cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Csaba Onczay
Csaba Onczay (gebore op 29 Desember 1946 in Boedapest) is 'n Hongaarse tjellis en Tjello-pedagoog.
Lewe en werk
Onczay studeer tussen 1960 en 1964 tjello aan die musiekskool Báthory Sándornálin in Szeged. Tussen 1965 en 1970 gaan hy voort met sy musiekstudies aan die Liszt Musiekakademie (Hongaars: Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetemas) as student van Antal Friss. In 1970 het hy in Sienna André Navarra se meesterklas bygewoon, en daarna studeer hy vanaf 1970 tot 1971 aan die Tsjaikofski Konservatoria in Moskou. Hy was suksesvol gewees in verskeie internasionale kompetisies, vernaam die Pablo Casals Tjello Kompetisie van 1973 in Boedapest en die 1976 Rio Villa Lobos-kompetisie. Vanaf 1971 word hy professor aan die Kollege van Musiek (vanaf 1994 is hy aldaar 'n universiteitsprofessor), en van 1971 tot 1987 was hy solis by die Hongaarse Nasionale Filharmoniese Orkes (Hongaars: Országos Filharmónia) gewees. Sedert 1978 bied hy meesterklasse in Italië, Oostenryk, Duitsland, Frankryk, Switserland, die Verenigde State van Amerika, Japan en natuurlik Hongarye aan. Hy was in 2002 'n besoekende professor aan Oberlin in die Verenigde State en van 2006 tot 2009 aan die Indiana Universiteit in Bloomington. Hy is ook 'n permanente gasprofessor aan die Somer Strykinstrument Akademie. As tjellis het hy in byna elke land opgetree, maar hy het gereeld as gas opgetree in veral die Amerikas en die Verre-Ooste se groot konsertsale. Hy was ook 'n gereelde vennoot van die beroemdste simfonieorkeste, insluitende die (Wiener Symphoniker), RAI Orkes, ensomeer. Vanaf 1990 was hy dirigent en artistieke direkteur van die Camerata Strumentale Italiana Kamerorkes in Florence en vanaf 1997 was hy artistieke direkteur van die Niederstotingen Musikale Dae. Sy repertoire bevat klassieke stukke uit die tjello repertoire, sowel as komposisies van die 20ste eeu en kontemporêre komponiste. Verskeie Hongaarse komponiste (soos byvoorbeeld Sándor Szokolay, Kamilló Lendvay, János Decsényi, András Borgulya) het werke vir hom geskryf, en hy speel ook die eerste uitvoerings van werke van komponiste soos o.a. Krzysztof Penderecki. Hy het reeds baie opnames gemaak, waaronder van die werke van Carl Philipp Emanuel Bach, Robert Schumann, Édouard Lalo, Heitor Villa-Lobos, Ernő Dohnányi, asook die volledige sonates van Ludwig van Beethoven, en Johann Sebastian Bach se solo-tjellosuites. Sy werk word op verskeie maniere erken: benewens verskeie Artisjus-toekennings, is hy ook bekroon met die Liszt-prys, die Kossuth-prys en die Bartók-Pásztory-prys.
Gethyllis spiralis
Gethyllis spiralis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort. Die spesie is endemies aan die Oos-Kaap.
Hymeniacidon reptans
Hymeniacidon reptans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Cuartas.
Andrew Koenig
Andrew Koenig is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent InAlienable (2007) en in die televisiereekse Growing Pains (1985) en Star Trek: Deep Space Nine (1993).
Allaiski
Allaiski (Russies: Аллайский) is 'n klein dorpie in Krasnojarski-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Boezan Plaaslike Munisipaliteit en lê op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Allaiski 194 inwoners gehad. Etniese Russe vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Skeepsbou
Skeepsbou verg baie vernuf. Die bouwerk vind in verskillende uiters ingewikkelde stadiums plaas en vereis kunstigheid sowel as ingenieursvernuf. Geen twee skepe is in alle opsigte eenders nie, daarom kan hulle nie soos motors in monteerfabrieke uit reeds bestaande onderdele aanmekaargesit word nie. Wanneer 'n redery 'n skip wil laat bou, moet daar eers besluit word hoeveel vrag en passasiers vervoer gaan word en met watter snelheid.
Daarna moet die masjiene en hulpmasjiene opgebou en op hul plek in die romp aangebring word. Baie van die werk vind ook buite die werf plaas op die persele van firmas wat bv. daarin spesialiseer om roeswerende verf te maak, of stabiliseerders ontwerp, of hulle op die vervaardiging van lugreëlingsapparaat toelê. Teen die tyd dat die skip se romp voltooi en in ruime en kompartemente opgedeel is, begin die binne- argitekte en ander kunstenaars oor die meubels en ander toebehore besluit.
Kort op hul hakke volg 'n klein skare huisskilders, elektrisiëns, loodgieters. meubileerders en stoffeerders om hul besluite uit te voer. Ander deskundiges begin om die skeepshospitaal toe te rus, of om die bioskoopsaal in te rig. Terselfdertyd werk ingenieurs wat in die elektronika spesialiseer volstoom om al die radio- en radartoerusting op die regte plekke op te stel. Die skip word hierna van buite geverf en kort daarna te water gelaat en in die toerusdok vir die finale afwerking vasgemeer.
Hierdie groot tekeninge word in 'n reusagtige saal, bekend as die patroonsolder, op die vloer uitgeteken. In die moderne skeepswerwe van Duitsland en Japan word 'n ander metode gevolg. Tekeninge word volgens die skaal 1:100 gemaak. Hierna word daar fotoplate van die tekeninge gemaak. Die fotoplate of skyfies word nou in 'n outomatiese vlamsnymasjien geplaas, waar die buitelyne volgens 'n foto-elektriese proses afgetas en honderdvoudig vergroot word, en die onderdeel dan regstreeks uit die staalplate gesny word.
Hierdie proses bespaar die moderne skeepswerf geweldig baie tyd en arbeid. Om die tewaterlating te vergemaklik, word 'n kimslee van swaar houtbalke om die skeepsbodem gebou, en met staalkabels daaraan vasgemaak. Hierdie slee rus op die stapelbaan, wat bestaan uit houtbalke wat in die skeepshelling vasgebou is. Die skeepsromp word nou met behulp van wie opgelig, die kielblokke word versigtig omgeslaan en die skip rus met sy voile massa op die kimslee.
'n Spesiale smeermiddel word nou oor die bokant van die stapelbaan aangewend. Wanneer die skip gereed is om van stapel te loop, word 'n groot hidrouliese domkrag gebruik om die kimslee 'n stootjie te gee, en gly die slee met die romp daarop op die gladde stapelbaan tot in die water. Sodra die skip begin dryf, val die slee weg, en neem sleepbote die halfvoltooide skip na die toerusdok, waar die tweede helfte van die werk afgehandel word.
Eers word die hoofmasjiene sowel as die hulpmasjinerie aangebring, die dekke beklee, die bobou afgewerk en maste en skoorstene opgerig en opgetuig. Hierna word al die toebehore aangebring, die kajuite gemeubileer en die skip in die kleure van die redery geverf. Die skip onderneem nou 'n reeks aanvaardingsproefvaarte ter see om sy snelheid te bepaal, en vas te stel of hy aan die voorgeskrewe vereistes vir maneuvreerbaarheid voldoen. Voorts word al die toerusting aan boord van die skip deeglik getoets voordat dit aan sy eienaar oorhandig en in gebruik geneem word.
Doconesthes sessilis
Doconesthes sessilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Doconesthes en tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1928 deur Topsent.
Hymeniacidon rigida
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Dendy.
Gethyllis transkarooica
Gethyllis transkarooica is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort. Die spesie is inheems aan Suid-Afrika en Botswana.
Kurator
'n Tradisionele kurator se verantwoordelikheid behels tasbare voorwerpe van een of ander soort kunswerk, versamelstukke, historiese items of wetenskaplike versamelings. Meer onlangs het nuwe vorme van kurators ontstaan: kurators van digitale data voorwerpe en biokurators.
Sien Ook
Ulster Museum
Osborne Morton
Osborne Morton (1945, Belfast, Noord-Ierland) is 'n voormalige fikoloog verbonde aan die Ulster Museum. Morton het in 2007 bedank.
Morton is opgelei in Belfast en by Trinity College, Dublin, waar hy plantkunde onder Professor D.A. Webb studeer het. Sy finalejaarstesis het navorsing oor mariene alge ingesluit, en sy belangstelling in seewier het ontwikkel uit kinderjarenuuskierigheid oor die see. Nadat hy in 1969 aan Trinity gegradueer het, studeer hy aan die Universiteit van Wallis en behaal hy 'n Diploma in Mariene Biologie. Sy eerste pos was as onderwysbeampte in Doncaster Museum. Sy belangstelling in mariene alge is egter aktief gehandhaaf en hy het in 1975 teruggekeer na Belfast as Navorsingsassistent, en later Kurator van Plantkunde, met spesiale verantwoordelikheid vir die alge en ligene by die Ulster Museum.
Marieke Vervoort
Marieke Vervoort (10 Mei 1979 - 22 Oktober 2019) was 'n Belgiese paralimpiese atleet wat dood is in 'n genadedood in Diest, België waar dit wettig is. Sy het aan degeneratiewe miëlopatie gely, 'n siekte van die ruggraat wat haar verlam gelaat het. Dit het ook uiteindelik haar ander liggaamsfunksies aangetas. Haar siekte het haar reeds voor 2000 verlam gelaat. Haar ouers was Odette en Jos.
Tommaso Campanella
Tommaso Campanella, eintlik Giovanni Domenico (Stilo, 5 September 1568 - Parys, 21 Mei 1639) was 'n Italiaanse skrywer, digter, wetenskaplike, filosoof en teoloog uit die tyd van die Renaissance.
Lewe
Campanella is gebore as die seun van 'n skoenmaker en het op 'n vroeë ouderdom aandag op hom gevestig vanweë sy besonderse intelligensie. Op die ouderdom van 15 het hy by die Dominikaanse Orde aangesluit en die naam Tomasso aangeneem, vernoem na Thomas Aquinas. As monnik het hy die geleentheid gehad om veelsydige studies aan te pak en het hy onder meer die geskrifte van Aristoteles oor logika bestudeer. Na sy kennismaking met die werk van Bernardino Telesio het hy egter Aristotelisme uitgedaag en in sy eerste werk Philosophia sensibus demonstrata (1590) homself uitgespreek ten gunste van die natuurwetenskaplike metode. Hy het ook op teokratiese grondslag vir 'n republiek gepleit. Sy onafhanklike houding het hom egter baie teenstand van sowel die sekulêre as die kerklike owerhede besorg. Na sy beweerde betrokkenheid by 'n sameswering teen die Spaanse regime in Napels in 1599, is hy tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Hy is eers in 1615 op die aandrang van die pous vrygelaat. Na sy vrylating het hy voortgegaan om uitlokkende sienings te verkondig en te publiseer, waaronder sy omstrede Atheismus triumphatus. Uiteindelik het hy na Frankryk gevlug, waar hy hom in Parys gevestig het. Tydens 'n reis na Holland het hy René Descartes ontmoet. Kort daarna is hy oorlede terwyl hy aan 'n onvoltooide folio-uitgawe van sy boeke gewerk het.
Werk
Campanella het sy plek in die letterkunde verwerf, hoofsaaklik met Civitas solis (Die Sonnestad, 1602, gepubliseer in 1623): 'n dialoog tussen die hoof van die hospitaalorde en 'n matroos uit Genua wat praat oor sy gunsteling stad in Ceylon. Hierdie sonstad word op 'n Spartaanse manier bestuur deur 'n hoëpriester met onbeperkte gesag. Hy word bygestaan deur 'n soldaat, 'n wetenskaplike en 'n persoon vir sosiale aangeleenthede. Die mense is goed opgelei. Die huwelik, arbeid en staat word deur die staat gereguleer. Privaatbesit is onbekend. Baie word gedoen vir die wetenskap (veral astrologie en sterrekunde). Tomasso se ideale staat beslaan steeds een van die prominentste plekke onder die talle werke oor utopieë.
Tylecodon faucium
Tylecodon faucium is 'n plant wat tot die familie Crassulaceae hoort. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en is deel van die Sukkulente Karoo en die fynbos. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 1516 km² en kom in die Roggeveldberge en die Ceres Karoo voor. Hulle groei meestal op die suidelike hange in kransskeure. Daar is vyf subpopulasies bekend.
1996 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 1996 het uit 16 Grands Prix-wedrenne bestaan.
Walter Koenig
Walter Koenig is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Trek II: The Wrath of Khan (1982), Star Trek IV: The Voyage Home (1986), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991), en in die televisiereeks Star Trek (1966).
Gethyllis uteana
Gethyllis uteana is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Dictyocalyx lifousantalis
Dictyocalyx lifousantalis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Dictyocalyx en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Tabachnick & Levi.
Dolginski
Dolginski (Russies: Долгинский) is 'n klein Kasakse dorpie in Krasnojarski-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Watazjnoje Plaaslike Munisipaliteit en lê op 'n eiland in die Wolga-rivierdelta.
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Dolginski 88 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
NG gemeente Redelinghuys
duimnael|links|270px|Redelinghuys se NG kerk. Ds. D.J. de Villiers, plaaslike leraar, het die hoeksteen gelê op [[5 Oktober 1918. Die argitek en bouer was L.A. Simon. ’n Brand, wat blykbaar in die selfoonmas teen die kerktoring ontstaan het, het die gebou op 9 April 2019 in puin gelê.]] regs|170px|duimnael|Ds. I.J. Minnaar, leraar van 1921 tot 1929 en weer van 1931 tot hy op [[18 April 1947 oorlede is in die amp.]] duimnael|regs|180px|Ds. David Johannes de Villiers was Redelinghuys, sy eerste gemeente, se eerste leraar van 1906 tot hy demissie gekry het in 1920. Daarna was hy van 1923 leraar van die [[NG gemeente Brakpan, maar het in dieselfde jaar afgetree en is oorlede op 29 Julie 1933.]] duimnael|links|270px|Die NG kerk op [[Redelinghuys in 1933.]] duimnael|regs|160px|Ds. J.J.D. Malan, leraar van 1929 tot 1931.
Die NG gemeente Redelinghuys is 'n gemeente in die Wes-en-Suid-Kaaplandse Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die Sandveldse dorpie Redelinghuys. Dis op 26 April 1906 van die moedergemeente Piketberg afgestig, net 'n dag ná die gemeente Aurora; daarom word soms na dié gemeentes as die tweeling van Piketberg verwys.
Agtergrond
Die nukleus van hierdie gemeente was die kerkplaas Wittedrift langs die Verlorenvlei. Reeds in 1866 gee die heer J.N. Redelinghuis 300 morge van hierdie plaas aan die kerkraad van Piketberg, met die doel om 'n buitekerk aldaar op te rig. Hoewel reeds tydens die dienstyd van ds. P.J.G. de Vos met die bou van hierdie hulpherk op Wittedrift begin is, was daar so 'n gebrek aan geld dat dit eers in die vroeg sewentigerjare van die 19de eeu voltooi en ingewy is deur ds. C. Rabie van Piketberg.
Eerste treë
duimnael|regs|170px|Ds. J.L. van Rooyen is in Maart 1949 op Redelinghuys bevestig. 'n Maand ná die stigting word die eerste kerkraadsvergadering gehou en op 21 Mei 1906 vind die eerste Avondmaalsviering van die nuwe gemeente plaas. Aangesien die oorspronklike kerkgrond (300 morge) te ver van die water geleë en bowendien te smal was, besluit die kerkraad in September 1906 om nog 28 morge grond, laer teen die rivier af, tesame met 'n sterk stroom water van die heer J. Meissenheimer vir £3 000 te koop. Op 24 Augustus 1906, word die eerste leraar, prop. D.J. de Villiers van Johannesburg-Oos, op Redelinghuys bevestig. Hierdie jong leraar pak sy werk met voorbeeldige geesdrif aan. Op sy aandrang word in Februarie 1907 begin met die bou van 'n pastorie, wat reeds op 26 Junie van daardie jaar plegtig ingewy is. Die bouplan van hierdie sierlike pastorie met sy skilderagtige oud-Hollandse gewels, is deur ds. De Villiers self opgetrek. Danksy die hulpvaardigheid van leraar en gemeente kon hierdie groot pastorie teen die betreklik geringe koste van £1 350 opgetrek word.
Kerkbou
duimnael|links|300px|Die ou kerkie op Redelinghuys. Hierna het ds. De Villiers hom dit ten doel gestel "om spoedig een nieuwe en ruime kerk te zien verrijzen". Die ou kerkgebou met sy grondvloer, ondigte rietdak en nouliks 250 sitplekke, was veels te klein en ondoelmatig vir 'n gemeente van nagenoeg 1 000 lidmate. Op gemeentelike vergadering van Julie 1912 word reeds die bou van 'n nuwe kerk bespreek. Toe die leraar self £100 hiervoor beloof, was daar spoedig 'n aantal lidmate wat saam £1 000 aangebied het. Die geld was egter nog veels te min en bowendien was daar nog 'n skuld van £450 (£600 volgens Ons gemeentelike feesalbum) op die pastorie. Tog het die kerkraad dit gewaag om op 1 Julie 1918, tydens die moeilike jare van die Eerste Wêreldoorlog, met die bou van die nuwe kerk te begin. Dié onderneming het 'n baie groot invloed op die gemeente uitgeoefen omdat die gebou eers ná etlike jare voltooi kon word; in dié tydperk het die kerkraad met baie moeilikhede te kampe gehad. op 5 Oktober 1918 lê ds. De Villiers reeds die hoeksteen.
In 1920 het ds. De Villiers as leraar bedank, maar ná 'n vakature van sowat een jaar het ds. I.J. Minnaar hom die beroep na die gemeente laat welgeval, en kon die werk van die Here weer voortgaan. Deur gebrek aan geld is die bouwerk aan die nuwe kerk by tye heeltemal gestaak. Eers nadat omtrent nege jaar stuksgewyse daaraan gebou is, is hierdie sierlike kerkgebou eindelik op 24 September 1927 ingewy deur ds. J.G. Steytler van Piketberg. Dit bevat 1 000 sitplekke en het die gemeente oor die £15 000 gekos.
Hymeniacidon simplex
Hymeniacidon simplex is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Docosaccus ancoratus
Docosaccus ancoratus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Docosaccus en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Topsent.
Hymeniacidon rugosa
Hymeniacidon rugosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Xylocarpus granatum
Die wortelboommahonie (Xylocarpus granatum) is 'n boom wat deel is van die Meliaceae familie. Die spesie is inheems in Afrika en Asië.
In Afrika kom die spesie voor in: Comore-eilande, Kenia, Madagaskar, Mosambiek, Seychelle, Somalië, Suid-Afrika en Tanzanië.
In Asië kom die spesie voor in: Aldabra, Andaman-eilande, Bangladesj, Bismarckargipel, Borneo, Fidji, Filippyne, Hainan, Indië, Java, Kambodja, Karoline-eilande, Klein-Soenda-eilande, Mianmar, Molukke, Nicobar-eilande, Nieu-Guinee, Nieu-Kaledonië, Salomonseilande, Soelawesi, Soematra, Sri Lanka,Thailand, Tonga, Vanuatu en Viëtnam.
Die boom se FSA-nommer is 294.5.
Friedrich von Mellenthin
Friedrich von Mellenthin (30 Augustus 1904, Breslau - 28 Junie 1997, Johannesburg) was 'n Duitse generaal tydens die Tweede Wêreldoorlog. 'n Deelnemer aan die meeste van die groot veldtogte van die oorlog, het later bekend geword vir sy memoirs Panzer Battles, wat eers in 1956 gepubliseer is en sedertdien baie keer herdruk is.
Mellenthin se werke was deel van die na-oorlogse revisionistiese memoirs, wat deur voormalige Wehrmacht generaals geskryf is. Panzer Battles was instrumenteel in die vorming van die wanopvattings wat die Amerikaanse siening van oosfront-militêre operasies tot 1995 beïnvloed het toe die Sowjet-argiefbronne vir Westerse en Russiese geskiedkundiges beskikbaar gestel is.
Biografie
Von Mellenthin is in Breslau gebore; sy broer Horst von Mellenthin was ook 'n generaal tydens die Tweede Wêreldoorlog. In 1924, het Mellenthin aangesluit by die Reichsheer. In 1932 het hy met Ingeborg von Aulock getrou. Hy is in 1935 aan die Pruisiese Militêre Akademie toegelaat. Tussen 1937 en Junie 1941 het Mellenthin verskeie algemene posisies in die weermag beklee. In Junie 1941 is Mellenthin na Noord-Afrika ontplooi, waar hy tot September 1942 as stafoffisier in die Afrika-korps gedien het.
Tot Mei 1944 was Mellenthin as hoof van die staf van die ''XXXXVIII. Armeekorps'' in die besette Sowjetunie, onder generaal Hermann Balck. Hy neem deel aan die Slag van Koersk, die Slag van Kiëf, en in die lente van 1944 trek die eenhede deur die Wes-Oekraïne terug. In September 1944 het Mellenthin Balck gevolg na die 4de Panzer-divisie en dan na Leër Groep G in Oos-Frankryk. Op 28 Desember het Mellenthin bevel oorgeneem van die 9de Panzer-divisie, wat toe in die Ardenne-offensief betrokke was. Van Maart tot Mei 1945 was hy hoof van die staf van die 5de Panzer-divisie.
Mellenthin het op 3 Mei 1945 aan die Britse weermag oorgegee en twee en 'n half jaar in 'n interneringskamp gespandeer. Na sy vrylating het Mellenthin na Suid-Afrika geëmigreer, Trek Airways gestig, saam met Luxair saamgewerk en sedert 1961 tot 1969 Lufthansa in Afrika verteenwoordig. Hy is in 1997 in Johannesburg dood.
Outeurskap
Mellenthin se boek Panzerschlachten, vertaal in Engels as Panzer Battles, dokumenteer die Wehrmacht se veldtogte waaraan hy deelgeneem het. Die boek is tussen 1956 en 1976 ses keer in die VSA herdruk. Dit bly steeds gewild onder lesers wat die Duitse oorlogspoging romantiseer. Die waarheid van Mellenthin se Panzer Battles en ander werke is in die loop van die jare in twyfel getrek. Die historikus Wolfram Wette noem Mellenthin in die groep Duitse generaals wat verskonende, onkritiese studies oor die Tweede Wêreldoorlog, saam met Ferdinand Heim, Kurt von Tippelskirch, Waldemar Erfurth en ander, geskryf het.
Kritici wys daarop dat Mellenthin geneig is om Wehrmacht se mislukkings te minimaliseer terwyl hy die vegkwaliteit van die Duitse soldaat vergroot. Die geskiedkundiges Ronald Smelser en Edward J. Davies het Mellenthin se werke gekenmerk as deel van die poging wat 'n herlewing van die na-oorlogse hersiening, het saam met boeke deur Erich von Manstein, Heinz Guderian, Hans Rudel en Hans von Luck. Mellenthin blameer die Wehrmacht se nederlaag uitsluitlik op die Sowjet-voordele in mannekrag en materieel, en beskryf die Rooi Leër as 'n "meedoënlose vyand, van enorme en skynbaar onuitputlike hulpbronne." As gevolg hiervan, volgens Mellenthin, het die "eindelose golwe van manne en tenks" uiteindelik die vermeende superieure Wehrmacht ondermyn.
Die Wehrmacht se teenstanders aan die Oosfront is konsekwent in afwykende en rassistiese terme uitgebeeld, insluitend in 'n afdeling wat toegewy is aan die "Sielkunde van die Russiese Soldaat". Volgens Mellenthin is "Russiese soldaat" 'n "primitiewe wese", gekenmerk deur "geestelike traagheid" en ontbreek 'n "godsdienstige of morele balans". Hy beskryf hulle as "primitiewe Asiate".
Panzer Battles was instrumenteel in die vorming van die wanopvattings wat die VSA se siening van Oosfront-militêre bedrywighede tot 1995 beïnvloed het toe Sowjet-argiefbronne vir Westerse en Russiese geskiedkundiges beskikbaar gestel is. Die historikus Robert Citino let op die invloedryke aard van Mellenthin se werke om die persepsies van die Rooi Leër in die Weste te vorm as "'n gesiglose en verstandlose horde" wie se idee van militêre kuns was om alles in sy pad te vernietig deur getalle, brute krag en blote grootte ". Citino bevat Panzer-gevegte onder die Duitse offisiere se memoirs wat op sy beste onbetroubaar is en op die ergste doelbewus misleidend is.
Dubhe
Dubhe (ook bekend as Alpha Ursae Majoris of α UMa) is ondanks sy Bayer-aanwysing van alpha die tweede helderste ster in die sterrebeeld Groot Beer (Ursa Major).
Sterstelsel
thumb|links|α Ursae Majoris A en sy dowwe metgesel. Dubhe is een van die twee sterre in die Groot Beer wat na die noordpoolster, Polaris, wys. Dit is sowat 123 ligjare van die Son af en is ’n spektroskopiese dubbelster, wat bestaan uit α Ursae Majoris A en α Ursae Majoris B. Eersgenoemde is die primêre ster, ’n reusester wat weg van die hoofreeks geëvolueer het nadat dit die waterstof in sy kern opgebruik het. Die sekondêre ster, B, is ’n hoofreeksster met ’n sterreklassifikasie van F0 V. Dit is in ’n wentelbaan van 44,4 jaar sowat 23 AE van die hoofster af.
Daar is nog ’n spektroskopiese dubbelster 8 boogminute van dié sterre af, twee sterre van die 7de magnitude en spektraalklas F8. Dit word soms α Ursae Majoris C genoem, maar word apart gekatalogiseer as HD 95638.
Dubhe varieer teen omtrent ’n duisendste van ’n magnitude. Hoewel dit in die Groot Beer lê, is dit nie deel van die Ursa Major-groep sterre wat saam deur die ruimte beweeg nie.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Ursae Majoris". Die tradisionele name is "Dubhe" en "Ak". Dubhe kom van die Arabies vir "beer, dubb, van die frase ظهر الدب الاكبر żahr ad-dubb al-akbar, "die rug van die groter beer". Die seldsamer Ak beteken "die oog".
In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) die naam Dubhe vir α Ursae Majoris A goedgekeur omdat hulle name aan individuele sterre toegeken het eerder as aan groepe sterre.
Bronstigheid
Bronstyd
Die meeste diere is nie die hele jaar deur seksueel aktief nie; die drang tot voortplanting kom gewoonlik net in sekere tydperke van die jaar na vore. By sekere diere word ook net die wyfie bronstig, terwyl die mannetjie dwarsdeur die jaar belangstelling toon. Honde dien in hierdie opsig as goeie voorbeeld: Die teef is twee keer per jaar op hitte. Sy begin rondloop, urineer meer dikwels as gewoonlik en snuffel aan plekke waar 'n reun geürineer het. As 'n teef op hitte is, ruik haar urine en haar liggaam anders as dié van tewe wat nie op hitte is nie. Die reun, wat geen bepaalde tydperk van verhoogde seksuele aktiwiteit ondervind nie, word gou opgewonde gemaak deur die teef se reuk en is onmiddellik bereid om haar te dek. Sy laat dit egter net toe wanneer sy die hoogtepunt van haar hittetydperk bereik het.
By katte raak sowel die mannetjie as die wyfie hitsig. In die lente skreeu die mannetjies en baklei met ander mannetjies in hul omgewing. Die wyfie rol op haar rug, skuur teen alle moontlike voorwerpe en kan selfs die boodskap deur haar urine oordra. Sy skreeu ook aanhoudend om 'n mannetjie aan te lok. Die mannetjie is nie net in die lente nie, maar ook op ander tye in staat om te dek, in teenstelling met die manlike fret ('n Europese knaagdier), waarvan die testikels in die herfs en winter krimp tot 'n tiende van die gewig daarvan tydens paartyd.
By herte en skape is die paartyd van sowel die ram as die ooi duidelik beperk tot een seisoen, terwyl beeste en perde geen bepaalde bronstyd het nie. Hulle paar egter nie altyd sodra 'n mannetjie en wyfie by mekaar uitkom nie, omdat hul seksuele aktiwiteite wel 'n siklus volg.
Die geslagsiklus
Bronstigheid kom gewoonlik in so 'n tyd van die jaar voor dat die kleintjies gedurende 'n gunstige seisoen gebore word. Die Europese jakkals paar byvoorbeeld tussen Januarie en Maart, wanneer dit in Europa winter is. Sy kleintjies word 52 dae later in die lente gebore en wanneer die vossies drie of vier weke later uit die gate kruip, is die weer reeds warm. In Siberië, waar die winters langer is, word vosse later bronstig en hul kleintjies word ongeveer twee maande later as dié in Wes-Europa gebore. Skape se bronstyd val in die herfs. Die dratyd duur byna vyf maande en lammers word dus in die lente gebore. Die biologiese betekenis hiervan is duidelik: Kleintjies moet 'n goeie kans gegun word om behoorlik te ontwikkel.
Tydens die bronstyd bly die swelling, maar die bloeding stop. In hierdie tydperk, wat ook tien dae duur, is die teef weens haar reuk besonder aantreklik vir 'n reun. Sy daag hom ook met haar gedrag uit. Enkele dae ná die bloeding opgehou het, word die eierselle uit die eierstok vrygestel. Dit staan bekend as ovulasie. As 'n teef in hierdie tydperk gedek word, word sy feitlik altyd dragtig. Wanneer 'n teef nie dragtig raak nie, volg 'n verdere fase van sowat twee maande waarin sy soms onrustig is en nesmaak-gedrag vertoon. Hierdie fase gaan geleidelik oor in die rusperiode.
Die geslagsiklus kan egter ook baie korter wees. By die rot duur dit maar vier en 'n halwe dag en die mannetjies word net vir 12 tot 15 uur in dié tydperk toegelaat om te dek. Tydens die bees se 21 dae lange siklus is die koei 17 uur lank bereid om gedek te word. Ook perde se siklus duur 21 dae, maar die merries laat hingste sewe dae lank by hulle toe.
Die betekenis van die geslagsiklus lê daarin dat paring net kan geskied wanneer die kans op bevrugting groot is, byvoorbeeld net voor ovulasie. Die baarmoeder is dan ook gereed om die bevrugte eiersel op te neem, sodat swangerskap beslis sal intree. Dit verhoed ook dat wyfies te dikwels dragtig sal word, waardeur hulle gesondheidstoestand sal verswak. Ook die beskikbaarheid van kos speel 'n rol. Voor die paartyd moet die wyfie in staat wees om reserwe voedsel op te bou om die kleintjies ná die geboorte voldoende te kan voed.
Invloed van hormone
Die geslagsiklus word deur hormone gereël. In die eierstok word die eierselle in blasies, genaamd follikels, ryp. In 'n ryp follikel word die hormoon estrogeen gevorm, wat verantwoordelik is vir die bronsgedrag. Ná ovulasie vorm die follikel, wat nou leeg is omdat die ryp eierselle uitgestort is, die hormoon progesteroon, wat die bronsgedrag laat ophou. Hierdie proses word deur ander hormone, wat deur hipofise in die brein afgeskei word, beïnvloed. Hipofise is gevoelig vir uitwendige faktore soos temperatuur, daglengte en die beskikbaarheid van kos. Dit is dus begryplik dat seisoene die reëlmaat van die siklus bepaal.
Paring
Wanneer geskikte paarmaats beskikbaar is, vind paring onder normale omstandighede altyd tydens die bronstyd plaas. Die paring van diere omvat egter baie meer as die blote oordrag van saad, en hoewel die begrippe bevrugting en paring dikwels deurmekaar gebruik word, is daar 'n besliste verskil. Bevrugting is uitsluitlik die binnedring van 'n saadsel in 'n eiersel, terwyl paring die voorspel, die geslagsdaad en die naspel insluit.
Gewoonlik is die eerste kennismaking tussen twee deelnemers aggressief omdat die twee diere nog moet leer om mekaar te verdra. Die angs en aggressie word gewoonlik deur 'n lang uitgerekte voorspel oorbrug.
Tylecodon longipes
Tylecodon longipes is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom in die Richtersveld by Lekkersing voor waar dit deel van die Sukkulente Karoo is. Daar is net een populasie bekend. Die spesie het nie bedreigings nie maar word as krities seldsaam beskou.
Bronstigheid
Paring
Die eintlike bevrugting kan inwendig, dus in die wyfie se liggaam, of uitwendig, byvoorbeeld in water, geskied. Hoe dit plaasvind, hang daarvan af of 'n diersoort met 'n spesiale koppelingsorgaan toegerus is. Hierdie wyse van bevrugting word veral by waterdiere aangetref.
Uitwendige bevrugting
Hierdie wyse van bevrugting word veral by waterdiere aangetref. Die manlike en vroulike geslagselle word in die water gelos. Hul lewensduur is gewoonlik besonder kort; forelle se sperma sterf byvoorbeeld binne 40 sekondes as bevrugting nie plaasvind nie, en dus moet daar die een of ander meganisme bestaan om die twee selle so gou moontlik by mekaar uit te bring. Van die laer ontwikkelde diere stel 'n groot aantal geslagselle vry, wat die kans verbeter dat 'n paar daarvan wel bevrug sal word. Die palolowurm (Eunice viridis) paar net een nag per jaar met miljoene ander. Die meeste visse wat uitwendig bevrug, stort die saadvog gelyktydig met of net ná die vrystelling van die eierselle uit.
Uiteenlopende vorme van die paringspel kom by amfibieë voor. Die voorspel van akkedisse is besonder intens en die mannetjie se saad word in die vorm van 'n spermatofoor oorgedra. Dit is 'n slymkegeltjie met 'n klontjie saadselle op die bopunt, wat op die grond geplaas word. Die wyfie loop daaroor en neem dit in haar kloaak op. Die slymkegel los dan op en die saadselle word in die wyfie se geslagsorgane vrygestel, waar bevrugting dan plaasvind. Die paddamannetjie lok 'n wyfie met sy gekwaak en omarm haar dan van agter af. Dikwels word die mannetjie dae lank op die wyfie se rug rondgedra tot die paartjie by 'n geskikte waterplek uitkom. Daar los hulle dan hul geslagselle gelyktydig in die water.
Inwendige bevrugting
By landdiere vind bevrugting in die meeste gevalle inwendig plaas. Hiervoor is egter nie altyd 'n koppelingsorgaan nodig nie. Die meeste voëlsoorte het dit byvoorbeeld nie. Die wyfie laat die mannetjie toe om op haar rug te klim. Hy buig sy stert onder die wyfie in tot albei se kloake teen mekaar is en die sperms oorgedra kan word. Die eiers wat gelê word, is dus reeds bevrug.
Soogdiere beskik altyd oor 'n goed ontwikkelde penis waarmee die sperma diep in die vroulike geslagsorgaan geplaas kan word. By sommige diere, soos honde, perde en varke, word dit selfs tot in die baarmoeder gestoot.
Die verloop van paring verskil van soort tot soort. Perdagtiges het 'n ruwe voorspel waarby klappe met die hoewe uitgedeel word. By roofdiere word die wyfie soms ure lank aan haar nekvel rondgesleep - nie teen haar sin nie, sy sou baie maklik uit die mannetjie se greep kon loskom. Paarmaats snuffel en lek ook meestal aan mekaar.
By onder meer skape en honde begin die baarmoeder van die bronstige wyfie al saamtrek sodra 'n mannetjie in die omgewing is. By herkouers duur die invoer van die penis soms net 'n breukdeel van 'n sekonde; by varke byna 'n kwartier en by renosters 'n hele uur lank. Die meeste soogdierwyfies staan stil terwyl die mannetjies hulle dek, maar sommige vlermuise paar in die lug, kat pare lê met die gesigte na mekaar toe en walvisse en see-otters paar buik teen buik. Ná die saadstorting trek die mannetjies hulle terug.
Vanes-Mari du Toit
Vanes-Mari du Toit (gebore 2 Augustus 1989) is ’n professionele netbalspeler wat al in 38 wedstryde vir die Proteas (2010-2017) en 36 wedstryde vir die SA Fast5 Netbal (2011-2015) span uitgedraf het. Sy het internasionale erkenning ontvang toe sy klubnetbal in Australië en Engeland se Topligas gespeel het.
Netballoopbaan
Sy het haar netballoopbaan in Gauteng begin en het op skool by die Afrikaanse Hoër Meisieskool in Pretoria haar liefde vir netbal ontdek. Vanes-Mari se provinsiale verteenwoordiging het in Gauteng-Noord (2005-2007) begin, waarna sy in Bloemfontein gaan studeer het en die Vrystaat netbalspan verteenwoordig het (2008-2009). Sy het teruggekeer na Tukkies en het Gauteng-Noord en Tukkies verder verteenwoordig (2010-2015), waarna sy Stellenbosch toe is waar sy Senior Wes-Kaap kleure (2015-2017) verwerf het.
Vanes-Mari het ook haar Senior Wes-Kaap Dames-kleure in Aksienetbal in 2019 verwerf. Sy het haar SA kleure verwerf op die ouderdom van 16 vir die SA o/17 (2006) netbalspan en het verder elke jaar agtereenvolgens ’n Suid-Afrikaanse span verteenwoordig: SA skole o/19 (2007), SA Universiteite o/19 (2008), SA o/21 (2009-2010), en toe die Senior Nasionale span ’n jaar later (2011) tydens die Netbal Wêreldbeker in Singapoer. Haar laaste wedstryd vir die Proteas was in 2017. Sy het ook vir die Suid-Afrikaanse Fast5 Netbalspan gespeel (2011-2015).
Vanes-Mari was altyd anders as die norm en veral haar netballoopbaan spreek boekdele daarvan, sy is baie bevraagteken as speler omdat sy soveel verskeie posisies op die netbalbaan kon behartig. Sy het Suid-Afrika op Hoofdoel (GS), Hoofdoelverdediger (GK), Hulpdoel (GA) en Hulpdoelverdediger (GD) verteenwoordig, wat tot vandag nog ongehoord is. Haar veelsydigheid het soms in haar guns getel en was ander kere nadelig as dit by die kies van die span gekom het.
Vanes-Mari is in 2013 aangewys as die beste speler in Afrika nadat sy die MVP (Most Valuable Player) toekennig ontvang het tydens die Afrika Kampioenskappe in Malawi.
Kort daarna het versoeke om in die buiteland te gaan speel ingestroo en sy is toe einde 2013 na die Adelaide Thunderbirds en het in Suid-Australië gebly. Die Thunderbirds was gesien as die beste netbalklub ter wêreld nadat hul die vorige jaar die ANZ (Australië en Nieu Seeland se professionele Netbalkampioenskap) gewen het vir die tweede keer en wat as die Topliga in die wêreld beskou word.
Die spanne in die ANZ het net een internasionale speler toegelaat en dit was ’n eerste dat ’n Suid-Afrikaanse netbalspeler genooi was.
Studies
Sy het 'n graad in BCom Menslike Hulpbronbestuur aan die Universiteit van Pretoria voltooi in 2014 en verder honneurs in Industriële Sielkunde aan die Universiteit van Stellenbosch studeer in 2015.
Beserings
Begin 2015 het Vanes-Mari geen keuse gehad as om ’n enkelherkonstruksie te ondergaan as gevolg van herhaardelike beserings.
Sy is einde 2015 na Engeland waar sy vir die Yorkshire Jets in die Engelse Premier Super Liga gespeel het en met ’n hele paar “Speler van die wedstryd” toekennings weggestap. In 2016 het Vanes-Mari weer haar buiging in die Protea Netbalspan tydens die vierhoekige reeks teen Australië, Nieu-Seeland en Engeland gemaak onder Norma Plummer.
Sy moes egter weens herhaaldelike beserings haar internasionale loopbaan tydelik opsy sit en dit is toe waar haar loopbaan as SuperSport netbalkommentator begin het.
Televisieloopbaan
Vanes-Mari het verdere bekendheid verwerf toe sy die halfeind gehaal het tydens die bekende realiteitsprogram, Dancing With The Stars, op M-Net in 2018. Sy het die Suid-Afrikaanse publiek, en veral die Afrikaanse publiek, betower met haar suiwer Afrikaanse uitlatings en opregte geaardheid.
As gevolg van Vanes-Mari se gemaklikheid voor die kamera en spontane persoonlikheid het haar gewildheid toegeneem en sy is deur verskeie TV-programme genader om haar TV-loopbaan voort te sit. Vanes-Mari is tans op KykNet as Kwêla se nuutste TV-aanbieder te siene en is ook ’n gas op verskeie mediaplatforms.
Getroude en persoonlike lewe
Vanes-Mari is op 21 Desember 2017 met die Springbokrugbyspan se assistentafrigter, Matthew Proudfoot, getroud. Hulle is tans uitmekaar.
Vanes-Mari is die direkteur van haar eie besigheid met die naam Proudfit, wat onder andere sportspesifieke onderklere ontwikkel vir vroue in verskeie sportsoorte.
Sy bied ook netbalafrigtingsklinieke en toernooie landswyd aan onder Proudfit en tree op as motiveringsspreker en seremoniemeester by talle sport- en korporatiewe geleenthede.
Vanes-Mari is ook die ambassadeur van Project Braveheart wat ’n anti-boelieveldtog in skole van stapel stuur, met die oog op bewusmaking.
Akademiese Gimnasium Innsbruck
16de – 17de eeu
Tot en met 1575 was daar klasse in die "Neues Stift" (Nuwe Klooster) en daarna in die gebou van die Jesuïete Kollege. Vandag huisves eersgenoemde die volkskunsmuseum (Volkskunsmuseum). In 1606 is 'n nuwe skoolgebou opgerig wat voldoende klaskamers vir die toenemende aantal studente vergemaklik het. Dit was egter eers in 1660 dat die skool en die Jesuïeteklooster voltooi is en die Jesuïetekerk uiteindelik ingewy is. Vandag huisves hierdie stel geboue, wat deur Georg Anton Gumpp beplan is en daarna toe verder uitgebrei is, die teologiese fakulteit van die Universiteit van Innsbruck.
Gedurende die plaagjare van 1611 en 1634 moes die skool vir etlike maande gesluit word. Op bevel van die Aartshertog is dit egter nie in 'n hospitaal omskep nie en kon die skool sy werk kort daarna weer hervat. In die jaar van sy 100ste verjaarsdag het 604 leerlinge reeds die skool besoek, insluitend 17 schildkliere asook 38 grave en baronne.
Op 15 Oktober 1669 is die Universiteit van Innsbruck gestig met vier fakulteite, wat gefinansier was deur die soutmyn in die nabygeleë Hall in Tirol. Die Latynse skool se leerlinge kon dus die plaaslike universiteit bywoon, nadat hulle die voorbereidende filosofiese klasse suksesvol voltooi het.
18de – 19de eeu
As gevolg van skade wat in hierdie tydperk deur aardbewings veroorsaak is, moes die hoofgebou volkome herbou word en is toe in 1724 ingewy. Die nuwe gebou het nie net klaskamers gehuisves nie, maar het ook uit 'n teatersaal, 'n saal vir groot skoolreünies en 'n kapel bestaan. Die skool sou tot en met 1868 in hierdie gebou bly.
Gedurende die vroeë 18de eeu is die kurrikulum by openbare skole in die Habsburgse ryk verenig en het die staat se invloed op onderwys toegeneem, ten koste van die kerk. Die eerste lys voorgeskrewe boeke vir grammatikaskole is byvoorbeeld in 1770 gepubliseer.
Toe die Jesuïete-orde in 1773 deur keiser Josef II opgeskort is, het slegs 300 leerlinge die grammatika skool bygewoon. Aangesien dit nie maklik was om die Jesuïete-onderwysers te vervang nie, het dit etlike jare geneem voordat die laaste voormalige Jesuïet-onderwysers die skool verlaat het. Hulle is hoofsaaklik deur lede van die Servietorde vervang.
Aan die begin van die 19de eeu het die Oostenrykse nederlaag in die Napoleonitiese oorloë vir Tirol onder Beierse bewind gebring. In 1806 is die Beierse kurrikulum dus ingestel is, net om weer in 1814 deur die Oostenrykse kurrikulum vervang te word. Die Oostenrykse graadskaal van 1 – 5 is byvoorbeeld vervang deur ’n skaal van 1 – 6 (albei stelsels word vandag nog in die onderskeie lande gebruik). Daarna kon die nuwe Oostenrykse kurrikulum, wat in 1805 in werking gestel is, eers in 1814 geïmplementeer word. Alhoewel die AGI vir meer as tien jaar vakonderwysers gebruik het (as gevolg van die Beierse en later die nuwe Oostenrykse leerplanne), is hierdie stelsels weer in 1818 laat vaar.
Na die herinstelling van die Jesuïete-orde deur Pous Pius VII in 1814, het die Jesuïete die skool van 1839 tot 1848 bestuur, toe die streeksetel uiteindelik prysgegee is.
Die "Gimnasiale hervorming van 1849" het die eerste ministerie van onderwys in die Habsburgse Ryk ("Ministerium für Cultus und Unterricht") geskep en primêre en sekondêre onderwys in die ryk geherorganiseer, wat die staat finale beheer oor onderwys gegee het, ten koste van godsdiensinstellings (soos kerke) wat het hierdie pligte vir eeue lank uitgevoer het.
Na vier jaar op laerskool (Volksschule), sou leerlinge wat 'n "Gimnasium" bywoon, eers vir vier jaar middelskool ("Unterstufe") bywoon, wat dan gevolg is deur nog vier jaar op Hoërskool ("Oberstufe"). Die kurrikulum was gemik op 'n algemene opleiding in tale, geskiedenis, wiskunde, natuurwetenskappe en filosofie, insluitend Latyn en Antieke Grieks.
Na hierdie agt jaar, gewoonlik op die ouderdom van 18, was die eindeksamen geskryf en geslaag ("Matura/Reifeprüfung") ten einde aan die gesamentlike voorvereiste om universiteit by te woon, te kan voldoen.
Destyds het verpligte vakke wat onderrig is, die volgende ingesluit: Godsdiens, Latyn, Grieks, moedertaal, Aardrykskunde, Geskiedenis, Wiskunde, Natuurgeskiedenis, Fisika en Filosofie. Leerlinge kon ook keusevakke kies: ander tale van die ryk, vreemde tale, kalligrafie, stenografie, kuns, musiek en gimnastiek.
Hierdie organisasiestruktuur is, met sekere aanpassings, vandag nog geldig.
Gethyllis verrucosa
Gethyllis verrucosa is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Akademiese Gimnasium Innsbruck
20ste – 21ste eeu
Die huidige skoolgebou is in 1909–1910 opgerig, naby die Jesuïetekerk, die streekmuseum (Landesmuseum Ferdinandeum) en die historiese gebou, wat tans die Teologiese fakulteit van die universiteit huisves.
Na die Anschluss in 1938 is die Duitse kurrikulum vir graad 5 tot 10 ingestel, terwyl die Oostenrykse kurrikulum vir leerlinge in graad 11 en 12 gehandhaaf is. Weens die Nazi's se beleid moes verskeie onderwysers die skool óf weens politieke óf rassistiese redes verlaat en die direkteur, Manfred Mumelter, is na KZ Dachau gedeporteer.
In die laaste oorlogsjare is die skool na Steinach am Brenner en later na Zürs am Arlberg verskuif. Eers in Oktober 1945, dus vyf maande na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, kon onderrig weer in Innsbruck hervat word.
Met die bekendstelling van gesametlike onderwys in openbare skole in Oostenryk in 1975, kon die eerste dogters die skool bywoon.
In 1980 is die klein stegie wat na die skool lei, herdoop na prof. Franz Mair, voormalige student en onderwyser by die AGI, sowel as lid van die weerstandsbeweging tydens die Derde Ryk. Hy is op 3 Mei 1945, dus vyf dae voor die onvoorwaardelike oorgawe van Nazi-Duitsland, voor die Landhaus in Innsbruck vermoor.
Na twee jaar van opknapping en tydelike verskuiwing naby die lughawe, het die skool in die herfssemester van 2007 teruggekeer na sy aanvanklike historiese gebou.
Tweetalige onderwys
Sedert 1996 onderrig die skool studente tweetalig, en veral in die vakgebiede Geografie en Ekonomie, en in Biologie en Omgewingswetenskap. Die gebruik van Engels as onderrigtaal het geleidelik uitgebrei; nou bekend as Tweetalige Klas vir Ekonomie, Persoonlike Vaardighede en Vakspesifieke Taal (BICEPS), het hierdie konsep 'n hoë vlak van aanvaarding deur ouers en studente ontvang, en is verder ondersteun deur twee wetenskaplike evaluasies (Hirner 2000, Strasser 2010, Universiteit van Innsbruck).
Internasionale Skool Innsbruck
In die tydperk 2012/13 is die tweetalige stroom verder ontwikkel tot wat tans bekend staan as 'n Internasionale Klas. Die bedoeling was om 'n hoogs akademiese program met ondersteunende ko-kurrikulêre areas aan te bied. Vanaf 2015 het die Internasionale Skool Innsbruck (ISI) by die Akademisches Gimnasium Innsbruck die status van International Baccalaureate World School-kandidaatskap ontvang.
Benewens die verwerwing van 'n hoëvlak van Engelse bevoegdheid, vind daar ook onderrig plaas deur vakspesifieke Engels in die leerareas Geografie en Ekonomie, sowel as Biologie en Omgewingstudies te gebruik. Verdere geselekteerde vakke word ook in Engels aangebied en ondersteun deur Engelssprekende personeel.