cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nederlandse nasionale krieketspan
Invoering en vestiging van krieket
’n Engelse handelaar het krieket in die 1780’s vir die eerste keer na Nederland gebring, meer spesifiek na Scheveningen. Volgens ’n berig deur die koopman Thomas Hope, wat in Amsterdam gewerk het in die 1790’s, was krieket vir die Nederlandse gemeenskap in Rome ’n belangrike ontspanningsaktiwiteit. Die krieketspel was reeds sedert die teenwoordigheid van Britse soldate tydens die Napoleontiese Oorloë in die vroeë 19de eeu in Nederland bekend.
Die daaropvolgende verwysing na krieket dateer uit 1845, toe leerlinge by die Instituut Noorthey in Leidschendam dié sport beoefen het. In die daaropvolgende jaar word berig dat Suid-Afrikaanse studente by die Universiteit Utrecht krieket speel. In 1856 het leerlinge van die Kaapkolonie en uit Nederland in Utrecht krieket teen mekaar gespeel. In 1857 is die eerste Nederlandse krieketklub in Leidschendam gestig.
Die nasionale span se eerste jare
Die Nederlandse nasionale krieketspan het sy eerste wedstryd in 1881 gespeel. Hulle het met 22 spelers teen ’n Uxbridge-krieketklubspan te staan gekom, maar hulle het met ’n beurt verloor. Nadat die behoefte aan ’n sentrale reëling van krieket in Nederland duidelik geword het, is op 30 September 1883 op inisiatief van die Haagsche Krieketklub en 18 ander stigtingslede, waarvan vier vandag nog bestaan (HCC, Hercules Utrecht, Hilversum en UD Deventer), die Nederlandse Krieketbond (NCB) gestig. Ten tye van die beheerliggaam se stigting was die vlak van Nederlandse krieket beskeie. Die bal is meestal uit die onderarm geboul en wedstryde het op elke effens plat oppervlak plaasgevind. In 1899 het die beheerliggaam die Engelse Arthur Bentley aangestel om die Nederlandse krieket te verbeter. Hy het moderne boulwerkmetodes ingevoer en onder hom het ook beide die kolf- en veldwerk aansienlik verbeter. Die ontwikkeling van krieket in die Europese Nederland het ook dié in die Nederlandse oorsese gebiede beïnvloed; byvoorbeeld het die sport in Sint Maarten gevestig, dié eiland stel egter spelers beskikbaar vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan, wat sedert 1928 toetskrieketstatus geniet.
Aan die einde van die 19de eeu was krieket vir ’n kort tyd onder die hoërklas van die bevolking gewild, maar ná 1890 is dit deur sokker vervang. Baie krieketklubs is in sokkerklubs omskep, nadat hulle vir ’n rukkie albei sportsoorte aangebied het. Maar die sport het nog nooit heeltemal verdwyn nie. In Randstad se hoërklaskringe het krieket ’n beperkte aanhangerskap behou. In die eerste dekade van die 20ste eeu het krieket in Nederland verder aan gewildheid verloor, veral onder jong sportlui, wat deels te wyte was aan die Nederlandse simpatie met die Boere tydens die Tweede Vryheidsoorlog, derhalwe wou hulle nie ’n sport beoefen wat veral met Engeland verbind was nie.
Toenemende internasionale verhoudings
In 1901 het die “Here van Holland” weer na Engeland getoer en die Nederlandse krieket was meer gevestig. Tydens dié toer het hulle in vyf wedstryde gespeel, waarvan twee onbeslis geëindig het, terwyl hulle in die ander wedstryde nederlae gely het. In een wedstryd het die Nederlandse 377 lopies met die verlies van al die paaltjies aangeteken, maar die MCC het met 485 lopies gewen. In 1905 het hulle in Antwerpen vir die eerste keer België ontmoet en gelykop gespeel. In 1908 het J.C. Schröder teen België in Antwerpen 117 lopies tot die algehele telling van 240 lopies bygedra. In 1910 het die Nederlandse span België vir ’n toernooi tydens die Wêreldtentoonstelling in Brussel besoek, waaraan saam met die gasheer ook die MCC en Frankryk deelgeneem het. Hulle is deur die MCC met twee paaltjies geklop, en deur Frankryk met 63 lopies, waarop hulle teen België met 116 lopies gewen het. In 1915 is tydens die Eerste Wêreldoorlog, waartydens Nederland neutraal gebly het, ’n groot aantal Britse offisiere geïnterneer en baie van hulle het by plaaslike krieketklubs aangesluit. ’n Span bestaande uit hierdie spelers het selfs die Nederlandse kampioenskap in 1918 gewen. Tot in 1937, net onderbroke deur die Eerste Wêreldoorlog, het Nederland gereeld teen België gespeel.
Ná die einde van die oorlog, toe die Britse soldate onttrek het, het die Nederlandse beheerliggaam gereageer en was op soek na oorsese spanne, waarteen die nasionale span kon speel. Die “Flamingos”, ’n Nederlandse toerspan, is in 1921 gestig en het vanaf 1922 ’n aantal toere na Engeland onderneem. Die besoeke deur Engelse spanne aan Nederland het ook voortgegaan. As gevolg van hierdie ontwikkelinge is in die 1920’s nuwe klubs gestig of het weer aktief begin word. Hoewel krieket steeds as sport van die hoërklas beskou is, het die aantal spelers gegroei en meer mense het dit as ’n ontspanningsaktiwiteit met die waardes van amateurisme en sportmanskap begin uitoefen. Die 1930’s word algemeen as die bloeityd van Nederlandse krieket beskou. In 1934 is die eerste Nederlandse vrouekampioenskap van stapel gestuur en die Nederlandse nasionale vrouekrieketspan het in 1937 twee wedstryde teen Australië gespeel, maar hulle is in albei maklik verslaan. Ná die Duitse besetting van Nederland in 1940 is krieket as ’t ware gekniehalter en dit kon net in die geheim uitgeoefen word. Die Nasionaal-Sosialiste het dié sport as “onmanlik” en “ongermaans” verguis; hulle het dit as “nie gewelddadig” genoeg beskou nie. Nogtans het plaaslike aanhangers krieket bo water gehou en teen spyte van die besetters se teenwoordigheid en die verwoestinge tydens die Tweede Wêreldoorlog het hulle daarin geslaag om elke jaar sowat 300 wedstryde te reël.
Erica magnisylvae
Erica magnisylvae is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die 	Grootbos Natuurreservaat by Gansbaai. Die plant se voorkomsgebied is 2 km2, al langs die kruin van die berg langs. Die hele populasie is in 'n brand verwoes in 2006, enige verdere brande kan tot gevolg hê dat die populasie uitsterf. Hul habitat buite die reservaat word bedreig deur indringerplante.
Nederlandse nasionale krieketspan
Toenemende internasionale verhoudings
Gedurende die eerste naoorlogse jare is enkele wedstryde tussen plaaslike klubs en die Britse troepe aangebied. Vanaf 1951, beginnende met Suid-Afrika, het die meeste vername toetslande tydens of ná hul toere na Engeland ook Nederland besoek en meestal maklike oorwinnings aangeteken. In 1953 het Australië Nederland besoek en in Den Haag met 153 lopies gewen, in 1957 het Wes-Indië gevolg. In 1955 het hulle vir die eerste keer Denemarke ontmoet (albei wedstryde het onbeslis geëindig), waarmee die “kontinentale toetse” tussen albei spanne begin het, wat tot in 1981 uitgespeel is. In 1958 het die Nederlandse beheerliggaam ’n koninklike handves van Koningin Juliana ontvang en sedertdien mag dit na homself as “Koninklike Nederlandse Krieketbond” (Koninklijke Nederlandse Cricket Bond, KNCB) verwys.
Die jare as ’n geassosieerde lid
In 1963 het W.A. Pierhagen teen Denemarke 14 paaltjies geneem. In Augustus 1964 het die Nederlandse span hul eerste oorwinning teen ’n toetskrieketspan behaal, toe hulle Australië (tydens hul toer na Engeland om die As) met drie paaltjies in Den Haag geklop het. Twee jaar later het hulle ’n geassosieerde lid van die IKR geword.
In 1970 het die Nederlanders vir die eerste keer Ierland en in 1979 Skotland ontmoet. In 1971 het die paaltjiewagter R.F. Schoonheim in die wedstryd teen Ierland sewe paaltjies geneem. Die Nederlanders is as ’n nietoetsspan nie vir die Krieketwêreldbeker 1975 in Engeland genooi nie. Nadat die MCC in 1977 die bestuur van die Engelse nasionale span aan die Toets- en Countykrieketraad oorhandig het, het die KNCB die oudste bestaande nasionale krieketbeheerliggaam geword. Die eerste twee IKR-trofeetoernooie, onderskeidelik in 1979 en 1982, het min sukses van die Nederlanders gesien, aangesien hulle in albei toernooie in die eerste rondte uitgeskakel is. Vervolgens het hulle beide die krieketwêreldbekertoernooie in 1979 en 1983 in Engeland misgeloop. Maar die 1986-toernooi het hulle as naaswenner, na Zimbabwe, afgesluit, wat egter nie genoeg was om vir die Krieketwêreldbeker 1987 in Indië en Pakistan te kwalifiseer nie.
Ab
'n Ab word gewoonlik verkies deur die monnike van sy abdy/klooster op 'n vasgestelde wyse soos voorgeskryf in hul reël of konstitusie. Oorspronklik was dit die norm dat 'n persoon lewenslank in die amp van ab aangestel is, maar deesdae word 'n ab gewoonlik vir 'n bepaalde ampstermyn aangestel.
Nederlandse nasionale krieketspan
Suksesvolle jare
Gedurende die 1980’s het die aantal in die buiteland gebore spelers in die nasionale span aansienlik toegeneem, van wie die meeste óf deur ’n langer verblyf in Nederland óf deur hul aanvaarding van burgerskap gekwalifiseer het. Hoewel hierdie spelers die nasionale span se gehalte verbeter het, het hulle ook die gemiddelde ouderdom verhoog en jonger spelers se kanse verminder. Die tydperk tussen 1986 en 2001 word as die suksesvolste in die Nederlandse krieketgeskiedenis beskou. In die middel van die 1980’s het ’n aantal vername Nederlandse krieketspelers ’n professionele loopbaan by een van die Engelse countyklubs begin. Die eerste van hulle was Paul-Jan Bakker, ’n medium-snelbouler wat vanaf 1986 tot 1992 vir Hampshire gespeel het. Die suksesvolste Nederlandse krieketspeler in Engeland was Roland Lefebvre, ’n regshandige kolwer en ook ’n medium-snelbouler wat veral vir Somerset (1990–1992) en Glamorgan (1993–1995) gespeel het. Beide Bakker en Lefebvre het hulleself beskikbaar gestel vir die nasionale span indien nodig en Lefebvre het vir ’n aantal jare as kaptein gedien. In teenstelling daarmee het dit latere spelers soos Andre van Troost (Somerset) en Bastiaan Zuiderent (Sussex), verkies om vir hul counties pleks van die nasionale span te speel. As hulle tog vir die nasionale span verskyn het, was hulle minder suksesvol. In 1988 het Nederland ’n suksesvolle toer na Nieu-Seeland onderneem. In 1989 het Nederland ’n sterk Engelse span, insluitende twee toekomstige kapteins – Alec Stewart en Nasser Hussain – met drie lopies verslaan.
In 1990 het Nederland die IKR-trofee gehuisves, die eerste sodanige toernooi buite Engeland, en weer as naaswenner na Zimbabwe afgesluit en sodoende die Krieketwêreldbeker 1992 in Australië en Nieu-Seeland misgeloop. Gedurende die 1990’s het Nederland ’n aantal tuisoorwinnings teen gevestigde toetslande aangeteken: In 1991 het hulle Wes-Indië met vyf paaltjies verslaan, in 1993 Engeland met sewe paaltjies en in 1994 Suid-Afrika met nege paaltjies. In 1992 is hulle tuis deur Pakistan met sewe lopies geklop. In 1994 het die Nederlanders vir die eerste keer daarin geslaag om vir ’n krieketwêreldbekertoernooi te kwalifiseer, nadat hulle tydens dié jaar se IKR-trofee derde geëindig het. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka is hulle in al hul wedstryde deur Nieu-Seeland, Engeland, Pakistan, die Verenigde Arabiese Emirate en Suid-Afrika geklop en sodoende in die laaste plek uitgeskakel. Aansluitend het Nederland aan die Europese Krieketkampioenskap 1996 deelgeneem en tweede geëindig. Sedertdien het hulle aan al hierdie toernooie deelgeneem en dit sowel in 1998 as in 2000 gewen.
Vanaf 1995 het Nederland vir die volgende tien jaar aan die Engelse NatWest-trofee deelgeneem en in 1999 hul beste prestasie behaal, nadat hulle ná ’n oorwinning teen Durham die vierde rondte gehaal het. In 1996 is in Deventer en Amstelveen krieketvelde met graskolfblaaie opgerig, wat as ’n belangrike stap vir die aanbieding van internasionale toernooie beskou is. Die Nederlanders het egter nie daarin geslag om vir die Krieketwêreldbeker 1999 te kwalifiseer nie, nadat hulle tydens die IKR-trofee in 1997 in Maleisië slegs sesde kon eindig. Hulle het nogtans ’n wedstryd tydens dié toernooi aangebied, naamlik dié tussen Kenia en Suid-Afrika op die VRA-krieketveld in Amstelveen.
Misgelope toernooie
Die IKR-trofee 2005 het Nederland in die vyfde plek afgesluit, vervolgens vir die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië gekwalifiseer en EDI-status tot en met die krieketwêreldbekerkwalifiseringstoernooi 2009 ontvang. Hul eerste EDI-wedstryd met dié nuwe status is in Maart 2006 teen Kenia gereël; dié wedstryd moes egter weens Kenia se toer na Bangladesj gekanselleer word. Hul eerste EDI-wedstryd met die nuwe status (en hul twaalfde algehele) het toe teen Sri Lanka plaasgevind; dit was ook hul eerste EDI-wedstryd tuis. Sri Lanka het hierdie twee-wedstrydreeks egter met 2–0 gewen, en in die eerste wedstryd ’n destydse EDI-rekordtelling van 443/9 aangeteken. In Maart 2006 het Nederland sy eerste Interkontinentale bekerwedstryd teen Kenia in Nairobi gespeel. Dié wedstryd het gelykop geëindig, maar Nederland is ses punte vir hul voorsprong in die eerste beurt toegeken. In Augustus dieselfde jaar het Nederland aan afdeling een van die Europese Kampioenskap deelgeneem. Hulle het Denemarke en Italië verslaan, maar teen Skotland verloor. Hulle het dié toernooi in die derde plek afgesluit.
In vroeg 2007 het die Nederlandse span Nairobi vir afdeling een van die Wêreldkrieketliga besoek en in die derde plek van ses deelnemende spanne geëindig, waarvolgens hulle nie vir die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika gekwalifiseer het nie. Daarop het die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië gevolg, waartydens Nederland ná nederlae teen Suid-Afrika en Australië in die groepfase uitgeskakel is, hoewel hulle Skotland verslaan het. Ná die Krieketwêreldbeker het die Nederlandse span ’n transformasie ondergaan. In dié tydperk is die nasionale span verbygesteek deur die nasionale vrouespan wat in 2007 in hul eerste toetswedstryd gespeel het en daarmee binne die IKR-strukture ’n hoër status geniet as die nasionale mansspan. Dit was die eerste (en tot dusver enigste toetswedstryd) in Nederland. In Junie 2007 het die Nederlandse span Kanada vir ’n Interkontinentale bekerwedstryd teen die gasheer in King City, besoek, wat hulle gewen het. Aansluitend het hulle dié toer se eerste EDI met 117 lopies gewen. Hulle het toe aan ’n vierhoekige toernooi in Ierland deelgeneem, maar met tien paaltjies teen Wes-Indië en met een lopie teen Ierland verloor.
In Augustus 2008 het Nederland aan die T20I-wêreldbekerkwalifisering deelgeneem. Tydens dié toernooi het Nederland sy eerste T20I-wedstryde gespeel. Hulle het in Groep B met ’n beter lopietempo in die eerste plek geëindig. In die halfeindstryd het hulle Skotland geklop, terwyl die eindstryd weens reën afgelas moes word en die span die trofee met Ierland gedeel het. Ná hierdie prestasie het die Nederlanders vir die T20I-wêreldbeker 2009 in Engeland gekwalifiseer. In die openingswedstryd het Nederland die krieketwêreld verras, toe hulle die gasheer op Lord’s met vier paaltjies geklop het. In die tweede wedstryd is Nederland deur die latere kampioen Pakistan geklop, waarvolgens hulle met ’n swakker lopietempo nie die Super Agt kon haal nie, nadat Pakistan tevore deur Engeland verslaan is. Tydens die kwalifisering vir die T20I-wêreldbeker 2010 in Wes-Indië het hulle vierde geëindig en sodoende dié toernooi misgeloop. Twee jaar later het hulle op ’n soortgelyke manier vertoon, toe hulle tydens die kwalifisering vir die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka ook in die vierde plek geëindig het.
Gereelde deelname aan toernooie
Op 20 Julie 2010 het die Nederlandse span vir die eerste keer ’n toetsland in ’n EDI-wedstryd verslaan. In ’n eenmalige wedstryd tydens Bangladesj se besoek, wat weens reën tot 30 boulbeurte per span verminder is, het hulle die besoekers met ses paaltjies verslaan. Dié oorwinning, saam met hul wenrekord teen ander assosiaat- en medelede, het daartoe gelei dat Nederland in die IKR se amptelike EDI-ranglys ingesluit is.
Met hul derde plek tydens die krieketwêreldbekerkwalifisering 2009 het hulle vir die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka gekwalifiseer. Tydens dié toernooi het Nederland op 22 Februarie 2011 sy hoogste telling teen ’n volle lid aangeteken, toe hulle teen Engeland eerste begin kolf en 292 lopies gemoker het, van wie Ryan ten Doeschate 119 lopies in 110 aflewerings. Nederland was egter nie in staat om hul hoë telling in die boulwerk te verdedig nie en het versuim om ’n groot skokoorwinning te behaal; Engeland het dié wedstryd eindelik met ses paaltjies beklink. In die oorblywende wedstryde teen Wes-Indië, Suid-Afrika, Indië, Bangladesj en Ierland kon Nederland nie daarin slaag om ’n oorwinning aan te teken nie en het laaste in hul groep geëindig. In September 2011 het Nederland Kenia in ’n kort twee-EDI-wedstrydreeks tuis skoonskip met 2–0 verslaan.
Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2013 het hulle vir die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj gekwalifiseer en in die hooftoernooi het Nederland een oorwinning en een nederlaag aangeteken, voordat hulle in die laaste beslissende wedstryd te staan gekom het. Om met ’n beter lopietempo bo Zimbabwe en Ierland tot die volgende rondte te vorder moes hulle Ierland se telling binne 14.2 boulbeurte of minder inhaal. Toe Ierland 189 lopies aangeteken het, het dit egter onwaarskynlik gelyk. Met ’n sterk en aggressiewe kolfwerk het hulle nogtans 193/4 in 13.5 boulbeurte aangeteken, waardeur hulle die Super Tien gehaal het. Hoewel Nederland sy volgende drie wedstryde in dié rondte verloor het, insluitende ’n 39/10 teen Sri Lanka, kon hulle herstel en Engeland in die laaste wedstryd klop, Nederland het nogtans in die laaste plek geëindig.
In Junie 2014 is tydens die IKR se jaarlikse vergadering in Melbourne aan beide Nepal en Nederland T20I-status toegeken, nadat hulle vir die T20I-wêreldbeker 2014 gekwalifiseer het. Nederland het sowel tydens die kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland asook vir die Krieketwêreldbeker 2019 in Engeland en Wallis misluk. Daarteenoor het hulle tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2015 vir die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië gekwalifiseer en in hul groep net benede Bangladesj in die tweede plek geëindig, maar nie tot die Super Tien gevorder nie. Nederland het ook daarin geslaag om vir die T20I-wêreldbeker 2021 in Oman en die Verenigde Arabiese Emirate te kwalifiseer, maar hulle is ná drie nederlae reeds in die eerste rondte uitgeskakel. Die Nederlanders kon ook vir die T20I-wêreldbeker 2022 in Australië kwalifiseer, waar hulle ná oorwinnings in die eerste rondte teen die Verenigde Arabiese Emirate en Namibië, asook ’n nederlaag teen Sri Lanka die Super 12 gehaal het. Hier is hulle deur Bangladesj, Indië en Pakistan verslaan, waardeur hulle uit dié toernooi geskakel is. In sy laaste twee wedstryde het die span daarin geslaag om die toetslande Zimbabwe en Suid-Afrika te klop, waardeur die span regstreeks vir die daaropvolgende T20I-wêreldbeker 2024 gekwalifiseer het.
Nadat Nederland die Wêreldkrieketligakampioenskap 2015–17 gewen het, het hulle as enigste nietoetspan aan die Krieketwêreldbekersuperliga 2020–2023 vir die Krieketwêreldbeker 2023 in Indië deelgeneem, waar hulle teen die toetslande te staan gekom het. Nederland het die Krieketwêreldbekersuperliga 2020–2023 in die 13de en laaste plek afgesluit, waarna hulle die regstreekse kwalifisering misgeloop en aan die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2023 in Zimbabwe om die laaste twee plekke deelgeneem en gelyktydig hul plek in die Krieketwêreldbekerliga 2 2023–2027 vir die Krieketwêreldbeker 2027 bespreek het. Tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2023 het die Nederlanders die eindstryd gehaal, waarmee hulle vir die hooftoernooi in Indië gekwalifiseer het. In die proses het hulle onder andere hul eerste EDI-oorwinning teen Wes-Indië nog aangeteken, nadat die wedstryd in ’n gelykop geëindig en hulle die nodige Superboulbeurt gewen het.
Kleure, kenteken en bynaam
In EDI- en T20I-krieket dra Nederland oranje truie met oranje moue en ’n blou V-halslyn en oranje broeke. Veldwerkers dra ’n blou bofbalpet met oranje kleuraksente of ’n oranje sonhoed. Die kolwers se helms is op ’n soortgelyke manier geverf. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se embleem op die regtermou en die belettering NETHERLANDS verskyn in die middel van die trui.
Die Koninklike Nederlandse Krieketbond toon ’n gekroonde leeu wat trap, voor hom ’n paaltjie wat lê. Die leeu op die kenteken is die nasionale en koningsdier van Nederland.
Die Nederlandse nasionale krieketspan se bynaam is Oranje, ontleen aan die oranje truie en die Huis van Oranje-Nassau. Die oorsprong was in die Franse graafskap Orange wat Willem van Oranje geërf het. Hy het die Nederlanders in die 16de eeu na onafhanklikheid van Spanje geneem. Die volkslied “Wilhelmus” is ook aan hom gewy en oranje het die nasionale kleur van Nederland geword.
Tuisstadions
Nederland beskik nie oor ’n amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Nederlandse nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Nederland:
Krieketwêreldbekerstadions
Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 is Amstelveen se VRA-krieketveld vir een wedstryd, dié tussen Kenia en Suid-Afrika, gebruik. Nederland het dié toernooi saam met Engeland, Ierland, Skotland en Wallis aangebied, hoewel die nasionale span nie daaraan deelgeneem het nie.
Spelerstatistieke
Altesaam het vir Nederland 83 spelers EDI- en 56 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Nederlandse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.
Spankapteins
Tot op hede was sewe spelers reeds die kaptein vir Nederland tydens ’n EDI-wedstryd en vyf tydens ’n T20I.
Kirundi
Kirundi of Rundi (Ikirundi) is 'n Bantoetaal wat deur sowat 10,7 miljoen mense in Burundi by die Groot Mere van Afrika gepraat word. Dit vorm saam met Engels en Frans die amptelike tale van Burundi en is die moedertaal van sowat 95% van dié land se bevolking. Kirundi is nou verwant aan Kinyarwanda, een van die amptelike tale van Rwanda. Albei tale is onderling verstaanbaar en amper identies. Saam met ander tale vorm Kirundi en Kinyarwanda 'n dialekkontinuum, Rwanda-Rundi genoem, wat deur sowat 23 miljoen mense gepraat word.
Suid-Afrikaanse Seemag
Suid-Afrikaanse Seemag is 'n voormalige (1942-1951) naam van die Suid-Afrikaanse Vloot.
Die Verdedigingsmag ter See en die Koninklike Mariene-vrywilligerreserwe het op 1 Augustus 1942 saamge­smelt om die Suid-Afrikaanse Seemag te vorm. In 1944, toe die Tweede Wêreldoorlog sy hoogtepunt bereik het, het die Suid-Afrikaanse Seemag uit 87 vaartuie bestaan. 'n Totaal van 329 lede van die Suid-Afrikaanse Seemag het tydens vyandelike aksie gesneuwel of het gesterf terwyl hulle op aktiewe diens was en 225 toekennings is vir dapperheid of uitnemende diens aan hulle toegeken.
Die Suid-Afrikaanse Seemag het op 1 Januarie 1951 die Suid-Afrikaanse Vloot geword.
Savannevoëlslang
Die savannevoëlslang (Thelotornis capensis) is 'n slang wat in die noorde van Suid-Afrika voorkom. Die slang is skraal en die kop is kenmerkend lansvormig. Die vel het ingewikkelde patrone wat baie goeie kamoeflering bied. Die reptiel flits sy tong aanhoudend; die tong is rooi met 'n swart punt. Hy kan ook sy keel opblaas wanneer hy gepla word. Die slang is bedags aktief en boomlewend. Hy leef van verkleurmannetjies, geitjies en voëltjies. Sy gif is hemotoksies en kan noodlottig vir mense wees. Dit staan ook bekend as die takslang.
Erica malmesburiensis
Erica malmesburiensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom by Malmesbury voor. Hier is daar twee gefragmenteerde populasies oor, hul habitat is vernietig deur landbou aktiwiteite oor die afgelope 100 jaar. Die populasies verminder steeds as gevolg van indringerplante, beweiding deur vee en die aanplant van graan.
Ahl al-Bayt
Ahl al-Bayt (Arabies: أهل البيت) is 'n Arabiese frase wat Mense van die Huis of Familie van die Huis beteken. Die frase word gebruik voor die stigting van die Islam in Arabië om na iemand se stam te verwys. Binne Islam verwys die frase na die familie van die profeet Muhammad. Volgens Shia-moslems bestaan die Ahl al-Bayt uit vyf mense: Muhammad, Ali, Fatimah, Hassan en Hussain. In Sunni-Islam word Mohammed se vroue ook ingesluit in die Ahl al-Bayt.
Isabelle de Hertogh
Isabelle de Hertogh (gebore 14 Desember 1972) is 'n Belgiese aktrise.
Panga (vis)
Die Panga (Pterogymnus laniarius) is 'n vis wat endemies aan Suider-Afrika is en voorkom vanaf Namibië tot by Beira. Dit staan ook in Engels bekend as die Panga.
Voorkoms
Die vis se kop en lyf is pienkerig silwer met dowwe geel horisontale stepe op die kante. Al die vinne is dof pienkerig. Die vis word 45 cm lank en 1,5 kg swaar.
Habitat
Die vis kom op rotsriwwe voor in water van 20 – 230 m diep. Hulle skiet regdeur die jaar kuit.
Mein Kampf
Mein Kampf (Afrikaans: My stryd) is die grondleggende politieke werk van Adolf Hitler, waarin hy teen die agtergrond van sy outobiografie die grondbeginsels van sy ideologie en partypolitieke agenda uiteensit.
Ontstaan
Hitler het Mein Kampf in 1924 tydens sy vestingstraf in die gevangenis van Landsberg in Opper-Beiere geskryf. Alhoewel Rudolf Hess die mede-outeur was, het sy naam nie op die omslag verskyn nie.
Hitler het in die werk die ontwikkeling en politieke doeleindes van die destydse Nasionaal-Sosialisme beskryf en onder meer die Protokolle van die Wyses van Sion as bron gebruik. Hierdie anti-Semitiese werk behandel 'n beweerde wêreldwye komplot van Joodse kringe en was destyds lankal as 'n onwaarheid ontmasker.
"Mein Kampf" sou oorspronklik onder die titel Viereinhalb Jahre [des Kampfes] gegen Lüge, Dummheit und Feigheit ("Vier en 'n half jaar [se stryd] teen leuens, dommigheid en lafhartigheid") verskyn het. Terwyl die eerste deel deur Hitler tydens sy tronkstraf vir sy medegevangenes Emil Maurice en Rudolf Heß gedikteer is, het die tweede deel ná Hitler se voortydige vrylating in Desember 1924 in 'n villa op die bergspits Obersalzberg ontstaan. Die eerste boekdeel (Eine Abrechnung) het in Julie 1925 verskyn, die tweede (Die nationalsozialistische Bewegung) is in Desember 1926 gepubliseer. Tot 1930 was Mein Kampf in twee boekdele teen 'n prys van 12 Reichsmark elk beskikbaar en is daarna in een boekdeel gepubliseer, wat dieselfde formaat soos die meeste Bybeluitgawes gehad het.
Die oorspronklike teks is gedurende sy twintigjarige wysigingsgeskiedenis tussen 1925 en 1945 verskeie kere verander en uitgebrei. 'n Aantal teksdele, wat op stilistiese en inhoudelike vlak as verwarrend beskou kon word, is blykbaar deur anonieme redigeerders verwerk.
By 'n tekskritiese of historiografiese ontleding van Mein Kampf moet dus rekening gehou word met die feit dat Hitler se politieke en literêre opvattings van die 1920's teen die veertigerjare moontlik verander het.
Inhoudelike oorsig
(Bron: nationalsozialismus.de)
Verspreiding
Van die "volksuitgawe", wat in een boekdeel verskyn het, is tot by Hitler se magsoorname in Januarie 1933 287 000 eksemplare teen 'n prys van 12 Reichsmark verkoop. Hitler se tantieme daarop was tien persent. Die boek het daarna 'n blitsverkoper geword. In die tydperk tussen Februarie en 31 Desember 1933 is sowat 1,5 miljoen eksemplare verkoop. 'n Spesiale uitgawe in blindeskrif het in dieselfde jaar verskyn. Vanaf 1936 het Duitse pare by hulle bruilof Mein Kampf in plaas van die Bybel as huweliksgeskenk ontvang. In 1939 het die totale oplaag 5,45 miljoen eksemplare beloop, in 1943 10,24 miljoen. Die boek is grotendeels as huweliksgeskenk deur die staat versprei. Om hierdie winsgewende verkope te beskerm, is danksy Hitler se invloed 'n wet verorden, waarvolgens die boek nie tweedehands verkoop moes word nie - anders sou huwelikspare hulle eksemplare moontlik aan antikwariate verkoop het.
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog is daar vermoedelik enkele miljoene eksemplare saam met portrette van Hitler en ander herinnerings aan die NSDAP-bewind vernietig.
Kavgam, die Turkse vertaling van Mein Kampf, is in laat 2004 byna gelyktydig deur vyftien Turkse uitgewers gepubliseer en teen lae pryse verkoop. Na ramings is tussen 50 000 en 100 000 eksemplare verkoop. In 'n nawoord word die Koerde as 'n etniese groep beskryf wat nou verwant aan die Joodse volk sou wees.
Emosie
'n Emosie kan beskryf word as 'n innerlike belewenis of gevoel van byvoorbeeld vreugde, angs, boosheid of hartseer wat spontaan te voorskyn kan kom of deur 'n bepaalde situasie opgewek kan word. Emosies gaan egter nie net met subjektiewe gevoelens gepaard nie, maar ook met liggaamlike reaksies en bepaalde gedrag. In 'n biologiese sin kan mens 'n emosie ook definieer as 'n reaksie van die brein op 'n gemoedsprikkel. Dié kom sowel by mense as diere feitlik outomaties in 'n bepaalde gedragspatroon tot uiting (byvoorbeeld om op die vlug te slaan of toenadering te soek) asook in fisiologiese reaksies. Die gevoel kan dan beskou word as 'n spesiale uiting of vorm van emosie wat tipies is van mense, naamlik die bewuste belewenis of geestesrefleksie van 'n emosie.
Mein Kampf
Regtelike aspekte
In Engelssprekende lande, in Israel en in Skandinawië het reeds voor die verval van kopiereg herdrukte uitgawes verskyn aangesien die deelstaat Beiere hier nie oor die outeursregte beskik het nie. Die verkoop van tweedehandse boeke en die privaatbesit van Mein Kampf was in Duitsland nogtans altyd wettig.
Gemenebes van Engeland
Die Gemenebes van Engeland (Engels: Commonwealth of England) was die republiekeinse periode wat van 1649 tot 1653 eers in Engeland met Wallis en later in Skotland en Ierland bestaan het. Tussen 1653 en 1659 het dit bekend gestaan as die Gemenebes van Engeland, Skotland en Ierland (Commonwealth of England, Scotland and Ireland). Ná die Engelse Burgeroorlog (1642-1648) en die teregstelling van koning Karel I op 30 Januarie 1649 is die republiek op 19 Mei 1649 gestig. Die gemenebes het nie 'n staatshoof gehad nie; die laerhuis was die enigste parlement van Engeland. Die regering van 1653 tot 1659 is 'n protektoraat genoem en is persoonlik en direk deur Oliver Cromwell, en ná sy afsterwe deur sy seun Richard Cromwell, beheer. Die term Gemenebes word gebruik om die regering tussen 1649 en 1660 te beskryf, toe Engeland de facto en waarskynlik ook de jure 'n republiek was.
Mein Kampf
Nuwe publikasie in 2015
Die deelstaat Beiere het in 2012 aangekondig dat twee uitgawes van Mein Kampf in 2015 gepubliseer sal word - waarvan een uitgawe vir skole en 'n tweede wat van kommentare deur geskiedkundiges voorsien sal wees. Met hierdie stap probeer Beiere kommersiële uitgewers voorspring. Die Joodse gemeenskap in Duitsland het dié besluit verwelkom.
Emosie
Emosies is ingewikkeld. Volgens party teorieë lei emosies tot fisieke en sielkundige veranderinge wat ons gedrag beïnvloed. Die fisiologie van emosies hou nou verband met die opwekking van die senuweestelsel. Ekstroverte mense is meer sosiaal en druk hul emosies beter uit, terwyl introverte mense hul emosies wegsteek. Emosies is dikwels die dryfkrag agter motivering, of dit nou positief of negatief is.
Emosies bestaan uit verskillende komponente, soos subjektiewe ervaring, sielkundige en fisiologiese veranderinge en instrumentale gedrag. Die verskillende komponente van emosies word verskillend gekategoriseer, afhangend van die akademiese dissipline ter sprake. In sielkunde en filosofie sluit emosies tipies ŉ subjektiewe, bewuste ervaring in wat primêr deur sielkundige en fisiologiese uitdrukkings, biologiese reaksies en geestestoestande gekenmerk word. ŉ Soortgelyke beskrywing van emosies met veelvoudige komponente word in sosiologie aangetref. Volgens Peggy Thoits behels emosies byvoorbeeld fisiologiese komponente, kulturele of emosionele etikette (woede, verras wees, ens.), betekenisvolle liggaamlike aksies en die beoordeling van situasies en kontekste.
Navorsing oor emosie het oor die afgelope twee dekades aansienlik toegeneem met talle velde wat bydraes lewer, insluitende sielkunde, neurologie, endokrinologie, geneeskunde, geskiedenis, sosiologie en rekenaarwetenskap. Die talle teorieë wat die ontstaan, neurobiologie, ervaring en funksie van emosies probeer omskryf, het tot intensiewer navorsing op dié gebied gelei. Huidige navorsingsareas oor die konsep van emosie sluit in die ontwikkeling van materiale wat emosie stimuleer en ontlok.
Emosies kan gedefinieer word as 'n positiewe of negatiewe ervaring wat met ŉ bepaalde patroon of sielkundige aktiwiteit verband hou. Emosies lei tot verskillende sielkundige, gedrags- en kognitiewe veranderinge. Die oorspronklike rol van emosies was om aanpasbare gedrag aan te moedig wat in die verlede tot die oorlewing van die mensdom sou bydra. Emosies is reaksies op belangrike interne en eksterne gebeure.
Etimologie, definisies, geskiedenis en onderskeiding
Die woord “emosie” dateer uit 1579 en kom van die Franse woord émouvoir, wat beteken “om opskudding te veroorsaak”. Die begrip "emosie" is in akademiese gesprekke ingevoer as 'n oorkoepelende term vir passie, sentimentaliteit en toegeneentheid. Die woord is die in vroeë 1800’s deur Thomas Brown uitgedink, terwyl die moderne konsep van emosie omstreeks die 1830’s na vore getree het.
Volgens een woordeboek dateer die vroegste voorlopers van die woord waarskynlik uit die oorsprong van taal. Die moderne woord "emosie" is heterogeen. Soms verwys dit na intensiewe gevoelens wat op iets of iemand gemik is. Aan die ander kant kan "emosie" gebruik word om na matige toestande te verwys (soos geïrriteerd of tevrede) en na toestande wat nie op enigiets gemik is nie (soos angs en depressie). Een navorsingslyn bestudeer die betekenis van die woord in alledaagse taal en dié gebruik verskil heelwat van die akademiese diskoers daaroor.
Emosies is al deur sommige teoretici beskryf as diskrete en bestendige reaksies op interne en eksterne gebeure waarin die organisme 'n bepaalde belang het. Emosies is kortstondig en bestaan uit 'n gekoördineerde stel reaksies wat verbale, fisiologiese, gedrags- en neurale meganismes insluit. Die psigoterapeut Micheal C. Graham sê alle emosies bestaan op 'n kontinuüm van intensiteit. So kan vrees wissel van matige besorgdheid tot angs en verskrikking, of skaamte kan wissel van 'n klein verleentheid tot toksiese skaamte. Emosies is ook al beskryf as biologies oorerflik en die gevolg van evolusie. Buie is gevoelens wat minder intensief as emosies is en waar kontekstuele stimulusse dikwels ontbreek.
Pous Johannes IX
Johannes IX was die 116de pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Johannes IX is gebore in 840 in Tivoli, Italië die seun van Rampoald. Voor sy verkiesing was Johannes 'n Benediktyner monnik en is tot priester gewy deur Pous Formosus. In Januarie 898 volg hy Pous Theodorus II op deur die invloed van keiser Lambert van Spoleto. Hy regeer tot sy dood in Januarie 900 en word opgevolg deur Pous Benedictus IV. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Gelyktydig met die verkiesing van Pous Johannes IX het die teenstanders van Pous Formosus Teenpous Sergies III verkies, maar hy is gewelddadig verdryf en geëkskommunikeer. Pous Johannes bekragtig die rehabilitasie van Pous Formosus wat reeds deur sy voorganger Pous Theodorus II deurgevoer is. Hy laat die notules van die "kadawersinode" verbrand. Die pous het goeie betrekkinge met keiser Lambert onderhou en hom onvoorwaardelik gesteun tydens die keiser se stryd met Arnolf van Karintië. Om die bande met die keiser te versterk, bepaal hy dat 'n pous slegs ingehuldig kan word in die teenwoordigheid van die keiser of sy gesant. Na Johannes se onverwagse dood in 900 begin die Romeinse adellikes weer onder mekaar baklei.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Riley Keough
Riley Keough (gebore 29 Mei 1989) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Runaways (2010), Mad Max: Fury Road (2015), American Honey (2016), en It Comes at Night (2017).
Peter Cushing
Peter Cushing (26 Mei 1913 – 11 Augustus 1994) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Curse of Frankenstein (1957), Horror of Dracula (1958), Frankenstein Must Be Destroyed (1969), en Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977).
Stef Bos
Lewe en werk
Stef Bos is op 12 Julie 1961 in Veenendaal in Nederland gebore, as die seun van Albert en Neeltje Bos. Hy het ’n suster, Loes, en broer, Gerrit. Stef word groot in Utrecht, waar sy pa ’n juwelierswinkel besit. Hy studeer vanaf 1980 verder aan die Christelik Gereformeerde Pedagogiese Akademie in Utrecht, waar hy in 1981 as lid van die duo Kaliber die publieksprys wen by die kabaretfees Camaretten in Delft. Vanaf 1984 bestudeer hy kleinkuns aan die Studio Herman Teirlinck in Antwerpen in België. Hy vestig hom nou ook permanent in Antwerpen. Na afloop van sy studies is hy vir ’n ruk verbonde aan die toneelgeselskap Oud Huis Stekelbees. Hy trou in 2008 met die Suid-Afrikaanse kunstenaar Varenka Paschke, wat sy bande met Suid-Afrika verder versterk. Sy verskaf ook die illustrasies vir sy boek “Stillewe”. Hulle het twee kinders, Kolya (gebore 2010) en ’n dogter (gebore 1 Oktober 2012 in hulle huis). Die gesin bly in Kaapstad.
Hy skryf verskeie liedjies wat eers deur ander kunstenaars en later deur homself opgevoer word. “Door de wind”, sy komposisie gesing deur Ingeborg, is die Belgiese inskrywing vir die Eurovisie Sangfees in 1989. Sy liedjie “Papa” is ’n groot treffer in beide België en Nederland en sy eerste album, “Is dit nu later” verwerf dubbel platina status en besorg hom ’n Silwerharp en ook ’n Edison-toekenning. Hierna is dit gebruiklik vir hom om teaterkonserte te hou om sy albums te bemark. Die teaterkonsert “Tussen de liefde en de leegte” besorg in 1993 aan hom die gesogte Pall Mall uitvoerprys en die gelyknamige CD verower platinum status. Hy werk daarna in 1993 saam met die Suid-Afrikaanse kunstenaars Tandie Klaassen en Johannes Kerkorrel aan die CD “Together as one” en kom onder die bekoring van Suid-Afrika en Afrikaans. Sy albums bevat daarna verskeie Suid-Afrikaanse liedjies en hy word ook soms deur Suid-Afrikaanse musikante begelei, terwyl hy self opnames doen in Afrikaans. Hy tree ook gereeld in Suid-Afrika op. In 2000 verwerf sy album “Zien” ’n Edison-toekenning en in dieselfde jaar word hy vereer met ’n Goueharp toekenning vir al sy werk tot op daardie stadium. Hy is in 2001 die hoofkunstenaar by die Nekkanacht in die Antwerpse Sportpaleis en is daarvoor verantwoordelik dat vir die eerste keer in die geskiedenis die Nekkanacht uitverkoop word. Van sy vele optredes in Suid-Afrika bring hy later in 2001 die CD “Van Mpumalanga tot die Kaap” uit. In 2002 verhuis hy vanaf Antwerpen na Wachtebeke in België. In 2004 wen sy “Gebroken zinnen” opvoering die prys vir die Beste Produksie by die Innibos-fees in Nelspruit.
Musikale sukses
Stef Bos se eerste twee enkelsnitte wat hy in 1990 uitgereik het — Is Dit Nu Later en Gek Zijn is Gezond — het nie veel sukses behaal nie, maar Papa was 'n groot treffer en word tot vandag onlosmaaklik met sy naam verbind. Die album het hierdeur dubbelplatinum verkry en in daardie selfde jaar het hy twee pryse ontvang: een Edison-musiekprys en die Zilveren Harp. Bos toer nou gereeld in België en Nederland met 'n teaterkonsert wat aanvanklik veral in België, maar later ook in Nederland, 'n sukses geword het. Geleidelik het Stef Bos ook in aanraking met die Afrikaanse kultuur gekom. Hy het eers na Wes-Afrika vertrek. Hier het 'n baie inspirasie opgedoen. Later het hy na Suid-Afrika vertrek. Hy het saam met Johannes Kerkorrel en Tandie Klaassen aan die album Together As One gewerk. Ook hierna was die Afrikaanse invloed duidelik merkbaar op die albums wat Stef Bos uitgereik het. Op die CD's Vuur tot en met De Onderstroom bevat snitte wat saam met Afrikaanse musici opgeneem is of deur hulle geskryf is. Met die album Vuur het Bos 'n Edison-nominasie verdien, maar wat hy toe nie gewen het nie. In 2000 het Stef Bos vir sy album Zien 'n tweede Edison ontvang asook 'n Gouden Harp. Vir hierdie CD het hy nie net deur België en Nederland getoer nie, maar ook deur Suid-Afrika.
In 2001 was Stef Bos die eregas by die Nekkanacht in die Antwerpse Sportpaleis. Vir die eerste keer in die geskiedenis van die Nekkanacht was die Sportpaleis vol bespreek. Die ongeveer 15 000 bywoners het 'n gevarieerde aand geniet waarby Stef Bos self die gasheer was en hy musiek gemaak het met Johan Verminnen, Raymond van het Groenewoud, Clouseau, Boudewijn de Groot en andere waarmee hy in die verlede saamgewerk het. Die nuwe CD, Van Mpumalanga Tot Die Kaap, bevat diepgaande Afrikaanse invloede en was ook opgeneem met die hulp van 'n paar Afrikaanse musikante.
Ná die vrystelling van nog 'n CD, Donker en Licht, en die saamgaande teatertoer Niemandsland, het Stef Bos in 2004 met 'n kort solo-toer begin, genaamd Dichtbij, waar hy sélf met klavier begelei het. Hierdie toer het ook gedien om nuwe liedjies by teatergangers te toets voordat dit op CD's geplaas word. In November 2004 het hy met 'n lang toer, Licht, saam met 'n musiekgroep begin. In 2005 het voorlopig sy laaste CD vrygestel, genaamd Ruimtevaarder, met veral nuwe liedere wat op die Licht-toer gespeel is.
Stef Bos het nie slegs CD's uitgebring nie, maar ook drie boeke: Gebroken Zinnen, Alles Wat Was en Ja!. Die eerste boek is 'n boek waarin 'n verskeidenheid van prosa en poësie wat deur Stef Bos geskryf is gepubliseer is, insluitende gedagtes, gedigte en ongesonge lirieke. Die tekse is afgewissel met illustrasies deur die Suid-Afrikaanse skilderes Mariana Booyens. Die boek het ook in Afrikaans verskyn, onder die titel Gebroke Sinne. In die boek Alles Wat Was, met daarmee saam ook 'n bonus-CD wat nie-uitgegewe snitte bevat, is daar 'n versameling lirieke van 1980 tot 2005 wat met foto's, briewe, sketse en kommentaar afgewissel word. Ja! is 'n vervolg op Gebroke Sinne, en bevat op sy beurt illustrasies van die kunstenaar Eric de Bruijn.
Skryfwerk
Sy gedigte verskyn in Afrikaanse verwerking in “Gebroke sinne” en “Ja!”. Hierdie bundels bevat werk wat moeilik klassifiseerbaar is, aangesien dit nie suiwer gedigte of liedtekste is nie. Beide boeke is ryklik geïllustreer. “Gebroke sinne” is soos die titel aandui eerder gedagtes en besinnings, waar die sinne in kort reëls verdeel word en is ’n Afrikaanse vertaling van die oorspronklike Nederlands, met liefde as fokuspunt. Die boek word geïllustreer deur Marianna Booyens. “Ja!” is soortgelyk van aard en word geïllustreer deur Eric de Bruijn. Dit bevat oorspronklike Nederlandse en Afrikaanse werk, met die Nederlands in die meerderheid. Die liefde en vervreemding is ’n sentrale tema in hierdie bundel, maar hy brei die tematiek uit deur ook gedigte oor onder meer politiek, tyd, religie en die dood in te sluit. “Stillewe” is ’n bundel wat sy ontstaan het tydens ’n reis deur Suid-Amerika, geïllustreer deur sy vrou Varenka Paschke. Hierdie bundel word vir die verhoog verwerk in ’n musiekuitvoering wat in 2009 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees debuteer. Sy eerste DVD, “Rooi aarde swart bloed”, word in 2007 in Suid-Afrika opgeneem en in 2010 gee hy “Kloofstraat” uit, sy eerste volledig Afrikaanse musiekalbum. Daarna volg ook die album “Kaalvoet” in Afrikaans.
Eerbewye en toekennings
Die ATKV-tak Pretoria-Oos vereer hom in Februarie 2010 vir sy bydrae tot Afrikaanse musiek. In 2015 ontvang hy die Van Riebeeck-penning vir sy werk om ’n kulturele brug te bou tussen Suid-Afrika en Nederland
Al-Ghazali
Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī (ca. 5 Julie 1057 – 19 Desember 1111; Persies: ابو حامد محمد ابن محمد الغزالی), ook bekend onder die naam Algazel in die westerse wêreld, was 'n Islamitiese teoloog, regsgeleerde, filosoof, kosmoloog, sielkundige en mistieke van Persiese afkoms. Hy word beskou as een van die mees invloedryke geleerdes in die geskiedenis van Sunni-moslem denke. Hy is gebore in Tus, Provinsie Khorasan, Persië.
Hy word beskou as die pionier van die metodes van skeptisisme. Met een van sy groot werke, Die onsamehangendheid van die Filosowe, het hy die vroeë Islamitiese filosofie uitgedaag. Hy was teen die vroeë Islamitiese filosofie van Islamitiese metafisika wat sterk deur antieke Griekse en Hellenistiese filosofie beïnvloed was. Die nuwe Islamitiese filosofie wat deur Al-Ghazali voorgestel is, is gebaseer op die teorie van oorsaak-en-effek wat word bepaal deur God of intermediêre engele, 'n teorie nou bekend as occasionalisme.
Al-Ghazali word soms gevier in beide die Ooste en die Weste as die grootste Moslem sedert Mohammed.
Anoeschka von Meck
duimnael|regs|250px|Anoeschka von Meck, 2016.
Anoeschka von Meck (gebore 25 Maart 1967) is ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Anoeschka von Meck is op 25 Maart 1967 as die oudste van 6 kinders gebore (Shando, Dewald, Erik, Rachel en Bijon). Die gesin (haar ma en boere-stiefpa) het in die distrik Mariental gewoon en later na Hentiesbaai aan die kus verhuis. Haar biologiese pa was die flambojante Vloog Theron, wat berugtheid verwerf het met sy vele twyfelagtige sakebedrywighede in Suid-Afrika en Amerika nadat hy aanvanklik een van die mees briljante regstudente aan die Universiteit van Stellenbosch was. Daar is aanvanklik verwag dat hy die jongste regter ooit in die land sou wees, maar ná sy skorsing en die daaropvolgende dood van sy pa, het Vloog nooit herstel nie.
Vloog verlaat Suid-Afrika vir Wallis in 1977, maar vestig hom later in Palm Springs, Kalifornië. Nadat hy daar tronkstraf uitgedien het, keer hy na byna drie dekades terug na Suid-Afrika. Hy was in Desember 2009 in ’n motorongeluk betrokke en kort daarna oorlede. Haar ma is ’n nooi Weich en predikantsdogter, wat Anoeschka by geboorte na die Russies-Pruisiese barones Anoeschka von Meck vernoem en haar dan so laat registreer het.
Von Meck het gematrikuleer aan Lynchburg Christian Academy in die Amerikaanse deelstaat Virginië, maar was voorheen 'n kosganger aan die Hoërskool De Villiers Graaff, Villiersdorp. Ná matriek loop sy klas aan die Saddleback-gemeenskapskollege en ook aan Mission Viejo, voor sy na San Francisco verhuis om aan die John F. Kennedy-universiteit in te skryf. Ná twee jaar se studies word Von Meck gedwing om na Namibië terug te keer weens 'n onverwagte besering.
Sy verwerf 'n B.A.-graad aan die Universiteit van Kaapstad voor sy oorskuif na die Universiteit Stellenbosch, waar sy 'n Hoër Onderwysdiploma en M.A.-graad in Antieke Oosterse Studies (Egiptologie) met lof behaal. Ná 'n tydperk van reis, stem sy in om 'n ruk lank as koshuismoeder en kinderversorger by ’n kinderhuis op Robertson te gaan werk. In 2019 voltooi Von Meck haar doktorsgraad aan die Universiteit van Pretoria in Kreatiewe Skryfkuns en ontvang ook 'n toekenning vir besondere navorsing vir haar tesis, 'Vet in fiksie. 'n Foucauldiaanse kritiese diskoersanalise van die liggaamsbeskouing van vetsugtige protagoniste in uitgesoekte hedendaagse Noord-Amerikaanse vetfiksie.'