cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaapse tongvis
Voorkoms
Die vis is klein en bruin met donker kolle op. Die vis het geen borsvinne nie terwyl die rug- en anale vinne nie deel van die stertvin is nie. Dit is 'n bodembewoner wat in vlak sanderige water voorkom. Daar is drie dowwe kolle op die sylyn. Die vis word 15 cm groot.
Cribrochalina vasiformis
Cribrochalina vasiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Kaapse tongvis
Habitat
Die vis leef in vlak water en die onvolwasse vissies kom voor in strandmere.
Topkapi-paleis
Uitleg
In 1574 het ’n groot brand die kombuise vernietig. Sultan Selim II het dit laat herbou, asook die harem, baddens, Geheime Raadsaal en verskeie paviljoene aan die kus. Teen die einde van die 16de het die paleis sy huidige vorm gehad.
Die paleis is ’n uitgebreide kompleks wat bestaan uit verskeie geboue rondom binnehowe, wat met galerye en gange verbind word. Min van die geboue is hoër as twee verdiepings. Oral is daar tuine, bome en fonteine.
Cribrochalina vasiformis
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1882 deur Carter.
Topkapi-paleis
Uitleg
Die binnehowe was belangrik in die daaglikse bestaan van die howelinge. Deure en vensters het na die binnehowe gewys om ’n oop atmosfeer te skep en koel lug deur te laat.
Die suide- en westekante het gegrens aan ’n groot formele koninklike roostuin, vandag Gülhane-park. Die See van Marmara begrens die kompleks aan die suide- en oostekant. Verskeie kleiner geboue soos klein somerpaleise, paviljoene en kiosks het voorheen aan die kus gestaan in ’n gebied wat bekend was as die Vyfde Plek, maar hulle het mettertyd verdwyn weens verval en die bou van die kuslyn-spoorweg in die 19de eeu. Die laaste gebou wat vandag steeds staan, is die Mandjiemakerskiosk, wat in 1592 deur sultan Murat III laat bou is.
Funksie
Topkapı-paleis was die hooftuiste van die sultan en sy hof. Toegang is streng beheer en dit was nie vir die howelinge nodig om die kompleks te verlaat nie, aangesien die paleis feitlik selfonderhoudend was, ’n stad binne ’n stad. Oudiënsie- en konsultasiekamers is gebruik vir die politieke werking van die ryk. Die paleis het sy eie watertoevoer gehad met behulp van ondergrondse tenks en die kombuise het daagliks kos verskaf. Daar was ook slaapsale, skole, biblioteke en moskees. Reg by die paleis was daar uiteenlopende gemeenkappe kunstenaars en ambagslui wat gesamentlik bekend gestaan het as Ehl-i Hiref (Gemeenskap van die Talentvolles); hulle het van die beste werk in die hele ryk gemaak.
Keisershek
Die hoofstraat wat na die paleis lei, is die Bisantyne optoglaan Mese, vandag Divan Yolu ("Straat van die Raad"). Die Mese is in die Bisantynse en Ottomaanse tydperke gebruik vir keiserlike optogte. Dit lei reguit na die Aya Sophia en draai noordwes na die Paleisplein waar die Fontein van Ahmet III staan. Die sultan sou die paleis binnegaan deur die Keisershek (Turks: Bâb-ı Hümâyûn; Latyn: Porta Augusta), ook bekend as die "Hek van die Sultan" (Turks: Saltanat Kapısı) aan die paleis se suidekant.
Eerste Binnehof
Die Eerste Binnehof is die grootste en het gedien as ’n buitenste buurt of park. Die steil terrasse wat na die see lei, dateer van die Bisantynse tydperk. Dié binnehof, wat ook as die Paradehof bekend gestaan het, het funksionele geboue bevat, waarvan nog net die munt, die kerk Aya Irene en ’n paar fonteine oor is. Besoekers sou met die paadjie langs stap na die Hek van Salutasie en die Tweede Binnehof. Deftig geklede hofamptenare en soldate sou weerskante van die paadjie staan. Besoekers moes tussen die Eerste en die Tweede Binnehof van hulle perde afklim.
Hek van Salutasie
Die Hek van Salutasie (Arabies: Bâb-üs Selâm), ook bekend as die Middelste Hek (Turks: Orta Kapı), lei na die Tweede Binnehof en die paleis. Dié geskulpte hek het twee groot agthoekige torings in ’n boustyl met Bisantynse eerder as Ottomaanse elemente, met die gevolg dat dit onseker is wanneer dit gebou is. Die hek is weerskante ryklik versier en die boonste deel bevat godsdienste inskripsies en monogramme van die sultans.
Toegang was beperk tot buitelandse hooggeplaastes, of andersins vir amptelike doeleindes. Net die sultan mag te perd deur die hek gery het, ’n tradisie wat oorgebly het van die Bisantynse tydperk.
Tweede Binnehof
Agter dié hek was die Tweede Binnehof (II. Avlu) of Divan-plein (Divan Meydanı), ’n park vol poue en wildsbokke waar howelinge kon byeenkom. Die binnehof is omstreeks 1465 voltooi tydens die bewind van Mehmet II, maar het omstreeks 1525–1529 tydens die bewind van Süleyman I sy huidige voorkoms gekry. Dit word omring deur die destydse hospitaal, bakkery, kasernes, stalle en harem in die noorde en kombuise in die suide. Aan die einde van die binnehof was die Hek van Geluksaligheid, wat gelei het tot die Derde Binnehof. Eenheid is geskep deur ’n aaneenlopende marmer-kolonnade.
Verskeie artefakte uit die Romeinse en die Bisantynse tydperk soos doodskiste, doopvonte en pilare is tydens onlangse opgrawings op die paleisterrein gevind. Dit word in die Tweede Binnehof voor die kombuise uitgestal. Onder die binnehof is ’n watertenk wat van die Bisantynse tydperk dateer.
Die Tweede Binnehof is hoofsaaklik deur die sultan gebruik om oudiënsies te hou en reguitsprake te lewer. Dit is onder andere hier gehou om besoekers te beïndruk.
Reg agter die Hek van Salutasie, aan die noordoostelike kant, word die keiserlike koetse in die destydse stalle uitgestal. Baie koetse is in die 19de eeu in die vorige stalle in ’n brand verwoes. Van die koetse wat gesien kan word, is ingevoer. Noord daarvan is die groot paleiskombuise.
Die langwerpige kombuiskompleks (Saray Mutfakları) is ’n prominente deel van die paleis. Sommige van die kombuise is in die 15de eeu saam met die eerste deel van die paleis gebou. Hulle is tydens sultan Süleyman se bewind vergroot, maar het in 1574 afgebrand. Dit is daarna herbou en bestaan tans uit 10 geboue met koepels en hoë skoorstene. Kos is daagliks vir sowat 4 000 mense gemaak, ook vir die sultan en die harem. Meer as 800 personeellede het in die kombuise gewerk, en op godsdienstige feesdae tot 1 000.
Die kombuise het slaapsale, baddens en ’n moskee vir die personeel bevat, maar die meeste daarvan het sedertdien verdwyn.
In die kombuise is vandag ’n tentoonstelling van onder andere eetgerei, silwergeskenke en porseleinware. Chinese en Verre-Oosterse porselienware was gewild en is met kameel-karavane met die Syroete of seelangs vervoer. Die 10 700 stukke poseleinware wat hier ten toon gestel word, is skaars en waardevol en word beskou as een van die beste versamelings in die wêreld. Van die Chinese porseleinware dateer van die Song- (13de eeu) en die Joean-dinastie (1280–1368), deur die Ming-dinastie (1368–1644) tot die Qing-dinastie (1644–1912). Die Japannese versameling is hoofsaaklik uit die 17de tot die 19de eeu.
Die Keisersraadsaal (Dîvân-ı Hümâyûn) is waar die staatsministers, raadsministers (Dîvân Heyeti) en die Keisersraad vergader het. Dit is in die noordwestelike hoek van die binnehof geleë langs die Hek van Geluksaligheid. Die huidige gebou dateer van die bewind van sultan Süleyman, maar het sedertdien verskeie veranderings ondergaan, is beskadig en herstel ná ’n brand in 1665 in die harem, en is weer gerestoureer in die tyd van Selim III en Mahmut II.
Die Toring van Geregtigheid (Adalet Kulesi) is tussen die Keisersraadsaal en die harem geleë. Dit is verskeie verdiepings hoog en die hoogste gebou in die paleis. Dit kan duidelik van die Bosporus af gesien word. Dit is waarskynlik onder Mehmet II gebou en tussen 1527 en 1529 onder Süleyman I gerestoureer en vergroot.
Die toring versinnebeeld die ewige waaksaamheid van die sultan teen onreg. Almal moes die toring van ver af kon sien en veilig onder die sultan gevoel het. Die sultan kon ook van daar af oor die stad uitkyk. Die vensters het roosters voor gehad sodat die sultan kon uitkyk sonder om self gesien te word.
Die gebou waarin wapens en wapenrusting tans uitgestal word, was aanvanklik een van die paleis se tesourieë. Dit is vermoedelik teen die einde van die 15de eeu gebou onder Süleyman I. Daarna is dit verskeie kere gerestoureer en verander. Die wapens wat hier ten toon gestel word, is een van die beste versamelings van Islamitiese wapens in die wêreld, met voorbeelde wat oor 1 300 jaar strek (van die 7de tot die 20ste eeu). Daar is vuurwapens wat deur die Ottomane self gemaak is, geskenke aan die sultans asook ander wat tydens verowerings gebuit is. Daar is ook swaarde, wapenrusting, helms en byle.
Die Hek van Geluksaligheid
Die Hek van Geluksaligheid (Bâbüssaâde of Bab-üs Saadet) is die ingang tot die Derde Binnehof. Dié binnehof was die private woongebied. Die hek het ’n koepel wat op marmerpilare rus. Dit versinnebeeld die teenwoordigheid van die sultan in die paleis. Niemand mag sonder die sultan se toestemming deur die hek gegaan het nie. Selfs die grootvisier (voorsitter van die ministersraad) mag die hek net op sekere dae en onder sekere omstandighede gebruik het.
Die hek is waarskynlik in die 15de eeu tydens die bewind van Mehmet II gebou. Dit is 1774 onder sultan Mustafa III en onder Mahmut II in ’n rococo-styl versier. Dit is verder versier met verse uit die Koran. Die kante is mat barok-elemente en miniatuur-landskapskilderye versier.
Die sultan het hierdie hek en die Divan Meydanı-plein net vir spesiale seremonies gebruik. Hy het op godsdienstige en feestelike dae en met troonopvolgings voor die hek op sy troon gesit terwyl die onderdane en amptenare staande eer betoon het.
Die sultans se begrafnisse is ook voor die hek gehou.
Derde Binnehof
Agter die Hek van Geluksaligheid is die Derde Binnehof (III. Avlu), ook genoem die binnepaleis (Enderûn Avlusu), waar die sultan sy tyd buite die harem deurgebring het. Dit bestaan uit ’n welige tuin omring deur die Geheime Raadsaal, nog ’n tesourie waar van die waardevolste skatte van die ryk gehou is, die harem en ’n paar paviljoene, met die biblioteek van Ahmet III in die middel.
Die uitleg is bepaal deur Mehmet II en is omtrent net so groot soos die Tweede Binnehof. Die Hünername-miniatuur van 1584 wys die Derde Binnehof en omringende gebied soos wat dit net ná voltooiing moes gelyk het.
Die Oudiënsiekamer is reg agter die Hek van Geluksaligheid om te keer dat mense in die Derde Binnehof kan inkyk. Die vierkantige gebou is ’n Ottomaanse kiosk, omring deur ’n kolonnade van 22 pilare wat die groot dak stut. Binne is die hooftroonkamer en twee kleiner aangrensende kamers.
Die sultan het hier die visiere, amptenare en buitelandse ambassadeurs te woord gestaan. Die visiere moes hier hulle verslae aan die sultan voorlê. Na gelang van wat die sultan daarvan gedink het, het hy vir hulle geskenke en hoë ampte gegee of hulle laat verwurg deur doofstom eunugs. Amptenare het dus nooit geweet of hulle die kamer lewend sou verlaat nie.
Dit huisves die Keiserlike Tesourie (Hazine-i Âmire), ’n groot versameling kunswerke, juweliersware, erfstukke en geld. Vandat die paleis ’n museum geword het, word dieselfde kamers gebruik om dié ware ten toon te stel.
Die Moskee van die Ağas is die grootste moskee in die paleis en een van die eerste geboue. Die sultan en hofknape het hier aanbid. In 1928 is die boeke van die Enderûn-biblioteek hierheen verskuif.
Harem
Die keiserlike harem (Harem-i Hümayûn) beslaan meer as 400 kamers langs die private woonkwartier van die sultan. Die sultan se ma het hier gebly, asook sy vroue, byvroue en kinders, die eunugs wat die harem bewaak het, die hoof-eunug en hulle bediendes. Niemand behalwe hulle en die sultan mag in die harem gekom het nie. Elke groep het sy eie woonkwartier gehad wat om ’n binnehof gebou was. Hierdie kwartiere (daires) en die ander geboue in die harem is met gange en binnehowe verbind.
Die haremvleuel is eers in die laat 16de eeu aangebou. Dit het in die Tweede Binnehof uitgeloop en is mettertyd uitgebrei in die rigting van die Goue Horing. Dit was later ’n groot kompleks. Die oorspronklike gebou uit die 15de eeu en die dele wat tot in die 19de eeu aangebou is, weerspieël die stylontwikkeling in die ontwerp en versiering van die paleis.
Die harem is van die Tweede Binnehof af bereik met die Hek van Koetse (Arabalar Kapısı). Van die geboue hier benewens die woonkwartiere, is die Kaskamer, waar die harem se tesourie was, die Saal van die Reinigingsfontein, wat ’n ingangsportaal na die harem was, die skool vir die keiserlike prinse, die wagpos, waarmee die drie hoofdele van die harem verbind is: die Binnehof van die Vroue, die Binnehof van die Keiserinmoeder en die Goue Pad na die sultan se woonkwartier.
Die Keisersaal (Hünkâr Sofası), ook bekend as die Keisersofa, het die grootste koepel in die paleis en was die amptelike ontvangsaal van die sultan asook vir die sultan se vermaak. Die sultan se kroon staan ook hier. Daarnaas is die Private Kamer van Murat III, met een van die mooiste deure in die paleis, die Private Kamer van Ahmet I, wat ryklik versier is met İznik-teëls, en die kleiner, maar kleurryke Private Kamer van Ahmet III.
Vierde Binnehof
Die Vierde Binnehof (IV. Avlu), ook bekend as die Keiserlike Sofa (Sofa-ı Hümâyûn), was die mees private deel van die sultan en sy familie se woonkwartier. Daar is verskeie paviljoene, kiosks, tuine en terrasse.
In 1640 het sultan Ibrahim I die Besnydeniskamer (Sünnet Odası) laat aanbou vir die besnydenis van jong prinse. Die binne- en buitekant is versier met ’n gemengde versameling seldsame teëls wat herwin is. Die kamer self het simmetriese afmetings en is taamlik ruim. Die vensters het elk ’n klein fontein.
Die keiserlike argitek Hasan Ağa onder sultan Murat IV het in 1635–1636 die aangrensende Jerevan-kiosk (Revan Köşkü) en in 1638–1639 die Bagdad-kiosk (Bağdat Köşkü) gebou om die Ottomaanse oorwinnings in Jerevan en Bagdad te vier.
Die vergulde İftar-paviljoen of -kiosk (İftariye Köşkü of İftariye Kameriyesi) het ’n uitsig oor die Goue Horing en lok vandag toeriste wat foto's wil neem. Die sultan het sy vas hier beëindig en spesiale geskenke hier uitgedeel. Die marmeringang het in die tyd van sultan Ibrahim (1640–1648) sy huidige voorkoms gekry.
Die reglynige Terras-kiosk (Sofa Köşku / Merdiven Başı Kasrı) is ’n uitkyktoring wat in die tweede helfte van die 16de eeu gebou is. Dit is in 1704 deur sultan Ahmet III laat restoureer en in 1752 deur Mahmut I in die rococo-styl laat herbou. Dit is die enigste houtgebou in die binneste deel van die paleis. Daar is ’n hoof-, gebeds- en verversingskamer. Hiervandaan sou die sultan na sportbyeenkomste en ander vermaak in die tuin kyk.
Die vierkantige Kamer van die Hoofarts (Hekimbaşı Odası) dateer van die 15de eeu en is die oudste gebou in die Vierde Binnehof. Dit is in die tyd van Mehmet II gebou as ’n wagtoring. Dit het min vensters en die mure is amper twee meter dik. Die hoofarts het bo gebly en onder was ’n apteek.
Gladiolus cataractarum
Gladiolus cataractarum is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Mpumalanga en kom voor tussen Dullstroom en Lydenburg. Die plant is seldsaam en het 'n voorkomsgebied van slegs 40 km2. Dit word bedreig deur indringerplante soos die swartwattel Acacia mearnsii. Die populasie word beraam op 500 tot 'n 1000 plante.
Topkapi-paleis
Vierde Binnehof
Die Groot Kiosk, ook bekend as die Mecidiye-kiosk of Kiosk van Abdül Mecid I (Mecidiye Köşkü), is in 1840 gebou en is die laaste groot toevoeging tot die paleis. Dit is deur sultan Abdül Mecid I laat bou as ’n rus- en ontvangsarea vanweë die uitstekende ligging daarvan met ’n panoramiese uitsig oor die See van Marmara en die Bosporus. Die latere sultans sou hier bly as hulle Topkapı vanaf hulle seekus-paleise besoek het.
Die Terras-moskee, ook bekend as die Sofa-moskee (Sofa Camii), is deur Mahmut II laat bou vir gebruik deur die korps wat bekend was as Sofa Ocağ. Dit is in 1858 deur sultan Abdül Mecid I laat restoureer.
Buitenste tuin
Reg om die kompleks, van die Eerste tot die Vierde Binnehof, is die buitenste paleistuin geleë. ’n Deel hiervan was bekend as die Vyfde Plek. Toe die spoorlyn na die Sirkeci-stasie in die laat 19de eeu gebou is, het die Kuskiosk, Pêrelkiosk en Marmerkiosk in die slag gebly. Net die Mandjiemakerskiosk is vandag nog oor.
Langs die Eerste Binnehof aan die stad se kant is die Gülhane-park, die ou keiserlike roostuin. Die park is oop vir die publiek.
.cz
.cz is die topvlak-domeinnaam van Tsjeggië. Registrasies word deur CZ.NIC behartig, en word deur middel van 'n netwerk van aangeslote registrateurs verwerk.
Geelmadeliefiebos
Die geelmadeliefiebos (Euryops chrysanthemoides) is 'n klein struik wat endemies aan Suid-Afrika is. In Engels staan dit as die African bush daisy bekend.
Dit is 'n kompakte, digvertakte, blaaragtige, immergroen struik, wat 0,5 tot 2 m hoog word.
.cz
Eksterne skakels
Toppdomän
Geelmadeliefiebos
Verspreiding
Dit kom algemeen in die Oos-Kaap voor, langs die kus en in die binneland, in KwaZulu-Natal en Mpumalanga. Dit word gewoonlik aangetref aan woudrande, in oewerbos, in klowe, grasvelde, versteurde gebiede en in kusgebiede.
Verder word dit ook in tuine in tropiese tot subtropiese streke dwarsoor die wêreld aangeplant.
Klassifikasie
Die spesie is op grond van sy chromosoomgetalle uit die genus Gamolepisna na die genus Euryops verskuif.
Dit word as 'n onkruid in Nieu-Suid-Wallis beskou.
Hartbeespoortdam
Die Hartbeespoortdam is 'n opgaardam wat water voorsien aan 'n besproeiingsgebied van ongeveer 15 400 ha in die Krokodilriviervallei. Planne vir die Hartbeespoortdam en die daarmee gepaardgaande besproeiingskema is reeds in 1914 deur die Regering goedgekeur.
Eers in 1918 is met die bouwerk begin en in 1923 is die wal voltooi. In 1925 het die dam vir die eerste keer oorgeloop, 'n gebeurtenis wat hom daarna maar selde sou herhaal. Die damwal, 'n boogkonstruksie van beton, is in 'n nou poort tussen Kommandonek en Silkaatsnek in die Magaliesberg opgerig. Die wal het 'n oorloop op die linkerflank en die uitloop word deur sluise beheer.
Vir die besproeiingskema is ŉ aantal pompstasies, beheertorings, kanale en tonnels aangelê. Hoewel die dam selde vol loop, is daar tog besluit om die damwal met 3 m te verhoog. Dié werk is in 1970 voltooi en dit het die inhoudsvermoë (bakmaat) van 168 077 miljoen m³ tot 211 990 miljoen m³ verhoog. Wanneer die dam vol is, beslaan die water 'n oppervlakte van ongeveer 20 km². Die dam word hoofsaaklik deur die Krokodilrivier gevoed, maar kry ook redelik baie water uit die Magaliesrivier, wat kort voor die dam in die Krokodilrivier vloei.
Die water van die Hartbeespoortdam word gebruik om 'n gebied van ongeveer 15 400 ha te besproei. Hierdie besproeiingsgebied lê oor ŉ afstand van 45 km aan weerskante van die Krokodilrivier. Tabak en koring is die vernaamste produkte wat in die vallei verbou word, asook lusern, groente en blomme. Hoewel daar aanvanklik 'n klein hidroëlektriese kragsentrale onderkant die damwal opgerig is, word dit vandag nie meer gebruik nie.
Aanvanklik het die hoofweg tussen Rustenburg en Pretoria oor die damwal geloop en dit was nodig om 'n tonnel van 53 m lank deur die rots (kwartsiet) te grawe om die pad met die damwal te verbind. Vanweë die snelle landbou- en nywerheidsontwikkeling in die gebied onderkant die damwal is 'n tweede hoofweg egter aangelê, wat die eenrigtingverkeer oor die damwal verlig.
Behalwe vir besproeiing, verskaf die Hartbeespoortdam ook 'n klein hoeveelheid water aan die nabygeleë dorp Brits. Hierdie gebied se nywerheidsontwikkeling is egter van so 'n aard dat meer water vir nywerheidsdoeleindes uit die Hartbeespoortdam benodig sal word. Ernstige probleme met waterhiasinte op die dam word ondervind, wat groot dele van die wateroppervlak toegroei en die dam gevaarlik maak vir seilvaart en motorbote.
Nedersettings aan die dam
Daar is tien nedersettings aan die oewers van die dam, kloksgewys is Hartbeespoort (voorheen bekend as Schoemansville), Melodie, Meerhof, Ville d'Afrique, Pecanwood Landgoed, The Coves, West Lake Country and Safari Estate, Kosmosrif en Kosmos.
Steengoed
Steengoed is verglaasde wit erdewerk van poreuse en ondeurskynende kwaliteit wat by temperature tussen 900 en 1100 °C gebrand word. Steengoed, wat in Engels creamware genoem word, is in 1760 vir die eerste keer deur die Engelse pottebakker Josiah Wedgwood (1730-1795) vervaardig en vervolgens hoofsaaklik vir breekware en kunsvoorwerpe gebruik.
Bekende soorte steengoed is veldspaat-steengoed (fayence) en kalksteengoed. Fayence (wat na die Italiaanse stad Faenza genoem is) is van natuurlike wit kleur en word dikwels met 'n geverfde glasuur van tin of lood versier.
Mangaan
Mangaan is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Mn en atoomgetal van 25.
Kenmerkende eienskappe
Mangaan is 'n gryswit metaal wat soos yster lyk. Dit is 'n harde metaal en is baie bros, smelt met moeite maar word maklik geoksideer. Mangaan-metaal toon ferromagnetiese eienskappe slegs na spesiale behandeling. Die mees algemene oksidasietoestande van mangaan is +2, +3, +4, +6 en +7, maar toestande van +1 regdeur tot +7 word wel aangetref. Mn2+ ding dikwels mee met Mg2+ in biologiese stelsels. Mangaanverbindings waar die mangaan in die +7 oksidasietoestand verkeer is kragtige oksideermiddels.
Aanwendings
duimnael|links|Manganiet, 'n mangaanoksied Mangaan is 'n noodsaaklike element vir yster en staal produksie uit hoofde van sy swaelvestiging, deoksidering en legeringseienskappe. Staalvervaardiging, insluitend die ystervervaardigingstap is verantwoordelik vir die grootste vraag na mangaan, tans rondom 85% tot 90% van die totale vraag. Mangaan is 'n sleutelkomponent in die vervaardiging van lae-koste vlekvrye staal formulerings en word ook algemeen gebruik in aluminiumlegerings. Dit word ook by petrol gevoeg om enjinklop te verminder. Mangaan(IV)oksied (mangaandioksied) is gebruik vir die eerste droë-sel batterye. Mangaandioksied word ook as katalisator aangewend. Mangaan word verder gebruik om kleur in glas te verwyder (verwydering van die groen tint wat deur die teenwoordigheid van yster veroorsaak word) en, by hoër konsentrasies, om perskleurige glas te maak. Mangaanoksied is 'n bruin pigment wat gebruik kan word om verf te maak en is 'n natuurlike bestanddeel van omber. Kaliumpermanganaat is 'n uiters sterk oksideermiddel en word in chemie en geneeskunde as ontsmettingsmiddel gebruik.
Geskiedenis
Mangaan (Latyn magnes, wat "magneet" beteken) is al sedert die oertyd in gebruik; verwe wat met mangaandioksied gepigmenteer is kan so ver as 17 000 jaar teruggespoor word. Die Egiptenare en Romeine het mangaanverbindings in glasvervaardiging gebruik, hetsy om kleur te verwyder of om dit te kleur. Mangaan kan in ysterertse van die Spartane gevind word. Sommige spekuleer dat die buitengewone hardheid van Spartaanse stale, die gevolg van onbewustelike vervaardiging van yster-mangaanlegerings is.
In die 17de eeu, het die Duitse skeikundige Johan Glauber (daar word egter deur sommige mense geglo dat dit deur Ignites Kaim in 1770 ontdek is) die permanganaat vir die eerste keer voorberei. Teen die middel 18de eeu, is mangaandioksied gebruik in die vervaardiging van chloor. Die Sweedse skeikundige Scheele was die eerste om vas te stel dat mangaan 'n element is, en sy kollega, Johan Gottlieb Gahn, het dit in 1774 as 'n suiwer element voorberei deur reduksie van die dioksied met koolstof. Rondom die begin van die 19de eeu, het wetenskaplikes begin om met die gebruik van mangaan in staalvervaardiging te eksperimenteer, en is die eerste patente vir sodanige toepassings van mangaan uitgereik. In 1816 is daar opgemerk dat die byvoeging van mangaan tot yster dit harder gemaak het, sonder om dit brosser te maak. In 1837 het die Britse akademikus Couper opgelet dat daar 'n verband bestaan het tussen 'n hoë blootstelling aan mangaan in die myne en Parkinson se siekte.
Biologiese rol
Mangaan is 'n noodskaaklike spoorvoeding vir alle lewensvorme.
Die verskeidenheid klasse ensieme wat mangaan kofaktore het is groot en sluit klasse soos oksiedoreduktase, transferase, hidrolase, liase, isomerase, ligase, lektiene en integriene in. Die mees bekende mangaan-bevattende polipeptiede is waarskynlik arginase, 'n Mn-bevattende superoksied-dismutase en die difteria-toksien.
Verspreiding
duimnael|links|Mangaanerts Mangaan kom hoofsaaklik as pirolusiet (MnO2) en tot 'n mindere mate as rhodochrosiet (MnCO3) voor. Landgebaseerde neerslae is groot maar onreëlmatig verspreid; dié van die Verenigde State is van 'n lae gehalte wat 'n baie hoë ontginningskoste meebring. Suid-Afrika en die Oekraïne se neerslae verteenwoordig meer as 80% van die wêreld se bekende bronne terwyl Suid-Afrika se produksie 80% van die totale wêreldproduksie verteenwoordig as China en die Oekraïne buite rekening gelaat word. Mangaan word ook in Burkina Faso ontgin.
Geweldige groot neerslae van mangaan bestaan in mangaanknobbels op die seebodem. Pogings om ekonomies lewensvatbare metodes te ontwikkel om mangaanknobbels te ontgin is in die 1970's gestaak.
Verbindings
Kaliumpermanganaat word dikwels as reagens in die laboratorium gebruik vanweë sy oksideringseienskappe en vind ook gebruike as medisinale salwe.
Mangaan(IV)oksied (mangaandioksied) word in droë-sel batterye gebruik en kan ook gebruik word om glas wat met spoorhoeveelhede yster besoedel is, te ontkleur. Mangaanverbindings kan ook gebruik word om glas 'n ametis kleur te gee en is dan ook verantwoordelk vir die kleur van ametis. Mangaandioksied word ook gebruik in die vervaardiging van suurstof en chloor en om swart verwe te droog.
Die mees stabiele oksidasietoestand van mangaan is +2 en daarom word baie mangaan(II)verbindings aangetref, soos onder andere mangaan(II)sulfaat (MnSO4) en mangaan(II)chloried (MnCl2). Hierdie oksidasietoestand word dan ook waargeneem in die mineraal rhodochrosiet (mangaan(II)karbonaat). Die +3 oksidasietoestand kom ook voor in verbindings soos mangaan(III)asetaat, maar hierdie is nogal sterk oksideermiddels.
Isotope
Mangaan wat natuurlik voorkom bestaan uit 1 stabiele isotoop; 55Mn. 18 radio-isotope is al uitgeken, waarvan die mees stabiele een 53Mn is met 'n halfleeftyd van 3.7 miljoen jaar, 54Mn met 'n halfleeftyd van 312.3 dae en 52Mn met 'n halfleeftyd van 5.591 dae en die oorblywende isotope halfleeftye wat halfleeftye van minder as 3 ure het waar die oorgrote meerderheid daarvan halfleeftye van minder as 'n minuut het. Die element het ook 3 meta-toestande.
Mn-Cr isotoopverhoudings versterk die teoretieë oor die vroeëre geskiedenis van die sonnestelsel soos afgelei uit 26Al en 107Pd. Variasies in die 53Cr/52Cr en Mn/Cr verhoudings in verskeie meteoriete dui op 'n aanvanklike 53Mn/55Mn verhouding wat daarop dui dat die Mn-Cr isotope onderhewig was aan in-situ verval van 53Mn in planetêre liggame. 53Mn verskaf dus verdere bewys dat nukleosintetiese prosesse plaasgevind het net voor die vorming van die sonnestelsel.
Die isotope van mangaan wissel in atoomgewig tussen 46 ame (46Mn) tot 65 ame (65Mn). Die primêre vervalmodus voor die mees algemene isotoop, 55Mn, is elektronvangs en die primêre modus daarna is betaverval.
Voorsorgmaatreëls
Mangaan in oormaat is toksies. Blootstelling aan mangaanstof en dampe behoort nie die vlak van 5 mg/m3 selfs vir kort tydperke te oorskry nie vanweë die uiters toksiese aard daarvan.
Suurpermanganaatoplossings sal baie soorte organiese materiaal waarmee hulle in kontak kom oksideer. Hierdie oksidasieproses kan selfs genoeg warmte vrystel om sommige organiese stowwe aan die brand te steek.
In 2005 het 'n studie 'n moontlike verband tussen die inaseming van mangaan en toksiese effekte op die sentrale senuweestelsel van rotte vasgestel. Daar word vermoed dat langtermynblootstelling aan die mangaan wat natuurlik in stortwater voorkom ook 'n risiko inhou.
'n Vorm van senuweestelselverval soortgelyk aan Parkinson se siekte, genaamd "manganisme" is al sedert die vroeë 19de eeu met mangaan verbind. Die sweisnywerheid is al daarvan beskuldig dat dit verantwoordelik is vir gevalle van manganisme deur die inaseming van mangaandampe. Mangaan verskyn op die OSHA se gevaarlike-stowwelys en word beheer as gevolg van sy hoë vlak van toksisiteit.
Okkerneut
'n Okkerneut is die eetbare saad van enige boom van die genus Juglans, maar veral van die egte okkerneut, Juglans regia. Gebreekte neutvrug van die Oostelike swartokkerneut Juglans nigra is ook in kleinmaat in die handel beskikbaar, soos tewens voedsel wat uit die neutvrug van die botterneut Juglans cinerea berei word.
Okkerneutsade bevat 'n hoë konsentrasie voedingstowwe, veral proteïene en noodsaaklike vetsure. Okkerneute, soos ander boomneute, moet behandel en sorgsaam gestoor word. Gebrekkige berging stel okkerneute bloot aan insek- en swambesmettings, waar laasgenoemde aflatoksien vrystel - 'n potente karsinogeen. 'n Swambesmette okkerneutbesending behoort nie ondersoek en dan benut te word nie; die volle besending is ongeskik vir verbruik.
Okkerneute is die geronde, enkelsadige steenvrugte van 'n okkerneutboom. Die okkerneutvrug word omhul deur 'n groen, leeragtige, vlesige huls. Die huls is oneetbaar. Na die vrugoes sal die verwydering van die huls die geplooide okkerneutdop blootstel, wat uit twee helftes bestaan. Hierdie dop is hard en omvat die vrugkern, wat ook uit twee helftes bestaan wat deur 'n partisie van mekaar geskei word. Die saadkerne - algemeen beskikbaar as dopokkerneute - is gehul in 'n bruin saadmantel wat antioksidante bevat. Die antioksidante beskerm die olieryke saad teen atmosferiese suurstof en gevolglike bederf.
Die twee soorte wat mees algemeen vir hul sade verbou word is die egte okkerneut en swartokkerneut. Die egte okkerneut (J. regia) het sy ontstaan in Persië, en die swartokkerneut (J. nigra) is inheems aan oostelike Noord-Amerika. Die swartokkerneut is ryk gegeurd, maar weens die harde dop en morsige onthulsingsproses is dit nie van groot kommersiële waarde in neutverbouing nie. Die handelsvariëteite is byna almal kruisings van die egte okkerneut.
Okkerneute bring hul loof laat voort, tipies nie voor die latere helfte van die lenteseisoen nie. Hulle stel ook chemikalië in die grond vry wat mededingende plantegroei belemmer. Gevolglik moet blom- of groentetuine nie te naby aan hierdie bome aangelê word nie.
Die huls van 'n okkerneut bevat 'n sap wat geredelik enigiets bevlek waarmee dit in aanraking kom. Dit is al as 'n kleurstof vir tekstielware aangewend.
Die boom
Die wilde okkerneutboom bereik 'n hoogte van tussen 30 en 45 meter, maar onder verbouing is die boom baie kleiner, en in Suid-Afrika word okkerneutbome selde hoër as 20 meter. Die boom het 'n dowwe groen bas, wat by die jong boom glad is. Met die jare kry die bas egter groewe, en dit neem toe hoe ouer die boom word. Die boom word oorsee nie slegs om sy diensbaarheid (vrugte en bout) aangeplant nie, maar ook as sierboom.
Die okkerneutboom verlang 'n gematigde klimaat; dit groei in Europa tot op ŉ hoogte van 900 -1 200 meter bo seevlak en in Suid-China tot op 'n hoogte van 2 400 meter bo seevlak. Dit groei die beste in baie diep, goed gedreineerde grond. Okkerneutbome word voortgeplant deur saad, en ook deur enting, wanneer ŉ sekere kultivar verkies word. 'n Boom wat van saad gekweek word, sal gewoonlik nie voor die ouderdom van ongeveer tien jaar neute dra nie. Geënte bome sal op twee tot driejarige ouderdom begin dra.
Die blare
dat hulle uit 'n ongelyke getal (5-9) afsonderlike blaartjies bestaan. Hierdie blare is groot, glad en ovaalvormig, en die rande is ononderbroke, dit wil sê nie getand nie. As  hulle fyngedruk word, het die blare 'n taamlike skerp, aangename geur.
Die blomme
Hoewel die okkerneutboom se blomme eenslagtig is, is hulle ook eenhuisig, dit wil sê die manlike en die vroulike blomme is apart, maar kom wel aan dieselfde boom voor. Die blomme is klein en groen; sodat 'n mens in die laat lente skaars opmerk dat die boom blom. Die stuifmeel word deur die wind gedra, sodat dit onnodig is om insekte met opvallende of welriekende blomme te lok.
Die vrug
Die okkerneut is ‘n egte neutvrug. Die vlesige buitedeel wat afval wanneer dit ryp is, bestaan uit weefsel wat van die blombodem afkomstig is en kom ooreen met die vlesige deel om die kern van die appel; die dop van die neut is die hardgeworde perikarp. Binne-in is die saad. Ons eet die vlesige buitedeel van 'n appel, maar by die okkerneut eet ons die saad.
.dk
.dk is die agtervoegsel van Deense domeinname. Registrasie word eksklusief deur DK Hostmaster beheer.
Dit is moontlik om domeinname met aksent-karakters soos æ, ø, å, ö, ä, ü, en é te registreer.
Eksterne skakels
Toppdomän
Dierevervoer
Dierevervoer, waar verskillende diere gebruik word om mense en vrag te vervoer, is reeds eeue lank deel van die mens se bestaan. Hoewel moderne vervoer op land, op water en in die lug deurlopend verbeter word, is daar steeds plek vir dierevervoer – veral in afgeleë gebiede met gebrekkige infrastruktuur. Dit sluit in woestyngebiede, moeilik begaanbare bos- en berggebiede, die Pole en dele van die noordelike lande waarvan dele dikwels onder sneeu of ys is.
Die ontwikkeling van dierevervoer
Dit is bekend dat reis in die vroeë eeue op land per voet gedoen is en baie stadig, dikwels moeilik en moeisaam was. Mense het beperkte vrag op hul rug op kop gedra of dit agter hulle gesleep. Vrag wat te swaar was vir een mens om te dra, is aan pale vasgemaak en deur meer mense gedra.
Mense in die Midde-Ooste het sowat 8000 v.C. begin om permanente blyplek te ontwikkel en begin met graan- en ander gewasse boer. Later het dié nedersettings begin met ander groepe handel dryf en diere (soos beeste en donkies) is makgemak en vir sekere soorte werk en as pakdiere ingespan van sowat 5000-3500 v.C. Dierevervoer het egter eers werklik begin ontwikkel toe waarskynlik eers die Mesopotamiërs die eerste waens met wiele ontwikkel het in sowat 3500 v.C. en die wiel daarna ook in Sentraal-Asië en Europa ook bekend geword het. China en Indië het in sowat 2000 v.C. die eerste vervoermiddels met wiele begin gebruik. Osse is hoofsaaklik gebruik om sulke voertuie te trek maar donkies en muile het ook later bekend geword. Die Mesopotamiërs het later donkiewaens gebruik om hul manskappe na gevegte te vervoer.
Perde is ook makgemak vir ruiters en later doeltreffend ingespan om vinnige strydwaens te trek. Die Egiptenare, die Etruskiese magte, Romeine en Grieke was bekend vir hul strydwaens wat gewoonlik deur twee of meer perde getrek is. Die Perse het later ’n strydwa ontwerp wat deur agt perde getrek is en wat nie sy gelyke in oorlogvoering gehad het nie. Die Romeine het ook ’n doeltreffende posdiens ontwikkel om met sy uitgestrekte ryk te kommunikeer. Die Kelte (voorvaders van onder andere die Walliesers en Iere) was later bekend vir hul uitstaande vaardighede en gepaste ontwikkelinge met perde as vervoermiddel. Dit sluit in die beweeglike, sturende vooras vir waens.
Die ontwikkeling van die borsplaat vir perde, perdeskoene van yster en die swingel (die dwarshout aan wa of ploeg waaraan die stringe van trekdiere se tuie gekoppel word) in sowat 800 n.C. het tot gevolg gehad dat perde vier of vyf keer soveel massa as voorheen kon trek.
Vinnette Justine Carroll
Vinnette Justine Carroll (11 Maart 1922 – 5 November 2002) was 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Reivers (1969) en Alice's Restaurant (1969), en in die televisiereeks ITV Play of the Week (1955).
Dierevervoer
Die ontwikkeling van dierevervoer
Die Duitsers het ook oor verskeie eeue die vierwielwa – wat deur osse getrek is – ontwikkel en verbeter. Dit is later deur onder meer die Nederlanders aan die Amerikaners bekend gestel, wat hul eie verbeteringe aangebring het. Die Nederlandse “boerenwa” het weer as model gedien vir die ossewa in Suid-Afrika en die latere ligter weergawe daarvan, die kakebeenwa.
Ernest Leonard Johnson
Ernest Leonard Johnson (1891 - 1977) was 'n Suid-Afrikaanse sterrekundige en 'n voormalige personeellid van die Union Observatory in Johannesburg, Suid-Afrika. Hy is bekend vir die ontdekking van 18 asteroïdes tussen 1946-1951, asook verskeie komete. Op 25 Augustus 1949 het hy 48P/Johnson ontdek, 'n periodieke komeet wat omtrent 1,2 AU van ons planeet sal wees wanner dit in 2025 verbygaan. Johnson het die Donohoe Komeetmedalje twee keer ontvang voordat hy in 1956 afgetree het. Hy is in 1977 dood.
Biografie
Johnson was die seun van William Johnson, 'n mediese praktisyn, en Rachel Sarah Joan Sanderson. Hy het aan Grey-kollege, Bloemfontein, Suid-Afrika gematrikuleer en begin werk in 'n myn, maar toe sy broer, Cecil Robert Johnson, in 'n mynongeluk dood is, het hy by die Union Observatory in Johannesburg, Suid-Afrika, aansoek gedoen. Hy het daar in 1914 as leerder sterrekundige begin werk.
Dierevervoer
Die ontwikkeling van dierevervoer
Namate die moderne tegnologie dierevervoer veral van die einde van die 19de eeu af al hoe meer vervang het, het diere se vervoerrol al hoe minder geword. Tog is daar steeds plek vir dierevervoer – veral waar beter oplossings moeilik gekry sal word.
Ernest Leonard Johnson
Biografie
Johnson het sterrekaarte van die hemel suid van 19 grade-suid gemaak, in samewerking met Harry Edwin Wood. In Januarie 1935, terwyl hy 52 grade-suid in die hemel soek, het hy 'n dowwe komeet ontdek, wat vir minder as twee maande sigbaar was. Hierdie komeet is  Johnson se komeet 1935 genoem. Hy het in 1948 'n tweede komeet ontdek.
Tussen Augustus 1946 en Julie 1951 het Johnson ook 18 asteroïdes ontdek, waarvan die belangrikste 1580 Betulia genoem is. Hierdie asteroïde is op 22 Mei 1950 ontdek tydens sy naby benadering tot die aarde. Van 1921 tot 1953 is sy waarnemings van die asteroïdes en meer as 30 komete gepubliseer in die Circular of the Union Observatory, Johannesburg.
Johnson was 'n lid van die Sterrekundige Vereniging van Suider-Afrika en het bygedra tot dié se Maandelikse Notas.
Dierevervoer
Osse
Naas osse is perde oor die jare ook gebruik oor hul trekkrag van sowat 1,5 keer hul eie massa, vlugvoetigheid en ander eienskappe. Tog het die trekkrag en uitvermoë van osse asook hul beter vastrapvermoë op ruwe terrein danksy meer geskikte hoewe as perde die deurslag gegee. Verskeie verwysings na hoe ’n span goed opgeleide - maar stadiger – osse hul vrag vinniger oor lang afstande as perde kon sleep, word gevind.
Ernest Leonard Johnson
Komete
Johnson se ontdekkings van komete sluit in:
Dierevervoer
Osse
Waens in Suid-Afrika, Australië, Amerika, Duitsland en ander Europese lande is veral in die 19de eeu gebruik om pioniers, hul gesinne en besittings, insluitend gereedskap en saad, honderde kilometer in die ongerepte binneland te bring. Hiervoor is gewoonlik spanne van 8-12 osse gebruik. Later is osse ook gebruik om wavragte graan na die markte te bring, totdat vragmotors in die 20ste eeu dié rol begin vervul het.
Ernest Leonard Johnson
Asteroïdes
Johnson word gekrediteer deur die Minor Planet Center met die ontdekking van 18 asteroïdes:
Dierevervoer
Perde
Perde is oor die jare goed aangewend om mense en ligter vrag – soos pos en selfs goudstof – vinnig te vervoer. In Amerika is perde byvoorbeeld van 1820 af oor die bekende Oregon Trail en Santa Fe Trail gepak met handelsware vir ruilhandel met sommige meer toeganklike Indiane, soos die Cheyenne. Poskoetse en passasierskoetse is ook deur perde getrek.
Teen 1860 is reeds verskeie groot dorpe deur die Amerikaanse setlaars gevestig en het die perdeposkoetse van pioniers soos John Butterfield ’n belangrike kommunikasierol tussen die wilde weste en die ontwikkelde oostelike dele van Amerika gespeel.
Vroeër het perde ’n belangrike rol gespeel om gewapende magte na die gevegsfront te vervoer en vir berede gevegte. Van die vinnige gevegstuig van die Romeine, Egiptenare, Perse en ander lande is deur spanne perde getrek.
Donkies en muile
Donkies is al van eeue gelede af – en later ook muile - vir die vervoer van vrag en passasiers aangewend. Baie verwysings na donkies word in vroeë opgetekende geskrifte, soos die Bybel, gevind. Op die Suid-Afrikaanse platteland, insluitend die Karoo en verskeie ander veraf gebiede, word donkiekarre steeds as vervoermiddel gebruik. Dit is steeds onmiskenbaar deel van die lewe van die sogenaamde Karretjiemense, wat donkiewaens al vir byna ’n eeu gebruik om onder meer in die omgewing van Colesberg skaapskeerwerk en herstelwerk aan die grensdrade van plase te doen. Die veranderde landbou- en politieke omgewing, en die werk wat grootliks opgedroog het, het hulle egter die laaste jare gedwing om hul nomadiese bestaan vir ’n armoedige bestaan in plakkerskuilings te ruil.
Hul donkiekarre word steeds gebruik om noodsaaklike goed op die dorp te gaan koop of rond te trek op soek na werkgeleenthede in die Groot Karoo. Die donkiekar maak deel uit van ’n oornagskuiling van hout, sinkplate, goiingsakke en plastiek, wat dikwels sommer langs die grootpad opgeslaan word.
Susan Ruttan
Susan Ruttan (gebore 16 September 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Love Kills (1998) en Dead Air (2009), en in die televisiereekse L.A. Law (1986) en Buffy the Vampire Slayer (1996).
Dierevervoer
Kamele, llamas en alpakkas
Die pakdiere kamele, llamas en alpakkas is oor die eeue in onbegaanbare woestyngebiede en in bos- en bergagtige dele van Suid-Amerika vir vervoer gebruik en word vandag steeds daar benut.
Kamele is bekend as pakdiere en taamlik ongerieflike vervoermiddels vir mense in woestyngebiede soos die Sahara. Nomadiese groepe in onder meer in Libië en die Soedan steun swaar op dié dierevervoer. Sonder dié diere sou die bekende soutkaravane – reisende groepe van 100-150 kamele – van die Toearegs, wat sout in ’n bergreeks in die sentrale Sahara ontgin en daarmee handel dryf ná moeisame maande in die woestyn, ook nie moontlik gewees het nie.
Die llama, ’n bekende pakdier van hoofsaaklik die Andes-gebergtes in Suid-Amerika, is ook soos die kameel ’n geharde dier wat lank sonder water en kos kan oorleef. Hulle word steeds in die byna onbegaanbare bergagtige dele gebruik om vrag te dra en kan vrag van sowat 60 kg tot vyf dae aanmekaar dra sonder om te rus. Dit is egter bekend dat ’n llama ’n taamlik humeurige dier is en veral graag na mense skop en spoeg as hy moeg is.
Die alpaka is nou verwant aan die llama maar kleiner en kan – buiten dat sy lang, sagte wol baie gesog is – ook vir die vervoer van ligte vrag en selfs klein kinders gebruik word. Die Inkas het dié dier sowat 6 000 jaar gelede makgemaak.
Cryptax
Cryptax is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Cribrochalina zingiberis
Cribrochalina zingiberis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cribrochalina en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Sollas.
Koos de la Rey
Hy word algemeen beskou as die sterkste en mins inskiklike Boeregeneraal tydens die Tweede Vryheidsoorlog en as een van die leiersfigure van Afrikanernasionalisme. As guerilla het hy besonderse sukses met sy taktieke behaal. De la Rey was gekant teen die oorlog tot die laaste, maar toe hy as lafaard beskuldig is tydens 'n Volksraadvergadering, het hy gesê dat as die tyd vir oorlog sou kom, hy sou veg lank nadat die wat koukus oor die oorlog al opgegee het. Die woorde sou later bewaarheid word.
Vroeë lewe
Hy het as transportryer en landmeter waardevolle kennis van die Wes-Transvaal opgedoen. Dit is wat hy later baie goed tydens veldslae benut het as aanvoerder in die Anglo-Boereoorlog. So is hy met die erenaam: die Leeu van Wes-Transvaal, gedoop.
De la Rey het in die Basotho-oorlog van 1865 geveg en in Sekhukhune se oorlog van 1876. Hy was nie 'n aktiewe deelnemer in die Eerste Vryheidsoorlog nie, maar was 'n Veldkornet in die Wes-Transvaal en het genl. Piet Cronjé se Potchefstroom Beleg oorgeneem toe Cronjé siek geword het. Hy is verkies tot kommandant van die Lichtenburg distrik en het in 1883 lid geword van die Transvaalse Volksraad. As voorstander van die vooruitstrewende beleid van genl. Piet Joubert, het hy Paul Kruger se beleid teenoor die uitlanders (buitelanders wat na die goudvelde van Transvaal geswerm het) teëgestaan en gewaarsku dat dit sou lei tot oorlog met Groot-Brittanje.
Kraaipan, 12 Oktober 1899.
Tydens die uitbreek van die oorlog is De la Rey aangewys as een van Piet Cronjé se veldgeneraals. Die eerste skote wat gevuur is in die oorlog was op 'n Britse trein op pad na Mafeking by Kraaipan, gelei deur De la Rey. Die trein is ontspoor en na 'n vyf ure lange geveg het die Britse magte oorgegee. Die Slag van Kraaipan het De la Rey beroemd gemaak, maar dit het konflik tussen hom en Cronjé verhoog, wat hom gestuur het om die Britte te verhoed om die beleg op Kimberley te beëindig.
Graspan, 25 November 1899.
Luitenant-generaal Lord Methuen, bevelvoerder van die 1ste Divisie, was in beheer van die vernietiging van die Boere se belegging van Kimberley en het sy magte per spoor na Belmont stasie in die noordelike Kaapprovinsie vervoer. Met hulle aankoms is daar deur 'n klein Boere mag onder leiding van Kommandant J. Prinsloo op Belmont koppie op hulle gevuur. Teen die volgende oggend was die Britte in die posisie om te heuwel te bestorm, ongeag die verliese. Die Boere het teruggeval na hul perde agter die koppe en teruggekeer na Graspan, waar hulle by die groter mag van Vrystaters en Transvalers onder leiding van Prinsloo en De la Rey onderskeidelik aangesluit het. Die Boere het daar baie koppies beset, maar is ook weggedryf. Die weg het oopgelê vir Methuen se magte na die Modderrivier kruising, waar die Boere die treinbrug gesaboteer het.