om 'n program te skep "wat mense se horisonne kon verbreed deur die gebruik van sosiale kommentaar" en 'n platform aan kunstenaars te bied wat normaalweg nie as deel van die hoofstroom beskou sou word nie. Die program het mettertyd kultusstatus onder liefhebbers van alternatiewe musiek gekry. In 1992 het Botha met nog 'n waterskeidende radioprogram begin, naamlik Tempo, 'n musiekprogram vir jongmense. In die begindae van die program het sowat 15 000 jongmense weekliks ingeskakel, maar binne vier jaar het die syfer tot sowat 70 000 gegroei.
In 1994 het Botha betrokke geraak by die SAUK se omgewingsbewustheidsprogram op televisie, 50/50. Na berig word het die vervaardiger, Danie van der Walt, slegs twee vrae aan hom in die werksonderhoud gestel: "Hou jy van die bos?" en "Wil jy vir ons werk?" Botha het later in 'n koerantonderhoud opgemerk: "Ek sê altyd ek speel nie die Lotto nie, want ek het al my geluk opgebruik om my werk te kry."
Hy het egter in Maart 2008 sy 20-jaarlange verbintenis met RSG beëindig, na beweerde onenigheid tussen hom en die stasiebestuurder, Magdaleen Kruger. Vanaf 7 Julie 2008 was Botha in die hoedanigheid van vervaardiger by 50/50 betrokke. In 2009 is hy deur mnr. Kofi Annan, voorsitter van die Kofi Annan Stigting en voormalige Sekretaris-generaal van die VVO, gevra om as voorsitter van die Internasionale Beraad oor Aardverwarming in Geneve, Switserland, op te tree.
In sy laaste lewensjare was hy aanbieder van kykNET se natuurprogram Projek Aardwolf. Met die beëindiging van dié reeks het hy homself as mesmaker bekwaam. Tot met sy dood was hy 'n dokumentêr-vervaardiger vir Carte Blanche, en sedert die begin van 2017 was hy ook die aanbieder van Pretoria FM se Sondagaandprogram, Nagmusiek. Ten tye van sy dood was hy betrokke by sensitiewe ondersoeke soos die oopvlek van 'n groot bedrieglike landeis in die suide van Johannesburg, maar dié opdrag het blykbaar nie met sy skietdood verband gehou nie.
Dood
Botha is op 7 Junie 2017 by die Zebra Inn in Jeppestown, Johannesburg, saam met Werner "Swazi" Perchtold (73) deur gewapende rowers doodgeskiet. Perchtold, 'n oud-recce, huursoldaat, jagter, atleet en kroegeienaar, het sowat 'n jaar tevore saam met Botha 'n skaakklub daar begin wat verskillende kulture byeengebring het om op Dinsdagaande skaak te speel. Botha van Kensington, Johannesburg, is oorleef deur sy ouers, sy twee ouer broers, jonger suster en sy geskeide vrou, Hermien de Vos. Die roudiens vir Johann Botha is op 15 Junie 2017 in Centurion in die Nederduitsch Hervormde Kerk gemeente Verwoerdburg gehou.
Sam Spruell
Sam Spruell is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Snow White and the Huntsman (2012), The Counselor (2013), Taken 3 (2014), en Legend (2015).
Les Invalides
Les Invalides (Frans: [lezɛ̃valid]) in Parys (Frankryk) bevat 'n museum met voorwerpe en monumente uit die militêre geskiedenis van Frankryk en is daarnaas ook 'n begraafplaas vir bekende oorlogshelde.
Aloe rabaiensis
Aloe rabaiensis is 'n aalwyn wat inheems aan Kenia, Somalië en Tanzanië is.
Kurt Darren
Kurt Darren (gebore Kurt Johan van Heerden; 19 Februarie 1970) is 'n Afrikaanse sanger, liedjieskrywer, TV-aanbieder, en akteur. Darren se debuutalbum, For Your Precious Love, is in 1995 vrygestel. In 2002 maak hy sy deurbraak in die Afrikaanse musiekbedryf met sy album Meisie Meisie.
Darren se musiek kan ook in Nederland en Vlaams België gehoor word, maar word meestal deur ander kunstenaars gesing. Sy liedjies "Staan op", "Meisie meisie", "Kaptein span die seile", "Af en af" en "Bloubergstrand se sonsak" (Nederlandse Vinzzent, Dromendans 2012) is voorbeelde hiervan.
Hy was vanaf 2006 tot 2011 die aanbieder van die gewilde TV-program Jukebox wat op kykNET en verskeie radiostasies gebeeldsend word.
Biografie
Darren is in Pretoria gebore en matrikuleer aan die Hoërskool Lyttelton Manor. Sy pa was Afrikaanssprekend en sy ma Engelssprekend. Kurt het al van jongs af in musiek belang gestel en het op skool aan verskeie musiekblyspele deelgeneem.
Na matriek is Kurt weermag toe om sy basiese opleiding in Walvisbaai te doen. As lid van die weermag se vermaaklikheidsgroep toer hy vir 'n jaar saam met hulle boereorkes deur die land. Daarna werk hy as 'n wildbewaarder in die Krugerwildtuin en tree op as 'n toergids. Hy werk ook in die boubedryf voordat hy besluit om voltyds te begin sing.
Darren is op 8 Januarie 2011 met Dunay Nortjé in die eg verbind.
Ongeluk
Op 7 Julie 2013 is Darren ernstig beseer in 'n motorongeluk terwyl hy op pad terug huis toe was nadat hy 'n rugbywedstryd bygewoon het. Sy agent Marnus Bisschoff en sekretaresse is ook ernstig beseer. Almal is met 'n helikopter vervoer na die hospitaal, waar toetse getoon het dat Darren 11 gebreekte ribbes gehad het en ernstige beserings aan sy kop aangedoen het. Hy is na weke se behandeling uit die hospitaal ontslaan. Baie van sy geskeduleerde konserte moes gekanselleer word. Hy het later aktiewe lewe hervat met hergeskeduleerde konserte en 'n toer in die Verenigde State en Europa aan die begin van 2014.
Napoleon II
Napoleon II, Die Hertog van Reichstadt (20 Maart 1811 – 22 Julie 1832) was die seun van Napoleon Bonaparte en vir 'n kort tydperk die tweede Keiser van Frankryk.
In 1940 het Hitler sy oorskot aan Frankryk gegee as 'n geskenk en hy is te ruste gelê in Les Invalides in Parys.
Kevin Rudd
Kevin Michael Rudd AC (gebore op 21 September 1957) is 'n voormalige Australiese politikus wat die 26ste Eerste Minister van Australië was, van Desember 2007 tot Junie 2010 en weer van Junie tot September 2013. Hy was die leier van die Australiese Arbeidersparty.
Rudd is in Nambour, Queensland, gebore. Hy het 'n graad in Chinese studies aan die Australiese Nasionale Universiteit en is vlot in Mandaryns. Voordat hy die politiek betree het, het hy as diplomaat en staatsamptenaar gewerk. Rudd is tydens die verkiesing van 1998 verkies tot die Huis van Verteenwoordigers, vir die afdeling van Griffith. Hy is in 2001 tot die skadukabinet bevorder as skaduminister van buitelandse sake. In Desember 2006 daag hy Kim Beazley suksesvol uit om leier van die Arbeidersparty (en dus Leier van die opposisie) te word. Onder Rudd het Arbeid die sittende koalisieregering onder leiding van John Howard in die peilings ingehaal en 'n aantal beleidsaankondigings gemaak oor onderwys, gesondheid, industriële betrekkinge en klimaatsverandering.
Die Arbeiders het die 2007-verkiesing met 'n wegholoorwinning gewen, met 'n swaai van 23 setels in sy guns. Die eerste optrede van die Rudd-regering was ondertekening van die Kyoto-protokol en 'n verskoning aan inheemse Australiërs vir die gesteelde generasies. Ander bekende beleid het die National Broadband Network, die Digital Education Revolution, en die Building the Education Revolution ingesluit. Dit het ook WorkChoices (die vorige regering se wetgewing oor industriële betrekkinge) grootliks uitmekaar gehaal, en Australië se onttrekking van sy oorblywende gevegspersoneel in die Irakse Oorlog en die beraad van 2020 in Australië gereël. Die regering het ekonomiese stimuluspakkette verskaf weens die wêreldwye finansiële krisis van 2007–2008, en Australië was een van die min ontwikkelde lande om die resessie in die laat 2000's vry te spring.
Ten spyte van 'n lang periode van gewildheid in meningspeilings, is Rudd se persoonlike graderings in die middel van 2010 'n aansienlike daling van die skuld op 'n voorgestelde belastingbron vir super-wins en die uitstel van die Senaat-verwerpte koolstofbesoedelingsskema. Met die volgende verkiesingstydperk was daar toenemende ontevredenheid met Rudd se leierskap in die Arbeidersparty. Rudd se adjunk Julia Gillard het uiteindelik op 23 Junie 2010 aangekondig dat sy hom die volgende dag sal uitdaag vir die leierskap. Hy het verkies om nie te betwis nie, wetende dat hy verslaan sou word as hy die leierskap betwis, en op die oggend van die stemming bedank hy as premier. Hy het egter in die politiek gebly en sy setel suksesvol weer betwis tydens die verkiesing in 2010, waarna Arbeid 'n minderheidsregering gevorm het.
In September 2010 is Rudd na die kabinet bevorder as Minister van Buitelandse Sake. Hy het in daardie pos gebly tot sy bedanking op 22 Februarie 2012; Die volgende dag het Gillard 'n leierskap gemors, wat Rudd met 71-31 verloor het. Die spanning oor die leierskap het voortgeduur, en Gillard het in Maart 2013 weer 'n stemming aangekondig, wat Rudd nie betwis het nie. 'N Verdere stemming is in Junie 2013 gehou, wat Rudd met 57-45 gewen het. Sy tweede termyn as premier het minder as drie maande geduur; hy het die eerste dienende Australiese premier geword wat die huwelik met dieselfde geslag in die openbaar ondersteun het. Ondanks die aanvanklike styging in meningspeilings ná sy terugkeer, is Arbeid in die 2013-verkiesing verslaan.
Rudd het enkele maande na die 2013-verkiesing sy uittrede uit die politiek aangekondig. In Februarie 2014 word hy aangewys as 'n senior genoot by die John F. Kennedy School of Government aan die Harvard Universiteit, waar hy 'n groot navorsingspoging oor die toekoms van die verhouding tussen China en die Verenigde State voltooi het. In September 2014 word hy 'n vooraanstaande genoot by die Paulson Institute, 'n denkwagent aan die Universiteit van Chicago. Hy is ook die inhuldigingspresident van die Asia Society Policy Institute, en is voorsitter van die Onafhanklike Kommissie vir Multilateralisme en die wêreldwye vennootskap met sanitasie en water vir almal.
The War of the Worlds
The War of the Worlds is 'n klassieke wetenskapfiksieverhaal geskryf deur H.G. Wells in 1898. Die verhaal beskryf die gebeurtenisse wanneer ruimtewesens van Mars die Aarde inval en probeer oorneem, en word vertel vanuit die oogpunt van die hoofkarakter, 'n Londense skrywer.
'n Groot aantal boeke, films, televisiereekse en strokiesverhale wat op elemente vanuit Wells se boek gebaseer is, het intussen die lig gesien: Die mees onlangse voorbeeld hiervan is 'n film deur Steven Spielberg met dieselfde titel as die boek. Die hoofrolle word vertolk deur Tom Cruise en Dakota Fanning.
Humboldt-pikkewyn
Die Humboldt-pikkewyn (Spheniscus humboldti) is 'n Suid-Amerikaanse pikkewyn wat hoofsaaklik in die Pingüino de Humboldt Nasionale Reservaat in die noorde van Chili voorkom, hoewel sy habitat die grootste deel van die kus van Peru beslaan. Die naaste familielede daarvan is die Afrika-pikkewyn, die Magellaanpikkewyn en die Galápagos-pikkewyn. Die Humboldt-pikkewyn en die koue waterstroom waarin hy swem, is vernoem na die ontdekkingsreisiger Alexander von Humboldt. Die spesie word deur die IUCN as kwesbaar gelys sonder dat daar 'n bevolkingsherstelplan bestaan. Die huidige bevolking bestaan ​​uit 32 000 volwasse individue en is aan die afneem. Dit is 'n migrerende spesie.
Humboldt-pikkewyne is mediumgrootte pikkewyne, wat 56-70 cm lank is en met 'n massa van 3,6-5,9 kg. Dit het 'n swart kop met 'n wit rand wat agter die oog loop, rondom die swart oordekbed en ken, en by die keel aansluit. Hulle het 'n swartgrys rugkant en witterige borskant, met 'n swart borsband wat langs die sye tot by die bobeen strek. Hulle het 'n vlesige-pienk basis aan die snawel. Jeugdiges het donker koppe en geen borsband nie. Hulle het stekels op hul tong wat hulle gebruik om hul prooi vas te hou.
Aloe retrospiciens
Aloe retrospiciens is 'n aalwyn wat inheems aan Ethiopië en Somalië is.
Humboldt-pikkewyn
Humboldt-pikkewyne maak nes op eilande en rotsagtige kusstede; hulle maak gate in ghwano en gebruik soms skraapsels of grotte. In Suid-Amerika word die Humboldt-pikkewyn slegs langs die kus van die Stille Oseaan aangetref, en die omvang van die Humboldt-pikkewyn oorvleuel dié van die Magellaanpikkewyn aan die sentrale Chileense kus. Dit is verspreid in Ecuador en Colombia. Dit is bekend dat die Humboldt-pikkewyn in gemengde soorte kolonies met die Magellaanse pikkewyn op ten minste twee verskillende plekke in die suide van Chili woon.
Die Humboldt-pikkewyn het die fokus van ekotoerisme oor die afgelope dekades geword.
Etimologie
Beide die Humboldt-pikkewyn en die Humboldt-stroom is vernoem na Alexander von Humboldt. Dit staan ​​in Peru bekend as die "pajaro-niño", wat na "babavogel" vertaal word, vanweë hul waggelende gang en vlerklose ledemate wat uitgehou word, wat die beeld voorstel van 'n kleuter wat op die strand ploeter.
Verspreiding en habitat
Die Humboldt-pikkewyn is 'n toproofdier wat endemies is aan die weskus van Suid-Amerika.
Broeiplekke van die Humboldt-pikkewyn wissel van suidelike Chili langs die droë kusstreke van die Atacama-woestyn tot die subtropiese Isla Foca in die noorde van Peru. Die verspreidingsgebied daarvan is beperk tot die kus- en aflandige eilande wat deur die Humboldtstroom geraak word, wat 'n deurlopende voorraad voedingstowwe bied en wat 'n groot bevolking seevoëls ondersteun. In Chili is die belangrikste broeikolonie by Isla Chañaral.
Dieet
Die Humboldt-pikkewyn voed hoofsaaklik op pelagiese skoolvisse. Die verbruik van koppotiges en skaaldiere wissel tussen populasies. Noordelike kolonies verbruik hoofsaaklik makreelgeep, terwyl die suidelike bevolking hoofsaaklik ansjovis, Araukaniese haring en silwerkant verbruik. Daar is seisoenale verskille in die dieet van die Humboldt-pikkewyn wat die veranderinge in die beskikbaarheid van visspesies oor seisoene weerspieël.
Voedingsgedrag
Die Humboldt-pikkewyn is 'n visuele jagter. Humboldt-pikkewyne verlaat hul eilande om na sonopkoms te voed, en verskillende bevolkings het verskillende voedingsafstande van die kolonie af. Hulle voedingsritme hang af van die ligintensiteit. Hulle spandeer meer tyd om kos te soek tydens oornagtogte. Daar word meestal op vis van onder af toegeslaan deur kort, vlak duike.
Die voedingsgebied van Humboldt-pikkewyne is tussen 2 en 92 km vanaf Pan de Azúcar, met 90% van die jagmaak binne 35 km om die eiland en 50% binne 5 km. Die maksimum jagdiepte is 54 m.
Mislukte telers jag langer vir voedsel met langer en dieper duike. Hulle duik ook minder gereeld as broeiende pikkewyne.
Vokalisering
Die Humboldt-pikkewyn het verskillende roepe wat hy gebruik om op verskillende maniere te kommunikeer. Die funksie van sy roepe is konsekwent onder Spheniscus-spesies.
Die Throb is 'n sagte roep tussen die pare by die nes, wat gebruik word deur broeivoëls wanneer hul maats na die nes terugkeer.
Die Haw is 'n kort roep deur jeugdiges alleen in die water en deur gepaarde voëls wanneer die een op die water is en die ander op die land. Dit het 'n beduidende variasie in duur en frekwensie.
Die Bray is 'n lang roep wat gebruik word om 'n maat te lok en 'n gebied te adverteer tydens hofmaak en voor paring. Dit is 'n afsonderlike roep met baie veranderlikes: lettergrepe per roep, duur, intervalle, duur van lettergrepe en frekwensie. Wanneer hy roep, wys die voël sy kop opwaarts en klap sy vlerke stadig wanneer hy roep.
Die Courtship Bray is soortgelyk aan die Bray, maar 'n ander houding word aanvaar en word tydens die hofmaaktydperk sinchronies deur pare gegee: die voëls staan ​​saam en wys hul nekke en kop na bo, met flippers na buite.
Ververing
Die meeste pikkewyne verveer tussen middel Januarie en middel Februarie, maar die inisiasie wissel met breedtegraad en gunstige toestande soos 'n oorvloed van voedsel. Humboldt-pikkewyne is tot die land beperk totdat hulle klaar verveer het. Hulle word hiperfagies gedurende die periode net voor hulle verveer. Die vere gaan binne twee weke verlore en word vervang.
Geslagsdimorfisme
Die geslag van die Humboldt-pikkewyn kan nie deur verskille in verekleed uitgeken word nie, aangesien dit monomorf is. Die mannetjie is swaarder en groter as die wyfie. Hul geslag kan bepaal word deur die kopwydte en die lengte van die snawel; die mannetjie het 'n langer snawel as die wyfie.
Hofmakery
Tydens hofmakery buig die Humboldt-pikkewyne hul koppe vir mekaar en wissel alternatiewelik onderling met mekaar. In die ekstatiese paradering om 'n maat te lok, strek die voël sy kop vertikaal, laat sak sy borskas inmekaar, slaan sy vlerke toe en gee 'n luide roep wat klink soos die balk van 'n donkie. Die onderlinge vertoon bestaan ​​uit die paar wat langs mekaar staan ​​en die aksies van die ekstatiese vertoning herhaal.
Voortplanting
Die Humboldt-pikkewyn maak nes in los kolonies, met die meeste pare wat twee eiers van dieselfde grootte 4 dae uitmekaar lê wat 41 dae inkubasie benodig. Hul broeirooster word aangepas na gelang van die beskikbaarheid van voedsel. Hulle broei onmiddellik na ververing, wanneer voedsel volop is en die sonstraling verminder het.
Die Humboldt-pikkewyn lê eiers van Maart tot Desember, maar ook met pieke in April en Augustus-September, indien individue 'n tweede broeisel het. Die helfte van die wyfies het twee suksesvolle broeisels per jaar, en die meeste was dubbelinge. As pare gedurende die eerste broeiseisoen hul eiers verloor, lê hulle binne 1-4 maande 'n nuwe broeisel. Die inkubasieverskuiwings duur gemiddeld 2,5 dae voordat die een ouer oorneem en die ander toelaat om te gaan voed. Daar is geen verskille in die bydrae tot die voorsiening van manlike en vroulike ouers nie.
Kuikens broei gewoonlik twee dae uitmekaar uit en word deur een ouer bewaak terwyl die ander voed. Kuikens word net een keer per dag gevoer. Kuikens word na 'n sekere ouderdom sonder toesig op die nesplek gelaat en albei ouers voed dan gelyktydig.
Broeiplekke
Die historiese broeiplekke van hierdie spesie is gate in ghwano-lae. Neste van die Humboldt-pikkewyn kan ook gevind word by grotte, holtes, kranse, strande en skraapsels wat deur plantegroei bedek is. Hulle maak ook nes op enkele Peruviaanse eilande waar egte grond vir grawe gevind kan word. Die meerderheid pikkewyne broei op kranse.
Migrasie
Humboldt-pikkewyne is sittend gedurende die broeiseisoen, bly naby hul neste en toon getrouheid aan die broeiplek. Hulle kan groot afstande aflê, veral as gevolg van voedseltekorte of veranderinge in die omgewingstoestande. Hulle migreer gereeld tussen Peru en Chili.
El Niño-La Niña dinamika
Die ekosisteem van die Humboldt-stroom word beïnvloed deur die El Niño-verskynsel. Gedurende El Niño word die opbou van voedingsryke bodemwater in die suidoostelike Stille Oseaan onderdruk, sowel as die oppervlaktemperatuur-anomaliewaarde (SSTA). Massiewe sterftes, veral by jeugdiges, verlies van neste en gebrek aan voortplanting vind plaas. Humboldt-pikkewyne migreer suid namate die mariene produktiwiteit afneem na aanleiding van die ansjovisvoorrade. Humboldt-pikkewyne spandeer meer tyd en energie om te voed namate die SSTA toeneem.
Visserye
Die geskatte energiebehoefte van die totale Humboldt-pikkewynpopulasie gedurende broeiseisoen beloop tot 1400 ton vis. Die Humboldt-pikkewyn is afhanklik van kommersieel uitgebuite spesies, insluitend ansjovis. Dit maak hulle vatbaar vir veranderinge in die beskikbaarheid van prooi as gevolg van oorbevissing. Hulle is ook vatbaar vir verstrengeling in visnette.
Menslike teenwoordigheid
Humboldt-pikkewyne is uiters sensitief vir menslike teenwoordigheid, met min habituasiepotensiaal. As 'n persoon op 'n afstand van 150 m van 'n broeiende Humboldt-pikkewyn kom, word 'n reaksie uitgelok, wat die grootste reaksie-afstand tot dusver vir pikkewyne gerapporteer is, wat dit die skugterste pikkewynspesie maak wat tot dusver bestudeer is. Humboldt-pikkewyne benodig tot 'n halfuur om weer na normale hartklop te herstel ná menslike benadering, maar sal afneem met herhaalde besoeke. Opeenhopende spanning deur gereelde besoeke en vertraagde terugkeer van voedingsmaats lei daartoe dat die nes permanent verlaat word, wat gevolglik 'n verminderde broeisukses op terreine, wat gereeld deur mense besoek is, veroorsaak.
Habitatversteuring en wilde spesies
In Sentraal-Chili wei Europese konyne en Noorse rotte op die plantegroei. Noorse rotte en swart rotte vreet ook eiers. Wilde katte en honde verorber kuikens, vlugtelinge en volwasse Humboldt-pikkewyne.
Industriële ontwikkeling
Sommige Humboldt-pikkewynkolonies ondervind verhoogde druk as gevolg van opkomende industriële ontwikkeling; die bou van steenkoolkragstasies en mynbou in Chili. Die grootste kolonie van Peru staan ​​voor die vooruitsig van 'n nuwe groot industriële hawe naby Punta San Juan, die grootste kolonie van die land. Oliestortings het voorheen 'n uitwerking op sommige kolonies gehad. Die kolonie van 800 voëls in Cachagua was blootgestel aan twee oliestortings in 2015-'16. Oliestortings wat verband hou met hawe- en skeepvaartaktiwiteite het baie soorte pikkewyne in die suidelike halfrond beïnvloed.
Julia Görges
Julia Görges (gebore op 2 November 1988 in Bad Oldesloe, Duitsland) is 'n voormalige Duitse beroepstennisspeler.
Humboldt-pikkewyn
Industriële ontwikkeling
Andes Iron het in 2017 voorgestel dat 'n mineraal-uitvoerhawe gebou word naby die Humboldt Penguin National Reserve in die Coquimbo-streek in Chili. Die voorstel is van die hand gewys omdat die omgewingsimpak onaanvaarbare resultate gelewer het. Die besluit is deur toeroperateurs en omgewingsbewaarders verwelkom. Oceana was een van die nieregeringsorganisasies wat hom beywer het vir die verwerping van die hawe-voorstel. Andes Iron betwis die besluit, en uiteindelik word die omgewingsgoedkeuring vir die Dominga-myn en die Cruz Grande-haweprojek toegestaan. Oceana betwis sedertdien die wetsnakoming op die perseel en gaan vanaf 2020 voort om die projek afgelas te kry in 'n poging tot die beskerming van die ryk mariene biodiversiteit in die streek. As dit gebou word, sal die Dominga-kompleks 'n oopgroef-kopermyn, verwerkingsaanleg, ontsoutingsaanleg en hawe insluit.
Oorbenutting van ghwano
Die historiese broeiplekke vir die Humboldt-pikkewyn was ghwano-lae wat eilande van die Peruviaanse en noordelike Chileense kuste bedek het waarin die voëls kon grawe. Die ghwano, 'n ryk energiebron en inkomstebron vir die Peruviaanse regering, en eiers van die Humboldt-pikkewyn was gereeld gesog. Die voëls is ook gereeld deur vissermanne en ghwano-werkers gejag vir hul olie en velle. Die agteruitgang van die Humboldt-pikkewynpopulasie word toegeskryf aan die oes van ghwano in die 1800's, wat gelei het tot die vernietiging van broeiplekke en menslike versteuring.
Julia Görges
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Görges se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in vroueenkels waaraan sy deelgeneem het:
Humboldt-pikkewyn
1982-83 El Niño verskynsel
Voor die El Niño-gebeurtenis 1982-83 is die totale aantal individue van Humboldt-pikkewyne geskat op 20 000. Die fenomeen El Niño van 1982 tot 1983 het gelei tot 'n groot afname in die Humboldt-pikkewynpopulasie. Die kombinasie van 'n omgewing wat verander is deur menslike ontwikkelinge, asook die lang duur en sterk intensiteit van die gebeurtenis daardie jaar, het gelei tot groot gevolge vir die vrugbaarheid en oorlewing van die Humboldt-pikkewyne. Die gevolge was 'n afname van 65% in die Humboldt-pikkewynpopulasie, migrasie na die suide en die mislukking van die 1982-broeiers. Die oorlewende bevolking in 1984 word geraam op tussen 2 100 en 3 000 pikkewyne en is almal volwassenes.
Rekenaaringenieur
Die rekenaaringenieurswese is noú verwant aan die elektroniese ingenieurswese.
Die fokus is eerder op digitale kommunikasie of digitale hardeware-ontwerp, i.p.v. analoog. Daar is ook sterk klem op programmering, rekenaarnetwerke en algemene kommunikasienetwerke. Die hoofvelde is:
Humboldt-pikkewyn
Bewaring
Peruviaanse wetgewing kategoriseer die spesie as bedreig en die jag, besit, vang, vervoer en uitvoer van die voël vir kommersiële doeleindes word streng verbied. Chili het in 1995 'n jagverbod van dertig jaar ingestel wat jag, vervoer, besit en kommersialisering van pikkewyne verbied.
Rekenaaringenieur
Rekenaarprogrammering
Humboldt-pikkewyn
Bewaring
Met ingang van Augustus 2018 word die spesie as kwesbaar op die IUBN-rooilys gelys, met 'n dalende bevolking van 32 000 volwassenes. Klimaatsverandering, kommersiële oorbevissing van hoofprooispesies (sardientjies en ansjovis) en byvangs in kommersiële visserye dra alles by tot die afname van spesiegetalle. Rotte, wilde katte en honde-aanvalle bedreig sommige kolonies. Histories is die Humboldt-pikkewynpopulasie beïnvloed deur die onttrekking van ghwano uit hul broeikolonies, wat die beskikbare habitat vir grawe en nesmaak verminder het.
In gevangenisskap
Benewens hul tuiswaters langs Suid-Amerika, kan Humboldt-pikkewyne in dieretuine regoor die wêreld aangetref word, waaronder Spanje, Duitsland, Indië, Ierland, Japan, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en ander plekke.
Mr. Sea
Die oudste pikkewyn in Woodland Park-dieretuin en een van die oudste pikkewyne in Noord-Amerika, Mr. Sea, is van kant gemaak na 'n afname in sy aktiwiteit en eetlus; twee maande kort voor sy 32ste verjaardag. Die gemiddelde ouderdom vir 'n Humboldt-pikkewyn wat sy eerste jaar oorleef, is 17,6 jaar. Hy het 12 lewensvatbare kleinkinders, agterkleinkinders en agter-agterkleinkinders gehad.
Rekenaaringenieur
Rekenaarnetwerke
Humboldt-pikkewyn
Ontsnapping uit 'n dieretuin in Tokio
Een van die 135 Humboldt-pikkewyne van die Tokyo Sea Life Park (Kasai Rinkai Suizokuen) het 82 dae lank in Tokiobaai gedy nadat hy blykbaar teen die 4 meter hoë muur afgeseil en daarin geslaag het om deur 'n doringdraadheining tot in die baai te kom. Die pikkewyn, wat net aan sy nommer (337) bekend is, is einde Mei 2012 weer deur die dieretuinopsigters gevang.
Rekenaaringenieur
Digitale stroombaan (mikroverwerkers)
Humboldt-pikkewyn
VSA ontdekking
In 1953 is 'n Humboldt-pikkewyn in die Bronx, in die VSA, gevind. Dit is nie bekend of die dier uit 'n privaatversameling ontsnap het of 'n swerwer was nie, maar die bevolking van die plaaslike dieretuin is volledig verantwoord.
Opvoeding van dieselfde geslag van kleintjies
In 2009 in die Bremerhaven-dieretuin in Duitsland het twee volwasse Humboldt-pikkewyne 'n eier aangeneem wat deur sy biologiese ouers verwerp is. Nadat die eier uitgebroei het, het die twee pikkewyne die kuiken grootgemaak, beskerm, versorg en op dieselfde manier gevoer as wat heteroseksuele pikkewynpare hul eie nageslag grootmaak. 'n Verdere voorbeeld van hierdie soort gedrag is in 2014, toe Jumbs en Kermit, twee Humboldt-pikkewyne by Wingham Wildlife Park, die middelpunt van internasionale media-aandag geword het, aangesien die twee mannetjies wat 'n aantal jare tevore gebind het, toe 'n eier suksesvol uitgebroei en grootgemaak het wat aan hulle as plaasvervangende ouers gegee is nadat die moeder dit halfpad deur die inkubasie laat vaar het.
Hannes Noëth
duimnael|links|300px|Ds. Hannes Noëth, skoolhoof, en leerders van die [[Gereformeerde Skool Dirk Postma op die laaste skooldag van 2015.]]
Ds. Johannes Georg (Hannes) Noëth (gebore 11 Augustus 1974) is 'n Suid-Afrikanse skrywer en direkteur van die vakbond Solidariteit se Helpende Hand-beweging. Hy was tot einde Oktober 2017 predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en hoof van die Gereformeerde Skool Dirk Postma in Pretoria.
Herkoms en opleiding
Noëth het grootgeword op die plaas Twyfelhoek tussen Petrusburg en Koffiefontein in die Suidwes-Vrystaat. Hy matrikuleer in 1992 aan die Hoërskool A.J.C. Jooste op Petrusburg en verwerf in 1995 'n B.A.-graad met Grieks en filosofie as hoofvakke aan die destydse Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. In 1998 volg 'n B.A. Hons. in teologie en in 1999 'n Th.B. Hierna voltooi hy sy teologiese opleiding aan die Gereformeerde Kerke se Teologiese Skool op Potchefstroom met 'n meestersgraad (Th.M.) in huweliksetiek.
Gemeentebediening
Sy eerste gemeente, van 2000 tot 2006, was Wolmaransstad, waarna hy 'n beroep na Naboomspruit aanvaar en daar dien tot 2009. Van Januarie 2010 tot 2013 was hy leraar van die Gereformeerde kerk Kimberley, maar aanvaar in 2014 'n beroep as medeleraar na Totiusdal en word terselfdertyd hoof van die Gereformeerde Skool Dirk Postma, wat geleë is binne Totiusdal se gemeentegrense.
Breër betrokkenheid
Noëth het sedert 1994 in die deputate vir historiese sake van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika gedien. Omstreeks 2010 het hy begin werk aan sy Th.D. aan die Universiteit van die Vrystaat oor die prediking tydens die Anglo-Boereoorlog. Terselfdertyd was hy teksredigeerder, samesteller en verwerker betrokke by die opstel van Van seringboom tot kerkgebou, die argitektoniese erfenis van die Gereformeerde Kerke, wat in 2010 die lig gesien het. Hy is, saam met M.C. van Rooyen, medesamesteller van My Dopperdagboek, waarvan die eerste uitgawe op 9 Desember 2016 verskyn het en die tweede op 27 November 2017. Noëth dien in die direksies van die Erfenisstigting, die Voortrekkermonument, die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge, Maroela Media en Solidariteit Helpende Hand. Hy dien op die bestuur van die Vriende van die Oorlogsmuseum en Die Krugergenootskap.
Dawid Minnaar
Dawid Minnaar is 'n Afrikaanse akteur, deesdae bekend as dr. Franz Basson van die KykNET-sepie, Binnelanders.
Minnaar is in Upington in die Noord-Kaap gebore, maar het grootgeword op 'n karakoelplaas in die suid-westelike streek van Namibië, naby Helmeringhausen op. Na 'n jaar van verpligte militêre diens studeer hy drama aan die universiteite van Stellenbosch en Kaapstad. In 1981 begin hy sy professionele loopbaan as akteur deur by die uitvoerende kunsteraad van Suidwes-Afrika aan te sluit.
Filmografie
Van die rolprente waarin hy verskyn het:
Ralph Moody (akteur)
Ralph Moody (5 November 1886 – 6 September 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Road to Bali (1952) en I Died a Thousand Times (1955), en in die televisiereekse Dragnet (1951) en Get Smart (1965).
Robert Allen
Robert Allen (28 Maart 1906 – 9 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Air Hawks (1935), Rio Grande Ranger (1936), The Unknown Ranger (1936), en The Awful Truth (1937).
Patrick St. Esprit
Patrick St. Esprit (gebore 18 Mei 1954) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente We Were Soldiers (2002), Green Zone (2010), Super 8 (2011), en The Hunger Games: Catching Fire (2013).
Erica longiaristata
Erica longiaristata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Rök-steen
Die Rök-steen (Sweeds: Rökstenen; Rundata: Ög 136) is een van die beroemdste runestene en bevat die langste aangetekende runegravering. Dit is naby die kerk in Rök, Östergötland (Swede) geleë en word as die eerste stuk geskrewe Sweedse literatuur geag en merk dit gevolglik die begin van die geskiedenis van Sweedse letterkunde.
Aangaande die steen
Die steen is in die 19de eeu ontdek waar dit in die muur van die kerk ingebou is. Dit is 'n paar dekades later uit die muur verwyder. Dit is waarskynlik tydens die 800's gegraveer te oordeel aan die runestyl en die toestand van die taal. Die steen word aan vyf sye deur runes oortrek — dit is al die sye buiten die basis, wat onder die grond sou bly. 'n Paar gedeeltes van die inskripsie is beskadig, maar die meerderheid van die steen bly leesbaar.
Die naam "Rök-steen" is toutologies, aangesen die steen na die nedersetting "Rök" vernoem is, terwyl die nedersetting self na die steen "Rauk" of "Rök" (wat "steen" in Oud-Noors beteken) vernoem is.
Die gravering is op twee maniere gedeeltelik geënkripteer: deur verplasing en deur die gebruik van spesiale koderunes. Die inskripsie is moontlik opsetlik moeilik leesbaar: miskien as deel van die magiese ritueel, of dalk bloot net om die graveerder se runevaardighede af te wys.
Inskripsie
Die volgende is 'n transliterasie van die runes:
Die volgende is 'n transkripsie van die runes in die vroeë 9de eeuse Oud-Oosnoors (Sweedse en Deense) dialek van Oud-Noors:
Die volgende is 'n transkripsie van die runes in die klassieke 13de eeuse Oud-Wesnoors (Noorse en Yslandse) dialek van Oud-Noors:
Vetaling
Die volgende is een vertaalde weergawe van die teks: die meeste navorsers stem oor die wyse van die vertaling saam, maar die interpretering daarvan bly 'n debatspunt. Die eerste gedeelte is in ljóðaháttr-metrum geskryf.
Huberta
duimnael|regs|240px|Die uitstalling in die Amathole-museum op [[King William's Town gewy aan Huberta.]] duimnael|links|200px|Huberta se verhaal, soos te sien in die Amathole-museum.