cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erich Mielke
Mielke, 'n boorling van Berlyn en 'n tweedegenerasie-lid van die Kommunistiese Party van Duitsland, was een van twee triggers in die moorde van Berlynse polisiehoofde Paul Anlauf en Franz Lenck in 1931. Na verneem word dat 'n getuie oorleef het, het Mielke die vervolging vrygespring deur na die Sowjetunie te vlug, waar hy in die NKVD gewerf is. Hy was een van die sleutelfigure in die Groot Suiwering asook die ontbinding van die Internasionale Brigade tydens die Spaanse Burgeroorlog.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog keer Mielke terug na die Sowjet-Sone van die Besette Duitsland, wat hy help organiseer het in 'n Marxisties-Leninistiese satellietstaat onder die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED), wat later hoof van die Stasi geword het; volgens John Koehler was hy "die langste dienende geheime polisiehoof in die Sowjetblok".
Die Stasi onder Mielke is die 'mees deurlopende polisiestaatapparaat wat ooit op Duitse grond bestaan'. In 'n onderhoud in 1993 het die Holocaust-oorlewende en die Nazi-jagter Simon Wiesenthal gesê dat, as 'n mens slegs die onderdrukking van hul eie mense beskou, die Stasi onder Mielke "baie, baie erger was as die Gestapo."
Gedurende die 1950's en '60's lei Mielke die Landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaft van Oos-Duitsland se familieplase, wat 'n vloed vlugtelinge na Wes-Duitsland gestuur het. In reaksie hierop het Mielke toesig gehou oor die konstruksie van die Berlynse Muur en mede-ondertekening van bevele om alle Oos-Duitsers wat probeer defekteer te skiet. Hy het ook toesig gehou oor die skepping van 'n pro-Sowjet-geheime polisie en opstand in Wes-Europa, Latyns-Amerika, Afrika en die Midde-Ooste.
Benewens sy rol as hoof van die Stasi, was Mielke ook 'n generaal in die Nasionale Volksleër (Nationale Volksarmee), en lid van die SED se regerende Politburo. Mielke, gedoop 'The Master of Fear' (Duits: der Meister der Angst) deur die Wes-Duitse pers, was een van die magtigste mans in Oos-Duitsland. Na Duitse hereniging is Mielke vervolg, skuldig bevind en in die gevangenisstraf gevonnis vir die moorde op Paul Anlauf en Franz Lenck in 1931. Hy is vroeg vrygelaat weens slegte gesondheid en is in 2000 in 'n Berlynse verpleeginrigting oorlede.
TuS Mechtersheim
TuS Mechtersheim is 'n sportklub uit Römerberg in die deelstaat Rynland-Palts in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Mechtersheim is 'n dorpsdeel van Römerberg wat tot in 1969 'n onafhanklike dorp was.
Die klub is op 1 Maart 1914 as Viktoria Mechtersheim gestig. Die klub is later in dieselfde jaar ontbind, maar onmiddellik herstig as Sportverein Mechtersheim. Die klub is in 1930 herdoop as Turn- und Sportverein 1914 e.V. Mechtersheim (die huidige naam). Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, maar weer in 1946 herstig as ASV Mechtersheim. In 1950 het die klub weer die huidige naam aangeneem.
Die klub se grootste prestasie was om die Oberliga Suidwes te haal in 2004.
Veldore
Veldore (of "Field Ears" op Engels) is 'n rugby-skeidsregterskommunikasiestelsel wat in 1987 deur Troskie Neethling van Pretoria gepatenteer is tydens dr. Danie Craven se termyn as president van die destydse Suid-Afrikaanse Rugbyraad (SA Patent No 87/1987/78).
Dit stel rugbytoeskouers en TV-kykers in staat om na die gesprekvoering tussen die rugbyskeidsregter, die TV-skeidsregter en die assistent-skeidsregters te luister.
'n Piepklein tweerigting-radiomikrofoon word onder die skeidsregter se trui versteek. Die mikrofoon word aan die skeidsregter se kraag vasgeknip en 'n klein luidsprekertjie word in sy oor geplaas. Die assistent-skeidsregters dra soortgelyke toerusting. Die TV-skeidsregter sit iewers in die pawiljoen voor 'n TV-skerm vanwaar hy met die skeidsregter kan praat. Toeskouers kan klein radio-ontvangertjies aankoop om na al hierdie kommunikasie te luister.
Die heel eerste wedstryd waarin veldore gebruik is was op 26 April 1986 toe mens die skeidsregter op SAUK-TV kon hoor tydens die wedstryd tussen die All Blacks en Noord-Transvaal. Mnr. Fransie Muller van die Oostelike Provinsie was die skeidsregter.
Die veldore-konsep het wêreldwyd posgevat en die gebruik van die stelsel is deur die Internasionale Rugbyraad (IRR) goedgekeur.
Veldore help rugby-entoesiaste om presies te hoor watter beslissings deur die skeidsregter gemaak word en waarom.
Acts of Union 1707
Die Acts of Union 1707 (Uniewette) was twee Parlementêre Wette wat in 1706 en 1707 deur onderskeidelik die Parlement van Engeland en die Parlement van Skotland aanvaar is. Die wette het die Treaty of Union (Verdrag van Vereniging) wat tussen die twee state onderhandel is, geïmplementeer. Die wette het op 1 Mei 1707 van krag geword.
Die wette het 'n nuwe staat geskep, die Koninkryk van Groot-Brittanje, deur die Koninkryk van Engeland en die Koninkryk van Skotland saam te smelt. Die lande het reeds sedert die Union of the Crowns (Unie van die Krone) in 1603 'n monarg gedeel, maar het tot met die vankragwording van die Uniewette soewereine parlemente gehandhaaf. Wallis was reeds sedert die aanvaarding van die Laws in Wales Acts 1535 and 1542 deel van die Engelse staat. Die Crown of Ireland Act 1542, was 'n wet van die Ierse parlement wat bepaal het dat koning Hendrik VIII van Engeland en sy opvolgers ook die Konings van Ierland sou wees. Eers in 1800 sou die Act of Union 1800 die Koninkryk van Ierland en die Koninkryk van Groot-Brittanje verenig om die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland te vorm.
Radiohead
Radiohead (Afrikaans: Radiokop) is 'n Engelse musiekgroep van Oxfordshire. Die groep bestaan uit Thom Yorke (voorsang, ritmiese kitaar, klavier, elektroniese), Jonny Greenwood (hoofkitaar, ander instrumente), Ed O'Brien (kitaar, agtergrondsang), Colin Greenwood (baskitaar, sintetiseerders) en Phil Selway (tromme, perkussie). Radiohead het altesame agt albums vrygestel en 23 miljoen kopieë verkoop.
Acts of Union 1707
Agtergrond
Pogings is vroeër in 1606, 1667 en 1689 aangewend om die lande met parlementêre wette polities te verenig, maar hierdie stel wette was die eerste met die nodige politieke ondersteuning, al was dit vir verskillende redes.
Radiohead
Radiohead het hul eerste enkelsnit, "Creep", in 1992 vrygestel en hul debuutalbum, Pablo Honey, in 1993. "Creep" was aanvanklik onsuksesvol, maar het 'n jaar ná die eerste vrystelling 'n treffer geword toe dit heruitgereik is. Radiohead se gewildheid in die Verenigde Koninkryk het toegeneem na die vrystelling van hul tweede album, The Bends, in 1995. Die groep se tekstuurryke kitaaratmosfere en Yorke se falsetto-sang is goed deur kritici en aanhangers ontvang. Met die vrystelling van OK Computer in 1997, het Radiohead wêreldwyd nog meer bekend geraak. OK Computer is al as 'n kenmerkende album van die 1990's geklassifiseer weens die uitgebreide klank en temas van vervreemding van die moderne wêreld.
Die vrystelling van Kid A in 2000 en Amnesiac in 2001 het Radiohead tot die piek van hul gewildheid gedryf. Die albums is egter met gemengde kritiek ontvang. Hierdie periode het 'n verandering in Radiohead se styl meegebring, met die inbring van avant-garde elektroniese musiek, Krautrock en jazz in hul werke. Radiohead se sesde album, Hail to the Thief, wat in 2003 uitgereik is, het verskillende ou style van die groep vervoeg. Hierdie style sluit in kitaargedrewe rock, elektroniese, en kontemporêre lirieke. Met die uitreiking van hul sewende album, In Rainbows, in 2007, het Radiohead hul platemaatskappy in die pad gesteek en die album self deur hul webwerf versprei. Aflaaiers kon hul eie prys kies wat hulle wou betaal, en kon dit selfs gratis aflaai as hulle so sou verkies.
Acts of Union 1707
Agtergrond
Engeland wou Protestantse troonopvolging verseker op soortgelyke wyse as wat bepaal is deur die Act of Settlement 1701 eerder as die Skotse Act of Security 1704, aangesien die Engelse regering besorgd was dat 'n onafhanklike Skotland met 'n ander koning, selfs al was dit 'n Protestantse koning, die Ou Alliansie met Frankryk weer in die lewe kon roep en hulle teen Engeland kon draai. Met die Unie is moontlikheid van 'n tweede front in die Spaanse Opvolgingsoorlog ook verhoed.
In Skotland is die Unie gemotiveer deur die moontlikheid om te herstel van die finansiële ramp wat deur die Darién-skema veroorsaak is deur hulp uit Engeland en die lig van maatreëls wat onder die Alien Act ingevoer is.
Die verdrag het uit 25 artikels bestaan waarvan 15 ekonomies van aard was. In Skotland is daar oor elke artikel gestem en is verskeie bepalings na subkomitees verwys. Om opposisie van die Kerk van Skotland te minimeer, is 'n wet aanvaar om die Presbiteriaanse kerkowerheidsvorm te verseker.
£20 000 (240 000 Skotse Pond) is ook deur die Graaf van Glasgow na Skotland gestuur om uitgedeel te word. James Douglas, 2de hertog van Queensberry, die Koning se Kommissaris in die Parlement, het £12 325 van die geld ontvang. Baie Skotte het dit as omkopery gesien. Robert Burns het hom as volg oor die saak uitgelaat:
Die geld is ook gebruik om spioene te huur. Een van die spioene was Daniel Defoe wat in sy eerste verslag lewendige beskrywings van gewelddadige betogings teen die Unie geskets het. Die Uniewette was dan ook nie universeel gewild in Skotland nie. Talle petisies is na die Skotse parlement gestuur en daar was reusebetogings in Edinburg en verskeie ander Skotse dorpe op die dag waarop die wet aanvaar is. Die bedreiging wat burgerlike opstand verteenwoordig het, het daartoe gelei dat krygswet afgekondig is.
Die Wette het bepaal dat wette en statute wat strydig was met die bepalings van die wette ongeldig sou word.
'n Nuwe Skotse Parlement
In 1999, na byna drie eeue, is 'n Skotse parlement geopen ná 'n referendum in Skotland ten gunste daarvan was. Die nuwe parlement het nie dieselfde magte as die ou Skotse parlement nie, aangesien Skotland 'n lidland van die Verenigde Koninkryk bly.
Nakajima Ki-84
Ontwikkeling
Die vliegtuig se ontwerp is in 1942 gedoen, toe daar besef is dat die Nakajima Ki-43 vervang moes word. Die Japannese Keiserlike Leër het 'n hoë-werkverrigtingvliegtuig met 'n lang togafstand benodig om die Geallieerde vliegtuie te kon troef. Die prototipe het sy nooiensvlug in Maart 1943 voltooi en Japan het gou besef dat dit die beste vliegtuig was waaroor hulle beskik het, wat gereed was vir produksie. Operasionele toetsing het in Oktober 1943 begin en die vliegtuig is goedgekeur as die Leër Tipe 4 Vegvliegtuig Model 1a vir produksie.
Geotermiese krag
Geotermiese krag verwys na die elektrisiteit wat opgewek word deur voordeel te trek uit die natuurlike ondergrondse hitte in die aarde. Verskeie metodes word gebruik om die geotermiese energie in elektriese energie om te skakel.
Nakajima Ki-84
Ontwikkeling
Vliegtuie het vanaf die produksielyn begin rol in April 1944. Die toets eskader van die Ki-84 was egter reeds in Maart 1944 ontbind en oorgeplaas na die 22ste Sentai wat toegerus word met die Ki-84. Die 22ste Sentai is oorgeplaas na China waar hulle teen die 14de Amerikaanse Lugmag geveg het. Hier het hulle gou 'n reputasie as gedugte vegters opgebou as gevolg van die vliegtuig se hoë werksverrigting, ratsheid en klimvermoë. Ook was die vlieënier beter beskerm met pantser as die ander Japannese vegvliegtuie.
Geotermiese krag
Die opwekking van elektrisiteit
Prins Piero Conti het in 1904 te Laradello, Italië, die eerste kragopwekker aan 'n stoomenjin gekoppel wat deur natuurlike stoom aangedryf is en só die eeu van geotermiese elektrisiteit ingelui. Om elektrisiteit op te wek, moet die druk van die warm stoom en ander geotermiese vloeistowwe hoog genoeg wees om die turbines aan te dryf. Deur gate duisende meter in die aardkors te sink, is dit moontlik om deur te breek na die natuurlike ondergrondse reservoirs wat water en stoom onder hoë druk berg. Die stoom borrel dan uit na die oppervlak, waar dit gebruik word om die elektrisiteitopwekkers aan te dryf. Hoewel sulke kragsentrales duur is om op te rig, sal hulle, wanneer hulle eers gevestig is, 'n stabiele voorraad elektrisiteit vir die toekoms voorsien. Die VSA, Nieu-Seeland, en Japan het groot geotermiese kragsentrales wat elektrisiteit aan hul nasionale netwerke verskaf.
Nakajima Ki-84
Ontwikkeling
Die vliegtuig het 'n paar unieke hanterings probleme gehad; dit was moeilik om met die vliegtuig op die grond rond te beweeg en as gevolg van die motor se wringkrag het die vliegtuig geneig om na bakboord te swenk sodra die stertwiel van die grond af gelig het. Die vliegtuig het kwaliteits probleme gehad wat veroorsaak is deur voortdurende bombardering van die fabrieke deur Amerikaanse Boeing B-29 Superfortresses.
Geotermiese krag
Skematiese voorstelling van 'n geotermiese kragstasie
Verklaring: 1: Warm water bron 2: Warm water uit die Aarde 3: Elektriese kragopwekking dmv. generator 4: Die opgewekte elektrisiteit word in die netwerk ingevoer 5: Daarna kan die res van die warm water nog gebruik word vir verwarming 6: Termiese energie kan verder benut word 7: Koue water word teruggevoer in die kringloop, om weer deur die Aarde verwarm te kan word]]
Tipes geotermiese installasies
Vier basiese tipes geotermiese kraginstallasies word benut in verskeie lande oor die hele wêreld: die suidwestelike VSA het 'n hoë konsentrasie van sodanige installasies (en is die wêreld se grootste produsent van geotermiese krag per jaar), en so ook die Verre Ooste, Maleisië en Nieu-Seeland. Daar is ook individuele installasies in Sentraal-Afrika, Australië en Suid-Amerika. Hierdie tipes is droë stoom-installasies, blitsstoom-installasies, binêre kraginstallasies en hibriede kraginstallasies.
Waar kan geotermiese energie benut word?
Geotermiese energie kan op plekke waar daar vulkaniese aktiwiteit is, of vroeër was, benut word. In die Verenigde State, Meksiko, Ysland, Italië, Rusland, Nieu-Seeland, die Filippyne, Japan en, meer onlangs, Duitsland en Kenia - lande wat aktiewe vulkaanaktiwiteit ondervind of naby vulkaniese gebiede lê - boor ingenieurs diep in die gesteentes in waar warm water en stoom vasgevang is en lei dié regstreeks na turbines om elektrisiteit op te wek.
Nuwe duitse geotermiese kragstasie word in gebruik geneem
Op 23 November 2007 is 'n nuwe geotermiese kragstasie in Landau (Duitsland) in gebruik geneem. Dit lewer 22 MW geotermiese krag en ± 2.5 MW elektriese krag en genoeg elektrisiteit vir sowat 6000 huishoudings. Verder word die 160 °C warme water uit 'n diepte van 3000 m nie net gebruik om elektrisiteit op te wek nie, maar ook om in die koue wintersdae die huise te verwarm.
Vleigeelbos
Die vleigeelbos (Leucadendron spissifolium subsp. spissifolium) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Gifberg en van die Sederberg tot die Kaapse Skiereiland en Kogelberg tot by Kampscheberg in die Langeberg.
Die struik word tot 1,3 m hoog en spruit weer uit na 'n brand. Die struik blom van September tot Oktober, daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme (eenslagtig), wat deur klein kewers bestuif word. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe na 'n brand. Die sade het vlerkies en word deur die wind versprei. Die plant groei hoofsaaklik op suidelike hellings in klam sandsteengrond op hoogtes van 0 - 1500 m.
In Engels staan dit as die Common spear-leaf conebush bekend.
Die ander subspesies is:
Geotermiese krag
Oorsig van geotermiese kragstasies in Middeleuropa
Hierdie gegewens is hier geplaas om die moontlikhede en effekte van geotermie te wys
Catullus
Gaius Valerius Catullus (ook net as Catullus bekend; 84-54 v.C.) was ’n Latynse digter uit die laat periode van die Romeinse Republiek. Hy het gedigte in ’n neoteriese (moderne) styl geskryf wat oor persoonlike lewens eerder as klassieke helde gegaan het. Sy werk wat behoue gebly het, word steeds wyd gelees en beïnvloed steeds poësie en ander kunsvorme.
Sy gedigte is bewaar in ’n versameling van 116 carmina (die presiese getal verskil van uitgawe tot uitgawe). Dit kan in drie dele verdeel word volgens hul vorm: 60 kort gedigte (polymetra), 8 langer gedigte en 48 epigramme.
Marmer-luiperdkabeljou
Die marmer-luiperdkabeljou (Plectropomus punctatus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan, Oman, die eilande van suidwestelike Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika van Kenia tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Marbled coralgrouper.
Voorkoms
Die vis is bruin tot oranje van kleur, groenerig aan die bokant met onreëlmatige vlekke op die lyf. Die vinne is donker met blou rante. Die onvolwasse visse is bruin met wit kolletjies op die lyf. Die vis word tot 1.1 m en 12.2 kg swaar.
Habitat
Die vis verkies vlak riwwe om in te leef. Die volwassenes kom op dieptes van 62 m voor en die spesie vreet ander vis.
Toom-snellervis
Die toom-snellervis (Sufflamen fraenatum) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die Indiese- en Stille oseane, Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Bridle triggerfish.
Identifikasie
Die vis word tot 38 cm lank. Die vis kan sy kleur verander van ligbruin tot donkerbruin. Die mannetjies het 'n pienkerige geel merk om die bek wat die toomeffek gee. Die onvolwasse visse is wit met 'n bruin rug en golfvormige horisontale strepe oor die kante.
Die vis leef aflandig in koraal- en rotsriwwe in water wat 8 tot 150 m diep is. Hulle is alleenlopers en vreet skaaldiere, spons en ander vis.
Richard Liversidge
Vroeë loopbaan
As kind het Liversidge vir verskeie tydperke in Indië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe gewoon, en dit was as skoolseun dat sy belangstelling in voëls ontstaan het. Sy aanvanklike opleiding was egter in ingenieurswese, wat begin het tydens 'n passer-en-draaier-vakleerlingskap. Hy het sy studies in ingenieurswese aan die Universiteit van Kaapstad, in 1946, begin. Terwyl hy voltyds in diens van die universiteit as tegnikus was, het hy dierkunde en plantkunde begin bestudeer, een vak per jaar, en uiteindelik in 1955 gegradueer. Hy het 'n aanstelling as ornitoloog by die Port Elizabeth-Museum aanvaar, waar hy sy navorsing oor die ekologie van die Kaapse tiptol begin het. Dié studie het gekulmineer in 'n PhD.
Daarna het Liversidge by die Natalse Parkeraad as 'n natuurbewaarder gewerk.
Liversidge was die eerste kurator by, en leidende gees agter, die Tsitsikamma Nasionale Park langs die Suid-Kaapse kus.
McGregor Museum, Kimberley
In Junie 1966 is Liversidge aangestel as die direkteur van die McGregor-Museum in Kimberley. Dié posisie het hy beklee tot met sy aftrede in 1986, waarna hy aangebly het as navorsingsgenoot. Hy het ook as lid van die Raad van Trustees gedien.
Tydens Liversidge se direkteurskap het die McGregor-Museum ongekende groei beleef. Dit was in hierdie tyd dat die museum twee belangrike historiese huise in Kimberley bekom het, nl. Die Bungalow (Rudd-Huis) en Dunluce, terwyl hy ook instrumenteel was in die ontwikkeling van die Magersfonteinslagveld-Museum en die Pioniers van Lugvaart-Museum aan die buitewyke van Kimberley. Die mees beduidende projek van hierdie tydperk was ongetwyfeld die verskuiwing van die museum se hoofkwartier van Chapelstraat in Kimberley se stadskom (waar die oorspronklike 1907-gebou en 'n anneks, wat in die 1950's bygevoeg is, omring was deur geboue wat geleenthede vir uitbreiding beperk het) na die Sanatorium, 'n ou gebou in Belgravia, aangrensend aan die Duggan-Cronin-Galery, waar daar baie ruimte vir toekomstige uitbreidings was. Die museum het toenemend kantore en laboratoriums benodig, soos wat personeel vermeerder en bergplek vir groeiende versamelings nodig geword het.
Liversidge se belangstelling in die geskiedenis het ook verseker dat, dit wat aanvanklik hoofsaaklik as 'n natuurhistoriese museum beskou is, later ook erken is vir sy talle belangrike historiese dokumente, foto's en tekstiele.
Publikasies
Liversidge het meer as 80 wetenskaplike artikels en 40 artikels publiseer in 'n verskeidenheid van joernale oor plantkunde, ekologie, ornitologie, soogdiere en geskiedenis. As mede-skrywer, saam met Geoff McLachlan, het hy 'n reuse-bydrae gelewer tot die eerste (1957) en die daaropvolgende drie weergawes van Birds of South Africa, wat oorspronklik in 1940 deur Austin Roberts gepubliseer is.
Later het hy A Rapid Bird Guide (1978) en The Birds Around Us (1990) geskryf, en gebruik gemaak van die Kimberleyse kunstenaar, Jill Adams, se delikate waterverfskilderye. The Birds Around Us bestaan uit byna 'n duisend akkuraat gedetailleerde en realisties gekleurde skilderye van voëls wat sit, staan, swem en vlieg. Die boek is onverdeel in 15 habitatte.
Hy was ook mede-outeur van verskeie ander boeke oor die geskiedenis en die bestuur van wildspesies.
Liversidge se Koester- en Springboknavorsing
Hy het ook oor 'n lang tydperk die ekologie van die springbok bestudeer, en het die merkwaardige vermoë gehad om reën te voorspel, byna tot op die dag, gegrond op sy waarnemings van die springbok se gedrag.
Ander belangstellings en betrokkenheid
Sy veld van belangstellings was wyd. Hy was 'n lid van verskeie historiese- en wildboerverenigings.
Liversidge was passievol oor ou geboue. Hy het dan ook vir 14 jaar, vanaf 1977, op die Raad vir Nasionale Gedenkwaardighede gedien. In 1990 was hy die ontvanger van die Cape Times Eeufees-Medalje vir uitstaande prestasie in die bewaring van historiese geboue.
Hy het ook op die rade van die Dierkunde-Vereniging van Suid-Afrika en die Vereniging vir die Bestuur van Natuurlewe gedien. Hy was ook die laaste oorlewende stigterslid van die Kaapse Voëlklub, asook die Wes-Kaapse tak van BirdLife South Africa.
As erkenning van sy bydrae tot die natuurgeskiedenis is hy in 1994 'n genoot van die Linnean Society of Londen gemaak. Hy het in 1974 'n korrespondentgenoot van die American Ornithologists' Union geword en in 1991, 'n ere-lid. In 1996 is hy as genoot van die Suid-Afrikaanse Museums-Vereniging aangewys. Hy het ook 'n toekenning vir Wildbewaring in die Kaapprovinsie (1976) ontvang, 'n meriete-toekenning van die Noord-Kaap-Wildboere-Vereniging (1990), 'n Lewenslange Prestasie-toekenning van die Kimberley Publisiteit-Vereniging (2002) en 'n Jaarlikse Oorkonde en (postuum) 'n goue medalje van die Natuurlewe-en-Omgewingsvereniging van Suid-Afrika (2002).
Liversidge was vir 'n lang tydperk 'n gewaardeerde lid van Kimberley se Rotariërklub (deel van die wêreldwye diens-organisasie Rotary International), en het in 1967/77 as president gedien. Deur middel van die Rotariërs het hy beduidende bydraes gelewer aan die Kimberley, Suid-Afrikaanse en Internasionale gemeenskappe en bekend gestaan as 'n uitstekende impromptu spreker. In 1991 het hy 'n Paul Harris-genoot geword, as erkenning van sy diens aan die Rotariërs en die gemeenskap.
Gedenktekens en herdenkings
'n Spesiale gedenkuitgawe van Ostrich: the Journal of African Ornithology (Volume 75 No 4) het in Desember 2004 tot eer en ter nagedagtenis van Liversidge verskyn. Dit is geredigeer deur Mark Anderson en het ook 'n huldeblyk van De Beers se Nicky Oppenheimer bevat.
'n Klip met 'n inskrywing vorm die middelpunt van die Richard Liversidge-gedenktuin by die McGregor Museum.
Die Kimberley Historiese Vereniging het ook 'n jaarlikse Richard Liversidge-Gedenklesing tot stand gebring. Dit word gelewer op die vereniging se Algemene Jaarvergadering.
Koos Bekker
Koos Bekker (Potchefstroom, 14 Desember 1952 - ) is 'n media-entrepeneur en wêreldwye sakeman. Hy is tans die voorsitter van die direksie en die vorige hoof- uitvoerende beampte van Naspers, 'n mediagroep wat hom veral toespits op ontluikende markte en aktief is in internet, drukmedia, televisie en ander vertakkings van die mediabedryf in 129 lande.
Hy was in 1985 een van die stigterslede van M-Net, wat mettertyd na 48 lande uitgebrei het. In die 1990's het hy en vennote MTN begin. Hy dien tot 1997 as hoof- uitvoerende beampte van MIH, waarna hy by Naspers oorneem. Sedertdien is die groep se teenwoordigheid in die internetbedryf uitgebrei en 'n sterk buitelandse teenwoordigheid is gevestig in onder meer Oos-Europa, Latyns-Amerika, China (waar Naspers se Tencent Holdings Limited in 2012 17 000 werknemers gehad het vergeleke met Media24 se 7 000 werknemers in Suid-Afrika), Indië en Rusland, en het die leier in betaal-TV in Afrika geword.
Bekker het op 1 April 2014 uitgetree nadat sy kontrak reeds in Maart 2013 verstryk het, maar met 'n jaar verleng is. Bob van Dijk, vorige hoof van Naspers se e-handel-afdeling, het hom opgevolg. Bekker het daarna vir 'n jaar lank gereis en navorsing gedoen oor toekomstige groeigeleenthede vir Naspers. In April 2015 het hy die voorsitterskap van die direksie by Ton Vosloo oorgeneem.
Adam Small
Adam Small (Wellington, 21 Desember 1936 — Kaapstad, 25 Junie 2016) was 'n Suid-Afrikaanse skrywer en een van die belangrikste Afrikaanse verteenwoordigers van die Swartbewussynsbeweging. Small het veral bekend geword deur sy gedigte en toneelstukke. Adam Small, Afrikaanse digter, dramaturg en akademikus, is veral bekend om sy aktualiteitspoësie en die belangrike drama Kanna hy kô hystoe.
Rooihuiskraal
Rooihuiskraal is 'n groot residensiële voorstad in Centurion, suidwes van Pretoria, Gauteng.
Adam Small
In sy literêre werk stel hy die agterstelling van bruinmense onder die apartheidsbewind sentraal, maar ook die kloof wat as gevolg van rasseskeiding tussen die verskillende Afrikaanstalige gemeenskappe ontstaan het. Ander belangrike onderwerpe is filosofiese vraagstukke soos materialisme en die holheid van kapitalistiese en rewolusionêre ideologieë.
Adam Small is ook een van die belangrikste Bruin skrywers, wat Afrikaans – en ook sy Kaapse variant – as bevrydingstaal gebruik. Hy word in 2012 bekroon met die Hertzogprys vir sy drama oeuvre tot en met 1983.
Hoewel nuus van die bekroning gunstig deur die skrywersgemeenskap en publiek ontvang is, het dit ook kontroversie ontlok aangesien die SA Akademie met die toekenning van die prys aan Small sy eie reglement oortree het wat bepaal dat die prys slegs binne 'n betrokke genre toegeken mag word mits die skrywer in die voorafgaande drie jaar nuwe en beduidende werk binne die betrokke genre gepubliseer het.
Loopbaan
Ná sy matrikulasie in 1953 studeer Small aan die universiteite van Kaapstad, Londen en Oxford en voltooi in 1963 sy magistersgraad in filosofie. Hy begin 'n akademiese loopbaan as dosent in filosofie aan die Universiteit van Fort Hare en word in 1960 die hoof van die Departement Filosofie van die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK), wat destyds as 'n akademiese instelling vir die Bruin gemeenskap gestig is. As gevolg van sy betrokkenheid by die Swartbewussynsbeweging moet hy in 1973 bedank.
Hy verhuis na Johannesburg, waar hy as hoof van die Universiteit van die Witwatersrand se studentegemeenskapsdienste aangestel is. Met sy terugkeer na die Kaap in 1977 word hy direkteur van die Wes-Kaapse Stigting vir Gemeenskapswerk en hervat in 1984 sy akademiese loopbaan by die UWK. Ná dertien jaar se diens as hoof van die Departement Maatskaplike Werk tree hy in 1997 af.
Kenmerkend vir Small se werk is sy betrokkenheid by die lot van die Bruinmense. Sy werk spreek van bitterheid en opstandigheid oor die vernedering wat die Bruinmens onder die apartheidsbeleid in Suid-Afrika moes verduur. Hy maak gereeld gebruik van Bybelse gegewens wat hy by die Kaapse idioom aanpas om 'n ironiese reliëf aan die Bruinmense se omstandighede te gee. Ander stylmiddele soos sarkasme, satire en galgehumor kom ook dikwels in sy werk voor en neig soms na oordrywing.
Die grootste deel van sy werk is in Kaaps geskryf. Hy het ook gedigte, en later toneelwerk, in Engels geskryf. Small se eerste twee bundels, Verse van die liefde (1957) en die "prosaverse" Klein simbool (1959), het die liefde as tema, maar is nie besonder goed ontvang nie. In 1961 het ŉ prosawerk, Die eerste steen, verskyn en die digbundel Kitaar my kruis (1961), wat sterk aktualiteitspoësie bevat. In dieselfde trant volg sy bundel Sê sjibbolet (1963).
Larry Wilmore
Larry Wilmore (gebore 30 Oktober 1961) is 'n Amerikaanse skrywer, vervaardiger, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Dinner for Schmucks (2010) en in die televisiereekse The Bernie Mac Show (2001), The Office (2005), en Insecure (2016).
Groenkloof-natuurreservaat
Die Groenkloof-natuurreservaat is 'n natuurreservaat in Groenkloof, Pretoria. President Paul Kruger het die gebied op 25 Februarie 1895 as 'n beskermde gebied verklaar, die eerste van sy soort in Afrika. Die hoofdoel was om die skaam en skugter oorbietjie, wat daar voorgekom het, en ander wild teen jagters te beskerm. Die reservaat was egter vir baie jare lank verhuur vir eksotiese plantasies, om hout en papier te voorsien. 'n Gedenkmuur kan gesien word langs die ruïnes van die opstal van 'n vroeë pionier Cornelius Bronkhorst wat rondom 1839 hier gewoon het.
Die reservaat word omring deur Christina de Witlaan en Nelson Mandelarylaan, wat dit skei van die Voortrekkermonument en Klapperkop-natuurreservaat. Hierdie reservate beslaan 'n totaal van 1 400 ha bankenveldplantegroei wat bedreig word in Gauteng. Toegang vir dagbesoekers is vanaf 5:30 tot 19:00 in die somer, en 7:00 tot 18:00 in die winter.
Plantegroei
Die reservaat is geherproklameer in 1994 en die plantasies is verwyder sodat die natuurlike plantegroei kon herstel. Oop grasveld kom langs die Apiesriviervallei en die hoër plato voor. Inheemse bome soos witstinkhout, gewone haakdoring, bergkaree, fluweelboswilg, gewone drolpeer en deurmekaarbos kom voor op die heuwels en in die vallei.
Dierelewe
Die reservaat is tans vol sebras, blesbokke, rooibokke, koedoes, blouwildebeeste, swartwitpense, rooihartbeeste, kameelperde en volstruise. Rooijakkalse, gewone duikers en klipdassies kom ook voor. Voëls sluit tarentale, bosveldfisante en bospatryse in.
Noemenswaardige ongewerweldes wat in die reservaat voorkom sluit in Gunning se skerpioen (Hadogenes gunningi), bobbejaanspinnekop, vioolspinnekop (L. speluncarum) wat endemies is aan die grotte van die Pretoria-omgewing, en die  Calommata transvaalica, wat bedreig word deur verstedeliking in Gauteng.
A Party
Die A Party was ’n Suid-Afrikaanse politieke party wat aan die 2009-verkiesing deelgeneem het. Die leier en stigter van die party was Anthony Penderis. Die party het sy nasionale kantoor in Somerset-Wes gehad.
Koalisie
Die A-Party het ’n koalisie aangegaan met die Khoisan United Front, Ahanang People’s Organisation, Afrika Borwa Kgutlisa Botho, Azanian Native Social Congress, United Citizen’s Forum of South Africa, Conservative Party (nié die Konserwatiewe Party wat met die Vryheidsfront Plus saamgesmelt het nie), Freedom Power en Dabalorivhuwa Patriotic Front in ’n poging om stemme te werf in aanloop tot die verkiesing in 2009. Verder het daar tien vakverbonde ook hulle steun aan die party toegesê vir die verkiesing, by name die Steel Mining and Commercial Workers Union, Security General Workers Union, United Chemical and Metal Workers Union, Workers Party Union, Workers Liberation army Union, African Informal Traders Association, Gauteng Workers Association,  SA Rail Hawkers Association, Dobsonville Hawkers Association en South African Spaza and Tuck Shop Association. Die koalisie het onder die vaandel van die A Party aan die verkiesing deelgeneem. Die party het ook sy gewig agter die VF Plus gegooi in die kwessie om stemreg vir Suid-Afrikaanse burgers in die buiteland.
Svínoy
Svínoy (Deens: Svinø) is 'n eiland geleë in die noordooste van die Faroëreilande, aan die oostekant van Borðoy en Viðoy. Dit neem sy naam van die Ou Noorse, Svíney, wat beteken "Vark Eiland". Svinoy verwys ook na 'n gedeelte van die oseaan waar die Noord-Atlantiese water in die noorse See vloei. Daar is 'n soortgelyke genoemde eiland Swona, in die Orkney-Eilande.
Vlag van Tuvalu
Die nasionale vlag van Tuvalu is op 11 April 1997 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou Britse vaandel met nege geel vyfpuntige sterre op die wapperkant.
Svínoy
Svínoy soos Kalsoy is 'n relatiewe geïsoleerde eiland, in dat daar geen brug, tonnel of laagwaterbrug skakels aan die eiland is nie. Daar is' n boot en helikopter verbindings.
Vlag van Tuvalu
Simboliek
Die sterre verteenwoordig die nege eilande wat deel uitmaak van Tuvalu; die rangskikking is geografies korrek met die ooste na bo (m.a.w. noord is na links).
Svínoy
Geografie
Svínoy is verdeel in twee ongelyk grootte skiereilande. Die kus is meestal steil hellings en kranse, insluitend die afgrond van Eysturhøvdi op die noord kus. Dit het net een nedersetting, ook met die naam Svínoy, waar al die inwoners woon.
Vlag van Tuvalu
Veranderinge en kontroversie
Die naam “Tuvalu” beteken “agt tesame” en verwys na die agt bewoonde eilande. In Oktober 1995 is een van die sterre van die vlag verwyder om by die naam van die land te pas. Teen Januarie 1996 is die vlag vervang met ’n nuwe ontwerp en is weggedoen met die blou Britse vaandel, hoewel die agt sterre behou is. Die Tuvaluane het egter nie van die vlag gehou nie en het gevoel dat dit ’n poging is om afstand te doen van die gewilde Tuvaluaanse monargie en plek te maak vir ’n republiek. In 1997 is die ou vlag weer ingestel met al nege sterre daarop. Druk van die bevolking het sedertdien daartoe gelei dat die negende eiland ook bewoon is.
Geskiedenis
Die eerste inwoners van Tuvalu was Polinesiërs. Die eilande het gedurende die laat 19de eeu onder Britse bewind gekom. Die Ellice-eilande is van 1892 tot 1916 deur Brittanje geadministreer as deel van ’n protektoraat en van 1916 tot 1974 as deel van die Gilbert- en Ellice-eilande. In 1974 het die eilandbewoners gestem ten gunste afsonderlike afhanklikheidstatus as Tuvalu en het die eilande geskei van die Gilbert-eilande wat sedert sy onafhanklikheid as Kiribati bekend staan. Tuvalu het in 1978 ’n onafhanklike lid van die Gemenebes geword.
Chirurgie
Die woord chirurgie is afkomstig van die Griekse woorde cheir en ergon, wat onderskeidelik "hand" en "arbeid" beteken. Die woord chirurgie dui op die afdeling van die mediese wetenskap wat dit ten doel het om die pasiënt se ongesteldhede te genees deur ongesonde of beskadigde liggaamsdele of organe te verwyder of om rekonstruksies aan te bring sodat funksionering kan verbeter of algehele herstel kan intree.
Deur die toepassing van chirurgie kan sommige afgeleefde organe deur kunsmatige organe vervang word. Die genesing van ŉ pasiënt word dus deur die uitvoering van 'n operasie bewerkstellig. Operasies word in spesiaal ontwerpte operasiesale en onder streng steriele toestande uitgevoer. Spanwerk speel 'n uiters belangrike rol by die uitvoering van 'n operasie.
Operasiespan
Die chirurg staan aan die hoof van die operasiespan en hy dra die verantwoordelikheid vir die gebeure tydens die operasie. Volgens bepalings van die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Raad moet daar by alle groot operasies twee en soms selfs drie geneeshere teenwoordig wees om die chirurg by te staan met byvoorbeeld die vashou van wondhake en die hantering van arterieklemme, waarmee bloeiende vate afgebind word. Die versorging en aangee van chirurgiese instrumente tydens die operasie word deur een en soms twee verpleegkundiges behartig.
Hierdie verpleegkundige, wat gewoonlik in operasiesaalverpleegkunde opgelei is, plaas die benodigde instrument met 'n klapgeluid in die chirurg se oopgestrekte hand, wat veroorsaak dat hy die instrument refleksief kan raakvat sonder om van die operasiewond af op te kyk. Die verpleegkundige is ook verantwoordelik vir take soos die gereelde tel van instrumente en deppers en die vervanging van skalpellemme. Die narkotiseur is nie net verantwoordelik vir die toediening en instandhouding van narkose aan die pasiënt nie, maar hy moet ook die pasiënt se algemene toestand tydens die operasie waarneem en die chirurg waarsku wanneer die pasiënt tekens toon dat hy die operasie nie bevredigend verduur nie.
Ander take van die narkotiseur sluit in toesig oor die toediening van bloedoortappings indien nodig, die handhawing van die korrekte bloeddruk en die bevredigende funksionering van die pasiënt se hart en longe. Die vloerverpleegkundige – daar is soms twee - beweeg vryelik in die operasiesaal rond en is verantwoordelik daarvoor dat bykomende benodigdhede soos deppers gaan haal word. Alle lede van die operasiespan is geklee in 'n steriele oorjas, teaterskoene en handskoene. Die hare word met 'n mus bedek en 'n gesigsmasker word gedra. Die kleredrag van die verpleegkundige, wat nie regstreeks by die uitvoering van die operasie betrokke is nie, is nie steriel nie, maar chirurgies skoon en stofvry.
Operasie-eenheid
Operasies word in spesiaal ontwerpte operasiesale en onder streng steriele omstandighede uitgevoer. Die ontwerp en beplanning van 'n operasiesaal is ŉ deskundige proses en moet sodanig wees dat dit optimale benutting en doeltreffendheid verseker. Faktore soos eenrigtingvloei van verkeer na en van die operasiesaal, steriele en onsteriele areas, praktiese uitleg van alle vertrekke wat deel uitmaak van die hele operasie-eenheid en toekomstige uitbreiding moet in ag geneem word.
Elke operasiesaaleenheid word beplan na gelang van die spesifieke behoeftes waarin dit moet voorsien. Die aantal operasiesale wat ŉ hospitaal nodig het, word beplan met inagneming van die aantal en die duurte van die operasies en die verskeidenheid gespesialiseerde operasies wat uitgevoer sal word, die voorkoms en verspreiding van bespreekte en noodgevalle, die aantal ure per dag en dae per week wat die eenheid in gebruik sal wees, en die stelsel en prosedures wat neergelê is ten opsigte van die vloei van pasiënte, personeel en voorraad. Moderne operasie-eenhede bestaan uit verskeie vertrekke, naamlik:
Voorsaal of kleedkamers
Voordat enige personeellid die binnedeel van die operasie-eenheid binnegaan, moet hy hom eers verklee en skoon katoenklere aantrek. Hoewel die klere nie steriel is nie, is dit stofvry. Spesiale katoen- of gomlastiekskoene word aangetrek.
Die dra van katoen is noodsaaklik aangesien dit nie statiese elektrisiteit veroorsaak nie - 'n belangrike maatreël om te voorkom dat daar vonke in 'n operasie-eenheid ontstaan. Operasiesale is hoogs ontvlambaar vanweë die verskeidenheid ontvlambare middels wat gebruik word. Die hare word met ŉ skoon mus bedek en gesigsmaskers wat die neus en mond bedek, word gedra om die verspreiding van patogene organismes in die operasie-eenheid te voorkom.
Die opskropkamer
Hierdie vertrek is toegerus met 'n hele aantal opwasbakke en krane wat met die elmboog oop- en toegestoot kan word. Alle personeel, soos die chirurg, sy assistente en die verpleegkundiges wat direk by die operasie betrokke is, se hande en arms word hier chirurgies skoon gewas.
Gesigsmaskers word aangesit, die hare word bedek, en die hande en arms word onder lopende water met ontsmettende seep en naelborsels deeglik geskrop. Die wasproses duur ongeveer 5 tot 10 minute. Nadat die geskropte dele met steriele handdoeke afgedroog is, word steriele oorjasse aangetrek wat agter die rug met lintjies vasgemaak word. Steriele handskoene wat styf om die jasmoue pas, word aangetrek. Algehele steriele bedekking van liggaamsdele en voorsorg teen verspreiding van patogene organismes word dus nougeset nagestreef.
Die operasiekamer
Die operasiekamer self se vloere en mure is met sterk, wasbare materiaal uitgevoer, wat verseker dat dit daaglikse ontsmetting kan verduur. Voldoende lugreëling is noodsaaklik vir die instandhouding van ŉ omgewing wat vry van mikroörganismes moet wees. Kontaminering of besoedeling van die operasiesaal word beperk deur streng beheer oor onnodige rondlopery uit te oefen en toegang tot die operasiesaal word beperk tot diegene wie se teenwoordigheid absoluut noodsaaklik is.
Die operasieligte
Beligting speel ŉ belangrike rol in die operasiesaal. ŉ Groot verstelbare lig wat uit verskillende ligeenhede saamgestel is, die sogenaamde satellietlig, is bokant die operasietafel aangebring. ŉ Unieke kenmerk van die operasielig is dat dit uit die aard van sy struktuur geen skaduwees veroorsaak nie. 'n Verskeidenheid losstaande lampe is ook in die operasiesaal beskikbaar en word gebruik wanneer dit nodig is om dieperliggende dele van die area waarop geopereer word, te belig. Verstelling van enige van die beligtingsapparaat geskied op die chirurg se voorskrif.
Die instrumenteblad
Die aantal instrumentebladdens of -tafels wat nodig is, word bepaal deur die tipe en omvang van die operasie wat uitgevoer word. Die steriele instrumente en bykomende apparaat word geplaas op steriele doeke wat die oppervlak van die instrumentetafel bedek. Alle benodigde instrumente word hiervandaan deur die verpleegkundige aan die chirurg gegee.
Die narkosemasjien
Die narkosemasjien word deur uitsluitlik die narkotiseur gehanteer. Moderne narkosemasjiene stel die narkotiseur daartoe in staat om die hoeveelheid narkose wat aan die pasiënt toegedien word, te reguleer. 'n Ingeboude alarm in die narkosemasjien waarsku die narkotiseur indien daar 'n verandering in die suurstoftoevoer na die pasiënt is. Met behulp van voortdurende kontrolering van die pasiënt se toe stand kan die narkotiseur enige afwykings of abnormaliteite en noodtoestande identifiseer en teenmaatreëls tref ten opsigte van die pasiënt se pulmonale funksie.
Die herstelkamer
Na afloop van die operasie word die pasiënt na die herstelkamer gebring, waar hy deur opgeleide verpleegkundiges versorg word totdat verseker is dat hy sy bewussyn herwin het en dat daar geen onmiddellike verdere gevaar bestaan dat komplikasies kan intree nie. Die pasiënt mag die herstelkamer nie verlaat alvorens die narkotiseur met sy algemene toestand en bewussynstaat tevrede is nie.
Ontsmetting van operasiesaal
Ontsmetting van 'n operasiesaal is ŉ uiters belangrike maatreël vir die voorkoming van infeksies, sepsis en die verspreiding daarvan. Omgewingskontrole moet dus binne en rondom die operasiesaal uitgeoefen word. Lugbeheer is een van die aspekte wat streng gekontroleer word en sluit die voortdurende toevoering van vars lug in. ŉ Minimum van 20 en 'n maksimum van 30 lugspoedveranderinge word gehandhaaf (sowat 3 tot 12 m3 per minuut).
Volledige varslugsirkulasie deur die operasiesaal en die handhawing van 'n positiewe lugdruk, waardeur bakterieë en stof tot die vloeroppervlak beperk word, is noodsaaklik. Die sirkulerende lug word gefiltreer en filters word weekliks skoongemaak en elke 3 tot 6 maande vervang. Die lugvoorsieningstelsel word elke 3 maande vir doeltreffende werking getoets deur steekproewe te neem wat vir 'n kultuurtoetsontleding na die laboratorium gestuur word. Indien die lugvoorsieningstelsel buite werking is, word die operasiesaal nie gebruik nie. Operasiesale en die toerusting word daagliks na die afhandeling van operasies volledig uitgewas met ontsmettingsmiddels.
Na voltooiing van elke individuele operasie word gelokaliseerde reiniging gedoen. Stofverwydering binne die operasiesale word slegs met deeglik vermengde ontsmettingsmiddels en met 'n klam lap gedoen. Alle lappe wat vir skoonmaakdoeleindes gebruik word, is vooraf gesteriliseer en word na eenmalige gebruik weggegooi. Die basis van skuimrubberveërs word daagliks na gebruik gewas en na die sentrale sterilisasiedepartemente gestuur, waar dit geoutoklaveer word.
Na sterilisasie word dit droog geberg totdat dit weer gebruik word. Alle gesteriliseerde apparaat word in 'n stofvrye vertrek sonder vensters geberg. Die bergplek word weekliks skoongemaak, alle pakke word geroteer en vervaldatums word nagegaan. Wat operasiesaalbesprekings betref, word daar gepoog om toe te sien dat alle nie-besmette gevalle voor besmette gevalle gehanteer word; die graad van besmetting word in ag geneem. Alle septiese gevalle word laaste gehanteer.
Versorging van 'n gekontamineerde operasiesaal
Slegs noodsaaklike artikels word in die operasiesaal toegelaat en alle bykomende apparaat word verwyder. Die oorjasse wat deur personeel gedra word, moet uitgetrek word voordat die operasiesaal verlaat mag word. Tydens 'n operasie mag geen persoon die operasiesaal verlaat nie en daar word van 'n persoon buite die operasiesaal gebruik gemaak om benodigdhede te gaan haal indien dit nodig sou wees. Na afhandeling van die operasie word alle linne deur middel van die outoklaaf gesteriliseer.
Afvalmateriaal word in geel (die internasionale kleur vir sepsis) plastieksakke verseel en vernietig. Alle instrumente, bakke en skottels word in 'n oplossing van Hycolin geweek, en die operasiesaal self word uitgewas. Nadat die instrumente onder lopende water afgespoel is, word dit vir 20 minute geoutoklaveer, daarna verpak en weer gesteriliseer. Indien oortollige verbande nie gevlek is nie, kan dit geoutoklaveer word vir hergebruik. Apparaat en artikels word met ontsmettingsmiddels afgewas en uit die operasiesaal verwyder.
Voordat enige vloeistowwe of vog wat tydens die operasie in 'n suigapparaatopgevang is, weggegooi kan word, moet 5 % Hycolin daarby gevoeg word en die vloeistof moet toegelaat word om vir 30 minute te staan voor dit weggegooi word. Die kledingstukke van personeel wat gemoeid is met die skoonmaak van die operasiesaal word na die afhandeling van die skoonmaakprosedure gesteriliseer. Die lugvoorsiening mag geensins onderbreek word in geval van 'n operasiesaal wat gekontamineer - of steriel- is nie. Indien 'n brand in 'n operasiesaal sou ontstaan, word die lugvoorsiening afgesluit om te verhoed dat die brand versprei.
Verloop van operasie
Voordat enige operasie op 'n pasiënt uitgevoer kan word, is daar verskeie pre-operatiewe maatreëls wat nagekom moet word. Voorbereiding van die operasie-area en die verlening van toestemming tot die operasie deur die pasiënt self (of ŉ gemagtigde) is van die belangrikste maatreëls. Geskrewe toestemming tot 'n operasie word van die pasiënt self verkry indien hy by sy volle positiewe en bo die ouderdom van 18 jaar is. Indien die pasiënt nie hiertoe in staat is nie, byvoorbeeld weens bewusteloosheid, en ŉ ouer/voog of naasbestaande nie beskikbaar is nie, mag die superintendent van die hospitaal magtiging tot die uitvoering van die operasie verleen.
By pasiënte onder die voorgeskrewe ouderdom moet enige van die ouers, voog of eggenoot toestemming verleen. Indien toestemming geweier word en die chirurg die operasie as lewensnoodsaaklik beskou, mag toestemming (in loco parentis) deur die mediese superintendent van die hospitaal, 'n landdros van die distrik of die Minister van Gesondheid gegee word. Voorbereiding van die operasiearea sluit prosedures in soos die skeer van die vel-area en aseptiese reiniging van die area. Ander onmiddellike preoperatiewe sorg is die toediening van premedikasie soos dit deur die narkotiseur voorgeskryf is. Alle kunsledemate, kunsgebit, juwele, naelpolitoer en grimering moet verwyder word.