cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stonewall-onluste
’n Tweede nag van onluste
Tydens die beleg van die Stonewall het Craig Rodwell The New York Times, die New York Post en die Daily News gebel en hulle vertel wat gebeur. Al drie koerante het oor die onluste geskryf; die Daily News het ’n berig op die voorblad geplaas. Nuus oor die opstand asook onsinnige gerugte het vinnig deur Greenwich Village versprei en mense het die hele Saterdag na die swart gebrande Stonewall Inn kom kyk. Graffiti het teen die mure van die kroeg verskyn met slagspreuke soos "Drag power", "They invaded our rights", "Support gay power" en "Legalize gay bars".
Die volgende aand was daar weer onluste by Christopherstraat; deelnemers onthou verskillend watter aand die waansinnigste of gewelddadigste was. Baie mense van die vorige aand se skare het teruggekeer – prostitute, hawelose jeugdiges en "queens" – maar daar was ook skoorsoekers, nuuskieriges en selfs toeriste. Wat vir baie mense merkwaardig was, was die skielike tentoonstelling van gay liefde in die openbaar. Soos een getuie gesê het: "[Ons kom] van ’n plek waar jy aan ’n deur moes klop en deur ’n loergaatjie met iemand moes praat om toegelaat te word. Ons was net uit. Ons was in die strate."
Rankmelkappelkoos
Die rankmelkappelkoos (Ancylobothrys petersiana (Klotzsch) Pierre) is 'n geoksiel wat inheems aan Suid-Afrika, Eswatini en Mosambiek is. Dit kom veral is die kuswoud van Maputaland voor. Op die SANBI-rooilys word dit as 'veilig' gelys. Dit kom ook in Zimbabwe en verder tot Kenia en op Madagaskar voor.
Stonewall-onluste
’n Tweede nag van onluste
Duisende mense het voor die Stonewall, wat weer oopgemaak het, saamgedrom. Die skare het van Christopherstraat tot in aangrensende strate gestrek. Hulle het busse en motors omring en die insittende lastig geval totdat hulle óf erken het hulle is gay óf hul steun aan die betogers toegesê het. Sylvia Rivera het vertel ’n vriend van haar, Marsha P. Johnson, ’n swart fopdosser, het teen ’n lamppaal opgeklim, ’n swaar sak op die dak van ’n polisievoertuig gegooi en die voorruit gebreek. Nes die vorige aand is vure deur die hele buurt in vullisblikke gemaak. Meer as 100 polisiemanne van die Fourth, Fifth, Sixth en Ninth Precinct was daar, maar ná 02:00 het die TPF weer hul verskyning gemaak. Koorlyne en polisiejaagtogte het gekom en gegaan. Wanneer die polisie betogers gevang het, het die skare vorentoe beweeg en hulle bevry. Gevegte het weer tot 04:00 voortgeduur.
Rankmelkappelkoos
Die plant het 'n melkerige sap en die takke het dikwels opvallende lentiselle. Die blare is min of meer dik leeragtig en ellipties of omgekeerd-eiervormig. Die vrugte is sferies, vlesig en 4,5- 6 cm in deursnee. Dit is 'n immergroen klimplant of struik wat veral oor ander bome en bossies groei en houtige stamme tot 6 m lank of meer kan hê wat tot 2 – 5 cm in deursnee kan word. Dit kry wit en welriekende blomme en vrugte wat die kleur van appelkose het en wat baie gewild is. Die plant word dikwels vir sy vrugte deur mense beskerm.
Stonewall-onluste
Biljette, nuusdekking en nog geweld
Bedrywighede in Greenwich Village was die Maandag en Dinsdag sporadies, deels vanweë reën. Daar was ’n paar botsings tussen die polisie en inwoners van die Village, want albei groepe het mekaar uitgedaag. Craig Rodwell en Fred Sargeant het op die oggend ná die eerste opstand 5 000 biljette gdruk en versprei waarvan een gelui het: "Get the Mafia and the Cops out of Gay Bars." Die biljette het ’n beroep op gays gedoen om hul eie ondernemings oop te maak, Stonewall en ander kroeë in Mafiabesit te boikot en druk op die burgemeester se kantoor uit te oefen om die "ondraaglike situasie" te ondersoek.
Nie almal in die gay gemeenskap het die onluste as positief ervaar nie. Vir baie ouer homoseksuele en baie lede van die Mattachine-vereniging wat deur die 1960's probeer het om te bewys gays is nie anders as heteroseksuele nie, was die openbaring van gewelddadige en verwyfde gedrag ’n verleentheid. Randy Wicker, wat in 1965 voor die Withuis betoog het, het gesê: "Gillende queens wat koorlyne vorm en opskoppe doen, druis in teen alles wat ek wil hê mense van homoseksuele moet dink . .. dat ons ’n spul fopdossers in die Village is wat wanordelik, smaakloos en goedkoop optree." Ander het gedink die sluiting van die "smerige" Stonewall was tot die Village se voordeel.
Op die Woensdag het The Village Voice egter berigte oor die onluste gepubliseer wat deur Howard Smith en Lucian Truscott geskryf is en waarin onvleiende kommentaar gelewer is op die gebeure en die deelnemers daaraan, met beskrywings soos "forces of faggotry", "limp wrists" en "Sunday fag follies".
’n Skare van tussen 500 en 1 000 het weer op Christopherstraat toegesak en gedreig om The Village Voice se kantore af te brand. Nog straatgevegte het tussen die polisie en oproeriges uitgebreek, met beserings in albei groepe, plundery in plaaslike winkels en vyf mense wat in hegtenis geneem is. Die Woensdag se gebeure het sowat ’n uur geduur en is so deur ’n getuie opgesom: "Dit is nou bekend. Christopherstraat sal bevry word. Die moffies het genoeg gehad van onderdrukking."
Nadraai
’n Gevoel van dringendheid het deur Greenwich Village versprei, selfs na mense wat nie by die onluste betrokke was nie. Baie mense wat deur die opstand geroer is, het organisatoriese vergaderings bygewoon omdat hulle besef het dit is ’n geleentheid om tot aksie oor te gaan. Op 4 Julie 1969 het die Mattachine-vereniging sy jaarlikse protesoptog voor die Independence Hall in Philadelphia gehou. Die organiseerders, Craig Rodwell, Frank Kameny, Randy Wicker, Barbara Gittings en Kay Lahusen, wat al jare daaraan deelgeneem het, het ’n bus saam met ander betogers van New York na Philadelphia gehaal. Die optogte was sedert 1965 streng beheer: Vroue het rokke gedra en mans pakke en dasse, en almal het stil in georganiseerde rye geloop. Dié jaar het Rodwell ingeperk gevoel deur die reëls wat Kameny opgestel het. Toe twee vroue hande vashou, het Kameny hulle gekeer. Rodwell het egter 10 paartjies aangemoedig om hande vas te hou. Dit het Kameny woedend gemaak, maar hulle het meer aandag van die pers gekry as in enige vorige jaar. Lilli Vincenz, ’n deelnemer, het onthou: "Dit was duidelik dinge was aan die verander. Mense wat verdruk gevoel het, het nou bemagtig gevoel." Toe Rodwell na New York terugkeer, was hy vasbeslote om die destydse stil, beskeie manier om mense se aandag te kry, te verander. Een van sy eerste prioriteite was die beplanning van die Christopherstraat-bevrydingsdag.
duimnael|Gayregtebetogers op [[Trafalgar Square, Londen, insluitende lede van die Britse Gay Liberation Front (GLF). Die GLF is geïnspireer deur die Amerikaanse GLF. Die beweging was baie informeel en het optogte, straatteateropvoerings en "gay dae" gehou. Dit het gelei tot die eerste Gay Pride-optog in 1972.]]
Gay Liberation Front
Die GLF het taktieke afgekyk by en hulself vereenselwig met swart groepe en betogers teen die Viëtnamoorlog met die ideaal dat hulle kon saamwerk "om die Amerikaanse gemeenskap te hervorm". Vier maande ná hul stigting het die groep egter ontbind toe lede nie oor werkprosedures kon saamstem nie.
Gay Activists Alliance
GLF-vergaderings was chaoties en in laat Desember 1969 het verskeie mense wat die vergaderings gefrustreerd verlaat het, die Gay Activists Alliance (GAA) gestig. Die GAA was ordeliker en heeltemal op gay kwessies toegespits. Hul grondwet het so begin: "Ons as bevryde homoseksuele aktiviste eis die vryheid van uitdrukking van ons waardigheid en waarde as mense." Die GAA het ’n konfrontasietegniek bekend as zap ontwikkel en vervolmaak: Hulle sou ’n politikus onkant betrap op ’n openbareverhoudingsgeleentheid en hom of haar dwing om die regte van gays en lesbiërs te erken. Stadsraadslede is gezap en burgemeester John Lindsay is verskeie kere gezap – een keer op televisie toe die meeste lede van die gehoor van die GAA was.
Strooptogte op gay kroeë het voortgeduur ná die Stonewall-onluste. In Maart 1970 het onderinspekteur Seymour Pine strooptogte op die Zodiac en 17 Barrow Street uitgevoer. ’n naure- gay klub sonder ’n dranklisensie, The Snake Pit, was kort daarna aan die beurt en 167 mense is inhegtenis geneem. Een van hulle was Diego Viñales, ’n Argentynse burger wat so bang was dat hy as ’n homoseksueel gedeporteer sou word dat hy uit die polisiekantoor probeer ontsnap het deur by ’n venster op die tweede verdieping uit te spring. Hy is deur ’n heining met 36 cm lange penne deurboor. The New York Daily News het ’n grafiese foto van die jong man se deurboorde liggaam op sy voorblad gepubliseer.
GAA-lede het ’n optog van Christopherpark na die Sixth Precinct gereël waarin honderde gays, lesbiërs en liberale simpatiseerders die TPF vreedsaam gekonfronteer het. Hulle het ook ’n briefskryfveldtog aan burgemeester Lindsay geborg waarin die Demokratiese Party van Greenwich Village en kongreslid Ed Koch oproepe gestuur het dat klopjagte op gay kroeë in die stad beëindig word.
Die Stonewall Inn het ná die onluste net ’n paar weke lank oorleef. Teen Oktober 1969 was die gebou te huur.
Gay Pride
Die Christopherstraat-bevrydingsdag op 28 Junie 1970 was die eerste herdenking van die Stonewall-onluste in Christopherstraat, met gelyktydige optogte in Los Angeles en Chicago. Dit was die eerste Gay Pride-optogte in Amerika se geskiedenis. Die volgende jaar het optogte ook plaasgevind in Boston, Dallas, Milwaukee, Londen, Parys, Wes-Berlyn en Stockholm. Die optog in New York was oor 51 straatblokke, van Christopherstraat tot Central Park. Hoewel die permit vir die optog net twee uur voor die tyd afgelewer is, het die gays min weerstand van omstanders gekry. Die beriggewing in The Village Voice was positief.
Teen 1972 het deelnemende stede ingesluit Atlanta, Buffalo, Detroit, Washington, D.C., Miami, Minneapolis, Philadelphia en San Francisco.
Frank Kameny het gou die verandering besef wat deur Stonewall teweeggebring is. Hy was sedert die 1950's ’n organiseerder van gay aktivisme en was gewoond daaraan om heteroseksuele te oortuig gays is nes hulle. Wanneer hy en ander mense net vyf jaar tevore voor die Withuis, die departement van buitelandse sake en Independence Hall in betogingslyne geloop het, was hul doel om soos mense te lyk wat vir die Amerikaanse regering sou kon werk. In dié tyd het 10 mense saam met Kameny geloop en hulle het geen media voor die protesoptogte ingelig nie. Hoewel hy in 1969 verstom was oor die optrede van die protesteerders voor Independence Hall, het hy later opgemerk: "Teen die tyd van Stonewall het ons 50 tot 60 gay groepe in die land gehad. ’n Jaar later was daar minstens 1 500. Twee jaar later, as ’n mens hulle sou kon tel, was daar seker 2 500."
Ruan Josh
Ruan Josh du Plessis is 'n Namibiese sanger. Hy is die seun van die sangeres Juanita du Plessis en die broer van die sangeres Franja du Plessis.
Stonewall-onluste
Gay Pride
Net soos wat Kameny jammer was oor sy reaksie op die verandering in houdings ná die onluste, het Randy Wicker sy opmerking oor "gillende queens" beskyf as "een van die grootste foute van my lewe". Kay Lahusen, wat die optogte in 1965 afgeneem het, het gesê: "Tot in 1969 was die beweging algemeen bekend as die homoseksuele of homofiele beweging . .. Baie nuwe aktiviste beskou die Stonewall-opstand as die geboorte van die gaybevrydingsbeweging. Dit was vir seker die geboorte van gay pride op ’n enorme skaal."
In sy artikel "What made Stonewall different" verduidelik David Carter daar was verskeie opstande voor Stonewall, maar die rede dat Stonewall so histories was, was omdat duisende mense betrokke was, die opstand lank geduur het (ses dae), dit die eerste een was wat groot nuusdekking gekry het en dit gelei het tot die stigting van talle gayregtegroepe.
Biblioteek van Assurbanipal
duimnael|220px|Tablet met ’n deel van die Heldedig van Gilgamesj, Britse Museum. duimnael|160px|Die Venus-tablet van Ammisaduqa met sterrevoorspellings. duimnael|160px|’n Tablet met sinonieme.
Magadan
Magadan (Russies: Магада́н) is ’n stad in Rusland en die hoofstad van die federale deelgebied Magadan-oblast. Dit is aan die See van Ochotsk geleë. Die bevolking in 2013 was 95 048.
Internasionale Lughawe Wnoekowo
Die Internasionale Lughawe Wnoekowo (Russies: Международный аэропорт Внуково) is ’n internasionale lughawe 28 km suidwes van die middestad van Moskou, Rusland. Dit is saam met Domodedowo en Sjeremetjewo een van die hooflughawens van Moskou. In 2013 het dit 11,175 miljoen passasiers hanteer, wat sowat 18% meer is as die 9,46 miljoen van 2010. Dit is die derde besigste lughawe in Rusland.
Wnoekowo is tydens die Tweede Wêreldoorlog in gebruik geneem vir militêre operasies, maar het ná die oorlog ’n burgerlike lughawe geword.
Biblioteek van Assurbanipal
Volgens Oud-Persiese en Armeense tradisies was Alexander die Grote so beïndruk met die biblioteek toe hy dit sien dat dit hom laat besluit het om sy eie biblioteek te bou. Hy is dood voordat hy dit kon doen, maar sy vriend en opvolger in Antieke Egipte, Ptolemeus I Soter, het die projek begin wat later die beroemde Biblioteek van Alexandrië sou word.
Internasionale Lughawe Wnoekowo
Geskiedenis
Wnoekowo is die oudste van Moskou se lughawens wat nog gebruik word. Die Sowjet-regering het die bou daarvan in 1937 goedgekeur en dit is op 1 Julie 1941 in gebruik geneem. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het dit as ’n militêre basis gedien; passasiersvlugte is ná die oorlog begin.
Biblioteek van Assurbanipal
Inhoud
Assurbanipal was bekend as ’n sterk krygsheer, maar hy was ook ’n intellektueel wat geletterd was en beide Akkadies en Sumeries kon lees en skryf. Hy was ook ’n passievolle versamelaar van tekste en tablette. Hy het skribas na elke streek in die Nieu-Assiriese Ryk gestuur om antieke tekste te versamel. Hy het ook geleerdes en skribas gehuur om veral Babiloniese tekste te kopieer.
Internasionale Lughawe Wnoekowo
Geskiedenis
In 1980 is die lughawe vergroot vir die 1980 Olimpiese Somerspele. In 1993 het Wnoekowo ’n naamlose vennootskap geword. ’n Groot herbouprogram is in laat 2003 begin. In April 2004 is ’n nuwe Terminaal B in gebruik geneem. Dit hanteer tans internasionale passasiers, maar sal later verander word in ’n binnelandse terminaal. Dit kan 4 miljoen passasiers per jaar hanteer.
In Augustus 2005 is ’n Aeroexpress-spoowegverbinding met die Kijefski-spoorwegterminaal daargestel en in Desember 2010 is ’n nuwe Terminaal A in gebruik geneem.
Stonewall-onluste
Blywende impak
duimnael|280px|Die Stonewall, ’n kroeg in ’n deel van die gebou waarin die Stonewall Inn geleë was. Die gebou en omringende gebied is verklaar tot ’n nasionale historiese landmerk.
Biblioteek van Assurbanipal
Inhoud
Die biblioteek bevat sowat 30 000 tablette en geskrewe borde, hoewel die meeste daarvan gebreek is. Daar is sowat 6 000 tablette in verband met wette, buitelandse korrespondensie en afsprake, adellike deklarasies en finansiële sake. Van die oorblywende tekste bevat voorspellings, omens en gesange oor verskillende gode, terwyl ander handel oor mediese sorg, sterre- en letterkunde. Net 10 bevat ritmiese gedigte soos heldedigte en mites. Dit sluit in die Heldedig van Gilgamesj, ’n skeppingsverhaal; die mite van Adapa, die eerste man; en stories soos Die Arm Man van Nippur.
Die tekste is hoofsaaklik in Akkadiese wigskrif geskryf; ander is van onsekere afkoms. Die tablette is dikwels volgens vorm en inhoud georganiseer. Dié met vier kante het gewoonlik inligting oor finansies bevat en ronde tablette inligting oor landbou.
Nineve is in 612 v.C. verwoes deur ’n koalisie van Babiloniërs, Skitiërs en Mede, ’n Antieke Iranse volk. Daar word geglo van die tablette is gedeeltelik gebak in ’n groot brand wat die paleis verwoes het. Ironies het dié vernietigende voorval gehelp om die tablette te bewaar.
Die databasis van die Britse Museum bevat 30 943 "tablette" in die hele versameling, en die kurators van die museum het ’n bywerking van die katalogus voorgestel as deel van die "Ashurbanipal Library Project".
Daar was waarskynlik ’n veel groter versameling dokumente in die biblioteek, waarvan dié op was, leer en moontlik papirus in die brand verwoes is.
Stonewall-onluste
Blywende impak
Die onluste wat deur ’n polisieklopjag begin is, het ’n letterlike voorbeeld geword van gays en lesbiërs wat terugveg en ’n simboliese wapenkreet vir baie mense. Die historikus David Carter merk in sy boek oor die onluste op dat die kroeg self ’n ingewikkelde saak was wat ’n gemeenskapsentrum verteenwoordig het, maar ook ’n geleentheid vir die Mafia om sy eie klante af te pers, ’n tuiste en ’n plek van "uitbuiting en vernedering". Volgens hom is die ware nalatenskap van die onluste "die voortdurende stryd om lesbiese, gay, biseksuele en transgender gelykheid". Die historikus Nicholas Edsall skryf: "Stonewall is al vergelyk met ’n aantal radikale protesoptredes in die Amerikaanse geskiedenis van die Bostonse Teeparty af. Maar die beste en sekerlik ’n meer kontemporêre analoog is met Rosa Parks se weiering om in Desember 1955 in Montgomery, Alabama, agter in die bus te gaan sit – ’n voorval wat gelei het tot die moderne burgerregtebeweging. Binne maande ná Stonewall het radikale gaybevrydingsgroepe en -nuusbriewe verskyn in stede en op universiteitskampusse dwarsoor Amerika en daarna oor die hele Noord-Europa."
Voor die opstand by die Stonewall Inn was homoseksuele, soos die historici Dudley Clendinen en Adam Nagourney dit stel, "’n geheime legioen mense, waarvan geweet is maar wat buite rekening gelaat, geïgnoreer, voor gelag of geminag is. En soos die houers van ’n geheim, het hulle ’n voordeel gehad wat ook ’n nadeel was en wat waar is van geen ander minderheidsgroep in die Verenigde State nie. Hulle was onsigbaar. Anders as Afro-Amerikaners, vroue, Indiane, Jode, die Ierse Amerikaners, Italianers, Asiate, Spaans-Amerikaners of ander kultuurgroepe wat geveg het vir respek en gelyke regte, het homoseksuele geen fisieke of kultuureienskappe, geen taal of dialek gehad wat gemaak het dat hulle mekaar uitken of deur ander uitgeken word nie . .. Maar daardie nag, vir die eerste keer, het die gebruiklike berusting verander in gewelddadige teenstand . .. Van daardie nag af het die lewe van miljoene gay mans en lesbiërs, en die houding jeens hulle van die groter kultuur waarin hulle woon, vinnig begin verander. Mense het in die openbaar begin verskyn as homoseksuele en aangedring op respek."
Die historikus Lillian Faderman noem die onluste "die skoot wat oor die wêreld heen gehoor is" en verduidelik: "Die Stonewall-opstand was belangrik omdat dit die oplewing vir daardie beweging aangedui het. Die het ’n embleem van gay en lesbiese mag geword. Deur aanspraak te maak op die drastiese taktiek van gewelddadige protes wat deur ander onderdrukte groepe gebruik is, het gebeure by die Stonewall aangedui dat homoseksuele net soveel reg het om onvergenoegd te wees as hulle."
duimnael|links|Die teken wat die polisie ná die klopjag agtergelaat het, word nou net buite die ingang vertoon. Die gebeure vroeg die oggend van 28 Junie 1969 was nie die eerste geval van homoseksuele wat terugveg teen die polisie van New York en elders nie. Nie net was die Mattachine-vereniging aktief in groot stede soos Los Angeles en Chicago nie, maar soortgelyke randfigure het in 1966 die opstand by Compton's Cafeteria begin, en ’n ander opstand was in reaksie op ’n klopjag op die Black Cat Tavern in 1967 in Los Angeles. Verskeie omstandighede het egter die Stonewall-onluste gedenkwaardig gemaak. Die ligging van die klopjag was ’n faktor: Dit was oorkant die kantore van The Village Voice en die nou, kronkelende strate het die oproeriges ’n voordeel bo die polisie gegee. Baie van die deelnemers en inwoners van Greenwich Village was betrokke by politieke organisasies wat in staat was om ’n groot en samehorige gay gemeenskap in die weke en maande ná Stonewall te mobiliseer. Die belangrikste faset van die onluste was egter die herdenking daarvan op die Christopherstraat-bevdrydingsdag, wat gegroei het tot die jaarlikse Gay Pride-optogte oor die wêreld heen.
In die middel 1990's is biseksuele ingesluit as ’n groep binne die gay gemeenskap nadat hulle dit gevra het. Transgender mense het ook gevra om ingesluit te word, maar hulle is aanvanklik nie aanvaar nie. Dié gemeenskap het terselfdertyd welkom in én botsend met die gay gemeenskap gevoel. Daar was al hoe meer konflik tussen die twee groepe. In 1994 het New York "Stonewall 25" gevier met ’n optog verby die Verenigde Nasies se hoofkwartier tot in Central Park. Daar was na raming sowat 1,1 miljoen deelnemers. Sylvia Rivera het in 1994 ’n alternatiewe optog in New York gereël om protes aan te teken teen die uitsluiting van transgender mense tydens die gebeure. Vandag word transgender mense ingesluit en het die afkorting LGBT die vorige afkorting, LGB, vervang in Amerika en sommige ander Engelssprekende lande.
Die bywoning van LGBT Pride-optogte het aansienlik gegroei. Die meeste groot stede in die wêreld, ook in Suid-Afrika, hou deesdae sulke optogte. Die Pride-geleenthede is in sommige stede die grootste jaarlikse viering van enige aard.
In Junie 1999 het die Amerikaanse departement van binnelandse sake Christopherstraat 51 en 53 en die omliggende gebied aangewys as ’n nasionale historiese landmerk, die eerste een van belang vir die LGBT-gemeenskap. Op ’n inwydingseremonie het die onderminister van binnelandse sake, John Berry, gesê: "Laat ons vir altyd onthou mans en vroue het hier – op hierdie plek – trots gestaan, en vas gestaan, sodat ons mag wees wie ons is, werk waar ons wil, woon waar ons kies en liefhê wie ons hart begeer." Die Stonewall Inn self is in 2000 as ’n nasionale historiese landmerk aangewys, en dit is geleë in die Greenwich Village- historiese distrik, ’n bewaarde gebied.
Op 1 Junie 2009 het die destydse president, Barack Obama, Junie 2009 tot LGBT Pride-maand verklaar en die onluste aangevoer as rede "om ons te verbind om gelyke regte onder die reg te bereik vir LGBT-Amerikaners". In dié jaar is die 40ste herdenking van die onluste gevier. Twee jaar later is die terrein van die Stonewall Inn gebruik as ’n bymekaarkomplek vir vierings nadat die New Yorkse Senaat gestem het om selfdegeslaghuwelike goed te keur. Die wet het op 24 Junie 2011 van krag geword.
Nasionale monument
Op 24 Junie 2016 het president Obama die aanwysing van die Stonewall- nasionale monument aangekondig. Dit beskerm Christopherstraat en die omliggende gebied. Die terrein van die Stonewall Inn is binne die grense van die monument, maar bly in privaat besit.
Internasionale Lughawe Wnoekowo
Kapasiteit en uitbreiding
Van die drie Moskouse lughawens is Wnoekowo die hoogste bo seespieël en in mistige weer dien dit dikwels as alternatiewe lughawe. Dit kan ’n maksimum van 3 000 passasiers per uur hanteer. In 2008 het byna 8 miljoen passasiers dit gebruik, wat ’n toename van 16,7% in 2007 was.
’n Voorgestelde ontwikkelingsprogram sal tot 2015 duur en is daarop gemik om Wnoekowo in ’n hoogs mededingende fasiliteit van internasionale betekenis te verander.
Vervoer
Die Aeroexpress-terminaal verbind die lughawe met die Kijefski-spoorwegterminaal in die middestad van Moskou. Die reis duur sowat 35 minute.
Murray Street, Perth
250px|duimnael|regs|Die [[Commonwealth Bank-gebou is op die hoek van Murray Street en Forrest Place geleë.]] 250px|duimnael|regs|Uitsig op die voetgangerspad in die rigting van [[Barrack Street en die St Mary Katedraal.]]
Murray Street is een van die vier hoof oos-wes strate in Perth se sentrale sakekern.
Die straat se middelste deel is tans slegs vir voetgangers oopgestel. Die straat is na Sir George Murray, die eertydse Britse Staatsekretaris vir die kolonies (1828-1830) vernoem.
Dit is een van die hoofpaaie in Perth waarvan die oostelike punt by 'n kerk eindig - Die Rooms-katolieke St Mary Katedraal, die ander groot kerke in die stad se sakekern is aan die kante van die strate geleë.
Die voetganger deel is later as die Hay Street een geskep en het geen hotelle in sy middelste deel nie, terwyl Welligton, Hay en St Georges Terrace almal wel hotelle het.
Daar is 'n groot aantal geskiedkundige arkades wat dié straat met Hay Street se voetganger deel verbind. Die westelike- en oostelike punte van die straat verskil wesenlik vergeleke met die middelste deel ten opsigte van die ondernemings wat daar geleë is.
Winkels en Winkelsentrums
Die straat het baie gewilde winkels langs die straat. Die winkelsentrum (voetganger deel) het baie gewilde restourante wat oor die straat uitkyk en ook winkels wat ander artikels verkoop.
Toegang
Die Murray street voetgangersentrum is direk aan Perth se ondergrondse spoorwegstelsel verbind deur 'n toegangspunt aan die westekant van die sentrum en deur Forrest Place na die oorspronklike spoorwegstasie en die Museum van Wes-Australië. Parkades is ook daar naby geleë.
Cliothosa dichotoma
Cliothosa dichotoma is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliothosa en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2000 deur Calcinai, Cerrano, Sarà & Bavestrello.
Grumman C-2 Greyhound
Die Grumman C-2 Greyhound is 'n tweelingenjin, hoëvlerk vragvliegtuig, wat ontwerp is om voorraad, pos en passasiers van en na die vliegdekskepe van die Amerikaanse Vloot te vervoer. Sy primêre missie is draeraanboordaflewering. Die vliegtuig bied logistieke ondersteuning wat van kritieke belang is vir vliegdekgevegsgroepe. Die vliegtuig word hoofsaaklik gebruik om hoë prioriteitsvrag, pos en passasiers tussen vliegdekskepe en landbasisse te vervoer, en kan ook vrag soos stralerenjins en spesiale onderdele aflewer.
Prototipes van die C-2 het die eerste keer in 1964 gevlieg en volle produksie het die volgende jaar gevolg. Die aanvanklike Greyhound vliegtuie is opgeknap in 1973. In 1984 is meer C-2As bestel onder die naam "Reprocured C-2A" of C-2A(R). Die C-2As is toegerus met opgedateerde skroewe (vermeerder van 4 na 8 blaaie) en nuwer navigasie.
Ontwerp en nut
Die C-2 het vier vertikale stabiliseerders, waarvan drie toegerus is met roere. 'n Enkele vertikale stertstabiliseerder, groot genoeg vir voldoende rigtingbeheer, sou die vliegtuig te hoog gemaak het om in 'n loods op 'n vliegdekskip te pas. Die vier-stabiliseerder opset het die voordeel dat die buiteboord-roeroppervlaktes direk in lyn met die skroefspoel geplaas kon word. Dit verskaf sodoende effektiewe rigtingbeheer tot en met 'n lae lugspoed, soos tydens opstyg en landing.
Die C-2A word aangedryf deur twee Allison T56 turboskroefmotore en kan 4 500 kg (10 000 pond) se vrag, passasiers of beide dra. Dit kan ook bedlêende pasiënte in mediese ontruimingsmissies vervoer. 'n Hokstelsel of vervoerstaander hou vrag in plek tydens lansering en landing op vliegdekskepe. Die groot agterste vragdeur en vragoprit met 'n aangedrewe katrol vergemaklik vraglaai en -aflaai vir 'n vinnige omkeertyd.
Die Greyhound se vermoë om voorraad en personeel per lug oor te dra, sy vlerke op te vou, en krag op te wek vir enjinaansitter- en ander gebruike bied 'n operasionele veelsydigheid wat in geen ander vragvliegtuig gevind word nie.
Kaapverdiese Tyd
Kaapverdiese Tyd (Engels: Cape Verde Time, of CVT) is 'n tydsone wat een uur agter Gekoördineerde Universele Tyd is (met ander woorde UTC-1). Die tydsone word in die eilandnasie van die Kaap Verde gebruik, wat in die Atlantiese Oseaan geleë is.
Somertyd word nie in die tydsone waargeneem nie.
Domodedowo-lughawe
Die Moskouse Domodedowo-lughawe (Russies: Московский аэропорт Домоде́дово) is ’n internasionale lughawe op die dorp Domodedowo in die Moskou-oblast, Rusland. Dit is sowat 42 km suid-suidoos van die middestad van Moskou. Domodedowo is die grootste lughawe in Rusland wat betref passasiers- en vragverkeer (22,25 miljoen passasiers het die lughawe in 2010 gebruik, wat ’n toename van 19,2% is vanaf 2009), en is saam met Sjeremetjewo en Wnoekowo een van die drie hooflughawens van Moskou.
Geskiedenis
Die lughawe is genoem na die dorp Domodedowo, waar dit geleë is. Vlugte het in Maart 1964 begin met ’n vlug na Swerdlofsk. Die lughawe, wat ingestel was op langafstandvlugte in die Sowjetunie, is amptelik in Mei 1965 geopen. ’n Tweede aanloopbaan, langs die eerste een, is 18 maande later in gebruik geneem.
In 1993–1994 het die East Line-groep, wat deur Dmitri Kamensjik gestig is, in verskeie geriewe by die lughawe belê, onder meer ’n nuwe doeaneterminaal en spysenieringsdienste. In laat 1996 het die East Line-groep die terminaalgeriewe geprivatiseer. Sedert 1998 word die aanloopbane, lugverkeerbeheer en kommunikasiegeriewe aan East Line verhuur.
Domodedowo was die teiken van twee terroristeverwante voorvalle. In 2004 het Moslem-selfmoordbomaanvallers verby sekuriteit beweeg en aanboord van twee passasiersvliegtuie gegaan. Hulle het die bomme laat afgaan nadat die vliegtuie opgestyg het. Ondanks verhoogde sekuriteit was daar nog ’n sluipmoordbomvoorval op 24 Januarie 2011 toe ’n Islamitiese militante die terminaalgebou binnegegaan en ’n bom in die aankomsaal laat afgaan het. Nog strenger maatreëls is sedertdien ingestel.
Treine
Die lughawe het ’n treinstasie met dienste na die Paweletsk-spoorwegterminaal in Sentraal-Moskou. Daar is ook Aeroexpress-sneltreine en gewone passasierstreine.
Cliothosa aurivillii
Cliothosa aurivillii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliothosa en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Lindgren.
Ponte-toringgebou
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Verdiepings
54 (bogronds)
1976
Argitekte
Mannie Feldman · Manfred Hermer Rodney Grosskopff
Opdraggewer
Nasou Bpk.
Straatadres
1 Lily Avenue / Lilylaan
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 30ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1972 vereer het, is op 28 Januarie 1973 gehou.
Ponte-toringgebou
Berea
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
The Godfather
Ponte-toringgebou
Johannesburg
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Francis Ford Coppola – The Godfather
Marlon Brando – The Godfather
Jack Lemmon – Avanti!
Ponte-toringgebou
Marina City Towers, Chicago
Boustyl
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Liza Minnelli – Cabaret
Ponte-toringgebou
Brutalisme
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
The Godfather – Francis Ford Coppola en Mario Puzo
Ponte-toringgebou
Die Ponte-toringgebou (ook bekend in Engels as Ponte City Apartments) is 'n 54-verdieping hoë residensiële wolkekrabber in Berea, digby Hillbrow, Johannesburg, Suid-Afrika. Met 'n hoogte van 173 meter is dit tans die tweede hoogste gebou in Suid-Afrika en derde hoogste in Afrika. Die gebou in die brutalistiese styl is in 1976 voltooi en bemark as een van die beste adresse in die Goudstad. Die ses dakwoonstelle het oor wynkelders, sweetbaddens, patio's met braaiplekke en privaat uitsigdekke beskik.
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Joel Grey – Cabaret
Ponte-toringgebou
Die argitek Rodney Grosskopf was 29 jaar oud toe hy die Ponte-toringgebou ontwerp het, met die Marina City-toringgebou in Chicago as sy inspirasie. Oorspronklik was hy van plan om twee Ponte-toringgeboue naas mekaar op te rig wat as 'n soort "poort tot die Goudstad" sou dien.
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Shelley Winters – The Poseidon Adventure
Ponte-toringgebou
In 1995, toe die gebou die slagoffer geword het van stedelike verval, prostitusie en dwelmhandel, maar – voordat dit beveilig is – ook tientalle kere deur selfmoordenaars gekies is as hul finale vertrekpunt (die gebou het toe as Suid-Afrika se Suicide Central bekendgestaan, met 63 gedokumenteerde selfmoorde ), het die vragwa- en logistiekonderneming Kempston Group die silindriese toringgebou gekoop. 'n Beplande verkoop aan en herontwikkeling deur David Selvan en Nour Addine Ayyoub is in 2008 weens die uitwerkings van die wêreldwye finansiële krisis gestaak. Woonstelle word tans teen bekostigbare pryse verhuur.
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
Young Winston
Ponte-toringgebou
Tans dra die kroon reg rondom 'n reuse neonverligte advertensiebord, die grootste in die Suidelike Halfrond, wat Vodacom in rooi bemark (voorheen in blou), nadat dit etlike jare lank Coca-Cola in rooi vertoon het.
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
The Emigrants (Utvandrarna), Swede
Ponte-toringgebou
Vanaf 2011 het die Ponte-toringgebou 'n soort simbool vir Johannesburg se stedelike regenerasie geword nadat Kempston Group die meeste van die wolkekrabber se 54 verdiepings laat herstel het. Elke verdieping is van 2 km se nuwe elektriese drade en sanitêre pype voorsien, terwyl ook agt hysbakke in die gebou herstel is. Tans huisves die toringgebou sowat 3 000 bewoners uit die werkers- en middelklas met verskillende agtergronde, onder wie studente, jong professionele en immigrante uit Afrikalande soos Kongo, Nigerië en Zimbabwe.
30ste Golden Globe-toekenningsaand
Rolprente
The New Land (Nybyggarna), Swede
The Godfather- Nino Rota
Televisie
Columbo
All in the Family
That Certain Summer
Peter Falk – Columbo
Redd Foxx – Sanford and Son
Gail Fisher – Mannix
Jean Stapleton – All in the Family
Alan Hale Jr.
Alan Hale Jr. (8 Maart 1921 – 2 Januarie 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente It Happens Every Spring (1949), Hang 'Em High (1968), en The Giant Spider Invasion (1975), en in die televisiereeks Gilligan's Island (1964).
Midgegooroo
Midgegooroo (geb. onbekend - † 22 Mei 1833) was 'n Australiese inboorling uit die Noongar volk, wat 'n belangrike rol gespeel het in die inboorlinge se weerstand teen blanke besetting in die Perth gebied in Wes-Australië. Hy is veral bekend as die vader van Yagan en is tereggestel deur blanke setlaars in 1833.
Vroeë lewe
Daar is niks bekend oor Midgegooroo se lewe voor die aankoms van die blanke setlaars in 1829 nie. Op daardie tydstip was hy alreeds 'n ou man en 'n belangrike leier in sy familiegroep. Hy is beskryf met lang hare en 'n kenmerkende knop op sy voorkop en het twee vroue gehad: 'n ouer tandelose vrou en 'n jonger vrou genaamd Ganiup. Hy het vier seuns gehad sover bekend naamlike Yagan, Narral, Billy en Willim.
Midgegooroo se familie het gebruiksreg gehad op 'n groot gebied wat nou die suidelike metropolitaanse gebied van Perth uitmaak en kon vryelik rondtrek oor 'n nog groter gebied, waarskynlik vanweë familiebande met naburige stamme.
Konflik met blanke setlaars
Die volgende maand het Midgegooroo sy verskyning in Fremantle gemaak. 'n Winkeleienaar, Lionel Samson het vir hom beskuitjies gegee maar hy het meer geëis. Samson se bediende het hom uit die winkel gejaag met 'n byl maar Midgegooroo het dit by hom afgeneem en hom daarmee gedreig en dit uiteindelik in 'n put afgegooi voordat hy geloop het.
Die eerste betekenisvolle weerstand deur inboorlinge teen blanke besetting in Wes-Australië het in Julie of Desember 1831 plaasgevind toe 'n boer se bediende 'n hinderlaag gelê het vir sommige van die inboorlinge wat 'n aartappelland kom besteel het en sodoende 'n lid van Midgegooroo se familie doodgeskiet het. Kort daarna het Midgegooroo 'n aanval op die plaashuis uitgevoer en die bewoner en 'n ander bediende met spiese doodgesteek. In reaksie hierop is Midgegooroo en sy seun Yagan tot misdadigers verklaar, met 'n beloning van £20 vir sy gevangeneming.
In Mei 1832 is daar verdere oortredings deur Midgegooroo aangemeld. Eers het hy by die huis van 'n setlaar, Charles Bourne, in Fremantle ingebreek en twee spiese gegooi. Later is daar ook aangemeld dat hy probeer het om voorrade by Thomas Hunt langs die Canningrivier te steel en laastens is daar beweer dat hy sy dingo op 'n setlaar se vark losgelaat het.
Midgegooroo het weer in April 1833 sy verskyning gemaak. 'n Familielid genaamd Domjun is geskiet toe hy probeer het om meel by 'n winkel in Fremantle te steel en het drie dae later in 'n tronk omgekom. Midgegooroo het wraak gesweer en het saam met sy seun Yagan 'n groep van sestig Noongars bymekaargemaak by Bull Creek. Die volgende dag het die groep twee blanke setlaars aangeval en vermoor wat meel op die pad vanaf Fremantle na Kelmscott vervoer het. Midgegooroo, Yagan en 'n ander Noongar genaamd Munday is toe weer tot misdadigers verklaar en is daar weereens 'n £20 beloning deur Goewerneur Frederick Irwin uitgeloof vir die gevangeneming van Midgegooroo hetsy dood of lewend.
Gevangeneming en teregstelling
Later in daardie selfde maand is Midgegooroo gevange geneem in die Belmont gebied en in Perth in die tronk gestop. 'n Paar dae later is hy tot die dood veroordeel, al wil dit voorkom asof daar nooit 'n formele hofsaak was nie. Hy is daardie selfde dag aan die buitedeur van die tronk vasgebind en toe deur 'n vuurpeleton doodgeskiet.
Midgegooroo se grondregte is deur sy seun Yagan geërf en toe deur sy ander seun Narral. Munday het verantwoordelikheid geneem vir sy ouer vrou en sy jonger vrou, Ganiup het die vrou van 'n Noongar genaamd Dommera geword.
Nalatenskap
In Junie 2008 het die Australiese Departement van Omgewing en Bewaring die naamverandering van Canning National Park na Midgegooroo National Park goedgekeur.
Prins-Edward-eiland
Prins-Edward-eiland of Prins-Eduard-eiland (Engels: Prince Edward Island, dikwels kort PEI of P.E.I., Frans: Île-du-Prince-Édouard, Mi'kmaq: Epekwitk of Abegweit) is 'n eiland en Atlantiese provinsie van Kanada. Die eiland, wat dikwels ook die "Tuin in die Golf" genoem word, is die kleinste provinsie in die Kanadese Federasie en vernoem na Prins Edward Augustus, hertog van Kent (1767-1820), die vader van koningin Victoria.
Die halfmaanvormige eiland in die Golf van Sint-Laurens word danksy sy ligging agter die rotskuste van die eiland Newfoundland in die ooste en die Provinsie Nova Scotia in die weste teen die tierende Atlantiese stormwinde beskerm en het gevolglik 'n meer gematigde klimaat as die ander seeprovinsies van Kanada. Prins-Edward-eiland word sedert 1997 deur die Konfederasie-brug met die provinsie Nieu-Brunswyk in die weste verbind.
Geografie
Prins-Edward-eiland lê in die Golf van Sint-Laurens wes van Kaap-Breton-eiland, noord van die skiereiland Nova Scotia (Nieu-Skotland) en oos van New Brunswick/Nouveau-Brunswick. Die eiland strek oor 'n lengte van 224 kilometer, en geen punt lê verder as vyftien kilometer van die oop see of een van die talle baaie af nie.
Die eiland se suidoewer vorm die Northumberland-seestraat. Prins-Edward-eiland het twee stedelike gebiede, waarvan die grootste rondom die sentraal geleë Charlottetown-hawe met die hoofstad Charlottetown aan die suidkus ontwikkel het. Die gebied sluit die voorstede Cornwell en Stratford in. Summerside Harbour is die sentrum van 'n kleiner stedelike gebied aan die suidkus rondom die stad Summerside, sowat 40 kilometer wes van Charlottetown Harbour. Soos alle ander natuurlike hawens op die eiland is ook Charlottetown en Summerside Harbour deur sogenaamde rias geskep.
Danksy die asuurblou van sy hemel en water, die wit en rooskleurige sandstrande, sy rooi rotse en aarde, sy groen weivelde en bosse en die groot menigte pers lupines wat hier bloei het die eiland veral vanweë sy pragtige natuurskoon tot 'n gewilde toeristebestemming vir Kanadese ontwikkel, alhoewel buitelandse toeriste nog skaars is. Watersport, gholf, eko-toerisme en toere is die gewildste aktiwiteite. Die Franse ontdekkingsreisiger Jacques Cartier, wat die eiland in 1534 ontdek het, het dit as 'n paradys beskryf.
NG gemeente Veranderde Lewens
Die NG gemeente Veranderde Lewens is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die gemeente is gestig in 1965 as Roodepoort-Oos. Ds. Zacharias Wilhelmus (Gys) De Beer was 18 April 1965 as die eerste leraar bevestig. Die kerkgebou is geleë by Hambergweg 61a, Hamberg, Roodepoort. In 2014 was die leraar ds. Pieter Nel Klopper, wat bygestaan is deur dr. Berrie de Vos, ’n pastorale leraar en berader. Daar was in daardie jaar 730 doop- en 1 829 belydende lidmate.
Prins-Edward-eiland
Geografie
Die vrugbare grond in die middel van die eiland maak van die landbou die belangrikste ekonomiese sektor. Aartappels van Prins-Edward-eiland is orals in Kanada gewild en verteenwoordig sowat 'n derde van Kanada se jaarlikse aartappeloes. So word byvoorbeeld jaarliks 1,5 miljoen ton se aartappelskyfies (slaptjips) vir Noord-Amerikaanse kitskosrestaurante geproduseer. Wodka word ook van die plaaslike aartappels gestook.
NG gemeente Veranderde Lewens
Die NG gemeente Ontdekkerskruin is op 1 Oktober 2015 ingelyf by hierdie gemeente. Indertyd het die Roodepoort Record as volg oor die eenwording berig: "Onlangs is ‘n eenwordingsooreenkoms tussen NG Veranderde Lewens en NG Ontdekkerskruin gemeentes bereik. Hierdie gesamentlike gemeente sal vanaf 1 September as NG Veranderde Lewens bekend staan. Die huidige Veranderde Lewens wat tans in Albertina Sisulu Straat 61A geleë is, het hulle kerkkompleks aan ‘n ander Christelike instansie verkoop en sal vanaf Sondag 18 Oktober eredienste vanuit die nuwe kerkkompleks te 17 Philipslaan, met hulle huidige leraars hervat. Hulle bediening te Hamberg sal egter nog onverpoos voortgaan tot in Oktober wanneer die verbeterings aan die nuwe kerk voltooi is. Hierdie gemeentes verbind hulle tot ’n gesamentlike doel, naamlik ‘n groeiende bediening met beide ‘n vernuwende en ’n behoudende styl. Voortans sal die eredienstyd van 8vm Sondagoggende vir ’n vernuwende styl erediens gebruik word en die 10vm gleuf vir ’n behoudende styl erediens. Daar sal ook saans ‘n multikulturele diens gehou word. Die leraars van hierdie nuwe bediening is Ds. Pieter Nel Klopper, wat bygestaan sal word deur Dr. Berrie de Vos, ’n pastorale leraar en berader, asook Ds. Hennie Lombard wat hoofsaaklik die behoudende styl sal behartig."
Prins-Edward-eiland
Geografie
Die landelike gebiede van die eiland word deur dorpies en kleinskaalse boerderye oorheers. In die afgelope jare het die konsolidasie en modernisering van kleiner plase die belangrikheid van industriële boerdery-ondernemings laat toeneem.
Klimaat
Danksy die warm water van die Golf van Sint-Laurens rondom die eiland is sy klimaat milder en sy lug vogtiger as dié van die Kanadese vasteland. Aangesien die warme Golfstroom digby die eiland vloei styg watertemperature in die somer gereeld bo 20 °C - die warmstes in Noord-Amerika noord van die Amerikaanse deelstaat Florida.
Die gemiddelde jaarlikse reënval is 868 millimeter en die gemiddelde jaarlikse sneeuval 340 sentimeter. Die gemiddelde temperatuur is 19 °C in Julie en -7 °C in Januarie.
Die somers op Prins-Edward-eiland is warm, maar nouliks bedompig. Die kwik styg bedags tot meer as 20 °C, met maksimale temperature van sowat 32 °C, maar word steeds deur 'n vars bries versag. Julie en Augustus is die warmste en droogste maande van die jaar.
Die lente met sy kleureprag begin in laat Mei en vroeë Junie met temperature tussen 8 en 22 °C. Dit is die tyd wanneer krewe gevang word. Die herfs word deur klaar weer gekenmerk. Namiddae in September is soms nog baie warm, maar die nagte word al kouer. Die kwik styg net soos in die lente tot tussen 8 en 22 °C. Terwyl die oestyd begin en tot November voortduur, pronk die landskap met sy karmosyn kleure.
Geskiedenis
Die oorspronlike bewoners van Prins-Edward-eiland was Mi'kmaq-Indiane wat die eiland Abegweit genoem het (letterlik "Land wat op die golwe gewieg word"). Volgens hulle mitologie is die eiland deur die Groot Gees soos 'n halfmaan uit donker rooi klei gevorm en op die Blou Waters geplaas.
Die eerste Europeër wat die eiland ontdek het was die Franse seevaarder Jacques Cartier in 1534. Sy landgenoot Samuel de Champlain het die eiland in 1603 Île Saint-Jean genoem. Die eerste Franse setlaars het hulle egter eers in die vroeë 18de eeu op die eiland gevestig. Die eiland was deel van die Franse kolonie Akadië, en sy sowat 1 000 bewoners is gevolglik Akadiërs genoem.
As gevolg van die koloniale oorlog tussen Frankryk en Groot-Brittanje is talle Akadiërs in 1755 deur die Britte verdryf. In 1758 het generaal Jeffery Amherst aan Britse soldate onder die bevel van kolonel Andrew Rollo die bevel gegee om die eiland in te neem, en 'n groot aantal Akadiërs is gedeporteer. Baie van die vlugtelinge het later na Louisiana geëmigreer, terwyl sommige setlaars op die eiland aangebly en ander vanuit die vasteland teruggekeer het. Vandag is sowat 17 persent van die eilanders van Franse afkoms, en baie van hulle het hul ou dialek en tradisies bewaar. Tans is sowat elf persent van die eilanders Franssprekendes.
In 1763 het Frankryk die eiland amptelik aan Groot-Brittanje afgestaan. Die nuwe Britse kolonie "St. John's Island" (wat ook as "Island of Saint John" bekend gestaan het, het 'n aantal avontuurlike Victoriaanse gelok wat deur die pragtige natuurskoon bekoor is. Die eiland het reeds in die 18de eeu 'n gewilde vakansiebestemming en rusplek vir Britse adellikes geword.
In 1798 het Groot-Brittanje die kolonie se naam gewysig tot Prins-Edward-Eiland om dit van eenderse name in die Atlantiese kusgebied soos dié van die stede Saint John en St. John's te onderskei. Met die nuwe naam is die vierde seun van koning George III, Prins Edward Augustus, die hertog van Kent (1767-1820) en vader van koningin Victoria, vereer wat destyds 'n bevelhebber van Britse troepe in Halifax (Nova Scotia) was.