cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monument De Wet
Die Monument De Wet is 'n standbeeld van Christiaan de Wet. Die standbeeld staan op die Otterlose Zand in die Nasionale Park De Hoge Veluwe in Nederlandse provinsie Gelderland. Die beeld is in 1921 onthul, nadat Helene Kröller-Müller, 'n Nederlandse filantroop, in 1915 opdrag gegee het om die beeld te bou. Die beeld is ontwerp deur Joseph Mendes da Costa.
Geskiedenis
Christiaan de Wet was 'n persoonlike vriend van Helene Kröller-Müller en haar man Anton Kröller. Tydens besoeke aan Nederland het De Wet dikwels gekuier op die buiteplaas van die Kröllers. Tydens staptogte op die buiteplaas het Christiaan de Wet gesê dat die vir Nederlandse begrippe a-tipiese landskap hom aan Suid-Afrika laat dink.
In 1915 het Helene Kröller-Müller opdrag gegee aan Mendes da Costa om 'n mëtershoë standbeeld vir Christiaan de Wet te ontwerp. Helene Kröller-Müller wou dit laat plaas op een van die vlaktes wat Christaan de Wet aan Suid-Afrika laat dink het. Die standbeeld van Christiaan de Wet moes uitkyk oor die vlakte in die rigting van Suid-Afrika soos De Wet self tydens veldslae oor die vlaktes moes getuur het. Joseph da Menda Costa het die standbeeld tussen 1915 en 1917 ontwerp en gebou, terwyl die standbeeld in 1921 op sy sokkel geplaas is.
In 1935 het op die buiteplaas Nederland se bekendste nasionale park verreis. Hoewel die kunsversameling van Helene Krüller-Möller in 1935 in hande van die Nederlandse staat gekom het, het die buiteplaas die status van nasionale park gekry. In teenstelling met 'n borsbeeld vir M.T. Steyn (De Raadsman) is die Monument De Wet en die President Steynpark en -bank nie in hande van die Nederlandse staat nie, maar in hande van die Nasionale Park. Tydens die ontwikkeling van die Nasionale Park De Hoge Veluwe is 'n pad aangelê oor die Otterlose Zand. Dié De Wetweg is ook na Christiaan de Wet genoem.
Tydens apartheid, waar verskeie beelde in Nederland en Nederlandse besighede wat in Suid-Afrika handel gedryf het te make gehad het met vandalisme en bomaanslae, is Monument De Wet beskerm met 'n hek.
Omstreeks 2000 is die standbeeld gerestoureer. Sedert enkele jare herdenk 'n groepie elke jaar op 31 Mei die slagoffers van die Tweede Vryheidsoorlog by die standbeeld. Tussen 1903 en 1939 was daar in Nederland 'n nasionale herdenking vir die slagoffers van die Tweede Vryheidsoorlog.
Die standbeeld
Die standbeeld staan alleen op 'n oop vlakte en is ongeveer 13 meter hoog. Dit stel Christaan de Wet voor wat op 'n sokkel staan en teen die wind in oor 'n vlakte tuur. Die standbeeld kyk in die rigting (na die suide) van Suid-Afrika. Die sokkel bestaan uit twee dele, 'n voet en sokkel. Op die voet van die sokkel is sestien Boere-generaals en Staatspresidente afgebeeld, waaronder Paul Krüger en M.T. Steyn.
Erylus corneus
Erylus corneus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Helium-3
Helium-3 (He) is 'n seldsame isotoop van die element helium. Dit word deur die verval van tritium gevorm.
Dean Smith
Dean John Smith (gebore 1994, Malmesbury, Wes-Kaap) is ŉ Suid-Afrikaanse akteur. Nadat hy in 2011 gematrikuleer het, Smith Drama studeer aan die Universiteit van Stellenbosch en in 2015 het hy sy honneursgraad verwerf.
Helium-3
Die isotoop is in 1939 deur Alvarez en Corneg ontdek. In teenstelling met helium-4 bevat die kern van hierdie isotoop nie 'n ewe aantal deeltjies en daardeur 'n kernspin wat nul is nie. Dit beteken dat die deeltjie 'n fermion is pleks van 'n boson en die eienskappe onderkant 4,2K is baie verskillend.
Erylus corneus
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1973 deur Boury-Esnault.
Dean Smith
As skolier het Smith al blootstelling tot die vermaaklikheidsbedryf gekry met sy rol wat hy in die film Vaselinetjie gehad het. As ŉ student het hy ŉ rol in die film Long Day’s Journey into Night (2015) gehad. By die Woordfees in 2016 was hy in die teaterproduksie, Die Dag is Bros en Die Gangsters.
Helium-3
Helium-3 is hier op aarde baie seldsaam, maar dit is volop in die sonwind en waarskynlik ook op die maanoppervlak wat hieraan blootgestel is. Omdat die isotoop dalk aantreklik vir kernfusie is, was daar voorstelle gewees om dit op die maan te myn.
Die son
Helium-3 speel 'n belangrike rol in die kernfusiereaksies wat in die son plaasvind. Dit word deur 'n reaksie tussen protium en deuterium gevorm:
Twee helium-3-kerne reageer daarna metmekaar:
Dombeya acutangula
Dombeya acutangula is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Madagaskar, Malawi, Mauritius, Mosambiek, Rodrigues, Réunion, Tanzanië en Zambië.
Sinonieme
Die plant het 41 sinonieme:
Dombeya aethiopica
Dombeya aethiopica is 'n meerjarige struik of boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die plant is endemies aan Ethiopië.
Ferraria densepunctulata
Ferraria densepunctulata is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom voor van Lambertsbaai Bay tot by Langebaan. Daar is ses tot agt sub populasies waarvan die grootste gros by Jacobsbaai voorkom. Die spesie word bedreig deur voorstedelike ontwikkeling, gewasverbouing en mynbou: die ontginning van kalksteen.
Meettegniek
Kwantitatiewe gegewens, waarsonder die moderne samelewing nie kan klaarkom nie, word in getalwaardes uitgedruk wat aan groothede soos tyd, lengte, massa, ensovoorts toegeken word, en dikwels met behulp van 'n soort instrument verkry word.
In die toekenning van getalwaardes is dit nodig om van eenhede soos die meter (lengte), die sekonde (tyd), die volt (elektriese spanning) en talle ander gebruik te maak, en dit dan numeries af te tel sodat die grootheid deur 'n getal eenhede voorgestel kan word. Elektriese meting, dit wil sê die meet van elektriese stroom, spanning of weerstand, neem 'n besondere plek in die meettegniek in, aangesien elektriese seine (golwe, pulse) redelik maklik opgewek, versterk, omgesit en weergegee kan word.
Inleiding
Die handeling waarby kwantitatiewe gegewens, gewoonlik met behulp van meetinstrumente, versamel word, word meting genoem. Die resultaat van meting is gewoonlik ŉ getal wat die verhouding tussen die gemete grootheid en die eenheid vir die grootheid aangee, en 'n lengte van 3,6 m beteken dus dat die gemete afstand 3,6 keer so groot is as die eenheid vir lengte, die meter (m). Die fundamentele fisiese groothede en hul eenhede (volgens die internasionale stelsel vir eenhede, die SI-stelsel) is die volgende:
- lengte (meter, m);
- massa (kilogram, kg),
- tyd (sekonde, s),
- elektriese stroom (ampère, A),
- temperatuur (kelvin, K),
-ligintensiteit (kandela, cd), en dit word gekomplementeer deur talle ander eenhede, waaronder die vir druk (pascal), magnetiese veldsterkte (tesla), inhoud (liter), ensovoorts.
Meting omvat nie-elektriese of elektriese meting en nie-elektriese meting word met behulp van ŉ liniaal (lengte), 'n balans of skaal (massa), kwiktermometer (temperatuur), teodoliet (hoeke) en talle ander instrumente uitgevoer.
Elektriese meting behels die omsetting van groothede (waaronder bogenoemde) in elektriese groothede, wat met behulp van stroom-, spannings- of weerstandsmeters gemeet kan word. ŉ Voordeel van elektriese meting is dat byvoorbeeld stroom oor groot afstande gelei en op 'n eenvoudige, dog akkurate manier gemeet kan word, sodat die meetinstrument ver van die meetplek verwyder kan wees. Meetinstrumente word oor die algemeen in digitale of analoë instrumente ingedeel.
'n Digitale instrument kan as 'n teller beskou word, aangesien groothede in stappies daarmee gemeet word soos by die kilometerteller van ŉ motor, terwyl 'n analoë instrument as 'n nabootser beskou kan word, omdat groothede deurlopend gemeet word, soos by die snelheidsmeter van 'n motor. Die bruikbaarheid van 'n meetinstrument word deur onder meer die volgende faktore bepaal:
- Die meetbestek van die instrument. Dit is die gebied tussen die kleinste en grootste waarde waarin die meter kan meet.
- Die reaksietyd. Die meetresultaat (R) behoort 'n eenduidige funksie van die gemete grootheid (S) te wees (R = F(S)), 'n Vinnige of sprongsgewyse verandering sal byvoorbeeld nie presies deur die instrument gevolg kan word nie, en die tyd wat nodig is om aan te pas, word die reaksietyd genoem.
Erylus corsicus
Erylus corsicus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Meettegniek
Inleiding
- Die noukeurigheid van die instrument. Een van die faktore wat noukeurigheid kan beïnvloed, is onder meer die meetbestek van die instrument. 'n Klein foutjie sal byvoorbeeld nie 'n beduidende uitwerking op 'n meter met 'n groot meetbestek hê nie, terwyl dit wel ŉ groot invloed op 'n meter met ŉ klein meetbestek sal hê.
Langsprietsprinkaan
Sprinkane met lang spriete of voelhorings behoort tot die suborde Ensifera. Dit is springende insekte waarvan die springbeendye vergroot is. Die insekte het soms timpaanorgane aan hul voorpote en sluit krieke en vlerklose sprinkane in.
Erylus corsicus
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Pulitzer-Finali.
Erylus cornutus
Erylus cornutus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1925 deur Wilson.
Langsprietsprinkaan
Sprinkane en krieke wat tot die orde behoort, striduleer deur hul vlerke oormekaar te vryf. Lede van die orde is omnivore en sommige spesies is selfs vleisetend. Die krieke van die familie Prophalangopsidae jag ander insekte en hou veral onder klippe.
Die diere is – soos al die ander kriekfamilies – bekend vir hul skril geluide. Die suborde Ensifera is 'n groot groep insekte wat 'n verskeidenheid liggaamsvorme het. Die langsprietsprinkane behoort tot die familie Tettigoniidae. Die familie Prophalangopsidae bevat die boggelvlerkkrieke, die gewone krieke is lede van die familie Gryllidae, die molkrieke is van die familie Gryllotalpidae, terwyl die vlerklose langsprietsprinkane tot die familie Gryllacrididae behoort.
Meettegniek
Inleiding
'n Getroue herhaalbaarheid van meting is ook belangrik, en die akkuraatheid waarmee dieselfde meting herhaal kan word, is 'n aanduiding van die noukeurigheid van die meter. Verder kom die definisievermoë van die instrument ter sprake, dit wil se die kleinste afwyking in grootheid waarop die instrument sal reageer.
Die afleeseenheid
Die menslike oog is in byna alle gevalle die uiteindelike meetinstrument en behoort as sodanig tot die meetstelsel. Daarom word skaalindelings, liggies en syfer vertone so ingerig dat dit die maksimum inligting met een oogopslag kan verskaf.
Afleeseenhede kan digitaal of analoog wees, en 'n tipiese digitale eenheid is die syfervertoon van ŉ elektroniese kwartspolshorlosie, terwyl 'n voorbeeld van 'n analoë eenheid die bekende draaispoelmeter (galvanometer) met sy wysernaald is. By analoë afleeseenhede word lengte in die meeste gevalle as eindgrootheid gebruik (die afstand wat 'n meternaald langs 'n skaal beweeg, lengte van 'n kwikdraad) en 'n skaalverdeling kan tot 0,01% noukeurig afgelees word.
By digitale eenhede word syfers as grootheid gebruik, en kan dit byvoorbeeld, afgesien van die syfervertoon, op 'n pons- of magneetband gebruik word, in welke geval dit direk vir rekenaargebruik gereed is. Een van die belangrikste ontwikkelings by meetinstrumente is digitaal-na-analoog - (D/A-) en analoog-na-digitaal- (A/D-) omsetting. 'n A/D-omsetter verskaf ŉ aantal pulse, eweredig aan 'n sekere grootheid, wat met behulp van ŉ teller getel kan word wanneer die betrokke grootheid gemeet word, terwyl 'n D/A-omsetter die omgekeerde doen.
Nulstel
Die noukeurigheid van ŉ meetmetode kan verbeter word deur nie alleen die grootheid nie, maar die verskil tussen die grootheid en 'n verwysingsgrootheid te meet. By nulmeting (nulstel) word die'instrument so ingestel dat die verwysingswaarde as nul op die instrument aangetoon word, en die meting word dan relatief tot daardie waarde gedoen.
Nie-elektriese meting
Nie-elektriese meting omvat metings van uiteenlopende aard, waarin die basisgroothede temperatuur, tyd, lengte, massa en ligintensiteit ŉ belangrike rol speel, omdat die meeste ander eenhede 'n afleiding van een van bogenoemde basisgroothede is.
Lengtemeting
Met 'n skuifmaat met nonius kan tot 0,05 mm, en met 'n skroefmikrometer tot 0,01 mm akkuraat gemeet word. 'n Baie akkurate instrument is die meetpasser, waarmee tot 0,001 mm noukeurig gemeet kan word. Kleiner afmetings word met behulp van 'n optiese vergroter soos ŉ mikroskoop gedoen, waarby die vergrote beeld op 'n normale skaal gemeet en 'n omrekening gedoen word. Vir die noukeurigste meting word 'n interferometer (of spektrometer) gebruik, waarmee die gemete lengte met die golflengte van 'n sekere straling vergelyk word.
Johan Kloppers
Johan J. "Madolo" Kloppers (27 Augustus 1933 – c. Maart 2016) was tydens sy loopbaan van 36 jaar 'n leidende figuur in die ontwikkeling van die moderne Nasionale Krugerwildtuin. Sy Tsonga-bynaam "Madolo" beteken "knieë", wat na sy kenmerkende loopstyl verwys het. Danksy sy gereelde voetpatrollies kon hy groot dele van die wildtuin deeglik verken, sodat hy kundige bydraes kon lewer tot kartering en vasstelling van plekname.
Meettegniek
Lengtemeting
Ander groothede, soos die grootte van 'n hoek of die snelheid van 'n voertuig, kan dikwels direk uit lengtemeting afgelei word. Die grootte van 'n hoek kan byvoorbeeld van 'n geboe liniaal (gradeboog) afgelees word, terwyl die snelheid van 'n voertuig uit die afstand afgelê (vergeleke met die tyd waarin dit gedoen is), afgelei kan word.
Johan Kloppers
Loopbaan
Kloppers het sy loopbaan by Nasionale Parke op 1 Augustus 1955 as juniorveldwagter in die Tshokwanestreek van die Krugerwildtuin begin, voordat hy bevorder is tot streeksveldwagter. Hy is in 1963 verplaas na die Letabastreek, en in November 1953 weer na die Satarastreek as die distriksveldwagter vir die wildtuin se sentrale streek. Vanaf 1967 was hy in die Punda Mariastreek die distriksveldwagter vir die verre noorde.
In 1973 is hy na Skukuza verplaas as die hoofveldwagter, waar hy voor sy aftrede verskillende posisies beklee het. Hy was assistentdirekteur van Natuurbestuur vanaf 1974, hoof van Natuurbestuur vanaf 1979, en hoofbestuurder van Natuurbewaring tot sy aftrede op 1 November 1993.
Meettegniek
Lengtemeting
Oppervlakteberekening val ook onder lengtemeting, hoewel dit nie direk nie, maar wel met behulp van 'n formule gedoen kan word (vir ŉ vierkant 1 X b, vir 'n sirkel π r2). 'n Belangrike lengtemeting, veral by druk- en vloeimeters, is deformasiemeting, waarby 'n krag op 'n voorwerp uitgeoefen en die vervorming daarvan dan gemeet word. 'n Voorbeeld hiervan is 'n veer wat uitgerek word, sodat die stand van 'n wysernaald ooreenkom met die ewewigsposisie tussen ŉ aandrywende krag en die terugdrywende krag van die veer. By manometers word die deformasie van 'n membraan op 'n wysernaald oorgedra, waarvan byvoorbeeld druk afgelees kan word.
Johan Kloppers
Loopbaan
Na sy aftrede het hy en sy gade Pat, met wie hy in 1957 getroud is, op Mtunzini aan die Natalse noordkus gaan woon. Met sy dood in 2016 is hy oorleef deur sy enigste seun Koos (geb. 1974). Om sy dienstermyn te gedenk is 'n groot ivoordraer, "Madolo", na hom vernoem.
Meettegniek
Massameting
Die massa van ŉ voorwerp word meestal ten opsigte van die aantrekkingskrag van die aarde gemeet, en as gewig G uitgedruk waar G = m.g (m= massa, g = gravitasieversnelling). Hierdie krag G lei tot 'n verplasing, wat as lengte gemeet kan word, byvoorbeeld met 'n veerbalans (trekskaal). Die meting is egter nie so akkuraat soos die balans (weegskaal) waarby die massa van 'n voorwerp met ŉ bekende massa vergelyk word nie.
Johan Kloppers
Publikasies
Kloppers was die dryfkrag agter die eerste akkurate amptelike kaarte van die Krugerwildtuin. Ook het hy in Koedoe en Ostrich waarnemings oor koedoes en renostervoëls gepubliseer. Benewens het hy die volgende publikasies laat verskyn:
Meettegniek
Temperatuurmeting
Daar is verskillende fisiese wette waarop temperatuurmeting gebaseer word, en een van die bekende wette is die van Boyle-Gay-Lussac, waarvolgens die gasdruk eweredig aan die temperatuur is. Die temperatuurmeting word dan in der waarheid drukmeting.
Daar is ook die stralingswet, waarvolgens straling eweredig aan die temperatuur is en die meting dan as 'n stralingsintensiteitsmeting gedoen word. Bekende temperatuurmeters is onder meer vloeistoftermometers, bimetaalmeters, termokoppels en dampdruktermometers. Die kalorimetrie is verwant aan temperatuurmeting, aangesien dit op die meting van begin- en eindtemperature van stowwe berus. Die kalorimetrie word byvoorbeeld gebruik vir die bepaling van soortlike warmte, warmtegeleiding, asook energiemeting. Energie of arbeid kan in warmte omgesit word wat dan met behulp van die kalorimeter gemeet kan word.
Tydmeting
Tydmeting berus gewoonlik op die telling van periodieke verskynsels, en daarom is dit maklik om 'n tydhouer (horlosie) as digitale instrument (teller) in te rig. Periodieke verskynsels wat as tydbasis gebruik kan word, is die volgende:
- trillings van atome en molekules (atoomhorlosie);
- elektromagnetiese trillings in ossillators (kwartshorlosie);
- geluidstrillings;
- meganiese trillings (pendelum);
- beweging van hemelliggame.
Die sandloper is een van die min tydmeetinstrumente wat op ŉ deurlopende proses berus.
Optiese meting
Hiertoe behoort onder meer die ligintensiteitsmeting, die bepaling van die brekingsindeks (vir hoekmeting) en die bepaling van golflengte (lengtemeting). Golflengtemeting, gekombineer met ligintensiteitsmeting, vorm byvoorbeeld die basis vir spektroskopie, waarin die samestelling van lig ondersoek word.
Ligintensiteitsmeting berus op absolute of relatiewe meting. By absolute ligintensiteitsmeting word 'n stralingstandaard (byvoorbeeld die straling afkomstig uit ŉ wolframdraad, wat noukeurig tot ŉ sekere temperatuur verhit word) gebruik om 'n stralingsmeter te yk (kalibreer), waarna die verlangde straling dan gemeet word. By relatiewe ligmeting word die straling van 'n onbekende ligbron met die van 'n bekende bron vergelyk, deur albei byvoorbeeld met 'n fotosel te meet.
Elektriese meting
Elektriese meting berus op die meet van elektriese stroom, spanning of weerstand. By sommige elektriese verskynsels kan stroom of spanning direk gemeet word (byvoorbeeld foto-elektriese sel), terwyl daar in ander gevalle van 'n uitwendige stroom- of spanningsbron gebruik gemaak word om weerstands-, induksie- of kapasiteitswaardes uit stroom- of spanningsmetings af te lei. Die basiese elektriese meetinstrumente is onder meer:
- die draaispoelmeter;
- die weekystermete r;
- die elektrodinamiese meter;
- die ossilloskoop.
Die meter wat die meeste gebruik word, is die draaispoelmeter (galvanometer), waarby ŉ elektriese stroom deur 'n spoeletjie, wat in 'n sterk magneetveld (van ŉ permanente magneet) geleë is, vloei. Draaispoelmeters meet slegs gelykstroom, maar kan aangepas word am wisselstroom te meet.
By die weekystermeter en die elektrodinamiese meter word ŉ magneetveld deur die gemete stroom opgewek. By 'n lae stroomsterkte is die magneetveld swak, en die meter is dus nie baie gevoelig nie. By die ossilloskoop word slegs elektriese spanning gemeet. ŉ Bundel elektrone (elektronstraal) wat op 'n fluoresserende skerm gerig is, beweeg tussen 'n stel plate deur, waarop die gemete spanning aangelê word. Die uitwyking van die straal is eweredig aan die opgelegde spanning.
As die weerstand van die instrument laag is, sal te veel van die gemete elektriese stroom daardeur vloei, in plaas van deur die res van die kring, en 'n verkeerde indruk van die stroomvloei sal verkry word. Hoewel 'n ingangsweerstand van 20 000 tot 40 000 ohm (Ω) voldoende is vir normale meting (draaispoelmeter), word 'n ingangsweerstand van 106 ohm vir instrumente verkies, en is daar FET -voltmeters (veldeffektransistorvoltmeters) en ossilloskope wat ingangsweerstande van 107 ohm het.
Elektriese seine kan maklik verwerk word, en so is daar byvoorbeeld opnemers (registrasieapparaat) wat die seine registreer en dit versterk sodat 'n pen, wat ŉ kurwe op papier trek, daarmee in werking gestel kan word. Verder kan die seine gedigitaliseer word, dit wil sê in pulse omgesit en met 'n teller getel word. Die seine kan ook ingespan word om bewerkings (matematies) soos integrasie (deur die laai van ŉ kapasitor) of differensiasie (deur die ontlaai van ŉ kapasitor) te doen.
Die multimeter
Die universele of multimeter word die meeste in die praktyk gebruik, en is so ingerig dat gelykstroom – en spanning sowel as wisselstroom- en spanning, asook weerstand daarmee gemeet kan word. Dit bevat gewoonlik 'n draaispoelmeter wat met behulp van inskakelbare weerstande gebruik word om 'n wye reeks gelykspannings en -strome te meet.
Brugkringe
Meetbrûe word vir die meet van weerstand, induktansie en kapasitansie gebruik. Die meting berus op die vergelyking van spannings tussen twee punte in ŉ brug ('n stroomkring bestaande uit serie- en parallelgeskakelde komponente) met behulp van ŉ meter tussen daardie twee punte.
Die brug is gewoonlik so ingerig dat 'n komponent met 'n onbekende waarde 'n sekere afwyking van die meternaald veroorsaak, terwyl die verstelling van 'n komponent met ŉ bekende waarde die afwyking kanselleer. Die waarde van die onbekende komponent kan dan uit die mate van verstelling van die bekende komponent afgelei word.
Vir die meet van weerstand word gelykstroom gebruik, maar vir die meet van induktansie en kapasitansie is wisselstroom nodig. By laasgenoemde word oorfone dikwels in die plek van 'n meter gebruik, en die verstelling met die bekende komponent gedoen totdat geen geluid meer in die oorfone hoorbaar is nie.
Omsetters
Omsetting kan een van die volgende behels:
- meganies/meganiese omsetting
- meganies/elektriese omsetting
- elektries/meganiese omsetting
- elektries/elektriese omsetting
Meganies/elektriese omsetting word byvoorbeeld met 'n mikrofoon gedoen, waarby geluidstrillings ooreenstemmende elektriese trillings in die mikrofoon laat ontstaan. Elektries/meganiese omsetting word met behulp van 'n luidspreker gedoen, waarby die elektriese trillings, wat van die klankversterker afkomstig is, in geluidstrillings omgesit word. Elektries/elektriese omsetting omvat byvoorbeeld gelykrigting, waarby wisselstroom in gelykstroom omgesit word.
Internasionale gemeenskap
Gebruik
Afgesien van die gebruik daarvan as 'n algemene beskrywer, word die term tipies gebruik om die bestaan van 'n gemeenskaplike standpunt oor sake soos spesifieke kwessies van menseregte te impliseer. Dit word soms gebruik om te versoek dat daar teen 'n vyand opgetree moet word, bv. optrede teen vermeende politieke onderdrukking in 'n teikenland. Die term word ook algemeen gebruik om legitimiteit en konsensus te impliseer vir 'n standpunt oor 'n betwiste kwessie, bv. om die geloofwaardigheid van 'n meerderheidstem in die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering te verbeter.
Kritiek
Verskeie prominente regsfigure en skrywers het aangevoer dat die term meer dikwels gebruik word om 'n klein minderheid van state te beskryf, en nie letterlik alle nasies of state in die wêreld nie. Volgens Victor P. Tsilonis, regsgeleerde van die Internasionale Strafhof, verwys dit na "die belange van die magtigste state" of "sewe tot tien state".
Die President van die Internasionale Tribunaal vir die Reg van die See, Paik Jin-hyun, en mede-outeurs Lee Seokwoo en Kevin Tan, voer aan dat dit kan verwys na "sowat 20 welvarende state", wat die voorbeeld aandui aan diegene wat nie lede van die Beweging van Onverbonde Lande is nie, terwyl professor Peter Burnell van die Universiteit van Warwick suggereer dat 'n aantal baie belangrike state, soos die Volksrepubliek China, Rusland en dié van die Arabiese en Islamitiese wêrelde, dikwels ver van die konsep van die "internasionale gemeenskap" is en hulle onderskryf nie noodwendig elke inisiatief wat daarmee gepaardgaan nie, byvoorbeeld deur sleutelstemme in die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad uit te oefen.
Noam Chomsky beweer dat die term gebruik word om te verwys na die Verenigde State en sy bondgenote en kliëntstate, sowel as bondgenote in die media van daardie state. Die Britse kommunis Martin Jacques sê: "Ons weet almal wat met die term 'internasionale gemeenskap' bedoel word, nie waar nie? Dit is natuurlik die Weste, niks meer nie, niks minder nie. Die gebruik van die term 'internasionale gemeenskap' is 'n manier om die Weste waardig te maak, om dit te globaliseer, om dit meer respektabel, meer neutraal en hoogwaardig te laat klink." Volgens die Amerikaanse politieke wetenskaplike Samuel P. Huntington is die term 'n eufemistiese vervanging vir die vroeëre propaganda-term "Vrye Wêreld".
Oostelike speldekussing
Die Oostelike speldekussing (Leucospermum royenifolium) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes- en Oos-Kaap; dit word gevind in die Outeniekwaberge in die Langkloof en Meiringspoort in die Swartberg tot by Kouga. Die struik word slegs 1,3 m groot en dra blomme van Julie tot Desember.
In Engels staan dit as die Eastern pincushion bekend.
Hasjemiete
Die Hasjemiete (Arabies: الهاشميون, Al-Hāshimīyūn; ook bekend as die Huis van Hasjim) is die koninklike familie van Jordanië, waaroor hulle sedert 1921 regeer. Hulle was ook die vorstehuis van Sirië (1920), Hedjaz (1916-1925) en Irak (1921-1958).
Geskiedenis
Die familie behoort tot die Dhawoe Awn, een van die takke van die Hasanidiese sherifs van Mekka – waarna ook as die Hesjemiete verwys word – wat van die 10de eeu af oor Mekka regeer het totdat die Huis van Saoed dit in 1924 verower het. Hulle naam kom volgens tradisie van Hasjim ibn Abd Manaf, die oupagrootjie van die Islamitiese profeet Mohammed. Die Hasanidiese sherifs van Mekka (van wie die koninklike familie direk afstam), insluitende die Hasjemiete se voorvader Qatadah ibn Idris, was Zaiditiese Sjiiete tot die laat Mameluk- of vroeë Ottomaanse tydperk, toe hulle Sjafitiese Soenniete geword het.
Die huidige dinastie is gestig deur sjarief Hoessein ibn Ali, wat in 1908 deur sultan Abdülhamid II as sjarief en emir van Mekka aangestel is. Hy is in 1916 tot koning van die Arabiese lande verklaar (maar is net as koning van die Hedjaz erken) nadat hy die Arabiese opstand teen die Ottomaanse Ryk geïnisieer het. Sy seuns Abdoellah en Faisal het in 1921 koning van onderskeidelik Jordanië en Irak geword.
Visuele geletterdheid
Visuele geletterdheid is die vermoë om te interpreteer, te onderhandel en om betekenis te maak van inligting wat aangebied word in die vorm van 'n beeld, die term verwys na 'n wyer interpretasie as bloot geskrewe of teks. Visuele geletterdheid is gebaseer op die idee dat foto's kan "gelees" kan word en dat betekenis oorgedra word in die proses.
Moderne visuele geletterdheid
Alhoewel daar voorheen goed gedokumenteerde gebruike was vir die term visuele geletterdheid, tussen die laat 30's en vroeë 60's, kom die krediet eintlik aan John Debes toe, die medestigter van die die Internasionale Literatuur Assosiasie.
In 1969 het Debes 'n tentatiewe definisie vir die term voorgelê: "Visuele geletterdheid verwys na 'n groep van die visie-vaardighede wat 'n mens kan ontwikkel deur te sien en op dieselfde tyd ander sensoriese ervarings te integreer."
'n Wit papier is in Januarie 2004 opgestel wat visuele literatuur uitbeeld in die konsep: "om te verstaan hoe mense onderwerpe ervaar, interpreteer wat hulle sien en dan iets daaruit leer."
Verskeie dissiplines maak gebruik van die term visuele geletterdheid, omdat dit so 'n breë veld is en baie verskillende genres betrek, onder andere: kunsgeskiedenis en kritiek, retoriek, semiotiek, filosofie, inligtingsontwerp en grafiese ontwerp.
Baie geleerdes van die New London Group soos Courtney Cazden, James Gee, Gunther Kress, en Allan Lukas redeneer dat visuele literatuur apart moet staan van linguistiese literatuur en slegs indien nodig moet die twee mekaar aanvul en integreer om beter betekenis te kan oordra.
Visuele geletterdheid is nie beperk tot die moderne massa-media en nuwe tegnologie nie. Die grafiese roman Understanding Comics deur Scott McCloud bespreek die geskiedenis van die verhaal in visuele media. Ook, diere tekeninge in antieke grotte, soos die een in Lascaux, Frankryk, is die vroeë vorme van visuele geletterdheid. Alhoewel hierdie konsep die naam van visuele literatuur in 1960 gekry het, dateer tekens van hierdie konsep eintlik terug tot prehistoriese tye.
Visuele geletterheid is die vermoë om te evalueer wat van toepassing is, of die skep van konseptuele visuele voorstellings. Vaardighede sluit in die evaluering van die voordele en nadele van visuele voorstellings, om tekortkominge te kan verbeter, om kennis oor te dra, of om nuwe maniere te bedink om insigte oor te dra. Die didaktiese benadering bestaan uit visualisering en om die nodige beginsels te kan toepas om 'n hoë gehalte visualisering te kan formateer. Om goeie visualisering toe te pas in diverse velde, is 'n gespesialiseerde vaardigheid.
Visuele geletterdheid standaarde vir onderrig in hoër onderwys is goedgekeur deur die Association of College & amp; Research Libraries  in 2011. Dit was ontwikkel oor 'n tydperk van 19 maande deur te kyk na die huidige literatuur, insette te kry van verskeie gemeenskappe en 50 instansies se insette in te samel en dit is goedgekeur deur 3 ACRL komitees en die ACRL Raad van Direkteure".
Onderwys
Daar is baie verskillende formate van visuele geletterdheid en ook baie verskillende maniere van hoe studente dit interpreteer. Vrae wat gevra word wanneer daar na beeldmateriaal gekyk word is: "Wat gaan aan in hierdie foto?" en "Wat is my eerste gedagte wanneer ek na die foto kyk?". Hierdie vra help studente met die ontledingsproses. Wanneer daar na visuele beeldmateriaal gekyk word moet die student in staat wees om te sien, verstaan, te dink en om grafies te kommunikeer. Om dit alles te kan doen, is goeie observasie 'n belangrike vaardigheid.
Filmregisseur Martin Scorsese beklemtoon dat kinders visuele geletterdheid moet aanleer vanaf 'n vroeë ouderdom. Dit het betrekking tot hoe emosies uitgedruk kan word deur beligting te verander of om 'n punt te maak.
Spelerposisies in rugby
'n Rugbyspan bestaan uit 15 spelers, agt voorspelers met nommers van 1 tot 8 en sewe agterspelers wie se truie van 9 tot 15 genommer word. Afhangende van die spesifieke kompetisie se reëls kan daar tot soveel as 8 plaasvervangers ook wees.
Voorspelers
Die hoofrol van die voorspelers is om besit van die bal te wen en vir die span te behou. Hulle neem deel in die vastespel soos die skrums en die lynstane. Oor die algemeen is die voorspelers dus groter en sterker as agterspelers, maar ook stadiger. Voorspelers speel ook 'n rol in die vorentoe dra van die bal, maar oor die algemeen doen hulle dit deur in die opponente se voorspelers in te dryf eerder as om, om hulle te probeer hardloop.
Hierdie posisies is: 1) Loskopstut 2) Haker 3) Vaskopstut 4) Linkerslot 5) Regterslot 6) Linkerflank 7) Regterflank 8) Agsteman
Agterspelers
Die rol van die agterspelers is om die spel vorentoe te beweeg deur met die bal te hardloop of die bal te skop. Die losskakel is gewoonlik die besluitnemer wat besluit oor of daar geskop of gehardloop gaan word. As 'n reël teken agterlynspelers meer drieë aan. Hulle is gewoonlik kleiner en daarom gewoonlik ratser en vinniger as die voorspelers.
Hierdie posisies is: 9) Skrumskakel 10) Losskakel 12) Binnesenter 13) Buitesenter 11) Linkervleuel 14) Regtervleuel 15) Heelagter
Sion, Switserland
Sion (Sitten; Seduno; Latyn: Sedunum) is 'n Switserse dorp, 'n munisipaliteit en die hoofstad van die kanton Valais en van die distrik Sion. In Desember 2020 het dit 'n bevolking van 34 978 gehad.
Op 17 Januarie 1968 het die voormalige Bramois-munisipaliteit saamgesmelt in die munisipaliteit Sion. Op 1 Januarie 2013 het die voormalige munisipaliteit Salins saamgesmelt in die munisipaliteit Sion, en op 1 Januarie 2017 het Les Agettes dieselfde gedoen.
Steve Eastin
Steve Eastin (gebore 22 Junie 1948) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge (1985), Field of Dreams (1989), Con Air (1997), en Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (1999).
Erylus cylindriger
Erylus cylindriger is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Ferraria divaricata
Die geelspinnekopblom (Ferraria divaricata) is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van die fynbos en Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap en kom voor van Namakwaland, verby Komaggas tot by die Kaapse Vlakte en binnelands tot by Vanrhynsdorp en Piketberg.
Robert Easton (akteur)
Robert Easton (23 November 1930 – 16 Desember 2011) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The NeverEnding Story (1984), Red Heat (1988), Working Girl (1988), en Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991).
Xoliswa Sithole
Xoliswa Sithole (gebore 1967) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cry Freedom (1987), Shouting Silent (2002), en The Fall (2016).
Overbergse speldekussing
Die Overbergse speldekussing (Leucospermum oleifolium) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en deel vorm van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap; dit kom voor in die Slanghoek-, Du Toitskloof-, Riviersonderend-, Hottentots-Hollandberge, Kleinmond, Groenlandberg en Caledon. Die struik word slegs 1,0 m groot en dra hoofsaaklik blomme van September tot Oktober.
In Engels staan dit as die Overberg pincushion bekend.
Brandbosrivier
van die Groot-Visrivier geleë.
President Steynpark en -bank
Die President Steynpark met die President Steynbank is 'n gedenkteken vir Marthinus Theunis Steyn. Die park met bank is geleë in die Nationaal Park De Hoge Veluwe in die Nederlandse provinsie Gelderland. Die park met bank is in 1924 onthul, nadat Helene Kröller-Müller, 'n Nederlandse filantroop, in 1923 opdrag gegee het om die park met gedenkbank te bou. Die park asook die bank is ontwerp deur Henry van de Velde.
Geskiedenis
President Steyn was 'n persoonlike vriend van Helene Kröller-Müller en haar man Anton Kröller. Tydens sy besoek aan Nederland in 1903 het Steyn gekuier op die buiteplaas van die Kröllers.
In 1915 het Helene Kröller-Müller opdrag gegee aan Joseph Mendes da Costa om 'n metershoë standbeeld vir Christiaan de Wet te ontwerp. Helene Kröller-Müller het dit in 1921 laat plaas op een van die vlaktes wat Christaan de Wet aan Suid-Afrika laat dink het. Naas 'n gedenkteken aan Christiaan de Wet in Nederland wou sy ook 'n gedenkteken aan Marthinus Theunis Steyn aan Suid-Afrika skenk. Die twee gedenktekens moes uitdrukking gee aan die band tussen Nederland en Suid-Afrika.
Nadat Mendes da Costa die Monument De Wet tot tevredenheid van Helene Kröller-Müller voltooi het, het Helene Kröller-Müller ook die opdrag vir 'n borsbeeld van M.T. Steyn aan Mendes da Costa gegee. Nadat hy die die borsbeeld in 1923 voltooi het, was dit nie na tevredenheid van Helene Kröller-Müller nie. Die borsbeeld De Raadsman is dan ook nie aan Suid-Afrika geskenk nie, maar staan vandag in die Kröller-Müller Museum.
Nadat in 1922 al 'n standbeeld van M.T. Steyn in die nabye stad Deventer onthul is, het Helene Kröller-Müller 'n nuwe opdrag uitgegee. Op die buiteplaas van die Kröllers het sy 'n park met 'n groot gedenkbank laat ontwerp. Die park is by die ingang van Helene se kunsversamelingsgebou geleë. In 1924 is die President Steynpark met die President Steynbank daarin voltooi. Die President Steynbank is die belangrikste gedenkteken en die President Steynpark dien as ondersteuning vir die gedenkbank.
In 1935 het op die buiteplaas Nederland se bekendste nasionale park verreis. Hoewel die kunsversameling van Helene Krüller-Möller in 1935 in hande van die Nederlandse staat gekom het, het die buiteplaas die status van nasionale park gekry. In teenstelling met De Raadsman is die President Steynpark met die President Steynbank en die Monument De Wet nie in hande van die Nederlandse staat nie, maar in hande van die Nasionale Park.
In 1986 is die President Steynpark met die President Steynbank gerestoureer.
Die President Steynpark
Die park word gevorm deur 'n ope plek in die bos, waar in die midde 'n kruis gevorm is. Die park is in formele styl uitgelê. In die park lê 'n groot kruis as die inleiding tot die gedenkbank, wat bo die kruis geplaas is. Die kruis se vertikale lengte is 70 meter, sy horisontale lengte is 25 meter en sy breedte is 4 meter. Danksy sy groot afmetings is die kruis van groot hoogtes te sien. Die kruis is bedek met stapstene.
Die park word gekenmerk deur simmetrie tussen beide helftes. Die kruis word afgebaken deur 'n lae buxus-heg. Aan beide buitekante van die buxus-heg lê 'n grasveld wat aan weersye van die kruis deur 'n ry bome en 'n pad deursny word. Die park het die vorm van 'n kom en maak rond aan die onderkant van die kruis. Die kom-vorm word versterk deur die pad en ry bome wat ook die kom-vorm hou. Langs die pad staan paaltjies met dieselfde inskripsie as die inskripsie op die bank.
Aan die voet van die kruis lê 'n plakkaat van steen met die inskripsie President/Mart Theunis Steijn/ter eere.
Bo die kruis loop 'n pad wat die uiteindes van die pad om die kruis verbind. Aan die ander kant van die pad staan die President Steynbank.
Die President Steynbank
Die President Steynbank is gebou uit Maulbronner-sandsteen en het 'n lang-lae vorm. Die leunings is aan die binnekant van die bank geleë. In die middel van die bank is daar 'n hoër rugsteun met die inskripsie. Die inskripsie staan simbool vir verskeie karaktereienskappe van M.T. Steyn. Die swaard staan vir sy daadkrag, die vergrootglas staan vir sy sorgvuldigheid en die weerglas staan vir die aandag wat hy vir sy omgewing gehad het.
Die President Steynbank is van waarde, omdat dit 'n goed bewaarde voorbeeld is van verskeie gedenkbanke in formele tuine wat tussen die twee wêreldoorloë in Nederland aangelê is. Die park het besondere waarde omdat dit 'n landmerk binne 'n bosomgewing is.
AVN
AVN gradeer pornoflieks en berig oor nuus in die bedryf. Tot 500 fliekresensies kan in een uitgawe voorkom. Sowat 80% van die tydskrif bestaan uit advertensies en is gemik op handelaars in volwassevideo's.
Geskiedenis
Paul Fishbein, Irv Slifkin en Barry Rosenblatt het AVN in 1983 in Philadelphia, Pennsilvanië, gestig. Slifkin is in 1984 weg; hy het belangstelling verloor in die resensering van pornoflieks ná die skuif van rolprente na video's. Rosenblatt en Fishbein het in 1987 ’n uitval gehad en eindelik het Fishbein die tydskrif na die San Fernando-vallei in Kalifornië geskuif van waar dit nog steeds bedryf word. Hy het die maatskappy in 2010 verkoop.
AVN word wyd aangehaal oor verskeie sterre in die pornobedryf en die bedryf se inkomste. AVN raam die verkoop en uithuur van pornovideo's het in 2000 en 2002 sowat $4 miljard ingebring. Forbes het dit egter oordrewe genoem en ’n ander bron raam dit op sowat $1,8 miljard.
AVN-pryse
AVN hou elke jaar ’n prystoekenningsaand wat op die Oscars geskoei is. Daar is meer as 100 kategorieë en meer as 3 500 mense woon dit gewoonlik by. David Foster Wallace het skepties opgemerk AVN het in 1997 meer as 4 000 nuwe uitreikings in elke kategorie geresenseer, teenoor die 375 flieks wat vir die Oscars gekyk moes word. Dié getal het in 2008 vermeerder tot 8 000, en Paul Fishbein het opgemerk dit is "’n lang, verskriklike proses". Volgens The New York Times is "die presiese kriteria vir die wen van ’n AVN nie, wel, eksplisiet nie". Pryse gaan dikwels na gereelde adverteerders in die tydskrif.
Die seksskrywer Violet Blue het gesê dieselfde maatskappye en name wen jaar ná jaar. . . "Om aan die 'porno-Oscars' te dink as ’n ware verteenwoordiging van porno se heel bestes, is soos om seks te hê met ’n Jenna Jameson-pop en vir jou vriende te vertel jy het met die pornoster bed toe gegaan."
GayVN-pryse
AVN het ook elke jaar die GayVN-pryse geborg vir die gay pornobedryf nadat dit van 1988 tor 1998 deel was van die AVN-pryse. Dié toekenningsaand is ná 2010 vir 'n paar jaar nie gehou nie, maar is in 2018 hervat.
Langeberg-speldekussing
Die Langeberg-speldekussing (Leucospermum mundii) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die Leucospermum genus en vorm deel van die fynbos-bioom. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap; dit word gevind in die Langeberg van Swellendam tot Riversdale. Die struik word slegs 1.0 m groot en dra blomme van Julie tot November.
In Engels staan dit as die Langeberg Pincushion bekend.
Erylus decumbens
Erylus decumbens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1897 deur Lindgren.
Kyle Eastwood
Kyle Eastwood (gebore 19 Mei 1968) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mystic River (2003), Letters from Iwo Jima (2006), Gran Torino (2008), en Invictus (2009).
Abdoellah I van Jordanië
Abdoellah I bin Al-Hoessein (Arabies: عبد الله الأول بن الحسين, Abd Allāh Al-Awal ibn Al-Husayn, Februarie 1882 - 20 Julie 1951) was van 1921 tot met sy sluipmoord in 1951 die heerser van Jordanië en sy voorgangerstaat, Transjordanië. Hy was van 11 April 1921 tot 25 Mei 1946 emir van Transjordanië onder ’n Britse mandaat en van 25 Mei 1946 tot sy dood koning van ’n onafhanklike staat. Volgens Abdoellah was hy ’n afstammeling van Mohammed omdat hy lid was van die Hasjemitiese familie.
Lewe
Abdoellah is in Mekka, Hedjaz, gebore as die tweede oudste van die drie seuns van Hoessein bin Ali, sjarief van Mekka, en sy eerste vrou, Abdijja bint Abdoellah. Hy het sy opvoeding in Istanboel en Hedjaz ontvang. Van 1909 tot 1914 het hy Mekka in die Ottomaanse regering verteenwoordig, maar het hom tydens die Eerste Wêreldoorlog by die Britte geskaar. Tussen 1916 en 1918 het hy ’n sleutelrol gespeel in die beplanning van die Arabiese opstand teen die Ottomaanse heerskappy wat deur sy pa, sjarief Hoessein, gelei is. Hy het persoonlik guerrilla-aanvalle op garnisoene gelei.
Abdoellah het in April 1921 die emir geword van Transjordanië, wat hy op eie inisiatief gestig het, en in 1948 koning van die opvolgerstaat, Jordanië, nadat dit onafhanklik geword het. Hy het geheers tot in 1951, toe hy in Jerusalem in ’n sluipmoordaanval dood is terwyl hy die Vrydaggebed in die Al-Aqsa-moskee bygewoon het. Hy is vermoor deur ’n Palestyn wat bang was die koning sou vrede met Israel sluit. Hy is deur sy oudste seun, Talal, opgevolg.
Koolstof-13
Koolstof-13 (chemiese notasie C) is 'n stabiele isotoop van die element koolstof. Dit is 'n seldsame isotoop.
KMR
Hierdie isotoop wat 'n spin=½ het, word in die organiese chemie dikwels vir kernspinresonansie van organiese molekule gebruik. Die gevoeligheid is baie minder as in proton-KMR, maar die chemiese verskuiwings is baie groter. Spin-spin-koppeling is selde sigbaar en dit maak die spektra baie eenvoudiger as in proton-KMR.
δ13C
Die isotoopverhouding tussen C en C word in die geochemie en biogeochemie baie aangewend. Vaatplante wat C3-plante is het gewoonlik 'n waarde van δ13C tussen -25‰ en -28‰ terwyl C4-plante soos mielies, bamboe en baie grasse 'n minder megatiewe waarde tussen -10‰ en -14‰ het. Fitoplankton in soetwater het 'n lae waarde tussen -30‰ en -40‰; in seewater is dit egter tussen -15‰ en -20‰
Sjoebroek
'n Sjoebroek beskryf 'n buitengewone kortbroek, wat gewoonlik deur vroue gedra mag word.
Oorsprong en terminologie
Die term is die eerste keer in 1970 deur Women's Wear Daily gebruik om noupassende kortbroeke te beskryf wat in luukse stowwe soos fluweel en satyn gemaak is vir modieuse drag, eerder as hul meer praktiese ekwivalente wat sedert die 1930's vir sport en ontspanning gedra is. Die term het sedertdien 'n generiese term geword vir enige paar dameskortbroeke. Alhoewel sjoebroeke in die vroeë 1970's 'n baie gewilde element van hoofstroom-mode was, het hulle teen die middel van die sewentigerjare verbonde geraak aan die seksbedryf, wat daartoe bygedra het dat hulle uit die mode geraak het. Sjoebroeke bly egter steeds gewild as klubklere tot in die 2010's en word dikwels in die vermaaklikheidsbedryf gedra, veral as deel van danskostuums of rasieleiers. Kunstenaars soos Britney Spears en Kylie Minogue het 'n sjoebroek gedra as deel van hul openbare optredes en aanbiedings.
Alhoewel sjoebroeke hoofsaaklik aan vroue bemark word, word mans ook geteiken, en die term kan ook baie kort mansbroeke beskryf. Teen die einde van die 1960's het die modebedryf onsuksesvol probeer om die middelkuitlengte of midiromp te bevorder as 'n modieuse vervanging vir die miniromp. In teenstelling met die louwarm reaksie op die midi, het kopers die idee van kortbroeke entoesiastie omhels, wat op alle prysvlakke van haute couture tot goedkoop klere beskikbaar gestel is. Lambert krediteer Mariuccia Mandelli van die Italiaanse mode-etiket Krizia met die ontwerp van die eerste "hot pants" in 1970.