cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grammofoon
Die tegniese oorgang van fonograwe na grammofone is in 1887 deur die Duitse uitvinder Emil Berliner (1851-1929) bewerkstellig. Die patent vir sy toestel, wat hy 'n grammofoon genoem en as handelsmerk laat beskerm het (alhoewel dit gaandeweg as generiese naam vir alle soortgelyke toestelle gebruik is), word as die meganiese voorloper van moderne elektriese platespelers beskou. Vroeë grammofone was handgedrewe, maar nadat elektrisiteit in die vroeë 20ste eeu in steeds meer huishoudings beskikbaar was, is vanaf die 1920's ook elektriese grammofone vervaardig. Berliner het ook die grammofoonplaat ontwikkel - 'n plat tweekantige skyf met groewe wat 'n Archimedesspiraal gevorm en van die buitekant na binne geloop het. Aanvanklik is sink as materiaal gebruik. In teenstelling met silinders was plate baie geskik vir massavervaardiging. Die skellakplate van die laat 19de en vroeë 20ste eeu is later deur vinielplate vervang. Ook aan die grammofoon is gaandeweg tegniese verbeteringe aangebring waardeur die draaiskyf en magnetiese naald (wat as aandrywer dien) asook die klankweergawe en effenaar geoptimaliseer is.
Grammofoonplate was regdeur die 20ste eeu een van die oorheersende formate vir analoë klankopnames, maar is vanaf die middel van die tagtigerjare deur die kompakskyf en ander digitale formate verdring. As nisprodukte word plate en platespelers steeds in die vroeë 21ste eeu vervaardig.
Eksterne skakels
Fotogalerye met historiese grammofone
Witborskatakoeroe
Die Witborskatakoeroe (Coracina pectoralis) is 'n skaars tot gelokaliseerde algemene standvoël van hoëboomveld, veral miombo, mopanie en rivierwoud. Die voël is 27 cm groot en weeg 50 - 58 gram. Die voël is alleen of kom in pare voor. In Engels staan die voël bekend as die White-breasted Cuckooshrike.
Zygophyllaceae
Zygophyllaceae is die Groendoring-familie wat hoort tot die orde Zygophyllales. Daar is 140 spesies wat hoort tot die familie wêreldwyd waarvan 70 in Suider-Afrika voorkom en daarvan is 4 bome. Sleg een genus, Balanites, kom in Suider-Afrika voor.
Zaire-provinsie
Uíge is 'n provinsie in die noord-weste van Angola met 'n bevolking van sowat 600 000 mense. Die hoofstad is M'Banza Kongo (voorheen São Salvador).
1258
Die jaar 1258 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 13de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
André Stander
André Stander (1946 – 13 Februarie 1984) was 'n Suid-Afrikaanse polisieoffisier en 'n bankrower. Hy het as 'n kaptein by die polisiestasie in Kempton Park gewerk. In die 1970's begin hy om banke te beroof. Hy was in die media bekend as die leier van die Stander-bende en was berug vir die gewaagde wyse waarop hy misdade gepleeg het. Soms het hy banke oor sy middagete beroof, en is dikwels as 'n ondersoekbeampte na dieselfde toneel terug.
Vroeëre lewe en eerste rooftogte
André Stander word 'n polisieman nadat hy matriek druip, en vorder fluks deur die range. Sy pa was 'n gesiene man en 'n generaal by die Suid-Afrikaanse Departement van Korrektiewe Dienste. André het twee keer met Leonie (Bekkie) getrou. Sy het in Oktober 1992, etlike jare na sy dood, haar eie lewe geneem weens depressie.
Stander pleeg sy eerste bankroof in 1977. Hy vlieg op 'n afdag van Johannesburg na Durban, vermom homself, huur 'n motor en versoek die bankkassiere om sy sak vol geld pak. Daarna sê hy dankie en stap doodluiters uit voordat enigiemand iets agterkom. Dit het later 'n gewoonte geraak en 'n veiligheidswag het op 'n keer selfs die deur vir hom oopgehou terwyl hy uitloop.
Later praat hy sy mond verby terwyl hy dronk is. Hy spog oor sy 40 rooftogte by 'n vriend en voormalige spioen van die Buro vir Staatsveiligheid, Corrie van Deventer. Van Deventer agtervolg hom en in Januarie 1980 sien hulle hoe Stander iets uit ’n motor op die Johannesburgse lughawe haal. Die volgende oggend is daar weer ’n bankroof in Durban. Met sy terugkeer vind die polisie R4 000 en 'n vuurwapen in sy koffer. Stander is summier in hegtenis geneem.
Die Stander-bende
Op 6 Mei 1980 word Stander tot 75 jaar gevangenisstraf gevonnis. Sommige van die vonnisse moes gelyktydig uitgedien word en hy sou effektief 17 jaar sit. In die tronk ontmoet Stander twee prisoniers, Allan Heyl en Patrick Lee McCall. Op 11 Augustus 1983 word Stander en McCall, saam met vyf ander prisoniers, vanaf die Zonderwater-gevangenis vir 'n fisioterapie-afspraak geneem. Hier oorval Stander en McCall die fisioterapeut en ontsnap. Die ander gevangenes het geweier om aan die ontsnapping deel te neem en het agtergebly. Stander en McCall keer op 31 Oktober 1983 terug na Zonderwater om Heyl, wat met 'n vaktoets besig was, vry te stel. Vanaf dié datum tot die einde van Januarie 1984 het die drie saam banke beroof. Die media het die driemanskap die Stander-bende gedoop.
McCall is op 30 Januarie 1984 dood na 'n klopjag op die bende se wegkruipplek in Houghton. Hy het nog gelê en slaap toe die polisie die huis omsingel en skokgranate deur die vensters gooi. Een van die granate het langs hom op die matras geval, wat hy toe opgeraap en teruggegooi het. Hy pleeg selfmoord deur homself te skiet voordat hy gearresteer kon word.
Heyl vlug na Griekeland, daarna na Engeland, dan Spanje en uiteindelik terug na Engeland. Hier is hy gevang, verhoor en vir 9 jaar gevonnis vir roof en ander vuurwapen-verwante oortredings. Na sy vonnis in die Verenigde Koninkryk is hy aan Suid-Afrika uitgelewer, waar hy tot 'n verdere 33 jaar gevangenisstraf gevonnis is. Hy is op 18 Mei 2005 op parool vrygelaat.
Terwyl die polisie op McCall se spoor in Suid-Afrika was, was Stander in Fort Lauderdale, Florida in die Verenigde State van Amerika. Hier het hy probeer om vasmeerplek vir sy bende se onlangs aangeskafte seiljag, die Lilly Rose te bekom. Die seiljag was bedoel vir hulle finale ontsnapping sodra hulle genoeg geld gehad het.
Sy dood in Amerika
Terwyl Stander in die Verenigde State was, is internasionale lasbriewe vir sy inhegtenisneming uitgereik. Stander het vir homself 'n vals identiteit geskep, dié van 'n Australiese skrywer genaamd "Peter Harris", en het daarbenewens sy paspoort en rybewys vervals. Hierna het hy 'n tweedehandse motorhandelaar besoek en 'n Ford Mustang by die verkoopsman, Anthony Tomasello, gekoop. Op 10 Februarie 1984 trek die polisie Stander af en neem hom in hegtenis vir die bestuur van 'n ongeregistreerde voertuig. Hy oorhandig sy ID-boekie aan die polisie, wat dit as 'n vervalsing identifiseer en konfiskeer, maar hulle laat hom vry omdat hulle sy storie oor sy identiteit glo.
Na sy vrylating is hy dieselfde aand na die polisie se skut en steel sy Mustang van die polisie af terug. Die volgende oggend besoek hy dieselfde tweedehandse motorhandelaar, en vra die verkoopsman om die motor 'n ander kleur te spuitverf. Die handelaar, Tomasello, het egter pas die storie oor die Stander-bende in 'n plaaslike koerant gelees. Hy stem in om Stander te help, neem sy inligting, en bel sy prokureur nadat Stander die perseel verlaat. Tomasello se prokureur adviseer hom om die polisie onmiddellik in kennis te stel.
Die polisie se taktiese eenheid omsingel Stander se woonstel op 13 Februarie 1984, maar hy was nie tuis nie. Hy het vir homself 'n fiets aangeskaf wat hy gebruik het terwyl sy voertuig oorgeverf word. Nadat hy per fiets na sy woning terugkeer, herken 'n polisiebeampte, Michael van Stetina, hom en probeer hom stop. Hy gee aanvanklik oor, maar spring dan op en neem die polisieman se haelgeweer van hom af en 'n skoot word in die proses afgevuur. Die polisieman retireer tot teenaan 'n heining, sy eie geweer nou op hom gerig. Hy pluk sy .38-pistool uit en skiet Stander vier keer. Stander val op die woonstelkompleks se oprit neer. Stetina ontbied 'n ambulans en probeer noodhulp toepas. Stander bloei egter dood voordat die ambulans daar opdaag.
Apertium
Apertium is vrye sagteware wat outomatiese vertaling kan doen en word onder terme van die GNU GPL lisensie versprei. Die Spaanse en Katalaanse regerings finansier die Universiteit van Alacant om aan die projek te werk.
Apertium het ontstaan as een van die masjienvertaalenjins in die projek OpenTrad en is oorspronklik ontwerp om tussen nou verwante tale te vertaal. Die sagteware is daarna uitgebrei en kan tans ook tussen meer diverse taalpare vertaal. 'n Nuwe vertaalstelsel kan geskep word deur slegs die taalkundige data (woordeboeke en reëls) te definieer.
Taalpare
Die onderstaande tabel verteenwoordig 'n lys van huidige stabiele taalpare.
Aglaonema
Aglaonema is ’n genus blomplante in die aronskelkfamilie, Araceae. Daar is omtrent 50 soorte en hulle is inheems aan tropiese en subtropiese gebiede in Asië en Nieu-Guinee. Hulle is in Engels ook bekend as Chinese evergreens.
Eienskappe
Aglaonemas is immergroen, meerjarige kruieplante met stamme wat regop groei of kruip. Stamme wat grondlangs groei, kan by die nodusse uitloop. Daar is gewoonlik ’n kroon van wye blaarskywe wat in wilde spesies dikwels onreëlmatig silwer en groen gekleur is. Die eenslagtige blomme word in ’n blomskede gedra, met ’n kort sone van vroulike blomme naby die basis en ’n breër sone manlike blomme nader aan die punt. Die vrug is ’n vlesige bessie wat rooi word as dit ryp is.
Aglaonemas word al eeue lank in Asië gegroei as ’n ornamentele plant wat geluk bring. Hulle is in 1885 aan die westerse wêreld bekend gestel. Hulle het nie baie lig nodig nie en is gewilde huisplante. Daar is deesdae verskeie kultivars.
Probleme
Die plant hou nie van koue nie en skade kan by 15 ºC begin intree. Donker kolle wat olierig lyk, kan op die blare voorkom of die blare kan vergeel. Sommige kultivars is ontwikkel wat kouer temperature kan weerstaan.
Wolluise kan voorkom in die oksels van die blare en dopluise aan die stingels en die onderkant van die blare.
Aglaonemas is giftig weens kalsiumoksalaatkristalle. As dit ingesluk word, kan dit die slymvlies irriteer en die sap kan ’n pynlike veluitslag veroorsaak.
Jurij Brězan
Jurij Brězan (* 9 Junie 1916 in Räckelwitz (Worklecy), distrik Kamenz, Lausitz; † 12 Maart 2006 in Kamenz) word as een van die belangrikste Sorbiese skrywers van die 20ste eeu beskou. Hy het sy werke, wat veral romans, verhale en kinderboeke insluit, in sowel Sorbies asook Duits gepubliseer. Hulle is in 25 tale vertaal.
Biografie
In 1945 is hy as jeugfunksionaris van die Domowina benoem en het dié amp tot 1948 beklee. Sedert 1946 was hy 'n lid van die Sosialistiese Eenheidsparty SED.
Brězan het in die DDR 'n groot aantal pryse en toekennings ontvang: die Nasionale Prys van die DDR in die jare 1951, 1954 en 1976; die Literatuur- en Kunsprys van die Domowina in 1973; die Karl-Marx-orde in 1974 en die Vaderlandse Orde van Verdienste in 1981.
Werk
In baie van Brězan se romans en verhale is sterk outobiografiese trekke te bespeur. Sy bekendste werk in hierdie verband is die trilogie Der Gymnasiast (1959), Semester der verlorenen Zeit (1959) en Mannesjahre (1964).
Ander werke is geïnspireer deur die legendes en sprokies van die Sorbiese Oberlausitz-gebied. Krabat, die towenaar, is een van die figure wat gereeld optree. Net soos Johann Wolfgang von Goethe se Doktor Faustus probeer Krabat die geheime van die mens se natuur, die maatskappy en die wêreld ontrafel. Krabat tree byvoorbeeld op in die strokiesverhaal Die schwarze Mühle ("Die swart meul") uit die jaar 1968 en in die twee romans Krabat oder die Verwandlung der Welt ("Krabat of Die verandering van die wêreld", 1976) en Krabat oder Die Bewahrung der Welt ("Krabat of Die bewaring van die wêreld, 1993) op.
Munster Rugby
Munster Rugby ( Rugbaí Mumhan) is een van die vier professionele rugbyspanne op die Ierse eiland. Hulle ding mee in die Guiness Pro14, Europese Rugbykampioenebeker, Europese Rugbyuitdaagbeker. Die span verteenwoordig die IRVU Munster-tak, wat een van die vier hooftakke van die IRVU is, en is verantwoordelik vir rugby in die geografiese provinsie van Munster.
Munster se tuiswedstryde word op Thomond Park in Limerick en Irish Independent Park in Cork gespeel en daar is plek vir onderskeidelik 25 600 en 9 500 toeskouers. Die span se leuse is “Niks is onmoontlik vir die dapper en getroues nie”. Dit is afgelei van die leuse van die MacCarth-clan van Ierland se leuse – “Forti et Fideli nihil difficile”.
Stigting en vroeë jare
Munster is amptelik in 1879, op dieselfde tyd as Leinster en Ulster gestig, met Connacht wat tien jaar later, in 1889, gestig is. Die eerste interprovinsiale wedstryde tussen Leinster, Ulster en Munster is egter reeds in 1875 gehou. Die stigting van die Munstertak van die IRVU was bedoel om toesig te hou oor die spel in die provinsie dit te organiseer, en om enige klubvooroordeel te voorkom deur neutrale kiesers vir die verteenwoordigende span te verskaf. In die amateurera het die vier Ierse provinsies om die Ierse Interprovinsiale Kampioenskap meegeding en teen internasionale toerspanne gespeel.
Munster het tradisioneel sterk spelers vanuit die klubs in Limerick, waar die spel gewild was en oor alle ouderdomsvlakke gespeel is, gekry. Spanne soos Shannon, Garryowen en Jong Munster het vurige wedywering met mekaar gehandhaaf en sodoende gehelp om die standaard in die provinsie te lig.
Kleure en wapen
Die Drie Krone-vlag van Munster sinspeel op die drie samestellende historiese koninkryke van Munster; Thomond in die noorde. Desmond in die suide en Ormond in die ooste. ’n Opgeknapte logo met die toevoeging van ’n takbok by die drie krone, is vir die 2003-’04-seisoen bekendgestel. Die nuwe wapen is deur Designer’s Ink, ’n grafiese-ontwerp- en handelsmerkagentskap in Limerick, ontwerp, die die firma het ’n Goue Toekenning in die Ierse Ontwerpeffektiwiteitstoekennings vir die handelsmerk en implementering van Munster Rugby ontvang. Die wapen is ontwerp om die drie krone te behou en die nuwe rooi takbok stel krag en mededingendheid voor. Die besluit vir die verandering was die gevolg van twee jaar se beplanning, navorsing en ontwerp.
Tuisveld
Munster speel hul tuiswedstryde op twee stadions – Thomond Park in Limerick en Irish Independent Park in Cork. Thomond Park is die grootste met sitplek vir nagenoeg 25 600 toeskouers en 9 500 mense kan op Irish Independent Park sit. Naas Munster speel Shannon RVK en UL Bohemians RVK ook hul tuiswedstryde op Thomond Park. Thomond Park is bekend vir sy atmosfeer en unieke geskiedenis – die geraas gedurende spel en die algehele stilte wanneer ’n speler (tuis of weg) aanlê om te skop. Dit was ook bekend vir Munster se intimiderende rekord van meer as ’n dekade – hulle was gedurende die Heinekenbeker onoorwonne op hul tuisveld. Hierdie rekord is egter gedurende die 2006-’07-seisoen ongedaan gemaak toe hulle teen Leicester Tigers verloor het. Munster oefen by die Universiteit van Limerick.
Thomond Park is in 1999 opgeknap en in 2006 het Munster verdere opknappingsplanne aangekondig. Die nuwe stadion met plek vir 25 600 is in 2008 geopen. Twee veerboë en die oploopvlak van die Oostelike Paviljoen is van die unieke kenmerke van die stadion. Die nuwe stadionontwerp is gunstig ontvang en het die Openbare Keuse-toekenning vir 2009 van die Ierse Argitektuurstigting ontvang. Daar was lang besprekings oor ’n moontlike nuwe naam vir die stadion, maar uiteindelik is besluit dat “Thomond Park” behoue sal bly.
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="90"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Heinekenbeker/Rugbykampioenebeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Boulevard der Stars
Die Boulevard der Stars ("Laan van die Sterre") is 'n steeds groeiende monument ter ere van bekende Duitse persoonlikhede uit die rolprent- en televisiebedryf. Die monument is naby die Berlynse plein Potsdamer Platz geleë en strek van Potsdamer Straße met sy ses rylane tot by Ben-Gurion-Straße. Voor enkele geboue is dit aan weerskante verbreed.
Die monument is volgens die voorbeeld van die Hollywood Walk of Fame in Los Angeles ontwerp en vereer bekende persoonlikhede met 'n ster. Die hoeksteen is op 5 Februarie 2010 ter geleentheid van die Berlinale 2010-filmfees gelê. Die eerste ster ter ere van Marlene Dietrich is op 12 Februarie aan die publiek vertoon. Toe die Boulevard op 10 September 2010 amptelik ingewy is, is 'n bykomende 39 sterre toegeken.
Tonga, Mpumalanga
Tonga is 'n dorp in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die suidooste van die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika. Die dorp is naby aan die grens met Mosambiek geleë.
Munster Rugby
Huidige span
Munster se span vir die 2017-’18-seisoen:
Clathria ulmus
Clathria ulmus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur G.C.J. Vosmaer.
Sofi Oksanen
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Fins-Estniese skryfster
Romans
Stalinin lehmät
Baby Jane
Puhdistus
Kun kyyhkyset katosivat
Sofi Oksanen (* 7 Januarie 1977 in Jyväskylä, Finland) is 'n Fins-Estniese skryfster en dramaturg. Sy het dramaturgie aan die Teaterakademie in Helsinki gestudeer en woon met haar man steeds in die Finse hoofstad. Sofi Oksanen het vier romans en een toneelstuk geskryf. Haar derde roman Puhdistus ("Vegevuur") het weke lank boaan die Finse trefferlys van boeke gestaan en is met 'n aantal literatuurpryse bekroon. Die werk het ook aanklank by internasionale kritici gevind en is intussen in veertig tale vertaal. Net in Estland is Oksanen daarvan beskuldig dat sy 'n negatiewe beeld van dié Baltiese land skep.
Lewe
Sofi Oksanen is as dogter van 'n Finse elektrisiën en 'n Estniese ingenieur in die Sentraal-Finse stad Jyväskylä gebore waar sy tweetalig grootgemaak is. Die gesin het verskeie kere na Estland gereis. Oksanen het ná haar skoolloopbaan literatuurwetenskap aan die universiteite van Jyväskylä en Helsinki gestudeer en later nog 'n graad in dramaturgie verwerf. Alhoewel haar moedertaal Estnies is, het Sofi Oksanen vir Fins as haar literêre taal gekies. Sy lees nogtans Estniese literatuur.
Oksanen neem aktief aan politieke debatte in Finland deel en lewer in haar rubrieke en in televisie-geselsprogramme kommentaar op aktuele onderwerpe. Sy is 'n feminis.
Stalinin lehmät ("Stalin se koeie")
Oksanen se debuutroman Stalinin lehmät het in 2003 in Fins verskyn. In hierdie boek behandel sy onderwerpe soos eetversteurings en die lewe van Estniese immigrante in Finland in die 1960's en 1970's - 'n tydperk toe Finland se buitelandse beleid goedgesind teenoor die Sowjetunie was. Hierdie model, waardeur 'n westers-demokratiese land sy Atlantiese bande prysgegee het om in politieke en ekonomiese opsig vriendskaplike bande met Moskou te smee, is destyds as "Finlandisering" beskryf.
Estniese immigrante is in Finland destyds dikwels as "Russe" afgemaak, Estniese vroue met prostitusie geassosieer. Oksanen bevraagteken in haar werk die Nordiese konsep van gelyke regte vir almal. Die boek is as kandidaat vir die Runeberg-prys en die debuutromanprys van die Finse dagblad Helsingin Sanomat genomineer.
Baby Jane
Oksanen se tweede roman Baby Jane het in 2005 verskyn. Angs en paniese aanvalle, die reaksie van medemense daarop en geweld in verhoudings tussen vroue staan sentraal in hierdie werk. In teenstelling met Oksanen se twee ander romans speel Baby Jane in Finland af (in Helsinki in die 1990's).
Puhdistus ("Vegevuur")
Met haar eerste toneelstuk Puhdistus het Oksanen in 2007 haar deurbraak in Finland behaal, terwyl die gelyknamige roman een jaar later ook in die buiteland suksesvol was. Die toneelstuk kon voordeel uit hierdie sukses trek en het in 2011 en 2012 in 'n aantal lande premières beleef. In tematiese opsig sluit Puhdistus by Oksanen se debuutroman aan en speel weer in Estland af. Dit behandel weereens 'n periode in die Estniese geskiedenis, waarby die handeling tot enkele dae in 1992 beperk bly. Die twee vroulike protagoniste verbeeld teenpole - oud teen jonk, Estnies teen Russies, Inheems teen nuwe aankomeling. Met uitsondering van die eerste teenstelling bly geen van hierdie verskille bestaan nie. Alhoewel ooreenkomste belangriker word as verskille, is daar nòg in die roman nòg in die toneelstuk 'n gelukkige slot nie. Die boek is intussen deur die Finse regisseur Antti Jokinen verfilm, Marko Leino het die draaiboek geskryf. Die fliek is in Finse en Estniese rolprentteaters vertoon.
Kun kyyhkyset katosivat ("Toe die duiwe verdwyn het")
Oksanen se vierde roman het in September 2012 in twaalf lande verskyn.
Siprus
Geskiedenis
Siprus is sedert die middel van die Neolitikum deur mense gekoloniseer. Na 'n ekologiese ramp rondom 6 000 v.C. was die eiland 'n geruime tyd onbewoond, maar nuwe setlaars het in die Kopertydperk aangekom. As gevolg van groot hoeveelhede kopererts het die eiland in die Bronstydperk tot vroeë Klassieke tydperk 'n belangrike rol gespeel in die Mediterreense handel. Alhoewel die eiland oorspronklik bewoon is deur inheemse bevolking, wat blykbaar verband hou met die pre-Semitiese kulture van die Midde-Ooste, het die meeste eilandbewoners gedurende die 10de-15de eeue hul taal van inheems na Grieks verskuif sonder skynbare spore van inval of kulturele verandering.
Alhoewel Siprus deur seevolke aangeval is, het die eiland nie net die aanval oorleef nie, maar het eeue lank voorspoed beleef toe sy groot mededingers gedaal het. Koper en brons uit Siprus het in hoë aanvraag oor die Middellandse See gebly. Siprus het tot die Romeinse verowering 'n kultuur wat verskil van Griekeland s'n, gehandhaaf.
Later is Siprus gevolglik oorgeneem deur die Bisantyne, Kruisvaarders en Ottomaanse Turke.
Van 1878 tot 1960 was dit in Britse hande. Daarna word dit onafhanklik. In 1974 raak Griekeland en Turkye in ’n skermutseling oor die eiland betrokke en dit word de facto in 'n Grieks-Sipriotiese deel (die suidwestelike twee derdes) en ’n Turks-Sipriotiese deel (die noordoostelike derde) verdeel.
Die Turkse Republiek van Noord-Siprus bestaan sedert 1974 in die noordelike deel van die eiland, maar dit word slegs deur Turkye as ’n onafhanklike land erken.
In die suide en ooste lê die afhanklike gebiede Akrotiri en Dhekelië van die Verenigde Koninkryk, wat in 1960 gestig is.
Die Republiek Siprus is 'n lid van die Britse Statebond. Sedert 1 Mei 2004 is dit ook 'n lidland van die Europese Unie en die Euro is sedert 1 Januarie 2008 die geldeenheid. In 2012 is Siprus swaar deur sy blootstelling aan Griekeland se wankelrige ekonomie getref, en moes die land noodgedwonge hulp van internasionale leners versoek.
Il deserto dei Tartari
Il deserto dei Tartari (Italiaans letterlik : Die woestyn van die Tartare of Die Tartaarse Steppe) is 'n roman deur die Italiaanse skrywer Dino Buzzati, gepubliseer in 1940. Die roman vertel die verhaal van 'n jong beampte, Giovanni Drogo, wie sy lewe daaraan wy om die Bastiani-vesting te bewaak, 'n ou, toenemend vervalle grensvesting. Die Engelse vertaling (The Tartar Steppe) is deur Stuart C. Hood gedoen. Die roman is as 29ste op die Le Monde se 100 boeke van die eeu-lys gelys.
Storielyn
Die storielyn van die roman is Drogo se lewenslange wag vir 'n groot oorlog waarin sy lewe en die bestaan van die fort sy nut kan bewys. Die mens se behoefte om lewensbetekenis te gee en die soldaat se begeerte vir glorie, is temas in die roman. Drogo is gepos na die afgeleë buitepos met uitsig oor 'n verlate Tartar-woestyn; hy spandeer sy loopbaan en wag vir die Tartaarse horde wat volgens gerugte buite die woestyn woon. Sonder om op te merk, vind Drogo dat gedurende sy wag oor jare in die fort dekades laat verbygaan het en dat, terwyl sy ou vriende in die stad kinders gehad het, getroud was en volle lewens geleef het, het hy niks anders as solidariteit met sy mede-soldate in hul lang, geduldige waaksaamheid, gehad het. Wanneer die aanval deur die Tartare uiteindelik kom, word Drogo siek en die nuwe opperhoof van die vesting dank hom af. Drogo, op pad terug huis toe, sterf eensaam in 'n herberg.
Aanpassing
In 1976 is die roman aangepas in 'n rolprent (bekend in Engels as The Desert of the Tartars) wat deur die Italiaanse regisseur Valerio Zurlini vervaardig is en met Jacques Perrin as Drogo met Max von Sydow as Ortiz en Vittorio Gassman as Filimore gespeel. Die film laat sekere dele van die roman uit, veral dié wat verband hou met die lewens van Drogo se vriende in sy tuisdorp.
Nalatenskap
Die roman word beskryf as die gunsteling boek van die skrywer van The Black Swan, Nassim Nicholas Taleb. Taleb gebruik die protagonis van The Tartar Steppe om ons menslike natuur te beskryf.
Quebec skrywer Gilles Archambault, in Une demarche de chat: Notes sur une façon de vivre, sê dat hierdie roman 'n groot invloed op hom gehad het.
Ander skrywers wat van hul verpligting aan die roman gepraat het, sluit in Yann Martel, Alberto Manguel en Tim Parks, wat die inleiding tot die 2000 Penguin-uitgawe geskryf het.
Hierdie boek was invloedryk in die ontwikkeling en bevordering van die literêre styl bekend as magiese realisme.
Skull and Bones
Skull and Bones is ’n geheime vereniging vir senior voorgraadse studente aan Yale-universiteit in New Haven, Connecticut. Die moedervereniging is die Russell Trust Association, wat Skull and Bones se eiendom besit en toesig oor die vereniging hou. Dit is informeel as "Bones" bekend en sy lede as "Bonesmen".
Geskiedenis
Skull and Bones is in 1832 gestig ná ’n dispuut onder Yale-debatsverenigings oor daardie seisoen se Phi Beta Kappa-pryse. William Huntington Russell en Alphonso Taft het toe saam "the Order of the Scull [sic] and Bones" gestig. Die eerste senior lede was Russell, Taft en 12 ander.
Die vereniging se bates word bestuur deur die Russell Trust Association, wat in 1856 gestig en na die Bones-medestigter genoem is.
Volgens die eerste uitgebreide beskrywing van Skull and Bones, wat in 1871 deur Lyman Bagg gepubliseer is in sy boek Four Years at Yale, "vorm die misterie wat nou sy bestaan omhul, die een groot enigma wat skindertonge nooit moeg word om te bespreek nie".
Skull and Bones kies elke lente nuwe lede uit die studente as deel van die universiteit se "Tap Day", wanneer moontlike lede ge-tap word, en doen dit reeds van 1879 af. Sedert die vroeë 1990's word vroue ook toegelaat.
Geriewe
180px|duimnael|Die Tombe voordat ’n tweede vleuel bygevoeg is.
Die saal van Skull and Bones is bekend as die "Tombe". Dit bestaan uit die eerste vleuel wat in 1856 gebou is, die tweede vleuel (1903) en die Nieu-Gotiese torings in die agtertuin (1912).
Die vereniging bestuur ook Deer Island, ’n oord aan die St. Lawrence-rivier. Die Bonesmen "kom daar byeen en versterk ou vriendskappe". Hoewel die lede steeds daarheen gaan, het die plek intussen agteruitgegaan.
Bonesmen
duimnael|220px|links|’n Jaarboek met name van Skull and Bones-lede van 1920. Dit sluit die medestigters van die tydskrif [[Time, Briton Hadden en Henry Luce, in.]]
Skull and Bones se lidmaatskap het ’n reputasie ontwikkel wat verband hou met die "magselite". Nes by ander senior Yale-verenigings was Skull and Bones se lidmaatskap vir ’n groot deel van sy geskiedenis feitlik uitsluitlik vir wit Protestantse mans. Terwyl Yale self uitsluitingsbeleide gehad het wat studente tot sekere etniese en godsdiensgroepe beperk het, was die senior verenigings nog meer uitsluitlik. Terwyl sommige Katolieke toegelaat sou word om aan te sluit, is Jode meestal nie. Lede van hierdie uitgeslote groepe is later wel toegelaat op grond van sportprestasies, omdat die vereniging baie sportmanne as lede gekies het. Bekende voetbalspelers wat genooi is om lede van Skull and Bones te word, sluit in die eerste Joodse speler, Al Hessberg (klas van 1938), en die Afro-Amerikaanse speler Levi Jackson (klas van 1950), wat die uitnodiging van die hand gewys het om by ’n ander geheime vereniging aan te sluit.
Hoewel Yale in 1969 gemengde onderrig goedgekeur het, het Skull and Bones tot in 1992 net mans toegelaat. Daar is eers dekades lank gedabatteer oor "Die Saak", soos die Bonesmen dit genoem het. Die dispuut het selfs die The New York Times gehaal.
Onder die vooraanstaande oudlede tel hoofregter William Howard Taft (seun van die medestigter), die voormalige presidente George H.W. Bush en George W. Bush, ’n senator, regters van die hooggeregshof, ministers en redakteurs van die tydskrifte Time, Life, Fortune en Sports Illustrated.
George W. Bush het in sy outobiografie, A Charge to Keep, geskryf: "In my senior jaar het ek aangesluit by Skull and Bones, ’n geheime vereniging; so geheim, ek kan niks meer sê nie."
Allerlei
Die nommer "322" verskyn op Skull and Bones se embleem en is vermoedelik die jaar waarin die Griekse redenaar Demosthenes dood is. ’n Brief tussen vroeë lede van die vereniging in Yale se argief stel voor 322 is ’n verwysings na die jaar 322 v.C. en dat lede tyd van daardie datum af tel in plaas van van Christus se geboorte af. In 322 v.C. het die Lamiese Oorlog geëindig met die dood van Demosthenes, en die Atheners is gedwing om hul regering te ontbind en ’n plutokratiese stelsel in sy plek daar te stel – net mense wat 2 000 dragmas of meer gehad het, kon burgers bly. Daar is na bewering dokumente in die Tombe gevind met datums van "Anno-Demostheni" ("voor Demosthenes"). Lede meet die tyd van die dag volgens ’n horlosie wat vyf minute verskil van die gewone tyd; laasgenoemde word "barbaarse tyd" genoem.
Tane
Tane of Tāne is in die Maori-mitologie die god van die woude en voëls, en die seun van Ranginui en Papatuanuku (Rangi en Papa), die lugvader en aardmoeder wat in ’n stywe omhelsing lê. Hul baie kinders woon in die donkerte tussen hulle (Grey 1956:2).
Tane is ook bekend as Tāne Mahuta, Tāne nui a Rangi en ander name.
Die mite
links|duimnael|240px|Die Nieu-Seelandse reënwoud: die bome en voëls is die kinders van Tane.
Die kinders van Rangi en Papa het gefrustreerd geraak met die klein ruimte tussen hul ouers waar hulle moes woon. Tu, die toekomstige god van oorlog, stel toe voor hulle maak hul ouers dood. Tane stem nie saam nie en stel voor dis beter om hulle te skei: deur Rangi die lug in te stuur en Papa onder te los om vir hulle te sorg. Tane se broers Rongo, Tangaroa, Haumia-tiketike en Tu probeer vergeefs om hul ouers te skei. Naderhand lê Tane op sy rug, druk met sy sterk bene teen hulle en skei hulle eindelik. Rangi styg in die lug op (Grey 1956:2-3). Tane soek toe hemelliggame as ligte sodat sy pa ordentlik aangetrek kan wees. Hy kry die sterre en gooi hulle saam met die son en maan in die lug op (Orbell 1998:145).
Lehabeërs
Die Lehabeërs is volgens die Bybel 'n Egiptiese volk. Volgens Genesis 10:13 en 1 Kronieke 1:11 is die Lehabeërs afstammelinge van Misráim, wat die Hebreeuse en Aramese benaming vir Egipte is. Die agtervoegsel áim dui 'n tweetallige meervoud aan en verwys moontlik na Bo-Egipte en Benede-Egipte. Die presiese identiteit van die Lehabeërs is onbekend, maar hulle mag Libiërs wees.
Tane
Die mite
Tawhirimatea, die god van storms en winde, is kwaad omdat sy ouers geskei is. Hy sluit by sy pa in die lug aan en straf die aarde en see met gewelddadige storms (Grey 1956:3-6, Tregear 1891:54). Hy val die woude van Tane aan, breek die stamme van die bome en vel hulle neer sodat hulle op die grond lê, verrot en kos vir insekte word. Toe val hy die oseane aan en Tangaroa, die god van die see, vlug. Twee van Tangaroa se afstammelinge, Ikatere, vader van die visse, en Tu-te-wehiwehi (of Tu-te-wanawana), die voorvader van reptiele, is beangs deur Tawhirimatea se woede. Die visse vlug die see in en die reptiele die woude in. Sedertdien is Tangaroa kwaad dat Tane sy kinders weggesteek het. Daarom voorsien Tane Tu se afstammelinge (die mens) met kano's, vishoeke en nette om Tangaroa se afstammelinge te vang. Tangaroa neem wraak deur die kano's te laat omkeer en storms te stuur wat huise, grond en bome wegvee (Grey 1971:5-6).
Stamvader van die mens
Volgens sommige legendes het Tane die eerste mens, met die naam Tiki, gemaak. ’n Meer bekende mite is dat Tane ’n vrou probeer vind het. Aanvanklik het hy net niemenslike vroue gekry en die insekte, voëls en plante opgewek. Een van die vroue was Rangahore, wat ’n klip gebaar het. Tane het haar verlaat en vir hom ’n vrou uit die grond geskep (Orbell 1998:145). In sommige stories trou Tane met sy dogter, Hine-tītama, sonder dat sy weet hy is haar pa. Toe sy dit uitvind, vlug sy na die onderwêreld en word die godin van die dood, Hine-nui-te-pō. Tane volg haar en smeek haar om terug te kom. Sy sê hom aan om terug te keer na die wêreld en hul kinders groot te maak, terwyl sy onder sal wag en hulle ontvang wanneer hulle sterf (Orbell 1998:38).
Will Hickey
Will Hickey (*8 Augustus 1909, Volksrust – † 18 Desember 1989, Brits ) was ’n Afrikaanse skrywer. Hoewel hy hoofsaaklik bekendheid verwerf vir sy jeugverhale (onder meer Twee vir 'n stuiwer en die Manela-trilogie) publiseer hy gedurende sy loopbaan ook verskeie kortverhale en radiovervolgverale.
Herkoms en vroeë lewe
Willem Andries Hickey is op 8 Augustus 1909 te Volksrust gebore as die tweede oudste van ses kinders. Sy pa, Willem Andries Hickey (1863–1951), was verbonde aan die Departement van Paaie en sy ma, Christina Maria Frederika Bolton (1878–1960 ), was ’n huisvrou. Hulle verhuis voor sy skoolgaande ouderdom na Nylstroom (tans Modimolle), waar hy sy skoolopleiding ontvang.
Die digter C. Louis Leipoldt was destyds die mediese inspekteur van skole, wat die talentvolle Will raaksien tydens sy besoek en aanbied om hom verder te laat leer. Hiervoor sou hy na Pretoria moes verhuis en by Leipoldt inwoon, maar Will se ma weier om op hierdie manier van haar kind afstand te doen. Toe hy in standerd agt is, koop sy pa ’n koffieplantasie naby Beira in Mosambiek, wat hy saam met sy oudste seun Thomas bedryf. Hierdie onderneming is egter ’n mislukking en Will moet noodgedwonge die skool verlaat om saam met sy ma ook uit te spring om te werk om die pot aan die kook te hou. Sy ma doen naaldwerke en hy aanvaar ’n betrekking by die Spoorweë.
Loopbaan
Vir 41 jaar is hy aan die Spoorweë verbonde, aanvanklik as leerlingvoorman, later voorman en daarna hoofsaaklik as stasiemeester op afgeleë Laeveldse dorpies. Telkens wys hy bevordering van die hand sodat hy in die Bosveld kan bly. Hy verhuis eindelik in 1955 na Brits, waar hy in 1967 sy loopbaan as afdelingsinspekteur afsluit.
Latere jare en sterfte
Na aftrede werk hy by die plaaslike koerant as redakteur. Hier is hy ook lid van die stadsraad, die hospitaalraad en die Afrikaanse Sakekamer, terwyl die biblioteek op die dorp na hom vernoem word.
In 1984 struikel hy oor ’n ongelyke sypaadjie en doen ’n breinbesering op met bloeding op die brein as resultaat. Dit lei tot woordblindheid, wat beteken dat hy vir die laaste jare van sy lewe nie meer kan lees of skryf nie en sy laaste werke aan sy vrou moet dikteer.
Hy is in 1940 getroud met Sarah Olga Gibson, ’n onderwyseres van Standerton, en is die vader van twee dogters en ’n seun.
Op 18 Desember 1989 is hy na ’n lang siekte op Brits oorlede.
Kortverhale
Reeds op skool openbaar hy ’n besondere skryftalent en word sy opstelle gereeld in die klas voorgelees. Van jongs af het hy ’n deeglike kennis van en bewondering vir ons eerste skrywers soos Jochem van Bruggen, C.M. van den Heever, Jan F.E. Celliers, Eugène Marais en C. Louis Leipoldt. Hy waag dan ook sy hand aan die skryfkuns en deur bemoediging van E.B. Grosskopf, destyds redakteur van Die Naweek, verskyn ’n paar sketse en jeugverhale van hom in hierdie blad. Nadat die publikasie van hierdie blad gestaak word, plaas hy verhale in Die Huisgenoot, Die Taalgenoot, die Spoorwegtydskrif en Tydskrif vir Letterkunde. Die Huisgenoot se Akademieprys vir die beste verhaal van die maand is vier keer aan hom toegeken en hy word ook deur ander tydskrifte bekroon.
Versamelbundels
Van sy verhale word opgeneem in versamelbundels soos Mosaïek, Allegaartjie, Jangroentjie en Tydskrif 3.
Die rooi lig (oorspronklik gepubliseer in Die Huisgenoot van 21 Mei 1956) verskyn in Mosaïek. Hierdie moralistiese kortverhaal beskryf ’n treinrit in dreigende weersomstandighede. Daar het juis die vorige jaar ’n lelike ongeluk in sulke omstandighede gebeur. Die mense wat by daardie ongeluk betrokke was en die omstandighede word in die verhaal verken, asook die omwenteling wat die ongeluk in die lewe van die weduwee teweeggebring het. Op hierdie treinrit is dit die botsende lewensbeskouings van die twee mans op die trein waarom die verhaal wentel, met hulle ongeluk wat ook ’n ommekeer in die oorblywende se lewe veroorsaak. Die simboliek van die rooi lig as waarskuwing om te stop as jy met die verkeerde dinge in die lewe besig is, word goed uitgewerk.
Radiovervolgverhale
Etlike radiovervolgverhale van hom word uitgesaai, insluitende Wankelskrede (geskryf vir die Uniefees-program van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie), Die held van Grein en Belofte maak skuld.
In 1956 skryf hy ’n reeks hoorspele vir die radio onder die titel “Malisél en die tweeling”. Hierdie reeks word hervat in 1957 en dan in boekvorm beskikbaar gemaak in 1960, waarmee hy sy debuut maak. Vir Boet, Fanie en Malisél is die plaas ’n plek met heerlike moontlikhede sonder einde. Sommer so sonder dat hulle dit weet, lei een lekker ding na iets anders wat lekkerder is, en dit is gewoonlik dan dat die moeilikheid begin, want lekker verander maklik in kattekwaad. Dan is Oupa by met die lat in sy hand. Hierdie verhaal vertel van lewenslustige kinderdae en goeie menseverhoudinge. Die illustrasies in die boek is deur Dorothy Hill.
Ander skryfwerk
Hy skryf ook die gedenkalbum wat in 1974 verskyn om Brits se jubileumjaar te vier Met letterlik meer as honderd kortverhale en vervolgverhale, etlike radiohoorspele en enige jeugromans agter sy naam, verwerf hy veral bekendheid vir sy jeugverhale wat handel oor diere soos mossies, olifante en leeus. Hy is baie lief vir die natuur en besoek die Kruger-wildtuin dikwels, waar hy die onderwerpe van sy verhale kan bestudeer.
Jeugverhale
Verskeie van sy boeke word in Engels vertaal en ook vir gebruik op skole voorgeskryf en ’n boek soos Twee vir ’n stuiwer is meer as 25 keer herdruk. Dit word ook in Engels vertaal as Two for a farthing. Hierdie boek het mossies en hulle dinge as hoofkarakters. Kuif Kwaster oorreed die onwillige Vya om vyf eiers te lê en sy ontmoeting met oom Skeel At is onvergeetlik. Ook die jong klomp is deel van die verhaal, veral Meks en Maja en hul verhouding tot die Mosster-tweeling, al is Pol Koester en ander uit die onderdorp soms moedswillig en bederf hulle pret. Hierdie verhaal is oënskynlik oor mossies, maar die fyn toespeling op menslike situasies en swakhede maak daarvan ’n klein meesterstuk.
Been-af in die sirkus handel oor ’n olifantgesin teen die agtergrond van die lewe in ’n rondreisende sirkus. Daar is die goedgehumeurde Paulus en sy vrou Talana, en dan ook nog die twee seuns, die inskiklike Felix en die probleemkind Brutus. Ten spyte van die vermensliking waaraan die verhaal sy warmte te danke het, bly die karakters wesenlik olifant. Die verhaal sorg vir ’n goeie spanningslyn en die sterk dramatiese momente verseker dat dit ’n boeiende leeservaring is.
Vier diere handel oor ’n hond, luiperd, sweetvos en kwagga.
Waar koeëls nie gons nie beskryf die wedervaringe van ’n trop leeus, wat uiteindelik in die wildtuin ’n veilige hawe vind. Die illustrasies in hierdie boek word deur Zakkie Eloff gedoen.
In Bewakers van die koningshuis woon ’n groep hoërskoolleerlinge ’n veldskool by op ’n plaas langs die Krugerwildtuin. Elkeen het ’n projek om na te vors. Een groep se onderwerp is die koningjagluiperd. Die verhaal gooi ’n draai in die Ooste, waar koningjagluiperds tradisioneel gebruik is vir die bewaking van die koningshuise. Hier woon die twee hoofdierekarakters, Raja en Ooma, terwyl die Britse ekspedisie onder leiding van sir Hamilton-Dewai ook warm op die spoor van die koningjagluiperds is. Die skoolkinders, die koningjagluiperds en die Britse ekspedisie kom uiteindelik op vindingryke wyse by mekaar uit.
In Kruit en klinkerkole word Erik op negentienjarige ouderdom genoodsaak om sy familieplaas te verlaat en ’n ander heenkome te soek. Hy begin werk as stoker by die spoorweë en beleef sorgelose dae saam met Oom Agom op ou Taggentag, terwyl hy verlang na Anita, die jong onderwyseressie wat steeds op hom wag. Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog verander almal se lewens en dit is moeilik om tussen vriend en vyand te onderskei.
Manela-trilogie
Die eerste twee boeke van die Manela-trilogie wort vir swart kinders op skool voorgeskryf en word ook in Engels vertaal. Die Engelse weergawes (Manela the bull elephant en Manela and the poachers) verskyn inderdaad voor die oorspronklike Afrikaanse werke. Hierin is die olifantbul Manela die hoofkarakter. In Manela die Olifantbul word die opdrag in die Wildtuin gegee dat Manela, die olifantbul, doodgemaak moet word. Wanneer ’n dier ’n mens aanval of dood moet hy gejag en uitgewis word. Die jong bioloog Daan Swart is egter oortuig dat Manela nie ’n moordenaar is nie. As kind het Daan in die Wildtuin verdwaal en so ’n jong en maklike prooi vir roofdiere en ander gevare geword. Manela, ’n kruppel en eensame ou olifantbul, het hom aangeneem, hom beskerm en gevolg tot hy weer veilig in die kamp was. Daan het as plaasseun sonder ma groot geword by ou Mphephu en by die jong Mfishane het hy alles van veldkuns geleer. Sy liefde vir diere het Daan laat besluit om in die Wildtuin te gaan werk en Mfishane is saam as veldwagter. Hulle twee wil seker maak dat Manela gered word. In “Manela en die Stropers” moet die veldwagters Daan en sy jeugvriend Mfishane ’n stryd voer teen die gewetenlose stropers wat nie sal huiwer om ’n veldwagter dood te skiet in hulle pogings om ivoor te bekom nie. Die veldwagters is egter toegewyd en onverskrokke en plaas selfs hulle lewens op die spel om die weerlose diere te beskerm. Die laaste boek in die reeks is Manela kraai koning
Eerbewyse.
In 1979 ontvang hy saam met Elsabe Steenberg, Ben Venter en Chris Barnard 'n erepenning van die Hoërskool Langenhoven in Pretoria vir sy kosbare bydrae tot die Afrikaanse jeuglektuur. Die biblioteek op Brits word in 1985 na hom genoem
Die vrolike musikant
"Die Vrolike Musikant", ook bekend as "My Vader was ’n Musikant", is die Afrikaanse weergawe van die Duitse volksliedjie "Mein Vater war ein Wandersmann", wat geskoei is op ’n werk van Florenz Friedrich Sigismund uit die begin van die 19de eeu. Die melodie waarop die lied sedert die begin vyftigerjare gesing word, is die werk van die komponis Friedrich Wilhelm Möller, wie se suster Edith Möller Sigismund se teks aangepas het vir die koor wat sy afgerig het.
Die Afrikaanse woorde is deur P. McLachlan geskryf.
Woorde
"My vader was 'n musikant, 'n man van durf en daad, met stem en snaar, viool, kitaar was hy altyd kordaat. Wal-de-rie, wal-de-ra, wal-de-rie, wal-de-ra-la, la, la, la, la. Wal-de-rie, wal-de-ra, was hy altyd kordaat.
My moeder was 'n musikant, 'n niggie fiets en fraai; met bly gemoed en lig van voet kon sy ook tiekiedraai. Wal-de-rie, wal-de-ra, wal-de-rie, wal-de-ra-la, la, la, la, la. Wal-de-rie, wal-de-ra, kon sy ook tiekiedraai.
En nou is ek 'n musikant, hoe kan dit anders wees! Ek speel soos pa en dans soos ma – die skoen pas by die lees. Wal-de-rie, wal-de-ra, wal-de-rie, wal-de-ra-la, la, la, la, la. Wal-de-rie, wal-de-ra, die skoen pas by die lees."
Vlag van Macau
Die vlag van Macau (amptelik die streeksvlag van die Macau Spesiale Administratiewe Streek van die Volksrepubliek China) is op 31 Maart 1993 deur die Nasionale Volkskongres goedgekeur en is sedert 20 Desember 1999 in gebruik. Die vlag vertoon ’n enkele groen baan met, in die middel, ’n gestileerde lotusblom oor die Ponte Governador Nobre de Carvalho onder ’n boog van vyf goue vyfpuntige sterre waarvan die middelste groter as die res is.
Simboliek
Die lotusblom is gekies as Macau se blomembleem. Die Ponte Governador Nobre de Carvalho is ’n brug wat die Macau-skiereiland met die eiland Taipa verbind. Die brug is een van die bekendste landmerke van die gebied. Die water onder die lotusblom stel Macau se posisie as ’n hawe en die rol wat dit in die gebied gespeel het, voor. Die vyfpuntige sterre verwys na die ontwerp van die vlag van die Volksrepubliek China en stel Macau se verhouding met die Volksrepubliek China voor.
Ontwerp
Volgens die grondwet van Macau is die streeksvlag van Macau ’n groen vlag met vyf sterre, lotusblom, brug en seewater. Hierdie wet het ook vasgestel dat, buiten die vertoon van die vlag van die Volksrepubliek China, die Macau Spesiale Administratiewe Streek ook ’n streeksvlag mag gebruik.
Portugese oorheersing
Voor Macau se oorhandiging in 1999 deur die Portugese Republiek aan die Volksrepubliek China, dus van 1557 tot 1999, het Macau amptelik slegs die Portugese vlag gebruik. Dit is in teenstelling met Hongkong wat onder Britse oorheersing ’n Britse blou vaandel met ’n wapen op die wapperkant naas die Unievlag as sy vlag gebruik het. In 1967 was daar voorstelle om aan elk van Portugal se oorsese provinsies sy eie vlag toe te ken bestaande uit die Portugese vlag met die plaaslike wapenskild, maar geeneen hiervan is ooit aanvaar nie.
In 1975 is ’n vlag vir die Portugese koloniale regering van Macau in gebruik geneem. Dit was ’n ligblou agtergrond met die amptelike wapenskild van die Portugese kolonie van Macau in die middel. Gedurende die Portugese administrasie het hierdie vlag ook die Macau-streek by internasionale forums verteenwoordig, hoewel dit nie die amptelike vlag van die kolonie was nie.
Daar was ’n nieamptelike variant van die vlag van die Portugese koloniale regering van Macau. Dit was sonder die muurkroon wat die kastele van die Koninkryk Algarve in die wapenskild voorgestel het, en het die woorde ““Governo de Macau” met “Macau” vervang. Hierdie vlag is by die Universiteit van Macau opgespoor in ’n foto van ’n internasionale universiteitesporttoernooi waar dit in die parade gebruik is. Hoewel hierdie vlag nooit amptelik gebruik is nie, het sommige sportmedia dit in plaas van die Portugese vlag gebruik om Macau voor te stel.
Daar was ’n vlag van die regering van Macau waarop die kolonie se wapenskild op ’n ligblou baan verskyn het.