cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ford Corsair
Die Ford Consul Corsair was 'n mediumgrootte motor, vervaardig deur die Ford Motormaatskappy in die Verenigde Koninkryk. Dit is by die Londen Motorskou in Oktober 1963 bekendgestel en was beskikbaar as óf 'n sedan of stasiewa van 1964 tot 1970. Daar was ook 'n omskepbare weergawe gebou deur Crayford, wat nou baie skaars en gesog is as 'n klassieke motor. Tweedeur Corsair sedans is ook skaars, en was slegs op bestelling gebou in die Verenigde Koninkryk. Tweedeurvolumeproduksie het egter voortgegaan vir 'n paar uitvoermarkte. Slegs een voorbeeld van die vlootmodel, die Konsul Corsair Standard, bestaan nog volgens kennis.
Floris V van Holland
Floris V van Holland (Leiden, 24 Junie 1254 - Muiderberg, 27 Junie 1296) was die graaf van Holland en Zeeland gewees. Sy bynaam was 'Der Keerlen God' wat 'Die god van die boere' beteken.
Ford Capri
Die Ford Capri is 'n "fastback"-koepee wat deur Ford van Europa gebou is gedurende 1969–1986. Dit is ontwerp deur Philip T. Clark, bekend as een van die hoofontwerpers van die Ford Mustang. Die Capri was 'n suksesvolle motor vir Ford gewees, wat met behulp van die meganiese komponente van die Ford Cortina bedoel was as die Europese ekwivalent van die Ford Mustang. Daar is byna 1.9 miljoen eenhede oor sy leeftyd verkoop.
'n Verskeidenheid van enjins is in die Capri gebruik, veral die Essex en Keulen V6'e aan die bokant van die reeks, terwyl die Kent inlynviersilinder- en Taunus V4-enjins gebruik is in laerspesifikasiemodelle.
Hoewel die Capri nie amptelik deur enige Ford model vervang is nie, is die tweede geslag Probe effektief sy plaasvervanger ná laasgenoemde motor se bekendstelling in die Europese mark in 1992.
Majorka
Majorka (Katalaans: Mallorca [məˈʎɔrkə]; Spaans: Mallorca [maˈʎorka]; vanaf Latyn: Insula Maior "groter eiland", later Maiorica "die groter een", in vergelyking met Menorca "die kleiner een") is 'n Spaanse eiland in die Middellandse See en is die grootste eiland van die Baleariese Eilande. Dit is ongeveer 160 km van die ooskus van Spanje en het 'n oppervlakte van 3 640,11 km². Die hoofstad en grootste stad is Palma de Mallorca, sowel van die eiland as van die provinsie Baleariese Eilande.
Geografie
Daar is twee bergreekse aan weerskante van die eiland, parallel met mekaar, wat van suidwes na noordoos strek. Tussen die bergreekse is 'n vrugbare vlakte.
Ekonomie
Die ekonomie bestaan uit vissery en boerdery. Die eiland is ook bekend vir sy muskadel- en montana-wyne.
Barnard se Ster
Barnard se Ster is al deeglik bestudeer – seker die meeste van alle M-dwergsterre vanweë sy nabyheid en gunstige posisie naby die hemelewenaar. Histories is navorsing gefokus op die ster se eienskappe, sy astrometrie en die moontlikheid van planete.
Oorsig
Barnard se Ster is ’n rooi dwerg van die dowwe spektraaltipe M4 en is te dof om met die blote oog te sien. Sy skynbare helderheid is 9,54, in vergelyking met −1,5 vir Sirius, die helderste ster aan die nagruim, en sowat 6 vir die dofste voorwerp wat met die blote oog gesien kan word.
Teen ’n geskatte 7 tot 12 miljard jaar is Barnard se Ster heelwat ouer as die Son, en waarskynlik een van die Melkweg se oudste sterre. Dit het al ’n groot deel van sy rotasie-energie verloor en veranderinge in sy helderheid dui aan dat hy maar elke 130 dae om sy as draai, in vergelyking met die Son se net meer as 25 dae. Vanweë sy ouderdom is geglo daar vind nie meer steraktiwiteit plaas nie, maar in 1998 het sterrekundiges intense opvlamming waargeneem, wat bewys het Barnard se Ster is ’n opvlamster. Dit het die veranderlike ster-naam V2500 Ophiuchi.
Die eiebeweging van die ster stem ooreen met ’n relatiewe sydelingse spoed tot die Son (vanaf die Aarde gesien) van 90 km/s. Sy radiale snelheid in die Son se rigting kan aan sy blouverskuiwing gemeet word. Die moderne meting is 110,8 km/s. Dié meting, tesame met sy eiebeweging, dui op ’n ware spoed in die rigting van die Son van sowat 142,7 km/s. Die ster sal omstreeks 9800 n.C. op sy naaste aan die Son kom: sowat 3,75 ligjare. Teen dié tyd sal hy egter nie die naaste ster aan die Son wees nie omdat Proxima Centauri nóg nader aan die Son sou beweeg het. Op sy naaste aan ons sal Barnard se Ster steeds nie met die blote oog gesien kan word nie, want sy skynbare helderheid sal dan sowat 8,5 wees. Daarna sal hy geleidelik weg van die Son beweeg.
Die ster se massa is sowat 14% van ’n sonmassa en dit het ’n radius van 15% tot 20% van dié van die Son. Sy temperatuur is sowat 3 134(±102) kelvin. Dit is so dof dat as dit so ver van die Aarde af gewees het as wat die Son is, dit net 100 keer so helder soos ’n volmaan sou gewees het.
Planeetstelsel
In November 2018 het ’n internasionale span sterrekundiges aangekondig hulle het ’n superaarde in ’n wentelbaan redelik naby aan Barnard se Ster ontdek. Die groot span is gelei deur Ignasi Ribas van Spanje en hul werk sluit twee dekades van waarneming in.
Die planeet, wat Barnard se Ster b genoem word, is naby die stelsel se sneeulyn, wat die ideale plek is vir die ysige akkresie van proto-planetêre materiaal. Dit wentel elke 233 dae op ’n afstand van 0,4 AE om die ster en het ’n massa van 3,2 aardes. Dit is moontlik yskoud, met ’n geraamde oppervlaktemperatuur van sowat -170 °C en lê buite Barnard se Ster se bewoonbare sone. Meer werk is egter nodig oor die planeet se atmosferiese toestande om die oppervlaktoestande beter te verstaan.
Vorige soektogte na planete
Tussen omstreeks 1963 en 1973 het baie sterrekundiges ’n bewering deur Peter van de Kamp aanvaar dat Barnard se Ster een of meer planete min of meer so groot soos Jupiter het. Hy het deur middel van astronomie waargeneem dat daar ’n versteuring in die eiebeweging van die ster is wat dui op ’n planeet van 1,6 keer die grootte van Jupiter en sy bevindinge in 1963 bekend gemaak. In 1969 het hy gemeen daar is twee planete – van 1,1 en 0,8 keer die grootte van Jupiter.
Ander sterrekundiges het Van de Kamp se eksperimente herhaal en van hulle het sy bewerings verwerp. Van de Kamp het nooit erken dat hy dalk ’n fout gemaak het nie en het tot in 1982 nog by sy standpunt gehou. Hy is in 1995 oorlede.
Hoewel die moontlikheid van planete om Barnard se Ster steeds genoem is, is geen vroeëre bewyse gevind dat daar wel enige planete is nie. Deur die bestudering van ’n ster se beweging kan sterrekundiges wel vasstel watter soorte planete nie om hom kan wentel nie. M-sterre is maklik om te bestudeer omdat hul laer massas maak dat afwykings makliker opgespoor kan word. George Gatewood het in 1995 bevind planete met ’n massa van 10 keer meer as dié van Jupiter kan nie om Barnard se Ster voorkom nie. In 1999 is ná studies met die Hubble-ruimteteleskoop ook planete van 0,8 keer Jupiter se massa met ’n wenteltyd van minder as 1 000 dae uitgesluit, terwyl Kuerster in 2003 vasgestel het dat planete met ’n massa van meer as 3,1 dié van Neptunus, nie moontlik is in die bewoonbare sone om die ster nie.
Buursterre
Die omgewing waarin Barnard se Ster voorkom, stem baie ooreen met die Son s’n. Sy buursterre is meestal die grootte van rooi dwerge, die kleinste en mees algemene stersoort. Sy naaste buurman is tans die rooi dwerg Ross 154, op ’n afstand van sowat 5,41 ligjare. Die volgende naaste sterre is die Son en dan Alpha Centauri. Van Barnard se Ster af sal die Son aan die teenoorgestelde kant van die lugruim te sien wees, by regte klimming 5h 57m 48,5s en deklinasie -04° 41′ 36″, in die oostelike deel van die sterrebeeld Eenhoring. Die absolute magnitude van die Son is 4,83 en dit sal dus helder van daar af wees, omtrent soos die ster Pollux van die Aarde af.
OTDR
'n Optiesevesel Tyddomein Reflektometer (OTDR) is 'n toestel wat gebruik word om optiese veselkabels te toets. Die vesels word een vir een aan die OTDR gekoppel. Dan word 'n ligpuls deur die vesels gestuur en die refleksie daarvan word deur die OTDR gemeet. So word die verswakking (dB/km) van die vesel bepaal.
Beginsel van 'n OTDR
'n OTDR gebruik die Rayleigh-verstrooiing verskynsel om optiese vesels te toets. Rayleigh-verstrooiing kom voor omrede die digtheid van die kern van die optiese vesel nie eweredig is nie. Die afwykings word veroorsaak wanneer die glas behandel word met bv. Germanium tydens die vervaardigingsproses om die kern se refraksieïndeks te verander. Sodra die afwykings kleiner is as die golflengte (λ) van die lig in die vesel se kern, word die lig in alle rigtings gereflekteer. Dus word van die lig ook terugreflekteer na die beginpunt. Rayleigh-verstrooiing is direk eweredig aan die golflengte λ-4 en die intensiteit van die lig. Omrede die refraksieïndeks en die spoed van lig in die kern van die vesel bekend is en die tyd wat dit neem vir die gereflekteerde lig vanaf die laser na die punt van refleksie en terug gemeet kan word, kan die afstand na die punt van refleksie bereken word.
Die volgende vergelyking word gebruik om die tyd na afstand om te skakel: L=ct/2ng
Waar:
Die OTDR word gebruik om die volgende te bepaal:
Spitzer-ruimteteleskoop
Die Spitzer-ruimteteleskoop is ’n infrarooi-ruimtesterrewag wat in 2003 deur Nasa gelanseer is. Die beplande werktyd was 2,5 jaar, met die verwagting dat dit verleng kon word tot vyf jaar of ’n bietjie langer tot die vloeibare helium aan boord, wat die stelsel koud hou, opraak. Dit het op 15 Mei 2009 gebeur.
Die meeste instrumente is nie meer bruikbaar nie, hoewel dele van die infrarooi-kamera steeds werk en in die "warm fase" gebruik word.
Sirius
Sirius is die helderste ster aan die naghemel en in die sterrebeeld Groot Hond (Canis Major). Met sy skynbare helderheid van -1,46, is dit byna twee keer so helder as Canopus, die tweede helderste ster. Die naam Sirius is afgelei van die Antieke Griekse Σείριος (seirios: "gloeiend" of "skroeier"). Dit word ook Alpha Canis Majoris (α CMa) genoem. Wat vir die blote oog soos ’n enkele ster lyk, is inderwaarheid ’n dubbelster – dit bestaan uit ’n wit hoofreeksster van spektraaltipe A1V, genoem Sirius A, en ’n dowwe witdwerg van spektraaltipe DA2, genoem Sirius B. Die afstand tussen die twee sterre wissel tussen 8,1 en 31,5 AE.
Oorsig
Sirius A se massa is omtrent twee keer dié van die Son en dit het ’n absolute magnitude van 1,42. Dit is 25 keer so helder soos die Son, maar sy ligsterkte is nie so groot as ander helder sterre soos Canopus of Rigel nie. Die stelsel is tussen sowat 200 en 300 miljoen jaar oud. Dit het oorspronklik uit twee blouerige sterre bestaan. Die een met die grootste massa, Sirius B, het sy gas opgebruik en ’n rooireus geword voordat dit sy buitenste lae verloor, ingeplof en sowat 120 miljoen jaar gelede ’n witdwerg geword het.
Sirius word ook soms die Hondster genoem omdat hy so prominent in die sterrebeeld Groot Hond is. Sy herverskyning aan die horison ná ’n afwesigheid van 70 dae het in Antieke Egipte die oorstroming van die Nyl aangedui en in Antieke Griekeland die warm dae met die hoogste humiditeit. In die Suidelike Halfrond was dit die begin van die winter vir die Polinesiërs. Dit was vir laasgenoemde ook ’n belangrike ster vir navigasie op die Stille Oseaan.
Sigbaarheid
Sirius is van byna elke bewoonde gebied op aarde sigbaar, met net mense in dele noord van 73 grade wat dit nie kan sien nie. Dit styg egter nie hoog soos gesien van sommige noordelike stede nie – byvoorbeeld net tot 13° bo die horison in Sint Petersburg.
Vroeg in Julie in die Suidelike Halfrond kan Sirius beide in die aand gesien word wanneer dit ná die Son ondergaan en in die oggend wanneer dit voor die Son opkom. Vanweë presessie en eiebeweging sal Sirius ál verder suid beweeg. Vanaf 9000 n.C. sal dit nie meer van Noord- en Sentraal-Europa af sigbaar wees nie en in 14000 n.C (wanneer Vega naby die Noordpool is) sal sy deklinasie -67º wees en dus permanent sigbaar in Suid-Afrika en die grootste dele van Australië.
Sirius kan ook in daglig gesien word onder gunste sigtoestande. Die lug moet baie helder wees en die waarnemer op ’n aansienlike hoogte, die ster moet oorhoofs verbybeweeg en die Son moet laag teen die horison wees. Dit is makliker sigbaar in die Suidelike Halfrond vanweë die ster se suidelike deklinasie.
Vanweë die wentelbaan-beweging van die twee sterre is hul naaste afstand van mekaar (periastron) 3 boogsekondes en die verste afstand (apastron) 11 boogsekondes. Wanneer hulle op hul naaste aan mekaar is, is uitstekende sigtoestande en ’n goeie teleskoop nodig om hulle van mekaar te onderskei. ’n Periastron het in 1994 plaasgevind en die sterre het sedertdien verder van mekaar af beweeg, dus is dit nou weer makliker om hulle met ’n teleskoop te onderskei.
Name
Die ster se Bayer-naam is "Alpha Canis Majoris". Die eienaam, "Sirius", kom van die Latynse sīrius, wat weer kom van die Griekse σείριος (seirios, "gloeiend" of "skroeier"). ’n Skakel met die Egiptiese god Osiris is ook al voorgestel. In 2016 het die Internasionale Astronomiese Unie se sternaamwerkgroep (WGSN) dié naam vir die ster goedgekeur.
Lucapa
Lucapa is die hoofstad van die Lunda Norte-provinsie in Angola. Die stad is nog steeds erg beskadig as gevolg van die burgeroorlog maar het 'n bevolking van 27 924 in 2010 gehad.
Radiale snelheid
Radiale snelheid is die snelheid van ’n voorwerp reg na of weg van ’n waarnemer. In sterrekunde verwys dit meestal na spektroskopiese radiale snelheid, dus snelheid soos bepaal deur liguitstraling. ’n Voorwerp met ’n aansienlike radiale snelheid sal onderworpe wees aan die Doppler-effek: die frekwensie van die lig wat ’n voorwerp uitstraal, neem af as dit wegbeweeg van die waarnemer (rooiverskuiwing) en neem toe as dit in die rigting van die waarnemer beweeg (blouverskuiwing).
Die radiale snelheid van ’n ster of ander verafgeleë liggewende voorwerp kan akkuraat gemeet word deur ’n hoëresolusie-spektrum te neem en die gemete golflengte van bekende spektraallyne te vergelyk met laboratoriummetings. ’n Positiewe radiale snelheid dui daarop dat die afstand tussen die waarnemer en die voorwerp toeneem; ’n negatiewe radiale snelheid beteken die afstand neem af. William Huggins het in 1868 die radiale snelheid van Sirius met betrekking tot die Son geraam, gebaseer op die waargenome rooiverskuiwing van die ster se lig.
In baie dubbelsterre veroorsaak die wenteling van die onderskeie sterre om mekaar afwykings in die radiale snelheid van verskeie kilometers per sekonde. Radiale snelheid kan gebruik word om die verhouding tussen die massas van die sterre te raam, asook sekere wenteleienskappe soos eksentrisiteit en die semi-hoofas. Dieselfde metode word gebruik om eksoplanete om sterre te ontdek.
Celsus-biblioteek
Die Celsus-biblioteek in Efese, Klein-Asië (Anatolië, nou Turkye), is ter ere van Tiberius Julius Celsus Polemaeanus laat bou deur sy seun, Gaius Julius Aquila (konsul, 110 n.C.). Dit is in 135 n.C. voltooi. Celsus was in 92 n.C. konsul, in 115 goewerneur van die Romeinse provinsie Asië, en ’n ryk en gewilde plaaslike inwoner.
Die biblioteek is gebou om 12 000 perkamentrolle te hou en as monument-graftombe vir Celsus. Dit was destyds ongewoon om in ’n biblioteek of selfs binne die stadsgrense begrawe te word, en dus was dit ’n spesiale eer vir Celsus.
Geskiedenis
Die gebou is belangrik as een van die min oorblywende voorbeelde van antieke Romeinse biblioteke. Dit wys ook dat openbare biblioteke nie net in Rome gebou is nie, maar deur die hele Romeinse Ryk. In ’n groot restourasie wat beskou word as baie getrou aan die historiese gebou, is die fasade herbou; dit dien nou as ’n uitstekende voorbeeld van Romeinse argitektuur vir openbare geboue.
Die gebou is ’n enkele saal wat oos wys sodat vroeë besoekers kon baat vind by die opkomende son. Dit is op ’n platform gebou met nege trappe net so breed soos die res van die gebou, en dié lei na drie ingange. Die middelste ingang is groter as die twee weerskante daarvan, en almal het vensters aan die bokant. Langs die ingange is vier pare kolomme wat op voetstukke staan. ’n Ander stel kolomme staan bo-op die eerstes. Die kolomme op die tweede verdieping omraam die vensters nes die onderste pilare die deure omraam, en hulle skep nisse wat moontlik standbeelde gehuisves het.
Hierdie soort fasade met rame en nisse vir standbeelde stem baie ooreen met die verhoë van antieke Griekse teaters.
Binne was daar ’n enkele reghoekige kamer (wat nie ten volle gerestoureer is nie) van 11 meter lank met ’n sentrale apsis teen die verste muur. ’n Standbeeld van Celsus of van Atena, die godin van die waarheid, het in die apsis gestaan. Celsus se grafkelder is reg daaronder. Teen die ander drie mure was reghoekige inhamme waarin kaste gestaan het wat die 12 000 perkamentrolle gehou het.
Groep van 20
[[Lêer:G20.svg|duimnael|400px|Groep van 20 voorste nywerheids- en ontwikkelende lande:
Celsus-biblioteek
Geskiedenis
Die tweede en derde vlakke kon bereik word met ’n trap wat in die muur gebou is om die gebou te help steun. Dit het ook inhamme vir boekkaste gehad. Die plafon is plat, en daar was dalk ’n ronde venster in om nog lig in te laat.
Groep van 20
]]
Die Groep van die 20 voorste nywerheids- en ontwikkelende lande (G-20) is 'n informele vereniging wat uit die Europese Unie en 19 ander lidstate bestaan. Suid-Afrika is die enigste lid op die vasteland van Afrika. Die Groep van 20 is as 'n belangrike internasionale forum, ten opsigte van samewerking en wedersydse raadpleging en konsultasie in verband met kwessies wat die internasionale finansiële stelsel raak, gestig.
Die G-20 se berade word deur die ministers van finansies en die direkteurs van die Sentrale of Reserwebanke van die Groep van Agt en twaalf ander state asook die president van die Europese Raad bygewoon (mits hierdie amp tydens die beraad nie reeds deur 'n verteenwoordiger van een van die G7-state beklee word nie), die president van die Europese Sentrale Bank, die besturende direkteur van die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), die voorsitter van die Internasionale Komitee van Geldeenhede en Finansies (IKGF/IMFC), die president van die Wêreldbank en die voorsitter van die Wêreldbank en die IMF se Development Assistance Committee bygewoon.
Lidlande
• 4
Organisasie
Die G20 het geen permanente sekretariaat van permanente beamptes nie. Hierdie take word per vergadering deur ander lande uitgevoer. Die land wat die byeenkoms organiseer stel 'n tydelike sekretariaat saam, wat die werk en die organisasie van die byeenkoms lei.
Die vergaderings is onreëlmatig maar in die algemeen jaarliks, voorafgegaan deur 'n voorbereidende byeenkoms. In Oktober 2008 is 'n spesiale byeenkoms gewy aan die gevolge van die kredietkrisis, bygewoon deur die regering leiers van die lidlande. Hierdie word in April 2009 opgevolg.
Theewaterskloofdam
Die Theewaterskloofdam is geleë naby Villiersdorp, Wes-Kaap in Suid-Afrika. Die dam is in 1978 gebou en het 'n kapasiteit van 480 miljoen m3 en 'n oppervlakte van omtrent 50 miljoen m2. Die damwalhoogte is 38 m. Kaapstad word uit die Theewaterskloofdam van water voorsien.
Miems de Bruyn
Miems de Bruyn (6 Mei 1922 - 14 April 2010) was 'n bekende Afrikaanse aktrise, radiopersoonlikheid en stemkunstenaar.
Sy het bekendheid verwerf met haar rol as Tant Kriekie in Nommer Asseblief!, een van die eerste Afrikaanse sitkoms, wat in die 1970's uitgesaai is. Sy was ook in 7de Laan te sien waar sy die rol van Tannie Ans Rademan gespeel het. In Maart 2010 is sy deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vir haar teater- en televisiewerk vereer.
De Bruyn is op 14 April 2010 op 87-jarige ouderdom aan maagkanker oorlede Sy laat 4 dogters en 9 kleinkinders agter. Sy het ses maande voor haar dood nog in haar laaste rolprent, Swanesang, die rol van 'n sterwende vrou vertolk.
Johannes de Vooght
Ds. Johannes de Vooght (Amsterdam, 1636 of '37 - onbekend) was die tweede predikant in Suid-Afrika en skaars nege maande, van 26 Februarie tot 21 November 1666, die tweede leraar van die NG gemeente Kaapstad, waarna hy na Ceylon vertrek het, sy bestemming voor hy gevra is om tydelik die vakature aan die Kaap te vul.
Ds. De Vooght het ruim ses weke ná die dood van sy voorganger, die eerste Hollandse predikant aan die Kaap, ds. Joan van Arckel, met die skip Constantia in Tafelbaai aangekom. Hy is aangestel vir die diens in Oos-Indië, maar aan die Kaap gehou tot tyd en wyl daar 'n predikant uit Holland sou kom as permanente opvolger van ds. Van Arckel.
Aan die Kaap
Uit verskillende berigte wat oor hom bewaar gebly het, blyk dit dat hy 'n bekwame persoon was. Sy verblyf aan die Kaap was maar kort, tog het hy blykbaar goeie werk verrig tot tevredenheid van die landsbestuur sowel as van die kerkraad. Op 26 Januarie 1667 het die kerkraad van Batavia aan die Klassis van Amsterdam o.a. geskryf: "Aen Cabo de Bona Esperanca bevind sigh, na 't afsterven van D. Joannes Arkelius; D. Johannes de Voogd, doende aldaer seer goede stichtinge." Hy is op 3 Oktober 1666 aan die Kaap getroud met Elizabeth Pauw, 'n Hollandse vrou wat op 25 Augustus van dieselfde jaar daar aangekom het. Ds. Petrus Wachtendorp was sy opvolger aan die Kaap.
Na Oos-Indië
Nadat hy op 21 November sy dienswerk aan ds. Petrus Wachtendorp oorgedra het, het hy op 4 Desember na Indië vertrek en het predikant geword op Jaffanapatnam, Ceylon, waar hy tot 1670 werksaam was, toe hy tot leedwese van die gemeente na Colombo verplaas is. In 1678 is hy met verlof na Holland terug, en die kerkraad het by sy vertrek om sy "prijselijke gaven ende seer groote diensten aan de Ceylontze kerken" hom "een seer ampel ende loffelyke getuygenisse" gegee.
Tweede verblyf in Indië
In 1681 is hy na Indië terug. Die reis na Ceylon het oor Batavia gegaan. Maar toe hy daar aankom, het die Raad van Indië besluit om hom daar te hou, want daar was behoefte aan 'n predikant wat behalwe in Nederlands ook in Portugees kon preek en ds. De Vooght was in laasgenoemde taal goed bedrewe. In verband hiermee staan in die gepubliseerde notule van die Indiese Raad van 22 September 1682 die volgende: "Ende daer toe gerequireerde bequaemheijt gevonden habende in den persoon van den Eerw. predicant D. Johannes de Vooght, zijnde een man van een goede studie, van seer goet leven, ende in de Portugese tale ervaren, soo hebben wij sijn Eerw. dan, als na daertoe, en, tot ordinaris predicant hier ter stede geplaest en aengestelt, hebbende oock sijn Eerw. al een geruimen tyt van jaren de Kerckelicke dienst op 't Eijlant Ceylon en te voren aende Cabo de goede Hoope met sonderlinge stigtinge waergenoemn."
Sy bedrewenheid in Portugees blyk ook hieruit dat die kerkraad van Batavia hom in 1683 as een van die reviseurs aangestel het van die Portugese Bybelvertaling van ds. d'Almeida Ferreira. Dit was 'n ou gesegde dat die Indiese jare dubbel tel. Ds. De Vooght het dit ook ondervind. Op die kerkraadsvergadering van 4 Augustus 1687 het hy aan die kerkraad meegedeel dat hy weens sy langdurige ongesteldheid aan die Indiese Raad om sy ontslag gevra het en dit verkry het. Hy wou dus terug na Holland.
Laaste jare in Holland
Die woorde is swaar om uit te spreek en Baldeus, wat in 1672 'n boek oor Ceylon uitgegee het, sê dat dit so moeilik is dat die predikante wat baie moeite gedoen het om dit te leer, dit tog nooit so magtig geword het dat hulle daarin kon preek nie. Tog was dit met die oog op die uitbreiding van die evangelie in die noordelike dele van Ceylon en aan die kus van Malabaar nodig om dit te ken. Ds. Johannes de Vooght was drie keer getroud. Sy eerste vrou was Elizabeth Pauw, die tweede Geertruyt Schut en die derde Henriette Proëlius.
Sy sterfdatum en -plek is nie bekend nie. Ds. Adriaan de Vooght, sy tweelingbroer, was van 1667 tot 1674 die vierde Hollandse predikant aan die Kaap.
Karin Dreijer Andersson
Karin Elisabeth Dreijer Andersson (* 7 April 1975) is 'n Sweedse musikant en sangeres wat bekend is vir haar rol as hoofsangeres van die musiekgroep The Knife, 'n musiekduo wat sy met haar broer Olof Dreijer gevorm het. Andersson was voorheen die sangeres en kitaarspeelster van die groep Honey is Cool. Terwyl The Knife op 'n hiaat is, het sy haar solodebuutalbum in 2009 onder die naam Fever Ray vrygestel.
Andersson is verder ook bekend vir haar samewerking met die Noorse groep Röyksopp, waar sy in treffers soos "What Else is There?" die voorsang behartig het.
Jouwêreld
jouwêreld was 'n gratis gesinstydskrif wat aanlyn in Afrikaans gepubliseer is en dus internasionaal beskikbaar was. Die eerste uitgawe het in Augustus 2008 verskyn. Nuwe uitgawes is daarna maandeliks op die eerste Maandag van elke maand opgelaai. Die tydskrif is nie meer beskikbaar nie, en dit is nie duidelik wanneer publikasie gestaak is nie.
Coos Bay
Coos Bay (voorheen Marshfield) is 'n dorp in die weste van Oregon, in die Coos-distrik.
Demografie
In 2000 het die dorp 'n bevolking van 15 374 gehad: 90,75% wit, 0,37% swart of Afro-Amerikaans, 2,27% Amerikaanse inboorlinge, 1,44% Asiaties, 0,31% Pasifiese eilanders, 1,35% van ander rasse en 3,51% van twee of meer rasse. Spaans-Amerikaners of Latyns-Amerikaners van enige ras het 4,49% van die bevolking uitgemaak.
Isaac Roberts
Isaac Roberts (27 Januarie 1829 - 17 Julie 1904 ) was ’n Walliese ingenieur en sakeman wat bekend was as amateur-sterrekundige, veral as fotograaf van newels. Hy is in 1904 oorlede.
El Tajín
El Tajín (Spaans-Totonaaks vir "die blits") is 'n argeologiese terrein in die deelstaat Veracruz net noordwes van die hawestad Veracruz in die ooste van Meksiko. El Tajín het vermoedelik as hoofstad van die Tachiwin (Nahuatl: Totonake) gedien, bevat verskeie groot, piramidale ziggoerate en is 800 jaar gelede reeds heeltemal verlaat. El Tajín is veral bekend vir die Piramide van die nisse (Piramide de los Nichos), wat 25 m hoog en 1 225 m² groot is. Die piramide bestaan uit 365 nisse, wat waarskynlik 'n sonjaar gesimboliseer het. El Tajín is ook bekend vir die vlieënde dansers, wie 'n ou vrugbaarheidsritueel van die Totonake vertoon, die Danza del Volador.
El Tajín is vermoedelik in die 1ste eeu v.C. deur Totonake gestig en het vermoedelik ook as hul hoofstad gedien. El Tajín was aan die god van die winde, Huracán, en dié van die blitse, Tajín, na wie die stad genoem is, gewy. Die stad het sy bloeitydperk tussen 700 en 900 n.C. beleef. Omstreeks 1200 is die stad weer verlaat en die verval prysgegee. Daar word aangeneem dat die Tolteke 'n tyd lank oor die stad geheers het.
In 1785 is die stad deur die Spanjaard Diego Ruiz herontdek, nadat Spaanse conquistadores die gebied vermoedelik reeds in die 16de eeu bereik het. In die vroeë 19de eeu het Pietro Márquez, Guillermo Dupaix, Alexander von Humboldt (1811) en Carl Nebel El Tajín besoek. In 1934 het eerste uitgrawings plaasgevind. Minder as 'n kwart van die terrein is tans uitgegrawe en daar word verwag dat net die helfte van die stad bekend is.
Die Voor-Spaanse stad van El Tajín is in 1992 weens sy unieke argitektuur binne Meso-Amerika deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Unfucked Pussy
Unfucked Pussy was 'n Sweedse kunstegroep bestaande uit Joanna Rytel en Fia-Stina Sandlund wat politiese en feministiese kunsaktivisme en ander kunsaktiwiteite uitgevoer het. Die twee lede het tydens 'n kursus in kuns en humor aan Konstfack, die Stockholmse universiteitskollege van die kunste, handwerk en ontwerp, ontmoet. Die duo het van 1999 tot 2003 saamgewerk, toe Rytel haar eie uitvoerende groep Oknullad Fitta gevorm het. Die groep is die bekendste vir hul optrede tydens die Mej. Swede-kompeitisie in 2001 waartydens hulle op die verhoog gestorm het en 'n banier onthul het waarop "Gubbslem" gestaan het. Die woord "gubbslem" het 'n tweeledige betekens, daar dit "oumanslym" beteken en ook die naam van 'n alg is. Een van hul laaste aksies was tydens die Grammis-toekenningsaand van 2003 toe hulle deur die musiekgroep The Knife uitgenooi is om die groep se Grammis-toekenning vir die beste popgroep van 2003 te ontvang. Unfucked Pussy het as gorillas geklee en met die nommer 50 op hul rûe opgedaag as 'n protes teen die musiekindustrie wat volgens hulle deur mans gedomineer word.
Superaarde
’n Superaarde is ’n eksoplaneet met ’n groter massa as die Aarde, maar aansienlik kleiner as ons Sonnestelsel se kleinste reuseplanete, Uranus en Neptunus, wat albei sowat 15 aardmassas is. Die term verwys net na die massa van die planeet en nie na die oppervlaktoestande, bewoonbaarheid of ander ooreenkomste met die Aarde nie. Die alternatiewe benamings gasdwerg en mini-Neptunus word ook soms gebruik.
Definisie
Verskillende waardes word in bronne genoem vir ’n superaarde. Die meeste bronne gee ’n maksimum van 10 aardmassas aan (~69% van ons kleinste reuseplaneet, Uranus), en die minimum massa wissel van 1 of 1,9 tot 5 aardmassas. Sommige skrywers stel voor dat die term net gebruik word vir planete sonder ’n aansienlike atmosfeer, of planete wat nie net ’n atmosfeer het nie, maar ook ’n soliede oppervlak, iets wat die vier reuseplanete in ons Sonnestelsel nie het nie. Planete met ’n massa van meer as tien keer dié van die Aarde word "reuseplanete" genoem.
Ontdekkings
In die Sonnestelsel self is geen planete wat aan die vereistes voldoen nie, aangesien die grootste planeet met ’n soliede oppervlak die Aarde is, en die gasreuse se massa is minstens 14 aardmassas.
Die eerste superaardes is in 1992 deur Aleksander Wolszczan en Dale Frail om die pulsar PSR B1257+12 ontdek. Die buitenste twee planete van die stelsel se massa is omtrent vier keer dié van die Aarde.
Die eerste superaarde om ’n hoofreeksster is in 2005 deur ’n span onder Eugenio Rivera ontdek. Dit wentel om Gliese 876 en word Gliese 876 d genoem. (Twee Jupiter-grootte eksoplanete is vroeër in dié stelsel ontdek.) Die superaarde het ’n massa van 7,5 aardmassas en ’n baie kort wentelperiode van net sowat 2 dae. Vanweë sy nabyheid aan die ster (’n rooidwerg) kan sy oppervlaktemperatuur 430–650 kelvin wees.
In April 2007 het ’n span onder Stéphane Udry in Switserland die ontdekking aangekondig van die eerste twee superaardes binne ’n ster se bewoonbare sone, waar vloeibare water op die oppervlak moontlik is: om die ster Gliese 581. Albei lê aan die kant van die bewoonbare sone. Gliese 581 c het ’n massa van minstens 5 aardmassas en is 0,073 AE van die ster af. Dit is dus aan die "warm" kant van die bewoonbare sone, met ’n geskatte gemiddelde temperatuur van −3 en 40 grade Celsius (sonder inagneming van atmosferiese invloede). Gliese 581 d is sowat 0,22 AE van die ster af en het ’n massa van 7,7 aardmassas.
Die jongste waarneming van ’n superaarde was op 7 Januarie 2013, toe sterrekundiges van die Kepler-sending die ontdekking van KOI-172.02 aangekondig het – ’n planeet baie soos die Aarde wat binne die bewoonbare sone om ’n ster wentel wat met die Son ooreenstem. Dit is dus ’n "groot kandidaat om buiteruimtelike lewe te huisves".
FC Bremerhaven
FC Bremerhaven is 'n sokkerklub uit Bremerhaven in die deelstaat Hansestad Bremen in Duitsland.
Die klub is op 1 Junie 1899 gestig as FC Bremerhaven. Kort daarna is daar met VfB 1899 Lehe saamgesmelt om FC Bremerhaven-Lehe te vorm. Die klub was een van die stigterslede van die DFB in Leipzig in 1900. In 1917 is daar met SC Sparta Bremerhaven saamgesmelt om Bremerhaven-Lehe SC Sparta te vorm, maar na 1919 het die klubs weer elkeen hulle eie gang gegaan.
Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub deur die Geallieerdes ontbind, tesame met al die ander sportklubs in die stad. 'n Gekombineerde Bremerhavense klub is in 1945 opgerig genaamd SG Lehe-Nord en die naam is twee jaar later verander na ATS Bremerhaven. In 1953 is VfB Lehe weer gevorm uit die klub.
Die oorspronklike (huidige) naam is weer in 1992 aangeneem nadat ontevrede lede van die vervloë klub TuS Bremerhaven 93, wat in 1977 met OSC Bremerhaven saamgesmelt het, by die klub aangesluit het.
Die klub het al by vyf geleenthede die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal en die beste prestasie was om in 1976 die tweede rondte te haal, waar hulle met 3-1 deur VfL Bochum uitgeskakel is.
Dessau-Roßlau
Dessau-Roßlau is 'n selfregerende stad in die Duitse deelstaat Sakse-Anhalt. Die stad het as gevolg van 'n administratiewe hervorming op 1 Julie 2007 met die samesmelting van Dessau en Roßlau ontstaan en is tans die derde grootste stad in Sakse-Anhalt ná Halle en Maagdenburg. Die grootste stede in die omgewing is Halle (40 kilometer suid van Dessau-Roßlau), Leipzig (52 kilometer suidoos van Dessau-Roßlau) en Maagdenburg (sowat 65 kilometer noordwes van die stad).
In historiese opsig was Dessau die hoofstad van die vorste- en latere hertogdom Anhalt-Dessau en Anhalt. Dessau was sedert die 18de eeu – toe dit tot een van die beduidendste sentra van die Duitse verligting ontwikkel het – 'n bakermat van belangrike vernuwings en ontwikkelinge op sosiale, ekonomiese en opvoedkundige gebied. Die harmoniese wêreld van tuine, parke en slotte, die sogenaamde Dessau-Wörlitzse Tuinryk in die rivierlandskap tussen Elbe en Mulde, dateer uit die 18de eeu. Die Dessau-Wörlitzse Tuinryk is in 2000 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Later het die bekende Duitse nyweraar en lugvaartpionier Hugo Junker sy vliegtuie in Dessau vervaardig en 'n nuwe tydperk in die geskiedenis van die lugvaart ingelui. Met die befaamde kunsskool Bauhaus het Dessau 'n groot invloed op die internasionale argitektuur, kuns en ontwerp uitgeoefen. Die Bauhaus Dessau is in 1996 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys. Dessau-Roßlau is ná Weimar net een van twee Duitse stede wat twee Unesco-wêrelderfenisgebiede huisves. Net Berlyn het drie inskrywings.
Die gebied van Leipzig-Halle-Dessau is tans een van die beduidendste ekonomiese groeipunte in die oostelike deelstate van Duitsland. Dessau is die setel van belangrike instellings van die deelstaat Sakse-Anhalt en die Duitse Federale Buro vir Omgewingsake (Duits: Umweltbundesamt).
Johnny Neon
Johnny Neon is 'n musiekgroep van Suid-Afrika. Die groep is aanvanklik onder die naam The Hot Lips begin as 'n kreatiewe uitlaat vir die Kaapstadse grafiese ontwerper en kunstenaar Johnny Kotze. Tussen 2004 en 2006 het Kotze, wat deur rock, pop en punk beïnvloed word, dosyne snitte opgeneem en geproduseer deur van geprogrammeerde ritmes en verskeie analoogsinteses gebruik te maak.
In Oktober 2006 het Johnny na Johannesburg geskuif, waar hy die prominente plaaslike danspunk-platejoggie en stiger van die Sovereign Academy-partytjiereeks, Ben Rausch, ontmoet het. Die duo het die groepnaam Johnny Neon aanvaar en aan die Hot Lips EP-snitte begin werk om dit direk uitvoerbaar te maak. Sedertdien het Johnny Neon op talle plaaslike radio en tydskrifte voorgekom asook 'n musiek video geskiet vir 'Heart Attack' wat onder die top tien video's op die musiekkanaal MK beland het. Johnny het sy musiek vrygestel op die internet om gratis af te laai. Die laaste self getitlede album is vrygestel einde 2009 met al die titels van 'Hot Lips' asook talle nuwes om totaal van sowat 11 snitte te vorm. Tans het Johnny Neon terug Kaapstad toe getrek en werk weereens as solo kunstenaar aan die musiek. 'n Remix van 'Hearts' verskyn einde 2010 deur Who Killed JR. Die musiek video vir Hearts (redigeer deur Dave Meinert) maak 2012 wereldwyd opslae en word vertoon op 'MTV Buzzworthy', 'Huffington Post' en 'Good Morning America' onder andere. Die musiek verskyn ook in 2012 in verskeie bekende blogs op die internet, onder andere TheGetdownn, The Burning Ear en Big Green Beats. Die video wen ook beste dans in 2013 by die MK Awards.
Albuquerque, Nieu-Meksiko
Albuquerque (/ælbəkɜrkiː/) is die grootse stedelike nedersetting in die VSA-deelstaat Nieu-Meksiko met 'n bevolking van meer as 'n halfmiljoen. Bewoners word in Engels Burqueños genoem. Die stad dien as administratiewe setel van die Bernalillo County. Gemeenskappe van Pueblo-Indiane, wat die stapelkos van die Amerikaanse Suidweste - mielie, bone en pampoene - verbou het, was die eerste bewoners van die Rio Grande-vallei. Omstreeks 1500 is die eerste koloniale Spaanse nedersettings naby Santa Fe gevestig. Die Villa de Albuquerque is in 1706 deur Spaanse setlaars as 'n landboukolonie in die Rio Grande-vallei gestig. Die wonings van hierdie vroeë inwoners het rondom 'n sentrale plein, die Plaza, ontstaan wat vandag die middelpunt van Albuquerque se toeristebuurt vorm. Elke huishouding het landbougrond langs besproeiingskanale bewerk waar groentes, insluitende tradisionele gewasse soos mielie en bone, meloene en druiwe verbou is.
Teen die middel van die 19de eeu het die Spaanse koloniale gemeenskap in aanraking met die eerste Anglo-Amerikaanse handelaars, setlaars en militêre eenhede gekom. Die aankoms van die Santa Fe-spoorlyn in 1881 het ekonomiese groei bevorder, en Albuquerque se middestad is grootliks uitgebrei met die bou van kroeë, restaurante, bakkerye en stoorhuise vir goedere langs die spoorlyn. Die stad se groeiende klein- en groothandelbedryf het landelike gemeenskappe in heel Nieu-Meksiko bedien. Dit was veral Italiaanse immigrante wat ondernemings in hierdie bedrywe gevestig en Italiaanse verwerkte, geblikte en gedroogde kosse, insluitende pasta, saamgebring het.
Die bekende hotel- en restauranteienaar Fred Harvey (1835−1901) het toerismebedrywighede in die Amerikaanse Suidweste 'n groot hupstoot gegee met die vestiging van sy Harvey House-ketting van hotelle, restaurante en aandenkingwinkels langs die groot spoorlyne van die Amerikaanse Weste. In 1902 het die mees elegante van sy spoorweghotelle, die Alvarado, genoem na die 16de eeuse Spaanse conquistador en luitenant Hernando de Alvarado, sy deure vlakby Albuquerque se treindepot geopen. Die hotel, wat 'n belangrike rol in Albuquerque se politieke en kulturele lewe sou speel, het uiteindelik 'n slagoffer van stedelike hernuwing geword. In 1970 het die destydse eienaar, die Santa Fe-spoorwegmaatskappy, besluit om die historiese gebou af te breek. Die Alvarado moes plek maak vir 'n parkeerterrein.
In die jare ná Nieu-Meksiko se toelating tot die Unie as 47ste deelstaat in 1912 is die Amerikaanse padnetwerk steeds verder uitgebrei en het motorvervoer vir die middelklas bekostigbaar geword. So het ook Albuquerque steeds meer motortoeriste gelok. Die befaamde grootpad Route 66 se roete is in 1937 gewysig om in rigting van Albuquerque se middestad te draai. Langs Central Avenue het motelle, restaurante en aandenkingswinkels in die argitektoniese style van die Amerikaanse Suidweste ontstaan.
Die mees onlangse toeristestormloop was aan 'n televisiereeks te danke - alhoewel die plaaslike toerismekantoor allesbehalwe gaande daaroor was. Die reeks Breaking Bad het wél in Albuquerque, maar dan in 'n wêreld van dwelmmisbruik, geweld en misdaad afgespeel - en so was dit veral kitskosrestaurante, beskeie terrashuise, bakkies en woestyntonele waarmee televisiegehore en filmtoeriste, wat deur die toerisme-slagspreuk It's a trip na Nieu-Meksiko gelok is, Albuquerque verbind het.
Met meer as 300 sonskyndae per jaar en 'n eie rolprentateljee, die Albuquerque Studios, het die stad tot 'n rolprentmekka uit eie reg ontwikkel - rede genoeg vir die dagblad Los Angeles Times om aan Albuquerque die bynaam Hollywood in the high desert te gee.
Italiaanse immigrasie
Italianers was een van die grootste immigrantegroepe wat hulle in Albuquerque kom vestig en grootliks bygedra het tot die ekonomiese ontwikkeling en groei van Nieu-Meksiko se metropool. Sendelinge was die eerste nuwe aankomelinge uit Italië wat ná die Amerikaanse Burgeroorlog op versoek van die eerste biskop van Santa Fe, John Baptiste Lamy (1814−1888), 'n boorling van Auvergne in Frankryk, die Rooms-Katolieke geloof in die Amerikaanse Suidweste help versprei het. Drie Napolitaanse Jesuïete, Donato Gasparri, Rafael Bianchi en Livio Vigilante, het hul sendingwerk in die streekhoofstad Santa Fe begin. In April 1868 is hulle na Albuquerque ontbied om opvoedingsprogramme van die Jesuïete-orde in San Felipe de Neri, die nedersetting se Rooms-Katolieke hoofkerk, te behartig. In die volgende dekades sou Italiaanse geestelikes 'n leidende rol in Albuquerque se kerklike lewe speel. In 1880 was ses van San Felipe de Neri se priesters boorlinge van Italië. Ook vier van sewe geestelikes, wat as hoofde van 'n ander Rooms-Katolieke kerkgemeente, die Kerk van die Onbevlekte Ontvangenis, gedien het, was Italiaanse Jesuïete.
Ekonomiese groei, wat vanaf 1880 deur die bou van spoorweë aangewakker is, het - alhoewel die oorgrote meerderheid van nuwe setlaars uit ander dele van die VSA afkomstig was - ook nuwe geleenthede vir Europese, veral Italiaanse immigrante, gebied. Die bevolking van Albuquerque het gegroei van 2 315 in 1880 tot 6 238 in 1900 en verder toegeneem tot 22 331 in 1930. Amptelike rekords van inburgerings gee 'n indruk van die etniese diversiteit van immigrante, onder wie setlaars uit Engeland, Skotland, Ierland, Duitsland, Rusland, Pole, Switserland, Spanje, Portugal, Sirië, China en Meksiko. Nogtans het Italianers tussen 1920 en 1930 die grootste enkele groep immigrante naas Meksikane gevorm.
Dit was Italiaanse sakelui wat omstreeks 1900 'n veilige inkomste vir hulself geskep het met die stigting van klein besighede soos kruidenierswinkels, kroeë, hotelle, teater en handelsondernemings en sodoende grootliks bygedra het tot die ontstaan van 'n diensgebaseerde ekonomiese sektor in Albuquerque. 'n Sterk gemeenskapsgees is weerspieël in die stigting van talle Italiaanse verenigings wat bystand gelewer het aan nuwe aankomelinge. Baie immigrante het voor hulle vaart oor die Atlantiese Oseaan na Amerika nooit in hul lewe die veilige landelike omgewing van hul geboortedorpe verlaat nie. Groot Italiaanse hawestede soos Genua, Napels en Palermo, van waar emigranteskepe vertrek het, gevolg deur New York, die Amerikaanse aanloophawe waar die meeste van hulle voet aan wal gesit het, was hulle eerste indruk van 'n stedelike lewe in 'n vreemdtalige omgewing wat vir hulle in hul nuwe tuisland sou wag. Genua was die vertrekhawe vir emigrante uit Noord-Italië; van daar was ook die meerderheid Italiaanse immigrante in Albuquerque afkomstig. Napels was die vertekpunt vir Suid-Italianers, terwyl Sisiliane in Palermo aan boord van die emigranteskepe gegaan het.
Albuquerque, 'n besige grensstad in die hart van die woestyngebiede van die Amerikaanse Suidweste, was 'n heel ander wêreld as die kompakte nedersettings op die Italiaanse platteland wat oor eeue organies gegroei het. Nogtans het Italiaanse immigrante bande met hul geboorteland nie verbreek nie. Kettingimmigrasie, die gesinsgegronde proses waarby 'n eerste groep nuwe aankomelinge later bystand verleen het aan voornemende immigrante uit hul familie, kring van vriende of geboortedorp; sterk gemeenskapsbande in die Nuwe Wêreld en besoeke, wat aan Italië gebring is, het bygedra tot die integrasieproses.
Die meeste Italiaanse immigrante het 'n landelike agtergrond gehad en was afkomstig uit die omgewing van Lucca of bergdorpies soos Fornovolasco in die Apuaanse Alpe van Toskane. Nog omstreeks 1900 het 'n meerderheid Italianers 'n bestaan gemaak as boere of plaaswerkers in klein landelike gemeenskappe. Dit was 'n lewe met lang en uitputtende werkure wat deur verouderde landbougereedskap en die lae produktiwiteit, wat daaruit voortgespruit het, bemoeilik is. In sommige dele van die land moes deelsaaiers hoë huurgelde betaal vir die stukkie grond wat hulle bewerk het.
Dikwels is oeste, waarop mense vir oorlewing aangewese was, vernietig deur natuurrampe soos oorstromings en droogtes, terwyl siektes soos cholera, malaria, disenterie en pellagra of ander vorme van wanvoeding hul tol onder landelike bevolkings geëis het. Ongekende bevolkingsgroei het eweneens bygedra tot hoë emigrasiesyfers. Sodra die beskikbare landbougrond te klein geraak het vir 'n groot gesin, was seuns genoodsaak om elders 'n nuwe heenkome te vind. Ook was daar jong mans wat Italiaanse diensplig ontduik het met hul emigrasie na die Verenigde State.
.ac
.ac is die Internettopvlakdomein vir die Ascension-eiland.
Die domein word deurNIC.AC, 'n dogtermaatskappy van Internet Computer Bureau in die Verenigde Koninkryk onderhou. Registrasie van name in hierdie domein is oop vir almal.
In verskeie lande word .ac ook as subdomein vir akademiese doeleindes ingespan. As voorbeeld: die Universiteit van Pretoria se domein is up.ac.za.
The Knife
The Knife is 'n elektropopmusiekduo van suster en broer Karin Dreijer Andersson en Olof Dreijer wat in 1999 in Swede gevorm is. Olof Dreijer bedryf ook die groep se eie platemaatskappy, Rabid Records. Die groep kommunikeer selde met die media en nuusbedryf, en die verkoopsyfer van 30 000 eksemplare van hul tweede vollengteateljeealbum Deep Cuts word as 'n groot sukses geag vir 'n obskure musiekgroep soos hulle wat nie kontraktueel aan 'n hoofstroomplatemaatskappy gebind is nie. Andersson was voorheen die voorsangeres van die Göteborgse musiekgroep Honey is Cool.
The Knife het in 2003 'n Grammis-prys as die beste popgroep gewen. Hulle het egter die toekenningseremonie geboikot en as prysontvangers die kunstenaresse Fia-Stina Sandlund en Joanne Rytel van die groep Unfucked Pussy gestuur, wat opgedaag het as gorillas geklee en met die getal 50 op hul rûe, as 'n protes teen die musiekindustrie wat volgens hulle deur mans gedomineer word.
Die groep het aanvanklik 'n beleid gevolg waarvolgens hulle geen direkte optredes sou uitvoer nie. Hulle het hierdie tradisie egter verbreek deur in 2005 hul eerste optrede by die ICA in Londen te gee, en in samehang daarmee het hulle die album Silent Shout in 2006 vrygestel wat bykans deur die bank deur kritici en aanhangers positief ontvang is. In 2006 is meer direkte optredes in Londen, New York Stad, Lund, Berlyn, Stockholm en Göteborg uitgevoer. Die groep hou hulle egter steeds skaars vir die media en dra selfs tydens optredes gesigmaskers van variërende styl.
2MASS
2MASS is die mees ambisieuse projek tot dusver om hemelliggame waar te neem en te kategoriseer. Waarnemings vir die Two Micron All-Sky Survey het in 1997 begin en is in 2001 voltooi.
Twee teleskope is gebruik, een in die Noordelike Halfrond (in Arizona) en een in die Suidelike Halfrond (in Chili) sodat die hele hemelruim gedek kon word. Die finale data van 2MASS is in 2003 gepubliseer. ’n Fotometriese stelsel van drie infrarooi-golfbande van sowat 2 mikrometer (\mum) is gebruik: J (1,25 \mum), H (1,65 \mum) en Ks (2,17 \mum).
Die doel van die opname was onder meer:
Die data en beelde van die opname is tans in die publieke domein en kan deur enigiemand gratis aanlyn besigtig word.
2MASS- bruin- en witdwerge binne 30 ligjare van die Aarde af sluit in:
Air
Air, soms ook AIR geskryf, is 'n Franse musiekduo bestaande uit Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel. Air is 'n bakroniem ('n akroniem waarvan die betekenis ná die woord gevestig word om die woord 'n akroniem te maak) vir Amour, Imagination, Rêve, wat Liefde, Verbeelding, Droom beteken.
Monte Albán
Monte Albán is een van die oudste bekende nedersettings in Meso-Amerika en vermoedelik omstreeks 800 v.C. deur Olmeke gestig. Reeds vanaf hierdie vroeë periode is die gebruik van letters en syfers bekend. Omstreeks 300 v.C. het nuwe setlaars in die stad gevestig en hulle het met die inheemse bevolking vermeng. Figuur-vaartuie met uitbeeldings van gode tussen 300 en 500 n.C. getuig van kulturele bande met Teotihuacán.