cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louisiana
Geskiedenis
Onder Spaanse heerskappy het 'n paar duisend Franstalige vlugtelinge, wat deur die Britse bewindhebbers uit Akadië verdryf is, Louisiana hulle nuwe tuiste gemaak. Die Akadiërs het hulle veral in die gebied van die suidwestelike bayous gevestig en later as die Cajuns bekend gestaan.
Napoléon Bonaparte het in 1800, met die Verdrag van San Ildefonso, Louisiana van Spanje terug gekoop, alhoewel die transaksie twee jaar lank geheim gehou is. Die hawe van New Orleans het steeds 'n groot rol in die politieke betrekkinge tussen die Verenigde State en Frankryk gespeel. Die Amerikaanse setlaars in die noordwestelike streke het hulle landbouprodukte, veral tabak, via die Mississippirivier uitgevoer en was dus aangewese op hierdie hawe. Die Franse het sulke toegang egter geweier. In die kort tydperk van die Spaanse heerskappy in Louisiana is 'n ooreenkoms tussen die VSA en die Spaanse koloniale owerhede gesluit, waarvolgens die gebruik van die hawe vir Amerikaanse uitvoere gewaarborg is. Die skielike opsegging van hierdie ooreenkoms en gerugte dat die gebied al heimlik aan Frankryk teruggegee is, het onrus in die Verenigde State veroorsaak. President Thomas Jefferson het 'n afvaardiging na Parys gestuur, wat onderhandelinge met die Franse minister van Buitelandse Sake, Talleyrand, begin het. Aangesien keiser Napoléon destyds fondse vir sy Europese ondernemings benodig het, het hy uiteindelik ingewillig om die hele Louisiana teen 'n prys van VSA-$ 15 miljoen aan die Amerikaners te verkoop.
Die Amerikaanse owerhede het die kolonie Louisiana in twee gebiede verdeel: Die Orleans-gebied, wat in 1812 die deelstaat Louisiana gevorm het, en die distrik van Louisiana met alle geweste buite die Orleans-gebied. Die Florida-parogieë is deur 'n proklamasie van president James Madison in die jaar 1810 van die Spaanse Wes-Florida geannekseer. Die westelike grenslyn tussen Louisiana en die Spaanse Texas het tot met die Adams-Onis-verdrag van 1819 omstrede gebly. Die vrystaat Sabine het tussentyds as 'n buffersone en toevlugsoord vir misdadigers gedien.
As 'n oorblyfsel van sy verlede as Franse besitting handhaaf die deelstaat Louisiana nog steeds 'n burgerlike wetboek, wat op die Code Civil van Louisiana baseer en min of meer met Frankryk se wetboek, die Code Napoléon, vergelyk kan word. Anders as die ander deelstate is Louisiana nie in counties onderverdeel nie, maar in parogieë, soos uit die Franse tydperk oorgeërf.
In 1849 is die setel van die staatsregering van New Orleans na Baton Rouge verskuif. Tydens die Amerikaanse Burgeroorlog het Louisiana op 26 Januarie 1861 van die Unie afgeskei. Federale troepe het die stad New Orleans op 25 April 1862 verower.
Bobby Jindal (Republikeinse Party) is op 20 Oktober 2007 as nuwe goewerneur van Louisiana verkies. Hy is die eerste Amerikaner van Indiese afkoms wat die amp van goewerneur in 'n VSA-deelstaat beklee.
Regering op deelstaatvlak
Die hoofstad van Louisiana is Baton Rouge, sy goewerneur is John Bel Edwards (Demokratiese Party). Die twee senatore is Bill Cassidy en John Kennedy (Republikeinse Party). Louisiana beskik oor sewe lede in die Amerikaanse Kongres, waarvan vyf Republikeine en twee Demokrate is.
Plaaslike regeringstelsel
Louisiana is naas Alaska die enigste Amerikaanse deelstaat wat vir administratiewe doeleindes nie in counties verdeel word nie. Die deelstaat se plaaslike regeringstelsel is uit die Franse en Spaanse koloniale tydperk oorgeërf toe die gebied sowel vir godsdienstige (as Rooms-Katolieke jurisdiksies) asook vir administratiewe doeleindes in parogieë (Frans: paroisses, Spaans: parroquias) verdeel is.
41 van die huidige 64 parishes, soos hulle in Engels genoem word, word deur 'n raad geadministreer wat police jury genoem word. Die ander 23 parogieë het 'n verskeidenheid plaaslike regeringstelsels en word byvoorbeeld deur 'n president en raad; deur 'n raadsbestuurder (council manager); deur 'n parogiale kommissie (parish commission) of as 'n gekonsolideerde parogie en stadsgebied (consolidated parish and city) geadministreer.
Regstelsel
Louisiana is die enigste deelstaat van die VSA wat 'n regstelsel op die grondslag van die Romeinse, Spaanse en Franse reg het – in teenstelling met die Engelse common law van ander deelstate.
Oorsig
Louisiana se ekonomie steun op die ontginning van olie- en gasreserwes asook minerale soos ystererts, swawel, kalk, sout en ligniet (bruinkool); nywerhede soos olieraffinaderye, chemie en petrochemie, skeepsbou en ligte nywerhede soos vervoertoerusting; bosbou, landbou en voedselverwerking; vissery; pulp-, laaghout- en papiervervaardiging; skeepvaart en internasionale handel; en toerisme.
Die bruto geografiese produk van Louisiana het in 2010 VSA-$ 213,6 miljard beloop. Louisiana se ekonomie was die 24ste grootste van alle Amerikaanse deelstate, met 'n per capita-inkomste van VSA-$ 30 952 (geranglys 41ste). In Mei 2015 was 2,1 miljoen deelstaatbewoners ekonomies aktief. Die werkloosheidsyfer het 6,6 persent beloop.
Die deelstaat is 'n belangrike bestemming vir buitelandse beleggings. Tans het sowat 200 buitelandse ondernemings altesaam VSA-$ 16 miljard in Louisiana belê – die grootste bedrag van buitelandse beleggings in enige staat in die suidooste van die VSA en die negende grootste van alle deelstate.
Historiese ontwikkeling
Voor die Amerikaanse Burgeroorlog was Louisiana een van die welvarendste Suidstate. In die 19de eeu het sy ekonomie hoofsaaklik op twee winsgewende bedrywe – katoen en suiker – en die deelstaat se rol as anker van die Verenigde State se belangrikste noord-suidelike handelsroete gesteun. Die Burgeroorlog het Louisiana se ekonomiese lewe ontwrig, terwyl oorstromings in dié tyd groot skade op katoenplantasies aangerig het. 'n Daling in internasionale katoenpryse en die federale regering se besluit om geen premies meer vir suiker te betaal nie het die deelstaat tot die einde van die 19de eeu ekonomies laat stagneer, alhoewel New Orleans steeds 'n leidende rol as uitvoerhawe vir katoen en graan gespeel het.
Die ekonomiese herstel in die volgende dekades was aan die verbouing van twee nuwe belangrike gewasse, rys en sojabone, herbebossing en 'n gepaardgaande opswaai in die houtbedryf, groeiende vraag na dennehout vir papiervervaardiging en die ongekende groei in die petrochemiese bedryf te danke. Aan die einde van die 20ste eeu is jaarliks mineraal- en fossielbrandstowwe ter waarde van $27 miljard ontgin.
Die afhanklikheid van minerale, ru-olie en gas het egter ook beteken dat Louisiana se ekonomie op- en afwaartse fases in die konjunktuursiklus ondergaan het. Ná sterk groei in die 1970's is die oliebedryf – en sodoende die hele ekonomie in die deelstaat – in die 1980's in 'n resessie gedompel toe die olieprys van $37 in 1981 tot $15 in 1986 gedaal het. Die oliebedryf het vervolgens byna die helfte van sy 100 000 werkgeleenthede verloor.
Dalende oliepryse het gepaard gegaan met 'n styging in gaspryse en 'n nekslag aan die chemiese bedryf toegedien wat groot hoeveelhede aardgas verbruik. Wisselkoersskommelings het ook 'n negatiewe impak gehad, veral toe die wisselkoers van die Amerikaanse dollar in 1985 tot rekordvlakke gestyg het.
Plantasies
Die Louisiaanse plantasiestelsel het sy historiese en geografiese oorsprong in 18de eeuse boerderye wat langs die deelstaat se bayous en riviere gevestig is. Planters het die vrugbare grond aanvanklik vir die verbouing van indigo en tabak gebruik, maar dié gewasse is vinnig vervang deur katoen in Noord-Louisiana en suikerriet in die warmer suidelike streke van die deelstaat.
Die groot winste, wat met suiker en katoen behaal kon word, is deur plantasie-eienaars dikwels vir die bou van statige herehuise aangewend waarvan die ontwerpe en boustyle so uiteenlopend was soos die herkoms van die plantergesinne. Die vroegste boustyl was die Kreoolse raised cottage waarvan die basiese ontwerp aan Wes-Indiese voorbeelde ontleen is. Sy groot skermagtige geweldakke het sy oorsprong in Kanada, terwyl die breë galerye en sierlike houtkolomme (colonettes) in Louisiana ontwikkel is.
Plantasieslawe het die vroeë meubilerings van herehuise van eike- of sipreshout vervaardig. Later, toe plantasiebesitters meer welvarend geword het, is Europese meubels ingevoer of deur Europese ambagsmanne vervaardig wat hulle in die deelstaat gevestig het. Meubelstyle, boukuns en die voorkeur vir baie deftige ontwerpe getuig steeds van die plantasiegesinne se strewe om die lewe in 'n nuwe omgewing so aangenaam moontlik te maak. Baie herehuise is omring deur uitgestrekte formele tuine, en sommige het toegangspaaie waar eikebome aan weerskante geplant is. Bome langs dié lanings het intussen aansienlik groot geword.
Olie, gas en minerale
Sowat twee persent van die bekende Amerikaanse ru-oliereserwes word in Louisiana aangetref, met bykomende groot reserwes in die Golf van Meksiko. Die deelstaat is tans die land se vierde grootste olieprodusent. Die olie- en verwante bedrywe het meer as 300 000 werknemers in diens en verskaf 'n sesde van alle werkgeleenthede in Louisiana.
Aardgasreserwes is selfs nog groter en word op sowat vyf persent van bekende reserwes beraam. Groot hoeveelhede sout lê in ondergrondse formasies opgesluit waarvan sommige 'n deursnee van een myl het en tot 50 000 voet diep strek. Die rotssout, wat in Louisiana ontgin word, is byna 100 persent suiwer. Louisiana was daarnaas die eerste deelstaat waar swawel gemyn is en is steeds een van die belangrikste produsente van dié mineraal in die Verenigde State.
Louisiana se petrochemiese bedryf is die tweede grootste van alle Amerikaanse deelstate. Meer as 100 groot chemiese aanlegte vervaardig 'n verskeidenheid van basiese chemikalieë, kunsmis en plastiek. Sintetiese rubber is vir die eerste keer in Louisiana ontwikkel en vervaardig, net soos 'n reeks ander olieverwante produkte.
Skeepsbou
Louisiana se skeepswerwe vervaardig 'n wye verskeidenheid skepe en olieboorplatforms, waaronder groot kriogeniese tenkskepe vir die vervoer van vloeibare aardgas en van die grootste platforms vir die ontginning van olie en gas ter see, handelskepe, kotterskepe vir die kuswag, vragskuite, sleepbote, voorraadbote, visserbote, plesierbote en rivierpatrolliebote.
Die skeepswerf Avondale Shipyards aan die Mississippirivier naby New Orleans is die grootste industriële werkgewer in Louisiana. Kenmerkend vir hierdie werf is dat skepe soms onderstebo vervaardig en sywaarts geloods word.
238
Die jaar 238 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 38ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Louisiana
Nywerhede
Naas hulpbrongebaseerde nywerhede het Louisiana 'n industriële basis van ligte nywerhede. So word in die deelstaat onder meer professionele telefoonstelsels, elektriese uitrusting, farmaseutiese produkte, glas, motorbatterye, speelgoedtoerusting, mobiele huise, klerasie, wapens, spesiale voertuie vir moerasgebiede en honderde ander produkte vervaardig asook ligte vragmotors gemonteer.
Freenode
Freenode, voorheen bekend as Open Projects Network, is 'n populêre IRC-netwerk wat oorspronklik geskep is om oor eweknienetwerk-projekte (peer-to-peer netwerke) te gesels. Die netwerk se bedieners is beskikbaar vanaf die domein chat.freenode.net, waarna die gebruiker outomaties na die beste beskikbare bediener aangestuur word. Freenode is die grootste oopbron IRC-netwerk ter wêreld met ongeveer 50 000 gebruikers en 10 000 kanale.
Louisiana
Skeepvaart en handel
Meer as 'n kwart van die VSA se seevrag word deur Louisiana se hawens gehanteer, en die plaaslike Superport is die enigste hawefasiliteit in die VSA waar skepe met 'n diepgang van 100 voet kan aandoen.
Toerisme
Die toerismesektor voorsien meer as 80 000 werkgeleenthede, terwyl toeriste jaarliks $5,2 miljard in die deelstaat bestee. Die belangrikste trekpleisters is New Orleans se Franse kwartier, Cajun Country, plantasie-herehuise uit die tyd voor die Amerikaanse Burgeroorlog, jazzmusiekfeeste, Louisiana se kookkuns, diepsee- en varswatervissery, jag, die Mardi Gras-karnaval en meer as honderd ander feeste, toere deur moerasgebiede, staptoere en kampeerplekke, kanosport en plesierbootvaarte op die Mississippirivier.
Rolprentbedryf
Die geskiedenis van Louisiana se rolprentbedryf strek terug na 1908 toe die film Faust hier vervaardig is. Danksy subsidies van die deelstaatregering floreer die bedryf wat aan Louisiana die bynaam "Hollywood van die Suide" besorg het.
Bos- en landbou
Bosse beslaan meer as 13,9 miljoen akkers. Die belangrikste boomspesies is dennebome, eike, rubberbome en sipresse. Die bosboubedryf vorm die basis vir houtnywerhede soos papiermeule, meubel- en vloerplankfabrieke.
Louisiana se landboubedryf trek voordeel uit die subtropiese klimaat en is op een na die grootste suikerriet- en soetpatatprodusent in die VSA, die derde belangrikste rys- en die vyfde grootste katoenprodusent. Dit is ook 'n belangrike beesvleisverskaffer. Ander landbouprodukte uit Louisiana sluit sojabone, mielies, pluimvee en eiers, en suiwelprodukte in.
Die deelstaat is die enigste produsent van tabascorissies en Tabascosous, 'n gewilde kruiesous wat daarvan gemaak word, asook van perique-tabak wat as geurmiddel vir ander tabaksoorte gebruik word. Tabascosous is vir die eerste keer in 1868 vervaardig deur Edmund McIlhenny, 'n vroeëre bankier uit Maryland wat hom omstreeks 1840 in Louisiana gevestig het. Oorspronklik is alle rissies, wat tot tabascosous verwerk is, op Avery-eiland verbou. Later is saad van die eiland ook vir rissieproduksie na die buiteland uitgevoer, veral na Sentraal- en Suid-Amerika.
Tabasco-pepers word tradisioneel handgepluk en kort na die oes gemaal, met sout vermeng en in eikevate gevul waarin die pap tot drie jaar lank verouder. Tabascosous is die gewildste kruiesous in die VSA, en die McIlhenny-fabriek op Avery-eiland, die eienaar van die Tabascosoushandelsmerk, vervaardig daagliks meer as 700 000 twee-ons-bottels (57 ml).
Daarnaas is daar meer as 'n dosyn rysmeule, sewe suikerraffinaderye en 'n twintigtal ander suikerverwante nywerhede in die deelstaat gevestig, soos inmaakfabrieke, katoenverwerkers en vleisverpakkers.
Historiese immigrasie
Die Duitse kus (Frans: Côte des Allemands) was 'n streek net noord van New Orleans aan die oostelike kant van die Mississippi waar Duitssprekende setlaars uit die Rynland, Switserland, Elsas-Lotaringe en die latere België hulle in die vroeë 18de eeu in vier nedersettings – Karlstein, Hoffen, Mariental en Augsburg – gevestig het. Die meeste van hulle is in 1721 deur John Law se Company of the Indies (die vroeëre Mississippi-kompanjie) na Louisiana gebring en het, toe die kompanjie tien jaar later bankrot gespeel het, onafhanklike grondeienaars geword.
Ondanks periodieke oorstromings, orkane en alle ander moeilikhede wat die grenslewe meegebring het, het hulle suksesvolle boerderye begin en nie net hulself nie, maar ook die bewoners van New Orleans van voedsel voorsien. Die meeste Duitse setlaars is deur die plaaslike Franssprekende bevolking geassimileer en het met inheemses getrou. Saam met ander etniese groepe het hulle die Cajun-leefstyl en -kultuur geskep. So het Duitse immigrante die diatoniese akkordeon na Louisiana gebring wat omstreeks 1900 die hoofinstrument van Cajun-musiek was.
Klein groepe Akadiërs - rofweg sowat 1 000 setlaars - het hulle volgens historiese rekords voor 1784 in Louisiana kom vestig; vanuit ander landsdele (onder meer uit Baltimore in 1769) en vanuit die Karibiese eilande In 1785 het sowat 2 000 Akadiërs hulle in Louisiana gevestig - 'n gebeurtenis waarna as die grand migration verwys word. Hierdie groep immigrante het ná 'n lang odussee, waartydens hulle vanuit Nieu-Engeland na Engeland en later na Saint-Malo in Bretagne geëmigreer het waar hulle deur die Franse regering ondersteun is. In 1784 is 'n ooreenkoms met die Spaanse owerheid aangegaan om hulle in Louisiana te hervestig. Die meeste van hierdie setlaars het hulle langs die Bayou Teche of in die Attakapas-streek gevestig.
So word die getal Akadiese immigrante in die laat 18de eeu op sowat 3 500 beraam. Tussen 200 000 en 300 000 deelstaatbewoners is nasate van hierdie setlaars.
Huidige bevolking
Volgens die sensus van 2010 is Louisiana se bevolking bepaal as 4 533 372, van wie sowat 215 000 Frans as huistaal gebesig het. 62,6 persent van die bevolking was blankes, 32,0 persent swartmense, 4,2 persent was van Spaanse afkoms, 1,5 van Asiatiese en 1,6 persent van gemengde afkoms. 0,6 persent het tot die Eerste Nasies (Indiane) behoort. In Januarie 2014 is die deelstaatbevolking op 4 649 676 beraam.
Swart Amerikaners, wat vir 'n lang tyd die meerderheid van die bevolking vorm, is die belangrikste demografiese groep in die suidoostelike, sentrale en noordelike gedeelte van die staat, veral in die parogieë langs die vallei van die Mississippirivier. Daar is twee belangrike etniese groepe – Kreole van gemengde Franse, Spaanse, Karibiese, Indiese en/of Afrika-afkoms en Franssprekende Cajuns met Franko-Kanadese voorvaders wat oorspronklik van Akadië (Nieu-Skotland of Nova Scotia) afkomstig was en hulle ná hulle verdrywing deur die Britse koloniale bewindhebbers in die moerasgebiede van Louisiana gevestig het. Die Kreoolse en Cajun-bevolking is veral in die suide van Louisiana saamgetrek, onder meer in gebiede rondom die stad Lafayette, terwyl blankes van Protestantse Anglo-Amerikaanse afkoms hulle veral in die bergagtige noorde gevestig het.
Taal
Volgens die sensus van 2010 het 91,2 persent van die inwoners, wat vyf jaar of ouer is, Engels as huistaal gebesig, 5,4 persent Spaans en 4,5 persent Frans (insluitende Louisiaanse Kreools).
Louisiana het geen amptelike taal nie. Voor die Amerikaanse Burgeroorlog is amptelike dokumente gewoonlik sowel in Engels asook in Frans uitgereik, en die tweetalige status van Louisiana is in die grondwet van 1845 asook 'n wet van 1847 veranker.
Naas die frankofone inwoners vorm die Isleños, nasate van immigrante wat tydens die 18de eeu vanuit die Kanariese Eilande na Louisiana gekom het, 'n tweede belangrike minderheid.
Kookkuns
Die metropolitaanse gebied van New Orleans was die bakermat van Louisiana se Kreoolse kookkuns, wat Franse, Spaanse, Frans-Karibiese, Amerikaanse en Afrika-invloede meesterlik versmelt het. Dit verskil duidelik van die Cajun-kookkuns, wat sy wortels in die landelike, provinsiale kookkuns van Frankryk het, wat deur die Akadiërs by plaaslike bestanddele aangepas is. Daarenteen het Louisiana se Kreoolse kookkuns op die basis van klassieke Europese kookstyle ontwikkel het, wat by plaaslike landbouprodukte aangepas is.
Met die opkoms van die Moderne Amerikaanse Kookkuns in die 1980's het ook 'n Nuwe Kreoolse Kookstyl begin ontwikkel. Hierdie kulinêre beweging konsentreer weer op vars bestanddele en ligte etes, en word beïnvloed deur kulinêre tradisies uit die Suidelike, Suidwestelike, Cajun- en in 'n beperkte mate ook Suidoos-Asiatiese kookkuns.
Andrei III van Gorodets
Andrei III (c. 1255 – 27 Julie 1304) was van 1293 tot 1304 die grootprins van Wladimir. Hy was die seun van Aleksander Nefski en het die dorp Gorodets aan die Wolga van sy pa geërf. In 1276 het hy Kostroma by sy besittings gevoeg en daarna probeer om Wladimir oor te neem.
In 1281 het hy na die Goue Horde gegaan en die khan se toestemming gekry om sy ouer broer Dmitri as grootprins te vervang. Hy het met die prinse van Rostof en Jaroslawl saamgespan en Dmitri se land verwoes en sy hoofstad, Pereslawl, ingeneem.
In 1285 het Andrei weer Mongoolse magte na Rusland gebring, maar hulle is deur Dmitri en sy bondgenote verdryf. In 1293 het Andrei eindelik daarin geslaag om die Mongole en die Russiese prinse te laat saamspan teen Dmitri. Dmitri wou nie meer die stryd teen sy broer voortsit nie en het in 1293 geabdikeer.
Selfs toe Andrei die grootprins van Wladimir was, het hy in Gorodets gewoon. In die laaste dekade van sy bewind het hy ’n stryd gevoer teen ’n bondgenootskap van Daniil van Moskou, Michail van Twer en Iwan van Pereslawl.
237
Die jaar 237 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kinaboom
Die Kinaboom (Rauvolfia caffra) is 'n klein tot middelslag boom. Die boom kom noord van Oos-Londen tot in Gauteng, Mpumalanga, en Limpopo voor. Hulle word altyd naby water gevind aan stroom-oewers. In Engels staan die boom bekend as die Quinine-tree.
Blare
Die blare word in kranse van drie tot vyf gedra en die blaarrande neig om met die blaarsteel saam te smelt.
Vrugte
Die vrugte word in pare on enkel gedra en is vlesig, ongeveer 13 cm in deursnee. Die vrugte word swart en verrimpel wanneer hulle ryp is.
Medisinale waarde
Die sap van die boom is melkerig, dun en bitter. Dit was voorheen teem malaria gebruik maar word tans as ondoeltreffend beskou. Die wortelbas bevat reserpien wat as kalmeermiddel gebruik word en ook teen hoë bloeddruk.
Leucandra pacifica
Leucandra pacifica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Olimpiese Somerspele 2004
Die Olimpiese Somerspele 2004 (Grieks: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, Therinoí Olympiakoí Agó̱nes 2004 [θeriˈni olibi.aci aɣoˈnes ðio çiʎaˈðes tetraˈkosi.a]), amptelik bekend as die Spele van die XXVIIIste Olimpiade, is tussen 13 en 29 Augustus 2004 in Athene, Griekeland, aangebied.
Dit was naas die Olimpiese Somerspele van 1896 die tweede wat in die Griekse hoofstad Athene gehou is asook die eerste Spele waar meer as 200 nasies deelgeneem het. In Athene is ook die nie-amptelike Olimpiese Somerspele van 1906 beslis. Naas Athene was Kaapstad, Buenos Aires, Rome en Stockholm kandidate vir die organisasie van die 2004-Somerspele gewees.
Die opening- en sluitingseremonies het in die Olimpiese Stadion van Athene plaasgevind. Soos gebruiklik het die lande in alfabetiese volgorde die stadion ingestap met St. Lucia die eerste en die gasheer Griekeland die laaste, maar aangesien die plaaslike taal Grieks is, is dié taal se alfabet gebruik om die volgorde te bepaal. Mbulaeni Mulaudzi, hardloper en gouemedaljewenner tydens die Statebondspele 2002 in Manchester, het die Suid-Afrikaanse vlag ingedra.
Die Paralimpiese Somerspele 2004 is tussen 17 en 28 September in Athene gehou.
Toewysing
Athene is op 5 September 1997 in Lausanne deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Somerspele in 2004. Ander kandidate was: Rome, Kaapstad, Stockholm en Buenos Aires.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
28 Olimpiese sportsoorte in 301 dissiplines is tydens die Spele beoefen. Tydens die Spele is 301 goue medaljes oorhandig. • 4
Stadions
35 sportplekke is tydens die Olimpiese Somerspele 2004 gebruik:
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Roei
Die Suid-Afrikaanse span wen die brons medalje in die Stuurlose paar wedren.
Getal medaljes
[[Lêer:2004 Summer Olympic games countries.svg|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 2004:
Bodiam, Oos-Kaap
Bodiam is 'n dorpie in die Amathole-distriksmunisipaliteit van die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika.
Bodiam is van Bell en  van Peddie geleë, naby die mond van die Keiskammarivier. Dit is vernoem na die Bodiam-kasteel in Engeland en was voorheen bekend as Mandy's Farm.
Ben Johnson (akteur)
Ben Johnson (13 Junie 1918 – 8 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shane (1953), The Wild Bunch (1969), The Last Picture Show (1971), en Bite the Bullet (1975).
Mary Ellen Trainor
Mary Ellen Trainor (8 Julie 1952 – 20 Mei 2015) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Goonies (1985), Die Hard (1988), Lethal Weapon 2 (1989), en Lethal Weapon 4 (1998).
239
Die jaar 239 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 39ste jaar van die 3de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Rassisme in die Verenigde State
Rassisme en etniese diskriminasie is sedert die dae van kolonialisme en slawerny 'n ernstige probleem. Wettige of sosiaal-goedgekeurde voorregte en regte is aan wit Amerikaners gegee wat die inheemse Amerikaners, Afro-Amerikaners, Asiatiese-Amerikaners en Latyns-Amerikaners nie gehad het nie. Europese-Amerikaners (in besonder die Anglo-Amerikaners) het vanaf die 17de eeu tot in die 1960's ekslusiewe regte soos onderwys, stemreg, immigrasie, burgerskap, en eiendomsreg geniet. Nie-Protestantse immigrante uit Europa, in besonder die Iere, Pole en Italianers, het egter xenofobiese-uitsluiting en etnies-gegronde diskriminasie in die Amerikaanse gemeenskap ervaar, en is nie ten volle wit beskou nie. Hierby is daar ook voortdurend teen die Jode en Arabiere gediskrimineer, met die gevolg dat baie mense van dié groepe, hulself nie as wit geÏdentifiseer het nie.
Die belangrikste ras- en etniesgebonde instellings in Amerika was:
Formele rasse-diskriminasie is merendeels in die 20ste eeu verbied, het sosiaal onaanvaarbaar geraak, en is moreel veragtelik beskou. Rassepolitiek het 'n groot fenomeen gebly, en rassisme bly voortbestaan in sosio-ekonomiese ongelykheid. Die laagvorming van rassisme het egter bly voortleef in die volgende sfere van die Amerikaanse samelewing: Behuising, opvoeding, in die regering en by die uitleen van geld. Die Amerikaanse menseregte-netwerk (U.S. Human Rights Network), 'n netwerk van talle burger- en menseregte- organisasies, reken dat diskriminasie elke aspek van die Amerikaanse leefwyse deurdring, en uitkring na alle anderskleurige gemeenskappe. Hoewel die aard van die gemiddelde Amerikaner se houding baie oor die afgelope paar dekades verander het, het meningspeilings deur organisasies soos ABC News gevind dat groot dele van die Amerikaanse samelewing erken dat hulle steeds diskriminerende sieninge huldig. So onlangs soos in 2007 het een uit tien Amerikaners gesê hulle is bevooroordeeld teenoor Spaans-Amerikaanse medeburgers, terwyl een uit vier so voel teenoor Arabiese-Amerikaners.
Transatlantiese slawehandel
Hoewel slawerny beskou word as die oorsprong van die Afro-Amerikaanse bevolking het die slawehandel in Afrika 'n groot ekonomiese grondslag in die wêreld gevestig. Onder die Europese elite, wat regdeur die tydperk van die Atlantiese stelsel die nasionale beleid bepaal het, het daar 'n gewilde ideologie by name, merkantilisme, bestaan. Merkantilisime is ook beskryf as die veronderstelling dat beleidsdoelwitte sentreer rondom militêre mag ek ekonomiese rykdom. Die kolonies was die bron van minerale rykdomme en voedsevoorrade wat tot voordeel van die tuisland gebruik is. Die inheemse-Amerikaners was nie geskik vir handerabeid nie want hulle het doodgegaan van siektes en geweld. Die Europeërs was te duur en sou ook die arbeidskrag in die tuislande verswak. Slawe was "in groot getalle" beskikbaar wat plantasie-landbou in die Amerikas baie winsgewend gemaak het.
Die slawehandel na Amerika het voor die Amerikaanse Burgeroorlog gefloreer en, volgens die Trans- Atlantiese databasis van slawehandel, is daar tussen 1626 en 1860 meer as 470 000 slawe uit Afrika na, wat vandag die Verenigde State van Amerika is, vervoer. Voorts het een uit elke vier gesin in die Suidelike Verenigde State voor die Amerikaanse Burgeroorlog slawe aangehou.Volgens die Amerikaanse sensus van 1860, was daar ongeveer 385 000 slawe-eienaars uit 'n wit bevolking van 7 miljoen.
Stappe om slawerny af te skaf
Vroeg in die 19de eeu is 'n verskeidenheid van organisasies gestig wat daarna gekyk het om die swartes in Amerika elders te verskuif waar hulle groter vryheid kan geniet, Sommiges het kolonisasie as 'n oplossing voorgestel, en ander weer emigrasie. In die 1820's en 1830's was dit die Amerikaanse Kolonisasie-vereniging wat wou hê die swart Amerikaners moet terug Afrika toe gaan vir groter vryheid en gelykheid,  en in 1821 is die kolonie van Liberië gestig. Duisende vrygestelde slawe en vrye swartmense (met beperkte regte) is gehelp om van Amerika af soontoe te verskuif. Die kolonisasie-proses is uit 'n mengsel van motiewe gebore met die vader van die idee, Henry Clay, wat dit as volg opgesom het:
Sowat 4 miljoen swart slawe is in 1865 bevry. Van hulle het 95% in die suide gebly wat een-derde van die bevolking daar uitgemaak het, in vergelyking met die vyf persent in die noorde van die land. So, die vrese in die Suide was veel groter as in die Noorde vir die emansipasie van die swart bevolking.
Die Groot Migrasie
Rassisme, wat as 'n uitsluitlike probleem van die Suidelike state beskou was, het nasionale kommer begin wek met die Groot Migrasie toe miljoene Afro-Amerikaners na die Eerste Wêreldoorlog in die Suide ontwortel en na die industriële hartaar in die Noorde verskuif het. Die meerderheid migrante het hulle in Boston, Chicago en in New York (Harlem) gevestig. Tussen 1910–1970 het die persentasie Afro-Amerikaners in Chocago van 2.0% tot 32.7% gestyg. Die migrerende swartes van 1910–1920 was in die meeste gevalle meer geletterd as dié wat in die Suide agtergebly het.
In reaksie op die toename in diskriminasie en geweld, het swartes met nie-gewelddadige protesveldtogte begin. In Februarie 1960 het vier Afro-Amerikaanse studente in Greensboro, North Carolina by 'n winkel ingestap en by die toonbank gaan sit, maar die personeel het geweier om hulle te bedien. Die studente het in hul lesings van passiewe weerstand geleer en vreedsaam gesit terwyl wittes hulle by die toonbank getart, tamatiesous oor hulle uitgegooi, en hulle met sigarette gebrand het. Hierna was daar nog talle ander soortgelyke protesaksies teen rassisme en ongelykheid gewees. Dit het regdeur die Suide posgevat en wyer begin uitbrei. Die veldtogte, optogte en boikotte het later begin vrugte afwerp en plekke het begin om hul sakeondernemings vir alle rasse oop te stel.
Die bomaanval op die 16de straat Baptistekerk was die keerpunt in die menseregte-tydvak van Amerika. Dit het die hele land se aandag op die probleem gevestig. Op Sondag 15 September 1963 het 'n lid van die Ku Klux Klan 'n gedeelte van die kerk in Birmingham met 'n bom verwoes. Die bom het naby 26 kinders ontplof waar hulle besig was om in die kelder vir kooroefening bymekaar te kom. Vier swartmeisies is in die aanval dood.
Die voorval was skaars enkele weke na Martin Luther King jr. se groot optog in Washington. Dit het uiteindelik 'n integrale deel geword van die veranderde persepsies oor die lewensomstansdighede van swartes in Amerika, en die weg gebaan vir die wet op menseregte van 1964 en die wet op stemreg van 1965 om aanvaar te word. Nie een van die twee wette is egter teen die einde van die 1960's geïmplementeer nie want die kampvegters vir menseregte se stryd om politieke en sosiale vryheid het nog voortgeduur. Talle Amerikaanse state het huwelike oor die kleurgrens verbied. Mildred Loving, 'n swartvrou, en Richard Loving, 'n witman, is in 1967 in Virginia vir een jaar tronk toe gestuur omdat hulle getrou het.
Die hede
Hoewel aansienlike vooruitgang in die voorafgaande dekades gemaak is om 'n middelklas op te bou en werk te skep, het swart armoede en 'n gebrek aan opvoeding,  in die konteks van de-industrialisering, toestande laat versleg. Vooroordele, diskriminasie, en institusionele rassime het steeds die Afro-Amerikaners benadeel. Ondanks die vordering wat gemaak is na die bomaanval op die16de straat Baptistekerk, het die geweld op swartes voortgegaan.In die 1990's is kerke regdeur die Suidstate aan die brand gesteek.
Cyphomyrus
Cyphomyrus is 'n genus van visse wat aan die familie Mormyridae behoort. Daar is verskeie spesies in die genus en een kom in Suider-Afrika voor.
Spesie
Spesie wat hoort tot die genus:
Leucandra palaoensis
Leucandra palaoensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Ed Quinn
Ed Quinn (gebore 26 Februarie 1968) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Eureka (2006), 2 Broke Girls (2011), Mistresses (2013), en One Day at a Time (2017).
Dundee, Skotland
Dundee ([dʌnˈdiː]; Skots-Gaelies: Dùn Dè [ˈt̪uːn tʲeː]), amptelik City of Dundee, is Skotland se vierde grootste stad en die 51ste mees bevolkte stedelike gebied in die Verenigde Koninkryk, met 'n bevolking wat teen die middel van 2016 op 148 270 beraam is. As Dundee City vorm die stad een van 32 raadsgebiede of council areas waarin Skotland vir administratiewe doeleindes verdeel is.
Dundee is 40 myl (64 km) noord van Edinburg in die oostelike Skotse Laagland aan die noordoewer van die Firth of Tay geleë, 'n see-inham wat die stad met die Noordsee verbind. Die stadsgebied strek vanaf die Tay tot die Dundee Law, 'n vulkaniese prop met 'n hoogte van 571 voet (174 meter) bo seevlak. Die oudste historiese verwysing na Dundee dateer uit die laat 12de of vroeë 13de eeu toe aan Dundee die status van royal burgh of koninklike nedersetting toegeken is. In die volgende vyf eeue is Dundee verskeie kere deur Engelse magte ingeneem en geplunder. In 1892 is stadstatus aan Dundee toegeken, en twee jaar later het dit 'n outonome county burgh geword. Vissery was van die vroegste tye af 'n belangrike bron van inkomste vir die bevolking, terwyl ook een van Skotland se grootste walvisvlote hier sy tuishawe gehad het. Dundee se tradisionele tekstielbedryf was vanaf die 19de eeu nou verweef met walvisvangs nadat ontdek is dat jutevesels, wat met walvisolie vermeng is, as versterkingsweefsel vir sakke en tapyte kon dien. Vervolgens het in Dundee een van die wêreld se vernaamste jutebedrywe ontstaan wat stedelike groei aangedryf het - en aan Dundee die bynaam Juteopolis besorg het.
Al word tekstiele - waaronder linnegoed, goiing, toue en tapyte - steeds in Dundee vervaardig, is 'n verskeidenheid ander ligte nywerhede sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog hier gevestig. So word die stad onder meer verbind met ingelegde eetware en konfyt. Vanaf die laat 20ste eeu het die belangrikheid van Dundee se nywerheidsektor geleidelik begin afneem en is steeds meer werkgeleenthede deur die groeiende dienstesektor geskep. Dundee het sodoende tot 'n belangrike spilpunt van onderwys en navorsing ontwikkel. Inligtingstegnologie (insluitende die ontwerp van rekenaarspelletjies soos Minecraft) en biotegnologie is die mees onlangse drywers van ekonomiese groei in die gebied.
Daarnaas steun Dundee se regenerasie as postindustriële stad sedert die 1990's ook op ontwerpkuns en kultuur. So is Dundee deur Unesco in 2014 as die Verenigde Koninkryk se eerste "Stad van Ontwerp" aangewys. Die ontwikkeling van Dundee se Waterfront speel 'n sentrale rol in dié kultuurgedrewe konsep. So word hier tans die eerste filiaal van die Victoria & Albert Museum buite Londen teen 'n koste van £80 miljoen opgerig. Dit sal sy deure in 2018 open.
Geskiedenis
Dundee se geskiedenis is nou verweef met sy ligging aan die Firth of Tay se noordoewer. Dundee se stigtingsoorkonde van 1191 vermeld dat die nedersetting danksy 'n inisiatief van koning David I van Skotland ontstaan het wat die bevordering van handel en die ontwikkeling van Skotland se platteland ten doel gehad het. Die plek vir die stadstigting is weens militêr-strategiese oorwegings gekies - vanuit Dundee kon die toegang tot Skotland se hartland beheer word.
Russies-Ortodokse Kerk
Die Russies-Ortodokse Kerk (Russies: Ру́сская правосла́вная це́рковь, Roesskaja prawoslawnaja tserkof) is ’n outokefale Oosters-Ortodokse Kerk wat sedert 15 Oktober 2018 nie meer in volle gemeenskap met die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel is nie. Die primaat van die kerk het die titel Patriarg van Moskou en die Hele Rusland.
Die Kerk het kerklike jurisdiksie oor verskeie Ortodokse kerke buite Rusland, soos die Outonome Oekraïens-Ortodokse Kerk, maar ondervind spanning met dié kerk weens skismatiese groepe wat deur die huidige regering gesteun word. Die debat oor die erkenning van ander Ortodokse kerke as outokefaal het ook spanning tussen die Russies-Ortodokse Kerk en die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel veroorsaak.
Ontstaan
Die Russiese Kerk ontstaan in 988, toe grootprins Wladimir die Grote van Kiëf-Roes die Christelike geloof aanneem as die land se amptelike godsdiens.
Die Kiëfse Kerk val aanvanklik onder die Ekumeniese Patriargaat van Konstantinopel en die Bisantynse patriarg stel die aartsbiskop aan wat hoof van die Russiese Kerk is. In 1054 is die Russiese Kerk deel van die Oosters-Ortodokse Kerk wat ontstaan ná die skeuring in die kerk van die Romeinse Ryk bekend as die Oos-Wes-skisma. In 1448 maak die Russiese biskoppe hulle los van die Patriargaat van Konstantinopel. Sedertdien is dit ’n outokefale, administratief selfregerende kerk. Vyf jaar later val Konstantinopel in die hande van die Ottomaanse Ryk en in Rusland ontstaan die teorie dat Moskou die "Derde Rome" is en die Christelike (Ortodokse) keiserryk moet voortsit. In 1589 neem die aartsbiskop van Moskou met die toestemming van die patriarg van Konstantinopel die titel patriarg aan.
Skeuring
Die Ougelowiges verskil steeds van die Russies-Ortodokse Kerk. Een van die belangrikste verskille is die manier waarop die kruisteken gemaak word. Die Ougelowiges doen dit met twee vingers as teken van die dualiteit van Christus die Seun van God en Christus die Mens. Die amptelike Kerk maak die teken met drie vingers as simbool van die Heilige Drie-eenheid (Vader, Seun en Heilige Gees).
Vervolging en herlewing
Ná die Russiese Rewolusie van 1917, tydens die kommunistiese era, is die Kerk vervolg. Biskoppe, priesters en ander gelowiges is gearresteer en tereggestel. Kloosters is gesluit en talle kerke is verniel of as pakhuise, bioskope en gemeenskapsale ingerig.
Nadat Nazi-Duitsland die Sowjetunie in 1941 ingeval het, laat Josef Stalin die Russies-Ortodokse Kerk herleef om patriotiese ondersteuning van die Russiese deelname aan die oorlog aan te moedig.
’n Nuwe patriarg word gekies, teologiese skole geopen en duisende kerke weer in gebruik geneem. Die Moskouse Teologiese Akademie-kweekskool, wat in 1918 gesluit is, word ook heropen.
Tussen 1945 en 1959 word die amptelike organisasie van die Kerk baie uitgebrei. Teen 1957 is sowat 22 000 Russies-Ortodokse kerke weer aktief.
In 1959 begin Nikita Chroesjtsjof egter sy eie veldtog teen die Kerk en sowat 12 000 kerke word gedwing om hul deure te sluit. Teen 1985 is daar minder as 7 000 kerke oop. Lede van die kerkhiërargie word uitgedwing en in die tronk gestop en hul plekke word ingeneem deur "gehoorsame" kerklikes, van wie talle na bewering bande met die KGB het.
Sedert die val van die Sowjetunie gaan die Russies-Ortodokse Kerk deur ’n soort renaissance.
Liturgie
Die liturgie en rite van die Russies-Ortodokse Kerk kom grootliks ooreen met dié van ander Oosters-Ortodokse Kerke, wat ook uit die Kerk van Bisantium ontwikkel het. Tipies is dat die kruisteken gemaak word vanaf die voorkop, via die regterskouer na die linkerskouer met drie vingers nes in die Grieks-Ortodokse Kerk. In die kerkdienste word die hoogtepunte soos die geboorte, dood en opstanding van Christus herdenk. Geen musiekinstrumente word gebruik nie. Daar is egter baie koorsang. Die lidmate staan soms ure aaneen om saam te aanbid.
Verspreiding
Die kerk is sterk verteenwoordig in die lande van die voormalige Sowjetunie. Die Belarussies-Ortodokse Kerk en die Oekraïens-Ortodokse Kerk val onder die Russiese Kerk. ’n Deel van die Oekraïens-Ortodokse Kerk het egter afgestig en het hul eie patriargaat van Kiëf. Die Russies-Ortodokse Kerk word ook verteenwoordig in Europa, Amerika en Oseanië.
Kritiek
Die Russies-Ortodokse Kerk kry dikwels kritiek oor sy invloed op die Russiese politiek en openbare lewe. So word soms anti-semitiese berigte gepubliseer in nuusbronne van plaaslike bisdomme, word baie ander geloofsoortuigings soos die Jehovasgetuies, Mormone, Rooms-Katolieke Kerk, Hare Krishnas en Protestantse kerke "sektes" genoem en word in plaaslike kerke oproepe gedoen dat hul dienste versteur word en hulle selfs geweld gebruik teen hierdie "ongelowiges".
In Rusland is daar amptelik vryheid van godsdiens, maar invloedwerwers van die Russies-Ortodokse Kerk probeer die vryheid weer inperk, onder meer deur die verpligte registrasie van kerke. Dit lyk egter nie of die Kerk sy monopolie kan handhaaf nie. Benewens ander gelowe is baie Russe ook ateïsties, of hulle staan minstens onverskillig teenoor godsdiens.
Chic Johnson
Chic Johnson (15 Maart 1891 – 28 Februarie 1962) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 50 Million Frenchmen (1931), Hellzapoppin' (1941), Crazy House (1943), en Ghost Catchers (1944).
Groot Soutmeer
Die Groot Soutmeer (Engels: Great Salt Lake), geleë in die noorde van die Amerikaanse deelstaat Utah, is die grootste soutwatermeer in die Westelike Halfrond (met 'n soutgehalte wat drie tot vyf keer so groot is soos dié van die wêreld se oseane), die grootste Amerikaanse meer tussen die Groot Meregebied en die Stille Oseaan, en die agtste grootste geslote bekken sonder natuurlike uitvloei op aarde. Die meer ontvang sy water van talle permanente of seisoenale riviere wat in die nabygeleë berge oos van die meer ontspring en waarvan die Bear-, Weber- en Jordan-riviere die grootste is. Min lewensvorme word in die meer self aangetref, soos pekelgarnale, soutkreefte en bepaalde vlieëspesies, maar sy elf eilande, sy oewers en die omliggende vleie en modderbanke wemel van lewe. Die Groot Soutmeer is een van Utah se gewildste toeristetrekpleisters - met beperkte potensiaal vir swemsport. Daar is skoon wit sandstrande op Antelope Island - 'n eiland wat as Antelope Island State Park beskerm word. Die hoë soutkonsentraat van ongeveer 12 persent beteken dat 'n mens nie sommer in die meer se water sink nie - swemvaardighede word hier nie benodig nie. Die soutwater se smaak is egter onaangenaam, en dit kan onder meer oogirritasie veroorsaak.
Sonder natuurlike uitvloei is die Groot Soutmeer blootgestel aan Utah se son en die grootskaalse verdamping van water in die warm woestynstreek waardeur die hoë gehalte aan sout en minerale bepaal word. Naas die akkumulasie van minerale speel ook die afsetting van sedimente 'n belangrike rol. Die plat vallei, waarin die meer geleë is, is gevorm deur erosieprosesse in die nabygeleë bergwêreld. Sedimente is hier duisende voet hoog opgehoop. Die plat terrein dra by tot die groot variasies van die Groot Soutmeer se wateroppervlak. Selfs 'n klein styging van watervlakke in nat jare kan 'n grootskaalse uitbreiding van die meer se oppervlak tot gevolg hê.
In 1962 was die Groot Soutmeer 4 192 voet bo seevlak geleë, met 'n wateroppervlak van 969 vierkante myl. Gedurende die vroeë 1980's het dit 'n hoogte van 4 212 voet bo seevlak bereik, waarby die meer se oppervlak uitgebrei is tot 2 300 vierkante myl. Onafhanklik van hierdie variasies het die Groot Soutmeer sedert die middel van die 19de eeu met sowat die helfte gekrimp. In die tweede dekade van die 21ste eeu het droogtes die probleem vererger.
Die Groot Soutmeer is 'n oorblyfsel van Lake Bonneville, 'n uitgestrekte varswatermeer uit die Pleistoseen (omstreeks 75 000 tot 7 250 v.C.) wat destyds groot dele van Wes-Utah se valleie bedek het - met 'n lengte van rofweg 325 myl, 'n wydte van 135 myl en 'n diepte van 1 000 voet het sy oewers tot in die huidige deelstate Idaho en Nevada gestrek. Geleë buite Salt Lake City, Utah se hoofstad en grootste stedelike nedersetting waarvoor die meer die naamgewer was (tot 1868 was die stad se amptelike naam Great Salt Lake City ), en teen die westelike rand van die Wasatch Mountains (wat deel uitmaak van die Rotsgebergte), beslaan die Groot Soutmeer een van die kleiner bekkens binne die Groot Bekken (Great Basin).
Baviaans Plaaslike Munisipaliteit
Die Baviaans Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Sarah Baartman-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Dit het met Camdeboo en Ikwezi Plaaslike Munisipaliteite saamgesmelt na 3 Augustus 2016, om die nuwe Dr Beyers Naudé Plaaslike Munisipaliteit te vorm.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit was:
Groot Soutmeer
Historiese strandoorde
Die meerwater se saliniteit beperk sy ekonomiese potensiaal, behalwe vir die ontginning van tafelsout en minerale sowel as die vangs van pekelwatergarnale. Nogtans het langs die Groot Soutmeer se oos- en suidoewer tussen 1870 en 1893 agt strandoorde ontstaan waarvan Saltair die bekendste was. Vanaf 1893 tot sy vernietiging in 'n brandramp in 1925, en nog eens vanaf sy heropbou tot 'n verwoestende droogte in die 1930's was Saltair 'n gewilde ontspanningsplek. Seilsportgeesdriftiges het die soutmeer se potensiaal vir watersport reeds in die 19de eeu raakgesien. Op 10 Mei 1877 is 'n jagklub, The Great Salt Lake Yacht Club, met kaptein David Lazarus Davis as Commodore gestig.
Courtnall Skosan
Courtnall Skosan (gebore 24 Julie 1991 in Kaapstad) is 'n rugbyspeler wat op die vleuelposisie vir die Goue Leeus in die Curriebeker en die Lions in Superrugby speel.
Springbokloopbaan
Hy het op 10 Junie 2017 sy debuut vir die Springbokke teen Frankryk op Loftus Versfeld gemaak.
Hobeni
Ikhaya Loxolo, 'n gemeenskap en plaas vir mense met spesiale behoeftes, is naby die dorp geleë.
240
Die jaar 240 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 40ste jaar van die 3de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Marita Geraghty
Marita Geraghty (gebore 26 Maart 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hiding Out (1987), Sleeping with the Enemy (1991), Groundhog Day (1993), en Don Juan DeMarco (1994).
COBOL
COBOL (COmmon Business Oriented Language) is 'n hoëvlak programmeertaal wat die primêre besigheidsprogrammeertaal was op hoofraamrekenaars en minirekenaars. Dis 'n vertaalde taal en een van die eerste hoëvlak programmeertale.
COBOL het ontwikkel uit FLOWMATIC, 'n taal ontwikkel in die 1950's deur Grace Hopper vir die UNIVAC I.