cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bedeksadiges
Bevrugting
Die saadknoppe in die vrugbeginsel bestaan uit een of twee vliese (saadmantels) om die nusellusweefsel, waaruit die eiersel later ontwikkel. Hierdie saadmantels vorm later die saadhuid. Reduksiedeling vind in die nusellusweefsel plaas, en dit gee daartoe aanleiding dat 'n embriosak (vroulike gametofiet) in die saadknop gevorm word. Een nusellussel is die makrospoormoedersel, wat deur middel van reduksiedeling vier makrospore vorm. Drie van hierdie makrospore ontbind en die vierde vergroot en vorm die embriosak. Die primêre embriosakkern deel weer in twee kerne wat elk na 'n teenoorgestelde pool van die embriosak beweeg. Hier vind daar weer eens verdeling plaas, wat daartoe aanleiding gee dat daar nou vier kerne by elke pool is. 'n Sekondêre embriosakkern word gevorm wanneer een kern van elke pool na mekaar beweeg en saamsmelt. Drie kerne by die een pool vorm die eierapparaat, wat uit een eiersel en twee hulpselle bestaan. Die ander drie kerne vorm die antipodale selle, wat geensins by die plant se bevrugting betrokke is nie.
Die stuifmeel wat in die helmknoppe van die meeldrade gevorm word, word vrygestel wanneer dit ryp is. Die stuifmeelkorrels (mikrospore) het elk 'n harde buitewand en 'n sagte binnewand om die selsitoplasma, en een kern. Terwyl die stuifmeelkorrels nog in die stuifmeelsakkies van die helmknoppe is, deel die stuifmeelselle in twee, waardeur 'n vegetatiewe kern en 'n generatiewe kern gevorm word. Die vegetatiewe sel, wat soms die buissel genoem word, is groot, terwyl die generatiewe sel baie kleiner is. Die stuifmeel word deur insekte of deur die wind versprei, en beland op 'n stamper, waar dit ontkiem deurdat die eksien (die harde buitewand) oopbars en die intien (sagte binnewand) as 'n stuifmeelbuis in die styl afgroei. Die buis dring die saadknop binne. Die twee stuifmeelkerns wat ontstaan as die generatiewe kern in twee verdeel, beweeg met die stuifmeelbuis langs na die saadknoppe, waar dubbele bevrugting plaasvind: een manlike gameet (spermkern) versmelt met die eiersel en vorm die embrio. Die ander gameet vorm saam met die sekondêre embriosakkern die reserwevoedsel van die embrio. In die geval van naaksadiges (Gymnospermae) is die saadknoppe nie in 'n stamper geleë nie, maar wel op 'n spoordraende vrugblaar. Die stuifmeel val so direk op die saadknop.
Saadvorming
Die embrio bestaanuit die kiemwortel (radikuia), die pluimpie (plumula) en die saadlobbe, wat later in 'n volwasse plant ontwikkel. Die vrug van die plant word uit die vrugbeginsel gevorm. By sekere plante is daar 'n aantal sade in die vrug, soos byvoorbeeld by peulplante. Soms dra die vrug egter net een saad, soos by die okkerneut.
Daar word onderskei tussen eensaadlobbige (monocotyledonae) en tweesaadlobbige plante (dicotyledonae) op grond van die aantal saadlobbe wat die plant het. Tweesaadlobbige plante se blare is gewoonlik netnerwig, terwyl eensaadlobbige plante se blare parallelnerwig is. In teenstelling met die tweesaadlobbige plante wat gewoonlik blomkranse dra wat vier- of vyfledig is, is dié van die eensaadlobbige plante gewoonlik net drieledig. Nog 'n duidelike verskil tussen eensaadlobbige en tweesaadlobbige plante kan in die rangskikking van die vaatbundels in die plantstingel waargeneem word. Tweesaadlobbige plante se vaatbundels is in 'n sirkel gerangskik, terwyl dié van die eensaadlobbige plant in die grondweefsel versprei is.
Elektriese drywing
Die elektriese drywing (P) van 'n elektriese apparaat is 'n grootheid vir die hoeveelheid energie wat die apparaat binne 'n bepaalde tydseenheid gebruik. Die mees gebruikte eenheid vir elektriese drywing is die watt (W).
Die elektriese drywing word deurgaans bereken deur middel van die volgende formule:
waar:
Wisselstroom
By wisselstroom word twee drywingsgroothede hanteer: Die skynbare drywing met eenheid voltampère (VA) en die werklike drywing met eenheid watt (W). Die verskil tussen die groothede bestaan deurdat sommige elektriese toestelle nie gedurende 'n volledige wisselstroomfase stroom gebruik nie. Hierdie verskynsel kom deurgaans voor by geskakelde voere. 'n Geskakelde voer sonder korreksie gebruik slegs energie as die wisselstroomamplitude maksimaal is.
Die elektriese infrastruktuur word bereken op die skynbare drywing, terwyl die daadwerklike energieopname laer is. Omdat dit 'n lae effektiewe gebruik van die elektriese infrastruktuur is word korreksie-elektronika in elektriese toestelle gebruik. Hierdie elektronika verleng die fasedeel waarin drywing opgeneem word. Min toestelle is egter in staat om drywing op te neem as die wisselstroomamplitude klein is, sodat die verskil tussen beide groothede in die praktyk van belang is.
Effekt (fysik) Võimsus Effekt
William Abadie
William Abadie (gebore 1977) is 'n Franse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Unfaithful (2002), The Pink Panther (2006), en Resident Evil: Extinction (2007), en in die televisiereekes Gotham (2014) en Emily in Paris (2020).
Wyatt Russell
Wyatt Russell (gebore 10 Julie 1986) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Soldier (1998), Cold in July (2014), 22 Jump Street (2014), en Everybody Wants Some!! (2016).
Violet Vanbrugh
Violet Vanbrugh (11 Junie 1867 – 10 November 1942) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Captivation (1931), Joy Ride (1935), en Pygmalion (1938).
Hyundai Terracan
Die Hyundai Terracan is 'n mediumgroot SNV wat vanaf 2001 tot 2007 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig is. Dit is gebaseer op die Hyundai Highland konsep en verskyn as 'n onderstelafgeleide van die tweede generasie Mitsubishi Pajero. Dit word aangedryf deur een van twee enjins: 'n 2,9 liter-inlynvier Hyundai J-enjin, of 'n 3,5 liter V6 Hyundai Sigma-enjin. Die naam van die motor is afgelei van "terra" (grond) en "Khan" (koning). Die Hyundai Veracruz het die Terracan vervang.
Australiese spesifikasie Terracans was beskikbaar in twee afwerkingsvlakke - basies en Highlander. Highlander modelle was as standaard toegerus met leersitplekke, klimaatbeheerlugversorging en 'n outomatiese 4WD-ewenaar wat in die rit kon oorskakel. Al die modelle het met laestrek-ratte en 'n aparte leerraam-onderstel verskyn.
Saad
Saad is dié deel van 'n plant wat aangepas is om die voortplantingsfunksie te vervul. Sade is klein embrioniese plante omhul in 'n bedekking bekend as 'n saadhulsel, gewoonlik met gestoorde voedsel.
Die reserwe voedsel in die saadjie is nodig vir die suksesvolle ontkieming in die grond voordat die kiemplant verder kan ontwikkel (deur bv. opneem van eie voedingstowwe via die worteltjie). Dit is die produk van die rypgeworde ovule of gimnosperm en angiosperm plante wat na bevrugting ontstaan, saam met 'n mate van groei binne-in die moederplant.
Die moederplant vorm gewoonlik in die lente nuwe blomme, waarin die saadjies dan ontwikkel en ryp word in die nasomer. Die saadjies versprei daarna op verskillende maniere, bv. deur wind, water, insekte of voëls; hierdie verspreiding verseker die plant se voortbestaan vir generasie op generasie.
Die vrugbeginsel ontwikkel later in 'n vrug en 'n vrug is dus 'n struktuur wat slegs by die bedeksadige plante (afdeling Anthophyta) aangetref word en waarin die saad of sade gehuisves word. Benewens die ontwikkelende embrio bevat die sade van die meeste plante 'n mindere of meerdere hoeveelheid reserwevoedsel waarvan die embrio leef. Vanweë hierdie reserwevoedsel word baie plantsade deur diere gevreet en 'n groot aantal plantspesies word vir hul sade deur die mens gekweek.
Anatomie
Die saadknop waaruit ŉ saad ontwikkel, kan as 'n megasporangium (vroulike sporangium) beskou word en bestaan oorspronklik uit 'n hoeveelheid nusellusweefsel omring deur een (naaksadige plante) of 2 (bedeksadige plante) integumente. Die 1 of 2 integumente vorm later die saadhuid of testa. In die integumente is 'n klein opening, die poortjie of mikropilum, waardeur stuifmeel die saadknop binnedring. 'n Saadknop is deur middel van 'n naelstring (funikulus) aan 'n saadlys (plasenta) bevestig.
Die aanhegtingspunt van die naelstring aan die saadknop, die chalasa, is later aan die saad steeds as die hilum sigbaar. Regopstaande saadknoppe waar die hilum en mikropilum reg teenoor mekaar lê, staan bekend as atropiese saadknoppe. Meestal hang die saadknop egter en lê die hilum en mikropilum langs mekaar. Sulke saadknoppe staan bekend as anatropiese saadknoppe. Die lyn waar die funikulus en die integument mekaar raak, staan bekend as die saadnerf of rate.
Hierdie eierkern versmelt later met 'n stuifmeelkern en vorm 'n sigoot, waaruit die embrio ontwikkel. Nog 'n stuifmeelkern versmelt met die poolkerne en vorm 'n triploïede sel, wat oorsprong gee aan die endosperm. By sommige plante absorbeer die saadlobbe reeds die endosperm, tydens die ontwikkeling van die embrio, en die sade van hierdie plante staan dan bekend as endospermloos (kiemwitloos). Voorbeelde van sulke sade is akkers, grondboontjies, boontjies en appels.
Die sade van sommige plante, byvoorbeeld orgideë, het hoegenaamd geen reserwevoedsel nie en die sade kan slegs ontkiem wanneer daar 'n fungus aanwesig is waarmee hulle in simbiose leef. Net voordat die saad ontkiem, bestaan die embrio uit 'n plumula (embrioniese stingel), 'n radikula (embrioniese wortel) en een of meer saadlobbe. Die gedeelte tussen die plumula en die radikula staan bekend as die hipokotiel en is die eerste gedeelte wat verleng na ontkieming.
By die naaksadige plante is daar gewoonlik meer as 2 saadlobbe, maar by die bedeksadige plante is daar altyd 1 of 2 saadlobbe. Die hoofindelings van die bedeksadige plante (afdeling Anthophyta), naamlik die klas Dicotyledones (tweesaadlobbiges) en die klas Monocotyledones (eensaadlobbiges), berus juis op die aantal saadlobbe wat by die embrio aanwesig is en ander gepaardgaande eienskappe. Wanneer 'n saad ontkiem, neem dit water op en vanweë die verhoogde waterdruk bars die saadhuid oop.
By hipogeale kieming verleng die hipokotiel nie en die saadlobbe bly onder die grond, terwyl die radikula uitgroei en die wortel gevorm word. Daarna gee die plumula oorsprong aan die stingel wat dan bo die grond verskyn. By epigeale kieming (die meeste plante) verleng die hipokotiel en trek die saadlobbe uit die grond. Die saadlobbe dien dan as die eerste blaartjies van die plant en word dikwels groen. Wanneer genoeg ander blare gevorm het, val die saadlobbe meestal af.
Saadverspreiding
Alle saad moet op een of ander manier versprei word ten einde aan nuwe plante oorsprong te kan gee. By die meeste sade is daar een of ander aanpassing sodat hulle op 'n bepaalde manier versprei kan word. Baie sade is byvoorbeeld lig en het vlerkies sodat hulle deur die wind versprei kan word. Ander sade is aangepas sodat hulle deur waterstrome vervoer kan word. Sulke sade het meestal 'n dik saadhuid sodat hulle nie water kan opneem as hulle vervoer word nie.
Sommige sade kan glad nie ontkiem voordat hulle nie deur die spysverteringskanaal van voëls gegaan het nie. By sommige plante groei die rand van die integumente uit tot 'n klein wit struktuurtjie, bekend as 'n elaiosoom, wat 'n groot aantrekkingskrag vir miere het. Hierdie sade word dan deur die miere na hul neste getrek, waar die elaiosoom afgevreet word. Benewens die feit dat die sade dan weg van die moederplant is, is hulle ook beskerm teen diere soos knaagdiere.
Die uitheemse Argentynse miere eet ook die elaiosome van die fynbosplante, maar laat die sade op die plek lê waar hulle aangetref is, en die sade bly dus blootgestel aan knaagdiere. Die inheemse miere daarenteen versamel 'n saad gewoonlik binne 'n paar minute nadat dit van die plant geval het en neem dit dan na hul nes. Die implikasies daarvan is dat die voortdurende verspreiding van die Argentynse mier daartoe kan lei dat 'n groot aantal plantspesies in die Kaap deur uitwissing bedreig word, omdat hulle sade skielik aan knaagdiere blootgestel word.
Dikwels is dit die hele vrug wat as verspreidingseenheid (diaspoor) dien. Bessies, appels, perskes en talle ander vrugte het byvoorbeeld ŉ vlesige deel wat deur diere gevreet word, en waarvan die doel die verspreiding van die sade is.
Salm
Salm is die algemene naam vir verskeie vissoorte in die familie Salmonidae. Onder die soorte van hierdie familie word ook forelle ingesluit. Salms word in die Atlantiese en Stille Oseane aangetref, asook in die Groot Mere van Noord-Amerika en ander landbegrensde mere.
Anaheim Ducks
Die Anaheim Ducks is 'n Kaliforniese yshokkiespan wat in 1993 gestig is deur die Walt Disney maatskappy na die sukses van die fliek The Mighty Ducks in 1992. Tussen 1993 en 2006 het hulle bekendgestaan as die Mighty Ducks of Anaheim.
Salm
Salms word in varswater gebore, maar migreer na geboorte na die oseaan en keer weer na varswatergebiede terug om voort te plant. In Alaska betrek salms tans nuwe varswaterstrome, soos dié wat deur die terugtrekking van gletsers geskep word. Dit is tans onbekend hoe presies die salm navigeer, dit word egter aanvaar dat hul sensitiewe reuksintuig 'n gewisse rol speel. Die manlike salms wat in die Stille Oseaan aangetref word sterf gewoonlik kort ná die voortplantingproses. Selfs in die spesies waar die mannetjie wel meer as een keer voortplant, is die sterftesyfer na die eerste paring redelik hoog, en beramings plaas dié syfer op selfs 40% of 50%.
Daar heers besorgdheid oor die bevolkingsvlakke van salms in die Atlantiese Oseean en sommige dele van die Stille Oseaan, maar daar is steeds 'n oorvloed salm in die noordelike Brits-Kolombiese en Alaskaanse gebiede. Die Skeena-rivier in Brits-Kolombië ontvang telkens miljoene visse wat na hul varswatergebiede terugkeer en dit ondersteun die plaaslike nywerheidsvisserye, inboorlingvisserye, sportvisvang en uiteenlopende natuurlewe van dié gebied se kuslyn tot honderde kilometers nader aan die keerpunt. Die Columbiarivier se salmbevolking is tans egter minder as 3% van wat dit was toe Meriwether Lewis en William Clark die rivier in 1805 besoek het.
Salmagtiges
Die orde Salmoniformes kan tans in 7 subordes ingedeel word en daar is ongeveer 1 000 spesies bekend. Die visse se voorkoms is baie uiteenlopend en gevolglik word die klassifikasie op inwendige kenmerke gebaseer. Salmagtiges kan egter uitgeken word aan die bou van hul skelet, die aanwesigheid van ronderandskubbe en 'n klein adipose (vetterige) vin wat tussen die dorsale en die stertvin geleë is.
Die adipose vin is afwesig by visse soos die varswatersnoek, waar die dorsale vin ver na agter geleë is. Die salmagtiges se lewenswyses verskil onderling baie. Die meeste salmagtiges is seelewend en sommige hou aan die oppervlak, terwyl ander in die diepsee voorkom.
Visse soos forelle verkies om in varswater te bly, terwyl die varswatersnoek slegs in varswater leef. Sommige salmagtiges is baie doeltreffende roofdiere, terwyl ander voedsel verkry deur plankton uit water te sif. Die orde Salmoniformes word tans beskou as die stamgroep waaruit die ander moderne beenvisse ontwikkel het omdat die visse 'n aantal eienskappe besit wat deur hul evolusie basies onveranderd gebly het.
Die eienskappe is ŉ aanduiding van hoe hul voorouers 100 miljoen jaar gelede gelyk het, en ander visordes se ontstaan kan by vergelyking hieruit afgelei word. Een belangrike primitiewe eienskap is dat salms se swemblaas steeds 'n verbinding met die slukderm het. Die verbinding is ŉ oorblyfsel van die dae toe die orgaan as 'n bykomstige gaswisselingsorgaan gedien het en nie 'n hidrostatiese hulpmiddel was nie.
Die visse het ook 'n ongespesialiseerde fisiologie, wat dit vir hulle moontlik maak om die beweging van seewater na varswater en omgekeerd te oorleef. Dit verklaar waarom die visse so 'n suksesvolle orde is en hulle hul le by ŉ verskeidenheid habitatte kan aanpas.
Liggaamsvorm
Die meeste salmagtiges is vleisetend en maak aktief op hul prooi jag. Hulle is dus sterk, aktiewe swemmers, met ŉ spoelvormige liggaam en baie sterk stertspiere. Dit maak dit moontlik om teen sterk strome in te beweeg en ook oor versperrings van meer as 3 m te spring. Salms en forelle se liggaamsvorm word as die orde se basiese liggaamsvorm beskou en enige afwykings van die basiese patroon is as gevolg van aanpassing by 'n ander habitat.
'n Bekende jag vis, die varswatersnoek (Esox lucius, 'n verteenwoordiger van die suborde Esocoidei), skuil tussen plante en rotsskeure en storm skielik uit wanneer 'n prooi verby swem. Die visse kan besonder vinnig versnel omdat hul liggame verleng en met baie sterk stertspiere toegerus is. Die dorsale vin is verder agtertoe verskuif om as roer te dien en die oë is meer na vore georiënteer om ŉ mate van stereoskopiese sig toe te laat.
Daar word vermoed dat die visse die gleuwe in hul snoete as visiere gebruik om na hul prooi te mik. Hul kake en tande is ook vergroot en versterk sodat hulle ŉ prooi vinnig kan doodbyt. Al die visse van die familie Esocidae bring hulle hele lewe in varswater deur. Die diepsee-salmagtiges het ongewone liggaamsvorme ontwikkel om hulle by die groot druk en voedselgebrek van hul habitat aan te pas. Hulle tande en kake is baie vergroot en die liggaam is rekbaar, sodat die visse 'n prooi net so groot as hulleself kan insluk.
Hulle het ook liggewende organe ontwikkel om prooi nader te lok en om as spesie- of geslagsidentifikasie te dien. Verder het hulle ook teleskopiese oë en sommige spesies het 2 stelle retinas per oog. Die diepseesone het 'n gebrek aan voedsel, en die enigste bykomstige energie moet deur die boonste lae filtreer. Die visse se spiere en skelet is gereduseer en die liggaam bestaan uit groot gelatineuse gedeeltes, wat hulle help om die energieverbruik te verminder. Die lede van die orde wissel baie in grootte.
Sommige volwasse seespesies is slegs 25 mm lank, terwyl die grootste salmagtige seevis, die lansetvis (suborde Myctophoidei, familie Alepisauridae) tot 2,1 m lank kan word. Die koningsalm (Oncorhynchus tschawytscha) van die Stille Oseaan en die Donausalm (Hucho hucho) kan 'n massa van tot 50 kg hê.
Salms
Die bekendste lede van die orde Salmoniformes behoort tot die suborde Salmonoidei en die familie Salmonidae. Die visse se vleis is smaaklik en gevolglik gewild, terwyl hul veglustigheid en krag hulle gesogte hengelvisse maak. Sal ms is in die Noordelike Halfrond vir veral hul stroomopmigrasies bekend. Forelle is na Suid-Afrika ingevoer, waar hulle suksesvol in die bergstrome hou en gewilde hengelvisse is.
Europese salms
Volwasse Atlantiese salms (Salmo salar) leef langs die Noord- en Wes-Europese kuste. Hul voedingsgebied strek van hier tot by Groenland en die Amerikaanse kus. Die salms bly ongeveer 3 jaar in die see, waartydens hulle groei en reserwe-energie opberg vir die volgende lewenstadium. Wanneer genoeg reserwevoedsel opgeberg is, migreer die visse na die riviere waar hulle uitgebroei het. Hulle vind hul weg deur van die son en sterre se stand gebruik te maak om te navigeer en hulle spoor hul rivier van oorsprong deur sy kenmerkende reuksein op.
Die tog teen die rivier op is baie moeilik en relatief min diere bereik die paringsplekke. Daar word vermoed dat die volwasse visse die tog onderneem omdat hul tuisriviere in hul behoeftes as jong visse voorsien het en dit gevolglik in hul nakomelinge se behoeftes behoort te voorsien. 'n Aantal veranderinge vind in die mannetjie plaas tydens die stroomopmigrasie. Die visse eet nie terwyl hulle in varswater is nie en word gevolglik maer, en dit bly 'n raaisel waarom die visse hengelaars se kunsvlieë en ander aas in hierdie stadium vang.
Hulle rûe word donkerder en die maag verkleur tot 'n kenmerkende rooi. 'n Ander opvallende verandering is dat die mannetjie se onderkaak 'n haak ontwikkel wat na bo gebuig is. Die visse kan teen baie sterk strome en hoe versperrings in opswem, maar dit verg baie energie sodat hulle vleis van rooi na wit verander. Die visse kan so ver stroom op beweeg totdat daar net genoeg water is om hul rûe te bedek. Hier kan die mannetjies met mekaar meeding om te paar.
Die suksesvolle mannetjies grawe 'n paarkuil deur met hul sterte in die bodemgruis te vee en daarna lê die wyfie die eiers in die kuil en dit word bevrug. ŉ Aantal jong mannetjiesalms keer nie na die see terug nie, maar word vroegtydig geslagsryp. Hulle kan ook help om die eiers te bevrug. Nadat die eiers bevrug is, word dit weer met gruis bedek en die uitgeputte ouers dryf lusteloos see toe (in Brittanje word hulle "kelts" genoem). Hulle bring weer 3 jaar in die see deur voordat hulle terugkeer om weer voort te plant.
Die eiers neem 'n lang tyd om uit te broei (75 tot 200 dae) en die temperatuur beïnvloed die tydsduur in 'n groot mate. Die klein visse ("alevin") het die dooiersak nog aan hulle geheg om hulle van voedsel te voorsien. Na 'n tydperk van groei verloor hulle die dooiersak en leef nou van klein prooidiere. Die klein visse van 13 cm, met donker bande om die liggaam, word "paar" genoem en hulle bly nog 18 maande in die rivier totdat hulle silwerkleurig en gereed is om te migreer.
Die visse word "smolts" of blankesalms genoem en groei nou vinnig in die see. Na 3 jaar kan die diere ook met 'n trek na varswater begin. Visse se migrasie van die see na varswater om daar voort te plant en die terugkeer na die see word anadrome migrasies genoem.
Ander salms
'n Groot salmbevolking wat in die Stille Oseaan aangetref word, behoort tot die genus Oncorhynchus en verskil van die Europese spesies omdat hulle kleiner skubbe het. Die visse migreer oor afstande van tot 5 000 km van die Stille Oseaan na Alaska en Korea. Die ingemaakte vleis van Oncorhynchus gorbuscha is as "pienk salm" bekend.
Forelle
'n Onderskeid tussen forelle en salms hou wetenskaplik geen steek nie omdat baie forelle tot dieselfde genus as die bekendste salms behoort. Forelle is hoofsaaklik varswaterlewend, maar hulle kan ook in die see kos soek. Dit is moontlik omdat die visse baie doeltreffende niere het wat hul osmotiese balans in varswater konstant hou, terwyl spesiale kliere in hul kieue oortollige sout in die seewater uitskei. Die visse verkies egter om in koel, baie suurstofryke water te hou en hulle is aktiewe swemmers en goeie roofdiere.
Die bruinforel (Salmo trutta) kom in Brittanje natuurlik voor, terwyl die reënboogforel (Salmo gairdneri) ŉ inheemse vis in Noord-Amerikaanse waters is. Die 2 spesies is na Suid-Afrikaanse bergstrome ingevoer, omdat hulle sulke uitstekende hengelvisse is, en hulle het hulle baie goed by hul nuwe habitat aangepas. Hulle is egter baie effektiewe roofdiere en hul aanwesigheid het gelei tot die uitwissing van 'n klein karpagtige vis (Oreodameon quathlarnbae), wat net in die Drakensbergse strome voorgekom het.
Donkerkamertjie
Donkerkamertjie is 'n speletjie, soortgelyk aan wegkruipertjie, wat deur kinders in die donker gespeel word.
Die speletjie word gewoonlik in die aande in 'n donker vertrek (of vertrekke) gespeel. Die kinders besluit vooraf waar daar weggekruip mag word en wie eerste "aan" is. Die kind wat "aan" is moet dan tot 50 tel voordat hy na die ander kan begin soek.
Die speletjie kan handig te pas kom as die krag af is of om kinders te help om hulle vrees vir die donker te oorkom.
Boeremag
Die Boeremag verwys na ‘n reaksionêre anti-regeringsmag wat na bewering in 2002 die African National Congress (ANC)-regering omver wou werp. In die plek daarvan wou die Boeremag die Boererepublieke laat herleef. Die hoogverraadhofsaak teen 22 lede van die Boeremag het reeds in Mei 2003 begin en is in Oktober 2013 afgehandel met die skuldigbevinding van Boeremag-lede.
Beplanning
Die Boeremag het eers in 2002 na vore gekom nadat ‘n groep bekend as die Boerevryheidsaksie (BVA) volgens die Nasionale Intelligensie Agentskap (NIA) beplan het om bomme te plant in die parlement en drinkwater van swart woongebiede te vergiftig.
Die Boeremag was ‘n groep van ongeveer 100 (volgens regeringsowerhede) wat uit die BVA ontstaan het met die doel om die ANC-regering omver te werp. Die groep het sy inspirasie uit die uitsprake van Siener van Rensburg (1864-1926) gekry dat ‘n swart leier sal doodgaan (vermoedelik Nelson Mandela) en dat swartes blankes sal aanval wat weer sal lei tot die herstel van die Boererepublieke. Dit blyk dat die Boeremag in selle opereer het en dat die arrestasies wat later gemaak is, nie alle selle vernietig het nie.
Die Boeremag se militêre leier was klaarblyklik ‘n voormalige offisier in die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag (SANW), Tom Vorster, terwyl die “overte” leier, Lourens du Plessis, ‘n sakeman van Pretoria was. Vorster, Du Plessis en Herman van Rooyen, nog een van die aangehoudenes, was blykbaar die finansierders van die Boeremag. Du Plessis se rol was blykbaar om oud-President P.W. Botha, te nader oor die moontlike geweldsopsies vir Afrikaners.
Volgens dokumentasie wat die Suid-Afrikaanse Polisiediens (SAPD) daarna as bewysstukke by die hof ingedien het, het die Boeremag ‘n klompie dokumente opgestel om die oorname te beplan. Al hierdie dokumente dui aan dat die Boeremag goed ingelig was oor die werkinge van die weermag en polisiediens. Dit sluit in:
Inhegtenisname
Die volgende vermeende Boeremag lede is in hegtenis geneem:
Hofsaak
Die hofsaak teen die 22 vermeende Boeremaglede begin in die Pretoriase hooggeregshof terwyl die aangehoudendes in die berugte C-Max tronk in Pretoria aangehou word. Die 22 word op 43 aanklagte aangehou, insluitend moord, hoogverraad en terrorisme. Drie voormalige Boeremaglede word as die staat se vernaamste getuies gebruik, naamlik ‘n polisie-informant, J.C. Smit, Henk van Zijl en Dion Krause. Alan van Rooyen, Dawid Oosthuizen en Lourens du Plessis is nog Boeremaglede wat staatsgetuies geword het. Die hofsaak word deurentyd onderbreek deur buitegewone hofaansoeke, insluitend regskostes, regsverteenwoordigers, en dat hulle gedwing word om na MetroFM, 'n swart gemeenskapsradiostasie, in C-Max te luister.
Hofuitspraak
Op 29 Oktober 2013 is die leier van die Boeremag, Tom Vorster en vyf lede van sy "bomgroep" wat in 2002 verskeie teikens opgeblaas het, gevonnis tot 'n effektiewe 25 jaar gevangenisstraf deur die Noord-Gautengse hooggeregshof in Pretoria. Die uitvoerders van die bomontploffings Herman van Rooyen, Johan en Wilhelm Pretorius, en Rudi Gouws het dieselfde vonnis ontvang as Vorster. Die derde Pretorius-broer, die bomvervaardiger Kobus Pretorius, is gevonnis tot 20 jaar tronkstraf, waarvan 10 jaar opgeskort is.
Boeremag-leiers, Mike du Toit, Dirk Hanekom en die Pretorius-broers se pa, dr. Lets Pretorius, is elk gevonnis tot 30 jaar gevangenisstraf, waarvan 10 jaar voorwaardelik opgeskort is. Mike du Toit se regterhand, André du Toit, en Dion van den Heever is gevonnis tot 20 jaar gevangenisstraf waarvan 10 jaar opgeskort is.
Rooikoos du Plessis en Jurie Vermeulen, wat ook belangrike rol gespeel het in die beplanning van die staatsgreep, het 15 jaar gevangenisstraf gekry, waarvan 10 opgeskort is. Een van die Boeremag se mees aktiewe lede en die Boeremag-kapelaan, 74-jarige Vis Visagie, is tot vyf jaar se korrektiewe toesig gevonnis.
Vyf van die Boeremag-lede wat 'n mindere rol gespeel het, insluitende die jongste lid Jacques Jordaan, het slegs opgeskorte vonnise gekry. Die ander is Adriaan van Wyk en voormalige weermagbeamptes Giel Burger, Jacques Olivier, en Pieter van Deventer.
Polisiebetrokkenheid
Prof Hercules Booysen, 'n voormalige professor in die regte by Unisa, het vir twee van die Pretorius-broers verskyn. In sy finale betoog spel hy uit dat die Polisie 'n prominente rol in die sogenaamde beplanning van 'n staatsgreep gespeel het. Hy haal verskeie voorbeelde uit die oorkonde aan wat dui dat polisie-agente deurentyd 'n deurslaggewende rol in die verloop van die totstandkoming en inwerkingstelling van die sogenaamde staatsgreep gespeel het.
Glenne Headly
Glenne Headly (13 Maart 1955 – 8 Junie 2017) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dirty Rotten Scoundrels (1988), Dick Tracy (1990), Mr. Holland's Opus (1995), en Don Jon (2013).
Mer hahn en neue Oberkeet, BWV 212
Mer hahn en neue Oberkeet, BWV 212, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Kruger-telegram
Die Kruger-telegram is die naam wat gewoonlik gebruik is vir 'n boodskap wat deur Wilhelm II, die Duitse keiser, na die Jameson-inval aan president Kruger gestuur is. Hierin wens die keiser pres. Kruger geluk met die suksesvolle afweer van die inval. Die doel van die inval was om Britse mynwerkers in opstand teen die regering te bring. Die poging misluk nadat 'n enkele Boerekommando 65 soldate van die invalsmag dood en die res as gevangenes neem.
Die telegram
Dit is op 3 Januarie 1896 gestuur en het gelui:
Ich spreche Ihnen meinen aufrichtigen Glückwunsch aus, daß es Ihnen, ohne an die Hülfe befreundeter Mächte zu appellieren, mit Ihrem Volke gelungen ist, in eigener Tatkraft gegenüber den bewaffneten Scharen, welche als Friedensstörer in Ihr Land eingebrochen sind, den Frieden wiederherzustellen und die Unabhängigkeit des Landes gegen Angriffe von außen zu wahren.
Ek spreek my hartlike gelukwense uit dat u met u volk, sonder om hulp van bevriende magte te vra, daarin geslaag het om met jul eie daadkrag teenoor die gewapende troepe, wat die vrede verstoor en julle land binnegeval het, die vrede te herstel en die land se onafhanklikheid te handhaaf teen aanvalle van buite.
Chelsea FC
Chelsea is 'n Engelse sokkerspan in Londen, wat in die Premier League speel. Chelsea se tradisionele uitrusting bestaan ​​uit 'n blou hemp en kortbroek, wat die klub die bynaam The Blues verdien. Hulle tuiswedstryde in Stamford Bridge, wat 'n kapasiteit van byna 42 000 sitplekke het. Sedert die Russiese eienaar Roman Abramovitsj die klub oorgeneem het, het Chelsea baie pryse gewen, soos drie keer die kampioenskap van Engeland.
Kruger-telegram
Die telegram
Die telegram het groot aanstoot in Engeland gegee en tot verswakte betrekkinge met Duitsland gelei.
Azerbeidjanners
Die Azerbeidjanners (Azerbeidjans: Azərbaycanlılar, آذربایجانلیلار) of Azeris (Azərilər, آذریلر), ook bekend as Azerbeidjanse Turke (Azərbaycan Türkləri آذربایجان تورکلری), vorm naas die Turke die tweede grootste Turkse etniese groep, die grootste inheemse etniese groep in die Kaukasus-streek en naas die Perse die tweede grootste etniese groep in Iran. Hulle vorm die titulêre nasie van Azerbeidjan, waar hulle sowat 91,6% van dié land se bevolking uitmaak, en praat Azerbeidjans, 'n Turkse taal, as moedertaal.
Misdadiger
'n Misdadiger is 'n persoon wat veroordeel is vir 'n misdaad deur 'n beampte van die regbank, soos byvoorbeeld 'n regter. Dit moet egter nie verwar word met 'n veroordeling vir 'n strafbare feit nie. Daar word in die verband meestal onderskeid gemaak tussen groot- en klein oortredings. Onder klein oortredings val byvoorbeeld oortredings soos spoedoortredings op openbare paaie, alkoholverbruik in die openbaar, en openbare urinering. Oortredings soos diefstal, moord, verkragting, die onwettige gebruik van dwelms, en die bestuur van 'n motorvoertuig terwyl jy onder die invloed van alkohol verkeer, val onder die kategorie 'misdaad'.
Azerbeidjanners
Wêreldwyd leef tussen 28 en 35 miljoen Azerbeidjanners, waarvan meer as 15 miljoen in Iran en sowat 8,2 miljoen in Azerbeidjan. In Iran leef hulle veral in die noordooste in die streek Azerbeidjan, saam met minderhede soos Koerde, Armeniërs en Perse. Hulle vorm die meerderheid in die vier Irannese provinsies van Wes-Azerbeidjan, Oos-Azerbeidjan, Ardabil en Zanjan. In Rusland leef tussen 603 070 en 1,5 miljoen Azerbeidjanners, waarvan meer as 130 000 in die Noord-Kaukasiese Republiek van Dagestan. In Turkye leef tussen 530 000 en 800 000 Azerbeidjanners, veral in die oostelike provinsies van Iğdır en Kars. 284 761 Azerbeidjanners leef in die suidooste van Georgië, waar hulle 6,5% van dié land se bevolking uitmaak en die grootste etniese minderheid vorm.
Woodlands, Durban
Woodlands is 'n voorstad in die suide van Durban, KwaZulu-Natal. Dit is net suid van Montclair geleë, op die westelike grens van Mobeni-Oos.
Mia Gundersen
Mia Gundersen (gebore 27 Oktober 1961) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Fomlesen i kattepine (1999) en in die televisiereekse D'ække bare, bare Bernt (1996), Offshore (1996), en Mia (2003).
Arne Ole David
Arne Ole David (4 Junie 1894 – 4 Januarie 1977) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Barken Margrethe (1934), Ud i den kolde sne (1934), Alarm (1938), en Sikken en nat (1947).
Verskaffer (ekonomie)
Verskaffers in die ekonomie is dié persone of instansies wat goedere en dienste aan ander verskaf sodat hulle hul produkte of dienste kan maak of verkoop. 'n Onderneming wat byvoorbeeld lemoensap maak, het lemoene, die toerusting om die lemoene mee uit te druk, en bottels vir die sap, nodig.
As die verskaffer die produkte nie betyds lewer nie, sal die onderneming nie sy produk gereed kan kry om weer te verkoop nie. Betroubare verskaffers is baie belangrik vir 'n sakeonderneming wat wil seker maak dat hul produk gereed sal wees wanneer die verbruiker dit nodig het. Wanneer verbruikers weet hulle kan die produk by 'n onderneming kry wanneer hulle dit nodig het, staan hierdie tipe vertroue as verbruikersvertroue bekend.
Dit is nuttig vir sakeondernemings om langtermynverhoudinge met verskaffers op te bou om ten alle tye betroubaarheid en gehalte te verseker.
6de Oscar-toekenningsaand
Die 6de Oscar-toekenningsaand is op 16 Maart 1934 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences gehou om erkenning te gee aan rolprente tussen 31 Julie 1932 en 31 Desember 1933. Will Rogers was die aanbieder en het al die pryse oorhandig.
Toe Rogers die prys vir beste regisseur aankondig, het hy bloot gesê: "Kom haal dit, Frank!" Frank Capra het gedink hy het gewen en het na die podium gehardloop, net om uit te vind Rogers het Frank Lloyd bedoel, wat vir Cavalcade gewen het.
Dit was ook die laaste keer dat geen prent meer as vier benoemings gekry het nie.
Hier volg ’n lys van die wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem):
Lionel Abelanski
Lionel Abelanski (gebore 22 Oktober 1964) is 'n Franse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Train of Life (1998), Atonement (2007), La banda Picasso (2012), en Magic in the Moonlight (2014).
NG gemeente Jagersfontein
duimnael|regs|300px|[[Jagersfontein se NG kerk in 1917.]]
Die NG gemeente Jagersfontein is 'n Vrystaatse gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Ring van Fauresmith. Die gemeente is op 1 November 1892 van die Fauresmith afgestig as die 34ste gemeente in die Vrystaatse Kerk.
Ontstaan van die dorp Jagersfontein
duimnael|regs|300px|'n Wasmasjien op die Jagersfontein-myn, omstreeks 1909.
regs|300px|duimnael|Mynwerkers nuttig ontbyt op die Jagersfontein-myn. Dis die grootste myn ter wêreld wat met die hand gegrawe is.
Jacobus Jagers het die plaas Jagersfontein in 1854 vir 1 000 riksdaalders aan C.F. (Cornelis) Visser van die plaas Schraalfontein verkoop. Die plek ontleen dan ook sy naam aan die Griekwa-familie, die Jagers, wat by die fontein bokant die teenswoordige myn gewoon het. In 1870 het J.J. de Kock 'n diamant op dié plaas opgetel, en baie gou is nog gevind. Op 29 Augustus 1870 is die diamantvelde van Jagersfontein gedeeltelik as 'n delwery oopgesit. Interessante bepalings van die eerste delwersregulasies was dat alle delwers die familiebetrekkinge van die Vissers en burgers van die Vrystaat moes wees. Artikel 17 lui soos volg: "Het Committee zal toezien dat geene negotiewaren, wynen, sterke dranken en ander spiritualiën op de delverijen worden verkocht, en dat sterke dranken ook niet bij eenige groote hoeveelheden worden aangevoerd; dat des Sondags niet worden gegraven en geene onbehoorlijke vrolijkheden plaats vinden."
Die delwers moes ’n vyfde van die opbrengs aan diamante afstaan aan die weduwee Visser, eienares van die plaas. L.B. van der Walt het in Die Volksblad van 5 Oktober 1929 geskryf dat ná die oopstelling van die delwery, is Charles Hutton tot inspekteur van die delwery benoem. Aanvanklik het die werk maar langsaam gevorder weens die primitiewe werkwyse, asook deur gebrek aan water en kapitaal sodat die inspekteurskap in 1872 weer opgehef is. Omstreeks 1878 het persone soos W.H. Beddy, Charles Wiele en C. Ried stelselmatiger begin werk. 'n Maatskappy, die "Fauresmith Diamond Mining Company" is gevorm met C. Hannan as bestuurder.
Vanaf 1886 was die sake van die dorp in die hande van 'n dorpsbestuur, maar in 1904 het die plek 'n dorpsraad gekry en was J.J. Wilson die eerste burgemeester. In Oktober 1900 het 'n klein afdeling troepe uit die kommando van genl. J.B.M. Hertzog die dorp binnegetrek. Daar het toe 'n geveg plaasgevind, maar die aanvallers het later weer padgegee. Op 25 Desember 1900 het die Engelse die dorp ontruim.
Agtergrond
Die gemeente het sy ontstaan te danke aan die ontdekking van diamante op die plaas Jagersfontein, want as gevolg van die ontdekking kom die gewone toeloop van mense met die doel om hul fortuin te soek en onder hulle was 'n aanmerklike getal wat behoort het tot die NG Kerk. Hulle is 'n tyd lank getrou bedien deur ds. H.J. Lückhoff, leraar van die gemeente Fauresmith. Vanweë die gestadigde toename van lidmate hier in die "mynkamp" het dit noodsaaklik geword om 'n hulpleraar aan te stel en 'n kerkgeboutjie op te rig. Die eerste hulpleraar wat hier gearbei het, was ds. J.W. Daneel, wie se werk nie sonder seën was nie. Nadat ds. Daneel na die sendingveld vertrek het, het ds. W. Robertson as hulpprediker opgetree tot hy die beroep na Petrusburg aangeneem het. Hoewel die eerste diamant reeds in 1870 deur ene De Klerk hier opgetel is en die myn reeds in 1871 begin werk het, is daar dan eers omstreeks 1890 aan afstigting gedink.
Gemeentestigting
duimnael|links|160px|Ds. Jacobus van Huyssteen, van 1903 tot 1910 die tweede leraar.
duimnael|regs|160px|Ds. J.C. du Plessis, leraar van 1924 tot 1928 en daarna die eerste leraar van die [[NG gemeente Bethlehem-Wes|gemeente Bethlehem-Wes.]]
regs|160px|duimnael|Ds. I.J. Minnaar, leraar van 1929 tot 1931.
duimnael|regs|160px|Ds. J.J. Lubbe, leraar van 1947 tot 1956.
duimnael|regs|160px|Ds. F.J. van der Merwe, leraar van 1956 tot 1962.
Volgens ds. P.A. Roux se mededeling in Ons Kerk Album (1917) het die Ringskommissie van die Westelike Ring die gemeente Jagersfontein op 10 November 1892 as selfstandige gemeente gestig. Maar volgens Ons gemeentelike feesalbum is 'n vergadering op 21 November 1892 in die konsistorie van die kerkgebou van Jagersfontein gehou, bestaande uit afgevaardigdes van die kerkraad van Fauresmith. Die doel was om aan Jagersfontein voor te stel dat hulle die verantwoordelikhede ten opsigte van ds. Robertson, hulpleraar, op hulle neem, naamlik £200 aan salaris. Volgens dié bron was daar dus toe nog nie 'n selfstandige gemeente op Jagersfontein nie, hoewel die gemeente se stigtingsjaar vandag nog erken word as 1892. Ons gemeentelike feesalbum vervolg: "Ná rype beraadslaging het die lidmate van Jagersfontein hulle gewillig verklaar hiervoor en is J.G. Brink as scriba van die kerkraad van Jagersfontein gekies. Uit die notule blyk dit ook baie duidelik dat Jagersfontein reeds op 1 November as 'n aparte gemeente afgestig is."
Op 'n gemeentevergadering van 29 Julie 1893, waarop ds. A. Murray van Jacobsdal gepresideer het, is die volgende besluite geneem: (a) Eers te wag met die bou van 'n pastorie. (b) Om dadelik 'n beroep uit te bring. Hieraan is uitvoering gegee. Prop. A.J. Malherbe het tydelik met die werk begin, maar op 23 April 1894 word hy beroep en het hom die beroep laat welgeval. (Hy was later die toegewyde en onvergeetlike ds. A.J. Malherbe van Boshof, ook moderator van die Sinode in die OVS.) Kort ná sy bevestiging is die huis van broer De Klerk as pastorie vir die som van £300 aangekoop. Uit die notules blyk dat daar veral aandag gegee is aan sulke sake soos die sendingwerk hier ter plaatse, Sondagsontheiliging onder meer deur 'n "band" (orkes) wat op Sondae musiek gemaak het, ensovoorts.
Anglo-Boereoorlog en daarna
Maar die tyd van voorspoed en sonskyn was van korte duur. Die oorlogswolke het ál meer saamgepak, en eindelik was die dorp nie net leeg nie, maar ook verwoes. (Die kerkgebou het wel behoue gebly.) Op 23 Augustus 1903 is prop. J.P. van Huyssteen hier bevestig. Sy bediening was langer as sy voorganger s'n, naamlik tot in 1910, en gedurende dié tyd is die huidige kerkgebou vergroot deurdat twee vleuels aangebou is (1909). Dit het die kerk se vorm na dié van 'n kruiskerk verander met ruimte vir twee galerye en omtrent 600 sitplekke.
Ná hom volg: di. W.J. Meyer (1910–'12); P. A. Roux (1914–'21), tydens wie se tyd die huidige pastorie vir £1500 (1915) aangekoop is; J.C. du Plessis (1924–'28) — net voor sy vertrek is die nuwe orrel aangekoop en geïnstalleer; I.J. Minnaar (1929–'31); D.J. van der Merwe (1933–'39) — ná 'n lang vakature van byna twee jaar, is ds. Van der Merwe hier bevestig; die depressie en die sluiting van die myn het hulle nou op meer as een gebied op 'n wrede wyse laat geld en tog het ds. Van der Merwe saam met sy kerkraad nie net die skuld afgewerk nie, maar ook die kop bo water gehou; B.J.B. Roux (1937–'42) — 'n tyd van gevestigde opbouing; M.H. Visser (1942–'46); J.J. Lubbe (1947–) — die myn heropen; die moederkerkgebou word gerepareer, met 'n nuwe en groot klok in die toring; 'n nuwe sendingkerk gebou; 'n sendeling in die persoon van eerw. H. Page word saam met Fauresmith beroep.
Lidmaattal
Reeds in 1963 skryf P.J. Nienaber in Suid-Afrikaanse pleknaamwoordeboek: "Daar was 'n tyd toe dit 'n groot bevolking gehad het, maar vandag is daar slegs 664 blankes." In 2011 se sensus het dit afgeneem tot 301 (NG lidmate: 175), vergeleke met 419 (NG lidmate: 237) in 2001. Die NG gemeente se lidmate het in die afgelope drie dekades weens die sluiting van die myn en ander faktore as volg afgeneem: van 500 in 1960 tot 402 in 1985 en 168 in 2015.
Ricky Russert
Ricky Russert (gebore 22 Julie 1983) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent I, Tonya (2017) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010), Banshee (2013), en MacGyver (2016).
Graatjiemeerkat
Graatjiemeerkatte is klein muishonde: 'n volwasse mannetjie weeg gemiddeld 731 g en 'n wyfie 720 g. Die totale lengte van 'n volwasse meerkat is gemiddeld 550 mm. Die liggaam is lank en slank, met 'n lengte van 250 tot 350 mm. Anders as baie ander muishondspesies het die graatjiemeerkat nie 'n pluimstert nie: die dun, geelbruin stert wissel van 175 tot 250 mm in lengte en word geleidelik dunner tot by die swart punt.
Die graatjiemeerkat se habitat beslaan dele van Namibië, Suid-Afrika, Botswana, Zimbabwe en Mosambiek. Van al die muishondspesies, bewoon graatjiemeerkatte die oopste en dorste dele. Hulle word in grasvelde aangetref en hul verspreiding hang ook af van die grondsoort: hulle kom meestal voor in gebiede met ferm of harde grond.
Meerkatte eet hoofsaaklik insekte, maar sal ook klein gewerweldes, eiers en plantreste eet. Hulle soek kos deur in die grond en gras te grawe en klippe om te keer.
Wanneer hulle 24 maande oud is begin 'n wyfie gewoonlik paar. Alhoewel meerkatte dwarsdeur die jaar kan paar, vind geboortes dikwels tydens die reënerige, warmer dele van die jaar van Augustus tot Maart plaas; dus wag meerkatte gewoonlik vir gunstige omstandighede voor hulle paar. 'n Wyfie is elf weke lank dragtig, waarna sy geboorte gee aan 3 kleintjies. Wyfies kan tot drie maal per jaar kleintjies hê. Die kleintjies se oë en ore is toe met geboorte en hulle kan nie urineer of ontlas sonder stimulasie van hul ma nie. Die ore gaan na 10 dae oop en die oë na 10-14 dae. Hulle soog tot 'n ouderdom van 49 tot 63 dae. 'n Graatjiemeerkat is geslagsryp op 1 jaar en het 'n moontlike lewensduur van 12 tot 13 jaar. Die vader neem soms 'n aktiewe rol in die versorging van die kleintjies. Aangesien meerkatte 'n sosiale karakter het, help nie-parende meerkatte dikwels ook om die kleintjies te versorg en van kos te voorsien.
Mejuffrou Suid-Afrika
Mejuffrou Suid-Afrika, gewoonlik geskryf '''Mej. Suid-Afrika''', is die titel van die wenner van ’n landwye skoonheidskompetisie vir ongetroude vroue in Suid-Afrika. Die titelhouer verteenwoordig die land later by die Mej. Wêreld- en Mej. Heelal-kompetisie. Sy is ook verantwoordelik vir bemarkings- en gemeenskapswerk.
Geskiedenis
Die eerste Mej. Suid-Afrika was Catherine Higgins, in 1952. Van 1975 tot 1981 is twee wenners gekies, ’n Mej. Suid-Afrika en ’n '''Mej. RSA'''. Daniela di Paolo was die laaste Mej RSA in 1981. In 1982 en weer 1984 kies Sunday Times hulle eie Mej SA na 'n uitval met Rapport wat die oorspronklike regte vir Mej SA van Dagbreek- en Landstem-koerante geërf het. Twee vroue het tot 1981 afsonderlik aan Mej. Wêreld en Mej. Heelal deelgeneem. Die kies van Mej. Suid-Afrika het ’n politieke kleurtjie gehad, veral in die 1970's, toe ’n swart '''Mej. Afrika-Suid''' ook gekies is om aan Mej. Wêreld deel te neem.
Wenners
Die lys van wenners van dié skoonheidskompetisie is as volg:
Bahrein Wêreldhandelsentrum
Die Bahrein Wêreldhandelsentrum is 'n 240 meter hoë dubbeltoringkompleks geleë in Manama, Bahrein. Die torings in 2008 deur die multinasionale argitekfirma, Atkins, laat bou. Dit is die eerste wolkekrabber in die wêreld waar windturbines by die ontwerp ingesluit is.
Hierdie vyftigverdiepinggebou is naby die Koning Faisalsnelweg gebou en naby ander landmerke soos die torings van die Bahrein Finansiële sentrum, die Nasionale Bank van Bahrein, die Abraj Al Lulu en die skouspelagtige Pearl Roundabout. Dit is tans die tweede hoogste gebou in Bahrein. Die projek het verskeie toekennings ontvang vir volhoubare bouwerk.
Son Doong
Die Sơn Đoòng-grot (in Viëtnamees: Hang Sơn Đoòng, of Bergriviergrot ) is 'n massiewe grot wat as die grootste grot ter wêreld beskou word. Hierdie grot is in die Phong Nha-Ke Bang Nasionale Park in die provinsie Quang Binh in Viëtnam geleë, naby die grens met Laos.
Ondanks die grot se grootte is dit eers in 1991 ontdek en in 2009 aan die publiek bekend gestel. Die Son Doong-grot bestaan uit 'n lang tonnel van meer as vier kilometer in lengte. Hierdie tonnel is op plekke tot 180 meter hoog en 90 meter breed.
Devil's Bellows Nek
Devil's Bellows Nek is 'n bergpas in die Oos-Kaap op die R351-grondpad noord van Balfour in die rigting van Whittlesea. Die pas bereik 'n hoogte van 1 900m bo seespieël en 'n maksimum steilte van 1:8. Die omgewing het besondere natuurskoon.
Son Doong
Die Son Doong-rivier, 'n groot, vinnig vloeiende ondergrondse rivier loop deur die grot.
Groot Trek
[[Lêer:Great Trek map full.png|duimnael|400px|Trekroetes van die grootste trekgeselskappe tydens die eerste golf van die Groot Trek (1835–1840), met die belangrikste veldslae en gebeurtenisse aangedui.
]]