cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Derek Keys
Loopbaan
In Desember 1991 word Keys as Minister van Ekonomiese Koördinering en van Handel en Nywerheid aangewys. In Mei 1992 is die portefeulje van Minister van Finansies ook aan Keys toevertrou. Hy het voorheen in regeringsliggame in 'n adviserende hoedanigheid gedien, waaronder die Kommissie vir elektrisiteit, die Belastingadvieskomitee en die Staatspresident se Ekonomiese Adviesraad.
Keys bedank as minister op 6 Julie 1994 en word op 19 September deur die bankier Chris Liebenberg opgevolg.
Clathria oxeota
Clathria oxeota is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1984 deur Van Soest.
Teeleend
Die teeleend (Anas capensis) is 'n algemene standvoël in Suidelike Afrika.
Identifikasie
Grootte: 44–48 cm. Hierdie eend is die vaalste eend wat in Suid-Afrika voorkom. Die teeleend is hoofsaaklik grys met 'n bruin rug en pienk op die snawel. Die eend het 'n gespikkelde kop. Jong voëls besit nie die rooskleurige kleur op die snawel nie.
Habitat
Die habitat is oop areas van vars- sowel as soutwater. Hulle verkies vlak water en kom in klein swerms voor.
Dieet
Voedsel bestaan uit waterplante sowel as klein ongewerwelde gediertes.
Broeigewoontes
Die nes is altyd op die grond, naby die water en uitgevoer met dons.
Verspreiding
Die teeleend kom in die meeste dele van Suidelike Afrika voor, maar hoofsaaklik in die droë weste van die streek. Veral Wes-Kaapland.
Geluid
Die mannetjie-eend uiter 'n duidelike fluit, maar die wyfie-eend 'n sagte kwêk.
Rastafarianisme
'n Rastafariër of rasta is 'n aanhanger van die Rastafariërbeweging. Die meeste Rastafariërs woon in Wes-Indië, veral in Jamaika.
Antieke wortels
Sommige Rastafariese groepe onderskryf Ethiopianisme, wat onder meer daarop aanspraak maak dat Ethiopië deel was van die Bybelse Tuin van Eden en dat Ethiopiërs buite Afrika die "verlore stamme van Israel is". Hulle glo dat die rivier Gihon, een van vier riviere wat uit die Tuin van Eden kom (Genesis 2: 13), deur Ethiopië vloei en dat dit 'n bewys is dat Ethiopië deel was van die Bybelse Eden. Volgens hulle het die hele vasteland van Afrika eens as Ethiopië bekend gestaan. Die swartmense wat daar gewoon het, het 'n hoogs ontwikkelde kultuur gehad vanwaar die beskawing al met die Nylrivier langs na onder meer Egipte, Griekeland en Rome versprei het. Die verskillende Bybelse verwysings na Ethiopië word gebruik om 'n antieke verbintenis tussen Israel en Ethiopië te motiveer. In Genesis (hoofstuk 49: 8-12) verklaar God dat Hy die heerskappy oor Sy koninkryk aan die stam van Juda sal toevertrou. In Psalm 89 word genoem dat God 'n verbond met koning Dawid (uit die geslag van Juda) gemaak het waarvolgens Hy Dawid "… die magtigste koning op aarde" (: 28) gemaak het wie se "… troon vas sal staan so lank as daar 'n hemel is" (: 30). Ná die besoek van die koningin van Skeba aan Dawid se seun en troonopvolger, koning Salomo (1 Konings 10), is daar vir hulle 'n seun gebore. Hy was Menelik I. Die Ark van die Verbond (Eksodus 37: 1 – 9) is later ook saam met twaalfduisend adellikes en priesters uit Israel na Ethiopië gebring, waar die Koninkryk van God sedertdien deur Dawid se nasaat, Menelik I, gesetel is. Hierdie siening word ook onderskryf deur sommige gelowiges in die Ortodokse Kerk van Ethiopië. Omdat die mense van hierdie koninkryk in 'n stadium ongehoorsaam was aan God, het Hy toegelaat dat soveel as honderd miljoen van hulle as slawe weggevoer is deur Europese en Arabiese slawehandelaars. In Esegiël 37, Jesaja 43 en Jeremia 23 en 33 beloof Hy dat indien hierdie bannelinge hulle weer tot Hom bekeer, Hy uit die nageslag van Dawid en Salomo (die stam van Juda) iemand sal gee wat Sy Koninkryk op aarde sal herstel en 'n "lig vir die wêreld" sal wees.
Marcus Garvey
In die 1920 het Marcus Garvey, 'n Jamaikaan van geboorte en stigter van die Universal Negro Improvement Association (UNIA), wêreldwyd aandag getrek met sy "terug na Afrika"-beweging vir swartmense. Garvey het swartmense aangemoedig om trots te wees op wie hulle is en selfstandig te raak van blanke heerskappy. Die ontstaan van die swartbewussynsbeweging en burgerlike versetbeweging in die VSA was direkte uitvloeisels van Garvey se werk. Tydens 'n toespraak het Garvey verklaar: "Kyk na Afrika, waar 'n swart koning gekroon sal word; Hy sal die Verlosser wees". Enkele jare daarna, op 2 November 1930, is ras Tafari Makonnen gekroon as koning van Ethiopië. Hy het homself die titel gegee van "Keiser Haile Selassie (Krag van die Drie-Eenheid) I, Verowerende Leeu uit die Stam van Juda, Uitverkorene van God en Koning van die Konings van Ethiopië". Selassie se kroning is onmiddellik beskou as die vervulling van Garvey se voorspelling oor die swart koning en kan in 'n sekere sin gesien word as die amptelike begin van die Rastafariese geloof. Rastafariërs het sy titel effens aangepas en verwys na hom as "Sy Majesteit, Keiser Haile Selassie I, Koning van Konings, Here van Here, Oorwinnende Leeu uit die Stam van Juda, Uitverkorene van God, Lig van die Wêreld, Koning van Sion". Garvey, wat naas Selassie vandag steeds as die belangrikste figuur in die Rastafariese geloof beskou word, was nooit self 'n Rastafariër nie. Hy het Selassie selfs in die openbaar gekritiseer omdat slawerny na bewering steeds in Ethiopië bedryf is en hom allermins as die "Verlosser" beskou. Garvey het voortgegaan met sy opheffingswerk onder swartmense tot met sy dood in Londen (1940), waarna sy liggaam teruggeneem is na sy geboorteland, Jamaika.
Eksodus na Ethiopië
Die een ding waaroor alle Rastafariërs saamgestem het, was dat Haile Selassie "goddelik" was en dat hy die swartmense van oor die wêreld sou help om terug te keer na Afrika (Ethiopië). Hoewel sommige 'n mistieke interpretasie van die terugkeer na Afrika verkondig het ná Selassie se dood, het die Rastas in die begin van almal verwag om self fisiek na Afrika te emigreer. Hierdie verwagting het aan die Rastafarianisme 'n politieke dimensie soortgelyk aan die Sionisme gegee. Terwyl politieke revolusionêre in die res van die wêreld geskreeu het "mag aan die mense", het "laat my mense gaan" die Rastas se slagspreuk geword. In die laat 1950's en vroeë 1960's het sommige Rastafariërs uit frustrasie omdat die uittog na Afrika nie plaasvind nie, die Rastafariese beginsels van nie-gewelddadigheid laat vaar en in verskeie skietgevegte met Britse troepe in Jamaika slaags geraak. Dit het wêreldwyd 'n baie negatiewe beeld aan die Rastafarianisme besorg wat eers later, met die gewildheid van reggae-musiek, weer sou verander. Teen die 1960's het die Rastafarianisme gegroei en het die ideaal om terug te keer na Afrika teoreties nog heel moontlik gelyk vir Rastas. Hoewel die buitewêreld reeds tot beperkte mate kennis geneem het van die geloof en sy doelstellings, was dit egter steeds hoofsaaklik tot Jamaika en die Karibiese Eilande beperk. Rastafarianisme sou egter voor die einde van die dekade wêreldwyd bekend word met die koms van nuwe "profeet" - Bob Marley.
Grounation-dag
Die groei van die Ethiopiese Ortodokse Kerk in Jamaika het daartoe gelei dat Haile Selassie op 21 April 1966 op die eiland aangekom het op 'n amptelike besoek. Hierdie dag word sedertdien deur Rastafariërs as 'n spesiale vakansiedag, Grounation-dag, gevier. Daar bestaan verskillende weergawes van Selassie se indruk van die Rastafariërs tydens sy besoek. Hy het wel by geleentheid samesprekings gehou met 'n groep Rasta-ouderlinge, maar weer eens is daar verskillende weergawes oor wat tydens hierdie historiese ontmoeting bespreek is. Die meeste weergawes stem wel saam dat Selassie (moontlik juis uit vrees vir 'n massa-emigrasie na Ethiopië) aan die ouderlinge sou voorstel om Jamaika eers "te bou". Hiermee het Selassie, of Jah vir sy volgelinge, tot groot mate baie Rastas se geesdrif gedemp om so gou as moontlik na Ethiopië te emigreer.
Rastafarianisme vandag
Die meeste Rastafariërs is vandag nie baie gesteld op die fyner besonderhede van die leerstellings van hul geloof nie. Hulle glo in die basiese leerstellings van die Rastafarianisme, maar behoort nie noodwendig tot 'n besonderse, georganiseerde groep of orde nie. Daar is egter vandag 'n paar georganiseerde Rastafariese groepe waarvan kennis geneem kan word. Die "Twaalf Stamme van Israel" (nie verwant aan die swart Hebreër-groep met dieselfde naam nie) is waarskynlik die grootste. Hierdie groep glo dat Haile Selassie in werklikheid Jesus Christus is wat teruggekeer het na die Aarde. Die Wederkoms het dus alreeds plaasgevind. Volgelinge van "prins" Edward Emmanuel, wat daarop aanspraak gemaak het dat hy een van die Goddelike Drie-eenheid is saam met Haile Selassie en Marcus Garvey, is moontlik die beste georganiseerdes. Dié groep se leerstellings, priesterlike rangorde en liturgie is duidelik omskryf en hulle voer 'n soort kloosterbestaan met sterk ortodokse kenmerke. Die Sioniste- Koptiese Kerk (Zion Coptic Church) het 'n oplewing in die 1960's beleef toe blanke hippies hulle tot die Rastafarianisme bekeer het. Hierdie groep beskou hulself as 'n wettige ortodokse kerk wat sekere aspekte van die klassieke Rastafariese kultuur aangeneem het. Sekere van die groep se denke grens aan die Gnostisisme. Lede van die Sioniste- Koptiese Kerk word soms gekritiseer omdat sommige van hulle, hoewel hulle nog Rasta-lokke dra en ganja rook, ook finansieel besonder welaf en na bewering van die grootste grondeienaars op Jamaika is.
Afsluiting
Daar is na raming tans tussen 200 000 en 700 000 Rastafariërs wêreldwyd. Omdat Rastafariërs nie amptelike kerkgeboue of tempels het nie, daar nie 'n amptelike Rastafariërpublikasie of 'n amptelike organisasie-struktuur is nie, is dit moeilik om presies vas te stel hoe akkuraat hierdie syfer is. Die land met die grootste aantal Rastafariërs is Jamaika, waar sowat 100 000 van die ongeveer drie miljoen mense die Rastafariese geloof amptelik beoefen Daar is egter takke van die geloof in Engeland, Kanada, die Karibiese Eilande en die VSA. Rastafariërs kom in die meeste lande voor, ook in Afrika-lande en Suid-Afrika. Vandag is daar selfs blankes wat hulself as Rastafariërs beskou en die Rasta-leefwyse aanhang. Die Rastafarianisme groei steeds in Jamaika, maar aansprake dat ses uit elke tien Jamaikane Rastafariërs is, is waarskynlik heelwat oordrewe. Vir die meeste Rastafariërs is die aanvanklik sterk politieke ideale van hul geloof, insluitend die terugkeer van die swartmense na Ethiopië, vandag nie meer so belangrik nie. Hulle vind eerder aanklank by die alternatiewe, "natuurlike" leefwyse waar gesondheidskos, reggae-musiek en ganja sorg vir 'n eiesoortige "hemel op aarde".
Reuben Riffel
Reuben Riffel (gebore 23 Desember 1974) is 'n bekende Suid-Afrikaanse sjef, restaurateur en media-persoonlikheid. Hy is veral bekend vir sy TV-programme oor kos, advertensies, kookboeke en filantropiese werk.
Grootwordjare
Reuben Riffel is in Franschhoek, Suid-Afrika, gebore op 23 Desember 1974. Hy is die tweede van drie kinders en het grootgeword in Groendal in die Franschhoekvallei. Reuben het in 'n liefdevolle gesin grootgeword, waar kosmaak en lekker eet 'n belangrike rol gespeel het.
Sy ma was op tye betrokke in die gasvryheidsindustrie terwyl sy pa in die bou- en konstruksiebedryf gewerk het. Sy ma het somtyds lekkernye tuis gebring van die restaurant waar sy werksaam was en dit is waar Reuben se smaak vir kwaliteit kos vlamgevat het. Reuben het hoërskool bygewoon in die Paarl. Hy onthou dat hy veral handewerk geniet het.
Loopbaan
Riffel was vir 'n kort tydperk in die boubedryf werksaam, maar het gou oorbeweeg na die gasvryheidsindustrie waar sy eerste pos dié van 'n kelner was by die Chamonix-restaurant. Sy volgende skuif was na die rol van kroegman, maar dit was ook net tot eendag toe twee kombuispersoneellede nie opgedaag het nie, en hy daar vir hulle moes instaan. Hy het Chamonix verlaat om saam met sy oom in 'n nagklub te werk totdat hy in 1994, op die ouderdom van 20 jaar, besef het dat dit nie 'n werksomgewing was waarmee hy himself wou vereenselwig nie en eerder teruggegaan het na Chamonix.
Onder leiding van Christoph Dehosse, het hy die kuns van voedselvoorbereiding geleer. Met Christoph se bedanking en vervanging deur Richard Carstens, is Riffel bevorder tot sous-chef waar hy die kuns van groentevoorbereiding, sousmaak en streng kombuisbestuur onder die knie gekry het. Sy loopbaan het op 'n nederige noot begin en is gegrondves op die kernbeginsel van harde werk, wat hy eerstehands by sy mentors gesien het.
Rooster (dubbelsinnig)
Rooster kan verwys na:
Rustenburg (kiesafdeling)
Rustenburg was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Reuben Riffel
Loopbaan
Soos die noodlot dit wou hê, is Reuben, nadat sy kollega Richard Carstens een dag afwesig was van die werk, bevorder tot uitvoerende sjef – dit sonder enige waarskuwing. Hierdie geleentheid en uitdaging het in een van die vormingsgeleenthede van sy loopbaan ontaard: dis was tegelykertyd 'n groot mylpaal en 'n tyd vir groot besluite. Die klandisie by Chamonix het elke maaltyd waarvoor hy verantwoordelik was, hoog aangeskryf en daarna (toe Carstens nooit teruggekeer het nie) het hy permanent die rol van uitvoerende sjef beklee.
Hy herroep dat alles eers vir hom sin gemaak het toe 'n Franse toeris sy maaltyd, wat deur Reuben voorberei is, geprys het as “die beste maaltyd wat hy nog ooit geniet het”. Die gevoel wat hy op daardie oomblik beleef het, het hom tot die besef gebring dat hy beslis 'n sjef wou wees.
Hierna het hy by 'n hele paar restaurante gewerk en is herenig met sy mentor en voormalige kollega, Carstens, by Monneaux Restaurant in Franschhoek. Hier het hy sy vaardighede in die kombuis verder ontwikkel en het met 'n verskeidenheid bestanddele en teksture geëksperimenteer. Tydens sy oorsese reise in hierdie periode, het hy heelwat ervaring opgedoen wat hy teruggebring het na die kombuis toe. So het hy sy geloof in sy smaakpalet en sy kreatiewe kosmaakvermoëns versterk.
Na drie jaar by Monneaux waar hy sy vaardighede verskerp het, het Reuben die geleentheid aangegryp om na Cambridge in Engeland te verhuis. Hy het daar 'n splinternuwe restaurant genaamd Bruno’s Brasserie aan die gang gesit en bedryf. Alhoewel die restaurant in 'n minder gegoede area geleë was, het dit gou baie klandisie gelok danksy Reuben se unieke en uitsonderlike disse.
In 2004 het vriende hom die geleentheid aangebied om terug te trek na sy tuisdorp, Franschhoek, om 'n restaurant genaamd Reuben’s (heel gepas na hom vernoem) te open. Hierdie restaurant was binne ses maande 'n groot sukses en dit is bevestig deurdat Reuben twee toekennings by Eat Out se Restauranttoekennings ontvang het: Sjef van die Jaar en Restaurant van die Jaar. Beide Reuben en sy restaurant se faam het deur dié gebeurtenisse nuwe hoogtes ingeskiet. Die oorspronklike Reuben’s is een van Franschhoek se beroemde kulinêre landmerke en lok steeds groot klandisie vanuit beide die plaaslike en internasionale mark.
Sy oog vir geleenthede om 'n breër gemeenskap te bederf met goeie kos, het daartoe gelei dat hy in 2009 'n tweede Reuben’s restaurant kon open in die vyfster boetiekhotel in Robertson, The Robertson Small Hotel. In 2010 het die geleentheid opgeduik vir Riffel om Gordon Ramsay restaurant, Maze, in die One&Only hotel in Kaapstad oor te neem. Reuben’s by die One&Only is gevestig met Reuben in die rol van uitvoerende sjef. Aangesien die hotel hoë aansien geniet, bedien die restaurant slegs die room van plaaslike en internasionale gaste.
2013 was nog 'n skouspelagtige jaar in Reuben se loopbaan. Tydens hierdie jaar het twee nuwe restaurante die lig gesien: 'n vyfster gastehuis in Paternoster genaamd Abalone House, asook Racine, 'n bistro-tipe restaurant op die Chamonix wynlandgoed in Franschhoek.
Reuben bly steeds eerstehands betrokke by sy restaurante en verdeel sy werksure tussen die verskillende eetplekke.
Televisie
Reuben het al op verskeie televisieprogramme en kookprogramme verskyn. Hy het in 2011 New York besoek, waar hy verfilm is vir verskynings in die Martha Stewart Show en The Today Show.
Reuben het in 2013 5 Sterre met Reuben, sy eerste Afrikaanse kookprogram, aangebied waartydens hy kykers touwys gemaak het in die tuisvoorbereiding van vyfsterdisse.
In 2014, met die aanvang van MasterChef South Africa se derde seisoen, het hy in Andrew Atkinson se plek die rol van permanente beoordelaar ingeneem. Saam met Pete Goffe-Wood en Benny Masekwameng het Riffel deel uitgemaak van die beoordelaarspaneel vir hierdie reeks asook die 2015 Celebrity MasterChef-reeks.
Boeke
Hy het drie topverkoper-boeke uitgegee saam met Quivertree Publications:
Persoonlike lewe
Reuben is getroud met Maryke. Hulle het ontmoet terwyl hy werksaam was by Monneaux. Hulle het twee jong kinders. Die Riffel-gesin woon in Franschhoek in Suid-Afrika. Reuben het 'n groot liefde vir motorkarre en mag dalk op die dorp gewaar word in sy klassieke rooi Mercedes Benz.
Liefdadigheid en gemeenskapsbetrokkenheid
Reuben ondersteun talle plaaslike liefdadigheidsorganisasies en -aangeleenthede. Dit sluit sy samewerking met ander bekende sjefs insluitende Margot Janse, Neil Jewell en Duncan Doherty in 2012 in. Hulle het deelgeneem aan die Celebrity Chefs Challenge Dinner. Hierdie geleentheid is aangebied om geld in te samel vir die Peninsula Schools Feeding Association (PSFA) se voedingskema, wat honger in skole beveg. Reuben is betrokke by verskeie organisasies buiten die PSFA, insluitende Hope Through Action, die Hospice en die Pinotage Young Development Agency (PYDA). Hierby is hy ook een van die Paarlskool ('n skool vir serebraalgestremde kinders) se ambassadeurs. Van die noemenswaardige liefdadigheidsgeleenthede wat Reuben in 2015 aangebied het, sluit die Chef Reuben Riffel liefdadigheidsgolfdag (ten bate van die Franschhoek Hospice) asook die Stop Hunger Now South Africa liefdadigheidsete in.
Bert Tracy
Bert Tracy is 'n Britse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Kentucky Derby (1922), Law or Loyalty (1926), Warned Off (1930), en ''Boots! Boots!'' (1934).
1135
Die jaar 1135 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 35ste jaar van die 12de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Grumman F-11 Tiger
Die Grumman F-11 Tiger is 'n Amerikaanse vegvliegtuig wat die deur die Amerikaanse Vloot gebruik is. Terwyl die Grumman F-9 Cougar nog net sy eerste vlug voltooi het, was die Grumman ontwerpers reeds besig met 'n opvolger vir Cougar/Panther familie. Die Tiger is 'n nuwe ontwerp, die fokus is op optimale verrigting tydens luggevegte. Die gevolg was een van die kleinste en ligste vliegtuie ooit as 'n dagvegter. Een voordeel was dat die vlerke kleiner is en slegs die vlerkpunte moes opvou om in vliegdekskip gestoor te kan word.
Die vliegtuig het sy nooiensvlug op 30 Julie 1954 voltooi, die resultate was teleurstellend omrede die klankgrens nie gebreek kon word nie. Die motorvervaardiger stel toe voor dat 'n weergawe van die J-65 ('n Rolls-Royce Sapphire-motor vervaardig onder lisensie) motor met 'n nabrander gebruik moet word. Tesame daarmee moes die agterkant en stertvlerke herontwerp word. Gedurende hierdie moeilike tyd is die verbeterde ontwerp die F-11F genoem. Die nabrander probleme egter voortgeduur en die vliegtuig het nooit sy ware potensiaal bereik nie en slegs 201 is vervaardig.
Die Tiger is in 1957 in diens gestel; die vliegtuig was maklik om te onderhou en positief ontvang deur die vlieëniers. Dit het egter voortdurend gebuk gegaan onder motor probleme en uit diens gestel in 1961, slegs vier jaar nadat dit in diens gestel was. Hulle was vervang met die Vought F-8 Crusader.
Clathria oxitoxa
Clathria oxitoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1963 deur Lévi.
Soutpansberg (kiesafdeling)
Soutpansberg was 'n kiesafdeling in Transvaal vir die Suid-Afrikaanse Volksraad en die Transvaalse Provinsiale Raad vanaf die eerste algemene verkiesing ná Uniewording in 1910.
Groothertog Nikolaas Nikolajewitsj van Rusland (1831-1891)
Groothertog Nikolaas Nikolajewitsj van Rusland (Russies: Николай Николаевич; –  ) was die derde oudste seun en sesde oudste kind van keiser Nikolaas I van Rusland en prinses Charlotte van Pruise (keiserin Aleksandra Fjodorowna), en een van die stamvaders van die takke van die Russiese keiserlike familie. Hy word soms "Nikolaas Nikolajewitsj die Ouere" genoem om hom van sy seun te onderskei.
Vroeë lewe en militêre loopbaan
Nikolaas is op Tsarskoje Selo by Sint Petersburg gebore. Sy pa het vir hom ’n loopbaan in die weermag gereël. Op die dag van sy geboorte is hy aangestel as erekolonel van die Lewensredderslansiers en is hy opgeneem in die Lewensreddersgenietroepe. Hy was feitlik sy lewe lank ’n soldaat en het aan die Krimoorlog deelgeneem toe hy nog in sy vroeë 20's was, aan die Slag van Inkerman (1854). Hy het ’n besondere belangstelling in militêre ingenieurswese getoon en is in 1856 aangestel as inspekteur van generaals. In 1864 het hy bevelvoerder van die Keiserlike Wag geword.
Die hoogtepunt van sy loopbaan was die Russies-Turkse Oorlog (1877-1878), toe hy opperbevelvoerder van die Russiese leërs van die Donau was, hoewel hy nie ’n goeie reputasie as strateeg gehad het nie. Ná ’n paar mislukkings is hy van enige bevelvoering onthef, hoewel hy sy pos behou het. Die oorwinnings van sy ondergeskiktes het hom in staat gestel om deel te wees van verskeie geslaagde veldslae. Hy is ook aangekla van finansiële ongerymdhede, die ontvang van omkoopgeld en die verduistering van regeringsgeld.
Sy broer keiser Aleksander II het daarna sy rang verlaag.
’n Russiese groothertog
Nikolaas was lank en sterk en het ’n lang, dun neus gehad; hy was nie baie aantreklik of intelligent nie. Hy was ’n ongelooflike rokjagter en volgens ’n tydgenoot "het hy alle vroue liefgehad behalwe sy eie". Hy het gehou van die weermaglewe en jag en was ’n bekende fynproewer. Hy was ook ’n kenner van beeste, honde- en perdeteelt en hengel.
Huwelik
220px|duimnael|links|Groothertog Nikolaas Nikolajef en sy vrou, prinses Alexandra van Oldenburg.
Nikolaas het onwillig ingestem om met sy kleinniggie prinses Alexandra van Oldenburg te trou, wie se ouma aan vaderskant ’n dogter van Paul van Rusland was. Die huwelik het op 6 Februarie 1856 in Sint Petersburg plaasgevind. Alexandra was eenvoudig en ongesofistikeerd, en die paartjie het gou ontdek hulle het min gemeen.
Hulle het twee kinders gehad:
Die huwelik was van die begin af in die moeilikheid en vier jaar ná die troue het hy ’n permanente verhouding aangeknoop met Katharina Tsjislowa, ’n danseres. Hulle het ’n openlike verhouding en vyf kinders gehad.
Die groothertog het gereël dat ’n spesiale klas in die burgerstand vir sy minnares geskep word en hul buite-egtelike kinders het die van Nikolajef gekry.
Laaste jare
Nikolaas was in Cannes saam met sy twee seuns toe sy broer Aleksander II in Maart 1881 in ’n sluipmoordaanval vermoor is. Hy het dadelik na Rusland teruggekeer. Die troonbestyging van sy broerskind Aleksander III was die begin van sy geleidelike ondergang. Aleksander III het nie ’n besondere affiniteit met sy oom gehad nie en Nikolaas het algaande sy invloed verloor. Sy gesag het verder in die stof gebyt nadat hy betrokke was by oneerlike militêre rekwisisies. Toe hy sy handelinge probeer verduidelik, het hy regeringsamptenare en militêre bevelvoerders openlik aangeval en hy is eindelik uit sy pos verwyder. Aleksander het ook sy oom se buite-egtelike verhoudings gekritiseer.
Teen daardie tyd het Nikolaas openlik saam met sy minnares gewoon. Sy vrou het hom in 1881 finaal verlaat en na die Krim verhuis, maar geweier om van hom te skei soos wat hy sou wou gehad het. Die paartjie se volwasse seuns het hul ma se kant gekies, maar in die paleis bly woon en het Katharina eenkeer gekonfronteer toe sy in die paleis vir hul pa wag. Katharina het aan Nikolaas bly karring om vir haar en haar kinders te sorg en gou daarna moes hy ’n verband op sy paleis in Sint Petersburg uitneem. In 1882 is hy onder toesig geplaas weens die uitmorsing van sy geld; hy het toe in ’n beskeie huis gaan woon.
Lowell Gilmore
Lowell Gilmore (20 Desember 1906 – 31 Januarie 1960) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Picture of Dorian Gray (1945), The Black Arrow (1948), Tripoli (1950), en Plymouth Adventure (1952).
Poësie
Poësie (vanaf Grieks poiesis – ποίησις – wat "maak" of "skep" beteken, meer spesifiek, die skep van poësie) of digkuns (vanaf Latyn "dictâre" – wat "om op te skryf" of "om saam te stel" beteken, in Middelnederlands "dichten" - "om te dig") is 'n literêre kunsvorm wat van estetiese en ritmiese eienskappe   of vermoëns van 'n taal gebruik maak – soos eufonie, klanksimboliek en metrum – vir die vooropstelling van betekenisse addisioneel tot, of in die plek van, prosaïes ooglopende betekenisse.
Poësie het 'n lang geskiedenis en dateer terug na die Sumeriese Gilgamesjepos. Vroeë gedigte ontwikkel uit volksliedere soos die Sjinese boek van liedere, of uit die behoefte om mondelinge heldedigte oor te vertel, soos in die geval van die Sanskrit Vedas, Zoroastriese Gathas en die Homeroseposse die Ilias en Odussee. Pogings uit die oudheid om poësie te definieer, soos Aristoteles se Poëtica fokus op die gebruik van spraak in retoriek, drama, liedere en komedie. Latere pogings fokus op kenmerke soos herhaling, versvorm en rym, en lig die estetika uit wat poësie onderskei van meer objektiewe informatiewe prosaïese skryfvorme. Sedert die middel van die twintigste eeu is poësie meer algemeen beskou as 'n fundamentele kreatiewe daad in die aanwend van taal.
Geskiedenis
Poësie as kunsvorm gaan geletterdheid moontlik vooruit. Epiese digkuns van die Indiese Vedas (1700 – 1200 v.C.) en Zoroaster se Gathas tot die Odussee (800 – 675 v.C.) blyk asof dit saamgestel is in poëtiese formaat as hulpmiddel vir memorisering en mondelinge oordrag binne prehistoriese en antieke samelewings. Ander vorme van poësie ontwikkel regstreeks uit volksliedere. Die vroegste inskrywings uit die antieke geskrif Shijing is oorspronklik liedere en gaan latere inskrywings vooraf wat bedoel is om gelees te word. Die oudste oorblywende heldedig is die Gilgamesjepos uit Sumer (in Mesopotamië, nou Irak), wat dateer uit die 3de millennium v.C. en in wigskrif op kleitablette en later papirus geskryf is. Ander antieke heldedigte sluit die twee Griekse eposse, Ilias en Odussee in; asook die Oudbaktriese boeke, die Gathas en Yasna; die Romeinse nasionale epos, Vergillius se Aeneis; en die Indiese eposse Ramayana en Mahabharata.
Die pogings van denkers uit die oudheid om te bepaal wat poësie as vorm eiesoortig maak, en wat goeie van slegte poësie onderskei, loop uit op "poëtika" (digkunde) – die studie van die estetika van poësie. Sekere antieke poëtiese tradisies soos, kontekstueel, Klassieke Sjinese digkuns in die geval van die Shijing (Boek van liedere), beskryf die ontwikkeling van poëtiese kanons met rituele en estetiese belange. Meer onlangs worstel denkers daarmee om 'n definisie te kry wat die formele verskille omarm, selfs die so groot soos tussen Chaucer se Canterbury Tales en Matsuo Basho se Oku no Hosomichi, asook die konteksverskille wat strek vanaf Tenakse Bybelse poësie tot liefdespoësie en sover as kletsrym.
Westerse tradisies
Klassieke denkers maak gebruik van klassifikasie as 'n metode om die kwaliteit van poësie te definieer en assesseer. Dit is merkbaar dat die oorblywende fragmente van Aristoteles se Poëtika drie poësie-genres beskryf – die epiek, komedie en tragedie – en reëls ontwikkel het om tussen die hoogste-kwaliteit poësie in die onderskeie genres te onderskei, gebaseer op die onderliggende oogmerk van die genre. Latere estetici onderskei tussen drie belangrike genres: epiek, liriek en versdrama, en behandel komedie en tragedie as subgenres van versdrama.
Aristoteles se werk het gedurende die Islamitiese goue era regdeur die Midde-Ooste 'n groot invloed gehad, asook in Europa tydens die Renaissance. Latere digters en estetici onderskei dikwels poësie van, en definieer dit teenoor prosa, wat algemeen begryp is as skryfkuns met 'n neiging tot logiese ontwikkeling en 'n lineêre verhaalstruktuur.
Dit impliseer nie dat poësie onlogies is of tekort skiet aan narratief nie, maar eerder dat poësie 'n poging is tot die aanbied van die skone of verhewe sonder die las van die logiese en narratiewe denkprosesse. Engelse romantiese digter John Keats noem hierdie ontsnapping van logika Negative Capability. Die romantiese benadering beskou vorm as 'n sleutelelement tot suksesvolle digkuns aangesien vorm abstrak is en apart lê van die onderliggende veronderstelde logika. Die benadering bly invloedryk tot in die 20ste eeu.
Tydens die tydperk is daar ook aansienlik meer interaksie tussen die onderskeie digterlike tradisies, deels as gevolg van die invloed via Europese kolonialisme en die gepaardgaande styging in wêreldhandel. Te same met 'n opbloei in vertaling is talle antieke werke in die romantiese tydperk herontdek.
Geskille in die20ste eeu
Sommige 20ste-eeuse literatuurteoretici steun minder op die verskille tussen prosa en poësie en fokus eenvoudig op die digter as iemand wat skep deur taal, en op poësie as dit wat die digter skep. Die onderliggende konsep van die digter as skepper is nie so ongewoon nie en sekere modernistiese digters onderskei in essensie nie tussen die skep van 'n gedig met woorde en kreatiewe pogings in ander media nie. Ander moderniste daag egter weer die einste poging tot die definiëring van poësie uit as misleidend.
Die verwerping van tradisionele poëtiese vorme en strukture wat in die eerste helfte van die 20ste begin het, val saam met die bevraagtekening van die doel en betekenis van tradisionele definisies van digkuns en verskille tussen prosa en poësie, veral in die geval van poëtiese prosa en prosaïese poësie. Talle modernistiese digters skryf in nietradisionele vorme of in wat as tradisioneel as prosa beskou sal word, hoewel hulle skryfwerk gewoonlik besiel is met poëtiese diksie, en dikwels ook ritme en toon, wat vasgestel is deur nie-metriese metodes. Hoewel daar 'n beduidende formalistiese reaksie was binne die modernistiese skool tot die afbreek van struktuur, fokus die reaksie net soveel op die ontwikkeling van nuwe formele strukture en sintese as op die herlewing van ouer vorme en strukture.
Meer onlangs het postmodernisme begin om meer volledig prosa en poësie as unieke entiteite te beteken, en ook onder poësie-genres as om slegs betekenis te besit as kultuurvoorwerpe. Postmodernisme strek verby modernisme se klem op die kreatiewe rol van die digter, deur die rol van die leser van 'n teks (Hermeneutiek) uit te lig, en om die ingewikkelde kulturele web te beklemtoon waarbinne 'n gedig gelees word. Deesdae inkorporeer poësie dikwels wêreldwyd poëtiese vorm en diksie uit ander kulture en vanuit die verlede, wat pogings tot definiëring en klassifisering verder bemoeilik. Iets wat eens as verstandig beskou was binne 'n tradisie soos die Westerse kanon.
Ritme
Die metodes wat gebruik word om poëtiese ritme te verkry verskil tussen tale en digterlike tradisies. Tale word dikwels beskryf as in besit van tydmate wat eerstens vasgelê word deur aksente, sillabes en mora’s, afhangende van hoe ritme vasgestel word, hoewel 'n taal deur meer as een benadering beïnvloed kan word. Japannees is 'n mora-ritmiese taal. Lettergreep-ritmiese tale sluit Latyn, Katalaans, Frans, Leonees, Galicies en Spaans in. Engels, Russies, Nederlands, Afrikaans en grotendeels Duits is aksent-ritmiese tale. Wisselende intonasie beïnvloed ook hoe ritme waargeneem word. Tale kan steun op toonhoogte soos Vediese Sanskrit of Antieke Grieks, of op toon. Toontale sluit Sjinees, Viëtnamees, Litous, en meeste Niger-Kongo tale in.
Metriese ritme behels meer algemeen die presiese ordening van aksent of sillabe in herhalende patrone binne 'n versreël wat 'n versvoet genoem word. In moderne Engelse verse onderskei die patroon van aksente algemeen die versvoete, dus word ritme wat op metrum gebaseer is in tale soos moderne Engels en Afrikaans, meestal gevind in die patroon van swakker en sterker beklemtoonde sillabes (alleen of uitgelaat). Met die klassieke tale, aan die anderkant, is die metriese eenhede dieselfde maar vokaallengte bepaal die metrum eerder as wat aksente dit bepaal. Oudengelse digkuns maak gebruik van metriese ritme bepaal deur 'n wisselende aantal sillabes met 'n vaste aantal sterk aksente in elke versreël.
Die vernaamste stylfiguur van Hebreeuse Bybelse poësie, onder meer meeste van die psalms, is parallelisme, 'n retoriese struktuur waarin opeenvolgende versreëls mekaar weerspieël in grammatikale- of klankstruktuur asook veronderstelde inhoud, of al drie. Parallelisme leen homself tot antifoniese of roep-en-antwoord optredes, wat versterk kan word deur intonasie. Daarom steun Bybelse poësie minder op versvoete om ritme te bewerkstellig, maar skep eerder ritme deur die groter klankeenhede van versreëls, frases en sinne. Sekere klassieke poësievorme, soos Venpa uit Tamil, besit rigiede grammatika (tot die punt waar dit as konteksvrye grammatika uitgedruk kan word) wat ritme waarborg. In die geval van Sjinese poësie skep toon asook aksente die ritme. Klassieke Sjinese poëtika identifiseer vier tone: die gelyke toon, stygende toon, vertrekkende toon en inkomende toon.
Die formele patrone van metrum wat in moderne Engels gebruik word om ritme te bewerkstellig domineer glad nie meer kontemporêre Engelse poësie nie. In die geval van vrye vers word ritme dikwels gerangskik volgens losser eenhede van kadans eerder as reëlmatige metrum. Robinson Jeffers, Marianne Moore en William Carlos Williams is drie belangrike digters wat die idee verwerp het dat reëlmatige geaksentueerde metrum kritiek is tot Engelse poësie. Jeffers eksperimenteer met geveerde ritme as 'n alternatief tot geaksentueerde ritme.
Metrum
Met die Westerse poëtiese tradisie word metrums gebruiklik gegroepeer volgens 'n kenmerkende versvoet en die aantal voete per versreël. Die getal versvoete in 'n reël word beskryf deur Griekse terminologie: byvoorbeeld tetrameter vir vier voete en heksameter vir ses voete. Gevolglik is "jambiese pentameter" 'n tipe metrum wat bestaan uit vyf versvoete per reël, waarin die dominerende versvoet die "jambe" is. Die stelsel is oorspronklik vanuit antieke Griekse poësie deur digters soos Pindarus en Sapfo aangewend, asook die groot tragedieskrywers van Athene. Soortgelyk bestaan "daktiliese heksameter" uit ses versvoete per reël, waarvan die dominante voet die "daktilus" heet. Daktiliese heksameter is die tradisionele metrum van Griekse epiek, waarvan die oudste bestaande voorbeelde die van Homeros en Hesiodos is. Jambiese pentameter en daktiliese heksameter is later deur 'n hele aantal digters gebruik, insluitende William Shakespeare en Henry Wadsworth Longfellow onderskeidelik. Die mees algemene versvoete is:
Daar is 'n wye reeks name vir ander soorte versvoete, tot 'n choriamb, 'n vierlettergrepige versvoet met 'n beklemtoonde sillabe gevolg deur twee onbeklemtoonde sillabes afgesluit met 'n beklemtoonde sillabe. Die choriamb is afgelei uit sekere antieke Griekse en Latynse digkuns. Tale wat van vokaallengte of intonasie gebruik maak eerder as, of addisioneel tot sillabiese aksente in die vasstelling van die metrum, soos Osmaans of Vedies, het dikwels konsepte soortgelyk aan die jambe en daktilus om algemene kombinasies van lang en kort vokale te beskryf.
Elk van die verskillende versvoete het 'n sekere "hardklop" alleen of in kombinasie met ander versvoete. Die jambe is byvoorbeeld die mees natuurlike vorm van ritme in die Engelse taal, en lewer algemeen 'n subtiele stabiele vers. Nederlandse poësie maak ook meeste van die jambe gebruik en dit is baie algemeen in Afrikaanse poësie. Die skandering van metrum toon meestal die basiese of fundamentele patroon wat die vers onderlê, maar toon nie die variërende grade van beklemtoning, die verskillende toonhoogtes en sillabe-lengtes nie.
Daar heers 'n debat oor die nut van veelvuldige verskillende "versvoete" in die beskrywing van metrum. Robert Pinsky argumenteer dat hoewel die daktilus belangrik is in klassieke vers, gebruik Engelse daktielusverse dit baie ongereeld en kan dit beter beskryf word met patrone van jambes en anapeste, versvoete wat hy meen natuurlik is in die taal. Werklike ritme is aansienlik meer ingewikkeld as die basiese geskandeerde metrum wat hierbo beskryf word, en baie geleerdes het al gepoog om stelsels te ontwikkel wat die komplekse sisteem kan skandeer. Valdimir Nabokov toon aan dat bo oor die normale patroon van beklemtoonde en onbeklemtoonde sillabes in 'n versreël, 'n aparte patroon lê van aksente wat volg uit die natuurlike toonhoogte van die gesproke woorde, en stel hy voor dat die term "scud" (vaart, vlug) gebruik word om te onderskei tussen onbeklemtoonde aksent en beklemtoonde aksent.
Metriese patrone
Verskillende tradisies en genres in poësie is geneig om verskillende metrum te gebruik, en dit strek van die Shakespeariaanse jambiese pentameter en Homeriese daktiliese heksameter tot die anapestiese tetrameter wat in heelwat kinderrympies gebruik word. 'n Hele aantal variasies tot die gevestigde metrum is egter algemeen, deels om klem te plaas op 'n gegewe versvoet of -reël en deels om vervelende herhaling te voorkom. Die aksent in 'n versvoet kan byvoorbeeld omgeruil word, 'n sesuur (pose) kan bygevoeg word (soms in die plek van 'n versvoet of aksent), of die finale versvoet in 'n versreël kan 'n vroulike afsluiting gegee word om dit te versag of vervang te word deur 'n spondee om dit te belig en 'n harde stop te bewerkstellig. Sekere patrone (soos die jambiese pentameter) neig om redelik algemeen voor te kom, terwyl ander patrone, soos die daktiliese heksameter, hoogs ongereeld voorkom. Reëlmatigheid kan tussen tale verskil. Bykomend ontwikkel verskillende patrone dikwels instinktief in sekere tale, sodat, byvoorbeeld, jambiese tetrameter in Russies gewoonlik reëlmatigheid reflekteer in die gebruik van aksente om die metrum te versterk, wat nie, of tot 'n baie klein mate, in Engels en tale soos Nederlands en Afrikaans voorkom.
Sekere algemene metriese patrone, met belangrike voorbeelde van digters en gedigte wat dit gebruik, sluit in:
Rym, alliterasie, assonansie
Rym, alliterasie, assonansie en konsonansie is metodes vir die skep van herhalende klankpatrone. Dit kan in 'n gedig gebruik word as onafhanklike strukturele elemente, om ritmiese elemente te versterk, of as ornamentele elemente. Dit kan ook betekenis dra apart van die herhalende klankpatrone wat reeds geskep is. Geoffrey Chaucer het byvoorbeeld swaar alliterasie gebruik om te spot met Oudengelse verse en om 'n karakter as argaïes in te kleur.
Rym word saamgestel uit identiese ("harde rym") of soortgelyke ("sagte rym") klanke aan die einde van versreëls of voorspelbare posisies binne versreëls ("interne rym"). Tale wissel in die verskeidenheid van hulle rymstrukture; Italiaans het byvoorbeeld 'n ryke rymstruktuur wat handhawing van 'n beperkte rymstruktuur deur 'n lang gedig toelaat. Die rykdom in rymstruktuur is die gevolg van reëlmatige vorms van woorduitgange. Afrikaans en 'n taal soos Engels met onreëlmatige woorduitgange is nie so ryk in rym nie. Die mate van verskeidenheid in 'n taal se rymstrukture is 'n bepalende faktor in die vasstel van poëtiese vorme wat algemeen in daardie taal gebruik word.
Alliterasie is die herhaling van konsonante aan die begin van twee of meer woorde wat direk, of met kort intervalle, op mekaar volg; of die voorkoms van dieselfde letter in geaksentueerde dele van woorde. Alliterasie en assonansie speel 'n sleutelrol in die samestelling van vroeë Germaanse, Noorse en Oudengelse digvorme. Die allitererende patrone van vroeë Germaanse digkuns kombineer metrum en alliterasie tot 'n vername deel van hul struktuur, met die metriese patroon wat dan bepaal wanneer die luisteraar kan verwag om alliterasie teë te kom. Dit kan vergelyk word met 'n ornamentele gebruik van alliterasie in meeste moderne Europese poësie, waar allitererende patrone nie formeel is nie of deur volledige stansas gedra word. Alliterasie is veral handig in tale met 'n minder ryke rymstruktuur. Assonansie, die gebruik van ooreenstemmende vokaalklanke binne 'n woord eerder as ooreenstemmende klanke aan die begin of einde van 'n woord, is algemeen gebruik in skaldiese digkuns, maar strek terug tot die Homeriese epiek. Konsonansie kom voor waar 'n konsonantklank regdeur die versreël herhaal word sonder dat die klank slegs aan die voorkant van die woord geplaas is. Konsonansie wakker 'n meer subtiele effek aan as alliterasie en is sodoende minder bruikbaar as 'n strukturele element.
Rymskemas
In baie tale, insluitend moderne Europese tale en Arabies, gebruik digters rym in vaste patrone as 'n strukturele element vir spesifieke poëtiese vorme, soos ballades, sonnette en rymende koeplette. Die gebruik van gestruktureerde rym is egter nie universeel nie, selfs nie binne die Europese tradisie nie. Heelwat moderne poësie vermy tradisionele rymskemas. Klassieke Griekse en Latynse poësie maak ook nie van rym gebruik nie. Rym betree Europese digkuns gedurende die Hoë Middeleeue, deels onder die invloed van Arabies in Al-Andalus (moderne Spanje). Arabiese digters gebruik rym breedvoerig sedert die eerste ontwikkeling van literêre Arabies in die sesde eeu, soos byvoorbeeld hulle lang, rymende qasida’s. Sekere rymskemas het geassosieer geraak met 'n spesifieke taal, kultuur of tydperk, terwyl ander weer in gebruik geneem is regoor tale, kulture en tydperke. Sommige vorme van poësie dra 'n vaste en goed gedefinieerde rymskema soos die Chant Royal of Ruba’i, terwyl ander vorme weer veranderlike rymskemas besit.
Meeste rymskema word beskryf deur letters wat ooreenkom met die rympare, dus as die eerste, tweede en vierde versreëls van 'n kwatryn met mekaar rym en die derde versreël nie, word gesê dat die kwatryn 'n "a-a-b-a" rymskema besit. Hierdie is die rymskema wat byvoorbeeld in die rubaiyat-vorm gebruik word. Net so word 'n "a-b-b-a" kwatryn (wat bekend staan as "omarmde rym") gebruik in vorme soos die Petrarkaanse sonnet. Sekere soorte van die meer ingewikkelde rympatrone het hul eie name ontwikkel, apart van die "a-b-c"-konvensie, soos die ottava rima en terza rima.
Vorm
Poëtiese vorm is meer buigbaar in moderne en post-moderne digkuns, en is voorts minder gestruktureerd as in vorige literêre tydperke. Baie moderne digters vermy herkenbare strukture of vorme, en dig in vrye vers. Poësie word steeds van prosa onderskei deur sy vorm, en agting vir basiese formele strukture van poësie sal selfs in die beste vrye vers gevind word — al is heelwat gedoen om sulke strukture te vermy. Net so kan gevind word dat selfs met die beste poësie in die klassieke style geskryf, daar wegbeweeg is van die streng vorm vir beklemtoning of effek.
Onder die vernaamste strukturele elemente wat in digkuns gebruik word, is die versreël, die strofe of vers, en groter kombinasies van strofes soos canto’s. Soms word ook van 'n breër visuele voorstelling van woorde en kalligrafie gebruik gemaak. Hierdie basiese eenhede van digvorme word dikwels gekombineer in groter strukture wat poëtiese vorme of poëtiese modusse (sien volgende afdeling) genoem word, soos die sonnet of haikoe
Versreëls en stansas
Versreëls word dikwels in stansas gegroepeer en word gedenomineer volgens die aantal versreëls in so 'n stansa. Daarom is 'n versameling van twee reëls 'n koeplet, drie reëls 'n terset, vier reëls 'n kwatryn en so aan. Die reëls kan onderling ooreenstem deur ritme of rym, of ook nie. 'n Koeplet kan byvoorbeeld uit twee verseëls bestaan met identiese metrum wat rym of twee versreëls wat alleen deur 'n gemeenskaplike metrum gebind word.
Sekere gedigte kan verdeel word in versparagrawe, waarin normale rym met vaste rympatrone nie voorkom nie, en deur poëtiese toon, in plaas van'n versameling van ritmes, alliterasies en rym vasgelê in paragraafformaat, vasgestel word. Baie Middeleeuse gedigte is in versparagrawe geskryf, selfs al is gereelde rym en ritme gebruik.
In heelwat poësievorme is stansas onderling aaneengeskakel, sodat die rymskema en ander strukturele elemente van een stansa die van die opeenvolgende stansas bepaal. Voorbeelde van aaneengeskakelde stansas sluit die gazal en villanelle in, waar 'n refrein (of in die geval van die villanelle, refreine) bepaal word in die eerste stansa en dan herhaal in die daaropvolgende stansas. Verwant aan die gebruik van aaneengeskakelde stansas, is daar ook die gebruik om tematiese dele van 'n gedig te skei. So byvoorbeeld word die strofe, antistrofe en epode van 'n ode dikwels onderverdeel in een of meer stansas
In sommige gevalle, veral langer formele poësie soos sekere vorme van heldedigte, word stansas volgens streng reëls saamgestel en dan gekombineer. In skaldiese digkuns besit die dróttkvætt-stansa agt versreëls, elk met drie "verheffings" wat verkry word deur alliterasie en assonansie. Bykomend tot twee of drie alliterasies het die onewe versreëls gedeeltelike rym van konsonante met verskillende vokale, en nie noodwendig aan die begin van die woord nie; die ewe versreëls besit interne rym en vaste sillabes (nie noodwendig aan die einde van die woord nie). Elke halfreël het presies ses sillabes, en elke reël eindig in 'n trogee. Die ordening van dróttkvætts volg heelwat minder streng reëls as die samestelling van die individuele dróttkvætts.
Visuele voorstelling
Selfs voor die koms van die drukpers het die visuele voorkoms van poësie dikwels bygedra tot betekenis of diepte. Akrostiese gedigte dra betekenis oor in die eerste paar letters van reëls of deur letters in ander spesifieke plekke binne die gedig. In Arabiese, Hebreeuse en Sjinese digkuns speel die visuele voorstelling van fyn kalligrafiese gedigte 'n belangrike rol in die algehele effek van baie gedigte.