cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcus Zuerius van Boxhorn
Marcus Zuerius van Boxhorn (Bergen op Zoom, Nederland, September 1612 - Leiden, 3 Oktober 1653) was reeds op die ouderdom van 21 jaar "professor eloquentiae".
Hy was 'n taalkundige met 'n groot kennis van Latyn. Hy het tewens Russies, Persies en Turks bestudeer.
Indo-Europees
Hy was die eerste wetenskaplike wat geopper het dat die tale wat ons nou Indo-Europese tale noem, moontlik 'n gemeenskaplike voorouer deel. Sy ontdekking het twee eeue vroeër plaasgevind as die Engelsman Sir William Jones se ontdekking dat dié tale 'n gemeenskaplike voorouer moes gehad het (1786). William Jones word egter steeds wêreldwyd beskou as die eerste wetenskaplike wat hierdie hipotese gestel het.
Midlands (provinsie)
regs|duimnael|250px|Ligging van Midlands in Zimbabwe (rooi). Midlands is 'n provinsie in die middel van Zimbabwe met sowat 1,5 miljoen inwoners (2002). Die hoofstad is Gweru (voorheen bekend as Gwelo).
Marcus Zuerius van Boxhorn
Indo-Europees
Van Boxhorn het geweet van Xenofon se reise na Indië, waardeur hy Sanskrit leer ken het. Dit het daartoe gelei dat hy gelykenisse tussen verskillende Indo-Europese tale ontdek het, waarby hy die bestaan van 'n primitiewe gemeenskaplike taal -- wat hy toe 'Skities' noem -- veronderstel. Hy het by hierdie hipotese Nederlands, Grieks, Latyn, Persies en Duits ingesluit, waarna hy later ook die Slawiese, Keltiese en die Baltiese tale insluit. 'n Semitiese taal soos Hebreeus het hy daarvan uitgesluit.
Aanhalings
Van Boxhorn skrywe: "De echte reden van die overeenkominge in dese talen is, om dat de Griecken ende Duytschen aan de borsten van eene moeder gelegen, ende uyt eene mondt leeren spreecken hebben."
Van Boxhorn stel dus dat daar 'n oer-basiswoordeskat is, wat apart van leenwoorde is. Hierdie basiswoordeskat word deur hierdie tale gedeel; nie deur ontlening aan 'n vreemde taal nie, maar deur oorerwing vanuit 'n gemeenskaplike voorouer.
Sy stelling dat die Skitiese taal die gemeenskaplike voorouer was, is misleidend aangesien Skities 'n Indo-Irannese taal was, wat dus eweas Latyn, Grieks en Duits uit hierdie gemeenskaplike voorouer moes voortgekom het.
Liniëring (geologie)
Liniërings in geologie is lynagtige strukturele eienskappe in gesteentes wat veroorsaak word deur tektoniese prosesse. Verskeie soorte liniërings kom voor: Die algemeenstes is kruis-, kartel-, minerale- en rekliniërings.
Kruisliniërings is liniêre strukture wat gevorm word deur die kruising van enige twee oppervlakke met ’n verskillende oriëntering in ’n driedimensionele ruimte. Dit word gemeet in verhouding tot die twee strukture wat mekaar kruis.
Rekliniërings kom voor vanweë die verskuiwing van rotse tydens die asimmetriese vervorming van ’n rotsmassa. Dit kan sigaarvormige stawe tot gevolg hê wat parallel lê met die rigting van die verskuiwingskrag. ’n Verkorting van die rotslae kom terselfdertyd voor loodreg met die rigting van die verskuiwing.
Walvisgesang
'n Walvisgesang is die geluide wat deur walvisse gemaak word om te kommunikeer. Die woord gesang word gebruik om die reëlmatige, voorspelbare reeks klanke, veral gemaak deur die boggelwalvis, te beskryf, omdat dit so baie klink na menslike sang. Seesoogdiere - die walvis, die dolfyn, en die tornyn - is veel afhankliker van klank vir kommunikasie as landsoogdiere, want die ander sintuie word belemmer deur die wateromgewing. Klank trek ook vier keer vinniger deur water as deur lug. Daar word geglo dat die gesange 'n seksuele motief het. Dit lyk of die mannetjie-boggelwalvis meestal sing om 'n wyfie aan te lok, en daar is vroeër geglo dat hy dit hoofsaaklik in die winter doen, tydens die paarseisoen. Nuwe navorsing toon aan dat hy ook tydens die lente sing. Navorsers glo steeds dat dit geskied met 'n seksuele doel (om 'n emosionele band te probeer kry met 'n wyfie vir die volgende winter) maar wonder of dit nie ook kan wees om 'n rangorde onder die mannetjies daar te stel nie. Die heel nuutste navorsing (sien hieronder) kan 'n speek in die wiel van hierdie eenvoudige verklaring steek.
Die lied van die boggelwalvis
Alhoewel 'n subspesie van die blouwalvis ook sing, is die boggelwalvis se geluide 'die mees komplekse gesange in die diereryk' (Philip Clapham, mariene bioloog, 1996). Die nuutste navorsing Abstrak toon aan dat die boggelwalvis die enigste ander dierspesie is behalwe vir die mens wat 'n hiërargie in kommunikasie het. Alhoewel die liedere nie die linguistiese nougesetheid van die definisie van taal bevredig nie, is dit ook nou bekend dat die walvisse in verskillende streektale sing.
Die walvisgesange is deur middel van die inligtingsteorie — die wiskundige studie van datakodering en -versending — opgebreek, en dit is bevind dat elke enkele klank in die liedere 'n aansienlike hoeveelheid inligting oordra. Boggelwalvisse herhaal kort en lang frases verskeie kere om hul lang gesange te sing. Die langste opgeneemde lied het 20 uur lank geduur. Daarby sing hulle in vele lae, of skale van herhaling, wat periodisiteite genoem word. 'n Skaal kan wissel vanaf ses eenhede tot by die 400. Die hoeveelheid inligting daarin vervat is egter veel minder as in die geval van die mens. Walvisliedere lewer omtrent een brokkie inligting per sekonde, teenoor die tien brokkies in die geval van die mens.
Al die walvisse van een area (wat 'n area so groot soos 'n oseaan kan wees) sing dieselfde lied op ongeveer dieselfde tyd. Die lied ontwikkel met die verloop van tyd. Walvisse van 'n ander area sing 'n heeltemal verskillende lied. Dit lyk ook of ou onderwerpe nie weer aangeraak word nie.
Orapa
Orapa is 'n dorpie in Botswana.
Kraal Uitgewers
Kraal Uitgewers is ’n klein, maar gespesialiseerde uitgewersmaatskappy wat hoofsaaklik op die publisering van gehalte-boeke in Afrikaans oor Afrikanerkultuur en geskiedenis fokus. Kraal Uitgewers publiseer hoofsaaklik niefiksie.
Kraal Uitgewers is in 1999 gestig, kort nadat Suid-Afrika die 100-jarige herdenking van die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog gevier het. Dit was, volgens die webblad van die uitgewery, die liefde en passie vir spesifiek die geskiedenis van die Anglo-Boereoorlog van Paul Alberts, een van Suid-Afrika se bekendste joernalistieke fotograwe, en kol. Frik Jacobs, voormalige direkteur van die Oorlogsmuseum in Bloemfontein wat uiteindelik tot die stigting van hierdie unieke uitgewershuis gelei het.
Kraal Uitgewers is sedert 2010 deel van die Solidariteit Beweging. Die inskakeling van Kraal Uitgewers as deel van die Beweging speel ’n belangrike rol, aangesien Kraal as ’n uitgewershuis ’n kragtige instrument is om idees in die gemeenskap uit te bou.
Kraal Uitgewers sit sy funksie as uitgewer van geskiedkundige Africana werke voort binne die Solidariteit Beweging, maar plaas nou ook ’n sterk fokus op aktuele werk wat binne die Afrikanergemeenskap waardevolle bydraes tot prominente debatte maak.
Buiten werke oor geskiedenis, word daar ook al meer op Afrikaanse letterkunde gefokus.
Enkele van die titels wat uitgegee word deur Kraal Uitgewers is Die Eerste Vryheidsoorlog, 1880-1881 deur dr. J.E.H. Grobler, Bondgenote en dwarstrekkers: Die Transvaalse en Vrystaatse regerings in die Anglo-Boereoorlog, 1899-1902 deur Leopold Scholtz (redakteur prof. Fransjohan Pretorius), ''Verset en opbou. Skrywers en politici as aktiviste vir Afrikaans deur prof. J.C. Steyn en Wes-Transvaal: Militêre brandpunt van die Anglo-Boereoorlog'', deur Pieter de Jager (redakteur prof. Andries Raath). Kraal Uitgewers is ook die uitgewers van reekspublikasies, onder andere die Erwe van ons vaad’re en Kraal Histories reekse.
Bosmelkbessie
Die Bosmelkbessie (Manilkara discolor) is 'n boom wat voorkom vanaf Port St. Johns tot noord van Beira. Dit groei gewoonlik in laagliggende droë woud. Die boom se bas is donkergrys en in die lengte gegroef terwyl die jong lote bruinerige hare op het.
Kraal Uitgewers
Kraal Uitgewers staan ook onafhanklike skrywers en uitgewers by met die bemarking van hulle publikasies en produkte wat binne die raamwerk van Kraal se fokus val.
Die gehalte van Kraal Uitgewers se werk word erken deur befondsers soos die Hiemstra Trust en Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns wat dikwels finansieel tot die publikasies bydra. Dr. J.E.H. Grobler se Die Eerste Vryheidsoorlog, 1880-1881 is aangewys as wenner van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se Protea Boekhuisprys vir 2019.
Laurie Bartram
Laurie Bartram (16 Mei 1958 – 25 Mei 2007) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The House of Seven Corpses (1974) en Friday the 13th (1980), en in die televisiereekse Another World (1964) en Emergency! (1972).
Matabeleland-Noord
regs|duimnael|250px|Ligging van Matabeleland-Noord in Zimbabwe (in rooi). Matabeleland-Noord is die mees westelike provinsie in Zimbabwe. Dit het 'n oppervlakte van 75.025 km² en 'n inwonertal van 701 359 in 2002 gehad. Die hoofstad is Lupane.
SpVgg Beiere Hof
SpVgg Beiere Hof is 'n Duitse sokkerklub uit Hof in die deelstaat Beiere.
Geskiedenis
Op 1 Junie 1910 is die Ballspielclub Hof gestig en sy naam is 'n jaar later verander in Britannia Hof. Die klub het in 1913 met FC Roland Hof en FC Phönix Hof saamgesmelt. Aangesien Engeland een van Duitsland se teenstanders was in die Eerste Wêreldoorlog, is die klubnaam Britannia in 1914 verander na FC Bayern Hof.
Die klub het in 1959 na die Oberliga Suid gepromoveer, destyds die hoogste klas. In 1967, 1968 en 1972 het die klub aan die uitspeelwedstryde om promosie na die Bundesliga deelgeneem, maar was elke keer onsuksesvol.
In 2005 het die klub met SpVgg Hof saamgesmelt en sy huidige naam aangeneem.
1198
Die jaar 1198 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Swartvalstaaibos
Die Swartvals- of Swartbastertaaibos (Allophylus africanus) is 'n klein boom in die Sapindaceae familie.
Verspreiding en habitat
Dit groei in bosveld, dikwels op miershope en in rivieroewerbos. Die boom is inheems aan die Oos-Kaap, KwaZulu-Natal, Limpopo en Mpumalanga. Die boom kom voor vanaf Oos-Londen noordwaarts tot by die Lebomboberge. Buite Suid-Afrika is die boom inheems aan Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Caprivistrook in Namibië, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mali, Mosambiek, Niger, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Clathria dichela
Clathria dichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur sensu Vacelet, Vasseur & Lévi.
Assimilasie (taalkunde)
Assimilasie is 'n fonologiese proses waarby 'n klanksegment (in die reël 'n medeklinker) gedeeltelik of volledig verbind, of klanksgewys gelykgemaak, word tot 'n naburige klank, gewoonlik met die uiteindelike (opsionele) verlies van een van die twee klanke.
Hierdie proses kan mens sowel sinchroon (direk, tydens spraak) as diachroon (as die definitiewe resultaat van 'n historiese ontwikkeling) beskou. Die teenoorgestelde proses van assimilasie word dissimilasie genoem.
Konkreet kan assimilasie gedefinieer word op basis van enkele onderskeidings: lokale assimilasie teenoor harmonie; progressiewe teenoor regressiewe assimilasie; en totale assimilasie teenoor gedeeldelike assimilasie. Twee ietwat meer aparte (en meer omstrede) verskynsels is wederkerige assimilasie en sandhi.
Lokale assimilasie en harmonie
In die eerste instansie word deur taalkundiges die onderskeid getref tussen meer lokale assimilasie of kontakassimilasie enersyds, en lang-afstandsassimilasie of harmonie andersyds.
Skilpad
Die woord "skilpad" stam vanuit die Nederlandse schildpad wat bestaan uit die stamwoorde schild, wat 'n beskermingsplaat is, en -pad, Nederlands vir padda. 'n Schildpad is dus 'n padda met 'n skild op sy rug. In Afrikaans het die "d" van skild deur 'n proses van assimilasie weggeval.
Oomblik
Die woord oomblik, wat 'n kort tydstip aandui, stam uit die Middelnederlandse ogenblik, wat saamgestel is uit die stamwoorde ogen (wat oë beteken) en blik (in die sin van "kyk"). Die korrekte Afrikaanse spelling sou dus eerder oënblik in plaas van oomblik wees. Die proses van assimilasie waardeur hierdie word oomblik geword het, het egter reeds al in die Nederlandse volksmond sover terug as 1638 ontstaan. Deur assimilasie is die n van ogenblik in die volkstaal, verander tot m. Met verdere wegval van die intervokaliese g ontstaan oomblik.
Matabeleland-Suid
regs|duimnael|250px|Ligging van Matabeleland-Suid in Zimbabwe (in rooi). Matabeleland-Suid is 'n provinsie in Zimbabwe. Dit het 'n oppervlak van 54 172 km² en het byna 684 000 inwoners in 2012 gehad. Die hoofstad is Gwanda.
Kapodistrias
Die Griekse massavragskip MV Kapodistrias van 29 185 ton het op 29 Julie 1985 in Algoabaai gestrand. Die dieselaangedrewe skip is in 1972 gebou, was voorsien van alle moderne navigasiehulpmiddels en die jongste kaarte. Onder bevel van kapt. N. Liodis het die skip die hawe van Port Elizabeth verlaat volgelaai met mangaanerts, suiker, sirkoniumsand en rutiel bestem vir Montreal. Ten spyte van goeie weersomstandighede het die skip op die oostelike kant van Thunderboltrif by Kaap Recife geloop. 'n Menslike fout is as oorsaak aangedui. Weens sterk stroming by die wrak word dit slegs deur uiters ervare duikers besoek.
Bonnievale
Bonnievale is 'n dorp in die Wes-Kaap, Suid-Afrika, en is in 1922 gestig. In 2011 het die dorp 'n bevolking van 9 092 gehad, waarvan 974 (10,7%) Blank was.
Geskiedenis
Die dorp is gestig nadat Christopher Rigg 'n stuk grond langs die Breederivier gekoop het met geld wat hy op die Barbertonse goudvelde verdien het. Die grond was oorspronklik bekend as Bosjesmansdrift. Hy het 'n besproeiingskanaal vanuit die rivier aangelê.
In 1902 is daar 'n spoorweghalte naby die dorp gebou op die Kaapstad—Port Elizabeth-spoorlyn met die naam van Vale. Rigg het sy grond onderverdeel, die erwe verkoop en die dorp Bonnievale genoem na die stasie. In 1917 het die stasie ook die naam aangeneem.
Wapen
Bonnievale se munisipale raad het in 1961 'n wapen by die Kaapse Provinsiale Administrasie geregistreer: In silwer, twee golwende blou pale vergesel van twee druiwetrosse van natuurlike kleur; 'n hoekige rooi skildhoof belaai met nege goue pennings geplaas 5 en 4. Die helmteken was 'n goue gaande griffioen, en die wapenspreuk "Diens - toewyding - geloof".
Distrik
Die distrik is bekend vir sy muskadelwyne, sjerrie en brandewyn. Geelperskes, appelkose en kaas word ook verbou in die distrik. Daar is drie koöperatiewe wynkelders in die distrik.
Grieks (dubbelsinnig)
Die woord Grieks kan verwys na verskillende dinge:
1199
Die jaar 1199 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jill Clayburgh
Jill Clayburgh (30 April 1944 – 5 November 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente An Unmarried Woman (1978), Starting Over (1979), Running with Scissors (2006), en Bridesmaids (2011).
Beata Szydło
Beata Maria Szydło [ˈʃɨdwɔ] (gebore op 15 April 1963 in Oświęcim as Beata Maria Kusińska) is 'n Poolse politikus van die nasionaal-konserwatiewe party Prawo i Sprawiedliwość (PiS, "Reg en Geregtigheid") wat tussen 16 November 2015 en 8 Desember 2017 die amp van eerste minister van die Republiek Pole beklee het.
Sy was reeds vanaf 2007 in die Vde, VIde, VIIde en huidige VIIIste parlementstermyn 'n afgevaardigde in die Poolse parlement, die Sejm.
Van 1998 tot 2005 was sy burgemeester van Brzeszcze.
Pous Nicolaas IV
Nicolaas IV was die 191ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1288 tot 1292 na 'n sedis vacatio van tien maande.
Biografie
Pous Nicolaas IV is gebore as Girolamo Masci d’Ascoli (ook Jerome d’Ascoli) op 30 September 1227 in Lisciano, Italië. Op 22 Februarie 1288 volg hy Pous Honorius IV op en regeer tot sy dood op 4 April 1292. Girolamo was 'n Franciskaner monnik en die eerste Franciskaner wat pous geword het. Hy was 'n pouslike legaat na die Grieke onder Pous Gregorius X in 1272 en volg Bonaventure op as generaal van die Franciskane in 1274. Pous Nicolaas III maak hom kardinaal-priester van Sint Prassede op 12 Maart 1278 en Latynse patriarg van Konstantinopel. Pous Martinus IV bevorder hom tot kardinaal-biskop van Palestrina op 12 April 1281. Hy word opgevolg deur Pous Celestinus V. Die naam ‘Nicolaas’ beteken 'oorwinnaar oor/uit die volk'.
Pontifikaat
‘’’Pous Nicolaas IV’’’ was 'n vredeliewende man wat geen belange buite die kerk gehad het nie en die kruistogte en die uitroei van kettery op die hart gedra het. Hy volg die middeweg tussen die partye in Rome en het probeer om die Sisiliaanse vraagstuk op te los. Op 29 Mei 1289 kroon hy koning Karel II van Napels en Sisilië nadat Karel die pous as sy leenheer erken het. In Februarie 1291 sluit hy 'n verdrag met Alfonso III van Aragon en Philip IV van Frankryk met die doel om James II van Aragon uit Sisilië te verdryf. Die val van Acre in 1291 het Nicolaas opnuut beweeg om 'n kruistog te propageer. Hy stuur sendelinge onder andere die beroemde Johannes van Monte Corvino na die Bulgare, die Etiopiërs, die Tartare en die Chinese. Op 18 Julie 1289 vaardig hy 'n wet uit waarin kardinale die helfte van die geld van die pouslike staat kry. Dit het die kollege van kardinale onafhanklik gemaak, iets wat die pousdom in die volgende eeu baie nadelig was. Nicolaas het gesterf in die paleis wat hy langs die basiliek van Santa Maria Maggiore laat bou het.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Diepruimte
Diepruimte (Engels: deep sky) is ’n begrip wat in amateursterrekunde gebruik word vir ruimtevoorwerpe wat buite ons sonnestelsel val (dus nie asteroïede, planete of komete nie), maar nie enkele sterre is nie. Onder diepruimtevoorwerpe tel newels, sterreswerms en sterrestelsels.
Die begrip diepruimte is geen klassifisering van voorwerpe volgens hul afstand van die Aarde af nie; hulle kan redelik naby wees, soos Messier 45 (430 ligjare), of baie ver, soos Messier 51 (sowat 35 miljoen ligjare).
Oorsprong en klassifikasie
Die klassifikasie van niestellêre voorwerpe het begin kort ná die ontdekking van die teleskoop. Namate teleskope verbeter het, is hierdie dowwe "newels" verder opgedeel in meer beskrywende klassifikasies, soos interstellêre wolke, sterreswerms en sterrestelsels.
duimnael|links|250px|’n Kaart van die sterrebeeld [[Swaan (sterrebeeld)|Swaan wat die ligging van helder en meer ingewikkelde diepruimtevoorwerpe aandui.]] Die term "diepruimtevoorwerp" as sterrekundige klassifikasie het in amateursterrekunde ontstaan. Die presiese oorsprong is onseker, maar dit het gewild geraak danksy die Amerikaanse tydskrif Sky & Telescope se rubriek "Deep-Sky Wonders", wat van 1941 af verskyn. Die persoon wat dit die langste behartig het, was Walter Scott Houston, en sy rubrieke is later in boekvorm uitgegee. Dit het die term nog gewilder gemaak.
Clathria granulata
Clathria granulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Diepruimte
Waarnemings
Daar is baie amateurtegnieke en -bedrywighede wat met diepruimtevoorwerpe verband hou. Van die liggame is helder genoeg om met ’n verkyker of klein teleskoop te sien, maar vir die dowwe voorwerpe is die ligversamelingseienskappe van teleskope met groot objektiewe nodig. Omdat hulle nie met die blote oog gesien kan word nie, kan hulle ook moeiliker wees om op te spoor. Dit het gelei tot die toename van GoTo-teleskope, wat hemelliggame outomaties kan opspoor, asook groot refleksieteleskope. Om dowwe voorwerpe te sien moet dit baie donker wees, en hierdie redelik drabare soort teleskope is gewild onder amateurs wat soms uit stedelike gebiede na die platteland moet reis waar daar minder ligbesoedeling is. Filters kan ook gebruik word om die kontras te vergroot of net sekere golflengtes deur te laat.
Clathria granulata
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Keller.
Diepruimte
Waarnemings
Daar is georganiseerde byeenkomste wat met diepruimtevoorwerpe verband hou, soos die Messier-marathon, wat elke jaar op ’n sekere tyd plaasvind en behels dat waarnemers al 110 Messier-voorwerpe in een nag probeer sien. Dit is ’n gewilde lys onder amateurs, aangesien al dié liggame met ’n redelik klein 18de-eeuse teleskoop ontdek is. ’n Meer veeleisende toets bekend as die Herschel 400 vereis groter teleskope en meer ervare amateursterrekykers.
Lys van diepruimtevoorwerpe
Baie hemelliggame val onder die kategorie diepruimtevoorwerpe. Omdat die vereistes is dat hulle buite die Sonnestelsel moet lê en nie sterre moet wees nie, sluit die lys die volgende in:
Wooldridge, Oos-Kaap
Wooldridge is 'n gehug in die Ngqushwa Plaaslike Munisipaliteit van die Oos-Kaap in Suid-Afrika. Dit is 16 km oos van Peddie geleë en het in die 19de eeu ontstaan uit 'n nedersetting van veterane van die Duitse Legioen.
Thamaga
Thamaga is 'n dorp in Botswana.
Cyprinodontiformes
Cyprinodontiformes is 'n vis-orde wat hoort tot die klas Actinopterygii. Die orde bevat oor die algemeen klein vissies. Baie van hulle is gewilde akwarium visse. Party spesies lê eiers terwyl ander weer lewendbarend is. Spesies van hierdie orde kom wêreld wyd voor in varswater, brakwater en strandmere.
Pylstert
Pylstert kan verwys na:
Omgekeerde
Die omgekeerde of resiprook van 'n getal is 1 gedeel deur die getal. Dus, die resiprook van 5 is 1/5 = 0.20. Die omgekeerde van 'n breuk word verkry deur die teller en die noemer om te ruil. Die omgekeerde van 2/3 is byvoorbeeld 3/2.
As 'n getal met sy omgekeerde vermenigvuldig word, is die resultaat altyd 1:
Thornham
In 1860 het Thorne en Cunningham 'n deel van die plaas Blouleliesbos gekoop en in die 1900's is aanliggende grond bygekoop. Op 23 Julie 1968 is die 320 ha as die gesamentlike eiendom van 127 inwoners geregistreer. Die grond is nie onderverdeel nie en niemand besit 'n afsonderlike transportakte nie. Van die begin af was die dorpie eksklusief vir die bewoning van die afstammelinge van Thorne en Cunningham en grond kan nie aan buitestaanders verkoop word nie. Vandag staan die inwonertal by die 700. In 1955 is die naam Thornham aangeneem om die stigters te herdenk.
Die Morawiese kerk is die enigste kerk op Thornham. In 1915 is 'n skool in gebruik geneem wat Sondae as kerk gebruik is. Sondae was die pastoor die predikant en gedurende die week die meester. In 1964 is 'n volwaardige kerkgebou opgerig.
Toni Basil
Toni Basil (gebore 22 September 1943) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Village of the Giants (1965), Easy Rider (1969), Five Easy Pieces (1970), en Man on Fire (2004).
1000
Die jaar 1000 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 100ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Pous Sixtus V
Sixtus V was die 227ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1585 tot 1590.
Biografie
Pous Sixtus V is gebore as Felice Peretti da Montalto op 13 Desember 1521 in Grottammare by Ancona. Sy familie het uit Kroasië gekom en gevlug vir die Turke. Felice was die seun van Piergentile ("Peretto") Di Giacomo en Marianna da Frontilo Di Camerino. Hy was die 4de van sewe kinders en het armoedig groot geword. Hy het die pes oorleef ten spyte daarvan dat sy broer daaraan dood is. In 1551 tree hy toe tot die Franciskaner klooster waar sy oom aan moederskant, Salvatore, monnik was. In 1540 begin hy wysbegeerte studeer in Ferrara en in 1543 teologie in Bologna. In 1544 verhuis hy na Rimini en vandaar in 1546 na Sienna. Op 26 Julie 1548 voltooi hy die magistergraad in teologie aan die universiteit in Fermo. Vanaf 1548 gee hy klas aan die seminarie van Macerata en in 1551 word hy regent van die seminarie in Sienna. In 1553 neem Felice deel aan die generale kapittel van die Franciskanerorde en word in dieselfde jaar regent van die San Lorenzo seminarie in Napels. In 1556 word hy deur Pous Paulus IV as inkwisiteur na Venesië gestuur. Op 16 Julie 1560 word hy konsulent van die Roomse Inkwisisie. Hy neem deel aan die konsilie van Trente en word in 1561 benoem tot prokureur-generaal van die Franciskane. Danksy kardinaal Chislieri (later Pous Pius V) word Felice teologies adviseur van kardinaal Boncompagnie (later Pous Gregorius XIII). Op 15 November 1566 maak Pous Pius V hom biskop van Santa Agata dei Goti. Felice word kardinaal-priester op 17 Mei 1570 en in 1571 word hy aartsbiskop van Fermo. Na die dood van Pous Pius V kom kardinaal Montalto in botsing met Pous Gregorius XIII en word sy pensioen gestop. Deur die steun van Francesco De'Medici bly hy egter 'n belangrike prelaat. Op 24 April 1585 volg hy Pous Gregorius XIII op en word gekroon op 1 Mei 1585 deur kardinaal Ferdinando De'Medici. Hy regeer tot sy dood op 27 Augustus 1590. Hy word opgevolg deur Pous Urbanus VII.
Die naam ‘Sixtus’ beteken ‘die sesde’ in Latyn, maar die Grieks Xystus beteken ‘die beskaafde‘.
Pontifikaat
Een van die eerste handelinge van Pous Sixtus V was om sy kleinneef Alessandro Damasceni, die toe veertien jaar oud was, tot kardinaal te bevorder. Die pous het 'n duidelike visie oor die Kerk en Rome as die spirituele sentrum van die wêreld. Hy onderneem stappe om die posisie van die Kerk in Europa te verbeter deur die mag van die Kerk in Frankryk te vergroot en die planne van die Hugenote om die Protestantisme te verbrei te vernietig. Hy bestry ook die bandiete in die Pouslike Staat met 'n yster hand. Op die dag van sy kroning het hy gevange bandiete tereggestel en hulle lyke op die brug van die Engeleburg ten toon gestel. Hy stel die doodstraf in vir egskeiding, homoseksualiteit en inses. Hy verbeter die lewenskwaliteit van die inwoners van Rome deur verbetering aan die infrastruktuur en stabilisering van die voedselvoorsiening. Met sy pouslike bul "Postquam verus" van 3 September 1586 stel hy die maksimum aantal kardinale vas op 70. Eers in 1958 sou Pous Johannes XXIII die aantal verhoog. Sixtus het die werking van die kurie verander deur op 11 Februarie 1588 15 "kongregasies" (eintlik kerklike staatsdepartemente) te stig. Hulle het voortaan onder voorsitterskap van die pous die kerklike sake bestuur en dit is vandag nog die geval, hoewel die aantal en spesifieke kongregasies verander het. Die kongregasies wat Sixtus gestig het was:
Op 1 Augustus 1589 stig hy 'n kollege vir elf Slawiese priesters met sy bul "Sapientiam Sanctorum". Sixtus V verhoog die belasting sterk en teen die einde van sy kort pontifikaat was hy een van die rykste vorste van Europa.
Stadsverbeterings van Rome
Toe Sixtus V aan die bewind gekom het, was Rome in 'n verwaarloosde toestand. Slegs een derde van die ou stad was bewoon. Die akwadukte het nie meer gewerk nie en die paaie was in baie slegte toestand. Pelgrims het groot moeite gehad om die sewe hoofkerke van Rome te besoek. Sixtus het dadelik begin met die hervorming van die stadsbestuur en nuwe stadsbeplanning gedoen. Hoewel sy plan nie volledig voltooi is tydens sy pontifikaat nie, het sy plan Rome se ontwikkeling vir die volgende eeue bepaal. Sy beplanning getuig van 'n baroktendens met twee fokale punte en lang lane. Hy het vier obeliske laat oprig waaronder die een wat tans nog staan op die Sint Pietersplein.
Die kollege van kardinale
Pous Sixtus V het 33 kardinale aangestel in agt konsistories.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Opvolging
Basis URL: nl:Paus Sixtus V
Parabool
'n Besondere geval kom voor wanneer die vlak 'n raakvlak tot die keëlvlak is. In die geval is die snyding 'n ontaarde parabool wat bestaan uit 'n reguit lyn.
Analitiese meetkundige vergelykings
In Cartesiese koördinate het 'n parabool met 'n as parallel aan die y-as met toppunt (of onderpunt) (h, k), brandpunt (h, k + p), en direktriks y = k – p, waar p die afstand is van die toppunt (of onderpunt) na die brandpunt is, die vergelyking
of, alternatiewelik
Meer algemeen is 'n parabool 'n kromme in die Cartesiese vlak gedefinieer deur 'n onverminderbare vergelyking van die vorm sodat B^2 = 4 AC, waar al die koëffisiënte reël is, waar A en/of C nie-nul is, en waar meer as een oplossing bestaan wat die punte paar (x, y) op die parabool definieer. Met die onverminderbaarheid van die vergelyking word bedoel dat dit nie na die produk van twee nie noodwendig verskillende lineêre faktore gefaktoriseer kan word nie.
Ander meetkundige definisies
'n Parabool kan ook gedefinieer word as 'n keëlsnit met eksentrisiteit 1. As gevolg hiervan is alle parabole soortgelyk. 'n Parabool kan ook verkry word as die limiet van 'n reeks ellipse waar een brandpunt by 'n vaste punt gehou word terwyl die ander toegelaat word om arbitrêr ver in een rigting te beweeg. In die sin kan 'n parabool beskou word as 'n ellips wat een brandpunt by oneindigheid het. Die parabool is 'n inverse transformasie van 'n kardioïed.
'n Parabool het 'n enkele as van reflektiewe simmetrie wat deur die brandpunt daarvan gaan en reghoekig tot die direktriks daarvan is. Die snydingspunt van die as en die parabool word die toppunt genoem. 'n Parabool wat in drie dimensies om die as gedraai word trek 'n vorm wat as 'n omwentelingsparaboloïed bekend staan af.
Semi-latus rectum en poolkoördinate
In poolkoördinate word 'n parabool met brandpunt by die oorsprong en toppunt op die negatiewe x-as, gegee deur die vergelyking
waar l die semi-latus rectum is: die afstand van die brandpunt na die parabool self, gemeet langs 'n lyn loodreg tot die as. Let wel dat dit dubbel die afstand van die brandpunt tot by die toppunt van die parabool is of die reghoekige afstand van die brandpunt tot by die latus rectum.
Gauss-kaart vorm
'n Gauss-kaart vorm:
het die normaal .
Bepaling van die brandpunt
Gegee 'n parabool parallel aan die y-as met toppunt (0,0) en met vergelyking dan is daar 'n punt (0,f) — die brandpunt — sodat enige punt P op die parabool ewe ver van beide die brandpunt en die en 'n lyn reghoekig tot simmetrie-as van die parabool (die linea directrix), in die geval parallel aan die x-as. Aangesien die toppunt een van die moontlike punte P is, volg dit dat die linea directrix deur die punt (0,-f) gaan. Dus vir enige punt P=(x,y), sal dit ewe ver van (0,f) en (x,-f) wees. Die probleem is om die waarde van f te vind wat die eienskap het.
Laat F die brandpunt aandui, en laat Qdie punt by (x,-f) aandui. Lyn FP het die selfde lengte as lyn QP.
Kwadreer beide kante, Kanselleer terme aan beide kante, Kanselleer aan beide kante die x2 uit (x is gewoonlik nie nul nie), Nou laat p=f en die vergelyking van die parabool word Q.E.D.
Weerkaatsingseienskap van die raaklyn
Die raaklyn van die parabool beskryf deur vergelyking (1) het helling Die lyn sny die y-as by die punt (0,-y) = (0, - a x2), en die x-as by die punt (x/2,0). Laat die punt G genoem word. Punt G is ook die middelpunt van punte F en Q: Aangesien G die middelpunt van die lyn FQ is, beteken dit dat en dit is reeds bekend dat P ewe ver van beide F en Q is: en, derdens, lyn GP is gelyk aan ditself, daarom:
Dit volg dat .
Lyn QP kan verby P verleng word na 'n punt T, en lyn GP kan verleng word verby P na 'n punt R. Dan is \angle RPT en \angle GPQ vertikaal, dus is hulle gelyk (kongruent). Maar \angle GPQ is gelyk aan \angle FPG. Daarom is \angle RPT gelyk aan \angle FPG.
Die lyn RG is 'n raaklyn aan die parabool by P, dus sal enige ligstraal wat van punt P weerkaats word optree asof RG 'n spieël is en van die spieël weerkaats word.
Laat 'n ligstraal langs die vertikale lyn TP beweeg en van 'n punt P weerkaats word. Die straal se invalshoek op die spieël is \angle RPT, dus wanneer dit weerkaats word moet die invalshoek gelyk wees aan \angle RPT. Maar daar is reeds gewys dat \angle FPG gelyk is aan \angle RPT. Daarom weerkaats die straal langs die lyn FP: direk in die na die brandpunt.
Gevolgtrekking: Enige ligstraal wat vertikaal afwaarts in die holte van die parabool beweeg (parallel aan die simmetrie-as) sal direk na die branpunt van die parabool af weerkaats word. (Kyk paraboliese weerkaatser.)
Parabole in die fisiese wêreld
In die natuur word benaderings van parabole en paraboloïede in 'n verskeidenheid van omstandighede aangetref. Die bekendste voorbeeld van die parabool in die geskiedenis van fisika is die trajek van 'n deeltjie of liggaam wat onder die invloed van 'n eenvormige gravitasie veld sonder lugweerstand beweeg (byvoorbeeld 'n krieketbal wat deur die lug trek as lugwrywing weggelaat word). Die paraboliese trajek van projektiele is in die begin van die 17de eeu eksperimenteel deur Galileo, wat eksperimente met die rol van balle op skuins vlakke uitgevoer het, ontdek. Die paraboliese vorm van projektielbeweging is later wiskundig deur Isaac Newton bewys. Vir voorwerpe wat oor ruimte uitgestrek is, soos 'n duiker wat van 'n duikplank af spring, volg die voorwerp self 'n ingewikkelde pad terwyl dit roteer, maar die massamiddelpunt van die voorwerp volg steeds 'n paraboliese pad. Soos in alle gevalle in die fisiese wêreld is die trajek altyd 'n benadering van 'n parabool. Die teenwoordigheid van lug vervorm byvoorbeeld altyd die pad. Teen lae snelhede is die vorm egter 'n goeie benadering van 'n parabool. Teen hoër snelhede soos in ballistiek, is die pad hoogs vervorm en lyk dit nie soos 'n parabool nie.
'n Ander geval waar 'n parabool in die natuur kan voorkom is in twee-liggaam wentelbane, byvoorbeeld wanneer 'n klein planeetjie of ander voorwerp onder die invloed van die son beweeg. Sulke paraboliese wentelbane is spesiale gevalle wat selde in die natuur aangetref word. Wentelbane wat 'n hiperbool of 'n ellips vorm is baie meer algemeen. Om die waarheid te sê, die paraboliese wentelbaan is die grensgeval tussen die twee tipes bane.
Paraboloïede word ook in verskeie fisiese omstandighede aangetref. Die bekendste hiervan is die paraboliese weerkaatser, wat 'n spieël of soortgelyke weerkaatsende toestel is wat lig of ander vorme van elektromagnetiese straling na 'n gemene brandpunt weerkaats. Die beginsel van 'n paraboliese weerkaatser is in die 3de eeu v.C. deur die meetkundige Archimedes ontdek. Volgens oorlewering het hy paraboliese spieëls gebruik om Syracuse teen die Romeinse vloot te verdedig deur die son se strale te konsentreer om die Romeinse skepe aan die brand te steek. Die beginsel is van die 17de eeu toegepas in teleskope. vandag word paraboliese weerkaatsers algemeen gebruik in mikrogolf antennes, satellietskottels ens. Dit word ook omgekeerd in beligting gebruik om 'n punt bron soos 'n gloeilamp se uitstraling in 'n nou bundel te fokus.
Beslan
Beslan het in 2013 'n bevolking van 37 037 gehad.
Speelkaart
thumb|220px|Kaarte met 'n Franse patroon. thumb|220px|'n Stel klokke uit 'n Beierse pak.
Speelkaarte is tipies stukke dikkerige papier wat met dun plastiek oorgetrek is en kenmerkende motiewe het. Hulle word meestal gebruik vir kaartspeletjies, maar word ook soms gebruik in kaarttruuks, toekomsvoorspelling en die bou van kaarthuise. Kaarte word ook soms versamel. Speelkaarte is gewoonlik van palmgrootte vir maklike hantering en word meestal verkoop in 'n pak kaarte.
Die algemeenste soort kaarte in die Weste is dié met 'n Franse (of Engelse) patroon wat in standaardpakke van 52 verkoop word en jokers kan insluit, gevolg deur die Belgies-Genuese patroon. Baie lande gebruik egter ander, tradisionele soorte kaarte, insluitende dié met 'n Duitse, Italiaanse, Spaanse en Switserse patroon. Die agterkant van die kaarte het gewoonlik 'n ingewikkelde patroon wat dit moeilik maak om onderstebo kaarte uit te ken aan krap- of ander merke.
Speelkaarte is beskikbaar in 'n verskeidenheid style, want hulle kan vervaardig word vir kompetisies, casino's of kulkunstenaars, en as promosieartikels en soeweniers. Pakke kaarte of selfs enkele kaarte kan versamel word as 'n stokperdjie of vir hulle geldwaarde.
In die meeste kaartspeletjies word die kaarte deurmekaar gemaak deur 'n proses wat skommel genoem word. 'n Aantal kaarte word dan aan elke speler gedeel waarna elke speler na die gesig van sy kaarte sal kyk en die ander spelers slegs die agterkant van die ander spelers se kaarte kan sien.
Die wyse hoe die kaarte in elke kaartspeletjie gebruik word, word bepaal deur die reëls van elke kaartspel.
China
thumb|upright=0.5|'n Chinese gedrukte kaart van omstreeks 1400 wat naby Turpan ontdek is.
Speelkaarte is dalk omstreeks die 9de eeu tydens die Tang-dinastie die eerste keer vervaardig met die gebruik van houtblokdrukwerk. Die vroegste bekendste teks wat moontlik na kaartspeletjies verwys, is 'n 9de-eeuse teks bekend as Collection of Miscellanea at Duyang, wat deur die skrywer van die Tang-dinastie Su E geskryf is. Dit beskryf hoe prinses Tongchang, die dogter van keiser Yizong van Tang, die "blaarspel" in 868 speel saam met lede van die Wei-clan, die familie van die prinses se man.
Die eerste bekende boek oor die "blaarspel" is Yezi Gexi genoem en na bewering geskryf deur 'n Tang-vrou. Skrywers van daaropvolgende dinasitieë het kommntaar daarop gelewer. Die geleerde Ouyang Xiu (1007-1072) van die Song-dinastie het beweer die "blaarspel" bestaan ten minste sedert die middel van die Tang-dinastie en word verbind met die ontwikkeling van gedrukte velle as 'n skryfmedium. Ouyang het egter ook beweer die "blare" was bladsye van 'n boek wat gebruik is in 'n bordspeletjie wat met dobbelstene gespeel is, en dat die reëls van die spel teen 1067 verlore was.
Die vroegste gedateerde geval van 'n kaartspeletjie het op 17 Julie 1294 plaasgevind "toe Yan Sengzhu en Zheng Pig-Dog betrap is dat hulle kaartspeel en beslag gelê is op houtblokke wat gebruik is om die kaarte te druk, asook op nege van die kaarte".
William Henry Wilkinson stel voor die eerste kaarte was eintlik papiergeld wat gedien het as beide 'n middel vir speletjies en die wedgeld waarvoor gespeel is. Om papiergeld te gebruik is as ongerieflik en riskant beskou en dit is dus vervang met speelgeld bekend as "geldkaarte".
Persië en Arabië
Ondanks die groot verskeidenheid patrone toon die kleure (stelle) kaarte 'n eenvormigheid van struktuur. Elke stel bevat 12 kaarte, waarvan die boonste twee gewoonlik die prentkaarte is, met 'n heer (K) heel bo, en die onderste 10 kaarte 'n syferwaarde het. Daar is baie motiewe vir die stelle, wat munte, klawers en klokke insluit, asook swaarde wat ooreenstem met latere Mameluk- en Latynse kaarte.
Egipte
Teen die 11de eeu het kaarte oor die hele Asië voorgekom en later na Egipte versprei. Die oudste kaarte in die wêreld wat behoue gebly het, is vier fragmente wat in die Keir-versameling en die Benaki-museum gehou word. Hulle kom uit die 12de en 13de eeu (die laat Fatimidiese, die Ajjoebidiese en en die vroeë Mameluktydperk).
'n Byna volledige pak Mamelukkaarte uit die 15de eeu wat baie soos die fragmente regs lyk, is in 1939 in die Topkapi-paleis in Istanboel ontdek. Dit is nie 'n volledige pak nie en bestaan eintlik uit drie verskillende pakke, moontlik om vermiste kaarte te vervang. Die Topkapi-pak het oorspronklik 52 kaarte in vier stelle bevat: polokolwe, munte, swaarde en bekers. Elke stel het 10 syfer- en drie prentkaarte, wat malik (koning), nā'ib malik (onderkoning) en thānī nā'ib (tweede of onderadjunk) genoem is. Die titel thānī nā'ib bestaan nie en het dalk nie in die oudste pakke voorgekom nie.
Die Mamelukkaarte het abstrakte ontwerpe en beeld nie mense uit nie, waarskynlik om godsdienstige redes. Hulle bevat egter die range van die kaarte.
Dié kaarte is uit Kaïro, Alexandrië en Damaskus uitgevoer tot met die val van die Mamelukke in die 16de eeu. Die reëls van dié kaartspeletjies is nou verlore.
Verspreiding deur Europa
thumb|180px|Die boer van munte uit die oudste bekende Europese pak kaarte, omstreeks 1390-1410.
Kaartspeletjies is waarskynlik deur die Arabiere uit die Ooste na Europa versprei deur die Christelike koninkryke van Spanje, hoewel sommige kenners glo dit is deur die Kruisvaarders daarheen gebring. Die oudste Westerse pak is bekend as die Spaanse pak en is 'n aanpassing van die Arabiese pak.
Die eerste keer dat kaartspeletjies in Europa genoem is, was in 1371 toe die Katalaanse woordeboek naib as "speelkaarte" gedefinieer het. Dit dui daarop dat kaarte toe "taamlik bekend' was in Katalonië (nou deel van Spanje). Dit is dalk daarheen versprei deur handel met die Mamelukheersers van Egipte.
Die vroegste melding van kaartspeletjies in Sentraal-Europa is vermoedelik 'n verbod op kaartspeel in 1367 in die stad Bern, maar dié bron word in twyfel getrek omdat die eerste eksemplaar wat beskikbaar is die datum 1398 noem en dit dalk daarna verander is.
Die eerste Italiaanse verwysing is 'n verbod in 1377 in Florence. Van dié jaar af was daar al hoe meer meldings van speelkaarte, gewoonlik in verband met 'n verbod op kaartspeel. In Engeland is daar reeds in 1413 'n verwysing daarna.
Onder die vroeë patrone van speelkaarte is dié wat afgelei is van die Mamelukkaarte van bekers, munte, swaarde en polokolwe. Dit word vandag nog op Latynse speelkaarte gebruik. Omdat polo nie toe baie bekend in Europa was nie, het die polokolwe knuppels geword. Benewens in Katalonië in 1371, word speelkaarte ook genoem in 1377 in Switserland en in 1380 op baie plekke insluitende Florence en Parys. Die algemene speel van kaartspeletjies in Europa kan met 'n mate van sekerheid teruggespeur word na sedert 1377.
thumb|320px|links|Kaartspelers in die 18de eeu in Venisië, deur Pietro Longhi. Tussen 1418 en 1450 het professionele kaartmakers in Ulm, Neurenberg en Augsburg gedrukte pakke vervaardig. Die meeste vroeë houtafdrukke van alle soorte is ná die tyd gekleur, óf met die hand óf van 1450 af met stensils. Die 15de-eeuse kaarte is waarskynlik geverf. Die Vlaamse Jagpak in die Metropolitan-kunsmuseum in New York is die oudste volledige pak speelkaarte wat in die 15de eeu in Europa gemaak is.
Namate kaarte van Italië na Germaanse lande versprei het, is die Latynse motiewe vervang met blare (of skilde), harte (of rose), klokke en akkers. Frankryk het aanvanklik die Latynse pakke gebruik, maar omstreeks 1480 het Franse vervaardigers begin om baie vereenvoudigde weergawes van die Duitse simbole te gebruik, waarskynlik om massaproduksie te vergemaklik. 'n Kombinasie van Latynse en Duitse simbole het daartoe gelei dat Franse speelkaarte omstreeks 1480 vervaardig is in stelle van trèfles (klawers), carreaux (ruitens), cœurs (hartens) en piques (skoppens). Die klawers kom waarskynlik van die akker en die skoppens van die blaar op Duitse pakke.
In Engeland is die laagste prentkaart knave genoem, wat aanvanklike "seun" beteken het (vergelyk die Duitse Knabe), en dus verteenwoordig dié karakter die "prins", die seun van die koning en koningin; die betekenis "kneg" het eers later ontstaan. Die koningin het sedert 1377 al sporadies in pakke verskyn, veral in Duitsland. Hoewel die Duitsers die gewoonte gestaak het, het die Franse ook later die koningin begin gebruik en dit onder die koning geplaas. Pakke van 56 kaarte met stelle waarin 'n koning, koningin en ridder voorkom (met die knave op tarotkaarte) was algemeen in die 15de eeu.
Latere ontwerpveranderings
Kaarte met die waardes wat in die hoeke gedruk is, het dit moontlik gemaak dat kaarte naby mekaar soos 'n waaier in die hand gehou kan word (in plaas van twee hande soos voorheen). Die eerste sodanige pak met Latynse stelle is in 1693 deur Infirerra gedruk, maar dit is eers sedert die einde van die 18de eeu algemeen gebruik. Die eerste Amerikaanse pak van Franse kaarte met dié innovasie was die Saladee-patent in 1864 deur Samuel Hart.
thumb|links|200px|Girl with Cards, deur Lucius Kutchin, 1933, Amerikaanse Smithsonian-kunsmuseum. Dit is gevolg deur die druk van prentkaarte met 'n bo- en onderkant wat dieselfde lyk. Dié innovasie word toegeskryf aan die Franse kaartmaker Agen, in 1745. Die Franse regering, wat die ontwerp van speelkaarte beheer het, het egter sulke kaarte verbied. In Sentraal-Europa (Trappola-kaarte) en Italië (Tarocco Bolognese) is dié innovasie in die tweede helfte van die 18de eeu aangeneem. In Brittanje is kaarte met omkeerbare prentkaarte in 1799 deur Edmund Ludlow en Ann Wilcox gepatenteer. 'n Franse pak met dié ontwerp is omstreeks 1802 deur die drukker Thomas Wheeler gedruk.
Skerp hoeke verweer makliker en dan kan kaarte se waarde deur ander spelers gesien word; die kaarte het dus ronde hoeke gekry. Voor die middel 19de eeu het Britse, Amerikaanse en Britse spelers kaarte met blanko agterkante verkies. Die behoefte daaraan om verwering te verdoesel en te voorkom dat agterop die kaarte geskryf word, het gelei tot die druk van ontwerpe, foto's, sketse of advertensies op die rugkant.
Die VSA het die joker bekend gestel vir die spel euchre. Die naam kom vermoedelik van juker, 'n ander naam vir euchre. Die eerste vermelding van die joker as 'n wildekaart dateer van 1875 met 'n variasie van poker.
Moderne kaartformate
Moderne speelkaarte word in drie breë kategorieë verdeel op grond van die stelsimbole wat hulle gebruik: Frans, Latyns en Germaans. Latynse kaarte stem baie ooreen met die Spaanse en Italiaanse formate. Die Switsers-Duitse stelle verskil van die ander. Die Franse 52-kaartpakke (sonder die jokers) het dieselfde getal kaarte as die oorspronklike Mamelukpak, terwyl Latynse en Germaanse pakke minder kaarte bevat. Latynse pakke is gewoonlik sonder die hoër syferkaarte en die Duitse pakke sonder die laer syferkaarte.
Binne die stelle is daar streek- of nasionale variasies wat "standaardpatrone" genoem word. Omdat dié patrone in die openbare domein is, mag kaartvervaardigers hulle naboots.
Patroonverskille word hoofsaaklik aangetref in die prentkaarte, maar ook die getal kaarte per pak, die gebruik van syfers of selfs 'n ander vorm en syferrangskikking kan hulle onderskei. Sommige patrone bestaan al eeue lank.