cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hotagterklip
Etimologie
Hot- en haaragter is trekosposisies: hotagter is links agter en haaragter is regs agter. Tydens die Groot Trek sou daar probeer word om 'n klip wat in die pad was links verby te steek.
Oliegewasse
Olyf
Die bevrugtingspersentasie is baie laag: slegs 1 tot 2 % van die blomme word vrugte. Die oliegehalte van die olyf wissel tussen 10 en 60 %. Die olie word hoofsaaklik as kook- en braaiolie gebruik asook as preserveermiddel vir farmaseutiese en kosmetiese doeleindes. Die vrugte word ook ingelê. Die belangrikste invoerlande is Italië, die VSA, Frankryk, Brasilië, Australië en Libië.
Tung
Talle tungspesies (Aleurites) kom uit Asië. Aleurites fordii kom wild voor in die landstreek tussen 26 en 33° NB in Oos-China en Aleurites montana is inheems in die streke suid van 25° NB. Albei gewasse word in hulle oorspronklike verspreidingsgebied al vir meer as 3 000 jaar verbou. Aan die begin van hierdie eeu is Aleurites fordii na die VSA, Argentinië, Paraguay en Brasilië ingevoer en plantasies van Aleurites montana is ook in verskillende tropiese lande aangelê.
Albei spesies het gewoonlik uitsluitend vroulike of manlike blomme. Die vrugte van Aleurites fordii bevat 5 sade en die van Aleurites montana 3. Ongeveer 5 maande na bestuiwing is die vrugte ryp en val hulle op die grond, Die saad bevat tussen 50 en 60 % olie. Tungolie het goeie droogwordende eienskappe en is veral geskik vir die verf- en vernisbedryf. Die grootste produsente is die Volksrepubliek China, Argentinië, Paraguay, die VSA en Brasilië. Die belangrikste invoerlande is die VSA, Groot-Brittanje, Japan en die Bondsrepubliek Duitsland.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Om iemand te brandmerk
Om iemand bloot te stel of te beskuldig.
Oliegewasse
Soja
Die sojagewas (Glycine max) kom oorspronklik uit China, waar dit reeds meer as 5 000 jaar as voedingsgewas, en nie as oliegewas nie, verbou word. Ook in ander Oos-Asiatiese lande word soja in die eerste plek as voedingsgewas gekweek.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Om iemand te brandmerk
Vrylopende vee word gebrandmerk om hulle eienaar aan te dui. In die middeleeue is dit aan misdadigers gedoen om hulle langdurig te kenteken. Bedrieërs en geldvervalsers is eers gebrandmerk, en met 'n tweede oortreding laat verdrink. Swaar oortreders, wat met die dood veroordeel is, is met 'n spesifieke kenteken, 'n gestileerde wiel of galg, gebrandmerk.
Oliegewasse
Sesam
Sesam (Sesamum indicum) is 'n tropiese oliegewas wat oorspronklik uit Midde-Afrika (Ethiopië) kom. Die Egiptenare het die eenjarige plant al 4 000 jaar gelede geken en toe was dit die belangrikste eetbare olie. Die klein, gladde saadjies is grys, swart, geel, wit, bruin of rooi en die olie-inhoud wissel tussen 45 en 55 %. Die gewas kan tot by die 40e breedtegraad gekweek word en die belangrikste produksielande is Indië, die Volksrepubliek China, Mexiko, die Soedan en Birma.
Acarnus innominatus
Acarnus innominatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Oliegewasse
Sesam
Die belangrikste saadproduserende lande is die Soedan en Ethiopië, en die lande wat die grootste hoeveelheid olie en/of saad invoer, is Italië, België, Luxemburg, die Russiese Federasie, die VSA, Japan en Saoedi-Arabië. Sesamolie word nie slegs as eetbare olie gebruik nie, maar ook in die vervaardiging van margarien, seep en kerse en in die kosmetiese en farmaseutiese bedryf. Die perskoek bevat minstens 30 % proteïene en is goeie veevoer.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Aan die kaak stel
Die kaak was 'n Middeleeuse stellasie, gewoonlik van hout gemaak, waarop misdadigers vasgebind en tentoongestel is, sodat almal kon weet van hulle wandade.
Om nie ongeskore daarvan af te kom nie
Om 'n iemand nie te verskoon nie.
Dit is moontlik dat hierdie gesegde verwys na skaapskeerdery, waarvolgens 'n skaapskeerder nie sekere skape ongeskore sal laat nie. Daar is egter ook 'n tweede moontlike verklaring, wat te doen het met strawwe om iemand te onteer. In die middeleeue was dit 'n groot skande vir 'n man indien sy manlike sier, met ander woorde sy baard of hare, afgeskeer is. Dié skeerdery is ook aangewend wanneer mense letterlik aan die kaak gestel is, insluitend vroue.
Om iemand die Leviete voor te lees
Om kragtig 'n mening uit te spreek.
Rondom die jaar 760, stel die biskop van Metz 'n kerkwet ('n sogenaamde kanon) volgens die gebruik van die Benediktynse monnike. Daaglikse gemeensame gebed, sang, skriflesing, bekerings en aandagsoefeninge sou die selfbeheersing en dissipline versterk. Klaarblyklik is dit bedoel as reaksie op die versaking van die priesters in die bisdom om aan morele verwagtinge gebonde aan hul rol te voldoen. Tydens die daaglikse skriflesing, is veral vers 26 uit die 3rde boek van Moses, Levitikus, gelees, aangesien dit voorskrifte vir die priesters van die Israeliete, die sogenaamde Leviete, bevat. Hierdie reëls vir die priesterskap, moes só gereeld (dan en later) gelees gewees het, dat daaruit die spreekwoord ontstaan het.
Oliegewasse
Katoen
Katoenplante (Gossypium-spesies) kom meestal oorspronklik uit Sentraal- en Suid-Amerika, hoewel sommige spesies ook hul oorsprong in Asië het. Katoen word hoofsaaklik vir sy vesels verbou, en die olie uit katoensaad is slegs ŉ neweproduk.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Praat van die duiwel
Wanneer iemand oor wie gepraat word, skielik opdaag.
In die Middeleeue is geglo dat die duiwel sal verskyn wanneer mens sy naam uitspreek.
Acarnus innominatus
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1867 deur Gray.
Oliegewasse
Katoen
Die olie-inhoud van die saad wissel tussen 15 en 25 %. Die olie word as eetbare olie en as grondstof vir margarien en seep gebruik. Die perskoek bevat ŉ verbinding met die naam gossipol, wat giftig is vir varke en pluimvee, maar nie vir beeste nie. Hoewel verhitting die gossipolinhoud verminder, is die perskoek nie algemeen bruikbaar as veevoer nie. Die belangrikste katoenproduserende lande is die VSA, die Sowjetunie, die Volksrepubliek China, Indië, Brasilië, Pakistan, Mexiko, Turkye, Egipte en die Soedan, en die belangrikste invoerders is die Bondsrepubliek Duitsland, Japan, Saoedi-Arabië, Groot-Brittanje, Iran en Kanada.
Olievlas
Olievlas (Unum usitatissimum) is waarskynlik in die Iande rondom die Middellandse See vir die eerste keer as gewas verbou. Egipte het dit reeds 5 000 jaar gelede geken. Die vrugte bevat ongeveer 10 geel of bruin saadjies en 1 000 vlassaadjies weeg saam skaars 6 g. Olievlas en veselvlas is twee verskillende variëteite van dieselfde gewas. Die een is geselekteer en geteel vir sy besonder goeie vesels (maar lae saadproduksie) en die ander vir sy hoër produksie van saad (wat swak vesels lewer).
Die olie van olievlas word lynolie genoem en die oliegehalte wissel tussen 35 en 44 %. Dit is 'n olie wat geleidelik droog word en word daarom ook hoofsaaklik in die verf- en vernisbedryf gebruik. Dit word ook gebruik vir die vervaardiging van linoleum (vloerbedekking), drukkersink en kunsleer. Die perskoek bevat 30 % proteïene, maar moet eers verhit word om skadelike stowwe te verwyder voordat dit as veevoer gebruik kan word.
Kasterolieboom
Die kasterolieboom (Ricinus communis), wat soms ook die wonderboom genoem word, is in Suid-Afrika bekend as 'n onkruid. Dit is 'n mooi plant met groot handvormige blare wat elk tussen 5 en 11 lobbe het. Die pluimvormige bloeiwyse bevat manlike blomme aan die onderkant en vroulike blomme aan die bokant.
Die plant kom oorspronklik uit Noord- en Oos-Afrika, en hoewel dit van nature 'n meerjarige plant is, word dit as eenjarige gewas verbou. Die oliegehalte van die langwerpige sade wissel tussen 35 en 53 %. Die belangrikste kasterolieprodusent is Brasilië, wat net meer as 70 % van die wêreldproduksie lewer. Indië, Thailand, die VSA, die Soedan, Tanzanië, Meksiko en Ecuador is ook groot produsente, terwyl Frankryk, Japan, Duitsland en die VSA die belangrikste invoerders is.
Kasterolie word gebruik as smeerolie (in die verf- en vernisbedryf), as lampolie en vir die vervaardiging van seep, linoleum en kunshars. Die ou boeregebruik van kasterolie as purgeermiddel word nie meer wyd toegepas nie. Die perskoek bevat die gifstof risien en word gewoonlik as bemesting gebruik.
Saffloer
Die saffloerplant (Carthamus tinctorius) behoort tot die distelfamilie. Die plant het langwerpige, lansetvormige blare met dorinkies op die blaarrand. Dit dra saamgestelde oranje, geel of wit blomme en is reeds 4 000 jaar gelede in Egipte as gewas verbou (vermoedelik vroeër al in Mesopotamië).
Dit kom waarskynlik uit Ethiopië en die gebied tussen die Middellandse See en die Persiese Golf. Vroeër is saffloer uitsluitlik verbou vir die rooi en geel kleurstof wat uit die blomme verkry is. Dit is ŉ ruk lank in Europa as oliegewas verbou, hoofsaaklik net om as brandstof vir lampe te dien. Eers in die 20e eeu is dit vir die eerste keer op groot skaal in Kalifornië en Australië (en ook in Suid-Afrika) as oliegewas verbou. Die sade, wat sowat 7 x 4 mm groot is, is wit of bruin en het 'n oliegehalte van tussen 26 en 37 %.
Die VSA, Indië, Meksiko en Australië is die vernaamste produsente, terwyl Australië saam met Japan terselfdertyd ook die grootste invoerders is. Die olie word gebruik as kookolie en vir die vervaardiging van margarien, verf en vernis. Die perskoek het 'n besonder hoë proteïeninhoud (65 %) en word as veevoer gebruik. Jong saffloer word ook as groente geëet.
Mielies
Die mielieplant (Zeamays) kom oorspronklik ui! die tropiese dele van Sentraal-Amerika. Die gewas word vandag oral ter wêreld in tropiese, subtropiese en selfs gematigde klimaatstreke verbou, hoofsaaklik as voedingsgewas vir mens en dier en as grondstof in verskillende nywerhede.
Die olie wat uit die kiemsaad verkry word, is bloot 'n neweproduk. Die belangrikste mielieuitvoerders is die VSA, Argentinië, Suid-Afrika, Frankryk, Thailand en Brasilië, terwyl die grootste olieproduksie in die VSA, Italië en Nederland plaasvind. Belangrike invoerders van mielie-olie is die VSA, Kanada, België en Luxemburg. Die gemiddelde olie-inhoud van die saadkiem is 56%, en die olie word gebruik as slaai- en kookolie en vir die vervaardiging van margarien en seep.
Grondboontjies
Grondboontjie s (Arachis hypogaea) kom oorspronklik uit die tropiese dele van Amerika en die plant het Wes-Afrika en die Filippyne eers in die 16e eeu bereik. Die belangrikste produk is die olie, hoewel die sade, gerooster of ongerooster, gesout of versuiker, ook as lekkerny geëet kan word. Dit is 'n kruipplant, maar daar bestaan ook varieteite wat regop groei.
Die peule met die sade daarin word onder die grond gevorm. Die oliegehalte van grondboontjies wissel tussen 38 en 50 %. Die grootste produsente is die Volksrepubliek China en Indië, hoofsaaklik vir eie verbruik, en die VSA, Nigerië, Senegal en Zambië vir die uitvoermark. Suid-Afrika verbou ook grondboontjies en voer ŉ gedeelte van die oes uit. Die belangrikste invoerlande is Frankryk, Groot-Brittanje, die Bondsrepubliek Duitsland, Italië, Portugal, België en Luxemburg. Behalwe as eetbare olie word grondboontjie-olie ook gebruik as grondstof vir die vervaardiging van margarien en seep.
Sonneblom
Daar bestaan verskeie spesies sonneblomme, waarvan veral die Helianthus annuus, met sy onderskeie variëteite, kommersieel verbou word. Die blom kom oorspronklik uit Noord-Amerika en is eers na die Tweede Wêreldoorlog op groot skaal in Argentinië, die Sowjetunie en ander Oosbloklande, Kanada, Groot-Brittanje en Oos- en Suider-Afrika verbou.
Die sade is ongeveer 1 cm lank, eiervormig en swart of swart en wit gestreep. Talle rasse is ontwikkel, ook in Suid-Afrika, en daar is gevind dat die olie-inhoud van sonneblomme wat in die meer gematigde streke verbou word, hoër is as die van plante in die trope en subtrope. Die olie-inhoud van die jongste rasse is tot 60 % en boonop bevat die sade 30 % proteïene. Rusland is die belangrikste produksieland, gevolg deur die VSA, Argentinië en Roemenië. Suid-Afrika lewer jaarliks ongeveer 370 000 metrieke ton saad, terwyl die wêreldproduksie byna 15 miljoen ton saad beloop.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
So bang soos die duiwel vir 'n slypsteen / knapsak
Om baie bang vir iets te wees
Volgens 'n oorlewering moet die duiwel as straf 'n slypsteen draai as hy 'n dronk man laat verongeluk.
Die lepel in die dak steek
Om te sterf.
'n Duitse variant is "Den löffel abgeben" ("Die lepel afgee"), wat dieselfde beteken. In die Middeleeue was dit gebruiklik om met die hande te eet. Die gebruik van 'n vurk is afgekeur, omdat die duiwel 'n vurk gebruik het. Tesame met 'n mes, waarmee brood en vleis gesny is, was 'n lepel, om sop en brog mee te eet, die enigste ander eetgereedskap. In die Middeleeue het elke familielid sy eie houtlepel gehad, wat na die maal gewas en weggebêre of weggesteek is. So 'n houtlepel is gewoonlik lewenslank besit en is dus tot 'n simbool van die lewensduur geword. 'n Persoon wat die lepel afgee, moes dus waarskynlik gesterf het, om dit nie meer te benodig nie.
Die Suid-Afrikaanse variant verwys dan na 'n kenmerkend verskynsel in huise met lae dakke. Skynbaar was vroeër in huise sonder kaste die gewoonte om na ete jou lepel in die dak te steek. In Drente was dit de vork neerleggen, in Limburg is die paplepel weggelê, in dialektiese Engels is die lepel in die muur gesteek, in die Nederduits van Berghaus is die lepel weggesmyt, en in Mecklenburg is die lepel in die wand gesteek. Ou prente toon lepels wat in leerringe teen die muur hang.
Om die spyker op die kop te tref
Om iets presies op die regte plek te tref of om tot die punt van 'n bespreking te kom.
Alhoewel dit klink asof hierdie gesegde aanvanklik deur 'n timmerman gebruik is, is dit so vanselfsprekend dat in daardie beroep 'n hamer 'n spyker op die kop sal tref dat dit kwalik tot 'n spreekwoord kon lei. Die oorsprong blyk eerder na die teikenbord terug te verwys. Deesdae is die middelpunt gewoonlik 'n swart kol, met die nommer 12 daarop. Met historiese teikens was daar 'n spyker in die middel. Die persoon wat dus hierdie spyker sou tref, byvoorbeeld met 'n strydbyl of 'n pyl, het dus 'n perfekte kolskoot gemaak.
Dok
Dok was ´n klein vesting naby die stad Jerigo.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Om lugkastele te bou
Onrealistiese of idealistiese toekomsverwagtinge.
Dok
Die Makkabeër Simon die Weldoener is deur sy skoonseun Ptolemaeus na ´n maaltyd daarheen genooi en is daar verraderlik vermoor.
Oliegewasse
Sonneblom
Naas mielies is sonneblomme een van Suid-Afrika se vernaamste landbougewasse en dit word meestal verbou in streke waar dit te droog is vir mielies. Die belangrikste invoerlande van sonneblomolie of -sade is Duitsland, Tsjeggo-Slowakye, Italië en Oostenryk.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Om lugkastele te bou
Die eerste bekende opgetekende gebruik in Nederlands is eers in 1735. Die Duitse variant is "Luftschlösser bauen". Reeds in die 16de eeu is die Duitse gesegde "Schloss in der luft" gebruik wat later tot die huidige variant verander het.
Dok
Die fontein "Ain ed-Dok" herinner vandag nog aan hierdie vesting.
Oliegewasse
Sonneblom
Die olie word as slaai- en kookolie en as grondstof vir margarien gebruik, asook in die vervaardiging van verf, vernis, seep, plastiek en kosmetiese artikels. Navorsing is ook gedoen om vas te stel of smeerolies en ŉ alternatief vir diesel uit sonneblomolie vervaardig kan word. Die perskoek is ryk aan aminosure en dus 'n goeie voedselbron. Uit die doppies van die pitte kan alkohol gestook word, en die plant is in sy geheel ook besonder geskik as groenvoer.
Afrikaanse gesegdes uit die Middeleeue
Iemand oor die kole haal
Om iemand te berispe.
'n Ou strafgebruik uit die Middeleeue was om 'n persoon te dwing om sy onskuld te bewys deur kaalvoet oor gloeiende kole te loop. As hy gebrand het, was hy skuldig.
Oliegewasse
Koolsaad en raapsaad
Die oliegehalte van die sade is tussen 40 en 50%. Raapsaad (Brassica rapa) lyk baie soos koolsaad en kom uit die gebiede rondom die Middellandse See, maar word veral in Kanada op groot skaal gekweek. Die raapolie lyk baie soos koolsaadolie en die twee word dikwels verwar. Indië, die Volksrepubliek China, Pole, Bangladesj en Frankryk is belangrike verbouers van raapsaad, en Italië, Japan en Duitsland is die belangrikste invoerders van raapolie.
Die olie word gebruik as smeermiddel en as grondstof vir die vervaardiging van seep. Deur die olie verder te raffineer, kan kookolie verkry word, asook die grondstof vir die vervaardiging van margarien. Die perskoek word gebruik as veevoer of in die vervaardiging van mosterd.
Acarnus levii
Acarnus levii is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1960 deur Vacelet.
Egon Brecher
Egon Brecher (18 Februarie 1880 – 12 Augustus 1946) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Black Cat (1934), Alibi for Murder (1936), Boulder Dam (1936), en The Three Musketeers (1939).
Centurion Christelike Laerskool
duimnael|regs|300px|Kleuters in die skool se sandput.
Die Centurion Reformia Onafhanklike Laerskool (CROL) is 'n laerskool wat in Clubview, Centurion in Suid-Afrika geleë is. Die skool se naam is op 'n stadium verander vanaf "Laerskool Reformia" na "Centurion Christelike Laerskool", maar dieselfde waardes en gehalte onderwys word nog steeds aangebied.
Stigting
Na 'n inligtingsessie in Oktober 2001 deur Pieter Bischoff (verbonde aan Dirk Postma Skool) oor wie Aksie Reformatoriese Skole Onderrig is en waarvoor dit staan, het belangstellende ouers besluit om so 'n skool te stig. Centurion Reformia het Januarie 2002 sy deure geopen vir 6 leerlinge in graad R en 2 in graad 1. Juffrou Wilma Kampman het aanvanklik beide graadgroepe hanteer, maar later daardie jaar het Renate van Wyk kom uithelp met die graad R’e.
Teen die einde van 2002 het die belangstelling sodanig gegroei dat daar besluit is om tot graad 4 uit te brei. Op die eerste skooldag van 2003 was daar 28 leerders en 4 onderwyseresse. Soos die woord versprei het, het Centurion Reformia in 2004 gegroei tot 50 leerders en 6 onderwyseresse, en in 2007 tot 70 leerders met 10 onderwyseresse. Tans word al die grade van 00 tot 7 aangebied. Dit sluit ook 'n kleuterafdeling in.
Fasiliteite
Die skool het begin in die katkisasiegebou van die Gereformeerde kerk Lyttelton. Soos die skool gegroei het, het die fasiliteite te klein geraak. Na onderhandelinge met die regering is daar 'n langtermynhuurooreenkoms vir grond in die Clubview-omgewing verkry. Strukture is opgerig en die nuwe skoolgebou is aan die begin van 2008 in gebruik geneem. Die skool is tans geleë op die hoek van Cornellstraat en Edinburghlaan in Clubview.
Waardes en bestuur
Die skool is gegrond op 'n Christen- reformatoriese waardestelsel en beywer hom vir gehalte onderrig. 'n Uitkomsgebaseerde kurrikulum word gevolg wat ontwikkel is vir en deur die Aksie Reformatoriese Skole Onderrig (ARSO) groep van skole. Reformia is 'n ouerskool wat nie winsgerig is nie en wat geheel en al deur die ouers besit en bestuur word. Sport en kultuur vorm ook deel van die skool se geïntegreerde buitemuurse aktiwiteite.
Grace Huang
Grace Huang (gebore 26 Januarie 1983) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Man with the Iron Fists (2012), Infini (2015), en Independence Day: Resurgence (2016), en in die televisiereeks Intelligence (2014).
Port Jackson
Port Jackson is 'n natuurlike hawe wat aan die ooskus van Australië by Sydney geleë is. Die hawe is ook bekend as plek waar vir bekende "Sydney Opera House" en die "Sydney Harbour Bridge" gesetel is.
Lys van musiekinstrumente
Hier volg 'n lys van musiekinstrumente:
Dinhaba
Dinhaba is die stad van Bela, ´n Edomitiese koning.
Die ligging van die stad is vandag onbekend.
Verwysings in die Bybel
Genesis 36: 32
Jerez-renbaan
Die Jerez-renbaan (amptelik Circuito de Jerez) is 'n motorsportrenbaan wat in Jerez de la Frontera, Andalusië, in die suide van Spanje geleë is.
Geskiedenis
Circuito de Jerez, voorheen bekend as Circuito Permanente de Jerez, is 'n 4,428 km (2,752 myl)-lange renbaan naby aan die stad van Jerez de la Frontera, diep in die sjerrie-produserende suide van Spanje. Die projek is bestuur deur die Spaanse ingenieur Manuel Medina Lara, gebaseer op 'n voorlopige idee van Alessandro Rocci.
Voordat die Europese Grand Prix in 1994 by die baan aangebied is, is veiligheidsveranderinge aangebring, insluitend 'n nuwe oorkruising (die Senna kurwe) op die hoek waar Martin Donnelly 'n verskriklike ongeluk gehad het tydens kwalifisering vir die 1990 Spaanse Grand Prix. Jerez was ook die gasheer vir die Europese Grand Prix van 1997, die beslissende rondte van die kampioenskap tussen Michael Schumacher en Jacques Villeneuve, wat heelaas teen mekaar gebots het tydens die wedren.
Voorval
Tydens die podiumvieringe ná die F1-wedren van 1997, het die burgemeester van Jerez, Pedro Pacheco, die podiumverrigtinge ontwrig met die oorhandiging van 'n trofee wat veronderstel was om deur 'n hooggeplaaste persoon van Daimler-Benz oorhandig te word. Dié voorval het daartoe gelei dat die baan tydelik verbied is om weer 'n Grand Prix aan te bied. Daar was sedertdien nooit weer 'n Grand Prix daar nie, maar dit bly een van die gewildste plekke vir wintertoetse.
Gedurende 2005 is die baan oorgeteer. Daar is verwag dat die Champ Car World Series daar sou plaasvind in 2008, maar die reeks is vroeg in die jaar gekanselleer na sy samesmelting met die IndyCar-reeks. Die baan word tans gebruik vir Formule Een-voorseisoentoetse, gedeel met die Barcelona-Catalunya-renbaan. Daar is op 2 Mei 2013 aangekondig dat die laaste draai vernoem sou word na die Spaanse MotoGP-wêreldkampioen, Jorge Lorenzo.
Acarnus nicoleae
Acarnus nicoleae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Acarnus en tot die familie Acarnidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Van Soest, Hooper & Hiemstra.
Erica vagans
Erica vagans is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan Frankryk, Groot-Brittanje, Ierland en Spanje.
Erica uysii
Erica uysii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom in die De Hoop-natuurreservaat. Hier is daar een populasie van ongeveer 500 plante wat bedreig word deur die indringerplant, die rooikrans (Acacia cyclops).
Pous Johannes XV
Johannes XV was die 137ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Hierdie pous word soms as Johannes XVI of as Johannes XV (XVI) aangedui, hoewel hy die vyftiende pous met die naam Johannes was. Dit was Pous Johannes XXI wat die twintigste Johannes was, maar homself die 21ste genoem het, wat die verwarring veroorsaak het. As gevolg daarvan het Pous Johannes XX nooit bestaan nie.
Biografie
Pous Johannes XV is gebore in Rome, Italië seun van 'n priester met die naam Leo. Voor sy verkiesing was hy kardinaal-priester van Sint Vitale. In Middel Augustus 985 volg hy Pous Johannes XIV op en regeer tot sy dood einde Maart 996. Hy word opgevolg deur Pous Gregorius V. Die naam ‘Johannes’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Die pous was ydel en het hom skuldig gemaak aan nepotisme wat hom onbemind gemaak het by die bevolking. Hy het wel die hervormings van Cluny gesteun. Hy was die eerste pous wat iemand heilig verklaar het, nl. Ulrich van Ausburg op 31 Januarie 993.
Die pous het Pole as 'n geskenk ontvang van hertog Mieszko I omdat die hertog beskerming teen Duitsland en Boheme gesoek het..
Gedurende sy pontifikaat het Gallicanisme (die onafhanklikheid van die Franse Kerk van Rome) sy kop uit gesteek. Hugo Capet, was koning van Frankryk en het Arnulf aartsbiskop van Reims gemaak. Arnulf was egter die nefie van Charles van Lorraine, Hugo se aartsvyand. Charles het Reims verower en Arnulf gevange geneem. Hugo het Arnulf egter as 'n verraaier beskou en geëis dat Pous Johannes hom afset. Voordat die pous kon antwoord, het Hugo Reims verower en beide Charles en Arnulf gevange geneem. Hy het 'n sinode byeen geroep en die sinode het heel gehoorsaam Arnulf afgeset in Junie 991. Hulle kies ab Gerbert (die latere Pous Silvester III) as sy opvolger. Die pous het nie die gebeure goedgekeur nie en die Franse biskoppe opgeroep na 'n onafhanklike sinode in Aken (net buite Frankryk). Die biskoppe het geweier om te kom en toe Johannes hulle na Rome ontbied het hulle geprotesteer dat die pad te gevaarlik was en toestande in Rome nie gunstig was nie. Die pous stuur toe sy gesant met die opdrag om 'n sinode in Mousson te belê. Slegs die Duitse biskoppe het opgedaag en die Franse biskoppe is verhinder deur Hugo. Die sinode het egter besluit op 2 Junie 995 dat Arnulf se afsetting onwettig was. Na die dood van Hugo (23 Oktober 996) is Arnulf bevry en het sy pligte hervat. Gerbert het na die keiserlike hof in Magdeburg vertrek.
In 996 vertrek Otto III na Rome met die doel om as keiser gekroon te word nadat die pous hom gevra het om te kom help teen die Crescenzi.. Terwyl hy in Pavia Paasfees vier tot 12 April, sterf Johannes van koors einde Maart 996. Otto maak toe maar sy familielid Bruno pous onder die naam Pous Gregorius V.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Johannes Beijer
Ds. Johannes Beijer (Groningen, Nederland, 26 Junie 1822 – Rotterdam, Nederland, 1 Maart 1876) was, naas ds. Dirk Postma, die tweede predikant wat diens gedoen het in die Gereformeerde Kerk. Weens swak gesondheid is hy in 1869 terug na Nederland, waar hy in 1873 van sy amp onthef is weens sy onvermoë om sy huis te bestuur na aanleiding van sy tweede vrou se swak gedrag.
Herkoms, opleiding en vroeë loopbaan
Ds. Beijer was die oudste seun uit die huwelik van die skoenmakerskneg Johannes Beijer, van De Visserstraat, met die diensmeisie, Trijntje Folkers, ook van Groningen. Sy grootvader, na wie hy vernoem is, was 'n straatmaker. Nes sy kollega ds. Dirk Postma, het hy sy opleiding as predikant ontvang van ds. Tamme Foppes de Haan, 'n Hervormde predikant wat hom op Goeie Vrydag 1839 by die Christelik Afgeskeie Gereformeerde Kerk in Nederland gevoeg het nadat dié kerkverband in 1834 van die Hervormde Kerk afgeskei het. 'n Deel van sy opleiding het hy ook ds. Postma geniet, wie se eerste kollega in Suid-Afrika hy op 2 Februarie 1862 op Reddersburg sou word. Prop. Beijer is in 1849 tot die bediening toegelaat en was predikant van die Christelik Afgeskeie gemeentes van Dokkum (ds. Postma se geboortedorp), Heerenveen (vanaf 12 Mei 1852) en Leeuwaarden (vanaf 4 November 1852). Daar het hy hom in besonder ook vir die onderwys beywer.
Vanaf Leeuwarden het hy op 18 Mei 1861 (volgens ’n ander bron in Julie) saam met sy vier jong kinders met De Zaanstroom na Reddersburg in Suid-Afrika, vertrek nadat hy ter wille van sy vrou tevore 'n beroep na Transvaal bedank het. Hulle is vergesel deur hulle 38-jarige diensmeisie Breitske van der Heide, afkomstig van Zwolle. Tussen haar en Beijer ontwikkel 'n verhouding wat, agterna besien, die lewe en werk van Beijer in 'n tragiek verander het. Die dood van sy vrou en hul vyfde kind tydens die bevalling op 3 Augustus 1860, ’n gebeurtenis wat sy lewe beslissend ten goede en ten kwade beïnvloed het, was moontlik die rede waarom hy in 1861 die tweede beroep na die Gereformeerde kerk Reddersburg aanvaar het. Ds. Dirk Postma het die gemeente, en daarmee saam die dorp, op 12 Mei 1859 gestig as die eerste Gereformeerde kerk in die Oranje-Vrystaat. Reddersburg se kerkraad het die dorp vir kerkdoeleindes onder leiding van J.J. Venter aangelê. Tydens sy bevestiging en die eerste Sinode, op Reddersburg, het Beijer versoek dat sy ou vriend, ds. Postma, hulle op 22 Maart 1862 in die huwelik bevestig.
Op Reddersburg
duimnael|regs|330px|Ds. Beijer en sy tweede vrou, Beitske van der Heide (30 Junie 1823 – 4 November 1875), met wie hy op [[22 Maart 1862 in die huwelik bevestig is op Reddersburg. Die seuntjie met die sweep in die hand is die latere ds. J. Beijer, predikant van die Hervormde gemeente Zeerust en later van Standerton.]]
duimnael|300px|links|Die inwyding van die tweede Gereformeerde kerk op Reddersburg in 1863, 'n jaar ná die koms van ds. Beijer. Ds. Beijer se diens as predikant in die pas gestigte Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika was van groot betekenis, aldus B. Spoelstra in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, deel III.
Sy gemeente het die hele Oranje-Vrystaat beslaan. Die meeste mense was rondom die huidige Reddersburg, Ventersburg, Fauresmith, Petrusburg en Bethuliesaamgetrek. Hy was tot 1865 as konsulent en enigste predikant naas ds. Postma van Rustenburg, ook verantwoordelik vir die Gereformeerde kerke Burgersdorp, Middelburg, Colesberg (die oudste drie kerke in die Kaapkolonie; almal gestig in 1860) en Philipstown, wat in 1863 as kerkdorp gestig is weens die "vervolging en smaad" wat die Gereformeerdes elders in die noordoostelike dele van die Kolonie moes verduur. In dieselfde jaar het ook Aliwal-Noord bygekom. Prof. Spoelstra skryf oor ds. Beijer se veeleisende taak: “In daardie dae moes die dominee die notule, doop- en lidmate-registers aanlê en byhou, katkisasie afrond, doopouers ontmoet, kerkraadsvergadering hou en soms vanaf Vrydag vier voorbereidingsdienste voor die nagmaal en doop bedien, belydenis van geloof afhandel en Maandag huwelike sluit. Daarna het hy afgereis na die volgende plek, waar alles weer herhaal word.”
Die Vrystaatse Volksraad het ds. Beijer se salaris vanaf 27 Februarie 1862 betaal. Die Volksraadsnotule wys dat ds. Beijer regstreeks en onregstreeks deur invloedryke lidmate soos J.J. Venter deurentyd die saak van die laer onderwys in die Oranje-Vrystaat gestimuleer het. Hy en sy kerkraad het ook aandag gegee aan die onderwys van die kinders. In Maart 1863 is vir die eerste maal die gedagte geopper van die oprigting van 'n skool op Reddersburg. Toe die saak voor 'n gemeentevergadering gelê is, was die bevinding dat dit nie moontlik sal wees om op die dorp 'n skool op te rig nie omdat daar te min kinders is. Blykbaar het die toestand aan die begin van 1864 verander, want in Januarie 1884 word 'n skool deur die gemeente opgerig. Die kerkraad benoem die skoolkommissie. As eerste onderwyser is aangestel die heer J. Styger. Ds. Beijer het hom ook gedurende die Basoeto-oorlog van 1865 in liefdadigheidswerk onderskei toe Reddersburg deur middel van 'n walaer beveilig moes word.
Sy ywer vir teologiese opleiding
In opdrag van die Sinode van 1863 het hy, nes ds. Postma, tuis met die opleiding van begaafde maar ongeskoolde jong mans en seuns as predikante begin, van wie enkeles tot die bediening toegelaat is, omdat predikant nie uit Nederland bekom kon word nie. Ds. Beijer het eerste dié opdrag begin uitvoer. Ds. Postma is in 1864 na Burgersdorp genooi om oor die saak van opleiding te beraadslaag en net daarna deur die kerke van die Kaapkolonie met feitlik eendersklinkende beroepsbriewe beroep. Die Algemene Vergadering het ds. Beijer op eie inisiatief toe ook beroep om saam met ds. Postma op Burgersdorp predikante op te lei. Hy het op 29 September 1864 bedank en gewys op sy onbekwaamheid, die bedieningsnood wat so 'n konsentrasie van predikante met die oog op opleiding sou meebring en die nog onberekende koste daaraan verbonde. Tog het hy die geesdrif om met 'n eie opleiding te begin toegejuig en geskryf dat wanneer daar meer predikante en kerke is, die tyd ryp sal wees "om die hand aan die ploeg te slaan om 'n Teologiese Skool op te rig".
Nadat di. Postma en Beijer se eerste privaat studente as predikante toegelaat is, het hierdie plan van 1864 feitlik net so weer op die Sinode van 1866 na vore gekom. In hierdie stadium het ds. Postma van Rustenburg die beroep na Burgersdorp aangeneem met die oog op opleiding. Ds. Beijer is gevra om intussen sy paar studente se opleiding voort te sit. Op 20 November 1866 het hy geesdriftig na Nederland geskryf en die beskeie begin aangeprys as 'n bolwerk teen "bedekte liberalisme en half gereformeerde gees". Hy het ook steun uit die vaderland gevra.
As konsulent in die Noordoos-Kaap het ds. Beijer die oorkoms van ds. Postma in 1866 as predikant na Burgersdorp bewerkstellig met die oog op die opleiding van predikante. Beijer het dus 'n belangrike bydrae gelewer tot die ontstaan in 1869 van die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, wat in 1905 na Potchefstroom verplaas is en waaruit die PU vir CHO ontstaan het.
Terug na Nederland
duimnael|regs|200px|Ds. Beijer aan die preek. In Maart 1869 vertrek ds. Beijer met sy gesin met agt maande verlof na Nederland weens sy vrou se swak gesondheid en ds. S.D. Venter word beroep as konsulent van Reddersburg. In dieselfde jaar aanvaar ds. Beijer 'n beroep na die Christelike Gereformeerde gemeente van Alblasserdam. In hierdie tyd het heelwat beroering in die gemeente gekom. Die eerste skok het gekom toe die gemeente nadat die verloftyd van ds. Beijer verstreke was, moes verneem dat hy, sonder dat behoorlik losgemaak is van sy verbintenis met die gemeente, 'n beroep aanvaar het na Alblasserdam in Nederland. Dit blyk egter dat ds. Beijer so gelief was in die gemeente dat hy in 1874 weer beroep is, hoewel dit nie geslaag het nie. Later het dit geblyk dat ds. Venter sekere inligting van die gemeente weerhou het aangaande ds. Beijer, naamlik dat hy verlof gevra het na Nederland om daar 'n beter heenkome te gaan soek. Hierdie saak het 'n mate van spanning gebring tussen ds. Dirk Postma en ds. S.D. Venter. Laasgenoemde was 'n sterk aanhanger van ds. Beijer omdat hy die enigste student was wat onder ds. Beijer sy opleiding voltooi het.
Dierkundegebou UP
Die Dierkundegebou, op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria, is in ’n eenvoudige Renaissance-styl gebou, wat soortgelyk is aan die Ou Chemiegebou. In 1920 het die Kollegeraad die bedrag van £40 000 van die regering bekom om ’n tweede Wiskunde-en-Wetenskapgebou te bou, maar omdat dit nooit gebeur het nie moes die fondse van voor af gewerf word. Die raad het weer die regering genader, en omdat geld skaars was is fondse eers beskikbaar gemaak word toe die gebou byna voltooi was in 1924. Oor die jare is verskeie uitbreidings gedoen en die argitekte Gerard Moerdyk en H. Watson het seker gemaak dat die uitbreidings met die oorspronklike styl ooreenstem. Die laaste uitbreiding, wat in 1957 gedoen was, het later ’n aparte gebou geword, wat tans die Geografiegebou is. Die oorspronklike gebou huisves nou die Departement Dierkunde en Entomologie.
Johannes Beijer
Terug na Nederland
Sy tweede huwelik was nie gelukkig nie. Sy vrou se gedrag en gevolglike probleme in die gemeente, sowel as sy swak gesondheid, het daartoe bygedra dat hy op 10 September 1873 eervolle emeritaat by die kerkraad en klassis ontvang het, maar die provinsiale sinode het hom daarna van sy amp onthef op grond daarvan dat hy sy huis nie goed kon bestuur nie. In 1874 het hy Klaagtoon eens verdrukten gepubliseer en twee jaar later in verbittering in Rotterdam gesterf in die ouderdom van 53 jaar. Hy is begrawe in die begraafplaas Crooswijk, wat in later jare verdwyn het.
Skryfwerk
Ds. Beijer was 'n ondernemende mens en bereid om militant te stry vir 'n saak waarin hy geglo het, aldus prof. Spoelstra. Sy sterk verdediging vir die afskeiding van 1859 is deur sy tydgenote grootliks verswyg. Beijer het eers die drie werke Journaal gehouden van Nederland naar Zuid-Afrika (Algoabaai) in het jaar 1861, Journaal gehouden van Port Elizabeth (Algoabaai) naar Reddersburg (Oranje Vrijstaat) in het jaar 1861, alsmede de redenen der afscheiding van de Nederduitsch Gereformeerde Kerk en Journaal gehouden van Reddersburg (Oranje Vrijstaat) naar Rustenburg (Zuid-Afrikaansche Republiek) in het jaar 1863, benevens overzigt van de Gereformeerde en de Nederd.-Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika afsonderlik gepubliseer. Dié drie werke is in 1866 herdruk en saamgebundel met ''Openlijke verklaring of redenen, waarom velen zich hebben afgescheiden van die Ned.-Ger. Kerk en de gronden der Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika,'' uitgegee deur Saul Solomon. Daarin motiveer hy waarom die Gereformeerde Kerk oor veel meer as net die sing van Gesange gestig is noem hy die liberalisme as oorsaak vir die kerklike breuk in Suid-Afrika by die naam.
Afgesien van hierdie kerkhistoriese bronne uit tydgenootlike klimaat, is hierdie baie skaars werkies van onskatbare waarde en kosbare Africana. Dit belig sake soos die landelike pioniersomstandighede, die flora en fauna, voorkoms en uitwerking van natuurplae, en reisgeleenthede.
Van ds. Beijer het by die uitgewersaak van sy broer in Groningen verskyn ''De Mormonen in Zuid Afrika. Eene waarschuwing aan allen die de waarheid in Christus Jezus liefhebben (1863) en Lijkverbranding! Vergeleken met Gods Woord'' (1874). Spoelstra noem hom “die eerste Gereformeerde predikant te lande wat die geskrewe woord met krag gebruik het”.
Persoonlikheid en waardering
Dr. Spoelstra beskryf ds. Beijer as "'n gevoelvolle en gevoelige persoonlikheid, geneig tot egosentrisme, maar nogtans 'n gevierde en indrukwekkende prediker" vir wie Reddersburg in 1870 vrugteloos terugberoep het. Al het huislike probleme, sy gesondheid en sy tweede vrou s’n, en ander faktore sy dienstyd in Suid-Afrika verkort en eindelik sy lewensaand tragies kleur, het hy as een van die eerste twee predikante deur sy diens en as apologeet veral in Nederland deur sy geskrifte vir sy kerkverband baie beteken. Spoelstra skryf by ’n ander geleentheid: “Beijer was 'n vloeiende prediker met 'n helder swaar stem en 'n lewendige voordrag. Hy was ongetwyfeld populêr in sy gemeente. Sy gevoelvolle persoonlikheid verleen 'n mooi menslike kleur aan sy reisbeskrywings en briewe.” Dis bekend dat hy na Leeuwarden en sy vaderland verlang het (ten minste in sy eerste jaar in die Vrystaat), maar hy het in Suid-Afrika volhard omdat hy hom geroepe gevoel het om hier te werk. In 1864 het ds. Beijer melding gemaak van sy swak gesondheid. Volgens foto’s van hom was hy lank, skraal en ondergewig. Spoelstra vermoed die oorsaak kon tering gewees het.
Gesinslewe
Ds. Beijer is op 10 Januarie 1850 in Zwolle getroud met Hendrieka Louman (17 September 1826 – 3 Augustus 1860), dogter van die egpaar Gerrit Louman en Hendriena van den Berg. Hulle het vier kinders gehad – Hendriena (1851) Trijntje (1852), Gerritje Aleida (1855) en Johannes (1857) – maar Hendrieka Beijer en hul vyfde kind, ’n dogtertjie, het haar man op 3 Augustus 1860 kort ná die bevalling ontval. Op 22 Maart 1862 is hy op Reddersburg in die huwelike bevestig met die gesin se huishoudster, Breitske van der Heide (30 Junie 1823 – 4 November 1875), wat saam met die predikant en sy vier kinders uit Nederland gekom het. Uit hierdie huwelik is nog twee kinders gebore, maar dis opmerklik dat ds. Beijer albei kindertjies uit hierdie huwelik, eers 'n dogtertjie op 28 Desember 1862 (wat jonk oorlede is) en toe 'n seuntjie op 14 Maart 1864 na sy eerste eggenote vernoem het. Blykbaar was die nagedagtenis van sy eerste vrou vir hom oorwegend. Hierdie tweede huwelik was nie gelukkig nie. Op 30 Oktober 1865 skryf ds Beijer reeds aan ds. Postma dat sy vrou met 'n "slepende kwaal" sukkel.
Doëg
Doëg was ´n Edomiet wat koning Saul as opsigter oor sy veewagters aangestel het.
Hy was in Nob, "opgesluit voor die aangesig van die Here", toe die priester Ahimeleg die toonbrode en swaard van Goliat vir Dawid gegee het. Hy het dit toe aan koning Saul meegedeel en toe op bevel van Saul die 85 priesters vermoor. Hy het toe ook in opdrag van koning Saul die stad Nob "met die skerpte van die swaard geslaan".
Verwysings in die Bybel
1 Samuel 21: 7, 1 Samuel 22: 6-23, Psalms 52
Krieketwêreldbeker
Die Krieketwêreldbeker is ’n internasionale krieketkompetisie wat al om die vier jaar gehou word om die EDI-krieketwêreldkampioen te bepaal. Dié toernooi is die belangrikste en bekendste in internasionale krieket. Die kompetisie is een van die mees gesiene sportgeleenthede ter wêreld, saam met die Sokker-Wêreldbeker, Olimpiese Somerspele en Rugbywêreldbeker. Die Krieketwêreldbeker 2019 was die mees gesiene krieketwêreldbekertoernooi tot dusver met wêreldwyd 2,6 miljard televisiekykers, gevolg deur die vorige Krieketwêreldbeker 2015 met sowat 2,2 miljard wêreldwyd. Veral die wedstryde tussen die aartsvyande Indië en Pakistan lok gewoonlik sowat een miljard televisiekykers wêreldwyd en geniet baie aandag.
Daar is slegs plek vir 10 (sedert 2019) spanne om aan die kompetisie deel te neem en spanne moet aan uitdunne deelneem om te kwalifiseer. Die grootste aantal spanne het aan die 2007-toernooi in Wes-Indië deelgeneem, naamlik 16. Engeland het meer toernooie as enige ander nasionale Krieketraad aangebied, naamlik vyf. Vervolgens het Lord’s in Londen met vyf die meeste krieketwêreldbekereindwedstryde tot dusver aangebied, gevolg deur Melbourne-krieketveld in Melbourne met twee.
In die twaalf kampioenskappe wat al aangebied is, het ses lande reeds die titel ingepalm. Australië het al ’n rekord van vyf keer gewen. Indië en Wes-Indië het al twee keer gewen. Engeland, Pakistan en Sri Lanka het een titel elk ingepalm.
Die eerste krieketwêreldbeker het in 1975 in Engeland plaasgevind. Die mees onlangse toernooi is 2019 in Engeland en Wallis gehou. Die volgende wêreldbekertoernooi sal in 2023 in Indië aangebied word. Engeland is tans die wêreldkampioen.
Koeël-tuna
Die Koeël-tuna (Auxis rochei) is 'n vis wat voorkom in die Stille-, Atlantiese- en Indiese Oseaan en word tot 50 cm lank. In Engels staan die vis bekend as die Bullet tuna en word verwar met die Pensstreep-tuna (Katsuwonus pelamis).
Geelwortelboom
Die geelwortelboom (Steganotaenia araliacea) is 'n oopvertakte struik of klein, bladwisselende boompie met 'n yl loof. Die bas is liggroen of gelerig, wasagtig en skilfer in vlokkies af. Die blare is saamgestel. Die blaarrand is opvallend getand en die punte fyn en haargtig. Die blommetjiies is groengeel terwyl die sade afgeplat is met papieragtige vlerke.
Verspreiding
Die spesie is inheems in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Ghana, Guinee, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Malawi, Mali, Mosambiek, Namibië, Nigerië, Republiek die Kongo, Rwanda, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Somalië, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Stanley Price
Stanley Price (31 Desember 1892 – 13 Julie 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wanderers of the West (1941), Scared to Death (1947), Son of Zorro (1947), en The Invisible Monster (1950).
Portret van Edmond de Belamy
Portret van Edmond de Belamy is 'n generatiewe opponerende netwerke (Generative adversarial networks - GANs) portret kunswerk wat in 2018 geskep is deur kuns-kollektief Obvious in Parys. Gedruk op doek, behoort die werk tot 'n reeks gegenereerde beelde genoem La Famille de Belamy. Dit het wydverspreide bekendheid behaal nadat Christie’s afslaers aangekondig het dat die stuk verkoop sal word as die eerste kunswerk wat met kunsmatige intelligensie geskep is, wat op 'n Christie-veiling aangebied word. In die aanbieding breek dit dan voorskotskattings van $ 7 000 tot $ 10 000 en verkoop vir $ 432 500.
Die werk is 'n portret van 'n ietwat vae man. Dit is 'n drukwerk op doek van 27 ½ x 27 ½ in (700 x 700 mm.). Dit is binne 'n vergulde houtraam. Die beeld is geskep deur 'n algoritme wat verwys na 15 000 portrette uit verskillende tydperke.
Dit is onderaan regs geteken met "min G max D x [log (D(x))] + z [log(1 -- D (G(z)))]", wat deel is van die algoritme kode wat dit geproduseer het.
Die organisasie wat dit skep, word Obvious genoem. Dit is 'n kuns kollektief bestaande uit drie mense, Pierre Fautrel, Hugo Caselles-Dupré en Gauthier Vernier, wat in Parys, Frankryk gebaseer is. Die stuk is gekritiseer omdat dit geskep is met behulp van 'n GAN-sagtewarepakket wat gebaseer is op vorige navorsing deur ander, insluitende Ian Goodfellow, en geïmplementeer deur 'n ontwikkelaar wat nie geaffilieer was met Obvious nie, wat lei tot bewerings wat Obvious minimaal bygedra het tot die finale produk. Boodskappe oor die projek se uitgawe-volger wys Obvious lede wat versoek dat die oorspronklike ontwikkelaar ondersteuning en addisionele versoekte eienskappe verskaf.
Kocatepe-moskee
Die Kocatepe-moskee is die grootste moskee in Ankara, die hoofstad van Turkye. Dit is tussen 1967 en 1987 in die Kocatepe-buurt gebou. Sy grootte en prominente ligging maak dit ’n landmerk wat feitlik van enige plek in Sentraal-Ankara gesien kan word.
Geskiedenis
Die idee om die Kocatepe-moskee te bou dateer van die 1940's. Op 8 Desember 1944 het die ondervoorsitter van Turkse Godsdienssake en 72 ander ’n nuwe vereniging, die "Vereniging om ’n Moskee in Yenişehir, Ankara te Bou", gestig. In 1947 het die vereniging ’n beroep op argitekte gedoen om projekte voor te lê, maar nie een van die ontwerpe is aanvaar nie.
In 1956 is grond toegeken vir die moskee en die volgende jaar is weer eens ’n beroep om projekte gedoen. Dié keer is 36 ontwerpe oorweeg, en die gesamentlike plan van Vedat Dalokay en Nejat Tekelioğlu is aanvaar.
Die ontwerp was innoverend en modern. Bouwerk het begin, maar weens groot kritiek van konserwatiewe oor die moderne voorkoms is bouwerk stopgesit nadat nog net die fondament gelê is. Later het Dalokay ’n aangepaste weergawe van die moskee gebruik vir die Faisal-moskee in Islamabad, Pakistan, nadat hy in 1969 ’n internasionale kompetisie gewen het. Laasgenoemde moskee is een van die grootstes in die wêreld en kan 24 000 aanbidders huisves. Dit word beskou as die voorloper van moderne Islamitiese argitektuur.
Ná ’n derde kompetisie in 1967 vir ontwerpe vir die moskee in Ankara is ’n meer konserwatiewe of nostalgiese plan van Hüsrev Tayla en M. Fatin Uluengin gekies. Die moskee is in 1987 voltooi. Dit is in ’n Neoklassiek-Ottomaanse styl en is deur verskeie moskees geïnspireer, onder meer die Blou Moskee in Istanboel.
Dikla
Dikla is ´n seun van Joktan.
Die naam is waarskynlik afgelei van ´n Arabiese stam.
Verwysings in die Bybel
1 Kronieke 1: 21, Genesis 10: 27
Mustang
Mustang kan verwys na