cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Convair F-106 Delta Dart
Die Convair F-106 Delta Dart is 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat in 'n onderskeppingsrol gebruik is. Die vliegtuig is ontwikkel uit die Convair F-102 Delta Dagger waar dit eers bekend gestaan het as die die F-102B. Vertragings in die motor en elektronika het tot gevolg gehad dat die F-102 ontwikkel is as 'n tussentydse maatreël. Terwyl die F-102 ontwikkel is het die spesifikasie vir die F-106 strawwer geraak, die voorgestelde vliegtuig moes vyandelike vliegtuie in alle weerstoestande kan onderskep tot op hoogtes van 21,335 m (70,000 voet) en Mach 2 onderskepping tot op 'n hoogte van 10,670 m (35,000 voet) kan maak.
Aletta Lübbe
Publikasies
1981 1982
Convair F-106 Delta Dart
Die resultate wat met prototipes tussen Desember 1956 en Februarie 1957 behaal is was teleurstellend. Die Amerikaanse Lugmag wou eers die program kanselleer maar verminder toe die bestelling van 1,000 na 350 weens begrotings beperkinge. Straalmotor en elektronika verbeterings verseker dat die vliegtuig die standaard bereik en die F-106A word in Oktober 1959 in diens gestel. Produksie word in Desember 1960 gestaak maar die F-106 bly in diens vir meer as 20 jaar. Dit was eers in 1988 by die Air National Guard uit diens gestel.
Aletta Lübbe
Publikasies
1983 1984
Convair F-106 Delta Dart
In die geval van 'n kontak met 'n vyandelike vliegtuig hanteer die Hughes MA-1 wapen beheer stelsel die hele proses: vanaf die radarsluit totdat die missiel afgevuur word. Die vlieënier is in werklikheid net 'n stelsel toesighouer. Van die wapens wat die vliegtuig kan dra sluit in twee Genie kernkrag lug-tot-lug missiele wat in die bomlaai gedra word. Die beheerstelsel sal die vlieënier 'n instruksie gee om die missiele te laai net voordat dit gevuur word.
Diario Frontera
Die Diario Frontera is 'n Venezolaanse streekskoerant wat se hoofkwartier in Ejido, in die staat van Merida geleë is. Die koerant is in 1978 gestig, en hulle slagspreuk is "El diario del Occidente del País" (Die koerant van die weste van die land).
Aletta Lübbe
Publikasies
1985
Convair F-106 Delta Dart
Vanaf 1973 was die F-106 toegerus met multi-loop masjiengeweer, amper soos 'n Gatling roterende masjiengeweer. Die vlieëniers het bevestig dat dit lekker was om die vliegtuig te vlieg. Die hoogtepunt van die vliegtuig se loopbaan was toe 13 eskaders van die Air National Guard daarmee toegerus was.
Aletta Lübbe
Publikasies
1989 1991
Rynse Sendinggenootskap
Sy werksaamhede was veral toegespits op Suider-Afrika: van 1828 meestal in Suid-Afrika, vanwaar sendelinge mettertyd noordwaarts beweeg het in die rigting van Suidwes-Afrika, wat hulle vanaf 1842 binnegegaan het. Sowat honderd jaar ná die begin van sy werk in Kaapland het die genootskap besluit hy het sy doel in Suid-Afrika bereik. Al sy bruin gemeentes is toe aan die NG Sendingkerk oorgedra, behalwe Wupperthal, wat verkies het om by die Morawiese kerk aan te sluit.
Diario Frontera
Kenmerke
Die koerant is as 'n standaard gekleurde formaat versprei. Dit bevat streeks-, nasionale- en internasionale nuus. Dit het twee aanvullings, uitgereik elke Sondag: Aquí entre Nos tydskrif, en 'n aanvulling vir kinders, Chipilín. Dit het 'n spesiale uitgawes vir die geleenthede soos Feria del Sol en Día del Trabajador.
Rynse Sendinggenootskap
In Suidwes-Afrika het die genootskap sy werk voortgesit en was dit die voorloper van die Evangeliese Lutherse Kerk in die Republiek van Namibië en die Duitstalige Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië (DELK). Die derde en verreweg die grootste Lutherse kerkgenootskap in Namibië, die Evangelies-Lutherse Kerk in Namibië (vroeër die Evangelies-Lutherse Kerk in Ovambo-Kavango), het nie uit die RSG se werk ontstaan nie, maar uit dié van die Finse Sendinggenootskap in die noorde van die land.
In Suid-Afrika
duimnael|links|160px|[[Christoph Wilhelm Alheit, 'n Rynse sendeling en stamvader van die Alheit-familie in Suid-Afrika.]]
duimnael|regs|270px|Die Rynse sendingkerk, [[Stellenbosch.]]
duimnael|regs|270px|Die eertydse Rynse sendingkerk op [[Carnarvon, nou die VG kerk.]]
duimnael|links|160px|Eerw. [[Jakob Weber was jare lank werksaam op Stellenbosch. Die Primêre Gedenkskool Weber in Jamestown asook die hoofstraat, Webersvalleiweg, is na hom genoem. Hy was saam met die Stellenbosse sakeman James Rattray medestigter van Jamestown in 1902.]]
Die Rynse Sendinggenootskap is op 23 September 1828 in Barmen gestig en is daarom ook bekend as die Barmer Mission. Dit was 'n samesmelting van die vier sendinggenootskappe van Elberfeld, Barmen, Köln en Wesel. Die oudste van die genootskap was Elberfeld, wat in 1799 deur Gereformeerde en Lutherse lidmate opgerig is. Hul grootste ondersteuning was van Protestante in die weste van Duitsland. In 1829 het dr. John Philip van die Londense Sendinggenootskap (LSG) hulle oorreed om hul eerste sendelinge – Paul Daniël Lückhoff, Gustav Adolf Zahn, Johann Gottlieb Leipoldt en Teobold von Wurmb – na Suid-Afrika te stuur waar hulle veronderstel was om hulle op die LSG se sendingstasies van die plaaslike omstandighede te vergewis. Hulle het nouliks van dié aanbod gebruik gemaak omdat hul sendingwerk van hul Engelse kollegas s’n verskil het.
Zahn het as assistent van die Suid-Afrikaanse sendeling Arie Vos op Tulbagh begin werk. Wurmb het noordwaarts gereis en saam met sy kollegas op die plaas Rietfontein in die distrik Clanwilliam begin werk. Later het die RSG die plaas aangekoop en dit Wupperthal genoem na die dal of vallei (Thal in Duits) van die Wupperrivier in Duitsland waar die hoofkantoor van die genootskap in Barmen geleë was. Die Khoikhoi en bruin mense is daar gevestig, graanlande en ’n tuin is aangelê, vrugtebome geplant en planne beraam om nie net hul sendingstasie selfversorgend te maak nie, maar ook ’n belangstelling in handearbeid by hul bekeerlinge aan te wakker. Dieselfde patroon is oral gevolg op stasies en nedersetting wat die genootskap elders opgerig is.
Mettertyd het nog versterkings uit Duitsland hulle by die eerste baanbrekers aangesluit. Onder hulle was manne wie se nasate wyd bekend in Suid-Afrika geword, onder andere, Hahn, Kleinschmidt, Esselen, Wagner, Alheit, Kolbe, Dönges, Gerdener, Krönlein, Weber en Brincker. Aan die einde van die 19de eeu het 40 Rynse sendelinge reeds ywerig in die Kaapkolonie gewerk. Vanaf Stellenbosch en Wupperthal het hulle geleidelik noordwaarts getrek, die Kareeberge bereik en verder beweeg na die LSG-stasies op Komaggas, Steinkopf en Pella. Ook is nuwe stasies mettertyd gestig. Sommige moes later laat vaar word omdat die inboorlinge nie daar ’n bestaan kon voer nie. Eindelik is net Stellenbosch, Wuppertal, Worcester, Sarepta, Saron, Tulbagh en Carnarvon as vernaamste stasies in standgehou. Hier het kerke en skole die middelpunt geword van nedersettings van bruin mense en Khoikhoi.
Onder leiding van die Rynse sendelinge het bekeerlinge opleiding in verskeie soorte handearbeid ontvang. Op Wuppertal is ’n opleidingskool opgerig vir onderwysers, aan wie die onderrig en opvoeding van die jeug kort voor lank toevertrou is. Omdat die genootskap deurentyd noustrop getrek het, het sy bestuur daarop aangedring dat die gemeenskappe selfversorgend word. Vanaf 1878 moes hulle self die vergoeding van sendelinge en onderwysers voorsien.
Ontstaan van die Rynse Kerk in Suid-Afrika
In die veertigerjare van die 20ste eeu, meer as 100 jaar nadat die Rynse sendelinge hul werk aan die Kaap begin het, het die genootskap besluit dat sy oorspronklike taak afgehandel is. Daarom het die genootskap met die NG Sendingkerk onderhandel oor die oordrag van sy sendingstasies en gemeentes aan dié kerkverband. Talle mense op die onderskeie stasies was hoogs ontevrede oor dié moontlikheid, maar die genootskap het dit geïgnoreer en voortgegaan met die oordrag aan die NG Sendingkerk. Net Wupperthal het besluit om by die Morawiese Kerk aan te sluit.
Diario Frontera
Geskiedenis
Diario Frontera is op 12 Augustus 1978 deur José Benedicto Monsalve gestig, saam met die skrywer Rafael Angel Gallegos, wat die eerste direkteur was. Aan die begin, was dit in swart en wit koerant met 'n roterende besit deur Diario Critica gedruk.
Rynse Sendinggenootskap
Ontstaan van die Rynse Kerk in Suid-Afrika
In 1951 het eerw. Gideon Joseph Thomas, wat in 1935 die tweede en laaste inheemse Rynse lidmaat geword het wat as predikant georden is, en 108 lidmate die Onafhanklike Rynse Kerk gestig. Die RSG het die nuwe kerk nie erken nie en dit as 'n wegbreekbeweging beskou. Die eerste lede van die kerk was lidmate van die gemeentes Bellville, Matroosfontein en Elsiesrivier. Eindelik is die naam verander na die Rynse Kerk in Suid-Afrika en in 2016 was daar 11 gemeentes wat in twee streke gegroepeer is, elk met sy eie streekskomitee: Elsiesrivier, Matroosfontein, Atlantis, Belhar, Eersterivier, Ravensmead, Mitchells Plain, Bellville, Kraaifontein, Clanwilliam en Doringbos.
Diario Frontera
Geskiedenis
In die tagtigerjare, Diario Frontera het 'n algemene koerant, in swart en wit gedruk en met 20 bladsye. Sedert 1989, het dit gedruk is om 'n bladsy of 'n gedeelte toegewy aan die Universiteit van die Andes, as gevolg van die groot aantal studente en die belangrikheid van die Universiteit in die lewe van die stad.
Aletta Lübbe
Publikasies
1992
Rynse Sendinggenootskap
In Suidwes-Afrika
duimnael|regs|170px|[[Carl Hugo Hahn was in 1842 saam met Franz Kleinschmidt die eerste Rynse sendelinge in Suidwes-Afrika.]] duimnael|links|320px|Die Rynse sendingstasie op [[Omaruru, 1873.]]
Aletta Lübbe
Publikasies
1993 1995
1997
Rynse Sendinggenootskap
In Suidwes-Afrika
duimnael|regs|250px|Damaras in die Omatjette-reservaat, waar Rynse sendelinge van Omaruru hulle bearbei het.
duimnael|links|300px|Suidwes-Afrika het op 16 Februarie 1989 vier posseëls uitgereik ter nagedagtenis aan die Duitse sendelinge met 'n spesiale posstempel van die Rheinische Missions-Gesellschaft. Kloksgewys van links: [[Carl Hugo Hahn, Johann Schmelen, Franz Kleinschmidt en Johann Krönlein.]]
duimnael|links|180px|Die ou Rynse sendingkerk op [[Keetmanshoop, nou 'n museum.]]
Witspikkel-blaasop
Die witspikkel-blaasop (Arothron hispidus) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Whitespotted puffer.
Rynse Sendinggenootskap
In Suidwes-Afrika
In die Kaapkolonie was die Westerse beskawing, waarvan die RSG-sendelinge draers was, reeds taamlik goed gevestig toe hulle daar aankom; daarom kon hulle rustig vorder op min of meer gebaande weë. In die huidige Namibië, wat hulle vanaf 1842 binnegegaan het, was die geval net mooi die teenoorgestelde. Hier het ’n uiters moeilike taak op hulle gewag, want die droë, warm klimaat was uitputtend vir Europeërs en die Nama- en Hererostamme so oorlogsugtig dat hulle die evangelie geensins geredelik aanvaar het nie. Tot 1884 was die gebied onder die beheer van heidense stamhoofde. Die sendelinge moes, sonder die beskerming van ’n Westerse regering, elementêre opvoedingswerk onderneem buiten die verkondiging van die evangelie. By geleenthede, in 1853 en 1859, moes hulle magteloos toekyk hoe die inheemse bevolking hul sendingstasies in puin gelê het en moes hulle van vooraf begin. Ook was baie van die inboorlinge aan drank verslaaf wat beginsellose smouse die gebied binnegebring het in ruil vir beeste. Die sendelinge het hierdie smousery teengestaan en meermale opgetree as vredemakers in die gedurige oorlogvoering tussen die Namas en Herero’s. So het hulle die sogenaamde sendelingsvrede tussen die stamhoofde Samuel Maherero en Jan Jonker Afrikaner bewerkstellig.
Diario Frontera
Geskiedenis
In 2008, op die viering van die dertigste verjaardag, het Diario opgeknapte grafika (logo, lettertipe).
Rynse Sendinggenootskap
In Suidwes-Afrika
’n Volle 15 jaar sou verloop voor die eerste Herero gedoop is. Die oprigting van die sendingstasies is bemoeilik deur die feit dat die inboorlinge van die gebiede wat dikwels onder droogte gebuk gegaan het, ’n nomadiese bestaan gevoer het ter wille van hul troppe vee. Tog het gevestigde gemeenskappies mettertyd tot stand gekom met kerke en skole as middelpunt waarheen die rondtrekkende inboorlinge af en toe teruggekeer het en waar hul kinders intussen gebly het om skoolonderrig te ontvang. ’n Nedersetting van Duitse ambagslui en koloniste is in 1864 op Otjimbingwe gestig waar inboorlinge opgelei kon word vir handearbeid en in die landbou. ’n Opleidingskool, die Augustineum, is opgerig waar onderwysers en evangeliste opgelei is. Struikelblokke is geleidelik oorkom en die baanbrekerswerk met sukses bekroon.
Sendingstasies het ontwikkel in permanente nedersettinge, in sommige gevalle dorpe, want die ook wit nedersetters, soos amptenare, handelaars en ambagslui, het hulle daar gevestig. Ná Warmbad, Namibië en Bethanie, het die volgende stasies tot stand gekom: Berseba (1850), Gibeon (1863), Keetmanshoop (1866) in Namaland; en Windhoek (1842), Otjikango-Barmen of Gross Barmen (1844), Rehoboth (1845), Otjimbingwe (1849), Okahandja, Omaruru en Okombahe (1870) in Hereroland.
Deurtastende navorsings het ook blywende sukses opgelewer. ’n Deeglike studie van die onbekende land en sy inwoners was nodig. Talle reise is onderneem en die land in alle rigtings verken deur sendelinge soos die Noorweër H.C. Knudsen en die Duitsers C. Hugo Hahn, Johannes Rath en Heinrich Scheppmann. Die tale, gebruike en gewoontes asook die geskiedenis en godsdienstige opvattings van die onderskeie stamme is vir die eerste keer noukeurig opgeteken. Sendelinge soos Knudsen, Hahn, P.H. Brincker, Johannes Olpp, J.G. Krönlein, H. Tönjes, Gottlieb Viehe, Heinrich Vedder, J. Irle en C.G. Büttner het grammatikaboekies, woordeboeke en handboeke van die uiters moeilike inheemse tale saamgestel. Hulle het die Bybel, kategismus en talle gesange vertaal en so die aanvoorwerk gedoen vir die ontwikkeling van dié tale in geskrewe tale en die skep van ’n eiesoortige Christelike letterkunde.
Die Rynse sendelinge was die baanbrekers van die gevolglike kolonisering van die land deur Europeërs. Enersyds het die besetting van Suidwes-Afrika deur Duitsland in 1884 die sendelinge se werk vergemaklik omdat dit wet en orde daargestel het. Andersyds het die nadelige newe-effekte van die “beskawing” en die toenemende spanning wat gelei het tot inboorlingopstande die werk gekniehalter. In die Nama- en Herero-oorloë van 1904 tot 1907 het sommige van hul stasies en instellings in die slag gebly. Nadat die vrede gesluit is, is die stameenheid van die Herero’s vernietig. Die Rynse sendelinge het ingegryp om die verslane stam van algehele ondergang te red en hulle ’n nuwe lewenswyse te leer. Die eertydse nomades moes werkers en dagloners word. Die ou stamgrense is afgeskaf en die onderskeie volke moes voortaan in vrede saamleef. Dit het meer werk vir die sendelinge beteken, maar die Rynse Sendinggenootskap het, nes in die verlede, volhard.
Ten spyte van die nadelige uitwerking van die twee wêreldoorloë toe sommige sendelinge na Duitsland gedeporteer is, het vooruitgang en ontwikkeling voortgeduur. Die vryheidstryd van die inheemse bevolking van Suidwes waarby sommige lidmate betrokke geraak het, het daartoe gelei dat hulle die kerk verlaat het. Tog het die oorgrote meerderheid getrou gebly en eindelik die ontwikkelingsvlak berei waarop hul sendingkerk in 1957 ’n volwaardige kerk kon word, die hedendaagse Evangelies-Lutherse Kerk. In daardie jaar het 100 000 van die 450 000 swart en bruin bewoners van Suidwes tot dié kerk behoort. Hulle is bedien deur 30 predikante, 45 evangeliste en 22 sendelinge. Hul kinders het 75 skole met 237 onderwysers bygewoon. In dié kerk is lede van amper alle volke in die land eindelik verenig: Herero, Namas, San, bruin, Ovambo en Damara, asook kleiner groepe.
Witspikkel-blaasop
Voorkoms
Die kop en lyf is gryserig en bedek met wit kolletjies. Die onderkant is wit. Daar is 2 – 3 onreëlmatige vertikale strepe net onder die kop en basis van die pektorale vinne. Die vis word tot 48 cm lank.
Aloe laeta
Aloe laeta is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Daar is ook twee subspesies:
Witspikkel-blaasop
Habitat
Hulle verkies koraal- en rotsriwwe om in te leef in water wat 1 – 50 m diep is en is omnivore.
Lys van outeurs/K
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Ragnheiður Ragnarsdóttir
Ragnheiður Ragnarsdóttir (gebore 14 Oktober 1984) is 'n Yslandse aktrise, skryfster, en komponis. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Vikings (2013).
Asbestopluma stylivarians
Asbestopluma stylivarians is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Topsent.
Edward Akrout
Edward Akrout (gebore 27 September 1982) is 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Rodin (2017) en in die televisiereekse The Hollow Crown (2012), Genius (2017), en Killing Eve (2018).
Dalton Cathey
Dalton Cathey (12 Oktober 1946 – 31 Desember 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Black Moon Rising (1986) en Weekend Warriors (1986), en in die televisiereekse Miami Vice (1984) en Equal Justice (1990).
Swartspoegkobra
Die Swartspoegkobra (Naja nigricollis woodi) is 'n slang wat voorkom in die Weskus en die Karoo.
Voorkoms
Die onvolwasse slang is grys met 'n swart kop en die volwasse slang is swart. Die slang maak sy kop bak wanneer hy bedreig word. Die slang word 1.2 - 2 m lank.
Gif
Die gif is sitotoksies d.w.s. weefselvernietigend en ernstige weefselskade kan voorkom. 'n Teengif is beskikbaar.
Aloe kedongensis
Aloe kedongensis is 'n aalwyn wat endemies aan Kenia is.
Citroën Xsara WRC
Die Citroën Xsara WRC was 'n wêreldtydrenmotor wat vir die Citroën Wêreldtydrenspan ontwikkel en gebou is deur Citroën Racing vir gebruik sedert die 2001 Wêreldtydrenkampioenskapseisoen. Dit is gebaseer op die luikrugbakwerk van die Citroën Xsara padmotor, maar met baie min ooreenkoms onder die vel, en was een van die suksesvolste motors ooit in die kampioenskap.
In 1999 het die Xsara WRC se voorganger, die tweewieldryf natuurlik geaspireerde Xsara Kit Car, algeheel gewen in die Rallye Catalunya en Tour de Course. Hierdie motor was beskou as die beste motor in sy klas. In 2001 is die boustelmotorkategorie vervang deur Super 1600 en 2000 Super, en die Citroën Xsara het meegeding in die wêreldtydrenmotorkategorie. In 2002 het die Franse bestuurder Sébastien Loeb byna die Monte Carlo-tydren gewen, maar hy is gestraf as gevolg van 'n onwettige bandomruiling. Dit het gelyk of die motor hom soos 'n handskoen pas, en hy het daarna die Duitse Tydren en 'n rits ander wêreldtydrenne met die Xsara gewen.
Citroën Xsara Citroën Xsara
1847
Die jaar 1847 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 47ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Rancho Mirage
Rancho Mirage is 'n stad en hersteloord in die distrik Riverside County van die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, sowat 100 myl oos van Los Angeles, met 'n bevolking van 17 218 volgens die sensus van 2010, waarby die seisoenale bevolking soms die 20 000-kerf oorskry. Rancho Mirage is in 1973 as stedelike nedersetting geïnkorporeer toe vyf voorheen nie-geïnkorporeerde gebiede, waarna as die Cove-gemeenskappe verwys is (Desert, Magnesia, Palmas, Tamarisk en Thunderbird), met Mirage Cove, 'n nedersetting wat destyds 3 000 siele getel het, saamgesmelt het.
Tans is Rancho Mirage, wat tussen Cathedral City en Palm Desert geleë is, een van nege stedelike nedersettings in die Coachella Valley, die mees digbevolkte gebied in die Suid-Kaliforniese woestynstreek met 'n bevolking van meer as 400 000 waar danksy besproeiingstelsels 'n groot verskeidenheid vrugte en groentesoorte verbou word.
Die gebied van Rancho Mirage het sy bekendheid aan die nabygeleë Sunnylands-villa in besit van die filantrope Walter en Leonore Annenberg te danke wat ná die Tweede Wêreldoorlog tot 'n gewilde vakansiebestemming en hersteloord vir beroemde persoonlikhede soos Frank Sinatra, Bob Hope, Fred Astaire, Ginger Rogers, koningin Elizabeth II, Patrick Macnee en Mary Martin ontwikkel het. Ook Amerikaanse presidente soos Richard Nixon, Ronald Reagan en Gerald Ford het hier tuisgegaan.
Geriewe soos die stad se twaalf gholfbane, winkelsentrums en ligte nywerhede maak van Rancho Mirage met sy aangename warm klimaat 'n gewilde woonplek. Verskeie bekende akteurs en entrepreneurs het eiendomme in die omgewing gekoop.
Kleingeelpootruiter
Die Kleingeelpootruiter (Tringa flavipes) is 'n voël en somerswerwer en is slegs vierkeer opgeteken in Suider-Afrika. Die voël is 22 – 26 cm lank, 65 - 95 g groot met 'n vlerkspan van 60 cm. In Engels staan die voël bekend as die Lesser Yellowlegs.
Rick Yune
Rick Yune (gebore 22 Augustus 1971) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Fast and the Furious (2001), Die Another Day (2002), Ninja Assassin (2009), en Olympus Has Fallen (2013).
Paralimpiese Somerspele 1976
Die Paralimpiese Somerspele 1976 (Engels: 1976 Summer Paralympics, Frans: Les Ve Paralympiques d'été), destyds bekend as die Torontolympiad – 1976 Olimpiade vir Liggaamlik Gestremdes, is tussen 4 en 12 Augustus 1976 in Toronto, Kanada, aangebied. Tydens die geleentheid het 1 271 atlete uit 40 nasies aan 448 items in 13 verskillende sportsoorte deelgeneem.
Suid-Afrika helaal die negentiende plek met 'n totaal van 26 medaljes (ses goud, nege silwer en elf brons).
Die Olimpiese Somerspele 1976 is tussen 17 Julie en 1 Augustus in Montreal gehou. Die Paralimpiese Winterspele 1976 is in Örnsköldsvik, Swede, aangebied.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Paralimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
Hier is al die lande wat medaljes by die Spele verower het:
AZ Alkmaar
AZ is 'n sokkerspan in die Nederlandse dorp Alkmaar, wat in die Eredivisie speel. AZ speel sy tuiswedstryde in die AFAS Stadion (kapasiteit: 17.023 sitplekke). Die klub het twee keer die nasionale titel gewen (in 1981 en 2009). Die eerste keer het die klub geld van die eienaars Cees en Klaas Molenaar gekry. Die tweede keer van eienaar Dirk Scheringa. Tans het die klub nie 'n ryk eienaar nie.
Utqiaġvik
Utqiaġvik (voor Desember 2016 bekend as Barrow ) is 'n dorp aan die noordelike kus van die Amerikaanse deelstaat Alaska. Die stad is as Barrow in 1959 geïnkorporeer en vernoem na Sir John Barrow. Aangesien dit sowat 350 myl noord van die Arktiese Sirkel geleë is, is dit die mees noordelike nedersetting in die Verenigde State.
Tetraodontidae
Die Blaasoppe, Tobies en Blaasvisse (Tetraodontidae) is 'n vis-familie wat hoort tot die orde Tetraodontiformes. Daar is ongeveer twintig genera met 125 spesies wat hoort tot dié familie en 32 van die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor.
Kenmerke
Die uitstaande kenmerk van die familie is hulle vermoë om hulle self op te blaas deur water of lug in te neem. Hulle doen dit as 'n afskrik middel en verdedigings meganisme. Wanneer die gevaar verby is, blaas hulle weer af. Hulle word ook Blaasvisse genoem vanweë die gewoonte om sand van 'n prooi te blaas wat wegkruip met 'n straal water.
Daar is twee tande in elke kaak wat die vis 'n papegaaimond voorkoms gee. Die gee aanleiding tot die vis se naam want Tetraodon beteken vier. Die grootte wissel van 6 – 15 cm en die familie kom voor op die bodem tot op dieptes van 400 m. Die familie is omnivore en eet letterlik enige iets: alge, sponse, seeanemone, skaaldiere, slakke en korale.
Die vel van die familie bevat 'n toksien genaamd tetrodotoksien. Die toksien is giftig en mense, katte en ander soogdiere sterf indien hulle die toksien inneem. Selfs vlieë wat dooie blaasoppe eet vrek. Tog word die vis geëet in Japan en staan bekend as Fugu. Visse soos barrakuda en tuna eet egter die familie en word nie geaffekteer deur die toksien nie. Daar is tans nog geen verklaring hiervoor nie.
Genera
Die volgende genera en spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
1848
Die jaar 1848 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 48ste jaar van die 19de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
J.G. de Grevenbroek
J.G. de Grevenbroek is in die sewentiende eeu die Nederlandse Sekretaris van die Politieke Raad aan die Kaap de Goede Hoop. Hy is verantwoordelik vir belangrike werke oor die kultuur en gewoontes van die inheemse inwoners aan die Kaap en ook die historiese gebeure wat in hierdie tyd aan die Kaap plaasvind.
Lewe en werk
Johannes Gulielmus de Grevenbroek (ook bekend as Jan Willem de Grevenbroeck) is sekretaris van die Politieke Raad aan die Kaap de Goeie Hoop tydens die regering van Simon van der Stel en een van die eerste Suid-Afrikaanse skrywers wat ’n boek skryf oor die plaaslike Khoisan inboorlinge en hulle gewoontes.
Hy is omstreeks 1644 gebore en is as klerk werksaam in die Rotterdamse Kamer van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC). In 1673 onderneem hy ’n reis na Italië en maak ook ’n draai in Madrid. In 1684 kom hy in die Kaap aan en word benoem tot Sekretaris van die Politieke Raad. Kort hierna vertrek hy saam met kommissaris Ryklof van Goens na Indië en neem eers weer sy pligte as sekretaris in die Kaap op in 1686. Hy hou die amptelike dagregister van gebeure aan die nedersetting in die vroeë Kaap vanaf 1686 tot 1694 en skryf hierin veral onderhoudend oor die lotgevalle van die skipbreukelinge van die skip Stavenisse in 1687. Sy deeglike werk en sierlike handskrif sorg dat die register in sy tyd baie waardevolle inligting bevat oor die gebeurtenisse, mense, gewoontes en leefwyse in hierdie tyd. In Junie 1694 kry hy op eie versoek ontslag en vestig hom dan as vryburger in Stellenbosch. Hier dien hy saam met Adam Tas op die kerkraad en is as ouderling ’n groot staatmaker van die plaaslike predikant. In die geskrifte van Tas word gespot met sy vroomheid en terloops ook melding gemaak van sy skildertalent. Tas vaar egter nie heftig teenoor hom uit nie, waaruit die afleiding gemaak kan word dat hy hom buite die hewige politieke rusies van sy tyd gehou het. Hy onderteken ook nie die “Klachtschrift” wat Tas opstel teen die administrasie van goewerneur Willem Adriaan van der Stel nie. In sy sewentigste jaar, op 3 Februarie 1714, maak hy sy testament in Eersterivier en kies as grafskrif die eenvoudige woorde “Hic exspectat resurrectionem J.C. de Grevenbroeck C.F.” Hy is nooit getroud nie en bemaak sy nalatenskap aan vriende en kennisse in Holland en die Kaap, met die grootste bemaking aan ene Isak Schepers. Die datum van sy dood is nie bekend nie, maar is omstreeks 1725, aangesien sy testament in 1726 by die Kaapse Weeskamer geliasseer is.
In Dan Sleigh se meesleurende roman “Eilande” oor die lewe aan die vroeë Kaap figureer De Grevenbroeck as die klerk en die laaste hoofstuk van die roman word aan hom gewy.
Skryfwerk
De Grevenbroek skryf ’n Latynse studie oor die Khoi (“N.N. Groevenbroeckii elegans et accurata Gentis Africanae circa Promontorium Capitis Bonae Spei vulgo Hottentotten nuncupatae Descriptio Epistolaris Anno MCCLXXXXV”, kortweg bekend as die “Descriptio Solaris”) Hierdie werk word in Engelse vertaling in 1933 gepubliseer as “An Elegant and Accurate Account of the African Race living round the Cape of Good Hope commonly called Hottentots”. Peter Kolb in sy “Caput Bonae Spei Hodierum” (1719) en Francois Valentijn in sy “Beschrijvinge van de Kaap de Goede Hoope” (1726) gee in hulle werke dankbare erkenning aan hierdie werk van De Grevenbroeck. Daar word egter later deur die versamelaar Van Dessin en Otto Frederik Mentzel in sy “Vollstandige Beschreibung der Vorgebirges der Gute Hoffnung” beweer dat Kolb growwe plagiaat gepleeg het deur groot dele van De Grevenbroeck se werk klakkeloos oor te skryf. Hierdie werk van De Grevenbroeck is kultuur-histories van groot waarde, aangesien dit baie lig werp op die Kaapse gemeenskap en leefwyse aan die einde van die sewentiende eeu. Hierin doen hy ook ’n aanval op die koloniste wat misbruik maak van hul heersende posisie oor die Khoi en hy beskryf die lotgevalle van die skipbreukelinge van die Stavenisse. In sy eie taal lees sy amptelike verslag oor hierdie voorval (“Relaas van Adriaan Jansz. Kind van Maaslandssluys geweesen Bootsman op de gestrande fluyt Stavenisse” van 1687) soos ’n meeslepende roman, waarin hy tot die fynste besonderhede van die oorlewendes se drie jare lange swerftog op land en see vertel totdat hulle eindelik in veiligheid by die Kaap aankom. In hierdie swerftog kry hulle ook te doen met die sedes en gewoontes van die vreemde swart binnelandse volkere, onder andere hulle musiekinstrumente en die musiek wat hulle maak. Hulle word opgepik deur die skip De Noord en die verdere lotgevalle van hierdie skip, wat in die begin van 1689 op weg na Natal vergaan, en sy oorlewendes word vertel in sy verslag “''Verhaal van Theunis Gerbrandtszn van der Schelling geweesen stuurman op’t gestrande galjot de Noord. Nopende desselfs jongste tog en hoe’t is komen te verongelukken''”. Die skipbreukelinge is weer aan die genade van die swart volkere oorgelaat en word mishandel en beroof, waarna hulle twee landgenote van die Stavenisse in soortgelyke omstandighede ontmoet. As weinig meer as lewende lyke kom die vier op 27 Maart 1690 by die Kasteel aan. De Grevenbroeck skryf ook heelwat Latynse versies en is die samesteller van ’n Latyns-Khoi-Hollandse woordelys.
Władysław Gomułka
Władysław Gomułka (* 6 Februarie 1905 in Krosno, Galisië, Oostenryk-Hongarye (tans Pole); † 1 September 1982 in Warskou) was 'n Poolse politikus en leier van die Poolse Verenigde Arbeidersparty (PVAP).
Lewe
Die jare tussen 1939 en 1942 het hy in die Sowjet-Russies besette deel van Pole in Białystok en Lwif en ná die Duitse aanval op die Sowjetunie in 1941 in die ondergrond deurgebring. 1942 het hy deur sy geboortestreek, die Subkarpate, na Warskou gereis waar hy as een van die medestigters van die Poolse Arbeidersparty (Polska Partia Robotnicza, PPR) ondergronds aktief was.
Ná die afsterwe van twee ander funksionarisse is hy as sekretaris-generaal van dié party benoem. In die nuwe kommunistiese Poolse regering, die sogenaamde Lublinse Komitee, het Gomułka as vise-premier en minister vir die "herowerde gebiede", dit wil sê die voormalige oostelike Duitse provinsies gefungeer.
Regering
In die herfs van 1956 het politieke onluste in Pole uitgebreek wat vinnig gedreig het om handuit te ruk. Die destydse partyleier Edward Ochab het sy pos kwytgeraak. Gomułka, wat wye steun onder die Poolse bevolking geniet het, is triomfantelik na die politieke toneel teruggebring en as nuwe leier van die Poolse Verenigde Arbeidersparty (PVAP) verkies. Die Moskouse Kremlin was aanvanklik gekant teen sy benoeming, maar nadat hy nie langer kritiek op die Sowjet-besetting van Pole gelewer het nie, was die Sowjet-bewind uiteindelik bereid Gomułka as nuwe partyleier te erken.
Gomułka het die kollektivering van grond, wat deur sy voorgangers begin, maar nog nie voltooi is nie, verstadig, tot 'n beperkte omvang klein privaat ondernemings toegelaat en hom op die modernisering van vervaardigingsbedrywe toegespits wat reeds in staatsbesit was. Danksy hierdie ekonomiese strategie het die Poolse ekonomie in die laat 1950's en vroeë 1960's sterk groei getoon. Die voorsiening van lewensnoodsaaklike goedere het begin stabiliseer, en die meeste huishoudings het geleidelik ook oor nuwe verbruikersware soos televisietoestelle en elektriese kombuistoerusting beskik. Poolse stede het danksy die ambisieuse woningbouprogramme en die ontwikkeling van voorafvervaardigde bouelemente, wat in die 1970's sy hoogtepunt bereik het, vinnig uitgebrei. Nogtans het die owerheid ná 'n meer liberale fase weer begin om teen kritiese intellektueles en die invloedryke Rooms-Katolieke Kerk op te tree. Weens sy politieke afhanklikheid van die Sowjetunie het ook die Gomułka-regering, wat aanvanklik as die kleiner euwel gesien is en gewild by die bevolking was, sy aantreklikheid verloor.
Krisis en ontmagting
Nadat in die laat 1960's orals in Europa studente-onluste uitgebreek en die Tsjeggo-Slowaakse Kommunistiese Party sy liberale eksperiment begin het, was die Poolse publiek al hoe meer ontevrede met sy bewind - naas die DDR-leier Walter Ulbricht was Gomułka een van die sterkste teenstanders van politieke hervorming in die suidelike buurland. As partyleier het Gomułka steeds meer beheer oor sy regering begin verloor. Dit was ander kabinetslede soos die minister van binnelandse sake, Mieczysław Moczar, wat in die krisisjaar 1968 die hoofrol by die optrede teen studente en 'n massiewe anti-sionistiese veldtog gespeel het.
Gomułka het nouer politieke bande met die Bondsrepubliek Duitsland begin smee in 'n laaste poging om sy ontmagting te vermy. Op 17 Mei 1969 het hy onderhandelinge met die Wes-Duitse regering voorgestel. Die nuwe sosiaal-demokratiese bondskanselier Willy Brandt het ingestem sodat vroeg in Desember 1970 die Warskouse Ooreenkoms onderteken is. Hiermee het Gomułka sy politieke hoofdoelwit, die Duitse erkenning van die Oder-Neiße-grenslyn, bereik.
Maar net twee weke later het gewelddadige werkersonluste aan die Poolse Oosseekus uitgebreek. Gomułka se partykollegas het hul kans gegryp en hom ontmag. In 1982 is Gomułka aan kanker oorlede. Sy herinneringe is in 1994 gepubliseer.
Vandag word Gomułka algemeen as 'n relatief geloofwaardige verteenwoordiger van 'n Nasionaal-Kommunistiese beleid beskou wat sy politieke amp nooit misbruik het om homself te verryk nie. Kritiek word gelewer op sommige van sy besluite, waaronder sy skietbevel tydens werkersbetogings in Gdańsk in 1970.
Jim Fouché
Jacobus Johannes (Jim) Fouché (Wepener, 6 Junie 1898 - Kaapstad, 23 September 1980) was die tweede staatspresident van Suid-Afrika, van 1968 tot 1975.
Fouché het van 1954 tot 1959 as administrateur van die Oranje-Vrystaat in die Unie van Suid-Afrika gedien en is tot die kabinet bevorder toe hy in 1959 as minister van verdediging aangestel is. In 1966 het hy minister van landboutegniese dienste geword en van waterwese tot 1968. Hy is tot staatspresident verkies in die plek van dr. Eben Dönges, wat tevore verkies is, maar gesterf het voor hy die amp kon aanvaar. Hy het in die rol as seremoniële staatshoof gedien van 1968 tot 1975. Hy was die enigste staatspresident wat sy volle sewe jaar ampstermyn, wat voor 1984 gegeld het, voltooi het.
Jacobus Johannes (Jimmy) Fouché was getroud met Elsabé van Veen, en hulle kry drie kinders: Hanneline Fouché, Coreen Fouché en Bux Fouché. Jacobus Adriaan Louw (Koos) Fouché trou met Edé Janse van Rensburg en kry twee kinders: Jeanne Fouché en Jacobus Johannes (James) Fouché, 'n dokter in Utrecht, Nederland.
Clanwilliam-klipbaber
Voorkoms
Die vis se dorsale en pektorale vinne is gepunt. Die vis is lank met 'n plat en breë kop. Daar is drie pare baarde om die mond. Die vis is gryserig tot gelerig bruin van kleur en word tot 164 mm lank.
Habitat
Die vis leef tussen rotse en klippe en onder banke in helder, vloeiende riviere. Hulle vreet insekte en ander ongewerweldes wat hulle op die bodem kry.
Walter Catlett
Walter Catlett (4 Februarie 1889 – 14 November 1960) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Tale of Two Cities (1935), Mr. Deeds Goes to Town (1936), Love Is News (1937), en Bringing Up Baby (1938).
Swartrand-blaasop
Die Swartrand-blaasop (Arothron immaculatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika van Oman tot die by Knysna. In Engels staan die vis bekend as die Blackedged puffer.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is ligbruin aan die bokant en witterig aan die onderkant en die stertvin is gelerig met 'n swart rant. Die neus orgaan is 'n klein tentakel. Die vis word tot 30 cm lank.
Lys van outeurs/L
Lys van outeurs volgens naam:
A – B – C – D – E – F – G – H – I – J – K – L – M – N – O – P – Q – R – S – T – U – V – W – X – Y – Z
Austroglanididae
Austroglanididae is 'n varswatervisfamilie van die orde Siluriformes. Die familie beskik slegs oor een genus wat drie spesies bevat. Dié familie is endemies aan die Olifantsrivier, Wes-Kaap.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Gevlekte muisvoël
Die gevlekte muisvoël (Colius striatus) is 'n lid van die muisvoëlfamilie, wat slegs in Afrika aangetref word. Dit is die grootste eksemplaar van die spesie, sowel as die mees algemene. Hulle word gewoonlik in swerms van 12 of meer gesien en snags koek hulle saam, vermoedelik om hul liggaamshitte te behou. Broeityd is in die somer en die nes is 'n slordige kelk bestaande uit takkies wat in 'n boom of struik geplaas is. Drie of vier eiers word gelê.
Beskrywing
Die voël is sowat 35 cm lank en sy stert maak sowat die helfte van sy lengte uit. Dit weeg sowat 57 gram en het ’n prominente kuif. Sy naam kom van sy vaalbruin tot muisgrys kleur. Die snawel is swart bo-op en pienkerig aan die onderkant. Hoewel die gevlekte muisvoël raserig kan wees, is hy nie bekend vir sy stem nie. Hulle het ’n tsoe-tsoe-roep terwyl hulle vlieg en ’n tisk-tisk-waarskuwingsroep.
Habitat
Die voëls kom voor van Kameroen ooswaarts na Eritrea en Ethiopië, en suidwaarts deur Oos-Afrika tot in die suidelike dele van Suid-Afrika. Die meeste habitats is vir hulle geskik, buiten die reënwoude en baie droë gebiede. Hulle verkies oop bosveldstreke en kom algemeen voor in savannes en oop woudlande. Hulle word ook dikwels in stedelike gebiede in tuine en boorde gesien.
Ekologie
Die gevlekte muisvoël is ’n vrugtevreter en leef hoofsaaklik van bessies en ander vrugte, blare, sade en nektar, en kies sy kos versigtig van gebied tot gebied.
Hulle is sosiale voëls wat saam eet en mekaar se vere versorg. Hulle volg mekaar dikwels van boom tot boom in ’n soort "volg-die-leier"-spel. Snags sit groepe van 20 of so elk dig opmekaar en op koue nagte kan hulle bewegingloos bly sit. Hulle word dan maklike prooi, maar hul getalle maak dikwels dat hulle veilig bly.
Broeigewoontes
Die voëls broei enige tyd van die jaar. Die neste is groot in vergelyking met die voël en onnet. Dit word gemaak van plant- en dieremateriaal en sluit soms papier of stukkies lap in. Die mannetjie en wyfie bou saam daaraan. Die wyfie lê van een tot sewe eiers, maar gewoonlik drie tot vier. Die klein voëltjies word deur albei geslagte versorg, en soms ook deur ouer voëls uit vorige broeisels. Die eiers broei ná 14 dae uit en die klein voëltjies verlaat die nes vir die eerste keer wanneer hulle 17 tot 18 dae oud is. Ná net meer as ’n maand begin hulle self kos soek.
Aloe ketabrowniorum
Aloe ketabrowniorum is 'n aalwyn wat endemies aan Kenia is.
Arsher Ali
Arsher Ali (gebore 9 April 1984) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Ritual (2017) en in die televisiereekse Line of Duty (2012) en The Missing (2014).
Walkure
thumb|180px|Die prenteklip Lilbjärs III wys 'n vrou met 'n helm wat 'n man met 'n horing [[heuningbier ontvang. Sulke uitbeeldings word gewoonlik vertolk as 'n dooie man wat in Walhalla deur 'n walkure ontvang word.]]
In die Noorse mitologie is 'n walkure (Oudnoors: valkyrja, "kieser van gesneuweldes") 'n stryd- of oorlogsgodin wat die siele van gesneuwelde soldate na een van twee plekke lei: Sowat die helfte gaan na Fólkvangr, die godin Freya se doderyk, en die ander helfte na die godesaal met die naam Walhalla.
duimnael|230px|links|’n Walkure ry op 'n perd en vervoer die liggaam van 'n gesneuwelde vegter. By haar is twee rawe en nog twee walkures. Daar word die gesneuwelde vegters einherjar "enkele vegters". Wanneer die einherjar nie voorberei vir die gebeure by Ragnarök (die eindstryd teen kwaad) nie, dra die walkures vir hulle heuningbier aan. Walkures is ook soms die minnaresse van helde en ander sterflikes, waar hulle soms beskryf word as koninklik. Hulle word soms van rawe vergesel en soms verbind met swane of perde.
Walkures word genoem in die Poëtiese Edda ('n boek met gedigte wat in die 13de eeu saamgestel is uit vroeëre tradisionele bronne) en die Prosaïese Edda (wat ook in die 13de eeu saamgestel is). Hulle verskyn in die skaldepoësie van die Oudnoorse minnesangers, 14de-eeuse magiese formules en verskeie rune-inskripsies.
In argeologiese uitgrawings dwarsoor Skandinawië is armbande ontdek wat vermoedelik walkures uitbeeld. In die moderne kultuur kom walkures voor in kunswerke, musiekproduksies, prenteverhale, videospeletjies en poësie.
Die Skandinawiese Monument by Magersfontein bestaan uit vier walkures wat Noorweë, Denemarke, Finland en Swede personifiseer.
Etimologie
Die woord "walkure" is afgelei van die Oudnoorse woord valkyrja (meervoud: valkyrjur), wat uit twee woorde bestaan: die selfstandige naamwoord valr, "gesneuwelde", en die werkwoord kjósa, "om te kies". Saam beteken hulle "kieser van die gesneuweldes". Die Oudnoorse valkyrja is verwant aan die Oudengelse wælcyrġe.
Argeologiese rekord
Silwergelukbringers uit die Wikingtydperk wat vroue in lang rokke en met teruggekamde hare uitbeeld, soms met drinkhorings in die hand, is dwarsoor Skandinawië ontdek. Hierdie figure beeld vermoedelik gewoonlike walkures uit. Volgens Mindy MacLeod en Bernard Mees is van die gelukbringers in grafte uit die Wikingtydperk ontdek. Hulle is vermoedelik daar geplaas omdat geglo is "hulle het beskermende kragte".
'n Prenteklip van die Baltiese eiland Gotland, Swede, wys 'n ruiter op 'n agtbenige perd, wat Odin se perd met agt bene, Sleipnir, kan wees, wat begroet word deur 'n vrou wat 'n walkure in Walhalla kan wees. 'n 11de-eeuse runesteen wys 'n kerfwerk van 'n vrou met 'n drinkhoring wat vertolk word as die walkure Sigrdrífa wat die held Sigurd (ook op die steen) iets te drinke aanbied.
In 2013 is 'n klein figuur uit omstreeks 800 n.C. in Denemarke ontdek deur drie amateurargeoloë. Dit is van 'n vrou met lang hare in 'n lang, moulose rok. Haar arms is kaal sodat sy met die swaard en skild kan veg wat sy vashou. Volgens die argeoloog Mogens Bo Henriksen "kan daar feitlik geen twyfel wees nie dat die figuur een van Odin se walkures uitbeeld soos wat ons hulle ken uit die sagas sowel as van Sweedse prentestene uit omstreeks 700 n.C.".
Peugeot 206 WRC
Die Peugeot 206 WRC is 'n wêreldtydrenmotor wat op die Peugeot 206 padmotor gebaseer is. Dit is deur Peugeot Sport, Peugeot se fabriekspan, gebruik in die Wêreldtydrenkampioenskap van 1999 tot 2003.
Peugeot het met dié tydrenmotor die vervaardigerswêreldtitel drie jaar na mekaar verower van 2000 tot 2002. Marcus Grönholm het die titel vir bestuurders in 2000 en 2002 gewen.
NAC Breda
NAC (NOAD ADVENDO Combinatie, kort vir Nooit Opgeven Altijd Doorzetten Aangenaam Door Vermaak En Nuttig Door Ontspanning Combinatie Breda) is 'n Nederlandse sokkerklub in Breda, wat in die Eredivisie speel. Die klub het op een na die langste naam vir 'n sokkerklub ter wêreld (die langste is: Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit Bravo Association Football Club). In 1921 het die span die nasionale titel gewen.
Asbestopluma bilamellata
Asbestopluma bilamellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Asbestopluma en tot die familie Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1993 deur Lévi.
Aloe kilifiensis
Aloe kilifiensis is 'n aalwyn wat inheems aan Kenia en Tanzanië is.
Aloe inyangensis
Aloe inyangensis is 'n aalwyn wat endemies aan Zimbabwe is.
Die plant het 'n subspesie: ''Aloe inyangensis var. kimberleyana'' S.Carter
Sonkrag
‘n Eenvoudige voorbeeld om die energie van die son voor te stel, kan gesien word wanneer 'n mens 'n vergrootglas gebruik om sonstrale op 'n stuk papier te fokus. Nie lank nie, en die papier sal in vlamme opgaan. Hierdie is net een manier om die son se energie te gebruik. Vlamme is egter gevaarlik en moeilik om te beheer. 'n Veel veiliger en praktiese manier om die son se energie in te span, is om dit te gebruik om water mee te verhit.
Sonakkumulators
Sonakkumulators word dikwels op dakke met 'n noordelike front gemonteer om sowel die direkte as verstrooide straling op te vang. Vir maksimumdoeltreffendheid moet die kante en die rug van enige versamelstelsel uit isoleermateriaal bestaan, terwyl die plaatoppervlak dofswart moet wees om soveel straling as moontlik op te vang. Die hele stelsel kan dan met enkel- of dubbelglaspanele bedek word.
Ongeveer 50 % van die klein hoeveelheid energie wat die swart plaat weerkaats, word weer deur die glaspaneel op die plaat teruggekaats. Die terugkaatsing van hierdie energie deur die glaspaneel staan bekend as die kweekhuis-beginsel omdat dit die manier is waarop die temperatuur in 'n kweekhuis hoër gehou kan word as dié van die omringende lug.
'n Vloeistof, gewoonlik water en 'n vriesweringsmiddel, vloei in 'n geslote stelsel onder die plate. 'n Hitteruiler word gebruik om die energie uit die verhitte vloeistof te trek. Dit vind plaas deur die oordrag van hitte tussen vloeistowwe sonder dat die vloeistowwe meng.
In gematigde klimaatstreke kan 'n paar versamelplate voldoende energie vir die warmwaterstelsel van 'n huis verskaf. Plat plaatversamelaars kan net warmte verskaf tot temperature laer as 100 °C. Wanneer temperature hoër as 100 °C verlang word, is dit nodig om spieëls te gebruik om die sonstrale te fokusseer.
Volgens oorlewering het Archimedes meer as 2 000 jaar gelede 'n soortgelyke stelsel gebruik om die Romeinse vloot aan die brand te steek wat sy geboortestad, Sirakuse, beleër het. Fokusversamelaars is afhanklik van die energie van direkte sonlig en kan dus net doeltreffend gebruik word op helder, sonnige dae. Konkawe fokusversamelaars moet voortdurend die son op sy baan deur die lug volg.
Sonselle
Die batterye van sonselle kan direkte of verstrooide sonlig in elektriese energie omsit. Hierdie proses, die oes van fotovoltaïese energie is nie afhanklik van warmte nie, soos onlangse eksperimente met sonselle by die Suidpool bewys het.
Halfgeleiers kan gebruik word om ligenergie direk in elektrisiteit om te sit. Kadmiumsulfied (CdS) en silikon (Si) is die mees algemene halfgeleiers. CdS-selle is minder stabiel, maar goedkoper om te vervaardig. Op die oomblik is sonbatterye te duur om oorweeg te word vir grootskaalse gebruik in kragsentrales. Chemiese opgaarbatterye word dikwels saam met sonenergiestelsels gebruik as 'n soort versekeringspolis. Die oortollige energie wat op sonnige dae vervaardig word, kan geberg word vir bewolkte dae sonder direkte sonlig.