cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koevoet (polisie-eenheid)
Taktiek
Die helfte van Koevoet se mannekrag was op enige tydstip op patrollie. Die hoofkwartier van die eenheid in Oshakati het gebiede geïdentifiseer waar die waarskynlikheid van 'n PLAN-teenwoordigheid die grootste was, en het spanne gestuur om hierdie distrikte te patrolleer op soek na die insurgente. Koevoet-operateurs het hul intelligensie bekom deur verdagte spore waar te neem of die plaaslike bevolking te ondervra. Elke patrollie het tussen een en twee weke geduur. Die spanne het óf in SAW- en polisiekampe oornag óf in die bos geslaap. Dit was 'n standaardprosedure om dorpe in die omgewing te omring en die spore te bestudeer om te bepaal of daar onlangse tekens van ongewone aktiwiteite was. Nadat die patrollie verby was, het die span 'n week lank gerus, heropgelei en sy toerusting in die basis onderhou, terwyl 'n ander gestuur is om sy plek in te neem.
Aanduidings in die omgewing wat dui op verdagte aktiwiteite, insluitend spore en ander tekens, het bekend gestaan as spoor, 'n Afrikaanse jagterm. Koevoet-spoorsnyers is opgelei om hul omgewing tot in die fynste besonderhede te ondersoek, soos om waar te neem waar stof op blare op die grond versteur is. Die spoorsnyers het voor die res van die span, wat in die voertuie gevolg het, geloop of gehardloop, 'n taktiek wat Koevoet in 1980 aangeneem het. Soms sou Koevoet die roete van die insurgente kon voorstel nadat hy hul spore gevolg het; 'n gedeelte sou dan vooruit gestuur word in 'n poging om hulle af te sny of te intimideer deur sy wapens te skiet. Die doel van hierdie taktiek was om paniek onder die insurgente te saai, wat duideliker spore sou agterlaat en toerusting sou weggooi as hulle vir hul agtervolgers probeer weghardloop. As die spoor verlore gaan, sal die spoorsnyers saam met ander wat van die voertuie afklim en in 'n uitgespreide lyn loop terwyl hulle probeer om die spoor te herwin. Die spoorsnyers het gereeld leidrade en instruksies vir mekaar geskree terwyl hulle gevorder het. Toe hulle uitgeput raak, is hulle toegelaat om in die voertuie te ry, en 'n nuwe groep van spoorsnyers klim af om hul plek in te neem. Dit was nie ongewoon dat spoor dae aaneen gevolg word nie. Die langste afstand wat 'n Koevoet-span 'n enkele spoor sonder onderbreking gevolg het, was 185 kilometer.
In baie gevalle sou die insurgente probeer om die span in 'n hinderlaag te lok as hulle van die agtervolging bewus geword het. Koevoet-spoorsnyers kon gewoonlik agterkom dat 'n hinderlaag op hande was deur die toenemende konsentrasie van spore te bestudeer, en in hierdie geval sou die span die geïdentifiseerde hinderlaag in sy voertuie omring en onderdrukkende vuur lewer. By ander geleenthede het hulle probeer om die vermeende hinderlaag met mortiere te onderdruk.
Koevoet se teenintelligensie-aktiwiteite was ewe effektief, hoofsaaklik omdat die eenheid meer in kontak was met die burgerlike bevolking op plaaslike voetsoolvlak, en anders as die SAW se intelligensie-strukture, spesifiek georganiseer was met die oog op onkonvensionele (dws teen-insurgensie) oorlogvoering in gedagte. Koevoet was in staat om 'n suksesvolle onreëlmatige veldtog teen PLAN te voer met behulp van 'pseudo-guerrillas', operateurs geklee in PLAN-uniforms wat gebuite Sowjetwapens gedra het. Dit het gehelp om agterdog in die geledere van die regte opstandelinge te saai en hul informante onseker te maak of enige opstandeling 'n ware PLAN-vegter was; dit het die PLAN se vermoë om politiseringsprogramme binne plaaslike gemeenskappe te hou, ondermyn. Die "pseudo guerrilla"-program was 'n goed bewaakte geheim totdat Koevoet deur die Namibiese howe gedwing is om besonderhede bekend te maak tydens die verhoor van Jonas Paulus in 1983.
Bewerings van oorlogsmisdade
Terwyl Koevoet 'n buitengewone gevegsrekord in Namibië gehad het – gedurende die laaste dekade van die oorlog het die eenheid 'n bietjie meer as 2800 insurgente gedood het en nog 463 gevange geneem terwyl Koevoet 151 gesneuweldes gely het – het dit ook die reputasie gekweek dat hy ook besonder brutaal en genadeloos was as onverskillig teenoor die SAW se gevegsreëls was.
In die loop van die Suid-Afrikaanse Grensoorlog het PLAN Koevoet daarvan beskuldig dat hy talle menseregteskendings gepleeg het, veral buitengeregtelike moorde en sluipmoorde. Koevoet word daarvan beskuldig dat dit aangehoudenis en gevangenes mishandel het en hulle aan verskillende vorme van marteling onderwerp het, insluitend fisieke aanranding, elektriese skokke, en slaap-, kos- en waterdeprevasie. Die eenheid het wel sy eie aanhoudingsfasiliteit bedryf, waar sommige gevangenes onbepaald aangehou is. Die gevangenes het gevange insurgente ingesluit, asook enige burger wat vermoed word dat hy belangrike inligting oor PLAN-aktiwiteite besit. In 1986 het die Namibiese howe beslis dat aangesien al die Koevoet-gevangenes as gewone misdadigers deur 'n polisie-eenheid in hegtenis geneem is, hulle binne 'n tydperk van dertig dae op regsverteenwoordiging geregtig is. Koevoet het hierdie uitspraak later ondermyn deur die Terrorismewet te gebruik.
Kiemlaag
Ontwikkeling
By mense vorm die sigoot ná sowat drie dae ’n soliede massa selle deur verdeling; dit word ’n morula genoem. Dit verander weer in ’n blastosist, wat bestaan uit ’n buitelaag (trofoblas) en binneste selmassa (embrioblas). Die blastosist, wat gevul is met baarmoedervloeistof, breek uit die zona pellucida en ondergaan implantasie in die slymvlies van die baarmoeder. Die binneste selmassa het aanvanklik twee lae: die hipoblas en epiblas. Aan die einde van die tweede week verskyn ’n primitiefstreep. Die epiblas in hierdie gebied beweeg na die primitiefstreep, duik af daarin en vorm ’n nuwe laag, die endoderm. In die proses word die hipoblas uit die pad gedruk (dit vorm daarna die amnion). Die epiblas hou aan beweeg en vorm ’n tweede laag, die mesoderm. Die boonste laag word nou die ektoderm genoem.
Kanpur
Kanpur (Hindi: कानपुर, Oerdoe: کان پور, Kānapur, voorheen Cawnpore) is 'n groot stad en die ekonomiese sentrum van die Indiese deelstaat Uttar Pradesh. Die stad lê in die noorde van die land en is die 9ste grootse stad in Indië. Kanpur het 'n bevolking van 4 952 468 inwoners en 'n oppervlakte van 1 642 km².
Kiemlaag
Endoderm
Die endoderm bestaan aanvanklik uit plat selle, wat later rond word. Dit vorm die epiteelvoering van die hele spysverteringskanaal behalwe deel van die mond en keelholte en die eindpunt van die rektum. Dit vorm ook die voeringselle van al die kliere wat in die spysverteringskanaal uitloop, insluitende dié van die lewer en pankreas; die epiteel van die gehoorbuis en trommelvliesholte; die tragea, brongi en lugselle van die longe; die blaas en deel van die uretra; en die follikelvoering van die skild- en timusklier.
Verder vorm dit die maag, kolon, lewer, pankreas, blaas, epiteel van die tragea, longe, keelholte, skildklier en ingewande.
Kanpur
Kanpur was een van die gasheerstede tydens beide die Krieketwêreldbeker 1987 en Krieketwêreldbeker 1996.
Kiemlaag
Mesoderm
Die mesoderm het verskeie komponente wat in weefsel ontwikkel. Dit vorm die rugkoord, niere, geslagskliere, kraakbeen, skedelspiere, vel, bloedsomloopstelsel en die wand van die ingewande. Dit vorm verder die spiere, been, bindweefsel, bloedsomloopstelsel, limfvatstelsel, urogenitale stelsel en weivlies.
Ektoderm
Die ektoderm ontwikkel eindelik in die vel, hare, naels, ooglense, oliekliere, korneas, tandemalje, epiteel van die mond en neus, perifere senustelsel, pigmentselle, gesigskraakbeen, tandbeen, brein, ruggraat, motoriese senuwees en retina.
Klere
Renaissance tot 1850
Die rompgedeelte is verkieslik van 'n materiaal met 'n hoë glans gemaak en het 'n breë baan in die middel gehad. In die laaste kwart van die 17de eeu is die voorkant van die rok al hoe wyer oopgelaat sodat die mooi versierde onderrok sigbaar was. Die hare is gekam in die fontange-kapsel, 'n hoë stapel krulle met 'n haarrol aan die agterkant. 'n Waaier en lang handskoene het die uitrusting afgerond. Die mansdrag van die begin van die 17de eeu het effens slanker lyne as die klere uit die voorafgaande periode gehad, maar het uit dieselfde onderdele bestaan: 'n nousluitende wambuis, 'n taamlik lang en loshangende broek en 'n breë, ronde kraag. Sy stewels het 'n breë omslagrand gehad. In die loop van die eeu het mans hulle hare langer begin dra.
Die hoed was rond en het 'n breë rand gehad. Die middel van sy wambuis, wat hy oor 'n linnehemp met lang moue gedra het, het opgeskuif en 'n plat, skuinslopende kraag het van die nek tot op die bo-arm gestrek. Die beengedeelte van sy stewels het al hoe wyer geword. Van 1645 af het die broek so wyd geword dat dit na 'n rok gelyk het. Die broek is die rhin-grave genoem. Buitenshuis het die 17de-eeuse man 'n halflengtemantel, leerhandskoene en 'n rapier (lang dolk) aan sy sy gedra. Linte, rosette en strikke is aan die skouers, aan die broekspype en op die skoene gedra. In die laaste kwart van die 17e eeu het daar in Frankryk 'n nuwe mode ontstaan wat as die begin van die hedendaagse mansmodes beskou kan word: 'n nousluitende, knielengtejas sonder kraag en met breë mou-omslae (die justaucorps). Hierby het die man 'n lang en nou-sluitende onderhemp, die kamisool, en 'n kniebroek, die culotte, gedra.
Koevoet (polisie-eenheid)
Bewerings van oorlogsmisdade
Twee veral omstrede kwessies wat met Koevoet na vore gekom het, was die algemene gebruik om lyke van insurgente op die Casspirs van die eenheid te vertoon, en die gebruik van 'pseudo-guerrilla'-magte. Gedurende die vroeë 1980's het SWAPOL en die SAW hewige ontkennings uitgereik dat die vyande wat dood is in die openbaar uitgestal word, en gewaarsku dat lede van die veiligheidsmagte wat hulle aan sulke gedrag toegedig het, vervolg sal word. In Desember 1986 is foto's uitgelek aan die internasionale pers wat twee dooie insurgente vertoon wat oor die romp van 'n Koevoet Casspir gedrapeer is. Koevoet beweer dat die insurgente nie uitgestal word nie, maar bloot teruggevoer word na die basis, vermoedelik met die doel om die kopgeld te eis, en verklaar dat dit onprakties was om die lyke in die Casspirs op te berg weens die beperkte interne bergingsruimte van die voertuie.
Klere
Renaissance tot 1850
Die kapsel het hoër en ingewikkelder geword. Die hare is om 'n basis van perdehare opgestapel, terwyl die haarkapper alles wat vir die vrou dierbaar was, in die pouf au sentiment moes inwerk: portretjies, haarlokke van geliefdes ensovoorts. Soms is 'n hoed wat op sigself 'n bouwerk was, nog bo-op die kapsel gedra. In teenstelling met die onpraktiese klere was die robe en chemise (omstreeks 1785) die begin van klere wat meer bewegingsvryheid toegelaat het. Dit was 'n lang, soepel kledingstuk met 'n wye, ronde kraag. Na die Franse Rewolusie (1789) is die aristokratiese mode deur 'n ander mode vervang: die vrou het haarself nou volgens die Griekse styl in 'n dun, soepel stof geklee.
Sien Jou Môre
Sien Jou Môre is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1970 deur Kavalier Films vervaardig en uitgereik is. Dit is ’n kykie na die sestigerjare in Suid-Afrika, ’n era van dwelms, partytjies en sorgelose verhoudings, en was ’n gewaagde prent vir dié tyd.
Koevoet (polisie-eenheid)
Bewerings van oorlogsmisdade
PLAN het daarop aangedring dat Koevoet se "pseudo-guerrilla"-magte gebruik word om gruweldade uit te voer wat later aan insurgente toegeskryf is. Die mees omstrede voorval waarby na bewering "pseudo-guerrilla's" betrokke was, was die moord op 'n gesin van 8 Ovambo-burgers in Oshipanda. Die burgers is met Kalashnikov-gewere geskiet en hulle huis is ingebreek. 'n Man wat aan die slagting ontsnap het, beweer dat hy 'n Koevoet-konstabel onder die aanvallers herken het. Koevoet en die burgerlike polisie blameer PLAN vir die moorde.
Sien Jou Môre
Genre
Die rolprent is 'n drama.
Akteurs
Van die akteurs is Chris du Toit, Clasie Botha, Tony Jay, Franz Marx en Francois van Heyningen.
Koevoet (polisie-eenheid)
Bewerings van oorlogsmisdade
Die persepsie van Koevoet se menseregte-rekord onder die SAW se algemene personeel was byna universeel krities. Generaal Constand Viljoen, wat tussen 1980 en 1985 as hoof van die SAW gedien het, beweer dat Koevoet-operateurs "'n wreedheid oor hulle gehad het wat beslis nie die harte en gedagtes van die mense bevorder het nie … hulle gebruik wrede, wrede metodes. " Sy opvolger, generaal Johannes Geldenhuys, was nie minder skerp nie: "[Koevoet] sou byvoorbeeld in 'n gebied gaan, dit opruim en die lyke dan versamel en agter hul voertuie deur die stat sleep. Dit is duidelik dat hierdie soort optrede die plaaslike bevolking baie ontstel en ons sou vind dat ons skielik nie meer samewerking van die plaaslike bevolking gekry het nie. Generaal Georg Meiring, wat tussen 1983 en 1987 as hoof van die Suidwes-Afrikaanse Gebiedsmag gedien het, het verklaar dat "Koevoet nie 'n wet vir homself was nie, Koevoet was net vir homself … ek het dit gehaat om saam met hulle te werk."
Klere
Renaissance tot 1850
Die halslyn was baie laag en 'n seintuur is direk onder die borste gedra. Oor haar kaal arms het sy 'n Kasjmirsjaal van sy gedra. Haar kapsel het uit kort krulle bestaan. Die man het 'n manel gedra, 'n jas met lang pante wat net soos die hemp en die onderbaadjie 'n opstaande kraag gehad het. Om die krae het hy 'n wit das gedra. Hoewel 'n kniebroek en kniekouse met plat skoene nog steeds gedra is, het die lang broek of pantalon na 1815 steeds meer in die mode gekom en na 1840 was dit die enigste tipe broek. AI die jaspante was ewe lank en het net bo die knie gehang. Omstreeks 1850 het die krae van die onderbaadjie en die manel baie kleiner geword, hoewel dasse steeds om die hoë boordjie geknoop is.
Koevoet (polisie-eenheid)
Bewerings van oorlogsmisdade
In 1996 is die Waarheids- en Versoeningskommissie gestig om ondersoek in te stel na menseregteskendings wat in Suid-Afrika en Namibië ingevolge die apartheidstelsel gepleeg is. Die kommissie het voorgestel dat Koevoet die Oshipanda-moorde uitvoer op grond van die verslag van die oorlewende ooggetuie. Dit was gunstig geneig tot die bewerings van PLAN dat Koevoet-operateurs wreedhede uitgevoer het tydens "pseudo-guerrilla"-operasies om die insurgente saak te diskrediteer. Die kommissie beweer dat verkragting deur Koevoet-operateurs "algemeen was en dat vroue en meisies van alle ouderdomme slagoffers was", met verwysing na 'n verslag wat deur die Nederlandse geloofsorganisasie Kairos opgestel is. Dit het Koevoet verantwoordelik gehou vir die summiere teregstelling van gevange PLAN-opstandelinge, insluitend diegene wat gewond of andersins ongeskik was, en vir die mishandeling van aangehoudenes in sy interneringsfasiliteit.
Klere
Renaissance tot 1850
Wye oorjasse met een of meer skouermantels en die hoë silinderhoed is algemeen gedra. Die kleure was taamlik sober en gedistingeerd. Uit die ietwat vormlose vrouetabberds wat by die eeuwisseling gedra is, het 'n stywer weergawe met versierde some. pofmoutjies en 'n kort bolyfie ontwikkel. Omstreeks 1825 het die vrou meestal 'n lang mantel oor die rok gedra. Tot 1830 het die middellyn geleidelik gesak en omstreeks 1840 was die lyfie laag en gepunt en die rok koepelrond omdat dit oor 'n krinolien of hoepelrok gedra is. Die hoepels in die krinolien het van bo na onder geleidelik groter geword. Die hare is in krullebolle aan weerskante van die voorkop gedra.
1850 tot hede
Omstreeks 1860 het die krinolienmode sy hoogtepunt bereik. Die rokke het nousluitende moue gekry. Die kapsel van lang krulle wat in die veertigerjare van die vorige eeu aan die orde van die dag was, is opgevolg deur 'n kort kapsel met 'n haarrol in die nek. 'n Klein hoedjie is voor op die kop gedra. Omstreeks 1870 is die krinolien aan die voorkant afgeplat en is die materiaal van die rompgedeelte na agter opgeneem. Die styl het die queue, die queue de Paris of die tournure geheet. Na 1876 het die lyne slanker geword en het die romp in 'n sleep geëindig.
Pierre Amine Gemayel
Pierre Amine Gemayel (Arabies: بيار أمين الجميل; Beiroet, 24 September 1972 - Beiroet, 21 November 2006) was 'n Libanese Falangistiese minister in die regering van premier Fouad Siniora.
Klere
1850 tot hede
Die gladde, heuplengtelyfie is voor met 'n ry knope toegeknoop. By die nek en mansjette het versierde randjies uitgesteek. Om die middel so dun moontlik te laat lyk, het die vrou van 1880 af 'n stywe korset gedra wat met veters ingetrek is. In reaksie op die ongesonde gewoonte het enkele vroue die sogenaamde hervormingskleredrag gedra. Dit was 'n ongefatsoeneerde rok wat sonder 'n korset gedra is. Die modieuse vroue het hierop gereageer deur 'n nog eleganter maar selfs ongesonder en onmoontliker styl, die droit-devant, te dra.
Pierre Amine Gemayel
Gemayel was teen Siriese inmenging in Libanon gekant. Hy word naby Beiroet doodgeskiet toe sy kar deur ’n Christelike woonbuurt gery het.
Klere
1850 tot hede
Die man het 'n baadjie met 'n plat kraag, 'n borshemp, 'n onderbaadjie en 'n lang broek met effens wye pype gedra. Die pype het tussen 1920 en 1960 al hoe wyer geword en daarna weer nouer. Die breë boordjie van die borshemp is met 'n strikdas of plastron afgerond. Na die Eerste Wêreldoorlog het die boordjie styf om die nek gepas en is 'n lang, dekoratiewe das daarby gedra. Na die Eerste Wêreldoorlog het die vrou se klere haar lank en plat laat lyk. 'n Seintuur wat om die heupe gedra is, het die bolyf reghoekig laat lyk. Hierby het die vrou lang stringe bont krale gedra, terwyl tossels, goudborduurwerk, vere en so meer ook baie gewild was. Uitgestrek tussen kussings het die modieuse vrou met reguit vingers haar sigaret in 'n lang sigaretkoker gehanteer.
Omstreeks 1925 het die mode à la garconne ontstaan. Die hare is baie kort geknip en die klere was regaf, sodat die vrou soos 'n langwerpige reghoek gelyk het. No 1930 het die middellyn tot effens bo die natuurlike middel opgeskuif en het die vrou met die slanke kuitlengte rok vrouliker daar uitgesien. Na 1938 het 'n "manlike" element ingesluip deurdat die skouers vierkantig opgestop is. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die vrou 'n knielengte rok met hoë skoene gedra. Die skouerstukke is ekstrahoog en breed opgestop en die hare is gekrul.
Dictyodendrilla dendyi
Dictyodendrilla dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Klere
1850 tot hede
Christian Dior (1905-1957) het in 1947 met 'n heel nuwe voorkoms, die sogenaamde New Look, na vore gekom. Ondanks die skaarste aan stowwe was die rompgedeelte baie wyd en het dit 'n entjie bo die enkels gehang. Die styfpassende lyfie met ronde skouers het die borste beklemtoon. Die mode het tot teen die einde van die vyftigerjare oorheers. Daarna het die rokke korter en nouer geword, totdat Mary Quant (geb. 1934) die minirok in 1967 ontwerp het. Van 1970 af het die roklengte byna elke seisoen verander: minirok, maxirok en midirok, 'n soort kompromie tussen die 2 uiterstes.
Dictyodendrilla dendyi
Die spons behoort tot die genus Dictyodendrilla en tot die familie Dictyodendrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Bergquist.
Klere
1850 tot hede
In Suid-Afrika het die safaripak ook gewild geword. Truie het ook al hoe gewilder geword onder mans. Rompe, bloeses en truie het in die laaste paar dekades baie gewild geword onder vroue, terwyl baadjiepakke ook algemeen gedra word. Vroue het ook al hoe meer begin broek dra. Broeke van denim en koordferweel is onder veral jong mense gewild. Net soos die mans dra vroue dit met hempbloese, truie of T-hemde.
Sien Jou Môre
Storielyn
Dis die sestigerjare en twee studente, Tien en Nelia, is verlief. ’n Vriendin sterf aan ’n oordosis en kort daarna pleeg haar vriend selfmoord. Tien voel ’n professor is vir albei se dood verantwoordelik en ’n konfrontasie ontstaan tussen die mans wat tot ’n tragedie lei.
Klere
Militêre kostuums
Die Griekse infanterie het van die 7de eeu af uit swaar en lig gewapende soldate bestaan. Die hopliete, die swaargewapendes, het 'n helm gedra met 'n pluim, nek- en neusplaat en wangskutte, 'n bronskuras en beenstukke wat tot oor die knie gereik het. Die pelaste of liggewapendes het die pelta, 'n klein, ronde skild, en 'n ligter leerhelm gedra. Die Romeinse legioensoldaat het 'n woltuniek met 'n lorica bo-oor gedra. Die lorica was 'n leerlyfie met bande waarop ysterplaatjies aangebring was.
Die soldaat het ook ŉ helm met wangskutte en nek-beskerming, skeenplate, sandale met spykers in die sole en 'n groot skild gedra. Die offisiere het in plaas van die lorica 'n yster-borskuras gedra. Die Galliërs se krygsdrag het bestaan uit 'n helm met 2 horings, ŉ mantel en 'n broek of beenskerms wat met kousbande in posisie gehou is. Die Merowingers het ŉ keëlvormige helm van vergulde brons met wangplate en 'n nekstuk van malies (pantserringe) gedra. Beenbande is tot in die 10e eeu gedra, onder meer deur die Wikings. Die Frankiese soldaat het sy liggaam met 'n opgestopte oorkleed beskerm. Stewiger materiale is geleidelik as liggaamsbeskerming gebruik, byvoorbeeld leer met plaatjies wat daarop vasgewerk was.
Die 11e-eeuse broigne was 'n stap verder; dit was 'n soort oorpak met 'n kap waarop daar metaalringe vasgewerk was. Hierby het die soldaat 'n puntige metaalhelm met 'n lang neusstuk gedra. Kort daarna het die haubert ontwikkel. Dit was 'n selfstandige kledingstuk wat geheel en al uit malies (metaalringe) bestaan het en oor die ander klere gedra is. Geleidelik is die hande, arms en bene ook met malies bedek; omstreeks 1250 was die Romeinse maliekolder volledig. Kort daarna is die elmboë en knieë met metaalplate beskerm, ŉ ontwikkeling wat noodsaaklik geword het met die opkoms van die vuurwapen. Oor die maliekolder is 'n pantserkleed met die kleur en heraldiese embleme van die ridder gedra.
Die kurassiers (kavalleriste met helms en kurasse) het die borskuras nog tot in die 19e eeu gedra. Die borskuras was 'n plaat wat aangegespe is om die bors te beskerm. Na omstreeks 1650, toe daar in talle Europese lande 'n staande leer tot stand gebring is, het elke regiment sy eie kleur gekry. Kort daarna het die leer as geheel een kleur gekry en uiteindelik, in die laaste kwart van die 18e eeu, eenderse klere. Verskillende kleure lapelle, krae, knope, serpe en galonne het die verskeie onderafdelings van die leër aangedui. Die militêre kleredrag het in sekere opsigte van die burgerlike klere afgewyk, soos byvoorbeeld die hoë hoed wat die Engelse grenadiers van 1688 af gedra het en wat in die 18e eeu baie gewild geword het.
Die jaspante is aan die kante saamgehaak; dit het in die 17de en 18de eeu 'n tipies militêre kenmerk gebly, net soos die omgekeerde jaslapelle (vanaf die begin van die 18e eeu). Die beenbedekking het uit kort kamaste bestaan. Omstreeks 1680 het die soldate hulle hare in ŉ stertjie gebind. In die laaste kwart van die 18de eeu het die meeste lande 'n spesiale militêre uniform gekry. Die Russiese leër het 'n baadjie gekry wat effens korter as die normale baadjie was (omstreeks 1786). In 1796 het die Britse uniform 'n hoë kraag gekry, die lapelle het verdwyn en die voorpante van die jas het oormekaargevou. Die sjako, 'n hoë, silindriese hoed met 'n regop pluim, is as hoofbedekking gedra. Die sjako is vir 'n lang tyd algemeen gedra.
Met die koms van die moderne handvuurwapens het dit belangrik geword om die soldaat so onsigbaar moontlik te maak. Kakiegroen het die beste kleur geblyk te wees. In Engeland is die eerste kakieklere al in 1886 voorgeskryf (vir aktiewe buitelandse krygsdiens). Omstreeks 1900 het die kleur (die sogenaamde leër-groen) algemeen die kleur van die leër geword. Alle militêre klere, selfs die onderklere, het die kleur gehad. In 1939 het die Engelse 'n belangrike nuwe leerkledingstuk ingevoer: die vegtenue. Dit was 'n pak wat uit een stuk bestaan het, talle sakke gehad het en maksimale bewegingsvryheid toegelaat het. Die soldaat is verder deur 'n helm en 'n koeëlvaste onderhemp beskerm.
China
Tot omstreeks 1912 het die Chinese kleredrag min veranderinge ondergaan. Die kleredrag het met die wisselende dinastieë saamgehang of het invloede van buite weerspieël, byvoorbeeld die Persiese en Turkse invloed in die Tang-tyd. Die basiese drag van die man het uit 'n half wye lang broek van sy of wol (koe), 'n hemp en 'n baadjie (san) bestaan. Hieroor het hy 'n lang onderbaadjie gedra wat tot op die voete gehang het, asook 'n mantel (pau) wat aan die regterkant met strikkies of knope vasgemaak is.
Die moue was wyd bo en het styf om die polse gesluit. Die mantel is in die hele Asië gedra. In reënweer is 'n jas van tafsy gedra wat met vet waterdig gemaak is. Die lang haarvlegsel (penese) is in 1644 deur die regerende Mantsjoes verpligtend gemaak vir alle mans, behalwe monnike. Dit is na kwaai weerstand algemeen aanvaar. Die man het verskillende tipes hoofbedekkings gedra: die kalotjie, 'n klein pet wat soms 'n knoop in die middel gehad het, is die algemeenste gedra. Die Mandaryne of hoë staatsamptenare het 'n piramiedvormige hoed gedra waarop hul range met verskillende kleure knope aangedui is. Behalwe dat die mandaryne se klere baie mooier en duurder as die gewone man s'n was, het hulle ook 'n soort ekstra skouermantel gedra.
Die Chinese vrou het 'n sybroek gedra wat nou om die enkels gesluit het, 'n lang rok met sysplete en met moue wat tot oor die hande geval het, en 'n korter jas met wye moue wat aan die kant vasgemaak is. Die vrou het baie aandag aan haar kapsel gegee: dit het uit vlegseltjies of haarlusse bestaan en is met haarnaalde, blomme en hangertjies versier. Sy het geen hoofbedekking gedra nie. As teken van goeie afkoms is meisies se voete in hul kinderjare styf toegedraai, waardeur groei belemmer is en die voete klein gebly het. As gevolg hiervan kon die vrou net strompelend en met behulp van stokke voortbeweeg.
Japan
Die Japannese man se onderklere het bestaan uit die foendosji, 'n soort kortbroek, en 'n kort kimono met oop moue wat langer as die moue van die bokleed was. Die bokleed, die kimono, het tot by die enkels gehang en was van sy, katoen of hennep gemaak. Dit was reghoekig en het voor oopgehang Dit is met die obi, 'n band wat net onder die middel gedra is, bymekaargehou. Die breë, wye moue van die kimono kon as sakke gebruik word. Soms is die haori oor die kimono gedra. Dit was 'n mantel wat oopgehang en tot op die dye gereik het.
Die kappa was 'n reënjas. Die Japanners se kouse het 'n aparte toongedeelte gehad vir die toonbandjies van die sandale. Die zori was 'n houtsandaal met 'n plat sool, terwyl die gèta twee hoë voetstukke gehad het. Die hare is geskeer en ŉ bamboeshoed is gedra. Die Japanner van lae stand het 'n hemp, 'n broek, 'n oop, blou onderbaadjie, 'n gordel en sandale gedra. Die hofklere, die sokoetai, was 'n besonder ingewikkelde uitrusting wat uit allerlei splete, onder: en boklede en 'n pronkkleed, die ho, bestaan het.
Daarby is die kammoeri gedra. Dit was 'n kalotjie met 'n sleep wat met bandjies onder die ken vasgemaak is. Die vors se leenmanne het binnenshuis 'n wye oorkleed gedra wat tot op die voete gehang het. Die militêre drag het bestaan uit 'n lyfie met vier rompstukke, opgebou uit versierde plaatjies, en die skouers is deur verstelbare skouerplate beskerm. Sedert die 12e eeu het soldate helms met horings en ystermaskers gedra. Die maskers was met familiewapens versier. Die Japanse vrou se onderklere was 'n lendedoek wat tot op die kuite gehang het en 'n lang onderrok. Bo-oor het sy 'n sykimono gedra wat op die grond gesleep het of in die kruis opgenaai was. Die moue en kraag was wyer as die van die man.
Die obi is in 'n strik op die rug gebind. Haar kapsel was ingewikkeld en versier met strikke, vals haarstukke en haarnaalde. Sy het nie 'n hoed gedra nie, maar het in die winter 'n sluier om haar kop gedra. Sedert die 10de eeu was die hofdrag die joenihitoe, 'n seremoniële uitrusting wat uit 12 dele bestaan het. Die uitrusting het uit onderklede, 'n romp, kimono's en 'n oorjas, die mo, bestaan. Sokkies van wit sy en papierskoene was deel van die drag. Deesdae word nuwe kunsvesels en nuwe motiewe al hoe gewilder en trek die vrou, net soos die man, haar al hoe meer volgens die Westerse mode aan.
Ander Asiatiese lande
Die klassieke drag van die Indiese man het uit 3 kledingstukke bestaan: die dothi, ŉ broekagtige lendedoek, die chadar, 'n mantel, en die ushnisa, ‘n stuk materiaal wat as tulband gedra is. Sedert die eerste eeu het daar onder invloed van die Hunne en die Turke 'n lang broek bygekom. Sedert die 16e eeu het die Mongoolse heersers en die radjas 'n wye, gedrapeerde broek, die puyama, gedra. By die puyama is 'n onderbaadjie met nousluitende moue, 'n nekdoek, ŉ kledingstuk van Iigte moeselien met 'n fyngeplooide romp wat wyd oor die wye puyama uitgestaan het, en 'n seintuur gedra. 'n Tulband is om die geskeerde kop gedra. Pantoffels sonder hakke en met 'n opstaande punt het as skoene gedien.
Die moderne Indiërman dra 'n nousluitende wit broek, 'n knielengte tuniek wat voor toeknoop en 'n wit hoofbedekking. Wes-Europese klere word egter al hoe meer gedra. Die belangrikste kledingstuk van die vrou was en is vandag nog die wol- of sysari, 'n groot doek wat om die lyf gedraai word; die punt word oor die skouer gedrapeer. Die sari word in verskillende streke op verskillende maniere gedrapeer. Bo-oor 'n onderrok en onder die sari word die choli, 'n soort bloes, gedra. Haar hare word in 'n bolla gedra. Die Indonesiërs se belangrikste kledingstuk is die sarong, 'n heupdoek wat tot op die voete hang. In die geval van die vrou is die sarong soms ook 'n doek wat dwars oor die bolyf gevou word.
Die materiaal word kleurryk versier met behulp van batik- en ikattegnieke. Oor die sarong kan 'n wit bloese, meestal met 'n hoë nek, gedra word. Die tradisionele kleredrag van die Turkse man is 'n baadjie, 'n onderbaadjie met baie knopies, 'n pofbroek van gekleurde materiaal wat tot oor die knie hang, en 'n fes ('n silindriese hoed van rooi vilt, met 'n blou tossel). Die vrou dra min of meer dieselfde klere, behalwe dat sy 'n ander soort hoed in plaas van die fes dra. In Persië het die man en die vrou van die 14de eeu af 'n lang kledingstuk met lang moue en 'n los oorkleed gedra. Die oorkleed was voor in die middel oop en het ook lang moue gehad. 'n Gepunte pantoffel of stewel is daarby gedra. Die vrou het 'n sluier, die hyader, om haar kop gedra wat voor vasgemaak is en oor haar skouers gehang het. Oor haar gesig het sy 'n doek of sluier, die rubend, gedra wat net haar oë laat uitsteek het.
Afrika
Die mees tipiese drag in Noord-Afrika is die haik, 'n lang bokleed wat deur sowel die man as die vrou gedra kan word. Net soos 'n sluier kan ook die haik die kop bedek. In die kuslande van Noord-Afrika word ook die djebba gedra. Dit is 'n sakagtige hemp met aangesnyde moue, 'n skuins omslag en sakke aan die voorkant. Onder die djebba is 'n wye broek gedra. In Marokko en Algerië word die boernoes, 'n mantel met 'n kap, ook algemeen gedra.
Amerika
Amerika se historiese, inheemse volke, die Majas, die Asteke en die Inka, het ’n heupdoek van wol, katoen of garingboomvesel gedra. Die priesters en konings het lang gewade gedra, terwyl bloeseagtige klere en moulose mantels ook voorgekom het. Die Mayas het 'n kenmerkende hooftooisel agter op die kop gedra wat uit strikke, vere en linte bestaan het. Die Asteke het hulle met vere, juwele en ander versierings getooi. Die wolmateriale van die Inkas was kleurryk en het dekoratiewe ontwerpe gehad.
Die Rooihuide van Noord-Amerika het 'n leergordel met 'n lang, afhangende pant gedra. Hulle het ook los broekspype van bisonvel en 'n spesiale oorlogsonderbaadjie gehad, alles met fraiings langs die kante. Die Rooihuid het sy vel vermiljoen geverf (vandaar die naam Rooihuid) en 'n band met een of meer arendsvere daarin om sy kop gedra. Hul skoene, die mokassins, was van leer en met borduurwerk versier. Die Rooihuidvrou het 'n broek of 'n lang leerromp en 'n kort bloese met lang moue gedra.
Haar broek was nie so wyd en versierd 5005 die van die man nie. Die pelsjagters in Alaska het leerklere met fraiings, mokassins en ’n pelsmus gedra. Die stert van die dier waarvan die pels vir die hoed gebruik is, is dikwels as versiering agter aan die hoed vasgewerk en het teen die rug afgehang. In Suid-Amerika, veral in die warm Mexiko, word die poncho vandag nog gedra. Dit is 'n reg hoekige of vierkantige stuk materiaal met 'n opening in die middel vir die kop.
Dit word soos 'n mantel gedra en is van Spaanse oorsprong. Hierby word die sombrero, ’n sonhoed met 'n baie wye rand, gedra. Die Eskimo's klee hulle in robvel, rendiervel of ysbeerpels wat met robderm aanmekaargewerk word. Baie van die klere wat hierbo beskryf is, is besig om algaande te verdwyn en plek te maak vir klere wat aan die Wes-Europese styl ontleen is.
Krotonolie
Krotonolie  (Crotonis oleum) is 'n olie wat uit die saad van die boom Croton tiglium vervaardig word. Die boom is van die genus Euphorbiaceae en inheems aan Indië en die Maleise Argipel. Inwendig (indien gesluk) veroorsaak klein dosisse reeds diarree. Uitwendig (op die menslike vel) veroorsaak aanraking met die olie irritasie en swelling. Krotonolie word in sommige van die kosmetiese afskilferings-middels gebruik.
Omdat die aanwending van krotonolie baie irriterend en pynlik is, is dit reeds op laboratorium-diere aangewend om die prosesse en gevolge van pyn by lewende wesens te bestudeer.
Geskiedenis en enkele gebruike
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die VSA klein hoeveelhede krotonolie by die spiritus gevoeg wat gebruik is om torpedo's van hulle duikbote mee aan te dryf. Die olie is by die spiritus gevoeg om te verhoed dat die matrose die alkohol-dryfmiddel sou drink. Omdat alkohol by 'n laer temperatuur verdamp as krotonolie, het die matrose egter vinnig distillasiemetodes ontwikkel om die alkohol van die olie te skei.
Krotonoile is ook meer doeltreffend vir die produksie van biodiesel as Jatropha. 0,35 liter biobrandstof kan uit 'n kilogram krotonneute vervaardig word.
In populêre literatuur/rolprente
In John Steinbeck se roman "Oos van Eden" (East of Eden), gebruik Kate krotonolie om Faye mee te vermoor, sodat sy Faye se bordeel kan erf. Faye word met 'n kombinasie van eers strignien (onsuksesvol) en dan twee druppels krotonolie (op 'n slaai van geblikte bone) vergiftig. Steinbeck verwys ook na krotonolie in sy boek In Dubious Battle, hoofstuk 7.
Cirene (stad)
Vroeë geskiedenis
Cirene is oorspronklik gestig as 'n kolonie van die Grieke van Thera, oorspronklik gelei deur Aristoteles van Thera, ongeveer 630 v.C. Volgens antieke bronne het klimaatstoestande (daar het byvoorbeeld jare lank geen reën geval nie) Thera aangespoor om Cirene as kolonie te vestig. Cyrenaica het deel geword van die Ptolemeense ryk van Alexandrië in Egipte, en is later by die Romeinse Ryk gevoeg. Cirene was die geboorteplek van die wetenskaplike Eratosthenes. Daarbenewens word 'n aantal filosowe met die stad verbind, soos Callimachus, Karneades en Aristippus.
Ongeveer die jaar 85 v.C., ten tyde van die heerskappy van Lucius Sulla, is die inwoners van Cirene in vier klasse verdeel: die burgers, die boere, die buitelandse inwoners en die Jode, wat 'n onrustige minderheid gevorm het. Sulla het sy volgeling Lucius Licinius Lucullus na Cirene gestuur om die onrus, waarby die Jode 'n prominente rol gespeel het, te onderdruk. In 74 v.C. het Cirene 'n Romeinse provinsie geword; maar waar die Joodse inwoners onder die Ptolemeërs gelyke regte geniet het, het hulle hulself nou beskou as 'n onderdrukte minderheid deur die outonome Griekse bevolking. Kulturele konflik is vererger deur die herlewing van Joodse nasionalisme en die afkeer van die Hellenistiese kultuur. Spanning het toegeneem tydens die opstand van die Jode van Cirene onder keiser Trajanus ongeveer tweehonderd jaar later. Hierdie opstand is onderdruk deur Marcius Turbo, maar eers nadat 200,000 Romeine en Grieke na bewering afgemaai is. Tydens hierdie slagting is 'n groot deel van die Libiese bevolking uitgewis, sodat nuwe kolonies gestig moes word, aldus Eusebius.
Verval
Cirene se plaaslike uitvoerproduk - die medisinale krui silphium - is op die meeste Cireense munte uitgebeeld totdat dit uitgesterf het - waarskynlik as gevolg van oorbenutting. Streng kommersiële mededinging van Kartago en Alexandrië het daartoe gelei dat Cirene se handel verminder het. Die nabygeleë hawe van Apollonia (Marsa Susa) het 'n belangrike middestad gebly tot die aardbewing en gepaardgaande tsoenami in 365. Die historikus Ammianus Marcellinus beskryf Cirene in die 4de eeu as 'n verlate stad, en Synesius, gebore in Cirene, het dit in die volgende eeu beskryf as 'n groot ruïne onder die genade van nomade.
Al wat vandag van Cirene oorbly is 'n argeologiese terrein naby Shahat. Een van die merkwaardigste oorblyfsels is die tempel van Apollo, wat in sy oorspronklike toestand van die 7de eeu v.C. herstel is. Daarbenewens is daar ander antieke strukture, waaronder 'n tempel van Demeter en 'n gedeeltelik opgegrawe tempel van Zeus. Daar is 'n groot nekropolis van ongeveer 10 km² tussen Cirene en die antieke hawe van Apollonia.
Cirene word ook in die Nuwe Testament genoem: Simon van Cirene dra die kruis van Christus (Markus 15:21).
Liz Sheridan
Liz Sheridan (10 April 1929 - 15 April 2022) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Who's That Girl (1987) en Play the Game (2009), en in die televisiereekse ALF (1986) en Seinfeld (1989).
Opisthokonta
duimnael|280px|links|Soorte flagellumselle, met flagella aan die agter- en voorkant.
Opisthokonta (van die Griekse ὀπίσθιος opísthios, "agter" + κοντός kontós, "pool", dus "flagellum") is ’n groot groep eukariote, insluitende die koninkryke diere en swamme, asook die eukariotiese mikro-organismes wat soms geplaas word in die parafiletiese filum Choanozoa (konvensioneel deel van die koninkryk Protista). Opisthokonta, wat soms die "Fungi/Metazoa-groep" genoem word, word gewoonlik beskou as ’n monofiletiese klade.
Flagella
In teenstelling daarmee beweeg flagellumselle in ander eukariotiese groepe voort met een of meer flagella aan hul voorkant. In sommige Opisthokonta-groepe, soos die meeste van die swamme, het flagellumselle verlore gegaan.
Kladogram
Die verwantskap van die Opisthokonta is steeds 'n onderwerp van navorsing. Hierdie is 'n vereenvoudigde kladogram wat die belangrikste groepe toon
Arlene Dahl
Arlene Dahl (gebore 11 Augustus 1925) is 'n Amerikaanse aktrise en kostuumontwerper. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Reign of Terror (1949), Scene of the Crime (1949), Three Little Words (1950), en Journey to the Center of the Earth (1959).
Gladiolus gueinzii
Gladiolus gueinzii is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap.
Irene Dailey
Irene Dailey (12 September 1920 – 24 September 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Five Easy Pieces (1970), The Grissom Gang (1971), en The Amityville Horror (1979), en in die televisiereeks Another World (1964).
Fittonia
Fittonia is ’n genus blomplante in die familie Acanthaceae, wat inheems is aan tropiese reënwoude in Suid-Amerika, veral Peru. Vyftien spesies word tans aangetref, maar veral F. albivensis, F. argyroneura en F. verschaffeltii is bekend.
Eienskappe
Hulle is immergroen, meerjarige plante wat uitsprei en sowat 10 tot 15 cm hoog word. Die groen blare het anderskleurige are, veral wit en donkerpienk, en die stingels is harig. Die blomme is klein en wit tot naaswit. Die plante aard veral op vogtige plekke met matige sonlig en temperature bo 13 ºC. Hulle word dus in gematigde streke as huisplante gebruik. Hulle kan ook in kweekhuise gegroei en net vir kort rukke in die huis gehou word. Omdat dit uitsprei, kan dit ook as ’n dekplant gebruik word.
Probleme
Omdat die plant ’n vogtige omgewing nodig het, droog dit maklik uit; die blare sal dan opkrul. Plantluise kan voorkom.
Julie Ann Emery
Julie Ann Emery (gebore 16 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Masters of Sex (2013), Fargo (2014), Better Call Saul (2015), en Preacher (2016).
Gladiolus gregarius
Gladiolus gregarius is 'n meerjarige plant wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Malawi, Mali, Mosambiek, Nigerië, Republiek die Kongo, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda en Zambië.
Gordon Vorster
Gordon Vorster was 'n Suid-Afrikaanse skilder, rolprentregisseur, draaiboekskrywer en akteur.
Gordon Vorster is in 1924 op Warrenton, Noord-Kaap, gebore. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy in Italië diens gedoen en in 1946 het hy vir 'n kort rukkie kunsopleiding in Florence ontvang. In 1947 is hy terug na Suid-Afrika waar hy 'n graadkursus in die skone kunste aan die Universiteit van die Witwatersrand gevolg het.
In 1949 het hy diens by 'n rolprentmaatskappy as draaiboekskrywer en regisseur aanvaar. Hy het sy eerste eenmantentoonstelling in 1955 gehou en na 'n siekbed in 1962 het hy voltyds begin skilder. Sy onderwerpkeuse is byna altyd die Suid-Afrikaanse landskap en die diere- en plantlewe. Sy liefde vir en kennis van die landskap dateer uit sy kinderjare wat hy gedeeltelik in die diamantvelde aan die grens van die Kalahari-woestyn en op 'n plaas by Kimberley deurgebring het.
Aanvanklik was sy werke abstrakte uitbeeldings van natuurverskynsels soos hittegolwe en stofwolke, maar gedurende die sestigerjare het daar realistiese beelde in sy werk begin voorkom. Hoewel hy nog sommige aspekte van moderne kunsstrominge aanwend en met verskillende tegnieke eksperimenteer, is daar ŉ duidelike neiging na 'n meer tradisionele uitbeelding in sy werk.
Gordon Vorster het Suid-Afrika in 1958 op die Venesiaanse Biënnale verteenwoordig en was ook ingesluit in die Suid-Afrikaanse tentoonstelling wat in 1958/59 in Nederland, België en Duitsland aangebied is. Hy het ook in New York en Israel uitgestal.
Hy was veral bekend vir sy spel in die rolprent, Pappalap. Sy eerste roman, The Textures of Silence (ISBN 0688034942) is in 1982 gepubliseer.
Filmografie
As regisseur: As skrywer: As akteur: As vervaardiger: Kunsdepartement:
Jacqueline Emerson
Jacqueline Emerson (gebore 21 Augustus 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hunger Games (2012), The Last Survivors (2014), en The Curse of Downers Grove (2015).
Harvey Atkin
Harvey Atkin (18 Desember 1942 – 17 Julie 2017) was 'n Kanadese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Meatballs (1979) en Heavy Metal (1981), en in die televisiereekse Cagney & Lacey (1981) en The Adventures of Sam & Max: Freelance Police (1997).
Dictyodendrilla nux
Dictyodendrilla nux is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dictyodendrilla en tot die familie Dictyodendrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1950 deur De Laubenfels.
Georg Forster
Johann Georg Adam Forster (* 27 November 1754 in Nassenhuben, tans Mokry Dwór (Pruszcz Gdański) naby Danzig; † 10 Januarie 1794 in Parys) was 'n Duitse natuurwetenskaplike, reisskrywer, etnoloog, joernalis, essayis en rewolusionêr. Saam met sy vader Johann Reinhold het hy tussen 1772 en 1775 aan kaptein James Cook se tweede wêreldomseiling deelgeneem en belangrike bydraes tot die vergelykende geografie en volkekunde van die Suidsee gelewer. Hy word as die leidende verteenwoordiger van die Duitse wetenskaplike reisliteratuur beskou. As Jakobyn en medestigter van die Jakobyneklub in Mainz was hy een van die protagoniste van die kortstondige Republiek van Mainz.
Lewe
Georg Forster se lewe was kort, maar ryk aan ervarings en belewenisse wat in die 18de eeu aan min mense vergun was.
Gladiolus griseus
Gladiolus griseus is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Saldanha tot by Milnerton. Die plant word bedreig deur kus ontwikkeling en die populasie word geskat op slegs 250 plante wat in drie, gefragmenteerde subpopulasies voorkom.
Dirkie
Dirkie is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1969 deur Mimosa Films vervaardig en uitgereik is. Jamie Uys was die regisseur en sy seun, Wynand Uys, het die naamrol vertolk onder die naam Dirkie Hayes. Dit is in Engels bekend as Lost in the Desert en het in 1972 ’n prys op die Teheranse Filmfees gewen.
Dictyodendrillidae
Dictyodendrillidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Dirkie
Genre
Dirkie is ’n avontuurprent.
Storielyn
Die verhaal speel in die Kalahari-woestyn af en gaan oor ’n agtjarige seun en sy hond wat ná ’n vliegtuigongeluk alleen in die woestyn agterbly. Die seun trotseer allerhande ontberings terwyl ’n groot soektog na hom van stapel gestuur word.
Ander tale
Dirkie is ook in Engels gemaak onder die naam Lost in the Desert. Dit word ook soms Dirkie Lost in the Desert of Adventure in the Red Desert genoem. ’n Baie gewilde weergawe is in 1972 gemaak in Telugu, ’n Suid-Indiese taal, met die naam Papam Pasivadu. ’n Paar veranderings is aan die storielyn aangebring ter wille van die plaaslike gehoor.
Eksterne skakel
Jamie Uys by Mimosa Films
Esther Dale
Esther Dale (10 November 1885 – 23 Julie 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Curly Top (1935), The Awful Truth (1937), Ten Gentlemen from West Point (1942), en Holiday Affair (1949).
Dictyodendrilla tenella
Dictyodendrilla tenella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dictyodendrilla en tot die familie Dictyodendrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Kruipende vy
Die kruipende vy (Ficus pumila) is ’n spesie blomplante in die familie Moraceae wat inheems is aan Oos-Asië (China en Japan).
Eienskappe
duimnael|links|160px|Die kruipende vy rank met hegranke teen mure op.
Dit is ’n immergroen rankplant wat sowat 2,5 tot 4 meter lank word. Die blare van ’n jong plant is baie kleiner as blare wat later gevorm word wanneer die plant ouer is. ’n Spesifieke perdeby is nodig vir voortplanting.
Die kruipende vy word in warmer streke algemeen in tuine gebruik en in gematigde streke as ’n huisplant, veral in hangmandjies, omdat dit nie rypbestand is nie. Dit groei vinnig en het min onderhoud nodig. Dit aard goed in skaduwee en verg vogtige toestande.
Dit kan te groot word en strukture bedek tensy dit in toom gehou word. Die hegranke klou ook aan strukture soos mure en kan die oppervlak beskadig weens die suur wat dit afskei.
Variëteite en kultivars
’n Ander soort kruipende vy, F. radicans 'Variegata', se geel gevlekte blare is groter en meer puntig. Dit het baie lig nodig om te keer dat die geel dele van die blare verdof.
Probleme
Die kruipende vy se blare sal bruin of geel word as dit te droog of te nat is. Dopluise, wolluise en rooimyte kan voorkom.
Femi Emiola
Femi Emiola is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Blood Deep (2005) en in die televisiereekse The Practice (1997) en Wicked Wicked Games (2006).
Britse Maagde-eilande
duimnael|links|Politieke kaart van die [[Maagde-eilande: