cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wium van Zyl
Skryfwerk
Hy skryf ook prosa, hoewel hy nie ’n selfstandige kreatiewe werk in hierdie genre publiseer nie. Sommige van sy verhale word gepubliseer in Tydskrif vir Letterkunde. Van sy prosa word opgeneem in “Taxi” onder redaksie van G.A. Jooste, “Mense is mense” saamgestel deur die Afrikaanse Skrywersvereniging en ook in Abraham de Vries se “Uit die kontreie vandaan”. Verder publiseer hy artikels oor onder meer Orale Literatuur, W.F. Hermans, Anton Tsjechof, Willem Elsschot, Frederik van Eeden, C. Louis Leipoldt, Sheila Cussons en die didaktiek van Nederlandse letterkunde in Suid-Afrika. Saam met professor Tony Links voorsien hy ’n uitgawe van Hella Haasse se trefferboek “Oeroeg” en Imme Dros se jeugroman “De witte boot” van ’n inleiding en verklarende aantekeninge. Hierdie tweemanskap stel ook die bloemlesing Nederlandse kortverhale “Boeket” en die bloemlesing “Syferfonteine” saam, laasgenoemde met verhale oor Namakwaland wat die taalvariasie van hierdie streek illustreer. Hy publiseer ’n keur uit die werk van Boerneef, “Die berggans het ’n veer laat val”, terwyl hy ook samesteller is van ’n huldigingsbundel ten tye van Abraham de Vries se sewentigste verjaarsdag, “Elke slot ’n weerbegin”. Thomas François Burgers se “Tonele uit ons dorp” vertaal hy in Afrikaans en voorsien dit van ’n inleiding. “Hierdie land van leuens” is ’n versameling van die twaalf “Brieven uit de Kaap Kolonie” oor die Anglo-Boereoorlog wat C. Louis Leipoldt van Mei 1900 tot Oktober 1901 in die Amsterdamse koerant Het Nieuws van den Dag gepubliseer het. Hy vertaal die briewe in Afrikaans en voorsien dit van ’n uitvoerige inleiding en voetnote. “Ontdekkingsreisiger of soldaat” is ’n vertaling van Luc Panhuysen se boek oor die VOC-ontdekkingsreisiger Robert Jacob Gordon (1743–1795). “Nooit meer slaap nie” is ’n vertaling van die beroemde Nederlandse skrywer W.F. Hermans se “Nooit meer slapen”. Hy skryf ook ’n groot aantal literêre gidsboeke vir onderwysers en lewer naas vakkundige artikels gereeld resensies en ander populêr-wetenskaplike artikels in koerante en tydskrifte.
Klassisisme
Algemene oorsig
Kunstenaars en skrywers wat tot die beweging behoort het, het gestreef na ŉ skoonheidsideaal wat uit die Klassieke Oudheid ontleen is. Harmonie en perfektheid was die sentrale kenmerke, en orde, maat en strakke komposisie was die voorwaardes waaraan die kunswerke moes voldoen. In die tweede helfte van die 17de eeu is die ideaal deur ŉ paar teoretici, naamlik die Italiaanse beeldende kunstenaar Bellori en die Franse letterkundige Boileau, op skrif gestel.
Die Klassisisme het aan die begin van die 17de eeu ook sy verskyning in die letterkunde gemaak, maar in teenstelling met die beeldende kunste was dit tot Frankryk beperk en is dit as 'n reaksie op die Barok beskou. Die belangrikste Franse skrywers was Racine (1639- 1699) en Molière (1622- 1673). Die Klassisisme het in die 18e eeu in die Engelse letterkunde posgevat in die werke van onder andere Alexander Pope en Samuel Johnson, wat hulleself die "Augustyne" genoem het.
In Duitsland het die Franse Klassisisme weer die werk van die 18de-eeuse letterkundiges Lessin en Wieland beïnvloed. Die Duitse klassisistiese letterkunde het 'n hoogtepunt bereik in die werk van Goethe en Schiller. In Nederland is die Franse voorbeeld deur veral die sogenaamde diggenootskappe (Nil volentibus arduum, 1669) nagevolg. Die streng reglementering wat die Klassisisme in die digkuns gebring het, was 'n voorloper van die rasionalistiese gees van die Verligting.
Gedurende die tydperk 1760 tot 1840 het die beeldende kunste opnuut sterk klassisistiese tendense getoon. Die tydvak is vroeër eweneens die Klassisisme genoem, maar om verwarring te voorkom, word dit vandag die Neo-Klassisisme genoem. Net soos tydens die Klassisisme van die 17de eeu is die kunswerke van ou Rome en Griekeland as voorbeeld geneem vir die Neo-Klassisisme. Daarnaas het die Egiptiese Oudheid ook as bron van inspirasie gedien.
Letterkunde
Die leer van die Klassisisme was gegrond op die navolging van die klassieke, met die klem op die rede en die menslike natuur. Die reëls van die klassisistiese letterkunde is deur Boileau op skrif gestel nadat die belangrikste klassisistiese werke reeds geskryf was. Die tydperk wat die Klassisisme voorafgegaan het, word die Pre-Klassisisme genoem.
Francois de Malherbe (1555-1628) kan beskou word as die grondlegger van die klassisistiese digkuns. Hy het die skryftegniek vooropgestel en ŉ gedig moes logies en suiwer opgebou wees.
Die taal moes duidelik en suiwer wees en die rym en metrum moes aan vasgestelde reëls beantwoord. Malherbe het die "misbruik" van retoriese beelde en enjambement veroordeel, want hy het gemeen dat dit in stryd was met die harmoniese geheel wat 'n gedig veronderstel is om te wees. In sy eie werk kan die oorgang van die Barok na die Klassisisme duidelik gesien word.
Die Paryse salonne was die belangrikste sentrums van die letterkunde. Dit is hier waar die "préciosité", 'n afsonderlike stroming, na 1650 ontwikkel het. Hoewel die skrywers wat tot die beweging behoort het, 'n voorkeur getoon het vir die bizarre en die gekunstelde, het hulle die klassieke norme vir maat en komposisie in hulle werk toegepas. Aanvanklik was die "préciosité" 'n sosiale verskynsel. In die salonne het daar ŉ toenemende gevoel van verset gekom teen die ondergeskikte rol wat die vrou in die huwelik gespeel het en dit het gepaard gegaan met ŉ hernieude idealisering van die liefde en die strewe na uiters verfynde omgangsvorme.
Alle literêre genres wat die Klassieke nagevolg het, moes hulle na die wil van die publiek skik, want dié het slegs die waarheid aanvaar indien die onderwerp ook waarskynlik was. Dan moes die aanbieding daarvan ook aan die eise van welvoeglikheid voldoen. Dit was byvoorbeeld ongehoord dat gevegte of tweegevegte in die opvoering van 'n tragedie op die verhoog plaasvind. Die genres moes ook wat taal, styl en versvorm betref, aan vaste reëls voldoen wat hoofsaaklik aan Aristoteles en Horatius ontleen is. Die tragedie moes hom streng hou by die drie eenhede van plek, tyd en handeling. Die eenheid van die stuk moes tot uiting kom in 'n duidelike uiteensetting van die probleem in die eerste reëls, 'n handeling wat waar en waarskynlik was, en ŉ vinnige ontknoping. Die ontknoping moes 'n onverwagte wending gee aan die intrige, en boonop uit die intrige self spruit.
Beeldende kuns
Die term Klassisisme word in die beeldende kunste nie net in ŉ algemene sin gebruik nie, maar ook vir 'n stroming in die Barok van die 17de eeu wat veral in Rome en Frankryk en soms in die Noordelike Nederlande voorgekom het. Die 17de-eeuse Klassisisme het grotendeels ontstaan as reaksie op twee verskynsels in die Italiaanse kuns: die 16de-eeuse maniërisme, wat na die buitensporige en die ongewone geneig het en die vroeë 17de-eeuse naturalisme van Caravaggio en sy volgelinge.
Caravaggio is daarvan beskuldig dat hy die werklikheid direk wou voorstel sonder om hom te hou by die reëls wat deur die kunsteoretici neergelê is. Volgens een van die kunsteoretici, die Italianer Giovanni Pietro Bellori (1615-1696), moes die kunstenaar nie net die natuur as voorbeeld neem nie, maar ook die prysenswaardige kwaliteite van sy voorgangers, sowel van die antieke skilders (wat geen werke nagelaat het nie maar oor wie geskryf is) as van die beroemde Renaissanceskilders Raphael, Correggio en Titiaan.
Bellori het die teorie ontwikkel uit sy bewondering vir die werk van Annibale Carracci (1560-1609), 'n Barokskilder. Die Klassisisme het van Rome na Frankryk versprei, veral deur die toedoen van die beroemde Franse skilder Nicolas Poussin (1593/94-1665), wat hoolsaaklik in Rome gewerk het. In 1663 is hy as direkteur van die Paryse kunsakademie aangestel, van waar hy die Klassisisme as die enigste amptelike styl gepropageer het. As gevolg hiervan is die onderwys streng gereglementeer.
Die belangrikste deel van die onderrig was om van antieke beelde en werke van Renaissance-kunstenaars af te werk. Dit het daartoe bygedra dat Frankryk die land was met die meeste aanhangers van die Klassisisme. Beeldhouers in die klassisistiese styl was Francois Girardon (1628-1715) en Antoina Coisevoix (1640-1720). Hulle was albei werksaam aan die hof van Versailles. Voorbeelde van die klassisistiese boukuns is die oosvleuel van die Louvre in Parys, wat in 1665 deur Claude Perrault (1613-1688) ontwerp is, en dele van die paleis wat deur Hardouin-Mansart (1646-1708) ontwerp is. Die boustyl word ook elders in Europa aangetref, byvoorbeeld in Nederland in die stadhuis-op-die-Dam (Amsterdam), wat deur Jacob van Campen (1595-1657) ontwerp is.
Die teorieë van die Klassisisme het eeue later die grondslag vir die Neo-Klassisisme gevorm, wat net so sterk op die Oudheid en op Raphael gebaseer was en opnuut in Parys opgang gemaak het. Die Rococo stylperiode het die skeiding tussen die Klassisisme en die Neo-Klassisisme gevorm.
Werkersdag
duimnael|400px|Lande en [[Lys van afhanklike gebiede|afhanklike gebiede volgens waarneming van Werkersdag of 'n ander variant van Meidag of Werkersdag:
]]
Werkersdag is 'n nasionale vakansiedag wat die werkers van 'n land huldig. Dit word in verskeie lande, insluitende Suid-Afrika gevier. Dit hou histories met die arbeidersbewegings en die Meidagfeesvieringe in ander dele van die wêreld verband.
Neumark
Die Neumark (Pools: Nowa Marchia) is 'n historiese landskap wes van die Oderrivier in Pole. Dit het tot 1945 deel uitgemaak van die Pruisiese provinsie Brandenburg.
Geografie
Sy landskap is naas die Oder deur die Warthe- en Netze-riviere met hul uitgestrekte moeraslande oorheers.
Salvadoriaanse nasionale sokkerspan
Die Salvadoriaanse nasionale sokkerspan (Spaans: Selección de fútbol de El Salvador), ook die Salvadoriaanse elftal genoem, is die manssokkerspan wat El Salvador in internasionale kompetisies verteenwoordig. In 1899 speel die spanne van Santa Ana en San Salvador vir die eerste keer teen mekaar in 'n sokkerwedstryd met El Salvador as gasheer. El Salvador se nasionale sokkerspan se eerste wedstryd was in September 1921, toe hulle uitgenooi is om deel te neem aan 'n toernooi om die 100 jaar van Sentraal-Amerikaanse onafhanklikheid te vier.
Die Estadio Cuscatlan, ook bekend as "El Toledo Die Montserrat" of "La Catedral del espectaculo", is die amptelike stadion van die El Salvador nasionale sokkerspan met 'n kapasiteit van 52.000 sitplekke. Sedert 2008, het die nasionale span 'n uitrusting borgskap-kontrak met die Engelse verskaffer Mitre. Raúl Díaz Arce is die top-puntemaker met 39 doele, terwyl Leonel Cárcamo die rekord hou vir die mees gekose Salvadoriaanse speler met 84 wedstryde. Die El Salvador nasionale sokkerspan het in totaal al 41 spanbestuurders gehad en tans is die hoofafrigter Ruben Israel.
Birchenoughbrug
Die Birchenoughbrug oor die Saverivier is van groot ekonomiese belang vir Zimbabwe. Dit is een van die grootste enkelspanbrûe ter wêreld.
Ligging
Hierdie indrukwekkende staalbrug kruis die Saverivier net noord van die samevloeiing met die Devurerivier op 493 meter bo seespieël by die GPS-koördinate. Dit is 62 km noordwes van Chipinge, 134 km suid van Mutare en 181 km oos van Masvingo. Dit verbind Masvingo en Buhera met Mutare, Chimanimani en Chipinge in die ooste van die land.
Brug
Dit is 329 m lank en 85 m bo die rivierbedding. In 1984 is die brug op koste van die Wêreldbank versterk en verbreed tot 10 m, maar in die jaar 2000 is daar na ernstige vloedskade 'n massabeperking van 25 ton op die brug geplaas en slegs een voertuig op 'n slag word oor die brug toegelaat.
Geskiedenis
Die brug is ontwerp deur Ralph Freeman, die raadgewende ingenieurs was sir Douglas en Francis Fox van Londen en die bouers was Dorman Long en kie. Wêreldwyd is die brug geprys as ‘n hoogstaande ingenieursprestasie. Die projek is gefinansier deur die Beit Trust en is op 20 Desember 1935 deur die goewerneur van Suid-Rhodesië, sir Herbert Stanley, geopen en vernoem na sir Henry Birchenough (1853-1937) as erkenning vir sy bydrae tot die ontwikkeling van Suid-Rhodesië. Gedenkplate aan die brug erken sy bydrae. Hierdie brug het dit moontlik gemaak om in alle seisoene per pad van Kaapstad na die destydse Belgiese Kongo te ry. Boonop het dit die roete met sowat 1 000 km verkort.
Rob Antonissen
Robert Karel Jozef Emiel (Rob) Antonissen (23 Mei 1919 in Antwerpen – 23 September 1972 in Grahamstad) was 'n literator (letterkundige), hoogleraar in Afrikaans-Nederlands en later vise-rektor aan die Rhodes-universiteit in Grahamstad.
Na Suid-Afrika
Reeds in 1942 skryf hy Handleiding in het Afrikaans en later stel hy 'n bloemlesing saam uit die gehele Afrikaanse poësie onder die titel Zuid-Afrikaansche Poëzie. Antonissen skryf in Julie 1946 die omvattende Schets van den ontwikkelingsgang der Zuid-Afrikaansche letterkunde, wat uit twee dele bestaan. Dit geskied op 'n tydstip dat hy Suid-Afrika nog glad nie besoek het nie. W.E.G. Louw steek voelers uit na hom om sy belangstelling te toets om na Suid-Afrika te kom ná die dood in 1949 van H.A. Mulder, lektor in Afrikaans en Nederlands aan die Rhodes-universiteit. In 1950 aanvaar Antonissen dus 'n pos as lektor aan Rhodes, word bevorder tot senior lektor in 1954 en ná W.E.G. Louw se vertrek in 1957 word hy professor. Sy intreerede in 1958 lewer hy onder die titel Die Christelike en die tragiese. Hy is verskeie kere dekaan van die Fakulteit Lettere en verteenwoordig die Senaat in die Universiteitsraad. In Januarie 1971 word hy vise-rektor van die universiteit.
Spoedig na sy aankoms in Suid-Afrika vestig hy hom as literator van formaat wat onverskrokke sy menings lug en lewer hy met 'n reeks kronieke in Standpunte insiggewende kommentaar op nuwe publikasies. Vanaf 1955 word hy dan ook tot die redaksie van hierdie tydskrif toegelaat. Sy waarde-oordeel oor letterkundige werke word wyd gerespekteer en aanvaar en hy verkry deur hierdie kroniek 'n reputasie as die belangrikste Afrikaanse literêre historikus en literator van sy tyd. Hy is onder andere lid van die Koninklike Vlaamse Akademie en die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is getroud met Liesje en hulle het drie dogters en ’n seun gehad. Hulle dogter Rike is later met die digter Fanie Olivier getroud. Rike is self 'n akademikus by verskeie universiteite in Suid-Afrika en die buiteland en sy is ook skrywer. Rob Antonissen is op Saterdag 23 September 1972 in Grahamstad aan longkanker oorlede.
Letterkundige werke
Sy studie van die Afrikaanse letterkunde lei in 1946 tot die publikasie van die tweedelige Schets van den ontwikkelingsgang der Zuid-Afrikaansche letterkunde, waarin die eerste deel 'n oorsig is en die tweede deel 'n bloemlesing met voorbeelde uit die Afrikaanse letterkunde.
Na sy aankoms in Suid-Afrika verskyn verskeie van sy vakkundige artikels en resensies in tydskrifte en koerante soos Standpunte, Helikon, Ons eie boek, Dagbreek en Sondagnuus, Kriterium en Die Huisgenoot.
In die eerste uitgawe van P.J. Nienaber se Perspektief en profiel lewer hy die bydraes oor Die poësie van 1900 tot vandag en Die prosa van 1900 tot vandag.
Betreklik kort na sy aankoms in Suid-Afrika publiseer hy in 1955 die omvattende literatuurgeskiedenis Die Afrikaanse letterkunde van aanvang tot hede, wat hy daarna telkens hersien en uitbrei.
Sy resensies, opstelle en essays oor die letterkunde word gepubliseer in Kern en tooi en Spitsberaad. Kern en tooi bevat resensies oor letterkundige werke van die tydperk tussen 1951 en 1960, wat almal betreklik kort na verskyning van die werk geskryf is as eerste indruk en hoofsaaklik in Standpunte gepubliseer is. Antonissen se sonderlinge vermoë om so kort na die verskyning van 'n werk 'n juiste waarde-oordeel te maak, word egter hierin bevestig. Die titel van die bundel verwys na sy doelwit om die kern van 'n werk te skei van die tooi of versiersel wat dit omring, sodat die wese nagespeur kan word. Hierdie tienjarige kroniek word opgevolg met die soortgelyke vyfjarige kroniek Spitsberaad, waarin resensies geplaas word van werke wat vanaf 1961 tot 1965 verskyn het. Hierdie resensies het ook hoofsaaklik in Standpunte verskyn, ander in Dagbreek en Sondagnuus, Die Huisgenoot en Kriterium, terwyl enkeles voorheen ongepubliseer was.
Sy verspreide geskrifte word na sy dood in Verkenning en kritiek saamgebundel en ingedeel in 'n Nederlandse en Afrikaanse afdeling. Die boek sluit ook sy intreerede, Die Christelike en die tragiese, in.
Verskeie van sy letterkundige artikels en boekresensies verskyn in diverse publikasies, wat insluit die Belgiese Nieuw Vlaanderen, Dietsche Warande en Belfort, Kultuurleven en Boekengids en die Suid-Afrikaanse Standpunte, Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring, Die Huisgenoot, Dagbreek en Sondagnuus en Kriterium.
Vertalings en samestellings
Hy vertaal die Middeleeuse drama Die ware en wonderbaarlike verhaal van Mariken van Nymegen in Afrikaans en dit word in Julie 1963 by die Rhodes Universiteit se kunsweek vir die eerste keer opgevoer. Die vertaling word later gepubliseer nadat dit deur sy dogter Rike Vaughan geredigeer is en Edith Raidt 'n inleiding skryf.
Hy is samesteller van die omvangryke bloemlesings uit die Nederlandse poësie, Digkuns van die Nederlande 1 en 2, wat by verskeie Afrikaanse universiteite voorgeskryf is.
Eerbewyse
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns ken in 1973 die Gustav Preller-prys vir Literatuurwetenskap postuum aan hom toe. Hendrik Johannes Jones verkry in 1973 sy M.A.-graad met ’n verhandeling oor ’n Krities-waarderende beskouing oor die bydrae van Rob Antonissen tot die Afrikaanse literatuurkritiek.
Publikasies
1942 1946 1947 1955 1963 1964 1966 1979
Vertalings
1947 1949 1950 1951 1956 1979
Samesteller
1943 - Zuid-Afrikaansche Poëzie
1944 - Ek hou van Suid-Afrika: 24 éénstemmige Zuid-Afrikaansche volksliederen
1945 - Lyriek – Henriette Roland Holst-Van der Schalk
1947 - Lyriek der Nederlanden I: Van het Oude Heidense Lied tot het geestelijke lied der Devotio Moderna
1949 - Lyriek der Nederlanden II: Van de "rhetorike" naar de renaissance
1950 - Lyriek der Nederlanden III: De gouden eeuw
1953 - Lyriek der Nederlanden IV: Van rokoko naar romantiek
1963
2002
Die jaar 2002 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 2de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Squid
Squid is 'n instaanbediener en webkas demoon. Dit het vele gebruike wat insluit die versnelling van 'n webbediener deur herhaalde versoeke (DNS, Webblaaie en ander hulpbronne) in 'n kas te stoor vir 'n groep mense wat netwerkhulpbronne deel, dit kan ook help met netwerksekuriteit deur verkeer te filter. Alhoewel dit hoofsaaklik gebruik word vir HTTP en FTP sluit Squid ook beperkte ondersteuning van verskeie ander protokolle in soos onder andere TLS, SSL, Gopher en HTTPS. Die ontwikkelingsweergawe van Squid (3.1 ) sluit IPv6 en ICAP ondersteuning in.
Squid is al vele jare in ontwikkeling. Die vroegste werk is deur die Universiteit van Kalifornië, San Diego gedoen en is befonds deur twee toekennings van die Nasionale wetenskapstigting in Amerika. Squid word tans byna uitsluitlik deur vrywilligers ontwikkel.
Squid is hoofsaaklik ontwerp om op Unix-soort stelsels te loop maar kan ook op Windows loop. Squid word onder die voorwaardes van die GNU General Public License vrygestel en is daarom vrye sagteware.
Mercedes-Benz M272 enjin
Die Mercedes-Benz M272 enjin is 'n V6-enjinfamilie wat in die 2000-dekade gebruik is. Dit is in 2004 bekendgestel en is gebaseer op die M112 V6 wat in 1998 bekendgestel is.
Al die M272-enjins het aluminiumblokke met 'n 90° V-hoek met silikon/aluminiumgevoerde silinders. Die aluminium DOHC-silinderkoppe het 4 kleppe per silinder. Direkte inspuiting word op beperk op die 3.5L V6 gebruik, terwyl ander gebruik maak van konvensionele brandstofinspuiting. Almal het gesmeede staal suierstange, eenstuk-gegote krukas, yster-aluminium suiers en 'n magnesium inlaatspruitstuk. Soos die M112, is 'n balanseeras in die enjinblok tussen die silinderbanke geïnstalleer om vibrasies in die 90° V6 ontwerp uit te skakel.
Deurlopende VVT is vir die eerste keer ingevoer. Beide die inlaat- en die uitlaatnokas kan oor 40 grade gewissel word. Die dubbele vonkpropstelsel is vervang deur 'n ontstekingstelsel met 'n hoogspanningsklos bo-op elke vonkprop. Nuwe elektroniese vloeistofbeheer vir die koelmiddel het die meganiese termostaat vervang vir verbeterde opwarming van die enjin en die optimale beheer van enjintemperatuur.
Frank Rice (akteur)
Frank Rice (13 Mei 1892 – 9 Januarie 1936) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Ridin' Kid from Powder River (1924), The Squaw Man (1931), en The Last Round-Up (1934).
Vallei van 'n Duisend Heuwels
Die Vallei van ‘n Duisend Heuwels in kwaZulu-Natal is bekend om sy besondere heuwellandskap.
Die vallei is tussen Durban en Pietermaritzburg en vorm die stroomgebied van die Umgenirivier en waar sy sytakke die Umsunduse (Msunduzi) en die Sikelekehleni aansluit. In en rondom die natuurgebied lê Botha's Hill, Kloof, Drummond, Camperdown, New Hanover, Ndwedwe en Pinetown.
Die hoë reënval en die gevolglike erosie het ‘n terrein geskep van heuwels op heuwels met baie klein valleie, klowe en rotsskeure. Dikwels is dit in mis gehul, maar op helder dae verskaf dit pragtige vergesigte.
In die Umgeni is die Inandadam en die Nagledam. Laasgenoemde lê aan die voet van Natal se eie Tafelberg, aan die Zoeloes bekend as die emKhambathini, die plek van die plat doringbome. Die vallei by die Nagledam is so diep as 366m bo seevlak en die Tafelberg weer so hoog as 960m.
Die Comrades-maraton en die Dusi-kanowedvaart vind in hierdie gebied plaas.
Kinetiese Kuns
Kinetiese Kuns is 'n tipe kuns waar beweging 'n integrale deel van die kunswerk is (sien video 1 - Uli Aschenborn van Suider-Afrika en video 3 - George Rickey). Selfs as die kunswerk lyk te verander, wanneer die kyker beweeg (sien video 2 en die voorbeelde van Uli Aschenborn en die werke van Carlos Cruz-Diez) of selfs as 'n illusie beweging simuleer |1|. Daarom word Op-Art soms as Kinetiese Kuns beskou. Die Documenta in 1968 het onder andere Kinetiese Kuns gewys.
Kinetiese kuns het gewild geword in die jare 1950 tot 1960. Die pre-moderne oorsprong van hierdie kunsrigting lê in die meganiese toestelle en die esteties spuitende fonteine van die ‘Baroque’ tydperk. In die moderne kuns tyd lê die begin van die Kinetiese Kuns in die kunswerke van Marcel Duchamp en Man Ray wat van lig verander en wat beweeg (ook Uli Aschenborn het dìe tipe kunswerke geskep). Vladimir Tatlin, Nahum Gabo, Alexander Rodchenko en László Moholy-Nagy is ander kunstenaars uit die begin van die Kinetiese Kuns.
Kinetiese kuns is 'n rigting in die moderne beeldende kuns wat beweging - asook tyd, die sogenaamde vierde dimensie – in die kunswerk vooropstel. Kinetiese kunswerke kan globaal in beweegbare en bewegende werke ingedeel word: eersgenoemde word deur toevallige faktore (soos die wind of deelname van die toeskouer) in beweging gebring, terwyl bewegende werke deur 'n motortjie aangedryf word. Die sogenaamde "outomatiese" poppe van die 17e, 18e en 19e eeu, wat beweegbare ledemate gehad het, was die voorgangers van die vroegste kunswerke wat deur motore of meganismes aangedryf is, soos die van die Futuristiese kunstenaar Fortunato Depero (1886- 1962).
Die term kineties (afgelei van die Griekse woord kinein = "beweeg") is vir die eerste keer in 1920 in 'n manifes van die Konstruktiviste Naum Gabo en Antoine Pevsner gebruik waarin hulle melding gemaak het van kinetiese ritme. Gabo het dit gedemonstreer aan die hand van ŉ gespande draad wat met behulp van elektrisiteit ritmies getril het (1920, Tate Gallery, Londen).
In dieselfde periode is beweegbare kunswerke gemaak wat deur die wind of water of met die hand aangedryf is, soos die ruimtelike reliëfs van Vladimir Tatlin (1885-1953) en Aleksandr Rodtsjenko (1891-1956), of die papier-spiraal (Lampshade, 1919) van Man Ray (1890-1976). Die spiraal van papier het in 'n warmlugstroom gedraai en die refleksie van die materiaal was 'n belangrike deer van die kunswerk. Alexander Calder (1898-1976) het 'n soortgelyke kinetiese werk gemaak wat Duchamp in 1932 ŉ "mobile" gedoop het.
Sedertdien word soortgelyke plastiese werke meestal konstruksies wat deur die wind in beweging gebring word, met dieselfde term aangedui. Benewens Calder het Bruno Munari en Julio Le Pare soortgelyke werke geskep. Hulle het die mobile met 'n ligbron gekombineer sodat die refleksie van die lig 'n belangrike rol in die werk gespeel het. Beweging is al hoe meer met Hg in verband gebring, soos blyk uit die verskillende voorstellings van ŉ "Light-Space Modulator", wat tussen 1922 en 1930 deur die Bauhaus-Iektor Laszlo Moholy-Nagy (1895-1946) uitgevoer is. 'n
Kombinasie van beweging, lig, omgewing en klank is gelyktydig aangewend, soos in die Meganiese Eksentriek (1923/24) van Moholy-Nagy, wat egter nooit in die openbaar tentoongestel is nie. Gedurende en direk na die Tweede Wêreldoorlog is baie min of geen kinetiese kunswerke geskep nie, maar die kunsvorm het gedurende die sestigerjare weer ŉ opbloei beleef. In Europa het veral die kunstenaars van die "New Trend"-beweging h'ulle op die kinetiese kuns toegelê, onder andere Le Pare, Francois Morellet wat hom op toevallige beweging, toegespits het, en David Boriani, wat vylsels op ronde skywe geplaas en dit verskillende patrone laat aanneem het deur dit met magnete te beweeg.
Gianni Colombo (gebore 1937) het blokke wat ritmies beweeg het, op 'n vlak geplaas, terwyl Gerhard von Graevenitz (gebore 1934) 'n ingewikkelde konstruksie gemaak het met dele wat in die rondte draai. Sowjet- en Amerikaanse kunstenaars wat kinetiese kuns beoefen het, was die Dviszdenje-groep (=beweging) onder Lew Nusberg, wat In Moskou en Leningrad gewerk het, en die Amerikaner Howard Jones. Die doel van kinetiese kuns is om die toeskouer se sintuie te prikkel sodat hy hom met die kunswerk kan identifiseer.
Wat tegniek betref, het daar geleidelik 3 rigtings ontstaan: daar kan van natuurlike kragte (ook hitte en magnetiese krag) gebruik gemaak word, elektromotoriese en -magnetiese krag kan gebruik word of die elemente kan met natuurlike elektriese, gas- of laserligbronne gekombineer word. Ronald Mallory (gebore 1935) en Michael McKinnon (gebore 1940) het voortdurende beweging uitgebeeld met behulp van gekleurde vloeistowwe wat aanhoudend beweeg. Die Amerikaner Robert Breer (gebore 1926) se werke grens weer aan die Surrealisme: hy het byvoorbeeld wit figure van skuimplastiek gemaak wat deur motortjies In willekeurige rigtings oor 'n vloer beweeg word. Die hout- en metaalbeeldhouwerke van die Belg Pol Bury (gebore 1922) tril of verskuif effens. Kunstenaars het al hoe meer van elektrotegnieke gebruik gemaak om hitte, lig of klank voort te bring. Die
werk van byvoorbeeld Wen Jing Tsai (gebore 1928) bestaan uit vibrerende buise wat belig word deur flitse afkomstig van 'n stroboskoop. Die kombinasie van die trillende buise en die ligflitse veroorsaak 'n wisselende beeld wat weer deur die teenwoordigheid van toeskouers beïnvloed word: wanneer 'n besoeker nader kom flikker die lig stadiger terwyl die buise vinniger vibreer. Wanneer sodanige werke in ag geneem word, wil dit voorkom of die kinetiese kuns ŉ kubernetiese fase bereik het hoewel die voorafgaande fase, die elektromeganiese fase, nog nie verby is nie.
Tarentale
Tarentale (Numididae) is 'n familie van hoenderagtige voëls. Die familie omvat 6 spesies. Tarentale kom inheems in die droë gebiede van Afrika voor. Hulle het kaal koppe met lelle en wit kolletjies op die vere. In lande soos Indië word hulle vir vleis geteel. Die vleis het 'n effense wilde smaak.
'n Tarentaal word ook soms, veral in geselstaal, poelpetaat, poelepetaat, poelepetater, koelmetat en poelmetaan genoem. Dit is afkomstig van die Franse woorde poule (hoender) en pintade (gespikkeld).
Daar is egter spesies soos die swarttarentaal (Agelestes niger) wat in Wes-Afrika voorkom en volkome swart is, terwyl die Agelestes meleagrides 'n wit bors het maar origens heeltemal swart is. Die Acryllium vulturimum, wat in Oos-Afrika voorkom, is die grootste en kleurvolste spesie: hy het lang, witgestreepte nekvere en plek-plek blou en pers vlekke op die verekleed. Sommige tarentale het kuiwe van vere of harige stoppels en ander het 'n beenagtige helm, wat baie ten opsigte van kleur en vorm wissel.
Tarentale wei gewoonlik in groot troppe, maar in die broeityd (van Oktober tot Maart in die Suidelike Halfrond) paar hulle gewoonlik af. Die wyfie lê gewoonlik 5 tot 10 eiers, wat na 'n maand uitbroei. Hulle slaap in bome, maar maak in ŉ beskutte plek op die grond nes. Hulle leef hoofsaaklik van insekte, wurms, knolle en sade en is nuttige diere vir saaiboere omdat hulle die landerye skoon hou van insekte.
Daar is 2 inheemse spesies in Suid-Afrika, naamlik die gewone of horingkoptarentaal (Numida meleagris) en die kuifkoptarentaal (Guttera edouardi). Eersgenoemde kom oor die hele land voor, maar die kuifkop word net in digte bosse langs riviere en in immergroen woude in die sentraal-oostelike en noordoostelike dele van Suider-Afrika aangetref.
Amphimedon navalis
Amphimedon navalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Pulitzer-Finali.
Mary Ward (aktrise)
Mary Ward (gebore 6 Maart 1915) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent If This Be Sin (1949) en in die televisiereekse Cop Shop (1977), Prisoner (1979), en Blue Heelers (1994).
IWeb
iWeb is ’n sjabloongebaseerde WUSIWUK-webbladskeppingsinstrument wat deur Apple Inc. ontwikkel is. Die eerste weergawe van iWeb is op 10 Januarie 2006 by die Macworld-kongres en Ekspo bekendgestel as deel van die iLife-pakket van digitale leefstyltoepassings. iWeb ’11 is op 20 Oktober 2012 bekendgestel as deel van die iLife ’11-pakket alhoewel dit nie opgedateer is van die vorige vrystelling (weergawe 3.0.2) nie. iWeb stel gebruikers in staat om webblaaie en webjoernale te skep en te verander met hul eie teks, foto’s en video’s. Gebruikers kan dan hul webblaaie na MobileMe of ’n ander gasheerdiens oplaai. iWeb integreer ook met ander dienste insluitend Facebook, YouTube, Google AdSense en Google Kaarte. In 2011 het Apple ontwikkeling aan iWeb gestaak.
Bladontwerp
iWeb het gebruikers in staat gestel om webblaaie en webjoernale te skep en te ontwerp sonder kodering en insluitend ’n aantal Apple-ontwerpte temas waarvan elkeen verskeie bladsjablone met gekoördineerde lettertipes en kleure het. Gebruikers kon hietdie blaaie pasmaak deur die plekhouerteks te vervang en deur hul eie foto’s en video’s in die dokument te sleep en neer te sit. Sjablone het webjoernaal-, potgooi- en foto- en videogaleryblaaie ingesluit tesame met standaard “Welkom” en “Aangaande my”-blaaie.
iWeb het geïntegreer met ander toepassings in die iLife-pakket. Die iLife-mediablaaier is ’n lys van musiek, video’s en foto’s wat geberg is in iTunes, iMovie en iPhoto. Inhoud kon vanuit die mediablaaier gesleep word en op ’n oop blad neergesit word. Plaaslike lêers kon ook direk in die blad neergesit word. Nede interaktiewe “dingesies” is ingesluit met iWeb. Onder andere het hierdie dingesies gebruikers in staat gestel om YouTube video’s en Google Kaarte in te bed, insluitend ’n afteltydhouer en RSS-voere.
Publisering
iWeb het ingeboude ondersteuning vir publisering na MobileMe, ’n pakket van aanlyntoepassings wat deur Apple ontwikkel is, ingesluit, asook na ander derdeparty webgashere met FTP. Sodra rekeninginligting ingevoer is kon gebruikers slegs op ’n knoppie klik om hul volledige webblad te publiseer. iWeb kon dan opdaterings publiseer na die gebruiker se Facebook-profiel om ander mense in kennis te stel van veranderinge aan die webblad.
Beperkinge
iWeb was in sy derde weergawe ten tyde van die beëindiging en het ’n beperkte stel eienskappe en ’n paar onopgeloste foute gehad. Sommige beperkinge het die volgende ingesluit:
Beëindiging van iWeb in iCloud-oorskakeling
In Junie 2011 het gerugte begin ontstaan dat iWeb nie verder ontwikkel sou word nie. Soortgelyke dienste soos Jimdo het reeds spesiale ondersteuning gebied vir gebruikers wat beplan het om oor te skakel van iWeb af.
The Big Sleep
Die groot slaap (oorspronklike Engelse titel: The Big Sleep) is 'n strakke speurverhaal deur Raymond Chandler, gepubliseer in 1939. Dit is die eerste roman waarin Chandler die karakter Philip Marlowe bekendstel. Die titel is 'n eufemisme vir die dood; dit verwys na 'n bepeinsing oor die "slaap van die groot slaap" in die laaste bladsye van die boek.
Die boek is twee keer verfilm: eers as die film noir The Big Sleep (1946), gevolg deur die hermaakte The Big Sleep (1978). In 1999 is die boek as 96ste van Le Monde se 100 boeke van die eeu aangewys. In 2005 is dit ingesluit in Time-tydskrif se "Lys van die 100 beste romans".
Storielyn Opsomming
Die storie vind plaas in Los Angeles en is merkwaardig as gevolg van die kompleksiteit daarvan, met baie intrige en onverwagte kinkels.
Privaat speurder Philip Marlowe word gehuur deur General Sternwood, 'n ryk, verlamde man wat aan Marlowe vertel dat hy sy hulp wil hê omdat sy dogter Carmen afgepers word deur Arthur Gwynn Geiger, 'n boekhandelaar. Marlowe aanvaar die opdrag. Voor sy vertrek word hy deur Vivian, die tweede dogter van die generaal, gestop. Sy dink hy is gehuur om haar man, Rusty Regan, te vind wat die maand vantevore sonder spoor verdwyn het. Marlowe gaan na Geiger se boekwinkel en ontdek dat dit 'n uitleenbesigheid vir pornografiese boeke is.
Marlowe spoor Geiger op. Dit is 'n reënerige nag en hy volg die man na sy huis met sy motor. Hy sien dat Carmen Sternwood binne is. Skielik is daar 'n flits (van 'n kamera), gevolg deur 'n skree van Carmen. Marlowe nader Geiger se huis om te sien wat gebeur het, en drie skote weerklink, gevolg deur die vinnige voetspore van die ontsnapende skieter. Hy vind Carmen binne. Sy sit in 'n stoel voor 'n kamera, bedwelmd en naak, met die liggaam van Geiger aan haar voete wat fotos van haar geneem het. Die film is egter uit die kamera geneem. Marlowe bring die meisie na haar huis toe, maar as hy terugkom, het Geiger se lyk verdwyn. Die volgende dag het die polisie hom laat weet dat die Sternwoods-motor gevind is, waar dit van 'n kaai in die oseaan bestuur is, met die lyk van die chauffeur, Owen Taylor, nog in die motor. Die polisie vra ook of Marlowe op soek is na Regan.
Marlowe gaan dan voort met sy ondersoek, wat baie kompleks sou wees. Marlowe hou die boekwinkel dop en sien die voorraad word na Joe Brody se huis verskuif. Vivian kom by sy kantoor en sê Carmen word met die nuutste fotos van die vorige nag afgepers. Sy noem ook dobbelary by die casino van Eddie Mars en se ook dat Eddie se vrou, Mona, met Rusty weggeloop het. Marlowe besoek Geiger se huis en vind Carmen probeer om in te kom. Hulle soek na die fotos, maar sy se niks van die vorige aand nie. Eddie Mars kom skielik in. Hy sê hy is Geiger se verhuurder en is op soek na hom. Mars vereis om te weet hoekom Marlowe daar is; maar Marlowe steur hom nie daaraan nie en sê hy is nie 'n bedreiging vir Mars nie.
Marlowe gaan na Brody se huis en vind hom saam met Agnes Lozelle, die boekwinkelklerk. Hy vertel hulle dat hy weet dat hulle die uitleenbiblioteek oorneem en Carmen met die naakfotos afpers. Carmen dwing haar weg in met 'n vuurwapen en eis die fotos, maar Marlowe vat haar wapen weg en dwing haar daaruit. Marlowe ondervra Brody verder en sit 'n storie bymekaar: Geiger het Carmen afgepers; die familiebestuurder, Owen Taylor, het nie daarvan gehou nie, en hy het by Geiger ingesluip en hom vermoor. Daarna het hy die film van Carmen geneem. Brody het ook die huis dopgehou en die bestuurder agtervolg, hom uitgeslaan, die film gesteel, en moontlik die motor van die kaai af gestoot. Skielik lui die deurklok en Brody word doodgeskiet; Marlowe jaag die persoon en vang Geiger se manlike minnaar, Carol Lundgren. Caro het Brody geskiet omdat hy gedink het hy het Geiger doodgemaak. Hy het ook Geiger se liggaam weggesteek, sodat hy sy eie besittings kon verwyder voordat die polisie van die moord te wete kom.
Die saak is opgelos, maar Marlowe wonder steeds oor Regan se verdwyning. Die polisie aanvaar dat hy eenvoudig met Mona Mars weggegaan het, aangesien sy ook weg is, en aangesien Eddie Mars nie die risiko sou aangaan om 'n moord te pleeg waarin hy die voor die hand liggende verdagte sou wees nie. Mars nooi Marlowe na sy casino en blyk onbekommerd te wees oor alles. Vivian is ook daar, en Marlowe voel aan daar is iets tussen haar en Mars is. Hy neem haar huistoe en sy probeer hom verlei, maar hy verwerp haar poging. As hy by die huis kom, vind hy Carmen het in sy bed maar hy verwerp haar ook.
'n Man genaamd Harry Jones, wat Agnes se nuwe vennoot is, nader Marlowe en vertel hom waar Mona Mars haar bevind. Marlowe beplan om hom later te ontmoet, maar Mars se handlanger Canino is agterdogtig oor Jones en Agnes se voornemens en maak Jones eerste dood. Marlowe slaag daarin om Agnes te ontmoet en bekom inligting. Hy gaan na Realito, 'n herstelwinkel met 'n huis in die agterplaas, maar Canino, met die hulp van Art Huck, die moterhawe werker, veras hom en slaan hom uit. Wanneer hy ontwaak, is hy vasgebind, en Mona Mars is by hom. Sy sê sy het nie Rusty in maande gesien nie; sy het net bloot verdwyn om Eddie te help en dring daarop aan dat hy nie Rusty doodgemaak het nie. Sy bevry hom, en hy skiet en dood Canino.
Die volgende dag besoek Marlowe General Sternwood, wat nuuskierig bly oor Rusty se bewegings, en bied Marlowe 'n bykomende VS$ 1 000 fooi aan as hy hom kan opspoor. Op pad uit, gee Marlowe Carmen se wapen aan haar terug, en sy vra hom om haar te leer hoe om te skiet. Hulle gaan na 'n verlate veld, waar sy hom probeer doodmaak, maar hy het die wapen met blanks gelaai en net vir haar lag. Die skok veroorsaak dat Carmen 'n epileptiese aanval kry. Marlowe bring haar terug en vertel vir Vivian hy het die waarheid geraai: Carmen het by Rusty aangelê en hy het haar geweier, so het sy hom doodgemaak. Eddie Mars, wat Geiger ondersteun het, het Vivian gehelp om dit te verberg deur eers Rusty se lyk te versteek, 'n storie op te maak oor hoe sy vrou met Rusty weggegaan het en haar dan self afpers. Vivian sê sy het dit gedoen om alles van haar pa te weerhou, sodat hy nie sy eie dogters sou verag nie en sy beloof dat sy Carmen sal institusionaliseer. Met die saak nou afgehandel, gaan Marlowe na 'n plaaslike kroeg en bestel verskeie dubbele whiskies. Terwyl hy drink, begin hy dink oor Mona Mars. Hy sien haar nooit weer nie.
Jannie Coetzee
Jannie Coetzee (1920 - 1989) was ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Jannie (J.C.) Coetzee is op 13 April 1920 op Burgersdorp gebore. Hy doseer aan die Departement van Afrikaans en Nederlands aan die Universiteit van die Witwatersrand. Gedurende die vyftigerjare vertoef hy lank in Europa, waar hy onder andere in Frankryk noue kontak het met Jan Rabie en getuie is by die huweliksvoltrekking van Rabie en Marjorie Wallace in Januarie 1955 in Parys. In 1979 voltooi hy dan ook sy M.A.-graad aan die Universiteit van Natal met ’n verhandeling oor Rabie se werk. Hy reis geweldig baie deur alle wêrelddele en behalwe die Europese lande besoek hy onder andere ook Bulgarye, Indië, die Slawiese lande, Iran, Turkye en Griekeland. Om geld in te samel doen hy allerhande los werkies en gee onder andere in Engels skool op ’n klein dorpie in die Franse platteland. Later gee hy beurtelings in Suid-Afrika en Brittanje onderwys vir sowat ses maande en reis dan spaarsamig vir die oorblywende ses maande van die jaar. Tydens die reise het hy vele ervarings en bring onder andere in ’n aantal lande tyd in die tronk deur. In 1987 vestig hy hom meer permanent in Natal. Hy is op 5 Februarie 1989 na ’n lang lyding in Durban oorlede. Hy bemaak al sy besittings aan die Afrikaanse Skrywersgilde om onder andere ’n studiebeurs toe te ken “aan nie-blanke Suid-Afrikaners wat in Afrikaans skryf of die Afrikaanse letterkunde bestudeer”. Hierdie beurs word tans vir studie aan die Universiteit van die Wes-Kaap toegeken.
Topologie
Topologie, in wiskunde, van die Griekse τόπος (plek) en λόγος (studie) is die studie van die eienskappe van ruimte wat bewaar word onder voortdurende transformasie, bv. strek en buig, maar nie skeur of las nie. Dit kan bestudeer word deur die konsepsualisering van 'n versameling van deelversamelings, genaamd oop stelle, wat aan sekere eienskappe voldoen, wat vervorm kan word in wat bekend staan as 'n topologiese ruimte. Belangrike topologiese eienskappe sluit in koppelvlakke en kompaktheid.
Jannie Coetzee
Skryfwerk
Van hom word daar reeds in 1946 in “Stiebeuel”, ’n versamelbundel uit ongepubliseerde digters se werk saamgestel deur D.J. Opperman en Fred le Roux, ’n aantal verse opgeneem onder die oorhoofse titel “By die Europese konsentrasiekampe”. Hierdie verse tref met hulle kommentaar op die barbaarshede van die toe pas afgelope Tweede Wêreldoorlog. Daar word dus veel van hom verwag, maar waar van sy mede-debutante soos G.A. Watermeyer, Sheila Cussons, Barend Toerien en Ina Rousseau veel publiseer en groot name word, verdwyn sy werk in die agtergrond. Hy publiseer slegs enkele kere gedigte in tydskrifte soos Standpunte. Eers in 1986 verskyn ’n volwaardige debuut van hom, onder die titel “Reisiger in vlamgebied ”. Hierdie bundel bevat drie afdelings. Die eerste afdeling bevat hoofsaaklik gedigte oor ’n kindertyd in Suid-Afrika, die tweede afdeling beskryf diverse wêreldstede en wêreldfigure en die derde het die dood en verganklikheid as oorheersende tema. Die titel is ’n verwysing na sy vele reise deur vreemde lande, wat veral in die gedigte in die tweede afdeling uiting vind. Die gedigte is goed afgerond en maak ruim gebruik van neologismes, wat somtyds aanwinste is maar tog ook partykeer steurend inwerk op die leser se begrip. Sy gedigte word in talle versamelbundels opgeneem, onder andere “Groot verseboek” en “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”.
Topologie
'n Voorbeeld van hierdie definisie is die topologiese ekwivalensie van 'n beker en 'n torus. (Sien regs)
Jannie Coetzee
Skryfwerk
Vir die publikasie “Sestigers in Woord en Beeld: Jan Rabie” wat by Perskor verskyn het, skryf hy ’n kritiese waardering van Jan Rabie se werk, wat gedeeltelik gebaseer is op die verhandeling vir sy meestersgraad. Ten spyte van sy skrale publikasies skryf hy konstant en is ten tyde van sy dood besig met ’n reisboek oor die piesangbootvaarte tussen Barcelona en die Kanariese Eilande, waar ’n mens snags vaar en bedags ’n ander hawestad verken. Sy kortverhale “Sy laaste dryfbeurt” en “Ou Freek se laaste poging” word opgeneem in die versamelbundel “Geseënd is julle”, onder redaksie van S.J. Malan en W.H. Vos.
Topologie
Beginsels
As 'n mens die Noordpool en die Suidpool ignoreer, is die twee wêreldkaarte hieronder, uit die oogpunt van 'n topoloog, identies.
Elementêre topologie ondersoek die verhouding tussen rante, gesigte en hoeke. Twee voorbeelde van hierdie konsepte is die kubus en die Möbius strook. Die kubus, wat dikwels as 'n dobbelsteen gebruik word, het ses sye. Dit is ook eenvoudig om die aantal hoeke te tel (agt) asok die aantal rante (twaalf). Die Möbius strook is 'n interessante voorbeeld van topologie. Dit is in 1858 deur die Duitse wiskundige Möbius gekonsepsualiseer en het net een rant en net een gesig. Om dit te bewys, kan mens 'n streep op een kant van die strook trek sonder om dit om te draai, wanneer die pen terugkom tot die beginpunt loop die streep deur beide kante van die strook!
In 1756 het Euler die vergelyking vir 'n konvekse poliëder gepubliseer: waar
Rante, hoeke en gesigte
Een van die eerste probleme wat in topologie opgelos is, is die probleem van die sewe brûe in Königsberg: Is dit moontlik om elke brug net een keer in een uitstappie oor te steek? Hierdie probleem is deur Euler in 1736 opgelos.
Vierkleur kaart
Die vierkleur stelling is vir die eerste deur Guthrie in 1852 voorgestel toe hy opgemerk het dat hy net vier kleure nodig het toe hy besig was om die graafskape van 'n kaart van Engeland in te kleur. Gedurende die 1960's en 1970's het Heinrich Heesch 'n rekenaar gebruik om die stelling te bewys. Hierdie stelling geld net vir 'n eenvoudige verbinde 2-dimensionele voorwerpe soos 'n stuk papier of die oppervlak van 'n 3-dimensionele voorwerp sonder gate. As daar 'n holte in die voorwerp is, is meer kleure nodig – byvoorbeeld is sewe kleure is nodig om enige patroon op 'n torus in te kleur.
Deelstate van die Verenigde State van Amerika
Die Verenigde State van Amerika bestaan uit 50 deelstate (Engels: U.S. state), waarvan vier hulself Gemenebes (Commonwealth) noem: Kentucky, Massachusetts, Pennsilvanië en Virginië.
Nonantola
Nonantola is 'n dorp en comune in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië. Dit lê in die Po-vallei omtrent 10 km vanaf Modena op die pad na Ferrara. In 2014 het dit 'n bevolking van 15 773 gehad, en 'n oppervlak van 55 km2.
Frederick John Werendly van der Riet
Frederick John Werendly van der Riet (1868 – 1929) was 'n regter van die Oostelike Distriktehof in die Oos-Kaap. Hy is in 1868 in Swellendam gebore. Hy ontvang sy opleiding op Stellenbosch, begin met 'n loopbaan in die staatsdiens van die Kaapkolonie maar word in 1894 tot die balie toegelaat. Van 1897 tot 1899 het hy in die Transvaal gepraktiseer en keer terug na Grahamstad waar hy lank gewoon het. In 1912 word hy 'n lid van die Parlement en word in 1923 regter. Hy is in 1929 oorlede.
F
Die letter F, f is die sesde letter van die moderne Latynse alfabet. Die Etruskers word as die uitvinders van hierdie letter beskou. Dit het in sowel Etruskies as Grieks die /w/-klank aangedui en is "digamma" ("dubbele gamma", of twee Γ's op mekaar) genoem. Dit het vanweë klankverandering verdwyn. Die F in Semities, wâw, is vir /v/ én /w/ gebruik en het dalk oorspronklik 'n haak voorgestel.
In Navo se internasionale spellingsalfabet word F uitgespreek met die woord "Foxtrot".
Behati Prinsloo
Behati Prinsloo (gebore 16 Mei 1989 in Grootfontein, Namibië) is 'n Namibiese foto- en loopplankmodel. Sy is veral bekend vir haar werk as model vir Victoria's Secret se subhandelsmerk Pink. Sy is getroud met die Amerikaanse musikant en akteur Adam Levine.
Biografie
Sy is op die ouderdom 16 deur 'n fotograaf in 'n supermark in Kaapstad ontdek. Die fotograaf stel aan haar voor om die Storm-modelbestuuragentskap te besoek. 'n Week later het sy die agentskap besoek en foto's is van haar geneem. Sarah Doukas het haar later na Londen geneem vir modelwerk.