cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nieu-Siberiese Eilande
Klimaat
Ysgrond en ondergrondse ys is algemeen. Die oppervlak van die eilande is bedek met Arktiese toendra-plantegroei en verskeie mere.
Geskiedenis
Die eerste nuus oor die bestaan van die Nieu-Siberiese Eilande is aan die begin van die 18de eeu versprei deur ’n Kosak, Jakof Permjakof. In 1712 het ’n Kosakke-eenheid onder M. Wagin die Groot-Ljachofskeiland bereik. Aan die begin van die 19de eeu is die eilande verder verken deur Jakof Sannikof, Matwei Gedensjtrom en ander. In 1809-1810 het Sannikof en Gedensjtrom na die eilande gegaan op ’n kartografiesending. Sannikof het in 1811 berig dat hy ’n "nuwe land" noord van Kotelni gesien het. Dit het gelei tot die mite van "Sannikofland".
In 1886 het die ontdekkingsreisiger en wetenskaplike baron Eduard von Toll tydens sy eerste besoek aan die eilande gedink dat hy ’n onbekende stuk land noord van Kotelni gesien het. Hy het vermoed dat dit die sogenaamde Sannikofland is. In die lente van 1892 het hy die eilande weer besoek saam met ’n Kosak en drie plaaslike bewoners. Hy het die suidkus van Groot-Ljachofeiland bereik. Daar het hy belangrike ontdekkings gedoen, soos goed bewaarde beendere, ivoor en hout.
Kagiso
Kagiso is 'n lokasie in Gauteng, Suid-Afrika. Die lokasie is in 1920 gestig en sy naam is 'n Tswana woord vir vrede.
Aletta Bezuidenhout
Aletta Bezuidenhout is ’n Suid-Afrikaanse aktrise wat in Afrikaans en Engels optree, regisseur en skrywer. Sy is in Kenia gebore en het by die eertydse Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste (Truk) gewerk. Sy was met die akteur Tertius Meintjes getroud en later met Anthony Perris.
Van die flieks waarin sy opgetree het, is Paljas en Weerskant die nag. Op die verhoog is sy bekend vir haar rol in produksies soos Klaaglied vir Koos en Moeder Moed.
Lewe
Bezuidenhout het aan die Universiteit van Kaapstad drama studeer en haar loopbaan by Kruik begin. Sy het daarna verskutwerk gedoen, meestal eksperimentele werk in Die Ruimte. Later het sy na die ou Transvaal verhuis en by The Company en die Markteater gewerk, asook vir streeksrade vir die uitvoerende kunste, veral Truk en Kruik. Sy het ook TV- en rolprentwerk gedoen en later ander akteurs opgelei.
Vir Kruik het sy verskyn in onder meer Die Pantoffelmoordenaars en Oom Wanja. In Die Ruimte was sy in die 1970's te sien in onder meer Dusa Stas Fish and Vi, The Resistable Rise of Arturo UI en Treats. In 1974 het sy een van die stigterslede van The Company geword en was sy te sien in toneelstukke soos Begeerte, Mother Courage (1977), Vroue van Troje, Klaaglied vir Koos en The Minotaur’s Sister (1985). As vryskut was te sien in onder meer Loot (1986), The Women of Troy, Klaaglied vir Koos (1986), Drie Susters Twee en Reach (2007).
Bezuidenhout se TV-werk sluit in The Lady of the Camellias, Thicker than Water, Die Sonkring en Orion, en rolprente Djadje, Committed, On the Wire, Country of my Skull en Paljas.
Khokhamoya
Khokhamoya of Cork is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is aan die R536-pad tussen Hazyview en die Paul Krugerhek van die Krugerwildtuin geleë.
Zoothera
Zoothera is 'n genus van voëls wat aan die familie van lysters (Turdidae) behoort. Die genus omvat ongeveer 15 spesies van medium-groot insekvretende en omivoriese voëls.
Molekulêr-genetiese navorsing het getoon dat spesies wat vroeër aan die genus behoort het nie 'n gemeenskaplike voorouer kon hê nie. Die nie-passende spesies is toe na 'n nuwe genus, Geokichla oorgeplaas.
Luislange
Luislange of luislangagtiges (Pythonidae) is 'n familie van slange wat onder die orde van skubreptiele ressorteer. Luislange is nie giftig nie en kom in Australië, Suidoos-Asië en Afrika voor.
Baie mense verwar boas (Boidae) en luislange met mekaar. Luislange is dan ook vir lank as 'n subfamilie van die boas beskou. Tans word luislange as 'n volwaardige familie onder die superfamilie Pythonoidea ingedeel. Die grootste verskil tussen die twee is dat boas lewend die lewe skenk, terwyl luislange eiers lê. Boas word ook nie so lank soos luislange nie. Groter luislange kan prooi so groot as 'n huiskat of 'n volgroeide bok vang.
Nauru
Nauru (Nauruaans: Naoero), amptelik die Republiek Nauru (Engels: Republic of Nauru, Nauruaans: Ripublik Naoero), voorheen Pleasant Island (letterlik: "aangename eiland"), is 'n klein eilandstaat in die Stille Oseaan en Oseanië net suid van die ewenaar. Die koraaleiland van 21 km² is deur fosfaatmynbou erg verwoes, en fosfaatreserwes is nou byna uitgeput. Nauru, wat jare gelede een van die welvarendste nasies wêreldwyd was, kon die bates van die fosfaatmynbou nie winsgewend belê nie en is vandag weer een van die ontwikkelende lande. Die eiland het 'n bevolking van 10 084 in 2021 gehad. Engels en Nauruaans is die twee amptelike tale en die Australiese dollar is die amptelike geldeenheid. Klein hoeveelhede fosfaat, piesangs en kokosprodukte is die hoofsaaklike uitvoerprodukte. Australië se ambassades neem die diplomatieke verteenwoordiging vir Nauru in die buiteland waar. De jure het Nauru geen hoofstad of stede nie; die parlement en regering van Nauru is in Yaren gesetel, wat as de facto hoofstad beskou word.
Met 'n oppervlakte van net 21 km² is Nauru die derde kleinste land ná die Vatikaanstad en Monaco, die kleinste land in die Stille Oseaan en Oseanië, die kleinste land buite Europa, die kleinste eilandstaat, en die kleinste republiek. Daarbenewens het dit met 'n bevolking van 10 084 (in 2021) die wêreld se derde kleinste bevolking, ná die Vatikaanstad en Tuvalu.
Geografie
Nauru bestaan uit net een atol van sowat 21 km² met 'n omvang van 19 km en 'n middellyn van 6 km. Die eiland lê slegs 51 km suid van die ewenaar, halfweg tussen Honolulu en Sydney. Die eiland se kuslyn word hoofsaaklik deur 'n sandstrand gevorm. 'n Binnelandse landbougordel van enkele honderd meter breedte lewer piesangs, pynappels, kokospalms en groente op. 'n Plato van rotse vorm die hartland van Nauru, waar fosfaat in oop myne ontgin word. Die mynbou laat 'n verwoeste landskap agter.
Nauru lê in die ooste van Papoea-Nieu-Guinee, in die suide van die Gefedereerde State van Mikronesië, in die weste van Kiribati en in die noorde van die Salomonseilande.
Klimaat
Nauru se klimaat is tropies, met 'n gemiddelde temperatuur van 27,5 °C en 'n gemiddelde reënval van 1 500 mm (met uiterstes tussen sowat 100 en 4 500 mm). Die reënseisoen tussen November en Februarie gaan gepaard met 'n hoë lugvogtigheid van tot by 85%.
Luislange
Ondanks sy grootte en krag hou die luislang geen gevaar vir die mens in nie. Inteendeel, deurdat hulle groot getalle knaagdiere eet, is hulle baie nuttig vir die mens. luislange (familie Pythonidae) en die boas (familie Boidae) is die wêreld se reuseslange. Luislange kom net in die Ou Wêreld voor, terwyl boas hoofsaaklik in Amerika aangetref word. Luislange en boas verskil baie min van mekaar.
Nauru
Bevolking
Van die bevolking van 10 084 (2021) is slegs sowat die helfte inheemse Nauruers. Die res is Europese en Chinese werknemers betrokke by die fosfaatmynbou en mense van ander eilande in die Suidelike Stille Oseaan, veral van Kiribati en Tuvalu. Die inwoners is hoofsaaklik Protestante, sowat 30% is Rooms-Katoliek. Die groot welvaart, wat die Nauruers danksy die fosfaatmynbou dekades lank kon geniet, het ook 'n nadelige invloed op die gesondheid van die bevolking, waarvan sowat 30% nou diabeetlyers is.
Luislange
Die opvallendste uitwendige kenmerk waaraan hulle onderskei kan word, is die 2 rye skubbe wat onderaan die stert van die luislang voorkom (boas het een). Luislange lê eiers, maar boas is eierlewendbarend. Net soos die boa word die luislang as 'n primitiewe slang beskou omdat sy liggaamsbou die meeste van die van alle slange na hul akkedisagtige voorouers lyk, hoewel dit uiterlik nie heeltmal merkbaar is nie.
Nauru
Geskiedenis
Die geskiedenis van die eerste menslike nedersettings is tans nie bekend nie. Waarskynlik is skipbreukelinge die eerste bewoners van die eiland. Die eerste Europese ontdekker van Nauru is die Engelse kaptein John Fearn wat hier in die jaar 1798 voet aan wal sit. Hy noem dit vanweë sy natuurskoon Pleasant Island ("aangename eiland") en eers sowat negentig jaar later word hierdie naam ten gunste van Nauru verander. Vanaf 1830 doen walvisvaarders gereeld by Nauru aan om vars proviand te kry en saam met hulle kom ontvlugte strafgevangenes en deserteurs na die eiland om hier 'n bestaan as strandgoedjagters te vind.
In die sewentigerjare van die 19de eeu stig Duitse handelaars die eerste handelsposte; hulle slaag daarin om Nauru in die jaar 1888 by die Duitse protektoraat van die Marshalleilande te laat inlyf. Duitse en Amerikaanse sendelinge begin in 1899 met die kerstening van die inwoners.
Luislange
Net aan weerskante van die kloake (gemeenskaplike opening van die uitskeidings- en geslagsorgane) is nog rudimentêre agterpote (in beginsel aanwesig) in die vorm van klouagtige uitsteeksels (spore). Inwendig is daar 'n rudimentêre bekken. 'n Ander primitiewe kenmerk is die aanwesigheid van 2 longe. Die linkerlong is wei al kleiner as die regterlong, maar by ander slange het die linkerlong verdwyn.
Nauru
Geskiedenis
Met die ontdekking van Nauru se ryke fosfaatafsettings in 1900 begin 'n nuwe tydperk op die eiland. Die Duitsers en Britte stig in 1906 'n maatskappy wat met die fosfaatmynbou begin. Die inheemse bevolking baat baie min by hierdie ekonomiese aktiwiteite, en die swaar werk in die myne word deur buitelanders, veral Gilberteilanders en Chinese, gedoen.
Luislange
In vergelyking met ander slangsoorte is die luislang se pensskubbe relatief klein. Die skubbe op die pens vorm 'n reeks breë plate met behulp waarvan die slang voortbeweeg. Die luislang se gebit bestaan uit ongeveer 100 skerp tande, wat na binne gebuig is. Daar is geen giftande aanwesig nie. Die tande is ook net geskik om die prooi in 'n greep te hou en nie om te byt of te kou nie. Die meeste spesies het hittesensors op die lippe, waarmee die prooi in die donker opgespoor kan word.
Lewenswyse
Luislange is oorwegend skemer- en nagdiere en kan nie hoë temperature verdra nie. Die ideale temperatuur vir luislange is tussen 20 en 30 ˚C. Hulle word ook dikwels naby en in water aangetref. 'n Luislang kan ure lank onder die water bly en net sy neus bokant die water hou om asem te haal. Hulle word dikwels ook in boomryke klowe aangetref. luislange leef hoofsaaklik van klein tot middelgroot soogdiere, maar eet ook voëls, reptiele, paddas en selfs visse.
Nauru
Geskiedenis
Tydens die Eerste Wêreldoorlog beset Australiese troepe in 1914 Nauru en 1919 word die eiland 'n mandaatgebied van die Volkerebond. Australië is volgens 'n ooreenkoms met die Verenigde Koninkryk en Nieu-Seeland verantwoordelik vir die administrasie van Nauru. Ook tydens die Tweede Wêreldoorlog beset vreemde troepe die eiland. Die Japanners land op die eiland, terwyl Duitse oorlogskepe dit al vroeër onder vuur bestook het. Naastenby die hele bevolking word as dwangarbeiders na die Karoline-eilande geneem, waar een derde van hulle beswyk. Die oorlewendes keer in 1946 terug.
Luislange
Lewenswyse
Die luislang is ŉ relatief passiewe dier wat nie sy prooi agtervolg nie, maar wag totdat dit naby genoeg is sodat dit met die bek vasgevang kan word. Omdat die luislang net soos ander slange doof is, reageer hy nie op geluid nie maar op die trilling wat die naderende prooi op die grond maak. Die slang draai hom om die lyf van sy prooi en druk dit so vas dat dit nie meer kan asemhaal nie en gevolglik vrek.
Nauru
Geskiedenis
Op 31 Januarie 1968 verkry Nauru, wat sedertdien die kleinste republiek ter wêreld is, onafhanklikheid en word 'n spesiale lid van die Britse Statebond. Die fosfaatmynboumaatskappy word in 1970 genasionaliseer. In 1993 sluit Nauru en Australië 'n ooreenkoms wat Nauru AUS$ 107 miljoen skadevergoeding vir ekologiese verwoesting as gevolg van die fosfaatmynbou toeken.
Luislange
Lewenswyse
Luislange kan blykbaar voel wanneer die hartklop van sy prooi opbou en los hom eers wanneer hy seker is dat die prooi heeltemal dood is. Dan begin hy die prooi van die kopkant al heel insluk. Die slang byt met die onderkaak aan die snoet van sy prooi en skuif die bokaak 'n bietjie verder oor die kop, haak die boonste tande weer vas en skuif dan die onderste kaak weer verder, ensovoorts, totdat die prooi heeltemal ingesluk is.
Nauru
Geskiedenis
In 1999 word Nauru 'n lid van die Verenigde Nasies en 'n gewone lid van die Britse Statebond.
Luislange
Lewenswyse
Die twee helftes van die onderkaak is soos by alle slange slegs met 'n ligament aan mekaar verbind, sodat hulle van mekaar af kan beweeg wanneer die slang 'n groot prooidier insluk. Die slukderm en maag van die luislang rek ook na gelang van die prooi se grootte. Hoewel 'n luislang groot soogdiere soos varke of bokkies kan insluk, is bewerings dat luislange al perde en buffels geëet het, onwaar. Wanneer die luislang baie honger is, kan hy sodanige diere doodwurg maar kan hulle nie insluk nie.
Oor die algemeen eet hulle nie baie nie: in gevangenskap eet luislange in ŉ jaar slegs 'n bietjie meer as hul eie liggaamsgewig. Hulle kan ook baie lank sonder kos klaarkom. Die verteringsproses self kan 'n paar dae of selfs weke duur, afhangende van die grootte van die prooi en die klimaatstoestande, veral wat temperatuur en vogtigheid betref. Indien die slang gedurende die proses gesteur word, sal hy die prooi dadelik uitbring. Paring vind gewoonlik net na oorwintering plaas.
Die wyfie skei ŉ chemiese stol al wat die mannetjie aanlok. Die eintlike paring kan van 'n paar minute tot 'n paar uur duur. Wanneer 'n tweede mannetjie op die toneel verskyn, ontstaan 'n geveg. Die een wat die meeste krag en uithouvermoë openbaar, is die wenner. Die wyfie soek 'n geskikte plek om haar eiers te lê, gewoonlik in ruigtes, klipskeure of miershope. Anders as die meeste slange krul die luislangwyfie haar om die eiers op om dit te beskerm en te help uitbroei.
'n Wyfie kan tot 100 eiers lê, maar sowat 50 % van die eiers is gewoonlik onbevrug. Die eiers broei na 2 tot 3 maande uit, afhangende van die omgewingstemperatuur. Nog 'n unieke kenmerk van die luislang is dat die wyfie haar liggaamstemperatuur met etlike grade kan verhoog terwyl sy op die eiers broei. Die wyfie verlaat nooit die eiers nie, behalwe om te gaan water drink of soms te gaan eet.
Pas nadat die eiers uitgebroei het, verlaat sy die nes en die pasgebore luislange is heeltemal selfversorgend. Pasgebore luislange het soos ander slange sogenaamde "eiertande" wat later afval, aan die punte van hul neuse, waarmee hulle die eiers oopbreek.
Spesies
Daar kom net een spesie in Suid-Afrika voor, naamlik die gewone luislang of die Natalse rotslang (Python sebae). Die slang is lig- tot grysbruin met donker vlekke. Die volgroeide luislang bereik 'n gemiddelde lengte van 3,5 tot 4,5 m, maar kan tot 6 m lank word. Die benaming Natalse rotslang is aan die slang gegee omdat hulle dikwels in suikerrietplantasies aangetref word waar hulle van rietrotte leef. Die luislange is nuttige diere omdat hulle skadelike en pesdraende knaagdiere uitroei. In Suid-Afrika word luislange by wet beskerm
Duisende luislange word egter steeds jaarliks ter wille van hul velle doodgemaak of uitgeroei omdat hulle natuurlike habitat deur die mens ingeneem word. Python sebae word ook in ander tropiese gebiede in Afrika aangetref. Ander luislange wat in Afrika aangetref word, is die Angola-luislang (Python anchietae), die koningsluislang van Wes-Afrika (Python regius) en die grawende tweekopslang (Calabaria reinhardtii) van die Kongo. Die Angola-Iuislang word van die suide van Angola tot in Damaraland in Namibië aangetref.
Dit is 'n betreklik seldsame slang en een van die kleinste spesies (1,8 m). Die spesie het 'n ligte rooibruin kleur en kom hoofsaaklik in rotsagtige gebiede voor. Die koningsluislang kom in die savannegebiede van Afrika voor en bereik 'n lengte van hoogstens 2 m. Dit is 'n vreedsame spesie wat hom oprol en sy kop verberg wanneer hy lastig geval word. Die tweekopslang (so genoem omdat sy kopkant en stertkant baie dieselfde lyk) doen dieselfde wanneer hy gesteur word en leef hoofsaaklik ondergronds.
Die netluislang (Python reticulatus) is waarskynlik die grootste slang ter wêreld. Die wyfies word gemiddeld 6 tot 7 m lank maar kan selfs langer as 9 m word, Die netslang het pragtige netvormige patrone op sy vel en kom in Suidoos-Asië voor. Die slang word dikwels in die omgewing van dorpe en stede aangetref, waar hy jag maak op huisdiere soos honde, varke en bakke, Die tierluislang (Python molurus) word ook in Suidoos-Asië aangetref en word 4 tot 5 m lank.
Die ligte tierluislang (Python molurus molurus) uit Indië word dikwels deur slangbesweerders gebruik en is ook die spesie wat die meeste in dieretuine aangetref word. Die danker tierluislang (Pylon molurus bivittatus) is 'n bietjie swaarder as die ligte tierluislang. Die groen boomluislang (Chondropython viridis) word in onder meer Nieu-Guinee aangetref en woon hoofsaaklik in boomtoppe. Die grootste spesies wat in Australië voorkom, is die ametisluislang (Liasis amethistinus).
Taksonomie
Daar is ongeveer 40 verskillende spesies luislange, wat in nege genera onderverdeel word:
NG gemeente Bospoort
duimnael|regs|230px|Die NG kerk Bospoort, waarvan ds. D.J. Conradie die hoeksteen gelê het op [[18 Junie 1955.]]
Die gemeente is in 1947 afgestig van die moedergemeente Hartebeestfontein. Die kerkgebou is geleë op die plaas Bospoort. In 2016 was die leraar dr. J.M. (Johannes) Wessels. Daar was in daardie jaar 37 doop- en 129 belydende lidmate. Einde 2014 was dit onderskeidelik 18 en 88.
Reggae
Reggae is 'n soort musiek wat vanaf Jamaika afkomstig is. Amerikaanse musiek was eens baie populêr in Jamaika gewees. Later begin musikante self met musiek eksperimenteer en uiteindelik (na verskeie evolusies) word reggae in 1968 geskep.
Die rastafari religieuse en kulturele stroming word met reggae verbind.
Siaan
Siaan is 'n suiwer spektrale kleur, maar dieselfde tint kan ook voortgebring word deur gelyke hoeveelhede groen en blou lig te meng. Siaan is dus die komplement van rooi: siaanpigmente absorbeer rooi lig. Siaan word soms ook blougroen genoem, en word dikwels nie van ligblou onderskei nie.
Reggae
Sien ook
Reggae-kunstenaars:
Siaan
'n Voorbeeld van 'n siaankleur in die RGB-kleurspasie het sterktes <0, 255, 255> op 'n 0 tot 255 skaal.
Siaan is een van die algemene inkstowwe wat in vierkleurdrukwerk gebruik word, tesame met magenta, geel en swart; hierdie stel kleure word na verwys as "CMYK".
Sekere tinte in verwante spektra wat sterk met siaan ooreenkom, is turkoois, neonblou en akwamaryn.
Township
Die woord "township" het nie vandag ’n rassekonnotasie nie, maar die woord "lokasie" wel. Die Woordeboek van die Afrikaanse Taal noem dit "rassisties, verouderd" en die HAT meen dis "tans te vermy".
Geskiedenis
In die eerste helfte van die 20ste eeu het die meerderheid van die swart bevolking in Suid-Afrika se stedelike gebiede in hostels en kamers gebly wat deur werkgewers verskaf is. Tydens en ná die Tweede Wêreldoorlog het stedelike gebiede ’n vinnige groei beleef terwyl wette verslap het. Nie werkgewers of die regering het nuwe akkommodasie gebou vir die mense wat na die stede gestroom het nie. Dit het gelei tot swak lewensomstandighede en die gebrek aan geriewe, asook hoër geweld- en misdaadvlakke. Hoë huur en oorbewoning het gelei tot die besetting van grond buite die stede en die groei van plakkersbuurte wat grootliks deur die regering geïgnoreer is.
Clathria elliptichela
Clathria elliptichela is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Township
Geskiedenis
Teen 1950 het ’n aansienlike deel van die swart stedelike bevolking in townships gewoon: meer as 100 000 in die Witwatersrand-gebied, 50 000 in Cato Manor in Durban en sowat 150 000 swart en bruin mense in townships in Kaapstad.
Clathria elliptichela
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Alander.
Township
Apartheid
Tydens die apartheidsera is baie gekleurde mense uit eiendom gesit in wat as "wit gebiede" beskou is en gedwing om na gesegregeerde townships te trek. Aparte townships is vir swart, bruin, en Indiërmense opgerig volgens die Wet op Bevolkingsregistrasie. Wette wat die apartheidsregering in staat gestel het om dit te doen, het die Groepsgebiedewet ingesluit.
In dié tyd is die townships ook "lokasies" genoem.
Lokasies
’n Lokasie was nedersettings wat sedert die laat 19de eeu tot die einde van die apartheidsera vir gekleurde mense (hoofsaaklik swart en bruin mense) buite dorpe en stede aangelê is. Lokasie is ’n ou woord wat in die apartheidsjare is. Dit word nie in die moderne konteks gebruik nie.
Lys van townships
Van die bekende townships sluit in:
Antonia Thomas
Antonia Thomas (gebore 3 November 1986) is 'n Engelse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sunshine on Leith (2013) en in die televisiereekse Misfits (2009), Lovesick (2014), en The Good Doctor (2017).
Vlag van Bolivië
Die nasionale vlag van Bolivië is op 31 Oktober 1851 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane van bo na onder in rooi, geel en groen. In 2009 is die Wiphala, ’n lapwerk van 7-by-7 wat diagonaal in wit, geel, oranje, rooi, pers blou en groen gerangskik is, ook as amptelike vlag van Bolivië aanvaar.
Ontwerp en afmetings
Die nasionale vlag van Bolivië word beskryf as ’n reghoekige horisontale driekleur, met die kleure rooi, geel en groen in die verhouding 1:1:1.
Die afmetings van die vlag is sedert die aanvaarding in 1851 nie gedefinieer nie. Die Opperste Dekreet Nº 27630 van 2004 het uiteindelik vasgestel dat die grootte van die vlag 7,5 vierkante by 11 vierkante moet wees. Die vierkant kan enige grootte wees maar die verhouding moet altyd 15:22 wees.
Kleur en simboliek
Die presiese kleure van die Boliviaanse vlag is vasgestel in die Opperste Dekreet van 2004:
Die eerste beskrywing van Bolivië se nasionale vlag, saam met die betekenis van die kleure is eers vasgestel deur die Opperste Dekreet van 1888 gedurende die regering van president Gregorio Pacheco.
Die kleure van die driekleur kan ook in die Wiphala gevind word. Die Wiphala is ook ingesluit in die nasionale kleure van die Boliviaanse Lugmag soos op die Dassault Falcon 900EX. Die Wiphala word ook amptelik vertoon by regeringsgeboue soos die Palacio Quemado en die parlement naas die driekleur sedert die bekendstelling van die grondwet van 2009.
Voorstel vir nuwe vlag
President Evo Morales wou die posisie van die inheemse bevolking van Bolivië verbeter en wou daarmee saam ook hul simbole meer prominent maak in die land. Met dit in gedagte het Morales ’n voorstel ingedien vir ’n nuwe vlag vir Bolivië.
Morales se ontwerp het ’n deel van die Wiphala aan die vlagpaalkant van die vlag gehad met die driekleur aan die wapperkant. Die kleure van die Wiphala het die volgende voorgestel: geel het energie voorgestel, oranje het die gemeenskap en kultuur voorgestel, rooi het die aarde en die mense uit die Andes voorgestel, pers het die bestuur van die Andes en selfbeskikking voorgestel, blou het die lug voorgestel, groen het die natuurlike hulpbronne voorgestel en wit het die tyd voorgestel.
Morales se voorstel het nie geslaag nie maar sedert die aanvaarding van die nuwe grondwet is die Wiphala gelykgestel met die nasionale vlag.
Lochem
Lochem is ’n stad en munisipaliteit in die provinsie Gelderland in Nederland.
24 Julie
24 Julie is die 205de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (206ste in skrikkeljare). Daar volg nog 160 dae in die res van die jaar.
Padonki-jargon
Padonki-jargon (Russies: жаргон падонков; zjargon padonkof) is ’n Russiese internettaal wat in die 21ste eeu op die Russiese webtuistes Fuck.ru (wat nie meer aktief is nie) en Udaff.com ontstaan het. In dié taal word Russiese woorde volgens hul uitspraak met opset verkeerd gespel, dikwels met komiese gevolge. Dit word veral gebruik in blogs en kletskamers en op internetforums.
Ontstaan
Die taal het posgevat aan die einde van die 20ste eeu en het vinnig in gewildheid toegeneem nadat ’n Russiese internetgebruiker die onderskrif van ’n Engels grapprent, Bear Surprise van die Amerikaanse tekenaar John Lurie, in Russies vertaal het. In die prent het ’n man en vrou seks in ’n woud toe ’n beer skielik verskyn en, met sy hande omhoog, roep: "Surprise!" In die Russiese weergawe is "surprise" vertaal met "hallo", maar in plaas van die regte spelling, priwjet, is dit prewjed gespel om te rym met die Russiese woord vir beer, medwjed. Die beer is in talle ander grappe gekopieer deur middel van beeldmanipulasie en het so ’n nuwe dimensie aan dié grappe verleen.
Die beer en die woord prewjed is later in die massamedia gebruik en so het die grappie en die taal blitsvinnig bekend geword onder die Russiese publiek.
Daar is ook al beweer dat die sleng ontstaan het na aanleiding van Anthony Burgess se boek A Clockwork Orange, waarin die karakters ’n vreemde taal, Nadsat, gebruik wat verkeerd gespelde Engelse en Russiese woorde meng.
Padonki-jargon word toenemend in reklame, winkelvensters en graffiti gebruik.
Lys van woorde
Enkele spellings is:
Khomanani
Khomanani of Ireagh is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Elvia Allman
Elvia Allman (19 September 1904 – 6 Maart 1992) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Breakfast at Tiffany's (1961) en The Nutty Professor (1963), en in die televisiereeks Blondie (1957).
Aurora (astronomie)
'n Aurora, ook noorder- of poollig genoem, is die verskynsel met 'n baie helder glans wat in die nag naby die pole waargeneem kan word. Om hierdie rede verwys sommige wetenskaplikes daarna as 'n poliese aurora of aurora polaris. Dit word veroorsaak deur gelaaide deeltjies wat vanaf die ruimte die aarde se atmosfeer binnedring en gasse in die atmosfeer ioniseer.
Die poollig (aurora) is 'n ligskynsel wat enkele male per jaar aan die suider- sowel as aan die noorderhemel waargeneem kan word. In die poolstreke is dit naastenby elke nag sigbaar. Die skynsel ontstaan op ŉ hoogte van honderde kilometers en word veroorsaak deur deeltjies wat van die son afkomstig is (elektriese ontlading), waardeur die atome en molekules van die aarde se dampkring tot die afgee van lig geaktiveer word.
Aan die suider- en noorderhemel is 'n ligskynsel gemiddeld 5 tot 10 keer per jaar bokant die horison sigbaar, en dit lyk soms of dit in beweging kan wees. In die Suidelike Halfrond staan hierdie skynsel, die poollig, as Aurora australis, en in die Noordelike Halfrond as Aurora borealis bekend. Digby die pole word die ligskynsel uit alle windstreke waargeneem, sodat hier eerder die algemene benaming poollig gebruik word.
In die geval van die half ronde word daar ook van die suider- en noorderlig gepraat. Die poollig verander elke minuut van kleur en vorm, hoewel daar wel 'n aantal basiese vorme onderskei word. In die Suidelike en Noordelike Halfrond word meestal 'n wit of groenwit poollig gesien wat laag bokant die horison hang en ŉ vervloeiende borand en 'n skerp begrensde onderrand het.
As die onderrand onder die horison lê is slegs 'n swak gloed sigbaar. Soms word rooi of violet strale gesien wat uit die poolligboog opskiet of selfstandig in bundels voorkom. Wanneer die strale verdwyn het, word soms op willekeurige plekke aan die hemel diffuse ligplekke waargeneem wat soos groenwit of rooi verligte wolke lyk. Die bande of gordels wat 'n mens sien, het min of meer die voorkoms van boë, maar is onreëlmatiger van vorm.
As die strale 'n groot lengte het, word die kenmerkende waaiervorm teweeggebring, wat as gevolg van die intensiteitsverandering 'n golwende bewegingseffek laat ontstaan. Die oranjerooi poolligkroon of korona is 'n bale seldsame verskynsel wat ontstaan wanneer die strale hulle tot verby die senit uitstrek en lyk asof dit in een punt saamkom. Vroeër is gemeen dat die poollig veroorsaak word deur die weerkaatsing van sonlig deur die poolys of poolsneeu, of deur die breking van die sonlig in die atmosfeer.
Henry Cavendish het in 1748 egter die hoogte van die poollig bepaal en gevind dat dit meer as 100 km is. Dit was lank reeds bekend dat daar 'n verband bestaan tussen die poolligverskynsel en die steurings in die magneetveld van die aarde. In die 19e eeu is ook die verband aangetoon tussen hierdie magnetiese steurings en die vlekke wat op die son sigbaar is.
Die voorkoms van die poollig, magnetiese steurings en sonvlekke het geblyk in ongeveer 11 jaar periodiek te verander. Uit eksperimente wat die Noorse fisikus Christian Birkeland (1867- 1917) aan die einde van die vorige eeu gedoen het, kon sonder twyfel afgelei word dat die poollig veroorsaak word deur deeltjies wat deur die son afgegee word. Sedert die Internasionale Geofisiese Jaar (1957-1958) is spesiale kameras in gebruik waarmee die hemelbol in een slag gefotografeer kan word.
Deur verskillende Arktiese stasies met so 'n kamera toe te rus, kan die hoogte van die poollig noukeurig bepaal en die veranderinge van moment tot moment gevolg word. Hierdeur is vasgestel dat die poolligboë, gordels en waaiervorms almal min of meer die rigting van die magnetiese breedtesirkels volg. Die boë kan soms duisende kilometers lank wees en strek hulle soms oor die hele Noord-Amerikaanse kontinent uit. Die poolstrale volg die rigting van die magnetiese veldlyne, en daarom ten opsigte van die aardoppervlak van "onder" na "bo". Hulle kan hulle honderde tot duisende kilometers hoog uitstrek.
Ontstaan
Volgens moderne opvattinge word die poollig veroorsaak deur wolke van elektries gelaaide deeltjies (elektrone en protone) wat deur die son in die omgewing van die sonvlekke uitgestoot word. Wanneer hierdie deeltjies die aarde se magneetveld bereik, word die veld versteur en veroorsaak hulle ŉ magnetiese storm, wat ook radioverbindings kan versteur.
Via die magnetiese veldlyne, wat by die pole naastenby loodreg op die aardoppervlak staan, kan die deeltjies die hoër lae van die aarde se atmosfeer binnedring. In een geval kan botsings tussen atome en/ of molekules van binnedringende deeltjies en deeltjies in die atmosfeer energie-uitruiling tot gevolg hê. Dit veroorsaak dat elektrone uit hulle oorspronklike energievlakke beweeg, sodat energie vrykom, wat as sigbare (pool) lig waargeneem word.
2013 Duitse Grand Prix
Die 2013 Formule Een Duitse Grand Prix is op 7 Julie 2013 op die Nürburg-renbaan in Duitsland gehou. Dit was die negende wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Red Bull Racing-Renault gewen.
NG gemeente Bloemhof
duimnael|links|200px|Bloemhof se kerkgebou is ontwerp deur die vermaarde argitek van die [[Voortrekkermonument, Gerard Moerdijk.]]
regs|duimnael|160px|Ds. Paul Daniël Lückhoff, leraar van 1942 tot 1947.
duimnael|regs|160px|Ds. W.K. Troskie, leraar van 1950 tot 1954.
duimnael|regs|160px|Ds. R.M. Britz, leraar van 1954 tot 1957.
Die NG gemeente Bloemhof is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Wes-Transvaal).
Die kerkgebou is geleë by Hoopstraat, Bloemhof. In 2016 was dr. P. van der Merwe die leraar. Hier was in 2013 jaar 147 doop- en 623 belydende lidmate. Dié getalle is nie op datum gebring in die NG Kerk Jaarboeke van 2015 of 2016 nie. In die Jaarboek van 2021 was dit 111 en 501.
Huis van Savoje
Die Huis van Savoje (Italiaans: Casa Savoia) is in die vroeë 11de eeu in die geskiedkundige Savoje-streek gestig. Deur geleidelike uitbreiding het dit gegroei van heersers oor ’n klein land in daardie streek tot eindelik heersers van die Koninkryk van Italië tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.
NG gemeente Bloemhof
Stigting
Ons gemeentelike feesalbum het in 1952 sy artikel oor dié gemeente as volg begin: “Wanneer 'n mens die mooi naam Bloemhof hoor, verrys daar as vanselfsprekend voor die geestesoog 'n beeld van skoonheid en vrugbaarheid. Kon hierdie verwagting maar op die dorre vlakte van Wes-Transvaal bewaarheid word! Baie ouer mense sal die dorp natuurlik onthou as een van die woeligste delwerye, en juis hierdie ontdekking van ryk diamantdraende gruis het sy eie probleme ook in die gemeente meegebring. Behalwe vir die gevestigde plaasbewoners, het die lidmate van hierdie gemeente dan ook meestal uit avonturiers, geluksoekers en swerwers bestaan. Dit was 'n tyd van kom en gaan wat die gemeente Bloemhof gekenmerk het, feitlik tot op hede.”
Huis van Savoje
Geskiedenis
Die Huis van Savoje het saam met die vrye kommunes van Switserland ontstaan. Die naam kom van die historiese streek Savoje in wat nou Frankryk is.
NG gemeente Bloemhof
Stigting
Die gemeente is die oudste in die verre Wes-Transvaal en is reeds in 1870 gestig. As gevolg van 'n yl bevolking en 'n heersende tekort aan evangeliedienaars, is daar in begin van die gemeente se geskiedenis meermale met lang vakatures geworstel. So het daar vir die eerste keer in 1888 'n verteenwoordigende predikant van hierdie gemeente op 'n Sinode verskyn, reeds 18 jaar ná die stigting, by name ds. J.J. Malherbe, wat in 1886 hier georden is. Dis interessant om te weet dat die tweede leraar wat op Bloemhof bevestig is, ds. K.T. van den Heever (1897), asook sy opvolger, ds. J.F. le Clus (1904–'36), albei in 1952 nog gelewe het, aldus Ons gemeentelike feesalbum.
Huis van Savoje
Geskiedenis
Die stigter van die huis was Umberto I, Graaf van Saboudië (Umberto I "Biancamano"), (1003–1047 of 1048). Mettertyd het die huis uitgebrei totdat dit oor feitlik die hele Italiaanse skiereiland geheers het. Hul groei en oorlewing was nie vanweë dramatiese oorwinnings nie, maar geleidelike uitbreiding van hul grondgebied deur huwelike en politieke metodes.
NG gemeente Bloemhof
Kerklike geboue
In 1952 was die posisie van die NH of G gemeente Bloemhof seker uniek in dié sin dat hy een van elf selfstandige gemeentes op 'n klein plattelandse dorpie is, darem die grootste van almal. “Deur die hand van die Vader gelei, was daar in die gemeente nog steeds geleidelike groei en ontwikkeling. Met die afname in delwerye het daar meer bestendigheid gekom, wat in plaas van insinking opheffing vir die gemeenskap bring, en ook 'n diepere geestelike bewussyn en lewe tot stand laat kom het,” aldus Ons gemeentelike feesalbum.
Huis van Savoje
Uitbreiding en vooruitgang
Teen die tyd dat graaf Amadeus VII in die laat 14de eeu aan die bewind gekom het, het die Huis van Sovoje reeds heelwat uitgebrei en in 1416 het hy die Hertog van Savoje geword. Toe Frankryk Savoje, Piedmont en Italië in 1494 binneval en Napels verower, het die huis na Turyn geskuif waar hulle gebly het tot met die vereniging van Italië.
Toe Emmanuel Philibert in 1553 aan die bewind kom, was die grootste deel van die huis se grondgebied in Franse hande. Hy het aangebied om die Habsburgs te dien in die hoop om sy grond terug te kry. Van 1557 het hy sy grond geleidelik van die Franse en Spanjaarde teruggekry, onder meer die stad Turyn. Hy het die hertogdom se hoofstad van Chambéry na Turyn geskuif en Latyn deur Italiaans vervang as amptelike taal.
Karel Emmanuel II het die uitbreiding voortgesit. Danksy hulp aan die Habsburgs in die Oorlog van die Spaanse Troonopvolging is hy beloon met groot gebiede in Noordoos-Italië en ’n troon in Sisilië.
Die Koninkryk van Italië
Die troon van Sisilië, die prestige om eindelik konings te wees en die rykdom van die streek het die Huis van Savoje verder versterk en hulle het die Koninkryk van Sardinië gestig. Ná die vereniging van Italië het die Koninkryk van Sardinië in 1861 die Koninkryk van Italië geword.
Ná die Eerste Wêreldoorlog het die ekonomiese toestande in Italië versleg. Fascisme het gegroei en eindelik gelei tot Benito Mussolini se Mars na Rome.
Koning Victor Emmanuel III het besluit om Mussolini te verdra, volgens sy memoires om ’n burgeroorlog te keer. Uiteindelik sou dié besluit slegte gevolge vir Italië en die koninkryk self inhou. Op 28 Oktober 1922 het Victor Emmanuel vir Mussolini as Italiaanse premier aangestel. In 1943 het hy Mussolini vervang met Pietro Badoglio.
Victor Emmanuel het in April 1944 die meeste van die mag aan sy seun kroonprins Umberto oorgegee. Binne ’n jaar het die openbare mening tot gevolg gehad dat ’n referendum gehou is om te kies of Italië ’n koninkryk of republiek moes wees. In die hoop dat dit die stemme positief sou beïnvloed, het Victor Emmanuel op 9 Mei 1946 amptelik geabdikeer. Dit het nie gewerk nie; 54% van die stemme was vir ’n republiek. Die Savoje-familie is gevra om die land te verlaat en hulle is na Egipte. Victor Emmanuel is in 1947 in Aleksandrië dood en is daar begrawe.
Kragtens die Italiaanse grondwet is manlike lede van die Huis van Savoje verbied om Italië binne te kom. Dit is in 2002 verander, maar as deel van die ooreenkoms om terug te keer na Italië, moes Vittorio Emanuele, die laaste aanspraakmaker op die Savoje-troon, afstand daarvan doen.
Huis van Savoje vandag
Vandag is daar twee aanspraakmakers op die leierskap van die Huis van Savoje: die neefs Victor Emmanuel, Prins van Napels, wat aanspraak maak op die titel Koning van Italië, en Amadeo van Savoje wat aanspraak maak op die titel Hertog van Savoje.
Konings van Sardinië
Savoje-Carignano-tak
Vosloorus
Vosloorus is 'n township in Gauteng (Suid-Afrika), suidoos van Johannesburg. Die lokasie is in 1963 gestig.
NG gemeente Carletonville-Suid
Die NG gemeente Carletonville-Suid is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Sinode Goudland (voorheen Sinode van Wes-Transvaal).
Die gemeente is in 1959 gestig. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Aster- en Aloestraat, Carletonville. In 2015 was die leraar ds. J.J. Coetzer. Hier was in 2013 191 doop- en 550 belydende lidmate, dieselfde getalle wat steeds in die 2016-uitgawe van die NG Kerk se Jaarboek aangegee word. In die uitgawe van 2021 was dit 71 en 331.
Maotole
Maotole is 'n nedersetting in die Ehlanzeni-distriksmunisipaliteit in die Mpumalangaprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is wes van Bosbokrand geleë.
John Elkann
John Philip Jacob Elkann, dikwels kort Jaki genoem, (* 1 April 1976 in New York, Verenigde State) is 'n Italiaanse nyweraar en bestuurder. As gekose erfgenaam van sy grootvader Gianni Agnelli (1921−2003) het hy die voorsitter van die motorvervaardiger Fiat Chrysler Automobiles (FCA) geword wat die motorhandelsmerke Abarth, Alfa Romeo, Chrysler, Dodge, Jeep, Fiat, Fiat Professional, Lancia, Maserati, Mopar en Ram besit en beheer.
John Elkann is die voorsitter en hoof uitvoerende beampte van Exor S.p.A., 'n houermaatskappy wat deur die Agnelli-familie beheer word. In Julie 2018 is Elkann ook as voorsitter van Ferrari benoem nadat Sergio Marchionne (1952−2018) weens gesondheidsprobleme bedank het. Hy besit dubbele burgerskap – Amerikaans en Italiaans.
Misha Timmins
Misha Timmins (gebore 19 Junie 1987) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Hollyoaks (1995), Shameless (2004), Candy Cabs (2010), en Still Open All Hours (2013).
Noenieput
Noenieput is 'n klein nedersetting en grenspos tussen Suid-Afrika en Namibië in die Noord-Kaap. Die grenspos is tussen 08:00 en 16:30 oop. Die nedersetting het 'n skool met koshuise om voorsiening te maak vir die kinders vanaf die afgesonderde plase. Die naam is afkomstig van die Khoikhoi woord huni vir die witgatboom en 'n ou put wat die Boesmans daar gegrawe het.
Python
Python kan na een van die volgende verwys:
Dassiesklip (windplaas)
Die windplaas is ontwikkel deur die maatskappy BioTherm Energy.
Op hierdie windplaas is daar nege reuse windturbines in werking. Die aanbou het in April 2013 begin. Die windturbines is op 5 Augustus 2013 padlangs vervoer vanaf die Transnet-ertshawe in Saldanha na die windplaas 5 kilometer buite Caledon. Die komponente van nege turbines sou oor 'n tydperk van 8 tot 10 weke vervoer word. Die eerste windlaaier is in Oktober dieselfde jaar opgerig. Dit het drie tot vier dae geneem om 'n turbine staan te maak. In Desember 2013 was die windplaas in die bedryfsfase en teen Januarie 2014 het die plaas amptelik begin krag opwek. Gedurende 2014 is gesamentlik reeds meer as 80 gigawattuur opgewek, wat ook die eerste paar maande van 2014 insluit wanneer die opwekking gewoonlik laer is weens baie toetswerk. Die windplaas kan krag aan sowat 5 000 huise verskaf.
Die windlaaiers is 90 m hoog, met drie lemme wat elk 50 m lank is en sowat 500 ton weeg. Elke windlaaier kan tot 3 MW lewer en die aanleg altesaam 27 MW. Meer as 200 tydelike werksgeleenthede is tydens die aanboufase geskep, waarvan 15 nou permanent is. Die projek beslaan 350 hektaar grond en die verwagte lewensduur is ongeveer 20 jaar.
Die betrokke windplaas se windturbines begin reeds krag opwek by lae windsterktes van 12 km/h. Die windsterkte wissel egter oor die plaas heen, met die gevolg dat nie elke windturbine gelyktydig teen 'n lae windspoed draai nie. Die turbines beweeg en skep elektrisiteit optimaal teen windspoed van omtrent 46 km/h. Sodra die windsterkte 90 km/h oorskry, skakel die windturbines om veiligheidsredes hulself af. Die sterkste winde is in 2014 aangeteken gedurende Oktober tot Desember.
Oor die algemeen word die ligging as gunstig beskou – nie alleen weens die goeie windprofiel nie, maar ook die positiewe terugvoer van die onmiddellike gemeenskap. Geen nuwe planne is ter tafel gelê om nog 'n windplaas in die nabye omgewing op te rig voordat die Botrivier-Caledon-66 kV-kraglyn deur Eskom opgegradeer is nie.
Die grootste deel van die finansiering word deur kommersiële Suid-Afrikaanse banke gedoen. Hierdie finansieringstydperk sal moontlik oor 10 jaar strek terwyl die kapitaal deur die projek self teruggeploeg word – dit behels egter slegs die skuldgedeelte.
Ondertussen is ook 'n gemeenskapstrust en ander klein projekte in die Caledon-omgewing op die been gebring. By die eerste projek is toerusting aan Caledon se primêre gesondheidsorgkliniek voorsien en by die tweede die infrastruktuuropgradering by die Tafelronde Herberg-ouetehuis.
NatureServe-bewaringstatus
Die NatureServe-bewaringstatus-stelsel, wat deur NatureServe onderhou word in samewerking met die Amerikaanse Natural Heritage Network, is in die 1980's ontwikkel deur The Nature Conservancy (TNC) om die bewaringstatus van spesies plante, diere en ander organismes asook ekologiese gemeenskappe op ’n wêreldwye, nasionale en subnasionale vlak aan te dui. Dit word ook soms TNC-range genoem, hoewel The Nature Conservancy nie eintlik meer betrokke is by die instandhouding van die range nie.
Dassiesklip (windplaas)
By die omgewingsevaluering word voël- en vlermuismonitering gedoen. Kwartaalliks word verskillende soorte spesies aangeteken, asook hul hoeveelhede en aktiwiteit, sodat 'n profiel vir die betrokke omgewing opgetrek kan word. Daagliks deursoek die omgewingswerkers die windplaas vir voël- en vlermuiskarkasse. Geen noemenswaardige voël- en vlermuisvrektes is nog aangemeld nie. Verder word berig dat "dit lyk asof die bloukraanvoëls nie deur die turbines beïnvloed word nie."
NatureServe-bewaringstatus
Letters
’n G3-spesie is dus wêreldwyd kwesbaar en ’n N2-spesie is in ’n sekere land bedreig.
Kombinasie van range
Enige NatureServe-rang kan alleen of saam gebruik word. ’n Voorbeeld van laasgenoemde is G5N3S1 vir ’n spesie wat wêreldwyd veilig is, maar vir ’n sekere nasie kwesbaar en op subnasionale vlak kritiek bedreig is.
Eksterne skakels
Estado de conservación
Clathria fallax
Clathria fallax is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1866 deur Bowerbank.
Astrid Allwyn
Astrid Allwyn (27 November 1905 – 31 Maart 1978) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Mystery Liner (1934), International Crime (1938), Love Affair (1939), en Mr. Smith Goes to Washington (1939).
25 Julie
25 Julie is die 206de dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (207de in skrikkeljare). Daar volg nog 159 dae in die res van die jaar.
Molekuul
'n Molekuul (ook molekule; meervoud: molekule of molekules) is die kleinste partikel van 'n suiwer chemiese verbinding wat steeds sy chemiese samestelling en eienskappe kan behou. 'n Molekuul bestaan uit meer as een atoom wat aanmekaar gebind is deur gedeelde elektrone in 'n kovalente binding. Dit kan bestaan uit atome van dieselfde chemiese element, soos in suurstofgas (O2), of uit atome van verskillende elemente, soos in water (H2O).
'n Stof wat uit molekule bestaan word 'n molekulêre stof genoem.
center|framed|Figuur 1. [[3D meetkundige model|3D (links en middel) en 'n 2D (regs) voorstellings van die terpenoïde, atisaan. In die 3D model aan die linkerkant, koolstof atome word verteenwoordig deur grys sfere, wit sfere verteenwoordig waterstof atome en die silinders verteenwoordig die verbindings. Die model is oortrek met 'n "net" voorstelling van die molekulêre oppervlak, gekleur met areas van positiewe (rooi) en negatiewe (blou) elektriese ladings.  In die 3D model (middel), verteenwoordig die ligte blou sfere koolstof atome, die wit sfere die waterstofatome en die silinders daartussen enkelverbindings.]]
Die meeste molekule is te klein om met die blote oog waar te neem, maar daar is uitsonderings. 'n Voorbeeld van 'n makroskopiese molekuul is DNS, wat 'n makromolekuul genoem word.
'n Eienskap van molekule is die heelgetalverhouding van die elemente wat die verbinding uitmaak, ook genoem die empiriese formule. As voorbeeld bestaan water altyd uit 'n 2:1 verhouding van waterstof tot suurstof, en etielalkohol of etanol altyd uit koolstof, waterstof en suurstof in 'n 2:6:1 verhouding. Die verhouding bepaal egter nie die uniekheid van die molekuul nie – dimetieleter het byvoorbeeld dieselfde elementverhouding as etanol. Molekule met dieselfde aantal atome in verskillende rangskikkings word isomere genoem.
Die chemiese formule reflekteer die presiese aantal atome waaruit 'n molekuul bestaan. Die molêre massa word bereken vanuit die chemiese formule en was vroeër volgens konvensie uitgedruk in eenhede wat gelykstaande is aan 'n 1/12 van die massa van die 12C isotoop atoom, wat 'n mol genoem word. Deesdae word die mol gedefinieer in terme van Avogadro se getal.
Molekule het vaste meetkundige ewewigte – verbindinglengtes en hoeke – wat bepaal word deur die wette van kwantummeganika. 'n Suiwer stof bestaan uit molekule met dieselfde meetkundige struktuur. Die chemiese formule en die struktuur van 'n molekuul is die twee belangrike faktore wat sy eienskappe bepaal, veral sy reaktiwiteit. Isomere het dieselfde chemiese formule maar het verskillende eienskappe vanweë hulle verskillende strukture. Stereo-isomere is besondere soort isomere waarvan die fisiese en chemiese eienskappe baie met mekaar kan ooreenstem maar ook baie kan verskil ten opsigte van hul biochemiese aktiwiteite.