cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Panhard AML90
In 1956 het die Franse weermag spesifikasies opgestel vir 'n gepantserde motor om die Britse Ferret in die Franse kolonies te vervang. Die grootste probleem met laasgenoemde tipe pansermotor was dat, hoewel dit goeie beweeglikheid gehad het, dit slegs met 'n masjiengeweer gewapen was. In die vroeë 1950's is dit as onmoontlik beskou om 'n baie ligte konstruksie met 'n swaar bewapening te kombineer. 'n Kanon met 'n goeie effek teen vyandige pantservoertuie het 'n groot loopsnelheid nodig gehad, wat weer gelei het tot 'n groot terugslag en dus 'n groot toring nodig om daardie terugslag te absorbeer. Aan die einde van die 1950's het die voortgesette ontwikkeling van die gevormde lading egter meegebring dat stadige granate ook 'n voldoende deurdringkrag bekom het. 'n Redelik kort kanon kan so doeltreffend teen selfs die swaarste tenks van die tydperk word, al het die akkuraatheid op 'n groot afstand daaronder gely
Die Socié de Constructions Mécaniques Panhardassor et Levassor het die opdrag gekry om 'n prototipe van 'n 4 x 4-pantserkar met 'n 90 mm-kanon te bou, onder die benaming Modèle 245. Mededingende ontwerpe van Saviem en DEFA-AMX is afgekeur en Panhard is met reeksproduksie bekroon. Die eerste voertuig is in 1961 gelewer onder die tipe-benaming Panhard Automitrailleuse Légère 90. Franse produksie sou tot in die 1980's duur en uiteindelik vierduisend oortref.
Die Panhard AML90 het 'n groot uitvoersukses geword, veral in Afrika en die Midde-Ooste, waar wielvoertuie vanweë die lang afstand voortreflike strategiese mobiliteit in ooreenstemming met rusperbandvoertuie gehad het. Suid-Afrika sou die tipe onder lisensie onder die naam Eland bou en sowat 1600 wat vervaardig is. Die AML-onderstel is vir 'n aantal ondersteuningsvoertuie, variante en projekte, waarvan die belangrikste die Panhard AML60 mortierdraer was.
Gebruikers van die AML-reeks sluit in: Algerië (54 AML 60); Arabiese Demokratiese Republiek Sahara; Argentinië (50 AML 90); Bahrein (23 AML 90); Bosnië en Herzegowina (10 AML 90); Burkina Faso: (15); Burundi (30); Demokratiese Republiek die Kongo; Dominikaanse Republiek (20 AML 90); Djiboeti (24); Gaboen (18); Ecuador (27); Egipte; El Salvador (12 AML90); Frankryk (1 000); Irak (170); Ivoorkus (20); Jemen (10); Kameroen (31); Kenia (82); Libanon (74); Lesotho (6 AML 90); Mauritanië (39 AML-90 + 20 AML-60); Marokko (210); Nigerië (36); Niger (137); Pakistan (AML 60); Rwanda 15[17]; Saoedi-Arabië (235); Senegal (54); Somalië (15 AML 90); Somaliland; Soedan (6 AML 90); Togo (10); Tsjad (85); Tunisië (18); Venezuela (10); en die Verenigde Arabiese Emirate (90 AML 90).
Vlag van Palestina
Die Palestynse vlag is op 28 Mei 1964 deur die Palestynse Bevrydingsorganisasie in gebruik geneem en op 15 November 1988 deur die Staat Palestina. Die vlag vertoon drie horisontale bane in swart, wit en groen met ’n rooi gelyksydige driehoek aan die vlagpaalkant.
Kleure
Die kleurskema word hieronder gelys:
Geskiedenis
Die vlag is byna identies aan dié van die Hasjemiete Koninkryk Hidjaz wat die westelike gedeelte van die Arabiese Skiereiland uitmaak, die Arabiese Sosialistiese Ba’ath-party (albei gebruik ’n vlagverhouding van 2:3 teenoor die 1:2 van die Palestynse vlag) asook die kortstondige Arabiese Federasie van Irak en Jordanië (wat elk ’n gelyksydige driehoek aan die vlagpaalkant gebruik het)
Die vlag wat in die eerste helfte van die 20ste eeu deur die Arabiese Palestyne gebruik is, is die vlag van die Arabiese Opstand van 1916. Die oorsprong van die vlag is onduidelik. ’n Weergawe wil dit hê dat die kleure in 1909 deur die Arabiese nasionalistiese ‘Literêre Klub’ in Istanboel gekies is na aanleiding van die woorde van die 13de-eeuse Arabiese digter Safi al-Din al-Hili:
Vra die hoogreikende lanse na ons aspirasies Bring die swaard aan getuies, het ons hoop verloor Ons is ’n groep, eer halt ons siele Van oorsprong met leed, dié wat ons nie leed aandoen nie Wit is ons dade, swart is ons gevegte Groen is ons velde, rooi is ons swaarde
’n Ander weergawe meen weer dit is te danke aan die Jong Arabiere-genootskap wat in 1911 in Parys gestig is. Nóg ’n weergawe lui dat die vlag deur sir Mark Sykes van die Britse Ministerie vir Buitelandse Sake ontwerp is. Wat die regte weergawe ook al mag wees, die vlag is ten minste teen 1917 deur Sharif Hussein gebruik en dit het vinnig bekendheid begin verwerf as die vlag van die Arabiese nasionale beweging in die Masjriek.
Op 18 Oktober 1948 is die vlag van die Arabiese Opstand aangeneem. ’n Gewysigde weergawe (wat die volgorde van die horisontale bane verander het) is amptelik in 1964 deur die Palestynse Bevrydingsorganisasie as die vlag van die Palestynse volk aanvaar. Op 15 November 1988 het die PBO die vlag ook as die vlag van die Staat Palestina aanvaar.
Op voetsoolvlak is die vlag sedert die Oslo-akkoord, met die stigting van die Palestynse Owerheid in 1993, wydverspreid gebruik. Die vlag word vandag dikwels deur Palestyne en hul ondersteuners vertoon.
Soortgelyke vlae
Die vlae van Jordanië en Wes-Sahara is ook deur die Arabiese Opstand (1916–1918) teen Ottomaanse oorheersing geïnspireer. Die vlag van die Arabiese opstand het dieselfde grafiese vorm gehad maar die kleure is anders gerangskik.
Verbanning
Onmiddellik na die Sesdaagse Oorlog in 1967 het die Staat Israel die Palestynse vlag in die besette Gasastrook en Wesoewer verbied. In 1980 het ’n wet kunswerke van “politieke noemenswaardigheid” waarin die vier kleure gebruik is, verbied en Palestyne is gearresteer indien hulle sulke kunswerke sou vertoon.
Die verbanning is sedert die ondertekening van die Oslo-akkoorde in 1993 opgehef.
Suid-Afrikaanse konsentrasiekampe
Die afbrand van opstalle as deel van die Britse verskroeideaardebeleid tydens die Anglo-Boereoorlog van 1899 tot 1902 het ŉ groot probleem geskep in die vorm van ŉ groeiende getal hawelose Boerevroue en -kinders. Die presiese aanvangsdatum van die konsentrasiekampstelsel om aan hulle ŉ heenkome te bied is onbekend, maar dit blyk ŉ kamp vir hawelose burgerlikes is reeds aan die begin van die oorlog by Mafeking (vandag Mahikeng) opgerig. In hierdie stadium was dit egter nog nie die amptelike beleid of stelsel nie, maar sou teen omstreeks Julie 1900 amptelik word.
Ander kampe wat voor die einde van 1900 ontstaan het, was te Potchefstroom, Irene, Heidelberg, Heilbron, Kroonstad, Norvalspont, Pietermarizburg en Port Elizabeth. Konsentrasiekampe vir swart mense is ook opgerig.
Op 29 November 1900 het Lord Kitchener die opperbevel van Roberts oorgeneem. Onder hom het die afbrandings, nieteenstaande sy verklaarde standpunt daarteen, geensins afgeneem nie. Sy instruksies het heelwat vryheid aan bevelvoerders in die veld verleen. Ook die afbranding van hele dorpe het voortgegaan, soos Wolmaransstad, Bethal, Ermelo, Carolina, Reitz, Parys en Lindley. Daarbenewens het Kitchener die verwoesting van voorrade met groter ongenaakbaarheid voortgesit. Gesaaides is vernietig en beeste, skape en perde is na die Britse kampe aangejaag of doodgemaak. Sommige diere is vermink en lydend in die veld agtergelaat.
Met Kitchener se groot dryfjagte wat sedert Januarie 1901 van stapel gestuur is, is duisende Boerevroue en -kinders – die “ongewenstes” wie se mans en pa’s nog op kommando was – van die plase verwyder en na bestaande of nuut opgerigte konsentrasiekampe weggevoer. Luidens ŉ verklaring van Joseph Chamberlain, die Britse minister van kolonies in die Laerhuis, is dit om menslikheidsredes gedoen. Die feit dat duisende plaashuise afgebrand en die vroue en kinders daarop onder dwang na die kampe geneem is, sowel as die openbaring dat Kitchener self op verskillende behandeling vir wapenneerlêers (“refugees”) en “ongewenstes” aangedring het, suggereer dat die kampe om militêre redes opgerig is om die Boereweerstand te beëindig. Kitchener het gemeen indien die Boerevroue en hul kinders eers in kampe byeengebring is, sou die burgers op kommando nie meer op die plase voedsel kon kry nie en dan die wapen sou neerlê om met hul gesinne verenig te word.
Gewoonlik kon die vroue en kinders die minimum voedsel, klere en beddegoed saamneem. Hulle is meestal in oop waens of trokke vervoer en moes soms lang afstande te voet aflê. Siekte, liggaamlike gebreke of ouderdom is dikwels nie in ag geneem nie.
Die totale aantal konsenstrasiekampe vir wit mense in Suid-Afrika was 46, met ongeveer 110 000 inwoners. Die meeste van hulle was kinders. Swart Suid-Arikaners is in sowat 66 kampe gehou.
Duisende sterftes
Ná die oorlog het die verbittering van die Afrikaner teen Britse imperialisme, soos verpersoonlik deur Kitchener, in ŉ groot mate gesentreer rondom die groot getal sterftes in die konsentrasiekampe. Daar het uit die staanspoor sterftes in die kampe voorgekom. Die getal het egter tussen Augustus 1901 en Oktober 1901 ŉ hoogtepunt bereik. In Augustus was daar 2 666 sterftes (311 per 1 000 per jaar), in September 2 752 (287 per 1 000 per jaar) en in Oktober 3 205 (344 per 1 000 per jaar).
Teen die einde van die oorlog het 27 927 wit mans, vroue en kinders in die konsentrasiekampe gesterf. Van hulle was 22 074, dit wil se 79% van die sterfgevalle in die konsentrasiekampe, kinders onder 16 jaar. 4 177 of 15% was vroue bo 16 en 1 676 (6%) was mans bo 16 jaar.
Die redes vir die hoë getal sterftes sluit in die onhigiëniese toestand waarin die hele land verkeer het weens die oorlog. Besmetting van die lug, water en grond het voorgekom. Ook het die oorlog ŉ nadelige uitwerking op die vervaardiging van voedsel en die teel van vee gehad. Tesame met die buitengewoon hewige uitbreek van masels en longontsteking het hierdie toestande vir talle sterftes, veral onder die kinders, gesorg.
ŉ Tweede rede is die onhigiëniese gewoontes van sekere kampinwoners danksy faktore soos onkunde en bygelowe.
ŉ Derde rede is die gebrekkige beheer van die kampadministrasie. Verskeie kampplekke swak gekies. In die turfgrond van Standerton was die wêreld byvoorbeeld onbegaanbaar in die reënseisoen en snerpend koud in die winter. Soortgelyke toestande het by die Brandfort- en Oranjerivierstasiekampe geheers. Daar was ook  ŉ neiging by sommige kampamptenare om lae standaarde van orde en sindelikheid te handhaaf. In sommige kampe waar daar ŉ ernstige gebrek aan behoorlike en voldoende akkommodasie was, moes verslete tente of sooihutte die woningsnood die hoof bied. Baie mense moes op die grond slaap omdat beddens of matrasse nie altyd beskikbaar was nie. Sanitêre geriewe was dikwels onhigiënies en die watervoorsiening en vuurmaakgoed onvoldoende. Nog ŉ faktor was die swak voedsel, veral in die Transvaalse kampe. ŉ Verbetering het egter wel ingetree toe die verskillende skale vir “refugees” en “ongewenstes” teen Maart 1901 afgeskaf is. Van toe af kon kampkommandante melk en ander voedsame kos aan siekes en jong kinders verskaf. Daarbenewens kon manlike inwoners na ŉ hoër skaal beweeg en geld verdien deur arbeid te verrig, hoewel die meeste vroue se mans was op kommando was. Sedert Maart 1901 kon inwoners by die meeste kampe bykomende voedsel by spesiaal ingerigte winkels koop. Die probleem was egter dat daar talle armlastige gesinne was wat nie van hierdie voorreg gebruik kon maak nie. Weerbarstige inwoners – en daar was baie van hulle – is ook te na gekom met die uitdeel van voedsel. Die groot probleem het eintlik by die voorsiening van voedsel gelê. Die inwoners het nie altyd volle rantsoene ontvang nie en die voedsel was dikwels benede peil.
Verder moes onvoldoende en ondoeltreffende mediese personeel die wydverspreide siektes hanteer. Tussen Februarie 1901 en Februarie 1902 het die kampe in Transvaal 47 dokters uit 94 verloor asook 85 verpleegsters uit 217 en is 13 superintendente vervang. Hierdie personeellede het óf bedank, óf is ontslaan. Saam met die gebrekkige mediese dienste het die mediese wetenskap in daardie stadium nie ŉ teenvoeter vir epidemies soos masels – wat vir die grootste aantal sterftes in die kampe verantwoordelik was – en maagkoors gehad nie. Sulke epidemies het floreer in die dodelike kombinasie van die verskuiwing van groot groepe mense, wanvoeding en oorvol kampe.
Al hierdie faktore kom neer op die basiese gebrek aan kamporganisasie. ŉ Belangrike faktor wat tot die swak organisasie bygedra het, was die vaagheid oor presies wie vir die administrasie verantwoordelik was. Onder Roberts is die paar bestaande kampe deur militêre offisiere beheer. Hoewel die kampe onder Kitchener reeds in Februarie 1901 onder siviele administrasie geplaas is, het hulle nogtans tot November 1901 onder Kitchener as opperbevelhebber van die leër geressorteer en is kwessies rondom kampbeleid steeds na hom verwys. Die toestand is vererger deurdat Kitchener tussen Mei en Augustus 1901 ook as hoe kommissaris waargeneem het tydens Milner se besoek aan Londen. Milner het ŉ verbetering in die kampadministrasie teweeggebring, soos by sy terugkeer bewys is. In sy afwesigheid het die inwonertal van die konsentrasiekampe skerp gestyg, maar sonder dat daar ŉ ooreenstemmende toename in die getal kampe was. In Maart 1901 was daar altesaam 27 kampe wat 35 000 wit mense gehuisves het. Ses maande later moes 110 000 wit mense in 34 kampe teregkom. Onvermydelik het die sterftes in die kampe toegeneem namate die inwoners meer geword het.
Toe die siviele owerhede die definitiewe beheer van die kampe teen middel November 1901 oorgeneem het, het dit tot ŉ radikale verbetering van die kamptoestande gelei. Die getal sterfgevalle het van 3 205 in Oktober 1901 gedaal tot 402 in Maart 1902; 298 in April en 196 in Mei 1902.
Emily Hobhouse en die Dameskomitee
Hierdie verbetering in die toestande is voorafgegaan deur ŉ uitgerekte stryd deur veral mense soos die filantroop Emily Hobhouse. As koördineerder van die South African Women and Children Distress Fund in Brittanje het sy teen einde Desember 1900 in Kaapstad aangekom om eerstehandse inligting oor plaaslike toestande in te win.
Hier het sy vir die eerste keer bewus geword van die konsentrasiekampe wat regoor Suid-Afrika versprei was. Tussen Januarie en April 1901 het sy agt kampe besoek en self die groot gebrek wat in die kampe geheers het, ervaar. Sy het nie alleen materiële hulp aan die mense verleen nie, maar ook morele steun deur haar meegevoel met hul lot.
Terug in Engeland het haar onthullings oor die ellende in die kampe die aandag van die regering en opposisie op die militêre optrede teen die Boerevroue en -kinders gevestig. Die regering is deur die Liberale opposisie aan die hewigste kritiek sedert die uitbreek van die oorlog onderwerp.
Dit was veral Lord Milner en Chamberlain wat vir die dringende verbeterings gesorg het. Die toestande in die kampe en die ongunstige publisiteit wat dit die regering op die hals gehaal het, was vir hulle ŉ bron van groot kommer.
Vlugtelingkampe vir swart mense
Om hul beleid van “skoonmaak” van die land doeltreffend toe te pas, moes die swart mense uit hul krale verwyder en in kampe geplaas word. Die swart mense wat geraak is, kon al hul kos saamneem en permitte is aan hulle uitgereik om met die vee wat hulle besit het na die laer te trek. Die laers het later as “native refugee camps” bekend gestaan.
Byna al die swart mense wat na die kampe gebring is, het op Boere se plase gewoon in ruil vir die arbeid wat hulle verrig het. Dit was nie die Britse owerhede se bedoeling om die sogenaamde naturellereservate – met ander woorde waar swart mense in aparte regeringslokasies onder beheer van hul tradisionele leiers en hoofmanne gewoon het – te ontvolk nie. Die Britse kolonnes het trouens spesifiek opdrag gekry om alle swart hutte in Transvaal en die Oranje-Vrystaat buiten die in die naturellereservate te vernietig en die bewoners na vlugtelingekampe te verwyder. Hierdie beleid het reeds in Maart 1901 klagtes van swart mense ontlok dat Britse troepe hul hutte afbrand.
Hampstead
In die Tudor-tydperk het welvarende koopmanne hulle hier begin vestig, en in die 18de eeu was die gebied so gewild soos Islington. Sy rustige ligging buite die woelige middestad van Londen en die mineraalbronne, wat hier ontspring, het van Hampstead 'n elegante ontspanningsplek en herstellingsoord gemaak. Die lys van bekende inwoners sluit die staatsman William Pitt en die skrywers Robert Louis Stevenson en John Galsworthy in. Keats House, die woning van die Romantiese digter John Keats, is hier geleë.
Suid-Afrikaanse konsentrasiekampe
Vlugtelingkampe vir swart mense
In die eerste helfte van 1901 het die vlugtelingkampe vir swart mense in Transvaal en die Oranjerivierkolonie onder die administrasie van die hoofsuperintendent van die burgerkampe geressorteer. Teen Augustus het Kitchener ook die verantwoordelikheid vir swart vlugtelinge in die Oranjerivierkolonie oorgeneem.
Die belangrikste redes waarom hierdie kampe opgerig is, was eerstens om te verseker dat hulle selfversorgend word en tweedens om hulle in ŉ belangrike bron van swart arbeid vir die leër te omskep. Die kampe is langs die spoorweë opgerig, binne maklike bereik van die basisse waarvandaan die kolonnes opgetree het en die sentrums waar arbeid nodig was. Teen September 1901 was daar 23 sulke kampe in die Oranjerivierkolonie en in Februarie 1902 reeds 39 in Transvaal, eweredig langs die spoornetwerk versprei.
Hampstead
Vervoer
'n Groot busterminus, Hampstead Heath, is in South End Green geleë. Die belangrikste gereelde busdiens is Roete 24 wat die gebied al meer as 100 jaar lank met die West End, Victoria en Grosvenor Road in Pimlico verbind. Hampstead word tans deur die Londense Busroetes 24, 46, 168, 210, 268, 603, C11 en N5 bedien.
Suid-Afrikaanse konsentrasiekampe
Vlugtelingkampe vir swart mense
Alle liggaamlik geskikte mans in hierdie kampe moes as transportryers, touleiers, veewagters ensovoorts, vir die leër werk, of vir private werknemers ten einde hulself en hul gesinne te onderhou, terwyl die vroue en kinders asook die bejaarde en siek mans wat nie kon werk nie in vlugtelingkampe geplaas is.
Op 5 Mei 1902 is twee agentskappe vir onderskeidelik seuns en meisies in Johannesburg geopen om aan kinders uit die vlugtelingkampe werk as bediendes te verskaf. ŉ Totaal van 409 kinders, onder wie 276 seuns was en 133 meisies, is as bediendes in Johannesburg beskikbaar gestel.
Hampstead
Naaste treinstasie
Die Hampstead Heath-treinstasie is in South End Green geleë. Daar is 'n tweede stasie, Finchley Road & Frognal, aan die westelike kant van Hampstead. Albei stasies maak deel uit van die London Overground-netwerk.
P.R. Anderson
P.R. Anderson is 'n Suid-Afrikaanse digter en akademikus wat aan die Engels-departement van die Universiteit van Kaapstad verbonde is. Sy werk, Foundling's Island, wat op die vernietiging van die natuur fokus, is in 2003 met die Sanlam Literêre Prys bekroon. Hy deel die prys met Finuala Dowling.
Meridiana
Meridiana (ook Alpha Coronae Australis of α CrA genoem) is die helderste ster in die sterrebeeld Suidelike Kroon (Corona Australis) en is sowat 125 ligjare van die Son af.
Aloe edouardii
Aloe edouardii is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is, die spesie word nou as uitgestorwe beskou.
Meridiana
Naam
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Coronae Australis". Dit is die enigste ster in die sterrebeeld met ’n tradisionele eienaam, "Alphekka Meridiana" (Latyn vir "Alphekka-Suid"), na Alphecca, die helderste ster in die Noordelike Kroon. Die naam "Alphecca" of "Alphekka" is Arabies, kort vir نير الفكّة nayyir al-fakka, "die helder (ster) van die gebroke (ring sterre)". Die naam "Meridiana" is op 5 September 2017 deur die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) vir die ster goedgekeur.
Eienskappe
Meridiana se spektraaltipe is A2 Va en dit is dus ’n A-tipe ster, nes Vega. Nes Vega, het dit ’n oormaat infrarooistraling, wat daarop dui dat dit deur ’n skyf stof omring word. Dit het ’n skynbare magnitude van 4,1 en sy massa en radius is na raming 2,3 keer dié van die Son. Met ’n oppervlaktemperatuur van rofweg 9 100 K is sy ligsterkte 31 keer die Son s'n. Meridiana is rofweg 254 miljoen jaar oud. Dit roteer vinnig, teen amper 200 km/s by die ewenaar, en maak ’n volledige rotasie in sowat 14 uur, naby aan sy opbreekspoed.
Max Burkholder
Max Burkholder (gebore 1 November 1997) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Daddy Day Care (2003), Astro Boy (2009), en The Purge (2013), en in die televisiereeks Parenthood (2010).
Fred Montague
Fred Montague (1864 – 3 Julie 1919) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cameo Kirby (1914), The Master Mind (1914), The Squaw Man (1914), en The Hidden Law (1916).
Aloe elegantissima
Aloe elegantissima is 'n aalwyn wat endemies aan Somalië is.
Amiese Doopsgesindes
Die Amiese Doopsgesindes (Engels: the Amish) is 'n Christelike protestantse geloofsgemeenskap in Noord-Amerika. Die groep het in 2018 sowat 330 000 lede gehad en woon in Pennsilvanië, Ohio, Indiana en sowat 30 ander deelstate in die VSA asook 4 provinsies in Kanada. Hulle volg streng gedragsriglyne en verkies 'n eenvoudige lewenstyl. Hulle dra byvoorbeeld tradisionele klere en mag nie telefone, motors en ander moderne uitvindsels gebruik nie. Hulle praat ou Duitse dialekte, meestal Pennsilvaniese Duits, maar klein groepies praat ook 'n Switserse dialekte of 'n Elsassiese dialek.
Geskiedenis
In die tweede helfte van die 19de eeu het die Amiese gemeenskap in twee groepe verdeel: die tradisionaliste, wat sowat 'n derde uitmaak, en moderner lede, wat tweederdes uitmaak. Die traditonaliste het die "Ou Orde" geword soos hulle vandag bekend is, terwyl die moderner groep "Amiese Mennoniete" geword het. Laasgenoemde is in die eerste helfte van die 20ste eeu in die Noord-Amerikaanse meerderheidsgemeenskap opgeneem.
Die Amiese Doopsgesindes is oor die algemeen vriendelik en waai meestal vir verbygaande persone. Hulle woon egter in landelike gemeenskappe en meng nie met die hoofstroom Amerikaanse samelewing nie. Dit is teen hul geloof om vir foto's te poseer. Hulle sal dikwels hulle kop wegdraai as iemand 'n kamera in hulle rigting mik.
Getroude mans mag nie hulle baarde skeer nie, maar word ook nie toegelaat om snorre te hê nie. Slegs ongetroude mans skeer hul gesigte.
Die aantal Amiese Doopsgesindes is in 2010 op 230 000 tot 250 000 geraam. As gevolg van hul tradisioneel groot gesinne groei die bevolkingsgroep in 2012 nog sterk.
Aloe × eileeniae
Aloe × eileeniae is 'n aalwyn en hibried wat endemies aan Suid-Afrika is en kom in die Oos-Kaap voor. Die hibried is 'n kruising tussen Aloe africana en Aloe ferox.
Hubert Moest
Hubert Moest (3 Desember 1877 – 5 Desember 1953) was 'n Duitse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wo ein Wille, ist ein Weg (1918), Galeotto, der große Kuppler (1919), Ut mine stromtid (1919), en Götz von Berlichingen zubenannt mit der eisernen Hand (1925).
Pous Johannes Paulus I
Johannes Paulus I was die 263ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk vir 33 dae, in 1978. Hiermee is hy 10de op die Lys van kortste pontifikate. Hy staan bekend as die “laggende pous”. Voor sy verkiesing was hy patriarg van Venesië. Hy was die enigste pous wat die agtervoegsel “I” (die eerste) by sy naam gevoeg het.
Biografie
Pous Johannes Paulus I is gebore as Albino Luciani op 17 Oktober 1912 in Forno di Canale, Italië. Hy was die oudste seun van Giovanni Luciani en Bartolomea Tancon. Luciano word priester gewy op 7 Julie 1935 in die San Pietro-kerk in Belluno deur biskop Giosue Cattarossi. Op 23 November 1946 promoveer hy magna cum laude met 'n proefskrif oor die oorsprong van die menslike siel. Op 27 Desember 1958 word hy biskop van Vittorio Veneto en op 3 Februarie 1969 word hy patriarg van Venesië. Hy word kardinaal-priester op 5 Maart 1973 met San Marci in Rome as titelkerk. Op 26 Augustus 1978 volg hy Pous Paulus VI op en regeer tot sy dood op 28 September 1978. Hy word opgevolg deur Pous Johannes Paulus II. Die naam ‘Johannes Paulus’ is 'n saamvoeging van die name van die pous se twee voorgangers.
Pontifikaat
Op 27 Augustus 1978 'n dag na sy verkiesing hou hy 'n toespraak waarin hy verklaar die werk van sy twee voorgangers te wil voortsit. Op 7 September 1978 onderstreep hy die siening in 'n toespraak tot die klerus deur hulle daarop te wys dat hulle verantwoordelik is vir die gelowiges. Hy beskou meditasie as 'n belangrike hulpmiddel in die uitvoering van die pligte van die geestelikheid. By sy kroning het hy afgesien van die gebruik van die tiara en is slegs met die pallium omhul. Pous Johannes Paulus I het slegs vier algemene oudiënsies gegee tydens sy kort bewind. Al vier het in die teken van die kategismus gestaan. Omdat die pous so onverwags gesterf het, was daar na sy dood spekulasie oor die doodsoorsaak. Die Vatikaan het 'n hartaanval aangegee en verdere ondersoeke het nooit iets anders opgelewer nie. Verskeie spekulasie het gesuggereer dat die pous vergiftig is omdat hy skandale van die Vatikaanse Bank sou wou ondersoek.
Die kollege van kardinale
Pous Johannes Paulus I het geen nuwe kardinale aangestel gedurende sy kort pontifikaat nie.
Saligverklarings
Pous Johannes Paulus I het geen persone salig verklaar nie.
Heiligverklarings
Pous Johannes Paulus I het geen persone heilig verklaar nie
Verering
Op 4 September 2022 word Pous Johannes Paulus I salig verklaar deur Pous Franciskus, sy feesdag is 26 Augustus.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Gereformeerde kerk Witbank-Suidoos
duimnael|regs|190px|Die Gereformeerde kerk Witbank-Suid is op 12 Mei 1973 in gebruik geneem.
Geskiedenis: Witbank-Suid
Die Gereformeerde kerk Witbank-Suid het in November 1969 van die Gereformeerde kerk Witbank afgestig. Eers is dienste in die Laerskool Taalfees sê en kerkraadsvergaderings in die moedergemeente se gebou gehou. Sowat drie jaar ná afstigting is ’n tender van Witzies Konstrukie aanvaar vir die oprigting van ’n kerkgebou volgens ’n plan wat die Gereformeerde argitek Johan de Ridder geteken het. Die Presutu-boumetode is gebruik. Vir die oprigting van die mure is betonpanele gebruik. As ’n besparingsmaatreël het die kerkraad besluit om nie ’n kerkklok te koop nie en die vrouelidmate het vir die aankoop van die banke en die orrel gesorg.
Hierdie gebou is op 12 Mei 1973 in gebruik geneem en ’n jaar later is ’n klok tog aangekoop, wat in die toring aangebring is. Weens verwering moes die toring later afgebreek word en dit is vervang deur ’n kleinere waarin die klok opnuut gemonteer is.
Geskiedenis: Witbank-Oos
Die Gereformeerde kerk Witbank-Oos het in November 1983 van die Gereformeerde kerk Witbank-Suid afgestig as die derde gemeente op die destyds snelontwikkelende Witbank. Van die nuwe gemeente se 16 wyke was sewe buite die dorp, onder meer op Ogies, waar een maal per maand ’n middagdiens gehou is, en op Kendal.
Die gemeente het in die skoolsale van die Laerskool Dalridgepark en die Laerskool Duvhapark byeengekom. In 1985 het die GKSA se orgaan, Die Kerkblad, nog berig dat die gemeente hard werk om geld in te samel vir kerkbou deur onder meer koeksisters te verkoop, maar in 1989 het Witbank-Oos ontbind sonder dat hy ooit sy kerk gehad het. Witbank-Suid en –Oos het saamgesmelt as Witbank-Suidoos, wat op sy beurt in 2010 met die moedergemeente saamgesmelt het as die Gereformeerde kerk Hoëveld.
Eloise Laws
Eloise Laws (gebore 6 November 1943) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent City Heat (1984) en in die televisiereeks The Mike Douglas Show (1961).
Mbanswespruit
Ontspring en roete
Die spruit ontspring in die sentrale Krugerwildtuin en mond uit in die Shisakashanghondo wat 'n sytak van die Olifantsrivier vorm.
Sami
Die Sami (Samies: Sámi, Saami) is 'n Fins-Oegriese etniese groep inheems aan Sápmi wat vandag groot dele van Noorweë en Swede, die noordelike dele van Finland en die Moermansk-oblast van Rusland insluit. Die Sami se voorouerlande is nie goed gedefinieer nie. Hul tradisionele tale is die Sami-tale en word as 'n tak van die Oeraliese taalfamilie geklassifiseer.
Tradisioneel het die Sami 'n verskeidenheid aan lewenstande, insluitende kusvisvang, bontvangs en skapeherders, nagestreef. Hul bekendste lewensmiddele is semi-nomadiese rendierherders. Tans is ongeveer 10% van die Sami betrokke by rendierherders, wat hulle met vleis, pels en vervoer voorsien. 2 800 Sami is aktief betrokke by voltydse werk. Vir tradisionele, omgewings-, kulturele en politieke redes is reindeerherding in sommige streke van die Nordiese lande wettiglik vir net Sami-mense voorbehou.
Dennis Burkley
Dennis Burkley (10 September 1945 – 14 Julie 2013) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Doors (1991), ''Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), Tin Cup (1996), en Hollywood Homicide'' (2003).
Phyllospongia schulzei
Phyllospongia schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phyllospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Rosina Lawrence
Rosina Lawrence (30 Desember 1912 – 23 Junie 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Charlie Chan's Secret (1936), Pick a Star (1937), Nobody's Baby (1937), en Way Out West (1937).
Russiese vliegdekskip ''Admiral Koeznetsof''
Admiral Flota Sowjetskowo Sojoeza Koeznetsof (Russies: Адмира́л фло́та Сове́тского Сою́за Кузнецо́в} "Admiraal van die Vloot van die Sowjetunie Koeznetsof") is 'n vliegtuigkruiser (swaar vliegdekskip, missielkruiser, of TAVKR in die Russiese klassifikasie) wat dien as die vlagskip van die Russiese Vloot. Hy is gebou deur die Swartseewerf, die enigste vervaardiger van die Sowjet-vliegdekskepe, in Nikolajef in die Oekraïense Sosialistiese Sowjetrepubliek. Die aanvanklike naam van die skip was Riga; gelanseer as die Leonid Brezjnef, seeproewe begin as Tbilisi, en uiteindelik dra dit die naam Admiral Flota Sowjetskowo Sojoeza Koeznetsof. Die skip is vernoem na die admiraal van die Sowjetvloot Nikolai Gerasimowitsj Koeznetsof.
Rol
Die ontwerp van die Admiral Koeznetsof-klas impliseer 'n missieverskil van dié van die Amerikaanse Vlootdraers. Die term wat gebruik word is "swaar vliegtuigdraerkruiser" – bedoel om ondersteuning en beskerming te bied tydens strategiese missiellansering vanaf duikbote, oppervlakskepe en missieltoegeruste vliegtuie van die Russiese Vloot.
Die draer huisves ook die Kamov Ka-27 en Kamov Ka-27S helikopters vir teenduikbootoorlogvoering, soek-en-reddingsoperasies en klein vervoertake.
Vliegtuiglansering
Vir die opstyg van vastevlerkvliegtuie, gebruik die Admiral Koeznetsof 'n ski-oprit aan die einde van sy boeg. Vir opstyg versnel 'n vliegtuig in die rigting van die oprit met behulp van sy nabrander. Dit veroorsaak dat die vliegtuig die dek teen 'n hoër hoek en hoogte verlaat as op 'n vliegdekskip met 'n plat dek en katapulte. Die ski-opritopstyg is minder veeleisend vir die vlieënier, aangesien die versnelling laer is, maar die resultaat is 'n stygspoed van net 120-140 km/h wat 'n vliegtuigontwerp benodig wat nie sal stol teen so 'n lae spoed nie.
Gereformeerde kerk Hoëveld
duimnael|270px|Die Gereformeerde gemeente Hoëveld gebruik die ou [[Gereformeerde kerk Witbank, wat ontwerp is deur Hendrik Vermooten en ingewy is op 20 Januarie 1951.]]
Die Gereformeerde kerk Hoëveld is die enigste oorblywende Afrikaanse gemeente van die GKSA in Witbank, Mpumalanga.
Eindelik, in 2010, het ook die moedergemeente ontbind toe dit met Suidoos saamsmelt as Hoëveld. Dié gemeente se getal belydende lidmate het in 2011 nog 609 getel en die dooplidmate 135, maar intussen was daar ’n afname van sowat 40 persent in die belydende lidmate tot net 361, terwyl die dooplidmate amper met die helfte afgeneem het tot 70. In min of meer dieselfde tyd het die NGK se belydende lidmate hier met sowat 20 persent afgeneem en die Hervormde Kerk s’n met sowat 33 persent.
Aloe eumassawana
Aloe eumassawana is 'n aalwyn wat inheems aan Djiboeti en Eritrea is.
Phyllospongia supraoculata
Phyllospongia supraoculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phyllospongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Leo Burmester
Leo Burmester (1 Februarie 1944 – 28 Junie 2007) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Last Temptation of Christ (1988), The Abyss (1989), Lone Star (1996), en The Devil's Advocate (1997).
William Moore (akteur)
William Moore (19 April 1916 – 24 April 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Public Eye (1965) en Sorry! (1981).
Aloe eximia
Aloe eximia is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Phyllospongiinae
Phyllospongiinae is 'n subfamilie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Gereformeerde kerk Rustenburg-Noordoos
duimnael|regs|300px|Die [[Gereformeerde kerk Rustenburg-Noord, in gebruik geneem op 21 Maart 1953. Dit het GK Rustenburg-Noordoos gehuisves vanaf 1994 tot die afskeidsdiens op Sondag 29 April 2018.]]
Die Gereformeerde kerk Rustenburg-Noord-Oos is die jongste van die drie Afrikaanse gemeentes van die GKSA in Rustenburg, Noordwes.
Die gemeente het in Januarie 1994 ontstaan nadat die Gereformeerde kerk Rustenburg-Oos begin swaarkry het weens demografiese veranderings binne sy gemeentegrense (met ander woorde, die lidmate het weggetrek en elders gaan woon). Die Gereformeerde kerk Rustenburg-Noord het terselfdertyd ontbind en so het die nuwe, saamgestelde gemeente in Januarie 1994 tot stand gekom. Dié gemeente het in 1997 300 belydende en 125 dooplidmate gehad en in 2015 onderskeidelik 180 en 24, vergeleke met 232 en 48 vyf jaar vantevore.
Geskiedenis: Rustenburg-Noord
Dié gemeente is gestig op 30 Oktober 1949, 90 jaar ná die Gereformeerde kerk Rustenburg, die eerste in die hele kerkverband. Die standplaas waar ds. Dirk Postma die Gereformeerde Kerk gestig het, het ná afstigting binne Rustenburg-Noord se gemeentegrense geval. Aan die begin het moeder en dogter dieselfde kerkgebou gebruik omdat die Noord-gemeente geldelik nog swak was en dus nie dadelik aan kerkbou kon dink nie. Ook ’n pastorie moes eers wag sodat die eerste predikantspaar op die dorp moes loseer.
Die dorpsraad het ’n stuk grond geskenk waarop ’n kerk gebou kon word. Die argitek J.M. van der Westhuizen het die plan geteken en die kerkraad het as eienaarbouer opgetree met diaken T.J. Coetzee as voorman. Die hoeksteen is op 30 Augustus 1952 onthul toe prof. S. du Toit die feesrede gelewer het. Om die een of ander rede is die toring nie volgens plan voltooi nie, maar ’n ander spits aangebring wat dit stomp laat lyk. Hierdie gebou is op 21 Maart 1953 in gebruik geneem en die saal in 1971 nadat ds. G.L. Kruger die hoeksteen vroeër gelê het.
Geskiedenis: Rustenburg-Oos
Die Gereformeerde kerk Rustenburg-Noord het van die sestigerjare af gedurig gegroei, hoofsaaklik vanweë die bedrywighede van die platinummyne. In 1974 was daar 704 belydende en 482 dooplidmate. Al het dié lidmate baie gewissel, soos dikwels die geval is in ’n myngemeenskap, het die Noord-gemeente dit goed gedink om die Gereformeerde kerk Rustenburg-Oos in November 1975 af te stig.
Die afstigtingsooreenkoms het bepaal dat die Noord-gemeente die helfte van sy eiendom se waarde aan die Oos-gemeente sou uitbetaal. Vanaf Maart 1976 het lidmate vir eredienste in die Laerskool Danie Brink byeengekom. ’n Pastorie was die eerste behoefte en is in 1977 voltooi nadat die gemeente as eienaarbouer opgetree het.
Die onbestendigheid van die mynbou het kerkbou lank gestrem. Ds. W. Venter het omstreeks 1980 ’n groot aandeel gehad in die bou van ’n moderne kerk op die hoek van Davis- en Wolmaransstraat. Rustenburg-Oos is egter ’n bestaan van net 18 jaar gegun, want weens veral die veranderende demografiese samestelling van die woonbuurte binne sy grense, kon die gemeente nie meer selfstandig voortbestaan nie. Die nuwe kerkgebou is toe in 1993 aan die Ou Apostels verkoop en in Januarie 1994 het Rustenburg-Oos met Rustenburg-Noord saamgesmelt as die Gereformeerde kerk Rustenburg-Noordoos. Die saamgestelde gemeente het die kerkgebou van die ou Rustenburg-Noord op die hoek van Klopper- en Lukasstraat gebruik.
Verhuisings
Lidmate het op Sondag 29 April 2018 afskeid geneem van die kerkgebou op die hoek van Lukas- en Klopperstraat. Dit was nadat die omgewing waar die kerkgebou geleë is, met die jare onveilig geword het, veral ná donker, wat dit moeilik gemaak het om byvoorbeeld ná ure vergaderings te hou. Ds. Frikkie van Rensburg, die predikant sedert 2012, het in dié tyd gesê: “Almal in die gemeente was dit eens dat dit die regte besluit is, ná baie gemeentevergaderings. Die demografie van die onmiddellike omgewing is besig om spoedig en drasties te verander (busdienste wat tot stand kom, voortdurende geweld tussen Nigeriërs en plaaslike inwoners, onveiligheid, prostitusie).”
Die gemeente het die kans benut om uit die ongunstige omgewing van die ou kerkgebou te verhuis en elders ’n perseel gekoop, waarop ’n nuwe kerkgebou oprig sal word. Dis geleë in 'n gevestigde, rustige woongebied, Safarituine Uitbreiding 8, waarvan die aard in die nabye toekoms nie nadelig behoort te verander nie. In teenstelling hiermee is ’n ontwikkeling in die omgewing van die ou kerkgebou beplan wat nie gunstig was vir ’n Afrikaanse kerk nie. Die ou kerk is verkoop aan 'n ander kerkverband wat, volgens ds. Van Rensburg, “baie beter gawes het om die demografiese gedeelte van die dorp (insluitend die taxistaanplek) te bedien met die Woord.”
Die Hervormde Kerk het omstreeks 2010 ook hul kerkgebou in die middestad verkoop en langs die R24 gaan bou, waar die gemeente mooi groei ervaar. In 2018 was nog vier kerke om die Gereformeerde kerk in die mark.
Weens die veranderende demografie van die omgewing het geen enkele lidmaat in die Rustenburg-Noord oorgebly nie en het teen 2018 net 23% van die lidmate in die ou Rustenburg-Oos gewoon. Die oorblywende 77% het toe gewoon in die ander twee gemeentes op die dorp se tradisionele "gemeentegrense", wat lankal nie meer geld nie, maar die moeite doen om na Rustenburg-Noordoos te kom vanweë die besonderse identiteit wat dié gemeente saambind. “Ons is oortuig dat die besondere identiteit wat ons gemeente in Jesus Christus dra, nie verlore moet gaan nie,” het ds. Van Rensburg gesê; “daarom het ons teen samesmelting besluit.”
Die gemeente het ’n reëling met die Sewendedagadventiste getref om hul kerkgebou by Moquasilaan 16, Proteapark, te gebruik en vir dié doel ’n huurkontrak met hulle opgestel. Dié kerkverband, wat die Gereformeerdes baie goedgesind is, gebruik nie hul kerkgebou op ’n Sondag nie. Die ander twee Gereformeerde gemeentes in Rustenburg, Rustenburg en Rustenburg-Wes, was albei bereid om hul kerk tot Rustenburg-Noordoos se beskikking te stel, maar dit sou beteken het dat laasgenoemde se erediens eers omstreeks 12:00 op ’n Sondag sou kon begin het.
Die kerkraad het begin Mei 2018 met die argitek begin beraadslaag oor die voorlopige bouplanne vir die nuwe kerk in Waterval-Oos, langs die N4-snelweg. Die nuwe perseel, erf 1571 in Safarituine Uitbreiding 8,, sou toe na verwagting binnekort hersoneer word vir kerklike gebruik.
Aloe ericahenriettae
Aloe ericahenriettae is 'n aalwyn wat endemies aan Djiboeti is.
Bo Burnham
Bo Burnham (gebore 21 Augustus 1990) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Sick (2017) en Eighth Grade (2018), en in die televisiereeks Zach Stone Is Gonna Be Famous (2013).
Sement
Sement is 'n bindstof wat in die konstruksiebedryf gebruik word. Nadat dit geset, verhard en aan ander materiaal geheg het, bind dit hulle saam. Sement word selde alleen gebruik, maar word gebruik om sand en gruis saam te bind.
Lys van politieke partye in Azerbeidjan
Azerbeidjan is 'n outoritêre een party beheerde staat met die Nuwe Azerbeidjanse Party aan die bewind.
Sement
Sement word met fyn aggregaat gemeng om 'n breimengsel (algemeen "dagha" genoem) te vorm vir messelwerk, of met sand en gruis/klip om beton te lewer.
Lys van politieke partye in Azerbeidjan
In 2020 is daar 56 politieke partye amptelik in Azerbeidjan geregistreer.
Sement
Die sement wat gebruik word in konstruksie is gewoonlik anorganies, dikwels gebaseer op kalk of kaliumsilikaat, en kan gekenmerk word as óf hidroulies of nie-hidroulies, na gelang van die vermoë van die sement om te set in die teenwoordigheid van water.
Nie-hidrouliese sement sal nie in nat toestande of onderwater set nie; eerder, dit set as dit droog word en reageer met koolstofdioksied in die lug. Dit is bestand teen die aanval deur chemikalieë nadat dit verhard het.
Hidrouliese sement (bv. Portlandsement) set en bind as gevolg van 'n chemiese reaksie tussen die droë bestanddele en water. Die chemiese reaksie lewer mineraalkoolhidrate wat nie baie wateroplosbaar is nie, en so baie duursaam is in die teenwoordigheid van water, en ook veilig teen chemiese aanval. Die chemiese proses vir hidrouliese sement is deur die antieke Romeine uitgevind wat kalk (kalsiumoksied) by vulkaniese as gevoeg het.
Dit is vir die eerste keer vervaardig deur Joseph Aspdin, wat die patent in 1824 verkry het. Hy het die sement genoem na die eiland Portland, van waar hy kalksteen as grondstof gekry het. Portlandsement bestaan hoofsaaklik uit kalsiumsilikate met enkele yster- en aluminiumverbindings en is vry van veral koolsuurgas.
Gertrude Le Brandt
Gertrude Le Brandt (1 Julie 1863 – 28 Augustus 1955) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Youth's Endearing Charm (1916), Annie-for-Spite (1917), Doing Their Bit (1918), en Through the Toils (1919).
Sement
By die droë proses word die bestanddele in poeiervorm gemeng en daarna met water besproei, waardeur sementkorrels gevorm word. By albei prosesse word 'n homogene mengsel verkry wat in die oond verder verwerk kan word. Sementoonde bestaan hoofsaaklik uit massiewe, roterende silinders wat teen 'n effense helling lê. Die metaalsilinders word met vuurvaste stene uitgelê om die metaal te beskerm aangesien die oonde temperature van tot 1 400 °C bereik.
Chanelle de Jager
Chanelle de Jager, gebore 29 Oktober 1980, Witbank is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en skrywer wat veral bekendheid verwerf het vir haar rol as Desiree du Pont in die M-Net sepie, Egoli: Plek van Goud. Chanell het aan Hoërskool Menlopark matrikuleer en het van 1993 tot 1994 drama geneem onder leiding van Liezel Spies aan die Jo-Crystal Dramaskool. In 1995 het de Jager begin om te spesialiseer in drama by die Pro-Arté kunsskool en is vereer met erekleure deur die ATKV. De Jager het as 'n voltydse aktrise vir Franz Marx Films gewerk vir ses jaar van haar loopbaan by die sepie, Egoli: Plek van Goud.
Sement
'n Oond kan tot 300 m lank wees en 'n deursnee van tot 6 m hê. Die grondstofmengsel word by die hoogliggende punt van die oond ingevoer terwyl die verhitting van die oond by die laagliggende punt plaasvind. As brandstof kan olie, steenkool (poeierkool) of gas gebruik word.
Chanelle de Jager
Tydens verlof wat sy in 2004 in die Verenigde Koninkryk geneem het, het sy 'n belangstelling ontwikkel vir kortfilms en die prosesse wat gebeur agter die kamera. Gedurende hierdie tyd, het sy ook 'n kameerol vertolk in 'n Britse dramareeks, Judge John Deed. Met haar terugkeer na Suid-Afrika, het sy rolprentwese en televisie begin studeer by die Motion Picture Acadamy, met hoofvakke soos vervaardiging, redigering, skryf en regie. In haar tweede jaar van haar studies is de Jager 'n pos aangebied as assistent en videoredigeerder vir 'n natuurkinematograaf. Vir hierdie pos moes sy na Kaapstad verhuis.
Sement
Die oond draai stadig om sy as, waardeur die mengsel geleidelik na die onderste punt van die oond beweeg. In die proses word die mengsel verhit en die water verdamp. Uiteindelik smelt die mengsel en vorm min of meer ronde balle wat as sementklinkers bekend staan. Die eindproduk verlaat dan die oond as klinkers wat reeds die gewenste sementeienskappe het.
Chanelle de Jager
Aan die begin van 2011 het sy by die akteursagentskap Emma Ress Management aangesluit, sedertdien is de Jager weer 'n voltydse aktrise in advertensies, stemwerk, film en teater. Films waarin de Jager gespeel het, sluit in Smoorverlief (2009), Jimmy in pienk (2012), asook 'n kortfilm wat sy geskryf het, Format (2013) en Faan se trein (2014).
Sement
Die klinkers word in 'n maal- en breekmasjien verpoeier tot 'n grootte van ongeveer 90 \mum (\mum= mikrometer=0,001 mm). Met die poeier kan 'n vinnige reaksie met water verkry word om die sement te laat bind.
Chanelle de Jager
In 2014 het de Jager in die teaterproduksie, Hansel and Gretel, verskyn in die Canal Walk Festival of Fun in Kaapstad en later in dieselfde jaar het sy 'n rol in Fat Pig gekry, waarvan die regie deur Tamryn Spies behartig is, wat ook later by Broadway vertoon is.
De Jager was in 2008 deel van 'n radiodrama, geskryf deur Leon van Nierop, en het ook stemwerk vir verskeie advertensieveldtogte gedoen, onder andere: Spur (Suid-Afrika), die Switserse Lotery (Switserland), Lidl (Duitsland) en Nivea (wêreldwyd).
Sement
Soorte
OPC ("ordinary portland cement") of gewone sement word uit kalksteen- en gipsklinkers vervaardig en vir algemene bouwerk gebruik.
Kenneth More
Kenneth More (20 September 1914 – 12 Julie 1982) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Deep Blue Sea (1955), A Night to Remember (1958), The Longest Day (1962), en Scrooge (1970).
Chanelle de Jager
De Jager is ook 'n regisseur vir die akteursagenskap, KAYOS, wat plasings doen van akteurs in rolle en sy het haar eie vermaaklikheidsbesigheid vir kinders, Jolly Cherry Entertainment. In 2015 het de Jager saam met die akteur, Martin Venter, die platform, Typecast, van stapel gestuur, waar voornemende akteurs nuwe vaardighede kan leer om hulself te bemagtig vir hul loopbane.