cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinkhoede van De Bono
Die swart hoed — kritiese oordeel
In normale gedrag word hierdie hoed gewoonlik die meeste gebruik. Die swart hoed is die basis vir kritiese denke. Die woord "krities" kom van die Griekse woord "kritikos", wat "oordeel" beteken, en kritiese denke beoordeel dus of iets moreel reg of verkeerd is. Die swart hoed vorm ook die basis vir argument en Westerse denke. Die swart hoed staak planne wat moontlik verkeerd, onwettig of gevaarlik sou kon wees. Vrae wat onder die swart hoed gevra word, is bv, "Pas hierdie ons waardes?", "Pas hierdie ons bronne?", "Pas hierdie ons strategie en doelwitte?", en "Pas hierdie ons vermoëns?".
Die swart hoed word gebruik om foutiewe logika, valse inligting, foute en swakpunte, onpluishede, die negatiewe kant, en moontlike probleme uit te wys.
Die geel hoed — positiewe oordeel
Die geel hoed word gebruik om waardes en voordele te vind, en uit te vind waarom iets moet werk. Hierdie positiewe aspek van denke word in die algemeen afgeskeep. Die geel hoed het ten doel om die konvensionele konsentrasie op die negatiewe te verskuiwe sodat 'n balans gevind kan word. Die geel hoed nooi alle deelnemers uit om 'n poging aan te wend om waarde in wat bespreek word, te vind. Indien 'n persoon totaal teen 'n voorgestelde idee gekant is en onder die swart hoed al die gevare en nadele van die idee uitgewys het, moet hy of sy nou hard probeer om ook die waarde in die idee te sien. Hierdie is heeltemal die teenoorgestelde van die konvensionele argument wat vandag nog in sommige groot ondernemings gebruik word, waar elke party slegs sy kant van die saak insien en eintlik 'n poging aanwend om nie die waarde van die opponent se idee in te sien nie. Onder die geel hoed word deelnemers uitgedaag om waarde te vind, wat die konvensionele ego en kompetisie van die argument omskakel in objektiewe kompetisie. Elke party kompeteer nou nie net om die argument te wen nie, maar eerder om die meeste by te dra onder elke hoed.
Die groen hoed — kreatiwiteit
Die groen hoed verteenwoordig plantegroei, groei en energie, met ander woorde kreatiwiteit. Die groen hoed is produktief, genererend en kreatief. Die groen hoed vra vir ideë, alternatiewe, moontlikhede en ontwerpe. In plaas daarvan dat een persoon met 'n kreatiewe idee vorendag kom en almal daarop spring om dit aan te val, is kreatiwiteit nou 'n formele versoek. Nuwe ideë strek van heeltemal logiese ideë, waarskynlike ideë, moontlike ideë, tot totale fantasieë (wat bydra om ander goeie ideë te ontlok).
Die blou hoed — beheer
Die blou hoed verwys na die blou hemel, met ander woorde na die oorsig. Die rol van die blou hoed is om die ander hoede en die denkproses te organiseer. Met die aanvang van die besprekings het die blou hoed twee funksies: dit definieer die fokus en die doel, en dit bepaal die volgorde waarin die hoede gebruik word. Aan die begin stel alle deelnemers onder die blou hoed moontlike fokusse en sub-fokusse voor, asook in watter volgorde die hoede gebruik sal word. Die voorsitter neem dan die finale besluit. Die blou hoed kan ook gedurende die besprekings die volgorde van die hoede wysig. So kan byvoorbeeld die swart hoed net langsaan die rooi hoed geplaas word wanneer dit aan die lig kom dat die meeste deelnemers nie van 'n idee hou nie. Hulle kan dan die swart hoed gebruik om hul gebrek aan vertroue te verduidelik. Alhoewel die blou hoed bespreking en voorstelle aanmoedig, word die finale besluit deur die voorsitter, fasiliteerder of leier van die groep geneem.
Rivierkriedoring
Die rivierkriedoring (Lycium hirsutum) is 'n boom wat voorkom op kalkgrond en langs stroomoewers in die Karoo. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika, maar nie endemies nie. Dit kom veral in die Vrystaat, Noordwes en die Noord-Kaap voor, maar ook in Namibië en die Oos- en Wes-Kaap. Op die SANBI-rooilys is dit as veilig (LC) gelys.
Die boom het neerhangende takke, en harige, klein blare. Die boom se FSA-nommer is 669.12.
Shani
Die woord Shani (शनि) is afkomstig van: Sjanaje Kramati Sa: (शनये क्रमति सः) i.e. die een wat stadig beweeg, aangesien Saturnus 30 jaar neem om om die Son te wentel. Shani staan ook bekend as Shanaiskarya (शनैश्वर) Shani Bhagawan, Shaniesvara, Saniesvara, Shaniesvaran en Shani Deva.
Liaoning
Liaoning (Chinees: 辽宁, Pinyin: Liáoníng, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2010 het die provinsie 'n bevolking van 43 900 000 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Shenyang.
Liaoning vorm die suidelike deel van Mantsjoerye, die Chinese Noordooste, en grens aan die Geelsee in die suide, Noord-Korea in die suidooste, Jilin in die noordooste, Hebei in die suidweste en Binne-Mongolië in die noordweste.
Han-Chinese vorm met 84% die grootste etniese groep, gevolg deur Mantsjoes met 13%, Mongole met 2%, Hui-Chinese met 0,6% en Koreane met 0,6%.
Woiwodskap Wes-Pommere
Wes-Pommere (Pools: województwo zachodniopomorskie) is 'n woiwodskap in Pole. Die woiwodskap is op 1 Januarie 1999 opgerig. Die hoofstad is Szczecin. Wes-Pommere grens aan die Oossee en die Duitse deelstate Mecklenburg-Voorpommere en Brandenburg.
Paar van Weerdinge
Die Paar van Weerdinge is twee naakte veenlyke wat op 29 Junie 1904 deur die veenarbeider Hilbrand Gringhuis by Weerdinge in Drenthe, Nederland ontdek is. Hulle is nou in die Drents-museum in Assen.
Vonds
Nadat hulle gevind is, is die lyke na ’n lykhuis in Nieuw-Weerdinge geneem, opgerol en ’n kis gestop. Aanvanklik is gemeen dit is ’n man en vrou en is hulle die "Egpaar van Weerdinge" genoem, of grappenderwys in die volksmond "Mnr. en Mev. Veenstra". ’n Onlangse DNA-ondersoek het getoon dit is twee mans met aparte moeders en hul naam is verander na die Paar van Weerdinge.
Die twee lyke dateer uit die Ystertydperk. Die een is moontlik met ’n mes in die bors gesteek; sy ingewande het uit die wond gepeul. Die oorsaak van die ander se dood is onbekend.
Hunan
Hunan (Chinees: 湖南, Pinyin: Húnán, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2014 het die provinsie 'n bevolking van sowat 67 miljoen gehad.
Heilongjiang
Heilongjiang (Chinees: 黑龙江, Pinyin: Hēilóngjiāng, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2010 het die provinsie 'n bevolking van 38 312 224 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Harbin.
Heilongjiang vorm die noordoostelike deel van Mantsjoerye, die Chinese noordooste, en grens aan Jilin in die suide, Binne-Mongolië in die weste asook Rusland in die noorde en ooste.
Han-Chinese vorm met 95% die grootste etniese groep, gevolg deur Mantsjoes met 3% en Koreane met 1%.
Nick Cave
Nicholas Edward Cave (* 22 September 1957 in Warracknabeal, Victoria (Australië)) is 'n Australise musikant, musiekskrywer, outeur, draaiboekskrywer, verwer, en geleentheidsakteur. Hy is die meeste bekend vir sy bydrae in die groep Nich Cave and the Bad Seeds, wat in 1984 tot stand gekom het en wat sterk op American roots-musiek klink. Voor dit het hy in die vroeë 1980's voorsang vir die groep The Birthday Party behartig, 'n groep bekend vir hul duistere, uitdagende lirieke en gewelddadige klank wat deur free jazz, blues en post-punk beïnvloed is. In 2006 het hy die groep Grinderman gevorm wat in 2007 hul selfgetitelde debuutalbyum vrygestel het. Cave se musiek word oor die algemeen gekenmerk deur intensiteit en 'n wye spektrum invloede. Hy is tans woonagtig in Brighton & Hove (Engeland).
Jolette
Jolette is die verhoognaam van Jolette Odendaal, 'n Afrikaanse sangeres en aktrise.
Odendaal begin haar musiekloopbaan as lid van die a cappella-koor Cutt Glas, maar tree in 2005 uit om op haar sololoopbaan te konsentreer. Haar debuutalbum, genaamd Jolette, is in 2006 vrygestel.
Diskografie
Jolette se albums:
Teater
Van die teaterproduksies waarin Jolette gespeel het:
Pittsburg, Kalifornië
Pittsburg is 'n industriële stad in die deelstaat Kalifornië (Verenigde State). Dit is deel van die Contra Costa County, in die Oostelike Baai van die San Francisco-baaiarea.
Demografie
Volgens die 2010 sensus was daar sowat 63 264 inwoners en die bevolkingsdigtheid was 1 300/km².
Johannes Itten
Johannes Itten (* 11 November 1888 in Süderen-Linden, tans Wachseldorn, in Switserland; † 25 Mei 1967 in Zürich) was 'n Switserse skilder, kunsteoretikus en kunsonderwyser. Itten word by die Zürcher Schule der Konkreten ("Zürichse Skool van konkrete Kunstenaars") gereken.
Lewe en werk
Itten was die seun van 'n Switserse onderwyser en bergboer en het tussen 1904 en 1908 'n opleiding by die Lehrerseminar (onderwyserskollege) te Bern gevolg. Ná 'n kort loopbaan as onderwyser in 'n dorp in die kanton Bern het hy tussen 1909 en 1910 'n opleiding by die Geneefse Kunsskool gevolg. Tog was hy baie teleurgesteld met die akademiese onderwysbedryf en het na Bern teruggekeer waar hy tussen 1910 en 1912 'n opleiding as sekondêre onderwyser in die skoolvakke fisika, wiskunde en skeikunde gevolg het. In die wintersemester van 1912/1913 het hy nog eens by die Geneefse Kunsskool gestudeer waar hy 'n kursus van Eugène Gilliard (1861-1921) bygewoon en met geometriese vormelemente en hul kontraste in aanraking gekom het.
Tussen 1913 en 1916 het Itten in Stuttgart gebly. By die plaaslike Staatsakademie van Beeldende Kunste is hy deur Adolf Hölzel opgelei. Hier het hy ook met Ida Kerkovius, Oskar Schlemmer, Willi Baumeister en Hermann Stenner, wat almal by die sogenaamde "Hölzel-kring" van kunstenaars betrokke was, in aanraking gekom. Adolf Hölzel het 'n sentrale rol by Itten se ontwikkeling as kunstenaar gespeel, veral met sy algemene leerstellings oor kontraste en sodoende ook sy teorie van kleurkontraste, asook sy tegnieke van beeldanalise, sy eksperimente met abstrakte kollages (montasies van verskillende materiale), sy gimnastiese oefeninge en sy sogenaamde outomatiese tekenkuns.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Itten hom in Wene gevestig waar hy sy brood met sy eie kunsskool verdien het. Sy werk as kunstenaar en opvoedkundige sou hy later soos volg beskryf: "Geometriese en ritmiese vorme, vraagstukke in verband met proporsies en die ekspressiewe komposisie van beelde is deurgewerk. Nuut vir my was take in verband met teksture en die uitvoering van subjektiewe vorme. Naas die teorie van polêre kontraste was oefeninge, wat die konsentrasie van studente verhoog het, buitengewoon suksesvol. Die outomatisme van kuns skep is deur my as een van die belangrikste faktore by die kunstenaar se werk raakgesien. Ek was self besig met geometries-abstrakte beelde wat op sorgvuldige beeldkonstruksies berus het."
In Wene het Itten ook kennis gemaak met Walter Gropius wat hom in 1919 as een van die eerste dosente na die Staatliche Bauhaus-kunsskool in Weimar genooi het. In die Bauhaus was Itten in die periode tussen 1919 en 1923 as leier ("Formmeister") van die kunsdafdeling met sy verskillende ateljees werksaam en het die kunsopleiding by hierdie skool veral met sy Vorkurs, wat hy saam met Gertrud Grunow ontwikkel en saamgestel het, tot 'n groot mate beïnvloed. 'n Tyd lank was hy ook dosent vir muur- en glas-skildery.
Ná meningsverskille met Walter Gropius het Itten in 1923 as Bauhaus-dosent bedank en tussen 1923 en 1926 by die Mazdaznan-tempel-gemeenskap in Herrliberg naby Zürich aangesluit. Hier het hy die "Ontos-kunsskool vir natuurstudies, komposisie, vorm- en kleurteorie en grafika" en die Ontos-ateljees vir handweef, Smyrna-tapytweef en gobelins gestig.
Tussen 1926 en 1934 het Itten sy eie skool in Berlyn bestuur en in die periode tussen 1932 en 1938 die Höhere Fachschule für Textile Flächenkunst ("Vakskool vir kuns op tekstiele oppervlakke"). Nadat hierdie twee instellings deur die Nasionaalsosialiste gesluit is, het Itten vanaf 1938 die amp van direkteur by die Skool vir Kunsnywerhede (tans Zürcher Hochschule der Künste) beklee. Vanaf 1943 het hy die tekstielvakskool en tussen 1952 en 1956 die Rietberg-museum vir buite-Europese kuns bestuur.
Johannes Itten en sy vrou Annelise het 'n dogter, Marion Lichardus-Itten, 'n professor emerita vir Oer- en Vroeë Geskiedenis aan die Sorbonne-universiteit te Parys (Frankryk).
Itten se kleurteorie
Danksy sy werksaamheid as dosent en sy samewerking met studente in die Bauhaus was Johannes Itten in staat om sy kleurteorie te ontwikkel. Naas sy werk as dosent en kunsskilder in die Bauhaus het Itten ook navorsing oor die uitwerking van kleure gedoen. As 'n skilder het hy veral belang gestel in die samewerking van vorm en kleur. Sowel die samestelling van kleure en bypassende vorme asook die omgekeerde verhouding het aan hom tydens sy samewerking met studente verdere kennis verskaf wat hy ook by die ontwikkeling van sy teorie gebruik het.
Johannes Itten het sy kleurteorie in sy hoofwerk Kunst der Farbe verduidelik. Die teorie van "Sewe kleurkontraste", wat oorspronklik deur sy dosent Adolf Hölzel ontwikkel en later deur Itten uitgebou is, word tans by verskillende tersiêre kunsskole behandel. 'n Belangrike voorbereidende werk vir Kunst der Farbe (1961) was die voorkursus Analysen alter Meister ("Ontleding van ou meesters"). Dit is saam met die Farbenkugel in 12 Tönen und 7 Lichtstufen ("Kleurebol in 12 kleur- en 7 ligskakerings") in die werk Utopia in 1921 in Weimar gepubliseer.
Saas-Fee
Saas-Fee is 'n berg- en gletserdorp in die administratiewe distrik Visp van die Switserse kanton Wallis (Valais). Die dorp is aan die voet van die Dom geleë, die hoogste bergpiek (4 545 meter bo seevlak) waarvan die hele basis in Switserland geleë is, en word deur 'n verdere twaalf bergpieke met hoogtes van meer as 4 000 meter omring.
Stuifmeel- en houtkoolvondse in plaaslike moerasse bevestig dat die huidige dorpsgebied reeds in die 4de millennium v.C. deur mense bewoon of besoek is. Die bevolking het van oudsher hoofsaaklik uit boere bestaan wat 'n ekonomies outarke leefstyl as Alpynse veetelers en akkerboere gevoer het. In die vroeë 19de eeu het eerste natuurkundiges 'n besoek aan die dorp gebring wat gaandeweg danksy die groeiende belangstelling in alpinisme tot 'n toeristelokpunt ontwikkel het. Die nabygeleë bergpiek Strahlhorn is in 1854 vir die eerste keer bestyg.
Die eerste hotel het in 1880 ontstaan, en in die volgende dekades het verdere hotelle hul deure geopen, alhoewel toerisme nog tot in die middel van die 20ste eeu 'n newebedryf in die somermaande gebly het. Die eerste skihyser is in 1948 in bedryf gestel. Maar eers met die opening van 'n pad tussen Saas-Fee en Saas-Grund, die grootste nedersetting in die Saasvallei, in 1951 het die toerismebedryf vinnig gegroei en van die wintermaande die belangrikste seisoen gemaak. In die 1950's en 1960's is alle skigebiede rondom Saas-Fee van skihysers voorsien. Die getal oornagtings het van 66 000 in 1950 tot 1,4 miljoen in 2008 gestyg. Saas-Fee se dorpstrate is in 1980 vir padverkeer gesluit en tot voetgangerlane omgeskep.
Siddhi
Siddhi (Sanskrit:सिद्धिः; ) is 'n Sanskrit woord wat letterlike "perfeksie", "prestasie", "vervulling", of "sukses" beteken. Dit word ook gebruik as 'n term vir geestelike krag (of fisieke vermoë). Die term word in hierdie sin in Hindoeïsme en tantriese Boeddhisme gebruik. Hierdie geestelike kragte wissel oënskynlik van betreklik eenvoudige vorms van heldersiendheid tot die vermoë om te sweef (levitasie), om terselfdertyd by verskillende plekke teenwoordig te wees, om so groot soos 'n atoom te word, om voorwerpe te materialiseer, om toegang tot herinnerings uit vorige lewens te hê, en andere. Die bemeestering van spesifieke Siddhis word geleer deur die regte soort Samjama.
Saas-Fee
Eksterne skakels
Koördinate
Boeddhi
Boeddhi is 'n vroulike Sanskrit selfstandige naamwoord afgelei van dieselfde wortel (boedh – om wakker te wees; om te verstaan; om te weet) as die meer bekende manlike vorm Boeddha. Die woord dui op 'n transpersoonlike vermoë van die intellek hoër as die rasionele verstand wat vertaal kan word as ‘intuïtiewe intelligensie’ of eenvoudig ‘hoër verstand’. Dit is ‘dit wat weet’, d.i., in staat om die waarheid van valsheid te onderskei.
Boeddhi verteenwoordig die eerste vlak van indiwiduasie van die oneindig-wetende vormlose Brahman tot 'n duidelik fenomenale realiteit; die vorming (differensiasie) van die djiwatman van die paramatman. Dit maak sy eerste skriftelike verskyning in die Katha Oepanisjad (I,3) waar dit in 'n beroemde gelykenis vergelyk word met die drywer van 'n perd en kar, waar die teuels wat deur die drywer vasgehou word die laer intellek (manas) verteenwoordig; die perde die vyf sintuie en die kar self - die liggaam. Ontologies is boeddhi ekwivalent aan hiranjagarbha en is dit tot die indiwiduele lewende siele - djiwa's - soos hiranjagarbha is teenoor die onbesielde fenomene van die heelal. Boeddhi is die poort tussen die fenomenale en die ewige. Dit mag, aan die ander kant, deur identifikasie en begeerte die inkarnasie van Brahman tot materieële bestaan tot gevolg hê as 'n indiwiduele siel; of dit kan deur wysheid (pradjña) lei tot 'n reeds inkarnate siel om identifikasie met materieële fenomene op te los (met beëindiging van ooreenstemmende aardse begeertes) en bevry te word (moksja behaal).
Boeddhi kom ooreen met die Platoniese konsep nous.
Bleiburg-slagting
Die term Bleiburg-slagting verwys na 'n reeks oorlogsmisdade wat in 1945 deur die Joegoslawiese "Volksbevrydingsleër" teen Kroatiese magte van die Onafhanklike Staat Kroasië, Serwiese en Montenegrynse Tsjetniks en lede van die Sloweense Domobranci gepleeg is wat hulself met die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Ryk en die fascistiese Italië geallieer het.
Die naam vir die massamoorde is afgelei van Bleiburg, 'n nedersetting in die Oostenrykse deelstaat Karintië. Die bogenoemde magte, wat ook na 8 en 9 Mei 1945 aan oorlogshandelinge teen die Joegoslawiese "Volksbevrydingsleër" deelgeneem het, is ná hulle kapitulasie en ontwapening sonder 'n geregtelike ondersoek doodgeskiet of in doodsmarse gedwing. Ook burgerlikes en Duitse krygsgevangenes is vermoor. In Slowenië is na die slagting as die "Tragedie van Viktring" verwys, terwyl dit in Kroatiese bronne die "Tragedie van Bleiburg" genoem word.
In die Serwies-oorheerste Joegoslawië is na die gebeure eufemisties as "beleëringslagte", "finale militêre operasies" of "die groot finaal in Karintië" verwys.
Man van Tollund
Die Man van Tollund (Deens: Tollundmanden) is ’n veenlyk wat in 1950 naby Silkeborg in Denemarke gevind is. Die liggaam het so goed bewaar gebly dat dit aanvanklik aangesien is vir ’n vars lyk. Twaalf jaar voor dié vonds is nog ’n veenlyk, die Meisie van Elling, is dieselfde veen ontdek.
Vonds
Op 6 Mei 1950, terwyl die familie Højgaard van die dorpie Tollund die veen bewerk het, het hulle die lyk ontdek. Eers is gemeen dis die lyk van ’n jong man wat kort tevore dood is en die polisie is laat kom. Hulle het ’n argeoloog ontbied in ’n poging om die moord op te los, en hy het vasgestel die lyk is 2 300 tot 2 400 jaar oud.
Uit radiokoolstofdatering het geblyk die Man van Tollund is in 350 v.C. dood. Hy was toe sowat 30 tot 40 jaar oud. ’n Deel van die tou waarmee hy doodgemaak is, was nog om sy nek. Ondersoekers het gou vermoed die man is opgehang en nie verwurg nie, onder meer oor die manier waarop die tou om sy nek aangebring is. In die vel onder die ken is ook afdrukke van die tou gevind, maar geen afdruk van die tou se knoop aan die agterkant van die nek nie. Die man se tong was ook geswel, ’n teken dat hy gehang is
Daar word vermoed die man is opgehang as offer aan die gode – veral omdat hy versigtig in ’n fetusposisie in die veen neergelê is.
Die Man van Tollund is tans in ’n museum in Silkeborg. ’n Replika is te sien in ’n museum in Drenthe, Nederland.
Parvati
Parvati (Sanskrit:, पार्वती, Maleis: Parvati, Thais: Nang Oema-Dewi) is 'n Hindoegodin. Parvati word ook beskou as 'n manifestasie van Shakti, dog die sagte aspek van dié godin omdat sy 'n moedergodin is. Parvati word beskou as die oppergoddelike moeder en alle ander godinne word na verwys as haar inkarnasies of manifestasies. Shaktas beskou haar as die uiteindelike goddelike Shakti — die beliggaming van die totale energie in die heelal.
Parvati is nominaal die tweede gade van Shiva, die Hindoegod van vernietiging en hernuwing. Sy is egter nie verskillend van Satī nie aangesien sy die reïnkarnasie van dié voormalige gade van Shiva is. Parvati is die moeder van die gode Ganesha en Skanda. Sommige gemeenskappe glo ook dat sy die suster van die god Vishnu is. Sy word ook beskou as die dogter van die Himalaya.
Parvati verskyn, wanneer sy langs Shiva uitgebeeld word, met twee arms, maar wanneer sy alleen uitgebeeld word, word sy vertoon met vier arms en op die rug van 'n tier of leeu. Hoewel sy oor die algemeen as 'n goedhartige godin beskou word, het Parvati ook vreesaanjaende aspekte soos Durgha, Kali, Thandi en die Mahawidjas benewens welwillende vorme soos Mahagauri, Shailputri en Lalita.
Hubei
Hubei (Chinees: 湖北, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2010 het die provinsie 'n bevolking van sowat 58 miljoen gehad.
.nl
.nl is die internet topvlakdomein vir Nederland.
Eksterne skakels
Toppdomän
Friedrich Schiller
Schiller word as die beduidendste Duitse dramatikus beskou, en baie van sy toneelstukke maak deel uit van die standaard-repertoire van Duitstalige teaters. In sy dramatiese bewerkings van geskiedkundige materiaal het hy veral die teenstellings tussen menslike lot en vryheid en tussen skuld en loutering getematiseer. Ook as lirikus was Schiller indvloedryk - sy gedagtes-liriek was rigtingwysend, sy ballades is van die gewildste Duitse gedigte.
Naas Christoph Martin Wieland, Johann Wolfgang von Goethe en Johann Gottfried von Herder word Schiller as die belangrikste verteenwoordiger van die sogenaamde Weimarer Klassik beskou.
Vroeë lewe
Schiller se vader was 'n leëroffisier en later bestuurder van die hertoglike hoftuin in Stuttgart, die hoofstad van Württemberg. Sy kinderjare was baie gelukkig en hy het tot aan die einde van sy lewe hegte bande met sy ouers en susters (veral Christophine Reinwald, die oudste) gehad.
Sy ouers was streng godsdienstige mense, en in een stadium wou die jong Friedrich 'n predikant word. Hy is egter deur sy vader se werkgewer, hertog Karl Eugen, ingeskryf by die hertoglike militêre akademie. Aanvanklik het Schiller die regte bestudeer, maar het oorgeslaan na die medisyne.
Ontluikende dramaturg
Intussen het hy ook in die geheim Die Rowers (Duits: Die Räuber) voltooi, hoewel hy aan streng dissipline onderworpe was aan die akademie.
In 1780 is hy as militêre geneesheer in Stuttgart aangestel. Hy het met geleende geld die drama laat druk. Die eerste opvoering 13 Januarie 1782, in Mannheim, was 'n oorweldigende sukses. Hy het die gevoelens en gedagtes van sy tydgenote goed uitgebeeld.
Die Hertog was egter baie ontevrede toe hy van Schiller se literêre bedrywighede verneem en het hom verbied om enige verdere literêre werk te doen. Dit was die laaste strooi, en in 1782 het Schiller uit Stuttgart gevlug.
Op die swerfpad
Die volgende paar jaar tot 1787 het Schiller op die swerfpad deurgebring en nog werke geskryf. Hy het gesukkel om sy voete te vind en het boonop Malaria opgedoen. Instussen het hy begin om die geskiedenis, die wysbegeerte en die klassieke letterkunde intensief te bestudeer.
Hy is deur die invloed van sy vriende as hoogleraar in Geskiedenis by die Universiteit van Jena aangestel in 1789. In 1790 is hy getroud met Caroline von Lengefeld. Hulle was baie gelukkig getroud.
Werke
Die drama Wallenstein word beskou as die hoogtepunt van sy werk. Saam met die werk van Goethe vorm Schiller se werk die hoogtepunt van die Duitse Klassisisme. Johann Christoph Friedrich Schiller (Von Schiller sedert hy in 1802 tot die adelstand verhef is).
As student het hy die belangrikste werke van sy tyd - die meeste hiervan was verbode - gelees. Sy jeugdrama, Die Räuber ("Die rowers; 1781), het nog duidelike invloed van die Sturm und Drang-periode vertoon. Ondanks tegniese tekortkominge het Schiller se ideale in die stuk na vore gekom: sy strewe na vryheid en natuurlikheid en sy afkeer van willekeur en onreg.
Na sy studie het Schiller militêre arts in Stuttgart geword. Omdat hy in 1782 sonder toestemming van die hertog twee keer 'n opvoering van sy werk in Mannheim - dit is buite die groothertogdom geleë – bygewoon het, is hy in arres geplaas en is hy as straf verbied om te skryf. In dieselfde jaar het hy na Mannheim gevlug, waar hy met moeite aan die lewe gebly het. Ondanks sy swak gesondheid was Schiller baie produktief.
In 1783 het sy republikeinse treurspel Die Verschwörung des Fiesko zu Genua) ("Fiesko", of " Die sameswering in Genua") verskyn, waarin die onderwerp opnuut die vryheidstryd is. In 1784 het sy Kabale und Liebe (" Intrige en liefde"), ŉ burgerlike tragedie wat oorspronklik Louise Millerin geheet het, gevolg. Hierin het Schiller kritiek uitgespreek op die misbruike van die heersende klas. Omstreeks dieselfde tyd het hy die gedig An die Freude ("Aan die vreugde"; 1785) geskryf.
Die gedig het later beroemd geword as slotkoor van Beethoven se Negende Simfonie. Don Carlos (1783-1787) was Schiller se eerste groot historiese drama. Saam met Nathan der Weise ("Nathan die wyse") van Lessing en Goethe se Iphigenie auf Tauris ("Iphigenia in Tauris") behoort die werk tot die groot dramas van die Duitse Klassisisme.
Don Carlos, wat in rymlose jambes geskryf is, is ŉ pleidooi vir verdraagsaamheid en het ook gedien as teks vir die gelyknamige Italiaanse opera van Verdi. Behalwe uit die keuse van historiese materiaal (Don Carlos handel oor die despotisme van Filips II) blyk Schiller se belangstelling in die geskiedenis ook uit enkele studies: sy Geschichte des Abfalls der Vereinigten Niederlande von der Spanische Regierung ("Die geskiedenis van die revolusie van die verenigde Nederlande teen die Spaanse regering"; 1788), wat aan hom op aanbeveling van Goethe ŉ onbetaalde hoogleraarskap in Jena besorg het, en Geschicte des Dreissigjährigen Krieges ("Geskiedenis van die Dertigjarige Oorlog"; 1791-1793).
Laasgenoemde werk het hom geïnspireer om die geskiedkundige drama Wallenstein (1799) te skryf. Schiller se persoonlike lewe het ŉ groot verandering ondergaan na sy huwelik in 1790 met Charlotte von Lengeveld, by wie hy twee seuns en 'n dogter gehad het. Sy vriendskap met die skrywer Goethe - hy het hom vir die eerste keer in 1780 ontmoet- het ook 'n groot invloed op sy lewe gehad. In 1791 het Schiller ernstig siek geword, en in die tyd het prins Christiaan Friedrich von Augustenburg hom finansieel gesteun.
Gedurende sy herstel van die siekte het hy 'n studie van die filosoof Immanuel Kant se geskrifte gemaak. Vir Schiller se filosofiese geskrifte, Über Anmut und Würde (1793) ("Oor grasie en waardigheid"; 1793), Briefe über ästhetische Erziehung des Menschen (" Briewe oor die estetiese opvoeding van die mens"; 1793-1795), Über naive und sentimentalische Dichtung ("Oor naïewe en sentimentele digkuns"; 1795), het Kant se etiek en estetika die vertrekpunt gevorm. Briefe is ŉ pleidooi vir die strewe na vryheid soos dit in die Franse Revolusie tot uiting gekom het, al het Schiller die daarmee gepaardgaande geweld veroordeel.
Schiller het baie in sy eie tydskrifte, Die Horen (1795-1797) en Der Musenalmanach (1796-1800), gepubliseer. Hy het egter groot bekendheid verwerf met sy groot ballades soos Der Ring des Polykrates ("Die ring van Polukrates"), Die Kraniche des lbykus ("Die kraanvoëls van die Ibukos"), Der Handschuh ("Die handskoen") en Der Taucher ("Die duiker"). Al die werke dateer uit 1797. Kantiaans van inhoud is die twee omvangryke gedigte Das Eleusinische Fest ("Die Eleusiniese fees"; 1798) en Das Lied von der Glocke ("Die lied van die klokke; 1799); laasgenoemde is later deur Max Bruch getoonset.
Der Geisterseher ("Die spokesiener"), sy enigste en onvoltooide roman, het in 1789 verskyn. Die laaste jare van sy lewe het Schiller op aandrang van Goethe meestal aan die toneel gewy. Hy het onder meer Shakespeare se Macbeth en Racine se Phèdre vertaal en verwerk. Hy het in die tyd ook self weer begin skryf. Van sy latere werke is Wallenstein (1798- 1799) die belangrikste. Die werk bestaan uit drie dele en speel hom af tydens die Dertigjarige Oorlog.
Dit skets die magstryd tussen twee belangegroepe sender inagneming van die gewone volk. Schiller gee die verwarrende hoeveelheid feite so oorsigtelik weer dat die eenheid van die drama in die persoon van veldheer Wallenstein behoue bly. Dit is Schiller se enigste werk waarin 'n episode uit die eie Duitse geskiedenis behandel word. Die tragedie Maria Stuart (1801) is geneem uit die Britse geskiedenis. Die basiese verhaal handel oor die laaste 3 dae van die lewe van Maria, koningin van Skotland voordat sy deur haar niggie koningin Elizabeth I tereggestel is. In 1802 is Schiller tot die adelstand verhef.
In dieselfde jaar verskyn Die Jungfrau von Orléans, 'n werk wat gebaseer is op die lewe van Jeanne d'Arc. In Die Braut von Messina (1803) het Schiller die klassieke tragedie nagevolg. Sy laaste voltooide drama, Wilhelm Tell (1804), het net soos sy eerste werk die stryd om vryheid as onderwerp. Die werk is later deur die komponis Rossini getoonset. Schiller is op 9 Mei 1805 in Weimar aan longontsteking oorlede terwyl hy nog besig was om aan sy laaste en onvoltooide werk, Demetrius, te werk.
Goethe en Schiller
In 1794 begin die twee digters gereeld vir mekaar skryf op inisiatief van Schiller. In 1799 verhuis Schiller na Weimar, die tuiste van die beroemde digter en dramaturg Goethe. Hulle het mekaar byna daagliks ontmoet en gedagtes gewissel waardeur hulle mekaar se skeppende werk wedersyds geprikkel het, en vele uitstekende werke opgelewer het.
Sichuan
Sichuan (Chinees: 四川, Pinyin: Sìchuān, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2013 het dit 'n bevolking van sowat 81 miljioen gehad.
Geskiedenis
Die naam Sichuan beteken "Vier Riviere". Tot 14 Maart 1997 het die huidige stadprovinsie Chongqing onder Sichuan geval. Die drie voormalige prefekture (Fuling, Wanxian en Qianjiang) is onder die bestuur van Chongqing geplaas. Dit het 'n totaal van 30,2 miljoen mense gehad. Hierdie herorganisasie is uitgevoer om die weste van China beter te ontwikkel en om mense wat hul huise deur die Drie Klowe-dam-projek verloor het, huisvestiging te gee. Sichuan was voor die opdeling die provinsie in China met die grootste bevolking.
Op 12 Mei 2008 is die provinsie getref deur 'n baie ernstige aardbewing met die krag van 7.9 op die Richterskaal.
Geografie
Hoewel die provinsie in die middel van China is, word Sichuan tradisioneel as deel van Suidwes-China beskou.
Die oostelike deel van die provinsie lê in die Rooi Bekken en is heeltemal omring deur hoë berge. Hierdie deel het 'n hoë bevolkingsdigtheid. Byna alle stede is hier en ongeveer honderd miljoen mense woon daar. Die Yangtze en 'n paar groot sytakke, soos die Min en die Jialing, is die belangrikste riviere. Die stad Chongqing is ook in die Rooi Bekken geleë.
Die groter westelike deel bestaan uit die oostelike bergreekse van die Himalajas. Die hoogste berg is die Gongga Shan (7590 meter). Hierdie deel word gereken onder die historiese Tibet.
In Sichuan is die Wolong natuurreservaat, want die groot panda beskerm wat met uitsterwing bedreig word. In Julie 2006 is dit op die Wêreld Erfenislys (kategorie natuurlike erfenis) geplaas. In die noorde van die provinsie is die Jiuzhaigou Nasionale Park (Nege Dorpsvallei), ook op die Wêreld Erfenislys geplaas.
Bestuursindeling
Die bestuursindeling van Sichuan is as volg:
Sichuan is verdeel in agttien stadsprefekture en drie outonome prefekture.
Široki Brijeg-slagting
Die term Široki Brijeg-slagting verwys na die gebeure waartydens 28 Kroatiese Fransiskane-monnike van die Široki Brijeg-klooster in Herzegowina tussen 7 en 15 Februarie 1945 deur kommunistiese Tito-partisane vermoor is.
Ask en Embla
In die Germaanse mitologie is Ask en Embla die eerste mense, geskape deur Wodan, Wili en Wé uit hout wat hulle op die wêreldstrand gevind het, tydens die ontstaan van die Germaanse skeppingsgeskiedenis. Ask en Embla word genoem in die Edda en die Voluspa.
In talle mitologieë ontstaan die mens uit hout of uit bome. (Ask beteken Es en Embla beteken Iep of Slingerplant).
Uit die twee houtstompe skep die drie-eenheid Wodan, Wili en Wé hierdie eerste mense paar. Wodan skenk lewe, asem en spraak. Wili skenk bewussyn en bewegingsvermoë. Wé, skenk ten slotte 'n mooi uiterlik en gehoor.
Met die koms van die Christendom na Wes-Europa, word hierdie Germaanse mense paar verban en vervang deur die Joodse Adam en Eva.
Mantra
'n Mantra (Devanāgarī मन्त्र) is 'n heilige uitlating of teks (klank, lettergreep, woord of vers) in Hindoeïsme, Djainisme en Boeddhisme wat gesien word as beskikkend oor mistieke en geestelike krag. Mantra's word gedreunsing, hardop opgesê, of saggies gebid of net gedink, dikwels op ritme van die asemhaling. Mantraśāstra, die gebruik van mantra's, neem 'n soortgelyke (alhoewel nie identiese) plek in as gebed in die Weste. Anders as gebede is mantra's onpersoonlik en wissel gebruik van geestelike tot praktiese doeleindes. Mantra's word herhaal of geïnkanteer met die doel om die verstand op 'n geestelike idee te fokus en die dwaling van gedagtes te verhoed, en om die verstand teen afleiding na aardse, instinktiewe of negatiewe gedagtes te beskerm.
Walter Sisulu Nasionale Botaniese Tuin
Die Walter Sisulu Nasionale Botaniese Tuin (voorheen bekend as die Witwatersrand Nasionale Botaniese Tuin) is 'n 300 hektaar (3 km²) botaniese reservaat in Roodepoort in die noordweste van Johannesburg. Dit is amptelik in 1982 gestig; dus een van die jongste van Suid-Afrika se nasionale botaniese tuine, maar die plek waar dit geleë is, was baie dekades lank reeds gewild by besoekers. Die tuin is die tuiste van 'n bekende paar witkruisarende wat nes gemaak het in die Roodekransrif wat deur die reservaat loop. Die tuin het 'n restaurant, geskenkwinkel en kwekery wat Suid-Afrikaanse inheemse plante verkoop. Die tuin is ook bekend as een van die mooiste botaniese tuine in die wêreld omdat dit 'n waterval insluit wat dig teenaan wye groen grasperke neertuimel.
Ligging
Die Walter Sisulu Nasionale Botaniese Tuin se toegangshek en parkeerterrein is geleë in Beaconweg, Poortview, Roodepoort.
Om
Om (, ook aum, in Devanagari geskryf as ॐ, in Chinees as 唵 en in Tibettaans as ༀ) is 'n mistiese en heilige lettergreep in die Indiese godsdienste, insluitend Hindoeïsme, Djainisme en Boeddhisme. Dit is in Sanskrit bekend as प्रणव ', "om hard uit te spreek", of ओंकार ', "oṃ-lettergreep".
Dit word as 'n lang genasaliseerde geronde halfgeslote agterklinker (IFA: ) uitgespreek en aan die begin van die meeste Hindoegeskrifte geplaas as 'n heilige uitroep. Dit word uitgespreek aan die begin en einde van die voorlees van die Vedas of voor enige gebed of mantra. Die Mandukya-Upanishad is geheel en al gewy aan die verduideliking van die lettergreep. Dit word beskou as bestaande uit drie foneme, a, u en m, wat die drie beginsels van die skepping of die Hindoetriade die Trimurti verteenwoordig.
Die naam omkara word beskou as 'n naam van God in die Hindoe-herlewingsbeweging Arya Samaj. Op soortgelyke wyse word om, wat onkar genoem word in Panjabi, in Sikhisme aangetref as 'n simbool van God. Dit onderstreep byna altyd God se singulariteit, uitgedruk as Ek Onkar ("Een Omkara" of "Die Aum is Een"), wat daarop dui dat die veelvoudigheid van die bestaan gesimboliseer in die aum-lettergreep in werklikheid in 'n enkelvoudige God gevind word.
Jiangxi
Jiangxi (Chinees: 江西, Pinyin: Jiāngxī, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2013 het dit 'n bevolking van sowat 45 miljoen gehad.
JJ Stephens
J.J. Stephens (gebore 27 Desember in Benoni) is 'n Afrikaanse country-sanger, liedjieskrywer en 'n vryskut radio-omroeper.
Diskografie
Stephens se albums:
Shiva
Shiva (uitspraak: ; Sanskrit: शिव ', letterlik "Die Gunstige") of Sjiwa''' is een van die belangrikste Hindoegode en ’n aspek van die Trimurti (Hindoe-drie-eenheid). Hy is die oppergod in Shaivisme, een van die groot Hindoetradisies.
Shiva is die "vernietiger en vervormer" in die Trimurti, wat ook Brahma en Vishnu insluit. In Shaivisme skep, bewaar en vervorm hy die heelal. In die Shaktisme-tradisie is die godin Devi die opperheerseres, maar Shiva word ook saam met Vishnu en Brahma aanbid. ’n Godin is die energie en skeppingskrag (Shakti) van elk, terwyl Parvati die gelykwaardige metgesel van Shiva is. In die Smartisme-tradisie is hy een van vyf primêre gode.
Op die hoogste vlak word Shiva beskou as vormloos, onbeperk, voortreflik en onveranderend, en die oorspronklike atman (siel, self) van die heelal. Hy kan as goedaardig of vreesaanjaend uitgebeeld word. Hy kan ’n alwetende yogi wees wat ’n asketiese lewe op die berg Kailash lei of ’n huislike god saam met sy vrou, Parvati, en twee kinders, Ganesha en Kartikeya. Of hy kan uitgebeeld word as die verslaner van drake. Shiva is ook bekend as Adiyogi Shiva en is die beskermgod van joga, meditasie en die kunste.
Die gewildste ikonografiese eienskappe van die god is ’n derde oog aan sy voorkop, ’n slang om sy nek, die sekelmaan, die heilige rivier Ganga wat uit sy hare vloei, die drietandvurk (trishula) as sy wapen en ’n klein trom (damaru). Hy word gewoonlik aanbid in die vorm van die linga.
Shaivisme
Shaivisme is een van vier groot tradisies van Hindoeïsme; die ander is Vaishnavisme, Shaktisme en Smartisme. Die volgelinge van eersgenoemde beskou Shiva as die Opperwese: die skepper, bewaarder, vernietiger, vervormer van die heelal, en die onthuller en geheimhouer van alles wat bestaan.
Hy is nie net die skepper in Shaivisme nie, maar ook die skepping wat hy voortbring; hy is alles en oral. Shiva is die oorspronklike siel, die suiwer bewustheid en die algehele werklikheid.
Vaishnavisme
Die geskrifte van Vaishnavisme, wat om Vishnu wentel, erken en bespreek Shiva en beskou hom as ’n opperwese. Nes in Shaivisme word beide Shiva en Vishnu egter vereer (saam met Devi). Vaishnavistiese geskrifte sonder nie ’n god uit nie en van hulle, soos die Bhagavatapurana, prys Krishna as die Uiterste Werklikheid, maar noem Shiva en Shakti ook ’n verpersoonlikte vorm van en gelykwaardig aan dieselfde Uiterste Werklikheid.
Shaktisme
Die Shaktisme-tradisie is geskoei op die veronderstelling dat die Opperwese en Uiterste Werklikheid vroulik is, dus die Godin (of Devi), maar dit behandel die man as haar gelyke en komplementêre metgesel. Dié metgesel is Shiva.
Die vroegste verwysings in Hindoegeskrifte na die verering van vroue word reeds in die oudste Veda, die Rigveda, aangetref in ’n logsang genaamd Devisukta. Dit kom ook in ander geskrifte voor soos die Devi-Upanishad en die belangrike Shaktistiese geskrif Devi-Mahatmya.
Joga
Shiva word beskou as die Groot Jogi wat geheel en al in homself verdiep is – die bosintuiglike werklikheid. Hy is die meester van die jogi's en die jogaleermeester van die wysgeers. As Shiva Dakshinamurthi is hy die opperghoeroe wat ander "in stilte leer oor die eenheid van hul innerlike self (atman) met die uiterste werklikheid (brahman)".
Die teorie en toepassing van joga in verskillende style is deel van al die groot tradisies van Hindoeïsme, en Shiva is die beskermgod of woordvoerder in talle Hindoegeskrifte oor die praktyk. Die tekste bevat die filosofie en tegnieke van joga. Dit kom na raming uit die latere dekades van die 1ste millennium v.C. en het bewaar gebly as jogageskrifte soos die Isvara Gita (letterlik "Shiva se Lied"). Ander bekende Shivatekste wat joga beïnvloed het, is die Shivasutras, Shivasamhita, ens.
Trimurti
Die Trimurti is ’n begrip in Hindoeïsme waarin die kosmiese funksies skepping, onderhoud en vernietiging deur drie gode verpersoonlik word: Brahma die skepper, Vishnu die onderhouer en Shiva die vernietiger of vervormer.
Dié drie gode is al die "Hindoe-triade" of die "Groot drie-eenheid" genoem. Die antieke en Middeleeuse Hindoegeskrifte is egter vol verwysings na triades van gode en godinne, en nie almal sluit Shiva in nie.
Hartswater
Hartswater is 'n dorp geleë tussen Jan Kempdorp en Taung, in die Vaalharts-besproeiingskema van die Noord-Kaap provinsie van Suid-Afrika. Die townships Bonita Park en Pampierstad is naby die dorp. Die bevolking was 10 465 inwoners in 2011, vergeleke met 2 458 in 1979, waarvan 1 300 wit was.
Die Kalahari-agtige omgewing in en om die dorp is in 'n lusoord omskep, danksy die water van die Vaalrivier wat in reuse-betonkanale sowat 50 km ver hierheen herlei word. Deur die ywer van die eerste nedersetters is die sanderige, beboste bodem in 'n kort tydperk ná die dorp aangelê is, in ryk, vrugbare aarde omskep.
Ontstaan
In 1933 begin die departement van besproeiing met die bou van 'n uitkeerdam in die Vaalrivier naby Warrenton en ook met die bou van kanale na die Hartsriviervallei (destyds "Hartzriviervallei"). Sowat duisend blankes het aan die werk deelgeneem, wat een van die regering se oplossings vir die Armblankevraagstuk was. Die eerste nedersetters het in 1938 op Vaalharts aangekom en binne 12 jaar is meer as duisend kleinhoewes daar beset. Terselfdertyd het nedersetters hulle op Hartswater begin vestig, sodat dit kort voor lank 'n selfstandige dorp geword het. In die omgewing het nedersetters elk 'n kleinhoewe van 30 morg (amper 26 hektaar) besproeibare grond gekry.
NG gemeente
Die plaaslike gemeente van die NG Kerk is op 8 Mei 1946 met 750 lidmate van die gemeente Vaalharts op die gelyknamige besproeiingskema afgestig. Die eerste leraar, ds. J.S. Grove, is reeds op 4 Augustus daardie jaar bevestig en moes voorlopig in 'n nedersettershuis langs die Ebenhaezer-saal woon. Dit was die eerste kerklike gebou wat hier opgerig is sedert die moedergemeente op 17 Mei 1941 van Warrenton afgestig het.
Omdat honderde huisgesinne uit alle dele van die land hulle heenkome hier kom soek het, het die ou saal gou te klein geraak en in Desember 1950 wy die gemeente die Immanuel-saal met sitplek vir 325 mense in. Toe die gemeente sy vyfde verjaardag in 1951 vier, was hier reeds 1 200 lidmate. In dieselfde jaar kom die gemeente Noorderharts tot stand met Magogong as sentrum, waar die Immanuel-saal geleë was, sodat Hartwater se sentrum die Pokwani-stasie geword het. Die gedeelte van die gemeente op en om Tadcaster het in 1960 van Hartswater afgestig.
In 2009 was dit steeds 'n betreklik groot plattelandse gemeente met sowat 900 volwasse (belydende) lidmate en twee voltydse leraars. In die NGK Jaarboek van 2021 was die lidmaattal 879 belydend en 247 doop.
Dharma
Die term (Sanskrit: dhárma, Pali: dhamma) is 'n Indiese geestelike en godsdienstige konsep wat verwys na 'n mens se moreel geregverdige plig of enige deugsame weg in die algemene sin van die woord. In Indiese tale impliseer dit 'n mens se geloof. Dharma word deurgaans in Indiese filosofie voorgestel as 'n sentrale konsep wat gebruik word om die "hoër waarheid" of uiteindelik realiteit van die heelal te verduidelik.
Die woord "dharma" beteken letterlik "dit wat ondersteun", en word in die algemeen as "wet" vertaal en soms as "die leringe van Boeddha".
Die onderskeie Indiese godsdienste en filosofieë (onder andere Hindoeïsme, Boeddhisme, Djainisme en Sikhisme) plaas almal die fokus op dharma en skryf die uitleef daarvan voor. Elkeen van die godsdienste plaas klem op dharma as die korrekte begrip van realiteit in sy leerstellinge. In hierdie tradisies beweeg mense wat volgens die voorskrifte van dharma leef vinniger na dharma yukam, moksa of nirwana (persoonlike bevryding). Dharma verwys ook na die leerstellings van die onderskeie stigters van hierdie tradisies soos dié van Gautama Boeddha en Mahavira. In die tradisionele Hindoegemeenskap met sy kastestruktuur verteenwoordig dharma die godsdienstige en morele leerstelling van die regte en pligte van elke individu. Die universele betekenis van dharma stem heelwat ooreen met die weg van Tao of Taoïsme.
Die teenoorgestelde van dharma is adharma, wat die onnatuurlike of amorele beteken.
Drakenstein-gevangenis
Die Drakenstein-gevangenis, vroeër die Victor Verster-gevangenis, is 'n tronk tussen Paarl en Franschhoek, op die R301-pad 5 km vanaf die R45 Huguenot-pad, in die vallei van die Dwarsrivier in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit word deur die Suid-Afrikaanse Departement van Korrektiewe Dienste bestuur. Die tronk is veral bekend omdat Nelson Mandela die laaste deel van sy gevangenskap hier deurgebring het.
Guangdong
Guangdong (Chinees: 广东; Pinyin: Guǎngdōng; Jyutping: Gwong-dung) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2020 het die provinsie 'n bevolking van sowat 126 miljoen gehad.
Guangdong, alternatiewelik geromaniseer as Kantonprovinsie of Kwangtung, is 'n kusprovinsie in Suid-China aan die noordkus van die Suid-Chinese See. Die hoofstad van die provinsie is Guangzhou. Met 'n bevolking van 126,01 miljoen (in 2020 ) oor 'n totale oppervlakte van ongeveer 179 800 km2 (69 400 vk myl), is Guangdong die mees bevolkte provinsie van China en die 15de grootste volgens gebied sowel as die tweede mees bevolkte landonderverdeling in die wêreld (na Uttar Pradesh in Indië). Sy ekonomie is groter as dié van enige ander provinsie in die land en die derde grootste sub-nasionale ekonomie in die wêreld met 'n BBP van 1,95 miljard VS$ (12,37 miljard CNY) in 2021. Die Pearl River Delta Ekonomiese Sone, 'n Chinese megalopolis, is 'n kern vir hoë tegnologie, vervaardiging en buitelandse handel. Geleë in hierdie sone is twee van die vier top Chinese stede en die top twee Chinese prefektuurvlak-stede volgens BBP; Guangzhou, die hoofstad van die provinsie, en Shenzhen, die eerste spesiale ekonomiese sone in die land. Hierdie twee is van die mees bevolkte en belangrike stede in China, en het nou twee van die wêreld se mees bevolkte megastede geword.
Die provinsie Guangdong het Henan en Shandong verbygesteek om in Januarie 2005 die mees bevolkte provinsie in China te word, met 79,1 miljoen permanente inwoners en 31 miljoen migrante wat vir ten minste ses maande van die jaar in die provinsie gewoon het; die totale bevolking was 104 303 132 in die 2010-sensus, wat 7,79 persent van China se bevolking verteenwoordig. Dit maak dit die mees bevolkte eerstevlak administratiewe onderafdeling van enige land buite Suid-Asië. Sy bevolkingstoename sedert die sensus was beskeie, en die provinsie het in 2015 108 500 000 mense geregistreer. Die oorgrote meerderheid van die historiese Guangdong-provinsie word deur die Volksrepubliek China geadministreer. Pratas-eiland in die Suid-Chinese See is deel van Cijin-distrik, Kaohsiung, Taiwan (ROC); die eiland was voorheen deel van die Guangdong-provinsie voor die Chinese Burgeroorlog.
Guangdong het 'n gediversifiseerde ekonomie. Dit was bekend as die beginpunt van die Maritieme Syroete van antieke China. Sedert 1989 was Guangdong bo-aan die totale BBP-ranglys onder alle afdelings op provinsiale vlak, met Jiangsu en Shandong tweede en derde in rangorde. Vanaf 2018 het Guangdong se BBP 1,47 triljoen Amerikaanse dollar (CNY 9,73 triljoen) bereik, meer as dié van Spanje met BBP van 1.43 triljoen Amerikaanse dollar, die 13de grootste ter wêreld. Die provinsie dra ongeveer 12% van die totale ekonomiese uitset van die vasteland van China by, en is die tuiste van die produksiefasiliteite en kantore van 'n wye reeks Chinese en buitelandse korporasies. Guangdong het baat gevind by sy nabyheid aan die finansiële middelpunt van Hongkong, wat aan die suide grens. Guangdong huisves ook die grootste invoer- en uitvoerskou in China, die Kantonskou, wat in die provinsiale hoofstad Guangzhou aangebied word.