cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nashville
Demografie
In 2019 het die stad 'n bevolking van 694 144 gehad: 66,99% wit, 25,92% swart of Afro-Amerikaans, 0,29% Amerikaanse inboorlinge, 2,33% Asiaties, 0,07% Pasifiese eilanders, 2,42% van ander rasse en 1,97% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 35,72% van die bevolking uitgemaak.
Martin Clunes
Martin Clunes (gebore 28 November 1961) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shakespeare in Love (1998) en Saving Grace (2000), en in die televisiereekse British Men Behaving Badly (1992) en Doc Martin (2004).
Boog
'n Boog kan verwys na die volgende:
Mercedes-Benz OM629-enjin
Die Mercedes-Benz OM629 is 'n 3996 cc 4-slag, kompressie-ontsteking binnebrand 75° 32-klep V8-enjin wat in die 2000's gebruik is. Dit is die wêreld se eerste aluminium V8-dieselenjin.
Ontwerp
Die blok het 'n aluminium krukas en silinderkoppe. Dit maak gebruik van aluminiumsandgiet in bedplate konstruksie (verdeel op die hoogte van die krukas) met nat silinderwande gemaak van gietyster.
Die hooflaers is versterk, gegiet in GGG-rekbare gietyster. In plaas van die gewone "90° V-hoek" tussen die silinderbanke, is 'n 75°-hoek gekies vanweë die beperkte ruimte om die enjin in te installeer. Die gevolg van hierdie spesifieke hoek is vrye traagheidskragte van die eerste orde. Om te vergoed vir hierdie, gebruik die OM628 en OM629 'n balanseeras geleë in die vee van die enjin. Om 'n egalige vuur interval te verseker, gebruik die enjin ook krukas gesplete krukpenne. Die enjin het 'n 97,0 mm-silinderafstand.
Aloe sereti
Aloe sereti is 'n aalwyn wat endemies aan Demokratiese Republiek die Kongo is.
Aloe scorpioides
Aloe scorpioides is 'n aalwyn wat endemies aan Angola is en in die suidweste voorkom.
Leon Ames
Leon Ames (20 Januarie 1902 – 12 Oktober 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Meet Me in St. Louis (1944), By the Light of the Silvery Moon (1953), ''Tora! Tora! Tora! (1970), en Peggy Sue Got Married'' (1986).
Vergasser
Die vergasser werk op die Bernoulli-beginsel: die feit dat hoe vinniger lug beweeg, hoe laer word die druk daarvan. Die versnelklep of versneller beheer nie die vloei van brandstof nie maar eerder die lugvloei na die vergasser. Hoe vinniger die lug vloei hoe meer brandstof word in die vergasser ingetrek vanweë die gedeeltelike vakuum wat ontstaan.
Werking
Vergasser is gewoonlik een van twee soorte:
Hierdie taak sou eenvoudig wees as lug en petrol beide ideale vloeiers was; in praktyk vereis die afwykings van ideale gedrag vanweë viskositeit, sleurkragte, traagheid ens. 'n hoë mate van kompleksiteit om te kompenseer vir buitengewone hoë of lae enjinsnelhede. 'n Vergasser moet die korrekte lug/brandstofmengsel onder 'n wye bestek van omstandighede en enjinsnelhede voorsien:
Bowenal moet moderne vergassers dit doen terwyl dit terselfdertyd lae uitlaatgasvlakke handhaaf.
Om korrek te funksioneer onder al hierdie omstandighede bevat vergassers ingewikkelde meganismes om die verskeie bedryfstoestande te ondersteun.
Basiese werking
Met brandstofinspuiting word die werk om lugvloei te beheer en die regte volume brandstof te lewer en dan te meng in aparte komponente hanteer maar in 'n vergasser word dit alles outomaties gedoen deur die venturi-beginsel in te span.
'n Vergasser bestaan – eenvoudig beskou –  uit 'n oop pyp of die "vergasserkeel" waardeur die lug vloei na die inlaatverdeelpyp van die enjin. Die pyp het die vorm van 'n venturi – wat in die middel vernou en dan weer wyer word, wat veroorsaak dat die snelheid in die nouste gedeelte versnel. Onder die venturi is 'n vleuelklep of versnelklep – 'n wentelskyf wat gedraai kan word om die lugvloei ongehinderd deur te laat of dit byna geheel en al te smoor. Hierdie klep beheer die lugvloei deur die vergasserkeel en sodoende ook die hoeveelheid lug/brandstofmengsel en daarmee saam die enjin se kraglewering en spoed. Die versnelklep is aan die versneller gekoppel deur 'n kabel of meganiese skakel.
Brandstof word in die lugstroom ingesuig vanuit klein gaatjies naby die nouste dele van die venturi. Die verhouding van brandstof vloei tot drukval oor die venturi word verstel deur van klein koperskroewe met fyn geykte gaatjies ("sproeiers" genoem) gebruik te maak.
Luiermeganisme
Wanneer die vleuelklep toe of byna toe is, is die vergasser se luiermeganisme aktief. Die geslote versnelklep verminder die lugvloei deur die venturi sodanig dat dit nie die weerstand tot vloei van die brandstof kan oorkom nie en daar vorm ook 'n betekenisvolle vakuum agter die geslote vleuelklep. Hierdie vakuum is voldoende om brandstof deur klein openinge wat agter die vleuelklep geplaas word te suig. Slegs 'n klein hoeveelheid lug en brandstof kan op hierdie wyse deurgelaat word. Omdat hierdie klein volume van die lug/brandstofmengsel so min krag lewer om die enjin aan die draai te hou, is dit moeiliker om te keer dat die enjin stol as teen hoër snelhede.
Aangesien die lugvloei te laag is vir die vergasser om enigsins te reageer kan dit nie vir wisselings kompenseer nie; in plaas daarvan word die lugvloei vir luiertoestande handmatig deur 'n werktuigkundige verstel deur die verstelskroef so te stel dat die smoorklep effens oop bly om 'n minimum hoeveelheid lug deur te laat asook 'n ander verstelskroef wat as brandstofklep dien en wat bepaal hoeveel brandstof deurgelaat word wanneer die enjin luier. Hierdie verstellings beïnvloed mekaar asook die vakuum in die verdeelpyp wat op sy beurt die vonkverdeler se vonkvervroeging beïnvloed wat dan weer op sy beurt die luierspoed beïnvloed.
Hierdie interafhanklikheid van die verstellings maak dit geen maklike taak om 'n enjin na sy optimum (hoogste moontlike verdeelpypvakuum vir die spesifieke luierspoed van die enjin) te verstel nie. Om 'n optimum verstelling te bewerkstellig moet van 'n tachometer en 'n vakuummeter gebruik gemaak word. Sedert die aanvang van uitlaatgasbeheermaatreëls in produksiemotors, is dit gebruiklik om die brandstofvloei ten tye van luiering effe armer as die optimum vloei te stel. Die luierbrandstofvloei word ook dikwels verseël om te verseker dat daar nie mee gepeuter word nie.
Gedeeltelike ladingmeganisme
Soos die versnelklep effens groter oopgemaak word vanaf die ten volle toe posisie beweeg die vleuelklep se plaat dikwels verby bykomende brandstofleweringsgatjies wat effens hoër op in die vergasserkeel is; hierdie gate laat toe dat meer brandstof invloei en kompenseer ook vir die verlaagde vakuum in die verdeelpyp onder die vergasser en vergemaklik die oorskakeling vanaf luier na die meganisme vir vol oop brandstoftoevoer.
Die hooftoevoermeganisme
Soos die versnelklep geleidelik oopgemaak word verminder die vakuum in die verdeelpyp aangesien daar nou minder weerstand teen lugvloei is, wat veroorsaak dat die brandstofvloei deur die luier- en gedeeltelike ladingmeganisme verminder word. Dit is op hierdie stadium dat die venturi vorm van die vergasserkeel as gevolg van die Bernoulli-beginsel in werking begin tree. Die verhoogde lugvloeisnelheid veroorsaak 'n laer druk in die nouer deel van die vergasserkeel wat veroorsaak dat brandstof in die lugstroom ingesuig word deur 'n sproeier in die middel van die venturi. Dikwels word 'n tweede aanjaer-venturi binne-in die hoof venturi geplaas om die effek te verhoog.
As die versnelklep weer toegemaak word, val die lugvloei deur die venturi totdat die verlaagde druk onvoldoende is om die lugvloei te handhaaf en neem die luiermeganisme weer oor soos hierbo beskryf.
Versnellerklep
Die feit dat die vloeibare brandstof 'n hoër traagheid het as dit met die lug vergelyk word beteken dit dat as die versnelklep skielik oopgemaak word, die lugvloei vinniger sal toeneem as die brandstofvloei wat 'n tydelike arm mengsel teweeg bring en veroorsaak dat die enjin 'n kortstondige kragverlies ervaar (die teenoorgestelde van wat veronderstel was om te gebeur). Dit word reggestel deur 'n klein meganiese pompie te verskaf (dikwels 'n eenvoudige suiertjie wat in 'n klein buisie gestoot word om petrol in die vergasserkeel in te forseer). Sodoende word 'n klein hoeveelheid ekstra brandstof in die vergasser ingevoer vir daardie arm mengsel periode. 'n Meganisme word gewoonlik voorsien om hierdie hoeveelheid te verstel al is dit soms net deur die koppelstangetjie te buig. As hierdie pompie slytasie ondergaan word die pompie se lewering beïnvloed en kan die kenmerkende kragverlies waargeneem word wanneer die versneller skielik getrap word. Diafragma pompies word ook soms gebruik in hierdie toepassing.
Smoorklep (wurgklep)
As die enjin koud is, is die petrol minder geneig om te verdamp en neig dit om teen die wande van die verdeelpyp te klou wat veroorsaak dat die silinders nie voldoende brandstof kry nie en gevolglik is dit moeilik om die enjin aan te skakel; 'n Ryker mengsel (hoër brandstof tot lug verhouding) word vereis om die enjin aan te skakel en aanvanklik te laat loop tot tyd en wyl die enjin warm geword het.
Om die ekstra brandstof te verskaf word die vergasser van 'n smoorklep voorsien; 'n toestel wat die lugvloei na die vergasser opstroom van die venturi beperk. Met die weerstand in plek ontstaan 'n hoër vakuum (laer druk) in die vergasserkeel wat die brandstof deur die venturi's insuig om die luier en gedeeltelike ladingmeganisme se brandstofvloeie aan te vul. Sodoende word daar 'n ryk mengsel verskaf wat vereis word om die enjinbedryf by lae temperature vol te hou.
Die smoorklep word gewoonlik dan ook verder aan 'n vinnige luiernok of soortgelyke toestel verbind wat keer dat die versnelklep ten volle toemaak en die venturi se vakuum laat wegval en die enjin laat stol. Dit dien ook as 'n manier om die enjin vinnig warm te maak deur die enjin aanvanklik hoër as die normale spoed te laat luier. Dit veroorsaak dan ook dat die lugvloei deur die inlaatstelsel hoër is as normaal en meebring dat die koue brandstof fyn verdeel en vermeng word en dus 'n gladde luiering tot gevolg het.
In ouer motors met vergassers is die smoorklep deur 'n kabel wat aan 'n knop in die kajuit verbind was wat dan deur die bestuurder beheer kon word. Latere modelle het egter 'n outomatiese termostaat beheerde smoorklep gekry wat of deur die enjin se hitte, die verkoelingsmiddel se temperatuur of 'n klein elektriese element geaktiveer is. Laasgenoemde toestel kan dikwels faal en veroorsaak dat die smoorklep in die oop of geslote posisie vassteek wat probleme veroorsaak tydens die aanskakel van die motor of dat die enjin sleg hardloop wanneer hy warm is.
Sommige vergassers het nie 'n smoorklep nie maar maak eerder gebruik van 'n verrykingsmeganisme. Dit word tipies op kleiner enjins veral motorfietse gebruik. Die verrykingsmeganisme werk deur 'n sekondêre brandstofvoorsieningsgate onder die versnelkleppe oop te maak, op dieselfde wyse as wat die luiermeganisme werk.
Klassieke Britse motorfietse het 'n ander toestel gebruik vir koue aanskakeling. Die toestel is 'n tickler genoem wat basies 'n veerbelaaide staaf was wat die vlotter afgedruk het en sodoende veroorsaak het dat die oormaat brandstof die vlotterkamer gevul het en dan oorgeloop het in die inlaatstelsel in. Dit het dikwels vloeding van die vergasser veroorsaak en selfs 'n paar brande so veroorsaak.
Ander elemente
Die interaksie tussen elke meganisme kan deur verskeie meganiese- of lugdruk-koppelinge geaktiveer word en ook deur temperatuursensitiewe en elektriese komponente. Hulle word vir verskeie redes ingebou waaronder tel die reaksiesnelheid, brandstofdoeltreffendheid of voertuig uitlaatgasbeheer. Verskeie lugbloeigange (dikwels net soos die sproeiers presies geyk) laat toe dat lug in verskeie brandstofgange ingelaat word om die verdamping en voorsiening van die brandstof te beïnvloed. Verdere verfynings kan ook aan die vergasser en verdeelpyp aangebring word soos byvoorbeeld 'n verhittingsmeganisme om die verdamping van die brandstof aan te help. Sommige voertuie het 'n uitlaatgashersirkulasiestelsel om die stikstofoksied vlakke in die uitlaatgasse te verminder wat dan dikwels in die vergasser ingebou of daaraan verbind is.
Vlotterkamer
Om te verseker dat die brandstofvoorsiening geredelik beskikbaar is het die vergasser 'n vlotterkamer wat 'n hoeveelheid brandstof bevat wat onmiddellik vir gebruik beskikbaar is. Die vlotterkamer is voorsien van 'n vlotter wat aan 'n naaldklep verbind is en die invloei van brandstof beheer soortgelyk aan die vlotterklep wat 'n mens in 'n toilet se tenk kry. Die vlak van die brandstof in die vlotterkamer word verstel deur 'n stelskroef of soms bloot deur 'n armpie te buig wat aan die vlotter verbind is. Indien die vlotter beskadig word of die naald verweer raak veroorsaak dit dikwels dat die vlotterkamer se vlak te hoog word wat dan tot gevolg het dat brandstof oorloop tot in die inlaatstelsel van die vergasser en dus vloeding veroorsaak wat die enjin laat stol. Die naaldklep word ook soms vuil as gevolg van sediment, residu of vernis/gom wat deur die verdampende petrol agtergelaat word en verhoed dat die naaldklep sy funksie doeltreffend verrig. Gewoonlik word spesiale ontlugterbuise ook voorsien om te verseker dat lug kan ontsnap soos die vlotterkamer gevul of leeg word. Dit verseker dat atmosferiese druk binne in die vlotterkamer gehandhaaf word. Hierdie buise steek gewoonlik tot in die vergasserkeel in. Die plasing van hierdie buise is baie belangrik om te verhoed dat brandstof in die vergasserkeel beland as die voertuig rondskud. Sulke ontlugterbuise kan dus nie in 'n vergasserkeel ingelaat word waar die opstroomdruk deur 'n turbo-aanjaer verhoog is nie. In sulke gevalle moet die vergasser in 'n lugdigte drukomhulsel gehuisves word om te kan werk. Dit is nie nodig wanneer die vergasser opstroom van die aanjaer is nie en dis ook dan die rede waarom hierdie stelsel meer dikwels gebruik word. Die nadeel hiervan is egter dat die aanjaer met 'n saamgeperste lug/brandstofmengsel gevul is wat 'n sterk neiging het om te ontplof as die enjin sou kets; hierdie soort ontploffing kan dikwels in sleeprenne waargeneem word waar verskeie veiligheidsmeganismes rondom die aanjaers ingebou word.
In enjins wat in meer as een oriëntasie bedryf moet word (bv kettingsae) kan 'n vlotterkamer nie werk nie. 'n Diafragma kamer word dan gebruik. 'n Plooibare diafragma vorm die een kant van die brandstofkamer en word so gerangskik dat as brandstof in die enjin ingesuig word die diafragma deur die buitenste lugdruk na binne getrek word. Die diafragma is aan die naaldklep gekoppel wat meer brandstof inlaat wanneer dit so ingetrek word om die brandstof aan te vul. Soos die kamer dan weer gevul word, word die naaldklep dan weer toegedruk.
Veelvuldige-keel vergassers
Terwyl lae werkverrigting vergassers dikwels net een keel het, het die meeste vergassers meer as een venturi of keel, gewoonlik 'n dubbelkeel met 4 keels vir die baie groter verplasing, hoë werkverrigtingsenjins.
Veelvuldige-keel vergassers kan primêre en sekondêre keels van verskillende groottes en uitleg hê wat gekalibreer is om mengsels met verskillende lug/branstofverhoudings te lewer. Hulle kan deur die versnellerskakel of deur enjinvakuum beheer word in 'n toenemende mate sodat die sekondêre keels eers begin oopmaak wanneer die primêre keels byna heeltemal oopgemaak het. Hierdie uitleg verseker maksimum lugvloei deur die primêre keels teen die meeste enjinsnelhede en maksimeer sodoende die sein van die venturi's en verminder die weerstand teen lugvloei teen hoër snelhede deur meer deursnee-oppervlak vir hoër lugvloei beskikbaar te stel.
Geskiedenis en ontwikkeling
Die vergasser is in 1893 deur die Hongaarse ingenieur Donát Bánki ontdek.
Vervaardigers
Sommige vervaardigers van vergassers is/was -
Verdere leesstof
Patente Mixing chamber -- Donát Bánki
Melkhaai
Die Melkhaai (Rhizoprionodon acutus) is 'n haai wat voorkom in al die oseane van die wêreld en ook langs die ooskus van Afrika vanaf die Rooisee tot by Algoabaai. Die haai kry sy naam weens die feit dat hy graag deur Indiëse vroue geëet word om hul melk produksie te verhoog. In Engels staan die haai bekend as Milk shark.
Voorkoms
Die haai is brons tot grys van kleur terwyl die dorsale en stertvin se punte swart is by die onvolwasse haaie. Die haai het die klassieke haai voorkoms en word tot 1.1 m lank.
Habitat en gewoontes
Die haai verkies om op die kontinentale bank te bly in waters nie dieper as 200 m nie. Hulle eet onder andere pelagiese vis en is vivipaar. Twee tot twaalf kleintjies word op 'n slag gebore na 'n dratyd van 12 maande. Die haai word geëet en gebruik vir vismeel in sekere lande.
Beervleidam
Konstruksie is in 1953 begin en die dam is in 1957 voltooi en amptelik in gebruik gestel. Dit het 'n opvanggebied van 2 071 990 ha, 'n kapasiteit van 85 800 000 m3 en 'n oppervlakarea van 23 vierkante kilometer. Die damwal is 31 m hoog en 348 m lank.
Michael Stahl-David
Michael Stahl-David (gebore 28 Oktober 1982) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cloverfield (2008), Girls Against Boys (2012), en In Your Eyes (2014).
Mila Nitich
Mila Nitich (gebore as Людмила Сергіївна Нитичук, Ljoedmila Sergijiwna Nititsjik, op 26 September 1990) is 'n Oekraïense sangeres en musikant.
Brian Cobby
Brian Cobby (12 Oktober 1929 – 31 Oktober 2012) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Armored Car Swindle (1961), Calculated Risk (1963), Paris by Night (1988), en Evita (1996).
Hans Faverey
Hans Antonius Faverey (14 September 1933, Paramaribo – 8 Julie 1990, Amsterdam) was 'n Nederlandse digter van Surinaamse afkoms. Behalwe vir sy werk as digter was hy ook verbonde as dosent aan die Department Sielkunde van die Universiteit van Leiden.
Biografie
Faverey is gebore in Suriname, maar het in 1939 na Nederland verhuis waar hy gegradueer het aan die Universiteit van Amsterdam en 'n sielkundige van beroep geword het. In 1959 het hy in die huwelik getree met die digteres Lela Zeckovic, en in 1965 begin werk as dosent aan die Universiteit van Leiden.
Loopbaan
Faverey se poësie word as uiters gekonsentreerd en moeilik van begrip beskou, alhoewel hy gewoonlik vir sulke opmerkings gelag het, en gesê het dat dit regtig nie so moeilik is nie. Sy eerste twee bundels het nie 'n goeie ontvangs gehad nie, en slegs enkele kritici het die werke geprys; hy het egter nieteenstaande die prys vir poësie van die stad van Amsterdam ontvang vir sy debuut, Gedichten.
In 1977 publiseer Faverey Chrysanten, Roeiers, waarvoor hy met die Jan Campert-prys bekroon is. Van hierdie oomblik af is Faverey spoedig aanvaar en gekanoniseer. Die aantal kritiese studies oor sy werk het hierna toegeneem - tot op die punt waar dit wou voorkom asof Faverey gelyke status geniet het met Gerrit Kouwenaar en Lucebert. Na sy dood is hy begrawe in die Zorgvlied-begraafplaas.
Tom Cotton
Thomas Bryant Cotton (13 Mei 1977) is 'n Amerikaanse politikus, militêre veteraan en prokureur wat sedert 2015 dien as die junior senator vir Arkansas. Hy is 'n lid van die Republikeine en het van 2013 tot 2015 in die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State gedien. Cotton is 'n oorlogsveteraan van die sogenaamde oorlog op Terreur.
Beervleidam
Die doel van die dam is eerstens om die vloedwaters van die Grootrivier te tem en daarna eers om water te verskaf vir vloedbesproeiing (in teenstelling met permanente besproeiing). Beervleipoort net bokant Willowmore by die samevloeiing van die Sout- en Kariegariviere is 'n nou poort waar groot hoeveelhede water met 'n redelike kort wal vasgekeer kan word omdat die water oor die Karoovlaktes agter die bergreeks opstoot.
Die Soutrivier is geneig om sout te word en verdamping oor die groot oppervlakte werk mee dat die soute kondenseer. Daarom is die opgegaarde water nie geskik vir besproeiing nie. Reën kom in die vorm van donderstorms en is uiters wisselvallig. Dit veroorsaak verspoelings en die water dra dan baie slik wat die dam se opgaarvermoë verminder. Na geweldige reën in die Karoo in 1961 het die dam vir die eerste maal oorgeloop. Toe het hy hom bewys as vloedbeheerdam en so skade voorkom in die Gamtoosriviervallei.
Tom Cotton
Cotton dien sedert 2005 as offisier in die Amerikaanse Leër, waar hy gevorder het to die rang van kaptein. Sy militêre diens sluit deelname aan die Afghaanse en Irakse veldtogte in waar die Brons Ster en Gevegsinfanterie wapen aan hom toegeken is. Hy is in 2012 verkies as die Verteenwoordiger vir Arkansas se 4de kongressionele distrik, en op 37-jarige ouderdom na die V.S.A. Senaat in 2014, nadat hy die twee-termyn Demokratiese ingesetene Mark Pryor verslaan het.
In Junie 2020 het die bestuur van die New York Times een van hul redakteurs afgedank omdat hy senator Tom Cotton se rubriek geplaas het waarin hy argumenteer dat Amerikaanse troepe, indien nodig, gebruik moet word om gewelddadige onluste te stuit. Dit het na die tyd geblyk dat 'n groot meerderheid Amerikaners met die senator saamstem.
Senator Cotton was krities oor hoofregter John Roberts van die hooggeregshof van die Verenigde State (wat die uitspraak vir die meerderheid geskryf het), nadat die hof die Trump-administrasie se poging om die uitgestelde-aksie-vir kinderaankomings-program (DACA) te beëindig verwerp het. Hy het gesê dat hy (Roberts) daaraan moet dink om vir 'n politieke amp aansoek te doen.
Vormingsjare en opvoeding
Thomas Bryant Cotton is op 13 Mei 1977 gebore in Dardanelle, Arkansas. Cotton se vader, Thomas Leonard "Len" Cotton, was 'n distriksinspekteur in die departement van gesondheid in Arkansas, en sy ma, Avis (née Bryant) Cotton), was 'n onderwyser wat later die skoolhoof geword het van die middelbare skool van hul distrik. Cotton se familie het sewe geslagte lank in landelike Arkansas gewoon, en hy het op sy familie se veeplaas grootgeword. Hy het Dardanelle Hoërskool bygewoon waar hy in die plaaslike- en streeks basketbalspanne gespeel het; hy was 1.96 m lank, en moes derhalwe gewoonlik senter speel.
Cotton het aan Harvard-universiteit begin studeer nadat hy in 1995 gematrikuleer het. By Harvard was Cotton 'n lid van die redaksie van The Harvard Crimson, waar hy dikwels met die liberale meerderheid se menings verskil het. Hy het in sy artikel kwessies aangespreek wat hy beskou het as die "heilige koeie", soos bv. regstellende aksie. Hy het in 1998 na slegs drie jaar sy BA-graad magna cum laude verwerf, nadat hy sy verhandeling geskryf het oor die The Federalist Papers.
Na sy studies aan Harvard het Cotton ingeskryf vir 'n meestersgraadprogram aan die Claremont Graduate University. Hy het in 1999 die universiteit verlaat, en gesê dat hy die akademiese lewe "vervelig" gevind het. In plaas daarvan het hy by Harvard se regskool ingeskryf. Cotton het in 2002 gegradueer aan die regskool met 'n Juris Doctor-graad.
Nadat hy in 2002 klaar gemaak het by die regskool, het hy vir 'n jaar as klerk gedien vir regter Jerry Edwin Smith aan die Verenigde State se Appèlhof ("5th Circuit Court of Appeals"). Daarna het hy die regspraktyk betree en 'n paar maande by Gibson, Dunn & Crutcher gewerk ten einde sy studielenings te kan afbetaal.
Militêre diens
Op 11 Januarie 2005 het Cotton ingeskryf by die Amerikaanse Leër. Hy het aanbiedinge om in die JAG korps te dien van die hand gewys, en in plaas daarvan versoek om in die infanterie te dien. Hy het tydens sy derde jaar van regskool besluit om in die infanterie te dien, terwyl hy na nuusberigte oor die aanvalle op 11 September gekyk het. In Maart 2005 het hy ingeskryf by die VSA se Skool vir Offisierskandidate (OCS), en in Junie 2005 het hy 'n tweede luitenant in die infanteriekorps geword.
In Oktober 2008 is Cotton in Oos-Afghanistan ontplooi. Hy is as die operasionele offisier aangestel in 'n Train Advise Assist Command - East provinsiale rekonstruksie span ("PRT") by die Gamberi voorwaartse bedryfsbasis in Laghman Provinsie, waar hy daagliks teen-insurgent-operasies beplan het. Sy ontplooiing van 11 maande het op 20 Julie 2009 geëindig, en hy het uit Afghanistan teruggekeer.
In Julie 2010 is Cotton oorgeplaas na die reserwemag. Sy rekords toon dat sy militêre ontslag in Mei 2013 plaasgevind het; hy is bekroon met die Brons Ster en het onder andere 'n gevegsinfanterie wapen ontvang.
Persoonlike lewe
Cotton het in 2014 met Anna Peckham ('n prokureur) getrou. Die paartjie het twee kinders. Hulle eerste kind, 'n seuntjie, is op 27 April 2015 gebore.
Cotton is 'n lid van die Verenigde Metodiste Kerk.
Cotton het gesê dat Walter Russell Mead, Robert D. Kaplan, Henry Kissinger, die romansiers Daniel Silva, C. J. Box, en Jason Matthews sy gunsteling outeurs is.
Sichuanchelys palatodentata
'n Verwante spesie is Mongolochelys efremovi wat 100 miljoen later in sentraal Asië geleef het. S. palatodentata is waarskynlik 'n vroeë verteenwoordiger van 'n groep skilpadagtiges wat lank in Asië oorleef het, moontlik tot die einde van die Kryt-tydperk. Joyce et al. noem hierdie groep die Sichuanchelyidae, wat 'n sustergroep van die huidige Testudines is.
NG gemeente Vergesig
regs|duimnael|240px|Die ou NG kerk Brixton in Putneyweg. Dit was die tuiste van Vergesig, waarvan die naam weer Brixton geword het.
Die NG gemeente Vergesig (sedert omstreeks 2014 bekend as Brixton Kerk) is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Johannesburgse voorstad Brixton wat in 1993 ontstaan het uit die samesmelting van die NG gemeente Brixton en die NG gemeente Johannesburg-Wes en mettertyd altesaam uit sewe voormalige gemeentes sou bestaan.
In 1996 of 1997 is die NG gemeente Langlaagte by Vergesig ingelyf, waarby vroeër reeds die NG gemeente Fordsburg (nadat sy naam na Goudstad verander is) ingelyf is. Die NG gemeente Mayfair (1953) is op sy beurt reeds in die jare sewentig by NG gemeente Fordsburg ingelyf.
Die NG gemeente Cottesloe is omstreeks 1985 by Brixton ingelyf en NG gemeente Crosby-Wes ná die samestelling van Johannesburg-Wes en Brixton by Vergesig. Die gemeente het Crosby-Wes se kerkgebou behou en gebruik dit vir spesiale geleenthede soos trouens en begrafnisse, hoewel hulle dit op 'n vaste grondslag aan die Volle Evangeliese Kerk.
Samestellende gemeentes
duimnael|regs|300px|Die matriekklas van die [[Hoërskool Die Goudveld in Homestead Park. Dié skool het in 1956 ontstaan, maar omstreeks 1990 uitsluitlik 'n spesiale skool geword.]]
Eertydse skole
Met die gedurige verhuising van Afrikaanssprekendes na veral die noordwestelike voorstede van Johannesburg, maar ook verder geleë gebiede soos Roodepoort, het nie net NG gemeentes nie, maar ook skole in die slag gebly. In die weste van Johannesburg het die volgende Afrikaanse skole tussen 1985 en 1995 gesluit:
Nog voormalige Afrikaanse laerskole in die omgewing is Piet van Vuuren in Brixton, Jim Fouché in Crosby en Generaal Christiaan de Wet in Triomf. Die Hoërskool Vorentoe in Rossmore het verengels.
Heatherdale Landbouhoewes
Heatherdale Landbouhoewes is 'n nedersetting in Suid-Afrika, sentraal-oos in die hoofplek Akasia. Dit is noordwes van Pretoria in die Gauteng-provinsie geleë en is onder beheer van die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit. Heatherdale het ongeveer 1 609 inwoners in 2011 gehad.
Heatherdale LH lê suid van die Platinumhoofweg, met Karenpark aan sy westekant en Theresapark oos.
Memphis (Tennessee)
Memphis is een van die groot metropole in die Amerikaanse Suide en die grootse stad in die Amerikaanse deelstaat van Tennessee, met 'n bevolking wat op 1 Julie 2019 op 651 073 beraam is. Na sy bewoners word in Engels as Memphians verwys.
Memphis is die beginpunt en hoofstad van die vrugbare Mississippi Delta - 'n landskap met 'n unieke karakter wat grotendeels in die deelstaat Mississippi geleë is (en nie verwar moet word met die Mississippi-rivierdelta nie, die mondingsgebied van Noord-Amerika se magtige stroom in Louisiana waar die Mississippi soos reusetentakels begin vertak om in die Golf van Meksiko uit te mond), maar ook 'n streek wat tradisioneel deur armoede geteister is.
Die onvoorspelbare rivier het Memphis se geskiedenis, wat geografiese en topografiese besonderhede betref, grootliks bepaal en die stad tot 'n vervoer- en handelsentrum laat groei. Setlaars uit die landboustreke van die omgewing het die Amerikaanse Middelsuide se kultuur en ekonomie van katoen en slawerny gevestig. As die poort tot die Laer Suide en die uitgestrekte gebiede van die Amerikaanse Weste anderkant die Mississippi het Memphis tot die grootste binnelandse katoenmark ter wêreld ontwikkel. Hierdie status is bevestig toe die vervoerinfrastruktuur verder uitgebou is met paaie, spoorweë en lughawens. So was Memphis as vervoer- en verspreidingspilpunt 'n maklike keuse as hoofkwartier van FedEx Corporation, een van die voorste koerier- en vragondernemings ter wêreld.
Nogtans was Memphis gedurende 'n groot deel van sy geskiedenis 'n stad van kontraste en teenstrydighede waar die sjarme en elegante leefstyl van die Amerikaanse Suide gepaard gegaan het met etniese en sosiale spanninge en geweld. So is Memphis beskryf as een plek wat deur twee bevolkings bewoon is, geskei van mekaar op baie lewensterreine, en tegelykertyd aangewese op mekaar. Progressiwiteit en agterlikheid het hier voortgespruit uit 'n ingewikkelde en vlugtige mengsel van swart en wit, arm en ryk, stedelik en plattelands, ou en nuut.
Binnelandse migrasie en verstedeliking het armer lae van die plattelandse bevolking, swart en wit, na Memphis laat stroom op soek na 'n beter heenkome. Ongeag sosiale ellende, armoede en etniese verdeling het Memphis se stedelike leefstyl bygedra tot 'n kulturele opbloei wat juis deur die swakstes in die samelewing bewerkstellig is.
Danksy hulle kon Memphis die bakermat van musiekstyle word soos blues en rock'n'roll, gebore uit 'n ongewone kulturele omwenteling waarin onafhanklike plate-etikette en die plaaslike werkersklas hoofrolspelers was. Hul musiek, wat sy oorspronge in Afrika sowel as Ierland, die noorde van Engeland en Skotland het, sou uiteindelik ingang vind tot die hoofstroomkultuur van die Verenigde State en na ander dele van die wêreld versprei, onder meer deur wêreldsterre in die musiekbedryf soos Elvis Presley wie se laaste woning, Graceland, en laaste rusplek in Graceland se begraafplaas trekpleisters vir toeriste geword het.
In die Beale Street-distrik, wat met sy vyftien straatblokke ook as klassieke buurt van bluesmusiek bekend staan, het swart Amerikaners ná die einde van die Amerikaanse Burgeroorlog in 1865, maar ook in die tyd toe hulle vir gelyke regte geveg het, met sukses hul eie besighede begin vestig het. Hier het die Freedman's Bank ontstaan wat na die finansiële belange van vrygelate slawe omgesien het, net soos die radiostasie WDIA - die eerste wat programme vir swart luisteraars as hoofteikengroep uitgesaai het, en hier is Free Speech gepubliseer, 'n dagblad wat as spreekbuis vir die burgerregtebeweging gedien het.
Geskiedenis
Memphis is die jongste van die vier grootste stede (Nashville, Knoxville en Chattanooga) in Tennessee, gestig in 1819.
Polisiegeweld
Die minimumvereiste vir die gebruik van dodelike geweld deur polisielede is deur die Hooggegeregshof in die saak Tennessee vs. Garner van 1985 vasgestel. 'n Skietvoorval in 1974 het tot die hofsaak gelei. Twee polisie-offisiers in diens van die Memphis Police Department, Elton Hymon en Leslie Wright, het 'n sogenaamde prowler inside-noodroep beantwoord. Die verdagte inbreker, die 15-jarige Edward Garner, het gevlug toe Hymon hom probeer vaskeer het. Alhoewel Hymon geen teken van 'n vuurwapen waargeneem het nie, en bewus was van die feit dat Garner ongewapen was, het hy die jongeling geskiet om hom te verhinder om te vlug. Edward Garner is deur 'n koeël in sy agterkop getref en het later aan die besering beswyk.
Hymon se optrede is deur destydse wetgewing van die deelstaat Tennessee en die polisiedepartement van Memphis se beleid gedek, gebaseer op die destydse Common Law se any fleeing felon rule. Garner se pa het in die Federale Distrikshof vir die Westelike Distrik van Tennessee 'n hofsaak ingedien teen die Polisiedepartement van Memphis en sy direkteur, die Stad Memphis, die Hoofbestuurder (Chief) en burgemeester van Memphis. Volgens hom is die grondwetlike regte van sy seun, soos gewaarborg deur die 4de, 5de, 6de, 8ste en 14de Amendment van die Amerikaanse Grondwet, deur die polisieoptrede geskend. Die Distrikshof het die destydse wetgewing bevestig. Die Amerikaanse Hooggeregshof (U.S. Supreme Court) het bevind dat die deelstaat Tennessee se heersende polisiestatuut in stryd was met die Amerikaanse Grondwet.
Vervoer
Memphis se Intenasionale Lughawe dien as globale SuperHub of wêreldhoofspilpunt vir FedEx Express, die lugvrag- en lugposafdeling van FedEx Corporation, 'n koerier-, pos- en vragonderneming met belange dwarsoor die wêreld wat sy setel in Memphis het. Die lughawe hanteer sodoende die tweede grootste hoeveelheid vrag op aarde na Hong Kong se Internasionale Lughawe.
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Nederlandse uitspraakˈsimɔn ˈvɛzdɛi̯k; 17 Oktober 1898 – 23 Maart 1971) was 'n Nederlandse skrywer en digter.
Hy is vyftien keer benoem vir die Nobelprys vir Letterkunde.
Lewe
Vestdijk is gebore in die klein Friese dorpie van Harlingen. Hy het geneeskunde in Amsterdam gestudeer maar hom na 'n paar jaar na die literatuur gewend. Hy het een van die belangrikste 20ste eeuse skrywers in Nederland geword. Sy groot uitset as romansier is legendaries, maar hy was ten minste net so belangrik as 'n essayis betreffende onderwerpe soos literatuur, geloof, kuns en in besonder musiek. Hy het ook poësie en kortverhale geskryf. Sy werk is reeds in die meeste Wes-Europese tale vertaal.
Werk
Vestdijk is die outeur van ongeveer 200 boeke, en is daarmee een van Nederland se mees produktiewe skrywers van alle tye. Sy oeuvre bestaan uit 24 digbundels, 33 essaybundels, 57 novelle en kortverhale, 52 romans en 2 nagelate romanfragmente, gepubliseerde briefwisselinge en verskeie vertalings. Bowendien het hy honderde artikels vir dag- en weekblaaie geskryf. Sy werk kan nie by een bepaalde stroming ingedeel word nie. Vestdijk het homself as "een typisch romantische schrijversfiguur" gesien
Sy skryfstyl word gekenmerk deur "volle zinnen" met onderbrekings en korreksies. Vestdijk het De koperen tuin as sy beste werk beskou. Na sy dood het onder meer Kind tussen vier vrouwen (1972), Verzamelde gedichten (3 dele, 1971), Verzamelde verhalen (1974), Verzamelde romans (deel 2-52, 1978-1984) en Verzamelde muziekessays (10 dele, 1983-1990) verskyn.
Sy maatskaplike werk, Het wezen van de angst (687 bl.), verdien ook besondere vermelding. Dié werk is reeds in 1949 voltooi (en is opgedra aan Henricus Cornelius Rümke, die "leermeester"). Die werk is die eerste keer in 1968 gepubliseer.
Invloed
Hella Haasse, Willem Brakman, Maarten 't Hart en Doeschka Meijsing word genoem as persone wat deur Vestdijk beïnvloed is. Van die jonger generasie skrywers deel Peter Buwalda 'n verwantskap met "de kluizenaar uit Doorn".
'n Verskeidenheid van sy romans is verfilm (o.a. Pastorale 1943, Ivoren wachters, Het verboden bacchanaal) of vir televisie (o.a. De koperen tuin, Op afbetaling) of hoorspel (onder meer die Anton Wachter-romans, De kellner en de levenden, De koperen tuin) verwerk.
Eerbewyse
Hier volg 'n lys van Nederlandse literêre pryse wat aan hom toegeken is: In 1955 is Vestdijk benoem tot Ridder in die Orde van Oranje-Nassau.
Biograwe
Die werk en lewe van Vestdijk is deur verskeie biograwe beskryf. Nol Gregoor het in Simon Vestdijk en Lahringen veral die Anton Wachter-romans ontrafel.
In die begin van 1984 het daar 'n literêre geskil ontstaan toe Vestdijk se weduwee Mieke (na die lees van 'n "proefhoofstuk") haar medewerking aan 'n biografie deur Hans Visser stopgesit het. Visser het uiteindelik sy biografie, Simon Vestdijk, een schrijversleven, wat aanvanklik in samewerking met Anne Wadman geskryf is, in 1987 uitgegee.
In 2005 het Vestdijk, een biografie deur Wim Hazeu verskyn. In Het gebergte; de tweeënvijftig romans van S. Vestdijk (1996) gee Hugo Brandt Corstius en Maarten 't Hart hul bevindinge oor die romans weer. In Je kunt er toch bij blijven zitten? (1983) het Rudi van der Paardt vyftig kritiese resensies van die romans by hul verskyning gebundel.
Zelfkant
Ik houd het meest van de halfland'lijkheid: Van vage weidewinden die met lijnen Vol waschgoed spelen; van fabrieksterreinen Waar tusschen arm'lijk gras de lorrie rijdt, Bevracht met het geheim der dokspoorlijnen Want 'k weet, er is waar men het leven slijt En toch niet leeft, zwervend meer eenzaamheid Te vinden dan in bergen of ravijnen. De walm van stoomtram en van bleekerij Of van de ovens waar men schelpen brandt Is meer dan thijmgeur aanstichter van droomen, En 't zwarte kalf in't weitje aan den rand Wordt door een onverhoopt gedicht bevrijd En in één beeld met sintels opgenomen.
Bronne
Van 1972 tot 1995 het daar 'n kwartaalikse "Vestdijkkroniek" verskyn (wat sedert 1999 herleef het). Vanaf 1995 verskyn 'n jaarlikse "Vestdijkjaarboek", uitgegee deur die Vestdijkkring (opgerig op 2 Februarie 1972).
Aloe serriyensis
Aloe serriyensis is 'n aalwyn wat endemies aan die suide van Jemen is.
Erica lycopodiastrum
Erica lycopodiastrum is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Frank Cochrane
Frank Cochrane (28 Oktober 1882 – 21 Mei 1962) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chu Chin Chow (1934), Hell's Cargo (1935), Bulldog Drummond at Bay (1937), en Dark Sands (1937).
Saltonmeer
Die Saltonmeer (Engels: Salton Sea) is 'n vlak soutmeer in die Inland Empire in die suidooste van die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, geleë in die Coloradowoestyn wes van die Chocolate Mountains regstreeks op die San Andreas-breuk en sowat 50 kilometer suid van Palm Springs. Die grens tussen die administratiewe distrikte Imperial en Riverside County loop dwarsdeur die meer.
Dit is die grootste meer in die deelstaat met 'n gemiddelde oppervlak van meer as 1 300 km² wat deur die New-, Whitewater-, Alamo- en 'n aantal kleiner riviere asook water uit nabygeleë agrariese besproeiingsgebiede gevoed word, terwyl geen water uit die meer afvloei nie. Die grootte van die wateroppervlak varieer as gevolg van wisselvallige neerslae.
Die meer het eers in 1905 ontstaan nadat vloedwater van die Coloradorivier in die nabygeleë Yuma in Arizona die walle van sleg geboude besproeiingskanale oorstroom en gebreek het en daarna sowat twee jaar lank na die Salton-depressie gestroom het. Die Saltonmeer is dus net soos Death Valley benede seevlak geleë. Tans is sy oppervlak 69 meter laer as seespieël, met 'n maksimale waterdiepte van 16 meter. Sy soutgehalte is met 44 gram per liter hoër as dié van die Stille Oseaan (35 g/l), maar laer as dié van die Groot Soutmeer (met tussen 50 en 270 g/l).
Geskiedenis
Navorsers neem aan dat die Coloradorivierdelta in die suidelike deel van die Imperial Valley oor 'n tydperk van sowat drie miljoen jaar gevorm is of dat hierdie proses tenminste oor die hele Pleistoseen-gletsertydperk voortgeduur het. Die rivierdelta het uiteindelik die weskus van die Golf van Kalifornië (wat ook as See van Cortez bekend gestaan het) bereik en hier 'n massiewe natuurlike dam geskep wat die Saltonmeer van die Golf se noordelike waters afgesny het. Sonder hierdie dam sou die Golf so ver noord as die stad Indio strek en die hele Salton-depressie saam met die Imperial Valley en groot dele van die Anza-Borrego-staatspark lankal oorstroom wees.
As gevolg van hierdie geologiese proses was die Saltonbekken sedertdien, afhangende van die wisselende watertoevoer uit riviere en die wisselende balans tussen watertoevoer en verdamping, 'n varswatermeer of droë woestynvlakte. Net wanneer daar voldoende reën en watertoevoer uit die riviere was, het 'n meer begin vorm in 'n natuurlike siklus wat oor 'n tydperk van honderdduisende jaar steeds weer herhaal is - totdat die meer in 1905 deur vloedwater herskep is.
Daar is geologiese bewyse dat die bekken periodies deur 'n groter aantal mere beslaan is. Die water van golwe het diep in omliggende heuwelhellings gesny wat teen verskillende hoogtes oos en wes van die huidige meeroewer geleë is en dui sodoende die historiese oewerkante aan. Wisselende watervlakke het in die bekken nog so onlangs soos enkele honderd jaar gelede voorgekom. Die laaste van die Pleistoseen-mere in die bekken was die Cahuillameer (wat op ouer kaarte ook as LeConte- of Blakemeer aangedui word) wat na die Amerikaanse professor en geoloog William Phipps Blake vernoem is.
Die Saltonbekken, wat oorspronklik deel van 'n uitgestrekte binnelandse see was wat groot dele van Suid-Kalifornië bedek het, was vroeër 'n belangrike mynboustreek waar sout grootskaals ontgin is. Gedurende die Spaanse heerskappy in Kalifornië is na die gebied as "Coloradowoestyn" verwys, 'n naam wat van die Rio Colorado (Coloradorivier) afgelei is. Toe in 1853 en 1855 opmetings vir die bou van 'n spoorweglyn gedoen is, is die bekken "Die Vallei van die Ou Meer" (The Valley of the Ancient Lake) genoem. Op 'n aantal ou kaarte van die Amerikaanse Kongresbiblioteek word die streek as Cahuilla Valley - 'n verwysing na die plaaslike Indiaanse stam - en as Cabazon Valley aangedui - 'n verwysing na Chief Cabazon, 'n plaaslike Indiaanse hoof. Die naam Salt Creek is vir die eerste keer op 'n kaart uit die jaar 1867 gebruik, terwyl Salton Station op 'n spoorwegkaart van 1900 verskyn, alhoewel hierdie spoorweghalte reeds sedert die laat 1870's bestaan het.
Robert Ames (akteur)
Robert Ames (23 Maart 1889 – 27 November 1931) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Trespasser (1929), The Voice of the City (1929), Holiday (1930), en Behind Office Doors (1931).
Jozef Cantré
Jozef Cantré (26 Desember 1890 - 29 Augustus 1957) was 'n Belgiese beeldhouer en illustreerder. Hy was een van die belangrikste kunstenaars in die ontwikkeling van die Vlaamse ekspressionistiese styl.
Biografie
Jozef Cantré is in 1890 in Gent gebore, vier jaar na sy broer Jan Frans. Sy pa was 'n huisverwer. Hy studeer kuns aan die Koninklike Akademie vir die Kunste in Gent saam met Frans Masereel. Sy onderwysers het Jean Delvin en Felix Metdepenningen ingesluit. Hy was polities aktief in 'n sosialistiese jeugbeweging, en het later die "Rode Jeugd" ("Rooi Jeug") geskep.
Hy studeer vanaf 1916 letterkunde aan die Von Bissing Universiteit saam met die digter Richard Minne. Reeds in Maart 1918 word hy aangestel as lektor in die tekenkuns. Sy rol in hierdie universiteit, wat deur die Duitse besetter geskep is, het gelei tot sy skuldigbevinding in 1920 toe hy tot vyf jaar gevangenisstraf gevonnis is. Hierdie vonnis is in 1929 verwyder.
Op 27 Oktober 1918, toe dit duidelik word dat Duitsland die oorlog sou verloor, het Cantré uit die land gevlug. Daarna het hy tot 1921 in Blaricum gewoon en daarna in Oosterwijk, albei in Nederland, waarna Frits Van den Berghe en Gustave de Smet by hom aangesluit het. In 1930 keer hy terug na België waar hy na Sint-Martens-Latem verhuis, wat tydens die interbellum die middelpunt van die Vlaamse kuns sou word. Teen 1931 woon hy in die nabygeleë Astene, waar Hubert Malfait sy buurman geword het. Daarna verhuis hy na Gent.
Tussen 1941 en 1946 was hy 'n onderwyser by die La Cambre Kunsinstituut.
Hy was getroud met Martha Vandaele; hulle het een seun, Walter Cantré, gehad.
Kuns
Hy was een van die belangrikste avant-garde-illustreerders in België tussen die Eerste en Tweede Wêreldoorloë as 'n lid van De Vijf saam met sy broer Jan Frans Cantré, Joris Minne, Frans Masereel en Henri Van Straeten. Die meeste van sy grafiese werke het bestaan uit graverings en houtsnywerk, as selfstandige werke, ex-libris of boekillustrasies. As beeldhouer het hy met hout, klei en brons gewerk.
Saam met Frits Van den Berghe en Gustave de Smet word hy beskou as een van die pioniers van die Vlaamse Ekspressionisme, en saam met Oscar Jespers as die belangrikste beeldhouers in die beweging.
Pous Romanus
Romanus was die 114de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Romanus is gebore in Gallese naby Civita Castellana die seun van Konstantyn. Voor sy verkiesing as pous deur die aanhangers van Pous Formosus was hy kardinaal-priester van Sint Pieter in Vincoli. In Augustus 897 volg hy Pous Stefanus VI op en regeer tot sy dood (of sy afsetting) in November 897. Hy word opgevolg deur Pous Theodorus II. Die naam ‘Romanus’ beteken 'van Rome'.
Pontifikaat
Pous Romanus begin sy pontifikaat met die ongeldigverklaring van alle handelinge van sy voorganger Pous Stefanus VI (VII). Hy gaan egter nie sover as om Pous Formosus te rehabiliteer nie. Hy verleen die pallium aan Patriarg Vitalis van Grado en bevestig die biskoppe van Elna en Gerona in hulle bisdomme. Party bronne meen Romanus is vergiftig, maar dit is meer waarskynlik dat hy deur sy beskermhere afgeset is omdat hy Pous Formosus nie rehabiliteer het nie, iets wat sy opvolger Pous Theodorus II dadelik gedoen het. Romanus het homself waarskynlik as monnik teruggetrek.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Nick Stahl
Nick Stahl is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en kinematograaf. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Man Without a Face (1993), In the Bedroom (2001), Terminator 3: Rise of the Machines (2003), en Sin City (2005).
Owen Moore
Owen Moore (12 Desember 1886 – 9 Junie 1939) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Betty in Search of a Thrill (1915), Piccadilly Jim (1919), The Chicken in the Case (1921), en A Star Is Born (1937).
Lettergreepskrif
’n Lettergreepskrif of sillabiese skrif is ’n skryfstelsel waar ’n stel simbole die verskillende lettergrepe van ’n taal voorstel. ’n Simbool in so ’n stelsel verteenwoordig gewoonlik ’n konsonantale klank gevolg deur ’n vokale klank, of slegs ’n vokaal (klinker). In ’n lettergreepskrif is daar geen sistematiese grafiese ooreenkoms tussen foneties verwante simbole nie; Die simbool vir "ka" lyk dus glad nie soos dié vir "ki" of "a" nie.
’n Skryfstelsel wat ’n lettergreepskrif gebruik, is volledig wanneer dit alle lettergrepe dek in die gesproke taal sonder dat ingewikkelde ortografiese of grafemiese reëls nodig is.
Tale wat lettergreepskrif gebruik
Tale wat ’n lettergreepskrif gebruik, sluit in Miceense Grieks, die Noord-Amerikaanse tale Cherokees en Cree, die Afrikataal Vai, die Engels-gebaseerde kreools Ndyuka wat met die Afaka-skrif geskryf word, en die taal van die Yao-volk in China (Yi-skrif). Daar word ook geglo die ongedekodeerde taal Kreties is ’n lettergeepskrif, maar dit is nog nie bewys nie.