cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wladimir Zjirinofski
Beeld in Rusland
Ondanks sy manewales stem miljoene Russe met elke verkiesing vir hom. Hy het ’n reputasie opgebou as ’n luidrugtige populis wat namens die Russiese volk praat, selfs al sê hy baie goed wat mense nie wil hoor nie.
In 2000 en 2008 was hy ook ’n kandidaat en het hy sy volgelinge ’n polisiestaat beloof. Sy vorige verkiesingsbeloftes was gratis wodka en onderklere.
Afsterwe
Op 6 April 2022 het Vyacheslav Volodin, die Speaker van die Doema, aangekondig dat Zjirinofski gesterf het na 'n lang siekte. Hy was 75.
Argitektuur
Argitektuur (afgelei van die Latynse architectura en ontleen van die Griekse ἀρχιτεκτονία architektonía "boukuns, argitektuur" en ρχιτέκτων architekton "argitek", 'n samestelling van ρχι- "hoof" en τέκτων "skepper") is die ambag, kuns en wetenskap om geboue en strukture te ontwerp. Die presiese definisie van boukuns en argitektuur bly sedert die vroeë 20ste eeu omstrede - dit is afhanklik van die betrokke konteks. Die ontwerp en verwesenliking van geboue en strukture het dikwels estetiese, tegniese, ekonomiese en politieke implikasies. Gewoonlik word argitektuur as deeldissipline van die bouwese by die ingenieurswetenskappe gereken.
Grondbeginsels en moontlike definisies
Argitektoniese ontwerpe, wat materiële gestalte kry as geboue, word dikwels as kulturele simbole en kunswerke waargeneem en kan selfs ikoniese status bereik. 'n Argitek kan derhalwe aanspraak maak op die outeurs- en kopiereg van sy werk. Historiese beskawings word onder meer op die basis van hul argitektoniese prestasies beskryf. Volgens die eerste oorlewende werke van die onderwerp, wat uit die pen van die Romeinse argitek en siviele ingenieur Vitruvius (81–15 v.C.) gekom het en waarvolgens boukuns as "die moeder van alle kunste" gedefinieer word, word daar van drie grondbeginsels van argitektuur gepraat:
Vir die moderne Griekse argitek Aris Konstantinidis (1913–1993) spruit die kunsaspek van argitektuur voort uit die missie wat die argitek vervul. Volgens hom is argitektuur "kuns, 'n kreatiewe werk om ruimtes te vorm vir die lewe van 'n menslike gemeenskap. Met sy werksaamheid vervul die boumeester 'n missie. Sy werk weerspieël nie net die wêreld van tegniek nie, maar ook gedagtes, maatskaplike verhoudings, lewensvorme, tradisies, gewoontes en gevoelens van mense van 'n bepaalde tydperk in 'n land."
Clathrina sceptrum
Clathrina sceptrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Argitektuur
Grondbeginsels en moontlike definisies
Die Duitse digter Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832) het op 'n heel ander aspek van argitektuur gefokus waardeur dit in die kunssfeer gebring word. Vir hom baseer boukuns op die noukeurige kennis van die boumateriaal, op die bepaalde gebruik waarvoor 'n gebou bestem is, die harmonie van die sintuiglike waarneming daarvan en op die "poësie wat van 'n bouwerk werklik 'n kunswerk maak." Hierdie subjektiewe definisie fokus sterk op historiese of klassieke argitektuur as boukuns, sowel as die kreatiwiteit en vernuf van die boumeester.
Clathrina sceptrum
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Ibiza (dubbelsinnig)
Ibiza kan na een van die volgende verwys:
Digitale Sloan-lugopname
Die Digitale Sloan-lugopname of SDSS is ’n rooiverskuiwingopname en kartering van ’n groot deel van die noordelike lugruim. Sowat 35% van die lugruim en miljoene hemelliggame is gedek met ’n optiese wyehoekteleskoop van 2,5 meter by die Apache Point-sterrewag in Nieu-Mexiko, VSA. Die projek is na die Alfred P. Sloan-stigting genoem.
Die projek
Die insameling van data het in 2000 begin en die eindresultaat sluit in fotometriese data vir sowat 500 miljoen voorwerpe en die spektra van meer as ’n miljoen voorwerpe. Die sterrestelsels het ’n mediaan-rooiverskuiwing van z = 0.1; daar is rooiverskuiwings vir helder rooi sterrestelsels tot so ver as z = 0.7, en vir kwasars so ver as z = 5. Kwasars met ’n rooiverskuiwing van meer as z = 6 is ook waargeneem.
Dataverslag 8 (DR8), wat in Januarie 2011 uitgereik is, sluit in fotometriese waarnemings deur die SDSS-kamera van 14 555 vierkante grade van die hemelruim. Dataverslag 9 (DR9), wat op 31 Julie 2012 uitgereik is, sluit in alle vorige data plus nuwe data van die BOSS spektroskopiese opname, met meer as 800 000 nuwe spektra. Meer as 500 000 van die nuwe spektra is van voorwerpe in die heelal van meer as 7 miljard jaar gelede (rofweg die helfte van die heelal se bestaan).
Datatoegang
Data van die opname is op die internet beskikbaar. Die SkyServer gebruik ’n verskeidenheid koppelvlakke. Beide spektra en beelde is beskikbaar en die koppelvlakke is maklik om te gebruik sodat byvoorbeeld ’n volkleurfoto van enige streek in die lugruim wat gedek is, verkry kan word deur slegs die koördinate te verskaf. Die data is slegs beskikbaar vir niekommersiële gebruik, sonder dat toestemming nodig is. Daar is ook handleidings wat gemik is op van skoolkinders tot professionele sterrekundiges. DR9 verskaf foto's, katalogusse, spektra en rooiverskuiwings met behulp van ’n verskeidenheid soekkoppelvlakke.
Google Sky sluit data van die SDSS in vir streke waarvoor dit beskikbaar is. Direkte toegang tot SkyServer-data is ook van binne Google Sky moontlik.
MilkyWay@home gebruik ook SDSS-data vir die skep van ’n baie akkurate 3D-model van die Melkweg.
Marankies
Marankies, of ook amarankies in die volksmond, is 'n wilde pampoensoort met 'n kalbas-vormige vrug.
Van die kultivars is omtrent so groot soos 'n groot aartappel met skerp punte op die skil. Groter variasie bestaan ook wat soos kalbasse lyk. Die vrug kan soos pampoen gaargemaak word en het (afhangende van die variasie) 'n unieke smaak. Verskeie soorte word deur tuiniers vir privaat gebruik verbou.
C.J. Hollenbach
C.J. Hollenbach (*8 Augustus 1934, Upington – † 8 Maart 2003) was ’n Afrikaansonderwyser en digter.
Herkoms en vroeë lewe
Coenrad Joseph Hollenbach is op 8 Augustus 1934 op Louisvaleweg, ongeveer 4 km buite Upington, gebore en hier word hy groot. Hy is die naasjongste van twaalf kinders. Op sesjarige ouderdom begin hy skoolgaan by die NG Sendingskool op Kameelmond ten weste van Upington op die noordoewer van die Oranjerivier.
Die gesin trek later terug na Louisvaleweg waar hy die kerkskool van die Kongregasionalistiese kerk bywoon en keer daarna terug na Kameelmond. Hier sluit hy sy laerskooljare in 1948 af toe hy st. 6 (gr. 8) slaag. Van 1949 tot 1952 studeer hy aan die Hoërskool Carlton van Heerden op Upington. Sy skoolprestasies is goed en hy blink uit in atletiek, waar hy verskeie skoolrekords opstel en hy speel ook vir die kampioen senior ligaspan rugby.
Melissa Fahn
Melissa Fahn (gebore 28 April 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cowboy Bebop: The Movie (2001) en Boruto: Naruto the Movie (2015), en in die televisiereekse Cowboy Bebop (1998) en Digimon: Digital Monsters (1999).
C.J. Hollenbach
Verdere studie en loopbaan
Op Oudtshoorn studeer hy in 1953 en 1954 aan die Bridgton Opleidingskollege (later die Onderwyskollege van die Suid-Kaap), waar hy aan die einde van 1954 die Gevorderde Onderwyssertifikaat vir Kleurlinge in die eerste klas verwerf. Op kollege neem hy aktief deel aan die toneel en vertolk hoofrolle in Afrikaanse en Engelse toneelstukke. In 1955 begin hy sy onderwysloopbaan as assistent-onderwyser by die NG Sendingskool Cillié op Kakamas, waar hy vir twee en ’n halwe jaar diens doen.
In Julie 1957 word hy aangestel as skoolhoof van Lutzburg NG Sendingskool naby Kakamas. Op 1 Januarie 1964 aanvaar hy ’n pos as assistent-onderwyser by die Primêre Skool George-Eiland, wat sowat nege kilometer buite Keimoes op een van die eilande in die Oranjerivier geleë is. Hier studeer hy verder aan die Universiteit van Suid-Afrika en voltooi ’n aantal kursusse vir sy B.A.-graad. Hy doen ook die OD111(SP)-kursus by die Opleidingskollege vir Afstandsonderrig op Roggebaai in Kaapstad. Van tyd tot tyd los hy af as skoolhoof by George-Eiland en hy is vanaf 1 April 1987 weer waarnemende prinsipaal. Vir twee jaar doseer hy ook Afrikaans, Algemene Wetenskap en Rekeningkunde aan die Senior Sekondêre Skool Oranjezicht.
Persoonlike lewe en sterfte
Op 7 Maart 1955 trou hy met Catharina Bock (1928–2001) en uit die huwelik word drie dogters en ’n seun gebore, terwyl hy ook ’n stiefseun het.
Hy is op 8 Maart 2003 oorlede.
Kortverhale en rubrieke
Hy begin om gedigte te skryf wanneer hy onderwyser word en sy verse word in Die Ligdraer en Die Brandwag gepubliseer. Die kortverhaal Iemand moet ween asook gedigte verskyn onder die skuilnaam Bella H.N. Coch in die koerant gerig op die Kleurlingmark, Die Banier op Kakamas. Na aanleiding van sy bydraes aan Die Ligdraer word hy in 1959 deur die Kommissie vir Publikasies van die NG Sendingkerk in Suid-Afrika gevra om ’n rubriek, Van die Jongspan, in hierdie blad te behartig. Dit doen hy tot in 1963. Sy gedig, Kinderlied, wat hy in Desember 1961 in hierdie rubriek publiseer, word later op versoek deur hom getoonset en word aanvaar as die amptelike lied van die Christelike Kinderbond van die NG Sendingkerk.
Digkuns
In 1977 stuur hy weer van sy gedigte aan Die Gemsbok, die plaaslike koerant op Upington. Tydens die Sinodesitting van die NG Sendingkerk in Belhar in 1986 ontmoet hy vir Patrick Petersen en nadat hy sy gedigte aan hom gee verkry Patrick menings van onder andere Hein Willemse daarop. In 1988 debuteer hy dan saam met ’n aantal ander bruin digters in die versamelbundel Aankoms uit die skemer, wat deur Patrick Petersen saamgestel word. Hierdie gebeurtenis moedig hom aan om ernstig te skryf en hy volg dit op met die selfstandige bundel Gister se gestaltes. Die toonaard van die bundel staan in bitterheid en haat oor swaarkry en onderdrukking en die behoefte aan politieke verandering, maar staan ook in die troos wat in die geloof en in God gevind kan word. Die gestaltes van die titel is almal arm, versukkelde mense, soos ’n dronklap, katoenplukkers, kleinboere en ander doodgewone mense.
Versamelbundels
Sy werk word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte en in ander versamelbundels soos Poskaarte.
Eerbewyse
Op 1 Junie 1989 word ’n dokumentêre program oor hom as digter en gemeenskapsleier op televisie in die program Uit en tuis uitgesaai. In 1996 vereer die ATKV op Upington hom met ’n oorkonde uit erkenning vir die bydrae wat hy gelewer het om die Afrikaanse taal en kultuur te bevorder.
Mocuba
Mocuba is 'n dorp in die Zambezia-provinsie, in noordelike Mosambiek. Die dorp is op die oewer van die Licungorivier geleë.
MIM-104 Patriot
Die MIM-104 Patriot is 'n grond-tot-lugmissielstelsel (SAM), die primêre van sy soort word deur die Amerikaanse Weermag en verskeie geallieerde nasies gebruik. Dit word deur die Amerikaanse verdedigingskontrakteur Raytheon vervaardig en ontleen sy naam aan die radarkomponent van die wapenstelsel. Die AN/MPQ-53 in die hart van die stelsel staan bekend as die "Phased Array Tracking Radar to Intercept On Target" wat die akroniem PATRIOT vorm.
Die Patriot-stelsel het die Nike Herculesstelsel vervang as primêre medium-tot-hoë lugverdedigingstelsel (HIMAD) van die Amerikaanse Leër en vervang die MIM-23 Hawk-stelsel as die VS Leër se medium taktiese lugverdedigingstelsel. Behalwe vir hierdie rol is die Patriot se primêre missie as anti-ballistiese missielstelsel (ABM).
Sarah-Sofie Boussnina
Sarah-Sofie Boussnina (gebore 28 Desember 1990) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Department Q: The Absent One (2014) en in die televisiereekse Bron/Broen (2011) en Knightfall (2017).
Glubus
Glubus is 'n plant met ondergrondse boontjiepeule. Die naam is van die Afrika-stamme in die noord-ooste van Suid-Afrika ontleen. Die plant groei amper soos grondboontjies ondergronds, waarna die peule geoes word, uitgedop word, en die "bone" gekook word en saam met verskeie voedselsoorte voorgesit word. Dit word meestal soos grondbone as 'n aptytwekker voorgesit.
Sint Jorisdag
Sint Jorisdag is die feesdag van Sint Joris.
Protea
Protea verwys na 'n blommegeslag in die familie Proteaceae, bestaande uit 'n groot groep struike en bome wat hoofsaaklik in die Kaapse skiereiland en die Suidwes-Kaap voorkom, hoewel 'n paar soorte ook in die ou Transvaal en Vrystaat aangetref word.
Sint Jorisdag
Min is bekend oor Sint Joris as historiese persoonlikheid. Daar word aangeneem dat hy in die laat 3de eeu n.C. in 'n edele familie in Kappadosië ('n historiese streek in moderne Turkye) gebore is. Hy het in die voetspore van sy vader gevolg en 'n militêre loopbaan gekies. Later het hy deel van keiser Diocletianus se lyfwagte geword. Toe hy geweier het om by Diocletianus se stelselmatige Christenvervolging betrokke te raak, is hy in 303 self gemartel en in Palestina tereggestel. Ná sy dood is hy as 'n vroeë Christelike martelaar vereer.
Protea
Die proteafamilie bestaan wêreldwyd uit 61 genera en ongeveer 1 500 spesies, en die oorgrote meerderheid daarvan word in Australië en Suid-Afrika aangetref. Die veertien Suid-Afrikaanse genera bestaan uit ongeveer 400 spesies en tien van die veertien genera kom slegs in Suid- en Suidwes-Kaap, veral laasgenoemde (die winterreënvalstreek), voor.
Pous Celestinus II
Biografie
Pous Celestinus II is gebore as Guido Città di Castello (of Guido de Castellis) in Città di Castello, Italië. Voor sy verkiesing studeer hy onder Pierre Abélard. Vanaf 1127 was hy kardinaal-diaken van Santa Maria in Via Late aangestel deur Pous Honorius II en vanaf 1133 kardinaal-priester van Sint Markus aangestel deur Pous Innocentius II. Op 26 September 1143 volg hy Pous Innocentius II op, word in sy amp bevestig op 3 Oktober 1143 en regeer tot sy dood op 8 Maart 1144. Hy word opgevolg deur Pous Lucius II. Die naam ‘Celestinus’ beteken 'hemelse'.
Protea
Proteas is bekend vir hul prag en rykheid en blom meestal in Wes-Kaapland aan die begin van die winter. Die protea word algemeen erken as Suid-Afrika se nasionale blom en is ook die amptelike embleem van die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan. Lede van die proteafamilie groei meestal in arm, suur, sanderige grond teen berghange en is aangepas by periodieke veldbrande.
Sint Jorisdag
Sint Jorisdag word deur 'n aantal Christelike kerke en deur verskeie lande en nedersettings, wat Sint Joris as beskermheilige vereer, op 23 April gevier om sy marteldood op dié datum in 303 n.C. te gedenk. As St. George's Day word Sint Jorisdag as die nasionale dag van Engeland en sy kultuur gevier.
Protea
Wanneer te gereeld gebrand word, word hulle egter uitgeroei omdat hulle nie kans kry om saad te skiet nie. Die genera Protea en Faurea is die enigstes van die familie wat tot in Midde-Afrika voorkom en laasgenoemde het ook verteenwoordigers in Madagaskar. Slegs vyf spesies van die genus Faurea kom in Suid-Afrika voor.
Sint Jorisdag
Sint Joris het in sy leeftyd nooit 'n besoek aan die Britse Eilande gebring nie, maar word sedert die Middeleeue in Engeland as beskermheilige vereer. Volgens legendes het Sint Joris gedurende die Kruistogte en die Honderdjarige Oorlog teen Frankryk aan Engelse kant geveg. Die legende van Sint Joris, wat 'n draak as sinnebeeld vir die Duiwel doodmaak en 'n onskuldige jonkvrou van die dood red, het sy oorsprong in die Middeleeue. Sint Jorisdag-feesvieringe het minder gewild geraak met die politieke unie tussen Engeland en Skotland in 1707, maar het in moderne tye 'n herlewing beleef.
Pous Celestinus II
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Protea
Ongeveer 100 van die 130 Protea-spesies en 38 van die 40 speldekussings (genus Leucospermum) kom in Suid-Afrika voor. Die tipiese habitat van lede van die proteafamilie is die arm, suur, sanderige grond teen berghange van sandsteen, kwartsiet of grafiet.
Die wat nie in die Suid- of Suidwes-Kaap voorkom nie, groei meestal op hoogliggende dele met 'n hoë reënval, waar hulle ook dikwels mis kry. Die 13 genera van die proteafamilie wat in Suid-Afrika voorkom, is Protea (proteas of suikerbosse), Leucospermum (speldekussings), Leucadendron (tolbosse), Serruria (spinnekopbosse), Mimetes (stompies), Brabejum (wilde-amandel), Orothamnus (vleiroos), Faurea (boekenhout), Aulax (kanariebosse), Paranomus (septers), Spatalla, Diastella, Vexatorella en Sorocephalus.
Pous Lucius
Pous Lucius kan verwys na 'n aantal pouse van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
John Dering Nettleton
Eskaderleier John Dering Nettleton (Nongoma, Natalprovinsie, Suid-Afrika, 28 Junie 1917 – Brest, Frankryk, 12/13 Julie 1943) was ’n Suid-Afrikaanse vlieënier aan wie die Victoria Cross toegeken is, die hoogste en mees prestigeryke eerbewys vir dapperheid midde-in vyandige aanslae wat aan ’n Britse onderdaan of burger van ’n Statebondsland toegeken kan word.
Skoolopleiding
Nettleton was die seun van E.M. Nettleton en kleinseun van adm. A.T.D. Nettleton, wat albei diens gedoen het in die Britse Vloot. Hy het sy skoolopleiding aan die laerskool van die South Africa College School (SACS, destyds nog in die Kaapse middestad) en aan die Western Province Preparatory School, toe nog in Kenilworth, ontvang. Aan laasgenoemde skool, waar hy van 1928 tot 1930 was, was hy die victor ludorum en kaptein van die eerste krieket- sowel as rugbyspan. 'n Medeleerder het hom jare later onthou as iemand wat gereeld in die bres getree het vir jonger seuns en nie 'n afknouery verdra het nie. Hy was eers van voorneme om 'n loopbaan op see te volg en so in sy vader en grootvader se voetspoor te volg, en is op die opleidingskip General Botha opgelei. Hy het hoofkadet geword en daarna 18 maande in die Britse handelsvloot gedien, aldus R.R. Langham-Carter Volgens twee ander weergawes van die eerste jare van sy beroepslewe het hy ná skool na Dartmouth gegaan om daar by die Britse Vloot aan te sluit, maar die toelatingseksamen van die vloot gedruip. Hy moes toe na sy vaderland terugkeer waar hy as kadet van die Unie-Vloot by die General Botha aangesluit het.
In die Britse Lugmag
Nadat hy drie jaar lank siviele ingenieurswerk in Suid-Afrika gedoen het, is hy in 1938 met vakansie na Brittanje en het hy besluit om hom by die Britse Lugmag aan te sluit. Nettleton het van kindsbeen af in die vliegkuns belanggestel en het sy opleiding met bomwerpers begin kort ná sy 21ste verjaardag. Hy het hom onderskei as vlieënier en eindelik instrukteur geword. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939–'45) het hy in die Royal Air Force Bomber Command gedien, en deelgeneem aan lugaanvalle soos dié op Brest op 24 Julie 1941.
VC aan hom toegeken
Op 17 April 1942 het hy, as waarnemende eskaderleier, twee formasies elk van ses Avro Lancaster-bomwerpers (ses van sy eie eskader [44], en ses van 97-eskader), tydens 'n waaghalsige dagaanval aangevoer. Dié aanval het meegebring dat hulle meer as 1 600 km oor Duitse gebied moes vlieg. Hul doelwit was 'n fabriek in Augsburg in Beiere, waar dieselmasjiene vervaardig is vir Duitse duikbote wat destyds Geallieerde skeepvaart swaar verliese laat ly het. Op pad na Augsburg was hulle aan swaar aanvalle van Duitse vegvliegtuie en lugafweervuur onderhewig. Een-een is die vliegtuie afgeskiet terwyl hulle meestal net 15 m bokant die grond gevlieg het. Net twee vliegtuie, Nettleton en nog ’n vlieënier s’n, het hul teiken bereik waar die ander in ’n see van vlamme neergestort het. Die aanval was nie besonder geslaagd nie en van die bomwerpers van 44-eskader was dit net Nettleton s'n wat teruggekeer het. Hy het net-net die basis bereik nadat hy 800 km ver moes terugvlieg in sy beskadigde bomwerper.
Protea
Die struktuur wat algemeen as die blom van 'n lid van die proteafamilie beskou word, is in werklikheid nie ŉ blom nie maar 'n versameling blomme wat by die proteas en ŉ paar ander genera deur groot, gekleurde skutblare omring is om ŉ hofie of blomkop te vorm. Die individuele langwerpige blomme het geen afsonderlike kelk en kroon nie, maar 'n blomdek of periant wat uit 4 dele bestaan.
John Dering Nettleton
VC aan hom toegeken
Die Victoria Cross is aan hom toegeken vir sy onwrikbare vasberadenheid sowel as leierskap en onverskrokkenheid van die hoogste graad. Hy was die eerste Suid-Afrikaner wat dié toekenning tydens die Tweede Wêreldoorlog verwerf het.
Protea
Vier meeldrade is in lepelvormige holtes in die periantdele geleë. Wanneer die blom toe is, is die harige periant om die stamper gevou, en wanneer die blom oopgaan, buig die styl om die stempel uit die periant te trek en die slap periantdele sak dan af. Veral by die speldekussings (genus Leucospermum) is die style en stempels baie prominent.
John Dering Nettleton
Einde van 'n kort lewe
Later in 1942 is hy op 'n welwillendheidsbesoek na die Verenigde State gestuur waar hy in die land getoer het saam met mede- Geallieerde helde. By sy terugkeer is hy in bevel van 'n eskader geplaas nadat hy in 1943 tot vleuelkommandeur bevorder is, maar gedurende 'n aanval op Turyn in Noord-Italië in die nag van 12 op 13 Julie 1943 het hy en sy bemanning gesterf. Sy vliegtuig is blykbaar oor die Baai van Biskaje afgeskiet en sy oorskot nooit gevind nie. Hy het pas twee weke vantevore 26 jaar oud geword.
Protea
Seldsame proteas
Van die vroegste tye het die Proteaceae die aandag van reisigers en besoekers aan die Kaap getrek. Een van die eerste studies van die Kaapse Proteaceae is deur prof. Herman Boerhave van Leiden onderneem. In 1720 het by 24 illustrasies met beskrywings van verskillende genera die lig laat sien. Vandag word algemeen aanvaar dat Boerhave se plate die afdrukke is van die ongepubliseerde tekeninge van Jan Hartog, hooftuinier van die Hollandse Oos-Indiese Kompanjie aan die Kaap.
Hoewel Boerhave se werk 250 jaar gelede gepubliseer is, is die identiteit van een van die plante wat hy geïllustreer het, onlangs eers met se sekerheid vasgestel. Dit is die Leucadendron floridum, 'n pragtige struik met silwer blare en geel blomme wat net in die Kaapse Skiereiland voorkom en nou so uiters skaars is dat dit net op 'n paar moerassige plekke in die Natuurtuin Kaap die Goeie Hoop by Kaappunt aangetref word. Sommige van die plante wat aan die vroeë plantkundiges bekend was, het 'n honderd of selfs tweebonderd jaar lank “verdwyn" voor hulle herontdek is.
John Dering Nettleton
Einde van 'n kort lewe
Nettleton was 'n fors geboude man met donker hare, skryf R.R. Langham-Carter in sy lewensbeskrywing in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek. Daar is 'n geraamde foto van hom in die Western Province Preparatory School.
Protea
Seldsame proteas
Die bekendste hiervan is die asemrowende Serruria florida, die “bergbruidjie". Die blom is in die berge van Franschhoek deur die Sweedse botanis Carl Peter Thunberg ontdek en in  1781 geïllustreer en beskrywe. Meer as honderd jaar lank was hierdie pragtige proteasoort blykbaar “uitgesterf”, want dit is eers in 1891 weer deur prof. Peter MacOwan herontdek. Toe die Nasionale Botaniese Tuin, Kirstenbosch, in 1916 tot stand gekom het, is die plantjies gekweek en die saad versprei sodat die Serruria florida vandag in die tuin van feitlik elke liefhebber van inheemse plante aangetref word en selfs so ver van sy natuurlike groeiplek soos Australië en Nieu-Seeland met groot welslae gekweek word.
John Dering Nettleton
Gesinslewe
In Julie 1942 is hy in Lincoln, Engeland, getroud met Elizabeth (Betty) Havelock, 'n lid van die Women's Auxiliary Air Force. Hul seun, ook John Dering Nettleton, wat advokaat in Londen geword het, is op 23 Februarie 1944 gebore, sewe maande ná sy vader se dood en op die presiese dag dat hy amptelik dood verklaar is.
Protea
Seldsame proteas
Maar in die gebied van sy oorsprong, die Franschoekse berge, bly die Serruria florida een van die seldsaamste plante, met net enkele struike wat nog hier en daar groei. Die legendariese moerasroos (Orothamnus zeyheri) met sy roosagtige blomknoppe en dieprooi, half deurskynende skutblare, was in 1975 in die nuus toe dit die eerste keer reggekry is om hom buite sy natuurlike omgewing in die Botaniese Tuin van die Universiteit van Stellenbosch te kweek en so van uitsterwing te red.
Die struik word op enkele hoë bergspitse in die distrik Caledon aangetref. Dit groei net in suur, turfagtige grond op koel, suidliggende hange wat voortdurend klam bly, 'n toestand wat feitlik onmoontlik is om na te boots. Die moerasroos is kort daarna ook deur die Kaaplandse Departement van Natuur- en Omgewingsbewaring in die Jonkershoek-natuurbewaringstasie gekweek deur dit op die onderstok van 'n speldekussingprotea te ent.
Sy naam kry by van die Hottentots-Hollandberge waar by groei. Ook hierdie uiters seldsame protea is in 1977 in Jonkersboek deur die Departement van Natuurbewaring gekweek. ŉ Groot getal van die Wes-Kaapse proteas word net in 'n klein kolletjie aangetref en nêrens elders nie. Sommige is selfs tot 'n enkele bergreeks beperk. Die pragtige, wynkleurige Protea aristata kom net op die Klein-Swartberg naby Ladismith, Kaap, voor. Hierdie protea is eers in 1941 ontdek. Vandag kan dit in Kirstenbosch in die blom gesien word.
Die seldsame “sneeublom" is nog net deur enkele bergklimmers en geesdriftige plantkundiges gesien.  Dit groei op twee bergspitse van hoër as 1 850 m in die Sederberge naby Clanwilliam. Dit is spierwit en donsig met bloedrooi aan die binnekant van die skutblare. Die groot blomme groei plat teen die grond en het ses maande nodig om te ontluik. Die sneeublom se botaniese naam is Protea cryophila, wat baie paslik is, want cryophila beteken “liefde vir koue". In die winter word die plante dikwels deur 'n swaar sneeuval oordek en hulle kan net in die hartjie van die somer in blom gesien word.
Voorkoms
Vier kelkblare dra die vier meeldrade, die kroonblaar bestaan uit 'n goudbruin haarkroon. Die Protea het 'n bostandige vrugbeginsel, baie groot stempel en styl, veral merkbaar in die kreupelhout (Leucospernum conocarpodendron).
Voortplanting en Bestuiwing
Die vrug is 'n neut wat deur die wind versprei word, of soos in die geval van die wilde amandel, ook deur water. Die blomme word bestuif deur langbekvoëls soos die suikerbekkie.
Proteas
Die eerste protea is reeds in 1605, 47 jaar voordat Jan van Riebeeck hom aan die suidpunt van Afrika gevestig het, deur ene Clusius geïllustreer. Die blom, wat hy Carduus genoem het, is later as Protea neriifolia geïdentifiseer. Die naam Protea is eers in 1735 deur Linnaeus aan die genus gegee. Hy het die genus vernoem na Proteus, 'n god van die Griekse mitologie wat volgens oorlewering van gedaante kon verander. Hierdie naam het hy aan die plante gegee vanweë die geweldige variasie wat binne die genus voorkom.
Proteas wissel byvoorbeeld van klein verdwergde struikies (Protea acaulis en Protea scabra) tot bome (Protea nitida en Protea multibracteata). Spesies soos Protea cryophylla, Protea laevis en Protea tenax het ondergrondse stamme, terwyl die meeste ander bogrondse stamme het. Die blomme van die reuseprotea (Protea cynaroides) het ŉ deursnee van ongeveer 30 cm, terwyl die van Protea odorata ongeveer 3 cm of nog minder in deursnee is.
Die meeste proteas dra hul blomme aan die punte van die takke, maar Protea amplexicaulis, Protea cordata en Protea humiflora dra hul blomme aan die stam naby die grond. Dikwels is daar ook variasie binne dieselfde spesie. Naby seevlak in die omgewing van Port Elizabeth is die reuse- of koningsprotea (Protea cynaroides) byvoorbeeld groot en het die plante smal blare en blomknoppe met skerppuntige skutblare wat in die lente tot die somer verskyn. Hoër op in dieselfde omgewing is die plante heelwat kleiner, die blare breër, die skutblare van die blomkoppe gerond en blom hulle in die somer tot die herfs.
Verskeie plantkundiges en ontdekkingreisigers het in die 18e en 19de eeu heelwat belangstelling in Suid-Afrikaanse proteas getoon. Twee persone wat heelwat proteas in Suidwes-Kaap versamel en laat benaam het, was Thunberg, van die Universiteit van Uppsala in Swede, en Francis Masson, van die botaniese tuin Kew in Engeland. Thunberg het byvoorbeeld die bergbruidjie (Serruria florida) vir die eerste keer in die berge rondom Franschhoek ontdek.
Die plaaslike mark vir die blomme is ook besig om te verbeter. Die proteas word volgens hul groeivorm, die plek waar hulle groei en eienskappe van die blomkoppe in verskeie groepe (sonder taksonomiese status) verdeel. Hierdie indeling is soos volg:
Proteas met bogrondse stamme Cynaroideae - slegs Protea cynaroides. Die blom lyk soos ŉ artisjok.
Melliferae - slegs Protea repens. Letterlik heuningdraend.
Willem I van Nederland
Willem I (Willem Frederik, Prins van Oranje-Nassau; 24 Augustus 1772 – 12 Desember 1843) was 'n Prins van Oranje; die eerste koning van Nederland en groothertog van Luxemburg.
Hy was van 1803 tot 1806 die heerser van die Prinsdom van Nassau-Oranje-Fulda en van 1813 tot 1815 van die prinsdom van Oranje-Nassau. In 1813 verklaar hy homself as soewereine prins van die Verenigde Nederlande. Hy het homself op 16 Maart 1815 tot koning van Nederland en hertog van Luxemburg uitgeroep. In dieselfde jaar op 9 Junie word Willem I ook die groothertog van Luxemburg en na 1839 was hy ook die Hertog van Limburg.
Mateku-waterval
Die Mateku-waterval is 'n waterval wat noordoos van Lusikisiki in Pondoland, Suid-Afrika geleë is.
Hierdie waterval van 142 m lê in 'n digbebosde kloof van die Msikabarivier by die koördinate en op ‘n hoogte van 543 m bo seevlak. Alhoewel die waterval moeilik bereikbaar is, kan ‘n goeie uitsig op die val verkry word vanaf ‘n punt ‘n paar kilometer verby die afdraai na die Mateku-sendingstasie op die pad na Msikaba-mond. Dit is die moeite werd om te besoek na goeie reëval in die streek.
Protea
Proteas
Ligulatae – lepelvormige skutblare.
Speciosae - lang hare aan die punte van die skutblare.
Exsertae - die blomkoppies is klein (ongeveer 8 cm lank), die bome is skraal en onnet en ongeveer 3 m hoog en almal behalwe Protea glabra blom in die herfs. Verbastering tussen die spesies vind maklik plaas.
Pinifoliae - die blare is smal of naaldvormig, die plante is meestal klein en die blomkoppies roosvormig.
Somerreënvalproteas – die blomkwas is langer as die skutblare en hierdie proteas is oor die algemeen nie so mooi soos die van die winterreënvalstreek nie.
Proteas met ondergrondse stamme word nie verder onderverdeel nie. Proteas is vroeër dikwels as bron van brandstof gebruik, terwyl die tanniene wat uit die bas van sommige Protea- en Leucospermum- spesies verkry is, gebruik is om leer te looi, asook om maagprobleme te bestry. Die waboom (Protea nitida) was, soos sy naam aandui, 'n belangrike bron van hout vir ossewaens asook vir gebruiksartikels, en die hout word vandag nog vir draaiwerk gebruik. 'n Swart ink waarmee Louis Tregardt na bewering sy dagboek geskryf het, is in die 19e eeu uit die blare van die waboom vervaardig.
Speldekussings
Wanneer hulle nie blom nie, kan speldekussings van proteas (en alle ander lede van die proteafamilie) onderskei word op grond van die 3 of meer tandjies wat hulle aan die punte van hul blare het en wat dikwels rooierige randjies het. Die speldekussings kan ruweg verdeel word in die met groter blomkoppe ('n deursnee van meer as ongeveer 4 cm) en die met klein blomkoppe (ongeveer 3 cm in deursnee). Die blomkoppies van die rankende Leucospermum prostratum is slegs ongeveer 2 cm in deursnee. Die bekendste en gewildste speldekussings is Leucospermum cordifolium (vroeër Leucospermum nutans) en Leucospermum reflexum.
Tolbosse
Die blare net onder die blomkoppe vorm dikwels kranse om die blomkoppe en verkleur meestal in die blomtyd na geel, oranje of rooi. Die feit dat die blare rondom die blomkoppe gedurende die jaar verskillende kleure kan aanneem, en die variasie wat daar tussen verskillende eksemplare van dieselfde spesies kan bestaan, is faktore wat die klassifikasie van tolbosse bemoeilik en daar bestaan tans heelwat verwarring oor die taksonomie van hierdie groep plante.
Seker die bekendste tolbos wat landwyd in tuine aangeplant word, is die silwerboom (Leucadendron argenteum). Hierdie boom het ŉ baie beperkte natuurlike verspreiding teen die hange van Tafelberg, maar is betreklik maklik om te kweek en word daarom vandag in baie tuine aangetref.
Uitgesoekte spesies
Onder die vele pragtige soorte is die reuse-protea (Protea cynaroides), die fynblaar-serruria of "Trots van Franschhoek" (Serruria florida), die bergroos en die silwerboom waarvan die blomme nie so sierlik soos die glinsterende blare is nie.
Terwyl proteas op verskeie plekke rondom die wêreld groei kom hulle prominent in die fynbosgebied van Suid-Afrika voor.
Nizamiye Masjid
Nizamiye Masjid, ook die Nizamiye Moskee, is 'n Gülenistiese moskee wat in Midrand, Johannesburg, Suid-Afrika, geleë is. Daar word dikwels gesê dat dit die grootste moskee in die Suidelike Halfrond is, en dat dit 10 hektaar grond beset, maar dit beslaan in werklikheid minder as twee-derdes van 'n hektaar. Die planne vir die moskee is in Turkye geskep, maar 'n Suid-Afrikaanse argitek het die ontwerp vir die Suid-Afrikaanse boustandaarde aangepas. Bouwerk het in Oktober 2009 begin en dit is in 2012 voltooi.
G.P.L. van der Linde
Prof. dr. Gerhardus Philippus Leonardus van der Linde (20 Oktober 1920 – 6 Maart 2001) was van 1945 tot 1975 in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerk (GKSA) en daarna tot 1985 sowat 10 jaar lank professor aan die Teologiese Skool Potchefstroom.
Jack Henderson (akteur)
Jack Henderson (14 Mei 1877 – 1 Januarie 1957) was 'n Amerikaanse akteur.
G.P.L. van der Linde
Prof. Van der Linde het 'n sterk roepingsbesef gehad, skryf prof. Lambertus Floor in sy lewensberig in die GKSA se Almanak vir die jaar 2002. "Hy het hom in sy amp, eers as predikant en later as professor, as geroepe dienskneg van Christus beskou wat sy roeping moes volvoer ongeag die gevolge wat dit vir hom as persoon ingehou het."
Gemeentebediening
duimnael|regs|300px|Proff. [[Stephanus du Toit|S. du Toit, C.J.H. de Wet en J.D. Toit by die studente aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1944. Die studente en professore aan die Teologiese Skool Potchefstroom, 1944. Agter: S.P. du Plessis, P.W. Buys, M.J.P. Olivier (van die NG Kerk), C. Hattingh, G.P. Scheepers en Tjaart Steyn. Middel: G.P.L. van der Linde, proff. Fanus du Toit, Casparus de Wet en Totius, en K. van Wyk de Vries. Voor: D. Kempff, J.C. Kruger en M.J. Booysen.]]
Prof. Van der Linde is in 1945 in Zeerust in sy eerste gemeente bevestig. Sy arbeidsterrein was baie groot: uitgestrekte gebiede van die Verre Wes-Transvaal en die mees noordelike gebiede van die Kaapprovinsie, albei streke wat sedert 1994 deel vorm van die provinsie Noordwes. Selfs die hele Suid- en Noord-Rhodesië was sy arbeidsterrein. Ná sowat vier jaar het hy ’n beroep na die Gereformeerde kerk Aliwal-Noord aangeneem en daar gebly tot hy in 1955 ’n beroep aangeneem het na die Gereformeerde kerk Alberton aan die Witwatersrand, sy eerste stadsgemeente.
Weer het hy nie lank gebly nie, want in 1958 neem hy ’n beroep aan na die Vrystaatse hoofstad as predikant van die Gereformeerde kerk Bloemfontein, destyds ’n groot en belangrike gemeente met ’n sieletal van meer as 1 150. Al was daar destyds nog net vier Gereformeerde kerke in die Rosestad, was hul gesamentlike sieletal van 3 661 in 1958 meer as 2017 se 2 200 in sewe kerke. In Bloemfontein, waar hy 17 jaar predikant was, het hy hom sterk beywer vir onderwys- en kultuurbelange. In hierdie tyd as predikant en daarna as professor het hy ’n belangrike rol gespeel in nasionale sinodes en algemene sinodes. Ook in die buiteland het hy sy Kerk verteenwoordig.
Waardering
duimnael|links|250px|Dr. G.P.L. van der Linde trou met Cornelia van der Merwe.
duimnael|regs|160px|Mev. (ds.) G.P.L. van der Linde.
Prof. Lambertus Floor skryf in prof. Van der Linde se lewensberig: "(Hy) was by uitstek die man van die kerkreg en die kerklike tug. Hy het heelwat daaroor geskryf en hy moes so dikwels kerkrade adviseer en op sinodes leiding gee. Calvyn het gesê: "Jy moet in die kerk van die Here, in jou amp, in jou bediening, in jou optrede 'n man wees van strenge barmhartigheid en barmhartige gestrengheid." So het ek (prof.) Van der Linde geken en gewaardeer. Streng, regverdig, 'n man met 'n groot regverdigheidsgevoel, maar daarby o, so mild en barmhartig. Sommige mense het alleen teen sy gestrengheid vasgekyk. Maar dit berus op 'n oppervlakkige waarneming. Hoor maar by sy oudlidmate in Zeerust, Aliwal-Noord, Alberton, Bloemfontein. Of gesels met sy oudstudente. Hulle eerste reaksie was dikwels: '’n Kwaai professor daardie.' Maar later, hoe lief het hulle hom gekry! Hoe dikwels is hy nie gevra om hulle in die amp te bevestig nie. Hy was streng, alte seker, maar tegelyk ook barmhartig."
Prof. Floor skryf prof. Van der Linde het groot voorkeur aan reeksprediking gegee. Daarvan is sy preekbundel, Hoe lank, o Here!, 'n goeie voorbeeld. Sy groot verdienste as professor het volgens Floor veral daarin gelê dat hy "die koninkryk van God as grondslag vir die kerkreg aangedui het. In sy boek Die Kerkorde, 'n Verklaring van die Gereformeerde Kerkorde, het Van der Linde dit helder en sistematies uitgewerk. Gereformeerde teoloë in die buiteland, soos professor Van't Spijker en professor Kamphuis, het met verwondering en met dankbaarheid daarvan kennis geneem."
In sy publikasies, sy adviese en sy onderrig aan die studente, skryf prof. Floor, het Van der Linde "telkens en telkens opnuut die klem gelê op die heiligheid van die amp. Die ampte, of anders gestel die dienste in die kerk, het hy voortdurend vanuit 'n deeglike, skriftuurlike uitgangspunt benader. Bekend was sy gesegde: 'Die Here gebruik die dienste wat Hyself ingestel het om sy kerk te bou en nie allerhande wêreldse middele nie.'"
Prof. Floor onthou hoe hy en prof. Van der Linde ná aftrede gereeld een maal per week by mekaar gekuier het. "Wanneer ek van 'n preekbeurt of 'n lesing in 'n bepaalde gemeente teruggekom het en van my ervarings vertel het, het (prof.) Van der Linde altyd twee vrae gevra: 'Doen die dominee nog huisbesoek?' en: 'Word daar nog uit die Kategismus gepreek?'"... Hierdie twee sake het Van der Linde as basiese vereistes vir gemeente-opbou gesien."
Mfihlelo-waterval
Die Mfihlelo-waterval (ook bekend as die Mtihelo-waterval) in Pondoland aan die Wildekus val direk in die Indiese Oseaan.
Hierdie waterval is 5 km noord van die strandoord Embotyi (Mbotyi), ‘n paar kilometer van Waterfall Bluff en in die omgewing van Lusikisiki. Dit is by die ruitverwysing. Die Lapatana-natuurreservaat is binne loopafstand. Andersins is die val baie moeilik bereikbaar.
Die waterval is ‘n loodregte val van 160 m direk in die see en word beskryf as die hoogste val in die wêreld met hierdie unieke eienskap. Daar is slegs sewe watervalle wat direk in die Indiese Oseaan val.
Meghann Fahy
Meghann Fahy (gebore 25 April 1990) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Miss Sloane (2016) en in die televisiereeks The Bold Type (2017).
Europese skaapwagter
Die Europese skaapwagter (Oenanthe oenanthe) is 'n voël en 'n Palearkties-broeiende somerswerwer wat minder as 20 keer in Suid-Afrika opgeteken is. Die voël is 14 – 16 cm groot en weeg 21 - 27 gram. In Engels staan die voël bekend as die Northern Wheater.
Dmitri Donskoi
Sint Dmitri Iwanowitsj Donskoi (Russies: Дми́трий Донско́й) of Dimitri van die Don (12 Oktober 1350, Moskou - 19 Mei 1389, Moskou), seun van Iwan II Krasni, het van 1359 as grootprins van Moskou regeer en van 1363 as die grootprins van Wladimir tot met sy dood. Hy was die eerste grootprins van Moskou wat die Tartaarse oorheersing openlik uitgedaag het. Sy bynaam Donskoi (van die Donrivier) verwys na sy groot oorwinning teen die Tartare in die Slag van Koelikowo in 1380 wat aan die Don plaasgevind het.
Vroeë bewind
Dmitri het op negejarige ouderdom grootprins van Moskowië geword. Terwyl hy minderjarig was, het metropolitaan Aleksei van Rusland eintlik aan die hoof van die regering gestaan. In 1360 is die hoogste eer onder Russiese prinse van daardie tyd, dié van grootprins van Wladimir, deur die khan van die Goue Horde aan Dmitri Konstantinowitsj van Nizjni Nowgorod toegeken. In 1363, toe dié prins van die troon gesit is, is Dmitri Iwanowitsj eindelik in Wladimir gekroon. Drie jaar later het hy vrede gemaak met Dmitri Konstantinowitsj en het hy met dié se dogter Ewdoksia getrou.
Die belangrikste gebeurtenis tydens die vroeë bewind van Dmitri was die bou van die eerste klip-Kremlin in Moskou. Dit is in 1367 voltooi. Danksy die nuwe fort het die stad twee aanvalle deur Algirdas van Litaue afgeweer, in 1368 en 1370. In 1375 het Dmitri sy konflik met Twer in sy guns bygelê. Ander prinse van Noord-Rusland het ook sy mag erken en het troepe gestuur om hom te help in sy stryd teen die Horde. Teen die einde van sy bewind het hy Moskowië se grondgebied meer as verdubbel.
Stryd teen die Horde
Terwyl hy die khan se vergunning om belasting in die hele Rusland in te samel, behou het, was Dmitri ook beroemd daarvoor dat hy die eerste Russiese militêre oorwinning oor die Mongole behaal het. Mamai, ’n Mongoolse generaal en aanspraakmaker op die troon, wou Dmitri straf omdat hy sy mag probeer vergroot het. In 1378 het Mamai ’n Mongoolse leër gestuur, maar Dmitri se magte het dit verslaan. Twee jaar later het Mamai persoonlik ’n groot mag teen Moskowië gelei. Dmitri het hulle verslaan met die Slag van Koelikowo.
Die verslane Mamai is daarna onttroon deur ’n mededingende Mongoolse generaal, Tochtamisj. Dié het Mongoolse heerskappy weer in groot dele van die huidige Rusland herstel en het Moskowië oorrompel weens Dmitri se weerstand teen Mamai. Dmitri het egter trou aan Tochtamisj en die Goue Horde beloof en is herstel in sy posisie as die hoofbelastinggaarder vir die Mongole en as grootprins van Wladimir. Met sy dood in 1389 was Dmitri die eerste grootprins wat sy titels aan sy seun, Wasili, nagelaat het sonder om eers die khan te raadpleeg.
Huwelik
Hy was getroud met Ewdoksia van Nizjni Nowgorod. Sy was die dogter van Dmitri van Soezdal en Wasilisa van Rostof. Hulle het minstens twaalf kinders gehad.
Nate Parker
Nate Parker (gebore 18 November 1979) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Debaters (2007), Arbitrage (2012), Non-Stop (2014), en The Birth of a Nation (2016).
Webbediener
'n Webbediener (Engels: Webserver) is 'n rekenaarprogram wat via 'n netwerk versoeke vir dokumente ontvang, dit dan opsoek, en aan die kliënte wat die dokumente versoek het aanstuur. Die kliënte is meestal webblaaiers en aflaaiprogramme. Die versoek aan die webbediener geskied volgens die HTTP-protokol.
Die dokumente wat deur 'n webbediener gelewer word kan vanaf verskillende bronne bekom kom: dit kan van 'n lokale lêer gelees word, of selfs die afvoer van 'n ander rekenaarprogram aanstuur. Die webbediener kommunikeer met ander programme deur byvoorbeeld die CGI (Common Gateway Interface) te gebruik. So 'n program kan moontlik 'n databasis raadpleeg om op die plek vir die kliënt 'n unieke en vars dokument voor te berei.
Soorte webbedieners
Die twee webbedieners wat meeste gebruik word is Apache en IIS. Hier volg 'n (onvolledige) lys van webbedieners:
Tweestreep-piesangvis
Die Tweestreep-piesangvis (Pterocaesio marri) is 'n piesangvis wat voorkom in die westelike Stille Oseaan en die Indiese Oseaan. In Engels staan die vis bekend as die twinstripe fusilier.
Identifikasie
Die vis word tot 32 cm lank. Dit is silwerblou met twee nou, geel strepe op die boonste gedeelte van die lyf; die strepe strek vanaf die kop to by die stert se basis. Die onderste streep is feitlik op die sylyn. Die stertvin se punte is swart.
Die vis leef in groot skole saam oor en tussen koraalriwwe in water wat vyf tot 35 m diep is. Hulle vreet Soöplankton. Die vis is redelik volop.
Elizabeth Stanton (televisie-aanbieder)
Elizabeth Stanton (gebore 18 Desember 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The World's Funniest Moments (2008) en This Just In (2016).
Sneeuberge
Die Sneeuberge is 'n bergreeks geleë in die noordwestelike hoek van die Oos-Kaap, Suid-Afrika, net noord van Nieu-Bethesda. Een van die hoogste pieke is die Kompasberg, 2 502 m hoog. Die Sondagsrivier ontspring naby Kompasberg. Die Lootsbergpas dra die N9 nasionale pad oor die Sneeuberge. Die Voor-Sneeuberg lê net suid van Nieu-Bethesda, en die Onder-Sneeuberg na die suidweste, naby Aberdeen.
Gamtoosrivier
Die Gamtoosrivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Dit ontspring in die Sneeuberge bekend as die Kariegarivier. Naby die kruising met die N9 nasionale pad vloei die Kariegarivier in die Beervleidam in. 'n Ander sytak, die Soutrivier, vloei ook in die dam in. Hiervandaan staan die rivier bekend as die Grootrivier en vloei dan deur Steytlerville. Waar dit met die Kougarivier, 'n sytak, saamvloei word dit die Gamtoosrivier. Nou vloei die rivier deur die Gamtoosriviervallei op sy laaste tog van 50 km na die see om uit te mond naby Humansdorp in die Indiese Oseaan; die plek staan bekend as Gamtoosmond. Die rivier is bykans 500 km lank. (Hierdie Grootrivier moet nie verwar word met die Grootrivier wat 'n sytak is van die Gouritsrivier nie).
Die Gamtoosvallei word intensief besproei. Die rivier vloei verby Steytlerville as die Grootrivier en by Patensie en Hankey as die Gamtoos. Die Kougadam is in die Kougarivier geleë.
White Lies
White Lies is 'n Engelse musiekgroep wat in Ealing, Wes-Londen (VK) onder die naam Fear of Flying tot stand gekom het. Die groep word deur lede Harry McVeigh (op voorsang en kitaar), Charles Cave (op baskitaar en agtergrondsang), en Jack Lawrence-Brown (op tromme) opgemaak. Tydens lewendige optredes word die groep deur Tommy Bowen (op sintetiese klavier) aangevul.
Die naam White Lies is in Oktober 2007 aangeneem terwyl die groep 'n genreverskuiwing ondergaan het. Nadat hulle hul eerste optrede met vyf maande uitgestel het om media-aandag op te bou, het hulle enkele dae ná hul debuut 'n platekontrak met Fiction Records onderteken. Die vrystelling van die enkelspelers "Unfinished Business" en "Death" het tot musiektoere en verskynings by feeste in die Verenigde Koninkryk en in Noord-Amerika gelei, insluitende 'n nuusmakende optrede by BBC Radio 1 se Radio 1's Big Weekend (Afrikaans: Groot Naweek) en 'n plek op die NME-toekenningsmusiektoer van 2009. Verdere enkelspelers "To Lose My Life" en "Farewell to the Fairground" het tot verdere media-aandag en die groep se eerste wêreldwye musiektoer gelei. Met die vrystelling van hul debuutalbum To Lose My Life het White Lies die eerste Britse handeling geword om in 2008 'n nommer-een plek op die albumtrefferlyste te behaal.
Deur die media is White Lies se musikale styl al as donker dog opheffend beskryf en word hulle met Joy Division, Editors en Interpol vergelyk.
Zhuzhou Electric Locomotive Co., Ltd.
Zhuzhou Electric Locomotive Co., Ltd. is een van die grootste elektriese lokomotiefvervaardigers in China. Dit is een van die filiaalmaatskappye van CSR Korporasie Beperk.
Geskiedenis
Zhuzhou Electric Locomotive Works is in 1936 gestig.