cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Pretoria-Oos
Weens die ingrypende demografiese veranderinge binne die gemeentegrense is Pretoria-Oos in 2003 ontbind, dieselfde jaar as die aanliggende Pretoria-Sunnyside. Die gemeente het gedeeltes van die digbevolkte woonstelgebiede Sunnyside en Arcadia beslaan. In die laaste jaar van sy bestaan, toe dit die kleinste gemeente in die Klassis Suidelike Pretoria was, was daar 245 belydende en vyf dooplidmate. Die laaste leraar was ds. P.G. Geertsma. Die kerkgebou is by Troyestraat 174, Sunnyside.
Aanleiding tot afstigting
In die oostelike wyke van die Gereformeerde kerk Pretoria is vanaf 1927 aktief gewerk onder leiding van die Kommissie Pretoria-Oos met die oog met die stigting van ’n tweede Gereformeerde gemeente in die stad omdat die ou moedergemeente met sy 2 148 siele toe veels te groot geword het om te bearbei. Die geografiese grense was ook so wyd dat dit moeilik was om al die lidmate te bereik. Destyds het die Nederduitse Gereformeerde Kerk reeds ses gemeentes in die Jakarandastad gehad, naamlik die moedergemeente (1854), Eloffsdal (1908), Pretoria-Oos (1920), Daspoort (1922), Pretoria-Wes (1925) en Pretoria-Noord (1928).
In 1928 het die moedergemeente die erf in Troyestraat gekoop en op 12 April die volgende jaar is besluit om nie ’n saal nie, maar ’n kerkgebou op te rig. Geld moes nog bymekaargemaak word, maar reeds in April 1930 is met die bouwerk aan dié sjarmante kerkgebou begin. Twee lidmate uit dié gedeelte van die moedergemeente het ’n leidende rol in die bouwerk gespeel: Pieter Dykstra as argitek en L. Dekker as bouaannemer. Alles het fluks gevorder sodat die hoeksteen plegtig op 30 September 1930 gelê kon word. So het dit gebeur dat die oostelike wyke van Pretoria en die noordelike wyke wat toe nog deel was van die munisipaliteit Innesdal, ’n kerk begin bou het voor die afstigting van Pretoria se tweede Gereformeerde gemeente bekragtig is. Eers op die voorlaaste dag van daardie jaar, 30 Desember 1930 het die afstigting van Pretoria-Oos plaasgevind. Dadelik was dit, vir die Gereformeerde Kerk, ’n groot gemeente met 511 belydende en 440 dooplidmate.
Kerkgebou
Die kerkgebou beslaan nie ’n groot oppervlakte nie, maar bied tog sitplek aan 480 kerkgangers. Dit was vir ’n groot deel van die gemeente se bestaan nodig omdat dit een van die grootste Gereformeerde gemeentes was. Die sitplekke is ekonomies gerangskik in ’n halfmaan om die preekstoel en op drie galerye. Die oostelike galery is in 1937 ingebou en die twee ander in 1957. Die houtpreekstoel staan in ’n skulpvormige houtnis en verleen ’n intieme karakter.
Die kerkklok is eers ná die inwyding van die kerk aangebring en eers op 17 September 1933 vir die eerste keer gelui. Die Duitse Walcker-orrel is op 18 Desember 1937 in gebruik geneem toe die huisorrel, wat ouderling F. van der Stoep tot in daardie stadium bespeel het, geskenk is vir gebruik in die kerksaal van die gemeente Innesdal. Hettie Lessing het die nuwe orrel van Maart 1938 tot April 1977 bespeel.
Veral die jeugverenigings en die vrouelidmate van die gemeente het die behoefte aan ’n kerksaal sterk gevoel. So het die kerkraad in 1943 opdrag gegee dat ’n saalboufonds gestig word. Pieter Dykstra was ook vir dié plan verantwoordelik, maar die boubeperkings wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gegeld het, het dit in die wiele gery. Eers op 11 Februarie 1950 kon die saal se hoeksteen gelê word. Op 28 April daardie jaar is die saal ingewy en die Van Tilburg-gedenksaal genoem omdat die volle koste gedek is deur die boedel van ouderling J.D. van Tilburg. Dié saal is egter in 1964 gesloop om plek te maak vir die jeugtuiste Ararat.
Gewone haakdoring
Die boom se FSA-nommer is 162.
R62 (Suid-Afrika)
Die R62 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat Ashton met Humansdorp verbind en kan in ’n oostelike- en ’n westelike gedeelte verdeel word. Die westelike gedeelte begin by Ashton en gaan oor die Kogmanskloofpas na Montagu. Hierna betree die roete die Klein Karoo en gaan deur Barrydale, Ladismith, oor die Huisrivierpas, deur Calitzdorp en Oudtshoorn. Die westelike gedeelte is bekend vir sy wyne.
Hiervandaan is die R62 medebeskryf vir 33 kilometer met die N12 vanaf Oudtshoorn na die t-aansluiting met die N9 net onder die Outeniquapas en dan vir 71 kilometer met die N9 na Potjiesbergpas naby Uniondale. Hier draai die R62 af en die oostelike gedeelte begin.
Die R62 gaan nou deur die Langkloof: Avontuur, Haarlem, Misgund, Louterwater, Krakeelrivier, Joubertina, Kareedouw en sluit aan by die N2-nasionale pad. Die oostelike gedeelte is bekend vir die sagtevrugte wat hier gekweek word.
Hans Gundhus
Hans Gundhus (13 September 1900 – 1 Julie 1968) was 'n Noorweegse middel- en langafstand-atleet. Hy is in Hønefoss gebore, en het die klubs IF Liv en later IF Ørnulf verteenwoordig. Hy het aan die 3 000 m-spanwedloop deelgeneem by die Sewende Olimpiese Spele van 1924, saam met spanmaats Nils Andersen, Johan Badendyck en Haakon Jansen.
Hy het in 1924 die Noorweegse 5000 meter-kampioen geword en 'n brons gewen in 1925 en silwer in 1926. Hy het ook in die 1500 meter, in 1924 en 1925, twee nasionale bronsmedaljes gewen. In Junie 1924 het hy die Noorweegse 3000 meter-rekord van Alf Halstvedt verbeter. Hy het in 8:44.9 minute in Bislett-stadion gehardloop. Vyf dae later verbeter hy dit ook tot 8:44.8 minute, weer by Bislett. Die rekord staan tot 1929 toe dit deur Reidar Jørgensen gebreek is.
Voyeurisme
Voyeurisme is die seksuele belangstelling in of praktyk van ander mense dophou wat in intieme dade betrokke is, soos ontkleding, seks en ander aksies wat gewoonlik as privaat beskou word.
Die term kom van die Franse woord voir, "om te sien". ’n Manlike voyeur word soms ’n afloerder (Engels: Peeping Tom) genoem. Dit word egter gebruik vir iemand wat ander in die geheim dophou en gewoonlik nie op ’n openbare plek nie.
Definisie
Die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging het sekere voyeuristiese fantasieë, drange en gedragspatrone in die Diagnostiese en Statistiese Handleiding (DSM-IV) as ’n parafilie geklassifiseer indien ’n persoon volgens hierdie drange optree of die seksuele drange of fantasieë groot angs of interpersoonlike probleme veroorsaak. Dit word in die ICD-10 beskryf as ’n steuring van seksuele voorkeur. Die DSM-IV definieer voyeurisme as die kyk na "niksvermoedende individue, gewoonlik vreemdelinge, wat nakend is, besig is om uit te trek of in ’n seksuele daad betrokke is". Dit geld nie vir mense wat tipiese seksuele opwekking ervaar slegs deur naaktheid of seksuele aktiwiteit te sien nie. Om met voyeuristiese steuring gediagnoseer te word moet simptome langer as ses maande duur en die persoon moet ouer as 18 jaar wees.
Historiese perspektief
Daar is relatief min akademiese navorsing oor voyeurisme. Toe ’n oorsig in 1976 gepubliseer is, was daar net 15 beskikbare bronne. Voyeurs was mense wat baie betaal het om mense deur gate dop te hou in veral Paryse bordele, ’n kommersiële uitvinding wat in 1857 al beskryf is. Dit het egter eers in die 1880's algemeen bekend geword en in die 1890's amptelike medies-forensiese erkenning gekry. Die term voyeur word gewoonlik deur die publiek gebruik vir enigiemand wat die intieme lewe van ander dophou, selfs buite ’n seksuele verband. Dit word veral gebruik in veband met werklikheidstelevisie en ander media wat mense toelaat om na die persoonlike lewe van ander te kyk. Dit is ’n afwyking van die historiese perspektief, wat die term gebruik het om ’n spesifieke bevolking in besonderhede te beskryf, na een waar die algemene bevolking vaagweg beskryf word.
Een van die min historiese teorieë oor die oorsake van voyeurisme is die psigoanalitiese teorie dat voyeurisme die gevolg is van ’n gebrek om kastrasieangs te aanvaar en ’n gevolglike onvermoë om met die vader te identifiseer.
Voorkoms
Voyeurisme is algemeen in die meeste bevolkings wat al bestudeer is. Aanvanklik is geglo dit kom net in ’n klein deel van die bevolking voor. Dié siening het verander toe Alfred Kinsey ontdek het dat 30% van mans seks verkies met die lig aan. Dié gedrag word nie volgens die moderne definisie as voyeurisme beskou nie, maar daar was destyds min onderskeid tussen normale en patologiese gedrag. Daaropvolgende navorsing het getoon 65% van mans het al iemand afgeloer, wat daarop dui dat dié gedrag dwarsdeur die bevolking algemeen is. In ander navorsing is ook bevind voyeurisme is die algemeenste wetsoortreding in beide kliniese en algemene bevolkings. In dieselfde studie is bevind 42% van universiteitstudente wat nog nooit aan ’n misdaad skuldig bevind is nie, het al ander in seksuele situasies dopgehou. ’n Vroeëre studie het aangedui 54% van mans het voyeuristiese fantasieë en dat 42% al voyeurisme besproef het.
In ’n nasionale studie in Swede is bevind 7,7% van die bevolking (beide mans en vroue) het al die een of ander tyd voyeurisme beoefen. Voyeurisme kom vermoedelik tot 150 keer meer voor as wat uit polisieverslae blyk. Laasgenoemde studie het ook bevind daar is ’n groot oorvleueling tussen voyeurisme en ekshibisionisme, en dat 63% van voyeurs ook ekshibisionistiese gedrag rapporteer.
Eienskappe
Vanweë die hoë voorkoms van voyeurisme in die gemeenskap is mense wat dit beoefen uiteenlopend. Daar is egter sekere neigings oor wie waarskynlik voyeuristiese gedrag sal openbaar. Dié statistieke is net van toepassing op mense wat volgens die definisie in die DSM as voyeurs kwalifiseer, en nie volgens die breër begrip van die term nie.
Vroeë navorsing dui daarop dat voyeurs geestelik gesonder is as ander mense met parafilies. Daar is bevind dit is onwaarskynlik dat voyeurs alkoholiste of dwelmgebruikers is. Meer onlangse navorsing het egter getoon dat voyeurs, in vergelyking met die res van die bevolking, effens meer geneig is om sielkundige probleme te hê, alkohol en dwelms te gebruik en ’n belangstelling in seks te hê. Dié studie het getoon voyeurs het meer seksmaats per jaar en is meer geneig as die algemene bevolking om al ’n seksmaat van dieselfde geslag te gehad het. Ouer én nuwer navorsing dui daarop dat voyeurs op ’n latere ouderdom hulle eerste seksuele ondervinding gehad het. In ander navorsing is egter geen verskil in die seksuele geskiedenis van voyeurs en nievoyeurs gevind nie. Voyeurs wat nie ook ekshibisionistiese gedrag toon nie, is geneig om ’n hoër sosiaal-ekonomiese status te hê as dié wat wel ekshibisionistiese gedrag toon.
Volgens navorsing is voyeurisme, nes feitlik alle ander parafilies, meer algemeen onder mans as onder vroue. Rofweg ewe veel mans en vroue rapporteer egter dat hulle hipoteties voyeurisme sal beoefen. As die geleentheid hom voordoen, is daar blykbaar ’n groter verskil tussen die geslagte. Baie min navorsing is gedoen oor voyeurisme in vroue, en daarom is kennis daaroor beperk. Een van die min studies wat gedoen is, was van ’n vrou wat ook skisofrenie gehad het. Dit beperk die mate waarin die bevindings op die algemene publiek van toepassing gemaak kan word.
Huidige sienings
Daar is ’n teorie dat voyeurisme bestaan omdat die dophou van naakte mense ondergeskikte seksuele gedrag in ’n primêre seksuele daad verander. Dit lei tot ’n verskuiwing van seksuele begeerte en maak dat die dophou van ander mense die belangrikste metode van seksuele bevrediging word.
Voyeurisme is ook al verbind met obsessief-kompulsiewe steuring (OKS). Wanneer dit op dieselfde manier as OKS behandel word, neem voyeuristiese gedrag aansienlik af.
Behandeling
Historiese voyeurisme is op ’n verskeidenheid maniere behandel. Psigoanalitiese, groeps- en skokterapie is al gebruik, met beperkte sukses. Daar is ’n klein bewys dat pornografie gebruik kan word as ’n manier van behandeling. Dit word gebaseer op die feit dat lande met pornografiesensuur ’n groter voorkoms van voyeurisme het. Deur voyeurs na grafiese pornografie of foto's in Playboy te laat kyk, is al suksesvol gebruik om hulle van voyeuristiese gedrag ta laat afsien. Dié studies toon pornografie kan gebruik word om voyeuristiese begeertes te bevredig sonder om die wet te oortree.
Voyeurisme is ook al suksesvol behandel met ’n mengsel van middels teen psigose en depressie. Die pasiënt het in dié gevallestudie egter verskeie ander geestesprobleme gehad. Intense farmaseutiese behandeling is dalk vir die meeste voyeurs nie nodig nie.
Swartapiesdoring
Die Swartapiesdoring (Senegalia burkei), voorheen bekend as Acacia burkei, is 'n boom wat in Noordwes, Limpopo, Mpumalanga en in die noorde van KwaZulu-Natal in Suid-Afrika voorkom. Dit is ook inheems aan Angola, Botswana, Eswatini, Mosambiek en Zimbabwe.
Die boom is een van die groter spesies in die genus en word tot 30 m hoog. Die blomme word in dun, wit are gedra en die peule is tot 16 cm lank. Die dorings is klein, gekrom en bruin tot swarterig en groei net onder die blare.
Murraysburg
Murraysburg is 'n dorp in die oostelike Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp is 60 km wes van Graaff-Reinet. Die R63 hoofpad gaan deur die dorp.
Geskiedenis
duimnael|links|280px|Ingangspad na die dorp Murraysburg het as 'n NG-Kerkgemeente ontstaan in 1855, op die plaas Eenzaamheid van 7 000 ha wat van J. Burger gekoop is. Die grond is onderverdeel en erwe is op 'n openbare veiling verkoop. Dit het £10 000 opgelewer wat gebruik is om die pastorie en kerk te bou. Die dorp is genoem na ds. Andrew Murray sr. en Barend J. Burger.
Distrik
Die distrik is bekend vir sy produksie van wol en sybokhaar. Soekor het in Junie 1966 begin om olie op land hier te soek. Boorwerk het op die plaas Kareebosch sowat 40 km vanaf Murraysburg begin. Dit was egter vrugteloos.
Bloemhof
Bloemhof is 'n landelike dorp met gesamentlik 27 904 inwoners op die oewer van die Vaalrivier in die Noordwes-provinsie in Suid-Afrika.
Geskiedenis
Die dorp is in 1864 gestig nadat diamante in die area ontdek is. Die dorp is op John Barclay se plaas, Klipfontein, uitgelê. Barclay was 'n oorlewende van die HMS Birkenhead wat in 1852 by Danger Point gestrand het. Die plek is Bloemhof genoem na aanleiding van die pragtige tuine wat deur Barclay se dogter aangeplant is. Die dorp is in 1865 opgemeet en in 1869 geproklameer.
Distrik
Die distrik is 1 733 km2 groot. Die belangrikste bedrywighede is mielies en beesboerdery. Tussen Bloemhof en Christiana is daar verskeie soutpanne waar sout geoes word.
Die Bloemhofdam is een van die grootste damme in Suid-Afrika. Die N12 nasionale pad gaan deur Bloemhof.
Die sanger Bles Bridges is in 2000 in 'n padongeluk naby die dorp oorlede.
Blue Mountains
Die Blue Mountains is 'n bergagtige streek in Nieu-Suid-Wallis, Australië. Dit grens aan Sydney se metropolitaanse gebied, met die voethoewels wat sowat 50 km wes van Sydney af begin. Die gebied begin aan die westekant van die Nepeanrivier en strek wes tot so ver as die Coxrivier.
1154
Die jaar 1154 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Blue Mountains
Digte bloekomwoude gee die lug 'n blou gloed en daarom word hierdie berge die "Blue Mountains" genoem.
Die uitsig oor hierdie Australiese berge met sy inheemse natuurlewe, diep canyons, watervalle en ongerepte struikgewasse is asemrowend. Meer as 92 verskillende spesies bloekombome word in Blue Mountains Nasionale Park verteenwoordig.
'n Belangrike rotsformasie kan by Echo Point gesien word. Volgens die tradisie van Aborigines is drie susters (Meehni, Wimlah en Gunnedoo) hier versteen. Die drie uitstaande rotspunte word dus die Three Sisters genoem.
Die Blue Mountains bestaan hoofsaaklik uit 'n sandsteenplato met skeure van tot 760 m diep daardeur. Die hoogste punt van die bergreeks is 1 190 m bo seevlak. 'n Groot deel van die Blue Mountains is tot 'n wêrelderfenisgebied verklaar en sluit sewe nasionale parkgebiede en 'n natuurreservaat in.
Die Blue Mountains-gebied sluit die plaaslike regeringsgebiede Blue Mountains, Hawkesbury, Lithgow en Oberon in.
María Elena Walsh
María Elena Walsh (Ramos Mejía, 1 Februarie 1930-Buenos Aires, 10 Januarie 2011) was 'n Argentynse skrywer.
Henry Adams (dierkunde)
Henry Adams (1813–1877) was 'n Engelse natuurkundige en konkoloog. Saam met sy broer Arthur Adams, ook 'n bekende konkoloog, het hy "The genera of recent Mollusca: arranged according to their organization three volumes" in 1858 geskryf.
1. FC Kleve
1. FC Kleve is 'n Duitse sportklub uit Kleef in die deelstaat Noord-Rynland-Wesfale, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, bied die klub ook karate, gimnastiek, aërobiese oefeninge en tennis aan sy lede.
Die klub het in 2000 ontstaan met die samesmelting van VfB Lohengrin 03 Kleve en SC Kleve 63.
VfB Lohengrin 03 Kleve
Die klub is in 1903 as VfB 03 Cleve gestig. Aangesien die meeste van die stigterslede werknemers van die plaaslike organisasie Van-den-Berghschen Margarinewerke was, het die klub die bynaam "de Botter" verkry. Die heel eerste internasionale wedstryd waaraan Duitsland op tuisbodem deelgeneem het op 16 Oktober 1910 het op die klub se tuisveld, Sportplatz an der Triftstraße, plaasgevind voor tussen 5 000 en 10 000 toeskouers ('n 1-2 nederlaag teen Nederland).
In 1920 het VfB 03 Cleve met Turnklub Merkur Kleve en Clever Schwimm-Sportclub saamgesmelt as die Vereine für Turn- und Bewegungsspiele Cleve. In 1921 is die klub herdoop na VfB 03 Cleve. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub in 1946 herstig as VfB Lohengrin 03 Kleve na 'n samesmelting met SuL Kleve (self 'n fusie uit 1936 tussen VfB Lohengrin 1921 Kleve en FC Sparta 1921 Kleve).
SC Kleef 63
Die gimnastiekklub TV Cleve 1863 het in 1919 'n sokkerafdeling gekry toe dit met Verein für Jugend und Volksspiele Cleve saamgesmelt het. In 1924 het SC Kleve 63 (Sportclub Kleve 1863 e.V.) uit die sokkerafdeling ontstaan.
Die genoemde Verein für Jugend und Volksspiele Cleve was self 'n samesmelting uit 1917 tussen FC 1906 Cleve en Spielverein 1909 Cleve (die klub het aanvanklik na die samesmelting bekendgestaan as FC Hohenzollern Cleve).
Kalahari se Acacia-Baikiaea-boomveld
Die Kalahari se Acacia-Baikiaea-boomveld is 'n WWF-ekostreek waarvan 'n klein stukkie in Suid-Afrika geleë is.
Daar is twee groot natuurreservate:
Die ekostreek is die tuiste van 468 voëlsoorte, maar net twee is amper endemies daaraan, die swartwangkatlagter en die Bradfieldse neushoringvoël.
Universiteit van Gent
Die Universiteit van Gent is 'n openbare navorsingsuniversiteit wat in Gent, België geleë is. Dit is in 1817 deur koning Willem I van die Verenigde Nederlande gestig. Na die Belgiese rewolusie van 1830 het die nuutgevormde Belgiese staat die universiteit begin administreer. In dieselfde jaar word die universiteit die eerste Nederlandstalige universiteit in België, terwyl Frans voorheen die standaard akademiese taal aan die Université de Gand was. In 1991 verkry dit aansienlike outonomiteit en verander sy naam dienooreenkomstig van die Rijksuniversiteit Gent na die huidige benaming.
Plan de Sánchez-slagting
Die Plan de Sánchez-slagting vind plaas in die dorpie Plan de Sánchez, Rabinal-munisipaliteit, Guatemala, op 18 Julie 1982. Meer as 250 mense (grootliks vrouens en kinders en amper uitsluitlik etniese Achi Mayas) word  misbruik en vermoor deur lede van die Guatemala Gewapende Magte en hul paramilitêre alliansievennote.
Hierdie moorde vind plaas tydens een van die geweldadigste periodes gedurende die Guatemala Burgeroorlog, waartydens verskeie groepe linksgesinde insurgente teen die regering en gewapende magte van Guatemala geveg het. Nadat President Efraín Ríos Montt die mag oorgeneem het in Maart 1982, het hy 'n pasifiseringsveltog geloods wat grootliks daarin geslaag het om die insurgente te verslaan, hoewel teen 'n hoë koste in menselewens en met die gepaardgaande skending van menseregte. Die massamoord in Plan de Sánchez was 'n element van die regering se verskroeide aardestrategie en die dorpie is geteiken omdat die owerhede agterdogtig was dat die inwoners skuiling bied aan guerrillas.
Ostermundigen
Ostermundigen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 17 546 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
Plan de Sánchez-slagting
Na die massamoord was die dorpie verlate vir 'n paar jaar en oorlewendes is gewaarsku dat hul vergelding sou kon verwag indien hulle oor die gebeure sou praat of selfs die massagrafte se ligging wat hul help grawe het, sou verklap. Met die geleidelike terugkeer van demokrasie in die laat 1980's en vroeë 1990's, het sommige van die oorlewendes begin om inligting van die massamoord bekend te maak. Beskuldigings is amptelik by die owerhede in 1992 aanhangig gemaak en in 1993 is 'n kriminele ondersoek geloods. Oponthoude in die ondersoek, ongerymdhede met die ondersoek en 'n nasionale versoeningswet wat amnestie aan die verdagtes verleen het, het die oorlewendes laat besluit om die saak na die Inter-Amerikaanse Kommissie vir Menseregte (IACHR), die supra-nasionale menseregteliggaam van die Organisasie van Amerikaanse State (OAS), in 1996 te neem.
Die IACHR het die aansoek begin verwerk en het 'n erkenning van die staat se aanspreeklikheid van die eerste demokraties verkose president Alfonso Portillo in die eerste jaar van sy termyn ontvang. Die saak is daarna verwys na die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte vir uitspraak en skikking. In 2004 het die Inter-Amerikaanse Hof vir Menseregte twee uitsprake gelewer wat die aanspreeklikheid van Guatamala bevestig het en 'n uitgebreide pakket van monetêre, nie-monetêre en simboliese vorme van kompensasie vir die oorlewendes en nakomelinge van die slagoffers toegestaan het.
Nasionale konteks
1982 was een van die bloedigste jare in Guatemala se 36-jaar lange geskiedenis van interne konflik (1960–1996).
Op 23 Maart 1982, het soldate aangevoer deur junior offisiere 'n staatsgreep in Guatamala uitgevoer om die magsoordrag na Generaal Ángel Aníbal Guevara te verhoed. Guevara is uitgekies deur die uitgaande president generaal Romeo Lucas García wat 'n betwiste verkiesing twee weke vroeër gewen het. Die staatsgreepleiers het afgetrede generaal Efraín Ríos Montt versoek om die uittrede van beide García en Guevara te onderhandel.
Ríos Montt, was 'n kandidaat van die Christen Demokratiese Party in die 1974 presidensiële verkiesings en dit is algemeen geglo dat hy van oorwinning in die verkiesing beroof is deur bedrog. Hy het die taak aanvaar en het 'n militêre junta byeengeroep bestaande uit drie persone. Die junta het die 1965-grondwet tot niet verklaar, die Kongres ontbind en alle politieke partye tot niet verklaar. Na 'n paar maande het hy sy juntakollegas afgedank en die de facto titel van President van die Republiek aangeneem. In sy inhuldigingstoespraak verklaar Ríos Montt — 'n lekepastoor in die evangeliese protestante Kerk van die Woord — dat sy presidentskap die wil van God is.
Die land se guerrillamagte en hul linkse alliansievennote veroordeel Ríos Montt, wat poog om die guerilla-insurgensie te verslaan met 'n kombinasie van militêre aksie en ekonomiese hervormings. Hy beskryf sy strategie as frijoles y fusiles (bone en gewere). Die president is aangehaal in die New York Times van 18 Julie 1982 (die presiese dag van die Plan de Sánchez-moorde) waar hy 'n inheemse groep Guatemala-burgers toespreek en sê: "As julle met ons is, sal ons julle voed, indien nie, sal ons julle doodmaak."
Die regering het begin om plaaslike "siviele selfverdediging-patrollies" (die paramilitêre magte, Spaans: patrullas de autodefensa civil, PAC). Deelname was teories vrywillig, maar in praktyk het baie campesinos, veral in die noordweste geen ander keuse gehad as om of by die PAC's of by die guerrillas aan te sluit nie. Die land se dienspligleër gesteun deur die PAC het byna alle gebiede wat deur die guerrillas beheer is, teruggeneem. Guerrilla-aktiwiteit het afgeneem en was grootliks beperk tot tref-en-trap operasies. Hierdie gedeeltelike oorwinning is bewerkstellig teen 'n enorme koste in siviele sterftes.
Ríos Montt se relatief kort tydperk van presidentskap was waarskynlik die mees gewelddadige periode in die 36-jaar van interne konflik in Guatamala, wat aanleiding gegee het tot 200 000 sterftes van meestal die inheemse burgerlikes. Hoewel linkse guerrillas en regsgesinde groepe ook betrokke was by moorde, ontvoerings en marteling van burgerlikes, is die oorgrote meerderheid van menseregteskendings gepleeg deur die leër en die PAC wat deur hulle beheer is. Die interne konflik word in detail beskryf in die verslag van die Geskiedkundige Verklarende Kommissie (Comisión para el Esclarecimiento Histórico, of CEH), waarin geraam word dat die regeringsmagte en hul para-militêre vennote verantwoordelik was vir 93% van die menseregskendings. Op 8 Augustus 1983, word die regering van Ríos Montt omvergewerp deur sy Minister van Verdediging, Generaal Óscar Humberto Mejía Victores, wat hom opvolg as die  de facto president van Guatemala.
Plaaslike konteks
Rabinal, geleë by 15° 6′ 0″ N 90° 27′ 0″ W, is een van die agt munisipaliteite in die sentrale provinsie van Baja Verapaz. In 1982 het die munisipaliteit bestaan uit die munisipale hoofdorp Rabinal, 14 dorpies en 60 gehuggies. Een van daardie dorpies was Plan de Sánchez, geleë in 'n heuwelagtige boslandskap ongeveer 9 km van die dorp Rabinal. Die plaaslike inwoners was oorwegend Achi Maya inheemse Amerikaners. Achi is een van die 21 dialekte van die Maya taal wat erken word in Guatemala; volgens 'n regeringsensus van 2002 is dit die huistaal van ongeveer 105 000 mense in die Baja Verapaz-hooglande.
Die gebeure van Julie 1982
Vroeg in Julie 1982 het 'n militêre vliegtuig oor die dorpie gevlieg en 'n paar bomme naby van die huise laat val. Op 15 Julie het 'n leëreenheid kamp opgeslaan naby die dorp en huis-tot-huis-deursoekings begin. Vrae is gevrae oor die mans se afwesigheid en inwoners is gedreig.
18 Julie was 'n Sondag — markdag in Rabinal. Die paaie en voetpaadjies van die munisipaliteit was van vroeg af vol mense op pad na die mark. Die dorpie van Plan de Sánchez was een van verskeie nedersettings waardeur 'n netwerk van die roetes geloop het.
Teen ongeveer 08:00 daardie Sondagmôre het soldate van dié leëreenheid twee 105 mm-mortierpatrone op die dorp gevuur. Een van dié het oos van die hoofgroep huise geland en die ander, wes. Later dieselfde dag tussen 14:00 en 15:00, het 'n militêre eenheid in Plan de Sánchez aangekom. Hierdie was ongeveer 60 man, bestaande uit staandemagtroepe onder leiding van 'n kaptein en luitenant, PAC-lede, polisielede en siviele persone geklee in kamoefleerdrag en gewapen met aanvalsgewere. Die mag het posisies ingeneem op alle toegangsroetes tot die dorpie. Individue van ander dorpe op pad terug van die mark is weggewys. Ander het van huis tot huis gegaan en die inwoners bymekaargemaak. Op hierdie stadium het sommige van die mans na die omliggende woude gevlug.
Die jonger vrouens is na een huis gestuur en die mans, kinders en ouer vroue na 'n ander huis gestuur. 'n Groep van omtrent twintig van die jonger vroue (met 'n ouderdom tussen 12 en 20) is geskei van die hoofgroep en na 'n ander gebou geneem. Hulle is verkleineer, beskuldig daarvan dat hulle die guerrillas ondersteun, geslaan en verkrag. 'n Paar van die vroue het daarin geslaag om te ontsnap en het in die omgewing geskuil. Die oorblywende vroue is vermoor.
Die kinders is geskei van die hoofgroep en doodgeslaan en doodgeskop. Teen ongeveer 17:00, het die soldate twee handgranate in die huis gegooi waar die volwassenes aangehou is en het met outomatiese wapens op die huis begin skiet. Inwoners van nabygeleë dorpies naby Plan de Sánchez wat die massamoord van nabygeleë heuwels dop gehou het, het gerapporteer dat geweervuur tot ongeveer 20:00 voortgeduur het en dat die geboue daarna aan die brand gesteek is. Die gewapende magte het die dorp teen ongeveer 23:00 verlaat.
Die volgende môre het sommige van diegene wat gevlug het, teruggekeer na die dorpie. Geen van die liggame kon uitgeken word nie. Die meeste het verbrand en die wat buite die huise was, is erg vermink deur verskeie skietwonde terwyl honde en ander diere ook aan die lyke gevreet het.
Teen 15:00 daardie Maandag het twee militêre kommissarisse en 'n afdeling PAC-lede in Plan de Sánchez gearriveer en opdrag gegee dat die oorlewendes grafte moet grawe en die slagoffers moet begrawe. Hulle het gedreig dat die dorpie gebombardeer sou word indien dié opdrag nie uitgevoer sou word nie. Meer as 20 versteekte kommunale grafte was nodig om al die lyke te begrawe. Intussen het die PAC lede die huise wat nie afgebrand is nie, beroof.
Kerk van Engeland
Die Kerk van Engeland (Engels: Church of England) is die amptelike nasionale Christelike kerk in Engeland en die Moederkerk van die wêreldwye Anglikaanse Gemeenskap (Anglican Communion). Die kerk sien homself in die tradisie van die Westelike Christendom en voer sy stigting terug tot sint Augustinus van Kantelberg (Canterbury) se sendingwerk in Engeland in AD 597. Deur hierdie sendingwerk het die kerk in Engeland onder die gesag van die pous in Rome gekom.
Gedurende die regentskap van koningin Mary I en koning Filips is die ou kerk en pouslike gesag in 1555 hervestig. Dié gesag is egter drie jaar later met die troonbestyging van koningin Elizabeth I deur 'n parlementswet, die Act of Supremacy ("Wet oor die Oppergesag"), weer verwerp. Die kerk se leerstellings en liturgie was aanvanklik omstrede aangesien sowel gereformeerde asook katolieke groeperings binne die Kerk van Engeland hul invloed laat geld het. Die geskil is nog in 1558 in die sogenaamde Elizabethaanse skikking besleg waarin die Kerk van Engeland as sowel katoliek asook gereformeerd gedefinieer is: Gedurende die 17de eeu het Puriteinse en Presbiteriaanse strominge te midde van politieke en godsdienstige geskille die opperhand oor die kerk gekry totdat die oorspronklike kerkorde met die Restorasie van 1660 herstel is. In die huidige Kerk van Engeland is daar steeds verskillende uiteenlopende strominge soos Anglo-Katolieke en Evangelikale wat vroeë verdelings in die kerk weerspieël. Spanninge tussen behoudende en progressiewe teoloë vind hul uitdrukking in debatte oor die ordinasie van vroue en die houding teenoor homoseksualiteit in die kerk. Vroue mag sedert 1994 as geestelikes geordineer word. 'n Voorstel, waarvolgens vroue ook as biskoppe geordineer mag word, is deur die Kerk van Engeland se Algemene Sinode in 2012 nog naelskraap verwerp, maar uiteindelik op 14 Julie 2014 goedgekeur.
Lobith
Lobith is ’n dorp in die munisipaliteit Zevenaar in die provinsie Gelderland in Nederland.
Natalia Cigliuti
Natalia Cigliuti (gebore 6 September 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Joe Dirt (2001) en Kill Speed (2010), en in die televisiereekse Waterfront (2006) en G.I. Joe: Renegades (2010).
Gaston Glass
Gaston Glass (31 Desember 1899 – 11 November 1965) was 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cameron of the Royal Mounted (1921), Broken Homes (1926), The Midnight Limited (1926), en Behind Closed Doors (1929).
Jimmy in pienk
Jimmy in Pienk is 'n Afrikaanse rolprent wat op 16 Augustus 2013 in teaters begin draai. Die komedie is in 2012 in en om Kaapstad verfilm.
Storielyn
Jimmy (Louw Venter) is 'n stoere mielieboer wat na sy pa se dood uitvind dat die familieplaas bankrot is en dat sy pa twee geldwolwe geld skuld. Nou moet Jimmy opdok.
Hy probeer geld leen by sy vervreemde gay oom Frederik (Gys de Villiers), wat die eienaar is van ’n reeks suksesvolle haarsalonne in Kaapstad. Maar sy oom koester ’n wrok teen die familie en eis dat Jimmy eers aan die TV-realiteitsprogram The Next Super Stylist deelneem. Eers dán sal hy help. Jimmy is ­desperaat en só verander ’n boer oornag in ’n metroman.
Clathria schoenus
Clathria schoenus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1936 deur De Laubenfels.
Buysdorp
Buysdorp is 'n klein nedersetting in Limpopo, Suid-Afrika. Die dorpie lê tussen Vivo en Mara op die R522-streeksroete. Die nedersetting het ontstaan toe 'n sendingstasie hier gestig is vir die nakomelinge van Coenraad de Buys. Hy was 'n voëlvryverklaarde swendelaar wat by verskeie swart vroue kinders verwek het. President Paul Kruger het die grond hier aan die Buysmense toegeken.
Minnette Barrett
Minnette Barrett (25 Maart 1880 – 20 Junie 1964) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Salvation Nell (1915) en The Ragamuffin (1916), en in die televisiereeks The Philco-Goodyear Television Playhouse (1948).
1156
Die jaar 1156 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 56ste jaar van die 12de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Johannes Rienk Burg
Johannes Rienk Brug (Leeuwarden, Friesland, 6 Maart 1874 – Pretoria, Suid-Afrika, 6 Maart 1961) was ’n Suid-Afrikaanse argitek van Nederlandse herkoms.
Burg was een van die Nederlanders wat deur pres. Paul Kruger na Pretoria laat kom is om die administrasie te help vestig en wat gehelp het om die hoofstad van die Zuid-Afrikaanse Republiek (ZAR) se argitektoniese karakter te bepaal. Sommige van dié Nederlanders is in die departement van openbare werke se aangestel, onder wie Sytze Wierda, departementshoof, Klaas van Rijsse, argitek, J.B. Wijers, opsigter eerste klas, en J.G. Kraan.
Die Nederlanders Willem de Zwaan, Frans Soff, ingenieur Westenberg van die Nederlandsche Zuid-Afrikaansche Spoorweg-Maatschappij (NZASM) en W.A. de Rapper was voor die Tweede Vryheidsoorlog onafhanklik van dié departement as argitekte bedrywig. In die eerste jare ná die oorlog was die firma De Zwaan en Soff, die firma Kraan en Wijers, F. van der Ben en J.R. Burg bedrywig.
Op die gebied van kerklike boukuns het die argitekte Van Rijsse, J.G. Kraan en J.B. Wijers in 1905 die “Grootkerk” van die NG gemeente Pretoria in die huidige Bosmanstraat ontwerp. Laasgenoemde twee argitekte het in dieselfde jaar 1905 die kerkgebou van die Nederduitsch Hervormde gemeente Pretoria in Du Toitstraat ontwerp. Van die belangrike geboue wat tussen die Tweede Vryheidsoorlog en die Eerste Wêreldoorlog in die Transvaalse hoofstad opgerig is, is die spoorwegstasie, die museum aan Paul Krugerstraat, die voormalige brandweerstasie, dip hoofposkantoor, die Uniegebou, die destydse Goewernementshuis, die hoofgeboue van die destydse Transvaalse Universiteitskollege (TUK, nou die Universiteit van Pretoria), die Pretoria Boys’ High School en die destydse Normaalskool (later Transvaal Onderwyskollege).
Behalwe die paar oud-Nederlandse argitekte wat in die naoorlogse jare in Pretoria bedrywig was, soos Burg, De Zwaan, Soff, Kraan en Wijers, W.A. de Rapper, F. van der Ben, en andere, is die algemene toon destyds deur Britse argitekte soos Herbert Baker, Gordon Leith, A.S. Turner en Gordon McIntosh aangegee.
Burg se eerste jare as argitek
duimnael|regs|270px|Die [[NG gemeente Belfast|NG kerk Belfast. Die argitek van die oorspronklike gebou was Burg, maar Gerard Moerdyk het die toring ontwerp, wat heelwat later aangebring is. Die eerste hoeksteen is in April 1914 gelê en dié van die verbouings in 1961.]]
Burg, die seun van Daniël Christiaan Burg en Ynskje Deinema van Leeuwarden in Friesland, Nederland, het sy opleiding as argitek in Nederland gehad en op 21-jarige leeftyd in 1895 na Transvaal gekom, in diens van die NZASM getree en onder meer NZASM-stasies aan die lyn van Pretoria na Komatipoort ontwerp. Toe die Driejarige Oorlog in 1899 uitbreek, het die jong Burg by die Staatsartillerie van die ZAR aangesluit. Hy is deur die Britte op Belfast gevange geneem en na Fort Ahmednagar in Brits-Indië gestuur. Daar het hy tot die einde van die oorlog op 31 Mei 1902 gebly.
Die jare tussen die oorloë
Na sy terugkeer in Pretoria is Burg in 1903 met Magdalena Stadler van Stellenbosch getroud. Op 4 Maart 1904 het hy saam met argitek Lockwood Hall ’n argiteksfirma te Pretoria gestig. Die vennootskap het nie lank bestaan nie en in 1905 het Burg ’n kantoor in die destydse Alexandragebou aan Kerkplein betrek.
Dié jare na die Engelse Oorlog was besonder moeilik en die boubedryf was hoofsaaklik tot die bou van huise in die voorstede beperk. In 1911 het Burg sy eie huis in die voorstad Hillcrest aan die einde van Duxburyweg betrek. Hy het gehou van die wye, oop veld; daardie deel van Pretoria was toe nog heeltemal onbewoon. Die jare van 1914 tot ’18 was ook uiters moeilik, want tydens die Eerste Wêreldoorlog is weinig gebou.
Ná die Eerste Wêreldoorlog
duimnael|links|300px|Die tweede [[NG gemeente Germiston|NG kerk Germiston, waarvan die hoeksteen op 29 September 1923 gelê is, voor die toring aangebou is. Burg was die argitek van die gebou in sy oorspronklike vorm.]]
Ná die vrede in 1918 het ’n oplewing gekom en in 1936 is die firma Burg, Lodge en Burg gestig. Die hoofde van die firma was Johannes Rienk Burg, Clem S. Lodge en J. (Jimmy) S. Burg. In 1941 het J.R. Burg uit die firma getree en enkele jare later na die Suidwes-Kaap verhuis. In die gedenkskrif van die firma Burg, Doherty, Bryant en vennote is onder meer in verband met sy werk as argitek verklaar: “Many landmarks of his talent are still to be seen today in the capital (Pretoria), among them the Ou Moedersbond – now the H.F. Verwoerd Maternity Home – and the original Koedoe Arcade featuring Pretoria’s first basement.”
In 1945 het Burg besluit om op Somerset-Wes af te tree. Daar het hy ’n mooi grasdakhuis gebou en weer ’n kantoor geopen. Hy het in dié jare ’n winkelkompleks, woonstelle en huise op Somerset-Wes ontwerp. In 1953 het sy verlange na sy familielede in Pretoria te groot geword. Hy het na die noorde teruggekeer, in die firma toesig oor die bouwerke gehou en dié werksaamhede tot sy 81ste verjaardag volgehou.
Hy is presies ses jaar later op sy 87ste verjaardag 6 Maart 1961 in Pretoria oorlede.
Sy werk
regs|230px|duimnael|Die [[NG gemeente Vrede|NG kerk Vrede omstreeks 1917 met links voor die gedenkteken ter nagedagtenis aan die gesneuwelde burgers van in die oorlog van 1899-1902. Die kerkgebou se hoeksteen is op 25 Januarie 1913 gelê.]] Van Burg se vernaamste skeppings was die Ou Moedersbond in 1933 en die destydse Koedoedeurloop (1934). Laasgenoemde gebou het die eerste parkeerkelder in die hoofstad gehad. Verder het hy NG kerke, soos dié op Dullstroom, Belfast en Vrede asook Germiston se moederkerk, en skoolkoshuise op die platteland ontwerp.
In sy aantekeninge het sy seun Jimmy Burg onder meer ook vermeld: J.L. van Schaik se Libri-gebou, die Lewis-gebou, Amanda Mansions, die Trysa-gebou, die eerste kafeebioskoop in Pretoria, die Salisburygebou, E & R Mansions, Hannah Court, Rose Mansions, die Zuid-Afrikaanse Hospitaal en woonhuise van regters Maritz, Murray en Malan, adv. Reitz, W.M. Pattison (bouer) en andere.
Burg se firma
duimnael|links|210px|Die [[NG gemeente Dullstroom|NG kerk Dullstroom. Dis ingewy op 13 November 1920. Dié gemeente is ingelyf by Belfast, wie se kerk Burg ook ontwerp het.]]
In 1935 J.R. (Jimmy) Burg saam met argitek C.S. Lodge ’n tak van die firma op Springs geopen. Kort daarna het argitek Lodge op versoek van argitek J.R. Burg na die Pretoriase hoofkantoor teruggekeer. In 1941 is met die terugkoms van argitek J.S. Burg na Pretoria die firma Burg, Lodge en Burg gestig. In 1956 het argitek Tony Doherty tot die firma toegetree. Lodge is in 1967 oorlede en omstreeks die tyd is die firmanaam in Burg, Lodge & Doherty verander. Omstreeks tien jaar later is die naam van die firma Burg, Doherty, Bryant en vennote gewysig. J.S. Burg het in 1975 afgetree.
Waardering
J.S. Burg het in sy aantekeninge omtrent sy vader in die firma se gedenkboek geskryf: “He was known as one of the strictest supervisors in the building trade and all the builders took great pains not to get in his bad books. He was also honest and most professional in his work and always impressed on his young partners the same standards that he upheld all his life.”
Lys werke
Aan die hand van die gedenkboek kan net ’n onvolledige lys van ontwerpe en bouwerke opgestel word wat tussen 1904 en 1984 deur die firma geteken en waaroor toesig gehou is. Die lys bevat nie al die jare waarin die ontwerpe vervaardig is nie. Dieselfde geld vir die argitek en argitekte wat sekere ontwerpe vervaardig het. 1910-1935: Die vroeë jare onder J.R. Burg. Die NG kerk op Dullstroom, die NG kerk op Belfast (’n klipkerk), die Ou Moederbond (1933), die Koedoedeurloop met die Koedoegebou en die eerste parkeerkelder.
1936-1950: Blokke woonstelle en wonings soos die E & R Mansions in Pretoria, die eerste groot woonstelgebou in Pretoria; die Hannah Court-woonstelle (1937), Pretoria; die King’s Row-gebou in Pretoria; die Malvern House-woonhuis in Pretoria (1941); skole op Springs en elders; nywerheidsprojekte: Boerstra se bakkery in Pretoria; ander geboue: die Salisbury House in Pre-toria (1937); die Libri-gebou van J.L. van Schaik, die Lewis-gebou, Amanda Mansions, die Trysa-gebou, Rose Mansions, almal in Pretoria; die Impalagebou (1939), die Doeane-gebou (1950), die Ykgebod (1950) en die Van der Ster-gebou (1953).
1951-1967: Die hoofkantoor van Avbob in Pretoria; die Karel Schoeman-gebou in Pretoria; die Frans du Topt-gebou in Pretoria; die poort en kampus van die Wetenskaplike en Nywerheids-Navorsingsraad (WNNR, 1959); die Pretoriase Kunsmuseum (1967); Munitoria (1969). In Pretoriusstraat in Pretoria: die United Bouvereniging-gebou, die Southern Life-gebou, die Merino-gebou, die Wachthuis, die Savelkoul-gebou.
1968-1980: In dié jare is veral aandag aan nywerheids- en navorsingsprojekte en dergelike gewy. Voorbeelde is die Pretoria News-gebou (1972), die sterrewagkampus op Sutherland in die Kaapprovinsie (1973), die blommemark in City Deep, Johannesburg (1976), die verbouing en modernisering van die United Bouvereniging-gebou in Pretoria (1982), die Mintyhuis, Nelspruit 1979), die moskee in Nelspruit (1973), die Uplands-skoolsaal, Witrivier. Ook die Rank Xerox-sentrum in Isando (1977), die WNNR-konferensiesentrum in Pretoria (1977) en die United Bouvereniging se streekkantoor in Sunnyside in Pretoria (1981), asook die WNNR-kampus se ontwikkeling op Faure in die Kaapprovinsie (1979) en die ontwikkelingsplanne vir Kerkplein, Pretoria. Wat stadsbeplanning betref, was die forma verantwoordelik vir Giyani, hoofstad van Gazankulu (1986) en van die eiland Argironisos in Griekeland.
1981-1983: Die Volkskas-rekenaarsentrum in Pretoria (1982); ’n kantoorgebou van die Ou Mutual in Isando (1983); die Koringraadgebou in Pretoria (1983); streekkantore vir United Bouvereniging, die Austin-huis in Pretoria (1982) en die huis Northcliff (1982) en die Ou Mutual-nywerheidspark in Pretoria.
1984: Die Suid-Afrikaanse Reserwebank se hoofkantoor in Pretoria.
Tetrataeniet
Tetrataeniet is 'n gedeë metaal wat in meteoriete voorkom met 'n samestelling van FeNi. Dit is een van die mineraalfases wat in meteoriese yster voorkom.
1157
Die jaar 1157 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Skool
'n Skool is 'n instelling waar onderwys verskaf word. Onderwysers gee lesse en hou toesig oor die leerproses waartydens leerlinge geskool word. Vandag vereis meeste lande dat kinders vir 'n aantal jare skool bywoon, sodat hulle hulself beter kan bekwaam. Van die kundigheid wat in skole aangeleer word sluit in lees- en skryfvaardighede, basiese wiskunde en taalvaardighede.
Verpligte onderwys in Suid-Afrika begin met laerskool en eindig met hoërskool. Na hoërskool kan leerlinge wat daarvoor kwalifiseer verder by 'n tersiêre onderwysinstelling gaan studeer.
Oppligen
Oppligen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 644 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2020 het meeste van die inwoners Duits gepraat.
R48 (Suid-Afrika)
Die R48 is ’n provinsiale roete in Suid-Afrika wat De Aar met Petrusburg verbind op die N8-nasionale pad.
Van die groter dorpe op die roete is De Aar, Philipstown, Petrusville, Luckhoff, Koffiefontein en Petrusburg.
Vrystaatstadion
Die Vrystaatstadion (tans bekend as die Toyotastadion en vroeër bekend as Vodacompark weens borgskapredes) is ’n sportstadion in Bloemfontein wat vir rugby en sokker gebruik word. Dit bied sitplek aan 48 000 toeskouers. Dié stadion is in 2009 opgradeer met die oog op die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2009 en die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 in Suid-Afrika. Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 en die Afrikanasiesbeker 1996 is hier ook wedstryde aangebied.
Die Vrystaatstadion is/was die tuisveld van die volgende spanne:
’n Nuwe hoofpawiljoen is aan die westekant van die stadion teen nagenoeg R40,8 miljoen gebou. In 1985 het omvangryke verbeteringe aan die pawiljoen sowat R3,84 miljoen beloop. Die spreiligte is tot 1 500 lux (ligeenheid) verbeter en die stadion is ook toegerus met ’n noodkragopwekker.
Christina Cindrich
Christina Cindrich (gebore 26 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse skryfster, vervaardiger, en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Spider-Man 3 (2007) en in die televisiereekse Port Charles (1997), CSI: Crime Scene Investigation (2000), en Quintuplets (2004).
Doornfontein
duimnael|links|270px|Die [[Doornfontein-sinagoge by Siemertweg 120 in 1907, twee jaar nadat dit voltooi is.]]
Doornfontein is 'n ou voorstad van Johannesburg, Suid-Afrika. Die Johannesburgstadion en Ellispark-stadion is in die voorstad geleë.
Clathria spiculosa
Clathria spiculosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Abraham Fischer
Abraham Fischer (Kaapstad, 9 April 1850 – 16 November 1913) was die eerste en enigste eerste minister van die Oranjerivierkolonie.
Clathria spiculosa
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Dendy.
Abraham Fischer
duimnael|links|Die eerste kabinet van die [[Unie van Suid-Afrika in 1910 onder leierskap van eerste minister Louis Botha.
Agter: J.B.M. Hertzog, Henry Burton, F.R. Moor, C. O'Grady Gubbins, Jan Smuts, H.C. Hull, F.S. Malan, David Graaff