cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ander (filosofie)
Etiek
Vanuit daardie perspektief het Lévinas die aard van die Ander beskryf as "slapeloosheid en wakkerheid"; 'n ekstase ('n uiterlikheid) teenoor die Ander wat vir ewig verbygaan as enige poging om die Ander, wie se Andersheid oneindig is, ten volle vas te vang; selfs in die moord op 'n Ander, bly die Andersheid van die persoon onbeheersd en nie ontken nie. Die oneindigheid van die Ander het Lévinas toegelaat om ander aspekte van filosofie en wetenskap as sekondêr tot daardie etiek af te lei; dus:
Kritiese teorie
Jacques Derrida het gesê dat die absolute alteriteit van die Ander gekompromitteer word, omdat die Ander persoon anders is as die Self en die groep. Die logika van alteriteit (andersheid) is veral negatief op die gebied van menslike geografie, waarin die inheemse Ander etiese prioriteit ontsê word as 'n persoon met die reg om deel te neem aan die geopolitieke diskoers met 'n ryk wat die koloniale lot van die tuisland van die Ander. In daardie trant bestendig die taal van Andersheid wat in Oosterse Studies gebruik word, die kulturele perspektief van die dominant-gedomineerde verhouding, wat kenmerkend is van hegemonie ; eweneens bevestig die sosiologiese wanvoorstelling van die vroulike as die seksuele Ander tot man manlike bevoorregting as die primêre stem in sosiale diskoers tussen vroue en mans.
Benoon Duvenage
Dr. Benonie Duvenage (noemnaam Benoon, 2 Oktober 1924 – 19 Julie 2011) was van 1950 tot hy sy emeritaat in 1992 aanvaar het, predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerk, maar intussen van 1967 tot 1988 hoogleraar aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (PU vir CHO).
Mitridates IV van Partië
Mitridates IV (Parties: 𐭌𐭄𐭓𐭃𐭕 Mihrdāt) was van 57 tot 54 v.C. die Arsakidiese koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was die seun en opvolger van Fraates III.
Benoon Duvenage
Gemeentebediening
Dr. Duvenage, wie se broer Schalk ook Gereformeerde predikant was, is in 1950 in sy eerste gemeente, Benoni, bevestig, waar hy net tot 1953 sou vertoef, toe hy ’n beroep aanneem na die gemeente Odendaalsrus op die Vrystaatse Goudvelde. Ná ’n vyfjarige bediening in die tyd toe die naburige Welkom verrys en Odendaalsrus se sieletal vanweë afstigtings net van 405 tot 406 toegeneem het, het hy in 1958 na Florida vertrek en daar gearbei tot 1967. In daardie jaar het professor aan die PU vir CHO in filosofie geword. Soos sy broer, prof. Schalk Duvenage, en Willem de Klerk, het hy onder Artikel 11 van Kerkorde van die GKSA oorgegaan tot ’n ander staat van die lewe terwyl hy profesoor op die PUK was en is ná sy aftrede by die PUK hertoegelaat tot die bediening.
B'Day
B'Day is die tweede ateljee-album deur die Amerikaanse sangeres Beyoncé, wat op 4 September 2006 vir haar 25ste verjaardag vrygestel is.
Benoon Duvenage
Gemeentebediening
Ná 21 jaar het hy in 1988 na die gemeentebediening teruggekeer as leraar van Sasolburg-Grootfontein. Dié gemeente is in 1983 gestig, maar reeds in 1994 by Sasolburg ingelyf. Ná ’n loopbaan van 42 jaar, presies om die helfte in die gemeentebediening en as professor, het hy sy emeritaat in 1992 ontvang.
Mitridates IV van Partië
Mitridates IV se bewind is gekenmerk deur 'n dinastiese stryd teen sy jonger broer, Orodes II, saam met wie hy Fraates III vermoor het. Orodes het eindelik die burgeroorlog gewen, Mitridates IV laat teregstel en hom opgevolg.
Benoon Duvenage
Waardering
Prof. Jaap Helberg skryf in sy waardering van dr. Duvenage in die Almanak van 2013 dr. Duvenage was iemand wat bly studeer en lees het. Daarvan getuig sy twee doktorsgrade, voordragte, artikels, By-belskoolaanbiedings en -publikasies sowel as sy preke. "'n Skerp, ontledende verstand kon dinge saamvat en diensbaar stel aan 'n gelowige lewensbenadering. Om die lig van die Woord ook in studie en wetenskap te laat skyn, daaroor het hy gedoseer en daarvoor 'n blywende belangstelling getoon.
"Hy was 'n gesinsman en het ook wyd belang gestel en betrokke gebly, oral gepaard met 'n humorsin. Verder was hy 'n toegewyde herder, het lidmate se huise en harte geken en het met begrip geluister, gekyk en gereageer. Daarby het hy ook 'n oop oog en hart gehad vir die breër vlak van die kerk en die samelewing, soos om andere te bereik en die evangelie daar te laat hoor. As ouerpaar het Benoon en Frieda self ook die pyn ervaar met hulle seun se lyding en dood, asook met Benoon se kanker 'n aantal jare gelede en uiteindelik heel onlangs.
Scott Lawrence
Scott Lawrence (gebore 27 September 1963) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Avatar (2009) en Star Trek: Into Darkness (2013), en in die televisiereekse JAG (1995) en Fear the Walking Dead (2015).
Iotrochota abyssi
Iotrochota abyssi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1874 deur Carter.
Aaron Lazar
Aaron Lazar (gebore 21 Junie 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente J. Edgar (2011), The Wolf of Wall Street (2013), I Don't Feel at Home in This World Anymore. (2017), en Avengers: Infinity War (2018).
I Am... Sasha Fierce
I Am... Sasha Fierce is die derde ateljee-album deur die Amerikaanse sangeres Beyoncé, vrygestel op 12 November 2008. Die album is geformateer as 'n dubbelalbum, met die bedoeling om Beyoncé se digotome artistieke persona te bemark. Die eerste skyf I Am... bevat stadige pop- en R&B-ballades, terwyl die tweede skyf, Sasha Fierce (genoem na haar alter ego), op uptempo en Europop-elemente fokus.
Die album het een van haar suksesvolste tot nog toe geword en het treffer-enkelsnitte voortgebring soos Halo, If I Were a Boy, Single Ladies (Put a Ring on It), Sweet Dreams, Diva, en meer.
Olivetti
Olivetti S.p.A. is 'n Italiaanse vervaardiger van tikmasjiene, rekenaars, tabletrekenaars, slimfone, drukkers en ander elektroniese toestelle soos sakrekenaars, rekenmasjiene en telefaksmasjiene. Die onderneming, wat sy hoofkwartier in Ivrea naby Turyn, Piëmont het, maak sedert 2003 deel uit van die Telecom Italia-groep (TIM S.p.A.). Olivetti is in 1908 oorspronklik as 'n vervaardiger van tikmasjiene gestig. Die onderneming het vervolgens steeds gereageer op veranderende markbehoeftes in die inligtings- en kommunikasiebedryf en nuwe ontwikkelinge op tegnologiese gebied. So het die onderneming oorgeskakel van meganiese tot elektroniese toestelle en sy portefeulje van kantoortoerusting uitgebrei met rekenaars, IT-stelsels en telekommunikasie.
In 1964 het Olivetti 'n noemenswaardige deurbraak behaal met die bekendstelling van die wêreld se eerste programmeerbare tafelrekenaar, Programma 101, wat veral in die Verenigde State 'n kommersiële sukses was.
Ewe belangrik en uniek was die bydraes van Adriano Olivetti (1901−1960), die seun van die Olivetti-stigter, tot die ontwikkeling van moderne fabrieke en vervaardigingsaanlegte en werkverhoudings. Sy oortuiging was dat die winste, wat hy as nyweraar gemaak het, herbelê sou word tot voordeel van die hele samelewing. Binne en buite die Olivetti-nywerheidskompleks in Ivrea het hy die utopiese visie en ideaal van 'n gemeenskapsbeweging nagestreef. Die Piëmontese nywerheidstad Ivrea, wat hy tussen 1930 en 1960 beplan en opgerig het, is as industriële modelstad van die 20ste eeu in 2008 tot Unesco-wêrelderfenis verklaar, onder meer danksy die tegnologies innoverende mylpale wat in die Olivetti-kompleks met navorsing in verband met moderne staalstrukture volgens die Bauhaus-ideale behaal is en rigtingwysend sou wees vir industriële argitektuur in Italië.
Die Movimento Communità of «Gemeenskapsbeweging», 'n politieke beweging wat in 1947 gestig is en waarin Adriano Olivetti liberale en sosialistiese gedagtes probeer versmelt het, het goed gevaar in die algemene verkiesing van 1958 (waartydens Olivetti as afgevaardigde vir die Piëmontese parlement verkies is), maar het ná sy afsterwe in 1960 uit die politieke lewe verdwyn. Die party se gedagtes het later herleef as stroming binne die Lega Nord (tans Lega) se jeugorganisasie Movimento Giovani Padani.
Remy Le Boeuf
Remy Le Boeuf (gebore 3 Augustus 1986) is 'n Amerikaanse akteur.
Iotrochota arenosa
Iotrochota arenosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Rützler, Maldonado, Piantoni & Riesgo.
Holascus robustus
Holascus robustus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Schulze.
Iotrochota acerata
Iotrochota acerata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Dendy.
Iotrochota agglomerata
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Lehnert & Van Soest.
2022 Italiaanse Grand Prix
Die 2022 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 11 September 2022 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die sestiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
KaSabulane
KaSabulane is 'n landelike nedersetting 35 km suidoos van Giyani in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
KaNwamakena
KaNwamakena is 'n landelike nedersetting wes van Giyani in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Menkalinan
Menkalinan (ook bekend as Beta Aurigae of β Aur) is ’n dubbelster in die noordelike sterrebeeld Koetsier (Auriga). Die gekombineerde skynbare magnitude is 1,9 en dit is dus een van die helderste sterre in die naglug en die tweede helderste ster in die Koetsier, naas Capella. Volgens parallaksmetings is dit sowat 81,1 ligjare van die Son af.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Beta Aurigae". Sy tradisionele naam, "Menkalinan", kom van die Arabiese منكب ذي العنان mankib ðī-l-‘inān, "skouer van die leiselhouer". In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die amptelike naam "Menkalinan" vir die ster goedgekeur.
Eienskappe
Al lyk Menkalinan met die blote oog soos ’n enkelster, is dit ’n dubbelster. Die twee sterre is A-tipe subreuse met metaallyne; hulle het rofweg dieselfde massa en radius, onderskeidelik 2,3 en 2,6/2,7 keer dié van die Son. Hulle is ’n verduisterende dubbelster; hulle gekombineerde skynbare magnitude wissel oor ’n tydperk van 3,96 dae tussen 1,89 en 1,94.
Sowat 13,9 ± 0,3 boogsekondes van hulle af is ’n metgeselster wat 8,5 magnitudes dowwer as die dubbelster is. Dit is ’n kandidaatlid van Beta Aurigae, wat dit ’n driedubbele stelsel sal maak. Dit kan die bron van X-strale uit die omgewing wees.
Holascus stellatus
Holascus stellatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Cung Le
Cung Le is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Pandorum (2009), Dragon Eyes (2012), The Man with the Iron Fists (2012), en The Grandmaster (2013).
Holascus ridleyi
Holascus ridleyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
Iotrochota baculifera
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Yahoo!
'''Yahoo! Inc.''' is 'n Amerikaanse multinasionale internetkorporasie met sy hoofkantoor in Sunnyvale, Kalifornië. Dit is wêreldwyd bekend vir sy webportaal, die soekenjin Yahoo Soek en verwante dienste, insluitend Yahoo Directory, Yahoo Mail, Yahoo News, Yahoo Finance, Yahoo Groups, Yahoo Answers, advertensies, aanlynkartering, video-deel, fantasiesport en sy sosiale mediawebwerf. Dit is een van die gewildste kuberruimtes in Amerika. Volgens mediaberigte het ongeveer 700 miljoen mense Yahoo se webwerwe elke maand besoek. Yahoo beweer self dit lok "meer as die helfte van 'n miljard verbruikers elke maand in meer as 30 tale".
Yahoo! is in Januarie 1994 deur Jerry Yang en Dawid Filo gestig en is geïnkorporeer op 1 Maart 1995. Op 16 Julie 2012 is die voormalige uitvoerende hoof van Google, Marissa Mayer, aangewys as Yahoo! se uitvoerende hoof en voorsitter.
Volgens ComScore, het Yahoo! gedurende Julie 2013 vir Google oortref met die aantal Amerikaanse besoekers aan sy webwerwe, die eerste keer sedert Mei 2011. Dit is geskat op 196 miljoen Verenigde State besoekers, wat dus met 21 persent per jaar gestyg het.
Holascus pseudostellatus
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Janussen, Tabachnick & Tendal.
Leon de Winter
Leon de Winter (gebore op 24 Februarie 1954 in 's-Hertogenbosch) is 'n Nederlandse romansier, rubriekskrywer en regisseur.
Vroeë lewe
De Winter is in die suide van Nederland gebore. Hy het grootgeword in 'n Joods-ortodokse gesin en het 'n sekondêre staatskool in 's-Hertogenbosch bygewoon. Na voltooiing van sy studies het hy ingeskryf by die Beierse Rolprentateljee in München en by die Nederlandse Rolprent en Televisie Akademie in Amsterdam. De Winter het egter die akademie heftig gekritiseer en is daar vort sonder 'n graad.
Skrywersloopbaan
Nadat De Winter die akademie verlaat het, het hy televisiereekse gemaak soos Junkieverdriet en De (ver)wording van de jonge Dürer. Laasgenoemde is verwerk na 'n roman. Die roman handel rofweg oor 'n werklose jong man wat nie weet hoe om die lewe te hanteer nie en derhalwe van sy kop af raak. De Winter het tot 1982 resensies geskryf vir die weeklikse tydskrif Vrij Nederland. Sy eerste suksesvolle roman was Zoeken naar Eileen W (1981). Rudolf van den Berg het 'n rolprentweergawe daarvan vervaardig. In 1981 het De Winter ook Place de la Bastille geskryf. In 1986 is die roman Kaplan gepubliseer. Die protagonis van die roman is 'n skrywer wat op soek is na die waarheid omtrent geboorte, liefde en die dood. In 1990 is die roman Hoffman's honger gepubliseer. Dit kan beskryf word as 'n literêre riller en speel af in Praag.
Hoffman's honger is in 1990 gevolg deur Supertex. In 1992 is die roman De ruimte van Sokolov gepubliseer. Net soos Hoffman's honger is De ruimte van Sokolov 'n literêre riller, maar dit speel af in Israel.
In 1995 het De Winter Zionoco geskryf, wat die verhaal vertel van 'n rabbi wat sy geloof versaak het en op soek is na sy Joodse wortels. In dieselfde jaar is Serenade ook gepubliseer.
De Winter se nuutste romans is De hemel van Hollywood, wat in 1997 gepubliseer is, God's Gym, wat gepubliseer is in 2002, en Het recht op terugkeer, gepubliseer in 2008. In die meeste van sy werke kom protagoniste voor wat spesifiek op soek is na hul Joodse identiteit, en hierdie pogings om orde uit chaos te bewerk is dikwels die gevolg van ontevredenheid met leë en doellose lewens.
De Winter is getroud met Jessica Durlacher, wat ook 'n Sionistiese skrywer is. Twee kinders is uit die huwelik gebore, Moos en Solomonica de Winter, wie tans in onderskeidelik Bloemendaal en Los Angeles woonagtig is.
De Winter het mettertyd meer politieke stukke in koerante en tydskrifte geskryf en ook meer politiese verskynings op televisie gemaak. Die bekendste van dié politiese skryfstukke is sonder twyfel die artikels wat hy ter ondersteuning van Israel geskryf het asook sy ondersteuning vir 'n "Islamitiese Verligting".
Op 26 Desember 2007 het de Winter aangekondig dat hy nie meer politiese skrywes op blogs en in tydskrifte gaan skryf nie en dat hy 'n jaar se sabbatsverlof oorweeg om tyd saam met sy familie in Kalifornië te spandeer. 'n Jaar het egter in drie verander, waarna hy teruggekeer het na Nederland en weer vir Nederlandse en Duitse koerante begin skryf het.
Hy het voortgegaan om koerantrubrieke in Nederland te skryf, soos byvoorbeeld tydens die verhoor van Geert Wilders, kritiek op Barack Obama, die Europese Unie, die Euro geldeenheid en finansiële bystand vir lede van die Eurogebied.
Rolprentregisseur
Hy het tussen 1979 en 1993 onder andere die rolprente De Verwording van Herman Dürer en De grens geregisseur. De grens is vertoon tydens die Cannes-rolprentfees 1984.
Castle Trio
Die Castle Trio is 'n klaviertrio wat reeds sedert 1984 optree en uitvoerings maak. Die lede van die Castle Trio is die pianis Lambert Orkis, die violis Marilyn McDonald en die tjellis Kenneth Slowik. Hulle speel dikwels op toepaslike 'periode' instrumente, en hul repertorium strek van Haydn tot Ives. Die trio het al konserte in die Verenigde State en Kanada, asook Engeland en kontinentale Europa en Sentraal-Amerika gehou. Die Castle Trio het die volledige klaviertrios van Beethoven opgeneem, sowel as werke van Schubert, Robert Schumann, Clara Schumann, Dvořák en Smetana, waarvoor dit verskeie toekennings en wydverspreide kritieke lof ontvang het.
Baie van die trios se optredes is deur die Nasionale Openbare Radio, die BBC en ander internasionale uitsaaiers gespeel en versprei. Die BBC Record Review het die kern van die sukses van die Castle Trio saamgevat in die volgende woorde: "Dit is 'n trio van regte virtuose spelers wat die sonoriteit van die ou instrumente geniet en wat pragtig saamspeel."
Iotrochota birotulata
Iotrochota birotulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Higgin.
Holascus tener
Holascus tener is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Schulze.
James C. Leary
James C. Leary (gebore 26 Augustus 1973) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ladrón que roba a ladrón (2007) en Sleeper, en in die televisiereeks Buffy the Vampire Slayer (1996).
Iotrochota iota
Iotrochota iota is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Holascus taraxacum
Holascus taraxacum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Geskiedenis van perde in Suid-Afrika
Daar is geen perderasse wat inheems e aan Suid-Afrika is nie. Die naaste familie van die perd wat inheems is, is die sebra.
Die eerste perde in die Kaap
Aanvanklik het die Here XVII vir Jan van Riebeeck laat weet dat hulle nie aan sy dringende versoek om perde kon voldoen nie en dat hy van die gestreepte wilde perde moet vang en tem. Die pogings het nie geslaag nie.
In 1653 het ‘n retoervloot vier perde uit Java aan die Kaap De Goede Hoop afgelaai. Tussen 1659 en 1689 is verskeie kere perde ingevoer, elke keer net ‘n klein hoeveelheid.
Al hierdie diere was van Oosterse oorsprong (die Arabiese tipe). Die gehalte van die diere wat aanvanklik swak was, het gaandeweg verbeter onder die invloed van Goewerneur Simon van der Stel. Die besending van 1689 tydens sy dienstydperk, was rasegte Arabiere uit Persië.
Boerperd
In 1676 is die eerste berede mag teen die Boesmans (die San) uitgestuur deur die Nederlanders in die Kaap. In die 200 jaar wat daarop gevolg het, het die Suid-Afrikaanse Boerperd groot roem verwerf. Dit wasveral tydens die Suid-Afrikaanse Vryheidsoorloë (Anglo-Boereoorloë) en op verskeie slagvelde van Europa en Indië.
Geteel uit die oorspronklike Oosterse merries met latere byvoegings van die Engelse volbloed, is hierdie ras baie geliefd.
Tristan Lake Leabu
Tristan Lake Leabu is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Superman Returns (2006), Least Among Saints (2012), en All American Christmas Carol (2013), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
KaSiandana
KaSiandana is 'n nedersetting wes aangrensend aan Giyani in die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Giyani Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.
Geskiedenis van perde in Suid-Afrika
Boerperd
Daar is baie Boerperde in Suid-Afrika maar hulle getalle was beperk toe hulle stadigaan veld teen die swierige Amerikaanse saalperd verloor het. Tans floreer die ras weer.
Valuair
Valuair (Chinees: 惠 旅 航空) is 'n laekostelugredery wat in Singapoer gebaseer is. Dit is in 2004 geloods, met aanvanklike vlugte na Bangkok en Hongkong.
Geskiedenis van perde in Suid-Afrika
Hoewe en hoefbeslag
Die perd is net so goed as sy pote is ‘n baie paslike gesegde. Die harde horingagtige hoef, wat ovaalvormig tot rond is, beskerm die voetbeen van die perd. In die loopvlak van die harde hoef is daar elastiese straalkussings wat as skokbrekers dien. Die hoefrand kan teen beskadiging beskerm word deur die perd te beslaan met Hoefysters wat met behulp van spesiale spykers aan die hoef vasgenael en vasgetrek word. Dit behoort deur ‘n ervare persoon (hoefsmid) gedoen te word. Die gevaar bestaan dat die spykers die binneste, “lewende” deel van die hoef kan binnedring. Dan word die perd kreupel.
Valuair
Dit onderskei homself van ander laekosterederye omrede dit fieterjasies aanbied soos 'n bagasietoelaag van meer as 20 kg, etes tydens die vlugte, vooraftoekenning van sitplekke, en 'n 32 duim sitplekafstand. Die redery is in 2005 verkry deur Jetstar Asia Airways, tog is die Valuair-merk behou vir Jetstar Asia se geskeduleerde dienste aan die groot stede van Indonesië.
Die suidwesvleuel van Vlak 3 in Terminaal 1 op Singapoer Changi Lughawe huisves die lugredery se hoofkantoor.
Bestemmings
Valuair bied tans vlugte van sy basis in Singapoer na Jakarta, Denpasar en Surabaya, met Bangkok as 'n kodedeel saam met Jetstar Asia Airways. Sedert sy samesmelting met Jetstar Asia, het die lugredery sy vlugte na Perth, Hongkong, Xiamen, Chengdu en Bangkok beëindig, as deel van die konsolidasieproses tussen die twee rederye.
Hierdie lys toon alle huidige en voormalige bestemmings, insluitende die stad bedien, die land, die lughawe, en die begin- en die eindjaar van die diens.
Jetstar Asia Airways vloot
Teen Januarie 2014 het Jetstar Asia oor die volgende vliegtuie beskik:
Aanboordverversings
Passasiers kan aanboord voedsel en drankies by die vlugkelners koop. Op vlugte van Valuair, mag passasiers slegs voedsel en drankies nuttig wat hulle aanboord gekoop het, tensy die passasier(s) spesiale dieetbehoeftes het. Voor die samesmelting was maaltye en drankies ingereken by die vliegkaartjie se prys.
Iotrochota coccinea
Iotrochota coccinea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Carel Hendrik de Smidt
Opleiding
Carel Hendrik de Smidt is op 28 Oktober 1832 gedoop. Sy vader was Andries de Smidt. Die invloed van sy vrome en godvrugtige moeder, Maria Johanna Josina Stronk, het daartoe bygedra dat De Smidt kleintyd al 'n begeerte gehad het om predikant te word. Onder leiding van dr. William Robertson (na wie ds. De Smidt se enigste gemeente genoem is) berei hy hom voor op toelating tot 'n Europese universiteit. Daarna studeer hy 'n aantal jare aan die Universiteit van Utrcht. Toe ds. Andrew Murray Nederland in 1854 besoek, het hy De Smidt ontmoet en die indruk gekry dat hy 'n "goeie en begaafde" student was. Sy opvolger op Robertson, ds. Andrew McGrgeor, wat hom in Skotland leer ken het, het van sy dorpe godsvrug, vurige ywer en wye belesenheid getuig. Dit was destyds die jare van die Liberalisme en byna vanselfsprekend is ook sommige Suid-Afrikaanse studente wat aan Nederlandse hospitale studeer het, deur dié denkrigting beïnvloed. As 'n mens in gedagte hou dat onder die predikante wat in 1858 en 1859 daar gelegitimeer is, Thomas François Burgers, J.J. Kotzé, H.C.V. Leibbrandt en S.P. Naudé almal ná hul terugkeer in hul vaderland voorstanders van dié denkrigting geword het, is dit heeltemal denkbaar dat die ernstige jong De Smidt tydens sy studiejare ook deur die Liberalisme beïnvloed sou word.
Ontvangs op Robertson
regs|300px|duimnael|Dit is ds. De Smidt net gegun om 18 maande die Woord te verkondig in die ou NG kerk op Robertson. Die hoeksteen is op [[16 September 1853 gelê, dis ingewy op 29 Oktober 1856 en gesloop en deur die huidige kerkgebou vervang in 1905.]]
Van sy ontvangs en bevestiging op Robertson op 22 Junie 1859 vertel nóg die argiefstukke in die NG Kerkkantoor nág die Gereformeerde Kerkbode iets. Dat die gemeente wat meer as ses jaar verlangend uitgesien het na die dag waarop hy sy eie leraar sou kon verwelkom, en boonop juis op hom so lank moes was, hom met ope arms ontvang het, is te verstane. En so begin hy dan sy bediening in die jong dorpie waar nog nie veel meer geboue as die kerk, die magistraatsgebou en 'n klompie huise en winkels was nie.
Van hom vertel ds. J.A. van Z. le Roux in die Gemeenteblad van Robertson in Oktober 1924 onder meer: "Hy het ... van die begin af sy taak aangepak met die noeste vlyt. Aan sy naarstige soek na die heil van onsterflike siele het 'n innige gemeenskap met sy Heer gepaard gegaan deur middel van gebed. Menige dag ... het hy die eensaamheid gaan opsoek aan die voet van Muiskraalskop. Daar het hy, gelyk Daniël die profeet, in stilte met sy Heer omgang gehad deur middel van die gebed. Aan vrug op sy getroue arbeid het dit dan ook nie ontbreek nie.” In 'n artikel wat in dieselfde blad in Desember 1923 verskyn het, vertel 'n anonieme skrywer onder meer: "Ds. de Smidt was 'n man met een open karakter — wat in hem was, kwam uit, al moest de toehoorder daaronder sidderen en beven. Hij was verder bezield met een buitengewone ernst en toewijding aan de dienst des Heeren. In zijn ziel brandde er steeds een heilig vuur voor de redding van verloren gaande zielen. Hij was bij uitnemendheid een boetprediker, een zielzoeker, een herder van zijn kudde. Zijn ernst dreef hem dikwels een harde boodschap aan de gemeente, huisgezin of persoon te brengen. Zo bezocht hij eenmaal 'n onverschillige man in Klaasvoogds Rivier, en terstond na hij zijne boodschap had geleverd, reed hij weg. Het hart van die man werd geraakt, vergruisd, gewonnen."
Herlewingskoferensie op Worcester
duimnael|links|210px|Ds. [[Andrew Murray sr. en sewe van sy seuns en skoonseuns het die herlewingskonferensie op Worcester bygewoon.]] In ds. De Smidt se kort dienstyd het daar op Worcester 'n konferensie plaasgevind waarvan ook die gemeente Robertson die heilsame gevolge sou ondervind. Toe die Kweekskool op Stellenbosch in November geopen is, het die aanwesige predikante aan proff. John Murray en Nicolaas Hofmeyr en die Stellenbosse leraar ds. J.H. Neethling die taak opgedra om lede van alle Christelike kerke uit te nooi om 'n konferensie op Worcester by te woon waar groot kerklike vraagstukke bespreek sou word. Prof. Hofmeyr het die organisasiewerk op hom geneem, en die byeenkoms het dan ook op 18 en 19 April 1860 plaasgevind. Die aanwesiges was uit meer as 20 gemeentes afkomstig. Van die elf aanwesige jongere predikante was sewe seuns of skoonseuns van ds. Andrew Murray sr. van die NG gemeente Graaff-Reinet, wat ook daar was; maar slegs vyf van die ouere predikante het die verrigtinge bygewoon. Referate is oor verskeie onderwerpe gelewer, onder meer "Herlevingen” deur dr. William Robertson; "Volkslektuur voor Zuid Afrika" deur prof. John Murray; "Christelijke Regering" deur ds. De Smidt; en "Opvoeding" deur Ds. J.H. Neethling. Aan die einde van die tweede dag stel ds. Andrew Murray jr., die nuwe predikant van Worcester, voor om 'n leraar van die NG Kerk, en wel dr. Robertson, na Holland, Duitsland, Skotland en desnoods Amerika te stuur om predikante, sendelinge en onderwysers te soek om so in die dringende behoefte hier te lande te probeer voorsien.
Dr. Robertson het die opdrag aanvaar, maar min kon hy toe dink dat een van sy "rekrute" die opvolger van sy beminde vriend Charles de Smidt sou wees. Die Konferensie op Worcester was oorsaak van 'n wydverspreide en seënryke geestelike herlewing in die NG Kerk. Prof. John du Plessis vertel in sy biografie van ds. Andrew Murray jr. dat die herlewing op 'n stil manier begin het, sonder die aanwending van uiterlike middele om die vuur van geestelike lewe aan te wakker. In gemeentes wat die sterkste op die Konferensie verteenwoordig was, is eerste die ontwaking van 'n nuwe geestelike erns waargeneem. Bidure is beter bygewoon en nuwe bidkringe op baie plekke gestig. In die gemeentes Montagu en Worcester het die eerste tekens van waaragtige opwekking hulle openbaar. Die beweging het ook nie net tot die dorpe beperk gebly nie, maar hom ook kragtig getoon selfs op verafgeleë buiteplase waar manne en vroue plotseling aangegryp is deur gewaarwordinge waarvan hulle nog maar weinige weke, of selfs dae, tevore vreemd was. Uit Montagu is byvoorbeeld berig: "Op Zondagavond 22 Julie werd alhier een biduur gehouden door di. (Robert) Shand en De Smidt, toen de opwekking zoo groot was dat men klaagde dat de bidstond een uur te vroeg eindigde. Een jaar geleden wist men van geen bidstonden, maar nu houdt men ze dageliks, zelfs tot drie-maal 's daags, ook onder kinderen. Of dit het werk des Geestes is, wordt door sommigen betwist; doch wij zijn getuige geweest van zekere gevallen, dat men overtuigd wordt van zonde, en claardoor onbeschrijfelijk ontsteld wordt, en door niets zich laat troosten dan door het verzoenend lijden van onze Here Jezus Christus, en door het gebed."
Van wat in die Robertsonse gemeente in dié tyd gebeur het, vertel die Kerkraad se verslag oor die staat van Godsdiens wat in Oktober 1860 na die Ringsvergadering opgestuur is. Ds. De Smidt, opsteller van dié dokument, skryf: "Doch is er niet ten onzent geschied eene bepaaldelijke uitstorting van Gods Geest? Eene werking van den Geest is er ontegen-zeggenlijk. Getuigen de veelvuldige Bidstonden die als van zelve alom in de Gemeente geboren werden en stand houden — alom, zeggen wij, want er kon bezwaarlijk een enkel wijk der Gemeente worden opgenoemd waar zoodanige vereeniging niet te vinden is. Is er eene uitstorting? Verbindt men de Uitstorting des Geestes aan eene overmatigende lichaams- en zielsbeweging, dan deelen wij tot hiertoe in de opwekking niet, maar is de bijzondere krachtige opwekking in het afsterven van den ouden, en het aantrekken van den nieuwen mensch, kortom, in de bekeering tot God, dan mogen wij zonder vermetelheid roemen in eene krachtdadige openbaring van Gods regterarm in ons midden. De Jeugd vooral op verschillende plaatsen begaf zich tot het bidden en smeeken. Hier en daar knielden kinderen ulfs om bekeering neder — zij die zich vroeger der wereld wijdden, verbonden zich nu aan den God der genade in hunne eenzaamheid, en werden weldra voorgangeren en oorbidders in broederlijke samenkomsten: en ook de Zusters in haren kring verhieven haar belaste harten tot God die zegt 'Bidt, en het zal u gegeven zijn'. Wat wij nog hoopen en wachten is niet de sloopende ontroering van andere landen, maar de zachte en zoete fluisteringen van Gods liefdestem — de kalme doch krachtdadige werking des Heiligen Geestes die ons geloof vasthecht, niet aan een stormachtige opwelling des gemoeds, hoe dikmaals dit ook gevorderd zij, maar aan de bestendige onzigtbare gemeen-schap met Hemzelf, den Trooster die bij ons blijft tot in der Eeuwigheid, den geest die staat tegenover magt en geweld."
Siekte en dood
duimnael|regs|200px|Blykbaar het net een foto van ds. De Smidt behoue gebly en is die skets elders op dié blad gemaak van hierdie foto. Te midde van hierdie geestelike seëninge het 'n vreeslike ramp die dorp getref — 'n epidemie van maagkoors wat van November 1860 af tot Februarie 1861 gewoed het. In hierdie tyd van beproewing het ds. De Smidt onverdrote en onverskrokke, selfs toe dit met groot gevaar gepaard gegaan het, nooit in sy pligsbetragting verflou nie. Gewoonlik het hy soggens die siekes besoek en smiddae begrafnisse gehou, egter sonder om enige voorsorg te neem om hom teen besmetting te vrywaar, "meenende dat de Heer, die hem geroepen had tot het werk, ook magtig was hem te bewaren. Later hierover sprekende," vervolg die reeds aangehaalde onbekende skrywer in "De Gereformeerde Kerkbode" van 9 Februarie 1861, "heeft hij erkend, dat het goed is, terwijl wij op God vertrouwen, ook de middelen aan te wenden."
Sy swak gestel het uiteindelik onder die spanning geknak, en hy en dr. Servaas Hofmeyr, die leraar van Montagu, het reeds ooreengekom om van tyd tot tyd 'n paar dae in mekaar se gemeente te werk. Toe, op 'n dag in Desember 1860 moes hy drie begrafnisse hou. Op pad na die kerkhof tydens die derde begrafnis het sy kragte hom begewe en moes hy omdraai en huis toe gaan. Op die 23ste het hy gepreek nog na aanleiding van 1 Kor. 15:19: "Indien wij alleen in dit leven op Jezus zijn hopende, zo zijn wij de ellendigste van alle menschen." Toe dr. Hofmeyr, wat tydens die afwesigheid van dr. Robertson oorsee as konsulent waargeneem het, van ds. De Smidt se siekte verneem, het hy dadelik aangebied om hom te gaan haal vir 'n verandering van lug en omgewing. Ook sou hy hom in sy gemeente help. Op Kersdag het De Smidt nog die laaste keer voor sy gemeente opgetree, en die volgende dag, Woensdag, is hulle, volgens afspraak, toe na Montagu. Daar het hy so mooi beter geword dat besluit is om hom sodra hy sterker was, na sy familie op Wynberg te neem. Maar toe ondervind hy 'n terugslag, en ses dae later is hy, op 21 Januarie 1861, in sy 29ste jaar oorlede. Sy laaste woorde was 'n boodskap aan sy familiebetrekkinge: "Alles regt, het is alles wel."
Begrafnis
Sy stoflike oorskot is op Robertson ter aarde bestel, maar onder omstandighede wat die gevoelens van sy gemeentelede baie seergemaak het. Eers wou die magistraat, Joseph le Brun, glad nie toelaat dat die begrafnis hier plaasvind nie. Toe daar alreeds reëlings getref is om dit dan op Montagu te laat geskied, gee hy verlof dat die teraardebestelling wel op Robertson mag plaasvind, maar dan nie later as om tienuur die volgende oggend nie en voorts op voorwaarde dat die graf agt voet diep moes wees en dat een mud kalk oor die kis gestrooi moes word. Toe laat hy die wa met die lyk by die Hoopsrivier voorkeer tot ná afloop van die lykdiens in die kerk, blykbaar om te voorkom dat die lyk die gebou binnegedra word; maar een van die diakens het die opdrag veronagsaam en die wa tot naby die kerk laat bring.
Iotrochota coccinea
Die spons behoort tot die genus Iotrochota en tot die familie Iotrochotidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Carel Hendrik de Smidt
Begrafnis
Omdat sulke streng maatreëls in geen ander geval gelas is nie, was daar baie ontevredenheid en is gevoel dat dit oneerbiedig was jeens die oorblyfsels van hul hoogs gerespekteerde leraar, van wie in der waarheid gesê kon word dat hy sy eie lewe opgeoffer het deur vertroosting aan ander te bring. Dat die gemeente sy ontslape leraar hoë agting toegedra het, blyk byvoorbeeld uit die godsdiensverslag wat die Kerkraad in 1861 by die Ring van Swellendam ingedien het: "De dood van onzen Leeraar, die, te midden van zijnen ijvervollen arbeid, en in den bloei zijner jaren, werd weggenomen, was eene gebeurtenis, waardoor niet alleen deeze gemeente, maar de geheele Kerk geleden heeft. Hij was een getrouwe en ijverige dienstknecht des Heeren. Wij kunnen vrijmoedig getuigen dat hij den geheelen raad van God verkondigd heeft ... Wij kunnen niet anders dan getuigen, dat een blijkbaar zegen op zijn arbeid rustte, en dat de heilzame pogingen ten goede nog in de gemeente zigtbaar zijn. Dan hij rust van zijnen arbeid, en zijne werken zullen hem navolgen. Wij wenschen in den aanbiddelijken, hoewel ondoorgrondelijken raad van God te berusten, terwijl wij den Heere bidden om de gemeente weldra eenen ander Herder en Leeraar toetezenden, bezield door denzelfden geest, en ijverig volgende in de voetstappen van zijnen betreurden Voorganger."
Gesinslewe
Dis nie bekend of ds. De Smidt getrou en of hy enige kinders gehad het nie.
4 (album)
4 is die vierde ateljee-album deur die Amerikaanse sangeres Beyoncé, vrygestel op 28 Junie 2011. Na 'n loopbaanonderbreking wat haar kreatiwiteit weer laat opvlam het, is Beyoncé geïnspireer om 'n plaat te skep met 'n basis in tradisionele R&B wat uitgestaan het bo kontemporêre populêre musiek. Dit het kritieke lof ontvang.
Snitlys
Standaard uitgawe
Beyoncé (album)
Beyoncé (gestileer as BEYONCÉ) is die vyfde ateljee-album deur die Amerikaanse sangeres Beyoncé. Die album is op 13 Desember 2013 verrassend vrygestel. Die album word as 'n visuele album beskou, waarop al die liedjies deur nie-lineêre kortfilms (musiekvideos) vergesel word. Die onderwerp van die album handel oor feministiese temas. Dit is geïnspireer deur Beyoncé se begeerte na kreatiewe musikale vryheid.
Dit was uiteindelik 'n kommersiële sukses, aangesien die album meer as 800 000 kopieë wêreldwyd in sy eerste drie dae verkoop het, wat die album wat die vinnigste in iTunes se geskiedenis verkoop word, geword het. Dit het gou 1 miljoen kopieë bereik.
Holascus tenuis
Die spons behoort tot die genus Holascus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Schulze.
1990 Brasiliaanse Grand Prix
Die 1990 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 25 Maart op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die tweede wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Ryan Crouser
Ryan Crouser (gebore Desember 18, 1992) is 'n Amerikaanse gewigstoot en diskusgooier. Hy is 'n tweemalige Olimpiese goue medaljewenner en Olimpiese rekordhouer. Crouser is die huidige wêreldrekordhouer in gewigstoot, binne- en buitenshuis. Op 18 Junie 2021, by die Amerikaanse Olimpiese proewe het hy 23,37 m gestoot met sy vierde poging, om Randy Barnes se 31 jaar oue wêreldrekord van 23.12 m met 25 cm te verbeter. Vanaf September 2022 het Crouser 8 van die 12 verste stote van alle tye in die buitelug gestoot.
Op 24 Januarie 2021 het hy 22,82 m gestoot om 'n nuwe wêreld binnenshuise gewigstootrekord in Fayetteville, Arkansas, VSA, op te stel. Die vorige binnenshuise wêreldrekord van 22,66 m is in 1989 deur Barnes opgestel. Crouser het ook 'n 22,70 m in die vierde rondte gestoot.
Crouser is aangewys as 2021 se Baan- en Veld Wêreldmansatleet van die Jaar. Hy is bekroon met die VSA Baan en Veld se hoogste toekenning, die Jesse Owens-toekenning, en was ook 'n finalis vir 2021 Manlike Baan- en Veldwêreldatleet van die Jaar deur Wêreldatletiek, die internasionale beheerliggaam vir baan en veld.
Teen die einde van die 2021-seisoen het Crouser al 163 keer 22 m of verder gestoot, die meeste in die geskiedenis, en het meer as 'n derde van al die 22 m-stote in die geskiedenis behaal. Hy het ook by 8 afsonderlike byeenkomste meer as 75 voet (22,86 m) gestoot. Verder het hy die twee verste stote in die geskiedenis, met vyf afstande wat 23 meter oortref.
Lemonade
Die album is ’n konsepalbum oor haar emosionele reis ná haar man se ontrouheid, in ’n feministiese en rassekonteks. Lemonade word beskou as een van die beste albums van alle tye, en is die mees bekroonde ateljee-album van Beyoncé se loopbaan. Die album was musiekresensente se topalbum van 2016. Dit was ook die beste verkoop album van 2016 wêreldwyd.
Snitlys
Standaard uitgawe
Christian LeBlanc
Christian LeBlanc (gebore 25 Augustus 1958) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Disturbance at Dinner (1998) en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en In the Heat of the Night (1988).
Giuseppe Di Stefano
Biografie
Giuseppe Di Stefano is in 1921 gebore in Motta Sant'Anastasia, 'n dorpie naby Catania, Sisilië. Hy was die enigste seun van 'n carabiniere wat 'n skoenmaker geword het, en sy kleremaker vrou. Di Stefano het sy opvoeding aan 'n Jesuïete kweekskool ontvang en vlugtig daaraan gedink om die bediening te betree.
Nadat hy in die Italiaanse weermag gedien het (en kort lesse by die Switserse tenoor Hugues Cuénod ontvang het), het Di Stefano sy operadebuut in 1946 in Reggio Emilia gemaak as Des Grieux in Massenet se Manon, die rol waarin hy die volgende jaar sy buiging by La Scala gemaak het. Hy het sy buiging in New York by die Met in Februarie 1948 gemaak as die hertog van Mantua in Verdi se Rigoletto nadat hy die rol in Riccione saam met Hjördis Schymberg in Augustus van die vorige jaar gesing het. Na sy opvoering in Manon het Musical America 'n maand later geskryf dat Di Stefano "oor die ryk fluweelagtige klank beskik het wat ons selde sedert die dae van Gigli gehoor het". Hy het daarna gereeld in New York opgetree. In 1957 het Di Stefano sy Britse buiging tydens die Edinburgh-fees gemaak as Nemorino in L'elisir d'amore en sy Royal Opera House, Covent Garden, buiging in 1961, as Cavaradossi in Tosca.
As sanger is Di Stefano bewonder vir sy bewonderenswaardige, unieke en klankryke stem, sy passievolle aflewering, en veral vir die soetheid van sy sagte sang. Tydens sy debuut Metropolitan Opera-radiouitsending in die opera Faust, het hy die hoë C-forte note aangeval en dit daarna versag tot 'n pianissimo. Rudolf Bing het in sy memoires gesê: "Die mees skouspelagtige oomblik in my waarnemingsjaar het gekom toe ek sy diminuendo op die hoë C in Salut! demeure in Faust aangehoor het: ek sal nooit die skoonheid van daardie klank vergeet so lank as wat ek leef nie.
Di Stefano het tydens sy jare van internasionale roem 'n goue Orfeo, 'n Italiaanse musiektoekenning, verower.
In 1953 wou Walter Legge, die bestuurder van EMI se klassieke vleuel, 'n tenoor hê om al die gewilde Italiaanse operas saam met Maria Callas op te neem, en het hy Di Stefano gekies. Onder hul opnames tel die beroemde 1953 ateljee-opname van Tosca onder Victor de Sabata, "wat beskou word as een van die groot opvoerings in die geskiedenis van die grammofoon". Die twee het ook gereeld saam op die verhoog opgetree, vanaf 1951 in Suid-Amerika tot einde 1957 in Un ballo in maschera by La Scala; dit was die laaste keer dat die twee saamgewerk het aan 'n opera. Hy het Alfredo gesing in die beroemde Visconti-produksie van La traviata in 1955 by La Scala, sowel as Edgardo onder Herbert von Karajan in La Scala, Berlyn en Wene. Rudolf Bing van die Metropolitan Opera House het Di Stefano se kaartmannetjie-leefstyl betreur, wat volgens hom die oorsaak van die verval in Di Stefano se stem was, hoewel Di Stefano self allergieë in pleks van sintetiese vesels vir die permanente skade aan sy stembande as die oorsaak beskou het.
Di Stefano en Maria Callas het in 1973 saamgetoer. Kritici het opgemerk dat Maria Callas se stem wesenlik verswak het, maar die openbare reaksie was nietemin oral entoesiasties. Gedurende hierdie tydperk was daar gerugte van 'n kort romantiese verhouding tussen die twee sangers. Di Stefano het voortgegaan om suksesvol te sing; sy laaste operarol was in Julie 1992 as die keiser in Turandot. Di Stefano is in November 2004 kritiek beseer in sy huis in Diani Beach, Kenia, na 'n wrede aanval deur onbekende aanvallers. Hy is in sy motor saam met sy vrou Monika Curth in 'n hinderlaag gelei terwyl hulle voorberei het om van hul villa in Diani, 'n kusoord naby Mombasa aan die Indiese Oseaan, te ry. Die sanger was 'n week na die aanval steeds bewusteloos, is binneaars gevoed en het verskeie operasies ondergaan.
Na twee operasies in Mombasa, is Di Stefano in Desember 2004 na die San Raffaele kliniek in Milaan gevlieg waar hy in 'n koma verval het. Hy het uiteindelik uit die koma wakker geword, maar sy gesondheid het nooit ten volle herstel nie. Hy is op 3 Maart 2008 op 86-jarige ouderdom oorlede in sy huis in Santa Maria Hoè, noord van Milaan.
Opnames saam met Maria Callas
'n Reeks duette bestaande uit Di Stefano en Callas is deur die Philips-etiket in die tydperk November - Desember 1972 opgeneem, met Antonio de Almeida as dirigent van die Londen Simfonieorkes. Hierdie opnames is nie amptelik uitgereik nie, maar 'n roofweergawe daarvan het wel verskyn.
Ander opnames
Di Stefano het ook verskeie ander opnames saam met van die voorste sangers gemaak, insluitende volledige EMI stelle van Madama Butterfly (saam met Victoria de los Ángeles, 1954) en La traviata (saam met Antonietta Stella en Tito Gobbi, 1955).
Hy het vir die Engelse Decca Records L'elisir d'amore met Hilde Gueden en Fernando Corena (1955), La Gioconda (met Zinka Milanov en Leonard Warren, 1957), La forza del destino (1958) en Tosca opgeneem (met Leontyne Price en Giuseppe Taddei, met Herbert von Karajan as dirigent, 1962).
Vir Casa Ricordi (Ricordi MRO 104/105) het hy in 1958 'n volledige stereo opname van Lucia di Lammermoor gemaak met Renata Scotto, Ettore Bastianini en Ivo Vinco, met Nino Sanzogno wat die Orkes en Koor van La Scala, Milaan gedirigeer het.