cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Rustenburg
Ds. Postma se bediening
Selfs nog voor die stigting van die Gereformeerde Kerk se Teologiese Skool op Burgersdorp, lei ds. Postma etlike predikante op, onder wie Jan Lion Cachet en N.J.R. Swart, later staatsekretaris van die ZAR. In 1866 aanvaar ds. Postma 'n beroep na die gemeente Burgersdorp in die noordooste van die huidige Oos-Kaap. Dié gemeente het hy op 21 Januarie 1860 in 'n pakhuis van 'n winkel gestig omdat geen geskikte saal vir die stigting van 'n gemeente gevind word nie weens die teenkanting wat Doppers moes verduur. (Volgens 'n ander bron en die Kerk self is die gemeente gestig op die plaas Roosterkoek in die distrik Albert, waarvan Burgersdorp die setel is.) Dit was die eerste Gereformeerde gemeente in die Kaapkolonie.
Dit was juis veral met die doel om aandag aan die opleiding van predikante te gee, dat ds. Postma daarheen beroep is. Burgersdorp is as meer geskik vir opleiding beskou omdat die meer gevestigde en rustiger politieke omstandighede van die destydse Kaapkolonie daar gegeld het, daar belangstelling was van ander gemeentes in die onmiddellike omgewing en die lidmate van Burgersdorp en naburige gemeentes meer welvarend en gevestig was as dié in die Noorde en dus geldelik meer tot die oprigting van so 'n skool sou kon bydra.
Ds. Jan Lion Cachet
duimnael|regs|160px|Ds. [[Jan Lion Cachet, leraar van 1868 tot 1869.]] Ds. Jan Lion Cachet is op 3 Oktober 1863 as oefenaar en katkisasiemeester op Ladysmith in Natal teen £25 per jaar aangestel en oorweeg 'n sendingloopbaan. Die stryd op die Kaapse sinodes van 1862 en 1863 teen die Liberale predikante J.J. Kotzé en T.F. Burgers, en die konflik van sy broer in Transvaal met ds. Dirk van der Hoff van die Hervormde Kerk, bring Cachet in 1865 na Rustenburg om hom in die toe ses jaar oue Gereformeerde Kerk by ds. Dirk Postma as predikant te bekwaam en tegelykertyd Hebreeus en voorbereidende vakke aan teologiese studente te doseer.
Hy verhuis in 1866 saam met Postma na Burgersdorp en lê op 13 Mei 1868 die proponentseksamen af, anderhalf jaar voor die stigting van die Teologiese Skool op Burgersdorp.
Cachet bedien die gemeente Rustenburg as opvolger van ds. Postma net van 1868 tot '69, want in daardie jaar aanvaar hy 'n beroep as medeleraar van die gemeente Burgersdorp, waar hy ook dosent vir die voorbereidende vakke aan die pas gestigte teologiese skool sou wees. Hy is in 1892 tydelik en deur die Sinode van 1894 vas aangestel as enigste professor in die teologie aan die skool van die Gereformeerde Kerk op Burgersdorp om die volle predikante-opleiding te behartig en die rektorskap van die skool met sy voorbereidende afdeling waar te neem.
Di. Du Plessis, De Ridder en Postma jr.
duimnael|regs|160px|Ds. [[Dirk Postma jr., leraar van 1897 tot 1905.]]
duimnael|regs|160px|Ds. [[David Kotzé|David Nicolaas Gerhardus Kotze, leraar van 1921 tot 1946.]]
duimnael|regs|160px|Mev. ds. D.J. van der Walt, predikantsvrou van 1947 tot 1951.
duimnael|regs|200px|Ds. Cobus-Brahm Robinson, 2011 tot 2014.
Die gemeente was sowat drie jaar vakant tot ds. L.J. du Plessis in 1872 hier bevestig is. In sy tyd het die gemeente 'n terugslag beleef toe ds. Du Plessis op 15 April 1875 van 'n groot groep Doppers afskeid moes neem wat deur die Kalahari na Portugees-Wes-Afrika sou trek in wat bekend sou word as die Dorslandtrek. In 1880 aanvaar hy 'n beroep na Colesberg, wat sy vader, Izak David du Plessis en moeder, Hester Venter, op 8 Desember 1860 op hul plaas Hamelfontein help stig het.
Sy opvolger, ds. Johannes de Ridder (1833-1896), van 1880 tot '96 Rustenburg se vierde leraar, het in 1857 of '58, kort voor die stigting van die Gereformeerde Kerk, as jong onderwyser uit Nederland na Suid-Afrika gekom. Nadat hy hom onder leiding van ds. Postma as leraar bekwaam het, het hy eers Rustenburg en toe Standerton bedien, maar daar is hy kort ná sy bevestiging oorlede in Oktober 1896.
Ds. Dirk Postma jr., 'n seun van die kerkstigter, was Rustenburg se vyfde leraar. Hy het, nadat hy van 1884 af leraar was van Fauresmith, hom beskikbaar gestel om as die eerste predikant van die Dorslandtrekkers, van wie die meeste Doppers (lidmate van die Gereformeerde Kerk) was, na São Januário, Humpata, Angola, te gaan. Hy word op 21 Oktober 1888 op Burgersdorp vir dié diens bevestig en bereik sy bestemming Portugees-Wes-Afrika in 1889. Afgesien van die waardevolle geestelike en kerklike bediening wat van ds. Postma onder hierdie afgesonderde pioniers uitgaan, rig hy dadelik ook ten behoewe van die verwaarloosde jeug 'n skool op waarin hy self onderwys gee. Hy begin ook daar onder die diensbodes wat saam met die pioniers uit Transvaal getrek het, die sogenaamde "mak volk", met georganiseerde sendingwerk. Om gesondheidsredes moet hy in September 1890 terugkeer en word deur sy broer ds. Marthinus Postma in Mossamedes gehaal.
Aan die begin van 1891 aanvaar hy 'n beroep na die gekombineerde gemeentes Fauresmith-Petrusburg en volg ds. Jan Lion Cachet in Oktober 1894 as leraar van die Gereformeerde kerk Steynsburg in die Noordoos-Kaap op. Op 6 Mei 1897 word hy predikant op sy geboortedorp, Rustenburg. Weens insolvensie, wat deels toegeskryf kan word aan die spandabelheid van sy vrou, neem hy op 30 Junie 1905 ontslag en word daarna as predikant afgesit. Hy probeer tevergeefs om herstel te word en voer intussen 'n bestaan as 'n reisende agent wat boeke en ander ware op die platteland verkoop.
Japan Nasionale Roete 219
Japan Nasionale Roete 219 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica crassifolia
Erica crassifolia is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Dan Pienaar, Bloemfontein
Dan Pienaar is 'n hoofsaaklik Blanke (84%) voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika. Die woonbuurt is vernoem na 'n Suid-Afrikaanse generaal-majoor en 'n militêre leier in die Tweede Wêreldoorlog.
Ormer Locklear
Ormer Locklear (29 Oktober 1891 – 2 Augustus 1920) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Air Robbery (1919) en The Skywayman (1920).
Peggy O'Day
Peggy O'Day (19 Junie 1900 – 25 November 1964) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente They're Off (1922), Thundering Hoofs (1922), The Fighting Skipper (1923), en Fast and Furious (1924).
’t Oever
’t Oever is ’n nedersetting in die munisipaliteit Putten in die provinsie Gelderland in Nederland.
Japan Nasionale Roete 220
Japan Nasionale Roete 220 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 221
Japan Nasionale Roete 221 is 'n nasionale snelweg in Japan.
169
Die jaar 169 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 69ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Tamil Wikipedia
Die Tamil Wikipedia (Tamil: தமிழ் விக்கிப்பீடியா) is die Wikipedia vir die Tamil-taal. Dit is in September 2009 geskep en is tans die grootste Wikipedia met ongeveer 0 artikels en die tweede grootste in die Indiese tale.
Wildehond
Die Afrika wildehond (Lycaon pictus) is 'n karnivoor en soogdier uit die familie Canidae. Wildehonde kom slegs in Afrika voor, veral in struikvelde en ander lig beboste gebiede. Dit is die enigste spesie in die genus Lycaon.
In Suider-Afrika word die wildehond meestal in die Krugerwildtuin, Botswana, Namibië en KwaZulu-Natal aangetref. Wildehonde leef in troppe en is veral bekend as roofdiere wat hul prooi meedoënloos jag.
Identifikasie
Die soogdier het groot, ronde ore, 'n kort donker snoet met 'n pels wat kort en glad is. Kenmerkend is hul lang wit sterte wat opgelig word wanneer hulle opgewonde is. Hulle is oorwegend wit met geelwit, swart en skakerings van bruin vlekke oor die hele lyf. Die reuns is donkerder as die tewe. Daar is 'n donker streep van die voorkop na agter oor die kop. 'n Volwasse wildehond het 'n gemiddelde massa van 25 kg en 'n hoogte van tussen 60 en 75 cm.
Die wildehond lyk baie soos 'n gewone hond, maar anders as die ander lede van die hondefamilie het die wildehond vier in plaas van vyf tone.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies bosveld of operige dele. Die diere lewe in troppe van gewoonlik 10 - 15 diere wat saam jag en kossoek. Hulle maak staat op hul sig eerder as reuk tydens jagtogte. Die wyfie is telkens vir twee maande dragtig en skenk dan gewoonlik in die winter geboorte aan twee tot ses kleintjies. 'n Wildehond het 'n moontlike lewensduur van tien jaar. Na 'n jagtog braak die grotes vleis by die kleintjies sodat hulle ook kan eet.
Wildehonde jag normaalweg in troppe: die prooi word gejag en in die hardloop verskeur.
'n Werpsel bevat hoogstens 9 kleintjies, wat na 'n dratyd van ongeveer 71 dae in ou erdvarkgate gebore word. Die kleintjies bly daar totdat hulle groot genoeg is om saam te gaan jag. Nadat hulle gespeen is, voed die wyfie hulle met half verteerde vleis wat sy uitbraak. Wildehonde is bekend vir hul uitsonderlike en effektiewe jagmetodes.
Hulle jag soggens of saans in troppe van 4 tot 60, hoewel daar gewoonlik nie meer as 20 in 'n trop is nie. Hulle gebruik hoofsaaklik hul reuk- en sigsintuie vir jag en hulle val meestal hoefdiere aan. Die leier van die trop kies 'n prooi, meestal 'n swak of siek dier, uit, waarna die trop hom volg. Die prooidier word aangeval totdat hy van uitputting neerslaan en dan word hy vinnig verskeur.
Omdat wildehonde maklik vee vang en oor groot afstande beweeg, word hulle meestal dadelik uitgeroei wanneer hulle buite wildtuine kom. In veral lande soos Suid-Afrika is die diere vandag gevolglik baie skaars en word hulle deur uitwissing bedreig.
Asbliktakson
'n Asbliktakson (Engels: wastebasket taxon) is 'n takson waarin organismes louter geplaas word omdat dit nie duidelik is watter taksonomiese indeling die juiste een is nie.
Die takson is dalk oorspronklik in goeie trou voorgestel, maar later het die insigte verander en daar word besef dat die takson nie juis is nie. Navorsers gaan nogtans voort om die takson te gebruik omdat 'n geskikte nuwe indeling nie beskikbaar is nie of ooreenstemming daaroor ontbreek.
Daar is talle voorbeelde. Ungulata is deur Linnaeus voorgestel vir alle diere wat hoewe besit. Dit het die ewehoewiges soos wildsbokke, skape, varke en die onewehoewiges soos die perde en renosters maar ook die slurpdiere bevat. Linnaeus het in 1766 selfs die dassies ingesluit. Die walvisse het nie hiertoe behoort nie. Vandag praat wetenskaplikes liewer oor die Euungulata (die 'regte hoefdiere', Waddell et al 2001 ) wat die ewehoewiges (+walvisse) en onewehoewiges verenig (almal Laurasiatheria), maar die slurpdiere en dassies uitsluit (wat Afrotheria is), omdat dit beter met die diere se verwantskap ooreenkom. Die Griekse woord "eu" beteken "goed, wel" en word dikwels gebruik om 'n nuwe taksonnaam te skep wat 'n beter definisies het. Daar is Eulipotyphla pleks van Lipotyphla, Euarchontoglires pleks van Archontoglires ensomeer.
In die paleontologie is asbaktaksons taamlik volop. Die insigte oor verwantskap van organismes het deur die koms van die molekulêre filogenomiese navorsing -die vergelyking van DNS en sy statistiese ontleding- en nuwe (kladistiese) statistiese ontleding van morfologiese gegewens baie verander. Taksons soos "Condylarthra" en "Cimolesta" wat heelparty fossiele soogdiere uit die Paleogeen saamvat het duidelik asblikstatus gekry. Maar wat die juiste taksonomie is, is (in 2017) nog steeds onderwerp van navorsing.
Caesalpinioideae
Caesalpinioideae is die boom-subfamilie wat hoort tot die familie Fabaceae. Wêreldwyd is daar 1000 spesies wat hoort tot die subfamilie waarvan vyftig in Suider-Afrika voorkom en veertig van hulle is bome. Hierdie subfamilie is staan ook bekend as die Flambojant-subfamilie. Dit is die kleinste sub-familie in die familie.
Genera
Die volgende genera hoort tot die subfamilie:
170
Die jaar 170 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 70ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vrye mark
'n Vrye mark is 'n mark waar die pryse van goedere en dienste geheel en al deur die onderlinge ooreenkoms tussen kopers en verkopers vasgestel word. Volgens die definisie sal kopers en verkopers mekaar nie dwing of mislei of deur dwang van 'n derde party beïnvloed word nie. In sy geheel word die gesamentlike effek van hierdie besluite beskryf as die natuurlike wet van vraag en aanbod. Vrye markte staan in skrille kontras met beheerde markte waar regerings direk of indirek beheer op pryse uitoefen en sodoende die markseine verwring. In die markte help die prys van 'n goedere of diens om die waarde daarvan vir verbruikers te kwantifiseer en word dit dan sodoende teenoor ander goedere en dienste gebalanseer. In 'n vrye mark is hierdie verwantskap tussen prys en waarde duideliker as in 'n beheerde mark. Deur kompetisie tussen handelaars vir die verskaffing van produkte en dienste, is pryse geneig om te daal en neig kwaliteit ook om te verhoog.
Die vrye mark ekonomie het 'n noue verband met die laissez-faire ekonomiese filosofie wat hierdie omgewing verder uitbrei deur regeringsingryping te beperk tot markfalings. Met regeringsmag beperk tot 'n verdedigingsrol, is die regering nie 'n dryfveer vir ekonomiese inisiatiewe in die mark behalwe in die geval van die insameling van belastings om die onderhoud van die vrye mark te befonds nie. Sommige vrye mark voorstanders staan belasting ook teen, en beweer dat die mark meer doeltreffend is om waardevolle dienste te verskaf waar verdediging en wetgewing nie uitsonderings is nie en dat sulke dienste verskaf kan word sonder direkte belastings.
Baguette
Baguette (Frans: pain de baguette of kort baguette, "stok") is die mees bekende soort van Franse witbrood, wat vanweë sy lang, dun vorm in Afrikaans ook Franse stokbrood genoem word. Tipiese kenmerke van hierdie sagte witbrood is sy bruin kors en die kruim se growwe en ongelykmatige porieë, wat danksy 'n spesiale kniemetode teen laer temperature en die byvoeging van net 'n klein hoeveelheid gis verkry word. Die stokvorm van die brood verseker dat ook die maksimum hoeveelheid kors verkry word. Baguettes het gewoonlik 'n lengte van een meter, 'n ovale deursnee van vyf tot ses sentimeter en 'n gewig van 250 gram.
Baguettes word in Frankryk slegs deur besondere bakkers, die sogenaamde boulangers (letterlik: "bakkers van bolvormige brode"), gebak.
Metode
Baguettes word in Frankryk oorwegend van die Franse meelblomtipe T65 (Frans: farine blanche T65, 'n witmeel wat tussen 0,62 et 0,75 persent minerale bevat) gebak, maar die meeste bakkerye het hulle eie resepte en spesiale metodes. Baguettes van hoë gehalte word van meelblom met 'n hoër persentasie gluten, water, gis en sout gebak, en hulle spesiale deeg neem langer om ryp te word as dié van ander soorte brood.
Urarteïes
Urarteïes is die taal wat in die 1ste millennium v.C. deur die bewoners van die Koninkryk Urartu, 'n antieke staat in die gebied van die Vanmeer in die huidige Oos-Turkye en Armenië gepraat is. Urartu en Urarteïes is afgelei van die Assiriese benaming van die gebied en sy taal, terwyl die Urarteërs na hulself as Biai-nili verwys het.
Baguette
Baguette in Frankryk
duimnael|Vars gebakte baguette. Die kors behoort bros en taai te wees, die binnekant sag Die tipiese struktuur van die tradisionele Franse baguette het in die laaste dekades duidelik verander. Die kruim het helderder geword en die porieë fyner. Bakkerye het begin om stywe deeg vir hulle baguettes te gebruik, wat deur bakmasjiene makliker gehanteer kan word. Daarnaas is ook bakmiddels by die deeg gevoeg. Die stokbrode word ook nie meer op stoofplate gebak nie, aangesien die moderne oonde die gebruik van bakplate noodsaaklik maak.
Urarteïes
In ouer vaktekste word na die taal ook verwys as Chaldies, afgelei van die god Ḫaldi, of as Vanies volgens die vroegste argeologiese vindplek naby die moderne stad Van. Hier was ook die hoofstad van Urartu geleë. Die oudste oorgelewerde tekste dateer uit die regeringstyd van Sarduri I in die laat 9de eeu v.C. Saam met die ondergang van die ryk sowat tweehonderd jaar later het ook alle skriftelike oorlewerings uit dié tyd verdwyn. So is die verdere ontwikkeling van Urarteïes onbekend. Dit is moontlik later deur 'n vroeë vorm van Armeens vervang.
Baguette
Baguette in Frankryk
Die tipiese deegsoorte vir baguettes is:
Urarteïes
Op basis van beskikbare bronne neem navorsers aan dat Urarteïes as spreek- en skryftaal tydelik en geografies beperk gebly het tot die Ryk van Urartu. Urarteïes is vermoedelik deur die meerderheid van die destydse bevolking rondom die Vanmeer en in gebiede langs die Bo-Zabvallei gebesig. Die ontsyfering van Nieu-Assiriese wigskriftekste het Urarteïese bronne toeganklik gemaak vir navorsing. Urarteïes is egter eers vanaf die 1930's stelselmatig deur wetenskaplikes bestudeer.
Baguette
Baguette in Frankryk
Levain de pâte was vroeë die mees gebruiklike deegsoort, maar Poolish en Levain het intussen meer gewild geraak. In Frankryk word dikwels nog meel van bone of mieliemeel bygevoeg - tydens die Eerste Wêreldoorlog is hierdie bestanddele gebruik om broodgraan in te spaar. Die smaak van Franse baguettes is afhanklik van die deegresep en kniemetode.
Diereskuilings
Diereskuilings is 'n veilige hawe waar verdwaalde, verlore, verlate of oorgegee diere – meestal honde en katte – gehuisves word.
Baguette
Franse stokbrood in die VSA
In die VSA word na stokbrood-toebroodjies ook as submarine sandwiches (kortweg subs) verwys, terwyl po' boys, wat in die helfte oopgesny en met gebraaide vleis of seekos bedien word, 'n gewilde soort toebroodjie in Louisiana is.
Erica crassisepala
Erica crassisepala is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Diereskuilings
In Suid-Afrika is die Beskermingsvereniging (DBV) ’n bekende inrigting (dierehawe) wat tydelike skuiling aan loslopende of hawelose huisdiere bied.
Dit is ’n feit dat mense ongelukkig die natuurlewe beide vernietig en bewaar. In die afgelope 2 000 jaar het ’n geraamde 200 spesies soogdiere en voëls uitgesterf. Dit beteken dat gemiddeld een spesie elke sowat dekade verdwyn. Wetenskaplikes is dit eens dat die mens in ’n tydperk van massa-vernietiging leef en dat die meeste dierespesies wat uitgesterf het – veral die afgelope twee eeue – die slagoffers was van mense en hul aktiwiteite wat (soms onbewustelik), vernietigende gevolge het.
Dit sluit onder meer die volgende in:
In Suid-Afrika het twee spesies byvoorbeeld in die afgelope twee eeue uitgesterf: die kwagga (Equus quagga) en die bloubok (Hippotragus leucophaeus). Die laaste kwagga is in 1883 in die Amsterdamse dieretuin dood. Verskeie voorbeelde bestaan in die res van die wêreld.
Gelukkig het bewaringsbewuste mense sedert die tweede deel van die negentiende eeu – van sowat 1870 af – bekommerd geraak oor kwynende dieregetalle. Groot bewaringspogings is begin om dierelewe in beskermde gebiede te herstel, onder meer deur toepaslike bewaringswette, die herstel van die diere se habitat en selfs die teel van uitgedunde of bedreigde spesies in gevangenskap.
Erica crateriformis
Erica crateriformis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Servaas Rossouw
Sy nasate onthou hom as werklik baie meelewend met sy gemeentelede en baie gelief, en dat hy eintlik sy tyd ver vooruit was. Hy was 'n diep denkende man, wat ook 'n studie – vanuit 'n Christelike perspektief – oor die hemelruim en astronomie gemaak het, buiten sy besondere kennis van die Bybel. Hy kon volgens oorlewering Grieks en Hebreeus vlot praat en word onthou as 'n intellektuele reus.
Herkoms en opleiding
Rossouw was die seun van Daniel Hendrik Rossouw van die plaas Eikeverbly, Montagu. Hy matrikuleer op sy tuisdorp en gaan na Stellenbosch vir voorbereidende studie waarna hy in 1914 na Princeton in die VSA vertrek. Ná sy proponentseksamen daar het hy na die Universiteit van Chicago gegaan en sy M.A.-graad dar behaal. Op aanbeveling van prof. dr. B.B. Wakefield is hy toe na Louisville, Kentucky, waar hy met die onderskeiding van magna cum laude doktor in die godgeleerdheid gepromoveer het onder die toe wêreldbekende prof. dr. A.T. Robertson met ’n proefskrif getiteld The authorship of the Book of Acts.
Ná sy promosie in Amerika is hy na Amsterdam in Nederland waar hy aan die Vrije Universiteit en die Universiteit van Amsterdam sowat ses maande klas geloop het, onder andere onder dr. Bavinck, dogmatikus. In dié tyd het dr. Rossouw talle beroepe na die buiteland ontvang, maar het verkies na sy vaderland terug te keer en het so op Dingaansdag (16 Desember) 1919 in Kaapstad geland.
Kort ná sy legitimasie het hy twee beroepe ontvang: die een na die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap in Johannesburg en die ander na die De Nieuwe Kerk, Kaapstad. Hy het hom die tweede laat welgeval. Nadat hy dié beroep aangeneem het, is hy op 5 Maart 1920 in die huwelik bevestig met mej. Hester Duvenage, dogter van mnr. en mev. A.P.C. Duvenage, van Middelburg, Kaap.
Tamboerskloof
duimnael|links|230px|[[NG gemeente Tamboerskloof|De Nieuwe Kerk, waarin dr. Rossouw in 1921 die eerste Afrikaanse diens gehou het.]]
Op 28 Mei 1920 is hy toe in De Nieuwe Kerk bevestig as volger van dr. E.E. van Rooyen, wat later ’n vertaler van die Bybel in Afrikaans sou wees. Nie minder nie as 27 predikante het deelgeneem aan die handeoplegging.
Tot omstreeks dr. Rossouw se dienstyd is nog net Hollands en Nederlands van die NG Kerk se kansels gehoor. Afrikaanse jong mense landwyd het anders begin voel en hulle vir die bevordering van hul moedertaal beywer, ook in die kerk. So het ’n groep van 160 studente aan die Universiteit van Kaapstad dan dr. Rossouw en die kerkraad in 1921 genader met die versoek om by wyse van proefneming ’n aanddiens in Afrikaans te hou. Die kerkraad het daartoe ingestem en volgens die telling deur die diakens het sowat 600 mense die eerste Afrikaanse diens in De Nieuwe Kerk bygewoon. Die studente wat dié versoek gerig het, was onder andere Frans Erasmus, latere minister van verdediging, Johan Conradie, later regter-president en speaker van die volksraad, asook Chris Viviers, hoof van die opleidingskollege op Graaff-Reinet.
Verwelkoming
duimnael|regs|230px|Die [[NG gemeente Senekal|NG kerk Senekal waarin dr. Rossouw die Woord van 1921 tot 1926 bedien het.]]
Ná 'n kort dog seer geseënde bediening in sy eerste gemeente, het dr. Rossouw 'n beroep na Senekal in die Vrystaat aanvaar. Van sy bevestiging hier lees het ’n onbekende Hollandse dagblad onder meer soos volg berig: “Die bevestiging van dr. Rossouw Saterdag en Sondag 10 en 11 Desember 1921 sal gedenkwaardige dae bly in die geskiedenis van die gemeente van die NG. Kerk te Senekal. Met die aanneming van die beroep na Malmesbury deur ds. H. Pienaar het die gemeente vakant geraak, en wie kon droom dat die vakature so spoedig en so gelukkig sou opgevul word. Dr. S.H. Rossouw van die Nuwe Kerk, Kaapstad, het hom die beroep hierheen laat welgeval, en werd verwelkom op Saterdag deur 'n groot en geesdriftige menigte, nieteenstaande die stortreëns wat byna die hele week geval het.
“Op Ventersburgweg (die latere Hennenman) is die nuwe leraar met sy gade en geselskap afgehaal per motor deur die heer Jan Pretorius en Nicholas Oosthuizen, en het toe op Schaapplaats die nag geslaap. 'n Kommando perderuiters, onder leiding van mnr. Carl Triegardt van Gordonia, het die geselskap 'n paar myl buite die dorp ontmoet. Vanaf Ventersburgweg was dit net reën en water en modder, gevolglik was die aankoms te Senekal 'n goeie drie uur ná die bepaalde tyd. By die bepaalde plek buitekant die dorp het 'n vloot van motors gewag, maar weens die reën het die mense langsamerhand teruggekeer dorp toe en daar gewag totdat die kerkklok die aankoms aangekondig het.
“Gelukkig by die aankoms te Senekal het die weer opgeklaar sodat die verrigtings in die opelug voor die pastorie kon plaasvind. Dr. Rossouw en gade is binnegelei deur ouderling John Bell na verwelkoming van die diaken-burgemeester, C.M. van der Merwe, en onder toesing van 'n lied deur die kinders van die Sondagskool. Daar die bevestiging om drie uur moes plaasvind en dit reeds laat was, het dr. Rossouw slegs 'n kort toespraak gehou en veral 'n woord van dank gerig aan die perdekommando, wat hulle so laat moed skep het op die gebeurtenisvolle reis deur water en modder. In die namiddag om drieuur was die NG kerk stampend vol. Daar was teenwoordig di. Steyn (Rosendal), Reyneke (Vrede), H. Pienaar (Malmesbury), Kloppers (Rietfontein), Esterhuizen (De la Rey) en P. de Klerk (Mosselbaai).
168
Die jaar 168 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 68ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Servaas Rossouw
Verwelkoming
“ 'n Ruime aantal telegramme is ontvang van leraars van elders, gelukwensing uitsprekende en ook hul spyt om nie te kan teenwoordig wees nie (weens die reën). Die bevestigingsrede is gehou deur ds. P. de Klerk van Mosselbaai, wat spesiaal oorgekom het vir die geleentheid, daar 'n hegte hand van vriendskap bestaan tussen hom en dr. Rossouw, wat gelê is gedurende hul studiejare in Amerika. Sy weleerw. het tot teks geneem Esegiël 33:7. ‘Gij nu, o mensenkind! Ik heb u tot een wachter gesteld over het huis Israëls; zo zult gij het woord uit Mijn mond horen, en hen van Mijnentwege waarschuwen," en die verdeling was as volg (1) Die betekenis van die benaming ‘wachter’. (2) Die roeping van die evangeliedienaar. (3) Die uitwerking van sy bediening. Die preek was 'n meesterstuk van welsprekendheid, gelewer in deftige Nederlands, ernstig, boeiend en paslik.
“Onmiddellik ná die diens het die resepsie plaasgevind voor die stadshuis, waar die volgende adresse aangebied is: van die kerkraad, die Vrouesendingbond, die Vroue-Helpmekaar, kinders van die Sondagskool, die kinders van die dagskool, die stadsraad en Senekal Free Church. Verskillende toesprake is gelewer en intussen het die Senekal-blaasorkes onder die leiding van ds. H. Pienaar pragtige musiek gemaak. In seer gepaste woorde het die nuwe leraar die groot skaar toegespreek en sy dank en waardering namens homself en sy gade betuig. Deur die dogtertjie van mnr. Danie Kirchner is mev. Rossouw 'n pragtige ruiker aangebied.
“Op Sondagmôre het dr. Rossouw sy intreepreek gelewer. Sy weleerw. het tot teks geneem 1 Kor. 4:1 en 2: ‘Alzo houde ons een ieder mens, als dienaars van Christus, en uitdelers der verborgenheden Gods. En voorts wordt in de uitdelers vereist, dat elk getrouw bevonden worde,’ waarvan die hoofgedagte was (1) die predikant as dienaar van Christus en uitdeler van die verborgenhede Gods, (2) die vereiste van die amp. Die preek het 'n geweldige indruk gemaak.
“Dr. Rossouw is besiel met die erns van sy roeping, en sy prediking word gekenmerk deur vurige ywer. Sy blanke opregtheid straal uit 'n jeugdige gelaat at die indruk gee van innige vroomheid. Ofskoon so jonk is, is hy reeds skitterend as kanselredenaar. Senekal kan sig dubbel en dwars gelukkig ag en ongetwyfeld is die gemeente baie in sy skik met die nuwe Ieraar.
“Sondagmiddag het ds. H. Pienaar 'n woord van vertroosting tot die gemeente gerig. Menig traan werd in die stilte gestort. Die liefderyke band tussen hom en die gemeente is nog ewe warm as voorheen. Na afloop van die diens het ds. Steyn van Rosendal 'n woord van vermaning tot die kinders gespreek. Op Saterdagaand het ds. Esterhuizen, swaer van dr. Rossouw, 'n ernstige boodskap tot die gemeente oorgebring. Die preek het gegaan oor ‘storms op die see van die lewe’. Sondagaand het ds. Kloppers van Rietfontein, as konsulent afskeid geneem van die gemeente en hulle seer gestig deur sy ernstige woord. Ds. Kloppers het hom baie verdienstelik gemaak gedurende die vakature en die gemeente is hom grote dank verskuldig."
Sy bediening op Senekal
duimnael|regs|320px|Dr. S.H. en mev. [[Hester Rossouw|Hester Rossouw toe hy leraar was van die NG gemeente Senekal met hul twee oudste kinders. Die dogtertjie is Elize en die seuntjie die later adv. Servaas Rossouw.]]
links|320px|duimnael|Die kerksaal op Senekal waarvan dr. Rossouw die deur op 31 Oktober 1925 oopgesluit het.
duimnael|links|320px|Die boukommissie van die NG kerksaal op Senekal. Staande: S. Schutte, L. van den Heever, N. Pretorius, W. van Coller, N. Grobbelaar, G. Schoeman. Suttende: Z. Koekemoer, J. du Preez, dr. Rossouw, G. Joubert, W. Grobbelaar.
Dr. Rossouw se vyfjarige bediening te Senekal was van die begin 'n ryklik geseënde, waarvan beide die stoflike en geestelike bloei en welvaart van die gemeente getuie is. Onder sy voorsitterskap van die Skoolkommissie en Skoolraad is die publieke skool vergroot met nege klaskamers en het die eerwaarde kerkraad die meisieskoshuis twee maal laat vergroot tot die sierlike en doeltreffende gebou wat dit later was. Die kerk self is ook ruimskoots vergroot met addisionele galerye. Tydens sy bediening het die susters van die gemeente die stoele voor en op die preekstoel aangekoop en is die bekleedsel op die kansel vernuut. Die geld daarvoor is versamel deur 'n besonder suksesvolle konsert (oumense) onder leiding van mev. dr. Rossouw. Aan die orrel is 'n belangrike verbetering deur die Kerkraad aangebring en op die kansel en ’n Bybel en gesangboek van historiese betekenis geplaas.
Hiervan maak die volgende berig in die Kerkbode melding: “By die môrediens het dr. Rossouw bekend gemaak dat die Kanselbybel – wat deur wyle mev. Van de Venter gegee is – onder voorwaarde gegee is dat dit ná haar dood aan haar seun sou terugval, en dat die seun dit nou opgeëis het. Reeds by die middagdiens was daar 12 aanbiedings vir 'n Kanselbybel, en aangesien mnr. en mev. Frederik Goosens die eerste was om namens die familie Goosens 'n Bybel en gesangboek te gee is, dit met dank aangeneem."
Wat die tydelike welvaart en uitbreiding van gemeentelike werksaamhede betref het, was die groot werk in daardie tydperk van sy geskiedenis, die aankoop van die grond en die bou van die doeltreffende kerksaal. Hieromtrent lees berig die Kerkbode: “Senekal – Op 31 Oktober is 'n lang verwagte mylpaal bereik in die geskiedenis van hierdie gemeente. Op dié dag is die kerksaal ingewy. Baie wat daar voor geywer het rus in die moederaarde. By die opening is daarvan melding gemaak dat ds. Pienaar nie kon teenwoordig wees nie, en dat hy die eerste fondse versamel het vir die bou van 'n saal. Dit was na sy bevestiging die eerste werk wat dr. Rossouw aangepak het om klaar te maak, en die fondse daarvoor het vinnig aangegroei, sodat die werk klaar is byna sonder skuld. Die here Ferguson en Cook, die kontrakteurs, kom lof toe vir die sierlike, doelmatige gebou. Om 11 uur vm. het die plaaslike leraar die deur oopgesluit in die naam van die Heer, en eerw. De Villiers, die plaaslike sendeling, het die wydingsgebed gedoen. Daarop het dr. Rossouw treffend gepraat oor Hand. 1:13, 14. Verder was evangelis Japie Eksteen teenwoordig, wat hier is om die plaaslike leraar te help, waar nodig, met bidure, en mededelinge omtrent sy werk onder arm mense. Toe is daar 'n beroep gemaak vir delging van die £1 400 tekort. Staande die vergadering is £600 bymekaar gemaak, waarvan £60 deur die susters versamel is onder leiding van ons ywerige predikantsvrou. Die boukommissie kom alle lof toe vir die opoffering wat hulle gemaak het om die werk deur te sien. Die aangename gemoedstemming is bewys van die dank van die gemeente aan leraar, kerkraad, boukommissie en kontrakteurs vir hulle werk. Die koor, onder leiding van prof. De Lange het pragtig gesing. Sondag is Hervormingsdag plegtig herdenk onder 'n treffende rede deur die leraar oor die woorde: ‘Man Gods, die dood is in die pot.’ Iedereen is goedsmoeds en versterk huis toe gekeer."
Na die voltooiing van die saal het die gemeente op sosiaal gebied ook flink gevorder en is daar 'n flukse debatsvereniging gestig deur dr. Rossouw. Gedurende die tydperk 1921-‘26 van sy bediening is daar 484 kinders gedoop, presies 500 aangeneem en voorgestel en het die ledetal van 1 125 gestyg tot 1 812, en is 151 pare in die huwelik bevestig. Voorts is menige dierbare na die graf gedra, onder wie nie minder nie as vyf diensdoende kerkraadslede. Op Sendinggebied het die gemeente ook kragtig opgetree. Die bydrae vir die plaaslike en buitelandse sendingwerk was elke jaar ruim en het steeds hoër geklim. Die Vrouesendingbond was altyd 'n belangrike faktor om die sendingywer en belangstelling aan te wakker en het steeds in getalle toegeneem onder die leiding van mev. Rossouw. Die bussies is in die tyd aangekoop en saam met die basaars het dit uitstekend beantwoord. Die gemeentelike dankoffers het in dié jare 'n merkwaardige hoë peil bereik.
Die vooruitgang van Senekal-gemeente was egter nie net die tydelike belange, want dit het ook gedeel in heerlike geestelike seëninge. Ná elke huisbesoek was daar gewoonlik verskeie bekeerlinge en met Pinkster altyd 'n ryke insameling, soos onder meer blyk uit een van die voorgaande aanhalings uit die Kerkbode. Die opkomste tot die openbare eredienste en veral Nagmaalsgeleenthede was in die reël goed. In een jaar het die gewone kollektes die mooie som van £527 opgebring, wat grootliks toe te skrywe was aan die goeie bywoning van die dienste. Senekal het in al die tyd by die Ringsvergaderings in sy godsdienstige verslag onder meer hierin uitgeblink dat kon gerapporteer word dat die weeklikse bidstonde so heel goed bygewoon is.
In die jaar 1925 is Senekal afgesny van die Sentrale Ring en bygevoeg by die Ring van Bethlehem. Dadelik het 'n ruim aantal lidmate van die gemeente van die £45-skema aandele geneem in die Bethlehem-weeshuis. In dié dae was Senekal reeds baie vrygewig, soos vir die Helpmekaar, Rhodesië, Namakwaland, die Bybelvertaling, ens. Ook is 'n armsorgvereniging gestig.
Afskeid en vertrek
Juis net in dié tyd het een roepstem ná die andere tot die pastorie gekom. Dat die band tussen pastorie en gemeente heg en innig was, is duidelik te sien uit die volgende aanhaling van 'n ongekunstelde bydrae in die Vriend des Volks, deur sy Senekalse medewerker: “19 September sal seker nie maklik deur die gemeente van Senekal vergeet word nie. Drie weke gelede het die gemeente van Albertinia die onvriendelikheid gehad om ons leraar en vriend, dr. Rossouw, daarheen te beroep. Ons het dadelik onrustig gevoel dat hy sal aanneem, maar koester nog die hoop dat hy langer in ons gemeente sal bly. Hy was nog maar vyf jaar hier en die laaste ag maande het hy vier beroepe gehad. Dus was ons altyd in 'n onrus dat hulle sal weggaan, want dis nie aangenaam om jou leraar en vriende te verloor nie. Hulle het deur hul vriendelikheid en gasvryheid die hart van die gemeente gewin. Die pastorie was altyd oop vir enigeen; mens was altyd seker van 'n vriendelike ontvangs. Gistermôre was dr. Rossouw se preek oor ‘Vrede, vrede, en tog is daar geen vrede’. Dit was voorwaar 'n baie ernstige preek en werd om oor na te dink. Hy eindig met te sê daar moet vrede wees met God, vrede met ons medemens en vrede met onsself (ge-wete). Net voor hy die seën uitspreek, sê hy dat hy nou vir die vierde keer weggeroep is en voel dit die keer sy plig om hom los te skeur van die gemeente en weg te gaan."
Die afskeid was besonder hartlik dog innig teer en seer aandoenlik. In die Kerkbode van die 10 November 1926 het die volgende verslag verskyn: “Senekal is weer vakant. Dr. S.H. Rossouw, wat ongeveer vyf jaar hier gearbei het, het op 31 Oktober afskeid van die gemeente geneem. In die afwesigheid van die konsulent, ds. P.H. van Huyssteen, het die predikant van Bethlehem die amptelike pligte vervul. Onder 'n diep besef van die heiligheid van die oomblik het die kerkraad Saterdag aan die vertrekkende leraar eervol ontslag gegee. Die stilte, wat daar geheers het, het die erns van die oomblik vertolk.
“Saterdagaand was die kerksaal stampvol by geleentheid van 'n geselligheid. Sondagmôre het dr. Rossouw sy laaste boodskap afgegee naar aanleiding van Joh. 2 18a: ‘Kinderkens, het is de laatste ure.’ Die laaste uur is 'n uur van herinnering, erns, skeiding, oordeel en ontmoeting. Onder diepe aandoening het die gemeente hierdie ernstige boodskap aangehoor. Na afloop van die diens het die kerkraad en gemeente aan hom 'n baie mooi gefilumineerde adres gegee, asook 'n beurs, terwyl die susters 'n soortgelyke adres aan mev. Rossouw gegee het. Ook die kinders van die Sondagskool het hulle 'n mooi adres gegee. In die namiddag was kinderdiens, en in die aand is 93 jong lidmate aan die gemeente voorgestel deur die leraar, sy laaste stukkie werk in die gemeente. Die stemming in die gemeente was baie ernstig en droefgeestig. Op Maandagmôre het dr. Rossouw vertrek na sy nuwe werkkring, Albertinia. Ouderling G. Joubert vergesel hom daarheen. Mag die Heer sy werk daar ryklik seën en vir Senekal gou weer 'n leraar gee. (Senekal, OVS, 31 Oktober 1926).”
Afskeidsbrief van Senekal se kerkraad
“Hoogeerwaarde Dr. S. H. Rossouw,
“Ons as gemeente staan onwillekeurig weer by 'n belangrike mylpaal, 'n mylpaal nie alleen in die geskiedenis van die gemeente van Senekal nie, maar ook 'n mylpaal in u eie geskiedenis as leraar van hierdie gemeente in besonder en van die NG Kerk van die OVS in die algemeen. As 'n gemeente staan ons op die punt om deur u, ons leraar, verlaat te word en 'n onsekere toekoms tegemoet te gaan. Ons sê onsekere, want ons weet nie of ons weer gou 'n leraar sal kry en of ons miskien vir 'n lang tyd herderloos sal wees nie, iets wat nie waarskynlik maar tog nie onmoontlik is nie. Onseker dus, maar ons laat die toekoms in die hand van God. Kyk ons terug op die verlede dan is daar oorvloedig stof tot dankbaarheid op geestelik gebied, so ook op stoflik gebied. Hier denk ons veral aan die vergroting van die kerk, die bou van die kerksaal, en die uitbreiding van die kerkhostel, wat hier sal bly staan as gedenktekens van u verblyf in hierdie gemeente.
"Maar helaas! Ons het ook rede om ons in sak en as voor God te verootmoedig. Reeds was u die vyfde leraar om die boodskap van die Evangelie in hierdie gemeente te verkondig en ons voel dat ons, ons voorregte nie genoeg gewaardeer het nie. Dis nog geen vyf jaar dat u hier in die gemeente gekom het, die dag is ons nog as die dag van gister, en tog, wat het daar nie in die korte tyd gebeur nie? Hoe dikwels het u nie by die siek- en sterfbed van lede (onder wie ook vyf diensdoende kerkraadslede), gestaan nie? Hoe dikwels het u nie by die ope graf woorde van troos en simpatie, maar ook woorde van waarskuwing en vermaning gespreek nie? Hoe dikwels het u nie die Evangelie van die kansel tot 'n getuienis vir of teen ons verkondig nie? En al was dit ‘die Jood 'n ergernis en die Grieke 'n dwaasheid’, u het die basuin geblaas en wee ons, wat nie aan die stem gehoor gegee het nie. En wat in u binnekamer gebeur het is hy die Allerhoogste alleen bekend en sal die ewigheid openbaar.
"U het hier dae van geluk, vreugde en blydskap geniet aan die soete waters en lieflike skaduwees van Elim, maar ook dae van teleurstelling en droefheid. Ja – u moes ook die bittere water van Mara drink, ‘in trane moes u saai’, God gee, dat u met gejuig mag maai, maar laat ons nou 'n sluier werp oor die verlede en dit kan ons alleen doen as ons die genade ontvang, wat nodig is om God in alles te dank, volgens dieselfde onfeilbare Evangelie wat u ons hier verkondig het. Mag God die Here u nog vele jare spaar en aan u die nodige krag gee om voort te gaan met u uiters moeilik, dog heerlik werk in die uitbreiding van sy Koninkryk. Vertrouende dat u Hoog Eerwaarde hierdie huldeblyk en klein geskenk sal aanneem as 'n nederige bewys van die opregte liefde, groete en hoogagting van die Kerkraad en Gemeente.”
Swellendam
Die bevestiging van dr. Rossouw op Swellendam het plaasgevind teen die einde van Januarie 1930. Op 10 Februarie 1930 het hy die eerste kerkraadsvergadering gelei. Die dienstyd van dr. Rossouw het groot verwagtinge by die gemeente gewek en groot belangstelling gaande gemaak. 'n Besoeker aan Swellendam tydens die Oktober-Nagmaal van 1931, toe ook 108 lidmate voorgestel is, het. in 'n berig aan Die Kerkbode meegedeel hoe diep hy getref is deur die eensgesindheid van die gemeente en die pragtige opkomste. “Lidmate getuig van hul ingenomenheid met hul beminlike en ywerige leraar."
Kerksale word opgerig
Die behoefte aan 'n kerksaal op Zuurbraak is reeds lank gevoel. Met verloop van die jare het blankes al meer ingetrek in die dorp van hierdie ou sending-gemeente. Op die kerkraadsvergadering van 10 Februarie 1930 gee ouderling M.J. Crous kennis dat hy op die volgende vergadering die noodsaaklikheid van 'n kerksaal te Zuurbraak sal voordra. Genoemde vergadering op 19 April besluit toe tot die oprigting van 'n saal op Zuurbraak en benoem as kommissie om 'n geskikte erf vir die doel daar te kry, die broeders M. Crous, G. Linde, P. Badenhorst en P. van Niekerk. Feitlik eers 'n jaar later besluit die kerkraad tot die koop van die erf van mnr. H. de Bruyn en word die tender van mnr. H. Matthee vir £468 10s. vir die bou van die saal aangeneem. Op Donderdag, 22 April 1931, kon dr. Rossouw die hoeksteen lê, toe hy die woord gevoer het oor “Ebenhaeser”. Die inwyding van die saal op 29 Julie 1931 was 'n heuglike geleentheid!
duimnael|links|300px|Die Nuwe Bethelsaal, ingewy op [[17 Julie 1935.]]
Die plan van 'n nuwe saal meer sentraal in die dorp het nie ingang gevind nie. Op 'n vergadering van die kerkraad in Oktober 1929, toe 'n lang bespreking gevoer is in verband met die ou Bethelsaal, het dit sterk geblyk dat die broeders vir 'n nuwe saal voel, maar dan op dieselfde plek. In April 1930 benoem die kerkraad 'n kommissie om planne vir 'n nuwe saal in gereedheid te bring, op voorwaarde dat dit op dieselfde plek gebou word. Die kommissie het bestaan uit die voorsitter, en die broeders C.D. van Zyl, J.W. van Eeden, J.P.H. Vaughan en B.H. van der Westhuizen. Vier jaar het egter verloop voordat finaliteit in hierdie onderneming verkry is. Eers in Oktober 1934 aanvaar die kerkraad die tender van mnr. Karg vir £1 379 10s. wat ook die sloping van die ou saal ingesluit het, hoewel die koste op die ent op £1 400 te staan gekom het, behalwe nog die stoele. Op Woensdag, 6 Maart 1935, kon die hoeksteen van die nuwe Bethelsaal deur dr. Rossouw gelê word. Die inwyding van hierdie mooi en doeltreffende saal – sieraad van die onderdorp – was 'n dubbele geleentheid. Op die aand van Hemelvaartsdag 1935 het dr. Rossouw 'n wydingsrede gehou oor Jes. 54:2 : “Maak die plek van jou tent wyd, en laat hulle die doeke van jou tentwonings oopspan. Verhinder dit nie! Maak jou lyne lank en slaan jou penne styf in." Die feestelike inwyding het plaasgevind op Woensdag, 17 Julie 1935. Toesprake van gelukwensing is gehou deur ds. W.N. van der Merwe (Heidelberg), mnr. L.J. Vosloo (magistraat) en mnr. G.A. Scholtz namens die burgemeester. In sy gelukwense het ds. Van der Merwe onder meer hierdie stelling aangevoer: “As die saal die teken is van die afstigting van 'n nuwe gemeente,. dan is die bou van die saal stellig 'n stap in die regte rigting." Oud-ouderling C.D. van Zyl het namens die onderdorp en ouderling J. Vaughan as Sondagskoolsuperintendent namens die kinders hul dank aan die kerkraad oorgedra. Die basaar met dieselfde geleentheid het £140 byeen-gebring.
Op 'n kerkraadsvergadering op 18 April 1932 het die broeder J.J. du Toit kennis gegee dat hy by die volgende vergadering oor die wenslikheid van 'n saal vir Kluitjieskraal-wyk sal spreek. Verder as hierdie kennisgewing het dit vereers nie gekom nie. Toe breek die geseënde Pinkstertyd van 1933 aan. Veral ook in die wyk Kluitjieskraal het baie bekeringe, plaasgevind. Met die vernuwing van hierdie seëninge in die Pinkster van 1934 het die begeerte by lede van daardie wyk baie sterk posgevat om 'n saal op te rig. Die groot opkomste na bidure het die behoefte aan so 'n saal diep ingeskerp. 'n Kommissie om leiding te neem in hierdie onderneming is toe in die lewe geroep. Hiervan het die kerkraad met dankbaarheid kennis geneem op sy vergadeting" van 17 Julie 1934. Die morg grond vir die saal is geskenk deur die wed. Sofia van Dyk, na wie die saal vernoem is. Die saal is gebou deur die broeder J.J. Streicher, maar almal het so ver moontlik hand bygesit om die koste so laag as moontlik te hou. Die broeder D.C. van Dyk was aangestel om toesig te hou en die werksaamhede te reël. Die £500-koste van die saal is gevind deur vrywillige bydraes, ook van belangstellende vriende uit buurgemeentes. Op sy vergadering van 15 Julie 1935 het die kerkraad die kaart en transport van hierdie saal oorgeneem met innige dankbaarheid teenoor die biduurkring van Kluitjieskraal.
Op sy vergadering van 15 Julie 1935 het die kerkraad opdrag gegee aan die voorsitter en die ouderling en diaken van Malagas-wyk om onder-soek in te stel na die moontlikhede van 'n saal op Malagas vir basaardoeleindes. Op 21 Oktober 1935 het die kerkraad die bou van 'n saal op Malagas finaal bekragtig. Die broeder H. Gildenhuys het die erf langs die kerkgebou vir die doel geskenk en sy seun, broeder C. Gildenhuys, het hom baie beywer om die geld daarvoor te kollekteer. Die saal van sink en hout is gebou deur die broeder A. Lourens.