cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amphimedon queenslandica
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2006 deur Hooper & Van Soest.
Laurens van der Post
Latere lewe
Dit is gevolg deur Flamingo Feather. Terwyl hy vir die Britse koloniale diens in Betsjoeanaland en elders gewerk het, het hy stof ingesamel wat saamgevat is in The Lost World of the Kalahari wat in 1958 gepubliseer is.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Van der Post waardevolle diens as kolonel in die Britse leer in Abessinië, die Midde- en die Verre Ooste gelewer en is hy deur die Japanners krygsgevange geneem.
Na die oorlog is die Britse onderskeiding, die CBE (Commander of the British Empire), aan hom toegeken en het 'n groot aantal reisverhale, romans, novelles en essays van hom verskyn. In 1964 het die Universiteit van Natal 'n eredoktorsgraad aan Van der Post toegeken vir sy skryf- en ontdekkingswerk.
Van der Post is later tot die Britse adelstand verhef en is die jongste Britse kroonprins, prins William, se peetvader. Sir Laurens van der Post het die volgende werke geskryf: In a province (1934), Venture to the in terior (1952), The face beside the fire (1953), Flamingo feather (1955), The dark eye of Africa (1955), The lost world of the Kalahari (1958), The heart of the hunter (1961), The seed and the sower (1963), Journey into Russia (1964), The hunter and the whale (1967), A portrait of Japan (1968), A story like the wind (1972) en Jung and the story of our time (1975).
Postuum kontroversie
Na sy dood het 'n aantal skrywers die akkuraatheid van Van der Post se aansprake oor sy lewe bevraagteken. Sy reputasie as 'n moderne wysgeer en ghoeroe is bevraagteken. Joernaliste het voorbeelde gepubliseer van van der Post se versiering van die waarheid in sy memoires en reisboeke; veral die skrywer JDF Jones het in sy gemagtigde biografie: Teller van Many Tales, The Lives of Laurens van der Post (2001) Van de Post se aansprake bevraagteken. 'n Weerlegging hiervan is deur Christopher Booker (van der Post se biograaf en vriend) gepubliseer in The Spectator.
IWork
iWork is ’n kantoorpakket van werkskermtoepassings wat geskep is deur Apple Inc. vir die Mac OS X en iOS-bedryfstelsels. Die eerste weergawe van iWork, iWork ’05 is in 2005 vrygestel. Die pakket is oorspronklik gebundel met Keynote, ’n vertoningstoepassing wat vroeër op sy eie bemark is, en Pages, ’n toepassing vir woordverwerking en bladuitleg. In 2007 het Apple iWork ’08 bekendgestel met die toevoeging van Numbers, ’n sigbladtoepassing. iWork sluit ook toegang in tot iWork.com, wat in iWork ’09 gebundel is (vrygestel op 6 Januarie 2009). iWork.com is ’n betadiens wat gebruikers in staat stel om dokumente aanlyn te deel met ander wat dit kan aflaai en kommentaar daarop lewer. iWork integreer met bestaande toepassings van Apple se iLife-pakket deur die mediablaaier wat gebruikers in staat stel om musiek van iTunes, video’s van iMovie en foto’s van iPhoto en Aperture direk in iWork-dokumente te sleep en neer te sit.
Hoewel iWork deur Apple gereken word as “ ’n opvolger vir AppleWorks”, herhaal dit nie die funksionaliteit van AppleWorks se databasis en tekeninstrumente nie
Geskiedenis
Die eerste weergawe van iWork, iWork ’05, is op 11 Januarie 2005 bekendgestel by die MacWorld-kongres en Ekspo, op 22 Januarie beskikbaar gestel in die Verenigde State en 29 Januarie vir die res van die wêreld. iWork ’05 het twee toepassings bevat: Keynote 2, ’n vertoningskeppingsprogram, en Pages, ’n woordverwerker. iWork ’05 is verkoop vir $79. Daar is ook ’n 30-dae proefperiode beskikbaar gestel en gebruikers kon die pakket aflaai van Apple se webblad. IGG Software het aanvanklik die reg op die naam iWork besit.
Hoewel iWork deur Apple beskryf is as “’n opvolger vir AppleWorks” repliseer dit nie die funksionaliteit van AppleWorks se databasis- en tekennutsmiddels nie iWork integreer egter met bestaande toepassings van Apple se iLife-suite deur die Mediablaaier wat dit moontlik maak om musiek van iTunes, videogrepe van iMovie en foto’s van iPhoto en Aperture direk in iWork-dokumente te sleep.
iWork ’06 is op 10 Januarie 2006 vrygestel en het opgedateerde weergawes van Keynote en Pages bevat. Albei programme is vir die eerste keer vrygestel as universele binêre bestand sodat dit op die ou PowerPC-verwerkers en die nuwe Intel-verwerkers, wat gebruik is in die nuwe iMac tafelrekenaars en MacBook Pro skootrekenaars, kon werk. Die gebruik van die Intel-verwerkers is op dieselfde dag as die nuwe iWork-pakket bekendgestel.
Die volgende weergawe van die pakket, iWork ’08, is bekendgestel en vrygestel op 7 Augustus 2007 tydens ’n spesiale mediabyeenkoms by Apple se kampus in Cupertino, Kalifornië. Soos vroeër iWork ’08 opdaterings het hierdie vrystelling opgedateerde weergawes van Keynote en Pages bevat. ’n Nuwe sigbladtoepassing, Numbers, is ook bekendgestel. Numbers het verskil van ander sigbladtoepassings, insluitend Microsoft Excel, deurdat dit gebruikers in staat stel om dokumente te skep met veelvuldige sigblaaie op ’n buigsame doek deur van ’n aantal ingeboude sjablone gebruik te maak.
Op 27 Januarie 2010 het Apple iWork vir die iPad bekendgestel as drie afsonderlike toepassings teen $9,99 in die toepwinkel. Hierdie weergawe het ook gereelde opdaterings ontvang, insluitend ’n weergawe vir saktoestelle soos die iPhone en iPod Touch en ’n opdatering om voordeel te trek uit toestelle met Retina Display en die groter skerms van die iPhone 5 en nuwer.
Op 22 Oktober 2013 het Apple ’n opknapping van die iWork-programmatuur vir Mac en iOS bekendgestel. Albei pakkette is gratis deur middel van die relevante toepwinkels beskikbaar gestel aan gebruikers wat reeds iWork gebruik en aan mense wat ’n nuwe toestel/rekenaar koop en aktiveer. Die nuwe OS X-weergawes is grootliks afgemaak omdat dit professionele eienskappe soos Boekmerke, possamevoeging, soekbare kommentaar, die vermoë om RTF-lêers te lees/uit te stuur, verstekzoem en bladsytelling vir integrasie met AppleScript en talle ander eienskappe weggelaat is in ’n poging om ’n meer uniforme produk en gebruikerskoppelvlak te skep. Apple het egter ’n padkaart verskaf vir toekomstige herbekendstelling en het genoem dat hulle hoop om baie van die verlore eienskappe in die daaropvolgende ses maande by te werk.
Die nuwe iWork vir OS X is slegs versoenbaar met OS X 10.9 en word nie oor die ’09-weergawes geskryf nie, waarskynlik sodat van die verlore eienskappe nog gebruik kan word.
Algemene komponente
Produkte in die iWork-pakket deel ’n aantal komponente, grootliks as gevolg van ’n gedeelde onderliggende kode van die Cocoa- en soortgelyke gedeelde toepassingprogrammeringskoppelvlakke (TPK). Hieronder is die welbekende universele veeltalige speltoetser wat ook in produkte soos Safari en Mail gevind word. Grammatikakontrole, vind en vervang, styl en kleurkeurders is soortgelyke voorbeelde van ontwerpseienskappe wat regdeur Apple se toepassings gevind kan word.
Bowendien deel die toepassings in die iWork-pakket ’n model van die dokument. In die meeste dokumentgebaseerde toepassings is daar ’n spesifieke datatipe wat die basis vorm van die toepassing se uitsig op die wêreld, in woordverwerkers byvoorbeeld, is die teks die eersteklas burger van die toepassing en in ’n sigblad is dit die selle in ’n tabel. Ander objekte, beelde of grafieke word bestuur deur geheg te wees, of na verwys te wees, aan die onderliggende primêre datatipe.
In iWork deel al die toepassings ’n algemene onderliggende dokumentformaat, die “doel”, ’n generiese houertipe wat uitleg en bergingsmeganismes verskaf. Elke toepassing voeg dan sy eie pasgemaakte voorwerpe en plaas dit op die doek. Pages open die dokumente met ’n enkele groot teksobjek op die doek. Vir die gebruiker lyk dit soos ’n tipiese woordverwerker maar hulle kan die hoek neem en die grootte aanpas soos in ’n bladuitlegtoepassing. In Numbers sien ’n mens aanvanklik ’n rooster met selle soos enige ander sigblad maar die gebruiker kan dit op enige moment kleiner as die doek maak en dan veelvuldige roosters, grafieke op selfs tekeninge op dieselfde doek toevoeg.
Die verskil is subtiel omdat baie van hierdie eienskappe ook in meer tradisionele programme soos Microsoft Excel geïmplementeer is. Die verskil in gebruikerskoppelvlak is egter gewigtig. In Excel word grafieke geberg as deel van die blad en kan onbedoeld rondgeskuif word deur normale gebruikersaksies. In Numbers is grafieke, soos alles anders, deel van die doek en veranderinge aan die blad/blaaie is gewoonlik onafhanklik.
Die iWork-model dra ’n mate van ooreenkoms met die vroeëre probeerslag van Apple, genaamd OpenDoc. OpenDoc het ook ’n enkele onderliggende dokumentenjin gebruik, saam met ’n enkele formaat op die skyf. Anders as iWork het OpenDoc ook in ’n enkele toepassing gewerk, waarin verskeie redigeerders opgeroep kon word. ’n Mens kon byvoorbeeld ’n generiese dokument oop maak, dan ’n sigbladredigeerder oopmaak en dan ’n sigblad invoeg. iWork skort hierdie vlak van buigsaamheid in terme van redigering maar behou dit in uitleg.
Pages
Pages is ’n woordverwerkingstoepassing met bladuitlegeienskappe. Buiten die basiese woordverwerkingsfunksionaliteit sluit Pages 140 sjablone in wat deur Apple ontwerp is en wat gebruikers in staat stel om verskillende tipes dokumente, insluitens nuusbriewe, uitnodigings, en CV’s insluit tesame met ’n aantal sjablone met ’n opvoedingstema (soos verslae en uiteensettings) vir studente en opvoeders.
Tesame met Keynote en Numbers integreer Pages met Apple se iLife-pakket. Deur die Mediablaaier te gebruik kan gebruikers video’s, foto’s en musiek direk in dokumente plaas vanuit die Pages-toepassing. ’n Volskermmodus versteek die keusebalk en taakbalke en ’n uiteensettingsmodus laat gebruikers toe om vinnig uiteensettings te skep wat maklik geherrangskik kan word deur bladsye te sleep en neer te sit. Pages sluit ook ondersteuning in vir die toevoeging van ingewikkelde vergelykings met MathType 6 en bronverwysing deur EndNote X2 te gebruik.
Die Pages-toepassing kan Microsoft Word-dokumente oopmaak en wysig (insluitend DOC en Office Open XML-lêers), ryk teksformaat-dokumente en gewone teksdokumente. Pages kan ook dokumente uitvoer in die DOC, PDF en ePub-formate. Dit kan egter nie OpenDocument lêerformate oopmaak of wysig nie.
As ’n woordverwerkingstoepassing wat die skep van aantreklike dokumente vir ’n verskeidenheid van toepassings soos lesplanne en nuusbriewe aanmoedig, ding Pages mee met Microsoft Word, Microsoft Publisher (nooit na OS X oorgedra nie), Apple se eie gratis PDF en e-boekskryftoepassing, iBooks Author en Adobe se veel duurder professionelemark publiseringstoapssing InDesign.
Keynote
Keynote is ’n toepassing wat gebruik word om vertonings te skep en terug te speel. Die eienskappe is vergelykbaar met Microsoft PowerPoint maar Keynote het sekere unieke eienskappe wat verskil van soortgelyke toepassings. Keynote, soos Pages en Numbers, integreer met die iLife-pakket. Gebruikers kan media vanuit iMovie, iTunes, iPhoto en Aperture direk in Keynote-dokumente sleep en neersit deur van die Mediablaaier gebruik te maak. Keynote het ’n aantal sjablone, oorgange en effekte. Magic Move laat gebruikers toe om eenvoudige oorgange te plaas om beelde en teks wat in opeenvolgende skyfies is, outomaties te laat beweeg.
Die Keynote Remote-toepassing laat gebruikers toe om skyfies en aanbiedersnotas te besigtig en Keynote-vertonings te beheer met ’n iPhone of iPod Touch oor ’n Wi-Fi-netwerk.
Keynote ondersteun ’n aantal lêersformate. Vertonings word by verstek as .key-lêers geberg. Keynote kan Microsoft PowerPoint-lêers (.ppt) oopmaak en wysig. Vertonings kan ook uitgevoer word as Microsoft PowerPoint-lêers, QuickTime-video’s (wat vertoonbaar is op ’n iPod en iPhone), HTML-lêers en PDF-lêers. Vertonings kan ook direk na iDVD, iTunes, GarageBand, iWeb, en na YouTube gesture word. Die Keynote ’09-lêerformaat is nie terugwaarts aanpasbaar nie; .key-lêers wat met Keynote ’09 geberg word kan nie met vroeëre weergawes van Keynote oopgemaak word nie.
Numbers
Numbers is ’n sigbladtoepassing wat in 2007 tot die iWork-pakket toegevoeg is met die bekendstelling van iWork ’08. Numbers, soos Microsoft Excel en ander sigbladtoepassings, laat gebruikers data organiseer in tabelle, doen berekeninge met formules en skep kaarte en grafieke deur gebruik te maak van data wat ingevoer is in die sigblad. Numbers is egter verskillend deurdat dit gebruikers toelaat om veelvuldige tabelle te skep in ’n enkele dokument op ’n buigsame doek. Baie vooraf gedefinieerde sjablone, insluitend sommiges wat ontwerp is vir persoonlike finansies, opvoeding en sakegebruik, word ook ingesluit.
Synapsida
Synapsida (Grieks vir "gesmelte boog"), ook die sinapsides genoem, is ’n groep diere wat soogdiere insluit, asook elke dier wat nader aan soogdiere verwant is as aan ander lewende amniote.
IWork
Numbers
Numbers 2, die nuutste vrystelling wat in iWork ’09 gebundel is, integreer met ander iWork-toepassings. Grafieke wat in Keynote en Pages geplak is, word outomaties opgedateer wanneer dit in Numbers gewysig word. Dit laat ook gebruikers data kategoriseer in tabelle volgens kolomme wat dan ineengekrimp kan word en opgesom kan word.
Synapsida
Beskrywing
Sinapsides kan maklik van ander amniote uitgeken word omdat hulle ’n temporale fenestra, ’n opening agter elke oog, het wat ’n benerige boog vorm; dit is waar hul naam vandaan kom. Primitiewe sinapsides word gewoonlik Pelycosauria genoem en meer gevorderde soogdieragtiges Therapsida. Die klassieke beskrywing van eersgenoemdes was "soogdieragtige reptiele".
IWork
iWork.com
iWork.com is ’n gratis diens wat gebruikers in staat gestel het om iWork ’09-dokumente direk vanuit Pages, Keynote en Numbers te deel. Gebruikers kan op die iWork.com taakbalkikoon klik en inteken deur hul AppleID om ’n dokument op te laai en ander gebruikers te nooi om dit aanlyn te besigtig. Die ander gebruikers kan kommentaar en notas op die dokument maak an ’n kopie aflaai in iWork, Microsoft Office en PDF-formate. Die skepper van die dokument kan kommentaar byhou op die iWork.com-webblad
Apple het aangekondig dat die diens van 31 Julie 2012 nie meer beskikbaar gaan wees nie.
Synapsida
Beskrywing
Sinapsides het ontwikkel uit basale amniote en is een van die twee groot groepe latere amniote; die ander een is die Sauropsida, ’n groep wat moderne reptiele en voëls insluit. Die onderskeidende temporale fenestra het sowat 312 miljoen jaar gelede in die Synapsida-voorouers ontstaan, tydens die laat Karboon-periode.
IWork
iPhone-toeps
Op 28 Junie 2010 het verskeie webblaaie verslag gedoen dat verskeie voorbeelde van dienste wat aangebied word wanneer AppleCare vir die iPhone 4 verkoop word, gegee word insluitend een wat lui: “Gebruik iWork vir iPhone en ander Apple-gemerkte iPhone-toeps.” Die webblaaie noem ook dat dit vinnig verwyder is.
Synapsida
Beskrywing
In die Perm, 299 miljoen tot 251 miljoen jaar gelede, was die sinapsides die grootste gewerweldes op land. Nes die geval was met ander destydse groepe diere, is hul getalle en verskeidenheid aansienlik geknou deur die Perm-Trias-uitwissing. Teen die tyd van die uitwissing aan die einde van die Perm was al die ouer vorme van Synapsida (die Pelycosauria) steeds uitgesterf en was hulle reeds vervang met die meer gevorderde Therapsida.
In die Trias het die Archosauria die grootste en volopste landgewerweldes geword. Ná die Kryt-Paleogeen-uitwissing het die Synapsida (in die vorm van soogdiere) weer die grootste landdiere geword.
IWork
iPhone-toeps
Op 31 Mei 2011 het Apple ’n persverklaring vrygestel wat noem dat iWork beskikbaar sou wees in die iOS-toepwinkel vir die iPhone en iPod Touch.
Op 10 September 2013 het Apple aangekondig dat iWork, iMovie en iPhoto beskikbaar sou wees as ’n gratis aflaai op nuwe iOS-toestelle wat sedert 1 September 2013 geaktiveer is.
iWork vir iCloud
Gedurende die sleuteltoespraak van 2013 Apple Wêreldwye Ontwikkelaarskonferensie (WWOK) is iWork vir iCloud bekendgestel vir vrystelling saam met die volgende weergawes van die toepassingsweergawes van iWork later in dieselfde jaar. Die drie toeps vir iOS en OS X wat deel vorm van Apple se iWork-suite (Pages, Numbers en Keynote) sal beskikbaar gestel word op ’n webkoppelvlak (as Pages vir iCloud, Numbers vir iCloud en Keynote vir iCloud onderskeidelik), en verkrygbaar wees via die iCloud-webblad wanneer ’n gebruiker met sy Apple ID ingeteken het. Die webtoeps sal ook sinkroniseer met die gebruikers se iOS en OS X-weergawes van die toep deur middel van hul Apple ID’s.
Spilamberto
Spilamberto is 'n dorp en comune in die streek Emilia-Romagna, in die noorde van Italië. In Mei 2009 het dit 'n bevolking van 12 051 gehad, en 'n oppervlak van 29.5 km2.
IWork
iWork vir iCloud
Dit stel die gebruiker in staat om dokumente op die internet te skep en te wysig deur een van die ondersteunde webblaaiers te gebruik: Safari, Chrome en Internet Explorer. Dit beteken ook dat Windows-gebruikers nou toegang het tot hierdie toepassings wat voorheen beperk was tot Apple-rekenaars deur middel van die webkoppelvlak. iWork vir iCloud het ’n beperkte funksionaliteit vergeleke met die OS X weergawe. ’n Voorbeeld is dat die lettertipes wat beskikbaar is in die webweergawe baie meer beperk, dit ondersteun nie afdruk van die dokument nie en dokumente wat met die ondersteuning van eksterne inproppe geskep is, kan verkeerd vertoon.
Spilamberto
Die dorp is bekend as 'n sentrum vir die produksie van balsamiese asyn.
Nakajima B6N
Die Nakajima B6N was 'n eenmotorige bomwerper wat ook torpedo's kon dra en deur die Japannese Vlootlugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig het sy nooiensvlug op Maart 1942 voltooi.
Lisa Gerrard
Lisa Gerrard (* Melbourne, 12 April 1961) is 'n Australiese sangeres en komponis wat internasionale faam behaal het met die groep Dead Can Dance waarvan sy saam met Brendan Perry die kern gevorm het. In 2000 het Gerrard die Golden Globe Award en 'n Oscar vir haar bydrae tot die musiekklankbaan van die rolprent Gladiator gewen. Gerrard het ook aan die musiekklankbaan van Man on Fire gewerk. Sy staan bekend vir haar diep alt-sangstem.
Astolbos
Die astolbos  (Leucadendron meridianum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom van die Kaapse Skiereiland tot by Potberg en Riviersonderend.
In Engels staan dit as die Limestone conebush bekend.
Kleefmiddel
Kleefmiddels word in die spreektaal soms gom of lym genoem en die hooffunksie daarvan is om afsonderlike oppervlakke aanmekaar te heg sodat dit 'n eenheid vorm. Die gom dring gewoonlik die meeste holtes en spasies binne en dien as vuller wanneer dit hard word. In die bekendste vorm is dit 'n taai, klewerige pasta wat tydens bewerking vloeibaar, opgelos of gesmelt is, waarna dit stol en hard word. In die nywerheid is gom onontbeerlik vir die duisende toepassings waardeur verskillende materiale aanmekaargeheg word sonder om van meganiese klampmetodes of hoë temperature (sweis) gebruik te maak.
Inleiding
Die algemene opvatting dat 'n kleefmiddel (gom) taai of klewerig moet wees om doeltreffend gebruik te kan word, word sterk weerspreek deur die wetenskaplik aanvaarbare adsorbsieteorie. Daarvolgens word die kleefvermoë (adhesie) van enige stof bepaal deur die kragte tussen die molekules in die stof (intermolekulêre kragte), waardeur daar ŉ inherente aantrekkingskrag aan die oppervlak van die stof verleen word.
Die rede waarom enige ander stof as kleefmiddel nie dadelik kleef nie, is omdat die molekulêre samestellings dikwels heelwat van ander verskil en 'n noue kontak nie bewerkstellig kan word nie. By gelyksoortige stowwe word adhesie weer belemmer deur ongelyke oppervlakke. In albei gevalle is die massa van die stof ook gewoonlik groter as die krag wat dit kan uitoefen. Kleefmiddels word dus gebruik vanweë hul adhesievermoë deur aan die verskillende vlakke te kleef en dit op die manier heg, mits dit oor genoeg kohesie beskik.
Kohesie word gebruik om die interne intermolekulêre krag van 'n stof te omskryf. Om doeltreffend te wees, moet 'n kleefmiddel 'n baie dun laag tussen vlakke vorm of oor 'n groot kohesie beskik. Gewoonlik is kleefmiddels in 'n vloeibare vorm sodat dit egalig oor 'n oppervlak versprei kan word en die nouste moontlike kontak daarmee kan maak. Kleefmiddels kan onderskei word as natuurlike of sintetiese gom. By natuurlike gom word 'n onderskeid gemaak tussen gom wat plantaardig of anorganies is, en lym wat van dierlike oorsprong is.
Sintetiese gom bestaan uit termoplastiese en termoverhardende hegmiddels. Die vorm waarin die meeste gomsoorte voorkom, is: opgelos in water of ŉ ander oplosmiddel soos asetoon of ester; as 'n emulsie of 'n pasta; in gevormde velle en linte en in ŉ vaste vorm, waarna dit gesmelt en aangewend word. Feitlik alle gom, sowel sinteties as natuurlik, beskik oor 'n polimeerstruktuur. Die struktuur bestaan uit twee of meer eenvoudige molekules wat verenig om groter molekules met dieselfde atoomstruktuur te vorm, maar met 'n baie groter molekulêre gewig. Stowwe met 'n polimeerstruktuur is sterk, elasties en het 'n hoë bindkrag.
Aanwending
Wanneer 'n kleefmiddel op twee vlakke aangewend en die vlakke teen mekaar gebring is, moet die gom hard word (afbind). Dit gebeur deur: verdamping van die oplosmiddel; stolling van die pasta (koud); gesmelte gom wat stol (warm); 'n chemiese reaksie as gevolg van temperatuurverhoging en 'n chemiese reaksie deur die toevoeging van 'n katalisator.
Afgesien van die manier waarop gom afbind, watter soort gom dit is en in watter vorm dit voorkom, word die keuse van gom vir bepaalde doeleindes verder deur verskeie ander faktore beïnvloed. In ŉ fabriek waar massaproduksie plaasvind, sal tyd byvoorbeeld altyd belangrik wees. Gom wat lank neem om al te bind, sal dus nie ekonomies wees nie, maar dit is so dat gom wat te vinnig werk, nie altyd baie sterk is nie en ook die materiaal waarop dit aangewend word, kan vervorm.
As die gom egter snelwerkend is sonder om nadelig te wees, is dit gewoonlik duurder. By sommige soorte gom moet heelwat druk uitgeoefen word om goeie vashegting te verseker, wat die gom ongeskik maak vir dun of fyn konstruksies. Die konstruksie word gewoonlik vasgeklamp en die klampe neem te veel ruimte in beslag. Die metode waarop die gom aangewend word, is ook belangrik, veral in produksie. Gom wat in ŉ vloeistofvorm is, wend gewoonlik die maklikste aan, maar omdat dit in groot hoeveelhede gebruik word, is dit moeilik hanteerbaar en is dit gedurig onderhewig aan verdamping. Waar afbinding verkry word deur 'n chemiese reaksie as gevolg van temperatuurverhoging, kan dit gebeur dat die materiaal die temperatuur nie kan weerstaan nie en dus beskadig word. Die kragte wat op die vashegting inwerk, asook die massa van die materiaal, het ŉ invloed op die keuse van 'n kleefmiddel.
As die materiaal onderworpe is aan gedurige beweging en vibrasie, word sterkte en hardheid nie noodwendig vereis nie, maar wei elastisiteit met die nodige fermheid. Groterige massas vereis wel sterk gom, maar dit moet opgeweeg word teen die koste. Gom wat hard word deur verdamping, sal miskien nie so sterk wees soos gom wat deur die werking van 'n katalisator afbind nie, maar dit kan welgoedkoper wees. Faktore wat aandag geniet by die gebruik van gom, moet as tegniese oorwegings eerder as struikelblokke gesien word aangesien daar 'n aantal deurslaggewende voordele aan binding deur middel van kleefmiddels verbonde is. Gom is byvoorbeeld baie gerieflik en eenvoudig om te gebruik omdat min gereedskap daarvoor vereis word. Verder word vashegting vinnig en ekonomies verkry. Die kragte wat op 'n gomverbinding inwerk, word ook baie ewerediger versprei, want die gom word gewoonlik egalig oor 'n oppervlak aangewend.
Aangesien daar dikwels met klinknaels, skroefies en klampe weggedoen word, word die voorkoms van 'n produk ook verbeter. Met moderne gom kan metale selfs aan mekaar vasgeheg word, en waar vogtigheid en hoe temperature andersins op die verbinding sou inwerk, word die metaal deur die gom teen oksidasie beskerm. Strukture wat voorheen nie moontlik was nie, kan nou opgebou word en dit het 'n hele nuwe wêreld oopgestel wat ekonomiese ontwerp en konstruksie betref.
Soorte
Natuurlike gom is van plantaardige, anorganiese en dierlike oorsprong. Die gom is hoofsaaklik wateroplosbaar en afbinding geskied deur die verdamping van die water.
Plantgom
Dit sluit in styselgom en setmeelgom en word verkry deur mielieblom, aartappelmeel, rys en broodwortelmeel wat saam met natronloog (alkaliese oplossing van bytsoda) opgekook word. Aangesien stysel 'n polimeer van glukose is, het die gom 'n polimeerstruktuur. Natuurlike gom is ook afkomstig van bome en plante wat die gom afskei wanneer die bas beskadig word. Arabiese gom word byvoorbeeld verkry deur akasiabome te verwond en die gom uit die bas te tap. Sekere plantprodukte lewer gomharse wat die eienskappe van sowel gom as hars besit. Plantgom word hoofsaaklik vir die plak van papier, verpakkingsmateriaal en muurpapier gebruik.
Mercedes-Benz M276 enjin
Die Mercedes-Benz M276-enjin is 'n direkingespuite petrol-V6-enjin.
Kleefmiddel
Anorganiese gom
Waterglasgom, met natriumsilikaat as hoofbestanddeel, is 'n anorganiese gomsoort. Voordat dit opgelos word om gom te vorm, kom dit voor in die vorm van kristalle en poeiers. Die gom is nie baie bestand teen vog nie. Sement, wat in die boubedryf gebruik word, kan streng gesproke ook as 'n anorganiese gomsoort beskou word.
Mercedes-Benz M276 enjin
Die M276-enjin het 'n aluminium-enjinblok met 'n Nanoslide-silinderlaag en dubbele oorhoofse nokasse met onafhanklike veranderlike kleptydreëling op 12 inlaat- en 12 uitlaatkleppe en 'n nuwe tweestap-tydkettingopstelling. Die M276 bevat ook direkte inspuiting met piëso-elektries-beheerde inspuiters vir 2 tot 3 bespuitings per suierslag tydens normale werking, multi-vonkontsteking wat tot 4 vonke per siklus skep, en die vraagbeheerde brandstofpomp, waterpomp, oliepomp en alternator wat parasitiese vragte verminder.
Kleefmiddel
Dierlike gom (lym)
Dierlym word met kokende water onder hoe druk vervaardig uit dierlike steunweefsels soos grate, bene, kraakbeen, senings en velle. Daaruit kom glutienstof, 'n natuurlike kleefstof waarmee die vesels in die steunweefsels aanmekaar gehou word. Glutienlym word ingedeel in been-, vis- en vellym. Die verskillende soorte lym word dikwels vermeng en 'n bewaarmiddel bygevoeg om lym van hoë gehalte te lewer. Lym word ook aangetref in die vorm van droë korrels, die sogenaamde lympêrels of houtlympêrels, wat in water met 'n temperatuur van 60 °C 'n fyn verdeelde dispersie (dispersielym) vorm.
Mercedes-Benz M276 enjin
Mercedes-Benz beweer dat die nuwe enjin, in samewerking met die vraagbeheerde aanvullings en stop-aansittegnologie, tot 'n 24%-verbetering in brandstofverbruik kan lewer, terwyl die krag en wringkrag oor die M272 verhoog word. Hierdie verbeterde doeltreffendheid het daartoe gelei dat die verskillende modelle met hierdie enjin gemerk is met die Blue Efficiency-aanwysing.
Kleefmiddel
Dierlike gom (lym)
Afbinding geskied wanneer die water verdamp en die dispersiedeeltjies aaneensluit om 'n harde laag te vorm. 'n Ander soort dierlym is albumienlym, wat uit bloed of eiers vervaardig word. Die kleefeienskappe hiervan word verhoog deur 'n alkali by te voeg. Dit word veral in die laaghoutnywerheid gebruik. Die gerieflikste dierlym om te gebruik, is kaseïenlym, afkomstig uit gestolde melk. Dit staan bekend as koue lym en is vog- sowel as skimmelbestand.
Die lym bestaan uit kaseïen, 'n proteïen waarvan die klewerigheid verhoog word deur die byvoeging van kalk, soda, boraks of polifosfate. Koue lym word oor die algemeen op groot skaal in die houtnywerheid gebruik. Sintetiese gomsoorte sluit onder meer in termoplastiese en termoverhardende gom.
Termoplastiese gom
Die eenvoudigste sintetiese gom bestaan uit plastiekoplossings en dispersies. By verdamping van die oplosmiddel (asetoon, ester, ketoon, aromatiese verbindings en koolstofhalogeenverbindings) word 'n plastieklaag tussen 2 oppervlakke gevorm. Die gom werk maklik maar is nie altyd baie sterk nie. Waar plastiekoppervlakke as sodanig geheg word, kan dit met behulp van 'n oplosmiddel vasgegom word, mits die plastiek oplosbaar is. Aangesien die meeste plastiekstowwe se oplosvermoë laag is, word 'n spesiale gom daarop aangewend.
Die gom bevat gelyksoortige plastiek met molekuulkettings wat so aangepas is dat dit oplosbaar is. Voorbeelde daarvan is vinielchloried en vinielasetaat. Ander sintetiese gomsoorte, soos sellulosenitraat, sellIulose-asetaat, poli-akrilate en alkiedhars (gliptaalhars), is baie veelsydig en word gebruik om papier, hout, metaal, porselein, ensovoorts mee te heg. Sintetiese gomlastiek, waaronder neopreen en gechloreerde natuurlike rubber, word ook as kleefmiddel gebruik. Dit is bekend as kontakgom en by gebruik daarvan moet albei oppervlakke bedek word.
Daarna word die bedekte dele toegelaat om feitlik droog te word voor dit teenmekaar gedruk word. Die vashegting tussen die twee lae vind plaas deur 'n proses van diffusie waardeur die molekules toegelaat word om in die teenoorgestelde lae in te dring. Die nadeel hieraan verbonde, is dat die oppervlakke dig teenmekaar moet sluit en die verbinding verbreek word as een van die twee dele enigsins sou beweeg voordat afbinding plaasgevind het.
Termoverhardende gom
Dit bestaan uit sintetiese harse wat gedurende afbinding 'n nie-omkeerbare fisiese en chemiese verandering ondergaan, waarna dit ondeurdringbaar sowel as onoplosbaar is. Termoverhardende gom is baie meer bestand teen temperatuurveranderinge as termoplastiese gom.
Die belangrikste is filmgom. Afbinding geskied deur verdamping van 'n oplosmiddel en vind soms baie vinnig plaas. Voorbeelde hiervan is nylonepoksidegom, rubberepoksidegom, epoksiharsfenolgom en vinielfenolgom, wat gebruik word in die vliegtuig- nywerheid om aluminium asook glas te heg. Gelamelleerde glas (veiligheidsglas) word vervaardig deur glasplate met vinielfenolgom aanmekaar te plak. Sommige gomsoorte, byvoorbeeld epoksiharsfenolgom, is geneig om baie te krimp, wat dit ongeskik maak vir die vashegting van ligte strukture.
In die houtnywerheid word fenolformaldehiedgom en ureumformaldehiedgom op groot skaal gebruik omdat dit goedkoop is en maklik afbind, selfs in 'n vogtige omgewing. Die tweede termoverhardende gom bestaan uit die sogenaamde komponentegom. Komponentegom bind af deur temperatuurverhoging of die byvoeging van reaktiewe chemikalieë. Die bekendste daarvan is tweekomponentepoksigom wat voor gebruik vermeng word. Die epokside word deur 'n diamine of dikarboksielsuur gekoppel.
ŉ Verbetering daarop is 'n eenkomponentgom wat 'n reaktiewe chemikalie bevat en by 'n relatief lae temperatuur, gewoonlik net hoër as kamertemperatuur, afbind. Dit is ŉ voortreflike gom waarmee kunsstowwe teen mekaar of op metaal geplak kan word. Die beste, maar ook die duurste eenkomponentgom is sianoakrilaatgom, waarmee presisie-onderdele in meetinstrumente en geïntegreerde skakelings vasgeheg word.
Koeldrank
'n Koeldrank is 'n drank wat tipies bestaan uit water (of sodawater), 'n versoeter en geursel. Die versoeter kan suiker, hoë fruktose koringstroop, vrugtesap, suikerplaasvervangers (in die geval van die dieëtkoeldranke) of 'n kombinasie van hierdie wees. Koeldrank kan ook kafeïen, kleurstowwe, preserveermiddels en ander bestanddele bevat.
Namas
Nama of Namaqua is die naam van 'n bevolkingsgroep in Botswana, Namibië en Suid-Afrika. Die Namas word as deel van die Khoikhoi-groep beskou en was in die verlede Hottentotte(n) genoem. Die benaming Hottentotte verwys na hul spreektaal waarin klieks (suigklanke) gebruik word. Die Namas en die Damaras gebruik beide Nama as taal.
Konflikte
Oorspronklik woon die Namas alleen in die gebied van die Oranjerivier, in die suide van Namibië en noorde van Suid-Afrika. Mettertyd trek die Namas noord as gevolg van diamantmynbou bedrywighede. In die noorde kom hulle in konflik met die Hereros. Beide volke was veeboere en vele oorloë is oor hoofsaaklik die eienaarskap van weigronde geveg.
Gedurende 'n opstand van die Nama teen die Duitsers in 1904-1907 het ongeveer die helfte van die Namabevolking omgekom (sien Namibiese volksmoord 1904).
Kontak met blankes
Die aantal Namas in Namibië word op ongeveer 60 000 geskat in die jaar 2005. Van die vanne wat algemeen onder die Namas gebruik word, dui op vroeëre kontak met blankes:
Van die bekende Nama-leiers was:
Godsdiens
Baie Namas het onlangs die Islam geloof aangeneem, waardeur hulle nou die grootste islamitiese bevolkingsgroep in Namibië vorm.
Pieter Mulder
Dr. Pieter W.A. Mulder (* 26 Julie 1951, Randfontein– ) is ’n voormalige leier van die Vryheidsfront Plus en ’n voormalige Adjunkminister van Landbou, Bosbou en Visserye.
Grootwordjare en studies
Mulder is op 26 Julie 1951 gebore en het in Randfontein en Kaapstad grootgeword. Hy voltooi sy hoërskoolopleiding in 1968 aan die Riebeeck Hoërskool in Randfontein, waar hy onder andere die hoofseun en Victor Ludorum in atletiek was.
In 1969 verrig hy sy militêre diensplig in die Suid-Afrikaanse Vloot te Saldanhabaai, en aan die einde van die jaar is die eresabel aan hom toegeken as die beste offisier van die jaar.
Mulder voltooi sy BA-graad in Kommunikasiekunde in 1974, en ook sy MA-graad in Kommunikasiekunde in 1976, aan die Potchefstroomse Universiteit vir CHO met onderskeiding. As student was hy onder andere Voorsitter van die Alabama-studentegeselskap; het hy vir die universiteit se o/20-rugbyspan gespeel en was hy ook Voorsitter van die Studenteraad. In 1978, op 26-jarige ouderdom, verwerf hy die doktorsgraad in Kommunikasiekunde.
Gedurende 1981 studeer hy vir ’n jaar lank aan die Universiteit van Wisconsin, Madison, in die Verenigde State van Amerika. Sy na-doktorale studie daar het oor internasionale kommunikasie gehandel.
Mulder is in 1974 as dosent in Kommunikasiekunde aan die PU vir CHO aangestel en word in dieselfde jaar gekies tot vise-president van die Suider-Afrikaanse Kommunikasiekundedosentevereniging. Hy word ook in 1984 lid van die Openbare Skakelinstituut. Hy is daarna in 1985 tot professor en departementshoof van die Departement Kommunikasiekunde bevorder.
Politieke loopbaan
Mulder se openbare politieke loopbaan begin in 1985 met sy verkiesing as stadsraadslid in Potchefstroom. Hy is verder in 1988 in ’n tussenverkiesing tot Parlementslid verkies – hy was die Konserwatiewe Party se verteenwoordiger vir die kiesafdeling Schweizer-Reneke – en hy was ook deel van die KP se onderhandelingspan met die ANC in 1993 voor die 1994-verkiesing. In op 4 Desember 1993 vereer Bloemhof hom met ereburgerskap “vanweë [sy] uitnemende volksleidinggewende onbaatsugtige diens op verskeie vlakke.”
In Maart 1994 is hy betrokke by die stigting van die Vryheidsfront waar hy tot voorsitter verkies is, en is sedert 1994 ’n VF-Parlementslid. Mulder is egter in April 2001 tot die leier van die Vryheidsfront verkies, en dien as die VF se hoofwoordvoerder oor Buitelandse Sake en die Uitsaaiwese.
Hy was ook ’n lid van die VF se onderhandelingspan in die Grondwetskrywende Vergadering en het gedurende 1994 en 1997 deel gevorm van ’n veelpartygroep wat namens die Suid-Afrikaanse Parlement verskillende lande besoek het ten einde hulle verskeie grondwette te bestudeer.
Die Organisasie vir Onverteenwoordigde Volke en Mense (Unrepresented Nations and Peoples Organization – UNPO) het op hul IXde Algemene Vergadering op 16 en 17 Mei 2008 in Brussel, België, die Afrikaners eenparig aanvaar as lid van die organisasie. Mulder het die lidmaatskap van UNPO namens die Afrikaners aanvaar.
Op 10 Mei 2009 word hy deur pres. Jacob Zuma aangestel as Adjunkminister van Landbou, Bosbou en Visserye onder Tina Joemat-Petterson. Hy behou sy pos as leier van die Vryheidsfront Plus maar bedank as parlementêre leier van die party.
Teen einde Mei 2010 het Mulder daarin geslaag om ’n mosie oor die ernstigheid van plaasmoorde in Suid-Afrika aanvaar te kry voor UNPO se sitting in Rome, Italië. Hy is tydens hierdie geleentheid ook gekies om op die organisasie se dagbestuur te dien.
Tony Leon
Leon het grootgeword in Suid-Afrika in 'n Joodse familie gedurende die Apartheidera, toe die ANC en ander organisasies wat die swart meerderheid verteenwoordig het, onwettig was. In 1974 het hy die organiseerder vir die Progressiewe Party geword, die meer liberale party van die twee opposisiepartye links van die Nasionale Party in die destydse Volksraad. Die ander was die Amptelike Opposisie, die Verenigde Party. In dieselfde jaar is hy verkies tot die Johannesburgse Stadsraad, waar hy die leier van die opposisie in die raad geword het.
Hy ontvang sy skoolopleiding aan Kearsney College naby Durban waarna hy in die regte studeer aan die Universiteit van die Witwatersrand. Hy is verkies tot voorsitter van die regstudenteraad en was ondervoorsitter van die studenteraad. Hy het 'n prokureur geword, en in 1986 'n dosent in die regsfakulteit aan die Universiteit van die Witwatersrand.
In 1989, ná Helen Suzman se uittrede nadat sy die kiesafdeling Houghton sedert 1953 in 10 verkiesings agtereenvolgens eers vir die Verenigde Party en sedert 1961 vir die Progressiewe Party en sy opvolgers gewen het, is Leon verkies as nuwe verteenwoordiger van die kiesafdeling, om die Progressiewe Party se opvolger, die Demokratiese Party te verteenwoordig.
Vanaf 1990 tot 1994, was hy die voorsitter van die D.P. se Kommissie vir die Handves van Menseregte, en as sulks 'n adviseur vir die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA) en 'n afgevaardigde vir die veelparty-onderhandelinge wat gelei het tot die einde van apartheid en die totstandkoming van 'n veelparty-demokrasie in 1994.
Pieter Mulder
Politieke loopbaan
Mulder het in November 2016 as leier van die VF+ uitgetree, waarna dr. Pieter Groenewald as sy opvolger aangewys is.
Tony Leon
In die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1994 is Leon weereens verkies tot die Nasionale Vergadering, en ook as die leier van die Demokratiese Party. Op daardie stadium is die Demokratiese Party beskou as hoofsaaklik 'n kleiner party van blanke liberales, iets vreemds in die eerste veelrassige regering van Suid-Afrika.
Pieter Mulder
Persoonlike lewe
Mulder het verskeie kere as kerkraadslid in sy gemeente, die Gereformeerde kerk Randfontein, gedien en is deurlopend aktief betrokke in Afrikaner-kultuurorganisasies en -aktiwiteite. Hy speel muurbal, lees graag en stel in sterrekunde, rekenaars en geskiedenis belang.
Tony Leon
Met die tweede algemene verkiesing in 1999 en met die Nuwe Nasionale Party wat slegs 28 setels (minder as die 82 in 1994) gewen het, het Leon die leier van die opposisie in Suid-Afrika geword, aangesien die DP 38 setels verower het.
Pieter Mulder
Persoonlike lewe
Pieter Mulder is met Triena Roestorf getroud, hulle het vyf kinders en is in Potchefstroom woonagtig.
Tony Leon
Na die algemene verkiesing in 2004, het die Demokratiese Alliansie hul steun met 2,8% vermeerder, en so het die ANC se steun ook met 3,3% toegeneem. Hierdie toenames het ten koste van drie van die vyf ander kleiner opposisiepartye geskied, met slegs die Onafhanklike Demokrate - 'n nuweling in die Suid-Afrikaanse politieke sfeer - wat 'n noemenswaardige toename in stemme verwerf het.
Pieter Mulder
Persoonlike lewe
Triena was ’n wiskunde-onderwyseres en het haar B.Sc Honns in Wiskunde aan die PU vir CHO voltooi. Sy was departementshoof: wiskunde aan die Hoër Tegniese Skool Potchefstroom asook aan die Hoërskool Schweizer-Reneke. Sy gee tans onderrig in wiskunde aan die Potchefstroom Gimnasium.
Tony Leon
Op 6 Mei 2007 het Leon afgetree as die leier van die Demokratiese Alliansie, en is hy opgevolg deur Helen Zille.
Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans
Lodewyk van Valois (Frans: Louis de Valois, duc d'Orléans) (13 Maart 1372 – 23 November 1407) was Hertog van Orléans van 1392 tot met sy dood. Hy was ook Graaf van Valois, Hertog van of Touraine (1386–1392), Graaf van Blois (1397–1407), Angoulême (1404–1407), Périgord, Dreux en Soissons. Lodewyk was die seun van Koning Karel V van Frankryk en Johanna van Bourbon en die jonger broer van Karel VI. In 1389 het hy met Valentina Visconti, dogter van Gian Galeazzo, Hertog van Milaan getrou. Lodewyk het aan die hoof gestaan van die Armagnacs wat in 'n stryd met die Boergondiërs gewikkel was om die mag in Frankryk.
Pieter Mulder
Persoonlike lewe
Dr. Mulder het vroeg in 2009 ’n boek oor sy ervarings in die Suid-Afrikaanse politiek die lig laat sien met die titel "Kan Afrikaners Toyi-toyi?"
Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans
Geskiedenis
Lodewyk het 'n belangrike politieke rol gespeel tydens die Honderdjarige Oorlog. Met die stygende geestesongesteldheid van sy ouer broer Karel die Waansinnige het Lodewyk die regentskap en voogskap van die koninklike kinders met Jan sonder Vrees, Hertog van Boergondië betwis. Die onmin tussen die twee is in die openbaar gevoer en was die bron van politieke onrus in die reeds troebel Frankryk. Lodewyk het die aanvanklike voordeel gehad dat hy van koninklike afkoms was, maar sy karaketer en gerugte van 'n buite-egtelike verhouding met die gade-koningin Isabeau van Beiere gehad het, het hom baie ongewild gemaak. Oor die jare is die kinders van Karel VI op suksesvoille wyse deur beide partye ontvoer en weer gered totdat die Hertog van Boergondië daarin geslaag het om volgens koninklike dekreet die voog van die Dauphin en regent van Frankryk te word.
Ioniserende straling
Ioniserende straling is 'n tipe energie wat deur radioaktiewe atome afgegee word. Ioniserende straling bevat genoeg energie om atome te ioniseer, dit wil sê, dit het genoeg energie om elektrone te verwyder uit die atome in die materiale wat dit binnedring. Ioniserende straling se vermoë om te ioniseer maak dit potensieel skadelik vir lewe. Ionisasie veroorsaak dat chemiese bindings opbreek. Wanneer chemiese bindings opbreek, kan ander nuwe verbindings vorm. Sekere nuwe chemiese stowwe wat op hierdie manier gevorm word, kan skadelik wees. Ioniserende straling kan die menslike liggaam dus in gevaar stel deurdat dit chemiese bindings in die liggaam kan verander. Ioniserende straling is egter moeilik om op te spoor omdat dit nie deur mense gevoel, geruik, geproe, gesien of gehoor kan word nie. Die vernaamste tipes ioniserende straling is alfadeeltjies, betadeeltjies, gammastrale, neutrone en X-strale.
Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans
Geskiedenis
Lodewyk het egter nie opgegee nie en het talle pogings aangewend om Jan se heerskappy te saboteur onder andere deur die geld wat ingesamel is om Calais, wat toe deur die Engelse beset is, te ontset. Na die voorval het Jan en Lodewyk mekaar openlik bedreig en slegs die tussenbeide tree van Jan van Valois, Hertog van Berry wat beide se oom was het 'n burgeroorlog afgeweer. Op 20 November 1407 is 'n plegtige versoeningseed voor die Franse hof afgelê, maar slegs drie dae later is Lodewyk op brutale wyse in 'n sluipmoord aanval in die strate van Parys dood, toe gewapende mans onder die bevele van Jan sonder vrees hom aangeval het terwyl hy sy perd bestug het en letterlik sy arms afgekap het en hom weerloos gelaat het.
Ioniserende straling
Agtergrond
Ioniserende straling is straling wat energiek genoeg is om 'n elektron uit die buitenste dop van 'n atoom te slaan. Dit gee die atoom 'n algehele positiewe lading in plaas van 'n neutrale lading, die atoom word geïoniseer en word 'n ioon. Die bestraling spruit hoofsaaklik uit radioaktiwiteit, wat die spontane ontbinding van atoomkerne is.
Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans
Geskiedenis
Lodewyk se moord sou 'n bloedvete tussen Boergondië en die Franse Koninklike familie ontlontwat Frankryk vir die volgende sewentig jaar sou verdeel en wat eers beëindig is met die dood van Karel die Stoute, Hertog van Boergondië, in 1477.
Lodewyk se nageslag
Deur sy huwelik met Valentina Visconti:
Ioniserende straling
Direk of indirek
Ionisasie kan op twee maniere gebeur: direk of indirek. Die direkte modus kan slegs plaasvind deur gelaaide deeltjies soos alfa- of beta-deeltjies.
Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans
Lodewyk se nageslag
Sy onegte seun met Mariette van Enghien, Jan van Dunois, is die voorvader van die Hertoë van Longueville.
— 1386–1392 tot koninklike domein 1392–1407 Karel 1386?–1406 bef. 1389–1407 Guy II
Ioniserende straling
Direk of indirek
Die indirekte manier vind in stappe plaas. 'n Ongelaaide deeltjie of 'n foton (elektromagnetiese straling) reageer met 'n atoom of 'n atoomkern. Dit skep gelaaide deeltjies wat op hul beurt ander atome ioniseer.
Die energie wat 'n foton benodig om 'n atoom te ioniseer, hang af van die tipe atoom. Waterstof benodig byvoorbeeld 'n foton met 'n energie van 13,6 elektronvolt om dit te ioniseer, (een elektronvolt = 1,602·10−19 joule), dit wil sê straling met 'n frekwensie van ongeveer 3,28 1015Hz, wat ooreenstem met die frekwensie van ultraviolet lig. Ander waardes geld dan vir ander atome.
Natuurlike agtergrond straling
Die aarde en alle lewe op aarde word voortdurend aan bestraling uit die ruimte blootgestel, soos 'n egalige motreën. Gelaaide deeltjies van die son en ander sterre werk in wisselwerking met die Aarde se atmosfeer en magnetiese veld om 'n stortreën van straling te produseer, hoofsaaklik beta- en gammastrale. Die sterkte van hierdie kosmiese strale verskil op verskillende plekke op Aarde, as gevolg van die verskil in hoogte bo seespieël en die invloed van die Aarde se magneetveld.
Benewens kosmiese en aardse strale, het alle mense vanaf geboorte radioaktiewe kalium-40, koolstof-14, lood-210 en ander radioaktiewe isotope in hul liggame. In hierdie opsig is die verskillende ladings tussen mense nie so groot soos die variasie van kosmiese en terrestriële stralingsbronne nie.
Stralingsbronne wat deur die mens veroorsaak word
'n Gemiddelde persoon se blootstelling is ongeveer 3,6 mSv/jaar, waarvan 81% van natuurlike bestralingsbronne kom, die oorblywende 19% kom van mensgemaakte bronne.
Daarbenewens word mense blootgestel aan bestraling van verbruiksgoedere; soos tabak (polonium-210), boumateriaal (radium en radon), brandstowwe (gas enolie), televisiestelle, lighorlosies en -wysers (tritium), lughawe x-straalmasjiene, padboumateriaal, elektronbuise, fluoresserende lampaansitters en wieke van gaslampe (torium).
Mense word in 'n mindere mate aan bestraling van die hele kernbrandstofsiklus blootgestel : van mynbou tot uraanverwerking, tot blootstelling aan gebruikte brandstof. Die effek van hierdie blootstelling is nog nie betroubaar gemeet nie. Blootstellingskattings is egter baie laag, so voorstanders van kernenergie vergelyk dit met die mutasiekrag van die dra van langbroeke vir twee minute per jaar (omdat selfs dit mutasie veroorsaak). Teenstanders gebruik 'n lineêre dosisafhanklike model om te argumenteer dat sulke aktiwiteite ook wêreldwyd honderde kankergevalle per jaar veroorsaak.