cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gewone luislang
Gedrag
Uitsonderings sluit egter prooiverterende luislange in, asook dragtige en broeiende wyfies, wat nog langer in die son bak en hierdeur 'n aansienlike hoë doeltemperatuur van omtrent 35 ºC probeer bereik. Oor die algemeen verhit die Suider-Afrikaanse luislange twee keer so vinnig as wat hulle afkoel. Klein luislange van een meter lank verwarm omtrent twee keer so vinnig as baie groot slange van 4 meter. Die verwarmingstydperk is egter vir die groot slange kort genoeg om slegs 'n klein deel van die dag in die son te baai. So benut volwasse slange ook in die winter minder as twee uur in die son om hul lyf van soms onder 15 ºC na die gewenste 32 ºC te verwarm.
Dieet
Die dieet van die Suider-Afrikaanse luislang bestaan hoofsaaklik uit warmbloedige diere. Jong luislange vreet dikwels voëltjies en knaagdiere, selde ook akkedisse en paddas, maar soos hulle ouer word, vreet hulle ook groter prooi soos klipdassies, fisante en tarentale. Van die algemeenste prooidiere by onvolgroeide en volgroeide Suider-Afrikaanse luislange is die klipdassie, egte hase, springhase, rietrotte en ander knaagdiere, kleintjies van die egte varke, katsoorte, jakkalse, klein ape soos die blouaap, grondvoëls en klein boksoorte soos die gewone duiker, blouduiker, tropiese grysbok en rooiboklammers. Soms sal ook ystervarke aangedurf word. In seldsame gevalle word ook vis, soos die kurper, likkewane, Nylkrokodilletjies, eendeiers en selfs aas verslind. Knewels van 4 meter is in staat om prooi van 25 kilogram in te sluk. Van die baie groot Suider-Afrikaanse luislange kan, in seldsame gevalle, kans sien vir jong waterkoedoes, jong bontebokke, jong njalas , bohorrietbokkies, waterboklammers, wildehonde en klein jagluiperds.
Buitengewone groot prooidiere kan ook gevreet word. So het 'n Suider-Afrikaanse luislangwyfie van 4,7 meter en 37 kilogram 'n byna ewe swaar halfvolwasse rooibok van 35 kilogram ingesluk. Daar is ook 'n geval opgeteken waar 'n individu van 4,88 meter 'n rooibok van 59 kilogram gevang het.
'n Volwasse Suider-Afrikaanse luislang sal dikwels rondswerf op soek na kos. Meer dikwels is hy op die uitkyk vir prooi in die takke, op die rivieroewers of lê versteek naby die rand van 'n wildspaadjie. Die luislang het hittereseptore op sy lippe wat hom in staat stel om sy prooi se hitte waar te neem en dus selfs in die donker akkuraat te pik. Die prooi word met die slang se skerp, teruggekromde tande gebyt, waarna die slang hom om die prooi krul. Verhoudingsgewys word om klein prooi een, groter prooi twee en vir baie groot prooi tot vyf omwikkelings gemaak, waarby in die laaste geval omtrent die hele lyf gebruik word. Die slang krul hom so styf as moontlik om die prooi en met elke uitaseming van die dier, word die kronkels se drukking vermeerder totdat die dier versmoor. Bene word nie met opset in mekaar gedruk of gebreek nie: sodra die prooi se hartklop ophou, ontspan die luislang sy kronkels. Nadat die prooi gedood is, sal die slang dit met sy trillende tong ondersoek en dit dan kop eerste insluk. Hierdie ondersoek met die trillende tong het die wanopvatting by die mens laat ontstaan dat die luislang sy prooi eers glad lek voordat hy dit insluk. Die inslukproses kan soms tot anderhalf uur in beslag neem. Die verorbering van ystervarke en gehoringde boksoorte het dikwels wonde tot gevolg. So is verskeie individue waargeneem waar die horings die slukderm, die ribbeboog en die vel deursteek. Hierdie groot wonde genees egter in die meeste gevalle heeltemal sonder gevolge.
Die luislang kan ná 'n groot maaltyd drie tot ses maande sonder kos bly.
Voortplanting
In Sentraal-Afrika is paring en die lê van eiers oor die hele jaar heen waargeneem. Suidwaarts raak voortplanting meer seisoensgebonde. In Suid-Afrika is die paringstyd tydens die koel winter van einde Junie tot begin September. Bronstige wyfies tree in hierdie tyd baie aktief op en lê lang afstande af. Die mannetjies spoor die bronstige wyfies op deur hul feromoonspore op die grond te volg. Tot so 12 mannetjies volg gelyktydig die wyfie. Die mannetjies toon geen tekens van aggressie teenoor mekaar nie. Waarnemings in gevangenskap toon dat die dominante luislangmannetjie gedurende die toenaderingstyd herhaaldelik van agter oor die wyfie seil. Daarby druk hy hom teen haar lyf, streel en du saggies met sy snoet in haar nekarea en vlei sy stert teen die kant van hare. As die wyfie gereed is om te paar, lig sy haar stert op en maak die kloaak oop. Dan volg die 54 tot 173 minute lange kopulasie. Dragtige Suider-Afrikaanse luislange bak in vergelyking met onbevrugte wyfies meer dikwels in die son en probeer 'n liggaamstemperatuur van sowat 35 ºC verkry.
In Suid-Afrika soek die wyfie 'n nes ná die draagtyd van ongeveer twee maande by die aanvang van die nat en warm seisoen van September tot Desember. Ondere andere is leë gate van erdvarke, vlakvarke en ystervarke geskik hiervoor, asook verlate termiethope en diep rotsskeure. By die lê van eiers by 14 wyfies afsonderlik is 17-74 eiers, gemiddeld 30 eiers, getel. Die aantal eiers is van die grootte en bou van die wyfie afhanklik en ook selde sal tot 100 eiers gelê word. Hierdie 62–92 × 53–64 millimeter en 114-149 gram, taai, wit eiers word dan deur die wyfie se lyf omwikkel en soos 'n toring van 45-60 sentimeter in deursnee en 'n hoogte van tot 30 sentimeter gestapel. Die luislang is ongewoon onder die slange aangesien die wyfie tydens die broeitydperk by haar eiers bly: sy spandeer 80% tot 100% van die tyd om haar eiers gekrul, om hulle te beskerm en die eiers warm te hou. Sy sal die eiers slegs verlaat op soek na water en sal tydens die periode glad nie eet nie.
In gevangenskap broei die eiers uit ná 'n tydperk van 79-110 dae, afhangende van die broeitemperatuur. Die 48-63 sentimeter en 66-77 gram slangetjies is helderder en die patrone duideliker as die volgroeide luislange. Volgens waarnemings in Suid-Afrika bly die wyfie en kleintjies nog ongeveer twee weke in die nes. Oordag verlaat hulle die broeiplek om voor by die ingang in die son te bak. Saans keer die wyfie na die nes terug en krul haar om die leë eierdoppe. Die luislangetjies seil dan in die kronkels van die wyfie en benut haar as bron van hitte. Daar word vermoed dat hierdie warmte die vertering aanhelp van die nog gebergte dooier in die slangetjies se mae. Dit wil voorkom of die wyfie nie meer 'n beskermingsfunksie vervul wanneer in samesyn verkeer word nie; sy is eintlik taamlik bang en soek by stoornisse heel eerste skuiling. Na omtrent 12 dae vervel die slangetjies die eerste keer; 'n dag of twee later verlaat hulle die nes finaal. Die geslagsrypheid word in gevangenskap teen 2,2-6 jaar by 'n lengte van omtrent 2,5 meter bereik. Vrylewende luislange moet soms vermoedelik, deels te wyte aan ongunstige omstandighede, meer as 10 jaar oud word voordat hulle geslagsryp is.
Die lê van eiers en die gevolglike broeityd gaan by die wyfie met 'n baie hoë energieverbruik gepaard. Teen die einde van die inkubasietydperk verloor sy gemiddeld 60% van haar oorspronklike massa. Voortplanting hou dus 'n verhoogde sterfterisiko in. 'n Reeds verswakte wyfie van 4,37 meter en 42 kilogram voor voortplanting het ná teling 12 kilogram geweeg en kort daarna gevrek. Om weer die oorspronklike liggaamsmassa te herwin kan 'n paar maande duur. Om hierdie rede lê die vrylewende wyfies dikwels slegs elke tweede of derde jaar eiers.
Ouderdom en lewensverwagting
Inligting oor die gemiddelde en maksimumouderdom van vrylewende individue is onbekend. In gevangenskap word Suider-Afrikaanse luislange in die reël 20 tot 25 jaar oud.
Roofvyande en parasiete
Onder die talle nesrowers is daar rotte, (dwerg)muishonde, jakkalse en likkewane. Voorts het die Suider-Afrikaanse luislang in sy jong stadium baie vyande, byvoorbeeld: krokodille, luiperds, ratels, weereens (dwerg)muishonde en slangvretende slange soos die Kaapse vylslang (Mehelya capenis). In hul volgevrete toestand is groot luislange ook in hul voortbeweging en verdediging ingeperk en kan onder andere prooi word vir hiënas en wildehonde. Soms word hierdie luislange ook deur wildevarke, veral die vlakvark, aangeval wat sy kleintjies teen roofdiere verdedig. Suider-Afrikaanse luislange van 4 meter is reeds doodgemaak. Andersins blyk groot slange teen roofdiere weerstand te bied.
Soos by die meeste ander slange word 'n aantal parasiete op die Suider-Afrikaanse luislange aangetref. Onder die ektoparasiete is verskeie bosluise en myte. Tot op hede is ook verskeie protosoë in die ingewande en bloed gevind, waaronder in die spysverteringskanaal die lintwurm (Cestoda) en aalwurm (Nematode), en in die longweefsel die tongwurm (Pentastomida) van die soort Armillifer.
Bedreiging
Waar die Suider-Afrikaanse luislang eens talryk en wyd verspreid was, het hy intussen in baie dele van sy verspreidingsgebied skaarser geword. Vir dekades is hierdie luislang in baie lande binne sy verspreidingsgebied vir die leernywerheid gevang en gedood, maar in 'n mindere mate as enige luislangsoort van Suidoos-Asië. Ook eet baie Afrika-stamme sy blykbaar voedsame vleis en gebruik die vet vir hul tradisionele medisyne. Baie boere is tans deeglik bewus dat die Suider-Afrikaanse luislang 'n belangrike funksie vervul in die uitroei van pesdiere soos rietrotte, dassies en jakkalse op landbougrond, maar hierdie slange word nog steeds gejag uit vrees dat ander nuttige diere opgevreet sal word. Soms word hulle ook doodgemaak uit vrees dat kindertjies gedood sal word. Verder is hierdie luislang as kultuurvlugter geneig om uit digbevolkte gebiede pad te gee en om intensief verboude landbougrond te vermy. So het byvoorbeeld die fel en plotselinge ontbossing vir die uitbreiding van suikerrietplantasies in Suid-Afrika tot plaaslike uitroeiing gelei. Tans raak dit ook kommerwekkender hoeveel luislange die Suider-Afrikaanse paaie oorsteek en doodgery word. Daarbenewens neem die grootskaalse gebruik van elektriese heinings vir weiding toe, sodat al hoe meer luislange vrek weens elektriese skokke. Hierdie voortdurende neiging word as 'n toekomstige bedreiging vir individuele bevolkings beskou.
Die Oos-Kaapse luislangbevolking word reeds in 1927 as gevolg van intensiewe jag en habitatvernietiging as uitgesterf gereken. In die volgende paar jaar is in die gebied steeds enkele individue opgemerk, maar die uiteindelike herstel van hierdie kwynende bevolking was egter nie denkbaar nie. Danksy 'n hervestigingsprojek, waar 34 Suider-Afrikaanse luislange tussen 1980 en 1987 in die Andries Vosloo Koedoereservaat vrygelaat is, het die Kaapse bevolking intussen weer begin groei. Sedert die spesie kragtens die Suid-Afrikaanse Wet in 1988 onder beskerming geplaas is, het vele ander hervestigingsprojekte ook hier begin plaasvind. Ook in gebiede wat nog nie voorheen deur hierdie luislange bewoon is nie, is herinvoering met gedeeltelike sukses uitgevoer. In Namibië is hierdie luislang reeds sedert 1975 voorkomend onder beskerming geplaas, sodat geen beduidende leer- en dierehandel gevestig kon word nie. Hoewel die Suider-Afrikaanse luislang in die landelike gebiede van Namibië ook vandag nog heel dikwels onwettig doodgemaak word, is sy voortbestaan in gebiede afgesonder van mense nog relatief hoog en het sy groot verspreidingsgebied grotendeels bewaar gebly.
Ten spyte van die sigbare agteruitgang oor die hele verspreidingsgebied heen, word die Suider-Afrikaanse luislang steeds as wydverspreid gesien, heel dikwels veral in enkele wildtuine. Op grond hiervan word hy deur die IUBN as 'n onbedreigde spesie beskou. CITES beskou hierdie luislang egter as bedreig, is gelys in Bylae II en is onderhewig aan handelsbeperkings.
Klassifikasie
Smith beskryf die spesie in 1840 op grond van 'n Suid-Afrikaanse eksemplaar uit die omgewing van die hawestad Durban, voorheen Port Natal. Die Suider-Afrikaanse luislang kry sy wetenskaplike naam Python natalensis van hierdie plek. Die verwantskap tussen die groot Afrikaanse luislange, Python sebae (Gmelin 1789), Python natalensis (Smith 1840) en Python saxuloides (Miller&Smith 1979) was lank onduidelik. Daar was 'n gebrek aan eksemplare van elke spesie, veral uit die plekke waar hul simpatries of parapatries voorkom. Daarom is hierdie luislange in die 20ste eeu grotendeels slegs as 'n eensoortige spesie erken, naamlik Python sebae. Aan die hand van 'n groot dataversameling kon Broadley (1984) luislange in 'n noordelike en 'n suidelike verspreidingsgebied afkamp, hoofsaaklik op grond van die fragmenteringssterkte van die skilde van die bokant van die kop en die patroon van die sykant van die kop. Vanweë moontlike kruisings in die oorvleuelende verspreidingsgebiede klassifiseer hy al twee groepe as subspesies en benoem die noordelike vorm Python sebae en die suidelike vorm Python sebae natalensis. Python saxuloides blyk toe 'n afwykende Keniaanse bevolking van Python sebae natalensis te wees en word met laasgenoemde gelykgestel. In 1999 ken Broadley beide subspesies 'n spesiestatus toe, omdat nuwe akkurater gegewens uit die gebiede met uitgebreide simpatrie in Burundi, Kenia en Tanzanië op geen kruising dui nie. In 2002 word egter berig van hibriedes naby die Tanzaniese stad Morogoro. Die klassifikasie van die twee afsonderlike spesies is egter nog op grond van die huidige gegewens van krag. Daar moet verdere bewyse van hibridisering gevind of 'n genetiese ontleding verkeerd bewys word om die spesiestatus ongedaan te maak.
Onder die Egte Luislange (Pythons) is die Afrika-rotsluislang en die Suider-Afrikaanse luislang die nouste verwant aan die Suid- en Suidoos-Asiese Indiese en Birmaanse luislang. Dit blyk uit 'n onlangse molekulêrgenetiese ondersoek van die Afrika-rotsluislang en die Indiese en Birmaanse luislang.
Gedrag teenoor mense
Wildlewende Suider-Afrikaanse luislange is selde aggressief. As hulle skrik of versteur word, probeer hulle so gou moontlik te vlug. 'n Luislang sal homself slegs in groot nood met 'n paar afwerende byte verdedig. Met sy skerp, teruggeboë tande kan hy diep, septiese wonde nalaat. Die Suider-Afrikaanse luislang wat in die wildernis lewe raak bykans nooit by ongevalle met die mens betrokke nie. Tog word hy dikwels daarvan beskuldig dat hy mense aangeval of gedood het. Die meeste van hierdie aantygings is egter growwe oordrywings en by nadere ondersoek is gevind dat die voorval dikwels begin is deur aanvalle van die mens se kant af. Slegs een sterfte kon betroubare bewyse oplewer. Dit was 'n 13-jarige seun van 1,3 meter en 45 kilogram wat in 1978 in die Waterberg-distrik tydens 'n veewagtery deur 'n Suider-Afrikaanse luislang van ongeveer 4,5 meter aangeval en versmoor is. Daar word vermoed dat die reuk van die weidende vee en die skielike verskyning van die seun tot 'n fout by die slang gelei het en daarmee die prooivanggedrag van die luislang geaktiveer het.
Oor die algemeen bly die luislang ook sku teenoor die mens. In die voormalige Transvaal was daar ene J.J. Marais wat 'n aantal koeie opgemerk het wat ywerig besig was om iets op die grond te lek. By nadere ondersoek bevind hy dat dit 'n groot luislang was wat besig was om te vervel. Die luislang het uitgestrek gelê en is deur die beeste gelek. Toe die slang die aanwesigheid van die mens opgemerk het, het die slang hom in 'n gat teruggetrek.
Kultureel
Vanweë hul grootte en geheimsinnige lewenswyse bestaan daar onder inheemse stamme verskillende legendes en 'n paar bygelowe omtrent hierdie luislange. Hulle is die gunstelingdiere van baie toordokters en word deur baie stamme as die beliggaming van afgestorwenes se siele gesien. Daarom word hul in baie dele van Afrika nie versteur of doodgemaak nie.
Aan die ander kant word Suider-Afrikaanse luislange deur sekere volkstamme baie graag en in groot hoeveelhede geëet. In die Demokratiese Republiek van die Kongo word hulle met spiese gejag of by die ingang van hul wegkruipplekke met strikke gevang. Koolgebraaide luislangsteak is besonder gewild. Dit proe soos Atlantiese kabeljou en is baie smaaklik, sag en geurig. Daarbenewens word die luislangvet deur baie inheemse stamme uitwendig as 'n salf teen rumatiek en borskwale aangewend en as 'n drankie ingeneem teen verskeie siektes.
Fred Allen
Fred Allen (31 Mei 1894 – 17 Maart 1956) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Sally, Irene and Mary (1938), Love Thy Neighbor (1940), It's in the Bag! (1945), en O. Henry's Full House (1952).
Allen sterf aan 'n hartaanval op ouderdom 61 toe hy 'n gereelde laataand-wandeling neem in Maart 1956.
John Clark (akteur)
John Clark (gebore 1 November 1932) is 'n Engelse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Jagged Edge (1985) en in die televisiereekse Startime (1959) en House Calls (1979).
Trekkormorant
Die Trekkormorant (Phalacrocorax capensis) is 'n seevoël wat aan die hele kuslyn van Suid-Afrika voorkom en endemies is aan suidelike Afrika. In Engels staan hulle bekend as die Cape Cormorant.
Voorkoms
Die voël is swart met geel om die basis van die snawel. Die onvolwassenes is bruin met geen geel nie.
Habitat en gewoontes
Hierdie kormorant vang vis en slaap en broei op eilande. Hulle kan alleenlopers wees of kom in swerms voor. 'n Kenmerk van die swerms is dat hulle in lang golwende strepe oor die see vlieg. Hulle maak nes in vlak holtes uitgevoer met takkies en stokkies. Hulle is meer volop aan die Weskus.
Reinhard Heydrich
Reinhard Tristan Eugen Heydrich (/ˈhaɪdrɪk/; Duitse: [ˈʁaɪnhaʁt ˈtʁɪstan ˈɔʏɡn̩ ˈhaɪdʁɪç] (luister); 7 Maart 1904 - 4 Junie 1942) was 'n hooggeplaaste Duitse SS en polisiebeampte gedurende die Nazi-era en 'n hoofargitek van die Holocaust. Hy was hoof van die Reichssicherheitshauptamt (waaronder die Gestapo, Kripo en SD). Hy was ook die Stellvertretender Reichsprotektor (adjunk- / waarnemende Ryk-Beskermheer) van Bohemia en Moravia. Hy was president van die International Criminal Police Commission (ICPC, later bekend as Interpol) en was voorsitter van die Wannsee-konferensie in Januarie 1942, waarin planne geformaliseer is vir die 'Finale oplossing vir die Joodse vraag' - die deportasie en volksmoord van alle Jode in Duits-besette Europa. Baie historici beskou Heydrich as die donkerste figuur binne die Nazi-regime; Adolf Hitler het hom beskryf as “die man met die ysterhart”. Hy was die stigtershoof van die Sicherheitsdienst (Veiligheidsdiens, SD), 'n intelligensie-organisasie wat daarvan aangekla is dat hy die arrestasie, deportasies en moorde teen die Nazi-party probeer opspoor en neutraliseer. Hy het gehelp om die Kristallnacht, 'n reeks gekoördineerde aanvalle op Jode in Nazi-Duitsland en dele van Oostenryk op 9 en 10 November 1938 te organiseer. Die aanvalle is uitgevoer deur die Sturmabteilung (SA) en burgerlikes en het die Holocaust voorgeloop. Met sy aankoms in Praag het Heydrich probeer om die opposisie teen die Nazi-besetting te elimineer deur die Tsjeggiese kultuur te onderdruk en lede van die Tsjeggiese verset te deporteer en uit te fusileer. Hy was direk verantwoordelik vir die Einsatzgruppen, die spesiale taakmagte wat in die nasleep van die Duitse leërs beweeg het en meer as twee miljoen mense vermoor het deur massaskietery en vergassing, waaronder 1,3 miljoen Jode.
Heydrich is op 27 Mei 1942 kritiek gewond in Praag as gevolg van Operasie Anthropoid. Hy is in 'n hinderlaag gelei deur 'n span Tsjeggies-Slowaakse soldate wat deur die Tsjeggo-Slowakakse regering in ballingskap gestuur is om Heydrich dood te maak. Die span is opgelei deur die Britse Special Operations Executive. Heydrich is 'n week later aan sy beserings dood. Nazi-intelligensie het die Tsjeggiese / Slowaakse soldate en weerstandspartisane vals verbind met die dorpies Lidice en Ležáky. Albei dorpe is verwoes; alle mans en seuns ouer as 16 is doodgeskiet, en 'n handjievol vroue en kinders is in Nazi-konsentrasiekampe gedeporteer en vermoor.
Wahlbergse fluweelgeitjie
Die Wahlbergse fluweelgeitjie (Homopholis wahlbergii) is 'n reptiel wat voorkom in noord Noordwes, Limpopo, die Laeveld, Eswatini en die noorde van KwaZulu-Natal. Dit leef onder dakoorhange, teen huismure, onder bas en op klipbanke. Hulle word tot 20 cm lank. Hulle is streng naglewend en vang motte en ander insekte om ligte. Hulle natuurlike vyande is uile en slange.
Judith Kahan
Judith Kahan (gebore 24 Mei 1948) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hot Shots! (1991), ''Hot Shots! Part Deux (1993), Multiplicity (1996), en Analyze This'' (1999).
Aloe pubescens
Aloe pubescens is 'n aalwyn wat endemies aan Ethiopië is.
Nouri al-Maliki
Nouri Kamil Mohammed Hasan al-Maliki (Arabies: نوري كامل محمد حسن المالكي‎; gebore op 20 Junie 1950), ook bekend as Jawad al-Maliki (جواد المالكي) of Abu Esraa (أبو إسراء), is 'n Irakse politikus wat van 2006 tot 2014 premier van Irak was. Hy is sekretaris-generaal van die Islamitiese Dawa-party en was 'n vise-president van Irak van 2016 tot 2018.
Al-Maliki en sy regering het die Irakse oorgangsregering opgevolg. Sy eerste kabinet is deur die Nasionale Vergadering goedgekeur en op 20 Mei 2006 ingesweer. Sy tweede kabinet, waarin hy ook die waarnemende minister van Binnelandse Sake, waarnemende Minister van Verdediging en waarnemende Minister van Nasionale Veiligheid beklee, is op 21 Desember 2010 goedgekeur. In die nasleep van 'n reeks nederlae tydens die Noord-Irak-offensief het amptenare van die Verenigde State gesê dat al-Maliki sy premierskap moet prysgee. Op 14 Augustus 2014 het hy sy bedanking as premier van Irak aangekondig. In September 2014 is al-Maliki verkies as een van drie vise-presidente, 'n amp wat hy steeds beklee ondanks pogings om die pos af te skaf.
Rekenaarwetenskap
Rekenaarwetenskap is die studie van berekening en inligtingverwerking, asook die implementering daarvan in inligtingstegnologie, in beide hardeware (apparatuur) en sagteware (programmatuur). In die praktyk omvat dit 'n wye aantal velde – van die abstrakte studie van algoritmes, en formele grammatikas tot meer konkrete onderwerpe soos programmeertale, bedryfstelsels, rekenaarnetwerke, databasisse en beheerstelsels. As 'n wetenskaplike dissipline, sluit dit aan by wiskunde, fisika en elektronika, maar verskil heelwat en is 'n dissipline in eie reg.
Rekenaarwetenskaplikes bestudeer wat programme kan of nie kan doen nie (onderwerpe soos berekenbaarheid en kunsmatige intelligensie is ter sprake), hoe programme sekere take effektief kan doen, hoe programme verskillende tipes inligting moet stoor en terugkry, en hoe programme en mense met mekaar kommunikeer.
Die Church-Turing-stelling sê dat alle bekende algemene rekentoestelle in wese ekwivalent is in wat hulle doen, alhoewel hulle verskil wat tyd- en ruimtedoeltreffendheid betref. Meeste navorsing in rekenaarwetenskap het te make met von Neumann-rekenaars of Turing-masjiene (rekenaars wat een klein, toegewyde taak op 'n slag uitvoer). Hierdie modelle stem ooreen met meeste werklike rekenaars wat vandag gebruik word. Rekenaarwetenskaplikes bestudeer ook ander masjiene, soos parallelle- en kwantumrekenaars.
By universiteite is rekenaarwetenskap aanvanklik gedoseer vanuit die wiskundedepartemente, maar deesdae het meeste universiteite aparte departemente vir rekenaarwetenskap en/of informatika.
Nul is nie niks nie
Nul is nie niks is 'n Afrikaanse rolprent wat op 7 Julie 2017 uitgereik is. Die fliek is gebaseer op Jaco Jacobs se boek, "Oor 'n motorfiets, 'n zombiefliek en lang getalle wat deur elf gedeel kan word". Die boek was een van drie finaliste in die filmkategorie van die kykNET/Rapport-boekprys, waarna die vervaardigers landswyd oudisies gedoen het om kinderakteurs vir die hoofkarakters te vind. Lize Vosloo het die draaiboek geskryf en Morné du Toit het die regie behartig.
Rekenaarwetenskap
Die grootste eerbewys in rekenaarwetenskap is die Turing-toekenning.
Nul is nie niks nie
Genre
Die rolprent is 'n familiedrama met subtitel Die somtotaal van hoop. Dit het 'n ouderdomsperk van 7 tot 9 (vir ouerleiding).
Storielyn
Die rolprent word beskryf as 'n hartsverhaal oor die lewe, die dood, familie, vriende, liefde en hoop (en 'n paar hoenders). Dit vertel die storie van drie vriende (Hoender, Drikus en Chris) wat saam staan om Drikus se laaste droom te bewaarheid – om 'n zombiefilm te maak. Tydens hierdie proses begin Hoender sy pa se dood verwerk, hy maak nuwe vriende, kry selfvertroue en leer dat sy eie talente ook waardevol is. Drikus se lus vir die lewe, uithouvermoë en determinasie bring die half-dood gemeenskap bymekaar en blaas nuwe lewe en hoop in die dorp in.
Rekenaarwetenskap
Verwante terreine
Rekenaarwetenskap is naverwant aan verskeie ander wetenskapdissiplines. Hierdie dissiplines oorvleuel heelwat, alhoewel daar ook belangrike verskille bestaan.
2017 Italiaanse Grand Prix
Die 2017 Formule Een Italiaanse Grand Prix is op 3 September 2017 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, gehou. Dit was die dertiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Bande deur Pirelli beskikbaar gestel
Die Grand Prix by Monza is nie net die tuiswedren van Scuderia Ferrari en Scuderia Toro Rosso nie, maar ook vir Pirelli, die Italiaanse verskaffer van bande vir Formule 1.
Vrye oefening
Swaar reën val neer op die Monza-baan en die baan word nie oopgestel vir die derde vrye oefening voor die laaste sestien minute van die sessie nie. Op 'n oorstroomde baan en met reënbande (blou merke), voltooi slegs sewe bestuurders 'n volle sessie, terwyl die ander tevrede is met eenvoudige verkenningsrondtes wat voltooi word deur terug te keer na die kuipe sonder om deur die tydopnemers te gaan.
Kwalifisering
Ná afloop van die kwalifisering kry die Toro Rosso-bestuurder Carlos Sainz jr., Red Bull-bestuurders Daniel Ricciardo en Max Verstappen en McLaren-bestuurder Fernando Alonso onderskeidelik strafpunte van 10, 15, 20 en 35 wegspringplekke, omrede hulle almal verskeie dele van hul enjins moes vervang. Ricciardo moes ook sy ratkas vervang. Die ander McLarenjaer, Stoffel Vandoorne kry later ook 'n straf van 25 plekke omdat hy ook meerdere onderdele van sy Honda-enjin moes vervang. Haas-renjaer Romain Grosjean en Force India-renjaer Sergio Pérez ontvang elk 'n straf van vyf wegspringplekke omdat hulle ratkaste moes laat ruil.
Erica loganii
Erica loganii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Kuifkoptarentaal
Die kuifkoptarentaal (Guttera pucherani) is 'n algemene standvoël wat in die vallei van die middel Zambezirivier, suid en sentraal Mosambiek en die noordkus van KwaZulu-Natal voorkom. Die voël staan in Engels bekend as die Crested guineafowl.
Naboom
Die Naboom (Euphorbia ingens) is 'n kaktus-agtige boom met 'n kort dik stam en enorme takke. Die sukkulente boom kom volop in Limpopo, asook in Mpumalanga voor en die naam van die dorp Naboomspruit verwys na hul aanwesigheid daar. Dit is ook inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal en Noordwes.
Buite Suid-Afrika is die boom ook inheems aan Angola, Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Kaprivistrook in Namibië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Rwanda, Somalië, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Kuifkoptarentaal
Leefwyse
Die voël leef veral op die grond en het 'n gemengde dieet van saadjies, insekte en bessies.
Naboom
Die takke het gewoonlik vier of vyf vlerke. Dit het 'n taai, wit, melkagtige sap wat uiters giftig is en intense irritasie en blase op die vel veroorsaak. As dit in die oë beland kan dit permanente blindheid tot gevolg hê. Swart inboorlinge langs die Limpopo het die melk tradisioneel gebruik om vis mee te vang. Bondels gras is in die melk geweek en in die rivier gegooi. Dit verlam die visse en hulle begin na 'n ruk lewend bo die water te dryf. Die heuning van die blomnektar van die naboom word noorsheuning genoem. Dit brand die mond kwaai as die heuning geëet word. Die brand vererger sodra water gedrink word.
Kuifkoptarentaal
Subspesies
Daar is vyf erkende subspesies:
Naboom
Die boom lyk baie soos die nagblom. Die boom se FSA-nommer is 351.
Wallis Clark
Wallis Clark (2 Maart 1882 – 14 Februarie 1961) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The World Changes (1933), Mutiny on the Bounty (1935), The Last of Mrs. Cheyney (1937), en Penny Serenade (1941).
Lys van rolprentgenres
Hier is 'n lys van rolprentgenres:
Jinbar-waterval
Die Jinbar-waterval (Jin Bahir-waterval) in Ethiopië is een van die hoogste watervalle in Afrika.
Waterval
Die grootste deel van die plato is meer as 3000 m bo seespieël. Dit veroorsaak ‘n hoë neerslag in die reënseisoen en dan dus baie watervalle. Die hoogte van die Jinbar-waterval is minder as die diepte van die Geech-afgrond (Geech Abyss) waarin dit neerstort, want die rivier kom reeds uit ‘n kloof. Hierdie val is ten minste 500 m loodreg en stort neer in die nou afgrond wat 800 m diep is. Baie water bereik nie die vloer van die afgrond nie, want dit verander tydens die val in waterdamp.
Pols-oksimeter
duimnael|'n Draagbare oksimeter (vir noodgevalle) duimnael|Meet die suurstof deur 'n optiese metode, deur die vingernael 'n Pols-oksimeter is 'n mediese apparaat wat die hoeveelheid suurstof in 'n mens se bloed indirek meet. Dit word dikwels aangeheg aan 'n mediese monitor sodat mediese personeel die pasiënt se bloedoksigenasie ten alle tye kan lees.
Robert Montgomery (akteur)
Robert Montgomery (21 Mei 1904 – 27 September 1981) was 'n Amerikaanse vervaardiger en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Private Lives (1931), Night Must Fall (1937), Here Comes Mr. Jordan (1941), en Lady in the Lake (1946).
Pols-oksimeter
Die mees algemene tipe monitor meet die hoeveelheid versadiging van die bloed se hemoglobien. Dit het gewoonlik 'n paar klein liguitstralende diodes (Engels: light emitting diode -- LED) geplaas teenoor 'n fotodiode op 'n sensor, wat aan 'n liggaamsdeel wat ligdeurskynend is, geknip word (meestal 'n vingerpunt of oorlobbetjie). Die een LED is rooi, met 'n golflengte van 660 nm, en die ander is infrarooi, met 'n golflengte van 910 nm. Die absorpsie van ligstrale op elkeen van die twee golflengtes verskil betekenisvol vir beide oksihemoglobien en die gedeoksigeneerde vorm daarvan, en met behulp van die verskil tussen die absorpsie van die rooi en infrarooi lig kan die oksi/deoksihemoglobienverhouding dus bepaal word. Omdat die hoeveelheid bloed in die kapillêre sisteem van die bloeddruk afhang, wat op sy beurt verskil op grond van die hartklopsiklus, kan die polstempo ook daarmee gemeet word.
Tipies meet 'n bloedsuurstofmeter in persentasie van normaal, met aanvaarbare reikwydte tussen 95 en 100 persent.
Hierdie monitors is van kritiese belang in noodmedisyne, vir pasiënte met asemhalings- of hartprobleme, en ook vir vlieëniers wat werk in kajuite sonder lugdrukbeheer bokant 10 000 voet, aangesien hulle aanvullende suurstof benodig.
Die nuutste generasie pols-oksimeters gebruik gevorderde digitale seinprosessering om akkurate meting te voorsien selfs in gevalle van probleme soos pasiëntbeweging, lae perfusie, helder agtergrondslig en elektriese stoornisse. Die nuutste modelle (2005 en later) kan selfs ook koolstofmonoksiedvlakke monitor.
Aloe pustuligemma
Aloe pustuligemma is 'n aalwyn wat endemies aan Kenia is.
Matjiesfontein
Matjiesfontein is 'n nedersetting in die Victoriaanse boustyl in die hartland van die Karoo, sowat 100 kilometer noordoos van Worcester. Die dorp in die huidige Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap, wat aanvanklik net 'n stilhouplek langs die spoorlyn was, waar stoomlokomotiewe van vars water voorsien is, is in 1884 deur die Britse immigrant James ("Jimmy") Douglas Logan gestig. In 1889 het Logan 'n mineraalwaternywerheid op die dorp opgerig en water en ander verversings aan treinpassasiers verkoop.
Matjiesfontein met sy gerestoureerde stasie en 'n nuwe konferensiesentrum is deesdae weer 'n gewilde bestemming vir welgestelde Kapenaars. Die N1 nasionale pad gaan naby die dorp verby.
Tokio Hotel
Tokio Hotel is 'n musiekgroep wat in 2001 in Maagdenburg (Duitsland) gestig is. Hul naam was voorheen Devilish. Die identiese tweeling Bill en Tom Kaulitz, wat die groep begin het, het al reeds op die ouderdom van sewe begin liedjies skryf en al begin droom daarvan om eendag die musiekindustrie binne te tree. Op twaalf het die broers hul eerste treë na roem gegee toe hulle Gustav Schäfer en Georg Listing ontmoet en Devilish gestig het. Hulle het by klein geleenthede in Duitsland begin optree. Bill vertel van die groep se vroeë sukses: "Dit het baie vinnig gebeur – ons het op partytjies en troues gespeel."
Begin van Tokio Hotel
Bill het in 2003 aan 'n kindertalentkompetisie deelgeneem. Al het hy in die kwarteindrondte uitgeval, het die musiekman Peter Hoffman sy talent raakgesien. Peter het die groep gehelp om kontrakte met Sony BMG en Universal Music Group te sluit. Dit was tóé dat hulle hul naam na Tokio Hotel verander het. Tokio in Japan is hul gunsteling-stad en hulle het "Hotel" bygevoeg omdat hulle gedurig rondreis en in hotelle oorslaap. In 2005 het die tweeling op die ouderdom van vyftien met hul eerste enkelsnit, 'n liedjie met die naam Durch den Monsun (Afrikaans: Deur die Monsoen), in Duitsland bekendheid verwerf. "Dit was dadelik nommer een op die trefferlyste en toe het alles verander. Skielik was ons op groot verhoë, al het ons min ondervinding gehad. Ons moes aan verskillende situasies gewoond raak," getuig Tom.
Diskografie
Tokio Hotel se Duitse albums – Schrei in 2005 en Zimmer 483 in 2007 – is net in Duitsland uitgereik en het daar op die trefferlyste geboer. Hul eerste Engelse album, Scream, is in Junie 2007 uitgereik en 3,5 miljoen CD's is al daarvan verkoop. Hul treffer Monsoon, die Engelse weergawe van hul eerste enkelspeler, is hierop ingesluit. Die video vir hierdie liedjie is vroeg in Mei in Kaapstad verfilm. In die video vryval die ouens uit 'n helikopter bo die see. Die tweede enkelsnit op die album is Ready, Set, Go, 'n liedjie wat meer na die poprockgenre neig.
Lester Allen
Lester Allen (17 November 1891 – 6 November 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Flamarion (1945), The Dark Mirror (1946), The Pirate (1948), en Ma and Pa Kettle (1949).
Vepr
Vepr (K-157) (Russies: Вепрь, Afrikaans: Wilde beer) is 'n duikboot wat deel vorm van die Russiese kernaangedrewe duikbootprojek 971 Schuka-B Akula-II.
Die boeg is op 16 Junie 1990 deur Sevmash gelê en die boot is op 10 Desember 1994 te water gelaat. Op 25 Desember 1995 is die boot operasioneel in diens geneem. Vepr se tuishawe is Gadzhievo.
Tom (rivier)
Die Tom (Томь, Том) is 'n rivier in Rusland. Dit is 'n sytak van die Ob in Sentraal Siberië. Die rivier se waterskeiding is geleë binne die Republiek van Chakassië, Kemerowo-oblast, en Tomsk-oblast. Dit is 827km lank, en het 'n opvanggebied van 62000 vierkante kilometer.
Die Tom vloei van die Abakangebergte ('n noordelike voortsetting van die Altai-gebergte) noordwaarts deur die Koezbass. Dit sluit aan by die Ob ongeveer 50 km noord van Tomsk.
Stede aan die Tomrivier sluit in Mezhdurechensk, Nowokoeznetsk, Kemerowo, Jurga, Tomsk, en Seversk.
Groothertog Wjatsjeslaf Konstantinowitsj van Rusland
Groothertog Wjatsjeslaf Konstantinowitsj van Rusland (13 Julie 1862 - 27 Februarie 1879) was die jongste seun van groothertog Konstantyn Nikolajewitsj en sy vrou, prinses Alexandra van Sakse-Altenburg.
Wjatsjeslaf, wat "Slawa" genoem is, was die baba van die gesin. Hy was lank en het altyd ’n grappie gemaak dat wanneer hy sterf, sy kis in die deur van die Marmerpaleis sou vassit, en dit het toe gebeur. Hy het op 16-jarige ouderdom skielik van ’n intense hoofpyn gekla en het ernstig siek geword. Hy is binne ’n week aan breinontsteking oorlede.
Bosveldkandelaarnaboom
Die Bosveldkandelaarnaboom (Euphorbia cooperi) is 'n boom wat tot 7 m hoog kan word, gewoonlik met 'n kaal stam van 3 m aan die onderkant. In Suid-Afrika is die spesie inheems in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes. Buite Suid-Afrika is dit inheems in Botswana, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Die boom is kandelaarvormig en lyk soos 'n sukkulent. Die giftige melksap het 'n skerp reuk, en lewer ernstige newe-effekte selfs met aanraking. Die onderste takke val elke jaar af en laat dan ronde gate teen die kaal stam. Die takke, wat skynbare litte of segmente vorm, het 4 tot 6 vlerke. Die dorings word in pare op die vlerkrande gedra.
Die boom se FSA-nommer is 346.
Petrus Augustus de Génestet
Petrus Augustus de Génestet (21 November 1829, Amsterdam – 2 Julie 1861, Rozendaal) was 'n Nederlandse digter en teoloog.
Petrus Augustus de Génestet het sy ouers op 'n jeugdige ouderdom verloor, waarna hy opgeneem is in die gesin van sy oom en voog, die skilder Jan Adam Kruseman. Hy het aan die Amsterdamse Atheneum en die Seminarium der Remonstrantse Broederschap as predikant gestudeer. In Maart 1852 is hy as dominee te Moordrecht aangestel en in Desember van dieselfde jaar te Delft, die stad waar die Genestetkerk staan wat na hom vernoem is. In dieselfde jaar het hy in Bloemendaal, Noord-Holland met Henriette Bienfait in die huwelik getree. Hulle het saam vier kinders gehad.
In 1859 het beide sy vrou en 'n kind aan tuberkulose beswyk en moes hy weens swak gesondheid ontslag neem as predikant. Hy het hom hierna in Amsterdam gevestig, maar somers grotendeels in Bloemendaal deurgebring. Hy sterf twee jaar later in 1861 te Rozendaal, ook as gevolg van tuberkulose.
Na sy dood het die dominee Bernard ter Haar, die treurlied "Op het Kerkhof in Roozendaal" geskryf. Dié digter is later ook daar begrawe, net soos Willem Hofdijk. Conrad Busken Huet was die spreker gewees tydens die onthulling van die gedenkteken in 1862.
Werke
De Génestet was uiters gewild gewees, wat veral te danke was aan sy humoristiese en ontroerende gedigte wat vir die breë publiek toeganklik was. Godsdiens was egter ook 'n belangrike tema in sy gedigte. De Génestet was 'n vrysinnig-protestant, maar het egter skerp stelling ingeneem teen wat hy beskou het as oppervlakkige vrysinnigheid; dieselfde geld buitensporige onverdraagsaamheid. Hy word saam met Nicolaas Beets as deel van die Nederlandse navolging van Lord Byron gesien, wat bekend staan as "Byronisme".
Tydens sy vlugtige lewe - De Génestet het slegs 31 geword - kon hy slegs 'n beperkte aantal gedigte skryf. Die gedigte is na sy dood gebundel onder die titel "Dichtwerken".
Witborskormorant
Die Witborskormorant of Witborsduiker (Phalacrocorax lucidus) is 'n watervoël, hoofsaaklik kuslewend, wat aan die hele Suid-Afrikaanse kus voorkom, asook binnelands, hoofsaaklik op damme en mere. In Engels staan die voël bekend as die White-breasted Cormorant.
Voorkoms
Hierdie kormorant het 'n donkerbruin rugkant en stert, wit keel en bors terwyl alle vlerkvere swart rande het. Die onvolwassenes is 'n effens ligter bruin van kleur sonder enige wit op die bors.
Habitat en gewoontes
Hulle kom veral voor by riviermondings, strandmere, eilande en binnelandse waters. Die voëls kan enkellopend wees of in swerms voorkom. Hulle sit graag op takke of stompe met die vlerke uitgestrek om droog te word. Hulle vreet hoofsaaklik vis en maak nes in kolonies op rotslyste, in bome of op die grond.
Akula
Die Russiese Akula duikboot is een van die grootste, stilste en bes bewapende duikbote in die wêreld. Dit blyk onderwater veel stiller te wees as soortgelyke Amerikaanse duikbote. Dit staan by NAVO bekend as die 'Tifoon'- duikboot. Die eerste groep Akula-duikbote is tussen 1982 en 1986 vervaardig, daarna die verbeterde Akula tussen 1986 en 1991, gevolg deur die Akula II wat na 1991 vervaardig word.
Die Akula het 'n dubbele boegstruktuur waarmee dit veel dieper kan duik as enige ander duikboot. Aan die stert is daar 'n boggel, waar 'n luistersensor op sleeptou gestoor word. As die boot begin vaar word die sensor uitgerol, tot 2 km agter die boot. Alle Akula-duikbote het 'n 533 mm-torpedobuis vir Tipe 53-torpedo's (soos die Shkval-torpedo) of SS-N-15 Starfish-missiele/torpedo's. In die 650 mm-torpedobuise word Tipe 65-torpedo's en/of SS-N-16 Stallion-torpedo's gelanseer.
Die gevorderde Akula en Akula II het op hul romp aan die buitekant nog ses ekstra 650 mm-torpedobuise.
Die Russiese Akula-duikbote is gewapen met ballistiese kernmissiele waarmee teikens tot 3 000 km vanaf lansering getref kan word. Rusland mag weens internasionale verdrae geen missiele uitvoer met 'n reikafstand van meer as 500 km nie.
NAVO-naam: Akula (Afrikaans: Haai)
Sowjet-projeknommer: 971
Sowjet-naam: Sjtsjoeka-B (Russies: Щука-Б)
Jessie Kahnweiler
Jessie Kahnweiler is 'n Amerikaanse regisseuse, aktrise, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Green Hornet (2011) en Super 8 (2011).
Akula
Tipe boot: ядерная включенная субмарина (kernaangedrewe duikboot)
Eksterne skakels
Dangerous Waters: duikbootnabootser vir jou rekenaar
Daniël Jozua Pienaar
Ds. Daniël Jozua Pienaar (Niekerksfontein, distrik Richmond, Kaap, 19 Desember 1853 – Uitenhage, 8 Maart 1926) was predikant en leier in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, onder meer moderator van die Kaapse Kerk in 1915, en 'n onderwysman na wie die Hoër Tegniese Skool Daniël Pienaar op Uitenhage genoem is.
Dylan and Cole Sprouse
Dylan and Cole Sprouse (gebore 4 Augustus 1992) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Big Daddy (1999) en in die televisiereekse Friends (1994), The Suite Life of Zack and Cody (2005), en Riverdale (2016).
Daniël Jozua Pienaar
Herkoms en opleiding
Pienaar was die seun van 'n welgestelde skaapboer in die Karoo, Andries Jacobus Pienaar, en sy vrou, Johanna Catharina Rossouw. Sy grootvader, die ouderling Barend Jacobus Pienaar, was 'n lid van die Kaapse Sinodale afvaardiging van die NG Kerk wat aan die einde van 1847 die Voortrekkers besoek het. Sowel Pienaar as sy jonger broer, Hendrik Jacobus Pienaar, het hulle geroepe gevoel om predikant in die NG Kerk te word. Hy gaan skool op Richmond en Stellenbosch en ontvang sy hoër onderwys aan die Suid-Afrikaanse Kollege (voorloper van die Universiteit van Kaapstad) in die Moederstad. In 1876 behaal hy die B.A. aan die Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop, wat later opgegaan het in die Universiteit van Suid-Afrika. Sy teologiese opleiding ontvang hy hoofsaaklik aan die Kweekskool op Stellenbosch terwyl hy ook lesings bywoon aan die universiteite van Edinburg, Utrecht en Bonn.
Aliwal-Noord
Op 2 Desember 1880 word hy tot die bediening toegelaat en is enkele maande lank hulpprediker op Ladismith in die Klein-Karoo. Hy trou op 20 April 1881 met Hester Anna Louw (1860–1919) van die plaas Tweekuil, distrik Malmesbury, en neem 'n beroep aan na die NG gemeente Aliwal-Noord, waar hy op 11 Junie 1881 bevestig word. Hy arbei hier tot einde November 1887. Reeds op Aliwal-Noord het ds. Pienaar hom laat geld as 'n sterk maar taktvolle leier. Dié gemeente is teen 1873 in twee geskeur oor die liberale opvattings van sy leraar, ds. David Naudé, maar Pienaar doen 'n groot werk tot die herstel van die eenheid.
Uitenhage
duimnael|regs|280px|Uitenhage se ou kerk, waarin ds. Pienaar die Woord bedien het.
Groothertog Dmitri Konstantinowitsj van Rusland
Groothertog Dmitri Konstantinowitsj van Rusland (Russies: Дми́трий Константи́нович; 13 Junie 1860 - 28 Januarie 1919) was die seun van groothertog Konstantyn Nikolajewitsj van Rusland en ’n neef van tsaar Aleksander III.
Daniël Jozua Pienaar
Onderwysmens
In die eerste helfte van die 1890's het NG Kerkleiers soos prof. Adriaan Moorrees en dr. Andrew Murray hulle begin uitspreek ten gunste van die noodsaaklikheid van nywerheids- of vakonderwys (vandag se tegniese onderwys) vir minderbevoorregte seuns van die platteland. Dr. Murray doen in Junie 1893 'n beroep in De Kerkbode op een of meer leraars om hiermee te begin en kort daarna bied ds. Pienaar 'n stuk grond van die Uitenhage-gemeente aan vir die oprigting van 'n "industrieskool". In Oktober van dieselfde jaar bied die Ring van Graaff-Reinet sy steun aan vir die oprigting van 'n ambagskool. Ds. Pienaar spring aan die werk en besoek gemeentes en kollekteer geld, rig vertoë vir steun aan die regering, laat geboue oprig en werf personeel. Op 2 April 1895 open die ambagskool op Uitenhage met 30 seuns. Die eerste skoolhoof, mnr. F. Doëge, moes self die meeste klasse waarneem, aangesien daar nie genoeg onderwysers was nie. Instrukteurs in skoenmakery, wamakery, smedery en kleremakery, word aangestel. Daar was vir ds. Pienaar aanvanklike teleurstellings en terugslae, maar hy volhard en deur sy volgehoue pogings steun die regering die skool later geldelik. Wanneer geskikte personeel nie plaaslike beskikbaar was nie, het ds. Pienaar hulle in die buiteland gewerf. In 1898 verkry hy byvoorbeeld die diens van die Skot William McJanett, wat die skool 30 jaar as hoof sou lei. Danksy sy opleidingsmetopdes was hy die baanbreker van tegniese onderwys in Suid-Afrika. Onder sy en ds. Pienaar se leiding word die skool 'n model vir soortgelyke skole elders in die Unie. Die onderrigmedium van die skool was aanvanklik Engels, al is dit deur die NG Kerk tot stand gebring. In 1904 is onderrig tot st. 6 uitgebrei. In 1915 volg nuwe aanbouings, wat die administrateur van Kaapland, sir Frederick de Waal, inwy. Eers in 1917 begin 'n beleid van tweetaligheid en in 1922 verwerf die skool hoërskoolstatus.
Groothertog Dmitri Konstantinowitsj van Rusland
Hy het ’n loopbaan in die Russiese keiserlike weermag gevolg. Hoewel hy nooit ’n politieke rol vervul het nie, is hy in Januarie 1919 as lid van die Romanof-familie en kleinneef van tsaar Nikolaas II in die binnehof van die Petrus-en-Paulusfort in Sint Petersburg deur ’n vuurpeloton doodgeskiet.
Daniël Jozua Pienaar
Onderwysmens
Ds. Pienaar se bydrae tot vakonderwys word deur die regering raakgesien en hy dien van 1912 af jare lank in die Raad voor Techniese en Industrieel Onderwys. Hy was ook een van die vyf lede van die Fremantle-kommissie wat van 1910 tot 1912 'n deurtastende ondersoek ingestel het na die onderwysstelsel en wie se aanbevelings die grondslag gelê het vir die taalordonnansie van die Kaapprovinsie. Ds. Pienaar het 'n belangrike aandeel gehad aan die kommissie se voorstelle en besluite.
Groothertog Dmitri Konstantinowitsj van Rusland
Sy lyk is saam met dié van ander Romanof-groothertoë in ’n gesamentlike graf gegooi, maar sy toegewyde voormalige adjudant, kolonel Alexander von Leiming, het dit die volgende oggend gaan uithaal, in ’n mat toegerol en in ’n private tuin in Petrograd begrawe, waar dit vandag nog is.
Daniël Jozua Pienaar
Onderwysmens
Op Uitenhage dien hy as voorsitter van die skoolraad van die Riebeek-kollege en as lid van nog vier skoolkommissies.