cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L'être et le néant
Hooftemas van die boek
Die mens met sy menslike bewustheid verskil in hierdie sin ook van die ander voorwerpe in die wêreld. 'n Boom is 'n boom en is nie self bewus nie, want dit is heeltemal met ditself saamval; dit is wat dit is. Sartre noem dit 'n être-en-soi. Teenoor hierdie être en-soi staan die être pour-soi, die mens (dit is terme wat hy van Hegel bekom). Die mens val nie heeltemal met self saam nie, maar is deur hierdie fundamentele vryheid en onbepaaldheid altyd iets wat nie met die self saamval nie. Omdat die bewussyn steeds sonder inhoud is, kan 'n mens ook nooit regtig 'n identiteit toe-eien nie. 'n Mens kan nooit 'n kelner wees soos 'n boom 'n boom is nie. 'n Mens is slegs 'n kelner in soverre 'n mens homself soos 'n kelner gedra. 'n Mens is dus in hierdie voorbeeld nie 'n kelner nie, maar speel die rol van 'n kelner. Dieselfde geld vir ander identifikasies soos nasionalisme, geslag of ras. Dit is dan ook moontlik om hierdie identifikasie weer in te trek en dan byvoorbeeld teen dit te verset. Om te beweer dat 'n eienskap tog intrinsiek aan 'n mens toekom is volgens Sartre 'n vorm van bedrog. Hy spreek in hierdie verband ook oor mauvaise foi of kwade trou: dit is 'n leuen ten aansien van die self deur sodanige essensie toe te eien.
Eksistensie en essensie
'n Ander manier waarop Sartre hierdie onderskeid duidelik maak is die stelling dat die eksistensie (bestaan – dat ek is) by die mens voorafgegaan voor die essensie (wat ek is). Die mens is 'n voor-homself/haarself, 'n wese wat nie is nie, maar opsetlike gerig staan na wat buite die bewussyn is. Hy/sy het dus van hom/haarself self 'n bestaan, maar geen essensie nie. Die essensie volg daarna; die mens bepaal dit deur wat hy doen of nie in sy lewe doen nie. En alles wat die mens doen, doen hy in sy/haareie naam. Die mens is heeltemal vry en dus verantwoordelik. Die vryheid om voortdurend keuses te moet maak vervul die mens met eksistensiële vrees. Sartre stel dit dat die mens "veroordeel is om vry te wees."
Dit gaan in teen die geskiedenis van die filosofie. So was dit byvoorbeeld 'n steeds terugkerende stelling in die middeleeuse filosofie dat die mens altyd bepaal word deur sy/haar essensie. Deur terug te gaan na Aristoteles bestaan 'n mens volgens middeleeuse filosofe uit materie en 'n vorm, 'n essensie, wat juis hierdie onbepaalde materie vorm gegee en die mens dus tot mens maak. Die essensie van die mens het in hierdie sin die bestaan vooraf (die vorm bestaan voordat dit in die materie gerealiseer word). Sartre draai hierdie stelling om en tipeer mens net soos die onbepaalde en leë bewustheid waarvoor hy/sy self die inhoud kies. Die bewussyn is dus 'n bestaan sonder essensie. En hierdie 'niks', hierdie onbepaaldheid, is vir Sartre die voorwaarde tot bewustheid. Sonder afstand kan die "Syn" nie geken word nie.
Pierre is nie hier nie
'n Bekende voorbeeld wat steeds terugkeer in Sartre se boek is die van Pierre. Sartre skryf:
"Ek kom kwartier laat. Pierre is altyd stiptelik, het hy op my gewag? Ek kyk rond in die vertrek, ek kyk na die koffiewinkel besoekers en sê: 'Hy is nie hier nie'. "Gaan dit hier om 'n aanskouing van die afwesigheid van Pierre of is daar pas met die oordeel sprake van 'n ontkenning?"
En hoewel hierdie voorbeeld as 'n spesiale geval van 'verskyning' geïnterpreteer kan word, is hierdie afwesigheid of negering net tiperend vir Sartre se hele fenomenologie. Vir Sartre kan iets pas verskyn aan die mens omdat dit nie identies aan die mens is nie en dat die dinge nooit alles is nie. Pierre is nie oral nie, Pierre is nie almal nie. Dinge verskyn pas via 'n dialektiek van die negering: iets is iets omdat dit nie iets anders is nie en omdat die mens daar nie dit heeltemal laat saam val nie.
Konteks
Die konteks waarin die boek geskryf is, is ook belangrik om die inhoud te verstaan. Dit is in 1943 gepubliseer, in die middel van die Tweede Wêreldoorlog. Die Suide van Frankryk, onder die sogenaamde Vichy regime, het besluit om saam te werk met Adolf Hitler, hoofsaaklik om erger onderdrukking te voorkom.
Vir Sartre was hierdie daad 'n uiting van die lawwe burgerlike gees wat suiwer uit eiebelang gesetel is. Sartre se L'être et le néant kan dan ook gelees word as 'n soort oproep om die Franse (of mense in die algemeen) om sy eie egte verantwoordelikhede op te neem. Die mens kan nie van sy verantwoordelikheid onthef deur 'n beroep te doen op die omstandighede waarin hy moet lewe nie. Hy is in wese self vry en onbeperk en sy/haar hele lot lê in sy eie hande. Elke keuse is dus 'n eie keuse en sorg ook dat mense heeltemal verantwoordelik is vir sy eie dade, ongeag die omstandighede.
Ngauruhoe
Ngauruhoe is 'n aktiewe stratovulkaan in Nieu-Seeland. Die berg met sy kenmerkende koniese vorm is op die Sentrale Plato van die Noordeiland geleë en is met 2 291 meter die hoogste bergpiek in die Tongariro-bergmassief. Alhoewel Ngauruhoe meestal as 'n afsonderlike berg beskou word, vorm hy in geologiese opsig net die tweede vulkaankeël in die Tongariro-kompleks. Ngauruhoe is sowat 25 kilometer van die Taupomeer se suidoewer af geleë. Die vulkaan word in die suide deur die hoogste bergpiek van Nieu-Seeland se Noordeiland, Ruapehu, en in die noorde deur Tongariro begrens – albei is eweneens aktiewe vulkane. Die barre Rangipo-woestynstreek is oos van Ngauruhoe geleë.
Ngauruhoe is 'n relatief jong stratovulkaan wat eers so onlangs soos 2 500 jaar gelede vir die eerste keer uitgebars het. In die 20ste eeu was daar 45 uitbarstings, waarvan die laaste in 1975 plaasgevind het, sodat Ngauruhoe tot die aktiefste vulkane in hierdie periode behoort het. Sedert sy laaste uitbarsting styg af en toe rook uit sy dubbelkrater op, tog was daar geen ander noemenswaardige vulkaniese aktiwiteit nie. Fumaroles (vulkaniese openings in die aardkors) kom in die binnekrater en op die rand van die oostelike buitekrater voor.
Etimologie en kultuurgeskiedenis
Daar is 'n aantal verskillende teorieë oor die oorsprong van die vulkaan se Maori-naam. Een van die geloofwaardigste etimologiese verklaring verwys na die Maori-woorde Nga Uru Hoe, "heet stene werpend".
Die Nieu-Seelandse regisseur Peter Jackson het Ngauruhoe in die vroeë 21ste eeu in sy film-trilogie Lord of the Rings gebruik om die Britse skrywer J.R.R. Tolkien se fiksionele berg Mount Doom uit te beeld. Ngauruhoe het sodoende internasionale bekendheid verwerf.
Anna de Klerk
duimnael|regs|200px|Anna de Klerk, gebore Coetsee.
Anna Sophia de Klerk (gebore Coetsee, Middelburg, Oos-Kaap, 21 Januarie 1891 - 12 Februarie 1962) was die derde eggenote van ds. Willem Johannes de Klerk en stiefmoeder van oudmin. Jan de Klerk, wie se seuns oudpres. F.W. de Klerk en dr. Wimpie de Klerk was.
Anna Sophia de Klerk het as predikantsvrou haar volle gewig ingegooi saam met haar eggenoot om die veeleisende werk as pastoriepaar te volvoer. Mev. De Klerk het dan ook as voorsitster van die Sustersvereniging op die volgende plekke opgetree: Potchefstroom en Johannesburg waar sy vyf takke gedien het, waarvan drie hulle ontstaan aan haar te danke het. Die verenigings waaraan sy aktief deelgeneem het was Potchefstroom, Turffontein, Fordsburg, Brixton, Newlands en Delarey. As predikantsvrou in die Johannesburg gemeente het sy die moeilike taak gehad om groot afstande te voet af te lê om vergaderinge by te woon. Aangesien die gemeente baie behoeftig was, was dit dan ook haar taak om toe te sien dat die armes versorg moes word in tye van nood. Die uitdeling van wintersklere, komberse en soms ook eetware soos vleis en mieliemeel was ook deel van haar taak.Met 'n sekere geleentheid het sy selfs ook die beddegoed van 'n siek egpaar gaan was en stryk het. Tereg kan ook gesê word dat sy werklik 'n moeder vir haar gemeente wes.
Afgesien van die groot taak wat sy terdeë volvoer het in die gemeente was sy ook 'n moeder by uitstek vir haar kinders. Op een tydstip het sy tot 12 kinders in die huis gehad. Die brood het sy self gebak. Een sak boermeel het slegs twee baksels brood gelewer wat na een week opgeëet was. Nieteenstaande al hierdie aktiwiteite het sy nog tyd gehad om 'n koor in die gemeente af te rig en om as orreliste tydens eredienste op te tree.
Andriesspruit
Andriesspruit is 'n spruit wat in Limpopo, Suid-Afrika vloei.
Jan Pierewiet
"Jan Pierewiet" is ’n Afrikaanse volksliedjie. Daar is ’n tradisionele weergawe en een met drie verse deur C.J. Langenhoven.
Tradisioneel
"Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, staan stil; Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, staan stil. Goeie môre my vrou, hier's 'n soentjie vir jou. Goeie môre my man, daar is koffie in die kan."
Langenhoven-weergawe
"Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, staan stil; Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, Jan Pierewiet, draai om. Hy draai om en hy leen van sy ouma 'n bril, en hy soek met die bril na 'n vroutjie vir hom."
""Tant Hettie", sê Pierewiet, "gee Lettie vir my, of Bettie of Nettie, wie ek kan kry. En al is ek ook arm, en so lelik daarby, gee vir my tog 'n skapie dan troos dit vir my.""
""Jan Pierewiet", sê Hettie, "Jan Pierewiet, loop slaap. En droom jy't 'n skapie gesoek by 'n skaap. En tog darem 'n apie gekry by 'n aap – maar die apie se ma het gesien jy's 'n swaap.""
Tembuland
Tembuland (Tamboekieland) is 'n historiese naam vir 'n landstreek in die Oos-Kaap wat saamgestel is uit die gebiede Tembuland, Emigrante-Tembuland en Bomvanaland. Die oorspronklike Tembuland is rondom die dorpe Mthatha, Mqanduli, Ngcobo, Mjanyana, Dutywa en Willowvale en is die tradisionele tuiste van die Tembu-volk, 'n subgroep van die Xhosa. Tembuland was 'n onafhanklike koninkryk. Verskeie oorloë is teen buurstamme geveg en na die Kaapse grensoorloë teen Britse oorheersing.In 1876 is Ngcobo en Mjanyana tot landdrosdistrikte verklaar. Pogings deur die Britte om die Tembu  te ontwapen lei tot die Tembu-rebellie van 1880-81. Op 26 Augustus 1885 is die vergrote Tembuland deur die Kaapkolonie geannekseer. In Julie 1902 is dit amptelik as deel van die Transkei verklaar en tussen 1963 en 1994 was dit deel van die Republiek Transkei.
Bondi Beach
Bondi Beach (uitspraak:"Bondaai") is 'n beroemde strand in Sydney, Australië wat sy naam ook aan die nabygeleë voorstad verleen het. Hoewel Bondi Beach nie 'n baie groot strand is nie, het dit bekend geword as die middelpunt van die Australiese strand- en branderplankry-kultuur. Baie toeriste het Bondi Beach deur die loop van die jare besoek en tydens die kersvakansie besoek baie Britse en ander Europese toeriste die strand.
Tydens die Olimpiese Somerspele van 2000 het daar talle strandvlugbal-wedstryde op hierdie strand plaasgevind.
Vanaf Bondi Beach kan 'n mens na ander strande loop op 'n wandelpaadjie wat al langs die kus in die rigting van Bronte Beach loop. In November vind daar elke jaar 'n gratis uitstalling van beeldhouwerke getiteld "Sculpture by the Sea" langs hierdie roete plaas. Hierdie uitstalling lok jaarliks ongeveer 450 000 besoekers.
Bondi Beach is ook bekend vanweë die TV-reeks Bondi Rescue. Hierdie reeks volg die doen en late van die lewensredders (strandwagte) en die mense wat hulle te redding snel.
Pedofilie
Pedofilie is 'n afwyking waar 'n volwassene seksueel aangetrokke tot 'n jonger persoon, wat nog nie geslagsryp is nie, voel. Die term is afgelei van die Griekse woorde pais (παις, wortel paid- = 'knaap', 'kind') en philía (φιλία, 'vriendskap'). In die moderne taalgebruik verwys die term spesifiek na volwassenes wat seksueel aangetrokke voel tot nie-geslagsrype kinders en deur hulle seksueel geprikkel word. Die term Paedophilia Erotica is vir die eerste keer deur die Duitse psigiater Richard Krafft-Ebbing in sy werk Psychopathia Sexualis (1886) gebruik.
Permanente seksuele aangetrokkenheid tot kinders word, indien 'n pedofiel ouer is as 16 jaar, as 'n sielkundige versteuring beskou. In die Wêreldgesondheidsorganisasie se "Internasionale statistieke klassifikasie van siektes en verwante mediese probleme" (ICD-10) word pedofilie as 'n steuring van 'n persoon se emosionele en erotiese voorkeur geklassifiseer. Mense, wie se seksualiteit uitsluitlik gerig is op kinders, word ook kernpedofiele genoem.
Is dit puberterende kinders, vir wie volwassenes liefdesgevoelens en seksuele begeertes koester, word die term efebofilie gebruik (afgelei van Grieks ephebos "jongeling", "adolessent"). Daar is pedofiele wat uitsluitlik tot seuns of meisies aangetrokke voel, enkeles stel belang in albei geslagte. Wanneer volwassenes seksuele handelinge met kinders uitvoer, verwys sielkundiges daarna as pedoseksualiteit. Hierdie handelinge word as seksuele misbruik van kinders beskou en is 'n strafregtelike oortreding (pedokriminaliteit).
Rachel Hurd-Wood
Rachel Hurd-Wood (gebore 17 Augustus 1990) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Peter Pan (2003), Perfume: The Story of a Murderer (2006), Solomon Kane (2009), en Tomorrow, When the War Began (2010).
Oranjevlerkmelba
Die oranjevlerkmelba (Pytilia afra) is 'n algemene spesie pragvink (Estrildidae) wat in Afrika voorkom.
Keenan Wynn
Keenan Wynn (27 Julie 1916 – 14 Oktober 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Song of the Thin Man (1947), Annie Get Your Gun (1950), The Absent Minded Professor (1961), en Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964).
Huai'an
Huai'an (Chinees: 淮安) is 'n stad in die Chinese provinsie Hubei met 'n bevolking van 4 799 889 in 2010. Die stad is in die ooste van China naby die kus van die Oos-Chinese See geleë.
Huai'an grens in die noorde aan Lianyungang en Suqian, in die noordooste aan Yancheng, in die suidooste aan Yangtsjou en in die suidweste aan Nanjing en Chutsjou.
Children of Bodom
Children of Bodom is 'n musiekgroep wat uit vier Finse jongelinge vanaf Espoo bestaan.
Makeleketle
Makeleketle is 'n township in die Masilonyana Plaaslike Munisipaliteit, in sentraal-Vrystaat, Suid-Afrika. Tydens die apartheidera was Makeleketle waar die dorp Winburg se Swart mense gewoon het.
Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 12 701 gehad.
Werda, Botswana
Werda is 'n nedersetting in die Kgalagadidistrik van Botswana. Dit is digby die grens met Suid-Afrika se Noordwesprovinsie op die A20 pad geleë. Die bevolking het 3 261 getel tydens die 2011 sensus.
Kleinskub-sandspiering
Die Kleinskub-sandspiering (Parapercis robinsoni) is 'n vis wat in die westelike Indiese Oseaan voorkom en aan die ooskus van Afrika vanaf die Persiese Golf tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Smallscale sandperch.
Voorkoms
Die vis se lyf is bruin aan die bokant wat 'n klomp vlekke insluit wat Y- of V-vormig is en die lyf is wit aan die onderkant, ook met 7 - 8 swarterige vlekke. Die pektorale vin se basis is swart met 'n vertikale wit lyn deur. Daar is swart kolle op die boonste en onderste gedeeltes van die stertvin se basis. Die vis het blou strepe tussen en onder die oë. Die vis word tot 30 cm groot.
Alg
Die prokariotiese sianobakterieë (dikwels na verwys as die blougroen alge) was tradisioneel ingesluit in die groep "alge" in ouer handboeke, maar word nie langer as sodanig deur moderne wetenskaplikes geklassifiseer nie en hulle beperk die term alge tot eukariotiese organismes. Alle ware alge het daarom 'n kern wat deur 'n membraan omsluit is en bevat chloroplaste in een of meer membrane.
Die klassifikasie word gewoonlik op die samestelling van die fotosinterende pigmente in die sel, die aard van die reserwevoedsel en ander morfologiese kenmerke gebaseer. Sommige bioloë beskou wiere of alge as lede van die planteryk. Die huidige tendens is egter om hulle in die ryk Protista te klassifiseer. Hulle is fotosinterende organismes wat in alle vogtige omgewings op aarde voorkom, hetsy in die oseane of op die hoogste bergspitse, terwyl hulle selfs op kaal rotse of op glasruite kan groei.
Alle alge het chlorofil ('n groen fotosintetiese pigment), maar dit kan by baie groepe nie openlik gesien word nie weens die aanwesigheid van ander pigmente. Die meeste van die organismes is klein, eensellige eukariote en vorm die plant- of fitoplankton, wat uiters noodsaaklik is vir ander lewende organismes as voedselbron en as bron van suurstof.
Die spesies wat nie fotosintetiese pigmente het nie, leef saprofities (hulle verteer dooie organiese materiaal), terwyl 'n paar spesies parasities kan leef. Sommige spesies in die vogtige trope leef in water wat op plante se blare en stingels aangetref word (epifities) en is nie parasiete nie. Ander spesies kan nie-parasities binne plantselle leef en word dan endofiete genoem.
Sommige groenwiere en blougroen bakterieë (blouwiere) leef simbioties met sekere skimmelspesies. Die verhoudings is besonder heg en die organismes word korsmosse (ligene) genoem. Wiere kan ook in die liggaamsholtes van diere en die mens voorkom. Die genus Chlorella vorm simbiotiese verhoudings met die varswaterpoliepe van die genus Hydra.
Spesies van die genera Anabaeniolum en Simonsiella word in die dermkanaal van verskillende soogdiere aangetref. Die varswaterspesies is oor die hele wêreld versprei en kan in sneeu, warmwaterbronne, riviere, waterplasse, ensovoorts, aangetref word. Verskillende wierfloras word in die Stille, Atlantiese en Indiese Oseaan aangetref. Elke oseaan het ook sy eie kenmerkende spesies vir die Arktiese, Antarktiese, gematigde, subtropiese en tropiese sones.
Die wiervegetasie langs die kuste kom ook in duidelike sones voor. 'n Mens tref hoofsaaklik blougroenbakterieë (blouwiere; phylum Cyanophyta is die ou naam) in die spatsone aan. Bruinwiere word hoofsaaklik in die tussengetysone aangetref. Die organismes moet gehard wees, want hulle moet periodieke uitdroging, varswater (wanneer dit reën) en golfaksie kan oorleef. Langs die Suider-Afrikaanse weskus kom veral die bruinwiere Laminaria palIida en Ecklonia maxima in die tussengetysone voor.
'n Aantal rooiwierspesies kom in veral rotspoele en die infragetyband (die streek onder die laagwatermerk) voor. Die volgorde waarin al die wiere voorkom, hang af van die aard van die seebodem, die waterdiepte en die hoeveelheid lig wat tot die organismes deurdring. By groter dieptes kan die wiervegetasies groot onderwaterwoude vorm, wat skuil en broeiplekke aan groot getalle diere verskaf.
Klassifikasie
Die sistematiese indeling van wiere word voortdurend deur kenners hersien. Die meeste stelsels is arbitrêr en die indeling word verder bemoeilik omdat wiere eensellig, kolonievormend of draadvormig kan wees, terwyl party 'n tallusvorm het. Die kleinste spesies kan 0,8 μm wees, terwyl die grootstes tussen 60 en 90 m lank kan wees. Teenswoordig word die blouwiere nie meer as wiere beskou nie, maar as blougroenbakterieë van die ryk Monera. Hulle behoort tot die afdeling Cyanophyta.
Die ander wiere behoort tot die ryk Protista en hulle word in die volgende afdelings ingedeel: die euglenofiete (Euglenophyta); die dinoflagellate (Pyrrophyta); die groenalge en diatome (Chlorophyta); die bruinalge (Phaeophyta) en die rooiwiere (Rhodophyta). Die alge word geklassifiseer volgens hul pigmentsamestelling, die chemiese eienskappe van hul reserwevoedsel, die aantal en die inplantingswyse van die sweephare (flagella), asook die chemiese en fisiese eienskappe van die selwand.
Die meeste groepe ondergaan ŉ duidelike en kenmerkende lewensiklus, terwyl 'n generasiewisseling waar geslagtelike en ongeslagtelike fases mekaar afwissel, ook by baie groepe voorkom. Die verskillende kleure van die groepe word veroorsaak deur 'n verskeidenheid kleurstowwe (pigmente) wat in die plastiede voorkom. Groenwiere het veral chlorofil, 'n groen pigment, bruinwiere het veral fukoxantien. Die rooi kleur van rooiwiere word deur die pigmente fikobilien, fikoëritrien en fikosianien veroorsaak.
Stysel is die belangrikste reserwestof in groenalge, terwyl mannitol en lamarien in bruinwiere, asook floridosied en mannogliseraat in rooiwiere voorkom. Die groot wierspesies word deur die mens en diere geëet en hulle kan vir 'n verskeidenheid doeleindes in die nywerheid toegepas word. Wiere bevat benewens water 50 % proteïene, 20 % koolhidrate, 20 % vet en 10% mineraalsoute. In sommige Oosterse lande word wiere as ŉ voedselbron gebruik, terwyl bruinwiere soos die genera Ecklonia, Eisenia en Sargassum tot bemestingstowwe verwerk word.
Sommige rooiwiere (genus Gelidium) lewer ŉ jellieagtige stof, agar-agar, wat as ŉ bindmiddel in rome, tandepasta, roomys, fotografiese emulsies en baie farmaseutiese produkte gebruik word. Daarby word agarjellie ('n afgekoelde voedingsmedium met 1 tot 2 % agar-agar) in laboratoria as 'n substraat vir die kweek van bakterieë gebruik. Die skelette van diatome word in veral poleermiddels en filters gebruik.
Berghaan
Die berghaan (Terathopius ecaudatus) is 'n mediumgrootte arend in die voëlfamilie Accipitridae. Dit is die enigste lid van die genus Terathopius en moontlik die oorsprong van die "Zimbabwe-voël", die nasionale embleem van Zimbabwe.
Identifikasie
Die berghaan is 'n kleurvolle spesie met 'n baie kort stert (ecaudatus is Latyn vir stertloos) wat die voël onmiskenbaar maak tydens vlug. Die volwasse mannetjie is 60 tot 75 cm lank met 'n 175 cm vlerkspan. Hy het swart vere behalwe vir sy bruin mantel en stert, grys skouers en rooi gesigsvel, bek en bene.
Die wyfie is soortgelyk aan die mannetjie, maar waar die mannetjie swart vere het, is die wyfie s'n grys. Jong voëls is bruin met wit spikkels en het 'n groen-grys gesigsvel. Dit neem sewe tot agt jaar vir 'n berghaan om volwassenheid te bereik.
Habitat
Die berghaan is 'n algemene bewoner van die savanne-grasvelde in sub-Sahara Afrika. Die voël bou sy nes in hoë bome.
Voortplanting
Die wyfie lê 'n enkele eier wat sy dan bebroei vir 42 tot 43 dae. Dit neem 'n verdere 90 tot 125 dae voor die kuiken gereed is om te vlieg. Berghane bly lewenslank by hul maats en hou aan om dieselfde nes vir 'n aantal jare te gebruik. Voëls sonder maats (vermoedelik van 'n eerste broeisel) sal somtyds by die nes help.
Voeding
Die berghaan se prooi is meestal ander voëls, soos duiwe, of klein soogdiere. Berghane vreet ook aas.
Geluid
Berghane is oor die algemeen stil voëls, maar nou en dan sal 'n voël 'n verskeidenheid blaffe en krete gee.
Gewone ghwarrie
Die Gewone ghwarrie (Euclea undulata) is 'n klein boom of struik wat wydverspreid in Suidelike Afrika voorkom behalwe in die Weskus, Kalahari, grasveld en die grootste gedeeltes van Zimbabwe en Mosambiek. Amptelik kom dit in Botswana, Eswatini, Mosambiek, Namibië en Zimbabwe voor.
Die boom verkies oop klipperige plekke waar dit soms stande vorm. Kenmerkend is die jong groei met klein roesbruin korrels bedek. Die plant se FSA-nommer is 601.
Polinesiese mitologie
duimnael|Die standbeeld Makiʻi Taua Pepe op die [[Marquesaseilande, Frans-Polinesië.]]
Die Polinesiese mitologie is die tradisionele oorlewering van die mense van Polinesië, ’n groep eilande in die sentrale en suidelike Stille Oseaan. Polinesiërs praat tale van die taalgroep Maleis-Polinesiese tale, die belangrikste groep van die Austronesiese tale. Proto-Polinesies is vermoedelik omstreeks 1000 v.C. in die Tonga-Samoa-gebied gepraat.
Beskrywing
duimnael|150px|’n Heilige omhulsel van gevlegde droë blare vir die oorlogsgod, [['Oro.]]
Voor die 15de eeu het Polinesiese volke na die ooste versprei: na die Cookeilande en van daar na ander eilande soos Tahiti en die Marquesaseilande. Hul afstammelinge het later eilande soos Paaseiland, Hawaii en Nieu-Seeland ontdek. Die woordeskat van dié tale is naby genoeg dat die verskillende volke mekaar kan verstaan. Veral hul mitologieë toon ’n gemeenskaplike oorsprong.
Volgens verskeie oorlewerings het die Polinesiërs van die mitiese Hawaiki na die eilande van die Stille Oseaan migreer in oop kano's, soortgelyk aan die tradisionele vlerkproue wat steeds in Polinesië aangetref word. Die Maori van Nieu-Seeland spoor hul voorouers terug na groepe mense wat na berig word in 40 kano's (waka) van Hawaiki af getrek het. Volgens tradisie keer die siele van afgestorwenes terug na Hawaiki. In Nieu-Seeland vind sulke terugreise plaas vanaf die verre noorde van Noordeiland — wat miskien ’n aanduiding is van die rigting waarin Hawaiki lê.
In sommige eilandgroepe is Tangaroa een van die belangrike gode – van die see en van visvangs. ’n Gewilde mite is van ’n huwelik tussen Lug en Aarde; die Nieu-Seelandse weergawe, Rangi en Papa, is ’n verbintenis wat die geboorte van die wêreld en alles daarin tot gevolg gehad het. Daar is stories oor eilande wat met ’n magiese vishoek uit die see getrek of van die hemel af gegooi word. Daar is verhale van reise, migrasies, verleidings en gevegte. Stories oor ’n bedrieër, Maui, is algemeen bekend asook dié oor die beeldskone godin/voorouer Hina of Sina.
Boomslang
Die boomslang (Dispholidus typus) is 'n groot, gladde, giftige slang van Afrika suid van die Sahara. Dit is die enigste spesie in sy genus. Die naam in ander tale is baie na verwant aan die Afrikaanse naam.
Beskrywing
Boomslange is anders as baie ander slange in die sin dat hulle meestal seksueel dimorfies is; wyfies behou die bruingrys kleur van onvolwasse boomslange, maar mannetjies word 'n helder groen. Let wel dat daar wel rare uitsonderings opgeteken is waar mannetjies bruinkleurig was. Volwasse boomslange word omtrent 1,5 m lank. Hulle het 'n kort, stomp neus en groot oë.
Gif
Die boomslang se gif is uiters giftig en kan tot dood lei. Dit is 'n hemotoksien. Dit beteken dat die gif die hemoglobien in die rooibloedselle aanval en vernietig, en só die bloed in die slagoffer vernietig.
Enoch Mgijima Plaaslike Munisipaliteit
Die Enoch Mgijima Plaaslike Munisipaliteit is 'n nuwe plaaslike munisipaliteit in die Chris Hani-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit het ontstaan nadat Tsolwana, Inkwanca en Lukhanji Plaaslike Munisipaliteite saamgesmelt het op 8 Augustus 2016.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit: en ander.
Woodstock (kiesafdeling)
duimnael|regs|180px|[[Harry Lawrence, LV vir Woodstock van 1938 tot 1943.]] duimnael|regs|380px|Die laaste Smuts-kabinet (1948). Van links staan Sidney Waterson (LV vir [[Claremont (kiesafdeling)|Claremont van 1943 tot 1953 en daarna vir Constantia van 1953 tot 1970), Pieter van der Byl, Harry Gordon Lawrence (LV vir Woodstock van 1938 tot 1943 en vir Soutrivier van 1929 tot 1938 en weer van 1943 tot 1961), James Mushet (van 1920 tot 1921 LV vir Liesbeek, van 1938 tot 1943 LV vir Maitland en van 1943 tot 1953 LV vir Vasco, maar in 1915 slegs vierde in Woodstock toe hy as onafhanklike kandidaat staan), genl. Jan Smuts, A.G.F. Clarkson, dr. Henry Gluckman, adv. JGN Strauss, dr. Colin Steyn en voor Jannie Hofmeyr.]] duimnael|regs|220px|[[Morris Alexander was van 1910 en 1946 Volksraadlid met net 'n onderbreking van skaars drie jaar tussen 1929 en 1932 toe hy tot die daaropvolgende jaar LV vir Woodstock was.]]
Woodstock, aan die oostekant van Kaapstad se middestad en aan die voet van Duiwelspiek, was vanaf en die heel eerste verkiesing in September 1910 ná Uniewording van tyd tot tyd 'n kiesafdeling vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Kaaplandse Provinsiale Raad.
1910-1915
In die eerste verkiesing hier wen dr. John Hewat van die Unionisteparty naelskraps teen die Arbeidersparty se T. Maginnes met 25 stemme, naamlik Hewat 951 en Maginnes 926. Maginess word egter in Maart 1914 in 'n tussenverkiesing onbestrede verkies tot Volksraadslid van die Arbeidersparty vir Liesbeek, wat aan Woodstock gegrens het. In 1915 kom Hewat in Woodstock teen vier ander kandidate te staan. Die Suid-Afrikaanse Party se Isaac Purcell kry 903 stemme, die Arbeidersparty se W. Freestone 587, die onafhanklike James Wellwood Mushet (van 1920 tot 1921 LV vir Liesbeek, van 1938 tot 1943 LV vir Maitland en van 1943 tot 1953 LV vir Vasco) 486 en 'n tweede Unionis, kapt. William Daniel Hare (van 1939 tot 1948 V.P.-LV vir Mowbray) net 75. Hewat wen vir die Unionisteparty met 'n meerderheid van 216.
1920-1924
Isaac Purcell (1 313 stemme) klop in 1920 vir Hewat (626) met 'n meerderheid van 687 stemme. Die Suid-Afrikaanse Party se Alexander John MacCallum (van 1929 tot 1933 LV vir Kaapstad-Kasteel en van 1933 tot 1938 vir Woodstock) kom derde met 475 stemme en die onafhanklike J.S. Hutchinson vierde met 22. Purcell, nou as S.A.P.-kandidaat, behou die setel in 1921 met 'n meerderheid van 237 bo die Arbeidersparty se J. Frank. Woodstock is vir die algemene verkiesing van 1924 afgeskaf en Purcell se loopbaan as Volksraadslid kom tot 'n einde.
1929-1932
In 1929 is Woodstock weer 'n kiesafdeling en nou wen Eli Buirski met 'n meerderheid bo kandidate van elke faksie in die Arbeidersparty. Buirski kry 1 692 stemme, die Cresswelliet W. Freestone, wat 14 jaar gelede ook in Woodstock gestaan het, kry 1 100 stemme en die Hoofbestuurslid A.G. Forsyth net 30. 'n Tussenverkiesing word op 5 Januarie 1932 gehou toe die Suid-Afrikaanse Party se Morris Alexander onbestrede verkies word. Hy was van 1910 tot 1924 LV vir Kaapstad-Kasteel, van 1924 tot 1929 vir Kaapstad-Hanoverstraat (blykbaar bloot 'n ander naam vir Kasteel) en ná Woodstock, van 1932 tot 1933, nog tot 1946 weereens vir Kaapstad-Kasteel.
Blenniidae
Die Blennies (Blenniidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is ongeveer drie en vyftig genera met meer as 350 spesies wat hoort tot dié familie en vyf en veertig van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die familie is klein met lang, dunnerige lywe. Daar is geen skubbe op die lyf nie. Die dorsale vin is lank en bedek feitlik die hele rug. Die bekkenvin is elementêr met slegs een stekel en slegs vir strale. Die grootte wissel van 3 – 60 cm.
Woodstock (kiesafdeling)
1933-1953
In die algemene verkiesing wen Alexander MacCallum met sy tweede probeerslag in Woodstock vir die S.A.P.-Koalisie met 'n meerderheid van 1 263 teen die Arbeider D. McWilliams. Harry Lawrence, minister in genl. Jan Smuts se kabinet tot die val van die V.P.-regering in 1948, wen in 1938 met 681 stemme meer as die Arbeider dr. Robert Forsyth, in 1920 en van 1921 tot 1924 LV vir Kaapstad-Tuine. In 1943 word James Hamilton Russell met 'n meerderheid van 3 575 stemme bo die Kommunistiese Party se H. Snitcher verkies. Hy behou Woodstock in 1948 teen die onafhanklike G.E. Ferry met 'n meerderheid van 2 132 stemme, maar voor die 1953-verkiesing word Woodstock finaal afgeskaf sodat Hamilton Russell van 1953 tot 1963 LV vir Wynberg was.
Sien ook
Bellville, Claremont, Constantia, De Kuilen, Durbanville, Groenpunt, Groote Schuur, Kaapse Vlakte, Kaapstad-Hawe, Kaapstad-Kasteel, Kaapstad-Sentraal, Kaapstad-Tuine, Liesbeek, Maitland, Mowbray, Nuweland, Parow, Pinelands, Rondebosch, Seepunt, Simonstad, Soutrivier, Suid-Skiereiland, Tygervallei, Vasco, Wynberg
Blenniidae
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Skulpspruit (spruit, Vrystaat)
Die Skulpspruit is 'n spruit wat in die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Die Skulpspruit lê in die opvangsgebied van die Oranjerivier, distrik Mohokare.
Louriersuikerbos
Die louriersuikerbos (Protea laurifolia) is 'n klein boomprotea wat voorkom in die Wes-Kaap in bergfynbos en is endemies en beperk tot die westelike berghange vanaf Nieuwoudtville tot Franschhoek en Anysberg waar dit deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is op die SANBI-rooilys as veilig gelys. Die struik groei regop en word 8 m hoog en blom van April tot November. Die boom het blougroen blare met 'n harde rand.
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in sanderige of granietgrond op hoogtes van 400 - 1 200 m.
Die boom se FSA-nommer is 90.2.
Makron
'n Makron, van die Grieks μακρόv (makrón) wat "lank" beteken, of lengteteken, is 'n diakritiese teken ¯ wat bo of onder 'n klinker geplaas word om aan te dui dat dié klinker lank uitgespreek moet word. Dit is oorspronklik gebruik om 'n lang (i.e. swaar) lettergreep te merk in Grieks-Romeinse metriek. Die teenoorgestelde is 'n brevis of kort-teken wat oorspronklik gebruik is om 'n kort lettergreep aan te dui en tans ook 'n kort klinker. Die onderskeid tussen lang en kort klinkers is gewoonlik fonemies. In die Internasionale Fonetiese Alfabet (IFA) word die makron gebruik om middel-toon aan te dui; die teken vir 'n lang klinker in die IFA is 'n aangepaste driehoekige dubbelpunt.
Die Hepburn-stelsel vir romanisering van Japannees gebruik makrons om lang klanke aan te dui. Byvoorbeeld: kōtsū (交通) "verkeer" teenoor kotsu (骨) "been" of "slag" (fig.). Ook die spelling van die Maori-taal maak gebruik van makrons.
Rupert Brooke
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
FOREVER ENGLAND
Rupert Brooke
Engelse digter
Gebore
3 Augustus 1887
in Rugby, Warwickshire, Engeland, Groot-Brittanje
Oorlede
23 April 1915
Egeïese See, voor die Griekse eiland Skyros
Literêre stroming
Edwardiaanse poësie
Digtersgroepe
Bloomsbury Group Georgian Poets
Bekende werke
The Soldier (1914)
Handtekening
Rupert Chawner Brooke (* 3 Augustus 1887, † 23 April 1915) was 'n Engelse digter wat wye bekendheid verwerf het met sy idealistiese oorlogsonnette wat hy gedurende die Eerste Wêreldoorlog geskryf het, veral die gedig The Soldier wat die romantiese stemming en patriotiese gevoelens van sy Britse tydgenote aan die begin van die oorlog weerspieël. Vir 'n kort rukkie het hy die stem van sy nasie geword.
Hy was die eerste van 'n groep digters wat later as die War Poets (Oorlogsdigters) bekend sou staan (Wilfred Owen, Siegfried Sassoon, Isaac Rosenberg en ander). Weens sy ontydige dood is hy die realiteit en verskrikkings van die Groot Oorlog gespaar gebly.
Brooke het sy kort lewe ten volle geleef en hom nie net as digter nie, maar ook as geleerde, toneelskrywer, literêre kritikus, reisskrywer, politieke aktivis en soldaat bekwaam. Hy het van die bekendste persoonlikhede van sy generasie onder sy vriende getel, waaronder Virginia Woolf, Winston Churchill en W. B. Yeats. Sy persoonlike sjarme, talent, passie en energie het groot bewondering by sy tydgenote uitgelok. Vanweë sy seunsagtig aantreklike gesig het die Ierse digter W. B. Yeats hom as "die mooiste jong man in Engeland" beskryf. Brooke het in Rugby skoolgegaan waar sy pa as sportonderwyser aangestel is. Hier het hy homself sowel op akademiese asook op sportgebied onderskei - onder meer as sokker- en krieketspeler. Gedurende sy studies aan die King's College in Cambridge, waar hy in 1906 sy eksamen afgelê het, het hy in sosialistiese gedagtes begin belangstel en by die Fabian Society aangesluit waar hy later as president van die plaaslike vereniging verkies is. Vanaf 1911 is sy gedigte gepubliseer.
Brooke het 'n tyd lank in Duitsland gestudeer - een van sy befaamde gedigte, The Old Vicarage, Grantchester, het in Mei 1912 in die Berlynse Café des Westens ontstaan - en deur Italië gereis, asook 'n hele jaar (tussen 1913 en 1914) in die Verenigde State, Kanada en op Suidsee-eilande deurgebring, maar sy mees geliefde verblyfplek was die landelike omgewing van Grantchester waarvoor hy in The Old Vicarage 'n ongewone loflied sing.
Ná die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het hy by die Koninklike Britse Vloot aangesluit. Sy eerste vlootekspedisie na Antwerpen in België was allesbehalwe 'n militêre sukses nadat sy eenheid tot 'n haastige terugtog gedwing is. Sy volgende ekspedisie na die Dardanelle sou sy laaste wees.
'n Muskietbyt en 'n bloedvergiftiging wat hy as gevolg daarvan opgedoen het terwyl hy op pad na Gallipoli was, het sy ontydige afsterwe aan boord van 'n Franse hospitaalskip voor die Griekse eiland Skyros veroorsaak. Rupert Brooke is in 'n olyfbos op dié eiland ter ruste gelê.
Vlerkprou
duimnael|regs|’n Moderne seilvlerkprou in [[Hawaii.]] duimnael|’n Dubbelvlerkprou in die [[Filippyne.]]
’n Vlerkprou (Engels: outrigger canoe, Taiwannees: monga; Filippyns: bangka; Indonesies: jukung; Maori: waka ama; Hawais: waa; Tahitiaans en Samoaans: vaa) is ’n soort kano met een of meer syvlerke wat aan een of albei kante van die romp vas is. Klein kano's het dikwels net een vlerk, terwyl groteres óf een of twee kan hê óf ’n dubbelromp, soos ’n katamaran. Die seilkano's is ’n belangrike deel van die Polinesiese erfenis. Vlerkprouvaart word beoefen in Hawaii, Tahiti en Samoa en deur die Maori's van Nieu-Seeland. Dit is ook baie gewild in Puerto Rico.
Anders as ’n kano met net ’n romp, word ’n vlerkprou of dubbelrompkano stabiel gehou deur die afstand tussen sy vlerke of rompe, eerder as die vorm van elke individuele romp. As sulks is vlerkproue of dubbelrompkano's se romp(e) gewoonlik langer, nouer en hidrodinamies doeltreffender as dié van enkelrompkano's. Hulle kan baie vinnig wees en kan in onstuimiger waters stabiel bly.
Geskiedenis
duimnael|Die tradisionele pōpao van [[Tonga.]]
Vlerkproue is aanvanklik deur die Austronesiessprekende volke van Suidoos-Asië gebou vir seevaart. Dit is gebruik om dié mense beide ooswaarts na Polinesië en Nieu-Seeland en weswaarts oor die Indiese Oseaan tot by Madagaskar te vervoer gedurende die Austronesiese volke se migrasietydperk. Hoewel hulle vandag in Oos-Afrika (byvoorbeeld Tanzanië) aangetref word, was die Austronesiese volke (van die Filippyne, Maleisië, Mikronesië en Polinesië) die belangrikste gebruikers van die vlerkproue.
Hengelvlerkproue is ook gebruik deur sekere nie-Austronesiese volke, soos dié van Sri Lanka, waar hulle as oruwa bekend is, en die Andaman- en Nicobar-eilande.
Die tegnologie bestaan steeds. Vlerkproue kan taamlike groot hengel- of vervoerbote wees. In die Filippyne het sekere vlerkproue petrolenjins.
Moderne sport
duimnael|Wedvaartvlerkproue. Die gele regs in die middel is vir een mens, terwyl die ander vir ses mense is.
Vlerkprouwedstryde is deesdae ’n gewilde sportsoort, met talle klubs oor die wêreld heen. Dit is ’n nasionale en interskolesport in Hawaii. Daar neem hele families deel aan regattas in ouderdomsgroepe wat wissel van 6 tot 60+. Groot wedstryde sluit in die Molokai Hoe-manswedvaart (69 km) van die eiland Molokai na Oahu, Na Wahine O Ke Kai (dieselfde wedvaart vir vroue) en Koningin Liliuokalani-wedvaart op die Hawaise eiland Hawaii.
Vlerkproue vir ses mense (OC6) is van die mees algemene kano's wat vir wedvaarte gebruik word; dié vir een mens (OC1) is ook algemeen. Twee sespersoon-vlerkproue word soms aanmekaargeheg soos ’n katamaran sodat 12 mense dit kan gebruik.
13 Maart
13 Maart is die 72ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (73ste in 'n skrikkeljaar). Daar is nog 293 dae in die jaar.
Vlerkprou
Moderne sport
Moderne OC6-rompe en -amas word dikwels van veselglas gemaak, hoewel sommige van tradisionele materiale is. In antieke Hawaii is kano's uit die stamme van baie ou akasiabome gekerf. Hoewel hulle skaars is, word hulle vandag nog gebruik.
2018 Hongaarse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Hongaarse Grand Prix (Hongaars: Formula 1 Magyar Nagydij 2018) is op 29 Julie 2018 op die Hungaroring in Budapest, Hongarye beslis.
Dit was sedert 1986 die twee-en-dertigste uitgawe van die Hongaarse Grand Prix in die wêreldkampioenskap van Formule 1, en die twaalfde rondte van die kampioenskap in 2018.
Voorskou
Die FIA stel twee gebiede voor vir die gebruik van die DRS (Drag Reduction System): die eerste op die lang pylvak langs die kuipe, die tweede tussen draaie 1 en 2. Daar is 'n enkele punt vir die bepaling van die gaping wat voor draai 14 gestel is.
Na probleme in die laaste paar wedrenne, vervang McLaren die onderstel van Stoffel Vandoorne se motor. 'n Raam wat al voorheen gebruik is, word aan die Belg verskaf. Mobil verskaf 'n nuwe soort brandstof aan Red Bull Racing, wat ontwerp is vir die nuwe Renault-TAG Heuer-enjinspesifikasie. Trouens, op die motor van Daniel Ricciardo, na die probleme wat in die vorige grand prix ervaar is, word 'n ou spesifikasie enjin aangepas wat reeds gebruik was tydens die Monacco Grand Prix.
Met Hamilton (vyfkeer), Vettel (tweekeer), Fernando Alonso, Räikkönen en Daniel Ricciardo (elk eenmaal) tree daar vyf voormalige wenners van hierdie Grand Prix Sondag aan.
Bomvanaland
Bomvanaland is 'n historiese naam vir die landstreek tussen die M'basherivier, die Mthatharivier en die see in die Transkei, Oos-Kaap. Die grootste dorp in die gebied is Elliotdale en aan die kus is die bekende oorde Koffiebaai en Gat-in-die-muur (Hole in the Wall). Die area is vernoem na die Bomvanastam wat vroeg in die 19de eeu uit Pondoland verdryf is en noord van die M'bashe  gaan woon het. Tydens die Kaapse grensoorloë was die Bomvanas te swak om hulle teen die Galekas te verdedig en het die Britse owerheid om hulp genader. In Februarie 1878 is die hele kontrei aan die Kaapkolonie oorgegee en in Desember 1878 ingelyf by Tembuland as die distrik Elliotdale. Elliotdale is na die stigting van die destydse Republiek Transkei herdoop tot Xhora.
Theo Wassenaar
Dr. Theo Wassenaar (1892–1982) was ’n oogarts, hoogleraar in fisiologie, lid van die provinsiale raad van Transvaal, digter, vertaler, stigterslid van die FAK, kampvegter vir Afrikaans en Afrikaners se kultuurregte asook die dryfkrag agter die totstandkoming van die Afrikaanse mediese fakulteit aan die Universiteit van Pretoria.
Herkoms en vroeë lewe
Theodorus Wassenaar is op 24 Junie 1892 op die plaas Grootrietpan in die distrik Middelburg, Tvl. [later distrik Hendrina] gebore. Hy het twee broers (Jan, wat later Lid van die Provinsiale Raad vir Germiston is, en Andreas, wat later voorsitter word van Sanlam) en twee susters (Johanna, bekende portretskilderes en beeldhoudster) en die jongste (Cornelia Gertruida (getroud Heyl), ‘n onderwyseres). Hy kry sy eerste skoolopleiding by die plaasskool op die plaas. Die gesin moet die plaas tydens die Anglo-Boereoorlog ontruim en verhuis na Middelburg, waar hy vanaf negejarige ouderdom sy onderwys met Engels as voertaal ontvang. Na afloop van die oorlog keer hy terug na die familieplaas en sit sy skoolloopbaan voort op die eenman-plaasskooltjie Woestalleen. In 1905 stuur sy vader hom na die skool op Hendrina, waar hy saam met ’n aangetroude oom in een van sy vader se winkels woon en ook as klerk werk. Teen die einde van 1908 skryf hy die Skoolhoër-eksamen en gaan dan terug na die regeringskool Middelburg Hoërskool om daar te matrikuleer.
Loopbaan
In 1919 vestig hy hom as geneesheer in Lydenburg maar gaan reeds die volgende jaar na die Universiteit van Stellenbosch waar hy die professoraat in Fisiologie beklee. Die poging om ook ’n stoel vir Anatomie aan die universiteit te vestig, misluk egter en hy bedank sy professoraat na slegs drie maande. Hy aanvaar dan ’n betrekking as Mediese Amptenaar van die Pensioen-Kommissie en deurreis in die volgende paar jaar die hele Suid-Afrika om gewondes en ander ongevalle uit die Anglo-Boereoorlog te ondersoek. In 1922 gaan hy terug na Europa om as oogarts te spesialiseer in Wenen (Oostenryk), Parys (Frankryk) en Amsterdam (Nederland). Hy promoveer in 1924 aan die Stedelike Universiteit in Amsterdam met die proefskrif De invloed op de ademhaling van druk op de borstkas. In 1923 onderneem hy ’n lang reis vanaf Wenen na Griekeland en Italië saam met dr. J.F. Burger, wedervaringe wat later gepubliseer word in Uit my Griekse dagboek. By sy terugkeer na Suid-Afrika vestig hy hom in 1924 as oogarts in Pretoria. As vakkundige publiseer hy verskeie artikels en verslae, waaronder bydraes oor “Optiese illusies” by die Akademie in Amsterdam en ’n aantal artikel in die Nederlandse Tijdschrift voor Geneeskunde. Vir jare is hy lid van die Hospitaalraad in Pretoria, voorsitter van die Afrikaanse Mediese Genootskap en hoof mediese offisier van die Suid-Afrikaanse Noodhulpliga, terwyl hy ook tot volle lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns verkies word. In 1927 trou hy met Anna Sophia Dames, ’n niggie (susterskind) van Jopie Fourie, en uit die huwelik word een seun en twee dogters gebore.
Vanaf 1936 beywer Wassenaar hom vir die stigting van ’n Afrikaanse Mediese Fakulteit in Pretoria. Tydens ’n dinee van die Buitemuurse Studente van die Universiteit van Pretoria opper hy as gasspreker in 1936 vir die eerste keer die noodsaaklikheid van so ’n fakulteit. ’n Komitee word dan gestig om hierdie gedagte te bevorder en hy, professor L.J. te Groen en dr. J.A. Kieser dien in die komitee, waarna hulle die eerste geldinsameling loods. In Junie 1937 is hy die leier en woordvoerder van ’n groot afvaardiging met wye verteenwoordiging wat hierdie saak met die destydse Minister van Onderwys, J.H. Hofmeyr, bespreek. Die minister gee opdrag aan die destydse Sekretaris van Onderwys, dr. M.C. Botha, om die moontlikheid van so ’n fakulteit te ondersoek. Onder dr. Botha se leiding word die Kommissie oor Mediese Opleiding dan saamgestel en nadat die kommissie se positiewe verslag ontvang is, word die stigting van die fakulteit in 1943 ’n werklikheid. Wassenaar word aan die begin deur die Universiteitsraad as ’n assessorlid op die Fakulteitsraad benoem.
Politieke betrokkenheid
Later wend hy hom tot die politiek as loopbaan. Reeds in 1934 woon hy die kongres by wat die samesmelting van die Nasionale Party onder generaal J.B.M. Hertzog en die Suid-Afrikaanse Party onder generaal J.C. Smuts bespreek. Hy is een van die sowat veertig afgevaardigdes wat die kongres verlaat en meehelp om die Nasionale Party onder leiding van D.F. Malan weer op te bou. Vanaf 1943 tot 1957 is hy Provinsiale Raadslid vir Wonderboom en vanaf 1945 tot 1957 ook leier van die Nasionale Party in die Transvaalse Provinsiale Raad. In hierdie posisie neem hy sterk standpunt in teen die dubbelmedium-onderwysbeleid. Vir nege jaar (vanaf 1949) is hy Lid van die Uitvoerende Komitee (LUK) en wel in beheer van die Hospitaaldienste en -beplanning. Hy dien verder op die Dagbestuur van die Transvaalse Nasionale Party en die Federale Raad van die Nasionale Party. Hy dien ook as voorsitter van die Raad van Kuratore van Minerale Baddens, die Raad van Advies insake Fauna en Flora en as lid van die Krugergenootskap.
Latere jare en sterfte
duimnael|regs|200px|Dr. Theo Wassenaar, 1949.
Weens politieke verskille met die Nasionale Party tree hy hierna heeltemal uit die politiek. Na sy uittrede uit die politiek word hy superintendent van die Andrew MacColm-hospitaal en die hospitaal te Brits. ’n Hartaanval in 1968 lei tot sy permanente aftrede en hy bly woon hierna saam met sy vrou in Pretoria aan die Noordhang van die Magaliesberg.
Hy is op 12 Augustus 1982 in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Sy eerste gedigte skryf hy tydens sy studentedae in Nederland en sedert 1914 verskyn enkeles ook in Die Brandwag onder die skuilnaam Adeodatus (die Latynse vorm van sy Griekse naam Theodorus).