cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Georges Chaudet, Gauguin se handelaar in Parys, is in 1899 oorlede. Vollard het Gauguin se skilderye deur Chaudet gekoop en het nou reëlings met Gauguin self getref. Volgens die ooreenkoms het Gauguin ’n maandelikse vooruitbetaling van 300 frank gekry vir die gewaarborgde lewering van minstens 25 ongesiene skilderye per jaar teen 200 frank elk, en Vollard sou sy kunsmateriaal voorsien. Daar was aanvanklik probleme van albei kante af, maar Gauguin kon eindelik sy droom verwesenlik om op die Marquesaseilande te gaan woon op soek na ’n nog primitiewer gemeenskap. Hy het sy laaste maande in Tahiti in taamlike gerief deurgebring en sy vriende rojaal onthaal.
Helskloofpas
Die Helskloofpas is 'n bergpas aan die suidoostekant van die Richtersveld in Namakwaland. Dit word veral gebruik deur besoekers aan die Richtersveld Nasionale Park en die Richtersveld Bewarea. Paaie in die omgewing leen hulle tot die gebruik van vierwielaangedrewe voertuie.
NG gemeente De Rust
Kerkbou
George Wallis van Oudtshoorn is as argitek aangestel om die planne in gereedheid te bring. In Junie 1900 is tenders gevra en is die van die heer Combrinck van Prins Albert op 2 Julie aangeneem. Die gemeente was vuur en vlam. Op die vergadering in Augustus kon verskeie kerkraadslede rapporteer van hulp aangebied deur talle gemeentelede. Selfs die armstes het gretig meegewerk. Oudl. J.J. Schoeman "zegt dat de zyner bywoners elk een vracht cement gratis te Oudtshoorn gehaald heeft". Vir die breek van die klippe vir die fondament "hebben zes arme personen elk een dag gratis gearbeid". Die voorman by die klipbrekery was die broer Gert van Rooyen.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Gauguin kon nie sy keramiekwerk op die eilande voortsit nie omdat daar nie geskikte klei was nie. Hy het ook nie toegang tot ’n drukker gehad nie en moes hom in sy grafiese werk noodgedwonge tot die monotipe-proses wend. Voorbeelde hiervan wat behoue gebly het, is taamlik skaars en duur.
Charles Inslee
Charles Inslee (* Januarie 1870, † September 1922) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Adventures of Tarzan (1921).
NG gemeente De Rust
Kerkbou
Mosselbaai was destyds nog die naaste spoorwegstasie en die kerkraadslede het opdrag gekry om vrywilligers te soek vir die vervoer van goedere, wat per wa moes geskied. Gelukkig was dit in die dae toe die meeste boere nog self tog gery het om hulle produkte van die hand te sit, en by die vergadering in September 1900 kon die aanbod van 32 lede bekend gemaak word, wat óf geldelike bydraes óf waens sou lewer vir die vervoer van die boumateriaal vanaf Mosselbaai, óf vir die aanry van stene. Ook die jongmense het uitgespring en 'n konsertjie gereël, terwyl die susters voorbereidings begin tref het vir 'n groot basaar by geleentheid van die hoeksteenlegging wat op 28 November 1900 deur ds. J.A. Beyers sou waargeneem word.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Gaugin se vahine (vrou) in dié tyd was Pahura (Pau'ura), die tienerdogter van Thaise bure in Punaauia. Hulle het twee kinders gehad, maar die dogtertjie is as baba oorlede. Die seun het sy self grootgemaak. Sy afstammelinge het steeds in Tahiti gewoon ten tyde van Mathews se biografie (2001). Paa'ura het geweier om haar familie in Punaauia agter te laat om saam met Gauguin na die Marquesaseilande te gaan. Toe die Engelse skrywer W. Somerset Maugham haar in 1917 besoek, kon sy hom feitlik niks van Gauguin vertel nie en het sy hom oor die kole gehaal omdat hy haar besoek het sonder om vir haar geld van Gauguin se familie af te bring.
323
Die jaar 323 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Paul Gauguin
Marquesaseilande
Gauguin het daarvan gedroom om op die Marquesaseilande te bly sedert hy in sy eerste maande in Tahiti ’n versameling Marquesaanse bakke en wapens in Papeete gesien het. Hy het egter gevind die gemeenskap het, nes op Tahiti, sy kulturele identiteit verloor. Van die argipels in die Stille Oseaan is Marquesas die swaarste getref deur Westerse siektes (veral tering). ’n Bevolking wat in die 18de eeu sowat 80 000 getel het, het afgeneem tot net 4 000. Katolieke sendelinge het die fort gehou en in ’n poging om dronkenskap en promiskuïteit hok te slaan het hulle alle plaaslike kinders gedwing om sendingskole by te woon totdat hulle in hul tienerjare was. Die Franse koloniale bewind is afgedwing deur ’n gendarmerie wat bekend was vir sy kwaadwilligheid en domheid, terwyl beide Westerse en Chinese handelaars die plaaslike bevolking uitgebuit het.
Gauguin het op 16 September 1901 op die eilande aangekom en op Atuona op die eiland Hiva-Oa gaan woon. Dit was die administratiewe hoofdorp van die eilandgroep, maar heelwat minder ontwikkel as Papeete. Daar was ’n militêre dokter, maar geen hospitaal nie. Die dokter is die volgende jaar na Papeete verskuif en daarna was Gauguin aangewese op die eilande se twee gesondheidswerkers, die Viëtnamese avonturier Nguyen Van Cam (Ky Dong), wat geen formele mediese opleiding gehad het nie, en die Protestantse pastoor Paul Vernier, wat medies en teologie studeer het. Albei sou later goeie vriende word.
Hy het ’n erf in die middel van die dorp van die Katolieke sending gekoop nadat hy die plaaslike biskop se guns gewen het deur gereeld kerk toe te gaan. Die biskop was Joseph Martin, wat aanvanklik van Gauguin gehou het omdat hy geweet het Gauguin was tydens sy joernalistieke loopbaan in Tahiti aan die kant van die Katolieke party.
Gauguin het ’n stewige tweeverdiepinghuis op sy erf gebou – stewig genoeg om later ’n sikloon te weerstaan wat die meeste van die ander huise op die dorp verwoes het. Hy is gehelp deur die beste twee Marquesaanse messelaars op die eiland; een van hulle was Tioka, wat van kop tot tone volgens die tradisionele Marquesaanse tradisie getatoeëer was (iets wat die sendelinge sterk afgekeur het). Tioka was ’n diaken in Vernier se gemeente en het ná die sikloon Gauguin se buurman geword nadat Gauguin hom ’n hoek van sy erf gegee het.
Volgens ’n naamplaatjie was die huis se naam Maison du Jouir (Huis van Plesier). Die mure was versier met onder meer sy versameling van 45 pornografiese foto's wat hy op pad van Frankryk af in Port Said gekoop het. In die begindae, totdat Gauguin ’n vahine gekry het, het die huis saans bewonderende skares gelok wat na die foto's kom staar en tot laat partytjie gehou het. Nodeloos om te sê, het dit Gauguin nie gelief gemaak by die Katolieke biskop nie, veral nadat Gauguin twee beelde by sy trappe geplaas het wat die spot dryf met die biskop en ’n diensmeisie wat na bewering sy minnares was – en nog minder toe Gauguin later die ongewilde sendingskoolstelsel aanval. Die beelde van die biskop en sy vermeende minnares was onder minstens agt beelde by die huis, waarvan die meeste verlore gegaan het. Saam het hulle die kerk se hipokrasie met betrekking tot seksuele sake gekritiseer.
Staatsgeld aan sendingskole is teruggetrek kragtens ’n Franse wet van 1901. Die skole het gesukkel om as privaat instansies voort te bestaan, en dit is vererger nadat Gauguin vasgestel het die bywoning van enige skool is net verpligtend binne ’n radius van 4 km. Dit het daartoe gelei dat baie tienermeisies uit die skole gehaal is (Gauguin het dit "redding" genoem). Hy het een so ’n meisie, Vaeoho (ook Marie-Rose genoem), as sy vahine geneem; sy was die 14-jarige dogter van ’n plaaslike egpaar wat op ’n dorp 9 km van daar gewoon het. Dit kon nie vir haar aangenaam gewees het nie, aangesien Gauguin se sere teen dié tyd uiters sleg gelyk het en hulle daagliks verbind moes word. Sy het egter uit vrye wil by hom gebly en die volgende jaar die lewe geskenk aan ’n dogter, wie se afstammelinge steeds op die eiland bly.
Teen November het hy sy nuwe huis gedeel met Vaeoho, ’n kok (Kahui), twee ander bediendes (neefs van Tioka), sy hond (Pegau, ’n sinspeling op sy voorletters, PG) en ’n kat. Die huis self, hoewel dit in die middel van die dorp gestaan het, was omring deur bome en afgesonder. Die partytjies het opgehou en Gauguin het produktief begin werk. Hy het die volgende April 20 skilderye vir Vollard gestuur. Hy het gedink hy sal nuwe motiewe in Marquesas vind, waar dit maklik was om modelle te kry en met ’n nuwe land om te verken. Sy werk in Marquesas kan egter net van sy Tahitiaanse skilderye onderskei word deur kenners of aan die datum; dit bly byvoorbeeld onseker waar hy Twee Vroue geskilder het.
Volgens Anna Szech word sy latere werke onderskei deur hul kalmte en swaarmoedigheid, maar dit bevat ook elemente van ongerustheid. In die tweede van twee weergawes van Cavaliers sur la Plage (Ruiters op die Strand), dui wolke wat saampak en skuimende branders op ’n dreigende storm, terwyl die twee figure in die verte op grys perde ’n weerspieëling is van soortgelyke figure in ander skilderye wat vermoedelik die dood simboliseer.
Rubjerg Knudevuurtoring
Rubjerg Knudevuurtoring (Rubjerg Knude Fyr) is aan die kus van die Noordsee in Rubjerg geleë, in die Jutlandmunisipaliteit van Hjørring in Noord-Denemarke. Dit het op 27 Desember 1900 inwerking getree. Die aanbou van die vuurtoring het in 1899 begin.
Die vuurtoring is bo-op Lønstrup Klint (Krans), 60 meter bo seespieël, opgerig. Tot 1908 is hy aangevuur deur gas wat van 'n nabygeleë gasfabriek afkomstig was. .
Lopende sandduine en stranderosie is 'n ernstige probleem. Die kus erodeer teen gemiddeld 1,5 meter per jaar, wat die duidelikste opgemerk kan word by die nabygeleë Mårupkerk. Toe die kerk in ongeveer 1250 gebou is, was dit 1 kilometer van die kus geleë, maar is in 2008 gesloop om te voorkom dat die huis van gebed in die see sal stort.
Die vuurtoring het in 1 Augustus 1968 gesluit. Vir 'n klompie jare is die geboue gebruik as 'n museum en koffiehuis ingespan, maar die lopende sand het oplaas veroorsaak dat dit in 2002 ontruim moes word. Teen 2009 was die kleiner geboue erg onder die druk van die sand beskadig en is later verwyder.
Paul Gauguin
Marquesaseilande
Die derde skildery is die pragtige, geheimsinnige Contes barbares (Primitiewe Stories), weer met Tohotau (aan die regterkant). Die linkerkantse figuur is Jacob Meyer de Haan, ’n skildervriend van Gaugin uit Pont-Aven wat ’n paar jaar tevore dood is, en die middelste figuur is weer tweeslagtig, en sommige meen dis weer Haapuani. Die Boeddha-agtige houding en lotusbloeisels laat Elizabeth Childs dink die skildery is ’n meditasie oor die ewigdurende siklusse van die lewe en die moontlikheid van hergeboorte. Omdat die drie skilderye Vollard eers ná Gauguin se skielike dood bereik het, is dit nie bekend wat Gauguin se bedoeling met hulle was nie.
In 1902 het Gauguin se gesondheid weer agteruitgegaan, met dieselfde simptome as voorheen: pyn in sy bene, hartkloppings en algemene swakheid. Teen September was die pyn in sy bene so erg dat hy morfieninspuitings begin neem het. Hy was egter bekommerd daaroor en het eerder ’n ander middel gebruik. Sy sig het ook verswak, soos bewys word deur die bril wat hy op sy laaste bekende selfportret dra. Die skildery is eintlik deur sy vriend Ky Dong begin en Gauguin het dit voltooi – vandaar die ontipiese styl. Dit wys ’n man wat oud en moeg is, maar nog nie verslaan nie.
Gauguin het dit vir ’n ruk oorweeg om na Spanje te reis vir behandeling. Monfreid het hom egter afgeraai. Volgens hom sou dit die publiek se toenemende waardering van sy werk nadelig beïnvloed. Gauguin se werk was volgens hom "die skeppings van ’n groot man, wat op ’n manier reeds hierdie wêreld verlaat het. Jy moenie terugkeer nie. Jy behoort reeds tot die geskiedenis van kuns."
In Julie 1902 het die swanger Vaeoho na haar familie teruggekeer om daar die lewe aan hul kind te skenk. Sy het nie weer teruggekom nie. In dié tyd het Gauguin se twis met biskop Martin oor die sendingskole ’n hoogtepunt bereik. Moontlik uit eensaamheid het Gauguin begin skryf.
In 1901 is die manuskrip van Noa Noa, wat Gauguin in sy tyd in Parys saam met sy houtsneewerke voorberei het, eindelik saam met gedigte van Charles Morice in boekvorm gepubliseer in die letterkundetydskrif La Plume. Dele daarvan (insluitende sy vertellings van Teha'amana) het voorheen, in 1897, sonder die houtsneewerke verskyn in La Revue Blanche, terwyl hy self uittreksels in Les Guêpes geplaas het terwyl hy redakteur was. Die La Plume-weergawe sou die houtsneewerk insluit, maar hy het toestemming om dit op gladde papier te druk weerhou. In werklikheid het hy belangstelling in die onderneming met Morice verloor en hy het nooit ’n eksemplaar gesien nie – hy het die aanbod van 100 komplimentêre eksemplare van die hand gewys. Die publikasie daarvan het hom egter geïnspireer om ander boeke te skryf.
Van dié boeke sluit in ’n hersiening in 1902 van ’n manuskrip uit 1896-'97, L'Esprit Moderne et le Catholicisme (Die Moderne gees en Katolisisme) oor die Rooms-Katolieke Kerk, met sowat 20 bladsye bygewerk oor sy insig in die kerk ná sy botsings met biskop Martin. Hy het daarna ’n skerp essay, Racontars de Rapin (Stories van ’n Liefhebberaar), oor resensente en kunsresensies geskryf, maar die uitgewer vir wie hy dit gestuur het, het geweier om dit te publiseer. Dit het eers in 1951 eindelik die lig gesien.
Dood
Aan die begin van 1903 was Gauguin swak en het hy baie pyn gehad, en het hy weer morfien begin gebruik. Hy is skielik op die oggend van 8 Mei 1903 oorlede.
By sy bed is ’n leë bottel laudanum gekry, wat sommige mense laat vermoed het hy het ’n oordosis geneem. Vernier het gelo dit was ’n hartaanval.
Gauguin is die volgende dag op Atuona begrawe. In 1973 is ’n bronsafbeelding van sy Oviri-figuur op sy graf geplaas, soos wat hy wou gehad het. Ironies is sy naaste buurman in die begraafplaas biskop Martin.
Die nuus van sy dood het Monfreid in Parys eers op 23 Augustus 1903 bereik. Omdat hy nie ’n testament gehad het nie, is sy minder waardevolle besitting op ’n veilig op Atuona verkoop, terwyl sy briewe, manuskripte en skilderye op 5 September 1903 in Papeete opgeveil is. Volgens Mathews het dié vinnige verkoop van sy besittings daaroe gelei dat baie waardevolle inligting oor sy latere jare verlore gegaan het. Thomson reken die lys van goedere wat opgeveil is (waarvan sommige as pornografie verbrand is), toon Gauguin was nie so arm en sy lewe nie so primitief as wat baie geglo het nie. Mette Gauguin het eindelik die opbrengs van die veilig gekry: sowat 4 000 frank.
Een van die skilderye wat in Papeete opgeveil is, was Maternité II, ’n kleiner weergawe van Maternité I in die Hermitage. Die oorspronklike een is geskilder in die tyd toe sy vahine Pau'ura in Punaauia die lewe aan hul seun, Emile, geskenk het. Dit is nie bekend hoekom hy daarna die kleiner weergawe geskilder het nie. Dit is vir 150 frank aan ’n vlootoffisier verkoop. In 2004 is dit by Sotheby's vir meer as $39 miljoen verkoop.
Die Paul Gauguin-kultuursentrum op Atuona het ’n rekonstruksie van sy Maison du Jouir. Die oorspronklike huis het ’n paar jaar lank leeg gestaan. Dele daarvan is in die Musée D'Orsay in Parys en die Paul Gauguin-museum in Tahiti.
Kinders
Gauguin het drie van sy kinders oorleef. Sy dogter Aline is aan longontsteking dood, sy seun Clovis aan ’n bloedinfeksie ná ’n heupoperasie en nog ’n dogter, sy kind by Pau'ura wie se geboorte uitgebeeld word in Gauguin se 1896-skildery Te tamari no atua, net ’n paar dae ná haar geboorte op Kersdag 1896.
Ashtray Electric
Ashtray Electric is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep van Bellville, Wes-Kaap. Die groep bestaan uit André Pienaar, Regardt Nel, Rudi Cronjé en Rupert Nel. Hulle debuutalbum, Bonjour, is in 2009 vrygestel. Die groep is ook in 2009 aangewys as die beste nuweling tydens die jaarlikse MK-toekennings.
Paul Gauguin
Kinders
Sy seun Émile het as ’n bou-ingenieur in Amerika gewerk en is in Florida begrawe. Nog ’n seun, Jean René, het ’n bekende beeldhouer en sosialis geword. Hy is op 21 April 1961 in Kopenhagen oorlede. Pola (Paul Rollon) het ’n kunstenaar en kunsresensent geword en het ’n boek, My Father, Paul Gauguin (1937), geskryf. Gauguin het verskeie ander kinders by sy minnaresse gehad: Germaine (gebore 1891) by Juliette Huais (1866–1955), Émile Marae a Tai (gebore 1899) by Pau'ura en ’n dogter (gebore 1902) by Mari-Rose. Daar is ’n vermoede die Belgiese kunstenares Germaine Chardon was ook Gauguin se dogter. Emile Marae a Tai, wat ongeletterd was en deur Pau'ura in Tahiti grootgemaak is, is in 1963 deur die Franse joernalis Josette Giraud na Chicago gebring en was ’n kunstenaar uit eie reg. Sy afstammelinge het in 2001 nog op Tahiti gewoon.
NG gemeente De Rust
Hoeksteenlegging
Intussen het oudl. J.J. Schoeman die hoeksteen uit Italië bestel en aan die gemeente geskenk. Die hoeksteenlegging het dan op plegtige wyse op genoemde datum plaasgevind. Die volgende beskrywing hiervan is in die lêers van die Oudtshoorn Courant van 29 November 1900 gevind. "Des morgens te nege ure hield Ds. J. Beyers van Willowmore een inleidingsdienst onder de groote moerbeziën boomen en sprak zyn gehoor de woorden in Mat. 7: 24 toe, en bepaalde de aandacht by het verschil dat er bestaat van op zand of op een rots te bouwen. Na Ds. Barry van Calitzdorp het gebed gedaan had, ging men in die volgende orde naar het nieuwe gebouw : (1) De Architect, de heer G. Wallis Sr. en de boumeester, de heer G. Combrinck; (2) De leden der Bouw Commissie; (3) Predikanten van Oudtshoorn, Willowmore, Uniondale en Calitzdorp; (4) Kerkraadsleden dier en deze gemeente; (5) Gemeenteleden.
"By den steen werd gezongen Ps. 118:11, waarna hy plechtig gelegd werd door Ds. Beyers en onder dezelve werd in een kistje gezet een kopy van Het Zuidwesten, De Kerkbode, Kerkalmanak van 1900, Het Oosten,' een gezangboekje door den heer Jacob Hoek van Oudtshoorn jaren lang in de kerk by de bedestonden en ook op den 25sten Desember 1899 by de inwyding van het orgel te Oudtshoorn, gebruikt en een bybeltje van mej. P.J. Delport. Daarna vond een collekte plaats. Des namiddags te een ure werden nog enige erven verkocht. Daarna gingen men weer naar de boomen en na het zingen van Ps. 146:3 sprak Ds. Barry een toepaslyk dankwoord, waarna br. Jurie Schoeman de gemeente uitnodigde lysten te teekenen voor het bouwen der kerk en pastorie, en zelf zyn naam voor een groote som nederzette, dat ook door velen gevolgd werden voor mindere sommen. Aangenaam was het de vrolyke eensgezinde stemming waar te nemen die er heerste. Er waren ruim 1 000 menschen byeen. Na een kort dienst door Ds. P. Stofberg waren de plechtigheden van den dag afgeloopen."
Die bouwerk het ongeveer twee jaar in beslag geneem en om een of ander rede het daar ook moeilikhede met die boumeester ontstaan. By geleentheid van 'n kerkraadsvergadering op 13 Augustus 1902, is met hom afgereken en is hy ontslaan. "Aan de kerkgebouw word nu door andere personen gearbeid en er zullen nog eenige honderden ponden nodig zyn om het werk te voltooyen, terwyl de kast nagenoeg ledig is." Die kerkbanke is intussen voltooi deur mnr. I.J. Alcock van Oudtshoorn teen 'n bedrag van £297 11s. 6d.
Eerste leraar
duimnael|links|300px|De Rust se eerste kerkraad, 1902-1903. Op 29 November 1902 het die plegtige ordening en bevestiging van die eerste leraar van die gemeente, ds. J.G. Steytler, plaasgevind. Tot 1905 het hy hier gearbei. Tydens sy dienstyd is die pastorie gebou en ook die kerksaal, wat as skool diens gedoen het. Ds. Steytler, die oudste seun van mnr. F.P. Steytler, is op 2 Julie 1864 op Victoria-Wes gebore. Op elfjarige ouderdom het hy sy vader verloor en is sy moeder ter wille van haar sewe kinders se opvoeding na Stellenbosch. Hy het toe vir die eerste keer op skool gekom. Omdat sy moeder dit nie breed gehad het nie, moes hy op 17 uitspring om iets te verdien. Hy het op Reboksfontein, Fraserburg, gaan onderwys gee. Die volgende jaar is hy as assistent op Willowmore aangestel, waar hy twee jaar gebly het. In 1884 is hy as eerste onderwyser op Jansenville aangestel waar die getal op die rol net 17 was.
Reeds vanaf sy dertiende jaar het hy 'n sterk drang tot die evangeliebediening gevoel; daarom het hy hom deur privaat studie voorberei op die matrikulasie-eksamen wat hy in 1884 met baie hoë sukses afgelê het. Met die plan om die studie aan die kweekskool te begin, het hy sy betrekking as onderwyser neergelê en na Stellenbosch gegaan. Sy moeder kon sy finansiële steun egter nie ontbeer nie; hy moes dus tot sy leedwese van sy plan afsien en weer gaan skoolhou. Hierdie keer was dit in die Vrystaat waar hy tien jaar werksaam was, naamlik twee jaar, 1885-1887, op Hoopstad en agt jaar, 1887-1895 op Boshof. Hier was sy werk so geslaagd dat die bonus wat die Volksraad aan suksesvolle onderwysers geskenk het, ses agtereenvolgende jare aan hom betaal is. ln 1888 is hy met een van sy oudleerlinge van Hoopstad, Johanna van Ryneveld, getroud. Die begeerte om predikant te word het hy nooit laat vaar nie en toe prof. N.J. Hofmeyr in 1895 vir hom 'n studentelosieshuis op Stellenbosch aanbied, het hy die aanbod aangeneem. Eindelik kon hy in 1896 Stellenbosch toe gaan, nou vasbeslote om ten spyte van nog bestaande finansiële moeilikhede sy studie te voltooi. Ná vier jaar het hy in Desember 1900 die proponentseksamen afgelê.
Die Engelse oorlog was aan die gang en daar was geen sprake van 'n beroep nie. Van Januarie tot Junie 1901 het hy ds. P.K. Albertyn op Darling afgelos, waarna hy as veldprediker in die konsentrasiekamp by Potchefstroom aangestel is. Die simpatie wat hy vir die vroue en kinders betoon het, het tot sy ontslag gelei. Hierna was hy behulpsaam op Somerset Strand toe hy onverwags as “ongewenste” geïnterneer is en in die kamp by Matjiesfontein aangehou is tot Julie 1902. In Augustus 1902 is hy deur die kerkraad van De Rust gevra om die gemeente tydelik te kom bearbei. Twee maande later het hy die beroep aangeneem en op 29 November 1902 is hy georden en bevestig tot leraar van die gemeente. Die pastorie was nog nie gebou nie en die leraar moes met sy gesin in 'n baie klein woonhuisie hul intrek neem.
Inwyding van die kerk
duimnael|links|320px|Die inwywing van De Rust se NG kerk op [[28 November 1902.]] duimnael|regs|180px|Ds. J.P. Burger was leraar van De Rust van 1902 tot sy dood op [[24 Februarie 1942.]]
Teen die einde van Oktober 1902 is die laaste werksaamhede aan die kerkgebou voltooi en kon die gemeente begin reëlings tref vir 'n dubbele fees, naamlik die inwyding van die kerk en die bevestiging van die eerste leraar. Op die kerkraadsvergadering van 31 Oktober 1902 is besluit dat “de kerk op Vrydag den 28sten November des morgens om 10 uur ingewyd zal worden, de bazaar in den namiddag te worden gehouden en een gemeentelyke vergadering om 4 uur. Blyft er dan nog schuld op de kerk dan zal men na de inwyding daarvoor collekteeren.”
Die feestelikhede wat by geleentheid van die inwyding plaasgevind het, is as volg in die Oudtshoorn Courant beskrywe: "Zoo vroeg als Donderdag avond begonnen de scharen byeen te komen en hunne ten-ten op te slaan op het gras voor de kerk en om halftien Vrydag ochtend waren er by de duizend menschen vergaderd onder de boomen op de plaats van den heer S. le Roux, juist beneden de kerk, waar zy tot nog toe gewoon waren godsdienst te houden. Vandaar vormde zy eene Processie met een klein meisje, Marie Schoeman, aan het hoofd, dragende een opgemaakte mandje met de sleutel der kerk er in. Toen volgde de Bouw Commissie en de Architect, G. Wallis sr.; vervolgens de Leeraren, Ouder-lingen, Parlementsleden, Vooraanstaandes en gemeenteleden. De jonge dochter gaf toen de sleutel aan den heer Wallis, die het aan Ds. G. Murray overhandigde, die in den naam des Drie-eenigen Gods 't deur ontsloot. De gemeente gingen de kerk binnen en namen plaats onder het zingen van een Psalm-vers. Nu zong het koor van Nelsrivier. Ds. Murray las toen het rapport der Bouw Commissie en daarop zong het koor van Vlakteplaats. Nadat Ds. Barry het openingsgebed gedaan had, gaf Ds. Beyers de openingsrede. Na het adres, onder het zingen van het Hazenjacht koor deed men een collecte voor het bouwfonds dat £74 16s. 8d. opbracht. Ds. Murray bedankte allen tegenwoordig en de kooren voor hun hulp en bystand, en zoo liep de Openings Ceremonie ten einde."
Paul Gauguin
Historiese betekenis
Primitivisme was ’n skilder- en beeldhoubeweging van die laat 19de eeu. Dit word gekenmerk deur oordrewe liggaamsafmetings, dieretotems, geometriese ontwerpe en sterk kontras. Gauguin was die eerste kunstenaar wat dit gebruik en sukses daarmee behaal het. Die Europese kultuurelite, wat die kuns van Afrika, Mikronesië en die inheemse volke van die Amerikas vir die eerste keer ontdek het, was betower deur die nuutheid, wildheid en krag wat in die kuns van sulke verafgeleë plekke uitgebeeld is. Nes Pablo Picasso in die vroeë 20ste eeu, is Gauguin geïnspireer en gemotiveer deur die rou krag en eenvoud van die sogenaamde primitiewe kuns van dié kulture.
NG gemeente De Rust
Inwyding van die kerk
Ná die diens is 'n basaar en 'n middagete gehou wat 'n bedrag van £150 ingebring het, latende nog 'n skuld van £230. By geleentheid van die gemeentevergadering die namiddag is 'n kollektelys geopen en binne 'n halfuur is vir die bedrag van £330 ingeskryf. So kon die gemeente van De Rust met vreugde en trots hulle kerk sonder een pennie skuld in besit neem. Hiermee was die feesviering nog nie afgehandel nie en op die Saterdagmôre om tienuur was die kerk weer propvol "om de toewyding van de Leeraar, de eerw. J. G. Steytler by te wonen, en het was een zeer plechtig en indrukwekkend dienst. Ds. Murray leide de dienst en preekte uit 2 Cor. 4:7. Hy herinnerde de gemeente dat hun jonge Leeraar een man was als zy zelven, niet volmaakt, doch dat hy naar hen bracht de schatten bevat in Gods Woord, door wien hy daar geplaats was tot hun hulp en leiding en onderrichting, maar dat hy ook hunnen gebeden en hulp van noode had. By het eind van de dienst vond de toewyding plaats. Nadat hy zyn plechtige geloften gedaan had, knielde hy neder op een fluweel kussen een geschenk van mev. Jurie Schoeman, en de vier Leeraren tegenwoordig, di. Barry, Murray, Beyers en Louw, legden hunne handen op zyn hoofd. Toen hy weder opstond gaven zy hem ieder op zyn beurt de rechterhand van deelgenootschap en wenschden hem Gods zegen toe. De gemeente zong hem toe 'Dat's Heeren zegen op u daal.' Daarna werd de Kerkraadsleden voorgesteld en zoo eindigde de dienst."
Paul Gauguin
Historiese betekenis
Gauguin word ook as ’n postimpressionistiese skilder beskou. Sy sterk, kleurryke en ontwerpgeoriënteerde skilderye het moderne kuns in ’n groot mate beïnvloed. Kunstenaars en bewegings wat in die vroeë 20ste eeu deur hom beïnvloed is, sluit in Vincent van Gogh, Henri Matisse, Pablo Picasso, Georges Braque, André Derain, fauvisme, kubisme en orfisme. Later het hy ook Arthur Frank Mathews en die Amerikaanse Arts and Crafts-beweging beïnvloed.
John Rewald, wat beskou word as een van die grootste kenners van laat 19de-eeuse kuns, het ’n reeks boeke oor die postimpressionistiese tydperk geskryf, onder meer Post-Impressionism: From Van Gogh to Gauguin (1956). ’n Essay, Paul Gauguin: Letters to Ambroise Vollard and André Fontainas (ingesluit in Rewald se Studies in Post-Impressionism, 1986), bespreek Gauguin se jare in Tahiti en die stryd om oorlewing soos gesien in sy korrespondensie met die kunshandelaar Vollard en ander.
Tegniek en styl
Gauguin se aanvanklike kunsleiding was van Pissarro, maar die verhouding het eerder ’n persoonlike as ’n stylinvloed gehad. Gauguin se meesters was Giotto, Raphael, Ingres, Eugène Delacroix, Manet, Degas en Cézanne. Sy eie menings, en in sommige gevalle die sielkunde agter sy werk, is ook beïnvloed deur die filosoof Arthur Schopenhauer en digter Stéphane Mallarmé.
Gauguin, nes sommige van sy tydgenote soos Degas en Toulouse-Lautrec, het ’n doekskilderingsmetode gebruik wat as peinture à l'essence bekend is. Daarvoor word die olie (bindmiddel) uit die verf gedreineer en die oorblywende pappery met terpentyn gemeng. Hy kon dieselfde tegniek in die voorbereiding van sy monotipes gebruik het deur papier in plaas van metaal te gebruik, want dit sou die olie geabsorbeer het en die finale beelde die mat voorkoms gegee het wat hy wou hê. Gauguin se houtsneewerke was nie minder innoverend nie, selfs vir die avant-garde-kunstenaars wat in dié tyd verantwoordelik was vir die herlewing van die houtsnee. In plaas daarvan om die hout so te kerf dat hy ’n gedetailleerde illustrasie kry, het Gauguin die blokke eers uitgebeitel soos met ’n houtbeeld en dan fyner gereedskap gebruik om detail en tonaliteit in hierdie growwe tekstuur te skep. Baie van sy gereedskap en tegnieke is as eksperimenteel beskou. Hierdie metodologie en gebruik van ruimte het parallel geloop met sy skilderwerk in plat, dekoratiewe reliëfs.
In Martinique het Gauguin verwante kleure naby mekaar begin gebruik om ’n gedempte voorkoms te verkry. Sy mensefigure in dié tyd toon ook sy liefde vir Japannese prente, veral vir die naïwiteit van die figure en die eenvoud van die samestellings. Om dieselfde rede is Gauguin ook deur volkskuns geïnspireer. Hy het die naakte emosionele reinheid van sy onderwerpe op ’n reguit manier weergegee, en die belangrikste vorms en lyne beklemtoon om dit te laat uitstaan. Een van sy gunstelingtemas was die teenwoordigheid van die bonatuurlike in die alledaagse lewe; hy het selfs antieke Egiptiese grafreliëfs gebruik in Haar Naam is Vairaumati en Ta Matete.
In ’n onderhoud op 15 Maart 1895 met die koerant L'Écho de Paris het Gauguin verduidelik sy benadering is om sinestesie te behaal (’n sensasie wat in een liggaamsdeel ervaar word wanneer ’n ander liggaamsdeel geprikkel word). Hy het gesê:
In 1888 het hy in ’n brief aan Schuffenecker die enorme stap verduidelik wat hy weg van impressionisme geneem het en dat hy nou beplan het om die siel van die natuur vas te vang, die antieke waarhede en karakter van sy tonele en bewoners.
NG gemeente De Rust
Inwyding van die kerk
Op Sondag 30 November 1902 het ds. Steytler sy intreepreek gegee wat met dankbaarheid en diepe erns deur die gemeente aangehoor is. "Hy nam voor zyn text de woorden 'U Koninkryk kome' en toonde hoe dat het van elke Christen geeischt werd om alles in zyn of haar vermogen te doen om Gods Koninkryk op aarde te bevorderen. Te 2 uur des namiddags was daar weer dienst, waarop Ds. Murray vaarwel zeide aan de gemeente van De Rust."
Gydopas
Die Gydopas is 'n bergpas tussen Hugosberg en Gydoberg in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is 5 km noord van Prince Alfred Hamlet op die R303-streeksroete. Die pas is 6.5 km lank met 27 kronkels en haarnaalddraaie teen die Gydoberg uit en is in 1848 deur Andrew Geddes Bain gebou. Ná die Tweede Wêreldoorlog is die pas herbou en geteer.
NG gemeente De Rust
Inwyding van die kerk
Ouderling J. J. Schoeman het namens die kerkraad en die gemeente die dank aan ds. Murray oorgebring, "die als vader van die gemeente voor twee jaren trouwe hulp en raad verleend had". Onmiddellik ná die diens het ds. Murray die kerkboeke aan ds. Steytler oorhandig en tot in Junie 1905 sou Iaasgenoemde die werksaamhede in die gemeente lei. Mev. Ds Steytler het dadelik die susters van die gemeente in 'n Sustersbiduur georganiseer. Dit was die aanvang van die latere vroueorganisasies. Haar opgeruimde geaardheid het vir haar 'n wye en toegewyde vriendekring verseker.
Gydopas
Die pas verbind die Warm Bokkeveld met die Koue Bokkeveld. Die pas se hoogste punt is 1042 m bo seevlak en dit het 'n maksimum steilte van 1:15.
NG gemeente De Rust
Inwyding van die kerk
Op 25 November 1905 is ds. J.P. Burger as leraar bevestig en het hy tot 1942 'n volle 36 jaar hier getrou gearbei. In sy tyd is met die koshuis vir 30 kinders begin; teen 1952 het die Goeie Hoop-losieshuis meer as 80 kinders gehuisves. Ná die griepepidemie in 1918 het hier 'n weeshuis ontstaan, waar teen 1952 nagenoeg 50 dogters versorg is. In 1912 is galerye in die kerk aangebou en in 1914 'n goeie orrel teen £700 aangekoop. Van 1942 tot 1947 het dr. W.L.D.M. Venter hier as leraar gearbei. Hy is in 1947 opgevolg deur ds. D.S. Lubbe.
Enkele leraars
duimnael|regs|230px|Ds. Johnny Gavera was De Rust se leraar van 1971 tot 1980. duimnael|regs|230px|Ds. en mev. Paul Johannes Steyl, pastoriepaar van 1959 tot 1966. Sy laaste gemeente was Lyttelton waar sy gesondheid so verswak het dat hy op [[30 Mei 1967 in Oos-Londen, waar hy by sy broer aangesterk het, oorlede is ná 'n tweede trombose-aanval.]]
Remhoogtepas
Die Remhoogtepas is op die R63-provinsiale pad sowat 30km suidoos van Victoria-Wes in die rigting van Murraysburg. Die pas bereik 'n hoogte van 1 230m bo seespieël en 'n helling van 1:16.
Hierdie bergpas is in Suid-Afrika en moet nie met die Remhoogtepas in Namibië verwar word nie.
Leucandra donnani
Leucandra donnani is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1905 deur Dendy.
Akkedispas
Die Akkedispas is 'n bergpas tussen Potjiespram en De Hoop in die Richtersveld Nasionale Park in Namakwaland. Dit is slegs begaanbaar vir vierwielaangedrewe voertuie.
Hierdie pas is in die Noord-Kaap moet nie verwar word met die Akkedisbergpas in die omgewing van Stanford in die Wes-Kaap nie.
324
Die jaar 324 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Norma-sterrestelselswerm
Die Norma-sterrestelselswerm of Abell 3627 is ’n ryk sterrestelselswerm wat naby die middel van die Groot Aantrekker geleë is. Dit val in die sterrebeeld Winkelhaak (Latyn: Norma) en is sowat 221,1 miljoen ligjare (67,8 miljoen parsek) van die Aarde af. Hoewel dit naby en helder is, is dit moeilik om te sien omdat dit in ’n streek naby die galaktiese vlak van die Melkweg lê, waar voorwerpe op sigbare golflengtes deur ruimtestof verberg word. Die swerm se massa word op sowat 1015 sonmassas geraam.
Claus-proses
Die Claus-proses is die noemenswaardigste proses wat tans aangewend word vir ontswaweling van gasse, om 'n elementêre swawelproduk te lewer vanuit die waterstofsulfied-komponent van die gas. Die proses is meer as 100 jaar gelede ontwikkel en is vandag die standaardproses in die chemiese nywerheid.
Die veelstappige Claus-proses herwin swawel vanuit die waterstofsulfied wat in rou aardgas aangetref word, asook uit die byprodukgas wat waterstofsulfied bevat en vrygestel word tydens die raffinering van ru-olie of ander nywerheidsprosesse. Die byprodukgasse (Selexol, Rectisol, Purisol en Amienwassers) word hoofsaaklik vanuit fisiese en chemiese behandelingseenhede vrygestel soos raffinaderye, Aardgas-verwerkingseenhede en vergassings- of sintetiserende gasaanlegte. Hierdie byprodukgasse kan ook waterstofsianied, koolwaterstowwe, swaweldioksied of ammoniak bevat.
Gasse met 'n H2S van meer as 25% is geskik vir die herwinning van swawel in 'n eenstappige Claus-proses terwyl alternatiewe konfigurasies aangewend kan word vir gasvoere met 'n laer H2S-inhoud.
Lawrence Pressman
Lawrence Pressman (gebore 10 Julie 1939) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shaft (1971), 9 to 5 (1980), en American Pie (1999), en in die televisiereeks Dark Angel (2000).
Saint Helier
duimnael|links|Die parogiale raadsaal van Saint-Helier dien as setel van die stadsregering
Saint Helier (Engelse uitspraak: [sint ˈhɛliər]; Frans: Saint-Hélier, Jèrriais: St Hélyi) is een van die twaalf parogieë van die Kanaaleiland Jersey. Die stad met 'n oppervlak van 10,6 vierkante kilometer en 'n bevolking van sowat 33 500 huisves meer as 'n derde van die eiland se inwoners en dien as die regeringsetel van Jersey, alhoewel die regeringsgebou (Government House), net soos dele van die beboude stadsgebied, in die aangrensende parogie Saint Saviour geleë is. Die voorstadsone van Saint Helier het daarnaas ook na Saint Lawrence en Saint Clement begin uitbrei.
Die grootste deel van Saint Helier, wat 10,6 km² of byna 'n tiende van die eiland se totale oppervlakte beslaan, het nogtans 'n landelike karakter.
Twee gekruiste goue byle op 'n blou agtergrond vorm die wapen van die stad, waarby blou die see versinnebeeld en die byle na die martelaarskap van die heilige Helier as die stad se naamgewer en beskermheilige verwys. Volgens oorlewering is Helier in 555 deur Saksiese seerowers met 'n byl onthoof.
Jennifer Tilly
Jennifer Tilly (gebore 16 September 1958) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bound (1996), Liar Liar (1997), Bride of Chucky (1998), en Seed of Chucky (2004).
Hoeko
Hoeko is 'n baie klein nedersetting net noord van Ladismith in die Wes-Kaap, Suid-Afrika aan die voet van die Swartberg. In die vrugbare vallei word sagtevrugte veral appelkose gekweek. Die nedersetting is bekend daarvoor dat C.J. Langenhoven hier gebore is.
Suncorpstadion
Die Suncorpstadion (ook bekend as Langpark en vroeër bekend as die Suncorp-Metwaystadion) is ’n stadion in Brisbane, Australië, wat vir rugby, rugby league en sokker aangewend word. Die Suncorpstadion sal ook tydens die Olimpiese Somerspele 2032 ingespan word.
Republiek Winburg-Potchefstroom
Die Republiek Winburg-Potchefstroom was 'n Boererepubliek wat van 9 April 1844 tot 3 Februarie 1848 bestaan het. Die republiek is deur Andries Hendrik Potgieter, die leier van die Voortrekkers, gestig. Die voormalige republieke van Winburg en Potchefstroom is saamgesmelt om die Republiek Winburg-Potchefstroom te vorm.
Die republiek hou op om te bestaan nadat Winburg op 3 Februarie 1848 deur Harry Smith vir die Verenigde Koninkryk geannekseer en by die Oranjerivier-soewereiniteit ingelyf is. Potchefstroom word deel van die gebied wat in 1852 as die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) erken is.
Essequibo
Die Essequibo is 'n groot noord-vloeiende rivier in Suid-Amerika. Die rivier, met 'n lengte van 1 014 km, is die langste rivier in Guyana, asook tussen die Río Orinoco in die weste en die Amasonerivier in die suide. Die Essequibo vorm deel van 'n grensdispuut, aangesien Venezuela Guyana se grondgebied wes van dié rivier opeis.
Die Essequibo ontspring in die Acaraiberge naby die grens tussen Brasilië in die suide en Guyana in die noorde, waarvandaan dit in 'n noordelike rigting deur Guyana se woude en savanne vloei. Ná 1 014 km mond die Essequibo net wes van die Guyaanse hoofstad Georgetown in die Atlantiese Oseaan uit. Langs die Essequibo se rivierloop lê baie watervalle en dit word deur baie eilande en slik gekenmerk. Saam met sy sytakke dreineer die Essequibo meer as die helfte van Guyana.
Die Essequibo is in 1498 deur Juan de Esquivel, die adjunk van Diego Columbus, seun van Christophorus Columbus, vir Europa ontdek. Die rivier is na Esquivel genoem. In 1499 het Amerigo Vespucci en Alonso de Ojeda die monding van die Orinoco verken en was glo die eerste Europeërs wat die Essequibo verken het. Langs die Essequibo was die Nederlandse kolonie Essequibo geleë, wat tussen 1616 en 1814 bestaan het. Dit het deel uitgemaak van die Nederlandse kolonies in Suid-Amerika wat as Nederlands-Guyana saamgevat is en ook die huidige Suriname ingesluit het. In 1814 het dit Brits-Guyana geword en is by die Britse Ryk ingelyf.
Black Noise
Black Noise is 'n hip-hop musiekgroep van die "Cape Flats" in Kaapstad, Suid-Afrika wat in 1988 deur Emile Jansen gestig is.
Samuel Cronwright
Samuel Cron Cronwright (distrik Bedford, Kaapland, 26 Januarie 1863 – Rondebosch, 8 of 9 September 1936) was 'n Suid-Afrikaanse openbare figuur, boer, prokureur, sakeman, politikus en 'n biograaf van sy eerste vrou, Olive Schreiner, wie se van hy van hul huwelik in Februarie 1894 tot vier jaar ná haar dood in 1920 deel van syne gemaak het, toe hy bekendgestaan het as Samuel Cron Cronwright-Schreiner. Dit was destyds selfs meer ongewoon as vandag, maar hy het dit op haar versoek gedoen omdat hy haar oortuigings oor vroueregte en die bevryding van die vrou gedeel het.
R510 (Suid-Afrika)
Die R510 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat begin waar dit aftak van die N4-nasionale pad in Rustenburg. Daarna kruis dit die R104-provinsiale pad, dan die R24 asook die R556. Die roete gaan nou deur Northam, die R511 sluit net voor Thabazimbi by die roete aan net voor dit deur die dorp gaan, daarna gaan dit deur Matlabas en Elmeston. Die R33 sluit by die roete aan en dit gaan deur Ellisras. Hierna gaan dit verby die R572 afdraai by Monte Christo, swaai wes en eindig by Stockpoort grenspos met Botswana.
Samuel Cronwright
Cronwright het met die jare 'n omstrede figuur geword weens sy biografie oor sy vrou, The life of Olive Schreiner (1924), en veral weens die wyse waarop hy haar briewe uitgekies, geredigeer en gesny het voor hy dit gepubliseer het, asook die publikasie van sommige van haar werke wat sy uitdruklik in haar testament gevra het nie gepubliseer moet word nie.
Boekverbranding in Nazi-Duitsland
Die boekverbranding was ’n veldtog wat deur die owerhede van Nazi-Duitsland van stapel gestuur is om alle boeke in Duitsland te verbrand wat nie met die Nazi-ideologie ooreengestem het nie.
Samuel Cronwright
Tog het hy veral in die eerste jare van hul getroude lewe feitlik alles opgeoffer ter bevordering van haar skrywersloopbaan en altyd getrou aan haar gebly. Dit het dan ook 'n tyd lank geblyk dat hy bestendigheid in haar lewe sou kon bring, veral toe die sekerheid van moederskap meer aantreklikheid aan die huwelik verleen het.
Boekverbranding in Nazi-Duitsland
Op 6 April 1933 het die Hoofkantoor van die Pers en Propaganda van die Duitse Studentevereniging (Deutsche Studentenschaft) ’n landwye veldtog teen die Onduitse Gees van stapel gestuur, wat oplaas die klimaks van die letterkundige “reiniging” (Säuberung) met vuur uitgemaak het. Die studente het die hierdie optrede beskryf as 'n reaksie teen ’n wêreldwye Joodse smeerveldtog teen Duitsland en 'n bevestiging van die tradisionele Duitse waardes.
Samuel Cronwright
Verskeie kritici het met die jare aan die hand gedoen dat haar asma, wat sy aangegee het as die vernaamste rede vir haar rusteloosheid, deur haarself veroorsaak is en die gevolg was van 'n diep gesetelde emosionele onbestendigheid. Niemand twyfel egter daaraan dat die liggaamlike lyding wat sy gevolglik moes verduur, eg was nie.
Boekverbranding in Nazi-Duitsland
Op 10 Mei 1933 het die studente meer as 25 000 "onduitse" boeke verbrand, wat ’n era van staatsensuur en kultuurbeheer ingelui het. Nasionalistiese studente het op die aand van 10 Mei in die meeste universiteitstede in fakkelparades "teen die onduitse gees" opgeruk. Hierdie ritueel het die hooggeplaasde Nazi-amptenare, professore, rektore en studenteleiers genoop om die deelnemers en toeskouers aan of toe te spreek te spreek. In Berlyn het ongeveer 40 000 mense op die Opernplatz Joseph Goebbels se toespraak aangehoor: ''Nee vir dekadensie en morele korrupsie! Ja vir beskaafdheid en moraliteit in die gesin en die staat!'' Van die skrywers wie se boeke die studenteleiers daardie aand verbrand het was bekende sosialiste soos Bertolt Brecht en Augustus Bebel, die stigter van die konsep van kommunisme, Karl Marx, kritiese "bourgeois" skrywers soos die Oostenrykse dramaturg Arthur Schnitzler, en "buitelandse invloede" onder meer die Amerikaanse skrywers Ernest Hemingway, Jack London en Helen Keller, Engelse skrywer H.G. Wells en Joodse skrywers soos Franz Werfel, Max Brod en Stefan Zweig. Opvallend onder diegene wie se werke verbrand is, is die geskrifte van die negentiende-eeuse Duits-Joodse digter, Heinrich Heine, wat in sy 1820-1821 toneelspel, Almansor, die bekende vermaning neergepen het: Dort, wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen. (Daar, waar hulle boeke verbrand, sal hulle op die ou end ook mense verbrand.)
Samuel Cronwright
Toe sy kort ná hul vertrek van die plaas daarop aandring om op Kimberley te gaan woon pleks van op 'n huurplaas waar Cronwright steeds die enigste beroep sou kon beoefen wat hy geken het, moes hy dit laat vaar om aan haar wens gehoor te gee. Enkele jare later, toe hy hom in Johannesburg byna as 'n prokureur bekwaam het, moes hy weereens verhuis weens haar gesondheid.
Volgens Schreiner se biograaf Vera Buchanan-Gould was Olive met al haar eienaardighede teen omstreeks 1910 ’n las vir Cronwright en beweer sy dat hy indertyd nie meer veel selfopofferende toewyding getoon het nie en selfs dat hy, wat die eerste man op De Aar was wat ’n motorkar besit het, so suinig was dat hy geweier het om haar te trakteer op ritte in sy motor en dat sy net toegelaat is om dit uit die verte te bewonder.
Biograwe verskil oor die laaste dekade van hul lewe. Sommige beweer die egpaar het ál meer van mekaar verwyderd geraak totdat hulle van omstreeks 1913 af tot haar dood in 1920 so te sê vervreemd was. Volgens hulle het die twee eers tydens die laaste maand van haar lewe, in Londen, versoen geraak voordat sy na haar vaderland teruggekeer het om daar te sterf.
Meintjes skryf egter dat hulle voortdurend liefdesbriewe aan mekaar geskryf het en opreg na mekaar verlang het toe hulle, weens die Eerste Wêreldoorlog, noodgedwonge geskei was.
Herkoms
Samuel Cron Cronwright se moeder, Zipporah Featherstone (3 Januarie 1835, Fort England, Grahamstad – 8 Junie 1912, Muizenberg ), se ouers was Lucy Finaughty en Robert Featherstone. Mej. Finaughty, wat deels van Ierse herkoms was, was 'n kind van een van die vroeë Britse Setlaars wat hom gaan vestig het in Laer-Albanie (tussen Grahamstad en die see). Sy het as jong dogter saam met haar ouers na Suid-Afrika gekom en is getroud met Robert Featherstone, die seun van ’n Engelse boer naby Bristol wat ’n soldaat in die Britse Leër was. Robert Featherstone was saam met sy afdeling in Grahamstad gestasioneer. Ná sy huwelik het hy uit die leër getree en gaan boer. Sy ou plaas naby Grahamstad heet vandag nog Featherstone Kloof. Cronwright se moeder is in 1835 in Grahamstad gebore en het haar lewe lank nooit buite die Kaapkolonie gereis nie.
Sy vader se ouers was eerw. John Wright en Margery Cron. Hulle is in Engeland getroud. Mej. Cron was deels van Skotse herkoms en haar familie was afkomstig van Dumfries. Die egpaar was taamlik jonk toe hulle in 1822, kort ná hul huwelik, deur die Londense Sendinggenootskap uitgestuur is om onder die inboorlinge van Suid-Afrika te gaan werk. Hulle het eers twee jaar op Theopolis naby Grahamstad gewoon en is toe verplaas na Griekwastad om onder die Griekwas en die Betsjoeanas te gaan werk. Eindelik is hulle in 1842 na Philippolis in die Suid-Vrystaat verplaas.
Cronwright se vader, Samuel Cron Cronwright (1834–1888), is in Kaapstad gebore terwyl sy ouers daarheen gereis het van Griekwaland-Wes af saam met die Griekwa-hoofman Waterboer om die imperiale owerheid oor die een of ander saak te spreek. Cronwright het later geskryf dit is merkwaardig dat sy oupa en Olive Schreiner se pa, Gottlob, in ’n stadium op dieselfde sendingstasie gewerk het.