cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gesondheidsbeleid
Ekonomie: Die finansiering van gesondheidsorg
Deur die toekenning van staatsgeld vir persoonlike gesondheidsorg te beperk, verminder dit nie die vermoë van onversekerde burgers om vir hul gesondheidsorg as kontantuitgawes te betaal nie. Staatsgeld kan beter aangewend word om noodsorgdienste te verskaf, ongeag die versekerde se status of vermoë om te betaal.
Sima Qian
Sima Qian (Tradisionele Chinees: 司馬遷; Vereenvoudigde Chinees: 司马迁) (ca. 145 – ca. 86 v.C.) was 'n belangrike Chinese historikus en skrywer. Hy was die samesteller van die Shiji, die eerste Chinese werk wat die bekende Chinese geskiedenis beskryf het. Hy word dan ook gesien as die "vader van Chinese geskiedenisskrywing".
Hofhistorikus
Sima Qian kom uit 'n familie van astroloë wat ook historiese gebeure opteken. Sy pa, Sima Tan, was tussen 140 en 110 vC. in diens van keiser Wu as taishi ling (太史令), die hofsterrekundige, hofastroloog en hofhistorikus, drie funksies wat oorvleuel het. Sima Qian is gebore in Longmen (龍門), naby die huidige Hancheng in Shaanxi. Volgens sy eie outobiografie (Juan 130) kon hy reeds op tienjarige ouderdom antieke tekste opsê. Vanaf die ouderdom van 20, finansieel ondersteun deur sy pa, het hy uitgebreide reise in die Yangzirivier-gebied onderneem. Hy was veral geïnteresseerd in historiese plekke. Na 'n tydperk van studie in die hoofstede Qi en Lu, is hy aangestel as 'n hofbeampte (Langzhong, 郎中, 'Heer van die Paleis'). Hy het militêre ekspedisies vergesel om die weste en suidweste te onderwerp. Op hierdie manier het hy Kunming in die huidige Yunnan in 111 bereik. Sy rapport is na sy terugkeer aan die keiser oorhandig.
In 110 vC. is sy pa, Sima Tan, oorlede. As hoof van die Imperiale Biblioteek het hy begin om historiese materiaal te versamel, waaruit hy uiteindelik 'n historiese oorsig wou saamstel. Sima Qian is deur hom opdrag gegee om daardie werk te voltooi. In 108, wat sy pa opgevolg het, is hy as taishi ling aangestel. Van daardie oomblik af het Sima Qian self bronne begin versamel, beide uit die keiserlike argiewe en uit private biblioteke. Hieruit het hy uiteindelik die Shiji saamgestel. Met betrekking tot 'n belangrike historiese bron, die Boek van Dokumente (shujing), is hy geadviseer deur Kong Angguo (孔安國), 'n direkte afstammeling van Konfusius en redakteur van die guwen-weergawe van daardie werk.
Helpmekaar-kollege
Helpmekaar-kollege is 'n Afrikaanse hoërskool in die voorstad Braamfontein in Johannesburg. Sowat 750 leerders gaan tans hier skool. Dit was die eerste Afrikaanse privaat hoërskool in Suid-Afrika.
Helpmekaar het drie "Huise": Empire (genoem na Empireweg), Melle (genoem na Mellestraat) en Smuts (genoem na Jan Smutsweg) - die drie strate wat die skool omring. Helpmekaar was die eerste Afrikaanse hoërskool in Johannesburg.
Geskiedenis
In 1993 privatiseer die skool en smelt die seuns en meisies weer saam, om Helpmekaar-kollege te vorm - die eerste Afrikaanse privaat hoërskool in die land. In 2014 was die jaarlikse skoolgeld R57 200, betaalbaar in 11 maandelikse paaiemente van R5 200.
Kampus
Helpmekaar is geleë in Parktown, Johannesburg op die hoek van Mellestraat en Empireweg. Die skoolterrase is bestaande uit die ou gebou (meer bekend as die "Towers"), die nuwe geboue asook die terrasse. Buiten dit het die skool ook 'n rugbyveld, drie tennisbane, twee sale, 'n swembad en 'n koshuis.
My Thuy
My Thuy (Viëtnamees: Mỹ Thủy) is 'n Viëtnamese munisipaliteit in die outonome gebied Bac Trung Bo van die provinsie Quang Binh.
'n Massamoord deur Franse militêre magte op Viëtnamese burgers het in 1947 in die dorp My Trach plaasgevind.
Kroonprinses van Denemarke
Die Kroonprinses van Denemarke was 'n Deense driemasfregat van die Deens-Asiatiese Kompanjie wat op 9 Junie 1752 naby Mosselbaai gestrand het, oos van die Hartenbosriviermond.
Die skip is gebou met die doel om handel te dryf met Indië deur tussen Kopenhagen, Denemarke en Tranquebar, Indië te vaar. Die skip was toegerus met 24 ysterkanonne as beskerming teen seerowers. Die skip het gesink op sy derde terugtog vanaf Indië.
Oudhede gered vanaf die Kroonprinses van Denemarke
duimnael|'n Antieke porseleinkom, komende van die Kroonprinses van Denemarke‎ Daar bestaan vandag nog twee items wat volgens oorlewering aan boord van die Kroonprinses van Denemarke was toe die skip gestrand het in 1752: 'n klokhorlosie en 'n porseleinkom. Daar is 'n skeepsklok by die Nasionale museum in Kopenhagen wat afkomstig is van Kroonprinses van Denemarke.
Die klokhorlosie
'n Antieke klokhorlosie is aanland gebring deur Bertel Pedersen Randers toe die skip in 1752 by Mosselbaai gestrand het. Die klok was eers in die besit van die genealoog Molly Hanley. Bartel Pietersen was die oer-oer-oupagrootjie van Mollie se moeder, Caroline Barry (née Becker). Na Molly se dood is die klok in besit van Molly Hanley se seun, dr. MB Hanley, in Kaapstad gelaat. Een van die opmerkende eienskappe van die klok is die veelkleurige perlemoen-insetsels aan die basis van die klok.
Die porselein kom
'n Antieke porseleinkom (tans in die Diaz-museum in Mosselbaai) is ook van die skip verwyder. Die kom was alledaags in sy soort en is na sy herwinning aan Esias Meyer geskenk, en was geslagte lank in die Meyer-familie se besit. Die kom se tentoonstellingsplaat by die museum beweer egter dat die porseleinstuk eintlik van 'n ander skip afkomstig is; die Huis te Marquette, wat in 1734 in dieselfde omgewing gestrand het. Esias Meyer het ook die bemanning van dié skip gehelp deur in Kaapstad hulp te gaan soek. Molley Hanley se navorsing en gesprekke met die Meyer-familie toon egter dat die kom aan Meyer geskenk is deur Svend Finger, die kaptein van die Kroonprinses van Denemarke. Daar is in Januarie 2007 'n ondersoek ingestel om die herkoms van die kom te bevestig; maar die uitslag is steeds nie bekend nie.
'n Skeepsklok
'n Skeepsklok van Kroonprinses van Denemarke kan gevind word in die Nasionale museum van Kopenhagen se klein Tranquebar-uitstalling. Die klok is gegraveer met: "Cronprincessen of Dannemarch Anno 1745"
Jim Siedow
Jim Siedow (12 Junie 1920 – 20 November 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Windsplitter (1971), The Texas Chain Saw Massacre (1974), en The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986).
Kroonprinses van Denemarke
In Mosselbaai
Hulle ontvang 'n berig dat hulle pos sal kan stuur via 'n Hollandse skip en 'n verslag word opgestel aan die Asiatiese Kompanjie om aansoek te doen dat 'n skip gestuur word na Mosselbaai om die herwonne vrag te kom haal.
Dokumente in bewaring
Volgens die Kaapse argief se Resolusies van die Beleidsraad van die Kaap van Goeie Hoop is op 5 Julie 1752 tweeduisend Rijksdaalders, uit die rekening van die Deens-Asiatiese kompanje, uitbetaal aan die kaptein Swend Finger.
Swend Finger het volgens die dokument op 7 November 1752 in Kaapstad opgedaag. 'n Tweede resolusie, geneem op 8 November 1752, toon dat die geld aangewend is deur Swend Finger om 'n wa te huur sodat die bemanning van die skip na Kaapstad vervoer kan word en om plaaslike kostes in Mosselbaai te dek. Die raad het met die resolusie 'n tweede betaling van tweeduisend Rijksdaalders aan die kaptein goedgekeur.
Op 19 Desember 1752 is daar weer 'n verwysing in die argiewe dat die bemanning te voet, vanuit Mosselbaai, opgedaag het om aansoek te doen vir 'n bykomende tweeduisend Rijksdaalders.
'n Hele aantal van Kroonprinses van Denemarke se oorspronklike skeepsdokumente is in bewaring by die Nasionale argiewe van Kopenhagen.
Bemanning wat in Suid-Afrika agtergebly het
Volgens die dokumente in die Kaapse argiewe het 5 persone wat op die Kroonprinses van Denemarke was toestemming gekry om in Suid-Afrika te bly.
Alternatiewe name
Die Kroonprinses van Denemarke het verskeie alternatiewe name:
Ph. J. du Plessis
Philip du Plessis (*16 Augustus 1883, Richmond – † 1 Julie 1961 ) was ’n NG predikant en die skrywer van ’n boek met herinneringe oor die Anglo-Boereoorlog.
Lewe en werk
Philippus Jacobus Du Plessis is op 16 Augustus 1883 op Richmond in die Oos-Kaap gebore. As agtienjarige seun sluit hy as Kaapse rebel in Januarie 1901 by die Boeremagte aan wat in die Anglo-Boereoorlog veg en hy bly tot aan die einde van die oorlog in die veld. Later bekwaam hy hom as predikant en bedien onder andere die NG gemeente van Sterkstroom van Junie 1920 tot Junie 1923, waarna hy die gemeentes van Queenstown tot 1929 en De Aar tot 1946 bedien. Hy is getroud met Martha Hester Muller. Op 1 Julie 1961 is hy oorlede.
Skryfwerk
Oomblikke van spanning is sy oorlogsherinneringe. Hy dien vanaf Januarie 1901 in die Boerekommando’s onder kommandant Fouché in die Oostelike Provinsie in die Kaapkolonie. Hierdie vlot geskrewe boek bied waardevolle inligting oor die krygsoperasies in die Kaap en vul die skraal inligting wat oor die stryd in hierdie gebied bestaan aan. Die boek werp ook lig op die daaglikse kommandolewe en soos die titel aandui, was daar gereelde oomblikke van spanning, maar ook ’n aantal humoristiese voorvalle. Dit is veral die belangrike rol van kommandant Fouché wat hier nader belig word.
Jan H. du Preez
Jan H.du Preez (1913–?) was ’n skrywer van Afrikaanse romans oor boswerkers.
Lewe en werk
Jan Hendrik du Preez is op 6 Junie 1913 op Kwaaibrand in die distrik Humansdorp in die Kaapprovinsie gebore. Hy is die tweede jongste in ’n familie van tien. Sy vader was in vroeër jare ’n transportryer, waarna hy as boswerker hom in die Knysna-wêreld vestig. Hy gaan skool in die plaasskooltjie, die enigste skool wat hy ooit besoek. Namiddae help hy met toulei, bylkap in die bos en skoffel. Noodgedwonge verlaat hy die skool na standerd ses en werk as boswerker en bosaanplanting onder staatsbeheer. Hierdie ervarings is die agtergrond van sy latere prosawerke. In 1934 vestig hy hom in Johannesburg, waar hy deur private studie matrikuleer en ook ’n kursus in die joernalistiek deurloop. Hy trou in 1939 met Gertruida M. Koch van Johannesburg.
Skryfwerk
Sy eerste kortverhaal, “Die inkeer van ’n loënaar”, word in 1938 gepubliseer. Hierna deurloop hy nog ’n kursus in die joernalistiek en publiseer kortverhale voordat hy sy eerste roman aanpak. Sy tyd as boswerker is die agtergrond vir “Onder eenvoudige mense” en “Die dag van môre”, waarin persoonlike en liefdesprobleme en verhoudings beskryf word teen die agtergrond van die Knysna-gebied. In hierdie verhale beeld hy arbeidsvreugde en die blymoedige aanvaarding van armoede uit, in die vaste geloof dat voorspoed wag. Die tradisie dat die seun sy vader in sy beroep opvolg speel ook ’n sterk rol in hierdie verhale.
La Póveda de Soria
La Póveda de Soria is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 122 inwoners.
Eschweiler
Eschweiler [ˈɛʃˌvaɪlɐ] is 'n stad in die distrik Aachen van die deelstaat Noordryn-Wesfale (Duitsland) met 'n oppervlakte van 75,9 vierkante kilometer en 55 425 inwoners (31 Desember 2011). Die stad is die setel van belangrike administratiewe en kulturele instellings en staan ook bekend vir sy karnaval. Vanaf die Keltiese tydperk tot by die 20ste eeu het mynbou en oopgroewe 'n berlangrike rol in die plaaslike ekonomie gespeel.
Die huidige stad het met die insluiting van die dorpe Dürwiß, Laurenzberg, Lohn, Weisweiler en Kinzweiler by Eschweiler in 1972 ontstaan.
M'basherivier
Die M'basherivier (ook Bashee en Mbhashe) is een van die groot riviere in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier ontspring op 2 600m hoog in die Drakensberge en vloei in 'n suidoostelike rigting. Dit het 'n opvanggebied van 6 030 km². Die M'bashe word deur die Xuka-, Mgwali-, Dutywa- en die Mnyolo-riviere gevoed en vloei deur 'n indrukwekkende kloof. Besonder opvallend is die baie kronkels wat die rivier in die omgewing van Collywobbles maak. Die rivier mond naby die M’bashe Pointvuurtoring, suid van Mhlanganisweni in die Indiese Oseaan uit.
Die rivier vorm die suidgrens van Tembuland.
Geskiedenis
Die Portugese skip, die São Bento strand in 1554 by die rivier se monding. Slegs 98 Portugese en 224 slawe oorleef die stranding.
Nelson Mandela is in 1918 in Mvezo, 'n dorpie langs die rivier gebore.
Ekologie
Van die visse wat hier gevang word, sluit in kleinbek-geelvis (Labeobarbus aeneus), goud-ghieliemientjie (Barbus pallidus), dikkop-ghieliemientjie (Barbus anoplus), varswater-harder (Myxus capensis), Madagaskar-bontpaling (Anguilla marmorata) en geelbekpaling (Anguilla mossambica). Die geelbekpaling is 'n indringerspesie wat nou wydverspreid in die rivierstelsel voorkom.
Axinyssa oinops
Axinyssa oinops is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Axinyssa en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1954 deur De Laubenfels.
Ruben Kruger
Ruben Jacobus Kruger (30 Maart 1970 – 27 Januarie 2010) was 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler. Hy het vir die Springbokke as Losvoorspeler uitgedraf. Hy was 'n lid van die span wat die Rugbywêreldbeker 1995 gewen het; daarbenewens het hy tydens die Rugbywêreldbeker 1999 vir die Springbokke uitgedraf. Hy is twee maande voor sy 40ste verjaarsdag aan breinkanker oorlede.
John Daniel Kestell
Dr. John Daniel Kestell, ook bekend as Vader Kestell, (Pietermaritzburg, 15 Februarie 1854 – Bloemfontein, 9 Februarie 1941 ) was predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, Bybelvertaler, skrywer en kultuurleier. As skrywer het hy soms die skuilname Afrikanus Jr. en Leinad gebruik. Laasgenoemde is sy tweede naam agterstevoor gespel.
Vroeë lewe en herkoms
John Daniel Kestell was die vyfde van ses kinders. Sy ouers was die Engelsman Charles Kestell (gebore op 9 Augustus 1818 in Wallis) en die Afrikaner Dorothea Louisa Weyer (26 Maart 1820 – 2 September 1858), wat op 31 Oktober 1845 deur eerw. Daniel Lindley op Pietermaritzburg in die huwelik bevestig is. Aan vaderskant was hy ’n regstreekse afstammeling van ’n Britse Setlaarsfamilie wat hulle aanvanklik in die distrik Albanie gevestig en later na Grahamstad verhuis het.
In 1845 het John se vader met die skip Rosebud na Natal gekom en hom op Pietermaritzburg gevestig, waar hy as sterk gelowige by die NG Kerk aangesluit en hier as diaken en ouderling gedien het. Sy moeder is in 1858 oorlede toe John vier jaar oud was. Sy vader se tweede huwelik was op 24 Augustus 1859 met Johanna Susanne van den Berg. John het begin skoolgaan by mej. Osborne van die St. Andrew’s Church en later aan die goewermentskool in die Voortrekkerkerkie, waar eerw. W. Nisbett skoolhoof was. As kind het hy talle Voortrekkers ontmoet, onder wie Sarel Cilliers, J.N. Boshoff, Erasmus Smit, Daniel Bezuidenhout en Marthinus Oosthuijse. Op 31 Maart 1869 het sy vader hom uit die goewermentskool gehad en hom in die skool van mnr. Muirhead geplaas waar hy sy eerste lesse in Grieks ontvang het.
Opleiding en studie
Vroeg in 1874 het tot bekering gekom en op 6 Februarie 1874 in sy dagboek aangeteken dat hy besluit het om predikant te word. Ná skool het hy om aan die Kweekskool op Stellenbosch ingeskryf waar proff. N.J. Hofmeyr en John Murray hoogleraars was. Intussen het sy vader groot finansiële terugslae gely met transportry na plekke soos Durban, Pretoria, Middelburg, Tvl., en Bloemfontein. In 1876 het hy osse op skuld gekoop om ’n vrag na Middelburg te vervoer, maar onderweg het weerlig die meeste van die osse doodgeslaan. Hierna is hy verplig om John te laat weet dat hy hom nie meer geldelik kon help nie. Ds. Abraham van Velden (leraar van Pietermaritzburg van 1868 tot 1879 toe hy die bediening moes neerlê weens 'n "swakheid" wat sy meester geword het) het £40 by sy lidmate ingesamel om Kestell te help, help hom om ’n lening vir nog onkoste te sluit en ook om sy lewe te verseker sodat hy sy studie kon voortsit. Tydens sy studie op Stellenbosch kon John dit nie bekostig om huis toe te gaan nie en het dus vakansietye by vriende deurgebring. Eers in September 1878 kon hy vir die eerste keer in langer as vyf jaar huis toe gaan, nadat sy vader genoeg geld gespaar het om dit te bewerkstellig. Hy kon ’n maand lank daar bly voor hy teruggegaan het Stellenbosch toe.
Op 15 Desember 1877 raak hy verloof aan Geertruida Anna (Truida) Hofmeyr, dogter van prof. N.J. Hofmeyr. Deur sy huwelik met Truida Hofmeyr het hy die swaer van drie NG predikante geword, van wie die eerste twee uit hul amp geskors is, maar eerste dekades later daarin herstel is: Adriaan Hofmeyr (1854–1934), Jan Hofmeyr (1856–1924), Nicolaas Hofmeyr (1860–1932).
Kestell het in September 1880 oorsee na Utrecht in Nederland gegaan om sy teologiese studie voort te sit en het hier onder prof. Nicolaas Beets studeer. Hy het ook privaat lesse in Frans geneem en so goed gevorder dat hy die taal vlot kon praat, wat hom tesame met ’n deeglike kennis van Grieks en Hebreeus vyf talige magtig gemaak het. In Desember 1880 het hy Engeland besoek om ’n uitgewer vir sy drama The struggle for freedom te vind en van Londen besoek hy ook Parys. In Januarie 1881 was hy terug in Utrecht om sy studie voort te sit, maar het van einde Maart 1881 ’n uitgebreide reis deur Europa onderneem en onder meer België, Duitsland, Italië en Switserland besoek. Op 21 Maart 1881 was hy terug in Utrecht.
Hy het sy studie voltooi en op 29 Mei 1881 na Engeland vertrek, waar hy byna ’n maand vertoef het voor hy die terugreis na Suid-Afrika aangepak het. In Augustus 1881 was hy terug in Suid-Afrika en het sy studie aan die Kweekskool voltooi. Hy is Oktober 1881 georden as predikant in die NG Kerk.
Toetrede tot die bediening
Onmiddellik ná sy ordening het hy 'n beroep ontvang na die NG gemeente Lindley in die Vrystaat, wat hy bedank het. In 1881 is hy bevestig as hulpprediker in die NG gemeente Dutoitspan op die Kimberleyse diamantveld.
Op 28 Februarie 1882 is hy op Stellenbosch met Truida Hofmeyr (1858–1946), die tweede jongste kind en enigste dogter van prof. Nicolaas Hofmeyr, wie se biografie ds. Kestell later geskryf het, getroud. So het hy drie predikante as swaers gekry, van wie die oudste twee geskors is, maar die oudste dekades later in sy amp herstel is: di. Adriaan Jacobs Louw Hofmeyr (1854–1934), Jan Hendrik Hofmeyr (1856–1924, ook eerste redakteur van die Hollandse nuusblad Ons Land) en Nicolaas Hofmeyr (1860–1932). Sy vierde swaer was Charles Louis Hofmeyr (1865–1939), prokureur en skoolinspekteur in Kaapland. Uit hul huwelik is vyf kinders gebore, twee seuns (Charles en Nicolaas Hofmeyr) en drie dogters (Gertruida Anna, Maria Magdalena en Louise Johanna).
Hy is op 25 Maart 1882 as leraar van die naasliggende NG gemeente Kimberley bevestig. Die lot van die kinders en vroue op die delwerye het hom en sy vrou so aangegryp dat hulle die Newton-tehuis gestig het om hulp te verleen. Hierna is hy in 1893 beroep na die NG gemeente Harrismith en op 12 Januarie 1894 aldaar bevestig. In hierdie tyd het hy gereelde bydraes gelewer, ook kortverhale, tot die Gereformeerd Maandblad en Ons Tijdschrift.
Tweede Vryheidsoorlog
links|duimnael|[[NG gemeente Ficksburg|Ficksburg se kerkgebou, waarvan ds. Kestell medeargitek was, en die eerste ses predikante, waarskynlik uitgereik in 1944 tydens die 50-jarige herdenking van die gemeente se ontstaan.]] duimnael|Ds. Kestell in 1902 toe hy genl. [[Christiaan de Wet as sy sekretaris na Europa vergesel het.]]
Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het ds. Kestell van Oktober 1899 af as kapelaan en veldprediker van die Harrismithse Kommando gedien en Met de Boeren commando’s (deur F.W. Reitz vertaal as Through shot and flame), wat Reitz se wedervarings in die oorlog uitbeeld. Sy vrou en kinders het die oorlog by haar familie in Pietermaritzburg deurgebring, want die Engelse het hulle die pastorie op Harrismith belet. Sy vyftienjarige seun, Charles, het sy pa na die slagvelde vergesel.
Met die Slag van Platrand naby Ladysmith op 6 Januarie 1900 het ds. Kestell sy eie lewe in gevaar gestel deur gewondes aan albei kante se wonde te verbind en hulle dors te les. Op versoek van die Britte is ’n gedenksteen by hierdie koppie later vir hom opgerig. Hy het ’n vriend en adviseur van pres. M.T. Steyn en genl. Christiaan de Wet geword en dié drie het weldra as die Driemanskap van die Vrystaat (die staatsman, die soldaat en die geestelike leier) bekendgestaan. Saam met sy kommando het ds. Kestell na Nauwpoort vertrek en al langs die Klein-Caledonrivier op en daarna kruis en dwars oor die Vrystaatse vlaktes soos hulle voor die Engelse uitbeweeg het. Hulle het Steyn en De Wet op 14 November 1900 by Korannaberg ontmoet.
Op 6 Junie 1901 het die Engelse hom gevange geneem op Graspan naby Reitz en in ’n kraal op die plaas saam met ander Boere gevange gehou. Dieselfde middag is hulle egter ná ’n hewige geveg deur ’n aantal Boere bevry. Sy seun Charles is in Oktober 1901 gevange geneem en as krygsgevangene op Ladysmith oorlede. Op 23 Februarie 1902 is die Boeremagte deur die Engelse vasgekeer by Kalkkrans naby Harrismith, maar De Wet se krygsvernuf het gesorg dat ds. Kestell en Steyn en die ander Boere ’n deurbraak bewerkstellig. As sekretaris van die Boeremagte het ds. Kestell hierna ’n belangrike rol tydens die vredesonderhandelinge gespeel en ook die amptelike notule van die onderhandelings geskryf wat uitgeloop het op die vredesluiting op Vereeniging.
Besoek aan Europa
duimnael|links|Buiteblad van die Helpmekaar Gedenkboek, in 1917 uitgegee deur [[Nasionale Pers|De Nationale Pers Beperkt.]]
In Augustus 1902 het ds. Kestell saam met genls. De Wet, Koos de la Rey en Louis Botha na Europa vertrek om geld in te samel vir die geteisterde Boere. Op hierdie reis was hy De Wet se sekretaris en het hy die generaal ook met die proeflees en verwerking van sy boek van oorlogsherinnerings, De strijd tusschen Boer en Brit, gehelp. Dit het, het hy binne drie maande vermag, terwyl hy self besig was om sy eie oorlogsherinnerings te boek stel en Nico Hofmeyr (sy swaer) se manuskrip, Zes maanden bij de Commando’s, persklaar te maak.
Bediening op Ficksburg
In Februarie 1903 is ds. Kestell na die NG gemeente Ficksburg beroep. Sy bevestiging is bepaal vir 7 Maart 1903 en sy eerste vergadering is op 9 Maart daardie jaar gehou. Reeds 'n paar maande ná sy bevestiging het ds. Kestell hom vir die bou van 'n nuwe kerk op Ficksburg beywer. Op die gemeentevergadering van 25 Julie 1903 is dan ook besluit dat 'n monument ter gedagtenis aan die gemeente se gesneuweldes die vorm van 'n nuwe kerk sal wees. Hierdie sierlike Godshuis, waarvan ds. Kestell medeargitek was, is op 12 April 1907 ingewy. Die besluit om 'n kerk te bou is deur 'n gemeentevergadering bekragtig en 'n boukommissie is gekies.
Op 23 Oktober 1903 het die voorsitter 'n geskenk aan die gemeente van die heer en mev. J.G. Keyter ontvang bestaande uit 'n Bybel, 'n Psalm-en-gesangboek en 'n Formulierboek. Keyter was jare lank Volksraadslid en later lid van die Unie-Parlement. Hy was 'n wetgeleerde en het 'n som van £300 000 aan die Sending van die Kaapse kerk nagelaat. Op die vergadering van 4 Maart 1905 is melding gemaak van die stigting van die NG gemeente Marquard.
Op die vergadering van 8 November 1906 het 'n versoekskrif gedien deur 97 lede van die NG gemeente Ficksburg waarin hulle toestemming vra tot die afstigting die gemeente Clocolan. Op 2 Februarie 1907 is die volgende besluit geneem: "Daar in de nieuwe kerk een groot orgel geplaast sal worden, en er 'n bekwame orgelist toe nodig zyn, besluit de vergadering het salaris te verhogen tot £48 per jaar." 'n Maand later, op 2 Maart 1907 is die heer G.W. van der Vyver benoem tot orrelist en L.R. Prinsloo tot koster.
Kerk ingewy
links|duimnael|Die NG kerk Ficksburg, waarvan ds. Kestell medeargitek was.
Die nuwe kerk van Ficksburg is ingewy op 12 April 1907. 'n Uitgebreide program is by die geleentheid opgevoer. Die verrigtinge het geduur van die Vrydagmôre halfagt tot laat die Sondagaand. Die wydingsdiens is gehou deur die 80-jarige prof. N.J. Hofmeyr, skoonvader van die leraar, en die orrel is bespeel deur prof. P.K. le Roux. Die kinderdiens is gelei deur ds. Herman van Broekhuizen, seun van die gemeente se tweede leraar.
Die bouwerk het twee jaar en vyf maande geduur. Om die vaste rots vir die toring te kry, is daar 13 voet (meer as 4 m) onder die oppervlak gesak. Die hoeksteen is op 27 Mei 1905 gelê. Die bewoording van 'n dokument wat onder die steen geplaas is, lui as volg: "Ter verheerliking van God werd deze hoeksteen der Nederduitsch Gereformeerde Kerk te Ficksburg op den zeventwintigste dag van Mei in het jaar onzes Heeren, een duizend, negen honderd, vyf door den plaatselyken leeraar Ds. J.D. Kestell gelegd. De Architect van het op te richten gebouw is de heer Walter Donaldson ...Op den 4 den Juni 1904 besloot de gemeente om een nieuwe kerk te bouwen, en op den 16 November 1904 is men begonnen de sleuven voor de fundeeringen te graven."
Ds. Kestell het in hierdie tyd van heropbou besef dis noodsaaklik om opvoeding onder die mense te laat plaasvind en het saam met eerw. J.J. Ross die Chautauqua Lees en Studie Cirkel gestig met die doelstelling “Opvoeding, verspreiding van kennis”.
Bloemfontein en kerkleier
In Junie 1912 ds. Kestell en sy gesin Ficksburg verlaat nadat hy ’n beroep aangeneem het na die Tweetoringkerk in Bloemfontein. Hy is in 1909 verkies tot moderator van die Vrystaatse Kerk en hierdie eer is weer aan hom bewys met die volgende Sinodale sittings, in 1912 en 1916. As moderator was hy op 16 Desember 1913 een van die sprekers by die onthulling van die Nasionale Vrouemonument in Bloemfontein. Hy is in 1911 verkies tot voorsitter van die Raad der Kerke, die voorloper van die Algemene Sinode wat in 1962 tot stand gekom het. Met die Rebellie van 1914 was daar groot meningsverskil in feitlik elke gemeente en het die Kerk gedreig om te skeur, maar ds. Kestell het daarin geslaag om met groot wysheid op ’n konferensie van predikante op 27 Januarie 1915 in Bloemfontein en weer op die Sinode van April 1915 die kwessie grootliks te ontlont.
In Maart 1915 was hy medestigter van die Helpmekaar-beweging, wat geld ingesamel het om die borgtog te betaal van die leiers van die gewapende opstand teen die Unieregering se inval in Duits-Suidwes-Afrika. Op 3 Desember 1916 het hy die begrafnis van pres. Steyn by die Vrouemonument gelei. Deur sy toedoen is geld ingesamel vir die weeskinders in die Vrystaat ná die groot griepepidemie van 1918, wat gelei het tot die stigting van Ons Kinderhuis in Bloemfontein.
Redakteur van die Kerkbode
In1907 is ds. Kestell aangestel as redakteur van De Fakkel, orgaan van die Vrystaatse NG Kerk, wat in 1910 met De Kerkbode saamgesmelt het. Op 13 Januarie 1919 het hy afskeid van sy gemeente geneem en vertrek na Kaapstad om sy nuwe amp te beklee. Uit sy weeklikse rubriek Het stille uur is later twee bloemlesings saamgestel: Die stille uur (1930) en Uitgevryfde koringkorrels (1941). Hy het later, ná sy terugkeer na Bloemfontein, die stigtelike rubriek Ons kerklike lewe in Die Volksblad van 1929 tot sy dood behartig.
Afrikaanse taalstryder
Reeds vroeg het Kestell hom aan die kant van Afrikaans in die taalstryd teen Nederlands geskaar. In Junie 1909 was hy een van die stigterslede van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Taal, Lettere en Kuns. Die Stellenbosse tak van die Afrikaanse Taalvereniging het hom uitgenooi om op 22 Oktober 1909 ’n lesing te hou, waar hy gepraat het oor “Die uitdrukkingsvermoge van die Afrikaanse taal”. Hierdie lesing is daarna woordeliks in die koerante gepubliseer en ook in brosjurevorm gedruk om as propaganda gebruik te word.
Die Bloemfonteinse studente het in 1913 ’n taalfees gehou om die herstel van Hollandse taalregte te vier, ’n geleentheid waarby ds. Kestell saam met dr. G. Knothe, dr. D.F. Malherbe en dr. D.G. Conradie as spreker opgetree het. In sy toespraak het hy hom veral op die vroue gerig om hul steun vir die taal te werf. Met sy aanname in 1920 van die amp as rektor van Grey-universiteitskollege het hy ’n lesing oor “Afrikaans als medium op die Universiteitskolleges” gehou om die studente te bemoedig om die amptelike erkenning van Afrikaans as onderrigtaal prakties toe te pas.
Bybelvertaling
duimnael||Ds. Kestell sit hier in 1933 in die middel op dié groepfoto van die adviseurs van die [[Afrikaanse Bybelvertaling. Boonste ry: di. J.P.H. Steyn, C.F. Kies, G.D. Malan, W.J.W. Naudé, A.S.E. Yssel, W. de Vos. Middel: Di. C.W.M. du Toit (Totius se broer), H.J. Otto, proff. JA du Plessis, CJH de Wet, dr. H.D. van Broekhuizen, di. D Postma, P.J.J. Boshoff en H.J. Pienaar. Voor: prof. B.B. Keet, Totius, ds. Kestell, proff. E.E. van Rooyen en H.C.M. Fourie. Hulle het amptelik bekendgestaan as die Kommissie vir Afrikaanse Bybelvertalers. Dié foto is in Bloemfontein geneem.]]
In 1916 het die Vrystaatse Sinode van die NG Kerk besluit om Afrikaans as amptelike taal van die Kerk te erken en om die Bybel in Afrikaans te vertaal. In samewerking met die Hervormde en Gereformeerde Kerke is ’n Bybelvertalingskommissie aangestel. Ds. Kestell is aangewys as voorsitter van hierdie kommissie, wat die vertalers moes aanstel.
Hulle taak was om die Nederlandse Statebybel in Afrikaans oor te sit, maar hierdie poging het misluk en daar was vele besware teen die vertaalproewe. Hierna het die Sinode van die NG Kerk ds. Kestell in 1923 aangewys as voorsitter van die Bybelvertalingkommissie om die Bybel uit die oorspronklike tale (Grieks en Hebreeus) te vertaal. In hierdie hoedanigheid was hy medeverantwoordelik vir die eerste Afrikaanse Bybelvertaling. Totius en prof. B.B. Keet was aanvanklik die enigste eindvertalers, maar nadat die Universiteit Stellenbosch geweier het om Keet vry te stel van sy normale pligte, is ds. Kestell in sy plek aangewys. Nog drie vertalers (H.C.M. Fourie, E.E. van Rooyen en B.B. Keet – nadat hy eindelik tog toestemming verkry het) is later aangewys om hulle in hierdie groot taak by te staan. Ds. Kestell was veral verantwoordelik vir die vertaling van die Nuwe Testament, wat hy reeds in November 1926 voltooi het. In Augustus 1933 was die eerste gedrukte Afrikaanse Bybels beskikbaar.
Kultuurleier
Ds. Kestell was ’n gewilde spreker by openbare geleenthede. Op 16 Desember 1929, tydens die Volks-en-Geloftedagfeesviering in Bloemfontein, het hy gepraat oor die betekenis van Geloftedag en die rol van die vrou tydens die Groot Trek.
Met die kranslegging by die Vrouemonument op 31 Mei 1938 het hy ’n boodskap gegee oor die lyding en opoffering van die vroue gedurende die Driejarige Oorlog. In 1938 tydens die simboliese trek om die eeufees van die Groot Trek te vier, het hy by talle geleenthede as spreker opgetree. Op 17 Februarie 1938, op die Blaauwkrantz-eeufees, het hy ’n ernstige pleidooi gelewer dat die Afrikaners hul volksgenote moet help, wat hy opgevolg het met ’n soortgelyke pleidooi op ’n vergadering van belangstellendes op 16 Maart 1938 in Bloemfontein.
By die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument op 16 Desember 1938 was ds. Kestell ’n eregas. Hy was lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Maatschappij der Nederlandse Letteren in Leiden en die Historische Genootschap van Utrecht.
Afsterwe
Op Sondag 9 Februarie 1941 is ds. Kestell aan sy huis in Bloemfontein aan asma oorlede en is hy saam met pres. Steyn en genl. De Wet, medelede van die Vrystaatse Driemanskap, by die Vrouemonument in Bloemfontein begrawe.
Skryfwerk
Terwyl hy ’n student is op Stellenbosch, kweek professor Nico Mansvelt ’n liefde vir die letterkunde by hom. Hier begin die drang dan om self te skep en begin hy om gedigte te skryf. Sy eerste skryfpogings is hoofsaaklik in Engels. In die Cape Monthly Magazine van April 1877 verskyn sy eerste gepubliseerde gedig, naamlik Death.
Thomas Scanlen
Sir Thomas Charles Scanlen (distrik Grahamstad, 9 Julie 1834 - 15 Desember 1912) was van 9 Mei 1881 - 12 Mei 1884 die derde eerste minister van die Kaapkolonie. Hy was die opvolger van sir Gordon Sprigg (wat uiteindelik vier keer Kaapse eerste minister sou wees) en die voorganger van sir Thomas Upington.
John Daniel Kestell
Skryfwerk
Sy eerste gepubliseerde boek is ’n Engelse toneelstuk oor Slagtersnek, The struggle for freedom or The rebellion of Slagters Nek (wat hy in Londen op eie onkoste laat druk). Hierdie boek verskyn onder die skuilnaam Leinad, wat sy tweede naam agterstevoor is. In sy studentedae skryf hy ook ’n Engelse roman (Two brothers) oor hierdie onderwerp. Wanneer die drama nie goed verkoop nie, begrawe hy die oorblywende eksemplare in sy tuin en wanneer die roman nie ’n uitgewer kry nie, verbrand hy die manuskrip. Die manuskrip van The pioneers word in Desember 1894 deur die uitgewer R. Bentley & Son afgekeur omdat die behandeling van hierdie potensieel interessante onderwerp volgens hulle nie vaardig genoeg is nie. Onder sy nagelate manuskripte is daar verskeie geskrifte in Engels wat dateer uit sy vroeë skryfdae, insluitende ’n Bybelse drama, Saul, a tragedy, en die roman Samson. Na hierdie mislukkings  gebruik John nie weer Engels as medium nie en swaai nou oor na Nederlands, met etlike kortverhale wat aanvanklik in Gereformeerd Maandblad verskyn.
Historiese romans
Sy kreatiewe werk het merendeels ’n historiese agtergrond. As skrywer beoefen hy veral die romanties-gekleurde historiese verhaal. Slagtersnek: Een verhaal uit het grensleven van 1815 verskyn aanvanklik reeds in 1880 onder die skuilnaam Afrikanus Jr. as ’n reeks artikels in Het Zuid-Afrikaansche Tijdschrift en word dan deur D.F. du Toit & Co van die Paarl in boekvorm uitgegee. Hoewel in Nederlands geskryf is die dialoog meestal in Afrikaans.
Thomas Scanlen
In 1845 gaan vestig hy hom saam met sy ouers op Cradock en word in 1866 as prokureur toegelaat. In 1870 word hy lid van die Kaapse Wetgewende Vergadering vir Cradock. Op 9 Mei 1881 word hy die derde eerste minister van die Kaapkolonie toe hy vir sir Gordon Sprigg opvolg. Hy bly in die amp tot 12 Mei 1884. In 1894 word hy lid van die uitvoerende komitee van Suid-Rhodesië. Vier jaar later word hy aangestel as waarnemende administrateur van Suid-Rhodesië, 'n amp wat hy weer van 1903 tot 1905 beklee. In 1908 tree hy met pensioen af en sterf in Mei 1912.
John Daniel Kestell
Historiese romans
Die bundel Uit het Afrikaansche Boerenleven is ’n versameling kortverhale wat oorwegend vroeër reeds in Gereformeerd Maandblad verskyn het en die boere in hulle daaglikse lewe binne hulle hoofsaaklik landelike omgewing uitbeeld. Verhale wat hierin opgeneem is, sluit in De schaapkraal, Een wonderlijke voorzienigheid (waar die ouderling geskets word op huisbesoek saam met die predikant), Piet Lubbe (oor die Nagmaalsviering), De postdrijver (wat die tyd uitbeeld toe die poskar nog saans tussen Kimberley en Bloemfontein gery het) en Kerstvreugde (’n verhaal oor Katrina, ’n prostituut in Kimberley). Die oorspronklike mark van die kerkblad is duidelik uit die manier waarop naas die verhaallyn ook die nuttige en stigtelike beklemtoon word. Hierdie verhale word later in Afrikaans vertaal en as Modderrivier gepubliseer, ’n bundel waarin hy ook vier verhale uit sy opvolgbundel opneem.
Johanna Cloete en andere verhalen is ’n bundel met verhale wat oorwegend voorheen in Het Gereformeerde Maandblad en Ons Tijdschrift geplaas is. Die titelverhaal, Johanna Cloete, asook Klein Hans Smal en Hy is nie van jou soort nie is almal verhale uit die geskiedenis van die Voortrekkers, waaruit hy benewens die verhaallyn ook sedelesse trek. Ander verhale in die bundel soos Hare eerste Avondsmaalviering, De Meester en Het beroep van den predikant naar Y speel grotendeels in ’n dorpsomgewing af en is hoofsaaklik romanties van aard. Vir latere uitgawes word ook hierdie verhale verwerk in Afrikaans. Saam met Nico Hofmeyr skryf hy die historiese roman De Voortrekkers, of het Dagboek van Izak van der Merwe, waarin die verhaal in die vorm van ’n dagboek van ’n denkbeeldige Voortrekker gegiet word en die belangrikste gebeurtenisse van die trek vanaf Kersnag 1834 tot met 16 Desember 1838 in dagboekvorm uiteengesit word.
Nie-fiktiewe skryfwerk
Hy lewer verskeie werke wat hoofsaaklik nie-fiktief van aard is. Die Voortrekkers is ’n bundel van voorlesings in die vorm van ’n “geskiedverhaal” wat hy in Kimberley gegee het. Hierin word die oorsake en die vernaamste gebeurtenisse in verband met die Groot Trek tot op 16 Desember 1838 beknop en helder uiteengesit.
Hy skryf ’n biografie oor sy skoonvader, Het leven van prof. N.J. Hofmeyr, wat benewens  die biografiese besonderhede belangrike geskiedkundige gegewens bevat oor die kerklike geskiedenis van die tweede helfte van die negentiende eeu. Die ontstaan en uitbreiding van die Kweekskool op Stellenbosch word hierin breedvoerig beskryf.
Abraham Paul Kriel is ’n biografie oor sy medestudent en leraar wat die bekende kinderhuis in Langlaagte oprig waar weeskinders versorg word.
Die biografie oor Christiaan Rudolf de Wet  gee benewens sy heldedade tydens die Anglo-Boereoorlog ook ’n oorsig van sy jeug en die moeilike jare wat op sy huwelik gevolg het. Baie insiggewend is die behandeling van die Rebellie en die beskrywing van De Wet se aandeel daarin en sy denke in hierdie tyd. Vir generaal De Wet help hy ook met die skryf van sy beroemde oorlogherinneringe De strijd tusschen Boer en Brit.
John se eie herinneringe oor die Anglo-Boereoorlog, Met de Boeren commando’s (met subtitel Mijn Ervaringen als Veldprediker) is gebaseer op sy oorlogsdagboek en word in Duits, Afrikaans en Engels (Through shot and flame) vertaal. Hierdie boeke is almal oorsee gedruk, maar die Nederlandse weergawe word deur die Engelse regering in Suid-Afrika verbied omdat dit rassehaat kan aanwakker oor die beskrywing van die dade van Britse soldate daarin.
Saam met ds. D.E. van Velden van Transvaal skryf hy die verslag oor die vredesonderhandelinge aan die einde van die Anglo-Boereoorlog, De vredesonderhandelingen tusschen Boer en Brit, wat later deur Fred le Roux in Afrikaans vertaal word.
Christelike rubrieke en bundels
Uit die rubriek Die stille uur wat hy vir Die Kerkbode behartig, word twee bundels saamgestel, naamlik Die stille uur en Uitgevryfde koringkorrels. Hierdie is Christelike rubrieke, waarin hy teksverse uit die Bybel neem en dit bespreek. Die rubrieke Ons kerklike lewe in Die Volksblad is voorarbeid vir twee bundels sketse oor die godsdienstige en maatskaplike kwessies wat sy volk raak, naamlik My nasie in nood en Terug na die God van ons vaders. duimnael|Ds. Kestell word uit 'n toringlose [[NG gemeente Bloemfontein|Tweetoringkerk begrawe in Februarie 1941. In 1935 het die westelike toring van die Tweetoringkerk een nag ingestort en moes die ander toring veiligheidshalwe gesloop word. Eers in Mei 1943 is die hernude kerk met die herboude torings ingewy.]]
duimnael|links|Ds. Kestell se grafsteen by die [[Vrouemonument.]]
Eerbewyse
Die dorpie Kestell in die Vrystaat, tussen Harrismith en Bethlehem, word in 1905 gestig en na hom vernoem.
Die Universiteit van Suid-Afrika stel hom in 1926 aan as Vise-kanselier, ’n posisie wat hy vir twee jaar lank beklee. In 1932 ken die Universiteit van Suid-Afrika ’n eredoktorsgraad in die Teologie (D.D.-graad) aan hom toe en hierdie eer word gevolg deur ’n D.Litt.-graad van die Universiteit van Pretoria en in 1934 ’n LL.D.-graad van die Universiteit van Kaapstad. In 1939 word hy deur sy alma mater, die Universiteit van Stellenbosch, as Kanselier benoem.
Die Voortrekkerbeweging vereer hom in September 1940 deur die Orde van Vriend van die Voortrekkers aan hom toe te ken.
Verskeie feeste word in sy eer gehou. Op 4 Oktober 1938 organiseer die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings ’n fees in Bloemfontein tot sy eer, waartydens hy in verskeie toesprake gehuldig word. By hierdie geleentheid oorhandig Totius namens die volk ’n skildery van W.H. Coetzer van die Voortrekkers by Drakensberg aan hom en ’n borsbeeld van hom deur Laurika Postma word onthul. In September 1938 word ’n Kestell-fees op Petrusburg in die Vrystaat gehou. Met die uitreik van spesiale seëls in 2001 om helde van die Anglo-Boereoorlog te herdenk, word daar ook ’n seël ter ere van hom uitgereik.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Lance Stroll
Lance Stroll (gebore 29 Oktober 1998) is 'n Belgies-Kanadese renjaer, wat tans aan Formule Eenrenne vir Aston Martin-Mercedes deelneem onder die Kanadese vlag. Hy was die Italiaanse Formule 4-kampioen in 2014, Toyota Racing-reekskampioen in 2015 en 2016 FIA Europese Formule 3-kampioen. Hy was deel van die Ferrari Bestuurdersakademie van 2010 tot 2015.
Jong lewe
Stroll is die seun van die Kanadese miljardêr sakeman Lawrence Stroll en Belgiese mode-ontwerper Claire-Anne Callens.
Soos baie jong renjaers, het die Genève-gebaseerde Kanadees sy motorsportloopbaan in karting begin en talle ren- en kampioenskapwenne in sy geboorteland, Kanada en Noord-Amerika behaal.
Formule Een-loopbaan
In 2016 het Stroll die Ferrari Bestuurdersakademie verlaat en 'n toetsbestuurder vir die Williams Formule 1-span geword. In 2017 het hy sy Formule 1-rendebuut vir hierdie span gemaak langs Felipe Massa. Sy eerste punte in Formule 1 was by sy tuisren in Kanada, met 'n negende plek. Stroll kon derde eindig by die Azerbeidjanse Grand Prix en het sodoende sy eerste podiumplek behaal. Dit het hom die tweede jongste jaer ooit gemaak om 'n podium te behaal en die jongste wat dit in sy debuutseisoen kon behaal. Stroll het 'n gemengde eerste seisoen in Formule 1 gehad en is aan die begin van die seisoen hewig gekritiseer. Op die ou end het hy 40 punte behaal, wat hom in die twaalfde plek op die rangleer geplaas het.
Stroll bly steeds by Williams in 2018, maar die uitgetrede Massa word deur Sergej Sirotkin vervang. Die Williams was nie ’n goeie motor nie en albei jaers het gesukkel om goeie resultate te kry. Stroll kon net twee keer daarin geslaag om punte aan te teken, en het agtste geëindig in Azerbeidjan en negende in Italië. Met ses punte het hy agtiende in die kampioenskap geëindig en net voor spanmaat Sirotkin en Toro Rosso jaer Brendon Hartley in die finale puntestand.
In 2019 sluit Stroll by die Racing Point-span aan nadat 'n konsortium sakemanne onder leiding van sy pa Lawrence die sukkelende span in die somer van 2018 oorgeneem het. Hy was die plaasvervanger vir Esteban Ocon en die spanmaat van Sergio Pérez gewees.
Stroll jaag sedert 2020 onder 'n Amerikaanse lisensie nadat Kanada se nasionale sportowerheid hul lidmaatskap van die FIA ​​opgegee het. Stroll sal egter steeds tydens enige amptelike erkenning en tydens rennaweke as 'n Kanadees aangedui word.
Tydens die 2020 Turkse Grand Prix het Lance Stroll sy eerste voorwegsprongplek ingeneem. By die Monza Grand Prix slaag hy daarin om derde te eindig. In 2020 het hy 11de in die renjaerskampioenskap geëindig, en 75 van die span se 210 punte aangeteken.
Sedert 2021 jaag Stroll vir Aston Martin F1, die opvolger van Racing Point F1-span.
Formule Een-uitslae
* Seisoen nog aan die gang. † Kon nie die ren voltooi nie, maar is geklassifiseer omrede hy meer as 90% van die wedrenafstand afgelê het. ‡ Halwe punte is in België toegeken in 2021 omdat daar minder as 75% van die wedren afgelê is weens hewige reën.
Eric Idle
Eric Idle (gebore 29 Maart 1943) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Monty Python and the Holy Grail (1975), Life of Brian (1979), The Meaning of Life (1983), en The Adventures of Baron Munchausen (1988).
Yareli Arizmendi
Yareli Arizmendi (gebore 24 April 1964) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Like Water for Chocolate (1992), A Day Without a Mexican (2004), Fast Food Nation (2006), en Don't Let Me Drown (2009).
Standard Bank-sentrum
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
'''Standard Bank-sentrum Standard Bank Centre '''
Verdiepings
34 (bogronds) + 5 (ondergronds)
Voltooiing
1968/1970
Argitekte
HPP Hentrich-Petschnigg & Partner KG
Stucke, Harrison, Ritchie & Partners (as vennote)
Strukturele ingenieurs
Ove Arup & Partners
Londen – Johannesburg
Meganiese ingenieurs
Everitt, de Kock & Partners
Hideo Shinojima
Hideo Shinojima (篠島 秀雄) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Standard Bank-sentrum
Pretoria
Standard Bank van Suid-Afrika Bpk.
Straatadres
SBD
Johannesburg
Argitektoniese besonderheid
Konstruksie as "hangende gebou"
Ná voltooing van die sentrale betonkerntoring met vier skagte, wat volgens die tradisionele boutegniek van glybekisting stapsgewys gegiet is, is drie uitkragende drarakke gebou waaraan die verdiepings "opgehang" is. Die boonste verdiepings is eerste voltooi, vervolgens het die laer verdiepings ontstaan. Elkeen van die drarakke dra 'n blok met nege kantoorverdiepings. Bo-aan elkeen van dié drie blokke is 'n drarak met 'n hoogte van 5,4 m gebou om 'n tegniese verdieping te dra wat die lugreëlingsaanlegte, 'n verkoelingsaanleg en skakelaars huisves.
Ontwerp
Die uitdaging vir die ontwerpers - die Duitse argitekte Helmut Hentrich (1905–2001) en Hubert Petschnigg (1913–1997), wat die wolkekrabber in samewerking met die Brits-Deens-Noorse ingenieur Ove Arup (1895–1988) beplan het - was om in die digbeboude sakekern van Johannesburg plek te skep vir sowel 'n ruim plein asook 'n kantoorgebou in sy middel. Om die boumassa op die plein tot 'n minimum te beperk, het hulle 'n hangende gebou ontwerp.
Die Standard Bank-sentrum is - afgesien van die betonkerntoring - van voorafgegote versterkte betonblaaie, glas en staal gebou. Die plastiekvorms, waarin die voorafvervaardige betonblaaie gegiet is, het aan hul oppervlak 'n kenmerkende struktuur gegee. Die staalbalke, wat vir die balustrades gebruik is, is 1,5 m hoog en 24,6 m lank. Danksy 'n spesiale draaikraan, wat vir die projek ontwerp is, kon 'n kwart van elke verdiepingsvlak na bo gehys en gemonteer word. Beton is hoofsaaklik snags by die konstruksieterrein afgelewer om die Goudstadse verkeer so min as moontlik te belemmer.