cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chivhu
Die dorpie het ontstaan toe Hendrik Bekker 'n plaas afgemeet het aan die pad tussen Fort Victoria (nou Masvingo) en Salisbury (nou Harare). Hy het dit Enkeldoorn genoem na aanleiding van die soort akasia wat hier gegroei het. Bekker het later sy plaas net so agtergelaat, maar Enkeldoorn het in 'n dorpie ontwikkel, wat die middelpunt was van 'n vooruitstrewende boerderygemeenskap wat hoofsaaklik uit Afrikaners bestaan het. Die meeste het hulle reeds in die tyd van Cecil John Rhodes hier kom vestig. Hulle het altyd spottenderwys na hulle gebied as die Republiek van Enkeldoorn verwys met die plaaslike kroeg as die hoofstad. 'n Aandenkingsvisum is destyds aan besoekers uitgereik en 'n spesiale Enkeldoorn-das aan hulle verkoop waarop 'n afbeelding van 'n enkeldoornboom gedruk was.
Manhattan-metriek
duimnael|200px|’n Illustrasie van die Manhattan-metriek teenoor die [[Euklidiese meetkunde|Euklidiese metriek op ’n vlak: in die Manhattan-metriek het die rooi, geel en blou lyne dieselfde booglengte (12) vir dieselfde roete. In die Euklidiese metriek is die lengte van die groen lyn en dit is die kortste lengte.]] Die Manhattan-metriek of stadsblokafstand, wat vir die eerste keer aan die einde van die 19de eeu ondersoek is, is ’n vorm van meetkunde waarin die gebruiklike metriek (die begrip van afstand) van die Euklidiese meetkunde vervang word deur ’n nuwe metriek waarin die afstand tussen twee punte die som is van die (absolute) verskille tussen hul Cartesiese koördinate. Die naam verwys na die roostervormige opset van die meeste strate op die eiland Manhattan, soos vasgelê in ’n plan uit 1811. Volgens die rooster is die kortste roete wat ’n motor kan neem om die afstand tussen twee punte in die stad af te lê, die lengte wat die paaie op dié plan volg (sien illustrasie regs).
In formulevorm word die Manhattan-afstand gedefinieer as die som van die absolute verskille tussen die betrokke koördinate.
Chivhu
NG gemeente
In 1896 kom die Matabele in opstand en word laer getrek op Enkeldoorn. Met die vrede herstel, kom eerw. A.J. Liebenberg op 6 Januarie 1897 hier aan nadat hy deur Cecil John Rhodes gestuur is om 'n dorp te stig, mits die plek hoog en droog geleë was. Die eerste kerkie is in die laer van gras en pale gebou, en het ook as skooltjie gedien. Die tweede kerkie se hoeksteen is op 21 Desember 1897 gelê en het £1 000 gekos. Dit is later vergroot en het as kerksaal gedien ná die derde kerkgebou opgerig is. Die derde gebou se hoeksteen is in 1930 gelê en het £7 000 gekos. Deur die jare is onder meer gemeentes soos Harare, Masvingo, Gweru en Marondera van Enkeldoorn afgestig.
Tainan
Tainan (Chinees: 臺南市, pinyin: Táinán Shì, Pe̍h-ōe-jī: Tâi-lâm-chhī; letterlik: Suid-Taiwan) is ná Nieu-Taipei, Kaohsiung en Taichung die vierde grootste stad van die Republiek China op die eiland Taiwan met 'n bevolking van sowat 1,9 miljoen. Tainan het 'n oppervlakte van 2 192 km² en word regstreeks deur die nasionale regering bestuur. Op 25 Desember 2010 het die stad met die Tainan County saamgesmelt.
Chivhu
NG gemeente
Dieselfde lot as al die ander Zimbabwiese gemeentes het Chivhu ook getref toe die lidmaattal sedert onafhanklikheidwording in 1980 gedurigdeur gedaal het, van 261 in 1978 tot 26 in 2003 en 20 in 2006, maar 38 in 2008. Omstreeks 2014 is Chivhu by die veel jonger NG gemeente Beatrice ingelyf.
Manhattan-metriek
Tweedimensionele voorbeeld
In ’n tweedimensionele geval, soos in die illustrasie, kry ’n mens die volgende.
As \mathbf{p} en punte is met koördinate  en  dan is die Manhattan-metriese afstand tussen \mathbf{p} en \mathbf{q}: Ter vergelyking: die bekende Euklidiese afstand tussen \mathbf{p} en \mathbf{q} is
R507 (Suid-Afrika)
Die R507 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin waar dit aftak van die N18-nasionale pad by Setlagole tussen Stella en Mmabatho, gaan dan deur Geysdorp, kruis die N14 in Delareyville en kruis die R505 in Ottosdal. Die roete bly ooswaarts en daar is 'n verspringende kruising met die R503 in Hartbeesfontein en eindig by Brakspruit waar dit aansluit by die R30-provinsiale pad, 24 km noord van Klerksdorp.
Tainan
Sy stadsgebied behels 'n aansienlike deel van Taiwan se suidelike kuslyn en lê aan die Suid-Chinese See. Die stad is weens sy gerieflike plek in 1621 deur Nederlandse koloniste opgerig. In 1662 het die Chinese onder Zheng Chenggong die stad verower en tot hoofstad van die Taiwan-prefektuur verklaar.
Alexander II van Masedonië
Alexander II (Grieks: Ἀλέξανδρος Β), uit die Argeïese Dinastie, was van 370 tot 368 v.C. koning van Masedonië ná die dood van sy pa, Amintas III. Hy was die oudste van Amintas se drie seuns.
Bewind
Hoewel hy reeds meerderjarig was, was hy steeds baie jonk toe hy die troon bestyg het. Dit het dadelik probleme veroorsaak deurdat sy vyande hul oorloë met Masedonië hervat het. Alexander is uit die noordweste bedreig deur die Illiriërs en uit die ooste deur die troonpretendent Pausanias. Pausanias het vinnig verskeie stede binnegeval. Alexander het sy vyande met die hulp van die Atheense generaal Iphicrates verslaan wat in dié tyd teen die Masedoniese kus afgevaar het.
Op versoek het Alexander betrokke geraak by die burgeroorlog in Thessalië. Hy het beheer oor Larissa en verskeie ander stede oorgeneem, maar ’n belofte verbreek deur garnisoene in hulle te plaas. Daarmee het hy hom die gramskap van Thebe, in dié tyd die leidende mag in Griekeland, op die hals gehaal en hulle het die Masedoniërs uit Thessalië verdryf. Hulle het toe die kant gekies van Alexander se swaer, Ptolemaios van Aloros, en Alexander gedwing om sy bondgenootskap met Athene te laat vaar ten gunste van een met Thebe. As deel van die nuwe bondgenootskap moes Alexander gyselaars aan Thebe oorhandig, onder andere sy broer, Philippus.
Dood en opvolging
Alexander is op aansporing van Ptolemaios tydens ’n fees vermoor. Hoewel sy broer Perdikkas III hom opgevolg het, was hy minderjarig en is Ptolemaios as regent aangestel.
Montessori-onderwys
Montessori-onderwys is 'n individualistiese onderrigmetode vir voorskoolse en laerskoolkinders. Dit is ontwikkel deur die Italiaanse pedagoog Maria Montessori (1870-1952) en het veral op die gebied van die voorskoolse onderwys 'n groot invloed uitgeoefen.
Montessori-onderwys is 'n onderrigmetode wat hoofsaaklik gemik is op kinders tussen die ouderdomme van 3 en 12 jaar en is gebaseer op die individualisering van die onderwys. Die metode is ontwikkel deur die Italiaanse pedagoog Maria Montessori (1870-1952). wat ook die eerste vroulike dokter in Italië (1896) was. Sy is in 1898 aangestel as direktrise van 'n opleidingskool vir onderwysers van geestelik gestremde kinders, en 'n paar jaar later het sy lektrise geword aan ŉ opleidingskollege vir onderwyseresse.
In 1904 is sy aangestel as hoogleraar in die antropologie. Die eerste sogenaamde casa dei bambini ("kinderhuis"), wat bedoel was vir nie-skoolgaande kinders uit 'n krotbuurt van Rome, is in 1907 geopen, en haar bekendste pedagogiese werk, Die Montessorimetode (1909), het 'n uiteensetting gegee van die teorie wat as grondslag gedien het vir die werkwyse wat in die kinderhuis toegepas is.
Pedagogiese doelstellings
Volgens Maria Montessori moet opvoeding die kind bevry sodat dit tot 'n beter gemeenskap kan lei om vry te wees, het Montessori beweer, moet die mens selfstandig wees, en met die opvoeding tot selfstandigheid kan nie vroeg genoeg begin word nie. Vroeë uitinge van vryheid moet nie teëgegaan word nie, maar juis aangemoedig word. Die doel van die opvoeding is dan ook nie aanpassing (by die bestaande maatskaplike orde) nie" ... asof ons dit wat bereik is, onveranderd wil bewaar. Die kind sou wel dalk ŉ nuwe gemeenskapsvorm wil bou".
Uitgangspunte van die metode
Maria Montessori het - in teenstelling met baie van haar tydgenote - van die standpunt uitgegaan dat ŉ kind aktief is en nie passief nie, en dat hy nuuskierig en leergierig is. Hy is van nature aktief en skep gevolglik sy eie ontwikkeling; hy is dus "die vader van die mens".
Ontwikkeling (liggaamlik en geestelik) geskied volgens 'n soort bloudruk of "geestelike embrio", wat onder meer voorsiening maak vir opeenvolgende ontwikkelingstadia wat deur sensitiewe periodes afgebaken word. 'n Sensitiewe periode is 'n redelik kort periode waarin die kind ŉ unieke (onherhaalbare) ontvanklikheid besit vir sekere indrukke en die vermoë het om die gepaardgaande vaardighede te verwerf. Sensitiewe periodes word gekenmerk deur golwe van aktiwiteit en die drang om vroeë vaardighede gekonsentreerd en na hartelus te verrig.
Hoewel rypwording volgens Montessori 'n belangrike plek inneem in die ontwikkelingsproses, moet dit in noue samehang met die omgewing gesien word. Dit is dus nie net die rypwording wat daarom byvoorbeeld die leervermoë van 'n kind bepaal nie, maar ook die wisselwerking tussen die ontwikkelende kind en sy omgewing. Die kwaliteit en aard van 'n kind se ervaringe gaan afhang van die kwaliteit van die omgewing waarin hy hom bevind.
Die onderwys moet dus aan die kind 'n omgewing bied wat ryk is ten opsigte van kwaliteit, sodat die sensitiewe periodes alleen tot sinvolle aktiwiteite kan lei wanneer die kind hom bevind in 'n omgewing wat op sy (geestelike) behoeftes afgestem is. In die verband beklemtoon Montessori die belangrikheid van sintuiglike waarnemings by jong kinders, veral vir kognitiewe ontwikkeling.
Die Montessori-materiaal
Hierdie beskouinge is deur Montessori omgesit in 'n onderrigstelsel waarin 'n sorgvuldig voorbereide (skool-) omgewing 'n groot rol speel. Die omgewing moet aangepas word by die grootte van die kind, wat ook vrye toegang moet hê tot die beskikbare opvoedkundige materiaal.
Die materiaal, wat grotendeels deur Maria Montessori self ontwerp is, moet egter aan 'n aantal vereistes voldoen: Dit moet so aantreklik wees dat 'n kind graag daarmee wil werk (uitnodigingsaspek) verkieslik so onafhanklik moontlik, dit wil sê met minimale leiding en instruksies van die onderwyser. Dit beteken byvoorbeeld dat die kind sy foute self moet kan uitken en hulle regstel. Voorts moet dit uit die materiaal self duidelik blyk hoe en waarvoor dit gebruik moet word, en dit moet ŉ duidelike, onderlinge samehang vertoon.
Dit moet ook aangepas wees by die kind se behoeftes aan bepaalde aktiwiteite, veral ten opsigte van sintuiglike oefening, wat deur Montessori as noodsaaklik beskou is. Omdat die kind - op grond van sy vroeëre ervaringe - self die beste kan besluit watter aktiwiteite hy behoort te ontwikkel moet hy oor die nodige vryheid van handeling beskik. Hy kan gaan en staan waar hy wil (mits ander nie gehinder word nie), praat en met ander leerlinge oorleg pleeg, sy eie aktiwiteite kies en dies meer.
Die vryheid in die Montessori-skool is dus nie alleen idealisties nie, maar tot groot hoogte ook funksioneel, aangesien dit die voorvereiste is vir 'n sinvolle wissel werking tussen die kind en sy omgewing. 'n Logiese uitvloeisel is dat nie alle kinders in 'n leergroep op dieselfde tydstip met dieselfde materiaal en dieselfde aktiwiteit besig sal wees nie. Elke kind ontwikkel op sy eie manier en in sy eie tempo. Die Montessori-onderwys is dus individuele onderwys: lesse word individueel aangebied, na gelang van die vordering van elke kind.
Bywoner
Bywoner is 'n historiese naam vir 'n beroep wat ongeveer met die van die teenswoordige plaasvoorman ooreenkom.
Taak
'n Bywoner was 'n arm blanke man sonder eie grond wat op die plaas van 'n ander boer gewoon en gewerk het. In ruil vir sy werk op die plaas het die bywoner soms 'n salaris ontvang, maar is meer dikwels in natura vergoed. Hy het dalk byvoorbeeld gratis huisvesting, 'n stuk van die plaas vir sy eie privaat boerdery, 'n deel van die oes of die natuurlike aanwas van die vee, 'n sekere hoeveelheid melk per dag of 'n deel van die vleis as daar geslag word, ontvang. Ook kon hy sy inkomste aanvul deur te jag. Dikwels het hy met of in die plek van die plaaseienaar op kommando gegaan. Soms het hy heeltemal onafhanklik op 'n ander plaas van sy werkgewer geboer.
Montessori-onderwys
Die Montessori-materiaal
Daarnaas is daar groeplesse (vir verskillende vlakke) en algemene lesse waaraan die hele groep deelneem. Anders as in die tradisionele onderwys, is die groepe nie saamgestel uit kinders van dieselfde ouderdomsgroep (6- jariges, 7-jariges, ensovoorts) nie, maar uit kinders van verskillende ouderdomme. 'n Montessori-laerskool bestaan deurgaans uit 'n ondervlak van 6-, 7- en 8- tot 9-jariges, en 'n bovlak van 9-, 10- en 11- tot 12-jariges.
Bywoner
Status
Aanvanklik is die bywoner deur die eienaar as sy sosiale gelyke en vennoot en nie as plaasarbeider beskou nie. Mettertyd het hierdie verhouding tot een van baas tot arbeider ontwikkel en is bywoners soms selfs as plakkers beskou.
Montessori-onderwys
Die Montessori-materiaal
Dit beteken dat daar afgesien word van die sogenaamde leerstof-jaarklasstelsel (die koppeling van ŉ bepaalde hoeveelheid leerstof aan ŉ jaarklas, waarmee die druipstelsel saamhang). In 'n groep werk kinders van uiteenlopende ouderdomsgroepe en vlakke (heterogene groeperinge) aan verskillende take en met verskillende materiaal (interne differensiasie). Die taak van die leier of leidster is om die vordering van elke leerling noukeurig dop te hou en prestasies te oordeel volgens die geskatte moontlikhede van die individuele kind en nie volgens die prestasievlak van ander kinders nie.
Punte word nie toegeken nie, maar oor die algemeen word mondelinge of skriftelike rapporte verskaf. Ook op kleuterskool word daar meestal met gemengde groepe van 4- en 5- jariges gewerk.
Bywoner
Geskiedenis
Eers teen die einde van die 19de eeu het die bywoners as 'n groep tot 'n maatskaplike probleem ontwikkel. Hulle was arm en het baie kinders gehad. Beskikbare grond om nuwe plase te begin het skaarser geword, ook weens die vaspen van die nuwe lande se buitegrense. Die Romeins-Hollandse erfreg het toegelaat dat plase tot onekonomiese eenhede onderverdeel word. Al hierdie faktore het die aantal bywoners vermeerder. Langsaam het die kapitalisme oorgeneem en boerdery het al meer gekommersialiseerd geraak.
Die eerste keer dat die gevolge hiervan gevoel is, was met die internasionale resessie en paniek weens die Baring-skuldkrisis van 1890. Verskeie groot boere het insolvent geraak en self bywoners geword en ander bywoners is van baie plase verdryf. Boonop is so teen die middel van die 19de eeu op die plase al hoe meer swart arbeiders in diens geneem. Wit en swart het dit moeilik gevind om sy-aan-sy as plaasarbeiders te werk. Dit lei tot die verdere verslegting in die verhouding tussen die boer en sy bywoners. Gevolglik het verskeie bywoners eerder transportryers geword. Met die voltooiing van die spoorwegnetwerk van die kus na die Witwatersrand het die beroep van transportryer grotendeels verval.
Ook die runderpes van 1896 en 1897 en die verwoesting van plaashuise, landerye en veetroppe in die Tweede Vryheidsoorlog het die bywoners swaar getref. Tydens die oorlogsjare van 1899 tot 1902 het die verhouding tussen die boere en hul bywoners so versleg dat die meerderheid van die bywoners aan Britse kant geveg het. Dus is hierdie "Joiners" na die oorlog ook van die plase verdryf.
498
Die jaar 498 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Haarlem, Wes-Kaap
Haarlem in die Langkloof lê oos van Uniondale en 16 km oos van Avontuur op die R62 provinsiale pad in die rigting van Joubertina en Port Elizabeth. Dit is langs die Jordaanrivier geleë wat van die suide uit die Langkloofberge vloei met die Kougaberge in die noorde.
J.C. Taute het  in 1856 probeer om 'n dorp vir blankes daar te stig. In 1860 koop die Berlynse Sendinggenootskap dit en plaas eerw. Friedrich Prietsch in beheer. 'n Poging om die naam na Anhalt-Schmidt te verander, misluk.
Die grond was 3vk. km groot. Dit is wyd uitgelê vir die verwagte toeloop van bewoners. Met die Kaapkolonie se sensus in 1891 was daar maar 550 inwoners. Tans staan die inwonertal op nagenoeg 1 500 en is daar 'n paar dosyn huise. In die apartheidsjare was dit 'n groepsgebied vir Kleurlinge.
Die besondere Lutherse kerk is in 1880 gebou op die inisiatief van eerw. Heinrich Howe en eerw. Christoph Markötter.
Montessori-onderwys
Toepassing en invloed van die metode
In sommige Westerse lande word die Montessori-metode (meer of minder integraal) in die praktyk toegepas, veral in voorskoolse onderrig, maar ook in primêre onderwys en in enkele gevalle ook in voortgesette onderwys. Montessori het ook 'n groot invloed uitgeoefen op die onderwysvernuwing oor die algemeen.
Leucandra cirrhosa
Leucandra cirrhosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Montessori-onderwys
Toepassing en invloed van die metode
Talle idees wat nou oral aanvaar word - maar selde in die praktyk toegepas word - kan na Montessori teruggevoer word: die integrasie van voorskoolse en primêre onderwys; die afskaffing van die stelsel waarvolgens 'n kind nog 'n jaar in dieselfde klas agterbly indien hy druip; die noodsaaklikheid van individualisering en differensiasie; die baie aandag wat aan kognitiewe ontwikkeling bestee word en die rol wat die sintuie hierin speel; en die onderrig van jong kinders (van ongeveer 3 jaar) oor die algemeen.
Daar is verskeie Montessori-verenigings in talle lande, wat almal lid is van die Association Montessori International (AMI) in Amsterdam. Die eerste Montessori-kleuterskool in Suid-Afrika is in 1976 in Sandton, Johannesburg, gestig.
Leucandra cirrhosa
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Urban.
Aat Kaptein
Aat Kaptein (?-1989) was ’n gebore Nederlander, wat in Afrikaans bekend word as joernalis, uitgewer en rubriekskrywer.
Lewe en werk
Aat Kaptein was ’n Nederlander wat in sy vaderland joernalis was voordat hy na Suid-Afrika gekom en hom in Kaapstad gevestig. Hier sluit hy by die redaksie van Die Burger aan, waar hy onder andere die rubriek “Van alle kante” behartig. Hierdie openhartige rubriek word gou besonder gewild by die publiek. Hy tree ook gereeld in programme oor die radio op, waarin hy sake van die dag bespreek. In die vyftigerjare stig hy die Uitgewery Culemborg, wat belangrike eersteling werke van later beroemde skrywers uitgee, insluitende Abraham H. de Vries se “Hoog teen die heuningkrans”, Ingrid Jonker se “Ontvlugting”, George Louw se “Die trekpad”, Adam Small se “Verse van liefde” en Etienne Leroux se “Die eerste lewe van Colet”. Ingrid Jonker werk ook ’n tyd lank vir hierdie uitgewery as sy sekretaresse. Culemborg word later oorgeneem deur HAUM. Terwyl hy steeds by Die Burger werksaam is, word hy ook stigter en redakteur van Die Banier, ’n blad van die Departement van Kleurlingsake wat gratis versprei is. Daar is ongelukkigheid by Nasionale Pers oor hierdie bedrywighede van hom, wat as ’n konflik van belange beskou is. Later is hy ook betrokke by die Cape Herald en nog later met ’n plaaslike blad vir die Tygerberg. Hy bly onder andere vir ’n ruk in Milnerton. In die jare sewentig keer hy terug na Nederland, terwyl sy vrou en kinders in Suid-Afrika agterbly. Hy is op Sondag 9 Julie 1989 in Rotterdam in Nederland oorlede.
Skryfwerk
’n Keur uit sy koerantrubrieke en radiopraatjies word saamgebundel in “Voor my venster verby” en “Die naakte waarheid”. Hierin skryf hy essays met ’n geestige kyk op die sake van elke dag, waarin hy om die beurt ernstig, polemies en spottend, maar ook lughartig en skertsend is. “Graf aan die bosrand” is ’n spanningsverhaal, waarin Marthinus Bronk probeer om die raaiselagtige moord op sy vader op te los. Dit word ’n obsessie by hom en sy haat dreig om sy huwelik te verongeluk, met sy vrou wat aan die bed gekluister is en sy jong dogter wat ook daaronder ly. Die klimaks speel by die graf van die vermoorde af. Sy artikel “Bedevaart na Oudtshoorn” word in die April 1998 uitgawe van die tydskrif Insig herdruk.
Soekarno
Soekarno (/suːˈkɑːrnoʊ/; gebore Kusno Sosrodihardjo, Javanese: [kʊsnɔ]; 6 Junie 1901 - 21 Junie 1970) was 'n Indonesiese politikus wat van 1945 tot 1967 die eerste president van Indonesië was.
Sukarno was die leier van die Indonesiese stryd om onafhanklikheid van die Nederlandse Ryk. Hy was 'n prominente leier van Indonesië se nasionalistiese beweging gedurende die Nederlandse koloniale periode en het meer as 'n dekade onder Nederlandse aanhouding deurgebring totdat hy in die Tweede Wêreldoorlog vrygelaat is deur die Japannese magte. Sukarno en sy mede-nasionaliste het saamgewerk om steun te verleen vir die Japanse oorlogspoging van die bevolking, in ruil vir Japannese hulp om nasionalistiese idees te versprei. By die Japanse oorgawe het Sukarno en Mohammad Hatta op 17 Augustus 1945 Indonesiese onafhanklikheid verklaar, en is Sukarno as president aangestel. Hy het Indonesiërs gelei om Nederlandse diplomatieke en militêre maniere teen Nederlandse herkolonisasiepogings te weerstaan totdat die Nederlandse erkenning van Indonesiese onafhanklikheid in 1949. Die skrywer Pramoedya Ananta Toer het een keer geskryf: 'Sukarno was die enigste Asiatiese leier van die moderne era wat mense van sulke verskillende verenigings kon verenig. Etniese, kulturele en godsdienstige agtergronde sonder om 'n druppel bloed te vergiet.'
Buitelandse betrekkinge van Zimbabwe
Bilaterale verhoudings
Zimbabwe het bilaterale betrekkinge met verskeie lande. Na Ian Smith se eensydige onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde Koninkryk in 1965 is Rhodesië se diplomatieke teenwoordigheid dramaties regoor die wêreld verminder. Teen die tyd van die Lancaster House-ooreenkoms in 1979 het Rhodesië slegs verteenwoordigende kantore in Londen, Bonn, Pretoria, Washington, D.C. en Tokio gehad. Verteenwoordiging in Maputo (destyds Lourenço Marques) en Lissabon is in 1975 gesluit ná die Angelier-rewolusie in Portugal. Onder Robert Mugabe het Zimbabwe 'n nuwe buitelandse beleid gevoer wat nouer saamwerk met Afrika-, Oosblok- en Onverbonde-state. Die hoofstad van die land, Harare, huisves tans 51 ambassades. Verskeie ander lande het ambassadeurs van ander hoofstede, veral Pretoria en Addis Abeba, geakkrediteer.
Black Sash
Die Black Sash (in Afrikaans soms genoem die Swart Serp) is 'n organisasie van Suid-Afrikaanse vroue wat in 1955 gestig is om teen apartheid te betoog. Dit is deur blanke vroue begin wat swart bande gedra het. Tans tree die organisasie op as 'n waghond oor menseregte en is lidmaatskap natuurlik oopgestel aan alle rasse.
Die organisasie het begin as die Women's Defence of the Constitution League, wat saam met onder meer die Verenigde Party en Torch Commando die regerende Nasionale Party se pogings om die Kleurlingkiesers van die algemene kieserslys te verwyder, teengestaan het. Toe die wetgewing wel deur die Parlement aanvaar is in 1956, het die Black Sash sy aandag op ander onregverdige apartheidswette gerig.
Lede het landswye protesaksies en optogte van stapel laat loop waartydens wit vroue swart lyfbande gedra het as 'n teken van roubeklaag oor die verlies van menseregte. Hoewel die soort protes voortgeduur het, is die Black Sash se belangrikste werk vanaf die dekade na 1960 gedoen deur sy advieskantore, wat slagoffers van die paswette en ander apartheidswetgewing gehelp het.
Hoërskool Tygerberg
Hoërskool Tygerberg is 'n hoërskool in die Wes-Kaap in Suid-Afrika.
Die skool is geleë te Fairfieldstraat-Noord, Parow.
Wim Bosman
Willem Renier Bosman (7 Desember 1936 – 28 November 2019) was 'n bekende teken- en strokieskunstenaar. Hy het die bekende strokiesprent Louis die Laeveldleeu-reeks in 1974 geskep. Daarna het ander werke gevolg soos Werfbobbejaan, Bosveldbure en Kekkel en Kloek.
Sy werk is in onder andere Beeld, Die Burger, Sarie en Rapport gepubliseer.
Mesopotamië
thumb|240px|links|’n [[Ivoorkunswerk uit Assirië van ’n leeu wat ’n man eet, 9de tot 7de eeu v.C.]]
Wim Bosman
Persoonlike lewe
Hy is in Wolmaransstad aan longontsteking oorlede. Hy word oorleef deur sy vrou, Celeste, drie kinders, Lize, Chantal en Niel en ses kleinkinders.
Mesopotamië
Mesopotamië (Arabies: بِلَاد ٱلرَّافِدَيْن, Bilād ar-Rāfidayn; Grieks: Μεσοποταμία; Siries: ܐܪܡ ܢܗܪ̈ܝܢ, Ārām-Nahrīn, of ܒܝܬ ܢܗܪ̈ܝܢ, Bēṯ Nahrīn) is ’n historiese streek van Wes-Asië, tussen die Eufraat- en Tigrisrivier in die noordelike deel van die Vrugbare Halfmaan. Die woord "Mesopotamië" is van Grieks afgelei en beteken letterlik "land tussen die riviere". Die grootste gedeelte van die gebied is vandag in Irak geleë, maar dele daarvan is in Koeweit, Oos-Sirië, Suidoos-Turkye en Iran.
Die Sumeriërs, Akkadiërs, Assiriërs en Babiloniërs het Mesopotamië van die begin van die opgetekende geskiedenis (omstreeks 3100 v.C.) oorheers tot met die val van Babilon in 539 v.C., toe dit deur die Achaemenidiese Ryk verower is. Alexander die Grote het dit in 332 v.C. verower en ná sy dood het dit deel van die Griekse Seleukidiese Ryk geword. Later het die Arameërs groot dele van Mesopotamië oorheers (omstreeks 900 v.C. – 270 n.C.).
Omstreeks 150 v.C. was Mesopotamië onder beheer van die Partiese Ryk. Die streek het die gevegsterrein van die Romeine en Parte geword, met westelike dele van Mesopotamië wat onder kortstondige Romeinse beheer beland het. In 226 n.C. is die oostelike streke van Mesopotamië deur die Sassanidiese Perse verower. Die verdeling van die streek tussen Rome (van 395 n.C. af die Bisantynse Ryk) en die Sassanidiese Ryk het geduur tot in die 7de eeu, toe die Moslems Persië van die Sassanidiese Ryk en die Levant van Bisantium afgeneem het. ’n Paar hoofsaaklik Nieu-Assiriese en Christelike state het tussen die 1ste eeu v.C. en die 3de eeu n.C. bestaan, insluitende Adiabene, Osroene en Hatra.
499
Die jaar 499 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mesopotamië
Die gebied word dikwels die "bakermat van die beskawing" genoem. Dit word vereenselwig met die vroegste ontwikkelings van die Neolitiese Omwenteling vanaf omstreeks 10000 v.C. Die ou skryfstelsel wigskrif, of spykerskrif, is vir die eerste keer omstreeks 3000 v.C. hier deur die Sumeriërs gebruik. Hulle het in stadstate gewoon (stede met ’n onafhanklike regering). Volgens Genesis in die Ou Testament het Abraham in Mesopotamië gewoon voordat hy na Kanaän getrek het.
Die antieke Sumeriërs en Mesopotamiërs het aansienlike tegnologiese vooruitgang bewerkstellig, onder andere besproeiing, vloedbeheer en die gebruik van riviere vir handel. Volgens die vroegste rekords het die Mesopotamiërs landbou beoefen en mak diere, of vee, aangehou. Babilon is waarskynlik die eerste stad wat deur gevestigde mense gebou is. Mesopotamië is ook die plek waar die wiel die eerste keer gebruik is. Aanvanklik is dit vir pottebakkery aangewend; later het die Sumeriërs dit vir vervoer aangepas.
Die Mesopotamiërs was ook verantwoordelik vir die vroegste sterrekunde en wiskunde.
Geografie
Mesopotamië omvat die streek tussen die Eufraat- en Tigrisrivier, wat albei uit sytakke oor ’n groot gebied in die Taurusberge gevoed word. Roetes oor land in Mesopotamië volg gewoonlik die Eufraat, aangesien die Tigris se oewers dikwels steil en moeilik begaanbaar is. Die streek se klimaat is halfdroog, met ’n groot woestyn in die noorde en ’n streek van 15,000 km2 van moerasse, lagunes en moddervlaktes in die suide. In die verre suide vloei die Efraat en Tigris saam en loop hulle in die Persiese Golf in.
Die droë omgewing wissel van die noordelike dele, met landbou wat deur reën moontlik gemaak word, tot die suidelike dele, waar besproeiing nodig is. Die besproeiing word aangevul deur ’n hoë grondwatervlak en smeltende sneeu op die hoë pieke van die noordelike Zagrosberge en die Armeense hooglande.
Landbou dwarsdeur die streek is aangevul deur nomades wat skape en bokke (en later kamele) in die droë somermaande langs die riviere laat wei het en in die nat wintermaande aan die rand van die woestyn. Boustene, edelmetale en hout ontbreek in die streek en bewoners was tradisioneel van handel met verre streke afhanklik om dié goedere te bekom. In die moerasse suid van die streek het ’n komplekse hengelkultuur sedert prehistoriese tye bestaan en tot die kultuur bygedra.
Periodieke tussenposes in die kultuurstelsel het om verskeie redes voorgekom. Die aanvraag na werkers het van tyd tot tyd gelei tot ’n groot toename in die bevolking, wat te hoë eise aan die ekologie gestel het. Wanneer ’n tydperk van klimaatsonstabiliteit dan ontstaan het, kan regerings ineengestort en die bevolking afgeneem. Die militêre kwesbaarheid vir invalle deur bergbewoners en nomades het ook tot tydperke gelei wanneer daar ’n onderbeking in handel en onderhoud aan besproeiingstelsels was.
thumb|links|150px|’n Standbeeld van [[Gudea van Lagasj, omstreeks 2090 v.C.]] Stadstate het ook kortstondig beheer oor die gebied oorgeneem en die mag is daarna weer gefragmenteeer in stam- of streekseenhede.
Geskiedenis
Die voorgeskiedenis van die antieke Nabye Ooste begin in die vroeë Ou Steentydperk. In dié tyd het skryfwerk begin met ’n piktogramskrif tydens die Uruk IV-tydperk (omstreeks die 4de millennium v.C.). Die aantekening van ware historiese gebeure – en die antieke geskiedenis van Laer Mesopotamië – het in die middel van die 3de millennium v.C. begin met wigskrifrekords van vroegdinastiese konings.
Die streek was een van die vier riviervalleibeskawings waar skrif ontdek is; die ander was die Nylvallei in antieke Egipte, die Indusvallei op die Indiese subkontinent en die Geelriviervallei in antieke China. In Mesopotamië was daar histories belangrike stede soos Uruk, Nippur, Nineve, Assur en Babilon, sowel as groot state soos die stad Eridu, die Akkadiese Ryk, die Derde Dinastie van Ur en die verskeie Assiriese state.
Van die belangrikste Mesopotamiese leiers was Ur-Nammu (koning van Ur), Sargon (wat die Akkadiese Ryk begin het), Hammoerabi (wat die Ou Babiloniese staat ingestel het) en Tiglat-Pileser I (wat die Assiriese Ryk gestig het).
Wetenskaplikes het die DNS van die 8 000 jaar oue oorskot van vroeë boere vergelyk met dié van moderne beskawings en ontdek daar is ooreenkomste met die DNS van mense wat in die hedendaagse Turkye en Irak woon.
Voorgeskiedenis
Die oudste argeologiese bewyse van nedersettings dateer van die middel van die 11de millennium v.C. in die streek om die middel van die Eufraat in die hedendaagse Noord-Sirië, waar bulskedels wat begrawe is, in ronde huise ontdek is. Daar kan met sekerheid aanvaar word dat soortgelyke toestande in naburige streke bestaan het, aangesien dié soort vondste algemeen in Mesopotamië is. Van die 10de millennium v.C. af is vroulike figure uit klei gemaak. Obsidiaan (lawaglas) in klein hoeveelhede dui op handel met Kappadosië. Obsidiaanlemme wat ontdek is, is ’n bewys van vroeë handel.
Teen 8700 v.C. was daar argitektoniese vordering. Die vorige ronde huise het plek gemaak vir reghoekige wonings met verskeie kamers. Oorblyfsels van graan in silo's dui op die eerste landbouaktiwiteite. Van omstreeks 7700 v.C. was alle huise waarin menslike skedels gevind is, hoekig. Die oudste bewyse van keramiek kom uit die 7de millennium v.C. Die voorwerpe toon veranderende motiewe en tegnieke, wat dui op ’n lang ontwikkeling oor etlike eeue. Van die 6de millennium v.C. is gebakte klei die eerste keer te bespeur.
Sumeriese stadstate
Die eerste geskrewe dokumente in die suide van Mesopotamië kom uit Sumer. Aan die einde van die 4de millennium v.C. is die tegnologie vir die doeltreffender besproeiing van landerye ontwikkel, sodat groter stede vir die eerste keer kon ontstaan. Die wydverspreide kanaalstelsel is deur tempelpriesters georganiseer en gebou (tempelekonomie).
Handwerk en handel het al hoe belangriker en die stede al hoe voorspoediger geword. Elkeen van hierdie nedersettings was polities onafhanklik. Die toenemende eise van organisasie en ook die tempelekonomie het die ontwikkeling van ’n soort skryfstelsel begin vereis. Aanvanklik is die wigskrif wat ontstaan het slegs vir boekhouding gebruik.
Van 3000 v.C. het nomades van die noorde na die suide van Mesopotamië geïmmigreer. Die Sumeriese Koningslys, wat ook oor ’n vloed berig, toon dié migrasies deur die voorkoms van Semitiese name. Geskiedkundiges verwys na dié tydvak as die Vroegdinastiese Tydperk; dit het in die 23ste eeu v.C. geëindig.
Van omstreeks 2210 v.C. tot 2004 v.C. is Sumer regeer deur die Goeteërs, Indo-Europese veroweraars uit die noorde van Mesopotamië.
Ander uitvindings in Sumer wat deurslaggewend vir die ekonomie was, was die wiel en die pottebakkerswiel (laat Uruk-tydperk). Kleikoppies en eetgereedskap wat in die dorpie Jarmo ontdek is, dateer van omstreeks 5000 v.C.
Akkadiese Ryk
thumb|200px|’n Bronskopbeeld van ’n Akkadiese heerser wat in 1931 in [[Nineve ontdek is, van óf Sargon óf sy kleinseun Naram-Sin (’n kopie in die Roemer- und Pelizaeus-Museum Hildesheim).]] ’n Nuwe era het begin met Sargon van Akkad (omstreeks 2235-2094 v.C.). Hy het die eerste groot Midde-Oosterse ryk gestig deur die vele stadstate te verenig. Sy invloedsfeer het die hele Mesopotamië sowel as dele van Sirië, Iran en Klein-Asië ingesluit. Die stad Akkad, waarvan die ligging nog nie gevind is nie, het sy regeringsetel geword. Akkadies het Sumeries as gesproke taal verdring; Sumeries is egter steeds gebruik as ’n heilige, seremoniële, letterkundige en wetenskaplike taal. Die verowerings van Sargon het gelei tot ekonomiese en kulturele bande met die verowerde volke en die nuwe buurstate. Toegang tot die Persiese Golf het ’n bloeiende seehandel geskep.
Die Akkadiese Ryk het nie lank geduur nie. Talle opstande en veral die oorwinnings van die Goeteërs uit die noorde van Mesopotamië het die tydvak beëindig.
Dié eerste groot ryk onder een heerser, wat ’n enkele staat met ’n sentrale hoofstad was in plaas van die koninkryke wat voorheen net stadstate was, het voortbestaan in die mites van die volke wat hulle later in die gebied gevestig het. Selfs die daaropvolgende Assiriërs het in hulle historiese werke oor Sargon se ryk berig.
Derde Dinastie van Ur
Ná byna 100 jaar is die Goeteërs verdryf en het die Sumeriese stadstate weer hulle mag herwin. Die stad Ur, wat in die 26ste en 25ste eeu v.C. ’n belangrikse stad was, het weer die middelpunt van bedrywighede geword. Sumeries het die administratiewe taal geword en die eerste ziggoerats het ontstaan.
Hierdie tydperk is gekenmerk deur ’n streng administrasie en die instelling van wetlike regulasies. Dit is die laaste tydvak wat deur die Sumeriërs oorheers is. Hulle agteruitgang word gekenmerk deur die kwynende mag van die stede, wat ’n ander volk die kans gegee het om te oorheers.
Assiriese Ryk
In die 18de eeu v.C. het die Assiriese Ryk oor ’n groot gebied in Noord-Mesopotamië regeer, maar in die eerste helfte van die 17de eeu v.C. het Assirië verval en het die antieke ryk geëindig.
In die 14de eeu v.C. het Assirië weer gegroei. Die hoofstad, Assur, was aan die Bo-Tigris geleë. Die koning van die Assiriërs het homself as die verteenwoordiger van die god Assur beskou. Die stad Assur, geografies gerieflik geleë aan belangrike handelsroetes, het handel gedryf met Babilon, Anatolië en wat vandag Iran is. Die handelaars het groot mag in die land gehad.
Assirië het sy invloed herwin onder Assur-uballiṭ I (1353-1318 v.C.). Talle verowerings het gelei tot ’n ekonomiese oplewing. Koning Tukulti-Ninurta I het homself weer beskou as die verteenwoordiger van die god Assirië. Die sogenaamde Middel-Assiriese Ryk het met sy dood geëindig.
Die land het as die Nieu-Assiriese Ryk ’n finale oplewing beleef onder koning Aššur-dan III (935-912 v.C.), wat talle Aramese stede verower het. Die Assiriese invloedsfeer het onder dié ryk se konings uitgebrei. Assirië het die Mitanniese Ryk omvergewerp en die Hetitiese Ryk, antieke Egipte, Babilonië, Elam en Frigië in die Nabye-Ooste oorskadu. Assurbanipal (669-627 v.C.) was die laaste belangrike heerser. Hy was die seun van Esarhaddon, die kleinseun van Sanherib en ’n ervare politikus. Hy was goed belese en sy biblioteek is ’n belangrike bron van die geskiedenis van Mesopotamië.
Neo-Babilonië
Ná die val van Assirië het Babilon sy mag herwin en het die ryk van die Mede as ’n groot moondheid opgang gemaak. Babilon het weer die kulturele sentrum van Mesopotamië geword en die Neo-Babiloniese Ryk, ook bekend as die Galdese of Chaldeeuse Ryk, het ontstaan. Dit was die laaste van die Mesopotamiese ryke wat deur konings inheems aan Mesopotamië regeer is. Die ryk en die Galdese dinastie van Nebukadnesar II het minder as 'n eeu lank bestaan.
Ná antieke Mesopotamië
thumb|links|240px|Alexander die Grote op sy perd Bucephalus (mosaïek van die Slag by Issos 333 v.C.). Die Persiese Achaemenidiese Ryk het die Midde-Ooste en Klein-Asië van 550 v.C. af verower. Dit is in 330 v.C. weer deur Alexander die Grote verower. Ná sy dood het generaal Seleukos die bewind oorgeneem en die Seleukidiese Ryk gestig. Omstreeks 140 v.C. het die grootste deel van Mesopotamië onder die bewind van die Irannese Partiese Ryk gekom. Babilon het vinnig sy belangrikheid verloor ná die verowering deur die Parte en die daaropvolgende Seleukidies-Partiese oorloë.
Springfontein
Geskiedenis
Die dorp ontleen sy naam aan 'n sterk artesiese fontein op die plaas Springfontein. Hartleydale, 'n deel van die hierdie plaas is in 1904 as die standplaas vir die nuwe dorp verkies. Munisipale status is in 1912 toegeken.
Mesopotamië
Ná antieke Mesopotamië
Die Eufraat was lank die grens van die Romeinse Ryk, totdat die Romeine onder keiser Septimius Severus die noorde van Mesopotamië omstreeks 200 n.C. geannekseer het en dit meer as vier eeue lank regeer het as die provinsie Mesopotamia. ’n Paar jaar later is die Partiese konings deur die Persiese Sassanidiese Ryk omvergewerp. In dié ryk het die Christendom versprei in Mesopotamië, wat in die Laat Oudheid ook ’n belangrike sentrum van Judaïsme was.
Springfontein
Anglo-Boereoorlog
Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog het die Britte 'n konsentrasiekamp hier bedryf. 704 vroue en kinders sterf hier hoofsaaklik van die strawwe winter van 1901. Hulle grafte kan gesien word in die konsentrasiekamp se begraafplaas. Gedurende die oorlog het Emily Hobhouse die kamp besoek om ondersoek in te stel oor omstandighede in kampe.
Mesopotamië
Ná antieke Mesopotamië
Die pre-Islamitiese geskiedenis van Mesopotamië het geëindig met die val van die Sassanidiese Ryk in die loop van die Arabiese uitbreiding omstreeks 640 n.C., die Moslemse verowering van die gebied en die stigting van die Kalifaat in die laat 7de eeu n.C. Daarna het die streek as Irak bekend geword.
Springfontein
Distrik
Springfontein is 'n belangrike spoorwegaansluiting. Die hooftrajekte van Port Elizabeth en Oos-Londen na Gauteng kom hier bymekaar. Daar is ook 'n lyn wes via Jagersfontein en Fauresmith na die diamantdorp Koffiefontein. Gemengde boerdery (skape, beeste en mielies) word in die distrik beoefen.
Mesopotamië
Ná antieke Mesopotamië
In die verloop van sy lang geskiedenis het Mesopotamië sommige van die wêreld se hoogs ontwikkelde en sosiaal mees komplekse antieke state gehuisves.
Taal en skrif
Die vroegste taal wat in Mesopotamië geskryf is, was Sumeries, ’n geïsoleerde taal. Semitiese tale is ook in vroeë Mesopotamië gepraat. Subarties, ’n taal van die Zagros wat dalk verwant was aan die Hurro-Urartiese taalfamilie, word in die name van mense, riviere en berge aangetref.
Tydens die 3de millennium v.C. het ’n intieme kulturele simbiose tussen Sumeries- en Akkadiessprekendes ontwikkel wat tweetaligheid ingesluit het. Die invloed van Sumeries op Akkadies en omgekeerd is op alle gebiede baie duidelik, van woordeskat tot sintaksis, morfologie en fonologie. Geleerdes verwys na die twee tale in die 3de millennium v.C. as ’n spraakbond.
Vroeg in Mesopotamië se geskiedenis (omstreeks die middel 4de millennium v.C.) is wigskrif vir Sumeries uitgevind. Die skrif was wigvormig vanweë die driehoekige punt van die skryfstif wat gebruik is om die tekens in die nat klei te maak. Dit lyk of die gestandaardiseerde vorm van elke wigskrifteken uit piktogramme ontwikkel het. Die vroegste tekste (sewe antieke tablette) kom uit ’n É (tempel) wat aan die godin Inanna by Uruk gewy was.
Letterkunde
thumb|180px|’n Deel van die [[Heldedig van Gilgamesj in Akkadies.]] In die tyd van die Babiloniese Ryk was daar biblioteke in die dorpe en tempels. ’n Ou Sumeriese spreekwoord het gelui: "Hy wat wil uitblink in die skool van die skribas moet met dagbreek opstaan." Mans sowel as vroue het leer lees en skryf, en vir die Sumeriese Babiloniërs het dit ingesluit kennis van die uitgestorwe taal Sumeries en ’n ingewikkelde en uitgebreide woordeskat.
’n Aansienlike hoeveelheid Babiloniese tekste is uit die oorspronklike Sumeries vertaal en laasgenoemde taal is nog lank in Sumer in die godsdiens en reg gebruik. Taalreëls en woordelyste is opgestel vir studente, sowel as kommentaar op die ouer tekste en verduidelikings van obskure woorde en frases. Die wigskrifkarakters het almal name gehad.
Baie Babiloniese letterkundewerke word vandag nog bestudeer. Een van die bekendstes is die Heldedig van Gilgamesj, in 12 boeke en uit die oorspronklike Sumeries vertaal deur ene Sîn-lēqi-unninni. Hulle is volgens ’n sterrekundige beginsel gerangskik. Elke afdeling bevat ’n enkele avontuur in Gilgamesj se loopbaan. Die hele verhaal is ’n saamgestelde produk, hoewel van die stories kunsmatig aan die sentrale figuur toegeskryf kan wees.
Wiskunde
Mesopotamiese wiskunde en wetenskap was gebaseer op ’n numeriese stelsel wat uit 60's bestaan het. Dit is die bron van die moderne minuut van 60 sekondes, dag van 24 uur en sirkel van 360 grade. Die Sumeriese kalender was ’n maansonkalender, met drie weke van sewe dae in ’n maanmaand. Dié vorm van wiskunde was instrumenteel in vroeë kartografie.
Babiloniërs het ook stellings gehad oor hoe om die oppervlakte van verskeie vorms en vaste stowwe te meet. Hulle het die omtrek van ’n sirkel gemeet as drie keer die middellyn en die oppervlakte as die vierkant van die omtrek, wat reg sou gewees het as  op 3 vasgestel was. Die volume van ’n silinder is bereken as die produk van die oppervlakte van die basis en die lengte; die volume van ’n afgeknotte kegel of vierkantige piramide is egter verkeerdelik bereken as die produk van die hoogte en die helfte van die som van die basis. ’n Tablet is onlangs ontdek waarop as  aangedui word (3,125 in plaas van 3,14159~). Die Babiloniërs is ook bekend vir die Babiloniese myl, wat gelyk was aan sowat sewe moderne myle (11 km). Dié afmeting vir afstande is eindelik omgeskakel in ’n tydmyl wat gebruik is om die beweging van die son te meet, dus ’n voorstelling van tyd.
Sterrekunde
Van Sumeriese tye af het tempelpriesters gebeurtenisse verbind met die posisies van planete en sterre. Dit het voortgeduur in Assiriese tye, toe lyste opgestel is waarvolgens gebeurtenisse jaar ná jaar verbind is met planetêre posisies. Die lyste wat bewaar gebly het, stel ons in staat om relatiewe met absolute datering te verbind en die geskiedenis van Mesopotamië te bepaal.
thumb|180px|’n Babiloniese tablet oor die waarneming van [[Halley se Komeet in 164 v.C.]] Die Babiloniese sterrekundiges was baie goed met wiskunde en kon eklipse en verduisterings voorspel. Geleerdes het gedink alles het ’n doel in die sterrekunde gehad. Baie hiervan het te doen gehad met godsdiens en voorspellings. Mesopotamiese sterrekundiges het ’n kalender van 12 maande uitgewerk wat op die siklusse van die maan geskoei was. Hulle het die jaar in twee seisoene verdeel: winter en somer. Die astronomie én astrologie dateer van dié tyd.
In die 8ste en 7de eeu v.C. het Babiloniese sterrekundiges ’n nuwe benadering tot sterrekunde ontwikkel. Hulle het filosofie begin studeer wat te doen gehad het met die ideale aard van die vroeë heelal en het ’n interne logika begin toepas binne hulle voorspellings. Dit was ’n belangrike toevoeging tot die sterrekunde en wetenskapsfilosofie, en sommige geleerdes verwys na hierdie nuwe benadering as die eerste wetenskaplike omwenteling. Dié benadering is later aanvaar en verder ontwikkel in die Griekse en Hellenistiese sterrekunde.
In die tyd van die Seleukidiese en Partiese Ryk was die sterrekundige verslae baie wetenskaplik. Dit is onseker hoe vroeg hulle gevorderde kennis en metodes begin ontwikkel het. Die Babiloniese metode om die beweging van die planete te voorspel word beskou as ’n belangrike stap in die geskiedenis van die sterrekunde.
Die enigste Grieks-Babiloniese sterrekundige wat sover bekend ’n heliosentriese model van planetêre beweging voorgestaan het, was Seleukos van Seleukië (gebore 190 v.C.). Seleukos is bekend uit die geskrifte van Plutarchus. Seleukos het Aristarchus van Samos se heliosentriese teorie ondersteun waarvolgens die aarde om sy eie as draai terwyl dit om die son wentel. Volgens Plutarchus het Seleukos selfs die heliosentriese stelsel bewys, maar dit is onbekend watter argumente hy gebruik het (behalwe dat sy teorie korrek was dat die getye deur die maan se aantrekking veroorsaak word).
Die Babiloniese sterrekunde was die basis van ’n groot deel van die antieke Griekse, klassieke Indiese, Sassanidiese, Bisantynse, Siriese, Middeleeuse Islamitiese, Sentraal-Asiatiese en Wes-Europese sterrekunde.
Medisyne
Die oudste Babiloniese tekste oor medisyne dateer van die Ou Babiloniese tydperk in die eerste helfte van die 2de millennium v.C. Die volledigste Babiloniese mediese werk is egter die Diagnostiese Handboek, wat deur die geleerde Esagil-kin-apli van Borsippa geskryf is tydens die bewind van die Babiloniese koning Adad-apla-iddina (1069-1046 v.C.).
Auri Dias Faustino
Auri Dias Faustino (Nova Aurora, 17 November 1973), beter bekend as Auri, is 'n voormalige Brasiliaanse sokkerspeler. Hy speel onder meer vir Coritiba, V. Guimarães, Desportivo Chaves, Gil Vicente, Naval, V. Setúbal en Sp. Covilhã.
Mesopotamië
Medisyne
Saam met die geleerdes van antieke Egipte het die Babiloniërs begrippe soos "diagnose", "prognose", "fisieke ondersoek", "enema" en "voorskrif" bekend gestel. Daarbenewens het die Diagnostiese Handboek metodes van terapie en etiologie en die gebruik van empirisme, logika en rasionaliteit in diagnoses, prognoses en terapie bespreek. Die teks bevat ’n lys van mediese simptome en dikwels gedetailleerde empiriese waarnemings, asook logiese reëls oor hoe om waargenome simptome van die liggaam van ’n pasiënt te kombineer met die diagnose en prognose.
Die simptome en siektes is behandel met terapeutiese metodes soos verbande, rome en pille. As die persoon nie herstel het nie, is metodes soos duiweluitdrywing gebruik om van enige "vloeke" ontslae te raak. Esagil-kin-apli se handboek was gebaseer op ’n logiese stel aannames soos die moderne mening dat die pasiënte se siekte, etiologie, toekomstige ontwikkeling en kans op herstel vasgestel kan word deur hulle en hulle simptome te ondersoek.
Esagil-kin-apli het verskeie siektes ontdek en hulle simptome, diagnose en prognose in sy handboek beskryf.