cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George V van die Verenigde Koninkryk
Eerste Wêreldoorlog
thumb|links|180px|George V (regs) en sy neef Nikolaas II van Rusland in Mei 1913 in Duitse uniforms. In 'n patentbrief van 11 Desember 1917 het die koning die aanspreekvorm "Koninklike Hoogheid" en "prins (of prinses) van Groot-Brittanje en Ierland" beperk tot die kinders van die koning, die kinders van die seuns van die koning en die oudste lewende seun van die seun van die Prins van Wallis. George se familielede wat aan die Duitse kant geveg het, soos Ernest Augustus, kroonprins van Hannover, en Charles Edward, Hertog van Sakse-Koburg en Gotha, se Britse titels is in 1919 weggeneem.
Toe tsaar Nikolaas II van Rusland, George se neef, in die Russiese Rewolusie van 1917 omvergewerp word, het die Britse regering asiel aan hom en sy familie aangebied, maar verslegtende omstandighede vir die Britse volk en die vrees dat 'n rewolusie in Brittanje kan uitbreek, het George laat dink die teenwoordigheid van die Romanofs sou as onvanpas beskou word. Ondanks die latere bewerings van lord Mountbatten van Birma dat die premier, Lloyd George, teen die redding van die Romanofs was, dui die briewe van lord Stamfordham daarop dat dit George was wat die idee teengestaan het ondanks die raad van sy regering. Nikolaas en sy gesin het in Rusland gebly, waar hulle in 1918 deur die Bolsjewiste vermoor is. Die volgende jaar is Nikolaas se moeder, Maria Fjodorowna, en ander lede van die uitgebreide Russiese keiserlike familie deur 'n Britse oorlogskip van die Krim af gered.
Twee maande ná die einde van die oorlog is die koning se jongste seun, prins John, op 13-jarige ouderdom dood nadat hy sy lewe lank siek was.
Ná die oorlog
thumb|280px|Die Britse Ryk het sy territoriale hoogtepunt in 1920 bereik.
Voor die Eerste Wêreldoorlog is die meeste lande in Europa regeer deur familielede van George, maar gedurende en ná die oorlog is die monargieë Oostenryk, Duitsland, Griekeland en Spanje, net soos Rusland, deur rewolusie en oorlog getref. In Maart 1919 is luitenant-kolonel Edward Lisle Strutt in opdrag van die koning gestuur om die voormalige keiser Karel I van Oostenryk en sy gesin in veiligheid na Switserland te bring. In 1922 is 'n skip van die Britse vloot na Griekeland gestuur om sy neef en kleinniggie, prins en prinses Andreas (prins Philip se ouers) te red.
Die wildtemmer
Die Wildtemmer is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1972 deur Kavalier Films vervaardig en uitgereik is. Elmo de Witt was die regisseur. Die prent is gegrond op die Springbokradio-vervolgverhaal met dieselfde titel.
George V van die Verenigde Koninkryk
Ná die oorlog
Politieke onrus het ook in Ierland voortgeduur terwyl die nasionaliste vir onafhanklikheid geveg het; George het sy afsku teenoor die premier, Lloyd George, uitgespreek oor die moorde en vergeldingsmaatreëls wat deur die regering goedgekeur is. Op die openingsessie van die parlement van Noord-Ierland op 22 Junie 1921 het die koning 'n beroep om versoening gedoen in 'n toespraak wat deur generaal Jan Smuts help skryf en deur Lloyd George goedgekeur is. 'n Paar weke later is op 'n gewapende vrede besluit. Samesprekings tussen Brittanje en die voorstanders van afskeiding het gelei tot die Anglo-Ierse Verdrag. Teen die einde van 1922 was Ierland verdeel, die Ierse Vrystaat gestig en Lloyd George nie meer premier nie.
Die koning en sy raadgewers was bekommerd oor die opkoms van sosialisme en die groeiende arbeidersbeweging, wat hulle verkeerdelik met republikanisme verbind het. Die sosialiste het egter nie meer in hulle antimonargistiese slagspreke geglo nie en was bereid om die monargie te aanvaar as dit die eerste stap sou neem. George het 'n demokratieser, inklusiewe houding aangeneem wat oor klasgrense gestrek en die monargie nader aan die werkersklas gebring het – 'n drastiese stap deur die koning, wat op sy gemaklikste was tussen vlootoffisiere en mense van die hoër stand. Hy het vriendskaplike bande aangeknoop met gematigde politici van die Arbeidersparty en vakbondleiers. Sy afstanddoening van sosiale afsydigheid het die familie se houding op peil gebring en hulle gewildheid verhoog in die ekonomiese krisisse van die laat 1920's en vir meer as twee geslagte daarna.
In die jare tussen 1922 en 1929 was daar dikwels veranderings in die regering. In 1924 het George die eerste premier van die Arbeidersparty, Ramsay MacDonald, aangestel nadat nie een van die drie grootste partye 'n volstrekte meerderhed behaal het nie. Sy taktiek om dit te doen (die premier het korter as 'n jaar gehou) het die vermoedens van die party se aanhangers uit die weg geruim dat hy teen hulle belang sou handel. Tydens die algemene staking van 1926 het George die regering van die Konserwatiewe Party van Stanley Baldwin afgeraai om opruiende aksie te neem. Hy was beswaard oor voorstelle dat die stakers "rewolusionêre" was en het gesê: "Probeer om op hulle lone te lewe voordat jy hulle oordeel."
thumb|220px|By die premiers van die Britse Ryk op die Rykskonferensie in 1926. George is in die middel en die premier van Suid-Afrika, [[J.B.M. Hertzog, staan agter tweede van regs.]] In 1926 het George 'n Rykskonferensie in Londen gehou waarop die ontwikkeling aanvaar is van die Britse dominions tot selfregerende "outonome gemeenskappe binne die Britse Ryk, met gelyke status, op geen manier ondergeskik aan mekaar nie". Daar is ook bepaal die opvolging van die troon mag nie verander word nie, tensy die parlemente van al die dominions en die parlement by Westminster saamstem.
Aan die vooraand van die Groot Depressie het George in 1931 die vorming van 'n nasionale regering onder MacDonald en Baldwin aangemoedig, en aangebied om die siviele lys (van koninklikes wat vir hulle dienste betaal word) te verklein om die begroting te laat klop. Hy was bekommerd oor die opkoms in Duitsland van Adolf Hitler en die Naziparty. In 1934 het George aan die Duitse ambassadeur gesê Duitsland is nou 'n gevaar vir die wêreld en dat daar beslis binne 10 jaar 'n oorlog sal wees as Duitsland teen die huidige pas voortgaan; hy het die Britse ambassadeur in Berlyn gewaarsku om agterdogtig te wees teenoor die Nazi's.
thumb|links|240px|Die konings se Kersboodskap, 1934. In 1932 het George ingestem om 'n koninklike Kersboodskap oor die radio uit te saai; dit het daarna 'n jaarlikse instelling geword. Hy was nie aanvanklik ten gunste daarvan nie, maar die regering het hom oortuig die volk wil dit hê. Teen die tyd van sy silwerjubileum in 1935 was hy 'n geliefde koning. In reaksie op die skare se toejuiging het hy gesê: "Ek verstaan dit nie; ek is eintlik maar 'n baie gewone soort ou."
In 1935 het George van Edward gesê: "As ek dood is, sal die seun homself binne 12 maande vernietig." Van prins Albert en Elizabeth het hy gesê: "Ek bid my oudste seun sal nooit trou en kinders hê nie, en dat niks sal kom tussen Bertie en Lilibet en die troon nie".
Gesondheid en dood
thumb|200px|Portret deur Arthur Stockdale Cope, 1933.
Die Eerste Wêreldoorlog het sy tol geëis wat Gorge se gesondheid betref. Hy is ernstig beseer toe hy op 28 Oktober 1915 van sy perd gegooi is terwyl hy soldate in Frankryk geïnspekteer het, en sy rookgewoonte het asemhalingsprobleme veroorsaak. Hy het aan chroniese brongitis gely. In 1925 het hy op bevel van sy dokters teensinnig op 'n privaat vaart op die Middellandse See vertrek ter wille van sy gesondheid. Dit was sy derde reis oorsee sedert die oorlog en sy laaste. In November 1928 het hy ernstig siek geword aan bloedvergiftiging en Edward het die volgende twee jaar baie van sy pligte oorgeneem. In 1929 het die koning 'n voorstel van nog 'n ruskans oorsee "in taamlike sterk taal" van die hand gewys. In die plek daarvan het hy vir drie maande in die kusoord Bognor in Sussex gaan bly.
Teen 20 Januarie was George naby aan die dood. Sy dokters het 'n verklaring uitgereik wat lui die koning nader die einde van sy lewe vreedsaam. Sy hoofarts, lord Dawson van Penn, 'n voorstander van genadedood, het in sy dagboek erken dat hy die koning se lewe beëindig het. Dawson het geskryf hy het dit gedoen om die koning se waardigheid te red, om verdere spanning op die familie te voorkom en sodat George se dood net voor middernag in die oggenduitgawe van die koerant The Times aangekondig kon word in plaas van in die "minder gepaste" aandkoerante. Nie koningin Mary, wat uiters godsdienstig was en dalk nie genadedood sou goedgekeur het nie, of die Prins van Wallis is geraadpleeg nie. Die koninklike familie wou nie hê die koning moes ly of dat hy kunsmatig aan die lewe gehou moes word nie, maar hulle het ook nie Dawson se optrede goedgekeur nie.
George V is op 28 Januarie 1936 in Sint Goerge-kapel in Windsorkasteel begrawe. Edward het voor die einde van die jaar geabdikeer en Albert het die troon as George VI bestyg.
Die wildtemmer
Genre
Die rolprent is ’n drama.
George V van die Verenigde Koninkryk
Nalatenskap
Hoewel hy en koningin Mary soms deur die Britse Ryk gereis het, het hy verkies om by die huis te bly en seëls te versamel of te jag. Sy lewe was volgens latere biograwe redelik vervelig omdat dit so konvensioneel was. Hy was nie intellektueel nie: Nadat hy een aand die opera bygewoon het, het hy geskryf: "Is na Covent Garden en het Fidelio gesien, en dit was verdomp vervelig."
George was baie toegewy aan Brittanje en sy Ryk. Hy het verduidelik: "Dit was altyd my droom om my met die wonderlike idee van Ryk te identifiseer." Hy het hardwerkend voorgekom en is bewonder deur die inwoners van Brittanje en die Ryk, sowel as die "establishment". In die woorde van die historikus David Cannadine was koning George V en koningin Mary 'n "onskeibaar toegewyde paartjie" wat "karakter" getoon en "gesinswaardes hoog gehou het".
Kuhliidae
Die Vlagsterte (Kuhliidae) is 'n vis-familie van die orde Perciformes. Hulle kom natuurlik in die Indiese Oseaan en Stille Oseaan voor. Daar is een genus en dertien spesies in die familie, waarvan slegs K. rupestris 'n varswaterspesie is en slegs twee spesies kom aan die Suider-Afrikaanse kus voor.
Voorkoms
Vlagsterte het 'n silwer voorkoms. Hulle vorm bedags skole en versprei in die aand op soek na kos. Hulle vreet soöplankton en vis. Die vis kan 'n lengte van 50 cm bereik.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaanse spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Rooiduiker
Die rooiduiker (Cephalophus natalensis) is 'n klein wildsbokkie wat in bosryke streke in die ooste van Sentraal- tot Suider-Afrika aangetref word.
Dictyonella alonsoi
Die spons behoort tot die genus Dictyonella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1996 deur Carballo, Uriz & Garcia-Gomez.
Rooiduiker
Soos die naam aandui, is rooiduikers rooibruin van kleur met 'n ligter onderlyf. Volwasse rooiduikers het 'n gemiddelde massa van 12 kg en 'n hoogte van 45 cm. Hulle het ook klein horinkies: die langste horinkies wat al aangeteken is, was 11 cm. Meer algemeen is horings tussen 7 en 10 cm.
Rooiduikers is omnivore en eet blare, bessies en ander vrugte asook termiete, miere en slakke.
Paring vind dwarsdeur die jaar plaas. Die ooi is vir 7 maande dragtig, waarna sy die lewe aan 'n enkele lammetjie skenk. Rooiduikers het 'n moontlike lewensduur van 9 jaar.
Robin Aubert
Robin Aubert (gebore 13 Mei 1972) is 'n Kanadese akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Saint Martyrs of the Damned (2005), À l'origine d'un cri (2010), Tuktuq (2016), en Ravenous (2017).
Blouduiker
Die blouduiker of bloubokkie is een van die kleinste van die antiloopsoorte. Hulle word in beboste gebiede van Sentraal- tot Suider-Afrika aangetref.
'n Volwasse blouduiker het 'n gemiddelde hoogte van 35 cm. Hulle het twee klein horinkies op hulle koppe; die langste horings wat aangeteken is, is 10 cm. Blouduikers vreet hoofsaaklik vrugte, alhoewel hulle ook soms vars blare eet wat op die grond geval het.
'n Blouduiker is 'n skugter dier en sal in die ruigtes induik wanneer hy gesteur word.
Ná 'n draagtyd van sewe maande, gee die ooi tussen September en November geboorte aan 'n enkele lammetjie. Blouduikers het 'n moontlike lewensduur van 9 jaar.
Diacarnus tubifera
Diacarnus tubifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Diacarnus en tot die familie Podospongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Kelly-Borges & Vacelet.
Rotifera
Rotifera, of die raderdiertjies, is ’n filum van mikroskopiese en byna-mikroskopiese diertjies met ’n pseudoseloom (skynbuikholte). Hulle is vir die eerste keer in 1696 beskryf, deur eerw. John Harris. Ander vorme is later, in 1703, deur Antonie van Leeuwenhoek beskryf.
Beskrywing
Die meeste raderdiertjies is sowat 0,1–0,5 mm lank, hoewel hul lengte kan wissel van 50 μm tot meer as 2 mm. Hulle kom wêreldwyd algemeen in varswateromgewings voor. Daar is ’n paar soutwaterspesies, byvoorbeeld die genus Synchaeta.
Sommige is vryswemmend en eintlik plankton, terwyl ander op ’n substrata voortkruip of sittend is binne byvoorbeeld buise wat aan ’n substrata vas is. Sowat 25 spesies is koloniaal, soos Sinantherina semibullata. Raderdiertjies is ’n belangrike deel van die varswatersoöplankton: hulle is ’n groot voedselbron en baie spesies dra by tot die ontbinding van organiese materiaal. Die meeste kom globaal voor, maar daar is sommige inheemse spesies, soos Cephalodella vittata in die Baikalmeer.
Lied in my hart
Lied in My Hart is 'n Afrikaanse musiekrolprent wat in 1970 deur Kavalier Films vervaardig en uitgereik is. Die regisseur is Ivan Hall en van Suid-Afrika se bekendste sangers van dié tyd, soos Gé Korsten en Min Shaw, speel en sing daarin. Dit is in Engels bekend as Song in My Heart.
Genre
Dit is ’n musiekrolprent.
Akteurs
Van die hoofspelers is Ge Korsten, Mitsi Stander en Min Shaw. Nog bekendes in die prent is Pietie Meyer, Pieter Hauptfleisch, Jacques Loots, Patrick Mynhardt, Sann de Lange, Siegfried Mynhardt, Nellie du Toit en Tony Jay.
Storielyn
Gé Korsten speel die rol van ’n singende dominee, Paul Murray, wat bevriend is met Linda, die orreliste. Dié se broer, Parra, hoop sy trou met die dominee. Maar dan verskyn die beeldskone Estelle Beukes, dogter van die mynbaas, op die toneel. Paul trou met haar, maar die gemeente wil haar nie aanvaar nie. Uiteindelik vertrek hy en Estelle na Wene, waar hy in die operawêreld beland. Toe is daar ’n ongeluk by die myn en Parra smeek Paul per brief om terug te kom huis toe.
H.G. Wells
Herbert George Wells (21 September 1866 – 13 Augustus 1946) was 'n Engelse skrywer. Hy was produktief in verskeie genres, en het heelwat romans, kortverhale, en werke van maatskaplike kommentaar, sowel as satire, biografieë en outobiografieë geskryf, insluitende twee boeke op rekreasionele oorlogspeletjies. Hy is vandag die beste bekend om sy wetenskapsfiksie romans en word dikwels as 'n "vader van wetenskapsfiksie" genoem saam met Jules Verne en Hugo Gernsback.
Jy is my liefling
Jy Is My Liefling is 'n Afrikaanse musiekblyspel wat romanse, komedie en aksie saamgooi. Dit is in 1968 deur Kavalier Films verfilm en uitgereik. Dirk de Villiers was die regisseur.
H.G. Wells
Gedurende sy eie leeftyd was hy egter prominent as 'n vooruitskouende, selfs byna profetiese maatskaplike kritikus, wat sy aansienlike literêre talente gewy het aan die ontwikkeling van 'n progressiewe visie op 'n globale skaal. Hy het as 'n futuris 'n aantal utopiese werke geskryf en het die koms van vliegtuie, tenks, ruimtevaart, kernwapens, satelliettelevisie, en iets soortgelyks aan die Wêreldwye web (WWW) voorsien. Wells se wetenskapsfiksie het die verbeeldings gaande gehad met tydspronge, invalle deur buite ruimtelike wesens, onsigbaarheid en biologiese ingenieurswese. Brian Aldiss het na Wells verwys as die "Shakespeare van wetenskapsfiksie". Wells het sy werk oortuigend oorgebring deur die situering van gemeenplaaslike detail langsaan 'n enkele buitengewone aanname- wat weldra bekend sou word as “Wells’s law” – wat daartoe gelei het dat Joseph Conrad hom in 1898 geprys het met die volgende uitroeping: "O Realist of the Fantastic!". Sy mees noemenswaardige wetenskapsfiksie werke sluit The Time Machine (1895), The Island of Doctor Moreau (1896), The Invisible Man (1897), The War of the Worlds (1898) en die militêre wetenskapsfiksie boek The War in the Air (1907), in. Wells was vier kere genomineer vir die Nobelprys vir Literatuur.
Wells se vroegste gespesialiseerde opleiding was in biologie, en sy gedagtes betreffende etiese kwessies het plaasgevind binne 'n spesifieke en fundamentele Darwiniaanse raamwerk. Wells was ook vanaf sy vroegste dae 'n uitgesproke sosialis, en het dikwels gesimpatiseer (maar nie altyd nie, soos tydens die beginstadium van die Eerste Wêreldoorlog met pasifistiese oogpunte en oortuigings. Sy latere werke het in meerderwordende mate polities en didakties geword, en hy het min wetenskapsfiksie geskryf, terwyl hy soms op amptelike dokumente aangedui het dat sy professie die van 'n joernalis was. Romans soos Kipps en The History of Mr Polly, wat laer middelklas lewe uitbeeld, het gelei tot die voorstel dat Wells 'n waardige opvolger tot Charles Dickens was, maar Wells het 'n uitgebreide reeks maatskaplike strata beskryf en het selfs gepoog om in Tono-Bungay (1909) 'n diagnose van die Engelse samelewing as geheel te gee. Wells was 'n diabeet, en was in 1934 mede-stigter van die welsynsorganisasie Die Diabetiese Genootskap (vandag bekend as Diabetes UK).
Jy is my liefling
Genre
Die rolprent is ’n musiekblyspel.
Akteurs
Die hoofspelers is Franz Marx, Siegfried Mynhardt en Min Shaw.
Storielyn
Willie Willeboer is ’n jong joernalis wat sy werk verloor en op ’n wildsplaas gaan bly om ’n boek te skryf. Hy raak verlief op die eienaar se dogter, Ans, maar sy beskou hom as ’n broer. Dan tel hy ’n diamant in die veld op en die aksie begin.
Willow Shields
Willow Shields (gebore 1 Junie 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hunger Games (2012), The Hunger Games: Catching Fire (2013), The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014), en The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 (2015).
Claire Engler
Claire Engler (gebore 18 Januarie 2001) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dawn (2018) en Lift (2018), en in die televisiereekse A.N.T. Farm (2011) en Chartered (2018).
Bulls (Verenigde Rugbykampioenskap)
Die Bulls (weens borgskapredes bekend as die Vodacom Bulls) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspan wat aan Superrugby deelgeneem het van 1996 tot 2020, en sedert 2021 aan die Verenigde Rugbykampioenskap. Die konsessie sluit Pretoria, die Limpopoprovinsie en die Oosrand in. In terme van Curriebekerspanne kom die Bullsspelers van die Blou Bulle en die Valke af. Hulle tuiswedstryde word op Loftus Versfeld in Pretoria gespeel en die kaptein in 2021 is Marcell Coetzee.
Geskiedenis
Voor die professionele Superrugbyliga het Noord-Transvaal (Blou Bulle) tussen 1993 en 1995 aan die Super 10 deelgeneem waarin spanne van Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland en die nasionale spanne van Wes-Samoa en Tonga gespeel het. Die beste drie spanne van die vorige seisoen se Curriebeker het gekwalifiseer vir die Super 10. Noord-Transvaal het in die 1993 seisoen in poel B teen Transvaal, Nieu-Suid-Wallis, North Harbour en Waikato gespeel. Noord-Transvaal het derde geëindig in die rondomtalietoernooi. Hulle het nie aan die volgende twee seisoene deelgeneem nie.
Na die professionalisering van rugby is die Super 10-toernooi hergestruktureer. Die Super 12 is op die been gebring en spanne van Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika het daaraan deelneem. Australië en Nieu-Seeland het van die begin af konsessiemodelle vir hul spanne gevorm maar Suid-Afrika het besluit om die beste vier spanne van die vorige seisoen se Curriebeker vir die Super 12 te oorweeg.
Noord-Transvaal was een van die spanne wat aan die heel eerste Super 12-kompetisie deelgeneem het. Die span het agt van hul elf wedstryde gewen en derde op die punteleër geëindig, naas die Auckland Blues en die Queensland Reds. Jannie Kruger van Noord-Transvaal het ook die derde meeste punte van die seisoen aangeteken. Noord-Transvaal het na Auckland gereis vir die halfeindronde maar het met 48 - 11 verloor op Edenpark.
Na ’n redelik suksesvolle eerste toernooi het die Bulls ietwat teleurgestel in die volgende seisoen toe hulle net drie wedstryde kon wen (hulle het ook in drie wedstryde gelykop gespeel). Hulle het die seisoen in die agtste plek afgesluit. Na afloop van die 1997-seisoen het Suid-Afrika besluit om ook konsessies te vorm vir deelname aan die Super 12. Die Bulls is as een van die nuwe konsessies gevorm. In 1998 het die Bulls nog swakker vertoon as in 1997 toe hulle die seisoen afgesluit het in die elfde plek nadat hulle slegs drie wedstryde kon wen. Vir die volgende vier seisoene (1999 - 2002) het die Bulls die laaste plek op die punteleër beklee behalwe toe hulle in 2000 elfde was. Hulle kon in die vier seisoene slegs vier wedstryde wen en het in 2002 nie een wedstryd gewen nie en 500 punte afgestaan. Die Bulls is tot dusver die enigste span wat in een seisoen van Superrugby nie een wedstryd kon wen nie en ook om 500 of meer punte in een seisoen af te staan.
Die 2003- en 2004-seisoene verloop baie beter vir die Bulls en hulle het in altwee jare sesde geëindig. In 2005 het hulle weer tot die uitspeelrondes deurgedring nadat hulle derde was na afloop van die rondomtalietoernooi. Hulle het na Sydney gereis om teen die Waratahs te speel in die halfeindronde. Die Bulls het met 23 - 13 in Sydney verloor.
In 2006 het die Bulls weer na die uitspeelrondes deurgedring nadat hulle vierde op die punteleër geëindig het. Hierdie keer het hulle na Christchurch gereis om teen die Crusaders in die halfeindronde te speel. Hulle het daar met 35 - 15 verloor.
2007 was een van die Bulls se beste seisoene en hulle het 11 van hul rondomtaliewedstryde gewen. In die laaste ronde moes die Bulls met 72 punte teen die Reds wen om ’n tuishalfeindstryd te verseker. Hulle het die Reds met 92 - 3 gewen (die grootste oorwinning tot nog toe in Superrugby) wat beteken het dat hulle tweede op die punteleër geëindig het. Dit het ook beteken dat die Bulls ’n tuishalfeindstryd teen die wenners van die vorige seisoen, die Crusaders, behaal het. Die Bulls het die wedstryd met 27 - 12 gewen en hulle het na Durban gereis vir die eindstryd teen die Sharks. Die Bulls wen ’n spannende wedstryd na meer as 80 minute met ’n doelskop van Derick Hougaard. Nadat die sirene die einde van die wedstryd afgekondig het, het François Steyn van die Sharks besluit om die bal in spel te hou. Hy het die bal vorentoe geskop, Bryan Habana het die bal bemeester en deurgehardloop om die wendrie te druk. Derick Hougaard moes die drie verdoel om die telling 20 - 19 te maak. Die Bulls het in daardie jaar die eerste Suid-Afrikaanse span geword wat die Superrugbykompetisie kon wen.
Die volgende jaar het die Bulls nie daarin geslaag om hul titel suksesvol te verdedig nie en het die seisoen afgesluit met ’n tiende plek. In 2009 het die Bulls verbeter op hul sukses van 2007 en het tien wedstryde gewen om bo-aan die punteleër te eindig. Die Bulls moes weer teen die Crusaders speel in die halfeindronde en het die wedstryd in Pretoria met 36 - 23 gewen. Daarna het hulle teen die Chiefs in die eindrondte gespeel. Dit was ’n eensydige wedstryd wat die Bulls met 61 - 17 gewen het.
Konsessiegebied
Die konsessie is gesentreer om die Blou Bulle Rugbyunie (Pretoria en die Limpopoprovinsie) maar kry ook spelers van die Valke (wat die Oosrand verteenwoordig). Tot 2005 het die konsessie ook spelers van die Pumas (Mpumalanga) en die Luiperds (Noordwes) getrek, maar met die herskikking van die Suid-Afrikaanse konsessies vir die 2006 seisoen, is hierdie twee unies geskuif na die Cats (later die Lions).
Super 12
Die volgende tabel som die Bulls se Super 12-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/− ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Superrugby
Die volgende tabel som die Bulls se Superrugby-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas 1 Punte toegeken vir ’n loslootjie is nie hierby ingereken nie.
Die volgende tabel som die Bulls se Superrugby-uitslae vir die uitgebreide toernooi van agtien spanne op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos Alg ! width="20"|Pos Groep ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="35"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Huidige span
Bulls 2021/22 Verenigde Rugbykampioenskapspan
Cass Daley
Cass Daley (17 Julie 1915 – 22 Maart 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Fleet's In (1942), Star Spangled Rhythm (1942), Duffy's Tavern (1945), en Ladies' Man (1947).
Dictyonella arenosa
Dictyonella arenosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dictyonella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1981 deur Rützler.
Katherine Shindle
Katherine Shindle (gebore 31 Januarie 1977) is 'n Amerikaanse vervaardiger en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Stepford Wives (2004), Capote (2005), en Lucky Stiff (2014).
Banjos banjos
Banjos banjos is 'n vis in die orde perciformes en die enigste spesie in die genus Banjos en die familie Banjosidae. Banjos kom voor in strandwaters in die westelike Stille Oseaan vanaf Japan tot die Suid-Chinese See. Dit kan 'n lengte van tot 30 cm bereik. In Engels staan die vis bekend as die Banjofish.
Corri English
Corri English (gebore 10 Mei 1978) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Runaway Jury (2003) en Unrest (2006), en in die televisiereekse The Bedford Diaries (2006) en Holliston (2012).
Dorothy Dalton
Dorothy Dalton (22 September 1893 – 13 April 1972) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hard Boiled (1919), The Dark Mirror (1920), Fool's Paradise (1921), en Moran of the Lady Letty (1922).
Kiernan Shipka
Kiernan Shipka (gebore 10 November 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Carriers (2009) en in die televisiereekse Mad Men (2007) en The Legend of Korra (2012).
Jay Baruchel
Jay Baruchel (gebore 9 April 1982) is 'n Kanadese akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente How to Train Your Dragon (2010), Goon (2011), This Is the End (2013), en How to Train Your Dragon 2 (2014).
Warrenpoint
Warrenpoint is 'n klein nedersetting in die Noord-Ierse graafskap Down, geleë aan die noordoewer van Carlingford Lough, 'n see-inham wat die grens vorm tussen Noord-Ierland in die noorde en Éire (die Republiek van Ierland) in die suide.
In die plaaslike omgangstaal word na die dorp verwys as "The Point" (An Phointe in Iers).
Serwië en Montenegro
Serwië en Montenegro, ook Serwië-Montenegro (Serwies: Србија и Црна Гора, Srbija i Crna Gora), het tussen 27 April 1992 en 3 Junie 2006 op die gebied van die huidige republieke Serwië, Kosowo en Montenegro bestaan. Tussen 27 April 1992 en 4 Februarie 2003 het die Bondsrepubliek Joego-Slawië (Serwies: Савезна Република Југославија, Savezna Republika Jugoslavija) bestaan.
Ná die verval van die Sosialistiese Federale Republiek van Joego-Slawië deur die onafhanklikheidsverklaringe van Masedonië, Slowenië, Kroasië en Bosnië-Herzegowina in die vroeë 1990's is op 27 April 1992 die Bondsrepubliek Joego-Slawië gestig. In die Joego-Slawië-oorloë het die Bondsrepubliek Joego-Slawië teen die ander lande oorloë gevoer. Op 4 Februarie 2003 het die voormalige Bondsrepubliek Joego-Slawië hulself na Serwië en Montenegro hernoem. Op 3 Junie 2006 het Montenegro sy onafhanklikheid verklaar nadat die bevolking in 'n referendum daarvoor gestem het. Op 17 Februarie 2008 het die parlement van Kosowo die onafhanklikheid van Serwië verklaar.
India Ennenga
India Ennenga (gebore 16 November 1994) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Women (2008), Nobody Walks (2012), en Sun Belt Express (2014), en in die televisiereeks Treme (2010).
Dictyonella conglomerata
Dictyonella conglomerata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dictyonella en tot die familie Dictyonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1922 deur Dendy.
Mireille Enos
Mireille Enos (gebore 22 September 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente World War Z (2013), Gangster Squad (2013), If I Stay (2014), en Sabotage (2014).
Ludovico Sforza
Ludovico Sforza, die Hertog van Milaan, (27 Julie 1452 – 27 Mei 1508) en lid van die Sforza-dinastie van Milaan, was die tweede seun van Francesco I Sforza. Hy was bekend as 'n begunstiger van Leonardo da Vinci en ander kunstenaars. Volgens oorlewering is daar na hom as Ludovico il Moro ("Lodewyk die Moor") verwys, as gevolg van sy donkerder vel en pikswart hare.
Dictyonella chlorophyllacea
Dictyonella chlorophyllacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Irene Dalton
Irene Dalton (1 September 1901 – 15 Augustus 1934) was 'n Amerikaanse aktrise.
Ben Bass (akteur)
Ben Bass (gebore 14 Augustus 1968) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bride of Chucky (1998) en The 6th Day (2000), en in die televisiereekse Bury the Lead (2002) en Rookie Blue (2010).
Andrea del Verocchio
Andrea del Verrocchio, gebore as Andrea di Michele di Francesco de' Cioni (± 1435 – 1488) was 'n Italiaanse beeldhouer, goudsmid en skilder wat aan die hof van Lorenzo de' Medici in Florence gewerk het. Sy studente het Leonardo da Vinci, Pietro Perugino, Domenico Ghirlandaio en Sandro Botticelli ingesluit, maar hy het ook kunstenaars soos Michelangelo beïnvloed.
Hy het in die klassieke styl van die Florentynse Vroeë Renaissance gewerk en word beskou as een van die invloedrykste kunstenaars in die oorgangstyd van die Vroeë na Hoog Renaissance.
Lewe
Verrocchio is in Florence gebore in 1435. Sy pa was Michele di Francesco Cioni wat nie met Verrocchio se ma getroud was nie. Michele het teëls en bakstene gemaak, en later het hy as belastinggaarder gewerk. Hy het vir die Medici-familie van bankiers gewerk, toe verhuis hy na Venesië.
Toe Verrocchio gebore is, is hy Andrea di Francesco di Cioni genoem. Sy naam is verander na Andrea del Verrocchio toe hy by 'n goudsmid genaamd Verrocchio (wat waarskynlik Francesco di Luca Verrocchio was, wat baie ryk en suksesvol was) sy vakleerlingskap gedoen het. As vakleerling by 'n goudsmid het Verrocchio geleer hoe om juweliersware en goue eetgerei soos borde, skottelgoed, kanne en southouers te maak. Hy het geleer hoe om goud in dun velle genaamd "blaargoud" te hamer en dit te gebruik om prentrame, standbeelde en verligte manuskripte te versier. Hy het ook geleer hoe om bronsbeelde te maak. Verrocchio se bronsbeelde is sy bekendste werke.
Op hierdie tydstip het Verrocchio Donatello ontmoet. Donatello het een van die bekendste beeldhouers ooit geword. Hy het baie meer standbeelde as Verrocchio gemaak. Donatello en Verrocchio het egter albei 'n standbeeld van Dawid met die kop van Goliat gemaak, en albei het 'n groot standbeeld van 'n bekende soldaat te perd gemaak ('n ruiterstandbeeld).
Hemichordata
Die Hemichordata is 'n klein dierefilum binne die Deuterostomia. Hulle is verwantes van die Chordata. DNS-navorsing wys nogtans uit dat hulle dalk nouer aan die Echinodermata verwant is.
Die Hemichordata het 'n kermerkende liggaamsindeling in drie dele: 'n voorste lob, 'n kraag en 'n romp. Van hierdie spesies het kenmerke wat ook by rugstringdiere aangetref word soos kieusplete en 'n stomochord in die kraag wat soos die notochord (rugstring) lyk. Nie alle spesies het nogtans hierdie kenmerke nie.
Vandag is daar net 'n paar honderd spesies, wat in see voorkom. Die Hemichordata kan in drie klasse verdeel word:
Daar is net ongeveer 20 lewende Pterobranchia, wat baie van die eikelwurms verskil. Hulle vorm kolonies van indiwiduele soöiede wat dikwels net 1 mm lank word en in netwerk van buise woon, die coenecium. Die voorste lob is nie 'n verlengde slurp nie, maar is skildvormig. Daar word gedink dat hulle die naaste verwante van die graptoliete is, wat ook kolonies gevorm het, maar vry in of op die water gedryf het.
Joy Enriquez
Joy Enriquez (gebore 6 Junie 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Double Take (2001) en Chasing Papi (2003), en in die televisiereeks 7th Heaven (1996).
Gewone duiker
Die duiker (Sylvicapra grimmia), dikwels ook die gewone duiker of grysduiker genoem, om dit van die ander duikers te onderskei, is 'n klein wildsbokkie wat in Afrika suid van die Sahara aangetref word.
border|links|180px 'n Volwasse duiker het 'n gemiddelde massa van 12 kg en 'n hoogte van ongeveer 50 cm. Duikers het twee horings op hulle koppe; die langste horings wat al aangeteken is, was 18 cm. Die kleur van 'n duiker wissel van gryserig tot roesgeel. Onder is hy gewoonlik wit, alhoewel hy ook grys of rooierig getint kan wees. Die voorkop is gewoonlik rooier en donkerder as die res van die liggaam en het 'n kenmerkende swart streep wat oor die neus loop.
Duikers eet hoofsaaklik blare van verskeie plante, vrugte en sade, wortels, bas, blomme, swamme, ruspes en soms selfs klein voëlkuikens.
Na 'n draagtyd van 4 maande, skenk die ooi geboorte aan 'n enkele lammetjie. Duikers het 'n moontlike lewensduur van 9 jaar.
Madisyn Shipman
Madisyn Shipman (gebore 20 November 2002) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Peanuts Movie (2015) en Ordinary World (2016), en in die televisiereekse Henry Danger (2014) en Game Shakers (2015).
Nick Bateman (model)
Nick Bateman (gebore 18 November 1986) is 'n Kanadese akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hobo with a Shotgun (2011), Winter Wedding (2017), en The Matchmaker's Playbook (2018).
Xenacoelomorpha
Die Xenacoelomorpha is 'n filum van tweesydig simmetriese wurmagtige diere (Bilateria) wat geen regte maagdermstelsel, anus, nephridia of bloedsomloop het nie. Hulle is die eenvoudigste Bilateria en word op grond van DNS-navorsing as 'n sustergroep van die Nephrozoa beskou, wat die Proto- en Deuterostomia bevat. Hulle taksonomiese posisie is nogtans nie heeltemal duidelik nie.
Die filum bestaan uit drie groepe (klasse):
Die oudste Bilateria het dalk soos die Acoela gelyk: 'n tweesydig simmetriese liggaam met drie lae selle, net een opening in die epidermis wat tot 'n liggaamsholte toegang gee. Hierdie organismes was waarskynlik benties.
Seun van die wildtemmer
Seun van die Wildtemmer is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1973 deur Kavalier Films vervaardig en uitgereik is. Bertrand Retief was die regisseur.
Genre
Die rolprent is ’n drama.
Akteurs
Van die hoofspelers is Pieter Hauptfleisch, Lieb Bester en Ben Dekker.
Storielyn
Twintig jaar nadat die wildboer Kobus le Grange sy plaas verlaat het waar sy vrou, Jenny, dood is nadat sy deur ’n leeu aangeval is, keer sy seun, Rupert, terug saam met ou Tientong, ’n plaaswerker. Hy wil die vervalle plaas weer regruk, maar nes sy pa jare tevore het hy sonde met die bure en raak hy verlief op een van hul dogters, Ankia. Om sake te vererger het Rupert ’n mededinger wie se jaloesie geen perke ken nie.
Intussen dra Tientong ’n groot geheim met hom saam.
Lili Damita
Lili Damita (10 Julie 1904 – 21 Maart 1994) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Das Spielzeug von Paris (1925), The Bridge of San Luis Rey (1929), Fighting Caravans (1931), en The Woman Between (1931).
Dichistiidae
Dichistiidae is 'n vis familie wat hoort tot die orde Perciformes. Daar is slegs een genus (Dichistius) met slegs twee spesies wat hoort tot dié familie. Altwee die spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor en een aan die Madagaskarse kus.
Kenmerke
Die familie is se lywe is plat en bedek met klein skubbe. Die familie word tussen 32 – 80 cm groot en is 'n belangrike sportvis.
Edward, Prins van Wallis (dubbelsinnig)
Edward, Prins van Wallis kan verwys na:
Dichistiidae
Genus
Die volgende genus en gepaardgande spesies kom aan die Suider-Afrikaanse kus voor:
Nieu-Engeland
Nieu-Engeland is 'n gebied in die noordoostelike Verenigde State van Amerika met 'n bevolking van naastenby 15 miljoen wat deur die deelstate Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island en Vermont gevorm word. Die klimaat is kontinentaal en vogtig, die grond is egter nie baie geskik vir landbou nie. Die Nieu-Engelandstate is bekend vir die pragtige kleure wat sy bosgebiede in die najaar (Indian Summer) vertoon. Sneeuval in die winter maak die gebied geskik vir wintersport. Toerisme en nuwe tegnologiese nywerhede het die tradisionele tekstiel- en ander nywerhede lank reeds vervang. Die belangrikste ekonomiese en kulturele sentrum is die stad Boston (Massachusetts).
Binne die Verenigde State handhaaf Nieu-Engeland 'n eie afsonderlike kulturele identiteit, waarby kontrasterende elemente mekaar komplimenteer - godsdienstige puritanisme met liberalisme, 'n florerende landboubedryf in landelike streke met vooruitstrewende stedelike nedersettings, en isolasie met immigrasie - waaronder dié van Iere, Franssprekende Kanadese en Portugese.
Geskiedenis
Setlaars van die Britse Eilande het hulle sedert die vroeë 17de eeu langs die Atlantiese kus gevestig. In die periode tussen die stigting van Jamestown in 1607 en die Amerikaanse Onafhanklikheidsverklaring in die laat 18de eeu het die bevolking tot sowat vier miljoen mense aangewas, waarvan 90 persent van Engelse, Skotse en Ierse afkoms was.
Van die vroegste Engelse nedersettings in Nieu-Engeland is in 1620 deur die Pelgrimvaders (Engels: Pilgrim Fathers) gestig, wat met hul skip Mayflower in die Massachusettsbaai, naby die huidige stad Plymouth, geland het. In die 17de eeu het Boston tot die belangrikste seehawe van Noord-Amerika ontwikkel, en dit was ook die plek waar met die beroemde Boston Tea Party in die jaar 1773 die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog 'n aanvang geneem het. In die tydperk tussen 1620 en 1640 het meer as 15 000 setlaars op sowat 200 skepe na Nieu-Engeland geseil, en in die laasgenoemde jaar het die bevolking tot 25 000 mense gegroei. Die meeste immigrante het hulle aanvanklik in Massachusetts gevestig, maar klein gemeenskappe het op soek na goedkoper grond of meer vryhede in noordelike en suidelike rigting verhuis. Danksy hierdie setlaars is die kolonie Connecticut in 1634 gestig, terwyl ander immigrante na Maine en Rhode Island getrek het. Weens die felle weerstand van die plaaslike Eerste Nasies het gebiede soos New Hampshire aanvanklik net stadigaan ontwikkel.
Nieu-Engeland was 'n gepaste naam vir die gebied, aangesien die meeste setlaars van Engelse afkoms was. Van hulle het die meeste van die oostelike graafskappe (East Anglia) gekom, 'n vesting van die destydse Engelse puritanisme.
Die Nieu-Engelandstate word tans as die mees progressiewe deelstate van die VSA beskou, wat op die gebied van politieke en maatskaplike hervorming, van die afskaffing van die slawerny tot by die toelating van burgerlike verbintenisse, steeds 'n pioniersrol speel. Met die tradisionele town meetings - dorpsvergaderings - word 'n element van direkte demokrasie bewaar. John Kerry, die Demokratiese Party se kandidaat in die presidentsverkiesing van 2004, woon in Boston.
Die Goue Herfs of Indian Summer
Die Indian Summer is die besonderse natuurskouspel van die najaar, wat uniek is aan Nieu-Engeland en Kanada. Hierdie verskynsel kom net in 'n gebied voor waar daar winters met sneeu en koue is. Hier volg 'n stabiele hoogdrukstelsel op die reënstorms van die somer en die eerste ryp van die najaar, waarna die winterstorms uiteindelik begin. Tydens hierdie "goue herfs" begin die natuur gloei.
Volgens 'n ou Indiaanse legende is dit die bloed van 'n beer wat dood gemaak is en die bome se blare rooi verf. Vir die Indiane van toeka se tye begin in die herfs nie net die oestyd nie, maar ook die jagseisoen en die tyd wanneer die strydbyl opgeneem word.
Vandag lok die kleureprag toeriste, digters en kunstenaars, al is daar nou 'n wetenskaplike verklaring vir die natuurskouspel. Plante absorbeer die energie in lig met die groen pigment chlorofil wat tydens die somer in die blare oorheers. In die herfs word die chlorofil egter afgebreek, en die ander pigmente, wat in die blare voorkom, tree op die voorgrond - met gloeiende kleure van goud, geel, rooi en oranje.
Die Franse taal in Nieu-Engeland
Die oorgrote meerderheid van Franssprekendes in Nieu-Engeland is uit die Kanadese provinsie Quebec afkomstig. Alhoewel ook onlangse immigrante uit Nova Scotia, Nieu-Brunswyk, Quebec en ander Franssprekende geweste in Kanada hulle hier gevestig het, is die meeste Francos in Nieu-Engeland afstammelinge van die sowat een miljoen immigrante uit Quebec wat tussen 1840 en 1930 hierheen geïmmigreer het. Die landbousektor in Quebec kon destyds nie meer voldoende werksgeleethede vir die vinniggroeiende bevolking skep nie, terwyl die industriële sektor in Nieu-Engeland deur 'n kroniese tekort aan mannekrag geknel is, en agente is na Kanada gestuur om werkers te werf. Baie van die immigrante het werk in die katoenmeulens of ander plaaslike nywerhede gekry.
In die periode tussen 1860 en 1880 het die eerste oorwegend Franssprekende nedersettings in Nieu-Engeland ontstaan wat tot die einde van die 19de eeu tot sogenaamde Little Canadas gegroei het. Groter Franssprekende gemeenskappe was onder meer in nywerheidstede soos Lowell, Salem en Worcester gekonsentreer.
Die Franse taal is teen die middel van die 20ste eeu nog steeds in Nieu-Engeland gebesig, alhoewel die agteruitgang van tradisionele nywerhede en die groei van die tersiêre sektor, wat gepaard gaan met maatskaplike veranderings, in 'n toenemende mate tot verengelsing gelei het. Die ou Franstalige woonbuurte het reeds lankal verdwyn.
Vandag word die grootste persentasie Franssprekende Kanadese immigrante in die noordelike deelstate Maine en New Hampshire aangetref. In terme van absolute getalle het Massachusetts die grootste frankofone bevolking. Dit is meestal ouer mense wat nog steeds Frans as omgangstaal praat, tog hou jongmense tenminste steeds aan die Franko-Amerikaanse kultuur en tradisies vas. Daar is 'n aantal Franse klubs wat as ontmoetingsplekke vir Franko-Kanadese en belangstellende Amerikaners en Franse dien.
Centracanthidae
Centracanthidae is 'n klein familie van visse in die orde perciformes. Hulle kom voor in die Atlantiese Oseaan, hulle anale vin bevat drie skerp penne (van daar die naam—die Griekse woord ketron beteken "skerp" en die woord akantha beteken "doring".)
Kalanchoe
Kalanchoe is ’n genus van sowat 125 spesies tropiese blomvetplante in die familie Crassulaceae, wat inheems is aan Suider- en Oos-Afrika, Madagaskar en Suidoos-Asië tot by China.
Centracanthidae
Genus
Daar is nege spesies in twee genera.
Kalanchoe
Eienskappe
Die meeste spesies is struike of meerjarige plante, maar ’n paar is een- of tweejarig. Die grootste een, Kalanchoe beharensis van Madagaskar, kan tot 6 meter hoog word, maar die meeste is minder as ’n meter hoog.
Nieu-Engeland
Die Franse taal in Nieu-Engeland
Die agteruitgang van Frans het onder meer gepaard gegaan met die verdwyning van etniese parogie-skole ná die Tweede Wêreldoorlog. In Salem, MA was daar in 1960 nog sewe parogie-skole (waarvan drie vir Franko-Amerikaanse, twee vir Ierse en een respektiewelik vir Italiaanse en Poolse leerders). In 1995 het hiervan slegs een Franko-Amerikaanse parogie-skool met 238 leerders oorgebly. Hierdie soort skole word nie deur die staat befonds nie, en ook kerkgemeenskappe kan tans nie meer die onderhoud van skole bekostig nie sodat die finansiële las op ouers geplaas word - 'n belangrike faktor by die agteruitgang van etniese skole.
Centracanthidae
Genus
Genus Centracanthus
Nieu-Engeland
Die Franse taal in Nieu-Engeland
Op kulturele gebied het Franko-Kanadese geleidelik hul eie literatuur begin ontwikkel. Alhoewel die meeste skrywers van Engels gebruik maak en sodoende by die Engelse hoofstroomliteratuur van die Verenigde State en Kanada gereken word, identifiseer en definieer hulle hulself as Franko-Kanadese. In hul oë word hulle deur die Amerikaanse samelewing gemarginaliseer - met die skrywer Jack Kerouac as die bekendste voorbeeld. Sy kindheids-trilogie met die romans Visions of Gérard, Doctor Sax en Maggie Cassady speel hom in sy geboortestad Lowell in Massachusetts af. Net soos ander skrywers is Kerouac steeds on the road op soek na sy wortels wat vir goed verdwyn het.
Kalanchoe
Probleme
Sommige spesies is giftig. In die Karoostreek van Suid-Afrika kan dit krimpsiekte by diere veroorsaak.
Nieu-Engeland
Die Franse taal in Nieu-Engeland
Die aantal mense wat Frans as hulle moedertaal praat, het oor die afgelope drie dekades drasties verminder in Nieu-Engeland.
Kalanchoe
Probleme
As die plante in die winter te nat gehou word, kan hulle verrot en die blare kan afval. Swamvlekke wat swart word, kan dui op meeldou.
Spesies
Verskeie dwergkultivars van K. blossfeldiana kom voor met blomme wat rooi, oranje of pienk is. Van die ander spesies is:
Ruimtevaardergroep 4
Ruimtevaardergroep 4, ook bekend as die Wetenskaplikes, was die vierde groep ruimtevaarders wat deur NASA gekeur en aangekondig is in Junie 1965. Die eerste twee groepe moes oor universiteitsgrade of die professionele ekwivalent in ingenieurswese of wetenskap beskik het, tog is hulle gekies vir hulle ondervinding as toetsvlieëniers. Vir die derde groep was toetsvlieënierondervinding nie meer 'n vereiste nie maar ondervinding as 'n vlieënier van militêre straalvliegtuie was wel.