cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bokoogklipmossel
Die bokoogklipmossel (Cymbula oculus) kom aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika voor. Die skulp is plat, dofbruin met tien ribbe wat oor die rand steek. Daar is 'n swart rand aan die binnekant van die skulp. Die diertjie kom voor in die tussengetysone en word tot 10 cm lank.
Jo Nesbø
Biografie
In Oslo het Nesbø die finansiële bedryf betree en al sy musikale ambisies laat vaar totdat hy na 'n jong jazz-basspeler geluister het. Op die volgende dag het die twee die groep Di Derre gestig. Een jaar later was hulle al op konserttoer, en twee jaar later het hulle 'n platekontrak gekry. Nesbø was gelyktydig as aandelemakelaar werksaam, maar ná 'n jaar waartydens hy bedags gewerk en saans opgetree het, het hy genoeg had. Hy het 'n halfjaar verlof geneem en na Australië gevlieg. Net kort voor sy vertrek het 'n medewerker van 'n uitgewery hom gevra of hy nie 'n boek sou kon skryf nie. Tydens die dertig uur, wat sy vlug na Australië geneem het, het die plot vir die roman Flaggermusmannen ("Die Vleermuisman") ontvou. 'n Halfjaar later het Nesbø met 'n boekmanuskrip in sy koffer na Oslo teruggevlieg.
Literêre werk
Die manuskrip van Flaggermusmannen is onder 'n pseudoniem aan die Aschehoug-uitgewery gestuur om te verhoed dat Nesbø se bekendheid die literêre waardering sou beïnvloed. Aschehoug het besluit om die boek uit te gee, en in die najaar van 1997 was dit by boekwinkels beskikbaar. Die roman was 'n weghol-sukses en is onder meer as die beste Noorse speurverhaal met die Riverton-prys en as die beste Skandinawiese speurverhaal met die Glasnøkkel bekroon.
Van Nesbø se roman Snømannen ("Die Sneeuman") is in 2007 al in die eerste werk ná verskyning 160 000 eksemplare verkoop. Die boek was sodoende die mees verkoopte Noorse roman ooit.
Nesbø se Rødstrupe is in 2000 met die Noorse Bokhandlerprisen bekroon. Die Engelse vertaling The Redbreast is in 2006 as die beste vertaalde misdaadroman in 'n Engelssprekende land en in 2007 vir die Britse Crime Writers' Association se Duncan Lawrie International Dagger-prys benoem. Nesbø het in 2007 nog eens die Noorse Bokhandlerprisen gewen met sy roman Snømannen.
Jo Nesbø se boeke het meer as 33 miljoen eksemplare wêreldwyd verkoop en is in vyftig tale vertaal.
Bibliografie
Jo Nesbø se speurverhale handel om inspekteur Harry Hole, met uitsondering van Hodejegerne.
Kruistog
Geskiedkundige agtergrond
Die kerk het probeer om die geweld stop te sit deur die sogenaamde Godsvredebeweging (Pax Dei) en 'n tydelike staking van vyandeklikhede (Treuga Dei), een van die vroegste Europese vredebewegings wat aanvalle op ongewapende persone (geestelikes, boere en reisende handelaars), geboue (kerke, kloosters, openbare pleine, strate en paaie) asook vee verbied en 'n algehele wapenstilstand gedurende vastetye en op feesdae verklaar het. Oortreders kon uit die kerk geban word. Dit was ietwat suksesvol, maar opgeleide vegters het altyd na 'n manier gesoek om uiting te gee aan hulle gevegslus. Vertoë vir hulp vanaf die Bisantynse Keiser Alexius I om weerstand te bied teen die Moslem-aanvalle is dus gretig ontvang.
Die agtergrond in die Christelike Weste moet ook gesien word in die lig van die ontwikkelinge in die Islamitiese ooste. Die teenwoordigheid van Moslems in die Heilige Land strek terug tot die oorspronklike Arabiese oorname van Palestina in die 7de eeu. Dit het nie baie met die pelgrimstogte na die heilige plekke van die Christendom ingemeng nie en Wes-Europeërs was toe nie so besorg oor die verlies van die verre Jerusalem toe hulle self invalle deur Moslems en ander vyandiggesinde nie-Christene soos die Wikings en die Magjare in die gesig gestaar het nie. Die suksesse van die Moslem-magte was egter besig om ernstige druk op die Oos-Ortodokse Bisantynse Ryk te plaas.
'n Keerpunt in westerse houdings jeens die ooste het in die jaar 1009 gekom toe die Fatimidiese kalif van Kaïro, al-Hakim bi-Amr Allah, die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem, een van die belangrikste heiligdomme van die Christendom, saam met die rotsgraf van Jesus Christus laat vernietig het. Sy opvolger het die Bisantynse Ryk toegelaat om die Kerk van die Heilige Graf te laat herbou onder streng voorwaardes en het pelgrimstogte ook weer toegelaat, maar baie gerugte het die rondte begin doen oor Moslem-wreedheid teenoor Christen-pelgrims; hierdie gerugte het 'n belangrike rol gespeel in die ontstaan van die kruistogte later in daardie eeu.
'n Ander belangrike kenmerk van die Kruistogte is die kerklike propaganda, wat 'n religieuse regverdiging vir die militêre optrede teen die Moslems gee. Die tradisionele Christelike pelgrimstog na die Heilige Graf is nou tegelykertyd as 'n oorlog teen heidense volke gepropageer.
In Europa begin die verhoudings tussen die Christelike meerderheid en nie-Christelike minderhede dramaties versleg. Die klein Joodse gemeenskappe, wat glad nie nie by die Christelik-Islamitiese konflik betrokke is nie, is nogtans die eerste slagoffers van die Christelike magte, wat orals in Wes-Europa opgesweep raak deur die Kruistog-retoriek van die klerus. Die vyandbeeld, wat aanvanklik op die Turkse Moslems as die teenstanders van die Oos-Romeinse Christendom beperk is, sluit vinnig die hele Islamitiese wêreld in en uiteindelik elkeen wat as 'n vyand van Christus beskou is. Dit is nou veral Joodse burgers wat in afgryslike pogroms vermoor word. Destydse klerici het anti-Joodse pogroms egter skerp veroordeel.
Lie
Lie mag na die volgende persone verwys:
Kruistog
Oorlogvoering in Islam
Die vinnige uitbreiding van die Islamitiese geloof in die 7de en 8ste eeue was die resultaat van veroweringsveldtogte en die godsdienstige ywer van Moslem-stryders. Om nuwe gebiede onder Islamitiese beheer te bring, is as 'n godsdienstige verpligting beskou. So het die eenheid van geloof en geweldpleging in Islam vroeër en vinniger na vore gekom as in die Latynse Kerk waar godsdienstige redes net geleidelik as regverdiging vir geweld aanvaar is.
Geskiedkundige verband
In 1071 het Islamitiese Seldjoeke-magte (die Seldjoeke was 'n Islamitiese heerserhuis van Turkse stamme in Sentraal-Asië) Palestina binnegeval en Jerusalem, wat destyds deel uitgemaak het van die Bisantynse Ryk, ingeneem. Vervolgens het kleiner Moslem-magte, wat in destydse bronne as "wilde hordes" beskryf is, steeds weer aanvalle op Christene geloods en kerke en altare vernietig. Die Bisantynse keiser Alexios I Komnenos was nie meer in staat om die toenemende militêre bedreiging deur Seldjoeke met eie troepe en middele af te weer nie. In 1095 was die keiser genoodsaak om die militêre bystand deur Wes-Europese magte aan te vra. Sy versoek is aan Pous Urbanus II gerig.
Toe daar in 1095 voorspraak gemaak is vir die Eerste Kruistog was die Christen prinse van noordelike Iberië al vir 'n honderd jaar besig om hulle pad uit die berge van Galisië, Asturië, die Baskiese land en Navarra met toenemende sukses uit te veg. Die val van die Moorse Toledo aan die hand van die Koninkryk van León in 1085 was 'n groot oorwinning, maar die draaipunt van die Reconquista het nog in die toekoms gelê. Die onenigheid onder Islamitiese emirs was 'n noodsaaklike faktor vir die groeiende sukses.
Terwyl die Reconquista 'n prominente voorbeeld was van 'n omvattende Christelike veldtog teen Europese gebiede wat eeue gelede deur Moslemmagte eweneens met militêre geweld verower is, was dit nie die enigste voorbeeld daarvan nie. Die Noorse avonturier Robert Guiscard het die voet van Italië, Kalabrië, in 1057 oorwin en het die tradisioneel Bisantynse gebied beskerm teen invalle van die Moslems van Sisilië. Die seevarende lande van Pisa, Genua en Katalonië het was almal aktief betrokke in gevegte teen die Islamitiese vestings van Mallorca en Sardinië wat die kuslyn van Italië beveilig het teen Moslem-strooptogte. Die toenemende wurggreep van die Moslem-magte op Wes-Europa was 'n sterk aansporing vir mense om positief te reageer op die Bisantynse keiser, Alexios I se oproep tot 'n heilige oorlog om die Christendom te beskerm en om die verlore gebiede te terug te neem.
Die pousdom van Pous Gregorius VII, wat 'n interne stryd gevoer het oor bedenkinge rondom die geldigheid van 'n heilige oorlog en die vergieting van bloed in die naam van die Here, het uiteindelik 'n gevolgtrekking gemaak ten gunste van geregverdigde geweld. Optredes teen aanhangers van Ariaanse leringe en ander ketters het 'n geskiedkundige presedent geskep vir 'n samelewing waar geweld teenoor ongelowiges – en inderdaad ook teen ander Christene – aanvaar is en algemeen voorgekom het. Sint Augustinus van Hippo, Gregorius se intellektuele rolmodel, het die gebruik van geweld geregverdig in diens van die Stad van God en verder sou 'n vanuit 'n Christelike perspektief geregverdigde oorlog 'n aggressiewe en ambisieuse leier van Europa, soos Gregorius homself beskou het, se aansien baie verhoog. Die noordelike stamme sou dan aan Rome verbind wees en hulle moeisame ridders sou 'n uitlaat vir hulle gewelddadigheid kon vind. Vorige pogings van die kerk om sulke geweld stop te sit, soos die Godsvredebewegings, het nie altyd hul doelwit bereik nie. Suid van Rome het die Nore gewys hoe sulke energie op Arabiere (in Sisilië) en die Bisantyne (op die vasteland) losgelaat kon word. Latynse leierskap in die Levant (Mediterreense lande oos van Italië) sou die Pousdom se eis om heerskappy oor die Patriarg van Konstantinopel, wat direk aanleiding gegee het tot die Groot Skeuring van 1054, te bevestig.
In die Bisantynse tuislande is die oosterse Keiser se swakheid ontbloot met die rampspoedige nederlaag by die Slag van Manzikert in 1071, wat die Ryk se Asiese gebiede verklein het tot 'n streek in westerse Anatolië en rondom Konstantinopel. 'n Sekere teken van die Bisantynse desperaatheid was die vertoë van Alexius I Comnenus aan sy vyand die Pous vir hulp. Gregorius was egter gewikkel in die inhuldigingskrisis en kon daarom nie op die Duitse keiser staatmaak vir hulp nie, en die kruistog het dus nooit plaasgevind nie.
Vir Gregorius se gematigde opvolger Pous Urbanus II sou die kruistog 'n manier bied om die Christendom te verenig en daardeur die Pousdom versterk, en kon miskien selfs die Ooste onder sy beheer bring. Die ongelukkige Duitsers en Nore kon egter nie op staatgemaak word nie, maar die kern van die kruistog sou uiteindelik gevind word in Urbanus se tuisland onder die Noordelike Franse. Die eerste kruistogte het 'n ongeëwenaarde golf van passievolle, vrome woede ontketen wat tot uiting gekom het in die massamoord van die Jode en die gewelddadige behandeling van die Ortodokse Christene in die ooste. Die eerste fase van die Kruisvaartbeweging het sy hoogtepunt bereik en is hoofsaaklik geblus met die verwoesting van Konstantinopel in 1204.
Die laaste kruisvarende orde van ridders wat grondgebied oorheers het was die Hospitaalridders. Na die val van Akko het hulle beheer geneem van eiland Rhodos en in die sestiende eeu is hulle verdryf na Malta. Hierdie laaste kruisvaarders is finaal deur Napoleon Bonaparte in 1798 onttroon.
Die groot kruistogte
Tradisioneel word daar nege kruistogte tussen die 11de en 13de eeue erken, maar daar was ook 'n aantal kleiner kruistogte wat hoofsaaklik in dieselfde tydvak plaasgevind het en nie ingesluit word nie. Daar was dikwels kleiner kruistogte in die tydperk onderneem, nie net in Palestina nie maar ook in Spanje en Sentraal-Europa, nie net teen Moslems nie maar ook teen Christen ketters en persoonlike vyande van die Pousdom of ander magtige konings. Sulke kruistogte het plaasgevind tot en met die 16de eeu toe die Renaissance en Hervorming die politiese en godsdienstige klimaat in Europa betekenisvol verander het. Volgens is 'n lys van groot kruistogte.
Eerste Kruistog
Na die Bisantynse keiser, Alexius I na hulp gesoek het om sy ryk teen die Seldjoek-Turke in 1095 te verdedig het Pous Urbanus II 'n oproep gemaak op alle Christene om aan die oorlog teen die Turke deel te neem, 'n oorlog wat volle kwytskelding sou meebring. Kruisvaarder leërs het na Jerusalem gemarsjeer en verskeie stede onderweg laat val. In 1099 het hulle Jerusalem oorgeneem en groot dele van die bevolking vermoor.
As 'n gevolg van die Eerste Kruistog is verskeie klein Kruisvaarderstate geskep, waarvan die mees noemenswaardige die Koninkryk van Jerusalem is.
Tweede Kruistog
Na 'n tydperk waarin daar vrede geheers het en Christene en Moslems vreedsaam in die Heilige Land saamgeleef het, het Bernard van Clairvaux 'n beroep gedoen op 'n nuwe kruistog toe die graafskap van Edessa deur die Turke oorgeneem is. Franse en Duitse leërs het in 1147 na Klein-Asië opgeruk maar geen noemenswaardige suksesse bereik nie en het selfs die oorlewing van die Kruisvaarderstate in gedrang gebring na 'n ondeurdagte aanval op Damaskus. In 1149 het beide die leiers van die leërs na hul onderskeie lande teruggekeer sonder om enigiets te bereik.
Derde Kruistog
In 1187 het Saladin Jerusalem herower. Pous Gregorius VIII het 'n beroep op 'n kruistog gedoen wat toe deur verskeie belangrike Europese leiers gelei is naamlik: Phillip II van Frankryk, Richard I van Engeland en Frederik I, Keiser van die Heilige Roomse Ryk. Frederik het in 1190 in Silisië verdrink., wat 'n onstabiele bondgenootskap tussen die Engelse en die Franse tot gevolg gehad het. Phillip het in 1191 teruggekeer nadat die Kruisvaarders Akko vanaf die Moslems herower het. Die Kruisvaarder-leër het toe teen die Mediterreense kus langs af beweeg. Saladin het probeer om die Kruisvaarders uit te lok maar hulle wou nie reageer nie. Hulle het die Moslems naby Arsoef verslaan en was binne sig van Jerusalem. Saladin het egter hulle planne gefnuik deur die waterbronne te vergiftig en die gesaaides te vernietig. Richard het die daaropvolgende jaar teruggekeer na hy 'n verdrag met Saladin gesluit het. Onderweg terug Engeland toe het sy skip skipbreuk gely en is hy deur die vyandig gesinde Oostenrykse hertog Leopold gevange geneem en vir 'n losprys aangehou.
Vierde Kruistog
Die Vierde Kruistog is deur Pous Innocent III in 1202 van stapel gestuur met die oogmerk om die Heilige Land vanuit Egipte binne te val. Die Venesiërs het beheer oor hierdie kruistog verkry en die doelwit na Konstantinopel verander waar hulle gepoog het om 'n Bisantynse banneling op die troon te plaas. Na 'n reeks misverstande en die verskeie uitbrake van geweld is die stad in 1204 verower. Die gewildheid van die beweging was egter nou dood en die opvolgende kruistogte kan eerder verklaar word as die Pousdom se poging om die militêre energie van die Europese volke in Sirië se rigting te verlê.
Albigensiese Kruistog
Die Albigensiese Kruistog is in 1209 van stapel gestuur om die Kathare wat as ketters beskou is in Oksitanië, Suid-Frankryk te elimineer. Dit was 'n dekade lange stryd wat net soveel of dalk meer met die noordelike Franse se begeerte om hul beheer suidwaarts uit te brei as wat dit met kettery te doen gehad het. Die Kathare asook die onafhanklikheid van die suidelike streke in Frankryk is uiteindelik sodoende vernietig.
Vyfde Kruistog
Deur gereelde optogte, in gebede en preke het die Kerk gepoog om weer 'n kruistog aan die gang te sit. Die Vierde raad van die Lateraan (1215) het 'n plan geformuleer om die Heilige Land weer terug te wen. 'n Kruisleër van Hongarye, Oostenryk en Beiere het 'n merkwaardige prestasie behaal deur Damietta in 1219 in Egipte te verower, maar het op aandring van die pouslike legaat, Pelagius voortgegaan met 'n onverskillige aanval op Kaïro. 'n Oorstroming van die Nyl het hulle gedwing om tussen vernietiging en oorgawe te kies.
Sewende Kruistog
Die pouslike belange wat deur die Tempelridders verteenwoordig is, het hulle in konflik met Egipte in 1243 gebring en het 'n Khwarezmiaanse mag deur hulle in die daaropvolgende jaar ontbied, Jerusalem bestorm. Alhoewel dit nie so 'n wydverspreide woede en verontwaardiging in Europa ontketen het soos die val van Jerusalem in 1187 gedoen het nie, het Lodewyk IX van Frankryk 'n kruistog teen Egipte georganiseer tussen 1248 en 1254. Dit was 'n mislukking en die Lodewyk het die grootste deel van die tyd in die hof van die Kruisvaarder-koninkryk van Akko deurgebring.
Agste Kruistog
Die agste Kruistog is deur Lodewyk IX in 1270 gereël. Hy het per skip vanaf Aigues-Mortes vertrek, aanvanklik met die doel om die oorblywende Kruisvaarderstate in Sirië te hulp te snel. Die Kruistog is toe uiteindelik egter na Tunisië geskuif waar Lodewyk slegs twee maande gespandeer het voor hy oorlede is.
Negende Kruistog
Die toekomstige koning van Engeland Eduard I het 'n verdere ekspedisie in 1271 geloods na hy Lodewyk op die Agste Kruistog vergesel het. Hy het bitter min in Sirië bereik en in die daaropvolgende jaar teruggekeer na die sluiting van 'n vredesverdrag. Met die val van die Antiochië (1268), Tripoli (1289) en Akko (1291) is die laaste oorblyfsels van Christelike besetting van Sirië beëindig.
Impak op Europa
Die Kruistogte het 'n enorme invloed op die Europese Middeleeue uitgeoefen. Met tye was groot dele van die kontinent onder 'n magtige Pousdom verenig, maar teen die 14de eeu het die ou begrip van Christendom verbrokkel en was die ontwikkeling van gesentraliseerde burokrasieë, die grondslag vir die moderne volkstaat, al goed onderweg in Frankryk, Engeland, Boergondië, Portugal, Kastilië en Aragon deels as gevolg van die oorheersing van die kerk met die aanvang van die kruistog-era.
Alhoewel Europa al vir eeue aan Islamitiese kulturele invloede blootgestel is deur kontak in Spanje en Sisilië, is baie Islamitiese denkrigtings op wetenskaplike, mediese en argitektoniese gebiede na die weste oorgedra deur die kruistogte; Europese kastele het byvoorbeeld soos in die ooste massiewe klipstrukture geword eerder as die vroeëre, kleinere houtgeboue, wat in die verlede gebruik is. Die kruistogte het ook bygedra tot die aanvang van die Renaissance in Italië, aangesien baie van die Italiaanse stadstate belangrike, winsgewende handelskolonies in die kruisvaarderstede (beide in die Heilige Land en later ook in die Bisantynse gebiede) besit het.
Resepsie in die Islamitiese wêreld
Aan die geskiedenis van die kruistogte is eeue lank geen besondere aandag in die kollektiewe herinnering van die Islamitiese wêreld geskenk nie. Die prentjie het eers teen die middel van die 19de eeu geleidelik begin verander. Omstreeks 1865 kom in vertalings van Franse geskiedenisboeke vir die eerste keer die term al-hurub al-Salabiyya ("Kruisoorloë") voor as verwysing na die historiese gebeure wat vroeër as oorloë van die Ifranj (Franke – soos alle Europeërs, ongeag hul nasionaliteit, destyds genoem is) bekend gestaan het.
Die stigting van Israel as Joodse staat in 1948 word deur Thomas S. Asbridge, Britse hoogleraar vir Middeleeuse geskiedenis in Londen, in sy werk The Crusades (2010) as wentelpunt in die Islamitiese resepsiegeskiedenis beskryf. Vervolgens word die kruistogte en enkele historiese Islamitiese persoonlikhede soos Saladin deur despote in die Nabye Ooste soos Hafiz al-Assad en Saddam Hussein vir propaganda-doelwitte geïnstrumentaliseer.
Barry Watson (akteur)
Barry Watson (gebore 23 April 1974) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Teaching Mrs. Tingle (1999), Sorority Boys (2002), en Boogeyman (2005), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
Spil (lughawe)
In Suid-Afrika is O.R. Tambo Internasionale Lughawe so 'n spil. 'n Groot aantal mense vlieg van buitelandse of binnelandse lughawens hiernatoe voordat hulle na ander buitelandse of binnelandse lughawens toe vlieg.
Die grootste spil ter wêreld is die Hartsfield-Jackson Atlanta Internasionale Lughawe (VSA) met omtrent 950 vlugte per dag.
Vasco da Gama
Vasco da Gama (1460 of 1469–1524) was 'n Portugese ontdekkingsreisiger. Hy was die leier van die eerste ekspedisie wat van Portugal af om Afrika na Indië gevaar het. Op Kersdag 1497 het hy die kus van Pondoland, destyds 'n deel van die huidige KwaZulu-Natal, bereik en dit Terre de Natal ("Land van die Geboorte") gedoop.
Lewensloop
Min is oor sy jeug en vroeë volwasse jare bekend, maar daar word aanvaar dat Vasco da Gama as jong man sterrekunde, wiskunde en navigasie geleer het. In 1492 is hy deur koning Johan II van Portugal as seeoffisier aangestel en gestuur om Franse skepe langs die kus gevange te neem: 'n taak wat hy vinnig en doeltreffend uitgevoer het. 'n Paar jaar later, in 1479, word Da Gama die eerste persoon wat 'n seevaart van Europa na Indië voltooi (hy het in 1499 in Indië voet aan wal gesit). In dié tyd was die grootste deel van die roete reeds bekend: Diogo Cão het in 1484 tot by Namibië gevaar en Bartolomeus Dias in 1488 tot by Suid-Afrika. Diego de Covilhão het die Indiese Oseaan bestudeer, 'n gebied wat ook aan die Arabiere bekend was. Da Gama was egter die eerste Europeër wat die tog suksesvol afgelê het. Da Gama het met 'n vloot van vier skepe en 170 man die hawe van Lissabon verlaat en 'n gevestigde roete tot by Sierra Leone gevolg. Vanaf Sierra Leone moes Da Gama die Atlantiese Oseaan in 'n suidwaartse rigting oorsteek. Om windstilte en die gure weer langs die kus van Afrika te vermy, het hy hierdie suidwaartse tog met 'n wye draai aangedurf, soseer dat hy by tye waarskynlik nader aan Suid-Amerika as aan Afrika was. Langer as drie maande het die skepe meer as 9 500 km geseil sonder dat hulle enige land gewaar het.
Dit was eers weer op 4 November 1497 dat hulle die anker by die kus van Afrika uitgegooi het. Hulle het om die suidpunt van Afrika geseil en teen 16 Desember het hulle Groot-Visrivier bereik, die punt waar Bartolomeus Dias omgedraai het. Vanweë die naderende Kersfees het Da Gama en sy bemanning besluit om die kusgebied waar hulle was "Natal" te doop, 'n Portugese verwysing na die geboorte van Christus. Daarna het hy die ooskus van Afrika noordwaarts tot by Malindi in Kenia gevolg.
In Malindi het dit Da Gama geluk om 'n gesoute gids te vind, wat sy skepe na die stad Kalikoet in Indië geloods het. Daar het hy probeer om handel te dryf, maar 'n gebrek aan handelsgoedere en teëstand van Arabiese handelaars (wat voor die Europeërs daar begin handel dryf het) het dit moeilik gemaak. Desondanks het hy daarin geslaag om van die plaaslike heerser, die "samoryn", 'n uitnodiging tot handelsbetrekkinge te kry.
8 Julie 1497
Die skepe het uit die hawe van Lissabon vertrek. Een van die 600 man aan boord was Bartholomeus Dias. Die koning van Portugal het hom gelas om na Mina, 'n plek aan die Goudkus naby die huidige Accra, Ghana, te gaan as kaptein-generaal van die Portugese kolonie daar.
14 Julie 1497
Nadat hulle om die eiland Madeira gevaar het, het die seevaarders Kaap Nao gesien en by Kaap Bojador verbygevaar. Tot 1434, toe die seevaarder Gil Eannes daarin geslaag het om by hierdie punt verby te vaar, is dit Finis Africae genoem - die eindpunt van Afrika. Daar is geglo dat skepe na hierdie punt deur monsters verslind of deur storms vernietig sou word. 'n Portugese gesegde wat aantoon hoeveel hulle hierdie deel van die kus van Afrika gevrees het, lui: Hy wat Kaap Nao bereik, sal nooit terugkeer nie.
16 Julie 1497
Die karvele het in 'n baai van een van die Kaap-Verdiese Eilande anker gewerp. Hier het Bartholomeus Dias die ekspedisie verlaat om sy reis aan die kus van Guinee voort te sit. Teen die begin van Augustus het Vasco da Gama opdrag gegee dat die reis van die rusplek op die eiland Santiago suidwaarts voortgesit word.
Middel-Oktober 1497
Na weke op see, waartydens die San Gabriel byna deur 'n kwaai storm aan stukke geruk is, het die skepe die ewenaar oorgesteek. Hulle was dus in die Suidelike Halfrond, die plek waar, soos destyds geglo is, skepe in 'n bodemlose afgrond sou afstort. Met 'n wye boog, wat hulle tot digby die kus van Brasilië gevoer het, het hulle maande lank gevaar.
Vroeg-November 1497
“Land! Land!” het die manne in die kraaines na die 93 dae geskree. Na sowat 6 500 km op see het hierdie krete groot vreugde gebring. Vasco da Gama het beveel dat die skepe in ŉ baai, wat hy Sint Helena genoem het, anker moes gooi. Vir die tweede keer binne nege jaar het ŉ Portugese seevaarder in ons land aan wal gestap. Soos Dias, het ook hy die Khoi-Khoi gesien. Na 'n paar dae het die ekspedisie sy reis voortgesit.
8 November 1497
Die suidpunt van Afrika is bereik: die uitkykers het die Kaap die Goeie Hoop gesien. Volgens 'n ou legende wat die Portugese digter Camoens weer later opgehaal het, het in die skurwe berge by hierdie kaap (ons Kaapse Skiereiland) die reus Adamastor, die gees van storms, gewoon. Adamastor het verskriklike storms ontketen op elkeen wat hom naby sy woonplek sou waag, het die legende gelui. Maar wie sou sulke legendes glo na die reis van Bartholomeus Dias? Vasco da Gama het onverskrokke opdrag gegee dat om die gevreesde kaap gevaar word. Eindelik was die “See van Indië", die Indiese Oseaan, voor hulle.
Kersfees 1497
Nadat hulle 'n paar dae langs die suidooskus van die vasteland gevaar het, verby die verste punt wat in 1488 deur Dias bereik is (die mond van die Groot Visrivier, het Da Gama se skepe 'n kus bereik wat hy, omdat dit Kersfees was, Terra do Natal - Land van die Geboorte - genoem het. Hoewel die plek waar Da Gama geland het volgens oorlewering aan die kus verby die Keirivrer was (in Pondoland), sou dit mettertyd die naam van een van ons provinsies word.
12 Januarie 1498
Terwyl hulle verder langs die ooskus opgevaar het, het hulle by 'n meertjie die swart inwoners se bote gesien. Vasco da Gama het die eerste Bantoes naby die monding van die Limpopo ontmoet. Omdat die mense so vriendelik teenoor hulle was, het Da Gama die streek “Die land van goeie mense” genoem en kort daarna verneem van ŉ magtige swart ryk in die binneland – vermoedelik die Zimbabwe van vandag – waar die koning Monomotapa tot aan die Zambezi geheers het.
Middel-Februarie 1498
Die skepe het die mond van die Zambezirivier bereik en anker gewerp. Vasco da Gama het vasgestel dat die Arabiere daar kom handel dryf, en dat die inwoners al van Indië gehoor het. Uit vreugde oor die nuus het hy die rivier die “Rivier van Goeie Voorbodes" genoem.
14 April 1498
Na 'n kort verblyf in Mosambiek het die skepe Mombassa bereik. Die rede waarom Vasco da Gama nog steeds na aan die kus van Afrika gevaar het pleks van ooswaarts in die rigting van Indië, was dat hy nie oor genoegsame inligting oor die roete oor die Indiese Oseaan beskik het nie; in Malindi het hy egter 'n ervare gids gekry wat hom die weg ooswaarts kon wys.
20 Mei 1498
Vroeg in Mei het die skepe uit die hawe Malindi in Oos-Afrika vertrek en met dagbreek op 20 Mei het hulle naby Kalikoet aan die Malabarkus anker gewerp. So is die groot ideaal na tien maande op see bereik: die seeroete van Europa om die Kaap na Indië was ontdek.
Joe Bordeaux
Joe Bordeaux (9 Maart 1886 – 10 September 1950) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Submarine (1928), Hurricane (1929), en The Man Hunter (1930).
NG gemeente Grootdrink
duimnael|regs|320px|Die NG kerk Grootdrink.
duimnael|regs|170px|Ds. F.P. Papenfus is in 1945 as die gemeente se tweede leraar bevestig.
Kompas
'n Kompas is 'n navigasie-instrument om die rigting ten opsigte van die noorde te bepaal. Die aarde draai in die rigting wat deur die pyl aangedui word - dit wil sê van wes na oos. Dit lyk vir ons of die son soggens in die ooste opkom en deur die hemelboog na die weste oorbeweeg, maar in werklikheid is dit die plek op die aarde waar ons staan wat van wes na oos beweeg.
NG gemeente Grootdrink
Die NG gemeente Grootdrink is ’n gemeente in die weste van die Sinode van Noord-Kaapland, een van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se nege streeksinodes in Suid-Afrika.
Kompas
Die naam van hierdie windrigting, oos, is afgelei van die antieke Indiese woord idh-ta wat “hitte" beteken; die sonsopkoms word geassosieer met die koms van die hitte. Wanneer die son ondergaan, is dit aand. Die antieke Indiërs het dit vassati genoem; die Latynse woord vir aand is vesper (die aandster, Venus, word soms ook Vesper genoem).
Eerste minister van die Verenigde Koninkryk
Die Eerste Minister is die hoofamptenaar van haar majesteit se regering in die Verenigde Koninkryk (voor 1801, die Koninkryk van Groot-Brittanje). Die huidige eerste minister sedert 25 Oktober 2022 is Rishi Sunak.
NG gemeente Grootdrink
Op tydelike gebied moes die gemeente vanaf die eerste dag 'n moeilike bestaan voer. Met die stigting was daar geen permanente geboue van klip of steen waarmee 'n begin kon gemaak word nie. Op 7 Februarie 1942 is prop. P.A.M. Brink as eerste leraar van die gemeente georden. Uit die staanspoor het hy hom vir die verkryging van kerkgrond beywer. Ook het hy in die wyk Swartkopvloer vir die oprigting van 'n saalkerk georganiseer, en is die gebou op 8 Mei 1943 ingewy. Vervolgens is met die bou van 'n pastorie op Grootdrink 'n begin gemaak.
Ná ds. Brink se vertrek, neem prop. F.P. Papenfus, toentertyd reisende sekretaris van die Christelike Strewersunie, die beroep na Grootdrink aan. Hy is in die naweek van 30 September 1945 verwelkom en georden. Kort hierna is die voltooide pastorie op 6 Desember 1945 ingewy. Dit dien daarop gewys te word dat omstandighede in hierdie nedersettings- of skema-gemeente (soos in van die ander ook) dit onprakties gemaak het om een sentrale kerkgebou op te rig. Daar het met die stigting vyf afsonderlike kerkplekke al langs die Oranjerivier bestaan, elk met 'n eie selfstandigheid, wat vereis dat alle kerklike voorregte afsonderlik bedien moes word. Ds. Papenfus se eerste taak was dus om voort te gaan om die orige vier wyke van die gemeente van kerklike geboue te help voorsien. Agtereenvolgens is toe die volgende saalkerke ingewy: Te Kalkwerf op 19 Oktober 1947, te Vollgraaffsig op 7 Maart 1948, te Grootdrink op 24 Oktober 1948 en te Wilgenhoutsdrift op 19 Junie 1949.
Kompas
Die benaming WES, waar die son ondergaan, is uit bostaande benaminge afgelei. Die rigting lê teenoorgesteld van oos. Dit is weereens die draaibeweging van die aarde wat veroorsaak dat die son agter die horison verdwyn. Die aarde draai soos 'n tol in die rondte sodat dit voorkom asof dit om 'n as roteer. Hierdie denkbeeldige aardas strek van die Noordpool deur die middelpunt van die aarde na die Suidpool.
As ons die aardas van die Noordpool af die lug in verleng, kom ons by die Poolster uit. Daarom weet ons ons kyk NOORD as ons (in die Noordelike Halfrond) na die Poolster kyk. Toe seevaarders van die lande in die noorde in die rigting van die ewenaar begin seil het, het hulle opgemerk dat hierdie gebiede baie warmer is as hul tuislande in Europa.
Om hierdie nuwe gebiede 'n naam te gee, het hulle, elk in hul eie taal, woorde soos sudh, sunno of Sonne – wat almal “son" of “hitte" beteken - gebruik. Met verloop van tyd het ons woord SUID uit hierdie woorde ontwikkel. Soms is dit nodig om 'n rigting met absolute noukeurigheid aan te dui en dan is selfs die tussenpunte op die kompas nie noukeurig genoeg nie.
Die kleinste aanvanklike afwyking in die rigtingshoek groei tot 'n baie groot verskil op 'n groot afstand. Om rigting so akkuraat as moontlik aan te dui, word die volle sirkel van die horison in 360 grade verdeel. Elke graad word in 60 boogminute verdeel en elke boogminuut in 60 boogsekondes. Op hierdie wyse kan die rigting van enige punt op die horison met die grootste noukeurigheid vasgestel word en sal enige aanvanklike fout baie klein wees. Wanneer 'n reisiger in die begin 'n klein foutjie met sy koerspeiling maak, kan dit ook nog gedurende die reis reggestel word.
Die kompas
Die kompas is 'n instrument waarop al die hoofwindrigtings aangetoon word. Die kompas het 'n magnetiese naald wat pal in 'n noordsuid-rigting staan vanweë die magnetisme van die aarde. Maar die noordelike rigting waarin die kompasnaald wys, is die “magnetiese" noord, wat 'n paar grade van die “geografiese" of "ware" noord verskil. Hierdie klein afwyking word magnetiese deklinasie genoem. In Suid-Afrika wissel die deklinasie tussen 14° en 25° wes van die ware noord. Wanneer 'n koers uitgewerk word, moet die magnetiese deklinasie altyd in ag geneem en die nodige veranderinge aangebring word.
Die giroskopiese kompas
Die noord wat deur 'n kompasnaald aangedui word, is die magnetiese noord en nie die geografiese noord nie. Die magnetiese Noordpool lê tans op 77˚ N en 102˚ W op die Bathurst-eiland in Melville Sound, NNW van die Boothia-skiereiland in Noord-Kanada, maar dit verander gedurig van posisie. Dit is egter belangrik vir vlieëniers, seevaarders en wetenskaplikes om die posisie van die geografiese noord te weet. Om dit vas te stel, word 'n giroskopiese kompas gebruik.
As hierdie instrument eers presies ingestel is op die geografiese noord, word dit nie, soos die magnetiese kompas, beïnvloed deur yster of elektroniese apparate wat dalk in die omgewing is nie. Daarbenewens kan die giroskopiese kompas ook rigting aandui selfs oor die pool, waar 'n gewone kompas dit nie kan doen nie. Die giroskopiese kompas is in wese 'n giroskoop. Hierdie instrument bestaan uit 'n swaar skyf wat deur elektrisiteit aangedryf word en teen 'n baie hoë snelheid draai.
Die as van die skyf word gesteun deur 'n stelsel van konsentriese ringe, of kompasbeuels, en wel op so 'n manier dat hierdie beuels in die rondte kan draai of skuins kan staan sonder dat die skyf saam met hulle beweeg. Dit is bekend dat 'n liggaam wat in die rondte draai, neig om die as van rotasie altyd in dieselfde rigting te laat wys. Wanneer die giroskoop dus aan die draai gesit word, sal sy as 'n konstante rigting, en as dit in kompasbeuels gemonteer is, sal dit hierdie rigting hou selfs al draai of kantel die voertuig of vaartuig waarin dit geïnstalleer is.
Die giroskoop word ook nie deur die draaibeweging van die aarde beïnvloed nie. As ons dus 'n giroskoop aan die beweeg sit en ons draai dit so dat sy as noord wys, sal dit aanhou om noord te wys, ongeag die rigting en die posisie van die liggaam waarop dit gemonteer is. 'n Giroskoop kan dus as 'n kompas gebruik word en om hierdie rede is die naam “giroskopiese kompas” daaraan gegee. As 'n giroskopiese kompas eers op die noorde ingestel is, sal hy altyd na die geografiese noord wys. Die ander punt van die as van die giroskopiese wys dan natuurlik na die geografiese suid, net soos die ander punt van 'n magnetiese kompasnaald die magnetiese suid aandui.
Oriëntering of liggingsbepaling
Die punte op die kompas word gebruik vir oriëntering – dit wil sê om vas te stel in watter rigting 'n sekere punt lê. Hoe kan die kaptein van 'n skip, of die loods van 'n vliegtuig, of 'n reisiger in die woestyn die regte koers vind om by sy bestemming uit te kom? Hy moet homself oriënteer – dit wil sê hy moet bepaal of sy bestemming ten noorde of ten suide ten ooste of ten weste lê van die plek waar hy hom op daardie oomblik bevind. Dan moet hy 'n denkbeeldige lyn trek van die plek waar hy is tot by die plek waarheen hy wil gaan. Hierdie lyn is dan die rigting of koers wat hy moet volg.
Oriëntasie sonder 'n kompas
Dit is maklik om 'n mens se rigting met 'n kompas te bepaal. Maar hoe kan 'n mens rigting sonder 'n kompas bepaal? Daar is twee maniere waarop dit gedoen kan word, nl. met behulp van die son en met behulp van die sterre. In die geval van die son het ons 'n horlosie nodig. Plaas die horlosie horisontaal op die palm van die een hand met die syfer 12 na die son gerig. (Wanneer ons 'n speld so hou dat sy skaduwee deur die 1 en die 2 van die 12 en deur die middelpunt van die horlosie val. weet ons dat die 12 presies reg na die son gehou word.)
Die hoek wat gevorm word as die 12 en die uurwyster met die middelpunt van die horlosie verbind word, word nou gehalveer. Hierdie halveerlyn is ons noord-suid-lyn. In die Noordelike Halfrond word op dieselfde manier te werk gegaan, maar daar word die uurwyster na die son gerig. Die hoek wat die uurwyster en 'n lyn na die twaalf met die middelpunt van die horlosie maak, word gehalveer om die noord-suid-lyn aan te dui. Met behulp van die Suiderkruis kan ons snags die suidrigting bepaal deur die lang-as van die sterrebeeld 4,5 keer te verleng en dan van daardie punt af in die hemel 'n loodlyn na die horison te trek. Suid sal wees waar die loodlyn die horison raak.
Valle de la Luna (Chili)
Die Valle de la Luna (Spaans: "Vallei van die Maan") is 'n woestynlandskap in die Chileense gewes Antofagasta. Die vallei, wat naby die Salar de Atacama en die vulkaan Licancabur en sowat 17 kilometer van die stad San Pedro de Atacama lê, maak deel uit van die Atacamawoestyn en vorm die sesde sektor van die Nasionale Los Flamencos-park wat in 1990 gestig is.
Bart de Graaff (skrywer)
Bart Johannes Henri de Graaff (* 1959) is 'n Nederlandse skrywer, historikus en joernalis wat 'n besonderse belangstelling in die Suid-Afrikaanse politiek en kultuur het.
Valle de la Luna (Chili)
Net soos die besienswaardighede in die omgewing is die Valle de la Luna 'n belangrike toeristebestemming en lyk baie op die Vallei van die Dood wat enkele kilometer verder noordwaarts geleë is.
Bart de Graaff (skrywer)
Hy promoveer met De mythe van de stamverwantschap: Nederland en de Afrikaners – 1902–1930, wat in 1993 gepubliseer is. Hierin fokus hy onder meer op Kruger se Hollanders, ook waarom die belangstelling in die Afrikaner na afloop van die Tweede Vryheidsoorlog afgekoel het, maar die band tog nooit verbreek het nie. Ter aanvulling hiervan kom die opvolgartikel, Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren wat die apartheidsjare bespreek. Sy slotparagraaf: Tot slot: het Zuid-Afrika van na 1994 is een land waarin Afrikaners slechts een van de vele etnische minderheden vormen. En een land waarin hun cultuur haar onder apartheid bevoorrechte positie is kwijtgeraakt. Wellicht leidt deze situatie ertoe dat Afrikaners het belang van meer contact en samenwerking met de Nederlandse taal en cultuur in gaan zien. Maar mocht dit al zo zijn, dan wacht hen een moeilijke taak. Na honderd jaar onbeantwoorde Boerenliefde (1881-1981), is in Nederland een generatie groot geworden die, uitzonderingen daargelaten, weinig tot geen weet heeft van de historische en culturele banden met Zuid-Afrika. Volgens historicus en voormalig NZAV-voorzitter Gerrit Schutte is het land voor moderne Nederlanders dan ook ‘simply a little piece of Africa’ geworden.
Valle de la Luna (Chili)
Plantegroei is baie skaars in hierdie kaal en barre landskap wat as een van die droogste gebiede op aarde beskou word; die naam van die vallei is dan ook afgelei van die Maan waar soortgelyke landskappe voorkom. Toeriste klim veral op die sandduine om van hier die rotsklippe te fotografeer wat in die laaste sonlig van die aandskemer in kleurskakerings van rooi glinster.
Bart de Graaff (skrywer)
In 2015 en 2016 bring hy verskeie besoeke aan Suid-Afrika en Namibië ten einde navorsing te doen vir sy boek "Ware Mense" wat uitgegee word deur Protea Boekhuis en vertaal is deur dr. Daniël Hugo. Die boek is oorspronklik in Nederlands geskryf met die titel Ik, Yzerbek en in 2016 uitgegee deur Scriptum Uitgewers. Sy boek Barend Barends - Die vergete kaptein van Daniëlskuil is ook deur Daniël Hugo in Afrikaans vertaal.
Valle de la Luna (Chili)
Sout kom op enkele plekke van die vallei voor, en die soutformasie Las Tres Marías is een van die bekendste bakens in die gebied.
Flora en fauna
Daar is net 'n klein aantal inheemse plantspesies in die gebied soos verskeie soorte angeliere. Die baie droë klimaat met hoë temperature bedags en koue nagte het die ontwikkeling van 'n groter biodiversiteit verhinder. Die tipiese fauna bestaan naas Ande-jakkalse uit enkele voëlspesies.
George Whitehead
George Whitehead (gebore in Bloemfontein op 17 Maart 1989) is 'n rugbyspeler wat op losskakel vir die in Superrugby en die Tafel Lager Griekwas in Curriebeker speel.
KDE
KDE (K Desktop Environment) is 'n vrye-sagteware projek wat poog om 'n kragtige sisteem vir 'n maklik bruikbare werkskermomgewing te wees. Die doel van die projek is om basiese werkskermfunksies en toepassingsprogrammatuur vir die gewone gebruiker te skep, asook om die nodige nutsgoed en dokumentasie aan programmeerders te verskaf sodat hulle hul eie toepassingsprogrammatuur vir die omgewing kan ontwikkel. In hierdie opsig dien die KDE-projek as 'n oorkoepelende organiseringsnetwerk vir verskeie selfstandige toepassingsprojekte soos bv. Amarok, K3b, KOffice en vele meer...
Geskiedenis
KDE is in 1996 begin deur Matthias Ettrich, terwyl hy studeer het aan die Eberhard Karls Universiteit van Tübingen. Op daardie stadium was daar sekere aspekte van die UNIX werkskerm wat hom struwelinge besorg het. Een van sy grootste kwellings was dat geen van die werkskermprogrammatuur eenvormig gelyk of opgetree het nie. Hy het toe voorgestel dat daar 'n volledige werkskermomgewing geskep word wat bestaan uit elemente wat die gebruiker kon aanvaar sou deurgaans dieselfde lyk en optree. Hy wou ook hierdie omgewing so gebruikersvriendelik as moontlik maak. Hierdie voorstel het baie belangstelling op die internet gelok, en so was die KDE-projek toe gebore.
Matthias het besluit om die QT-gereedskapbundel te gebruik vir die KDE-projek. Ander programmeerders het vinnig begin om KDE/Qt toepassingsprogrammatuur te skryf en teen vroeg 1997 het groot en komplekse sagteware vir die omgewing begin verskyn. Op daardie stadium is Qt nie onder vrye-sagteware-lisensie vrygestel nie, en daar was dus lede van die GNU-projek wat bekommerd begin raak het oor die gebruik van 'n geslote gereedskapbundel om 'n vrye-sagtware werkskerm te bou. Die GNOME-projek het dus ontstaan, met die oogmerk om 'n nuwe werkskermomgewing te bou sonder Qt en wat heeltemal bo-op vrye-sagteware ontwikkel is.
Die Qt-gereedskapbundel is in November 1998 gelisensiëer onder die vrye/oopbron QPL (Q Public License). Gedurende hierdie selfde jaar het die KDE Vrye Qt-stigting ontstaan, wat sou waarborg dat Qt sou val onder 'n variant van die uiters liberale BSD-lisensie indien Trolltech sou ophou bestaan of geen vrye/oopbron weergawe van Qt in 12 maande vrygestel is nie. Daar was egter nou steeds debat oor versoenbaarheid met die GNU General Public License (GPL).
In September 2000 het Trolltech die Unix-weergawe van Qt vrygestel onder die GPL, sowel as die QPL. Dit het die bekommernisse van die Vrye-sagteware Stigting finaal uit die weg geruim. Die Qt 4.0 vrystelling (en latere vrystellings) is beskikbaar gemaak as vrye sagteware vir Unix, Windows en Mac, wat aantoon dat toekomstige KDE-weergawes moontlik inheemse vrystellings op hierdie platforms kan hê.
Beide KDE en GNOME neem nou deel aan freedesktop.org, 'n poging om die Unix-werkskerm te standardiseer, hoewel daar nog heelwat kompetisie tussen die twee projekte bestaan.
Naam
Die naam KDE is oorspronklik bedoel as 'n woordspeling op die bestaande Common Desktop Environment wat beskikbaar was vir Unix-sisteme. CDE was 'n X11-gebaseerde gebruikeromgewing wat gesamentlik deur HP, IBM en Sun ontwikkel is. Dit het 'n koppelvlak en produktiwiteitsnutsgoed gehad wat gebaseer was op die Motif-gebruikerskoppelvlakenjin en was veronderstel om 'n maklik-bruikbare en intuïtiewe werkskermomgewing te voorsien. Die K was bedoel om te staan vir Kool, maar daar is spoedig besluit dat dit liewer niks in besonder moet beteken nie.
Kenteken
Die KDE-projek se kenteken is 'n groen draak genaamd Konqi. Konqi kan in verskeie toepassings gevind word, en ook wanneer die gebruik sy sessie afsluit of die "Oor KDE"-skerm raadpleeg.
Joleen Lutz
Joleen Lutz is 'n Amerikaanse aktrise.
KDE
Organisering van die KDE-projek
KDE is, soos baie ander vrye-/oopbronsagtewareprojekte, hoofsaaklik 'n vrywilligerspoging, hoewel verkeie maatskappye, soos bv. Novel (in die vorm van hul SuSE Linux-verspreiding), Trolltech en Mandriva, voltydse werknemers het wat aan die projek bydra. Omdat groot hoeveelhede mense op verskeie maniere (bv. bronkode, vertalings en grafika) tot KDE bydra, is die organisering van die projek ingewikkeld. Die KDE-ontwikkelaars maak veral van e-pos-besprekingslyste gebruik om onderlangs probleme te bespreek.
Hoewel ontwikkelaars en gebruikers deesdae reg oor die wêreld gevind kan word, behou die projek 'n sterk basis in Duitsland. Die webbedieners is geleë by die Tübingen en Kaiserslautern universiteite, 'n Duitse nie-winsjaende organisasie (KDE e.v.) besit die KDE-handelsmerk, en KDE-konferensies vind dikwels plaas in Duitsland.
Argitektuur
KDE is ontwikkel met Trolltech se QT-gereedskapbundel wat op die meeste Unix-verwante (bv. Linux en Mac OS X) en Microsoft Windows werk. Alle KDE 3-vrystellings is gebou op Qt 3, wat slegs vir Linux en Unix-verwante bedryfstelsels onder die GPL beskikbaargestel is. As gevolg hiervan is KDE 3 slegs op Windows beskikbaar deur van 'n X bediener gebruik te maak.
KDE 4 gaan gebaseer wees op Qt 4 - wat onder die GPL vir Windows en Mac OS X beskikbaargestel is. KDE 4-toepassingsprogrammatuur sal dus inheems op hierdie bedryfstelsels kan hardloop.
Brilwewer
Die Brilwewer (Ploceus ocularis) is 'n algemene standvoël van woudrand, vogtige boomveld, ruigtes en tuine. Hulle kom gewoonlik in pare voor en broei alleen in 'n fyngeweefde nes met 'n lang ingangstonnel. Die voël is 15 cm groot, weeg 27 - 32 gram en is monogaam. In Engels staan die voël bekend as die Spectacled Weaver.
Bianca Chiminello
Bianca Chiminello (gebore 5 September 1976) is 'n Australiese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Devil's Highway (2005), Japan (2008), en The Tree of Life (2011), en in die televisiereeks Dirty Sexy Money (2007).
Paul Manafort
Paul John Manafort jr. (gebore 1 April 1949) is 'n Amerikaanse drukgroepleier, politiese konsultant, en regsgeleerde. Hy sluit in Maart 2016 aan by die presidensiële verkiesingsveldtog van Donald Trump en was voorsitter van die veldtog van Junie tot Augustus 2016. Op 21 Augustus 2018 is hy skuldig bevind op vyf aanklagte van belastingbedrog, vyf aanklagte van bankbedrog en een aanklagte van versuim om buitelandse bankrekeninge te verklaar.
Myron Kok
Myron Kok (*7 Desember 1932, Johannesburg - †)  is ’n Afrikaanse skrywer wat onder die skuilnaam Schalk van Wyk skryf.
Lewe en werk
Hy is op 7 Desember 1932 in Houghton in Johannesburg gebore as die jongste van vier seuns van Schalk Willem Kok en Johanna Petronella (Jo) Vorster, wat in 1919 met mekaar getroud is. Sy drie broers is D’Almero (gebore 1920), Felix (gebore 1922) en Alexander (gebore 1926). Myron se pa Schalk verloor sy werk tydens die mynwerkerstaking van 1922 en sy ma help daarna om die familie aan die lewe te hou deur musieklesse te gee en klavier te speel in die bioskoop, in die dae toe flieks nog nie klank gehad het nie. Sy leen ook geld om drie erwe in die rykmansbuurt Saxonwold te koop en in die vroeë dertigerjare ontwerp sy vir elkeen van die erwe ’n huis wat haar man en nog ’n familielid bou om te verkoop. Saam bou hulle uiteindelik ses huise en die winste hieruit word hoofsaaklik gebruik om vir die musiekopleiding van die seuns, wat almal buitengewoon talentvol was, te betaal. Toe Felix in 1937 ’n beurs kry om aan die Royal Academy of Music in Londen te gaan studeer, besluit Jo om al vier seuns Londen toe te neem terwyl pa Schalk op ’n myn in Noord-Rhodesië (nou Zambië) gaan werk. Schalk is kort daarna oorlede en met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 besluit Jo om permanent in Brittanje te bly.