cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frances Baard
Vryheidsmanifes en die vroue-optog
Baard was in 1955 aktief betrokke met die opstel van die vryheidsmanifes en was een van die leiers van die Vroue-optog na die uniegebou in Pretoria op 9 Augustus 1956 in protes teen die paswette. "'n Pas is 'n klein boekie wat jy moet kry wanneer jy 16 is en dit sê waar jy kan werk, en waar jy mag wees en of jy werk het. Jy kan nie 'n werk kry sonder hierdie boekie nie. En jy kan net 'n werk kry in die omgewing waar die stempel in jou boekie aandui.. Jy moet dit die hele tyd dra, want die polisie kan jou voorkeer en daarvoor vra. As jy nie jou pas het nie, moet jy vir 'n paar dae tronk toe gaan of anders moet jy geld betaal om uit te kom." – Frances Baard, in "My Spirit is not banned" In 1956 sy was een van die beskuldigdes in die Hoogverraad-verhoor en ook die uitvoerende komiteelid van die South African Congress of Trade Unions (SACTU).
Inligting
Inleiding
Die letters van die alfabet word so ingespan dat dit woorde en sinne met 'n bepaalde betekenis vorm. Benewens 'n taal kan inligting ook met behulp van simbole, seine en kodes verstrek word. Die oordra van inligting geskied deur kommunikasie, wat enigiets van 'n gebaar tot 'n berig wat per televisie oorgesend word, kan insluit. Nuusbriewe is byvoorbeeld 'n baie algemene kommunikasiemiddel. Dit word gewoonlik direk na iemand gestuur of 'n aantal daarvan word versprei.
Daar is ook tydskrifte en boeke wat gereeld gepubliseer word en oor algemene onderwerpe of oor gespesialiseerde vakrigtings handel. Die tegnologie bied ook die telefoon, die radio, die rolprent, televisie en rekenaars. Die telefoon is grotendeels verantwoordelik vir die rewolusie in kommunikasie omdat verdere ontwikkeling daaruit voortgespruit het. Die radio het die voordeel bo die telefoon dat dit meer mense kan bereik. Rolprente is weer kragtiger as die radio omdat dit oudiovisuele inligting verskaf. Televisie is egter die kragtigste omdat dit die groot dekkingsgebied van die radio met die oudiovisuele vermoë van rolprente kombineer. By rekenaars word inligting per datalyn van een plek na 'n ander oorgestuur.
Frances Baard
Verbanning en die daaropvolgende politieke aktiwiteit
Ná haar vrylating in 1969 was sy verban na Boekenhout. Twee jaar later is sy verplaas na Mabopane (naby Pretoria) waar sy in 1997 gesterf het. In Augustus 1983 het Frances Baard die bekendstelling van die United Democratic Front (UDF) in Kaapstad bygewoon waar sy verkies is as 'n uitvoerende lid. Baard was'n lid van die Metodiste Kerk en die kerk se gilde vir vroue.
Herdenking by haar geboorteplek en elders
In Junie 2001 is die "Diamantvelddistriksraad" in Kimberley hernoem na Frances Baard-distriksmunisipaliteit ter ere van haar. Die voorstel om erkenning aan Frances Baard te gee, was 'n idee van 'n personeellid by Kimberley se McGregor Museum.
Inligting
Inligtingsteorie
Wanneer 'n keuse tussen die twee moontlikhede van 'n bis gemaak word, is die waarskynlikheid dat ŉ mens een van hulle gaan kies, ewe groot. Die waarskynlikheid (p) van 'n keuse tussen 0 en 1 is dan p = ½. Gewoonlik bevat 'n inligtingbron meer as een bis, en om die inligtinginhoud te bepaal, moet die moontlikhede van elke bis afsonderlik beskou en 'n gemiddelde opgestel word. Die gemiddelde inligtinginhoud word die inligtingentropie (H) van 'n bron genoem.
Dit is minimaal (H = 0) indien 1 van die bisse 1 en die ander elk 0 is, en andersom, as 1 bis 0 is terwyl die ander elk 1 is. H is maksimaal as 0 en 1 eweredig tussen die bisse voorkom (p = ½). Hierdie teorie word geïllustreer deur die speletjie waar iemand byvoorbeeld aan iets dink en die ander deelnemers deur middel van 20 vrae probeer vasstel wat dit is. Elke vraag moet beantwoord word met 'n "ja" of " nee". Na aanleiding van die inligtingsteorie kan die waarskynlikheid wat elke antwoord oplewer, enigiets van 0 tot 1 wees.
As dit egter 'n ½ is, is die inligtinginhoud maksimaal. Om die meeste inligting te bekom, moet die vrae dus so gestel word dat die waarskynlikheid vir 'n ja- of nee antwoord ewe groot is. Wanneer die deelnemers byvoorbeeld vasgestel het dat daar 'n stad in 'n Afrikaland ter sprake is, sal ŉ goeie vraag, byvoorbeeld of dit suid van die ewenaar geleë is, die kontinent vir die deelnemers in min of meer ewe waarskynlike dele verdeel. As die antwoord dan "ja" is, sal die volgende vraag of dit noord van die Limpoporivier geleë is, die suidelike deel van Afrika weer eens in 2 moontlike helftes deel. Indien die moontlikhede aanhoudend in ewe waarskynlike helftes onderverdeel kan word, sal die vraestellers waarskynlik met 20 vrae kan vasstel watter stad dit is. Met hierdie metode kan 2²º (1 048 576) moontlikhede in 'n baie kort tyd ondersoek word. Met 'n aanduiding van die hoeveelheid en inhoud wat inligting behels, het Shannon hom toegelê op die spesifieke probleme wat betrokke is by kodering, die oordra daarvan en dekodering. Daar is min of meer 'n vaste patroon waarvolgens enige inligting oorgedra word. Van die oorsprongbron word informasie gewoonlik omgesit in ŉ kodevorm. Kodering kan die modulasie van 'n radiosein, die omsetting van 'n taal in 'n kode of die binêre kodering in rekenaars insluit. Daarna word dit deur 'n medium of kanaal oorgedra en by ontvangs word dit weer gedekodeer. Die meeste aandag word voortdurend aan tyd en foute bestee. Die tyd word beperk deur die kapasiteit van 'n kanaal, dit wit se die maksimum aantal bisse per sekonde wat die kanaal kan hanteer.
Die kapasiteit sowel as die transmissiesnelheid is eweredig aan die bandwydte van ŉ kanaal, wat die verskil is tussen die hoogste en laagste aantal bisse wat per sekonde in 'n kanaal oorgesend kan word. Terwyl die oordra van binêre kodes in 'n rekenaar byvoorbeeld plaasvind, is daar dikwels steurings (afkomstig uit die elektriese netwerk) aanwesig wat foute in die informasie laat voorkom. Waar 2 bisse, byvoorbeeld 00 oorgestuur word, kan dit maklik aan die ander kant ontvang word as 01,10 of selfs 11, wat almal geldige variasies van 'n 2-biskode is. am dit te voorkom, kan die pariteit (binêre som) van die 2 bisse gebruik word om 'n 3-biskode op te stel. Die reëls vir ŉ binêre som is as volg:
0 + 0 = 0
0 + 1 = 1
1 + 0 = 1
1 + 1 = 0
Die 4 moontlike 2-biskodes, 00, 01,10, 11, word dan 000, 011, 101 en 110. 'n Steuring in die kanaal wat veroorsaak dat die kode 000 as 001, 010 of 100 daar uitsien, se fout sal dadelik herken word. Dubbele foute kan moeiliker opgespoor word en vereis ingewikkelder metodes. So word telekskodes byvoorbeeld uit 'n 7-biskode, waarin daar altyd 3 nulle en 3 ene moet wees, saamgestel. Die kode 0001 1 00 sal dus ongeldig wees. Volgens 'n ander metode word 'n sein 2 maal na mekaar oorgestuur en met mekaar vergelyk. Dit is onwaarskynlik dat die fout herhaal word aangesien steurings neig om heeltemal willekeurig voor te kom. Steurings veroorsaak dikwels ook dat daar oortolligheid plaasvind waardeur 'n 2-biskode, byvoorbeeld 01, as 101 ontvang word. Enige metode waarvolgens foute en oortolligheid uitgeskakel word, neem meer tyd in beslag. Vir die doeltreffendste oordrag word die normale sendtyd plus foutvoorkomingstyd teen die van die normale sendtyd plus die foutopsporingstyd uitgespeel.
Inligtingverwerking
Soos die benaming aandui, behels dit die hantering van inligting met die doel om sekere resultate te behaal, hetsy numeries of andersins. Om eenvormigheid te verkry, word informasie in kode omgesit wat vir die mens sowel as rekenaars van betekenis is, omdat daar toenemend op rekenaars gesteun word in die uitvoering van informasieverwerkings. 'n Ander woord daarvoor is dataverwerking, en dit is oorkoepelend ten opsigte van berekenings sowel as die samevoeging en sortering van gegewens. Vir kodering tydens dataverwerking het die bis as fundamentele eenheid vir informasiedeeltjies inslag gevind. Om die bis voor te stel, word die binêre notasie (0,1) gebruik en na gelang van 'n voorafgaande keuse kan die bis of 0, of 1 wees. Die bis is tweeledig van aard, in die sin dat dit enersyds 'n gemaklike formaat vir die omskakeling van letters en syfers tot binêre kodes verskaf en andersyds deur 'n rekenaar vertolk kan word.
Vir die omsetting van syfers kan ŉ 4-biskode byvoorbeeld gebruik word. So word die syfer 0 in die kode as 0000 voorgestel, 1 as 0001, en 2 as 0010, 3 as 001 1, 4 as 0100, 5 as 0101, 6 as 0110, 7 as 0111, 8 as 1000 en 9 as 1001. Omdat 0 volt deur 'n elektroniese rekenaar as 0, en 1 volt as 1 aanvaar word, vind die mens en die rekenaar aansluiting by mekaar. Op dieselfde wyse is daar ten opsigte van die alfabet onder meer die ASCI (American Standard for Coding of Information) geformuleer waar die letters met behulp van ŉ 8-biskode gekodeer word. Die letter A word byvoorbeeld verteenwoordig deur die 8-biskombinasie 01 00 0000. Met behulp van hierdie kodes word rekenaars gebruik vir die uitvoering van 'n oneindige aantal take wat die mens van baie beslommernisse onthef, omdat die roetine wat verbonde is aan dataverwerking veeleisend en vervelig kan wees.
Waar inligting vroeër op 'n tydrowende manier op papier verwerk is, word dit nou ingetik op die sleutelbord van 'n rekenaar, wat die inligting dikwels net so vinnig kan verwerk as wat die operateur dit kan invoer. Hieruit tree die fundamentele beginsel van invoer/uitvoer na vore tesame met die gedagte van die sogenaamde "black box". Die benaming " black box" spruit uit die metode waarvolgens 'n sekere begrip of gegewe deur 'n vierkantige blokkie (op papier) voorgestel en geïdentifiseer word sodat dit in kombinasie met ander soortgelyke voorstellings byvoorbeeld die verskillende stadiums van ŉ proses op papier voorstel. Hiervolgens kan enige bewerking gesien word as 'n stelsel van inset/verwerking/uitset.
As 'n sakrekenaar, soos die wat op skool gebruik is, volgens hierdie begrip benader word, kan die probleem wat aan 'n leerling gestel word (byvoorbeeld wat die som van twee getalle is), as die inset dien wanneer dit aan die rekenaar gevoer word. Die rekenaar doen dan die berekening (verwerking) en die antwoord dien as die uitset. Op dieselfde manier kan groter rekenaars benader word. Gegewens wat op die sleutelbord ingetik word, dien as die inset. As die rekenaar 'n bewerking doen, deur byvoorbeeld die gegewens alfabeties te rangskik, word dit beskou as die verwerk ing. Die alfabetiese lys wat die rekenaar verskaf, staan dan bekend as die uitset.
Die rangskikking word tydens die uitvoering van 'n rekenaarprogram gedoen, wat in werklikheid maar 'n stel instruksies is waarop die rekenaar reageer. 'n Rekenaar het voorts die belangrike eienskap dat dit besluite kan neem (decision making). In ooreenstemming met sy program kan die rekenaar, wanneer dit voor 'n keuse gestel word, die keuse maak na gelang dit oor 'n vooraf geformuleerde antwoord beskik. Terwyl verwerkings soos hierdie op 'n stelsel van dokumentasie gerig is, vind informasieverwerking ook toepassing op ander gebiede.
Een daarvan is die kubernetika, ook genoem sibernetika, wat hom besig hou met inligtingverwerking en kontrole by mense, diere, toestelle en masjiene. Lewende organismes of toestelle word gesien as georganiseerde sisteme wat in verhouding tot invloede van buite staan. Wanneer so 'n sisteem byvoorbeeld 'n impuls of steuring ontvang, sal dit daarop reageer. Met sogenaamde terugkoppeling (feedback) word 'n gedurige balans van die sisteem gehandhaaf, want sodra daar 'n afwyking ontstaan, word dit waargeneem en die balans in 'n reaksie herstel. Hieruit het 2 dissiplines, te wete die stelseltegniek en stelselanalise, ontstaan. Sisteemtegniek word geïllustreer deur die werking van 'n vlugnabootser waarmee vlieëniers opgelei word.
Simon Harmer
Harmer maak sy eersterangse debuut vir die Warriors in die 2010–2011 seisoen teen die Kaapse Kobras deur 5 vir 98 in die eerste beurt en 1 vir 53 in die tweede beurt te neem, saam met sy 46 en 69* lopies met die kolf aangeteken. Hy speel gereelde wedstryde vir die Warriors-span in 2011–2012, en eindig die seisoen as die voorste paaltjienemer in sy volle nuwelingseisoen, naamlik 44 paaltjies.
Harmer maak sy toetsdebuut vir die Proteas in die Nuwejaarstoets van 2015 op Nuweland, Kaapstad, teen die Wes-Indiese Eilande. Hy neem sy toetsdebuutpaaltjie deur Devon Smith te boul in die lááste boulbeurt voor ete op dag een, en eindig die beurt met puik syfers van 26 beurte, 5 leeg, 71 lopies en 3 paaltjies.
Disprosium
Die element is deur die Franse chemikus Paul-Émile Lecoq de Boisbaudran in 1886 ontdek. Dit was nogtans eers in 1950 dat die Kanadees Spedding en sy span die element met ioonuitwisseling van die ander lantaniede geskei het en tot die suiwer metaal gereduseer het volgens:
Dit is 'n glansende silwerwit metaal wat in die lug taamlik stabiel is, maar selfs in verdunde sure maklik oplos en waterstof vrystel. Indien dit suiwer is, is dit sag genoeg om met 'n mes gesny te word.
Disprosium word in die kerntegnologie en die metallurgie toegepas. Daar is ook lasers wat die element bevat. Soos by ander lantaniede is die suiwer metaal se bereiding baie kompleks en vereis so'n 600 stappe. Ter vergelying yster vereis net drie. China domineer die mark en daaroor is in die Westelike lande in 2023 baie onrus. Dysprosium is een van die 'kritiese minerale' omdat dit ook militêre aanwendings het. Saam met neodimium is dit vereis vir die vervaardiging van baie sterk permanente magnete.
Perske
Die perske, (Prunus persica), is 'n bladwisselende boom, 'n plant inheems aan China en Suid-Asië, waar dit eerste verbou is. Dit dra die sappige, eetbare vrug wat ook 'n perske genoem word.
Die spesie se naam persica verwys na die wydverspreide verbouing in Persië, waarvan dit oorgeplant is na Europa. Dit behoort tot die genus Prunus wat ook die kersie en pruim insluit, in die familie Rosaceae.
Die perske word saam met die amandel geklassifiseer in die subgenus Amygdalus, onderskei van die ander subgenera deur hulle geriffelde saadomhulsel.
Kettery
Kettery is 'n geloof of teorie wat teenstrydig is met gevestigde gelowe en gebruike. 'n Ketter is 'n voorstander van só 'n teenstrydige geloof of teorie.
Kettery in Christendom, Judaïsme en Islam is op verskillende tye met afkeuring ontmoet, wat gewissel het van ekskomunikasie tot die doodstraf.
Kettery is onderskeibaar van afvalligheid, wat die uitdruklike afstanddoening van iemand se godsdiens, beginsels of saak is; en van godslaster, wat 'n onvrome uiting of handeling rakende God of heilige dinge is. Ketterskunde is die studie van kettery.
Witpeer
Die witpeer (Apodytes dimidiata) is boom wat tot 20 m hoog kan word in woude. Die spesie is inheems in twee kontinente, Afrika en Asië. In Afrika kom die boom in Aldabra, Angola, Burundi, Comore-eilande, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Kameroen, Kenia, Madagaskar, Malawi, Mauritius, Mosambiek, Nigerië, Rwanda, Réunion, Soedan, Suid-Afrika, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.
In Asië is die boom inheems in Assam, Borneo, China, Filippyne, Hainan, Indië, Java, Kambodja, Klein-Soenda-eilande, Maleisië, Mianmar, Molukke, Sri Lanka, Soelawesi, Soematra, Thailand en Viëtnam.
In Suid-Afrika kom die boom in Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, Oos-Kaap en die Wes-Kaap. Dit groei in die kusgebiede vanaf Kaapstad tot by Mosambiek en ook in Mpumalanga en Limpopo. Die boom se FSA-nommer is 422.
Stigting Studiefonds vir Suid-Afrikaanse Studente
Die doel van die Stigting Studiefonds vir Suid-Afrikaanse Studente (SSF) is om die kulturele bande tussen Nederland en Suid-Afrika in stand te hou en te bevorder.
Deur die toeken van studiebeurse in die taal- en letterkunde en die geesteswetenskappe maak die fonds dit moontlik vir jong en skrander Suid-Afrikaanse M.A.- en D. Phil.-studente om uitruilprogramme tussen Suid-Afrikaanse en Nederlandse universiteite by te woon en toegang te kry tot hoëvlak-onderrig en -navorsing in Nederland. Die SSF maak ook reistoelaes vir navorsingsbesoeke en die bywoon van kongresse en kursusse. Genl. J.B.M. Hertzog het in 1889 met 'n beurs van die SSF in Amsterdam studeer. Die administrasie van die fonds is gevestig in die Suid-Afrika Huis in Amsterdam.
Op 5 Oktober 1885 het die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Vereniging besluit om die SSF onder  prof. C. Bellaar Spruijt (1842–1901) in die lewe te roep met Wessel Louis as die verteenwoordiger in die Zuid-Afrikaansche Republiek. Gedurende die eerste 50 jaar van die bestaan van die SSF is die studie van 376 Suid-Afrikaners in Nederland ondersteun.
Zuid-Afrikaansche Stichting Moederland
Stigting ZASM (Zuid-Afrikaansche Stichting Moederland) is 'n Nederlandse organisasie met as doelstelling die bevordering van die Nederlandse kulturele en ekonomiese belange in Suid-Afrika. Om die doel te bereik het die vereniging 'n kultuursentrum in Suid-Afrika Huis in Amsterdam met 'n uitgebreide biblioteek en argief. Voorts steun dit onder andere die Maandblad Zuid-Afrika, die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Vereniging (NZAV), die Suid-Afrikaans Instituut, Huis der Nederlanden (SASNEV) in Pinelands (Kaapstad), Afrikaanse kultuuraktiwiteite in Nederland, die professoraat in Afrikaans aan die Universiteit van Amsterdam en die Groot Woordeboek Afrikaans en Nederlands (algemeen bekend as ANNA).
Nederlandse beleggers het teen die einde van die 19de eeu geld verskaf vir die oprigting van die Nederlands-Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij (NZASM) (Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy) en die bou van die spoorlyn van Pretoria na Lourenco Marques (Maputo). Toe die Boere die Tweede Vryheidsoorlog verloor, is aan die aandeelhouers 'n skadevergoeding uitbetaal. Met die een miljoen gulden wat na die likwidasie van die NZASM oorgebly het, is in 1908 die Vereeniging ZASM (vanaf 1969 Stigting ZASM) opgerig. In 1923 koop die organisasie Suid-Afrika Huis. Die Stigting hou die dialoog tussen Nederland en Suid-Afrika in die apartheidsjare aan die gang ten spyte van die oorheersende gevoel in Nederland om Suid-Afrika te boikot.
Klein-Antille
Die eilande van die Karibiese See, wat ook onder die term Wes-Indiese eilande saamgevat word, bestaan uit die Lucayan-argipel (Bahamas en die Turks- en Caicoseilande), die Klein-Antille (Engels: Lesser Antilles; Frans: Petites Antilles; Nederlands: Kleine Antillen; Papiaments: Antias Menor; Spaans: Antillas Menores) en die Groot-Antille. Die Klein-Antille sluit die Amerikaanse Maagde-eilande, die Britse Maagde-eilande, Anguilla, Sint Maartin met Saint-Martin in die noorde en Sint Maarten in die suide, Saba, Sint Eustatius, Sint Bartolomeus, St. Kitts en Nevis, Antigua en Barbuda, Montserrat, Guadeloupe, Dominica, Martinique, St. Lucia, Barbados, St. Vincent en die Grenadine, Grenada, Trinidad en Tobago Bonaire, Curaçao en Aruba in.
Die Klein-Antille bestaan meestal uit jong vulkaniese rots of koraaleilande, terwyl die Groot-Antille uit kontinentale rots bestaan. Die Klein-Antille beslaan net 10% van Wes-Indië se oppervlakte en huisves ook net 10% van die bevolking.
Die Klein-Antille was vroeër 'n strategies belangrike hawe onderweg na die Amerikas. In die koloniale tydperk, toe die oorheersing van die see 'n land se mag gedefinieer het, was die eilande slagvelde vir verskeie imperiale magte, veral Spanje, Frankryk, Nederland en die Verenigde Koninkryk. Die eilande is aan die begin gekoloniseer vir hul hulpbronne, maar het later as belangrike vasmeerpunte vir skepe op hul reis tussen Europa en die Nuwe Wêreld gedien. Met die opkoms van kommersiële lugrederye het die strategiese waarde van die eilande stadigaan verminder.
Die eilande kan in kontras gebring word met die Groot-Antille.
Sophiatown
Sophiatown is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Die aanvanklike naam was ook Sophiatown, maar die township is onder apartheid gesloop en 'n wit woonbuurt genaamd Triomf is in die plek van die voormalige swart buurt gestig. In 2006 is die dorp weer na Sophiatown hernoem.
Sophiatown was een van die vier townships buite die stad Johannesburg waar swartmense eiendom kon besit, tesame met Alexandra, Martindale en Newclare. In 1913 is 'n nuwe wet ingestel wat hierdie voorreg egter van swartmense ontneem het.
Sophiatown het in die 1940's en 1950's die simboliese sentrum van swart kultuur in Johannesburg geword. Net soos Harlem in New York Stad, het dit 'n fokuspunt vir die kunste, politiek, religie en vermaak geword.
Geskiedenis
Sophiatown is in 1899 gestig en na een van die oorspronklike beleggers se vrou vernoem. Witmense het meestal belegging in eiendom in die gebied gestaak nadat die Johannesburgse Stadsraad 'n nuwe rioolaanleg langsaan Sophiatown beplan het. Swartes, kleurlinge, Indiërs en Sjinese het begin om die onverkoopte erwe op te koop en om huise daarop te bou. Terwyl apartheid en skeiding al hoe meer in Suid-Afrika gewortel geraak het, het mense van alle rassegroepe steeds in Sophiatown gewoon.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die bevolking van die township skerp toegeneem namate die land al hoe meer op nywerhede begin steun het en die Johannesburgse Stadsraad opgetree het om krotbuurte in die stadsentrum op te ruim. Daar het veral meer en meer werklose en ongeskoolde jong mans begin woon. Mense het hutte op hul erwe opgerig sodat hulle geld kon verdien van huurders wat uit die stad gedwing is. Blanke grondeienaars het kasernes gebou en uitverhuur. Vele daaglikse aktiwiteite het in gemeenskapserwe en -strate plaasgevind. Die lewe in Sophiatown is deur armoede, oorbevolking, geweld en die tekort aan openbare dienste gekarakteriseer. Maar die lewe hier is ook deur 'n gevoel van gemeenskap, musiek, dans en tuisgemaakte bier gekenmerk. Bierbrouery, meestal deur vroue om hul inkomste aan te vul, en bierdrinkery, meestal deur mans, was beide onwettig. Die vroue se drinkkamers het ook sentrums vir mondelingse en instrumentele musiek en dans geword.
Kerke was belangrike rolspelers in die voorsiening van opvoeding en die bedryf van klinieke in Sophiatown, maar hulle kon nie in die behoeftes van die groeiende bevolking voorsien nie. Daar was twee rolprentteaters in Sophiatown. Een van hulle, die Odeon, is gereeld vir politieke vergaderings gebruik. Die Odeon was ook die plek van jazz tydens die Odeon-konserte wat die Jazz Epistles roem in Sophiatown help verwerf het.
Verblyfpermitte was nie benodig nie en slegte verwysings in 'n indiwidu se pasboek het nie outomaties tot veroordeling gelei nie. In 'n tyd waar die apartheidswette mans tronk toe gestuur het indien hulle nie hul pasboeke gedra het nie, was die etikettering van 'n persoon as 'n krimineel geen aansienlike rede vir kommer nie. Hierdie omstandighede het tot 'n toename in die aantal bendes en misdaad gelei. 'n Bendelid het in die township as 'n tsotsie bekend gestaan. Dit is 'n korrupte vorm van die woord "zoor-suit", wat na die jong mans se modieuse kleure verwys het. Hierdie tsotsies het 'n informele taal, genaamd "Tsotsitaal", gepraat.
Anglikaanse Kerk van "Christ the King"
Die Anglikaanse kerk van "Chirst the King" is in 1933 gebou en die toring in 1936 bygevoeg. In 1940 is vr. Trevor Huddlestone as rektor aangestel. Hy was 'n uitgesproke teenstander van die apartheid en die kerk het 'n baken in die vryheidstryd geword. In 1955, tydens die gedwonge verskuiwings, is Huddelstone teruggeroep Engeland toe. Nadat die lidmate gedwing is om die buurt te verlaat, is die kerk gesekulariseer en verkoop. In 1997 is dit opnuut as Anglikaanse kerk ingewy. Biskop Huddlestone se as word op sy versoek hier geberg.
Brandon Lee
Brandon Lee (1 Februarie 1965 – 31 Maart 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Laser Mission (1989), Showdown in Little Tokyo (1991), Rapid Fire (1992), en The Crow (1994). Hy was die seun van Bruce Lee.
Cicely van Straten
Cicely Anne van Straten née Luck, (6 Maart 1947 - ) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer van kinderboeke wat is Fort Hare gebore is. Sy groei op in Oos- en Suid-Afrika en die Verenigde Koninkryk. Later het sy saam met haar grootouers in Kenia en Uganda gewoon. Hierdie jare in Afrika het haar beïnvloed en dit wys in haar boeke wat handel oor Afrika-kulture.
Van Straten skryf in Engels en haar boeke word na Afrikaans, Sotho, Tsonga, Venda en Zoeloe vertaal. Sy neem deel aan konferensies waar sy bydraes maak oor onderwerpe soos Black children need books. Sy is met Ampie van Straten getroud en hulle het drie seuns. Sy woon tans in Stellenbosch.
Boek van Weles
Die Boek van Weles is na bewering ’n teks van die antieke Slawiese godsdiens en geskiedenis wat op houtplanke geskryf is. Dit is ook bekend as Weles Boek, Wles Boek, Wlesboek en Izenbek se Planke (Велесова книга, Велес книга, Книга Велеса, Дощечки Изенбека, Дощьки Изенбека).
Die boek is na bewering in 1919 ontdek en het in 1941 verdwyn. Die egtheid daarvan word betwis; dit is vermoedelik ’n vervalsing wat óf in die 1940's óf in die vroeë 1800's gemaak is. Verskillende moderne uitgawes van die boek het ook verskillende weergawes van die teks. Die meeste Slawiese neoheidene gebruik dit egter as hul heilige skrif.
Egtheid
Verskillende opinies bestaan oor die egtheid van die boek. Byna alle geleerdes beskou dit as ’n vervalsing. Die geskiedenis van die boek kan net tot die middel 1950's nagespeur word toe die getranskribeerde boek en ’n foto van een van die planke die eerste keer hul verskyning gemaak het in ’n Russiese immigrante-koerant gebaseer in San Francisco. Sommige geleerdes glo die hele boek is ’n sameswering van die redakteurs van die koerant en Joeri Miroljoebof, wat later beweer het dat hy die boek gevind het. Ander geleerdes glo óf die hele boek óf die enigste plank wat beskikbaar was, is in die vroeë 1800's vervals deur die Russiese versamelaar en vervalser Aleksander Soelakadzef. Daar is ook ’n moontlikheid dat Miroljoebof een of verskeie planke van die Boek van Weles gevind het en die res vervals het om aan te pas by sy teorieë oor die vroeë Slawiërs.
Die boek is geskryf in ’n taal baie dieselfde as Ou Oos-Slawies. Dus is ’n groot deel van die teks verstaanbaar deur die meeste sprekers van Slawiese tale as dit eers in ’n moderne alfabet getranskribeer is. Baie historici, veral spesialiste in antieke Slawies, bevraagteken aspekte van die taal — woordeskat (moderne en Middeleeuse Slawiese woorde word soms gebruik in die plek van hul antieke ekwivalente), spelling, fonetiek (’n gebrek aan begrip van die klank "f", wat in Proto-Slawies voorgekom, maar later verdwyn het, die lukrake hantering van gereduseerde klinkers, ens.), grammatika (vorm onversoenbaar met vroeë Slawiese tale), ens. Dit lyk of die teks kunsmatig "verouder" is deur iemand met ’n beperkte kennis van antieke Slawies. In die woorde van die historikus O.W. Tworogof: "'Hierdie ontleding bring ons tot ’n definitiewe gevolgtrekking: ons het te doen met ’n kunsmatige taal wat uitgedink is deur ’n persoon wat nie bekend is met die geskiedenis van Slawiese tale nie en nie sy eie taalstelsel kon skep nie.'"
Aan die ander kant van die sprektrum is daar mense wat glo die probleme met die taal kan toegeskryf word aan die variasies in plaaslike dialekte (as die boek geskryf of saamgestel is deur verskeie mense, soos wat die ondersteuners daarvan beweer). Die alfabet is ook omstrede, want die boek is geskyf in ’n alfabet soortgelyk aan Cyrillies. Die bestaan van ’n geskrewe taal onder Slawiërs voor die invoer van Cyrillies in die 10de eeu word egter steeds betwis.
Omdat die oorspronklike planke verlore gegaan het, sal daar moontlik geen konsensus onder amateurs wees oor die egtheid van die boek nie.
Beskrywing
Die beskrywing hieronder gaan uit van die onderstelling dat die boek inderdaad eg is.
Die planke
Die Boek van Weles is die eerste teks wat gevind is wat op houtplanke geskryf is. Onlangs is nog sulke tekste gevind, soos die berkebas-geskrifte van Nowgorod.
Die planke was 38 cm wyd, 22 cm hoog en sowat 0,5 cm dik. Die kante en oppervlak van die planke was ongelyk en aan die bokant was daar twee gate om die planke aanmekaar te heg. Die teks is in die planke gegraveer en later met ’n kleurstof bedek. Skryflyne (min of meer reguit en parallel) is oor die planke getrek en die bokant van letters is in lyn met hierdie lyne. Die teks is onder die lyne geskryf eerder as daarbo. Die grootte en vorm van die letters verskil, wat kan beteken dat meer as een persoon die teks geskryf het. Van die planke was gedeeltelik of amper heeltemal verrot.
Geskiedenis van die ontdekking volgens Miroljoebof
In 1919 het Fjodor Artoerowitsj Izenbek, ’n luitenant in die Wit Leër van Rusland, ’n klomp houtplanke in Koerakin naby Charkif, Oekraïne, gevind waarop in ’n vreemde alfabet geskryf is. Nadat die leër verslaan is, het Izenbek na Belgrado, Serwië, geïmmigreer waar hy in 1923 ’n onsuksesvolle poging aangewend het om die planke aan Belgrado se biblioteek en museum te verkoop. In 1925 het hy hom in Brussel gevestig waar hy die planke aan Joeri Miroljoebof gegee het. Dié het dit vir die eerste keer deeglik bestudeer. Izenbek het die planke versigtig hanteer, nie toegelaat dat dit uit sy huis geneem word nie en ’n voorstel van ’n professor aan die Universiteit van Brussel om hulle te oorhandig sodat dit bestudeer kan word, van die hand gewys. Later het sy weiering om afstand van die planke te doen, mense laat glo dat dit vervals is.
In Augustus 1941 het Nazi-Duitsland Brussel beset, Izenbek is dood en die planke het verlore gegaan. Sommige mense glo die Duitsers het die planke na hulle Ahnenerbe-argief geneem, van waar hulle aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog na Engeland geneem is. Daar word hulle steeds naby Aldershot of Crookham gebêre. Die grootste deel van die Ahnenerbe-argief is oënskynlik deur Sowjet-magte gekonfiskeer, en dan sou die planke waarskynlik in geheime KGB-argiewe beland het. Ander glo die planke is in ’n brand vernietig.
Miroljoebof het in 1953 na die VSA geïmmigreer en die materiaal aan professor A.A. Kurenkov oorhandig, wat hulle toe van Maart 1957 tot Mei 1959 in die tydskrif Zjar-Ptitsa gepubliseer het. Later is die teks deur S. Paramonof bestudeer.
Inhoud
Volgens die Boek van Weles het pre-Slawiese stamme in die 10de eeu v.C. ("dertienhonderd jaar voor Ermanaric") in die "land van sewe riviere oorkant die see" (moontlik Suidoos-Kazachstan) gewoon. Die boek beskryf die migrasie van Slawiërs deur Sirië, eindelik na die Karpate. In dié tyd is hulle kortliks tot slawe gemaak deur koning "Nabsur" (Nabonassar?). In die 5de eeu v.C. ("vyftienhonderd jaar voor Dir") het hulle hulle in die Karpate gevestig. Verskeie eeue het oënskynlik verbygegaan sonder dat veel gebeur het. Die 4de eeu n.C. word in redelike besonderhede beskryf: in dié tyd het die Slawiërs verskeie oorloë geveg teen die Gote, Hunne, Grieke en Romeine. Daar is baie verwysings na Ermanaric en sy familie (wat dié deel van die boek in dieselfde historiese konteks plaas as die storie van Jonakr se seuns, wat in talle Europese legendes en sagas genoem word). Die Slawiërs het eindelik geseëvier. Die tyd van die 5de tot die 9de eeu word kortliks beskryf.
Die boek eindig met die Slawiese land wat agteruitgaan en onder Normandiese beheer val.
Van plank 2/B
Ons is gedwing om na woude uit te wyk en as jagters en vissers te lewe. So kon ons
wegkom van gevaar. Ons het die een duisternis oorkom en oral stede
en huise begin bou. Ná die tweede duisternis was daar kwaai ryp en ons het getrek
teen ’n goeie prys en hulle het hul woord gestand gedoen. Ons het getrek
na suidelike … graslande en het baie beeste gehad …
Van plank 7/A
Vyande is nie so talryk soos ons nie, want ons is Russe en hulle nie.
Van plank 11/A
Ons bid tot en buig voor die eerste Triglaf en ons sing groot eer tot sy naam.
Ons loof Swarog, oupa van gode wat die voorvader is van al die gode se familie
en die skepper van alles wat lewe, ewige fontein wat in die somer spuit
en gee ons lewe tot ons die geseënde velde van die paradys bereik.
En aan god Peroen, die donderaar, god van gevegte, sê ons:
"Jy hou ons aan die lewe deur die nimmereindigende draai van die sirkel en lei na die pad
van Praf deur gevegte aan die Groot Trizna". En alles wat dood is in die gevegte
mag hulle vir altyd lewe in die regiment van Peroen. En god Swetowid prys ons
want hy is die god van Praf en Jaf en tot hom sing ons die lied, want hy is die lig
Twee wesens in die lug is Belobog en Tsjernobog
en Swarog beheer albei van hulle.
Ná hulle kom Chors, Weles en Stribog en dan Wisenj, Lelj en Letits.
Aquifoliaceae
Aquifoliaceae is die Huls-familie wat hoort tot die orde Aquifoliales. Die bekendste lid van die familie is die Europese Huls Ilex aquifolium. Daar is slegs een spesie wat inheems aan Suid-Afrika is.
Spesies
Die Suid-Afrikaanse spesies is:
Cathy Moriarty
Cathy Moriarty (gebore 29 November 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Raging Bull (1980), Soapdish (1991), Analyze That (2002), en The Bounty Hunter (2010).
Georg Hofmeyr
duimnael|regs|190px|Ds. Georg Hofmeyr as jong predikant.
Ds. Georg Wilhelm Stegmann Hofmeyr (Somerset-Oos, 11 November 1882 – Somerset-Oos, 26 Mei 1969) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Herkoms en opleiding
duimnael|links|330px|Mev. Isabella Hofmeyr, weduwee van ds. [[Jan Hendrik Hofmeyr (predikant)|Jan Hendrik Hofmeyr van Somerset-Oos en haar vyf seuns wat predikant geword het: Andrew Murray (geb. 15 Junie 1866), Charles Murray (geb. 1876), Johannes Wynand Louw (geb. 19 Julie 1878), John Murray (geb. 6 April 1871) en Georg Wilhelm Stegmann (geb. 11 November 1882).]]
Georg Hofmeyr is gebore in die pastorie (nou die dorpsmuseum) van die NG gemeente Somerset-Oos, waar sy vader, ds. Jan Hendrik Hofmeyr 40 jaar lank predikant was. Hy was die jongste seun van ds. Hofmeyr en sy vrou, Isabella Murray, suster van ds. Andrew Murray. Vyf van ds. Hofmeyr se sewe seuns het predikant geword, terwyl die jongste na sy oom ds. Georg Wilhelm Stegmann genoem is. Ds. Stegmann was van 1859 tot 1890 predikant van die buurgemeente Glen Lynden. Ds. Hofmeyr het grootgeword in 'n vrome en gelukkige gesinsatmosfeer op die natuurskone dorp Somerset-Oos aan die Boschberg. Hy ontvang sy onderrig aan die Gill-kollege op Somerset-Oos en verwerf die B.A.-graad voor hy aan die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch sy studie voortgesit het. Hy is einde 1908 gelegitimeer, en op 10 Januarie 1909 as hulpleraar op Worcester bevestig, terwyl sy oom ds. Andrew Murray van Wellington die rede gehou het. Ná ses maande vertrek hy na Port Elizabeth se moedergemeente, maar aanvaar sy emeritaat in 1914 weens swak gesondheid. Nadat sy gesondheid genoegsaam herstel het, neem hy in 1916 ’n beroep aan na die NG gemeente Rossville op die Oos-Kaapse dorpie Rhodes. Daar bly hy tot sy vertrek na die NG gemeente Glen Lynden in 1920.
In 1925 neem hy 'n beroep aan na die NG gemeente Greytown in Natal, waar hy 'n belangrike rol in die bestuur van die Greytown-kinderhuis speel. Ook lê hy op 4 Februarie 1927 die hoeksteen van die nuwe kerkgebou, maar dis eers ingewy op 17 Augustus 1929, nadat hy reeds na Transvaal vertrek het. Tydens sy bediening in Natal dien hy as aktuarius, skriba en moderator van die Sinode. Op 18 Mei 1929 is hy in die gemeente Middelburg, Transvaal, bevestig, waar hy 19 en ’n half jaar met vrug arbei, tot met die aanvaarding van sy emeritaat op 7 November 1948.
Aftrede en dood
Ná die aanvaarding van sy emeritaat help hy tydelik in talle gemeentes, waarvan die laaste op Kookhuis was. Hy vestig hom op sy plasie in die distrik Bedford, maar gaan woon later by Kollegeweg 2 op Somerset-Oos, waar hy op 26 Mei 1969 oorlede is.
In Port Elizabeth
duimnael|regs|270px|Port Elizabeth se moederkerk, een van [[Wynand Louw se eerste kerkontwerpe, is op 31 Desember 1907 ingewy. 'n Toring is later aangebou.]]
Ná sy bevestiging in die jong en armoedige NG gemeente Port Elizabeth het ds. Hofmeyr hom dadelik diep in lidmate se hart gevestig. Ongelukkig was daar nog nie vir hom ’n pastorie nie. Slegs drie of vier gesinne het hulle eie huis bewoon en dikwels moes die predikant inspring om nuwe intrekkers te help om 'n huis of 'n paar kamera te huur te kry. Verder moes hy hulle ook help werk soek. Dit was boonop 'n ontsaglike taak om “ons mense op te soek — en ‘uit-te-soek’ onder die ander kerke en sektes – dikwels in ongewenste agterbuurtes. . ." het hy later verklaar. Hierin is hy deur Louisa Meyburgh getrou bygestaan. Enkele pogings om 'n dankofferbasaar te hou, is aangewend. Ongelukkig het dit nie die gewenste ondersteuning gekry nie. Daarom het die Kerkraad die stelsel van sistematiese maandelikse bydraes ingevoer, met die gevolg dat die inkomste van die gemeente heelwat vermeerder het. Daardeur is die finansiële moeilikhede en probleme van die gemeente vir 'n baie groot deel verminder.
As hulpbehoewende gemeente, was die moedergemeente baie jare lank afhanklik van die vriendelike en milde bydraes wat deur di. Daniël Jozua Pienaar van Uitenhage en ds. Hofmeyr in ander gemeentes gekollekteer is. In die gemeente self het daar ook groot offervaardigheid en innige dankbare vreugde geheers, sodat hulle die balans van die kerkboufonds – ongeveer £400 of £500 – self kon betaal.
Die salaris van ds. Hofmeyr was destyds £200 per jaar, tesame met sowat £60 vir huishuur. Ná sy huwelik is sy salaris met £50 per jaar verhoog. Die eerste tien maande van sy bediening het hy loseer. Op 24 Mei 1910 tree hy egter met mej. Stoffberg in die huwelik. Uit dié huwelik is vier kinders gebore, die oudste twee juis in Port Elizabeth. Ná hulle huwelik het ds. en mev. Hofmeyr drie verskillende huurhuise bewoon. Ten spyte van die ontberinge wat hulle moes deurmaak, het die leraar egter die troue ondersteuning van sy eggenote geniet. Met al die werksaamhede en belange van die gemeente het mev. Hofmeyr onvermoeid en ywerig meegehelp. Ds. en mev. Hofmeyr het die gemeente innig liefgekry, veral daar dit hulle “eerste liefde" was. Die gemeente was arm en het behoefte aan die hulp van die Here gehad; daarom het hulle eredienste en ander byeenkomste so getrou bygewoon.
Ná die inwyding van die eie kerkgebou, het die gemeente steeds gegroei en dit het meegebring dat die kerk Sondagaande stampvol was. Van die gemeente kon ds. en mev. Hofineyr hulle nie losmaak nie, aangesien die gemeente hulle ook innig liefgekry het. Daarom het hy ook vir die beroepe na Strydenburg, Herold (waarheen hy twee keer beroep is), Christiana en Jagersfontein bedank.
Maar ná 'n vrugbare arbeid van vyf jaar in die gemeente, moes ds. Hofmeyr gedurende November 1914 weens verswakking van die senugestel tydelik sy bediening neerlê. Vir leraar en gemeente was dit bitter swaar. Die noodgedwonge aftrede van ds. Hofmeyr het dus algemene teleurstelling gewek. Dit word dalk die beste weerspieël uit die skrywe van diaken J. Fourie in De Kerkbode van Donderdag 10 September 1914. Daarin verklaar hy dat ds. Hofmeyr hierdie besluit op Sondag 30 Augustus 1914 bekendgemaak het, aangesien dit op aandrang van sy geneeshere geskied het. Met weemoed verklaar hy: “Dubbel zwaar is het ongetwijfeld dat de scheiding juist in dezen tijd en op deze wijse moet komen; nu dat alles zoo belovend in de gemeente en uitziet." Dan noem hy die kerkgebou wat so pas voltooi en ingewy is. Daarna skryf hy: “Wij onderwerpen ons aan de leiding des Heeren; doch wij zullen Ds. en Mev. Hofmeyr missen, en kunnen aan de scheiding liever niet denken." In 'n voetnoot aan hierdie artikel, verklaar die Redakteur van De Kerkbode dat hierdie berig algemene teleurstelling sal wek. Hy sê onder meer dat die klein, swak en arm gemeente deur die troue arbeid van ds. Hofmeyr so opgebou is “en werkte so hartelijk en eendrachtig samen dat hulle kort gelede die vriendelike hulp van die ACVV vir swak gemeentes kon afstaan. Hy sluit af deur te verklaar: “Waarlijk 'Gods weg is in groote wateren en Zijne voetstappen worden niet bekend', doch die weg is immer 'in het heiligdom' en 'volmaakt'." Nadat ds. Hofmeyr gedurende 1914 afgetree het, het sy gesondheid sodanig verbeter dat hy gedurende 1916 die beroep na Rossville kon aanneem.
Op Bedford
Ds. Hofmeyr was 'n harde werker en liefdadigheid was 'n kenmerk van sy bediening op Bedford. Met sy koms na sy nuwe gemeente was dit geweldig droog en het hy die boere in hulle nood getrou bygestaan. Daar is besluit om 'n jaarlikse donasie aan die plaaslike hospitaal in die vorm van 'n kollekte te skenk. Dit was veral op die gebied van die onderwys dat hy die kerkraad aangespoor het om meer as hulle deel by te dra sodat behoeftige leerlinge skoolgeld, boeke en klere kon ontvang.
Ds. Hofmeyr was 'n sterk voorstander daarvan dat die kerkraad die plaaslike koshuis oorneem. Op 'n spesiale kerkraadsvergadering waarop ds. J.H. van Wyk van Adelaide ook teenwoordig was, is gevra dat die kerkraad die koshuis van die skoolraad oorneem. Ná 'n lang bespreking besluit die kerkraad om tot hierdie stap oor te gaan as hulle van die huurgeld vrygestel word. Nadat 'n kompromis aangegaan is, word die versoek aanvaar en 'n koshuiskommissie gekies wat bestaan het uit ds. Hofmeyr (voorsitter), oudl. P. Maré, namens die kerkraad, mevv. F. Hofmeyr, L. Vosloo en mnr. G.R. van Niekerk. Mnr. en mev. H.S. Farrel is as koshuisouers aangestel onder wie se leiding die koshuis nuwe hoogtes bereik het. Ds. en mev. Hofmeyr het geen moeite ontsien om vir die behoeftige leerlinge 'n ware tuiste te help skep nie. Daar is ook besluit om 'n kerksaal vir gemeentelike gebruik in Cradockstraat te bou en 'n klavier en 150 stoele word aangekoop. Dit word die Saamtreksaal genoem en is op 13 Mei 1922 ingewy. Die kerkraad besluit om drie jaar lank die gemeente Alice, geldelik te help, terwyl £10 vir die kerkgebou van die NG gemeente Namakwaland op Springbok gestuur sou word.
'n Voorstel is ingedien waarop die leraar versoek is om in Afrikaans te preek, en hy ontvang volmag van die kerkraad om dit te doen. Gedurende die tyd spreek die kerkraad hom uit ten gunste van die vereniging van die afsonderlike NG Kerke in een sinodale verband. Die kerkraad besluit eenparig dat die Gewetensklousule vir Hoër Onderwys behoue moet bly.
Begin 1924 word besluit om die salaris van die leraar tot £400 te verhoog plus reiskoste van £75 per jaar. Die kerkraad het by wyse van bonusse sy dankbaarheid betoon vir die goeie dienste wat die leraar gelewer het. 'n Nuwe Ford-motor word teen £164 vir sy gebruik aangekoop, maar £30 word gedurende die eerste jaar aan herstelwerk bestee. Daar is besluit om die kerkgebou, saal en pastorie op Bedford te elektrifiseer, terwyl ds. Hofmeyr die kerkraad verteenwoordig op die landswye Sondagskoolkonferensie wat op Bloemfontein gehou is. Nadat die leraar vir 'n beroep na Robertson bedank het, bied die kerkraad hom 'n bonus van £25 aan en bedank die pastoriepaar vir die goeie werk wat hulle in belang van die Here in die gemeente doen.
Op Middelburg, Transvaal
Met Middelburg, Transvaal, se eeufeesviering in 1967 het ds. Hofmeyr die volgende oorsig van sy dienstyd in dié gemeente gegee: “Met my bevestiging in Mei 1929 het die gemeente ongeveer 1 800 lidmate getel. Daarna het jare van swaarkry gevolg, veral die depressie van 1930-'31. Dit het veroorsaak dat groot getalle lidmate – veral jongmense – na die stede verhuis het om 'n beter heenkome te soek. Dit het meegebring dat die ledetal mettertyd skerp gedaal het, later tot tussen 1 500 en 1 600.
“In daardie tyd het die Departement van Onderwys begin met sy sentralisasieskema om al die plattelandse skoolkinders na die dorpskole oor te plaas. Omdat net 'n klein persentasie van die plaaskinders in die skoolkoshuise gehuisves kon word, is van skoolbusse gebruik gemaak om die kinders te vervoer. Sommige van die soms in die snerpende koue en dan weer in snikhete hitte. Sentralisasie het toe meegebring die sluiting van elf of twaalf van ons buiteskole wat binne die grense van die gemeente geval het. Daardie buiteskole was in baie opsigte ligpunte in die gemeente wat toe uitgedoof is. In die buiteskole het die wyksmense vergader vir skoolkonserte, wyks- en Pinksterbidure en buitedienste, sodat die verdwyning van die skole 'n werklike verlies vir die kulturele en godsdienstige lewe van die gemeente was.
“Oorspronklik het die gemeente baie swak bygedra vir die Kerkfondse. Gemiddeld was die dankoffer-opbrengs ongeveer £700 per jaar. Gelukkig het met verloop van tyd 'n groot verbetering ingetree, in so 'n mate dat met die aanslag vir die Sinodale Fondse Middelburg later geplaas is in klas A – saam met die ryk gemeentes, soos bv. Ermelo en Pretoria. Hierdie verbetering was daaraan te danke dat die lidmate geleer het om te gee en te werk vir hulle Kerk. Wat ook veel bygedra het, is die feit dat die susters van die gemeente op die dorp die stelsel van sistematiese bydraes ingevoer het, waardeur tot £1 000 per jaar byeengebring is.
“Pinksterbidure was in die buitewyke geheel onbekend. Dus is programmas van dienste in al die buitewyke opgetrek, en Pinksteronderwerpboekies aan elke huisgesin in die buitewyke uitgedeel. Die gevolg was dat die opkomste baie bemoedigend was, sodat die laaste jare die gesamentlike afsluiting op Pinkster-Sondag in 'n goed gevulde kerk gehou is. Pinkster val gewoonlik in die oestyd; en so het baie vriende by die buitedienste hul beloftes gemaak van mielies, bone, aartappels ens. en is daar tot 100 mud ingesamel wat dan versprei is onder weeshuise en inrigtinge van die Kerk en die SAVF. Dat die gemeente geleer het om te gee, word ook bewys deur ruime bydreas vir Sending en Armsorg, vir die jaarlikse Transvaler-Kersfeesfonds, en ook vir die Mediese Fakulteit in Pretoria."
Roemeense nasionale rugbyspan
Die Roemeense nasionale rugbyspan (Roemeens: Echipa națională de rugby a României) is die nasionale rugbyspan wat Roemenië in internasionale wedstryde (toetswedstryde) verteenwoordig. Dié span se bynaam is Stejarii (“die eike”). Rugby word in Roemenië geadministreer deur die Roemeense Rugbyfederasie (Federația Română de Rugby, FRR) wat in 1931 gestig is. Roemenië word deur Wêreldrugby as ’n vlak twee-span erken. Daarmee behoort Roemenië tot die beste Europese rugbyspanne naas die Sesnasies. Die Roemeense rugbyspan is tans (Maart 2023) 19e op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Roemenië het in 1919 sy eerste toetswedstryd teen die Verenigde State gespeel. Roemenië was nes Italië oor dekades heen een van die sterkste Europese spanne buite die destydse Vyfnasies. Hulle het tydens die Europese Rugbykampioenskap tien titels ingepalm, 20-keer as naaswenner en 16-keer in die derde plek geëindig. Gedurende hul bloeitydperk in die 1980’s het hulle herhaaldelik daarin geslaag om groot rugbynasies soos Frankryk, Wallis en Skotland te klop. Ná die omverwerping van die Kommunistiese Ceaușescu-diktatuur is die span van sy vrygewige finansiële befondsing ontneem en het ’n swak fase betree wat tot vandag toe aanhou.