cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nagoja
Azuchi-Momoyama tydperk
Oda Nobunaga en sy protégés Toyotomi Hideyoshi en Tokugawa Ieyasu was magtige krygshere gebaseer in die Nagoja-gebied wat geleidelik daarin geslaag het om Japan te verenig. In 1610 het Tokugawa Ieyasu die hoofstad van Owari-provinsie van Kiyosu, sowat sewe kilometer daarvandaan, na 'n meer strategiese ligging in die huidige Nagoja verskuif.
In Mei-Junie 1560 het die Slag van Okehazama plaasgevind in Dengakuhazama, Owari-provinsie, wat net buite die Nagoja-stad was. In hierdie geveg het Oda Nobunaga Imagawa Yoshimoto verslaan en homself as een van die voorste krygshere in die Sengoku-tydperk gevestig.
Edo tydperk
Gedurende hierdie tydperk is die Nagoja-kasteel gebou, deels gebou van materiaal wat uit die Kiyosu-kasteel geneem is. Tydens die bouwerk het die hele dorp rondom Kiyosu-kasteel, wat uit ongeveer 60 000 mense bestaan, van Kiyosu na die nuutbeplande dorp rondom Nagoja-kasteel verskuif. Ongeveer dieselfde tyd is die nabygeleë antieke Atsuta-heiligdom aangewys as 'n tussenstasie, genaamd Miya (die Heiligdom), op die belangrike Tōkaidō-pad, wat die twee hoofstede Kioto en Edo (nou Tokio) verbind het. ’n Dorp het rondom die tempel ontwikkel om reisigers te ondersteun. Die kasteel- en heiligdomdorpe het die stad gevorm.
Mkuzerivier
Die Mkuzerivier (ook Mkhuzerivier, uMkhuzerivier) is 'n standhoudende rivier wat in die noorde van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika vloei.
Nagoja
Meiji tydperk
Tydens die Meiji-herstel is Japan se provinsies in prefekture herstruktureer en die regering het van familie- na burokratiese bewind verander. Nagoja is op 1 Oktober 1889 tot 'n stad geproklameer en op 1 September 1956 deur regeringsverordening as 'n stad aangewys. Nagoja het 'n industriële spilpunt vir die streek geword. Sy ekonomiese sfeer het die bekende pottebakkerydorpe Tokoname, Tajimi en Seto ingesluit, asook Okazaki, een van die enigste plekke waar kruit onder die shogunaat geproduseer is. Ander nywerhede het katoen en komplekse meganiese poppe genaamd karakuri ningyō ingesluit.
Mkuzerivier
Hierdie rivier ontspring 25 km oos van Vryheid op 'n hoogte van 1500 m bo seespieël. Dit vloei ooswaarts deur die Amakhosi-natuurreservaat, oor die Mkhuze-waterval, verby die dorp Mkhuze, deur die Lebomboberge en die noordelike dele van die Mkhuzi-natuurreservaat en die iSimangaliso-vleilandpark. Daarna mond dit uit in die St. Luciameer by koördinate.
Net wes van die dorp Mkhuze en by die Mkhuze-waterval is daar besproeiingskanale. Op die oewers word met suikerriet geboer.
Nagoja
Taisho tydperk
Mitsubishi Aircraft Company is in 1920 in Nagoja gestig en het een van die grootste vliegtuigvervaardigers in Japan geword. Die beskikbaarheid van ruimte en die sentrale ligging van die streek en die goed gevestigde konnektiwiteit was van die groot faktore wat gelei het tot die vestiging van die lugvaartbedryf daar.
Tweede Wêreldoorlog en Na-oorlogse tydperk
Nagoja was die teiken van Amerikaanse lugaanvalle tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die bevolking van Nagoja op hierdie tydstip is geskat op 1,5 miljoen, vierde onder Japannese stede en een van die drie grootste sentrums van die Japannese vliegtuigbedryf. Daar is beraam dat 25% van sy werkers by vliegtuigproduksie betrokke was. Belangrike Japannese vliegtuigteikens was binne die stad self, terwyl ander noord van Kagamigahara was. Daar is beraam dat hulle tussen 40% en 50% van Japannese gevegsvliegtuie en enjins vervaardig het, soos die noodsaaklike Mitsubishi A6M Zerovegter. Die Nagoja-gebied het ook tydens die Tweede Wêreldoorlog masjiengereedskap, laers, spoorwegtoerusting, metaallegerings, tenks, motorvoertuie en verwerkte voedsel vervaardig.
Lugaanvalle het op 18 April 1942 begin met 'n aanval op 'n Mitsubishi Heavy Industries -vliegtuigwerke, die Matsuhigecho-oliepakhuis, die Nagoja-kasteel, militêre barakke en die Nagoja-oorlogsnywerheidsaanleg. Die bombardement het deur die lente van 1945 voortgeduur, en het grootskaalse brandbomaanvalle ingesluit. Nagoja was die teiken van twee van Bomber Command se aanvalle. Hierdie brandaanvalle, een deur die dag en een in die nag, het 15,3 vk kilometer verwoes. Die XXI Bomber Command het 'n nuwe Amerikaanse weermag lugmag rekord opgestel met die grootste tonnemaat wat ooit op 'n enkele teiken in een missie vrygestel is—3 162 ton branders. Dit het ook agt-en-twintig van die genommerde teikens vernietig of beskadig en die gebied wat verbrand is tot byna een-vierde van die hele stad verhoog. Nagoja-kasteel, wat as 'n militêre bevelpos gebruik is, is getref en meestal vernietig op 14 Mei 1945, gevolg deur die Yokkaichi-bomaanval in Junie 1945. Heropbou van die hoofgebou is voltooi in 1959. Later in dieselfde jaar op 26 Julie 1945 het die Enola Gay ook 'n konvensionele pampoenbom in die Yagoto gebied van Nagoja laat val as deel van voorbereiding om vir die sending na Hiroshima.
In 1959 is die stad oorstroom en erg beskadig deur die Ise-wan Tifoon.
Gorssel
Gorssel is ’n dorp in die munisipaliteit Lochem in die provinsie Gelderland in Nederland.
Chinnamasta
Chinnamastā (Sanskrit: छिन्नमस्ता) is 'n godin van die Hindoemitologie en is ook in die tantriese Boeddisme bekend. Die naam beteken dié wat onthoof is. Sy word ook Chinnamun̥d̥ā genoem.
Sy is volgens die Śākta Mahābhāgvata Purān̥a een van die tien Mahāvidyās. As die god Śiva baklei met sy vrou Satī, word sy baie kwaad. Śiva probeer om te vlug maar in alle tien rigtings stuit hy op een van die aspekte van Satī. In die ooste is dit Chinnamastā.
Die Sādanamālā bekryf haar as "sy wat geel van kleur is en in haar linkerhand haar eie afgehakte kop vashou. Sy het met haar eie kartr̥ (kromswaard) afgehak wat sy in haar regterhand hou... Sy is naak... Bloedstrome kom uit her afgesnyde liggaam en val in die mond van die afgesnyde kop en in die monde van die twee Yoginis aan albei kante van haar".
Sy word dikwels bo-op Kāma -die god van die begeerte- en die godin Rati afgebeel wat seksuele omgang het. Sy ontvang krag uit die seksuele energie, maar oorkom dit tegelykertyd.
Tydperk van Westerse klassieke harmonie
In die geskiedenis van die Europese kunsmusiek, verwys die term tydperk van Westerse klassieke harmonie na die tydperk tussen die skepping en die ontbinding van die tonale stelsel. Hoewel daar geen presiese datums vir hierdie verskynsel is nie, het die meeste kenmerke van die tydperk van klassieke harmonie volgehou van die middel- tot laat-Baroktydperk, deur die klassieke en romantiese tydperke heen, of min of meer van 1650 tot 1900. Terwyl sekere heersende patrone en konvensies kenmerkend van die musiek van hierdie tydperk is, het die tydperk ook aansienlike stilistiese evolusie getoon. Sommige konvensies het gedurende hierdie tydperk ontwikkel wat selde op ander tye gebruik is gedurende wat nog steeds "klassieke harmonie" genoem kan word (byvoorbeeld, sonatevorm). Die datums 1650–1900 is dus noodwendig vae en arbitrêre grense wat afhanklik is van die konteks. Die belangrikste verenigende funksie deur hierdie tydperk behels 'n harmoniese taal waarop moderne musiekteoretici Romeinsesyferontleding kan toepas.
Chinnamasta
Sy is 'n min bekende godin en word slegs op 'n paar plekke aanbid. In Cintapūm̹ī in Himachal Pradesh is 'n tempel wat homself as die śākta pīt̥ha beskou, die plek waar een van dele van Satī se liggaam neergekom het: die voorkop. Op die śākta pīt̥ha-lys van Sircar wat wys op watter plekke in Indië die dele van Satī se liggaam geval het, kom di nogtans nie voor nie.
Tydperk van Westerse klassieke harmonie
Algemene eienskappe
Musiek uit hierdie tydperk voldoen aan twee norme: ten eerste, dit vertoon funksionele tonale harmonie, wat harmoniese verhoudings impliseer soos 'n tonika, dominant, en predominant (sien Romeinsesyferontleding). Ten tweede, harmoniese beweging berus op, en is tot 'n mate as gevolg van, die interafhanklikheid van gelyktydige melodiese lyne, 'n stelsel wat bekend staan as kontrapunt. Musiek uit hierdie tydperk gehoorsaam tipies spesifieke kontrapuntale norme, soos die vermyding van parallelle vyfdes en oktawe.
'n Mens kan musiek met klassieke harmonie teenoor die vroeëre modale musiek en latere atonale musiek stel. Musiek uit die tydperk van Westerse klassieke harmonie kan ook gekontrasteer word met die twintigste eeu se gewilde style, soos rock en jazz; terwyl hierdie latere style baie elemente van die tonale woordeskat (soos majeur- en mineurakkoorde) inkorporeer. Die funksie van hierdie elemente is nie noodwendig gewortel in die klassieke modelle van kontrapunt en harmoniese funksie nie.
Harmonie
Die harmoniese taal van hierdie tydperk staan bekend as die "klassieke harmoniese tonaliteit," of soms die "tonale stelsel" (hoewel of tonaliteit die idioom van klassieke harmonie impliseer, 'n vraag is waaroor gedebatteer kan word). Klassieke harmonie verteenwoordig 'n vereniging van harmoniese funksie en kontrapunt. Met ander woorde, individuele melodiese lyne, wanneer dit saam geneem word, gee uitdrukking aan harmoniese eenheid en doelgeoriënteerde vordering word. In tonale musiek, funksioneer elke noot in die diatoniese toonleer volgens sy verhouding tot die tonika (die grondnoot van die toonleer). Terwyl diatoniek die grondslag van die tonale stelsel vorm, kan die stelsel aansienlike chromatiese verandering weerstaan sonder die verlies van sy tonale identiteit.
Deur die tydperk van klassieke harmonie bestaan sekere harmoniese patrone ongeag style, komponiste, streke, en tydvakke. Johann Sebastian Bach en Richard Strauss skryf byvoorbeeld albei passasies wat ontleed kan word volgens die progressie I-II-V-I, ondanks groot verskille in styl en konteks. Sulke harmoniese konvensies kan herlei word tot die bekende akkoordprogressies waarvolgens moderne teoretici tonale musiek ontleed.
Verskeie gewilde idiome van die twintigste eeu breek die gestandaardiseerde akkoordprogressies van die tydperk van klassieke harmonie af. Byvoorbeeld, in klassieke harmonie is dit onwaarskynlik dat 'n majeurdrieklank gebou op die vyfde trap van die toonleer (V) direk na 'n grondposisiedrieklank gebou op die vierde trap van die toonleer (IV) sal beweeg, maar die omgekeerde van hierdie progressie (IV–V) is redelik algemeen. In teenstelling daarmee is die V–IV-progressie heeltemal aanvaarbaar volgens baie ander standaarde; byvoorbeeld, hierdie oorgang is noodsaaklik vir die laaste reël van die "shuffle"-bluesprogressie  (V–IV–I–I), wat die standaardeinde vir die bluesprogressie geword het ten koste van die oorspronklike laaste reël (V–V–I–I) (Tanner & Gerow 1984, 37).
Ritme
Koördinasie van die verskillende dele van 'n stuk musiek deur middel van 'n eksterne metrum is 'n diepgewortelde aspek van musiek met klassieke harmonie. Ritmies sluit musiek met klassieke harmonie oor die algemeen die volgende metriese strukture in (Winold 1975, hoofstuk 3):
Tydduur
Tydduurpatrone sluit tipies die volgende in Winold 1975, hoofstuk 3): Patrone van toonhoogte en tydduur is van primêre belang in melodie in klassieke harmonie, terwyl toonkwaliteit van sekondêre belang is. Tydduur herhaal en is dikwels periodiek; toonhoogtes is oor die algemeen diatonies (Kliewer 1975, hoofstuk 4).
Rhodesfield
Rhodesfield is 'n voorstad van Kemptonpark aan die Oos-Rand. Volgens die 2011-sensus het Rhodesfield 'n bevolking van 5 215 gehad. Daar is ook 'n bogrondse stasie vir die Gautrein gebou bo die bestaande stasie.
Sapporo
Sapporo (札幌市) is die vyfde grootste stad in Japan volgens bevolking en die derde grootste volgens oppervlakte. Dit is die hoofstad van die Hokkaidō-prefektuur, geleë in die Isjikari-subprefektuur.
Sapporo is buite Japan die bekendste daarvoor dat dit die gasheer van die Olimpiese Winterspele 1972 was, asook vir die jaarlikse Joeki Matsoeri, die Sapporo-sneeufees, wat meer as twee miljoen toeriste van oral oor die wêreld lok. Die stad is ook die tuiste van die Sapporo-brouery. Sapporo was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2002 wat Japan en Suid-Korea saam aangebied het, asook een van die vergaderplekke tydens die Rugbywêreldbeker 2019.
Geskiedenis
Voor sy ontstaan ​​was die gebied wat deur Sapporo (bekend as die Ishikari-vlakte) beset word die tuiste van talle Ainoe-nedersettings. Eers aan die einde van die Edo-tydperk, in 1866, het die bou van 'n kanaal in die streek begin, wat die eerste inwoners aangemoedig het om die dorpie Sapporo te skep. Die naam kom waarskynlik uit die Ainoe-taal as "Sat-Poro-Pet (サッ・ポロ・ペッ), wat as "droë, groot rivier" vertaal word.
In 1880 is die hele Sapporo-gebied herdoop na "Sapporo-ku", en 'n spoorlyn tussen Sapporo en Temiya, Otaru is gebou. In dieselfde jaar is die Hōheikan, 'n hotel vir amptelike besoekers en hooggeplaastes, langs Odori Park opgerig. Dit is later na Nakajima Park verskuif, waar dit vandag nog staan. Twee jaar later, met die afskaffing van Kaitakushi, 'n regeringsinstansies uit die vroeë Meiji-periode, is Hokkaidō in drie prefekture verdeel: Hakodate, Sapporo en Nemuro. Die naam van die Sapporo-stedelike distrik het Sapporo-ku gebly, terwyl die res van die Sapporo-ku-gebied na Sapporo-gun verander het. Sapporo-ku se administratiewe gebou was in die stedelike distrik geleë.
Die prefekture van Sapporo, Hakodate en Nemuro is in 1886 afgeskaf, en die Hokkaidō-administrasiegebou, 'n Amerikaanse neo-barokstyl-struktuur met rooi bakstene, is in 1888 gebou. Die laaste eskader van die Tondenhei, die pioniersoldate van Hokkaido, was gebaseer in die Tonden-omgewing van die Kita-ku wyk, waar Sapporo tans geleë is. Sapporo-ku is uit Sapporo-gun geadministreer tot 1899, toe die nuwe distrikstelsel aangekondig is. Ná daardie jaar was Sapporo-ku buite Sapporo-gun se beheer. Die "ku" wat vanaf 1899 aangewys is, was 'n outonomie wat effens groter is as 'n klein dorpie, en kleiner as 'n groot stad. Op daardie stadium het Hokkaido uit Hakodate-ku en Otaru-ku bestaan.
20ste eeu
Die Sapporo Tram het in 1918 begin, en Hokkaido Imperial University het in Sapporo-ku geopen, as die vyfde Imperiale Universiteit van Japan. In 1922 is 'n nuwe stadstelsel deur die Tokio-regering aangekondig, en Sapporo-ku is amptelik na Sapporo City verander. Die Sapporo Munisipale Busstelsel het in 1930 begin werk. In 1937 is Sapporo gekies om die Olimpiese Winterspele van 1940 aan te bied, maar as gevolg van die uitbreek van die Tweede China-Japannese-Oorlog, is 'n ander stad gekies. Maruyama City is in 1940 by Chūō-ku geïntegreer, en Okadama-lughawe is in 1942 gebou.
Die eerste Sapporo Sneeufees het in 1950 plaasgevind. In dieselfde jaar is die aangrensende Shiroishi Village geïntegreer in Sapporo City en het deel geword van Shiroishi-ku en Atsubetsu-ku. In 1955 is Kotoni City, die hele Sapporo Village en Shinoro Village opgeneem in Sapporo, wat deel geword het van die huidige Chūō-ku, Kita-ku, Higashi-ku, Nishi-ku en Teine-ku. Sapporo se uitbreiding het voortgegaan met die opname van Toyohira City in 1961 en Teine City in 1967, wat elk deel van Toyohira-ku, Kiyota-ku en Teine-ku geword het.
Die seremonie ter herdenking van die 100ste herdenking van die stigting van Sapporo en Hokkaido is in 1968 gehou. Die Sapporo Munisipale Moltreinstelsel is in 1971 geopen, wat Sapporo die vierde stad in Japan gemaak het wat 'n moltreinstelsel het, en wat dit die eerste in die wêreld maak om rubberwiele te gebruik.
Groen tee
Groen tee is 'n warm drank wat uit die blare van die teestruik Camellia sinensis berei word. In vergelyking met swarttee, ondergaan groen tee minimale oksidasie. Groen tee is oorspronklik in Oos-Asië (veral Japan en China) verbruik maar word in die Westerse wêreld toenemend gewild. Omdat die blare nie geoksideer is nie, het groen tee meer polifenole (veral epigallokatekiengallaat of EGCG).
Sapporo
20ste eeu
Van 3 tot 13 Februarie 1972 is die Olimpiese Winterspele van 1972 hier aangebied, die eerste wat in Asië plaasgevind het. Op 3 April van dieselfde jaar is Sapporo deur regeringsbevel verklaar as 'n groot stad en is in sewe distrikte verdeel. Die laaste openbare optrede van operasangeres Maria Callas, het op 11 November 1974 by Hokkaido se Kōsei Nenkin Kaikan saal plaasgevind.
Die moltreinstelsel is uitgebrei toe die Tōzai-lyn in 1976 begin werk het, en die Tōhō-lyn is in 1988 geopen. In 1989 was Atsubetsu-ku en Teine-ku geskei van Shiroishi-ku en Nishi-ku. Jaarlikse geleenthede soos die Pacific Music Festival en Yosakoi Sōran Festival is onderskeidelik in 1990 en 1992 gestig. 'n Professionele sokkerspan, Consadole Sapporo, is in 1996 gestig. In 1997 is Kiyota-ku van Toyohira-ku geskei. In dieselfde jaar het Hokkaido Takushoku Ginko, 'n bank wie se hoofkwartier in Odori was, misluk.
Groen tee
Groot verskeidenheid groen tee bestaan, wat verskil op grond van die verskeidenheid van C. sinensis gebrui, groeitoestande, tuinboumetodes, produksieverwerking en tyd van oes. Alhoewel daar aansienlike navorsing gedoen is oor die moontlike gesondheidseffekte van die gebruik van groen tee gereeld, is daar min bewyse dat die drink van groen tee enige effek op gesondheid het. Gewone groen tee is 99,9% water, bied 1 kalorie per 100 ml bedien, het geen beduidende nutriëntinhoud nie en bevat kafeïen. Alhoewel talle eise vir die gesondheidsvoordele van groen tee gemaak is, het kliniese navorsing nie beslissende bewys van enige effekte nie.
Sapporo
XXI eeu
In 2001 is werk aan die Sapporo Dome voltooi, en in 2002 het die stadion drie wedstryde tydens die 2002 FIFA Wêreldbeker aangebied: Duitsland teen Saoedi-Arabië, Argentinië teen Engeland en Italië teen Ecuador, almal in die groepfase. Fumio Ueda is vir die eerste keer as burgemeester van Sapporo in 2003 verkies. In 2004 het die stad die tuiste geword van 'n NPB-span, die Hokkaido Nippon-Ham Fighters, wat die 2006 Nippon-reeks wen.
Die 34ste G8-beraad het in 2008 in Tōyako plaasgevind, en 'n groot aantal mense insluitend anti-globalistiese aktiviste het in die hartjie van die stad opgeruk in protes, vier mense is gearresteer. Daar is planne dat die Hokkaidō Shinkansen-lyn, wat tans Honsjoe met Hakodate via die Seikan-tonnel verbind, teen 2030 met Sapporo verbind sal wees.
Groen tee
Groei, oes en verwerking
Groen tee word op verskillende maniere verwerk en gegroei, afhangende van die tipe groen tee. As gevolg van verskillende metodes bepaal dit die aroma en smaak. Die groeitoestande kan afgebreek word in twee basiese tipes - dié wat in die son gegroei het en die wat onder die skaduwee gegroei het. Die groen teeplante word in rye gekweek wat gesnoei word op 'n gereelde wyse en word in die algemeen drie keer per jaar geoes. Die eerste oes vind plaas in die laat April tot vroeg in Mei. Die tweede oes vind gewoonlik van Junie tot Julie plaas en die derde pluk vind einde Julie tot vroeg in Augustus plaas. Soms sal daar ook 'n vierde oes wees. Dit is die eerste oes in die lente wat die beste gehalte blare bring, met hoër pryse wat ooreenstem.
Sapporo
Geografie
Sapporo is geleë in die suidwestelike deel van die Ishikari-vlakte en die alluviale waaier van die Toyohira-rivier, wes van Hokkaido. Die suid- en suidoostelike streke van die stad is bergagtig, met 60% van sy oppervlakte wat deur berge bedek word. Mount Yoichi is die hoogste berg in die stad op 1 488 meter. Ander berge sluit in berge Miuine, Sapporo, Asari, Soranuma, Tengu, Teine en Moiwa. Die Ishikari, Toyohira en Sōsei-riviere vloei in die omgewing. Daar is ook mere, kunsmatig of andersins, soos Lake Jozan en Sapporo. Paaie in die stedelike distrik is volgens 'n ortogonale plan uitgelê.
104
Die jaar 104 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 4de jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Groen tee
Kanker
Daar is geen beslissende bewyse dat groen tee help om kanker in mense te voorkom of te behandel nie. In oorsig van bestaande studies is die gevolgtrekking dat hoewel suggestiewe bewyse bestaan het, daar is nie 'n duidelike aanduiding van voordeel nie.
Sapporo
Klimaat
Sapporo het ' n vogtige kontinentale klimaat, met 'n groot variasie in temperatuur tussen somer en winter. Somers is oor die algemeen matig, maar nie vogtig nie, en winters is koud met sneeu. Sapporo is een van die min metropole in die wêreld met swaar sneeuval, wat dit toelaat om geleenthede en feeste met sneeubeelde aan te bied. Die swaar sneeuval is te wyte aan Siberiese lug wat oor Eurasiese lande en die Aleut in die noordelike Stille Oseaan ontwikkel, wat lei tot 'n vloei van koue lug suidoos van die Tsushima-stroom en wes van Hokkaido. Die gemiddelde jaarlikse neerslag is sowat 1 100 mm, en die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 8,5 °C.
Paraleucilla perlucida
Paraleucilla perlucida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Sapporo
Demografie
Die stad het 'n bevolking van 1 947 097 mense op 30 September 2016 gehad, met 'n bevolkingsdigtheid van 1 700 mense per vk km. Die totale oppervlakte is 1 121,12 vk km.
Paraleucilla perlucida
Die spons behoort tot die genus Paraleucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Azevedo & Klautau.
Groen tee
Produksie
In 2013 was die wêreldwye produksie van groen tee ongeveer 1,7 miljoen ton, met 'n voorspelling om teen 2023 te verdubbel in volume. Sedert 2015 het China 80% van die wêreld se groen teemark voorsien, wat gelei het tot die groei van groen tee met 9% per jaar, terwyl 325,000 ton in 2015 uitgevoer word. In 2015 was die VSA die grootste invoerder van Chinese groen tee (6 800 ton), 'n toename van 10% in 2014 en Brittanje het 1,900 ton ingevoer, 15% meer as in 2014.
105
Die jaar 105 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 5de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Sphecosoma testacea
Sphecosoma testacea is 'n mot in die Arctiidae familie. Dit is beskryf deur Walker in 1854. Dit word gevind in Guyana.
Hoya
Hoya is 'n plantgenus in die oleander-familie (Apocynaceae). Dit is voorheen beskou as 'n lid van die aasblomfamilie (Asclepiadaceae), voordat die hele Asclepiadaceae ingelyf is by die oleander-familie. Hoyas kom oorspronklik van Suidoos-Asië, Australië en Nieu-Guinee. The World Checklist of Selected Plant Families erken meer as 520 verskillende soorte.
Augusta Treverorum
Augusta Treverorum ("Die stad van Augustus in die land van die Treverers") is in 16 v.C. deur die Romeinse keiser gestig. Die kolonie teen die Moeselrivier is die historiese voorloper van die huidige Duitse stad Trier en was een van slegs drie Romeinse stede wat die naam van die keiser mog dra (die ander is Augsburg in die huidige Duitse deelstaat Beiere en Augst in die noorde van die huidige Switserland).
Hoya
Hoyas staan algemeen beken as porseleinblomme of wasplante. Die genus is vernoem deur die botanis Robert Brown, ter ere van sy vriend, die botanis Thomas Hoy.
Augusta Treverorum
Geskiedenis
Die nedersetting was aanvanklik die hoofstad van 'n groep stamme, die Treverers, wat van Keltiese, Germaanse of gemengde herkoms was. In die omgewing van die stad het 'n aantal heiligdomme ontstaan soos die tempel van Lenus Mars, 'n plaaslike godheid, wat later geromaniseer is.
Hoya
Die spesies is gewoonlik meerjarige klimplante of soms struike met melksap. Sommige spesies klim uit die grond opwaarts teen bome of heuwels, maar die meeste is epifiete. Hulle klim deur hulself te vleg om boomstompe en met die hulp van lugwortels. Die sukkulente blare is teenstandig, maar die vorm, hoeveelheid hare, dikte, bearing en kleur van die melksap wissel baie.
Augusta Treverorum
Geskiedenis
Die naam Augusta Treverorum is ter ere van die destydse keiser tydens sy verblyf in Gallië in die tyd tussen 15 en 13 v.C. aan die stad gegee. Danksy die strategiese ligging het Augusta Treverorum in die vroeë keisertyd vinnig tot een van die grootste en welvarendste stede in die noorde van die Romeinse Ryk gegroei. In Augusta Treverorum het 'n aantal belangrike geboue ontstaan, soos byvoorbeeld die Romeinse baddens (omtrent 80), die amfiteater (omtrent 100) en die beroemde stadspoort Porta Nigra. Ook die privaathuise van plaaslike burgers getuig van die rykdom in hierdie tydperk. In die 1ste en 2de eeu het Augusta Treverorum as administratiewe sentrum van Gallia Belgica (setel van die Procurator) en die twee Germaanse provinsies van die Romeinse Ryk gedien. In die laat 3de eeu was die stad selfs die keiserlike residensie in die weste van die ryk. Augusta Treverorum is veral deur die keisers Constantius en Konstantyn die Grote bevorder, wat onder meer die keiserlike basiliek (Aula Patina), die keiserlike baddens en 'n aantal kerke as deel van die nuwe paleis-distrik laat oprig het. Sedert 273 het die stad as die setel van 'n aartsbiskop gedien. As keiserlike residensie het Augusta Treverorum talle geleerdes gelok wat hier as onderwysers of beamptes werksaam was.
Hoya
Die blomme sit in 'n skerm op 'n steel vanuit die bladoksel. Hul is vyfpuntig met saamgesmelte blomblare en 'n komplekse morfologie. Nektar word geproduseer in 'n blombekleedsel. Meeldrade en stempels is ineengegroei in 'n gynostegium. Stuifmeel is versamel in twee pollinia op elke meeldraad en word as 'n geheel oorgedra deur bestuiwers na die volgende blom. Daar bestaan nie baie navorsing op Hoya bestuiwing nie, maar ratsvlieërskoenlappers en pylstertmotte is bepaal as bestuiwers vir sommige spesies.
Augusta Treverorum
Geskiedenis
Die stad is in 275 deur Franke en Alemanne aangeval en verwoes en onder die heerskappy van keiser Constantius Chlorus heropgebou. Augusta Treverorum het daarna onder die heerskappy van keiser Diocletianus saam met Rome, Alexandrië en Konstantinopolis een van die vier nuwe Romeinse prefekture geword. Dit het vervolgens tot een van die belangrikste stede in die Romeinse Ryk gegroei. In die tydperk tussen 293 en 395 was die stad een van die setels van die Romeinse keiser.
Hoya
Die vrug is 'n smal, silindriese kokervrug met talle harige sade. Die kapsules sit individueel en nie in pare soos dit normaalweg in die subfamilie Asclepiadoideae verskyn nie.
Augusta Treverorum
Geskiedenis
Met die verskuiwing van die Praefectura Galliarum, die belangrikste administratiewe owerheid in die Wes-Romeinse Ryk, na die Suid-Galliese Arles in 402 is Augusta Treverorum geleidelik ontruim. Die strategiese ligging het tydens die volksverhuising geblyk om 'n groot nadeel te wees. Die stad is verskeie kere deur Germane geplunder. In 475 het die Franke Augusta Treverorum ingeneem.
Hoya
Byna 600 variëteite is al beskryf in die genus Hoya, maar ietwat meer as 300 tipes is 'n meer realistiese getal. Hulle groei in hul verskeie vorms in die tropiese en subtropiese woude van Indië, China en Japan tot Australië en die Stille Oseaan-eilande. Verskeie spesies word gekweek as huisplante, insluitend die algemene wasblom (Hoya carnosa) en die dwergwasblom (Hoya lanceolata subsp. bella).
Augusta Treverorum
Romeinse argitektuur
Die belangrikste Romeinse geboue, soos die Porta Nigra, die katedraal, die keiserlike baddens, die Barbarabaddens, die amfiteater, die Romeinse brug en die Konstantynse basilika is deur UNESCO as wêrelderfenisgebiede gelys.
Hoya
Geselekteerde spesies
Die volgende spesies verskyn in Albers & Meve (2002), en word aanvaar deur beide The Plant List en Tropicos.
Hallvard Aamlid
Hallvard Aamlid (gebore 25 Januarie 1973) is 'n Noorse politikus van die Liberale Party. Hy het gedien as 'n adjunk-verteenwoordiger van Oslo in die Noorse Parlement gedurende die termyn 1997-2001. Buite die politiek werk hy vir die uitgewery Universitetsforlaget.
Aartappel
Die aartappel (Solanum tuberosum) is 'n styselryke, knolagtige plant van die Solanaceae-familie. Die woord aartappel kan verwys na die plant, sowel as die eetbare knol. In die omgewing van die Andes word daar ook etlike naverwante aartappel-spesies gekweek. Aartappels is die wêreld se vierde gewildste voedselgewas, ná rys, koring en mielies. Tans word meer as 8 000 aartappelkultivars in meer as 130 lande verbou. Daar word beraam dat sowat 350 miljoen ton aartappels op 195 000 vierkante kilometer se aartappelvelde verbou word.
Langtermynberging van aartappels vereis gespesialiseerde sorg in koue pakhuise en hierdie pakhuise is van die oudste en grootste stoorgeriewe vir bederfbare goedere in die wêreld.
Oorsprong en verspreiding
Wilde aartappelspesies kom steeds voor in die Verenigde State, Uruguay en Chili. Genetiese toetsing van die wye verskeidenheid van kultivars en die wilde spesie dui daarop dat die aartappel 'n enkele oorsprong gehad het in die Titicaca-meerbekken van suidelike Peru naby die grens met Bolivië, van 'n spesie in die Solanum brevicaule-kompleks (moontlik as afstammeling van Solanum candolleanum). Dit is waarskynlik dat hierdie wilde aartappelspesies reeds 'n aanvullende voedsel in die daaglikse dieet van plaaslike bewoners was. Nogtans het die hoë gliko-alkaloiedinhoud ('n toksiese substans) prosessering en voorbereiding van die aartappels noodsaaklik gemaak. Styselkorrels wat op werktuie in die Titicacabekken gevind is, en baie ooreenkomste toon met ons huidige gevriesdroogde aartappelprodukte, dui daarop dat aartappels reeds 3 500 jaar gelede gedroog en fyngemaal is.
Hoewel Peru in wese die geboorteplek van die aartappel is, is vandag meer as 99 persent van alle wêreldwye verboude aartappels afstammelinge van 'n subspesie inheems aan suid-sentrale Chili. Op grond van historiese rekords, plaaslike landboukundiges, en DNS-ontleding, is die mees verboude wêreldwye variant, ''Solanum tuberosum ssp. tuberosum'', inheems aan die Chiloé-eilandgroep waar dit reeds 10 000 jaar gelede al gekweek is.
Sedert die eerste Europese invoere deur Spanje in 1536, is die aartappel deur Europese seevaarders versprei na hawens en gebiede wêreldwyd. Duisende rasse volhard in die Andes, waar meer as honderd kultivars in 'n vallei gevind kan word, en 'n dosyn of meer kan onderhou word deur 'n landbouhuishouding. Aartappels het gou 'n belangrike stapelvoedsel en veldgewas geword nadat dit in Europa gevestig is. Maar 'n gebrek aan genetiese diversiteit, weens die feit dat baie min rasse aanvanklik ingevoer is, het die gewas kwesbaar gemaak vir siektes. In 1845 het 'n plantsiekte, bekend as laatroes, veroorsaak deur die swam-agtige oomiseet Phytophthora infestans, vinnig deur die armer gemeenskappe van Wes-Ierland versprei, wat gelei het tot oesmislukkings en die groot Ierse hongersnood.
Aan die Kaap die Goeie Hoop is aartappels vanaf die 1770s (moontlik al heelwat vroeër) sowel vir plaaslike verbruik verbou as vir proviand aan verbygaande skepe op die roete na Indië en elders. In die res van Afrika is die gewas eers deur sendelinge ingevoer wat hulle in die 1830s in Basoetoland (tans Lesotho) en in die 1880s in Oos-Afrika gevestig het.
Produksie
Die jaarlikse dieet van 'n gemiddelde wêreldburger in die eerste dekade van die twintigste eeu het meer as 33 kg (of 73 lb) aartappels ingesluit. Die plaaslike belangrikheid van die aartappel is ongelukkig baie wisselvallig en kan vinnig verander. Dit bly 'n belangrike gewas in Europa (veral Oos- en Sentraal-Europa), waar die per kapita-produksie steeds die hoogste in die wêreld is, maar die vinnigste groei oor die afgelope paar dekades het in Suid- en Oos-Asië plaasgevind. China is nou die wêreld se grootste aartappelprodusent, en byna 'n derde van die wêreld se aartappels word in China en Indië geproduseer.
Aartappels reproduseer in oormaat met min moeite en is redelik goed aangepas by diverse klimaatstoestande, mits die klimaat koel en klam genoeg is vir die plante om genoeg water te versamel uit die grond om die styselagtige knolle te vorm. Aartappels stoor nie baie goed nie en is kwesbaar vir swamme wat op die gestoorde knolle voed en hulle vinnig laat vrot. In teenstelling kan gewasse soos graan vir 'n paar jaar gestoor word met 'n lae risiko van verrotting. Die opbrengs van kalorieë per akker (sowat 9,2 miljoen) is hoër as dié van mielies (7,5 miljoen), rys (7,4 miljoen), koring (3 miljoen), of sojaboon (2,8 miljoen).
Bestanddele
Die berekende voedingswaarde van 100 gram gekookte aartappel is:
Aartappelplant
Die aartappel is 'n blaarryke, kruidagtige gewas wat tot een meter hoog kan word. Die blomme wissel in kleur volgens die variëteit en wit, ligroos en bloupers word aangetref. Die vruggies wat uiteindelik na bevrugting uit die blomme ontstaan, is groen bessies wat baie na klein, groen tamaties lyk.
Die ondergrondse gedeelte van die plant bestaan uit ŉ betreklik swak ontwikkelde wortelstelsel en vertakkings van die stam, waarvan die punte verdik om die knolle te vorm. Dat die aartappelknol 'n stam en nie ŉ wortel is nie, blyk onder meer uit die feit dat dit onontwikkelde sytakke, bekend as oë, het; verder word dit groen deur blootstelling aan lig. As die knol geplant word, ontwikkel die oë tot 'n nuwe plant. Indien die knol in stukke, elk met een of meer oë, gesny word, is elke stuk in staat om tot 'n plant te ontwikkel. Gewoonlik word egter kleinerige heel knolle as plantmateriaal (moere) verkies.
Verskillende soorte
'n Baie groot verskeidenheid aartappelsoorte (variëteite) wat by bepaalde klimaatstoestande aangepas is, word oor die wêreld aangetref. Die planttelers het deur middel van kruisteelt en seleksie reeds 'n baie groot bydrae gelewer tot die ontwikkeling van beter aangepaste variëteite met hoe siekteweerstand en kwaliteit.
Afgesien van algemene groeiwyse, verskil die verskillende aartappelvariëteite aansienlik wat knoleienskappe betref. So byvoorbeeld verskil die, vorm van die knolle en die kleur van die skil. Laasgenoemde wissel van ligbruin tot donkerrooi. Ook die vleiskleur wissel van wit tot heldergeel. In Suid-Afrika bestaan daar by huisvrouens 'n vooroordeel teen aartappels met geel vleis, waarskynlik omdat hulle ongewoond daaraan is. Variëteite met geel vleis het dikwels 'n besonder goeie geur.
Samestelling van die aartappel
Die aartappelknol bestaan uit 72-80% water. Die droë materiaal bestaan oorwegend (80-88%) uit stysel. Aartappels bevat slegs 3-8% suiker. Die stikstofverbindings vorm sowat 3% van die droë massa en bestaan uit proteïen, veral globulien, en sekere vry aminosure. Slegs spore van vet kom voor. Wat minerale bestanddele betref, is die knol ryk aan kalium, fosfor en yster, maar arm aan kalsium. Die aartappel kan as 'n goeie bron van sekere vitamiene, veral, askorbiensuur (vitamien C), tiamien (vitamien B1), riboflavien (vitamien B2) en niasien, beskou word.
Ongelukkig is die belangrike vitamiene A en D feitlik nie aanwesig nie. Met uitsondering van die tropiese gebiede, word aartappels oral waar landbou beoefen word as voedselgewas geplant. Die voedingswaarde van aartappels word dikwels onderskat, maar dit is beslis een van die mees ekonomiese stapelvoedsels. 'n Dieet bestaande uit aartappels en volmelk het min of meer al die bestanddele vir liggaamsonderhoud. Dit kan ook met groot voordeel as veevoer aangewend word. Ook in die nywerheid word die aartappel gebruik, veral as bron van nywerheidstysel en alkohol. Laasgenoemde word verkry deur die gisting en distillasie van aartappels.
Lulu Latsky
Lulu Latsky (*22 Oktober 1901, Carnarvon – † 8 November 1980, Tamboerskloof) was die eerste vrou in Suid-Afrika wat ’n doktorsgraad in Wetenskap verwerf en ook die eerste vrou wat ’n doktorsgraad verwerf aan die Universiteit van Stellenbosch. Sy raak veral bekend vir die talle dierverhale wat sy vir kinders skryf.Sy is ook 'n medewerker aan die Kennis vir almal-reeks. Verder publiseer sy verskeie geestelike boeke en onder die skuilnaam Dr. X., publiseer sy 'n deels- outobiografiese boek Die martelgang, wat daarop gemik is om kinders meer oor die siekte tuberkulose te leer.
Herkoms en vroeë lewe
Louise Latsky was op 22 Oktober 1901 op Carnarvon gebore as die tweede kind en oudste dogter van sewe kinders van eerwaarde Christoffel Hermanus Engelbertus Latsky en Johanna Maria Sterrenberg. Sy het vier broers (Stefanus Johannes, Peter Sterrenberg, Christoffel Hermanus en Michael Theodore) en twee susters (Johanna Christina en Charlotta Rosa)
Vyf jaar na haar geboorte verhuis die familie na Stellenbosch, waar haar vader pastoor word van die Nederduits Gereformeerde Sendingkerk in Birdstraat. Vir die eerste paar jaar woon sy die kerk se sendingskool by, wat deur haar tante (Lulu Sterrenberg) beheer word. In standerd vier skuif sy na die Bloemhof Meisieskool, waar sy ook matrikuleer. Op hoërskool versoek sy die skoolhoof, mej. Lucie Joubert, om Grieks te kan neem saam met die seuns van Paul Roos Gimnasium, maar hierdie versoek is begroet met ’n “naughty little girl Op 10 Junie 1923 word sy aangeneem as lidmaat van die NG Kerk
Verdere studie en loopbaan in die akademie
Daarna studeer sy vanaf 1925 verder in Plant- en Dierkunde aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy in 1927 die B.Sc.-graad (met onderskeiding) en in 1928 die M.Sc.-graad in Dierkunde verwerf. In haar studentejare dien sy op die Studenteraad, een van die eerste vroue wat hierdie eer te beurt val. Op grond van haar akademiese prestasies word die Webb-stipendium aan haar toegeken, wat haar in staat stel om haar doktorale studies te onderneem. Wanneer sy in 1931 die D.Sc.-graad in Dierkunde verwerf met ’n proefskrif oor Die geldigheid van die Brevicipitidae as outonome familie van die Anura, is sy die eerste vrou in Suid-Afrika wat ’n doktorsgraad in Wetenskap verwerf en die eerste vrou wat ’n doktorsgraad verwerf aan die Universiteit van Stellenbosch.
Van 1943 tot ongeveer 1951 is sy wetenskapredakteur vir Nasionale Pers en versorg onder andere vele boeke in die Kennis vir almal-reeks
Persoonlike lewe en sterfte
In die vyftigerjare trek sy saam met haar moeder en ouer broer, die invalide S.J. Latsky, na Seepunt. Wanneer hulle twee ook te sterwe kom, trek sy na Tamboerskloof. Hier versorg haar jonger broer, Peter Latsky, en sy vrou haar tot met haar dood. Sedert haar negentiende jaar word sy deur swak gesondheid gepla en word vir lang tye in die bed vasgekluister, terwyl sy in die laaste jare van haar lewe heeltemal blind word.
Op 8 November 1980 is sy in Tamboerskloof oorlede, waarna sy in die Woltemade-begraafplaas in Maitland in Kaapstad begrawe word
Artikels
Teen die einde van 1934 begin sy om artikels in verskillende tydskrifte onder ’n paar skuilname te skryf en haar werk word dikwels gepubliseer in Die Jongspan, Die Huisgenoot, Die Huisvrou en Die Brandwag.
Kennis vir almal-reeks
Sy werk mee aan die publikasie van die Kennis vir almal-reeks, waar sy die redaktrise is van die Natuurstudie-afdeling. Sy skryf self nege titels in hierdie reeks oor onderwerpe soos dierekommunikasie (Dieretaal), die voedselketting en eetgewoontes (Die wêreld is honger), kamoeflering (Oëverblindery) en die spinnekop (Spinnekopstreke).
Diereverhale
Sy maak egter veral naam vir haarself met dierverhale vir kinders, die eerste waarvan in Die Jongspan verskyn. In haar verhale dra sy meestal natuurkundige en dierkundige feite aan kinders oor in die vorm van stories. Sy behandel baie van die plaaslike diere in boeke soos Diertjies en hul giertjies, Verhaaltjies uit die dierelewe en Soveel diere soveel dinge. Ook uitheemse diere wat nie in Suid-Afrika voorkom nie, vorm soms die tema van haar verhale. Dit sluit in boeke soos Oupa Bewer, Bere gaan tekere en Tannie Tydsaam, waarin sy die luidier beskryf.
Dr. X
Onder die skuilnaam Dr. X skryf sy die roman Die martelgang, waarin sy poog om inligting oor tuberkulose so oor te dra dat kinders dit ook sal verstaan. Hierdie boek is gedeeltelik outobiografies van aard.
Geestelike publikasies
Sy skryf ook ’n paar geestelike boeke, insluitende Die man van Nasaret, Vrede en vreugde op aarde, Sterker as die dood, Swerwelinge en Die held van God.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
106
Die jaar 106 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 6de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Etaan
Etaan is 'n organiese chemiese verbinding met chemiese formule en dit behoort tot die groep verbindings wat alkane genoem word. Teen standaardtemperatuur en -druk is etaan 'n kleurlose, reuklose gas. Soos baie koolwaterstowwe word etaan op industriële skaal geïsoleer van aardgas en as 'n petrochemiese neweproduk van petroleumraffinering. Die belangrikste gebruik daarvan is as voedingsmiddel vir etileenproduksie.
Verwante verbindings kan gevorm word deur 'n waterstofatoom met 'n ander funksionele groep te vervang; die etaangedeelte word 'n etielgroep genoem. Byvoorbeeld, 'n etielgroep wat aan 'n hidroksielgroep gekoppel is, lewer etanol, die alkohol in drank.
Struktuur
Etaanmolekule verkies 'n verspreide konformasie (A) teenoor 'n "in-lyn"-konformasie (B), soos blyk uit die rotasieversperring rondom die koolstof-koolstofbinding. Die rotasieversperring word waarskynlik veroorsaak deur die afstoting tussen waterstofatome aan weeskante van die molekule as hulle in lyn beweeg. Daarbenewens sal hiperkonjugasie tussen die orbitale van die waterstofatoom en die σ-orbitale van die koolstof-koolstofbinding geneig wees om die verspreide konformasie te stabiliseer. Die fisiese oorsprong van die versperring is egter nog nie heeltemal beslis nie.
Sintese
In die laboratorium kan etaan gesintetiseer word deur Kolbe-elektrolise waarin 'n waterige oplossing van 'n asetaatsout geëlektroliseer word. Aan die anode word asetaat geoksideer om koolstofdioksied- en metielradikale te produseer, en die hoogs reaktiewe metielradikale vorm saam om etaan te produseer:
Reaksies
Die chemie van etaan behels hoofsaaklik vrye radikale reaksies. Etaan kan met die halogene, veral chloor en broom, reageer deur vryradikale halogenering. Hierdie reaksie gaan voort deur die voortplanting van die etielradikaal:
Aangesien halogeen-etane verdere vryradikale halogenering kan ondergaan, lei hierdie proses tot 'n mengsel van verskeie gehalogeneerde produkte. In die chemiese industrie word meer selektiewe chemiese reaksies gebruik vir die vervaardiging van enige twee-koolstofhalogenoalkaan.
Verbranding
Die volledige verbranding van etaan stel 1559,7 kJ/mol (of 51,9 kJ/g) hitte vry en produseer koolstofdioksied en water volgens die chemiese vergelyking:
Verbranding kan ook plaasvind sonder 'n oormaat suurstof, wat 'n mengsel van amorfe koolstof en koolstofmonoksied vorm, b.v.:
Sommige mindere produkte in die onvolledige verbranding van etaan sluit in asetaldehied, metaan, metanol, etanol en etileen.
Atmosferiese en buiteaardse etaan
Etaan kom voor as 'n spoorgas in die aarde se atmosfeer. Alhoewel etaan 'n kweekhuisgas is, kom dit baie minder voor as metaan, het dit 'n leeftyd van slegs 'n paar maande, [30] en is dit ook minder doeltreffend om straling op te neem in verhouding tot massa. Die potensiaal vir aardverwarming van etaan is hoofsaaklik die gevolg van sy omskakeling in die atmosfeer na metaan.
Geskiedenis
Etaan is die eerste keer in 1834 deur Michael Faraday gesintetiseer deur elektrolise van 'n kaliumasetaatoplossing. Hy het die koolwaterstofproduk van hierdie reaksie verkeerd geïdentifiseer as metaan en dit nie verder ondersoek nie. In 'n poging om die verouderde "radikale teorie" van organiese chemie te bevestig het Hermann Kolbe en Edward Frankland in die tydperk 1847–1849 etaan geproduseer deur die reduksie van propionitriel (etielsianied) en etieljodied met kaliummetaal, en, net soos Faraday, deur die elektrolise van waterige asetate. Hulle het die produk van die reaksies verkeerd geïdentifiseer as die metielradikaal, in plaas van etaan. Hierdie fout is in 1864 reggestel deur Carl Schorlemmer, wat getoon het dat die produk van al hierdie reaksies in werklikheid etaan was. In 1864 het Edmund Ronalds etaan opgelos in ligte ruolie ontdek.
Kameelperd (sterrebeeld)
Die Kameelperd (Latyn: Camelopardalis) is ’n groot, maar dowwe sterrebeeld in die noordelike hemelruim. Dit is in 1612 deur die sterrekundige Petrus Plancius voorgestel. Sommige ouer sterrekundeboeke gebruik die alternatiewe spelling Camelopardus in plaas van Camelopardalis.
Sterre
Hoewel die Kameelperd die 18de grootste sterrebeeld is, is hy nie baie helder nie omdat die helderste sterre maar ’n magnitude van 4 het.
Alpha Camelopardalis (α Cam) is ’n blou superreus meer as 6 000 ligjare van die Aarde af met ’n helderheid van 4,3 mag. Dit is ongewoon dat so ’n verafgeleë ster met die blote oog gesien kan word.
Beta Camelopardalis (β Cam), van 4,03 mag, is die helderste ster in die sterrebeeld. Dit is ’n dubbelster waarvan die komponente van 4 en 8,6 mag is. Die primêre ster is ’n geelreus wat 1 000 ligjare van die Aarde af is. Die tweede helderste ster is CS Cam, ’n effens veranderlike ster van 4,21 mag.
11 Cam is ’n ster van 5,2 mag wat 650 ligjare van hier is. Dit lyk baie naby aan 12 Cam van 6,1 mag, wat feitlik dieselfde afstand van die Aarde af is, maar hulle is nie ’n ware dubbelster nie; hulle is taamlik ver van mekaar af. Struve 1694 (32 Cam) is ’n dubbelster sowat 300 ligjare van hier. Albei komponente is blouwit; die primêre ster het ’n magnitude van 5,4 en die sekondêre ster ’n magnitude van 5,9.
Veranderlike sterre wat in die sterrebeeld voorkom, is Z Cam, U Cam, VZ Cam en die Mira-veranderlikes T Cam, X Cam en R Cam. RU Cam is een van die helderste tipe II-Cepheïede in die lug.
In 2011 is ’n supernova in die Kameelperd ontdek.
Diepruimtevoorwerpe
Die Kameelperd is in die deel van die hemelsfeer wat weg van die galaktiese vlak wys, en daarom kan baie verafgeleë sterrestelsels in die sterrebeeld gesien word. Van hulle is:
Meteoorreën
Die jaarlikse meteoorreën Camelopardalides van die komeet 209P/LINEAR het ’n uitstralingspunt in die Kameelperd.
Ruimteverkenning
Die ruimtetuig Voyager 1 beweeg in die rigting van die Kameelperd, maar dit sal die naaste sterre in die sterrebeeld eers oor baie duisende jare bereik, en teen daardie tyd sal sy kragbron lankal buite werking wees.
Enkellensreflekskamera
'n Enkellensreflekskamera (Engels: single lens reflex camera, SLR) is 'n soort kamera wat 'n spieël gebruik wat tussen die lens en filmsluiter geplaas is om die beeld (prentjie) deur die lens in die oogstuk waar te neem. In moderne weergawes word die beeld via 'n pentaprisma of pentaspieël binne-in die kamera weerkaats.
Hierdie kameras het die algemene kamera geword wat deur toegewyde amateurfotograwe, en vir die meeste toepassings, deur professionele persone gebruik word.
Digitale SLR's is baseer op enkellensreflekskameras en word net soos hul analoogeweknieë deur 'n spieël- en refleksstelsel gekenmerk. Analoë SLR's was oorspronklik gemik op professionele en semi-professionele fotograwe, tog het hulle danksy die invoering van digitale SLR's geleidelik ook bekostigbaar geword vir diegene wat fotografie slegs as 'n stokperdjie beoefen. Digitale SLR's beskik oor meer gesofistikeerde optiese stelsels met groot zoem en 'n groter beeldsensor as kompakte digitale kameras, is ook geskik vir swak ligtoestande, en lewer beter fotokwaliteit. Gewoonlik is daar 'n groot verskeidenheid omruilbare lense vir SLRs beskikbaar.