cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dwaalspoor
Logiese dwaling
Die uitdrukking word hoofsaaklik gebruik om aan te voer dat 'n argument nie toepaslik is vir die saak wat bespreek word nie. Byvoorbeeld, "Ek dink ons moet die akademiese vereistes vir studente strenger maak. Ek raai julle aan om dit te ondersteun omdat ons in 'n begrotingskrisis verkeer, en ons wil nie hê dat ons salarisse beïnvloed word nie." Die tweede sin, hoewel dit gebruik word om die eerste sin te ondersteun, spreek nie die onderwerp aan nie.
In fiksie
'n Dwaalspoor word gereeld in regstudies en eksamenprobleme gebruik om studente te mislei en af te lei om tot 'n regte gevolgtrekking te kom oor 'n regskwessie, na bewering as 'n instrument wat die studente se begrip van die onderliggende reg en hul vermoë om wesenlike feitelike omstandighede te onderskei, toets.
Corioliskrag
200px|thumb|Die Corioliseffek is sigbaar by Orkaan Elena.
Die Corioliskrag is 'n traagheids- of skynkrag in 'n roterende stelsel (soos die draaiende Aarde) waarvan die uitwerking die Carioliseffek genoem word. Die krag verduidelik die wegbuiging van die baan van 'n voorwerp in 'n roterende stelsel. Dit is veral duidelik by die beweging van wolkmassas van 'n hoogdruk- na 'n laagdrukgebied wat nie reg na die middel van laasgenoemde stroom nie, maar daaromheen sirkel.
In die Noordelike Halfrond gebeur dit antikloksgewys en in die Suidelike Halfrond kloksgewys. Die Carioliseffek is genoem na die Franse wetenskaplike Gustave-Gaspard Coriolis, wat dit in 1835 die eerste keer beskryf het.
Beskrywing
200px|thumb|'n Waarnemer wat van bo op die roterende skyf afkyk (bo) kan sien die swart bal beweeg in 'n reguit lyn. Vir 'n waarnemer wat egter op die roterende skyf staan en saambeweeg (rooi kol, onder) lyk dit of die bal in 'n gekromde baan beweeg vanweë die Coriolis- en middelpuntvliedende krag wat hier teenwoordig is.
Newton se bewegingswette beskryf die beweging van 'n voorwerp in 'n traagheidsverwysingsraam (een wat nie beweeg nie). Wanneer Newton se wette na 'n roterende verwysingsraamwerk verskuif, tree Coriolis- en middelpuntvliedende versnellings in werking. Wanneer dit toegepas word op voorwerpe met 'n massa, hang die kragte van die massa af. Die grootte van die Corioliskrag is eweredig aan die rotasietempo en die grootte van die middelpuntvliedende krag eweredig aan die vierkantswortel van die rotasietempo.
Deur dié skynkragte in 'n roterende stelsel in ag te neem, kan Newton se bewegingswette op die roterende stelsel toegepas word asof dit 'n nieroterende stelsel is; die kragte is korreksiefaktore wat nie in 'n nieroterende stelsel nodig is nie.
In gewilde, nietegniese gebruik van die term "Corioliseffek" is die roterende verwysingsraamwerk waarna verwys word die Aarde. Omdat die Aarde in die rondte tol, moet waarnemers op die Aarde die Corioliskrag in ag neem om die beweging van voorwerpe reg te ontleed. Die Aarde voltooi een rotasie in 24 uur en daarom is die Carioliseffek op alledaagse voorwerpe relatief klein; die effek word gewoonlik net opmerklik by bewegings oor groot afstande en vir lang tye, soos die grootkaalse beweging van lug in die atmosfeer of water in die see, of wanneer groot presisie belang is, soos met langafstandartillerie of missielbane.
Sulke bewegings word deur die oppervlak van die Aarde beperk, en daarom is net die horisontale komponent van die Corioliskrag gewoonlik belangrik. Die horisontale effek is gewoonlik groter by die pole en neem af tot byna nul by die ewenaar.
Eerder as om soos in 'n nieroterende stelsel regstreeks van hoogdruk- na laagdrukgebiede te beweeg, sal winde en seestrome geneig wees om noord van die ewenaar na die regterkant van dié beweging te vloei (antikloksgewys) en suid van die ewenaar na die linkerkant (kloksgewys). Dié effek is verantwoordelik vir die rotasie en dus vorming van siklone.
Interdissiplinariteit
Interdissiplinariteit of interdissiplinêre studies behels die kombinasie van twee of meer akademiese dissiplines in een aktiwiteit (bv. 'n navorsingsprojek. Dit put kennis uit verskeie ander velde soos sosiologie, antropologie, sielkunde, ekonomie, ens. Dit gaan daaroor om iets te skep deur oor grense heen te dink. Dit hou verband met 'n interdissipliene of 'n interdissiplinêre veld, wat 'n organisatoriese eenheid is wat tradisionele grense tussen akademiese dissiplines of denkrigtings oorsteek, soos nuwe behoeftes en beroepe na vore kom. Groot ingenieurspanne is gewoonlik interdissiplinêr, aangesien 'n kragstasie of selfoon of ander projek die samesmelting van verskeie spesialiteite vereis. Die term "interdissiplinêr" is egter soms beperk tot akademiese instellings.
Die term interdissiplinêr word binne onderwys- en opleidingspedagogieë toegepas om studies te beskryf wat metodes en insigte van verskeie gevestigde dissiplines of tradisionele studievelde gebruik. Interdissiplinariteit betrek navorsers, studente en onderwysers in die doelwitte om verskeie akademiese denkrigtings, beroepe of tegnologieë te verbind en te integreer – saam met hul spesifieke perspektiewe – in die nastrewing van 'n gemeenskaplike taak. Die epidemiologie van MIV/VIGS of aardverwarming vereis begrip van diverse dissiplines om komplekse probleme op te los. Interdissiplinêr kan toegepas word waar gevoel word dat die vak verwaarloos of selfs wanvoorgestel is in die tradisionele dissiplinêre struktuur van navorsingsinstellings, byvoorbeeld vrouestudies of etniese areastudies. Interdissiplinariteit kan eweneens toegepas word op komplekse onderwerpe wat slegs verstaan kan word deur die perspektiewe van twee of meer velde te kombineer.
Die byvoeglike naamwoord interdissiplinêr word die meeste in opvoedkundige kringe gebruik wanneer navorsers van twee of meer dissiplines hul benaderings saamvoeg en dit verander sodat dit beter geskik is vir die probleem wat voorhande is, insluitend die geval van die spanonderrigkursus waar studente vereis word om te verstaan 'n gegewe vak in terme van verskeie tradisionele dissiplines. Byvoorbeeld, die onderwerp van grondgebruik kan anders voorkom as dit deur verskillende dissiplines ondersoek word, byvoorbeeld biologie, chemie, ekonomie, geografie en politiek.
Farrea inermis
Farrea inermis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1876 deur Bowerbank.
Ianthella reticulata
Ianthella reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist & Kelly-Borges.
Ianthella topsenti
Ianthella topsenti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ianthella en tot die familie Ianthellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Sollas.
Ianthellidae
Ianthellidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Satyrium
Satyrium (trewwa) is 'n genus van meerjarige geofiete wat behoort tot die familie Orchidaceae. Die genus is in 1800 deur die plantkundige Olof Swartz geskep en vernoem na die Sater uit die Griekse mitologie. Spesies van die genus kom in Afrika en Asië voor. Nege-en-twintig van die spesies is deel van die fynbos.
Spesies
Die genus het 90 spesies:
Vlakte
Vlaktes is gelyk, die grond is gewoonlik vrugbaar en diep en ook nie baie klipperig nie. Dit is die gebiede wat die ontwikkeling van grootskeepse boerdery moontlik maak. Groot landerye kan sonder veel moeite aangelê word en besproeiing en meganisasie is maklik. Die riviere wat op vlaktes aangetref word, is gewoonlik breed en verander nie skerp van rigting nie. Die water vloei stadig en die riviere is standhoudend, sodat die water maklik vir besproeiing aangewend kan word.
Die vloei kan wel seisoensgewys verander, maar dit is nie so gevoelig vir weersveranderinge as by die bergstrome nie. Omdat hierdie riviere stadig vloei is hul erosiewerking nie so groot soos dig van die bergstrome nie en baie van die sediment wat deur bergstrome in hulle gestort word, word in hul lope afgeset. Die gevolg is dat die riviere se lope al hoe vlakker word en die rivierbodem naderhand bo die omringende landskap is. Hierdie riviere is bevaarbaar. In baie bergagtige streke is die inwoners verplig om hul boerdery op die hellings van steil valleie te beoefen. Omdat die grond baie klipperig is, en ook nie volop nie, word terrasse gemaak, waarop die gewasse dan geplant word.
Riviere in die berge vloei baie vinnig. Vanweë die ruwe topografie verander hulle dikwels en skerp van rigting, terwyl ook die hoeveelheid water wat hulle afvoer, baie wissel met wisselinge in die klimaat. Honderde sulke snelvloeiende riviertjies verenig gewoonlik om ‘n groter rivier, wat nie so vinnig vloei nie, te vorm. Die erosiewerking van hierdie riviertjies is groot en hulle vervoer 'n groot vrag sediment wat afgeset word sodra die water stadiger begin loop.
Die water in die riviertjies kan net met groot moeite en hoe koste vir besproeiing aangewend word. Sulke bergstrome is vanselfsprekend nie bevaarbaar nie. In bergagtige streke is die paaie -dikwels nou en vol skerp draaie. Die paaie kan ook net met die grootste moeite en koste aangelê word. Dikwels is die bouers verplig om tonnels deur die berg te grawe of brûe oor diep valleie te bou. Die instandhoudingskoste van die paaie is ook hoog.
Berg tot vlakte
'n Jeugdige landskap word gekenmerk deur hoë, tandagtige bergspitse wat ver bokant die omgewing uittoring, byvoorbeeld die Hexrivierberge. In 'n bejaarde landskap is die skerp bergspitse reeds weggeërodeer en die algemene topografie kom meer gerond voor, hoewel dit nog taamlik hoog bokant die omgewing uitstaan, byvoorbeeld oostelike Namakwaland.
Berge bestaan nie meer in 'n ou landskap nie, en die topografie is golwend tot heeltemal verplat. Hier bestaan meestal net vlaktes met nog enkele lae plato's en rantjies. Dit is die laaste stadium in die verweringsiklus van 'n vroeëre berglandskap wat oor 'n tydperk van miljoene jare geheel en al deur erosie verplat is, byvoorbeeld die vlaktes van die Wes-Vrystaat.
Vlaktes naby die see
Met die vorming van die ysplate van die poolstreke het die seevlak globaal gedaal om sodoende plat kusvlaktes bloot te stel. Sulke vlaktes word gekenmerk deur hul sand- en kalkbedekking. So het die kusvlakte tussen Albertinia en Bredasdorp ontstaan. 'n Riviermonding kan egter ook deur modder toegeslik word om 'n vlakte, bekend as 'n delta, te vorm. Sulke gedreineerde deltas is vrugbare landboustreke en het as beginpunt vir baie beskawings gedien, byvoorbeeld die deltas van die Nyl- en die Gangesrivier.
Van hoogland tot vlakte
Die erosie van hoër landsoppervlakke deur riviere is seker die belangrikste proses van vlaktevorming. So erodeer die Oranje-, Caledon- en die Vetrivier ensovoorts vandag steeds die Drakensbergplato om die vlaktes van die Vrystaat te vorm, terwyl die Groot Vis-, die Keirivier, ensovoorts weer op hul beurt hierdie vlaktes wegvreet om die laer Karoovlaktes te vorm. Vlaktevorming is 'n baie stadige proses en geskied oor miljoene jare. Jeugdige riviere het steil hellings en vloei snel deur diep valleie. Hier vind baie erosie plaas.
In teenstelling hiermee vloei bejaarde en ou riviere baie stadig, en nou kan die sand en modder in suspensie afgeset word. veral aan die binnekant van rivierkronkels. So ontstaan rivierafsettings in die vorm van gruisterrasse en riviervlaktes. en dit is gewoonlik hier waar na diamante gedelf word, byvoorbeeld die Vaal- en Hartsriviergruise. Diep klowe in woestyne word dikwels deur aanhoudende grond- en rotsstortings stadig gevul.
Die grondkruip word nie alleen deur die uitermatige temperatuurskommelings veroorsaak nie, maar ook deur windaksie aangehelp. Uiteindelik word die kloof dan heeltemal opgevul om 'n plat landskap te vorm. Bergbouprosesse soos plooiing en vastelandheffing maak dat hoër plato’s ontstaan, om die rede kan alle landsoppervlakte nie in vlaktes omskep word nie. Hierdie prosesse het hul ontstaan diep in die aardkors en word soms in die vorm van aardbewings waargeneem.
AJ Lamas
AJ Lamas (gebore 19 Desember 1983) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Séance (2006), A Gang Land Love Story (2010), en Attack of the 50 Foot Cheerleader (2012), en in die televisiereeks American Family (2002).
Bergrivier (Vanderkloofdam)
Die Bergrivier is 'n kort rivier wat in die suide van die Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit vloei in die Vanderkloofdam in, dus is dit 'n sytak van die Oranjerivier.
Cameron Boyce
Cameron Boyce (28 Mei 1999 – 6 Julie 2019) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Grown Ups (2010) en in die televisiereekse Jessie (2011) en Code Black (2015).
Jacopo Bellini
Jacopo Bellini (gebore c. 1400, Venesië; sterf c. 1470, Venesië) was ‘n skilder wat die beginsels van die vroeë Florentynse Renaissance kuns aan Venesië bekendgestel het. Hy was opgelei onder die Umbriese kunstenaar, Gentile da Fabriano, en in 1423 het hy sy meester na Florence begelei. Daar het die vooruitgang wat gemaak was in getrouheid aan die natuur en die bemeestering van klassieke grasie, deur meesters soos Donatello, Ghiberti, Masaccio en Paolo Uccello, verdere inspirasie aan Jacopo gegee.
Teen 1429 het Jacopo homself in Venesië gevestig as die stad se belangrikste skilder. Die gebruikmaking van goue pigment in werke soos sy “Madonna” (c. 1438; Accademia, Venesië) toon dat Jacopo elemente behou het wat afkomstig was van Bisantynse kuns, terwyl die Kind se ryk kleed en die gepatroonde agtergrond van engele sy voortgesette belangstelling in die hoër dekoratiewe styl waarin hy opgelei was - wat op konvensionele wyse na verwys word as Internasionale Goties - getoon het.
Meer belangrik as Bellini se skilderye is egter sy twee boeke van tekeninge (c. 1450). Die Louvre in Parys en die Britse Museum in Londen besit elk een van hierdie sketsboeke. Die tekeninge bevat ‘n groot variëteit tonele, en kunstenaars het dit tot diep in die 16de eeu as modelle vir komposisie gebruik. In tekeninge soos die “Nativity,” die “Flagellation,” en “St. John the Baptist Preaching,” het Jacopo ge-eksperimenteer met linieêre perspektief en was hy van die eerstes om figure te maak wat in spasie verklein is, met die gebruikmaking van reëls van perspektief wat vroeër net toegepas is tot uitbeeldings van argitektuur. Die “Kruisiging” (Britse Museum, Londen) is een van Jacopo se mees gewaagde komposisionele eksperimente. Moontlik vir die heel eerste keer in kuns, word die drie kruise gesien teen ‘n hoek, in stede van, van voor af, soos die gewoonte was. Die soldate se rûe is gedraai na die kyker, wat ‘n spontaneïteit en onmiddellikheid verleen aan die werk wat skaar was in Italiaanse kuns van die tyd. Jacopo se beduidende invloed op Venesiaanse kuns was verhoog deur die werk van sy seuns Gentile en Giovanni, en veral sy skoonseun, Andrea Mantegna, wat almal prominente skilders in die omgewing van Venesië was.
Igernella
Igernella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Farrea intermedia
Farrea intermedia is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Marshall & Meyer.
Mangaan in Suid-Afrika
Suid-Afrika beskik oor tussen 75% en 80% van die wêreld se geïdentifiseerde mangaanreserwes en ongeveer 24% van die wêreld se totale reserwes, wat hoofsaaklik in die Noord-Kaap gevind word. Daar is 22 mangaanmyne in Suid-Afrika, waarvan slegs vier op die Johannesburgse aandelebeurs genoteer is. Daarby is 18 van die myne in die Noord-Kaap en die oorblywende vier myne in Noordwes, Mpumalanga en die Wes-Kaap.
Geskiedenis
Die eerste mangaan wat in Suid-Afrika ontdek is, het nie in die Noord-Kaap plaasgevind nie, maar wel in die omgewing van Kaapstad in 1873. Die eerste eksplorasie vir mangaan is naby die begin van die huidige Chapman’s Peak-pas naby Houtbaai gedoen. Die metaal was egter nie van veel waarde aan die begin nie en die neerslag is nooit ontgin nie. Eers met die metallurgiese ontdekking van mangaanallooi, as bestanddeel om staal te versterk, is daar opnuut na die Houtbaaireserwe gekyk.
Industrial and Mining Water Research Unit
Die Industrial and Mining Water Research Unit (IMWaRU – Industriële en Mynbou Waternavorsingeenheid) is 'n navorsingsgroep gebaseer in die Skool vir Chemiese en Metallurgiese Ingenieurswese aan die Universiteit van die Witwatersrand, Johannesburg.
Mangaan in Suid-Afrika
Geskiedenis
Teen 1910 was die Houtbaai-myn ten volle in bedryf en teen 1912 is ontginning gestaak. Intussen het aanvanklike studies in die Kalahari, noordwes van Kuruman, op beduidende mangaanneerslae begin wys. Reeds in 1907 het Dr. A.W. Rogers die geologiese oorsig van die Kaap die Goeie Hoop gepubliseer wat die eerste keer na die mangaanneerslae van Black Rock, naby Hotazel, verwys het.
Industrial and Mining Water Research Unit
Eenheidstruktuur
Die eenheid doen navorsing oor kruisdissiplinêre waterkwessies wat verband hou met die nywerheid en mynbou. Die groep bestaan uit deskundiges in chemiese ingenieurswese, mikrobiologie en ander wetenskappe.
Mangaan in Suid-Afrika
Gebruike van mangaan
Mangaan word vir die volgende redes gebruik:
Ontginning
Mangaanerts word ontgin in die vorm van mangaanoksied en moet verskeie stappe van verwerking ondergaan alvorens dit tot allooi gesmelt kan word. Die belangrikste mangaanallooie is ferromangaan met ŉ hoë koolstofinhoud (HC FeMn), verfynde ferromangaan (RF FeMn) en silikomangaan (SiMn). Daar is geen voldoende alternatief vir mangaan in staal nie.
Mark vir mangaan
Suid-Afrika se mangaanproduksie het in 2021 R38.09 miljard beloop, volgens data van Statistiek SA. Dit is ŉ skerp toename van R11.4 miljard wat in 2012 aangeteken is.
Industrial and Mining Water Research Unit
Samewerking
Die eenheid spesialiseer in waterprobleme wat verband hou met nywerheid en mynbou.
Searsia zeyheri
Die bloutaaibos (Searsia zeyheri) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan Gauteng, Limpopo, Mpumalanga en Noordwes.
Industrial and Mining Water Research Unit
Samewerking
Die lede van die groep het aanbiedings gelewer by:
Navorsing
Die groep het 'n wye verskeidenheid van navorsingspublikasies in die temas hieronder gepubliseer:
Searsia zeyheri
Die boom se FSA-nommer is 396.1.
Mangaan in Suid-Afrika
Mark vir mangaan
Die meerderheid van Suid-Afrika se mangaan word uitgevoer. In 2019 is 96% van alle mangaan uitgevoer. Mangaanmyne dra 6.1% tot alle mynbou-inkomste in Suid-Afrika by.
Ekonomiese bydrae van mangaan
Die getal werkers in mangaanmyne neem stelselmatig toe. In 2012 het mangaanmyne 6 812 werkers in diens gehad en teen 2019 het dit tot 10 032 gegroei. Die totale besteding deur hierdie myne binne die ekonomie het R22.6 miljard in 2019 beloop.
Vleisetende plante
Vleisetende of insekte-etende plante vang en verteer insekte en ander klein diere om in hulle proteïenbehoeftes te voorsien. Die plante beskik oor vangapparate wat in vorm en funksie verskil na gelang van die aard van die plant. Vleisetende plante kan in 4 hoër plantfamilies ingedeel word.
Thor-Able
Die Thor-Able was ’n eenmalige lanseringsvoertuig wat nie weer gebruik kan word nie. Dit was gebruik vir 'n reeks atmosfeer her-binnedring en satelliet lanserings vanaf 1958 tot 1960. Dit was 'n twee-stadium vuurpyl en het bestaan uit 'n PGM-17 Thor ballistiese missiel as die eerste stadium en 'n aangepaste Vanguard vuurpyl as die tweede stadium. Met sekere sendings was 'n Altair soliedestaat vuurpyl aangeheg as die derde stadium. Die vuurpyl was deel van die Thor-vuurpyl familie en vroeëre voorloper van die Delta-vuurpyl familie.
Lanserings
Daar was sestien Thor-Able-vuurpyle gelanseer, nege was nie-wentelbaan her-binnedring toetsvlugte en sewe was satelliet wentelbaan pogings. Ses lanserings was volslae mislukkings, waarvan drie toegerus was met Altair tweede stadium vuurpyle om ruimtetuie in 'n wentelbaan om die Maan te plaas. Al sestien lanserings het plaasgevind by Kaap Canaveral Lugmagbasis lanseer kompleks 17A.
Vleisetende plante
Die prooi word meestal met die blare of dele daarvan gevang. Soms is daar op die blare klierhare wat slym afskei waaraan die insekte vassit. By ander spesies bestaan die blare uit 2 dele wat toeklap wanneer 'n insek daaraan raak. Daar is ook plante met bekervormige blare wat 'n vloeistof bevat waarin insekte val en verdrink, terwyl ander plante lug leë blasies het wat die insekte na binne suig. Die meeste vleisetende plante behoort tot die hoër plante, wat bladgroen besit; daar is egter ook skimmelsoorte wat klein haarwurms met behulp van lusvormige skimmeldrade deurdring en verteer. Vleisetende plante kan in 4 families ingedeel word: die sondoufamilie, blaaskruidagtiges en 2 bekerplantgroepe (orde Sarraceniales), wat heeltemal van mekaar verskil.
Die sondoufamilie (Droseraceae) bestaan uit klein, kruidagtige plante wat op vogtige heide en in moerasse tussen veenmosse (genus Sphagnum) groei. Die ronde tot lepelvormige blaartjies het aan die punte talle klierhare met 'n druppel klewerige kliervog wat proteïene oplos. Insekte wat deur die vogdruppels aangelok en gevang word, bly daaraan kleef en kan nie loskom nie; hoe meer die insek spartel, hoe vaster sit hy. Die hare krul om die prooi en die blaarrande rol na mekaar toe.
Die kliere skei dan ŉ vog af wat die insek verteer. Die meeste Drosera-spesies kom in Australië, Suid-Amerika en in Suid-Afrika in die Kaapprovinsie voor. Daar is minstens 12 spesies in Suid-Afrika, waarvan die Drosera cistifolia, wat veral in die Boland aangetref word, 'n bekende voorbeeld is. Drosophyllum lusitanicum en Aldrovanda vesiculosa kom veral in Suidwes-Europa voor. Eersgenoemde het grasagtige blare met klierhare en geel blomme. Die ander spesie is 'n waterplant wat klein waterdiere met sy blare vang.
In die blaaskruidfamilie (Lenti bulariaceae) is ook vleisetende spesies, soos Utricularia capensis, wat in Suid-Afrika voorkom. Hy groei op nat plekke of tussen mos en het geel of ligpers blomme. Nog ŉ bekende verteenwoordiger is Pinguicula vulgaris wat in moerasse en blougrasvelde groei. Die vet blaartjies is in 'n roset gevorm en bevat 'n kleefstof waaraan die insek vassit. Die blare skei 'n kliervog af waardeur die insek verteer word.
Die blasiekruid (Utricularia vulgaris) is 'n waterplant wat van klein waterdiertjies leef. Die ander 2 families bevat albei vleisetende plante en behoort tot die orde van die bekerplante (Sarraceniales). Hulle is kruide, soms halfheesters, met bekervormig vergroeide blare wat as vangapparaat funksioneer. Die Sarraceniaceae is Amerikaanse moerasplante met 'n roset van bekervormige blare met 'n soort deksel aan die top. Die bekerrand het meestal 'n opvallende kleur en patroon en is voorsien van talle kliere wat nektar produseer om insekte te lok. Onder die kliere is daar 'n gladde deel waarop die insekte gly en na benede val. Die bekervormige blaar is gewoonlik halfvol met vloeistof waarin die insekte dan verdrink.
Die vloeistof bevat proteolitiese ensieme (wat proteïene opbreek), waardeur die insek verteer word. Daar is 3 genera in die familie, waaronder die Sarracenia, wat in die oostelike dele van Noord-Amerika voorkom. Van die ongeveer 10 spesies uit die genus is Sarracenia purpurea die bekendste. Die bekers is groen tot donkerrooi en kan 30 cm hoog word, met ŉ diameter van ongeveer 8 cm. By Sarracenia drummondii kan die bekers tot 1 m hoog word.
Robot
'n Robot is 'n masjien, veral een wat deur 'n rekenaar programmeerbaar is, wat in staat is om 'n ingewikkelde reeks aksies outomaties uit te voer. Robotte kan deur 'n eksterne beheertoestel gelei word, of die beheer kan binne die robot ingebed wees. Robotte kan gebou word sodat hulle soos mense lyk, maar die meeste robotte is masjiene wat ontwerp is om 'n taak uit te voer sonder om hul estetika in ag te neem.
Vleisetende plante
Die ware bekerplante (familie Nepenthaceae) is inheems in Suidoos-Asië, Noordoos-Australië tot in Nieu-Kaledonië, en in Madagaskar. Hulle is klimmende, kruidagtige plante waarvan die stingels soms verhout is. Alle verteenwoordigers is tweehuisig, met ander woorde die bloeistingels van elke plant dra of net manlike, of net vroulike blomme. Die blare groei bekervormig en word gedeeltelik deur 'n deksel bedek. Die insekte word op soortgelyke wyse as by die Sarracenia gevang.
'n Merkwaardige verskynsel by die plant is dat daar larwes van insekte in die vog van die bekers leef; die larwes is blykbaar immuun teen die verterende sappe van die kliere. Hulle ondergaan hul metamorfose in die sap en kan nêrens anders leef nie. Die Nepenthaceae het net een genus met sowat 70 spesies waarvan die meeste in Noord-Borneo aangetref word.
Robot
Die tak van tegnologie wat handel oor die ontwerp, konstruksie, werking en toepassing van robotte, sowel as rekenaarstelsels vir die beheer, sensoriese terugvoer en inligtingverwerking staan bekend as robotika.
Etimologie
Die woord robot is deur die Tsjeggiese tussenoorlogskrywer Karel Čapek aan die publiek bekendgestel in sy toneelstuk Rossumovi Univerzální Roboti (Rossum se Universele Robotte), wat in 1920 gepubliseer is. Karel noem egter sy broer Josef Čapek as die ware uitvinder van die term robot. Die woord 'robot' self was nie nuut nie, omdat dit reeds in die Slawiese taal robota (dwangarbeider) was, 'n term wat die kleinboere wat verplig was tot diens onder die feodale stelsel geklassifiseer het. Die fiktiewe verhaal van Čapek postuleer die tegnologiese skepping van kunsmatige menslike liggame sonder siele, en die ou tema van die feodale robotota-klas pas goed met die verbeelding van 'n nuwe klas vervaardigde kunsmatige werkers.
Jan Cremer
Jan Cremer (Nederlands: jɑn ˈkreːmər; gebore op 20 April 1940, Enschede, Nederland) is 'n Nederlandse skrywer, fotograaf en skilder. Sy bekendste werk is die roman Ik, Jan Cremer en die opvolg daarop, Ik, Jan Cremer, tweede boek. Laasgenoemde boek het 'n skandaal in Nederland veroorsaak weens die eksplisiete seksuele inhoud daarvan. Cremer is sedertdien aktief as fotograaf en skilder.
In 1963 het Cremer en die skilder Rik van Bentum 'n obskure strokiesverhaal oor die Profumo-skandaal geskep wat twee jaar later uitgegee is.
Negatiewe spasie
Negatiewe ruimte, in kuns, is die ruimte rondom en tussen die onderwerp(e) van 'n beeld. Negatiewe ruimte kan die duidelikste wees wanneer die ruimte rondom 'n onderwerp, nie die onderwerp self nie, 'n interessante of kunstige vorm aanneem. Hierdie ruimte word dikwels dan as die werklike onderwerp van die beeld gesien.
Oorsig
Die gebruik van negatiewe ruimte is 'n sleutel element van artistieke komposisie. Die Japannese woord ma word soms gebruik vir hierdie konsep, byvoorbeeld in tuinbou.
In grafiese ontwerp van gedrukte of vertoonde materiaal, waar effektiewe kommunikasie die doel is, kan die gebruik van negatiewe ruimte deurslaggewend wees. Nie net binne die tipografie nie, maar in sy plasing in verhouding tot die geheel. Negatiewe spasie wissel rondom kleinletter en die oog is meer geneig om ruimtes rondom kleinletters te sien as hoofletters. Daarom moet negatiewe spasie oordeelkundig benut word om die maksimum effek daaruit te kry.
Elemente van 'n beeld wat die aandag van die fokuspunt wegneem, soos in die geval met fotografie, word nie gesien as deel van die negatiewe ruimte nie. Negatiewe ruimte kan 'n beeld van 'n onderwerp in 'n gekose medium gebruik, deur alles rondom die onderwerp uit te lig, maar die onderwerp self nie. Die gebruik van negatiewe spasie, skep 'n silhoeët van die onderwerp. In meeste gevalle word negatiewe spasie gebruik as 'n neutrale of kontrasterende agtergrond om aandag na die hoof onderwerp te trek, wat na verwys word as die positiewe spasie.
Gebruik
Die verstelling van die balans tussen die positiewe en negatiewe ruimte, is om die ontwerp as 'n geheel te verbeter. Hierdie basiese beginsel word dikwels misgekyk in ontwerp en is tog belangrik, want dit gee die oog 'n plek "om te rus" en dit verhoog die komposisie deur subtiele betekenis.
Die gebruik van negatiewe ruimte in kuns kan soortgelyk wees aan stilte in musiek, maar slegs wanneer die musiek aktiewe stilte aandui kan dit vergelyk word met negatiewe ruimte van ontwerp.
Abraham Palatnik
Abraham Palatnik (2 Februarie 1928 - 9 Mei 2020) was 'n Brasiliaanse kunstenaar en uitvinder wie se innovasies Kinechromatiese kuns ingesluit het.
Gentile Bellini
Gentile Bellini (c. 1429, Venesië Italië; 23 Februarie 1507, Venesië) was ‘n Italiaanse skilder en lid van die stigtersfamilie van die Venesiaanse skool van Renaissance skilderwerk, wat die beste bekend is om sy portrette en tonele van Venesië.
Gentile was deur sy vader, Jacopo Bellini, ‘n skilder wat Renaissance motiewe aan Venesië bekendgestel het, opgelei. Aan die begin van Gentile se loopbaan het hy saam met sy vader en broer, Giovanni, gewerk. Sy vader se invloed kan onder meer gesien word in Gentile se vroeëre Madonna. Gentile het in 1466 as ‘n onafhanklike kunstenaar ‘n kontrak met die beamptes van die San Marco Skool aangegaan om die deure van die montering van hul orrel te dekoreer. Hierdie skilderwerk verteenwoordig vier heiliges, wat betref hul grootte ontsaglik in skaal is, en ontwerp is met met die stroewe besuiniging en gewaagde perspektief wat die styl van sy swaer, Andrea Mantegna – op daardie stadium die mees prominente skilder van die Padua-skool -, gekarakteriseer het. Dieselfde invloed kan gesien word in sy Banier van die Geseënde Lorenzo Giustiniani (1465) met sy skerp gedefinieerde buitelyne en stywe drapeerstukke. In 1474 het Gentile opdrag gekry om ‘n reeks skilderye uit te voer vir ‘n kamer in die Doge se Paleis in Venesië.
In 1479 het die Doge (“hertog”) van Venesië hom na Konstantinopel gestuur as skilder tot die hof van Sultaan Mehmed II. Die belangrikste van die bestaande werke wat Gentile aldaar geskilder het is die Portret van Mohammad II (c. 1480), ‘n meesterlike karakterisering van die uitgelese en gekultiveerde heerser. In sy pen-en-gouache tekenwerk, naamlik die Sittende Skribent (1479-1780) maak Gentile gebruik van ‘n vlak en plat gepatroonde styl soortgelyk aan die van die Turkse miniature wat sulke werke soos sy latere Portret van Doge Giovanni Mocenigo (1478–85) beïnvloed het.
Abraham Palatnik
Lewe
Hy word in Brasilië as 'n pionier van tegnologiese-kuns beskou vir sy vroeë gebruik van meganiese stelsels en lig. Hy het in 1951 sommige van sy werke in die Eerste Biënnale van São Paulo uitgestal.
Farrea kurilensis
Farrea kurilensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Gentile Bellini
Van Gentile se bekendste werke is die tonele van Venesië geskilder vir die Skool van San Giovanni Evangelista, een van die baie godsdienstige broederskappe van die stad. Die werke handel met episodes wat verband hou met ‘n reliek van die Heilige Kruis wat die skool besit het. Die gebeure is egter verlore in die panorama van sy werk naamlik, die Prosessie van Sint Markus Plein, (1496) en die Wonderwerk van die Ware Kruis by die Brug van San Lorenzo (1500), te wete groot doeke wat geskilder is met noukeurige en sorgvuldige aandag aan die kleinste detail, en wat gevul is met klein, ietwat stywe figure, insluitende baie portrette.
Farrea kurilensis
Die spons behoort tot die genus Farrea en tot die familie Farreidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Okada.
Gentile Bellini
‘n Soortgelyke maar minder bekende werk is sy Sint Markus wat Preek in Alexandrië (1493–1507), wat na Gentile se dood deur sy broer, Giovanni, een van die beste Venesiaanse skilders van die Renaissance, voltooi is. Gentile se skilderye is vandag van groot belang, grotendeels as rekords van die Venesiaanse leefstyl van die tyd en van die argitektuur gedurende die 15de eeu.
Abraham Palatnik
Lewe
Palatnik is gebore in Natal, Rio Grande do Norte, en het van 1932 tot 1947 in Israel gewoon voordat hy hom in Rio de Janeiro gevestig het, waar hy die grootste deel van sy volwasse lewe deurgebring het.
Palatnik is oorlede aan COVID-19 op 9 Mei 2020 in Rio de Janeiro, op die ouderdom van 92 jaar.
Searsia volkii
Die Naukluftkaree (Searsia volkii) is 'n boom wat hoort tot die genus Searsia. Die boom is endemies aan Namibië.
Die boom se FSA-nommer is 396.2.
Vanielje (kleur)
Die kleur vanielje is 'n ryk skakering van afwit, sowel as 'n mediumdowwe skakering van geel.
Satyrium pumilum
Die 	aasblom (Satyrium pumilum) is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap. Die plant is ook deel van die fynbos.
Vanielje (kleur)
Volgens die woordeboek van kleure, was die eerste opgetekende gebruik van "vanielje" as 'n kleurnaam in Engels in 1925.
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word vanielje as volg voorgestel:
Satyrium pumilum
Die spesie staan ook bekend as aasblomtrewwa en aastrewwa.
Waterwortels
Fockea is 'n genus van sukkulente struikgewasse wat inheems aan Suider-Afrika is. Hierdie spesies staan gesamentlik as die waterwortels of kambroëns bekend. Hulle het 'n kenmerkende bolvormige koudeks (verdikte wortel of knol direk bokant die grond), al die plante is geofiete. Van die spesies is eetbaar.
Spesies
Daar is net ses spesies wat aan die genus behoort:
Searsia wilmsii
Searsia wilmsii is 'n struik wat hoort tot die genus Searsia. Die spesie is endemies aan Mpumalanga.
Iwan Iljin
Iwan Aleksandrowitsj Iljin (Russies: Иванъ Александровичъ Ильинъ, 9 April [O.S. 28 Maart] 1883 – 21 Desember 1954) was 'n Russiese regsgeleerde, godsdienstige en politieke filosoof, slawofiel, redenaar en konserwatiewe monargis. Hy het die Februarie-rewolusie as 'n "tydelike wanorde" en die Oktober-rewolusie as 'n "nasionale katastrofe" beskou en het aktief by die stryd teen die Bolsjewistiese regime aangesluit. Hy het 'n wit emigrant-joernalis, 'n slawofiel en 'n ideoloog van die Russiese Al-Militêre Unie geword wat geglo het dat geweld die enigste manier was waardeur die Sowjet-regime omvergewerp kon word.
As 'n anti-kommunis het Iljin Hitler aanvanklik verdedig, maar sy kritiek op totalitarisme is glad nie deur die Nazi-regime waardeer nie. Boonop het hy in 1934 geweier om hul bevele te aanvaar om Nazi-propaganda in die Russiese Akademiese Instituut te versprei en is daarna uit sy pos verwyder en van alle verdere indiensneming verbied. Binne 'n jaar is hy ontslaan omdat hy Russies was, gearresteer en daarna verbied om openbare verskynings by die Russiese Wetenskaplike Instituut te maak omdat hy geweier het om antisemitiese beleid te bevorder. Terwyl Iljin sy hoofbron van inkomste verloor het, het Sergei Rachmaninoff hom finansieel gehelp om in 1938 in Switserland te bly. Aangesien Iljin nie toegelaat is om te werk of polities aktief te wees nie, het hy meestal estetiese, etiese en sielkundige vrae bestudeer.
Farrea laminaris
Farrea laminaris is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Iwan Iljin
Ivan Iljin, dikwels siek, het meer as 40 boeke en honderde artikels en pamflette in Russies en Duits geskryf. Byna al sy werke is deurdrenk van godsdiens en hou verband met Rusland. Iljin het nie tot die groep volgelinge van Vladimir Solovyof behoort nie, wat wêreldwye teokrasie verkondig het en met wie die Russiese godsdienstige en filosofiese Renaissance van die vroeë 20ste eeu gewoonlik geassosieer word. Hy het gevra vir 'n patriargale vorm van heerskappy vir Rusland, gebaseer op Ortodoksie en geloof in die tsaar (die outokraat, nie die tiran nie). Beroepe op heldhaftigheid en morele aristokratisme verskyn regdeur Iljin se geskrifte. Hy het die verskaffer van die leerstelling van Westerse Russofobie geword.
Igernella mirabilis
Igernella mirabilis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Igernella en tot die familie Dictyodendrillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1961 deur Lévi.
Mirtagtiges
Die Mirtagtiges (orde Myrtales of Myrtiflorae) word in sewentien families ingedeel. Die meeste soorte kom in die trope en die subtrope voor, maar die orde as geheel het 'n wêreldwye verspreiding. Sommige plante wat tot die orde behoort, het oliekliere op hul blare wat as klein kolletjies sigbaar is. Die blomme, wat soms baie aromaties is, het dikwels ’n vierledige kroon en 'n groot hoeveelheid meeldrade wat in twee kranse gerangskik is. Bekende soorte is die bloekombome (genus Eucalyptus), die mirt (Myrtus communis) en die granaat (Punica granatum).
Die Mirtagtiges (orde Myrtales of Myrtiflorae) is 'n groep plante van baie uiteenlopende aard. Plantkundiges verskil in hulle benadering ten opsigte van klassifikasie, maar volgens 'n onlangse klassifikasie word die Myrtales in sewentien families verdeel, waarvan elf in Suid-Afrika voorkom. Verteenwoordigers van die meer as 400 genera en byna 10 000 spesies van die orde word wêreldwyd aangetref.
Die meeste soorte is houtagtig: vier families sluit sowel kruidagtiges as houtagtige plante in, en drie families bestaan slegs uit kruide. Die orde is vernoem na die mirt (Myrtus communis), ’n struik met groot wit blomme, leeragtige blare en oliekliere op die blare wat in die Mediterreense gebied aangetref word. Die vernaamste kenmerk van die orde is dat die blombodem die vorm van 'n kelkbuis (hipantium) aanneem, waarvan die lengte varieer en wat gedeeltelik of volledig met die vrugbeginsel vergroei kan wees.
Die meeste spesies het kruisgewys teenoorstaande blare, simmetriese blomme met vier of soms vyf kroonblare, 'n Groot aantal meeldrade en 'n styl met meer as een stempel. Bestuiwing vind meestal plaas deur middel van insekte, veral bye en skoenlappers, maar sommige plante, veral in die dorpe, is volkome van voëls afhanklik vir bestuiwing. Die Melastomataceae (die grootste familie), die Myrtaceae, die Rhizophoraceae, die Sonneratiaceae, die Punicaceae, die Lecythidaceae en die Combretaceae is almal uitsluitlik tropies of subtropies, terwyl verteenwoordigers van die ander families ook in die kouer wêrelddele voorkom. Die familie Penaeaceae is tot Suid-Afrika beperk.
Verteenwoordigers
Die mirtfamilie (Myrtaceae) is met sy ongeveer 3 000 spesies die tweede grootste, maar seker die bekendste familie van die orde. Al die spesies is immergroen struike of bome met dik blare wat ryk is aan eteriese olies. Hierdie olies word deur spesifieke oliekliere, wat as klein kolletjies op die blare waarneembaar is, afgeskei.
Iwan Iljin
Iljin het sy lewe lank 'n regte Hegelian gebly en die temas van die staat, wet en mag in die wêreldgeskiedenis ondersoek. Iljin het federalisme, neutraliteit, verwerp en was 'n vyand van Westerse analitiese filosofie. Die ultranasionalistiese Iljin was krities oor Westerse-styl demokrasie, en het eerder die belangrikheid van 'n sterk regering in ooreenstemming met Rusland se outokratiese erfenis beklemtoon. Hy het die ineenstorting van die Sowjetstaat voorspel. Iljin se sienings oor die sosiale struktuur van Rusland en wêreldgeskiedenis het 'n groot invloed gehad op post-Sowjet-intellektuele en politici, insluitend Aleksandr Solzhenitsyn, en die Russiese president Wladimir Poetin.
Mirtagtiges
Verteenwoordigers
Die meeste van die spesies met besvrugte word in Suid-Amerika aangetref, en die meeste met droë vrugte in Australië. Die grootste genus van die familie is die bloekombome (genus Eucalyptus), waarvan ongeveer 600 spesies in Australië in 'n groot verskeidenheid van habitatstipes voorkom. Van die wêreld se grootste bome is bloekombome. Eucalyptus regnans word byvoorbeeld dikwels meer as 90 m hoog en een uitsonderlike boom het 'n hoogte van 113 m bereik.
Bloekombome word wêreldwyd in subtropiese dele aangeplant omdat hulle vinnig groei en hardehout van 'n goeie gehalte lewer. Eukaliptusolie (bloekomolie) word uit die blare verkry. Ook vir byeboerdery is hierdie bome baie belangrik: die bloekomplantasies van Gauteng en noord KwaZulu-Natal is van die belangrikste bronne van heuning in Suid-Afrika. Verskeie ander lede van die mirtfamilie lewer eteriese olies, eetbare vrugte, kruie (byvoorbeeld kruinaeltjies, wat die droë vrugte van Syzygium aromaticum is), tannien vir leerlooiery (spesies van Rhizophora en Terminalia) en hout.
Bekende tuinplante van die familie is die bottelborselbome (Callistemon-spesies), Eugenia-spesies en die koejawel (Psidium guajava), wat ter wille van sy vrugte aangeplant word. Koejawels het in Suider-Afrika al so versprei dat hulle as onkruid beskou word. Verteenwoordigers van vier genera van die Myrtaceae word in Suid-Afrika aangetref. Een van die bekendste spesies is die waterbessie (Syzygium cordatum), wat in die oostelike dele van Suid-Afrika en die vogtiger dele van Zimbabwe en Botswana aangetref word.
Veral in noord KwaZulu-Natal is die bome baie volop. Die boswaterhout (Syzygium guineense) toon 'n groot ooreenkoms met die inheemse duine mirt (Eugenia capensis), en die taksonomie van hierdie twee soorte is baie verwarrend. Die grootste familie van die Mirtagtiges is die Melastomataceae. Die meeste van die ongeveer 4 000 spesies van hierdie familie groef in die tropiese dele van Suid-Amerika, terwyl ander in ander tropiese en subtropiese wêrelddele voorkom.
Die meeldrade van lede van hierdie familie het 'n buitengewone vorm, terwyl die helmknoppe porieë het waardeur die stuifmeel vrykom. ’n Paar soorte, soos spesies van die genera Maietia en Tococa, het sakkies aan die bokant van die blare of blaarstele waarin miere bly, wat die plante verdedig teen alle insekte wat nie vir die plante voordelig is nie. Die enigste Suider-Afrikaanse verteenwoordigers van die familie is drie relatief onbekende spesies van die genus Memecylon.
Thierry Henry
Thierry Daniel Henry (gebore 17 Augustus 1977) is 'n Franse sokkerspeler. Henry speel tans vir die New York Red Bulls in die VSA as doelskieter. Hy het onder meer al uitgedraf vir Monaco (1994-1999), Juventus (1999), Barcelona FC (2007-2010), maar het meeste van sy loopbaan tot dusver spandeer by Arsenal F.C. (1999-2007 en 2012) - waar hy feitlike klublegende status verwerf het en vereer is met 'n standbeeld buite die klub se Emirates Stadium.
Mirtagtiges
Verteenwoordigers
Die meeste verteenwoordigers van die familie Lythraceae kom ook, soos in die geval van die Melastomataceae, in Suid-Amerika voor. Baie van die lede van die familie is kruidagtig, met blare en blomme wat kruisgewys teenoorstaande of in kranse gerangskik is. Die bloeiwyses is aarvormig. Lythrum-spesies is kruide wat volop in vleierige dele van Europa voorkom, terwyl twee soorte bome die enigste Suid-Afrikaanse verteenwoordigers van die familie is.
Die Sonneratiaceae en die Rhizophoraceae is twee naverwante families van tropiese bome en struike waarvan die meeste spesies in wortelboommoerasse groei. Die soorte wat in die moerasse groef, het meestal lugwortels (pneumatofore) wat bo die grond uitsteek, en hulle sade ontkiem meestal aan die plante. Die kiemplant groei in sommige gevalle tot 'n meter lank voordat dit afval in die modder en dan verder groei. Van die Rhizophoraceae is daar drie spesies, wat al langs die ooskus van Afrika af tot in Suider-Afrika in wortelboommoerasse groei.
Die swartwortelboom (Bruguiera gymnorrhiza) kom die verste suid, tot by die Keimond, voor, hoewel 'n paar klein soorte ook in die Nahoonriviermond by Oos-Londen groei. Die suidelikste verspreidingspunt van die rooiwortelboom (Rhizophora mucronata) is ’n ent verder noord, ook in Transkei, en die Indiese wortelboom (Ceriops tagal) kom tot by Kosibaai voer. Die ander Suid-Afrikaanse genus wat tot die Rhizophoraceae behoort, is Cassipourea.
Die bome van hierdie genus (uiehout) groei meestal in woude. Van die Sonneratiaceae is daar een spesie, Sonneratia alba, wat tot in Mosambiek voorkom. Die Combretaceae is nog ’n familie wat tot die trope en die subtrope beperk is. In Suider-Afrika vorm lede van hierdie familie ’n belangrike deel van die bosveld of savanne, terwyl een soort, die Tongawortelboom (Lumnitzera racemosa), al langs die ooskus van Afrika tot by Kosibaai langs wortelboommoerasse en op die kusduine voorkom.
Van die genus Combretum is daar ongeveer 26 spesies in Suider-Afrika, wat meestal in verskillende tipes savanne aangetref word. Van die bekender soorte is die riviervaderlandswilg (Combretum erythrophyllum), wat meestal langs riviere groei, hardekool (Combretum imberbe), rooiboswilg (Combretum apiculatum), wat volop is in die suurder tipes bosveld, en kierieklapper (Combretum hereoense), wat dikwels op miershope groei. Die bosvaderlandswilg (Combretum krasussii) is volop in inheemse woude in KwaZulu-Natal en Gauteng.
Populasie (statistiek)
In statistiek is ’n populasie of universum ’n stel eenderse voorwerpe of gebeure wat van belang is vir ’n sekere vraag of eksperiment. ’n Statistiese populasie kan ’n groep bestaande voorwerpe wees (byvoorbeeld al die sterre in die Melkweg) of ’n hipotetiese en potensieel oneindige groep voorwerpe wat beskou word as ’n veralgemening van idees (byvoorbeeld alle moontlike hande in ’n pokerspel). ’n Algemene doel van statistiese ontleding is om inligting te verskaf oor ’n gekose populasie.
Mirtagtiges
Verteenwoordigers
Kenmerkend vir die genus is die viervlerkige vruggies wat normaalweg van een tot twee cm in deursnee is, maar in die geval van die raasblaar (Combretum zeyheri) ongeveer ses cm in deursnee is. Ook die twaalf spesies van die genus Terminalia, met hul kenmerkende tweevlerkige vruggies, is volop in savannes. Die drie ander genera van die Combretaceae wat in Suider-Afrika voorkom, is betreklik onbekend. Die twintig genera en ongeveer 150 spesies van die Lecythidaceae is almal tropiese bome en struike, waarvan die meeste in Suid-Amerika voorkom.
Populasie (statistiek)
In statistiese inferensie word ’n deel van die populasie (’n steekproef) geneem om die populasie in ’n statistiese ontleding te verteenwoordig. Die parameters of eienskappe van die populasie kan dan uit die steekproefstatistieke afgelei word. Die verhouding van die grootte van die steekproef tot die grootte van die populasie word die steekproeffraksie genoem.
Mirtagtiges
Verteenwoordigers
In Suid-Afrika is die poeierkwasboom (Barringtonia racemosa), nog 'n soort wat meestal met wortelboommoerasse geassosieer word, die enigste verteenwoordiger van die familie. Hierdie soort groei ook soms weg van wortelboommoerasse, maar altyd langs water, in welke geval hulle geen lugwortels het nie. Die familie Punicaceae het net een genus, Punica, met twee spesies wat inheems is in Asië. Een daarvan, Punica granatum, is die granaat wat wêreldwyd vir sy eetbare vrug gekweek word. Die vrug ontstaan uit 'n 8- tot 12-hokkige, onderstandige vrugbeginsel.