cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG Kerk in Oos-Kaapland
Dalende lidmaattalle
Oos-Kaapland het dan ook teen 2012 'n groot aantal gemeentes met minder as 200 lidmate gehad waarvan nege vakant was, 11 hul eie leraar gehad het en vier 'n hulpleraar, kontrakleraar of gebruik gemaak het van 'n aangrensende gemeente se leraar: Cathcart 84 (eie leraar), Gamtoosvallei (Patensie) 179 (eie leraar), Glen Lynden 153 (eie leraar), Hofmeyr 138 (vakant), Indwe 69 (hulpleraar), Jamestown 90 (vakant), Klipplaat 40 (vakant), Loerie 184 (eie leraar), Maclear 140 (eie leraar), Misgund 140 (eie leraar), Mthatha 83 (gekoppelde leraar), Murraysburg 166 (eie leraar), Nieu-Bethesda 58 (bedien deur leraar van Graaff-Reinet), Pearston 105 (vakant), Port Elizabeth-Oos 92 (eie leraar), Anchor of Hope (Port Elizabeth-Sentraal) 132 (eie leraar), Rietbron 94 (kontrakleraar), Sondagsriviermond 168 (vakant), Sterkstroom 135 (bedien deur leraar van die NG gemeente Molteno), Steynsburg 180 (vakant), Steytlerville 187 (vakant), Stutterheim 195 (eie leraar), Tarkastad 189 (eie leraar), Ugie 137 (eie leraar), Venterstad 96 (vakant), Waterford 47 (vakant).
Ses en twintig, of te wel presies 'n kwart van Oos-Kaapland se gemeentes, het dus teen 2012 tot onder die kritieke drumpel van 200 lidmate gedeel wat in die meeste gevalle sinvolle, afsonderlike voortbestaan baie moeilik maak. Reeds in 2008 het die Sinode van Noord-Kaapland in sy ondersoek na die bediening van klein of afgeleë gemeentes bevind 'n gemeente met een leraar op die laagste kerf se bedryfskoste vir 'n jaar beloop R713 668. Met inflasie van 6 persent per jaar sou dit teen 2012 R955 050 beloop het. Vir 'n gemeente met 200 lidmate kom dit neer op 'n maandelikse bydrae per lidmaat van R398.
Luigi Galvani
Luigi Aloisio Galvani (/ɡɑːlˈvɑːni/; Italiaans: [ɡalˈvaːni]; Latyn: Aloysius Galvanus; 8 September 1737 – 4 Desember 1798) was 'n Italiaanse geneesheer, fisikus, bioloog en filosoof. Hy het die elektriese ladings in dierlike liggame ondersoek. Hy word erken as die pionier van bio-elektromagnetisme. Hy het ook vir Alessandro Volta, sy teenstander en kompetisie, beïnvloed om die eerste elektriese sel te ontwikkel en na wie die volt vernoem is.
Vroeë lewe
Galvani is op 8 September 1737 in Bologna, Italië gebore. Soos baie ander 18de-eeu se boorlinge wat later groot natuurwetenskaplikes geword het, het hy die teologie bestudeer. Hy het besluit om geneeskunde as loopbaan te kies, en binne hierdie uitgebreide vakgebied het hy hom gespesialiseer op die anatomie (die studie van die vorm en die bou van die menslike liggaam.).
Hy was reeds op 25 jarige ouderdom hoogleeraar in anatomie aan die Universiteit van Bologna. Hy was vol geesdrif vir sy vakgebied en 'n toegewyde navorser maar baie versigtig en krities. In 1789 het hy ontdek dat die spiere van 'n dooie padda se been beweeg wanneer daar 'n elektries e skok daardeur gaan, 'n waarneming wat hy eers in 1791 wêreldkundig gemaak het met publikasie van sy studie. Alessandro Volta, hoogleeraar in fisika aan die Universiteit van Padua het dit ontleed en betwis. Dit het aanleiding gegee tot Volta se deurbraak in 1799 om te bewys dat twee verskillende metale elektriese energie kan lewer as hulle deur middel van 'n suur met mekaar in verbinding gebring word.
Blair Tefkin
Blair Tefkin (gebore 9 Desember 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fast Times at Ridgemont High (1982) en Greenberg (2010), en in die televisiereeks V (1984).
Lourens Muller
Lourens Muller (27 September 1917 – 30 April 2005) was 'n Suid-Afrikaanse politikus. Muller was 'n lid van die Nasionale Party, LP vir Ceres (1961–1979) en het in die kabinette van John Vorster en P. W. Botha gedien. Hy was die adjunkminister van justisie (1966), polisie (1966-1968), finansies (1966-1968) en ekonomiese sake (1966-1968). Daarna word hy die minister van binnelandse sake (1968-1970), polisie (1968-1974), ekonomiese sake (1970-1974) en vervoer (1974-1979).
Biografie
Stefanus Lourens Muller is op 27 September 1917 in die distrik Beaufort-Wes gebore. Hy het die skool sonder matriek verlaat en by die Suid-Afrikaanse Spoorweë in Soutrivier aangesluit. Hy het hom later as prokureur bekwaam en in Robertson gaan gepraktiseer.
Muller was 'n lid van die parlement vir die Nasionale Party in die Ceres-kiesafdeling, en het verskeie hoë regeringsposte beklee. Hy was op 'n tyd die gunsteling om mnr. John Vorster as staatspresident op te volg. Die destydse eerste minister, mnr. P.W. Botha, wou egter 'n oormaat van Kapenaars in senior poste voorkom, en het Marais Viljoen van die Transvaal as staatspresident gesteun.
Kort hierna het hy weens ongelukkigheid uitgetree en is sy NP-lidmaatskap in 1980 beëindig, klaarblyklik omdat hy nie die jaarlikse ledegeld van R1 betaal het nie. Hy het 'n vurige ondersteuner van die pas gestigte Konserwatiewe Party geword en die KP finansieel ondersteun.
Newark, New Jersey
Newark is die grootste stad in die Amerikaanse deelstaat New Jersey en die administratiewe setel van Essex County met 'n bevolking van 277 140. Dit is 13 km wes van Manhattan, New York en 25 km suid van Paterson, New Jersey in die hart van New Jersey se Gateway Region geleë en maak deel uit van die metropolitaanse gebied van New York.
Lourens Muller
Biografie
Muller is op 30 April 2005 op 87-jarge ouderdom in 'n kliniek in Somerset-Wes oorlede. Hy is in Robertson (Wes-Kaap) begrawe.
Newark, New Jersey
Dit is een van die belangrikste vervoerknooppunte in die VSA ten opsigte van lug-, see- en spoorvervoer. Danksy die ligging aan die Newark-baai naby die Atlantiese Oseaan het Newark se hawefasiliteite in Port Newark tot die belangrikste houerterminaal in die deelstate New York en New Jersey ontwikkel.
Newark is in 1666 deur immigrante uit die gelyknamige Britse stad gestig. Sy bynaam is The Brick City ("Die Baksteenstad"). Newark is die setel van 'n verskeidenheid kulturele en tersiêre onderwysinstellings soos Rutgers University en die New Jersey Institute of Technology, asook die hoofkwartier van groot sakeondernemings soos Prudential Financial en PSEG.
429
Die jaar 429 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 29ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Guancha stipitata
Guancha stipitata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Guancha en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Dendy.
Anna Duvenage
regs|200px|duimnael|Mev. (ds.) A. Duvenage. duimnael|regs|200px|Anne Duvanage se grafsteen in die hoofbegraafplaas op Potchefstroom.
Anna (of Anne) Francoise Duvenage (gebore Snyman, Burgersdorp, Kaapkolonie, 17 April 1901 – Potchefstroom, Suid-Afrika, 14 Oktober 1990) was ’n predikantsdogter en -vrou in die Gereformeerde Kerk.
Anna Francoise Snyman is op Steynsburg gebore waar haar vader, dr. Flippie Snyman predikant van die plaaslike Gereformeerde kerk was. Haar moeder was Gertruida Adriana van Rooy, ’n dogter van die stamvader, Johannes Cornelis van Rooy (1824–1889), en stammoeder, Anne Francoise Holsters (1834–1904), van die Van Rooy-familie in Suid-Afrika. Sy is dan ook, in ’n half Franse, half Hollandse vorm na laasgenoemde genoem, wat as Anne Francoise of Anna Francina bekendgestaan het. Ook haar oupa aan vaderskant was ’n predikant, ds. W.J. Snyman van Gereformeerde kerk Venterstad.
Anna en haar gesin is in 1911 na Nederland nadat haar vader studieverlof van die kerkraad verkry het. Aldaar het hy in 1913 gepromoveer tot doktor in Godgeleerdheid met ’n proefskrif oor “De profetie van Zefanja”. Tydens die gesin se verblyf in Nederland is dr. Snyman benoem tot tweede teologiese professor aan die Teologiese Skool op Potchefstroom, maar hy het vir dié roeping bedank. In 1914 is die gesin terug op Steynsburg verwelkom. Nie lank ná sy terugkeer nie, in April 1915, het hy ernstig siek geword en op Sondag 9 Mei het sy longontsteking ’n ernstige wending geneem. Daardie middag kwart voor vyf is hy oorlede.
Ná dr. Snyman se dood het sy weduwee, Truitjie, en kinders na Potchefstroom verhuis. Sy is op 5 Januarie 1919 op Bethulie oorlede, waarna haar skoonmoeder, Sophia Snyman hulle versorg het tot die oudste seun, (later prof.) W.J. Snyman, klaar studeer het. Anna het intussen gematrikuleer, haar as onderwyseres bekwaam en ’n paar jaar lank onderwys gegee. In 1924 het sy in die huwelik getree met ds. Abraham Duvenage. Uit hierdie huwelik is vier kinders gebore. Sy en haar man was aan die volgende gemeentes verbonde: Petrusburg (1924–1926), Koster (1926–1943), Daspoort/Eloffsdal (1943–1949), Ficksburg (1949–1952) en Witbank (1953–1964, toe hy sy emeritaat aanvaar). Ds. Duvenage is op 7 September 1967 oorlede.
Anna Duvenage het die susters in al vyf gemeentes met takt gelei. Terwyl hulle in die Oranje-Vrystaat werksaam was, het sy ’n jaar lank as ondervoorsitter en ’n jaar as voorsitter van die provinsiale komitee van die Gereformeerde Kerke se Sustersorganisasie opgetree. Tussendeur het sy ook musiekonderrig gegee.
Anne se sibbes was:
Die kinders uit haar huwelik op 3 Maart 1924 op Steynsburg:
Aleksei Leonof
Alexei Arkhipowitsj Leonof (Russies: Алексе́й Архи́пович Лео́нов, [ɐlʲɪˈksʲej ɐˈrxʲipəvʲɪtɕ lʲɪˈonəf]) (30 Mei 1934 – 11 Oktober 2019) was 'n voormalige Russiese ruimtevaarder en afgetrede generaal-majoor in die Russiese Lugmag. Leonof was die eerste mens in die geskiedenis wat 'n ruimtewandeling uitgevoer het. Die wandeling het op 18 Maart 1965 plaasgevind, toe hy die Voskhod 2-ruimtekapsule vir 12 minute verlaat het.
Beknopte biografie
Leonof is in 1934 in Listvjanka in die Kemerowo-oblast in Rusland gebore. Hy was een van twintig lugmagvlieëniers wat in 1960 vir die eerste groep ruimtevaarders gekies is. Leonof se eerste vlug, waartydens hy 'n ruimtewandeling vanuit die Vostok 11 sou uitvoer, is egter gekanselleer.
Op 18 Maart 1965 word Leonof aan boord van die Voskhod 2, die tweede en laaste bemande vlug van die Woschod-ruimteprogram, gelanseer. Tydens die vlug voer hy die geskiedkundige eerste wandeling in die ruimte uit.
In 1968 is Leonof gekies vir 'n vlug om die maan in 'n Sojoes-ruimtetuig. Alle onbemande toetsvlugte misluk egter en die Verenigde State wen die wedloop om eerste om die maan te vlieg. Die Sowjetunie gee die stryd gewonne en skrap al sy bemande vlugte na die maan.
Leonof se tweede en laatste ruimtevlug was aan boort van die Sojoes 19 as deel van die Apollo-Sojoes-toetsprojek. Die vlug is op 15 Julie 1975 gelanseer en is in die ruimte aan die Amerikaanse Apollo-kapsule gekonnekteer. Dit was die eerste koppeling wat tussen ruimtetuie van verskillende nasies bewerkstellig is.
Leonof het in 1991 afgetree. Hy is getroud met Svetlana Petrovna en het twee dogters, Vika en Oksana.
Shelley Hull
Shelley Hull (17 Junie 1884 – 14 Januarie 1919) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Sapho (1913).
Scotty Smith
George St Leger Lennox (1845 – 1919), beter bekend as Scotty Smith, was 'n Suid-Afrikaanse rower en bekend as Suid-Afrika se eie Robin Hood. Hy is in Perth in 1845 in 'n Skotse adellike gesin gebore. Dwarsdeur die hele Suid-Afrika en veral in die Kalahari is daar baie stories oor Scotty Smith in omloop. Hy sterf tydens die Spaanse griep.
Vroeë lewe
Scotty wou nie met die vrou wat sy vader gekies het, trou nie. Daarom het hy nie sy erfenis ontvang nie. Hy het in die veeartsenykunde studeer voordat hy na die kolonies vertrek het. Hy het eers na Australië gegaan en aan die "Kalgoorlie gold rush" deelgeneem, maar was blykbaar nie baie suksevol nie. Daarna was hy agtereenvolgens "prize fighter" in New York, 'n veeartsoffisier van 'n leërregiment in Indië en 'n bevelvoerder in die ruitery in Indië. Weens die groot aantal ongevalle onder sy manskappe het 'n krygsraad hom ontslaan.
Suid-Afrika
Scotty het in 1877 in Suid-Afrika aangekom om by die Frontier Armed and Mounted Police aan te sluit en het aan die Gaikaoorlog deelgeneem. Dit is nie presies bekend wanneer hy as soldaat uitgetree het nie.
Hy het beweer dat hy die identiteit van 'n oorlede vriend met die naam Scotty Smith as sy eie aangeneem het. Bespiegeling wil dit hê dat hy dokumente met die naam Scotty Smith gebruik het om uit die leër ontslaan te word. Na sy loopbaan as soldaat het sy lewe 'n meer opwindende fase binnegegaan. In 1892 is hy met ene Juffrou Van Niekerk getroud en het by haar twee seuns en vyf dogters.
Stories
In Suid-Afrika was hy wapensmokkelaar, struikrower, jagter, diamantsmokkelaar en 'n perdedief. Hy het so ver as Betsjoeanaland (vandag Botswana) opgetree.
Scotty Smith is dikwels deur die polisie aangekeer, maar het elke keer op een of ander manier ontsnap. Hy het hom dikwels as iemand ander voorgedoen. Menigmaal het Scotty ryk mense se geld gesteel en die geld vir behoeftige mense gegee (hiervandaan die bynaam "Robin Hood van die Kalahari").
Daar was blykbaar 'n boer wat Scotty ontmoet het, maar hy het nie Scotty herken nie. Toe vertel die boer vir hierdie man (Scotty) dat hy wens hy kon Scotty Smith vang en hom aan die polisie op Kenhardt oorhandig om die uitgeloofde beloning vir Scotty se arrestasie te ontvang. Toe identifiseer Scotty homself en sê die boer moet hom met 'n geweer teen die kop na die polisie neem. Die boer het so gemaak en die beloning gekry. Scotty het daardie selfde aand weer ontsnap.
430
Die jaar 430 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 30ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Scotty Smith
Stories
Nog 'n storie van Scotty vertel hoe hy onwettige diamante vir die polisie versteek het. Hy het blykbaar die diamante in die ketel op die kampvuur gesit. Al was die diamante binne die ketel, het hy koffie vir die polisiemanne geskink.
Opvanggebied
'n Opvanggebied (drainage basin of catchment basin in Engels) is 'n grondgebied waar alle oppervlakwater van reën, smeltende sneeu of ys saamkom by 'n enkele punt by 'n laer hoogte, gewoonlik die uitgang van die kom, waar die water aansluit by 'n ander watermassa, soos 'n rivier, meer, opgaardam, riviermond, moerasland, see of oseaan. As 'n stroompie dus by 'n spruit aansluit wat op sy beurt by 'n klein riviertjie aansluit wat 'n syrivier van 'n groter rivier is, is daar 'n reeks van toenemend groter (en teen 'n laer hoogte) opvanggebiede. Die Missouri- en Ohio-rivier val binne hul eie opvanggebiede en ook binne die opvanggebied van die Mississippi-rivier.
Périgord
Périgord (Oksitaans Peiregòrd / Perigòrd) is 'n historiese provinsie en landskap in die suidweste van Frankryk wat vir sy ryk kulturele erfenis, kookkuns en sy gematigde klimaat bekend staan. Sy naam is afgelei van 'n antieke Keltiese stam, die Petrocorii.
Scotty Smith
Stories
Dit is nie bekend hoe waarheidsgetrou al die anekdotes is nie. In die meeste verhale het hy altyd op een of ander wyse vir die polisie weggekruip.
Opvanggebied
In geslote opvanggebiede kom die water byeen by 'n enkele punt binne die kom, wat bekend staan as 'n sinkput, wat 'n permanente meer kan wees, 'n droë meer of 'n punt waar oppervlakwater ondergronds verlore gaan. Die opvanggebied sluit alle strome en riviere in wat die water na die sinkput toe voer, asook die grondoppervlakke van waar die water in die kanale invloei.
Périgord
Périgord was oor 'n lang tydperk 'n graafskap van die Middeleeuse Frankryk. As 'n grensgebied was dit in die 14de en 15de eeu 'n omstrede streek in die Honderdjarige Oorlog tussen Frankryk en Engeland en is uiteindelik in 1607 deur Hendrik IV met die Franse Kroon verenig. Périgord se argitektoniese erfenis sluit talle Middeleeuse en Renaissance-kastele in, waaronder Puymartin, Beynac, Losse en Hautefort wat merendeels langs die Dordogne- en Vézère-riviere geleë is. Ander beroemde kastele in die streek is Jumilhac le Grand, Fénelon, Biron, Bourdeilles, Castelnaud, Puyguilhem en Rouffiac. Die grense van Périgord het in die afgelope 2 000 jaar nouliks verander - die gebied strek in 'n teoretiese radius van 100 kilometer rondom die hoofstad Périgueux. Sy bewoners word in Frans Périgordins genoem. Die grondgebied van Périgord kom ooreen met die huidige département Dordogne (wat die noordelike deel van die administratiewe gewes Akwitanië vorm) en word verder verdeel in vier streke - Périgord Noir (die Swart Périgord), Périgord Blanc (die Wit Périgord), Périgord Vert (die Groen Périgord) en Périgord Pourpre (die Purper Périgord).
Opvanggebied
Die opvanggebied werk soos 'n tregter deur al die water binne die area op te vang en dit na 'n enkele punt te voer. Elke opvanggebied word topografies geskei van aangrensende opvanggebiede deur 'n waterskeiding, buiterand, of komgrens, wat bestaan uit 'n aaneenskakeling van hoër geografiese verskynsels, soos rante, koppies of berge, wat 'n versperring vorm.
Périgord
Die geografiese besonderhede en landskapsvorme maak van Périgord een van die mees ongerepte dele van Frankryk. Die nuutgestigte natuurpark Parc Naturel Régional Périgord-Limousin is 'n poging om die plaaslike natuurlandskap vir die nageslagte te bewaar.
Opvanggebied
Oseaanopvanggebied
Die volgende is 'n lys van die vernaamste oseaanopvanggebiede:
Périgord
Fynproewers in Frankryk en elders vereenselwig die naam Périgord met agrariese produkte van baie hoë gehalte soos eende- en gansvleis (waaronder die beroemde pâté de foie gras of ganslewerpatee), truffels en wyne (soos die befaamde rooi en wit Bergerac- en Monbazillac-wyne).
Opvanggebied
Grootste rivierkomme
Die vyf grootste rivierkomme, volgens area, van grootste na kleinste is die opvanggebied van die Amazone, die Río de la Plata, die Kongo, die Nyl en die Mississippi. DIe drie riviere waaruit die meeste water vloei, van die meeste na die minste, is Amazone-, Ganga- en Kongo-rivier.
Périgord
Die historiese hoofstad en huidige prefektuur of administratiewe setel van Dordogne, Périgueux, het 'n lang en ryk geskiedenis. Dit staan nie alleen bekend vir sy antieke Romeinse bouvalle wat gerestoureer is nie, maar na die hele gebied word vanweë die groot aantal prehistoriese plekke selfs as "bakermat van die mensdom" verwys. Die bekendste besienswaardigheid is die grotte van Lascaux met hul prehistoriese rotsskilderye wat oerosse, perde, wild en ander diere uitbeeld - maar geen mense nie. Hulle is sowat 17 000 jaar oud.
Opvanggebied
Interne-afvoerstelsel-komme
Interne-afvoerstelsel-komme (endorheic drainage basins in Engels) is binnelandse opvanggebiede wat nie na 'n oseaan vloei nie. Sowat 18% van alle grond vloei na interne mere of seë of sinkputte. Die grootste hiervan bestaan uit 'n groot deel van Asië se binneland, wat afvloei na die Kaspiese See, die Aralmeer en talle kleiner mere. Ander interne-afvoerstelsel-gebiede is onder meer die Groot Kom in die Verenigde State, 'n groot deel van die Sahara-woestyn, die opvanggebied van die Okavango-rivier (Kalahari-kom), die hooglande naby die Groot Mere van Afrika, die binneland van Australië en die Arabiese Skiereiland, en dele van Mexico en die Andes. Party hiervan, soos die Groot Kom, is nie enkele opvanggebiede nie, maar 'n versameling van aparte, nabygeleë geslote komme.
Geopolitieke grense
Opvanggebiede is histories belangrik om gebiedsgrense te bepaal, veral in gebiede waar handel op water belangrik was. Die Engelse koningshuis het byvoorbeeld die Hudson's Bay Company 'n monopolie op pelshandel gegee in die hele Hudsonbaai-kom, 'n area wat Rupert's Land genoem is. Biostreek- politieke organisasies sluit staatsooreenkomste of ander politieke entiteite in 'n bepaalde opvanggebied in om die watermassa waarin dit afvloei te bestuur. Voorbeelde van die sulke tussenstaatse ooreenkomste is die Groot Mere-kommissie en die Tahoe Plaaslike Beplanningsagentskap.
Hidrologie
In hidrologie is die opvanggebied 'n logiese eenheid van fokus om die beweging van water binne 'n hidrologiese siklus te bestudeer, omdat die meerderheid van die water wat by die kom se uitloop uitvloei, ontstaan het as neerslag wat op die opvanggebied geval het. 'n Deel van die water wat die grondwater-stelsel binnegaan, kan na die uitvloei van 'n ander opvanggebied vloei, omdat die rigting waarin grondwater vloei nie altyd ooreenstem met hul oorhoofse afvloeinetwerk nie. Die hoeveelheid water wat uit 'n kom vloei, kan gemeet word met 'n stroommeter wat by die kom se uitlaatpunt geplaas word.
Kathleen Freeman
Kathleen Freeman (17 Februarie 1919 – 23 Augustus 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Blues Brothers (1980), Innerspace (1987), Naked Gun 33 1/3: The Final Insult (1994), en Blues Brothers 2000 (1998).
Opvanggebied
Hidrologie
Reënmeterdata word gebruik om die totale neerslag oor 'n opvanggebied te meet, en daar is verskillende maniere om dié data te interpreteer. As die reënmeters baie is gelyk versprei is deur 'n gebied wat gelyke neeslae kry, sal die rekeningkundige gemiddelde-metode goeie resultate gee. Met die Thiessen-poligoonmetode word die opvanggebied in poligone opgedeel met 'n reënmeter in die middel van elke poligoon wat veronderstel word verteenwoordigend is van daardie poligoon se reënval. Die isohyetal-metode behels dat kontoerlyne van gelyke neerslae oor die reënmeters op 'n kaart geteken word. Deur die dele tussen hierdie boë en die hoeveelheid water op te tel is tydrowend.
Geomorfologie
Opvanggebiede is die vername hidrologiese eenheid wat gebruik word in rivier-geomorfologie. Die opvanggebied is die bron van water en sediment wat van hoërliggende plekke deur die rivierstelsel na laagliggend dele beweeg terwyl hulle die kanaalvorme verander.
Ekologie
Opvanggebiede is belangrik in ekologie. Namate water oor die grond en met riviere langs vloei, tel dit voedingstowwe, sediment en besoedelende stof op. Die water vervoer dit na die uitvloeipunt van die opvanggebied, en kan die ekologiese prosesse op pad en in die ontvangende waterbron beïnvloed.
Die moderne gebruik van kunsmatige kunsmis, wat stikstof, fosfor en kalium bevat, het die monde van opvanggebiede benadeel. Die minerale kan daar versamel en die natuurlike mineraalbalans versteur. Dit kan eutrofikasie veroorsaak waar plante se groei versnel word deur die bykomende stowwe.
Hulpbronbestuur
Omdat opvanggebiede samehangende eenhede in 'n hidrologiese sin is, het dit algemene gebruik geword om waterbronne te bestuur op grond van individuele opvanggebiede. In die Amerikaanse deelstaat Minnesota word staatseenhede wat dit beheer "watershed districts" genoem. In Nieu-Seeland word hulle opvanggebiedrade genoem. In Brasilië bepaal die Nasionale Beleid van Waterbronne, volgens wet no. 9.433 van 1997, die opvanggebiede as streekskeidings van die Brasiliaanse waterbestuur.
Opvanggebied-faktore
Die opvanggebied is die belangrikste faktor om te bepaal wat die moontlikheid van oorstromings is.
Opvangfaktore is: topografie, vorm, grootte, grondsoort en grondgebruik. Die topografie bepaal hoe lank dit vir die reën neem om die rivier te bereik, terwyl die grootte van die opvanggebied, asook die grondsoort en ontwikkelings die hoeveelheid water bepaal wat die rivier bereik.
Topografie
Oor die algemeen speel die topografie 'n groot rol in hoe vinnig die afloopwater 'n rivier sal bereik. Reën wat in steil, bergagtige dele val, sal die hoofrivier vinniger bereik as op gelyke grond wat net effens afdraande loop.
Vorm
Die vorm sal bydra tot die spoed waarmee die afloopwater die rivier bereik. 'n Lang, dun opvanggebied sal langer neem om af te loop as een wat sirkelvormig is.
Grootte
Die grootte van die opvanggebied sal help om die hoeveelheid water wat die rivier bereik te bepaal. Hoe groter dit is, hoe groter is die kans vir oorstromings. Dit word ook bepaal deur die lengte en breedte van die opvanggebied.
Grondsoort
Die grondsoort sal help bepaal hoeveel water die rivier bereik. Sekere grondsoorte soos sanderige grond dreineer maklik en reën wat op sanderige grond val sal waarskynlik deur die grond geabsorbeer word. Grond wat egter klei bevat, kan amper ondeurdringbaar wees en reën wat op kleigrond val sal afvloei en kan tot oorstromingvlakke bydra. Na aanhoudende reënval kan selfs goed dreinerende grond deurweek word, wat beteken dat al die reënval daarna eerder die rivier sal bereik as om deur die grond geabsorbeer te word.
Grondgebruik
Grondgebruik kan bydra tot die hoeveelheid water wat die rivier bereik, net soos met kleigrond. Reënval op dakke, sypaadjies en paaie sal byvoorbeeld in riviere beland sonder bykans enige absorbering in die grondwater.
Tasikmalaya
Tasikmalaya is 'n stad in die provinsie Wes-Java in Indonesië.
Buurte
Die stad het 10 buurte/distrikte (Indonesies: kecamatan):
Guancha tetela
Guancha tetela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Guancha en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1976 deur Borojevic & Peixinho.
Tabletrekenaar
’n Tabletrekenaar, of tablet, is ’n persoonlike draagbare eendelige (in een eenstuk) rekenaar. Toestelle het gewoonlik ’n raakskerm waarvan die primêre manier van beheer met vinger- of skryf-tipe gebare is. Dit word dikwels aangevul deur die gebruik van een of meer fisiese kontaksensitiewe knoppies of die invoer van een of meer versnellingsmeters; ’n virtuele sleutelbord (wat verskuil kan word) op die skerm word oor die algemeen gebruik as die vernaamste metode om data in te voer. Tablette is beskikbaar in verskillende groottes maar bied gewoonlik ’n skerm van groter as 18 cm (oorhoeks gemeet) aan. Die grootte onderskei dus die tablette van slimfone of persoonlike digitale assistente wat funksioneel soortgelyk is.
’n Tabletrekenaar is groter as ’n selfoon, maar kleiner as ’n persoonlike rekenaar. Die hoofdoel van ’n tabletrekenaar is om boeke te lees, speletjies te speel, die Internet te deurkruis, of om video’s en musiek te speel. Mobiele weergawes van kantoorpakkette soos Microsoft Office is eweneens beskikbaar. Van die bekende vervaardigers van tabletrekenaars is Samsung met hulle Galaxy Tab-reeks en Apple Inc. met hulle iPad. Naas Apple se mobiele bedryfstelsel iOS gebruik die meeste tabletrekenaars Google Android as bedryfstelsel, maar sommige gebruik ook weergawes van Windows of Ubuntu. Die Amerikaanse aanlynreus Amazon, Inc. voorsien sy Fire-tabletrekenaarreeks van 'n aangepaste weergawe van die Android-bedryfstelsel - Fire OS.
Markaandele in 2017, 2018 en 2019
Die Amerikaanse vervaardiger Apple, Inc. is sedert die tweede kwartaal van 2011 die markleier op die tabletmark, al het sy destydse markaandeel van meer as 60 persent in die volgende jare bestendig afgeneem. In die eerste kwartaal van 2018 is dit op 28,8 persent beraam. Die belangrikste mededinger is die Suid-Koreaanse Samsung Electronics Co., Ltd., met 'n markaandeel wat van slegs 7,3 persent in die tweede kwartaal van 2011 tot 15,2 persent in 2018 gegroei het. Intussen het - naas Acer, Asus en HP - ook Chinese vervaardigers soos Huawei en Lenovo tot die mark toegetree.
Victoria Shalet
Victoria Shalet (gebore 9 Desember 1981) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Shining Through (1992), Haunted (1995), en The Affair of the Necklace (2001), en in die televisiereeks Van der Valk (1972).
Northamptonshire
Northamptonshire (uitgespreek /nɔrˈθæmptənʃər/) is 'n graafskap in Engeland, in die Verenigde Koninkryk. Die graafskap sluit in die stede van Northampton, Kettering en Corby.
Northamptonshire het 'n geskatte bevolking van 741 200 in 2017 gehad (waarvan 95,1% Blank was) en is dus die 33ste grootste graafskap in die land.
Julia Goldani Telles
Julia Goldani Telles (gebore 18 Maart 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Space Between en Looks That Kill, en in die televisiereekse Bunheads (2012) en The Affair (2014).
Neon
Neon is die chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Ne en atoomgetal van 10.
Neon is 'n kleurlose, byna inerte edelgas en straal 'n kenmerkende rooi gloed af wanneer dit in vakuum-ontladingsbuise en neonlampe gebruik word en word in spoorhoeveelhede in lug aangetref.
Kenmerkende eienskappe
Neon is die tweede ligste edelgas, gloei rooierig-oranje in 'n vakuum-ontladingsbuis en het 'n verkoelingskapasiteit wat 40 keer hoër is as vloeibare helium en 3 keer hoër as vloeibare waterstof (op 'n per eenheidsvolume basis). Vir die meeste aanwendings is dit 'n minder duur verkoelingsmiddel as helium. Neon se ontlading teen normale spannings en strome is die mees intenste van al die seldsame gasse.
Phoenix
Phoenix kan verwys na:
Neon
Aanwendings
Die rooi-oranje kleur wat neon uitstraal in 'n neonlamp word algemeen gebruik om reklametekens te maak. Neon word ook gebruik om na hierdie tipe ligte in reklametekens te verwys al word baie ander gasse gebruik om verskillende ligkleure te skep.
Ander gebruike:
Vloeibare neon word ook kommersieel gebruik as 'n ekonomiese kriogeniese verkoelingsmiddel.
Geskiedenis
Neon (Grieks neos wat nuut beteken) is ontdek deur William Ramsay en Morris Travers in 1898.
Verbindings
Selfs al is neon vir alle praktiese doeleindes 'n inerte element, kan dit wel eksotiese verbindings met fluoor in die laboratorium vorm. Dit is nie verseker bekend of hierdie of enige ander verbinding van neon natuurlik bestaan nie maar daar is tog bewyse dat dit dalk so mag wees. Die ione, Ne+, (NeAr)+, (NeH)+ en (HeNe+), is al ook waargeneem tydens optiese en massa spektrometrie-navorsing. Neon vorm ook verder 'n onstabiele hidraat.
Isotope
Neon het drie stabiele isotope: Ne-20 (90.48%), Ne-21 (0.27%) en Ne-22 (9.25%). Ne-21 en Ne-22 is nukleogenies en die variasies in hul verspreiding word goed verstaan. In kontras daarmee is Ne-20 nie bekend as 'n nukleogeen nie en is daar 'n omstrede debat oor die variasie in sy verspreiding op Aarde.
Die vernaamste kernreaksies wat neon-isotope vrystel is neutron emissie, alfaverval-reaksies van Mg-24 en Mg-25 wat Ne-21 en Ne-22 respektiewelik produseer. Die alfa partikels word verkry van uraan-reeks vervalkettings, terwyl die neutrone meestal geproduseer word deur sekondêre van die alfa partikels. Die netto resultaat is 'n neiging tot laer Ne-20/Ne-22 verhoudings en hoër Ne-21/Ne-22 verhoudings wat waargeneem word in uraanryke rotse soos graniet. Isotoopanalise van blootgestelde aardsgesteentes het die kosmogeniese produksie van Ne-21 bevestig. Hierdie isotoop ontstaan weens splinterreaksies op Mg, Na, Si en Al. Deur die drie isotope te analiseer kan die kosmogeniese komponent onderskei word van die magmatiese- en nukleogeniese neon. Dit dui daarop dat neon 'n nuttige hulpmiddel sal wees in die bepaling van kosmiese blootstellingsouderdomme van oppervlakrotse en meteoriete.
Soortgelyk aan Xenon, kan waargeneem word dat die neon-inhoud in monsters van vulkaniese gasse ryk is in Ne-20, sowel as nukleogeniese Ne-21, relatief tot die Ne-22 inhoud. Die verspreiding van neon-isotope wat teenwoordig is in hierdie monsters dui op 'n nie-atmosferiese bron van neon. Die Ne-20 verrykte komponente word toegeskryf aan eksotiese, seldsame oergas komponente in die aarde, wat moontlik sy oorsprong van die son af het. Verhoogde Ne-20 verspreidings is al ook in diamante gevind wat verdere aanduidings is dat daar 'n reservoir op aarde bestaan van neon wat sy oorsprong in die son het.
Misdade teen die Mensdom
Misdade teen die mensdom is sekere dade wat gepleeg word as deel van 'n wydverspreide of stelselmatige aanval teen enige burgerlike bevolking of 'n identifiseerbare deel van 'n bevolking. Die eerste vervolging vir misdade teen die mensdom was met die Neurenberg-verhore gehou. Misdade teen die mensdom is sedertdien deur ander internasionale howe – soos die Internasionale Misdaadtribunaal vir die voormalige Joegoe-Slawië en die Internasionale Misdaadhof – aangehoor. Die geregtigheid vir misdade teen die mensdom is primêr ontwikkel deur die evolusie van internasionale gewoontereg. Misdade teen die mensdom is nie in 'n internasionale konvensie gekodifiseer nie, hoewel daar tans 'n internasionale poging is om so 'n verdrag, gelei deur die Misdade teen die Mensdom Inisiatief, te vestig.
Anders as met oorlogsmisdade, kan misdade teen die mensdom in tye van oorlog sowel as in vredestyd gepleeg word. Dit is nie geïsoleerde of sporadiese gebeure nie, maar is deel van, of van 'n regeringsbeleid (hoewel die oortreders hulself sal moet vereenselwig met so 'n beleid), of 'n gebruik van wandade wat deur 'n regering of of 'n de facto-gesag geduld of goedgekeur word. Dit sluit onder andere in: moord; slagtings; onmenslikheid; uitwissing; menslike eksperimente; buitegeregtelike strawwe; moordbendes; gedwonge verdwynings; kindersoldate; ontvoerings, onredelike gevangenisstraf (internering); slawerny; kannibalisme; marteling; verkragting; politieke, rassistiese, of godsdiensvervolging (insluitende onbehoorlike haatspraakwette, godslasterlike wette, wette teen laster of godsdiens, ensovoorts). Ander onmenslike dade kan as misdade teen die mensdom beskou word, indien dit deel vorm van 'n uitgebreide of stelselmatige gebruik.
Geskiedenis van die term
Die term "misdaad teen die mensdom" is eintlik dubbelsinnig oor die dubbelsinnigheid van die woord "mensdom", wat mens kan beteken (die versamelwoord vir die mens) of die waarde van menswees, Die geskiedenis van die term wys dat laasgenoemde die eintlike verwysing is.
Eerste gebruik
Die term het sy oorsprong in die Tweede Den Haagse Konvensie van 1899 se aanhef en is in die Vierde Den Haagse Konvense van 1907 se aanhef verder geneem toe daar besorgdheid uitgespreek is oor die kodifisering van nuwe reëls van internasionale humanitêre wette. Die aanhef van die twee konvensies verwys na die "wette van die mensdom" as 'n uitdrukking van onderliggende onduidelike humanistiese waardes.
Op 24 Mei 1915 reik die Geallieerde Magte, Brittanje, Frankryk en Rusland 'n gesamentlike verklaring uit wat dit baie duidelik stel dat 'n ander regering vir die eerste keer ooit aangekla word vir "'n misdaad teen die mensdom". 'n Uittreksel uit die verklaring verklaar as volg:
Met die beëindiging van die oorlog het 'n internasionale oorlogsmisdaad-kommissie die skep van 'n tribunaal voorgestel om "oortredings van die wette van die mensdom" te verhoor. Die Amerikaanse gesant het egter beswaar gemaak teen die verwysing na "wette van die mensdom" omdat dit vaag is en die konsep is nie verder gevoer nie.
Neurenberg-verhore
In die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog, is die Londense Handves vir die Internasionale Militêre Tribunaal as 'n dekreet saamgestel om die wette en prosedures vir die Neurenberg-verhore neer te lê. Die samestellers van die riglyne het voor die probleem te staan gekom oor hoe Die Holocaust- Joodse Volksmoord (Sjoa) en die grusame wandade, wat deur Nazi-Duitsland gepleeg is, hanteer moes word. 'n Tradisionele benadering om oorlogsmisdade te verhoor kon nie hier toegepas word nie aangesien dit die eerste keer in die geskiedenis was dat 'n staatsmag aangekla moes word vir wandade op sy eie burgers. Artikel 6 van die Handves is toe opgestel wat, nie net die tradisionele oorlogsmisdade en misdade teen vrede ingesluit het nie, maar in paragraaf 6(c) is Misdade teen die Mensdom ook gedefinieer.
Tokio-verhore
Die Internasionale Militêre Tribunaal vir die Verre-Ooste, ook bekend as die Tokio-verhore, het die leiers van die Japanse Ryk op drie kategorieë van misdade tydens die Tweede Wêreldoorlog te verhoor:
Die Klas C klagtes, misdade teen die mensdom, was nie van toepassing vir die Tokio-verhore nie aangesien die waarde van lewens van Asiatiese burgerlikes van minder waarde geag is as die lewens van Kaukasiese en Joodse burgers. Die klagtes vir die Nanking-slagting was gekategoriseer as oortredings van die oorlogswette
'n Paneel van regters uit die Geallieerde Magte (Verenigde State van Amerika, Republiek China, Sowjetunie, Nederland, Australië, Nieu-Seeland, Kanada, Filippyne en die voorlopige regering van die Franse republiek), was die voorsittende beamptes.
Tipes van misdade teen die mensdom
Die verskillende tipes van misdade wat as misdade teen die mensdom beskou kan word, verskil in definisie, beide internasionaal en op binnelandse vlakke. Geïsoleerde gevalle van onmenslike dade van 'n spesifieke aard, wat deel uitmaak van 'n wydverspreide of stelselmatige aanval, kan in gevalle as 'n ernstige skending van menseregte beskou word, of- afhangende van die omstandighede- as oorlogsmisdade, en word dan nie as misdade teen die mensdom hanteer nie.
Apartheid
Die stelselmatige vervolging van een rassegroep deur 'n ander, soos onder die bewind van die Suid-Afrikaanse apartheidsregering, is in 1976 deur die Verenigde Nasies as 'n misdaad teen die mensdom verklaar. Die VN se Algemene Vergadering het egter nooit enige bevindings gemaak oor apartheid as sulks nie, en daar was ook geen misdade teen die mensdom rakende apartheid aangehoor nie.
Verkragting en seksuele misdrywe
Nie die Tokio-handves of die Neurenberg-handves het enige verwysings wat seksuele- of geslagsmisdade as 'n misdaad teen die mensdom vervat nie, hoewel 'n klousule wel verkragting as sodanige oortreding sien. Die statute van die Internasionale Misdaadtribunaal vir die voormalige Joego-Slawië en vir Rwanda het wel verkragting as 'n misdaad teen die mensdom hanteer.
In 2008 aanvaar die Veiligheidsraad resolusie 1820, wat verkragting en enige vorm van seksuele geweld as 'n oorlogsmisdaad, misdaad teen die mensdom, of as 'n konstitiewe daad  met betrekking tot volksmoord beskou.
Internasionale howe en misdaadtribunale
Na afloop van die Neurenberg- en Tokio- verhore van 1945–1946, is die volgende internasionale tribunaal met jurisdiksie oor misdade teen die mensdom eers vyf dekades later gehou. In reaksie op die gruweldade wat gepleeg is in die 1990's, is verskeie ad hoc-tribunale gestig met jurisdiksie oor misdade teen die mensdom. Die statute van die IGH, die Internasionale Misdaadtribunale vir die voormalige Joego-Slawië en vir Rwanda het elkeen 'n eie definisie van wat misdade teen die mensdom behels, gebruik.
Internasionale Misdaadtribunaal vir Joego-Slawië
In 1993 stel die VN-Veiligheidsraad die Internasionale Misdaadtribunaal vir die voormalige Joegoe-Slawië aan, met jurisdiksie om ondersoek in te stel en drie internasionale misdade, wat in die voormalige staat gepleeg is, te ondersoek: volksmoord, oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom.
Internasionale Misdaadtribunaal vir Rwanda
Die VN-Veiligheidsraad het die Internasionale Misdaadtribunaal vir Rwanda in 1994 aangestel om die Rwandese Volksmoord te ondersoek. Ingevolge die Tribunaal se statuut, is daar besluit om die skakel tussen die misdade teen die mensdom en 'n gewapende konflik van enige aard, te laat vaar. 'n Vereiste is bygevoeg dat die onmenslike dade deel moet wees van 'n "sistematiese of wydverspreide aanval teen enige burgerlike bevolking op nasionale, politieke, etniese, rasse-of godsdienstige gronde." In teenstelling met die konflik in die voormalige Joego-Slawië, was die konflik in Rwanda beskou as nie-internasionaal nie, so die misdade teen die mensdom sou waarskynlik nie van toepassing kon wees as die nexus tot 'n  gewapende konflik gehandhaaf is nie.
Antarktika
Antarktika is 'n kontinent by die Suidpool van die Aarde, omring deur die Suidelike Oseaan en in twee verdeel deur die Transantarktiese Berge. Antarktika is die koudste plek op aarde (die laagste temperatuur ooit gemeet was op die suidpool: -94.7 °C ) en die kontinent is byna volledig met ys bedek. Dit is ook die kontinent met die laagste gemiddelde lugvogtigheid en dit is die winderigste en hoogste (gemiddeld) kontinent op aarde. Die kontinent se 14 miljoen km² oppervlak maak dit die vyfde grootste kontinent, ná Asië, Afrika, Noord-Amerika en Suid-Amerika, en die grootste woestyn ter wêreld. Daar is geen permanente menslike inwoners nie en slegs plante en diere wat aangepas is tot die koue oorleef daar. Dit sluit pikkewyne, pelsrobbe, mosse, korsmosse en honderde soorte alge in. Die naam "Antarktika" kom van die Grieks antarktikos, "teenoor Arktika", die Noordpoolstreek, wat verwys na die Groot Beer-sterrebeeld wat slegs in die Noordelike Halfrond sigbaar is. )
Van al die ys op die wêreld lê 90% op Antarktika. Die gemiddelde dikte van die yskap bedra 2200 meter en op die dikste punt is die ys 4776 meter dik. Die meeste ys is miljoene jare oud, maar nie die hele Antarktika was die heeltyd onder die ys nie. 'n Brits-Sweedse ekspedisie het in 1949 ontdek dat groot dele van Antarktika, soos Koningin Maudland, tot ongeveer 10 000 v.C. nog ysvry was.
Alhoewel mites en spekulasie oor 'n Terra Australis ("Suidelike Land") tot die oudheid teruggespoor kan word, word algemeen aanvaar dat die kontinent vir die eerste keer in 1820 deur die Russiese ekspedisie van Michail Lazaref en Fabian Gottlieb von Bellingshausen waargeneem is. In die 19de eeu is die kontinent grootliks geïgnoreer as gevolg van die ongunstige omgewing, gebrek aan doeltreffende hulpbronne en die afgeleë ligging.
Antarktika is nie onder die politieke soewereiniteit van enige nasie nie. Sewe lande, Argentinië, Australië, Chili, Frankryk, Noorweë, Nieu-Seeland en die Verenigde Koninkryk, handhaaf egter gebiedsaansprake. Meeste ander lande erken nie die aansprake nie en die aansprake van Argentinië, Chili en die Verenigde Koninkryk oorvleuel mekaar. Menslike aktiwiteit op die kontinent is onderworpe aan die Antarktiese Verdrag wat in 1959 deur 12 lande geteken is. Dit verbied enige militêre aktiwiteite, ondersteun wetenskaplike navorsing en beskerm die kontinent se ekogebied. Volgehoue eksperimente word deur meer as 4000 wetenskaplikes met baie verskillende nasionaliteite en navorsingsbelange uitgevoer.
Verkenning
Die opvatting dat daar 'n Terra Australis is — 'n uitgestrekte kontinent geleë in die verre suide van die aardbol om die noordelike gebiede van Europa, Asië en Noord-Afrika te "balanseer" — het bestaan sedert Ptolemaeus voorgestel het dat dit nodig was om die simmetrie van landmassa in die wêreld te bewaar. Selfs in die laat 17de eeu, nadat ontdekkingsreisigers bevind het dat Suid-Amerika en Australië nie deel van "Antarktika" was nie, het geograwe geglo dat die kontinent baie groter was as wat in werklikheid die geval is.
Warren Hull
Warren Hull (17 Januarie 1903 – 14 September 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Spider's Web (1938), Mandrake, the Magician (1939), Marked Men (1940), en The Green Hornet Strikes Again! (1940).
Antarktika
Verkenning
Europese kaarte het aangehou om om die land aan te toon totdat kaptein James Cook en die bemanning van sy ekspedisie se skepe, Resolution en Adventure, die Antarktiese Sirkel op 17 Januarie 1773 en weer in 1774 oorkruis het.
Die eerste bevestigde waarneming van Antarktika kan nie met sekerheid aan 'n enkele persoon toegeskryf word nie. Dit kan egter tot drie individue beperk word. Volgens verskeie organisasies (die National Science Foundation, NASA, die Universiteit van Kalifornië, San Diego en ander bronne ), het drie mans Antarktika in 1820 waargeneem: Fabian Gottlieb von Bellingshausen ('n kaptein in die Russiese Keiserlike Vloot), Edward Bransfield ('n kaptein in die Britse Vloot), en Nathaniel Palmer ('n Amerikaanse robjagter afkomstig uit Stonington, Connecticut). Bellingshausen het Antarktika glo op 27 Januarie 1820, drie dae voor Bransfield land gesien het, en tien maande voor Palmer dit in November 1820 gedoen het. Dit is bekend dat die twee skepe van die ekspedisie gelei deur Fabian Gottlieb von Bellingshausen en Michail Petrowitsj Lazaref 'n punt binne 32 km (20 myl) van die Antarktiese vasteland bereik het en ysvelde daar gesien het.
In 1841 het die ontdekkingsreisiger James Clark Ross deur wat nou as die Rosssee bekend staan geseil en Rosseiland ontdek. Hy het langs 'n reuse muur van ys, wat later die Rossysbank gedoop is, geseil. Erebusberg en Terrorberg is vernoem na die twee skepe van die ekspedisie: HMS Erebus en HMS Terror.
Tydens 'n ekspedisie deur Ernest Shackleton word geselskappe gelei deur T. W. Edgeworth David die eerste om Mount Erebus te klim en die Magnetiese Suid-Pool te bereik. Op 14 Desember 1911 word 'n span gelei deur Noorweegse poolverkenner Roald Amundsen van die skip Fram die eerste om die Suidpool te bereik deur 'n roete van die Baai van Walvisse en teen Axel Heiberg Gletser op te gebruik.
Na Robert Falcon Scott se reis lei Richard Evelyn Byrd in die 1930's en 1940's verskeie togte na die Antarktiese vlakte. Die implementering van gemeganiseerde landvervoer en die uitvoer van uitgebreide geologiese en biologiese navorsing word aan hom toegeskryf. Eers op 31 Oktober 1956 betree iemand weer die Suidpool: op dié dag land 'n ekspedisie van die Amerikaanse Vloot, gelei deur skout-admiraal George Dufek, hul vliegtuig daar met sukses.
Geografie
]] Die Antarktiese kontinent is meestal suid van die Antarktiese Sirkel geleë en word omring deur die Suidelike Oseaan (sommige bronne, onder andere die National Geographic Society verwys nog na die omringende seë as die Indiese, Atlantiese en die Stille Oseaan). Nuwe bevindinge omtrent die seestrome bevestig egter dat ons hier met die vierde grootste oseaan op aarde te doen het. Antarktika is die mees suidelike landmassa op Aarde en beslaan meer as 14 million km² wat dit die vyfde grootste kontinent maak. Die kuslyn is 17 968 km lank. Fisies word Antarktika in twee verdeel deur die Transantarktiese Berge naby die nek tussen die Rosssee en die Weddellsee. Die gedeelte van die kontinent wes van die Weddellsee en oos van die Rosssee word Westelike Antarktika genoem en die res Oostelike Antarktika, omdat hulle rofweg met die Oostelike en Westelike Halfronde met betrekking tot die Greenwich-meridiaan ooreenkom.
Vinson Massif, die hoogste piek in Antarktika teen 4 892 meter, is in die Ellsworth-berge geleë. Alhoewel Antarktika baie vulkane het, is slegs Deception-eiland en Mt. Erebus aktief. Erebus-berg, geleë op Ross-eiland, is die mees suidelike vulkaan op Aarde. Klein uitbarstings kom gereeld voor en lawavloei is in die afgelope aantal jare waargeneem. Ander sluimerende vulkane mag moontlik aktief wees. In 2004 is 'n onderwatervulkaan in die waters van die Antarktiese Skiereiland deur Amerikaanse en Kanadese navorsers ontdek. Onlangse waarnemings dui aan dat die vulkaan moontlik aktief mag wees.
Antarktika het meer as 70 mere wat duisende meter onder die oppervlak van die kontinentale ysplaat lê, insluitend een reg onder die Suidpool self. Wostokmeer, wat in 1996 onder Rusland se Wostokstasie ontdek is, is die grootste van die ondergletserse mere. Daar word geglo dat die meer 35 miljoen jaar gelede verseël is. Daar is aanduidings dat die Wostokmeer se water mikroörganismes kan bevat. As gevolg van die meer se ooreenkoms met Europa, 'n maan van Jupiter, kan die bevestiging dat lewe in Wostokmeer kan oorleef argumente vir die teenwoordigheid van lewe op Europa versterk.