cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planetêre differensiasie
Proses
Uit die wolk waaruit die Son ontstaan het, het ’n protoplanetêre skyf en later protoplanete gevorm. Verhitting as gevolg van radioaktiwiteit, botsings en swaartekragdruk het dele van die protoplanete gesmelt terwyl hulle planete gevorm het. In dié gesmelte omgewings het digter elemente na die middel afgesak en ligter elemente na die oppervlak gestyg. Die samestelling van sommige meteoriete wat van asteroïdes afkomstig is, wys differensiasie het ook in sommige van dié liggame plaasgevind, soos in Vesta. Die radioaktiewe isotoop 26Al, wat ’n kort leeftyd het, was moontlik die hoofbron van hitte.
Die belangrikste gedifferensieerde lae in die Aarde is die digte, ysterryke kern, die minder digte, magnesiumsilikaatryke mantel en die relatief dun, ligte kors wat hoofsaaklik uit silikate van aluminium, natrium, kalsium en kalium bestaan. Nog ligter komponente is die hidrosfeer van water en die atmosfeer van gas. Die Aarde se kors het ’n digtheid van sowat 2 700 kg/m3 in vergelyking met die mantel s’n van 3 400 kg/m3 en dié van die planeet as ’n geheel van 5 515 kg/m3.
Pete Morrison
Pete Morrison (8 Augustus 1890 – 5 Februarie 1973) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ghost City (1923), Chasing Trouble (1926), The Escape (1926), en The Desperate Game (1926).
NG gemeente Keetmanshoop
duimnael|links|250px|Die NG kerk op Keetmanshoop.
duimnael|regs|250px|Keetmanshoop het die eerste toringkerk van enige NG gemeente in die destydse [[Suidwes-Afrika gehad.]]
duimnael|regs|170px|Ds. H.J. Potgieter was leraar hier van 1925 tot '30.
duimnael|regs|170px|Ds. J.R. Holzapfel, leraar van 1944 tot 1947.
duimnael|regs|170px|Ds. G.N.P. Cloete, leraar van 1948 tot 1950.
duimnael|regs|160px|Ds. Daniël Brink was van 1950 tot 1954 reeds Keetmanshoop se sesde leraar binne die eerste kwarteeu van die gemeente se bestaan.
Die NG gemeente Keetmanshoop is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die suide van Namibië. Dit is die derde oudste NG gemeente in die land naas Mariental (in 1898 gestig as Gibeon) en Otjiwarongo (in 1902 as Moria gestig). Tot en met die stigting van Keetmanshoop was die gebied wat destyds as Suidwes-Afrika bekendgestaan het, in die helfte gedeel tussen die twee ou moedergemeentes.
Agtergrond
Voor Keetmanshoop sy huidige naam ontvang het, het dit Swartmodder (in die Namataal Nu Gôias) geheet en in die vroeë geskiedenis was die plek bekend weens die berugte moorde wat hier gepleeg is. Die huidige naam Keetmanshoop het die naam Swartmodder in 1866 vervang. Die verandering is gemaak deur eerw. Schröder wat in daardie jaar na Keetmanshoop toe gekom het om 'n stasie van die Rynse Sendinggenootskap hier te stig. Hy het die plek genoem na die voorsitter van die Rynse Sendinggenootskap in Elberfeld, wat duisend taler (£150) gegee het om die sendingstasie op Swartmodder te begin. So is die hoop wat eerw. Keetman van Elberfeld vir 'n sendigstasie op Swartmodder gekoester het, in dié nuwe naam uitgedruk: Keetmanshoop.
Gemeentesake
Die eerste leraar van die NG gemeente Keetmanshoop was ds. H.J. Potgieter wat van 1925 tot 1930 hier gearbei het. Ná hom volg di. S.P. Fouché wat arbei van 1931 tot 1937, S.H. van der Spuy (1938-'44), J.R. Holzapfel (1944-'47), G.N.P. Cloete (1948-'49) en ds. D. Brink, wat in 1950 bevestig is en hier bly tot 1954.
Keetmanshoop was tot in Maart 1951, toe die kerkgebou van die NG gemeente Windhoek ingewy is, die enigste NG gemeente in die gebied met 'n toringkerk. Keetmanshoop se indertydse pyporrel met sy 35 registers was ook in November 1950 die eerste wat in Suidwes-Afrika in 'n NG kerk in gebruik geneem is. Voorheen het die gemeente gebruik gemaak van 'n omskepte smidswinkel wat reeds voor Keetmanshoop se afstigting ingerig is om as kerk te dien en wat as deel van die bruidskat deur die moedergemeente Gibeon aan haar eerste dogtergemeente geskenk is. Die gebou het later die Gereformeerde kerk op Keetmanshoop geword. Dié gemeente is in 1936 gestig.
Die dorp kon reeds in 1950 met een van die weinige hoërskole in Suidwes-Afrika spog, die Hoërskool P.K. de Villiers, asook 'n groot primêre skool op die dorp en drie in die distrik. Ná die invoer van Engels as enigste onderrigtaal van gr. 4 tot gr. 12, het Afrikaanse ouers van Keetmanshoop in 1996 die Keetmanshoop Privaatskool gestig. Dié skool bied onderrig van gr. R tot gr. 12 aan altesaam sowat 250 leerders en 19 onderwysers (in 2013).
Keetmanshoop-Noord het in 1958 van die moedergemeente afgestig, maar is omstreeks 2000 by die moedergemeente ingelyf. Met 578 belydende lidmate en 149 dooplidmate in 2012, bly Keetmanshoop egter een van Namibië se groot plattelandse gemeentes. Einde 2014 was die syfers onderskeidelik 534 en 125.
Lidmaattalle in suide van Namibië
Keetmanshoop is in 1924 afgestig. In die eerste dekades van die gemeente se bestaan het die dorp en distrik geweldige groei belewe. Teen 1930 het die moedergemeente Gibeon 700 belydende lidmate gehad, Moria 800 (wat teen 1932 tot 1 560 aangegroei het), Keetmanshoop 1 352, Warmbad (gestig 1928) 850 en Windhoek (gestig 1929) 800 (1932-syfer). Dit was die enigste vyf gemeentes in die destyds Suidwes-Afrika. Teen 1952 het die gemeentes in die mandaatgebied so vermeerder dat die Ring van Otjiwarongo uit nege gemeentes bestaan het en die Ring van Gibeon uit agt. Die NG gemeente Warmbad is in 1928 in die streek suid van Keetmanshoop afgestig. Die NG gemeente Bethanie kom in 1938 noordwes en wes van die moedergemeente aan die beurt.
Ondanks dié twee afstigting, waaruit verdere afstigtings spoedig sou volg, het Keetmanshoop teen die middel van die 20ste eeu sowat duisend belydende lidmate gehad en 'n sieletal van amper 1 800. Warmbad met 1 086, Bethanie met 370 en Lüderitz ('n dogtergemeente van Bethanie) met 490 belydende lidmate, beteken in die gebied waar daar omstreeks 1930 sowat 1 350 belydende lidmate was, was daar omstreeks 1950 al amper 3 000 lidmate. Weens die noodwendige ontvolking van ook die Namibiese platteland het die Suidelike Ring (wat Mariental insluit) teen 2012 net 2 600 lidmate gehad, vergeleke met die ooreenstemmende gebied se sowat 5 800 lidmate in 1952, al het die gemeentes Karasburg (1952), Stampriet (1955), Aroab (1955), Kalkrand (1960) en Ariamsvlei (1962) intussen bygekom. Teen 2016 het dit verder afgeneem tot 2 135.
Geloofsgenesing
Geloofsgenesing (of soms gebedsgenesing, wondergenesing, bonatuurlike genesing of die kerklike diens van genesing) is die beoefening van gebede en gebare (soos handoplegging) wat sommige mense glo goddelike ingryping in geestelike en liggaamlike genesing ontlok. Gelowiges beweer dat die genesing van siekte en gestremdheid bewerkstellig kan word deur godsdienstige geloof deur gebed of ander rituele wat volgens aanhangers 'n goddelike teenwoordigheid en krag kan stimuleer. Godsdienstige geloof in goddelike ingryping hang nie af van empiriese bewyse dat geloofsgenesing 'n bewysgebaseerde resultaat bereik nie.
Bewerings dat "'n magdom tegnieke" soos gebed, goddelike ingryping of die aandag van 'n individuele geneser siektes kan genees, was deur die geskiedenis heen gewild. Daar is beweer dat geloof blindheid, doofheid, kanker, MIV en vigs, ontwikkelingsversteurings, bloedarmoede, artritis, gebrekkige spraak, veelvuldige sklerose, veluitslag, totale liggaamsverlamming en verskillende beserings kan genees. Die verbetering van 'n toestand word toegeskryf aan baie tegnieke wat algemeen as geloofsgenesing geklassifiseer word. Dit kan bv. gebed behels, 'n besoek aan 'n godsdienstige heiligdom of bloot 'n sterk geloof in 'n bonatuurlike wese.
Baie mense interpreteer die Bybel, veral die Nuwe Testament, as geloof in en die beoefening van geloofsgenesing. Volgens 'n peiling in die tydskif Newsweek in 2004 het 72 persent van Amerikaners gesê dat hulle glo dat om tot God te bid iemand kan genees, selfs al sê die wetenskap dat die persoon 'n ongeneeslike siekte het. Anders as geloofsgenesing, probeer voorstanders van energiegenesing geen goddelike ingryping nie, maar glo in bonatuurlike energie. Die toenemende belangstelling in alternatiewe medisyne aan die einde van die 20ste eeu het aanleiding gegee tot 'n parallelle belangstelling onder sosioloë in die verhouding tussen godsdiens en gesondheid.
Wetenskaplike ondersoek
Feitlik alle wetenskaplikes en filosowe verwerp geloofsgenesing as pseudowetenskap. Geloofsgenesing kan geklassifiseer word as 'n geestelike, bonatuurlike, of paranormale onderwerp, en in sommige gevalle kan geloof in geloofsgenesing geklassifiseer word as "magiese denke". Die Amerikaanse Kankervereniging sê "beskikbare wetenskaplike bewyse ondersteun nie bewerings dat geloofsgenesing fisieke kwale kan genees nie." "Dood, ongeskiktheid en ander ongewenste uitkomste het voorgekom toe geloofsgenesing verkies is in plaas van mediese sorg vir ernstige beserings of siektes." As ouers geloofsgenesing eerder as mediese sorg beoefen het, is baie kinders dood wat andersins sou verwag word om te lewe. Soortgelyke resultate word by volwassenes aangetref.
Wetenskaplikes en dokters vind in die algemeen dat geloofsgenesing nie 'n biologiese aanneemlikheid of 'n epistemiese lasbrief het nie, wat een van die kriteria is om te beoordeel of kliniese navorsing eties en finansieel geregverdig is. 'n Cochrane-oorsig van intersessiewe gebed het gevind dat "hoewel sommige van die resultate van individuele studies op 'n positiewe effek van bid dui, wys die meerderheid dit nie." Die skrywers het die gevolgtrekking gemaak: "Ons is nie oortuig dat verdere toetse van hierdie intervensie onderneem moet word nie en sou verkies om te sien dat die beskikbare hulpbronne gebruik word om ander vrae in die gesondheidsorg te ondersoek."
'n Oorsig in 1954 het geestelike genesing, terapeutiese aanraking en geloofsgenesing ondersoek. Geen van die honderd gevalle het geopenbaar dat die intervensie van die geneser alleenlik tot 'n verbetering of genesing van 'n meetbare organiese gestremdheid gelei het nie.
Daarbenewens het ten minste een studie voorgestel dat volwasse Christenwetenskaplikes, wat in die algemeen gebed eerder as mediese sorg gebruik, 'n hoër sterftesyfer het as ander mense van dieselfde ouderdom.
Die "Global Medical Research Institute" (GMRI) is in 2012 gestig om mediese verslae te begin versamel van pasiënte wat beweer dat hulle 'n bonatuurlike genesingswonder gehad het as gevolg van Christelike geestelike genesingspraktyke. Die organisasie het 'n paneel mediese dokters wat die pasiënt se rekords ondersoek en na inskrywings voor die beweerde wonderwerke en inskrywings nadat beweer is dat die wonderwerk plaasgevind het kyk. “Die algemene doel van GMRI is om 'n empiries-gebaseerde begrip van die fisiologiese, emosionele en sosiologiese gevolge van Christelike geestelike genesingspraktyke te bevorder.” Dit word bewerkstellig deur dieselfde streng standaarde wat in ander vorme van mediese en wetenskaplike navorsing gebruik word toe te pas.
Ernst Busch (veldmaarskalk)
Ernst Bernhard Wilhelm Busch (6 Julie 1885 - 17 Julie 1945) was 'n Duitse veldmaarskalk tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was die bevelvoerder van die Duitse 16de Leër en later die Sentrale Leërgroep.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Busch gedien as 'n infanterie-offisier en is hy in die naoorlogse leër van die Weimar Republiek behou. Hy het geleidelik in senioriteit gestyg en was teen 1936 'n generaal en bevelvoerder van die 23ste Infanterie-afdeling. Tydens die inval in Pole het hy onder leiding van VIII Leërkorps gestaan. In 1940 word hy aangestel as bevelvoerder van die 16de Leër; hy het dit gelei tydens die Slag van Frankryk in 1940 en Operasie Barbarossa, die 1941-inval in die Sowjetunie.
Reggie Walker
Reginald ("Reggie") Edgar Walker (16 Maart 1889 – 5 November 1951) was 'n Suid-Afrikaanse atleet. Hy het 'n goue medalje in die 100 meter naellope tydens die Olimpiese Somerspele van 1908 gewen.
Gebore in Natal. Walker is nogsteeds die jongste wenner van die Olimpiese 100 meter naellope op die ouderdom van 19.
Jeppesrif
Jeppesrif (Engels: Jeppes Reef) is 'n grenspos in Mpumalanga tussen Suid-Afrika en Eswatini. Die grenspos is bykans by die noordelikste punt van Eswatini. Die grenspos is bekend as Matsomo aan die Swazikant. Die R570 hoofpad verbind die grenspos met die N4 nasionale pad.
Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke
Die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke (WGGK) is die grootste liggaam van Gereformeerde kerke in die wêreld en die vyfde grootste Christelike gemeenskap in die wêreld, na die Rooms-Katolieke Kerk, die Oosters-Ortodokse Kerk, die Anglikaanse Gemeenskap en die Wêreld Metodisteraad. Dit het 229 denominasies as lede in 108 lande, wat na raming ongeveer 80 miljoen mense verteenwoordig. Hierdie Christelike ekumeniese liggaam is gevorm in Junie 2010 deur die samesmelting van die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke (World Alliance of Reformed Churches, of WARC) en die Gereformeerde Ekumeniese Raad (Reformed Ecumenical Council, of REC).
Onder die grootste denominasies in die WGGK is die Presbiteriaanse Kerk van Afrika, Presbiteriaanse Kerk van Nigerië, Presbiteriaanse Kerk van Oos-Afrika, die Verenigde Kerk van Kanada, Presbiteriaanse Kerk in die VSA, die Gereformeerde Kerk in Hongarye, die Gereformeerde Kerk in Roemenië, Protestantse Kerk in Indonesië, en die Kerk van Skotland. Die denominasies wat lede is van die WGGK kan in die geheel as meer liberaal beskou word as die lede van die Internasionale Konferensie van Gereformeerde Kerke (International Conference of Reformed Churches) of die World Reformed Fellowship, wat ook groot Gereformeerde ekumeniese liggame is.
Geskiedenis
Na 'n tweedag-vergadering wat eindig op 1 Februarie 2006, het Douwe Visser, voorsitter van die Gereformeerde Ekumeniese Raad en Clifton Kirkpatrick, voorsitter van die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke, in 'n gesamentlike brief aan hul lidkerke gesê: "Ons is verheug oor die werk van die Heilige Gees wat ons glo ons daartoe gelei het om aan te beveel dat die tyd aangebreek het om die werk van die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke en die Gereformeerde Ekumeniese Raad saam te bring in een liggaam wat die eenheid en getuienis van Gereformeerde Christene kan uitbou."
Nadat die potensiële liggaam aanvanklik "Gereformeerde Wêreldgemeenskap" genoem is, is dit verander in "die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke".
'n Verenigde Algemene Raad van die WGGK, wat die organisasie byeengebring het, het plaasgevind vanaf 18-26 Junie 2010 by Calvin College in Grand Rapids, MI, VSA. Die byeenkoms het as hooftema daarop gefokus om die "eenheid wat die Gees tussen julle gesmee het, te handhaaf deur in vrede met mekaar te lewe" soos genoem in Efesiërs 4:3. Dit het 'n toon van wedersydse begrip en aanvaarding onder lidkerke en geassosieerde kerke te vestig, om verskille en ander kwessies ter syde te stel terwyl hulle kon begin om saam met mekaar op reis te gaan terwyl elkeen poog om te onderskei wat die wil van God is en voortgaan in die stryd om geregtigheid en vrede in die wêreld.
Werk
In 2010 het die Verenigende Algemene Vergadering gesê die WGGK moet "geroepe wees tot gemeenskap en verbind tot geregtigheid." Die twee belangrikste programkantore fokus daarom op hierdie aspekte, met teologiese werk ingesluit onder gemeenskap. Die Kantoor vir Teologie en Gemeenskap dien as koördineerder vir amptelike gesprekke met ander godsdienstige organisasies, organiseer 'n twee-jaarlikse Global Institute of Theology, en bring Gereformeerde teoloë byeen vir allerlei besprekings. Die Kantoor vir Geregtigheid bevorder ekonomiese, ekologiese en menslike geregtigheid, en baseer baie van hulle werk op die Accra-belydenis, 'n verklaring wat in 2004 by die Algemene Vergadering van die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke (World Alliance of Reformed Churches, WARC) aanvaar is en in 2010 herbevestig is by die Verenigende Algemene Vergadering van die WGGK.
Die WGGK het ook 'n Algemene Sekretariaat wat die sekretaris-generaal se kantoor en die kommunikasiekantoor insluit, en na ander organisatoriese verantwoordelikhede omsien. Die huidige algemene sekretaris is die ds. Chris Ferguson, 'n predikant van die United Church of Canada. Deur die Algemene Sekretariaat bevorder die WGGK dialoog tussen kerke, beywer die WGGK hulle vir sake van wêreldbelang, en ondersteun hulle die aktiwiteite van hulle lidkerke op verskillende maniere.
Die wêreldwye hoofkantoor van die WGGK is in 2013 weens kosteoorwegings van Genève, Switserland, verskuif na Hannover, Duitsland, terwyl daar ook 'n takkantoor in Grand Rapids, Michigan, VSA is.
Algemene Sekretaris
Chris Ferguson is 'n predikant, teoloog en kampvegter vir sosiale geregtigheid van die United Church of Canada. Hy is in Mei 2014 tot sekretaris-generaal van die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke verkies, en het sy sewejaartermyn op 1 Augustus 2014 begin. Ferguson het voorheen gedien as internasionale ekumeniese adviseur vir die Program vir Ekumeniese Begeleiding in Colombië (2011–2014), as verteenwoordiger van die Wêreldraad van Kerke (WRK) by die Verenigde Nasies (2006–2010), as die Wêreldraad van Kerke se verteenwoordiger in Jerusalem (2004–2006) en as uitvoerende beampte van die United Church of Canada se Eenheid vir Geregtigheid, Globale en Ekumeniese Betrekkinge (2002–2004).
Lede van die Gemeenskap
Die volgende is 'n lys van die WGGK se lidkerke in Februarie 2016:
NG gemeente Hopefield
duimnael|links|250px|Die Hopefieldse NG kerkgebou. Die sentrale deel daarvan is in 1877 opgerig en die toring en vleuels in 1911. [[Folkert Wilko Hesse was verantwoordelik vir die ontwerp van die toring en vleuels.]]
Die NG gemeente Hopefield is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie Wes-Kaap. Die swaartepunt van die gemeente is die Sandveldse dorp Hopefield. Dit is op 13 Desember 1851 van die NG gemeente Swartland afgestig as die 48ste gemeente in die destyds Kaapse Kerk. In 1902 het Vredenburg van Hopefield afgestig, in 1957 Saldanha/Langebaanweg en in 1988 Langebaan.
Agtergrond
duimnael|regs|280px|Die gemeente se kerksaal is in 1926 in die Kaaps-Hollandse herlewingstyl opgerig. Dié styl het in 1900 in [[Suid-Afrika posgevat en was veral ná 1920 baie gewild. ]]
Voor die stigting van Hopefield in 1851, het die gemeente Swartland bestaan uit Moorreesburg, die Riebeekvallei, Darling, Hopefield, Vredenburg en Saldanha, 'n gebied waarin teen 2014 altesaam 11 gemeentes geleë was. Dit was 'n byna onbegonne taak vir een leraar om al die gemeentelede in dié uitgestrekte gebied te bedien. Lidmate het ook net die kerk op Malmesbury vir spesiale geleenthede besoek, soos troues, aanneming van lidmate en die bediening van die doop. Iemand wat aan die kus gewoon het, sou minstens twee weke uit en tuis met 'n ossewa moes reis. Met 'n perdekar het dit minstens 'n week geduur.
Toe dit bekend raak dat dié versoekskrif voor die Ring van Tulbagh dien, het ene H. Albertyn op 25 November 1844 namens die ingesetenes van Saldanhabaai by die skriba van die Ring beswaar gemaak teen die bou van 'n kerk op Groenekloof. Hy het beweer dat dit vir hulle 'n twee uur lange tog deur swaar sand na Malmesbury was, maar dat dit vier uur na Groenekloof sou duur. Hy beveel aan dat 'n kerk aan die Soutrivier, wat deur die huidige Hopefield loop, opgerig word. Nadat Van Renen van dié petisie te hore gekom het, het hy sy versoek teruggetrek, veral nadat van sy petisionarisse onttrek het.
Die Swartlandse kerkraad het op 5 Oktober 1850 'n skrywe van enige ingesetenes van Saldanhabaai behandel waarin hulle versoek om afgeskei te word van die gemeente. Ds. Moorrees het self aan die Ring geskryf en gevra hulle moet die petisionarisse inlig oor die prosedure wat hulle vir afstigting moes volg. Die kerkraad het die afstigting heelhartig gesteun omdat dit hul en die predikant se werk aansienlik sou vergemaklik as 'n deel van die uitgestrekte gemeente sou afstig. Darling het twee jaar later, in 1853, aan die beurt gekom, Riebeek-Wes in 1858, Riebeek-Kasteel in 1863 en Moorreesburg in 1879.
Op 22 November 1850 skryf J.J. Kotzé sr. van die plaas Lange Riet Vallei (later genoem Langrietvlei) en medekerkraadslede aan die gemeente Swartland dat hulle, omdat hulle baie daarna verlang het dat 'n kerk in hul nabyheid gebou word en omdat dit so moeilik is om die kerk op Malmesbury by te woon, 'n plaas op 'n openbare veiling gekoop het en wat hulle toe vir die helfte van die plaas "Lange Kuil aan Zout Rivier" van die heer Dirk Visser geruil het omdat dit beter geskik is vir die aanleg van 'n dorp. Kotzé lig die kerkraad in dat hulle van voorneme was om erwe daar te verkoop en die opbrengs daarvan te gebruik om 'n kerk te bou. Hulle was ook bereid om die hele eiendom aan die kerk af te staan sodat die kerk dit in die belang van die gemeente en die dorpelinge sou kon gebruik.
Stigting
Vanweë die voordele wat die nuwe gemeente sou geniet, het die Ring van Tulbagh op sy sitting van Oktober 1851 geredelik ingestem tot die stigting van die nuwe gemeente. 'n Kommissie is aangestel om toesig oor die nuwe gemeente te hou tot die goewerneur dr. John W. Louis Scholtz van Piketberg se aanstelling as konsulent kon bekragtig. Dié kommissie moes ok die grense van die gemeente vasstel. Hulle het op Dinsdag 13 Desember 1851 op die plaas van die heer Dirk Visser vergader en die grense bepaal as: aan die noordekant, die Bergrivier, aan die westekant, die seekus, aan die suide- en oostekant, 'n lyn getrek van die seekant tot aan die Bergrivier met insluiting van die volgende plase: Buffelsfontein, Zwartwater, Schilpadfontein (Sonkwasfontein), Roodenpan, Koekjespan, Vogelstruisfontein, Visscherskraal, Zwartberg en Klipheuwel. Met die afstigting van Darling in 1853 het die plase Buffelsfontein, Zwartwater, Schilpadfontein, Roodenpan, Koekjespan en Uilenkraal na die nuwe gemeente gegaan terwyl die bewoners van Vogelstruisfontein em Zwartberg verkies het om onder Malmesbury te bly. Intussen het die volgende plase noord van die Bergrivier versoek om by die Hopefieldse gemeente ingedeel te word omdat Hopefield baie nader aan hulle was as Piketberg: Klipheuwel, Dorreboom, Soutkloof, Kersefontein, Doornfontein en Melkplaas. Die gemeente het oor 'n reuse gebied gestrek, maar dit was yl bevolk en het daarom uit net sowat 1 000 siele en 500 lidmate bestaan. Dié syfers was egter waarskynlik onakkuraat omdat gesinne destyds groot was en die sieletal dus te laag geskat is of die lidmaattal te hoog.
Die koloniale sekretaris het dr. Scholtz op 8 Februarie 1852 in kennis gestel dat die goewerneur, sir Harry Smith, die voorgestelde grense van die nuwe gemeente Zoutrivier goedgekeur en die Piketbergse leraar se aanstelling as konsulent goedgekeur het teen die vergoeding wat gewoonlik met dié amp gepaard gegaan het. Intussen het die trustees van die plaas Lange Kuil by die luitenant-goewerneur aansoek gedoen dat die naam van die te stigte dorp verander word na Hopefield na aanleiding van mnre. Hope, "den vertegenwoordiger collecteur der Douane", en Field, "den fungerenden Secretaris van het Gouvernement". Ná 'n skrywe van die koloniale sekretaris op 4 Mei 1853 aan die aktuarius van die Sinode word die naam van die nuwe gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan die Zoute Rivier in die afdeling Malmesbury in die Staatskoerant van 8 Mei 1853 as Hopefield afgekondig. Terselfdertyd verskyn die volgende beriggie in die Kerkbode: "Het nieuwe dorp dat aan de Zouterivier naby Saldanhabaai sal word opgericht, zal de naam dragen van Hope-Field … Voor eenen leraar is van gouvernements wege toegekent £100 tot salaris."
Die ringskommissie het die eerste kerksaadslede op 13 Desember 1851 aangestel, naamlik as ouderlinge J.J. Kotzé sr. van Lange Riet Vallei en Dirk Visser van die plaas Mmatjesfontein (wat die stigters van die dorp by hom geruil het vir Lange Kuil) en as diakens Constant Laubscher, J. Basson, Frederick Bester en W.E. Thuinsma. Blykbaar het Basson en Thuinsma nie die benoeming aanvaar nie, want diakens J. Albertyn en Alex van Breda is in hul plek benoem. Die eerste kerkraadsvergadering is eers in September 1853 gehou weens die bedanking van die benoemde kerkraadslede en die gevolglike gesloer met die voorstelling van die kerkraadslede. Die gebruik om kerkraadslede in September elke jaar te kies het jare lank in die gemeente bly voortbestaan. Hulle is dan gewoonlik in November voorgestel.
Eerste leraar
duimnael|regs|180px|Ds. J.H. Neethling was van 1854 tot 1904 Hopefield se eerste leraar. Hy was een van drie Neethling-predikante in die NG Kerk wat hul loopbaan lank net een gemeente bedien het. Ds. Hendrik Johannes Neethling was leraar van die gemeente Lydenburg van 1881 tot sy aftrede in 1911 en ds. Hendrik Ludolph Neethling was leraar van die [[NG gemeente Utrecht|gemeente Utrecht van 1875 tot sy dood op 17 Augustus 1893.]]
duimnael|regs|170px|Ds. P.A.M. Brink was leraar van Hopefield van 1913 tot 1927.
Weens die gedurige probleme om al die kerkraadslede teenwoordig te kry op 'n vergadering is die eerste beroep vir 'n leraar eers op 3 Augustus 1853 uitgebring word. Dit was 'n byna onmoontlike taak op 'n vergadering te belê. Dr. Scholtz het op Piketberg gewoon en hy en die skriba, Alex van Breda, moes per boodskap of brief kommunikeer. Daar was ook onduidelikheid of al die kerkraadslede wel bewus was daarvan dat 'n vergadering belê is. Nietemin het ses lede en die konsulent die vergadering in Augustus 1853 bygewoon toe die sewe teenwoordiges nege moontlike leraars benoem het. Eindelik is besluit hulle moes kies tussen di. J.H. Neethling, Philip Eduard Faure en J.W.L. Scholtz. Ná die stemmery is ds. Neethling beroep.
Die gemeente is dus amptelik gestig en 'n leraar beroep, maar ten spyte van die stigters se belofte dat hulle 'n kerk sou oprig, het die gemeente nog geen eiendom besit nie. Dienste moes in die waenhuis en graanskuur van die plaasopstal gehou word. Dis onduidelik waar dié gebou gestaan het, maar volgens oorlewering was dit die gebou op die hoek van Voortrekker- en Kerkstraat, teenoor die huidige Pep Stores, wat gesloop is toe Voortrekkerstraat verbreed is. Die kerkraad het besluit om die gebou voorlopig vir godsdiensoefeninge in orde te bring teen die begin van Desember 1853, maar die gemeente het geen geld gehad nie. Die opdrag is wel uitgevoer, maar dis nie meer bekend of daar van die kommissielede verwag is om die koste self te dra nie.
Die eerste predikant, ds. J.H. Neethling, is op 15 Januarie 1854 bevestig. Die regering het nog voortgegaan om die bedrag van £100 aan die konsulent toegeken aan die gemeente te betaal sodat die gemeente sy predikant se salaris kon betaal. Dit was egter byna onmoontlik om die predikant se vergoeding getrou by te bring omdat die gemeente se uitgawes in die beginjare gereeld sy inkomste oortref het. Die probleme met sy geldsake het daartoe gelei dat die gemeente eers 25 jaar ná sy stigting 'n kerkgebou kon oprig waarop skuld van £430 gerus het. Die besluit om 'n kerk op te rig is op 3 Julie 1876 geneem en die hoeksteen daarvan is op 3 Februarie 1877 gelê. Die inwyding het op 3 September 1879 plaasgevind waarna die ou kerk in 'n skoolkoshuis omskep is.
Ds. Neethling sou die gemeente 50 jaar en ses maande bedien tot hy hom genoodsaak voel om die tuig neer te lê weens hoë ouderdom. Hy sterf in Januarie 1917 in die ouderdom van 89 jaar waarna sy weduwee op die dorp aangebly en nog gereeld "de voorhoven des Heren" (die kerk) besoek het.
Vroeë jare
duimnael|links|270px|Die gemeente kon dit eers in 1877, 25 jaar ná sy stigting, bekostig om 'n kerkgebou op te rig. In ds. Steytler se tyd is die gebou van twee vleuels en 'n toring voorsien.
Die gemeente se jaarlikse basaar dateer van die vroegste jare. Die eerste basaar is in 1861 in ds. Neethling se tyd gehou. Dit was waarskynlik in September omdat melding gemaak word dat die manslidmate op 3 Augustus 1861 'n vergadering gehou het om beslag aan die voorgestelde basaar te gee. Die basaar het £1 100 ingebring. Hierna het dit gebruik geword om die basaar jaarliks in September te hou. Dit was en is vandag nog die beste tyd vir die gemeente omdat die boere dan klaar is met ploeg en saai en die oestyd eers in November begin. Ondanks die goeie inkomste van die gereelde basaars moes die kerkraad in 1875 aan die Ring rapporteer dat daar 'n groot som op die leraar se salaris agterstallig was. Die lidmate was onverskillig jeens hul predikant se salaris, blykbaar omdat hulle gemeen het dit kon uit die erfbelasting betaal word, maar dié belasting is self baie ongereeld betaal. In 1877 het die kerkraad besluit om maandeliks 'n kollekte in die Langebaan-, Baai- en Hopefield-wyke tydens die erediens op te neem ter aanvulling van die leraar se salaris. Ná die basaar van 1882 wat sowat £465 ingebring het, het die gemeente reeds meer as £1 050 aan die agterstallige salaris van die predikant geskuld. Hulle kon toe sowat £560 aan hom betaal. Dis dus geen wonder nie dat ds. Neethling hom op die boerdery moes toelê om sy inkomste aan te vul.
In dié tyd het die vraag na woonerwe op die dorpie begin toeneem sodat die dorp wat aan die gemeente geskenk is, 'n bate pleks van 'n las begin word het namate ál meer mense erwe gekoop en hulle op die dorp kom vestig het. Die predikant het gereeld buitedienste in die wyke Langebaan en Vredenburg gehou, maar daar was nog geen kerklike geboue nie. Vredenburg, wat toe as die Baai-wyk bekendgestaan het, se dienste is op die plaas Heuningklip gehou, maar dis onbekend waar Langebaan s'n gehou is. Dié wyk was gelukkig om in 1872 'n kerkgebou as geskenk van Willem van der Bijl te kry. Ná lang onderhandelinge en dwarstrekkery het die Baai-wyk in 1875 'n kerkgebou op die plaas Procesfontein, die latere Vredenburg, gekry.
Vredenburg stig af
duimnael|links|320px|Hopefield se NG kerk is vergroot en opnuut ingewy op [[20 Desember 1911. Die inwydingsrede is uitgespreek deur ds. B.P.J. Marchand, saakgelastigde van die Kaapse Kerk.]] Die Baai-wyk het die kerkraad baie hoofbrekens besorg omdat 'n gedeelte van die lidmate daar as selfstandige gemeente wou afstig. Sowat twee derdes van die lidmate was egter daarteen gekant omdat hulle nie kans gesien het om 'n leraar se salaris by te bring en 'n pastorie te bou nie. Tog het die voorstanders van afstigting die lewe vir ds. Neethling en sy kerkraad moeilik gemaak deur vertoë tot die Ring en selfs ander leraars te rig sodat dat hulle die Hopefieldse kerkraad in die saak geken het. Hulle het daarop aangedring dat hulle kinders op Vredenburg gekatkiseer en as lidmate voorgestel word en nie op Hopefield nie. Die gevoelens tussen die kerkraad en dié lidmate het so versleg dat die Baai-wyk nie meer wou werk om geld vir die gemeente in te bring nie en hulle het selfs so ver gegaan om te weier om die £30 per jaar tot die leraar se vervoerkoste by te dra. Dié onenigheid is beëindig met die goedkeuring van Vredenburg se afstigting op die kerkraadsvergadering van 7 Julie 1902. Daarna het 'n gemeentevergadering die voorgestelde afstigting by die Ring aanbeveel.
Langebaanweg stig af
Die weermag wou in 1943, midde-in die Tweede Wêreldoorlog, 'n gedeelte van die plaas Theewatervlei naby Hopefield hê vir die oprigting van 'n lugmagbasis, wat toe later gebou is op Langebaanweg, sowat 25 km wesnoordwes van Hopefield af. Die munisipale raad onder voorsitterskap van H.G. Greeff was gekant teen die bou van 'n basis so na aan die dorp omdat dit sou veroorsaak dat "die vyand bomme op Hopefield sal gooi". Al sou die personeel 'n paar kilometer van Hopefield af woon, sou die dorp se skole, kerk, sakeondernemings, sport en nog meer daarby baat gevind het. Nadat Langebaanweg toe heelwat nader aan Vredenburg as aan Hopefield gebou is, het dié basis sy eie NG gemeente en laerskool gekry. Saldanha en Langebaanweg het in 1957 as een gemeente van Hopefield afgestig. Uit dié gekombineerde gemeente het Langebaanweg in November 1967 afgestig. In 1959 het die gemeente Hopefield, wat bestaan het uit die dorp en Langebaan, 965 belydende lidmate gehad, vergeleke met Saldanha se 284. Teen 1971 in die moedergemeente 725 belydende lidmate oorgebly, terwyl die getal van Langebaanweg 260 was en Saldanha 130 plus 258 studente en dienspligtiges. Saldanha-Noord, wat Saldanha geword het toe die militêre gemeente op Saldanha se naam verander is na Saldanha-Militêr,is in 1966 van Saldanha afgestig en Langebaanweg in 1967. Langebaanweg se getal het tot die veranderinge in die samestelling van die Lugmag se personeelkorps ná 1994 redelik bestendig gebly. Teen 2000 het dit teruggesak tot sowat 180 en in daardie jaar is Langebaanweg by Langebaan ingelyf as wyksgemeente, en nie by Hopefield nie.
Langebaan stig af
duimnael|regs|170px|Ds. Christoph Wilhelm Alheit was Hopefield se predikant van 1927 tot sy aftrede in 1941. regs|170px|duimnael|Ds. Andries van der Merwe het Hopefield net van 1941 tot 1943 bearbei. duimnael|170px|regs|Ds. J.L. Fourie was predikant op McGregor van 1930 tot hy in 1943 op Hopefield bevestig is. duimnael|regs|170px|Ds. A.J. (Apie) Beukes, leraar van 1958 tot 1964. Nadat Vredenburg van Hopefield afgestig is, het Langebaan-wyk as deel van die moedergemeente bly voortbestaan. Daar was reeds 'n kerk terwyl 'n strandhuis later opgerig is waarin die predikant van Hopefield kon tuisgaan. Daar het net enkele NG lidmate op Langebaan gewoon; die meeste lidmate was saamgetrek op die omliggende plase. Ook het daar nie ontevredenheid geheers soos op Vredenburg nie en was daar dus nie 'n drang na afstigting nie. Die dienste is eers twee maal per jaar op die kusdorpie gehou en teen die helfte van ds. C.W. Alheit se bediening (1927–1941) en nadat die motor gekom het, is dienste kwartaalliks gehou. Vanaf omstreeks 1970 het Hopefield se predikant al om die tweede week 'n diens op Langebaan gaan waarneem.
Die kerkraadslede van Langebaan het hulle omstreeks 1980 begin beywer vir weeklikse dienste en 'n medeleraar vir daardie deel van die Hopefieldse gemeente. Die leraar, ds. G.P. Stoffberg, het hulle gesteun omdat die dorp uitgebrei het en dit vir hom moeilik was om die lidmate aan die kus behoorlik te bearbei. Soos dikwels in die verlede was die gemeente se geldsake 'n struikelblok, veral aangesien Langebaan se lidmate nie hul kant behoorlik gebring het nie. Daarom is besluit om 'n hulpleraar, pleks van 'n medeleraar, vir Langebaan aan te stel. Die eerste en enigste ampsbekleër was prop. Hennie J. Loubser, wat ná enkele maande 'n beroep aanvaar het. Langebaan se kerkraadslede het nou weer 'n kans gesien vir afstigting of die verkryging van 'n medeleraar, wat hulle ook gekry het ná baie ontevredenheid in die Hopefieldse gedeelte van die gemeente wat die geldelike las moes help dra. Die eerste medeleraar, ds. D.J. de Kock, het aan die begin van 1985 diens aanvaar.
Hierna het die Langebaanse lidmate begin aandring, nes die Vredenburgers laat in die 19de eeu, dat hul kerkraadslede en nuwe lidmate op Langebaan voorgestel word en nie op Hopefield nie, hoewel laasgenoemde die setel van die gemeente was. Ook het Langebaan se lidmate na ds. De Kock begin verwys as hulle predikant en nie van Hopefield se predikant nie.
Reeds in 1981, toe daar die eerste keer sprake was van afstigting, het die kerkraad 'n kommissie benoem om die saak te ondersoek, maar hul gevolgtrekking was dat die wyk nie geldelik die mas alleen sou kon opkom nie. In 1986 was afstigting weer ter sprake en weer is 'n kommissie benoem om dit te ondersoek. In 1981 het daar maar sowat 200 lidmate in die Langebaanse wyk gewoon, wat teen 1986 tot skaars 300 toegeneem het. Destyds was die probleem dat Langebaan 'n vakansiedorp was waar baie mense vakansiehuise gebou het wat net vir 'n deel van die jaar benut is. Dié mense was lidmate van die gemeente waar hulle voltyds gewoon het. Selfs die boere wat daar gaan aftree het, het hul dankoffers steeds gegee aan die gemeente waarin hul plaas geleë was. Nog 'n probleem met die te stigte gemeente was dat amper al die plase wat eers deel was van Langebaan-wyk deur Yskor of grondspekulante opgekoop is en onbewoon gelê het. Kort voor afstigting was dié onbewoonde plase: Panorama, Oosterwal, Mooimaak, Septembersklip, Meeuklip, Soutpan, Waschklip, Olifantskop, Tibosklip en die Kleinbergplase van die De Jonghs en Rabes. Tot die middel 1940's het oorkant die strandmeer teen die Posberg 10 tot 12 gesinne gewoon, terwyl die plaas Geelbek, wat later deel sou word van die Nasionale Weskuspark, ook bewoon was. Teen 1987 het daar geen meer lidmate van die Hopefieldse gemeente gewoon nie. Boonop het boere in die omgewing van die Lugmagbasis Langebaanweg te kenne gegee dat hulle sou verkies om by Hopefield te bly wanneer Langebaan moontlik afstig. Dié plase sou nodig wees om die nuwe gemeente lewenskragtig te help maak.
Ten spyte van al dié probleme het die NG gemeente Langebaan op 23 November 1988 van Hopefield afgestig. In 1985 het Hopefield 660 belydende lidmate gehad. In 1990 was dit 454, terwyl Langebaan se lidmate 336 getel het. In die daaropvolgende amper 30 jaar tot 2014 het Hopefield se lidmate afgeneem tot 252, maar Langebaan s'n het toegeneem tot 1 809 (die syfer in die NG Kerk Jaarboek is laas in 2011 bygewerk). Hopefield se afname was dus 44,5%, terwyl Langebaan se toename 438,4% was. Hopefield het in 2011 930 wit inwoners gehad (syfers van 2001 kan nie vergelyk word nie omdat die sensusgebiede destyds nie met die dorpsgrense ooreengestem het nie), terwyl Langebaan se wit inwoners toegeneem het van 1 770 tot 4 648.
Kerktoring herstel
Die kerktoring moes in 2014 teen 'n koste van R500 000 herstel en verstewig word om te keer dat dit, soos die NG gemeentes George, Uniondale en Heidelberg, Gauteng se kerktoring sowat 'n eeu gelede, ineenstort. Die ineentsorting van die NG gemeente Middelburg, Kaap, se toring in 1967 het sulke groot skade aangerig dat die hele gebou gesloop is.
Lidmaattal
Die jaartalle dui op die jaar waarin die syfers in die NG Kerk se Jaarboek verskyn het.
Noorse kroon
Die Noorse kroon (Noors: norsk krone, meervoud: kroner) is die geldeenheid van Noorweë. Dit word opgedeel in 100 øre. Die ISO 4217-kode vir die Noorse geldeenheid is NOK, alhoewel in Noorweë meestal die afkorting kr gebruik word.
Geskiedenis
Die kroon is in 1875 ingevoer om die Noorse speciedaler teen 'n wisselkoers van 4 kroner = 1 speciedaler te vervang. Noorweë het sodoende by die Skandinawiese Monetêre Unie aangesluit wat in 1873 gestig is. Die Unie het tot by die jaar 1914 bly voortbestaan, maar ten spyte van sy ontbinding het Denemarke, Noorweë en Swede besluit om die name van hul respektiewelike en nou afsonderlike geldeenhede te behou.
Binne die Skandinawiese Monetêre Unie is 'n goudstandaard gehandhaaf waarby 2480 kroner gelykgestaan het aan een kilogram suiwer goud (1 kroon het dus gelykgestaan aan 403,226 milligram goud). Hierdie goudstandaard is tussen 1916 en 1920 en nog eens in 1928 heringestel, maar in 1931 vir goed laat vaar nadat die kroon teen 'n vaste wisselkoers van 19,90 kroner aan die Britse pond gekoppel is (die vroeëre wisselkoers was 18,16 kroner = 1 pond). In 1939 het Noorweë die kroon teen 'n wisselkoers van 4,40 kroner aan die Amerikaanse dollar gekoppel.
Gedurende die Duitse besetting van Noorweë tydens die Tweede Wêreldoorlog is die kroon aanvanklik teen 'n wisselkoers van 1 krone = 0,60 RM aan die Duitse Reichsmark (RM) gekoppel. Die wisselkoers is later tot 0,57 RM verlaag. Ná die oorlog is 'n vaste wisselkoers van 20 kroner = 1 pond (4,963 kroner = 1 VSA-dollar) gebruik. Die wisselkoers teen die Britse pond is ook in 1949 behou toe die Britse geldeenheid teenoor die VSA-dollar gedevalueer is. Die nuwe wisselkoers teenoor die dollar was 7,142 kroner.
Muntstukke
In 1875 is muntstukke ter waarde van 10 en 50 øre en 1, 10 en 20 kroner ingevoer (waarvan sommige die datum "1874" getoon het). Hierdie muntstukke het ook die waarde ten opsigte van die vroeëre geldeenheid getoon as 3, 15 en 30 skilling en 2½ en 5 speciedaler. Tussen 1875 en 1878 is die volledige stel nuwe muntstukke ter waarde van 1, 2, 5, 10, 25 en 50 øre en 1, 2, 10 en 20 kroner uitgereik. Die 1, 2 en 5 øre-muntstukke is in brons, die 10, 25 en 50 øre- en 1 en 2 kroner-muntstukke in silwer en die 10 en 20 kroner-muntstukke in goud geslaan.
Die laaste goudmunte is in 1910 uitgereik, terwyl die silwermunte in 1920 met koper-nikkel vervang is. In die periode tussen 1917 en 1921 het yster tydelik brons vervang. In 1917 is ook die laaste 2 kroner-muntstukke uitgereik. Gedurende die Duitse besetting tydens die Tweede Wêreldoorlog is sink in plaas van koper-nikkel vir die 10, 25 en 50 øre-muntstukke gebruik, terwyl die 1 kroon-muntstukke nie meer geslaan is nie.
In 1963 is 5 kroner-muntstukke ingevoer, terwyl 1 en 2 øre-muntstukke sedert 1972 nie meer geslaan is nie. Die grootte van die 5 øre-muntstuk is in 1973 verminder. Sedert die jaar 1982 word daar geen muntstukke ter waarde van 5 en 25 øre meer geslaan nie. 10 kroner-muntstukke is in 1983 ingevoer. Die laaste 10 øre-muntstukke is in 1992 geslaan. Tussen 1994 en 1998 is 'n nuwe stel muntstukke ter waarde van 50 øre, 1, 5, 10 en 20 kroner uitgereik. Die eerste 20 kroner-muntstukke is in 1994 gemunt.
Die muntstukke ter waarde van 10 en 20 kroner dra die afbeelding van die regerende koning. Op die 1 en 5 kroner-muntstukke is die koning se afbeelding deur stylistiese koninklike of nasionale simbole vervang. Harald V se koninklike leuse (Alt for Norge, "Alles vir Noorweë") word eweneens op die 10 kroner-muntstuk ingegraveer.
Die muntstukke word net soos die banknote deur Noorweë se Sentrale Bank (Norges Bank) uitgereik.
Banknote
Norges Bank het in 1877 banknote ter waarde van 5, 10, 50, 100, 500 en 1000 kroner ingevoer. In 1917 is 1 kroon-banknote uitgereik, terwyl 2 kroner-banknote tussen 1918 en 1922 ingevoer is. As gevolg van 'n skaarste aan metale is banknote ter waarde van 1 en 2 kroner nog eens in die periode tussen 1940 en 1950 uitgereik. Die 5 kroner-banknote is in 1963 deur muntstukke vervang. In 1984 is ook die uitreiking van 10 kroner-banknote ten gunste van muntstukke gestaak. 200 kroner-banknote is in 1984 ingevoer.
Die huidige banknote dra afbeeldings van Noorse kunstenaars en wetenskaplikes.
NG gemeente Brakpan-Oos
duimnael|regs|170px|Ds. M.J. van Niekerk.
Die NG gemeente Brakpan-Oos is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Oos-Randse dorp Brakpan.
Stigting
In Desember 1945 is dié gemeente, sonder enige besittings of bates, van die moedergemeente Brakpan afgestig. Deur die goedgunstigheid van die skoolraad en die prinsipaal is die saal van die Hoërskool Rhodes tot die beskikking van die gemeente geplaas; ondanks die ongunstige omgewing is die gemeente se eredienste en feeste tot lof van die Heer aanvanklik hier gehou.
Beginjare
Vol vertroue en met behulp van 'n bruidskat van £500 van die moedergemeente, koop die gemeente aan die begin van 1946 sy eerste eiendom en wel 'n pastorie vir die verwagte eerste leraar en gesin. Die eerste beroep op 'n leraar word aangeneem en op Vrydag 3 Mei 1946 ontvang die gemeente sy eerste leraar en sy gade, ds. en mev. M.J. van Niekerk, en op Sondag 5 Mei lewer hy sy intreerede.
Kerkbou
Ná baie gesukkel en ongerief besluit die gemeente om in die geloof 'n kerkgebou op te rig en ten einde koste te bespaar, word deur die kerkraad besluit om onder eie toesig te bou. Op Saterdag 14 Februarie 1948, word die hoeksteen deur ds. Van Niekerk gelê, en eindelik, op Saterdag 11 Desember 1948 breek die gelukkige dag aan en die pragtige en sierlike gebou word net drie jaar ná die ontstaan van die gemeente ter ere van God ingewy.
Die susters van die gemeente het ook met ywer gewerk en op 27 Oktober 1950 kon 'n pragtige orrel kon ingewy word wat deur die susters betaal is. Intussen het die pastorie ondoeltreffend geword en die kerkraad besluit om 'n nuwe pastorie vir die gebruik van die leraar en sy gesin daar te stel, en in Augustus 1951 het hulle hul intrek in die nuwe en gerieflike huis geneem.
Groei
Onder leiding van ds. en mev. Van Niekerk het die gemeente geestelik net so gegroei en gebloei. 'n Kerkraad van 56 lede het in hul tyd die herderspaar getrou bygestaan in die bearbeiding van die 28 wyke waarin die 2 100 belydende lidmate verdeel was. Die Sondagskool en Christelike verenigings het destyds daagliks uitgebrei.
Marcus Vipsanius Agrippa
Marcus Vipsanius Agrippa (23 Oktober/November 63 v.C. - 12 v.C.) was 'n belangrike Romeinse generaal van die Romeinse Ryk en 'n staatsman. Hy was ook 'n goeie vriend en skoonseun van Keiser Augustus.
Greenwich-meridiaan
Die Greenwich-meridiaan is die 0°-lengtelyn of nulmeridiaan. Dit is die hoofmeridiaan en loop regdeur die Koninklike Observatorium in die distrik Greenwich in Londen, in die Verenigde Koninkryk.
Dié hoofmeridiaan is die onsigbare lyn wat van noord na suid oor die aarde loop en die wêreld in die Oostelike Halfrond en die Westelike Halfrond verdeel. Dit loop deur die Airy Transit Circle, ’n negentiende eeuse teleskopiese instrument in die Koninklike Observatorium, maar dit is interessant dat wetenskaplikes onlangs die “werklike” nulmeridiaan akkurater bepaal het deur middel van betroubare satelliete wat om die aarde draai. Dit is in werklikheid 104 meter oos van die aanvanklike nulmeridiaan.
Greenwich was eers ’n koninklike park en paleis op ’n koppie suid van die Teemsrivier oos van Londen. Toe die groot wedloop sowat 1675 begin het om akkurate kaarte vir navigators saam te stel, het koning Charles II die betrokke grond beskikbaar gestel vir Brittanje se eerste nasionale sterrewag. Die argitek Christopher Wren het daarna die opdrag gekry om ’n toepaslike gebou te ontwerp.
Geskiedenis
Aanvanklik word verskeie nulmeridiane dwarsoor die wêreld gebruik. Die meridiane het dikwels regdeur die hoofstede van die betrokke lande waarin dit gebruik is geloop. Van die meridiane was die meridiaan van die Kanariese Eilande El Hierro (ook bekend as Ferro) en die meridiane van Rome, Kopenhagen, Jerusalem, Sint-Petersburg, Pisa, Parys en Philadelphia. Hoewel die konsep van lengte- en breedtegrade oor die aarde reeds vir die eerste keer sowat 150 v.C. deur die Griekse wiskundige en astronoom Hipparchus voorgestel is, het dit eers aan die begin van die vyftiende eeu – toe ontdekkingsreisigers die aarde begin verken het – veld begin wen. Om maniere te vind om jou posisie te bepaal, veral op see, word as een van die grootste wetenskaplike uitdagings in die geskiedenis geag.
Navigasie ter see was baie moeilik en baie tragedies het oor die jare plaasgevind omdat skepe nie presies geweet het waar hulle hul op die wye oseaan bevind het nie. Een bekende geval was in 1707, toe vier Britse oorlogskepe gelyk vergaan het weens ’n groot navigasiefout.