cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elsa Hamersma
Elsa Hamersma
In Blinde liefde aanvaar Karla ’n werk as sjef en bemarker van ’n gasteplaas naby Malmesbury. Wanneer sy daar aankom, vind sy uit dat die nuwe eienaar, Hugo Joubert, se broer kort tevore daar vermoor is. Hugo is die hoofverdagte, maar Karla raak op hom verlief. Dis nie al skok wat sy kry nie, want sy ontdek ook dat daar groot finansiële probleme is en sy moet baie hard werk om te probeer om die gasteplaas ’n sukses te maak. Hugo het ’n verhouding met Natalie van die buurplaas en hy het jare lank in Londen gewoon, waar daar waarskynlik ook ’n vrou is wat op hom wag. Karla voel dat haar gevoel vir hom waarskynlik misplaas is en dat dit ’n geval is van blinde liefde.
Ander romanses van haar sluit in ’n Bruid vir La Fontaine, Huwelik op kontrak, Liefde en die popster, Poprosie van die duine, Ompad na liefde, Haar laaste kans, Afspraak op Klippiesbaai, ’n Onskuldige meisie, Emma se eerste keuse, As liefde ontwaak en Spioen van liefde.
Haar kortverhaal Die katfluisteraar word opgeneem in die versamelbundel Sarie 40 flitsverhale.
IPSec
IPSec (vir IP sekuriteit) is 'n gestandardiseerde raamwerk vir die beveiliging van Internetprotokol (IP) kommunikasie deur middel van enkripsie en bevestiging van elke IP-pakket in 'n datastroom.
IPsec kan in twee modusse (maniere) bedryf word: Transportmodus en tonnelmodus.
In transportmodus word slegs die vrag (boodskap) van die IP-pakket versluier (enkripteer). Dit is ook ten volle roetebepalend aangesien die IP-hoof in plein teks gestuur word; dit kan egter nie oor Netwerk-adresvertaler koppelvlakke gaan nie, aangesien dit die hashwaarde sal ongeldig maak. Transportmodus word ook gebruik vir gasheer-tot-gasheer kommunikasie oor 'n LAN.
In tonnelmodus word die IP-pakket in sy geheel versluier. Dit moet dan in 'n nuwe IP-pakket ingesluit word om te kan werk. Tonnelmodus word gebruik vir netwerk-tot-netwerk kommunikasie (veilige tonnels tussen roetebeheerders) of gasheer-tot-netwerk en gasheer-tot-gasheer kommunikasie oor die Internet.
IPSec word in werking gestel deur 'n stel kriptografiese protokolle vir (1) die beveiliging van pakketvloeie en (2) Internet sleuteluitruiling (en: Internet key exchange). Vir eersgenoemde bestaan daar twee:
In sommige lande word die versluiering (enkripsie) van kommunikasie deur die wet verbied en mag die ESP protokol nie gebruik word nie. In hierdie geval bied die Bevestigingshoof (AH) die volledige IPSec funksionaliteit (sonder vertroulikheid).
Oorspronklik was AH slegs gebruik vir integriteit en ESP slegs vir dataversluiering; bevestigingsfunksies is eers later by ESP gevoeg. Tans word slegs een sleuteluitruilingsprotokol gedefinieer, naamlik die IKE-protokol.
IPsec prokolle bedryf op die netwerklaag, laag 3 van die OSI-model. Ander Internetsekuriteitsprotokolle wat algemeen in gebruik is, soos onder andere SSL en TLS bedryf op die transportlaag en boontoe (OSI-lae 4 - 7). Dit maak IPsec meer buigsaam, aangesien dit gebruik kan word vir die beskerming van beide TCP en UDP-gebaseerde protokolle. Dit verhoog egter die kompleksiteit en bewerkingslas omdat dit nie op TCP (laag 4 van die OSI-model) kan staat maak om die betroubaarheid en fragmentering te bestuur nie.
Teenswoordige status as 'n standaard
IPsec is 'n vereiste deel van IPv6 en die gebruik daarvan saam met IPv4 is opsioneel. Al is die standaard ontwikkel om onafhanklik te wees van die IP-weergawes, is die kennis en ervaring van die implementering en gebruik daarvan grootliks beperk tot IPv4. IPsec-protokolle is aanvanklik gedefinieer deur Kommentaarversoeke 1825–1829, wat in 1995 gepubliseer is. In 1998 is hierdie dokumente vervang met Kommentaarversoeke 2401–2412. 2401–2412 is nie versoenbaar met 1825–1829 nie, al is die konsep daaragter identies. In Desember van 2005 is 'n derde generasie dokumente KV'e 4301–4309 geskep. Hulle is grootliks 'n onderdeel van 2401–2412.
Dit is ongewoon om enige produk teë te kom wat KV1825–1829 ondersteuning bied. ESP verwys gewoonlik na 2406, terwyl ESPbis verwys na 4303.
Ontwerpsdoelwit
IPsec is bedoel om óf in transportmodus: eindpunt-tot-eindpunt sekuriteit van pakketverkeer te bied waar die eindbestemmingsrekenaars die sekuriteitsverwerking doen, óf in tonnelmodus: portaal-tot-portaal kommunikasiesekuriteit te verskaf waar die sekuriteit van pakketverkeer verskaf word aan verskeie masjiene (selfs aan die hele LAN) deur 'n enkele nodus.
IPsec kan gebruik word om Private Skynnetwerke (en: Virtual Private Network of VPN) in beide modusse te skep. Neem egter kennis dat die sekuriteitsimplikasies tussen die twee bedryfsmodusse báie verskil.
Eindpunt-tot-eindpunt kommunikasesekuriteit op 'n internetwye skaal het stadiger ontwikkel as wat baie mense aanvanklik verwag het. Die rede daarvoor is deels dat daar geen universele of universele vertroude Openbare sleutel-infrastruktuur (en: Public Key Infrastructure of PKI) ontwikkel het nie (DNSSEC is oorspronklik daarvoor beoog); andersyds dat baie mense nie hul behoeftes of die beskikbare opsies goed genoeg verstaan het om die insluiting daarvan in handelaars se produkte te bevorder nie.
Aangesien die Internet Protokol nie inherent sekuriteitsvermoëns insluit nie, is IPSec bekendgestel om sekuriteitsdienste te bied soos:
Bevestigingshoof (AH)
Die bevestigingshoof is daarop gemik om te verseker dat verbindinglose integriteit asook en die bevestiging van die oorsprong van data in IP-datagramme. Verder kan dit ook indien verlang word beskerm teen herhalingsaanvalle deur gebruik te maak van die skuiwende venster tegniek en die wegdoen van ou pakkette. AH probeer om al die velde van die IP-datagram te beskerm. Slegs velde wat veranderlik is tydens die oordrag van 'n IP-pakket word uitgesluit. AH werk direk bo-op IP deur gebruik te maak van IP-protokol nommer 51.
'n AH-pakket diagram:
Charles Craig (akteur)
Charles Craig (* 13 Augustus 1877, † Mei 1972) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Fall of the Romanoffs (1917), A Fool and His Money (1920), en The Last Door (1921).
IPSec
Bevestigingshoof (AH)
Veldbetekenisse:
Ingeslote Sekuriteitsvrag (ESP)
Die ingeslote sekuriteitsvrag (ESP) uitbredingshoof verskaf bevestiging van oorsprong, integriteit en vertroulikheid van 'n pakket. Anders as die bevestigingshoof, word daar nie voorsiening gemaak vir die IP-pakethoof nie. ESP werk direk bo-op IP deur gebruik te maak van IP-protokol nommer 50.
Diagram van 'n ESP-pakket
Veld betekenisse:
Implementerings
IPsec ondersteuning word gewoonlik in die kernel ingebou saam met sleutelbestuur en ISAKMP/IKE onderhandeling wat uitgevoer word vanaf die gebruikerruimte. Bestaande IPsec implementerings neig om beide van die funksionaliteite in te sluit. Dit is egter moontlik om die kern IPsec-stapel te beheer deur van sleutelbestuurprogramme vanaf 'n ander implementering gebruik te maak omdat daar 'n standaard koppelvlak vir sleutelbestuur bestaan.
Om hierdie rede bestaan daar baie verwarring oor die oorsprong van die IPsec implementering wat in die Linux kern ingebou is. Die FreeS/WAN projek het die eerste volledige oopbron implementering van IPsec vir Linux daargestel.
Dit bestaan uit 'n kern IPsec-stapel (KLIPS), asook 'n agtergrondprogram (daemon) (pluto en ander bevelslynprogramme. Die FreeS/WAN projek is in Maart van 2004 ontbind.  Openswan en strongSwan is projekte wat gemik is op die verdere ontwikkeling van FreeS/WAN.  Die KAME-projek het ook volledige IPsec ondersteuning vir NetBSD en FreeBSD daargestel.  Die agtergrondprogram vir sleutelbestuur hiervoor word racoon genoem.  OpenBSD het hul eie ISAKMP/IKE agtergrondprogram geskep, wat eenvoudig isakmpd genoem word (dié program is ook uitgevoer na ander stelsels, insluitend Linux).
Max Verstappen
Max Verstappen (gebore 30 September 1997) is 'n Belgies-Nederlandse professionele motorrenjaer wat vir die Red Bull-span in Formule Een Grands Prix jaag. Hy is die seun van oud-Formule 1-renjaer Jos Verstappen.
IPSec
Implementerings
Geeneen van die kern IPsec stapels is egter in die Linux kern ingebou nie. Alexey Kuznetsov en David S. Miller het 'n kern IPSec implementering van die grond af oorgeskryf vir die Linux kern aan die einde van 2002. Hierdie stapel is daarna vrygestel as deel van Linux 2.6 en word na verwys as "NETKEY".
Tadahiko Ueda
Tadahiko Ueda (上田 忠彦) was 'n Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Vlag van Mayotte
Die Franse oorsese gebied Mayotte het geen amptelike vlag nie en gebruik die vlag van Frankryk as vlag. Die eiland het wel, soos die ander eilande in die Comore ’n eie onderskeidende vlag.
Max Verstappen
In 2021 is hy as wêreldkampioen gekroon nadat hy 10 wedrenne, twee meer as die heersende kampioen, Lewis Hamilton, gewen het. Sy vorige beste F1-seisoen was in 2019, met oorwinnings in die Oostenrykse, Duitse en Brasiliaanse Grands Prix.
IPSec
Implementerings
Daar bestaan 'n aantal implementerings van IPsec en ISAKMP/IKE protokolle. Dit sluit in:
Hanns Johst
Hanns Johst (Seerhausen, 8 Julie 1890 — Ruhpolding, 23 November 1978) was 'n Duitse Naziistiese skrywer van toneelstukke, wat uit ekspressionisme gespruit het. Hy was ook die voorsitter van die Reichsschrifttumskammer.
Max Verstappen
Biografie
Max Verstappen is op 30 September 1997 in Hasselt, België, gebore. Sy familie het lank 'n skakel met motorsport gehad: sy vader, Jos Verstappen, is 'n Nederlandse voormalige Formule 1-jaer, sy Belgiese moeder, Sophie Kumpen, was aktief en suksesvol in karting en as renjaer en sy kleinneef, Anthony Kumpen, is 'n Belgiese beroepsrenjaer. Verstappen woon sedert Oktober 2015 in Monaco maar sê dat dit nie om belastingredes is nie.
Chloe Noelle
Chloe Noelle (gebore 10 September 2002) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse True Blood (2008), New Girl (2011), Intelligence (2014), en Gang Related (2014).
Jessica Barth
Jessica Barth (gebore 13 Julie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Next (2007), Get Smart (2008), Ted (2012), en Ted 2 (2015).
Wedvaart om die Eiland
Die Wedvaart om die Eiland (Vaaldam) is die grootste binnelandse wedvaart in die wêreld. Tot 700 seiljagte van alle groottes en vorme neem deel aan hierdie jaarlikse wedvaart op die Vaaldam. Die regatta word georganiseer deur die Deneysmeerseiljagklub in Deneysville in die Vrystaat.
Buitelandse beleid
'n Land se buitelandse beleid, ook genoem buitelandse betrekkinge of buitelandse sake beleid, bestaan uit strategieë vir eie belang wat deur die staat gekies word om sy nasionale belange te beskerm en om doelwitte binne sy internasionale betrekkinge-omgewing te bereik. Buitelandse beleid word ook strategies gebruik deur 'n regering om met ander lande te kommunikeer. Die bestudering van sulke strategieë word buitelandse beleid analise genoem. As gevolg van die verdieping van globalisering en transnasionale aktiwiteite, moet state ook in onlangse dekades met buitelandse nie-staat akteurs verhoudings bestuur. Hierdie interaksies word geëvalueer en gemonitor om die voordele van bilaterale en multilaterale internasionale samewerking te bekom.
Wedvaart om die Eiland
Die seiljagwedvaart het in 1958 begin toe die bemannings van die BOAC (British Overseas Aircraft Corporation) se Catalina-vliegbote by die seiljagklub gestasioneer was. Destyds was die Vaaldam 'n internasionale lughawe. Verveeld gedurende die lang poses tussen vlugte, het 'n bemanningslid 'n kollega uitgedaag vir 'n wedvaart om die Grooteiland in die Vaaldam. In die eerste Wedvaart om die Eiland het hulle mekaar in seilskuite die stryd aangesê.
Die roete begin en eindig by Deneysmeerseiljagklub en is sowat 24 seemyl lank. Die meeste inskrywings nog vir die wedvaart was 721 seiljagte in 1986 gewees. Die vinnigste tyd vir hierdie 24 seemyl wedvaart is in 2007 deur Danie Colyn opgestel; hy het die wedvaart in 55 minute en 35 sekondes voltooi. Die vorige rekord tyd vir die wedvaart was deur Eric Cook en sy dogter, Julie, opgestel en was 1 uur, 1 minuut en 27 sekondes wat reeds in 1998 opgestel is.
In 2007 was die resies aangeteken in die Guinness World Records as die grootste binnelandse seiljagwedvaart met 379 seiljagte wat die wedvaart voltooi het.
Buitelandse beleid
Aangesien die nasionale belange sentraal is, ontwerp regerings hul buitelandse beleid deur middel van hoëvlak-besluitnemingsprosesse. Doelwitte kan bereik word deur vreedsame samewerking met ander state, of deur uitbuiting. Gewoonlik is die skepping van buitelandse beleid die taak van die regeringshoof en die minister van buitelandse sake (of ekwivalent). Moderne state neem honderde, duisende of meer professionele diplomate in diens van hul diplomatieke diens wat gewoonlik 'n Departement van Buitelandse Sake is. Baie van hul werk behels die implementering en ondersoek van die doeltreffendheid van riglyne vir verklaarde buitelandse beleidsdoelstellings. Hulle sorg daarvoor om verenigbare buitelandse beleidsdoelstellings tussen vennoot state en nie-regeringsorganisasies (NRO's) te harmoniseer, terwyl hulle ook aan hul agentskappe verslag doen oor die sukses en hindernisse van hul pogings. In die geval van Suid-Afrika word die taak deur die Departement van Internasionale Betrekkinge en Samewerking bestuur en gekoördineer. In sommige lande het die wetgewer ook 'n aansienlike invloed op buitelandse sowel as op ander gebiede van openbare beleid, meestal in liberale demokrasieë. State met 'n sterker eenheidsuitvoerende regeringsvertakking en wat nie parlementêre soewereiniteit het nie, het swakker wetgewende betrokkenheid by buitelandse beleid, behalwe in gevalle van outokrasieë waar een regeerder belangrike besluite oor alle nasionale beleid aangeleenthede hanteer, waar die outokraat die wetgewer is. Verkiesings en ander verskuiwings in die regering se samestelling kan die verloop van buitelandse beleid verander, selfs op gebiede met lang periodes van konsekwentheid, wanneer nuwe leierskap inkom met nuwe doelstellings en ander sienings oor nasionale belange.
Buitelandse beleid van lande het wisselende koerse van verandering en omvang van voorneme, wat beïnvloed kan word deur faktore wat die waargenome nasionale belange verander of selfs die stabiliteit van die land self kan beïnvloed. Die buitelandse beleid van 'n land kan 'n diepgaande en blywende impak hê op ander lande en op die verloop van internasionale betrekkinge in die geheel, soos byvoorbeeld die Monroeleer wat strydig was met die merkantilisme van die Europese 19de-eeuse lande en die doelwitte van die nuut onafhanklike Sentraal-Amerikaanse en Suid-Amerikaanse lande.
Sommige tersiêre instellings bied buitelandse beleid as spesialiseringsgebied op Magister artium vlak in politieke wetenskap of openbare beleid aan, soos die Balsillie School of International Affairs, Sciences Po Paris, Munk School of Global Affairs, Graduate Institute Geneva en London School of Economics, onder andere.
Definisie
Die term buitelandse beleid omvat die som van alle optrede, bedoelings en verklarings van 'n staat, waarvan die doel is om die staat se betrekkinge met ander state, konfederasies, inter- of supranasionale organisasies te beïnvloed en te reguleer. Buitelandse beleid kan tot verskillende gebiede strek, soos veiligheidsbeleid, buitelandse handelsbeleid of internasionale kulturele betrekkinge.
Geskiedenis
Die antieke Griekse filosoof Aristoteles het mense as sosiale diere beskryf, en vriendskappe en verhoudings het tussen mense bestaan solank mense bestaan het. Namate organisasie in menslike aangeleenthede ontwikkel het, het verhoudings tussen mense ook georganiseer. Buitelandse beleid gaan dus terug na die antieke tye. Voor skrif uitgevind is, is die meeste van hierdie verhoudings mondelings gevoer en het min argeologiese bewyse gelaat. Literatuur uit antieke tye, die Bybel, die geskiedenis van Herodotus en Thukydides, en vele ander, toon 'n opeenhoping van ervaring in die omgang met buitelanders. Antieke Chinese geskrifte voorsien bewyse van nadenke oor die bestuur van die betrekkinge tussen volke in die vorm van diplomatieke korrespondensie tussen regeerders en amptenare van verskillende state en binne stelsels van veelvlakkige politieke betrekkinge soos die Han-dinastie en sy ondergeskikte heersers, waarvan die magtiger feodale heersers hul eie beperkte buitelandse betrekkinge gevoer het, solank dit nie inmeng met hul verpligtinge teenoor die sentrale regering nie. Daar is verdrae deur Chanakya en ander antieke Indiese wetenskaplikes, en die bewaarde teks van antieke verdrae, sowel as gereelde verwysings deur bekende antieke skrywers na ander, selfs ouer bronne wat sedertdien verlore gegaan het of slegs in fragmentariese vorm bly voortbestaan.
Twintigste eeu
Aanvanklik het state hul buitelandse beleid onder amptelike geheimhouding bestuur. Dit was nie geskik geag vir die publiek om oor kennis van hierdie beleidsrigtings te beskik nie. Hierdie hoë vlak van geheimhouding was selfs beskou as 'n essensiële deel van die suksesvolle formulering van buitelandse beleid. In die twintigste eeu is daar twee keer wêreldoorloë geveg. Daarna het internasionale betrekkinge al meer van 'n openbare saak geword. Voorts het dit 'n belangrike studieveld en fokus vir navorsing geword. Na die Tweede Wêreldoorlog en gedurende die sestigerjare het navorsers in veral die Verenigde State 'n magdom navorsingswerk en teorie oor internasionale verhoudinge voortgebring. Hierdie werk is gedoen op internasionale betrekkinge in die breë en nie oor buitelandse beleid as sodanig nie. Geleidelik het daar verskillende teorieë begin ontwikkel rondom internasionale betrekkinge, internasionale stelsels en internasionale politiek, maar teoretisering ten opsigte van buitelandse beleid het steeds geringe aandag geniet.
Die Tweede Wêreldoorlog en die verwoesting daaraan toegeskryf het die bedreigings en uitdagings van sodanige gebeurlikhede bewys. Sodoende is die belangrikheid van internasionale betrekkinge beklemtoon. Die gebruik van kernwapens gedurende dié oorlog het selfs die scenario van die potensiële vernietiging van die beskawing as ‘n toekomstige moontlikheid gelaat. Alhoewel die formulering van buitelandse beleidsrigtings steeds op nasionale vlak 'n nou bewaakte proses bly, het breër toegang tot regerings rekords en groter openbare belangstelling meer gegewens voortgebring waaruit akademiese werk internasionale betrekkinge in 'n gestruktureerde raamwerk van politieke wetenskap geplaas het. Nagraadse en nagraadse kursusse is ontwikkel. Die navorsing is aangemoedig, en geleidelik het internasionale betrekkinge 'n akademiese dissipline in universiteite regoor die wêreld geword.
Buitelandse beleid vanuit 'n politieke wetenskaplike perspektief
Vanuit 'n teoretiese perspektief word buitelandse beleid verstaan as 'n interaksie proses waarin 'n staat fundamentele doelstellings en waardes probeer realiseer in kompetisie met die ander state. Buitelandse beleid beskryf in die gewone sin die optrede van 'n staat wat gerig is op geadresseerdes in ander state of in internasionale organisasies. In die praktyk vind hierdie optrede deur 'n staat (of selfs 'n konfederasie van state) hoofsaaklik plaas deur middel van sy politieke verteenwoordigers, bv. deur sy uitvoerende gesag (onder andere deur die Minister van Buitelandse Sake verteenwoordig). Die daaglikse politieke en administratiewe voorstelling van die buitelandse beleid van een land in 'n ander word gewoonlik deur 'n ambassadeur bestuur.
Dit help nie om die doelwitte van buitelandse beleidsoptrede met die belange van die onderskeie state gelyk te stel nie, aangesien hierdie aksies ook bepaal word deur die waardesbeoordelings van die akteurs en berekeninge van binnelandse voordele, sowel as deur reëls en instellings van die internasionale stelsel. 'n Staatsbelang 'definieer homself nie, maar word deur die betrokke akteurs bepaal. Buitelandse beleid word gewoonlik vasgevang in die spanningsveld tussen ideale (beginsels) en materiële belange.
In politieke wetenskap hou die doelgebied van buitelandse betrekkinge hoofsaaklik verband met die buitelandse beleid van verskillende lande en die interaksie stelsel wat daardeur moontlik gemaak word.
Karakter van buitelandse beleid
Die buitelandse beleid van die meeste state word gekenmerk deur 'n sekere mate van kontinuïteit oor ‘n lang termyn. Die redes hiervoor is uiteenlopend:
1.	Konstante sleutel doelwitte soos stabiliteit, kontinuïteit en voorspelbaarheid bly net soveel deel van beleid soos die stelsels waarin die politiek funksioneer (pacta sunt servanda Afrikaansː "ooreenkomste moet gehou word")
2.	Basiese probleme wat die wêreldsituasie beïnvloed en derhalwe ook buitelandse beleid aktiwiteite, bly oor 'n lang tydperk plofbaar (soos byvoorbeeld die konflik in die Midde-Ooste)
3.	Objektiewe binnelandse faktore (bv. 'n demokratiese regeringstelsel) bly grootliks konstant, selfs veranderlike binnelandse faktore verander gewoonlik nie "onreëlmatig" nie.
Samuel Sitta
Samuel John Sitta (18 Desember 1942 – 7 November 2016) was 'n Tanzaniese CCM-politikus en die parlementslid vir Urambo-Oos. Hy was die speaker van die Nasionale Vergadering van Tanzanië tussen Desember 2005 en 2010 en later die Nasionale Minister van Oos-Afrikaanse samewerking vanaf 2010 tot 2015.
Max Verstappen
Biografie
Alhoewel Verstappen 'n Belgiese moeder het, hy gebore is en in België woonagtig was, besluit hy om met 'n Nederlandse renlisensie mee te ding omdat hy "meer Hollands voel", meer tyd saam met sy pa deurgebring het as by sy moeder vanweë sy knortjor-aktiwiteite en was hy altyd omring deur Nederlanders toe hy in Maaseik, 'n Belgiese stad aan die Nederlandse grens, grootgeword het. Verstappen het in 2015 gesê: "Ek het eintlik net in België gewoon om te slaap, maar bedags het ek na Nederland gegaan waar my vriende ook was. Ek is grootgemaak as 'n Nederlander en so voel ek ook".
Loopbaan
Verstappen het op vierjarige ouderdom met karting begin. Vanaf die ouderdom van sewe jaar mag hy aan kartingkompetisies deelneem. Op 15 Maart 2015 maak hy sy Formule 1-buiging in die Australiese Grand Prix vir Toro Rosso. Op die ouderdom van 17 jaar en 166 dae word hy die jongste debutant van alle tye in Formule 1. Hy het meer as 'n halwe seisoen aan Formule 1 deelgeneem voordat hy op sy 18de verjaardag sy rybewys verwerf het.
Een seisoen later behaal hy sy eerste podiumplek in 'n Grand Prix op 15 Mei 2016 in diens van Red Bull Racing en wen die Spaanse Grand Prix. Hiermee word hy op die ouderdom van 18 jaar en 228 dae die jongste leier in 'n Grand Prix, die jongste bestuurder op die podium en die jongste wenner ooit van 'n Grand Prix.
Hy was ook die eerste Nederlandse wenner in Formule 1 en later die eerste Nederlander wat 'n voorste wegspringplek behaal het. Verstappen is die suksesvolste Nederlandse Formule 1-jaer ooit, nadat hy in 2021 as wêreldkampioen gekroon is.
Vanweë die sukses van Max Verstappen in Formule 1, het die openbare belangstelling in die sport in Nederland geweldig toegeneem. Dit het ook verseker dat Formule 1 sou terugkeer na die Zandvoort-renbaan tydens die 2021 Nederlandse Grand Prix.
Buitelandse beleid
Karakter van buitelandse beleid
4.	As gevolg van die hoë mate van internasionale integrasie, is revolusionêre konsepte in die buitelandse beleid glad nie of skaars afdwingbaar. Die oorlog tussen state is die laaste opsie-verhouding en is ook dus toenemend buite die kwessie.
Om hierdie redes, selfs as daar 'n verandering in die regering is - ten minste as daar opeenvolgende demokraties-gelegitimeerde regerings volg, is buitelandse beleid gewoonlik net veranderinge in nuanses, en hoogstens ‘n veranderinge in die klem van die beleid. Tydens verkiesings is daar in die politieke partye se verkiesingsmanifeste ook min doelstellings vir buitelandse beleid. Dit is egter ook te wyte aan die feit dat hierdie meestal geformuleerde standpunte oor onderwerpe wat kontroversieel is wel in die openbare dialoog bespreek word. Dit is dikwels ekonomiese, sosiale of in 'n wyer sin sosio-politieke vraagstukke, maar selde buitelandse beleid kwessies, waarop verkiesings beding word.
Besluitneming
Die besluitnemingsproses in buitelandse beleid behels die volgende fases:
Samuel Sitta
Lewensloop
Sitta was 'n lid van die regerende Chama Cha Mapinduzi party. Hy was tussen 1975 en 1995 'n lid van die parlement. Hy het as direkteur-generaal van die Tanzanië-beleggingsentrum gedien. Later is hy weer as 'n LP verkies. Die keer het hy die Urambo Mashariki-kiesafdeling verteenwoordig.
Hy is op 26 Desember 2005 as speaker van die Nasionale Vergadering verkies en het gevolglik vir Pius Msekwa opgevolg. Sitta is in 2010 tot die kabinet aangestel as die Minister van Oos-Afrikaanse Samewerking.
Samuel Sitta is omstreeks 03:00 op 7 November 2016 in die TUM School of Medicine (Klinikum rechts der Isar) in München (Duitsland) oorlede nadat hy vir 'n kort tydjie siek was.
Callyspongia monilata
Callyspongia monilata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Altes Land
Altes Land is 'n landskap suid van die Elberivier in Hamburg en Nedersakse wat deel uitmaak van die oorspronklike Elbemoerasgebied (Duits: Elbmarsch). Die streek behels in administratiewe opsig die dorpe Jork, Samtgemeinde Lühe en Rübke, 'n stadswyk van Neu Wulmstorf in Nedersakse, asook die Hamburgse stadsbuurte Neuenfelde, Cranz en Francop.
.ne
Eksterne skakels
Toppdomän
Altes Land
Met sowat 14 300 hektaar se vrugteboorde is Altes Land die grootste vrugteprodusent in Sentraal-Europa, en die sowat 1 000 vrugtebedrywe se jaarlikse omset beloop meer as 250 miljoen € (2,5 miljard ZAR). Van die vrugtebome is sowat 77 persent appel- en 12,7 persent kersiebome. In die lentetyd tussen April en Mei verander die bloeityd van kersie- en appelbome die streek in 'n landskap van pers en wit kleure en lok honderdduisende besoekers, net soos gedurende die oestyd in die najaar wanneer appels, pere en pruime ryp word.
Die twee belangrikste stede in die Alte Land is Stade en Buxtehude. Stade het 'n trotse geskiedenis wat al meer as 1 000 jaar gelede begin het en was in die Middeleeue 'n belangrike Hansestad wat in die 12de eeu selfs Hamburg oortref het. Die historiese middestad het bewaar gebly en is vandag 'n belangrike toeristebestemming. Ook die vroeëre Hansestad Buxtehude, wat omtrent 1285 deur die Bremense aartsbiskop Giselbert as 'n vesting teen die Welfe gestig is en waar Nederlandse setlaars later talle kanale aangelê het, het sy Middeleeuse stadskarakter rondom sy hawe bewaar.
Geskiedenis
duimnael|250px|Vrugtebloeisels met heuningby Die streek se naam, wat in Nederduits Olland genoem word, verwys na die vestiging van Nederlandse setlaars in die gebied. Die priester Hendrik uit Jacobswoude word volgens historiese dokumente, wat deur die Nederlandse geleerde prof. dr. Hendrik van der Linden bestudeer is, as die stigter van die kolonie beskou. Die eerste ooreenkoms met Nederlandse setlaars is in die jaar 1113 onder biskop Frederik van Bremen aangegaan. Ook die Altlandse dorp Hollern se naam is van die Hollandse immigrante afgelei. Vandag herinner 'n gedenkteken voor die St. Martini-et-Nicolai-kerk in Steinkirchen aan priester Hendrik, terwyl 'n tweede gieting van die beeldhouer Carsten Eggers se bronsbeeld uit die jaar 2001 voor die katedraal van Rijnsaterwoude in Nederland staan.
Die Alte Land word tradisioneel in drie sogenaamde Myle verdeel wat sones langs die Elbeoewer verteenwoordig. Die Eerste Myl tussen die Schwinge- en Lüheriviere is as die eerste sone ingedyk, en setlaars het hulle hier omtrent 1140 gevestig. Die Tweede Myl, waarvan die indyking teen die einde van die 12de eeu voltooi was, lê oos van die Eerste tussen die riviere Lühe en Este. Die indyking van die Derde Myl tussen Este en Suiderelbe is eers in die laat 15de eeu voltooi aangesien die gebied deur stormvloede bedreig en verskeie kere oorstroom is.
Die sones langs die Elberivier vorm die kerngebied van die nedersettings en behels die vrugbare Marschgrond. Dit word deur 'n moerasgordel begrens wat tot by die droë Geestgebied strek. Die vrugbaarheid van die streek het die ontstaan van 'n besondere plattelandse boerekultuur bevorder. Die dorpe is as sogenaamde Marschhufendörfer aangelê waarby die plaashuise langs die paaie opgerig is en die boerderygebiede net agter die huise begin. Tipiese argitektoniese kenmerke is ryk versierde boerehuise met pragtige pronkportale.
Die Alte Land het sedert die Middeleeue 'n selfregerende gebied gevorm. In 1885 is die Pruisiese distrik Jork gestig wat naas die Alte Land ook die stad Buxtehude en die dorp Neuland behels het. Met die ontbinding van hierdie distrik in 1932 het die gebied sy selfregerende status verloor. Die gebiede wes van die Este is by die distrik Stade ingelyf, die oostelike gebiede by die distrik Harburg. As gevolg van die Wet oor die Skepping van Groter Hamburg in 1937 is die munisipaliteite Cranz, Neuenfelde en Francop by Hamburg ingesluit en in 1938 formeel ingelyf. Die dorpe Hove en Moorende in die distrik Harburg is in 1972 by die munisipaliteit Jork ingesluit en maak nou deel uit van die distrik Stade. Vandag lê net die dorp Rübke in die distrik Harburg.
Gresham se Wet
Gresham se Wet bepaal dat: "Where legal tender laws exist, bad money drives out good money". Dié wet is vernoem na Sir Thomas Gresham, 'n Engelse geldman uit die Tudor-tydperk.
Dié wet gee uitdrukking aan die verskynsel dat mense goeie geld terughou en probeer ontslae raak van die slegte geld deur dit te gebruik. Na 'n ruk gebruik niemand meer die goeie geld nie want dit is alles opgegaar.
'n Voorbeeld van hierdie verskynsel is die VSA se halfdollar wat in 1965 uitgereik is met 'n silwerinhoud van net 40%. Omdat die wet vereis het dat dít aanvaar moet word vir alle transaksies, het die ou halfdollarmunte (met 90%-silwerinhoud) uit sirkulasie verdwyn omdat mense dié munte opgegaar het.
Kraanvoël (sterrebeeld)
Die Kraanvoël (Latyn: Grus) is ’n sterrebeeld in die suidelike hemelruim. Dit is aanvanklik beskou as deel van die Suidelike Vis, maar in omstreeks 1597 het Petrus Plancius ’n aparte sterrebeeld geskep en dit die Kraanvoël genoem.
Knoppiesdoring
Die Knoppiesdoring (Senegalia nigrescens) is 'n boom wat in Limpopo, Mpumalanga en die noorde van KwaZulu-Natal voorkom. Die spesie is ook inheems in Angola, Botswana, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Die immergroen boom bereik 'n hoogte van 5 ‒ 18 m met 'n digte, uitgespreide kroon en meestal 'n lang, kaal stam. Ou stamme is donkergrys van kleur en diep gegroef in die lengte. Behalwe die gebruiklike blomme en vrugte in peule, het die boom ook haakdorings in pare, redelik ver uitmekaar, wat tot 5 mm lank word. Onder die dorings vorm daar duidelike knoppe as uitgroeisels van tot 25 mm hoog op die bas.
Die boom se FSA-nommer is 178.
In Engels is dit bekend as die Knob thorn.
Ekologie
Kameelperde vreet dikwels op die blomme en blare van hierdie boom, terwyl die saadpeule en blare deur 'n reeks soogdiere, insluitend olifante, gevreet word.
Gebruike
'n Salf wat van die wortels gemaak word, is tradisioneel gebruik om stuiptrekkings te behandel.
Stephanie Nogueras
Stephanie Nogueras is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Criminal Minds (2005), Switched at Birth (2011), Grimm (2011), en Love Daily (2018).
Nico Scheepers
Nico Scheepers (gebore in Port Elizabeth op 27 Februarie 1990) is 'n rugbyspeler wat vir die Cheetahs in die Curriebeker speel. Hy speel gewoonlik as heelagter of vleuel.
Slag van Coronel
Die Slag van Coronel het plaasgevind op 1 November 1914 in die Stille Oseaan tydens die Eerste Wêreldoorlog net wes van die kus van Chili. 'n Duitse vlooteskader, onder bevel van Vise-admiraal von Spee, het slaags geraak met 'n Britse vlooteskader onder bevel van Skout-admiraal sir Christopher Cradock.
Die geveg
Nadat die twee vloot eenhede van mekaar se teenwoordigheid bewus geword het, het hulle mekaar gekonfronteer. Op 31 Oktober het die Britse eenheid radio boodskappe van die Leipzig onderskep en daarna het Cradock die Duitse skepe gaan soek. Op 1 November 1914 om 16:20 het kaptein Luce die Duitse skepe waargeneem. In die slag wat volg is die Good Hope en die Monmouth gekelder terwyl die ander twee Britse skepe weggekom het.
.ng
.ng is die Internettopvlakdomein vir Nigerië.
Ben Miller
Ben Miller (gebore 24 Februarie 1966) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente What We Did on Our Holiday (2014), Paddington 2 (2017), en Johnny English Strikes Again (2018), en in die televisiereeks The Armstrong and Miller Show (2007).
.ng
Eksterne skakels
Toppdomän
Elton Jantjies
Elton Jantjies (gebore in Graaff-Reinet op 1 Augustus 1990) is 'n rugbyspeler wat vir die Goue Leeus in die Curriebeker speel en vir die in Superrugby. Hy sluit in 2013 tydelik by die aan, weens die Lions se weglating uit Superrugby daardie jaar. Hy is ook deel van Suid-Afrika se span tydens die Rugbywêreldbeker 2019.
Curriebekerrugby
Jantjies het sy reputasie as sleutelspeler verwerf toe hy al vyf sy doelskoppe, asook 'n verdere tien strafskoppe suksesvol oorgeskop het in die 2011 Curriebeker-halfeindronde en in die eindstryd. Hy is aangewys as Speler van die wedstryd na die oorwinning van 42-16 oor die Haaie.
Springbokloopbaan
Elton Jantjies was ingesluit in the Springbokgroep vir die 2010 toer na Brittanje en Ierland; en vir die inkomende toer teen Engeland in 2012.
In Junie 2016, na Patrick Lambie beseer is, word hy egter die 'Bokke se nommer-een losskakel tydens die inkomende Ierse toer.
Awaars
Moderne Awaars behoort tot die Awaar-Andiese groep van die Noordoos-Kaukasiese taalfamilie. Dit is sedert die 15de eeu in die ou Georgiese alfabet geskryf. Van die 17de eeu af is ’n aangepaste Arabiese skrif gebruik. In 1928 is oorgeslaan na die Latynse alfabet en in 1938 na die Cyrilliese alfabet.
Verspreiding
Dit word hoofsaaklik in die westelike en suidelike dele van die Russiese republiek Dagestan gepraat, asook in Noordwes-Azerbeidjan. Daar is ook klein Awaarse gemeenskappe in ander Russiese republieke soos Tsjetsjnië en Kalmikië, asook in Georgië, Kasakstan, Oekraïne, Jordanië en die Marmara-streek van Turkye. Daar is wêreldwyd sowat 1,4 miljoen sprekers.
Dit is een van ses geskrewe tale van Dagestan, waar dit nie net deur die Aware gepraat word nie, maar ook dien as kommunikasietaal tussen verskillende etniese groepe.
Alfabet
en word ook geskryf as onderskeidelik ЛI лI, Лъ лъ.
Gambië
Gambië (Engels: The Gambia), amptelik die  Republiek Gambië (Republic of The Gambia), is 'n land in Wes-Afrika wat heeltemal omring word deur Senegal, behalwe vir die monding van die Gambiërivier na die Noord-Atlantiese Oseaan.
Gambië is 'n voormalige Britse kolonie en het sy onafhanklikheid verkry in 1965. Die hoofstad is Banjul (voorheen Bathurst) en die grootste nedersetting is Serrekunda. In 2013 het die land 'n bevolking van 1 882 450 gehad. Islam is die oorheersende geloof, gevolg deur ongeveer 90 persent van die land se bevolking. Gambië is met 'n oppervlakte van 10 689 km² die kleinste land op die vasteland van Afrika.
Gambië is een van net twee lande waarvan die algemene Engelse naam met 'n lidwoord begin, die ander is die Bahamas (The Bahamas).
Magswisseling
President Yahya Jammeh het op 21 Januarie 2017, nadat hy 22 jaar lank die mag oor die land uitgeoefen het, die land verlaat om in Ekwatoriaal-Guinee in ballingskap te gaan.
Die nuwe president Barrow het hom in die verkiesings van Desember 2016 verslaan, maar Yahya het aanvanklik geweier om die mag oor te dra. Die ECOWAS-lande het egter die land binnegeval en Yahya het besluit om te vertrek.
Sport
In krieket het Gambië in die verlede saam met Ghana, Nigerië en Sierra Leone spelers vir die Wes-Afrikaanse krieketspan beskikbaar gestel. Sedert 2002 word die land deur sy eie nasionale span verteenwoordig, maar kon nog nie vir 'n internasionale kriekettoernooi kwalifiseer nie.
.re
.re is die Internettopvlakdomein vir Réunion.
Eksterne skakels
Toppdomän
Randparkrif
Randparkrif is 'n voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika wat aan die westelike grens van Randburg geleë is.
Lynsey Bartilson
Lynsey Bartilson (gebore 1 Julie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grounded for Life (2001), Bones (2005), en Extra Butter, Please (2011).
Paul Stevens (akteur)
Paul Stevens (17 Januarie 1921 – 4 Junie 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Mask (1961), Patton (1970), en Battle for the Planet of the Apes (1973), en in die televisiereeks Mission: Impossible (1966).
.sc
.sc is die Internettopvlakdomein vir die Seychelle.
Callyspongia pallida
Callyspongia pallida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
.sc
Eksterne skakels
Toppdomän
Callyspongia pallida
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Hechtel.
Seiichi Sakiya
Seiichi Sakiya (崎谷 誠一) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Aarlen
Aarlen (Frans: Arlon, Duits en Luxemburgs: Arel) is saam met Tongeren en Tournai een van die drie oudste stede in België en sedert 1839 die hoofstad van die Belgiese provinsie Luxemburg, met 'n oppervlakte van 118,64 km² en sowat 28 000 inwoners (2011).
Die stad, wat aan die kant van die Ardenne-gebergte en sowat 190 kilometer van Brussel lê, dateer uit die Gallo-Romeinse tydperk. Die Romeinse nedersetting Orolaunum, waarvan die huidige naam van die stad afgelei is, word in die jaar 52 v.C. gestig.
Aarlen is deel van Wallonië en die Franse Gemeenskap (Communauté Française) van België, alhoewel dit ook tot die Luxemburgse taalgebied behoort. Alhoewel die Luxemburgse taal (Lëtzebuergesch) in België geen amptelike status het nie, is deur die stadsraad van Aarlen tweetalige Frans-Lëtzebuergesche straatborde opgerig.
Fleur-de-lis
Hoewel dit op talle Europese wapenskilde verskyn het, word dit histories veral geassosieer met die Franse monargie en hedendaags met die Spaanse monargie; die enigste oorblywende monarge van die Huis van Bourbon. Dit is 'n blywende simbool van Frankryk, maar aangesien dit met die monargie geassosieer is, is dit nie amptelik deur een van die Franse Republieke aangeneem nie. In Spanje, wat 'n grondwetlike monargie is, word die simbool met die Koning Juan Carlos I en die Koninkryk van Spanje geassosieer. In Noord-Amerika word die fleur-de-lis baie keer geassosieer met gebiede wat tevore deur Frankryk gekoloniseer is soos Quebec en Louisiana en met die Franssprekendes in ander Kanadese provinsies. Dit is ook die embleem van die Switserse Munisipaliteit Schlieren in Zürich.
Die simbool word baie keer gebruik op 'n kompas om Noord aan te dui, 'n tradisie wat deur Italiaanse seevaarder Flavio Gioja begin is.
Vroegste gebruik
Die letterlike vertaling van die Franse term Fleur-de-lis is "blom van lelie" en daar word algemeen aanvaar dat dit 'n gestileerde vorm van die spesie Iris pseudacorus is. Dekoratiewe ornamente wat soos die fleur-de-lis lyk het in die kunswerke van die vroegste beskawings voorgekom. Voorbeelde van vroeë gebruik sluit Mesopotamiese silinders, Egiptiese reliëfs, Myceense pottebakkery, Sassanidiese tekstiele, Galliese muntstukke, Mamelukkiese muntstukke, Indonesiese klere, Japannese embleme en Dogon-totems in. Galliese muntstukke vertoon egter die vroegste ontwerpe wat soos die moderne fleurs-de-lis lyk.
Koning Clovis I
Volgens legende het die Franse monargie vir die eerste keer die fleur-de-lis vir hulle koninklike wapenskild gekies as 'n simbool van reinheid na die bekering van Frankiese Koning Clovis I tot die Christen geloof in 493. Die verhaal neem verskeie vorms aan waarvan baie verband hou met Clovis se bekering en ondersteun die aanspraak wat die gesalfde Konings van Frankryk maak dat hulle outoriteit direk van God kom sonder mediasie deur die Keiser of die Pous.
'n Verhaal wat minder klem op Christendom en die goddelike reg van die Franse konings plaas, vertel hoe Clovis 'n blom in sy helm geplaas het net voor sy oorwinning in die Slag van Vouillé, wat daartoe gelei het dat hy die fleur-de-lis as 'n koninklike simbool gekies het.
Van Frankiese tot Franse konings
duimnael|links|125px|Franse wapen na 1376 Deur die verbintenis met Clovis het die fleur-de-lis die simbool van al die Christelike Frankiese konings geword. Die bekendste onder hulle was Karel die Groete. Moderne navorsing het ook bevestig dat die fleur-de-lis 'n godsdienstige simbool was voor dit 'n ware heraldiese simbool was. Soos ware lelies is die fleur-de-lis met die Maagd Maria geassosieer. In die 12de eeu het Lodewyk VI en Lodewyk VII begin om die embleem te gebruik, byvoorbeeld op septers, om so hulle heerskappy met die simbool van heiligheid te verbind. Lodewyk VII het beveel dat die fleur-de-lis in die klere van sy seun Filip se kroning in 1179 gebruik word. Die oudste visuele getuienis van duidelik heraldiese gebruik dateer uit 1211: 'n seël wat die toekomstige Lodewyk VIII toon met 'n skild wat met "blomme" bestrooi is. Tot die laat 14de eeu was die Franse koninklike wapenskild Azure semé-de-lys Or ('n blou skild besaai met klein goue fleurs-de-lis), maar Karel V van Frankryk het die ontwerp verander van fleur-de-lis wat oor die hele skild versprei was na 'n groep van drie in ongeveer 1376. Hierdie twee skilde staan in heraldiese taal as onderskeidelik France Ancient en France Modern bekend.
Tydens die bewind van Koning Lodewyk IX (Sint Lodewyk) is daar gesê dat die drie blomblare van die fleur-de-lis geloof, wysheid en ridderlikheid verteenwoordig het en dat dit 'n teken van goddelike guns is wat aan Frankryk geskenk is. In die daaropvolgende 14de eeu, is die tradisie van die drievoudige simbolisme in Frankryk gevestig, van waar dit na ander plekke versprei het.
In 1328 het Koning Eduard III van Engeland 'n aanspraak op die Franse troon geërf en in ongeveer 1340 het hy dienooreenkomstig die France Ancient met die wapen van die Koninkryk van Engeland gevierendeel (waar 'n wapen georden word as gevolg van oorerwing deur die skild in vier te deel). Nadat die konings van Frankryk die France Modern aangeneem het, het die konings van Engeland hulle van ongeveer 1411 nageboots. Die monarge van Engeland (en later van Groot Brittanje) het aangehou om die Franse wapen te vierendeel tot 1801, toe George III amptelik sy aanspraak op die Franse troon laat vaar het.
France Modern het die Franse koninklike standaard gebly en was met 'n wit agtergrond die Franse nasionale vlag tot die Franse Revolusie, toe dit vervang is met die driekleur wat vandag in Frankryk gebruik word. Die fleur-de-lis is in 1814 weer op die Franse vlag gebruik, maar is weereeds vervang na die revolusie teen Karel X van Frankryk in 1830. Aan die einde van die Franse Tweede Ryk is die Franse troon aan Hendrik, Graaf van Chambord aangebied. Hy wou egter net instem as die Franse die driekleur sou opsê en die wit vlag met fleurs-de-lis sou terugbring. Sy voorwaarde is verwerp en Frankryk het weer 'n republiek geword.
France Modern het ook op die wapenskild van provinsie Île-de-France verskyn en is byvoorbeeld op die uniforms van die plaaslike gendarmerie gebruik.
Ander Europese monarge en heersers
duimnael|regs|125px|Fleur-de-lis in die wapen van Pous Paulus VI Die fleur-de-lis het prominent in die Kroonjuwele van Engeland en Skotland vertoon. In Engelse heraldiek word dit op verskillende manier gebruik en dit kan die kadensmerk van die sesde seun wees. Die geblomde rand is reeds sedert Jacobus I van Skotland 'n belangrike deel van die Skotse koninklike wapen en vlag. The treasured fleur-de-luce he claims
To wreathe his shield, since royal James duimnael|links|125px|Fleur-de-lis van Florence In Florentynse fleurs-de-lis word die meeldrade altyd tussen die blomblare vertoon. Die heraldiese wapenfiguur staan baie keer as die Florentynse lelie bekend om dit te onderskei van die gewone ontwerp. As 'n embleem van die stad word dit aangetref in ikone van die biskop Zenobius. Die geldeenheid van Florence, die fiorino, is daarmee versier en dit het die voorkoms van die Hongaarse forint en ander florins bïnvloed. Elders in Italië is fleurs-de-lis vir sommige pouslike krone en wapens, Hertoë van Parma uit die Huis van Farnese en deur sommige doges van Venesië.
Die fleur-de-lis was ook die simbool van Kotromanic, 'n heersende huis in middeleeuse Bosnië na bewering ter erkenning van die Huis van Anjou, waar die blom gesien word as 'n Lilium bosniacum. Dit is ook tussen 1992 en 1998 op die vlag van Bosnië-Herzegowina gebruik. Vandag is die fleur-de-lis 'n nasionale simbool van die Bosniakke, een van die drie Bosniese etniese groepe (die ander twee is die Serwiërs en Kroate).
Ander lande wat die simbool heraldies gebruik sluit in Serwië en Spanje ter erkenning van die Bourbons.
Die heraldiese fleur-de-lis is wydverspreid: onder die talle stede wat dit as simbool gebruik, is daar sommige waarvan die naam ook 'n verband met die woord lelie het, byvoorbeeld, Lille (Frankryk) en Liljendahl (Finland). Die verskynsel word in heraldiese taal "sprekende wapen" genoem. Dit is ook wydverspreid as dinastiese embleem gebruik: nie net vir adellike families nie, maar ook byvoorbeeld deur die Fuggers, 'n middeleeuse Europese bankierfamilie.
Noord-Amerika
duimnael|links|125px|[[Vlag van Quebec]] duimnael|regs|125px|[[Vlag van Acadiana]] Fleurs-de-lis het die Atlantiese Oseaan saam met die Europeërs wat na die nuwe wêreld getrek het gereis, veral saam met die Franse setlaars, en dit word nou gebruik in die vlae van Quebec, Nova Scotia, Detroit en elders. Die Acadiana-streek en verskeie stede in suidelike Louisiana, soos Lafayette, New Orleans en Baton Rouge, gebruik ook die fleur-de-lis. So ook gebruik verskeie plekke waarvan die naam afkomstig is van een van die Franse konings; onder hulle is Koning Lodewyk (Louis) na wie Louisville, Kentucky en St. Louis, Missouri, waar die drieblaar blom ook die samekoms van drie riviere (die Mississippi, Missouri en Illinois) simboliseer, vernoem is.
Fleurs-de-lis word in die wapens van verskeie Amerikaanse militêre eenhede gebruik. Dit simboliseer gewoonlik deelname aan die Eerste of Tweede Wêreldoorlog. In 'n paar gevalle verwys dit ook na deelname in die Amerikaanse Burgeroorlog.
Suid-Afrika
In Suid-Afrika is die fleur-de-lis gebruik in die wapen van die Colonie Kaap de Goede Hoop om die Franse Hugenote wat hulle onder die Nederlandse bewind aan die Kaap gevestig het te simboliseer. Die wapen is later ook vir die Kaapprovinsie in die Unie van Suid-Afrika en in die Republiek van Suid-Afrika voor 1994 gebruik.