cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaapse stokroos
Eienskappe
Dié bekende Suid-Afrikaanse blomplant word 3 tot 6 meter hoog en 2 tot 4 meter breed. Dit is ’n immergroen struik of klein boom met groot, vaalgroen blare van sowat 21 cm lank wat met sagte hare oortrek is. Die blomme, wat in trosse voorkom, is wit met rooi en geel meeldrade.
Toledo, Ohio
Toledo is 'n hawestad en die setel van Lucas County, in die deelstaat Ohio en is ongeveer 88 km suid van Detroit. Toledo is 'n belangrike hawestad in die Midde-Ooste van die Verenigde State, en die vierde grootste stad in Ohio, na Columbus, Cleveland en Cincinnati, en volgens die sensus van 2010, die 71ste grootste stad in die Verenigde State. Met 'n bevolking van 274 975 dien dit as 'n belangrike handelsentrum vir die Noord-Sentraal-Verenigde State.
Sy hawe is die vyfde besigste in die Groot mere en die 54ste grootste in die Verenigde State. Die stad is aan weerskante van die Maumeerivier gebou, wat hier in die Eriemeer uitmond. Die nedersetting het dorpstatus gekry nadat dit met 'n naburige nedersetting, Vistula, saamgesmelt het in 1833.
Motorvervaardiging
Die Jeep CJ is aanvanklik (1944-1953) deur "Willys Overland" in Toledo gebou, voordat die fabriek na Maryland verskuif is.
Rubye De Remer
Rubye De Remer (9 Januarie 1892 – 17 Maart 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Auction Block (1917), Pals First (1918), The Great Romance (1919), en The Way Women Love (1920).
Marguerite De La Motte
Marguerite De La Motte (22 Junie 1902 – 10 Maart 1950) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Mark of Zorro (1920), The Three Musketeers (1921), The Final Extra (1927), en The Kid Sister (1927).
Gladiolus marlothii
Gladiolus marlothii is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die renosterveld. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en kom voor op die eskarp van die Roggeveldberge en ook Komsberg
The Doors (album)
The Doors is die debuutalbum van die Amerikaanse rockgroep The Doors, vrygestel op 4 Januarie 1967. Die album bevat hul deurbraak enkelsnit " Light My Fire " en die lang liedjie " The End " met sy Oidipus-kompleks gesproke woorddeel.
The Doors was sentraal tot die ontwikkeling van psigedeliese rock en word krities bekroon. In 2012 was dit nommer 42 in die Rolling Stone-tydskrif se 500 beste albums van alle tye.
Die oorspronklike album het 20 miljoen eksemplare verkoop, en is in die Grammy Hall of Fame ingesluit. Light My Fire is ook in die Grammy Hall of Fame ingesluit. Dit is verskeie kere heruitgegee op CD, insluitende 'n 2007-remaster en 'n 2017 "50ste verjaarsdag Deluxe-uitgawe."
In 2015 het die Library of Congress The Doors gekies vir insluiting in die nasionale-opnameregister gebaseer op die kulturele, artistieke of historiese betekenis van die album.
Agtergrond
The Doors se finale lid is in die middel van 1965 aangestel nadat Ray Manzarek se twee broers die groep verlaat het en Robby Krieger by hulle aangesluit het. Krieger het op daardie staduim maar slegs ses maande lank die elektriese kitaar gespeel, toe hy genooi is om 'n lid van die groep te word. Die groep het ook jazz-beïnvloed dromspeler John Densmore en die charismatiese, en later ikoniese Jim Morrison as hoofsanger. Die groep is aanvanklik geteken deur Columbia Records vir 'n kontrak van ses maande, maar het ingestem om hul te laat gaan nadat die platemaatskappy nie 'n produsent vir die album kon kry nie. Nadat hulle van die kontrak vrygestel is, het The Doors klubs, waaronder die London Fog en die Whiskey A Go Go, gespeel totdat hulle geteken is deur Elektra Records deur Jac Holzman.
Opname
Die album is opgeneem deur produsent Paul A. Rothchild en klankingenieur Bruce Botnick by die Sunset Sound Studios in Hollywood, Kalifornië in minder as een maand in Augustus en September 1966. . 'n Vier-kanaal-bandmasjien is gebruik vir opname, met hoofsaaklik drie bande: bas en dromme op een, kitaar en orrel op 'n ander, en Morrison se sang op die derde. Die vierde band is gebruik vir oordrag. Kreiger en sessiemusikant Larry Knechtel het elektriese bas op verskeie liedjies gespeel om die inpak van die klank van Manzarek se Fender Rhodes-elektriese-orrel se bas te versterk. Vir The End is twee opnames saam geredigeer om die finale opname te kry.
Ontvangs en nalatenskap
In 'n kontemporêre resensie vir Crawdaddy!-tydskrif, het Paul Williams The Doors as 'n "album van 'n grootteorde" beskou terwyl die groep vergelyk word met Brian Wilson en die Rolling Stones as skeppers van "moderne musiek", waarmee "kontemporêre jazz" en "klassieke" komponiste probeer meeding ". Williams het bygevoeg: "Die geboorte van die groep is in hierdie album, en dit is so goed soos enigiets in rock. Die wonderlike feit oor the Doors is dat hulle sal verbeter."  Robert Christgau was minder entoesiasties in sy kolom vir Esquire, hy beveel die album aan maar met voorbehoud. Hy het van Manzarek se orrelspel en Morrison se "buigsame, maar soms vae" sang gehou. Terwyl die teenwoordigheid van 'n "oorspronklike grootse harde rock " in Break on Through en slim liedjies soos Twentieth Century Fox beklemtoon, maar was hy  krities op meer " esoteriese " materiaal soos die "lang, duistere treurlied The End".  Hy het ook Morrison se lirieke dikwels selfsugtig gevind, veral lirieke soos "ons liefde word 'n begrafnis brandstapel", wat hy gesê het bederf  Light My Fire, en "die mistigheid wat as diepte aanvaar word van soveel liefhebbers van rockgedigte" in The End.
The Doors is sedertdien gereeld deur kritici as een van die grootste albums van alle tye beskou. Volgens Acclaimed Music is dit die 27ste mees gesogte opname op altyd lyste. In 2003 het Parke Puterbaugh van Rolling Stone die album; "...die LA-viertal se suksesvolste huwelik van rockdigte met klassiek geharde harde rock - 'n beskonke, onberispelike klassieke" genoem. Sean Egan van BBC Music verklaar, "Die eponiem debuut van The Doors het populêre musiek in gebiede geneem wat voorheen onmoontlik gedink is; die aanmoediging om die bewussyn van die eerste snit Break Through Through uit te brei, was net die begin van sy brandende agenda."
The Doors is nommer 42 op Rolling Stone se lys van die 500 grootste albums van alle tye en ook in die Rolling Stone Hall of Fame. Dit is nommer 75 op die tydskrif Q se 100 grootste albums ooit, en nommer 226 in NME - tydskrif se 500 grootste albums van alle tye. In 2007 het Rolling Stone dit op hul lys van die 40 noodsaaklike albums van 1967 geplaas.
Lughawe Phu Quoc
Lughawe Phu Quoc (Viëtnamees: Sân bay Phú Quôc) is 'n voormalige lughawe in Viëtnam. Die lughawe lê 2 km suid van Duong Dong, Phu Quoc in die provinsie Kien Giang en is die tuiste van die Viëtnamese lugredery, Vietnam Airlines.
Roark Critchlow
Roark Critchlow (gebore 11 Mei 1963) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Mr. Deeds (2002) en in die televisiereekse Battlestar Galactica (2004), V (2009), en Arrow (2012).
Allison Smith (aktrise)
Allison Smith (gebore 9 Desember 1969) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jason Goes to Hell: The Final Friday (1993) en Holes (2003), en in die televisiereekse Kate & Allie (1984) en Spy Game (1997).
Julia Dean (aktrise, gebore 1878)
Julia Dean (13 Mei 1878 – 17 Oktober 1952) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Judge Not; or The Woman of Mona Diggings (1915), The Ransom (1916), Ruling Passions (1918), en The Emperor Waltz (1948).
Vince Corazza
Vince Corazza (gebore 6 Desember 1972) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bride of Chucky (1998) en Owning Mahowny (2003), en in die televisiereeks Sailor Moon (1995).
.gs
.gs is 'n lid van CoCCA, 'n groep wat gesamentlik na die registrasie van 'n aantal topvlakdomeine omsien. Die ander topvlakdomeine in hierdie groep is: .af, .cx, .dm, .ki, .mn, .mu, .agter, .nf en .tl.
Eksterne skakels
Toppdomän
Buckingham-paleis
Buckingham-paleis (Engels: Buckingham Palace) is die amptelike woning van die Britse monarg in Londen. Dit is in Westminster geleë en staatsgeleenthede en koninklike onthale word hier gehou. Dit het ook ’n groot toerisme-aantrekking en dele van die gebou is sedert 1995 vir toeriste oop.
Adeline De Walt Reynolds
Adeline De Walt Reynolds (19 September 1862 – 13 Augustus 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Come Live with Me (1941), Street of Chance (1942), The Human Comedy (1943), en Witness to Murder (1954).
Buckingham-paleis
Die paleis was oorspronklik bekend as Buckingham House. Die gebou wat tans die kern van die paleis vorm, was ’n groot huis wat in 1703 vir John Sheffield, die Hertog van Buckingham, gebou is en in 1761 deur koning George III gekoop is as ’n privaat woning, bekend as The Queen's House.
Die oorspronklike vroeë 19de-eeuse binneversiering, waarvan ’n groot deel nog bestaan, sluit in die kwistige gebruik van helderkleurige nagemaakte marmer en blou en pienk lapis. Koning Edward VII het herversierings laat doen in ’n room- en goudkleurige Belle Époque-styl. Baie kleiner onthaalsale is gemeubileer in die Chinese regentskapstyl met bybehore uit die Royal Pavilion in Brighton en Carlton House. Die paleistuin is die grootste privaat tuin in Londen.
Die staatskamers, wat vir amptelike en staatsonthale gebruik word, is elke jaar van Augustus tot September vir die publiek oop. Koningin Elizabeth II en lede van die koningsgesin gebruik die paleis vir amptelike en staatsonthale. Die paleis het sy eie poskantoor en die unieke poskode SW1A 1AA.
Terrein
In die Middeleeue was die terrein waarop die paleis gebou is, deel van die Ebury-landgoed (ook Eia genoem). Die vleiagtige grond het water gekry van die Tyburnrivier, wat steeds ondergronds vloei onder die binnehof en suidvleuel van die paleis. Die dorp Eye Cross het aan die rivieroewers ontstaan. Die terrein het baie eienaars gehad, van Eduard die Belyer in die laat Saksiese tyd tot Willem die Veroweraar. Willem het dit aan Geoffrey de Mandeville geskenk, en hy het dit aan die monnike van die Westminster-abdy nagelaat.
Koning Hendrik VIII het die Hospitaal van Sint James (later die Sint James-paleis), in 1531 van Eton-kollege gekoop, en in 1536 het hy die Ebury-landgoed van die Westminster-abdy teruggevat. Hierna was die terrein vir die eerste keer weer in koninklike hande vandat Willem die Veroweraar dit byna 500 jaar tevore weggegee het.
Verskeie eienaars het dit van koninklike landhere gehuur. Die dorp Eye Cross het voorheen vervalle geraak en die gebied was merendeels leeg en onbewoon. Toe Jakobus I geld nodig het, het hy ’n deel van die eiendom verkoop terwyl hy op die ander deel ’n moerbeituin aangelê het vir die vervaardiging van sy. (Dit is nou aan die noordwestekant van die paleis.) Eindelik, in die laat 17de eeu, het Mary Davies die verkoopte deel van die eiendom van die eiendomsmagnaat sir Hugh Audley geërf.
Goring House
Die eerste huis wat op die terrein gebou is, was waarskynlik dié van sir William Blake, omstreeks 1624. Die volgende eienaar was George Goring, die 1ste Graaf van Norwich, wat Blake se huis van 1633 af uitgebrei het en die grootste deel van vandag se tuin aangelê het; dit was toe bekend as Goring Great Garden.
Arlington House
Henry Bennet, die 1ste Graaf van Arlington, het Goring House gekoop en daarin gewoon toe dit in 1674 afbrand. Hy het die volgende jaar ’n nuwe huis, Arlington House, laat bou (die suidvleuel van die hedendaagse paleis).
Buckingham House
Die huis wat die argitektoniese kern van die huidige paleis vorm, is in 1703 vir die eerste Hertog van Buckingham gebou. Dit was ’n groot sentrale drieverdiepingblok met twee kleiner diensvleuels. Buckingham House is eindelik in 1761 deur Buckingham se afstammeling sir Charles Sheffield aan George III verkoop.
Van The Queen's House tot paleis
George III het die huis aanvanklik gekoop as ’n privaat huis, veral vir sy vrou, koningin Charlotte. Dit was hierna bekend as The Queen's House. Van hul 15 kinders is 14 hier gebore. Sint James-paleis het die amptelike en seremoniële koninklike woning gebly.
Herbouwerk aan die huis het in 1762 begin. Nadat hy die troon in 1820 bestyg het, het koning George IV die restourasie voortgesit met die idee van ’n klein, gemaklike woning. Terwyl die werk aan die gang was, het hy in 1826 besluit om die huis in ’n paleis te omskep met die hulp van sy argitek, John Nash. Sommige meubels en bybehore is van Carlton House af gebring en ander is ná die Franse Rewolusie in Frankryk gekoop. Die eksterne fasade is ontwerp met George IV se voorkeur vir die Franse neo-klassieke invloed in gedagte. Die koste van die herbouwerk het teen 1829 geweldig gestyg en die oordadigheid van Nash se ontwerpe het daartoe gelei dat hy as argitek afgedank is. Ná George IV se dood in 1830 het sy jonger broer, koning William IV, die argitek Edward Blore gehuur om die werk te voltooi.
Woning van die monarg
Buckingham-paleis het in 1837 eindelik die hoofwoning van die monarg geword toe koningin Victoria die troon bestyg. Sy was die eerste monarg wat daar gewoon het omdat William IV dood is voor die voltooiing van die herbouwerk. Terwyl die staatskamers uitspattig en kleurryk was, was die res van die paleis ietwat minder luuksueus. Die skoorstene het gerook, ventilasie was so swak dat die binnekant sleg geruik het en toe besluit is om gaslampe te installeer, was daar groot kommer oor die opbou van gas op die onderste verdiepings. Die peroneel was glo ook laks en die paleis was vuil. Ná die koningin se troue in 1840 het haar man, prins Albert, tot in 1840 die personeel reorganiseer en aandag gegee aan die ontwerpprobleme.
Teen 1847 het die egpaar besluit die paleis is te klein vir die hoflewe en hul groeiende gesin. Die nuutste aanbouing, die oosvleuel, wat deur Edward Blore ontwerp en deur Thomas Cubitt gebou is, het die sentrale binnehof toegemaak. Dit is vandag die "openbare gesig" van die paleis en bevat die balkon van waar die koninklike familie die publiek groet op belangrike geleenthede. Die balsaal en nog staatskamers is ook in dié tyd aangebou deur Nash se student sir James Pennethorne.
Voor prins Albert se dood is groot musikale vermaak in die paleis aangebied. Van die grootste musici van dié tyd het daar opgetree, onder andere die komponiste Felix Mendelssohn en Johann Strauss junior. Strauss se "Alice-polka" is in 1849 vir die eerste keer in die paleis uitgevoer ter ere van die koningin se dogter, prinses Alice. Uitspattige kostuumdanse is ook gehou benewens die gewone koninklike seremonies, inhuldigings en ander geleenthede.
Toe prins Albert in 1861 sterf, het die hartseer koningin haar van die openbare lewe onttrek en in Windsor-kasteel, Balmoral-kasteel en Osborne House gaan bly. Die paleis is jare lank selde gebruik en dit is selfs verwaarloos. In 1864 is ’n nota aan die heining van die paleis gevind met die boodskap: "These commanding premises to be let or sold, in consequence of the late occupant's declining business." Eindelik het die koningin op die publiek se aandrang na die paleis teruggekeer, hoewel sy steeds op ander plekke gaan bly het indien moontlik. Die hof het steeds funksies by Windsor-kasteel gehou eerder as by Buckingham-paleis, en dan het die koningin swart gedra as teken van rou. Buckingham-paleis het die grootste deel van die jaar leeg gestaan.
Binnekant
Die paleis is 108 x 120 m groot en 24 m hoog. Die vloerruimte is meer as 77 000 m2. Die belangrikste kamers is agter die wesfasade aan die agterkant van die paleis. Die middelpunt van dié deel is die musiekkamer, met sy groot strik as die oorheersende eienskap van die fasade. Weerskante van die musiekkamer is die blou en die wit sitkamer. Hieragter is die prentegalery, wat dien as ’n verbindingsgang tussen die staatskamers. Dit is 50 m lank. Hier hang verskeie werke, insluitende dié van Rembrandt, Van Dyck, Rubens en Vermeer. Ander kamers wat uit die prentegalery uitloop, is die troonkamer en die groen sitkamer. Laasgenoemde is deel van die seremoniële roete na die troon vanaf die wagkamer aan die bopunt van die groot trap. Die wagkamer bevat wit marmerbeelde van koningin Victoria en prins Albert in Romeinse klere. Dié formele kamers word net gebruik vir seremoniële en amptelike onthale, maar is in die somer vir die publiek oop.
Tussen 1847 en 1850, toe Blore die nuwe oosvleuel bou, is die Royal Pavilion weer eens gestroop. Dus het baie kamers in dié vleuel ’n Oosterse atmosfeer. Die rooi en blou Sjinese eetkamers bestaan uit dele van die Pavilion se banketsaal en musiekkamer, maar het ’n skoorsteen wat deur W.M. Feetham ontwerp is. Die geel sitkamer het muurpapier wat uit die Pavilion kom.
Wanneer buitelandse staatshoofde Brittanje besoek, onthaal die koningin hulle gewoonlik in Buckingham-paleis. Hulle bly in ’n groot stel kamers bekend as die Belgiese Suite aan die onderkant van die Ministerstrap op die grondverdieping van die noordvleuel. Die suite is na prins Albert se oom, Leopold I van België, genoem. In 1936 was dit vir ’n kort rukkie die privaat kamers van koning Edward VIII.
Kleredrag
Mans wat nie ’n militêre uniform gedra het nie, het aanvanklik ’n knielengtebroek van 18de-eeuse ontwerp gedra. Vroue se aandrokke moes ’n sleep hê en hulle moes tiaras of vere in hul hare dra (of albei).
Erin Dean
Erin Dean (gebore 18 Oktober 1980) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lolita (1997) en Lovers Lane (2000), en in die televisiereeks The Journey of Allen Strange (1997).
Buckingham-paleis
Kleredrag
Intussen het die kleredrag minder formeel geraak. Ná die Eerste Wêreldoorlog, toe koningin Mary die mode wou volg deur haar rok ’n paar sentimeter van die grond af te dra, het sy ’n hofdame gevra om haar eie rok korter te maak om koning George V se reaksie te toets. Hy was met afgryse vervul en dus het die koningin besluit om haar soom oudmodies laag te hou. Dit was eers ná die troonbestyging van koning George VI en sy vrou, koningin Elizabeth, dat some toegelaat is om hoër te wees.
Vandag word geen amptelike kleredrag vereis nie. Die meeste mans wat bedags na Buckingham-paleis genooi word, dra ’n uniform of pak; sommige dra ’n swaelstertbaadjie. Saans kan hulle ’n aandpak dra, na gelang van die geleentheid.
J. Smith-Cameron
J. Smith-Cameron (gebore 7 September 1957) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mighty Aphrodite (1995), You Can Count on Me (2000), Margaret (2011), en Man on a Ledge (2012).
Buckingham-paleis
Voorstelling van debutante
In 1958 het die koningin die voorstelling van debutante afgestel en vervang met tuinpartye.
Inhuldigings
Inhuldigings, wat die slaan tot ridders insluit, en ander toekennings vind in die paleis se balsaal plaas wat in 1854 gebou is. Teen 36,6 m lank, 18 m breed en 13,5 m hoog, is dit die grootste vertrek in die paleis. Dit het die troonkamer vervang wat betref gebruik en belangrikheid.
Staatsbankette
Staatsbankette vind ook in die balsaal plaas; dit is formele aandetes op die eerste aand van ’n besoekende staatshoof se besoek. Op sulke geleenthede eet 150 of meer gaste in formele drag, wat tiaras vir vroue insluit, uit goue borde. Die grootste en formeelste onthaal by die paleis is elke November, wanneer die koningin lede van die buitelandse diplomatieke korps wat in Londen woon, onthaal. Op dié geleenthede word al die staatskamers gebruik. Die groot deure met dubbelspieëls staan oop en weerkaats die talle kristalkandelare en muurlampe, en dit skep ’n opsetlike optiese illusie van ruimte en lig.
Ander seremonies en funksies
Die grootste funksies is die koningin se jaarlikse tuinpartye vir tot 8 000 genooide gaste.
Moderne geskiedenis
In 1901, met die troonbestyging van Edward VII, is nuwe lewe in die paleis geblaas. Die koning en sy vrou, koningin Alexandra, het altyd die toon aangegee in die hoë lewe van Londen. Hul vriende, bekend as "die Marlborough House-sirkel", was die mees modebewuste en vooraanstaande mense. Die balsaal, groot ingang, marmersaal en galerye is herversier in die room en goue kleure van vandag, en dit het weer die toneel van groot vermaak geword.
Die laaste groot bouwerk aan die paleis is deur George V aangebring toe hy sir Aston Webb in 1913 aangestel het om Blore se oosvleuel te herontwerp. Dié nuwe fasade vorm vandag die agtergrond van ’n groot standbeeld van koningin Victoria. George V het ’n ernstiger persoonlikheid as sy pa, Edward VII, gehad en ná 1910 is groter klem gelê op amptelike onthale en koninklike pligte, eerder as op partytjies. Hy het ’n reeks vertonings met jazzmusikante gevestig met onder andere die Original Dixieland Jazz Band (1919), Sidney Bechet en Louis Armstrong (1932), wat die paleis ’n benoeming besorg het in 2009 se (Kind of) Blue Plaque deur die Brecon Jazz Festival as een van die plekke in die Verenigde Koninkryk wat die grootste bydrae gelewer het tot jazzmusiek.
Sy vrou, koningin Mary, was ’n kunskenner en het ’n groot belangstelling getoon in die Koninklike Versameling van meubels en kuns. Sy het dit laat restoureer en dit uitgebrei. Sy het ook baie bybehore in die paleis laat aanbring. Sy was verder verantwoordelik vir die versiering van die blou sitkamer.
Volgens ’n boek wat in 1999 deur die Koninklike Versameling gepubliseer is, het die paleis 19 staatskamers, 52 hoofslaapkamers, 188 personeelslaapkamers, 92 kantore en 78 badkamers. Dit is eintlik klein in vergelyking met die Russiese paleise in Sint Petersburg en Tsarskoje Selo, die pous se paleis in Rome en die Spaanse koninklike paleis in Madrid, en selfs die voormalige Paleis van Whitehall.
David Cronenberg
David Cronenberg (gebore 15 Maart 1943) is 'n Kanadese regisseur, akteur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Fly (1986), Dead Ringers (1988), Crash (1996), en eXistenZ (1999).
Buckingham-paleis
Wêreldoorloë
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die paleis, toe die tuiste van koning George V en koningin Mary, skade vrygespring. Die waardevolste inhoud is na Windsor verskuif, maar die koninklike egpaar het in die paleis gebly. Die koning het rantsoene by die paleis ingestel, tot ontsteltenis van sy gaste en gesin. Tot die koning se latere spyt het hy toegegee aan David Lloyd George se voorstel dat die paleis se wynkelders gesluit word om ’n voorbeeld te stel aan die sogenaamde onthoudende werkersklas. Die werkers het egter aanhou drink en die koning moes droëmond bly sit.
Die paleis was minder gelukkig tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe dit minstens sewe keer gebombardeer is – die ergste voorval was in 1940: ’n bom het in die binnehof ontplof terwyl koning George VI en sy vrou, koningin Elizabeth, in die paleis was. Talle vensters is gebreek en die kapel verwoes. Dekking daarvan is oor die hele land in bioskope vertoon om te wys arm en ryk kry ewe swaar. Die koning en koningin het is afgeneem waar hulle die skade ondersoek – die koningin, soos altyd met ’n glimlag en onberispelik geklee in ’n jas en bypassende hoed, het gelyk of dit haar glad nie pla nie. Dit is toe dat sy haar beroemde woorde geuiter het: "Ek is bly ons is gebombardeer. Nou kan ek die Ooseinde in die oë kyk."
Op Oorwinningsdag, 8 Mei 1945, was die paleis die middelpunt van die land se vierings. Die koning en koningin en hul twee kinders, prinses Elizabeth (later koningin Elizabeth II) en prinses Margaret, het op die balkon verskyn terwyl die skare gejuig het.
Indringers
The boy Jones was ’n indringer wat tussen 1838 en 1841 op drie geleenthede toegang tot die paleis verkry het, soos 40 jaar later aangeteken deur Charles Dickens.
In 1982 het Michael Fagan twee keer by die paleis ingebreek. Op een van dié geleenthede het hy koningin Elizabeth II se slaapkamer binnegegaan en op haar bed met haar sit en gesels. Die koningin het blykbaar kalm gebly terwyl die polisie op pad was en Fagan het haar nie gedreig nie.
Die tuin, stalle en wandelhal
Aan die agterkant van die paleis is die groot, parkagtige tuin wat saam met sy meer die grootste privaat tuin in Londen is. Die koningin hou elke somer haar jaarlikse tuinpartye hier asook groot funksies om belangrike koninklike mylpale, soos herdenkingsjare, te vier. Dit beslaan 16 hektaar en sluit ’n helikopterlandingsplek, meer en tennisbane in.
Die Wandelhal (Mall) is ’n seremoniële promenade na die paleis wat deur sir Aston Webb ontwerp en in 1911 voltooi is as deel van ’n gedenkteken vir koningin Victoria. Dit loop van die Admiraliteitsboog, deur Sint James-park tot by die Victoria-monument. Dié roete word deur motorkades van besoekende staatshoofde gebruik, asook deur die koningsgesin op staatsgeleenthede soos die jaarlikse Vaandelparade (Trooping the Colour).
21ste eeu: koninklike gebruik en openbare toegang
Sowat 50 000 genooide gaste word elke jaar onthaal op tuinpartye, bankette en ander geleenthede. Tuinpartye, gewoonlik drie, word in die somer gehou, gewoonlik in Julie. Die paleis se voorhof word gebruik vir die aflossing van die wag, ’n groot seremonie en toeriste-attraksie (daagliks in die somer, al om die ander dag in die winter).
Die paleis behoort, nes Windsor-kasteel, aan die staat; dit is nie die monarg se persoonlike eiendom nie, anders as Sandringham House en Balmoral-kasteel. Baie van die inhoud van Buckingham-paleis, Windsor-kasteel, Kensington-paleis en Sint James-paleis is gesamentlik bekend as die Koninklike Versameling en behoort aan die monarg. Uitstallings daarvan kan in die Koningingalery (Queen's Gallery) naby die Koninklike Stalle deur die publiek besigtig word. Dit is deurentyd oop en uitstallings word afgewissel. Die gebou staan op die terrein van die paleiskapel wat in die Tweede Wêrldoorlog deur ’n bom verwoes is. Die paleis se staatskamers is sedert 1993 in Augustus en September vir die publiek oop. Die geld wat daaruit gemaak word, is aanvanklik gebruik vir die herstel van Windsor-kasteel nadat ’n brand in 1992 baie van die kasteel se staatskamers verwoes het.
Buckingham-paleis is dus ’n simbool en die tuiste van die Britse monarg, ’n kunsgalery en ’n toeriste-attraksie. Agter die vergulde omheining en hek wat in 1911 voltooi is en Webb se beroemde fasade is nie net die weekdagtuiste van die koningin en prins Philip nie, maar ook die Londense tuiste van die Hertog van York en die Graaf en Gravin van Wessex. Dit bevat ook die kantore van die koninklike huishouding en is die werkplek van 450 mense.
Hegang
Hegang (Chinees: 鹤岗) is 'n stad in die Chinese provinsie Heilongjiang met 'n bevolking van 1 058 665 in 2010. Die stad is in die buitenste noordooste van China, suid van die Amoer en die grens met Rusland geleë. Hegang grens in die suidooste aan Jiamusi en in die weste aan Yichun. Die stad is in 1906 gestig.
Boolse algebra
Boolse Algebra, vernoem na George Boole (1815-1864), is 'n wiskundige model vir die bewerking van kombinasies van digitale eenhede. 'n Digitale eenheid het een van twee toestande: HOOG of LAAG. Dit word dikwels aangedui met 'n 1 of 0.
Roger Cross
Roger Cross (gebore 19 Oktober 1966) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Chronicles of Riddick (2004), The Day the Earth Stood Still (2008), en War for the Planet of the Apes (2017), en in die televisiereeks Continuum (2012).
Boolse algebra
Hierdie boolse algebra kom baie handig te pas by die ontwikkeling van rekenaar en ander digitale elektroniese sisteme soos kombinasielogika en sekwensiële logika. Boolse algebra word ook soms skakelalgebra genoem wanneer dit gebruik word in die analise van digitale stroombane.
Bewerkings
Die verskillende boolse algebra bewerkings, 'n voorbeeldvergelyking vir elk en die betekenis van elke bewerking word hieronder in Tabel 1 gegee. In elke voorbeeldvergelyking is F die uitset en A en B die twee insette. Enige boolse funksie kan in terme van die bogenoemde bewerkings uitgedruk word, vir enige hoeveelheid insette en bewerkings.
Waarheidstabel
'n Waarheidstabel is 'n voorstelling van 'n boolse funksie waar die uitset gegee word vir alle kombinasies van die insette. 'n Waarheidstabel vir twee insette A en B word hieronder gegee vir al die bogenoemde funksies.
Teoremas
Boolse algebra teoremas is stellings wat altyd waar is, wat gebruik kan word om uitdrukkings te manipuleer of om dit te vereenvoudig. Teoremas vir een- en twee veranderlikes en hul name word in Tabel 4 hieronder gegee. Nog 'n belangrike teorema is DeMorgan se teorema. Vir twee veranderlikes, X en Y, kan dit soos volg beskryf word:
Dalton se wet
In chemie en fisika stel Dalton se wet (ook bekend as Dalton se wet van parsiële druk) dat die totale druk van 'n mengsel van nie-reagerende gasse gelyk is aan die som van die parsiële druk van die individuele gasse. Hierdie empiriese wet is in 1801 deur John Dalton waargeneem en in 1802 gepubliseer en is verwant aan die ideale gaswette. Die druk van 'n mengsel van nie-reagerende gasse kan soos volg gedefinieer word:
Boolse algebra
Teoremas
, of
Dalton se wet
waar p1, p2, …, pn die parsiële druk van elke komponent verteenwoordig.
waar yi die molfraksie is van komponent i in die totale mengsel van n komponente.
Boolse algebra
Teoremas
Hierdie reël kan uitgebrei word vir uitdrukkings met baie veranderlikes.
Dalton se wet
As komponent A in beide damp- en vloeistofvorm in 'n mengsel by temperatuur T bestaan, sal die parsiële druk van komponent A gelyk wees aan die dampdruk van komponent A by temperatuur T.
Enige verandering in mengseltemperatuur sal veroorsaak dat y_A verander.
Waar:
Om die eienskappe van die gasmengsel te bepaal, kan elke gas afsonderlik beskou word by die gas se parsiële druk en die mengsel se temperatuur. Om dit te illustreer kan die volgende voorbeeld gebruik word.
Voorbeeld
Veronderstel jy het 'n gasmengsel van 100 kmol wat bestaan uit 40 mol% metaan (CH4) en 60 mol% stoom (H2O) by 200 °C en 1000 kPa(a), dan sal die parsiële druk van CH4 400 kPa(a) wees en die parsiële druk van H2O 600 kPa(a) wees. Die gasmengsel kan beskou word as die twee aparte gasse by die volgende toestande:
Die totale entalpie van die gasmengsel sal die som wees van:
Let daarop dat die stoom in die mengsel hierbo oorverhitte stoom is. Volgens stoomtabelle is die dampdruk van stoom by 200 °C, 1555 kPa(a). Die werklike druk is dus laer as die dampdruk. Of die doupunttemperatuur by 600 kPa(a) is 159 °C. Die werklike temperatuur is dus hoër as die doupunttemperatuur.
Wat sal gebeur as dieselfde mengsel steeds by 1000 kPa(a) is, maar by 100 °C in plaas van 200 °C is?
Indien beide metaan en water in die dampfase is, sou die gasmengsel uit die volgende bestaan het:
In hierdie geval is die stoom egter onder versadigingspunt: Volgens stoomtabelle is die dampdruk van stoom by 100 °C, 101.325 kPa. Dit is aansienlik laer as 600 kPa(a). Of die doupunttemperatuur by 600 kPa(a) is 159 °C, dus is die werklike temperatuur aansienlik laer as die doupunttemperatuur.
Hoe sal so 'n mengsel lyk?
Die maksimum hoeveelheid water wat in die gasfase kan wees is wanneer die water by die dampdruk is. Dus, wanneer die parsiële druk van water in die gasmengsel gelyk is aan die dampdruk.
Volgens Dalton se wet sal die molfraksie van water in die gasmengsel dus die volgende wees:
Daarom sal die molfraksie van metaan die volgende wees: 1 - 0.101 = 0.899
Die parsiële druk van metaan kan nou met Dalton se wet uitgewerk word:
Die totale mol gas kan dus soos volg uitgewerk word:
Die mol stoom in die gasfase is dus:
Die mengsel sal dus uit die volgende bestaan:
Let daarop dat die water in die gasfase by doupunttemperatuur is. Dus, indien die mengsels net 'n bietjie afgekoel word, sal die waterdamp in die gas begin kondenseer.
Korintiese helm
Die Korintiese helm (Oudgrieks: κόρυς κορινθίη) was 'n tipe bronshelm waarvan latere tipes die hele hoof en nek bedek het, met openinge vir die oë en die mond. 'n Lang en gebuigde beskermende plaat het die agterkant van die nek beskerm, soortgelyk aan die latere Romeinse Cassis of die Duitse Stahlhelm.
Argeologiese bewyse
Die Korintiese helm blyk (op basis van artistieke en argeologiese bewyse) die gewildste tipe helm te gewees het gedurende die argaïese en klassieke tydperk. Die het egter geleidelik plekgemaak vir die Pylostipe, wat goedkoper was om te maak en nie die draers se sig en gehoor belemmer het nie. In die 4de eeu v.C. is die Korintiese helmtipe dan ook deur die Thraciese, Chalkidisiese en Attiese tipes vervang. Talryke voorbeelde van hierdie helm is al opgegrawe. Ook word dit dikwels afgebeeld op Oud-Griekse keramiek.
Nanping
Nanping (Chinees: 南平) is 'n stad in die Chinese provinsie Fujian met 'n bevolking van 2 900 000 in 2009. Die stad is in die suidooste van China, naby die kus van die Suid-Chinese See geleë. Nanping grens in die ooste aan Ningde en in die suide aan Sanming.
Amber Smith
Amber Smith (gebore 2 Maart 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente L.A. Confidential (1997), Private Parts (1997), American Beauty (1999), en Dead End (2003).
Anna Nicole Smith
Anna Nicole Smith (28 November 1967 – 8 Februarie 2007) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Naked Gun 33 1/3: The Final Insult (1994), The Hudsucker Proxy (1994), Be Cool (2005), en Illegal Aliens (2007).
David Cubitt
David Cubitt (gebore 18 Maart 1965) is 'n Kanadese akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Alive (1993), Ali (2001), en Seventh Son (2014), en in die televisiereeks Traders (1996).
Chaozhou
Chaozhou (Chinees: 潮州), ook bekend as Chiuchow of Chaochow, is 'n stad in die Chinese provinsie Guangdong met 'n bevolking van 2 669 844 in 2010. Die stad is in die suidooste van China, aan die kus van die Suid-Chinese See geleë. Chaozhou grens in die suide aan Shantou, in die suidweste aan Jieyang en in die noordweste aan Meizhou. Die meeste van Thailand se bevolking van Chinese afkoms het uit Chaozhou en die aangrensende Shantou geïmmigreer.
Priscilla Dean
Priscilla Dean (25 November 1896 – 27 Desember 1987) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Wicked Darling (1919), Outside the Law (1920), en White Tiger (1923).
Kristine DeBell
Kristine DeBell (gebore 10 Desember 1954) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bloodbrothers (1978), Meatballs (1979), en Battle Creek Brawl (1980), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Margia Dean
Margia Dean (gebore 7 April 1922) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Desert Hawk (1944), I Shot Jesse James (1949), The Return of Jesse James (1950), en The Quatermass Xperiment (1955).
Antonique Smith
Antonique Smith (gebore 11 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Notorious (2009) en Yelling to the Sky (2011), en in die televisiereekse Bored to Death (2009) en Luke Cage (2016).
Attiese helm
duimnael|Attiese helm wat in 'n Basiliek gevind is. Die Attiese helm was 'n tipe helm wat in Antieke Griekeland ontstaan het en wyd gebruik is in Italië en die Hellenistiese wêreld. Die naam is 'n moderne historiografiese konvensie: "Terme soos Illiries en Atties word in argeologie gebruik om 'n spesifieke tipe helm aan te dui en wys nie op sy oorsprong nie".
Die Attiese helm was soortgelyk aan die Chalkidisiese helm, maar het nie oor 'n beskermende deel vir die neus beskik nie. Alhoewel die gebruik daarvan in Griekeland nie so wydverspreid was soos die Korintiese of Thraciese helmtipes nie, het die Attiese helm baie gewild geword in Italië, waar die meeste voorbeelde daarvan gevind is. Baie Italiaanse mense het variasies van die Attiese helm gebruik, maar argeologies was dit veral prominent in Samnitiese en Lukaniese begrafnisse en kuns (byvoorbeeld in freskos).
Daniel Cudmore
Daniel Cudmore (gebore 20 Januarie 1981) is 'n Kanadese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente X-Men 2 (2003), X-Men: The Last Stand (2006), The Twilight Saga: New Moon (2009), en X-Men: Days of Future Past (2014).
Gladiolus martleyi
Gladiolus martleyi is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Noord- en Wes-Kaap en blom van Februarie tot Mei.
Boeing 767
Die Boeing 767 is 'n middelslag, lang reikafstand, tweemotorige wyerompstralervliegtuig wat deur Boeing Commercial Airplanes gebou word. Dit was die vervaardiger se eerste wyeromp tweemotorige vliegtuig en sy eerste vliegtuig met 'n twee-bemanning gerekenaariseerde stuurkajuit, die sogenaamde glass cockpit.
Ontwerp en uitleg
Die vliegtuig het twee turbowaaierenjins, 'n konvensionele stert, en vir verminderde lugsleur, 'n kritiese vlerkontwerp. Dit is ontwerp as 'n kleiner wyerompvliegtuig as vroeër vliegtuie soos die 747 en bied sitplek vir 181 tot 375 persone en 'n verskeidenheid van binne-ontwerpe in. Dit is ontwerp vir 'n reikafstand van 7 130 tot 11 825 km (3 850 tot 6 385 seemyl), afhangende van die variant. Die 767 is sy-aan-sy ontwikkel met 'n smalromptweemotorige model, die 757, die twee modelle se gedeelde ontwerpeienskappe maak dit moontlik dat vlieëniers 'n algemene-tipe gradering kan ontvang om beide vliegtuie te mag bedryf.
Reekse
Die 767 word in drie romplengtes vervaardig. Die oorspronklike 767-200 word in 1982 in gebruik geneem, gevolg deur die 767-300 in 1986 en die 767-400ER, 'n uitgebreide reeksvariant, in 2000. Die uitgebreide reeks 767-200ER- en 767-300ER-modelle tree in diens in 1984 en 1988 onderskeidelik, terwyl die vragweergawe, die 767-300F, sy debuut in 1995 maak. Omskakelingsprogramme het passasiers-767-200 en 767-300-reeksvliegtuie verander om dit vir vrag te gebruik, terwyl die militêre tuie die E-767 toesigvliegtuie insluit, die KC-767 en KC-46 lugtenkers en VIP-vervoer. Enjins wat op die 767 gemonteer is sluit die General Electric CF6, Pratt & Whitney JT9D, Pratt & Whitney PW4000 en Rolls-Royce RB211 turbowaaiers in.
Bestelboek
Die 767 was die eerste wyeromptweemotorige vliegtuig om 1 000 aflewerings te behaal. Tot en met Desember 2013 het Boeing 1 110 bestellings vir die 767 van 71 kliënte ontvang; waarvan reeds 1 089 afgelewer is. 'n Totaal van 838 van hierdie vliegtuie was in diens gewees teen Julie 2012, waarvan die gewildste variant die 767-300ER was met 582 afgelewer. Delta Air Lines is die grootste operateur met 94 vliegtuie. Mededingers van die 767 sluit in die Airbus A300, A310 en A330, terwyl Boeing se opvolger, die 787 Dreamliner, in Oktober 2011 in diens gestel is.
Galery
Beweeg u muis oor die foto vir byskrif
Kuras
'n Kuras of bors- en rugharnas, is saam met die helm een van die oudste militêre uitrustings en is ondermeer deur kurassiere gedra. Die rede hiervoor is eenvoudig: in teenstelling tot verwondings aan arms en bene, wat in die Klassieke Oudheid net soos in die moderne tyd meestal maklik genees het, was verwondings waar die liggaamsholte deurboor is gewoonlik dodelik. Teenswoordig is die tipe verwondings nog steeds baie ernstig, veral vanweë die kans op infeksies. Die woord "kuras" is vernoem na die oorspronklike materiaal waarvan dit gemaak is (leer) en is afkomstig van die Latynse "coriacea" en Franse "cuirace". Die gebruik van die term "kuras" verwys gewoonlik na beide die borsplaat (-harnas) en rugkant. Terwyl 'n borsharnas slegs die voorkant beskerm en 'n rugharnas slegs die rug, beskerm 'n kuras beide die voor- en agterkant.
Die klassieke borsharnas
Die eerste beelde van harnasse is afkomstig uit die Egiptiese- en Griekse kulture. Sedertdien het die harnas voortdurend ontwikkel. Die klassieke harnas, wat gemaak is van stewige leer of gesmee is uit een of twee metaalplate, was egter nie baie prakties nie omdat dit bewegingsvryheid drasties beperk het. Boonop was dit duur om 'n harnas te maak, sodat net die bevelvoerders en die wat dit kon bekostig een gedra het.
Wladimir Majakofski
Wladimir Wladimirowitsj Majakofski (Russies: Владимир Владимирович Маяковский, wetenskaplike transliterasie Vladimir Vladimirovič Majakovskij; * 19 Julie 1893 in Bagdadi, goewernement Kutaissi, Russiese Ryk, tans Georgië; † 14 April 1930 in Moskou) was 'n Sowjet-Russiese digter en dramaturg wat as die leidende verteenwoordiger van die Futurisme in Rusland beskou word. As veelsydige kunstenaar het Majakofski naas gedigte ook tonele geskryf waarvoor hy ook die regie behartig het, as akteur in rolprente opgetree en redaksiewerk verrig vir die avantgarde-kunsjoernaal LEF wat hy saam met die digter en kritikus Osip Brik en sy vrou Lilja as 'n literêre platform vir Russiese dadaïsme en konstruktivisme in die lewe geroep het.
Majakofski, wat hom ná die afsterwe van sy vader in 1906 in Moskou gevestig het, was aanvanklik 'n entoesiastiese aanhanger van die Russiese Rewolusie en die nuwe Sowjetbewind; sy werk sluit agitprop-plakkate vir die Kommunistiese Party tydens die Russiese Burgeroorlog en die Russiese Staatstelegraafagentskap in. Vanaf die laat 1920's het Majakofski egter begin om openlik kritiek uit te spreek teen negatiewe ontwikkelinge en misstande in die Sowjet-samelewing, veral die toenemende burokrasie, soos beskryf in sy satiries-fantasties-utopiese drama Клоп («Die weeluis», 1929). Siekte en teleurstellings in sy privaat lewe het - net soos die kritiek en druk van die kant van literatuur-funksionarisse - 'n skaduwee oor sy lewe gegooi. Op 14 April 1930 het Majakofski sy eie lewe geneem.
Josef Stalin het na Majakofski in 1935 verwys as die Sowjettydperk se "beste en mees begaafde digter". Sy verheffing tot die Sowjetunie se kwasi-amptelike digter was vir westerse literatuurwetenskaplikes rede genoeg om Majakofski se werk grotendeels te ignoreer - ondanks sy sterk invloed op ander digters. Die eerste Majakofski-biografie, wat buite die Sowjetunie gepubliseer is, was Bengt Jangfeldt se Med livet som insats : berättelsen om Vladimir Majakovskij och hans krets wat in 2007 in Swede verskyn het en in 2015 in Engels vertaal is.
Eksterne skakels
Russia Beyond: 'I would like to live and die in Paris': Mayakovsky abroad
Dorothy DeBorba
Dorothy DeBorba (28 Maart 1925 – 2 Junie 2010) was 'n Amerikaanse aktrise.
Johannes van der Walt
duimnael|regs|220px|Johannes van der Walt, die Gemaskerde Wonder.
Johannes van der Walt (die Gemaskerde Wonder of “Masked Marvel”, plaas Witkoppen, distrik Johannesburg, Transvaal, 9 November 1908 – Johannesburg, Suid-Afrika, 25 Maart 1943) was ’n kampioenstoeier en hoof-generaal van die Ossewabrandwag aan die Witwatersrand. Hy word beskryf as die “groot Afrikanersportheld van die jare dertig”.
Herkoms en skoolopleiding
duimnael|regs|200px|Jan Hendrik van der Walt en drie van sy seuns, Johannes, Andries en Jan Hendrik.
Van der Walt se ouers was Jan Hendrik van der Walt (21 Julie 1883 – 30 Desember 1951) – ’n seun van Andries Johannes van der Walt (Middelburg, Kaap, 27 Augustus 1833 – September 1905) en sy tweede vrou, Hester Jacoba Kruger (gebore Krugersdorp, 17 April 1852 – onbekend) – en Levina Johanna van Riet (Zeeland, Nederland, 1 November 1888 – onbekend). Johannes van der Walt was Jan Hendrik en Levina se derde oudste kind. Hul nege kinders was:
Van der Walt het ’n konserwatiewe en Christelike opvoeding by sy ouers, lidmate van die Gereformeerde Kerk, ontvang. Nadat hy sy laerskoolopleiding voltooi en toe die handelskool in Melville bygewoon het, het hy die skool op 15-jarige ouderdom verlaat en by die Johannesburgse munisipale tremweë gaan werk.
Stoeiloopbaan
duimnael|links|200px|Johannes van der Walt, kampioenstoeier. Op aanbeveling van 'n medetrembestuurder het Van der Walt, wat tot in daardie stadium nie baie gesond was nie weens ’n ernstige hartkwaal (volgens 'n ander bron 'n maagkwaal), in sy vroeë 20's begin liggaamsoefeninge doen en mettertyd deur due vasberadenheid en veggees wat sy hele lewe sou kenmerk, sy liggaam so goed ontwikkel dat hy aan stoei kon deelneem. As lid van die YMCA-stoeiklub het hy in 1932 aan die Olimpiese proefwedstryde deelgeneem, maar nie die Springbokspan gehaal nie. Ses maande later het hy egter die Suid-Afrikaanse amateurswaargewigtitel gewen en in skermoefeninge teen drie Amerikaanse beroepstoeiers so goed gevaar dat hy in 1934 onder die promotorskap van Henri Irslinger beroepstoeier geword het. Omdat Afrikaans en Afrikaanssprekendes destyds dikwels in die samelewing 'n minderwaardige plek beklee het, het Irslinger besluit om Van der Walt met 'n masker te laat stoei en so sy Afrikaanse identiteit geheim te hou. Dit was ook 'n geslaagde reklameset en die Gemaskerde Wonder (“Masked Marvel”) het spoedig groot gehore begin trek. Sy bekendste aanvalswapen was die volstruisskop wat hy by die Amerikaner “Jumping Joe” Savoldi oorgeneem en vervolmaak het.
In 1935, 15 maande ná sy toetrede tot die beroepskryt, het hy hom vrywillig ontmasker nadat geeneen van sy teenstanders, onder wie stoeiers soos Tom Alley en Martin Merkur, hom met twee valle kon klop nie, 'n voorwaarde vir sy ontmaskering. Daarna het hy voortgegaan om talle stoeiers van formaat onder sy eie naam te klop. In 1937 het hy en Irslinger 'n toer deur Europa en die VSA onderneem en van die 37 gevegte waaraan Van der Walt deelgeneem het, het hy 34 gewen, twee het gelykop geëindig, terwyl hy teen die destydse swaargewigkampioen van die wêreld, Jim Londos van Griekeland, voor 'n skare van 95 000 in Athene verloor het.
Terug in Suid-Afrika het hy weer teen talle stoeiers uit die buiteland opgetree en sy oorwinning oor die Australiër George Pencheff op 11 April 1938 het hom laat deurdring tot 'n geveg om die swaargewigtitel van die Britse Ryk wat hy op 26 November van daardie jaar teen die Kanadees Earl McCready verloor het. In Julie 1940 het sy stoeiloopbaan geëindig ná 184 gevegte waarvan hy 111 gewen en 21 verloor het, terwyl 52 gelykop geëindig het.
Dit was danksy Van der Walt se gewildheid dat beroepstoei in 1938 die tweede sportsoort geword het wat Gideon Roos namens die SAUK regstreeks in Afrikaans uitgesaai het nadat hy in dieselfde jaar die eerste uitsending van 'n rugbywedstryd behartig het.
Kreta
Kreta (Grieks: Κρήτη; Kriti of Krētē) is die Griekse eiland met die grootste bevolking en oppervlakte, naamlik 8 336 km2. Dit is die vyfde grootste eiland van die Middellandse See en die grootste van Griekeland. Kreta lê aan die suidpunt van die Egeïese See, sowat 100 km van die Peloponneso.
Johannes van der Walt
Politieke betrokkenheid
duimnael|regs|200px|Die titelblad van Die Gemaskerde Wonder deur Sam Sterling, waarvan die enigste uitgawe in 1948 verskyn het.
Kreta
Kreta is een van die 13 periferieë van Griekeland en beslaan dieselfde oppervlakte as die streek Kreta van voor die administratiewe hervormings van 1987. Dit maak 'n belangrike deel uit van die ekonomiese en kulturele erfenis van Griekeland; hoewel dit unieke kulturele kenmerke het (soos Kretensiese musiek en sy eie dialek) beskou Kretensers hulself as Grieke.