cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Keiser van Japan
Keisers van Japan
Vervolgens die vyf keisers van Japan se moderne tydperk sedert 1867.
Nuwejaarspruit
Die naam Nuwejaarspruit kan verwys na:
Jip en Janneke
Jip en Janneke is 'n Nederlandse kinderboekreeks wat geskryf is deur Annie M.G. Schmidt en geïllustreer is deur Fiep Westendorp. Die reeks is bekend vir sy eenvoud, skerpsinnigheid en spitsvondigheid.
Die reeks is oorspronklik geskryf vir Het Parool. Tussen 13 September 1952 en 7 September 1957 is 'n weeklikse episode van ongeveer 250 woorde gepubliseer. Elke episode is 'n onafhanklike verhaal op sigself. Die verhale is later versamel en as boeke gepubliseer.
Die reeks is in 'n aantal tale vertaal, waaronder Standaardmandaryns (getiteld Yǐyǐ hé Yāyā, Vereenvoudigde Chinees: 乙 乙 和 丫丫), Hebreeus, en Latyn (getiteld Jippus et Jannica). Drie Engelse weergawes is gepubliseer. Mick and Mandy, 'n verwerking met die oorspronklike illustrasies en Bob and Jilly, vertalings met nuwe illustrasies, is nie meer in druk nie. In 2008 het die Nederlandse uitgewer Querido 'n nuwe vertaling deur David Colmer van die eerste boek van die reeks, met die oorspronklike illustrasies, gepubliseer (Jip and Janneke).
Die reeks het 'n gewilde ikoon geword en het 'n groot hoeveelheid handelsware geïnspireer. Een van die bekendstes hiervan is Jip en Janneke-bubbelsap, 'n niealkoholiese limonadegaskoeldrank wat in sjampanjestyl plastiekbottels verkoop word.
Jip en Janneke het die afgelope jare deel van 'n uitdrukking geword: "Jip-en-Janneketaal" is 'n uitdrukking wat "eenvoudige taal" of "leketaal" beteken. Dit word meestal in die konteks van die politiek gebruik wanneer politici van mening is dat hulle hul idees in "Jip-en-Janneketaal" moet uitdruk om mense te laat verstaan waarvan hulle praat.
Rooikuifloerie
Die Rooikuifloerie (Musophaga rossae) is 'n swerwervoël wat natuurlik voorkom in die noorde van Afrika en al opgemerk is in Noordoos-Namibië en Noord-Botswana. In Engels staan die voël bekend as Ross's Turaco.
Voorkoms
Die voël is donker persblou met karmosyn hoodslagvere, 'n regop fes-agtige rooi kuif en kaal geel gesig, snawel en frontale skild.
Thessaloniki
Thessaloniki (Grieks: Θεσσαλονίκη, uitgespreek [θesaloˈnici] ) of Salonika, is die tweede grootste stad (naas Athene) in Griekeland. Die stad het 'n bevolking van 788 952 inwoners in 2011 gehad en het 'n oppervlakte van 19,307 km². Talle vroeë Christelike en Bisantynse Monumente van Thessaloniki is in 1988 deur UNESCO as wêrelderfenisgebiede gelys.
Zhemchuzhnikoviet
Zhemchuzhnikovite is 'n oksalaatmineraal van organiese oorsprong; Formule NaMg(FeAl)C2O4.8H2O. Dit vorm rookagtige groen kristalle met 'n glasagtige glans en word in Russiese steenkoolmyne gevind. Dit is vernoem na Yury Zhemchuzhnikov (1885–1957), 'n Russiese klei mineraloog.
1369
Die jaar 1369 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 69ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Rooi Leër
Die Rooi Leër was die weermag van die Sowjetunie wat kort ná die Russiese Rewolusie tot stand gebring is. Die amptelike Russiese naam is Рабоче-крестьянская Красная армия, wat vertaal kan word as die Rooi Arbeiders- en Boereleër.
Die Rooi Leër is amptelik op 23 Februarie 1918 gestig. Voor dit was daar reeds 'n Rooi Garde, maar hulle het eerder as 'n soort partypolisie van die Bolsjewiste as 'n leër gefungeer. Leon Trotsky word as die stigter en organiseerder van die leër beskou.
In 1920 word Michail Toechatsjefski die opperbevelhebber van die Rooi Leër, 'n pos wat hy tot 1937 sou beklee. In hierdie jaar is bykans die hele topbestuur, insluitende Toechatsjefski, as deel van die Groot Suiwering tereggestel omdat Josef Stalin vir 'n staatsgreep gevrees het. Offisiere met laer range is tereggestel, tot dwangarbeid veroordeel of ontslaan. Die party het hierdie poste met politiek betroubare, maar minder bekwame offisiere gevul. As gevolg hiervan het enorme chaos tydens die Duitse aanval op Rusland in 1941 tydens die Tweede Wêreldoorlog geheers en het die Rooi Leër enorme verliese gely.
Tydens die oorlog was maarskalk Georgi Zjoekof die opperbevelhebber. Onder sy leiding het die Rooi Leër die Duitsers op die oosfront verslaan en dit het tot die val van Berlyn gelei.
In 1935 het die Raad van Volkskommissarisse (die kabinet van die USSR) vyf persone van die Rooi Leër as maarskalk van die Sowjetunie benoem. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is meer generaals tot maarskalk van die Sowjetunie bevorder.
Verskeie terroristegroepe soos die Rote Armee Fraktion, asook die Japannese Rooi Leër het 'n doelbewuste verwysing na die Rooi Leër in hul naam.
Oorsprong
In September 1917 het Vladimir Lenin geskryf: "Daar is net een manier om die herstel van die polisie te voorkom, en dit is om 'n volksmilisie te skep en dit met die weermag te versmelt (die staande leër wat vervang moet word deur die bewapening van die totale bevolking)." Destyds het die Imperiale Russiese Leër begin ineenstort. Ongeveer 23% (ongeveer 19 miljoen) van die manlike bevolking van die Russiese Ryk is gemobiliseer; die meeste van hulle was egter nie toegerus met enige wapens nie en het ondersteunende rolle gehad soos die instandhouding van die kommunikasielyne en die basisareas. Die Tsaristiese generaal Nikolay Dukhonin het geskat dat daar 2 miljoen drosters, 1,8 miljoen dooies, 5 miljoen gewondes en 2 miljoen gevangenes was. Hy het geskat dat die oorblywende troepe 10 miljoen tel. Terwyl die keiserlike Russiese leër uitmekaar gehaal is, "het dit geblyk dat die rooiwag-eenhede en elemente van die keiserlike leër wat oorgeloop het na die Bolsjewiste se kant gegaan het, heeltemal onvoldoende was vir die taak om die nuwe regering teen eksterne vyande te verdedig." Daarom het die Raad van Volkskommissarisse besluit om die Rooi Leër op 28 Januarie 1918 te stig. Hulle het 'n liggaam "gevorm uit die klasbewuste en beste elemente van die werkersklasse" in die vooruitsig gestel. Alle burgers van die Russiese Republiek van 18 jaar of ouer was in aanmerking. Die rol daarvan is die verdediging "van die Sowjet-owerheid, die skepping van 'n basis vir die transformasie van die staande leër in 'n mag wat sy mag verkry van 'n nasie in gewapende stryd, en verder die skepping van 'n basis vir die ondersteuning van die komende sosialistiese revolusie in Europa." Inskrywing was op voorwaarde dat "waarborge gegee word deur 'n militêre of burgerlike komitee wat binne die gebied van die Sowjetmoondheid funksioneer, of deur party- of vakbondkomitees of, in uiterste gevalle, deur twee persone wat aan een van die bogenoemde organisasies behoort." In die geval van 'n hele eenheid wat by die Rooi Leër wil aansluit, sal 'n "kollektiewe waarborg en die regstellende stem van al sy lede nodig wees." Omdat die Rooi Leër hoofsaaklik uit kleinboere saamgestel is, is die families van diegene wat gedien het, was gewaarborgde rantsoene en bystand met plaaswerk. Sommige kleinboere wat by die huis gebly het, het verlang om by die weermag aan te sluit; mans, saam met sommige vroue, het die werwingsentrums oorstroom. As hulle weggewys word, sal hulle skrootmetaal versamel en versorgingspakkette voorberei. In sommige gevalle sou die geld wat hulle verdien het vir tenks vir die weermag gaan.
Die Raad van Volkskommissarisse het hulself as die opperhoof van die Rooi Leër aangestel, wat die bevel en administrasie van die leër aan die Kommissariaat vir Militêre Sake en die Spesiale Alle-Russiese Kollege binne hierdie kommissariaat delegeer. Nikolai Krylenko was die opperbevelvoerder-generaal, met Aleksandr Myasnikyan as adjunk. Nikolai Podvoisky het die kommissaris vir oorlog geword, Pavel Dybenko, kommissaris vir die vloot. Proshyan, Samoisky, Steinberg is ook as mense se kommissarisse gespesifiseer asook Vladimir Bonch-Bruyevich van die Buro van Kommissarisse. By 'n gesamentlike vergadering van Bolsjewiste en Linkse Sosialisties-Revolusionêre, gehou op 22 Februarie 1918, het Krylenko opgemerk: "Ons het geen weermag nie. Die gedemoraliseerde soldate vlug, paniekbevange, sodra hulle 'n Duitse helm op die horison sien verskyn, hulle artillerie, konvooie en alle oorlogsmateriaal aan die triomfantlik oprukkende vyand oor te gee. Die Rooi Garde-eenhede word soos vlieë opsy gestoot. Ons het geen mag om die vyand te weerstaan nie; net 'n onmiddellike ondertekening van die vredesverdrag sal ons van vernietiging red."
Petrus Liebenberg
Petrus Johannes Liebenberg (29 September 1857 – 5 Maart 1950 ) was 'n Boeregeneraal tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Hy is naby Hoopstad gebore. Sy ouers was Christiaan J Liebenberg en Catharina Petronella van der Westhuizen. Gedurende 1874 het hy op die plaas Witpoort in die distrik van Klerksdorp gewoon. Hy het deelgeneem aan verskeie veldtogte teen swart gemeenskappe en het ook aan die Eerste Vryheidsoorlog deelgeneem.
Tweede Vryheidsoorlog
Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog het Liebenberg op die Wesfront diens gedoen en het deelgeneem aan die Slag van Kraaipan. Hy het ook deelgeneem aan die Slag van Modderrivier en die Slag van Magersfontein. Hy was ook by die Beleg van Mafikeng betrokke. Tot op daardie stadium was sy rang die van 'n kommandant. Gedurende Januarie 1900 is hy bevorder tot generaal. Hierna het hy die Kaap binnegeval. Na die Britse besetting van Bloemfontein keer hy terug na Griekwaland-Wes met sy hoofkwartier te Rooidam. Hy het ook deelgeneem aan die Slag van Donkerhoek.
Laingsburg
duimnael|links|210px|Dr. [[Adriaan Moorrees het die hoeksteen van Laingsburg se NG kerkgebou op 4 Junie 1904 gelê. Die argitekte was Hermann Kallenbach en A.M. Reynolds. Kallenbach was onder meer ook verantwoordelik vir die NG gemeente Jeppestown en die NG gemeente Barkly-Oos se ewe indrukwekkende kerkgebou.]] duimnael|regs|200px|Die NG kerk is ingewy op 29 April 1905.
Laingsburg is 'n dorp in die Karoo (provinsie Wes-Kaap, Suid-Afrika), wat in 1881 gestig is en veral bekend staan om die verwoestende Laingsburgvloed 100 jaar later op 25 Januarie in 1981. Die N1 nasionale pad gaan deur die dorp.
Geskiedenis
Laingsburg het op die plaas Zoute Vlakte tot stand gekom, wat in 1862 is deur Stephanus Carel Greeff gekoop is. Hy het glo gereeld verblyf en etes aan reisigers op pad na die Noorde verskaf.
Die ontdekking van minerale in die Vrystaat en Transvaal het die aanlê van 'n dorp, as 'n halfwegstasie tussen Worcester en Beaufort-Wes, genoodsaak. Boonop het die spoorlyn in 1879 die Buffelsrivier bereik en die Buffalo River-stasie het ontstaan.
Greeff het die plaas Vischkuyl, wat aan die Buffelsrivier gelê het, gekoop en proviand aan die spoorwegwerkers en reisigers verkoop. Ongemerk het 'n klein dorpie, Nassau, by die stasie ontwikkel en die eerste erwe is op 1 April 1880 uitgesit.
'n Bepaling dat daar 'n trekpad van 800 voet breed deur dié nedersetting moet wees, het byna die planne vir 'n volwaardige dorp in die wiele gery. Die Kommissaris van Kroongrond, John Laing, het ingegryp en die serwituut is tot 150 voet gewysig.
Uit dankbaarheid het die inwoners van die klein Nassau-gemeenskap besluit om die dorp na Laing's Town te herdoop. Later is dié naam verafrikaans na Laingsburg, veral toe neerhalend verwys is na dié dorp as Linkstoon. In 1882 is die eerste NG gemeente op Laingsburg gestig.
Wapen
Laingsburg se munisipale raad gebruik 'n skynheraldiese "wapen" wat toon (1) 'n ossewa, (2) 'n horing van oorvloed, (3) 'n brug oor 'n rivier en (4) 'n skaap in die veld. Die wapenspreuk is "Noli procrastinare".
Trivia
Laingsburg word as die mees interessante geologiese gebied in die Groot Karoo beskou. Dit was in die 1870’s deur Stephanus Greeff begin toe hy sy plaas Vischkuil-aan-de-Buffelsrivier daar gekoop het. Na verskeie name het Laingsburg sy naam by John Laing gekry wat die destydse Kommissaris van Kroongrond hier was.
Clathria barleei
Clathria barleei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
K2-72
K2-72 (ook EPIC 206209135 genoem) is ’n koel rooidwerg sowat 227 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Waterdraer. Dit het sover bekend vier planete, wat almal min of meer so groot soos die Aarde is. Een kom in die ster se bewoonbare sone voor.
Ster se eienskappe
Die naam K2-72 is afgelei van die feit dat dit die 72ste ster is waarvan die planete deur die K2-sending ontdek is met behulp van die oorgangsmetode.
K2-72 is ’n M-tipe ster wat ’n massa van sowat 27% en ’n radius van sowat 33% van die Son s’n het, volgens ’n ontleding deur Dressing et al. Volgens ’n studie deur Martinez et al. is dit groter, met ’n massa en radius van omtrent 36% van die Son s’n. Albei meen die ster se ligsterkte is tussen 0,013 en 0,015 van dié van die Son. Dit het ’n oppervlaktemperatuur van tussen 3 360 en 3 370 K, in vergelyking met die Son se 5 778 K. Sy ouderdom is onbekend.
Die ster is skynbare magnitude is 15,309. Dit is dus te dof om met die blote oog van die Aarde af te sien.
Planeetstelsel
Die ster het sover bekend vier planete. Eers is geglo almal is kleiner as die Aarde, maar in 2017 het nuwe studies deur Martinez et al. en Courtney Dressing bevind K2-72 is aansienlik groter as wat aanvanklik gedink is en dat die planete groter as die Aarde is, hoewel hulle almal steeds vermoedelik aardplanete is. Net een, e, is sover bekend in die bewoonbare sone, hoewel c naby daaraan kan voorkom.
Palenque
Palenque (Mayathan: Bàak) is 'n argeologiese terrein in die Meksikaanse deelstaat Chiapas, wat in die noordweste van die grens tot Guatemala geleë is. Die historiese naam van die stad was vermoedelik „Lakamha’“, wat "groot water" beteken, terwyl die gebied B’aakal ("been") genoem was.
Palenque is 'n middelgrote terrein, baie kleiner as Tikal en Copán, maar is veral bekend vir sy hoë-kwaliteit argitektuur, skulpture, dakkamme en reliefgravure. Die meeste van die geskiedenis van Palenque is vanaf die Majahiërogliewe gerekonstrueer, veral die 5de eeu en die wedywering met ander Majastede soos Calakmul en Toniná.
Die stadsgebied het in 1981 'n nasionale park geword en Palenque is in 1987 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Leiers van Palenque
[…]
Zykaïet
Zykaïet of zýkaïet is 'n gryswit mineraal wat bestaan uit arseen, waterstof, yster, swael en suurstof met 'n formule: Fe3+4(AsO4)3(SO4)(OH)·15(H2O).
Hierdie dowwe mineraal is baie sag met 'n Mohs-hardheid van slegs 2 en 'n relatiewe digtheid van 2,5. Dit is deurskynend en kristalliseer in die ortorombiese kristalstelsel. Algemeen geassosieerde minerale sluit limoniet, gips, skorodiet, kwarts en arsenopiriet in.
Dit word aangetref in die Tsjeggiese Republiek, Pole en Duitsland. Zykaïet is die eerste keer in 1978 beskryf vir 'n voorkoms in die Safary-myn, Kutná Hora, Bohemen, Tsjeggië en is vernoem ter ere van Vaclav Zyka (gebore 1926), 'n Tsjeggiese geochemikus.
Eben Venter
Eben Venter (1954- ) is ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Ebenhaezer Venter is op 29 September 1954 in die distrik Burgersdorp in die Noordoos-Kaap gebore as een van drie kinders (twee seuns en ’n dogter) en hy word groot op die skaapplaas Die Vlei in die distrik. Hy word na sy oupa genoem en sy naam beteken in Hebreeus “klip van hulp”. Sy ouers is die boere Willem Frederik Venter en Maureen van den Heever (oorlede op 19 Maart 2020; ’n kleindogter van Daantjie van den Heever), lidmate van die Gereformeerde Kerk. Hy matrikuleer aan Grey Kollege in Bloemfontein, waar die letterkundige en skrywer Charles Malan een van sy onderwysers is. In hierdie tyd word hy ook geboei deur Etienne Leroux wat sy kinders by die koshuis aflaai, maar nie na voorkoms of optrede soos ander ouers was nie. Na sy verpligte jaar militêre diensplig in die Lugmag (waar hy ook in Angola diens doen) studeer hy verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. Hy studeer eers in die Teologie, maar verander gou sy studierigting en behaal ’n B.A.-graad in Filosofie. Later behaal hy sy B.A. Honneurs-graad by die Randse Afrikaanse Universiteit en sy M.A.-graad in Filosofie aan die Universiteit van Port Elizabeth met ’n verhandeling oor die latere, melancholiese filosofie van Max Horkheimer. Hy skryf in vir ’n doktorsgraad in die Filosofie, wat hy nie voltooi nie. Na ’n jaar oorsee skryf hy vir ’n ruk kopie vir ’n reklame-agentskap, doseer as junior lektor Filosofie aan die Randse Afrikaanse Universiteit, werk vir ’n kort ruk as joernalis by die Sunday Times en boer dan vir ’n ruk op die familieplaas.
Wanneer hy tydens die noodtoestand in die tagtigerjare opgeroep word vir ’n weermagkamp om diens te gaan doen in die townships, emigreer hy eerder in Augustus 1986 na Australië. Hier werk hy eers in Sydney in sy ouer broer, wat op daardie stadium met die sangeres Clarabelle van Niekerk getroud was, se restaurant. Daarna word hy mede-eienaar van die vegetariese restaurant Wild Rice Wholefood Café in St. Kilda in Melbourne. In Australië ontmoet hy die Ier Gerard Dunlop, ’n landskap-argitek, wat sy lewensmaat word. Hy neem in hierdie tyd Australiese burgerskap aan en verdiep hom later ook in die studie van die Boeddhisme, ’n invloed wat in sy werk weerklank vind. Hierdie studie sluit egter nie Christenskap vir hom uit nie. Vir die skryf van sy boek “Foxtrot van die vleiseters” huur hy vir vier maande ’n huisie in die noordweste van Ierland in die Donegal-graafskap en voltooi die boek daarna in België. In 1995 keer hy tydelik terug na Suid-Afrika, huur ’n huis in Prins Albert in die Karoo waar hy hom weer afsonder, en begin skryf aan “Ek stamel ek sterwe”. Met sy terugkeer na Australië werk hy in ’n internetkafee. In 2002–2003 bedryf hy en Gerard die restaurant The Long Table op die Mornington-Skiereiland in Melbourne, maar hulle verkoop die restaurant in Augustus 2003
In November 2003 keer Eben terug na Suid-Afrika om sy pa by te staan in sy laaste maande en vestig hom op Prins Albert in die Karoo. Van hierdie tyd af bly hy om die beurt hier en in Lismore in Nieu-Suid-Wallis in Australië saam met Gerard. Gedurende April en Mei 2005 bied hy klasse in Kreatiewe Skryfwerk aan by die Adam Mickiewicz Universiteit in Poznań in Pole, asook by die Skool van Neerlandistiek aan die Palacky Universiteit in Olomouc in die Tsjeggiese Republiek. In 2007 spandeer hy etlike maande as inwonende skrywer in Wassenaar in Nederland by die Netherlands Institute for Advanced Studies in Literature. Hy behartig vir ’n ruk die rubriek “Brouhaha” vir By, bylaag tot Die Burger en Beeld. In 2015 is hy betrokke by skryfopleiding van voornemende skrywers by die skryfskool van die Breytenbach-sentrum op Wellington.
Kortkuns
Sy belangstelling in stories en skryf word vroeg aangewakker deurdat sy pa en ander voorgeslagte goeie storievertellers was. Sy debuut is met die kortverhaalbundel “Witblitz”, waarin die geweld van die grensoorlog en die politieke geweld van die tagtigerjare in Suid-Afrika en die effek daarvan op mense van alle kleure met rou realisme en in kru taal uitgebeeld word. Hierdie bundel kry, vermoedelik weens die anti-estetiese aard daarvan, nie groot aandag tydens publikasie nie en is nog nie aanduidend van die statuur wat hy later met sy skryfwerk bereik nie. “Die donner in Boetiefanie se kop” word later in “Forces’ Favourites” opgeneem en word só ’n baie bekende verhaal in ons grensliteratuur.
Paul Ford
Paul Ford (2 November 1901 – 12 April 1976) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Music Man (1962), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en A Big Hand for the Little Lady (1966), en in die televisiereeks The Phil Silvers Show (1955).
Eben Venter
Kortkuns
Later publiseer hy ook die kortverhaalbundel “Twaalf”, waarin hy die komplekse aard van die mens ondersoek, veral die mens wat hom by veranderende omstandighede moet aanpas. Die temas van afskeid, vertrek en aanpassing word ondersoek, met die tragiek van die menslike kondisie telkens net onder die oppervlak. Die titels van die verhale is telkens die naam van ’n karakter, wat die mensgerigtheid aandui en die leser daarop voorberei dat die reaksie op gebeure hier sentraal staan, eerder as die gebeure self. “Leo” is ’n hoogtepunt, waar die titelkarakter se dood nader en hy op ’n winternag vir oulaas deur die strate van Burgersdorp gaan stap. Op hierdie staptog kom hy, soos sy naamgenoot in “Ulysses” van James Joyce, talle mense teë, veral swart mense. Bowenal word hy gedwing om homself te konfronteer. Hy herbeleef verskeie herinnerings, wat hy nou op geestelike wyse kan ervaar en interpreteer. Hierdie bundel is ’n groot vooruitgang op sy debuutbundel, veral deur die karakteruitbeelding en die hegte bou van die verhale. Die titel dui reeds op die uiteenlopende aard van die karakters, waarin man en vrou, wit en swart, oud en jonk, Australiër en Suid-Afrikaner almal aan die bod kom. Deurlopend in al die karakters is die insig in die tragiek van die menslike kondisie.
“Brouhaha” (wat “kommosie”, “oproer” of “drukte” beteken) is ’n keur uit die rubrieke wat in “By” verskyn het. Die aard van die rubrieke is uiteenlopend, aangesien sommiges as kortverhale kan deurgaan en die boek ook ’n aantal resepte bevat. In die stukke behandel hy baie onderwerpe, met mense en die menslike toestand as die deurlopende draad. Die bundel word in drie afdelings verdeel, met die eerste die persoonlike perspektiewe, die tweede die avonture van die fiktiewe held Stoney (’n sukkelende sjef in Bellville) en die derde ’n aantal resepte. Talle van sy kortverhale word in versamelbundels opgeneem, onder meer in “The New Century of South African Short Stories”, “Forces’ Favourites”, “Borde borde boordevol”, “Soort soek soort” en “Liefde loop ver”.
Romans
Dit is egter met sy romans wat hy sy grootste bydrae tot die Afrikaanse letterkunde maak. “Foxtrot van die vleiseters” beeld die ou Suid-Afrika in die noodtoestand aan die einde van die apartheidsera uit, met snel opeenvolgende episodes wat reeds deur die dans van die titel gesuggereer word. Hierin word die reaksie en interaksie van ’n ou en ’n jonger generasie op die snelle veranderinge in die land ondersoek. Die middelpunt is ’n “gemiddelde” boerefamilie in die Middel-Karoo / Oos-Kaap op die plaas Wildeperdehoek, wat self geraamtes in die kas het in die vorm van ’n buite-egtelike maar verswygde kind van ’n voorsaat. Petrus Steenekamp, seun van Hendrik Douw en Iris, tree op as die vernaamste verteller en dokumenteer opmerkings en afleidings aangaande die gebeure rondom hom. Dit blyk gou dat hy die enigste een op die plaas is wat die swart mense se menswees respekteer, terwyl ander wit mense hulle hoofsaaklik as nuttigheidsartikels hanteer waarvan ontslae geraak word wanneer dit nie meer benodig word nie. Hierdie miskenning is tiperend van ’n hele geslag en stook die opstandsvuur. Die aksie en beelding verskuif van die plaas na die stad met ’n groot aantal karakters en insidente, telkens teen die agtergrond van oproer en ervarings van geweld. Tussendeur is daar eindelose gesprekke, partytjies en seksuele speletjies waardeur ’n samelewing op die rand van groot verandering gekenmerk word. Die leegheid van die karakters se lewens en die lewenswyse of niks ooit sal verander nie, word goed uitgebeeld. Die W.A. Hofmeyr-prys word in 1994 toegeken aan “Foxtrot van die vleiseters” en die boek is in dieselfde jaar ’n naaswenner van die ATKV-prys. Dit word ook in Duits en Nederlands vertaal.
“My simpatie, Cerise” het ’n ligter aanslag. Robert Mackie, die Ierse tuinier van die ryk egpaar Roland en Cerise Fox, verkry toegang tot die sosiale aksie wat in die hoë kringe van Melbourne in Australië plaasvind. Die roman belig die verhouding tussen Cerise en haar man soos Robert dit mettertyd uitpluis, met teenstelling die invloed wat sy eie werkersklasgesin op sy lewe gehad het. Roland is ’n grensloos ambisieuse man, smagtend na groter rykdom en status en sonder herkenbare morele basis. Hy is vals, agterbaks, ’n leuenaar en fisies en emosioneel wreed, wat in alles ’n kompetisie sien wat hy tot elke prys moet wen. Cerise daarenteen leef in eensaamheid agter die gordyne van haar huis en is vasgevang in ’n vervelige bestaan. Tussen haar en Robert ontwikkel daar later seksuele spanning. Venter slaag daarin om die leë lewe van die rykes, hulle patetiese strewe om hulleself as ’n hoër klas as ander mense te vestig en die essensiële leegheid en doelloosheid van hulle bestaan in fyn prosa saam te vat. Hierdie lewe en die gevolge daarvan verwek die simpatie van die titel.
“Begeerte” se titel verwys na die mite van Psige en Eros, waar Psige deur ’n pyl uit Eros se boog getref word en onmiddellik gevul is met begeerte na hom. Die roman vertel die verhaal van die verhouding en huwelik van Madelein Baadnis en Bill Scheiffer, waar Madelein ondanks alles wat gebeur steeds gevul word met begeerte na Bill. Hy was ’n soldaat in Noord-Afrika tydens die Tweede Wêreldoorlog en na sy terugkeer word hy ’n leidende figuur in die Transkei van daardie jare. Die agtergrond van die verhaal is hierdie geskiedenis, asook die politieke ontwikkeling van Suid-Afrika in ’n apartheidstaat. Bill kan hom nie net tot ’n monogame verhouding verbind nie en het voor en na die huwelik verskeie verhoudings. In ’n verhouding met die Xhosa-vrou Girlie verwek hy ’n kind (Tommie), waarna hy gewelddadig tot sy einde kom en Girlie en haar medepligtiges van moord beskuldig word. Madelein se begeerte is om die kind aan te neem om sodoende iets van hom terug te kry, maar sy stuit haar teen die politieke en sosiale konvensies van die tyd. Die kind self moet veg om sy eie identiteit te vestig. Verlies is ’n belangrike subtema in die verhaal. Soos in sy vorige romans verteenwoordig etes of onthale dikwels belangrike keerpunte in die gebeure. “Begeerte” verower in 2004 die W.A. Hofmeyr-prys en is in dieselfde jaar ook op die kortlys vir die M-Net-prys en die RAU-prys.
“Horrelpoot” (“Trencherman” in Engels) is ’n verhaal oor die boosheid in die mens, geskoei op die lees van Joseph Conrad se “Heart of darkness”. Die verhaal speel in ’n distopiese toekomstige Suid-Afrika af, wat grootliks verval het onder wanbestuur en is veral ’n ondersoek na die Afrikaner se kollektiewe vrees. Martin Louw (bekend as Marlouw) en sy suster Heleen het na die dood van hulle ouers die familieplaas Ouplaas aan die swart plaaswerkers, die Hlongwane- en Zuka-families, oorhandig. Hulle woon nou in Melbourne, maar Heleen se seun Koert keer terug na die familieplaas in Suid-Afrika, waar hy in samewerking met die swart plaaswerkers ’n vleismonopolie vestig gegrond op afdreiging en veediefstal. Na ’n laaste vreemde e-pos verdwyn Koert en Marlouw kom na Suid-Afrika om hom te soek en hierdie reis word ook ’n reis na binne. Die Suid-Afrika waarna hy kom, is verwoes. Koeberg het ontplof en die land is letterlik (en figuurlik) in duisternis gehul, almal wat kon het die land reeds verlaat en diegene wat oorbly, probeer in die grootste ellende oorleef. Hy vind die hart van die donker (die boosheid en die vrees) in die samelewing en die mens. Die titel is na aanleiding van Marlouw se gebrek, maar simboliseer ook die kollektiewe vrees van dertien geslagte wat hy soos ’n liggaamlike las saam met hom dra, ’n fisiese teken van sy Oidipale geding met sy ouers en voorgeslagte. Dit is die sielkundige uitwerking van hierdie vrees wat hy moet konfronteer en die roman stel die vraag of vrees ooit iets anders as bevooroordeeld kan wees. Twee pole van Afrikanerskap word hier belig, naamlik Marlouw se herinneringe en nostalgie en aan die ander kant Koert se selfsugtige magsbeheptheid en korrupsie. In 2007 is “Horrelpoot” op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys.
“Santa Gamka” is die verhaal van die bruin plaaswerkerseun Lucky Marais, wat homself na die koms van demokrasie uit armoede probeer ophef deur as manlike prostituut vir beide mans en vroue op te tree en deur sy ervarings ’n mate van volwassenheid en selfsinsig bereik. ’n Sentrale motief in die roman is die stryd teen toenemende domheid, wat gepaardgaan met ’n doelgerigte strewe na sin en betekenis. Lucky is vasbeslote om weg te kom van ’n wêreld waarin alkohol seëvier (die wêreld van sy pa) en soek na ’n lewe met beter gehalte, waarin liefde ’n sterk rol sal speel. Die Karoo waarin die verhaal afspeel is ’n milieu waar rassisme, armoede, droogte en geweld hoogty vier. Deur sy aksies daag Lucky die wanbalanse tussen rasse, ouderdomsgroepe en ekonomiese welvarendheid uit en verteenwoordig sy seksmaats verskillende voorbeelde van hierdie verskillende samelewingsklasse. Hy vertel sy verhaal vanuit ’n pottebakkersoond, waarin hy gesit is om dood te brand en slegs enkele minute van sy lewe oor het. Die boek word veral gekenmerk deur die besondere gebruik van Afrikaans, waarin die manier van praat en gesegdes van die mense outentiek aandoen en terselfdertyd karakteropenbarend is. “Santa Gamka” verower in 2010 die M-Net-prys, die W.A. Hofmeyr-prys en die ATKV-Prosaprys en is in dieselfde jaar op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys. Die roman word ook deur Jaco Bouwer vir die verhoog verwerk en onder andere by 2015 se KKNK opgevoer.
Eerbewyse
Eben word gekies om vanaf die begin van 2008 in Wassenaar in Nederland op te tree as inwonende skrywer by die Netherlands Institute for Advanced Studies in Literature. Benewens Engels word sy boeke ook in Duits en Nederlands vertaal. By die Woordfees van 2010 verower hy die tweede prys as woordkunstenaar.
Gemenedrukbuisbrandstofinspuiting
Geskiedenis
Die prototipe van die gemenedrukbuisstelsel is in die laat 1960's deur Robert Huber van Switserland ontwikkel. Daarna het Dr. Marco Ganser van die Switserse Federale Instituut van Tegnologie die tegnologie verder ontwikkel. In die middel negentigs het Dr. Shohei Itoh en Masahiko Miyaki van Denso Corporation, 'n Japannese vervaardiger van motoronderdele, die gemenedrukbuisstelsel vir swaarvoertuie ontwikkel en uiteindelik aangepas vir hul eerste praktiese toepassing naamlik die ECD-U2-gemenedrukbuisstelsel, wat op die Hino Raising Ranger-wa geïnstalleer is en in 1995 verkoop is.
Die moderne elektronies beheerde gemenedrukbuisstelsel werk op dieselfde beginsel maar word beheer deur 'n elektroniese beheereenheid wat die inspuiter elektronies, eerder as meganies, oopmaak. Hierdie stelsel het baie toetse ondergaan in die 1990's in samewerking met Magneti Marelli, Centro Ricerche Fiat en Elasis. Na verdere navorsing en ontwikkeling deur die Fiat-motorgroep is die ontwerp deur die Duitse maatskappy Robert Bosch GmbH gekoop en het hulle die verdere ontwikkeling om dit geskik te maak vir massaproduksie voltooi. In 1997 het hulle die gebruik daarvan na passasiersmotor uitgebrei. Die eerste passasiersmotor om die gemene drukbuis-stelsel te gebruik was die 1997 Alfa Romeo 156 met sy 1.9 JTD-enjin en later in daardie selfde jaar in die Mercedes-Benz E 320 CDI.
Gemenedrukbuisenjins is ook gebruik in seevaartuie en lokomotiewe vir 'n geruime tyd. Die Cooper-Bessemer GN-8 (circa 1942) is 'n voorbeeld van 'n hidrouliesbeheerde gemenedrukbuis-dieselenjin.
Gemenedrukbuistegnologie vandag
duimnael|regs|200px|Hoëdrukpomp van die Siemens VDO-brandstofinspuitstelsel Vandag se gemenedrukbuisbrandstofinspuitstelsels het 'n omwenteling in dieselenjin-tegnologie meegebring. Robert Bosch GmbH, DENSO Corporation, Siemens VDO en Delphi Automotive Systems is vandag van die groot verskaffers van gemenedrukbuis-stelsels. Die verskillende motorvervaardigers gebruik verskillende benamings vir hulle enjins met gemenedrukbuisstelsels.
'n Paar voorbeelde is:
Werking
Solenoïede of piëso-elektriese kleppe maak dit moontlik om fyn elektroniese beheer oor die hoeveelheid en tyd waarteen brandstof ingespuit word uit te oefen en die hoër druk wat die gemenedrukbuistegnologie moontlik gemaak het, het fyner verdeling van die brandstof moontlik gemaak. Ten einde enjingeraas te verminder kan die enjin se elektroniese beheereenheid 'n klein hoeveelheid diesel inspuit net voor die hoofinspuiting om sodoende die plofbaarheid en vibrasies te verminder. Hierdie voorafinspuitings kan ook gebruik word om die tydsberekening van inspuiting en hoeveelheid brandstof te optimiseer vir koue-aansittoestande. Sommige gevorderde gemenedrukbuis-stelsels kan soveel as vyf inspuitings per slag uitvoer.
Gemenedrukbuisenjins vereis nie 'n verwarmingsperiode nie en het ook laer uitlaatgaskonsentrasies tot gevolg vergeleke met ouer dieselenjins.
duimnael|350px|regs
In ouer dieselenjins is 'n verdeeltipe inspuitpomp gebruik wat deur die enjin beheer is om sarsies brandstof na die inspuiters te stuur waar basiese eenvoudige spuitstukke was wat die diesel in die enjin se verbrandingskamer ingespuit het. Aangesien die brandstof by 'n lae druk is, was die beheer oor die brandstoflewering nie baie presies nie en was die sproei relatief grof gewees en was die verbrandingsproses ondoeltreffend.
In gemene drukbuisstelsels word daar met die verdelende inspuitpomp weggedoen. In plaas daarvan word 'n uiters hoëdrukpomp gebruik om die brandstof teen 'n hoë druk van 200 MPa in 'n reservoir (die gemene drukbuis) in te pomp. Die buis vertak dan na rekenaarbeheerde inspuiterkleppe wat 'n presies gemasjineerde sproeikop en suier bevat en deur 'n solenoïede aangedryf word. Dié kleppe eerder as die pomp word gebruik om die presiese oomblik te beheer wanneer die brandstof in die silinder ingespuit word en maak dit ook moontlik om die druk waarteen die brandstof ingespuit word verder te verhoog. Die gevolg is dat die ingespuite brandstof maklik geatomiseer word en skoon brand wat daartoe lei dat die uitlaatgasse skoner is en die werkverrigting verhoog word.
Die meeste Europese vervaardigers het gemenedrukbuisdiesels in hul modelreekse. Sommige Japannese vervaardigers, soos Isuzu, Toyota, Nissan en meer onlangs ook Honda het ook gemenedrukbuisenjins ontwikkel. Sommige Indiese maatskappye het ook hierdie tegnologie suksesvol geïmplementeer, onder andere Mahindra & Mahindra en Tata Motors.
Minister van Binnelandse Sake v Fourie-saak
Die hofsaak Minister van Binnelandse Sake en 'n Ander v Fourie en 'n Ander; Lesbian and Gay Equality Project en Andere v Minister van Binnelandse Sake en andere, ([2005] ZACC 19), was 'n waterskeiding-beslissing van die Konstitusionele Hof van Suid-Afrika waarin die hof beslis het dat paartjies van dieselfde geslag 'n grondwetlike reg besit om te trou. Die uitspraak, geskryf deur Regter Albie Sachs en gelewer op 1 Desember 2005, het die Parlement van Suid-Afrika 'n jaar tyd gegun om die nodige wetgewing in plek te stel. As gevolg hiervan het die Wet op Burgerlike Verbintenisse in werking getree op 30 November 2006, wat Suid-Afrika die vyfde land ter wêreld gemaak het om selfdegeslaghuwelike te erken.
Die saak is op 17 Mei 2005 aangehoor deur Langa ACJ, Madala J, Mokgoro J, Moseneke J, Ngcobo J, O'Regan J, Sachs J, Skweyiya J, Yacoob J en Van Der Westhuizen J. MTK Moerane SC (met S. Nthai) verskyn vir die aansoekers, P Oosthuizen (met T Kathri) vir die respondente, JJ Smyth QC vir die eerste en tweede amici curiae, GC Pretorius SC (met DM Achtzehn, PG Seleka en JR Bauer) vir die derde amicus curiae, DI Berger SC (met F Kathree) vir die aansoekers, en M Donen SC vir die respondente. In die Fourie-saak, is die aansoekers se raadgewers aangestel deur die Staatsprokureur, en die respondente s'n deur M. van den Berg. Die derde amicus curiae het opdrag van Motla Conradie ontvang. In die Lesbian en Gay Equality Project geval, is die aansoekers se advokate opdrag gegee deur Nicholls, Cambanis & Associates, en die respondente s'n deur die Staatsprokureur.
Clathria basilana
Clathria basilana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Lévi.
Stephania Potalivo
Stephania Potalivo (gebore 26 September 1986) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Body Switch (1995), Southern Comfort (1997), en Albert (1998), en in die televisiereeks Sjit Happens (2012).
1370
Die jaar 1370 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 70ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Medium
Die woord medium het 'n aantal betekenisse:
Die woord medium kom direk uit Latyn, waarin dit beteken "die een in die middel."
Die meervoud "mediums" word partykeer gebruik. Die meervoud "media" moet nie verwar word met die tegniese term "media" nie, waarvan meervoud "mediae" is.
Demoon van Laplace
duimnael|180px|Pierre-Simon Laplace
Die demoon van Laplace is ’n fiktiewe entiteit in ’n gedagte-eksperiment van Pierre-Simon Laplace wat hy in 1814 beskryf het. Hierdie "demoon" is veronderstel om so intelligent te wees dat hy die presiese ligging en beweging van elke atoom ken, en dit sou hom in staat stel om die toekoms sowel as die verlede geheel en al te ken.
Oorspronklike formulering
In die filosofiese idee van die determinisme beskryf Laplace die omgewing as volg:
Ons kan die huidige toestand van die heelal beskou as die gevolg van die verlede en as die oorsaak van die toekoms. ’n Intelligensie wat op ’n gegewe tydstip alle kragte sou ken wat in die natuur werk, asook die toestande van alle elemente waaruit dit opgebou is, sou as hy groot genoeg was om al hierdie gegewens te ontleed, in ’n enkele formule die beweging van die grootste liggame in die heelal en dié van die kleinste atoom kon beskryf. Vir so ’n intelligensie sou niks onseker wees nie, en hy sou die toekoms sowel as die verlede kon sien.
Hierdie intelligente wese waarvan Laplace gepraat het, is later die demoon van Laplace genoem, hoewel hy dit self nooit so genoem het nie.
Onmoontlikheid van die demoon
Die demoon van Laplace kan beskou word as ’n aanval op die beginsel van die vrye wil. Talle wetenskaplikes het al aangetoon dat die demoon nooit kan bestaan nie. Sommige doen dit aan die hand van filosofiese oortuiging, ander meer wetenskaplik.
Die kwantummeganika het gesorg vir ’n deurbraak in die denke rondom die demoon van Laplace deurdat aangetoon is dat slegs met waarskynlikhede van plek en snelheid op subatoomvlak gewerk word. Daar kan dus nie so ’n intelligensie bestaan nie.
Grense aan rekenkrag
Verskeie ander geleerdes het ook al wetenskaplike begrippe gebruik om aan te toon dat die demoon van Laplace nie kan bestaan nie. Een van die maniere om dit te bewys, is berekenings wat gedoen is oor die teoretiese maksimum rekenkrag in die heelal: die hoeveelheid was 10120 bis. Alles wat dié vlak van kompleksiteit oortref, kan nooit bereken word in die tydperk tussen die Oerknal en nou nie.
Vandalisme
Vandalisme is die begrip om dinge te vandaliseer, d.w.s. te beskadig, vervuil of selfs vernietig. Vandalisme is waarskynlik na die Vandale vernoem. Mense wat vandalisme pleeg, word dan ook wel vandale genoem. Die woord is afkomstig uit Frans en in 1794 gevorm deur Grégoire, 'n biskop uit Blois, om die optrede van die Paryse gepeupel te karakteriseer. Dit herinner aan die plunder van Rome deur die Vandale in die jaar 455.
Susanne Storm
Susanne Storm (gebore 14 Mei 1970) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Klumpfisken (2014) en in die televisiereekse Taxa (1997) en Unit 1 (2000).
Guinn "Big Boy" Williams
Guinn "Big Boy" Williams (26 April 1899 – 6 Junie 1962) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Noah's Ark (1928), Cowboy Holiday (1934), Virginia City (1940), en Swing in the Saddle (1944).
Beetham-toring
Beetham-toring (ook bekend as die Hilton-toring) is 'n wolkekrabber in Manchester, Engeland. Die gebou is in 2006 voltooi en het 'n hoogte van 169 meter en 47 verdiepings. Die boukoste het sowat 150 miljoen Pond beloop. Dit is ook die hoogste Britse toring buite Londen.
Hella Haasse
Hélène Serafia (Hella) Haasse (2 Februarie 1918, Batavia – 29 September 2011, Amsterdam) was 'n Nederlandse skryfster, met bekende titels soos Oeroeg (novelle, 1948), Het woud der verwachting  (roman, 1949) en Heren van de Thee  (roman, 1992) wat uit haar pen verskyn het. In 1983 is die P.C. Hooft-prys aan haar toegeken, en in 2004 die Prijs der Nederlandse Letteren. Sy was een van die eerste Nederlandse skrywers wat hul werk aktief in die buiteland bevorder het en is een van die mees geleesde Nederlandse skrywers in die buiteland.
Biografie
Haasse was die dogter van Willem Hendrik Haasse, wat boeke onder die skuilnaam W.H. van Eemlandt geskryf het, en die konsertpianiste Katharina Diehm Winzenhöhler.
Ovidius
Publius Ovidius Naso (20 Maart 43 v.C. – 17 of 18 n.C.), algemeen bekend as Ovidius, was ’n Romeinse digter wat veral bekend is vir die Heroides, Amores en Ars Amatoria, drie groot versamelings erotiese gedigte, die Metamorfoses, ’n mitologiese heksametergedig, die Fasti, oor die Romeinse kalender, en die Tristia en Epistulae ex Ponto, twee gedigte wat hy in ballingskap aan die Swartsee geskryf het. Hy het ook ’n verlore tragedie, Medea, en ander kleiner werke geskryf.
Hella Haasse
Biografie
Hella Haasse is te Amsterdam na 'n kort siekbed op Donderdag, 29 September 2011 op die ouderdom van 93 oorlede.
Werk
duimnael|Haasse (1970) 'n Aantal van Haasse se boeke het as onderwerp die lewe in Nederlands-Indië, so ook die roman Oeroeg, haar deurbraak, wat vir die veldtog "Nederland Leest" in 2009 gekies is, en haar allergrootste suksesroman in Nederland: Heren van de Thee.
Oor haar boek Bij de Les = Schoolplaten van Nederlands Indië, wat handel oor veertig skoolboekillustrasies, haal sy herinneringe uit Indië op. Oor haar verblyf daar skryf sy die volgende: "Die hawe-illustrasie (in Indië) is, soos baie ander in Bij de les, gemaak deur Frits van Bemmel." Hella Haasse noem die illustrasies wat sy ingesamel het vir Bij de les nie in die eerste instansie nostalgies nie. Sy skryf: "Ek kan nie onthou dat ek hulle ooit gesien het in die skole in Batavia, Buitenzorg en Bandoeng nie, waar ek as kind in die jare twintig en dertig van die vorige eeu gewoon het. Illustratief is die plaat Achtererf, met in die tuin 'n wasgoedlyn met daaragter 'n heining". "Was Frits van Bemmel self ooit 'n 'Indiese' kind?" vra Haasse haarself af op die bladsy langs die illustrasie. "Sy 'Achtererf' sou jy eerder in Blaricum of Doorn of in 'n ander dorp verwag".
Daarbenewens het sy 'n paar historiese romans geskryf, waarvan die bekendste Het woud der verwagting is. Met Schaduwbeeld het sy die min of meer vergete baron Joan Derk van der Capellen tot den Pol weer aan die lewe gebring.
Die karakters in haar boeke kom sy nog dikwels teë in haar drome, sê sy. "Ek het 'n hele familie vir myself geskep waaraan ek nog dikwels aan dink (…) jy raak hulle nooit kwyt nie".
Hella Haasse-museum
Hella Haasse het 'n eie virtuele museum op die internet. Op 5 Februarie 2008, drie dae na haar negentigste verjaardag, het sy die museum tydens 'n feestelike vergadering vir genooide gaste geopen deur eerste aan te teken.
Die museum openbaar die persoonlike argief van Haasse. Benewens haar eie dokumente soos familiefoto's, briewe en dagboeke, word in die museum ook boekfragmente, onderhoude en dokumentêre geskrifte gehuisves.
Die skryfster, hoewel tegnologies ongeletterd, het nie soos haar tydgenoot, die Nobelpryswenner Doris Lessing, oor die internet as een groot hol vat sonder wesenlike inligting gepraat nie. Haasse beskou ontlesing as 'n tydelike gebeurtenis. Daarby deel sy die mening dat mense weer sal ontdek hoe belangrik en onontbeerlik lees is.
1371
Die jaar 1371 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tanya Burr
Tanya Burr (gebore 9 Junie 1989) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cassette (2018) en Hurt by Paradise (2018), en in die televisiereeks Bulletproof (2018).
Jake Wood
Jake Wood (gebore 12 Julie 1972) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Illusionist (2006) en in die televisiereekse Only Fools and Horses.... (1981), EastEnders (1985), en Red Dwarf (1988).
Scott Mills
Scott Robert Mills is gebore in Southampton, Hampshire, in 1974 en is 'n Engelse radio-omroeper. The Scott Mills Show word elke weeksdag tussen 16:00 en 19:00 op BBC Radio 1 uitgesaai. Volgens die Independent on Sunday se Pink List van 2007 is Mills die 41ste mees invloedrykste gay persoon in Brittanje. Hy het twee plekke op hierdie lys opgeskuif sedert die vorige jaar.
Annanias Mathe
Annanias Mathe (c. 1976 – 27 Desember 2016 ) was 'n berugte reeksverkragter en gewapende rower van Mosambiek. Hy word in 2006 bekend as die enigste persoon ooit om uit die C-Max-gevangenis in Pretoria te ontsnap. Mathe is aanvanklik in November 2006 op 51 aanklagte van moord, poging tot moord, verkragting, kaping en gewapende roof in hegtenis geneem.
Ná sy inhegtenisname is Mathe in die A6-afdeling van C-Max aangehou, wat gevaarlike en geharde misdadigers huisves. Hy slaag daarin om te ontsnap deur homself met petroleumjellie te smeer en uit sy sel se venster, wat slegs 20 cm x 60 cm groot is, te gly. As gevolg hiervan het die pers hom as Suid-Afrika se 'Houdini' beskryf. Hy het vroeër in April 2005 ook uit polisie-aanhouding ontsnap.
Philip Ford (rolprentregisseur)
Philip Ford (16 Oktober 1900 – 12 Januarie 1976) was 'n Amerikaanse regisseur, assistentregisseur, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Invisible Informer (1946), Valley of the Zombies (1946), Web of Danger (1947), en Prisoners in Petticoats (1950).
Annanias Mathe
Met sy laaste ontsnapping is 'n landwye soektog van stapel gestuur, wat nougeset deur die plaaslike media gevolg is. Hy is weer op 4 Desember 2006 (sowat twee weke ná sy ontsnapping) aangekeer, toe hy 'n motor in die gegoede Johannesburgse voorstad van Craighall gekaap het. Die voertuig was met 'n opsporingstoestel toegerus, wat die polisie en privaat sekuriteitsmaatskappye na Mathe gelei het. Tydens sy inhegtenisname is hy drie keer in die been en in die boud geskiet.
Mathe is op 64 van 71 aanklagte van onder meer verkragting, poging tot verkragting, poging tot moord, roof en diefstal skuldig bevind. Hy is tot 54 jaar gevangenisstraf, met 'n minimum van 43 jaar, gevonnis. Ses bewaarders wat met sy ontsnapping verbind is, is ook afgedank.
Mathe sterf op 27 Desember 2016 in aanhouding. Hy was 40 jaar oud.
Angélica Celaya
Angélica Celaya (gebore 9 Julie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Gabriel (2008), Constantine (2014), Agent X (2015), en Jenni Rivera: Mariposa de Barrio (2017).