cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Farrea spirifera
Farrea spirifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur Ijima.
Politipe
Politipes is 'n verskynsel in die kristallografie van gelaagde verbindings. Hierdie vastestowwe kan soms in heelparty effens andere strukture kristalliseer. In stowwe met 'n driedimensionale (nie-gelaagde) struktuur wat op diggepakte lae gebaseer is, volg die atome gewoonlik óf 'n kubiese óf 'n heksagonale pakmodus (óf -ABCABCABC- 'of -ABABAB-) Andere rangskikkings is gewoonlik energeties nie gunstig nie.
Die struktuur in gelaagde verbindings is dikwels in twee rigtings a en b amper dieselfde maar hulle verskil in die derde rigting deur 'n andere pakmodus.
Silikonkarbied
'n Goeie voorbeeld hiervan is karborundum waarvan so 'n 300 politipes bekend is.
Die struktuur  van  SiC  kan  beskryf  word  as  ’n samestelling wat bestaan uit lae tetraëdra wat rondom óf silikon- óf koolstofatome gesentreer is. Hierdie rangskikking stel ’n diggepakte raamwerk daar, met slegs die helfte van die beskikbare roosterposisies gevul. ’n Verskeidenheid pakmodusse gee aanleiding tot ’n uitgebreide reeks politipes wat afhang van die rangskikking langs die c-as. Hierdie politipes word aangegee met simbole soos 2H, 3C, 4H, 15R ensomeer. Die nommer gee aan ná hoeveel gepakte lae die struktuur hom langs die c-as herhaal. Die letter gee aan wat die simmetrie van die gevormde eenheidsel is: H vir heksagonaal, C vir kubies, R vir romboëdries en T vir trigonaal. Die heksagonale 2H, 4H, 6H en 15R (α-SiC) en 3C (β-SiC) fases kom mees algemeen voor.
Van-der-Waals-materiale
Politipe tree ook by -verbindings op waarby X 'n anioon van periode 3 of hoër is. In hierdie verbindings vorm die anione 'n digpakking en die M-metaalkatione bevind hulle tussen twee anioonlae, gewoonlik in oktaëderposisies. Hierdie toebroodjielae is bo-op mekaar gestapel volgens 'n bepaalde pakmodus. Tussen die een toebroodjie en die volgende is 'n laag sonder metaalione wat beteken dat hulle net deur swakke kragte byeengehou word. Hierdie stowwe word soms gelaagde Van-der-Waals-materiale genoem. Goeie voorbeelde is kadmiumjodied of loodjodied.
In gelaagde politipes kan die rangskikking baie wissel omdat die energieverskil tussen pakmodusse en baie klein is. Wat bepaal watter politipe gevorm is dalk kinetiese faktore wat saamhang met die groeimeganisme van die kristal. Skroefontwrigtings speel daarin 'n hoofrol.
Lapeirousia verecunda
Lapeirousia verecunda is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort en deel is van die renosterveld. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom op die eskarp op Spektakelberg, wes van Springbok, voor. Die plant word bedreig deur gewasverbouing, padkonstruksie en die bedryf van steengroewe.
Vlekvrye staal
'n Vlekvrye staal (ook bekend as roesvrye staal) is 'n yster-gebaseerde legering wat 'n minimum van ongeveer 11% chroom bevat (die minimum hoeveelheid wat nodig is om roesvorming van te verhoed). Min vlekvrye stale bevat meer as 30 persent chroom of minder as 50% yster. Hierdie stale bereik hul roesvrye kenmerk deur die vorming van 'n dun, onsigbare en vasklewende chroomoksied-ryke oppervlakfilm. Die oksied heel homself voordurend in die teenwoordigheid van suurstof. Ander elemente wat bygevoeg word om sekere karakteristieke te verbeter, sluit in nikkel, koper, aluminium, silikon, niobium, stikstof, swael en selenium. Koolstof is normaal teenwoordig in hoeveelhede wat strek van minder as 0.03% tot meer as 1% in sekere martensitiese grade.
Johann Benda
Jan Jiří Benda, ook bekend as Johann Georg Benda (gedoop op 16 April of 30 Augustus 1713 in Benátky nad Jizerou – 1752 Berlyn), was 'n violis en komponis van Boheme wat aktief was in Duitsland.
Vlekvrye staal
Met enkele uitsonderings kan vlekvrye stale met konvensionele metodes deur middel van tegnieke soos giet, wals, smee, dieptrek en poeiermetallurgie gevorm word. Fabrisering geskied deur masjinering en laswerk is moontlik met sweis-, hardsoldeer-, soldeer- en plak-tegnieke. Vlekvrye staal kan ook gebruik word as 'n bekleding vir gewone koolstof of lae-legeerde stale, sowel as op sekere nie-ystermetale en legerings.
Johann Benda
Lewe
In 1733 het Johann Georg in die voetspore van sy ouer broer Franz gevolg en werk gekry by die Hofkapelle in Dresden. Weereens in die voetspore van sy broer, het Johann Georg in 1734 na Rheinsberg getrek en, toe hy op of na 8 April gearriveer het, was hy onmiddellik in diens geneem as 'n altvioolspeler in kroonprins Frederik se private Hofkapelle. Gedurende hierdie tyd het hy ook sy opleiding as violis onder die wakende oog van sy ouer broer, Franz, voltooi. By die troonbestyging van Frederik na die Pruisiese troon in 1740 was Johann Georg oorgeplaas na Berlyn waar hy in diens geneem is deur die nuut gevormde hoforkes,  eers as 'n speler van die Altviool op 'n salaris van 150 Thaler, en later as 'n violis op 'n salaris van 300 Thaler. Hy is vroeg in 1752 in Berlyn oorlede.
Vlekvrye staal
Designasie en klassifikasie van vlekvrye stale
Die drie-syfer designasies van die AISI (American Iron and Steel Institute) word algemeen in die wêreld gebruik. Die 200 en 300 reekse dui austenitiese stale aan, terwyl die 400 reeks martensitiese en dupleks-stale aanndui. Verandering in die samestelling word deur een- en tweeletter agtervoegsels aangedui. Vlekvrye staal kan verdeel word in 5 families waarvan 4 gebaseer word op 'n karakteristieke kristallografiese of mikrostruktuur van die familie. So word onderskei tussen Austenitiese, Ferritiese, Martensitiese en Dupleks vlekvrye stale, plus ‘n vyfde familie, Presipitasie-verhardbare (PH-) stale, waar die onderskeidende kenmerk die hittebehandeling is wat gebruik word, eerder as die mikrostruktuur.
Lapeirousia angustifolia
Lapeirousia angustifolia is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Iophon laevistylus
Iophon laevistylus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Lex Lang
Lex Lang (gebore 12 November 1965) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Avatar: The Last Airbender (2003), The Avengers: Earth's Mightiest Heroes (2010), en Star Wars Resistance (2018).
Dahlia
Die dahlia (familie Asteraceae of Compositae) is 'n sierplant met ondergrondse wortelknolle en het dubbel-, halfdubbel of enkelblomme wat skakerings van rooi, pers, geel, wit, en baie meer kan wees. Daar word beweer dat die Sweedse plantkundige Anders Dahl in 1789 saad van hierdie plant uit Mexiko na Europa ingevoer het. Sedertdien is daar uit die paar ingevoerde Mexikaanse variëteite deur kruising en verbouing 'n groot aantal nuwe variëteite ontwikkel, wat wissel in vorm en kleur, en waarmee groot welslae in Suid-Afrika behaal is. Dahlias is besonder gewild as sierplante en snyblomme.
Die kweek van dahlias is eenvoudig, maar sekere reëls moet nagekom word om te verseker dat die blomme op hul mooiste vertoon. Knolle kan enige tyd van Augustus tot November geplant word op 'n plek waar die plante vol middagson sal kry. Die hele bedding moet omgespit word of vir randblomme kan afsonderlike gate van 15 tot 20 cm diep gegrawe word.
Die plante moet een of twee keer per week goed water kry en sodra die stam 'n lit vorm, moet die groeipunte teruggeknyp word sodat die plant 'n sterk bos kan vorm. Namate die stam groei, moet dit met raffia aan die stutstok vasgebind word. Dahlias neem baie voedsel in en sodra die eerste knoppe begin vorm, moet bemesting toegedien word. Die ontknopping van die plant kan op verskeie maniere gedoen word. Gewoonlik kies die tuinier 'n stingel wat lank genoeg is om gesny te word en knyp alle knoppe behalwe die middelste een af. Net hierdie hoofknop moet toegelaat word om te ontwikkel omdat dit die gehalte van die blom verbeter.
Dahlias moet met rus gelaat word tot die blare geel geword het. Daarná kan die bos teruggesny word en die trosse knolle kan versigtig met twee skerp grawe uitgelig word. Gedurende die winter word die knolle in kissies met droë grond gebêre. Net voor planttyd moet die bolle uitgehaal en verdeel word, maar 'n stuk stam moet aan elke knol gelaat word omdat die uitloper of ogie daar gaan ontwikkel. Kleiner dahlia-knolle lewer die beste plante.
Malaysia Airlines-vlug 17
Malaysia Airlines-vlug 17 (MH17/MAS17) was 'n geskeduleerde vlug van Amsterdam, Nederland na Kuala Lumpur, Maleisië. Op 17 Julie 2014 het die vliegtuig in die ooste van Oekraïne, naby die Russiese grens neergestort. Die vliegtuig is vermoedelik deur 'n lugafweermissiel neergeskiet.
Die ongeluk
Die Boeing 777-200ER vertrek op 17 Julie 2014 om 12:14 (UTC+2) vanaf Lughawe Schiphol na die Kuala Lumpur Internasionale Lughawe. Omstreeks 15:15 verdwyn dit van die radar oos van die stad Donetsk in die Oekraïne, slegs 50 kilometer van die Russiese grens. Op daai oomblik was die vliegtuig ongeveer 10 000 meter hoog. Die vliegtuig het geen noodroepe gemaak nie en die vlugroete is voor die tyd veilig verklaar. Dit het egter verder noordwaarts as gewoonlik uitgewyk. Oekraïne se lugverkeerbeheer het die bemanning gevra om hoogte te verminder en laer as gewoonlik te vlieg.
Die vliegtuig stort uiteindelik naby die dorp Hrabove in die Donetsk-oblast neer. Wrakstukke is oor 'n oppervlak van 15 km versprei. Die ondersoek word bemoeilik omdat die gebied deur pro-Russiese separatiste beheer word en die infrastruktuur tydens gevegte met regeringsmagte in puin gelê is.
Dit kom later aan die lig dat die vliegtuig waarskynlik deur 'n Buk-missielstelsel neergeskiet is. Die missiel is vermoedelik vanaf 'n gebied wat deur rebelle beheer word gelanseer.
Die vliegtuig
Die Boeing 777-200ER met registrasienommer 9M-MRD was toegerus met twee Rolls-Royce Trent-800-motors en het sitplek vir 282 passasiers gehad. Sedert sy eerste vlug op 17 Junie 1997 het die vliegtuig altesaam 11 434 vlugte van 75 322 uur gevlieg. Die laaste onderhoud aan die vliegtuig is op 11 Julie 2014 in 'n loods van Malaysia Airlines op die lughawe van Kuala Lumpur uitgevoer.
Bemanning en passasiers
Vlug MH17 het 283 passasiers en 15 bemanningslede aan boord gehad. Al 298 van hulle het in die ramp omgekom. Die meeste passasiers was Nederlandse burgers. Slegs een Suid-Afrikaner wat met 'n Britse paspoort gevlieg het is in die voorval oorlede. Aangesien drie babas aan boord was, is daar meer slagoffers as sitplekke op die vliegtuig.
Russiese mediadekking
In Julie 2014, kort ná die ongeluk, het die Russiese opposisie liberale koerant Nowaja Gazeta 'n hoofopskrif in Nederlands gepubliseer wat lees "Vergeef ons, Nederland".
Dekking deur amptelike media en liggame verskil egter van die dekking in die meeste ander lande en het mettertyd aansienlik verander gewoonlik in antwoord op nuwe getuienis wat deur die Nederlandse Veiligheidsraad (DSB) en die ondersoekspan gepubliseer is.
Volgens die peiling wat die Levada Center tussen 18 en 24 Julie in 2014 uitgevoer het, het 80% van die ondervraagde Russe geglo dat die ongeluk van MH17 deur die Oekraïense weermag veroorsaak is. Slegs 3% van die respondente in die peiling het die ramp op pro-Russiese separatiste in die ooste van die Oekraïne geblameer.
Aanvanklike reaksies
Op die aand van die ongeluk het die Russiese nuusagentskap, LifeNews in 'n verklaring van die separatiste gesê dat 'n "Oekraïense "Lugmag An-26-vervoervliegtuig" deur 'n missiel afgeskiet is en neergestort het. ITAR-TASS en RIA Novosti het ook berig dat 'n An-26 deur die separatistiese militisie neergeskiet is naby Torez omstreeks 16:00 plaaslike tyd, in wat beskryf word as "nog 'n oorwinning van selfverdediging vir die DPR." Daar was geen bewyse oor die hoogte van die vliegtuig en die wapens wat gebruik is nie.
Kort nadat dit duidelik geword het dat die vliegtuig 'n burgerlike vliegtuig was, het die separatistiese media ontken dat hulle enige betrokkenheid by die ongeluk het en ook dat hulle nie in besit is van teenvliegtuigmissiele wat hierdie hoogte kon bereik nie.
Samesweringsteorieë
Op 18 Julie word die bevelvoerder van die Donbass People's Militia Igor Ivanovich Strelkov aangehaal dat "'n beduidende aantal liggame [wat ná die ongeluk gevind is] nie vars was nie". Hy het opgevolg deur te sê "Oekraïense owerhede is in staat tot enige bastheid"; en beweer ook dat bloedserum en medikasie in groot hoeveelhede in die wrak van die vliegtuig gevind is. Girkin het ook beweer dat sommige van die passasiers al enkele dae voor die ongeluk dood is.
Die Russiese TV-stasie, RT, wat deur die regering befonds word het aanvanklik gesê dat die vliegtuig moontlik deur die Oekraïne neergeskiet is in 'n mislukte poging om Wladimir Poetin te vermoor, 'n komplot wat georganiseer is deur Oekraïne se "Westerse ondersteuners". Dit is vinnig van die hand gewys omdat Poetin se vlugroete honderde kilometers noord van die Oekraïne geloop het. Ander samesweringsteorieë wat deur Russiese media gepropageer is, sluit in dat die Oekraïners per ongeluk die vliegtuig neergeskiet het, en ook parallelle getrek het met die verdwyning van Siberia Airlines-vlug 1812 in 2001 ); dat die Oekraïense lugverkeersleiers die vlug doelbewus herlei het om oor die oorlogsone te vlieg (onwaar bewys deur die DSB-ondersoek); en dat die Oekraïense regering die aanval op die vliegtuig gereël het om roem te verwerf vir die pro-Russiese rebelle.
'n Aantal alternatiewe teorieë is vinnig in die Russiese massamedia versprei, insluitend 'n beweerde spioensatellietfoto wat wys dat die vliegtuig van agter geskiet is deur 'n Oekraïense Su-25-vegvliegtuig. Die egtheid van die foto is onmiddellik verwerp, omdat die relatiewe skaal van die vliegtuie verkeerd was, wat daarop dui dat dit swak "kopieer-en-plak"-fabrikasie was. In Julie 2014 het Sara Firth, wat die vorige vyf jaar as korrespondent by RT gewerk het, bedank uit protes teen die dekking van die kanaal oor die ongeluk, wat sy as 'leuens' beskryf het. RT het gesê dat Firth na 'n ander pos verskuif het.
In 2017 het die Nederlandse koerant NRC Handelsblad beskryf hoe vals verhale oor die MH17-ongeluk gepropageer is met die steun van die politikus Pieter Omtzigt, wie 'n Russies-sprekende Oekraïense man voorgestel het as 'n 'ooggetuie' van die ongeluk tydens 'n openbare kundige debat in Mei 2017. Die man, wat 'n asielsoeker uit die Oekraïne was, het nie die ongeluk gesien nie en sy toespraak wat deur Omtzigt voor die onderhoud aan hom gestuur is, het die Russiese weergawe herhaal dat die Oekraïense vegvliegtuig die Boeing neergeskiet het.
Voertaal
Voertaal is 'n webwerf of webtuiste wat beheer word deur Litnet. Dit bevat artikels wat van algemene belang vir beide Afrikaans-en Nederlandssprekendes is, en dien om hulle in te lig en op hoogte hou van kulturele en taalsake wat vir beide verwante kultuur-en taalgroepe van belang is, welke doel en gees geïllustreer word deur die webblad se subtitel Afrikaans, Nederlands, gewoon voor iedereen.
Die webwerf se Internettopvlakdomein is .nu.
Franz Benda
Franz Benda (Tsjeggies:František Benda) (22 November 1709, Benátky nad Jizerou – 7 Maart 1786, Potsdam) was 'n violis en komponis van Boheme wat vir die grootste deel van sy lewe werksaam was by die hof van Frederik II van Pruise, ook bekend as Frederik die Grote.
Lewe
Benda was in Ou Benatek in Boheme gebore as die seun van Jan Jiří Benda. Sy broer was die komponis Georg Benda. Benda het sy outobiografie in 1763 geskryf; en dit gee nie slegs 'n gedetailleerde relaas van sy eie lewe nie, maar verskaf ook 'n waardevolle rekord van die lewens van ander musikante wat hy gedurende sy loopbaan teëgekom het.
Gedurende sy jeug was Benda 'n koorlid in Praag en ook daarna in die Koninklike kapel in Dresden. Op omtrent dieselfde tyd het hy die viool begin studeer en gou daarna aangesluit by 'n geselskap musikante wat skoue ens. bygewoon het. Op agtien jaar het Benda sy omswerwinge gestaak en na Praag teruggekeer, waarna hy na Wene gegaan het waar hy die studie van die viool waargeneem het onder Johann Gottlieb Graun, 'n leerling van Guiseppe Tartini. Na twee jare was hy aangestel as kapelmeester by Warskou. In 1732 het hy in die diens getree van Frederik die Grote wat toe die kroonprins van Pruise was, en by wie hy vir die res van sy lewe gebly het. Hy was 'n lid van die kroonprins se orkes, en later het hy konsertmeester tot die koning geword. Hy het omtrent 50,000 concertos oor 'n tydperk van veertig jaar gespeel. Frederik het op Benda se versoek toegelaat dat sy ouers en familielede na Potsdam trek toe hulle as Protestante godsdienstiges vervolging in Boheme beleef het.
Benda was meester met betrekking tot die moeilikhede en idiosinkrasie van vioolspeel; die snelheid van sy uitvoering en die soetheid van sy hoogste note was ongeëwenaar. Hy het baie leerlinge gehad en 'n aantal werke geskryf; hoofsaaklik oefeninge en studies vir die viool.
Benda het in Nowawes gesterf, te wete 'n klein kolonie naby Potsdam wat deur Frederik gestig is om as toevlug te dien vir vervolgde Protestante van Boheme.
Erfenis
Van Benda se afstammelinge is bekende musikante en komponiste. In die 20ste eeu was František Benda 'n komponis van rolprent klankbane en ander werke. Die Benda Kamerorkes wat die eretitel en name van die Benda musikale familie dra, was in 1956 gestig in Ústí nad Labem, Noordelike Boheme (vandag se moderne Tsjeggië). Een van Benda se afstammelinge, Jean Sebastian Benda, die bekroonde Switserse pianis, het in Brasilië gewoon en was getroud met die pianis Luzia Benda. By sy terugkeer na Europa in 1981 saam met sy vrou en kinders wat in Brasilië gebore was het sy gesin gevolg in die voetspore van hul voorsate.
Iranse Hokkiefederasie
Die Iranse Hokkiefederasie (IHF) is die nasionale beheerliggaam vir hokkie in Iran. Dit is verbind aan die Internasionale Hokkiefederasie (FIH). Die hoofkwartier van die federasie is in Teheran.
Die IHF se interim-president is Dr Bahram Ghadimi en die sekretaris is Hassan Abazari.
Farrea valida
Farrea valida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1875 deur Bowerbank.
1993 Brasiliaanse Grand Prix
Die 1993 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 28 Maart 1993 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die tweede wedren van die kampioenskapseisoen gewees, en is deur die plaaslike held, Ayrton Senna, in 'n McLaren-Ford gewen.
Disperis
Disperis (moederkappies) is 'n genus van meerjarige geofiete wat behoort tot die familie Orchidaceae. Die genus is in 1800 deur die plantkundige Olof Swartz geskep. en vernoem na die Sater uit die Griekse mitologie. Spesies van die genus kom in Afrika en Asië voor. Twaalf van die spesies is deel van die fynbos.
Spesies
Die genus het 81 spesies:
Perry Lang
Perry Lang is 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Little Vegas (1990), Men of War (1994), en An Interview with God (2018), en in die televisiereeks Weeds (2005).
Gentianales
Gentianales is die botaniese naam vir 'n orde van tweesaadlobbige plante. Die naam is van die familienaam Gentianaceae ontleen. Die orde bestaan uit meer as 16 000 spesies in ongeveer 1138 genera in 5 families. Meer as 80% van die spesies behoort aan die familie Rubiaceae. Van die bekende lede van die orde is koffie, frangipani en selonsroos.
Oleanderagtiges (orde Contortae of Gentianales) is kruid of houtagtige plante met deurgaans teenoorstaande, enkelvoudige blare en reëlmatige blomme, waarvan die kranse uit vier of vyf dele bestaan. Hoewel die orde uit slegs vier families bestaan, bevat elkeen van hierdie families ’n groot aantal spesies.
Vitellariopsis
Vitellariopsis is 'n genus wat hoort tot die familie Sapotaceae. Daar is slegs vyf spesies wat tot die genus hoort. Spesies van die genus kom net in Afrika voor.
Gentianales
Algemeen
Die orde Oleanderagtiges (Contortae of Gentianales) bestaan uit vier families (volgens een van die moderne klassifikasies), met altesaam ongeveer 4 700 spesies wat in die gematigde, subtropiese en tropiese wêrelddele voorkom. Hulle is kruid- of houtagtige plante met reëlmatige tetra- of pentamere blomme (met ander woorde blomme waarvan die kranse uit vier of vyf dele bestaan.) Daar is nooit meer as een krans van meeldrade nie. Die vrugblare is soms heeltemal en soms gedeeltelik vergroei tot ’n bostandige vrugbeginsel.
Indeling
Die oleanderfamilie (Apocynaceae) bestaan hoofsaaklik uit houtagtige plante (struike en bome) met enkelvoudige, dikwels leeragtige blare sonder steunblare. Kenmerkend vir hierdie familie is die aanwesigheid van melksap, wat dikwels giftig is vanweë die teenwoordigheid van alkaloïede daarin.
Die familie bestaan uit ongeveer 155 genera en 1 000 spesies, waarvan byna almal in tropiese en subtropiese wêrelddele voorkom. Die selonsroos (Nerium oleander) is ’n gewilde tuinplant wat inheems is in die Mediterreense gebied. Die struik het wit, pienk of rooi blomme en is uiters giftig. In Suid-Afrika word die familie deur 19 genera verteenwoordig en bekende spesies van die genera is onder meer die gifboom (Acokanthera oppositifolia), waarvan die bas vroeër deur die inheemse bevolking gebruik is om gif vir pyle uit te verkry, die noemnoems (genus Carissa), die kamassie (Gonioma kamassi) van die Suid-Kaapse woude, die kina- of waterboekenhoutboom (Rauvolfia caffra), waarvan die melksap vroeër gebruik is in 'n poging om malaria te behandel, die impalalelie (Adenium obesum) van die Laeveld, die giftou (Strophantus speciosus) en die halfmens (Pachypodium namaquanum) van die Richtersveld en die suidwestelike deel van Namibië.
Rubber word in die melksap van ongeveer 74 genera en 258 spesies van die Apocynaceae aangetref, en hoewel nie een van hulle so belangrik soos die rubberboom (Hevea brasiliensis) is nie, word rubber uit 'n aantal van hulle verkry. Die melkbosfamilie (Asclepiadaceae), met sy ongeveer 280 genera en 2 000 spesies, is hoofsaaklik in die tropiese wêrelddele versprei. Kruid- en houtagtige spesies word aangetref en baie van hulle is klimplante of liane.
Hierdie familie deel die aanwesigheid van melksap met die Apocynaceae, maar die verteenwoordigers daarvan is oor die algemeen minder giftig as die van die Apocynaceae. Kenmerkend vir hierdie familie is die eienaardige struktuur van die blomme. Die kroon het 'n opstaande randjie wat bekend staan as ’n bykroon. By die meeste lede van die familie is die stuifmeelkorrels saam- gegroepeer as die sogenaamde pollinia. Elke helmdraad het twee pollinia en die pollinia van aanliggende helmdrade is deur middel van spesiale struktuurtjies, bekend as translators, aan mekaar verbind. Wanneer 'n insek die blom besoek, haak die translator aan sy poot vas en word die pollinium sodoende na die stempel van die volgende blom gedra.
By die touboom (Periploca glauca) is die translators lepelvormig en voorsien van klewerige skyfies waarmee hulle aan die insekte vaskleef. Die melkbos (Asclepias fruticosa) is 'n bekende verteenwoordiger van die familie in Suid-Afrika wat veral dikwels langs paaie aangetref word. Die vesels van spesies van die genus Asclepias is vroeër gebruik, maar omdat hulle nie so sterk soos byvoorbeeld die van sisal is nie, is hulle nooit op groot skaal benut nie.
Toon van den Heever
Toon van den Heever (1894-1956) was 'n Suid-Afrikaanse regter, digter en Hertzogprys-wenner. Een van sy gedigte, In Die Hoëveld is getoonset en in die FAK-sangbundel opgeneem.
Gentianales
Indeling
Verskeie Strychnos-spesies is uiters giftig. Die tropiese Strychnos nuxvomica bevat byvoorbeeld die uiters giftige alkaloïed strignien en uit Strychnos toxifera het die Indiane gif vir hul pyle verkry. Die Suid-Afrikaanse Strychnos-spesies is waarskynlik nie giftig nie en die vrugte van sommige spesies is eetbaar en word soms as lekkerny beskou. Van die bekendstes is die swartklapper (Strychnos madagascariensis) en die groenklapper (Strychnos spinosa).
Camilla Kolchinsky
Camilla Kolchinsky (25.12.1937 – 16.02.2016) (Russies: Камилла Кольчинская) was 'n Joodse dirigent wat in Rusland, Moskou gebore was. Sy het haar buiging as dirigent in Leningrad, nou bekend as St. Petersburg, gemaak terwyl sy steeds 'n student was. Sy het in 1976 na Israel geëmigreer. Kolchinsky het uitvoerings deur die Poolse Nasionale Radio-simfonieorkes en die Israel Filharmoniese Orkes gedirigeer; en volgens Gramophone was sy "een van die min Russiese vroue wat 'n suksesvolle loopbaan as 'n dirigent kon maak." Sy was tydens haar dood die emeritus direkteur van die El Camino Jeugorkes.
Gentianales
Indeling
Die koorsboom (Anthocleista grandiflora) met sy groot blare is ’n bekende gesig in byvoorbeeld die omgewing van Tzaneen. Vliere (genus Nuxia) en salies (genus Buddleja) is wyd versprei in veraf die oostelike deel van Suid-Afrika. Sommige deskundiges klassifiseer die genus Buddleja onder 'n aparte familie, die Buddeljaceae. Die familie Gentianaceae bestaan grotendeels uit kruidagtige plante. Wêreldwyd is daar ongeveer 70 genera en 1 100 spesies van hierdie familie, en heelparty van hulle kom in Suider-Afrika voor. Die familie is vernoem na die genus Gentiana, wat algemeen in Europa voorkom. Die genus is weer vernoem na koning Gentius van Illirië, wat ongeveer 500 v.C. hierdie plante as teenmiddel teen builepes sou gebruik het.
Toon van den Heever
Biografie
François Petrus van den Heever is op 29 November 1894 in Heidelberg, Transvaal, gebore. Hy studeer regte aan die Universiteit van Pretoria waarna hy 'n landdros word.
Gentianales
Indeling
Die Europese gentiane is meestal blou, maar die Suider-Afrikaanse verteenwoordigers van die familie het pienk, wit of geel blomme, Die grootste genera in Suid-Afrika is Sebaea (41 spesies) en Chironia (15 spesies) en die meeste van hulle groei in die vogtiger dele van die land. Nog 'n bekende spesie is die teeringbos (Orphium frutescens) van Suid-Kaap, wat baie geskik is as tuinplant. Die wydverspreide waterplant Nymphoides indica behoort ook tot hierdie familie, maar saam met 'n paar ander genera word dit deur sommige deskundiges as ’n aparte familie, die Menyanthaceae, beskou.
Die familie Rubiaceae word oor die algemeen onder 'n aparte orde, die Rubiales, geklassifiseer, maar daar is tog enkele deskundiges wat die familie onder die Oleanderagtiges klassifiseer. Daar is baie ooreenkomste, maar waar al die Oleanderagtiges ’n bostandige vrugbeginsel het, is die van die Rubiaceae bostandig.
Toon van den Heever
Biografie
Hy het op Montagu skoolgegaan en aan die Hoërskool Ermelo gematrikuleer, waarna hy aan die Transvaalse Universiteitskollege gaan studeer het. Hy was aanvanklik onderwyser, maar het na voltooiing van private studie in die regte as advokaat in Windhoek gepraktiseer. Daarna was hy regter in Windhoek en Bloemfontein en in 1948 het hy appelregter geword. As regsman het hy hom beywer vir die gebruik van Afrikaans op die regbank.
Gentianales
Taksonomie
Die volgende families word volgens die APG III-stelsel erken:
Filogenie
Die volgende filogenetiese boom is met behulp van DNS-analise bepaal:
Spikulum
Etimologie
Die Romeinse spiculum (mv. spicula) was 'n soort spies.
Austenitiese vlekvrye staal
Austenitiese vlekvrye staal verteenwoordig die grootste tonnemaat van al die vlekvrye staal wat geproduseer word. Die belangrikste stale in die 300-reeks is dié wat ongeveer 18% chroom en 8% nikkel per gewig bevat; waarna gewoonlik verwys word as “18/8”, en wat beskou kan word as die basis van die reeks. As gevolg van die hoë prys van nikkel word dié element soms vervang met stikstof en mangaan.
Toon van den Heever
Biografie
Sy eerste digbundel, Gedigte, het in 1919 verskyn en is later met sekere weglatings en toevoegings weer onder die titel Eugene en ander gedigte (1931) gepubliseer. In hierdie werk kom die digter na vore as die twyfelende mens wat teen die wette van God in opstand kom en sinies sy toevlug soek in die kortstondige, sinlike genot. In 1948 het sy prosabundel Gerwe uit die erfpag van Skoppensboer, verskyn, wat hoofsaaklik beelde van die Hoëveldse plaaslewe en jeugherinneringe bevat.
Spikulum
Sponse
Sponse het afhangende van die spesie verskeie soorte spikula. Hulle is gewoonlik van kiesel vervaardig.
Toon van den Heever
Biografie
Die titel van sy tweede digbundel, Die speelman van Dorestad (1949), is ontleen aan die geskiedenis van die Noormanne wat in die 9e eeu 'n strooptog op die stad Dorestad aan die monding van die Ryn uitgevoer het. 'n Siklus in die bundel is op die gebeure gebaseer. Ander verse in hierdie bundel, veral die sonnet te, word oor die algemeen as heelwat swakker as die werk in sy eerste bundel beskou.
Delftse erdewerk
Delftse erdewerk, 'n Nederlandse pottebakkerskuns, het sy grootste bloeitydperk in die 17e en 18e eeu beleef. Die sentrum van die bedryf was, soos die naam aandui, die stad Delft. Die voorwerpe wat daar gemaak is en meestal blou maar dikwels ook veelkleurige motiewe op 'n wit agtergrond gehad het, is van baie hoë kwaliteit en wêreldberoemd.
Toon van den Heever
Biografie
Die Toon van den Heeverprys vir Regswetenskap wat deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns toegeken word, is na Van den Heever genoem.
Delftse erdewerk
Voorgeskiedenis
Die pottebakkerswerk wat in die 16e eeu in Nederland vervaardig is, is schotelgoed (skottelgoed) genoem; ook gleyersgoed of gheleyersgoed. Dit was grof afgewerk en dikwels veelkleurig beskilder. Die kwaliteit het aan die einde van die eeu verbeter, veral onder invloed van die Italiaanse pottebakkers wat hulle in Noord-Europa gevestig het. Aan die begin van die 17e eeu is die pottebakkerswerk tot verdere verfyning gestimuleer toe daar begin is om Chinese porselein in te voer. Delft het die sentrum van die nuwe pottebakkersbedryf geword, waar die aantal fabrieke tussen 1650 en 1670 van 8 tot 28 gestyg het.
Delft, 1640-1725
Omstreeks 1640 is daar in die stad Delft daarin geslaag om erdewerk te maak wat amper net so fyn en hard was soos die Chinese porselein. Dit was baie dunner en beter geglasuur as die ou Nederlandse "schotelgoed", en is dikwels porselein genoem, wat nie korrek is nie omdat porselein van 'n spesiale porseleinklei gemaak word. Egte porselein is eers in die 18e eeu in Europa gemaak, en wel in Duitsland en Frankryk. In Delft is artikels vir sowel daaglikse gebruik as vir versiering gemaak, soos borde, bakke, potte, kanne, vase, kandelaars, klein beeldjies, teëls, plakette en muurborde. Aanvanklik is die artikels net blou beskilder; vandaar die benaming Delftse blou. Chinese motiewe is dikwels nagevolg, byvoorbeeld op die sogenaamde Kaapse bord. Daarbenewens kom tonele uit die daaglikse lewe, portrette, wapens, mitologiese voorstellings en landskappe baie voor. Dikwels was dit aan skilderye en gravures ontleen. Sedert die einde van die 17e eeu is die beskildering ook met ander kleure gedoen, soos rooi, geel, groen, turkoois, pers, bruin, swart en goud.
Toon van den Heever
Bibliografie
Enkele van sy boeke:
Spikulum
Sponse
Daar kan as volg onderskei word:
Austenitiese vlekvrye staal
Die 300-reeks bied die moontlikheid van vervormingsversterking deur middel van koue bewerking.
Delftse erdewerk
Delft, 1640-1725
Naas Delftse blou en die veelkleurige erdewerk, word ook Delftse wit gemaak, wat wit geglasuur en nie beskilder is nie. 'n Aparte kategorie was die teepotte van rooi, ongeglasuurde steenwerk. Dit is omstreeks 1680 gemaak, onder andere deur Ary Jansz de Milde.
Sedert ca. 1650 is makerstekens op die pottebakkerswerk aangebring: die fabrieksmerk of die monogram van die eienaar van die fabriek; nooit dié van die persoon wat dit in werklikheid gemaak het nie. Bekende fabrieke was die Grieksche A, die Jonge Moriaenshooft onder bestuur van Rochus Jacobsz Hoppesteyn (oorl. 1692) en die Metalen Pot onder bestuur van Lambert van Eenhoorn (oorl. 1721).
Delft ná 1725
In die periode ná 1725 was produksie steeds hoog, maar die kwaliteit het begin afneem. Die blou borde is in massa geproduseer. In die 18e eeu het klein veelkleurig beskilderde beeldjies, soos poppies, vrugte en diere, baie gewild geword. In Delft was dit van steen- of erdewerk gemaak en in Frankryk en Duitsland van porselein.
In die loop van die 18e eeu het die meeste Delftse fabrieke verdwyn as gevolg van konkurrensie uit die buiteland. Net die Grieksche A het nog 'n tyd lank met produksie volgehou Uiteindelik was daar in die 19e eeu nog net een fabriek oor, die Koninklijke Porceleyne Fles. Dié produseer nog steeds, dikwels na die voorbeeld van ou modelIe, maar met 'n moderner werkwyse. 'n Groot deel van die produksie is op die toeristemark gerig. Delftse groen het eers onlangs ook op die mark gekom.
Waardering en navolging
Die Delftse erdewerk was in die 17e eeu so beroemd dat daar regoor Europa 'n groot vraag daarna was, en dit is dikwels nagemaak. "Delfts" en "Delftse blou" het begripsname geword vir erdewerk wat in navolging van die egte Delftse produkte gemaak is. In Engeland word gepraat van "Delftware". Daar is onder andere fabrieke in Hanau, Duitsland, in Roven en Nevers, Frankryk, en in Lambeth, Engeland, opgerig waar erdewerk na die Delftse voorbeeld vervaardig word.
Belangrike versamelings Delftse erdewerk word bewaar in die Rijksmuseum in Amsterdam, die Gemeentemuseum in Den Haag die Rotterdamse Museum Boymans-van Beuningen en in die Museum van het Jubelpark in Brussel.
Austenitiese vlekvrye staal
Austenitiese vlekvrye stale is onderhewig aan (transkristallyne) chloried-spanningskorrosie-kraking. Hierdie tipe faling vereis die teenwoordigheid van ‘n toegepaste trekspanning of ‘n trekresspanning en kom selfs voor in elektroliete wat net ‘n paar dele per miljoen chloried-ione bevat. Om stale meer bestand teen chloried te maak word molibdeen (2 tot 4%) in die legering ingevoer (bv in die gevalle van 316 en 317)
Tipes 302 en 304 bevat hoër konsentrasies legeringselemente. Tipe 304 word wyd gebruik in 'n reeks hoëtemperatuur-toepassings. Sy hoë nikkelinhoud maak tipe 305 selfs meer stabiel as tipe 304. Tipes 309, 310 en 314 kan ook by hoë temperature gebruik word. Tipes 316 en 317 het goeie algemene korrosieweerstand en is ook aanwendbaar by hoë temperature.
Vitellariopsis cuneata
Vitellariopsis cuneata is struik of klein boom wat endemies aan Tanzanië is.
Kerinci Meer
Kerinci Meer (Indonesies Danau Kerinci) is 'n Meer in Djambi, Indonesië. Dit is geleë op.
Farrea vosmaeri
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Iophon lamella
Iophon lamella is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Wilson.
Lapeirousia violacea
Lapeirousia violacea is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Lapeirousia behoort en deel is van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap. Dit kom van die Bokkeveldeskarp tot by die Biedouwvallei voor en daar is nege subpopulasies. Die plant word bedreig deur die rooibostee-bedryf wat die habitat oorneem.
Reuben Langdon
Reuben Langdon (gebore 19 Julie 1975) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pirates of the Caribbean: At World's End (2007), I Am Number Four (2011), en Allegiant (2016).
Shivulani
Shivulani is 'n landelike nedersetting buite Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
MIV/vigsontkenning
MIV/vigsontkenning is die geloof, wat weerspreek word deur afdoende bewyse, dat menslike immuungebrekvirus (MIV) nie die verworwe immuungebreksindroom (vigs) veroorsaak nie. Sommige van die voorstanders verwerp die bestaan van MIV, terwyl ander aanvaar dat MIV bestaan, maar argumenteer dat dit 'n skadelose passasiersvirus is en nie die oorsaak van vigs nie. In soverre hulle vigs as 'n werklike siekte erken, skryf hulle dit toe aan 'n kombinasie van seksuele gedrag, ontspanningsmedisyne, wanvoeding, swak sanitasie, hemofilie, of die gevolge van die middels wat gebruik word om MIV-infeksie te behandel (teenretrovirale middels).
In Suid-Afrika
Ten spyte van die gebrek aan wetenskaplike aanvaarding, het MIV/vigsontkenning 'n belangrike politieke impak gehad, veral in Suid-Afrika onder die presidentskap van Thabo Mbeki. Wetenskaplikes en dokters het hulle uitgespreek teen die koste van MIV/vigsontkenning, wat MIV-positiewe mense ontmoedig om bewese behandelings te gebruik. Navorsers in openbare gesondheid het 330,000 tot 340,000 vigsverwante sterftes, saam met 171,000 ander MIV-infeksies en 35,000 MIV-infeksies by babas, toegeskryf aan die Suid-Afrikaanse regering se voormalige omhelsing van MIV/vigsontkenning. Die onderbroke gebruik van antiretrovirale behandelings is ook 'n groot wêreldwye probleem, aangesien dit die waarskynlikheid van die opkoms van teenretrovirale weerstandbiedende stamme van die virus moontlik verhoog.
Die Durbanse verklaring
In 2000 het president Thabo Mbeki, Suid-Afrika se president, verskeie MIV/vigsontkenners uitgenooi om by sy presidensiële vigsadviespaneel aan te sluit. Die Durbanse verklaring is uitgereik om die wetenskaplike konsensus te bevestig dat MIV vigs veroorsaak:
"'Die verklaring is onderteken deur meer as 5,000 mense, onder wie Nobelpryswenners, direkteure van toonaangewende navorsingsinstellings, wetenskaplike akademiese en mediese verenigings, veral die Amerikaanse Nasionale Akademie vir Wetenskappe, die Amerikaanse Instituut vir Geneeskunde, Max Planck-instituut, die Europese Molekulêre Biologie-organisasie, die Pasteur-instituut in Parys, die Royal Society of London, die AIDS Society of India en die National Institute of Virology in South Africa. Daarbenewens het duisende individuele wetenskaplikes en dokters dit onderteken, onder wie baie van die lande wat die grootste las dra van die epidemie. Ondertekenaars is van MD- en PhD-vlak of gelykwaardig, hoewel wetenskaplikes wat vir kommersiële ondernemings werk, nie gevra is om dit te onderteken nie.'"
Ná Thabo Mbeki
In 2008 het die navorser Nicoli Nattrass van die Universiteit van Kaapstad en later daardie jaar 'n groep Harvard-wetenskaplikes onder leiding van die Zimbabwiese dokter Pride Chigwedere, onafhanklik beraam dat Thabo Mbeki se ontkenningsbeleid gelei het tot die vroeë dood van meer as 330,000 Suid-Afrikaners. Barbara Hogan, die minister van gesondheid wat deur Mbeki se opvolger, Kgalema Motlanthe, aangestel is, het skaamte uitgespreek oor die bevindinge van die studies en gesê: "Die era van ontkenning is in Suid-Afrika verby." Sy het Manto Tshabalala-Msimang vervang wat geglo het dat MIV behandel kan word met 'n dieet van knoffel, beet, suurlemoensap en amadumbe (Colocasia esculenta).
In 2009 het Fraser McNeill 'n artikel geskryf waarin hy argumenteer dat Suid-Afrika se onwilligheid om MIV/vigs openlik aan te spreek, voortvloei uit sosiale konvensies wat voorkom dat mense in sekere situasies oor oorsake van dood praat, eerder as uit Mbeki se MIV-ontkenningsienings. Net so het die politieke wetenskaplike Anthony Butler aangevoer dat "die Suid-Afrikaanse MIV/vigsbeleid verklaar kan word sonder om 'n beroep op leierskapsrasionaliteit of 'n groter kulturele ontkenning te gee.
In Julie 2016 het Aaron Motsoaledi, die Minister van Gesondheid van Suid-Afrika, 'n artikel vir die Sentrum vir Gesondheidsjoernalistiek geskryf waarin hy die afgelope Suid-Afrikaanse leiers vir hul ontkenning gekritiseer het en dit beskryf as 'n "ongelukkige oomblik" in 'n land wat sedertdien 'n leier op die gebied van behandeling en voorkoming geword het.
Palmiet diastella
Die Palmiet diastella (Diastella fraterna) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Diastella behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Palmietriviervallei en die hellings van die Kogelberg en Kleinmond voor. Die struik is rond en regop en word slegs 10 cm hoog en 100 cm in deursnee en blom regdeur die jaar.
Iophon laminale
Iophon laminale is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Palmiet diastella
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Twee maande nadat dit geblom het, val die vrugte af en miere versprei die sade. Hulle stoor die sade in hul neste. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van bye. Die plant groei in sandgrond op hoogtes van 0- 450 m.
Iophon laminale
Die spons behoort tot die genus Iophon en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
George Edward Post
George Edward Post (1838-1909), seun van Alfred Charles Post, was 'n professor in chirurgie by die Siriese Protestantse Kollege in Beiroet, nou die Amerikaanse Universiteit van Beiroet (AUB).
Post het oor 'n wye spektrum op die gebiede van natuurhistoriese geskiedenis, geneeskunde en teologie gepubliseer. Post het formeel 221 taxa beskryf en in 1896 'n uitgebreide volume oor die Plante van Sirië, Palestina en Sinai gepubliseer. Hy was ook in 1893 'n bydraer tot Smith se Bybelwoordeboek. Hy was ook in 1932 die mede-redakteur (saam met John Edward Dinsmore), van Flora of Syria, Palestine, And Sinai: Volume 1: A Handbook of The Flowering Plants and Ferns, Native and Naturalized From The Taurus to Ras Muhammad en  From the Mediterranean Sea to The Syrian Desert, Vol I and II''. Dit sluit die beskrywing van baie nuwe plante, insluitende Iris hermona in.
Die standaard-outeursafkorting Post word gebruik om hierdie persoon as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam aangehaal word.
Eric Lange
Eric Lange (gebore 19 Februarie 1973) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Nightcrawler (2014) en in die televisiereekse Lost (2004), The Bridge (2013), en Narcos (2015).
Virtuele wêreld
'n Virtuele wêreld (ook 'n virtuele ruimte genoem) is 'n rekenaargesimuleerde omgewing wat bevolk word deur baie gebruikers wat 'n persoonlike avatar kan skep, en gelyktydig en onafhanklik die virtuele wêreld verken, deelneem aan sy aktiwiteite en met ander kan kommunikeer. Hierdie avatars kan tekstuele, grafiese voorstellings of lewendige video-avatars met ouditiewe en aanrakingsvermoëns wees.
Die gebruiker kry toegang tot 'n rekenaargesimuleerde wêreld wat perseptuele stimuli aan die gebruiker bied, wat op sy beurt elemente van die gemodelleerde wêreld manipuleer en sodoende 'n mate van teenwoordigheid kan ervaar. Sulke gemodelleerde wêrelde en hul reëls kan uit werklike of fantasiewêrelde kom. Voorbeelde van reëls is swaartekrag, topografie, beweging, intydse aksies en kommunikasie. Kommunikasie tussen gebruikers kan wissel van teks, grafiese ikone, visuele gebare, klank en vorms met aanraking, stemopdrag en balanssinne.
Virtuele wêrelde is nie beperk tot speletjies nie, maar kan, afhangende van die mate van onmiddellikheid, rekenaarkonferensies en teksgebaseerde kletskamers insluit. Soms is emotikons en emoji's beskikbaar om gevoel of gesigsuitdrukking te toon. Emotikons het dikwels 'n kortpad sleutel op die sleutelbord. Edward Castronova is 'n ekonoom wat aangevoer het dat sintetiese wêreld 'n beter term vir hierdie kuberruimtes is, maar hierdie term is nie algemeen aanvaar nie.
Geskiedenis
Die konsep van virtuele wêrelde het reeds 'n geruime tyd voor rekenaars ontstaan. Die Romeinse natuurkenner, Plinius die ouere, het 'n belangstelling in perseptuele illusie uitgespreek. In die twintigste eeu het die kinematograaf Morton Heilig die skepping van die Sensorama ondersoek, 'n teaterervaring wat ontwerp is om die sintuie van die gehoor te stimuleer—visie, klank, balans, reuk, selfs aanraking (deur wind)— en so meer effektief in te trek in die produksies.
Van die vroegste virtuele wêrelde wat deur rekenaars geïmplementeer is, was virtuele werklikheidsimulators, soos die werk van Ivan Sutherland. Sulke toestelle word gekenmerk deur lywige skynwerklikheidskopstuk en ander soorte sensoriese inset simulasie. Hedendaagse virtuele wêrelde, veral die multi-gebruiker aanlyn omgewings, het meestal onafhanklik van hierdie navorsing ontstaan, eerder aangevuur deur die dobbelbedryf, maar geput op soortgelyke inspirasie. Terwyl klassieke sensories-nabootsende virtuele realiteit daarop staatmaak om die perseptuele stelsel te mislei om 'n meeslepende omgewing te ervaar, maak virtuele wêrelde tipies staat op geestelik en emosioneel innemende inhoud wat aanleiding gee tot 'n meeslepende ervaring.
Maze War was die eerste genetwerkte, 3D multi-gebruiker eerste persoonskietspel. Maze het die konsep van aanlynspelers in 1973–1974 bekendgestel as 'avatars' wat mekaar in 'n doolhof rondjaag." Dit is gespeel op ARPANET, of die Advanced Research Projects Agency Network, 'n voorloper van die internet wat deur die Verenigde State se departement van verdediging vir gebruik in universiteits- en navorsingslaboratoriums. Die aanvanklike speletjie kon net op 'n Imlac gespeel word, aangesien dit spesifiek vir hierdie tipe rekenaar ontwerp is.
Die eerste virtuele wêrelde wat op die internet aangebied is, was gemeenskappe en kletskamers, waarvan sommige in MUD's en MUSH'e ontwikkel het. Die eerste MUD, bekend as MUD1, is vrygestel in 1978. Die akroniem het oorspronklik vir Multi-User Dungeon gestaan, maar het later ook Multi-User Dimension en Multi-User Domain beteken. 'n MUD is 'n virtuele wêreld met baie spelers wat intyds interaksie het. Die vroeë weergawes was teksgebaseer, bied slegs beperkte grafiese voorstelling en gebruik dikwels 'n opdragreël-koppelvlak. Gebruikers het interaksie in rolspel of mededingende speletjies deur opdragte te tik en kan beskrywings van die wêreld en ander spelers lees of sien. Sulke vroeë wêrelde het die MUD-erfenis begin wat uiteindelik gelei het tot massiewe multispeler-aanlynrolspeletjies, meer algemeen bekend as MMORPG's, 'n genre van rolspeletjies waarin 'n groot aantal spelers binne 'n virtuele wêreld interaksie het.
Sommige prototipe virtuele wêrelde was WorldsAway, 'n tweedimensionele klets-omgewing waar gebruikers hul eie avatars ontwerp het; Dreamscape, 'n interaktiewe gemeenskap met 'n virtuele wêreld deur CompuServe; Cityspace, 'n opvoedkundige netwerk- en 3D-rekenaargrafikaprojek vir kinders; en The Palace, 'n 2-dimensionele gemeenskapsgedrewe virtuele wêreld. Krediet vir die eerste aanlyn virtuele wêreld gaan egter gewoonlik aan Habitat, wat in 1987 deur LucasFilm Games vir die Commodore 64-rekenaar ontwikkel is en op die Quantum Link-diens (die voorloper van America Online) gebruik was.