cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektrochemie
Standaardelektrodepotensiaal
Om voorspelling van die selpotensiaal moontlik te maak, is tabelle van standaardelektrodepotensiaal beskikbaar. Sulke tabelle word teen die standaardwaterstofelektrodepotensiaal verwys. Die standaardwaterstofelektrode ondergaan die reaksie Die standaard elektrodepotensiaal vir die standaard waterstofelektrode is per definisie nul. Standaardelektrodepotensiale word in die tabelle as reduksie potensiale angewys.
'n Standaardselpotensiaal kan bepaal word deur die standaardelektrodepotensiale (soms halfselpotensiale genoem) vir beide elektrodes op te soek. Die een wat kleiner is, sal die anode wees en sal oksidasie ondergaan. Die selpotensiaal word dan bereken as die som van die reduksiepotensiaal vir die katode en die oksidasiepotensiaal vir die anode.
Battery
Baie tipes batterye is gekommersialiseer en verteenwoordig 'n belangrike praktiese toepassing van elektrochemie. Vroeë nat selle het die eerste telegraaf- en telefoonstelsels aangedryf, en was die bron van stroom vir elektroplatering. Die sink-mangaandioksied-droësel was die eerste draagbare, nie-morsbare batterytipe wat flitsligte en ander draagbare toestelle prakties gemaak het. Die kwikbattery wat sink en kwikoksied gebruik het, het hoër vlakke van krag en kapasiteit verskaf as die oorspronklike droësel vir vroeë elektroniese toestelle, maar is uit algemene gebruik uitgefaseer weens die gevaar van kwikbesoedeling van selle wat weggegooi is.
Die loodsuurbattery was die eerste praktiese sekondêre (herlaaibare) battery wat sy kapasiteit van 'n eksterne bron kon aangevul het. Die elektrochemiese reaksie wat stroom geproduseer het, was (tot 'n nuttige mate) omkeerbaar, sodat elektriese energie en chemiese energie uitgeruil kon word soos nodig. Algemene loodsuurbatterye bevat 'n mengsel van swaelsuur en water, sowel as loodplate. Die mees algemene mengsel wat vandag gebruik word, is 30% suur. Een probleem is egter as ongelaaide suur binne die loodplate van die battery kristalliseer, wat dit nutteloos maak. Hierdie batterye hou gemiddeld 3 jaar met daaglikse gebruik, maar dit is nie ongehoord dat 'n loodsuurbattery na 7–10 jaar steeds funksioneel is nie. Loodsuurselle word steeds wyd in motors gebruik.
Excelsior, Vrystaat
Excelsior is 'n dorpie en 'n klein plaasgemeenskap in die Vrystaat, Suid-Afrika. Die dorpie is 55 km suidwes van Clocolan.
Elektrochemie
Battery
Al die voorafgaande tipes het watergebaseerde elektroliete, wat die maksimum spanning per sel beperk. Die vries van water beperk lae temperatuur prestasie. Die litiumioonbattery, wat nie water in die elektroliet gebruik nie (en nie kan gebruik nie), bied verbeterde werkverrigting bo ander tipes; 'n herlaaibare litiumioonbattery is 'n noodsaaklike deel van baie mobiele toestelle.
Excelsior, Vrystaat
Geskiedenis
Dit is in 1910 gestig deur boere wat 'n dorp nader aan hulle wou hê as Winburg en Ladybrand. Die boere het reeds in 1908 twee plase, Sunlight en Excelsior, gekoop om 'n dorp te stig. Die regering was die plan goedgesind en op 18 Mei 1910 is die eerste erwe verkoop. Die NG Kerk is in 1925 voltooi volgens die plan van die Paarlse argitek Wynand Louw. Die eerste predikant was ds. J.P.H. Steyn in 1912.
Elektrochemie
Battery
Die vloeibattery, 'n eksperimentele tipe, bied die opsie van aansienlik groter energiekapasiteit omdat sy reaktante van eksterne reservoirs aangevul kan word. Die brandstofsel kan die chemiese energie wat in koolwaterstofgasse of waterstof en suurstof gebind word direk in elektriese energie verander met 'n veel hoër doeltreffendheid as enige verbrandingsproses; sulke toestelle het baie ruimtetuie aangedryf en word toegepas as energieberging vir openbare kragstelsels.
Excelsior, Vrystaat
Distrik
Die belangrikste boerdery is beeste en skape.
Elektrochemie
Korrosie
Korrosie is 'n elektrochemiese proses wat hom openbaar as roes of vlekke op metale soos yster of koper en hul onderskeie legerings soos bv. staal.
Muntmetale, soos koper en silwer, roes stadig deur gebruik. ’n Patina van groen-blou koperkarbonaat vorm op die oppervlak van koper met blootstelling aan die water en koolstofdioksied in die lug. Silwer munte of eetgerei wat aan hoë swawelvoedsel soos eiers of die lae vlakke van swawelspesies in die lug blootgestel word, ontwikkel 'n laag swart silwersulfied.
Goud en platinum is uiters moeilik om te oksideer onder normale omstandighede, en vereis blootstelling aan 'n kragtige chemiese oksideermiddel soos aqua regia.
Sommige algemene metale oksideer uiters vinnig in lug. Titaan en aluminium oksideer oombliklik in kontak met die suurstof in die lug. Hierdie metale vorm 'n uiters dun laag geoksideerde metaal op die oppervlak, wat met die onderliggende metaal bind. Hierdie dun oksiedlaag beskerm die onderliggende grootste deel van die metaal teen die lug en verhoed dat die hele metaal oksideer. Hierdie metale word gebruik in toepassings waar korrosiebestandheid belangrik is. Yster, daarenteen, het 'n oksied wat in lug en water vorm, genaamd roes, wat nie met die yster bind nie en dus nie die verdere oksidasie van die yster keer nie. Yster wat dus aan lug en water blootgestel word, sal aanhou roes totdat al die yster geoksideer is.
Voorkoming van korrosie
Pogings om 'n metaal te vehoed dat dit anodies word is van twee algemene tipes. Anodiese streke verswak die strukturele integriteit van die metaal en vernietig dit. Alhoewel dit byna onmoontlik is om anode/katode vorming te voorkom, as 'n nie-geleidende materiaal die metaal bedek, is kontak met die elektroliet nie moontlik nie en sal korrosie nie voorkom nie. Metale kan met verf of ander minder geleidende metale bedek word. Dit word passivering genoem. Dit verhoed dat die metaaloppervlak aan elektroliete blootgestel word. Krape wat die metaalsubstraat blootstel, sal korrosie tot gevolg hê. Die gebied onder die deklaag langs die krap dien as die anode van die reaksie.
'n Metode wat algemeen gebruik word om 'n strukturele metaal te beskerm, is om 'n metaal wat meer anodies is as die metaal wat beskerm moet word aan te heg. Dit dwing die strukturele metaal om katodies te wees, en sodoende word korrosie gespaar. Dit word "opofferend" genoem omdat die anode oplos word en periodiek vervang moet word. Sinkstawe word aan verskeie plekke op staalskeepsrompe geheg om die skeepsromp katodies te maak. Die sinkstawe word periodiek vervang. Ander metale, soos magnesium, sal baie goed werk, maar sink is die goedkoopste bruikbare metaal.
Om pypleidings te beskerm, word 'n blok magnesium of sink langs die pyplyn begrawe en elektries aan die pyp bogronds gekoppel. Die pypleiding word gedwing om 'n katode te wees en word beskerm teen oksidasie en roes. Die magnesiumanode word opgeoffer. Met tussenposes word nuwe blokke begrawe om die wat opgelos is te vervang.
Elektrolise
Die spontane redoksreaksies van 'n konvensionele battery produseer elektrisiteit deur die verskillende reduksiepotensiale van die katode en anode in die elektroliet. Elektrolise vereis egter 'n eksterne bron van elektriese energie om 'n chemiese reaksie te veroorsaak, en hierdie proses vind plaas in 'n kompartement wat 'n elektrolitiese sel genoem word.
Die bekendste is die elektrolise van water om waterstof en suurstof te produseer. Water ontbind nie spontaan in waterstof en suurstof nie aangesien die Gibbs vrye energieverandering vir die proses by standaardtoestande baie positief is, ongeveer 474.4 kJ. Die ontbinding van water in waterstof en suurstof kan in 'n elektrolitiese sel uitgevoer word. Daarin dien 'n paar inerte elektrodes gewoonlik van platinum wat in water gedompel is as anode en katode in die elektrolitiese proses. Die elektrolise begin met die toepassing van 'n eksterne spanning tussen die elektrodes. Hierdie proses sal nie plaasvind behalwe by uiters hoë spannings sonder 'n elektroliet soos natriumchloried of swaelsuur.
Borrels van die gasse sal naby albei elektrodes gesien word. Die volgende halfreaksies beskryf die proses hierbo genoem:
Alhoewel sterk sure in die apparaat gebruik kan word, sal die reaksie nie die suur netto verbruik nie. Alhoewel hierdie reaksie by enige geleidende elektrode teen 'n voldoende groot potensiaal sal werk, kataliseer platinum beide waterstof- en suurstofvorming, wat voorsiening maak vir relatief lae spannings.
1627
Die jaar 1627 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 27ste jaar van die 17de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bertrand Russell
Bertrand Arthur William Russell (18 Mei 1872 – 2 Februarie 1970) was 'n invloedryke Britse logikus, filosoof en wiskundige, wat die meeste van sy bydrae in die 20ste eeu gemaak het. Hy was 'n onuitputbare skrywer wat van filosofie 'n gewilde onderwerp gemaak het. Hy het ook kommentaar gelewer oor 'n menigte onderwerpe, van die alledaagse tot die hoogs ernstige. Hy is deel van 'n familietradisie in politiek en was prominent as 'n liberalis, sosialis en aktivis teen oorlog vir die meeste van sy lang lewe. Terwyl hy gestaan het as 'n ikoon vir 'n kreatiewe en rasionele lewe, was baie van sy standpunte baie kontroversieel.
Hy is gebore tydens die hoogtepunt van Brittanje se ekonomiese en politieke mag, maar toe hy gesterf het van griep amper 'n eeu later was die Britse Ryk byna tot niet. Sy lewe en invloed het gestrek oor beide die Eerste en Tweede Wêreldoorlog, waarin Brittanje ten duurste oorwinning behaal het. In sy posisie as een van die wêreld se bekendste intellektuele van sy tyd het hy 'n hoë morele gesag gedra, tot in sy 90's. Hy was 'n prominente figuur vir kernontwapening en teen die Viëtnamoorlog.
In 1950 het Russell die Nobelprys vir Letterkunde verwerf "in erkenning van sy verskeie en konsekwente skrifte in diens van humanisme en vrydenkery".
Russel se werke, denke en erfenis
Russell het in 1890 ingeskryf by Trinity College, Universiteit van Cambridge ten einde wiskunde te studeer. Hy het daar lewenslange vriendskappe gemaak deur sy lidmaatskap in die geheime studentegenootskap genaamd “the Apostels”, wie se lede sommige van die mees invloedryke filosowe van die tydperk ingesluit het. Russel was geïnspireer deur sy gesprekke met die groep, en het afstand van wiskunde gedoen ten gunste van filosofie. Hy het ‘n beurs by Trinity op sterkte van ‘n verhandeling getiteld ‘n Essay op die Begronding van Meetkunde verkry, welke ‘n gewysigde weergawe was van die stuk wat in 1897 as sy eerste filosofiese boek gepubliseer was. In navolging van Kant se Kritiek van Reine Beredenering, het die werk ‘n gesofistikeerde idealistiese teorie voorgestel wat meetkunde as ‘n beskrywing van die struktuur van ruimtelike intuïsie beskou het.
In 1896 het Russell sy eerste politiese werk gepubliseer, te wete Duitse Sosiale Demokrasie. Alhoewel die werk simpatiekgesind was tot die doelwitte van hervorming van die Duitse sosialistiese beweging, het dit sommige skerp, beslissende en versiende kritiek op Marxistiese dogmas ingesluit. Die boek was deels geskryf as die gevolg van ‘n besoek aan Berlyn in 1895 saam met sy eerste vrou, Alys Pearsall Smith, met wie hy die vorige jaar getroud is. Russel het in Berlyn ‘n ambisieuse skema geformuleer, naamlik die skryf van twee reeks boeke, een op die filosofie van die wetenskappe, en die ander op maatskaplike en politiese vrae. “Ten einde laaste”, soos hy dit later gestel het, “sou ek ‘n Hegeliaanse sintese in ‘n ensiklopediese werk wat in gelyke mate met teorie en praktyk handel, behaal. Hy sou egter op die ou einde oor al die onderwerpe skryf wat hy in gedagte gehad het, maar nie in die vorm wat hy hom voorgeneem het nie. Kort nadat hy sy boek op meetkunde voltooi het, het hy afstand gedoen van die metafisiese idealisme wat die raamwerk vir sy groot sintese moes voorsien.
Russell se afstanddoening van idealisme word oor die algemeen aan die invloed van sy vriend en mede Apostel G.E. Moore toegeskryf. ‘n Veel groter invloed op sy gedagtes in hierdie tyd was egter ‘n groep Duitse wiskundiges wat Karl Weierstrass, Georg Cantor, en Richard Dedekind ingesluit het, wie se werk daarop gerig was om wiskunde van ‘n stel logiese en streng basisse te voorsien. Russel het hul sukses in die verband as van enorme filosofiese sowel as wiskundige belang gesien. Hy het dit inderdaad as “die grootste triomf waarvan ons era kan spog” beskryf. Nadat hy bekend geraak het met die werk het Russel alle oorblywende idees van sy vroeëre idealisme verwerp, en die beskouing aangeneem wat hy vir die res van sy lewe sou huldig naamlik, dat analise eerder as sintese die sekerste wyse of metode van filosofie was en dat al die vorige grootse sisteme van vorige filosowe misplaas was. In sy passievolle argumentering ten behoewe van diè beskouing, het Russel ‘n diepgaande invloed op die gehele tradisie van Engelssprekende analitiese filosofie uitgeoefen, en aan dit sy karakteristieke styl, metode en toon verleen.
Russel het, geïnspireer deur die wiskundiges wat hy so naarstiglik bewonder het, die idee ontwikkel dat hy kon aantoon dat wiskunde nie slegs logiese, onveranderlike fondasies gehad het nie, maar ook dat die vakgebied wiskunde in sy geheel niks anders as logika was nie. Die filosofiese saak vir die oogpunt, gevolglik bekend as logisisme, was breedvoerig op uitgebrei in Die Beginsels van Wiskunde (1903). Russell het daarin geargumenteer dat die geheel van wiskunde van ‘n paar eenvoudige aksiome afgelei kon word wat nie van spesifieke wiskundige aannames gebruik gemaak het soos bv. getalle en die driehoekswortel, maar eerder beperk was tot suiwer logiese aannames, soos proposisie en klas. Op hierdie wyse kon nie slegs getoon word dat die waarhede van wiskunde immuun teen twyfel is nie, maar kon die waarhede ook bevry word van enige skynsel van subjektiwiteit, soos bv. die subjektiwiteit wat betrokke was in Russel se vroeëre Kantiaanse beskouing dat meetkunde die struktuur van ruimtelike intuïsie beskryf. Aan die einde van sy werk op Die Beginsels van Wiskunde het Russel uitgevind dat hy in sy logisistiese filosofie van wiskunde deur die Duitse wiskundige Gottlob Frege voorgespring is, wie se boek Die Basis (of Fondasies) van Rekenkunde (1884), soos Russel dit gestel het, “baie dinge...welke ek van oordeel was ek uitgevind het,” bevat het. Russel het vinnig ‘n aanhangsel tot sy boek bygevoeg wat Frege se werk bespreek het, sy vroeëre uitvindings erken het, en die verskille in hul respektiewelike beskouings van die aard van logika verduidelik het.
Hoe meer Russel egter oor logika begin dink het, hoe meer het sy verhewe begrip van die belang van die veld onder bedreiging gekom. Hy het self sy filosofiese ontwikkeling na Die Beginsels van Wiskunde as “‘n terugtrede van Pythagoras” beskryf. Die eerste stap in verband met hierdie “terugtrede” was sy ontdekking van ‘n teenstrydigheid – nou bekend as Russel se Paradoks – binne die kern van die sisteem van logika waarop hy gehoop het om die geheel van wiskunde te bou. Die teenstrydigheid spruit voort uit die volgende oorwegings: gestel sekere klasse is klasse van hulself (bv. die klas van alle klasse), en sommige is nie (bv. die klas van alle mans). Ons behoort derhalwe die klas van alle klasse wat nie lede van hulself is nie te kan konstrueer. Maar indien ons nou van hierdie klas vra, “is dit ‘n lid van homself?” raak ons verstrengel in ‘n teenstrydigheid. Indien dit is, dan is dit nie; en indien dit nie is nie, dan is dit. Dit is min of meer soos om die haarkapper van die dorp te definieer as “die man wat almal skeer wat nie hulself skeer nie” en dan te vra of die haarkapper homself skeer of nie.
Aanvanklik het hierdie paradoks as beuselagtig voorgekom, maar hoe meer Russel daaroor nagedink het, hoe meer onoplosbaar het die paradoks voorgekom. Uiteindelik was hy oortuig dat daar iets grondliggends verkeerd was met die idee van klas soos hy dit verstaan het in Die Beginsels van Wiskunde. Frege het onmiddellik die omvang van die probleem raakgesien. Toe Russel aan hom geskryf het om hom van die paradoks te vertel het Frege geantwoord: “rekenkunde struikel”.” Die fondament waarop Frege en Russel gehoop het om wiskunde te bou het voorgekom of dit ingetuimel het. Maar waar Frege aan die een kant in ‘n diep depressie verval het, het Russel te werk gegaan om die skade te herstel deur te poog om ‘n teorie saam te stel wat immuun tot die paradoks was. Die teenstrydigheid het egter soos ‘n kankeragtige gewas in verskillende gewade verskyn net wanneer Russel van oordeel was dat hy dit uitgeskakel het. Russel se pogings om die paradoks op te los het uiteindelik ‘n volledige transformasie van sy skema van logika tot gevolg gehad soos hy een verfyning na die ander tot sy basiese teorie gevoeg het. Russel het vernaam tot die gevolgtrekking gekom dat daar nie sulke dinge soos klasse en stellings of teorema was nie, en derhalwe dat wat ook al logika was, dit nie die studie daarvan was nie. In hul plek het hy ‘n verbysterend ingewikkelde teorie bekend as die Teorie van Tipes gestel. Alhoewel dit teenstrydighede soos Russel se Paradoks vermy het was dit (en is dit steeds) buitengewoon moeilik om te verstaan. Teen die tyd wat hy en sy vennoot, Alfred North Whitehead, die drie volumes van Principia Mathematica (1910-1913) voltooi het het die teorie van tipes en ander innovasies tot die basiese sisteem van logika dit byna onbegryplik gemaak. Baie min indiwidue, of dit nou filosowe of wiskundiges is, het al die moeitevolle poging aangewend wat vereis word om die details van hierdie monumentale werk te bemeester. Dit word nietemin met reg as een van die groot intellektuele prestasies van die 20ste eeu beskou.
Principia Mathematica is ‘n reuse poging om op wiskundige wyse te argumenteer dat wiskunde ‘n tak van logika uitmaak. Die Beginsels van Wiskunde het wat betref sy filosofiese argumente, dus in die doelwit gefaal. Die geldigheid van die indiwiduele formele proewe wat die gros van die werk se drie volumes uitmaak, was merendeels nie uitgedaag nie, maar die filosofiese belang van die werk as geheel, is steeds debatteerbaar. Die vraag is of dit demonstreer dat wiskunde uiteraard logika is. Slegs indien ‘n mens die teorie van tipes as logiese waarheid beskou (en oor hierdie vraag is meer spasie vir twyfel as wat daar was betreffende die eenvoudige waarhede waarop Russel oorspronklik van plan was om wiskunde te bou) kan jy tot die slotsom kom. Verdermeer bewys Kurt Gödel se eerste onvoltooidheids-stelling of teorema dat daar nie ‘n enkele logiese teorie kan wees waaruit die gehele omvang van wiskunde afleibaar is nie. Alle konsekwente teorieë van rekenkunde is by noodsaaklike implikasie onvoltooid. Principia Mathematica kan egter nie verwerp word as niks meer as ‘n heroïese poging nie; die invloed van die werk op die ontwikkeling van wiskundige logika en die filosofie van wiskunde is omvangryk.
Ten spyte van hul verskille, was Russell en Frege op dieselfde vlak in hul beskouing van logika vanuit ‘n Platoniese hoek. Die passie waarmee Russel die projek om wiskunde van logika af te lei aangepak het was inderdaad baie te danke aan wat hy later ietwat veragtend en honend sou beskryf as ‘n “tipe wiskundige mistisisme.” Of soos hy dit later in sy bejaarde dae sou stel, “Ek het ‘n renons in die werklike wêreld gehad en toevlug gesoek in ‘n tydlose wêreld, sonder verandering of verval of die wispelturigheid van progressie.” Russel het, soos Plato en Pythagoras voor hom, geglo dat daar ‘n sfeer van waarheid bestaan het wat, anders as die morsige gebeurlikhede van die alledaagse wêreld bestaande uit sensoriese ondervinding, nimmereindigend was. Hierdie sfeer was net toeganklik vir rede; en kennis daarvan, as dit eers verkry was, was nie tentatief nie maar seker en onweerlegbaar. Logika was vir Russel die wyse waarop mens toegang tot hierdie sfeer verkry het. Dus was die najaag van logika vir hom die hoogste, edele en grootmoedige doel wat die lewe kon bied. Wat filosofie betref was die grootste impak wat Principia Mathematica gehad het die werk se sogenaamde teorie van beskrywings. Hierdie metode van analise, wat die eerste keer deur Russel in sy artikel ‘Op Omvangsbepaling’ (1905) vervat is, translitereer voorstelle wat definitiewe beskrywings (bv. ‘die huidige koning van Frankryk’) bevat, na uitdrukkings wat nie so doen nie—die doelwit synde te wees om die logiese onhandigheid daarvan om te verwys na dinge (soos die huidige koning van Frankryk) wat nie bestaan nie, te verwyder. Dit is oorspronklik deur Russel ontwikkel as deel van sy pogings om die teenstrydighede in sy teorie van logika, te oorkom. Hierdie metode van analise het sedertdien baie invloedryk geword, selfs tussen filosowe met geen spesifieke belangstelling in wiskunde nie. Die algemene idee van Russel se teorie van beskrywings- dat die grammatikale strukture van gewone taal onmiskenbaar verwyder is van, en dikwels die ware “logiese vorms” van uitdrukkings, versteek, het sedertdien sy mees langdurige bydrae tot filosofie geword.
Russell het later gesê dat sy gemoed nooit ten volle van die inspanning en ooreising wat die die skryf van Principia Mathematica meegebring het herstel het nie. Hy het nooit weer met dieselfde inspanning aan logika gewerk nie. In 1918 het hy ‘n Inleiding tot Wiskundige Filosofie geskryf, welke bedoel was as ‘n popularisasie van sy groot werk. Behalwe vir lg. het sy filosofiese werk daarna geneig om op epistemologie eerder as logika te fokus. In 1914, in Our Knowledge of the External World, het Russell geargumenteer dat die wêreld saamgestel is uit sintuiglike-data, ‘n idee wat hy sou verfyn in Die Filosofie van Logiese Anatomisme (1918–19). In Die Analise van Bewussyn/Verstand/Gees (1921) en Die Analise van Materie (1927), het hy van diè idee afstand gedoen ten gunste van wat hy genoem het neutrale monisme, d.i. die oogpunt dat die ‘eintlike ding’ van die wêreld nòg met die gees, nòg met die tasbare, fisiese verband hou, maar iets neutral tussen die twee begrippe is. Alhoewel die werke met respek bejeën is, het dit ‘n merkbaar minder tasbare invloed op filosowe daarna uitgeoefen as sy vroeëre werke in logika en die filosofie van wiskunde, en word dit oor die algemeen in vergelyking daarmee as minderwaardig geag. Deur die skryf van ‘n inleidende oorsig genaamd Die Probleme van Filosofie (1911) het Russel ontdek dat hy oor die talent beskik om oor ingewikkelde onderwerpe te skryf sodat leke dit kan verstaan. Hy het derhalwe in toenemende wyse sy werk aan die klas persone begin wy eerder as aan die klein uitgelese groepie persone wat in staat daartoe was om Principia Mathematica te verstaan.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Russel vir ‘n rukkie ‘n voltydse politieke opstoker. Hy het hom bepleit vir vrede en was teen die oproep van soldate. Sy aktiwiteite het die aandag van die Britse owerhede getrek wat hom as ondermynend beskou het. Hy het twee keer in die hof verskyn, en die tweede keer het hy ‘n vonnis van ses maande tronkstraf ontvang, welke hy teen die einde van die oorlog uitgedien het. In 1916 was Russel as gevolg van sy anti-oorlog veldtogte van sy lektorskap by Trinity College ontslaan. Alhoewel Trinity aangebied het om hom na die oorlog weer in diens te neem het hy die aanbod van die hand gewys. Hy het in pleks daarvan verkies om ‘n loopbaan as vryskut skrywer en - joernalis na te streef. Die oorlog het ‘n diepliggende effek op Russel se politiese oortuigings gehad welke hom aangespoor het om sy ingebore liberalisme opsy te skuif en ‘n stoere ondersteuner van sosialisme te word, welke hy in ‘n reeks boeke saamgevat het. Hy was aanvanklik simpatiekgesind jeens die Russiese Rewolusie van 1917, maar ‘n besoek aan die Sowjet Unie in 1920 het hom met ‘n diepe haat en afsku in Sowjet kommunisme gelos.
In 1921 is Russell met sy tweede vrou, Dora Black, ‘n jong nagraadse student van Girton College, Cambridge, getroud saam met wie hy twee kinders gehad het. In die tussen-oorlogse jare het Russel en Dora ‘n reputasie verwerf as die leiers van ‘n progressiewe sosialistiese beweging. Russel se gepubliseerde werke uit hierdie tydperk bestaan meestal uit joernalisme en populêre boeke.
In 1944 het Russell na Trinity College teruggekeer, waar hy lesings gegee het op die idees wat sy laaste groot bydrae tot filosofie sou wees, te wete, ‘Menslike Kennis: Sy Omvang en Beperkinge’ (1948). Hy en sy derde vrou se paaie het in 1949 geskei. Gedurende hierdie tydperk het Russel op merkwaardige wyse guns by die owerhede gewen, en vele amptelike eerbewyse ontvang, insluitende die Orde van Verdienstelikheid in 1949. In 1950 het hy die Nobelprys vir Literatuur gewen. Hy het vir ‘n wyle beide filosofie en politiek eenkant toe geskuif, en hom daarop toegespits om kortverhale te skryf. Ten spyte van sy uitstekende prosastyl het Russel nie oor die talent beskik om goeie fiksie te skryf nie, en sy kortverhale was oor die algemeen begroet met ‘n verwarde en verleë stilte. Russel is in 1952 met sy vierde vrou, Edith Finch, getroud.
Russel het die laaste jare van sy lewe aan veldtogte teen kernwapens en die Viëtnamoorlog toegewy. Toe Russel in 1970 tot sterwe gekom het was hy meer berug as ‘n anti-oorlog aanhitser as ‘n filosoof van wiskunde. Terugskouend is dit egter tog moontlik dat hy deur toekomstige generasies onthou sal word vir sy aansienlike bydrae tot filosofie, eerder as vir sy aanhitsing en proteste.
Amaliënstein
Amaliënstein is in 1853 op die plaas Elandsfontein gestig as 'n sendingstasie van die Berlynse Sendinggenootskap. Dit is vernoem na Frau Amalia von Stein, 'n groot weldoener van hierdie sendinggenootskap. Die kerk met sy rietdak dateer uit die stigtingsjare en is die fokuspunt in die dorpsuitleg. Dit lê aan die bopunt van die hoofstraat. 'n Suiwer Lutheraanse leer is hier verkondig met geskrifte in Duits, Latyn, Grieks en Hebreeus, maar nie in Nederlands nie. Dit het samewerking op godsdienstige gebied met Zoar belemmer. Nogtans was sendelinge van hier dikwels in Zoar behulpsaam. Die geskiedenis van Amaliënstein is nou verweef met die van sy ouer en groter buurman Zoar.
Werner Dorfling
Werner Dorfling is gebore op 22 Februarie 1965 op Uitenhage in die Oos-Kaap-provinsie van Suid-Afrika. Hy is 'n oud-polisieman wat begin skryf het op hoërskool. Van sy werke is opgeneem in die bundel "Nikita" wat deur Dark Angel publikasies gepubliseer is en bekendgestel is by Museum Africa in Johannesburg ter bevegting van geweld teen vroue en kinders.
Werner is besig met sy 2de bundel en het begin werk aan 'n boek oor die gewapende magte van die wêreld.
Hy het groot passie vir sy skryfwerk.
Paul O'Grady
Paul O'Grady (14 Junie 1955 – 28 Maart 2023 ) was 'n Engelse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent In the Name of the Father (1993) en in die televisiereekse The Lily Savage Show (1997), The Paul O'Grady Show (2004), en Paul O'Grady: For the Love of Dogs (2012).
Callyspongia schulzei
Callyspongia schulzei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Oerderpark
Oerderpark is 'n voorstad in Johannesburg, Suid-Afrika.
Renosterrivier (Vaal)
Die rivier ontspring by Petrus Steyn en vloei noordwes verby Heilbron tot in die Koppiesdam. Daarna vloei dit weswaarts verby die dorpie Koppies en later onderdeur die N1 nasionale pad. Naby Viljoenskroon swenk dit noordwes, vloei onder deur die R59 en R501 en sluit by die Vaalrivier aan by Renovaal, ongeveer 25 km oos van Orkney.
Geselskapseilande
duimnael|270px|Die eiland Raiatea.
Die Geselskapseilande (Frans: Îles de la Société of Archipel de la Société; Tahitiaans: Tōtaiete mā) is ’n groep eilande in die Stille Oseaan wat polities tot Frans-Polinesië behoort. Die argipel is vermoedelik deur kaptein James Cook so genoem tydens sy eerste vaart in 1769, volgens berigte ter ere van die Royal Society, die borg van die eerste Britse wetenskaplike opname van die eilande. Cook self het egter in sy joernaal gesê hy het dit so genoem "omdat hulle so naby mekaar lê".
Kolonisasie
Die eerste Polinesiërs het vermoedelik omstreeks 1000 n.C. op die eilande aangekom. Daar is nie algehele sekerheid oor die oorspronklike datum en of daar een migrasiegolf of verskeie was nie.
Mitiese oorsprong
Die eilanders verduidelik hulle oorsprong aan die hand van 'n mite. Die geveerde god Taaroa het in sy dop gelê. Hy het geroep, maar niemand het geantwoord nie. Toe gaan hy terug in sy dop en bly eons lank daar. Toe hy eindelik uitkom, het hy die rotse en sand uit sy gebreekte dop gemaak, asook die fondament van die hele wêreld, Tumu-Nui. Uit sy ruggraat het hy die berge geskep; met sy trane die oseane, mere en riviere gevul; uit sy vinger- en toonnaels het hy die skubbe van die visse en skilpaaie gemaak; uit sy vere die bome en struike; met sy bloed het hy die reënboog ingekleur.
Europese kontak
thumb|links|260px|Die skepe Resolution en Discovery, onder bevel van kaptein [[James Cook, in Huahine, deur John Cleveley.]]
In 1767 het die skip Dolphin, onder aanvoering van kaptein Samuel Wallis, op Tahiti geland. Die kaptein en sy bemanning was ernstig siek aan skeurbuik en gretig om vars kos te kry. Hulle het gou uitgevind die eilanders soek weer desperaat na yster, wat gebruik is vir houtwerk en as vishoeke. Die matrose het ook agtergekom die jong vroue en meisies was gretig om seks vir 'n spyker te verruil.
Die eilanders was verheug oor die oorvloed yster op die skip en het op die skip probeer kom op soek daarna. Volgens Wallis moes hy kanonne skiet om beheer te handhaaf.
Louis de Bougainville, 'n Franse edelman, matroos en soldaat, het in 1766 van Frankryk af om die wêreld gereis. Teen die tyd dat hy in 1768 by die Geselskapseilande aangekom het, was sy bemanning siek aan skeurbuik. Al was die matrose twee keer soveel as dié op die Dolphin, het die eilanders genoeg kos gehad om te verhandel vir byle, messe en ander goedere. James Cook in April 1769 op Tahiti aangekom.
Tussen 1772 en 1775 het die onderkoning van Peru, die Spanjaard Manuel Amat y Juniet, drie ekspedisies na die Geselskapseilande georganiseer. Nadat hy van Cook se ekspedisie gehoor het en bang was die Britte koloniseer die eiland, het hy 'n eerste ekspedisie onder bevel van die Spaanse matroos Domingo de Bonechea gereël aan boord van die fregat Águila. In die tweede ekspedisie (1774-1775) het Domingo de Bonechea en José Andía y Varela aan boord van die skepe Águila en Júpiter 'n dosyn eilande tussen die Tuamotu-argipel en die Austraaleilande erken of ontdek. Hulle het ook 'n sendingstasie in Tahiti gestig wat net 'n paar jaar gehou het.
Die eiland het in 1843 'n protektoraat van Frankryk geword en in 1880 'n kolonie onder die naam Établissements Français d'Océanie, EFO.
Geografie
250px|thumb|Bora Bora, Geselskapseilande. 250px|thumb|'n Uitsig op Mou'a Roa (880 m), [[Moorea.]]
Die eilande word geografies en administratief in twee groepe verdeel (genoem van oos na wes):
Benedewindse Eilande (Îles Sous-le-Vent)
Die eilande het in 2017 'n bevolking van 275 918 gehad en dek 'n landoppervlakte van sowat 1 590 km2. Die Geselskapseilande is 'n tropiese Suidsee-argipel van vulkaniese oorsprong. Saam is die eilande die ekonomies belangrikste van die vyf argipels van Frans-Polinesië. Die hoogste punt is die berg Orohena op Tahiti wat tot 2 241 m hoog is.
250px|thumb|'n [[Haai by die Moorearif.]]
Fauna en flora
Die atolle wat die eilande omring, bevat talle korale, met skoenlappers en narvisse wat daaromheen baljaar. Mantas kom ook daar voor.
'n Deel van die onderwaterwêreld van Frans-Polinesië word egter geraak deur kerntoetse tussen 1966 en 1968 deur die Franse regering.
Klimaaat
Die eilande se klimaat wissel tussen tropies en subtropies vanweë hulle grootte. Die hitte en baie hoë humiditeit, tesame met die eilande se vrugbare vulkaangrond, het digte, meestal onbereikbare tropiese woude geskep. Daar is twee seisoene: 'n warm een, wat van November tot Maart duur, en 'n koeler een, van April tot Oktober.
Vervoer
Elk van die Geselskapseilande het 'n klein lughawe. Die Internasionale Lughawe Faa'a is op Tahiti geleë en is die grootste lughawe op die eilande.
Yvonne Orji
Yvonne Orji (gebore 2 Desember 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Night School (2018) en Spontaneous, en in die televisiereeks Insecure (2016).
1628
Die jaar 1628 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 28ste jaar van die 17de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Oppikoppi
Oppikoppi is 'n jaarlikse musiekfees wat naby die myndorpie Northam, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika, gehou word. Die fees het aanvanklik begin deur hoofsaaklik op rock, blues en akoestiese musiek te fokus, maar het mettertyd jazz, kwaito, rap, wêreldmusiek, en talle ander genres op die verskeie verhoë aangebied. Jaarliks rondom Augustus besoek duisende mense die plaas en slaan kamp op in die bosveld om na die Suid-Afrikaanse musiek te luister. Die naam Oppikoppi is afgelei van de woorde "Op die koppie", waar "koppie" na die heuwel verwys waar die vertonings plaasvind. Die kampterrein is aan die voet van die heuwel, en bo-op die heuwel is 'n kroeg en 'n klein verhoog.
Die fees het vir die eerste keer in Augustus 1995 plaasgevind met 27 plaaslike kunstenaars en/of muskiekgroepe wat 'n klein dog entoesiastiese gehoor toegesing het. Die fees het intussen aansienlik gegroei, nuwe verhoë is by gebou en die jaarlikse skare beloop tans in die duisende: die beraamde jaarlikse gehoor kom neer op 15 000. Buiten die oorspronklike verhoog bo-op die sentrale koppie, is daar tans twee ander grasdakverhoë en nog twee kleiner verhoë. Die fees word ook deur sommiges beskou as die primêre invloed wat Suid-Afrikaanse rock-musiek 'n hupstoot gegee het in die laat negentigerjare.
Oppikoppi spog jaarliks met 'n reeks uiteenlopende kunstenaars wat vele moderne genres uitvoer.
Oppikoppi 2019 gekanselleer
Oppikoppi 2019, wat die 25ste aanbieding van dié fees sou wees, is gekanseleer weens die hoë vlakke van misdaad wat die fees tydens die 2018 aanbieding geteister het.
Name van feeste
Elke Oppikoppi het tot dusver 'n ander naam en tema gehad. Hieronder volg 'n lys van elke Oppikoppi se naam soos wat dit verskyn op die amptelike Facebook-bladsy van Oppikoppi.
Ander
*Was aangebied by die Pretoria skougronde
Michael Strong
Michael Strong (8 Februarie 1918 – 17 September 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Detective Story (1951), Point Blank (1967), en Patton (1970), en in die televisiereeks Star Trek (1966).
Absolutief
Absolutief is 'n naamval. Dit merk die argument van 'n werkwoord in 'n sin. 'n Voorbeeld van 'n taal waarin die absolutiewe naamval voorkom is Baskies. Dit kom nie in Afrikaans voor nie.
Gerrit Dekker
duimnael|regs|200px|Gerrit Dekker.
Gerrit Dekker (Pretoria, Transvaal, 11 November 1897 – Klerksdorp, Suid-Afrika, 10 April 1973) was professor, letterkundige adviseur en vertaler. Sommige van sy publikasies sluit in Van Deyssel as skilder, Oordeel en besinning en Die Afrikaanse Psalmberyming.
Lewe en werk
duimnael|links|300px|Die [[Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika|Gereformeerde Kerk se deputate vir Psalmberyming, omstreeks 1935 in Bloemfontein byeen. Voor: Totius, ds. J.A. van Rooy, ds. A.S.E. Yssel. Agter: dr. Gerrit Dekker en ds. J.V. Coetzee.]]
Herkoms en vroeë lewe
Sy ouers was Nederlanders wat vroeg in die negentigerjare van die 19de eeu na Suid-Afrika geïmmigreer het, waar sy pa as boumeester werk. Hy gaan skool aan die Oosteindskool, waar hy in 1915 matrikuleer en studeer dan vanaf 1916 verder aan die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria. In 1918 behaal hy die B.A.-graad en in 1919 die M.A.-graad in Nederlands. Vir nege maande in 1920 neem hy tydelik waar as dosent aan die Transvaalse Universiteitskollege in die plek van prof. T.H. le Roux. Aan die einde van daardie jaar gaan hy dan na Amsterdam waar hy verder studeer aan die Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam. Hier promoveer hy in 1926 met onderskeiding met ’n proefskrif oor Die invloed van Keats en Shelley in Nederland gedurende die negentiende eeu. Terwyl hy in Europa is neem hy die geleentheid waar om baie te reis en hy bestudeer ook die beeldende kunste, waaroor hy later artikels en ook ’n boek skryf.
Loopbaan
Hy word in 1925 aangestel as dosent in Nederlands en Afrikaans aan die Potchefstroomse Universiteitskollege, in 1927 as senior lektor en hy word dan in 1931 bevorder tot professor in Nederlandse en Afrikaanse Taal en Lettere. Sedert 1940 is hy gelyktydig ook professor in Kunsgeskiedenis. Hy beklee hierdie twee professorate totdat hy aan die einde van 1962 aftree. Later word hy ook aangestel as lid van die Universiteitsraad. Hy dien in tallose liggame en rade en speel ’n belangrike rol met die totstandkoming van die letterkundige tydskrif Die Nuwe Brandwag, waarvan hy vanaf 1929 tot 1934 saam met H.G. Viljoen die mederedakteur is. As letterkundige adviseur is hy betrokke by die Afrikaanse Psalmboek en die Afrikaanse Bybelvertaling.
Na sy aftrede as voltydse professor stel die Minister van Binnelandse Sake hom aan as die eerste Voorsitter van die Raad van Beheer oor Publikasies, ’n amp wat hy van 1963 tot 1968 beklee. Hy neem hierna in tydelike hoedanigheid steeds gereeld as lektor waar aan die Potchefstroomse Universiteit en is ook vir vyf maande tydelik verbonde aan die Universiteit van Kaapstad. Hy word twee keer deur die Kultuurverdrag Nederland-Suid-Afrika uitgenooi om as gasdosent in Nederland op te tree. Verder is hy per geleentheid uitruildosent aan die Vrye Universiteit van Amsterdam en hy gee ook op uitnodiging lesings in België. By verskeie geleenthede dien hy op keurkomitees wat letterkundige pryse toeken en hy is ook lid van die advieskomitees vir die Hertzogmonument en van die Vrystaatse provinsiale geboue. As jarelange lid van die Matrikulasieraad en die Transvaalse Raad vir Moderatore lewer hy belangrike diens aan die onderwys. Die verenigings waarvan hy lid is sluit in die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde in Leiden en die Suid-Nederlandse Maatschappij voor Taal en Literatuur. Hy lewer in 1972 die N.P. Van Wyk Louw-gedenklesing onder die titel N.P. van Wyk Louw as Dertiger.
Fedora
Fedora (voorheen bekend as Fedora Core) is 'n RPM-gebaseerde Linux verspreiding wat deur die gemeenskapsondersteunde Fedora-projek ontwikkel is en deur Red Hat geborg word. Dit beoog om 'n volledige, veeldoelige bedryfstelsel te wees wat slegs vrye sagteware en oopbron sagteware bevat. Fedora is 'n ontwikkeling vanaf die oorspronklike Red Hat Linux-verspreiding en is bedoel om die gebruikersweergawes van Red Hat Linux te vervang. Fedora word ondersteun deur die breër ontwikkelaarsgemeenskap; hoewel baie van die ontwikkelaars in Red Hat se diens staan verskaf Red Hat nie amptelike gebruikersondersteuning vir die verspreiding nie. Nuwe weergawes van Fedora word elke ses tot agt maande vrygestel.
Geskiedenis
Die Fedora-projek is laat in 2003 geskep toe die Red Hat hul Red Hat Linux ontwikkeling gestaak het. Red Hat het aanbeveel dat hul kommersiële gebruikers oorskakel na Red Hat Enterprise Linux (RHEL), wat tans Red Hat se enigste amptelik ondersteunde Linux-verspreiding is, terwyl Fedora voorsiening maak vir die meer informele gebruikers. RHEL vertak van hulle vrystellings vanaf Fedora weergawes wat party kritikuste laat beweer dat Fedora gebruikers dan in der waarheid beta-toetsers is vir RHEL.
Red Hat se vrystelling van Fedora het 'n gewilde neiging onder kommersiële Linux-verspreiders laat posvat waar 'n gemeenskapsverspreiding geskep word met 'n noue verbintenis aan 'n kommersiële verspreiding. Die gemeenskapsverspreiding dien dan as 'n ope ontwikkelingslaboratorium vir die kommersiële verspreiding.
Gerrit Dekker
Persoonlike lewe en sterfte
Dekker is op Dinsdag 10 April 1973 in die Klerksdorpse hospitaal oorlede, nadat hy kort tevore ’n operasie ondergaan het.
Fedora
Programmatuurversamelings
Fedora het twee hoofversamelings van programmatuur; Fedora Core vir die basiese pakkette en Fedora Extras vir pakkette wat nie as deel van die kern versprei word nie.
Gerrit Dekker
Skryfwerk
duimnael|regs|Die buiteblad van Causerie en kritiek, 'n bundel letterkundige artikels deur G. Dekker, 1934.
Fedora
Fedora Core
Die Fedora Core versameling van programmatuur bevat die basiese pakkette wat benodig word om Fedora te maak werk.
Gerrit Dekker
Letterkundige skryfwerk
Hy lewer sedert 1920 gereelde kritiek oor die Afrikaanse letterkunde in tydskrifte soos Die Banier, Die Huisgenoot, Die Nuwe Brandwag, Ons Eie Boek, Koers en later ook Standpunte. ’n Baanbreker in skerpsinnige letterkundige kritiek het in hierdie vroeë stadium van die ontwikkeling van die Afrikaanse letterkunde ’n ondankbare taak. Ten einde ’n meer gesonde letterkundige smaak en insig by lesers te ontwikkel, moet die kritikus noodgedwonge die letterkundige tekortkomings van geliefde skrywers uitwys, wat hom soms baie gramskap op die hals haal. Hy win egter die agting in van skrywers en ander literatore met sy suiwer oordeel en is van die gevestigde literatore byvoorbeeld die eerste om die belangrikheid van die Dertigers se werk in te sien en dit na waarde te skat. Sy eerste publikasie is Die impressionisme in die Nederlandse letterkunde. In 1934 word hy die eerste literator wat die gehele ontwikkeling van die Afrikaanse letterkunde vanaf 1652 in een bundel skets, wanneer die eerste uitgawe van sy Afrikaanse Literatuurgeskiedenis verskyn. Hierdie boek beleef tot 1972 verskeie hersienings en heruitgawes en word gereeld aan universiteite voorgeskryf. Hy bundel van sy letterkundige artikels en resensies in die bundels Causerie en kritiek en Oordeel en besinning. Verder lewer hy verslag oor Die Afrikaanse Psalmberyming. Sy artikels en resensies verskyn in tydskrifte soos Tydskrif vir Wetenskap en Kuns, Jaarboek van die Suid-Afrikaanse Akademie, Standpunte, Die Huisgenoot, De Nieuwe Taalgids, Die Nuwe Brandwag, Jaarboek van die Afrikaanse Skrywerskring, Die Ruiter, Die Banier en Koers.
Fedora
Fedora Extras
Die Fedora Extras versameling is vir pakkette wat nie versprei word saam met Fedora Core verspreiding nie. Pakkette uit die versameling kan gewoonlik aanlyn verkry word en kan afgelaai word met yum of ander pakketbestuursagteware. Fedora Extras is slegs beskikbaar vir Fedora Core 3 en latere weergawes. Daar word beoog om vanaf Fedora 7, die Extras versameling saam met Core in 'n enkele versameling saam te smelt.
Benaming
Die naam is afkomstig vanaf Fedora Linux, 'n vrywilligersprojek wat ekstra programmatuur vir die Red Hat Linux verspreiding geskep het en hul naam afgelei het vanaf die Engelse benaming van die kenmerkende vilthoed wat op Red Hat se "Shadowman" kenteken verskyn. Fedora Linux is uiteindelik deur die Fedora-projek oorgeneem. Red Hat was vir lank in 'n dispuut gewikkel met die skeppers van Fedora oor die naam waarop Red Hat gepoog het om handelsnaamregte te verkry het. Daar word dikwels na Fedora verwys as Fedora Linux, maar dit is egter nie die amptelike naam vir die verspreiding nie. Die woord "Core" onderskei die hoofpakkette van Fedora van die Fedora Extras projekte, wat aanvullende sagteware vir Fedora Core skep. Die verskil tussen hierdie pakkette is dat Red Hat die Core versameling in stand hou en dat Extras deur 'n groep vrywilligers in stand gehou word. Na Fedora Core 6 se vrystelling is daar 'n besluit geneem om die twee versamelings saam te smelt wat meebring dat die volgende weergawe bloot as Fedora 7 vrygestel gaan word.
Gerrit Dekker
Samesteller
Saam met professor T.H. le Roux stel hy die bloemlesing Uit die poësie van die Nederlandse goue eeu saam, en saam met T.T. Cloete versorg hy die soortgelyke bloemlesing uit die Nederlandse poësie, Van Bilderdijk tot Gorter. Vertalings van hom sluit in die oud-Noorse Die Saga van Grettir die Sterke, Die sterwende aarde uit die Frans van René Bazin en Verhale uit die Frans van Guy de Maupassant, terwyl sy vertaling van De Maupassant se Pierrot in Tydskrif vir Letterkunde van Desember 1954 verskyn. Saam met T.H. le Roux is hy redakteur van die reeks Uit die Dietse boord (uitgawes van Nederlandse verhale) en hy versorg verskeie van die werke in hierdie reeks van ’n inleiding en verklarende aantekeninge.
Fedora
Oorsig
Fedora word op 'n stel van vyf CD's versprei of op 'n enkele DVD; slegs die eerste twee CD's word benodig vir 'n basiese installasie. Netwerk-installasies oor HTTP, FTP en NFS word ook ondersteun. GNOME is Fedora se standaard grafiese koppelvlak terwyl KDE ook ingesluit is op die CD's en DVD's. GNU GRUB is die standaard selflaaier.
Shakers
Die United Society of Believers in Christ's Second Appearing, algemeen bekend as Shaking Quakers, meestal kortweg Shakers na aanleiding van hul soms ietwat ekstatiese ritueel-godsdienstige danse, soms ook kort Believers genoem, is 'n charismatiese Christelike beweging wat sy wortels in 'n 18de eeuse stroming binne die Kwakerbeweging in Engeland, en, meer algemeen, in die Protestantse Hervorming en die Verligting het.
Gerrit Dekker
Eerbewyse
By geleentheid van sy sestigste verjaarsdag in 1957 word die huldigingsbundel Beskouings oor poësie, met essays deur kollegas en ander prominente skrywers en literatore, aan hom oorhandig. Die Universiteit van Pretoria asook die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys ken in 1969 eredoktorsgrade (D.Litt. (honoris causa) in die Lettere en Wysbegeerte aan hom toe. In 1969 word erelidmaatskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan hom toegeken. Hy is die enigste literator vir wie die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum in Bloemfontein ’n kamer inrig, waar van sy persoonlike besittings en memorabilia uitgestal word.
Fedora
Oorsig
Die bestuur van programpakkette word gehanteer deur die yum-nutsprogram; grafiese koppelvlakke vir yum naamlik "pirut" en "pup" word ook verskaf.
Shakers
Die Shaker-gemeenskap se godsdienstige leerstellings is neergelê deur Ann Lee («Mother Ann», 1736–1784), 'n ongeletterde tekstielwerker wat as die tweede van agt kinders vir John Lees, 'n smid en sy vrou in Toad Lane (tans Toad Street), Manchester, Engeland gebore is.
As een van die Nuwe Wêreld se belangrikste utopiese Christelike gemeenskappe was die leefstyl van Shakers onlosmaaklik verbonde met dié van landelike Amerika. Vir hul voortbestaan was Shaker-gemeenskappe as hoogs gespesialiseerde kommunalistiese nedersettings en landbouprojekte aangewese op bekwame vaklui en landboudeskundiges wat by hulle aangesluit het. Albei leefstyle - dié van afgesonderde gemeenskappe wat saamgesnoer is deur hul geloofsoortuigings en dié van oorwegend selfversorgende landelike boerderye - het in die loop van die 20ste eeu, met die toenemende industrialisering, verstedeliking en individualisering van die Amerikaanse samelewing, hul ondergang tegemoet gegaan.