cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Danny Titus
Nalatenskap
Die ATKV het hulde gebring aan Titus vir sy bydrae tot Afrikaans en die Afrikaanse kultuur. Sonél Brits, besturende direkteur van die ATKV-MSW, sê dat sy afsterwe ’n groot leemte laat en dat dit ’n baie hartseer dag is. Volgens Brits: “Die afgelope 12 jaar het hy hom beywer vir taal en kultuur. Saam met die ATKV het hy Afrikaans toegankliker en inklusiewer gemaak en hiervoor sal hy onthou word.”
Craig Durrant
Craig Durrant is 'n Suid-Afrikaanse musikant vanuit Johannesburg, Gauteng. Hy is bekend as tromspeler vir Desmond & the Tutus en as sololid van die elektropopprojek Yo Grapes. Hy is die jonger broer van Desmond & the Tutus-medelid, Shane Durrant.
Citroën 2CV
Die Citroën 2CV (Frans: "deux chevaux" (letterlik "twee stoomperde") was 'n voorenjin, voorwielaangedrewe, lugverkoelde motor bekendgestel op die Paryse Motorskou (Mondial de l'Automobile) van 1948 en vervaardig deur Citroën vir modeljare 1948-1990.
Pamela Adlon
Pamela Adlon (gebore 9 Julie 1966) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Grease 2 (1982) en Vampire Hunter D: Bloodlust (2000), en in die televisiereekse Louie (2010) en Better Things (2016).
Distikstofpentoksied
Distikstofpentoksied is 'n stikstofoksied met formule. In hierdie verbinding met suurstof het stikstof die hoogste oksidasietoestand N(V). Dit is die anhidraat van salpetersuur. Dit is 'n vastestof met 'n lae smeltpunt, wat daarna ontbind, soms met 'n ontploffing.
Reaktiwiteit
kan gevorm word deur salpetersuur op fosforoksied te drup:
is 'n sterk oksideermiddel en word gebruik om watervrye nitrate te vervaardig, bv:
reageer vryelik met water, byvoorbeeld vog in die lug, om salpetersuur te vorm:
word soms opgelos in suiwer salpetersuur. Hierdie oplossing verhoed die ontstaan van water, omdat dit onmiddellik deur die pentoksied in salpetersuur omgesit sal word. ondergaan 'n dissosiasie-ewewig in hierdie oplossing en vorm ione:
Dit kom ooreen met die heksagonale kristalstruktuur wat uit plat driehoekige nitraat-ione en lineêre nitroniumione bestaan. Dit is in der waarheid 'n sout: nitroniumnitraat. Die damp bestaan nogtans uit -O--molekule.
-oplossings in salpetersuur kan gebruik word om watervrye metaalnitrate te vervaardig. 'n Toriumnitraathidraat gee aanvanklik 'n adduk:
Die adduk kan in vakuum verhit word tot 150-160 °C om die watervrye vry te stel.
Encyclopedia of Life
Die Encyclopedia of Life (EoL) is ’n gratis aanlyn ensiklopedie wat probeer om al 1,9 miljoen lewende spesies wat aan die wetenskap bekend is, te dokumenteer. Dit word saamgestel uit bestaande databasisse en bydraes deur kenners en niekenners dwarsoor die wêreld.
Kiaat
Die boom se FSA-nommer is 236. Dit is 'n beskermde spesie in Suid-Afrika, en kan net met die nodige lisensie benut word.
Verspreiding
Die boom is inheems in Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Namibië, Republiek die Kongo, Suid-Afrika, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika word dit is KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Limpopo aangetref.
Almaluez
Almaluez is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Tangare
Tangare is die voëls van die familie Thraupidae, sangvoëls wat in die Amerikas voorkom. Hulle is die tweede grootste voëlfamilie en bevat sowat 4% van alle voëlspesies en 12% van die Neotropiese voëls. Sowat 240 spesies is tradisioneel beskryf, maar die taksonomiese hantering is op die oomblik veranderlik. Namate meer tangare met behulp van moderne molekulêre tegnieke bestudeer word, word verwag dat sommige genera na ander plekke geskuif sal word. Spesies in die genera Euphonia en Chlorophonia, wat eers in Thraupidae geval het, word nou beskou as lede van Fringillidae en het hul eie subfamilie (Euphoniinae). Net so lyk dit of die genera Piranga, Chlorothraupis en Habia lede van die familie Cardinalidae is, en die Amerikaanse Ornitologiese Vereniging het hulle reeds daarheen geskuif.
Projek
Die term projek word in projekbestuur op verskillende maniere gedefinieer:
Tangare
Beskrywing
Tangare is klein tot middelslag. Dié met die kortste lyf, die witoorspitssnawel, is 9 cm lank en weeg sowat 6 g, net kleiner as die kortsnawelsuikervoël. Die langste, die ekstertangaar, is 28 cm lank en weeg sowat 76 g. Die swaarste een is die witkaptangaar, wat 24 cm lank is en sowat 114 g weeg. Die mannetjies en wyfies se grootte en gewig stem meestal ooreen. Die voëls is dikwels helder van kleur, maar sommige spesies is swart-en-wit. In hul eerste jaar is hulle gewoonlik dowwer of ’n heel ander kleur. Mannetjies se kleure is gewoonlik helderder as dié van wyfies. Die meeste spesies het kort, geronde vlerke. Dit lyk of die vorm van die snawel afhang van die spesie se kosbronne.
Projek
Tydsduur
'n Projek is dus 'n tydelike gebeurtenis. Die duur van 'n projek kan wissel van 'n aantal weke tot 'n aantal jare maar sal nooit oneindig voortduur nie. 'n Projek het altyd 'n einddatum. Dit is wel moontlik dat daar tydens die eerste beplanning van 'n projek nog nie 'n einddatum bepaalbaar is nie as gevolg van onsekerhede aangaande die duur van 'n aantal tussenstappe. Ook al lê die einddatum van 'n projek nie 'n presiese tyd vas nie is daar steeds die eindfase wat altyd 'n konkrete gegewe van die projek is.
Middele (hulpbronne)
Die uitvoer van 'n projek vereis inspanning. Binne 'n projek word daar gewoonlik van die inspanning as hulpbronne gepraat. Onder hulpbronne verstaan 'n mens al die insette tot die projek. Dit kan menslike inspanning sowel as materiale wees. Beide vorme van hulpbronne bring 'n bepaalde kosprys mee en bepaal uiteindelik die totale kosprys van 'n projek. Binne 'n projek word daar gestreef om die benodigde hulpbronne tydens die aanvang van die projek vas te stel en te skat.
Produk / resultaat
Op die einddatum moet die projek uitloop op 'n eindproduk. Hiermee word bedoel dat 'n projek opgestel word om 'n nuwe artikel of nuwe diens te ontwikkel. Die deurlopende en roetinevervaardiging van bestaande produkte val dus nie binne die bestek van 'n projek nie.
Tangare
Verspreiding
Tangare kom net in die Nuwe Wêreld voor, en hoofsaaklik in die trope. Sowat 60% word in Suid-Amerika aangetref, en 30% van dié spesies kom in die Andes voor. Die meeste spesies is inheems in ’n relatief klein gebied.
Gedrag
Die meeste spesies kom in pare voor, of in klein groepe van drie tot vyf. Dié groepe kan eenvoudig uit die ouers en kinders bestaan. Voëls word soms in gemengde swerms aangetref. Die meeste se sang word as redelik vervelig beskou, maar sommige s’n is interessanter.
Projek
Bestuur
'n Projek vereis dan ook 'n spesifieke bestuursomgewing. Binne die unieke raamwerk kan 'n projek volledig beskryf word en kan die begroting vir die verskillende hulpbronne tydens die verloop van die projek gemonitor word.
'n Projek word gelei deur 'n projekbestuurder. Dikwels word mense en materiale deur verskillende organisasies beskikbaar gestel.
Daar bestaan verskillende projekbestuursmetodes wat gebruik word om projekte te beheer. 'n Voorbeeld hiervan is die PRINCE2 metode.
Tangare
Dieet en voortplanting
Tangare is omnivore en hul dieet verskil van genus tot genus. Hulle eet vrugte, sade, nektar, blomdele en insekte. Baie pik insekte van boomtakke af. Ander soek insekte onder blare of vang hulle in die lug. Baie van die spesies kom in dieselfde gebiede voor, maar verskille in dieet verminder mededinging.
Die broeiseisoen is van Maart tot einde Junie in gematigde streke en van September tot einde Oktober in Suid-Amerika. Sommige spesies is territoriaal, terwyl ander hul neste nader aan mekaar bou. Min is bekend oor hul paringsgedrag. Mannetjies vertoon hul helderste kleure aan potensiële maats en teenstanders. Van hul rituele behels buigings en die lig van die stert.
Projek
Projekfases
'n Projek word gewoonlik opgedeel in 'n voorondersoek, 'n begin-, 'n uitvoerings- en 'n eindfase. Na die uitvoering van 'n projek word daar ook 'n evaluasiefase uitgevoer. Ook word daar dikwels van die beplan, doen, nagaan en optree prosesfases gebruik gemaak. Die prosesfases wat gebruik word is afhanklik van die nywerheid, die soort en die grootte van die projek. Daar word dikwels gewerk met gestandardiseerde prosesstappe. In PRINCE2, 'n projekbestuursmetode vir 'n projek in 'n gekontroleerde projekomgewing, word daar in besonderhede daarop uitgebrei. Onderstaande is 'n opsomming van 'n moontlike aantal projekfases. Hierdie opsomming is bloot ter illustrasie:
As bogenoemde als klaar is en goedgekeur is kan die volgende fase begin word.
Tangare
Dieet en voortplanting
Die meeste voëls bou ronde neste met die ingang aan die kant. Dit kan vlak of diep wees. Die soort boom waarin hulle hul neste bou en die posisie verskil. Die meeste neste is in ’n gebied wat agter digte plante weggesteek is. Hulle lê drie tot vyf eiers op ’n slag. Die wyfie broei die eiers uit en bou die nes, maar die mannetjie kan haar voer terwyl sy broei. Albei geslagte voer die kleintjies. Vyf spesies het helpers vir dié taak, vermoedelik jong voëls van die vorige broeisel.
Sistematika
Filogenetiese studies dui daarop dat ware tangare drie hoofgroepe vorm, waarvan twee uit verskeie kleiner klades bestaan. Die lys hier onder is ’n poging om die voëls volgens inligting uit die nuutste studies in verwante groepe te rangskik. Dit kan dus groepe bevat wat nog nie deur die taksonomiese owerhede goedgekeur is nie. Waar die hoeveelheid spesies in ’n genus nie aangedui word nie, bevat die genus net een spesie.
Groep 1
Hoofsaaklik dowwe voëls
duimnael|Haplospiza rustica. a) Spitssnawels en heuningkruipers (bevat ook Haplospiza, Catamenia, Acanthidops, Diglossa, Diglossopis, Phrygilus en Sicalis, wat tradisioneel in Emberizidae geplaas word). Hoewel die snawels in die groep grootliks verskil, stem hul vere ooreen. Die meeste is hoofsaaklik grys, blou of swart, en verskeie spesies het rooibruin dele onder:
b) Ware saadeters. Is tradisioneel in Emberizidae geplaas; vorm moontlik ’n monofiletiese groep: duimnael|Sporophila corvina.
c) Klade met geel rompe:
e) "Blouvink"-klade; verhouding met Thraupidae onseker, maar kan verwant wees aan klade Poospiza:
duimnael|Thlypopsis sordida. f) Klade Poospiza – ’n uiteenlopende maar hegte groep:
g) Gras- en pampavinke; verhouding met Thraupidae onseker:
duimnael|Melanodera xanthogramma. h) ’n Gemengde en moontlik polifiletiese groep, waarvan spesies waarskynlik geskuif sal word:
i) Basale vorme in groep 1:
Groep 2
"Tipiese" kleurryke voëls
a) Tropiese kaptangare:
duimnael|Verskeidenheid van darwinvinke. b) Die "Tholospiza" - darwinvinke, atipiese heuningkruipers en sommige saadeters: Die vinkagtige vorme in hierdie klade is voorheen in Emberizidae geklassifiseer: duimnael|Tangara schrankii.
c) Bergtangare:
duimnael|Thraupis episcopus. d) Tipiese tangare:
e) Tipiese veelkleurige voëls (sluit Paroaria in wat voorheen in óf Emberizidae óf Cardinalidae geplaas is):
f) Heuningkruipers met groen en goue krae: duimnael|Chlorophanes spiza.
g) Tipiese heuningkruipers en verwante:
Onlangs uit Thraupidae geskuif
Passerellidae
Cardinalidae
Fringillidae, subfamilie Euphoniinae
Phaenicophilidae
Mitrospingidae
Nesospingidae
Spindalidae
Calyptophilidae
Rhodinocichlidae
Johannes de Villiers
Lewe en werk
Johannes Bertus de Villiers is op 5 Julie 1976 gebore. Hy het op Beaufort-Wes en die Paarl groot geword. Vanaf 1996 studeer hy aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1998–99 B.A.- en B.A. Honneurs-grade in Joernalistiek en in 2008 'n M.A.-graad in Antieke Studies verwerf. Hy verwerf ook in 2000 ’n honneursgraad in Frans aan die Universiteit van die Vrystaat. Hy werk sedert 2001 as joernalis, eers by Rapport en Die Burger, en uiteindelik by Huisgenoot, waar hy tans as herskrywer werksaam is. Hy het ook in 2013 en 2014 die Rykie van Reenen-leerstoel aan die Universiteit van Stellenbosch se departement joernalistiek beklee. Sedert 2001 is hy ’n student van Heila Downey, Zen-meester van The Robertson Dharma Centre, onder wie hy meditasie en bewustelikheid (“mindfulness”) studeer. In 2017 bekragtig Downey sy status as meditasie-instrukteur in die tradisie van Kwan Um Zen en die Koreaanse leermeester Seung Sahn. Hy ondergaan oor die jare verdere opleiding in Mianmar, waar hy in 2002 ’n maand in ’n klooster deurbring, en die VSA, waar hy onder Jules Shuzen Harris en Roshi Bodin Kjolhede studeer en retraites doen. Hy woon in Bloemfontein, en bied landwyd slypskole en retraites aan met ’n fokus op meditasie, positiewe sielkunde en emosionele weerbaarheid.
Skryfwerk
Sy eerste twee boeke, Agter die Somber Gordyn (2011) en Die Einde van die Wêreld (2012) gaan oor spookstories en doemprofessieë. Hy is egter meer bekend vir sy drieluik boeke oor mindfulness - Kalmte in die Malle Gejaag (2018), Blydskap (2020) en Meer as jou Seerkry (2022) , wat al drie deur Tafelberg uitgegee is. Dié boeke kombineer ’n oorsig oor die teorie en wetenskap van meditasie en mindfulness, met praktiese wenke en die verhale van mense wat persoonlike uitdagings moes trotseer. Dié boeke gee aanleiding tot ’n reeks slypskole wat hy vanaf 2023 landwyd oor mindfulness en blydskap aanbied. Sedert 2022 bied hy ook Die Blydskapnavorser op RSG aan, ’n insetsel op die oggendprogram Alhoebekker.
Auletta sessilis
Auletta sessilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Auletta en tot die familie Axinellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Googol
’n Googol is die groot getal 10100. In desimale syfers word dit geskryf as 1 gevolg deur 100 nulle: 10 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000.
Etimologie
Die term is in 1920 uitgedink deur die negejarige Milton Sirotta, nefie van die Amerikaanse wiskundige Edward Kasner. Kasner het die begrip gewild gemaak in sy boek van 1940 Mathematics and the Imagination. ’n Ander naam vir die getal in die lang skaalverdeling (wat in Afrikaans gebruik word) is tienduisend seksdesiljoen.
Kulturele impak
Die maatskappy Google se naam kom van ’n toevallige verkeerde spelling van "googol" deur die maatskappy se stigters. Die naam is gekies om aan te dui die soekenjin het ten doel om groot hoeveelhede inligting te verskaf. In 2004 het familielede van Kasner, wat die regte op sy boek geërf het, dit oorweeg om Google te dagvaar vir die gebruik van die term "googol"; hulle het dit egter nooit gedoen nie.
1811
Die jaar 1811 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Maal- en breekmasjiene
Maal- en breekmasjiene word gebruik am stukke materiaal mee te vergruis of te verpoeier. Breekmasjiene lewer gebreekte stukkies tot so klein as 5 mm, en maalmasjiene deeltjies Kleiner as 5 mm. Sommige meulens is 'n kombinasie, van 'n maal- en breekmasjien en het roosters wat die deeltjies sorteer nadat dit stukkend geslaan is.
Stenka Razin
Stepan Timofejewitsj Razin (Russies: Степа́н Тимофе́евич Ра́зин; 1630 - ), bekend as Stenka Razin (Стенька), was ’n Kosakleier wat in 1670-1671 ’n groot opstand teen die adel en die tsaristiese burokrasie in Suid-Rusland gelei het.
Maal- en breekmasjiene
Elke masjien se konstruksie word bepaal deur die grootte, struktuur en hardheid van die materiaal wat daarmee verwerk moet word. By die keuse van maal- of breekmasjiene speel nie alleen die uiteindelike fynheid van die materiaal nie, maar ook die fisieschemiese eienskappe en veral hardheid 'n rol. Harde, bros materiaal breek makliker as sagte, taai materiaal maar veroorsaak meer slytasie by die breekwerktuig. Tot eersgenoemde materiale behoort byvoorbeeld graniet, ertse. sandsteen en hoogoondslak, en tot laasgenoemde steenkool, soute en kakao.
Stenka Razin
In 1667 was Razin die leier van ’n seerowersgemeenskap wat heffings geëis het van bote op die Wolgarivier. In dié tyd het lang oorloë tussen Rusland en ander lande ’n swaar las op die bevolking geplaas en tsaar Michail en sy opvolger, tsaar Aleksei, het soos outokrate regeer ná 15 jaar van groot oproerigheid in Rusland. Baie Russe, asook nie-Russe wat onderdruk is, het suidwaarts getrek en by Razin se Kosakke aangesluit. Dié het bote vernietig, forte aan die Wolga verower en die landskap verwoes. Van sy ekspedisies was tot in Dagestan en Persië.
Maal- en breekmasjiene
In breekwerktuie word die materiaal aan druk-, slaan-, klowings- of wrywingskragte onderwerp, hoewel dit dikwels gekombineer word om die beste resultate te verkry. Harde materiale word die beste deur middel van druk- en slaankragte kleiner gemaak, sagte en taai materiale deur wrywing en bros materiale deur klowing. Na gelang van die eindgrootte van die deeltjies wat verlang word, word daar tussen voorbrekers (3 cm), tussenbrekers (1 mm) en fynbrekers (0,05 mm) onderskei. Masjiene wat stukkies groter as 5 mm lewer, staan as breekmasjiene bekend, en die wat kleiner deeltjies lewer, as maalmasjiene.
Stenka Razin
Intussen is ’n kloof tussen die kleinboere en adel in Rusland vererger deur die behandeling en stand van kleinboere. Die Kosakke het die tsaar gesteun, want hy het hulle betaal om Rusland te verdedig. Hulle wou egter ’n tsaar hê wat aandag skenk aan die behoeftes van die armes ook, en nie nie net die rykes nie. Razin het in werklikheid teen die ryk bojare in opstand gekom. Sy beweging het al hoe meer polities geraak en hy het die reputasie gekry dat hy onoorwinbaar is.
In 1667 het Razin op ’n ekspedisie na die Kaspiese See vertrek om ’n basis te vestig van waar hy dorpe kon plunder. In 1669 het hy ’n basis aan die Kaspiese See gebou. Hy het die volgende jaar openlik teen die regering in opstand gekom. In Astrachan, ’n strategies belangrike plek aan die Wolga en Kaspiese See, het hy toegang tot die stad gekry danksy ’n rebellie deur die gardesoldate en almal vermoor wat hom teengestaan het. Hy het die stad geplunder en in ’n Kosakrepubliek omskep. Hier is hy as "monarg" aangewys; hy wou ’n Kosakdom stig met gelyke regte vir almal.
Eindelik, nadat sy poging om Simbirsk (nou Oeljanofsk) te verower misluk het, het die rebellie begin stoom verloor en sy eie mense het teen hom gedraai. In 1671 is Razin deur Kosakke aan die tsaar uitgelewer en op 6 Junie 1671 is hy op ’n wrede manier tereggestel. Uiteindelik het sy plan geboemerang: Die regering het groter beheer oor die Kosakke gekry en die samewerking tussen die tsaar en adelstand het toegeneem omdat albei bang was vir nog opstande.
Vroeë lewe
thumb|190px|links|Nog ’n voorstelling van Stenka Razin. Razin se pa, Timofei Razja, was blykbaar van ’n voorstad van Woronezj, ’n stad naby Rusland se steppegrens. Razin se oom en ouma het tot 1667 nog op ’n dorp 8 km buite Woronezj gewoon. Dit is onbekend wie sy ma was; sy was dalk Tataars of Oekraïens. In een dokument word hy toema-Kosak genoem, wat aanvanklik iets soos "baster" beteken het. Die woord is as ’n skeldnaam gebruik vir "laer" Kosakke, tot wie Razin behoort het.
Maal- en breekmasjiene
- dit moet deurlopend (kontinu) werk;
Stenka Razin
Vroeë lewe
Razin word in 1652 die eerste keer in bronne genoem, toe hy gevra het om ’n langafstandpelgrimstog te onderneem na die groot Solowjetski-klooster aan die Witsee. In 1661 is hy genoem as lid van ’n diplomatieke sending van die Don-Kosakke na die Kalmieke. Daarna het sy spoor vir ses jaar verdwyn, totdat hy weer sy verskyning gemaak het as die leier van ’n rowergemeenskap wat in Pansjinskoje, tussen die vleilande van die Tisjina- en die Ilowljarivier, gestig is. Hier het hy heffings geëis van alle bote wat op die Wolga gevaar het. In 1665 is sy ouer broer, Iwan, tereggestel op bevel van ’n bojaar met die naam Joeri Dolgoroekof omdat hy van die Russies-Poolse Oorlog gedros het.
Maal- en breekmasjiene
- dit moet maklik versien kan word en verslete onderdele moet gou vervang kan word;
Stenka Razin
Vroeë lewe
Lang oorloë teen Pole in 1654-1667 en Swede in 1656-1658 het ’n groot las op die mense van Rusland geplaas. Belasting is verhoog en diensplig verleng. Baie boere wat van dit alles wou vlug, het suidwaarts getrek en by groepe van Razin se plunderende Kosakke aangesluit. Hulle is gevolg deur ander wat ontevrede was met die Russiese regering, insluitende mense van die laer klasse, sowel as lede van nie-Russiese etniese groepe soos Kalmieke, wat destyds onderdruk is.
Maal- en breekmasjiene
- dit moet 'n lae energieverbruik hê.
Sommige masjiene het ŉ wisselbare deeltjie-verkleiningsgraad, dit wil sê die verhouding tussen die grootte van die deeltjies kan voor en na bewerking verander word. Party van die masjiene staan daarom as sowel brekers as meulens bekend.
Stenka Razin
Vroeë lewe
Razin se eerste groot krygsdaad was om die vlootkonvooi van die tesourie asook die bote van die patriarg en die ryk handelaars van Moskou te vernietig. Hy het daarna met ’n vloot van 35 bote met die Wolga af gevaar, belangrike forte verower en die landskap verwoes. Aan die begin van 1668 het hy die krygsheer Jakof Bezobrazof verslaan nadat dié van Astrachan af teen hom gestuur is. Later in dié jaar het hy op ’n 18 maande lange roofekspedisie tot in Dagestan en Persië gegaan.
Agtergrond
Rusland het die 17de eeu binnegegaan met die Tyd van Beroeringe, wat van 1598 tot 1613 geduur het. Dit was die einde van die Rjoerik-dinastie en die begin van die Romanof-dinastie (wat geëindig het met die Oktoberrewolusie en die teregstelling van die laaste tsaar, Nikolaas II, en die tsarewitsj, Aleksei, in 1918). Michail Romanof (tsaar van 1613 tot 1645) en sy seun Aleksei (tsaar van 1645 tot 1676) het albei daarna gestreef om die mag van die tsaar te vergroot in ’n poging om die land te stabiliseer ná die woelinge van die Tyd van Beroeringe.
Maal- en breekmasjiene
Voorbrekers
Masjiene wat materiaal tot 'n grootte van ongeveer 3 cm kan verklein, word voorbrekers genoem en dit sluit byvoorbeeld die kakebreker of bekbreker en die keëlbreker in. By die kakebreker word die materiaal tussen ysterkake gebreek. en sit die skarnierpunt bo (Blakekakebreker) of onder (Dodge-kakebreker). By die keëlbreker word die materiaal tussen 'n spil (keël) en ŉ bus vergruis. Die tregter- of keëlvormige bus draai eksentries om die spil en slinger as 't ware heen en weer sodat die afstand tussen die spil en buswand voortdurend wissel en die materiaal fyngedruk word.
Tussenbrekers
Met tussenbrekers word die materiaal tot 'n grootte van 1 mm vergruis. Voorbeelde hiervan is die hamermeul, rollermeul, kerwer en walsbreker. Die hamermeul word onder meer vir die maal van graan gebruik. Dit werk teen 'n hoë omwentelingsnelheid en verbruik heelwat energie. Die rollermeul bestaan uit twee swaar rollers en word gebruik om keramiese stowwe, bene en kalk mee fyn te druk.
Die gewig en die snelheid van die rollers bepaal die fynheid van die eindproduk. Die kerwer bestaan uit twee plat skywe met penne en messe wat konsentries ten opsigte van mekaar draai. Die materiaal, byvoorbeeld steenkool, kalksteen, kunsmis en bene, word by die as van die skywe ingelaat, en na die buitekant van die skyf gestrooi en tussen die penne en messe vergruis en stukkend geslaan. Die walsbreker bestaan uit rollers wat teen mekaar draai en ŉ plettende of brekende werking. het. Die rollers word dikwels voorsien van penne (vir tekstielvesels), lemme (vir papiervesels) of ribbe (vir plantaardige materiaal).
Stenka Razin
Agtergrond
Daar het ook ’n groot kloof tussen die kleinboere en adel in Rusland bestaan. Veranderings in die behandeling en stand van kleinboere, insluitende die wettiging van slawe in 1649, het hiertoe bygedra. Die Don-Kosakke, ’n laerklasgroep wat onafhanklik naby die Donrivier gewoon het en deur die tsaar vergoed is om Rusland te verdedig, het Razin se rebellie gelei. Die historikus Paul Avrich beskryf Razin se opstand as ’n "vreemde mengsel van rowery en opstand", soortgelyk aan ander opstande van dié tydperk. Razin het teen die "verraaier-bojare" in opstand gekom eerder as die tsaar.
Die Kosakke het die tsaar ondersteun omdat hulle vir hom gewerk het.
Vertrek van die Don
In 1667 het Razin ’n klein groep Kosakke bymekaargemaak en die Don verlaat vir ’n ekspedisie na die Kaspiese See. Sy plan was om ’n basis te vestig in Jaitsk (nou bekend as Oral, Kasakstan, aan die Oeralrivier) en dorpe van daar af te plunder.
Oenkofski het met Razin probeer onderhandel, maar Razin het gedreig om Tsaritsin aan die brand te steek as Oenkofski inmeng. Toe hy op sy reis van die Don na die Wolga ’n groep politieke gevangenes teenkom wat deur die tsaar se verteenwoordigers vervoer is, het Razin na berig word gesê: "Ek sal julle nie dwing om by my aan te sluit nie, maar wie dit ook al doen, sal ’n vrye Kosak wees. Ek het gekom om teen die bojare en die ryk here te veg. Die arm en eenvoudige mense sal ek soos broers behandel."
Toe Razin verby Tsaritsin vaar, het Oenkofski hom nie aangeval nie (moontlik óf omdat hy gedink het Razin hou ’n bedreiging in óf omdat Tsaritsin se wagte aan die Kosakke se kant was). Dié voorval het aan Razin die reputasie besorg as ’n "onoorwinbare vegter wat oor bonatuurlike magte beskik". Hy het sy reis met die Wolga af voortgesit tot by die Kaspiese See terwyl hy afvaardigings streltsi, af gewapende gardesoldate, verslaan het. In Julie 1667 het Razin Jaitsk verower deur hom en van sy metgeselle te vermom as pelgrims wat by die katedraal kom bid. Toe hulle eers in Jaitsk was, het hulle die poorte vir die res van die troepe oopgemaak en die stad beset.
Persiese ekspedisie
In Augustus 1669 het hy weer sy verskyning in Astrachan gemaak en daar ’n nuwe aanbod van begenadiging deur tsaar Aleksei aanvaar. Die publiek was deur sy avonture betower. Die wettelose Russiese grensstreek Astrachan, waar die hele atmosfeer roofsugtig en baie mense steeds nomadies was, was die natuurlike omgewing vir ’n rebellie soos Razin s'n.
Tsjerkassk, Tsaritsin en Astrachan
In 1670 het Razin, terwyl hy kwansuis op pad was om aan die Kosakhoofkwartier aan die Don te rapporteer, openlik teen die regering gerebelleer. Hy het Tsjerkassk en Tsaritsin verower. Daarna het hy met sy 7 000 manne met die Wolga op gevaar na Tsjerni Jar, ’n regeringsvesting tussen Tsaritsin en Astrachan. Hulle het Tsjerni Jar verower toe die dorp se streltsi teen hulle offisiere in opstand kom en in Junie 1670 by die Kosakke aansluit. Op 24 Junie het Razin Astrachan bereik. Dié ryk "venster op die ooste" van Rusland was geleë op ’n strategies belangrike plek aan die mond van die Wolga aan die Kaspiese See. Razin het die stad geplunder ondanks sy ligging op ’n versterkte eiland en die klipmure en kanonne om die sentrale fort. Danky die rebellie van die plaaslike streltsi kon Razin toegang tot die stad kry. Altesaam 60 mense, onder wie die stad se gowerneur, is om die lewe gebring.
Nadat hy almal doodgemaak het wat hom teenstaan (onder andere twee prinse van die adellike Prozorofski-familie) en die ryk basaars geplunder het, het hy Astrachan in ’n Kosakrepubliek omskep. Hy het die bevolking op die Kosakmanier opgedeel in groepe van duisende, honderde en tiene, ’n stelsel wat hulle van die Mongole oorgeneem het. Die groepe se offisiere is almal deur ’n algemene vergadering aangewys. Hulle eerste handeling was om Razin as hulle gosoedar (monarg) aan te wys. Hierdie demokratiese en egalistiese stelsel het by die gewone volk byval gevind. Wasili Oes is as die nuwe goewerneur van Astrachan aangewys.
Simbirsk
Ná ’n drie weke lange orgie van bloed en losbandigheid is Razin uit Astrachan weg met tweehonderd bote vol troepe. Sy doel was om die Kosakrepubliek oor die hele lengte van die Wolga te vestig as ’n voorlopige stap om teen Moskou op te ruk. Saratof en Samara is verower, maar in Simbirsk het alles nie so vlot verloop nie. Drie aanslae op die kremlin is afgeweer. Toe ’n Russiese bevrydingsleër opdaag, was Razin tussen twee vure. In sy gevegte teen die leër is hy drie keer gewond. Die leër het later teruggetrek sonder dat een party ’n oorwinning behaal het. Razin het opnuut opdrag gegee dat Simbirsk se kremlin aangeval word, maar hy kon nie self die aanval lei nie.
Die rebellie was egter nog lank nie verby nie. Gesante van Razin het met opswepende verkondigings die inwoners van Nizjni Nowgorod, Tambof en Penza aangehits en stede so ver as Moskou en Nowgorod binnegedring. Dit was nie moeilik om die onderdrukte bevolking op te sweep tot ’n rebellie deur hulle ’n verligting van hulle las te belowe nie. Volgens Razin was sy doelwit om die bojare en alle amptenare uit te wis, om alle range op gelyke vlak te stel en ’n Kosakdom te vestig, met as uitvloeisel absolute gelykheid deur die hele Moskowië.
Selfs teen begin 1671 was die resultaat van die stryd twyfelagtig. Agt veldslae is geveg voordat die rebellie tekens van verswakking getoon het, en dit het nog ses maande aangehou nadat Razin sy begenadiging onderteken het. Sy aansien is by Simbirsk verpletter. Selfs sy eie nedersettings by Saratof en Samara het geweier om hulle poorte vir hom oop te maak en die Don-Kosakke het hom ook teengestaan nadat hulle gehoor het die patriarg van Moskou het die banvloek oor hom uitgespreek.
Die tsaar het weer troepe gestuur om die rebellie te onderdruk. Soos Paul Avrich opmerk in Russian Rebels, 1600–1800, "het die wreedheid van die onderdrukkings die gruweldade wat deur die rebelle gepleeg is, ver oortref". Die tsaar se troepe het die lyke van die rebelle vermink en hulle in die openbaar vertoon om as waarskuwing vir potensiële andersdenkendes te dien.
Einde in Moskou
In 1671 is Razin en sy broer Frol deur Kosakke aangekeer. Hulle is aan die tsaar se amptenare in Moskou uitgelewer en op 6 Junie 1671, ná ’n aankondiging van die uitspraak teen hom, is Stepan Razin gevierendeel. Die doodsvonnis is hardop uitgelees: Razin het kalm daarna geluister en toe na die kerk gedraai, in drie rigtings gebuig en nadat hy verby die Kremlin en die tsaar beweeg het, gesê: "Vergewe my". Die laksman het toe sy regterarm by die elmboog afgekap; toe sy linkerbeen by die knie. Sy broer het ten aanskoue van Razin se marteling geskree: "Ek ken die woord en die saak van die heerser!" (dit is: "Ek is gewillig om te klik oor diegene wat ontrou aan die tsaar is"). Stepan het hierop teruggeskree: "Bly stil, hond!" Dit was sy laaste woorde; die laksman het hierna vinnig sy kop afgekap. Razin se arm, been, kop en lyf is volgens die Engelsman Thomas Hebdon hierna aan pale opgehang.
Danksy Frol se belydenis is sy eie teregstelling uitgestel, maar hy is vyf jaar later, in 1676, op dieselfde plek onthoof.
Motivering
Razin se aanvanklike doelwit was om dorpe te plunder, maar toe hy ’n simbool van oproerigheid onder kleinboere word, het sy beweging polities geraak. Razin wou die onafhanklikheid van die Kosakke beskerm en teen ’n toenemend gesentraliseerde regering beswaar maak. Die Kosakke het die tsaar ondersteun, maar wou ’n tsaar hê wat aandag skenk aan die behoeftes van die volk en nie net die adelstand nie.
Deur dorpe te plunder en verwoes wou Razin die mag van die regeringsamptenare wegneem en meer outonomie aan die kleinboere gee. Sy beweging het egter misluk en die rebellie het tot groter regeringsbeheer gelei. Die Kosakke het ’n deel van hulle outonomie verloor en die tsaar het meer met die adelstand saamgewerk omdat hulle albei nog rebellies gevrees het. Soos Avrich sê, "het Razin se opstand die sosiale bewustheid van die armes wakker gemaak, al was dit hoe effens, en hulle ’n nuwe sin van mag gegee, en dit het die adelstand laat bewe van vrees vir hulle lewe en besttings".
In die kultuur
thumb|left|220px|Van die eiland na die rivierstroom. Stenka Razin se lof word in verskeie Russiese liedjies besing, veral in die volksliedjie Van die eiland na die rivierstroom, ook bekend as Wolga, Wolga, moeder Wolga of bloot Stenka Razin. Die woorde is in 1883 deur Dmitri Sadownikof geskryf; die musiek is volksmusiek. Die naam van die Sowjet-musiekkomedie Wolga-Wolga kom daaruit. Aleksander Poesjkin het ook oor die liedjie geskryf in sy boek Liedjies oor Stenka Razin. Dit gaan oor Razin wat aan boord van ’n skip op die Wolga ’n Persiese prinses as minnares neem. Sy manne beskuldig hom daarvan dat hy nie meer wil veg nie. Razin gooi hierna die prinses in die rivier met die woorde: "Wolga, Wolga, moeder Wolga, Russiese rivier, jy het nog nooit so 'n present van 'n Don-Kosak gesien nie!" Hy beskou die prinses as ’n offerande aan die rivier.
Razin is ook die onderwerp van verskeie ander musikale en letterkundige werke, onder meer ’n simfoniese gedig deur Aleksander Glazoenof; Simfonie no. 8 deur Mjaskofski (op. 26, 1925); ’n kantata deur Dmitri Sjostakowitsj, op. 119; Die teregstelling van Stepan Razin (1964), ’n gedig deur Jewgeni Jeftoesjenko; ’n opera deur Nikolai Afanasjef; en ’n roman, Ek het gekom om julle vryheid te gee (Я пришёл дать вам волю), deur Wasili Sjoeksjin.
Homeros
Homeros, ook Homerus (Oudgrieks: Ὅμηρος, Hómēros), is 'n Griekse digter en sanger wat volgens meeste bronne rondom die 8ste eeu v.C. geleef het. Die Ilias en Odussee, die oudste bekende en bewaarde literêre werke uit die Griekse letterkunde, is van die vernaamste eposse wat aan hom toegeskryf word.
Hy het eposse gedig waarin 'n groot aantal oorgelewerde verhale oor helde, gode en mitiese vertellinge uit die Griekse kultuur verwerk is. Die vormende invloed wat die Homeriese eposse op die Griekse kultuur gehad het, word wyd erken en gee aan Homeros die titel van die onderwyser van Griekeland. Homeros se werke, waarvan ongeveer die helfte uit toesprake bestaan, verskaf modelle vir oorredende skryfwerk en gesprekvoering, wat regdeur die Griekse Antieke en Middeleeuse tydperke nagevolg is. Homeriese fragmente beslaan amper helfte van die identifiseerbare Griekse papirusrolle wat tot nog toe gevind is. Desondanks al die werke, is daar heelwat bespiegeling onder geleerdes of hy, indien wel, die enigste skrywer van die werke was. Verskeie leidrade uit antieke bronne wil die teendeel bewys.
Onsekerheid heers ook oor waar en wanneer hy geleef het. Herodotus skat dat Homeros ongeveer 400 jaar voor hom (Herodotos) geleef het, wat sy leeftyd rondom 850 v.C. plaas. Die Nederlandse geskiedkundige Kees Ruijgh meen dat Homeros reeds in die negende eeu v.C. moet geleef het. Ander antieke bronne beweer weer dat hy nader aan die veronderstelde tyd van die Trojaanse Oorlog geleef het, rondom die vroeë 12de eeu v.C. Die meeste hedendaagse geleerdes plaas Homeros egter tussen die 7de en 8ste eeu v.C.
Die onsekerhede rondom Homeros se biografie, of hy wel bestaan het of nie, asook wie werklik verantwoordelik is vir al die Homeriese werke staan bekend as die Homeriese kwessie.
Tydvak
Saam met die vraag oor of 'n biografiese persoon, naamlik Homeros bestaan het, en watter rol hy gespeel het met die ontwikkeling van die onderskeie bekende tekste, word die kwessie geopper of 'n eenvormige teks van die Ilias en Odussee ooit bestaan het. Daar moet in ag geneem word dat die gedrukte tekste woord vir woord die produk is van geleerdes se insette die afgelope drie eeue. Elke uitgawe van die Ilias en Odussee verskil ietwat van mekaar vanweë die feit dat redakteurs staat maak op verskillende manuskripte en fragmente. Hulle neem ook verskillende besluite rakende die mees akkurate teks om te gebruik. Die term "akkuraatheid" dui op 'n wesenlike veronderstelling dat 'n oorspronklike eenvormige teks bestaan het. Die manuskripte van die tans beskikbare volledige werk dateer nie verder terug as die 10de eeu nie. Hierdie tekste bevind hulself aan die stertkant van 'n verdwene duisendjarige ketting van kopieë. Die kopieë is oorgeskryf soos elke generasie manuskripte gedisintegreer het, verlore geraak het of vernietig is. Hierdie talle manuskripte verskil so min van mekaar dat 'n enkele oorspronklike manuskrip gepostuleer kan word.
Die leemte in die ketting word oorbrug deur die scholia (aantekeninge) in die bestaande manuskripte. Die scholia toon aan dat die oorspronklike manuskrip in die tweede eeu v.C. deur Aristargos van Samothrake gepubliseer is. As bibliotekaris van die Biblioteek van Alexandrië het hy 'n taamlike uiteenlopendheid in die Homeriese werke bespeur, en gepoog om 'n meer outentieke kopie saam te stel. Hy het in die proses verskeie manuskripte versamel. Die een wat hy op die ou einde vir regstelling gekies het, was die Koine manuskrip, wat later deur Murray vertaal is as die "Vulgata." Aristargos is bekend vir sy konserwatiewe keuses van bronne en het versreëls gemerk wat volgens hom nie Homeros se werk is nie. Die hele laaste boek van die Odussee is so deur hom gemerk.
Die Koine weergawe is op sy beurt weer van Zenodotos, die eerste bibliotekaris in Aleksandrië, afkomstig. Hy het sy merk gemaak aan die begin van die 3de eeu v.C. Zenodotos het ook probeer om outentisiteit terug te besorg aan die manuskripte wat hy in 'n chaotiese toestand gevind het. Hy stel die voorbeeld deur gedeeltes wat hy as oneg beskou te merk, en voeg gedeeltes by wat hy as vermis beskou. Nie Zenodotos of Aristargos maak melding van enige outentieke hoofkopie van waaruit regstellings gemaak kan word nie. Hulle benadering was intuïtief en die huidige indeling van 24 boeke elk vir die Ilias en Odussee is deur Zenodotos in plek gesit.
Murray verwerp die idee dat 'n gesaghebbende teks vir die Vulgata bestaan het tydens Zenodotos se leeftyd. Hy maak gebruik van fragmente en aanhalings van Homeros uit ander werke waarvan ongeveer 200 in bestaan was tydens sy navorsing. Sommige van die tekste stem ooreen met huidige tekste, party omskryf die tekste en ander word glad nie verteenwoordig nie. Murray haal aan uit Achilles se skild wat ook verskyn in Herkules se skuld in Hesiodos. Hy maak die gevolgtrekking dat die epiese gedigte in 'n "vloeibare toestand" verkeer het en stel 150 v.C. voor as die datum waartydens die tekste verdig tot die Vulgata. Murray sê ook dat "Homeros" in die vyfde eeu v.C. die betekenis gedra het van die "outeur van die Ilias en Odussee", maar dat mens nie seker kan wees van wat met daardie woorde bedoel is nie.
Die vroegste vermelding van 'n Homeriese werk is deur Kallinos, 'n digter wat rondom 750 v.C. geleef het. Hy skryf die epos Thebais aan Homeros toe – 'n heldedig oor die Epigone se aanval op Thebe. Die Thebais is geskryf in die tyd toe die Griekse alfabet in gebruik geneem is, maar kon oorspronklik 'n mondelinge gedig gewees het. Verder word die Ilias in Herodotos genoem met betrekking tot die vroeg sesde eeu v.C., maar daar word nie genoem van watter Ilias gepraat word nie. Dit wil voorkom of al die antieke bronne vasberade blyk te wees dat Homeros bestaan het. Die skrywer van Apollo se loflied identifiseer homself in die laaste vers van die gedig as 'n blinde man van Chios.
Nieteenstaande hierdie inligting is daar nog steeds gronde om aan te voer dat Homeros slegs 'n mitologiese karakter is – die sogenaamde stigter van die Homeridae. Martin Litchfield West maak aanspraak daarop dat "Homeros" nie die naam van 'n geskiedkundige digter is nie, eerder 'n fiktiewe saamgestelde naam. Oliver Taplin verkondig weer in die  Oxford History of the Classical World se hoofstuk oor Homeros dat sy lewe grootliks bewysbaar fiktief is. Nog 'n aanval op die biografiese besonderhede kom van G.S. Kirk wat sê dat die Oudheid niks definitiefs geweet het van die lewe en persoonlikheid van Homeros nie. Taplin weer, verkies om van Homeros te praat as 'n geskiedkundige konteks vir die gedigte. Sy datum vir hierdie konteks lê tussen 750 – 650 v.C. sonder om Murray se "vloeibare toestand in oorweging te bring." Die "Ilias" word algemeen beskou as die oudste werk van Westerse letterkunde.
Volgens Murray is daar 'n baie skraal kans dat die Ilias en Odussee uit die vroeë bronne, met of sonder Homeros, dieselfde is as die wat ons vandag ken. Gregory Nagy kies die sesde eeu v.C. as die datum waarop die eposse vasgelê is, eerder as Murray se 150 v.C. Hy baseer dit op die feit dat die Ilias voorgedra is tydens die Panathenaia, wat in 566 v.C. begin het. Die bogenoemde sienings is almal egter filologies van aard. Ongeag of Homeros bestaan het of nie, en of die Homeriese tekste naby is aan die wat vandag bestaan, kan filologie nie op sy eie enige lig werp op die ooreenkomste tussen die Mukeense kultuur en die geografiese en materiële dekor van Homeros se wêreld nie.
Argeologie steun egter die teorie dat heelwat gedetailleerde inligting oorleef het in die vorm van formules en stereotiepe stukke, wat kreatief gekombineer is deur die rapsodiste van latere eeue. 'n Aantal gekombineerde argeologiese en filologiese werke is al oor die onderwerp geskryf, soos Denys Page se "History and the Homeric Iliad" en Martin Nilsson se "The Mycenaean Origin of Greek Mythology." Die taalkundige Calvert Watkins gaan so ver as om 'n oorgeërfde Proto-Indo-Europese taaloorsprong te gaan soek vir sekere epitetons en die epiese gedig. Indien hy reg is, kan die stereotipe temas en gedigte van rapsodiste heelwat ouer wees as die Trojaanse oorlog, wat in daardie geval slegs die nuutste geleentheid sou wees vir 'n epos.
Die vitae Homeri, "Homeros se lewens"
Verskeie tradisies oorleef wat bewerings maak rakende Homeros se geboorteplek en agtergrond. Lucianus die satirikus beskryf hom, in sy Ware geskiedenis, as 'n Babiloniër genaamd Tigranes wat die naam Homeros aanneem na hy as "gyselaar" ("homeros") geneem is deur die Grieke. Wanneer Keiser Hadrianus die Orakel by Delphi oor Homeros uitvra, antwoord die Putia dat hy van Ithaka is – hy is die seun van Epikaste en Telemachos uit die Odussee.
Hierdie stories verskyn in die verskeie "lewens van Homeros," en is sedert die Aleksandrynse era met die verloop van tyd saamgestel.
"Homeros se lewens" verwys dus na 'n versameling van langer fragmente oor die onderwerp, geskryf deur merendeels anonieme skrywers. Sommige van die fragmente is toegewys aan meer bekende skrywers. Thomas W. Allen versamel al die vitae in die 20ste eeu en kombineer dit tot 'n standaard verwysingswerk wat deel word van die Homeri Opera, "Homeros se werke". Die eerste publikasie verskyn in 1912 deur Oxford University Press.
Allen teken verskeie vitae op, wat uit verskillende bronne bymekaargemaak is:
Nagy herorganiseer die lys in elf dele, Vita 1 tot Vita 10, met Plutarchus verdeel in 3a en 3b. Hy sluit bykomend Vita 11 in, uit die Chrestomatieë van Proclus, ble. 99-102.
Etimologie
Etimologieë vir die naam "Homeros" strek dus wyer as net die Grieke. Aan die een kant kon hy 'n vergriekste Fenisiese naam gehad het. West veronderstel 'n Fenisiese prototipe van Homeros se naam as 'n patroniem (vadersnaam), Homeridae (manlike opvolger uit die geslag van Homeros), *benê ômerîm ("seuns van sprekers" – professionele storievertellers). In hierdie geval sal die vadersnaam dui op die gilde. In Grieks sal die "Homer" in Homeridae in die enkelvoudvorm moes wees, die veronderstelde enkele afstammeling van 'n stamgroep, wat 'n oorgeërfde ambag beoefen. Die hipotetiese Semitiese voorouers is egter in die meervoudsvorm. Waar "ben" vir een "vader" gebruik kan word kan die id- konstruksie nooit 'n meervoudige vader aandui nie. Aan die ander kant is Proto-Indo-Europese etimologieë beskikbaar. Die digter se naam is homofoon met die Griekse ὅμηρος (hómēros), "gyselaar" (of "borg"). Die woord kom uit die Attiese dialek en was algemeen in gebruik. In Pseudo-Herodotos en Plutarchus se vitae besit die woord die ietwat obskure betekenis van "blind", wat weer geïnterpreteer word as "hy wat vergesel; hy wat gedwing word om te volg" met betrekking tot 'n gids. Die woord se geografiese lokaliteit word verduidelik deur 'n veronderstelling dat dit meestal gebruik is in Eolië, aan die kus van Klein-Asië, die omgewing waar Homeros opgetree het, en dus tot die Eoliese dialek behoort. Die letter Eta klassifiseer die woord as Oos-Grieks, teenoor die Wes-Griekse Kretensiese vorm, wat 'n Alfa gebruik. Ionies en Atties is ook Oos-Griekse dialekte. Regdeur die Pseudo-Herodotos is ὅμηρος (hómēros) sinoniem met die standaard Griekse τυφλός (tuphlós), wat 'blind' beteken. Proclus se Chrestomathia sê spesifiek "die tuploi is deur die Eoliërs homeroi genoem".
Die uitbeelding van Homeros as 'n blinde sanger-digter in bestaande literatuur begin met die laaste vers in die Deliese Lofsang aan Apollo, die derde Homeriese Lofsang. Dit is later deur Thukydides aangehaal ter ondersteuning van die standpunt. Die skrywer van die lofsang beweer dat hy 'n blinde sanger-digter vanaf Chios is. Verder aanvaar kenners ook al vir 'n geruime tyd dat 'n gedeelte uit die Odussee selfverwysend is waar 'n blinde sanger-digter, Demodokos, in die Faiakiese koning se hof verhale van Troje oorvertel aan 'n gestrande Odusseus. Ten spyte van die aandrang uit oorgeblewe bronne dat Homeros blind was, is daar verskeie ernstige besware teen die teorie. Van die vitae meen dat hy nie blind was nie. As hy nie kon skryf nie, was hy ongeletterd en nie in staat om werke saam te stel nie. 'n Lang gedig sal buite die bestek van menslike geheue wees sonder geskrewe wenke. Verder is die beelde in die gedig baie grafies en 'n blinde man sou nooit die tonele uit die beelde kon ervaar het nie. Antwoorde bestaan wel op die besware. Die voorbeeld van die blinde John Milton, wat Paradise Lost gedikteer en saamgestel het, toon dat 'n blinde mens 'n heldedig kan skep. Albert B. Lord se The Singer of Tales, wat handel oor moderne rapsodiste wat eposse sing, bewys dat eposse op daardie skaal spontaan, in moderne tye, saamgestel is uit gememoriseerde elemente. Die kwessie rakende geskrewe wenke kan verklaar word as aangeneem word dat Homeros later in sy lewe blind geword het, wat ook die Pseudo-Herodotos se uitgangspunt is. Hiervolgens begin Homeros, na hy sy sig verloor het, 'n loopbaan as 'n swerwende rapsodis of impromptu digter by openbare sametrekke. Hy neem na bewering, aan die begin of vroeg in sy nuwe loopbaan, die verhoognaam "die blinde man" aan, wat hom in die kategorie plaas van blinde profete wat met geïnspireerde innerlike visie sien, en so 'n mate van goddelike glorie aan die optrede verleen.
Die vitae bly egter uiteenlopend oor die betekenis van die naam. Nog 'n verklaring is dat dit verdeel kan word in Hom-eros, met 'Hom' van die Griekse 'homou' ("saam"), en die tweede –ar- in 'arariskein' ("bring bymekaar"), met die Eta in -eros uit Oos-Grieks. Dit kan moontlik die betekenis dra van die saambring van die blinde man en sy gids. Gregoray Nagy maak gebruik van die frase, phone homereusai, "pas [die lied] by die stem" uit Hesiodos, moontlik 'n tydgenoot van Homeros. Dit sal aan "Homeros" die betekenis gee van "hy wat [die lied] byeenvoeg".