cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Memphis (Egipte)
Die Saqqara-dodeakker
Die gebied bekend as Anch-tawy was in die Middelryk reeds deel van die dodeakker. Farao's van die 22ste Dinastie het gelas dat die westelike deel van die tempel van Ptah uitgebrei word omdat hulle die glorie van Ramses se tyd wou laat herleef. In dié deel van die terrein is ’n dodeakker van hoëpriesters ontdek.
Volgens bronne was daar ook ’n kapel of bidvertrek vir die godin Bastet en die dodetempels wat deur verskeie farao's van die Nuwe Ryk laat bou is.
Koninklike paleise
Memphis was die magsetel van farao's oor agt dinastieë. Volgens Manetho is die eerste koninklike paleis laat bou deur Hor-Aha, die opvolger van Narmer, die stigter van die 1ste Dinastie. Hy het ’n fort met wit mure in Memphis gebou. In Egiptiese bronne self word vertel van die farao's van die Ou Ryk se paleise, waarvan sommige onder groot piramides gebou is. Hulle was enorm, met mere en parke. Benewens die paleise wat hier onder beskryf word, noem ander bronne ’n paleis van Toetmoses I, wat steeds aktief was tydens die bewind van Toetmoses IV.
Merneptah het volgens amptelike geskrifte uit sy bewind gelas dat ’n groot ommuurde tempel en aangrensende paleis gebou word. Die latere farao Apriës het ’n paleiskompleks laat bou op ’n heuwel wat oor die stad uitkyk. Dit was deel van ’n reeks strukture wat tydens die Laat Tydperk in die tempeldistrik gebou is en het benewens ’n paleis ook ’n fort, kasernes en wapensale bevat. Flinders Petrie het uitgrawings op die terrein gedoen en aansienlike bewyse van militêre bedrywighede gevind.
Ander geboue
Antieke geskrifte bevestig dat ontwikkelings oor die hele stad gereeld plaasgevind het. Verder is daar bewyse dat die Nylrivier oor die eeue heen oos geskuif het, en dit het nuwe land in die oostelike deel van die stad blootgestel wat beset kon word. Dié deel is oorheers deur die groot oostelike poort van die tempel van Ptah.
Historiese bronne en uitgrawings
Memphis is sedert antieke tye beroemd en word in baie antieke bronne genoem – Egities sowel as buitelands. Diplomatieke verslae wat op verskillende plekke ontdek is, bevat korrespondensie tussen die stad en verskeie omliggende ryke om die Middellandse See, in die Nabye-Ooste en Afrika. Dit sluit in die Amarna-briewe, wat besonderhede bevat oor handel tussen Memphis en die heersers van Babilonië en verskeie stadstate van Antieke Libanon. Latere Assiriese konings noem Memphis onder gebiede wat hulle verower het.
Antieke bronne
Vanaf die tweede helfte van die 1ste millennium v.C. word die stad in al hoe groter detail genoem deur antieke historici, veral met die ontwikkeling van handelsbande met Griekeland. Die beskrywings van die stad deur reisigers wat Egipte ná die handelaars ontdek het, was uiters belangrik in die rekonstruksie van die stad se glorieryke verlede. Onder die belangrikste antieke skrywers was: Die stad is gevolglik deur baie ander Latynse en Griekse skrywers genoem. Hulle het in sommige seldsame gevalle ’n oorsigtelike beskrywing van die stad of sy kultusse gegee. In die Christelike tydperk wat gevolg het, is min van die stad gehoor en daar is dus nie veel bekend oor Memphis se bedrywighede aan die einde van sy bestaan nie.
Dit is eers met die Arabiese besetting dat die stad weer beskryf is, en toe was dit reeds verwoes. Onder die belangrikste bronne van dié tyd was:
Vroeë verkenning
In 1652 besoek die Franse reisiger en skrywer Jean de Thévenot Egipte en identifiseer die stad se ligging en ruïnes; daarmee bevestig hy die weergawes van die ou Arabiese skrywers vir Europa. Sy beskrywing is kort, maar is die eerste stap tot die uitgrawings wat op die ontwikkeling van argeologie sou volg. Die eerste uitgrawings word gedoen met Napoleon se groot veldtog in Egipte in 1798. Navorsing en opnames bevestig Thévenot se identifikasie en die eerste studies van die stad se oorblyfsels word gedoen deur wetenskaplikes wat deur Franse soldate vergesel word. Die resultate hiervan word gepubliseer in die groot Description de l'Égypte, ’n kaart van die gebied – die eerste wat die ligging van Memphis noukeurig aangee.
19de eeu
Die eerste Franse ekspedisies het die weg gebaan vir vollediger verkennings wat van die 19de eeu tot vandag duur. Dit word uitgevoer deur vooraanstaande verkenners, Egiptoloë en argeologiese instellings. Hier is ’n gedeeltelike lys:
Tydens die Britse era in Egipte word aansienlike toevallige ontdekkings gedoen tydens die ontwikkeling van landboutegnologie en die stelselmatige verbouing van die Nyl-vloedvlaktes. Baie van die ontdekkings beland in die hande van Europese versamelaars wat die land deurreis namens die groot museums van Londen, Parys, Berlyn en Turyn. Dit is in dié tyd dat boere in 1847 per ongeluk elemente van ’n Romeinse tempel van Mithras naby die dorp Mit Rahina ontdek.
Van 1852 tot 1854 doen Joseph Hekekyan, wat toe vir die Egiptiese regering gewerk het, geologiese opnames van die terrein en ontdek ’n paar goed soos dié by Kom el-Chanzir noordoos van die tempel van Ptah en die colossus van Ramses II in pienk graniet.
Hierdie ontdekkings lei daartoe dat baie van die vondste uit Egipte verwyder word. Die Franse argeoloog en Egiptoloog Auguste-Édouard Mariette besef in 1850 by Saqqare daar is ’n behoefte aan die skepping van ’n instituut in Egipte wat die land se argeologiese skatte kan verken en beskerm. Hy stig die Egiptiese Antiekorganisasie in 1859 en organiseer uitgrawings by Memphis wat onder meer die eerste bewyse van die tempel van Ptah oplewer.
20ste en 21ste eeu
Die groot uitgrawings van die Britse Egiptoloog sir Flinders Petrie tussen 1907 en 1912 lei tot die ontdekking van die ruïnes soos dit vandag lyk. Belangrike vondste op die terrein in dié tyd sluit in die suilesaal van die tempel van Ptah, die suilegang van Ramses II, die groot albaste sfinks en die groot muur noord van die paleis van Apris. Hy ontdek ook die ruïnes van Siamon se tempel van Amoen en Merneptah se tempel van Ptah. Sy werk word tydens die Eerste Wêreldoorlog onderbreek en later deur ander argeoloë voortgesit, en so word sommige van die vergete monumente van die antieke hoofstad stelselmatig ontbloot.
’n Tydlyn van die belangrikste ontdekkings is:
Hugh O'Connor
Hugh O'Connor (7 April 1962 – 28 Maart 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die televisiereeks In the Heat of the Night (1988).
Tokio-Haneda Internasionale Lughawe
Haneda het 68 906 636 passasiers in 2013 hanteer; volgens passasiersgetalle was dit die tweede besigste lughawe in Asië en die vierde besigste ter wêreld, na Hartsfield-Jackson Atlanta, Beijing Capital (Asië se besigste) en Londen-Heathrow. Dit is in staat om 90 miljoen passasiers per jaar te hanteer ná sy uitbreiding in 2010; met Haneda en Narita gekombineer beskik Tokio oor die derde besigste stadslughawestelsel in die wêreld, na Londen en New York.
Haneda was die primêre internasionale lughawe wat Tokio tot 1978 bedien het. Gedurende 1978-2010 het Haneda byna al die vlugte na en van Tokio hanteer, sowel as "geskeduleerde huurvlugte" na 'n paar groot stede in Oos-Asië, terwyl Narita Internasionale Lughawe die meerderheid van die internasionale vlugte hanteer het.
Albert
duimnael|regs|200px|Ds. [[Louis Vorster, LV vir Albert van 1915 tot 1920.]]
Tokio-Haneda Internasionale Lughawe
In 2010 is 'n toegewyde internasionale terminaal by Haneda geopen, saam met die voltooiing van 'n vierde aanloopbaan, sodat langafstandvlugte in die nag kon voortgaan. Haneda is gedurende Maart 2014 vir langafstanddiens vir dagvlugte oopgestel, met verskeie rederye wat 'n ononderbroke diens aanbied na 25 stede in 17 lande.
Albert
Die landdrosdistrik, afdelingsraadgebied en kiesafdeling rondom Burgersdorp in die Oos-Kaap het aanvanklik as Albert bekendgestaan.
Die distriksgrense is in 1848 vasgestel as die Oranjerivier in die noorde, die distriksgrense van Aliwal-Noord in die ooste, Wodehouse en Molteno in die suide en Steynsburg en Venterstad in die weste.
Albert, prinsgemaal, die man van koningin Victoria, se naam is aan hierdie distrik sowel as aan die dorp Prins Albert gegee. Albertinia se naam het 'n ander herkoms.
Moana (rolprent)
Moana is 'n rekenaargeanimeerde familie-/buddy-rolprent van 2016 wat deur Ron Clements en John Musker geregisseer is en die stemme van Dwayne Johnson, Rachel House, Temuera Morrison, Jemaine Clement, Nicole Scherzinger en andere gebruik. Die rolprent is deur Osnat Shurer vervaardig en deur die verspreidingsfirma Walt Disney Studios Motion Pictures versprei. Die draaiboek is deur Jared Bush geskryf met musiek van Mark Mancina, Lin-Manuel Miranda en Opetaia Foa'i.
Bryan O'Byrne
Bryan O'Byrne (6 Februarie 1931 – 4 Desember 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Car (1977) en Spaceballs (1987), en in die televisiereekse Get Smart (1965) en Occasional Wife (1966).
Moana (rolprent)
Vrystelling
Die film is op 23 November 2016 in teaters in die Verenigde State vrygestel
Verwysings
.
NG gemeente Alexanderbaai
Die NG Gemeente Alexanderbaai is 'n gemeente in die Sinode van Wes-Kaapland.
Melophlus hajdui
Melophlus hajdui is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Moraes.
2023 Azerbeidjanse Grand Prix
Die 2023 Formule Een Azerbeidjanse Grand Prix is vir die sesde keer op 30 April 2023 op die Bakoe-straatrenbaan in Bakoe, die hoofstad van Azerbeidjan gehou. Dit was die vierde wedren van die kampioenskapseisoen gewees, en vanjaar se eerste van ses GP-naweke wat 'n naelren bevat. ’n Naelren (“sprint”) is amper dieselfde as ’n gewone wedren, met die groot verskil dat die wedren korter is. Die naelrenafstand is ongeveer 100 kilometer en het dus ongeveer 30 minute neem.
Die Grand Prix-naweek het Vrydag begin met die eerste vrye oefensessie van sestig minute, gevolg deur die kwalifisering. Dit bepaal die wegspringrooster vir Sondag se hoofwedren (insluitend moontlike roosterstrawwe) en bepaal ook watter jaer die term "voorste wegspringplek" toegeken sal word.
Sondag het die hoofwedren oor 'n "normale" Grand Prix-afstand (ongeveer 300 kilometer) gevolg, en die spanne het 'n vrye keuse van bande gehad.
Bande
Pirelli het die C3, C4 en C5-bande aan alle spanne verskaf:
Kwalifisering
*1 Lance Stroll en Oscar Piastri stel presies dieselfde tyd gedurende K3, Stroll begin vanaf P9 aangesien hy die tyd vroeër as Piastri opgestel het. *2 Esteban Ocon moest uit die kuipe wegspring omdat daar aan sy motor gewerk is onder Parc fermé toestande. *3 Nico Hülkenberg moest uit die kuipe wegspring omdat daar aan sy ophanging gewerk is onder Parc fermé toestande. *4 Nyck de Vries het 'n tyd buite die 107%-reël opgestel, maar is deur die beamptes toegelaat om aan die wedren deel te neem.
Naelrenkwalifisering
*1 Lando Norris mag nie aan SK3 deelgeneem het nie, aangesien hy geen nuwe sagte bande gehad het nie. *2 Esteban Ocon moes uit die kuipe wegspring omdat daar aan sy motor gewerk is onder Parc fermé toestande. *3 Logan Sargeant het vyftiende gekwalifiseer, maar het nie aan die naelren deelgeneem nie, omrede sy span die motor na die ongeluk tydens die naelrenkwalifisering onttrek het.
Naelren
*1 Logan Sargeant het nie aan die naelren deelgeneem nie, omrede sy span die motor na die ongeluk tydens die naelrenkwalifisering onttrek het.
Renuitslag
George Russell teken vir die sesde keer in sy loopbaan 'n vinnigste rondte aan en behaal daarmee 'n ekstra punt.
Carmen Ejogo
Carmen Ejogo (gebore 22 Oktober 1974) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Away We Go (2009), Selma (2014), Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016), en It Comes at Night (2017).
Gymnosporia vanwykii
Gymnosporia vanwykii is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap en het 'n voorkomsgebied van 495 km². Dit is inheems aan Pondoland en kom van die Umtamvunarivier tot by die Magwa-waterval voor. Die struik het 20-30% van sy habitat afgestaan die afgelope 100 jaar. Die plant word bedreig deur bestaansboerdery, oorbeweiding en te veel veldbrande.
Brenda Elder
Brenda Elder (gebore 1938) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Coronation Street (1960), Sam (1973), Trapper John, M.D. (1979), en All for Love (1982).
Bob Ogle
Bob Ogle (28 Maart 1926 – 25 Februarie 1984) was 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Luno the White Stallion (1963), Archie's Funhouse (1970), The ABC Saturday Superstar Movie (1972), en Baggy Pants & the Nitwits (1977).
Kramberg
Die Kramberg is 'n bergreeks geleë in die Oos-Kaap provinsie van Suid-Afrika, dit is 'n noordelike uitbreiding van die Stormberg en 'n verlenging van die groter Drakensbergreeks.
Dovyalis zenkeri
Dovyalis zenkeri is 'n struik of klein boom wat deel is van die Salicaceae-familie en is inheems aan Benin, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Ekwatoriaal-Guinee, Gaboen, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Liberië, Nigerië, Republiek die Kongo, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone en Uganda.
Moraea bella
Moraea bella is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië.
Kramberg
Dit vorm deel van die Stormberggebied wat dorpe soos Aliwal-Noord, Jamestown en Burgersdorp insluit.
Jason Marsden
Jason Marsden (gebore 3 Januarie 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hocus Pocus (1993), A Goofy Movie (1995), en Spirited Away (2001), en in die televisiereeks Young Justice (2010).
Vaitape
Vaitape is die grootste stad van Bora Bora-eiland in Frans-Polinesië. Dit het 'n bevolking van 4 927, die helfte van die eiland se bevolking wat ongeveer 10 605 is. Dit is ongeveer 210 km noordwes van Papeete geleë, die hoofstad van Frans-Polinesië. Die hooftaal van Vaitape is Frans, hoewel 20 persent van die bevolking Tahitiaans praat.
Geskiedenis
Die gebied is in die 9de eeu deur vroeë Polinesiërs gevestig. Die vroeë Polinesiërs het grashutte gebou en vis met spiese en stokke gejag. Die Tahitiane het die Frans-Tahitiese Oorlog en die Leeward-eilandeoorlog verloor, sodat Tahiti en al die ander eilande daarom aan Frankryk behoort. Tydens die Kaliforniese Goudstormloop het baie mense Vaitape verlaat op soek na goud. Teen die 1900's het die bevolking van die gebied aansienlik gegroei, en gedurende die Tweede Wêreldoorlog het dit as 'n militêre voorraadbasis gedien, en dit het 'n oliedepot, 'n landingstrook en 'n vliegbootbasis gehad.
Geografie
Vaitape is aan die westekant van die hoofeiland Bora Bora geleë. Dit het 'n uitsig oor die westelike deel van die Bora Bora-strandmeer. Dit is ongeveer 3200 km oos van Sydney, Australië. Dit het ook 'n uitsig oor Bora Bora se hoogste berg, Otemanu. Dit word omring deur eilandjies wat die einde van die Bora Bora-strandmeer aandui. Die stad is ongeveer 6 meter bo gemiddelde seevlak geleë. Mount Pahia is nog 'n groot berg naby Vaitape.
Klimaat
Bora Bora het 'n tropiese moesonklimaat. Temperature is relatief konstant regdeur die jaar, met warm dae en warm nagte. Die droë seisoen duur van Junie tot Oktober, maar neerslag word steeds regdeur hierdie tydperk waargeneem.
Die meeste reënval kom gedurende die somermaande (November tot April) voor en gaan gepaard met hoë humiditeit.
Vervoer
Bora Bora-lughawe is 'n lughawe buite Vaitape op Motu Mute in die noordelike deel van Bora Bora. Klein bote verlaat die vasteland en vaar oor die Bora Bora-strandmeer. Verskeie veerbote vaar na Tahiti en Moorea.
Lug
Bora Bora-lughawe bedien die eiland Bora Bora. Die lughawe dien as 'n oorstop op pad na ander bestemmings in Frans-Polinesië. Alhoewel die lughawe gereeld gebruik word deur privaat stralers wat gaste na die eiland bring, is Air Tahiti die enigste gereelde lugredery wat vir die algemene publiek beskikbaar is. As inwoners 'n internasionale vlug wil onderneem, moet hulle Air Tahiti na Faa'a Internasionale Lughawe neem, wat in Faaa, Tahiti geleë is, en die enigste lughawe in Frans-Polinesië is wat internasionale vlugte bied.
See
Bora Bora is een van die hoofhaltes vir seevaartuie wat vanaf Papeete vertrek. Kleiner bote kan gehuur word vir toere om Bora Bora se eilandjies te ontdek en tussen die koraalriwwe te gaan snorkel. Klein veerbote vervoer passasiers van die lughawe na Vaitape en luukse hotelle rondom die eiland. 'n Veerboot vertrek verskeie kere per week vanaf Vaitape na die eilande Tahaa en Raiatea.
Moraea bulbillifera
Moraea bulbillifera is 'n plant en geofiet wat tot die genus Moraea behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap en die Wes-Kaap.
R103 (Suid-Afrika)
Die R103 is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Dit is 'n diskontinue roete wat uit padsegmente bestaan wat voorheen deel was van die N3-nasionale pad. Daar is drie seksies: van Hillcrest tot by Ladysmith, van Warden tot by Villiers en van Heidelberg tot by Johannesburg.
Robert Duvall
Robert Selden Duvall (gebore op 5 Januarie 1931) is ’n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is vir sewe Oscars benoem (waarvan hy die een vir sy spel in Tender Mercies gewen het), sewe Golden Globes (waarvan hy vier gewen het) en verskeie Baftas, Screen Actors Guild Awards en Emmys (waarvan hy een elk gewen het). Hy het ook in 2005 die Amerikaanse Medalje vir die Kunste ontvang.
Duvall het in van die hoogs aangeskrewe en gewildste rolprente en televisiereekse van alle tye gespeel, insluitende To Kill a Mockingbird (1962), The Twilight Zone (1963), The Outer Limits (1964), Bullitt (1968), True Grit (1969), MASH (1970), THX 1138 (1971), Joe Kidd (1972), The Godfather (1972), The Godfather Part II (1974), The Conversation (1974), Network (1976), Apocalypse Now (1979), The Handmaid's Tale (1990) en Falling Down (1993).
Loopbaan
Hy het in die laat 1950's op die verhoog begin verskyn en in die vroeë 1960's oorgeslaan na televisie en rolprente; hy was Boo Radley in To Kill a Mockingbird (1962) en in Captain Newman, M.D. (1963). Hy het van sy bekendste rolle in die 1970's gekry: majoor Frank Burns in die trefferkomedie MASH (1970), die hoofrol in THX 1138 (1971) en Jackson Fentry in Tomorrow (1972). Dit is opgevolg deur ’n reeks rolle in hoog aangeskrewe en kommersieel suksesvolle prente.
Van die 1980's af het Duvall beide TV- en rolprentrolle vertolk, soos in Tender Mercies (1983), The Natural (1984), Colors (1988), Lonesome Dove (1989), Stalin (1992), The Man Who Captured Eichmann (1996), A Family Thing (1996), The Apostle (1997), A Civil Action (1998), Gods and Generals (2003), Secondhand Lions (2003), Broken Trail (2006), Get Low (2010) en The Judge (2014).
Pepi I
Pepi I (bewind 2332–2283 v.C.) was die derde Egiptiese farao van die 6de Dinastie. Sy eerste troonnaam was Neferdjahor, maar hy het dit later verander na Merire ("die geliefde van Ra".
Familie
Pepi was die seun van Teti en Iput, die dogter van Oenas, die laaste farao van die vorige dinastie. Hy het die steun van magtige individue in Bo-Egipte nodig gehad teen sy broer, die troonrower Oeserkare, wat sy pa vermoor het, sodat hy sy regmatige plek op die troon kon terugkry. Dié mense sou daarna ’n sterk teenwoordiging in sy hof bly.
Bewind
Die agteruitgang van die Ou Ryk het waarskynlik in Pepi se tyd begin, met nomarge (streeksverteenwoordigers) wat al hoe magtiger geword het. Pepi I is met twee susters getroud – Anchesenpepi I en II – die dogters van ’n adellike van Abydos. Hulle het albei seuns gehad wat later farao's sou word.
Justicia aconitiflora
Die geelpistoolbos (Justicia aconitiflora) is 'n struik of klein boom wat deel is van die Acanthaceae -familie. Die spesie is inheems in Suid-Afrika en kom in KwaZulu-Natal en Mpumalanga asook Eswatini en Mosambiek voor.
Die boom se FSA-nommer is 681.2.
Justicia adhatodoides
Die pistoolbos (Justicia adhatodoides) is 'n struik of klein boom wat deel is van die Acanthaceae -familie. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal en Mpumalanga voor. Dit staan ook as die bastergeelhout bekend.
Die boom se FSA-nommer is 681.
Avril Elgar
Avril Elgar (gebore 1 April 1932) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Wilde (1997) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950) en Carrie's War (1974).
Ontdekking van goud in Suid-Afrika
Binnelandse gebiede van Suid-Afrika waarheen die Voortrekkers getrek het, was eeue lank op kaarte aangedui as deel van die legendariese Koninkryk van Monomotapa, 'n koninkryk van rykdomme. Die trekkerleier Louis Trichardt het ook reeds in 1836 in sy dagboek geskryf van die goud wat Bantoes in die spruite gewas het. Hulle het 'n eienaardige, maar baie doeltreffende metode gehad om die spoelgoud te was.
Hulle het 'n beesvel plat op die bodem van die rivier gelê sodat die hare teen die stroom regop gestaan het. Die sand uit die rivierbedding is stroomop van die vel met die hande gewas, en die swaarder stofgoud het gesink en teen die hare van die vel vasgespoel. Wanneer die goudsoeker van mening was dat hy genoeg goud gehad het, het hy die vel uit die water gehaal en dit in die son laat droog word. Nadat die huis droog was, is dit op 'n gladde vel uitgeskud en afgestof, en die stofgoud sorgvuldig met 'n veer bymekaar gevee. Daarna is dit gesmelt en goue ringe en ander versiersels daaruit vervaardig.
Eerste amptelike goudsoeker
In die veertigerjare van die 19de eeu is die ryk goudvelde van Kalifornië in die V.S.A. ontdek en dit het die soektog na goud in Suid-Afrika geweldig geprikkel. Een van die pionier-prospekteerders na goud in Transvaal was 'n Kapenaar, Pieter Jacob Marais. Hy was 'n sonderlinge figuur wat 'n besonder avontuurlike lewe gelei het. 'n Onweerstaanbare reislus het hom op drie-en-twintigjarige leeftyd die wye wêreld laat invaar. Eers is hy na Engeland en daarvandaan per skip na San Francisco, waar hy aan die groot goudstormloop in Kalifornië deelgeneem het.
Sy gouddelwery het hom 'n paar dollars besorg, waarmee hy 'n winkel in San Francisco geopen het. In 1850 is Marais se winkel egter tydens die groot brand van San Francisco verwoes. Verdere pogings om goud te delf, het misluk, en in 1851 het hy na Australië vertrek om die nuwe goudvelde wat daar ontdek is op die proef te stel. Sy goudsoekery was weer net gedeeltelik geslaag en hy het besluit om na sy vaderland terug te keer en hier goud te soek.
In 1853 het hy aan die Kaap geland en al prospekterende noordwaarts getrek tot by die Krokodilrivier. Hier het by sy eerste goud gevind, en op 8 Oktober 1853 het hy in sy dagboek aangeteken dat hy  'n bietjie meer goud in die Jukskeirivier ('n sytak van die Krokodilrivier) gevind het. Marais se ontdekking was die heel eerste goud wat in die nabyheid van die Witwatersrand gevind is. Al goud wat hy geken het, was egter die spoelgoud van Australië.
Hy het dus sy aandag net op die rivierbeddings toegespits en so heeltemal onbewus gebly van die verborge skatte van die Witwatersrand. Die soektog na spoelgoud in die gebied het egter powere resultate opgelewer. Marais het sy kamp na die distrik Rustenburg verskuif, maar ook daar het hy 'n bloutjie geloop. Vervolgens het hy ŉ verslag oor sy prospekteerdery aan die Transvaalse Volksraad voorgelê, asook 'n versoek om amptelike goedkeuring vir verdere prospektering na goud. Die Volksraad was so geïmponeer met die goud wat Marais in die Jukskeirivier ontdek het dat hy op 6 Desember 1853 as die Republiek se eerste amptelike goudprospekteerder aangestel is. Volgens die kontrak wat die Volksraad met hom aangegaan het, sou hy 'n bedrag van £5 000 as beloning ontvang indien hy goud vind. Daarbenewens sou hy as mynbestuurder aangestel word. Sy nuwe titel het hom egter nie 'n gelukkiger prospekteerder gemaak nie. Hy het nog steeds sy aandag op die Jukskeirivier toegespits. Talle kere het hy die lang waterskeiding oorgesteek wat as die Witwatersrand bekend gestaan het, maar soos baie na hom, het hierdie pionier nooit die betekenis van die rand besef nie.
Goudveld van Oos-Transvaal
Gedurende die volgende twintig jaar is niks verder van goud gehoor nie. 'n Nuwe tydperk het egter aangebreek met die ontdekking van die Eersteling-goudmyn in Oktober 1871 naby Pietersburg. Nog ontdekkings het spoedig gevolg, onder meer by Lydenburg, Pelgrimsrus en De Kaap, en 'n nuwe golf avonturiers en prospekteerders het na Suid-Afrika gestroom. Teen die einde van 1874 het 'n sekere Henry Lewis spoel- en rifgoud op die plaas Blaauwbank in die distrik Rustenburg gevind, sowat 70 kilometers ten weste van die Witwatersrand.
Hoë verwagtings is van Blaauwbank se goud gekoester. In Januarie 1875 is die Nil Desperandum Co-operative Quartz Company gestig om die rif te ontgin. Probleme met masjinerie en die anneksasie van Transvaal in 1877 het egter tot die ondergang van die onderneming na 'n wisselvallige bestaan van sewe jaar gelei. Maar die maatskappy was die heel eerste wat sistematiese ontginningswerk naby die Witwatersrand gedoen het. Die Eerste Anglo-Boereoorlog van 1880-1881 het die soektog na goud tydelik onderbreek, maar nadat die vrede herstel was, is die soektog in alle erns voortgesit.
Op Blaauwbank en in die omgewing is druk geprospekteer. In 1885 het Stephanus Minnaar goud in lonende hoeveelhede op die plaas Kromdraai, sowat 16 kilometer van Krugersdorp, ontdek. Op 8 Desember 1885 is die plaas tot openbare delwery verklaar - die eerste in die omgewing van die Witwatersrand. Die goudsoekers het dus geleidelik nader beweeg aan die verborge skatte wat die verloop van Suid-Afrika se geskiedenis so drasties sou verander. Die Witwatersrand het egter nog sy groot geheim - dat sy goud nie in die bekende spoelvorm voorkom nie - goed bewaar.
Rykdomme van die Rand
Die ontdekking van die rykdomme van die Rand moet in die eerste plek aan die broers Fred en Harry Struben toegeskryf word. Hoewel hulle nie die werklike goudriwwe ontdek het nie, het hulle deur hul bedrywighede aan die Witwatersrand die uiteindelike ontdekking van die hoofrif onvermydelik gemaak. Die Strubens het vanaf 1883 deurtastende prospekteerwerk in die omgewing van die Witwatersrand gedoen, en in Augustus 1884 het hulle 'n goudrif op die plaas Wilgeboomspruit ontdek.
Die goud het in 'n vreemde soort gouddraende gesteente voorgekom. Die kleurige goudklippies het 'n sterk ooreenkoms getoon met die Hollandse suiglekkers wat as banket bekend was. (Hierdie lekkers was ronde geel suikerballetjies met 'n neut of amandel aan die binnekant.) Die goudklippies is dan ook dadelik banket gedoop en die naam het tot vandag behoue gebly. Hierdie banketlaag het so belowend gelyk dat die Strubens dit die Confidence-rif genoem het. Die Confidence-rif het weer eens die belangstelling in die Witwatersrand gaande gemaak.
Toe pres. Kruger en sy Volksraad die gouddraende kwarts van Wilgeboomspruit sien, het hulle dadelik staatsteun vir die ontwikkeling van die nuwe goudveld beloof. Die Strubens het 'n battery van vyf stampers bestel, wat teen Desember 1885 reeds hard aan die werk was. Die Confidence-myn het egter spoedig die hoë verwagtings wat daarvan gekoester is, teleurgestel. So min goud is gevind dat die Strubens naderhand een van hul gewere moes verkoop om aan die lewe te bly. Tog het die soektog na goud koorsagtig voortgegaan, en talle prospekteerders het nou na die Witwatersrand gekom. Ook die Strubens het nog onverpoosd gesoek.
Op 'n goeie dag in 1885, terwyl die Strubens nog vol hoop besig was om die Confidence-rif te ontgin, het daar twee werklose prospekteerders opgedaag. Hulle was tipies van die honderde goudsoekers wat destyds ons land deurkruis het: moeg, honger en vuil van die stowwerige paaie en bereid om enige werkie te doen om aan die lewe te bly totdat hulle verder kon gaan goud soek. Hulle was George Harrison en George Walker, twee vriende wat van die Barbertonse goudvelde na die Witwatersrand gereis het om hul geluk daar te soek. Van Harrison is nie veel bekend nie; hy het nie baie gepraat nie en volgens sy handtekening kon hy feitlik nie skryf nie.
Langlaagte was ŉ paar kilometers van Wilgeboomspruit af, en Harrison het besluit om daar om werk te gaan aanklop. Nooit het hy kon droom wat die gevolge van hierdie besluit sou wees nie. Die plaas Langlaagte was in vier dele verdeel. Die vier eienaars was Gerhardus Oosthuizen, Andries Breedt, Anna Oosthuizen en Petronella Oosthuizen. Petronella Oosthuizen, ook bekend as tant Nellie of Nellie Bolander, het Harrison in diens geneem om te help met die bou van ŉ huis vir haar seun.
George Honeyball het vir Harrison as skrynwerker gehelp. Honeyball, wat 'n lewendige belangstelling in goud gehad het en Harrison het ongetwyfeld die gerugte van goud in die omgewing druk bespreek terwyl hulle besig was met die bouery. Ook het Harrison elke beskikbare geleentheid gebruik om die plaas te fynkam vir moontlike aanduidings van goud.
Logan Marshall-Green
Logan Marshall-Green (gebore 1 November 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Devil (2010), Prometheus (2012), The Invitation (2015), en Spider-Man: Homecoming (2017).
Ontdekking van goud in Suid-Afrika
Ontdekking van die hoofrif
Wie die eintlike ontdekker van die ryk hoofrif was, kan nie met absolute sekerheid gesê word nie, omdat soveel mense later op die eer aanspraak gemaak het. George Harrison en George Walker word egter as die twee vernaamste aanspraakmakers beskou. In 1924, 38 jaar na die ontdekking van goud, toe Walker 71 jaar oud was, het hy beëdigde verklarings afgelê waarin hy beweer het dat hy die hoofrif op Langlaagte toevallig ontdek het.
Op 'n Sondagmore in Februarie 1886 het hy van die Confidence-myn na Langlaagte gestap om vir Harrison te gaan kuier. Met moeite het hy sy weg deur die lang tamboekiegras gebaan. Skielik het by oor 'n stuk rots gestruikel en geval. Met die val het hy sy knie beseer. Die kleur van die rots het dadelik sy aandag getrek. Hy het afgebuk en dit van nader beskou en dit as gouddraende erts herken. Hy het 'n stuk van die rots afgekap om dit deegliker te bestudeer. Wat hy gesien het, het hom na tant Nellie Oosthuizen se huis laat hardloop, waar hy 'n kombuispan geleen bet. By die watersloot het hy die erts met 'n ou stuk ploegskaar en 'n groot verroeste ysterhout so fyn gestamp as wat hy kon.
Daarna het hy dit in die pan gewas. Die swaarder gouddeeltjies het afgesak en toe hy die pan omkeer, het die eerste goud van die wêreld se rykste goudrif voor hom gelê. Dit is Walker se weergawe van die ontdekking. Ons moet egter onthou dat hy reeds 'n ou man was toe hy hierdie verklaring gedoen het. Ook was George Harrison lank reeds dood en kon hy dus nie Walker se beweringe betwis nie. Walker was bowendien nie 'n toonbeeld van betroubaarheid nie.
So het by bv. later sowat R 800 as vergoeding ontvang omdat hy aan myntering gely het, maar na sy dood het 'n lykskouing getoon dat daar geen teken van tering in sy longe was nie. George Harrison word meer algemeen as die werklike ontdekker van die hoofrif beskou. Die Goudwet van Transvaal het bepaal dat die ontdekker van goud in ŉ lonende hoeveelheid op een zoekers claim geregtig sou wees. Na die ontdekking van die Witwatersrandse goud is kleim nommer 21 as zoekers claim ingevolge die Goudwet aan Harrison toegeken. Daar is talle amptelike dokumente wat na Harrison se kleim as zoekers claim verwys, terwyl hierdie benaming nêrens vir Walker se kleim voorkom nie. Op grond van hierdie amptelike getuienis word George Harrison as die eintlike ontdekker van die ryk goudriwwe van die Rand beskou.
Die geboorte van ŉ wêreldstad
Ander ontdekkings het spoedig gevolg. In Junie 1886 het 'n ander ervare prospekteerder, J. G. Bantjes, 'n verlenging van die hoofrif op die plaas Vogelstruisfontein ontdek. Die Strubens het eindelik ook vrug op hul arbeid gesien deur Bantjes se ontdekking op 'n ander deel van Vogelstruisfontein op te volg. Hier het Struben 'n skag met 'n diepte van sowat 13 meter gegrawe om die rif te ontgin. Dit was die eerste skag wat op die hoofrif gegrawe is.
Weldra het die koerante die ontdekking van die fabelagtige ryk goudriwwe in Suid-Afrika wêreldkundig gemaak, en oor die wêreld het fortuinsoekers dadelik alles opgepak en hulle na die nuwe goudvelde gehaas om hul geluk te probeer vind. Hulle het te voet, met fietse, met die poskoets en met enige moontlike vervoermiddel wat hulle kon bekom, gereis. Die goudkoors het hoog geloop. Tentdorpe het oornag soos paddastoele opgeskiet.
In 1886 is 'n nuwe dorp, Johannesburg, op die stuk grond Randjeslaagte uitgelê. Amptenare is aangestel om die orde te handhaaf. Die tydelike tentkampe het spoedig plek gemaak vir geboue van sink en later van steen, en binne enkele jare het 'n groot stad met groot geboue, strate, parke en pleine op die kaal Hoëveldse vlakte verrys. Die ontdekking van die rykdomme van die Witwatersrand het ŉ geweldige omwenteling in Suid-Afrika teweeggebring.
Die handel en nywerheid het opgebloei. Die nuwe markte wat vir die boere se produkte ontstaan het, het geld - wat eers so skaars in die Z.A.R. was – volop gemaak. Baie boere het welvarend geword. Die burgers was nou weer in staat om hul belastings te betaal en die staatskoffers is gevul. Grondpryse het die hoogte ingeskiet omdat elke boer gedink het dat daar goud op sy plaas was. Die spoorweë het ook nou vinnig ontwikkel en kommunikasie het verbeter. 'n Golf van voorspoed en rykdom het oor die eens arm Transvaal gespoel. Die ontdekking van goud het egter ook sy nadele gehad. 'n Anderstalige delwersbevolking met vreemde sedes en gewoontes het hulle in die Republiek gevestig.
Die vreemdelinge het die land so vinnig binnegestroom dat pres. Kruger begin vrees het dat hulle spoedig meer as die landsburgers sou wees en die regering oorneem. Paul Kruger se vrese was ook nie ongegrond nie, want spoedig het die Uitlanders - soos die Boere die vreemdelinge genoem het - die stemreg begin eis. Hierdie stryd om stemreg vir die Uitlanders was later een van die aanleidende oorsake van die Tweede Vryheidsoorlog van 1899  wat die ondergang van die twee Boere-Republieke meegebring het.
Calgary Internasionale Lughawe
Calgary Internasionale Lughawe is 'n internasionale lughawe wat die stad Calgary in Alberta, Kanada bedien. Dit is ongeveer 17 km noordoos van die middestad en beslaan 'n oppervlakte van 20,82 vk. kilometer (2 082 ha). Met 14,5 miljoen passasiers in 2022 en 124 108 vliegtuigbewegings in 2021, is Calgary Internasionaal die besigste lughawe in Alberta en die vierde besigste in Kanada volgens passasiersverkeer. Hierdie lughawe word bedien deur die Calgary Internasionale Lughawe Noodreaksiediens vir vliegtuigredding en brandbestrydingbeskerming. Die streek se petroleum- en toerismebedrywe (en sy nabyheid aan Banff Nasionale Park) het groei by die lughawe bevorder, met ononderbroke vlugte na 'n verskeidenheid bestemmings in Noord- en Sentraal-Amerika, Europa en Asië. Calgary dien as die hoofkwartier en primêre spilpunt vir WestJet.
Die perseel, wat in die laat 1930's gebou is, het sedertdien gegroei om vier aanloopbane, twee terminaalgeboue met vyf gange vir passasiers, pakhuise vir vraghantering en ander infrastruktuur te huisves. Die Calgary-lughawe-owerheid bedryf die eiendom en betaal huur aan die federale regering. Naby die lughawe is die Deerfoot Trail-snelweg na die stad, en openbare vervoer bedien ook die lughawe.
Infrastruktuur
Die Calgary Internasionale Lughawe huisves twee passasiersterminale, een vir binnelandse vlugte en die ander vir internasionale vlugte.
Statistiek
In 2019 was Calgary Internasionale Lughawe weer die vierde besigste lughawe in Kanada in terme van die totale aantal passasiers wat bedien is, wat byna 18 miljoen was. Dit was nog 'n rekordjaar vir passasiersvolume, wat die vorige rekord in 2018 met 3,54% oortref het.
Van die totaal vir 2019 het reisigers op pad na binnelandse bestemmings 69,7% van alle passasiersverkeer uitgemaak, terwyl mense wat na die Verenigde State gereis het 19,6% beloop het, en die oorblywende 10,7% was verkeer na internasionale bestemmings, Verenigde State uitgesluit.
Landvervoer
Deerfoot Trail bied snelwegtoegang na die res van die stad. Daar is ook 'n tonnel onder aanloopbaan 17L/35R wat die oostekant van die lughaweterrein met die terminale geboue verbind. Twee parkeergarages en 'n huurmotorfasiliteit is oorkant die terminale geleë. Openbare vervoeropsies is ook by die lughawe beskikbaar: Busse wat deur Calgary Transit bestuur word, verbind YYC Calgary Internasionaal na die middestad, 'n nabygeleë stasie van die plaaslike CTrain-ligtespoornetwerk, en ander dele van die stad.
Dan O'Herlihy
Dan O'Herlihy (1 Mei 1919 – 17 Februarie 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Halloween III: Season of the Witch (1982), The Last Starfighter (1984), RoboCop (1987), en RoboCop 2 (1990).
Akroposthion
Die "akroposthion" (Grieks ακρο, akro, "top" en ποσθη, posthe, "voorhuid") is die deel wat uitsteek van die onderliggende glans in 'n lang voorhuid.
Akroposthion het 'n belangrike rol gespeel onder die antieke Grieke. Gedeeltelike sigbaarheid van die glans word as ongewens beskou en 'n lang akroposthion het dus 'n teken van beskawing geword. [1]  Op aardewerk uit die Griekse oudheid word mans meestal met 'n baie lang voorhuid voorgestel. Om die glans te verberg en 'n verlenging van die voorhuid te bewerkstellig deur te rek, is 'n leerband ('n Kynodesme) om die voorhuid vasgemaak en dan om die middel vasgemaak, of om die basis van die penis vasgemaak.
James Marshall (akteur)
James Marshall is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cadence (1990), Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), en A Few Good Men (1992), en in die televisiereeks Twin Peaks (1990).
NG gemeente Nigel
Die NG gemeente Nigel is die moedergemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Verre Oos-Randse dorp Nigel.
Agtergrond
Gedurende die tagtigerjare van die 19de eeu het ’n boer en deeltydse winkelier, Petrus Marais, The Fortunes of Nigel (1822) deur sir Walter Scott (1771–1832) gelees. Dié naam het hy aan die maatskappy gegee wat hy gestig het om die moontlikhede van sy plaas, Varkensfontein, te ontgin. Die geskiedenis en ontwikkeling van die dorp is onafskeidbaar verbonde aan dié van sy goudmyne.
In 1930, toe Nigel dorpstatus verkry het, was die plek nog weinig minder as ’n mynkamp, maar spoedig was dit die rykste goudproduserende gebied in Suid-Afrika en die wêreld. Min dorpe het hul kinderskoene vinniger ontgroei toe nywerhede, skole, sakeondernemings, parke en sportterreine aangelê is. Die spoorweg tussen Springs en Heidelberg oor Nigel is in 1935 geopen en die eerste teerpad is in 1936 gebou. Drie jaar later is Nigel tot magistraatsdistrik verklaar.
Gemeentestigting
Tot 1936 het Nigel onder die ou moedergemeente Heidelberg geressorteer, maar op 26 Maart daardie jaar het die dorp en omgewing as selfstandige gemeente afgestig. Die hoeksteen van die wyk se Art Deco-kerksaal is op 29 September 1934 gelê.
Die gemeente se eerste predikant, ds. P.J.J. Bruwer, is op 17 Junie 1934 as medeleraar van Heidelberg bevestig en het op 24 Mei 1936 Nigel se eerste predikant geword. Ná sy vertrek in Oktober 1946 na Leeuwdoornstad is hy op 15 Februarie 1947 deur ds. J.G. Grové opgevolg. In die tyd het die gemeente tot meer as 2 500 siele aangegroei sodat eers ds. T.J. van Rooyen (1948–1949) en toe ds. J.P. Joubert (1954–1959) as medeleraars bevestig is.
Kerkbou
Ds. Grové het die hoeksteen van die gemeente se toringkerk op 1 November 1950 gelê. Die teksvers daarop is Eksodus 25:8: "Ook moet hulle vir My ’n heiligdom maak, dat Ek in hulle midde kan woon." Die argitekte was Gerard Moerdyk en Henry Watson. Soos die geval was op alle hoekstene van kerkgeboue deur dié vennootskap word die argitekte aangedui as “Gerard Moerdyk en Watson”. Van die ander kerkgeboue wat hulle tussen 1948 en 1952 ontwerp het, is die Gereformeerde kerke Kroonstad, Johannesburg-Wes, Johannesburg-Oos, Potchefstroom-Die Bult (voorheen -Noord) en Kaapstad, en die NG kerke Villieria, Sannieshof en Krokodilrivier.
Dogtergemeentes en susterkerke
In 1959 het ds. Van Rooyen die eerste predikant van die dogtergemeente Dunnottar geword. Op die dorp is Nigel-Suid in 1967 afgestig en Nigel-Oos in 1983. Meer as ’n dekade het verloop tussen die stigting van die NG gemeente en dié van die twee susterkerke. Die Gereformeerde kerk Nigel is op 24 Oktober 1948 van Heidelberg afgestig en op 12 Mei 1949 het die NHKA Gemeente Nigel aan die beurt gekom. Die plaaslike gemeente van die APK het op 14 September 1987 tot stand gekom.
Ben Ferencz
Benjamin Berell Ferencz (11 Maart 1920 – 7 April 2023) was 'n Amerikaanse prokureur. Hy was 'n ondersoeker van Nazi-oorlogsmisdade na die Tweede Wêreldoorlog en die hoofaanklaer vir die Amerikaanse weermag by die Einsatzgruppen-verhoor, een van die 12 daaropvolgende Neurenberg-verhore wat deur Amerikaanse owerhede in Neurenberg, Duitsland, gehou is.
Daneel
Daneel is 'n van uit Wes-Vlaandere wat algemeen onder Afrikaners voorkom. Dit kan na die volgende persone verwys:
Tempe
Dit huisves ‘n groot militêre basis met ‘n lughawe bestaande uit twee geteerde aanloopbane en is veral bekend om die opleiding van valskermsoldate. Tot einde Oktoeber 1964 was dit Bloemfontein se lughawe. Op die basis is die Hoërskool Rosenhof en ‘n gholfbaan.
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is ‘n deel van die plaas Boven Tempe aan die Britse troepe beskikbaar gestel. Na Uniewording het dit ‘n militêre kamp gebly.
Tempe is ‘n naam wat aan die klassieke mitologie ontleen is. Die Tempedal is ‘n kloof in Thessalië in Griekeland.
Joost van den Vondel
Joost van den Vondel (Nederlandse uitspraak: ˈjoːst fɑn dɛn ˈvɔndəl; 17 November 1587 – 5 Februarie 1679) was 'n Nederlandse digter, skrywer en dramaturg. Hy word beskou as die mees prominente Nederlandse digter en dramaturg van die 17de eeu. Van die toneelstukke wat uit die tydperk dateer word syne mees dikwels opgevoer. Sy epiese werk Joannes de Boetgezant (1662) wat oor die lewe van Johannes die Doper handel, is al by geleentheid die grootste Nederlandse epiese werk genoem.
David Oliver (akteur)
David Oliver (31 Januarie 1962 – 12 November 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Night of the Creeps (1986) en in die televisiereekse A Year in the Life (1987) en Star Trek: The Next Generation (1987).
Joost van den Vondel
Vondel se teaterwerke is tot die 1960's gereeld opgevoer. Mees aanskoulik was die jaarlikse opvoering op nuwejaarsdag (van 1637 tot 1968) van sy Gijsbrecht van Aemstel.
Vondel was tot op sy oudag 'n produktiewe skrywer. Die grootste deel van sy noemenswaardige toneelstukke soos Lucifer (treurspel) en Adam in ballingskap is na 1650 geskryf, toe hy alreeds 65 was. Sy finale toneelstuk, Noag, wat op 80-jarige ouderdom geskryf is, word beskou as een van sy beste werke.
Biografie
Vondel is op 17 November 1587 by Große Witschgasse in Keulen, Heilige Romeinse Ryk, gebore. Sy ouers was Mennoniete en van Antwerpense afkoms. In 1595 het hulle, waarskynlik weens hul godsdienstige oortuiging, na Utrecht gevlug, en daarvandaan uiteindelik verhuis na Amsterdam in die nuutgestigte Nederlandse Republiek. Op 23-jarige ouderdom het Vondel met Mayken de Wolff getrou. Hulle het vier kinders gehad, van wie twee as suigelinge gesterf het. Na die dood van sy vader in 1608 het Vondel die familie se koeldrankwinkel in Warmoesstraat in Amsterdam bestuur. Intussen het hy Latyn begin leer en vertroud geraak met bekende digters soos Roemer Visscher. Omstreeks 1641 het hy hom bekeer tot die Katolisisme. Dit was vir die meeste van sy landgenote 'n groot skok omdat die belangrikste geloof en de facto staatsgodsdiens in die Republiek Calvinisme (Protestantisme) was. Dit is onduidelik waarom hy 'n Katoliek geword het, hoewel sy liefde vir 'n Katolieke vrou moontlik hierin 'n rol gespeel het (Mayken de Wolff is in 1635 oorlede). Gedurende sy lewe het hy een van die belangrikste voorstanders van godsdienstige verdraagsaamheid geword. Na die arrestasie en verhoor van Oldenbarnevelt, Grotius en Hogerbeets en die onmiddellike onthoofding van die belangrikste burgerlike leier van die State van die Nederlande, Johan van Oldenbarnevelt, (1619) op bevel van sy vyand Prins Maurits van Nassau en die Sinode van Dordrecht (1618–1619), het die Calviniste die belangrikste godsdienstige demoninasie in die Republiek geword. Die openbare uitoefening van Katolisisme, Anabaptisme en Arminianisme is van toe af amptelik verbode, maar aanbidding in klandestiene kerke is wel verdra. Vondel het baie satiriese stukke geskryf waarin hy die Calviniste gekritiseer het en Oldenbarnevelt uitgelok het. Dit, tesame met sy nuwe geloof, het hom 'n ongewilde figuur in Calvinistiese kringe gemaak. Hy is as 'n bitter man oorlede, alhoewel hy op 5 Februarie 1679 deur verskeie mede-digters vereer is. George Borrow het hom "verreweg die grootste [man] wat Holland ooit geproduseer het" genoem.
Lucifer (1654) en Milton se Paradise Lost
duimnael|Portret van Joost van den Vondel deur Cornelis de Visscher, 1657 Dit is al voorgestel dat John Milton inspirasie geput het uit Vondel se Lucifer (1654) (asook Vondel se Adam in Ballingschap) (1664) vir sy Paradise Lost (1667). In sommige opsigte toon die twee werke wel ooreenkomste: die fokus op Lucifer, die beskrywing van die stryd in die hemel tussen Lucifer se magte en Michael s'n, en die antiklimaks wanneer Adam en Eva die Paradys verlaat.
Een voorbeeld hiervan is die volgende:
Lilith
thumb|200px|Lilith (1887), deur John Collier, in die Atkinson-kunsmuseum, [[Merseyside, Engeland.]]
Joost van den Vondel
Lucifer (1654) en Milton se Paradise Lost
"Is ’t noodlot, dat ick vall’, van eere en staet berooft,<BR> Laet vallen, als ick vall’, met deze kroone op ’t hooft,<BR> Dien scepter in de vuist, dien eersleip van vertrouden,<BR> En zoo veel duizenden als onze zyde houden.<BR> Dat valle streckt tot eer, en onverwelckbren lof:<BR> En liever d’ eerste Vorst in eenigh laeger hof,<BR> Dan in ’t gezalight licht de tweede, of noch een minder<BR> Zoo troost ick my de kans, en vrees nu leet noch hinder."
Leipoldtia
Leipoldtia is 'n genus van blomdraende plante wat behoort tot die familie Aizoaceae. Die genus is inheems aan Namibië en Suid-Afrika en is vernoem ter ere van C. Louis Leipoldt.