cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Labia (geslagsdele)
Die labia of skaamlippe is deel van die vroulike geslagsdele; hulle is die belangrikste uitwendig sigbare dele van die vulva. In mense is daar twee soorte labia: die labia majora (die buitenste of groot skaamlippe) en die labia minora, twee velvoue tussen die groot labia. Die labia omring en beskerm die klitoris en die opening van die vagina en urinebuis.
Kwadratiese vergelyking
Kwadratiese formule
Deel elke term nou met a:
31ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 31ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1973 vereer het, is op 26 Januarie 1974 gehou.
Labia (geslagsdele)
Anatomie
Die labia majora of groot skaamlippe is lipvormige strukture wat hoofsaaklik uit vel en vetweefsel bestaan en aan albei kante van die vulva voorkom. Dit het dikwels ’n plomp voorkoms en is dikker na voor. Die voue tussen die labia majora en labia minora is bekend as die interlabiale plooie.
Kwadratiese vergelyking
Kwadratiese formule
As   (kyk standaard vorme), skryf dan die formule soos volg:
Labia (geslagsdele)
Anatomie
Beide die binneste en buitenste oppervlak van die labia majora bevat olie- en sweetkliere. Die labia majora het minder senuwee-eindpunte as die res van die vulva, maar die vel is baie vaatryk.
Die binneste oppervlak van die labia minora is ’n dun, klam vel met die voorkoms van slymvlies. Hulle bevat baie oliekliere en soms sweetkliere. Die labia minora het baie senuwee-eindpunte en ’n kern van erektiele weefsel.
Diversiteit
Die kleur, grootte, lengte en vorm van die klein skaamlippe wissel baie van vrou tot vrou. In sommige vroue is hulle amper afwesig, en in ander kan hulle vlesig en uitpeulend wees. Hulle kleur kan wissel van ligpienk tot swartbruin, en hulle tekstuur kan wissel van glad tot baie gerimpeld.
Seksuele opwekking en reaksie
thumb|240px|LINKS: ’n Vulva onder normale omstandighede. REGS: Wanner die vrou seksueel opgewek is, swel die groot en klein labia op, die groot labia trek effens terug en die vulva raak gesmeer. Die labia is een van die vrou se erogene (seksueel sensitiewe) sones. Die labia minora reageer op seksuele prikkeling, en hulle sensitiwiteit wissel baie van vrou tot vrou. In sommige vroue is hulle so sensitief dat enigiets meer as ’n ligte aanraking ongemaklik kan wees, terwyl stimulasie in ander vroue geen reaksie kan ontlok nie. Die labia kan seksueel gestimuleer word as deel van masturbasie of met ’n seksmaat deur dit met die vingers aan te raak of tydens orale seks. Deur die labia minora te beweeg kan die uiters sensitiewe klitoris ook gestimuleer word.
Tydens seksuele stimulasie swel die labia majora op vanweë groter bloedtoevoer na die streek en trek terug, en so word die vulva effens ontbloot. Die labia minora word met bloed gevul en swel op tot tussen twee en drie keer die normale deursnee. Hulle word ook rooier of donkerder. Omdat swangerskap en kraming vaatrykheid verhoog, sal die groot en klein skaamlippe gouer opswel by vroue wat al kinders gehad het.
Sowat 30 sekondes tot drie minute voor ’n orgasme sal die labia minora verder vol bloed raak as seksuele stimulasie voortduur, en hulle sal nog rooier word.
Ná ’n orgasme sal die labia geleidelik na die natuurlike toestand terugkeer as die vrou nie verder gestimuleer word nie. Die labia minora keer binne twee minute na hulle oorspronklike kleur terug en swelling neem binne vyf tot tien minute af. Die labia majora keer binne sowat ’n uur na hulle natuurlike toestand terug.
Chlorofil
Die son verdryf die skemer van die vroeë oggend en die eerste strale skyn op 'n blaartjie hoog bo in 'n boom. Hier, in hierdie klein blaartjie, word 'n lewensproses aan die gang gesit wat ingewikkeld en wonderlik is. As ons hierdie blaartjie alleen in aanmerking neem, is die proses onbeduidend, maar dit is die somtotaal van die bedrywighede van ontelbare miljoene blare wat die lewe op aarde moontlik maak. Die sleutel tot hierdie aktiwiteit is chlorofil.
Wat is chlorofil?
As ons een van die miljoene selle wat 'n blaar uitmaak, onder 'n mikroskoop ondersoek, sien ons 'n uiters klein kompartement, omhul deur 'n wand van sellulose en gevul met 'n korrelagtige stof wat sitoplasma genoem word. In die sitoplasma, tussen talle ander klein partikels, kan ons 'n aantal heldergroen ronde korreltjies sien; hier die korreltjies word chloroplaste genoem en hulle is met chlorofil gevul. Chlorofil is 'n pigment, ŉ gekleurde chemiese stof. Ander voorbeelde van pigmente is die stowwe wat kleur gee aan ons hare en vel of aan die vere van voëls; bloed se rooi kleur is toe te skryf aan ŉ pigment wat hemoglobien genoem word.
Die samestelling van chlorofil
Die chemiese samestelling van chlorofil is baie ingewikkeld. Die molekulêre struktuur daarvan (eintlik strukture, want daar is twee soorte chlorofil) is enorm. Hul chemiese formules is:
Chlorofil a: C55H72N4Mg
Chlorofil b: C55H70O6N4Mg
Uit bogenoemde chemiese formule sien ons dat 'n molekule chlorofil a uit 55 atome koolstof, 72 atome waterstof, 5 atome suurstof, 4 atome stikstof en 1 atoom magnesium bestaan. Die chloroplaste is klein, groen skyfies en, soos ons eie bloedliggaampies, is hulle nie staties nie, maar beweeg rond in die sel asof hulle 'n eie lewe het. Wanneer die strale van die son te skerp is, dring hulle saam aan die kante van die sel met hul dun kante na die bron van lig.
Wanneer die lug bewolk is, draai hulle om sodat die plat kant na die son is en hulle soveel lig as moontlik ontvang. Gedurende die dag word stysel in die vorm van klein korrels in die chloroplast neergelê. In die nag, wanneer fotosintese nie plaasvind nie, word die styselkorrels weer afgebreek of verteer tot glukose, wat, in teenstelling met stysel, goed in water opgelos.
Hierdie suikers kan dan deur die selmembrane na buite, tot in die nerwe van die blaar, dring, van waar hulle na alle dele van die plant vervoer kan word. ŉ Deel van die suikers kan opgegaar word deurdat die plant in sekere organe (soos bv. in die aartappelknol of koringkorrel) weer stysel daaruit kan opbou. So word styselkorrels gevorm, wat dikwels dit grootste deel van die sel kan vul. Die res van die suikers wat van die blaar afkomstig is, word gebruik vir die vorming van ander organiese stowwe soos sellulose, proteïene, vette ensovoorts.
Die funksie van chlorofil
Miljoene jare al, lank voordat die mens op die aarde verskyn het, is ŉ ingewikkelde proses van die uiterste belang in die blare van plante aan die gang. Aangesien hulle energie gebruik wat van die son afkomstig is om die produksie van organiese stowwe te bewerkstellig, kan dit met 'n nywerheidsproses vergelyk word, maar naas die proses in die blare van miljoene bome is die nywerheidsbedryf van die mens maar taamlik nietig. Die sleutelbestanddeel van hierdie plantaardige proses is chlorofil. Koolstofdioksied (CO2) uit die lug gaan deur die huidmondjies die blaar binne en water (H2O) uit die grond vloei deur die nerwe na die blaar. In die aaneengeslote geledere van selle los die kooldioksied in die water op.
Lig bestaan uit klein deeltjies (partikels), wat fotone genoem word, en in golwe beweeg. Wanneer lig nou op die blaar val, dra die fotone hul energie aan die blaar oor. Die chlorofil in die blaar ontvang 'n groot deel van hierdie energie, wat van sonlig afkomstig is, en sit dit in chemiese energie (dit wil sê in 'n bruikbare vorm) om, deur 'n verbinding te vorm waarin die ligenergie ingebou is. Hierdie verbinding word edenosientrifosfaat (ATP) genoem, en kan sy energie later weer aan die sel afgee.
Gelyktydig met die vorming van ATP, neem chlorofil met behulp van ander ligdeeltjies se energie deel aan die opbreking van water in die sel. Die water word tot waterstof en suurstof afgebreek. Laasgenoemde word vrygestel, terwyl die waterstof gebruik word om die kooldioksied wat die plant deur sy huidmondjies uit die atmosfeer opgeneem het, tot 'n koolhidraat (suiker) om te sit (te reduseer). Vir hierdie proses, wat baie ingewikkeld is, is energie nodig, wat deur die energieryke verbinding ATP verskaf word.
Ons sien dus dat chlorofil die energie van sonlig gebruik om uit eenvoudige stowwe soos kooldioksied en water energieryke verbindings soos suiker en stysel te vorm. Hierdie proses word fotosintese genoem. Chlorofil tree hier dus as katalisator op, dit wil sê, ‘n stof wat die vermoë besit om ŉ reaksie te versnel sonder om self verander te word. Die eenvoudigste suiker wat tydens fotosintese gevorm word, is glukose of druiwesuiker (C6H12O6).
Fotosintese, die bron van lewe
Die werking van chlorofil is van fundamentele belang vir die lewe op aarde, aangesien dit die enigste proses is waardeur plante energie kan gebruik om lewende materiaal te bou, en groen plante is die enigste organismes wat daartoe in staat is. Regstreeks of onregstreeks is ons volkome afhanklik van plante vir die energie wat ons vir ons groei en liggaamlike bedrywighede nodig het; ons verkry daardie energie deur die groot organiese molekules, wat reeds opgebou is deur die plante en vleis waarvan ons leef, af te breek en “te verbrand".
3 Juno
Juno (kleinplaneetnaam: 3 Juno) is ’n asteroïde in die asteroïdegordel. Dit is die derde asteroïde wat ontdek is, in 1804 deur die Duitse sterrekunde Karl Harding; die eerste twee is 1 Ceres en 2 Pallas. Juno is die 11de grootste asteroïde en een van die grootste twee klipagtige (S-tipe) asteroïdes; die ander een is 15 Eunomia.
Volgens raming maak Juno se massa 1% van die totale massa van die asteroïdegordel uit. Desondanks is sy massa net 3% van dié van Ceres.
Vir ’n S-tipe asteroïde is Juno ongewoon weerkaatsend, wat ’n aanduiding van sy oppervlakeienskappe kan wees. Hierdie hoë albedo verduidelik sy relatief hoë skynbare magnitude vir so ’n klein voorwerp wat nie in die binnerand van die gordel voorkom nie. Juno se magnitude kan tot +7,5 wees met ’n gunstige opposisie, wat helderder is as Neptunus of Titan. Dit is ook die rede hoekom dit ontdek is voor groter asteroïdes soos Hygiea, Europa, Davida en Interamnia. Met die meeste opposisies bereik dit egter net ’n magnitude van +8,7 – dus net-net sigbaar deur ’n verkyker.
Chlorofil
Fotosintese, die bron van lewe
Die diere kan natuurlik regstreeks van plantlewe, of van ander diere wat op hulle beurt weer van plante lewe. Slegs 'n betreklik klein gedeelte van die totale energie van die son bereik die aarde; hiervan word na berekening ongeveer 2 persent deur plante in fotosintese gebruik. In elke vierkante meter (m2) blaaroppervlakte kan die chlorofil 0,5-1 g stysel in 'n uur vervaardig. 'n Boom van middelmatige grootte het sowat 1 000 m2 blaaroppervlakte. sodat die boom 0,5-1 kg stysel per uur vervaardig – dit wil sê ongeveer 10 kg stysel op 'n lang somersdag.
3 Juno
Juno is, nes Ceres, Pallas en Vesta, aanvanklik as ’n planeet beskou. In 1811 het Johann Schröter geraam hy het ’n deursnee van tot 2 290 km. Al vier is herklassifiseer as asteroïdes nadat al hoe meer asteroïdes ontdek is. Juno se klein grootte en onreëlmatige vorm sluit hom uit van ’n klassifikasie as dwergplaneet.
Hulpwerkwoord
Inleiding
Hulpwerkwoorde in Afrikaans was, volgens Van Rooy (2017:265), oorspronklik net gewone of leksikale werkwoorde, maar deur middel van 'n proses van grammatikalisering het die oorspronklike betekenis vervaag. Dit beteken dat die hulpwerkwoord se betekenis nou bepaal word deur die grammatikale konstruksie (d.w.s. die plek in die sin) waarin die hulpwerkwoord optree en dus die funksie wat die hulpwerkwoord vervul. Die hulpwerkwoord word gedefinieer as 'n werkwoord soos het, is, sal, sou, ens. wat in verbinding met die infinitief of verlede deelwoord van 'n ander werkwoord gebruik word om tyd/wyse/aspek aan te dui.
Joe Keery
Joe Keery (gebore 24 April 1992) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Molly's Game (2017), Slice (2018), en After Everything (2018), en in die televisiereeks Stranger Things (2016).
Hulpwerkwoord
Hulpwerkwoord van tyd
Die hulpwerkwoord het word gebruik om die verlede tyd uit te druk en hierdie hulpwerkwoord kom saam met die [ge-]-vorm van die hoofwerkwoord voor, soos bv. Ek het 'n appel geëet. Dit is belangrik dat die hulpwerkwoord van tyd nie verwar word met het wat in sekere sinne sintakties as die oorganklike hoofwerkwoord optree nie. Vergelyk die volgende voorbeelde in die onderstaande kolom: Die werkwoord het wat in die linkerkantste kolom verskyn, is die hulpwerkwoord van tyd. Die werkwoord het wat in die regterkantste kolom verskyn, is 'n oorganklike hoofwerkwoord. Die hulpwerkwoord van tyd word die maklikste geïdentifiseer deurdat die werkwoord wat daarop volg bestaan uit die morfeem [ge-] plus 'n hoofwerkwoord wat die verlede tyd aandui, soos bv. Hy het geloop. Die hulpwerkwoord word (teenwoordige tyd) en is (verlede tyd) kombineer ook met die [ge-]-vorm om die passief te vorm.
Modale hulpwerkwoorde
Die modale hulpwerkwoorde (soos kan, mag, moet, sal, sou, wou) pas die betekenis van die sin aan ten opsigte van die waarskynlikheid of wenslikheid van die gebeure daarin. Die "modale" van modale hulpwerkwoorde dui daarop dat dié hulpwerkwoorde gebruik word in sinne waarin modaliteite, d.w.s. nie-werklikhede/nie-feitelikhede soos moontlikheid, waarskynlikheid, noodsaaklikheid en verpligting uitgedruk word. Die sinne (2) tot (4) dui dus aan dat iets nog moet gebeur, terwyl sin (1) aandui dat die aksie reeds besig is om plaas te vind en dus 'n werklikheid/feit is.
Die modale hulpwerkwoorde kan, moet, sal en wil het twee vorme: die teenwoordigetydsvorm en verledetydsvorm: Modale hulpwerkwoorde kan gebruik word om drie tipes betekenisse uit te druk, naamlik (1) epistemies, (2) deonties of (3) dinamies. Hierdie drie tipes betekenisse word hier onder in die volgende afdelings verder bespreek.
Epistemiese gebruik van modale hulpwerkwoorde
Epistemiese betekenisse kan dus opgesom word deur te stel dat iets so behoort te wees, dat iets nie so hoef te wees nie, of dat iets so kan/mag/moet/sal wees. Epistemiese modale hulpwerkwoorde word dikwels vergesel deur die woorde moontlik/waarskynlik/seker, soos gesien kan word in die voorbeelde: Dit kan moontlik sy kantoor wees omdat ek sy stem hoor; Hulle moet seker trots wees op hul seun omdat hy so mooi presteer.
Deontiese gebruik van modale hulpwerkwoorde
Deontiese betekenisse handel oor 'n verpligting wat op die spreker of 'n ander persoon, dikwels die aangesprokene, rus. Volgens Carstens (1998:27) het deontiese waardes te doen met die gebeure, handeling of toestand wat deur die spreker uitgedruk word, en waaraan hy/sy hom/haar verbind, en die prototipiese deontiese waardes wat deur die vyf modale uitgedruk word, is soos volg: Ponelis (1979:251-253) dui die volgende gebruike van deontiese modale hulpwerkwoorde aan:
2. Toekomsverwysing
Volgens Ponelis (1979:252) is modaliteit en toekomsverwysing nóú verbonde: die modale hulpwerkwoorde verwys na ongerealiseerde stande van sake (modaliteite) en hulle is dus by implikasie toekomsverwysend. Dit is van alle deontiese modale hulpwerkwoorde egter in die besonder sal en wil wat in sekere verbande (veral met nie-lewende en/of nie-eerstepersoonsonderwerpe) so na betekenis verbleek het, dat hulle suiwer toekomsverwysend gebruik word.
Dinamiese gebruik van modale hulpwerkwoorde
Dinamiese betekenisse handel oor die potensiaal of inherente vermoë van 'n persoon, of minder dikwels 'n ander entiteit in die sin. Dinamiese modale hulpwerkwoorde is gerig op die onderwerp van die sin, en dui aan in watter mate die onderwerp in staat is om die handeling van die werkwoord te verrig. Hierdie funksie word dikwels deur die hulpwerkwoord kan uitgedruk, soos gesien kan word in die volgende voorbeelde:
Sintaktiese gebruik
Van Rooy (2017:266) verduidelik dat hulpwerkwoorde nie op hulle eie gebruik word nie, maar afhanklike vorme is wat addisionele betekenislae tot die sin toevoeg in terme van die betekenis van die hoofwerkwoord. Die eerste hulpwerkwoord van die hoofsin word in die spilposisie geplaas, en ander hulpwerkwoorde (indien daar meerdere hulpwerkwoorde voorkom) word in die werkwoordkompleks aan die einde van die sin geplaas aan weerskante van die hoofwerkwoord – modale hulpwerkwoorde vóór die hoofwerkwoord, en ander hulpwerkwoorde ná die hoofwerkwoord.
Chlorofil
Die atmosferiese balans
Chlorofil vervul 'n ander rol wat uiters belangrik is vir lewe op aarde. Groot hoeveelhede kooldioksied word elke dag vrygestel deur die asemhaling van mens en dier, deur die proses van ontbinding en deur die nywerhede. Terselfdertyd word miljoene tonne suurstof elke dag opgebruik in die proses van oksidasie. As hierdie proses toegelaat word om onbeperk voort ta duur, sou daar na 'n tyd geen suurstof meer op aarde wees nie en sou alle lewe tot stilstand kom. Gelukkig is daar plante wat deur die proses fotosintese suurstof aan die lug vrystel en koolstofdioksied absorbeer, waardeur 'n balans gehandhaaf word.
Chlorofil en hemoglobien
Ons het reeds gesê dat chlorofil en hemoglobien van die bloed albei pigmente is. Trouens, hul molekules stem baie ooreen, en verskil hoofsaaklik in die aard van die sentrale atoom, wat in chlorofil magnesium is en in hemoglobien yster. Hierdie feit is betekanisvol, aangesien dit die fundamentele eenheid van alle lewe op aarde beklemtoon. Dit is ook moontlik dat die chlorofil wat ons saam met vars groente eet, goed vir ons gesondheid is.
Pterocarpus tinctorius
Pterocarpus tinctorius is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Republiek die Kongo, Tanzanië en Zambië.
Die spesie het twee subspesies:
Bathydorus uncifer
Bathydorus uncifer is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die geslag Bathydorus en behoort tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1899 deur Schulze.
Washington Vlootwerf
Die Washington Vlootwerf (amptelik The Washington Navy Yard) is die voormalige skeepswerf en gevegswapenaanleg van die Amerikaanse Vloot in die suidooste van Washington, D.C.. Dit is aan die Anacostiarivier geleë en is die oudste kusvestiging van die Amerikaanse Vloot.
Die werf dien tans as 'n seremoniële en administratiewe sentrum vir die Amerikaanse Vloot, die tuiste van die Hoof van Vlootoperasies, en is die hoofkwartier van die Vloot-Seestelsels Kommandement, "Naval Reactors", Vlootfasiliteite Geniekommandement, Vlooterf- en geskiedeniskommandement, die Nasionale Museum van die Amerikaanse Vloot, die Amerikaanse Vloot se "Judge Advocate General's Corps", Marienekorps Instituut, die Amerikaanse Vlootorkes en ander meer geklassifiseerde fasiliteite.
33ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 33ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1975 vereer het, is op 24 Januarie 1976 gehou.
Derdegraadse vergelyking
'n Derdegraadse vergelyking is 'n wiskundige vergelyking in die vorm:
Faktorisering van 'n derdegraadse vergelyking
As r enige wortel is van die derdegraadse vergelyking, dan kan ons (x–r ) as 'n faktor gebruik word om die volgende te verkry:
Standaard vorme:
Anna Bender
Anna Bender (6 Desember 1919 - 13 Desember 2004) was 'n Suid-Afrikaanse pianis en outeur. Sy is op Piet Retief gebore. Haar moeder was haar eerste leermeester, maar later het sy oorsee in Londen onderrig ontvang van I.J. Haarhoff, Isador Epstein en Louis Kentner.
In 1950 is sy as amptelike begeleidster by die destydse SAUK aangestel, en in die 20 jaar wat sy dié pos beklee het, het sy talle bekende internasionale kunstenaars begelei, onder andere Marcel Wittrisch. As solis het sy byvoorbeeld onder vooraanstaande gasdirigente soos Strawinski opgetree.
Sci-Hub
Sci-Hub is 'n webwerf wat gratis toegang tot miljoene navorsingsartikels en boeke bied deur amptelike bronne te weerspieël, wat dikwels die uitgewers se betaalmure op verskillende maniere omseil. Sci-Hub bied baie van die navorsingsartikels deur kopieregregulasies te ignoreer.
Anna Bender
In 1975 is sy aangestel in die personeel van die Pretoriase Technikon nadat sy 'n tyd lank redaktrise van die musiektydskrif Opus was. Uit haar pen het 'n twintigtal radiopraatjies oor musiek verskyn. Sy het ook 'n boek, Vir die musiekleier, gepubliseer, en jare lank die lewe van die komponis Mornay du Plessis nagevors.
Sy was ook ŉ kampvegter vir die Afrikaanse lied en lewer 'n groot bydrae tot die optekening en bewaring van die Afrikaanse liedereskat.
Sci-Hub
Alexandra Elbakyan het Sci-Hub in 2011 gestig as 'n reaksie op die hoë koste van navorsingsartikels agter betaalmure. Die webwerf word wyd gebruik deur mense van beide ontwikkelde en ontwikkelende lande, en het vanaf Februarie 2016 meer as 200 000 versoeke per dag bedien.
Sci-Hub en Elbakyan is twee keer (in 2015 en 2017) in die Verenigde State vir kopieregskending gedagvaar. Hulle het albei sake verloor, wat veroorsaak dat sommige van hul internetdomeinname verloor is. Die webwerf het sedertdien gewissel tussen verskillende domeinname.
Sci-Hub is geprys deur sommige in die wetenskaplike, akademiese en uitgewersgemeenskappe  vir toegang tot kennis wat deur die wetenskaplike gemeenskap gegenereer word. Ander het dit gekritiseer omdat dit kopiereg skend, wat die ekonomiese lewensvatbaarheid van uitgewers bedreig, die universiteit se netwerkbeveiliging in gevaar stel, en die regmatige toegang tot vraestelle deur universiteitspersoneel in gevaar stel.
Leopold Stokowski
Leopold Anthony Stokowski (18 April 1882–13 September 1977) was 'n Engelse dirigent. Hy was een van die leidende dirigente van die vroeë en middel 20ste eeu, en is die beste bekend om sy lang assosiasie met die Philadelphia Simfonieorkes en sy verskyning in die Disneyrolprent Fantasia. Hy was veral bekend vir sy vryhandige styl van dirigeer (die verwerping van die dirigeerstok) en vir die verkryging van 'n kenmerkend weelderige klank vanuit die orkeste wat hy gedirigeer het.
Stokowski was musikale direkteur van die Cincinnati Simfonieorkes, die Philadelphia Simfonieorkes, die NBC Simfonieorkes, New York Filharmoniese Orkes, die Houston Simfonieorkes, die Symphony of the Air en vele ander. Hy was ook die stigter van die All-American Youth Orchestra), die New York Stad Simfonieorkes, die Hollywood Bowl Simfonieorkes en die Amerikaanse Simfonieorkes.
Stokowski het die musiek gedirigeer vir, en verskyn, in verskeie Hollywood rolprente, mees noemenswaardig Walt Disney-prente se Fantasia. Hy was 'n lewenslange voorstander van hedendaagse komponiste, en het baie eerste opvoerings gegee van nuwe musiek gedurende sy 60-jaar dirigent-loopbaan. Stokowski, wat sy amptelike dirigeerbuiging in 1909 gemaak het, het in 1975 vir die laaste keer in die openbaar verskyn maar het voortgegaan om tot Junie 1977 opnames te maak, wel 'n paar maande voor sy dood op die ouderdom van 95 jaar.
Vroeë lewe
Stokowski is as die seun van 'n Engelsgebore kabinetmaker van Poolse afkoms, Kopernik Joseph Boleslaw Stokowski, en sy Northampton-gebore vrou Annie-Marion (née Moore), gebore. Stokowski is gedoop as Leopold Anthony Stokowski, alhoewel hy in sy latere lewe sy middelnaam verander het na Antoni, soos per die Poolse spelling. Daar bestaan ietwat van 'n misterie betreffende sy vroeë lewe. Hy het byvoorbeeld met 'n ongewone, nie-Britse aksent gepraat, alhoewel hy gebore is en grootgeword het in Londen. Stokowski het ook by geleentheid sy geboortedatum as 1887 pleks van 1882 aangegee, soos bv. in 'n brief aan die Hugo Riemann Musiklexicon in 1950, wat ook verkeerdelik sy geboorteplek vermeld as Krakau, Pole. Nicolas Slonimsky, die redakteur van Baker's Biographical Dictionary of Musicians, het 'n brief van 'n Finse ensiklopedie-redakteur ontvang wat gekonstateer het, "Die Maestro self, het my vertel dat hy in 1889 in Pomerania, Duitsland gebore was." In Duitsland was daar 'n ooreenstemmende gerug dat sy oorspronklike naam bloot eenvoudig "Stock" (Duits vir "stok") was. Stokowski se geboortesertifikaat (geteken deur J. Claxton, die registrateur by die Algemene Kantoor, Somerset House, Londen, in die wyk van All Souls, Middlesex) gee egter sy geboortedatum en -plek aan as 18 April 1882, by Upper Marylebone Straat 13 (nou New Cavendish Straat), in die Marylebone Distrik van Londen. Stokowski was vernoem na sy Pools-gebore oupa Leopold, wat op 13 Januarie 1879 op die ouderdom van nege-en-veertig in die Engelse county van Surrey oorlede is.
Die "geheim" betreffende sy oorsprong en aksent word uitgeklaar in Oliver Daniel se 1000-bladsy biografie Stokowski – A Counterpoint of View (1982), waarin Daniel (in Hoofstuk 12) onthul dat Stokowski onder die invloed van sy eerste vrou, die pianis Olga Samaroff, gekom het. Samaroff, gebore as Lucy Mary Agnes Hickenlooper, was afkomstig van Galveston, Texas, en het 'n meer eksoties-klinkende naam aangeneem ten einde haar loopbaan te bevorder. Sy het Stokowski vir professionele – en loopbaanredes aangespoor om slegs die Poolse aspek van sy agtergrond te benadruk toe hy 'n inwoner van die Verenigde State geword het. Hy het gestudeer by die Koninklike Kollege van Musiek, waar hy die eerste keer op die ouderdom van slegs 13 jaar in 1896 ingeskryf het, welke hom een van die jongste studente gemaak het om so te doen.
Stokowski sou in sy latere lewe in die Verenigde State ses van die nege simfonieë wat deur sy mede orrelstudent, Ralph Vaughan Williams, geskryf is, opvoer. Stokowski het in die koor van die St Marylebone Parish Church gesing, en hy het later die assistent orrelis tot Sir Walford Davies by die Temple Church geword. Teen die ouderdom van sestien was Stokowski verkies tot lidmaatskap van die Koninklike Kollege van Orreliste. In 1900 het hy die koor van Sint Mary's Kerk, Charing Cross Weg, gevorm, waar hy koorseuns opgelei het en die orrel gespeel het. In 1902 was hy aangestel as die orrelis en koordirekteur van Sint James Kerk, Piccadilly. Hy het ook The Queen's College, Oxford bygewoon, waar hy 'n BA-graad in Musiek in 1903 behaal het.
New York, Parys en Cincinnati
In 1905 het Stokowski in New York Stad as die orrelis en koordirekteur van die Sint Bartholomeus Kerk begin werk. Hy was baie gewild onder die gemeentelede, welke lede van die Vanderbilt familie ingesluit het. Hy het egter met verloop van tyd uit sy pos bedank ten einde 'n loopbaan na te jaag as 'n dirigent. Stokowski het derhalwe na Parys getrek ten einde bykomende studies in dirigeerskap te kan bywoon. Hy het aldaar verneem dat die Cincinnati Simfonieorkes 'n nuwe dirigent sou benodig wanneer dit teruggekeer van 'n lang sabbatsverlof. In 1908 het Stokowski 'n aanvang geneem met 'n veldtog om die posisie te wen. Hy het briewe aan mev. Christian R. Holmes, die simfonieorkes se president, geskryf, en al die pad na Cincinnati, Ohio gereis vir 'n persoonlike onderhoud.
Stokowski was bo die ander applikante verkies, en het aan die einde van 1909 sy pligte opgeneem. Dit was ook die jaar van sy amptelike dirigeer-buiging in Parys saam met die Colonne Orkes op 12 Mei 1909, toe Stokowski sy voorgenome bruid, die pianis Olga Samaroff, tydens 'n opvoering van Pjotr Tsjaikofski se Klavierconcerto No. 1 begelei het. Stokowski se dirigeer-buiging in Londen het die volgende week op 18 Mei plaasgevind saam met die New Symphony Orchestra by Queen's Hall. Sy betrokkenheid as die nuwe permanente dirigent in Cincinnati was 'n reuse sukses. Hy het die begrip van "popkonserte" bekendgestel en sedert sy eerste seisoen, het hy opgetree as voorstander van die werke van lewende komponiste. Sy konserte het opvoerings van die werke van Richard Strauss, Sibelius, Rachmaninoff, Debussy, Glazoenof, Saint-Saëns en baie ander ingesluit. Hy het opgetree as dirigent tydens die Amerikaanse buigings van nuwe werke deur komponiste soos Elgar, wie se 2de Simfonie die eerste keer daar opgevoer is op 24 November 1911. Hy sou regdeur sy loopbaan volhou met die bevordering van kontemporêre musiek. Stokowski het egter vroeg in 1912 gefrustreerd geraak met die politiekery van die orkes se Raad van Direkteure, en sy bedanking ingedien. Daar was 'n twispunt betreffende of die bedanking aanvaar moet word of nie; maar op 12 April 1912 het die raad besluit om dit te aanvaar.
János Kádár
János Kádár (/ˈkɑːdɑːr/; Hungarian: [ˈjaːnoʃ ˈkaːdaːr]; 26 Mei 1912 - 6 Julie 1989) was 'n Hongaarse kommunistiese leier en die sekretaris-generaal van die Hongaarse Sosialistiese Arbeidersparty. Hy het vanaf 1956 tot en met sy aftrede in 1988 as president van die land gedien. Sy termyn van 32 jaar as sekretaris-generaal het die grootste deel van die tydperk van die Hongaarse Volksrepubliek se bestaan gedek. Vanweë Kádár se ouderdom en dalende gesondheid en politieke beheersing, het hy in 1988 as algemene sekretaris van die party uitgetree; sodoende het 'n jonger geslag wat meestal uit hervormers bestaan het oorgeneem.
Leopold Stokowski
Philadelphia Simfonieorkes
Stokowski was twee maande later aangestel as die direkteur van die Philadelphia Simfonieorkes, en hy het op 11 Oktober 1912 sy buiging in Philadelphia gemaak. Die pos sou hom van sy grootse prestasies en erkenning besorg. Dit is al voorgestel dat Stokowski op abrupte wyse by Cincinnati bedank het met die heimlike kennis dat die pos in Philadelphia syne sou wees wanneer hy dit gesoek het, of soos Oscar Levant dit gestel het in sy boek, A Smattering of Ignorance; "hy het die kontrak in sy broeksak gehad." Voordat Stokowski hom gevestig het in sy pos in Philadelphia het hy egter eers terug geseil na Engeland ten einde twee konserte by die Queen's Hall in Londen te dirigeer. Op 22 Mei 1912 het Stokowski die Londen Simfonieorkes gedirigeer in 'n konsert wat hy sestig jaar later op die ouderdom van negentig jaar volledig sou herhaal, en op 14 Junie 1912 het hy 'n konsert gedirigeer wat geheel en al bestaan het uit werke van Wagner, waarin die gerekende sopraan Lillian Nordica opgetree het. Terwyl hy direkteur was van die Philadelphia Simfonieorkes was hy grootliks verantwoordelik daarvoor om Mary Louise Curtis Bok te oortuig om die Curtis Institute of Music (13 Oktober 1924) in Philadelphia te stig. Hy het ook hand bygesit met die werwing van fakulteitslede, en het baie van hul gegradueerdes aangestel.
Stokowski het vinnig 'n reputasie as 'n windmaker verkry. Sy flair vir die teatrale aspek het grootse gebare ingesluit, soos die neerwerp van die partituur op die vloer ten einde te wys dat hy nie nodig het om vanaf 'n partituur te dirigeer nie. Hy het ook geëksperimenteer met nuwe beligting in die konsertsaal, en op een punt in 'n donker saal gedirigeer met slegs sy hoof en hande wat belig is. By ander geleenthede het hy die ligte so rangskik dat dit teatrale skadu's op sy hoof en hande gelaat het. Laat in die 1929-1930 simfonie seisoen, het Stokowski sonder 'n dirigeerstaf begin dirigeer. Sy vrye-hand manier van dirigeer het gou een van sy kenmerke geword. Aan die musikale kant het Stokowski die orkes gekoester en die "Stokowski" klank gevorm, of wat weldra bekend sou staan as die "Philadelphia klank". Hy "vye bestryking" deur die strykinstrument afdeling aangemoedig, asook "free breathing" van die koperblaasinstrument seksie. Hy het ook aanhoudend die sitreëlings van die orkes se afdelings verander, sowel as die akoestiek van die saal, ter bevrediging van sy drang om 'n beter, suiwerder klank voort te bring. Stokowski word daarmee gekrediteer dat hy die eerste dirigent was om die sit reëling aan te neem wat vandag deur die meeste orkeste gebruik word, met die eerste en tweede viole saam aan die dirigent se linkerkant, en die altviole en tjellos aan sy regterkant. Stokowski het ook bekend geword daarvoor dat hy die orkestrasie van sommige van die werke wat hy gedirigeer het gewysig het, synde 'n standaardpraktyk van dirigente voor die tweede helfte van die 20ste eeu. Hy het onder andere die orkestrasie van Beethoven, Pjotr Tsjaikofski, Sibelius, Johann Sebastian Bach, en Brahms verander. Stokowski het bv. die einde van die Romeo en Juliet Ouverture deur Tsjaikofski gewysig sodat dit rustig sou eindig. Hy het dié idee van Modest Tsjaikofski se Life and Letters of Peter Ilych Tchaikovsky (vertaal deur Rosa Newmarch: 1906) ; naamlik dat die komponis 'n rustige einde van sy eie voorsien het op Mily Balakiref se voorstel; gekry. Stokowski het sy eie orkestrasie van Moessorgski se Nag Op 'n Kaal Berg gemaak deur Rimski-Korsakof se orkestrasie aan te pas en deur dit by sommige plekke soortgelyk aan Moessorgski se oorspronklike te laat klink. In die rolprent Fantasia, ten einde te bly by die Disney kunstenaars se storielyn, wat die geveg tussen die goeie en die bose uitbeeld, is die einde van Nag Op 'n Kaal Berg versmelt in die begin van Schubert se Ave Maria.
Pterocarpus zehntneri
Pterocarpus zehntneri is 'n boom wat deel is van die Fabaceae familie. Die spesie is endemies aan Brasilië.
Leopold Stokowski
Philadelphia Simfonieorkes
Baie musiekkritici het al eksepsie geneem teen die vryhede wat Stokowski homself toegeëien het – vryhede wat in die neëntiende eeu 'n algemene verskynsel was, maar meestal in die twintigste eeu uitgesterf het, toe getroue nakoming aan die komponis se wense meer algemeen begin raak het.
Stokowski het oor 'n uitgebreide repertoire beskik wat baie hedendaagse werke ingesluit het. Hy was die enigste dirigent om al Arnold Schoenberg se orkestrale werke gedurende die komponis se eie leeftyd te dirigeer, waarvan verskeie wêreldpremiere opvoerings was. Stokowski het die eerste Amerikaanse uitvoering van Schoenberg se Gurre-Lieder in 1932 gegee. Dit was "lewendig" opgeneem op 78 rpm plate en het die enigste opname van die werk in die katalogus gebly tot die koms van die langspeelplate. Stokowski het ook die Amerikaanse buigings van vier van Dmitri Sjostakowitsj se simfonieë naamlik No's 1, 3, 6, en 11, gegee. In 1916 het Stokowski die Amerikaanse buiging van Mahler se 8ste Simfonie, Simfonie van 'n Duisend, gegee. Hy het werke van Rachmaninoff bygevoeg tot sy repertoire, en die wêreldpremieres van sy Vierde Klavierconcerto, die Drie Russiese Liedere, die Derde Simfonie, en die Rapsodie op 'n Tema van Paganini gegee, asook Sibelius, wie se laaste drie simfonieë in die 1920's hul Amerikaanse buiging in Philadelphia ontvang het; en Igor Strawinski, baie van wie se werke ook hul eerste Amerikaanse opvoerings deur Stokowski gekry het. In 1922 het hy Strawinski se ballet  Die Rites van Lente aan Amerika bekendgestel, en die eerste opvoering aldaar in 1930 gegee met Martha Graham wat die deel gedans het van Die Gekose Een, en terselfdertyd die eerste Amerikaanse opname van die werk gemaak.
Stokowski het as homself verkyn in die rolprent The Big Broadcast of 1937, waarin hy twee van sy Bach verwerkings gedirigeer het. Dieselfde jaar het hy ook opgetree in, en gedirigeer, in die rolprent One Hundred Men and a Girl, met Deanna Durbin and Adolphe Menjou. In 1939 het Stokowski saamgewerk met Walt Disney in die skepping van die rolprent waarvoor hy die bekendste is naamlik: Fantasia. Hy het al die musiek in die rolprent gedirigeer (met uitsluiting van 'n "jam sessie" in die middel van die rolprent) en het sy eie orkestrasies ingesluit vir die Toccata en Fuga in D mineur en Nag Op 'n Kaal Berg/Ave Maria segmente. Stokowski het selfs gepraat (en hande geskud) met Mickey Mouse op die skerm, alhoewel hy later met 'n glimlag sou sê dat Mickey Mouse die voorreg gehad het om hande te skud met hom. Hierdie beeldmateriaal van Stokowski is geïnkorporeer in Fantasia 2000.
Stokowski was 'n lewenslange en vurige ondersteuner van die nuutste en mees eksperimentele tegnieke wat opname-tegnologie betref. Stokowski het daarvoor gesorg dat meeste van die musiek vir Fantasia opgeneem was by wyse van Klas A telefoonlyne wat neergelê was tussen die Akademie van Musiek in Philadelphia en Bell Laboratories in Camden NJ, met die gebruikmaking van 'n vroeë, hoogs ingewikkelde weergawe van multi-nommer stereofoniese klank, genoem Fantasound, wat baie kenmerke gedeel het met die latere Perspecta stereofoniese klanksisteem. Die resultate hiervan, opgeneem op fotografiese film, die enigste gepaste medium wat toe beskikbaar was, is as asemrowend beskou vir die laat-1930's.
Ter ere van Stokowski se ontsaglike invloed op musiek en die Philadelphia uitvoerende kunstegemeenskap, was die gesogte University of Pennsylvania Glee Club "Toekenning vir Verdienstelikheid" op 24 Februarie 1969 aan Stokowski toegeken. Beginnende in 1964, was hierdie prys ingestel om 'n verklaring van waardering te bied ten opsigte van 'n indiwidu wat 'n betekenisvolle bydrae tot die wêreld van musiek gemaak het en gehelp het om 'n klimaat te skep waarin talente uitdrukking mag vind.
All-American Youth Orchestra
Met Stokowski se Philadelphia Simfonieorkes-kontrak wat in 1940 verval het, het hy onmiddellik die All-American Youth Orchestra (AAYO) gevorm, met spelers wie se ouderdomme gewissel het van 18 tot 25. Die AAYO het in 1940 deur Suid-Amerika getoer, en deur Noord-Amerika in 1941 en het in die proses uiters gunstige resensies ontvang. Alhoewel Stokowski 'n aantal opnames saam met die AAYO vir Columbia gemaak het, was die tegniese standaard nie so goed as die standaard wat bereik was vir RCA Victor met die Philadelphia Orkes nie. Die AAYO is ontbind toe die VSA die Tweede Wêreldoorlog betree het, en planne vir 'n uitgebreide toer vir 1942 was dienooreenkomstig nie volbring nie.
32ste Golden Globe-toekenningsaand
Die 32ste Golden Globe-toekenningsaand, wat uitnemendheid in die rolprente en TV-programme van 1974 vereer het, is op 28 Januarie 1975 gehou.
Leopold Stokowski
NBC Simfonieorkes
Gedurende hierdie tyd het Stokowski ook hoofdirigent van die NBC Simfonieorkes geword met 'n drie-jaarlange kontrak (1941–1944). Die NBC se gereelde dirigent, Arturo Toscanini, wou nie die 1941-41 seisoen van die orkes waarneem nie as gevolg van wrywing met die NBC bestuur, alhoewel hy verbintenisse as gas-dirigent met die Philadelphia Simfonieorkes aanvaar het. Stokowski het 'n groot aantal kontemporêre musiek gedirigeer met die NBC Simfonieorkes, insluitende die VSA buiging in 1943 van Prokofiëf se Alexander Nevsky, en in 1944 die wêreldpremieres van Schoenberg se Klavierconcerto (met Eduard Steuermann) en George Antheil se 4de Simfonie. Stokowski het ook nuwe werke deur Alan Hovhaness, Igor Strawinski, Paul Hindemith, Darius Milhaud, Howard Hanson, William Schuman, Morton Gould en vele ander gedirigeer. Hy het verder verskeie Britse werke met sy orkes gedirigeer, insluitende Ralph Vaughan Williams se Simfonie No. 4, Gustav Holst se Die Planete, en George Butterworth se A Shropshire Lad. Stokowski het ook in 1941-42 'n aantal opnames met die NBC Simfonieorkes vir RCA Victor gemaak, insluitende Pjotr Tsjaikofski se 4de Simfonie, 'n werk wat nooit deel was van Toscanini se repertoire nie, en Igor Strawinski se Die Vuurvoël Suite. Toscanini het vir die oorblywende twee jaar van Stokowski se kontrak teruggekeer as mede-dirigent van die NBC Simfonieorkes.
New York Stad Simfonieorkes
In 1944 het Stokowski op aanbeveling van burgemeester Fiorello H. La Guardia gehelp om die New York Stad Simfonieorkes te stig, waarvan die bedoeling was om musiek toeganklik te maak vir middelklas werkers. Kaartjiepryse was dienooreenkomstig laag gehou, en opvoerings het op gerieflike, na-werkse ure plaasgevind. By baie vroeë konserte was daar slegs staanplek; maar 'n jaar later, in 1945, was daar verskille tussen Stokowski en die raad gewees (wat wou gehad het dat hy kostes verder moes besnoei). Stokowski het drie 78rpm opnames met die New York Stad Simfonieorkes vir RCA Victor gemaak: Beethoven se 6de Simfonie, Richard Strauss se Dood en Transfigurasie, en 'n seleksie van orkestrale musiek van Georges Bizet se Carmen.
Hollywood Bowl Symphony Orchestra
In 1945 het Stokowski die Hollywood Bowl Symphony Orchestra gestig. Die simfonieorkes het vir twee jaar bestaan voordat dit ontbind was vir lewendige konserte, maar nie vir opnames nie, welke tot in die laat 1960's plaasgevind het. Stokowski se eie opnames (gemaak in 1945-46) het Brahms se 1ste Simfonie, Tsjaikofski se Pathetique-simfonie en 'n aantal kort gewilde stukke ingesluit. Sommige van Stokowski se opelug HBSO konserte was uitgesend en opgeneem, en van hulle is al op CD uitgereik, insluitende 'n samewerking met Percy Grainger op Edvard Grieg se Klavierconcerto in A mineur in die somer van 1945. (Die simfonieorkes het eers weer in 1991 as die Hollywood Bowl Orchestra onder John Mauceri lewendige konserte begin gee.)
New York Filharmoniese Orkes (NYPO)
Stokowski het voortgegaan om gereeld saam met die Los Angeles Filharmoniese Orkes te verskyn, beide by die Hollywood Bowl en ander liggings. Stokowski het egter in 1946 die hoofgasdirigent geword van die New York Filharmoniese Orkes. Sy vele "eerste uitvoerings" met die simfonieorkes het die Amerikaanse buiging van Prokofiëf se 6de Simfonie in 1949 ingesluit. Hy het ook in 1949 verskeie skitterende opnames saam met die NYPO vir Columbia gemaak, insluitende die wêreldpremiere van Vaughan Williams se 6de Simfonie en Olivier Messiaen se L'Ascension.
Internasionale loopbaan
Stokowski het egter in 1950 toe Dimitri Mitropoulos aangestel was as Hoof-dirigent van die NYPO, 'n nuwe internasionale loopbaan begin wat afgeskop het in 1951 met 'n toer van Engeland: gedurende die Fees van Brittanje vieringe het hy die Koninklike Filharmoniese Simfonieorkes op uitnodiging van Sir Thomas Beecham gedirigeer. Dit was gedurende hierdie besoek dat hy sy eerste opname met 'n Britse simfonieorkes gemaak het, te wete Rimsky-Korsakov se Scheherazade saam met die Philharmonia. Gedurende dieselfde somer het hy ook getoer in, en gedirigeer in, Duitsland, Nederland, Switserland, Oostenryk en Portugal, en 'n patroon gevestig waar hy oorsee as gas-dirigent opgetree het gedurende die somer maande, terwyl hy die winter seisoene in die VSA spandeer het. Hierdie reeling sou vir die volgende twintig jaar voortgaan; waartydens Stokowski baie van die wêreld se grootste orkeste sou dirigeer, en terselfdertyd opnames saam met die orkeste vir verskeie plaatetikette sou maak. Derhalwe het hy saam met die bekendste Londense orkeste opnames gemaak sowel as met die Berlynse Filharmoniese Orkes, die Suisse Romande Orchestra, die Franse Nasionale Radio Simfonieorkes. die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes, die Hilversum (Nederlandse) Radio Filharmoniese Orkes; en andere.
Symphony of the Air, Houston Simfonieorkes
Stokowski het in 1954 na die NBC Simfonieorkes teruggekeer vir 'n reeks opname-sessies vir RCA Victor. Die repertoire het Beethoven se 'Pastorale Simfonie', Jean Sibelius se 2de Simfonie, Dele 2 en 3 van Tsjaikofski se Swanemeer ballet en hoogtepunte van Saint-Saëns se Samson en Delilah ingesluit, met Risë Stevens en Jan Peerce. Na die NBC Simfonieorkes ontbind was as die amptelike ensemble van die NBC radionetwerk, was dit as die Symphony of the Air hervorm met Stokowski as veronderstelde Musikale Direkteur, en het dit in die hoedanigheid baie konserte opgevoer en opnames vanaf 1954 tot 1963 gemaak. Die VSA premiere in 1958 van die Turkse komponis Adnan Saygun se Yunus Emre Oratorio tel tussen die opvoerings. Stokowski het 'n reeks Symphony of the Air opnames vir die United Artists plaatetiket in 1958 gemaak wat Ludwig van Beethoven se 7de Simfonie, Sjostakowitsj se 1ste Simfonie, Khatchaturian se 2de Simfonie en Respighi se Die Dennebome van Rome ingesluit het. Van 1955 tot 1961 was Stokowski ook die Musikale Direkteur van die Houston Simfonieorkes. Vir sy eerste opvoering saam met die orkes het hy die eerste opvoering van Mysterious Mountain deur Alan Hovhaness gegee – te wete een van baie lewende Amerikaanse komponiste wie se musiek hy oor die jare 'n voorstander van was. Hy het ook die VSA premiere in Houston van Sjostakowitsj se 11de Simfonie (7 April 1958) gegee en die eerste Amerikaanse opname daarvan op die Capitol plaatetiket gemaak.
American Symphony Orchestra, Chicago Simfonieorkes, en Londen
In 1960 het Stokowski een van sy lukrake verskynings in die operahuis gemaak toe hy Giacomo Puccini se Turandot by die New York Metropolitan gedirigeer het in 'n onvergeetlike opvoering met 'n rolverdeling wat Birgit Nilsson, Franco Corelli en Anna Moffo ingesluit het. By die New York Stad Opera het hy dubbele uitvoerings gegee van Œdipus rex (met Richard Cassilly) en Carmina burana (1959), sowel as L'Orfeo (met Gérard Souzay) en Il prigioniero (met Norman Treigle, 1960).
In 1962 het Stokowski op die ouderdom van 80 jaar die Amerikaanse Simfonieorkes (ASO) gestig. Sy mees gevierde premier met die American Symphony Orchestra was die opvoering van Charles Ives se 4de Simfonie in 1965, wat CBS ook opgeneem het. Stokowski het as Musikale Direkteur van die ASO gedien tot Mei 1972 toe hy op die ouderdom van 90 jaar teruggekeer het na Engeland om in Londen te gaan woon. Op 3 Januarie 1962, in 'n vertoning van sy belangstelling in die gebruik van tegnologiese innovasie, het hy verskyn tydens 'n beeldsending vir WGN-TV en die Chicago Simfonieorkes gedirigeer, welke opvoering sedertdien opgeneem is op DVD. Een van sy noemenswaardige Britse optredes as gas-dirigent in die 1960's was die Proms opvoering van Gustav Mahler se Tweede Simfonie, wat sedertdien op CD vrygestel is.
Hy het voortgegaan om in die openbaar op te tree vir die volgende paar jaar, maar sy verswakte gesondheid het hom daartoe genoop om slegs klankopnames te maak. 'n Waarnemer het gesê dat Stokowski dikwels tydens sy laaste jare gedirigeer het in 'n sittende posisie; en somtyds; soos hy betrokke geraak het in die opvoering, sou hy opstaan en met opmerklike energie dirigeer. Sy laaste openbare optrede in die VK het by die Royal Albert Hall in Londen op 14 Mei 1974 plaasgevind. Stokowski het die New Philharmonia gedirigeer in die 'Merry Waltz' van Otto Klemperer (in 'n huldeblyk aan die simfonieorkes se voormalige Musikale Direkteur wat die vorige jaar gesterf het), Vaughan Williams se Fantasia on a Theme of Thomas Tallis, Ravel se Rapsodie espagnole en Brahms se 4de Simfonie. Sy laaste openbare optrede het plaasgevind tydens die 1975 Vence Musiekfees in die suide van Frankryk toe hy op 22 Julie 1975 die Rouen Kamerorkes gedirigeer het in verskeie van sy Bach verwerkings of transkripsies.
Stokowski is in 1977 in Nether Wallop, Hampshire, op die ouderdom van 95 aan 'n hartaanval oorlede. Sy laaste opnames, wat kort voor sy dood gemaak is vir Columbia, het uitvoerings ingesluit van die jeuglike Simfonie in C van Georges Bizet en Felix Mendelssohn se 4de Simfonie met die Nasionale Filharmoniese Orkes in Londen. Hy is begrawe in die East Finchley Begraafplaas.
Huwelike
Stokowski was drie keer getroud:
Maite Nkoana-Mashabane
Maite Emily Nkoana-Mashabane (gebore 30 September 1963 in Ga-Makanye, Limpopo) is 'n Suid-Afrikaanse politikus. Sy was tussen Mei 2009 en Februarie 2018 Suid-Afrika se Minister van Internasionale Betrekkinge en Samewerking. Sy is ook 'n lid van die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee.