cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sondra Currie
Sondra Currie (gebore 11 Januarie 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hangover (2009), The Hangover Part II (2011), en The Hangover Part III (2013), en in die televisiereeks Tales of the Gold Monkey (1982).
Postuum
Postuum (Latyn: "postumus") beteken "na die dood", "na iemand se dood". Die woord word meestal gebruik om die werk van 'n skrywer, wat na sy dood gepubliseer is, te beskryf. Dit kan ook gebruik word om 'n eer wat iemand na sy dood te beurt val te beskryf.
Postuum is afgelei van die Latynse woord postumus, oortreffende trap van post ("na"), wat onder meer "seun gebore na die dood van die vader" beteken.
Gereformeerde kerk Wilropark
Die Gereformeerde kerk Wilropark is die jongste gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Wes-Randse stad Roodepoort.
Wilropark het op 7 Junie 1981 van die Gereformeerde kerk Witpoortjie afgestig wat op sy beurt op 8 Oktober 1972 van die Gereformeerde kerk Roodepoort afgestig het, ’n dogtergemeente van die Gereformeerde kerk Florida. Wilropark is dus ’n agterkleindogter van die Gereformeerde kerk Krugersdorp, wat op 25 April 1896 as die eerste Gereformeerde kerk aan die Witwatersrand gestig is, ’n maand voor die Gereformeerde kerk Johannesburg.
Diogenes Laërtios
Diogenes Laërtios (antieke Grieks: Διογένης Λαέρτιος; gedy c. 3de eeu n.C.) was 'n biograaf van die Griekse filosowe. Niks is omtrent sy lewe bekend nie, maar sy behoue Lewens en Menings van Vooraanstaande Filosowe is 'n onontbeerlike ekstante bron vir die geskiedenis van Griekse filosofie.
Lewe
Die presiese vorm van sy naam is onseker. In die antieke manuskripte van sy werk, word hy telkens na verwys as "Laërtios Diogenes," en hierdie vorm van die naam word herhaal deur Sopater, en die Souda. Die moderne vorm van die naam "Diogenes Laërtios" is veel skaarser, en word deur Stephanos van Bisantium aangegee, en in 'n lemma aan die Griekse Antologie. Hy staan ook bekend as "Laërtes," of net as "Diogenes."
Die oorsprong van sy naam "Laërtios" is eweneens onseker. Stephanos van Bisantium verwys in een reël na hom as "Diogenes van Laërtieos," wat sou impliseer dat hy die boorling van 'n sekere dorp was, miskien die Laërte in Karië, of die een in Silisië. 'n Alternatiewe voorstel is dat een van sy voorgeslagte 'n lid van die Romeinse Laërtii-familie as 'n beskermpersoon gehad het. Die moderne siening is dat "Laërtius" 'n bynaam is, wat hom onderskei van vele ander persone genaamd Diogenes in die antieke wêreld, en afgelei is van die Homeriese epiteton "Diogenes Laërtiade," wat by die aanspreking van Odusseus gebesig word.
Geskrifte
Die werk waarvoor hy bekend is, Lewens en Menings van die Vooraanstaande Filosowe, is in Grieks geskryf en veronderstel om 'n verslag te lewer van die lewens en gesegdes van die Griekse filosowe. Alhoewel dit allereers 'n onkritiese en onfilosofiese samestelling is, het die insiggewende waarde daarvan in die private lewens van die Griekse wysgere, Montaigne genoop om te benadruk dat hy wens dat daar instede van slegs een Laërtios, eerder 'n dosyn was. Daarteenoor stel moderne geleerdes voor dat ons Diogenes se testimonia met omsigtigheid konsulteer, veral waar hy nie sy bronne vermeld nie: "Diogenes het 'n belang buite alle verband met sy meriete verwerf weens die verlies van vele primêre bronne, en van die vroeëre sekondêre samestellings, wat hom per toeval verhef tot die gesaghebbende kontinue bron vir die geskiedenis van Griekse filosofie." Werner Jaeger, outeur van Aristoteles: The Fundamentals of his Development, het hom verdoem as 'daardie groot ignoramus.'
Hy word merendeels gekritiseer dat hy oorwegend oor die oppervlakkige besonderhede van die filosowe se lewens besorg was, en ontdaan was van die intellektuele bevoegdheid vir enige grondige verkenning van die filosowe se leringe in sy boek.
Diogenes behandel sy onderwerp in twee afdelings wat hy beskryf as die Ioonse en die Italiaanse skole; 'n betwyfelbare onderskeid wat ontleen blyk te wees uit die verlore doksografie van Sotion. Die biografië van die voorgenoemde outeur begin met Anaximander, en eindig met Klitomachos, Theophrastos en Chrysippos; laasgenoemde begin met Pythagoras, en eindig met Epikurus. Die Sokratiese skool, met sy onderskeie vertakkings, word by die Ioonse gereken; terwyl die Eleate en skeptici onder die Italiese ressorteer. Die verklarings van Walter Burley ('n 14de-eeuse monnik) in sy De vita et moribus philosophorum sou dit laat blyk dat die teks van Diogenes eens veel ruimer sou wees as wat ons vandag oor beskik.
Sy eie opinies bly onduidelik. Dit is al voorgestel dat Diogenes 'n Epikuriër was, of 'n skeptikus. Ten gunste van die sienswyse dat hy 'n Epikuriër was, is sy geesdriftige apologie vir Epikurus. Boek 10, wat Epikurus bespreek, is van hoë gehalte, en bevat drie lang briewe deur Epikurus self, wat Epikuriese doktrine uitlê. Ten gunste van die sienswyse dat hy 'n skeptikus was, is die wyse waarop hy jeens al die skole onbevooroordeeld bly in die trant van die antieke skeptici, en sy nadruk op die skool se opeenvolging, meer as by enige van die ander skole. By een punt, blyk hy selfs na die skeptici te verwys as "ons skool." Daarteenoor, kan meeste van hierdie punte verklaar word uit die wyse waarop hy onkrities uit sy bronne aanhaal. Dit is onmoontlik om seker te wees dat hy enige skool aangehang het, en hy bly meestal meer in die biografiese detail geïnteresseerd as in filosofiese doktrines.
Benewens die Lewens, was Diogenes die outeur van 'n werk in versvorm oor beroemde persone, in verskillende versmate.
Smithfield
Smithfield is 'n dorp in die suide van die Vrystaat, in Suid-Afrika geleë op die Caledonrivier. Die dorp het 'n bevolking van 1 195 (volgens die 2011-sensus). Smithfield is 73 km suidoos van Reddersburg en die N6 nasionale pad gaan deur Smithfield.
Geskiedenis
Smithfield is die derde oudste dorp in die Vrystaat naas Philippolis en Winburg. Die dorp is in 1849 gestig deur sir Harry Smith wat die hoeksteen van die nuwe kerk gelê het op die plaas Waterval van SC Halse. Die plaas was 24 km suidwes van die huidige dorp en erwe is vanaf 1 Desember 1848 verkoop. Die erwe het egter nie verkoop nie omrede die mense geweet het dat water skaars in die omgewing was. Gedurende November van die volgende jaar is erwe op die plaas Rietpoort verkoop. Smithfield het eers in 1948 'n munisipaliteit geword, alhoewel die eerste dorpsraad al in 1860 gestig is.
Distrik
Die distrik is 2 828 km2 groot. Daar word oorwegend met beeste en skape geboer.
Vroeë gevegte
Daar het baie gevegte in die Smithfielddistrik plaasgevind tydens die Basoeto-oorloë. In 1855 het Moshoeshoe en sir George Grey vredesonderhandelinge gevoer in die dorp. Die vrede was egter van korte duur; oorloë het in 1858, 1865 en 1867 gevolg.
HMS Iron Duke
Die HMS Iron Duke was 'n slagskip van die Britse Vloot en het diens gedoen tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy was die vlagskip van die Britse Vloot vanaf 1914 tot 1916. Die Iron Duke was 'n ware slagskip: swaar gewapen en swaar gepantser. Hy het 'n 13-duim laag pantser gehad en was toegerus met tien 13,5 duim kanonne. Sy verplasing was 25 000 ton. Hy het ook sekondêre kanonne gedra, wel twaalf 6-duim kanonne, en ook toegerus met vier 21-duim torpedobuise. Verder was hy toegerus met twee 3-duim lugafweerkanonne, die eerste skip wat met sodanige kanonne toegerus was. Hy het beïndruk met sy akkurate skietwerk tydens die Slag van Jutland en het onder andere die SMS König getref.
Aandrywing
Hy was toegerus met vier stoomturbines wat 29 000 dryfasperdekrag gelewer het en wat 'n spoed van 21 knope verseker het.
Messier 95
Messier 95 of M95 (ook bekend as NGC 3351) is ’n staafspiraalsterrestelsel sowat 32,6 miljoen ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Leeu. Dit is in 1781 deur Pierre Méchain ontdek en Charles Messier het dit in sy katalogus van komeetagtige voorwerpe opgeneem. Die kern van die sterrestelsel bevat ’n ringvormige gebied met ’n deursnee van sowat 2 000 ligjare (600 parsek) waar stervorming plaasvind.
Op 16 Maart 2012 is ’n tipe II-supernova, SN 2012aw, in M95 ontdek.
Sterrestelselgroep
M95 is een van verskeie sterrestelsels in die M96-groep, ’n sterrestelselswerm in die Leeu. Die Messier-voorwerpe M96 en M105 is ook in die groep.
California Club
Die California Club, wat op 24 September 1887 as 'n privaat vereniging vir leidende persoonlikhede uit alle lewenssfere in Los Angeles gevestig is, word onder die wêreld se mees prestigieuse sosiale klubs gereken. Volgens 'n ou segswyse vergader persone, wat Los Angeles bestuur, in die Jonathan Club, maar diegene, in wie se besit die stad is, is lede van die California Club. Tot 1987 was lidmaatskap beperk tot mans.
Die klubhuis met agt verdiepings in die middestad van Los Angeles, wat deur die bekende argitek Robert D. Farquhar (1872–1967) in die Neorenaissance-styl ontwerp en in 1930 op 'n perseel in die suide van die destyds groeiende sakedistrik voltooi is, is die vierde hoofkwartier wat vir die klub opgerig is. Een van die hoofdoelwitte was om vir sy lede geleentheid vir ontspanning te bied. Die American Institute of Architects (AIA) het aan Farquhar ter geleentheid van die voltooing van die klubgebou 'n ereprys vir sy ontwerp toegeken.
Dit is tans een van die bekendste historiese bakens in die Amerikaanse Weskusmetropol, met 'n waardevolle handvervaardigde meubilering, kosbare ingevoerde tekstiele en talle antikwiteite wat die ekslusiwiteit van sy lidmaatskap weerspieël. Farquhar, wat sy akademiese opleiding by die Massachusetts Institute of Technology en die École des beaux-arts in Parys ontvang het, het die klubgebou van 'n eetsaal met daklig voorsien wat destyds as een van die indrukwekkendste binneruimtes in die Verenigde State beskou is. Die klubgebou het daarnaas ook as hoofkwartier vir die Sunset Club gedien, 'n eetklub en debatsvereniging wat in 1895 gevestig is.
Die California Club word eweneens verbind met eersterangse kookkuns, met 'n kombuis wat deur een van die leidende Amerikaanse sjefs bestuur word, en 'n gesofistikeerde wynkelder. Die gebou is geleë naby Los Angeles se Openbare Biblioteek.
Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal
duimnael|regs|240px|Die eerste Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal. Die argitek was [[Jan Koelewyn. Mev. ds. J.H. van Wyk het die tweede kerk se deure oopgesluit op 21 Mei 1972 nadat die hoeksteen onthul is op 14 November 1971. Die argiteksfirma was Colyn en Meiring se Jackie van der Lecq en ene Kieswetter.]]
Die Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal was ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in, soos die naam aandui, die middestad en omstreke van die Goudstad.
Weens die drastiese afname in die getal Gereformeerdes in die westelike, sentrale en oostelike gebiede van Johannesburg het die gemeentes Johannesburg-Sentraal, Johannesburg-Mayfair en Johannesburg-Oos in die stad se eeufeesjaar (1986) saamgesmelt as Johannesburg (herstig). Dié gemeente het in 1997 met Johannesburg-Noord saamgesmelt en tot 2003 as Johannesburg-Melville bekendgestaan, toe dit ontbind en deel geword het van Randburg-Oos, wat die volgende ingelyf is by Randburg.
Stigting
duimnael|links|320px|Ds. [[Chris Hattingh|C. Hattingh, van 1952 tot 1953 die eerste predikant (in kombinasie), en die kerkraad.]]
duimnael|regs|170px|Dr. [[Amie van Wyk|Jan Harm (Amie) van Wyk, medeleraar van 1965 tot 1973.]]
duimnael|regs|170px|Ds. P.G. Geertsema, leraar van 1967 tot 1973.
Die gemeente is op Sondag 30 Maart 1952 van Johannesburg-Noord (met sy kerkgebou te h.v. Eerstelaan en Derdestraat, Melville) en -Wes (Putneyweg 35, Brixton) afgestig. Die gedagte was dat die Johannesburg-Sentraal deur middel van evangelisasie sou uitgroei tot ’n selfstandige gemeente. Die grense is so getrek dat dit die volgende stadsgebiede sou insluit: New Canada in die weste, Langlaagte, Crown Mines, Mayfair, Goedehoop, Vrededorp, die middestad (Braamfontein, Hillbrow, Doornfontein) en ver in die noorde, Norwood. In die middestad was Eloffstraat die grens.
Aanvanklik is eredienste op twee plekke gebou: die skoolsaal in Mayfair en in die ATKV-saal op die hoek van Eloff- en Wolmaransstraat, Braamfontein. Aan die begin was die opkoms maar swak, maar geleidelik het dit verbeter, veral toe Klassis Johannesburg besluit het dat die Mayfair-deel van die gemeente weer hul eredienste in die ou kerk van die gemeente Johannesburg-Mayfair in Brixtonweg, Brixton, kon hou. In die eerste Almanak waarin Johannesburg-Sentraal se gegewens aangedui word (1953), het die dooplidmate 80 getel en die belydende lidmate 206, maar volgens die eerste leraar, ds. C. Hattingh (1952–'53), wat die gemeente in kombinasie met Johannesburg-Mayfair bedien het, het die lidmate net 80 by afstigting einde Maart 1952 getel. Johannesburg-Mayfair was einde 1952 die naaskleinste gemeente in die klassis met ’n ledetal van 527, vergeleke met Johannesburg-Wes se 1 285 en –Noord se 1 035. Johannesburg-Mayfair is net die jaar vantevore, 1951, van Johannesburg-Wes afgestig nadat die grense tussen laasgenoemde en die ou Johannesburgse gemeente (gestig in 1896) in 1943 opgehef is en die saamgestelde gemeente agt jaar lank as Johannesburg-Johannesburg-Wes bekendgestaan het. Ná die skeiding het albei gemeentes egter hul oorspronklike stigtingsdatum teruggekry: 1896 en 1930.
Ds. Hattingh meld Johannesburg-Sentraal se gedenkblad van 1977: "Daar was ... groot vreugde toe ons daardie Sondagmiddag in die NG kerksaal (hy meld nie watter een nie) saamgekom het vir die afstigting. Prof. dr. B.J. de Klerk het die Woord by die geleentheid bedien. Veral sy gebed vir die kerk het ’n diep indruk gemaak. Die twee gemeentes wat so ontstaan het, het ’n kombinasie gesluit. Nou kon elke gemeente self beplan volgens die aard en behoefte. Evangelisasie was ons groot opdrag. Daaraan het ons dan ook baie aandag gegee ... maar nie ten koste van die bewaring van die kerk nie. Die lidmate is gereeld besoek ... selfs onder moeilike omstandighede ... Daar was nie genoeg ouderlinge nie. Ons het selfs ouderlinge probeer 'leen' van Johannesburg-Noord en ander naburige gemeentes. Dit beteken dat ouderlinge, wat uit die gemeente getrek het, vir ’n lang tyd voortgegaan het met hulle werk in die gemeente, natuurlik met die toestemming van die ander kerkrade."
Beginjare
duimnael|links|170px|Ds. [[Chris Hattingh|Christiaan Hattingh, Johannesburg se leraar van 1951 af en van die stigting van Johannesburg-Sentraal in 1952 tot 1953 ook van dié gemeente.]] Ander gemeentes het goed met Johannesburg-Sentraal saamgewerk omdat hulle die besonderse omstandighede van die gemeente begryp het. Daar was ’n tekort aan ampsdraers in die beginjare, skryf ds. Hattingh, maar dié wat daar was, het getrou gearbei. "Die gemeente was besonder geseënd om dr. W. Hovy as ouderling, skriba en kassier te kon gehad het. Hy was toe reeds diep in die 70, maar hy het met ’n entoesiasme gewerk wat aansteeklik was ... Oudl. Hovy wou die kerk, en daarmee die Evangelie, terughê in die middestad met die duisende woonstelle. Daarom is die grond in Hoofdstraat wat, volgens sy opinie, te ver van die sentrum van die stad geleë was en ook moeilik (bereikbaar) was, verkoop en is die grond in Lovedaystraat, met ’n ou losieshuis daarop, aangekoop."
Dié grond was nader aan die stasie en busdiens geleë. Ondanks die klein getal werkers het die gemeente onder ds. Hattingh se leiding evangelisasiewerk met mening aangepak. Hulle het woonstelblokke deurkruis op soek na "afgedwaaldes" – volgens die predikant die beste metode – om te gaan soek en persoonlik kontak te maak. Algaande het dié poging die Gereformeerde Kerk ál meer bekend gemaak in die middestad. Lidmate het meer gereeld kerk toe gekom en dikwels het belangstellendes ook eredienste bygewoon. Diegene is dadelik opgemerk en "opgevang", en sommige het later lidmate geword. Oudl. J. van Dyk het gereeld saans nuwe lidmate gaan besoek, want volgens ds. Hattingh kon ’n besoek in die middestad nie uitgestel word nie. Op inisiatief van oudl. Jaap Malan (vader van die Gereformeerde predikante dr. Chris Malan en ds. Peet Malan) is ’n kamer gehuur in die middestad wat ook as evangelisasiekantoor moes doen. Daarin het hy so te sê manalleen evangelisasielektuur afgerol, versprei en dikwels ook self geskryf.
Ds. Hattingh het in 1977 geskryf: "Die gemeentetjie was klein en sal seker ook so bly vanweë die gedurige wisseling. Dit het sy probleme maar ook sy uitdaging ... Onder die druk moes die kerkraad werk. Daar was nie tyd vir onderlinge krakeel nie. Ons moes worstel om kop bo water te hou en die lidmate bymekaar te hou."
Ds. Ph. Snyman, 1954–'55
duimnael|links|170px|Ds. [[Philippus Snyman|Flippie Snyman, van 1954 tot 1955 die tweede leraar.]] Ds. Flippie Snyman, sy vrou en oudste kind, Wiida, het die pastorie by Dittonlaan 43, Auckland Park, in die winter van 1954 betrek. Skaars ’n maand later is hul twee kind, Danie, wat later predikant sou word, gebore. Ds. Snyman het nog huisbesoek in die ou Braamfontein gedoen waar baie van die woonstelblokke kort daarna gesloop is om plek te maak vir die "nuwe Braamfontein". ’n Groot persentasie van die lidmate van die gemeente was behulpsaam met die evangelisasiewerk onder die afgedwaaldes van die middestad en omgewing, maar talle lidmate het self ernstige bearbeiding nodig gehad. Ds. Snyman sou in 1977 skryf: "Huweliksprobleme en drankmisbruik het die grootste persentasie 'probleemgevalle' uitgemaak. En die grootste enkele struikelblok op die weg van die bediening was die voortdurende verwisseling van lidmate en kerkraadslede."
In sy tyd is die een woonstelblok ná die ander deurgegaan deur die lede van die Evangelisaskommissie, onder wie ook jong mense van die gemeente, om kerkloses op te spoor. Hospitaalbesoek is georganiseerde gedoen, nie net deur ds. Snyman nie, maar deur ’n uitgebreide kommissie vir dié doel in samewerking met die vrouelidmate (susters). Die skriba en kassiers, oudl. Willem Hovy, was toe reeds sowat 80 jaar oud, maar kon ’n woonstelgebou se trappe flink tot drie of vier verdiepings op- en afklim. Ook in hospitale het sy ywer en geesdrif geen perke geken nie, aldus ds. Snyman.
In sy tyd is eredienste steeds in die ATKV-saal in Braamfontein gehou. Hy skryf: "Dikwels moes ek op pad na die kateder langs kaste en kaste leë drankbottels verbystap nadat die konsistoriegebed in die voorportaal gedoen is omdat in dieselfde saal die vorige aand soms samekomste van ’n heel ander aard gehou is en die spore daarvan nie altyd betyds verwyder kon word nie."
Ds. P.G.W. du Plessis, 1956–'61
regs|180px|duimnael|Ds. [[Pieter du Plessis|P.G.W. du Plessis toe hy vierdejaarstudent was aan die Teologiese Skool Potchefstroom.]]
Soos sy voorganger het ds. Du Plessis te kampe gehad met die uitdagings van ’n klein gemeente met ’n geweldig vinnige wisselende lidmaattal wat hoofsaaklik uit jong mense bestaan het. Omdat dit as’t ware ’n gemeente van nuwe intrekkers was, was daar ’n gedurige tekort aan kerkraadslede en ’n gedurige van vooraf begin met nuwe lede. Sy voorganger, ds. Flippie Snyman, het hom voor dié se vertrek uit die gemeente bemoedig deur hom te vertel van die span wakker diakens, want hy gewens het hy met hom saam Hennenman toe kon neem. Skaars vyf maande nadat ds. Du Plessis in die gemeente bevestig is, was daar van dié 10 net een oor, naamlik Jan Davids. Die lidmate het ewe vinnig gewissel, want in die tweede predikant se tyd het tussen 600 en 700 lidmate in die gemeente gewoon, maar nooit meer as 200 op enige gegewe tydstip nie.
Die grootste uitdaging vir ds. Du Plessis was egter dat die gemeente geen eie aanbiddingsplek gehad het nie. Die akkommodasie wat die gemeente kon bekom, was nie altyd bevorderlik vir eredienste, katkisasie, kerkraadsvergaderings, evangelisasiewerk of susters- en jeugaktiwiteite nie. Sonder ’n vaste adres moes die lidmate maar altyd weer op pad. Ds. Du Plessis skryf: "Dit het selfs een Sondagaand terwyl die preek aan die gang was, gebeur dat die ligte op ’n onverklaarbare wyse uitgegaan het en die gemeente na ’n ander saal, op die eerste vloer van die gebou moes gaan, waar die diens toe maar voortgesit is asof niks gebeur het nie. Die dinge het stremmend gewerk; moedeloosheid en afval was ’n dreigende gevaar."
Die gemeente kon nie met middele uit sy eie geledere tot kerkbou oorgaan nie, want die bydraes van die minder as 200 belydende lidmate was nie eens genoeg om die lopende uitgawes te dek nie en moes jaarliks aangevul word uit die Gereformeerde Kerk se Eeufeesbedieningsfonds. Die pastorie in Auckland Park was toe reeds afbetaal, maar op die kerkperseel was nog die helfte van die koopsom verskuldig.
Kerkbou
duimnael|links|320px|Die kerkraad afgeneem by die hoeksteenlegging van die kerkgebou in Lovedaystraat, [[27 Augustus 1960. Agter: J. Dorland, L.J. van Rensburg, J.J. van der Walt, J.J. Davids, L. Venter. Middel: J. van der Graaff, P. Venter, C. Ham, J.H.L. Pretorius, K. Touwen, L. Venter en W. Booysen. Voor: J.H. Grobler, ds. P.G.W. du Plessis, J.J. van Wyk en J.J. Breedt. Afwesig: D.H.J. venter, N.S. Kruger en P.N.J. Buys.]] Die Sinodebesluit van 1952 waarin toestemming verleen is om binne die kerkverband te kollekteer, het die weg vir Johannesburg-Sentraal gebaan om sy eie kerkgebou te laat oprig. ’n Stukkie grond van 50 x 100 voet is by Lovedaystraat 135 teenoor die Evkomgebou vir R12 000 bekom. Die eerste twee predikante, di. Hattingh en Snyman, het elkeen op sy beurt die nood van Johannesburg-Sentraal onder al die Gereformeerde kerke se aandag gebring met die bemoedigende reaksie dat die helfte van die koopsom vereffen kon word.
Reeds op sy eerste kerkraadsvergadering het oudl. Hovy ds. Du Plessis meegedeel dat Johannesburg-Sentraal toestemming van die Sinode gekry het om in die hele kerk vir sy kerkgebou te kollekteer en dat die nuwe predikant hoe moes regmaak om die werk te gaan doen. Ná ongeveer twee jaar het ’n stuk, "Johannesburg-Sentraal ... ’n Gemeente in Noord", in Die Kerkblad verskyn. Die indertydse redakteur, ds. D.G. Venter, het positief gereageer met ’n hoofartikel onder die opskrif "Dit mag ons nie koud laat nie". Ná die artikel is ’n omsendbrief aan al die kerke gestuur. Daarna het bydraes van individuele lidmate en gemeentes vinnig ingekom. ’n Volle 16 kerkrade het ds. Du Plessis uitgenooi om hulle te kom besoek met die oog op Johannesburg-Sentraal se boufonds.
Intussen is die plan van die kerkgebou met sy eietydse aansig gefinaliseer en onder die leiding van die argitek, Jan Koelewyn van die firma Geers, Koelewyn en Moors, het die gemeente onderneem om ook hul deel by te dra deur die orige skuld op die grond van ongeveer R5 000 self binne 16 maande af te betaal. Ds. Du Plessis is selfs toegelaat om van huis toe huis te kollekteer in die gemeentes Beestrekraal, Benoni, Bloemfontein-Wes, Bronkhorstspruit, Burgersdorp, Drieviersboom, Kemptonpark, Koedoesrand, Gereformeerde kerk Koster, Krokodilrivier, Linden, Matlabas, Potgietersrus, Reddersburg, Sannieshof en Venterstad. So het hy nagnoed 2 000 huishoudings besoek en R34 000 ingesamel, onder meer R4 016 van ’n enkele kerk.
Danksy dié geldinsameling kon die kerkgebou in Lovedaystraat, waarvan ds. Du Plessis die hoeksteen gelê het, voltooi en op Saterdag 19 November 1960 in gebruik geneem word. ’n Hele aantal jare lank het dié gebou volledig in al die gemeente se behoeftes voorsien.
Christelike boekwinkel
Histories was daar ’n nou band tussen Johannesburg-Sentraal en die Christelike boekwinkel in die binneplein van die Johannesburgse spoorwegstasie. Omdat die gemeente uit die staanspoor ’n stewige evangelisasieaksie gehad het, het hulle dadelik die moontlikheid van ’n afsetpunt vir lektuur op die stasie raakgesien. Die evangelisasiekommissie het hulle ernstig hiervoor beywer, maar onderhandelinge met die spoorwegowerheid wou nie vlot nie. Later het die kerkraad die saak na die klassis verwys, wat deur middel van sy deputate vir evangelisasie geruime tyd daarmee besig was en dit toe na die kerkraad terugverwys het omdat dit, volgens hulle, nie op die klassistafel tuisgehoort het nie.
Met die verbouing van die stasie in 1959 en die daarstelling van ’n nuwe binneplein met 13 winkellokale het nuwe deure vir Johannesburg-Sentraal se evangelisasiekommissie oopgegaan. Dié winkelruimtes is per tender aan privaat ondernemings beskikbaargestel. In een eend het ds. P.J.W. Louw van Johannesburg-Mayfair, wat die saak ondersteun het danksy die klassis se aksie, en ds. Du Plessis ’n aantal Gereformeerde lidmate en in om die Goudstad gebel om ’n waarborg van R180 per maand vir ’n jaar te kry om met ’n boekwinkel te begin. Johannesburg-Sentraal se kerkraad het toe as trustees vir ’n te stigte nutsmaatskappy vir een van die lokale met die oog op ’n Christelike boekwinkel getender. Die tenderbedrag was R90 per maand.
Intussen is reëlings getref om die nodige boeke te bekom en is die meeste hulp verkry van Pro Reges-pers op Potchefstroom en die Bybelhuis in Johannesburg. Die tender het egter nie geslaag nie, maar die spoorwegowerheid het wel die sin vir so ’n winkel ingesien en besluit om een van hul departementele winkels by die ingang na die nuwe binneplein per tender hiervoor beskikbaar te stel. Net twee tenders is ontvang: een van ’n bestaande kerklike boekhandel in Johannesburg vir R30 per maand; die ander van Johannesburg-Sentraal wat R70 per maande aangebied het vir ’n perseel wat veel kleiner was as die eerste een. Soos te verstane is die tender aan die gemeente toegeken.
Op 30 Augustus 1960 is die eerste direksie vergadering in Florida onder voorsitterskap van dr. Benoon Duvenage gehou en ’n nutsmaatskappy gestig. Op Saterdag 1 Oktober 1960 het die destydse hoofbestuurder van die Spoorweë, D.H.C. du Plessis, ’n Gereformeerde lidmaat wie se grootouers I.D. du Plessis en Hester Venter stigters van die Gereformeerde kerk Colesberg was, die openingsplegtigheid in die eetsaal op die stasie waargeneem.
Aan die begin het die winkel swaar getrek met ’n geringe omset van sowat 75c per dag sodat die saak deur kolportasiewerk na buite gedra moes word. Weens die lae omset het die spoorwegowerheid ingestem om die maandelikse huur te verlaag tot die merk van die laagste tender, naamlik R30. Stadig maar seker het die boekwinkel egter gegroei sodat die handelsrekening op 30 Junie 1961 reeds op R8 392,75 gestaan het (R6 561,29 per verkope en R1 831,46 per voorraad).
Ds. Du Plessis se vertrek
In hierdie tyd het die uurglas vir ds. Du Plessis en sy gesin in Johannesburg begin leegloop. Op 25 Februarie 1961 het hy ’n beroep na Krokodilrivier ontvang, skaars drie maande ná die ingebruikneming van Johannesburg-Sentraal se nuwe gebou. Sestien jaar later sou hy skryf: "Ons kon dit nie opvolg nie, want van nou af kon ons eintlik eers onbelemmerd begin werk aan die geestelike opbou van die gemeente. Toe daar egter op 3 Julie ’n tweede beroep van Krokodilrivier af kom, was ons daarvan seker dat die Here vir ons elders ’n taak het, en dat Hy sy werk in die middestad deur ander diensknegte wil voortsit.
"Dit was moeilik om van al die strydmakkers en die plek van soveel lief en leed afskeid te neem. Een van die grootste knelpunte, naamlik die behoefte aan ’n eie kerkgebou, was opgelos en ons het verneem dat ds. (later dr.) V.E. d'Assonville van Pietermaritzburg die beroep aangeneem het. Ons afskeidswoord in Augustus 1961 geld vandat nog en sal tot in die verre toekoms vir die gemeente van wesenlike belang bly: 'En ons het die profetiese woord, wat baie vas is, waarop julle tog moet ag gee, soos op ’n lamp wat in ’n donker plek skyn, totdat die dag aanbreek en die môrester opgaan in julle harte" (2 Pet. 1:19).
Dr. D'Assonville se dienstyd
duimnael|regs|250px|Ds. [[V.E. d'Assonville|Victor Edouardo d'Assonville trou in 1956 met Johanna van der Merwe. Hy was die gemeente se leraar van 1961 tot 1956.]]
duimnael|links|170px|Dr. [[V.E. d'Assonville het die gemeente van 1961 tot 1965 bedien. Tot in laasgenoemde jaar was sy traktement net R2 000 per jaar omdat dit al was wat die gemeente kon bekostig.]]
In sy tyd het die gemeente nietemin groot projekte aangepak. In 1963 reeds is die projek van evangelisasie onder Engelssprekendes begin. ’n Hoogtepunt vir dr. d'Assonville was die byeenkomste op Woensdagaande en die duisende uitnodigings wat week ná week in woonstelblokke versprei is. Hieruit het gereelde dienste in Engels gevolg en einde 1962 is selfs ’n predikant vir dié doel beroep, ds. D.C.G. du Plessis. Hy moes weens gesondheidsprobleme gou weer sy werk staak en het later ’n beroep na Orkney aanvaar. Daarna het oudl. Teho Kempff dr. D'Assonville se preke vertaal sodat hy dit ook aan Engelssprekendes kon lewer. In dié tyd moes die predikant maande lank vier keer op ’n Sondag preek en ook nog die katkisasies behartig.
Dr. D'Assonville maak in sy herinnerings aan die gemeente melding van Johannesburg-Sentraal se "eensaamheid". Hy skryf: "Hoeveel kere moes ons beleef dat die mooiste saak wat voor ’n meerdere vergadering voorgedra word en die dringendste smeking om tog ’n bietjie geld te kry, eenvoudig afgewys word! Dit is nie verwyte nie, maar dit vertel net van die moeite wat ons gehad het. daarby was daar nie alleen passiewe weerstand teen die saak dat die Gereformeerde Kerk begin het om in Engels te preek nie, maar selfs openlike teenstand."
In sy tyd is die bearbeiding van pasiënte in die baie hospitale op groot skaal aangepak en is die dienste van ’n emeritus-predikant, ds. D.N. Kotzé verkry. ’n Onvergeetlike ervaring vir die predikant was die Psalmfees van 1964 in Johannesburg se stadsaal toe 1 500 Gereformeerdes hul Psalms in die middestad laat weergalm het.
"As jy eenmaal predikant in Johannesburg-Sentraal was," sou dr. D'Assonville in 1977 met die gemeente se kwarteeufees skryf, "gaan dit nooit weer uit jou bloed nie. In die nagte droom ’n mens nog van daardie gemeente en bedags agtervolg die herinneringe jou gedurig. My voorgangers en hulle wat na ons gekom het, sal dit getuig."
Dr. Van Wyk se dienstyd
duimnael|regs|170px|Dr. [[Amie van Wyk, leraar van 1965 tot 1973.]] Dr. J.H. (Amie) van Wyk het in 1965 na die gemeente gekom nadat hy van 1962 in Salisbury gestaan het, sy eerste gemeente. Ná sy vertrek uit Johannesburg in 1973 het hy die kombinasie Stellenbosch/Strand tot 1981 bedien toe hy aangestel is professor aan die Hammanskraalse Teologiese Skool. Nadat dié instelling in 1994 deel geword het van die Teologiese Skool Potchefstroom, was hy hoogleraar daar tot hy sy emeritaat in 2002 aanvaar het.
Aard van sy werk
duimnael|links|240px|Die kerkgebou in Lovedaystraat. In dr. Van Wyk se tyd moes hy twee tot drie en selfs vier dienste op ’n Sondag waarneem – in die tyd toe daar nie ’n predikant vir die Engelse bediening was nie. Later het die gemeente onder sy leiding met die proefneming begin om eredienste om sesuur op ’n Woensdagaand te hou. Dié dienste is selfs in die dagblad Die Transvaler geadverteer, maar dit was nie ’n sukses nie. Een Woensdagaand was daar net drie mense in die kerk, naamlik die Griffioen-gesin; nogtans het die diens voortgegaan. Dr. Van Wyk het ook een maal per maand ’n gevangenisdiens in die Fort gehou asook die etensuurdiens in die SAS-kapelletjie in Wolmaransstraat. Maandagoggend het hy gereeld die saalopeninge van die Hoër Seuns- en -meisieskool Helpmekaar en die Hoër Handelskool in Parktown (later die Hoërskool Die Kruin) waargeneem, maar begrafnisse en troues in die gemeente was min. In sy tyd is Vrydagaande in Hillbrow pogings aangewend tot middernagtelike straatwerk "om die gehawendes op te vang".
Engelse bediening
Hierdie groot dag waarna dr. Van Wyk uitgesien het, het in 1980 aangebreek met die stigting van die Reformed Church Johannesburg Central, later herdoop tot Good News Community Church (GNCC). Dit het ontstaan om "gemengde huwelike" (tussen Afrikaans- en Engelssprekende lidmate) te akkommodeer. Maar die gemeente se groei is daardeur gestrem dat sodra die nie-Afrikaanssprekende gade se Afrikaans verbeter het, het hulle by die naaste (Afrikaanse) Gereformeerde kerk ingeskakel. Johannesburg-Sentraal se groei is weer daardeur gestrem dat jong getroudes wat hulle in Hillbrow en omstreke kom vestig het, die woonstelbuurt verlaat het sodra hulle 'n deposito op 'n huis kon bekostig.
Dié gemeente het Johannesburg-Sentraal se kerkgebou gedeel tot die ontbinding van Johannesburg-Oos. Toe het GNCC na laasgenoemde se kerkgebou in Troyeville verhuis, waar hulle gebly het tot ontbinding van Johannesburg (herstig) in 1997. In daardie jaar is die Eglise de la Bonne Nouvelle vir Franse immigrante uit Afrika gestig en die nuwe gemeente die kerk in Troyeville oorgeneem, terwyl GNCC terug Braamfontein toe getrek het na die ou Johannesburg-Sentraal se kerkgebou.
Interkerklike gesprek
Dr. Van Wyk het in sy tyd die maandblad, en soms kwartaalblad, Kerk en Stad, opgestel. Hy was ook 'n jaar lank redakteur van die interkerklike gespreksblad Kruispunte, uitgegee deur die Gereformeerde kerk Johannesburg-Sentraal en die NG gemeentes Braamfontein en Irene. In 1977 skryf dr. Van Wyk: "Ek was altyd 'n sterk voorstander van groter toenadering tussen die Afrikaanse kerke, op die basis van die waarheid, en het dus die interkerklike gesprek, wat tydens die bediening van dr. V.E. d'Assonville begin is, met groot entoesiasme voortgesit. Ek het nog mooi herinneringe van hierdie gesprekke, hoedat ons broederlik en reguit met mekaar gepraat het. Ons gespreksgenote destyds was drr. Andries Venter (op kwalik veertigjarige ouderdom oorlede en op Stellenbosch begrawe), Johnny Roberts, Attie Barnard, Willie Jonker, Chris Botha en ds. Tally Sadler – meeste nou professore. Ons kon nie daarin slaag om die Hervormde broeders by die gesprek betrek te kry nie. Helaas het ons Nasionale Sinode van 1970 besluit dat die interkerklike gesprek slegs op sinodale vlak tuishoort, waarteen ons in 1973 'n beswaarskrif ingedien het, wat egter nie geslaag het nie."
Ondanks sy druk werkprogram in die gemeente kon dr. Van Wyk tyd vind vir teologiese studie en het hy in 1971 die doktorale studie afgelê met 'n skripsie oor Etiek in 'n eeu van tegnologie en tegnokrasie. Danksy ’n ruim bewilliging deur die kerkraad om in 1969 materiaal in Nederland vir 'n proefskrif, Etiek van Vrede, in te samel, kon hy dit in 1974 voltooi.
Jeugwerk
Jeugbyeenkomste is sporadies gereël. Dit het dr. Van Wyk baie hoofbrekens besorg dat die jeugwerk, waarin hy altyd besonder belanggestel het, nie elke jaar fluks op dreef kon kom nie. Tog was daar ook mooi jeugjare, veral toe Wim en Marieke van der Meyden die leiding geneem het. Jeugkampe is ook gehou. Dr. Van Wyk het sterk gevoel vir die oprigting van 'n jeugsentrum. Onderhandelinge is aangeknoop met Gereformeerde Stigting en die Stadsraad van Johannesburg om veral die twee leë erwe net langs die nuwe kerkgebou in Jutastraat te bekom, maar dit het nie geslaag nie.
Tweede kerkgebou
Oor die ingebruikneming van die twee kerkgebou, sou dr. Van Wyk vyf jaar later skryf: "Die verwisseling van kerkgebou op 21 Mei 1972, toe my vrou die deure van die nuwe kerkgebou oopgesluit het, was 'n groot gebeurtenis. Met seer harte is afskeid geneem van die mooi gebou in Lovedaystraat 135, maar met nuwe verwagting is oorgetrek na Jutastraat. Die nuwe gebou was groter as die oue: daar was 'n gerieflike parkeergarage, woonstel, televisiekamer ens., en die gebou was voorsien van lugreëling en vloerverwarming. 'n Pragtige orrel is geïnstalleer. Ek onthou nog goed die onderhandelinge met Townsview Estates as kopers; die skitterende wyse waarop Fritz Bekker as prokureur die verkoopstransaksie vir die kerkraad hanteer het; die gesprekke met die argitekte Colyn en Meiring en meer in besonder met Jackie van der Lecq en mnr. Kieswetter; die onthulling van die hoeksteen op 14 November 1971." Finansieel het die gemeente grootliks baat gevind by die ruilkooptransaksie omdat alle bouskuld afbetaal kon word en selfs iets oorgehou is vir die aankoop van die nuwe pastorie in Sanguinestraat 12, Montroux, waar dr. Van Wyk en sy gesin hul laaste twee jaar in die gemeente "baie aangenaam" gewoon het.
In die nuwe kerk het die argitekte geëksperimenteer met ’n kansel en doopvont van beton. Danksy die woonstel aan die kerkgebou kon die gemeente ’n permanente funksionaris verkry om die administratiewe werk van die vinnig wisselende gemeente te behartig. Die eerste posbekleërs was Niek en Annatjie Markram en ná hulle Willie en Nelmarié van Eeden.
Sy vertrek
Nadat Lindley dr. Van Wyk in 1968 beroep het, Carletonville-Oos in 1969/'70 en Klerksdorp-Wes in 1970/'71 het hy eindelik in 1973 die beroep na Stellenbosch/Strand aangeneem. In dié tyd het Johannesburg-Sentraal in die teken van vernuwing gestaan met ’n nuwe kerkgebou, pastorie, ’n nuwe orrelis, funksionaris en toe ook ’n nuwe predikant.
Kerkbou
Laat in die sestigerjare het die kerkraad ingestem tot ’n grondruiltransaksie wat die gemeente se nypende geldtekort help verlig het. Die skaars 10 jaar oue gebou is gesloop en op dieselfde plek het die Totalsentrum verrys. Die gemeente het ’n nuwe kerkgebou in Jutastraat opgerig, sonder enige vensters om die straatlawaai te verminder. Daar was ook ’n parkeergarage en ’n woonstel vir funksionarisse.
Ná die ontbinding van Johannesburg (herstig) in 1997, het die Good News Community Church teruggetrek na Johannesburg-Sentraal se kerkgebou (waarin dit van 1980 tot 1986 byeengekom het) nadat dit sedert 1986 gehuisves is in die gewese Johannesburg-Oos se kerkgebou in Princessstraat, Troyeville. Ook Johannesburg-Oos se kerkgebou het in Gereformeerde hande gebly, want dit huisves sedert 1997 die Église de la bonne Nouvelle, wat hom toespits op die bediening van Frans- en Engelssprekende vlugtelinge elders uit Afrika.
Die orrelis Jan Elsenaar van Protea Orrels het die gemeente se orrel in Augustus 2018 uitmekaargehaal en na hul werkwinkel op Brandfort in die Vrystaat geneem om daar te hou tot 'n koper gevind kon word.
Skutblaar
duimnael|200px|Papieragtige en blaaragtige skutblare aan die [[Marôg|hanekam. Al die blare op die foto is skutblare.]]
’n Skutblaar is in plantkunde ’n aangepaste of gespesialiseerde blaar wat veral verbind word met die voortplantingstelsel soos ’n blom, groeias of teëlskub. Skutblare verskil dikwels, maar nie altyd nie, van die gewone blare. Hulle kan kleiner of groter wees of ’n ander kleur, vorm of tekstuur hê. Hulle lyk gewoonlik ook anders as die res van die blom, soos die kroon- en kelkblare. ’n Plant met skutblare word skutblaardraend genoem.
Soorte
Sommige skutblare is helderkleurig en lok insekte, óf saam met die blomdek of in die plek daarvan. Voorbeelde van plante met sulke skutblare is die poinsettia en bougainvillea: albei het groot, helderkleurige skutblare wat die heelwat kleiner, minder kleurryke blomme omring.
By grasse is elke blommetjie toegevou in ’n paar papieragtige skutblare, wat die lemma (onderste skutblaar) en palea (boonste skutblaar) genoem word, terwyl elke blompakkie (groep blommetjies) nog ’n paar skutblare by sy basis het bekend as die kelkkaffie (of graandoppie). Hierdie skutblare vorm die kaf wat van die graan geskei word.
Sommige plante het borsel- of skottelvormige skutblare. ’n Voorbeeld van ’n plant met laasgenoemde soort is die Marcgravia evenia. Vlermuise kan akoestiese seine van hulle af opvang.
’n Profillum is ’n blaaragtige struktuur wat om die steel van die aar van sommige biesies sit.
Stacy Harris
Stacy Harris (26 Julie 1918 – 13 Maart 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dragnet (1954), The Hunters (1958), en Countdown (1967), en in die televisiereeks Mike Hammer (1958).
Gereformeerde kerk Witpoortjie
duimnael|regs|280px|Die Gereformeerde kerk Witpoortjie. Dis op [[2 Augustus 1975 in gebruik geneem, maar in 2016 verkoop.]]
Die Gereformeerde kerk Witpoortjie is die tweede jongste gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die Wes-Randse stad Roodepoort.
Die gemeente het op 8 Oktober 1972 van die Gereformeerde kerk Roodepoort afgestig, wat op sy beurt in 1957 van die Gereformeerde kerk Florida afgestig het, ’n dogtergemeente van Krugersdorp (1898), die oudste Gereformeerde kerk aan die Witwatersrand.
Witpoortjie se kerkraad het onmiddellik begin beplan vir kerkbou. Dienste is eers in die Laerskool Dr. Havinga gehou terwyl die kerkgebou in aanbou was. Dié gebou is opgerig volgens gewysigde planne van die Gereformeerde kerk Alberton-Wes. Lucas van der Schyff het die strukturele planne opgestel en die bouaannemer was ene Wilken. Die verandering aan Alberton-Wes se plan het die aanbou van ’n kerksaal behels. Dié gebou is op 2 Augustus 1975 amptelik ingewy.
Shirley Bonne
Shirley Bonne (gebore 22 Mei 1934) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Bob Cummings Show (1955), My Sister Eileen (1960), Star Trek (1966), en Mannix (1967).
995
Die jaar 995 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Corallistes australis
Corallistes australis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Corallistes en tot die familie Corallistidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Schlacher-Hoenlinger, Pisera & Hooper.
Kryt (geologie)
Die Kryt is die derde en laaste geologiese periode van die Mesosoïese Era en strek van die einde van die Jura sowat 145 miljoen jaar gelede tot die begin van die Paleogeen, die eerste periode van die Kainosoïese Era, sowat 66 miljoen jaar gelede. Die naam kom van die Duitse woord Kreide. Dit strek oor 79 miljoen jaar en is die langste periode van die Fanerosoïese Eon. Die Kryt is ook ’n chronostratigrafiese sisteem van die Mesosoïese erateem.
Die Kryt was ’n periode met ’n relatief warm klimaat, wat gelei het tot hoë oseaanvlakke en talle vlak binnelandse seë. Hierdie oseane en seë is bewoon deur seereptiele, ammoniete en rudiste, terwyl dinosourusse steeds op land oorheers het. Terselfdertyd het nuwe soorte soogdiere en voëls ontstaan, sowel as blomplante. Die Kryt het geëindig met ’n groot katastrofe, die Kryt-Paleogeen-uitwissing, waarin baie groepe, insluitende nie-vlieënde dinosourusse, pterosourusse en groot seereptiele, uitgewis is. Die einde van die Kryt word gekenmerk deur die K–Pg-grens, wat verbind word met die massauitwissing tussen die Mesosoïese en die Kainosoïese Era.
Die Kryt is in 1822 die eerste keer as ’n aparte periode geïdentifiseer deur die Belgiese geoloog Jean d'Omalius d'Halloy en is genoem na die groot kalkbodems wat gevorm is uit die skulpe van see-ongewerweldes wat in Wes-Europa gevind word.
Rugbywêreldbeker 2007
Die Rugbywêreldbeker 2007 (Frans: Coupe du monde de rugby à XV 2007; Engels: 2007 Rugby World Cup; Skots-Gaelies: Cupa Rugbaidh an t-Saoghail 2007; Wallies: Cwpan Rygbi'r Byd 1999) is van 7 September tot 20 Oktober 2007 in Frankryk, Wallis en Skotland beslis. Dit was die sesde rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR; nou Wêreldrugby) aangebied word en die derde in die Noordelike Halfrond. Frankryk se bod om die toernooi aan te bied is in 2003 bo Engeland s’n verkies.
Universiteit van Versailles
Die Universiteit van Versailles (ook bekend as Université de Versailles-Saint-Quentin-en-Yvelines) is 'n universiteit in Versailles, Frankryk wat in 1991 gestig is.
HMS Lion
Die HMS Lion was 'n slagskip van die Britse Vloot en het gedien as vlagskip tydens die Slag van Jutland. Hier het hy egter amper gesink nadat hy getref is en een van sy ammunisiekamers ontplof het. Sy pantser was slegs 9-duim dik. Hy het 26,350 ton water verplaas en was toegerus met agt 13,5-duim, sestien 4-duim kanonne en twee 21-duim torpedobuise.
Rugbywêreldbeker 2007
Die toernooi se formaat van 2003 het onveranderd gebly en 20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2007 deelgeneem: die agt regstreekse kwalifiseerders van die 2003-toernooi (Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis), saam met die twaalf beste spanne van die kwalifisering (Argentinië, Fidji, Georgië, Italië, Japan, Kanada, Namibië, Portugal, Roemenië, Samoa, Tonga en die Verenigde State). Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 is 48 wedstryde gespeel, waaronder 40 tydens die poelfase en agt tydens die uitklopfase, insluitende die eindstryd. Die spanne is in vier poele van vyf elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne in die poel gespeel het. Die twee beste spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer, terwyl die drie beste spanne van elke poel – altesaam twaalf spanne – regstreeks vir die volgende Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland gekwalifiseer het. Van die 48 wedstryde is 42 in Franse stede aangebied, vier in die Walliese hoofstad Cardiff en twee in die Skotse hoofstad Edinburg. Frankryk het voorheen tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en Rugbywêreldbeker 1999 as medegasheer opgetree; albei toernooie is saam met die ander destydse Vyfnasies Engeland, Ierland, Skotland en Wallis aangebied.
HMS Lion
Aandrywing
Dit was toegerus met vier stoomturbines wat 70 000 dryfasperdekrag gelewer het en die skip kon aandryf teen 28 knope.