cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kroasië
Kroasië (Hrvatska [xř̩ʋaːtskaː]), amptelik die Republiek Kroasië (Kroaties: Republika Hrvatska ), is ’n klein land tussen die Middellandse See en Sentraal-Europa. Sy staatsgebied strek van die voetheuwels van die Juliaanse Alpe in die noordweste tot die Pannoniese Vlakte in die ooste, oor die Dinariese Alpe in sy sentrale gedeelte tot die kusgebied van die Adriatiese See in die suide.
Vanaf die einde van die Eerste Wêreldoorlog was Kroasië een van die republieke van die Sosialistiese Federale Republiek Joego-Slawië, maar het sy onafhanklikheid ná die ontbinding van die SFR Joego-Slawië in 'n bloedige oorlog herwin. Kroasië se hoofstad en grootste stad is Zagreb. Ander stede sluit in: Dubrovnik, Rijeka, Split, Pula, Osijek en Vukovar.
Kroasië beslaan sowat 56 594 km² en het ’n uiteenlopende, hoofsaaklik kontinentale en Mediterreense klimaat. Dit het meer as duisend eilande aan die Adriatiese kus. Die meeste van Kroasië se 4,08 miljoen inwoners is etniese Kroate, met klein minderhede Serwiërs. Die hoofgodsdiens is Katolisisme.
Die Kroate het in die vroeë 7de eeu in die hedendaagse Kroasië aangeland. Hulle het die gebied teen die 9de eeu in twee hertogdomme verdeel. Tomislav het teen 925 n.C. die eerste koning geword en Kroasië se status is so tot dié van ’n koninkryk verhoog. Die Koninkryk Kroasië het sy onafhanklikheid byna twee eeue lank behou en sy hoogtepunt bereik tydens die bewind van koning Peter Krešimir IV en Dmitar Zvonimir. Die land het in 1102 ’n persoonlike unie met Hongarye gesluit. In 1527, toe die land bedreig is deur Ottomaanse besetting, het die Kroatiese parlement Ferdinand I van die Huis van Habsburg tot die troon verkies. In 1918, ná die Eerste Wêreldoorlog, is Kroasië ingesluit in die nieerkende Koninkryk die Slowene, Kroate en Serwiërs, wat van Oostenryk-Hongarye afgestig en verenig het om die Koninkryk Joego-Slawië te vorm. ’n Onafhanklike fascistiese marionettestaat het tydens die Tweede Wêreldoorlog bestaan. Ná die oorlog het Kroasië ’n stigterslid en federale deelstaat geword van Joego-Slawië, ’n sosialistiese republiek. In Junie 1991 het Kroasië hom onafhanklik verklaar. Dit het op Oktober van dié jaar in werking getree. Die Kroatiese Onafhanklikheidsoorlog het in die vier jaar daarna geheers.
Vandag word Kroasië deur die Internasionale Monetêre Fonds geklassifiseer as ’n opkomende en ontwikkelende ekonomie, terwyl die Wêreldbank dit as ’n hoë-inkomste-ekonomie geïdentifiseer het. Kroasië het op 1 Julie 2013 die 28ste lidland van die Europese Unie (EU) geword en op 1 Januarie 2023 is die Euro as geldeenheid ingevoer. Dit is ook lid van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (Navo), Verenigde Nasies, Raad van Europa en Wêreldhandelsorganisasie.
Batzella rosea
Batzella rosea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Batzella en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Kroasië
Geografie
Met 'n oppervlakte van 56 542 km² is Kroasië rofweg half so groot soos die Suid-Afrikaanse Noordwesprovinsie. In vergelyking met sy oppervlakte het Kroasië 'n buitengewoon lang kuslyn en 'n groot getal eilande, maar ook die binneland word deur 'n groot verskeidenheid landskapsvorme gekenmerk. Bergreekse loop van die noordweste na die suidooste van die land, waarby die hoogste pieke met maksimaal 1 831 meter in die Dinariese Alpe aangetref word, terwyl die gebied langs die grens met Hongarye in Noord-Kroasië deur die Pannoniese Laagvlakte oorheers word. Die res van die land bestaan uit golwende heuwellande.
Ruwe bergagtige terrein bepaal ook die uitleg van baie eilande langs die Adriatiese kus. Die hoogste bergpiek met 778 meter bo seevlak is op die eiland Brač geleë, maar ook op ander eilande soos Cres, Hvar, Lošinj, Vis, Krk, Korčula en Mljet verrys pieke tot 'n hoogte van meer as 500 meter. Minder as vyftig eilande is bewoon, waarvan die twee grootstes Krk (409 km² met 'n bevolking van 16 400) en Cres (404 km² met 'n bevolking van 3 200) is.
Danksy die groot getal eilande is die Kroatiese kuslyn 5 835 kilometer lank (waarvan die vastelandse kuslyn 1 777 km en die eilande 4 058 km beslaan), ondanks die feit dat 'n reguitlyn, wat vanaf die grens met Italië op die skiereiland Istrië tot die grens met Montenegro in die suide getrek word, net sowat 500 km lank sou wees. Die lang kuslyn met aantreklike seehawens bied groot potensiaal vir toerisme.
Antieke tyd
Die gebied wat vandag as Kroasië bekend is, is regdeur die prehistoriese tydperk bewoon. Fossiele van Neanderdallers van so vroeg as die Middel-Paleolitikum is in Noord-Kroasië ontdek. Die bekendste uitgrawingsterrein is by Krapina. Oorblyfsels van verskeie kulture uit die Neolitikum en Kopertydperk is al in al die streke van die land ontdek.
Griekse en Romeinse bewind
Heelwat later is die gebied bewoon deur Liburniërs en Illiriërs, terwyl die eerste Griekse kolonies gevestig is op die eilande Korčula, Hvar en Vis. In 9 n.C. het die gebied deel geword van die Romeinse Ryk. Keiser Diocletianus het ’n groot paleis in Split gebou toe hy in 305 aftree. In die 5de eeu het een van die laaste keisers van die Wes-Romeinse Ryk, Julius Nepos, sy klein ryk vanuit dié paleis regeer.
Dié periode het geëindig met invalle deur die Avare en Kroate in die eerste helfte van die 7de eeu en die verwoesting van feitlik alle Romeinse dorpe. Romeinse oorlewendes het na plekke aan die kus, op die eilande en in die berge getrek. Die stad Dubrovnik is deur so ’n groep oorlewendes van Epidaurum gestig.
Die oorsprong van die Kroate is onseker; teorieë oor hul afkoms wissel van Slawies tot Irans. Die gewildste teorie is dat hulle Wit-Slawiërs was.
Middeleeue
Die Frankiese heerskappy het twee dekades later geëindig tydens die bewind van Mislav. In dié eeu is die Kroate ook gekersten. Die eerste plaaslike Kroatiese heerser wat deur die pous erken is, was hertog Branimir, waarna pous Johannes VIII in 879 as Dux Croatorum ("Hertog van die Kroate") verwys het.
Tomislav was die eerste heerser wat in 925 in ’n brief deur pous Johannes X ’n koning genoem is. Tomislav het Hongaarse en Bulgaarse invalle afgeweer en die invloed van die Kroatiese konings so uitgebrei. Die Middeleeuse Koninkryk Kroasië het sy bloeitydperk in die 11de eeu beleef tydens die bewind van Petar Krešimir IV (1058–1074) en Dmitar Zvonimir (1075–1089). Toe Stjepan II in 1091 sterf en die Trpimirović-dinastie tot ’n einde kom, het Ladislaus I van Hongarye die Kroatiese troon opgeëis. Teenstand het tot ’n oorlog en daarna ’n persoonlike unie met Hongarye in 1102 gelei onder die bewind van Coloman.
In dié tyd het die Ottomaanse stryd teen die Venesiërs toegeneem vir beheer oor die kusstreke. Die Venesiërs het teen 1428 beheer oor die grootste deel van Dalmasië geneem, met uitsondering van die stadstaat Dubrovnik, wat onafhanklik geword het. In 1493 en 1526 het die Ottomane groot oorwinnings behaal. Die Kroatiese regering het die Romeinse keiser Ferdinand I verkies tot hul nuwe heerser, op voorwaarde dat hy Kroasië teen die Ottomane beskerm maar ook die land se politieke regte respekteer.
Demografie
Die grootste deel van die bevolking is in die noorde en langs die Adriatiese kus saamgetrek. Die demografiese ontwikkeling is tradisioneel deur grootskaalse emigrasie en in die laat 20ste en vroeë 21ste eeu ook deur lae geboortesyfers gekenmerk.
Godsdiens
86 persent van die bevolking is Rooms-Katoliek, 4,4 persent Serwies-Ortodoks en een persent is aanhangers van Islam. Daar is kleiner minderhede Protestante (0,3 persent) en Jode (0,01 persent).
Tale
96% praat Kroaties as moedertaal, 1% praat Serwies en 3% ander tale. In gebiede, wat deur groter persentasies etniese minderhede bewoon word, dien naas Kroaties ook Serwies, Italiaans en Hongaars as ampstale.
19 November
19 November is die 323ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (324ste in skrikkeljare). Daar volg nog 42 dae in die res van die jaar.
Chemiese reaksie
'n Chemiese reaksie is 'n proses waarin die chemiese binding van een of meer stowwe dusdanig gewysig word dat een of meer nuwe chemiese verbindings gevorm word.
Klassiek gesproke behels chemiese reaksies veranderinge wat slegs die posisies van elektrone behels in die vorming en verbreking van chemiese bindings tussen atome, sonder verandering aan die kerne (geen verandering aan die elemente wat teenwoordig is nie), en kan dikwels deur 'n chemiese vergelyking beskryf word. Kernchemie is 'n subdissipline van chemie wat die chemiese reaksies behels van onstabiele en radioaktiewe elemente waar elektroniese en kernveranderings kan plaasvind.
Die stof (of stowwe) wat aanvanklik in 'n chemiese reaksie betrokke was, word reaktante of reagense genoem. Chemiese reaksies word gewoonlik gekenmerk deur 'n chemiese verandering, en dit lewer een of meer produkte op, wat gewoonlik verskillende eienskappe het as die reaktante. Reaksies bestaan dikwels uit 'n reeks individuele sub-stappe, die sogenaamde elementêre reaksies, en die inligting oor die presiese verloop van die werking vorm deel van die reaksiemeganisme. Chemiese reaksies word beskryf met chemiese vergelykings, wat die uitgangsmateriaal, eindprodukte, en soms intermediêre produkte en reaksietoestande simbolies voorstel.
Chemiese reaksies vind plaas teen 'n kenmerkende reaksietempo by 'n gegewe temperatuur en chemiese konsentrasie. Tipies neem reaksiesnelhede toe met toenemende temperatuur omdat daar meer termiese energie beskikbaar is om die aktiveringsenergie te bereik wat nodig is om bindings tussen atome te verbreek.
Reaksies kan in die voorwaartse of terugwaartse rigting voortgaan totdat dit voltooi is of 'n ewewigspunt bereik word. Reaksies wat in die voorwaartse rigting beweeg om ewewig te benader, word dikwels as spontaan beskryf, en benodig geen toevoer van vrye energie om vorentoe te gaan nie. Nie-spontane reaksies benodig vrye energie om vooruit te gaan.
Tydens chemiese sintese word verskillende chemiese reaksies in kombinasies gebruik om 'n gewenste produk te verkry. In biochemie vorm 'n opeenvolgende reeks chemiese reaksies (waar die produk van een reaksie die reaktant van die volgende reaksie is) 'n metaboliese "pad" or "weg". Hierdie reaksies word dikwels gekataliseer deur proteïenensieme. Ensieme verhoog die tempo van biochemiese reaksies, sodat metaboliese sintese en ontbindings, wat onder normale omstandighede onmoontlik is, kan voorkom teen die temperature en konsentrasies wat in 'n sel teenwoordig is.
Basiese anorganiese reaksies
In anorganiese chemie is daar drie basiese reaksies:
Sintese
In 'n sintese reaksie word twee of meer stowwe gekombineer on 'n meer komplekse stof te vorm.
Ontbinding
Ontbinding tree op wanneer 'n stof in ander stowwe uitmekaar val
Substitusie
Substitusie (of verplasing) tree op wanneer 'n atoom (of ioon) van 'n molekuul deur 'n ander atoom (of ioon) vervang word
Dubbele substitusie (ook genoem dubbele verplasing) is wanneer die anione en katione van twee verbindings plekke ruil om heeltemal nuwe verbindings te vorm.
Basiese organiese reaksies
Alhoewel organiese molekules oor die algemeen meer kompleks is as anorganiese molekules, ondergaan hulle 'n gedefinieerde stel reaksies.
Kompleksering
Die aantal ligande wat met 'n sentrale metaalatoom reageer, kan gevind word met behulp van die 18-elektronreël - dit wil sê die valensie-orbitale  van 'n oorgangsmetaal kan gesamentlik 18 elektrone akkommodeer, terwyl die simmetrie van die resulterende kompleks met kristalveldteorie en ligandveldteorie voorspel kan word.
Komplekseringsreaksies behels ook liganduitruiling, waarin een of meer ligande deur 'n ander vervang word, en redoksprosesse wat die oksidasie-toestand van die sentrale metaalatoom verander.
Ander reaksies
Ander reaksies sluit in verbranding, suur-basis-reaksies, redoksreaksies, neerslag, vastestofreaksies, katalise, fotochemiese reaksies en reaksies op gas-soliede-koppelvlakke.
Verbranding
In 'n verbrandingsreaksie reageer 'n element of verbinding met suurstof, en produseer dikwels energie in die vorm van hitte of lig. Verbrandingsreaksies behels altyd suurstof, maar koolwaterstof is ook gereeld betrokke.
Suur-basis-reaksie
Die eenvoudigste voorbeeld is die reaksie van 'n arrhenius-suur met 'n arrhenius-basis (hidroksied), wat 'n sout en water oplewer
Redoks-reaksie
Simplisties, in 'n redoksreaksie verander die oksidasietoestande van die reaktante deur oordrag van elektrone. In die praktyk sal die oordrag van elektrone altyd die oksidasie-toestand verander, maar daar is baie reaksies wat as "redoks" geklassifiseer word, alhoewel geen elektronoordrag plaasvind nie (soos byvoorbeeld in kovalente bindings). Oksidasie word gedefinieer as 'n toename in oksidasietoestand, en reduksie as 'n afname in oksidasietoestand. Die elektronskenker (die element wat geoksideer word) word die reduseermiddel genoem, terwyl die elektronakseptor (die element wat reduseer word) word die oksideermiddel genoem.
Watter van die betrokke reaktante sal reduseermiddel of oksideermiddel wees, kan voorspel word uit die elektronegatiwiteit van hul elemente. Elemente met 'n lae elektronegatiwiteit, soos die meeste metale, skenk maklik elektrone en word geoksideer en is dus reduseermiddels. Inteendeel, baie ione met hoë oksidasiegetalle, soos, , , , kan een of twee ekstra elektrone aanvaar (dus word hulle gereduseer) en is sterk oksideermiddels.
Redoksreaksies kan altyd as die som van twee halfreaksies geskryf word wat verduidelik hoeveel elektrone oorgedra word:
Johannes de Wet
Lewe en werk
Johannes De Wet is op 7 September 1794 in Kaapstad gebore as seun van Hendrik Justinus de Wet en Margaretha Jacoba Smuts. Hy studeer vanaf 1817 in die regte in Nederland en kwalifiseer aan die Universiteit van Leiden, waarna hy hom in 1823 as advokaat in Kaapstad vestig. Op verskeie geleenthede wys hy ’n aanstelling as regter van die hand, hoofsaaklik omdat hy gekant was teen die doodstraf. Later wend hy hom ook tot die politiek en is lid en selfs vir ’n kort ruk president van die eerste Kaapse Wetgewende Vergadering. As politikus is hy hewig gekant teen die Britse regering se planne om die Kaap as ’n strafkolonie te gebruik. Sy politieke doelwitte is verder om vryheid van die pers te waarborg en om demokratiese beginsels op alle vlakke van die regering te vestig. In hierdie verband bied hy dan ook teenkanting teen die outokratiese lord Charles Somerset. Hy dien ook in die komitee wat ondersoek instel na die stigting van die South African College in Kaapstad, wat later die Universiteit van Kaapstad word. Hy is op 15 April 1833 getroud met Adriana Dorothea Horak (1787–1868) en die egpaar het twee dogters, Maria Margaretha (Marie) en Margaretha. Marie is in 1864 getroud met Johan Christoffel Koopmans en sy word dan die bekende mevrou Marie Koopmans-De Wet, wie se agtiende-eeuse huis in Strandstraat in Kaapstad ’n nasionale gedenkwaardigheid en monument is. Johannes het self in hierdie huis groot geword. Hy is op 15 Junie 1875 in Kaapstad oorlede.
Skryfwerk
Na sy studies en terugkeer na Suid-Afrika doen hy navorsing vir sy nagelate manuskrip oor “Beknopte Geschiedenis van de Nederduitsch Hervormde Kerk aan de Kaap de Goede Hoop, sedert de stichting der volksplanting in 1652 tot 1804”
Erin Moriarty (aktrise)
Erin Moriarty (gebore 24 Junie 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Watch (2012), The Kings of Summer (2013), Blood Father (2016), en Captain Fantastic (2016).
Leucophaeus
Leucophaeus is 'n genus van voëls in die familie van meeue (Laridae). Die genus omvat 5 spesies. Die voëls was tot onlangs by die genus Larus ingedeel.
Saburo Shinosaki
Saburo Shinosaki (篠崎 三郎) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Sterretjies
Die sterretjies is 'n groep seevoëls wat verwant is aan die steltloperagtiges (Charadriiformes) en waterploeërs (Rhynchopidae).
Daar is egter geen konsensus oor hierdie groep se indeling nie en hulle word dikwels onder die familie meeue (Laridae) ingedeel. Soms word hulle egter as 'n aparte familie (Sternidae) beskou, of selfs as 'n subfamilie (Sterninae), of 'n genus (Sternini).
Die meeste sterretjies is vroeër by die genus Sterna ingedeel. DNS-analise het egter gelei tot die opdeel van hierdie groep in 'n aantal klades van kleiner genera.
Sterretjies kom oor die hele wêreld voor. Met uitsondering van enkele tropiese en varswaterspesies het almal 'n grys en wit verekleed.
Tydens die paartyd het hulle egter swart mussies en sommige spesies kry ook swart vere op die rug en bors. Hulle is skraal, elegante voëls met lang, gepunte vlerke, met relatief klein pote en tone en dun snawels. Die meeste spesies het gevurkte swaelsterte met diep mikke. Seeswaels leef hoofsaaklik van klein vissies en word trouens meestal in kusgebiede aangetref. Sowat 75 % van alle seeswaels behoort tot die genus Sterna, waarvan elf spesies in Suid-Afrika voorkom.
Die bekendste verteenwoordiger van die genus wat ook in Suid-Afrika aangetref word, is die Europese grysborsseeswael of die Arktiese seeswael (Sterna paradisaea), wat elke winter van die Noordpool tot selfs na die Suidpool migreer. Die Damara-seeswael (Sterna balaenarum) word slegs aan die kus van Angola, Namibië en Kaapland aangetref. Sommige spesies is slegs somergaste wat van Asië of Europa af migreer.
Verteenwoordigers van ander genera wat ook in Suid-Afrika aangetref word, is die reusesterretjie (Hydroprogne caspia); die sogenaamde lagseeswael (Gelochelidon nilotica); die grootbruinsterretjie (Anous stolidus); die witvlerkswartswael (Chlidonias leucoptera); die witbaardsterretjie (Chlidonias hybrida); die swartmeerswael (Chlidonias nigra) en moontlik die wit seeswael (Gygis alba). Spesies wat nie in Suid-Afrika voorkom nie, is die grootbekseeswael (Phaetusa simplex), wat langs riviere in Suid-Amerika voorkom, en die inkaseeswael (Larosterna inca), wat in China voorkom.
Everett Sloane
Everett Sloane (1 Oktober 1909 – 6 Augustus 1965) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Citizen Kane (1941), The Lady from Shanghai (1947), Patterns (1956), en Somebody Up There Likes Me (1956).
Stasiewa
'n Stasiewa, in Engels station wagon, estate wagon, of net wagon genoem, is 'n motorbakstyl wat verskil van 'n sedan deur sy dak wat agtertoe verleng is. Die agterkant is verleng oor 'n gedeelde volume passasier/vragdeel met toegang tot die agterkant via 'n derde of vyfde deur (of agterklap), in plaas van 'n bagasiebakdeksel. Die bakstyl verander 'n standaard driekasontwerp in 'n tweekasontwerp – deur 'n A, B, en C-pilaar, sowel as 'n D-pilaar in te sluit. Stasiewaens kan buigsaam verstel word in hul binnevolume via agterste sitplekke wat kan platslaan om óf passasier- of vragvolume te prioritiseer.
Ingolstadt
Ingolstadt is 'n stad aan die oewer van die Donourivier in die middel van die federale deelstaat Beiere, Duitsland. Dit het 125 088 geregistreerde inwoners in 2010 gehad wat dit die sesde grootste stad in Beiere maak.
Stasiewa
Modelreekse wat verskillende bakstyle insluit, soos 'n sedan, luikrug en stasiewa, deel gewoonlik hul platform, enjin/ratkas en voorste bakwerk, voor die A-pilaar.
Ingolstadt
Die hoofkantoor van die Duitse motorvervaardiger  Audi is in Ingolstadt geleë, sowel as die hoofkantoor van die Media-Saturn Holding met sy elektroniese handelaars MediaMarkt en Saturn.
Stasiewa
Stasiewaens het ontwikkel uit hul vroeë gebruik as gespesialiseerde voertuie om mense en bagasie te vervoer van en na 'n stasie, en word wêreldwyd bemark.
Ingolstadt
Geskiedenis en Kultuur
Ingolstadt is vir die eerste keer genoem in 'n dokument van Karel die Grote op 6 Februarie 806 as "Ingoldes stat", die plek van Ingold. Ingolstadt verkry sy stadstatus teen omtrent 1250.
Ingolstadt was die hoofstad van die hertogdom Beiere-Ingolstadt tussen 1392 en 1447. Daarna is Ingolstadt verenig met Beiere-Landshut. Louis VII, hertog van Beiere beveel die bou van die Nuwe Kasteel wat sterk beïnvloed is deur die Fransgotiese boustyl. In 1472 stig Louis IX, Hertog van Beiere die Ludwig-Maximilians-Universiteit in Ingolstadt, wat in 1800 na Landshut en op die ou einde na München verskuif.
As oorspronklik 'n vestingstad, word Ingolstadt deur 'n middeleeuse muur omring. Die Beierse fort (1537-1930) huisves vandag die museum van die Beierse leër. 'n Drilparade oorbrug steeds die rivier, twee lugmagbasisse is naby daaraan geleë, waarvan een vir die toets van vliegtuie gebruik word. Die lang militêre geskiedenis van die stad word vandag in die siviele en kulturele lewe weerspieël. Voorheen "toegang verbode"-gebiede word nou as openbare parke gebruik. Die bekende skrywer Marieluise Fleisser het Pioniere in Ingolstadt in 1928 geskryf.
Ingolstadt is die stad waar Willem IV die Beierse Reinheitsgebot, die oudste voedselwet wat steeds in gebruik is, in 1516 geskryf en geteken het. Adolf Scherzer komponeer die Bayerischen Defiliermarsch, Mary Shelley se Frankenstein is verwant aan die Ingolstädter alte Anatomie, nou museum vir mediese geskiedenis. In 1748 word Adam Weishaupt in Ingolstadt gebore.
Literêre verwysings
Ingolstadt is die ligging van Mary Wollstonecraft Shelley se roman Frankenstein en is 'n sleutelligging in ''The Illuminatus! Trilogy'' deur Robert Shea en Robert Anton Wilson.
Dr. Faust word in 'n ou en kort plaaslike verhaal genoem.
Die X-Files-episode "The Post-Modern Prometheus" verwys na die Universiteit van Ingolstadt. Dit is waarskynlik 'n Frankenstein-verwante verwysing, aangesien die episode heelwat verwysings daarna bevat.
Batzella rubra
Batzella rubra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Batzella en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Alcolado.
William Conklin
William Conklin (25 Desember 1872 – 21 Maart 1935) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente In Mizzoura (1914), Joan the Woman (1916), The Man Without a Country (1925), en Counsel for the Defense (1925).
Gewigloosheid
Streng gesproke beteken die term gewigloos dat daar geen gravitasiekrag op 'n liggaam inwerk nie. Tog word die term dikwels gebruik om die oënskynlike gewigloosheid te beskryf wat ruimtevaarders ervaar (die gevoel dat hulle dryf). Wat eintlik gebeur, is dat die ruimtetuig en die ruimtevaarders dieselfde gravitasieversnelling ondervind en dus kan die ruimtevaarder in die tuig ronddryf. As die ruimtetuig se motore egter ontbrand, sal die tuig begin versnel en die ruimtevaarders binne-in sal 'n drukkrag vanaf die vloer van die tuig ondervind. Traagheid of inersie sal hom teen die vloet vasgedruk hou en dus sal hy weer 'n gevoel soortgelyk aan gewig ervaar. Voorwerpe in 'n hysbak wat in vrye val in 'n hysskag is, sal dieselfde gewigloosheid ervaar.
Knoppiesstinkkruid
Dit is 'n eenjarige kruid met blare wat 'n prikkelende aromatiese reuk het. Die bloemhoof bestaan uit talle geel knoppies van ongeveer 5 mm deursnee. Dit word kniehoog en het veeragtige blare wat grysgroen van kleur is. Dit groei op kaal sandgrond, byvoorbeeld aan die rand van soutmoerasse. Dit is in Australië 'n indringerplant wat moeilik is om te beheer.
In Suid-Afrika is dit 'n onkruid wat erg met gewasse kan wedywer. Dit is vanweë die sterk reuk onsmaaklik vir die vee en beïnvloed die smaak van melk en vleis negatief indien dit gevreet word. Dit plant hom net met sy saadjies voort en versprei hom stadig omrede die saadjie geen verspreidingsaanpassings het nie.
Platviersilinder
'n Platvier of horisontaal-oorstaandevier (H4) is 'n tipe viersilinderenjin, 'n plat enjin met vier silinders horisontaal in twee banke van twee silinders aan elke kant van 'n sentrale krukas.
Aangesien die pare suiers teen 'n hoek van 180° met mekaar geplaas is, word dit soms na verwys as 'n bokservier-enjin. In 'n spesifikasie, grafiek of wanneer 'n afkorting gebruik word, word 'n platviersilinderenjin gelys as H4.
Kasteel
Die terme kasteel en burg verwys in Europa na die adellike vesting van die Hoë Middeleeue wat om politieke, strategiese en militêre redes opgerig is, byvoorbeeld om 'n bepaalde gebied te oorheers, maar wat terselfdertyd ook as woonplek van 'n adellike gesin en sy hofhouding gedien het. Die Nederlandse en Afrikaanse woord kasteel is afgelei van Middelnederlands casteel, Pikardies castel en Latyns castellum (wat oorspronklik na 'n blokhuis of bolwerk verwys het).
Etimologie
Gedurende die vroeë Middeleeue is terme soos kasteel/burg, palts, stad, toevlugsoord (Latyns: refugium), versterkte nedersetting, castrum en curtis nie stelselmatig gebruik nie, sodat ook talle historiese bronne geen presiese beskrywings van versterkte nedersettings of geboue bevat nie.
Sosiale betekenis
Oorspronklik was die reg, om 'n kasteel op te rig, 'n koninklike voorreg, en hierdie reg is net aan 'n beperkte aantal adellikes toegestaan. Die opkoms van die adellike burg staan in nou verband met 'n maatskaplike fenomeen. Die meeste adellikes het aanvanklik op plase gewoon, wat geleidelik tot dorpe ontwikkel het. Later het baie adellikes begin om die plase te versterk. Hierdie versterkings was meestal eenvoudige burge met 'n wagtoring, 'n vestingbou en vestingwal.
Sedert die 11de eeu het baie adellike gesinne egter begin om hulle herehuise te verlaat en hulle in kastele te vestig. Kastele is gewoonlik op ontoeganklike plekke in die wildernis soos bergspitse of – in vlaktes – as waterburge opgerig. Die kastele, wat dikwels teen hoë koste gebou is, is volgens die destydse militêre standaarde versterk en was in staat om selfs 'n lang beleg te weerstaan.
Die bou van kastele het verreikende gevolge vir die maatskaplike orde van die Middeleeue ingehou: Die oprigting van kastele het nie alleen 'n nuwe magsimbool van die Europese adel geword nie – baie gesinne het byvoorbeeld die naam van hulle kasteel as hulle vanne gebruik –, maar het ook die feodalisering van die maatskappy en die soewereiniteit van adellikes bevorder, wat nou as absolute heersers oor 'n bepaalde gebied opgetree het. Die adellike ridders het dikwels die saamhorigheidsgevoel van hulle gesin deur middel van 'n kasteel versinnebeeld en vergroot.
Argitektuur
Die kastele in Europa verskil ten opsigte van hulle grondplan van mekaar. Die tipiese Franse kasteel, wat ook in Engeland baie gewild geraak het, is meestal deur 'n groot donjon of woontoring gekenmerk. Hierdie toring is danksy sy hoogte en sy massiewe mure byna oninneembaar gemaak. Selfs sy ingang was gewoonlik twintig tot veertig voet bo-oor die grond, sodat lere, beweeglike trappe of 'n ophaalbrug op dieselfde hoogte benodig is. Die torings was rond, vierkantig of meerkantig. Die laagste verdieping benede die ingang was van binne toeganklik deur trappe of lere. Aangesien dit nie oor vensters beskik het nie, was luggatjies die enigste ligbronne. Gewoonlik het dit 'n bron bevat, of dit is as wynkelder, voorraadkamer, skatkamer of kerker vir doodsvyande en misdadigers gebruik.
'n Tweede tipe van Franse oorsprong is deur 'n vierkantige grondplan met vier hoektorings gekenmerk. Danksy die sterk Franse invloed op die res van Europa het hierdie tipes kastele ook in ander Europese lande voorgekom. Ook die meeste argitektoniese vakterme soos Nederlands en Afrikaans kasteel, Middelhoogduits kastêl of schastel en Engels castle is ontleen aan die Middel-Franse woord chastel.
Veral in Duitsland het kastele in die 12de en 13de eeu naas die toring ook oor 'n aparte woonhuis vir die adellike gesin beskik, die sogenaamde palas. Sodoende het die toring 'n suiwer militêre funksie vervul. Die middelpunt van die woonhuis of woongeboue was die fees- of riddersaal. Die meeste kastele het oor 'n boomgaard beskik, waarin klein damme aangelê en bome, plante en kruie geplant is. Mense het dikwels in die skadu van bome geskuil, waarvan die saad deur kruisvaarders uit die oosterse lande saamgebring is.
Die navorsing oor die argitektuur van die Middeleeuse kastele in Europa steun nog steeds veral op argeologiese opgrawings. Nogtans beskik ons oor gedetailleerde destydse beskrywings van kastele in die hoofse literatuur. Geskiedkundiges skenk meesal min aandag aan hierdie bronne, aangesien die hoofse digters hoofsaaklik Keltiese legendes bewerk het en verdag word om net 'n sprokieswêreld te beskryf. Die digters gebruik egter veral in Duitsland 'n gesofistikeerde terminologie ten opsigte van argitektoniese besonderhede, wat nie in ander historiese dokumente voorkom nie. Aangesien die kastele en hulle argitektuur ook 'n representatiewe rol vir die adel gespeel het, kan 'n mens vanuit die digterlike beskrywings nogtans tot gevolgtrekkings oor die destydse argitektuur en ander besonderhede van kastele kom of 'n indruk kry van die destydse smaak en voorstellings van 'n luukse lewe. Al het hulle kastele meestal net oor luike beskik, het die bewoners graag na literêre beskrywings van kastele geluister, wat met talle glasvensters gespog het.
Stank het mense ook in die eetkamers gepla. Hier is kruie en blomme soos basiel, kamille, laventel en madeliefie gestrooi.
Binneversiering
Die feessaal het soms oor 'n oppervlak van enkele honderd vierkante meter beskik, en indien daar geen gevaar van aanvalle was, is dit ook van pragtige groot vensters voorsien. Welvarende adellikes het die mure met marmer of versierde muurteëls verfraai. Saans is die feessale met kroonligte, kandelaars of fakkels helder verlig. In die winter is die feessale met kaggels verwarm; nogtans was hulle taamlik koud. Dit verklaar ook waarom mense destyds baie na die lente uitgesien en sy begin uitbundig gevier het.
Die tipiese binneversierings soos muurskilderye en muurtapyte het meestal verlore gegaan. Veral in Frankryk was blomme of tonele uit die mitologie, die Bybel, die hoofse helde-epiek en die ridderlewe baie gewild as motiewe vir muurskilderye. Dikwels is ook wapens en wapenskilde opgehang. Die muurtapyte was uiters kosbaar en deurweef met goud en sy; die Tapyt van Bayeux uit die 11de eeu gee 'n indruk van hierdie tapyte, alhoewel dit nie kan meeding met die pragtige voorbeelde wat later vervaardig is. Hulle is gewoonlik net tydens 'n fees opgehang en daarna weer verwyder. Die vloere is tydens 'n fees bedek met wonderlike tapyte, ondanks die feit dat groot hoeveelhede blomme gestrooi en daarop platgetree is.
Tafels, sitbanke en stoele is slegs tydens die feesmaal na die saal gebring en daarna weer verwyder; belangrike persone het gedurende 'n oudiënsie op leunstoele gesit.
Die vertrekke van die adellike gesin was nie minder pragtig nie, ofskoon die meubilering meestal beperk was tot 'n bed en stoele. Die beddens was baie gerieflik en het ook as sitplekke gedien, selfs tydens 'n feesmaal.
Ook die badkamers was gerieflik; pype en pompe is gebruik om die kastele van welvarende adellikes van water te voorsien. Nogtans kon die badkamers in kastele nie met die stedelike badhuise meeding nie. Maar aangesien die meeste vroue- en ander privaatvertrekke eers in die winter verwarm is, het die badkamers dikwels in die herfs as woonvertrekke gedien.
Politieke, militêre en ekonomiese betekenis
As militêre geboue het kastele beskerming verleen teen vyandelike aanvalle. 'n Aantal kastele is as oninneembaar beskou, alhoewel die meeste 'n langer beleg nie werklik kon weerhou nie. Selfs die magtige Château Gaillard, wat deur Richard die Leeuehart sowat veertig kilometer van die Normandiese hoofstad Rouen af opgerig is, is deur die Franse koning Filips II Augustus in die jaar 1204 ná slegs een maand se beleg ingeneem.
Ook die idee, dat die donjon of sentrale woontoring deur sy bewoners nog verdedig sou kon word, al was die vyandelike troepe reeds daarin geslaag om die terrein van die kasteel te verower, was teoreties van aard. Die militêre aspek van die kastele word dikwels oorskat; dit is dus belangrik om ook met die simboliese en representatiewe karakter van 'n kasteel rekening te hou. Hierdie magtige geboue, wat dikwels op bergspitse getroon en met hoë torings gespog het, het steeds ook die mag, soewereiniteit en rykdom van die adellike heersers versinnebeeld.
Kastele was uiters geskik om die heerskappy oor 'n bepaalde gebied te vestig, en hulle is baie kere ook gebruik om die bevolking van die omgewing te onderdruk. Roofridders was byvoorbeeld geen verskynsel van die laat Middeleeue nie, maar het al vroeër dorpsbewoners geteister. Eers met die totstandkoming van 'n soort regsorde in later eeue, wat die selfstandige militêre optrede van die adel duidelik beperk het, was die optrede van roofridders nuuswaardig en is dit in historiese dokumente aangeteken.
Lys van Presidente van die Verenigde State van Amerika
Volgens die Amerikaanse Grondwet is die President van die Verenigde State van Amerika die staatshoof asook die regeringshoof van die Verenigde State. As hoof van die uitvoerende been en hoof van die federale regering as geheel, is die presidensie die hoogste politiese kantoor in die Verenigde State deur sy invloed en erkenning. Die President is ook die opperbevelvoerder van die Amerikaanse weermag. Die president word indirek verkies tot 'n termyn van vier jaar deur 'n kieskollege (of deur die Huis van Verteenwoordigers indien die kieskollege geen persoon verkies deur 'n absolute meerderheid nie). Sedert die bekragtiging van die 22ste Wetswysiging van die Amerikaanse Grondwet in 1951 mag geen persoon vir meer as twee keer tot die amp van president verkies word nie. Met afsterwe, bedanking of verwydering van 'n president word die adjunkpresident aangestel as president. Hierdie lys sluit slegs diegene in wat as president ingesweer is na die bekragtiging van die Grondwet van die Verenigde State op 4 Maart 1789. Hierdie lys sluit ook nie waarnemende presidente onder die 25ste Wetswysiging van die Amerikaanse Grondwet in nie.
Kasteel
Politieke, militêre en ekonomiese betekenis
Kastele het 'n belangrike rol by die ekonomiese ontwikkeling van 'n gebied gespeel; hulle ligging was meestal van strategiese belang en het dit vir die adel moontlik gemaak om handels- en waterweë te oorheers. Ambagsmanne en handelaars het hulle dikwels aan die voet van 'n kasteelberg gevestig, sodat die kastele die oorsprong van baie dorpe en stede geword het. Die kastele het ook 'n groot rol in die bosbou en die jag gespeel. Die meeste bosse is vanuit die kastele beheer, en naas die houtontginning was ook die jag 'n besondere voorreg en deel van die adellike leefwyse.
Lys van Presidente van die Verenigde State van Amerika
Daar is 45 mense as president ingesweer en 46 presidensies omdat Grover Cleveland twee termyne as president gedien het wat nie op mekaar volg nie en hy word chronologies getel as die twee-en-twintigste en vier-en-twintigste president. Van almal wat as president verkies is het vier tydens hul presidentskap gesterf weens natuurlike oorsake (William Henry Harrison, Zachary Taylor, Warren G. Harding en Franklin D. Roosevelt), een het bedank (Richard Nixon) en vier is vermoor (Abraham Lincoln, James A. Garfield, William McKinley en John F. Kennedy). Die eerste president was George Washington wie in 1789 ingehuldig is na 'n eenstemmige uitslag van die kieskollege. William Henry Harrison het die kortste tyd as president gedien (31 dae in 1841). Met meer as twaalf jaar het Franklin D. Roosevelt die langste tyd as president gedien en hy is ook die enigste president wat meer as twee termyne gedien het. Hy is egter kort na die aanvang van sy vierde termyn in 1945 oorlede. Die huidige president is Joe Biden; hy is op 20 Januarie 2021 ingehuldig.
Kasteel
Nuwe militêre boukuns
Die vinnige ontwikkeling van nuwe doeltreffende vuurwapens in die 15de en 16de eeu was 'n onoorkombare uitdaging vir kasteelbouers. Tradisionele versterkings was gladweg nie meer bestand teen kanonne en ander moderne krygstuig nie. Toe Franse magte in 1494 Italië binnegeval het, was hulle in staat om binne 'n baie kort tydperk een kasteel na die ander met hul kanonne te vernietig. Die tydperk van Middeleeuse kastele het geleidelik ten einde gekom hoe meer boumeesters nuwe konsepte vir versterkings moes ontwikkel. In moderne vestings is woon- en ander sentrale geriewe in een kompakte blok geïntegreer. Daaromheen is lae mure gebou om die vesting rondom met artillerie te kan verdedig. Die Kasteel die Goeie Hoop is 'n tipiese voorbeeld van hierdie militêre stylperiode.
Koekedouwdam
Die Koekedouwdam naby Ceres, wat hoofsaaklik vir besproeiing gebruik word, se maksimum kapasitiet is 17 200 000 kubieke meter. Dit word deur die Koekedouwrivier gevoed.
’t Vlot
’t Vlot is ’n nedersetting in die munisipaliteit Arnhem in die provinsie Gelderland in Nederland.
Hoenderloo
Hoenderloo is ’n dorp in die munisipaliteite Apeldoorn en Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Lilja Nótt Þórarinsdóttir
Lilja Nótt Þórarinsdóttir (gebore 6 Junie 1979) is 'n Yslandse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente 101 Reykjavík (2000) en Eleven Men Out (2005), en in die televisiereekse Sense8 (2015) en Ófærð (2015).
D.P. du Toit
Dawie du Toit (* 9 Desember 1870, Paarl – † 26 Julie 1936, Wellington ) was 'n joernalis en koerantredakteur, asook skrywer van die eerste Afrikaanse drama en etlike romans.
Ashley Austin Morris
Ashley Austin Morris is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Sully (2016).
D.P. du Toit
Herkoms
David Petrus du Toit is op 9 Desember 1870 op die plaas Pakhuisdam in die Perdeberg, Paarl, gebore. Hy was die tweede seun in ’n gesin van veertien kinders van Gabriel Petrus du Toit en Maria Aletta du Toit. Sy moeder was ’n suster van ds. S.J. du Toit en D.F. du Toit (Oom Lokomotief). Hy het skoolgegaan aan die Gedenkskool in Daljosafat, waar ds. F.S. du Toit die hoof was en hy A.G. Visser, Totius en D.F. Malherbe as skoolmaats het.
Verdere studie en werk as taalstryder
In ongeveer 1895 keer hy terug na die Gedenkskool vir verdere studie. Hy is sekretaris van die eerste Afrikaanse Taalkongres in die Paarl in 1896, waarna hy met die stigting van Ons Klyntji in 1896 op die redaksie dien. In 1897 vertrek hy na Kaapstad om op Ons Land se redaksie te dien. Die direksie van De Middellandsche Afrikaner op Cradock het in 1899 ’n redakteur nodig en hierdie pos word aan Du Toit aangebied. By die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog word die uitgee van hierdie blad (wat vurig pro-Boer was) egter verbied en word hy verplig om terug te keer na die Boland totdat die oorlog verby is. Na die Vrede van Vereeniging in 1902 neem hy weer hierdie posisie in Cradock op. Reeds in 1905 bepleit hy in hierdie koerant die amptelike erkenning van Afrikaans. In 1908 vertrek hy na Bloemfontein waar hy verbonde is aan die redaksie van De Vriend des Volks en van 1909 tot 1914 is hy redakteur van Het Westen in Potchefstroom. Van 1914 tot 1915 is hy redakteur van De Afrikaner in Pietermaritzburg en dan vanaf 1915 tot met sy aftrede in 1933 is hy subredakteur van Die Burger in Kaapstad. Hier word hy bekend vir sy gereelde rubriek Oom Dawie.
Latere jare en sterfte
Na sy aftrede gaan bly hy by sy swaer, F.J. Cillié, in die Bovlei tot met sy dood. Hy is op 26 Julie 1936 naby Wellington oorlede en is in die familie begraafplaas by Kleinbosch in Dal Josafat begrawe.
Skryfwerk
D.P. du Toit is een van die eerste skrywers in Afrikaans en lewer baanbrekerswerk in hierdie verband.
Romans
Hy skryf vele romans (Sijn pa se skuld, Haar ma se skuld, Haar broer se skuld of Die Roosknoppie en Vonnie) hoofsaaklik met die doel om te vermaak en mense te leer lees. Die karakters is gewoonlik uiterstes van onberispelike deugde of opperste skurke en daar is weinig of geen sielkundige motivering vir enige handeling nie. Merendeels wil die gebeure ook een of ander didaktiese les tuisbring.
In Sy pa se skuld trou Lina teen haar vader se sin met die skurk Fred, wat met hierdie huwelik sy finansiële ondergang wil voorkom. Lina word egter onterf en Fred is sy beoogde erfporsie kwyt, waarna hy ’n hele reeks misdade pleeg en moet vlug. Sy seun Gert boet vir die misdade van sy vader en word in sy liefde gedwarsboom. Op die ou end kom alles tog reg en selfs die berouvolle Fred word in sy eer herstel.
Haar ma se skuld verskyn eers as vervolgverhaal in Die Huisgenoot en is in vele opsigte ’n voortsetting van sy vorige werk, waarin die skrywer die moeders van die volk wil wys op die gevare van die moderne plesierlewe. Na die dood van haar man en die vertrek van haar seun na Europa vir verdere studie gee moeder en dogter hulle oor aan dans, dobbel en drank en knoop verhoudings aan met mans van twyfelagtige karakter. As die voorbeeldige seun na afloop van sy studie terugkeer, red hy sover moontlik die eer van die familie. Moeder en dogter dwarsboom egter sy planne om te trou en kom eers na vele verdere verwikkelinge tot berou. Hierna verower die held sy beminde en eindig die verhaal op die verwagte gelukkige noot. Die werk is uiteraard slegs ontspanningslektuur, maar Du Toit slaag nogtans daarin om vir sy tyd die vernaamste euwels van die moderne maatskappy te skets en sy lesers in hierdie verband op te voed.
Ook in Vonnie beland die heldin veilig in die held se arms, ten spyte van die kleingeestige optrede van ’n paar jaloerse vriendinne.
Bundels
Die bundel Trein-nonsens bevat grappe op rym en Jan bevat geestige vertellings in verhaalvorm.
Dramas
Hy skryf verskeie dramas, waaronder Di Bedriegers, Die herwonne koninkryk, Jaloesi en geldsug en Maloesa die getroue.
Di Bedriegers is literêr-histories van belang deurdat sommige kenners dit beskou as die eerste Afrikaanse drama. Dit is ’n klugspel in een bedryf en word ongeveer tussen Augustus 1892 en Mei 1893 die eerste keer in die Somerset-Oos Stadsaal opgevoer, waarna dit vanaf Junie tot Julie 1905 in De Goede Hoop gepubliseer word en in November 1905 in De Gezellige. Dit word afsonderlik gepubliseer in 1915 en beleef talle herdrukke. Die stuk ontmasker die bedrog van ’n vyftal burgers wat baie grootpraat oor hulle dapperheid, maar wanneer daar in 1850 op Cradock weer ’n grensoorlog teen die Xhosas uitbreek, ontwikkel hulle allerhande kwale en ondervind onoorkomelike probleme wat hulle kamtig verhoed om deel te neem aan die oorlog.
Terwyl hy op Cradock is skryf hy tussen 1903 en 1906 die dramas Die herwonne koninkryk en Jaloesi en geldsug. Laasgenoemde drama word in 1908 in Ons Taal gepubliseer voordat dit afsonderlik uitgegee word.
Maloesa die getroue is ’n drama uit die Groot Trek.
Hy dramatiseer self ook die romans Die roosknoppie, Haar ma se skuld en Sy pa se skuld. Laasgenoemde word nie in dramavorm gepubliseer nie, maar word wel in 1934 opgevoer deur die beroepsgeselskap van Barend Fourie.
Digkuns
Van sy gedigte word opgeneem in Gerrit Komrij se bloemlesing Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Koning Fahd-beker in 1995
Die Koning Fahd-beker in 1995 (Arabies: 1995 كأس الملك فهد; Engels: King Fahd Cup) is van 6 tot 13 Januarie 1995 in Saoedi-Arabië aangebied en genoem na koning Fahd bin Abdoel Aziz al-Saoed. Dit was die tweede en laaste keer wat die sokker-konfederasiebeker onder die naam Koning Fahd-beker aangebied is, nadat dit en die vorige 1992-toernooi terugwerkend deur FIFA as Sokker-Konfederasiebekertoernooie erken is. Die volgende toernooie vanaf 1997 is onder FIFA se vaandel aangebied.
Vyf kontinentale sokkerkampioene het koning Fahd se uitnodiging aanvaar en saam met die gasheer Saoedi-Arabië aan die toernooi deelgeneem, waarvolgens twee spanne meer aan dié toernooi deelgeneem het. Vervolgens kon dit vir die eerste keer met ’n groepfase afskop, waarop die uitklopfase gevolg het. Denemarke het die toernooi gewen nadat hulle die verdedigende kampioen Argentinië met 2–0 in die eindstryd geklop het. Meksiko het in die derde en Nigerië in die vierde plek geëindig.
Stadion
Al die wedstryde is gespeel op dieselfde stadion:
Deelnemende spanne
[[Lêer:1995 confed cup.png|duimnael|400px|Spanne wat aan die Koning Fahd-beker in 1995 deelgeneem het:
Ebony Park
Ebony Park is 'n voorstad in Midrand, noord van Johannesburg, Suid-Afrika.
Koning Fahd-beker in 1995
Deelnemende spanne
]]
Formaat
Die Koning Fahd-beker in 1995 is oor agt dae tussen ses verskillende nasies oor agt wedstryde uitgespeel. Dit het op 6 Januarie 1995 op die Koning Fahd II-stadion in Riaad met ’n wedstryd tussen die gasheer Saoedi-Arabië en Meksiko afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 13 Januarie 1995 met die eindstryd tussen Denemarke en Argentinië, waartydens Denemarke die Koning Fahd-trofee ingepalm het.
Blythe Auffarth
Blythe Auffarth (gebore 23 April 1985) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Keeping the Faith (2000) en The Girl Next Door (2007), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Grysborssterretjie
Die Grysborssterretjie (Sterna vittata) is 'n redelike algemene wintertrekvoël na kuswater in Suider-Afrika, hoofsaaklik die Oos- en Wes-Kaap. Die wêreldbevolking is sowat 50 000 pare en die streekbevolking is net groter as 15 000 pare. Die voël is 34 – 40 cm lank, weeg 110 - 170 g en het 'n vlerkspan van 72 – 80 cm. In Engels staan die voël bekend as die Antarctic Tern.
Koning Fahd-beker in 1995
Kalender
Die volgende tabel dui die Koning Fahd-beker in 1995 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase en ’n kakie blokkie op beide die bronseindstryd en die eindstryd wat op dieselfde dag beslis is.
Groepfase
Die Koning Fahd-beker in 1995 is deur ses nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die ses deelnemende spanne in twee groepe van drie spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die derde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal. Die boonste span in albei groepe het na die eindstryd deurgedring, terwyl die naaswenner in albei groepe in die klein finale ontmoet het.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit twee wedstryde bestaan het: ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Beide die eindstryd en die kein finale moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase.