cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koppelaar
Enkel-revolusie koppelaar
In die 19de eeu is enkel-revolusie-koppelaars ontwikkel om masjinerie soos skeerders of perse te gebruik, waar 'n enkele trek aan die bedieningshefboom of (later) die druk van 'n knoppie die meganisme sou laat oopspring en die koppeling tussen die kragbron en die krukas van die masjien sou betrek vir presies een omwenteling voordat die koppelaar ontkoppel. As die koppelaar ontkoppel is, het die aangedrewe lid stilgestaan. Vroeë ontwerpe was meestal penkoppelaars met 'n nok op die aangedrewe lid wat gebruik word om die penne op die toepaslike punt te ontkoppel.
In die 20ste eeu is baie vereenvoudigde koppelaars met 'n enkel-revolusie ontwikkel, wat baie kleiner werkingskragte en in sommige variasies benodig, wat 'n vaste fraksie van 'n omwenteling per operasie moontlik maak. Vinnige wrywingskoppelaars het penkoppelaars in sommige toepassings vervang, wat die probleem van die laai van die penne elke keer as die koppelaar aangeskakel word, opgelos het.
Benewens die gebruik in toerusting vir swaar vervaardiging, is koppelaars met 'n enkele omwenteling op talle klein masjiene toegepas. By tabelleringsmasjiene, byvoorbeeld, sou die druk van die bedieningstoets 'n enkele omwentelingskoppelaar aanskakel om die mees-onlangse ingevoerde syfer te verwerk. Op tikmasjiene, deur op enige toets te druk, is 'n spesifieke karakter gekies en ook 'n enkele rotasie-koppelaar aangewend vir die meganisme om die karakter op papier te druk. Op dieselfde manier, by teledrukkers, het die ontvangs van elke karakter 'n enkelomwentelingkoppelaar gedwing om een ​​siklus van die drukmeganisme te bedryf.
In 1928 ontwikkel Frederick G. Creed 'n veerkoppelaar met 'n enkele draai (sien hierbo) wat veral geskik was vir die herhalende begin-stop-aksie wat by teledrukkers benodig word. In 1942 het twee werknemers van die Pitney Bowes Postage Meter Company 'n verbeterde veerkoppeling vir enkeldraaie ontwikkel. In hierdie koppelings word 'n spoelveer om die aangedrewe as toegedraai en deur die rathefboom in 'n uitgebreide opset gehou. As hy geknip word, trek die veer vinnig saam om die kragas wat die koppelaar aangryp. Aan die einde van een omwenteling, as die rathefboom weer ingestel is, vang dit die einde van die veer (of 'n poot daaraan vasgemaak) en laat die draai-momentum van die aangedrewe deel die spanning op die veer vry. Hierdie koppelings het 'n lang lewensduur - baie het al tien en miskien honderde miljoene siklusse gedoen sonder om onderhoud tr benodig, behalwe as daar soms gesmeer word.
Enkelomwentelingkoppelaars
Hierdie vervangde koppelaars met 'n omwentelingveer, in bladsydrukkers, soos teledrukkers, insluitend die Teletype Model 28 en sy opvolgers, gebruik dieselfde ontwerpbeginsels. Dit is ook deur IBM se Selectric tikmasjiene gebruik. Dit is tipies skyfvormige samestellings wat op die aangedrewe as gemonteer is. Binne die hol, skyfvormige dryftrommel is twee of drie vrydrywende pote so gerangskik dat die koppeling van die koppelaar na buite spring soos die skoene in 'n dromrem. As dit aangeskakel word, word die draaimoment van elke poot na die ander oorgedra om hulle gekoppel te hou. Hierdie koppelstukke gly geensins wanneer hulle eers gesluit is nie, en hulle sluit baie vinnig, binne millisekondes. 'n Valprojeksie steek uit die samestel uit. As die rathefboom hierdie uitsteeksel getref het, is die koppelaar ontkoppel. Wanneer die trekarmpie hierdie uitsteeksel loslaat, ontkoppel interne vere en wrywing die koppelaar. Die koppelaar draai dan een of meer draaie en stop wanneer die rathefboom weer met die uitsteeksel in aanraking kom.
Terugslagkoppelaarremme
Hierdie meganismes word in sommige soorte gesinchroniseerde motoraangedrewe elektriese horlosies gevind. Baie verskillende soorte gesinchroniseerde klokmotors is gebruik, waaronder die Hammond-horlosies voor die Tweede Wêreldoorlog. Sommige tipes selfaangedrewe sinchroniese motors het altyd begin wanneer krag aangewend is, maar in effek was hul gedrag chaoties en dit was geneig om in die verkeerde rigting te draai. 'n Wrap-veer-koppelaar is gekoppel aan die rotor deur een (of moontlik twee) stadia van reduksie-ratkas. Die veer draai nie. Die een ent was vas; die ander was vry. Dit het vrylik, maar nou, gery op die roterende lid, 'n deel van die klokratkas. Die koppelaarrem het gesluit indien agtertoe gedraai is, maar het ook 'n bietjie veeraksie gehad. Die traagheid van die rotor wat agteruit loop, het die koppelaar aangegryp en die veer laat opwen. Terwyl dit losgedraai het, het dit die motor weer in die regte rigting laat begin. Sommige ontwerpe het geen eksplisiete veer as sodanig gehad nie, maar was bloot meganismes wat vir voldoening gesorg het. Die meganisme is gesmeer en slytasie het nie 'n probleem gelewer nie.
Sluitkoppelaar
In sommige outomatiese transmissies vir motorvoertuie word 'n koppelaar gebruik. Bokant 'n sekere snelheid (gewoonlik 60 km/h) sluit dit die wringkragomsetter om kragverlies te verminder en brandstofdoeltreffendheid te verbeter.
Gevoel
Gevoel is die nominalisering van die werkwoord om te voel. Die woord is aanvanklik in Engels gebruik om die fisieke sensasie van aanraking deur óf ervaring óf persepsie te beskryf. Benewens fisieke sensasies, is die woord ook gebruik om ervarings soos "'n warm gevoel" en die mens se gevoelsvermoë oor die algemeen te beskryf. In Latyns beteken sentire om te voel, hoor of ruik. In die sielkunde staan die woord gewoonlik in verband met die bewustelike, subjektiewe ervaring van emosie. Fenomenologie en heterofenomenologie is filosofiese benaderings wat 'n basis vir die kennis van gevoelens verskaf. Baie psigoterapeutiese skole maak daarop staat dat die terapeut (aan die hand van sekere metodologieë) 'n begrip van die kliënt se gevoelens verkry.
'n Persepsie van die fisiese wêreld lei nie noodwendig tot 'n universele reaksie onder ontvangers nie (sien emosies), maar wissel afhangende van 'n mens se hantering van die situasie, die manier waarop die situasie met die ontvanger se vorige ervarings verband hou, en ander faktore. Gevoelens staan ook bekend as 'n toestand van bewussyn wat uit emosies, sentimente en begeertes voortkom.
Mense koop produkte in die hoop dat dit hulle op 'n sekere manier sal laat voel: gelukkig, opgewonde of mooi. Sommige mense koop skoonheidsprodukte in die hoop om geluk of 'n gevoel van selfskoonheid te ervaar. Vorige gebeurtenisse word in ons lewens gebruik om skemas in ons denke te vorm, en gebaseer op daardie vorige ervarings verwag ons dat ons lewe volgens 'n sekere teks gaan verloop.
Gevoelens oor gevoelens
Individue voorspel dat situasies of gebeure tot 'n spesifieke verlangde uitkoms of gevoel sal lei. Oorgawe aan dit wat hulle dink hulle gelukkig of opgewonde sal maak, kan slegs tydelike opwinding verskaf, of selfs die teenoorgestelde uitwerking hê. Gebeure en ervarings word beleef en herleef om 'n persoon se gevoelens te bevredig.
Besonderhede en inligting oor die verlede word gebruik om besluite te neem; vorige ervarings of gevoelens beïnvloed huidige besluitneming, hoe mense in die toekoms sal voel, en of hulle weer so wil voel. Gilbert en Wilson het 'n studie gedoen om vas te stel hoe "lekker" persone sou voel as hulle sonder enige spesifieke rede (soos 'n verjaarsdag, herdenking of bevordering) vir hulleself sou blomme koop en hoe lank hulle gedink het daardie gevoel sou voortduur. Mense wat nog nooit vir hulleself blomme gekoop het nie sowel as mense wat dit in die verlede gedoen het, is getoets. Resultate het getoon dat diegene wat in die verlede vir hulleself blomme gekoop het, lekkerder gevoel het en dat die gevoel langer voortgeduur het as vir diegene wat dit nog nooit ervaar het nie.
Arlie Russell Hochschild, 'n sosioloog, het twee beskrywings van emosie voorgehou. Die organismiese emosie is die uitbarsting van emosies en gevoelens. By organismiese emosie word emosies/gevoelens onmiddellik uitgedruk. Sosiale en ander faktore beïnvloed nie hoe die emosie ervaar word nie, dus het hierdie faktore nie beheer oor hoe en of die emosie onderdruk of uitgedruk word nie.
By interaktiewe emosie word emosies en gevoelens beheer. Individue oorweeg gedurend hoe hulle moet reageer of wat hulle moet onderdruk. Anders as by organismiese emosie, is die individu by interaktiewe emosie bewus van sy besluit oor hoe hy voel en hoe hy dit wys.
Erving Goffman, 'n sosioloog en skrywer, het vergelyk hoe akteurs en gewone individue hulle emosies van ander weerhou. Net soos akteurs, het individue beheer oor hoe emosies uitgedruk word, maar hulle kan nie hulle innerlike emosies of gevoelens beheer nie. Innerlike emosies word onderdruk in 'n poging om emosies op 'n sosiaal aanvaarbare manier uit te druk. Goffman verduidelik dat emosies en emosionele ervaring 'n deurlopende proses is waardeur 'n individu bewustelik en aktief moet werk. Individue wil met hulle innerlike en uiterlike gevoelens aan die samelewing se norme voldoen.
Selfleed
Woede, geluk, vreugde, stres en opwinding is enkele van die gevoelens wat mense ervaar. Ons liggame reageer ook op hierdie emosies. Senuweeagtigheid kan byvoorbeeld die gevoel van 'n knop op die maag veroorsaak.
Intuïsie
'n Gevoel op die krop van jou maag, of instinktiewe reaksie, is 'n natuurlike emosionele reaksie op 'n situasie of gebeurtenis. Dit kan negatief, soos ongemak, of positief, soos vertroue, wees. Instinktiewe gevoelens word oor die algemeen nie as 'n produk van bewuste denke beskou nie, en word eerder as 'n weerspieëling van 'n persoon se intuïsie as die rasionele denke gesien. Die frase "kropgevoel" (gut feeling) kan ook met 'n persoon se "gesonde verstand" geassosieer word wanneer iemand moet besluit wat "die regte ding is om te doen"; soos om 'n beseerde verbyganger te help, donker stegies te vermy, en oor die algemeen in ooreenstemming met instinktiewe gevoelens oor 'n bepaalde situasie op te tree. Dit verwys ook na eenvoudige algemene frases wat altyd waar is, ongeag wanneer dit gesê word, soos "Water is nat", "Vuur is warm", of idees wat 'n individu intuïtief, sonder bewyse, as die waarheid beskou.
Paraleucilla saccharata
Paraleucilla saccharata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Gevoel
Om te weet of nie te weet nie
Individue wil alles in detail weet in die hoop om die gevoel op daardie oomblik te optimaliseer, maar Wilson het bevind dat onsekerheid tot iets meer aangenaam kan lei aangesien dit oor 'n sekere misterie beskik. Trouens, die gevoel van onsekerheid kan maak dat persone voortdurend dink en voel oor wat kon wees.
Paraleucilla saccharata
Die spons behoort tot die genus Paraleucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Gevoel
Emosiewerk
Daar is twee hooftipes emosiewerk: opwekking en onderdrukking. Opwekking word gebruik om 'n sekere gevoel te verkry of na vore te bring, en onderdrukking om sekere ongewenste gevoelens opsy te skuif of weg te steek. Emosiewerk word deur 'n individu self verrig, maar kan ook deur mense wedersyds op mekaar uitgevoer word. Emosiewerk word verrig om 'n sekere gevoel te verkry wat individue glo hulle behoort te voel.
Drie meer spesifieke tipes emosiewerk is kognitief, liggaamlik en ekspressief. Die kognitiewe verander beelde, die liggaamlike verander fisieke aspekte, en die ekspressiewe verander gebare. 'n Hartseer persoon gebruik ekspressiewe emosiewerk om sy gees te lig deur te probeer glimlag. 'n Gespanne persoon gebruik liggaamlike emosiewerk deur stadiger te probeer asemhaal om stresvlakke te verlaag. Emosieswerk stel individue in staat om hulle gevoelens te verander ten einde by die huidige situasie aan te pas.
Gevoelens word as toepaslik beskou as hulle by die huidige situasie pas. Aangesien individue wil inpas en as normaal gesien wil word, werk hulle voortdurend aan hulle gevoelens ten einde by die situasie te pas. Emosiewerk is meer gerig op hoe mense wil voel of hoe hulle hul emosies aan ander mense wil voorhou. Gevoelens is nie permanent nie, maar 'n deurlopende proses, want mense is gedurig besig om hulle gevoelens te probeer opwek, onderdruk of bestuur.
Die "Psigofisiologiese Vloei" is 'n konsep wat deur Carl Rogers, stigter van die skool van humanistiese sielkunde, geskep is om 'n persoon se "sensoriese en instinktiewe ervarings" of die vloei van innerlike sensasie te beskryf.
Sosiale klas
Klasseverskille beïnvloed die manier waarop ouers hulle kinders opvoed. Middelklas-ouers maak gebruik van gevoelens om hulle kinders op te voed, en laerklasouers gebruik gedragsbeheer om hulle kinders groot te maak. Middel- en laerklas-ouers voed hulle kinders op om, wat gevoelens en gedrag betref, soos hulle te wees. Middelklaskinders word oor verkeerde gevoelens aangespreek en laerklaskinders word vir slegte gedrag gestraf.
Lionel Trilling, 'n skrywer en literêre kritikus, beskryf die tegnieke wat middel- en die laerklas-ouers gebruik. Die oorbewerking en onderbewerking van hulle kinders se emosies veroorsaak dat hulle in die toekoms na goedkeuring vir hulle gevoelens soek. Wanneer kinders uit laer- en werkersklasgesinne by die arbeidsmag aansluit, is hulle minder ontvanklik vir emosionele bestuur as middelklaskinders.
Dag Hammarskjöld
Dag Hammarskjöld (Sweeds: [dɑːɡ ²hamarˌɧœld] ; 1905–1961) was 'n Sweedse diplomaat. Hy was van 10 April 1953 tot 18 September 1961 die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies. Hammarskjöld sterf tydens 'n vliegongeluk op 'n vredesmissie na die Demokratiese Republiek van die Kongo. In 1961 is die Nobelprys vir Vrede postuum aan hom toegeken.
Lewensloop
Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld is op 29 Julie 1905 in Jönköping in Swede gebore. Hy was die vierde seun van Hjalmar Hammarskjöld (premier van Swede tydens die Eerste Wêreldoorlog) en M.C. (Agnes) Almquist.
Hammarskjöld is op op 7 April 1953 as die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies verkies. In 1957 word hy vir 'n tweede termyn van vyf jaar benoem, meer as ses maande voor die beëindiging van sy eerste ampstermyn.
Hy is op 18 September 1961 in Ndola oorlede. Sy vliegtuig, 'n Douglas DC-6, stort tydens 'n missie om 'n wapenstilstand te onderhandel neer. Hy is postuum met die Nobelprys vir Vrede vereer en die Amerikaanse president John F. Kennedy het hom "die grootste staatsman van ons eeu" genoem.
Erica Eloff
Erica Eloff is 'n Suid-Afrikaanse sopraan wat spesialiseer in opera, liedere en oratorios. Sy woon tans in Oostenryk. Sy het haar professionele buiging in die Verenigde Koninkryk in die somer van 2008 by Garsington Opera gemaak as Fiordiligi in Mozart se Così fan tutte. Sy het ook haar buiging by Wigmore Hall gemaak in die 2008/09-seisoen saam met die pianis James Baillieu as 'n Kirckman Konsertgenootskap kunstenaar, en in die 2009/10-seisoen teruggekeer.
Eloff het met lof aan die Noordwes-Universiteit, Potchefstroom, gegradueer waar sy verskeie pryse en studiebeurse verwerf het. Sy het ook talle sangpryse verower, waaronder die Londense Händel Sangkompetisie (2008), die UNISA Nasionale Sangkompetitisie (2005), die UFAM Concours Internationaux de Chant, en die degré Honneur (2003) in Frankryk. Sy was die sangkategorie- en algehele wenner van ATKV Forté (2000) (hernoem na ATKV Muziq) kompetisie
In die Verenigde Koninkryk is sy ook deur Making Music gekies as 'n Philip en Dorothy Green Young Concert Artist. Eloff het al verskyn tydens BBC Radio 3 se In Tune program en Classic Fm se Bob Jones het 'n onderhoud met haar gevoer.
Eloff het reeds as oratorio-sanger en solis in die Verenigde Koninkryk, Duitsland, België en Suid-Afrika opgetree, en het ook al opgetree vir verskillende kleiner opera-ondernemings in die Verenigde Koninkryk. Haar prestasies sluit rolle in soos die van Belinda in Purcell se Dido and Aeneas, die The Queen of the Night en First Lady in Mozart se Towerfluit, Floria Tosca in Puccini se Tosca en Violetta Valéry in Verdi se La Traviata. Sy het ook ingestaan vir die titelrol in Beethoven se Fidelio vir die Garsington Opera.
Saag
'n Saag is 'n stuk gereedskap wat gebruik word om deur dinge, soos hout of metaal te sny. Die saag beskik oor 'n handvatsel en 'n lem met skerp tande daarin geslyp.
Sae word in verskeie beroepe gebruik, onder andere deur houtwerkers, bouers, slagters en snydokters. Dit word soms selfs gebruik om boeremusiek mee te speel, alhoewel dit nie eintlik daarvoor ontwerp is nie.
Daar is verskillende soorte sae. Sommige is handgereedskap wat spierkrag benodig, terwyl ander soos rolsae en kettingsae met 'n elektriese of petrolmotor aangedryf word. Sae met growwe tande word gebruik om hout te saag, terwyl fyner tande nodig is om deur metaal te saag.
Sae is gevaarlike items omdat dit skerp tande het en moet met omsigtigheid hanteer word om beserings te vermy. Dele van die voorwerp wat gesaag word kan ook losspat en beserings veroorsaak. Beskermende kleredrag soos handskoene en 'n veiligheidsbril moet gedra word om beserings te voorkom.
112
Die jaar 112 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 12de jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Saag
Handsae
Dit word vir fyn werk (meubels, kabinette, ensovoorts) gebruik en het 'n versterking in die blad (rug) sodat reguit snitte daarmee gemaak kan word. Die skropsaag het 'n smal lem wat in 'n dun punt eindig en kan gebruik word om ronde gate mee te saag. Die saag het dikwels ook growwe tande en word dan veral vir die snoei van bome gebruik.
Gladwyn Jebb
Hubert Miles Gladwyn Jebb, 1ste Baron Gladwyn (25 April 1900 in Firbeck – 24 Oktober 1996 in Halesworth) was 'n prominente Britse politikus.
Saag
Masjiensae
Die bandsaag bestaan uit 'n smal, buigbare lem wat oor 2 rollers loop. Dit word veral vir fyn saagwerk gebruik en figure kan selfs daarmee gesaag word. Sirkelsae het ronde, vinnig roterende lemme en word dikwels vir houtwerk gebruik. Breë snitte (tot ongeveer 5 mm breed) word daarmee verkry.
'n Sirkelsaag met verharde tande kan egter teen lae toeretalle ook gebruik word om metale mee te saag. 'n Aangepaste sterkarmsaag, die raamsaag, word dikwels van meer as een lem voorsien en vir die saag van boomstompe by saagmeulens gebruik. Dit kan verstel word om verskillende diktes planke te lewer.
Gladwyn Jebb
In Augustus 1945 (na die Tweede Wêreldoorlog) dien hy as uitvoerende sekretaris op die Voorbereidende Kommissie van die Verenigde Nasies. Van Oktober 1945 tot Februarie 1946 fungeer hy as die waarnemende sekretaris-generaal van die VN, tot Trygve Lie as die eerste amptelike sekretaris-generaal benoem is. Daarna word hy die Verenigde Koninkryk se ambassadeur by die Verenigde Nasies.
Ná die beëindiging van sy diplomatieke loopbaan word hy in 1960 tot die adelstand verhef, as Baron Gladwyn. Hy word lid van die Britse Hoërhuis waar hy hom by die Liberale Party skaar. Hy dien as plaasvervangende voorsitter van die liberale Hoërhuis-fraksie en woordvoerder vir Buitelandse Sake en Verdediging. Van 1973 tot 1976 was hy 'n lid van die Europese Parlement. In 1979 was hy 'n onsuksesvolle kandidaat tydens die verkiesing van die Europese Parlement.
Publikasies
Van sy publikasies sluit in:
Fauvisme
Kunstenaars en styl
Benewens Matisse en Derain, het die beweging die volgende kunstenaars ingesluit: Albert Marquet, Charles Camoin, Louis Valtat, die Belgiese skilder Henri Evenepoel, Maurice Marinot, Karl Pärsimägi, Jean Puy, Maurice de Vlaminck, Henri Manguin, Raoul Dufy, Othon Friesz, Georges Rouault, Jean Metzinger, die Nederlandse skilder Kees van Dongen en Georges Braque (later Picasso se medeskilder in Kubism e).
Die skilderye van die Fauviste is deur oënskynlik wilde kwashale en skerp kleure gekenmerk en hulle onderwerpe is met 'n hoë mate van vereenvoudiging en abstraksie geskilder. Fauvisme kan as 'n ekstreme ontwikkeling van 'n samesmelting tussen Van Gogh se Postimpressionisme en die pointillisme van Seurat  en ander Neo-Impressionistiese skilders, vernaam Paul Signac, geklassifiseer word. Ander belangrike invloede was Paul Cézanne  en Paul Gauguin, wie se aanwending van versadigde kleur – veral in skilderye uit Tahiti – 'n sterk invloed op Derain se werk in Collioure in 1905 gehad het. In 1888 het Gauguin vir Paul Sérusier gesê:
Fauvisme kan ook as n vorm van Ekspressionisme gesien word.
Oorsprong
Gustave Moreau was die beweging se inspirerende meester; as kontroversiële professor aan die École des Beaux-Arts in Parys en 'n Simbolistise skilder het hy Matisse, Marquet, Manguin, Rouault and Camoin gedurende die 1890's onderrig, en is hy deur kritici as die groep se filosofiese leier beskou totdat Matisse die posisie in 1904 ingeneem het. Moreau se vrysinnigheid, oorspronklikheid en bevestiging van die ekspressiewe vermoë van suiwer kleur het as inspirasie vir sy studente gedien. Matisse het van hom gesê: "Hy het ons nie op die regte paaie gebring nie, maar van die paaie weggelei. Hy het ons tevredenheid versteur." Met Moreau se dood in 1890 moes die kunstenaars ander katalisators vir hulle ontwikkeling opspoor.
In 1901 het Maurice de Vlaminck die werk van Van Gogh vir die eerste keer by 'n uitstalling teëgekom en kort daarna aangekondig dat hy liewer vir Van Gogh as vir sy eie pa was; hy het begin werk deur verf direk uit die buisie op die doek aan te bring. Parallel aan die kunstenaars se ontdekking van kontemporêre avant-garde kuns het 'n waardering van pre-Renaissance Franse kuns ontstaan. Dié kon tydens 'n 1904-uitstalling, French Primitives, gesien word. Nog 'n estetiese invloed was Afrika-beeldhouwerk waarvan Vlaminck, Derain en Matisse vroeë versamelaars was.
Verskeie van die Fauvistiese eienskappe is vir die eerste maal in Matisse se skildery, Luxe, Calme et Volupté ("Weelde, kalmte en genot") gekombineer. Hy het hierdie werk in die somer van 1904 geskilder terwyl hy saam met Paul Signac en Henri-Edmond Cros in Saint-Tropez was.
Salon d'Automne 1905
Nadat hy die helderkleurige doeke van Henri Matisse, André Derain, Albert Marquet, Maurice de Vlaminck, Kees van Dongen, Charles Camoin, en Jean Puy by die Salon d'Automne van 1905 gesien het, het die kritikus Louis Vauxcelles die skilders as "fauves" (gediertes) afgekraak, en die beweging dus sy naam gegee, Fauvisme. Die kunstenaars het hulle eerste uitstalling by die Salon d'Automne van 1905 gehou, en het hulle naam gekry nadat Vauxcelles hulle uitstalling met die frase "Donatello chez les fauves" ("Donatello onder die gediertes") beskryf het. Daarmee het hy hulle "orgie van kleure" met 'n Renaissance-beeldhouwerk gekontrasteer wat die lokaal met hulle gedeel het. Henri Rousseau was nie 'n Fauvis nie, maar sy groot oerwoudtoneel Die honger leeu bespring die wildsbok is naby Matisse se werk uitgestal en kon 'n invloed op die neerhalende aanmerking gehad het. Vauxcelles se opmerking het op 17 Oktober 1905 in Gil Blas,  'n dagkoerant, verskyn en is daarna algemeen gebruik. Die skilderye is sterk veroordeel - "Die publiek is met 'n pot verf in die gesig gegooi" het die kritikus Camille Mauclair (1872–1945) geskryf—maar het ook gunstige kommentaar ontvang. Die skildery wat veral deurgeloop het, was Matisse se Vrou met 'n hoed; hierdie werk se aanskaffing deur Gertrude en Leo Stein het 'n baie positiewe effek op Mattise gehad; dié was baie ontmoedig ná die swak ontvangs van sy kuns. Matisse se Neo-Impressionistiese landskap, Luxe, Calme et Volupté, is reeds in die lente van 1905 by die Salon des Indépendants uitgestal.
<!-- Gebreekte lêerskakels
Galery
-->
NG gemeente Kroonstad-Suid
duimnael|regs|170px|Ds. J.A.J. McDonald.
Die NG gemeente Kroonstad-Suid is een van agt gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Kroonstad. Buiten Bloemfontein is die ander dorpe/stede in die Vrystaatse Sinode met die meeste gemeentes Welkom met sewe, Bethlehem met nege en Sasolburg met ses.
Weens die uiters snelle uitbreiding wat Kroonstad in die middel van die 20ste eeu ervaar het, het die kerkraad van die gemeente Kroonstad dit wenslik geag om 'n gemeente af te stig. So het op 24 Junie 1950 die gemeente Kroonstad-Suid met 'n ledetal van 650 tot stand gekom. As eerste kerkraadslede is die volgende gekies: ouderlinge: H.J. Otto, J.J. Geldenhuis, I. Mynhardt, C.M. Cronje, P.M. Botha, G.P. van Niekerk, F.S. Smith, R.P. Odendaal, R.M. van Huyssteen, S.I. Pienaar, P.W. Pretorius, H.L. Kleynhans en E.P. Kleynhans. Diakens: F.G.W. Botha, I.J.M. van Rooyen, C.P. Nothnagel, W.P. Wessels, J.H. Serfontein, P.R. Botha, G.D. Els, P J. van Niekerk, G.F.C. Troskie, G.P. Wilke, E. Gouws, J.H.P. Serfontein, G.J. Vosloo en T.J. Kleynhans. Tot scriba/kassier is die heer R.M. van Huysateen, 'n afgetrede skoolhoof, gekies.
Omdat 'n sierlike pastorie nog in aanbou was, is 'n leraar eers in Oktober 1950 beroep. Die keuse het op ds. J.A.J. McDonald van Zastron geval en hy het die beroep aangeneem. Op 2 Desember is hy en sy gesin hartlik in die gemeente verwelkom. Die gemeente het hom destyds beywer vir die oprigting van 'n kerkgebou op 'n terrein wat saam met die pastorie as geskenk van die moedergemeente ontvang is. Ruim bydraes is vir die oprigting van die kerk ontvang, en die kerk vroeg is in 1952 in gebruik geneem.
Wasili III van Rusland
Wasili III (Russies: Василий III Иванович; 25 Maart 1479 – 3 Desember 1533) was van 1505 tot 1533 die grootprins van Moskou. Hy was die seun van Iwan die Grote en Sophia Paleologue. Sy doopnaam was Gawriil (Гавриил).
Bewind
Wasili III het die beleidsrigtings van sy pa voortgesit. Hy het Wolokolamsk in 1513, Rjazan in 1521 en Smolensk in 1514 geannekseer. Hy het ook die Russiese invloed na die gebiede om die Wolga uitgebrei.
2019
Die jaar 2019 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dis was die 19de jaar van die 21ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Wasili III van Rusland
Bewind
In sy binnelandse beleid het hy die hulp van die Russies-Ortodokse Kerk ingeroep in sy stryd teen die feodale opposisie.
Gesinslewe
Teen 1526, toe hy 47 jaar oud was, was Wasili reeds 20 jaar getroud met sy eerste vrou, Solomonia Saboerowa, maar die egpaar was steeds kinderloos. Eindelik is besluit dat Wasili ’n nuwe vrou moet vat en hy is van Solomonia geskei. Daar was groot teenstand teen sy tweede vrou, prinses Elena Glinskaja, die dogter van ’n Serwiese prinses, omdat sy Rooms-Katoliek was. Sy het egter die seun gebaar wat hom opgevolg het: Iwan die Verskriklike. Drie jaar later het hulle nog ’n seun, Joeri, gehad.
Dood
Terwyl hy gejag het, het Wasili ’n pyn in sy heup gekry as gevolg van ’n abses. Hy is op sy versoek teruggeneem na Moskou, waar hy gevra het om ’n monnik gemaak te word. Hy het die naam Warlaam aangeneem. Hy is op 4 Desember 1533 oorlede.
Verwysings
Hierdie artikel is vertaal vanuit die Engelse Wikipedia
Paraleucilla sphaerica
Paraleucilla sphaerica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Paraleucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2009 deur Lanna, Cavalcanti, Cardoso, Muricy & Klautau.
114
Die jaar 114 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 14de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Mennonisme
Die Mennonisme (of Anabaptisme, "beweging van wederdopers") is die oudste doopsgesinde Christelike beweging. Die Mennoniete lei hulle naam af van Menno Simons, die eertydse Friese priester wat die beweging om en by 1540 gestig het. Sy leerstellings verbied die doop van kinders, die aflê van ede en militêre diensplig. Die meeste gemeenskappe bestaan vandag in Noord-, Sentraal- en Suid-Amerika. Daar is wêreldwyd sowat een miljoen Mennoniete.
Godsdienstige vervolging in Europa het talle Mennoniete gedwing om eers na die Verenigde State en later veral na Kanada uit te wyk. Die mees konserwatiewe groepering binne die Mennonisme, die Mennoniete van die Ou Orde (Engels: Old Order Mennonites), verwerp moderne tegnologie en verkies om hulle gemeenskappe eerder volgens die ouderwetse leefstyl van die 19de eeu te organiseer. Hulle gebruik perdewaens as vervoermiddel vir kerkbesoek op Sondae en in die landbou.
Volkebond
Genl. Jan Smuts van Suid-Afrika het ná die beëindiging van vyandighede in die Eerste Wêreldoorlog 'n gedetailleerde plan voorgelê aan die Britse Oorlogskabinet vir die daarstelling van 'n wêreldliggaam om die vrede te bewaar. Die voorstelle is in 1918 gepubliseer as The League of Nations, a practical suggestion en was die grondslag van die onderneming waaroor later tydens die Paryse vredeskonferensie ooreengestem is.
Die bond was egter te swak en was byvoorbeeld nie in staat om een van die lede, Ethiopië, teen die koloniale ambisies van 'n ander lid, Italië, te beskerm nie. Met die koms van Adolf Hitler en Benito Mussolini het die onmag van die Volkebond al te duidelik geword. Ná die Tweede Wêreldoorlog is die organisasie op 18 April 1946 in Parys ontbind en deur die Verenigde Nasies opgevolg.
Geskiedenis
Die Amerikaanse president Woodrow Wilson het aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog met sy Veertien Punte die aansporing tot die vorming van die Volkebond gevestig. Na die oprigting van die Volkebond in 1919 is behalwe die oorwinnaars van die Eerste Wêreldoorlog ook die neutrale moonthede tot die organisasie toegelaat. Aangesien die Verdrag van Versailles nie geratifiseer is deur die Amerikaanse Kongres nie, het die Verenigde State van Amerika nie tot die Volkebond toegetree nie. Duitsland en Bolsjewistiese Rusland (later: die Sowjetunie) is aanvanklik lidmaatskap geweier, en net na die Verdrag van Locarno toegelaat. Woodrow Wilson ontvang vir sy inisiatief in 1919 die Nobelprys vir Vrede.
Organisasie
In die Algemene Vergadering woon die verteenwoordigers van alle lidstate vergaderings by en beskik elke land oor een stem. Alhoewel alle voorgelegde kwessies bespreek is en aanbevelings en resolusies hieroor goedgekeur is, het dit geen bindende mag gehad nie.
Die Raad was die belangrikste instansie van die Volkenbond. Dit bestaan uit permanente en nie-permanente lede. Die permanente lede was Frankryk, die Verenigde Koninkryk, Italië en Japan. In 1926 word Duitsland as vyfde permanente Raadslid bygevoeg en in 1934 die USSR as sesde. By die toetrede van die USSR het Duitsland en Japan die Volkebond al reeds die rug toegekeer.
In 1934 het die Raad uit elf nie-permanente en ses permanente lede bestaan. Die nie-permanente lede is verkies deur die Algemene Vergadering. Die Raad verskaf advies oor situasies wat 'n tasbare bedreiging vir die vrede inhou. Eenparigheid van stemme was nodig.
Naas die Volkenbond word die Permanente Hof van Internasionale Justisie gestig. Alle lidstate verbind hulself om konflikte via hierdie Hof te besleg.
Uitkomste
Aanvanklik het die organisasie enkele suksesse behaal. Dit was byvoorbeeld onder toesig van die Volkebond dat die voormalige Duitse kolonies as mandaatgebiede aan die Verenigde Koninkryk, Frankryk, België en Japan oorgedra is. Ook organiseer die Volkebond enkele volkstemmings in omstrede gebiede in Oos-Europa. Die Frans-Duitse toenadering, mede georkestreer deur die Franse politikus Aristide Briand en die Duitse politikus Gustav Stresemann kan ook bygevoeg word aan die suksesse van die Volkenbond. Hierdie toenadering het tot gevolg die Verdrag van Locarno (1925) en in die Pakt van Parys (1928).
Agteruitgang
Reeds in 1925 het die Sentraal-Amerikaanse land Costa Rica die Volkebond verlaat. In 1936 volg Guatemala, Nicaragua en Honduras en in 1937 El Salvador. In 1926 vertrek die Suid-Amerikaanse land Brasilië, gevolg deur Paraguay in 1935 en Chili en Venezuela in 1938.
Die permanente raadslid Japan het in 1931 Mantsjoerye binnegeval, en verlaat in Maart 1933 na 'n veroordeling deur die Volkenbond, die organisasie. Nazi-Duitsland volg in Oktober 1933. Hitler was teen die inperking van die Duitse leër wat die lede van die Volkenbond wou oplê. Die weg was oop vir Duitsland vir die besit neem van die Ruhrgebied, die Rynland, die Anschluss en die inval in Pole.
Abessinië, die huidige Ethiopië en ook lid van die Volkenbond, word in 1936 geannekseer deur Italië van die fascis Benito Mussolini, waarna ook dit in Desember 1937, as derde permanente raadslid, uit die Volkenbond stap.
Die Sowjetunie, ook al 'n permanente Raadslid, word in 1939 na aanleiding van sy aanval op Finland op inisiatief van Argentinië uit die Volkebond geskors. Die geloofwaardigheid van die Volkebond word deur die verdwyning van vier van die ses permanente raadslede gevoelig aangetas. Dit het gelei tot die feit dat steeds meer mense die Volkebond sien as 'n instrument van Groot-Brittanje en Frankryk, wat uiteindelik inderdaad die enigste permanente raadslede sou wees. Teen hierdie tyd wat die Tweede Wêreldoorlog begin het word die Volkenbond skaars nog ernstig opgeneem.
Einde van die Volkebond
Met die uittrede van die Spilmoondhede verloor die Volkebond sy betekenis. Reeds tydens die Tweede Wêreldoorlog is die opvolger daarvan, die Verenigde Nasies, in die vooruitsig geplaas.
Die idee vir 'n nuwe internasionale organisasie kom voort uit die Verklaring van Moskou, geteken in Oktober 1943 tydens die deur die Geallieerde Konferensie in Moskou (die Derde Konferensie van Moskou) en die Konferensie van Teheran een maand later. In die Konferensie van Dumbarton Oaks, Augustus tot Oktober 1944, ontwikkel die vier grootmagte Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, die Sowjetunie en China se eerste idees oor die nuwe wêreldvredesorganisasie wat die Volkebond sou vervang.
In April-Junie 1945 word in die Konferensie van die Verenigde Nasies (San Francisco Konferensie) in groter internasionale verband die plan verder uitgewerk en die Handves van die Verenigde Nasies opgestel en onderteken. Hier druk die grootmagte ook die veto-stelsel deur, waarmee die latere permanente lede van die VN Veiligheidsraad elk enige resolusie na wens kon blokkeer.
Op 18 April 1946 het die Volkenbond besluit dat die organisasie die volgende dag sou ontbind. Die organisasie se bates is oorgedra aan die VN. Op 31 Julie 1947 is die Volkenbond amptelik gelikwideer. Die Handves van die Verenigde Nasies was al op 26 Junie 1945 aanvaar en het op 24 Oktober 1945 in werking getree. Die VN bestaan dus al ruim voordat die Volkenbond amptelik opgehef is.
Abraham Maslow
Abraham Harold Maslow (1 April 1908 in Brooklyn, New York – 8 Junie 1970, Menlo Park, Kalifornië) was 'n Amerikaanse sielkundige, bekend vir die ontwikkeling van Maslow se hiërargie van behoeftes, 'n teorie van sielkundige gesondheidsversekering ter vervulling van aangebore menslike behoeftes in prioriteite verdeel, ter bereiking van selfverwesenliking.
Maslow was die oudste van sewe kinders en geklassifiseer as verstandelik onstabiel deur 'n sielkundige. Sy ouers was eerste generasie Joodse immigrante vanaf Rusland wat gevlug het van tsaristiese Jodevervolging in die vroeë 20ste eeu. Hulle het verkies om in New York Stad te woon, in 'n multi-kulturele, werkersklas gemeenskap. Sy ouers was arm en nie intellektueel georiënteerd nie, maar hulle het 'n hoë waarde aan onderwys geheg. Dit was moeilike tye vir Maslow omdat hy onder anti-Semitisme van sy onderwysers en kinders in die woonbuurt gelei het, en hy het gereeld probleme met anti-Semitiese bendes gehad wat hom verjaag het, en hom met klippe gegooi het. Maslow en ander jong mense uit dieselfde agtergrond het gesukkel om die handelinge van rassisme en etniese vooroordele te oorkom, in hul pogings om 'n ideale wêreld wat gebaseer is op wydverspreide onderwys en monetêre geregtigheid te skep.
Net soos hy van buite die huis spanning beleef het, het hy dit ook van binne ervaar. Hy het nie juis met sy ma oor die weg gekom nie en daardeur het hy 'n sterk verwerping teenoor haar opgebou. Hy word aangehaal deur wat hy oor haar gesê het, “Waarteen ek gereageer het was nie net haar fisiese voorkoms nie, maar ook haar waardes en wêreldbeskouing, haar suinigheid, haar totale selfsug, haar gebrek aan liefde vir enige iemand anders in die wêreld – selfs haar man en kinders – haar narcisme, haar Neger vooroordeel, haar uitbuiting van andere, haar aanname dat almal verkeerd was wat met haar verskil het, haar gebrek aan vriende, haar onnetheid en vuilheid...” Hy het groot geword met min vriende, net sy neef Will was 'n groot vriend, en daardeur word hy maar groot in biblioteke tussen boeke en word daardeur lief vir lees en leer.
Hy het na die seuns Hoërskool gegaan, een van die beste hoërskole in Brooklyn. Hy het gedien as offisier van vele akademiese klubs, en word die redakteur van die “Latin Magazine”. Hy was ook redakteur van Principia, die skool se Fisika koerant, vir 'n jaar. Maslow het ander sterkpunte ook ontwikkel. As 'n jong seun het hy geglo dat fisiese krag die enkele mees definiërende karaktertrek van die ware man is, hy het gereeld geoefen en het gewig optel begin met die hoop om te transformeer na 'n meer gespierde, sterk man, maar vanweë sy kleinerige liggaamsbou was dit nie moontlik nie.
Na sy skoolloopbaan het Maslow by die City College of New York gaan studeer. In 1926 begin hy ook na-ure regte studeer, maar omdat hy nie daarvan gehou het nie het hy feitlik dadelik opgehou met sy regte studies. Hy gaan verder met sy studies aan die Universiteit van Wisconsin waar hy sielkunde studeer, met verkose eksperimentele-gedrag as hoof tema.
Maslow was 'n sielkunde professor by die Alliant Internasionale Universiteit, Brandeis Universiteit, Brooklyn College, New School for Social Research, en Columbia Universiteit. Hy het die belangrikheid om op die positiewe kwaliteite in mense te fokus beklemtoon, deur daarteen te stry om dit as 'n “sak simptome” te behandel. 'n Hersiening van algemene sielkunde opname, gepubliseer in 2002, het Maslow as die tiende mees gesogte sielkundige van die 20ste eeu geklassifiseer. Sy behoefte-gebaseerde benadering is standhoudend invloedryk in verskeie vertakkings van die sielkunde.
Maslow is op 8 Junie 1970, in die ouderdom van 62 jaar oorlede te Menlo Park, Kalifornië terwyl hy gedraf het en 'n massiewe hartaanval gekry het.
Dieregeluide
Dieregeluide is werkwoorde wat ingespan word om die geluide wat diere maak te beskryf. Die woorde is dikwels 'n nabootsing van die klank wat die diere uiter. Die interpretasie van hierdie geluide verskil egter van taal tot taal. Enkele voorbeelde ter illustrasie:
Voorbeelde
Van die verskillende geluide sluit in:
Neuron
'n Neuron (of senuweesel) is 'n sel wat spesifiek geassosieer word met die senuweestelsel van verskeie diere. Elke neuron het 'n akson en dendriete. Dendriete ontvang elektrochemiese seine vanaf ander neurone terwyl die aksone die seine aanstuur na die volgende neuron.
'n Mens het na beraming ongeveer 100 miljard senuweeselle. Verreweg die meeste daarvan kom in die sentrale senustelsel (harsings en rugmurg) voor. Senuweeselle is die inligtings- en sein-verwerkers van die liggaam. 'n Spesifiek kenmerk van senuweeselle is dat hulle prikkelbaar is; hulle kan seine ontvang en deurstuur sonder 'n verlies aan seinsterkte. In die harsings is stroombane van senuweeselle wat 'n groot aantal liggaamsfunksies relegeer en ook vir ons denkvermoë verantwoordelik is.
De Ginkel
De Ginkel is ’n nedersetting in die munisipaliteit Ede in die provinsie Gelderland in Nederland.
Lance Kerwin
Lance Kerwin (6 November 1960-24 Januarie 2023) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Enemy Mine (1985) en Outbreak (1995), en in die televisiereeks Wonder Woman (1975).
Lys van omstrede gebiede
[[Lêer:Limited recognition.png|duimnael|400px|Omstrede gebiede:
]]
Hierdie is 'n lys van omstrede gebiede soos onafhanklike lande en afhanklike gebiede.
Afrika
[[Lêer:Diplomatic SADR.png|duimnael|Internasionale erkenning van die Arabiese Demokratiese Republiek Sahara:
]] [[Lêer:Recognition of Israel.svg|duimnael|Internasionale erkenning van Israel:
]]
Omstrede afhanklike gebiede
[[Lêer:International position on the Malvinas-Falklands dispute to 2014.png|duimnael|Internasionale posisie oor die soewereiniteit van die Falkland-eilande:
]]
Wupperthal
''Hierdie artikel handel oor die dorpie in Suid-Afrika. Vir die Duitse stad, sien gerus Wuppertal.''
Wupperthal (ook Wuppertal) is 'n historiese dorpie met sowat 4 000 inwoners in die Cederberg munisipaliteit, distrik Weskus. Dit is geleë in 'n dal van die Sederberg in die Wes-Kaap, omtrent 250 kilometer noordoos van Kaapstad en 72 km suidoos van Clanwilliam.
Geskiedenis
Die dorp is in 1829 deur die Rheinischen Missionsgesellschaft deur Johann Gottfried Leipoldt gestig en genoem na die vallei of dal ("Thal") van die Wupper in Barmen, Duitsland. Hy skryf in sy dagboek oor die naamgewing: „Wir haben den Namen Riedmond in Wupperthal verwandelt zum Andenken an unser liebes deutsches Wuppertal.“ (Sowat eenhonderd jaar later verenig die Duitse dorpe Barmen en Elberfeld, sedert 1929 dra hulle die naam Wuppertal.) Die twee sendelinge het die nedersetting met sewe khoikhoi gesinne gevestig en op hulle geestelike opheffing gefokus en boerdery aangemoedig. Die bevolking het gestyg kort nadat slawerny in 1838 afgeskaf is en baie bevryde slawe van nabygeleë plase daar aangekom het.
Die voormalige sendingstasie is tot vandag toe die streeksentrum met 'n poskantoor, skool, kliniek, kerk en kerkkantoor (Pfarrei), winkels en 'n skoen- en handskoenfabriek, waar tradisionele velskoene vervaardig word. Tabak word gedroog en gerol om roltabak te maak. Landbouprodukte uit die omgewing sluit in rooibostee, gedroogde vrugte, en gedroogte boontjies.
Omgewing
Wupperthal is in 'n pragtige landskap geleë wat ten beste beleef kan word deur 'n staproete wat in 2000 aangelê is. Die twee dae lange tog sluit in 'n besoek aan Boesmantekeningterrein, 'n groot waterval en indrukwekkende rotsformasies.
Wupperthal word met 'n pad oor die Pakhuispas met Clanwilliam en die N7 nasionale pad verbind.
Jaloesie
Jaloesie is 'n verterende afguns, 'n agterdogtige wraaksugtigheid en besitlikheid wat ons ervaar wanneer ons dink ons verhouding, ons status in die lewe, ons vriendskappe of ons besittings word bedreig. Dit is ook wat ons voel wanneer ons dink iemand gaan beter as ons vaar in een of ander wedywering.
Alhoewel jaloesie ’n emosie is wat algemeen ervaar word, word dit baie selde openlik erken of daaroor gepraat. Die persepsie bestaan eerder dat ŉ persoon wat gevoelens van jaloesie sou ervaar, of in ŉ sosiale konteks daarna sou verwys, oor een of ander swakheid of onsekerheid beskik.
Die bekende psigoanalis, Sigmund Freud, het jaloesie egter as universeel beskou, omdat dit volgens hom onvermydelik is. Freud het geglo dat elke mens een of ander tyd in sy lewe jaloesie sal beleef, al is dit net vir ŉ flitsende sekonde. Volgens Freud is dit normaal in die sin dat dit menslik is om jaloesie te beleef wanneer ŉ belangrike verhouding deur ŉ derde party bedreig word. Hy meen dat dit eerder abnormaal is om onder sulke omstandighede nie jaloesie te beleef nie.
Histories gesproke is ŉ sekere mate van jaloesie dus as normaal en passievol beskou. Dit is selfs gesien as ŉ aanduiding of ŉ bevestiging van romantiese liefde. Die aanvang van die seksuele revolusie en die beweging tot gelyke regte vir vroue, het egter ŉ nuwe persepsie van jaloesie tot gevolg gehad. Na hierdie verwikkelinge is begin om die belewenis van jaloesie as ŉ refleksie van ontoereikendheid of onveiligheid te beskou. Dit wil voorkom asof hierdie persepsie veld gewen het en die populêre persepsie van die afgelope paar dekades geword het. Die tipiese situasie waarin jaloesie voorkom, behels altyd drie partye: A sal jaloers wees op C, omdat C die aandag, liefde, aanvaarding of erkenning van B ontvang wat A vir homself begeer. Die jaloesie word beleef as ŉ tipe ongemak; ŉ negatiewe gewaarwording dat ŉ belangrike verhouding deur ŉ derde party bedreig word.
Die mees algemene gevalle waar jaloesie voorkom is in romantiese verhoudings. ŉ Vorm van jaloesie wat oor die jare wye bekendheid verwerf het is die sogenaamde sibbe-jaloesie (“sibling rivalry”). Jaloesie kan egter ook onder vriende, werknemers met dieselfde baas, studente van die dieselfde onderwyser ensovoorts voorkom. Daar bestaan egter altyd ŉ verhoudingsdriehoek by die belewenis van jaloesie.
Jaloesie kan byvoorbeeld voorkom wanneer:
Soorte jaloesie
Die kern van jaloesie bestaan uit ŉ behoefte dat ander jou moet nodig hê. Jaloesie is wel ŉ negatiewe belewenis, maar dit beteken nie dat jaloesie “sleg” is nie. Jaloesie dra die stigma dat dit ŉ teken van persoonlike swakheid is, maar jaloesie speel ŉ funksionele rol in elke persoon se ontwikkeling. ŉ Persoon met ŉ negatiewe selfkonsep sal egter meer geneig wees tot die belewing van jaloesie, omdat hy dikwels onseker voel oor die mate waarin hy deur ander mense aanvaar word. Jaloesie is ook algemeen, omdat alle mense liefde verlang en dit nie altyd ontvang soos verwag word nie.
Ongesonde jaloesie is egter verantwoordelik vir heelwat emosionele (en selfs fisiese) lyding en ongemak. Uiterste vorme van jaloesie kan wel tot moord lei, maar dit is bevind dat die meeste belewenisse van jaloesie nie patologies van aard is nie. Jaloesie is eerder funksioneel in die sin dat die jaloerse persoon poog om ŉ verhouding te beskerm wat vir hom belangrik is.
Agterdogtige jaloesie kom voor wanneer ŉ persoon glo dat sy verhoudingsmaat besig mag wees om die tipe aandag wat vormgewend is in hul verhouding aan ŉ mededinger oor te dra. Die kenmerkende belewenis by hierdie vorm van jaloesie is angs en onsekerheid. Dit lei tot ŉ verskeidenheid kognitiewe simptome wat kenmerkend is van die jaloerse persoon, soos agterdog, onvermoë om te konsentreer, bepeinsing en preokkupasie, fantasieë van die verhoudingsmaat en die mededinger in ŉ wonderlike verhouding, en ŉ oorsensitiwiteit vir wenke of ontevredenheid aan die kant van die verhoudingsmaat.
Feitlike jaloesie is weer redelik vry van angs oor die status van die verhouding, aangesien dit in hierdie geval gewoonlik reeds duidelik is. Persoonlikheid is ŉ primêre faktor wat ŉ sleutelrol speel by die ontstaan van jaloesie. Dit vorm die basis van waar jaloesie kan ontstaan om dan wyer uit te kring en sodoende verhoudings tussen individue, gesinne, families, bevolkingsgroepe ensovoorts te beïnvloed. Die affek, denke en gedrag van die jaloerse persoon is samestellings van die basiese elemente van die jaloesie-kompleks.
Persoonlikheidskomponente wat ŉ rol kan speel by die jaloesie-belewenis, sluit in persoonlike houdings, emosionele wekbaarheid, eksterne lokus van kontrole, depressiwiteit, persoonlikheidspatologie en ander persoonlikheidskorrelate van jaloesie.
Baie skrywers het al die aanname gemaak dat jaloesie ŉ sekondêre emosie is, met ander woorde ŉ mengsel van basiese of primêre emosies, terwyl ander skrywers argumenteer dat jaloesie ŉ emosie in eie reg is. Na heelwat navorsing oor die onderwerp het Sharpsteen (1991) tot die gevolgtrekking gekom dat jaloesie gekonseptualiseer kan word as ŉ mengsel van vrees, woede en hartseer.