cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paddington
Paddington is 'n stadsdeel in die City of Westminster, Sentraal-Londen. Die gebied, wat vroeër 'n selfstandige metropolitaanse borough gevorm het, is in 1965 by Westminster ingesluit.
Paddington word met drie bekende bakens verbind: Paddington-stasie, wat deur die befaamde ingenieur Isambard Kingdom Brunel ontwerp en in 1847 geopen is; St Mary's Hospital; en die Paddington Green-polisiestasie, die belangrikste hoëveiligheidsstasie in die Verenigde Koninkryk.
Tans is 'n projek aan die gang waardeur 'n vroeëre spoorweg- en kanaalterrein in die buurt herontwikkel word. Paddington Waterside, wat in 1998 begin is en in 2018 voltooi sal word, is een van die grootste stedelike regenerasieprogramme in Sentraal-Londen sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
Sycon simushirense
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Hozawa.
Natassia Malthe
Natassia Malthe (gebore 19 Januarie 1974) is 'n Noorse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lake Placid (1999), Chaos (2005), Elektra (2005), en DOA: Dead or Alive (2006).
Rian Malan
Malan het in 'n middel-klas en pro-apartheid Afrikaner-gesin in 'n blanke voorstad van Johannesburg grootgeword. Hy het beskryf hoe hy as tiener 'n rockgroep gestig het wat met swart kunstenaars geassosieer het en hoe hy teen die apartheid-stelsel wou rebelleer terwyl hy nog weinig interaksie met swart mense gehad het. Om diensplig te vermy, wat daai tyd vir wit mans verpligtend was, trek hy in 1977 na Los Angeles waar hy as joernalis begin werk.
Bohrium
Bohrium is ’n superswaar, kunsmatige element met die atoomgetal 107 en simbool Bh. Dit kom nie in die natuur voor nie, kan net in ’n laboratorium vervaardig word en is radioaktief. Die stabielste bekende isotoop, bohrium-270, het ’n halfleeftyd van ongeveer 61 sekondes.
Die element is genoem na die Deense fisikus Niels Bohr.
Op die periodieke tabel lê dit in die d-blok, in groep 7 en periode 7. Dit is dus die vyfde lid van die 6d-reeks oorgangsmetale. Chemiese eksperimente het bevestig dit tree op soos die swaarder homoloog van renium net bo dit. Sy eienskappe is net gedeeltelik vasgestel, maar dit stem baie ooreen met dié van ander elemente in groep 7.
Celia Au
Celia Au (gebore 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Detachment (2011), Revenge of the Green Dragons (2014), en People Places Things (2015), en in die televisiereeks Iron Fist (2017).
Pella
Pella is 'n dorp en sendingpos noordwes van Pofadder in die provinsie Noord-Kaap van Suid-Afrika. Die dorp is omstreeks 1814 as 'n sendingpos van die Londense Sendinggenootskap gestig, toe Christen-Khoisan hulle in die gebied gevestig het. Die dorp se naam is afgelei van die Palestynse dorp Pella, 'n antieke toevlugsoord van Christene tydens die vervolging deur Romeinse owerhede. Pella is later deur die Rynse Sendinggenootskap en in 1875 uiteindelik deur die Rooms-Katolieke Kerk oorgeneem.
Die kerk op Pella is deur Franse sendelinge opgerig, en hulle het ook die eerste dadelboord aangelê. Vandag staan Pella bekend vir sy dadels van hoë gehalte, terwyl sy omgewing met 'n verskeidenheid geologiese formasies spog. Halfedelstene is volop in die gebied. Pellaberg is ongeveer 4 km noordwes van Pella.
Bruinerige beeskloutjie
Die bruinerige beeskloutjie (Lithops lesliei (N.E.Br.) N.E.Br.) is 'n dwergplantjie uit die vygiefamilie. Dit is een van die "lewende steentjies" van die Lithops genus.
Die plant kan baie hoë temperature verdra. Eller en Nipkow meld dat plantjies wat dae lank aan 56 ⁰C blootgestel is, dit sonder skade oorleef het.
Subspesies
Die SANBI-rooilys bevat twee subspesies:
Altwee word as (NT) (amper bedreig) gelys, omrede hulle veral deur sangomas versamel word, en hul habitat deur behuisingsontwikkeling verdwyn.
Sycon stauriferum
Sycon stauriferum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Preiwisch.
Kassapa Boeddha
Kassapa Boeddha, bekend as Kāśyapa in Sanskrit, is een van die antieke Boeddhas wie se biografie voorkom in hoofstuk 24 van die Boeddhavamsa, een van die boeke van die Pali-kanon.
Volgens die Theravada-Boeddhistiese tradisie is Kassapa die 27ste van die 29 Boeddhas wie se naam bekend is, die 6de van die Sewe Boeddhas van die Antieke Tyd, en die derde van die vyf Boeddhas van die huidige kalpa.
Die huidige kalpa word die bhadrakalpa ("Gunstige Eon") genoem. Die vyf Boeddhas van dié eon is:
Lekwa Plaaslike Munisipaliteit
Die Lekwa Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Gert Sibande-distriksmunisipaliteit in Mpumalanga, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Saamwerkunie
Die Saamwerkunie van Natalse Kultuurvereniginge was 'n kultuurorganisasie in Natal wat hom beywer het vir die bevordering van Afrikaans.
Die unie is op 24 Mei 1917 in die Gedenksaal van die NG gemeente Pietermaritzburg onder leiding van adv. E.G. Jansen, latere minister van naturellesake en uiteindelik die eerste Afrikaanssprekende en ook laaste goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika, gestig. Die doel was om verskillende verenigings vir Afrikaners in Natal te verenig en sodoende Afrikaners in die provinsie "tot hegte en eendragtige optrede aan te spoor". Die eerste voorsitter was adv. E.G. Jansen, bygestaan deur 'n sekretaris, dr. G. Besselaar en 'n korresponderende sekretaresse, mev. Mabel Jansen.
Op die eerste bestuursvergadering het mev. Jansen die opdrag gekry om ’n skema vir eksamens in Afrikaans op te stel. Sy het dit in September van daardie jaar voorgelê en so is die eerste eksamen in Afrikaans in Suid-Afrika gebore, die latere Taalbondeksamen, wat van die jare twintig saam met die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aangebied is. Reeds in die eerste jaar van die eksamen het 406 kandidate deelgeneem, onder meer die latere adv. C.R. Swart, die latere regter L.W. Hiemstra en Avril Malan. Oor die doelwit van die eksamens, het Jansen gesê: "Die (Afrikaanse) taal moet groei soos ’n patatrank en die hele Suid-Afrika oorrank. "
Die taaleksamens het ’n dringende behoefte aan ’n eerste Afrikaanse grammatika laat ontstaan, wat Mabel Jansen in 1917 saam met mnr. C.M. Booysen opgestel het. Omstreeks 1976 het sy oor dié onderneming gesê: "Dit bly vir my ’n verbasende iets dat daar teen die jaar vyftien, sestien nog nooit g’n poging was om ’n grammatika vas te stel nie. Hulle het tog al heelwat Afrikaans geskryf. Wat ek gedoen het, was maar ’n desperate poging om iets daar te stel vir ons leerlinge van die Afrikaanse eksamens, en kon dit maar net op die Nederlandse baseer. Ek weet hier in De Volksstem hierso was eendag so ’n venynige aanval op ons oor die junta in Natal wat hom dit aanmatig om so ’n grammatika te skryf en taaleksamens af te neem. Dit was nou vir hulle vreeslik dat iemand wat nie ’n doktorsgraad het nie, so iets kon aandurf."
Buiten die Taaleksamen het die Saamwerk-Unie deur sy jaarkongresse en verskillende komitees – die histories kommissie, wedstrydkommissie, uitleenbiblioteekkommissie, Voortrekkerkommissie, besoekkommissie, onderwyskommissie – die Afrikaners in Natal bymekaar gehou, begeester om te werk en stry vir hul regte en erfenis. In Julie 1959, die jaar van Die Wonder van Afrikaans, het die Saamwerk-Unie aan hulle adv. en mev. Jansen elk ’n goue medalje aangebied as huldeblyk van hulle groot kultuurwerk, ’n erkentlikeidsdaad wat hulle besonder geroer het.
Die unie se benaming is gedurende 1931 verander na Die Saamwerkunie van Afrikaanse Kultuurvereniginge, ten einde lidmaatskap op 'n nasionale grondslag te plaas. In 1948 besluit die unie om die benaming van Die Saamwerkunie van Natal te aanvaar, alhoewel die werksaamhede nog steeds op 'n breë vlak voortgesit is.
Drif
'n Drif (ford in Engels) is 'n vlak deel van 'n rivier of spruit met goeie vastrapplek wat oorgesteek kan word deur in die water te loop, of in 'n kar te ry terwyl se bande nat word. 'n Drif is meestal 'n natuurlike verskynlik, in teenstelling met 'n laagwateroorgang, wat 'n kunsmatige brug is wat mens in staat stel om 'n rivier of spruit oor te steek terwyl die watervlak laag is.
Beskrywing
'n Drif is 'n baie goedkoper manier om oor 'n rivier te kom as 'n brug, maar dit kan ontoeganklik word na swaar reën en gedurende oorstromingstoestande. 'n Drif is dus gewoonlik net gepas vir onbeduidende, klein paadjies, asook vir paaie wat bedoel is vir stappers en perderuiters. Die meeste moderne driwwe is gewoonlik vlak genoeg dat karre en ander voertuie daardeur kan ry.
In Nieu-Seeland is driwwe egter 'n normale deel van groot paaie, soos tot in 2010 in State Highway 1 op Suid-Eiland se ooskus. Aangesien baie binnelandse passasiers tussen stede eerder vlieg en baie vragte per see vervoer word, is daar nie so baie langafstandverkeer op die paaie nie en is driwwe 'n maklike oplossing vir riviere wat net in die reënseisoen diep is. In droë weer besef die motorbestuurder dis 'n drif wanneer hy oor die afgespoelde gruis in die pad ry. 'n Baileybrug kan langs die hoofpad gebou word vir noodverkeer tydens hoogwater.
Op plekke waar die water vlak genoeg is, maar die materiaal op die rivierbedding kan nie swaar voertuie ondersteun nie, word driwwe soms verbeter deur 'n onderwaterbetonvloer te bou. In so 'n geval word 'n randsteen dikwels aan die stroomafkant gebou om te verhinder dat 'n motor daar afgly, aangesien alge dikwels die blad baie glibberig maak. Driwwe het soms 'n paal wat die waterdiepte aandui, sodat padgebruikers kan weet of dit te diep is om oor te gaan. Party het 'n voetbrug langsaan sodat voetgangers oor die stroom kan kom sonder dat hul voete nat word.
"Watersplash"
In Brittanje word 'n pad wat onder die vlak van 'n rivier loop 'n "watersplash" genoem. Soms word die woord ook gebruik om 'n stuk nat pad en 'n getyoorgang te beskryf.
Driwwe het 'n algemene verskynsel in tydrenbane geword. Daar is geesdriftiges wat driwwe opsoek, deur hulle ry en besonderhede, soos die plek, toegang en hoe hoog die golf is wat 'n voertuig maak, en dit op spesiale webwerwe aanteken.
Die -drif in Kilmarnock, Ayrshire, word genoem in die eiendom waar dit voorkom se akte, waarvolgens dit bemaak is aan die plaaslike mense. Die drif moet onderhou word, al sleep die stroom elke jaar 'n paar voertuie mee.
Driwwe kom ook voor in Australië, byvoorbeeld die Gulf Savannah, en ander is te sien in Kanada, Italië, Suid-Afrika en Finland. Hulle kom ook voor in party van Tennessee se agterpaaie, waar hulle bekend staan as "onderwaterbrûe".
In Israel en dele van voorheen Britse gebiede word 'n laagwateroorgang soms 'n "Ierse brug"  genoem na aanleiding van die Anglo-Ierse Oorlog.
Plekname
Die name van baie dorpe is van die woord "ford" of drif afgelei, byvoorbeeld Oxford ('n "ford" waar oxen oor die rivier gegaan het, wat duidelik blyk uit Oxford se wapen), of Stratford ('n "ford" op 'n Romeinse pad). Net so kry mens die Duitse woord "furt", soos in Frankfurt, die drif van die Franks, Ochsenfurt (soos "Oxford"), Schweinfurt, 'n drif waar varke die rivier oorgesteek het, en Klagenfurt. In Hollands is dit voorde (soos in Vilvoorde, Coevorden, Zandvoort en Amersfoort).
Dorpe soos Maastricht, Dordrecht en Utrecht het ook by driwwe ontstaan. Die woorddele tricht, drecht en trecht kom van die Latynse woord traiectum, wat "oorgang" beteken. So kom die naam Utrecht, oorspronklik die Romeinse fort Traiectum, van "Uut Trecht", wat "stroomaf-oorgang" beteken. Die Afrikaanse vorm daarvan het in Suid-Afrikaanse Engels "drift" geword, wat gelei het tot plekname soos Buffelsdrift, De Wagensdrift, Elandsdrift, Kameeldrift en Muldersdrift. Daar is ook plekname met "drif" in, soos Velddrif en Vioolsdrif.
Beroemde veldslae
Omdat driwwe in historiese tye dikwels 'n strategiese militêre punt was, is baie bekende veldslae by of naby driwwe geveg.
Leerlipvis
Die Leerlipvis (Thalassoma trilobatum) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die Oos-Kaap. In Engels staan die vis bekend as die Ladder wrasse.
Volwasse mannetjies
Die volwasse mannetjies is oranje met twee rye blourant, groen strepe aan die sye wat soos lere lyk. Die kop is groen-blou terwyl die dorsale- en analevinne groen-geel is met groen en blou rante. Die stertvin is groen met die agterste rant wat blou is.
Onvolwasse stadium
Die onvolwasse mannetjies en volwasse wyfies lyk amper soos die volwasse mannetjies. Die bokant van die lyf is egter lig bruin en dit verander na lig pienk aan die onderkant. Daar is ook twee kort, vertikale ligblou strepe op die lyf.
Bridgetown (Wes-Kaap)
Bridgetown is 'n oornagplek op die westelike oewer van die Bergrivier tydens die Bergrivier-kanowedvaart. Dit lê ongeveer 15 km oosnoordoos van Moorreesburg en net stroomop van die Misverstanddam.
In 1842 het William Edmund Scarbrow 'n plaas by die Vledermuisdrift gekoop met die hoop dat die pad na die noorde later hier met 'n brug oor die rivier sou gaan en daar dan 'n dorp sou ontwikkel. Metteryd het die vestiging ontwikkel en bestaan uit 'n smitswinkel, meul, besproeiingskanale, winkel, poskantoor, skool en 'n pont oor die rivier. Bome is aangeplant en daar was selfs 'n dokter. Scarbrow het egter in 'n skeepsramp omgekom. Die brug is verder stroomaf nader aan Piketberg gebou en in 1879 is Moorreesburg op die direkte pad na die noorde gestig. Dit was die einde van die droom van dorpsontwikkeling. Vandag is Bridgetown slegs 'n kamkpeerterrein op die oewer van die rivier.
Live (musiekgroep)
Live is 'n Amerikaanse musiekgroep van York, Pennsylvania, wat bestaan uit Chad Taylor (hoofkitaar), Patrick Dahlheimer (baskitaar), Chad Gracey (tromme), en Chris Shinn (hoofsanger). Live se oorspronklike hoofsanger Ed Kowalczyk het die groep in November 2009 verlaat.
Gørild Mauseth
Gørild Mauseth (gebore 24 April 1972) is 'n Noorse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Burnt by Frost (1997) en Karenina & I (2017).
Nogai
Nogai is ’n Turkiese taal wat in Suidwes-Rusland gepraat word. Daar is drie dialekte: Qara-Nogai (Swart of Noord-Nogai) wat in Dagestan gepraat word; Ware Nogai in Stawropol en Aqnogai (Wit of Wes-Nogai) aan die Koebanrivier. Qara-Nogai en Ware Nogai is baie nou verwant aan mekaar terwyl Aqnogai redelik van hulle verskil.
Oorsprong en ontwikkeling
Die Nogais, wat afstammelinge van die Goue Horde is, se naam kom van die kleinseun van Djengis Khan, Nogai Khan, wat aan die einde van die 13de eeu oor die nomadiese volk wes van die Donau regeer het. Hulle het hulle later gevestig aan die Swartsee-kus van die hedendaagse Oekraïne.
Die taal is aanvanklik in die Arabiese alfabet geskryf en later in die Latynse alfabet. In 1938 is die Cyrilliese alfabet in gebruik geneem.
Die verbanning van die Nogais uit die Oekraïne in die 19de eeu het die Nogai-sprekers in verskeie geografies geïsoleerde groepe laat versplinter. Sommige is na Turkye, ander na Roemenië en ander het in Rusland gebly, in Noord-Dagestan en naburige streke soos Tsjetsjnië.
Arabiese alfabet
Voor 1928 is die Arabiese alfabet vir Nogai gebruik. Dit het al die letters van dié alfabet ingesluit, plus die bykomende letters vir klanke eie aan Nogai: ڮ, ۇ, ۋ, پ, ںُ, چ, ژ, گ Die alfabet is nie wyd gebruik nie.
Latynse alfabet
In 1928 is die Latynse alfabet in gebruik geneem:
Die letters ' is in 1931 bygevoeg en die letter ' in 1933. In 1936 is die letters  uitgelaat.
Cyrilliese alfabet
Die Cyrilliese Nogai-alfabet is in 1938 geskep. Die laaste hervorming het in 1950 plaasgevind, waarna die alfabet so daar uitsien.
2006 Europese Grand Prix
Die 2006 Formule 1 Europese Grand Prix het op 7 Mei 2006 op die Nürburgring in Duitsland plaasgevind.
Sycon subhispidum
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
NG gemeente Rietfontein
duimnael|links|240px|Die NG kerk Rietfontein, ontwerp deur die argitek [[Gerard Moerdijk.]] duimnael|regs|170px|Ds. G.J. Barnardt.
Die NG gemeente Rietfontein is die tweede gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Winburg en het “uit die nood van die omstandighede” ontstaan.
Aanloop
Ná die gewapende protes van 1914 is 'n versoek aan die kerkraad van die gemeente Winburg gerig dat die lede van die kerkraad wat die wapens opgeneem het teen hulle mede-Afrikaners, moet bedank. Hierdie versoek is geweier. Diegene wat hulle beswaard gevoel het om langer onder die kerkraad van Winburg te ressorteer, het toe 'n kommissie van 12 gekies ten einde verder te onderhandel. Die kerkraad is opnuut genader en beleefd versoek om toe te staan dat een maal per maand 'n leraar van elders verkry word om die beswaardes te bearbei en die sakramente te bedien. Hierdie versoek is ook geweier, hoewel die vergunning gegee is om buitedienste te hou, maar die sakramente mog nie bedien word nie. Die plaaslike sendeling is ook nie toegelaat om dienste vir die beswaardes te hou nie.
Stigting
Op 31 Mei 1917 is die gemeente Rietfontein gestig, so genoem na die plaas Rietfontein, wat aan die dorp Winburg grens, waarop pres. M.T. Steyn gebore is. Die gemeente het toe reeds 500 lidmate getel. Tot konsulent is ds. H.J. Pienaar van Senekal benoem.
Kerkbou
By gebrek aan 'n eie kerkgebou is die eredienste aanvanklik in Winburg se stadsaal gehou en wanneer die stadsaal vir ander geleenthede bespreek was, is dit in die bioskoopsaal gehou. Geld vir die bou van 'n kerk is ingesamel. Eers is daar aan die bou van 'n kerksaal gedink; later is besluit op die bou van 'n kerk. 'n Baie geskikte terrein is aangekoop en die eerste kerk van die gemeente, 'n eenvoudige kruiskerkie, is op 11 Julie 1919 ingewy. Die bouaannemer was Long van Bloemfontein en die koste £8 930.
Twintig jaar later is daar tot die bou van 'n nuwe en doeltreffender kerk besluit. Die oue is afgebreek en op dieselfde terrein is die nuwe kerk gebou, na die ontwerp van die vermaarde argitek Gerard Moerdijk, en in die naweek van 15 en 16 Maart 1941 ingewy. In 2005 skryf Dirk van der Bank in Volksblad: "Die gemeente het ná die afskeidsdiens in die Voortrekkersaal, wat intussen as kerk gebruik is, in 'n prosessie na die nuwe kerk gestap waar die Sondagskoolkinders hulle toegesing het. In sy toespraak het argitek Moerdijk die gemeente geprys vir sy deursettingsvermoë om hierdie projek ten spyte van die moeilike ekonomiese omstan dighede van die oorlogsjare te voltooi. Binne 18 maande is genoeg geld ingesamel, onder meer met pannekoek- en braaivleisverkope, om die kerk sonder skuld in te wy. Rietfontein se kerkgebou toon heelwat ooreenkomste met Bloemfontein-Wes se kerkgebou wat ook deur Gerhard Moerdijk ontwerp is. Wat die plasing van die toring en die vorm van die skip van die gebou betref, toon Rietfontein se kerk ook in 'n mindere mate ooreenkomste met die Moerdijk-kerke in Kestell, Louis Trichardt en Salisbury (Harare) in die destydse Rhodesië."
Leraars
Die eerste leraar van die gemeente was ds. J.H. Badenhorst. In 1921 is hy deur ds. B.J. Kloppers opgevolg. In 1927 volg ds. C.R. Kotze. Die vierde leraar was ds. G.N.P. Cloete, wat in 1935 hier bevestig is. Die vyfde leraar was ds. G. J. Barnardt, wat in April 1948 verwelkom is.
In 1952 skryf die gemeente se medewerker, waarskynlik ds. Barnardt, in Ons gemeentelike feesalbum: “Die Here het hierdie gemeente, uit nood en angs gebore, wonderlik geseën.”
Iman Meskini
Iman Meskini (gebore 3 Maart 1997) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Dagsrevyen (1958), TV2 Nyhetene (1992), Skam (2015), en B4 (2018).
Friedrichstadt
Friedrichstadt (Deens: Frederiksstad, Noord-Fries: Fräärstää, Nederduits: Friesstadt, Frieestadt, Nederlands: Frederikstad aan de Eider) is 'n stad en herstellingsoord in die distrik Nordfriesland van die Noord-Duitse deelstaat Sleeswyk-Holstein.
Die stad, wat tussen die Eider- en Treene-riviere geleë is, is in 1621 deur die Gottorfse hertog Frederik III gestig en tans 'n beduidende kulturele monument. Hertog Frederik III het Friedrichstadt, wat na homself vernoem is, as 'n handelstad beplan en Nederlandse burgers, waaronder veral die Remonstrante wat aan godsdienstige vervolging blootgestel was, uitgenooi om hulle in die nuwe nedersetting te vestig. Vanweë die geloofsvryheid, wat aan burgers toegestaan is, het ook aanhangers van baie ander religieuse groeperings hulle in die stad gevestig sodat Friedrichstadt as 'n "stad van verdraagsaamheid" bekend gestaan het. Tans is nog vyf godsdienstige gemeenskappe aktief.
Friedrichstadt se boukuns toon nog steeds sterk Nederlandse invloede, met talle geboue wat in die styl van die Nederlandse Baksteenrenaissance ontwerp is, asook gragte. Toerisme is 'n beduidende bron van inkomste.
Pali
Pali (Pāli) is ’n Indo-Ariese taal van die Indiese subkontinent. Dit word wyd bestudeer omdat dit die taal van ’n groot deel van die vroegste bestaande Boeddhistiese letterkunde is, soos vervat in die Pali-kanon, en dit is ook die heilige taal van Theravada-Boeddhisme. Dit word net as liturgiese taal gebruik.
Langneus-papegaaivis
Die Langneus-papegaaivis (Hipposcarus harid) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by Bazaruto in Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Longnose parrotfish.
Identifikasie
Die vis word tot 75 cm lank.
Sewanmeer
Die Sewanmeer (Armeens Սևանա լիճ, Sevana lich) is die grootste meer in Armenië en die Kaukasusgebied met 'n wateroppervlakte van 940 km² en 'n watervolume van 34 miljard m³. Sy bekken beslaan sowat 5 000 km². Met tussen 1 900 en 2 000 meter bo seevlak is dit een van die grootste bergmere ter wêreld wat deur 28 riviere en bergstroompies gevoed word. Net sowat tien persent van die natuurlike waterafvoer word deur die Hrazdan-rivier gedreineer. Die oorgrote res verdamp.
Saam met die Van- en die Urmiameer is die Sewanmeer oorspronklik as een van die drie groot mere van die historiese Koninkryk Armenië beskou. Tans is dit die enigste van hierdie drie waterliggame wat nog op die staatsgebied van die huidige Republiek van Armenië geleë is. Die Sevanavank-skiereiland was vroeër 'n eiland naby die noordelike oewer wat vir sy gelyknamige klooster en as bedevaartsoord bekend staan.
Vandag is die Sewanmeer 'n gewilde bestemming vir toeriste en bewoners van Jerewan wat van die somerhitte wil ontsnap. Langs sy oewer het 'n toeristiese en geneeskundige infrastruktuur met hotelle, sanatoriums, somerhuise en watersportgeriewe ontstaan. Die watertemperatuur beweeg in die somermaande tussen 17 en 24 °C. Die meerwater is deursigtig tot 'n diepte van elf meter.
Ligging
Die Sewanmeer is in die provinsie Gegharkunik in Sentraal-Armenië geleë. Die meer het in die krater van 'n uitgedoofde vulkaan gevorm en word omring deur hoë bergpieke. Dit bestaan uit twee dele, die Groot Sewanmeer (met 'n maksimale diepte van 58,7 m) en die Klein Sewanmeer (met 'n maksimale diepte van 98,7 m).
Die natuurlike ekostelsel van die meer is deur die mens ingrypend verander nadat meer water vir besproeiingsdoeleindes en kragopwekking gebruik is. So was die oorspronklike oppervlakte dekades gelede nog meer as 1 300 km² met 'n gemiddelde waterdiepte van 95 m, 'n oewerlyn van 260 km en 'n watervolume van 58 km³.
Torquay
Torquay [tɔrˈkiː] is 'n strandoord in die Engelse graafskap Devon wat administratief onder die unitêre owerheid van Torbay val. Dit is 29 km suid van die county town Exeter en 45 km noordoos van Plymouth in die noorde van Tor Bay geleë.
Sycon sycandra
Sycon sycandra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1895 deur Lendenfeld.
William Monkhouse Bowker
duimnael|regs|200px|William Monkhouse Bowker, lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering.
Wiiliam Monkhouse Bowker (Mitford Hall, Mitford, Northumberland, Engeland, 10 Maart 1803 – Thorn Kloof, Albanie, Kaapkolonie, 3 Februarie 1876) was ’n Britse Setlaar, burgerkommandant en lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering.
Kinderjare
Bowker was die tweede van die nege seuns van Miles Bowker en sy vrou, Anna Maria Mitford. Hy is op 18 April 1807 in die Mitford-kerk gedoop en het sy jeugjare op Manor Farm, South Newton, in Wiltshire deurgebring. Op 7 Januarie 1820 vertrek hy in ’n geselskap van 23 setlaars na Oostelike Provinsie onder leiding van sy vader. Sy oudste broer, John was toe 18, maar moes vir eers in Engeland agterbly om familieaangeleenthede af te handel. Die jongste en laaste van die sewe Bowker-kinders wat in Engeland gebore is, Mary Elizabeth, het twee dae voor hul vertrek twee jaar oud geword. Sy jongste suster, Anna Maria, is in 1820 in Suid-Afrika gebore en sy jongste broer, James Henry, twee jaar later.
In Suid-Afrika
Ná sy vader se dood in 1839 verhuis Bowker saam met sy gesin na 'n plaas langs die Koonaprivier, waar hy behalwe met skape ook met beeste en perde boer. Ná die Agtste Grensoorlog (1850–’53) hervat hy sy boerdery op die plaas Doringkloof (of Thorn Kloof), wat hy voor die uitbreek van vyandelikhede van een van sy broers gekoop het, en word hier een van die baanbrekers wat hulle met groot welslae op boerdery met merinoskape in die Oostelike Provinsie toelê. Hy belê in grond en staan met sy dood bekend as 'n welgestelde man.
Bowker doen dikwels militêre diens: eers in die veldtog teen die Fetcani of Amangwane in 1828 en daarna in die Sesde Grensoorlog (1834–’35), toe hy as kommandant van die Bathurst Corps of Guides aangestel word. Hy is ook in die Kei-patrollie onder sir Benjamin D'Urban en na dié oorlog goewermentsagent by die Mfengu (Fingo's). In die Sewende Grensoorlog (1846–’47) is hy kommandant van die Doringkloofstasie en in die Agtste (1850–’53) kommandant van die Somerset Volunteers. Gedurende dié oorlog kom hy die Setlaars te hulp wat in die Winterberg omsingel is, en voer die burgers aan in die geveg by Balfour en tydens die herowering van Fort Armstrong.
Vyf jaar later word hy veldkornet van die noordelike distrikte langs die Groot-Visrivier. Bowker was twee jaar lank (1864–’65) verteenwoordiger van die distrik Albanie in die Wetgewende Vergadering, waar hy met groot onderskeiding as wetgewer optree. (Sy broer Holden het dieselfde distrik van 1853 tot 1858 verteenwoordig en daarna Victoria-Oos (Queenstown) tot 1863.)
Albert Zinn
duimnael|regs|200px|Mev. Marie Jane Zinn, gebore MacConachie, ds. Zinn se vrou, oorspronklik van [[Skotland.]]
Ds. Albert Nicolaas Wasselaar Zinn (Tulbagh, 9 Maart 1838 - Beaufort-Wes, 15 November 1866) was die derde leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes, die enigste gemeente van sy kort bediening van sowat vier jaar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Familieagtergrond
Die stamvader van die Zinn-familie wat in 1785 van Saxen Eysenbach in Duitsland na Suid-Afrika gekom het en vyf jaar later met Maria Sophia Schwiehting getrou het, was Johan Hendrik Zinn. Uit dié geslag is die jong ds. Zinn gebore. Hy het sy naam later jare deurgaans as net A. Zinn geteken en so staan dit ook in kerklike berigte. Uit die Tulbaghse doopregister blyk dit egter dat sy volle naam Albert Nicolaas Wasselaar was.
Hy was sy vader, H.A. Zinn, wat jare lank posmeester, openbare afslaer en vrederegter op Tulbagh was, se enigste kind. H.A. Zinn was jare lank diaken en toe ouderling van Tulbagh en was vir sy tyd 'n opgevoede en selfs geleerde man, hoog aangeskrewe in die samelewing, bekwaam en diep godsdienstig. 'n Broer van ds. Zinn se vader is in Maart 1866 deur pres. Marthinus Wessel Pretorius aangestel as ouditeur-generaal van die Zuid-Afrikaansche Republiek en het in dié hoedanigheid belangrike dienste in die grondlegging van die jong republiek gelewer. Omstreeks 1861 het die heer H.A. Zinn sy eerste vrou, ds. Zinn se moeder, verloor en die volgende jaar het hy weer getrou, maar dié huwelik was kinderloos.
Opleiding en huwelik
Die jong Albert het in 'n godsdienstige huis grootgeword en baie vroeg geroepe gevoel om 'n predikant te word. Daarom is hy in Julie 1856 op die ouderdom van 18 met die skip American na Europa. Hy het sy voorgraadse studie aan die Universiteit van Aberdeen in Skotland voltooi, waarna hy na Holland vertrek het om aan die Universiteit van Utrecht 'n geruime tyd in die teologie te studeer. Daarna is hy terug na Skotland om in Edinburg aan die Divinity Hall van die Skotse Kerk sy studie voort te sit. 'n Paar maande later is hy terug na sy vaderland en in Januarie 1864 in Kaapstad gelegitimeer. Enige maande lank het hy dienswerk in die gemeente St. Stephen's in Kaapstad verrig en ook verskeie preekbeurte in die Groot Kerk waargeneem. In September die volgende jaar is hy deur dr. Andrew Murray in die Groote Kerk in die eg verbind met Marie Jane MacConachie, die oudste dogter van George MacConachie van Orsett House, Essex, Engeland.
Na Beaufort-Wes
Die vakature wat met die aftrede van ds. Colin Fraser in die NG gemeente Beaufort-Wes ontstaan het, het sowat twee jaar geduur. In dié tyd het die gemeentelike en geestelike lewe baie skade gely. Met die aanvaarding van die Ordonnansie van 1843 het die goewerneur nie meer predikante na willekeur aangestel en verplaas nie, want nou het die NG Kerk vryheid van bestuur ontvang en dit het onder meer beteken dat daar in die vervolg vrye verkiesing van kerkraadslede en beroeping van predikante deur die breë of gekombineerde kerkraadsvergadering sou plaasvind. Die eerste sodanige vergadering in die geskiedenis van Beaufort-Wes se gemeente is onder voorsitterskap van die konsulent, ds. W.A. Krige van Victoria-Wes, gehou op 12 Januarie 1863 in die ou kerk om vir die eerste maal 'n leraar vir die gemeente te beroep. Daar was wel nog verskil van mening of hulle wel tot 'n beroeping kon oorgaan omdat hulle nog nie die goewerneur se goedkeuring verkry het nie. Toe die stemme oor dié toetsvraag staak, het die kerkraad dit raadsaam geag om liewer vir eers van die beroep af te sien. Later is sekerheid verkry en op 9 Maart 1863 het die tweede gekombineerde kerkraadsvergadering byeengekom en is vir die eerste keer in die geskiedenis van Beaufort-Wes 'n eie leraar beroep in die persoon van ds. Colin McKenzie Fraser, toe nog 'n teologiese kandidaat. Dié seun van ds. Fraser het egter die beroep bedank en was later jare lank die leraar op Philippolis. Hy is beroep vir 'n salaris van £400, waarvan die regering steeds £200 sou bydra. Staatstoelae het eers in 1875 opgehou.
Hierna is nie minder nie as vier onsuksesvolle beroepe uitgebring, onder meer die later bekende dr. Andrew Murray. Eers die sesde beroep op die jeugdige teologiese kandidaat Albert Zinn op 4 April 1864 het geslaag. In Julie 1864 hou hy sy afskeidspreek in die Groote Kerk in Kaapstad en enkele weke later vertrek hy na Beaufort-Wes, waar hy op 20 Augustus 1864 georden en bevestig is. Die volgende dag het hy sy intreepreek gelewer met die tekswoord: "En Hy het die evangelie van vrede kom verkondig aan julle wat ver was en aan dié wat naby was" (Ef. 2:17 1933-vertaling). Die gemeente se blydskap en dankbaarheid om, ná 'n vakature van twee jaar, weer 'n leraar te hê, was natuurlik groot. Die Maandagoggend het hy die eerste keer sitting in die kerkraadsvergadering ingeneem.
Dood en begrafnis
duimnael|links|200px|Beaufort-Wes se gemeente het dié gedenkteken op die kerkterrein opgerig ter nagedagtenis aan hul leraar. Die bewoording lui: "Sacred to the memory of Albert Zinn V.D.M. 9 March 1838, 15 November 1866." (VDM staan vir Verbi Dei Minister, oftewel prediker van Gods Woord.) Ds. Zinn was van kleins af swak en tenger van gestel. Die veeleisende evangeliewerk was mettertyd vir hom te veel. Hy was besonder hardwerkend, toegewyd en ernstig en het homself nooit gespaar nie. Ná 'n besondere kort dienstydperk van net oor die twee jaar is hy hier op 15 November 1866 in die jeugdige ouderdom van 28 jaar oorlede. Die onmiddellike oorsaak van sy dood was 'n akute vorm van keelontstekeing waaraan hy etlike maande lank gely het. Sy laaste kerkraadsvergadering was op 2 Julie 1866. Hy moes kort daarna siek geword het. Toe die Ring in Oktober vir sy vergadering op Beaufort-Wes byeenkom, was sy stoel langs dié van ouderling C. Smith leeg. Blykbaar is die ergste toe nog nie verwag nie, want hy word in sy afwesigheid gekies as een van die lede van die Ringskommissie en kort voor sy dood is hy nog na Bethulie in die Suid-Vrystaat beroep. Kort hierna het sy siekte egter 'n skielike en onverwagte wending geneem.
Die met swart omfloersde lykskis is voor die kansel geplaas in die stampvol kerkgebou. Ds. Rossouw (van Clanwilliam) het die verrigtinge gelei. Eerw. Turnbull van die Engelse Kerk, 'n intieme vriend van ds. Zinn, het in 'n treffende rede in Engels hulde gebring aan die ontslapene as mens, Christen en evangeliedienaar. Ds. Colin Fraser, ds. Zinn se voorganger, en eerw. Teske van die sendinggemeente het ook die woord gevoer. Ds. Zinn se stoflike oorskot rus vandag nog op die kerkgrond van die gemeente waar sy graftombe nou nog te sien is. As blyk van waardering vir sy toegewyde diens, het sy vriende 'n paar jaar ná sy dood 'n gedenksteen op sy graf laat aanbring met die inskripsie: "Die Graftombe is opgerigt door publieke Inteekening als een bewys van de liefde en achting waarin de overledene gehouden was te Beaufort gedurende zyne korte en getrouwe bediening door allen die zynen vroegen dood betreuren. Dood zynde spreekt hy nog."
Vrou en kind
Ds. Zinn is oorleef deur sy vrou en 'n suigeling, ook Marie Jane. Kort daarna het mev. Zinn en haar enigste kind teruggekeer na Engeland, waar sy in 1874 weer getroud is en in 1910 oorlede is. Die dogter van ds. Zinn het later met ene Hunt getrou. Al wat die samesteller van die gemeente Beaufort-Wes se 125-jaar-gedenkboek van haar geweet het, was dat sy in 1935 nog in Essex gewoon het. 'n Swaer van ds. Zinn, George MacConachie jr., het op Beaufort onderwys gegee van 1866 tot 1875.
Ali Chamenei
Ajatolla Ali Chamenei (Persies: سید علی حسینی خامنه‌ای‎‎, [ʔæˈliː hoseiˈniː χɒːmeneˈʔiː], ; 1939-) is die godsdienstige leier van Iran. Hy het ajatolla Roeholla Chomeini in 1989 opgevolg. Die Irannese beskou hom as God se verteenwoordiger op aarde en hy beklee die hoogste magsposisie in die land. Hy was ook van 1981 tot 1989 die president van Iran.
Chamenei was 'n volgeling en vertroueling van Roeholla Chomeini en as sodanig 'n teenstander van die Westerse politiek van sjah Mohammad Reza Pahlavi. Tussen 1964 en 1978 is hy om dié rede gereeld gevange geneem. Ná die val van die sjah in 1978 word hy lid van die Islamitiese Revolusionêre Raad, 'n minister en 'n Vrydag-imam in Teheran. As voorganger in die gebed op Vrydagmiddae het hy opruiende preke in die hoofstad gelewer, waarmee hy gelowiges in vervoering gehad het.
Op 27 Junie 1981 oorleef hy 'n aanslag op sy lewe. Tydens 'n perskonferensie ontplof 'n bom wat in 'n kassetopnemer weggesteek was. Hoewel Khamenei reg langs die opnemer gesit het, oorleef hy die aanslag. Hy is sedertdien aan sy regterhand gestrem. Vir sy volgelinge is dit 'n bewys dat hy 'n "lewende" martelaar is.
Ná die moord op Mohammad Ali Rajai is Khamenei deur 'n oorgrote meerderheid tot president van Iran verkies. So word hy dan die eerste geestelike wat hierdie amp in Iran beklee. As president het hy ook die Islamitiese Republikeinse Party gelei. Net soos sy voorganger, Chomeini, het Chamenei byna onbeperkte mag oor alle staatsinstellings uitgeoefen.
In 1985 is hy vir 'n tweede termyn herkies. In teenstelling met sy voorganger, Abolhassan Bani Sadr, kom hy selde met die godsdienstige leier van Iran in konflik. Ná die dood van Chomeini is Chamenei op 4 Junie 1989 tot godsdienstige leier (die hoogste leier) van Iran verkies.
Chamenei staan konserwatiewe Islamisme voor, wat selde hervormings toelaat. Hierby vind hy steun van die Raad van Hoeders wat in die 1980's gestig is. Hierdie raad bestaan uit ses Sjiitiese moellahs en ses juriste en waak oor alle politieke aanstellings, parlementsbesluite en oor die toepassing van sensuur.
Aan die einde van die 1990's laat hy enkele hervormings toe om 'n einde aan Iran se internasionale geïsoleerde posisie te maak. Die hervormingsbeweging het in 1997, na die verkiesing van Mohammad Chatami tot president, in volle gang gekom.
Maggie Baird
Maggie Baird (gebore 30 Maart 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Life Inside Out (2013).
Michael Landon
Michael Landon (31 Oktober 1936 – 1 Julie 1991) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Bonanza (1959), Little House on the Prairie (1974), en Highway to Heaven (1984).
Aloe inconspicua
Die Aloe inconspicua is 'n aalwyn, en een van die bolaalwyne, wat endemies is aan KwaZulu-Natal waar dit voorkom in die Boesmansrivier-vallei naby Estcourt. Die aalwyn is uniek, dit is die enigste aalwyn wat slegs deur insekte bevrug word. Geen plaaslike name kan vir die spesie gevind word nie.
Thomas Holden Bowker
duimnael|regs|230px|Bowker en sy vrou, Julia.
Thomas Holden Bowker (noemnaam Holden, South Newton, Wiltshire, Engeland, 24 Februarie 1807 – plaas Tharfield, Albanie, Kaapkolonie, 26 Oktober 1885) was die stigter van Queenstown en ’n Kaapse parlementslid.
Vroeë lewe
Bowker was die vierde oudste van die nege seuns van Miles Bowker en sy vrou, Anna Maria Mitford, wat met die Weymouth as 1820-Setlaars na Suid-Afrika gekom het. Die Bowkers vestig hul op die plaas Olivebarn waar Holden, soos die seun in die wandel bekend was, in die vrye natuur opgroei en intiem met die veldlewe kennismaak. Soos die meeste kinders van Setlaars, leer Bowker homself. Met 'n goeie verstand bedeel, snap hy vinnig wat hy lees. Hy doen in 1828 kommandodiens teen Fetcani en as luitenant in die eerste bataljon van die Khoiregiment maak hy die Sesde Grensoorlog (1834–’35) mee. Sy dagboek oor hierdie grensoorlog berus in die Cory-biblioteek van die Rhodes-universiteit. Met die dood van sy vader in 1839 word hy erfgenaam van Tharfield, 'n plaas naby Port Alfred maar toon geen aanleg vir die boerdery nie en voer 'n sukkelbestaan.
Militêre diens
Gedurende die Sewende Grensoorlog (1846–’47) was hy in bevel van 'n militêre pos by Kafferdrif aan die Visrivier. In 1850 dien hy as magistraat in die Katriviergebied waar die kennis wat hy opdoen van die Khoi-nedersetters hom later goed te pas sou kom. Hy het reeds algemene bekendheid as krygsman en verstandige raadsman verwerf. Met die Agtste Grensoorlog (1850–’53) was hy kommandant van die burgers wat die nedersetting Whittlesea in die gebied tussen die Katberg en die latere Queenstown verdedig teen die swart krygers en hul Khoi-bondgenote wat teen die Kaapse owerheid in opstand gekom het. Herhaalde aanvalle word onder sy leiding deur die klein getal setlaars met sukses afgeweer tot hulp van buite opdaag. Bowker se heldhaftige optrede tydens die gevegte van 1851, veral met die herowering van Fort Armstrong wat in rebellebesit was, verseker die vrede in die omgewing vir 'n lang ruk en hy ontvang van die dankbare burgers 'n beurs en 'n getuigskrif vir sy groot dienste. Gedurende die oorlog ly hy groot persoonlike verliese en hy moet daarby uit eie geld in die krygsbehoeftes van sy manskappe voorsien.
Openbare verteenwoordiger
duimnael|regs|270px|Die opening van die eerste Kaapse Wetgewende Vergadering (1854). Bowker het Albanie verteenwoordig. Hy beywer hom onophoudelik vir vergoeding vir persone wat deur die grensoorloë geruïneer is. Later dien hy vergeefs 'n versoekskrif by die Kaapse parlement in vir vergoeding van sy eie verliese. In 1853 word hy as verteenwoordiger vir Albanie lid van die eerste verkose Kaapse Wetgewende Vergadering. Hy dien as sodanig tot 1858 en daarna as lid van Victoria-Oos (Queenstown) tot 1863.
Op sy oudag breek hy sy heup en moet gedurende sy laaste lewensjare van 'n kruk gebruik maak. Hy is op die familieplaas Tharfield begrawe.
Wetenskaplike belangstelling
As amateurwetenskaplike was Bowker een van die eerste mense wat plaaslike klipwerktuie geïdentifiseer het. Gedurende die jare vyftig grawe hy baie van hierdie klipwerktuie ongeveer 4,5 m onder die bodem van die Visrivierbekken uit en skenk 41 daarvan aan die Royal Artillery Museum, Woolwich, Londen. George Busk, verbonde aan die Internasionale Kongres vir Prehistorie en Argeologie, skryf in 1869: “The importance lies in his recognition of the material at a time when very little was known about prehistoric Archaeology anywhere in the world. It is Bowker's recognition of human evidence from a purely geological deposit that is of such im-mense importance to our subject.”
Familie
Bowker se agt broers het almal 'n leidende aandeel geneem aan die Sesde, Sewende en Agtste Grensoorloë asook aan die lewe op die grens in al sy vertakkings. Hulle was John Mitford Bowker; William Monkhouse Bowker; Miles Brabbin Bowker (1806–'64); Bertram Egerton Bowker (1810–'1907), LWR vir die Kaapkolonie (1879–'83); Robert Mitford Bowker; Septimus Bourchier Bowker (1814–'95); Octavius Bourchier Bowker (1816–'99), die beroemde skut wat die Vrystaters tydens die Basoeto-oorloë help, en James Henry Bowker, soldaat en natuurkenner. Bowker se twee susters was Anna Maria Bowker (1820–'95), getroud met John Frederick Korsten Atherstone ('n seun van dr. John N. Atherstone), en Mary Elizabeth Barber, ’n uitsonderlike natuurvorser.
Uit Holden Bowker se huwelik met Julia Eliza McGowan (1854) is sewe kinders gebore. 'n Portret van hom deur W.G. Bevington hang in die 1820-Setlaarsgedenkteken-museum in Grahamstad, waar sy leergebonde sketsboeke ook bewaar word. 'n Portret deur Pamela Mitford-Barberton hang in die stadshuis van Queenstown (dis onbekend of dit nog die geval is), terwyl die Setlaar-versameling in die Albany-museum borsbeelde van hom deur Ivan Mitford-Barberton huisves.
Suidelike Oseaan
Die Suidelike Oseaan, Suidelike Yssee of Antarktiese Oseaan is die watermassa wat volgens sommige geografiese en meeste hidrografiese bronne die kontinent van Antarktika omring. Dit is vierde grootste oseaan ter wêreld en die jongste om gedefinieer te word nadat dit in 2000 in 'n besluit van die Internasionale Hidrografiese Organisasie (IHO) aanvaar is. Die term is egter reeds lankal in gebruik onder seevaarders. Die verandering weerspieël die onlangse bevindinge in oseanografie oor die belangrikheid van seestrome.
Ander bronne soos die National Geographic Society dui steeds aan dat die Atlantiese, Stille en Indiese Oseane tot by Antarktika strek.
Geografie
Die Suidelike Oseaan word oseanografies gedefinieer as 'n oseaan wat verbind word met die Antarktiese Sirkumpolêre Stroom, wat om Antarktika vloei. Dit sluit die Amundsensee, die Bellingshausensee, 'n gedeelte van die Drakedeurgang, die Rosssee, 'n klein deel van die Scotiasee, en die Weddell See in. Die totale oppervlak is 20 327 000 km², en die kuslyn lengte is 17 968 km.
Die geografiese koördinate is nominaal, maar die Suidelike Oseaan het die unieke onderskeiding dat dit 'n grootsirkumpolêre watermassa is wat die Antarktika kontinent geheel en al omring in plaas van die normale definisie van 'n oseaan of see – 'n watermassa wat meestal deur land omring word; die waterring lê tussen 60 grade suid en die kus van Antarktika, en sluit 360 grade van lengtegrade in.
Die definisie is egter nie universeel nie. In Australië word die Suidelike Oseaan op die selfde wyse as deur die IHO gedefinieer, maar sluit dit ook die hele waterliggaam tussen Antarktika en die suidkus van Australië en Nieu-Seeland in, en word dit so op kaarte aangedui. Kuskaarte van Tasmanië en Suid-Australië in besonder dui die gebiede altyd as die Suidelike Oseaan en nooit as die Indiese Oseaan nie.
Kaart wat Australiese definisie van die Suidelike Oseaan  (PDF)
Die Suidelike Oseaan is oseanografies gevorm toe Antarktika en Suid-Amerika uitmekaar beweeg het en die Drakedeurgang oopgemaak is en die Antarktiese Sirkumpolêre Stroom rofweg 30 miljoen jaar gelede gevorm is, wat beteken dat die oseaan baie jonger is as die ander oseane is.
Die hoof smoorpunt is die Drakedeurgang. Die Polêre Front (Antarktiese Konvergensie) is die beste natuurlike definisie van die noordelike uithoek van die Suidelike Oseaan; dit is 'n bepaalde gebied by die middel van die Antarktiese Sirkumpolêre Stroom wat die baie koue oppervlak water in die suide van die warmer water noord daarvan skei; die front en die stroom strek reg rondom Antarktika en bereik suid van 60 grade suid naby Nieu-Seeland en byna 48 grade suid in die verre suidelike Atlantiese Oseaan waar dit saamval met die roete van die maksimum westelike winde.
Klimaat
Seetemperatuur wissel van omtrent −2 tot 10 °C (28 tot 50 °F). Siklonale storms beweeg ooswaarts om die kontinent en is baiekeer hewig as gevolg van die temperatuur verskil tussen ys en die oop see. Die seeoppervlak van omtrent die 40ste breedte graad suid tot by die Antarktiese Sirkel het van die sterkste gemiddelde winde van enige plek op Aarde. In die winter vries die oseaan verder tot by 65 grade suid in die Stille Oseaan sektor en 55 grade suid in die Atlantiese sektor wat oppervlak temperature tot heelwat onder 0 grade Celsius dwing; by sommige kusplekke hou aanhoudende hewige afvoerwinde uit die binneland die kuslyn deur die hele winter ysvry.
Terrein
Die Suidelike Oseaan is diep, 4000 tot 5000 meter oor meeste van die oseaan se omvang met slegs beperkte gebiede met vlak water. Die Antarktiese vastelandplaat is oor die algemeen smal en ongewoon diep, die rand daarvan lê op 'n diepte van 400 tot 800 meter (die globale gemiddelde is 133 meter). Die Antarktiese pakys skommel van 'n gemiddelde minimum van 2,6 miljoen vierkante kilometer in Maart tot omtrent 18,8 miljoen vierkante kilometer in September – 'n meer as sewevoudige vermeerdering in oppervlak. Die Antarktiese Sirkumpolêr Stroom (21 000 km lank) beweeg onophoudelik ooswaarts; dit is die grootste seestroom ter wêreld en vervoer 130 miljoen kubieke meter water per sekonde – 100 keer die vloei van al die riviere in die wêreld.
Natuurlike gevare
Reuse ysberge verskeie honderde meter hoog; kleiner ysberge en ysbergfragmente; seeys (gewoonlik 0.5 tot 1 meter dik) soms met dinamiese korttermyn variasies en met groot jaar tot jaar variasies; diep vastelandplaat bedek met gletserneerslae wat baie oor kort afstande wissel; sterk winde en groot golwe groot dele van die jaar; vasval van skepe in die ys, veral Mei-Oktober; die grootste deel van die gebied is ver van soek en reddingsfasiliteite.