cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moderniseringsteorie
Onderwys vir die massa
Tot vroeg in die negentiende eeu was die Staat nie in die voorsiening van onderwysfasiliteite vir die volk geïnteresseerd nie. Onderwys is met die Kerk geassosieer en was beskou om slegs die voorreg van die hoër klasse te wees. Volgens die tradisie was onderwys iets wat vrywillig verskaf en in private hande gelaat moes word, en daar was algemene teenstand teen enige gedagte van staatsinmenging. Aanvanklik was godsdienstige liggame hoofsaaklik verantwoordelik vir die aanmoediging tot vrywillige stigting van skole. Aan die begin van die neëntiende eeu was daar twee nasionale vereniginge wat hulle vir die stigting van skole beywer het. Die Britse en Buitelandse Skoolvereniging is in 1808 deur Joseph Lancaster, 'n Kwaker, gestig; en die Nasionale Vereniging deur dr. Andrew Bell, 'n Anglikaan, in 1811. Die tipe skool wat opgerig is, het godsdiensonderrig verskaf, wat bedoel was om die kinders van die veragterdes in die stede geestelik op te hef. Die koste van die instandhouding van hierdie skole is deur skenkings van die Kerke en filantropiese liggame bestry. Die eerste stap wat deur die regering gedoen is om hom in die onderwys te interesseer, was toe die Hervormingsparlement in 1833 'n bedrag van £20 000 beskikbaar gestel het aan die twee vereniginge vir die oprigting van meer skole vir die armer klasse. Hierdie subsidie is jaarliks vermeerder, en het teen 1860 reeds 'n half miljoen pond bedra. Daar het geleidelik 'n gevoel van verantwoordelikheid jeens die kinders van die arbeidersklasse ontwikkel. So het die Fabriekswet van 1833, byvoorbeeld, die skoolure van kinders verleng. Daar is mettertyd besef dat die Kerke nie voldoende in die behoefte aan meer onderwysfasiliteite kon voorsien nie. In 1839 is 'n belangrike komitee van die Geheime Raad aangestel om toesig oor die aanwending van die toelaes wat toegewys is aan skole wat op vrywillige grondslag gestig is, te hou. Dit was feitlik die aanvang van 'n staatsdepartement as deel van 'n nasionale onderwysstelsel. In 1856 is die komitee in 'n Department van Onderwys omgeskep. Die eerste sekretaris van die van die liggaam, James Kay-Shuttleworth, 'n geneesheer wat intiem met die toestande in die agterbuurtes van Manchester bekend was, het veel gedoen om steun vir staatsbeheer van die onderwys aan te moedig deur die aanstelling van inspekteurs. Teen 1860 het die verset van die regerende klasse teen staatsbeheer van laer onderwys feitlik verdwyn. Die maatskaplike en industriële toestand van die arbeidersklasse het dus teen 1860 alreeds aanmerklik verbeter. Dit was grotendeels die gevolg van die moedige wetgewing wat deur die Hervormingsparlement aangeneem is. Daar is besef dat staatsinmening noodsaaklik was in 'n moderne industriële staat, indien die tevredenheid van die arbeiders verseker en 'n beter aanpassing van rykdom tussen die kapitaliste en die arbeidersmassas teweeggebring moes word.
Die aandrang op verdere hervorming
Ná 1860 was die twee groot politieke partye in Brittanje die Konserwatiewe, voorheen die Tories, en die Liberale, voorheen die Whigs – albei ten gunste van die uitbreiding van die stemreg. Die tweede Hervormingswet van 1867 het die stemreg aan die stedelike arbeidersklasse gegee en die derde Hervormingswet van 1884 aan die plaasarbeiders. Aangesien beide partye voortaan die stem van die werkersklasse moes verkry, is omvattende programme van maatskaplike en industriële hervorming opgestel. So het Brittanje vóór die einde van die negentiende eeu reeds ver gevorder op die weg na 'n sosialistiese staat. Die Vakunies het inderdaad meegewerk om die eise van die arbeiders insake die verskillende hervormings te formuleer. Die stigting van hierdie soort unies is moontlik gemaak toe die ,,Anti-Combination Act" in 1824 herroep is, daar die Staat nie meer gevrees het dat vereniginge van arbeiders die aanleiding tot oproer en rusverstoring sou wees nie. Alhoewel verskeie plaaslike vakunies kort daarna tot stand gekom het, was die eerste vakunie wat op nasionale grondslag gevorm is, die Geamalgameerde Vereniging van Ingenieurs in 1851. Die mynwerkersunie is in 1863 gestig. Die unies het egter nog geen wetlike erkenning geniet nie. Na die aanneming van die Hervormingswet van 1867 het die vakunies die verwydering geëis van die wetlike beperkings wat hulle in hul pogings om beter ekonomiese toestande vir die werkers te verkry belemmer het. Die vakunies is uiteindelik in 1871 as wettige liggame erken, en in 1875 is aan hulle die reg toegeken om stakings te organiseer sonder vrees van wetlike optrede teen hulle. Van dié tyd af het die vakunies 'n steeds belangriker rol in die verbetering van die lot van die arbeidersklasse gespeel.
Vry laer onderwys
Die uitbreiding van die stemreg na die arbeidersklasse het beteken dat hulle ook die een of ander soort opvoeding moes kry ten einde hulle in staat te stel om self te lees en met politieke strydvrae vertroud te raak. Dit was aanleiding tot die verskaffing van laer onderwys aan die volksklasse. In 1870 is 'n belangrike Wet op Laer Onderwys, wat deur William Edward Forster ingedien is, aangeneem. Hierdie wet was 'n erkenning dat die kerke nie langer voldoende skoolakkommodasie kon verskaf nie. Die onderwysdepartement sou nou in staat wees om laerskole te laat oprig deur verkose skoolrade, wat gemagtig is om 'n belasting te hef benewens die toelaag wat van die regering ontvang is. Die nuwe skole wat aldus gestig is, sou nie-sektaries van aard wees. 'n Gewetensklousule wat 'n ouer toegelaat het om sy kind van godsdiensonderrig terug te hou, het 'n treffende kenmerk van die Engelse skoolstelsel gebly. Teen 1880 is reeds soveel vordering gemaak dat verpligte skoolbywoning oor die hele land afgedwing kon word. Skoolrade het duisende nie-sektariese skole gestig, en op hierdie manier is die kerke ook aangespoor om nog meer skole te voorsien. Binne twintig jaar is die skoolbywoning verdubbel. In 1891 is die onderwys in skole onder skoolrade vry gemaak, en skole wat op vrywillige grondslag gestig is, is aangemoedig om die betaling van skoolgelde af te skaf. Baie van die groter skoolrade het 'n aansienlike bydrae tot die bevordering van onderwys gelewer; baie van hulle was egter klein en ondoeltreffend. Algaande het die vrywillige skole gevind dat die geldelike eise wat aan hulle gestel is, te veel vir hulle geword het. Dit het dus noodsaaklik geword om die hele administratiewe masjinerie van die volksonderwys op te knap. 'n Sentrale onderwysowerheid is in die lewe geroep, toe die Onderwysraad (Board of Education) in 1899 gestig is. Die plaaslike onderwysadministrasie is deur die Onderwyswet van 1902 vereenvoudig. Die skoolrade is afgeskaf en hul pligte is aan vergrote plaaslike owerhede toevertrou. Hierdie plaaslike owerhede is met die instandhouding en uitbreiding van laerskole belas. Hierdie wet het Brittanje 'n nasionale stelsel van vrye en verpligte primêre onderwys gegee. Dit was ook aansporing tot die stigting van munisipale ,,grammar schools" naas die gevestigde ,,Public Schools". Só is daar dus voorsiening vir sekondêre en tegniese opleiding vir die volksmassas gemaak.
Stigting van die Arbeidersparty
Teen die aanvang van die twintigste eeu het die arbeidersklasse in Brittanje reeds op baie maniere op 'n volkome rekonstruksie van die maatskaplike orde aangedring. Hulle was ontevrede met die langsame vordering in verband met die maatskaplike reorganisasie gedurende die voorafgaande twee dekades. Die vakunies het weereens 'n belangrike rol gespeel. 'n Onafhanklike Arbeidersparty is reeds in 1892 gevorm, en een lid in die parlement gekies. Op 'n vakuniekongres wat in 1899 gehou is, is besluit om 'n Arbeidersparty te stig wat as 'n politieke front van die vakunies sou dien. Die gevolg was dat die Arbeidersparty in 1906 in die algemene verkiesing 51 setels in die Laerhuis verower het. Die politieke mag van die vakunies het met rasse skrede toegeneem. In 1911 is 'n wet aangeneem waarvolgens salarisse aan parlementslede betaal sou word. Van hierdie tydstip af het die Arbeidersparty in die Laerhuis van krag tot krag gegaan. In 1912 is 'n wet aangeneem wat die gebruik van uniefondse vir politieke doeleindes gewettig het. Dit was 'n betekenisvolle stap, want die unies kon hulleself nou effektief op die politieke terrein reorganiseer.
Maatskaplike wetgewing
In 1906 het die Liberale Party 'n groot meerderheid in die parlementêre verkiesing behaal. Onder die leierskap van sir Henry Campbell-Bannerman, Herbert Henry Asquith en David Lloyd George is 'n aantal verreikende hervormings ingevoer ten einde die welsyn van die volk te bevorder. In 1908 is 'n Ouderdomspensioenwet aanvaar waarvolgens klein pensioene toegeken is aan mense ouer as 70 jaar met 'n inkomste benede 'n sekere peil. Later is die ouderdomsbepaling tot 65 jaar verlaag. Die toestand in die skole het ook sorgvuldige aandag ontvang. In 1906 is 'n wet aangeneem wat aan die plaaslike onderwysowerhede die reg verleen het om kinders wat in behoeftige omstandighede verkeer het, te voed. Dáárop het in 1907 die Mediese Inspeksiewet gevolg, wat die grondslag van die huidige mediese diens in skole in Groot-Brittanje gelê het. Hierdie wet het voorsiening gemaak vir die mediese inspeksie van kinders wanneer hulle by 'n skool aansluit, en reëlings sou getref word vir toesig oor die gesondheid en liggaamlike toestand van alle kinders in openbare laerskole. Nadat hierdie diens in die lewe geroep is, is bevind dat baie kinders wat voorheen as normaal en gesond beskou was, in werklikheid aan ondervoeding, of slegte tande, adenoïede of ernstiger gebreke gely het. Die mediese diens in skole wat aanvanklik ingestel is ten einde kinders in staat te stel om by skoolonderrig te baat, is geleidelik uitgebrei, en dit beoog tans die opbouing van die volk se gesondheid.
Verbetering van arbeidstoestande
As gevolg van 'n parlementêre ondersoek is in 1906 'n belangrike Wet op die Skadeloosstelling van Werkliede aangeneem wat in baie opsigte 'n uitbreiding van die vorige wette was. In 1908 is die werkdag van agt uur ook in die steenkoolmyne ingevoer. In die volgende jaar is verskeie bedryfsrade in die lewe geroep wie se taak dit was om toestande in die nywerhede te reguleer. Dit was 'n uitbreiding van staatsbeheer in die bedryfsorganisasie. Daarna is versoeningsrade bestaande uit verteenwoordigers van die betrokke vakunies en werknemers in die lewe geroep. Hierdie rade moes stakings verhoed deur geskille by wyse van onderhandeling te besleg. Aan die begin van die twintigste eeu het werkloosheid in Brittanje sy verskyning gemaak ten gevolge van die skerpe mededinging van die Verenigde State, Duitsland en Frankryk op die wêreldmark. 'n Belangrike poging om die werkloosheidsvraagstuk die hoof te bied is in 1911 aangewend, toe die Nasionale Gesondheidsversekeringwet aangeneem is. Dit het ontwikkel tot 'n stelsel waarvolgens alle vakwerkers 'n klein weeklikse bydrae in 'n fonds moes stort, waarin 'n verdere bedrag deur die Staat en die werkgewers betaal is. Uit hierdie fonds is tydelike onderstand aan werklose arbeiders verleen.
Die finansiering van die welsynsprogram
Hierdie hervormings het vir die Staat die uitgawe van ontsaglike bedrae meegebring. Die Liberale Party wou die koste bestry deur verhoogde belastings. 'n Rewolusionêre begroting is in 1909 deur Lloyd George ingedien, waarvolgens swaar belastings op inkomste in die nywerhede en die handel en ook 'n boedelbelasting gehef sou word. Die meer welgestelde lede van die samelewing sou voortaan aansienlike bedrae moet bydra tot die koste verbonde aan die maatskaplike hervormings wat ingestel is om die minderbevoorregtes te help. Toe die Hoërhuis weier om die belastingvoorstelle goed te keur, het 'n konstitusionele krisis ontstaan. In 1911 het die regering egter 'n wetsontwerp laat aanneem waarvolgens die Hoërhuis nie meer die voortgang van maatskaplike rekonstruksie kon verhoed nie, selfs nie indien die Laerhuis op drastiese maatreëls besluit nie.
Maatskaplike hervorming ná 1918
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog is hoë verwagtings in Brittanje gekoester dat 'n nuwe en beter wêreld vir die arbeidersklasse geskep sou word deur staatsoptrede. 'n Bittere ontnugtering het daarop gevolg. Eerstens het die Konserwatiewe regering onder Stanley Baldwin die hoër- en middelklasse verteenwoordig, wat geen groot meegevoel met die politieke en maatskaplike sienswyses van die werkersklasse gehad het nie: Aan die ander kant was die ekonomiese toestand aan die versleg. Brittanje was besig om 'n steeds groter persentasie van die uitvoerhandel te verloor as gevolg van die konkurrensie van lande soos die Verenigde State en Japan. Dit het werkloosheid op groot skaal veroorsaak. Die katoenbedryf van Lancashire is veral deur Japanse mededinging in Indië en die Verre Ooste getref. Die inkrimping van die handel het gelei tot 'n afname in die skeepsbou-, die steenkool- en die ysterbedrywe. Stakings het daarop gevolg, waarvan die steenkoolstaking van 1926 die ernstigste was. Dit het nege maande aangehou en uitgeloop op 'n algemene staking wat die hele land verlam het. Die Konserwatiewe regering, wat tradisioneel slegs ten gunste van matige hervormings was, het 'n paar industriële en maatskaplike hervormingsmaatreëls aangeneem wat, hoewel nuttig, heeltemal ontoereikend was om die krisis wat ontstaan het, die hoof te bied. In 1921 het 'n nuwe Wet op Openbare Gesondheid voorsiening gemaak vir die verbetering van gesondheidstoestande in stedelike gebiede, die daarstelling van beter hospitaalfasiliteite aangemoedig en 'n doeltreffender beheer oor die bestryding van siektes soos tuberkulose. In 1925 is die wet op ouderdomspensioene uitgebrei om ook weduwees en wese in te sluit. In 1926 is die bepalinge van die gesondheidsversekeringswet op wyer groepe van toepassing gemaak. Ook is 'n aantal wette in verband met behuising aangeneem wat hul toppunt in die wet van 1930 bereik het, wat aan plaaslike owerhede vir die eerste keer groot magte verleen het om die opruiming van agterbuurtes in stede asook munisipale behuisingskemas vir die armer klasse aan te pak. Ruimer onderwysfasiliteite is ook vir die kinders van die werkersklasse voorsien. Reeds in die Fisher-wet van 1918 is alle skoolgelde in die laerskool afgeskaf en die ouderdom vir verpligte skoolbesoek tot veertien jaar verhoog. Die Hadow-verslag van 1924 het egter 'n algehele reorganisasie van die sekondêre onderwys ingelui. Dit het gelei tot die voorsiening van die een of ander vorm van onderwys, hetsy algemene of tegniese of handelsonderwys, vir alle kinders na die elfde jaar.
Die Arbeidersparty en staatsosialisme
Die leiers van die Arbeidersparty het hierdie industriële en maatskaplike hervormings as ontoereikend beskou. Hulle het 'n drastieser maatskaplike rekonstruksie deur staatsinmenging begeer. Die Staat moes die beheer oor al die groter nywerhede oorneem en sodoende verseker dat die arbeidersklasse 'n groter ekonomiese beloning vir hul arbeid ontvang en beter lewenstoestande geniet. Dié beleid, wat aktief deur die Arbeidersparty gepropageer is, was in werklikheid 'n vorm van staatsosialisme. Die getalsterkte van die Party in die parlement was vinnig aan die toeneem. Daar was 59 lede in 1918, en hierdie getal het tot 192 in 1924 vermeerder. As gevolg van die vreeslike ekonomiese depressie wat in 1929 begin het, het die Arbeidersparty baie ondersteuning van die kieserskorps verkry en 290 setels in die parlement verower. Die gevolg was dat 'n Arbeidersregering onder Ramsay MacDonald gedurende die daaropvolgende twee jaar die bewind gevoer het, alhoewel die algemene toestande sodanig was dat weinig hervormingswerk onderneem kon word. Gedurende die jare van die groot ekonomiese depressie (1929–1933) toe die hele ekonomiese struktuur van die Westerse demokrasieë bedreig is, is die ekonomiese en maatskaplike tekortkominge in Brittanje skerp afgeteken. Die werkloosheidsyfer wat op een miljoen in die twintiger jare gestaan het, het tot drie miljoen in 1933 opgeskuif. Teen 1939 was een vyfde van Brittanje se arbeidskragte permanent werkloos. Ten einde die krisis die hoof te bied, is ruimer werkloosheidsvoordele onder die Nasionale Gesondheidsversekeringswet toegeken. Sowat twee miljoen liggaamlik geskikte arbeiders het van die werkloosheidstoelae of ,,Dole", soos hierdie vorm van hulp genoem is, geleef. Die maatskaplike gevolge van die ,,Dole"-stelsel was rampspoedig. Hoewel dit 'n mate van ekonomiese hulp aan die werkloses verleen het, het dit aan die ander kant hul inisiatief en selfrespek vernietig. 'n Belangrike saak waaraan aandag in toenemende mate gewy is, was behuising. As gevolg van 'n nuwe behuisingswet van 1936 wat plaaslike owerhede in staat gestel het om groot behuisingskemas aan te pak, is tussen 1930 en 1939 omtrent vier miljoen gesinne van beter behuising voorsien.
Die Beveridge-plan en nasionale bestaansbeveiliging
As gevolg van die verwoesting aangerig tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) was agtereenvolgende regerings in Brittanje verplig om meer aandag aan die industriële en maatskaplike toestand te wy. Die koalisieregering onder sir Winston Churchill het die eerste daadwerklike stappe gedoen deur die Beveridge-kommissie in 1942 te benoem om 'n nasionale plan vir bestaansbeveiliging op te stel. So 'n stelsel sou voorsiening maak vir alle gebeurlikhede in verband met arbeid of gesondheid. Hierdie plan is in beginsel deur Churchill se regering aanvaar. By die algemene verkiesing van 1945 het die Arbeidersparty 'n oorweldigende meerderheid behaal. Hy het oor 393 setels teenoor die 230 setels van die ander partye tesame beskik. Die Arbeidersregering onder Clement Richard Attlee het onmiddellik die Beveridge-plan as sy program aanvaar. Al die aanbevelings is in die Nasionale Versekeringswet van 1946 beliggaam, wat 'n mylpaal in die Britse maatskaplike geskiedenis was. Dit het 'n omvangryke staatsbeheerde versekeringsplan wat vir almal verpligtend is, van stapel gestuur. Die geld vir die skema kom uit 'n sentrale fonds waartoe alle persone bo sestien jaar wat onder 'n dienskontrak of as vakleerling werk, die werkgewers en die Staat bydra. Benewens 'n skema vir geldelike hulpverlening aan werklose arbeiders, word voorsiening ook gemaak vir 'n omvattende mediese diens onder die Staat wat hom toespits op die opbouing van die volk se gesondheid. Voorsiening word gemaak vir vry mediese en tandheelkundige behandeling, gratis medisyne, betaling gedurende tydperke van siekte, ouderdomspensioene vir alle mans bo 65 jaar en vroue bo 60, en begrafnisonkoste. Inderdaad word 'n stelsel van bestaansbeveiliging vir die hele volk voorsien. Die Arbeidersregering het ook 'n omvangryke behuisingskema van stapel gestuur, wat noodsaaklik was weens die uitgebreide bomskade wat tydens die oorlog aangerig is.
Onderwysfasiliteite uitgebrei
Verdere onderwyshervormings het gevolg. Die Butler-onderwyswet van 1944 is inderdaad deur die Konserwatiewe regering ontwerp, maar deur die Arbeidersregering ná die oorlog toegepas. Hierdie wet tesame met die wette van 1870 en 1902 is die drie belangrikste onderwyswette wat op Engeland en Wallis van toepassing is. Die onderwys sou in drie opklimmende stappe bekend as primêre, sekondêre en voortgesette onderwys, georganiseer word. Op hierdie wyse is die ou laerskole afgeskaf. Geen onderskeid is tussen bevoorregtes en onbevoorregtes gemaak nie, want alle kinders kon van voltydse sekondêre onderwys gebruik maak. Voorts is voorsiening gemaak vir die uiteindelike uitbreiding van verpligte skoolbywoning vir kinders van vyf tot sestien jaar. Die nuwe wet bewys hoe ruim die algemene opvatting omtrent onderwys geword het. Voorsiening moes deur plaaslike owerhede gemaak word vir toereikende fasiliteite vir kinders vir ontspanning en sosiale en liggaamlike opvoeding. Onderwys vir volwassenes moes ook aangemoedig en gemeenskapsentrums verskaf word. Engeland het, soos een opvoedkundige skrywer tereg gesê het, ,,ver gevorder sedert daardie sombere eeu toe sy kinders in skoorstene moes rondklouter en steenkooltrokke by die myningang moes trek".
Die ontwikkeling van demokratiese bestuur in Groot-Brittanje
Voor die aanvang van die Franse Rewolusie het Brittanje die mees liberale regeringsvorm in Europa gehad. Die grondwet is deur die Franse denkers soos Montesquie as die ideaal vir demokratiese regering beskou. Alhoewel dit gebaseer was op regering deur die monargie en 'n verkose parlement, was die regering egter slegs in 'n beperkte sin demokraties.
Die Britse parlement
Die Britse parlement het uit 'n Hoërhuis (House of Lords) en 'n Laerhuis (House of Commons) bestaan. Die Hoërhuis, bestaande uit edelliede wat vir lewenslank deur die koning benoem is, was erg aristokraties en konserwatief en het die landelike aristokrasie en die Kerk verteenwoordig. Selfs die Laerhuis was nie verteenwoordigend van alle klasse van die volk nie. Die stemreg was baie beperk, en slegs 'n half miljoen volwassenes uit 'n bevolking van veertien miljoen het die stemreg gehad. Bowendien was die setels in die Laerhuis baie oneweredig oor die land verdeel. Baie van die groot nuwe stede wat naby die steenkool- en ystervelde ontstaan het, het geen aandeel in die regering van die land gehad nie. Aan die ander kant het 'n paar aansienlike families beheer oor 'n groot aantal parlementêre setels uitgeoefen weens hul besit van sogenaamde ,,pocket boroughs". Die kieskwalifikasie van een kieser was die besit van 'n omgeploegde land (Old Sarum). 'n Ander ,,pocket borough" was onder die see, en die eienaar moes na die plek roei om sy stem uit te bring! Daar word beweer dat van die 658 parlementslede 424 óf deur agente van die regering benoem is, óf deur private indiwidue. Die Hertog van Norfolk het, byvoorbeeld, elf parlementslede benoem, en die Graaf van Lonsdale ses. Bowendien het elke geoktrooieerde stad (borough), afgesien van sy getal kiesers, twee lede gekies. Die regering van Brittanje was in die hande van die landelike aristokrasie, wat in twee groot politieke partye, die Tories en die Whigs, georganiseer was. Die Tory-regering was reeds jare lank aan die bewind.
Die beginsels van party- en kabinetregering
Gedurende die agttiende eeu was die idee van partyregering as 'n demokratiese praktyk besig om in Brittanje te ontwikkel. Die leiers van die regering (die kabinet) is uit die meerderheidsparty in die Laerhuis gekies. Die kabinet het dan die beleid wat vir die parlement aanneemlik was, uitgevoer en op dié wyse gevolg gegee aan die wil van die volk. Die ander kenmerk van partyregering is dat die minderheidsparty in die Laerhuis die Opposisie vorm. Dit staan 'n definitiewe eie beleid voor en kritiseer gedurig dié van die regering. Dit verseker dat wetgewing van alle gesigspunte oorweeg word voor sy finale goedkeuring. Die idee van partyregering het ook regering deur die kabinet op die voorgrond gebring. Deur die bestuursooreenkoms van 1689 is die oppergesag van die parlement in Brittanje vasgelê en die gedagte van 'n absolute monargie finaal verwerp. Tog het die koning nog altyd direkte beheer oor die regering uitgeoefen, veral in verband met buitelandse sake, sy eie ministers gekies en die hoë staatsamptenare aangestel. Alhoewel daar destyds 'n neiging bestaan het om die beheer oor nasionale aangeleenthede aan 'n klein groepie ministers liewer as die hele Geheime Raad waaraan al die ministers behoort het, toe te vertrou, was daar nog geen gedagte nie dat dié ministers gekies moes word uit die party wat in die Laerhuis die meerderheid gehad het, nóg was daar 'n eerste minister aan die hoof van die kabinet.
Gedurende die agttiende eeu het daar belangrike veranderinge plaasgevind. Die gebruik het by George I (1714–1727) ontstaan dat die koning nie die vergaderings van die kabinet bywoon nie. Op dié wyse het die beheer uit die hande van die koning in dié van sy ministers oorgegaan. Met verloop van tyd het dit ook 'n gewoonte geword dat die koning sy ministers uit die meerderheidsparty in die Laerhuis kies. Hy het die leier van daardie party ná 'n algemene verkiesing laat roep en hom gelas om 'n kabinet te vorm.
Aangesien dit noodsaaklik was dat iemand in die koning se plek as leier van die kabinet moes optree, was sir Robert Walpole, leier van die Whig-party in die Laerhuis in 1721, die eerste persoon wat eerste minister geword en in die kabinet die leiding geneem het. Hy het dus as skakel tussen die kabinet en die koning gedien. Dit het beteken dat die koning in werklikheid die beleid van die kabinet en die wetgewing wat deur hom ingedien is, moes goedkeur, alhoewel hierdie beginsel nie vóór die regering van koningin Victoria (1837–1901) volkome aanvaar is nie. Walpole het ook volgehou dat hy uit hoofde van sy amp die beleid van die ministers kon voorskryf, en dit dan ook ten spyte van heftige teenstand gehandhaaf. Hy het geglo dat die ministers saam moes optree en dat 'n lid van die kabinet wat nie bereid was om hom aan 'n meerderheidsbesluit te onderwerp nie, verplig sou wees om te bedank. Dit het ook duidelik geword dat, alhoewel die beleid van die regering onafhanklik van die koning vasgestel sou word, dit die goedkeuring van die Laerhuis, dit wil sê die meerderheidsparty, moes verkry om doeltreffend uitgevoer te kan word. Slegs op hierdie wyse word die oppergesag van die parlement en kabinetsregering verseker. Al hierdie konvensies vorm die wese van politieke demokrasie of parlementêre regering in sy handhawing van die soewereiniteit van die volk.
Die noodsaaklikheid van maatskaplike en industriële hervorming
Die paar jaar na 1815 was 'n besonder moeilike tydperk in Brittanje. Daar het 'n wye kloof tussen die arbeidersklasse en die hoër- en middelklasse ontstaan as gevolg van die ontwikkeling van die fabriekstelsel en die omwenteling in die landbou. Die intieme verhouding tussen werknemer en werkgewer, soos dit onder die ou stelsel bestaan het, kon nie onder 'n stelsel waarvolgens die werkers in die agterbuurtes saamgehok was, voortbestaan nie. Die toestand van die werkers het voortdurend versleg. Hierdie ellende was grotendeels aan die Napoleontiese oorloë te wyte. Gedurende die oorloë het die Britse uitvoerhandel gebloei, maar na die einde van die oorloë het 'n slapte ingetree. Dit het baie werkloosheid veroorsaak, wat nog vererger is deur die soldate wat van die oorloë af teruggekeer het. Fabrikante het gevind dat hulle voorrade te groot was, en die grondbesitters en die boere is met ondergang bedreig as gevolg van die onbeheerde invoer van koring van die Vasteland, wat 'n skielike prysdaling veroorsaak het. Die regering, wat onder die beheer van die Tory-grondbesitters gestaan het, het die boere probeer beskerm deur 'n nuwe koringwet in 1815 aan te neem. Die invoer van koring is belet, as die prys nie bo tagtig sjielings per kwart ton gestyg het nie. Dit het die prys van koring op kunsmatige wyse hoog gehou, veral omdat toestande gunstig vir die invoer van koring uit Amerika was. Die grondbesittende Tory-aristokrate het nie probeer om die lyding van die armer klasse in die nywerheidsentrums te versag nie, omdat hulle 'n herhaling van die Franse Rewolusie gevrees het indien hulle sou begin om enige hervormings toe te staan. Net soos Prins Klemens Metternich in Europa die orde streng gehandhaaf het, so is die armes deur die regerende klasse in Brittanje aan die begin van die negentiende eeu onder strenge toesig gehou. Die regering se beleid is deur Robert Castlereagh, Henry Sidmouth en ander uitgevoer. Sidmouth was die minister van binnelandse sake, en hy het spioene en agente gebruik om verdagte hervormers op te spoor en valse getuienis teen hulle op te stel.
Die eis om hervorming lei tot reaksie
Daar het heelwat ontevredenheid geheers en soms het opstootjies onder die hongerlydende werklose arbeiders uitgebreek. Die geroep om parlementêre hervorming het in krag toegeneem, want daar is gemeen dat die lot van die arbeiders slegs verbeter sou word indien die parlement waarlik verteenwoordigend van die volk was. Onder die Radikale (diegene wat 'n ingrypende verandering van die parlementêre stelsel begeer het) was William Cobbett 'n belangrike leier. Self 'n goedhartige man en begerig om die welsyn van die arbeidersklasse te bevorder, het hy die Weekly Political Register van 1802 af uitgegee, 'n blad waarin die sienswyse van die arbeiders tot uiting gekom het. In 1816 het hy die prys van die blad van l sjieling tot 2 pennies verminder, en die weeklikse afset het tot 50 000 vermeerder. Die regering het die blad egter spoedig onderdruk. 'n Ander radikaal met heelwat invloed was Henry Hunt, 'n welsprekende redenaar. 'n Aantal opstootjies het plaasgevind, maar hulle is streng deur die regering onderdruk. 'n Opstootjie by Spa Fields in 1816 waar die Franse driekleur vertoon is, is onderdruk, en as gevolg hiervan is die Habeas Corpus-wet opgeskort. Die bekendste van hierdie opstootjies het in 1819 in Manchester plaasgevind. 'n Vergadering is in St. Peter's Fields gehou, waar 'n ordelike menigte van byna 60 000 mans, vroue en kinders deur ,,Orator" Hunt en andere toegespreek is. Toe 'n poging aangewend is om Hunt en sommige van die ander sprekers in hegtenis te neem, het dit voorgekom asof die skare vyandiggesind word. Die magistrate is skielik met vrees bevang, en het die burgermag (daar was toe nog geen polisie nie) beveel om die gepeupel aan te val. Verskeie persone sterf en honderde gewond. Hierdie gebeurtenis staan as die Peterloo-bloedbad bekend. Die regering het die optrede van die magistrate goedgekeur en die Ses Wette (1819) laat aanneem, waardeur dit onwettig verklaar is om enigiemand militêre opleiding te gee, en aan vrederegters die mag verleen is om in sekere gebiede beslag op wapens te lê, die hou van opruiende openbare vergaderings belet is en die belastings op sekere soorte leesstof verhoog is. Hierdie onderdrukkende maatreëls het slegs die geroep om hervorming laat toeneem. Dit het 'n magtige beweging geword, omdat die Whigs, die Opposisieparty in die parlement, hom aan die hoof daarvan gestel het, en baie van sy leiers ywerige voorstanders van hervorming geword het.
Die eerste hervormings (1822-'29)
Gedurende die tien jaar wat op die Peterloo-bloedbad gevolg het, is 'n aantal merkwaardige hervormings ingevoer, want na die dood van Robert Castlereagh in 1822 was die jonger Tories soos George Canning, William Huskisson en sir Robert Peel ten gunste van 'n beleid van hervorming. Peel, as sekretaris van binnelandse sake, het die spioenasiestelsel afgeskaf en 'n radikale hersiening van die onmenslike strafkode teweeggebring. Daar was destyds omtrent tweehonderd misdrywe waarvoor 'n persoon met die dood gestraf kon word, alhoewel die wette nie streng toegepas is nie. Huskisson was verantwoordelik vir 'n wysiging van die doeaneregte, wat geblyk het 'n stap in die rigting van vryhandel te wees. Die ,,Combination Acts" is in 1824, grotendeels as gevolg van die agitasie van Francis Place, herroep. Hierdeur is die stigting van vakunies gewettig. In 1828 het Peel 'n ander uitstekende hervorming teweeggebring, toe hy die stedelike nagwag van Londen deur 'n staande stedelike polisiemag vervang het. Ander stede het die voorbeeld van Londen gevolg. Die dringende behoefte aan hervorming het as gevolg van die toestand in Ierland sterk aan die lig gekom. Toe Ierland in 1800 met Brittanje verenig is, is feitlik geen politieke regte aan die Rooms-Katolieke in Brittanje en in Ierland toegestaan nie. Hulle kon nie parlementslede word nie, en hierdie leemte is diep gevoel. Daniel O'Connell, 'n advokaat, het die saak van die Rooms-Katolieke op 'n baie bekwame wyse bepleit. In 1828 het hy hom as parlementêre kandidaat in die graafskap Clare verkiesbaar gestel, alhoewel hy, indien verkies, as Rooms-Katoliek nie reg sou hê om in die parlement sitting te neem nie. Hy is met 'n groot meerderheid verkies, en dit het die regering verplig om die Katolieke- Gelykstellingswet in 1829 te laat aanneem, waardeur Rooms-Katolieke die reg verkry het om tot lede van die parlement verkies te word. Hierdie wet was die laaste maatreël wat nodig was om die mag van die Tory-regering te breek.
Die Whigs kom aan die bewind
Juis op hierdie tydstip (1830) is George IV oorlede, en die troonbestyging van Willem IV het 'n algemene verkiesing noodsaaklik gemaak. Die leier van die Whigs, lord Charles Grey, het eerste minister geword, en sy kabinet het hoofsaaklik uit persone wat ten gunste van 'n gematigde parlementêre hervorming was, bestaan. Daar het in Brittanje groot opgewondenheid geheers oor die vraag of die nuwe regering die hervorming van die parlement sou aanpak. In Maart 1831 is die eerste hervormingswetsontwerp deur lord John Russel ingedien, maar dit is weens die teenstand van die Tories nie deur die Laerhuis aangeneem nie. Die parlement is ontbind, en in 'n nuwe verkiesing het die Whigs 'n groter meerderheid behaal. Deur die hele land het dit weerklink: ,,Die wetsontwerp, die hele wetsontwerp, en niks anders as die wetsontwerp nie." In Junie 1831 is die tweede wetsontwerp deur lord John Russel ingedien. Hierdie keer is dit deur die Laerhuis aangeneem, maar in Oktober deur die Hoërhuis verwerp. Brittanje het op die rand van 'n burgeroorlog gestaan. 'n Derde wetsontwerp is deur die Laerhuis aangeneem, maar nog altyd het die Hoërhuis getoon dat hulle vasbeslote was om dit te verwerp, ondanks die feit dat die laaste verkiesing duidelik bewys het dat die hele land ten gunste daarvan was. Daar was slegs een uitweg moontlik: die koning moes genoeg nuwe lords benoem ten einde te verseker dat die wetsontwerp deur die Hoërhuis aangeneem word. Hierdie dreigement het die Hoërhuis laat swig, en op 4 Junie 1832 is die wetsontwerp aangeneem, waarná dit deur die koning goedgekeur is.
Die Hervormingswet (Reform Act), 1832
In sy finale vorm het die wetsontwerp voorsiening gemaak vir 'n gemagtigde hervorming van die parlement. 'n Herindeling van setels het plaasgevind. Agt-en-tagtig stedelike kiesafdelings (boroughs) het altesame 143 setels verloor, en hierdie setels is herverdeel onder die nuwe nywerheidstede wat tot dusver glad nie verteenwoordig was nie. Twee- en-twintig van die groter stede soos Manchester en Birmingham het nou die reg ontvang om twee lede elk, en twintig van die ander om een lid elk te kies. Aan die groter graafskappe is 65 bykomende lede toegeken. Selfs toe was die setels nie gelykop tussen die verskillende distrikte volgens die aantal kiesers verdeel nie. Die kiesreg is ook uitgebrei. In die graafskappe is die stemreg aan erfpagters en huurders verleen, dit wil sê aan boere en gewone pagters met 'n sestigjarige landpag wat £10 per jaar betaal het, en aan gewone huurders wat £50 per jaar as huurgeld betaal het. In die stedelike kiesafdelings (boroughs) is die stemreg aan die middelstand toegeken, want alle persone wat 'n huis besit of gehuur het waarvoor minstens £10 huur per jaar betaal is, was stemgeregtig. Na die aanname van die Hervormingswet is wetsontwerpe waardeur soortgelyke hervormings in Skotland en Ierland ingevoer is, aangeneem. Die Hervormingswet is deur die volk met groot byval ontvang. In werklikheid is egter die hele arbeidersklas in die stede en op die plase sonder die stemreg gelaat. Tog het die mag nou oorgegaan van die aristokratiese grondbesitters op die getalsterkere meer bemiddelde middelstand. Die mag van die Laer- oor die Hoërhuis waar eersgenoemde die steun van die volk geniet het, het ook duidelik geblyk. Deur hierdie wet het die Industriële sentrums bowendien in politieke belangrikheid toegeneem en het hulle saam met die landelike aristokrasie die politieke beheer gedeel.
'n Tydperk van hervorming
Gedurende die jare volgende op die aanname van die Hervormingswet is 'n aantal belangrike maatskaplike en industriële hervormings deur die Britse parlement teweeggebring. Daar is alreeds verwys na die afskaffing van slawerny (l833) en die Fabriekswet van 1833. Die oprigting van 'n Sentrale Strafhof in 1834 het die werk voortgesit waarmee Peel 'n aanvang gemaak het toe hy die strafwette hervorm het. Die regering het ook aandag aan die onderwys gewy, en die eerste klein toelagies is in 1833 deur die Staat betaal aan skole wat op vrywillig grondslag gestig is. Die instelling van die pennie-posdiens in 1840 deur die toedoen van sir Rowland Hill was ook 'n betekenisvolle hervorming.
'n Belangrike konstitusionele hervorming was die aanname van die ,,Municipal Corporations Act" in 1835. Verkose stadsrade is in stede van 'n sekere grootte opgerig. Die lede is deur die belastingbetalers gekies. Dit was die plig van sulke rade om die aandag te wy aan sake soos die aanleg van paaie, verligting, watervoorsiening, en samewerking met die gesondheidsowerhede in verband met sulke openbare gesondheidsaangeleenthede soos riolering en sanitasie. Die rade het die reg verkry om belastings te hef. Die instelling van hierdie liggame het 'n verandering in die toestande wat in die nuwe nywerheidstede geheers het, teweeggebring. In 1839 is in Manchester 'n beweging op tou gesit om te ywer vir die afskaffing van die Koringwette. Onder hierdie wette is invoerbelastings op buitelandse koring gehef in die belang van die koringkwekers in Brittanje. Aan die hoof van die Anti-Koringwet- verbond was manne soos Richard Cobden, 'n suksesvolle jong kalikodrukker van Manchester, John Bright, 'n katoenspinner en besonder gewilde redenaar, en Charles Villiers, wat die saak in die Laerhuis bepleit het. Baie toesprake is gehou en vlugskrifte deur die land versprei ten einde die volk tot die besef te bring dat die land slegs sou vooruitgaan as alle beskermende regte op ingevoerde goedere eers afgeskaf was. Onder 'n stelsel van vryhandel sou Brittanje buitelandse koring kon koop, maar die vreemde lande sou op hul beurt groter hoeveelhede Britse goedere koop. Sir Robert Peel, die leier van die Konserwatiewe (die party wat uit die ou Tory-party ontstaan het), het self die noodsaaklikheid van die herroeping van die Koringwette begin insien. Sake het 'n kritieke stadium bereik as gevolg van die mislukking van die Ierse aartappeloes in 1845, toe duisende Iere swaar gely en selfs van die honger omgekom het, aangesien buitelandse koring nog belas en die Engelse graanoeste swak was. Ondanks hewige teenkanting het Peel, die eerste minister, in 1846 die herroeping van die Koringwette deurgevoer, hoewel dit 'n skeuring in die Konserwatiewe Party en sy eie ondergang veroorsaak het. In 1849 is die Skeepvaartwette uiteindelik herroep. Daarna is 'n vryhandelspolitiek geleidelik toegepas en slegs op 'n paar artikels invoerregte gelaat. Hiermee is die reeks hervormings wat in 1830 begin het, afgesluit. Teen die middel van die eeu het die Britse fabriekswese gebloei, en werkloosheid het baie verminder. Die merkwaardige opbloei van die Britse nywerheid is duidelik getoon tydens die internasionale tentoonstelling wat in 1851 in die ,,Crystal Palace" in Londen gehou is.
Konstitusionele eise van die Chartiste
Gedurende hierdie tydperk van hervorming het die arbeidersklasse steeds sterker aangedring op dieselfde politieke regte wat deur die Hervormingswet van 1832 aan die middelklasse toegeken is. Die Radikale hervormers het daarop gewys dat nie een sesde van die bevolking stemgeregtig was nie, en dat die setels nie in verhouding tot die bevolking verdeel was nie. In 1838 is die eise van die Radikale in die ,,People's Charter” beliggaam. Daar is geëis dat elke manspersoon die stemreg moes hê, en dat stemming in die geheim met stembriefies moes plaasvind, omdat dit elke kieser 'n groter mate van vryheid in die uitoefening van sy stemreg sou gee, en omkopery sou verminder. Alle kiesafdelings moes dieselfde getal kiesers hê en elkeen moes slegs een lid vir die parlement kies. Die Laerhuis moes jaarliks gekies word en die eiendomskwalifikasie vir lede moes afgeskaf word. Lede moes ook besoldig word, sodat selfs 'n arm man in staat sou wees om sitting in die parlement te neem. Hierdie agitasie het aangegroei in die arbeidersvereniginge en in die dagbladpers, totdat in 1839 'n versoekskrif met, volgens beweer is, oor 'n miljoen handtekeninge daarop by die parlement ingedien is. Dit is met 'n groot meerderheid verwerp, maar die regering het geen poging aangewend om die beweging te onderdruk nie. Die agitasie het dus openlik plaasgevind, en in 1842 is 'n tweede petisie met meer as drie miljoen handtekeninge aan die parlement voorgelê. Die betoging is toe met strengheid onderdruk en het op 'n mislukking uitgeloop. Hoewel die beweging enigsins verswak het, het die ellendige toestand waarin die arbeiders verkeer het, tog nie verbeter nie. Die rewolusie van 1848 in Europa het gedien as spoorslag vir 'n kragtige herlewing van Chartisme. 'n Reuse-petisie, na bewering deur ses miljoen persone onderteken, sou deur 'n half miljoen man in 'n optog na die parlement geneem word. Spesiale konstabels is in diens geneem om Londen te beskerm, en die betoging het op 'n mislukking uitgeloop. Toe die petisie ondersoek is, is bevind dat daar minder as twee miljoen naamtekeninge op was. Die hele beweging is bespotlik voorgestel, en het in duie gestort. Dit het gelyk asof Chartisme misluk het, maar die konstitusionele vooruitgang in die loop van die eeu het die rigting gevolg wat in die Charter aangedui is. Een geskiedskrywer het beweer: ,,Dit lyk asof die geweldige voorwaartse beweging in Engeland in die rigting van die demokrasie, wat so sterk teen die end van die negentiende eeu op die voorgrond getree het, heelwat van sy krag aan hierdie beweging ontleen het".
Isotope van einsteinium
In die natuur kom geen einsteinium voor nie; alle isotope is sinteties berei. Die eerste ontdekte sintetiese isotoop was 253Es, in 1952 in die neerslag van ’n waterstofbom.
Die kortslewende isotoop van einsteinium is 240Es, met ’n halfleeftyd van ongeveer 1 sekonde. Die langslewende een is 252Es, met ’n halfleeftyd van 471,7 dae.
Moderniseringsteorie
Stemreg vir volwasse mans
In 1866, toe graaf John Russel eerste minister was, is 'n wetsontwerp deur William Ewart Gladstone ingedien met die doel om die stemreg uit te brei, maar dit is verwerp. Dit het die geesdrif van die volk weer aangewakker, en Benjamin Disraeli (hy het in 1876 lord Beaconsfield geword) beweeg om 'n hervormingswetsontwerp in te dien, wat eindelik in Augustus 1867 aangeneem is. Deur hierdie wet is die stemreg aansienlik uitgebrei. Die kiesreg is nou op 'n residensiële basis toegeken. Die stemreg is aan alle huiseienaars gegee, en ook aan alle huurders wat vir jaar lank gehuurde kamers van 'n bepaalde waarde bewoon het. In die plattelandse kiesafdelings het die klein grondbesitters en pagters wat twaalf pond huurgeld per jaar betaal het, stemgeregtig geword. Hierdie wet het beslis veel daartoe bygedra om Brittanje in 'n demokratiese rigting te stuur. Deur die toekenning van die stemreg aan die stedelinge is die kieserskorps feitlik verdubbel. Aangesien die nuwe kiesers nog steeds teen intimidasie beskerm moes word, is geheime stemming in 1872 deur die ,,Ballot Act" in die plek van stemming in die openbaar, soos tot hiertoe die geval was, ingevoer. Gedurende Gladstone se derde termyn as Eerste Minister is die Derde Hervormingswet (1884) aangeneem, waardeur Brittanje inderdaad 'n demokratiese land geword het. Tot op daardie tydstip was die plaasarbeiders nie stemgeregtig nie, hoewel arbeiders in die stede ná die hervormings van 1867 nie aan hierdie diskwalifikasie onderhewig was nie. Gladstone se wetsontwerp het die stemreg aan plaasarbeiders en alle gesinshoofde toegeken. Op hierdie wyse is die stemreg aan die oorgrote meerderheid van die arbeidersklas toegestaan. Hierdie voorregte is ook op Skotland en Ierland van toepassing gemaak. Die kieserskorps is nou van drie tot vier miljoen vermeerder. In Brittanje is inderdaad die ideaal van stemreg vir elke volwasse manspersoon bereik. Die Wet op die Herindeling van Setels wat in 1885 op voorstel van Gladstone aangeneem is, het 'n algehele herindeling van parlementêre setels teweeggebring. Kiesafdelings wat elk deur een lid verteenwoordig was en 50 000 kiesers bevat het, het nou die reël geword.
Verteenwoordigers van die arbeidersklas
Die toekenning van die stemreg aan die arbeidersklas was aanleiding tot die daarstelling van verskeie maatskaplike en industriële wette. Dit het ook gelei tot die opkoms van die vakunies waaruit die Arbeidersparty in 1900 as sy politieke front ontstaan het. Alhoewel die arbeiders die stemreg verkry het, was daar min kans vir hulle om uit hul eie geledere manne te kies om in die parlement te dien. Hierdie saak is deur die Liberale regering onder Herbert Henry Asquith reggestel. In 1911 is wetgewing aangeneem waardeur daar vir die eerste maal voorsiening gemaak is vir die betaling van salarisse aan parlementslede uit die Skatkis. Die getal Arbeiderslede in die Parlement was vereers maar gering en die meeste was ampsdraers van die vakunies. In 1916 was daar 29 lede, en hierdie getal het tot 59 in 1918 en 192 in 1924 gestyg. Die arbeiders het die mening gehuldig dat hul lewenstoestande verbeter kon word deur ooreenkomste namens hulle aangegaan deur die vakunies en deur wetgewing volgens sosialistiese beginsels. Die mag van die Arbeidersparty het in so 'n mate toegeneem dat Brittanje in 1924 sy eerste tydelike Arbeidersregering gekry het. In 1929 het die Arbeiders 290 setels in die parlement verower en dus, as synde die talrykste party in die Laerhuis, die tweede Arbeidersregering gevorm. Na die einde van die oorlog teen Duitsland in 1945 het die Arbeidersregering sy derde oorwinning behaal, en was hy, met 393 setels, sterk genoeg om sy program van maatskaplike hervorming deur te voer.
Die toekenning van stemreg aan vroue
Aan die begin van die twintigste eeu het die eis van vroue om die toekenning van die stemreg steeds sterker geword. Die voorstanders van vroue-stemreg (die ,,Suffragettes") onder die leiding van Emmeline Pankhurst het daarop aangedring dat vroue gelyke regte met mans toegeken moes word. Deur die Wet op die Verteenwoordiging van die Volk van 1918 is die stemreg aan alle vroue van dertig jaar en ouer toegestaan. In 1919 het 'n wet gevolg wat aan vroue toegang tot sekere beroepe gegee het waarvan hulle nog uitgesluit was. Later, in 1928, is die stemreg tot alle vroue van een-en-twintig jaar uitgebrei. Brittanje het nou heeltemal 'n politieke demokrasie geword. 'n Aantal vroue het daarin geslaag om parlementslede te word, en in 1929 is 'n vrou die eerste maal tot minister aangestel. Die toestande in Brittanje teen die middel van die twintigste eeu was gans anders as aan die begin van die neëntiende eeu. Verskeie partye het deur wetgewing baie bygedra om die lewenstoestande van die arbeidersklasse te verbeter. Lidmaatskap van die parlement was nie meer beperk tot 'n sekere klas nie. Persone uit die nederigste kringe kon parlementslede word en maatskaplike hervormings teweegbring.
Parlementêre regering onder Napoleon III
Lodewyk Napoleon het in 1852 die Franse Republiek deur middel van 'n staatsgreep omvergewerp en die Tweede Keiserryk gestig. Deur 'n oorweldigende meerderheid van sewe miljoen stemme is sy posisie as keiser deur die volk bekragtig. Onder sy bewind is 'n despotiese regeringsvorm weer ingevoer. Die grondwet het alle gesag in die hande van die keiser geplaas, alhoewel oënskynlik baie demokratiese voorregte aan die volk toegeken is. Die beginsel van algemene stemreg is behou, en die Wetgewende Vergadering is nog deur die volkstem gekies; maar dit het nou feitlik geen mag besit nie. Alle werklike wetgewende en uitvoerende mag het by Napoleon self berus. Hy het die regters en die vernaamste staatsamptenare aangestel. Hy het bevel oor die leër en die seemag gevoer, en volle beheer oor buitelandse sake uitgeoefen. Die keiser was inderdaad die staat. Ten einde teenstand teen sy beleid te muilband, is die pers onder 'n strenge sensuur geplaas, politieke vergaderings verbied, en die verkiesings op so 'n wyse gemanipuleer dat slegs weinige teenstanders tot lede van die parlement verkies kon word. Op hierdie wyse is die politieke lewe geheel en al verlam.