cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beginonderneming
Beleggingsrondes
Met belegging in 'n beginonderneming is daar verskillende soorte stadia waaraan die belegger kan deelneem. Die eerste rondte word die saadrondte genoem. Die saadrondte is gewoonlik wanneer die aanloop nog in die baie vroeë fase van uitvoering is, wanneer hul produk nog 'n prototipe is. Op hierdie vlak sal engelbeleggers deelneem. Die volgende ronde heet Reeks A. Op hierdie punt het die onderneming reeds 'n vastrapplek en verdien dit moontlik 'n inkomste. In reeks A gaan waagkapitaalondernemings saam met engele of superengelbeleggers deelneem. Die volgende rondes is Reeks B, C en D. Hierdie drie rondes is die wat na die IPO lei. Waagkapitaalondernemings en private-ekwiteitondernemings neem deel.
Geskiedenis van beginonderneming beleggings
Na die Groot Depressie, wat deels die skuld gegee is weens 'n toename in spekulatiewe beleggings in klein ongereguleerde ondernemings, was beginondernemings hoofsaaklik afhanklik van  mondelinge verpryding van inligting  wat gereserveer was vir die vriende en familie van medestigters, sakengele en waagkapitaalfondse. In die Verenigde State was dit die geval sedert die implementering van die Securities Act van 1933. Baie lande het soortgelyke wetgewing geïmplementeer om algemene werwing en algemene advertering van ongeregistreerde sekuriteite te verbied, insluitend aandele aangebied in beginondernemings. In 2005 is 'n nuwe versneller-beleggingsmodel deur Y Combinator bekendgestel wat 'n vaste-termyn-beleggingsmodel met 'n vaste periode-intensiewe regrukkamp (bootcamp) -styl-opleidingsprogram gekombineer het om die saad- / vroeëfase-beleggingsproses met opleiding te stroomlynen meer sistematies te maak.
Na aanleiding van Y Combinator, het baie versnellers met soortgelyke modelle wêreldwyd na vore gekom. Die versnellermodel het sedertdien baie algemeen geword en wyd versprei en is sleutelorganisasies van enige beginonderneming-ekosisteem. Artikel II van die Jumpstart Our Business Startups Act (JOBS Act), wat die eerste keer op 23 September 2013 geïmplementeer is, het aan beginondernemings en medestigters of promotors in die VSA begin. die reg om oor die algemeen publiek te vra en te adverteer met behulp van enige kommunikasiemetode op voorwaarde dat slegs geakkrediteerde beleggers die sekuriteite mag koop. Die regulasies wat die aandeel groepbefondsing in verskillende lande beïnvloed, verskil egter baie met 'n verskeidenheid van vlakke en modelle van vryheid en beperkings. In baie lande is daar geen beperkinge wat die breë publiek beperk om te belê in beginmaatskappy nie, terwyl daar steeds ander soorte beperkings kan wees, soos om die bedrag te beperk wat maatskappye by beleggers kan soek. As gevolg van positiewe ontwikkeling en groei van groepbefonsing, is baie lande aktief besig om hul regulering met betrekking tot groepbefonsing op te dateer.
Belê aanlyn
Die eerste bekende beleggingsgebaseerde groepbeleggingplatform vir beginondernemings is in Februarie 2010 van stapel gestuur deur Grow VC, gevolg deur die eerste VSA gebaseerde maatskappy ProFounder wat 'n model vir beginondernemings om beleggings direk op die webwerf te bekom, maar ProFounder het later besluit om sy besigheid te staak weens regulatoriese redes wat verhinder dat hulle voortgaan, omdat hulle hul model vir die VSA bekend gestel het vir markte voor die JOBS Act. Met die positiewe vordering van die JOBS-wet vir groepbelegging in die VSA, het platformgroepe vir fondse soos SeedInvest en CircleUp in 2011 begin verskyn, en platforms soos Investiere, Companisto en Seedrs in Europa en OurCrowd in Israel. Die idee van hierdie platforms is om die proses te vergemaklik en die twee hoofprobleme wat in die mark plaasgevind het, op te los. Die eerste probleem was dat beginondernemers in staat was om toegang tot kapitaal kon kry en die hoeveelheid tyd wat dit neem om 'n finansieringsronde te sluit, verminder. Die tweede probleem was bedoel om die hoeveelheid transaksievloei vir die belegger te verhoog en ook om die proses te sentraliseer.
Interne beginondernemings
Interne beginndernemings is 'n vorm van korperatiewe entreperneurskap. Groot of gevestigde ondernemings probeer gereeld om innovasie te bevorder deur 'interne beginondernemings' te skep, nuwe sake-afelings wat grootliks onafhanklik van die res van die onderneming werk. Voorbeelde hiervan is Bell Labs, 'n navorsingseenheid in Bell Corporation and Target Corporation (wat begin het as 'n interne beginonderneming van die Dayton se departmentele winkel-ketting) en threedegrees, 'n produk wat ontwikkel is deur 'n 'interne beginonderneming van Microsoft. Om sulke ondernemings intern te akkommodeer, het maatskappye, soos Google, stappe gedoen om 'n nuwe onderneming te begin en hul werkers tuis te laat voel in hul kantore en laat hulle selfs hul honde werk toe.
Eenhorings
Sommige ondernemings word groot en word eenhorings, dit wil sê private ondernemings wat vir meer as een miljard VS$ gewaardeer is. Die term is in 2013 geskep deur die waagkapitalis Aileen Lee, wat die mitiese dier gekies het om die statistiese skaarsheid van sulke suksesvolle ondernemings te verteenwoordig. Volgens TechCrunch was daar vanaf Maart 2018 279 eenhorings, en die meeste van die eenhorings is in die Volksrepubliek van China, gevolg deur die VSA. Die eenhorings is in enkele lande gekonsentreer: China (131), VSA (76), Indië (14), die Verenigde Koninkryk (7), Indonesië (4), Argentinië (4), Singapoer (3), Switserland (2), Suid Korea (2), Hong Kong (2) en 13 ander lande (1 elk). Die grootste eenhorings sluit Ant Financial, ByteDance, DiDi, Uber, Xiaomi en Airbnb in.
Nir Barkat
Nir Barkat, Hebreeus: ‏ניר ברקת‎, (gebore op 19 Oktober 1959 in Jerusalem) is 'n Israelse entrepreneur in die inligtingstegnologie die van 2008 tot 2018 die negende burgemeester van Jerusalem was gewees. Sedert 30 April 2019 is hy 'n lid van die Knesset.
Barkat is 'n regs politikus. Hy was lid van die politieke party Likoed maar het in 2005 premier Ariel Sharon gevolg na Kadima. Omdat hy teen die opdeling van Jerusalem tussen Israel en die Palestyne is, het hy later ook uit Kadima getree. In 2015 het hy weer aansluit bij die Likoed-party.
Hy het in die valskermtroep gedien en rekenaarwetenskap aan die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem gestudeer.
Nir Barkat is getroud en het drie kinders.
Memelland
Memelland of Memelgebied, Litaus Klaipėdos kraštas, was 'n geografiese term wat tussen die Eerste en die Tweede Wêreldoorlog na dié gedeelte van Oos-Pruise verwys het wat noord van die Memel- (Duits) of Nemunas-rivier (Litaus) geleë is, in 1920 deur die geallieerde en geassosieerde magte onder Franse administrasie geplaas en in 1923 deur Litaue geannekseer is.
Die term Memelland word in die Duitse taalgebied nog steeds gebruik om na die rivier- en kultuurlandskap tussen Kaunas en Klaipėda te verwys waar die Nemunasrivier vyf eeue lank 'n natuurlike grens tussen Sentraal- en Oos-Europa gevorm het. Sowel in geografiese asook in historiese opsig is dié streek tussen Litaue, Duitsland en Rusland geleë en weerspieël sy kultuur en boukuns invloede uit al drie taal- en kultuurgebiede.
Die landstrook met 'n lengte van 140 en 'n wydte van maksimaal 20 kilometer is in 1939 deur 145 000 mense bewoon. Die grootste stad was Memel (tans Klaipėda) met 'n bevolking van 40 000, Heydekrug (Litaus Šilutė) met 'n bevolking van 5 0000 en Pogegen (Pagėgiai) met 2 800 inwoners.
Zita Pretorius
Zita Pretorius (gebore 7 Mei 1992) is 'n Afrikaanse sangeres.
Pretorius is in 2010, op die ouderdom van 18, aangewys as die algehele wenner van die Opera-afdeling, asook die algehele kampioen by die World Championships of Performing Arts in Los Angeles, waaraan twee-en-vyftig lande deelgeneem het. Daarna het sy saam met Rudi Claase onder die verhoognaam Rudi en Zita begin opgetree. Hulle album Die Engele Sing is in 2011 uitgereik en het 26 000 eenhede verkoop. In Desember 2011 het die paartjie aangekondig dat hulle paaie skei om op hulle sololoopbane te fokus.
Zita is in 2012 deur Universal Music geteken. Haar soloalbum Skakerings van Dagbreek is in September 2012 uitgereik. Sy is benoem vir 'n Ghoema- en Tempo-toekenning (Nuweling van die Jaar). Later in 2012 is 'n projek aangepak deur Universal Musiek vir 'n CD met Corlea Botha, Zita en Marzanne de Beer. Die projek heet De La Creme en die CD se naam is Dolce Vita.
In Oktober 2014 is die duetalbum Burgerd + Zita uitgereik saam met Burgerd Botha (voormalige lid van die groep Romanz. Die album is vir 'n Tempo-toekenning benoem.
Broadgate-toring
Die Broadgate-toring is 'n wolkekrabber wat tussen 2005 en 2009 in Londen se sentrale finansiële distrik, die City of London, ontstaan het. Die gebou het 'n hoogte van 165 meter en 33 verdiepings. Die boukoste het sowat 191 miljoen Pond beloop.
Wolf (sterrebeeld)
Die Wolf (Latyn: Lupus) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Dit is een van die 48 konstellasies wat deur die 2de-eeuse sterrekundige Ptolemaeus genoem is en is steeds een van die 88 moderne sterrebeelde.
Ruimtevoorwerpe
Die Wolf bevat geen baie helder sterre nie, maar het sowat 30 met ’n helderheid van 2 of 3 mag en 70 van meer as 6 mag, onder meer ’n paar veelvoudige sterre. Die helderste ster, Alpha Lupi, is ook bekend as Men.
Geskiedenis
In Antieke tye is die Wolf beskou as ’n asterisme wat deel vorm van die sterrebeeld Sentour. Dit is eers in die 200's v.C. deur Hipparchos geskei en Therion ("dier") genoem. Dit is nie na ’n spesifieke dier genoem nie, totdat die Latynse vertaling van Ptolemaeus se werk dit met die wolf verbind het.
Pous Leo XIII
Pous Leo XIII (2 Maart 1810 – 20 Julie 1903), was die 256ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk, hy regeer van 1878–1903 vir 25 jaar 5 maande en 1 dag. Hy was die oudste pous (regeer tot die ouderdom van 93), en sy pontifikaat was die derde langste, na sy onmiddellike voorganger Pous Pius IX, en Pous Johannes Paulus II.
Hy is bekend vir intellektualisme, die ontwikkeling van die sosiale milieu met sy ensikliek Rerum Novarum en sy pogings om die posisie van die kerk te definieer met betrekking tot moderne denke. Hy het Rooms-Katolieke Mariologie beïnvloed en bevorder beide die Rosekrans en die skapulier. Hy het 'n rekord van elf ensiklieke geskrywe oor die Rosekrans, twee nuwe Maria-skapuliere goedgekeur en was die eerste pous om die konsep van Maria as middelares ten volle te deurgrond.
Biografie
Pous Leo XIII is gebore as Vincenzo Gioacchino Raffaele Luigi Pecci (hy word algemeen Gioacchino Pecci genoem) op 2 Maart 1810 in Carpineto Romano, Kerklike Staat. Die dorpie lê net suid van Rome en was toe deel was van die Franse keiserryk. Hy was die sesde van sewe kinders van graaf Ludovico Pecci en sy vrou Anna Prosperi Buzzi, 'n gesin van lae adel. Hy was die broer van kardinaal Giuseppi Pecci. Hoewel sy lae adelstand hom nie daarvoor kwalifiseer nie, word hy tog opgelei aan die Accademia dei Nobili (Akademie vir die adel). Hy word priester op 31 Desember 1837 nadat hy op 14 Februarie 1837 al aangestel is as persoonlike priester van die pous. Op 27 April 1843 word hy aartsbiskop van Damietta. Hy maak vinnig opgang en op 28 Januarie 1843 word hy nuntius in België. Koning Leopold I van België was die protestante matig gesind. Pecci instigeer die oprigting van die Belgiese Pouslike Kollege in Rome in 1844. Hy kom in konflik met die liberale party in België en meng hom in met die skoolstryd. Koning Leopold versoek die Vatikaan om hom terug te roep in 1846. Pecci word toe aartsbiskop van Perugia op 27 Julie 1846. Hy word bekend vir sy bestryding van die anti-klerikale wetgewing in Italië en die bevordering van die neo-thomisme (die teologie van Thomas van Aquino).
Op 19 Desember 1853 word hy kardinaal met die basiliek San Crisogono in Trastevere as sy titelkerk. Op 20 Februarie 1878 volg hy Pous Pius IX op en word gekroon op 3 Maart 1878. Hy regeer tot sy dood op 20 Julie 1903 en word opgevolg deur Pous Pius X. Die naam ‘Leo’ beteken 'leeu'.
Pontifikaat
Pous Leo XIII volg Pous Pius IX op 20 Februarie 1878 op. Hy probeer om die kerk en die moderne samelewing nader aan mekaar te bring. Die “Syllabus Errorum” van Pous Pius IX het 'n wig tussen die kerk en die samelewing gedrywe deur verskeie politieke en wetenskaplike beskouinge te veroordeel. Te midde van die demokratisering van die tweede helfte van die 19de eeu het Leo XII egter bly verkondig dat God en die kerk die bron van alle mag moet wees en nie volk en die nasie nie. Hy bestry persvryheid en vryheid van meningsuiting asook die idee dat alle kerke gelyk is. Hy droom van die herstel van die Pouslike Staat en die geestelike leierskap van die Christelike wêreld. Saam met sy staatsekretaris Mariano Rampolla versoen hy die Vatikaan met Otto von Bismarck en beëindig sodoende die “Kulturkampf”. Leo XIII is die eerste pous wat die Franse republiek gesteun het. Die Franse monargiste was nie baie gelukkig daarmee nie. Die pous het ook goeie kontakte gesmee met die nuwe republieke in Suid-Amerika.
Leo se toenadering tot die Anglikaanse Kerk het misluk en in sy bul “Apostolicae Curae” verklaar hy hulle priester- en biskopwydings asook die apostoliese suksessie ongeldig. Die Ortodokse Kerke se wydings is wel geldig verklaar. Leo XIII probeer om die verlies van die wêreldlike mag te herstel. Hy strewe konkordate na met verskeie lande en slaag daarin om die aansien van die pousdom aansienlik te verbeter. Hy sterf op 20 Julie 1903 en word opgevolg deur Pous Pius X. Sy grafmonument is gemaak deur Giulio Tadolini en kan gesien word in die basiliek St. Jan van Laterane.
Die kollege van kardinale
Pous Leo XIII het 147 nuwe kardinale aangestel in 27 konsistories. Weens die omvang van die lys word dit hier gehou.
Bulle, briewe, ensiklieke en dekrete
Pous Leo XIII het 'n groot aantal publikasies die lig laat sien. Die belangrikste ensiklieke word hieronder gegee, maar 'n volledige lys van sy publikasie kan hier gevind word.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Sveinn Ólafur Gunnarsson
Sveinn Ólafur Gunnarsson (gebore 1976) is 'n Yslandse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Either Way (2011), Metalhead (2013), Autumn Lights (2016), en Heartstone (2016).
Kleinsneeugans
Die wetenskaplike klassifikasie van hierdie gans word tans betwis: sommige wetenskaplikes klassifiseer die ganse onder die genus Anser, terwyl ander weer ten gunste van die genus Chen is.
Kleinsneeuganse word op die Noord-Amerikaanse vasteland aangetref in Kalifornië, Meksiko, Texas en Louisiana. Hulle kom op eilande langs die kus voor, van Baffin-eiland in die suide, wes deur Southampton- en Victoria-eiland, tot by Banks-eiland.
Hierdie ganse het 'n wit en 'n blou fase, maar daar is geen verskil in die kleur van die vere tussen mannetjies en wyfies nie. Kleinsneeuganse kan van grootsneeuganse onderskei word aan hul kleiner, dunner nek, korter kop en kleiner snawel.
Hulle dieet bestaan hoofsaaklik uit plantmateriaal, byvoorbeeld wortels en stamme van plante, gras en graan, maar hulle sal ook die lêkorrels van hoenders en eende vreet.
Kleinsneeuganse broei tussen Oktober en Januarie. Die nes word op egalige terreig met 'n effense hoogte gebou. Die wyfie lê vyf tot sewe roomwiteiers wat na 23-25 dae uitbroei. Die kuikens is self na twee jaar broeigereed.
Mercedes-Benz M266 enjin
Die M266 is 'n moderne inlynviersilinderenjin wat deur Mercedes-Benz in Stuttgart vervaardig word, vir gebruik in hul A- B en C-klas. Die kragtigste enjin in die familie is die 2.0 turbo, wat diens doen in die Mercedes-Benz B200 Turbo en Mercedes-Benz C-klas.
Belobog
Belobog, Bilbog, Belbog, Bialbog, Bjelobog, Bielobog, Beloen, Biloen (al die name beteken wit god) is ’n Slawiese godheid van lig en die Son, die teenpool van die donker en wrede Tsjernobog (swart god).
Dit is onseker of antieke Slawiërs wel so ’n god aanbid het omdat hy in geen betroubare historiese rekords genoem word nie. In die verlede het leerlinge wat Slawiese mitologie bestudeer het, die dualisme van Belobog en Tsjernobog as vanselfsprekend aanvaar, maar moderne navorsers betwyfel hierdie teorie.
Helmold
In die tweede helfte van die 12de eeu het die Duitse priester Helmold in sy werk Chronica Slavorum die gelowe en gebruike van verskeie Wes-Slawiese volke beskryf wat in dié tyd nog heidene was. Hy skryf onder meer: "Die Slawiërs, sê hulle, het een besondere gebruik: Tydens feeste gee hulle ’n drinkbeker in ’n sirkel vir mekaar aan, nie om te loof nie, maar eerder te vloek in die naam van gode, goed en sleg. Vir elke goeie ding word ’n goeie god geloof, en vir elke slegte ding ’n bose god gevloek. Hierdie god van ellende word in hulle taal Diabolous of Zherneboh genoem, dus die swart god."
Op grond hiervan aanvaar baie moderne miteskrywers dat as die slegte god Tsjernobog was, die goeie god Belobog moet wees. Helmold noem egter laasgenoemde se naam nêrens in sy Chronica nie en dit word ook nie in ander historiese bronne genoem wat die heidense gode van enige Slawiese volk beskryf nie. Boonop is die stelling hierbo waarskynlik Helmold se eie vertolking eerder as ’n akkurate beskrywing van antieke Slawiërs se geloof: Helmold het as ’n Duitser nie hul taal geken nie en het as ’n Christelike priester geen kontak met die heidene self gehad nie. Hoewel sy inligting oor Slawiese mitologie waardevol is, is dit wys om nie alles onvoorwaardelik te glo nie.
Plekname
Nog ’n leidraad vir die bestaan van Belobog is ’n aantal plekke in Slawiese lande met name soos Bělbožice in Tsjeggië, Bilobozjnitsa in die Oekraïne en Bialobože in Pole. Soms vorm die name "wit god" en "swart god" ’n paar, soos die heuwels Bileboh en Czorneboh naby Bautzen in Sorbië of die Tsjeggiese Bělbožice en Černíkovice in die distrik Plzeň-Noord. Dit was een van die argumente vir die dualisme-teorie.
Taal
Die bestaan van Belobog word ook "bewys" deur die uitdrukkings "hy sien nie ’n wit god nie" in Serwies en "skree heelpad na die wit god" in Bulgaars.
Slawiese dualisme
’n Belangrike vraag is hoe belangrik die simboliek van wit en swart vir die heidense Slawiërs was as verteenwoordigend van goed en sleg – ’n taamlik Christelike begrip – en of hulle enigsins daarin geglo het. Uit ander historiese bronne van die Slawiese heidendom weet ons byvoorbeeld dat Svantevit, die groot god van Rügen-eiland, voorgestel is deur ’n wit perd en Triglav, ’n belangrike god in die stad Szczecin, deur ’n swarte; nie een van hulle is egter beskou as ’n bose of donker godheid deur die mense wat hulle aanbid het nie. En selfs as ’n mens aanneem dat daar regtig twee teenpole soos Belobog en Tsjernobog was, bly die vraag steeds of hulle aparte gode was, en nie bloot alternatiewe name van ander Slawiese gode nie.
Die dualisme-teorie word ook bevraagteken deur die Serwiese kenner van mites en volksverhale, Veselin Čajkanović, wat die songod in Russiese historiese bronne, Dazjbog, vergelyk met ’n donkerder karakter uit Serwiese volksverhale met ’n byna identiese naam, Dabog. Hy wys daarop dat songode in verskeie mitologieë dubbele aspekte het – die een goed en lig wat die Son bedags in die lug voorstel, die ander boosaardig en donker wat die Son snags in die onderwêreld voorstel. Hy kom tot die gevolgtrekking dat twee oënskynlik teenoorgestelde gode, goed en boos, lig en donker, eintlik twee verskillende aspekte van een Slawiese godheid, Dazjbog, is.
In moderne kultuur
In American Gods deur Neil Gaiman word na Belobog verwys (as "Bielebog"). Hy vervang sy broer Czernobog in die lente. Czernobog/Bielebog woon in ’n woonstel in Chicago saam met die drie Zorya.
John Taylor
duimnael|regs|260px|Ds. John Taylor.
Ds. John Taylor (Scone, graafskap Perth, Skotland, 1778 - Cradock, 21 Mei 1860) was die eerste leraar van die NG gemeente Beaufort-Wes en daarna 36 jaar lank leraar van die NG gemeente Cradock tot aan sy dood.
Sycon album
Sycon album is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
John Taylor
Agtergrond
Taylor is in Skotland opgelei as leraar van die Presbiteriaanse Kerk, maar het hom later geroepe gevoel om onder die inboorlinge van Suid-Afrika as sendeling van die Londense Sendinggenootskap te kom werk. So het hy in Oktober 1816 in die geselskap van die later beroemde Robert Moffat en drie ander leraars, ds. John Evans (van 1818 tot 1823 Taylor se voorganger en eerste leraar van die NG gemeente Cradock), Kitchingman en Brownlee, met die skip Alacrity uitgeseil na Suid-Afrika. Die geskiedskrywer George McCall Theal beskryf hom as 'n man met "zeal and ability". Met ywer en toewyding het hy die sendingsaak gedien tot hy in 1818 sy band met die Londense Sendinggenootskap verbreek, saam met 'n sestal ander sendelinge.
Oor die redes waarom hy met die sendinggenootskap gebreek het, is daar vandag nie eenstemmigheid nie. Eerw. John Campbell sê dat Taylor 'n ruimer werkkring gesoek het, maar dit was waarskynlik onwaar, want die sendingwerkkringe van destyds te groot was om behoorlik te behartig. Andere meen dat lord Charles Somerset, die Kaapse goewerneur, hulle oorgehaal het om die sendingveld te verlaat en sy gunstiger aanbiedinge aan te neem om predikante van die Nederduitse Gereformeerde Kerk te word. Die destydse predikante-tejort, sowel as die goewerneur se uitgesproke beleid om die Hollandse Kerk te verengels deur die invoer van Skotse predikante, steun die tweede opvatting. Die goewerneur self het destyds verklaar dat ds. Taylor en andere met die Londense Sendinggenootskap gebreek het omdat hulle nie kon saamgaan met die ongereeldhede wat daar destyds op party sendingstasies geheers het nie. Hulle kon hul blykbaar kwalik vereenselwig met die uiterste "negrofilistiese" beleid van hierdie genootskap en die "oordrewe en leuenagtige verhale van die mishandeling van die inboorlinge deur die boere".
Sycon album
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Tanita.
John Taylor
Agtergrond
Ongeveer in die tyd dat Somerset vir Taylor die leraarspos in die pasgestigte gemeente Beaufort aangebied het, het hy in die huwelik getree met 'n Hollandssprekende dame, Antonia F. van Gysel, 'n suster van die tweede vrou van ds. M.C. Vos van Tulbagh.
Op Beaufort
In dieselfde proklamasie waarin die stigting van die distrik Beaufort aangekondig word, is ook kennis gegee van die aanstelling van ds. Taylor as predikant van dié distrik. Vroeg in Desember 1818 het ds. Taylor hom reeds op Beaufort gevestig en sy werksaamhede begin. Hy moes nie slegs wit lidmate besoek en bearbei nie, maar ook die gekleurdes en saam met die landdros toesig hou oor die pasgestigte nedersetting op Kookfontein, wat gestig is as nedersetting of reserwe om die rondtrekkende inboorlinge te beweeg om hulle binne die grense van die Kolonie te kom vestig en 'n gevestigde lewenswyse aan te neem. Hy moes dus predikant sowel as sendeling vir 'n gebied so groot soos Nederland wees.
Omdat die regering veral van hom verwag het om mense in die distrik op te soek, was ds. Taylor se taak byna bomenslik en onmoontlik. Boonop was daar geen spoor van die "decent dwelling" wat die regering aan hom en sy gesin beloof het nie. Hy moes 'n derderangse huisie met 'n ander gesin deel. Daar was ook geen kerkgebou nie. Sir John Fraser het later vertel dat sy vader, ds. Colin Fraser, die tweede predikant, as kind vir hom vertel het: "Religious services were held at a poplar tree near where the present dam wall is; the church, a tent of wagon sails." Eers in 1820 kry die gemeente verlof om die dienste in 'n woonhuis van kmdt. Abraham de Klerk te hou. Eers laat in die jaar het dit moontlik geword. Toe Mary Moffat, die dogter van die sendeling Robert Moffat en later die vrou van die ontdekkingsreisiger David Livingstone, Beaufort in Februarie 1820 besoek, beskryf sy die plek waar ds. Taylor dienste moes hou "as only a room in a farmhouse, with two beds in it. I have been in many odd-lookig places, but never saw one like that". Herhaalde vertoë van die kerkraad "tot 't opbouwen van een simple gebouw dienende tot een kerk" het steeds op dowe ore by die owerheid geval en toe ds. Taylor in 1823 na Cradock verplaas is, het die gemeente nog geen kerkgebou gehad nie. Voorts het die goewerneur gereken die geaardheid van die distrik was van so 'n aard dat geskikte persone om die pos van diaken of ouderling te beklee, nie gevind sou kon word sodat ds. Taylor meer as anderhalf jaar sonder 'n kerkraad oor die weg moes kom. Soms was hy verskeie maande van die huis af weg met huisbesoek in die verskillende veldkornetskappe, want om almal van huis tot huis te besoek, sou minstens 18 maande duur.
Ondanks die moeilikhede het ds. Taylor die grondslae van die latere gemeente Beaufort gelê. Hy het met sorg verskillende registers (doop, huwelik, lidmaat) aangelê en noukeurig boekgehou van die gemeente se geldsake. Op 11 April 1819 het hy die eerste kindjie gedoop en wel op Kookfontein; kort daarna 'n tweede "aan huis" op die dorp. Die eerste nagmaalweek was 29 tot 30 September 1820, toe die eerste lidmate (altesaam 65) aangeneem en voorstel is. Reeds in Junie 1819 het ds. Taylor die eerste "bedestond" gehou en sedertdien was maandelikse bidure (Maandagoggend) in swang.
Anderhalf jaar het ds. Taylor sy werk hier verrig sonder dat daar 'n kerkraad of gemeente in die kerkregtelike sin was. Die eerste kerkraadslede, benoem deur die landdros van Graaff-Reinet, is op 16 Mei 1820 deur die goewerneur goedgekeur en op dieselfde dag is die gemeente Beaufort-Wes van owerheidsweë as gestig verklaar. Die eerste kerkraad het bestaan uit twee ouderlinge (Christiaan Bothma en M.J. van Stade) en drie diakens (Gysbert Janze, Dirk Wouter de Plooy, Dapper Goerge Stefanus de Beer). Hierna is die eerste kerkraadsvergadering op 29 September 1820 gehou toe D.G.S. de Beer die eerste diaken-kassier was. Die eerste koster was ene Frylinck. Reeds in November 1820 besluit die kerkraad om vier maal per jaar Nagmaalsfees te hou, naamlik die derde Sondag van Januarie, April, Julie en Oktober. Die fees het reeds op Vrydag begin, onder meer met die aanneem van jong lidmate wat dan die Saterdag tydens een van die voorbereidingsdienste voorgestel is. Sondag was die Nagmaalsdienste en Maandagmôre moes die kerkraadsvergadering gehou word. Aan die begin van 1824 is ds. Taylor deur die goewerneur na Cradock verplaas. Sy laaste kerkraadsvergadering was op 5 Januarie 1824. Dit is al wat die kerkraad se notule oor sy vertrek rep.
Gemeente Cradock en dood
Die NG gemeente Cradock het ds. Taylor getrou en onafgebroke 36 jaar lank gedien tot sy dood in die ouderdom van 72. Die medewerker van die Kerkbode het berig sy heengaan was "sag en vreedsaam". Sy stoflike oorskot en dié van sy vrou en twee dogters rus binne die ringmuur van die kerk op Cradock. Hy was 41 jaar lank in die evangeliebediening. Gedurende sy lang dienstyd is die gemeente Beaufort in vier en die gemeente Cradock in ses gemeentes verdeel. Hoewel hy 'n Skot en in beginsels teen die Groot Trek gekant was, het hy hom as leraar van Cradock baie sterk beywer vir die geestelike bearbeiding van die Voortrekkers. In sy prediking was hy die Hollandse taal nooit heeltemal magtig nie.
Bitterbos
Die bitterbos (Chrysocoma ciliata) is 'n struik wat slegs 60 cm hoog word. Die plant kom in die hele Suid-Afrika met die uitsondering van Limpopo en ook in Lesotho voor. In die Wes-Kaap en die Oos-Kaap kom dit saam met die fynbos voor en wel op rotsagtige hange en klipperige gelyktes.
Norman Eaton
Norman Musgrave Eaton (1902–1966) was 'n Suid-Afrikaanse argitek wat op 11 Oktober 1902 in Pretoria gebore is en veral bekend is vir die ontwerp van banke en huise. Hy sterf op 19 Julie 1966 in 'n motorongeluk in Pretoria.
Nadat hy in Pretoria en Kaapstad skoolgegaan het skryf hy in 1922 in vir 'n diplomakursus in argitektuur by die Universiteit van die Witwatersrand. Daar word hy raakgesien deur die argitek Gordon Leith wat hom in diens neem, van 1922 tot 1930, terwyl hy aandklasse bywoon om sy studies te voltooi. Leith plaas Eaton in 1926 aan die hoof van die Pretoriakantoor van sy praktyk. Eaton wen in 1929 die Baker studiebeurs wat hom in staat stel om 'n nege maande residensie by die Britse Skool in Rome te onderneem voor hy verskeie Europese lande in 1930 en 1931 besoek.
Met sy terugkeer na Suid-Afrika in 1933 stig hy sy eie praktyk in Pretoria. Hy spits hom veral toe op huise wat uit ongeverfde bakstene gebou is en Afrika-elemente, soos aspekte van Groot-Zimbabwe insluit. Later sou ook Egiptiese kuns en argitektuur 'n rol speel in sy huisontwerpe. In sy huisontwerpe het hy gepoog om 'n streeksgevoel vas te vang deur die gebruik van bekende plaaslike materiaal en vorms, deur aanpassing soos tot die warm klimaat soos klein vensters, sonskerms en dakoorhange wat by die huise uitseek, die gebruik van tradisionele hout vensterhortjies en die lê van groot lappe grondkleurige steenplaveisel.
In 1940 kry hy sy eerste groot opdrag vir 'n kommersiële gebou, die Landbank in Potchefstroom. In 1940 sluit hy 'n vennootskap met Alan Fair wat tot 1945 duur. In 1945 reis hy na Amerika, Argentinië en Brasilië en verskeie dele van suidelike en sentraal Afrika. Met sy terugkeer word hy uitgenooi om Reinethuis in Graaff-Reinet te restoureer. Onder Eaton se bekendste werk is Huis Greenwood, die Bank der Nederlande in Kerkstraat, Pretoria, Polley's Arcade in Pretoria, die Kleinteater in Pretoria en die Bank der Nederlande in Smitstraat, Durban. Hy het ook die Landbankgeboue in Potchefstroom, Pietermaritzburg en Kroonstad ontwerp.
Erkenning en Pryse
In 1960 het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns 'n goue medalje aan hom toegeken. By 'n gedenkdiens in sy eer een en 'n half jaar na sy dood het verskeie kunstenaar en argitekte waaronder Alexis Preller sy lof betuig. In 1968 het die Instituut van Suid-Afrikaanse Argitekte hom postuum 'n Goue Medalje toegeken.
Umbumbulu
Umbumbulu is 'n nedersetting sowat 30 km wes van Kingsburgh in KwaZulu-Natal. Die R603-streeksroete gaan deur die nedersetting.
Erica Green
Erica Lynn Green (25 September 1970, Somerset-Wes) is 'n Suid-Afrikaanse fietsryer wat Suid-Afrika by twee Olimpiese Spele verteenwoordig het. Sy het gedurende 1991 te Switserland begin bergfiets ry. Sy het Suid-Afrika verteenwoordig tydens die 1993 Baanfiets Wêreldkampioenskap in Noorweë waar sy 'n Afrika-rekord opgestel het in die enkel-agtervolging item. Sy verteenwoordig Suid-Afrika tydens die Olimpiese Spele in Atlanta in beide die padfiets en bergfiets dissiplines. Tydens die Olimpiese Spele in Sydney het sy Suid-Afrika weereens verteenwoordig in bergfiets.
Digitale donker era
Die digitale donker era verwys na 'n gebrek aan historiese inligting in die digitale era as 'n direkte gevolg van verouderde lêerformate, sagteware of hardeware wat onleesbaar, skaars of ontoeganklik raak namate tegnologieë ontwikkel en data verval. Toekomstige geslagte kan dit moeilik of onmoontlik vind om elektroniese dokumente en multimedia op te spoor, omdat dit in 'n verouderde en onduidelike lêerformaat opgeneem is, of op 'n verouderde fisiese medium, byvoorbeeld, slapskyfdiskette gestoor. Die naam is afgelei van die term Donker Eeue in die sin dat daar 'n relatiewe gebrek aan rekords in die digitale era kan wees, aangesien dokumente na digitale formate oorgedra word en oorspronklike kopieë verlore gaan. 'n Vroeë vermelding van die term was op 'n konferensie van die International Federation of Library Association and Institutions (IFLA) in 1997. Die term is ook in 1998 genoem tydens die Time and Bits-konferensie,, wat mede-geborg is deur die Long Now-stigting en die Getty Conservation Institute.
Eiendom sagteware en verouderde lêerformate
Die probleem is nie net beperk tot teksdokumente nie, maar is net so van toepassing op foto's, video, klank en ander elektroniese dokumente. 'n Kwessie wat lei tot die gebruik van die term, is dat dokumente op fisiese media geberg word wat spesiale hardeware benodig om gelees te word en dat hierdie hardeware nie beskikbaar sal wees binne 'n paar dekades vanaf die skepping van die dokument nie. Dit is alreeds byvoorbeeld die geval dat skyfstasies wat 5¼-duim-diskette kan lees, nie geredelik beskikbaar is nie.
Die digitale donker era is ook van toepassing op die probleme wat ontstaan as gevolg van verouderde lêerformate. In so 'n geval is dit 'n gebrek aan nodige sagteware wat probleme veroorsaak om gestoorde dokumente oop te maak. Dit is veral problematies wanneer eienaarsformate gebruik word, in welke geval dit onmoontlik kan wees om toepaslike sagteware te skryf om die lêer te lees.
Berging van magnetiese banddata
Berging van magnetiese banddata is 'n metode om data op magnetiese band te stoor. Dit word gebruik as 'n rugsteunmetode vir bewaring van digitale data en is een manier om 'n moontlike digitale donker era te verlig. In 2011 is byvoorbeeld honderde duisende Google-rekeninge teruggestel en die data in daardie rekeninge het verdwyn. Google kon die data na die e-posrekeninge herstel vanaf die data wat op magnetiese band gestoor is. Opberging van magnetiese data word ook deur finansiële instellings, hospitale, filmstudio's en vervaardigingsondernemings gebruik om inhoud te rugsteun. Magnetiese band kan honderde teragreep data bevat.
Argiveer van die internet
Die Internetargief het verklaar dat een van hul doelwitte is om die digitale donker era te voorkom. Selfs Vinton Cerf, vise-president van Google, het sy kommer oor die bewaring van data op die jaarvergadering van die Amerikaanse vereniging vir die bevordering van wetenskap in 2015 uitgespreek: "Soos die manier waarop ons inligting oor onsself bewaar, ontwikkel, word herinneringe gestoor in lêers wat ouer tegnologie gebruik terwyl toegang tot sodanige tegnologie moeiliker word. Dit kan beteken dat historici van die toekoms nie oor ons lewens kan leer nie.” Sy voorgestelde oplossing bestaan uit die bewaring van 'n monster van elke stukkie sagteware en hardeware wat al ooit bestaan het, sodat dit nooit verouderd raak nie. Hy het voorgestel dat hy 'n beeld van die inhoud, die toepassing en die bedryfstelsel met X-strale opneem, asook 'n beskrywing van die masjien. Hierdie inligting moet dan in plaas van in 'n museum op bedieners in die wolk gestoor word.
Biblioteekkunde
Biblioteekkunde is die studie van die logiese ordening en dokumentering van menslike kennis, en die bybehorende beroepe heet Bibliotekaris en Bibliograaf. Die eerste handboek oor die onderwerp het in Duits verskyn (Schrettinger, 1808-1829). Die eerste Amerikaanse skool vir Biblioteekkunde is in 1887 deur Melvil Dewey aan die Columbia Universiteit gestig.
Biblioteekkunde moet onderskei word met argiefwetenskap, wat die studie van die vaslegging van doelgerigte versamelde menslike kennis is.
Digitale donker era
Historiese voorbeelde
'n Bekende voorbeeld is NASA, waarvan die vroeë ruimte-rekords meer as een keer 'n donker era situasie ondervind het. Vir meer as 'n dekade was magnetiese bande vanaf die landing van Viking 2 op Mars in 1976 onverwerk gelaat. Toe dit later geanaliseer word, was die data onleesbaar, aangesien dit in 'n onbekende formaat was, en die oorspronklike programmeerders gesterf óf NASA verlaat het. Die beelde is uiteindelik onttrek na baie maande se soeke deur die gegewens en ondersoek na die werking van die opnamemasjiene.
Nog 'n voorbeeld is die BBC Domesday-projek waarin 'n opname van die land, 900 jaar nadat die Domesday Book gepubliseer is, saamgestel is. Alhoewel die oorspronklike Domesday Book van 1086 vandag nog leesbaar is, was daar groot vrees dat die disket van die 1986 Domesday Project onleesbaar sou word namate sagteware en skyfaandrywers wat die formaat kon lees, skaarser word. In 2002 het die CAMiLEON-projek egter die inligting na 'n stelsel genaamd DomesEm gemigreer om toegang tot die moderne rekenaars te verkry. Meer onlangs het die Domesday86-projek hierdie bewaringspoging voortgesit deur 'n digitaliseerder vir die oorspronklike laserskywe en emulasiesagteware vir die oorspronklike BBC Domesday-rekenaarstelsel te ontwikkel.
Enkripsie en bewaring van data
Enkripsie kan die probleem van die bewaring van data vererger, aangesien dekodering kompleksiteit toevoeg, selfs as die relevante sagteware beskikbaar is. Histories is geënkripteerde data redelik skaars, maar selfs met die baie eenvoudige middele wat deur die geskiedenis beskikbaar is, het baie voorbeelde voorgekom van dokumente wat slegs met groot moeite gelees kan word. Dit het byvoorbeeld die kapasiteit van 'n verspreide rekenaarprojek geneem om die meganies gegenereerde kode van 'n enkele kort duikboot-taktiese boodskap van die Tweede Wêreldoorlog te breek. Moderne enkripsie word in baie meer dokumente en media gebruik omdat uitgewers die beloofde beskerming van digitale regtebestuur (DRM) wil bekom.
Oopbron-lêerformate
PDF/A is 'n oop standaard gebaseer op Adobe Systems se PDF-formaat. Dit is wyd aanvaar deur regerings en argiewe regoor die wêreld, soos in die Verenigde Koninkryk. Die oopdokumentformaat vir Office-toepassings (OpenDocument) is in 2005 deur OASIS gestandaardiseer en deur die Internasionale Standaardeorganisasie (ISO) in 2006. Sedertdien is ondersteuning vir OpenDocument geïmplementeer in 'n groot aantal oopbron en eiendomssagteware. Daarom is die gebruik van OpenDocument een opsie vir die argivering van bewerkbare dokumente vanaf kantoortoepassings. Meer breedweg is die gebruik van oopbron sagteware 'n voorkomingsmaatreël Aangesien die bronkode vir die lees en skryf van 'n lêerformaat oop is, kan die kode gebruik word as basis vir toekomstige implementerings. In 2007 het die hoofinligtingsbeampte van die VK se nasionale argiewe gesê: "Ons verwelkom oopbron-sagteware omdat dit ons lewens vergemaklik."
Standaardisering van databerging
In 2007 het Microsoft 'n vennootskap met die VK se Nasionale Argiewe aangegaan om die digitale donker era te voorkom en "miljoene onleesbare rekenaarlêers te ontsluit." Die VK se Nasionale Argiewe aanvaar nou verskillende lêerformate vir langtermyn berging, insluitend Office Open XML, PDF en OpenDocument.
Kritiek
Sommige wetenskaplikes het die idee van die digitale donker era gekritiseer. Sommige hiervan beskou dit as 'n alarmistiese retoriek, soos David Anderson en Jon Tilbury wat beweer dat sodanige 'donker era' die huidige toestand verkeerd weergee. Hulle het aangevoer dat daar aansienlike vordering met digitale bewaring gemaak is en blyk uit die manier waarop organisasies voortgaan om kritieke langtermyn-digitale inligting op te spoor en te hergebruik terwyl hulle nuwe maniere vind om dit met die publiek te deel. Sommige geskiedkundiges vind ook fout met voorstanders van die digitale donker era vir historiese onakkuraathede. Dit sluit in die bewering van Marilyn Deegan en Simon Tanner dat die Gutenberg-drukrewolusie Europa uit die Donker Eeue gelei het, 'n periode wat gesê word gekenmerk is deur die verlies aan kennis van die antieke Grieke en Romeine. Daar word aangevoer dat kennis en inligting oor klassieke leer gedurende die Middeleeue herwin is en dit was nie hoofsaaklik as gevolg van die drukrewolusie nie, maar grotendeels agv die intellektuele uitruiling tussen Islamitiese en Christelike kulture.
Björn Hlynur Haraldsson
Björn Hlynur Haraldsson (gebore 8 Desember 1974) is 'n Yslandse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Homecoming (2015) en You're Killing Me Susana (2016).
Voerendaal
Voerendaal (Limburgs: Voelender) is 'n dorp en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het sowat 13 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 32 km². Die dorp Voerendaal het sowat 3 000 inwoners (2009).
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Voerendaal:
Barrier, Colmont, Craubeek, Dolberg, Fromberg, Klimmen, Koulen, Kruishoeve, Kunrade, Lubosch, Opscheumer, Overheek, Ransdaal, Retersbeek, Termaar, Termoors, Terveurt, Ubachsberg, Voerendaal (dorp), Weustenrade en Winthagen.
Wu Xing
duimnael|240px|’n Diagram van die wisselwerkings tussen die Wu Xing.
Die Wu Xing (Chinees: 五行, ook bekend as onder meer die Vyf Fases of Vyf Elemente) is die kort vorm van Wǔ zhǒng liúxíng zhī qì (五種流行之氣), of "die vyf soorte chi wat op verskillende tye oorheers". Dit is ’n vyfvoudige skema wat op baie tradisionele Chinese terreine gebruik word om ’n groot verskeidenheid verskynsels te verduidelik, van kosmiese siklusse tot die wisselwerking tussen interne organe, en van die opvolging van politieke regimes tot die eienskappe van medisyne. Die Vyf Elemente is vuur (火, huo), water (水, shui), hout (木, mu), metaal (金, jin) en aarde (土, tu).
Die stelsel is gebruik om die wisselwerkings en verhoudings tussen verskynsels te verduidelik. Nadat dit in die 2de of 1ste eeu v.C. tydens die Han-dinastie gewild geword het, is dit op baie terreine van Chinese denke gebruik, insluitende oënskynlik uiteenlopende velde soos Feng shui, astrologie, medisyne, musiek, militêre strategie en gevegskuns. Dit word steeds as ’n verwysing gebruik in sommige vorme van medisyne en gevegskuns.
Name
Xing (行) of Wu Xing beteken "bewegende"; ’n planeet word in Chinees ’n "bewegende ster" (行星) genoem. Wu Xing verwys oorspronklik na die vyf belangrikste planete (Jupiter, Saturnus, Mercurius, Venus en Mars) wat vyf elemente van aardse lewe skep. Die term word ook dikwels vertaal as "Vyf Elemente", en dit word veral in akupunktuur gebruik. Dié vertaling het ontstaan weens ’n verkeerde vergelyking met die Westerse stelsel van vier elemente. Terwyl die klassieke Griekse elemente verband hou met stowwe of natuurlike eienskappe, gaan die Chinese xing oor "proses en verandering"; dis hoekom dit dikwels as "fases" of "agente" vertaal word. Die term "Boom" word ook dikwels gebruik in plaas van "Hout".
Die vertaling "fase" word algemeen verkies, maar dié vertaling is nie perfek nie; "agente" of "prosesse" is dalk die beste vertalings van xing.
Siklusse
Die leerstelling van vyf fases omvat twee wisselwerkingsiklusse tussen die fases, ’n voedende of skeppende siklus (生, sheng), ook bekend as "moeder-seun", en ’n kontrolerende of vernietigende siklus (剋/克, ke), ook bekend as "oupa-nefie". Sien diagram.
Betekenisse
Die stelsel is ook bekend as die Vyf Agente, die Vyf Bewegings, die Vyf Prosesse en die Vyf Planete. Op verskillende terreine staan dit vir:
Sycon ampulla
Sycon ampulla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Koerse Haf
Die Koerse Haf (Litaus: Kuršių marios, Russies: Куршский залив, Koersjski zaliv, Duits: Kurisches Haff) is 'n baai van die Oossee wat deel uitmaak van Litaue en die Oblast Kaliningrad (Russiese Federasie). Die baai, waarna soms ook as 'n strandmeer verwys word (alhoewel dit naby die Litause hawestad Klaipėda toegang tot die oop see het), word deur die Koerse Skoorwal van die Oossee geskei. Die Nemunas- of Memel-rivier mond met sy rivierarms – waaronder Atmata en Skyrvitė naby die Litause dorp Rusnė – in die Koerse Haf uit.
Die baai beslaan 'n totale oppervlakte van 1 584 vierkante kilometer (waarvan 415 op Litause en die res op Russiese grondgebied). Die grootste diepte is slegs 5,8 meter, met 'n gemiddelde diepte van 3,8 meter. Die baai het 'n maksimale saliniteit of soutgehalte van 8 promille.
Geskiedenis
Die gebied rondom die Koerse Haf het in die 13de eeu deel uitgemaak van die Koerse en Oud-Pruisiese stamlande. Later het dit aan die historiese gewes Klein-Litaue gegrens. Die ridders van die Duitse Orde het die deurvaart aan die baai se noordelike einde in 1252 vir die oprigting van hul vesting Memelburg en die stigting van die stad emel (tans Klaipėda) gekies. Die Memelgebied is in 1923 deur Litause magte beset en van die destydse Duitse Ryk geskei.
Die Nemunas- (Litaus) of Memel-rivier (Duits) het tussen die twee wêreldoorloë die grens tussen Litaue en Duitsland gevorm; die suidelike gedeelte van die Koerse Skoorwal en die Koerse Haf het tot in 1945 Duits gebly, terwyl die skiereiland naby die stranddorp Nida (Duits: Nidden) deur Litaue geannekseer is. Die Duitse gebied in die suide het oorspronklik deel uitgemaak van Oos-Pruise en is in 1945 deur Rusland beset. Hierdie gebied vorm tans 'n Russiese eksklawe, die Kaliningrad-oblast, wat deur twee lidstate van die Europese Unie, Litaue en Pole, omsluit word.
Sycon antarcticum
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Jenkin.
Samland
Samland (Russies: Самбия, Litaus: Sémba, Pools/Latyn: Sambia) is 'n skiereiland in die Oossee. Die naam Samland is afgelei van die Oud-Pruisiese woord zemmē "aarde". Die inheemse bevolking het na hulself as Semba verwys, 'n term wat ook in die Oud-Nordiese taal van Denemarke as Sembe gebruiklik was.
Samland word in die weste deur die Oossee, in die noorde deur die Koerse Haf en in die suide deur die Weichsel-strandmeer en die Pregel-rivier begrens. In die ooste vorm die Deime-rivier, wat vanuit Gwardeisk (Duits Tapiau) na Polessk (Labiau) vloei en vier kilometer verder in die Koerse Haf uitmond, 'n natuurlike grens.
Die beduidendste stedelike nedersetting in hierdie landskap was Königsberg (tans Kaliningrad), streng gesproke die stadsdeel noord van die Pregel. As deel van die historiese Duitse provinsie Pruise het Samland 1945 onder Sowjet-administrasie gekom en maak tans deel uit van die Russiese Oblast Kaliningrad.
Henriette Armstrong
Henriette Ester Carolina Armstrong (Fauresmith, Oranje-Vrystaat, 21 Februarie 1862 – Pretoria, Transvaal, 17 Oktober 1944) was ’n Suid-Afrikaanse vroueleidster.
Met die uitbreek van die Tweede Vryheidsoorlog in 1899, sluit sy as verpleegster aan by die kommando van genl. Piet Joubert. Sy onderneem sewe reise met gewondes vanaf Ladysmith na die hospitaal in Pretoria. Ná die inname van die hoofstad op 5 Junie 1900 keer sy terug en organiseer 'n groep vrywillige verpleegsters om in die konsentrasiekamp van Irene te verpleeg. Sy was van April tot Oktober 1901 in die kamp en het 'n dagboek gehou van haar wedervaringe. Sy maak gebruik van haar vriendskaplike verkeer met offisiere van die Britse besettingsmag in Pretoria gedurende 1901–'02 om waardevolle inligting te verkry, wat sy deur middel van kapt. J.J. Naudé aan die Boereleiers in die veld laat besorg.
Ná die oorlog word Armstrong 'n ywerige lid van die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie (SAVF) wat sy in 1904 help stig, en in 1905 rig sy die Reddingshuis (Armstrong-Berning-sentrum) vir ongehude moeders in Pretoria op, 'n instituut waarvan sy tot 1939 voorsitster bly en wat dekades lank nog bestaan het. Sy oorreed die Vrouefederasie in 1911 om die verwaarloosde kinderkerkhof op Irene op te knap en daar jaarliks op Goeie Vrydag 'n huldediens en kranslegging te hou. Sy was ook een van die stigters van die Langlaagte-weeshuis vir oorlogswese.
Tydens die Rebellie van 1914 dien sy in 'n hulpkomitee wat die rebellegevangenes van voedsel voorsien en sy help in 1916 met die organisasie van die vroueoptog wat amnestie vir die gevangenes beoog. In dié jaar werk sy ook vir die totstandkoming van die Vroue- Nasionale Party en word hoofbestuurslid. Sy verteenwoordig dié party met die stigting van die Bond van Afrikaanse Moeders in 1919, een van die eerste opleidingsentrums vir vroedvroue in Suid-Afrika.
As gevolg van 'n beroerteaanval in 1939 kan sy haarself nie meer help nie en gaan woon sy by 'n neef, Heinrich Stuart, waar sy die laaste vyf jaar van haar lewe versorg word.