cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
András Ligeti
Biografie
Hy het reeds vele CDs opgeneem, veral musiek van Hongaarse oorsprong, vir maatskappye soos BMG Conifer, Naxos, Hungaroton en Radioton, sowel as verskeie opnames vir radio en televisie wêreldwyd. Met die Boedapest Sinfonietta, wat uit lede van die simfonieorkes bestaan, het hy 'n aansienlike repertoire vanuit die 20ste eeu uitgevoer en opgeneem.
András Ligeti was tussen 1977 en 1985 by die Boedapest Staatsopera werksaam, eers as konsertmeester en toe as hoofdirigent, waar hy baie werke uit die sentrale repertoire uitgevoer het. Hy het ook by Saarbrücken gedirigeer. In 1998 het hy sy opera debuut in die Verenigde Koninkryk gemaak met 'n nuwe produksie van Carmen vir Opera North, met Phyllida Lloyd. In 1999 het hy ook bekroonde uitvoerings van die Damnation of Faust tydens die Perth-fees saam met die Wes-Australiese Simfonieorkes (WASO) gegee. In 2001 was hy as Prinsipiële Gas-dirigent van die WASO aangestel en het hy na Belfast teruggekeer vir konserte met die Ulster Simfonieorkes. Hy het na die English Northern Philharmonia in 2003 teruggekeer en weer in Belfast gedirigeer. In 2004 het hy uitvoerings van Bloubaard se Kasteel en The Miraculous Mandarin in Londen gegee, en in dieselfde jaar weer teruggekeer na die Orchestra of Opera North. Hy het vanaf 2005 tot 2007 as musikale direkteur van die Taipei Simfonieorkes gedien.
Alexandre Koyré
Alexandre Vladimirovich Koyré (Russies: Александр Владимирович Койранский, Taganrog (by die See van Azov), 29 Augustus 1892 - Parys, 28 April 1964) was 'n Franse wetenskapsfilosoof en wetenskaphistorikus van Russiese oorsprong. Sy bekendste werk is From the Closed World to the Infinite Universe uit 1958.
Alexander Koyré studeer in Göttingen in Duitsland met Edmund Husserl en David Hilbert, en doseer later aan die Sorbonne, een van Parys se universiteite. Hy het begin met klasse oor Hegel, maar het verder gewerk op die geskiedenis van godsdiens en metafisika. Koyré het later gefokus op Galileo Galilei, Plato en Isaac Newton. Hy kan dus geplaas word binne 'n wyer tradisie van Franse wetenskapsfilosowe soos Leon Brunschvicg, Émile Meyerson, Gaston Bachelard, Jean Cavaillès, Helène Metzger en Georges Canguilhem.
Koyré was 'n groot invloed op Europese en Amerikaanse wetenskapsfilosowe soos Thomas Kuhn en Paul Feyerabend. In 1961 het hy die George Sarton-medalje vir sy werk op die gebied van wetenskapgeskiedenis ontvang.
16de Dinastie van Egipte
Die 16de Dinastie (ook Dinastie XVI geskryf) was ’n koningshuis van Antieke Egipte wat tydens die Tweede Oorgangstydperk 70 jaar lank oor die Thebaanse streek in Bo-Egipte regeer het.
In dié tydperk (omstreeks 1650 tot 1580 v.C.) is Bo- en Benede-Egipte verdeel tussen die farao's van Thebe en die Hyksos-konings van die 15de Dinastie by Avaris.
Geskiedenis
Die voortdurende oorlog teen die 15de Dinastie het die kort bestaan van die 16de Dinastie oorheers. Die soldate van die 15de Dinastie het dorp vir dorp van hul vyande in die suide verower. Hulle het ’n al hoe groter deel van die 16de Dinastie se gebied oorgeneem totdat hulle eindelik Thebe self bedreig en eindelik verower het.
Hongersnood, wat Bo-Egipte ook tydens die 13de en 14de Dinastie geteister het, het voortgeduur tydens die 16de Dinastie, veral met die bewind van Neferhotep III.
Heersers
Die tradisionele lys heersers van die 16de Dinastie groepeer konings wat waarskynlik leenhere van die Hyksos was, saam. Van hulle het Semitiese name soos Semqen en Anat-her gehad. Die lys verskil van geleerde tot geleerde. Die lys hieronder is volgens Jürgen von Beckerath.
Leenhere van die Hyksos
! scope=col width="30%" | Farao ! scope=col width="20%" | Bewind ! scope=col width="40%" | Notas
Onafhanklike Thebaanse koninkryk
In sy 1997-studie van die Tweede Oorgangstydperk meen die Deense Egiptoloog Kim Ryholt dat die 16de Dinastie ’n onafhanklike Thebaanse koninkryk was. Volgens hom was daar 15 konings, waarvan sommige bevestig word deur bronne uit dié tyd. Ryholt lys die konings soos hier onder.
! scope=col width="30%" | Farao ! scope=col width="20%" | Bewind ! scope=col width="40%" | Notas
Martellotoring
duimnael|regs|250px|Die Martellotoring in Fort Beaufort, Oos-Kaap duimnael|regs|250px|Die Martellotoring in Simonstad, Wes-Kaap
Martellotorings is eenvoudige forte wat veral tydens die Napoleontiese oorloë langs die Engelse kus en versprei oor die Britse Ryk gebou is.
Die woord martello
In die sestigerjare van die 16de eeu is 'n ronde fort op Korsika gebou. Dit is 'n “martell”, 'n Italiaanse kloktoring, genoem wat moes lui om te waarsku teen 'n dreigende aanval van seerowers uit Noord-Afrika. Die ruïne van hierdie Genuese toring, die Tour de Mortella, is naby Mortellapunt (Mirtepunt). In Engels het die mortella verander na martello.
Makhosi Khoza
Makhosi Busisiwe Khoza is 'n voormalige lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress. Sy was 'n leierfiguur in die African Democratic Change (ADeC) se stigting in Desember 2017, maar het vier maande na die bekendstelling van die party, as partyleier uitgetree.
Martellotoring
Aanval op Korsika
Op 7 Februarie 1794 het die Britse oorlogskepe Fortitude en Juno vir Frankryk op Korsika aangeval. Vir twee dae is die fort op Korsika onsuksesvol bestook en moes landmagte ingespan word om die Franse te verdryf. Toe die Britte Korsika in 1796 verlaat, het hulle die toring opgeblaas, maar hulle was so beïndruk met die rol van 'n gevegstoring dat hulle dit ook in hul krygstaktiek ingevoer het.
Makhosi Khoza
Bedanking uit die ANC
Makhosi Khoza het op 21 September 2017 as 'n African National Congress-lid van die parlement bedank om by die pogings teen korrupsie in Suid-Afrika aan te sluit. Haar bedanking het gekom ná maande van haar kritiek op die voormalige ANC-president, Jacob Zuma, en sy het hom gevra om af te tree. Na die aankondiging is daar gespekuleer dat Khoza 'n nuwe politieke party sou vorm. Aanvanklike verslae in November 2017 het voorgestel dat Khoza haar nuwe politieke party "Change" sou noem. Die African Democratic Change (ADeC) is op 1 Desember 2017 van stapel gestuur. Khoza het vasbeslote gestel dat haar nuwe party sou nie tot niet gaan nie.
Martellotoring
Eienskappe van 'n martellotoring
Martellotorings is klein silindriese forte wat gewoonlik aan die kus gebou is. Dit het 'n standaardplan, maar die afmetings verskil van toring tot toring. Die mure van klip en baksteen is van 9 m tot 12 m hoog en tot 4 m dik aan die seekant. Soms was daar 'n kanaal rondom die toring en die deur was soms tot 'n 6 m bo die grond. Gewoonlik het die toring bestaan uit vier verdiepings. In die kelder was die spens en watertenk en op die grondvloer die kruithuis en magasyn. Daarbo was plek vir 'n garnisoen van 15 tot 25 man. Op die plat dak was 'n ronddraaiende kanondek vir 'n affuit met sy kanon en soldate met gewere. Die kanondek kon dus 360° roteer en so die skietrigting vinnig verander om aanvalle van alle kante af te slaan. 'n Nou wenteltrap het die verdiepings verbind. Na 1850, toe beter wapens begin gebruik is, het die martellotorings in onbruik verval.
Makhosi Khoza
Bedanking uit die ANC
Ná die bekendstelling het die African National Congress Khoza gekritiseer omdat die ADeC-logo lyk soos die African National Congress se logo. Khoza het hierdie eise verwerp.
In April 2018, vier maande na die bekendstelling van die party, het Khoza as partyleier uitgetree. Partyvoorsitter, Moses Mayekiso, is aangewys as haar opvolger.
Martellotoring
Engeland
Tydens die Napoleontiese oorloë was martellotorings baie gewild in die Britse ryk. Om 'n Franse inval te keer, is tussen 1804 en 1814 'n ketting van 103 torings langs die Straat van Dover gebou. Net alleen tussen Folkestone (in Kent) en Seaford (in die South Downs in Oos-Sussex) was daar 74. 'n Verdere 29 is langs die kus van Essex en Suffolk opgerig. Slegs nege torings is nog in hul oorspronklik toestand. Die martellotoring by Dymchurch is gerestoureer, tot monumnet verklaar en huisves 'n museum. Martellotorings kom o.a. ook voor in Indonesië, Italië, Spanje, Liberië, Mauritius en die V.S.A.
Kaapstad
Craig's Tower is in 1795 in Kaapstad gebou. Dit is laat in die 19de eeu afgebreek.
Fort Beaufort
Hierdie martellotoring en nabygeleë vestingwerke is na die Sesde Grensoorlog in opdrag van sir Benjamin D'Urban gebou. Dit is 'n besonder stewige gebou van gekapte klip met ruimte vir 'n draaiende kanon op die dak. Tot 1869 was daarin 'n garnisoen gestasioneer en in 1938 is die toring tot gedenkwaardigheid verklaar. Waarskynlik is dit die enigste martellotoring wat nie by die see staan nie.
Frederick Sleigh Roberts
Gedurende Oktober 1900 is hy terug na Engeland as opperbevelhebber van die Britse Leër. In Suid-Afrika word hy opgevolg deur lord Kitchener. Hy het baie moeite gedoen om waarskuwings te rig teen Duitse militarisme. Hy is in 1914 oorlede.
Militêre loopbaan
Hy trek soldate uit die Britse Ryk en herorganiseer die vervoer- en voorradesamestelling. Daarna begin hy sukses behaal; eers neem hy generaal Piet Cronje gevange saam met 4 000 man by Paardeberg in Februarie 1900. Hy stel ook die Verskroeideaardebeleid in. As aanvoerder van die Britse magte in Suid-Afrika het hy onder meer Bloemfontein, Pretoria en Johannesburg beset, waarop die Vrystaat en Transvaal amptelik as Britse gebiede geannekseer is. Hy verslaan generaal Louis Botha by Slag van Donkerhoek en verdryf hom tot in die destydse Oos-Transvaal.
Toe die oorlog amper verby was, het hy 10 000 man na Kandahar laat marsjeer en die groot Afgaanse leër wat die dorp aangeval het, verslaan. Toe die oorlog in 1880 beëindig is, het hy generaal geword en is 'n ridderskap aan hom toegeken. Na die dood van sir George Colley tydens die Eerste Vryheidsoorlog in Transvaal is Roberts in 1881 as bevelvoerder van die Britse magte in Suid-Afrika aangestel.
Net na sy aankoms het hy na Engeland teruggekeer omdat vrede intussen gesluit is. Van 1885 tot 1893 was hy opperbevelhebber in Indië en in 1895 is hy tot veldmaarskalk bevorder. In 1900, toe hy reeds 67 jaar oud was, het Roberts in die Kaap aangekom om die bevel oor die Britse magte by sir Redvers Buller oor te neem, nadat die Britte tydens die Anglo-Boereoorlog swaar verliese teen die Boeremagte gely het.
Roberts se enigste seun het in Desember 1899 in Natal gesneuwel. Roberts het flankbewegings bo frontaanvalle as militêre strategie verkies. Op 27 Februarie 1900 het hy en Kitchener genl. Cronjé by Paardeberg tot oorgawe gedwing. Ondanks aanvalle deur die Boeremagte het hy daarin geslaag om na Bloemfontein op te ruk en hy het die stad op 13 Maart beset.
Op 25 Mei het hy die Vrystaat amptelik as Britse gebied geannekseer en 'n paar dae later, op 31 Mei, het hy Johannesburg binnegeval en Pretoria op 5 Junie beset. Transvaal is op 1 September geannekseer en kort daarna was die grootste deel van die spoorlyn na Delagoabaai, waarvandaan die Boere hulle voorrade gekry het, in Britse hande.
Toe die Boere hulle egter nie wou oorgee nie en 'n bewegingsoorlog begin het, is plaashuise afgebrand en is die dakloses in kampe gehuisves. Kitchener het die beleid van verskroeide aarde na Roberts se vertrek verder gevoer, waarna die kampe as konsentrasiekampe bekend geword het. Onder die indruk dat die oorlog byna verby was, het Roberts die bevel op 29 November aan Kitchener oorhandig en na Engeland vertrek.
Hy was een van die eerste bevelvoerders wat die gedagte van verpligte militêre opleiding gesteun het. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 is hy as opperkolonel van die buitelandse magte aangestel.
In dié hoedanigheid het hy die Indiese soldate wat in Frankryk geveg het, gaan besoek en is hy op 14 November 1914 op St. Omaars oorlede. Sy boek oor sy vroeëre lewe, Forty years in India, het in 1897 verskyn.
Hennie Krüger
Ds. Hendrik Jacobus (Hennie) Krüger (6 Desember 1924 – 22 Junie 2001) was tussen 1951 en 1991, 10 jaar voor hy in sy huis op Worcester vermoor is, predikant in vier gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika.
Dr. Pieter Bingle in sy huldeblyk in die GKSA se Almanak van 2002: “(Ds. Krüger) is helder oordag in sy huis te Worcester vermoor. Alles dui daarop dat die moordenaar ’n hawelose is aan wie ds. Krüger die voorafgaande dag en nag losies gebied het (selfs sy wasgoed laat was).”
duimnael|links|300px|Vierdejaars aan die [[Teologiese Skool Potchefstroom, 1950. Eerste ry: D.J. van der Walt, E.J.G. Norval, G.L. van der Walt, I.J. van der Walt, J.M. Opperman. Tweede ry: J.C. Lessing, P.J. Opperman, L.S. Kruger, C.H. Smit, H.J. Kruger.]]
Ds. Krüger was in sy 40-jarige loopbaan predikant van Bethlehem (1951–1954), Bulawayo (1954–1976), in die kombinasie Worcester/Clanwilliam (1976- 1985) en Worcester (1986-1990). Dr. Bingle beskryf ds. Krüger as ’n dienswillige en toegewyde bedienaar van die Goddelike Woord. “Sy nederigheid, sy diep innerlike integriteit en matelose mededeelsaamheid en sy intense bewoënheid as herder/pastor het van hom ’n geliefde en alombeminde mens en dienskneg van die Here gemaak. Sy ekumeniese gerigtheid het sy vriendskapsbande ver oor kerkgrense heen gesmee.”
Ds. Krüger se eggenote, Makje, het in Oktober 1991 opslag in ’n motorongeluk gesterf. “Ons sal met deernis haar ondersteunende en stylvolle rol in die lewe van ds Hennie onthou,” skryf dr. Bingle. “Sy was die realis. Uit eie reg het elkeen geblom in die lewenstuin waar hulle geplant was. Die egpaar was onbaatsugtige mense wat altyd daar was vir ’n ander. Hulle was gans hulle lewe weldoeners. Hoe onbegryplik dat ds. Hennie vir sy barmhartigheid die hoogste prys betaal het.”
“Ons sal ds. Hennie onthou vir sy fyn waarneming van die klein dingetjies in die lewe. Hy het geluister na die Skrifwoord: ‘Moenie die dag van klein dingetjies gering ag nie’ (Sag. 4:10). Hy het daarom geglo en bely: “In die klein dingetjies van die lewe is dit die Skepperhand wat aan my die gawe van lewe gee, wat my voed, my versorg, wat my nie vergeet nie en ook deur my ’n boodskap aan die lewe wil gee. Hy het die klein dingetjies as speserye van die lewe gesien. Hy het geglo dat ook die klein skakeltjie in die lewensketting belangrik is in die ratwerk van God se uurwerk.”
Bediening in Suid-Rhodesië
Ds. Krüger, van 1954 tot 1976 die Gereformeerde kerk Bulawayo se eerste leraar, was die predikant wat die langste in enige gemeente in Klassis Trans-Limpopo gedien het. Hy het in 1964 ’n oorsig van die gemeente se geskiedenis tot Gedenkalbum van die Gereformeerde Kerk in Suid-Rhodesië 1914–1964 bygedra.
Ná die gemeente se stigting op Gwelo (d.i. Gweru) op 29 November 1952 is tydens die eerste kerkraadsgeleentheid ’n tweetal gestel om as predikant beroep te word. Herhaalde beroepe is uitgebring sonder sukses en gevolglik is die gemeente gedurende die vakature bedien deur wyle di. J.C. van der Walt (Louis Trichardt) en G.B.S. (Rabbo) Pasch (Potgietersrust); dr. D. Kempff (Salisbury) en ds. G.H.J. Kruger (Laeveld, Transvaal). Ds. Krüger skryf sowat 10 jaar ná sy bevestiging: "Met groot waardering en dankbaarheid word nog steeds deur die gemeente gewag gemaak van die werk van hierdie broeders ampsdraers."
Op ’n gemeentevergadering gehou 31 Julie 1954 is die beroep toe op ds. Krüger van Bethlehem uitgebring en op die kerkraadsvergadering gehou 9 Oktober 1954 is sy antwoord voorgelees. In die notule staan opgeteken: "Die kerkraad neem met innige dank kennis van die brief van ds. H.J. Krüger waarin hy die beroep aanneem."
Voorbereidings is toe getref vir die ontvangs. Die naweek van 8 tot 9 Januarie 1955 was die gemeente in feestelike stemming vir die ontvangs van die eerste predikant van die gemeente, ná ’n vakature van twee jaar. Teenwoordig by hierdie geleentheid: ouderlinge L. Schlebusch, J.H. van der Molen en diaken J.S. van Jaarsveldt. Deputate namens die Klassis: Louis Trichardt: oudl. Kruger en ds. J.C. van der Walt. Salisbury: oudl. Daan Robbertse en dr. D. Kempff. Vanaf Bethlehem is ds. Kruger vergesel deur diaken O. Venter, as verteenwoordiger van die kerkraad van Bethlehem. regs|300px|duimnael|Die kerkrade van [[Gereformeerde kerk Skeurvallei|Skeurvallei en Edloret in 1958 afgeneem saam met die Klassis van Trans-Limpopo. In die middelste ry sit: (van links) oudl. G.B. Enslin van Skeurvallei, ds. J.J. Venter van Koperstreek (vroeër genoem Nkana), ds. W.J. Maritz (Salisbury), ds. A.L. Aucamp (Burgersdorp), ds. H.J. Kruger (Bulawayo), ds. G.H. Buys (Lusaka), oudl. C.J. Roets van Eldoret en G. Botha (Skeurvallei).]]
Ds. Krüger skryf: "Met dankbaarheid teenoor die Here, wat nooit die werke van sy hande laat vaar nie, het die gemeente en kerkraad nou hulle hande sterk gemaak vir die groot werk van gemeentebou. ’n Eerste vereiste vir doeltreffende bearbeiding van die gemeente met sy uitgestrekte oppervlakte, was ’n motor; hiervoor het die gemeente reeds ’n groot bedrag ingesamel voor die koms van die leraar, en ’n ivoorkleurige Vauxhall trap die eerste spore van besondere bemoeiing en liefdevolle meelewing van die kerkraad na die huise van die gemeentelede wat verspreid woon oor ’n gebied groter as die provinsies Vrystaat en Natal saam."
Enkele maande later het die kerkraad verlof aan ds. Krüger toegestaan om van 25 April tot 6 Mei die Unie te besoek. Hy het as getroude man teruggekom en op 11 Mei 1955 is die eerste predikantsvrou in die gemeente verwelkom. In Desember 1955 het die pastoriepaar ’n gerieflike pastorie, deur die gemeente aangekoop in Gwelo, betrek. (Dit was die eerste en enigste gebou wat die gemeente tot en met die verskyning van die gedenkboek van 1964 besit het).
Op die vergadering van die kerkraad op 23 Julie 1960 is ’n skrywe van die kerkraad Mafeking behandel waarin Bulawayo-gemeente genader is om lidmate van Francistown, Betsjoeanaland, onder sy sorg te neem. Van toe af was daar nege wyke, naamlik: Gwelo, Gatooma, Redcliffe, Bulawayo, Wankie, Fort Victoria, Nuanetsi, Enkeldoorn en Francistown, bedien met uitgangspunt Gwelo, met wyke tot ongeveer 400 myl (640 km) daarvandaan.
Hierop het die gemeentes so gunstig gereageer dat die skriba-kassier, oudl. Van der Molen, op ’n kerkraadsvergadering van 28 Julie 1962 vir die eerste keer ná ’n lang tyd met blydskap kon rapporteer dat die gemeente ’n voordelige saldo in die bank gehad het. "Hierdie gulhartige gebaar van meelewing en praktiese openbaring van die kerkverband," skryf ds. Krüger, "sal altyd in dankbare herinnering van hierdie gemeente bly voortleef, en daarom voel ons ons gedronge om dit hier in besonder te vermeld."
Ds. Krüger sluit die hoofstuk in die gedenkboek oor Bulawayo soos volg af: "Kyk ons terug, voel ons ons klein en gering teenoor so ’n liefde, so ’n versorging en die goedheid van die Here, maar tegelykertyd vervul dit ons met aanbidding en besiel dit ons tot wederliefde. Kyk ons vorentoe, dan rig ons ons oog op die Leidsman en Voleinder van die geloof, Jesus Christus, in die vaste oortuiging, dat Hy wat die werk begin het, dit ook sal voltooi. Hy verlaat nie die werke van sy hande nie en wil ook hierdie klein gemeentetjie gebruik om sy lig te versprei en sy Raadsplan te dien. Tot hiertoe het God ons gehelp. Aan Hom al die eer."
En ds. J.H. van Wyk van Salisbury, die samesteller, voeg by: "Sedert 1954 was Bulawayo nog nie een keer vakant nie en lewer ds. H.J. Krüger vir tien jaar onafgebroke diens – die langste termyn vir enige predikant in Rhodesië."
Bikini-ringeiland
Die Bikini-ringeiland is 'n onbewoonde atol of ringeiland in die Stille Oseaan, waar die VSA vroeërjare kernwapens getoets het. Die atol van 2,32 vierkante kilometer is deel van die Marshalleilande in Mikronesië. Dit bestaan uit 36 eilandjies rondom 'n strandmeer (lagune) van 594,2 vierkante kilometer.
Tussen 1946 en 1958 het die Verenigde State eksperimente met atoomwapens hier uitgevoer. Sedert Julie 1946 is meer as 20 waterstof- en atoombomme oor die atol getoets. In 1956 is die Bikini-atol amper totaal deur die eerste lugontploffing van 'n waterstofbom (genaamd Castle Bravo) uitgewis.
Voor hierdie toetse is die plaaslike bevolking na die Rongerik-atol verskuif. Teen die einde van die 1960's en begin van die 1970's keer van die oorspronklike bewoners terug, maar is later weer as gevolg van die hoë radioaktiwiteit verwyder. Die eiland is in 2010 deur UNESCO as wêrelderfenisgebied verklaar, hoofsaaklik omdat dit as toetsgebied vir kernwapens gebruik is.
Die gelyknamige swemdrag vir vroue, die moderne bikini is in 1946 deur 'n Franse ingenieur Louis Réard ontwerp. Hy het dit na die Bikini-atol vernoem waar kerntoetse in Julie van dieselfde jaar begin is.
Geografie
Bikini bestaan uit 36 eilande:
Geskiedenis van Japan
Japan is 'n eilandgroep. Dit is byna geheel en al in die gematigde klimaatsone. Baie neerslag val en die grond is redelik vrugbaar. Alhoewel Japan nie te ver van die vasteland van Asië geleë is nie, was dit altyd op die periferie. Dit het dus 'n redelike beskeie rol in die wêreldgeskiedenis gespeel. Die Japanese beskawing is in 'n vroeë stadium diep beïnvloed deur China.
Die geskiedenis van Japan in die streng sin begin op die oomblik dat die invloed van die Chinese beskawing breedweg toegepas is. Die kennismaking het onder meer gelei tot die bekendstelling van skrif.
Voorgeskiedenis
Die vroeë en middel Paleolitiese bevolking van die vasteland van Oos-Asië (Homo erectus en Denisova-hominien) het sover ons weet, nie die eilande bereik nie. Al die vondste wat vroeër as 35 000 vC 'n menslike teenwoordigheid op die Japanse eilande gehad het, is kontroversieel.
Van ongeveer 32 000 jaar gelede is die teenwoordigheid van 'n paleolitiese kultuur aangetoon. Ongeveer 11 000 vC het die Holoseen-epog begin, die huidige interglasiale tyd. Meer komplekse kulture met groter tegniese vaardighede het na vore gekom. Dit word gewoonlik deurgans met die naam Jōmon aangedui.
Daar is reeds 'n Japannese taal, 'n tipiese Japanese godsdiens en tipiese Japannese sosiale strukture vanaf die oorlewering van die eerste historiese bronne.
Vroeë geskiedenis
Tradisionele Japanese legendes verklaar dat Japan in die 7de eeu vC gestig is deur die voorvaderlike keiser Jimmu. Die keisers van voor die 5de eeu (na Chr.) word egter gewoonlik as mities beskou. Volgens Chinese bronne was Japan oorspronklik 'n kombinasie van baie klein state, wat in die 3de eeu verenig is deur 'n koningin / priestes Himiko.
Die keisers was die heersers net die naam, maar vanaf die 6de eeu was die mag meestal in besit van magtige adelmanne, waardeur verskillende gesinne elk die mag een of ander eeu kon besit.
Taika-hervorming
In 646 is die politieke en administratiewe landskap van Japan in die sogenaamde Taika-hervorming neergelê. In hierdie hervorming, wat in werklikheid meer geleidelik plaasgevind het as op papier, word Japan na die Chinese model in 'n sentralistiese staat omskep. Die hele staat het die eiendom van die keiser geword, en die adel, wat voorheen Japan regeer het, kry nou hoë posisies in 'n nuwe, uitgebreide staatsdiens. Gedurende hierdie tyd het die keiserlike woning voortdurend verander: elke keiser het 'n nuwe woning gehad, sommige selfs verskeie.
Nara-tydperk
In 710 is Nara gekies as die hoofstad. Nara het die hoofstad gebly tot 784. Die periode van 710 tot 794 word dus die Nara-tydperk genoem. Die invloed van China het in die Nara-tydperk sy hoogtepunt bereik. Die keiser en die magtige hoffamilies het onder toenemende druk in Nara van Boeddhistiese priesters gekom. Van 784 tot 794 was Nagaoka-kyō die hoofstad.
Heian-tydperk
Keiser Kammu het besluit om die koninklike woning te verskuif na die stad Heian-kyō, die huidige Kyoto. Daar het gedurende die sogenaamde Heian-tydperk (794-1185) 'n baie verfynde hofkultuur met 'n uitgesproke aristokratiese karakter ontwikkel. Hierdie kultuur was grootliks beperk tot die paar groot stede wat nou ontstaan het. Die kunste, veral die literatuur, het 'n hoogtepunt bereik. Terselfdertyd het die keiser en sy huisgesin die werklike politiek meestal aan die laer adel in die provinsies oorgelaat, wat geleidelik meer en meer mag aan die provinsiale goewerneurs afgestaan het. Die hof het geleidelik sy greep op die ekonomie verloor.
Gedurende die Heian-tydperk het die Japannese kultuur toenemend sy eie gang gegaan. Na 850 het die kulturele invloed van China aansienlik afgeneem, hoewel die prestige van alles wat Chinees was, hoog gebly het. Baie dinge wat uit die Chinese kultuur afgelei is, is aangepas by die Japannese voorkeure en omstandighede.
Die magtigste familie gedurende die tiende en elfde eeu was die afstamming van die Fujiwara. Hulle het die hof beheer; die meeste keisers was nie veel meer as marionette nie. Gedurende die Heian-tydperk het 'n handjievol gesinne die regeringdiens gevorm. Afkoms en besit van groot grond was 'n noodsaaklike voorwaarde om aan die elite te behoort. Die boere was grotendeels aan die genade van hul plaaslike verhuurder oorgelaat. Die meeste boere (kōmin) het in haglike omstandighede gewoon.
In 1072 onttrek keiser Go-Sanjo hom na 'n Boeddhistiese klooster. Van agter die skerms het hy voortgegaan om invloed op die nuwe keiser uit te oefen. Op hierdie manier het hy daarin geslaag om die mag van die Fujiwara-gesin te verbreek, en ná hom het dit 'n vaste regeringsmetode geword, waarin 'n formeel afgetrede keiser die eintlike mag gehad het. Dit het inderdaad die einde van die mag van die Fujiwara beteken, maar die mag van die families uit die provinsies het toegeneem, en die voormalige keiserhof is soms uitmekaar geskeur deur interne politieke speletjies.
Twee van hierdie families, die Taira en die Minamoto, het nou om mag meegeding, en in 1160 het die Taira as oorwinnaars uit die stryd getree. Alhoewel die Fujiwara formeel hul hoë posisie behou het, was dit die Taira wat deur die invloed van die keiser nou die werklike mag gehad het. Die Minamoto is egter verslaan, maar nog nie vernietig nie, en in 1180 begin hulle 'n nuwe oorlog teen die Taira in 'n alliansie met die voormalige keiser Go-Shirakawa. Nou wen die Minamoto, en hul leier, Minamoto no Yoritomo, het die titel sjogoen (shōgun) gekry, oorspronklik 'n hoë militêre titel. Gedurende die daaropvolgende eeue sou dit veral die sjogoen wees wat Japan regeer.
Japannese middeleeue
Baie geskiedkundiges onderskei 'n periode wat hulle die Japanese Middeleeue noem. In hierdie periode het die krygers, die samoerai, die politiek oorheers. 'n Militêre administrasie is gestig, die bakufu. Die Japanese Middeleeue het aan die einde van die twaalfde eeu begin en tot die middel van die sestiende eeu geduur.
Kamakura-tydperk
Minamoto no Yoritomo het die bakufu in Kamakura in 1192 gevestig. Na die dood van Yoritomo het sy seuns ook 'n sjogoen geword, maar die mag van die Minamoto was nie blywend nie. Die Minamoto moes ook die keiserlike hof in Kyoto in gedagte hou. Die Hojo-familie het na vore getree en regeer vanuit die amptelike regent van die sjogoen.
In 1274 en 1281 het die Mongole Japan aangeval, maar albei kere het 'n sterk tifoon die Japanners help. Die Japannese praat van 'n kamikaze, 'n goddelike wind. Uit 'n ondersoek na die oorblyfsels van die 1281-vloot wat in 1981 gevind is, blyk dit egter dat die skepe slordig en vinnig gebou is, en dat slegte hout gebruik is, soms selfs tweedehandse hout. Die skepe is ook in 'ingeneemde' China gemaak. Vanweë die onbereikbare aantal skepe wat in 'n baie kort tydjie gemaak moes word, het hulle baie riviervaartuie gebruik sonder 'n diep seeboeg.Dus was hulle baie kwesbaar vir stormweer.
Muromachi-tydperk
In 1333, tydens die slag van Kamakura, is die Hojo uiteindelik verslaan deur die verbande Go-Daigo en 'n alliansie van oostelike ridderfamilies. Die Ashikaga-familie het die rol van sjogoen oorgeneem. Die Ashikaga het 'n nuwe bakufu opgerig; hul hoofkwartier was die distrik Muromachi in Kyoto. Keiser Go-Daigo wou dit nie aanvaar nie. Hy verhuis van Heiankyo en trek na 'n nuwe woning verder suid. Die Ashikaga het 'n ander keiser in Heiankyo aangestel, en vir 'n geruime tyd het Japan twee mededingende keisers gehad, totdat die destydse "suidelike keiser" in 1392 sy aanspraak op die troon prysgegee het.
Vanaf die vyftiende eeu is dit byna gedaan met die mag van die keisers. 'Die hof eet uit die hand van die bakufu.' Die Ashikaga het egter ook hul magsposisie in die daaropvolgende eeu verloor, en 'n bloedige magstryd het begin. Die hoogtepunt was die sogenaamde Onin-oorlog, 'n geveg tussen twee gesinne om mag in die sjogoenaat, wat Kyoto tussen 1467 en 1477 vernietig het. Op daardie tydstip was daar feitlik niks van die sentrale gesag oor nie, en verskillende provinsiale regeerders (daimyō) het om mag meegeding. Die komende periode staan bekend as sengoku-jidai, die 'eeu van strydende provinsies'.
Hereniging en Edo-tydperk
Oda Nobunaga (1534-1582), daimyō van die provinsie Owari, het die hereniging van Japan begin. Hy het 'n paar teenstanders verslaan, 'n ooreenkoms gesluit met 'n aantal ander daimyōs, veral Tokugawa Ieyasu (1542-1616) van die aangrensende Mikawa. In 1568 het hy Kyoto verower en die sjogoen gedwing om te vlug. Hy het die monnike van Hiei-zan verslaan. Hy het verskeie ander daimyōs verslaan, maar is in 1582 vermoor deur een van sy eie generaals, Akechi Mitsuhide.
Akechi is verslaan deur nog 'n Nobunaga-generaal, Toyotomi Hideyoshi. Hideyoshi het Nobunaga se hereniging voortgesit. Terwyl Nobunaga egter brutale geweld gebruik het, bewys Hideyoshi homself as 'n ware diplomaat. Hy het 'n paar oorloë met 'n eenvoudige afdreigings gewen, sonder dat sy leër daadwerklik hoef op te tree. Nadat die hele Japan trou aan die keiser en sy regent Hideyoshi gesweer het, het Hideyoshi sy leërs na Korea gestuur. Aanvanklik het die veldtog goed gevaar, maar toe sy generaals die grens van China nader, het hulle die Chinese in die gesig gestaar; ses jaar oorlog het nie 'n duidelike oorwinning opgelewer nie. Na die dood van Hideyoshi in 1598 onttrek die Japannese. Omdat die Toyotomi-clan nie sy vasale voldoende kon beloon vir die diens wat hulle in Korea gelewer het nie, het die ondersteuning vir die familie-groep verkrummel.
Na Hideyoshi se dood het Tokugawa Ieyasu die sterk man van Japan geword. Hy het nog nie aan die militêre avontuur in Korea deelgeneem nie. In plaas daarvan het hy sy magsbasis in die Kantō-streek versterk. Sy hoofkwartier was sy kasteel in Edo. In 1600, tydens die Slag van Sekigahara, verslaan Ieyasu die ondersteuners van Hideyoshi se seun Hideyori.
Na die dood van die laaste Ashikaga-sjogoen in 1603, is Ieyasu as sjogoen aangestel. Dat hy van Minamoto no Yoritomo afstam, het hierdie magsverandering vergemaklik. Reeds in 1605 het Ieyasu bedank en sy seun as 'n sjogoen aangestel, maar volgens goeie Japannese tradisie het hy mag in die agtergrond behou. Sy enigste oorblywende teenstander was Toyotomi Hideyori, die seun en opvolger van Hideyoshi. Ieyasu het Hideyori teruggedwing na die Osaka-kasteel en dit in 1615 ingeneem.
Ieyasu het die mag van die Boeddhistiese kloosters en die daimyōs beperk, en die keiser en sy hof het in 'n soort "goue gevangenisstraf" na Kyoto gekom, terwyl die sjogoen-hof na Edo (hedendaagse Tokio) verskuif is. Dit het die mag van die Tokugawa-gesin vir meer as twee eeue verseël (sien meer in die Edo-tydperk).
Vestigingsgebied
Die vestigingsgebied of stapelgebied (Russies: Черта оседлости;  Tsjertá osédlosti , Jiddisj: דער תּחום-המושבֿ,  der tkhum-ha -moyshəv ) was die mees westelike gebied van die Russiese Ryk waar Jode hul permanent kon vestig. Die gebied strek van 'n afbakeningslyn in die ooste na die buitegrens met Oos- en Sentraal-Europa.
Geskiedenis van Japan
Christendom in Japan
Die bekendstelling van die Christendom in die land begin in die nasleep van die aankoms van die eerste Portugese skepe in Japan in 1543. In 1549 arriveer Francis Xaverius saam met 'n aantal metgeselle in Kagoshima op die eiland Kyushu. Dit was die begin van die sending van die Jesuïete in Japan.
Vestigingsgebied
Die gebied beslaan slegs 20% van Europese Rusland en stem ooreen met die historiese grense van die Pools-Litouse Statebond. Dit het 'n groot deel van die huidige Litoue, Wit-Rusland, Pole, Moldawië, Oekraïne en dele van Wes-Rusland ingesluit.
Geskiedenis van Japan
Christendom in Japan
Die Christendom het vinnig wortel geskiet in Japan, en volgens sendelinge was daar in 1587 300 000 Christene in Japan, veral onder die laer klasse, maar ook 'n aantal daimyōs, veral dié uit Kyushu. Die aanmoediging wat aan die Jesuït-vaders van hierdie daimyōs gegee is, het ook aanvanklik uit berekening gekom, omdat hulle opgemerk het dat die sendelinge met groot respek deur die Portugese handelaars en seekapteins behandel is. Nietemin het hierdie goeie verstandhouding etlike jare geduur en vanweë die vele gunste wat Nobunaga aan die buitelandse sendelinge bewys het, het hulle reeds in hul optimisme begin hoop dat hulle die hele Japan tot die Christendom sou kon bekeer.
Nobunaga was ook baie gewillig teenoor die Jesuïete omdat hy hulle as moontlike bondgenote teen militante Boeddhistiese sektes beskou het, maar Hideyoshi het hierdie verhouding verkoel, en Tokugawa Ieyasu, wat die sendelinge gesien het as voorbereiders van 'n Portugese of Spaanse inval in Japan, verbied die sending en selfs die Christendom. In 1642 is Japan uiteindelik heeltemal van die buitewêreld afgesny. Japanese kon nie die land verlaat nie, en slegs enkele Asiatiese en Nederlandse handelaars mag handel dryf met Japan, in spesiaal aangewese klein gebiede.
Moderne Tyd
Die Japannese isolasiebeleid het ongeveer 200 jaar geduur, tot 1853. Die Amerikaanse kommandeur Matthew C. Perry verskyn in daardie jaar met 'n vloot langs die Japannese kus, en dwing Japan daardeur om sy grense te open. In Japan het die vrees ontstaan dat die land in die hande van koloniale magte sou val. Daar was ook probleme in die binneland; die teenkanting teen die bakufu, die sjogoen-regime, het toegeneem. Namate kontak tussen Japan en die Verenigde State en Europa aan die ander kant verbeter het, het verdere kulturele uitruiling plaasgevind. Japan het byvoorbeeld aan die Exposition Universelle van 1867 deelgeneem.
Vestigingsgebied
Geskiedenis
Die Swart Dood het tot pogroms teen die Joodse bevolking in Europa gelei, wat die skuld vir die epidemie ontvang het. In Pole, wat grotendeels deur die epidemie gespaar is, was die Jode egter welkom. Groot getalle hoofsaaklik Duitse Jode het hul destyds in die Poolse gebiede gevestig. Die nedersettingsgebied is in 1791 deur Katrina die Grote na verskeie mislukte pogings, gevestig. Die regent Elisabeth I se pogings om die Jode uit Rusland te verdryf tensy hulle hul bekeer het tot die Russies-Ortodokse Kerk dien as voorbeeld hiervan. Die instelling het egter slegs ekonomiese en nasionalistiese doeleindes gedien. Inderdaad, sedert die opkoms van industrialisasie was die Jode 'n vinnig-groeiende middelklas in Rusland; welke voorheen deur die adel, geestelikes en lyfeienes oorheers was. Op hierdie wyse het Katrina gepoog om die ontwikkeling van 'n Russiese middelklas te bevorder. Daar kan geredeneer word dat Katrina hierdeur 'n kompromie probeer bereik het tussen groepe wat die Jode wou uitjaag, haar eie liberale denkwyse, en die belange van die plaaslike bevolking in die provinsies. Na die stigting van die Poolse gebiede in 1793, het die ligging baie belangrik geword.
As gevolg van die anneksasie van die Poolse gebiede het die aantal Jode van 'n klein groepie tot 'n groot deel van die bevolking toegeneem. Op sy toppunt het die nedersettingsgebied meer as 5 miljoen Jode, die grootste konsentrasie ter wêreld, en ongeveer 40% van alle Jode wêreldwyd, bevat.Tussen 1791 en 1917, toe die nedersettingsgebied afgeskaf is, het die grense van die gebied gereeld verander, sodat sommige gebiede soms tot die nedersettingsgebied behoort het, soos die Kaukasus-streek.
Geskiedenis van Japan
Moderne Tyd
Die keiserlike hof is verskuif na Edo, wat hernoem is na Tokio (oostelike hoofstad). Die feodale strukture moes plek maak vir 'n sentrale nasionale administrasie. Die beleid gedurende hierdie periode was daarop gemik om Japan militêr en ekonomies so vinnig as moontlik te ontwikkel en te moderniseer. 'n Aantal ekonomiese en sosiale hervormings het gevolg: vrye keuse van beroep, afskaffing van die leenstelsel wat uit China gekopieër is, en die voorregte van die samoerai-klas, belasting op geld in plaas van volgens essensiële eienskappe, afskaffing van die slawerny van boere, gratis grondbesit en die vestiging van die diensplig. Nuwe ministeries is gestig, soos die Ministerie van Onderwys in 1871. Vanaf 1872 was primêre onderwys verpligtend vir almal. Dit het Japan die eerste land in Asië gemaak waar die bevolking heeltemal geletterd was.
Maatskappye in staatsbesit is vinnig opgerig, wat (met die uitsondering van die militêre industrie), toe hulle ekonomies lewensvatbaar was, geprivatiseer is. Die infrastruktuur is ook uitgebrei, nasionale pos- en telegraafstelsels is ingevoer en buitelandse tegnologie is ingevoer. Vanaf ongeveer 1880 het die Japanese industrialisasie vinnig begin, wat onder meer moontlik was omdat geld uit die landbou oorgedra is. Aanvanklik is hoofsaaklik sy en katoen geproduseer. In die 1880's het die aantal privaatbanke vinnig tot meer as tweehonderd gestyg. Die Industriële Bank van Japan het in 1902 geopen, wat veral die nywerhede moes finansier.
Vestigingsgebied
Geskiedenis
Daarbenewens was die Jode onderhewig aan 'n aantal beperkings: hulle mag byvoorbeeld nie in landbougemeenskappe gewoon het nie, en ook nie in die stede Kiev, Sevastopol en Jalta nie. In plek daarvan is hulle gedwing om hulle in klein provinsiale dorpies te vestig en sjtetls ('klein dorpies') te skep. Joodse handelaars van die Eerste gilde, mense met 'n hoër geleerdheid of ambagsmanne en soldate mag buite die nedersettingsgebied met hul familie gewoon het ooreenkomstig die werwingshandves van 1810. In sommige gevalle is uitsonderings gemaak, en mag Jode in die groot keiserlike stede gewoon het, maar hulle getalle was gewoonlik klein. Daarbenewens is 'n paar duisend Jode in 1891 uit St. Petersburg en Moskou na die vestigingsgebied verban.
Geskiedenis van Japan
Moderne Tyd
In 1893 verander Japan na die Gregoriaanse kalender.
Vestigingsgebied
Geskiedenis
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die hele nedersettingsgebied binne die gebied wat Nazi-Duitsland aan die oostelike front verower het, wat gelei het tot die verskyning van vele terreine waar massamoorde deur die sogenaamde "Einsatzgruppen" tydens een van die grootste beplande stelselmatige operasies van die Duitsers om die Jode as deel van die Holocaust uit te roei, plaasgevind het. Dit het gelei tot die byna volledige verdwyning van enige Joodse teenwoordigheid in 'n gebied wat voorheen die grootste konsentrasie Jode ter wêreld gehuisves het.
Geskiedenis van Japan
Moderne Tyd
Die tempo waarteen die wysigings aangebring is, was ongekend hoog. Dit het ook die daaglikse lewe beïnvloed. Dit alles het 'n gevoel van disoriëntasie teweeggebring. Daar was ook teenkanting teen die modernisering van bo, maar dit is met geweld onderdruk.
In 1889, onder premier Hirobumi Ito, is 'n grondwet ingestel op grond van die Duitse grondwet, wat van krag sou bly tot die Tweede Wêreldoorlog. 'n Nuwe leër is met die hulp van Engelse, Franse en Duitse adviseurs gebou.
Japan het vinnig tot 'n wêreldmag gegroei en sy nuwe ambisies het gelei tot oorloë met China (1894-1895) en Rusland (1904-1905), waardeur Korea ('n Japannese kolonie vanaf 1910), Taiwan en ander gebiede verower het. Die oorwinning oor veral Rusland het veral 'n indruk gemaak: vir die eerste keer is 'n 'westerse' land deur 'n 'gekleurde' land verslaan (dit was nie waar nie, Italië is in 1896 deur Ethiopië verslaan, en in die 17de eeu het die Chinese vir Nederland uit sy kolonie Formosa verdryf).
Taisho-tydperk
In die Eerste Wêreldoorlog het Japan onmiddellik oorlog teen Duitsland verklaar en die Duitse besittings in China (in Shandong) en die Stille Oseaan in besit geneem. Japan het ook probeer om sy invloedsfeer in China verder uit te brei, onder meer deur 21 eise aan die Chinese regering voor te lê. Vir versoeke om troepe na die westelike front te stuur, is vernuftige verskonings uitgevind. Aan die ander kant is China, wat duisende werkers na Europa gestuur het, onder druk geplaas. Volgens die Verdrag van Versailles is Japan toegelaat om die voormalig Duitse gebiede wettiglik toegeken te kry. Aan die ander kant word Japan ook 'n lid van die Volkebond.
Showa-tydperk
Die Shōwa-tydperk, letterlik vertaal as 'tydperk van verligte vrede', is 'n periode wat parallel loop met die regering van keiser Hirohito. Die tydperk duur van 25 Desember 1926 tot 7 Januarie 1989.
Ekspansionisme
In die 1920's en vroeë 1930's het ekonomiese terugslae daartoe gelei dat Japan onder die toenemende invloed van ultra-nasionalistiese, ekspansionistiese militariste geval het. Die Japanese bevolking het in 'n betreklik klein gebied gewoon, waarvan 'n groot deel uit berge bestaan het. Hierdie berge het egter geen grondstowwe verskaf nie. Japan wou beheer verkry van gebiede wat wel oor hierdie bronne beskik het, soos China. Dit het gelei tot die inval in Mantsjoerye (en die stigting van Manjoekuo), en 'n Tweede Chinees-Japannese Oorlog (1937), wat uiteindelik saamgeval het met die Tweede Wêreldoorlog. Japan het oorwinnings in China behaal, maar kon die Chinese leër nie definitief verslaan nie. Japan het onder meer Sjanghai, Beijing en Nanjing verower. Dit het gruweldade teen die Chinese bevolking gepleeg (insluitend die Bloedbad van Nanjing waarin 300 000 Chinese dood is). In 1938 het Japan met Mongolië en die Sowjetunie slaags geraak, maar hierdie lande het onder die generaal Georgi Zjoekof 'n groot oorwinning oor die Japannese behaal tydens die slag van Halhin Gol op die grens van Mongolië.
Tweede Wêreldoorlog
In Nederlands-Indië is baie Nederlandse burgers geïnterneer in kampe, 'n soort konsentrasiekamp, nadat hulle die land ingeneem het. Vir die Nederlanders was daar manskampe, vrouekampe en seunskampe. Sommige vroue is deur Japannese soldate, die sogenaamde troosvroue, tot prostitusie gedwing. Benewens hierdie kampe vir Nederlanders (en ander Westerlinge), was daar ook arbeidskampe vir Indonesiërs ("Romushas") en kampe vir persone van gemengde rasse. Hierdie kampe het baie mense se lewens gekos, maar die grootste gruweldade het Japan in China, soos die Nanjing-bloedbad, gepleeg. Boonop het die Japannese hul Westerse en ander gevangenes gedwing om onder buitengewone omstandighede te werk, dikwels op spoorlyne (soos die Burma-spoorweg en Pakanbaroe-spoorweg).
Naoorlogse Japan
Na die oorlog het Japan, wat nou tot sy huidige grootte beperk is, onder Amerikaanse beheer gebly tot die inwerkingtreding van die Vredesverdrag van San Francisco in 1952. Gedurende daardie tydperk het die welvaart op die eilande herleef danksy 'n buitengewone ekonomiese herstel, as gevolg daarvan van 'n ekonomiese inspuiting deur die VSA, wat produkte in Japan ter waarde van vier miljard dollar gekoop het. Japanse industriële produksie het in 1953 verdubbel vergeleke met vier jaar tevore.
In 1951 het die VSA en Japan formeel vrede gesluit. Japan is ná die oorlog ten volle gedemilitariseer, maar vanaf 1954 is dit toegelaat om 'n mag te hê vir selfverdediging. 'n Nuwe grondwet is tydens die besetting ingestel, wat slegs 'n seremoniële take aan die keiser nagelaat het.
Die Verenigde State, wat in 1945 Japan ontwapen het, word hierna deur  'n kommunistiese China, Rusland en Noord-Korea gekonfronteer. Japan kon saam met Taiwan, die Filippyne, Suid-Viëtnam en Suid-Korea as 'n "kapitalistiese bastion" optree in die konteks van die bedwingsbeleid. Op aandrang van die VSA is 'n polisiemag van 100 000 man tot stand gebring, in werklikheid net 'n leër wat die grondwet nie so kon noem nie. Later is die grondwet verander, en hulle het gepraat van 'n "selfverdedigingsmag". Japan het een van die mees pasifistiese lande in die wêreld gebly, en selfs paradoksaal irritasie gewek later in die 20ste eeu omdat dit geweier het om deel te neem aan militêre operasies, soos in die Golfoorlog van 1991.
Heisei-tydperk
Selfs na die Amerikaners se vertrek het die ekonomiese groei voorlopig voortgeduur. Rondom 1960 was daar groot en moderne ondernemings (waaronder vakbonde en dies meer) vs. die outydse bedryf waar die werksomstandighede nog steeds swak was. In die 1960's het die produksie weer skerp toegeneem en Japan het tot 'n ekonomiese supermoontheid gegroei, met 'n groeikoers van 10% per jaar en meer. Veral die VSA en Europa was belangrike invoerders van Japanese produkte. Slegs 3% van die uitvoere het na China en Korea gegaan, terwyl dit voor die Tweede Wêreldoorlog 'n derde was. Eers na 1970 het die Japanse regering meer betrokke geraak by die ekonomie. Die ekonomie van Japan het ook gestagneer weens die oliekrisis.
Rondom 1990 het die Japanse ekonomie begin daal; groot ondernemings het betalingsprobleme ondervind en banke gedwing om saam te smelt of selfs bankrot te raak. Die Nikkei-indeks het 70% van sy waarde verloor.
In Januarie 1995 het 'n ernstige aardbewing die stad Kobe getref en 5000 mense het gesterf. Later die jaar het die Aum Shinrikyo-kultus sarin-gas in die moltrein van Tokio vrygestel. Daar is 12 mense dood en 5000 beseer. Dit was 'n skok vir sowel die wêreld as Japan. Later het dit gelyk asof die sekte sarin in woongebiede versprei het, en daar was selfs planne om die keiser dood te maak. Vir Japan was dit 'n groot skok aangesien Japan tradisioneel een van die wetsgehoorsaamste lande was.