cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Johannes XXII
Vroeë loopbaan
Jacques Duèze is opgelei deur die Dominikane in Cahors en het regte gestudeer in Montpelliers en teologie in Parys. Hy gee klas in Toulouse en word aangestel as aartspriester van Cahors, kanunnik van Saint-Front in Périgeux, aartspriester van Sarlat en deken van Puy. Hy word klerk van Karel II van Anjou en maak deel uit van die gevolg van Sint Louis van Anjou in Toulouse. Hy word biskop van Fréjus in 1300 en word opgeroep deur Karel II van Anjou, koning van Napels om kanselier van die Provence te word in 1308. Hy word biskop van Avignon op 18 Maart 1310 en Pous Clemens V maak hom kardinaal-biskop van Porto op 23 Desember 1312.
Kopanong Plaaslike Munisipaliteit
Die Kopanong Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Xhariep-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Pous Johannes XXII
Pontifikaat
Na 'n sedis vacatio van meer as twee jaar word Pous Johannes XXII op 7 Augustus 1316 verkies as 'n kompromie tussen die Italianers en die Franse met die steun van Philip V, koning van Frankryk en Robert I, koning van Napels.
Kopanong Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Pous Johannes XXII
Pontifikaat
Sy voorganger Pous Clemens V het die pouslike hof na Avignon verskuif en Johannes besluit om daar te bly. Hy versterk die Franse invloed in die kurie aansienlik deur onder andere van sy familielede as kardinaal aan te stel. Hy reorganiseer ook die werking van die kurie en ontneem die kanunnike van die katedrale die reg om biskoppe aan te stel.
Pous Johannes XXII meng sterk in in die voortslepende verdeeldheid binne die orde van die Minderbroeders (Franciskaners). Hy kies kant vir die “konvensioneles” teen die “spiritualiste”. Die spiritualiste verkondig absolute armoede en beskou selfs die opslaan van kos as sonde. 'n Klein aantal hardnekkige spiritualiste onder wie Jean Barrani, Dieudonné Michaëlis, Guilhem Sancton en Pons Rocha van Narbonne het voor die Inkwisisie verskyn en is op 7 Mei 1318 op die brandstapel in Accoules tereggestel.
Pous Johannes XXII het nuwe bisdomme gestig in Indië, Iran en Armenië. Hy verklaar Thomas van Aquino heilig op 18 Julie 1323. Hy verbied die musikale stroming Ars Nova in die kerkmusiek en veroordeel die leerstellings van Meester Eckhart op Sondag 27 Maart 1329 in die bul “In Agro Dominico”.
Die pous het in die jare 1331 tot 1332 'n paar twyfelagtige uitsprake gemaak. Hy het beweer dat die heiliges na hulle dood moet wag tot die Laaste Oordeel voordat hulle in die hemel kom en dat sondaars ook nie voor die tyd verdoem sou wees. Die sienings is veroordeel op 19 Desember 1333 deur 'n vergadering van teoloë aan die Universiteit van Parys en onder andere deur William Ockham aangegryp om die pous te laat afset. Op sy sterfbed het die pous egter die sienings herroep op 3 Desember 1334.
Op 14 Maart 1319 stig Johannes met die bul “Ad ea ex quibus” die Portugese orde van die Ridders van Christus. Hy gee ook die besittings van die Tempeliers in Portugal aan die nuwe orde.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Wasserthaleben
Wasserthaleben is 'n munisipaliteit in die administratiewe distrik Kyffhäuser van die deelstaat Thüringen, in die voormalige Oos-Duitsland. Dit was van 1599 tot 1920 deel van die vorstedom Schwarzburg-Sondershausen. Vir administratiewe doeleindes en munisipale dienslewering het Wasserthaleben op 25 Maart 1992 met vier ander munisipaliteite saamgespan om die administratiewe gemeenskap Greußen te vorm, genoem na die grootste nedersetting, Greußen. Nog vier nedersettings het mettertyd bygekom. Die dorpie se bevolking was 549 in 1994, maar dit toon 'n geleidelike afname sodat die inwoners in 2014 net 408 getel het.
Die vroegste vermelding van die dorpie is in ’n dokument van 1224 waarin dit Talhahem of Thalheim genoem word. Thalheim, waaruit die huidige dorpie ontstaan het, was suid van Wasserthaleben aan die oorkant van die Helbe geleë. Dit het ontstaan rondom die Klooster Sorge, waarvan die oorblyfsels vandag nog gesien kan word. Dié gebied het tot 1918 deel gevorm van die prinsdom Schwarzburg-Sondershausen. Die plaaslike herehuis en sy grond is in 1945 deur die staat oorgeneem, maar dit is nou weer in privaat besit en grotendeels gerestoureer.
Histura brunneotypa
Histura brunneotypa is 'n spesie van mot van die Tortricidae familie. Dit kom voor in Argentinië.
Etimologie
Die spesie naam verwys na die kleur van die voorvlerke en is afgelei van die latynse brunneus (wat bruin beteken) en Griekse typos (wat 'n prent beteken).
Staatsdoema
Die Staatsdoema (Russies: Госуда́рственная ду́ма, Gosoedarstwennaja doema, of afgekort as Госду́ма, Gosdoema) in Rusland is die laerhuis van die Federale Vergadering. Die hoërhuis is die Federasieraad van Rusland. Die Staatsdoema se hoofkwartier is in Moskou en sy lede word afgevaardigdes genoem. Dit het die Opperste Sowjet van die Sowjetunie vervang kragtens die nuwe grondwet deur die land se eerste president, Boris Jeltsin.
Carl Panzram
Carl Panzram (28 Junie 1891 – 5 September 1930) was ’n Amerikaanse reeksmoordenaar, verkragter, brandstigter en inbreker. Hy is bekend vir sy bekentenis teenoor sy enigste vriend, die tronkwag Henry Lesser. Panzram het skuld aan 21 moorde beken, asook die sodomisering van meer as 1 000 seuns en mans. Hy is verskeie kere in hegtenis geneem en eindelik in 1930 gehang vir die moord op ’n werknemer van die Leavenworth-gevangenis in Kansas.
Vroeë lewe
Charles Panzram is in East Grand Forks, Minnesota, gebore as die seun van die Oos-Pruisiese (Duitse) immigrante Johann "John" en Matilda Panzram en het op die familieplaas grootgeword. Hy het vyf broers en susters gehad, en die gesin was arm. Die eerste tekens van misdaadbedrywighede was toe hy in 1903, toe hy 12 jaar oud was, koek, appels en ’n rewolwer uit hul bure se huis gesteel het. In Oktober van dié jaar het Panzram se ouers hom na die Minnesota-staatsopleidingskool, ’n korrektiewe inrigting, gestuur. Daar het personeellede hom verskeie kere geslaan en gemartel in wat die kinders "Die Verfhuis" gedoop het – hulle sou soos ’n skoon skilderdoek lyk wanneer hulle ingaan, en uitkom "geverf" met kneusplekke en bloed. Panzram het die plek gehaat en dit eindelik afgebrand, sonder dat hy uitgevang is.
Die personeellede het probeer om Christenskap aan hom op te dwing, maar weens sy wrewel teenoor hulle het dit die teenoorgestelde uitwerking gehad en het hy die Christendom begin verafsku.
Laat in 1905 het hy die skool verlaat. Teen sy tienerjare was hy ’n alkoholis en het hy meermale met die gereg gebots, meestal weens inbraak en diefstal. Op 14 het hy van die huis af weggeloop. Hy het dikwels op treine gereis; hy het vertel dat hy op een van dié ritte deur ’n groep boemelaars verkrag is.
Misdaadloopbaan
As volwassene het Panzram enigiets gesteel van fietse tot seiljagte, en hy is verskeie kere aangekeer. Terwyl hy in die tronk was, het hy dikwels in die moeilikheid beland omdat hy wagte aangerand en geweier het om opdragte uit te voer. Daarvoor is hy geslaan en op ander maniere gestraf. In 1907, op 15, het Panzram by die Amerikaanse leër aaangesluit nadat hy in Montana dronk geraak het. Hy is kort daarna skuldig bevind aan diefstal. Hy het van 1908 tot 1910 in die Amerikaanse strafkaserne Fort Leavenworth deurgebring. Hy het later beweer die bietjie goedheid wat in hom oor was, is hier uit hom geslaan.
In Augustus 1920 het Panzram ’n huis in Connecticut beroof en juweliersware gesteel, asook obligasies en ’n pistool. Laasgenoemde het hy in verskeie moorde gebruik. Met die geld wat hy uit die verkoop van die gesteelde goedere gemaak het, het hy ’n seiljag gekoop. Hy het ook ’n bemanning gehuur wat hy wou dronk maak en sodomiseer. (Sien Moordtog onder.)
In sy outobiografie het Panzram geskryf hy was "die verpersoonliking van woede" en dat hy dikwels mans wat hy besteel het, verkrag het – nie noodwendig omdat hy homoseksueel was nie, maar om hulle te domineer en verneder. Hy was ’n sterk man, en dit het hom gehelp om die meeste mans wat hy teengekom het te oorrompel. Hy het ook vandalisme en brandstigting gepleeg.
Hy was in Kalifornië, Texas, Oregon, Idaho, Montana, Oregon, New York en Washington D.C. in die tronk.
Op 1 Junie 1915 het Panzram by ’n huis in Astoria, Oregon, ingebreek. Hy is kort daarna aangekeer terwyl hy van die gesteelde goedere probeer verkoop het. Hy is gevonnis tot sewe jaar gevangenisstraf in die Oregon-staatsgevangenis in Salem, waar hy op 24 Junie aangekom het. Hy was onder toesig van die bewaarder Harry Minto, wat geglo het in streng strawwe, insluitende lyfstraf en isolasie
Hier het Panzram sy medegevangene Otto Hooker help ontsnap en terwyl hy op vrye voet was, het Hooker vir Minto vermoor. Panzram is verskeie kere by Salem gedissiplineer en het onder meer 61 dae in eensame opsluiting deurgebring voordat hy op 18 September 1917 ontsnap het. Hy is weer gevang en op 12 Mei 1918 het hy weer ontsnap. Dié keer het hy op ’n goederetrein oos gereis. Hy het die naam John O’Leary begin gebruik en sy snor afgeskeer.
Moordtog
Met die dood van die Oregon-tronkbewaarder Minto was Panzram betrokke by minstens een moord, as medepligtige, tot met 1920. In dié jaar hy sy moordtog begin. Met geld wat hy van diefstalle oorgehad het, het hy vir hom die jag "Akiska" gekoop. Hy het matrose in New York uit kroeë gelok en hulle dronk gemaak, verkrag en doodgeskiet. Hy het beweer hy het altesaam 10 vermoor. Hy het net opgehou omdat sy vaartuig naby Atlantic City, New Jersey, gestrand het. Sy twee laaste moontlike slagoffers het ontsnap. Panzram het daarna ’n skip na Afrika gehaal en in Luanda, Angola, geland. Hy het later beweer hy het hier ’n 11- of 12-jarige seun verkrag en vermoor. Hy het ook beweer dat hy ’n roeiboot met ses roeiers gehuur het. Hy het toe die roeiers doodgeskiet en hul lyke vir die krokodille gevoer.
Nadat hy na Amerika teruggekeer het, het hy volgens hom twee seuntjies verkrag, die een op 18 Julie 1922 in Salem met ’n klip doodgeslaan en die ander een later dié jaar in New Haven, Connecticut, verwurg. Hy het na bewering in Junie 1923 ’n man doodgeskiet wat hom probeer beroof het. Ná sy laaste arres in 1928 het hy beweer hy het ’n moord gepleeg terwyl hy tussen Baltimore en Washington D.C. huise beroof het, en ook twee seuns in 1923 en 1928 in Philadelphia vermoor.
Hy het ook ambisieuse planne gehad soos om ’n hele stad se inwoners uit te wis deur die drinkwater met arseen te vergiftig of ’n Britse oorlogskip in die New Yorkse hawe te sink om ’n oorlog tussen Brittanje en Amerika te ontlok.
Aanhouding en bekentenis
In 1928 is Panzram in hegtenis geneem vir ’n rooftog in Washington D.C. Tydens sy aanhouding het hy vrywillig beken dat hy twee seuns vermoor het. Weens sy uitgebreide misdaadrekord is hy gevonnis tot 25 jaar gevangenisstraf en oorgeplaas na die Leavenworth-gevangenis in Kansas. "Ek sal die eerste man wat my lastig val, doodmaak," het hy vir die hoofbewaarder gesê. Daarom het hy ’n werk in afsondering in die tronk se waskamer gekry. Op 20 Junie 1929 het hy Robert Warnke, ’n voorman by die wassery, vermoor deur hom met ’n ysterstaaf dood te slaan. Hy is daarvoor die doodstraf opgelê en het geweier om appèl aan te teken.
Terwyl hy in die dodesel was, het ’n bewaarder, Henry Lesser, hom bevriend en skryfbehoeftes aan hom verskaf. Panzram het ’n gedetailleerde opsomming van sy misdade en nihilistiese filosofie neergeskryf. Dit begin met die volgende reguit stelling:
Ek het in my lewe 21 mense vermoor; ek het duisende rooftogte, diefstalle en brandstigtings uitgevoer; en die laaste maar nie die minste nie, ek het meer as 1 000 mans gesodomiseer. Ek is nie in die minste jammer oor enige van dié dinge nie.
Teregstelling
Panzram is op 5 September 1930 gehang. Terwyl die galgtou om sy nek geplaas is, het hy die laksman na bewering in die gesig gespoeg en gesê: "Ek wens die hele mensdom het een nek gehad en dat ek my hande daarom gehad het!" Toe die laksman hom vra of hy enigiets vir oulaas wil sê, het hy geblaf: "Ja, maak gou, jou gemors! Ek kon al ’n dosyn mans doodgemaak het in die tyd wat jy rondneuk!" Hy is in die tronk se begraafplaas begrawe.
Ná sy dood
Lesser het Panzram se briewe en manuskrip gehou en die volgende vier dekades probeer om ’n uitgewer te kry. Dit is eindelik in 1970 gepubliseer onder die titel Killer: A Journal of Murder. Dit het in 1996 die basis vir die rolprent met dieselfde naam gevorm, met James Woods as Panzram en Robert Sean Leonard as Lesser. In 1980 het Lesser die materiaal aan die San Diego-staatsuniversiteit geskenk, waar dit in ’n biblioteek gehou word as die "Carl Panzram-dokumente". In 2012 het John Borowski ’n dokumentêr uitgereik met die naam Carl Panzram: The Spirit of Hatred and Vengeance.
Eksomaan
duimnael|260px|’n Kunstenaarsvoorstelling van die eksomaan Kepler-1625b I en sy planeet. duimnael|260px|’n Kunstenaarsvoorstelling van die stelsel MOA-2011-BLG-262.
’n Eksomaan of ekstrasolêre maan is ’n natuurlike satelliet wat om ’n eksoplaneet wentel, of om ’n ander niestellêre liggaam buite die Sonnestelsel. Daar word van die voorkoms van hemelliggame in die Sonnestelsel afgelei dat natuurlike satelliete algemene elemente van planetêre stelsels is. Die meerderheid bekende eksoplanete is reuseplanete. In die Sonnestelsel het die reuseplanete groot versamelings natuurlike satelliete (sien Mane van Jupiter, Mane van Saturnus, Mane van Uranus en Mane van Neptunus). Daar kan dus redelikerwys afgelei word eksomane is net so algemeen.
Eienskappe
Eienskappe van enige eksomane sal waarskynlik uiteenlopend wees, nes in die Sonnestelsel. As eksoplanete wat binne die bewoonbare sone van hul sterre wentel mane het, sal hulle kandidate wees om lewe te onderhou.
Kandidate
Daar word vermoed die ster 1SWASP J140747.93-394542.6, in die sterrebeeld Sentour, kan ’n planeet met ’n maan hê. Die bevestigde eksoplaneet WASP-12b kan ook ’n maan hê.
P.A.C. van Heyningen
Ds. Petrus Arnoldus Conradus van Heyningen (of Pieter Adriaan Coenraad, Meppel, Drenthe, Nederland, 29 September 1833 – Zastron, Oranje-Vrystaat, 30 Augustus 1904) was ’n omstrede predikant in die NG en later Hervormde Kerk.
Den Haag
Den Haag (amptelik:  ’s-Gravenhage) is die administratiewe hoofstad (regeringsetel‎) van Nederland, setel van die Eerste Kamer en Tweede Kamer van die Nederlandse parlement, woonplek van die koning en hoofstad van die provinsie Zuid-Holland, met ’n oppervlakte van 98 km² en ’n bevolking van ongeveer 553 000 inwoners (2022) en van 1 406 000 in die metropolitaanse gebied. Den Haag is egter nie die staatkundige hoofstad van Nederland nie, want die land se grondwet bepaal dat dit Amsterdam is.
P.A.C. van Heyningen
Vroeë jare in Nederland
Van Heyningen was die seun van ’n predikant in die Hervormde Kerk in Nederland. Nadat hy sy teologiese studie met lof aan die Universiteit van Utrecht voltooi het, is hy in 1856 deur die provinsiale kerkbestuur van Gelderland gelegitimeer.
Eksomaan
Kandidate
In Desember 2013 is aangekondig die weesplaneet MOA-2011-BLG-262 kan ’n eksomaan hê, maar dit kan ook ’n planeet so groot soos Neptunus wees wat om ’n rooidwergster met ’n lae massa wentel, ’n scenario wat die skrywers as meer waarskynlik beskou.
In Oktober 2018 het navorsers wat die Hubble-ruimteteleskoop gebruik, waarnemings gepubliseer van die kandidaat-eksomaan Kepler-1625b I, wat daarop dui dat die moederplaneet waarskynlik ’n massa van ’n paar Jupiter-massas het, terwyl die eksomaan ’n massa en radius het soortgelyk aan dié van Neptunus. Volgens die studie is die eksomaan-hipotese die eenvoudigste en mees waarskynlike verduideliking vir die beskikbare waarnemings, hoewel ook gewaarsku word dit is moeilik om te sê hoe groot dié moontlikheid in werklikheid is.
P.A.C. van Heyningen
Bediening in die NG Kerk
Die aktuarius van die Kaapse NG Kerk, dr. Abraham Faure, het ds. Van Heyningen tot die kerklike bediening in Suid-Afrika toegelaat. Voorlopig het hy op Greytown as predikant gewerk, maar vroeg in 1859 is hy op Lydenburg bevestig. Dié gemeente het hom in 1854 losgemaak van die kerklike organisasie van die NH Kerk en in 'n losse verband met die NG. Kerk in die Kaapkolonie gestaan. So het ds. Van Heyningen dadelik midde-in die kerklike probleme betreffende die verhouding van die NH tot die NG Kerk beland. In Nederland was hy immers lid van die NH Kerk en nadat hy die algemen vergadering van die NH Kerk in Transvaal in 1859 bygewoon het, het hy ál meer in die rigting van nouer aansluiting van sy eie gemeente by die Hervormdes Kerk beweeg. Dit was te meer die geval nadat Lydenburg in 1860 weer tot die staatsverband van die ZAR toegetree het. Ds. Van Heyningen het gereeld die algemene kerkvergadering van die NH Kerk bygewoon en in 1860 selfs 'n paar dae as voorsitter en daarna as skriba van die algemene kerkvergadering opgetree.
In April en Mei 1863 het hy wel die Natalse ring van die NG Kerk as verteenwoordiger van sy gemeente bygewoon, maar in September 1864 het hy met sy gemeente formeel tot die verband van die NH Kerk in die ZAR toegetree. Maar dié inskakeling sou nie standhou nie, want in November 1865 is al ds. Van Heyningen se verbintenisse van vroeër met die NH Kerk deur die afgevaardigdes van Lydenburg na die algemene kerkvergadering van die NH Kerk gerepudieer. M.J. Swart skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek was ds. Van Heyningen "in sy beginjare in die land maar betreklik jonk, ietwat oppervlakkig en koppig en daarby taamlik agtelosig, sonder planmatige optrede, en onbeleef." Daarom het hy gebots met baie Lydenburgers juis ook op persoonlike vlak en so die gespanne kerklike toestand vererger.
Na Kroonstad beroep
Nadat hy in 1864 'n beroep as eerste leraar na die NG gemeente Kroonstad ontvang het, het hy nog geruime tyd op Lydenburg vertoef, want hy is eers op 11 Februarie 1866 op Kroonstad bevestig. Waarskynlik het sy vertraagde vertrek verband daarmee gehou dat hy nog belange op Lydenburg gehad het waar hy onder andere die eienaar was van die plase Drenthe, Meppel en Jan Elindriefontein. Die onrus in die gemeente en die beroeping van sy opvolger het hom ook sy vertrek laatuitstel.
Nadat hy reeds van Lydenburg af weg was, besluit ds. Van Heyningen in Januarie 1866 by Hoedspruit met 'n aantal kerkraadslede op 'n gewone byeenkoms dat sy organisatoriese inskakeling van Lydenburg by die NH Kerk goedgekeur sou word, en dat hy, hoewel predikant van die NG gemeente Kroonstad, as konsulent benoem sou word vir die NH gemeente Lydenburg. Die Lydenburgse gemeente en kerkraad het egter dié verwarrende optrede van hom in Maart 1866 verwerp. Dit was moeilik om sy tol in die Lydenburgse gemeente te bepaal, want hy het met sy laaste kerkraadsvergadering van 5 Desember 1865 die lede oorreed om alle kerkraadstukke te vernietig wat in die toekoms tot rusie aanleiding kon gee. Dié stukke wat veral op sy twiste met sekere persone betrekking gehad het, en moontlik ook kerkraadsnotule ingesluit het, het hierdeur verlore gegaan.
Met sy vertrek het nietemin veel chaos op Lydenburg geheers, veral kerklik, aangesien ds. Van Heyningen met leiersfigure soos H.T. Bührmann en Cornelius Potgieter asook ds. Frans Lion Cachet van die NG Kerk gebots het, en meermale die verhouding tussen staat en kerk versteur het.
Terug in die NG Kerk
Reeds in 1867 het ds., Van Heyningen na die NG gemeente Winburg gegaan, waar hy in kalmte en met groot vrug gearbei het totdat hy sy emeritaat op 18 Desember 1893 aanvaar het. Met die noordelike ringsitting van November 1893 is gewag gemaak van sy vele en belangrike dienste aan die NG Kerk en het hy dan ook hoë agting geniet. Hy was onder meer op twee sinodes (1879 en 1880) assessor, en in Mei 1881 het hy moderator van die Vrystaatse NG Kerk geword.
Ná sy aftrede het hy na Nederland gegaan, maar in 1898 teruggekeer. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het hy weer daarheen vertrek, maar het in 1902 opnuut na Suid-Afrika gekom. Sy laaste lewensdae het hy by sy oudste seun op Zastron deurgebring, waar hy op 30 Augustus 1904 oorlede is.
Waardering
Dr. M.J. Swart skryf van ds. Van Heyningen: "Hoewel (hy) inderdaad nóg in Transvaal nóg in die Vrystaat 'n kerkman van enige formaat was, en onder die aandag kom slegs weens bepaalde gebeurtenisse, het hy op onderwysgebied betekenis (vanweë) sy belangrike aandeel in die Vrystaat in die ontwerp van die onderwysstelsel." Ds. Van Heyningen was reeds in Mei 1859 in Transvaal lid van 'n spesiale onderwyskomitee van die regering. In Oktober 1866 het hy aan die Vrystaatse volksraad op aanvraag 'n Reglement op het onderwijs in den Vrijstaat gelewer. Daarin is voorsiening gemaak vir 'n algemene skoolkommissie bestaande uit vyf predikante van drie verskillende Afrikaanse kerke (NG, NH en GK) eweredig versprei, twee regsgeleerdes, en een onderwyser. Elke distrik sou 'n eie plaaslike skoolkommissie hê, bestaande uit die landdros, die predikant en een van die ander aansienlikstes van die dorp. Die leraar van enige ander erkende Protestantse kerkgenootskap sou ampshalwe lid wees van 'n plaaslike skoolkommissie.
Gedurende 1871 was ds. Van Heyningen lid van 'n sinodale kommissie namens wie hy hierdie sake mondeling aan 'n onderwyskomitee van die volksraad voorgedra het. Sy aanbevelings het as grondslag vir die latere Vrystaatse onderwyswetgewing gedien, want na aanleiding van dié onderhoud is ds. Van Heyningen se Ontwerp van wet op het openbaar onderwijs in den Oranje Vrijstaat geformuleer, wat as Ordonnansie No. 5 op die onderwys vir blanke kinders in die OVS op 29 Mei 1872 aanvaar is.
Bordjigin
Bordjigin, ook bekend as die Altan oerag (Mongools: Алтан ураг, "Goue familie"), was die keiserlike familie van Djengis Khan en sy opvolgers. Uit die geledere van die senior Bordjigins het prinse van Mongolië en Binne-Mongolië gekom tot met die 20ste eeu. Die familie het die heersersklas gevorm onder die Mongole en ander volke in Sentraal-Asië en Oos-Europa. Vandag kom die Bordjigins in die grootste deel van Mongolië, Binne-Mongolië en Xinjiang voor.
Die Mongoolse Ryk en Yuan-stamboom
Die Bordjigin-familie het van die 13de tot die 14de eeu oor die Mongole regeer. Hulle was die heersers van groot gebiede van Java tot Iran en van Indo-China tot Nowgorod.
Djengis Khan het die Mongoolse Ryk in 1206 gestig. Daarna het die ryk geweldig uitgebrei en toe in kleiner dele verdeel. In 1271 het sy kleinseun Koeblai Khan die Yuan-dinastie in China gestig nadat die Mongole die hele land oorgeneem het.
In 1335, met die verbrokkeling van die Il-khanaat in Persië, het die eerste van verskeie nie-Bordjigin-dinastieë hul verskyning gemaak. Die Yuan-dinastie is in 1368 in die suide van China deur die Ming-dinastie verslaan tydens die bewind van Toghan Temür, maar hulle het in Mongolië bly regeer. Die laaste khan, Ligden, is in 1634 dood en daarna het ook die noordelike Yuan-bewind tot ’n einde gekom. Die Bordjigin-adel het egter tot in die 20ste eeu in Mongolië bly regeer.
Die stamboom van die Borjgin-dinastie lyk soos volg (die bewindsjare van die noordelike Yuan-dinastie, tot met 1388, word tussen hakies aangedui):
Koos Sas
Koos Sas was 'n berugte skaapdief, gebore op Touwsrivier in die Kaapkolonie, maar hy het veral berug geraak weens sy misdadige optrede in die distrik Montagu. Hier is hy verskeie kere weens die diefstal van skape in hegtenis geneem, maar het hy ook talle kere daarin geslaag om te ontsnap. Dit is egter gebeure na sy dood wat bygedra het daartoe dat sy naam bly voortleef.
Misdaadrekord
duimnael|180px|regs|Ds. [[Daniel Stephanus Botha|D.S. Botha in 1919, kort nadat Koos Sas sy seun vermoor het.]]
In 1917 het hy begin werk by Boetatjie Botha, seun van ds. D.S. Botha, 'n predikant van die NG gemeente Stellenbosch, wat 'n padstal-winkeltjie bedryf het op die plaas Hoek-van-die-berg naby Montagu. Volgens oorvertellings het hy egter net een dag gewerk voordat hy deur sy werkgewer afgedank is. Later daardie selfde dag het hy na sy werkgewer teruggekeer om meel te vra uit die winkel. Toe die werkgewer omdraai om die meel te kry het Sas hom na bewering met 'n swaar voorwerp oor sy kop geslaan en sy keel met 'n mes oopgesny. Sas is weens die moord in hegtenis geneem, maar nadat die saak vir verhoor oorgeplaas was na 'n hoër hof op Worcester, het hy weereens daarin geslaag om te ontsnap. Hy was hierna vyf jaar lank voortvlugtig en is deur die staat as 'n sogenaamde "voëlvrye" verklaar.
Dood
Op 6 Februarie 1922 het 'n lid van die polisie op Springbok in Namakwaland, konstabel Jurie Dreyer, tydens 'n patrollierit op die plaas Droodaap buite Springbok, vir Sas herken aan 'n foto wat aan polisiestasies versprei is. Sas het probeer vlug; Dreyer het hom twee dae later, op 8 Februarie, ingehaal en doodgeskiet.
Nadraai
Die verhaal van Koos Sas het hierna egter 'n nadraai gehad, want die dood van so 'n belangrike voortvlugtende moordenaar van 'n predikant se seun was groot nuus en die predikant van die NG gemeente Namakwaland (Springbok), dr. W.P. Steenkamp, en sy seun was onder die nuuskieriges wat na die lyk van Sas kom kyk het. Die liggaam is toe deur omstanders opgelig sodat ds. Steenkamp se seun 'n foto hiervan kon neem. Hierdie foto is toe deur ds. Steenkamp en sy vrou in poskaartformaat laat druk met die volgende onderskrif daarby: ''Koos Sas, moordenaar van die seun van ds. Botha van Stellenbosch in 1917. Driemaal gevang en driemaal ontsnap, eindelik op 8 Februarie 1922 in die weghardloop doodgeskiet deur poliesman Jurie Dreyer op Droodaap, nabij Springbok, Namakwaland. Opbrings van verkoop hiervan is vir die ACVV in Namakwaland.'' Die ACVV was die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging van die kerk, waarvan mev. Steenkamp die voorsitster was. Die poskaarte se opbrengs sou aangewend word om blanke pleegkinders in Namakwaland te verwyder uit die huise van kleurling-pleegouers.
Mikhail Khodorkovsky
Mikhail Borisovich Khodorkovsky (Russies: Михаи́л Бори́сович Ходорко́вский; geb. 22 Junie 1963 in Moskou) was ’n Russiese oligarg en sakeman. Hy was in 2004 die rykste man in Rusland en een van die rykstes in die wêreld (16de op Forbes se lys van miljardêrs). Hy woon nou in Switserland as ’n uitgewekene nadat hy meer as 10 jaar in die tronk was.
Koos Sas
Nadraai
Nadat Sas begrawe is, het dieselfde ds. Steenkamp toestemming van die destydse landdros verkry om die liggaam op te grawe en het hy na bewering die kopbeen van die oorledene met hom saamgeneem toe hy daarna op Stellenbosch en in Amerika in 'n mediese rigting gaan studeer het. Na sy terugkeer uit Amerika het hy kort voor sy dood die skedel geskenk aan professor Hercules Brink van die Universiteit van Stellenbosch, wat dit op sy beurt aan die museum op Montagu geskenk het waar dit daarna in 'n glaskas uitgestal is. Die skedel is op 18 April 2021 in 'n sarkofaag in die Montague-bergreservaat te ruste gelê.
Mikhail Khodorkovsky
Loopbaan
Hy het sy pad opgewerk in die Kommunistiese Party en in die tydperk van glasnost en perestroika verskeie besighede begin. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie het hy ’n fortuin gemaak uit die ontwikkeling van Siberiese olievelde as die hoof van Joekos, een van die grootste Russiese maatskappye wat ontstaan het uit die privatisering van staatsbates in die 1990's.
Koos Sas
Nadraai
Die verhaal van Koos Sas is in 2001 deur die bekende musikant David Kramer in 'n musiekteaterstuk verwerk nadat hy ook 'n lied daaroor geskryf het, wat in 1983 op sy album Hanepootpad uitgegee is.
Mikhail Khodorkovsky
Loopbaan
Hy is in Oktober 2003 in hegtenis geneem op aanklagte van bedrog. Die regering onder Wladimir Poetin het Joekos bankrot verklaar en die maatskappy se bates is teen ’n laer prys as die markwaarde op ’n veiling verkoop, met die grootste deel wat gekoop is deur die staatsmaatskappy Rosneft. Khodorkovsky is skuldig bevind en in Mei 2005 tot nege jaar tronkstraf gevonnis. Terwyl hy nog sy tronkstraf uitgedien het, is hy in Desember 2010 aan nog aanklagte van geldverduistering en geldwassery skuldig bevind. Sy tronkstraf is verleng tot in 2017.
Daar is bespiegel dat sy skuldigbevinding polities gemotiveerd was. Dit is deur ’n groot deel van die internasionale media beskou as weerwraak vir Khodorkovsky se skenkings aan beide liberale en kommunistiese teenstanders van die Kremlin.
Einde 2013 het Poetin Khodorkovsky begenadig en is hy vrygelaat. Hy het Rusland onmiddellik verlaat en woon sedertdien in Switserland, waar hy verblyfreg gekry het. Ná sy vrylating is sy persoonlike rykdom op rofweg $100 miljoen tot $250 miljoen (R1,175 miljard tot R2,9 miljard) geraam. Einde 2014 was hy glo sowat $500 miljoen (R5,875 miljard) werd, hoewel hy daarop aandring dit is slegs $100 miljoen.
Humanistiese Party (Mexiko)
Die Humanistiese Party (Spaans: Partido Humanista, PH) is 'n Mexikaanse politieke party gestig in 2014 wat ontbind is in 2015.
David William Parry
David William Parry FRSA (/ ˈpæɹi /; gebore op 25 Augustus 1958) is 'n predikant, digter, skrywer, essayis, teoloog, TEDx-spreker en dramaturg. Hy is veral bekend vir die skrywer van twee digbundels, Caliban's Redemption (2004) en The Grammar of Witchcraft (2009), sowel as 'n versameling opstelle, Mount Athos Inside Me: Essays on Religion, Swedenborg and Arts (2019). Baie van sy werke ondersoek die idee dat skoonheid 'n brug tot transendensie is. Gedurende sy loopbaan was Parry 'n uitgesproke kampioen van LGBT- regte, pasifisme en libertarisme.
Vroeë lewe
Parry, gebore op 25 Augustus 1958 in Portsmouth, Verenigde Koninkryk, is die eerste kind van 'n telegrafis Joan Margaret "Gibbs" Keaveney en 'n Walliese polisieman, William "Bill" Parry. Hy het in Blackbrook Road, Fareham, gewoon en is in die Nonigton School en Mile End House School in Portsmouth opgelei. Hy beskryf homself as 'n reekshandeling, wat baie vroeg vertroue in die onderwysstelsel verloor het, toe sy skoolonderwysers die gebede van die hele klas ignoreer en beweer dat hy 'n 'UFO' in die daglig gesien het. Gedurende sy kinderjare was hy dol daarop om Romeinse gedigte in Titchfield Abbey en die weivelde te lees, in die tuin in sy ouma se huis te speel, in die kersfees by sy tante te gaan kuier en om middernag ondertoe te sluip om vader Kersfees te vang en seisoenale geskenke oop te maak. Onder die voorouers van Parry was Sir Hubert Parry, 'n Engelse komponis en onderwyser van Ralph Vaughan Williams.
Gedurende sy laat tienerjare het hy goeie vriende geword met die Britse antropoloog en aanbieder van Channel 4, Richard Rudgley. Sy eerste werk was op 'n plaas as plaasarbeider. Daarna word hy posman en tuinier / grondeienaar in HMS <i id="mwJQ">Collingwood</i> en HMS Centurion. Intussen is hy gereeld waardeer vir kuns en tradisionele kunsvlyt na geleenthede regoor Fareham. In 1978 was Parry 'n week in Findhorn Foundation waar hy sy okkulte onderwyser, Jesse Thompson, en sy toekomstige vriend, Eileen Caddy, 'n Britse skrywer en 'n stigter van die stigting, ontmoet het.
Hy verhuis later in die vroeë tagtigerjare na Londen en begin werk in die Registry of Friendly Sociations and Building Sociations Commission, 'n departement van die tesourie van HMin Great Marlboroughstraat. Ongeveer dieselfde tyd het hy bevriend geraak met Sir George Trevelyan, 4de Baronet. Hy voltooi sy opleiding aan King's College in Londen, waar hy 'n baccalaureusgraad in godsdiensstudie verwerf het. Later verwerf hy 'n meestersgraad in pastorale teologie aan Heythrop College, Universiteit van Londen.
Godsdiens en okkulte
Parry se kerklike loopbaan het in 1987 begin as leke-predikant in die Metropolitan Community Church (MCC) in Balham. Hy was nie in staat om te herstel van die aantal sterftes wat aan MIV / VIGS verband hou nie, maar het in 1991 die MCC verlaat om tot 1998 'n leë Unitaristiese minister in die distrik Suid-Londen en Suid-Oos te word. Daarna was hy predikant van Coverdale en Ebenezer Congregationalist Church vanaf 1998 tot 2000. Sy bedrywighede as predikant is beskryf as 'radikaal en innemend', wat volgepakte gemeentes gelok het.
Nietemin, om voort te gaan met sy soeke na Christusbewussyn buite die Abrahamitiese tradisie, raak hy betrokke by neo-heidendom deur lesings, openbare rituele, begeleide meditasie en ekologiese aktivisme. Hy het in die proses 'n 'universalistiese' Heidense godhi en 'n Gardneriese Wiccan geword. Hy het gepraat en opgetree in 'n aantal geleenthede, waaronder Treadwell's Bookshop, Atlantis Bookshop, Chez Kristof Restaurant ("Mesoteric" 2009), The Devereux for the Secret Chiefs, Aberystwyth Arts Centre, Pushkin House, en Hyde Park se Speaker's Corner. As deel van Allthing, sy nuwe verganklike onderneming na die sluiting van Gruntlers ', het Parry in 2012 The London Thing by die Chartered Institute of Arbitrators (CIArb) byeengeroep. Dit was 'n internasionale byeenkoms van heidene, wat noemenswaardige sprekers van oor die hele wêreld nooi, waaronder David Beth (Duitsland), Richard Rudgley (Kanada), Freya Aswynn (Denemarke), Annemarie Jensen, Vladimir Wiedemann (Estland) en Ralph Harrison. In 2013 het hy Quest of the Heart by Birkbeck, Universiteit van Londen, saam met dr Minna Koivuniemi, gesamentlik ondersteun deur die filosofiese sielkunde, moraliteit en politieknavorsingseenheid van die Universiteit van Helsinki en die departement filosofie op Birkbeck, saamgeroep. In Oktober 2014 was Parry een van die paneellede van die Francis Hutcheson Instituut, "Religion - wat is die punt?" in die House of Lords aangebied deur Lord Laird.
Parry het nietemin na die Christendom teruggekeer nadat hy in Italië deur priester en biskop deur Biskop Luca Satori georden is. Twee jaar later word hy erken as priester en biskop in die Ou Katolieke Heilige Stoel in Antiochië deur die patriarg Paul de Burton. Deesdae is hy 'n onafhanklike predikant van St Valentine's Hall, as 'n gemagtigde opkomende oase-gemeenskap deur die Metropolitan Community Church (MCC). In hierdie hoedanigheid het hy die opkoms van vyf kerke in Afrika (Kenia en Nigerië) aangemoedig.
skryf
Parry is die gepubliseerde skrywer van drie boeke. Sy eerste boek, Caliban's Redemption (2004), is 'n versameling okkultiese gedigte wat Parry se alter-ego, Caliban, verken uit William Shakespeare se The Tempest, asook sy besprekings oor seksualiteit, afsondering en Shakespeare. Deur Caliban se metafisiese lirieke oomblik vir oomblik vas te vang, konfronteer Parry homself stadig as 'n gewillige gevangene op die magiese eiland van geweld en begeerte. Hy beweer dat nie Browning nóg Nietzsche die etiek van verlossing ten volle begryp het nie, wat slegs in onbedrewe selfsug gevind kan word. Die boek is tans in gesprekke om aangepas te word as 'n teateropvoering, vervaardig en geregisseer deur Victor Sobchak in 2021.
Vervolgens het Parry The Grammar of Witchcraft (2009) gepubliseer, 'n versameling van mini-sagas en gedigte wat die laaste reis van Caliban vertel van die surrealistiese lekkernye van 'n lesbiese troue in Liverpool, al die pad terug na 'n stad wat nie bestaan nie. In homself was Parry daarop gerig om liriese teenstrydighede tussen verskillende vlakke van bewussyn op te los, spesifiek tussen die werklikheid, die droomtoestand en 'n hoër bewussyn. Daarna kom onnatuurlik onlogiese scenario's na vore uit 'n bewussynsstroom waarin betowerende teaterlandskappe aktief meeding met die idees van Anglo-Saksiese heksery, Radikale Tradisionalisme en 'n gebrek aan Britse egtheid. Elke analise wys op die Jungiaanse geeste wat 'n uiteindelike welwillende argetipiese wêreld spook.
Parry se derde boek, Mount Athos Inside Me: Essays on Religion, Swedenborg and Arts (Manticore Press 2019), is 'n versameling opstelle wat na vore gekom het nadat hy deur Vladimir Wiedemann uitgenooi is om as spreker deel te neem aan drie internasionale konferensies oor "Mount Athos" - die unieke geestelike en kulturele erfenis van die mensdom "in Salzburg (2011), Weimar (2012) en Belgrado (2013). Die drie konferensies is deur die World Public Forum gereël onder die beskerming van “Dialogue of Civilisations. Die boek bestaan uit agt opstelle of 'Probleme' en neem die leser op 'n reis na die Holy Mountain of Athos, 'n heilige bastion van die Christelike Ortodoksie. Hy ondersoek die simboliek van berge in die breër konteks van meerjarige filosofie en ondersoek dit as 'n simbool van die geestelike opgang na die goddelike. Hy bestudeer 'n wye reeks onderwerpe, waaronder Emanuel Swedenborg, Quakers, Europese heidene, letterkunde, teater, geskiedenis en die kunste. Dr Bernard Hoose, emeritusdosent in morele teologie (Heythrop College), het die voorwoord van die boek in 2012 geskryf.
Parry het gedurende sy skryfloopbaan individuele opstelle, gedigte, satiriese stukke, blogs, onderhoude, nuusberigte in talle tydskrifte gepubliseer, waaronder <i id="mwgQ">E-International Relations (E-IR)</i>, The European Azerbaijan Society (TEAS), CG Jung Club London, The Oldie, Psychic World, Through the Woods, en Open Central Asian Magazine. As af en toe redakteur het hy ook voorwoorde vir boeke geskryf deur 'n aantal opvallende Sentraal-Asiatiese skrywers.
Parry is uitgenooi om as spreker in TEDxLambeth deel te neem saam met die skilder en historikus Haralampi G. Oroschakoff aan die Royal Society of Arts in Londen. Hul praatjie het die titel '' n geselsie oor konseptuele kunste' gehad. Parry het sedertdien 'n internasionale reputasie opgebou in teater as konseptualis.
teater
Parry het in 2008 sy onderneming, Gruntlers 'Arts Group, gestig as 'n losbandige groep' fantasiers 'en gereelde kuns- en kulturele geleenthede by The Poetry Café in Covent Garden en Russkiy Mir in Bloomsbury. Gruntlers vertoon teaterproduksies, literêre salonne, boekbekendstellings en kabarette in die styl van Cabaret Voltaire. Die gebeure is gewoonlik bestempel as 'Goties', 'surrealisties', 'koue poësie' of 'High Art toeganklik'. Sedert sy vroeë dae probeer Gruntlers '  klein kunstenaars van elders tot Engelstalige gehore vier. In 2010 is Parry geborg deur The European Azerbaijan Society (TEAS), die Caspian-Khazari Society, en die Ambassade van die Republiek van Azerbeidzjan, om die Britse gehore (deur middel van gekonsumeerde draaiboek) aan die werk van Mirza Fatali Akhundov bekend te stel met die Britse première van The Botanist Monsieur Jordan en The Sorcerer-Dervish Mastali Shah. Parry het die produksie beskryf as 'geskiedenis maak' en 'kontinuïteit van Shakespeare' voorgestel. Verder verwys hy na die sterk vroulike karakters sowel as kruiskulturele foute wat die verhaal behels. Daarna, in dieselfde jaar, het hy die Aserbeidjanse digter Imadaddin Nasimi in Pushkin House, Londen, tydens 'n multimedia-geleentheid aangebied. Maar die eerste belangrike teaterproduksie van Parry as regisseur en vervaardiger was professor Elchin Efendiyev se Dadaist Shakespeare: A Comedy in Ten Scenes Serious and Tragic in the Horse Hospital in 2011. Gruntlers ' is in 2012 beëindig.
Na die sukses van Shakespeare: 'n Comedy in Ten Scenes Serious sowel as Tragic, is Parry egter weer deur Efendiyev uitgenooi om sy ander toneelstuk Citizens of Hell te regisseer oor die tiranniese houding van Stalin teenoor Azerbeidzjan. Parry se rol as regisseur is oorgedra aan Nick Pelas, wat hom 'n senior produsent maak vir die res van die produksie. Volgens Pelas is Parry se visie van die stuk regdeur die skou behou. Citizens of Hell is in Julie 2013 in Theatro Technis, Camden, opgevoer.
Parry het, as deel van sy nuwe opkomende teatergroep, in 2014 Theo-Humanist Arts gestig en die volgende drie jaar daaraan gelei, sowel as virtuele en privaat teatervertonings geproduseer, saam met die koördinering van kunssalonne op verskillende plekke, hoofsaaklik die voorportaal van die London Welsh Centre, gange van Queen Elizabeth Hall en St Peter's Church, Clapham. In 2014, tydens 'n kort tydjie met David Icke se internet-TV-stasie, The People's Voice, het Parry 'n virtuele uitvoering van 10 episodes, Anglo-Saxon Poetry, uitgevoer deur Andrew Rea, vir Art @ The People's Voice gelei. In dieselfde jaar word Parry deur Lord Laird en dr Roger Prentis uitgenooi om sy eie mini-drama, A Day in the Light, op te stel vir 'n private gehoor oor die lewe en humanitêre werk van Albert Schweitzer , wat in die House of Lords opgevoer is na 'n praatjie gelewer deur dokters sonder grense. Die drama kon weens die Chatham House-reël nie verfilm of geadverteer word nie. In die volgende jaar het Parry 'n mini-drama van 13 minute, Fate's Good Fortune, geskryf en geregisseer oor die dood, lewe en oomblikke in die vagevuur van die voormalige president van Azerbeidzjan, Heydar Aliyev.
In 2016 is Parry deur die joernalis Paul Wilson genader om die regie en vervaardiging van Shakespeare Tonight, geskryf deur Wilson en die Australiese komediant en skrywer, Tim Ferguson. Die vertoning het volgepakte gehore verwelkom en was deel van die Camden Fringe (Theatro Technis) en Edinburgh Fringe (Paradise in Green). Daarbenewens het hy opgetree as kreatiewe regisseur vir die Anglo-Russiese toneelstuk Cincinnatus gebaseer op Vladimir Nabokov se Uitnodiging tot 'n hoofrol. Parry het Theo-Humanist Arts in 2016 beëindig.
Parry het op dieselfde manier in 'n aantal toneelstukke opgetree, soos Hatamkhan agha in The Botanist Monsieur Jordan and the Sorcerer-Dervish Mastali Shah (2010), Alfred Hitchcock in Nick Pelas ' Hitchcock Homage (2016), en General Ivolgin in Victor Sobchak's aanpassing van The Idiot (2017). In 'n dokumentêre rolprent wat Caliban's Kingdom (2009) om sy lewe gedraai het, het Parry as homself opgetree, terwyl hy in 2012 die 'naakte man' was in 'n spesiale Kersfees-episode van Him &amp; Her (seisoen 3).
Podsending
As 'n uitgebreide tak van Theo-Humanist Arts, het Parry in 2014 'n weeklikse Podsending genaamd THA Talks saam met Paul Obertelli gestig om 'n platform te skep wat "Free Thoughts and Open Minds" aangemoedig het. As 'n onmiddellike sukses, het die vertoning internasionale beïnvloeders uitgenooi, waaronder Freya Aswynn, professor Raymond Tallis, Richard Rudgley, Cyrus Yavneh, Sölvi Fannar, JP Sears en Special Head. In 2018 het Parry egter sy rol as gereelde mede-sameroeper gestaak, maar het hy gereeld as gas opgetree.
In Januarie 2020 word Parry 'n paneellid op Leo Lyon Zagami se show, The Pew, saam met Roseanne Barr, Lowell Joseph Gallin en John Barnwell. Die Pew is soms op Barr se YouTube- kanaal uitgesaai. Die vertoning is ná 13 episodes geëindig.
Deesdae is Parry 'n gereelde spreker in Alan Cox se Sunday Morning Spiritual Service op ParaMania Radio, en was hy ook 'n gasspreker op TEDxLambeth Conversations Beyond Antinomies, Truth Frequency Radio, The Pure Paranormal Radio Show, Aeon Byte Gnostic Radio, Paranormal Konsep- en ADX-lêers.
politiek
Parry is 'n lewenslange libertaris, sowel as 'n lid en voormalige persbeampte van die Libertarian Party (UK). Hy stig in 2015 die Extremist Club saam met Jez Turner, wat in die Old Coffee House in Soho, Londen, vergader is, as 'n manier om uiters begaafde mense bymekaar te bring om die politiek te bespreek in die tradisie van klassieke liberalisme. Sprekers het onder meer die skrywer en parlementslid vir Majilis, Mukhtar Shakhanov, die skrywer Anthony Peake, die menseregte-aktivis Sundus Saqi, die filantroop Jillian Haslam ingesluit, om nie te praat van Andrew Withers van die Libertarian Party (UK) nie.
Parry is valslik daarvan beskuldig dat hy 'n neo-fascistiese en 'prominente regse okkultis' is deur 'n paar nuusberigte in die Verenigde Indiese Indië, Circle Ansuz, en Hope nie haat nie. Die aantygings is nooit bewys nie.
Parry was kortliks die kultuurbeampte van die Socialist Motherland Party of the British Isles in 2018.
Sentraal-Asië
In 2013 is deur The Guardian 'n onderhoud gevoer met Parry oor die behandeling van die UK Border Agency van 'n Russies-gebore digter, Alex Galper (wat onder Allan Ginsburg studeer het). Galper is deur Parry uitgenooi om 'n geleentheid vir poësie-herhaling in Londen by te woon, 'n byeenkoms wat nie verskyn het nie omdat hy destyds in hegtenis geneem is en gedeporteer is weens die Britse visumbeperking. Parry het gesê: "Ek is nog steeds mal oor woede daaroor. Ek wou 'n paar Beat-digters bymekaar kry en daar was baie belangstelling. Toe kry ek 'n oproep van Alex op die lughawe en hy kan nie verstaan wat met hom aangaan nie."
Parry het in 2012 die eerste voorsitter van Eurasian Creative Guild (ECG) geword, n organisasie sonder winsoogmerk wat netwerke geskep het en om werklike interaksie tussen kunstenaars in Sentraal-Asië en Europa te verseker. In hierdie hoedanigheid het hy ECG sowel as Open Eurasia en Central Forum Forum and Literature Festival vergaderings byeengeroep, met boekbekendstellings,  konserte, poësie-aande,  foto uitstallings, ronde tafels, toere, kompetisies, en aanbiedings oor kreatiewe kunstenaars van regoor Eurasië,    saam met Marat Akhmedzhanov, vise-voorsitter van EKG. Hierdie geleenthede vind op verskillende plekke in die Verenigde Koninkryk plaas, waaronder Yunus Emre Insitute (Londen), Travellers Club, Fitzroy House, SOAS Universiteit van Londen, Universiteit van Cambridge, Rossotrudnichestvo (Londen). Ter erkenning van sy werk as digter en dramaturge is Parry dikwels na Sentraal-Asiatiese lande, waaronder Kazakstan en Kirgisië, genooi. In 2016 het hy inderdaad 'n nuwe uitgawe van sy boek The Grammar of Witchcraft in die National Library of Kazakhstan, die Amerikaanse Universiteit van Sentraal-Asië in Bishkek, Osh State University in Osh, en Nur aangebied. -Sultan. Toe hy ondervra is deur die BBC World Service in Kirgisië, het hy gesê: "die bestendige kommersialisering van die boekbedryf het mense se leeskultuur heeltemal doodgemaak". Volgens The Astana Times het hy ook gesê dat “Sentraal-Asië die wêreld op sommige maniere is, is dit nie? Dit lyk of alles óf van hier af kom óf hier deurkom." Parry het lid geword van die Adviesraad van ECG, nadat hy in 2015 as voorsitter afgetree het.
As sameroeper het Parry Yunus Emre Institute (London) se Ontmoet die outeurreeks in 2018 saamgestel. Sprekers was Jonathan Wood, Nigel Humphrey, Michael Dante, Alexander Baron, Daniele-Hadi Irandoost, Jillian Haslam en Sonia Poulton.
As af en toe literêre redakteur het hy Russies gesproke prosa sowel as poësie geredigeer, waaronder Vera Rich se vertaling van Belo- Russiese digters (Yanka Kupala, Yakub Kolas, Maxim Bagdanovich ), Raushan Burkitbaeva-Nukenova, Onder andere Zaur Hasanov, Lender Mambetova, Kanybek Imanaliev en Herold Berger.
Belangrike temas
Die primêre dryfkrag agter Parry se werke is die idee dat verfraaiing 'n brug is tot 'n hoër bewussyn. As 'n Britse surrealist, het sy algemene godsdienstige houding teenoor die lewe die vorm van konseptualistiese uitdrukking in die kunste aangeneem. Vir Parry is konseptualisme die belangrikste metodologie waardeur 'n kunstenaar moet fokus op die betekenis van 'n stuk.
Sy werk in teater word op praktiese sowel as teoretiese vlak na Sacred Theatre getrek, 'n term wat hy gestel het om die betekenis van die heiligdom in die teater aan te dui. Sy belangrikste invloede in hierdie verband is Antonin Artaud se Teater van Wreedheid en August Strindberg se Kamerteater.