cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stavenisse
Die 13 wat by die wrak agtergebly het, het saamgespan met die oorlewendes van die stranding van die Good Hope en die Bonaventura om uit die wrak van die Stavenisse en hout uit die omringende bosse 'n boot van 25 ton, genaamd die Centaurus, te bou. Op 1 Maart 1686 bereik 20 van die mense die Kaap. Die Centaurus is weer gestuur om Stavenisse-stappers te soek en vind o.a. by die Buffelsriver drie naakte oorlewendes. Kort daarna is 'n verdere 18 aan boord geneem en die volgende jaar het die skip Noord nog drie mense gevind. Van die oorspronklike 47 stappers is 21 gered en 17 oorlede. Van die ander 9 is nie weer gehoor nie.
Oos-Kaap
Ekonomie
Die oorde wat al langs die Oos-Kaapse kus lê, het groot toerismepotensiaal. Die provinsie se hawens is Port Elizabeth, Oos-Londen en 'n groot nuwe Suid-Afrikaanse hawe, dié van Ngqura (of Coega). Laasgenoemde is 20 km noordoos van Port Elizabeth se hawe aangelê – aan die mond van die Coegarivier in Algoabaai. Die hawe van Ngqura het in 2011 sy eerste handelskip verwelkom, en is in Maart 2012 amptelik geopen deur President Zuma.
Henrik Jandorf
Henrik Jandorf (gebore 28 Januarie 1954) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Prince and Me (2004) en Flame & Citron (2008), en in die televisiereeks Unit 1 (2000).
Stavenisse
Van die oorlewendes van die Stavenisse-ramp het geruime tyd tussen die mondings van die Tugela- en die Buffelsrivier gebly en het die swart bevolkingsgroepe, hulle taal en kultuur goed leer ken. Hulle kon dus eerstehandse inligting oor die mense en die gebied aan goew. Simon van der Stel en sy VOC-amptenare aan die Kaap lewer. Hierdie verslag is van groot belang omdat dit 'n insig gee in die Nguni-samelewing van voor die koms van die blanke setlaars en dus voor Westerse kultuurbeïnvloeding.
Trivia
Die skip is waarskynlik genoem na die dorp Stavenisse op die eiland Tholen in die Nederlandse provinsie Zeeland.
Kaapsehoopbroodboom
Die Kaapsehoopbroodboom (Encephalartos laevifolius) is 'n spesie van die genus Encephalartos wat hoofsaaklik in twee gebiede voorkom: die Kaapsehoopberge naby Nelspruit asook die Piggs Peak-gebied in Eswatini. Die subbevolking wat eens teen die rotsagtige hange van Mariepskop voorgekom het, is nou feitlik uitgestorwe weens menslike faktore en die Fusarium-swam wat hulle keëls aanval. Die boom groei regop en word 3 tot 4 m hoog. Dit groei goed in vol son en in enige tipe grond. Soos die meeste broodbome groei dit stadig en oorleef ryp goed; dit moet matig van water voorsien word. Die blare word tot 1,5 m lank. Bestuiwing vind plaas deur middel van insekte.
William Shakespeare
William Shakespeare (gedoop 26 April 1564 – oorlede 23 April 1616) was 'n Engelse digter en dramaturg en word as die belangrikste skrywer van die Engelse taal, en die wêreld se vernaamste dramaturg geag. Hy het ongeveer 38 toneelstukke en 154 sonnette asook 'n verskeidenheid ander gedigte geskryf. Shakespeare was reeds 'n gewilde skrywer in sy eie leeftyd, maar na sy dood is hy steeds meer geprys en sy werk is deur die eeue heen toenemend vereer deur talle prominente kulturele figure. Hy word gereeld beskou as die nasionale digter van Engeland en daar word somtyds na hom verwys as "The Bard of Avon" (die Minnesanger van Avon), of eenvoudig net die "Bard", of die "Swaan van Avon".
Ortodokse geleerdes glo dat Shakespeare die meeste van sy werke tussen 1586 en 1612 geproduseer het, alhoewel die presiese datums en chronologie van die toneelstukke wat aan hom toegeken word aansienlik gedebatteer word, soos ook die outeurskap van sommige van sy werke. Hy word beskou as een van die min dramaturge wat uitblink in sowel komedie as tragedie. Sy toneelstukke kombineer bekoring met komplekse karakterisering, digterlike prag en filosofiese diepte.
Shakespeare se werke is al in die mees-gebruikte, lewende tale vertaal en sy toneelstukke word voortdurend regoor die wêreld opgevoer. Bowendien is hy die mees aangehaalde skrywer in die literatuur en geskiedenis van die Engelssprekende wêreld. Baie van sy aanhalings en neologismes is nou deel van alledaagse Engels en ander tale. Oor die jare het baie mense gespekuleer oor Shakespeare se lewe en hardop gewonder oor sy seksualiteit en geloof.
Vroeë jare
William Shakespeare (ook gespel Shakspere, Shaksper, Shaxper, en Shake-speare, siende dat daar in die tyd nie vasgestelde spelreëls was nie ) is in Stratford-upon-Avon gebore in April 1564. Sy ouers was John Shakespeare, 'n suksesvolle handskoenmaker en wethouer van Snitterfield, en Mary Arden, 'n dogter van lae adel. Daar word aangeneem dat sy geboorte by sy ouerhuis in Henley Straat plaasgevind het. Shakespeare se dooprekord dateer uit 26 April van daardie jaar. Aangesien babas destyds binne 'n paar dae van geboorte gedoop is het tradisie te ruste gekom op 23 April as Shakespeare se geboortedag. Hierdie datum verskaf 'n gerieflike simmetrie, aangesien Shakespeare op dieselfde dag oorlede is: 23 April (3 Mei op die Gregoriaanse kalender), 1616.
Op 28 November 1582 het die 18-jarige Shakespeare met 26-jarige Anne Hathaway getrou. Een dokument identifiseer Hathaway as 'n burger "van Temple Grafton", naby Stratford, dus is dit moontlik dat die troue daar plaasgevind het. Twee van Hathaway se bure het 'n formele verklaring onderteken dat daar niks was wat die huwelik sou verhinder nie. Dit blyk dat die seremonie met haas georganiseer is – waarskynlik omdat Anne drie maande swanger was.
Shakespeare se eerste kind, Susanna, is op 26 Mei 1583, in Stratford gedoop. Twee kinders, 'n seun, Hamnet, en 'n dogter, Judith, is op 2 Februarie, 1585 gedoop. Hamnet is oorlede in 1596 en begrawe op 11 Augustus van daardie jaar.
Na sy troue het Shakespeare min spore in historiese dokumente gelaat tot sy verskyning op die Londense teaterverhoog. Die periode tussen 1585 (toe sy tweelingkinders gebore is) en 1592 (toe Robert Greene na hom verwys het as 'n "arrogante kraai") staan bekend as Shakespeare se "verlore jare", aangesien daar geen bewyse meer bestaan wat verklaar waar hy in hierdie tyd was of hoekom hy Stratford verlaat het en na Londen toe verhuis het nie. Daar is 'n aantal stories wat lig kan werp op hierdie tydperk, insluitende dat Shakespeare in die moeilikheid gekom het omdat hy takbokke gestroop het; dat hy gewerk het as 'n plattelandse onderwyser en dat hy teaterborge se perde opgepas het in Londen. Daar is egter geen direkte bewyse vir enige van hierdie stories nie en hulle blyk almal te voorskyn gekom het ná Shakespeare se dood.
Londen en Shakespeare se toneelloopbaan
In die laaste maande van 1594 was Shakespeare 'n akteur, skrywer en gedeeltelike eienaar van 'n toneelvereniging bekend as die "Heer Chamberlain se Manne" (Lord Chamberlain's Men). Dit was 'n gewoonte in die tyd om die naam van jou groep te neem van dié van jou aristokratiese borg, in die geval Heer Chamberlain. Die groep was so gewild dat na die dood van Elizabeth I en die kroning van James I, die nuwe vors die groep aangeneem het en hulle bekend geword het as die "Koning se Manne" (King's Men). Dit blyk ook uit Shakespeare se werke dat hy inderdaad 'n akteur was: daar is baie frases, woorde en verwysings na toneelspel, maar daar is nie die akademiese benadering na die kuns van toneelspel wat mens sal verwag nie.
In 1596 het Shakespeare reeds na die gemeente van St. Helen in Bishopsgate verhuis en teen 1598 het hy bo-aan die lys van akteurs verskyn in "Elke Man in Sy Humor" (Every Man in His Humour) geskrewe deur Ben Johnson. Shakespeare se naam het ook in 1598 bo-op die titelbladsye van sy toneelstukke verskyn, waarskynlik as reklame.
Plätzchen
Die begrip Plätzchen (letterlik "Plekkies") verwys na 'n onderafdeling van koekies wat in Duitssprekende lande gedurende die advensperiode gebak word. Die Duitse term het twee moontlike oorspronge. Die eerste moontlike verklaring is dat dit die verkleinvorm van die woord "Platz" is, wat in 'n Duitse dialek "'n plat gevormde koekie" is. Die tweede moontlike verklaring is dat die woord afgelei is van die Latynse woord "Placenta", wat "koek" beteken. Alhoewel die basiese bestanddele van Plätzchen soortgelyk is aan ander koekies wat uit meel, melk, suiker en botter gebak word, het Plätzchen eienskappe en bestanddele wat hulle onderskei van gewone koekies.
Tipiese eienskappe
135px|duimnael|links|Makrone
William Shakespeare
Londen en Shakespeare se toneelloopbaan
Dit blyk dat hy in ongeveer 1599 oor die Teems-rivier na Southwark verhuis het. Teen 1604 het hy egter weereens Noord van die rivier verhuis en saam met 'n Hugenootfamilie met die naam Mountjoy, net Noord van St. Paulus se katedraal gewoon het. Sy verblyf daar is van belang omdat hy die huwelik tussen die Mountjoys se dogter en hulle vakleerling, Stephen Bellot, help organiseer het. Bellot het later sy skoonpa gedagvaar omdat hy versuim het om 'n gedeelte van die bruidskat te betaal en Shakespeare moes as getuie verskyn.
Plätzchen
Tipiese eienskappe
Tradisioneel word Plätzchen tuis gebak, alhoewel kommersieel gebakte Plätzchen ook verkrygbaar is. Die eienskappe wat hulle onderskei van ander koekies sluit in hulle vorm, grootte en die bygevoegde bestanddele. Tuisgebakte Plätzchen word tradisioneel met klein bakvormpies uitgedruk en die vorms sluit in hartjies, sterretjies, vierkante, sirkels, huisies ensomeer. Die vorms is nie beperk tot bogenoemde nie en vele ander vorms kan ook gebruik word. Van die gewildste kommersiële Plätzchen sluit in Zimtsterne (Kaneelsterre), Vanillekipferl (Vanilla-sekelmane) en Makronen. Plätzchen is normaalweg dunner is gewone koekies (ongeveer 0.5cm) en die deursnit van 'n Plätzchen wissel van ongeveer 2 cm tot 5 cm. Die meeste Plätzchen word individueel versier met verskeie bestanddele en hulle is gewoonlik baie kleurryk.
Tipiese bestanddele
In Duitsland word sekere van die bestanddele met die Kerstyd geassosieer. Plätzchen benodig gevolglik buitengewone bestanddele vir die koekie deeg, benewens een of meer van die volgende bestanddele: Kaneel, vanielje, kokosneut, haselneute, amandels, strooisuiker, sjokolade, framboos- of aarbeikonfyt, geglasuurde suiker (gewone of suurlemoensmaak) en Hundreds-and-Thousands.
William Shakespeare
Londen en Shakespeare se toneelloopbaan
Verskeie dokumente waarop wetlike sake en kommersiële handelinge vasgelê is, verklap dat Shakespeare, terwyl hy in Londen gewoon het, ryk genoeg geword het om eiendom in Blackfriars in Londen te koop en dat hy die tweede grootste huis in Stratford, New Place, besit het.
Latere jare
Dit blyk dat Shakespeare in 1613 afgetree het en terug na Stratford verhuis het. Hy is oorlede op 23 April 1616 op die ouderdom van 52. As oorlewering korrek is oor sy geboortedag is Shakespeare op sy verjaardag oorlede. Hy was tot sy dood getroud met Anne Hathaway en het sy twee kinders, Susanna en Judith agtergelaat. Sy seun, Hamnet, is oorlede in 1596. Susanna Shakespeare is getroud met Dr. John Hall, maar daar is vandag geen direkte afstammelinge van die digter en toneelskrywer nie.
Shakespeare is in die koorgedeelte van die Holy Trinity Church in Stratford-upon-Avon begrawe. Die eer is hom toegeken, nie omdat hy 'n bekende literêre figuur was nie, maar omdat hy 'n aandeel vir 'n tiende van die kerk gekoop het vir £440 ('n aansienlike bedrag geld vir daardie tyd). 'n Monument op die muur naas sy graf (waarskynlik deur sy familie daar geplaas) is 'n afbeelding van die skrywende Shakespeare. Daar word elke jaar op Shakespeare se aanvaarde verjaardag 'n nuwe veerpen in die afbeelding se hand gesit.
Dit is moontlik dat Shakespeare sy eie epitaaf geskryf het:
Goeie vriend, om Jesusnaam weerhou om te grawe in die stof hier ingebou. 'n Geseënde man bewaar hierdie stene, 'n vervloekte man verskuif my bene.
Toneelstukke
'n Aantal van Shakespeare se werke word as die beste in die Engelse taal en Westerse letterkunde beskou. Hy het tragedies, komedies, historiese dramas en ook romans geskryf, waarvan die meeste in elke veelgesproke taal vertaal is en ook wêreldwyd opgevoer word.
In Shakespeare se tyd was dit algemeen om toneelstukke op ander toneelskrywers se werk te baseer; Shakespeare het dié norm gevolg en ook vroeëre verhale en geskiedkundige materiaal verwerk. Hamlet (circa 1600), byvoorbeeld, is waarskynlik 'n verwerking van 'n ouer verlore toneelstuk, die sogenaamde "Ur-Hamlet", en King Lear is 'n aangepasde weergawe van 'n vroeër toneelstuk, ook genaamd "King Lear". Vir sy historiese dramas het Shakespeare grotendeels vertrou op twee voorname tekste: Die meeste Romeinse en Griekse toneelstukke is gebaseer op "Plutarch's Parallel Lives" (van die 1579 Engelse vertaling deur Sir Thomas North ), terwyl die Engelse historiese dramas hul bestaan verskuldig is aan Raphael Holinshed se 1587 weergawe van "The Chronicles of England, Scotland, and Ireland" (wat ook inligting verskaf het vir Macbeth en King Lear. Dit is ook moontlik dat Shakespeare stylistiese elemente van tydgenote soos Christopher Marlowe geleen het. Een van Shakespeare se mees oorspronklikste toneelstukke, beide in terme van skryfstyl, temas en toneel, was The Tempest.
Shakespeare se werke word gewoonlik in drie stylistiese kategorieë gedeel:
Sy vroeë toneelstukke strek van algemene komedie tot historiese nostalgie, terwyl die middelperiode se werke dieper in terme van temas is en kwessies soos verraad, moord, wellus, mag en ambisie verken. In kontras is sy latere werke gevul met karakters wat hulself wil verbeter en dubbelsinnige eindes, asook die gebruik van toorkrag en ander fantasie-elemente. Die grense tussen hierdie genres is egter nie baie helder nie.
Sommige van Shakespeare se werke is vir die eerste keer uitgegee as 'n reeks kwarto's, maar die meeste het ongepubliseerd gebly tot 1623, toe die Eerste folio postuum uitgegee is deur twee akteurs wat in Shakespeare se toneelgroep was: John Heminges en Henry Condell. Die tradisionele verdeling van Shakespeare se werk in tragedies, komedies en historiese dramas volg die logika van dié Eerste Folio.
("Folio" en "kwarto" verwys na die papierformaat waarop die toneelstukke gedruk was. 'n Folio was 'n vel papier wat een keer gevou was (twee velle, vier bladsye, ongeveer 38 cm in lengte), terwyl 'n kwarto twee keer gevou was (vier velle, agt bladsye, ongeveer 23 cm in lengte).)
Dit was op dié stadium wat verhooginstruksies, skryf- en leestekens en ook bedryfindelings in Shakespeare se werke begin verskyn het, wat toe ook die norm geword het in verdere toekomstige redaksionele besluite. Sommige van sy toneelstukke word deur moderne kritici as "probleem"-toneelstukke of tragedie-komedies bestempel, omdat hulle maklike kategorisering ontwyk of miskien aspris destydse tradisionele gebruike vermy. Daar word ook verkies om na sy latere komedies as romantiese stukke te verwys.
Daar is baie omstredenheid aangaande die presiese chronologie van Shakespeare se toneelstukke. Om dinge verder te bemoeilik het Shakespeare in sy leeftyd nooit 'n offisiële, volledige weergawe van enige van sy werke gepubliseer nie. Om hierdie rede bestaan daar vir meerdere toneelstukke verskeie geskrewe weergawes. Dit het tot gevolg gehad dat vele redigeerders van moderne weergawes gesukkel het om te identifiseer wat presies deur Shakespeare geskryf is en wat nie. Teksfoute het ook ontstaan as gevolg van drukfoute deur die uitgewers, verkeerde lesings deur persone verantwoordelik vir die plasing van die letters (by die drukkery) en ook foute gemaak tydens die kopiëring van die bronmateriaal. In die tydperk was daar ook nie gestandaardiseerde spelreëls nie en Shakespeare het dikwels dieselfde woord op verskeie maniere gespel, wat dinge net meer deurmekaar gemaak het. Moderne akademici glo dat Shakespeare ook nog van sy toneelstukke mettertyd hersien het, wat somtyds tot gevolg gehad het dat daar twee weergawes van sekere toneelstukke bestaan.
John Miles (akteur)
John Miles (12 Junie 1923 – 17 Mei 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Too Young to Know (1945), The Fabulous Joe (1947), The Fabulous Texan (1947), en The Tattooed Stranger (1950).
William Shakespeare
Shakespeare-kritiek
Die Franse kritici het dit veral teen die vorm gehad (Shakespeare het hom nie gehou by die eenhede van tyd, plek en handeling nie). Die gevolg was dat sy werk eers taamlik laat ŉ vastrapplek gekry het. Eers gedurende die Romantiek het daar ŉ werklik goeie waardering vir sy werk ontwikkel, veral wat sy poësie betref. Die Engelse digter Samuel Taylor Coleridge (1771 – 1834) het daarop gewys dat die sogenaamde onreëlmatighede in Shakespeare se werk ŉ organiese geheel vorm.
In Duitsland het Lessing die aandag vir die eerste keer onomwonde op Shakespeare se veelsydigheid gevestig. Hy is later deur Goethe gevolg. Ook in Frankryk het die mense nou die skoonheid van sy werk ingesien en het skrywers hulle deur sy stukke laat inspireer. In die 20e eeu het daar ŉ nuwe realistiese stroming in die Shakespeare-kritiek ontwikkel. Die Amerikaner Elmer Edgar Stoll het Shakespeare en sy werk byvoorbeeld in hulle oorspronklike omgewing, naamlik die Elizabethaanse tydperk, geplaas.
Die toenemende belangstelling in Freud se psigoanalise het in die loop van die 20e eeu nuwe stukrag verskaf vir die studie van Shakespeare-stukke, veral wat die interpretasie van die groot karakterrolle soos die van Hamlet, koning Lear, Macbeth en Othello betref.
Ondanks die oortuigende aantal dokumente en getuienisse oor Shakespeare en sy toneelstukke, het mense al aan sy outeurskap getwyfel – veral omdat daar van die standpunt uitgegaan is dat iemand met so min literêre opleiding en agtergrond nie daartoe in staat sou wees om sulke geniale werk te skryf nie.
In die 19e eeu was daar byvoorbeeld ŉ stroming, hoofsaaklik Amerikaans, wat aangevoer het dat Francis Bac6), ŉ geleerde tydgenoot van Shakespeare (wat ŉ groot belangstelling in die literatuur en die filosofie gehad het), die werklike skrywer was. Later is verskeie mense, onder andere Christopher Marlowe, as die eintlike skrywer voorgehou. Die boeke oor die identiteits-problematiek vorm egter maar ŉ klein deel van die omvangryke Shakespeare-kritiek.
Vroeg in die 19e eeu is daar jaarlikse Shakespeare-feeste in Stratford-upon-Avon gereël. Die idee het vinnig versprei en tans word daar op verskillende plekke in die wêreld, onder meer in Verona, waar die verhaal van Romeo en Julia afgespeel het, soortgelyke feeste gehou. Shakespeare-stukke was ook vir talle komponiste ŉ bron van inspirasie. Verdi het byvoorbeeld die operas Macbeth, Otello en Falstaff gekomponeer. Laasgenoemde is ŉ verwerking van The merry wives of Windsor, ŉ stuk wat Otto Nicolai ook gebruik het vir sy opera Die lustigen Wieber von Windsor (1849).
Gounod, Berlioz, Bellini, Saint-Saëns en Britten het ook operas geskryf met libretti wat op stukke van Shakespeare gegrond is. Orkesmusiek vir Shakespreare se werk is onder andere deur Berlioz, Balakiref, Liszt, Tsjaikofski, Prokofiëf, Richard Strauss en Mendelssohn-Bartholdy geskryf.
Sonnette
Die voorwaarde waarop die sonnette uitgegee is, is nie duidelik nie. Die 1609 teks is opgedra aan 'n "Mnr. W.H.", wie beskryf word as "die enigste voortbrenger" van die gedigte (in die toewyding). Dit is nie bekend of die toewyding deur Shakespeare of miskien Thomas Thorpe, die uitgewer, geskryf is nie. Dit is ook nie bekend wie hierdie man was nie, alhoewel daar baie teorieë is. Sommige glo dat hy die jong man is wat in die sonnette verskyn. Dit is telkens ook nie bekend of Shakespeare ooit toestemming gegee het dat sy sonnette uitgegee mag word nie.
Ander gedigte
Shakesepeare het ook drie langer gedigte geskryf: Venus and Adonis, The Rape of Lucrece en A Lover's Complaint. Hierdie gedigte is waarskynlik geskryf met die hoop om 'n ryk potensiële borg te beïndruk (algemeen vir die tyd), of op versoek van so 'n borg. The Rape of Lucrece en Venus and Adonis is altwee opgedra aan Shakespeare se borg, die derde Graaf van Southampton.
Shakespeare in Afrikaans
"Hamlet" was die eerste van Shakespeare se toneelstukke om in Afrikaans te verskyn. Die toneelstuk, geskryf in 1945, was vir die eerste keer in 1947 opgevoer en word gesien as 'n mylpaal in die geskiedenis van die Afrikaanse teaterwêreld. Die rol van Hamlet is deur die akteur, André Huguenet, vertolk; Huguenet het aan die einde van die vertoning sy gehoor toegespreek en gesê dat dit sy lewenslange ambisie was om een van die wêreld se beste tragedies in die wêreld se jongste taal op te voer. Sedert die verskyning van "Hamlet" in 1945 het nog 32 vertalings van Shakespeare se werke die lig gesien. Sommige van die vertalings is:
Styl
Shakespeare se werke het 'n groot invloed op die toneelwêreld gehad. Hy het nie slegs van die mees bewonderste toneelstukke in die Westerse letterkunde geskryf nie, maar ook die Engelse teaterwêreld herskep deur verwagtinge betreffende karakterisering, plot, aksie, taal en genre te verhoog. Sy poëtiese kunssinnigheid het gehelp om die status van die teaterwêreld te verhoog, wat dit toegelaat het om bewonder te word deur die intellektuele toeskouers asook dié wat bloot op soek was na pure vermaak.
Die teaterwêreld was besig om veranderings te ondergaan toe Shakespeare in Londen gearriveer het tydens die laat 1580's of vroeë 1590's. Voor die tyd was die mees algemene toneelstukke Tudor-moraalstukke. Sulke stukke was 'n mengsel van vroomheid en vulgêre komedie. Die Tudor toneelstuk was 'n allegorie en die karakters daarin gepersonifiseer deur morele eienskappe en hulle het die voordele van 'n deugsame Goddelike lewe bevestig deur die hoofkarakter so 'n lewe te laat kies bo 'n bose een.
Die karakters en plotsituaties was simbolies eerder as realisties. Shakespeare sou as 'n kind denkelik aan sulke toneelstukke blootgestel gewees het (asook raaisel- en wonderwerktoneelstukke).
Teen die laat 16e eeu het die Engelse Renaissance houvas begin kry en het die gewildheid van die soort moraalstukke gedaal. Toneelskrywers soos Thomas Kyd en Christopher Marlowe het die toneelwêreld fundamenteel verander. Hulle toneelstukke het die ou morele drama met akademiese toneelstukke gemeng en die resultaat was 'n nuwe wêreldse soort toneelstuk. Die nuwe dramas het die poëtiese kunssinnigheid en filosofiese diepte van akademiese werke met die vulgêre eenvoudigheid van die morele toneelstukke byeengebring. Die nuwe werke was egter meer dubbelsinnig en kompleks in betekenis en het minder gekonsentreer op eenvoudige morele allegorieë. Shakespeare was deur hierdie nuwe styl geïnspireer en het die veranderings tot 'n nuwe vlak geneem deur toneelstukke te skep wat nie alleen die gehoor op 'n emosionele vlak aangeraak het nie, maar ook die basiese elemente van menswees verken en debatteer het.
Bibliografie
{|
Tragedies
{|
Verwysings en notas
Hierdie artikel is grotendeels 'n vertaling van die Engelse Wikipedia artikel, William Shakespeare.
Noord-Sotho's
Die Noord-Sotho's, ook bekend as Pedi (Sotho: Bapedi), Marota en Pedies, is 'n etniese groep wat in die noordooste van Suid-Afrika leef. Hulle praat Noord-Sotho as moedertaal.
Pigmee
’n Pigmee is lid van ’n etniese groep wat buitengewoon kort is; antropoloë definieer die term as lid van enige groep waar die mans se gemiddelde lengte minder as 150 cm is. Die term word meestal verbind met volke in Sentraal-Afrika, soos die Aka, Efé en Mbuti. As "pigmee" gedefinieer word as lid van ’n groep waarvan die mans korter as 1,55 m is, is daar ook pigmeë in Australië, Thailand, Maleisië, Indië, Indonesië, Filippyne, Papoea-Nieu-Guinee, Bolivia en Brasilië.
Noord-Sotho's
Geskiedenis
Die Noord-Sotho word verbind met die hele gebied tussen die Tswanas in die weste, die Ndebele in die suide, die Vendas in die noorde en die Tsongas in die ooste. Alhoewel daar aansienlike diversiteit onder hulle voorkom, is daar ook groot mate van eenheid. Bo en behalwe hul stamname, verwys die Suid-Sotho en Tswana ook na hulle as 'Ma-awa' (van hulle woord awa, wat "nee" beteken).
Pigmee
Etimologie
Die term pigmee om na kort mense te verwys kom van die Griekse πυγμαῖος pygmaios via Latyn Pygmaei, wat afgelei is van πυγμή, ’n vuis (’n meeteenheid wat ooreenstem met die afstand tussen die elmboog en die kneukels).
Noord-Sotho's
Vandag
Die Noord-Sothovolk bestaan uit 'n aantal stamgroepe van Sotho-oorsprong wat almal in die noordooste van die voormalige Transvaal woon. Hierdie groepe is nie almal onderling verwant nie en vorm ook geen politieke eenheid nie, maar hul tradisionele leefwyse stem in breë trekke ooreen.
Pigmee
Etimologie
Dit word soms as neerhalend beskou. Daar is egter geen enkele term waarmee dit vervang kan word nie. Baie pigmeë verkies om volgens hul etnisiteit geïdentifiseer te word, soos Aka, Baka, Mbuti en Twa. Die term Bayaka, die meervoud van Aka/Yaka, word soms in die Sentraal-Afrikaanse Republiek gebruik om na alle plaaslike pigmeë te verwys. In Kongolees word Bambenga gebruik.
Noord-Sotho's
Vandag
Hulle kan onderverdeel word in drie hoofgroepe: eerstens die Laeveld-Sotho (Kolobe, Nareng, Koni, Lobedu en Phalaborwa); tweedens die plato-Sotho (Kgaga, Hanawa en Birwa); en laastens die stamme van Sekoekoeniland (Pedi, Roka en Tau). Hul hooftuisland was Lebowa, geleë in die noordoostelike dele van Suid-Afrika en bestaande uit ongeveer 123 kapteinskappe.
NG gemeente Langlaagte
duimnael|links|300px|Langlaagte se kerkgebou afgeneem in 2011.
Pigmee
Oorsprong
Verskeie teorieë is al voorgestel om die kort lengte van pigmeë te verduidelik. Volgens sommige studies kan dit ’n aanpassing wees by die min ultravioletligvlakke in die reënwoude. Dit kan meebring dat relatief min vitamien D in die vel vervaardig kan word en dat dit die kalsiumopname uit die dieet vir beengroei beperk.
Ander verduidelikings sluit in die gebrek aan kos in die reënwoudomgewing, lae kalsiumvlakke in die grond, die behoefte om deur digte woude te beweeg en ’n aanpassing by hitte en humiditeit. Ook die gene wat op groeihormone betrekking het, is al as rede aangegee.
Lhotse
Lhotse (Nepalees: ल्होत्से; Chinees: 洛子峰; Pinyin: Luòzǐ Fēng; Tibettaans: ལྷོ་རྩེ) is 'n berg in die Himalaja wat op die grens tussen Nepal en Tibet (Volksrepubliek China) geleë is. Met 'n hoogte van 8 516 meter is dit die vierde hoogste berg van Asië en die wêreld ná Berg Everest, K2 en Kangchenjunga. Lhotse is 'n naburige berg van Berg Everest en is deur Everest se suidelike selle 7 986 m met hom verbind.