cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toskaanse huis
Dan Roodt en Montecasino
Die tydsgees, bevind hy in die vroeë 2000’s, is ironies. Terwyl multikulturaliteit op dié tydstip dié gonswoord was in die pers, publiek en die owerheid, is daar 'n “soort taboe op alles wat inheems is. […] Skynbaar het die Suid-Afrikaner […] hom bevry van alle kultuur en identiteit, behalwe die blye deelname aan die globale nie-etniese kultuur. In 'n sekere sin is die ‘Suid-Afrikaner’ vandag 'n Amerikaner, hoewel baie nog nooit in Amerika voet aan wal gesit het nie. Indien daar wel 'n nasionale identiteit is, is ons ‘virtuele Amerikaners’.”
Hy beskou die Montecasino van Johannesburg as suiwer ‘oogbedrog’ (“trompe-l’oeil”), iets waaraan iemand uit Boksburg hom kan oorgee om te ontvlug: hy is nie meer die gewone inwoner van die Oos-Rand nie, maar 'n wêreldbewoner. Maar iets soos die Afrikaans op die Rooi Rose, sou hierdie illusie verbreek. Die vraag kom by Roodt op: as Suid-Afrikaners alle sprake van 'n inheemse identiteit afgewerp het, waarom het hulle dan so 'n behoefte aan die ersatz ervaring van 'n ander etnisiteit, soos die Italiaanse?
Die keuse van Italië is in dié opsig nie toevallig nie, want Italianers straal etnisiteit en volks- en streekgebondenheid uit: 'n eie taal, selfs eie dialekte, 'n eie kookkuns, kultuur en gewoontes. Die Italianer is dus presies die teenoorgestelde van die geglobaliseerde, gedekultureerde ‘Suid-Afrikaner’. Op 'n eienaardige manier het die ‘Suid-Afrikaner’ 'n behoefte daaraan om 'n nagebootste etniese ervaring te hê, iets wat sluimerend in sy onderbewuste opgesluit lê, amper soos die libido van 'n non.
Hierdie byna voyeuristiese ervaring van 'n ersatz Italië, gaan gepaard met die “bykomende voordeel dat niemand daar Italiaans praat nie, net Engels, die globale taal. Hy kan dus die etniese ervaar sonder die lastigheid van 'n vreemde taal” of, skerper gestel, “Montecasino [is] 'n veilige manier om etnisiteit te ervaar sonder dat jy self daardeur ‘besmet’ word”. Laastens kom Roodt tot die slotsom: “Die gedekultureerde, identiteitslose mens se enigste etiek is dié van die mark, en sy enigste ontologie dié van verbruik. […] Montecasino verteenwoordig die verwesenliking van die multikulturele ideaal, van 'n mens wat bevry is van sy eie oorsprong, taal en inheemse verwysings, en wat sonder omhaal kan opgaan in die globale ervaring waar kultuur slegs 'n vorm van ersatz is, en waar voyeurisme die wagwoord is.”
Dié dood van kultuur het ook altyd 'n oorsaak, en omtrent 10 jaar ná Joubert se intreerede publiseer Roodt 'n boek, Raiders of the Lost Empire, waarin hy aanvoer dat dié klakkelose kultuurinvoer en smaakloosheid sy oorsprong suiwer by die Britse (neo)kolonialisme terug te voer is, veral met die Randlords wat Britse argitektuur, wat vir nat koue weer dwarsdeur die jaar bestem was, steen vir steen op die sonnige Suid-Afrikaanse Hoëveld oorgeplant het, ongeag of hulle in huise met stoepe vasgekyk het. Boonop kom ontsier hierdie krotte (“hovels”) dieselfde lieflike landskap waaroor die Afrikaner liriese poësie geskryf het. Montecasino, en die Toskaanse dorpie as sodanig, is daarmee bloot 'n omvangryker weergawe en voortsetting vir die swerwelinge van dié afgestorwe Empire-reliek. Roodt glo wel ook enige ‘ryk’ is gebou op roofbou, en dit het net een doel voor oë, naamlik om kunsskatte en hulpbronne leeg te plunder, sonder om die oorspronklike kulture daadwerklik self te wil veredel of iets in terug te ploeg. Die Toskaanse kultuur word hiermee net nog 'n “iets”, 'n aandenking, om geroof te word om die hebsug te bevredig, en dié namaaksels is 'n vergestalting van hierdie versamelsug.
Maar die probleem is, dié “nabootsing” het in 'n volslae kultus ontaard. Die 20 jaar of langer voor die skrywe in 2014, het daar orals Toskaanse villas in Suid-Afrika soos paddastoele verrys, ene met spuitfonteintjies en betonbeeldjies. By hierdie hele mengelmoes van onegtheid, het daar boonop nog snuisterytjies en aandenkinkies uit Afrika ook bygekom: Michelangelo se Dawidsbeeld kon netsowel langs 'n paar olifanttande of Afrikamasker of ystervarkpenne gestaan het, want alles is om’t ewe. Dit grens vir hom aan 'n soort pueriliteit, geestelike onvolwassenheid, soos 'n kind wat bly peuter aan 'n klomp onpaar speelgoed wat net nie bymekaar wil pas nie. Die paradoks is egter dat enigiets Italiaans, Frans, Toskaans of Provensaals hoogs etnies van aard is. Die boukuns, die kos en die lewenstyl van Italië of die suide van Frankryk het baie bepaalde kenmerke, en toon presies die einste streeks- en selfs nasionalistiese identiteit, boonop vol taaldialekte, wat uit die oogpunt van 'n imperiale of universele blik absoluut afskuwelik moet wees. Terwyl daar aan die een kant dan ook oor een oor tot vervelens toe in Suid-Afrika gesê word dat die waardering van of die verknogtheid aan mens se eie volkskos, volksmusiek en amptelike volksdrag en tradisies (waaronder die boukuns) uiters primitief en uitgedien is, word daar aan die ander kant deur akademici verkondig dat daar geen verskil is tussen 'n Xhosasprekende bokwagtertjie van die Transkei en die Afrikaanse konsertpianis of kernfisikus van Pretoria nie. Soos by die kuns, soos te sien by die Dawidsbeeld en Afrikamasker, is alles (ook volke en kulture) om ‘t ewe en onderworpe aan 'n soort postmoderne relatiwiteit, daar bestaan geen nuanse of waardering nie en albei kulture uit Afrika word eerder met onverskilligheid of minagting betrag. Wat wél saak maak: albei persone is mense, en behoort aan dieselfde verenigde Engelse ryk van weleer, en enige gewaande verskille tussen die twee kulture is bloot illusies. Maar dieselfde digotomie van die empaaiergees is wel van krag: of jy is deel van hierdie (vervalle) globalistiese Empire, of jy is nie. Sou iemand dit net waag om die etniese of kulturele verskille op te merk, word die persoon summier gebrandmerk as 'n rassis. Want, meen Roodt, daar word aangevoer in die vervloë dae van die gelukkige Britse Ryk, was almal één onder die Engelse ryk, voordat apartheid hulle kom staan en verdeel het.
Duitsland
Of neokolonialisme of apartheid of demokrasie noodwendig 'n rol speel by die invoer van Toskaanse huise en die ontsiering van die landskap, kan egter ook bevraagteken word as mens na die voorstede van Duitsland sou kyk.
Weer tref mens dieselfde patroon en motief aan: pilare by die ingang, sjampanjekleurige fasades, boompies en spuitfonteintjies in die voortuin, oranje-, appelkoos- en terrakottakleure; alles lyk stilisties soos in Italië. Ook munisipale raadsvergaderings in byvoorbeeld Zwiesel in Nederbeiere, in Hochstadt an der Aisch, of in Pegnitz in Opper-Franken moet klagtes aanhoor, omdat baie mense die boustyl weersinwekkend vind; die Toskaanse boustyl word deur diegene as kitsch, oordadig en niksseggends beskou.
Ook die Beierse Kamer van Argitekte voer aan dat die kennis en insig van die boukultuur in die nuwe ontwikkelingsgebiede verlore gegaan het: in Toskane is hierdie “Toskanahäuser” fantasties, omdat hulle daar tuishoort wat betref die klimaat, kultuur en argitektuurgeskiedenis. Die Beierse boukultuur sien egter anders daaruit. Ook wat die boukwaliteit van hierdie nuwe huise betref, kan dit nie naastenby vergelyk word met die premoderne middestad wat vir honderde jare lank al staan nie. Daar word min moeite ook gedoen om te kyk hoe hierdie nuwe huise en ou geboue, wat tog dieselfde ruimte en stadsbeeld moet deel, harmonies by mekaar inskakel.
Matthias Richter, 'n argitek wat 'n verhandeling getiteld “Was ist schön?” geskryf het (wat later in 2019 tot boek verwerk en met die Bund Deutscher Architektinnen und Architekten-prys bekroon sou word), het 'n klomp bouers oor hierdie saak gaan uitvra. Hy ontdek dan dat die vakansiebestemmings vir baie eienaars as inspirasie dien. Dit bly egter nie slegs by Toskane nie, maar ook die wonings op die Maledive, op die Spaanse eiland Mallorca en ook sommer die wonings uit die suidstate van die Verenigde State van Amerika kry hul eie bouplanne. Sonder enige nadenking word hierdie geboue dan net so op Duitse grond herbou, sonder dat diegene volkome begryp wat hulle daar op die vakansie waargeneem het. Richter voer aan uit so iets kan niks goeds voortspruit nie, inteendeel.
Hoe die stadsinwoners hierdie nuwe boustyle ervaar wissel egter van plek tot plek.
Dié van OIching en Gröbenzell hou van die beeld, want die suile en boë en wat dit voorstel is “iets anders”; en ander bekritiseer liewer die groue betongeboue wat mens eerder laat voel of jy in 'n gevangenis sit. Ook die burgemeester van Olching, Andreas Magg, het in 2016 geen probleem met die Toskaanse ontwerpe nie, want sedert die 1970’s word die stad gekenmerk deur 'n bonte verskeidenheid boustyle. In die Eresing-munisipaliteit, sowat 30 kilometer daarvandaan, is dit anders gesteld. Hier is huise met skilddakke verbode, omdat hulle na die mening van die munisipale raad nie by die stadsbeeld inpas nie.
Om die kenmerkende Duitse Bauhaus-ontwerpe nuwe lewe in te blaas, is ook geen oplossing nie. Richter voer aan, as mens dan nou die styl uit Toskane moet kopieer, dan moet jy in elk geval jou goed van jou taak kwyt, want die Toskaanse boustyl was immers die simbool van die gegoede klasse, maar met die verskil dat hul bouers opreg in die argitektuur geïnteresseerd was – die oorspronklike styl het niks met die kitsch in die huidige voorstede mee uit te waai nie. Daar is 'n bepaalde bouformule en harmonieverhouding in die oorspronklike styl wat deurgaans nagevolg is; die huidige Duitse bouwerke s’n daarteenoor is onkonsekwent.
Die kern van die probleem, glo Richter, is die sosiale omwenteling, wat gekenmerk word deur globalisering en die individualisering, die hele verbrokkeling van die samelewing as sodanig, en, in die besonder, 'n algehele gebrek aan stedelike kultuur in die voorstede. Een simptoom van hierdie stadsuitbreiding is die uitsterwing van dorpsentra as gevolg van die groeiende kommersiële gebiede (d.w.s. soos winkelsentra). Mense ontmoet mekaar dus nie meer op die dorpspleine soos vroeër nie. Hulle voel nie meer deel van hul gemeenskap waar hulle bly nie. Op die ou end identifiseer hulle hulself net met die huis, hul paleis. Daarom moet dit iets heel besonders wees.
Richter stel enkele oplossings voor: die argitekte moet die regmatige behoefte van mense om iets te wil versier ernstig opneem, maar ook alternatiewe voorstel. Verder moet daar samesprekings tot op die hoogste vlak gevoer word, waar die samelewing saam moet nadink hoe die stadsbeeld van die voorstede voortaan moet lyk. Dit is 'n bitter ingewikkelde saak, want hierby moet politici, argitekte, stadsbeplanners en ook die bouers betrek word, anders loop dit op chaos uit.
Leadenhall Market
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;"> Leadenhall Market
Santa Marta
Santa Marta is 'n stad in Colombia. Dit is die hoofstad van die departement Magdalena en die vierde grootste stedelike stad van die Karibiese streek Colombia, na Barranquilla, Cartagena en Soledad.
Leadenhall Market
Sentrale binneplein
'''Argitek: Horace Jones (1819–1887)'''
'''Hoofingang: Gracechurch Street'''
Leadenhall Market is 'n historiese oordakte markplein in Londen wat nog tot in die 1960's as groothandelsmark vir onder meer vleis en seekos gedien het. Toe die bekende argitektuurkritikus Ian Nairn (1930–1983) in 1966 'n besoek aan die mark gebring het, het hy dit nog as "a riot of fish and fowl" beskryf.
Vanaf die laat 20ste eeu is die fokus verskuif na luukse winkels, kroeë en restaurante wat in die behoeftes van goedbetaalde werknemers in die historiese middestad en finansiële sakekern van Londen, die City of London, voorsien.
Argitektonies het Leadenhall Market sy eweknieë in sekere opsigte in die groot markgeboue van Noord-Engelse stede, al is dit geen vrystaande gebou nie, maar eerder 'n reeks ommuurde straatjies wat van glas-en-yster-dakke voorsien is en perfek inpas by die omliggende geboue soos die oordakte winkelarkades van Cardiff en Leeds. Leadenhall Market se boukuns kulmineer in die sentrale oktagon-dakontwerp waar alle wandelgange in die kompleks saamloop.
Ná omvattende restourasiewerk, wat tussen 1990 en 1991 in opdrag van die City of London Corporation gedoen is, is Leadenhall Market in sy oorspronklike Victoriaanse glorie herstel - met 'n geskikte kleurskema en die rekonstruksie van historiese winkelfasades. Richard Rogers se moderne Lloyd's Building, wat by die noordoostelike hoek van die markkompleks aansluit, is deur die 19de eeuse yster-en-glas-boukuns geïnspireer en aksentueer dit.
Vroeë geskiedenis
Leadenhall het sy oorsprong in 'n laat 13de eeuse herehuis en landgoed wat deur Sir Hugh Neville besit is. Sy onmiddellike omgewing het tot 'n gewilde markplek vir pluimvee- en later kaasverkopers geword. Markaktiwiteite strek hier moontlik selfs verder terug in die verlede aangesien 'n deel van die oorspronklike Romeinse forum van Londinium onder sy fondament lê.
In 1411 het Lord Mayor (burgemeester) Richard "Dick" Whittington Leadenhall aan die stad Londen geskenk. Een van sy opvolgers, Simon Eyre, het die saal van die herehuis in 1440 deur 'n groot openbare graanskuur, skoolhuis en kapel vervang, eweneens as 'n geskenk aan die burgers van Londen.
Phylica linifolia
Phylica linifolia is 'n meerjarige, blomdraende struik wat deel is van die Rhamnaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom van Pringlebaai tot by die Houwhoekberge voor en is deel van die fynbos. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km². By twee subpopulasies neem die plant se getalle af weens ontwikkeling aan die kus en kompetisie van indringerplante.
Leadenhall Market
Vroeë geskiedenis
Die mark is vervolgens uitgebrei as 'n sentrale verkoopplek vir pluimvee, graan, eiers, botter, kaas, kruie en ander kos. Vir die volgende twee eeue was Leadenhall 'n belangrike handelsplek wat van bykomende markte vir wol, leer en bestek voorsien is.
Olifanttenk
Die Olifanttenk is 'n oorlogstenk wat deur "BAE Systems Land Systems South Africa" vir die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag (SANW) gebou is. Die basiese ontwerp is afkomstig van die Britse Centuriontenk.
Leadenhall Market
Heropbou na die Groot Brand en uitbreiding
Die Groot Brand van 1666 het net ligte skade in Leadenhall berokken. Die markkompleks is as oordakte struktuur heropgebou en onderverdeel in markte vir beesvleis, groentes en kruie.
Gil Lamb
Gil Lamb (14 Junie 1904 – 2 November 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Spangled Rhythm (1942) en Day of the Animals (1977), en in die televisiereekse Shirley Temple's Storybook (1958) en The Wild Wild West (1965).
Olifanttenk
Die Centuriontenk is een van die mees gebruikte tenkontwerpe, en het weermagte oral oor die wêreld toegerus, met 'n paar nog steeds in diens tot die 1990's. So onlangs as die 2006 Israel-Libanonkonflik het die Israelse Weermag hoogsveranderde Centurions as gepantserde personeeldraers en vir geniewerk gebruik. Suid-Afrika het nog steeds meer as 200 Olifanttenks in diens: Die tenks van die SANW is gemoderniseer in die 1980's en weer in die 2000's, en die gevolglike model staan bekend as die Olifant.
Leadenhall Market
Heropbou na die Groot Brand en uitbreiding
Sir Horace Jones, wat tussen 1864 en 1887 as Londense stadsargitek werksaam was, was verantwoordelik vir die ontwerp van drie nuwe markkomplekse in Billingsgate, Smithfield en Leadenhall. In Leadenhall het Jones die oorspronklike steengeboue in 1881 vervang deur moderne glas- en staalstrukture. Jones was allesbehalwe 'n argitektoniese puris en het klassieke stylelemente by sy ontwerp ingesluit om 'n markgebou te skep wat hoogs doeltreffend was, maar met al sy versierings, waaronder die City of London se ikoniese draakskulpture, ook 'n fees vir die oog kon bied. Sy ontwerp is in 1972 as argitektoniese monument aangewys.
Die suidwestelike uitbreidings, wat in die laat 1880's by die oorspronklike gebou gevoeg is, het eenvoudiger geraak.
Die moderne mark
Op sy hoogtepunt is daagliks 34 000 ganse in Leadenhall Market se slagterye geslag. Die pluimveemark, waar oorspronklik ook lewende voëls verkoop is (waaronder swane, reiers en fisante), het nog tot in die 20ste eeu bestaan. Daarna is alle winkelruimtes verhuur vir die verkoop van vleis, vis of ander kos. Ysterhake, wat tot vandag toe aan die winkelfasades behoue gebly het, getuig nog van vroeëre markaktiwiteite.
Teen die middel van die 20ste eeu het steeds meer koswinkels plek gemaak vir ander kleinhandelondernemings, kroeë en restaurante sodat Leadenhall Market in die volgende dekades tot een van die City of Londen se vyf vernaamste winkelsentrums kon ontwikkel.
Thad Luckinbill
Thad Luckinbill (gebore 24 April 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Just Married (2003), Sicario (2015), La La Land (2016), en Sicario: Day of the Soldado (2018).
Putterlickia
Putterlickia is 'n genus van bedeksadiges in die Celastraceae familie, en is inheems aan Suid-Afrika, Eswatini en Mosambiek. Endofitiese bakterieë in hulle wortels produseer maitansien, wat sitotoksies is.
Lissodendoryx buchanani
Lissodendoryx buchanani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Émile Topsent.
Lee Miller
thumb|200px|Miller in 1943.
Elizabeth "Lee" Miller, lady Penrose (23 April 1907 - 21 Julie 1977), was 'n Amerikaanse fotograaf en fotojoernalis. Sy was in die 1920's 'n fotomodel in New York voordat sy haar in Parys gevestig het. Daar het sy die fotograaf Man Ray ontmoet en sy model, medewerker en minnares geword.
Sy het ook self 'n mode- en kunsfotograaf geword. In 1932 het sy Ray verlaat en na New York teruggekeer, waar sy die Egiptiese sakeman Aziz Eloui Bey ontmoet het. Sy is in 1934 met hom getroud en het na Kaïro verhuis. In 1937 het sy teruggetrek na Parys, waar sy die surrealistiese skilder Roland Penrose ontmoet en later met hom getrou het.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, terwyl sy in Londen gewoon het, was sy 'n oorlogskorrespondent vir die tydskrif Vogue, vir wie sy foto's geneem het van die Blitz, die bevryding van Parys en die konsentrasiekampe by Buchenwald en Dachau.
Later in haar lewe het Miller gely aan depressie (later posttraumatiese stressteuring genoem). Sy is op 70-jarige ouderdom in Londen aan kanker dood.
Jenkinidae
Jenkinidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Smartt-sindikaatdam
Die Smartt-sindikaatdam, een van die oudste damme in die land, is 20 km wes-suidwes van Britstown en suid van die pad na Vosburg. Dit het 'n volume van byna 95 miljoen m³. Met 'n stelsel kanale van 47 km word 22 boere en 'n gebied van 1 800 ha van water voorsien. Daar word hoofsaaklik met lusern, koring, mielies en beeste geboer.
Water van die streek oos van Carnarvon en Vosburg sowel as vanaf Richmond, Victoria-Wes en Loxton vloei in die Groenrivier en die Ongersrivier (en sy sytakke die Brak-, Brakpoort-, Klein-Brak- en die Visgatriviere) na die dam. Hierdie seisoenale riviere dreineer saam 'n opvangsgebied van 12 000 km² en lewer 'n jaarlikse afloop van 50 miljoen m³.
Die Smartt-sindikaat is in 1885 deur 'n groep grondeienaars onder leiding van dr. Thomas Smartt gestig. Hierdie groep het tussen 1908 en 1912 by Houwater die grootste privaatdam in Suid-Afrika gebou; dit was op daardie tydstip met sy volume van 112 miljoen m³ boonop die grootste dam in die land. Na twee dekades was die volume egter deur toeslikking gehalveer, 'n probleem wat menige opgaardam ondervind het. In Oktober 1954 is die sindikaat gelikwideer en deur 'n groep boere oorgeneem wat 'n besproeiingsraad gevorm het. Tydens die vloed van Maart 1961 het die grondwal gebreek, maar dit is in 1964 deur die staat herstel.
Kelly Brook
Kelly Brook (gebore 23 November 1979) is 'n Engelse aktrise, model en mediapersoonlikheid. Sy is bekend vir haar modelwerk in die VK, en deelname aan verskeie Britse televisiereeks, insluitend Strictly Come Dancing (2007), Britain's Got Talent (2009), Celebrity Juice (2012–2013, 2015), It's Not Me, It's You (2016), Loose Women (2018), The Great Stand Up to Cancer Bake Off (2020), en The Masked Dancer (2021).
Verder was sy in die rolprente Absolon (2003), The Italian Job (2003), Deuce Bigalow: European Gigolo (2005), en Piranha 3D (2010).
Moraea neglecta
Moraea neglecta is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap en kom van die Bokkeveldberge tot die Agulhaskus voor. Die plant word 20-50 cm groot en blom van September tot November, die blomme is geel van kleur.
Waterkondisioneerder
'n Water-kondisoneerder is 'n nie-chemiese stelsel wat gebruik word om waterkwaliteit te verbeter. Dit is nie 'n filtreerstelsel of waterversagter nie. Die verbetering van waterkwaliteit verwys na die behandeling van water wat geneig is om probleme soos kalksteenaanpaksels en roes tot gevolg te hê. Die ScaleStop-stelsel wat in Suid-Afrika ontwikkel is, is 'n goeie voorbeeld van 'n water-kondisioneerder. Die stelsel is beskikbaar in verskillende groottes met spesifieke vloeitempo's.
Die stelsels word, behalwe vir huishoudings, ook in industriële applikasies gebruik soos bv. in koeltorings. Waar die stelsel vir besproeiing aangewend word, is bevind dat behandelde water aansienlik vinniger in die grond geabsorbeer word. Die gevolg is dat minder water aan verdamping verlore gaan. Plante en gewasse neem ook behandelde water vinniger op as onbehandelde water. Gewasse groei ook meer gesond en oeste is aansienlik groter. Dieselfde effek kan nie met 'n waterversagter bereik word nie. Dit gee die waterkondisioneerder die voorsprong bo die konvensionele (sout)waterversagter. 'n Verdere voordeel is dat behandelde water wel 'n beter was vermoë het, soortgelyk aan die van 'n waterversagter. Die waterkondisioneerder het geen afvalproduk nie en is 100% omgewingsvriendelik. Installasie is maklik met standaardkoppelstukke. Die eenheid word inlyn geïnstalleer. As opsionele ekstra is 'n elektronaanjaer ook beskikbaar.
Kuarrhaphis
Kuarrhaphis is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Lissodendoryx caduca
Lissodendoryx caduca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Lew Landers
Lew Landers (2 Januarie 1901 – 16 Desember 1962) was 'n Amerikaanse regisseur en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sky Giant (1938), Pacific Liner (1939), en Swing in the Saddle (1944), en in die televisiereeks Terry and the Pirates (1952).
Lissodendoryx calypta
Lissodendoryx calypta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Phylica reversa
Phylica reversa is 'n meerjarige, blomdraende struik wat deel is van die Rhamnaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit kom in die Hexrivierberge op hoogtes van 1 900 m tot 2 000 m voor. Daar is slegs een subpopulasies van 30 plante bekend maar daar word geskat dat die bevolking 250 plant tel. Daar word vermoed dat die plant op die onverkende hange Matroosberg en die Rooibergpieke voorkom. Die plant is deel van die fynbos.
Mirre (kleur)
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word mirre as volg voorgestel:
Sarpa
Die dorpie se naam kom van die nabygeleë Sarpameer.
Stalinisme
Stalinisme is die regeringstyl en verwante beleide wat deur Josef Stalin geïmplementeer is. Die Stalinistiese beleid in die Sowjetunie het die volgende ingesluit:
Stalinisme het klassekonflik aangeblaas, en het staatsgeweld gebruik om gemeenskappe op ’n gewelddadige wyse te suiwer van beweerde ondersteuners van die burgerstand (bourgeoisie). Die burgerstand is deur Stalinisme as ’n bedreiging beskou vir die kommunistiese rewolusie. Dit het aansienlik baie politieke geweld ontketen en die vervolging van mense tot gevolg gehad. Dit was nie net mense van die burgerstand wat hieronder gely het nie, maar ook mense uit die werkersklas wat beskuldig is van teenrewolusionêre simpatieë.
Die Stalinistiese industrialisering is ontwerp om die ontwikkeling na kommunisme te bespoedig en klem is daarop gelê dat snelle industrialisering noodsaaklik is omdat die land, in vergelyking met ander lande, ekonomies agter was. Daarom is die industrialisering van Rusland as uiters noodsaaklik beskou om die binnelandse sowel as die buitelandse vyande van kommunisme te beveg. Die snelle industrialisering het gepaard gegaan met die reuse-kollektivisering van die landbou en vinnige verstedeliking. Die vinnige pas waarteen die verstedeliking plaasgevind het, het baie klein dorpies in nywerheidstede laat ontpop. Ten einde die ontwikkeling van die industrialisering te bespoedig het Stalin pragmaties te werk gegaan en Russiese sakeondernemings met groot Amerikaanse privaatmaatskappye, soos die Ford-motorvervaardiger, laat saamwerk. Onder die wakende oog van die staat het hierdie projekte in die 1920's en 1930's die basis van die Sowjet-ekonomie gelê. Met die afhandeling van die Amerikaanse private ondernemings se betrokkenheid het die Sowjet-staatsondernemings oorgeneem.
Geskiedenis
Stalinisme was die periode toe Stalin as leier van die Sowjetunie gedien het terwyl hy die amp van hoofsekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommuniste Party beklee het, van 1922 tot en met sy dood in 1953.
Stalinistiese beleid
Stalinisme word gewoonlik beskou as ’n styl van regering en ’n ideologie. Stalin self het daarop aanspraak gemaak dat hy ’n navolger van die idees van Wladimir Lenin en Karl Marx is, en hieruit aangedui dat sy beleid maar net ’n styl van regering is. Sommige kritici sê egter dat baie van sy beleide en sieninge afgewyk het van Lenin en Marx s'n.
Van 1917 tot 1924 het Lenin, Leon Trotsky en Stalin dikwels ’n verenigde front voorgehou, maar hulle het tog duidelike ideologiese verskille gehad. In teenstelling met Trotsky het Stalin die rol van die werkers in ontwikkelde kapitalistiese lande herbeklemtoon. Hy het byvoorbeeld die Amerikaanse werkersklas as ’n "gebourgeoisifiseerde" arbeidsaristokrasie beskryf.
Waar die tradisionele kommuniste geglo het die staat sal stelselmatig "wegkwyn" namate die instelling van sosialisme klasseverskille verminder, het Stalin geargumenteer dat die staat eers sterk moet staan voordat dit wegkwyn. Stalin se siening was dat teenrewolusionêre elemente sal probeer om die oorgang na algehele kommunisme te ontspoor, en die staat moet dus sterk genoeg wees om dit af te weer. Om dié rede is die kommunistiese regimes, wat deur Stalin beïnvloed is, wyd as totalitarisme beskryf.
Suiwerings en teregstellings
Stalin, as hoof van die Politburo van die Sentrale Komitee van die Kommuniste Party van die Sowjetunie het sy byna totale mag in die 1930's gekonsolideer met ’n Groot Suiwering van die party en daarop aanspraak gemaak dat alle "opportuniste" en "teenrewolusionêre infiltreerders" geskors is. Diegene wat in die suiwering geteiken is, is dikwels uit die party geskors, maar daar was baie wat swaarder gestraf is – dit het gewissel van verbanning na die Goelag tot teregstellings wat uitgevoer is na verhore deur NKVD-troikas.
In die 1930's het Stalin skynbaar baie bekommerd geraak oor die groeiende gewildheid van sy Leningrad-partybaas, Sergei Kirof. Tydens die 1935-partykongres, waar nuwe lede vir die Sentrale Komitee gekies is, het Kirof net drie nee-stemme gekry, die minste van al die kandidate, terwyl Stalin meer as honderd nee-stemme ontvang het. Na die sluipmoord op Kirof, wat waarskynlik deur Stalin gereël is, het hy ’n omvattende stelsel opgestel om opposisielede by die moord te betrek, insluitende Trotsky, Kamenef en Zinowijef. Die ondersoeke is uitgebrei en die verhore het toegeneem. Stalin het ’n nuwe wet uitgevaardig teen "terroriste-organisasies en terreurdade" waar die ondersoeke in minder as tien dae gefinaliseer moes word en wat sonder aanklaers, verdedigingsprokureurs of appélle afgehandel moes word. Die uiteinde van elke verhoor was dat die beskuldigdes gevonnis en "baie vinnig" tereggestel is.
Hierna is soortgelyke verhore gehou wat bekend gestaan het as die Moskouverhore, maar dit is ook regdeur die land uitgevoer. Die geringste verskoning is dikwels gebruik om iemand as ’n "vyand van die volk" te brandmerk. Sulke beskuldigings het ’n siklus van openbare vervolging en misbruik ontketen, wat gelei het tot die ondervraging, marteling en deportasie van dié wat nie dood is nie. Die Russiese woord troika het ’n nuwe betekenis gekry: Talle militêre leiers is vir hoogverraad gevonnis en ’n reuse-suiwering van Rooi Leër-offisiere het hierop gevolg. Oor die onderdrukking van so baie voormalige top-rewolusionêre en partylede het Trotsky gesê dat ’n "rivier van bloed" Stalin se regime van dié van Lenin skei. In Augustus 1940 is Trotsky in Meksiko vermoor waar hy sedert Januarie 1937 as ’n uitgewekene gebly het. Met sy dood het Stalin die laaste lid van sy voormalige partyleierskap uitgewis.
Met die uitsondering van Wladimir Miljoetin, wat in 1937 in die tronk dood is en Stalin self, was al die lede van Lenin se oorspronklike kabinet dood. Dié wat nie aan natuurlike oorsake dood is nie, is tereggestel.
In die lig van onthullings uit die Russiese argiewe, skat geskiedkundiges dat byna 700 000 mense tereggestel is tydens Stalin se terreurveldtogte. Die meeste was doodgewone Sowjetburgers soos werkers, kleinboere, tuisteskeppers, onderwysers, priesters, musikante, soldate, pensioentrekkers, ballerinas en bedelaars. Baie van die slagoffers is op ’n hoop in massagrafte gegooi.
Stalin self het 357 lyste in 1937 en 1938 onderteken wat 40 000 van sy mense se dood beteken het. Sowat 90% van die slagoffers is doodgeskiet.
Deportasies
Kort voor, gedurende en net na die Tweede Wêreldoorlog het Stalin ’n reeks deportasies beveel wat die etniese landkaart van die Sowjetunie erg beÏnvloed het. Daar word geraam dat tussen 1941 en 1949 byna 3,3 miljoen mense na Siberië en die Sentraal-Asiatiese republieke verskuif is. Na raming is tot 43% van dié mense aan siektes en honger dood.
Nalatenskap
Na Stalin se dood in 1953 het sy opvolger, Nikita Chroesjtsjof, sy beleidsrigtings verwerp.
Olwen Brookes
Olwen Brookes (26 November 1901 – 17 September 1976) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent An Inspector Calls (1954) en in die televisiereekse Compact (1962), The Six Proud Walkers (1962), en The Forsyte Saga (1967).
Mlazirivier
Die Mlazirivier of Umlaasrivier is 'n rivier aan die suidkus van KwaZulu-Natal.
Die rivier mond via 'n betonkanaal by Isipingo in die Indiese Oseaan uit, nadat dit vir sy laaste deel deur Umlazi-woonbuurt suid van Durban gevloei het.
Phylica schlechteri
Phylica schlechteri was 'n meerjarige, blomdraende struik wat deel is van die Rhamnaceae familie. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap. Dit het in die Kaapse Skiereiland voorgekom en word nou as uitgestorwe beskou, die plant is meer as 100 jaar laas gesien.
Suvarnabhumi Internasionale Lughawe
Suvarnabhumi Internasionale Lughawe (Thai: ท่าอากาศยาน สุวรรณภูมิ; RTGS: Suwannaphum; uit Sanskrit, सुवर्णभूमि, "Golden Land"), (IATA-kode: BKK, ICAO: VTBS), ook bekend as die "Nuwe Bangkok Internasionale Lughawe", is een van twee internasionale lughawens wat Bangkok, Thailand bedien. Die ander een is Don Mueang Internasionale Lughawe.
Die lughawe het die lughawekode BKK by Don Mueang geërf na die ouer lughawe die hantering van internasionale vlugte gestaak het. 'n Moderne snelweg No.7 verbind die lughawe, Bangkok, en die swaarnywerhede op die Ooskus van Thailand, waar die meeste vervaardiging vir uitvoer plaasvind.
Opening
Suvarnabhumi is op 15 September 2006 amptelik geopen vir beperkte binnelandse dienste; en vir die meerderheid plaaslike en alle internasionale kommersiële vlugte op 28 September 2006.
Die lughawe is tans die belangrikste sentrum vir Thai Airways International, Bangkok Airways en Orient Thai Airlines. Dit dien ook as plaaslike poort en aansluitingspunt vir verskeie buitelandse rederye.
Ligging
Die lughawe is geleë in Racha Thewa in Bang Phli, Samut Prakan, sowat 25 kilometer (16 myl) oos van die middestad van Bangkok. Die naam Suvarnabhumi is deur Koning Bhumibol Adulyadej gekies en verwys na die hipotetiese goue koninkryk wat iewers in Suidoos-Asië geleë sou wees.
Die gebou is ontwerp deur Helmut Jahn van Murphy/Jahn Argitekte. Dit is hoofsaaklik gebou deur ITO JV. Die lughawe het die wêreld se hoogste vrystaande beheertoring (132 meter of 434 voet), en is die wêreld se vierde grootste enkelgeboulughawe (563 000 vierkante meter of 6 060 000 vierkante voet).
Suvarnabhumi is die sestiende besigste lughawe in die wêreld, die sesde besigste lughawe in Asië, en die besigste in die land, toe 53 miljoen passasiers in 2012 hanteer is. Dit is ook 'n groot lugvragsentrum, met 'n totaal van 96 rederye bedrywig.
Moraea ochroleuca
Die aas-uintjie (Moraea ochroleuca) is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Citrusdal tot by Caledon voor. Die plant word 35-75 cm groot en blom van Mei tot Desember, die blomme is geel of oranje van kleur.
Markus Jooste
Markus Jooste (gebore 22 Januarie 1961) is 'n Suid-Afrikaanse sakeman. Hy was van 2000 tot 2017 hoof- uitvoerende beampte van meubelhandelaar Steinhoff International Holdings. Hy word geïmpliseer by 'n boekhouskandaal by dié multinasionaal waarby te veel betaal is vir firmas en vaste eiendom. Die ouditfirma PwC het reeds bates van 13 miljard euro uit die boeke van Steinhoff in 'n voortslepende ondersoek na ongerymdhede by die firma geskrap.
Lamontia
Lamontia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Villavicencio
Villavicencio is 'n Colombiaanse munisipaliteit, hoofstad van die departement Meta en die belangrikste kommersiële sentrum van die Oostelike Vlakte. Dit is geleë aan die voet van die Cordillera Oriental, noordwes van die Meta-afdeling, aan die regteroewer van die Guatiquía-rivier.
Amelda Brown
Amelda Brown is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Little Dorrit (1987), V for Vendetta (2005), en Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009), en in die televisiereeks Ashes to Ashes (2008).
Ludacris
Ludacris (gebore September 11, 1977) is 'n Amerikaanse kletskunstenaar, akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crash (2004), Fast Five (2011), Fast & Furious 6 (2013), en Furious 7 (2015).
Lissodendoryx carolinensis
Lissodendoryx carolinensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Wilson.
Bryan Lugo
Bryan Lugo is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Ant-Man and the Wasp (2018) en in die televisiereekse Scandal (2012), Supergirl (2015), en Get Shorty (2017).
Witkol-hondhaai
Die Witkol-hondhaai (Mustelus palumbes) is endemies aan die Suider-Afrikaanse kus en kom voor tussen Walvisbaai en die noorde van KwaZulu-Natal. Die haai het klein wit kolletjies op sy lyf. In Engels staan die haai bekend as Whitespotted smooth hound.
Lelapia
Lelapia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Lelapiellidae
Lelapiellidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Isipingo Beach
Isipingo Beach is 'n suidelike voorstad van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Bartell LaRue
Bartell LaRue (23 Januarie 1932 – 5 Januarie 1990) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Satan War (1979) en in die televisiereekse The Wild Wild West (1965), Star Trek (1966), en Mission: Impossible (1966).
Lelapiidae
Lelapiidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Moraea papilionacea
Moraea papilionacea is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en deel van die fynbos is. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van die Cederberg tot by Bredasdorp voor. Die plant word 10-20 cm groot en blom van Augustus tot Oktober, die blomme is geel of salm-oranje van kleur.
Sjorw
Sjorw (Russies en Kalmikies: Шорв) is 'n klein dorpie in Kettsjeneri-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit behoort tot die Sarpa Plaaslike Munisipaliteit wat nog drie nedersettings insluit, en lê 129 kilometer noordoos van die republiek se hoofstad, Elista.
Die dorpie se naam kom van 'n Kalmikiese voornaam.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Sjorw 129 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Lissodendoryx catenata
Lissodendoryx catenata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Derek Luke (akteur)
Derek Luke (gebore 24 April 1974) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Antwone Fisher (2002), Spartan (2004), Glory Road (2006), en Captain America: The First Avenger (2011).
Isipingo Rail
Isipingo Rail is 'n suidelike voorstad van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Bosrivier (Keurbooms)
Die Bosrivier is 'n rivier wat op die Tuinroete van Suid-Afrika vloei. Dit sluit noordwes van Plettenbergbaai by die Keurboomsrivier aan.
Georgia Brown (Engelse sangeres)
Georgia Brown (21 Oktober 1933 – 5 Julie 1992) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Long Ago, Tomorrow (1971) en The Bawdy Adventures of Tom Jones (1976), en in die televisiereekse Cheers (1982) en Star Trek: The Next Generation (1987).
Bosrivier (Bietou)
Die Bosrivier is 'n rivier wat op die Tuinroete van Suid-Afrika vloei. Dit sluit wes van Plettenbergbaai by die Bosfonteinrivier aan.
Lepidoleuconidae
Lepidoleuconidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Kaliumbromied
Kaliumbromied is 'n verbinding van kalium en broom met formule. Dit is 'n sout van kaliumhidroksied en waterstofbromied.
Aanwending
Kaliumbromied word sedert 1857 gebruik as antikonvulsiewe middel, aanvanklik vir mense maar teenwoordig net nog vir diere, soos honde.
Anderson Lawler
Anderson Lawler (5 Mei 1902 – 6 April 1959) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The River of Romance (1929), The Daredevil Drivers (1938), Accidents Will Happen (1938), en Somewhere in the Night (1946).
Hardeneus-hondhaai
Die Hardeneus-hondhaai (Mustelus mosis) kom voor in die westelike Indiese Oseaan vanaf die Rooisee tot by Durban. In Engels staan die haai bekend as die Hardnosed smooth-hound.
Isipingo Hills
Isipingo Hills is 'n klein suidelike voorstad van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Lissodendoryx certa
Lissodendoryx certa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Lepidoleucon
Lepidoleucon is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Jay Lawrence (akteur)
Jay Lawrence (24 April 1924 – 18 Junie 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Stalag 17 (1953) en Train Ride to Hollywood (1975), en in die televisiereekse Mike Hammer (1958) en Get Smart (1965).
Rooiskutblaarsuikerbos
Die Rooiskutblaarsuikerbos (Protea rubrobracteata) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Proteagenus. Die plant is endemies aan Tanzanië. In Engels staan die plant bekend as Redbract Sugarbush.
Jeremy Luke
Jeremy Luke (gebore 23 Maart 1978) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Don Jon (2013), Jersey Boys (2014), en Sully (2016), en in die televisiereeks Mob City (2013).
Gymnosporia commiphoroides
Gymnosporia commiphoroides is 'n boom wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Leucaltidae
Leucaltidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Lissodendoryx ciocalyptoides
Lissodendoryx ciocalyptoides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Lissodendoryx en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1959 deur Burton.
Wodehouse
Wodehouse was die naam van die distrik, afdelingsraad en kiesafdeling rondom Dordrecht in die Oos-Kaap. Die distrik is begrens deur die distrikte Albert, Aliwal-Noord, Lady Grey, Barkly-Oos, Indwe, Glen Grey, Sterkstroom en Molteno. In die jare voor 1910 het bekendes soos John X. Merriman en Thomas Smartt die  kiesafdeling in die parlement van die Kaapkolonie verteenwoordig. Vanaf 1910 tot 1943 was Jan Abraham Venter (1910–1915 en 1921–1924), Octavius Septimus Vermooten (1915–1920 en 1924–1933) en Stephanus Bekker (1933–1943) die parlementslede vir Wodehouse. Sir Philip Wodehouse (1811–1887), die Kaapse goewerneur, het sy van aan die distrik as naam gegee. Sy voorname leef voort in die plekname Philipstown en Edmondstone.
Wilgergroen
Die kleur wilgergroen is 'n skakering van groen met gelyke ondertone van rooi en blou.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word wilgergroen as volg voorgestel:
Renosterkewer
Die renosterkewer is een van Suider-Afrika se grootste kewers. Met sy indrukwekkende lyfpantser is hy toegerus om die bosveldstryd te wen. Die horing van die renosterkewer lyk soos dié van 'n renoster. Hierdie horing word gebruik om mee te grawe en kos te begrawe.
Die renosterkewer is bekend vir sy indrukwekkende sterkte - in vergelyking met sy klein liggaamsgrootte. Ondanks hul groot afmetings en woeste voorkoms is renosterkewers heeltemal onskadelik vir mense. Manlike renosterkewers gebruik ook hul horings om oor wyfies of kos te veg. Hul dieet is verbasend uiteenlopend en kan vrugte, bas, sap en groentestowwe insluit. In verhouding tot hul liggaamsgewig is renosterkewers van die sterkste wesens ter wêreld. Hulle het vlerke, hoewel hul grootte doeltreffende vlug bemoeilik. Dit is moeilik om hulle op te spoor, omrede hulle slegs snags aktief is.
Afrika is 'n kontinent van ware diversiteit, soos dit duidelik blyk uit die Groot vyf en Klein vyf diere. Die doel van Afrika se klein vyf spesies is presies dit: om die ekstreme diversiteit in die natuur op die vasteland te demonstreer.
Martijn van Dam
Martinus Hendricus Petrus (Martijn) van Dam (gebore op 1 Februarie 1978 in Zoetermeer) is 'n Nederlandse PvdA-politikus.
Biografie
Van Dam was van 2015 tot 2017 adjunk-minister van Ekonomiese Sake in die Rutte II-kabinet gewees. Hy het tegniese bedryfskunde aan die Tegniese Universiteit Eindhoven gestudeer. Voordat hy adjunk-minister geword het, was hy van 2003 tot 2015 'n lid van die Tweede Kamer van die State-Generaal en van 1998 tot 2003 'n lid van die Stadsraad van Eindhoven gewees.
Jade (kleur)
Die kleur jade (Engels: Jade), is 'n skakering van groen met 'n ondertoon van blou. Die naam is afkomstig van die edelsteen jade, ook die niersteen genoem.
Die eerste opgetekende gebruik van jade as 'n kleur se naam in Engels was in 1892.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word jade as volg voorgestel:
Sien ook
Shades of green
Koeweit Internasionale Lughawe
Koeweit Internasionale Lughawe (Arabies: مطار الكويت الدولي, IATA-kode: SABC, ICAO: OKBK) is geleë in Farwaniyah, Koeweit, 15.5 km (9.6 myl) suid van Koeweitstad, versprei oor 'n gebied van 38 vierkante kilometer (15 vk. myl). Dit dien as 'n middelpunt vir Jazeera Airways en Kuwait Airways. 'n Gedeelte van die lughawekompleks is aangewys as die Abdullah Al Mubarak Lugmagbasis, wat ook die hoofkwartier van die Koeweitse Lugmag bevat, sowel as die Koeweitse Lugmagmuseum.
Die lughawe is in die periode 1927–1928 gebou. Dit is oorspronklik in die vooruitsig gestel as 'n stilhouplek vir Britse vliegtuie onderweg na Brits-Indië.
Uitbreidings
Die lughawe het 'n groot opknappings- en uitbreidingsprojek ondergaan van 1999 tot 2001, waarin die ou parkeerterrein gesloop en 'n terminaaluitbreiding gebou is. Dit het nuwe instapgebiede, 'n nuwe ingang na die lughawe, die oprigting van 'n meerverdieping-parkeerstruktuur en 'n lughawe-inkopiesentrum ingesluit.
Kuwait Internasionale Lughawe kan tans meer as nege miljoen passasiers per jaar hanteer. 'n Nuwe algemene lugvaartterminaal is in 2008 voltooi onder 'n BOT-skema en word deur Royal Aviation bedryf.
Op 9 Mei 2017 het die Terminaal 2-kontrak wat deur Foster+Partners ontwerp is formeel grond gebreek en het swaar konstruksiewerk op die terrein begin. Die terminaal word deur die Turkse Limak Holding gebou en moes oorspronklik oor 6,5 jaar voltooi word, hoewel die kontrakteurs en die Koeweitse regering aangekondig het dat die projek binne vier jaar voltooi sal wees.
Terminaal 5 vir Jazeera Airways
Op 22 Mei 2018 stel Jazeera Airways 'n eie toegewyde terminaal oop op die Internasionale Lughawe in Koeweit, byname Terminaal 5. Dit is direk aangrensend aan en gekoppel aan die bestaande hoofgebou, maar het sy eie toegewyde aankoms- en vertrekareas, doeane en al die ondersteuningsfunksies om opeenhoping in die hoofgebou te verlig.
Leticia
Leticia Leticia is 'n Colombiaanse munisipaliteit in die uiterste suide van die land. Dit is die hoofstad van die departement Amazonas.
Lissodendoryx colombiensis
Lissodendoryx colombiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.