cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sigmar Gabriel
Gabriel is 'n lid van die Seeheimer Kreis, 'n amptelike interne groepering van die party met liberale ekonomiese standpunte.
Cannes-rolprentfees 1992
Die 45ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 7-18 Mei 1992 gehou. Die Franse akteur en vervaardiger Gérard Depardieu was die voorsitter van die jurie. Altesaam 53 rolprente en kortfilms het om pryse meegeding.
Die Sweedse rolprent The Best Intentions (Den goda viljan) van die regisseur Bille August het die Palme d'Or gewen. Die fees is geopen met Paul Verhoeven se Basic Instinct en afgesluit met Far and Away van Ron Howard.
Red Skelton
Red Skelton (18 Julie 1913 – 17 September 1997) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Whistling in the Dark (1941), I Dood It (1943), en Whistling in Brooklyn (1943), en in die televisiereeks The Red Skelton Hour (1951).
Citroën C1
Die Citroën C1 is 'n stadsmotor wat deur die Franse vervaardiger Citroën vervaardig word sedert Junie 2005. Die C1 is ontwikkel as deel van die B-Zero projek deur PSA Peugeot Citroën in 'n gesamentlike onderneming met Toyota. Die Peugeot 107 is identies aan die C1 behalwe vir die voorste buffer en die voor- en agterligte, terwyl die Toyota Aygo effens meer gedifferensieer is maar nog steeds baie dieselfde lyk.
Al die modelle word by die nuwe fasiliteit van die gesamentlike onderneming TPCA (Toyota Peugeot Citroën Automobile) in die stad van Kolín in die Tsjeggiese Republiek gebou. Die projek is by die Geneefse Motorskou bekendgestel in 2005. Die motors is viersitplek, driedeur- of vyfdeur- luikrugmotors wat almal 3,40 meter lank is. Die bakwerk is deur Donato Coco ontwerp.
Zeulenroda-Triebes
Zeulenroda-Triebes is 'n Duitse stad geleë in die deelstaat Thüringen. Die stad het 16 445 inwoners in 2011 gehad.
FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 (Arabies: 1997 السعودية; Engels: FIFA Confederations Cup) is van 12 tot 21 Desember 1997 in Saoedi-Arabië aangebied. Die was die eerste sokker-konfederasiebeker wat onder FIFA se vaandel aangebied is. Die vorige twee toernooie in 1992 en 1995 is onder die naam Koning Fahd-beker aangebied en terugwerkend deur FIFA as Sokker-Konfederasiebekertoernooie erken.
Hoewel Duitsland, wenner van die Europese Sokkerkampioenskap 1996, nie deelgeneem het nie, is elke kontinentale konfederasie deur ’n sokkerspan verteenwoordig. Die wenner van die Sokker-Wêreldbeker, destyds Brasilië, kon vir die eerste keer meeding.
Brasilië het die toernooi gewen nadat hulle Australië met 6–0 in die eindstryd geklop en sodoende die eerste span geword wat die kontinentale beker (1997), die wêreldbeker (1994) en die konfederasiebeker agtereenvolgens ingepalm het. Tsjeggië het in die derde en Uruguay in die vierde plek geëindig. Dit was die eerste toernooi waartydens die goue doel-reël vir die beslissing van ’n wedstryd ingespan is, dié reël is ook vir die drie daaropvolgende 1999-, 2001- en 2003-toernooie ingespan, maar daarna weer geskrap.
Stadion
Al die wedstryde is gespeel op dieselfde stadion:
Deelnemende spanne
[[Lêer:1997 confed cup.png|duimnael|400px|Spanne wat aan die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 deelgeneem het:
]]
Formaat
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 is oor agt dae tussen agt verskillende nasies oor 16 wedstryde uitgespeel. Dit het op 12 Desember 1997 op die Koning Fahd II-stadion in Riaad met ’n wedstryd tussen die gasheer Saoedi-Arabië en Brasilië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 21 Desember 1997 met die eindstryd tussen Brasilië en Australië, waartydens Brasilië die Sokker-Konfederasiebekertrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie dui op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n kakie blokkie op beide die bronseindstryd en die eindstryd wat op dieselfde dag beslis is.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 1997 is deur agt nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die agt deelnemende spanne in twee groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit vier wedstryde bestaan het: twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die halfeindstryde gespeel met die wenner van Groep A wat teen die naaswenner van Groep B en die wenner van Groep B wat teen die naaswenner van Groep A gespeel het. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting, waartydens die wedstryd deur die aantekening ’n goue doel dadelik beslis kon word. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase.
Groepfase
Agt spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 2017 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Konfederasiebeker insluitende die destydse FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1997-toernooi is soos gevolg:
2015 Chinese Grand Prix
Die 2015 Formule Een Chinese Grand Prix is op 12 April 2015 op die Shanghai Internasionale Renbaan in China gehou. Dit was die derde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Lewis Hamilton in sy Mercedes gewen.
Elton John
Elton John (gebore 25 Maart 1947) is 'n Engelse sanger, pianis en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Lion King (1994), Almost Famous (2000), Gnomeo & Juliet (2011), en Kingsman: The Golden Circle (2017).
Holdeurn
Holdeurn is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berg en Dal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Andy Murray
Sir Andrew Barron Murray, beter bekend as Andy Murray (gebore 15 Mei 1987 in Glasgow, Skotland), is 'n professionele Britse tennisster en voormalige wêreld-no. 1-speler. Hy het sy ridderskap op 16 Mei 2019 van Prins Charles ontvang, twee jaar nadat dié eer hom te beurt geval het.
Prestasies
Murray beklee tans die no. 44-posisie op die wêreldranglys as enkelspelspeler. Hy het tydens die Olimpiese Somerspele van 2016 die goue medalje in die mansenkelspel gewen en sodoende sy titel van die Olimpiese Somerspele 2012 in Londen verdedig, ’n prestasie wat nog geen ander enkelspelspeler bereik het nie. Tydens die openingseremonie het hy as draer van die Britse vlag opgetree.
Hy het Novak Djokovic in 2012 in die VSA-Ope se eindstryd geklop en was die eerste Britse speler sedert 1977, en die eerste Britse man sedert 1936, wat ’n Grand Slam-enkelspeleindstryd gewen het. Hy is ook die eerste Britse man sedert Fred Perry in 1936 wat meer as een Wimbledon-enkelspeltitels gewen het.
Hy was in die Britse span wat die Davisbeker in 2015 die eerste keer sedert 1936 gewen het.
Loopbaan
Murray het in 2005 professioneel begin tennis speel. Hy het al tot 11 Grand Slam-eindstryde deurgedring en drie titels ingepalm. Sy eerste keer was tydens die VSA-Ope van 2012, die tweede keer in die Wimbledon-kampioenskap van 2013 en die derde keer in die Wimbledon-kampioenskap van 2016.
2010
Murray verloor in drie stelle teen Roger Federer in die Australiese Ope. Die eindtelling was 6–3, 6–4, 7–6(11).
2011
Murray verloor in drie stelle teen Djokovic in die Australiese Ope. Die eindtelling was 6–4, 6–2, 6–3.
2012
Murray wen die VSA-Ope met 'n telling van 7-6 (12/10), 7-5, 2-6, 3-6, 6-2 teen Djokovic. Hiermee word hy die eerste Britse man sedert Fred Perry in 1936 wat 'n Grand Slam-titel wen.
2017
Murray is in 2017 tot ridder geslaan danksy sy diens aan tennis en welsyn. Hy het die kwarteindrondte van die Katar-Ope gehaal, maar teen Djokovic verloor. In die Australiese Ope het hy in die vierde rondte teen Mischa Zverev verloor.
In Doebai het Murray in Februarie sy enigste toernooi van die jaar in skoon stelle teen Fernando Verdasco gewen. Die volgende week het hy ’n skoknederlaag in Indian Wells teen Vasek Pospisil gely. In die Franse Ope het hy tot die halfeindrondte deurgedring waar hy in vyf stelle deur Stan Wawrinka geklop is.
Ondanks kommer oor ’n heupbesering het hy as die verdedigende kampioen aan Wimbledon deelgeneem. Hy het tot die kwarteindrondte deurgedring, waar hy in vyf stelle deur Sam Querrey verslaan is. Hy het die Kanadese Ope en Cincinnati-meesterstoernooi misgeloop weens sy heupbesering en hy het sy no. 1-posisie aan Rafael Nadal afgestaan. Weens sy besering het hy aan die VSA-Ope onttrek; dit was die eerste Grand Slam-toernooi sedert die Franse Ope van 2013 wat hy misgeloop het.
Murray het daarna gesê hy sal moontlik nie weer in 2017 aan ’n professionele toernooi deelneem nie. Eindelik het hy nie weer gespeel nie en in November het hy gedaal tot no. 16, sy laagste posisie sedert Mei 2008.
2018
Murray het weens sy heupbesering aan die Brisbane-Internasionaal en die Australiese Ope onttrek. Op Instagram het hy gesê rehabilitasie en ’n operasie was moontlikhede vir herstel, maar dat laasgenoemde dalk nie suksesvol sou wees nie. Op 8 Januarie het hy op Instagram aangekondig hy het ’n heupoperasie ondergaan.
In Maart het Murray sy Britse no. 1-posisie vir die eerste keer sedert 2006 verloor. Hy het in die Queen's Club-kampioenskapsbyeenkoms sy terugkeer gemaak en in die eerste rondte in drie stelle teen Nick Kyrgios verloor. In die Eastbourne-Internasionaal het hy in die eerste rondte teen Stan Wawrinka gewen, maar in die tweede rondte teen Kyle Edmund verloor. Hy het aan Wimbledon onttrek. As gevolg hiervan het hy tot no. 839 op die ATP-ranglys geval.
In die VSA-Ope het hy in die tweede rondte in vier stelle teen Fernando Verdasco verloor. Hy het daarna aan die Davisbeker onttrek om van sy besering te herstel. Ná die Shenzhen-Ope, waarin hy in die kwarteindrondte deur Fernando Verdasco geklop is, het hy sy seisoen vroeg beëindig weens ’n probleem met sy enkel sodat hy fiks kon wees vir die volgende jaar.
2019
In die Brisbane-Internasionaal het hy die eerste rondte teen James Duckworth in skoon stelle gewen, maar erken dat hy nie weet hoe lank hy nog topgehaltetennis sou kon speel nie weens sy heupprobleme. Murray is in die volgende rondte uitgeskakel deur Daniil Medvedev, wat in dié stadium die wêreld se no. 16-speler was.
Op 11 Januarie 2019, op ’n perskonferensie net voor die Australiese Ope, het ’n emosionele Murray aangekondig hy gaan uittree omdat sy heup hom al lank las gee. Hy het die moontlikheid van ’n tweede heupoperasie genoem, maar gesê dit sou wees om sy pyn te verlig en nie noodwendig om sy loopbaan te verleng nie. Op 29 Januarie het Murray op Instagram gesê hy het ’n tweede operasie ondergaan. Op 7 Maart het hy aangekondig hy het nie meer pyn nie danksy die operasie en sou dalk terugkeer om professionele tennis te speel, maar dit sou van sy heup afhang en hy sou sy toestand toets deur dubbelspelwedstryde te speel.
Op 16 Mei het Murray sy ridderskap van prins Charles in Buckingham-paleis ontvang twee jaar nadat dit aan hom toegeken is.
Murray het in Junie na professionele tennis teruggekeer deur in die Queen's Club-kampioenskapsbyeenkoms saam met Feliciano Lopez in dubbelspelwedstryde te speel. Hulle het tot die eindstryd deurgedring en Rajeev Ram en Joe Salisbury geklop. Daarna het Murray gesê sy heup voel goed en hy het nie pyn nie.
Hy het saam met Marcelo Melo as dubbelspelmaat in die Eastbourne-Internasionaal gespeel, waar hulle in die eerste rondte verloor het. Op Wimbledon het hy en sy mansdubbelspelmaat, Pierre-Hugues Herbert, in die twee rondte verloor, terwyl hy en sy gemengdedubbelspelmaat, Serena Williams, in die derde rondte verloor het.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Murray se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in mansenkels waaraan hy deelgeneem het:
Frederik van Eeden
duimnael|Frederik van Eeden Frederik Willem van Eeden (3 April 1860, Haarlem – 16 Junie 1932, Bussum) was 'n laat-negentiende eeuse en vroeë 20ste eeuse Nederlandse skrywer, digter, en psigiater. Hy was een van die voorste lede van die Tagtigers en die Significs-groep. Sy werk het ook vanaf 1885 gunstige resensies ontvang van die redakteurs van De Nieuwe Gids, gedurende die roemryke eerste paar jaar daarvan.
Biografie
Van Eeden was die seun van die plantkundige Frederik Willem van Eeden, direkteur van die Koninklike Tropiese Instituut in Haarlem.
In 1880 het hy geneeskunde in Amsterdam studeer waar hy 'n boheemse leefstyl gehandhaaf het en poësie geskryf het. Terwyl hy in die stad gewoon het, het hy die term lucide droom (Nederlands) uitgedink, wat in verband staan met geestelike helderheid. Die term is deesdae 'n klassieke begrip in die Droom literatuur en - studieveld, en beskryf 'n toestand waartydens die mens droom terwyl hy bewus daarvan is dat hy droom. Dit is gepopulariseer in rolprente soos Dreamscape (1984) waarin Alex Gardner (gespeel deur Dennis Quaid) ander mense se drome kan binnedring, en in die filosofiese rolprent Waking Life (2001) deur Richard Linklater wat ook handel oor lucide drome. Die hoofkarakter beland in sy eie drome en filosofeer met die droomkarakters wat hy ontmoet oor die doel en betekenis van die lewe en die heelal. Hy praat ook oor die verskynsel van lucide drome. Ook die rolprent Vanilla Sky (2001) (die Amerikaanse weergawe van Abre Los Ojos), met Tom Cruise, Cameron Diaz en Penélope Cruz, handel oor lucide drome. Hierin gaan dit oor die feit dat 'n lucide droom kan uitdraai in 'n ware nagmerrie. In die aksiefilm Inception (2010) met Leonardo DiCaprio, Ken Watanabe en Ellen Page, speel lucide drome ook 'n beduidende rol.
In sy vroeë skrywes is hy sterk beïnvloed deur Hindoe idees van die self, deur Böhme se mistisisme, en deur Fechner se pansichisme. Hy het 'n produktiewe skrywer geword en verskeie romans, gedigte, toneelstukke en essays geskryf. Hy was in sy eie tyd alom bewonder in Nederland vir sy skrywes, sowel as vir sy status as die eerste internasionaal prominente Nederlandse psigiater.
Van Eeden se sielkundige praktyk het ingesluit dat hy sy mede-tagtiger Willem Kloos as 'n pasiënt in 1888 begin behandel het. Sy behandeling van Kloos het egter slegs beperkte voordele gebied aangesien Kloos in alkoholisme verval het en toenemende simptome van geestesongesteldheid vertoon het. Van Eeden het ook sy psigiatriese insigte in sy latere werke geïnkorporeer, soos in die sielkundige roman getiteld Van de koele meren des doods. Die roman, wat in 1900 gepubliseer is, spoor die stryd van 'n vrou wat aan morfien verslaaf is op intieme wyse na, soos wat sy liggaamlik en geestelik agteruitgaan.
Sy bekendste geskrewe werk, De Kleine Johannes, wat die eerste keer in 'n uitgawe van De Nieuwe Gids verskyn het, is 'n fantastiese avontuur van 'n gewone man wat grootword om die harde realiteite van die wêreld om hom en die leegheid van hoop op 'n beter hiernamaals te affronteer, maar wie uiteindelik sin vind in die bevordering van die welsyn van diegene rondom hom. Hierdie etiek word herdenk in die reël "Waar de mensheid is, en haar weedom, daar is mijn weg." Van Eeden wou nie net oor etiek skryf nie, maar dit ook beoefen. Hy het 'n kommune met die naam Walden-kolonie gestig. Thoreau se boek getiteld Walden het hom geïnspireer. Die kommune in Bussum, Noord-Holland, se inwoners het probeer om in soveel moontlik van hul behoeftes te voorsien en alles te deel. Hier het hy 'n lewenstandaard geniet ver bo dit waaraan hy gewoond was. Hierdeur word die Tagtigers se neiging tot sosialisme weerspieël; 'n ander Tagtiger, Herman Gorter, was in 1909 'n stigterslid van die wêreld se eerste Kommunistiese politieke party, die Kommunistiese Party van Nederland (Sosiaal-Demokratiese Party).
Van Eeden het ook die VSA besoek. Hy het kontak gemaak met William James en ander sielkundiges. Hy het ook vir Freud, wie hy in Nederland bekendgestel het, in Wene ontmoet. Hy het met Hermann Hesse, die mediese hipnotikus Charles Lloyd Tuckey en die taalkundige Harold Williams gekorrespondeer, en was 'n vriend van Peter Kropotkin, die Russiese anargis wat in Londen woonagtig was.
Van Eeden het ook baie belanggestel in die Indiese filosofie. Hy het Tagore se Gitanjali vertaal.
In sy latere lewensjare het Van Eeden 'n Katoliek geword.
VfL 07 Bremen
VfL 07 Bremen   is 'n sokkerklub uit Bremen in die deelstaat Hansestad Bremen in Duitsland.
Die klub is op 2 Junie 1907 gestig deur Hermann Pöpper, die 14-jarige seun van 'n plaaslike bakker en 'n paar van sy vriende. Die nuwe klub se naam was FC Hohenzollern ter ere van Wilhelm II van Hohenzollern, destyds die Duitse keiser. In die 1920’s is verskeie ander sportafdelings opgerig en is die naam Verein für Leibesübungen von 1907 (F.C. Hohenzollern) aangeneem. Die huidige naam is net na die Tweede Wêreldoorlog aangeneem. Die klubkleure van blou en geel is ontleen aan die kleure van SC Victoria Hamburg.
Die klub se amptelike webblad beskou sy promosie na die Verbandsliga Bremen in 2007 as sy grootste prestasie.
Shogo Kamo
Shogo Kamo (加茂 正五) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Nieu-Suid-Wallis
Nieu-Suid-Wallis is 'n Australiese deelstaat in die suidooste van die land. Die deelstaat beslaan 801428 km2 en is die deelsaat met die grootste bevolking sowel as die oudste van die state en gebiede. Dit word in die suide begrens deur Victoria, in die noorde deur Queensland en in die weste deur Suid-Australië. Die hoofstad en grootste stad is Sydney.
Geskiedenis
Nieu-Suid-Wallis is in 1788 gestig en het oorspronklik 'n groot gedeelte van die vasteland beslaan. Die staat is vernoem deur kaptein James Cook, wat in 1770 voet aan wal gesit het in Botany Bay. Die eerste nedersetting is in 1788 in Nieu-Suid-Wallis begin deur Arthur Phillip.
Geografie
Die staat bestaan uit 12 statistiese afdelings. Die laagliggende gebiede aan die kus lei na tafellande, wat gevorm word deur die Groot Skeidingsgebergte. Die vernaamste kusriviere van Nieu-Suid-Wallis is die Hawkesbury, Hunter, Macleay en Clarence. Die vernaamste binnelandse riviere is die Darling, Murray, Murrumbidgee, Lachlan en Macquarie-Bogan.
Stede
Naas Sydney is ander belangrike stede Newcastle, Wollongong, Coffs Harbour, Port Macquarie en Broken Hill.
Ekonomie
Die belangrikste ekonomiese bedrywighede in die deelstaat is die produksie van beesvleis, suiwel, wol en graan, asook vissery, bosbou, tekstiele en elektriese masjinerie, chemikalieë en voedselverwerking. Mynbou behels onder meer ontginning van sink, lood en steenkool.
Tier Schoeman
Tier Schoeman (* 19 Desember 1992, Cradock) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die in die Pro14-reeks, en vir die Vrystaat Cheetahs in die Curriebeker as losvoorspeler speel.
Loopbaan
Hy is in 2013 in die seniorspan ingesluit vir die Vodacombekerkompetisie waar hy in sy eerste wedstryd teen die Grens Bulldogs ’n drie gedruk het.
In Junie 2014 is hy gekies in die beginspan vir die OP Kings wat teen Wallis in ’n toerwedstryd gespeel het. Hy het vir die duur van die wedstryd gespeel, wat die Kings met 12–34 verloor het.
Hy het sy Curriebekerdebuut in 2014 vir die Oostelike Provinsie gemaak teen die Blou Bulle op Loftus Versfeld. In 2015 het hy ’n driekuns aan drieë behaal vir die OP Kings in ’n Vodacombekerwedstryd teen die Grens Bulldogs in Oos-Londen.
Johann Rissikbrug
Die Johann Rissikbrug is ‘n brug in die middestad van Johannesburg.
Hierdie brug in Rissikstraat verbind die middestad met die noordelike voorstede. Dit is in 1952 geopen en vernoem na Johann Rissik.
Rita Moreno
Rita Moreno (gebore 11 Desember 1931) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The King and I (1956) en West Side Story (1961), en in die televisiereekse Where on Earth Is Carmen Sandiego? (1994) en Oz (1997).
John Compton (akteur)
John Compton (21 Junie 1923 – 12 Mei 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jesse James Rides Again (1947), Navy Bound (1951), en ''Oh! Susanna (1951), en in die televisiereeks TV Reader's Digest'' (1955).
Vlag van Europa
Die vlag van Europa bestaan uit ’n sirkel van twaalf vyfpuntige goue (geel) sterre op ’n asuur (blou) agtergrond. Dit is die vlag en embleem van die Raad van Europa (RvE) en die Europese Unie (EU). Dit word dikwels ook gebruik om die lande van die Eurosone te vertoon, en, meer losweg, om die kontinent van Europa of die lande van Europa onafhanklik van enige van hierdie instellings te verteenwoordig. Die getal van die sterre wissel nie volgens die aantal lidlande van albei organisasies nie omdat hulle bedoel is om al die mense van Europa te verteenwoordig, selfs diegene buite die EU, maar binne die RvE.
Die vlag is in 1955 ontwerp deur Arsène Heitz en Paul M.G. Lévy as simbool vir die RvE en die organisasie het die aanvaarding van die vlag deur ander organisasies aangemoedig. In 1985 het die EU, destyds bekend as die Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG), op die inisiatief van die Europese Parlement, dit aanvaar as sy eie vlag (omdat dit geen eie vlag gehad het nie). Die vlag word nie in die EU se verdrae genoem nie, sy inlywing sou saamval met die Europese grondwet, maar volgens wet is dit formeel aangeneem.
Ondanks die feit dat die vlag deur twee afsonderlike organisasies gebruik word, word dit dikwels meer verbind met die EU as gevolg van die EU se hoër profiel en hul gereelde gebruik van die embleem. Die vlag word ook gebruik om Europa in sportbyeenkomste te verteenwoordig en as ’n pro-demokrasie vaandel buite die Unie. Die vlag van Europa het as inspirasie gedien vir ander Europese organisasies en vir lande waar die EU baie betrokke was (soos Bosnië en Herzegowina en Kosowo).
Skepping
Die soeke na ’n simbool het in 1950 begin met die oprigting van ’n komitee wat die kwessie van ’n Europese vlag sou ondersoek. Daar was talle voorstelle, maar ’n duidelike tema vir die sterre en sirkels het te voorskyn gekom. Richard Nikolaus von Coudenhove-Kalergi het voorgestel dat hulle die vlag van sy Internasionale Paneuropese Unie sal aanvaar, wat ’n blou agtergrond was met, in die middel, ’n geel skyf waarin ’n rooi kruis was, wat hyself pas tevore aanvaar het vir die Europese Parlementêre Unie. As gevolg van die kruis simboliek, is dit deur Turkye (sedert 1949 ’n lid van die Raad van Europa) verwerp. Kalergi het toe die toevoeging van ’n halfmaan op die kruis se ontwerp voorgestel om die Moslems se besware te oorkom. ’n Ander organisasie se vlag was dié van die Europese Internasionale Beweging, wat ’n groot groen "E" op ’n wit agtergrond het. ’n Verdere ontwerp was gebaseer op die Olimpiese ringe: agt silwer ringe op ’n blou agtergrond. Dit is verwerp omdat die ringe met “inbel”, “ketting” en “nulle” geassosieer is. Een voorstel het ’n groot geel ster op ’n blou agtergrond gehad, maar dit is verwerp as gevolg van sy ooreenkoms met die sogenaamde Burnet-vlag en die vlag van die Belgiese Kongo.
Die Raadplegende Vergadering het hul keuse tot twee ontwerpe verklein. Een was deur Salvador de Madariaga, stigter van die Kollege van Europa, wat ’n konstellasie van sterre op ’n blou agtergrond voorgestel het (geposisioneer volgens hoofstede, met ’n groot ster vir Straatsburg, die setel van die Raad). Hy het sy vlag in baie Europese hoofstede laat vertoon en die konsep het is gunstig ontvang. Die tweede, deur Arsène Heitz wat by die Raad se posdiens gewerk het en talle ontwerpe voorgelê het, was ’n variant van De Madariaga se vlag; sy ontwerp, wat deur die Vergadering aanvaar is, was soortgelyk aan Salvador de Madariaga s’n, maar in plaas van ’n konstellasie is die sterre in ’n sirkel geplaas. Die Raadplegende Vergadering het Heitz se ontwerp verkies. Die vlag wat egter deur die Vergadering gekies is, het vyftien sterre, wat die aantal lidlande van die Raad van Europa reflekteer. Die Raadplegende Vergadering het hierdie vlag gekies en aanbeveel dat die Raad dit moet aanvaar.
Die Komitee van Ministers (die Raad se hoofbesluitnemingsliggaam) het met die Vergadering ooreengekom dat die vlag ’n sirkel van sterre moet wees, maar die getal dertien was ’n oorsaak van twis. Daar is op twaalf besluit en Paul M.G. Lévy het die presiese ontwerp van die nuwe vlag soos dit vandag daar uitsien, ontwerp. Die Raad van Europa se parlementêre vergadering het dit op 25 Oktober 1955 goedgekeur. Op 8 Desember 1955 is die vlag aanvaar en is dit onthul by die Château de la Muette in Parys op 13 Desember 1955.
Europese Gemeenskappe
Na aanleiding van die Expo 58 in Brussel, het die vlag trefkrag gevind en die Raad van Europa het by ander Europese organisasies bepleit om die vlag as kenteken van Europese eenheid te aanvaar. Die Europese Parlement het die inisiatief geneem in die soeke na ’n vlag wat deur die Europese Gemeenskappe aanvaar sou word. Kort na die eerste direkte verkiesings van 1979 is ’n konsepresolusie oor die kwessie na vore gebring. Die resolusie het voorgestel dat die Gemeenskap se vlag dié van die Raad van Europa s’n sou wees en dit is op 11 April 1983 deur die parlement aanvaar.
Die Europese Raad van Junie 1984 (die Gemeenskap se leiers) wat in Fontainebleau vergader het, het die belangrikheid van die bevordering van ’n Europese beeld en identiteit aan die burgers en die wêreld beklemtoon. Die volgende jaar, tydens die vergadering in Milaan, het die Europese Raad op 28–29 Junie ’n voorstel van die Komitee vir ’n Europa van die Mense (Adonnino-komitee) ten gunste van die vlag goedgekeur en dit aanvaar. Na aanleiding van die Raad van Europa se goedkeuring, het die gemeenskappe vanaf 1986 begin om dit te gebruik, en is dit vir die eerste keer op 59 Mei 1986 buite die Berlaymont-gebou (die setel van die Europese Kommissie) gehys. Die Europese Unie, wat deur die Verdrag van Maastricht van 1992 opgerig is om die EG te vervang en sy funksies oor te neem, het ook die vlag aanvaar. Sedertdien word die gebruik van die vlag gesamentlik deur die Raad van Europa en die Europese Unie beheer.
Vorige vlae
Voor die ontwikkeling van politieke instellings, was vlae wat Europa verteenwoordig beperk tot unifikasiebewegings. Die gewildste was die Europese Beweging se groot groen “E” op ’n wit agtergrond en die “Pan Europese vlag”. Met die ontwikkeling van instellings, behalwe vir die Raad van Europa, het ander embleme en vlae ontstaan. Geeneen was egter bedoel om ’n wyer Europa te verteenwoordig nie en is sedertdien vervang deur die huidige vlag van Europa.
Die eerste groot organisasie wat ’n eie vlag aanvaar het, was die Europese Gemeenskap vir Steenkool en Staal (EGKS), wat met die Europese Gemeenskappe saamgesmelt het. Die EGKS is in 1952 gestig en die vlag van die EGKS is in 1958 by die Expo in Brussel onthul.
Die vlag het twee bane, blou bo en swart onder met ses goue (silwer vanaf 1973) sterre, drie op elke baan, vertoon. Blou het staal voorgestel, swart steenkool en die sterre die ses aanvanklike lidlande. Die sterre het toegeneem met die aantal lede tot 1986 toe die sterre se aantal vasgestel is op twaalf. Met die verstryking van die EGKS-verdrag in 2002, is die vlag buite die Europese Kommissie in Brussel gestryk en vervang met die Europese vlag.
Die Europese Parlement het ook sy eie vlag van 1973 gebruik, maar dit is nooit formeel aanvaar nie. Dit het in 1983 in onbruik verval met die aanvaarding van die twaalf-sterre-vlag deur die parlement. Die vlag het die geel-en blou kleurskema gevolg, maar in plaas van twaalf sterre was daar die letters EP en PE (voorletters van die Europese Parlement in die destydse ses gemeenskaplede se tale) omring deur ’n krans.
Strepieskodevlag
In 2002 het die Nederlandse argitek Rem Koolhaas en sy argitektuurmaatskappy Office for Metropolitan Architecture (OMA) ’n nuwe vlag ontwerp in reaksie op ’n aansoek van Romano Prodi, die Kommissie se president, om maniere te vind vir die herposisionering van die Unie op ’n manier waarin Europa se “diversiteit en eenheid” verteenwoordig sal word. Die voorgestelde nuwe ontwerp is “strepieskode” genoem, soos dit die kleure van elke Europese vlag (van die destydse 15 lidlande) as vertikale bane vertoon. Sowel as die strepieskode-vergelyking, is dit ongunstig vergelyk met muurpapier, ’n TV-toetskaart en seilstoelstof. In teenstelling met die huidige vlag sou dit al die lidlande vertoon.
Dit is nooit amptelik deur die EU of enige organisasie aanvaar nie; dit is egter gebruik as die logo van die Oostenrykse EU-presidentskap van 2006. Dit is opgedateer met die kleure van die 10 lidlande wat sedert die ontwerp aangesluit het, en is ontwerp deur Koolhaas se maatskappy. Sy beskryfde doel is om “na Europa te verwys as die gemeenskaplike poging van verskillende nasies, met die behoud van elkeen se unieke kulturele identiteit”. Daar was aanvanklik sommige klagtes omdat die bane van die vlag van Estland verkeerdelik vertoon is.
Onlangse gebeure
In April 2004 is die vlag vir die eerste keer in die ruimte vertoon deur die ESA-ruimtevaarder André Kuipers, terwyl hy aan boord van die Internasionale Ruimtestasie was.
Die oorspronklike beplanning was om aan die vlag amptelike status in die voorgestelde Europese Grondwet te gee. Sedert die bekragtiging daarvan misluk het, het die leiers staatagtige elemente soos die vlag uit die plaasvervangende Verdrag van Lissabon verwyder. Die Europese Parlement het egter die insluiting van simbole ondersteun en het in reaksie ’n voorstel soos dat die vlag meer dikwels in die parlement gebruik sal word, ondersteun. Die parlementslid Jo Leinen het daarop gewys dat die parlement weer die inisiatief in die gebruik daarvan sal oorneem. Later, in September 2008, het die parlement se Komitee oor Grondwetlike Sake voorgestel dat ’n formele verandering in die reglement gemaak sal word wat ’n beter gebruik van die simbole toelaat. Spesifiek sou die vlag in alle vergaderingskamers (nie net die halfrondvergadersaal nie) en op alle amptelike geleenthede teenwoordig wees. Die voorstel is op 8 Oktober 2008 met 503 teen 96 stemme (15 geen-stemme) aanvaar.
Daarbenewens is ’n verklaring deur sestien lidlande oor die simbole, insluitende die vlag, ingesluit in die finale akte van die Verdrag van Lissabon wat verklaar dat die vlag, die volkslied, die leuse, die geldeenheid en Europadag “vir hulle sal voortgaan as simbole van die gemeenskapgevoel van die mense in die Europese Unie en hulle trou aan die Unie uit te druk”.
Raad van Europa
Die vlag is oorspronklik ontwerp deur die Raad van Europa en daarom hou die RvE die kopiereg vir die vlag. Die Raad van Europa het egter ingestem dat die Europese Gemeenskappe die vlag kan gebruik en die gebruik van die vlag is sedert die ontstaan deur ander plaaslike organisasies bevorder. Die Raad van Europa deel nou die verantwoordelikheid met die Europese Kommissie om te verseker dat die gebruik van die simbool die waardigheid van die vlag eerbiedig – deur maatreëls om die misbruik daarvan te voorkom.
Behalwe die gebruik van die vlag gebruik die Raad ook ’n gewysigde weergawe van die vlag as sy embleem: dit is die bestaande ontwerp met ’n gestileerde, groen “e” oor die sterre.
Protokol
Die vlag word gewoonlik vertoon deur die regering van die land wat die roterende presidentskap van die Ministers se Raad het, maar in 2009 het die Tsjeggiese president Václav Klaus, ’n euroskeptikus, geweier om die vlag op sy kasteel te vertoon. In reaksie hierop het Greenpeace ’n beeld van die vlag op die kasteel geprojekteer en probeer om die vlag op die gebou self te vertoon.
Sommige lidlande het ook hul eie reëls ten opsigte van die gebruik van die vlag saam met hul nasionale vlag by binnelandse geleenthede, byvoorbeeld die verpligte gebruik langs nasionale vlae buite polisiestasies of plaaslike regeringsgeboue. Die vertoon van die Europese vlag langs die Italiaanse vlag is bv. volgens Italiaanse wette vir die meeste openbare kantore en geboue verpligtend (Wet 22/2000 en Presidensiële besluit 121/2000). Buiten amptelike gebruik mag die vlag nie gebruik word nie vir doelwitte wat onversoenbaar is met die Europese waardes nie.
In nasionale gebruik vereis nasionale protokol gewoonlik dat die nasionale vlag voorkeur oor die Europese vlag geniet (wat gewoonlik van die nasionale vlag se regterkant van die waarnemer se perspektief vertoon word). Op geleenthede waar die Europese vlag langs alle nasionale vlae vertoon word (byvoorbeeld by ’n vergadering van die Europese Raad), word die nasionale vlae in alfabetiese volgorde geplaas (volgens hul naam in die land se hooftaal) met die Europese vlag óf aan die hoof óf heel regs van die vlagrangskikking.
Buitengewone vertoon van die vlag is algemeen op die EU se vlagdag, bekend as Europadag, wat jaarliks op 9 Mei gevier word. Tydens Europadag in 2008 is die vlag vir die eerste keer bo die Duitse Reichstag gehys.
Militêre en marine gebruik
Ondanks die feit dat die EU nie ’n burgerlike vaandel het nie, vertoon die EU se vissery-inspeksiespanne ’n blou en geel wimpel. Die wimpel word vertoon deur inspeksievaartuie binne EU-water. Die vlag is driehoekig met kwarte in blou en geel, en is volgens EEG Regulasie #1382-1387 op 20 Mei 1978 aanvaar. Daar is geen ander variante of alternatiewe vlae wat gebruik word deur die EU nie (in teenstelling met lande wat presidensiële, vloot en militêre variante gebruik).
Oekraïne
Die vlag het ’n simbool van Oekraïne se Europese integrasie in die 2010's geword, veral ná Euromaidan. Oekraïne is nie ’n deel van die EU nie, maar die vlag word deur die Oekraïense kabinet, die eerste minister, en die ministerie van buitelandse sake gebruik gedurende amptelike vergaderings.
Verdere gebruik
Die vlag is bedoel om Europa in die wyer sin te verteenwoordig. Behalwe vir drie lande, word die hele Europa deur die Raad van Europa verteenwoordig.
In die besonder het die vlag ’n vaandel vir pro-europeïsme buite die Unie geword, byvoorbeeld in Georgië, waar die vlag sedert Micheil Saakasjwili se ampsaanvaarding op die meeste regeringsgeboue vertoon word, wat die vlag tydens sy inhuldiging gebruik het en waar hy gesê het dat “[die Europese] vlag ook Georgië se vlag is, sover as wat dit ons beskawing, ons kultuur, die essensie van ons geskiedenis en perspektief, en ons visie vir die toekoms van Georgië verpersoonlik.” Dit is later, in 2008, deur pro-Westerse Serwiese kiesers voor ’n verkiesing gebruik.
Dit word ook gebruik as ’n pro-demokrasie-embleem in lande soos Wit-Rusland, waar dit tydens protesoptogte langs die verbande voormalige nasionale vlag en vlae van opposisiebewegings gebruik word. Die vlag is wyd gebruik tydens ’n Europese optog in Minsk in 2007 waar betogers ter ondersteuning van demokrasie en die toetreding tot die EU byeengekom het. Eweneens is die vlag tydens die 2013 Euromaidan se pro-demokrasie en pro-EU protes in Oekraïne vertoon.
Die vlag, of kenmerke daarvan, word dikwels in die logo’s van organisasies van maatskappye gebruik wat ’n pan-Europese element beklemtoon, byvoorbeeld Europese drukgroepe of transnasionale rederye.
Die vlag word ook in sekere sportsoorte se gebruik waar ’n verenigde Europese span verteenwoordig word, soos by die Ryderbeker en die Mosconi-sokkertoernooi.
Na afloop van die Olimpiese Somerspele 2004 het president Romano Prodi daarop gewys dat die gekombineerde aantaal medalje van die Europese Unie veel groter was as dié van enige ander land en die EU-atlete genooi om as teken van solidariteit die Europese vlag by die volgende speletjies saam met hul eie vlag te vertoon (dit het nie gebeur nie).
Die ontwerp van die Europese vlag is op die Eiffel-toring in Parys vertoon om die Franse presidentskap van die EU-Raad in die tweede helfte van 2008 te vier.
Ontwerp
Die vlag is reghoekig met ’n verhouding van 2:3: die breedte is een en ’n half keer die lengte van die hoogte. Twaalf goue (of geel) sterre is in ’n sirkel gesentreer (die radius daarvan is ’n derde van die hoogte) op ’n blou agtergrond. Al die sterre is regop (een punt regop), het vyf punte en is eweredig gespasieer volgens die uur se posisies op ’n horlosie. Elke ster se radius is gelyk aan een agttiende van die hoogte van die vlag.
Die heraldiese beskrywing wat deur die EU gegee is: “Op ’n asuur veld ’n sirkel van twaalf goue vyfpuntige sterre, hul punte nie raak nie.” Die Raad van Europa gee die volgende simboliese beskrywing vir die vlag;
Net soos die twaalf tekens van die diereriem die hele heelal verteenwoordig, staan die twaalf goue sterre vir al die volke van Europa – insluitend diegene wat nie kan of wil deelneem aan die EU-projek nie.
Kleure
Die basiskleur van die vlag is ’n donkerblou (refleksblou, ’n mengsel van siaan en magenta), terwyl die goue sterre in geel uitgebeeld word. Die kleure word volgens die Pantone se kleurstelsel gereguleer (sien tabel vir spesifikasies).
’n Groot aantal ontwerpe is vir die vlag voorgestel voordat die huidige vlag aanvaar is. Die voorstelle wat verwerp is word in die argief van die Raad van Europa bewaar. Een hiervan bestaan uit ’n ontwerp van wit sterre op ’n ligblou veld, as ’n gebaar vir die vrede en internasionalisme van die Verenigde Nasies. ’n Amptelike webwerf verwys na blou en goud as die oorspronklike kleure van Graaf Richard Nikolaus von Coudenhove-Kalergi, wat in 1923 ’n Paneuropese Unie voorgestel het, en ’n aktiewe voorstander van die vroeë gemeenskap was.
Aantal sterre
Terwyl twaalf die korrekte getal van die sterre is, kan vlae of embleme gevind word wat soms foutiewelik 15 sterre vertoon (soos op die voorstel wat verwerp is) of 25 (soos voorgestel deur sommige na die uitbreiding van die EU tot 25 lidlande in 2004). Maar die vlag is nog steeds dié van die Raad van Europa, wat tans 47 lidlande het.
Afgeleide ontwerpe
Die ontwerp van die Europese vlag is in ’n variasie gebruik, soos dié van die Raad van Europa en ook in ’n groter mate soos die vlag van die Wes-Europese Unie (WEU; nou ontbind), wat dieselfde kleure en die sterre gebruik, maar met die aantal sterre wat gebaseer is op lidmaatskap en in ’n halfsirkel eerder as in ’n sirkel aangebring is. Dit is ook met die voorletters van die voormalige Wes-Europese Unie in twee tale (Engels en Frans) beklad.
Die vlag van Bosnië en Herzegowina het nie so ’n sterk verbintenis as die WEU-vlag nie, maar is deels geïnspireer deur die Europese betrokkenheid in, en aspirasies van, Bosnië en Herzegowina. Hoewel in verskillende aantal en kleur word die sterre asook die blou en geel gebruik, wat ’n direkte verwysing na dié van die Europese vlag is.
So gebruik die Republiek Kosovo ook ’n blou, geel en sterre op sy vlag om na die Europese vlag te verwys, wat sy Europese ambisies simboliseer (lidmaatskap binne die Europese Unie). Kosovo het, soos Bosnië en Herzegowina, streng Europese betrokkenheid in sy sake beleef, met die Europese Unie wat ’n toesighoudende rol aanvaar het ná sy onafhanklikheidsverklaring in 2008.
Die vlag van die Brusselse Hoofstadstreek bestaan uit ’n geel iris met ’n wit fraiing op ’n blou agtergrond. Sy kleure is gebaseer op die kleure van die vlag van Europa, omdat Brussel as die nie-amptelike hoofstad van die EU beskou word.
Die nasionale vlag van Kaap Verde toon ook ooreenkomste met die vlag van die Europese Unie. Die vlag bestaan uit ’n blou agtergrond met ’n rooi baan met wit fraaiings in die onderste helfte en tien geel sterre in ’n sirkel. Die sterre verteenwoordig die hoofeilande van die nasie (’n ketting van eilande langs die kus van Wes-Afrika). Die blou verteenwoordig die see en die lug. Die band van wit en rooi verteenwoordig die pad na die bou van die nasie en die kleure staan vir vrede (wit) en moeite (rooi). Die vlag is op 22 September 1992 aanvaar.
Produketikette gebruik gereeld die Europese vlag, soos die EU se organiese voedseletiket, wat gebruik maak van die twaalf sterre, maar hulle in die vorm van ’n blaar op ’n groen agtergrond vertoon. Die oorspronklike logo van die Europese Uitsaai-unie gebruik die twaalf sterre op ’n blou agtergrond met die toevoeging van straalbalke om die lande te verbind.
Maria-interpretasie
In 1987, na aanleiding van die goedkeuring van die vlag deur die EEG, het Arsène Heitz (1908–1989) — een van die ontwerpers wat voorstelle vir die vlag se ontwerp ingedien het — ’n godsdienstige inspirasie vir die ontwerp voorgestel. Hy het beweer dat die sirkel van die sterre op die ikonografiese tradisie van wat die Heilige Maagd Maria as die vrou van die Openbaring uitbeeld, gebaseer is, geklee in ’n “kroon van twaalf sterre”. Die Franse satiriese tydskrif Le Canard enchaîné het op Heitz se stelling met ’n artikel getiteld L’Europe violée par la Sainte Vierge (“Europa verkrag deur die Heilige Maagd”) in die uitgawe van 20 Desember 1989 gereageer. Heitz het ook ’n verbinding met die vlag se datum van aanvaarding, 8 Desember 1955, wat met die Katolieke fees van die onbevlekte ontvangenis van die Heilige Maagd Maria saamval getoon.
San Esteban de Gormaz
San Esteban de Gormaz is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León.
Vlag van Europa
Maria-interpretasie
Paul M.G. Lévy, destydse Direkteur van Inligting by die Raad van Europa verantwoordelik vir die ontwerp van die vlag, het in ’n verklaring van 1989 volgehou dat hy nie bewus was van enige godsdienstige konnotasies nie.
In ’n onderhoud op 26 Februarie 1998 het Levy nie net bewustheid van die “Maria”-verband ontken nie, maar hy het ook ontken dat die finale ontwerp van ’n sirkel van twaalf sterre Heitz s'n was. Op die vraag van wie werklik die vlag ontwerp het, het Levy geantwoord:
Carlo Curti Gialdino (2005) het die ontwerpproses gerekonstrueer om die effek van Heintz se verskillende aantal sterre in sy voorstel aan te toon, waaruit die weergawe met twaalf sterre deur die Komitee van Ministers wat op Adjunkvlak in Januarie 1955 vergader het, as een uit twee oorblywende kandidaatontwerpe gekies is.
Jennifer Aspen
Jennifer Aspen (gebore 9 Oktober 1973) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Mr. Woodcock (2007) en in die televisiereekse CSI: Crime Scene Investigation (2000), Grey's Anatomy (2005), en Glee (2009).
Batzella aurantiaca
Batzella aurantiaca is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Batzella en tot die familie Chondropsidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1958 deur Lévi.
Aardkern
thumb|400px|Die lae van die Aarde en sy atmosfeer. Die aardkern is die binnenste deel van die Aarde; dit strek van die onderkant van die aardmantel op ’n diepte van sowat 2 900 km tot by die middelpunt van die Aarde op ’n diepte van ongeveer 6 370 km. Die aardkern omvat 16% van die volume van die Aarde en 32% van die massa.
Met seismologiese ondersoeke is vasgestel dat die digtheid van die Aarde op 2 900 km skielik toeneem, van ongeveer 5 500 tot 10,000 kg/m3, wat dui op ’n skielike verandering van die chemiese samestelling. Die kern bestaan grotendeels uit nikkelyster. Die grens tussen die mantel en kern word die Wiechert-Gutenberg-diskontinuïteit genoem.
Die aardkern word verdeel in ’n vaste binnekern en ’n vloeibare buitekern.
Buitekern
Die feit dat longitudinale P-golwe (primêre of drukgolwe) wel deur die buitekern voortgeplant word, maar transversale S-golwe (sekondêre golwe) nie, dui daarop dat die nikkelyster in die buitekern grotendeels vloeibaar is. Konveksiestrome in die buitekern is verantwoordelik vir die opwekking van die Aarde se magneetveld. Twee prosesse is vir die konveksie in die buitekern verantwoordelik:
Binnekern
Die Deense seismoloog Inge Lehmann het in 1936 aangetoon dat die binnekern (op ’n diepte van tussen 5 110 en 6 370 km) wel weer vas is. Ondanks die baie hoë temperatuur van sowat 5 800 K is die yster hier vas vanweë die baie hoë druk, wat in die middel tot 3 500 000 atmosfeer styg. Met ’n onlangse ondersoek (op 3 Desember 2012) deur die Franse instituut CNRS is vasgestel dat die temperatuur in die binnekern tot sowat 6 000 K styg.
Die binnekern as geheel ondervind geen swaartekrag nie, omdat dit van alle kante deur dieselfde hoeveelheid massa omring word.
Hoge Enk
Hoge Enk is ’n nedersetting in die munisipaliteit Elburg in die provinsie Gelderland in Nederland.
SAS Maria van Riebeeck
SAS Maria van Riebeeck, later hernoem na SAS Spear, was 'n Daphné-klas duikboot van die Suid-Afrikaanse Vloot. Die duikboot is gedurende die 1960's in Frankryk gebou en was die Suid-Afrikaanse Vloot se eerste duikboot.
Tegniese besonderhede
Die duikboot het 869 metrieke ton water op die oppervlakte en 1043 metrieke ton onder die water verplaas. Dit was 57,8 m lank, 6,8 m wyd met 'n diepgang van 4,6 m. Die duikboot was toegerus met twee SEMT Pielstick 969 kW dieselenjins vir gebruik op die oppervlakte, elk het 'n skroef aangedryf. Vir gebruik onderwater was die duikboot toegerus met twee 1,193 kW elektriese motors wat ook elk 'n skroef aangedryf het. Die Maria van Riebeeck kon 'n snelheid van 13,5 knope handhaaf op die oppervlakte en 16 knope onderwater. Terwyl dit die snorkel gebruik het, het die duikboot 'n togafstand van 4 500 seemyl gehad teen 5 knope. Dit was toegerus met twaalf torpedo's van 550 mm, agt voor in die boeg en vier in die agterstewe. Die duikboot het 'n bemanning van ses offisiere en 41 matrose gehad.