cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leon Maré
Kortverhale
Sy eerste bundel kortverhale is Nuwejaarsfees op Palmietfontein, met ’n voorwoord deur Jan F.E. Celliers, wat hom hierin die lof toeswaai dat hy dinge sien en sê soos geen ander skrywer voor hom in Suid-Afrika nie. Die bekende kunstenaar Erich Mayer sorg vir die illustrasies in die boek. Meeste van die verhale in die bundel is reeds vroeër in veral Die Brandwag gepubliseer. Die titelverhaal het aanvanklik as Hoe die mense nuwe jaar gehou het in die ou dae as vervolgverhaal in Het Westen verskyn. Die putgrawer verskyn ook in hierdie bundel, ’n kortverhaal wat hy reeds in ongeveer 1910 geskryf het en wat beskou word as een van die eerste ware kortverhale in Afrikaans. Dit vertel die verhaal van die arme, sieklike putgrawer Toot, wat die lewensgevaarlike werk gehad het om in die gate in die aarde af te sak om dinamietskote te plant. Hierdie figuur is goed geteken waar hy vasgedruk is tussen die letterlike harde rotsbanke onder die grond en die figuurlike hardheid van sy medemens (die ryk prokureur) bo die grond, wat beter bedeeld is as hy en geen simpatie met sy omstandighede het nie. Die houtryer vertel van ’n arm boer se stryd om met houtry in die Bosveld ’n lewe te maak, terwyl Freek en sy ou perd Bles die Anglo-Boereoorlog in die Soutpansberg as agtergrond het, waar die stryd gevoer word teen verraaiers met hulle swart huurlinge. Die Nuwejaarsfees is later vir die radio verwerk en is in 1966 in Radioteater oor die Afrikaanse diens van die SAUK heruitgesaai. Met die tweede druk van hierdie bundel is ’n retoriese beskrywing van ’n storm (Die storm) weggelaat en drie nuwe verhale, Wrange vrugte, Moebie en Joggem Helberg is bygevoeg, terwyl hy die taalgebruik in die verhale grondig hersien en verbeter het. In Wrange vrugte word ’n geëerde volksraadslid deur kinderpraatjies en die afskietery van klappers op Kersfeesaand aan sy verraad in die oorlog herinner. Die skets gee blyke van skerp sielkundige insig. Ten spyte van die feit dat hierdie sy eerste bundel is, verteenwoordig dit steeds die hoogtepunt in sy kortverhaaloeuvre.
Ou Malkop bevat agt verhale, met die titelverhaal wat ’n plaaswerker as hoofkarakter het. Gebrekkige taalvernuf kelder ongelukkig meeste van die verhale, al is daar treffende gedeeltes in Fekkie, die verhaal van ’n blommeverkopertjie, en O so ’n harde hart, waarin die besoekers van ’n kantien geteken word. In 1919 word die Hertzogprys toegeken aan die oorspronklike manuskrip van Ou Malkop, toe nog onder die titel Ag Afrikaanse sketse en verhale. Verbygerolde dae gee losstaande grepe uit die verlede. Hoewel van die karakters in al die sketse behalwe die laaste twee verskyn, is daar geen samehangende verhaal nie en ook nie karakterontwikkeling nie. Die hoofdoel is om die avonture en ontberings van grootwildjagters weer te gee in die dae toe die boer nog in hoofsaak jagter ook was, terwyl die gesinne wat tuis op hulle terugkoms moes wag nie weet of hulle lewend gaan terugkeer nie. Dit is dan ook die sketse oor die olifantjagters wat hoogtepunte is in hierdie bundel. Die titel van die bundel herroep die “verbygerolde dae” van die Voortrekkers.
Mooi lemoene! ontstaan tydens die moeilike tyd van die Groot Depressie in die dertigerjare en beskryf hoofsaaklik die lot van die minderbevoorregte blankes in die agterbuurtes van die stad. Daar is gevoelige sketse oor armes en misdeeldes, die ou trekkers en jagters van Schoemansdal, verhale uit die oorlog en die lewe van swart mense. Die langste verhaal is Die Waaghals, wat eenvoudig ’n opsomming (sonder klimaks) is van die misdade wat deur die aanvoerder van ’n bende swart misdadigers gepleeg is. Die straatongeluk is die bevredigendste verhaal in hierdie bundel.
Sy kortverhale word in verskeie versamelbundels opgeneem, soos vier verhale in Nuwe Afrikaanse kortverhale van 1932, Die putgrawer in Kernbeeld van die Afrikaanse kortverhaal, Geelpokke in Die jongste Afrikaanse kortverhale saamgestel deur M.S.B. Kritzinger en Onvergeetlike Kersdae in Twaalf Afrikaanse Kortverhale onder redaksie van Sarel Marais. Ander versamelbundels waarin sy werk verskyn, sluit in Afrikaanse letterkunde onder redaksie van D.F. Malherbe.
Romans
Pronkdae is ’n avontuurverhaal oor struikrowers in die tyd van die poskoetse in die ou Transvaal net voor die Anglo-Boereoorlog. Ted Ross en Henri Weskamp is twee struikrowers wat griewe teen die gemeenskap het en wraak neem deur van die ryk passasiers van poskoetse “belasting” te vorder. Die polisie stuur al groter veldtogte van stapel en dit raak half onvermydelik dat die twee gevang sal word, waarna die doodstraf wag. Die skrywer bou die hoofkarakters egter tot sulke helde op dat so ’n einde nie vir lesers aanvaarbaar sal wees nie en vind dan ’n innoverende oplossing vir sy dilemma.
Die roman Togwaens beskryf die avonture van die togryers in die ou Transvaal, met die klem wat net so veel op die mense val as op die intrige.
Vertaalwerk
As vertaler sit hy die Verhale van die see uit vroeër dae (in twee dele) en Vir die admiraal (’n verhaal uit die tyd van die Hugenote) van W.J. Marx in Afrikaans oor.
Jeugverhale
Vir die jeug skryf hy Gelukkige outjies, wat sketse is uit die plaaslewe vir jonger kinders. Hierin word tipiese voorvalle en voorwerpe in die lewe van ’n plaaskind beskryf, soos ’n veldbrand, ’n piekniek, voëlnessies, sprinkane en die dorsmasjien.
Profeet Bobbejaan en Die towersambreel is ook werke vir die jeug. In laasgenoemde werk is Adoons ’n jong bobbejaanprofeet en die eerste spruit van Septimus en Adina van die Stormberge. Adoons aard na sy grootvader, oupa Towejas, wat ’n groot reputasie onder die trop gehad het, al was hy te eiesinnig na baie bobbejane se sin. Adoons besluit dat daar nie genoeg eer vir ’n profeet in sy eie land is nie en vat die pad. Op sy swerftogte deur die berge kom hy baie diere teen en maak nuwe vriende, maar sy uitgesproke profesieë en akkurate lesing van die weerkaart haal hom ook die gramskap op die hals van menige voëls en diere.
Dramas
Hy skryf ook dramas soos Die jonge Du Pree, waarin hy F.W. Reitz se gedig verwerk, wat op sy beurt weer ’n verwerking is van Young Lochinvar van Walter Scott.
Mooi Annie is ’n verwerking van D’Arbez se roman, waarin Anne de Sully in 1773 deur Wolraad Woltemade van die gestrande skip Jonge Thomas gered word. Annie word groot tot volmaakte, beeldskone jong vrou, wat verlief raak op die voortreflike jong grensboer Piet Joubert. Na ’n geveg met ’n wilde dier word Piet se fisieke voorkoms geskend en wil hy Annie as resultaat haar vryheid terug gee. Intussen het Annie ook ryk geërf en is daar bose familielede wat hierop beslag wil lê. Daar is feitlik geen realisme in hierdie drama nie, met karakters wat of net goed of net sleg is, gebeurtenisse wat hoogs onwaarskynlik is en optredes wat sleg gemotiveer word. Leon se dramas is eerder melodramas met ’n sedelessie en steek sterk af by die kwaliteit van sy kortverhale.
Kritiese waardering
Rinie Stead skryf in die Lantern van Maart 1961:
"Hy is ons eerste skrywer wat die gawe besit het om sy karakters te laat lewe en om ’n eie persoonlike klank in die Afrikaanse prosa te laat hoor. Hy vertel nie ’n verhaal ter wille van die uiterlike gebeure nie, maar laat die lig op die algemene menslike val. Met ’n diepe insig in die menslike hart en ’n fyngevoelige waarnemingsvermoë belig hy die eienaardighede, gewaarwordings strewe, stryd, wanhoop of heroïek van eenvoudige mense in hulle daaglikse lewensbestaan. Dikwels skryf hy oor die verarmdes en verdruktes van die samelewing of oor die romantiek van die heroïese nasionale verlede wat hy self deurgemaak en ’n onuitwisbare indruk op sy ontvanklike jong gemoed gehad het"
As ’n mens die skamele opbrengs en powerheid van die Afrikaanse letterkunde van toerentyd in gedagte hou, kan jy jou voorstel hoe diep sy sketse en verhale destyds sy lesers beïndruk het. In die voorwoord tot Die Nuwejaarsfees getuig Jan F.E. Celliers:
"Hier het ons met iemand te doen wat dinge so gesien en gesê het as nog geen ander skrywer in ons land nie.' Maré kan ook skerp lewenskontraste teken, soos o.m. in Die Putgrawer, soms wrang of ironies, dan weer versag deure die besef van die algemeenheid van menslike blindheid en selfsug. Sommige van sy figure bly onuitwisbaar in die geheue: die sukkelende houtryer, die sieklike putgrawer, Moebi, die patetiese swaksinnige klonkie, die volksraadlid, die jong boerseun wat by die blokhuis sneuwel, die dappere boeremeisie uit die Vrystaat, en so meer."
"Maré is boonop ’n knap, boeiende verteller, Sy taal is suggestief-skilderend, sy styl realisties, dog nimmer fotografies-realisties. Hy hanteer dramatiese gebeure vlot en knap. 'Met die Nederlandse Ta gtiger Jacques van Looy het Maré due kuns van die ‘skilderende’ woord en die treffende aanskoulikheid gemeen', sê dr. Rob Antonissen in Afrikaanse Letterkunde van die Aanvang tot die Hede."
Daar is destyds baie geskryf teen Maré se "jammerlike gebrek aan taalkennis", sy taalfoute, soms te gebonde styl, ens. Selfs as bejaarde was by hom nog steeds ’n teer punt. Hy sê in die artikel in Lantern: “''Ek het in daardie dae maar geskryf soos die mense gepraat het. Daar was nie ’n woordeboek, spelreëls of grammatikaboeke vir ons nie. ’n Mens het maar net jou beste gedoen.”''
Dr. P.C. Schoonees skryf in sy Prosa van die Tweede Taalbeweging: "Sy krag lê nie in groot-opgesette tonele nie; dit is die vlugge vegies waarmee hy op verrassende wyse ’n realiteits-illusie kan skep. In sy werk is daar ’n innigheid wat die kleinste voorval beglans met ’n suiwer lig. Dan klink daar ook op in sy sinne ’n sterk persoonlike aksent, dan vind hy die juiste emosie om te vertolk."
Eerbewyse
In 1962 ken die Afrikaanse Skrywerskring by ’n huldigingsaand ’n spesiale erepenning aan hom toe. Tydens die byeenkoms hou professor M.S.B. Kritzinger ’n rede oor Maré se betekenis in die Afrikaanse letterkunde en dra die Nasionale Toneelorganisasie se Jeuggroep van sy sketse voor.
Ten tye van sy 93e verjaarsdag verras die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN) hom met ’n unieke bundel, Verspreide geskrifte, wat saamgestel is uit sy ongepubliseerde werke wat by die RGN se Sentrum vir S.A. Letterkundenavorsing in bewaring gehou word.
Werk
Werke uit sy pen sluit in:
Hophout
Die Hophout (Trema orientalis) is 'n boom met 'n byna wêreldwye verspreiding. Dit word aangetref in subtropiese en tropiese woude van Suid-Afrika, deur die Midde-Ooste, die Indiese subkontinent en die suide van China tot Suidoos-Asië en Australië, asook in Namibië langs riviere en fonteine met genoegsame water.
Die boom se FSA-nommer is 42.
Axinella loribellae
Axinella loribellae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Alvarez & Hooper.
Siemens Mobile
Siemens Mobile was 'n dogtermaatskappy van Siemens AG wat sellulêre telefone vervaardig het.
In 2005 het die Taiwannese maatskappy, BenQ, die selfoon-dogtermaatskappy van Siemens (wat finansieel aan die agteruitgaan was) oorgeneem en die regte bekom om die Siemens-handelsmerk vir 5 jaar te gebruik.
Alvorens die selfoonfiliaal na BenQ oorgedra is, het Siemens €250 miljoen belê en bates van sowat €100 miljoen afgeskryf. Siemens het ook 'n 2,5%-aandeel in BenQ teen €50 miljoen gekoop. BenQ het daaropvolgend selfone onder die BenQ-Siemens handelsmerk verkoop, deur die Duitse eenheid.
In 2006 is die Duitse eenheid bankrot verklaar.
Siemens Mobile sellulêre telefone
Hierdie selfone word amptelik nie meer ondersteun nie. Siemens kon vir 'n ruk nog die selfone ná die verkoop van sy afdeling aan BenQ onderhou. Nadese is die selfoonportaal, ondersteuningsbladsye en bybehorewinkels op die Internet verwyder. BenQ het die selfone nie as 'n nalatingsverantwoordelikheid ingesluit nie.
Rietrivier (Sondags)
Die Rietrivier of Klein-Rietrivier is 'n rivier wat in die suidweste van die Oos-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Sondagsrivier wat eindelik in die Indiese Oseaan uitmond.
Inheemse gelowe en animisme
Baie Suid-Afrikaanse swartmense glo steeds aan voorvaderlike geeste, ofskoon hul geloof sterk vermeng geraak het met Christelike en ander gelowe. Hoewel hulle dus aan 'n Oppergod glo, word steeds gedink dat gestorwenes 'n invloed op hul lewens kan uitoefen.
Die sangoma of toordokter speel ook 'n kardinale rol in hul religie. Die sogenaamde tokkelossie is weer vir hulle die verpersoonliking van 'n kwaadwillige gees. Animisme is die geloof dat daar 'n siel in alle dinge sit, wat verklaar hoe 'n mens "getoor" sou kon word deur byvoorbeeld 'n klossie hare wat op jou werf begrawe is.
Guy de Maupassant
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Guy de Maupassant
Gebore
5 Augustus 1850
1711
Die jaar 1711 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Guy de Maupassant
in die Kasteel van Miromesnil, Normandië Frankryk
Oorlede
6 Julie 1893
in Passy, Parys Frankryk
Literêre stroming
Naturalisme, realisme
Bekende werke
Boule de Suif (1880)
Bel-Ami (1885)
Handtekening
Henry René Albert Guy de Maupassant ([gidəmopɑˈsã], (* 5 Augustus 1850 in die Kasteel van Miromesnil in Tourville-sur-Arques, Normandië; † 6 Julie 1893 in Passy, Parys) was 'n Franse skrywer en joernalis. Naas Stendhal, Balzac, Flaubert en Zola word hy as een van die mees vooraanstaande skrywers in 19de eeuse Frankryk beskou.
Maupassant, 'n verteenwoordiger van die naturalistiese en realistiese strominge binne die literatuur, word veral onthou vir sy meesterlike kortverhale en die manier waarop hy die lot van sy romankarakters en die sosio-maatskaplike uitdagings, waarmee hulle te kampe het, uitbeeld – dikwels met 'n pessimistiese en gedesillusioneerde blik. Baie van dié verhale speel af gedurende die Frans-Pruisiese Oorlog tussen 1870 en 1871 en behandel die sinloosheid van oorlog en die lot van burgerlikes wie se lewens deur die oorlogswoelinge en hul persoonlike ervarings dramaties verander. Maupassant se literêre nalatenskap sluit sowat driehonderd kortverhale, ses romans, drie reisboeke en een gedigbundel in. Maar dit is Boule de Suif ("Vetbolletjie", 1880), die eerste verhaal wat gepubliseer is, waarna dikwels as sy meesterwerk verwys word.
Enkele verhale van Maupassant asook sy Pierrot is deur Gerrit Dekker in Afrikaans vertaal.
Negrologie
Negrologie – Waarom Afrika vergaan is 'n omstrede boek, wat deur die Amerikaans-Duitse joernalis en gewese Afrika-redakteur van die gesaghebbende Franse koerant Le Monde, Stephen Smith, geskryf en in 2003 in Frankryk vrygestel is. Stephen Smith het meer as twintig jaar se ervaring as Afrika-verslaggewer en word as een van die voorste Afrikakenners in Europa beskou.
Negrologie is in 2004 met die Prix Essai France Télévision 2 vir die beste nie-fiksieboek van die jaar bekroon. 'n Afrikaanse vertaling is in 2005 deur PRAAG, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, vrygestel.
Kritiek op die Swartbewussynsbeweging
Stephen Smith beweer in sy boek, wat in 'n polemiese styl geskryf is, dat veral die kultus van Negrologie oftewel Swartbewussyn, Afrikane verhoed om die oorsake van Afrika se agteruitgang te soek. Hy blameer nie kolonialisme en apartheid nie, maar verwyt Europese regerings vir hulle geneigdheid om hulp aan die administrasies en elites van Afrikalande te verskaf, alhoewel daar geen politieke, sosiale en ekonomiese vooruitgang plaasvind nie. Afrikane het volgens hom net verslaaf geraak op Europese hulp. Smith konsentreer op die probleme van Franstalige Afrikalande, maar lewer ook kommentaar op toestande in Suid-Afrika.
Die slotsom, waartoe Smith kom, is dat Afrika langsamerhand dood gaan, aangesien sy elites en sy bevolkings nie in staat is om die uitdagings van modernisering te aanvaar nie.
Empirie
Smith stel ondersoek in na die ontwikkeling van lande soos Ghana en Suid-Korea, wat volgens hulle geskiedenis (albei was kolonies en is genadeloos uitgebuit en onderdruk) en natuurlike hulpbronne baie gunstig met mekaar vergelyk. Ghana het 'n ontwikkelende land gebly, terwyl Suid-Korea nou een van die mees ontwikkelde nywerheidslande ter wêreld is. Smith blameer die mentaliteit van die Afrika-elites, en haal voorbeelde van Frankofone Afrikane aan, wat oor Franse paspoorte beskik en 'n luukse lewe in Parys lei, maar ook die tribalisme van Afrikane.
Tevatron
duimnael|300px|Die Tevatron-versneller
Tevatron is Fermilab se partikelversneller wat naby Chicago geleë is. Die versneller word gebruik om protone en antiprotone met mekaar te laat bots. Die eerste lopie vind plaas vanaf Julie 1990 tot Augustus 1995 met 'n swaartepuntenergie van 1,8 TeV (1 TeV =10^{12} Elektronvolt). In 2001 begin lopie II. Die swaartepuntenergie tydens die tweede lopie is 1,96 TeV. Voor die Groot Hadronversneller gebou was, was die Tevatron-ring die kragtigste partikelversneller ter wêreld.
Die botsings tussen die protone en antipotrone in die Tevatron-ring word geregistreer deur twee partikeldetektors, D0 en CDF. Tydens hierdie twee eksperimente word die topkwark in 1995 ontdek.
Aroemeens
Aroemeens of Macedo-Roemeens (limba armãneascã) is 'n taal op die Balkanskiereiland wat behoort tot Balkanromaans. Die sprekers is die Aroemene (ook bekend as Macedo-Roemene, Tsintsare of Koutzowalachers), oorspronklik in Griekeland (veral in die Pindusgebergte), Albanië, Macedonië en Bulgarye (sien: Wallachers) en na relatief onlangse migrasies ook in Roemenië. Slegs in Macedonië geniet dit die status van amptelike minderheidstaal. Aroemeens is nou verwant aan die grootste Balkanromaanse taal, Roemeens, en dit word dan ook nie altyd as aparte taal beskou nie.
Aroemeens word buite Griekeland met die Latynse alfabet geskryf: die naam van die taal lui daar armãneashce. Die ã is die enigste letter wat van 'n diakritiese teken gebruik. Vir die weergee van ander klanke word dan dikwels in Roemeens digrawe (dubbelle letter) gebruik: Aroemeens sh versus Roemeens s¸. In Griekeland is daar geen gestandaardiseerde spelling nie, maar word die Griekse alfabet wel gebruik.
Daar bestaan ook 'n Wikipedia in Aroemeens.
R353 (Suid-Afrika)
Die R353 is 'n streeksroete in Suid-Afrika, wat Leeu-Gamka met Brandvlei verbind via Fraserburg en Williston.
Die roete se noordoostelike terminus is die R357 by Brandvlei, Noord-Kaap. Dit loop aanvanklik suid, dan suidoos tot by Williston waar dit die R63 kruis, en gaan verder suidoos tot by Fraserburg. By Fraserburg kruis dit die R356 by nog 'n verspringende kruising. Van Fraserburg af gaan dit in 'n suid-suidooste rigting. Hierna volg dit die Theekloofpas oor die Nuweveldberge om die Wes-Kaap binne te gaan. Die roete eindig by Leeu-Gamka teen die N1.
Axinella macrostyla
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Babic.
Marianne Miller
Marianne Miller (gebore 19 Augustus 1987) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Puella Magi Madoka Magica the Movie Part 1: Beginnings (2012) en Snow Queen (2012), en in die televisiereeks Naruto: The Abridged Comedy Fandub Spoof Series Show (2009).
Lauren Ambrose
Lauren Ambrose (gebore 20 Februarie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Can't Hardly Wait (1998), Psycho Beach Party (2000), en Where the Wild Things Are (2009), en in die televisiereeks Six Feet Under (2001).
Jules Supervielle
Jules Supervielle (16 Januarie 1884 – 17 Mei 1960) was 'n Frans-Uruguayaanse digter en skrywer wat gebore is in Montevideo, Uruguay. Hy is drie keer genomineer vir die Nobelprys vir Letterkunde.
Hy was gekant teen surrealisme in digkuns, hoewel hy ander tegnieke van die moderne poësie aangeneem het. Sodoende het hy die literêre bewegings van die laat 1940's vooruitgeloop, insluitende die werk van skrywers soos René Char, Henri Michaux, Saint-John Perse en Francis Ponge. Onder sy bewonderaars tel René-Guy Cadou, Alain Bosquet, Lionel Ray, Claude Roy, Philippe Jaccottet en Jacques Réda.
Loopbaan
In 1910 stuur Supervielle sy literêre proefskrif in oor "Die gevoelswaarde van die natuur in Spaans-Amerikaanse poësie". Hy is tydens die Eerste Wêreldoorlog dienspligtig en dien tot 1917, waarna hy terugkeer tot die poësie. Die publikasie van sy gedigte in 1919 trek die aandag van André Gide en Paul Valéry en bring hom in kontak met die Nouvelle Revue Française (NRF). Hy publiseer sy eerste belangrike bundel, getiteld Débarcadères in 1922, en sy eerste roman, getiteld L'Homme de la pampa, in 1923. In 1925 publiseer hy een van die belangrikste Franstalige digbundels van die 20ste eeu: Gravitations. Ses jaar later publiseer hy 'n boek bestaande uit kort fantasieë getiteld L'Enfant de la haute mer (vyf tekste gepubliseer tussen 1924 en 1930, plus drie oorspronklikes). Sy eerste belangrike toneelstuk, La Belle au bois, is ook in die tydperk geskryf.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Supervielle gesondheids- en finansiële probleme ondervind, en tydelik na Uruguay verhuis. Hy is benoem as 'n "Officier de la Legion d'honneur", en het verskeie literêre pryse ontvang. Na die afsluiting van die oorlog keer hy terug na Frankryk as kulturele korrespondent vir die ambassade van Uruguay in Parys. Hy publiseer in 1946 sy eerste mitologiese verhale onder die titel Orphée. In 1947 is Supervielle se Shéhérazade een van die drie toneelstukke wat deur Jean Vilar geregisseur is tydens die eerste d'Avignon-fees.
Supervielle publiseer in 1951 'n outobiografiese relaas getiteld Boire à la source, gevolg deur sy laaste digbundel, Le Corps tragique, in 1959. Hy is in Mei 1960, kort voor sy dood in Parys, verkies as Prince des poètes ("Prins van digters").
Cannes-rolprentfees 2015
Die fees is geopen met Emmanuelle Bercot se Standing Tall en afgesluit met Ice and the Sky van Luc Jacquet. Albei flieks is gekies vir die krag en belangrikheid van hul boodskap – Standing Tall vir sy reaksie op die Charlie Hebdo-slagting en Ice and the Sky vir sy tema wat handel oor die toekoms van die aarde.
Die Franse regisseur Agnès Varda het die ere-Palme d'Or ontvang; sy is die eerste vrou wat die eer te beurt val.
Wissel, Gelderland
Wissel is 'n nedersetting in die munisipaliteit Epe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Dick Clair
Dick Clair (12 November 1931 – 12 Desember 1988) was 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Carol Burnett Show (1967), Soap (1977), The Facts of Life (1979), en It's a Living (1980).
1712
Die jaar 1712 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 12de jaar van die 18de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Asturies
Sedert 1980 word daar baie moeite gedoen om Asturies te beskerm en te bevorder. Maar die toestand van die taal is kritiek, met 'n groot daling in die aantal sprekers in die laaste honderd jaar. Portugal het 'n verdere stap ter beskerming geneem deur ook die taal te erken.
Die weiering om Asturies amptelik te erken doen afbreuk aan die taal. Sprekers kan nie die taal in hulle daaglikse lewe gebruik nie omdat nog die regering, nog privaatinstellings dokumente in Asturies aanvaar, en nie aandag daaraan skenk om mense wat in Asturies met hulle wil kommunikeer, te akkommodeer nie. Sommiges beweer dat Asturies oor twee geslagte moontlik sal uitsterf.
Ondanks al die probleme wat die beleid van sowel die Asturiese as die Spaanse regering veroorsaak het, het die aantal jongmense wat Asturies aangeleer het en gebruik (veral as geskrewe taal) in die laaste paar jaar gestyg, veral onder intellektuele en polities aktiewe Asturiane en Leoneze wat trots is op hulle streeksidentiteit.
Aan die einde van die 20ste eeu het die Academia de la Llingua Asturiana aktiwiteite onderneem ter oorlewing van die taal: 'n grammatika, 'n woordeboek en tydskrifte. 'n Nuwe geslag van skrywers is tans aktief in die taal.
Coetzer
Coetzer is 'n familienaam wat algemeen tussen Afrikaners in Suid-Afrika voorkom:
Noemenswaardige Coetzers
Van die bekende Coetzers sluit in:
Polsende straalmotor
Geskiedenis
Die eerste polsende straalmotor is deur Martin Wiberg (1826–1905) in Swede ontwikkel.
Die grootste krygstoepassings tot op datum was die gebruik van die motor in die V-1 vlieënde bom, die enjin se kenmerkende dreunklank het dit die byname "buzz bomb" of "doodlebug" onder Engelssprekendes besorg. Die V-1 was 'n Duitse kruisermissiel wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, veral tydens die bombardement van Londen (Die Blitz) vanaf middel 1944. Die polsstraalmotore wat goedkoop en maklik was om te vervaardig, was 'n voor die hand liggende keuse vir die ontwerpers van die V-1, gegewe die materiaaltekorte waaronder die Duitse oorlogsmasjien tydens daardie stadium van die oorlog gebuk gegaan het. Moderne kruisermissiele gebruik gewoonlik nie polsstraalmotore nie maar ware vuurpyl- of gasturbine-enjins.
Werking
duimnael|regs|350px|Skematiese diagram van 'n polsstraalmotor. Die eerste deel van die siklus: luginlaat (1), brandstofvermenging (2).  Tweede deel: die klep (3) maak toe en die lug-brandstofmengsel word ontsteek (4) wat die tuig aandryf.
Die verbrandingsiklus bestaan uit ses fases: Ontsteking, Verbranding, Uitlaat, Induksie, Kompressie en (in sommige gevalle) Brandstofinspuiting.
Tydens die ontstekingsfase in die verbrandingskamer ontstaan 'n hoëdruk as gevolg van die verbranding van die lug-brandstofmengsel. Die hoëdrukgas kan nie deur die eenrigting inlaatklep uitgaan nie en word dus aan die agterkant by die uitlaatpyp uitgewerp.
Die traagheidsreaksie van hierdie gasvloei veroorsaak die voorwaartse stukrag wat die vliegtuig aandryf. Die traagheid van die uitlaatgas veroorsaak 'n lae druk in die verbrandingskamer. Hierdie druk is laer as die inlaatruk opstroom van die inlaatklep wat veroorsaak dat die induksiefase van die siklus aan die gang gesit word.
Rietrivier (Grootrivier, Wes-Kaap)
Die Rietrivier is 'n rivier wat in die ooste van die Wes-Kaap in Suid-Afrika vloei. Dit is 'n sytak van die Grootrivier/Doringrivier, wat in die Olifantsrivier uitmond oppad na die Atlantiese Oseaan.
Polsende straalmotor
Werking
In die meeste eenvoudige polsstraalmotore vind die inlaat deur 'n venturi plaas wat tot gevolg het dat die brandstof ook ingesuig word. In meer komplekse ontwerpe kan die brandstof direk in die verbrandingskamer ingespuit word. Wanneer die induksiefase afgehandel is veroorsaak 'n weerkaatsende hoëdrukgolf vanaf die uitlaatpyp dat die lading saamgepers word, wat dan ontsteek word deur die oorblywende hitte van die vorige siklus.
Daar bestaan twee soorte polsstraalmotore. Die eerste een word deur 'n reeks eenrigtingkleppe voorsien waardeur die inkomende lug gaan. Wanneer die lug-brandstofmengsel ontsteek word, slaan die kleppe toe wat beteken dat die warm gasse die enjin slegs in een rigting kan verlaat en sodoende 'n voorwaartse stukrag veroorsaak.
Die tweede soort polsstraalmotor het geen kleppe nie. Die enjin maak staat op aerodinamika om die vloei van die gasse in een rigting te beperk. Hierdie tweede soort polsstraler het dus geen bewegende dele nie en is in die opsig soortgelyk aan die stustraalmotor (Engels: ramjet).
By hierdie tweede soort straalmotor wys die inlaat en uitlaatpype gewoonlik in dieselfde rigting. Hierdie ontwerp vereis dus 'n enjin wat in 'n U-vorm gebuig is (Die Lockwood-Hiller) ontwerp. Wanneer die lug-brandstofmengsel in dié enjin ontbrand sal die warm gasse by beide die inlaat en uitlaak buis uit ontsnap, aangesien die aerodinamiese kleppe "lek". Indien beide buise nie in dieselfde rigting sou wys nie sou die stukrag minder wees aangesien die traagheidsreaksie in beide rigtings sou plaasvind wat mekaar gedeeltelik sal uitkanselleer. Die oorspronklike idee was afkomstig vanuit die Franse navorsingsgroep SNECMA wat aandrywingsmetodes ondersoek. Die voordeel van 'n aerodinamies beheerde polsstraalmotor is sy eenvoud. Aangesien daar geen bewegende dele is wat kan verweer nie, is hulle makliker om te onderhou en te bou. Dit is egter baie moeiliker om hulle te optimiseer.
Die siklusfrekwensie is hoofsaaklik afhanklik van die lengte van die enjin. Vir 'n klein modelgrootte enjin kan die frekwensie tipies rondom die 250 polse per sekonde wees — terwyl dit vir 'n groter enjin, soos die een wat gebruik was in die V1 bomme, nader aan 45 polse per sekonde is.
Polsstraalmotore word vandag steeds gebruik in onbemande vliegtuie, modelvliegtuie, misgenerators en huishoudelike verwarmers. Sekere mense eksperimenteer steeds in 'n poging om die ontwerpe te verbeter. Die enjins is baie moeilik om in bemande vliegtuie in te bou vanweë hul hoë brandstofgebruik, -geraasvlakke en -vibrasies.
Axinella mahonensis
Axinella mahonensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Ferrer-Hernandez.
SC Heerenveen
sc Heerenveen is 'n sokkerspan wat in die Nederlandse Eredivisie speel en uit die dorp Heerenveen kom. Die span speel sy wedstryde in die Abe Lenstra Stadion (kapasiteit: 26 100 toeskouers), wat na die klubikoon Abe Lenstra genoem is. Die span is gewild in provinsie van Friesland.
Montparnasse
Die Quartier du Montparnasse [mɔ̃paʀˈnas] is 'n stadsbuurt in die 14de arrondissement (stadsdistrik) van die Franse hoofstad Parys, genoem na 'n kunsmatige Middeleeuse heuwel wat in die 1760's verwyder is om plek te maak vir die Boulevard du Montparnasse. Die heuwelpiek is op sy beurt genoem na die Griekse bergpiek Parnassos wat in die antieke mitologie as tuiste van die nege muses beskou is. Dit was 16de eeuse studente in die nabygeleë Quartier Latin wat hier in hul vrye tyd antieke gedigte geresiteer en die skertsende naam Mont Parnasse aan die heuwel verleen het.
Gedurende die sogenaamde Années folles, die kulturele bloeitydperk tussen 1920 en 1929, was Montparnasse met sy kreatiewe atmosfeer en bekostigbare behuising die spilpunt van Parys se kuns- en intellektuele lewe. Skrywers, skilders, sangers en filosowe het - net soos 'n groot gemeenskap Amerikaners wat onder meer ontevrede was met die prohibisiewette in hul land - in die kwartier se befaamde kroeë, bistro's en koffiehuise gekuier, soos La Coupole, Le Sélect, Le Dôme of La Rotonde. Bekende inwoners in dié tyd het Simone de Beauvoir (1908−1986) en die Amerikaanse skryweres Gertrude Stein (1874−1946) ingesluit.
Verskeie Paryse nagklubs was in dié periode, toe jazzmusiek hoogty gevier het, in besit van swart Amerikaners. Die getal Amerikaners in Parys het, ook danksy 'n voordelige wisselkoers, gestyg van 6 000 in 1921 tot 32 000 drie jaar later.
Simone de Beauvoir, 'n boorling van Montparnasse, het haar laaste rusplek in die kwartier se groot begraafplaas en groen oase, die Cimetière du Montparnasse, gevind, net soos die filosoof en dramatikus Jean-Paul Sartre (1905−1980) en die sanger en komponis Serge Gainsbourg (1928−1991).
Alhoewel die meeste koffiehuise, kroeë en eetplekke uit die kulturele bloeitydperk bewaar gebly het, het Montparnasse sy status as gunstelingkwartier van kunstenaars en intellektueles, na wie in Parys as Montparnos verwys is, lankal kwytgeraak. Vanaf die 1960's het die kwartier tot een van die voorste Paryse sake- en vermaaklikheidsbuurte met talle rolprentteaters en skouburge aan die Seine se linkeroewer (Rive Gauche) ontwikkel.
Filmkuns
Woody Allen se romantiese komedie Midnight in Paris, wat in 2011 ontstaan het, is 'n hommage aan Parys en Montparnasse in die tyd van die Années folles.
Magnetiet
Magnetiet is 'n mineraal met formule. Dit is 'n oksied met gemengde valensies Fe(II) en Fe(III). Altwee vorme van yster is in 'n hoëspintoestand en die stof in ferrimagneties. Die stof het 'n struktuur wat van die spinelstruktuur afgelei is.
Fuentelmonge
Fuentelmonge is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Julian Claman
Julian Claman (* 1918, † 24 April 1969) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Jamie (1953), Appointment with Adventure (1955), Playhouse 90 (1956), en The DuPont Show of the Week (1961).
R354 (Suid-Afrika)
Die R354 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Matjiesfontein met Calvinia verbind via Sutherland.
1713
Die jaar 1713 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 13de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
R354 (Suid-Afrika)
Die roete se noordelikste punt is by die R27-provinsiale pad, 16 km oos van Calvinia en gaan dan suidoos tot by Sutherland via Middelpos. Net na Middelpos gaan die roete oor die Oupoortpas. Hier loop die pad saam met die R356 en gaan verder in 'n suidwestelike rigting. Die twee roetes kruis die Rooikloof- en Verlatenkloofpasse. Na ongeveer 50 km draai die R354 roete van die R356-roete af en hou weer suidoos, later suid en sluit dan by die N1-nasionale pad by Matjiesfontein aan.
McKaley Miller
McKaley Miller (gebore 14 Mei 1996) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Iceman (2012) en in die televisiereekse Hart of Dixie (2011) en Scream Queens (2015).
Rhamnaceae
Rhamnaceae is die Blinkblaar-familie wat hoort tot die orde Rosales. Hierdie familie het 900 spesies wêreldwyd waarvan 170 spesies in Suider-Afrika voorkom en 10 bome is. Die bome in die familie is nie maklik herkenbaar nie alhoewel die genera maklik van mekaar onderskei kan word.
Kenmerke van die familie
Die blare is enkelvoudig, dikwels glansend aan die bokant, afwisselend of halfteenoorstaande. Die vorm van die are op die blare is 'n fyn, reëlmatig netwerk of retikulum van vierkantjies of reghoekies.
Spesies
Die volgende spesies kom in Suid-Afrika voor:
Vlag van St. Vincent en die Grenadine
Die nasionale vlag van St. Vincent en die Grenadine is op 21 Oktober 1985 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie vertikale bane in blou, geel en groen (die geel baan is so wyd soos die blou en groen baan saam) met drie groen ruite in die middelste geel baan.
Ontwerp
Die verhouding van die drie bane is 1:2:1. Dit beteken dat die middelste geel baan ’n Kanadese paal vorm (dit is ’n vierkantige baan in die middel van ’n vertikale driebaanvlag.
Simboliek
Die drie ruite in die geel baan simboliseer die bynaam van die eilandnasie: Diamante van die Antille. Die V-vorm staan vir St. Vincent wat die grootste en belangrikste eiland van die land is. Die blou baan stel die lug voor, die geel baan stel die hartlikheid van die bevolking voor en die groen baan stel die plantegroei op die eilande voor.
Geskiedenis
Op 27 Oktober 1979 het die land onafhanklik van die Verenigde Koninkryk geword. St. Vincent en die Grenadies het toe ’n vertikaal-gestreepte vlag, soortgelyk aan die huidige een, gebruik waarvan die geel baan wit fraaiings gehad het. In die middel van die geel baan was die landswapen. In 1985 het ’n nuwe regering die land oorgeneem wat die vlag wou verander. Dit was ook die gevoel van baie inwoners. Aanvanklik is die fraaiings van die geelbaan verwyder en aan die einde van die jaar is die wapen ook verwyder. Die huidige vlag is ontwerp deur ’n Switserse ontwerper.
Shaun Evans
Shaun Evans (gebore 6 Maart 1980) is 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Being Julia (2004), Cashback (2006), en Boy A (2007), en in die televisiereeks Endeavour (2012).
Excelsior Rotterdam
Excelsior is 'n Nederlandse sokkerspan in Rotterdam, wat in die Eredivisie speel. Excelsior speel in die kleine stadion Woudestijn, wat slegs 3500 sitplekke het. Dis omdat die klub na Sparta en Feyenoord die derde span van die stad is en dus ampel ondersteuners het.
George Clancey
George Clancey (9 November 1881 – 13 November 1921) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Secret of the Submarine (1915).
Nabye Ooste
thumb|240px|Embleem van die Buro vir Nabye Oosterse Sake.
Die Nabye Ooste is ’n geografiese streek wat min of meer Wes-Asië omvat. Hoewel dit binne verskillende akademiese sirkels wisselende definisies het, is die term aanvanklik gebruik vir die maksimum omvang van die Ottomaanse Ryk. Die term word nie meer dikwels gebruik nie en word nou vervang met "Midde-Ooste" en "Wes-Asië". Eersgenoemde term kan Egipte insluit en laasgenoemde Suidwes-Asië, insluitende die Transkaukasus.
Volgens die National Geographic Society dui die terme "Nabye Ooste" en "Midde-Ooste" dieselfde gebiede aan, en dit sluit gewoonlik in die lande van die Arabiese Skiereiland, Siprus, Egipte, Irak, Iran, Israel, Jordanië, Libanon, die Palestynse Grondgebiede, Sirië en Turkye. Die Voedsel-en-landbou-organisasie (FAO) van die Verenigde Nasies definieer die streek op dieselfde manier, maar met die insluiting van Afganistan.
Sommige instansies gebruik steeds die naam Nabye Ooste, soos die Buro vir Nabye Oosterse Sake, ’n afdeling van die Amerikaanse departement van buitelandse sake. Hier word geen onderskeid tussen die Nabye en Midde-Ooste getref nie; alle amptelike Midde-Oosterse sake word na hierdie buro verwys.
Skrif is "uitgevind" (vir die administrasie), groot geboue (paleise, wagtorings, godsdienstige sentra) het verrys, en gemeenskappe het hul eie godsdiens, wetgewing, leer, paaiestelsel, ensovoorts, kortom kultuur ontwikkel. Die twee grootste landboubeskawings van die Nabye Ooste het omstreeks 4000 v. C. langs die oewers van die slikryke Eufraat- en Tigrisrivier in Mesopotamië en die Nyl in Egipte ontstaan.
Die twee kultuursentra het eeue lank die staatkundige beeld van die Nabye Ooste bepaal en het op allerlei gebiede met mekaar kontak gehad, meestal via Palestina en Sirië. Nuwe kulture wat dikwels aansienlik van die Mesopotamiese of Egiptiese model afgewyk het, het in die tussengebied, waar daar baie handelsentra was, en in die randgebiede Anatolië en later Griekeland, ontwikkel. In die laaste 1 000 jaar v.C. het die kulturele ontwikkeling in groot mate toegeneem, meestal deur middel van die handel.
Die plaaslike kulture het hulle eie karakter egter in groot mate behou, selfs nadat Alexander die Grote die hele Nabye Ooste in die 4e eeu v.C. in een Hellenistiese ryk verenig het. Kulturele eenheid het eers in die Romeinse tyd en later in die Bisantynse tyd gekom. Die feit dat die mens sy rondtrekkende en voedselversamelende leefwyse laat vaar en hom blywend op een plek gevestig het, het gelei tot die ontstaan van aparte kulture en ryke. Die proses van inburgering het waarskynlik omstreeks 8000 v.C.
In die gebied van die sogenaamde vrugbare halfmaan tussen Egipte en Mesopotamië begin. Die landbou-revolusie en die Nuwe Steentydperk (ook die Neolitiese revolusie genoem), wat omstreeks 4000 v.C. voltooi was, het die vertrekpunt gevorm vir die veelsoortige en unieke kulturele ontwikkeling in die Nabye Ooste.
Ontwikkeling van die begrip
Die terme Nabye en Verre Ooste het ná die Krimoorlog in die 19de eeu ontstaan as streke van belang vir die Britse Ryk. Die gebiede waar die Hamidiese Slagting onder die Armeniërs en Assiriërs deur die Ottomaanse Ryk van 1894 tot 1896 plaasgevind het, is as die Nabye Ooste beskryf. Die verhoog van die Sino-Japannese Oorlog van 1894 tot 1895 is die Verre Ooste genoem.
Ná die val van die Ottomaanse Ryk het die betekenis van die term Nabye Ooste aansienlik vervaag, want dit is hoofsaaklik gebruik om die maksimum omvang van die Ottomaanse Ryk te beskryf. Die term "Midde-Ooste" vir dié streek het gewilder geraak, hoewel "antieke Nabye Ooste" onder argeoloë gevestig is en ’n spesifieke betekenis gekry het: Dit strek van Wene (in die noorde) tot die punt van die Arabiese Skiereiland (in die suide), en van Egipte (in die weste) tot die grense van Irak (in die ooste).
Landboukulture
Die eerste groot landboukulture het ontstaan op die plekke wat die geskikste daarvoor was: langs die oewers van die Nyl (Egipte) en van die Eufraat en die Tigris (Mesopotamië). Die riviere is jaarliks oorstroom en 'n vrugbare slik het op hut oewers agtergebly.
Sonder veel bewerking kon daar op die plekke graan vir betreklik baie mense verbou word, terwyl vis uit die riviere en jagbuit die dieet aangevul het. Veeteelt en tuinbou (die verbouing van dadels, druiwe en so meer) was waarskynlik reeds in 'n vroeë stadium van belang. Vanweë die groter eise wat die digte bevolking aan die administrasie gestel het, het daar geleidelik aparte ryke ontwikkel waarin arbeid verdeel kon word. Die meeste inwoners van die ryke het hulle steeds met landbou besig gehou, ander met die krygskuns of met die instandhouding van die besproeiingstelsel, ander weer met vervoer en met bestuur.
Uit argeologiese materiaal blyk dit dat Palestina al vroeg reeds die teiken van militêre ekspedisies van albei groot magte en die kontakpunt in die internasionale handel was. Die hawestad Byblos was omstreeks 2700v.C. die verbindingsentrum tussen Egipte en verskillende klein Siries-Palestynse state. Die toevallige aanraking het reëlmatiger geword namate die vraag na Libanese sederhout in Egipte toegeneem het. Behalwe die gesogte handelsproduk het Egipte ook pik (asfalt), metale, olie en parfuum van Palestina/Sirië af ingevoer.
In die Mesopotamiese bronne word die invoer van sederhout uit Libanon vir die eerste keer in omstreeks 2100 v.C. deur koning Goedea van Legasj (ŉ stadstaat in Benede-Mesopotamië) genoem. In omstreeks 1900 v.C. het die verhouding tussen die mense van Palestina en Egipte minder vreedsaam geword omdat Semitiese nomades van Palestina Egipte binnegedring en daarin geslaag het om sulke belangrike posisies in veral die Nyldelta in te neem dat hulle die inheemse Egiptenare sonder veel moeite kon oorheers.
Die oorheersing, bekend as die Hyksos-tydperk, het geduur van omstreeks 1580 v.C., toe 'n opstand uitgebreek en die vorste van die sogenaamde 17e dinastie daarin geslaag het om die Hyksos uit Egipte te verdryf. Die nuwe maghebbers (van die 18e dinastie van Egipte) het die oorwinning verder gevoer en 'n belangrike deel van Palestina en Sirië tydens ŉ glansryke tydperk van die Egiptiese Nuwe Ryk verower. Ondanks tydelike insinkings het Egipte daarin geslaag am tot omstreeks 1200 v.C. die leidende posisie in Palestina en Sirië te behou.
Die ryk van die Hetiete in Anatolië het voordeel getrek uit die sporadiese insinkings van die Egiptiese ryk en kon effens na die suide uitbrei. Na twee veldslae met die Egiptenare by Qadesh (Sirië) in 1308 het Ramses II van Egipte en die Hetiet Moewatallis in 1296 v.C. ooreengekom oor 'n verdeling van invloedsfere in Sirië. Die stryd tussen die groot magte het min nadelige invloed op die handel gehad. Naas die tradisionele produkte is daar nou ook groot hoeveelhede wyn verhandel.
Minoïes en Miceens
In die loop van die 15e eeu het nag 'n volk in die Nabye Ooste sy verskyning gemaak. In Egiptiese tekste van die tyd word melding gemaak van Keftiu (na alle waarskynlikheid die Minoïese Kreta; groot hoeveelhede Minoïese erdewerk is in Egipte gevind). Dit is nog nie duidelik hoe die Miceners, wat van die Griekse vasteland afkomstig was, met die Egiptenare in aanraking gekom het nie. Die moontlikheid bestaan dat die Egiptenare die Miceners verwar het met handelaars uit Kreta.
Daar was in elk geval in die tyd gereelde kontak tussen die Griekse vasteland en sy omliggende eilande en die Egiptenare. Dit blyk uit die talle stukke Miceense erdewerk wat in Egipte gevind is. In Griekeland, daarenteen, is daar op verskillende plekke Egiptiese skarabee (amulette in die vorm van kewers) gevind waarop die name van Farao Amenhotep en sy vrou, Teje, voorkom. Egipte was nie die enigste land waarmee die bewoners van Griekeland kontak gehad het nie.
Via die eilande in die Egeïese See het hulle ook intensief handel gedryf met Palestina en Sirië. In Oegarit (in Noord-Sirië) was daar waarskynlik selfs 'n volledige Egeïese handelskolonie met sy eie woongebied. Die bou van die huise, die grafkelders en die vaatwerk wat in die woongebied gebruik is, verskil van ander in die grotendeels opgegrawe stad. 'n Merkwaardige verskynsel met betrekking tot die Egeïese handel met die ooskuste is dat Ciprus, ŉ voor-die-hand-liggende tussenstasie, tot in 'n laat stadium uit die handetsroete gelaat was.
Handelsbande met Ciprus is eers in die 14e eeu v.C. aangeknoop, maar toe het die Miceners onmiddellik ŉ baie groot invloed op die eiland uitgeoefen: die Egeïese erdewerk het by Ciprus so sterk aanklank gevind dat dit nageboots is. Die Cipriote het enkele toevoegings uit hul eie kulturele sfeer gedoen. Die erdewerk, die sogenaamde Levantyns-Miceense erdewerk, was in die hele Nabye Ooste baie gewild. Die Miceners het Ciprus as 'n soort sentrale handelsdepot vir al die "Asiatiese" handel gebruik. Naas die Levantyns-Miceense erdewerk was die Cipriese ivoorsnykuns ook baie gewild en het dit onder die Miceners 'n bloeityd beleef.
1714
Die jaar 1714 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 14de jaar van die 18de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Axinella manus
Axinella manus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Nabye Ooste
Seevolke
'n Belangrike fase in die betrekkinge tussen die kulture van die Nabye Ooste het aangebreek met die koms van die sogenaamde seevolke in omstreeks 1200v.C. Die volke, wat 'n einde gemaak het aan die betreklik vreedsame naasbestaan in die gebied, is deur prehistoriese groepe, wat van Sentraal-Europa na die suide beweeg het, uit hul tuistes in die Balkan en Anatolië verdryf en het op hulle beurt af plunderend langs die oostelike kuste van die Middellandse See verder suid getrek op soek na nuwe tuistes.
Axinella manus
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.