cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Lagerfeld
Jotus karllagerfeldi
Jotus karllagerfeldi is 'n weefspinnekop-spesie (Araneae) wat inheems aan Australië is en tot die familie van springspinnekoppe (Salticidae) behoort en in 2019 vir die eerste keer beskryf is. Die spesie se groot swart oë het navorsers aan Karl Lagerfeld se donker sonbril herinner, terwyl die spinnekop se wit hare vir hulle soos die modetsaar se wit Kentkraag lyk. Die swart bene is met Lagerfeld se swart handskoene geassosieer.
Axinella meandroides
Axinella meandroides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinella en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Alvarez, Van Soest & Rützler.
Gibeon
Gibeon is 'n dorpie aan die Visrivier in die streek Hardap van Namibië, 177 km nood van Keetmanshoop, 60 km suid van Mariental en 350 km suidoos van Windhoek, die land se hoofstad.
Met die stigting van die eerste NG gemeente in Suidwes-Afrika in 1898, was Gideon die middelpunt daarvan, maar vandat die setel van dié gemeente na Mariental verskuif het, staan dit bekend as die NG gemeente Mariental.
Emma Huismans
Emma Huismans is 'n Suid-Afrikaanse skrywer, joernalis en anti-apartheid-aktivis. Sy was op 10 Julie 1946 in Nederland gebore. Op die ouderdom van vyf het haar familie na Suid-Afrika gekom en het sy Afrikaans aangeleer.
Lewe en werk
Emma Huismans het in 1985 en 1986 as 'n verslaggeefster vir Crisis News in Kaapstad gewerk. Sy het haar vir die afskaffing van die beleid van rasseskeiding in Suid-Afrika beywer, alhoewel sy vanweë haar wit velkleur, die gebruik van Afrikaans vir haar literêre werke en die feit dat sy haar seksuele identiteit as lesbiese vrou tot uitdrukking gebring het baie moeilikhede ondervind het. Emma Dieuwke Rosalina Huismans is op 10 Julie 1947 op Bennekom in Nederland gebore as een van twee kinders. Sy het ’n broer. In 1952 verhuis die gesin na Suid-Afrika waar hulle gou verafrikaans. Reeds op skool is haar begeerte om joernalis te word en wanneer haar pa toestemming weier en besluit dat sy eerder universiteit toe moet gaan, loop sy weg. Haar pa kry die polisie om haar te soek en haar te laat besef dat sy totdat sy mondig is, onder ouerlike gesag verkeer. Sy studeer dan verder aan die Universiteit van Pretoria, waar sy in 1968 ’n B.A.-graad verwerf, maar  word tog later ’n joernalis. Haar eerste joernalistieke pos is by ’n jeugtydskrif, waarna sy redakteur is van vrouetydskrifte. Sy werk vanaf 1984 tot 1989 as media-verteenwoordiger by die Westelike Provinsie se Raad van Kerke en as joernalis by hulle publikasie Crisis News. Die kerkgroep beywer hulle vir geweldloosheid en is aktief betrokke by die verset teen die apartheidsregering. Haar baas word gevange geneem en hy stuur uit die tronk ’n boodskap aan Emma om voorsorg te tref dat sy nie gearresteer word nie, omdat die polisie gevangenes teen mekaar afspeel. In 1990 raak die aanhoudende geweld te veel vir haar en keer sy terug na Nederland en werk weer as joernalis en radio-omroeper, onder andere vir die NCRV-netwerk. Sy besoek Suid-Afrika daarna enkele kere, onder andere in 1994 toe sy ’n reeks videoprogramme vir Nederlandse televisie maak onder die titel “iKapa kunjani”. Die doel van die programme was om uit te vind wat verander het na die koms van demokrasie en wat het nie verander nie. In 1998 neem sy saam met ’n aantal skrywers van regoor die wêreld deel aan die Winternachten Letterkundefees in Den Haag in Nederland. Sy bly in die Schilderswijk in Den Haag. . Sy het haar vir die afskaffing van die beleid van rasseskeiding in Suid-Afrika beywer, alhoewel sy vanweë haar wit velkleur, die gebruik van Afrikaans vir haar literêre werke en die feit dat sy haar seksuele identiteit as lesbiese vrou tot uitdrukking gebring het baie moeilikhede ondervind het.
Skryfwerk
Haar skryfloopbaan begin met kinderverhale. “Die draak se verjaarsdag” is die verhaal van Anton, ’n seuntjie wat baie van stories hou en sommer sy eie stories opmaak. Hy ontmoet vir Jacobzoon van het Rheede ten Bosch, ’n draak wat sy 400ste verjaarsdag vier maar ongelukkig is omdat hy laas ’n partytjie gehad het toe hy veertig geword het. Vir kinders verwerk sy ook “Pinokkio” van Carlo Collodi en “Donker spore” van C.J. Langenhoven, laasgenoemde wat as “Prins se spook” gepubliseer word.
Béarn
Béarn was 'n voormalige Franse provinsie wat geleë was aan die voet van die Pireneë. Dit maak tans drie-vyfdes uit van die département Pyrénées-Atlantiques. Die res van dié département bestaan uit Frans-Baskeland, wat op sy beurt bestaan uit Neder-Navarra, Labourd en Soule.
Emma Huismans
Skryfwerk
Hierna raak haar skryfwerk betrokke by die aktuele politieke gebeure van die tyd en publiseer sy haar eerste verhale in die tydskrifte De Kat en Stet. Haar werk kan getipeer word as literatuur met ’n boodskap, wat op die lang duur gevaar loop om afbreuk te doen aan die letterkundige waarde daarvan, want sodra die politieke boodskap nie meer relevant is nie, bly daar nie veel oor van die werk nie. Desondanks lewer sy werk wat in etlike gevalle bo die boodskap uitstyg, waarin werklik ontstellende werklikhede trompop geloop word en sonder omhaal van woorde reguit gekonfronteer word. Haar perspektief is altyd dié van die buitestaander, naamlik ’n witmens in ’n swart politieke struggle, ’n homoseksueel in ’n heteroseksuele samelewing, ’n Hollander in Suid-Afrika of ’n Afrikaner in Nederland. Dit maak ontheemding eindelik die belangrikste tema in haar werk.
Béarn
Geskiedenis
Béarn word in 820 'n burggraafskap. Die burggraaf was aanvanklik 'n vasal van die hertog van Gascogne, en later van die hertog van Guyenne. Die eerste hoofstad was Lescar. In 841 kies die burggraafskap Béarn vir Morlaas as sy nuwe hoofstad. Béarn het reeds vanaf die Verdrag van Verdun (843) aan die Wes-Frankiese Ryk behoort, waaruit moderne Frankryk ontstaan het. Tog is die aanhegting later betwis. In 1194 word Orthez die nuwe hoofstad van die burggraafskap. Béarn het in 1290 vanweë 'n huwelik in die hande van die graafskap Foix beland; wat 'n vasal was van die Franse koning, maar dit het slegs vir Foix gegeld, nie vir Béarn nie. In 1381 beland die provinsie in die hande van die Koninkryk van Navarra. Pau was vanaf 1464 die hoofstad van Béarn.
Emma Huismans
Skryfwerk
“Berigte van weerstand” is kortverhale met ’n sterk feitelike inhoud en fokus op die politieke struggle, vooroordele teenoor ras en taal en mense se verhoudings daartoe en met mekaar. Dit is veral politieke geweld in die Kaap gedurende die middel-tagtigerjare wat belig word, vanuit die perspektief van ’n bevoorregte blanke persoon wat na ’n dag se swerftogte in die armoede en onlus van die swart woonbuurte rondom Kaapstad weer kan terugkeer na haar bevoorregte woonplek. Die verteller is desondanks ’n persoonlike deelnemer aan die stryd en ’n genadelose waarnemer, wat die bloed, verraad en geweld sonder versagting beskryf. Die kontras tussen haar bevoorregte posisie en die posisie van die inwoners van die townships word sterk uitgebeeld, asook die wankommunikasie tussen mense en die magteloosheid om iets daadwerkliks aan so ’n groot strukturele probleem te doen. Die effek van die stryd op die verteller se lewe word ook ’n belangrike tema en sy poog om ontvlugting en troos te soek in die arms van ’n minnares wat nie werklik begryp of die nodige emosionele ondersteuning kan gee nie. So word die menslike teleurstelling in ’n ongenaakbare lewe uiteindelik die blywende wete. In “Anale kanale” is daar ook toespelings op literêre persoonlikhede. Hierdie bundel word in 1990 genomineer vir die Rapportprys.
Béarn
Geskiedenis
In 1589 word die Navarrese koning Hendrik III ook koning van Frankryk (as Hendrik IV); sedert dié tyd is die koninkryke van Frankryk en Navarra (wat as gevolg van Spaanse verowering nog slegs bestaan uit die deel ten noorde van die Pireneë) deur 'n persoonlike unie met mekaar verbind. Lodewijk XIII het in 1620 beide koninkryke formeel verenig. Die ou koninkryk, dit wil sê sowel Neder-Navarra as Béarn, het nog steeds grotendeels hul outonomie behou; dus is regsdokumente opgestel in Béarnais, 'n variant van Oksitaans. Bogenoemde reëlings is egter deur die Franse Revolusie beëindig, toe die tradisionele provinsies as administratiewe eenhede afgeskaf is, en vervang is deur 'n groter aantal départemente.
Emma Huismans
Skryfwerk
Die verhalebundel “Sonate vir Wraak” se titel is ironies van aard, want ’n sonate is nie musiek vir wraak of geweld nie. Die verhale kan dan ook getipeer word as oordenkings aan die gewelddadige gebeure, maar wanneer wraak bedink word is dit eerder versoening wat na vore tree. Die verhale word geskryf vanuit die standpunt van ’n verteller vanuit Nederland, met die eerste verhaal wat die vreemdheid van die nuwe aankomeling in Nederland verwoord, waarna die aanpassing geleidelik geskied. Daar is egter gedurige terugverwysing na die werklikhede van Suid-Afrika, wat eindelik tematies die bundel oorheers. Dit is die mees letterkundige van Huismans se werk, aangesien die woedende toonaard van vorige werke hierin ietwat versag en daar meer besinning kom oor die self en die rol van die mens in ’n samelewing sonder die een oorheersende doelwit om onreg af te breek. Die verhale is tematies goed deurweef binne die raamwerk van wit oorheersing, polisie brutaliteit, onverdraagsaamheid en die besef van die baie duur prys wat almal in Suid-Afrika nog lank daarvoor gaan betaal. Onderliggend hieraan is die letsels van ’n besmette maatskappy, waarin die mense mislei is deur leiers en die kerk en die magsmisbruik eindelik tot selfvernietiging lei. Soos die titel aandui is die onderliggende vraag watter vorm die wraak vir al hierdie onreg moet aanneem, maar die verteller kom tog mettertyd nader aan aanvaarding.
Die novelle “Requiem op ys” handel oor die reis van ’n Suid-Afrikaanse lesbiese vrou deur Europa, wat benewens die fisiese ook ’n geestelike reis deurmaak. Die fisiese teenwoordigheid in ’n vreemde wêrelddeel onderskryf dus ook die psigiese elemente van die verhaal. Die verteller is die Suid-Afrikaanse uitgewersredakteur, Chris Bouman, wat op reis deur Europa is ná die voltooiing van ’n ensiklopedie. Vroeg reeds ontmoet sy vir Inger Jensen, ’n Deense bankamptenaar, en die res van die verhaal skets die pogings om hierdie verhouding te bestendig. Chris worstel ook met ’n ander probleem, naamlik om in Suid-Afrika te bly of na Europa te verhuis. Sy vrees die maklike besluit om die harde werklikheid in Suid-Afrika te ontvlug, wat soos ys op die gletser is wat sy vroeg in die reis besoek. Hierdie ys werk as metafoor deur die novelle en soos die gletser, bly koue dinge uit die verlede ook by Chris spook. Sonder om eksplisiet te wees, skep die verteller ’n verhouding waarin die seksuele sentraal staan, sonder dat dit ooit die fokus van die vertelling word. Die verhaal word knap gebind deur die integrasie van musikale ontdekkings (reeds in die titel gesuggereer) en die terugflitse na die Suid-Afrikaanse agtergrond. Herinneringe word intermezzo's waarmee die karakter van Chris toegelig word. Dit is slegs die tweede novelle in Afrikaans (na “Klipkus” van Marlise Joubert), waar die lesbiese liefdesverhouding sentraal staan in ’n roman of novelle, en die pogings om momentele geluk met duursaamheid te versoen vorm die kern van die verhaal. Hierdie boek word in 1993 genomineer vir die Rapportprys.
Die Nederlandse verhalebundel “Werken met werkelijkheid” (wat sy saam met die joernalis Kees Neefjes skryf) beskryf die werklikheid na afskaffing van apartheid en toon aan dat nie veel op die grond verander het vir gewone mense nie. Al haar Afrikaanse geskrifte word ook in Nederlands vertaal en van haar verhale verskyn in tydskrifte soos De Kat en Stet. Benewens haar eie werk vertaal sy ook Henk Figee se “Striep” in Afrikaans. Haar kortverhaal “Die hond” word deur Abraham H. de Vries in “Afrikaanse kortverhaalboek” opgeneem en “Die vinger van God” verskyn in die versamelbundel “Vrou: Mens” onder redaksie van Corlia Fourie. Haar verhale word ook in ander versamelbundels soos “Soort soek soort” opgeneem.
Faun (musiekgroep)
Faun is 'n Duitse musiekgroep wat in 2002 in Gräfelfing naby München gevorm is en Pagan Folk-, Dark Wave- en middeleeuse musiek speel. Die gebruik van historiese instrumente en die gesang met lirieke in 'n verskeidenheid tale, waaronder Duits, Latyn, Grieks en Skandinawiese tale, dra by tot die oorspronklikheid van hul musiekstyl. Hul musiekinstrumente sluit Keltiese harp, Sweedse nyckelharpa, hurdy gurdy (pierment), doedelsakke, sister, fluite en baie ander in.
Musiekstyl
Faun se repertoire strek van melancholiese ballades tot vrolike dansliedere soos die Bretonse An Dro, waarby enersyds historiese liedere uit verskillende tydperke en streke volgens Faun se styl getoonset word, andersyds ook eie liedere gekomponeer word. So word byvoorbeeld ou Persies-Arabiese wysies met Sweedse nyckelharpa-klanke en Middelhoogduitse sangtekste voorgedra. 'n Ander kenmerk is tweestemmige stukke en Niel Mitra se drywende slagwerkritmes in meer onlangse opnames.
Faun se debuutalbum Zaubersprüche ("Towerspreuke") het in tematiese opsig veral rustige ballades uit die periode tussen die laat middeleeue en die Romantiek behandel. Dit is uitsluitlik met akoestiese instrumente getoonset. Die tweede langspeler, Licht ("Lig"), bevat minder balladeagtige liedjies, maar 'n groter aandeel dansbare musiekstukke soos Andro, Unda of die dubbellied Deva/Punagra. Op die derde album Renaissance staan die tematiek van dood en hergeboorte sentraal. Dié konsep is met fasetryke musiekstukke verwesenlik waarvan baie steeds op Faun se huidige konserte gespeel word, soos Da Que Deus, Rhiannon, Rosmarin, Iyansa en Tagelied.
Op die volgende langspeler Buch der Balladen staan Duitse ballades sentraal wat almal met akoestiese instrumente getoonset is. Die Duitse Nibelungen-heldedig het as konsep vir die album gedien. 'n Beperkte uitgawe van die album met sy liedjies oor watergeeste, trolle en betowerde ridders bevat 'n bonussnit, Brynhilds Lied, en 'n verhaal van tien minute oor Siegfried, die drakedoder, en sy geliefde wat met ligte ritmes, mondtrommel en nyckelharpa begelei word.
Die langspeler Eden, wat in 2011 vrygestel is, is aan mitologiese paradysverhale uit verskillende beskawings en tydperke gewy. Vir die musiek is historiese instrumente met moderne elektroniese ritmes gekombineer.
Die album Von den Elben, wat vroeg in 2013 uitgereik is, is deur volks- en middeleeuse rockklanke beïnvloed, 'n konsep wat by sommige aanhangers min aanklank gevind het. Oliver Pade was genoodsaak om 'n webblad op Facebook te laai waarop hy die nuwe styl van die album verduidelik.
Mädchen Amick
Mädchen Amick (gebore 12 Desember 1970) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), Dream Lover (1993), en Scenes of the Crime (2001), en in die televisiereeks Twin Peaks (1990).
Faun (musiekgroep)
Eksterne skakels
Media
Libanon
Libanon (Arabies: لبنان, Libnān, [lɪbˈnæːn]; Frans: Liban), amptelik die Republiek Libanon (Arabies: الجمهورية اللبنانية, al-Jumhūrīyah al-Lubnānīyah, [elˈʒʊmhuːɾɪjje l.ˈlɪbnæːnɪjje]; Frans: République Libanaise), is 'n klein, hoofsaaklik bergagtige land in die Midde-Ooste. Dit is geleë aan die oostekant van die Middellandse See.
Libanon se mense het die meeste Westerse invloed teenoor ander Arabiese lande. Hulle word ook deur Sirië beïnvloed aangaande interne sake. Die Christendom is ook nog sterk in Libanon. In die sewentiger jare het Israeliese troepe die PLO-troepe uit Libanon verdryf, omdat die PLO destyds Israel vanuit Libanon aangeval het. Die Christendom van Libanon het in daardie tyd teen die Soennitiese Islamitiese PLO-groep geveg. Nadat die PLO-troepe uit Libanon verdryf is het die Droese- en Sjia-groepe groter invloed oor die Libanese regering begin uitoefen.
Libanon het 'n soortgelyke geskiedenis as Sirië, in die opsig dat albei lande deur die Bisantynse en daarna die Mamelukke en Ottomaanse Ryk beheer is, soos Jordanië.
Libanon bevat ook Assiriërs, Droese, Koerde en Armene, soos Sirië. Mense in Libanon is afstammelinge van Edomiete, Fenisiërs, Armene en Koerde.
Libanon met Beiroet as hoofstad is sedert 1946 'n Arabiese republiek wat aan die oostekant van die Middellandse See geleë is. Die totale oppervlakte is 10 452 km² en die land het 'n totale bevolking van ongeveer 6,8 miljoen in 2018 gehad.
Libanon het 'n Middellandse Seeklimaat met warm, droë somers en sagte, reënerige winters. Die klimaatverskille word veroorsaak deur die land se ligging ten opsigte van die Middellandse See en die Libanonbergreeks. Die reënval in die kusvlakte en op die westelike hellings van die Libanongebergte is die hoogste en wissel tussen 700 mm in die suidelike deel van die kusvlakte tot 900 mm in die noorde.
Die oostelike hellings en die Bekaavallei kry baie minder reën. Daar wissel die jaarlikse neerslag van 600 mm in die suide tot meer as 200 mm in die noorde. Vanweë die magtigende invloed van die Middellandse See is die temperatuurverskille tussen somer en winter wes van die Libanongebergte kleiner as in die gebied oos daarvan. Die klimaat het hier ook 'n meer kontinentale karakter, met somertemperature bo 35°C, maar in die winter kan die temperatuur tot onder 5°C daal. Langs die kus daarenteen daal die temperature in die winter selde benede die vriespunt en die somertemperatuur is gemiddeld 27°C.
Bodem en reliëf
Die kusvlakte van Libanon is 'n smal, vrugbare strook land wat opgebou is uit spoelgrond wat deur riviere en die see afgeset is en in die noorde in die vrugbare Akkarvlakte eindig. Die kusvlakte word begrens deur die steil Libanongebergte, wat hoofsaaklik uit sand- en kalksteen bestaan en van noord na suid geleidelik in hoogte afneem. Die hoogste bergspitse is berg Sannin (2 630 m) en Koernat as Saoeda (3 080 m). Hoewel die grond nie baie vrugbaar is nie, word die laer liggende berghellings intensief verbou. Die Bekaavallei, met ’n gemiddelde hoogte van 1 000 m, is eintlik 'n tafelland wat tussen die Libanon- en die Anti-Libanongebergte lê. Die Anti-Libanongebergte, wat geleidelik van noord na suid begin afplat, lê eintlik meer in Sirië. Die belangrikste riviere is die Al-Asi (Orontes) en die Al-Litani, wat albei in die Bekaavallei ontspring en die afwatering oos van die Libanongebergte moontlik maak. Die Al-Asi vloei na die noorde en bereik via Sirië en Turkye die Middellandse See. Die Al-Litani, wat aanvanklik na die suide vloei, krom later na die weste en mond by Soer ook in die Middellandse See uit. Die kusvlakte word deur baie kort (selde langer as 25 km) bergstrome deursny, wat van groot belang is vir besproeiing.
Bevolking
Sedert 1932 is daar nog nie weer 'n sensus in Libanon gehou nie, waardeur verhoed is dat die fyn politieke balans tussen die verskillende godsdiensgroepe versteur word. Volgens skatting van die Verenigde Nasies het die totale bevolking in 1970 meer as 2,6 miljoen getel, terwyl die geboortesyfer tussen 30 en 35‰ was, met 'n sterftesyfer van meer as 10‰.
Die groeitempo wissel tussen 2 en 2,5% per jaar. In 2018 was die totale bevolking meer as 6,8 miljoen. Buitendien word die aantal Libanese wat grotendeels permanent in die buiteland woon, op meer as een miljoen geskat. ’n Groot aantal Palestynse vlugtelinge woon tans ook in Libanon. In die vroeë tagtigerjare is hul getal op ongeveer 500 000 geskat, waarvan ’n groot deel in vlugtelingkampe woon.
In Libanon is die tendens van toenemende verhuising van die platteland na die stad ook merkbaar en tans woon nog net ongeveer 42% van die bevolking op die platteland en 58% reeds in die stede. Die belangrikste stede is die hoofstad Beiroet (omtrent 2 miljoen inwoners), Tripoli (730 000), Zahle (ca. 85 000), Sidon (75 000) en Aley (ca. 65 000). Die meeste Libanese beskou hulself as Arabiere, terwyl Armene (4,6%), Koerde, Jode, Grieke en Turke minderhede vorm. Arabies is die voertaal in die hele Libanon, hoewel Frans, en in steeds toenemende mate Engels, as bestuurs- en handelstaal gepraat word.
Van baie groter belang is egter die godsdiensverskille tussen die bevolking, wat ongeveer gelyk verdeel is in Christene en Moslems. Onder die Christene vorm die Maroniete die grootste groep. Die Maronitiese gemeenskap is ’n Oosterse Christelike gemeenskap wat reeds geruime tyd met die Rooms-Katolieke Kerk geaffilieer is. Ander Christene behoort hoofsaaklik tot die Grieks-Ortodokse Kerk, die Grieks-Katolieke Kerk en die Armeense Kerk. Naas die twee bekende groepe binne die Islam, naamlik die Soenniete en die Sjiiete, is daar ook nog 'n klein Islamitiese gemeenskap, die Droese, in Libanon. 'n Klein Joodse gemeenskap van ongeveer 6 000 mense woon ook in Libanon.
Volksgesondheid, onderwys en die pers
Gevolglik het die land ook die hoogste geletterdheidsyfer (86%) van al die Arabiese lande. Libanon het vier universiteite, naamlik die Amerikaanse Universiteit, die Franstalige Katolieke Saint-Joseph Universiteit, die Libanese Staatsuniversiteit en die Arabiese Universiteit, wat eintlik tot die Universiteit van Alexandrië behoort. In Libanon geniet die pers 'n groot mate van persvryheid. Daar is sowat 50 koerante, waarvan sowat 30 in Arabies en die res in Frans, Armeens en Engels verskyn, wat ’n aanduiding gee van die baie menings in Libanon. Die weekblad Al Hurriya ("Vryheid"), die belangrikste spreekbuis van die Harahat Al gaumiyin Al Arab (die Arabiese Nasionale Beweging: die moederorganisasie van alle Palestynse weerstandsbewegings), word in Beiroet uitgegee.
Sensuur kan net toegepas word as die betrokke koerant of weekblad die konflikte tussen die verskillende godsdiensgroepe aanwakker. In vergelyking met die res van die Midde-Ooste is daar voldoende geskoolde mediese personeel in Libanon. Daar is een dokter vir elke 1 230 inwoners en 'n hospitaalbed vir elke 250 inwoners. Die mediese fasiliteite is wel hoofsaaklik in die stede gekonsentreer, maar die regering probeer die verspreiding ook na die platteland bevorder.
Geskiedenis
Die oudste histories bekende bewoners van Libanon is die Feniciërs. Hulle het veral bekend geword vanweë hul handelstogte deur die hele Middellandse Seegebied. Deur die eeue heen het die gebied deel uitgemaak van die verskillende ryke in die Midde-Ooste. Tydens die Romeinse tyd het die Grieks-Romeinse kultuur uitgebrei en die Christendom het die belangrikste godsdiens geword. Toe die Arabiese Moslems vanaf 634 die land begin binneval, het die arabisering gevolglik stadiger verloop as byvoorbeeld in Sirië of Palestina. In die tyd het die ontoeganklike Libanongebergte sy historiese rol as die toevlugsoord vir die plaaslike Christene, die Maroniete gekry.
Die Maroniete het hulle reeds baie vroeg aan die Weste verbonde gevoel, veral vanweë hul kontak met die kruisvaarders en Rome. 'n Ander godsdiensgroep, die Droese, het eweneens 'n toevlugsoord in Libanon gevind. Na 1516 het Libanon deel uitgemaak van die Ottomaanse Ryk. Onder 'n aantal plaaslike vorstehuise in die daaropvolgende drie eeue het Libanon 'n sekere mate van outonomie behou. In 1840 het die Ottomane Libanon regstreeks onder hul gesag geplaas, waarna die stryd tussen die Maroniete en die Droese begin het.
Na bloedige gevegte tussen die groepe het Frankryk dit bewerkstellig dat Libanon die status van ’n outonome provinsie binne die Ottomaanse Ryk verkry het. Van toe af is die leiers gekies uit die godsdiensgroepe en wel na gelang van die grootte van die groepe. In die tyd was daar ook sprake van 'n relatief hoë mate van voorspoed. Baie Droese het in die tyd na Sirië geëmigreer, waardeur die ou twispunte baie van hul betekenis verloor het. Na die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk Libanon gekry, wat saam met die kusvlakte en die Bekaavallei tot die huidige staat Libanon saamgevoeg is.
In die tyd tussen die twee wêreldoorloë het die Soenniete veral die beweging wat die aansluiting met Sirië nagestreef het, gesteun. In teenstelling met hulle het die Maroniete vasgehou aan die idee van ’n onafhanklike Libanon.
Die onafhanklike Libanese staat
Hoewel Libanon in 1941 formeel onafhanklik geword het, het die laaste Franse troepe die land eers in 1946 verlaat. Die nuwe staat is nie gevorm deur die grondwet nie (Libanon is 'n republiek met ’n grondwetlike regering), maar deur die Nasionale Verbond. Dit is ’n ooreenkoms tussen die leiers van die Christene en die Moslems, waarin daar gestreef word om ’n politieke ewewig tussen die godsdiensgroepe tot stand te bring. Kragtens die ooreenkoms word die kamersetels en openbare kantore in die verhouding 6:5 tussen die Christene en Moslems verdeel.
Die president is 'n Maroniet, die premier altyd 'n Soenniet en die voorsitter van die parlement 'n Sjiet. Hierdie verdeling word vandag nog deur die Moslems as onregverdig beskou, omdat dit gegrond is op die sensus van 1932. Sedertdien het die Moslems baie in getalle toegeneem in vergelyking met die Christene. Die ontevredenheid word nog verder vergroot vanweë die Moslems se klein aandeel in die welvaart. Die onsekere ewe wig is in 1958 aan gevaar blootgestel vanweë die pro-Westerse regeringsbeleid, wat teenstrydig was met die politiek van Sirië en Egipte.
Daar het ernstige en gewelddadige konflik ontstaan tussen die Libanese nasionalisties georiënteerde Christene en die Pan-Arabies georiënteerde Moslems. Amerikaanse soldate het op versoek van die regering die orde herstel en so ook voorlopig die ewewig herstel. Die relatief welvarende Maroniete en ander Christene was onder andere saamgesnoer in die Falangistiese Party, die Nasionale Liberale Party en die Maronitiese Verbond. Hulle het die aanwesigheid van die Palestyne as 'n bedreiging van die Libanese staat gesien.
Die Moslems daarenteen is georganiseer in onder meer die Progressiewe Sosialistiese Party, die Beweging van die Besitloses en ander organisasies. Hulle handhaaf dikwels bande met ander Arabiese lande en sien die Palestyne eintlik as hul natuurlike bondgenote in hul stryd teen die Christelike elite. Nadat daar al hoe meer geweld tussen die Palestyne en regse Christene uitgebreek het, het daar in die lente van 1975 'n burgeroorlog tussen linkse Moslems en regse Christene ontstaan oor die politieke en ekonomiese mag. In die loop van 1975 het 'n feitlike territoriale verdeling van Libanon, wat baie Christene heimlik begeer het, 'n al hoe groter werklikheid geword.
Ondanks tientalle wapenstilstande wat van korte duur was, en 'n militêre ingryping van Sirië teen ’n gesamentlike Arabiese vredesmag ten gunste van die linkse Moslems, was die Christene nie baie entoesiasties oor 'n hersiening van die Nasionale Verbond nie en die stryd woed nog hewig. Die toe stand bly steeds baie onseker, veral omdat ’n verdeling van die ekonomiese mag nog nie tot stand gekom het nie. Libanon is lid van die Verenigde Nasies en van die Arabiese Liga.
Die Palestynse vraagstuk
Gedurende die eerste helfte van 1982 het Israel Libanese grondgebied binnegeval met die oog daarop om die mag van die PLO te breek. Die Israeliese magte het alle Palestynse en Siriese weerstand relatief maklik oorkom en vinnig opgeruk na Beiroet en die westelike gedeelte van die stad beleër, waar die grootste deel van die PLO ingegrawe was. Israel het daarop aangedring dat die PLO hom geheel en al aan Libanon moes onttrek, terwyl hy die erns van sy eis beklemtoon het deur die PLO onder geweldige militêre druk te plaas. Deur bemiddeling van die VSA het die PLO hom in Augustus 1982 aan Beiroet onttrek en vervolgens hulle in Tunis gevestig.
Ekonomie
Libanon het 'n vryemarkekonomie, hoewel die owerheid ook nog 'n invloed op die ekonomiese lewe uitoefen. Die handel en dienste is die belangrikste ekonomiese bedrywighede en deels as gevolg hiervan is die ekonomie ook bale afhanklik van inkomste uit die buiteland. Libanon is 'n ontwikkelende land waar die per capita -inkomste, volgens die Westerse maatstawwe, nie baie hoog is nie.
Tog is dit aanmerklik hoër as in ander ontwikkelende lande. Die welvaart en ekonomiese moontlikhede is, soos in baie ontwikkelende lande, baie oneweredig versprei. Die Libanese ekonomie het in die laaste jare baie skade gelei vanweë die stryd tussen die verskillende bevolkingsgroepe, wat uitgeloop het op die burgeroorlog van 1975/76. Aan die begin van die tagtigerjare het die ekonomie weer geleidelik begin herstel en uitvoere het gestyg.
Nywerhede
Die nywerheidsektor dra nog nie baie by tot die nasionale inkomste nie, maar ontwikkel besonder vinnig. Met uitsondering van 'n paar groot olieraffinaderye (Tripoli en Sidon) en sementfabrieke (Bekaavallei) is die meeste nywerhede baie klein. Hulle is hoofsaaklik in en om die hoofstad Beiroet gekonsentreer. Die regering probeer veral nywerhede ontwikkel wat van Libanese grondstowwe gebruik kan maak of wat invoergoedere kan vervang ot die uitvoerhandel kan bevorder. Die voedsel-, drank- en tekstielnywerheid is goed ontwikkel, maar die kunsvlytnywerheid is steeds die belangrikste.
Handel en dienste
Die handel- en dienstesektor sorg vir meer as 65 % van die nasionale inkomste. Libanon verdien baie geld vanweë sy posisie as handels- en verspreidingsentrum van die Midde-Ooste, en het tot die finansiële sentrum van die Midde-Ooste ontwikkel. Die toeristebedryf lewer ook 'n belangrike bydrae tot die nasionale inkomste, soms tot 16%, terwyl die oordrag van geld deur Libanese emigrante aansienlik is. Die burgeroorlog van 1975/76 en ander militêre krisisse, soos die 1982-inval deur Israel, het ’n negatiewe uitwerking op internasionale sakelui, wat weer die ekonomie baie benadeel. Beiroet sal bowendien in die toekoms rekening moet hou met die wedywering van Athene en die Arabiese Golfstate.
Landbou
Byna die helfte van die beroepsbevolking is werksaam in die landbou, maar die sektor dra nog nie eens 15% by tot die nasionale inkomste nie. 'n Kwart van die Libanese grond, wat in 'n aantal klein plase verdeel is, word verbou. Die landbouprodukte voorsien slegs in twee derdes van die binnelandse behoefte.
Verdere verhoging van die produksie is grotendeels afhanklik van 'n meer intensiewe benutting van die bestaande gebiede. In die vrugbare strook grond langs die Middellandse See en die westelike hellings van die Libanongebergte word hoofsaaklik vrugte geproduseer. In die Bekaavallei, Libanon se grootste landbougebied, word veral graan en druiwe verbou.
Ook die Akkarylakte is vir graanverbouing belangrik. Die berggebied van die Anti-Libanon is nie vir landbou geskik nie. Van die beroemde sederwoude van die Libanongebergte is daar nog slegs klein gebiede oor. Roofbou en oorbeweiding is die belangrikste oorsake daarvan.
SpVgg Au/Iller
Die klub het op 27 Oktober 1928 ontstaan as Sportvereinigung Au. Die klub was die eerste Beierse klub om die Oberliga Baden-Württemberg te haal nadat daar in 1999 gepromoveer is. Die klub se grootste prestasie was om die 2de rondte van die DFB-Pokal in 1979 te haal, waar hy 0-6 deur SpVgg Bayreuth uitgeskakel is.
Reedsport, Oregon
Reedsport is 'n dorp in Oregon, in die Douglas-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 4 378 gehad: 93,92% wit, 0,02% swart of Afro-Amerikaans, 1,23% Amerikaanse inboorlinge, 0,43% Asiaties, 0,02% Pasifiese eilanders, 2,15% van ander rasse en 2,22% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 4,68% van die bevolking uitgemaak.
2013 Monaco Grand Prix
Die 2013 Monaco Grand Prix is op 26 Mei 2013 op die Circuit de Monaco in Monte Carlo gehou. Dit was die sesde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Nico Rosberg in sy Mercedes gewen.
Steenloper
Die Steenloper (Arenaria interpres) is 'n algemene trekvoël by rotskuste en riviermondings en kom selde binnelands voor. Die voël is 21 – 25 cm lank, 90 - 150 g groot met 'n vlerkspan van 54 cm. In Engels staan die voël bekend as die Ruddy Turnstone.
Espejón
Espejón is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Clinton du Plessis
Lewe en werk
Clinton Vivian du Plessis is op 20 Februarie 1963 in die Karoo op Cookhouse in die Oos-Kaap gebore as die seun van die spoorwegwerker Robert du Plessis en die ongeletterde huisvrou Susan du Plessis. Hy is een van vyf kinders wat saam met sy ouers in ’n eenslaapkamerhuis woon. Vanaf 1969 ontvang hy sy skoolopleiding aan die UCC Laerskool op Cookhouse. Sy standerd ses jaar doen hy by die Rooms-Katolieke St. Theresa skool op Somerset-Oos en hy matrikuleer dan in 1980 aan die Senior Sekondêre Skool Holy Rosary op Cradock, waar hy onderhoofseun word. Nadat die hoofseun geskors word, gee hy sy wapen as onderhoofseun terug en woon uit protes nie die matriekafskeid by nie. Na skool gee hy vir drie maande onderwys as hulponderwyser in Somerset-Oos, waarna hy ’n betrekking as klerk aanvaar by ’n rekenmeestersfirma op Cradock. Intussen studeer hy deeltyds aan die Universiteit van Suid-Afrika vir ’n B.Com.-graad wat hy nie voltooi nie. Hy stig in 1987 sy eie uitgewery en die literêre tydskrif Akuut, omdat hy moeg was vir sukkel met uitgewers en ook omdat hy jonger digters wil help wat dieselfde probleme ondervind. In 2002 verhuis hy na Johannesburg, waar hy as rekenmeester werk, maar hy keer in 2006 terug na Cradock om voltyds te skryf. Hier tree hy ook op as rubriekskrywer vir Rapport en LitNet. Hy is ’n lid van die Afrikaanse tak van die internasionale PEN skrywerskring. Hy neem deel aan die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) op Oudtshoorn in 1998. In 1999 neem hy saam met negentien ander digters van oor die hele wêreld deel aan Poetry Africa ’99 in Durban en in dieselfde jaar is hy ’n gas van die Stichting Poëziefestival Nijmegen in Nederland waar van sy gedigte voorgelees word.
Skryfwerk
In 1984 verskyn sy debuutbundel, Geloofsbelydenis van ’n kluisenaar, by Perskor en dit word die enigste van sy werke wat deur ’n hoofstroomuitgewer uitgegee word. Die bundel bevat gedigte oor doelloosheid, eensaamheid en die plastiekbeskawing waarin ons leef. Die siening is deurentyd nie-romanties van aard, sodat die gedigte bestaan uit die harde, eendimensionele en strak werklikhede wat opgeroep word. Die boustof is dus nie van “poëtiese” materiaal nie, maar die digter slaag tog daarin om hierdie donker en leë materiaal soms in digterlike fokus te bring. Hierna gee hy gereeld sy eie gedigte uit en vestig hom so as randfiguur in die Afrikaanse letterkunde. Hy is dan ook die enigste digter wat toestemming weier dat André P. Brink sy verse opneem in Groot verseboek, nadat Brink ’n negatiewe resensie oor sy debuutbundel geskryf het. Curriculum vitae bevat verdere gedigte oor sy disillusie met die lewe, waarin daar ook vernuwend eksperimenteer word met die visuele vorm van die gedig. Hierna volg In God’s country: no. 2-21 wat in ’n groot mate kommunikeer deur kru taalgebruik met die seksuele as tema. Die bundel is veral ’n aanval op die establishment, met sy seksuele waardes en politieke geweld. Tussentydse verslag (subtitel gatsak-gedigte) bevat net tien gedigte en is soortgelyk van aard, met die sinloosheid van die lewe wat weer deurslaan. Die boodskap is dat daar nie veel is om oor verslag te lewer nie, behalwe dit wat ontstellend en negatief is. Die titelgedig is gebaseer op ’n gedig van T.T. Cloete. Saam met vier ander digters word van sy gedigte in die versamelbundel 5 opgeneem. Seks is ’n deurlopende tema in hierdie gedigte, asook die kloof tussen ryk en arm wat tot geweld aanleiding gee. Flitse verskyn in 2012 nadat hy vir lank nie ’n bundel gepubliseer het nie. Hy beskryf die bundel as “Twitter-gedigte”, waar die meeste gedigte slegs vier reëls lank is en binne die konvensies van Twitter se 140 karakters probeer bly. Deurlopende temas is kunstenaarskap en verganklikheid.
Rangeer is reis- en herinneringsverse en die bundel word in ses afdelings verdeel. Spore is die eerste afdeling en sluit aan by die bundeltitel se treinspore, maar beskryf ook reise en herinneringe. Die gedig Vrypas is herinnering aan die wedervaringe en reise wat die digter met sy oorlede pa onderneem het, waar die geestelike welvaart en fisiese armoede van toe nou tot nadeel omgekeer is. Die politieke situasie van die verlede spreek ook mee. Die tweede afdeling is Haltes, met gedigte oor reisbestemmings soos Amsterdam, Maseru, Kaapstad, Durban en Tarkastad. Die plattelandse dorpsmilieu word gekontrasteer met die stadsruimte teen die agtergrond van toenemende globalisering en sosiaal-politieke verandering, met die dood as die enigste onveranderlike. In Kaapstad betreur die digter die feit dat hoewel euwels soos apartheid nou weg is, dit plek gemaak het vir maatskaplike ellende soos werkloosheid, vigs en dwelmmisbruik. Kruisings is die derde afdeling, waarin die lotgevalle van randfigure in die samelewing beskryf word. In Tripping is dit ’n dwelmverslaafde, in Trucking en Route 69 ’n prostituut op die snelweë en in Kruis en dwars ’n fopdosser, met die uitsigloosheid en weerlose aard van hierdie figure se bestaan as onderwerp. Die vierde afdeling is Koffers, waar die voorstedelike bestaan, armoede en die alledaagse lief en leed in satiriese verse beskryf word. Room with a view is ’n ontroerende gedig wat fokus op die leë beloftes wat kinders aan hul bejaarde ouers maak wanneer hulle weens hulle ouderdom verswak en ’n las word. Die gedigte in die afdeling “Seinwagter” behandel die digterskap en die rol van poësie. Die laaste afdeling, Gedigte, talk show hosts & reality shows, is reeds in 2009 in beperkte oplaag uitgegee. Hierin dryf die digter die spot met akademici en literatore. Woorde roes in die water is ’n besonder omvangryke digbundel van 206 bladsye, met ruim 120 gedigte wat in tien afdelings ingedeel is. Van die veelvuldige temas wat aangeraak word, sluit in die liefde, ouderdom en die dood, die werkersklas en hulle lewens, politieke verse, reisverse, digters en die skryf van gedigte. Die verse beïndruk met raak beelding, segging en woordspeling. Daar is ook gevatte kommentaar oor ander digters en persoonlikhede, soos in “Small comfort vir die ou digter” wat Nathan Trantraal se aanval op Adam Small (dat laasgenoemde van Kaaps ’n joke-taal gemaak het) as tema het en skryf dat Trantraal ’n nuwe jong turk is wat “pronkpou sy stertvere in jou gesig oopvou”. Cost of living het die selfmoord van ’n akteur as tema en bereik met die gebruik van die uitdrukking “tou opgooi” ’n wrang ironiese effek. Opvallend ook is die humor wat talle verse opkikker. Benewens die talle puik gedigte is daar egter ook ’n aantal wat steeds onafgewerk is, terwyl daar ook etlike tikfoute voorkom.
Sy verse word onder andere opgeneem in die versamelbundels Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, I Qabane Labantu, Nuwe verset, As die son kom oogknip, Honderd jaar later en Versindaba 2006. Dit verskyn ook in buitelandse publikasies soos Tijdschrift voor Nederlands en Afrikaans en in Skryf asseblief terug, die April 1985 uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt, toegewy aan Suid-Afrikaanse poësie en saamgestel deur Jan Deloof in samewerking met André Letoit. Die Nederlandse bloemlesings Honderd dichters I, De tweede ronde en O droewe en wye land bevat ook van sy verse en Spaanse vertalings word opgeneem in die boek International Poetry.
Hy skryf ook kortverhale en prosasketse wat hy eers in die dun bundel Kort van draad publiseer en later saam met Peter Snyders in Brunch vir twee laat opneem. Hierdie verhale gaan hoofsaaklik oor seks, aangebied op ’n emosielose en banale manier, sodat die oorwegende gevoel een is van leegheid en eensaamheid en die lewe as verskrikking ervaar word. Van sy kortverhale word ook in versamelbundels opgeneem, waaronder Die koudsit van Oom Frans in Op hulle stukke onder redaksie van Jeanette Ferreira, terwyl die verhaal oor sy jeugherinneringe aan die ontvangkant van die apartheidstelsel, Dubbelvisie, opgeneem word in Spoorvat. Hierdie verhaal word ook oor Radiosondergrense voorgelees. Ander versamelbundels waarin sy werk voorkom sluit in Verneukkind en ander verhale, wat voorgeskryf word op skoolvlak.
Eerbewyse
In 2015 word Cordis-Trust se Orde van die Beiteltjie aan hom toegeken vir sy deurlopende ywer in die bevordering van areas van die Afrikaanse woordkuns.
Hero Fiennes-Tiffin
Hero Fiennes-Tiffin (gebore 6 November 1997) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), Private Peaceful (2012), After (2019), en The Fire Within.
Sundevall se graafneusslang
Sundevall se graafneusslang (Prosymna sundevallii) is 'n slang wat voorkom in Suidelike Afrika. In Engels staan die slang bekend as Sundevall's shovel-snout.
Charlene Amoia
Charlene Amoia is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent American Reunion (2012) en in die televisiereekse How I Met Your Mother (2005), Grey's Anatomy (2005), en Shameless (2011).
Cannes-rolprentfees 2014
Die 67ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 14-25 Mei 2014 gehou. Die Nieu-Seelandse regisseur Jane Campion was die voorsitter van die jurie vir die hoofkompetisie. Die Franse akteur Lambert Wilson was die aanbieder van die opening- en die afsluitingseremonie. Altesaam 47 rolprente en kortfilms is vertoon.
Die Turkse rolprent Winter Sleep, met Nuri Bilge Ceylan as regisseur, het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Olivier Dahan se Grace of Monaco, met Nicole Kidman in die rol van Grace Kelly. Dit is buite kompetisie vertoon. Die afsluitingsfliek was die gerestoureerde 4K-weergawe van Sergio Leone se western van 1964, A Fistful of Dollars.
Axinella meloniformis
Axinella meloniformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Paul Hindemith
duimnael|Paul Hindemith op 28-jarige ouderdom Paul Hindemith (16 November 1895 - 28 Desember 1963) was 'n produktiewe Duitse komponis, altviolis, violis, pedagoog en dirigent. In die 1920's word hy 'n groot voorstander van die Neue Sachlichkeit (nuwe objektiwiteit) musiekstyl.
Van sy mees noemenswaardige komposisies sluit in sy liedere siklus Das Marienleben (1923), Der Schwanendreher vir altviool en orkes (1935), en die opera Mathis der Maler (1938). Hindemith se gewildste werk, in opgeneemde vorm sowel as in die konsertsaal, is waarskynlik die Simfoniese Metamorfose van Temas deur Carl Maria von Weber wat in 1943 geskryf is.
Lewe en loopbaan
Hindemith is gebore in Hanau, naby Frankfurt, as die oudste kind van die skilder Robert Hindemith van Neder-Silesië en sy vrou Marie Hindemith, gebore Warnecke. Hy het as kind die viool geleer. Hy het by Frankfurt se Hoch Konservatorium ingeskryf waar hy viool studeer het onder Adolf Rebner asook dirigeer en komposisie onder Arnold Mendelssohn en Bernhard Sekles. Aanvanklik het hy homself onderhou deur in dansgroepe en musikale komediegroepe te speel. Hy word in 1914 adjunkleier van die Frankfurtse operaorkes, en word in 1916 bevorder tot konsertmeester. Hy het vanaf 1914 tweede viool gespeel in die Rebner Strykkwartet.
Hindemith is in September 1917 opgeroep deur die Duitse Keiserlike Leër om in Januarie 1918 by sy regiment in Elsas aan te sluit. Daar is hy aangesê om die bastrom te speel. Hy het ook 'n strykkwartet gestig. In Mei 1918 is hy na die front in Vlaandere ontplooi waar hy as wag gedien het; sy dagboek toon dat hy "slegs deur groot geluk granaataanvalle oorleef het", volgens die New Grove Dictionary. Na die wapenstilstand het hy teruggekeer na Frankfurt en die Rebner-kwartet.
In 1921 stig hy die Amar Kwartet, waarin hy altviool gespeel het en uitgebreid deur Europa getoer het.
In 1922 is sommige van sy werke gespeel tydens die fees van die Internasionale Genootskap vir Kontemporêre Musiek in Salzburg, wat hom die eerste keer blootgestel het aan 'n internasionale gehoor. Die volgende jaar het hy begin werk as organiseerder van die Donaueschingen-fees, waar hy werke deur verskeie avant-garde komponiste soos Anton Webern en Arnold Schoenberg laat speel het. In 1927 is hy aangestel as professor aan die Berliner Hochschule für Musik in Berlyn. Hindemith het die musiek geskryf vir Hans Richter se avant-garde rolprent uit 1928 getiteld Vormittagsspuk, waarin hy ook 'n rol vertolk het; die partituur en die oorspronklike rolprent is verbrand deur die Nasionaal-Sosialiste. Die partituur is in 2006 deur Ian Gardiner herskep. In 1929 het hy die solo deel tydens die première van William Walton se altvioolconcerto gespeel, nadat Lionel Tertis, vir wie die werk geskryf is, dit van die hand gewys het.
Op 15 Mei 1924 is Hindemith getroud met die aktrise en sangeres Gertrud (Johanna Gertrude) Rottenberg (1900–1967). Die huwelik was kinderloos.
Hindemith se verhouding met die Nazi's is kompleks. Sommige het sy musiek veroordeel as "verwronge kuns" (grotendeels gebaseer op sy vroeë, seksueel gelaaide operas soos Sancta Susanna). In Desember 1934, tydens 'n toespraak by die Berlynse sportpaleis, het die Duitse minister van propaganda Joseph Goebbels vir Hindemith in die openbaar veroordeel as 'n "atonale lawaaimaker". Die Nazi's het sy musiek in Oktober 1936 verbied, en dit is gevolglik ingesluit as deel van die verwronge musiek ("Entartete Musik")-uitstalling van 1938 in Düsseldorf. Ander amptenare wat in Nazi-Duitsland gewerk het was egter van oordeel dat hy 'n voorbeeld was van 'n moderne Duitse komponis aangesien hy teen die tyd musiek geskryf het wat gebaseer was op tonaliteit, met gereelde verwysings na volksmusiek. Die dirigent Wilhelm Furtwängler se verdediging van Hindemith, wat in 1934 gepubliseer is, neem hierdie standpunt in. Die kontroversie rondom sy musiek het voortgegaan in die 1930's, met Hindemith wat afwisselend die guns van die regering weggedra het.
Gedurende die dertigerjare het hy Kaïro besoek en ook verskeie besoeke gebring aan Ankara. Hy het 'n uitnodiging van die Turkse regering aanvaar om toesig te hou oor die skepping van 'n musiekskool in Istanbul in 1935, nadat Goebbels hom onder druk geplaas het om vir 'n onbepaalde tyd verlof te neem aan die Berlynse akademie. In Turkye was hy die leidende figuur van 'n nuwe musiekpedagogiek in die era van president Kemal Atatürk. Sy adjunk was Eduard Zuckmayer. Hindemith het die herorganisasie van Turkse musiekopvoeding en die vroeë pogings om die Turkse Staatsopera en -ballet te stig gelei. Hy het nie so lank in Turkye gebly soos baie ander emigrante nie, maar wel die Turkse musikale sfeer baie beïnvloed; die Ankara Staatskonservatorium het bv. baie te danke aan sy pogings. Jong Turkse musici het Hindemith as 'n 'ware meester' beskou, en hy is gewaardeer en gerespekteer.
Aan die einde van die 1930's het Hindemith verskeie toere van Amerika onderneem as 'n solis (altviool en viola d'amore).
Hy het in 1938 na Switserland geëmigreer, deels omdat sy vrou van gedeeltelike Joodse afkoms was.