cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samuel Henri Pellissier
Loopbaan
Hy was van 1912 tot 1916 werksaam as vise-hoof van die hoërskole op Ladybrand, Lindley en Boshof. In 1917 is hy aangestel as hoof van die Hoërskool Ficksburg en nege jaar later, op 1 Desember 1926, word hy bevorder tot Direkteur van Onderwys van die Oranje-Vrystaat. In hierdie hoedanigheid het hy onderwys deur medium van Afrikaans op ’n vaste grondslag geplaas en ’n deeglike biblioteekstelsel ingevoer. Hy het hom beywer om die publiek van die Vrystaat onderwysbewus te maak en het talle onderwyskonferensies gereël en skole aangemoedig om kermisse te hou om geld in te samel vir beursfondse sodat plattelandse leerlinge vir hul middelbare onderwys na die koshuise op die dorpe gebring kon word, maar ook vir die bou van skoolsale en die instel van sangfeeste. Dit het gelei tot ’n ongekende gemeenskapsbetrokkenheid by die onderwys en opvoeding van die jeug.
Van 1932 tot 1934 dien hy as adjunk-kanselier van die Universiteit van Suid-Afrika. Hy bly direkteur van onderwys tot in 1948, waarna hy voorsitter van die Radioraad word, maar nie daarin kon slaag om die uitsaaiwese in Suid-Afrika genoegsaam na die Nasionale Party en Afrikaner-Broederbond se sin te beheer nie omdat dié amp nie met veel mag gepaard gegaan het nie. In 1959 is hy deur. dr. Piet Meyer opgevolg. Hoewel hy toe al oor die 70 jaar oud was, word hy organiseerder van ’n lektuurfonds van die NG Kerk vir swart mense. Hy sal ook onthou word vir die lenteskole wat hy van 1936 af landswyd gereël het waar kennis van en belangstelling in die Afrikaanse kultuur aangemoedig en versprei is.
Kultuurwerk
duimnael|regs|200px|Pellissier omstreeks 1933 toe hy adjunk-kanselier van [[Unisa was.]] Ná sy aftrede in 1948 het Pellissier meer dinamies as ooit in die kultuurlewe gestaan. Hy was geldinsamelaar by uitnemendheid. Hy het byvoorbeeld R32 000 vir die Vrede van Vereenigingmonument, anderhalf miljoen rand vir die Christelike Lektuurfonds en R237 000 vir die bronswaens by Bloedrivier ingesamel. Hy het gelo dat die wordingspad van die Afrikaner, waar moontlik, deur middel van beelde, monumenten en gedenktekens in herinnering gehou moet word. Reeds in 1936 het hy die Lenteskole geestig met as doelwit die uitbreiding van kennis en die opwekking van belangstelling in die kultuurgeskiedenis van die Afrikaner. Tydens een van hierdie Lenteskole op Zeerust het hy in 1954 geld beskikbaar gestel en ’n gedenkteken laat oprig ter gedagtenis aan die sendingwerk wat sy oupa, J.P. Pellissier, daar verrig het. Die Lenteskool op Rustenburg het die monumentje agter die Krugerhuis op Boekenhoutfontein by die bidplek van pres. S.J.P. Kruger opgerig. Met die medewerking van die Afrikaanse Nasionale Studentebond (ANS) was Pellissier verantwoordelyk dat ’n standbeeld van pres. M.T. Steyn (deur Anton van Wouw) voor die hoofgebou van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat opgerig is en onder sy leiding is die voortrekkervrou Antjie Scheepers se gebeente op die terrein van die Hoërskool Ladybrand herbegrawe. Insgelyks is die gebeente van Louw Wepener op die plaas Constantia opgegrawe en op die rantjie by Springfontein hergebrawe. Omdat hy in sy wese kultuurdraer en -skepper was, was hy as goeie redenaar daartoe in staat om indringend en boeiend oor kultuurhistoriese onderwerpe soos die Groot Trek, die Bloedriviergelofte, die onderwys en opvoeding en die kultuurtaal van die Afrikaner te praat.
Van 1939 tot 1946 was Pellissier voorsitter van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns — wat in 1950 aan hom ’n erepenning toeken vir sy bydrae op die gebied van volkspele en kultuurbevordering in die algemeen. In 1965 is hy tot erelid van die Akademie verhef. Van 1948 tot 1959 was hy voorsitter van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie en het toegesien dat die Afrikaanse afdeling daarvan op gesonde voet geplaas is, terwyl ’n afsonderlike Afrikaanse nuusdiens ook gedurende sy dienstydperk ingesteld is. Hy was lid van die raad van die destydse Gey-universiteitskollege en van dié van die Universiteit van Suid-Afrika (1927–1954, behalwe 1948) alsook voorsitter van die konvokasie van die Universiteit (1930–1931) en vise-kanselier (1932–1934).
Pellissier was Hoofbestuurslid van die F.A.K. en ontvang in 1961 die organisasie se hoogste toekenning, naamlik die Erepenning vir Volksdiens.
In 1955 sien sy werk Jean Pierre Pellissier van Bethulie oor sy oupa, ’n sendeling uit Frankryk, die lig. Oor dr. Pellissier se lewe verskyn in 1981 Die lewe en werk van Samuel Henri Pellissier: soos deur hom aan sy vrou gedikteer. Sy vrou was Judith Pellissier, ook ’n kultuurmens by uitstek.
Volkspele
duimnael|regs|230px|Dr. Samuel Pellissier, voorsitter van die Uniale Raad vir Volksang en Volkspele, oorhandig ’n medalje aan mev. Cecile de Ridder, volkspeleleidster, net na afloop van ’n uitvoering in die amfiteater van die [[Voortrekkermonument in Desember 1949, toe die monument ingewy is. Agter mev. De Ridder staan dr. F.C.L. Bosman. Sy was die moeder van die Pretoriase argitek Johan de Ridder.]]
Pellissier sal onthou word as die vader van die Volkspelebeweging in Suid-Afrika wat hy met buitengewone visie, skeppende vermoë en volgehoue arbeid en strewe uitgebou het. As jong kultuurbewuste Afrikaner het hy in 1912 die vergesig gehad om van ’n gedissiplineerde, tradisiegebonde jeug, met hul eie volkspele, volksang en volksdrag. Terwyl Pellissier in Nääs was saam met ene J.M. Meiring om hulle daar verder in skrynwerk te bekwaam, het die jongmense saans geleenthede geskep vir ontspanning. Hulle het in die kleurvolle volksdrag van hul verskillende lande bymekaargekom en volksang en volksdanse beoefen. Net die Suid-Afrikaners was nie in volksdrag geklee nie, want hulle het nie so iets gehad nie. By die aanskoue van hierdie kleur- en glansryke optredes het Pellissier besluit dat wanneer hy weer in sy eie land terug is, hy dit sy taak gaan maak om die jongmense van sy volk te mobiliseer en aan te spoor om ook ’n spelende, singende en werkende volk te word. Pellissier het vier Sweedse danse vertaal en aan leerlinge van sy skool geleer. Tydens ’n Sondagskoolpiekniek op Saterdag 28 Februarie 1914 is dié spele toe die eerste keer op ’n plaas met die naam Vuisefontein, ’n paar kilometer noord van Boshof, vertoon. Destyds het dit bekendgestaan as die “Swedish Games”. Gou het dit in gewildheid toegeneem.
Volksang en volkspele het in Suid-Afrika posgevat. Vir Pellissier was volkspele ’n fisieke en geestesaktiwiteit wat deur volksgenote in die breë lae beoefen is. Spoedig is predikante, onderwysers en ander kultuurleiers by die beweging betrek en is die Uniale Raad vir Volksang en Volkspele in 1941 deur die Reddingsdaadbond gestig. In 1951 het die organisasie outonoom geword, met Pellissier as voorsitter. Agt gewestelike komitees met wyksbonde en laers onder hulle, is in die lewe geroep. Talle volkspelekursusse is in al vier provinsies gehou en langsamerhand het volkspele en volksang ’n onmisbare plek in die kultuurlewe van die Afrikaner verower. Teen 1947 was daar reeds drie handleidings met volkspelemusiek gepubliseer en meer as negentig spele in handleidings geïllustreer. Min van die ou kultuurlande kon dit oortref. In 1955 is Ons eie volkspele gepubliseer wat vier-en-vyftig volksdanse van Afrikaanse oorsprong bevat het. Die Sweedse danse wat aanvanklik ’n nuttige doel gedien het, is weggelaat en in 1962 het die omvattende handboek Vir ons volkspelers verskyn.
’n Groep volkspelers het in 1953 na Europa vertrek om hierdie kultuurskat bekend te stel aan inwoners van Nederland, België, Wes-Duitsland, Swede, Denemarke en Engeland, terwyl ’n tweede groep Israel, Griekeland, Oostenryk, Wes-Duitsland en België in 1958 besoek het en ook aan die Internasionale Eisteddfod in Skotland deelgeneem het. Die volkspelers sou ook as ambassadeurs vir hulle land optree, want daar is oral by privaat mense tuisgegaan. Volkspele was altyd deel van Suid-Afrika se groot volksfeeste soos die inhuldiging van die Voortrekkermonument in 1949, die Van Riebeeck-fees in 1952, Pretoria se eeufeesviering in 1955, die Uniefees in 1960 en al die groot landswye Republiekfeeste daarna. Pellissier was self ten nouste betrokke by die reëlings vir die Voortrekker-eeufees in 1938 toe hy voorsitter was van die reëlingskomitee vir die feesvieringe in Bloemfontein.
Gesinslewe
In 1945 het die Universiteit van Stellenbosch ’n eredoktorsgraad in die opvoedkunde aan hom toegeken vir sy onderskeiding as onderwysman en sy bydrae tot buiteskoolse aktiwiteite soos sang, volkspele en spesiale onderwys vir volwassenes in die vorm van Lenteskoolkursusse. Ook die F.A.K. het in 1961 sy gesogte Erepenning vir Volksdiens aan hom toegeken.
Pellissier is oorlede op 18 Mei 1978. Hy is oorlel deur sy vrouw, Judith Raubenheimer, oud-presidente van die Oranje-Vrouevereniging en lid van talle kultuurorganisasies. Ses kinders is uit die huwelik gebore. ’n Borsbeeld van hom is in 1976 op Boshof by die Rooidakskool, waar die eerste volkspelelaer in 1914 geestig is, deur sy eggenote onthul. Tydens die plegtigheid het sy lewenslange vriend, oud-staatspresident C.R. Swart, die huldigingsrede gelewer. Verskeie skole in die Vrystaat is na Pellissier vernoem.
Bettysbaai
Bettysbaai is 'n vakansiedorp aan die Atlantiese Oseaan in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie strek ongeveer 12 km langs die kuslyn. Bettysbaai is vernoem na die dogter van Arthur Youlden wat saam met ander besigheidsmanne gedurende die 1930's die ontwikkeling van Bettysbaai begin het. Die R44 provinsiale pad gaan deur Bettysbaai.
Vosmaeropsis gardineri
Vosmaeropsis gardineri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Vosmaeropsis en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1916 deur Ferrer-Hernandez.
Frank Latimore
Frank Latimore (28 September 1925 – 29 November 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shock (1946), 13 Rue Madeleine (1946), Patton (1970), en All the President's Men (1976).
Tom Egeland
Tom Egeland (* 8 Julie 1959 in Oslo) is 'n Noorse skrywer en joernalis. Sy boeke - hoofsaaklik rillers - is reeds in twintig tale vertaal.
Lewe
Tom Egeland is in Oslo gebore en in die Kalbakken-buurt van die stadsdeel Grorud grootgemaak waar sy ouers 'n besigheid bedryf het. Hy het by Oslo se katedraalskool skoolgegaan en in 1977-1978 aan 'n uitruilprogram tussen Noorweë en die Verenigde State deelgeneem. Sy oorgrootvader Jon Flatabø, 'n volksdigter en boorling van Kvam in Hardanger, word as een van die baanbrekers van die populêre literatuur in Noorweë beskou.
Egeland was aanvanklik as joernalis by Noorweë se grootste weeklikse tydskrif vir mans, Vi Menn, die dagblad Aftenposten en die Oslo-nuusredaksie van die televisiekanaal TV 2 werksaam. Sedert 2006 is hy voltydse skrywer.
Literêre loopbaan
Tom Egeland het sy debuut as skrywer in 1988 met die riller Stien mot fortiden ("Pad na die verlede") gemaak. In dié roman vertel hy die storie van 'n paar wat skielik in die Noorse Wiking-tydperk vasgevange sit ('n heruitgawe van die boek het in 2006 onder die titel Ragnarok verskyn).
Maar eers met Sirkelens ende het die eerste groot deurbraak vir Tom Egeland gekom. Die roman handel oor 'n goue skryn wat 'n 2000 jaar oud manuskrip bevat - 'n dokument wat die tradisionele sienswyse van Jesus van Nasaret en die Christendom dramaties verander. Die hoofkarakter, Bjørn Beltø, is 'n albino-argeoloog.
Enkele jaar nadat Sirkelens ende in 2001 gepubliseer is, het resensente en lesers opgemerk dat die roman se storielyn groot ooreenkomste met Dan Brown se internasionale blitsverkoper The Da Vinci Code toon wat twee jaar later in 2003 verskyn het. In onderhoude met internasionale en Noorse media het Egeland aantygings dat Brown sy boek moontlik geplagieer het, kategories verwerp.
Met Paktens voktere het Egeland in 2007 die opvolger van Sirkelens ende opgelewer waarin die argeoloog Bjørn Beltø weer as hoofkarakter verskyn. Ook hierdie boek is in die styl van 'n misterieuse riller geskryf en handel oor historiese geheime rondom Egiptiese farao's, die teologie van die Ou Testament, Moses se boeke en die Oud-Nordiese Wiking-tydperk.
Die roman Ulvenatten (2005) is later as rolprent en televisiereeks deur die Sweedse regisseur Kjell Sundvall en die rolprentmaatskappy Nordisk Film verfilm. Die rolprent het sy première op 29 Februarie 2008. Die TV-reeks word deur die Noorse kanaal TV 2 gebeeldsaai.
In Mei 2009 het Egeland sy nuwe riller, Lucifers evangelium, as opvolger van Sirkelens ende en Paktens voktere bekend gestel. Die boek is deur kritici in Oslo se dagblaaie goed ontvang en later met die Noorse Riverton-prys bekroon. In 'n onderhoud met die dagblad Aftenposten het Tom Egeland onthul dat die hoofkarakter in Sirkelens ende en Paktens voktere na twee van Jon Flatebø se pseudonieme vernoem is: Bjørn Botnen en Sven Beltø.
Lucifers evangelium is in Maart 2010 eweneens met die Riverton-prys bekroon. Vir die radiodramaterisering van sy speurverhaal Trollspeilet (1997), wat deur die Noorse uitsaaikorporasie NRK geproduseer is, het Egeland in 2009 met die Prix Europa bekroon.
Sarah Culberson
Sarah Culberson (gebore 1976) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent American Dreamz (2006) en in die televisiereekse All of Us (2003), In Case of Emergency (2007), en The Secret Life of the American Teenager (2008).
Vosmaeropsis grisea
Vosmaeropsis grisea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Vosmaeropsis en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1939 deur Tanita.
Döhne-merino
Die Döhne-merino is 'n Suid-Afrikaanse skaapras wat ontwikkel het uit 'n kruising van Duitse vleismerinoramme en Peppin-merino-ooie. So het 'n skaap ontstaan wat ideaal geskik is vir die produksie van sowel goeie wol as vleis.
J.J.J. Kotze was die eerste direkteur van die Landbounavorsingsinstituut Döhne by Döhne naby Stutterheim en hy het besef dat 'n skaapras nodig is wat goed sal aard in die Suurveld van die Oos-Kaap en  het daarom in 1939 met daardie doel met kruisteling van skape begin.
Meer as 30 000 opregte Döhne-merino-ooie is by die stoettelersvereniging geregistreer en die meerderheid skape kom voor op plase in die Oos- en Wes-Kaap en die Vrystaat. Sedert 1998 word ook in Australië met die Döhne-merino geboer. Volwasse ooie weeg oor 'n 50 kg en ramme oor 'n 80 kg en lewer 'n 4 kg wol per jaar.
Erica arachnocalyx
Erica arachnocalyx is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Erica anomala
Erica anomala is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal waar dit voorkom in die Drakensberge vanaf Giant's Castle tot by Garden Castle asook die Mpendle en Underberg-distrikte. Die plant kom voor op hoogtes van 1 900-2 150 m bo seevlak en word as seldsaam beskou.
Döhne
Döhne is 'n dorpie in die Oos-Kaap langs die N6-hoofweg tussen Stutterheim en Cathcart. Dit lê 8 km noordoos van Stutterheim, 101 km van Oos-Londen en effens meer as 900 m bo seespieël. In 1874 het die spoorlyn vanaf Oos-Londen Döhne bereik. Dit was destyds die naaste stasie aan Stutterheim, maar die spoorlyn is later verlê om wel by Stutterheim verby te gaan.
In die Africana Museum in Johannesburg is 'n potloodskets deur luit. F. Barclay van die destydse Bethel-sendingstasie van eerw. Döhne.
Wesley Lau
Wesley Lau (18 Junie 1921 – 30 Augustus 1984) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Alamo (1960) en in die televisiereekse Perry Mason (1957), The Twilight Zone (1959), en Mission: Impossible (1966).
Yunnan
Yunnan (Chinees: 云南省, ) is 'n provinsie van die Volksrepubliek China. In 2008 het die provinsie 'n bevolking van sowat 46 miljoen gehad. Die administratiewe gebied Yunnan beslaan 'n oppervlakte van 394 000 km². Yunnan grens in die weste aan Mianmar, in die suide aan Laos en in die suidooste aan Viëtnam.
Louw Wepener
Louw Wepener (21 Julie 1812 - 1865) was 'n kommandant in die Oranje-Vrystaat. Hy is dood in 1865 terwyl hy en 'n klompie burgers Koning Moshoeshoe van die Basoetos se bergvesting (in die huidige Lesotho) bestorm het. Moshweshwe se vesting het as Thaba Bosiu of Berg van die Nag bekend gestaan. Die Basoeto-oorloë het van 1858 tot 1865 plaasgevind en het plaasgevind nadat die Basoetos nedersettings in die Oranje-Vrystaat aangeval het nadat hulle voorheen deur die kommandos uitgedryf is uit die gebied.
Wepener en sy burgers het teen 'n oormag geveg en Wepener is bekend vir sy heldhaftige optrede tydens die aanval op Thaba Bosiu.
Wepener is vereer deurdat 'n dorp in die Suid-Vrystaat, Wepener, sowel as 'n Weermageenheid die Regiment Louw Wepener (sedertdien ontbind) na hom genoem is. Die dorp is twee jaar ná sy dood in 1867 gestig. Twee militêre dekorasies is ook na hom vernoem: die Louw Wepener-dekorasie (1952-1975) en die Louw Wepener-medalje (1967-1975), albei vir dapperheid.
Stephanie D'Abruzzo
Stephanie D'Abruzzo (gebore 7 Desember 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Sesame Street (1969), Sheep in the Big City (2000), Scrubs (2001), en Unbreakable Kimmy Schmidt (2015).
Netvlerkiges
Die netvlerkiges (ordes Megaloptera, Rhaphidiodea en Neuroptera) is 'n groep insekte waarvan die volwassenes almal dun, deursigtige vlerke met heel party are het, maar wat hoofsaaklik op grond van hul gedaantewisseling in drie ordes verdeel word. Vroeër is hulle as subordes van een orde, die Neuroptera, beskou, en sekere deskundiges beskou hulle tans nog so.
Bekende verteenwoordigers is die mierleeutjies, wat eintlik larwes is, en die goudogies. Alle netvlerkiges ondergaan volledige metamorfose en sowel die larwes as die volwassenes is roofdiere. Die netvlerkiges is 'n groep insekte waarvan die volwassenes baie ooreenkom, maar wat op grond van verskeie verskille, veral in gedaante- wisseling, in drie ordes verdeel word. Hulle is die Megaloptera, waarvan die larwes waterlewend is, die Rhaphidiodea en die Neuroptera.
Vroeër is die drie ordes as subordes van die orde Neuroptera beskou. Twee paar uiters dun, deursigtige vlerke met 'n netwerk van dun are is kenmerkend vir al die netvlerkiges. Hierdie vlerke kom baie ooreen met die van die lede van die orde Odonata (naaldekokers), hoewel daar verder geen verwantskap tussen die twee groepe is nie. Die netvlerkiges is ook nie sulke goeie vlieërs soos die naaldekokers nie, en hulle liggame is ook sagter en swakker as die van die naaldekokers.
Die antennae is knuppelvormig verdik en die bytende monddele is goed ontwikkel. Die netvlerkiges leef van groot getalle myte, insekte-eiers en -larwes en van volwasse insekte soos vis motte en plantluise. Veral lede van die familie Chrysopidae is baie belangrik in die biologiese beheer van plantluisplae omdat hulle so baie daarvan eet.
Gedaantewisseling
AI die netvlerkiges ondergaan 'n volledige gedaantewisseling, met ander woorde hulle is holometabolies. Die larwes van die Megaloptera en die van die familie Sisyridae van die orde Neuroptera is waterlewend, terwyl al die ander landlewend is. Almal buiten die van die familie Sisyridae is vrylewend.
Die larwes van die familie Sisyridae is parasities op varswatersponse. Baie van die landlewende larwes lyk soos vismotte (orde Thysanura) vanweë die twee stertvormige aanhangsels aan die agterlyf en die relatief groot antennae. Na 'n aantal vervellings spin die larwe 'n dubbele kokon om homself en verander in 'n papie.
Appel (sanger)
Hy werksaam as liedjieskrywer by die musiekproduksiemaatskappy Appel musiek.
Sy treffer "Boer loop deur my are" verskyn in 2018 op die Maroela Media-Top-20.
Appel se vyfde vollengte ateljee-album, Patriot (2019), bereik nommer-1 op die trefferlys van iTunes.
Netvlerkiges
Verteenwoordigers
Die orde Megaloptera bestaan uit ongeveer 500 spesies en verreweg die meeste behoort tot die familie Corydalidae. In Suid-Afrika is daar slegs sewe spesies van die familie Corydalidae en een van die ander familie van die orde die Sialidae. Hulle is almal tot die berge van Kaap en Natal beperk. Hierdie Megaloptera is die enigste verteenwoordigers van die orde in Afrika suid van die Saharawoestyn.
'n Aantal tropiese spesies van die orde is baie groot en het eienaardige vorms en verlengde voorkake. Spesies van die genus Acanthocorydalis wat in China en Japan voorkom, kan 'n vlerkspan van 15 cm bereik. Lede van die familie Sialidae is gewoonlik kleiner as die van die familie Corydalidae en het selde ’n vlerkspan van meer as 2,5 cm. Die Megaloptera is oor die algemeen swak vlieërs en word altyd naby water aangetref. Die eiers word langs water gele en wanneer hulle uitbroei, kruip die larwes in die water in, waar hulle bly totdat hulle die papiestadium bereik.
Benewens die vlerke en die afwesigheid van kieue, lyk die volwassenes baie soos die larwes. Die orde Raphidiodea kom slegs in die Noordelike Halfrond voor en bestaan uit ongeveer 80 spesies. Die spesies van die orde het ’n verlengde voorste borsstuk wat skuins oploop en dit laat hul kop soos die van 'n slang lyk – vandaar die Engelse naam "snakefly". Die monddele is vooraan die kop geleë. Die wyfies van. hierdie insekte het ’n lang lêbuis of ovipositor waarmee hulle hul eiers in splete in boombas lê, en die larwes leef meestal onder en op die bas van klein wurmpies en plantluise.
Die orde het slegs een familie, die Raphidiidae. By die derde orde, die Neuroptera, is die verskil tussen die larwes en die volwassenes die grootste. Meer as 4 000 spesies van hierdie orde is bekend en hulle word in 18 families onderverdeel. Die meeste van hulle kom in die tropiese en subtropiese wêrelddele voor. Sewe van die 18 families het verteenwoordigers in Suid-Afrika. Die monddele van hierdie insekte is onderaan die kop en is aangepas om hul prooi binne te dring en die liggaamsvloeistowwe uit te suig.
Een van die bekendste families van die Neuroptera is die familie Myrmeleonidae, die mierleeutjies. Die bekende mierleeutjies is eintlik die larwes van insekte waarvan die volwassenes baie soos naaldekokers lyk. Ongeveer die helfte van die sowat 2 500 mierleeuspesies grawe tregtervormige gaatjies in sanderige grond wat as vangkuil vir insekte soos miere gebruik word. Die larwe grawe hom in die bodem van die gaatjie in totdat slegs sy 2 sekelvormige kake uitsteek. Wanneer 'n mier in die gaatjie val, word hy met die kake gegryp en leeggesuig. Die volwasse mierleeutjies is normaalweg naglewend. Nog 'n bekende familie van die Neuroptera is die familie Chrysopidae, die goudogies of gaasvliegies.
'n Groot aantal van hulle leef hoofsaaklik van plantluise en hulle kan groot getalle van die luise verorber. Sommige van hulle is in staat om 'n onwelriekende stof af te skei wanneer hulle vasgekeer word. Die eiers van goudogies word aan kort steeltjies bevestig wanneer hulle gelê word en hulle lyk baie soos die spoorkapsels van swamme. (Aanvanklik is die eiers dan ook as 'n swam, Ascophora ovalis, beskryf.)
Die ander families van die Neuroptera wat in Suid-Afrika aangetref word, is die Mantispidae, 'n familie waarvan die verteenwoordigers baie soos bidsprinkane lyk, maar waarvan daar betreklik min bekend is; die Hemerobiidae, waarvan die verteenwoordigers baie soos die van die Chrysopidae lyk; die Asealaphidae, wat na verwant is aan die Myrmeleontidae; die Psychopsidae en die Nemopteridae. Die larwes van die Mantispidae leef parasities op wolfspinnekoppe (families Pisauridae en Lycosidae).
Sarel Eloff
duimnael|regs|200px|Kmdt. Sarel Eloff tydens die [[Tweede Vryheidsoorlog.]]
Kmdt. Sarel Johannes Eloff (Rustenburg, Transvaal, 18 Augustus 1870 [volgens prof. P.J. Nienaber 1863] – Middelburg, Transvaal, 17 Maart 1944) was ’n onverskrokke Boere-kommandant van die ZAR en ’n kleinseun van pres. Paul Kruger en sy tweede vrou, Gezina. Van hom sou Nienaber ná sy dood skryf: “Sy openbare lewe was gekenmerk deur 'n blanke opregtheid en 'n innige liefde vir sy land en volk. Hy was 'n man wat in eenvoud sy God, sy volk en sy land gedien het. In die dae van die Transvaalse Republiek het hy 'n belangrike rol gespeel.”
Herkoms
Eloff was die oudste kind van Frederik Christoffel (Ryk Freek of Frikkie) Eloff van Pretoria, na wie die voorstad Eloffsdal genoem is, en sy vrou, Elsje Francina Kruger, tweede dogter van pres. Paul Kruger. Dié egpaar was gesiene inwoners en vooraanstaande lidmate van die Gereformeerde kerk Pretoria. Sy oom Jan was die tweede mynkommissaris van die Witwatersrand na wie meer as 10 strate in en om Johannesburg genoem is, onder meer Eloffstraat in die middestad. Sarel se suster Elsje Francina was getroud met dr. Herman van Broekhuizen, Nettie was getroud met Manie Bredell en sy broer Stephanus Johannes Paulus was 'n beeldhouer.
Die Jameson-inval
duimnael|regs|270px|'n Onbekende 2de luitenant en kmdt. Sarel Eloff (regs).
As jong man het hy hom by die “Zarps” in Pretoria aangesluit en vinnig opgang gemaak vanweë sy besonder aangename geaardheid, bekwaamheid, flinkheid en ywer. Reeds in 1894 is hy tot luitenant bevorder en in bevel van die Krugersdorpse polisie geplaas. Met die Jameson-inval in Desember 1895 en Januarie 1896 het hy hom onderskei deur met nege man 'n waaghalsige verkenningstog uit te voer om die sterkte van die invallers en hul planne vas te stel. Hy het dr. L.S. Jameson se mag naby Boons ontmoet, is gevange geneem en ontwapen, maar later vrygelaat op voorwaarde dat hy die invallers op hul tog na Johannesburg 'n voorsprong van twee uur waarborg. Nadat hy die ooreenkoms nagekom het, het hy te perd deur die nag gejaag om burgeroffisiere en kommando's tot aan die Elandsrivier by Rustenburg te waarsku en het hy Krugersdorp nog lank voor die vyand bereik. Sy vinnige optrede het baie daartoe bygedra dat Jameson betyds voorgekeer en tot oorgawe gedwing is by Doornkop op 1 Januarie 1896. In opdrag van die regering begelei hy Jameson en sy offisiere van Krugersdorp na Pretoria.
Die Driejarige Oorlog
In 1899 is hy bevorder tot kaptein en eerste bevelvoerder van die pas voltooide Johannesburgse fort en met die uitbreek van die Tweede Anglo-Boereoorlog op 11 Oktober 1899 is hy saam met Freiherr A. von Dalwig onder kmdt. S.P. Grobler van die polisie ingesluit by die kommando van waarnemende generaal H..C.J. van Rensburg, wat die noordelike en noordwestelike grens van die ZAR moes beskerm.
Hy is daar in bevel van die kanonne geplaas en het 'n belangrike aandeel in die terugdrywing van die Britse magte in die Tuli-gebied gehad. Daarna is hy na Derdepoort aan die Groot Marico-rivier verskuif, waar vyandelike swart stamme van oorkant die grens die polisiekantoor afgebrand en wit burgerlikes vermoor het. In Desember het hy hom verder in die gevegte teen hierdie swart aanvallers onderskei deur hulle op die vlug te dryf en hul voorpos, Sekwaanstat, te vernietig. Omdat die stryd aan hierdie gevegsfront vol-gens Eloff nie op meer energieke en offensiewe wyse gevoer is nie, het hy versoek om na 'n meer aktiewe gevegsterrein oorgeplaas te word.
Die Beleg van Mafeking
In April 1900 is hy met die rang van kommandant na genl. J.P. Snyman gestuur om hom in die beleg van Mafeking by te staan. As 'n man wat 'n militêre opleiding geniet het, kon hy hom geensins vereenselwig met die trae wyse waarop Snyman die beleg gevoer het nie en ook hier het hy die houding van die Boerebevel veels te selfvoldaan gevind. Terwyl die Britte kragtige en finale pogings aangewend het om Mafeking na 'n maande lange beleg te ontset en Snyman se optrede onseker gebly het, het kmdt. Eloff aangebied om die beleërde dorp langs 'n bepaalde roete wat hy as die sleutelweg beskou het, aan te val en binne te dring sodat die generaal vanuit die teenoorgestelde kant op 'n gegewe teken die finale aanslag kon doen. Saam met Snyman het hy dié gevaarlike taak beplan.
In die nag van 11 Mei 1900 het hy met 300 uitgelese man, onder wie talle Duitse en Franse vrywilligers, op stoutmoedige en skitterende wyse 'n verrassingsaanval op die dorp uitgevoer. Hy het aanvanklik sukses behaal en deur die vyandelike verskansings gedring tot digby R.S.S. Baden-Powell se hoofkwartier. Maar weens ’n gebrek aan die beloofde ondersteuning van die kant van ander Boere-afdelings is sy vordering gestuit. Hy behou wel sy stellings onder hewige geweervuur die hele dag deur, maar teen die aand van 12 Mei het hy besef dat hy in die steek gelaat is en gee met byna een derde van sy manskappe aan die vyand oor nadat die Britte besef het hoe klein sy mag is en hom en sy vrywilligers omsingel het.
Krygsgevangene
Tot met die ontsetting van Mafeking op 17 Mei 1900 het Baden-Powell hom saam met sy manne aangehou en daarna is hy as Boerekrygsgevangene na Deadwood-kamp op die eiland Sint Helena verban. Hier het sy medekrygsgevangenes en die kampowerheid hom as gewilde leier aanvaar en was hy aan almal bekend as 'n onverskrokke waaghals. Hy het twee maal daarin geslaag om uit die fort en kamp te ontsnap, maar het hom weer oorgegee omdat hy nie van die eiland kon wegkom nie.
Sy lewe ná die oorlog
Ná die vredesluiting op 31 Mei 1902 het Eloff na Transvaal teruggekeer en hom saam met sy vrou naby Middelburg gevestig, waar hy hom tot sy dood op die boerdery toegelê het. Hy was eenmaal kandidaat van die Nasionale Party, maar sonder welslae. Hy is in 1894 in Pretoria met Stefina Petronella Jacobsz getroud en uit dié huwelik is vier seuns en ’n dogter gebore.
Lillydale, Mpumalanga
Dit is net wes van Mhlumeni digby die Sabi Sand-wildreservaat geleë.
Vosmaeropsis hispanica
Vosmaeropsis hispanica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Pieter Kuypers Albertyn
Ds. Pieter Kuypers (oom P.K.) Albertyn (Kaapstad, 31 Oktober 1872 - Kleinmond, 26 April 1946 ) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, 'n skrywer, joernalis en die Kerk se eerste Algemene Sondagskoolsekretaris.
Gemeentebediening
regs|320px|duimnael|Maties se eerste rugbyspan van 1896 wat die eerste keer die Groot Uitdaagbeker gewen het. P.K. Albertyn staan agter, vierde van links. Die kaptein, in die middel met die bal op sy skoot, is [[John Hofmeyr, later predikant van Somerset-Oos. Links van Hofmeyr sit Herman van Broekhuizen, later NG predikant van Kuilsrivier en Pretoria voor hy oorgegaan het na die Hervormde Kerk. (Die latere ds.) C.V. Nel sit regs in die middelste ry. Hy was later predikant van Cradock, Oudtshoorn en Robertson.]]
duimnael|regs|320px|Stellenbosch se eerste span van 1897, wenners van die Groot Uitdaagbeker en onoorwonne in die kompetisie. Agter: [[Christie Neethling|C.A. Neethling, P. de Waal, P.K. Albertyn, P.O. Nel, T.B. Herold. Middel: C.V. Nel, H.D. van Broekhuizen, J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, J. Pargiter. Voor: P.A.M. de Vos, A. Markötter, B. Newmark, Japie Krige.]]
Nadat hy sy B.A.-graad aan die Victoria-kollege op Stellenbosch behaal het, voltooi hy sy studie aan die Kweekskool aldaar. Op Stellenbosch het hy van 1896 tot 1898 vir Maties se eerste span rugby gespeel.
Hy word op 14 Desember 1899 as predikant georden en op Vrydag 18 Mei 1900 in die NG gemeente Darling georden. Hier het hy alleen in die pastorie gewoon en 'n aantal van sy broers en susters gehuisves terwyl hul ouers op Bermuda was waar ds. Johannes Rudolph Albertyn die Boere-krygsgevangenes geestelik bearbei het. In Januarie 1901 voer Albertyn die reisplanne uit wat hy voor sy beroep na Darling gemaak het en vertrek saam met drie vriende na Europa, terwyl sy gemeentelike werk op Darling deur prop. J.G. Steytler behartig is. Hy sou nie lank in die gemeente bly nie en op 29 Januarie 1906 is aan hom demissie gegee omdat hy 'n beroep na Graaff-Reinet aanvaar het, waar hy bly tot 1921, toe hy vertrek na Brandfort. Sy laaste gemeente was Swellendam van 1926 tot 1929.
Sondagskoolskretaris
In 1929 word hy aangestel as die eerste Algemene Sondagskoolsekretaris in Bloemfontein. Hy raak bekend vir die werk wat hy doen ter wille van die Sondagskool en reël verskeie konferensies en besoek talle gemeentes. Ook deur sy skryfwerk bou hy 'n stelsel van Sondagskole op en slaag daarin om mense se belangstelling in die saak aan te wakker. Hy word aangestel as voorsitter van die Federale Sondagskoolkommisie en van 1930 af tree hy ook op as redakteur van Die Môrelig wat hy, soos met Die Kindervriend, gebruik om Sondagskole te bevorder. Reeds in 1912 publiseer hy Handleiding voor Zondagskool onderwysers en in 1934 Die Sondagskool, 'n handleiding wat alle aspekte van die werksaamhede van dié organisasie uiteensit. In 1940 volg Wanneer kinders groot word en in 1942 Godsdiensonderwys in ons skole. Sy laaste werk is Die lewe en tyd van die Here Jesus (1946), 'n studiegids vir Bybelse geskiedenis. Hy was verantwoordelik vir die opening van 'n boekdepot vir Sondagskole. Ná sy aftrede in 1938 skryf hy steeds artikels vir Die Kindervriend en Die Môrelig en tydens sy verblyf op Somerset-Wes gee hy lesings aan die Kweekskool op Stellenbosch.
Gesinslewe
Albertyn was die seun van ds. Johannes Rudolph Albertyn en die kleinseun van ds. P.K. Albertyn. Hy is in April 1903 op Wellington getroud met mej. Elise Beauchamp de Jersey Morgan. As trougeskenk het sy 'n klavier gekry en haar man 'n skryftafel vir sy studeerkamer. Haar vader was ds. Charles Morgan, een van die eerste vier studente aan die Kweekskool, en haar grootvader was ds. George Morgan, een van die oorspronklike Skotse predikante wat in 1822 na Suid-Afrika toe gekom het. Mev. Albertyn het na haar man se dood op Somerset-Wes gaan woon. Die egpaar was kinderloos.
16 Cygni
16 Cygni (of 16 Cyg) is ’n driedubbele ster sowat 69 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Swaan. Dit bestaan uit twee Sonagtige geel dwergsterre, 16 Cygni A en 16 Cygni B, en ’n rooi dwerg, 16 Cygni C. In 1996 is ’n eksoplaneet ontdek in ’n sonderlinge wentelbaan om ster B.
Afstand
Die parallaks van die twee helderste sterre is gemeet as deel van die Hipparcos-sending: 47,44 milliboogsekondes vir A en 47,14 vir B. Aangesien die sterre verbind is, lê hulle op dieselfde afstand en die verskil in parallaks word beskou as ’n eksperimentele fout. As A se parallaks geneem word, is die sterre 21,1 parsek van die Aarde af.
Eienskappe
Sterre A en C vorm ’n dubbelster sowat 73 AE van mekaar af. Ster B is sowat 860 AE van ster A af. Beide 16 Cygni A en B is geel dwergsterre soos die Son en hul massas is ook byna dieselfde as die Son s’n. Die raming van hul ouderdomme wissel, maar 16 Cygni is waarskynlik ouer as die Sonnestelsel, sowat 10 miljard jaar.
In 1996 is ’n eksoplaneet in ’n sonderlinge baan om 16 Cygni B ontdek. Dit voltooi ’n wentelbaan in 798,5 dae en het ’n halwe langas van 1,68 AE. Nes die meeste eksoplanete wat van die Aarde af waarneembaar is, is 16 Cygni Bb se bestaan afgelei van die ster se radiale snelheid. In 2012 het die sterrekundiges E. Plavalova en N.A. Solovaya bereken die massa moet sowat 2,38 Jupiter-massas wees.
’n METI (Message to Extra-Terrestrial Intelligence) is op 24 Mei 1999 na die 16 Cygni-stelsel gestuur vanaf die 70 meter hoë Eupatoria Planetêre Radar. Die boodskap is "Cosmic Call 1" genoem en sal 16 Cygni in November 2069 bereik.
God Save the King
[[Lêer:Commonwealth realms map.svg|duimnael|God Save the King/Queen is die koninklike volkslied in die hele Statebond:
]]
God Save the King of God Save the Queen (Afrikaans: God beskerm die koning(in)) is 'n volkslied wat in 'n aantal Britse Statebondslande in gebruik is. Die lied is die nasionale volkslied van die Verenigde Koninkryk en Nieu-Seeland, asook die koninklike volkslied in die volgende lande: Antigua en Barbuda, Australië, Bahamas, Belize, Kanada, Grenada, Jamaika, Papoea-Nieu-Guinee, Salomonseilande, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine, Tuvalu, in die oorsese gebiede Anguilla, Bermuda, Brits-Antarktiese Gebied, Britse Indiese Oseaangebied, Britse Maagde-eilande, Falkland-eilande, Gibraltar, Kaaimanseilande, Montserrat, Pitcairneilande, Sint Helena, Ascension en Tristan da Cunha, Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande, Turks- en Caicos-eilande en in die kroongebiede Guernsey, Jersey en die Eiland Man.
Die laaste drie van die voormalige ses verse is nie meer in gebruik nie:
As die monarg 'n koningin is, word die volgende woorde vervang King/Queen, he/she, him/her, his/her en die laaste twee verse verander in:
Neste
Die nes dien meestal as ŉ skuiling waar eiers gelê en/of kleintjies grootgemaak kan word, en dit is gewoonlik die wyfie wat die bou en uitvoering van die nes behartig. By sommige spesies word hierdie taak deur sowel die mannetjie as die wyfie behartig, en by nog ander deur slegs die mannetjie. Die vorm en gehalte van neste asook die materiale wat daarvoor gebruik word, wissel aansienlik. Oor die algemeen word baie aandag aan 'n nes bestee indien die kleintjies nesgebonde is, dit wil sê as hulle lank in die nes bly voordat hulle dit vir goed verlaat. Diere waarvan die kleintjies vroeg selfstandig is, bou gewoonlik eenvoudige neste. Elke dierspesie bou gewoonlik 'n nes met 'n bepaalde vorm.
Materiale wat algemeen gebruik word, is dele van plante (saadpluisies, takkies en grashalms) en klei, wat dikwels met speeksel gemeng word. Alleenlewende insekte grawe meestal gate in die grond en voer dit soms met ander materiale uit. Die meeste diere begin in die broeityd instinktief nes bou en weet ook instinktief hoe dit gedoen word. Onder die soogdiere is daar egter gevalle waar die jong diere by die ouer diere moet leer hoe om neste te bou.
Voorbeelde van sulke diere is bewers, sjimpansees en gorillas. Die meeste nesbouende diere soek beskutte en moeilik bereikbare plekke om hul neste te bou sodat die veiligheid van die kleintjies verseker kan word. Baie voëls soek byvoorbeeld steil kranse, hoë bome of digte struike vir die doel uit, terwyl sommige watervoëls drywende neste bou.
Funksie
Die vernaamste en bekendste doel van 'n nes is om kleintjies in voort te bring en groot te maak, maar sommige neste dien ander doele. Sjimpansees en orangoetangs maak byvoorbeeld byna elke aand 'n nuwe slaapnes in ŉ boom, waarskynlik omdat hulle daar veiliger voel as op die grond. Die wewers (voëls van die familie Ploceidae) bou dikwels 'n hele paar neste, waarvan slegs een gebruik word om eiers in te lê.
West Highland Way
Die West Highland Way (Skots-Gaelies: Slighe na Gàidhealtachd an Iar) is 'n langafstand-staproete in Skotland wat oor 'n afstand van 96 myl (154 km) vanaf Milngavie noord van Glasgow tot Fort William in die Skotse Hoogland toe loop - deur 'n verskeidenheid landskappe soos parke, die oewers van Skotse varswatermere (lochs) en oop heideveld. Die roete is in 1980 as Skotland se eerste amptelike langafstandroete geopen en word deur Scottish Natural Heritage as een van Skotland se Groot Roetes (Scotland's Great Trails) gekategoriseer.
Neste
Funksie
Die prieelvoëls (familie Ptilonorhynchidae) van Australië bou 'n soort prieel van takkies, grashalms en ander plantmateriaal en dit word met blink en helderkleurige voorwerpe versier. Die enigste doel van hierdie "neste", wat slegs deur die mannetjies gebou word, is om die wyfies te beïndruk.
Hul hele paringsritueel draai om die prieel, en paring self vind dikwels binne-in die prieel plaas. Die eiers word egter in 'n aparte koppievormige nes gelê. Die wyfie is verantwoordelik vir die bou daarvan, asook vir die versorging van die kleintjies. Huismossies (Passer domesticus) bou dikwels familieneste waarin ŉ hele paar saam broei en almal help om die kleintjies groot te maak. Die sosiale insekte (bye, termiete en miere) bestee baie tyd aan hul neste omdat dit nie net as skuiling vir die kleintjies gebruik word nie, maar ook as huisvesting vir die kolonies moet dien: die hele lewe van die kolonie draai om die nes.
Ongewerwelde diere
Die bekendste neste is die van insekte en sekere spinnekoppe, maar neste van een of ander aard kom ook by ander ongewerwelde diere voor. Die nautilus (Argonauta argo), wat verwant is aan die seekat, skei byvoorbeeld ŉ dun skulp af waarin die eiers gele word wat deur die wyfie uitgebroei word.
'n Wulksoort van die Noordelike Halfrond (Buccinum undatum) skei talle eierkapsels af wat elkeen ongeveer 1 000 eiers bevat en aanmekaargeheg is. In elke eierkapsel broei maar ongeveer 10 eiers uit - die res dien as voedsel vir die slakkies wat uitgebroei het. Die versameling van kapsels kan as ŉ primitiewe soort nes beskou word. Die bou van neste kom onder sowel alleenlewende as sosiale insekte voor. Die wyfies van die al leen lewende bye en hommelbye maak elkeen hul eie nes waarin hulle hul larwes versorg.
Die sosiale bye en hommelbye het gemeenskaplike neste waarin slegs een wyfie (die koning in) vrugbaar is en eiers lê. Die eiers word deur onvrugbare wyfies (werksters) versorg. Die deel van ŉ byekolonienes waarin die larwes uitbroei, bestaan uit 'n groot aantal selle wat uit bye was vervaardig word. Die byewas word deur die werksters geproduseer in kliere wat aan die onderkant van die agterlyf geleë is. Nie al die selle word vir die lê van eiers gebruik nie: sommige selle word gebruik vir die berging van nektar, stuifmeel en soms heuning.
Hommelbye gebruik dikwels ou neste van voëls of muise om nes in te maak, en hierdie neste word gewoonlik met grashalms en nat blare uitgevoer. In teenstelling met die ordelike en reëlmatige neste van sosiale bye is mierneste meestal slordig en onreëlmatig. 'n Tipiese miernes bestaan uit 'n aantal kamers wat onderling verbind is en wat verskeie ingange na die hele stelsel het. Baie mierneste word egter bo die grond of in bome gebou. Termietneste kom baie met mierneste ooreen, maar termiete is veral bekend vir die heuwelagtige neste wat hulle bou en wat tot 6 m hoog kan wees.
Hierdie neste staan meestal verkeerdelik as miershope bekend. Sommige termiete – meestal die met ondergrondse neste " kweek" swamme in (spesifiek vir die doel) afgesonderde dele van die nes en gebruik dit as 'n bron van voedsel.
Werweldiere
In elke klas van die werweldiere is daar verteenwoordigers wat neste bou. Een van die bekendste visse met die gewoonte is die Europese stekelbaars (Gasterosteus aculeatus). Die mannetjies van hierdie visspesie bou en bewaak die nes, wat eintlik net 'n holte in die bodem is. Ook die bekende bloukurper (Sarotherodon mossambicus) van Suider-Afrika bou sulke neste op die bodem. Visse van die familie Belontiidae bou skuimneste van lugborrels wat met speeksel omring word en waarin dikwels stukkies plantmateriaal voorkom.
Die neste word deur die mannetjies tussen die stingels van waterplante gebou, en tydens die bouproses probeer hulle boumateriaal van ander mannetjies steel. Die stelery gee gewoonlik aanleiding tot hewige gevegte. Die vorm en grootte van die skuimneste hang af van die spesies. Die bou van skuimneste kom ook by sekere boompaddas, byvoorbeeld die subfamilie Rhacophorinae van die familie Ranidae voor. In Suid-Afrika is die Laeveldse boompadda (Chiromantis xerampelina) ŉ verteenwoordiger van die subfamilie wat skuimneste bou.
Sommige paddas van die familie Leptodactylidae skei 'n laag skuim in of langs die water af waarin hulle hul eiers lê. Die dwergfluitpadda (Leptodactylus marinoratus) grawe weer 'n gaatjie in die grond waarin hy 'n skuimnes bou. Die nes word later met grond toegemaak. Krokodille en skilpaaie is eierlêende reptiele wat meestal gate grawe en hul eiers daarin lê. Hulle kies daarvoor 'n geskikte plek wat nie te warm of te koud word nie, en bestee dikwels heelwat tyd aan die uitgrawe en opvulling van die gate. Krokodille bly ook in die omgewing van die nes om dit te bewaak.
Wanneer die kleitjies uit die eiers kom, maak hulle geluide wat die wyfie kan hoor en die wyfie grawe dan die nes oop om die kleintjies uit te laat. Skilpaaie verlaat egter die nes nadat hulle hul eiers gele het en sien nooit die kleintjies nie. Voëls bou 'n groot verskeidenheid neste wat wissel van 'n klein holtetjie in die grond tot ingewikkelde gevlegte neste. Kiewiete skraap byvoorbeeld slegs 'n stukkie grond skoon en lê hul eiers daar. Die eiers sowel as die kleintjies is so goed gekamoefleer dat dit byna onmoontlik is om hulle raak te sien.
Die meeste swaeltjies bou neste van modder onder kranse, brûe, ensovoorts, maar sommige van hulle - byvoorbeeld die Afrikaanse oewerswael (Riparia paludicola) grawe gate in rivieroewers en ander sandwalle waarin hulle dan hul eiers lê. Die meeste voëls, veral die kleiner spesies, bou elke seisoen 'n nuwe nes, waarskynlik omdat die ou neste vol parasitiese myte en insekte is. Groot voëls maak dikwels jaar na jaar van dieselfde nes gebruik.
Hulle bring elke keer slegs geringe verbeterings aan die nes aan. Koning- en Keiserpikkewyne (Aptenodytes forsteri en Aptenodytes patagonica) maak nie neste nie, maar hou hul eiers tussen hul pote en 'n vou in die vel vas, totdat die kuikens uitbroei. Die bekende Versamelvoëls (Phifetairus socius) van die droë westelike dele van Suid-Afrika en Namibië bou groot gemeenskaplike neste waarin honderde voëls saamleef. Elke voël het sy eie kamertjie in die massiewe nes, wat meestal in kokerbome of kameeldoringbome gebou word.
Ander voëls soos blouvalkies trek soms ook saam met die familievoëls in die neste in. Knaagdiere is die vernaamste nesbouers onder die soogdiere. Die meeste van hulle bly in gate onder die grond, waarin die kleintjies ook gebore word. Dikwels word ŉ spesiale kamer met sagte materiaal uitgevoer vir die werpsel. Ook die gate van die kleiner roofdiere kan as neste beskou word omdat die kleintjies daarin gebore word, hoewel die gate meestal nie spesifiek vir die doel gegrawe word nie.
Die kleintjies van hase word gewoonlik in enige gat in die grond gebore en die kleintjies is by geboorte reeds volledig ontwikkel. Konyne, daarenteen, voer hul neste uit met hare wat hulle uit hul bors trek en die kleintjies word naak gebore. Die hare hou die kleintjies warm genoeg wanneer die wyfie vir lang tydperke van die nes af weg is. Konyne is nie inheems in Suider-Afrika nie, maar word wel as troeteldiere aangehou. In gevangenskap het hulle steeds die gewoonte om hul nes met hare uit te voer en om in die grond te grawe. As hulle nie kan grawe nie, krap hulle dikwels met hul pote op die vloer.
Broeiparasitisme
Dit is die verskynsel waar een diersoort sy eiers in ŉ ander diersoort se nes lê en die eiers sodoende deur die ander dier uitgebroei word. Die bekendste voorbeeld hiervan is seker die koekoek spesies soos die Europese koekoek, die piet-my-vrou en die diedrikkie.
Hierdie voëls lê een eier per nes in die neste van ander voëls wat dikwels kleiner as hulself is. Wanneer die klein koekoekie uitbroei, gooi hy soms die ander eiers of klein voëltjies uit die nes. Hy groei ook baie vinniger en eet al die kos sodat die ander voëltjies van die honger doodgaan.