cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suidelike Nederlande
Oor die algemeen word die onderstaande gebiede bedoel. Die meeste hiervan behoort nou tot België, maar enkele maak tans deel uit van Frankryk, Nederland of Luxemburg. Kleiner dele lê ook in Duitsland.
In 1790 roep meeste van die oorblywende provinsies (hierbo aangedui met VS) onafhanklikheid uit as die republiek van die Verenigde Nederlandse State. Teen die einde van die jaar is Oostenrykse gesag weer herstel, maar nie vir lank nie.
In die Franse tyd (1792-1815) word die Prinsbisdom Luik, die Prinsdom Stavelot-Malmedy, die Hertogdom Bouillon, en nog 'n paar klein selfstandige gebiede, wat nooit tot die Oostenrykse Nederlande behoort het nie, met die Suidelike Nederlande verenig.
Na die Kongres van Wene in 1815 word die gebiede 'n onderdeel van die Verenigde Koninkryk van die Nederlande. In 1830 roep hulle onafhanklikheid onder die naam België uit. Dit word in 1839 deur Nederland in 'n verdrag erken. Daarby kry België ook die Franstalige deel van Luxemburg. In praktyk moes België eers die Duitstalige deel teruggee aan Willem I, saam met die huidige Limburg (Nederland).
Giorgia Whigham
Giorgia Whigham (gebore 19 Augustus 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sierra Burgess Is a Loser (2018) en in die televisiereekse Chance (2016), The Punisher (2017), en The Orville (2017).
Raymond Massey
Raymond Massey (30 Augustus 1896 – 29 Julie 1983) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Abe Lincoln in Illinois (1940), Arsenic and Old Lace (1944), A Matter of Life and Death (1946), en East of Eden (1955).
Borodin-kwartet
Die Borodin-kwartet is 'n strykkwartet wat in 1945 in die destydse Sowjetunie gestig is. Dit is een van die wêreld se langsbestaande strykkwartette. In 2015 het die kwartet sy 70ste bestaansjaar gevier.
Die kwartet was vanweë hul opnames sowel as konsertuitvoerings een van die bekendste kwartette in die Weste gedurende die Koue oorlogse tydperk gewees, vernaam in die Verenigde State en Europa.
Die kwartet het 'n nabye verhouding gehad met die komponis Dmitri Sjostakowitsj, wat die kwartet betreffende elk van sy vyftien kwartette persoonlik gekonsulteer het. Die kwartet het ook tydens vele geleenthede saam met die pianis Sviatoslav Richter opgetree. Die kwartet het die volledige kwartette van sowel Sjostakowitsj as Beethoven opgeneem. Die kwartet se ander opnames sluit werke deur 'n wye reeks komponiste op die Melodiya, Teldec, Virgin Records, en Chandos Records plate-etikette in.
Die oorspronklike Borodin-kwartet se klank word gekarakteriseer deur 'n byna simfoniese volume en 'n hoogs ontwikkelde vermoë om te fraseer terwyl groepkohesie terselfdertyd behou word. Alhoewel die kwartet gedurende sy bestaan vele veranderinge in lede ondergaan het, was alle kwartetlede gegradueerdes van die Moskouse Konservatoria gewees.
Geskiedenis
Die kwartet was gevorm en het aanvanklik bekendgestaan as die Moskou Konservatoria-kwartet met Mstislav Rostropovich as die tjellis; Rostislaf Dubinski en Wladimir Rabei as eerste en tweede violiste en Juri Nikolaëfski as die altviolis, welke almal onder professor Mikhail Terian, die altviolis van die Komitas-kwartet, ('n kamerensemble klas) gestudeer het. Rostropovich het na 'n paar weke onttrek waarna Valentin Berlinski sy plek ingeneem het. Wladimir Rabei en Juri Nikolaevski was gou hierna opgevolg deur Nina Barshai en Rudolf Barsjai.
Die kwartet het Sjostakowitsj die eerste keer in 1946 ontmoet en weldra bekend geword as 'n interpreteerder van sy komposisies. Mettertyd het die kwartet bekend geword om hul uitvoerings van Sjostakowitsj se volledige kwartette (wat uiteindelike gegroei het tot 15 kwartette) by konsertsale van regoor die wêreld.
As een van die mees gerekende musikale groepe gedurende die kommunistiese era het die kwartet by beide die begrafnisse van Joseph Stalin en Sergei Prokofiëf opgetree wat op dieselfde dag in 1953 beswyk het. In 1955 was die kwartet hernoem na Aleksandr Borodin, te wete een van die stigterslede van Russiese kamermusiek. Tydens die Sowjetera was die kwartet se betrekkinge en repertorium beheer deur die staatkonsertorganisasie Gosconcert, geskoei op die basis van maksimale omset. Dit het egter die spelers sowel as Westerse konsertorganiseerders nie welgeval nie.
Na twintig jaar met dieselfde lede het moeilike tye egter in die 1970's gevolg: Dubinski het na die Weste ontvlug, en die tweede violis Yaroslaf Alexandrof het as gevolg van swak gesondheid afgetree. Nadat die kwartet plaasvervangers verkry het, het Berlinski daarop aangedring dat die ensemble twee jaar buite die openbare oog spandeer totdat die Borodin-klank ten volle herskep is.
In sy 1989 boek Stormy Applause, skets Dubinski 'n relaas van onenigheid, magstryde en verraad teenoor die owerhede deur Berlinski, wat erken het dat hy 'n lid van die Kommunistiese Party was. Berlinski het op sy beurt die boek verwerp as 'n boek “vol halwe waarhede”. Wat ook al die waarheid van die beweringe mag wees, is dit 'n feit dat Berlinski se twee-en-sestig jare in een van die wêreld se mees gerekende strykkwartette 'n sonderlinge prestasie was, wat moontlik uniek is in die geskiedenis van die genre.
Dubinski het in 1976 die Borodin Trio gestig.
Josh Segarra
Josh Segarra (gebore 3 Junie 1986) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Trainwreck (2015) en in die televisiereekse Arrow (2012) en Chicago P.D. (2014).
Jørn Gottlieb
Jørn Gottlieb (gebore 17 Oktober 1953) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Chronic Innocence (1985) en in die televisiereekse Rejseholdet (1983), Taxa (1997), en Unit 1 (2000).
Dermpoliep
’n Dermpoliep of kolorektale poliep is ’n poliep (groeisel) wat in die wand van die kolon of rektum voorkom. Poliepe wat nie behandel word nie, kan in kolorektale kanker ontwikkel.
Dermpoliepe word dikwels geklassifiseer volgens hul gedrag (kwaadaardig, voorkwaadaardig of niekwaadaardig) en/of oorsaak (byvoorbeeld weens ingewandsontsteking).
Simptome
Dermpoliepe word gewoonlik nie met simptome verbind nie. Wanneer simptome wel voorkom, is dit rektale bloeding, bloed in die stoelgang, maagpyn en moegheid. ’n Verandering in toiletgewoontes kan voorkom, soos hardlywigheid en diarree. Soms wanneer die poliep groot genoeg is om ’n obstruksie te veroorsaak, kan naarheid, vomering en kwaai hardlywigheid voorkom.
Opsporing en behandeling
Dermpoliepe is óf gesteeld (met ’n steel aan die kolon se wand vas) óf sessiel (groei uit die wand self). Hulle kan opgespoor word met ’n kolonoskopie, sigmoïdoskopie, fekale okkultbloedtoets, DNS-toets van die stoelgang, digitale rektumondersoek of barium-enema.
Hulle kan tydens ’n kolonoskopie of sigmoïdoskopie verwyder word deur hulle uit te sny of brand. Poliepe wat moeilik is om te hanteer omdat hulle byvoorbeeld plat teen die kolon se wand lê, kan endoskopies verwyder word met ’n tegniek bekend as endoskopiese uitsnyding – ’n vloeistof word onder die groeisel gespuit om dit te lig en chirurgie te vergemaklik.
Bogenoemde tegnieke kan gebruik word as ’n alternatief vir ’n veel ingrypender kolektomie.
John Robinson
Sir John Robinson (1839 – 1903) was 'n Eerste Minister van Natal. Hy is in 1839 in Engeland gebore. Hy arriveer in 1850 saam met sy gesin in Natal en in 1852 help hy sy vader met die stigting van die Natal Mercury – deesdae die The Mercury. Hy doen vir die grootste gedeelte van sy lewe joernalistiese werk in Natal asook elders. Hy tree tot die plaaslike politiek toe en kom gou op die voorgrond. Hy word verkies tot die Wetgewende Raad en dien as afgevaardigde na verskeie Koloniale konferensies. Hy beywer hom jare lank vir die toekenning van Verantwoordelike Regering aan die Kolonie. Toe dit in 1893 verkry word, is hy aangestel as Premier en beklee die amp tot 1897. Hy is op 4 Desember 1903 in Durban oorlede.
Stephanie Hodge
Stephanie Hodge (gebore 24 Desember 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Evolution (2001) en Yes Man (2008), en in die televisiereekse Unhappily Ever After (1995) en NCIS (2003).
Polipektomie
’n Polipektomie is in geneeskunde die verwydering van ’n poliep of groeisel. Dit kan deur middel van ’n uitsnyding gedoen word as dit uitwendig (op die vel) voorkom. ’n Kolorektale polipektomie is die verwydering van dermpoliepe om te voorkom dat dit tot kanker ontwikkel.
Dermpoliepe kan endoskopies verwyder word tydens ’n kolonoskopie; as dit te groot is daarvoor, kan chirurgie nodig wees. Die manier waarop ’n polipektomie tydens ’n kolonoskopie gedoen word, hang af van die grootte, vorm en soort poliep. ’n Biopsie kan ook voor die tyd van die poliepe geneem en onder ’n mikroskoop ondersoek word om te bepaal of ’n polipektomie nodig is.
Shannon Whirry
Shannon Whirry (gebore 7 November 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ringer (1996), Me, Myself & Irene (2000), en Middle Men (2009).
Carl Mathews
Carl Mathews (19 Februarie 1903 – 3 Mei 1959) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Custer's Last Stand (1936), The Rangers' Round-Up (1938), Frontier Scout (1938), en Tonto Basin Outlaws (1941).
Dirac-vergelyking
Die dirac-vergelyking is 'n relatiwistiese kwantummeganiese golffunksie, wat in 1928 deur die Britse natuurkundige Paul Dirac geformuleer is. Die vergelyking bied 'n beskrywing aan van die elementêre spin-½-deeltjies, soos elektrone, wat in ooreenstemming is met sowel die beginsels van die kwantummeganika as met die van die spesiale relatiwiteitsteorie. Dit was die eerste teorie gewees om op volledige wyse die omvang van kwantummeganika te beskryf.
Die dirac-vergelyking beskryf op 'n volledig en streng wiskundige wyse die fynere details van die Waterstof-spektrum.
Die vergelyking dui ook op implisiete wyse die bestaan aan van 'n nuwe vorm van materie, te wete die sogenaamde anti-materie, wat tot op daardie stadium nog onvermoed en onopgemerk was. Die dirac-vergelyking gaan dus die eksperimentele bevestiging van die bestaan van antimaterie vooraf.
Dirac-vergelyking
Die vergelyking in sy oorspronklike vorm sien soos volg daaruit:
met 'n veld vir fermione (Dirac stel \psi voor as die golffunksie van die elektron), \mathbf{r} en t is die ruimte- en tyd-koördinate, m is die rusmassa van die elektron,  is die impulsoperator, c is die ligsnelheid, en \hbar is die gereduseerde Konstante van Planck (h/2\pi). Verder is 'n Vektoroperator met as komponente 4×4-matrikse \alpha_i:  en \beta is ook 'n 4×4-matriks. Dit voldoen aan ( is die 4×4-eenheidsmatriks)
William Austin (akteur)
William Austin (12 Junie 1884 – 15 Junie 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente It (1927), The Marriage Playground (1929), The Private Life of Henry VIII. (1933), en Three Men in a Boat (1933).
Dirac-vergelyking
Dirac-vergelyking
In die relatiwistiese kwantummeganika is relatiwistiese eenhede nou gebruiklik sodat \hbar en c die waarde 1 het, genoteer as
Dus, ens., sien gamma-matrikse.
Die Dirac-vergelyking neem dan 'n kompakte vorm aan naamlik:
opsommend:.
Amy Hoff
Amy Hoff is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Karate Kill (2016) en Burns Night (2018).
Grieks-Ortodokse Kerk
regs|270px|duimnael|Die Grieks-Ortodokse kerk in [[Dalview, Brakpan.]] Die Grieks-Ortodokse Kerk (Grieks: Ελληνορθόδοξη Εκκλησία) is ’n liggaam van verskeie kerke binne die groter Oosters-Ortodokse Kerk. Hulle deel ’n kulturele tradisie en dienste word tradisioneel in die Oud-Griekse vorm Koine gehou wat die taal van die Nuwe Testament was. Die huidige gebied van die Kerk sluit in Griekeland, Libanon, Siprus, Turkye, Jordanië, Israel, Egipte, Sirië, Albanië, Ethiopië en Italië.
Kerke
Die kerke waarvoor die term "Grieks-Ortodoks" gebruik word, is:
Geskiedenis van die term
Die naam Grieks-Ortodoks is histories ook gebruik vir al die Oosters-Ortodokse Kerke, aangesien die "Grieks" in "Grieks-Ortodoks" kan verwys na die Griekse erfenis in die Bisantynse Ryk. Die meeste van die groot intellektuele, kulturele en sosiale ontwikkelinge in die Christelike kerk het in die ryk of in sy invloedsfeer plaasgevind. Daarom is die grootste deel van die liturgie, tradisies en praktyke van die kerk van Konstantinopel deur almal aanvaar en dit verskaf steeds die basiese riglyne vir moderne Ortodoksie. Die term "Grieks" is egter van so vroeg as die 10de eeu deur die Slawiese en ander nasionale Ortodokse kerke laat vaar.
Ulla Gottlieb
Ulla Gottlieb (gebore 31 Maart 1945) is 'n Deense aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dagmar Is Where It's at (1972), Hearts High (1976), en Winterborn (1978), en in die televisiereeks Guldregn (1986).
NG gemeente Alberton-Suid
Die NG gemeente Alberton-Suid is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Hoëveld (voorheen Suid-Transvaal).
Kisveld
Kisveld is ’n nedersetting in die munisipaliteit Berkelland in die provinsie Gelderland in Nederland.
KwaZulu-Natal
Die Zoeloe-koninkryk, sy stigter Shaka en sy gevreesde krygers het die verbeelding van Europeërs aangegryp sedert die eerste blanke sendelinge hul werk hier begin het. Terwyl Zoeloes lankal deel geword het van Suid-Afrika se hoofstroom-samelewing, kan historiese museumdorpe soos dié van die oorspronklike Zoeloehoofstad Ondini met sy tradisionele byekorfhutte of Shakaland, die groot toeriste-aantreklikheid naby Eshowe, besigtig word.
Totstandkoming
KwaZulu-Natal het in 1994 tot stand gekom met die samevoeging van Natal, 'n historiese Britse kolonie en sedert 1910 een van die Unie van Suid-Afrika en die latere Republiek van Suid-Afrika se vier provinsies, en die voormalige Zoeloe-tuisland, KwaZulu.
Durban is KwaZulu-Natal se grootste stad. Ander belangrike plekke is onder meer Richardsbaai, Dundee, Ladysmith, Newcastle ('n staal- en steenkoolsentrum), Port Shepstone, Estcourt en Vryheid.
Bevolking
Die provinsie se bevolking is in die sensus van 2011 op 10 267 000 beraam. In 2018 het KwaZulu-Natal met 11,4 miljoen die tweede meeste inwoners van Suid-Afrikaanse provinsies gehad, ná Gauteng. KwaZulu-Natallers verteenwoordig sowat 'n vyfde van die totale Suid-Afrikaanse bevolking. Die meeste inwoners is Zoeloes, maar die provinsie huisves ook die grootste deel van Suid-Afrika se bevolking van Asiatiese afkoms.
Die etniese samestelling volgens die sensus van 2011 was: Swartes 86,8%, Asiate 7,4%, Blankes 4,2% en Bruines 1,4%
Tale
Die belangrikste huistaal is Zoeloe (80,0%), gevolg deur Engels (13,4%). 1,5% van die bevolking praat Afrikaans (meeste van hulle is Wit en Kleurlinge).
Geografie
Met 'n oppervlakte van sowat 92 100 km² is KwaZulu-Natal die derde kleinste van Suid-Afrika se nege provinsies. Dit beslaan sowat 7,5 persent van Suid-Afrika se totale oppervlakte. KwaZulu-Natal word in die suidweste begrens deur die Oos-Kaap, die Vrystaat in die noordweste en Mpumalanga in die noorde. Daar is internasionale grene met Mosambiek en die twee klein buurstate Lesotho en Eswatini.
Ekonomie
Durban is Suid-Afrika se besigste hawe; die hawe van Richardsbaai sorg weer veral vir die uitvoer van steenkool. Die vervaardigingsbedryf, asook toerisme is vername bronne van inkomste vir die provinsie. Daar is dosyne strande, manjifieke gholfbane, plekke om te stap en te klim, natuurtuine. Die vernaamste gewas is suikerriet wat, soos piesangs, koejawels, mango's en papawers, in die kusgebiede gekweek word. In die binneland word weer met groente en vee geboer. Bosbou word ook beoefen. In die noorde is daar steenkoolmyne in die omgewing van Vryheid, Dundee, Glencoe en Newcastle. <!--.......uit Engelse artikel oorgeneem.........
Historiese revisionisme
In geskiedskrywing (historiografie) verwys die term historiese revisionisme na 'n herinterpretasie van die historiese verslag. Dit behels gewoonlik dat ortodokse sienings van 'n historiese gebeurtenis bevraagteken word, dat nuwe bewyse ingebring word, of dat die motiverings en besluite van die deelnemende partye heroorweeg word. Die wysiging van die historiese verslag weerspieël hierdie nuwe ontdekkings rondom feite, getuienis en interpretasie en skep 'n hersiene geskiedenis. In dramatiese gevalle behels revisionisme 'n omverwerping van ouer morele oordele oor helde en skurke.
Geskiedkunde
Historiese revisionisme is die metode waarvolgens die historiese verslag – die geskiedenis van 'n samelewing soos in hulle kollektiewe geheue vasgelê – voortdurend met nuwe feite en interpretasies van gebeure aangevul word. Die historikus James M. McPherson het die volgende daarvan gesê:
Geskiedenis is 'n voortgesette dialoog tussen die hede en verlede. Interpretasies van die verlede is onderhewig aan veranderinge in antwoord op nuwe getuienis, nuwe vrae wat van die getuienis gevra word en nuwe perspektiewe wat met verloop van tyd verkry is. Daar bestaan nie net 'n enkele, tydlose of onveranderlike "waarheid" oor vroeëre gebeure en hulle betekenis nie.
Die geskiedskrywer wat binne die bestaande establishment van die samelewing werk en wat 'n versameling geskiedenisboeke geskryf het waarop sy of haar gesag berus, word gewoonlik deur die status quo bevoordeel. Die wetenskapfilosoof, Thomas Kuhn, het gesê dat in teenstelling met die kwantifiseerbare eksakte wetenskappe wat deur 'n enkele paradigma gekenmerk word, die sosiale wetenskappe deur verskeie paradigmas gekarakteriseer word wat uit 'n "tradisie van eise, teeneise en debatte oor [die] grondslag" van navorsing put.
Revisionistiese geskiedenis word dikwels beoefen deur persone wat in die minderheid is, dié wat buite die gevestigde akademiese wêreld by kleiner en minder bekende universiteite werk, of jong geskiedkundiges – basies historici met die meeste om te wen en die minste om te verloor deur die status quo uit te daag. In die wrywing tussen die hoofstroom aanvaarde oortuigings en die nuwe perspektiewe van historiese revisionisme, word die oorgeërfde historiese idees óf verander óf bevestig óf verhelder. Indien die revisionistiese idees met verloop van tyd die nuwe status quo word, het 'n paradigmaverskuiwing plaasgevind.
Ontwikkelings op akademiese, kulturele en politieke gebied het 'n vormende invloed op die kontemporêre model van geskiedskrywing gehad — die aanvaarde paradigma van histiografie; die filosoof Karl Popper het gesê dat "elke generasie sy eie moeilikheid en probleme, en dus sy eie belange en eie oogpunt het". Dit volg dus dat elke geslag 'n reg het om op hulle eie manier na die geskiedenis te kyk en dit te herinterpreteer.[8]
Historiese ontkenning
Die historikus Deborah Lipstadt (Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory, 1993) en die historici Michael Shermer en Alex Grobman (Denying History: Who Says the Holocaust Never Happened and Why Do They Say It?, 2002), onderskei tussen historiese revisionisme en historiese ontkenning. Laasgenoemde is 'n vorm van denialisme. Lipstadt sê dat ontkenners van die Jodeslagting, soos Harry Elmer Barnes, hulleself op oneerlike wyse as "historiese revisioniste" identifiseer ten einde hulle ontkenning as 'n akademiese revisie van die historiese verslag te verbloem.
As sulks het Lipstadt, Shermer en Grobman gesê dat erkende historiese revisionisme die verfyning van die bestaande kennis van 'n historiese gebeurtenis behels, nie 'n ontkenning van die gebeurtenis self nie. Egte historiese revisionisme erken die bestaan van "onweerlegbare getuienis" wat daarop dui dat 'n gebeurtenis  — soos die Swart dood, Amerikaanse slawerny en die Jodeslagting — wel plaasgevind het terwyl denialisme van geskiedenis die hele grondslag van historiese bewyse verwerp.
Invloede
Sommige van die invloede op historici wat met verloop van tyd kan verander:
Die Donker-eeue
Namate nie-Latynse tekste soos Walliese, Gaeliese en Oudnoorse sages ontleed en by die kanon van daardie tydperk opgeneem is, en baie meer argeologiese getuienis aan die lig gekom het, het die tydperk bekend as die Donker-eeue in so 'n mate vereng dat baie historici vandag nie meer die term se nut insien nie. Die term "donker" dui verder nie soseer op 'n gebrek aan kultuur en die regstelsel nie, maar eerder op 'n gebrek aan voldoende brontekste in die Europese vasteland. Baie moderne geleerdes wat die era bestudeer, is geneig om die term weens die negatiewe konnotasies te vermy. Hulle beskou dit as misleidend en nie van toepassing op enige gedeelte van die Middeleeue nie.
Ontdekking van die Nuwe Wêreld
In die vertelling van die Europese kolonisasies van Amerika het sommige geskiedenisboeke uit die verlede min aandag aan die inheemse volke van Amerika (Indiane) gegee. Hulle is gewoonlik net in die verbygaan genoem en daar is geen poging aangewend om die gebeure vanuit hulle perspektief te verstaan nie. Hierdie gesindheid is in Christopher Columbus se beskrywing weerspieël. Die uitbeelding van hierdie gebeure is sedertdien gewysig en die woord "ontdekking" is vermy.
In sy revisionistiese boek, The Conquest of Paradise: Christopher Columbus and the Columbian Legacy (1990), redeneer Kirkpatrick Sale dat Christopher Columbus 'n imperialis was wat 'n verowering by sy eerste seereis wou insluit. In 'n resensie in die New York Times het die historikus en lid van die Christopher Columbus-vyfhonderdjarige feeskomitee William Hardy McNeill die volgende oor Sale geskryf: Volgens McNeill is Sale se werk "onhistories" in die sin dat dit selekteer uit die dikwels vae verslag van Columbus se werklike motiewe en optrede ten einde die navorser se twintigste eeuse doeleindes te pas."
Rekonstruksie in die V.S.A.
Revisionistiese historici van die Rekonstruksie ná die Amerikaanse Vryheidsoorlog het die heersende Dunning-skool verwerp wat aangevoer het dat swartmense deur "Carpetbaggers" gebruik is, en het eerder die ekonomiese gierigheid van die noordelike sakemanne beklemtoon.
Duitse skuld vir die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog
In reaksie op die ortodokse interpretasie wat in die Verdrag van Versailles vasgelê was (waarvolgens Duitsland vir die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog verantwoordelik was), het die selfbenoemde "revisionistiese" historici van die 1920's die ortodokse siening verwerp en 'n komplekse oorsaaklikheid voorgehou waarvolgens verskeie ander lande ewe skuldig was. Dit is steeds 'n saak van intense debat.
Skuld vir die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog
Volgens die ortodokse interpretasie was Hitler en Nazi-Duitsland en die Japannese Ryk Japan vir die uitbreek van die oorlog verantwoordelik. Revisionistiese historici van die Tweede Wêreldoorlog, vernaam Charles A. Beard, het gesê dat die V.S.A. ook skuld gehad het aangesien hulle in 1940–41 te veel druk op Japan toegepas het en kompromieë verwerp het. Die Britse historikus A. J. P. Taylor het 'n storm laat losbars toe hy aangevoer het dat Hitler 'n bra gewone diplomaat was en nie doelbewus daarop uit was om 'n oorlog te veroorsaak nie.
Koue Oorlog
In die geskiedskrywing van die Koue Oorlog heers daar 'n debat tussen historici wat onderskeidelik 'n "ortodokse" of 'n "revisionistiese" interpretasie van die Russiese geskiedenis en ander aspekte van die Koue Oorlog (soos die Viëtnamoorlog) ondersteun het.
Viëtnamoorlog
In America in Vietnam (1978) skryf Guenter Lewy:
Die slotsom van hierdie studie is. . . dat die skuldgevoel wat deur die Viëtnamoorlog by baie Amerikaners gewek is, nie geregverdig is nie. . . Trouens, omvattende ondersoeke van slagveldpraktyke het aan die lig gebring dat burgerlike sterftes in Viëtnam laer as in die Tweede Wêreldoorlog [1939-45] en Korea [1950-53] was, en dat daar 'n groot bemoeienis gemaak is om die verwoesting van die oorlog tot 'n minimum te beperk.
Schalk Duvenage
Prof. dr. Schalk Carel Willem Duvenage (30 Julie 1917 – 3 Januarie 2010) was tussen 1943 en 1943 predikant in sewe gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerk en tussen van 1968 tot 1978 professor aan die Potchefstroomse Universiteit vir CHO.
Loopbaan
duimnael|links|300px|Die moderamen en adviseur van die GKSA se partikuliere sinode Suid-Transvaal in sitting in die [[Gereformeerde kerk Bethal, 1956. Van links: Prof. W.J. Snyman, ds. D.N. Kotzé, ds. A.A. Venter, drr. Duvenage en S.J. du Plessis.]] Schalk Duvenage het as predikant gedien in die gemeentes De Aar van 1943 tot 1946, Johannesburg-Suid van 1946 tot 1950, Pretoria van 1950 tot 1953, Potchefstroom-Noord van 1953 tot 1958 en Noordbrug van 1958 tot 1967. Nadat hy in die ouderdom van nagenoeg 61 jaar as professor aan die Teologiese Skool afgetree het, het hy ook nog die gemeentes Reitz en Harrismith in kombinasie van 1978 tot 1980 bedien en Reitz daarna alleen tot hy sy emeritaat in 1983 aanvaar het.
In Pretoria was hy betrokke by die oprigting van ’n kantoorblok kantore langs die kerkgebou, waarvan die huurinkomste deur 'n trust bestuur word in belang van die Gereformeerde Kerke. Ná die GKSA se eeufees in 1959 het Duvenage die land deurgereis vir geldinsameling vir die Eeufeesbedieningsfonds, wat later met die Duvenagefonds en die GKSA-sustentasiefonds saamgesmelt het. Hierdie fonds help vandag nog talle kleiner gemeentes om hulle predikant te versorg. Tydens sy bediening in die eertydse gemeente Noordbrug Potchefstroom het hy in die Raad van die destydse PU vir CHO begin dien, die begin van ’n 20 jaar lange termyn.
Van 1966 tot 1978 het hy opgetree as professor in Bybelkunde, waar hy saam met die teologiese professore baanbrekerswerk gedoen het. Hy was in dié tyd direkteur van die Instituut vir die Bevordering van Calvinisme en van 1976 tot 1989 president van die konvokasie (die oudstudentebond). Hy is deur die Universiteit met die Alumni-oorkonde vereer.
Prof. Duvenage was voorsitter van die GKSA se Nasionale Sinode, en het belangrike insette as voorsitter van die deputate van die Administratiewe Buro gelewer. Ná sy emeritering het hy 13 jaar lank opgetree as voorsitter van die raad van trustees van Huis Eikelaan wat ’n aftreeoord in Potchefstroom gebou het.
Sy gesondheid is meermale geknak deur kanker in die rug en nek, hartprobleme en 'n gekraakte bekkenbeen, wat daartoe gelei het dat hy eindelik nie meer kon loop nie.
Akademiese prestasies
duimnael|links|300px|Professore en studente van die [[Teologiese Skool Potchefstroom, 1940. Eerste ry: J.J.S. Venter, J.F. Erasmus. Tweede ry: prof. S. du Toit, prof J.D. du Toit (Totius), prof. C.J.H. de Wet. Derde ry: P.J. Coetzee, P.J. Venter, D.C.S. van der Merwe, L.J. Botha, G.C.P. van der Vyver, S.C.W. Duvenage.]]
Prof. Duvenage het twee meestersgrade en drie doktorsgrade verwerf: Th.D., D.Litt. et Phil. en D.Phil. Hy het in teologie gepromoveer met die proefskrif Die navolging van Christus. Aan die Vrije Universiteit in Amsterdam het hy in die filosofie gepromoveer met die proefskrif Kerk, volk en jeug. Ná uitgebreide studie in die VSA het hy weer aan die PU vir CHO gepromoveer in die sosiologie met 'n proefskrif, Die opstandige student.
Behalwe handboeke vir die vak bybelkunde, wat hy saam met ander skrywers onderneem het, is veral die boek Dekor van die Nuwe Testament bekend. Verskillende preekbundels oor die Bybelboek Openbaring (Voor sy troon en hier benede), die Bergrede (Die omgekeerde wêreldorde) en die kategismus het van sy hand verskyn. Hy het ook talle artikels in versamelwerke soos Die Koninkryk van God, Atoomeeu in U lig, Reformasie en Revolusie en in Woord en Daad gepubliseer.
Gesinslewe
duimnael|regs|170px|Mev. Magdalena Duvenage, dr. Duvenage se eggenote van 1943 tot haar dood omstreeks 2004. Hy was getroud met Lena, wat sowat ses jaar voor hom oorlede is. Magdalena Susara Malan was die dogter van Pieter Malan van Parys. Sy het aan die PUK studeer en die B.A.-graad en Unie-Onderwysdiploma behaal. Die raadsmedalje vir die vriendelikste damestudent in 1940 is aan haar toegeken. In 1943 is die egpaar getroud en uit die huwelik is drie kinders gebore. Sy het verskeie kursusse in kleremakery gevolg en terwyl haar man in Nederland studeer het, het sy 'n kursus aan die modeakademie in Amsterdam gevolg. In die verskillende gemeentes waarin dr. Duvenage predikant was, het sy opgetree as voorsitster van die susters en hulle verteenwoordig op talle susterskonferensies.
Jason Segel
Jason Segel is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Forgetting Sarah Marshall (2008), I Love You, Man (2009), The Muppets (2011), en Sex Tape (2014).
Sluitspier
’n Sluitspier of sfinkter is ’n silindriese spier wat gewoonlik ’n hol orgaan afsluit. Dit trek saam en ontspan as ’n normale deel die fisiologiese werking van die liggaam.
Funksies
duimnael|180px|’n Diagram van die ileum se klep en sluitspier. Baie sluitspiere word elke dag in die normale verloop van spysvertering en visie gebruik. Die onderste slukdermsluitspier aan die bokant van die maag keer byvoorbeeld dat maagsure en ander maaginhoud in die slukderm opstoot.
Sluitspiere kan verdeel word in anatomiese en funksionele sluitspiere:
Sluitspiere se werking is willekeurig of onwillekeurig, na gelang van die senuwees wat hulle beheer.
Voorbeelde
Sluitspiere kom onder meer op die volgende plekke in die liggaam voor:
Springer
Die Springer (Elops machnata) is 'n vis wat voorkom aan die kus (veral riviermondings) van Suid-Afrika vanaf Mosselbaai tot by Oman. Dit kom ook in die Rooisee voor. Dit kom ook net suid van Durban voor gedurende die somer. Die vis kry sy naam vanaf sy vermoë om hoog die lug in te spring wanneer dit gesteur of verras word. Die vis moet ook nie verwar word met die Platkopharder nie. In Engels staan die vis bekend as die Ladyfish.
Voorkoms
Die vis lank, slank met 'n lang gevurkte stert. Die liggaam is silwer terwyl die rug 'n blouerige groen kleur is. Die punt van die dorsalevin is swarterig. Normaalweg weeg die springer tussen 1 tot 4 kg en word tot 1 m lank.
Habitat en gewoontes
Hulle hou veral in vlak, troebel water by strande en riviermondigs maar kom nie normaalweg in skole voor nie. Hulle kom in groot groepe saam by die Mosambiekkus vir die paartyd in die winter. Hulle eet klein vissies en garnale.
Dit is nie 'n gewilde eetvis nie omrede dit te veel fyn grate het. Die SADSAA hengelrekord is 12 kg.
Stephen Stewart
Stephen Stewart is 'n Suid-Afrikaanse musiekpromotor en entrepreneur. Hy was van 2011 tot 2014 Musiek Promotor en Prinsipaal van Afrikaanse Bemarking en Publisiteit van Universal Music en is bekend vir sy betrokkenheid by kunstenaars soos Juanita du Plessis, Arno Jordaan, Rina Hugo, Manuel Escorcio, Sonja Heroldt, Ons Lieflinge, Rudi en Corlea, en Izak Davel. Stewart het bygedra tot verkope van meer as 500 000 albums waarvan verskeie Platinum, Goud en Dubbel Platinum toekennings ontvang het.
Persoonlike lewe
Hy trou in 2010 met sanger Rudi Claase. Hulle skei in 2013 na drie en 'n half jaar.
Zygmunt Bauman
Zygmunt Bauman (Poznań, 19 November 1925 – Leeds, 9 Januarie 2017) was 'n Pools-Britse sosioloog en filosoof van Joodse afkoms. In die 1980's het hy bekendheid verwerf met sy boeke oor die moderniteit. Bauman was 'n professor in sosiologie aan die Universiteit van Warskou, die Universiteit van Tel Aviv en die Universiteit van Leeds. Hy was ook besoekende professor aan die Universiteit van Berkeley, Yale Universiteit, Canberra, St John's en die Universiteit van Kopenhagen.
Jeug jare
Bauman is in 'n Joodse familie in Pole gebore wat nie die Joodse geloof beoefen het nie. Toe Nazi-Duitsland in 1939 Pole binnegeval het, het die gesin na die Sowjetunie gevlug. Bauman het teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Poolse Weermag dien en het die verdrywing van die Nazi's meegemaak. Na die oorlog studeer hy sosiologie aan die Universiteit van Warskou. In 1954 doseer hy aan dieselfde universiteit. As deel van sy werk het hy gereeld die Weste besoek. Tydens sy verblyf aan die Londense Skool vir Ekonomie berei hy sy proefskrif (1959) voor, met die tema "Britse sosialisme".
Ná sy proefskrif het Bauman meer dikwels werke gepubliseer. Sy eerste boek vir 'n wye gehoor verskyn in 1964 naamlik "Sosiologie vir die alledaagse lewe". Bauman is destyds nog 'n oortuigde kommunis, maar sy idees word al hoe meer liberaal. Hy word beïnvloed deur liberale denke deur sy besoeke aan die Weste en die kennismaking met werke van Antonio Gramsci en Georg Simmel.
Belangstellings
Bauman is aanvanklik hoofsaaklik geïnteresseerd in die stratifikasie van die samelewing. Hoe ontstaan hoër en laer klasse? En wat hou dit in stand? Die werkersbeweging interesseer hom ook – in watter mate bevry die beweging die werkers of hou hierdie beweging die verdeling in die samelewing in stand? Van stratifikasie en emansipasie van laer klasse verskuif sy belangstelling meer na globalisering en moderniteit. Toe hy nog 'n akademikus in Pole was, het Bauman die geskiedenis van die sosialistiese party van Engeland bestudeer. Hy het ook bygedra tot die formulering van 'n sogenaamde humanistiese en revisionistiese Marxisme. Hy het dit hoofsaaklik onder die invloed van die Italiaanse filosoof Antonio Gramsci gedoen. Veral sy werk, Prison Notebooks, het in sy vroeë jare 'n groot invloed op Bauman se denke gehad. Bauman skenk ook baie aandag aan etiese kwessies in sy werk. Hier kan die invloed van die filosoof Emmanuel Levinas duidelik gesien word. Bauman bestee ook baie aandag aan die rol van utopieë en die rol van intellektuele in samelewings en politiek.
Volkslagting
Die tydperk rondom sy aftrede en daarna, is Bauman se mees produktiewe tyd. Hy neem hom die vrymoedigheid aan om te publiseer wat hy wil. In 1989 is 'n boek gepubliseer wat hom onder die aandag van wetenskaplike kringe gebring het: Die moderne era en die Holocaust (Moderniteit en die Holocaust). In hierdie boek wonder Bauman hoe mense so min mense leer van die Sjoa (Holocaust). Sy gevolgtrekking is: "Omdat ons die Holocaust buite die normale gang van die geskiedenis geplaas het." Die Holocaust word gesien as 'n abnormaliteit, iets wat nie by die mens pas nie. Die Holocaust word dus as 'n unieke gebeurtenis beskou en derhalwe op 'n syspoor geplaas. As ons daarna kyk, is dit soos 'n afwyking, en nie iets 'natuurlik' waaruit jy kan leer nie. "Want so iets gebeur een keer, maar nooit weer nie." Op hierdie manier troos die Westerse mens sy gewete: 'Dit was 'n eenmalige gekheid wat nooit weer sal plaasvind nie'. Hierdie posisie bied ook voordele vir die Jode. Hulle is die slagoffers van die mees verskriklike ding wat ooit met 'n volk kan gebeur. Bauman betwis dit en wys op die volksmoorde elders in die wêreld. Wat die Holocaust van ander volksmoorde onderskei, is die burokrasie wat die Holocaust vergesel het. Maar dit beteken nie dat die Holocaust uniek was nie. Die drang om afwykende mense onskadelik te maak, is inherent in die mens self. Dit is presies waarom ons meer van die Holocaust moes leer. Die moderne era was 'n reis na perfeksie. Om dieselfde redes was die moderne era ook 'n era van vernietiging. — Zygmunt Bauman
Postmodernisme
Sedert 1987 het Bauman gepubliseer oor postmodernisme. Hy vertel van 'n wêreld wat deur ekonomiese gewin gedryf word, waarin die mens van ondergeskikte belang is. In sy boek, Wasted Lives (subtitel: Modernity and Its Outcasts), beskryf Bauman hoe elke hoek van die wêreld deur globalisering beïnvloed word. Deur middel van toenemende kommunikasie kan almal die lewe (en soms die luukse) in ander dele van die wêreld leer ken. Aan die een kant bring dit migrasie van die Suide na die Noorde en van die Ooste na die Weste, maar in die meer ontwikkelde lande sien ons ook dat proteksionisme ontstaan: die ontwikkelde lande verdedig hul eie stelsel. Mense wat nie in die "vaart" van volke kan saamkom nie, lei 'n "vermorsde lewe". Bauman skets nie 'n optimistiese prentjie nie, volgens hom is die politiek – wat plaaslik georganiseer word – nie in staat om ekonomiese globale magte in ander weë te lei nie. Hierdie tema word weerspieël in sy boek oor globalisering en in baie ander werke. Volgens Bauman is die politiek plaaslik geanker terwyl die mag geglobaliseer word. Dit veroorsaak probleme. Politiek kan nie meer oplossings vir die globale probleme bied nie. In sy boek Liquid Fear beweer Bauman dat as gevolg van hierdie teenstrydigheid tussen politiek en mag, 'n kultuur van vrees onder die bevolking ontstaan het. Die gewone mense is bewus daarvan dat politici nie meer voldoende antwoorde op die globale probleme het nie en uiteindelik in 'n toestand van onsekerheid en vrees beland. Hierdie vrees spruit voort uit vrees vir die vreemde, en op hierdie manier lei dit selfs tot rassisme. Die vrees lei ook tot die opkoms van die sogenaamde veilige woonbuurte. Dit is gemeenskappe waarin mense hulself van die samelewing skei met die doel om enige eksterne bedreiging te vermy.
Sy biograaf Dennis Smith beskryf hom in 1999 as 'n profeet van die postmodernisme. Vanaf 2000 sou hy egter toenemend krities word teenoor die postmodernisme en die invloed daarvan op die samelewing. Vanaf 2000 praat hy dan nog ook oor die moderne vloeibare samelewing. Hoe dit met postmodernisme verband hou, is soms nie heeltemal duidelik nie. Wat duidelik is, is dat Bauman al hoe meer pessimisties word oor die lewe in die moderne vloeibare samelewing. Die ekonomiese ongelykheid op nasionale en wêreldvlak bly ook toeneem.
Moderne vloeibare tyd
In die vroeë jare van die 21ste eeu fokus Bauman op die bestudering en beskrywing van moderne vloeibare tyd en moderne vloeibare samelewing. Dit is die geval, veral sedert die publikasie van Liquid Modernity in 2000. In Liquid Love beskryf Bauman die toestand van interpersoonlike verhoudings en die toestand van liefde in die moderne vloeibare samelewing. Sy analise is pessimisties. Menslike verhoudings het baie broos en verganklik geword. Selfs familiebande lyk nie of hulle in die moderne vloeibare samelewing op die stabiliteit van die verlede kan reken nie. Huwelike gaan grootliks ten gronde en verhoudings word makliker verbreek as geskep. Kenmerkend van die moderne vloeibare samelewing is die gemak waarmee verhoudings beëindig word. Mense word as ware weggedoen as weggooibare produkte wat in die huishoudelike afval geplaas word wanneer die minste verhoudingsprobleme hul voordoen. Daar is skaars enige poging om verhoudings te red in geval van probleme. Daar is skaars enige poging om verhoudings te red in geval van probleme. Die boek Liquid Life is in groot mate 'n uitbreiding van Liquid Love. In hierdie boek ondersoek Bauman onder meer die verskynsel van spoeduitgaan (speeddating). Hy gee ook baie aandag aan die toestand van die arbeidsmark en die toename in buigsame werk. Hierdie ontledings is nou verwant aan die werk van die Amerikaanse sosioloog Richard Sennett, wat ook omvattend deur Bauman aangehaal word. Hierdie buigsaamheid wat verband hou met onsekerheid is volgens Zygmunt Bauman simptomaties van die moderne vloeibare tyd. Liquid Times vanaf 2007 is 'n soort opsomming van die werk op die moderne vloeibare samelewing. In Consuming Life word die verbruikersgemeenskap vanuit die moderne vloeibare samelewing beskou.Belgiese kulturele wetenskaplike Christophe Andrades het gefokus op die verdere ontleding van hierdie Baumaniese analise van die Westerse samelewing aan die begin van die 21ste eeu.
Bauman konsentreer in sy werk toenemend daarop om die alledaagse kulturele verskynsels uit die hedendaagse samelewing te beskryf. Hy skryf in die boek Does Ethics Have a Chance in a World of Consumers? oor aanlynuitgaan (online dating), blog en populêre televisieprogramme soos The Weakest Link en Big Brother.
Die konsep van moderne vloeibare samelewing is deur ander denkers oorgeneem. Die Amerikaanse sosioloog Moris Berman gebruik die konsep van moderne vloeibare samelewing om die Amerikaanse samelewing aan die begin van die 21ste eeu te beskryf. Nederlandse media-wetenskaplike Mark Deuze het die konsep van vloeibare joernalistiek ontwikkel.
Oorlede
Zygmunt Bauman sterf in 2017 op 91 in sy huis in Leeds, Engeland.
Kritiek
Baie ontleders van die werke van Zygmunt Bauman dui op die essayistiese en fragmentariese karakter van sy latere boeke oor die moderne vloeibare samelewing. Volgens hulle is hierdie styl nie wetenskaplik nie en daarom ontbreek hierdie boeke 'n objektiewe basis. Bauman self skryf egter in die inleidings tot sy boeke dat dit nie sy bedoeling is om heeltemal voltooide boeke aan te bied nie. Hy beskou dit as sy taak om te deel hoe dit voel om in 'n moderne vloeibare samelewing te leef. Daarbenewens verwys hy ook soms na sy ouderdom en beweer dat hy dus vinniger moet skryf om sy boeke betyds te kan voltooi.
Audrey Whitby
Audrey Whitby (gebore 10 April 1996) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Standoff (2016) en in die televisiereekse So Random! (2011) en The Thundermans (2013).
Kartografie
Kartografie (In Grieks "chartis", om te skryf) Kartografie behels die optrek van kaarte, deur dit te bestudeer en te beoefen. 'n Persoon wat in kartografie spesialiseer, word 'n kartograaf genoem.
Gewoonlik was kaarte opgetrek met behulp van pen en papier, maar die koms en verspreiding van rekenaars het 'n omwenteling in kartografie teweeg gebring. Die meeste hedendaagse kaarte word met behulp van kartografiese sagteware op rekenaars geproduseer.
Kaarte dien as die visuele voorstellings van data wat handel oor verskillende ruimtes en areas. Hierdie data word deur verskeie tipe metings verkry, en word in 'n databasis gestoor. Die data kan dan later vir verskeie gebruike weer herroep word.
Die kartografiese proses is gebaseer op die vasgestelde feit dat die wêreld meetbaar is, en dat ons betroubare voorstellings of modelle van daardie realiteit kan maak.
Kartografie behels gevorderde vaardighede en ingesteldhede, asook die gebruik van simbole om sekere geografiese verskynsels mee te verteenwoordig, asook die vermoë om die wêreld op 'n abstrakte en afgeskaalde wyse te kan visualiseer.
Die kartografie was oorspronklik ŉ onderafdeling van die geografie, maar het deur die toepassing van eie tegnieke tot 'n selfstandige wetenskap ontwikkel. Die doel met die kartografie is om geografiese inligting met behulp van kaarte aan die kaartgebruiker of - leser oor te dra. Die mens het van kaarte gebruik gemaak lank voordat hy kon skryf en in baie ou skriflose kulture is die jag· en oorlogsveld met behulp van die kaart afgebaken en verken. Uit ou kaarte kry 'n mens 'n goeie beeld van vroeëre beskawings se wêreldbeeld en die hoeveelheid kennis waaroor hulle beskik het ten opsigte van hulle omgewing. Dit is byvoorbeeld bekend dat die Grieke reeds voor Christus 'n teorie gehad het dal die aarde bolvormig is, 'n idee wat by die Romeine verlore gegaan het.
Gedurende die Middeleeue is daar weinig gegewens tot die bestaande kennis toegevoeg, maar in die Renaissance het daar 'n groot opbloei gekom, veraI deur die talle seekaarte wat vir die snel ontwikkelende seevaart noodsaaklik was. By die vervaardiging van landkaarte is daar aan die begin moeisame terreinopmetings gedoen, maar in die laaste paar dekades het die lugfotografie 'n baie vername rol begin speel by die versameling van gegewens wat op kaarte ingevoeg word.
Eers word 'n basiskaart gemaak waarop die kartograaf al sy waarnemings oor die topografie (hoogte, riviere, dorpe, ensovoorts) invul. Op hierdie manier ontstaan dan die topografiese kaart wat vir elke land onmisbaar is omdat dit as grondslag dien vir allerlei kaarte wat daarvan afgelei word en wat op hulle beurt weer onmisbaar is vir die ruimtelike ordening van die moderne samelewing. Wanneer daar op 'n topografiese kaart gegewens aangebring word wat die verspreiding van verskynsels volgens kwaliteit of kwantiteit aangee, is dit 'n tematiese kaart. Voorbeelde hiervan is die bevolkingsdigtheids- en die weerkaart.
Omdat hierdie kaarte dikwels ŉ goeie beeld gee van die veranderinge wat 'n bepaalde verskynsel in 'n bepaalde rigting toon (uit die gegewens op 'n wêreldkaart sou dit byvoorbeeld blyk dat die reënval oor die algemeen afneem hoe verder 'n mens jou van die kus bevind), vind die tematiese kaart baie toepassings in die samelewing. Een van die groot probleme van die kartograaf is dat hy gegewens van 'n bolvormige voorwerp (die aarde) op 'n plat vlak (die kaart) moet weergee.
As gevolg hiervan ontstaan daar allerlei vervormings ten opsigte van vorm, afstand of oppervlakte. Verskeie projeksies is nou reeds ontwikkel, maar veral oor groot gebiede moet die kartograaf dikwels tevrede wees met 'n kompromis, omdat hy nie in alle gevalle vorm-, oppervlakte- en afstandgetroue weergawes verkry nie. Die enigste ware voorstelling van die aarde is die wat met 'n aardbol verkry word. Prakties sou dit egter onmoontlik wees om op 'n aardbol al die topografiese gegewens in detail aan te bring, aangesien 'n mens dan ŉ enorme aardbol sou moes hê.
Omdat die kartograaf die gegewens nie volgens die ware grootte op ŉ kaart kan aanbring nie, maak hy gebruik van 'n skaal. Vir die bepaling van afstande word dan van verskillende metodes gebruik gemaak, waarvan die lugfoto vanuit 'n vliegtuig of 'n aardsatelliet een van die hulpmiddele is wat die meeste gebruik word.
Geskiedenis van die kartografie
Die geskiedenis van die afbeelding van die aarde, lande, stede en ander soortgelyke onderwerpe is die vakgebied van die historiese kartografie. Hierdie wetenskap omvat die geskiedenis van die landmeetkunde, die teken en druk van kaarte, en ook die bestudering van die veranderinge wat deur die eeue heen in die kaartbeeld gekom het. Die mens het geteken voordat hy kon skryf en daarom is die kaart ouer as skrif. Dit geld nie net vir die volkere uit die verre verlede nie, maar bewyse daarvoor is onlangs by nuut ontdekte natuurvolke gevind. By die opstel van 'n kaart is daar altyd 'n bepaalde beweegrede en deur die historiese kartografie kan ŉ mens 'n insig hierin verkry, selfs ŉ indruk van die menslike denke uit ŉ vroeëre era. Baie dikwels was die motivering by die opstel van 'n kaart militêr georiënteer, of dit kon bloot 'n kadastrale kartering gewees het sodat die belastinggaarder presies kon vasstel watter eiendomme aan wie behoort en hy sy belasting dienooreenkomstig kon hef.
Uit die duisende topografiese kaarte wat bewaar gebly het, kan ŉ mens ou landskappe eien en die verandering wat dit deur die eeue ondergaan het, naspeur. Hier het die kaart hom beter bewys as skrif, want uit 'n noukeurige getekende kaart kon 'n rykdom aan inligting verkry word wat beswaarlik so volledig beskryf sou kon word. In die historiese kartografie word die volgende tydperke onderskei: die Oudheid, die Middeleeue, die Renaissance en die tydperk na die tegniese omwenteling in die 19e eeu.