cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sambokpeul
Die sambokpeul (Cassia abbreviata) is 'n kleinerige boom wat voorkom in Limpopo en Mpumalanga. Buite Suid-Afrika is die boom inheems aan Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Somalië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Die boom wat tot 6 m hoog kan word het 'n geronde kroon en taamlik oorhangende takke. Die saamgestelde blare is ongeveer 30 cm lank met 5 tot 12 pare blaartjies wat soms fluweelagtig is. Die blomme is ongeveer 4 cm in deursnee. Die peule is fluweelagtig, silindries, goudbruin tot bruin en tot 90 cm lank. Daar is reeds drie subspesies aangeteken. Die boom se FSA-nommer is 212.
Drieankerbaai
duimnael|links|230px|Die NG kerkgebou vir die voorstede [[Seepunt en Groenpunt is in Drieankerbaai geleë en dra dus die naam NG gemeente Drieankerbaai.]]
Drieankerbaai is 'n klein voorstad van Kaapstad tussen Seepunt en Groenpunt. Die naam is ontleen aan die drie ankers in die baai, waartussen vroeër kettings gespan is om dit teen vyandige invalle te beskerm.
Noluthando Mayende-Sibiya
Noluthando Mayende-Sibiya is 'n Suid-Afrikaanse politikus.
Dominionville
Dominionville is 'n myndorp in die Noordwesprovinsie, in Suid-Afrika.
Ali Cobrin
Ali Cobrin (gebore 8 Augustus 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente American Reunion (2012), Neighbors (2014), Lap Dance (2014), en Girl House (2014).
William D. Gordon (akteur)
William D. Gordon (4 Januarie 1918 – 12 Augustus 1991) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Twilight Zone (1959), The Richard Boone Show (1963), The Fugitive (1963), en The Six Million Dollar Man (1974).
1025
Die jaar 1025 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Charita Bauer
Charita Bauer (20 Desember 1922 – 28 Februarie 1985) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Aldrich Family (1949) en Guiding Light (1952).
Semmy Schilt
Semmy Schilt, ook bekend as Sem Schilt, (gebore 27 Oktober 1973) is 'n professionele Nederlandse skopbokser, gemengde martial artist, Ashihara karate praktisyn en vier keer (drie keer agtereenvolgende) K-1 World GP kampioen.
Makumeke
Makumeke is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Boerkool
Naam
Die naam "boerkool" ontstaan heel waarskynlik van die Nederlandse boerenkool (boer se kool). Sommige kultivars bereik 'n hoogte van 1.8 tot 2 meter, en ander kultivars is kompak en simmetries en kan geëet word. Baie is egter growwer, met 'n ongewenste kleur, en is onaantreklik en oneetbaar. Die meeste boerkool is óf eenjarig of tweejarig, en word gekweek uit saad.
1026
Die jaar 1026 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 26ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Doringkruin
Doringkruin is 'n voorstad of buurt van Klerksdorp in die Noordwes-provinsie van Suid-Afrika.
Sint-Truidense VV
STVV is 'n sokkerspan in die Belgiese dorp Sint-Truiden, wat in die Eerste klasse speel. STVV se tuisveld is Stayen, wat deur die sterk weerstand van STVV teen die Belgiese topspanne die bynaam De Hel van Stayen verwerf het.
Cliona caesia
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Schönberg.
Cliona caledoniae
Cliona caledoniae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Love Parade
Die Love Parade (in Duits dikwels ook gespel as Loveparade of Love-Parade) was 'n dansfees wat vanaf 1989 jaarliks (behalwe vir 2004, 2005 en 2009) plaasgevind het en met altesaam sowat twaalf miljoen besoekers sedert sy stigting die grootste dansfees ter wêreld was. Die fees is tussen 1989 en 2006 in Berlyn gehou en in 2007, 2008 en 2010 op verskeie plekke in die Ruhrgebied (deelstaat Noordryn-Wesfale).
Die 19de Love Parade op 24 Julie 2010 in Duisburg is deur 'n stormloop oorskadu waarin twintig mense dood en meer as 500 beseer is. Die ongeluk het wêreldwyd opslae gemaak. Die laaste organiseerder van die Love Parade, Rainer Schaller, het bekend gemaak dat daar in die toekoms geen Love Parade meer sal plaasvind nie.
Geskiedenis
Die eerste Love Parade is in die somer van 1989 in Wes-Berlyn deur Matthias Roeingh (meer bekend onder sy kunstenaarsnaam Dr. Motte) in samewerking met sy vriendin Danielle de Picciotto in die lewe geroep. Die dansfees, waaraan aanvanklik net 150 mense deelgeneem het, het mettertyd tot 'n reusebyeenkoms van tegnomusiek-geesdriftiges gegroei en in 1999 sowat 1,5 miljoen besoekers gelok. Ná 'n onderbreking in 2004 en 2005 en die ontwikkeling van 'n nuwe konsep is die dansfees in 2006 weer met meer as een miljoen deelnemers in Berlyn gehou. Die volgende Love Parade sou op 7 Julie 2007 weereens in die Duitse hoofstad plaasvind, maar in Februarie is dit deur die organiseerder, die Loveparade Berlin GmbH, gekanselleer aangesien dit nog nie deur die Berlynse owerheid goedgekeur was nie.
Stede dwarsoor Europa het meegeding om Berlyn as gasheerstad te vervang, en op 15 Junie 2007 is bekend gemaak dat die Love Parade vir 'n tydperk van vyf jaar in die Ruhrgebied gehou sou word. Die volgende Love Parades het op 25 Augustus 2007 in Essen (1,2 miljoen besoekers), op 19 Julie 2008 in Dortmund (1,6 miljoen besoekers) en op 24 Julie 2010 in Duisburg (tussen 200 000 en 1,4 miljoen besoekers ) plaasgevind. In 2011 sou Gelsenkirchen die gasheerstad wees.
Trou-aux-Biches
Trou-aux-Biches is 'n baai en 'n openbare strand op die noordelike kus van die eiland Mauritius in die distrik van Pamplemousses. Die strand is een van die mooiste op die eiland en is bekroon as die wêreld se voorste strandbestemming by die "World Travel Awards" van 2011.
'n Toerisme-oord is naby die strand geleë, die Trou-aux-Biches Resort & Spa.
1027
Die jaar 1027 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 27ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bruchsal
Bruchsal is 'n stad in die deelstaat Baden-Württemberg, Duitsland. Die stad is 20 km noordelik van die stad Karlsruhe geleë. Teen 2011 was die inwonertal 43 224. Die naam Bruchsal het dieselfde etimologiese oorsprong as Brussel en is 'n samestellling van die Oudhoogduitse woorde broca (moeras) en sali (gebou).
Noell Coet
Noell Coet (gebore 2 Junie 1994) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ice Scream (2016), Stage V (2016), en Be Afraid (2017), en in die televisiereeks CSI: Crime Scene Investigation (2000).
Fluweelvrugzanha
Die fluweelvrugzanha (Zanha africana) is 'n middelgroot boom wat in die noordelike en sentrale deel van Zimbabwe voorkom. Hier groei die boom op koppies en in oewerbos. Die spesie is ook inheems in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe. Die blare is tot 150 mm lank en die vruggies is ronderig, helderoranje en fluweelagtig.
Die boom se FSA-nommer is 438.5
Die bas
Hierdie boom se bas word gebruik om opgebergde graan teen boontjiekalanders, kewertjies van die subfamilie Bruchinae, soos Callosobruchus maculatus te beskerm. Navorsing het getoon dat dit nor-hopane bevat wat verhoed dat die insekte hul eiers kan lê en hulle doodmaak.
Cliona californiana
Cliona californiana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur De Laubenfels.
1028
Die jaar 1028 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 28ste jaar van die 11de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Jaime Lyn Bauer
Jaime Lyn Bauer (gebore 9 Maart 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Centerfold Girls (1974), Pray TV (1980), en Young Doctors in Love (1982), en in die televisiereeks Days of Our Lives (1965).
Praia, Kaap Verde
Geskiedenis
Die eiland Santiago is in 1460 deur António da Noli ontdek. Die eerste nedersetting op die eiland was Ribeira Grande (Cidade Velha). Die dorpie Praia de Santa Maria is eers omstreeks 1615 genoem en het naby die natuurlike Praia hawe gegroei. Die hawens van Santiago was belangrike vir skepe wat tussen Portugal en die Portugese kolonies in Afrika en Suid-Amerika vaar. Tussen die einde van die 16de eeu en die einde van die 18de eeu het Ribeira Grande en Praia baie seerowery-aanvalle beleef, waaronder dié van Francis Drake (1585) en Jacques Cassard (1712).
Vanweë sy strategiese posisie op 'n plato, het dit 'n beter beskerming teen seeroweraanvalle gehad, wat dit 'n groot voordeel bo die ouer stad Ribeira Grande (Cidade Velha) gegee het. Dit het Cidade Velha geleidelik vervang om die belangrikste nedersetting van Kaap Verde te word, en in 1770 die hoofstad van Kaap Verde geword. Die vlootgeveg van Porto Praya het op 16 April 1781 by die hawe van Praia plaasgevind, aangesien Portugal neutraal was, dit Groot-Brittanje en Frankryk betrek het en taktiese gelykop geëindig het, maar tog 'n Franse strategiese oorwinning. Praia was in 1832 die eerste stop van Charles Darwin se reis met HMS Beagle.
In die loop van die 19de eeu is die plato volledig ontwikkel met strate volgens 'n roosterplan, omring met groot koloniale geboue en herehuise. Praia het in 1858 amptelik 'n stad geword wat sy status as die hoofstad van Kaap Verde verseker het, met politieke, godsdienstige en ekonomiese rolle. In die vroeë 1920's was die bevolking ongeveer 21 000.
Soos in ander dele van die argipel, het die weerstand teen die Portugese heerskappy in die vyftigerjare toegeneem. Daar was geen oopenlike onafhanklikheidsoorlog soos in Guinee-Bissau nie. Na die Angelier-revolusie (Carnation Revolution) van 1974 in Portugal en die gevolglike einde van die Portugese koloniale oorlog, het Kaap Verde in Julie 1975 onafhanklikheid verklaar. Na onafhanklikheid het Praia 'n demografiese oplewing ondergaan en migrerende individue van al die eilande ontvang. As gevolg hiervan woon 56% van die hele bevolking van Kaap Verde tans in Santiago; en 29% alleen in die munisipaliteit van Praia. Die geskatte bevolking het 151 436 bereik (2015). Op 28 Junie 1985 word Praia lid van UCCLA, die Union of Luso - Afro-Americo-Asiatic Capital Cities, 'n internasionale organisasie.
Witvlerkvleikuiken
Die Witvlerkvleikuiken (Sarothrura ayresi) is 'n baie skaars voël in die Rallidae familie. Sy wetenskaplike naam kom van die Suid-Afrikaanse ornitoloog, Thomas Ayres, wat dit by Potchefstroom ontdek het. Hierdie spesie word as bedreig gelys, omdat dit in 'n baie klein habitat voorkom. Daar is slegs aangetekende broei plekke. Selfs hierdie habitat beleef 'n voortdurende afname in area en kwaliteit as gevolg van die verlies van seisoenale vleilande.
Beskrywing
Die Witvlerkvleikuiken lyk oorwegend soos die ander familie in die vleikuiken genus. Beide geslagte het 'n dowwe verekleed en 'n donker kroon. In vlug vertoon beide geslagte ook die kenmerkende wit sekondêre vere, 'n kenmerk wat slegs met die verwante genus  Coturnicops gedeel word.
Verspreiding en habitat
Die spesie het 'n twee-ledige habitat: noord van die ewenaar in Ethiopië en suid van die ewenaar in Zambië, Zimbabwe en Suid-Afrika. Dit is onbekend of die noordelike en suidelike bevolkings afsonderlike spesies is, maar hulle fisiese kenmerke is identies. Die voëls is nie permanente inwoners in enige van die bekende plekke nie en trek soms na so min as ses weke wanneer toestande ongunstige draai.
Die drie Ethiopiese terreine waar dit voorkom is die Suluta Valley vleilande, die Berga vleilande en die Wersebi vleilande naby Addis Abeba. Die spesie is vir die eerste keer in 1997 in die Berga vleilande gevind. In Suid-Afrika word hulle gereeld opgemerk in die Dullstroom en in die Wakkerstroom vleilande.
Peterhof
Peterhof (Russies: Петергоф, Petergof; tussen 1944 en 1997 amptelik Петродворец Petrodworets) is 'n nedersetting in die federale distrik Sint Petersburg, 29 km wes van die middestad aan die suidkus van die Golf van Finland se Newabaai geleë. Dit het ’n bevolking van 64 791 (2002-sensus). Peterhof was tot en met 1998 'n selfstandige munisipaliteit; intussen is dit administratief by Sint Petersburg ingesluit.
Dit bevat twee kampusse van die Staatsuniversiteit van Sint Petersburg, asook ’n paleiskompleks met 'n dertigtal geboue en tuine wat in 1723 aangelê is op bevel van tsaar Pieter die Grote. Dit word soms die "Russiese Versailles" genoem.
Membathisi Mdladlana
Membathisi Mdladlana (gebore op 12 Mei 1952 in Keiskammahoek, Oos-Kaap) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Hy is sedert September 2012 die Suid-Afrikaanse hoëkommissaris in Kanada.
Onderwyser
Mdladlana was 'n onderwyser en het in 1997 'n Baccalaureus Artium aan die Universiteit van Suid-Afrika verwerf in die onderwys en die Xhosa-taal. Van 1972 tot 1981 was Mdladlana 'n onderwyser aan die Laerskool Vukukhanye in Gugulethu, 'n township van Kaapstad. Van 1982 tot 1994 was hy die hoof van die Laerskool Andile in Crossroads, Kaapstad.
Politikus
Hy was die Minister van Arbeid van Suid-Afrika van 1998 tot 2010 sedert hy deur Nelson Mandela aangestel is.
Lech Kaczyński
Lech Aleksander Kaczyński [lɛx kaˈt͡ʃɨɲski] (* 18 Junie 1949 in Warskou; † 10 April 2010 in Smolensk) was 'n Poolse politikus en medestigter van die nasionaal-konserwatiewe party Prawo i Sprawiedliwość (PiS, Afrikaans "Reg en Geregtigheid"). Kaczyński het vanaf 23 Desember 2005 tot 10 April 2010 as vierde staatspresident van die Derde Poolse Republiek gefungeer. Sy tweeling Jarosław Kaczyński het tussen 2006 en 2007 die amp van eerste minister beklee.
Lewe
Lech Kaczyński is as seun van Rajmund Kaczyński en Jadwiga Jasiewicz gebore wat albei in die Warskou-opstand van 1944 in die Poolse Tuisleër (Pools: Armia Krajowa) geveg het. Twee van sy oorgrootvaders het as hoë offisiers in die Keiserlik-Russiese Leër gedien.
Kaczyński het in 1972 'n graad in regswetenskappe aan die Universiteit van Warskou behaal en in 1979 'n doktersgraad aan die Universiteit van Gdańsk verwerf. In 1996 het hy sy habilitasie voltooi en daarna sy loopbaan as universiteitsprofessor in Gdańsk (tot en met 1999) begin. Vanaf 1999 het hy 'n leerstoel in Warskou beklee.
Lech Kaczyński was getroud met die ekonoom Maria Kaczyńska.
Politieke loopbaan
In 1981 was hy een van die intellektuele raadgewers van die vakbondbeweging Solidarność op die Lenin-skeepswerf in Gdańsk. Gedurende die Poolse noodtoestand is hy tussen Desember 1981 en Oktober 1982 geïnterneer.
Ná Pole se politieke omwenteling in 1989 het Kaczyński aan die ronde tafel-onderhandelings tussen die Poolse regering en nie-kommunistiese opposisiegroepe deelgeneem. Tussen 1989 en 1991 was hy 'n lid van die Poolse Senaat en is daarna as 'n afgevaardigde vir die party Sentrumalliansie (Porozumienie Centrum) tot die Poolse parlement (Sejm) verkies. In 2000 en 2001 het hy die amp van Minister van Justisie beklee. Vanaf 18 November 2002 tot sy inhuldiging as Poolse president het hy as stadspresident (opperburgemeester) van Warskou gefungeer.
Op 19 Maart 2005 het Kaczyński amptelik bekend gemaak dat hy as kandidaat in die Poolse presidentsverkiesing in die herfs van 2005 sou staan. In die eerste rondte van die verkiesing op 9 Oktober 2005 het hy 'n tweede plek behaal terwyl die kandidaat van die Burgerplatform (Platforma Obywatelska), Donald Tusk, die meeste stemme op homself verenig het. Kaczyński het hom sodoende vir die herstemming gekwalifiseer wat op 23 Oktober gehou is en verassenderwys daarin geslaag om sy teenstander Tusk met 54,04 persent van die uitgebragte stemme te verslaan. Ná die oorwinning in die algemene verkiesing het Kaczyński se party PiS ook 'n meerderheid in die presidentsverkiesing behaal.
Binnelandse beleid
Kaczyński se politieke oortuigings is as behoudend, nasionaal, Rooms-Katoliek en anti-kommunisties bestempel. Hy het steeds gewys dat hy nie vir omstredenheid geskrik het nie. Kaczyński het hom sedert die 1990's vir die herinvoering van die doodstraf in Pole uitgespreek en was ook nie bereid om gelyke regte aan homoseksueles toe te staan nie.
As stadspresident van Warskou het hy in 2004 en 2005 'n verbod op 'n betoging van gay mense, wat plaaslik as Parada Równości bekend staan, geplaas. Die verbod is deur die Europese Hof vir Menseregte as 'n skending van 'n verskeidenheid menseregte beskou, waaronder die reg op vrye vergadering. Die parade is uiteindelik gehou. Kaczyński was realis genoeg om te besef dat sy standpunte deur baie ander nie gedeel sou word nie.
Vir Kaczyński was die stryd teen ekonomiese en sosiale ongelykhede 'n politieke opdrag, net soos gelyke geleenthede vir alle geweste van Pole en veiligheid vir sy burgers. Hy was 'n voorstander van 'n uitgebreide welvaartstelsel en gesinsvriendelike wetgewing, maar ook van 'n presidensiële regeringstelsel soos dié van Frankryk en die Verenigde State wat meer bevoegdhede aan die Poolse staatshoof sou verleen.
Lech Kaczyński was aktief betrokke by die ondersoek na Pole se kommunistiese verlede en die vervolging van politieke misdadigers. Die amptelike beleid van Pole was om baie nie-amptelike medewerkers en handlangers van die eertydse Poolse veiligheidsorgane ná 1989 nie op te spoor nie sodat baie van hulle steeds hul politieke en ekonomiese poste beklee het.
Die verhouding tussen Kaczyński en die eerste minister Donald Tusk was voortdurend gespanne. So het die staatspresident, wat toe 'n amptelike besoek aan Georgië afgelê het, nie die toespraak bygewoon wat Donald Tusk as opvolger van Jarosław Kaczyński op 23 November 2007 in die Poolse parlement gehou het nie - 'n ongekende gebeurtenis in die moderne geskiedenis van die land.
Die politieke teenstanders van Kaczyński - veral lede van die Poolse Verenigde Arbeidersparty PZPR se opvolger, die Sosiaal-Demokratiese Party SLD (Sojusz Lewicy Demokratycznej) - het die politieke standpunte van die president en sy party as "Kaczisme" afgekraak. Die president en sy tweeling is selfs as "mannetjieseende" betitel - hul van Kaczyński is van die Poolse term vir "eend", kaczka, afgelei.
Geskiedkundiges waardeer Kaczyński nogtans as 'n bekwame staatsman wat 'n politieke stem aan sterk behoudende en nasionaal-gesinde Pole gegee het - en veral aan mense wat deur Pole se toetreding tot die Europese Unie (EU) nadelig geraak is. Met sy beleid, wat steeds daarop gemik was om Pole se invloed in die EU te versterk, het hy hierdie mense in die Poolse politiek ingebind.
In die weke voor sy skielike dood het sy gewildheid in Pole afgeneem - volgens meningspeilings in Februarie 2010 was 62 persent van die Poolse kiesers ontevrede met sy beleid. Nogtans was hy blykbaar vasbeslote om vir 'n herverkiesing te staan. Sy besoek aan Katyn in April 2010 was moontlik ook as die begin van 'n verkiesingsveldtog beplan.
Buitelandse, ekonomiese en Europa-beleid
Lech Kaczyński se buitelandse beleid was veral gemik op die ondersteuning en bevordering van demokratiese groeperings en partye in die voormalige Sowjet-republieke en dié lande se strewe na onafhanklikheid. Hy het as 'n geesdriftige ondersteuner van sowel die "Oranje Rewolusie" in die Oekraïne asook van demokratiese bewegings in Georgië en Wit-Rusland opgetree - 'n beleid wat die geo-strategiese belange van die Russiese Federasie geraak en skerp kritiek uit die Moskouse Kremlin uitgelok het.
Op 11 September 2006 het Kaczyński politieke gesprekke met die Israelse president Mosje Katzav in Jerusalem gevoer. Katzav het die Poolse staatshoof se vasbeslote optrede teen anti-semitisme gewaardeer, terwyl Kaczyński 'n vergroting van die Poolse VN-kontingent UNIFIL in Libanon aangebied het. Ten opsigte van sy Europa-beleid was Kaczyński ten gunste van 'n onafhanklike Poolse beleid teenoor die Europese Unie, 'n houding wat ook die uitstel van die invoering van die Europese geldeenheid Euro ingesluit het.
Kaczyński se energiebeleid was onder meer daarop gemik om die afhanklikheid van olie- en gasinvoer uit Rusland te verminder. Die Russies-Duitse ooreenkoms oor die bou van die Noord-Europese gaspyplyn Nord Stream deur die Oossee is sowel deur Pole as die Baltiese lande skerp gekritiseer. Kaczyński het Duitsland en Rusland se beleid in hierdie verband met wantroue bejeën. Ook die beplande "Sentrum teen Verdrywings" in Berlyn het betrekkinge tussen Pole en Duitsland tydelik vertroebel.
Vir die Duitse media was die oorwinning van 'n regse koalisie in Pole grotendeels 'n teleurstelling. Die pittige en satiriese kritiek wat die links-alternatiewe dagblad Die tageszeitung (taz) in Junie 2006 op die politieke standpunte van Lech Kaczyński en sy tweeling gelewer het, het tot politieke spanninge tussen die twee lande gelei. Poolse regeringslede het die betrokke koerantartikel as beledigend beskou en met regstappe gedreig, terwyl die Berlynse regering na die beskermde reg van persvryheid in Duitsland verwys het. Kaczyński het vervolgens sy deelname aan 'n geskeduleerde Duits-Frans-Poolse spitsberaad "om gesondheidsredes" gekanselleer.
Die Duitse bondspresident Horst Köhler het later moeite gedoen om die vriendskapsbande tussen die twee lande weer te verstewig. Die Duitse minister van buitelandse sake, Guido Westerwelle, het Warskou ná sy inhuldiging in 2009 as die eerste bestemming vir 'n amptelike besoek gekies.
Dood
Op 10 April 2010 was Kaczyński op pad om die 70ste herdenking van die massamoord op Poolse offisiere in die Russiese dorp Katyn by te woon. Sy vliegtuig, 'n Toepolef Tu-154M van die Poolse Lugmag, het kort voor die landing op die lughawe van Smolensk in 'n bosgebied neergestort.
Nadat hy nie deur die Russiese regering uitgenooi is om saam met die Poolse premier Donald Tusk aan die herdenkingsplegtighede in Katyn deel te neem nie, het Kaczyński die inisiatief geneem om saam met 'n delegasie van Poolse politieke, militêre en ekonomiese leiers na Rusland te vlieg om 'n versoenende toespraak in Katyn te hou. Die regeringsvliegtuig, wat hy vir hierdie doeleinde gehuur het, kon moontlik vanweë mis en slegte sig nie dadelik op Smolensk-lughawe land nie. Die tweede landingspoging het misluk nadat die Toepolef-straler boomtoppe geraak het. Dit het blykbaar te laag gevlieg en in 'n bosgebied neergestort. 'n Brand wat in die wrak uitgebreek het, is vinnig deur Russiese brandweermanne geblus, maar alle passasiers is op die toneel dood.
Die sterflike oorskot van die Poolse president is een dag ná die vliegtuigongeluk na Warskou oorgebring en in die kapel van die presidentspaleis opgebaar. Een van die deelnemers aan die afskeidsplegtigheid in Rusland was die Russiese regeringsleier, Wladimir Poetin. Die sterflike oorskot van Kaczyński se eggenote, Maria, is eers twee dae ná die ongeluk geïdentifiseer.
Siries-Ortodokse Kerk
duimnael|180px|Die embleem van die Siries-Ortodokse Kerk. Die Siries-Ortodokse Kerk (Siries: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܬܪܝܨܬ ܫܘܒܚܐ), ook bekend as die Siries-Ortodokse Kerk van Antiogië, is ’n outokefale Oriëntaal-Ortodokse kerk in die oostelike Middellandse See-gebied, met lidmate oor die hele wêreld. Dit gebruik die oudste bestaande liturgie in die Christendom en Siries as die amptelike en liturgiese taal. Die hoof van die kerk is die Siries-Ortodokse patriarg van Antiogië.
Lech Kaczyński
Dood
Sejm-maarskalk Bronisław Komorowski het volgens die bepalings van die Poolse grondwet die president se funksies oorgeneem.
Siries-Ortodokse Kerk
Agtergrond
Die kerk behoort tot die Oriëntaal-Ortodokse kerke, wat ’n afsonderlike kerkliggaam is sedert die skeuring ná die Konsilie van Chalcedon in 451, maar sy oorsprong strek terug na die eerste kerk wat buite Jerusalem gestig is, in 37 n.C. in Antiogië, waar die volgelinge van Jesus Christus vir die eerste keer Christene genoem is.
Volgens ’n gesamentlike verklaring deur patriarg Mor Ignatius Zakka I Iwas en die Rooms-Katolieke pous Johannes Paulus II in 1984 het die verskille in die teologie wat die skeuring veroorsaak het, "slegs ontstaan weens verskille in terminologie en kultuur en in die verskillende formuliere wat deur verskillende teologiese skole aanvaar is om die saak uit te druk". Dié standpunt word egter nie algemeen gehandhaaf nie deur die Oosters-Ortodokse Kerk, een van die deelnemers aan die Konsilie van Chalcedon (sien Geskiedenis van Oriëntale Ortodoksie).
Die Kerk het 26 aartsbiskopdomme en 11 patriargale vikariate. Die patriargaat is in 1959 na Damaskus in die hedendaagse Sirië geskuif.
1029
Die jaar 1029 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 29ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Andrew Murray McGregor
Andrew Murray McGregor (1873 - 20 September 1943) was predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk, waarvan 'n kwarteeu in Drieankerbaai, Kaapstad.
Andrew Murray McGregor was die tweede seun van Andrew McGregor (1829 - 1918), wat in 1860 deur dr. William Robertson in Skotland gewerf is om as predikant in Suid-Afrika te kom arbei en in 1862 as stamvader van die McGregors na die land toe kom. Sy eerste en enigste gemeente was Robertson, waarvan die standplaas eers Hoopsrivier genoem is tot dit in 1853 ter ere van dr. Robertson hernoem is.
Herkoms
Drie maande ná sy aankoms in die Kaapkolonie trou Andrew McGregor met Elizabeth Augusta, die oudste dogter van dr. Robertson, wie se vriende en familie haar "Lily" genoem het. Hulle het op Robertson gewoon tot ds. McGregor in 1902 afgetree en die egpaar hulle in Kaapstad gaan vestig het. Omdat hy so aktief op die dorpie Lady Grey, naby Robertson, gewerk het, is dit in die jaar van sy aftrede herdoop tot McGregor.
Andrew en Lily het tien kinders gehad, waarvan vier jonk dood is. Andrew Murray was hulle vierde kind wat volwassenheid bereik het. Hy is genoem na die beroemde ds. Andrew Murray, destyds van die NG gemeente Wellington, wat ook sy peetpa was.
Opleding en bediening
duimnael|regs|320px|Die Holy Brigade, in 1896 die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan, so genoem omdat hulle nooit 'n druppel drank oor hul lippe laat gaan het nie. Agter: D. Kloppers, [[Cornelis Nel|C.V. Nel, P.A. Bergh, H.D. van Broekhuizen, Paul de Waal, P.K. Albertyn, A.L. Hofmeyr, Ebbe Dommisse, C.A. Neethling, H.R. Kemsley. Middel: M.S. Daneel, H.J. Bergh, J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, G. Chapman. Voor: A. McGregor (na alle waarskynlikheid ds. McGregor), Piet de Vos, C. Gonin, P.A.M. de Vos.]]
Andrew Murray McGregor behaal sy B.A. aan die South African College en studeer daarna aan die Teologiese Seminarium op Stellenbosch. Nadat hy in Kaapstad in die bediening gestaan het in die Nieuwe Kerk, word hy predikant vir die konsentrasiekamp in Oos-Londen tydens die Tweede Vryheidsoorlog, waar hy ook as eerste leraar van die NG gemeente Oos-Londen op 9 September 1905 bevestig is. Van daar vertrek hy in 1909 na Oudtshoorn en op 14 Januarie 1914 word hy in die NG gemeente Drieankerbaai bevestig.
Die regering vra ds. Murray in 1915 om vir drie maande as kapelaan van die Unie-troepe in Duitswes-Afrika (Namibië) op te tree. Die kerkraad verleen verlof daartoe en verleng dit later vir 'n verdere drie maande.
Sy gesondheid was die laaste jare van sy bediening nie na wense nie en in 1934 moes hy ses maande lank siekteverlof neem. Hy ontvang sy demissie op 28 Julie 1939 en tree terselfdertyd af, maar dien daarna as leraar van die Presbiteriaanse gemeente op Oudtshoorn tot sy dood in September 1943. Jare vantevore, op 16 Mei 1910, het hy daar naby op Volmoed saam met ds. George Murray die hoeksteen gelê van die NG kerkgebou wat later die middelpunt sou word van die NG gemeente Volmoed, eers Armoed genoem.
Waardering
Na sy dood skryf die Kerkbode oor hom: "Hy was manlik en beslis in sy optrede, maar daarby minsaam en hartlik van aard. In sy oortuigings het hy 'n broederlike gees gehandhaaf, dat dit geen bitterheid veroorsaak het nie."
Lwamondo
Lwamondo is 'n nedersetting in die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit van Vhembe-distriksmunisipaliteit in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Verwantskapslande
Die verwantskapslande (Nederlands: verwantschapslanden) is die lande wat kultureel nou verwant is aan Nederland of België. Dikwels was in hierdie lande lank 'n Nederlandse koloniale mag, wat sy spore in die land saam gebring het.
Die belangrikste verwantskapslande is: Aruba, Curaçao en Sint Maarten is tans nog outonome lande binne die Koninkryk der Nederlande en het dieselfde status as hul ou moederland, Nederland.
Suid-Afrika is die land met die meeste inwoners van Nederlandse afkoms. Die skattings loop uiteen van 3 tot 7 miljoen mense wat Nederlandse voorouers het. Veral die Afrikaners en Kleurlinge is kultureel, taalkundig en geneties nou verwant met die Nederlanders en Vlaminge.
Themistokles
Themistokles (Grieks: Θεμιστοκλῆς; "Glorie van die Wet" ); c. 524–459 v.C., was 'n Atheense politikus en generaal. Hy was een van 'n nuwe geslag politici wat opgang gemaak het in die vroeë jare van die Atheense demokrasie, tesame met sy groot teenstander Aristides. As politikus was Themistokles 'n populis, met as steungroep die laer Atheense stande, terwyl hy merendeels met die Atheense adelstand oorhoeks was. In 493 v.C. verkose as archont, het hy stappe gedoen om die Atheense vlootmag te versterk, wat 'n herhalende tema in sy politieke loopbaan sou word. Tydens die eerste Persiese inval in Griekeland, het hy geveg in die Veldslag van Marathon, en was moontlik een van die 10 Atheense strategoi (generaals) in daardie konflik.
Verwantskapslande
Soms is ook die lande ingeskakel waar die Nederlanders, die Nederlandse taal en kultuur lankal verdwyn het. In hierdie lande herinner dikwels net Nederlandse argitektuur aan voormalige Nederlandse aanwesigheid. Hierdie lande is:
Themistokles
Vroeg reeds het by die besondere vermoë geopenbaar om 'n ingewikkelde situasie vinnig op te som, asook die gawe om vinnig op te tree. Reeds as jong man het by ŉ groot aandeel in die bestuur van Athene gehad, en in 493 v.C. was hy leier van die Atheense staat. Themistokles het gou besef dat Athene die sterkste seemag in Griekeland kan word, en dat Griekeland 'n sterk vloot nodig gebad het met die oog op die bedreiging deur die Perse.
Kort na sy bewindsaanvaarding het hy die fondament van die Atheense vlootmag gelê deur die hawe by Piraeus te vergroot en dit met vestings te laat versterk. Drie jaar later, in 490 v.C., het die Perse Griekeland binnegeval, maar die Atheners het bulle in die Slag van Marathon vernietigend verslaan. In hierdie veldslag het Themistokles as 'n gewone soldaat geveg.
Verwantskapslande
In Sri Lanka is die Burgher-bevolkingsgroep deels van Nederlandse afkoms.
Themistokles
Maar Marathon was klaarblyklik net die voorspel tot 'n veel groter Persiese aanval. Terwyl die Perse besig was om voorbereidsels te tref vir hierdie nuwe aanval, het Griekse delwers 'n ryk silwer rif in die silwermyne by Laurium, wat aan die Atheense staat behoort het, ontdek. Party Atheners het voorgestel dat hierdie rykdom tussen die Atheners verdeel word; maar Themistokles het hulle oorgebaal om liewer tweehonderd drieriemsgaleie te bou.
Ook was die leër so groot dat dit nie sonder 'n gereelde voedseltoevoer kon leef nie. Aangesien die toevoerroete oor land te gevaarlik was, moes die voorrade van die Persiese leër per skip aangebring word. Die gevolg was dat die Persiese vloot stadig langs die kus opgevaar het. Voor hul magtige vyand het die Griekse state 'n bondgenootskap onder leiding van Sparta gesluit.
Die gesagvoerder van die Griekse vloot, wat 310 skepe getel het, was 'n Spartaan met die naam van Eurybiades, maar Themistokles het die opperbevel gevoer. Deur 'n slim set het hy die Persiese vloot in die vlak water tussen die Griekse vasteland en die eiland Salamis ingelok. Toe die Perse hulle kom kry, was hulle omring deur die Griekse vloot. Hoewel die Persiese vloot sterker was, het bulle nie die kus en die waters geken nie, en die Grieke het hulle vernietigend verslaan.
Die Persiese vloot was nou vernietig en die groot Persiese leër was verplig om uit Griekeland terug te val. Themistokles het die Grieke probeer oorhaal om onmiddellik na die Hellespont (die Dardanelle-seestraat) te seil om die terugvallende Perse af te sny, maar die ander Griekse leiers was nie vir hierdie plan te vinde nie. In die geheim het by toe sy getroue slaaf, Sicinnus, na die Persiese koning gestuur om aan hom te sê dat hy, Themistokles, die man was wat die Grieke oorgehaal het om nie die Perse by die Hellespont aan te val nie.
Die Grieke het nou na hul verwoeste stede teruggekeer en die Atheners het begin om die stadsmure weer op te bou. Maar die Spartane, wat die Atheense seemag gevrees het, het probeer verhinder dat die Atheners dit doen. Dog die uitgeslape Themistokles het op diplomatieke wyse die Spartane se bedenkinge voorlopig uit die weg geruim. Die gevolg was dat die Atheense stadsmure herbou is.
Nalatenskap
Themistokles is oorlede in 459 v.C., waarskynlik aan natuurlike oorsake. Themistokles se reputasie is postuum in ere herstel, en hy is erken as 'n held van die Atheense (en inderdaad Griekse) saak. Themistokles kan steeds redelikerwys beskou word as "die man wat die mees intrumentele bydrae gelewer het tot die heil van Griekeland" in die aangesig van die Persiese bedreiging, soos Plutarchus hom dan ook beskryf.
Sy maritieme beleid sou ook 'n blywende gevolg op Athene hê, aangesien die vlootmag die hoeksteen sou word van die Atheense ryk en die goue era. Thukydides was van mening dat Themistokles "'n man was wat die onmiskenbare tekens van genialiteit vertoon het; inderdaad, in hierdie opsig maak hy aanspraak op ons bewondering op 'n heel buitengewone en ongeewenaarde wyse".
Bibliografie
Antieke bronne
Moderne bronne
Gwanda
Gwanda is 'n dorp in suidwestelike Zimbabwe. Die dorp is in 1900 gestig en is die huidige hoofstad van die provinsie van Matabeleland-Suid.
Sachalin
Sachalin (Russies: Сахали́н, [səxɐˈlʲin]; Japannees: 樺太島, Karafuto-tō) is ’n groot eiland in die noordelike Stille Oseaan. Hoewel dit die noordelikste eiland van die Japannese Argipel is, behoort dit tot Rusland. Dit is Rusland se grootste eiland en vorm saam met die Koerile die federale deelgebied Sachalin-oblast. Die eiland skei die See van Japan in die suidweste van die See van Ochotsk in die noordooste. Sachalin is naby Chabarofsk-krai aan die ooskus van Rusland en net noord van die Japannese eiland Hokkaido geleë. Dit is omtrent ’n vyfde van Japan se grootte.
Sachalin was eens deel van China tydens die Qing-dinastie, hoewel die Chinese beheer soms laks was. Rusland én Japan het later, in die loop van die 19de en 20ste eeu, beheer oor die eiland opgeëis. Hierdie dispute het soms gelei tot militêre konflikte en die verdeling van die eiland tussen die twee magte. In 1875 het Japan afstand gedoen van sy aanspraak op die eiland in ruil vir die noordelike Koerile. In 1905, ná die Russies-Japannese Oorlog, is die eiland verdeel, met die suide wat na Japan gegaan het. Rusland het in 1945, aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, beslag op die hele eiland sowel as op al die Koerile-eilande gelê. Japan maak nie meer op enige deel van Sachalin aanspraak nie, maar wel op die suidelike Koerile. Die meeste Ainoe op Sachalin het na Hokkaido, sowat 43 km oos daarvan, verhuis nadat die Japannese in 1949 van die eiland afgesit is.
Etimologie
Die Mantsjoes het die eiland genoem (Saghalien ula anga hata), "Eiland aan die mond van die Swartrivier". Saghalien beteken "swart" in Mantsjoe en ula beteken "rivier. Saghalien ula is die Mantsjoe-naam van die Amoerrivier.
Die Qing-dinastie het die eiland Kuyedao ("die eiland van die Ainoe") genoem en die inheemse volk het heffings aan die Chinese ryk betaal. Daar was egter geen amptelike grens om die eiland nie, omdat die Qing nie gebiede afgebaken het soos wat in moderne tye gedoen word nie.
Vroeë geskiedenis
thumb|200px|Die historiese omvang van die Ainoe. Sachalin is sedert die laat Steentydperk bewoon. Talle vuursteenwerktuie soos dié wat in Siberië ontdek is, is aangetref by Doei en Koesoenai, asook gepoleerde steenhandbyle, soos dié uit Europa; primitiewe pottebakkersitems met versierings, soos dié van die Olonets; en steengewigte wat saam met visnette gebruik is. 'n Latere bevolking het spore van bronsitems agtergelaat.
Onder die inheemse volke van die eiland was die Ainoe in die suidelike helfte, die Oroks in die sentrale streek en die Nifchers in die noorde.
Skatpligtiges van die Yuan en Ming
Ná die Mongoolse verowering van die Jin-dinastie in 1234 is die Mongole deur die Nifchers en Oedeges aangeval. In reaksie het die Mongole in 1263 'n administratiewe pos opgerig by Noergan (die moderne Tir), by die samevloei van die Amoer en Amgoen-rivier, en die twee volke onderwerp. Uit die oogpunt van die Nifchers het die oorgawe aan die Mongole 'n militêre bondgenootskap daargestel teen die Ainoe, wat hulle grondgebied aangeval het. Volgens die Geskiedenis van Yuan het 'n groep mense bekend as die Guwei (骨嵬), die Nifchers se naam vir die Ainoe, elke jaar die Nifchers aangeval en teen hulle geveg. Op 30 November 1264 het die Mongole die Ainoe aangeval. Die Ainoe het hulle teen Mongoolse heerskappy verset en in 1284 gerebelleer, maar teen 1308 was hulle onderdruk. Hulle het by die poste by Wuliehe, Nanghar en Boluohe heffings aan die Mongole betaal.
Onder die Ming-dinastie (1368-1644) is Sachalin onder die "stelsel vir onderdrukte volke" (ximin tizhi) geplaas. Van 1409 tot 1411 het die Ming 'n buitepos naby die ruïnes van Tir op die Siberiese vasteland opgerig, en dit was tot in die middel 1430's werksaam. Die Ming het mense van die plaaslike volke in diens geneem vir administratiewe poste. Dié poste was oorerflik deur die vaderlike lyn. In ruil vir die heffings het die Ming hulle van syuniforms voorsien.
Cliona caribbaea
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.
Cliff Gorman
Cliff Gorman (13 Oktober 1936 – 5 September 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Boys in the Band (1970), All That Jazz (1979), Angel (1984), en Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999).
Sachalin
Qing-skatpligtiges
thumb|220px|'n Franse kaart uit 1821 wat Sachalin as deel van die Qing-ryk aandui.
Die Qing het 'n kantoor in Ningguta, halfpad op teen die Moedanrivier, opgerig om pelse van die laer Amoer en Sachalin te hanteer. Heffings was veronderstel om na streekskantore gebring te word, maar die laer Amoer en Sachalin is as te ver beskou en dus het die Qing elke jaar amptenare direk na dié streke gestuur om heffings te gaan haal en geskenke uit te deel. In 1732 was 6 hala, 18 gasban en 148 huishoudings in Sachalin as heffingsbetalers geregistreer, en teen 1750 altesaam 56 hala en 2 398 huishoudings.
Japannese verkenning en kolonisasie
In 1635 het die Matsumae-streek in Hokkaido twee mans gestuur om Sachalin te verken. In 'n vroeëre poging om die eiland te koloniseer is 'n Japannese nedersetting in 1679 aan Sachalin se suidpunt gvestig. Kartograwe van die Matsumae-clan het 'n kaart van die eiland geteken en dit "Kita-Ezo" genoem ("Noord-Ezo"; Ezo is die ou naam vir die eilande noord van Honsjoe).
thumb|220px|Mamiya Rinzo het Sachalin op sy kaart as 'n eiland beskryf. In die 1780's het die invloed van die Tokugawa-sjogoenaat op die Ainoe van Suid-Sachalin aansienlik toegeneem. Teen die begin van die 19de eeu het die Japannese ekonomiese sone gestrek tot halfpad met die ooskus op. Die meeste van die Ainoe het ophou heffings aan China betaal. Die Matsumae-clan was eintlik in beheer van Sachalin, maar hulle het nie die Ainoe daar beskerm of oor hulle regeer nie. Hulle het eerder Chinese sy uit die Ainoe gekry, wat hulle in Honsjoe as Matsumae se spesiale produk verkoop het. Die Ainoe het ook hulle syuniforms wat die Qing aan hulle gegee het, aan die Matsumae verkoop – die sy was van 'n veel hoër gehalte as dié wat in Nagasaki verkoop is en het die Matsumae se prestige verhoog.
Eindelik het die Tokugawa-regering besluit hulle kan nie op die Matsumae staatmaak nie en in 1807 het hulle beheer van Sachalin oorgeneem.
Japan het sy soewereiniteit oor Sachalin in 1807 afgekondig, en in 1809 het die bekende Japannese verkenner en kartograaf Mamiya Rinzo gesê Sachalin is 'n eiland.
Europese verkenning
thumb|180px|Sachalin se voorkoms op ou kaarte het aansienlik gewissel. Op dié kaart uit 1773 het Jean Baptiste Bourguignon d'Anville die eiland aangetoon, maar net die noordelike deel. Hy het gedink die suidelike deel is deel van die vasteland.
Die eerste Europeër wat Sachalin sover bekend besoek het, is Maarten Gerritsz Vries, wat dele van die ooskus in 1643 aangedui het. Die Nederlandse kaptein het egter nie besef dit is 'n eiland nie. 17de-eeuse kaarte het dikwels dié plekke (en soms ook Hokkaido) as deel van die vasteland aangedui.
thumb|220px|links|Maarten de Vries (1643) het 'n kaart van Sachalin geteken, maar nie besef dit is 'n eiland nie. As deel van 'n landwye Chinees-Franse karteringsprogram het die Jesuïete Jean-Baptiste Régis, Pierre Jartoux en Xavier Ehrenbert Fridelliin in 1709 by 'n Chinese span aangesluit wat op besoek was aan die Amoer (wat hulle onder die Mantsjoe-naam, Saghalien Ula of "Swartrivier", geken het). Hulle het by boorlinge gehoor van die eiland naby die kus.
Die Jesuïte het nie kans gekry om self die eiland te besoek nie en die geografiese inligting wat die plaaslike bewoners verskaf het, was nie genoeg om hulle te laat besef dit is die plek wat in 1643 deur De Vries besoek is nie. Baie 17de-eeuse kaarte dui dus 'n vreemd gevormde Sachalin aan, wat uit net die noordelike deel van die eiland bestaan.
Dit was eers ná die besoek van Jean-François de la Pérouse dat die eiland op Europese kaarte naastenby geteken is soos hy werklik lyk. Eilandbewoners wat hy ontmoet het, het vir hom gesê die eiland se naam is "Tchoka" (of dit is hoe hy dit in Frans aangeteken het), en dié naam is daarna op 'n paar kaarte gebruik.
Wedywering tussen Rusland en Japan
thumb|220px|[[Goelag-gevangenes kry voetboeie in Sachalin.]] thumb|220px|Die [[Anton Tsjechof-museum in Aleksandrofsk-Sachalinski, Rusland. Dit is die huis waarin hy in 1890 op Sachalin gebly het.]]
Op grond van 'n aanname dat dit 'n uitbreiding van Hokkaido was, beide geografies en kultureel, het Japan in 1845 weer soewereiniteit oor die hele eiland afgekondig (sowel as oor die Koerile-eilande), terwyl Rusland soortgelyke aansprake gemaak het.
In 1849 het die Russiese navigator Gennadi Newelskoi die bestaan en begaanbaarheid bewys van die seestraat wat later sy naam sou kry. Russiese setlaars het steenkoolmyne, administrasiegeriewe, skole en kerke op die eiland begin bou. In 1853-'54 het Nikolai Roedanofski 'n opname van die eiland gedoen en dit gekarteer.
In 1855 het Rusland en Japan die Verdrag van Sjimoda onderteken, waarvolgens burgers van albei lande op die eiland kon woon: Russe in die noorde en Japannese in die suide, sonder 'n duidelike grens tussen hulle.
In 1857 het die Russe 'n Goelag-strafkamp op die eiland opgerig. Die eiland het aan albei lande behoort tot met die ondertekening van die Verdrag van Sint Petersburg in 1875, waarvolgens Japan afstand doen van sy aanspraak op die eiland. In 1890 het die beroemde skrywer Anton Tsjechof die kamp besoek en sy memoires daaroor geskryf.
Verdeling volgens die 50ste parallel
Japannese magte het Sachalin aan die einde van die Russies-Japannese Oorlog ingeval en beset. Volgens die Verdrag van Portsmouth van 1905 is die suidelike deel onder die 50ste breedtegraad aan Japan teruggegee, terwyl Rusland die noordelike drie vyfdes behou het. In 1920, tydens die Siberiese ingryping, het Japan weer die noordelike deel beset. Dit is in 1925 aan die Sowjetunie teruggegee.
Japan het Suid-Sachalin as Karafuto-chō (樺太庁) bestuur, met die hoofstad in Toyohara (die hedendaagse Joezjno-Sachalinsk). 'n Groot aantal migrante is van Korea af gebring. Die noordelike, Russiese helfte van die eiland het Sachalin-oblast gevorm, met die hoofstad in Aleksandrofsk-Sachalinski.
Tweede Wêreldoorlog
In Augustus 1945, nadat die Sowjetunie die Sowjet-Japannese Neutraliteitsverdrag verwerp het, het die Sowjetunie Suid-Sachalin ingeval. Die inval het op 11 Augustus 1945, 'n paar dae voor Japan se oorgawe, begin. Hoewel die Rooi Leër die Japannese mag met sowat drie teen een in getalle oortref het, het hulle net stadig veld gewen vanweë die Japannese se sterk weerstand. Eers op 16 Augustus het die Sowjetunie deur Japan se verdediging gebreek. Daarna het die Japannese weerstand afgeneem. Teen 22 en 23 Augustus het die meeste oorblywende Japannese eenhede tot 'n skietstilstand ingestem. Die Sowjetunie het die verowering van Karafuto op 25 Augustus 1945 voltooi deur die hoofstad, Toyohara, te beset.
Van die sowat 400 000 mense – meestal Japannese en Koreane – wat in 1944 in Suid-Sachalin gewoon het, is sowat 100 000 gedurende die laaste dae van die oorlog na Japan gebring. Die grootste deel van die res is tussen 1946 en 1950 geleidelik gerepatrieer, maar tienduisende Koreane het in die Sowjetunie agtergebly.
Geen finale vredesooreenkoms tussen die twee lande is nog onderteken nie en die status van vier naburige eilande word steeds betwis. Japan het in die Verdrag van San Francisco (1951) afstand gedoen van sy aanspraak op Suid-Sachalin en die Koerile, maar hou vol die vier eilande van Hokkaido wat tans deur Rusland geadministreer word, is nie hierby ingesluit nie.
thumb|250px|'n Kuswagpatrollieboot en grenswag-helikopter van die Russiese veiligheidsdiens neem in Aniwabaai, suid van Sachalin, deel aan 'n Russies-Japannese oefening om misdadigheid ter see te beveg.