cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mauritiaanse roepee
Muntstukke
In 2007 is 'n bi-metaal 20 roepee-munt uitgereik ter herdenking van die Bank van Mauritius se 40ste bestaansjaar.
Banknote
Die eerste banknote wat deur die regering uitgereik is (in denominasies van 5, 10 en 50 roepees) dateer terug tot 1876. In 1919 word 'n 1 Roepeebanknoot bygevoeg. In 1940 is nooduitreikings gemaak van 25 en 50 sent en 1 roepee. In 1954 is 25 en 1000 roepees bekendgestel.
Die Bank van Mauritius is in September 1967 as die land se sentrale bank gestig, en is sedertdien verantwoordelik vir die uitreiking van die land se banknote en muntstukke. Die bank het sy eerste note in 1967 uitgereik, bestaande uit vier waardes: 5, 10, 25 en 50 roepees, almal ongedateer en met 'n portret van koningin Elizabeth II op die voorkant. Oor die jare is sommige denominasies hersien met nuwe handtekeninge van die Goewerneur en Besturende direkteur, maar andersins bly dit onveranderd.
In 1985 het die Bank van Mauritius 'n heelnuwe stel banknote van 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500 en 1000 roepees uitgereik. 'n Deeglike studie van hierdie banknote wys 'n interessante verskeidenheid van substelle wat deur twee gelddrukmaatskappye ("Bradbury Wilkinson" en "Thomas de La Rue") gedruk is. Die note is ook in verskillende tydperke ontwerp, want daar is baie min identies en konsekwent aan die ontwerpfunksies wat op al die denominasies pryk. 'n Wisselende banknootnommeringstelsel, verskillende vorme van sekuriteitsdrade, variasies in die ontwerp en grootte van die Mauritiaanse landswapen, verskillende ultravioletlig-latente druk, teenstrydighede in die grootte-inkremente tussen die waardes en vele verskillende tipes lettersetwerk wat gebruik is, is net 'n paar van die opmerklike verskille. Hierdie uitreiking was tot in 1998 in omloop.
In 1998 het die Bank van Mauritius het 'n nuwe uitgawe van banknote vrygestel bestaande uit 7 waardes, nl. 25, 50, 100, 200, 500, 1000 en 2000 roepees. Hierdie banknote het 'n standaardformaat gehad en is almal gelyktydig uitgereik in November 1998. Al die banknote van hierdie uitreiking is deur "Thomas de la Rue Beperk" in Engeland gedruk. Hierdie banknote is egter uit sirkulasie onttrek in Junie 1999 weens vele geskilpunte.
Die Bank van Mauritius se mees onlangse herontwerp van sy banknote was in Junie 1999; dit is tans steeds in gebruik.
Huidig-sirkulerende banknote
Elke denominasie vertoon die portret van 'n prominente Mauritiaanse persoon aan die linkerkant.
1971 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1971 Formule Een Suid-Afrikaanse Grand Prix is op 6 Maart 1971 op die Kyalami Grand Prix-renbaan naby Johannesburg, Suid-Afrika gehou.
2003 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2003 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 6 April 2003 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Giancarlo Fisichella in 'n Jordan-Ford gewen.
Lisa Gaye
Lisa Gaye (6 Maart 1935 – 14 Julie 2016) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Ten Thousand Bedrooms (1957) en in die televisiereekse How to Marry a Millionaire (1957), Zorro (1957), en Hawaiian Eye (1959).
Irshad Manji
Irshad Manji (Arabies: إرشاد مانجي ‘Irshād Mānjī, Gujarati: ઇરશાદ માનજી Irshād Mānji, gebore 1968) is 'n Oegandies-Kanadese skrywer en joernalis van Egiptiese en Gujarati afkoms. Sy 'n voorstander van 'n "gereformeerde en progressiewe" interpretasie van Islam. Manji is direkteur van die morele moedprojek by die Robert F. Wagner Nagraadse Skool van Openbare Diens aan die New York Universiteit, die doel daarvan is om jong leiers te wys "hoe om politieke korrektheid, intellektuele konformiteit en self-sensorskap uit te daag". Sy is ook die stigter en president van Projek ijtihad, 'n liefdadigheidsorganisasie wat 'n "tradisie van kritiese denke, debat en meningsverskil" in Islam wil bevorder.
Manji is 'n bekende kritikus van tradisionele en konserwatiewe elemente van die Islam. Sy is deur die New York Times as "Osama bin Laden se ergste nagmerrie" beskryf.
Dysidea conica
Dysidea conica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Bowerbank.
Ray Barrett
Ray Barrett (2 Mei 1927 – 8 September 2009) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Thunderbirds Are GO (1966), Goodbye Paradise (1983), en Australia (2008), en in die televisiereeks Thunderbirds (1965).
Ozoroa obovata
Ozoroa obovata is 'n struik of boom wat aan die familie van mango-agtiges (Anacardiaceae) behoort. Die plant is inheems aan Burkina Faso, Kenia, Mosambiek, Tanzanië en Zambië. In Suid-Afrika kom dit in KwaZulu-Natal voor.
Die spesie het drie subspesies:
Mirza Ghulam Ahmad
Mirza Ghulam Ahmad (13 Februarie 1835 – 26 Mei 1908; Oerdoe/Persies: ) was 'n Indiese godsdienstige figuur. Hy staan bekend as die stigter van die Ahmadiyya Moslem-gemeenskap. Hy het beweer dat hy die Mahdi sowel as die Mujaddid van die 14de Islamitiese eeu was. M.a.w dat hy in die gelykheid van Jesus van Nasaret (mathīl-i'Isā) was.
Dysidea chilensis
Dysidea chilensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
McDonnell Douglas F/A-18 Hornet
Die McDonnell Douglas F/A-18 Hornet is 'n tweemotorige supersoniese, alle weersomstandighede, vliegdekskipbruikbare veeldoelvegvliegtuig, ontwerp as beide 'n vegter en aanvalsvliegtuig (F/A verwys na "fighter/attack"). Die F/A-18 is ontwerp deur McDonnell Douglas en Northrop, en is afgelei van laasgenoemde se YF-17 in die 1970's vir gebruik deur die Amerikaanse Vloot en die Marinierskorps. Die Hornet word ook gebruik deur verskeie ander lande se lugmagte. Die Amerikaanse Vloot se vlugdemonstrasie-eskader, die Blue Angels, gebruik die Hornet sedert 1986.
Die F/A-18 het 'n topspoed van Mach 1,8 (1 915 km/h op 40 000 voet of 12 190 m). Dit kan 'n wye verskeidenheid van bomme en missiele dra, insluitend lug-tot-lug en lug-tot-grond, aangevul deur die 20 mm M61 Vulcankanon. Die vliegtuig word aangedryf deur twee General Electric F404 turbowaaierenjins, wat aan die tuig 'n hoë stukrag-tot-massaverhouding gee. Die F/A-18 het uitstekende lugdinamiese eienskappe, hoofsaaklik toe te skryf aan die verlengstukke vooraan beide sy vlerke.
Die vegter se primêre gebruike is vir gevegsbystand, vlootverdediging, onderdrukking van die vyand se lugverdediging, lugverbod, nabylugondersteuning en lugverkenning. Sy veelsydigheid en betroubaarheid het bewys dat dit 'n waardevolle bate vir vliegdekskepe kan wees. Nogtans is hy gekritiseer vir sy gebrek aan verskeidenheid en loonvrag in vergelyking met sy vorige tydgenote, soos die Grumman F-14 Tomcat in die veg- en aanvalsrol, en die Grumman A-6 Intruder en LTV A-7 Corsair II in die aanvalsrol.
Eureka-diamant
Die Eureka-diamant is die eerste diamant wat in Suid-Afrika gevind is. Die diamant is deur Erasmus Jacobs naby Hopetown ontdek teen die einde van 1866. Dit weeg 21,25 karaat, ongeslyp. Aan die begin van 1867 het Schalk van Niekerk, die Jacobs-gesin se buurman, die klippie opgemerk tydens 'n besoek. Van Niekerk het kleurryke klippies versamel en mev. Jacobs het die klippie aan hom geskenk. 'n Paar weke later wys Van Niekerk die klippie aan die jagter John O' Reilly wat aangebied het om uit te vind wat se klippie dit is. Op Hopetown sowel as Colesberg is O' Reilly uitgelag toe hy sê dat hy vermoed dat dié klippie 'n diamant is. Die vrederegter Lorenzo Boyes was egter geïnteresseerd in die klippie en het aangebied om dit aan dr. William Guybon Atherstone te wys, wat 'n amateur-mineraloog was.
Klas 35-200-diesellokomotief
Die Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas 35-200 van 1974 is 'n diesel-elektriese lokomotief.
Eureka-diamant
Die Kaapse goewerneur, sir Philip Wodehouse, het die diamant in Desember 1867 vir £500 gekoop. Schalk van Niekerk het twee-derdes van die geld ontvang en John O' Reilly een-derde. Wodehouse het die diamant later verkoop; die nuwe eienaar is onbekend.
'n Honderd jaar nadat die diamant opgetel is, in 1966, het De Beers die diamant van sy Londense eienaar, Peter Locan, gekoop en aan die mense van Suid-Afrika geskenk. Dit word bewaar in die Kimberleyse Museum.
Klas 35-200-diesellokomotief
Tussen November 1974 en Augustus 1976 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë 150 Klas 35-200 General Motors Electro-Motive Division tipe GT18MC diesel-elektriese lokomotiewe in diens geplaas. In 1975 is nog een Klas 35-200 lokomotief vir AECI in Modderfontein, Johannesburg, gebou.
Vervaardiger
Die Klas 35-200 tipe GT18MC diesel-elektriese lokomotief is ontwerp vir die Suid-Afrikaanse Spoorweë (SAR) deur General Motors Electro-Motive Division (GM-EMD). Die eerste 25 eenhede is deur GM-EMD gebou en ingevoer, afgelewer teen November 1974 en genommer in die reeks van 35-201 tot 35-225. Die res is in twee groepe deur General Motors Suid-Afrika (GMSA) in Port Elizabeth gebou, met 75 eenhede wat tussen 1974 en 1975 gelewer is, genommer in die reeks van 35-226 tot 35-300, en nog vyftig tussen 1975 en Augustus 1976, genommer in die reeks van 35-301 tot 35-350.
Neopetrosia contignata
Neopetrosia contignata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Klas 35-200-diesellokomotief
Onderskeidende kenmerke
Die GM-EMD Klas 35-200 en 35-600 is visueel nie van mekaar te onderskei nie.
Die Klas 35-familie is Suid-Afrika se standaard-taklyn diesel-elektriese lokomotief. GM-EMD Klas 35-200s is ontwerp vir ligte spoortoestande oor moeilike terrein en hulle werk op die meeste taklyne in die sentrale, oostelike, noordelike en noordoostelike dele van die land.
Kleurskemas
Die Klas 35-200 is almal gelewer in die SAR Gulf Red-kleur met seinrooi bufferbalke, geel systrepe aan die lang kapkante en 'n geel V aan elke kant. In die 1990's is baie van die Klas Nowrap|35-200 eenhede oorgeverf in Spoornet-oranje met 'n geel en blou chevronpatroon op die bufferbalke. In die laat 1990's is baie oorgeverf in die Spoornet-blou kleur met buitelynnommers op die lang kapkante. Na 2008, in die Transnet Freight Rail (TFR) en Passasier Rail Agency of South Africa (PRASA) era, is baie oorgeverf in die TFR rooi, groen en geel kleur en ten minste twee is oorgeverf in die PRASA pers Shosholoza Meyl-kleur.
Neopetrosia contignata
Die spons behoort tot die genus Neopetrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Thiele.
Janine Jansen
Janine Jansen (Nederlands:ʒɑnine jɑnsən); (gebore op 7 Januarie 1978 in Soest in Nederland) is 'n violis en altvioolspeler.
Opnames
Met ingang Januarie 2006 het Jansen twee hoofstroom CDs (een is ook 'n hibriede SACD) opgeneem. Die eerste is 'n versameling van encorestukke wat deur Barry Wordsworth gedirigeer is, die tweede is 'n kamerorkes weergawe van Vivaldi se Vier Seisoene. Haar Vivaldi opname in besonder het groot sukses behaal in terme van verkope gemaak deur die aflaai van die opname vanaf die internet af.
In Oktober 2006 het sy haar derde plaat vrygestel. Hierdie CD bevat die Mendelssohn en Bruch Vioolconcertos saam met Bruch se Romanse vir Altviool met Riccardo Chailly as dirigent saam met die Leipzig Gewandhaus Orkes.
In 2007 het sy haar vierde plaat vrygestel, te wete Bach: Inventions & Partita.
In 2008 het sy 'n lewendige sessie opgeneem vir die iTunes musiekwinkel, bestaande uit Bach se "Trio Sonate in G Majeur" en "Sonate vir Viool en Klawesimbel No. 6 In G Majeur".
In 2009 het Jansen haar opname van die Beethoven en Britten Vioolconcertos vrygestel. Beethoven se musiek was opgeneem saam met die Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, en Britten se musiek saam met die London Simfonieorkes. Beide orkeste was deur Paavo Järvi gedirigeer. Jansen het gesê dat die opneem van hierdie concertos 'n groot begeerte was, aangesien sy die twee werke as die beste concertos in die huidige repertoire beskou.
Op 29 Desember 2010 het Jansen saam met Mischa Maisky en Hannes Minnaar Antonín Dvořák se Klaviertrio in e mineur, Op.90 'Dumky' tydens die Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht, Vredenburg, gespeel.
Jansen is sedert 1998 'n lid van die kamermusiek reeks Spectrum Concerts Berlin. Verskeie CDs met Spectrum is al op die NAXOS plate-etiket vrygestel, te wete: Ernő Dohnányi - Serenade vir Stryktrio en die Sekstet (Nr. 8.557153) Robert Helps - Klavierkwartet, Postlude en Nokturne (Nr. 8.559199) en John Harbison - Four Songs of Solitude, Variations and Twilight Music (Nr. 8.559173).
In 2010 het sy haar eerste opvoering vir viool en klavier opgeneem met Itamar Golan, wat die volgende jaar deur Decca uitgereik is. Sy het 'n Franse repertoire gekies, wat haar wonderlike en gesofistikeerde klank uitgebring het. Bykomend tot Debussy en Ravel se sonates vir viool en klavier en ander stukke vanuit die Franse 20ste eeuse repertoire het sy ook werke deur Richard Dubugon opgeneem, wat die werke vir Jansen gekomponeer het.
In 2012 het Jansen 'n CD opgeneem wat aan Prokofiëf se musiek gewys is en kamermusiek met konsertmusiek kombineer. Daarin het sy saam met die Londen Filharmoniese Orkes wat deur Vladmir Jurowski gedirigeer is Prokofiëf se concerto vir viool en orkes n. 2; saam met haar kollega Boris Brovtsyn die Sonate vir Twee Viole in C majeur van Prokofiëf en laastens, met Itamar Golan by die klavier, Mendelssohn se vioolsonate in F mineur gespeel.
Jansen het ook 'n CD bestaande uit kamermusiek met die violis Boris Brovtsyn, die altvioolspelers Amihai Grosz en Maxim Rysanov en die tjelliste Torleif Thedéen en Jens Peter Maintz opgeneem. Die CD bevat die komposisie Verklärte Nacht (vir stryksekstet) deur Schoenberg in sy oorspronklike vorm asook die strykkwintet in C majeur deur Schubert. Die CD was op 1 April 2013 deur Decca uitgereik.
In Junie 2013 het Jansen haar tweede album wat geheel en al aan die musiek van Bach gewys is opgeneem. Sy het Bach se concertos vir viool in A mineur en in E majeur met 'n klein ensemble van spelers wat deur haarself gekies is, opgeneem (strykinstrumente: Boris Brovtsyn, Cindy Albracht, Fredrik Paulsson, Julia-Maria Kretz, Tijmen Huisingh, Monika Urbonaite, Nimrod Guez, Pauline Sachse, Maarten Jansen, Rick Stotijn; klavesimbel: Jan Jansen) en die concerto for viool en hobo saam met die solis Ramón Ortega Quero. Sy het twee sonates vir viool en klavesimbel bygevoeg wat saam met haar vader, Jan Jansen opgeneem is.(die 3de in E majeur en die 4de in C mineur)
Monica Gayle (aktrise)
Monica Gayle is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sandra: The Making of a Woman (1970), Psychodrama (1970), Pinocchio (1971), en Switchblade Sisters (1975).
Ron Rubin (stemakteur)
Ron Rubin (gebore 12 Mei 1959) is 'n Kanadese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Beetlejuice (1989), X-Men (1992), en Sailor Moon (1995).
Inland Empire
Die Inland Empire (kort IE) is 'n metropolitaanse gebied en geografiese streek in Suid-Kalifornië, geleë oos en suidoos van Los Angeles. Die term word onder meer gebruik om na stedelike nedersettings in die weste van die administratiewe distrik Riverside County en die suidweste van Bernardino County te verwys. In 'n wyer betekenis word ook nedersettings in die Pomona-vallei in die ooste van Los Angeles County hierby ingesluit, soms ook nedersettings in die woestynagtige Coachella-vallei, waaronder Palm Springs. In sy wydste betekenis verwys die term na die twee distrikte San Bernardino en Riverside County in hul geheel.
Die Verenigde State se Sensusburo definieer die metropolitaanse gebied van Riverside-San Bernardino-Ontario as 'n statistieke streek met 'n oppervlakte van 27 000 vk myl (70 000 vk km) en 'n bevolking van meer as vier miljoen. Die grootste deel van die bevolking is in die suidweste van San Bernardino County en die noordweste van Riverside County saamgetrek. Die Inland Empire was nog in die laat 19de eeu 'n belangrike landboustreek wat sitrusvrugte, suiwelprodukte en wyn geproduseer het. Gedurende die 20ste eeu het landbouaktiwiteite geleidelik afgeneem as gevolg van groeiende bevolkingsgetalle en die gepaardgaande uitbreiding van woon- en nywerheidsgebiede, 'n proses wat vanaf die 1970's nog versterk is nadat steeds meer gesinne hulle op soek na bekostigbare behuising in die streek gevestig het. Sy bevolkingsgroei was in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu die hoogste van Kalifornië se belangrikste streke, veral danksy grootskaalse immigrasie uit Latyns-Amerika.
Iasos
Iasos of Iassos (Grieks Ἰασσός), ook in Latyns Iasus of Iassus, was 'n Griekse stad in antieke Karië geleë op die Golf van Iasos (nou bekend as die Golf van Güllük), teenoor die moderne dorp van Güllük, Turkye. Dit was oorspronklik op 'n eiland, maar is nou met die vasteland verbind. Dit is in die Milas-distrik Muğla, Turkye, naby die Alevi-dorpie by Kıyıkışlacık, ongeveer 31 km vanaf die sentrum van Milas.
Geskiedenis
Antieke historici beskou Iasos as 'n koloniale basis van Argos, maar argeologie toon 'n veel langer geskiedenis. Volgens die antieke berigte het die Argive-koloniste ernstige verliese gely in 'n oorlog met die inheemse Kariërs, en hulle het die seun van Neleus, wat voorheen Miletus gestig het, genooi om tot hul hulp te kom. Die dorp blyk by die geleentheid bykomende setlaars te ontvang. Die stad, wat blykbaar die hele eilandjie beset het, het slegs tien stadia in omtrek gehad; maar dit het nietemin groot rykdom verkry uit sy visserye en handel in vis. Iasos was lid van die Deliese Bond en was betrokke by die Peloponnesiese oorlog (431–404 vC). Na die Sisiliaanse ekspedisie van die Atheners, is Iasos deur die Spartane en hul bondgenote aangeval; dit is destyds beheer deur Amorges, 'n Persiese stamhoof, wat in opstand gekom het teen Darius II. Die stad is geneem deur die Spartane, wat Amorges gevang en hom oorgelewer aan Tissaphernes. By die geleentheid is die stad self geplunder. Dit het in die vierde eeu deel van die Hecatomnid-satrapie geword en is deur Alexander verower. Ons vind dit later beleër deur Philip V, die koning van Masedonië, wat egter deur die Romeine gedwing is om dit weer in Ptolemeus V van Egipte te herstel. Die berge in die omgewing van Iasus het 'n pragtige soort marmer, van 'n bloedrooi en lewendige wit kleur, voorsien wat deur die ou mense vir sierdoeleindes gebruik is. Naby die stad was 'n heiligdom van Hestia, met 'n standbeeld van die godin, wat, hoewel hulle in die ope lug staan, glo nooit deur die reën geraak sou word nie. Dieselfde verhaal word deur Strabo verwant aan 'n tempel van Artemis in dieselfde woonbuurt. Iasus, as 'n gevierde visvang plek, is verwys na deur Athenaeus. Die plek bestaan nog steeds onder die naam Askem of Asýn Kalessi. Chandler (Reise in As. Min. P.  226) vertel dat die eiland waarop die stad gebou is nou verenig is met die vasteland deur 'n klein landengte. 'N Gedeelte van die stadsmure bestaan steeds en het 'n reëlmatige, soliede en aantreklike struktuur. Aan die kant van die rots bly 'n teater met baie rye sitplekke oor, en daar is verskeie inskripsies en muntstukke daar gevind.
Dit blyk te wees in die steek gelaat in oor die 15-16de eeu, in die Ottomaanse tydperk, wanneer 'n klein dorpie is gestig in die buurt met die naam Asin Kale of Asin Kurin, in die sanjak van Menteşe binne die vilayet van İzmir.
Inland Empire
Etimologie
Oorspronklik het dit bekendgestaan as die Orange Empire - 'n verwysing na die sitrusbedryf in die gebied, met lemoenboorde wat nog in die eerste helfte van die 20ste eeu vanaf Pasadena tot Redlands gestrek het.
Iasos
Argeologie
In 1835 het die Franse argeoloog Charles Texier 'n voorlopige ondersoek gedoen. 'N Aantal antieke Griekse inskripsies is van die werf verwyder wat later deur die Hertog van St Albans aan die Britse Museum geskenk is. Sedertdien is Iasos en die nekropolis gereeld onder wetenskaplike opgrawings namens die Italian School of Archaeology in Athene deur Doro Levi (1960–1972), Clelia Laviosa (1972–1984) en Fede Berti (1984–2011). Van 2011 tot 2013 was die direkteur van Iasos-opgrawings Marcello Spanu.
Inland Empire
Geografie
Die Inland Empire is 'n streek van ryklik gevarieerde landskappe, net 'n kort motorrit van Suid-Kalifornië se strande af geleë, en verskil met sy bergwêreld, mere en die woestynstreek van die Low Desert merkbaar van dié kuslandskap. Dit behels, ondanks die snelle groei in die digbevolkte dele daarvan, ses nasionale parke en natuureservate asook Suid-Kalifornië se drie hoogste bergpieke. 'n Netwerk van staproetes - die bes ontwikkelde in Kalifornië suid van die Sierra Nevada - ontsluit die natuurskoon van die Inland Empire.
Iasos
Argeologie
Die terrein van Iasos is sedert die vroeë bronstydperk deurlopend gevestig. In die vroeë tyd is Iasos beïnvloed deur die kultuur van die Kuklade- eilande.
Inland Empire
Geografie
Die kabelkar Palm Springs Aerial Tramway, wat die woestynnedersetting Palm Springs sedert 1963 met die sneeubedekte San Jacinto-berge verbind, neem besoekers op 'n rit deur die Inland Empire se twee ekostelsels en verskillende klimaatsones - van digte dennebosse, waar warm somertemperature deur 'n bestendige bries versag word, tot die versengende hitte van die barre woestylandskap in die suidooste. Die huidige Anza-Borrego-woestynstaatspark (Anza-Borrego Desert State Park) was nog omstreeks 1850 'n skrikwekkende woestyn wat tienduisende mynbouwerkers en setlaars as die toegangspoort tot Kalifornië moes oorsteek.
Iasos
Argeologie
Gedurende die 1970's, argeologiese opgrawings by Iasus het onthul Myceens geboue (met twee "Minoïese " vlakke onder hulle).
Inland Empire
Geografie
Mount San Gorgonio, ook bekend as Old Grayback, maak deel uit van die San Bernardino-bergreeks en is die hoogste bergpiek in Suid-Kalifornië met 'n hoogte van 11 502 voet of 3 506 meter bo seevlak.
Iasos
Argeologie
Uitsonderlike oorblyfsels in Iasos sluit 'n stoa van Artemis stoa en Romeinse villas in.
Tony Barry
Tony Barry (gebore 1941) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lady Vengeance (2005), Australia (2008), Home by Christmas (2010), en Mystery Road (2013).
Inland Empire
Klimaat
Die Inland Empire is baie warm in die somermaande waartydens 'n stabiele hoëdrukstelsel opbou en die kwik gereeld bo 100 °F (38 °C) styg. Eers in die winter word hierdie stelsel vervang deur nat weer. Dis die tyd wanneer die Inland Empire aan stormfronte blootgestel is wat vanuit die Stille Oseaan na die gebied beweeg en die grootste deel van die jaarlikse neerslae saambring. Koue fronte, wat soms oor die streek inbeweeg en die kwik benede vriespunt laat daal, was vroeër 'n uitdaging vir sitrusboere.
Die San Bernardino- en San Jacinto-berge vorm 'n magtige natuurlike versperring vir vogtige lugmassas wat vanuit die Stille Oseaan landinwaarts beweeg. Gebiede in die ooste en noorde ontvang derhalwe betreklik minder reën. Terwyl die blootgestelde westelike hellings van die San Bernardino's jaarliks sowat 40 duim reën of sneeu gemeet word, daal die gemiddelde jaarlikse neerslae in Palm Springs, wat in die bergreeks se reënskadu geleë is, tot slegs 6 duim. Anderkant die San Bernardino-berge strek die Amerikaanse Suidweste se woestyne tot die Rotsgebergte.
Die woestynstreke van die Inland Empire word rofweg in twee klimaatsones onderverdeel. In die laer geleë Sonorawoestyn, wat vanuit die Nasionale Joshua Tree-park suid- en ooswaarts tot Meksiko en Sentraal-Arizona strek, word merkbaar hoër temperature gemeet. Die Kaliforniese gedeelte van hierdie woestyn staan bekend as die Colorado-woestyn. Danksy stormstelsels, wat oor die Stille Oseaan vorm en landinwaarts beweeg, ontvang die woestyn soms genoeg reën om in 'n see van wilde blomme herskep te word. Die hoër geleë Mojave-woestyn, wat vanuit die Joshua Tree-park noordwaarts tot die Groot Bekken strek, het 'n ietwat koeler klimaat met gereelde sneeuval op groter hoogtes.
Die oorgangsgebiede tussen die twee klimaatsones word deur ongewone weerstoestande gekenmerk. Die Santa Ana-winde, wat verskeie kere per jaar (veral in die lente en herfs) deur die Cajon- en Banning-bergpasse waai wanner 'n hoëdrukstelsel oor die Groot Bekken vorm, bereik dikwels snelhede van sowat 70 myl per uur. Gedurende hierdie weerstoestande beweeg warm lugmassa's deur die nou bergpasse afwaarts tot die Stille Oseaan. Soms bereik die Santa Ana-winde stormsterkte - genoeg om groot vragwaens op die snelweg Interstate Highway 15 om te waai of bosbrande baie vinnig versprei. Winde, wat deur die Banning-bergpas waai, is bestendig en sterk. 'n Groot windplaas langs die 10 Freeway gebruik windenergie om krag op te lewer.
Ekonomie
Ekonomiese groei in die Inland Empire word danksy die nabyheid van seehawens in Los Angeles en Long Beach, wat die grootste deel van Amerikaanse invoere uit en uitvoere na die Stille Oseaangebied hanteer, aangedryf deur internasionale handel. Goedere, wat per trein of vragwa vanuit die hawens in San Pedrobaai na die Inland Empire vervoer word, word hier tydelik gestoor vir verdere verspreiding dwarsoor die Verenigde State.
Die gebied is daarnaas ook besig om tot een van die vernaamste spilpunte vir lugvrag te ontwikkel. So dien Ontario se internasionale lughawe reeds as 'n belangrike internasionale spilpunt vir United Parcel Service (UPS). Vrag en posstukke, wat vir die Stille Oseaangebied bestem is, word hier gesorteer en versprei. UPS se vragvliegtuie, wat die Volksrepubliek China bedien, vertrek hoofsaaklik van Ontario-lughawe op pad na Hongkong.
Faf de Klerk
Francois "Faf" de Klerk (gebore in Nelspruit, 19 Oktober 1991) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die op skrumskakel speel in die Superrugbyreeks. Hy het voorheen vir die Pumas in die Curriebeker- en Vodacombeker-reekse gespeel.
Dysidea crassa
Dysidea crassa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Adamo Ruggiero
Adamo Ruggiero (gebore 9 Junie 1986) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Make the Yuletide Gay (2009) en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001), Being Erica (2009), en Degrassi: Next Class (2016).
Neopetrosia cylindrica
Neopetrosia cylindrica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neopetrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1815 deur Lamarck.
Janet Gaynor
Janet Gaynor (6 Oktober 1906 – 14 September 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente 7th Heaven (1927), Sunrise (1927), Street Angel (1928), en A Star Is Born (1937).
Steve Bastoni
Steve Bastoni (gebore 4 Maart 1966) is 'n Australiese akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Police Rescue (1994), The Matrix Reloaded (2003), en Man-Thing (2005), en in die televisiereeks Police Rescue (1989).
Meridiaan (sterrekunde)
thumb|Die meridiaan aan die hemelbol. ’n Waarnemer se "boonste meridiaan", ’n halfsirkel, loop deur hulle senit en die noord- en suidpunt van hul horison (die geel deel op die illustrasie); die waarnemer se "plaaslike meridiaan" is die halfsirkel wat sy senit en albei hemelpole bevat.
Die meridiaan is in sterrekunde die groot sirkel wat deur die hemelpole loop, sowel as deur die senit (die punt reg bo ’n waarnemer se kop) en nadir (die punt reg onder sy voete). Dit bevat dus ook die ware noord- en suidpunt aan die horison, en dit is loodreg met die hemelewenaar en horison. ’n Hemelmeridiaan is dus die geografiese meridiaan wat teen die hemelbol geprojekteer word. Die getal meridiane is daarom oneindig.
Die hemelmeridiaan is ongedefinieer wanneer die waarnemer op die geografiese pole is, want by dié twee punte is die senit en nadir by die hemelpole en enige groot sirkel wat deur die hemelpole loop, loop ook deur die senit en nadir.
Daar is verskeie maniere om die meridiaan in halfsirkels te verdeel. In die horisontale koördinaatstelsel word die waarnemer se meridiaan verdeel in helftes wat deur die horison se noord- en suidpunt bepaal word. ’n Waarnemer se boonste meridiaan loop deur die senit en die onderste meridiaan deur die nadir. Daar is ook die plaaslike meridiaan, die halfsirkel wat die waarnemer se senit en albei hemelpole bevat, en die teenoorgestelde halfsirkel, wat die nadir en albei hemelpole bevat.
Enige dag of nag sal dit lyk of hemelliggame oor die meridiaan beweeg terwyl hulle skynbaar van oos na wes beweeg vanweë die Aarde se rotasie. Hulle bereik hul hoogste posisie, of kulminasie, wanneer hulle die meridiaan oorsteek.
Die term "meridiaan" kom van die Latynse woord meridies, wat beide "middag" en "suid" beteken, aangesien die hemelewenaar in die Noordelike Halfrond lyk of dit suidwaarts kantel.
Taslima Nasrin
Taslima Nasrin (Mymensingh, 25 Augustus 1962, Bengaals: তসলিমা নাসরিন) is 'n Bengaalse skrywer en feminis wat vroueregte, menseregte en sekulêre humanisme in Bangladesh ondersteun. Sy woon deesdae in ballingskap in verskeie lande. Sy het geneeskunde met spesialisasie in ginekologie gestudeer. Sy het tot 1994 as 'n dokter vir die goewerment gewerk. In die laat 1990's het sy wêreldberoemd as 'n skrywer geword. Sedert 1993 is Nasrin vir 'n paar keer met die dood deur moslimekstremiste gedreig omdat sy gereeld die Islamitiese godsdiens kritiseer. Nasrin is 'n ateïs.
Saul Rubinek
Saul Rubinek (gebore 2 Julie 1948) is 'n Kanadese akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Unforgiven (1992), True Romance (1993), en The Family Man (2000).
Senit
Die senit is in sterrekunde die punt reg bo die waarnemer se kop, en dus die punt reg teenoor die nadir. Laasgenoemde is die punt reg onder die waarnemer se voete.
Tāwhiao
Tāwhiao (Tūkāroto Matutaera Pōtatau Te Wherowhero Tāwhiao; omstreeks 1822 - 26 Augustus 1894) was leier van die Waikato-stamme, die tweede koning van die Maori's en 'n godsdiensprofeet.
Biografie
Tāwhiao se vader, Te Wherowhero, was die leier van die Waikato en sy moeder, Whakaawi, was sy senior vrou. Hy is omstreeks 1822 gebore en is Tūkāroto gedoop.
Tūkāroto is later Matutaera (Metusalag) gedoop deur die Anglikaanse sendeling Robert Burrows, maar het dit in 1867 verwerp. Te Ua Haumēne, 'n Hauhau-profeet, het hom in 1864 die naam Tāwhiao gegee. Tāwhiao is deur sy moeder se ouers grootgemaak.
thumb|202px|Koning Tawhiao soos voorgestel deur Gottfried Lindauer in 1885. In 1858 is Te Wherowhero as die eerste Maori-koning ingestel (met die naam Pōtatau). Sy doel was om eenheid onder die Maori's te bewerkstellig tydens die toename in die getalle Pākehā (setlaars). Toe Pōtatau in 1860 sterf, was Tāwhiao, sy suster, Te Paea Tiaho, en Wiremu Tamihana Tarapipipi van die Ngāti almal kandidate om hom op te volg. Tāwhiao is gekies en het 34 jaar lank regeer gedurende een van die moeilikste en ontmoedigendste tydperke van die Maori's se geskiedenis, toe die Britse industriële, handels- en politieke mag op sy hoogste was.
Tāwhiao en sy volk het later suidwaart migreer, na die gebied in Nieu-Seeland wat steeds as King Country bekend is. Hy was 'n pasifis, of dalk 'n realis wat geweet het dit is futiel om die koloniale regering teen te staan. Hy het die volgende 20 jaar tussen sy mense rondgereis en hulle daaraan herinner dat oorlog altyd 'n prys het, en die prys was hoër as wat verwag is. Hy het homself beskou as die gesalfde leier van 'n verkose volk wat in die wildernes swerf. Hy het egter ook voorspel dat die Maori's geregtigheid en vergoeding sou ontvang vir alles wat hulle moes deurmaak.
In die vroeë 1880's het die Maori's twee mislukte petisies aan die Britse regering besorg. Teen 1884 was daar net duisend ondersteuners van die Koningsbeweging (kingitanga) oor. Koning Tāwhiao het op Noordeiland geld ingesamel en al die geld wat deur Maori-grondverkopers in die kingitanga-bank inbetaal is, onttrek. Hy het na Londen gereis om koningin Victoria te spreek en haar te probeer oorreed om die verdrag tussen hulle volke te eerbiedig. Hy het gevra vir algehele Maori-selfregering. Hy het nie by die koningin uitgekom nie, en daar is vir hom gesê dis 'n Nieu-Seelandse probleem. Terug in Nieu-Seeland het die premier vir hom gesê alle gebeure voor 1863 is die verantwoordelikheid van die imperiale regering. Toe die Maori's ontdek hulle geld is weg, het hulle die bank bestorm en deursoek, en dit in 1884 afgebrand.
Die ontnugterde Tāwhiao het verskeie inisiatiewe probeer om die onafhanklikheid en welsyn van sy volk te verseker, maar hy is doeltreffend gemarginaliseer. Een rede vir die onmin was dat die Koningsbeweging nooit al die Maori's verteenwoordig het nie, en toe dit sy mana, of aansien, begin verloor was hulle nog minder verenig. Gedurende die res van sy lewe is Tāwhiao gerespekteer en is hy selfs deur baie Maori's soos 'n koninklike behandel. Hy is egter geen invloed op politieke sake toegelaat nie en hy het geen geregtelike gesag gehad nie.
Gesinslewe
Tāwhiao het nege kinders gehad by sy drie gades en ander vroue. Sy hoofvrou was Hera Ngāpora.
Hy is deur sy seun Mahuta Tāwhiao opgevolg.
2002 Brasiliaanse Grand Prix
Die 2002 Formule Een Brasiliaanse Grand Prix het op 31 Maart 2002 op die Autódromo José Carlos Pace in São Paulo, Brasilië plaasgevind. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in sy Scuderia Ferrari gewen.
Nicholas Bishop
Nicholas Bishop (gebore 19 September 1973) is 'n Australiese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Woodlawn (2015) en in die televisiereekse Covert Affairs (2010), Body of Proof (2011), en Snowfall (2017).
Dysidea cristagalli
Dysidea cristagalli is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Bergquist.
Neopetrosia dominicana
Neopetrosia dominicana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neopetrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Pulitzer-Finali.
Hertshoring
Die produk hertshoring (hartshorn) is oorspronklik vervaardig deur die distillasie van die gemaalde geweie (bokhorings) en hoewe van takbokke (herte) en ander hoefdiere. Soms is selfs hare en urine gebruik. Teenswoordig word dit chemies vervaardig.
Neopetrosia densissima
Neopetrosia densissima is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hertshoring
Hertshoring word slegs deur hitte (so ‘n 60 °C) geaktiveer en nie deur vogtigheid nie. Dit laat geen alkaliese smaak in die gebakte produk na nie. Indien daar wel spore van die hertshoring in die gebak oorbly, laat dit ‘n ammoniaksmaak na. Daarom word dit liefs gebruik by die bak van klein en droë produkte soos harder en klein koekies en kraakbeskuitjies waar die gas slegs ‘n kort pad volg om uit die beslag te ontsnap.
Neopetrosia densissima
Die spons behoort tot die genus Neopetrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Wilson.
Dysidea dakini
Dysidea dakini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Luella Gear
Luella Gear (5 September 1897 – 3 April 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Adam and Eva (1923), Carefree (1938), Jigsaw (1949), en Phffft (1954).
Steve Bisley
Steve Bisley (gebore 26 Desember 1951) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mad Max (1979), The Big Steal (1990), en The Great Gatsby (2013), en in die televisiereeks Water Rats (1996).
Neopetrosia delicatula
Neopetrosia delicatula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Neopetrosia en tot die familie Petrosiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Martha Gehman
Martha Gehman (gebore 1955) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Legend of Billie Jean (1985), F/X (1986), Father of the Bride (1991), en Practical Magic (1998).
Gabriel Sabourin
Gabriel Sabourin is 'n Kanadese akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Amsterdam (2013), Miraculum (2014), en C'est le coeur qui meurt en dernier (2017), en in die televisiereeks Les grands procès (1993).
Willie Wepener
Hy sluit vir die derde keer by die Goue Leeus aan, na die ondertekening van 'n twee-jaarkontrak in Augustus 2013 met die Johannesburgse span.
Michael Sarrazin
Michael Sarrazin (22 Mei 1940 – 17 April 2011) was 'n Kanadese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sweet Ride (1968), They Shoot Horses, Don't They? (1969), Sometimes a Great Notion (1971), en On the Road (2012).
1972 Suid-Afrikaanse Grand Prix
Die 1972 Formule Een Lucky Strike Suid-Afrikaanse Grand Prix is op 4 Maart 1972 op die Kyalami Grand Prix-renbaan naby Johannesburg, Suid-Afrika gehou.
Loodreg
In Wiskunde is twee voorwerpe loodreg aan mekaar wanneer hulle 'n hoek van 90° by hulle kruispunt vorm. Daar word ook gesê dat hulle dan reghoekig aan mekaar is. Op die manier kan twee reguit lyne, of vektore, of twee vlakke, of 'n reguit lyn en 'n vlak, loodreg aan mekaar wees. Oorspronklik het die woord loodreg na die gebruik van 'n skietlood (tou met 'n gewig aan sy onderpunt wat reguit afwaarts hang, en in die boukunde gebruik word) verwys. Die skietlood het die vertikaal verskaf, wat dan loodreg aan 'n horisontale oppervlak was.
Dysidea dendyi
Dysidea dendyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dysidea en tot die familie Dysideidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1923 deur Ferrer Hernandez.
Nubië
duimnael|220px|Die streek Nubië vandag, met die [[katarakte van die Nyl aangedui.]] duimnael|220px|Nubiese farao's van die 25ste Dinastie.
Nubië is ’n streek aan die Nylrivier in die hedendaagse Noord-Soedan en Suid-Egipte. Dit was die tuiste van een van die vroegste beskawings van antieke Afrika, die Kermakultuur, wat van omstreeks 2500 v.C. bestaan het tot met sy verowering deur die Nuwe Ryk van Egipte onder farao Toetmoses I omstreeks 1500 v.C. Nubië het verskeie Afrikaryke gehuisves, waarvan die bekendste die Koninkryk Koesj is. Laasgenoemde staat het Egipte in die 8ste eeu v.C. verower tydens die bewind van koning Pije en het die land as die 25ste Dinastie regeer. Dit is ’n eeu later deur die inheemse Egiptiese 26ste Dinastie vervang.
Die verval van Koesj in die 4de eeu n.C. ná ’n bestaan van meer as duisend jaar is voorafgegaan deur ’n inval deur Ethiopië se Koninkryk Aksoem. Daarna het die Christelike koninkryke Nobatië, Makoerië en Alodië in sy plek ontstaan. Die twee laastes het ook omtrent ’n millennium lank bestaan. Hulle eindelike verval in die 16de eeu het gelei tot die verdeling van Nubië in die noordelike helfte, wat deur die Ottomaanse Ryk verower is, en die suidelike helfte, wat deur die Sennar-sultanaat oorgeneem is – asook die vinnige islamisering en gedeeltelike arabisering van die Nubiese volk. Nubië is in die 19de eeu herenig. Vandag is die streek tussen Egipte en Soedan verdeel.
Die naam "Nubië" is afgelei van die Noba-volk, wat hulle in die 4de eeu in die streek gevestig het met die val van Meroë.
Linguistiek
Die Noba-volk was nomades wat ’n Nyl-Saharataal gepraat het waaruit Oud-Nubies ontstaan het. Oud-Nubies is hoofsaaklik in godsdiensgeskrifte gebruik wat van die 8ste en 15de eeu dateer. Voor die 4de eeu, en deur die klassieke oudheid, was Nubië bekend as Koesj, of in Klassieke Grieks Aithiopia (Αἰθιοπία).
Die volke van Nubië het histories minstens twee variante van die Nubiese taalsubfamilie in die noordelike deel van die Nubaberge in Suid-Kordofan gepraat. Tot minstens 1970 is Birgid noord van Nyala in Darfoer gepraat, maar dit het uitgesterf. Die tale van die Kermakultuur van Suid- en Sentraal-Nubië (ook bekend as Bo-Nubië) is egter onseker. Sommige glo dit behoort tot die Koesjitiese tak van die Afro-Asiatiese tale, terwyl onlangser navorsing aandui die Kermakultuur het tot die Oos-Soedannese tak van die Nyl-Saharatale behoort, en dat ander volke van Noord-Nubië (of Benede-Nubië) noord van Kerma Koesjitiese tale gepraat het voor die verspreiding van Oos-Soedannese tale uit Suid-Nubië.
Geografie
Nubië is in drie hoofstreke verdeel: Bo-, Middel- en Benede-Nubië, met verwysing na hulle ligging aan die Nyl. "Benede" verwys na streke stroomaf en "Bo" na streke stroomop. Benede-Nubië lê tussen die Eerste en Tweede Katarak van die Nyl, binne die huidige grense van Egipte. Middel-Nubië lê tussen die Tweede en Derde Katarak en Bo-Nubië suid van die Derde Katarak.
Voorgeskiedenis
thumb|Gereedskap, wapens en versierings van el-Barga (6000–5500 v.C.). Vroeë nedersettings het in Bo- én Benede-Nubië ontstaan. Die Egiptenare het na Nubië verwys as Ta-Seti, of "Die land van die Boog", aangesien die Nubiërs ervare boogskutters was. Moderne geleerdes verwys gewoonlik na die mense uit dié streek as die "A-groep"-kultuur. Vrugbare landbougrond net suid van die Derde Katarak is bekend as die "voor-Kerma"-kultuur in Bo-Nubië.
thumb|links|260px|’n Gerekonstrueerde voorbeeld van die "kalendersirkil" by Nabta Playa. thumb|links|260px|Pottebakkersware van die Nubiese A-groep ([[Louvre).]] Die Neolitiese volke in die Nylvallei het waarskynlik uit Soedan en die Sahara gekom, en in dié tyd was daar ’n gedeelde kultuur tussen dié twee streke en Egipte. Teen die 5de millennium v.C. was die volke in wat nou Nubië genoem word, deel van die Neolitiese Omwenteling. Klipreliëfwerk uit die Sahara beeld tonele uit wat lyk soos die verering van beeste; dit is tipies van dit wat vandag nog in dele van Oos-Afrika en die Nylvallei gesien word. Klippe wat by Nabta Playa ontdek is, lyk soos een van die wêreld se eerste astronomiese toestelle – uit ’n tyd amper 2 000 jaar voor Stonehenge. Hierdie soort verskynsels het waarskynlik die basis gevorm van strukture uit beide die Neolitiese gemeenskap by Nabta Playa en die Ou Ryk van Egipte.
Omstreeks 3500 v.C. het die tweede "Nubiese" kultuur, die A-groep-kultuur, tot stand gekom. Dit was in die tyd van die gemeenskappe in die voordinastiese Naqada van Bo-Egipte, en dit het etnies en kultureel baie ooreengestem. Die A-groep het handel met die Egiptenare gedryf. Dit is duidelik uit groot hoeveelhede Egiptiese gebruikersgoedere wat in grafte van dié volke gekry is. Daar was onder meer goudvoorwerpe, kopergereedskap, geglasuurde erdewerk, seels en ’n verskeidenheid potte.
thumb|180px|Nubiese figuur van [[terracotta uit die Neolitikum (omstreeks 3500-3100 v.C.).]] Daar is tekens van ’n verenigde koninkryk omstreeks 3300 v.C., soos blyk uit vondste by Qustul. Hulle het aansienlike bande (kultureel én geneties) met die kultuur van Naqada gehad. Die Nubiese kultuur kon selfs bygedra het tot die vereniging van die Nylvallei.
Rondom die einde van die protodinastiese tydperk het Naqada blykbaar, in sy poging om die Nylvallei te verenig, Ta-Seti (waar Qustul geleë was) verower en dit met Egipte geharmonieer. Nubië het dus die eerste nomos (administratiewe afdeling) van Bo-Egipte geword. Dit lyk of die hele A-groep-streek met die tyd van die 1ste Dinastie ontvolk was, waarskynlik weens migrasie na die weste en suide.
Die A-groep-kultuur het begin afneem in die vroeë 28ste eeu v.C. Die Amerikaanse argeoloog George Reisner het voorgestel dat die plek daarvan ingeneem is deur ’n kultuur wat hy die "B-groep" noem, maar die meeste argeoloë glo daar het nie so ’n kultuur bestaan nie en dat die streek tussen omstreeks 3000 en 2500 v.C. ontvolk geraak het. Die rede kan Egiptiese invalle en strooptogte wees wat in dié tyd begin het.
Nubië het waarskynlik as ’n handelstussenganger tussen Egipte en tropiese Afrika gedien. Die streek word in 2300 v.C. die eerste keer genoem in verslae uit die Ou Ryk oor handelsendings. In Aswan, reg bo die Eerste Katarak, destyds die suidelike grens van Egiptiese beheer, het Egiptenare deur Nubië goud, wierook, ivoor, koper en eksotiese diere uit tropiese Afrika ingevoer. Namate handel tussen Egipte en Nubië toegeneem het, het rykdom en stabiliteit ook gegroei. Teen die tyd van Egipte se 6de Dinastie was Nubië in ’n reeks klein koninkryke verdeel. Dit is onseker of hierdie "C-groep"-volke, wat van omstreeks 2500 tot 1500 v.C. floreer het, ’n interne evolusie of indringers was. Daar is ’n besliste ooreenkoms tussen die A- en C-groep se pottebakkersware, en hulle was dalk lede van die A-groep wat teruggekeer het, maar dit kon ook ’n interne herlewing van verlore kunsvorms gewees het. In dié tyd het die Sahara te droog geword om menslike lewe te onderhou, en dit is moontlik dat daar ’n skielike instroming van nomades uit die Sahara was.
Tydens Egipte se Middelryk (omstreeks 2040-1640 v.C.) het Egipte in Nubië se rigting begin uitbrei om beheer te kry oor die handelsroetes in Noord-Nubië, en dus direkte toegang tot handel met Suid-Nubië. Hulle het ’n reeks forte aan die Nyl gebou, onder die Tweede Katarak. Dit lyk of dié forte vreedsame betrekkinge, maar min interaksie, met die plaaslike Nubiërs gehad het.
Nubië en Antieke Egipte
thumb|links|180px|Twee Nubiërs, uit die paleis langs die tempel van Medinet Habu, uit die bewind van [[Ramses III (1182-1151 v.C.).]] Een vertolking is dat die heersers van die Nubiese A-groep en die vroeë Egiptiese farao's verwante koninklike simbole gebruik het. Ooreenkomste in rotskuns van A-Groep-Nubië en Bo-Egipte ondersteun dié mening. Antieke Egipte het Nubiese grondgebied in verskeie tydperke verower en dele van die gebied by sy provinsies ingelyf. Die Nubiërs het op hulle beurt Egipte onder sy 25ste Dinastie verower.
Die betrekkinge tussen die twee magte toon ook vreedsame kulturele wisselwerking en samewerking, insluitende gemengde huwelike. Medjay (mḏꜣ) is die naam wat Egipte aan ’n distrik in die huidige Noord-Soedan gegee het waar ’n antieke Nubiese volk gewoon het. Hulle het deel van die Egiptiese weermag geword.