cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greenwich-meridiaan
Geskiedenis
Die probleem was nie soseer die breedtegrade nie, wat makliker van die ewenaar met ’n instrument soos ’n astrolaber bereken is, maar die gebrek aan lengtegrade, wat plek én tyd verteenwoordig. Die uitdaging was gevolglik dat apparaat ontwerp moes word wat navigators ook hul posisie deur tyd kon laat vasstel van ’n bepaalde lengtegraad af.
Voor horlosies ontwerp is wat lengtegraad akkuraat in ag kon neem, moes navigators hoofsaaklik rigting bepaal deur die sterrestand in die nag: die posisie van die maan en sterre het aangedui waar jy jou bevind.
John Harrison se baanbrekerswerk
Die aanvanklike vasstelling van akkurate lengtegrade kon nie plaasvind nie sonder die waardevolle insette van die Brit John “Longitude” Harrison (1693-1776), wat in die middel-1700’s baanbrekerswerk gedoen het wat draagbare presisietydhouding betref het. Hy het reeds op 20-jarige ouderdom sy eerste gevorderde horlosie gemaak – kort voordat die Longitude Act of 1714 deur die Britse parlement uitgevaardig is om die lengteprobleem te probeer oplos en £20 000 belowe is aan iemand wat met ’n werkbare oplossing vir die lengtegraadprobleem kon kom. In daardie stadium is hoofsaaklik op Isaac Newton, die invloedrykste wetenskaplike van sy tyd, staatgemaak om met ’n oplossing vorendag te kom en voorstelle van belangstellendes te evalueer. Newton was egter skepties oor die waarskynlikheid dat ’n akkurate apparaat ontwerp sou kon word.
Een van die eerstes wat ’n redelike tydmeter (die woord “chronometer” is deur hom geskep) ontwerp het, was Jeremy Thacker, maar dit was nie werklik ’n oplossing nie. Dit het wel indrukwekkende eienskappe gehad maar nie naastenby aan die vereistes voldoen nie.
Harrison, ’n opgeleide skrynwerker, het egter eers met gepaste houthorlosies begin, brons begin gebruik vir die ingewikkelde meganismes en in 1725 met die gevorderdste horlosie van sy tyd vorendag gekom – die voorloper van verskeie tydmeters. Verskeie pasgemaakte horlosies om veral skeepsvaart makliker te maak (en met die aansporing van die £20 000 in gedagte), het daarna gevolg: die H-1, H-2, H-3 en sy meesterstuk, die H-4 in 1759. Een van sy innovasies in sy H-3 kan steeds vandag gevind in termostate en ander temperatuurbeheerde apparaat.
Soos die geval was met sy tydgenote, het Harrison se uitvindings met baie teenkanting te make gehad en is sy toerusting onder meer as “van die bose” deur sekere kerkleiers beskryf, wat gemeen het dat dit eenvoudig net nie menslik moontlik is om presies te bepaal waar jy jou op die aarde bevind nie. Hy is ook nie baie goed behandel deur die Britse parlement nie. Nie alleen is hy aanvanklik net £1 500 betaal nie, maar was daar elke keer probleme om die res aan hom toe te ken. Maar John Harrison se indrukwekkende seehorlosies het die water getoets van ruimte-tyd-toerusting en hy is later daarvoor vereer.
In 1884 woon 41 gesante van 25 nasies op uitnodiging van die President van die Verenigde State van Amerika die Internasionale Meridiaankonferensie in Washington D.C. by. Tydens die konferensie word afgespreek dat die meridiaan van Greenwich voortaan internasionaal as die nulmeridiaan erken sou word.
Die Internasionale datumgrens loop ongeveer aan die ander kant van die aarde, maar volg om praktiese en politieke redes nie presies die 180°-meridiaan nie.
Tyd
Die moderne tydsaanduiding is op die nulmeridiaan gebaseer. Gekoördineerde Universele Tyd (UTC) is die middelbare sontyd op die meridiaan van Greenwich. Die tyd in verskillende lande van die wêreld is afhanklik van die tydsone waarin hulle val. Dit word as 'n aantal ure vroeër of later as Gekoördineerde Universele Tyd aangedui.
Hoewel die vertolking van moontlike bewyse steeds aan die gang is, is daar navorsing in die argeologie en etno-argeologie gedoen wat daarop dui dat mense reeds so lank terug soos 8 000-9 000 jaar gelede siklusse van geboortes en vrugbaarheid aangeteken het en die tydspatrone deur middel van gegrafeerde simbole weergegee het. Veel later, sowat 1800-1400 v.C., is die reusagtige steensirkelkalenders by Stonehenge en ook ander minder bekende plekke in Engeland gebruik om tyd aan te dui. Eeue later eers het ’n wyse Egiptenaar ’n baie kleiner en doeltreffender skaduhorlosie van groenleiklip gebou. Dié sonhorlosie kan in die Ägyptisches Museum in Wes-Berlyn besigtig word.
Daglig is aanvanklik in 3, 6 of 12 eweredige dele verdeel en dieselfde het vir die nag gegeld. Ná meganiese tydmeters (horlosies) bekend gestel is, is die dag in 24 gelyke, onveranderlike dele ingedeel. En sowat 70 jaar sedert Galileo se ontdekking van die wette van swaaibeweging, het die Nederlandse fisikus Christiaan Huygens ’n taamlik akkurate slingerklok ontwerp wat in ooreenstemming met ’n sikloïed funksioneer. Die akkuraatheid is oor baie jare verbeter en vandag kan in millisekondes bereken word presies hoe lank ’n spesifieke dag in die jaar is.
Dié 24 uur-tydsbepaling word moontlik gemaak deur hoogs akkurate atoomhorlosies, gekombineer met die rotasie van die aarde. Dit is uiteraard ’n tydstandaard en nie ’n tydsone nie. Twee komponente word gebruik om UTC te bepaal:
Tydens die 1884-konferensie is Greenwich Middelbare Tyd (GMT) as die wêreld se tydstandaard gekies, maar Gekoördineerde Universele Tyd is in 1960 deur die betrokke komitee aanvaar en die volgende jaar in gebruik geneem. UTC is in 1967 amptelik aanvaar.
Dit val op dat UTC verskeie keer aangepas tot 1972, toe skrikkelsekondes begin gebruik is om dit in pas met die aarde se rotasie bring. GMT is dus sedertdien nie meer ’n tydstandaard nie maar word deur ’n klomp lande gebruik as ’n spesifieke tydsone.
Tydsones
’n Tydsone word hoofsaaklik gebruik om die plaaslike tyd van ’n land of selfs ’n bepaalde gebied in ’n uitgestrekte land te beskryf. So val Boston aan die Amerikaanse ooskus en San Francisco aan die weskus in verskillende tydsones.
Die plaaslike tyd word bereken deur die afwyking van die Gekoördineerde Universele Tyd: elke 15° afwyking oos- of weswaarts van die hoofmeridiaan beteken een uur vroeër (UTC+) of een uur later (UTC-) in die spesifieke gebiede. Praktiese omstandighede, soos internasionale grense, maak dat dit egter nie presies in die 24 tydsones val nie. So is daar byvoorbeeld tye van die jaar waar California (UTC-8) en Arizona (UTC-7) – dus nie in dieselfde tydsone nie – dieselfde plaaslike tyd het. Dit is omdat Arizona nooit dagligbesparing gebruik nie maar California wel sekere tye van die jaar.
Om dinge nog meer deurmekaar te krap, kan lande of streke ook hul eie name aan hul tydsones gegee, byvoorbeeld Cuba Standard Time, India Standard Time en Israel Standard Time. Dan is daar ook nog militêre tydsones wat vir lug- en seevervoer en telekommunikasie gebruik word, soos Mike-tydsone of Juliet-tydsone.
Dagligbesparing
Dagligbesparing (Engels: Daylight Saving Time, DST) word deur meer as 70 lande (sowat 40% van lande) gebruik om onder meer energie te bespaar en daglig beter te benut. Dit is in Julie 1908 vir die heel eerste keer deur die inwoners van Thunder Bay (vroeër Port Arthur genoem) in Ontario, Kanada, ingestel. Die eerste lande wat dagligbesparing amptelik gebruik het, was Duitsland en Oostenryk, in 1916. Verskeie ander lande het kort daarna daarmee begin, insluitend Frankryk en Engeland.
Hoewel dagligbesparing maar sowat een eeu gelede begin is, het verskeie vroeëre beskawings hul primitiewe horlosies gebruik om in ooreenstemming met verskillende seisoene te leef. Die Romeine het byvoorbeeld verskillende skale vir hul waterklokke gebruik vir verskillende tye van die jaar.
Internasionale datumlyn
Die Internasionale Datumlyn (IDL), ook die Internasionale Datumgrens genoem, is die denkbeeldige grens tussen die een dag en die volgende dag. Dit is aan die “rugkant” van die hoofmeridiaan geleë (180° wes of oos daarvan, afhangend van hoe ’n mens daarna kyk).
Dit is opvallend dat die IDL, wat uiteraard van die Noordpool na die Suidpool loop en die afbakening van die Westelike en Oostelike Halfrond bepaal, nie reguit is nie maar tussen landsgrense kronkel om lande nie in die helfte te verdeel nie.
Guido Gezelle
Die tematiek van sy gedigte is op tipiese wyse romanties, met onderwerpe soos die natuur, vriendskap en die dood.
Biografie
Gezelle is gebore as die oudste kind van Monica Devrieze (1804-1875) en Pieter Jan Gezelle (1791-1871), 'n Vlaamse tuinier in 'n vroeëre landelike buurt aan die rand van Brugge. Sy geboortehuis is in 1926 as die Gezellemuseum ingerig. Hy het die teenstrydige kenmerke van sy netjiese, welsprekende vader en sy introverte, hipersensitiewe en godvrugtige moeder besit. Guido Gezelle was die oom van die beroemde Vlaamse skrywer Stijn Streuvels (Frank Lateur).
Hy het aan die Klein-seminarie in Roeselare studeer, waar hy as 'n halfbetalende student, belas met portiersdienste en -boodskappe, die hoërgeesteswetenskapklasse bygewoon het (1846-1849) en waar hy gedroom het om 'n sendeling in Brittanje te word, welke droom nooit vervul is nie. Van 1850 tot 1854 was Gezelle terug in Brugge, waar hy sy finale voorbereiding vir die priesteramp aan die groot-seminarie ontvang het.
Roeselare (1854-1860)
In 1854 is hy tot priester ingewy. Gezelle het 'n leraar aan die Klein-seminarie van Roeselare geword, waar hy vroeër studeer het. Aanvanklik het hy lesse gegee in boekhouding en natuurlike geskiedenis, maar later het hy ook taalonderwys opgeneem. In die skooljare 1857-1858 en 1858-1859 was hy hy tot sy groot genoegdoening titularis van die poësieklas. Hy het goeie verhoudinge met sy leerlinge gehad, onder andere met Eugène Van Oye, vir wie hy Dien Avond en die Rooze geskryf het. Hy het egter moeilikheid opgetel met sy eiesinnige wyse van lesgee wat nie altyd rekening gehou het met lesroosters, eksamen eise en die langsame tempo wat nodig was vir swakker leerlinge nie, so ook wat betref sy wyse van omgang met die leerlinge, met wie hy soms te goed vertroud was. Die toestand het mettertyd onhoudbaar geword en daar het 'n uiters gespanne atmosfeer ontstaan. Sowel dosente as leerlinge het gou kant gekies vir of teen Gezelle en in 1860 is hy van sy poësieklas ontneem. Kort daarna is hy oorgeplaas na Brugge, waar hy mederektor van 'n nuwe Engelse kollege geword het, welke kollege slegs vir 'n kort tyd bestaan het (1860–1861).
Gezelle se eerste digbundel was Vlaamsche Dichtoefeningen (1858). Dit was 'n ongewone en onortodokse bundel vir sy tyd, en in nie-verhewe taal geskryf, met die gevolg dat die bundel aanvanklik buite Wes-Vlaandere met verbystering begroet is. In die noorde van Nederland het lesers sy taalgebruik as te eg Vlaams beskou (en dus ietwat moeiliker verstaanbaar). Hy is ook vanaf die antiklerikale liberale kant af hewig aangeval op grond van die godsdienstig vrome karakter van vele van sy digwerk. Een van die weinige persone in Nederland wat wel aandag aan Gezelle se digkuns bestee het was die katolieke intellektueel Joseph Alberdingk Thijm, synde die vader van Lodewijk van Deyssel. Die digter het net soos Gezelle gestreef na 'n herwaardering en herlewing van die middeleeuse-christelike kuns en kultuur, so ook wat betref die argitektuur binne die neogotiek.
Brugge (1860-1872)
Na die opheffing van die Engelse-kollege het Gezelle 'n leraar geword in die wysbegeerte en is hy aangestel as vise-rektor aan die Seminarium Anglo-Belgicum (1861–1865). In 1865 is Gezelle benoem tot onderpastoor (Noord-Nederlands: kapelaan) van die Sint-Walburgakerk te Brugge. Gezelle se bundels Gedichten, Gezangen en Gebeden en Kerkhofblommen is tydens sy tyd as leraar in Brugge uitgegee.
Gezelle het gedurende die tyd ook as hekeldigter ontpop. Hy het onder die skuilnaam Spoker gefigureer met sy satirestukke op die politieke toneel. As onderpastoor en priester het hy ook sy literêre gawes ingespan om die christelike deugde by te bring. Hy het die gesinsblad Rond den Heerd opgerig waarin hy geskryf het oor heilige - en liturgiese onderwerpe, flora, fauna en outydse volksgesegdes. Die volkskrywes van die blad en toenemende finansiële moeilikhede en rompslomp het egter soveel van hom opgeëis dat hy ongesteld geraak het. Toe hy bowendien gehoor het dat daar allerlei beskuldigings en skinderverhale oor hom die rondte doen het hy uit Brugge na Kortrijk na 'n vriend gevlug.
Kortrijk (1872-1899)
Die deken van Kortrijk het in 1872 aan Gezelle 'n aanstelling as kapelaan in die Onze-Lieve-Vrouwekerk in (Kortrijk) gegee, waar hy tot 1889 sou bly. Die leiding van Rond den Heerd is in 1871 oorgeneem deur Adolf Duclos. Gezelle het in 1890 'n nuwe tydskrif gestig getiteld Biekorf.
Na 'n tyd het hy sy digwerk hervat. Een van die publikasies uit die tyd is die populêre bundel Zielegedichtjes. Hy het langsamerhand as digter in aansien gestyg, hoewel sy werk buite Wes-Vlaandere nog altyd weinig aandag ontvang het. In 1880 het Liederen, Eerdichten et Reliqua verskyn, te wete 'n bundel met skoonheidsgedigte, humoristiese vertellings en vertaalde gedigte.
Gezelle het bly studeer, vernaam in literatuur. Die Vlaamse taal het hom veral naby aan die hart gelê. In Kortrijk het hy 'n nuwe blad begin getiteld Loquela en met 'n kring van getroue volgelinge het hy 'n groot versameling woorde aangelê. Na sy dood is 150 000 los papiertjies met woordverklarings gevind.
Hy het ook voortgegaan om vertaalwerk te doen, waaronder 'n bekende werk deur Longfellow genaamd The Song of Hiawatha. Ondanks sy werk as kapelaan was dit vir hom moontlik om genoegsame tyd aan sy literêre werk te bestee. Hy het geleidelik sy insinking te bowe gekom, en ook buite Wes-Vlaandere het die waardering vir sy werk begin toeneem. Hy het daarin geslaag om sy liriese poësie te hervat, waarmee sy poësie 'n tweede, meer deurleefde en volwasse bloeityd beleef het. Die gedigte uit die tydperk is in 1893 in Tijdkrans gebundel.
Daar was nog altyd kritiek betreffende sy taalgebruik gewees, maar dit het egter 'n pleitbesorger gekry in die figuur van August Vermeylen, wat Gezelle die grootmeester van de Vlaamse poëzie genoem het. Naas Alberdingk Thijm het ook Pol De Mont nou meer bekendheid aan die gedigte van Gezelle in die noordelike Nederlande verleen. Nadat die vernuwende beweging (Van Nu en Straks), wat die poësie in Vlaandere betref, asook De Nieuwe Gids in Nederland, 'n vars briesie in die literêre landskap gebring het, was daar meer algemene waardering vir die gedigte van Gezelle.
In 1896 het hy op 66-jarige leeftyd in totaal 87 gedigte geskryf, die meeste met 'n langdurige geworstel met woorde. In 1897 het die bundel Rijmsnoer om en om het jaar verskyn, waarin gedigte oor die skepping voorop staan, of beter gestel: die skeppingsorde; deur die seisoene deur middel van die opeenvolgende maande te beskryf. Ook Tijdkrans toon sy behoefte aan 'n weergawe van die ordening wat hy om hom bespeur. Beide bundels toon onder meer hoe intens Gezelle allerlei details en gebeurtenisse in die natuur kon geniet en hoe hy in woordspel dit wou vasvang wat hy met sy sintuie kon waarneem.
Gezelle se laaste jare
Tydens die laaste paar jaar van sy lewe het Gezelle hom toenemend aan die openbare lewe onttrek. Hy het onder meer op die werk uit die 14de eeuse mistieke skrywer Jan van Ruusbroec gekonsentreer. Sy kragte het geleidelik minder geword. Die voltooiing van 'n groot vertaling van 'n teologiese werk, welke opdrag hy van die regering ontvang het, het baie van hom geëis. Hy het weer 'n aanstelling as geestelike raadgewer in 'n Engelse klooster in Brugge gekry. Hy het die pos en verhuising gedwee aanvaar (April 1899), alhoewel hy eintlik nie meer die krag daarvoor gehad het nie. 'n Kort tydjie daarna het hy ongesteld geraak. Op 27 November 1899 het hy, siek en verswak, op 69-jarige ouderdom gesterf. Sy laaste woorde is opgeteken deur sy neef, die priester Caesar Gezelle, wat teenwoordig was by sy sterfbed:
Laaste verse
Die gedigte wat na sy dood gevind is, is in 1901 postuum gepubliseer. Hierdie bundel is  Laaste verse  genoem. Dit bevat onder meer gedigte oor Gezelle se persepsie van die skoonheid van die Skepping, welke aan vorm gegee word deur Gezelle se kenmerkende sensitiwiteit en visuele krag; geïnspireer deur sy diepe emosie en godsdienstige verwondering oor die skoonheid in alles wat leef wat hy as eerbetoon aan God gesien het; wie ingevolge sy innerlike oortuiging alles geskep het. Dié lewensuitkyk word egter ook uitgedruk in een van sy vroeëre gedigte, Als de ziele luistert:
Tasbare gedenktekens
<!--
Mariner-program
Die Mariner-program was 'n tien-sending program wat deur die Amerikaanse ruimteagentskap NASA in samewerking met Jet Propulsion Laboratory (JPL) gedoen is. Met die program is tien onbemande ruimtetuie gelanseer wat interplanetêre reise onderneem het vanaf 1962 tot 1973 met die doel om Mars, Venus en Mercurius te ondersoek. Die program het 'n paar eerstes behaal, die eerste vlug verby 'n planeet, die eerste keer dat 'n ruimtetuig in 'n wentelbaan om 'n planeet geplaas word en die eerste verandering van rigting van 'n ruimtetuig met behulp van gravitasie, ook bekend as swaartekragslinger.
Van die tien sendings in die program was sewe suksesvol wat die begin was vir vele meer NASA/JPL ruimteverkenningprogramme. Die beplande Mariner Jupiter-Saturnus ruimtetuie was aangepas vir die Voyager-program terwyl die Viking-program wenteltuie 'n vergrote weergawe van die Mariner 9 ruimtetuig was. Latere Mariner-gebaseerde ruimtetuie sluit die Magellan verkenningstuig, die Galileo verkenningstuig asook die tweede generasie Mariner Mark III-reeks in wat aangepas is as die Cassini–Huygens verkenningstuig.
Die totale koste van die Mariner-program was ongeveer $554 miljoen.
Daar was besluit op die naam van die program in Mei 1960, op die voorstel van Edgar M. Cortright. Die gedagte was om die planetêre verkenningstuie na maritieme terme te laat verwys, om die indruk van reis oor lang afstande en na veraf geleë eilande te skep. Daardie gedagte het aanleiding gegee tot die name van Mariner, Ranger, Surveyor en Viking.
Basiese ontwerp
Al die Mariner ruimtetuie se ontwerp was gebaseer op 'n heksagoon of oktogoon romp waarin al die elektroniese toerusting was en ook waaraan al die komponente soos die antenne, kameras, aandrywing en kragbronne gemonteer is. Mariner 2 se ontwerp was gebaseer op die Ranger-program se maanruimtetuig. Al die Mariner ruimtetuie wat sedert Mariner 2 gelanseer is, het oor vier sonkragpanele beskik, behalwe Mariner 10 wat slegs twee gehad het. Almal behalwe Mariner 1, 2 en 5 was toegerus met televisie kameras. Die eerste vyf Marinertuie was met Atlas-Agena vuurpyle terwyl die laaste vyf met Atlas-Centaur vuurpyle gelanseer is. Alle Mariner-tipe verkenningstuie na Mariner 10 is deur Titan IIIE, Titan IV onbemande vuurpyle lanseer of is deur die pendeltuie die ruimte in geneem.
Mariner 1 en 2
Mariner 1 (P-37) en Mariner 2 (P-38) is twee diepruimte sondeerders wat NASA se Mariner-R projek gevorm het. Die hoofdoelwit van die projek was om twee ruimtetuie te ontwerp en na mekaar te lanseer om naby Venus verby te vlieg, om kommunikasie vanaf die ruimtetuie te ontvang en om radiometriese temperatuurmetings van die planeet te neem. 'n Sekondêre doelwit was om interplanetêre metings te neem van die magnetiese velde en/of deeltjies op pad na Venus asook naby Venus. Mariner 1 is gelanseer op 22 Julie 1962 maar is vernietig ongeveer vyf minute na lansering deur die Amerikaanse Lugmag veiligheidsbeampte nadat die Atlas-Agena vuurpyl se motor onklaar geraak en die vuurpyl van koers af gedryf het. Mariner 2 is gelanseer op 22 Augustus 1962 en sy tog na Venus het 3½-maande geduur. Die sending was 'n sukses en Mariner 2 is die eerste ruimtetuig wat verby 'n ander planeet gevlieg het. Status:
Mariner 3 en 4
Sustertuie Mariner 3 en Mariner 4 was Mars verbyvlug sendings. Mariner 3 het verlore geraak toe die mantel oor die vuurpyl nie wou wegbreek van die vuurpyl af nie.
Mariner 4 was die eerste suksesvolle verbyvlug van Mars en het die eerste naby beelde van Mars verskaf.
Josia Thugwane
Josia Thugwane (Bethal, 15 April 1971) is 'n Suid-Afrikaanse langafstand-atleet wat in die maraton gespesialiseer het.
Mariner-program
Mariner 3 en 4
Status:
Mariner 5
Die Mariner 5 ruimtetuig is gelanseer op 14 Junie 1967 om Venus te ondersoek en het naby die planeet gearriveer in Oktober 1967. Die tuig het 'n verskeidenheid toerusting gedra om Venus se atmosfeer te ondersoek met radiogolwe, Dit skandeer die atmosfeer met ultraviolet lig om die helderheid te bepaal en meet die sondeeltjies en magnetiese veldafwykings bo die planeet.
Status: Mariner 5 – Verlate in 'n heliosentriese wentelbaan.
Mariner 6 en 7
Mariner 6 en 7 is twee identiese ruimtetuie wat as 'n gesamentlike twee-lede span na Mars gestuur is. Mariner 6 is op 24 Februarie 1969 en Mariner 7 op 21 Maart 1969 gelanseer. Beide het oor die ewenaar en suidelike halfrond van Mars gevlieg.
Status: Beide die ruimtetuie is verlate in 'n heliosentriese wentelbaan.
Mariner 8 en 9
Mariner 8 en Mariner 9 is identiese suster ruimtetuie wat ontwerp is om die oppervlakte van Mars gelyktydig te karteer, maar Mariner 8 het verlore gegaan tydens lansering. Mariner 9 is gelanseer in Mei 1971 en is die eerste kunsmatige satelliet van Mars. Dit het in 'n wentelbaan gegaan in November 1971 en het begin om die oppervlakte te fotografeer en die atmosfeer te ontleed met sy infrarooi en ultraviolet instrumente. Status:
Mariner Jupiter-Saturn
Die Mariner Jupiter-Saturn projek is goedgekeur in 1972 na die kansellasie van die Grand Tour program wat ten doel gehad het om al die buite planete te besoek met veelvoudige ruimtetuie. Die doelwit van die sending was dat twee Mariner-tipe sondeerders verbyvlugte van die twee gasreuse moes maak. Dit was baie kleiner as die doelwit van die Grand Tour program. Tog het die ontwerpers van JPL die ruimtetuie ontwerp met die vermoë dat ander aksies na Saturnus moontlik sal wees. Die bane van die tuie was so gekies dat een tuig eers Jupiter en Saturnus sal besoek en 'n verbyvlug van Saturnus se maan Titan sal doen en inligting oor sy atmosfeer bekom. Die ander tuig sal later by Jupiter en Saturnus arriveer en sy baan sal dit in staat stel om na Uranus en Neptunus te vlieg, met die aanname dat die eerste tuig al sy doelwitte bereik het, anders sal dit van rigting verander en 'n verbyvlug van Titaan doen. Die program se naam was verander na Voyager net voor die lansering in 1977 en na Voyager 1 suksesvol verby Titaan gevlieg het, het Voyager 2 voortgegaan om die ysreuse te besoek.
Booboo Stewart
Booboo Stewart (gebore 21 Januarie 1994) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Twilight Saga: Eclipse (2010), The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 (2011), White Frog (2012), en X-Men: Days of Future Past (2014).
Lisa Robin Kelly
Lisa Robin Kelly (5 Maart 1970 – 14 Augustus 2013) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Jawbreaker (1999) en in die televisiereekse The X-Files (1993) en That '70s Show (1998).
Sean Cronin (akteur)
Sean Cronin (gebore 10 Julie 1964) is 'n Engelse akteur, kinematograaf, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mission: Impossible - Rogue Nation (2015) en Give Them Wings.
Michiel Christiaan Vos
Ds. Michiel Christiaan Vos (Kaapstad, 31 Desember 1759 - Tulbagh, 26 Februarie 1825) was slegs die vierde Suid-Afrikaanse predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk. Hy was 'n omstrede figuur wat enersyds geëer is en andersyds verguis is.
Agtergrond en vroeë jare
Vos was die jongste van die vyf kinders uit die huwelik van Jan Hendrik Vos, gebore in Batavia, en Johanna Bok, gebore in Kaapstad. Hy het van sy geboorte af gely aan 'n "allerlastigste ligchaamskwaal", 'n pynlike huidsiekte wat hom sy lewe lank gekwel het en wat hom liggaamlik verswak het. Dit het hom ook terneergedruk, sentimenteel en dweperig gemaak. Sy hele lewe was hy lydende en in sy kinderjare het hy meermale verlang om liewer dood te wees. In 1768 is hy aangetas deur die destydse heersende kindersiekte, waarskynlik pokke, wat amper sy lewe geëis het. Toe hy nog pas vyf jaar oud was, is sy vader oorlede terwyl sy moeder later weer getrou het. In 1773 is hy as leerling by sy oudste broer geplaas om die ambag van silwersmid te leer. Die volgende jaar het hy die boekie van C. van Niel De Donderslag der Goddeloozen in die hande gekry waarin die lyding in die hel op die mees lewensgetroue manier beskryf word sodat die lesers deur vrees na die Here gedryf kon word. Hy het ook kennis gemaak met piëtistiese geskrifte soos De Uitmuntende Kracht van Christus' Liefde deur Hermanus Hermsen waarin die bevindinge en bekeringsgeskiedenis van verskillende mense beskryf word. Hy het geselskappe of konventikels wat destyds reeds in Kaapstad gevestig was en wat 'n eeu later die sektewese in die hand sou werk, dikwels besoek. In hierdie vergaderings het die mense graag hulle geestelike bevindings gedeel. Hier het hy 'n hewige sielestryd ontwikkel en toe hy eindelik vrede vind, het die begeerte by hom ontstaan om predikant te word en dan ook onder slawe te arbei.
Die groot moeilikheid was egter om dit te verwesenlik, want met die oog op sy swak gesondheid was niemand bereid om hom te help nie en omdat hy nog nie mondig was nie, wou die weeskamer nie sy vader se erfporsie aan hom beskikbaar stel nie. Sy geneesheer het hom sterk afgeraai en gereken hy sou nooit die reis na Europa oorleef nie. Hy het toe 'n ander plan beraam en op 14 November 1779 in die huwelik getree met mej. Elisabeth Johanna Jacobs wat omtrent twee jaar ouer as hy was. Sy was 'n dogter van die vroeë Kaapse sieketrooster Jan van der Trans en hy het haar in die geselskappe en konventikels ontmoet. Deur sy huwelik was hy mondig en kon hy dus oor sy geld in die weeskamer beskik. Nou het goewerneur Joachim van Plettenberg egter toestemming geweier om hom na Holland te laat vertrek. Hierdie weiering is heeltemal begryplik. Hy was slegs 20 jaar oud, sy vrou net twee jaar ouer, en nou wou hy pas ná sy huwelik na Europa vertrek en haar alleen agterlaat vir 'n skeiding van ongeveer ses jaar. Boonop was hy liggaamlik swak. Tog het hy deurgedruk en op 11 Maart 1780 na Holland vertrek met die agterlating van sy vrou, met wie hy nog skaars vier maande getroud was.
duimnael|links|260px|'n Skildery van ds. Vos deur 'n onbekende kunstenaar.
In Nederland
By sy aankoms in Holland is hy na Hummelo om deur sy vrou se oom ds. J. van der Trans, wat daar predikant was, vir die studie aan die universiteit voorberei te word. Hy voel hom egter ontuis hier omdat die gees nie piëtisties genoeg na sy sin was nie en daarom verhuis hy na Doesburg waar 'n konventikel-kring was en waar hy met Hermanus Hermsen in aanraking kom. Sy godsdienstige beskouings is ongetwyfeld versterk in die jaar wat hy in Doesburg deurgebring het. Gedurende sy studiejare in Utrecht, wat in Augustus 1781 begin het, het hy meermale op verskillende plekke in die land die samekomste van konvenitel-kringe bygewoon en hom verder in dié rigting ontwikkel.
Op 7 Junie 1784 is hy voor die Klassis van Amsterdam praeparatoir geëksamineer in die volste verwagting dat hy vir die bestaande vakature in die NG gemeente Kaapstad benoem sou word. Die gedeputeerde van die Klassis wat die aanbeveling by die bewindhebbers moes maak, was deur sy dweepsieke aard egter bang om hom na die Kaapse Kerk te laat gaan, waarop ds. Meent Borcherds benoem is. Dit was vir Vos 'n groot teleurstelling, want hy graag toe na sy vaderland en sy vrou terugkeer.
Bediening in Nederland
Vanaf Julie 1784 het hy gedurende verskillende maande in Amsterdam vir die 79-jarige ds. J. Tyken die preekbeurte waargeneem. Sy prediking was 'n gevoelsprediking, opwindend van aard. Op 'n keer het dit selfs gebeur dat 'n ongetroude vrou onder preek "met eene wringing van hare handen" hardop geskree het: "O God, ik ga eeuwig verloren, eeuwig verloren". Sy het onder sy preek so 'n skrik en vrees gekry dat dit "uit hare gelaatstrekken en ligchaamsgebaren duidelik te lezen" was.
In 1785 neem hy 'n beroep aan na die gemeente Woudenberg waar hy op 3 Julie deur sy voorganger daar, sy studievriend en die latere Amsterdamse predikant ds. S. van Beuningen bevestig is en dieselfde middag sy intreepreek hou na aanleiding van Saggaria 6:15 (Statebybel): "En die verre zijn, zullen komen, en zullen bouwen in den tempel des HEEREN, en gijlieden zult weten, dat de HEERE der heirscharen mij tot u gezonden heeft. Dit zal geschieden, indien gij vlijtiglijk zult horen naar de stem des HEEREN, uws Gods."
Hy was nog net 'n paar maande in Woudenberg toe hy so siek word dat hy vyf Sondae lank nie kon preek nie en vir sy lewe gevrees het. Hy word egter gesond, maar sy liggaamsingesteldheid was daarna nog broser as voorheen. Solank as wat hy in Europa was, was hy elke winter siek. Sy vrou het intussen uit die Kaap na Nederland vertrek en op 3 Augustus 1786 het hy haar by haar aankoms in Enkhuizen ontmoet, nadat hulle mekaar amper ses jaar en vyf maande lank nie gesien het nie. Die weersiens was nie sonder teleurstelling nie, want sy vrou was ook van die gevoelsvromes en was daarvan oortuig dat die Here aan haar belowe het dat haar man 'n predikant aan die Kaap sou word waar die Here "groote en heerlijke dingen, tot heil van Zijn Sion" deur hom sou verrig en nou is hy predikant in Holland, pleks van aan die Kaap. Al haar geestelike bevindings waarop sy gebou het, was vir haar hersenskimme. Dit het gelei tot 'n meer as vier jaar lange staat van wanhoop wat vir ds. Vos des te moeiliker was omdat hy sy bes moes doen om dit vir ander mense te probeer wegsteek.
As rasegte piëtis wou hy mense tot bekering bring. Maar so ver as wat hy kon oordeel, het hy in die eerste twee jaar van sy bediening niemand tot bekering laat kom nie. Al wat hy bespeur het, was dat die vroeëre bekeerdes in kennis, in geloofsoefening en in die praktyk van die godsaligheid aanmerklik toegeneem het. In 1788 het hy met sy gevoelsprediking 'n opwekking verkry van dieselfde soort as die Nykerkse beweging van 1749.
In 1789 neem hy 'n beroep aan na Pynacker en nadat hy op 27 September van Woudenburg afskeid geneem het, is hy op 11 Oktober in sy nuwe gemeente bevestig. Ook hier was hy 'n gevoelsprediker. Sy verhale van kragtige bekering het daartoe gelei dat ds. Vos se teenstanders hom van dweepsug beskuldig het. Sy verblyf in Pynacker was baie kort, want ná 'n jaar, op 27 Oktober 1790, het hy van die gemeente afskeid geneem om na Woerden te gaan, waar hy op 21 November bevestig is.
Terug na Suid-Afrika
Sy begeerte om na Suid-Afrika terug te keer het nie verminder nie, maar hy is tog herhaaldelik daarin teleurgesteld. Eers is ds. Meent Borcherds aangestel en daarna di. Petrus van der Spuy, Helperus Ritzema van Lier en Johan Heinrich von Manger. Nietemin is hy uiteindelik benoem en kon op 13 Oktober sy afskeid in Woerden preek en op 8 November na Suid-Afrika vertrek waar hy op 8 Maart 1794 aangekom het. Hy is op Roodezand (Tulbagh) geplaas waar hy op 4 Mei sy intreepreek gehou het. Hy het hom dadelik met al sy krag op sendingwerk onder die slawe toegespits. Sy gevoelsprediking het ook hier meermale met opwinding gepaard gegaan.
Vetplant
'n Vetplant is 'n plant wat in staat daartoe is om vog in sy blare, stingels, stamme of wortels te stoor.
Vetplante of sukkulente kom dikwels in droë gebiede soos halfwoestyne voor, maar daar is tog 'n verskil met die regte xerofiete en eremofiete wat suiwer woestynplante is. Suid-Afrika het die grootste verskeidenheid van hulle, veral in die Sukkulente Karoo. Hierdie ekostreek is na hulle genoem. Die vermoë om water te stoor word sukkulensie genoem en dit kan op verskillende maniere gebeur. Van die plante stoor dit net in dik vlesige blare. Ander plante met glad geen blare stoor dit in stingels of die stam, ensomeer. Mens kan van stamsukkulente, blaarsukkulente ensomeer praat, maar dikwels word die water in meer as een orgaan gestoor.
Michiel Christiaan Vos
Terug na Suid-Afrika
Ds. Vos se gesondheid was in Suid-Afrika baie beter as in Holland en hy kon lang reise na die binneland onderneem om die mense daar te besoek en te bearbei. So het hy gedurende die laaste kwartaal van 1797 na Graaff-Reinet gegaan, ook om die gemoedere te kalmeer, want hy was 'n ondersteuner van die Britse bewind en het op sy beurt die steun van die Britse bewindhebbers aan die Kaap agter hom gehad. In sy afwesigheid het ds. H.W. Ballot die werk in sy gemeente waargeneem. In dié tyd het daar allerlei bose gerugte oor ds. Vos ontstaan waardeur hy gemeen het dat hy spoedig in Suid-Afrika "volstrekt nutteloos" sou wees en die gedagte ál meer by hom ontstaan het om na Europa terug te keer. 'n Ander rede vir sy verlange om Europa toe te gaan, noem hy die "zwak zenuwgestel" van sy vrou wat nie met die bediendes oor die weg gekom het nie en deurentyd hom probeer oorhaal het om na Europa terug te keer. 'n Derde rede was, volgens hom, die sendelingsberigte uit Engeland wat by hom 'n verlange gewek het om oog- en oorgetuie te wees van die "groote werk de Heeren aldaar".
Vetplant
Die begrip "Succulentae" is eerste deur die Switserse plantkundige Johann Bauhin ingevoer in sy Historiae plantarum universalis wat in 1619, ná sy dood, verskyn het. Hy het genera soos Portulaca, Aloe en Crassula in 'n 'takson' Succulentae geplaas. Hierdie plante is nogtans geensins verwant nie, en vandag word sy takson nie meer erken nie. Sukkulensie tree in der waarheid in 'n groot getal plantfamilies op. Plantfamilies wat sukkulensie vertoon is byvoorbeeld die vygies, die nabome en die kaktusse.
Michiel Christiaan Vos
Weer na Europa
Sy vertrek uit Suid-Afrika was onder 'n wolk, want na die sluiting van die Vrede van Amiens in 1802, waarby bepaal is dat die Kaap weer aan Nederland teruggegee moes word, het hy onverwags na Engeland vertrek, hoewel hy hom by sy benoeming as predikant vir die Kaap tot 15 jaar verbind het, waarvan nog slegs agt verstryk het. Ook het hy die Kaapse gemeente, wat by gebrek aan 'n kerkorganisasie enigsins leiding kon gee, nie van sy vertrek in kennis gestel of daaroor geraadpleeg nie. So maak sy vertrek uit Suid-Afrika en sy reis na Europa 'n onaangename indruk. Dit was ook 'n moeitevolle reis wat hom baie geld gekos het. Sy vrou se verlange na Holland te spyt, is hy na Engeland, waar hy tot Februarie 1804 gebly het en toe na Ceylon vertrek het as sendelingpredikant, eers op Punt de Galle en toe in Colombo. Oor sy verblyf daar het hy niks goeds te sê gehad nie. Sy vrou is daar op 12 Januarie 1805 oorlede. 'n Tydjie later is hy met Johanna Petronella van Geyzel, weduwee van 'n Engelse offisier, getroud. Van Ceylon is hy na Negapatnam waar hy 18 maande gewerk het. Maar ook hier kon hy dit nie uithou nie en hy is uiteindelik maar weer na die Kaap terug waar hy op 26 November 1809 aangekom het en hom onder die tweede Britse bewind op sy gemak kon voel.
Terug aan die Kaap
Die Kaapse goewerneur Caledon het hom as predikant van die Swartland aangestel waar hy in Junie 1810 sy werk aanvaar het. Maar hy het nogal teenstand ondervind, want die mense wou hom glad nie gehad het nie - waarskynlik het sy reputasie van Tulbagh hom vooruitgeloop. Daar is selfs 'n versoekskrif na die goewerneur gestuur waarin melding gemaak is van "the dissatisfaction of the community at large" met hom en waarin die vrees uitgespreek is dat dit kon lei tot "a considerable neglect in the observance of religious duties and confusion and discord among the parishioners". Hulle het graaf Caledon dan ook versoek om hom te verplaas. Die lidmate het hulle toemaar vir eers by sy benoeming neergelê, want 'n paar maande na sy aankoms in Swartland het hy in die teenwoordigheid van 400 toehoorders sy 25-jarige evangeliebediening herdenk. Maar die goewerneur het dit tog raadsaam gevind om hom in April 1811, nadat hy dus maar tien maande in Swartland was, na die pas gestigte Caledon te verplaas. Hier het hy gearbei tot hy sy emeritaat op 2 Augustus 1818 aanvaar het.
Vetplant
Hulle kan in droë streke soos die Karoo aangetref word, wat min maar wel reëlmatig reënkry, maar dikwels nie in regte woestyne waar reënval baie onreëlmatig is nie. Droër plekke in vogtiger streke of plekke met hoë soutgehaltes of selfs op bome in 'n reënwoud kan nogtans ook vetplante oplewer. Hulle kan dus byvoorbeeld xerofiete, halofiete of epifiete wees en is nie kenmerkend aan een bepaalde bioom nie.
Michiel Christiaan Vos
Terug aan die Kaap
Hy kon nie aard in die Caledonse klimaat nie en sy liggaamskwaal het sodanig vererger dat hy na die kerk gedra moes word en sittende moes preek. Terwyl hy 'n keer so gepreek het, is sy pastorie afgebrand wat hom groot skade berokken het. Na sy emeritaat het hy hom op Tulbagh gevestig. In 1819 het hy sy herinneringe in briefvorm opgeteken en na sy vriend ds. S. van Breuningen gestuur wat dit in 1824 in Amsterdam in druk laat verskyn het onder die titel: Merkwaardig Verhaal aangaande het leven en de lotgevallen van Michiel Christiaan Vos, als predikant der Hervormde Christelijke Gemeente op onderscheidene plaatsen in Nederland, Afrika en Azië; van zijne jeugd af tot den tijd van zijn Emeritusschap: door hem zelven in den jare 1819 briefsgewijze aan eene vriend medegedeeld. Voorin is 'n portret van hom geplaas. Vyf jaar later het in Basel 'n Duitse vertaling die lig gesien. Die Hollandse weergawe is meermale herdruk. Die derde druk het in 1850 in Amsterdam verskyn en die vierde in 1867. Ds. (later prof.) John du Plessis het in 1911 in Kaapstad 'n nuwe uitgawe met uitvoerige aantekeninge uitgegee. In sy aanbeveling skryf het ten onregte dat hierdie "Merkwaardig Verhaal" sedert 1824 "nooit herdrukt werd". In 2008 het Eep Francken en Olf Praamstra fragmente uit Vos se boek opgeneem in hul bloemlesing Heerengracht, Zuid-Afrika.
Karlien van Jaarsveld
Biografie
Karlien van Jaarsveld is die oudste van drie kinders. Haar broer, Bobby van Jaarsveld, is ook 'n sanger.
Michiel Christiaan Vos
Waardering
In 1945 skryf ds. A.P. Smit, wat ds. Vos blykbaar vereer het: " 'n Beminlike, gewilde en innemende persoonlikheid was hy bepaald nie. Sy geaardheid en temperament was so dat hy nie altyd glad met ander kon saamwerk nie. Hy was ewenwel 'n man met 'n sterk persoonlikheid, buitengewone geestelike krag en was ongetwyfeld bekwaam." In die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek Deel II skryf dr. H.D.A. du Toit: "Vos was 'n welsprekende prediker ... Ofskoon hy aan liggaamlike en persoonlikheidsgebreke gely het, troon hy tog bo so baie van sy tydgenote uit as 'n prediker wat saam met Van Lier 'n nuwe aksent in die predikant aan die Kaap gelê het. Tot op daardie tydstip was die verkondiging swaar dogmaties en oorwegend verstandelik. As kind van die Gereformeerde Piëtisme is hy soms as 'n dweper aangesien, maar hy het 'n rigting verteenwoordig wat verlang het na 'n warmer evangeliese godsdiens ... 'n Introverte kerk is deur sy toedoen wakker geskud om uit te gaan na die heidene en daarmee het 'n sendingherlewing in die N.G. Kerk begin." In sy Gedenkboek van die Nederduitse Gereformeerde Gemeente Swartland Tweede Eeufees (1745-1945) skryf ds. A.P. Smit: "Die karakter en persoon van hierdie uitnemende man is deur verskillende persone verskillend beoordeel." Lichtenstein (Travels ens., Deel I, bls. 177), wat hom nooit persoonlik ontmoet het nie en op hoorsê afgegaan het, beskou hom as "an ignorant illiterate man, without any of the true dignity of the clerical character". Maar Lichtenstein was kennelik bevooroordeeld teen ds. Vos. Andersyds beskrywe goewerneur sir John Cradock hom as "een van de vroomste en mees verlichte van de Hollandsche predikanten". Nog 'n groot skrywer van gemeentelike gedenkalbums, soos Smit, dr. J.A.S. Oberholster, skryf in sy ''Gedenkboek Van die Ned. Geref. Gemeente Tulbagh (Roodezand, Waveren) 1743-1943'': "Ds. Vos het nie alleen die godsdienstige belange van sy gemeentelede op die hart gedra nie, maar het ook belang gestel in hul tydelik welvaart, rus en vrede."
Vetplant
Daar is nogtans 'n taamlik algemene misvatting dat "xerofiet" en "sukkulent" sinonieme is. Vetplante is nie soos xerofiete aan droogte self aangepas nie, maar aan tydelike droogte.
Michiel Christiaan Vos
Familie
Twee van ds. Vos se dogters is met bekende sendelinge getroud: Francina Frederica Helena Vos (Caledon, 15 Augustus 1811 - Steinthal, Tulbagh, 20 Februarie 1881) met G.A. Zahn en Magchel Johanna Sanetta Vos (7 Oktober 1817 - 13 Junie 1906) met eerw. Christoph Wilhelm Alheit, wat haar die moeder maak van die bekende ds. Wilhelm Adolph Alheit (Carnarvon, 25 Maart 1853 – Kleinmond, 31 Desember 1910), ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerken een van die leiers in dié kerkverband tydens die tweede helfte van die 19de en vroeë 20ste eeu.
Karlien van Jaarsveld
Biografie
Karlien het egter in Oktober 2008 besluit om 'n sololoopbaan te volg en het Revolusie verlaat.
Vetplant
'n Sukkulent is 'n plant wat tenminste een sukkulente weefsel bevat 'n Sukkulente weefsel is 'n lewende weefsel was -naas ander take- dien om altans tydelik bruikbare water te stoor wat die plant tydelik onafhanklik van 'n eksterne waterbron maak, wanneer die grondwatertoestande dusdanig verslegter dat die wortels nie langer die benodigde water aan die grond kan onttrek nie
Brad Morrow
Brad Morrow (12 Mei 1942 – 7 November 1997) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Honeychile (1951) en Cause for Alarm! (1951), en in die televisiereekse The Adventures of Spin and Marty (1955) en Everglades (1961).
Vetplant
In hierdie definisie word 'bruikbare' water onderskei van die totale waterinhoud van 'n plant omdat nie alle water beskikbaar vir die plant se ander weefsels is nie. Die definisie onderskei nogtans nie of die water herhaaldelik onttrek en weer gestoor kan word nie. Bladwisselende plante se blare sterf wanneer die water onttrek word.
Karlien van Jaarsveld
Biografie
Johan Vorster Songs het Karlien as kunstenaar ingeneem. Karlien se album “Jakkals Trou Met Wolf Se Vrou” is uitgereik. Twee video's is ook geskiet van “Beter as Liefde” en “Jakkals Trou met Wolf se Vrou”. Die album se verkope het platinumstatus bereik.
Vetplant
Daar is metodes om te meet hoe sukkulent 'n plant is, soos die hidrouliese kapasitansie of die sukkulensie-indeks.
Karlien van Jaarsveld
Biografie
Karlien het verskyn in die Afrikaanse fliek Platteland saam met Steve Hofmeyr, Bok van Blerk, Jay en Lianie May. Sy speel die rol van 'n parmantige matriekdogter.
Pretoriastasie
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;"> Pretoriastasie Spoorwegstasie
Karlien van Jaarsveld
Biografie
Karlien was getroud met die voormalige Springbok en Blou Bul Derick Hougaard. Sy het einde 2013 die lewe geskenk aan tweelingseuns. Die liedjie "Daniël en Eliah" op haar album, My Hartjie, is aan hulle opgedra. Sy is weer getroud met Joe Breytenbach, 'n voormalige rugbyspeler. Hul eersteling, 'n dogter genaamd Elah, is op 7 Oktober 2017 gebore. Op 1 April 2020 is hul seuntjie, Johannes Samuel, gebore.
Vetplant
Fisiologiese eienskappe
Vetplante kan ekologies gesproke in twee groepe ingedeel word, naamlik xerofitiese sukkulente, wat in droë omgewings leef, en halofitiese sukkulente, wat in soutomgewings leef. Daar is ŉ groot anatomiese ooreenkoms tussen die twee soorte, maar die selle van die xerofitiese sukkulente het ŉ lae osmotiese potensiaal, terwyl die van die halofitiese sukkulente 'n hoë osmotiese potensiaal het. Die waterhoudende weefsel van vetplante bestaan gewoonlik uit parenchiemselle met groot vakuole.
Benewens water bevat hierdie selle heelwat suiker en organiese sure. By die halofitiese sukkulente word ook heelwat soute in die selsap aangetref. Die waterhoudende weefsels kan op verskillende plekke geleë wees. By plante van die genera Anabasis, Kleinia en ook talle ander word hierdie weefsel in die bas aangetref, terwyl dit by 'n groot aantal kaktusse in die murg in die middel van die stingel aangetref word.
Tipiese xeromorfe (aangepas by droë omstandighede) eienskappe van vetplante is klein, skubvormige blare, wat soms tot dorings of hare gewysig is, die goed ontwikkelde vervoerweefsel van die oppervlakkige wortels, die relatief klein oppervlakte van die weefsels waarin transpirasie en fotosintese plaasvind, en die dik kutikule en ingesinkte huidmondjies van die epidermis.
Pretoriastasie
Adres
Karlien van Jaarsveld
Pryse en benoemings
Karlien is benoem vir 'n Ghoema-toekenning in die volgende kategorieë:
Pretoriastasie
Scheidingstraat, Pretoria
Koördinate
Konstruksie
Vetplant
Fisiologiese eienskappe
Die huidmondjies van baie vetplante gaan slegs in die nag oop sodat waterverlies deur transpirasie tot 'n minimum beperk word. By 'n aantal vetplante van die familie Cactaceae (kaktusse), die Crassulaceae (plakkies) en die Aizoaceae (vygies) is die proses van fotosintese effens gewysig as aanpassing by die droë omstandighede. By hierdie plante word stysel snags omgesit in organiese sure (malonsuur en isositroensuur), en tydens die proses word 'n hoeveelheid koolsuurgas (CO2) gebruik.
Bedags word hierdie sure afgebreek en die koolsuurgas wat vrykom, word vir normale fotosintese gebruik. Die plante bou dus snags wanneer die moontlikheid van transpirasie kleiner is - 'n voorraad koolsuurgas op wat bedags vir fotosintese gebruik word. Dit is dus nie nodig om die huidmondjies bedags oop te maak nie. Alle vetplante het baie son nodig om te groei en hulle groei oor die algemeen stadiger as ander plante. As vetplante in 'n vogtige omgewing geplant word, verloor hulle dikwels hul sukkulente eienskappe.
Pretoriastasie
Geopen: 1892
Herbou: 1910
Revolusie (musiekgroep)
Revolusie is 'n Afrikaanse rockgroep wat in 2006 deur Karlien van Jaarsveld (hoofsanger) gestig is, maar sy bedank in 2008 uit die groep. Die ander groeplede is Claud Samuel (hoof kitaarspeler), Rod Amsterdam (tromme) en Pieter de Jager (bas).
Vetplant
Fisiologiese eienskappe
Vetplante word wêreldwyd in droë omgewings aangetref, meestal tussen ander plante met ander aanpassing vir die droë omstandighede. In sommige gebiede, soos sekere Mexikaanse woestyngebiede, bestaan die plantegroei egter byna geheel en al uit vetplante. 'n Groot aantal vetplante is gewilde sierplante wat veral as stokperdjie versamel word. Van sommige spesies (soos Agave americana van Mexiko) word ŉ alkoholiese drank berei. Slegs enkele spesies, soos die Hottentotsvy (genus Carpobrotus), wat in Suid-Afrika voorkom, is eetbaar.
Pretoriastasie
Restoureer na brand: 2001 Pretoriastasie is die sentrale spoorwegstasie in Pretoria. Dit is geleë tussen die sentrale sakegebied van Pretoria en Salvokop, in 'n 1910-gebou wat deur Herbert Baker ontwerp is. Dit is die eindpunt van verskeie Metrorail-pendeldienste in die noordelike deel van Gauteng, en 'n halte op Shosholoza Meyl se langafstanddienste vanaf Johannesburg na Polokwane en Nelspruit. Pretoriastasie is ook die noordelike eindpunt van die luukse Bloutreindiens vanaf Kaapstad. Platforms en spoorlyne vir die Gautrein-sneltreindiens is aangrensend aan die hoofstasie.