cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantijn Huygens
Engelse ridderskap en huwelik
In 1622, toe Constantijn langer as 'n jaar in Engeland as diplomaat gewoon het, is hy as ridder geslaan deur koning Jakobus I van Engeland. Dit was die einde van Constantijn se vormingsjare en van sy jeug. Huygens was in die tyd werksaam as sekretaris by Frederik Hendrik, Prins van Oranje wat - na die dood van Maurits van Oranje- aangestel is as stadhouer. In 1626 het Constantijn verlief geraak op Suzanna van Baerle. Constantijn het verskeie sonnette vir haar geskryf waarin hy haar "Sterre" noem. Hulle het op 6 April 1627 getrou. duimnael|Huygens en sy kinders deur Adriaen Hanneman. Mauritshuis, Den Haag Huygens beskryf hul huwelik in Dagh-werck. Uit een van die bewaarde manuskripte van hierdie werk blyk dit dat Suzanna 'n aansienlike deel van die werk getranskribeer (of self geskryf het) het, wat daarop dui dat daar 'n noue samewerking tussen man en vrou was. Die egpaar het vyf kinders gehad: in 1628 hul eerste seun, Constantijn jr. Huygens, in 1629 Christiaan Huygens, in 1631 Lodewijck Huygens, en in 1633, Philips. In 1637 is hul dogter Suzanna gebore; kort na haar geboorte is hul moeder oorlede.
Landbou
Bestaansboerdery
’n Bestaansboerdery is gemik op selfvoorsiening. Die boer verbou of teel net genoeg voedsel om in sy familie se behoeftes te voorsien. ’n Tipiese bestaansplaas het net die diere wat nodig is om die familie deur die jaar te voed en te klee, byvoorbeeld skape, beeste, kalkoene en hoenders. Die diere kan meesal vry loop en wei. Daar is ook ’n verskeidenheid van gewasse wat in kleiner hoeveelhede aangeplant word soos mielies, pampoen, spinasie en marog. Die keuse van gewasse en besluite rakende aanplantings berus hoofsaaklik op die familie se eie behoeftes en tweedens op markpryse.
Anton Daniël Lückhoff
Gemeentebediening
Hy keer na die Kaap terug en word in 1861 bevestig in sy eerste gemeente, die NG gemeente Colesberg. Terwyl hy daar leraar was, is hy gevra om ses maande op Dutoitspan in Kimberley te gaan hulp verleen met die bearbeiding van derduisende fortuinsoekers wat na die diamantveld gestroom het. Hy en sy vrou moes onder 'n seil bly, wat hom voorberei het op die liefdadigheidswerk wat hy later sou doen.
Constantijn Huygens
Latere loopbaan en Franse ridderskap
Huygens het ondanks die hartseer, verdriet en bedroefdheid oor die afsterwe van sy vrou (1638) 'n suksesvolle loopbaan begin. In 1630 is hy tot die Raad en Tesourie aangestel en het hy die boedel van die Oranje-familie bestuur. Hierdie werk het aan hom 'n jaarlikse inkomste van ongeveer 1,000 Nederlandse gulden besorg. In dieselfde jaar het hy die landgoed Heerlijkheid in Zuilichem gekoop en bekend geword as "die heer van Zuilichem". In 1632 het Louis XIII van Frankryk, die beskermheer van die beroemde verbanne juris Hugo de Groot, hom as ridder van die Orde van Sint-Michel aangestel. In 1634 het Huygens eiendom in Den Haag aan die noordekant van die Binnenhof van prins Frederik Hendrik ontvang. Die grond was geleë naby die eiendom van 'n goeie vriend van Huygens—graaf Johan Maurits van Nassau-Siegen—wat sy huis (Mauritshuis) ongeveer dieselfde tyd gebou het en gebruik gemaak het van dieselfde argitek, Huygens se vriend Jacob van Campen.
Landbou
Bestaansboerdery
Arm huishoudings is afhanklik vir hul voedsel van die handel, ander huishoudings of van staatsprogramme. In die verlede het landelike huishoudings grootliks in hul eie voedselbehoeftes voorsien, maar daar is ’n stygende neiging dat sowel stedelike as landelike huishoudings al hoe afhankliker raak van die handel.
Constantijn Huygens
Korrespondensie
Afgesien van sy lidmaatskap van die Muiderkring was hy aan die begin van die 1630's ook in kontak met René Descartes, Rembrandt, en die skilder Jan Lievens. Hy het bevriend geraak met John Donne, en sy gedigte in Nederlands vertaal. Hy was vir maande weens sy verdriet oor sy vrou se dood nie in staat daartoe om poësie te skryf nie maar uiteindelik het hy, geïnspireer deur Petrarch, die sonnet Op de dood van Sterre geskryf, wat goed ontvang is. Hy het die gedig by sy Dagh-werck gevoeg, wat hy onvoltooid gelaat het: die dag wat hy beskryf het nog nie geëindig nie, maar sy Sterre is reeds dood. Nadat hy die onvoltooide werk aan verskillende vriende vir goedkeuring gestuur het, het hy dit uiteindelik in 1658 as deel van sy Koren-bloemen gepubliseer.
Huygens het ook gekorrespondeer met Margaret Croft, Elizabeth Dudley, gravin van Löwenstein, en Mary Woodhouse, 'n vriendin wat hy in 1622 in Londen ontmoet het.
Hofwijck
duimnael|links|Hofwijck Na 'n paar jaar as wewenaar het Huygens grond in Voorburg gekoop en opdrag gegee dat Hofwijck gebou word. Hofwijck is in 1642 in die geselskap van vriende en familie ingehuldig. Hier het Huygens gehoop om van die spanning by die hof in Den Haag te ontsnap en sy eie "hof" te vorm. In dieselfde jaar is sy broer Maurits oorlede. As gevolg van sy heimwee en verdriet het Huygens weinig Nederlandse poësie gedurende die tydperk geskryf, maar hy het egter voortgegaan om epigramme in Latyn te skryf. Kort hierna het hy Nederlandse poetsgedigte skryf, wat van nature baie speels is. In 1644 en 1645 het Huygens met ernstiger werk begin. As nuwejaarsgeskenk vir Leonore Hellemans het hy die Heilige Daghen, 'n reeks sonnette oor die Christelike vakansiedae, geskryf. In 1644 is 'n versierde portret van Huygens deur Daniel Seghers en Jan Cossiers geskilder: dit is tans in die Mauritshuis. In 1647 het hy Ooghentroost gepubliseer, waarin speelsheid en ernstigheid verenig is en wat aan Lucretia van Trello gerig is (wat haar sig verloor en reeds halfblind was). Die gedig is as troos aangebied. Huygens het van 1650 tot 1652 die gedig Hofwijck geskryf, waarin hy die vreugdes buite die stad beskryf. Daar word gepostuleer dat Huygens sy poësie geskryf het as 'n testament vir homself, 'n memento mori as sulks, omdat hy in hierdie tyd soveel geliefde vriende en familie verloor het soos onder meer Hooft (1647), Barlaeus (1648), Maria Tesschelschade (1649) en Descartes (1650).
Opvoeding van sy seuns en die nuwe koninklike prins
In 1645 het sy seuns Constantijn jr. en Christiaan hul studies in Leiden begin. In hierdie jare het prins Frederik Hendrik van Oranje, die vertroueling en die beskermheer van Huygens, toenemend siek geword en in 1647 beswyk. Die nuwe stadhouer, Willem II van Oranje, het groot waardering vir Huygens getoon en aan hom die landgoed Zeelhem gegee, maar ook in 1650 beswyk. Die kern van Huygens se aktiwiteite het al hoe meer na sy presidentskap van die raad van die Huis van Oranje beweeg, wat in die hande van die jong prins -'n klein baba-was. Gedurende die tydperk het hy gereeld vir werksdoeleindes gereis. Daar was egter sterk meningsverskille tussen die weduwee—skoonmoeder van die baba (Amalia van Solms-Braunfels )—en die weduwee-skoondogter (Maria, koninklike prinses en prinses van Oranje, 4 November 1631 - 24 Desember 1660). links|duimnael|Die vlag van die Oranje-orde, ook bekend as die Boyne Standard. Dit bestaan uit 'n oranje agtergrond met 'n Kruis van Sint George en 'n pers ster wat die simbool van die [[Willemiet-magte was. Die latere politieke loopbaan van Constantijn Huygens het die sorg van die Nederlands-Engelse prins Willem III behels, wat sedert 11-jarige ouderdom wees gelaat was en later 'n beroemde Protestantse stadhouer in Holland en daarna 'n koning in Engeland geword het.]]
In 1657 het sy seun Philips na 'n kort siekte gesterf tydens sy groot toer in Pruise. In dieselfde jaar het Huygens ernstig siek geword maar op wonderbaarlike wyse herstel. In 1680 het Constantijn jr. met sy gesin uit die huis van sy vader getrek. Ten einde die geskinder wat kort daarna begin het te verhinder, het Huygens die gedig Cluijs-werc geskryf waarin hy 'n blik op die latere stadiums van sy lewe toon.
Skryfwerk
Huygens het probeer om nog tyd te maak om meer van sy werk te publiseer. In 1647 is 'n aantal van Huygens se musikale skeppinge, onder andere sy Pathodia sacra et profana, in Parys gepubliseer. Dit het sommige komposisies in Latyn, Psalms en Frans, en ook sekulêre Italiaanse liefdesliedere ingesluit. Die werk was gewy aan die mooi niggie (Utricia Ogle) van 'n Engelse diplomaat.
In 1648 het Huygens Twee ongepaerde handen vir klavesimbel geskryf. Die werk het verband gehou met Marietje Casembroot, 'n vyf-en-twintigjarige speler van die klavesimbel wat Huygens se liefde vir musiek gedeel het.
In 1657 het 'n bundel van sy versamelde Nederlandse gedigte verskyn met die titel Koren-bloemen. Dit sluit in: Heilighe Daghen (1645), Ooghen-troost (1647), Hofwijck (1653) en Trijntje Cornelis (1653).
In 1660 is sy dogter Suzanna getroud met haar neef Philips Doublet. Hy was die seun van Huygens se suster Geertruijd. In 1661, toe hy reeds 'n oupa was, is Huygens deur Willem III se leermeesters na Frankryk gestuur om besit te herwin van die graafskap van Oranje. Die graafskap is in 1665 teruggee aan die familie van Oranje-Nassau. en Huygens het gevolglik na die Nederlande teruggekeer.
duimnael|Tekening van die Zee-straet By sy terugkeer het Huygens die nuwe grondpad in Den Haag ontwerp wat deur die duine loop na Scheveningen. Hy het reeds in 1653 die pad beplan en daaroor geskryf in sy werk, Zee-straet. Die pad is ingevolge Huygens se ontwerp gemaak.
Landbou
Bestaansboerdery
In dele van Afrika suid van die Sahara kan gesinne se voedseluitgawes tussen 60% en 80% van die totale huishoudelike inkomste bedra. Bestaansboerdery kan ’n belangrike rol speel in die verbetering van die lewenstandaard en voedselsekerheid van landelike en stedelike families, en kan ook bydra om hoë voedselprysinflasie te verlig.
Constantijn Huygens
Skryfwerk
In 1676 het die tweede uitgawe van Koren-bloemen verskyn. Die versamelbundel bestaan uit sewe-en-twintig boeke. Van die nuwe werke in die uitgawe was Zee-straet, Mengelingh ('n reeks ernstige gedigte wat na 1657 geskryf is) en sewe boeke met snel-dichten (snelgedigte). Omdat Huygens nou ouer was het hy ontvlugting in musiek gesoek. Hy het nagenoeg 769 komposisies gedurende sy leeftyd geskryf.
Landbou
Implemente
Bestaansboere werk saam met hul families op die plaas en gebruik eenvoudige werktuie soos kruiwaens en handploeë.
Anton Daniël Lückhoff
Gemeentebediening
Ná 'n bediening van 14 jaar op Colesberg vertrek hy na die NG gemeente Kaapstad, die sogenaamde Groote Kerk, waar hy die Nieuwe Kerk, voorloper van die NG gemeente Tamboerskloof, as sy besondere werkkring kry. Van 1886 tot 1904 is hy leraar van die NG gemeente Durbanville, waar hy sy emeritaat in 1904 ontvang. Dit was die afsluiting van sy 43 jaar lange diens aan die Kerk wat gekenmerk is deur sy getroue, voorbeeldige en geseënde evangeliebediening. In al die gemeentes het hy diep in die hart van die lidmate gekruip en het sy nagedagtenis jare lank nog voortgeleef.
Landbou
Voordele en nadele
Voordele:
Marjorie Rhodes
Marjorie Rhodes (9 April 1897 – 4 Julie 1979) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente When We Are Married (1943), The Cure for Love (1949), The Good Companions (1957), en The Family Way (1966).
Landbou
Kommersiële boerdery
Kommersiële plase is gewoonlik baie groot. Die fokus is op die verbouing van een produk, byvoorbeeld mielies, of op die teling van ’n enkele diereras. Dit word monokultuur genoem. Kommersiële plase word as ’n besigheid bedryf met ’n winsoogmerk en het ten doel om so veel as moontlik produkte te verkoop.
Diere word dikwels in hokke of krale aangehou om minder spasie te gebuik.
Implemente
Hierdie groot plase maak gebruik van baie arbeiders. Daar is verskeie moderne masjiene en implemente wat gebruik word, byvoorbeeld stropers, trekkers en gespesialiseerde besproeiingstelsels.
Voordele en nadele
Die grootste voordeel van kommersiële boerdery is dat groot hoeveelhede voedsel verbou kan word.
Anton Daniël Lückhoff
Kerkleier
Maar ook in die wyer kring van die Kerk het hy naam gemaak; daarom was dit nie verrassend nie toe hy, ná die heengaan van prof. Charles Murray, gekies word tot hoogleraar aan die Kweekskool op Stellenbosch, 'n keuse wat hy egter bedank om sowel gesondheidsredes as om sy nederige dunk van sy bekwaamheid vir dié hoë amp. In sy gemeentelike werk was hy veral bekend om sy liefdevolle hart vir die minderbevoorregtes, die bejaardes en die verswaktes, weduwees en wese. Dié liefde vir armsorgwerk het hy tydens sy studiejare in Utrecht ontwikkel. Dié belangstelling het hy, sy vrou en 'n groepie gemeentelede in Kaapstad uitgeleef in 'n stadium toe daar nog geen voorsiening vir ouderdomspensioene deur die staat was nie. Mense in nood was aangewese op die kerk en ander liefdadigheidsinstellings.
Landbou
Voordele en nadele
Die nadele van kommersiële boerdery is die gebruik van groeihormone om diere vinniger te laat groei en antibiotika om diere gesond te hou. Wat gewasse betref, is dit die gebruik van plaagdoders om gewasse te beskerm teen peste en die gebruik van chemiese kunsmis om gewasse te laat groei.
Anton Daniël Lückhoff
Baanbreker
Hy was deurentyd besig met ondernemings vir hulle versorging. So ontstaan die Kindersendinghuis vir verwaarloosde kinders, die Dorkas-tehuise vir bejaarde vroue (in 1881), Rogelim-tehuis vir bejaarde mans, die Diakones-hospitaal en die Rusthuis (Huis vir Herstellendes) in Durbanville vir verswaktes. Van al dié inrigtings was hy die vader en stigter. Lückhoff dien die Kerk as aktuarius van die Sinode van 1876 tot 1890. Hy en sy vrou was ná sy aftrede die eerste inwoners van die woonstel vir emeritus-leraars wat later by Dorkas aangebou is. Van dié tehuis was hy nog vier jaar ná sy aftrede (tot 1908) sekretaris.
Joachim Lelewel
Joachim Lelewel
Landbou
Voordele en nadele
Kommersiële boerdery is die bedryf in Suid-Afrika wat die meeste vars water gebruik.
Anton Daniël Lückhoff
Baanbreker
Hy sterf in Kaapstad aan die gevolge van 'n motorongeluk. Sy seun, ds. August Daniël Lückhoff (1874–1963), was die eerste Armesorgsekretaris van die NG Kerk.
Joachim Lelewel
Handtekening
Landbou
Landbousektore in Suid-Afrika
Suid-Afrika se landbou bestaan hoofsaaklik uit twee sektore: veeboerdery en saaiboerdery. Die land is verdeel in verskillende landboustreke na gelang van klimaat, landboupraktyke, natuurlike plantegroei en grondsoorte.
Constantijn Huygens
Erfenis
Constantijn Huygens het op Goeie Vrydag, 28 Maart 1687, op 90-jarige ouderdom in Den Haag gesterf. 'n Week later is hy begrawe in die Sint-Jacobskerk (Grote Kerk) in Den Haag. In 1947 is 'n literêre toekenning, die Constantijn Huygens-prys, ter ere van sy nalatenskap geskep.
Joely Fisher
Joely Fisher (gebore 29 Oktober 1967) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Mask (1994), Inspector Gadget (1999), en Search Engines (2016), en in die televisiereeks Ellen (1994).
Landbou
Veeboerdery
Veeboerdery is die teling van diere vir plesier of vir gebruik. Vee word ook “lewende hawe” genoem. Veeboerdery is die grootste landbousektor in Suid-Afrika. Die sukses van verskillende veerasse in verskillende streke word vooruit bepaal deur die endemiese siektes en die verskillende klimaatstoestande in berekening te bring.
Ria Jordaan
Ria Jordaan (*1 September 1928, Springs – † 4 Januarie 2010, Pretoria) was ’n Afrikaanse skryfster van jeug- en liefdesverhale.
Landbou
Veeboerdery
Grootvee is groot plaasdiere soos perde, beeste, muile en donkies. Kleinvee daarenteen is kleinerige plaasdiere of aanteelvee soos skape en bokke.
Ria Jordaan
Lewe en werk
Rachel Catharina Booysen was op 1 September 1928 op Springs aan die Oos-Rand gebore Haar ouers is Ignatius Cornelius Booysen en Catharina Maria Petronella van Wyngaard. Sy word groot en gaan skool op haar geboortedorp en word na skool as verpleegster opgelei aan die Verre Oosrand Hospitaal op Springs.
Landbou
Veeboerdery
Daar is verskeie soorte veeplase waar mense met diere boer, wat insluit:
Ria Jordaan
Lewe en werk
In 1947 trou sy met Jan Dirk Johannes Jordaan en vir die volgende tien jaar woon hulle op die plaas Weltevrede in die Standerton distrik. Die egpaar het vyf kinders.
Landbou
Veeboerdery
Beesboerdery word hoofsaaklik bedryf in die Oos-Kaap, dele van die Vrystaat en KwaZulu-Natal, Limpopo en die Noord-Kaap. Nguni- en Afrikanerbeeste is inheems en baie gewild – so ook die Bonsmara- en Drakensbergerras wat in Suid-Afrika ontwikkel is. Daar is ook talle boerderye waar suksesvol met bokke, perde, kamele, volstruise en visse geteel word.
Ria Jordaan
Lewe en werk
In 1958 verhuis hulle na Vryheid in Natal, waar hulle vir 25 jaar woon. Hier is sy baie aktief in gemeenskapsdiens as vrywilliger vir die NCVV Kindersorgvereniging en haar man dien op die Stadsraad en is vir ’n ruk ook burgemeester.
Na aftrede verhuis die egpaar in 1981 na Pretoria. Hulle het vyf kinders. Sy is hier steeds aktief in die gemeenskapslewe en is onder andere sekretaresse van Gesinstigting, ’n fondsinsamelingsorganisasie vir welsynswerk. Sy is op 4 Januarie 2010 in Pretoria oorlede.
Landbou
Graan en oliesade
Graan, wat koring en mielies insluit, is die grootste aanplanting en die meerderheid produsente is in Noordwes geleë. Die tweede grootste gewas is suikerriet, wat uitgevoer word na Asië en Noord-Amerika, gevolg deur sonneblom.
Ria Jordaan
Skryfwerk
In 1953 word ’n kortverhaal van haar in Die Landbouweekblad gepubliseer. Vir Vrouerubriek van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie skryf sy in die sestigerjare sowat sestien sketse. Sy wen ook die eerste prys vir ’n eenbedryf in ’n wedstryd wat uitgeskryf is deur die Federale Vroueraad. Dit is egter eers nadat die kinders uit die huis uit is en hulle na aftrede in Pretoria woon dat sy meer ernstig begin skryf. In 1987 verskyn ’n reisbeskrywing in die Vlieënde Springbok, die tydskrif van die Suid-Afrikaanse Lugdiens.
Jeugverhale
Sy skryf die jeugverhaal Wynand se oorlog. Hierdie boek speel af tydens die Anglo-Boereoorlog, waar die held na sy pa se vertrek op kommando op die plaas agterbly om na sy ma en twee sussies om te sien. Waar hy aanvanklik net wil gaan veg, leer hy dat oorlog smart bring en dat daar goed en sleg is aan alle kante. Wynand moet ook sy eie oorlog veg, want sy taak is om verantwoordelik te wees vir alles op die plaas en te sorg dat daar na die oorlog iets oor is waarmee ’n nuwe begin gemaak kan word. Hierdie is een van die min verhale waar die perspektief van ’n swart seun op die oorlog ook aangebied word. Die verhaal is gegrond op vertellings van haar moeder en is oorspronklik ingeskryf vir die Sanlam Jeuglektuurpys.
Skryfwerk vir volwassenens
Die res van haar oeuvre is fiksie vir volwassenes, wat insluit Die vroue van Onverwacht, Liefdesvlam van die Inyati en Van Soetwater se mense.
Joachim Lelewel
Skool
Romantiek
Beduidende werke
Edda Skandinawska Histoire de Pologne Polska La Pologne au moyen âge Histoire de la Lithuanie
Joachim Lelewel (* 22 Maart 1786 in Warskou; † 29 Mei 1861 in Parys) was 'n Poolse vryheidsvegter, geskiedkundige en muntkundige.
Familie
Lelewel se familie, die Lölhöffels, was oorspronklik uit Oos-Pruise afkomstig en het later na Pole geëmigreer waar hulle hul naam gepoloniseer en 'n belangrike rol in die openbare lewe gespeel het.
Joachim Lelewel was die tweede seun van Karol Maurycy Lelewel (1748-1830), 'n nyweraar en afgevaardigde in die Poolse parlement, die Sejm, wat tot lyfskenker van die Grootvorstedom Litaue verhef is - 'n soort graaflike eretitel wat ook deur Stanislaus II August Poniatowski gedra is voordat hy tot koning verkies is. Aangesien adelstitels in Pole onbekend was, is aan Poolse persoonlikhede in plaas daarvan titels verleen wat aan bepaalde funksies soos starost, woiwode, lyfskenker en ander verbonde was en lewenslank gedra kon word.
Joachim Lelewel se grootvader, Heinrich Lölhöffel von Löwensprung (1705-1763), het as Koninklike Poolse Hofraad van koning August III van Pole gedien en was getroud met Constance Jauch (1722-1802) wat die familienaam later na die Poolse Lelewel gewysig het. Sy oorgrootvader Joachim Daniel von Jauch (1684-1754), na wie hy vernoem is, was die generaal-majoor en argitek van koning August die Sterke, sy grootoom Kasper Kazimierz Cieciszowski (1745-1831) was aartsbiskop van Mohylew en Rooms-Katolieke metropoliet van die Russiese Ryk. Joachim Lelewel se broeder, Jan Paweł Lelewel (1796-1847), was 'n Poolse ingenieur-offisier, argitek en vryheidsvegter, terwyl sy grootneef, die Poolse skrywer Henryk Sienkiewicz (1848-1916), 'n Nobelpryswenner vir Letterkunde was.
Loopbaan as geskiedkundige
Joachim Lelewel word as een van die belangrikste geskiedkundiges van Pole beskou. Hy het sy akademiese opleiding aan die Universiteit van Vilnius ontvang waar hy vanaf 1814 ook self as dosent en later as professor vir geskiedenis werksaam was, met 'n kort onderbreking tussen 1818 en 1821 toe hy 'n leerstoel aan die nuutgestigte Universiteit van Warskou beklee het.
Weens die nasionale geesdrif, wat sy lesings by Poolse studente gewek het, is Joachim Lelewel deur die Russiese owerheid uit sy pos onthef, en hy het na Warskou teruggekeer. Hier het hy naas sy hoofwerk Polska, 'n geskiedenis van Pole in twintig boekdele, ook talle grondleggende historiese, geografiese en muntkundige werke gepubliseer. Lelewel was aan die voorpunt van 'n nuwe Romantiese skool van geskiedskrywing en het met sy wetenskaplike publikasies - net soos sy vriend, die Poolse digter Adam Mickiewicz, met sy literêre werke - 'n belangrike bydrae tot die Poolse opstand van 1830 gelewer. Lelewel het sy beduidende talent aan die patrioties-demokratiese beweging beskikbaar gestel en met sy navorsing op alle gebiede van die geskiedenis en aardrykskunde baanbrekerswerk gedoen.
Politieke loopbaan
Lelewel is in 1829 as afgevaardigde tot die parlement van die konstitusionele Koninkryk Pole ("Kongres-Pole") verkies - 'n staat wat destyds 'n personele unie met Rusland gevorm het. In die stryd teen die Russiese onderdrukking, wat met die Novemberopstand van 1830 sy hoogtepunt bereik het, het Lelewel as een van die mees uitstaande persoonlikhede in die openbare lewe van Pole 'n lid van die Poolse nasionale regering, minister van kultuur en voorsitter van die radikale "Patriotiese Genootskap" geword wat aan die begin van die opstand in die lewe geroep is.
Tsaar Nikolaas I van Rusland het Joachim Lelewel as een van die gevaarlikste opstandelinge beskou. Nadat die Poolse opstand neergeslaan was, het Lelewel as balling na Parys en later, ná sy verbanning uit Frankryk, in 1833 na Brussel geëmigreer. In hierdie tydperk het Lelewel as president van die "Poolse Nasionale Komitee van die Emigrasie" gefungeer en vriendskap met die Marquis de La Fayette gesluit. In 1847 was hy saam met Karl Marx en Friedrich Engels stigtingslid van die "Demokratiese Genootskap vir die Vereniging en Verbroedering van alle Volke" in Brussel en het ook as sy vise-voorsitter gefungeer. Die anargis Michael Bakoenin is sterk deur Lelewel beïnvloed.
Werke
Joachim Lelewel se belangrikste werke, wat in Pools en Frans gepubliseer is, sluit onder meer in:
Ria Jordaan
Skryfwerk vir volwassenens
Paradysvallei se titel is afkomstig van Leandri se getroude suster Magda en haar man Peet se plaas se naam. Leandri kom hierheen om weg te kom van haar gewese verloofde Carl, wat haar wou betrek by sy dwelmhandel onder skoolkinders. Die plaas se naam is egter bedrieglik, want hier is daar ook slange wat haar ondergang probeer bewerkstellig. Peet se broer Wim, wat ook op die plaas boer, ontvang haar bra vyandig omdat hy meen sy het Magda in die steek gelaat ná haar miskraam. Rita help vir Wim op die plaas en beskou  Leandri as ’n bedreiging vir Wim se guns. Dan daag Carl ook daar op om Leandri saam met hom terug te neem Johannesburg toe, met geweld as dit moet.
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Landbou
Graan en oliesade
Suid-Afrika is die grootste produseerder van mielies in die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap. Mielies is die belangrikste bron van koolhidrate in Suider-Afrika. Mielies word ook as dierevoer gebruik vir die braaikuiken-, suiwel- en rooivleisbedryf. Mielies word hoofsaaklik verbou in die Vrystaat, Noordwes, die KwaZulu-Natal Middeland en die hoëveld van Mpumalanga.
Koring word saam met mielies as ’n stapelvoedsel in Suid-Afrika verbou en was tradisioneel verbou in die winterreënvalstreek van die Wes-Kaap, maar kan deesdae in byna alle provinsies verbou word vanweë die aanpasbaarheid van nuwe kweekvariëteite. Koring word gemaal tot meel en word ook in nywerheidsprodukte of veevoer gebruik.
Gort en lusern word in die Wes-Kaap verbou terwyl sorghum tot ’n beperkte mate in die droër dele van die somerreënvalstreek in Mpumalanga, Limpopo, Noordwes, die Vrystaat en Gauteng verbou word.
Sonneblom, grondbone en sojabone is baie goed by Suid-Afrika se klimaat aangepas. Suid-Afrika is die tiende grootste produsent van sonneblomsaad in die wêreld. Sonneblom groei nie goed in nat gebiede nie omdat dit maklik swamsiektes kry. Sojabone kan op enige grond verbou word wat geskik is vir mielieproduksie.
Suikerriet
Suiker is ’n baie arbeidsintensiewe boerdery en omdat dit baie water benodig, word dit in tropiese en subtropiese gebiede verbou waar dit baie reën. Dit word geproduseer in 15 areas wat strek vanaf Pondoland in die Oos-Kaap, deur die kusstreke en KwaZulu-Natal Middeland na die Laeveld van Mpumalanga. Wanneer suikerriet met die hand geoes word, word die ryp suikerriet aan die brand gesteek sodat al die blare en onkruid wegbrand om sodoende die oesproses te vergemaklik. Daar is egter baie boerderye wat nou groot masjiene gebruik om die suikerriet te sny – dit word groensuikerrietinsameling genoem.
In Suid-Afrika word daar sowat 2,2 miljoen ton suiker per seisoen geproduseer. Ongeveer 60% van die suiker word in die Suider-Afrikastreek bemark en die oorskot word uitgevoer na die Midde-Ooste en Asië.
Vrugteboerdery
Baie soorte vrugte word in Suid-Afrika verbou. Subtropiese vrugte groei in warm en klam streke terwyl sagtevrugte in gebiede groei waar dit in die winter reën.
Subtropiese gewasse
Subtropiese vrugte is baie sensitief vir temperatuurskommelings en is gevoelig vir ryp.
Daar word verskeie subtropiese gewasse in Suid-Afrika verbou wat nie as vrugte beskryf kan word nie. Onder hierdie gewasse tel koffie, tee, katoen, wol, peper, gemmer en tabak.
Sitrusvrugte groei in tropiese en subtropiese klimaat waar die somers warm is en die winters gematig. In Suid-Afrika word sitrus byna in alle provinsies verbou, maar veral in besproeiingsgebiede in Limpopo, Mpumalanga en die Oos-Kaap.
Suid-Afrika verbou al die hoofsitrusvariëteite, wat insluit:
Sien ook
Landbou-organisasies in Suid-Afrika:
Megaliet
thumb|260px|[[Stonehenge, in Wiltshire, Brittanje, is een van die bekendste megalitiese strukture in die wêreld.]]
’n Megaliet is ’n groot klip wat gebruik is om ’n struktuur of monument te maak, óf as ’n alleenstaande klip óf saam met ander klippe. Die woord megalities word gebruik in verband met strukture wat met groot klippe gebou is sonder die gebruik van sement of messelklei; dit dateer gewoonlik uit die voorgeskiedenis. Vir latere tydperke word die woord "monoliet", wat ’n oorvleuelende betekenis het, gewoonlik gebruik.
’n Groot verskeidenheid groot klippe word as megaliete beskou, waarvan die bekendstes nie graftombes is nie. Dié konstruksies is hoofsaaklik in die Neolitiese tydperk gebou (hoewel vroeëre Mesolitiese voorbeelde bekend is) sowel as daarna, tot in die Koper- en Bronstydperk.
Gloria Stuart
Gloria Stuart (4 Julie 1910 – 26 September 2010) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Old Dark House (1932), The Invisible Man (1933), The Three Musketeers (1939), en Titanic (1997).
HD 209458
HD 209458 is ’n ster in die sterrebeeld Vlieënde Perd met ’n skynbare magnitude van sowat 7,65. Dit is ’n tipe G0V-ster en dus soortgelyk aan die Son. Omdat dit sowat 150 ligjare van die Aarde af is, is dit nie met die blote oog sigbaar nie maar wel met ’n goeie verkyker of klein teleskoop.
duimnael|links|HD 209458.
In 1999 het twee spanne wat onafhanklik van mekaar gewerk het, ’n eksoplaneet om die ster ontdek met behulp van die radialesnelheidsmetode. Kort daarna het twee aparte spanne ’n oorgang van die planeet met sy ster waargeneem. Dit was die eerste bekende oorgangsplaneet buite die sonnestelsel. Dit het die naam HD 209458 b gekry.
Planeetstelsel
HD 209458 b is ’n eksoplaneet wat om die ster wentel. Spektroskopiese studies het op 5 November 1999 die eerste keer die teenwoordigheid van ’n planeet aangedui. Die planeet word nou nog skerper waargeneem vandat dit bekend geword het sy atmosfeer bevat dalk waterdamp. Travis Barman van die Lowell-sterrewag in Flagstaff, Arizona, het die emissiespektrum van die planeet ondersoek en hy glo daar is water in die atmosfeer, hoewel vorige studies daarop gedui het dat die atmosfeer hoofsaaklik uit silikaatwolke bestaan.
Navahrudak
Navahrudak (Belarussies Навагрудак [navaˈɣrudak] is 'n stad in die Belarussiese Hrodna-voblast.
Naam in ander tale
Navahrudak word in Russies Новогрудок, in Pools Nowogródek, in Litaus Naugardukas en in Jiddisj נאַוואַרעדאָק, Navaredok genoem.
Vroeë geskiedenis
Die eerste verwysing na Navahrudak dateer uit die jaar 1044 toe die grootprins van Novgorod en Kiëf, Jaroslav I die Wyse (1019–1054), oorlog teen Litause stamme gevoer het. Daarnaas verwys ook die Hypatius-kroniek onder die jaargetal 1252 na Novogorodok (letterlik "nuwe klein stad"). Navahrudak was destyds 'n belangrike nedersetting in die afgeleë westelike gebiede van die Kriwitsje, 'n Oos-Slawiese stamgroep, wat volgens sommige geskiedkundiges vanaf die 10de eeu deur die Kiëf-Roes oorheers is. In die 13de eeu het die Roes se fragiele bewind as gevolg van nomadiese invalle uit Asië verbrokkel. Hierdie invalle het hul hoogtepunt in 1240 met die plundering van Kiëf deur Mongoolse hordes bereik en 'n geopolitiese vakuum in die gebied laat ontstaan wat later as Swart-Roetenië bekend sou staan. Die vroeë Oos-Slawiese stamgroepe was in 'n aantal onafhanklike en mededingende vorstedomme opgesplits.
Nadat Navahrudak deur Mindaugas, die eerste grootvors van Litaue, verower is, het die nedersetting deel uitgemaak van die Koninkryk en latere Grootvorstedom Litaue. Volgens 'n 16de eeuse hipotese, wat oorspronklik deur Maciej Stryjkowski in sy kroniek gestel is, sou Navahrudak as hoofstad van die 13de eeuse Litause ryk gefungeer het. Terwyl later ook ander geleerdes hierdie bewering gesteun het, word dit nie deur eietydse kronieke gestaaf nie. Vaišvilkas, Mindaugas se seun en opvolger, het die monastiese eed in die Lavrasjef-klooster naby die stad afgelê en 'n Ortodokse konvent gestig.
In 1444 het Navahrudak stadstatus volgens die Maagdenburgse Reg gekry en het ná die Unie van Lublin in 1569 deel uitgemaak van die Pools-Litause Gemenebes. As gevolg van die Poolse Delinge is die stad in 1795 by die Russiese Tsareryk se Grodno-goewernoraat ingelyf.
Moderne geskiedenis
Navahrudak het 'n florerende Joodse gemeenskap (sjtetl) met 'n bevolking van 5 015 in 1900 gehuisves. Die stad was die bakermat van die Joodse Mussar-beweging en die geboorteplek van die Joodse leksikograaf, skrywer en taalkundige Alexander Harkavy (1863–1939).
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is die stad tussen 1915 en 1918 deur Duitse troepe, daarna deur die Poolse leër en – tydens die Poolse oorlog teen die Bolsjewiki – deur die Rooi Leër beset. Volgens die Verdrag van Riga is Navahrudak by Pole ingesluit en het vervolgens as die administratiewe sentrum van die woiwodskap Nowogródek gedien.
Ná die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die Duits-Sowjetse aanval op Pole is Navahrudak in September 1939 deur Sowjet-troepe ingeneem, deur Sowjet-Rusland geannekseer en by die Wit-Russiese SSR ingelyf. Vir 'n kort tydperk – tussen 2 November en 4 Desember – het dit as die administratiewe sentrum van die Navahrudak-voblast gefungeer. Die voblast-administrasie se setel is vervolgens na Baranawitsji verskuif en die oblast se naam gewysig na Baranawitsji. Navahrudak was vanaf 15 Januarie 1940 die administratiewe middelpunt van die gelyknamige rajon of distrik. Op 22 Junie 1941 is die Sowjetunie deur Duitse troepe aangeval. Nadat die Sowjet-troepe in die sogenaamde Navahrudak-ketel deur die Duitsers omsingel was, het die Duitse weermag die stad op 4 Julie ingeneem. Voor die oorlog het Navahrudak se bevolking op 20 000 gestaan, waarvan die helfte van Joodse afkoms was. Gedurende 'n aantal sogenaamde "aksies" is die oorgrote meerderheid van die Joodse inwoners vermoor, die res (sowat 550) moes slawearbeid verrig.
554
Die jaar 554 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 54ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Navahrudak
Moderne geskiedenis
Drie jaar ná die Duitse besetting is Navahrudak op 8 Julie 1944 deur die Rooi Leër ingeneem. Die oorlogshandelinge het in die stad tot 'n dramatiese verlies van menselewens gelei. Terwyl altesaam 45 000 burgers gesterf het, was ook meer as sestig persent van die woongeboue vernietig. Die Wit-Russiese SSR het ná die oorlog 'n grootskaalse heropbouprogram van stapel gestuur sodat die infrastruktuut binne 'n relatief kort tydperk herstel kon word. Die Baranwitsji-voblast is op 8 Julie 1954 ontbind, en die plaaslike rajo met Navahrudak is by die Hrodna-voblast ingelyf waarvan dit steeds deel uitmaak.
G.C. en S.B. Hobson
duimnael|regs|200px|G.C. Hobson. duimnael|regs|200px|S.B. Hobson.
Navahrudak
Kuns en argitektuur
Die kasteel van Navahrudak, wat algemeen as die Mindaugas-kasteel bekend staan, dateer uit die 14de eeu. Nadat dit in 1710 deur Sweedse troepe aan die brand gesteek is, het net bouvalle oorgebly. Die Ortodokse katedraal van Sint Boris en Sint Gleb is vanaf 1519 in die Gotiese boustyl opgerig, maar eers in die 1630's voltooi. In die 19de eeu is omvattende herstelwerk uitgevoer.
G.C. en S.B. Hobson
G.C. Hobson (*28 Augustus 1890, Graaff-Reinet - †14 November 1945, Kaapstad) en S.B. Hobson (*17 September 1888, Grahamstad - † 7 Augustus 1965, Grahamstad) was twee Engelssprekende broers wat hulle dierverhale in Afrikaans skryf en die Hertzogprys daarmee verower. Hul was die eerste nie-Afrikaanssprekende skrywers wat die Hertzogprys kon wen.
Biografiese inligting en agtergrond
Die Engelssprekende George Carey en Samuel Bonnin Hobson is die twee oudste seuns van Samuel Bonnin Hobson (1860–1917), ’n boer in die distrik Graaff-Reinet, en sy vrou Agnes Clementine Bowles (1857–1925). Die broers is direkte afstammelinge van William Carey Hobson, wat op twaalfjarige leeftyd saam met die 1820 Setlaars na Suid-Afrika gekom het. William bly eers in die Martindale distrik en vestig hom dan op die plaas Ebenezer naby Graaff-Reinet. As grootwildjagter verwerf hy groot bekendheid en ’n klok in die Settlers’ Memorial Campanile (Port Elizabeth) word gewy aan die herinnering van hom en sy broer David. Later word hy vrederegter. Hy is getroud met Susannah Bonnin, dogter van die 1820 Setlaar Samuel Bonnin. Hulle seun, Samuel Bonnin Hobson, is die twee skrywers se oupa. Samuel is getroud met Sarah Maria Edwards (die skrywers se ouma) en na haar dood trou hy met Anne Elizabeth Carter. Hulle seun, Samuel Bonnin Hobson, die skrywers se pa, boer saam met sy broer op die plaas Ebenezer in die Kendrew-distrik totdat hy ná die Anglo-Boereoorlog besluit om na Betsjoeanaland (vandag Botswana) naby die Vryburg-distrik te trek. Tydens die Anglo-Boereoorlog veg hy as lid van die Gorringe’s Flying Column aan die kant van die Britse regering in die Kaapkolonie.
Navahrudak
Kuns en argitektuur
Die geboortehuis van Pole se nasionale digter, Adam Mickiewicz (1798–1855), is op 'n voormalige landgoed naby Navahrudak geleë en intussen in 'n museum omgeskep. Die digter is in die plaaslike Transfigurasie-kerk (1712–1723) gedoop. By Mickiewicz se geboortehuis is 'n standbeeld van die digter opgerig, en tussen 1924 en 1931 het die destydse Poolse regering die "Heuwel van Onsterflikheid" ter ere van Adam Mickiewicz laat skep.
G.C. en S.B. Hobson
George Carey Hobson
George Carey Hobson is in die distrik Graaff-Reinet gebore op 28 Augustus 1890 as die tweede oudste van vyf seuns in die gesin. Sy jeug bring hy deur op die plaas Ebenezer in die distrik Graaff-Reinet, waar hy private opleiding ontvang. Op tienjarige ouderdom verhuis hy saam met die gesin na Betsjoeanaland (Botswana), waar hy die geleentheid het om die Kalahari goed te leer ken en saam met sy broer baie tyd in die veld deurbring. Later gaan hy na Muir-kollege op Uitenhage, maar bring slegs drie jaar op skool deur.
Na skool gaan boer hy op die familieplaas in Betsjoeanaland en met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog sluit hy by die Kalahari-ruitery aan om deel te neem aan die veldslae in Duitswes-Afrika. Vanaf 1914 tot 1917 is hy deel van die oorlog en is een van enkeles om die Slag van Dellvillebos in Duitsland te oorleef. Tydens hierdie oorlog word hy blootgestel aan giftige gasse en dit neem etlike maande om sy longe weer skoon te kry. Hy bring onder meer drie maande plat op sy rug in die hospitaal deur terwyl hulle water van sy longe aftap.
Na die oorlog tree hy toe tot die Staatsdiens. Eers werk hy by die Landboudepartement in die noordoostelike deel van Transvaal as hoof van die afdeling vir die bestryding van sitruskanker. Daarna is hy aan die Suid-Afrikaanse Spoorweë gesekondeer vir werk in verband met die uitvoer van vrugte, en vanaf 1925 werk hy vir die Vrugtebeurs in Kaapstad, waar hy toesig hou oor die uitvoer van vrugte. Vanaf 1936 is hy hoof van die Afdeling Bederfbare Uitvoerprodukte, ’n betrekking wat hy tot met sy dood beklee. Hy begin in 1925 skryf, maar as hy moeilikheid met die taal ondervind, roep hy sy broer se hulp in en so begin die samewerking tussen die broers. Hy is omstreeks 1920 getroud met Kathleen Cooper en hulle het ’n dogter, June.
Androgeenongevoeligheidsindroom
thumb|240px|Vroue met AIS en verwante [[interseks toestande.]]
G.C. en S.B. Hobson
George Carey Hobson
Hy is op 14 November 1945 in Kaapstad oorlede aan die nagevolge van die gifgas en wonde wat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog opgedoen het.
Navahrudak
Kuns en argitektuur
Die Joodse begraafplaas, waar sommige lede van die bekende Harkavy-familie ter ruste gelê is, herinner aan die ou sjtetl. Ander belangrike besienswaardighede sluit die Sint Michael-kerk, wat in 1751 en 1831 gerenoveer is, die Tataarse moskee wat van hout gebou is, woonhuise uit die 18de en 19de eeu, die 18de eeuse Joodse sinagoge en die moderne winkelsentrum op Navahrudak se sentrale plein in.
Androgeenongevoeligheidsindroom
Die ongevoeligheid vir androgene is dus klinies net belangrik as dit in genetiese mans voorkom (dus individue met ’n Y-chromosoom). Kliniese fenotipes in dié individue wissel van ’n tipiese manlike liggaamsvorm met ’n effense spermatogenetiese defek of verminderde sekondêre growwe hare, tot ’n vroulike liggaam ondanks die teenwoordigheid van ’n Y-chromosoom.
Navahrudak
Eksterne skakels
Video
G.C. en S.B. Hobson
Samuel Bonnin Hobson
Samuel Bonnin Hobson is op 17 September 1888 in Grahamstad gebore as die oudste van vyf seuns in die gesin. Hy bring sy jeugjare in die distrik Graaff-Reinet op die plaas Ebenezer deur. Aanvanklik ontvang hy private opleiding op die plaas en spandeer dan geruime tyd in Betsjoeanaland, waar hy die Kalahari goed leer ken. Dan ontvang hy verdere opleiding aan die Muir-kollege op Uitenhage.
Androgeenongevoeligheidsindroom
AIS word in drie kategorieë verdeel wat onderskei word deur die graad van genitale vermanliking: algehele AIS, wanneer die geslagsdele tipies vroulik is; ligte AIS, wanneer die uitwendige geslagsdele tipies manlik is; en gedeeltelike AIS, wanneer die uitwendige geslagsdele gedeeltelik, maar nie ten volle, vermanlik is.
G.C. en S.B. Hobson
Samuel Bonnin Hobson
Na skool studeer hy aan die Rhodes Universiteitskollege op Grahamstad waar hy die B.A.-graad in klassieke tale en in 1908 die B.A. Honneurs-graad behaal. Onder professor A. Dingemans neem hy hier ook Nederlands as vak. Daarna word hy onderwyser aan onder andere die Hoërskool Caledon (waar C.G.S. de Villiers een van sy leerlinge was) en later skoolhoof op Franschhoek, terwyl hy voortgaan met deeltydse studie en op Wellington ’n M.A.-graad in Klassieke Tale afskryf. In 1914 word hy inspekteur van skole in die Noordweste, en in hierdie posisie bring hy ses jaar op Victoria-Wes, agt jaar op Vryburg en vyftien jaar op Grahamstad deur. Vir jare deurkruis hy die uitgestrekte Noordweste en Botswana op sy inspeksietogte, eers per perdekar, en later per afgeleefde motor. In die Noordweste ontmoet hy talle kleurvolle persoonlikhede, soos die plaaseienaar wat die regering se onderwyser ontslaan en weggejaag het omdat hy die kinders dan net in Engels leer. Die boer het toe op eie inisiatief vir hom ’n “ordentlike skoolmeester” aangestel wie se onderrig tot die Bybel beperk was. Die onderwyser se salaris was koffie, meel, suiker, tabak en slaggoed, wat die boer sommer self betaal het. Van 1934 tot 1944 is Samuel op Grahamstad lid van die Raad van die Rhodes Universiteit.
In 1942 word hy hoofinspekteur van Bantoe Onderwys in die Kaap en kort daarna assistent-sekretaris van Onderwys. Hy vestig hom in hierdie tyd in Kaapstad. In 1946 word hy bevorder tot Sekretaris van Onderwys en neem per geleentheid waar as Superintendent van Onderwys van die Kaapprovinsie, waarna hy in 1948 aftree. Later verhuis hy na Grahamstad, waar hy in die distrik boer. Na aftrede word hy as verteenwoordiger van die Verenigde Party lid van die Kaapse Provinsiale Raad vir Albany. As Lid van die Provinsiale Raad (LPR) is hy vanaf 1959 ook leier van die Verenigde Party (VP) in die Raad, leier van die VP-koukus en Lid van die Uitvoerende Raad (LUR). Hy is vanaf 1949 tot 1963 ook voorsitter van Rhodes se universiteitsraad totdat swak gesondheid hom noop om hierdie posisie in 1964 neer te lê. By Rhodes dien hy ook op die Finansies-komitee en is hy voorsitter van die raad van Livingstone College. Verder dien hy as lid van die raad van die privaatskool Kingswood Kollege in Grahamstad en op die Albany Skoolraad en is tot met sy dood voorsitter van die Grahamstad Opleidingskollege. Hy was ook direkteur van die Grahamstown Building Society en lid van die Hospitaalraad. Hy verloor nooit sy liefde vir boerdery nie en boer deurentyd in die Kalahari in die Vryburgdistrik en later ook aan die Visrivier. Hy is eers getroud met Maude Metcalf, wat omstreeks 1918 oorlede is, en hulle het ’n seun, ook Samuel Bonnin Hobson. Daarna trou hy met Francis Julia Devenish en hulle het drie kinders, Donald Bonnin, Julia en Shirley. Die Hobson House koshuis by Rhodes-universiteit is na hom genoem.
Skryfwerk
Gedurende 1925 vertel George (G.C.) vir Sam (S.B.) tydens ’n treinreis tussen Noupoort en De Aar die onderliggende storie van Kalahari-kaskenades. Die storie ontstaan nadat hy slaaptyd vir sy dogter stories vertel en toe sy voorraad uitgeput is, maak hy sy eie stories op, waarvan hierdie een is. Samuel bied aan om dit neer te skryf, maar beskou Afrikaans as meer gepas vir die woestyn-omgewing as Engels. Hierna werk hulle saam vir verskeie ander dierverhale. Oor hulle samewerking het Samuel verklaar dat “die inspirasie… (vir) negentig persent my broer s’n, die taal en styl myne” is en dat hy “merendeels oorvertel… wat… (G.C.)… aan die hand gedoen het”. Hierdie samewerking geld egter hoofsaaklik vir die dierverhale. Die ander werke, insluitend Op die voorposte, Aan Jannie en waarskynlik ook Geluksvlei, is haas uitsluitlik die arbeid van Samuel, selfs al verskyn G.C. Hobson se naam as mede-outeur. Waar Sangiro hoofsaaklik die bosryke tropiese oerwoud en roofdiere skilder, het die Hobsons meestal die onherbergsame woestynwêreld van die Kalahari as agtergrond. Hulle aksent val in hoofsaak ook op kleiner diere wat in ’n uitmergelende bestaanstryd gewikkel is en ’n lang reeks spannende avonture deurmaak. Hulle styl is sober en hulle waarnemings kernagtig en saaklik, waardeur hulle ’n nugterheid en rustigheid in hulle beskrywings bereik.
Hulle is ná Klaas Waarzegger (Meurant), Samuel Zwaartman (Cooper) en C.P. Hoogenhout die eerste gebore nie-Afrikaners wat ’n belangrike bydrae tot ons letterkunde lewer en daarby die eerste voorbeeld van twee outeurs wat hulle boeke gesamentlik skryf. Hulle spits hulleself hoofsaaklik toe op die dierverhaal.
Kalahari-kaskenades is die enigste van hulle boeke wat spesifiek op die jeug gemik is. Dit is ’n fantasie oor die ontstaan van die Ngamimeer wat baie lank gelede deur die diere van die Kalahari gebou is. Koning Sterktand, die leeu, regeer oor die geheimsinnige woestyn en op aandrang van die Son beraam die diere planne om ’n groot dam te bou. Dit gee aanleiding tot allerhande verwikkelinge waarin die jakkals natuurlik kans kry om tallose streke uit te haal. Die leser ontmoet onder andere vir Sterktand die leeu, Isak die ondernemende bobbejaan, Jantjie die slim skilpad en die hoofkarakter Arnols, die sluwe jakkals, wat nieteenstaande sy skelmstreke eindelik die voorman vir die bouprojek word. Die skrywers ken die gewoontes en eienaardighede van al die diere en laat hulle volgens hulle aard optree. Fragmente uit hierdie boek word opgeneem in die versamelbundel Die Afrikaanse dierverhaal.
In 1935 wys die lesers van Die Burger en Die Vaderland in ’n peiling beide vir Kees van die Kalahari aan as die vyfde beste Afrikaanse prosawerk tot op daardie stadium.
duimnael|regs|270px|'n Bladsy uit die oorspronklike manuskrip van Buks (1933).
Vlam van die Bantomberge bevat ook twee novelles. Die eerste handel oor die wildehond “Vlam” en die woeste lewe en gevegte van die trop wildehonde, terwyl die grysmuishond “Grys” en sy familie in die tweede beskryf word. Hierdie novelles is gebaseer op die waarnemings van G.C. Hobson tydens die oorlogsveldtogte van 1914–1915 in die woestyngebiede van Duits-Suidwes-Afrika.
Skankwan van die duine is hulle eerste verhaal oor die menslike bewoners van die Kalahari. Marak, wat jare lank as slaaf onder die swart mense gelewe het, veroorsaak ’n skeuring onder die Luiperdstam en bekom die kapteinskap op slinkse wyse. Die agtjarige Skankwan, 'n kleinseun van die vermoorde kaptein, word wees gelaat en slyt sy lewe as eensame swerweling. Ten spyte van sy jeug handhaaf hy homself op behendige wyse in die onherbergsame omgewing en uiteindelik slaag hy daarin om met behulp van ’n bevriende stam wraak te neem op die moordenaar van sy vader. Die leefwyse en geaardheid van die San, asook die wild waarop hulle gedurig jag maak, word lewensgetrou geteken en dra by tot die kultuurhistoriese waarde van die boek. Die sewende druk van die boek word aanmerklik uitgebrei en het 38 hoofstukke in plaas van die oorspronklike 27. Die ingelaste hoofstukke behandel onder andere die ontgroeningseremonies van die San, sekere volksgebruike by die verlowing en huwelik en verdere episodes in die lewe van Skankwan. Hierdie verbreding gee beter agtergrond tot die San se lewenswyse en kom die verhaal ten goede. Die boek word eervol vermeld tydens toekenning van die Hertzogprys vir 1933 en word in Engels vertaal as The lion of the Kalahari. Hennie Aucamp neem In die wildpad uit hierdie boek op in sy versamelbundel Wys my waar is Timboektoe.