cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Primo Levi
Vroeë lewe
In Julie 1934 het Levi op die ouderdom van 14 jaar die eksamens van die Liceo Classico D'Azeglio (Lyceum) - 'n senior hoërskool eksamen - geneem, wat gespesialiseer het in die klassieke oudheid; hy is nog in dieselfde jaar toegelaat. Die skool was bekend vir sy anti-fascistiese leerkragte; een van die leerkragte was die filosoof Norberto Bobbio, en Cesare Pavese, wat later een van Italië se beste romansiers sou word. Die geboelie sou voortgaan gedurende sy tyd by die lyceum - alhoewel ses ander Jode in sy klas was. Levi het na die lees van Concerning the Nature of Things deur William Bragg besluit dat hy 'n chemikus wou wees.
In 1937 is Levi voor die Department van Oorlog ontbied en daarvan beskuldig dat hy 'n oproepkennisgewing van die Regia Marina (Afrikaans: Koninklike Italiaanse Vloot) geïgnoreer het — te wete 'n dag voordat hy sy finale eksamen oor Italië se deelname aan die Spaanse Burgeroorlog sou skryf, gebaseer op 'n aanhaling van Thukydides: "Ons besit die enkele verdienste om tot die uiterste graad braaf te kan wees." Die aanklag het veroorsaak dat Levi verskrik en afgelei was van sy eksamenpligte, en hy het die eksamen gedruip - die eerste swak akademiese prestasie van sy lewe. Sy vader kon daarin slaag om hom uit die vloot te hou deur hom in te skryf by die fascistiese paramilitêre beweging (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale). Hy sou deur die loop van sy eerste jaar op universiteit 'n lid daarvan bly - totdat die promulgasie van die Italiaanse Raswette van 1938 gelei het tot sy uitsetting. Levi het later hierdie reeks gebeure herroep in die kortverhaal "Fra Diavolo on the Po".
Hy het weereens die finale eksamen geneem, en dit hierdie keer geslaag. Hy het in Oktober ingeskryf by die Universiteit van Turyn ten einde chemie te studeer. As een van 80 kandidate het hy drie maande spandeer aan lesings; en in Februarie, nadat hy sy colloquio (mondelinge eksamen) geslaag het, was hy geselekteer as een van twintig om aan te beweeg na die voltydse chemiekurrikulum.
Tydens die liberale tydperk sowel as tydens die eerste dekade van die Fascistiese regering, het Jode vele openbare posisies beklee, en was hulle prominent wat die literatuur, wetenskap en politiek betref. In 1929 het Mussolini 'n ooreenkoms met die Rooms-Katolieke Kerk onderteken, naamlik die Lateraanse Verdrag, wat katolisisme aangeneem het as die staatsgodsdiens en die Kerk toegelaat het om verskeie sektore van die opvoedkundige - en openbare lewe te beïnvloed. Dit het ander gelowe verskraal tot die status van "kultusse wat verdra word". In 1936 het Italië se verowering van Ethiopië en die uitbreiding van wat die regering beskou het as die "Italiaanse koloniale Ryk" weereens die raskwessie in die kollig geplaas. In die konteks wat gevorm was deur hierdie aangeleenthede, asook die alliansie (van die Spilmoondhede) met die NSDAP oorheersde Duitsland van Hitler, het die situasie van Italië se Jode drasties versleg.
In Julie 1938 het 'n groep gesiene Italiaanse wetenskaplikes en intellektuele die "Rasmanifes" gepubliseer, welke 'n mengsel van rasgebaseerde en ideologies-anti-semitiese teorieë uit antieke en moderne bronne was. Hierdie verhandeling het die basis gevorm vir die Italiaanse raswette van Oktober 1938. Na die wette se promulgering het Italiaanse Jode hul basiese burgerregte, ampte op openbare kantoor en hul bates verloor. Hul boeke is verbied: Joodse skrywers kon nie langer publiseer in boeke wat deur Ariërs besit is nie. Joodse studente wat hul studies begin het is egter toegelaat om dit te voltooi, maar nuwe Joodse studente is verbied. Levi het egter 'n jaar vroeër as wat geskeduleer is gematrikuleer, wat hom in staat gestel het om 'n graadprogram te neem.
In 1939 het Levi se passie vir bergstap begin. Sandro Delmastro, 'n vriend van Levi, het hom touwys gemaak oor stap en hulle het baie naweke in die berge bo Turyn spandeer. Fisiese inspanning en die risiko's en stryd daaraan verbonde het hom voorsien van 'n uitlaatklep vir sy frustrasies, soos Levi later in die hoofstuk "Yster" van sy boek The Periodic Tabel (1975) sou skryf. In Junie 1940 het Italië, as bondgenoot van Duitsland, oorlog teen Brittanje en Frankryk verklaar. Die eerste Geallieerde bomaanvalle teen Turyn het twee dae later begin. Levi het sy studies voortgesit tydens die bombardering, maar die gesin het verder onder druk begin verkeer toe sy vader bedlêend geword het as gevolg van maagkanker.
Chemie
Levi het as gevolg van die nuwe rasgebaseerde wette en die intensifisering van fascisme dit moeilik gevind om 'n studieleier vir sy tesis of verhandeling te vind - welke verhandeling gehandel het oor die Walden inversie - 'n studie van die asimmetrie van die koolstof atoom. Uiteindelik is dit aangeneem deur Dr. Nicolò Dallaporta en Levi het in die middel van 1941 met volpunte graadgevang. Hy het ook nog 'n bykomende verhandeling oor X-strale en elektrostatiese energie gesubmiteer. Sy graadsertifikaat bevat die opmerking, "van Joodse ras". Die rasgebaseerde wette het Levi daarvan weerhou om 'n gepaste of geskikte permanente werk na voltooiing van sy studies te vind.
In Desember 1941 het Levi 'n klandestiene werksaanbod by 'n asbesmyn in San Vittore ontvang. Die projek was daarop gemik om Nikkel te ekstraheer van die mynafloop, 'n uitdaging wat Levi met plesier aanvaar het. Levi het begryp dat, indien die projek suksesvol sou wees, hy die Duitse oorlogspoging sou aanhelp, welke oorlogspoging tekortkominge ondervind het wat die vervaardiging van wapentuig betref. Die werk het van Levi vereis om onder 'n valse naam met valse dokumente te werk. Sy vader is in Maart 1942 dood terwyl hy werksaam was by die myn. Levi het die myn in Junie verlaat ten einde in Milaan te werk. Hy het 'n werk by die Switserse maatskappy (A Wander Bpk.) aanvaar ten einde die raswette te ontwyk. Hy het aan 'n projek gewerk om 'n anti-diabetiese middel te ekstraheer vanuit plantmateriaal. Dit het gou duidelik geword dat die projek geen kanse op sukses gehad het nie, maar dit was egter in niemand se belang om dit bekend te maak nie.
In Julie 1943, het Koning Victor Emmanuel III van Italië Mussolini ontslaan en 'n nuwe regering onder Pietro Badoglio saamgestel, wie bereid was om die Wapenstilstand van Cassibile met die Geallieerdes te onderteken. Toe die wapenstilstand op 8 September bekend gemaak is het die Duitsers Noord- en Sentraal-Italië tydens die Gran Sasso aanval beset, Mussolini vrygestel, en hom as hoof van die Italiaanse Sosialistiese Republiek aangestel (die marionetstaat was geleë in Duits-besette Noord-Italië). Levi het teruggekeer na Turyn ten einde sy moeder en suster op te spoor wat toevlug in hul vakansiehuis (La Saccarello) in die heuwels buite die stad gesoek het. Die drie het begin reis na Saint-Vincent, Italië in die Aosta Vallei waar hulle kon wegkruip. Hulle het egter, omdat hulle agtervolg is as Jode- baie van wie reeds gevange geneem is deur die owerhede-  verder op beweeg na Amay in die Colle di Joux. Amay was die aangewese roete vir vlugtende oorlogsgevanges en ander vlugtelinge wat die Duitsers probeer ontwyk het.
Die Italiaanse weerstandsbeweging het in toenemende mate aktief begin raak in die Duits-besette gebiede. Levi en andere het voortgevlug na die voetheuwels van die Alpe. In Oktober het hulle 'n partisane groep geskep met die hoop dat dit geaffilieer sou raak met die liberale Giustizia e Libertà-groep. Levi is egter nie opgelei vir so 'n avontuur nie, en hy en sy handlangers is op 13 Desember 1943 deur die Swarthemde, 'n paramilitêre beweging, gearresteer. Toe Levi vertel is dat hy geskiet gaan word, het hy bely dat hy Joods is. Hy is daarna gestuur na die Fossoli di Carpi interneringskamp naby Modena. Levi het in herinnering geroep dat hy van mening was dat so lank as wat Fossoli onder die beheer van die Italiaanse Sosialistiese Republiek, eerder as die van Duitsland was, hy nie seergemaak sou word nie: "Ons was op 'n gereelde basis van kos voorsien; 'n rantsoen wat vir soldate bedoel was" en "teen die einde van Januarie 1944 is ons na Fossoli geneem op 'n passasierstrein. Die toestande in die Fossoli-kamp was nogal goed. Daar was geen vermelding van teregstellings nie en die atmosfeer was kalm. Ons is toegelaat om die geld te behou wat ons saamgebring het, en om geld van buite af te ontvang. Ons het met beurte gewerk in die kombuis, en ander dienste in die kamp verrig. Ons het self 'n eetkamer voorberei, alhoewel 'n ietwat swak toegeruste een."
Auschwitz
Fossoli is oorgeneem deur die Nazis, wat dadelik begin het met die deportasie van Jode na konsentrasiekampe en doodskampe in die ooste. Levi en ander gevangenes is op die tweede van hierdie transporte op 21 Februarie 1944 in 12 veetrokke na die Monowitz-konsentrasiekamp vervoer. Monowitz was een van drie kampe wat deel gevorm het van die Auschwitz-konsentrasiekampkompleks. Levi (nommer 174517) sou elf maande in die kamp spandeer voordat die kamp deur die Rooi Leër bevry is op 18 Januarie 1945. Van die 650 Italiaanse Jode wat saam met Levi vervoer is, was Levi een van slegs 20 wat die kamp oorleef het. Die gemiddelde lewensverwagting vir 'n nuweling in die kamp was drie tot vier maande.
Vestland
Munisipaliteite
Die provinsie Vestland het altesaam 43 munisipaliteite:
Hyalonema obtusum
Hyalonema obtusum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Kinetics Internet Protocol
Kinetics Internet Protocol (KIP) is 'n netwerkprotokol vir inkapseling en roetering van AppleTalk-datapakkies oor internetprotokol (IP). Dit beheer ook die roetetabelle.
Hyalonema obtusum
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Kinetics Internet Protocol
Dit is gedefinieer in RFC 1742.
Apple-rekenaars het die gebruik van KIP aangeneem en verwys na dit as MacIP.
Dave Holmes (akteur)
Dave Holmes (gebore 14 Maart 1971) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Fantastic Four (2005) en Contracted (2013), en in die televisiereekse Self Storage (2010) en Indie Across America (2013).
Primo Levi
Auschwitz
Levi het 'n bietjie Duits geken as gevolg van die lees van Duitse chemie publikasies; hy het flink te werk gegaan om homself volgens die reëls van die kamp te oriënteer sonder om die aandag van die bevoorregte gevangenes op homself te trek. Hy het brood as betaalmiddel gebruik om 'n mede Italiaanse gevangene vir Duitse lesse en oriëntasie te betaal. Lorenzo Perrone het elke dag aan Levi gesmokkelde soprantsoene gegee. Perrone was 'n Italiaanse messelaar wat as dwangarbeider in Auschwitz moes werk. Levi se professionele kwalifikasies was nuttig, en daarom het hy 'n posisie verkry as 'n assistent in IG Farben se Monowitz-laboratorium, wat bedoel is om kunsmatige rubber te produseer. Levi kon, deur die vermyding van buitemuurse dwangarbeid in yslike temperature, daarin slaag om te oorleef, asook deur die steel van laboratoriummateriale en die verhandeling daarvan vir ekstra voedsel. Kort voordat die kampe bevry was deur die Rooi Leër het Levi skarlakenkoors opgedoen, en is hy verplaas na die kamphospitaal. Op 18 Januarie 1945 het die Schutzstaffel, met die Rooi Lëer in aankoms, inderhaas die kamp ontruim. Hulle het in die proses almal behalwe die sieklike gevangenes gedwing op 'n lang dodemars na 'n perseel wat verder geleë was van die voorhoede, met die gevolg dat die oorgrote meerderheid van die oorblywende gevangenes wat deelgeneem het aan die mars beswyk het. Levi se siekte het hom dus gespaar van die lot.
Alhoewel Levi bevry is op 27 Januarie 1945 het hy nie tot 19 Oktober 1945 in Turyn aangekom nie. Nadat hy tyd spandeer het in 'n Sowjetkamp vir voormalige konsentrasiekampgevangenes, het hy in die geselskap van voormalige krygsgevangenes vertrek op 'n uitmergelende reis na sy tuisstad. Sy lang reis na Turyn het hom deur Pole, Wit-Rusland, Oekraïne, Roemenië, Hongarye, Oostenryk en Duitsland geneem. In latere skrywes het hy ook verwys na die miljoene misplaaste mense op die paaie en treine van regoor Europa.
1946–1960
Levi was amper onherkenbaar gewees op sy terugkeer na Turyn. Wanvoeding het sy gesig laat opswel. Hy het 'n verslete baadjie en jas van die Rooi Leër aangehad toe hy teruggekeer het na Corso Re Umberto. Die volgende paar maande het aan hom die geleentheid gebied om fisies te herstel en kontak te hervestig met vriende wat oorleef het, en om te begin uitkyk vir 'n pos. Levi het as gevolg van sy ondervindinge aan psigologiese of sielkundige trauma gely. Toe hy nie daarin kon slaag om 'n werk in Turyn te kry nie, het hy werk begin soek in Milaan. Op sy treinritte het hy mense begin vertel van sy ondervindinge in Auschwitz. Hy het Lucia Morpurgo tydens 'n Joodse nuwejaarspartytjie in 1946 ontmoet. Sy het aangebied om hom te leer dans en Levi het verlief geraak op haar. Hy het begin poësie skryf oor sy ondervindinge in Auschwitz. Op 21 Januarie 1946 het hy by DUCO, 'n (Du Pont Maatskappy) verffabriek buite Turin, begin werk. As gevolg van die beperkte treindienste het Levi in die saal van die fabriek gebly. Dit het aan hom die geleentheid gebied om ongehinderd te skryf. Hy het begin om aan die eerste konsep van Se questo è un uomo. te werk. Hy het elke dag klein notas op treinkaartjies en stukkies papier neergeskryf soos wat herinneringe teruggekeer het. Teen die einde van Februarie het hy reeds tien bladsy klaar gehad, wat die laaste tien dae tussen die Duitse ontruiming en die aankoms van die Rooi Leër bevat het. Vir die volgende tien maande het die boek vorm aangeneem soos hy elke nag sy herinneringe neergepen het. Op 22 Desember 1946 is die manuskrip uiteindelik voltooi en Lucia, wat nou Levi se liefde terug beantwoord het, het hom gehelp om dit te wysig en om die storielyn meer natuurlik te maak. In Januarie 1947 het Levi die voltooide manuskrip na uitgewers begin neem. Dit is verwerp deur Giulio Einaudi op advies van Natalia Ginzburg. Die wonde van die oorlogsjare was steeds te vars, en Levi het geen literêre ondervinding gehad ten einde aan hom 'n reputasie as 'n skrywer te verleen nie.
Levi het uiteindelik 'n uitgewer deur 'n vriend van sy suster gevind (Franco Antonicelli). Antonicelli was 'n amateur uitgewer, maar as 'n aktiewe anti-fascis het hy die idee van die boek ondersteun. Teen die einde van Junie 1947 het Levi DUCO skielik verlaat en saam met sy ou vriend Alberto Salmoni saamgespan ten einde 'n chemiese praktyk te begin vanaf die boonste vloer van Salmoni se ouerhuis. Baie van Levi se ondervindinge van die tyd het hulle weg gevind na sy latere skrywes. Levi en Salmoni het die meeste van hul geld gemaak deur die verskaffing van chloried vir die maak van spieëls. Hulle het die onstabiele chemiese produk te fiets deur die hele stad afgelewer. Hulle pogings om lipstiffie van reptiel uitskeidings te maak en 'n gekleurde tandemalje om tande te bedek, is opgeneem in Levi se kortverhale. Ongelukke in die laboratorium het die Salmoni huishouding deurdrenk met onplesierige reuke en bytende gasse. In September 1947 het Levi met Lucia getrou, en een maand later, op 11 Oktober, is Se questo è un uomo gepubliseer met 'n druklading van 2000 afskrifte. In April 1948 het Lucia hul eerste kind verwag, en Levi het besluit dat die lewe van 'n onafhanklike chemikus te onseker was. Hy het derhalwe ingestem om vir Accatti te werk in die verfbesigheid (genaamd SIVA) van die familie. In Oktober 1948 is sy dogter Lisa gebore.
Gedurende hierdie tyd het sy vriend Lorenzo Perrone se fisiese en sielkundige oftewel psigiese toestand begin agteruitgaan. Lorenzo was 'n dwangarbeider in Auschwitz wat vir ses maande 'n deel van sy rantsoen en 'n stuk brood aan Levi gegee het sonder om iets in ruil te vra. Dié gebaar het Levi se lewe gered. In sy memoires vergelyk Levi vir Lorenzo met al die ander persone in die kamp, gevangenes sowel as wagte, as iemand wat daarin geslaag het om sy menslikheid te behou. Na die oorlog kon Lorenzo nie dit wat hy gesien het hanteer nie en het hy in alkoholisme verval. Levi het verskeie reise onderneem om sy ou vriend van die strate af te kry, maar in 1952 het Lorenzo beswyk.
Levi is in 1950, nadat hy sy chemiese talente aan Accatti getoon het, bevorder to tegniese direkteur by SIVA. As SIVA se hoofchemikus en staatmaker het Levi die geleentheid gekry om op oorsese reise te gaan. Hy het verskeie reise na Duitsland onderneem en versigtig sy kontakte met senior Duitse sakemanne en wetenskaplikes gekultiveer. Hy het kortmouhemde gedra en seker gemaak hulle gewaar sy gevangenekamp tatoeëermerk op sy arm. Hy het betrokke geraak by organisasies wat daaraan toegewyd is om die gruwels van die kampe op te neem. In 1954 het hy Buchenwald besoek ten einde die negende verjaardag van die kamp se Nazi-bevryding te herdenk. Levi het op pligsgetroue wyse baie sulke herdenkingsgeleenthede oor die jare bygewoon en sy eie ondervindinge in herinnering geroep. In Julie 1957 is sy seun Renzo gebore, wat byna sekerlik vernoem is na Levi se held, Lorenzo Perrone.
Ten spyte van 'n positiewe resensie deur Italo Calvino in L'Unità is daar slegs 1,500 eksemplare van Se questo è un uomo verkoop. In 1958 het Arnoldo Mondadori Editore die boek in gewysigde vorm uitgegee en dit bemark.
In 1958 het Stuart Woolf in noue samewerking met Levi sy Se questo è un uomo na Engels vertaal; dit is in 1959 in die Verenigde Koninkryk deur Orion Press gepubliseer. Heinz Riedt het ook in 1959, ook onder streng toesig van Levi, die boek na Duits vertaal. Een van Levi se hoofoorwegings vir die skryf van die boek was om die Duitse mense sover te kry om te besef wat in hul naam gedoen is, en om ten minste gedeeltelike verantwoordelikheid te aanvaar daarvoor; derhalwe was die Duitse vertaling miskien vir hom die belangrikste.
1961–1974
Levi het vroeg in 1961 begin om The Truce te skryf. Dit is in 1963 gepubliseer - byna 16 jaar na sy eerste boek. Daardie jaar het hy die eerste jaarlikse Premio Campiello letterkundige toekenning gewen. Die werk word dikwels saam met Se questo è un uomo in een volume gepubliseer, aangesien dit Levi se lang terugreis deur Oos-Europa vanaf Auschwitz dek. Levi se aansien was besig om te groei en hy het gereeld artikels vir die Turynse koerant La Stampa geskryf. Hy het daaraan gewerk om 'n reputasie as skrywer van onderwerpe buiten Auschwitz te verwerf.
In 1963 het hy sy eerste groot depressietyd ondergaan. Op die stadium het hy twee jong kinders gehad asook 'n posisie van verantwoordelikheid by 'n fabriek waar ongelukke ernstige gevolge kon hê. Hy het baie gereis en 'n openbare persoonlikheid geword. Die herinnering aan dit wat minder as twintig jaar gelede gebeur het was egter nog vars in sy geheue. Vandag word die skakel tussen sulke tipe trauma en depressie makliker begryp. Dokters het oor die jare verskeie tipes dwelms voorgeskryf, maar dit het wisselvallige doeltreffendheid gehad en ook baie newe effekte. In 1964 het Levi  saam met die Italiaanse staatsuitsaaier RAI gewerk aan 'n radiodrama wat gebaseer was op Se questo è un uomo, en in 1966 aan 'n teaterproduksie daarvan.
Hy het twee volumes wetenskapfiksie gepubliseer onder die pennaam Damiano Malabaila, welke werke etiese en filosofiese vrae ondersoek. Baie van die stories van die twee boeke is later versamel en in Engels gepubliseer. In 1974 het Levi ingestem om deeltyds af te tree by SIVA ten einde meer tyd vir skryfwerk te hê. Hy wou ook die las van verantwoordelikhede betreffende die bestuur van die verfaanleg vermy.
1975–1987
In 1975 is 'n versameling van Levi se poësie gepubliseer onder die titel L'osteria di Brema. Hy het twee ander hoog aangeprese memoires geskryf naamlik, Lilit e altri racconti en Il sistema periodico. Lilit e altri racconti handel oor karakters wat hy waargeneem het tydens gevangesetting. Il sistema periodico is 'n versameling kortverhale wat gebaseer is op episodes van sy lewe, maar sluit twee kortverhale in wat hy geskryf het voor sy tyd in Auschwitz. Elke verhaal is op een of ander wyse verbind na een van die chemiese elemente. Op 19 Oktober 2006 is Il sistema periodico by Londen se Koninklike Instituut op die kortlys geplaas vir die beste wetenskaplike boek wat ooit geskryf is.
In 1977 het Levi op die ouderdom van 58 afgetree as 'n deeltydse konsultant by die SIVA verffabriek ten einde homself voltyds aan sy skryfwerk te wy. Soos al sy boeke is La chiave a stella (1978), gepubliseer in die VSA as The Monkey Wrench, moeilik om te kategoriseer. Sommige resensies beskryf dit as 'n versameling verhale oor werk en werkers wat vertel word deur 'n narrator wat soortgelyk is aan Levi. Ander noem dit 'n roman wat geskep is deur gekoppelde verhale en karakters. Die verhaal speel af in 'n dorpie in Rusland genaamd Togliattigrad wat deur Fiat bedryf word. Dit stel die ingenieur voor as 'n held waarop andere kan staatmaak. Die onderliggende filosofie is dat trots in jou werk nie 'n benodigdheid is vir geluk nie. Die Piedmontese ingenieur Faussone reis die hele wêreld vol as 'n deskundige in die oprigting van hyskrane en brûe. Linkse kritici het Levi egter daarvoor verkwalik dat hy nie die onmenslike werktoestande op die monteerlyne by Fiat beskryf het nie. Die boek het aan Levi 'n groter gehoor in Italië besorg. Die werk het ook die Strega-prys in 1979 gewen. Die meeste van die stories het betrekking op die oplos van industriële probleme; baie verhale het hul oorsprong in die skrywer se eie persoonlike ondervindinge. In 1984 het Levi sy enigste roman gepubliseer naamlik, If Not Now, When?— oftewel sy tweede roman as The Monkey Wrench bygetel word. Dit spoor die lotgevalle van 'n groep Joodse partisane agter Duitse lyne na soos wat hulle poog om te oorleef en hulle geveg teen die vyand voort te sit. Hulle uiteindelike doelwit is om Israel te bereik ten einde deel te neem aan die ontwikkeling van 'n Joodse nasionale tuiste. Die partisane bereik uiteindelik Pole en daarna Duitse gebied. Daar word die oorlewende lede amptelik ontvang as ontheemde persone in grondgebied wat deur die Geallieerdes gehou word. Uiteindelik slaag hulle daarin om Italië te bereik op hulle weg na Israel. Die roman het beide die Premio Campiello sowel as die Premio Viareggio gewen. Die boek was geïnspireer deur gebeure wat plaasgevind het tydens Levi se treinreis na sy vrylating van die kamp. Op een stadium tydens die reis het 'n bende sioniste hul wa aan die vlugtelingtrein gekoppel. Levi is beïndruk deur hul krag, uithouvermoë, organisasie en bewustheid van hul doel. Levi het 'n vername letterkundige figuur in Italië geword en sy boeke is na baie ander tale vertaal. La tregua het 'n standaardteks in Italiaanse skole geword. In 1985 het hy na die VSA gevlieg vir 'n 20-dag gesprekstoer. Alhoewel hy vergesel is deur Lucia was die reis baie veeleisend.
In Maart 1985 het hy die inleiding tot die heruitreiking van die outobiografie van Rudolf Höss geskryf, wat vanaf 1940 tot 1943 kommandant van die Auschwitz konsentrasiekamp was. Daarin skryf hy, "Dit is gevul met boosheid...en om dit te lees is foltering."
In 1985 is daar ook 'n volume van sy opstelle wat voorheen gepubliseer is in La Stampa onder die titel L'altrui mestiere gepubliseer. Levi het vanmelewe hierdie stories geskryf en gebêre en hulle beskikbaar gemaak aan La Stampa teen die koers van omtrent een 'n week. Die opstelle strek van boekresensies en denke oor vreemde dinge in die natuur tot fiksionele kortverhale.
In 1986 is 'n verdere bundel kortverhale wat voorheen in La Stampa gepubliseer is gepubliseer. Dit is gebundel en gepubliseer as Racconti e saggi Tydens Levi se dood in April 1987 was hy besig om te werk aan 'n ander seleksie opstelle genaamd The Double Bond, wat die vorm aangeneem het van briewe aan "La Signorina". Hierdie opstelle of essays is baie persoonlik van natuur. 'n Geskatte vyf of ses hoofstukke van die manuskrip bestaan. Carole Angier het in haar biografie van Levi beskryf hoe sy sommige van die essays opgespoor het. Sy het geskryf dat andere uit die openbare oog gehou is deur Levi se vriende aan wie hy dit oorhandig het en dat andere heel moontlik vernietig is.
In Maart 2007 het Harper's Magazine 'n Engelse vertaling van Levi se verhaal "Knall" gepubliseer, welke handel oor 'n fiktiewe wapen wat dodelik is op kort afstande maar egter skadeloos is van meer as 'n meter weg. Dit het oorspronklik verskyn in sy 1971 boek Vizio di forma.
A Tranquil Star, 'n versameling van sewentien verhale wat na Engels vertaal is deur Ann Goldstein en Alessandra Bastagli, is in April 2007 gepubliseer.
Dood
Levi het op 11 April 1987 beswyk nadat hy geval het van die trapvloer van sy drieverdieping woonstel in Turyn na die grondvloer daaronder. Die lykskouer het sy dood as selfmoord opgeteken. Drie van sy biograwe (Angier, Thomson and Anissimov) stem saam hiermee. In sy latere lewe het Levi aangedui dat hy aan depressie ly. Faktore wat daartoe kon bygedra het, het ingesluit sy verantwoordelikheid vir sy bejaarde moeder en skoonma saam met wie hy gewoon het asook voortslepende angs en traumatiese herinneringe aan sy ondervindinge. Die Nobelprys ontvanger en Holocaust oorlewende Elie Wiesel het in die tyd gesê, "Primo Levi is in Auschwitz, veertig jaar later, dood."
Verskeie van Levi se vriende en kennisse verskil hiermee. Die Oxfordse sosioloog Diego Gambetta het opgemerk dat Levi nóg 'n selfmoordbrief nóg enige ander dokument gelos het wat sou aandui dat hy selfmoord oorweeg. Dokumente en getuienis suggereer eerder dat hy ten opsigte van beide die kort- en langtermyn, besliste voornemens gehad het. Nadat Gambetta die woonstel besoek het, het hy die moontlikheid genoem dat Levi sy balans kon verloor het en daarna geval het, aangesien hy juis voor sy dood van duiseligheid gekla het. The Nobelprys ontvanger Rita Levi-Montalcini, wat 'n nabye vriend van Levi was, het daarmee akkoord gegaan. "As'n chemiese ingenieur", het sy gesê, "kon hy 'n beter manier gevind het [om die lewe te verlaat] as om van 'n smal traplys af te spring, met die gepaardgaande risiko van permanente ongeskiktheid of gestremdheid."
Oogpunte betreffende die Nasionale Sosialisme, die Sowjetunie en anti-semitisme
Levi het Se questo è un uomo geskryf ten einde die gruwels van die Nazis se pogings om Joodse en ander mense uit te wis aan die kaak te stel. Hy het op sy beurt ook baie relase van getuies en oorlewendes gelees, en vergaderings bygewoon van oorlewendes. In die proses het hy 'n vername simboliese figuur vir anti-fasciste in Italië geword.
Levi het meer as 130 skole besoek ten einde oor sy ervarings in Auschwitz te praat. Hy was geskok oor revisionistiese houdings wat poog om die geskiedenis van die kampe te herinterpreteer, of as minder gruwelik en walglik as wat dit werklik was te herskryf; naamlik dit wat nou verwys na word as die Holocaust ontkenning. Sy oogpunt was dat die Nazi-doodskampe en die gepoogde uitwissing van die Jode 'n unieke gruwel in die geskiedenis is, want die doelwit daarmee was algehele vernietiging van een ras deur 'n ander, wat homself as superieur beskou. Hy het ook opgemerk dat dit 'n baie georganiseerde en gemeganiseerde poging was, wat sover gegaan het om die as van Jode as materiaal vir die bou of oprigting van looppaadjies te gebruik.
Die spesifieke doelwit van die uitwissingskampe
Levi het in 'n aanhangsel tot sy boek Se questo è un uomo geskryf dat die doelwit van die Nazi kampe nie dieselfde was as die van Stalin se gulags nie, alhoewel dit " 'n lugubere vergelyking van twee modelle van hel is." Die doel van die Nazis was die uitwissing van die Joodse ras in Europa. Niemand is uitgesluit nie. Niemand kon Judaisme vaarwel roep ten einde gespaar te word nie, aangesien die Nazis die Jode as 'n rasgroep eerder as 'n godsdienstige groep behandel het. Levi het soos ander Turynse intellektuele voor die Tweede Wêreldoorlog nie sy godsdiens aktief uitgeleef nie, maar die fascistiese raswette en die Nazi kampe het sy bewustheid van sy identiteit as Jood verskerp. Van die baie kinders wat na die kampe vervoer is het byna almal gesterf.
Levi het op 'n duidelike en objektiewe styl oor sy ondervindinge in Auschwitz geskryf, inaggenome die omarming van die paar tekens van menslikheid wat hy rondom hom kon vind. Hy het geen blywende haat teenoor die Duitsers gekoester nie, alhoewel hy dit duidelik gemaak het dat hy nie enige van die oortreders vergewe het nie.
Spatalla
Spesies
Spesies van die genus word hier gelys met hulle bewaringsstatus:
Disperis thorncroftii
Disperis thorncroftii is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems in Suid-Afrika en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in KwaZulu-Natal, Mpumalanga, die Oos-Kaap en die Wes-Kaap voor.
Isodictya echinata
Isodictya echinata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Thomas & Matthew.
Bomskok
Bomskok is ’n versteuring van die senuwees as gevolg van ’n hewige skok.
Bomskok is die woord vir die simptome wat ’n persoon kan ervaar na die blootstellling aan groot ontploffings soos bombardemente tydens ’n oorlog.
Die simptome is sielkundige letsels wat spier- en senutrekkings, engtevrees, geheueverlies, spraakverlies, hallusinasies, angsaanvalle, depressie en emosionele onstabiliteit kan insluit. Verskeie vorme van psigoterapie word gebruik om die probleme te probeer oplos.
Na die Eerste Wêreldoorlog is die term bomskok vir die eerste keer gebruik en na die Tweede Wêreldoorlog is daarna verwys as oorlogsvermoeidheid. Na die Viëtnamoorlog is baie oudgediendes voortdurend geteister deur terugflitse van hul gevegservarings.
Historici is van mening dat soldate in antieke tye reeds met bomskok bekend was. Assiriese tekste uit 1300 v.C. praat al van soldate wat gesteur is deur nagmerries waarin mense voorkom wat deur hulle doodgemaak is. Herodotus skryf dat die Romeinse generaal Gaius Marius angsaanvalle gekry het na sy ervarings op die slagveld.
Militêre diensplig in Suid-Afrika
Militêre diensplig in Suid-Afrika het op 9 Junie 1967 in werking getree en is in 1994 deur 'n grondwetwysiging afgeskaf.
Die regering tydens Apartheid het 'n beleid van verpligte diensplig gehad vir jong wit mans van wie verwag word om militêre diensplig op gereelde tussenposes te verrig, begin met 'n uitgebreide opleiding wat begin het in die jaar onmiddellik na hul die skool verlaat het of sodra hulle 16 geword het, wat ook al laaste gekom het. Sommiges is uitstel gegun, byvoorbeeld om ‘n universiteit by te woon en eers 'n voorgraadse graad te voltooi, maar baie min jong mans is vrygestel van diensplig vir enige ander rede as om medies ongeskik te wees of vir 'n rasseklassifikasiefout. Geldige redes het gewetensbeswaar op grond van godsdiensoortuigings is ingesluit, maar hierdie uitsonderings is in 1974 vernou.
Toenemend strenger wette is aangeneem met toenemende dienstydperke, wat die basis van kwalifiserende wit mans wat opgeroep kan word, verbreed en streng vonnisse voorsien het vir daardie mans wat beswaar gemaak het. Dienspligtiges het 'n beduidende deel van die Suid-Afrikaanse Weermag uitgemaak.
Roland Garros-lughawe
Roland Garros-lughawe (: Aéroport de la Réunion Roland Garros) (IATA: RUN, ICAO: FMEE), voorheen bekend as Gillot Lughawe, is geleë in Sainte-Marie op Réunion. Die lughawe is 7 kilometer oos van Saint-Denis. Dit is vernoem na die Franse vlieënier Roland Garros wat in Saint-Denis gebore is. Roland Garros-lughawe is die spilpunt van Air Austral en het 2 473 843 passasiers in 2018 bedien.
Hyalonema aequatoriale
Hyalonema aequatoriale is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Jerry Lewis
Moet nie verwar word met die Amerikaanse rock 'n roll en countrysanger, Jerry Lee Lewis nie.
Hyalonema crassipinulum
Hyalonema crassipinulum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Hyalonema aequatoriale
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Hyalonema crassipinulum
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Jerry Lewis
Jerry Lewis (16 Maart 1926 – 20 Augustus 2017) was 'n Amerikaanse komediant, akteur, draaiboekskrywer, rolprentregisseur, rolprentvervaardiger, en sanger van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cinderfella (1960), The Ladies Man (1961), The Nutty Professor (1963), en The King of Comedy (1982).
Isodictya ectofibrosa
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Semmelweis-universiteit
Die Semmelweis-universiteit (Hongaars: Semmelweis Egyetem) is 'n universiteit in Boedapest, die hoofstad van Hongarye. Die universiteit is in 1769 gestig en is vandag die oudste mediese skool in die land. Die Semmelweis-universiteit is genoem na Ignaz Semmelweis, die ginekoloog wat die oorsaak van kraamkoors in die 1840's ontdek het.
Isodictya elastica
Isodictya elastica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur G.C.J. Vosmaer.
Jenő Jandó
Jenő Jandó (Hongaarsː ˈjɒndo; gebore op 1 Februarie 1952) is 'n Hongaarse pianis en professor aan die Franz Liszt Musiekakademie in Boedapest, Hongarye.
Agtergrond en opvoeding
Jandó het klavier by die Liszt Akademie onder Katalin Nemes en Pál Kadosa studeer, en het aangegaan om verskeie groot internasionale klavierkompetisies te wen, insluitende die Georges Cziffra en Ciani Klavierkompetisies. Sy professionele loopbaan het egter begin toe hy op 18-jarige ouderdom derde plek behaal het tydens die Beethoven Klavierkompetisie. Hy was ook die wenner van die 1973 Hongaarse Klavierconcours, en het eerste plek behaal in die kamermusiekkategorie tydens die Sydney Internasionale Klavierkompetisie in 1977.
Loopbaan as solis en begeleidende pianis
Jandó word hoog gereken as beide 'n solis en begeleidende kunstenaar, soos blyk uit sy opnames, welke insluit 'n volledige opname van Beethoven se sonates tot Franz Schubert se Forelkwintet en Beethoven se klaviertrios Nos. 5-6 Op. 70 en die klaviertrio No. 7.
Hy is bekend daarvoor dat hy sing of neurie terwyl hy speel; ten einde dit te verhoed het hy die gewoonte aangeleer om 'n onaangesteekte sigaret in sy mond te plaas!
Johnny Lewis
Dood
Ná ’n ongeluk in 2011 het hy ’n breinbesering opgedoen wat tot sy arrestasies en uiteindelik sy dood sou lei, ’n voorval waar hy sy eienares vermoor het, voordat hy van die dak van die huis waarin hulle gewoon het afgeval het.
Hyalonema densum
Hyalonema densum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1915 deur Lendenfeld.
Isodictya erinacea
Isodictya erinacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Isodictya en tot die familie Isodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Topsent.
Hyalonema bipinnulum
Hyalonema bipinnulum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Gotarzes II van Partië
Gotarzes II (𐭂𐭅𐭕𐭓𐭆, Gōtarz) was van 40 tot 51 n.C. koning van konings van die Partiese Ryk. Hy was 'n aangenome seun van Artabanus II.
Toe Artabanus in 40 sterf, het sy seun Vardanes I hom opgevolg. Gotarzes II het egter die troon geroof en sy beheer oor 'n groot deel van Partië uitgebrei. Vardanes moes na Baktrië vlug.
Vardanes se kort bewind het geëindig toe hy tydens 'n jaguitstappie vermoor is. Ná sy dood omstreeks 46 het Gotarzes II oor Partië regeer tot met sy eie dood kort daarna – volgens Tacitus weens 'n siekte, terwyl Josephus meen hy is vermoor. Gotarzes II is vir 'n kort rukkie deur sy oom Vonones II opgevolg, en daarna deur dié se seun Vologases I.
Die Real Housewives van die Wynlande
Die Real Housewives van die Wynlande (of RHOWL) is ‘n realiteitsreeks wat ‘n eksklusiewe kykie gee en die lewens volg van 6 unieke, interessante en dinamiese vroue van die Wynlande en hul weelderige leefstyle. Die reeks begin op 20 April 2023 op KykNET, DStv kanaal 144.
Die reeks is in en om Franschhoek, Paarl, Stellenbosch en Somerset-Wes verfilm.
The Real Housewives-franchise het in Maart 2006 sy debuut in Amerika met The Real Housewives of Orange County gemaak. Intussen is daar elf verskillende reekse in Amerika vervaardig met 21 internasionale weergawes waaronder reekse in Durban, Johannesburg en Kaapstad. Die Real Housewives van Pretoria, wat in Oktober 2022 op kykNET begin het, was die eerste reeks in Afrikaans.
Die formaat word internasionaal deur NBCUniversal Formats versprei en het al talle toekennings ontvang.
Hyalonema bianchoratum
Hyalonema bianchoratum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Hyalonema en tot die familie Hyalonematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Wilson.
Sir Seewoosagur Ramgoolam Internasionale Lughawe
Sir Seewoosagur Ramgoolam Internasionale Lughawe (IATA-kode: MRU, ICAO: FIMP), is die belangrikste internasionale lughawe in Mauritius. Dit is 26 km suidoos van die hoofstad Port Louis geleë. Die lughawe was voorheen bekend as die Plaisance Lughawe, maar dit is herdoop ter nagedagtenis van Sir Seewoosagur Ramgoolam.
Die lughawe, wat tot 'n streekspilpunt ontwikkel het, huisves direkte vlugte na verskeie bestemmings in Afrika, Asië, Europa en is die tuiste van die land se nasionale lugredery Air Mauritius. "Airports of Mauritius Co. Ltd" (AML) is die eienaar en operateur van die lughawe; die regering van Mauritius is die grootste aandeelhouer van AML. "Airport Terminal Operations Ltd" (ATOL) was verantwoordelik vir die ontwerp, bou en bedryf van die nuwe eindpuntgebou.
Diatoom
Diatome of kieselwiere (klas Bacillariophyceae) is eensellige wiere wat gewoonlik 'n geelbruin tot groengeel kleur het. Die wier se kieselagtige selwand bestaan uit twee helftes wat op mekaar pas soos 'n deksel op 'n pildosie. As die selinhoud van die diatoom doodgaan, sink die diatoomskelet na die meer- of seebodem. Deur die eeue heen het daar op hierdie manier 'n baie dik laag diatoomgrond op die seebodem gevorm. Tans word meer as 10 000 soorte diatome onderskei, wat nie net in die see en in varswater voorkom nie, maar ook in vogtige plekke op land.
Bou
Die sowat 10 000 diatome kan van alle ander eensellige wiere onderskei word op grond van hul tweedelige selwand. Die boonste doppie van die selwand pas soos 'n deksel op die ietwat kleiner onderste doppie. Die twee helftes van die selwand word deur 'n bandvormige ring, die gordel, bymekaar gehou. Die harde, kieselagtige wand van die diatoom bevat geen kalkbestanddele soos dikwels met die harde dele van ander organismes die geval is nie, maar wel silikonverbindings, soos kieselsure en silikaat.
Daar word twee ordes diatome onderskei, naamlik die ronde Centrales en die ellips- of bootvormige Pennales. Die Centrales het dikwels 'n growwe oppervlak met fyn groefies. Daarbenewens het die meeste soorte Centrales lang hare of stekelhare, wat die dryfvermoë van die sel verbeter. Die Pennales het 'n gladde selwand met 'n veervormige patroon van porieë. In die sitoplasma van die sel is korrel- of plaatvormige kleurstofdraers (chromatofore) waarin daar chlorofiel en ook geel en bruin pigmente (karoteen, karotenoïed en xantofil) voorkom. Die chromatofore gee aan die diatoom 'n kenmerkende bruingee l tot groengeel kleur.
Voortplanting
Die diatome plant gewoonlik voort deur middel van seldeling. Met die seldeling erf albei dogterselle een van die doppies van die moedersel se tweedelige wand en bou dan self die ander helfte om daarby aan te pas. Die doppies wat van die moedersel verkry word, vorm altyd die deksel van die nuwe dogtersel. Die onderste deel word altyd self deur die dogtersel gevorm. Dit lei daartoe dat die dogtersel wat die grootste doppie (die moederseldeksel) erf, altyd so groot soos die moedersel word, terwyl die ander dogtersel baie kleiner is. Hierdie proses van seldeling duur 'n paar generasies voort, en met elke seldeling ontstaan 'n klein en 'n groot nakomeling. Later is die kleinste selle só klein dat hulle nie meer lewensvatbaar is nie. In sulke gevalle vorm die diatoom spore (ouksospore).
By die Centrales deel die selkern 'n paar keer; die protoplasma wring hom uit die sel na buite en neem normale afmetinge aan. Hierná word twee volledige nuwe doppies gevorm.
In die geval van die Pennales word geslagselle gevorm. Hierdie geslagselle verlaat die oorspronklike doppies en versmelt met mekaar. Die sigote hou aan met hulle groei totdat hulle volwassenheid bereik het en kort daarna deel hulle en vorm nuwe doppies. In ongunstige omstandighede vorm die selle russpore, wat weer sal ontwikkel as die sel se lewensomstandighede verbeter.
Nut
Die diatome speel nie net 'n belangrike rol in suurstofvoorsiening nie, maar ook in voedselverskaffing vir planktondiertjies, soos vislarwes en mikroklein krefies.
Wanneer die selinhoud van 'n diatoom doodgaan, of die ou doppies verlaat, sink die diatoomskelet na die bodem van die see of die meer. As gevolg hiervan het daar deur die eeue heen 'n dik laag diatoomgrond op die seebodem gevorm. Hierdie diatoomgrond, wat dikwels kieselguhr genoem word, is van groot belang vir die nywerheid. Nadat Alfred Nobel dinamiet uitgevind het, het hy diatoomgrond gebruik om die gevaarlike nitrogliserien te absorbeer. Dit het die waarskynlikheid van onbeheerde ontploffings baie verminder. Diatoomgrond is vroeër baie gebruik as 'n poleermiddel in tandepasta.
Hermann Oberth
Hermann Oberth (Hermannstadt, 25 Junie 1894 - Neurenberg, 29 Desember 1989) was 'n Oostenryks-Hongaars gebore Duitse fisikus en vuurpylpionier. Hy deel saam met Konstantin Tsiolkofski en Robert Goddard die titel "Vader van die ruimtevaart".
Jeug
Oberth is op 25 Junie 1894 gebore in wat destyds Hermannstadt was, nou deel van Roemenië (Transsilvanië). Sy pa was 'n welvarende dokter. Toe hy op 'n jong ouderdom skarlakenkoors gehad het, het sy gesin hom na Italië gestuur om te herstel. Op die ouderdom van 11 het sy ma vir hom twee boeke gegee van Jules Verne, Van die aarde na die maan en Die reis rondom die maan. Oberth het ruimte gefassineer geraak deur die boeke en drie jaar later, op die ouderdom van 14, het hy sy eerste vuurpyl ontwerp. Hy toon insig in die tegniese uitvoerbaarheid van vuurpyle; soos hoe 'n vuurpyl sou beweeg deur uitlaatgasse uit te stoot.
Op 6 Julie 1918 trou hy met Mathilde Hummel, met wie hy vier kinders gehad het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog sou die paar twee kinders verloor het.
Tussen die oorloeë
Oberth besef die voordele van die veelstaduim vuurpyl en skryf: "... As 'n klein vuurpyl bo-op 'n groot geplaas word en die groot een word laat val as die kleintjie aan die brand gesteek word, word beide se snelheid gerealiseer ...". Tot 1922 was Oberth nie vertroud met die werk van Goddard in die VSA nie, en eers in 1925 het hy met die van Tsiolkofski in aanraking gekom. Hy het met albei korrespondensie gevoer en erken dat hulle voor hom hulle formules opgestel het.
Oberth het met vooraanstaande wetenskaplikes navorsing gedoen en sy proefskrif in 1922 gepubliseer, maar dit is verwerp. Hy het egter sy werk voorgesit en 'n jaar later is die eerste konsep van Die Rakete zu den Planetenräumen geskryf. 'n Meer uitgebreide weergawe van 429 bladsye het in 1929 verskyn. Oberth het die wiskundige bewys uitgewerk dat dit moontlik is vir 'n vuurpyl om die atmosfeer ontsnappingspoed te kan bereik. Hy het ook die teorie bespreek dat 'n vuurpyl in 'n vakuum kan funksioneer en vinniger kan vlieg as sy eie uitlaatgasse. Hy het ook die gevolge van ruimtereise op die menslike liggaam genoem en die moontlikheid bespreek om satelliete om die aarde te laat wentel. Die boek het hom wye erkenning besorg en was 'n bron van inspirasie vir 'n groep Duitse vuurpylpioniers. 'n Entoesiastiese jong man, Wernher von Braun, het op fisika en wiskunde gefokus om Oberth se vergelykings beter te verstaan.
In 1929 word Wege zur Raumschiffahrt gepubliseer, 'n boek waarin Oberth die ontwikkeling van die ioonenjin voorgestel het. Dit het hom die Robert Esnault-Pelterie-André Hirsch-prys verdien. Met die 10 000 frank het hy sy navorsing oor vloeibare brandstofvuurpylmotors gefinansier. Hy word lid van die VfR (Verein fur Raumschiffahrt), wat hom gou tot president verkies het. Hy het as mentor vir die jong Von Braun opgetree.
In 1931 aanvaar hy 'n dosentpos in Roemenië en in 1931 verkry hy 'n patent op 'n vuurpyl met vloeibare brandstof, waarna hy na Duitsland terugkeer. Op 7 Mei 1931 lanseer hy sy eerste vloeibare brandstof vuurpyl in die Berlynse omgewing. In 1938 het Oberth by die fakulteit van die Tegniese Universiteit in Wene aangesluit, en daarna na die Tegniese Kollege in Dresden verhuis.
Nazi-tyd
Hy word in 1940 'n Duitse burger en die Nazi's waardeer sy eienskappe. 'n Jaar later het hulle hom oorgeplaas na die vuurpylnavorsingsentrum naby Peenemünde, waar hy saam met Von Braun op die V2 gewerk het. Die Geallieerdes het die Nazi-regime weggedryf van Peenemünde en Oberth het gewerk aan vastestof vuurpyle vir die lugverdediging in Wittenberg. Na die ineenstorting van die regime en die begin van die Koue Oorlog het hy na Feucht gevlug. In 1948 werk hy as onafhanklike vuurpylkonsultant in Switserland. In 1950 was hy in Italië betrokke by vaste brandstof vliegtuigmissiele, waarna hy in 1953 na Feucht terugkeer vir die publikasie van sy nuwe boek Menschen im Weltraum. Hy het kreatiewe idees ten opsigte van ruimtepakke, elektries-aangedrewe ruimteskepe en ruimtestasies getoon.