cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baardsuikerbos
Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei hoofsaaklik in sandsteengrond, soms ook in granietgrond op hoogtes van 0 - 1 300 m.
Die boom se FSA-nommer is 93.1. In Engels staan dit as die Narrow-leaf protea bekend.
Margaritasiet
Margaritasiet is 'n geel, sesiumdraende mineraal in die Carnotiet-groep. Die chemiese formule is (Cs, K, H3O)2(UO2)2V2O8 en het 'n monokliniese kristalstelsel.
Naam en ontdekking
Dit is die eerste keer in 1982 beskryf by die Margaritas uraanafsetting, in die Peña Blanca-distrik van die munisipaliteit Aldama, in die Meksikaanse staat Chihuahua. Die mineraal is ook vernoem na die afsetting waar dit gevind is.
The Black Dahlia Murder
The Black Dahlia Murder is 'n Amerikaanse death metal orkes van Waterford, Michigan, gevorm in 2001. Hulle naam is afgelei van die onopgeloste moord van Elizabeth Short in 1947, wat dikwels na verwys word as Black Dahlia. Die groep bestaan tans uit voorsanger Trevor Strnad, kitaarspeler Brian Eschbach, baskitaarspeler Max Lavelle, tromspeler Alan Cassidy, en hoofkitaarspeler Brandon Ellis. Uit die agt ateljeealbums wat hulle het sover vrygestel het, was die laaste sewe op die U.S. Billboard 200, met hul vyfde album, Ritual, nommer 31 in 2011 behaal, wat hul merk as een van die mees gewilde kontemporêre Amerikaanse metal orkeste. Hul agtste album Nightbringers was vrygestel op 6 Oktober 2017.
Lede
Huidige
Snylint-lipvis
Die Snylint-lipvis (Stethojulis interrupta) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika vanaf die Oman tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Cutribbon wrasse.
Voorkoms
Die vis se lyf is plat en die vis word tot 13 cm groot. Daar is skerp snytande in die kake. Die sylyn buig skerp afwaarts halfpad op die lyf.
Aanvanklik is die vis pienkerig bruin of groen aan die bokant en wit aan die onderkant. Daar is swart merke agter die pektorale vinne en 'n wit streep van die mond tot by die boonste punt van die pektorale vin se basis.
Die volwasse vis is groenerig-bruin aan die bokant met 'n blou lyn – aan die bokant van die lyf onder die dorsale vin – wat begin by die dorsale vin se voorkant tot by die stertvin. Die onderste helfte van die lyf is ligblou tot wit. Daar is 'n blou-wit lyn in die middel van die lyf en daar is ook twee blou strepe op die kop. Daar is ook 'n kort blou strepie onder die pektorale vin en 'n oranje kol bokant die pektorale vin se basis.
Habitat
Die vis leef in koraalriwwe in water wat 2 – 15 m diep is. Dit kom ook voor in getypoele en seegrasbeddings. Die vis vreet bodem ongewerweldes soos skaaldiere en slakke. By rots bodems word die prooi net so ingesluk en by sanderige bodems word 'n mondvol sand in gesuig, die kos uitfiltreer en die res deur die kieu openinge uitgeblaas.
Bert Woodruff
Bert Woodruff (29 April 1856 – 14 Junie 1934) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Kentucky Derby (1922), The Silent Partner (1923), The Sea Hawk (1924), en Spring Fever (1927).
Blosendesuikerbos
Die blosendesuikerbos (Protea stokoei) is 'n blomdraende boom wat hoort tot die bekende Protea genus. Die plant is endemies aan Suid-Afrika. Dit kom voor in die Kogelberg en Groenlandberg rondom Elgin waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik groei regop, word tot 3.0 m hoog en blom van Mei tot Oktober.
'n Brand vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in klam, veenagtige grond op hoogtes van 900 - 1 200 m.
In Engels staan dit as die Pink Sugarbush bekend.
Die boom se FSA-nommer is 97.5.
Bevuisting
Bevuisting is 'n seksuele aktiwiteit waar 'n hand of vuis in die vagina of anus gesteek word. Gewoonlik behels bevuisting nie die forsering van 'n gebalde vuis in die vagina of anus nie. Al vyf vingers word eerder reguit, en so na as moontlik aan mekaar, gehou (in die vorm van 'n snawel), en dan stadig in 'n goed gelubrikeerde vagina of anus gesteek (Herrman 1991:47). Wanneer die hand binne is, word die vingers in 'n vuis gevou of reguit gehou. In kragdadiger vorme van bevuisting word 'n gebalde vuis ingesteek en stadig onttrek. Meer ervare bevuistes mag twee vuiste (dubbelbevuisting) in die vagina of anus ontvang. In die geval van dubbelbevuisting word plesier ervaar uit die rek van die anus of vaginale wand, eerder as van die in-en-uit beweging van die hande (Herrman 1991:58).
Messier 14
Die sterreswerm is sowat 30 000 ligjare van die Aarde af. Dit is sowat 100 ligjare breed en bevat verskeie honderdduisende sterre. Met sy oënskynlike magnitude van 7,6 kan dit met ’n verkyker gesien word. Die helderste ster het ’n magnitude van 14.
Anna-Louize Heiberg
Anna-Louize Heiberg (*12 Desember 1924, Ceres – † 25 Januarie 2013, Kaapstad ) was professor in Wysbegeerte aan die Universiteit van Natal en Afrikaanse skrywer van romans.
Opleiding
Sy matrikuleer aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad en studeer verder aan die Universiteit van Kaapstad, waar prof. dr. Andrew H. Murray, kleinseun van die beroemde prediker Andrew Murray, een van haar leermeesters is. In 1944 behaal sy haar M.A.-graad in Wysbegeerte met ’n verhandeling oor The contribution of A.A. Bowman's notion of system to his metaphysic of ethics en in 1957 verwerf sy haar doktorsgraad in wysbegeerte cum laude met ’n proefskrif oor The neo-Calvinistic concept of philosophy, with special reference to the philosophy of H. Dooyeweerd. Aanvanklik word sy aangestel as lektrise in Wysbegeerte aan die Universiteit van Kaapstad, waarna sy ’n pos aanvaar by die Universiteit van Natal, waar sy later professor en hoof van die Departement Wysbegeerte word. Hier lewer sy op 6 Augustus 1968 haar intreerede onder die titel Of learned ignorance.
Persoonlike lewe en sterfte
Sy verhuis later na Kloofnekweg in Kaapstad. Sy trou in 1948 met Johannes Hendrik van Wyk, in 1957 met Marthinus le Grange en in 1965 met Lambertus Rautenbach Heiberg getroud. Uit haar eerste huwelik word die dogters Marilize en Karien en die seuns Hannes en Louis gebore.
Sy tree af in die Berghof-aftreeoord in die voorstad Tuine in Kaapstad, waar sy in haar laaste jare ’n kluisenaarsbestaan voer. Hier is sy op Vrydag 25 Januarie 2013 oorlede.
Fiksie
In Laura val die klem op Laura se geestelike groei in haar soeke na geluk, eerder as die uiterlike ervarings. Laura is idealisties met ’n sterk drang na andersheid en onafhanklikheid, wat veroorsaak dat sy ander mense analities ontleed en beskou eerder as emosioneel ervaar. Hoewel sy ’n aantal minnaars het, is meeste van hulle te “doodgewoon” vir haar en streef sy na die uitsonderlike. Sy verbreek die verhouding met die stabiele Johannes, wat haar innig liefhet, en trou dan met die kunstenaar Fritz Hoffman. Ironies genoeg beskou Fritz haar dan as “gewoon” en ’n belemmering vir sy kuns. ’n Oplossing uit hierdie situasie vind sy eindelik in haar vriendskap met haar vriendin Teena. Sy skryf Laura voor publikasie in vir ’n landswye romanwedstryd wat eindelik deur Elise Muller se Ek, ’n Samaritaanse vrou gewen word. Hierdie bekroning lok kritiek uit van professor F.E.J. Malherbe, wat in Ons eie boek sterk van mening is dat Laura die prys eerder moes gekry het
Na ’n stilswye van twintig jaar verskyn die romans Dans makaber en Dambord kort na mekaar, gepubliseer onder die naam Anna-Louize Heiberg. Beide hierdie romans is baie meer eksperimenteel, word sterk simbolies ingekleur en speel af in onwerklike ruimtes.
In Dans makaber (na aanleiding van die Frans wat dodedans beteken) word die mens gesien in sy konfrontasie met die probleem van die dood wat hom onvermydelik plaas voor die vraag na God en die moontlikheid van ’n ontmoeting met Hom. ’n Dosent in die Fisiologie is die hoofkarakter in die verhaal wat met hierdie vraagstuk worstel. Hy ontken alle boodskappe van die buitemenslike, dus ook die Christelike boodskap, en beskou dit as tydverspilling om oor die dood na te dink. Wanneer sy vrou selfmoord pleeg laat sy ’n manuskrip na wat sentraal in die verhaal is en as verwysingspunt dien vir die sirkelende ritme van ’n soort dans deur die deurkruisende temas. Die eerste deel van die verhaal beeld uit hoe die man ’n toevallige ryloper, ’n soort Jan Alleman, na sy plaashuis nooi en hom sy vrou se graf wys en hulle verhouding, haar dood en die manuskrip bespreek. Hy gee die ryloper die manuskrip om te lees, wat dan die tweede deel van die verhaal vorm. In die derde deel probeer die man die ryloper van sy siening oortuig deur die manuskrip uit te lê en sy lewensverhaal te vertel aan die hand van die manuskrip.
Dambord het as agtergrond die aanstelling van die hoofkarakter, Marc, as die volgende Sekretaris-Generaal van die Verenigde Volke, terwyl sy vrou op sterwe lê. Hy en drie ander karakters (Jan, Thamar en ’n geestelike wat daar is om sy vrou by te staan) sit en gesels in die voorkamer terwyl hulle op haar afsterwe wag. In hulle gesprekke word die agtergrond van hulle lewens onthul en die swart en wit geruite vloer van die kamer waarin hulle sit word ’n simboliese dambord waarop ’n skaakspel uitgespeel word soos meer onthullings uit elkeen se lewens na vore kom en hulle dit moet verdedig en aanval.
Nie-fiksie
Benewens haar letterkundige werke publiseer sy ook verskeie vakkundige artikels en die Natal University Press gee in 1960 haar boek uit oor The Neo-Calvinistic Concept of Philosophy: A Study in the Problem of Philosophic Communication.
Sy lewer ook die bydrae oor Afrika in die boek Handbook of World Philosophy: Contemporary Developments since 1945, wat in 1980 onder redakteurskap van J.R. Burr verskyn.
Oxford University Press
Oxford University Press (afkorting OUP) is die grootste universiteitsuitgewer ter wêreld. Dit beslaan 'n departement van die Oxford-universiteit en word bestuur deur 'n groep van 15 akademici, bekend as die "Delegates of the Press", wat deur die visekanselier aangewys word. Hul hoof is die "Secretary to the Delegates", wat waarneem as OUP se uitvoerende bestuurder en hul hoofverteenwoordiger is op ander universiteitsliggame. Oxford-universiteit het reeds vanaf die 17de eeu 'n soortgelyke stelsel in gebruik vir oorsig oor die drukkery.
Anna-Louize Heiberg
Publikasies
Werke wat uit haar pen verskyn sluit in:
Wetenswaardig
Die “Louise” van haar voorname word in bronne met beide ’n “s” en “z” gespel. Die wisselvorm “z” is waarskynlik meer korrek, veral aangesien dit ook so weergegee word in die Conradie Geslagsregister. Hierdie profiel maak dus konsekwent gebruik van die “z” wisselvorm.
Aapberg
Die Aapberg is 'n lae berg geleë in die Tankwa Karoo in die Namakwa-distriksmunisipaliteit, in die sentraalwestelike deel van Suid-Afrika. Dit is 50 km noordwes van Sutherland, op 'n hoogte van 1 537 meter bo seespieël geleë. Dit reik tot 135 meter bo die omliggende terrein en strek ongeveer 2,5 kilometer breed aan sy voet.
Geografie
Die land rondom Aapberg is meestal heuwelagtig, maar in die noordooste is dit plat. Die hoogste punt in die gebied het 'n hoogte van 1 619 meter en is 5,3 km noord van Aapberg. Daar woon minder as 2 mense per vk km rondom Aapberg. Die naaste dorp in die omgewing is Sutherland. Die gebied rondom Aapberg word byna heeltemal deur bosgroei bedek. In die streek rondom Aapberg kom valleie algemeen voor.
Klimaat
Die klimaat is koud. Die gemiddelde temperatuur is 18 °C. Die warmste maand is Desember, op 28 °C, en die koudste Junie, op 6 °C. Die gemiddelde reënval is 341 mm per jaar. Die natste maand is Junie, met 51 mm reën, en die droogste September, met 13 mm.
Volkswagen Eos
Die Volkswagen Eos is 'n kompakte sportmotor wat sedert 2006 deur die Duitse vervaardiger Volkswagen vervaardig word. Dit het 'n terugtrekbare hardekap-afslaankoepeebakstyl en is vrygestel as die opvolger van die Volkswagen Golf Cabriolet. Dit is Volkswagen se eerste produksiekoepee sedert die Volkswagen Corrado, waarvan die produksie in 1995 gestaak is.
Tydens die ontwikkeling van hierdie model het dit bekend gestaan onder die naam Concept C wat op die Geneefse Motorskou vertoon is. Daarbenewens is hierdie motor op die motorskou in Frankfurt (Internationale Automobil-Ausstellung) vertoon in September 2005. In Noord-Amerika is die motor by die Los Angeles motorskou in Januarie 2006 vrygestel.
Die naam Eos is afgelei van Eos, die Griekse godin van die dagbreek.
2012 eindjaarrugbytoetsreeks
Die 2012 eindjaarrugbytoetsreeks (ook bekend as die Herfstoere in die Noordelike Halfrond) verwys na die internationale rugbywedstryde wat gedurende November hoofsaaklik in die Noordelike Halfrond gespeel word.
In 2012 se eindjaarrugbytoetsreeks het die IRR ’n nuwe skema ingestel wat daarop gemik was om die mededingendheid vir die volgende Wêreldbeker te verhoog. ’n Internasionale Rugbyreeks is ingestel waarin Vlak 2-lande soos Tonga, Kanada, Rusland, Samoa en die Verenigde State deelgeneem het. Die eerste toernooi is in Parc Eirias in Colwynbaai in Noord-Wallis gehou.
Die toernooiwedstryde is bykomend tot die toetse wat tussen die Vlak 1 en Vlak 2-lande gespeel is, wat ’n geleentheid vir opkomende rugbylande om teen die beste in die wêreld te speel, gespeel. Verskeie wedstryde tussen Vlak 1 en Vlak 2-lande is in 2012 gespeel. Wallis en Frankryk het teen Samoa gespeel, Engeland en Ierland teen Fidji en Skotland en Italië teen Tonga.
Die IRR het ook vriendskaplike wedstryde vir die einde van die jaar geskeduleer om die mededingendheid van Vlak 2-lande te verbeter. Provinsiale spanne van Engeland het met die nuwe skema gehelp met Gloucester wat teen Fidji gespeel het en die Newcastle Falcons teen Tonga. Die skema het ook Japan gehelp deur ’n wedstryd teen ’n Baskiese uitnodigingspan en ’n Franse Barbarianspan te reël. Die Māori All Blacks het teen die Leicester Tigers gespeel, wat hulle eerste internasionale wedstryd sedert 2010 was. Voorts het die Māori All Blacks ook nog teen ’n uitnodigingspan van die Engelse Rugbyvoetbalunie en die Kanadese nasioanle span gespeel.
Georgië en Roemenië het teen Japan gespeel terwyl Portugal na Suid-Amerika gereis het om in twee toetse teen Uruguay en Chili te speel. Portugal het altwee hierdie toetse gewen. Namibië het ’n toernooi teen Spanje en Zimbabwe aangebied met Spanje wat albei sy toetse gewen het en sodoende die toernooi beklink het.
Net soos in onlangs afgelope seisoene het Nieu-Seeland en Australië die laaste wedstryd om die Bledisloebeker gespeel. Nieu-Seeland het voor die wedstryd ’n segetog van 16 wedstryde gehad, een oorwinning kort van die huidige Vlak 1-wêreldrekord van 17 opeenvolgende oorwinnings wat hulle saam met Suid-Afrika hou. Die wedstryd is egter gelykop gespeel en Nieu-Seeland kon nie die wêreldrekord ewenaar nie.
Effek op Rugbywêreldbeker 2015 loting
Soos met die 2008 eindjaarrugbytoetsreeks het die IRR-ranglys ’n noemenswaardige rol gespeel in die loting vir die Rugbywêreldbeker 2015. Die twaalf outomatiese kwalifiseerders is geloot na aanleiding van hul posisie en opgedeel in drie groepe van vier spanne.
Na afloop van die laaste wedstryde op 1 Desember 2012 was die twaalf outomatiese kwalifiseerders:
Groep 1
Groep 2
Groep 3
Groep 4
Groep 5
Lance Fuller
Lance Fuller (6 Desember 1928 – 22 Desember 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cattle Queen of Montana (1954), Pearl of the South Pacific (1955), This Island Earth (1955), en God's Little Acre (1958).
22 Februarie
22 Februarie is die 53ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 312 dae in die res van die jaar (313 in skrikkeljare).
Flip van der Merwe
Flip van der Merwe (gebore in Potchefstroom, 3 Junie 1985) is 'n Springbokrugbyspeler wat op slot speel vir die Blou Bulle in die Curriebeker en vir die Bulls in die Superrugbyreeks. Hy het voor 2010 ook vir die Cheetahs gespeel.
Van der Merwe maak sy eerste verskyning vir die Springbokke op ouderdom 25. Dit was in 'n toets teen Frankryk op 12 Junie 2010 te Nuweland in Kaapstad.
Zaheriet
Die mineraal Zaheriet is 'n komplekse sulfaat van aluminium met die chemiese formule Al12(OH)26(SO4)5·20H2O, en het 'n wit tot blougroen kleur.
Dit is in 1977 in die Soutbergreeks, Punjab, Pakistan deur Mohamed Abduz Zaher van die Bangladesj Geologiese Opname ontdek, na wie die mineraal ook vernoem word.
101 Bataljon
101 Bataljon (voorheen 1 Owambo Bataljon) was 'n bataljon van die Suid-Afrikaanse Weermag.
2RAB (Tweede Regiment Algoabaai) onder bevel van kommandant Robin Field het opdrag gekry om in die tweede helfte van 1977 vir drie maande lank die verantwoordelikheid te aanvaar vir 'n bepaalde subsektor (met hoofkwartier te Okotope) van sektor 10 in die operasionele gebied.
Ná inleidende operasionele opleiding te Oshivelo is 2RAB in die Okotopegebied ontplooi. Drie van 2RAB se pelotonsersante is op afgedeelde diens na 1 Owambo Bataljon (later: 101 Bataljon) se opleidingsbasis by Ondangwa gestuur vir die eerste plaaslike opleiding van 'n nuwe inname Owambosoldate. Dié driemanskap het bestaan uit sersante Lawrie Evans, Selwyn Gray en Petrus Potgieter.
Herbenoeming
Die Suidwes-Afrika Gebiedsmag, SWAG het die bataljonnommers hernoem volgens hul geografiese ligging op die grens. Die voorvoegsel 10 het betrekking gehad op bataljons wat wes van die Kavangorivier werk, 20 na die Kavango- of sentrale streek en 70 aan die oostelike streek.
In terme van hierdie stelsel is 35 Bataljon in 1980 herdoop tot 101 Bataljon.
Spoorsny
Tot 1980 is 101 bataljon gebruik as klein spanne verbonde aan SAW-eenhede as spoorsnyers en tolke.
Ligte Infantrie
Teen 1981 het 101 tot 'n ligte infanteriebataljon omgeskakel.Teen 1983 is minstens 2700 mans gewerf en opgelei, baie voormalige SWAPO-soldate.
Bekendstelling van die Romeo Mike-konsep
'n Beduidende ontwikkeling in 101 se bedrywighede het gedurende 1982 plaasgevind met die aanpassing van Koevoet-taktieke in die militêre konteks. Die Reaksie Mag-konsep of Romeo Mike het in 1984 ontwikkel tot twee spesiale dienskompanies (901 en 903) en in 1985 nog twee (902 en 904). Hulle doel was om meedoënloos opstandelinge op te spoor en te omsingel. Sodra 'n spoor bespeur is, sal elemente van 'n span van 'n Casspir afklim en die spoor volg op 'n drafstap volg met die res van die span wat in die Casspir rus en volg, en gereeld met die hardlopers omgeruil en sodoende 'n vinnige volging van die insurgente volhou. Wanneer daar kontak gemaak word, sal die volle span met Casspir deelneem. Die ander drie Casspirs van die Romeo Mike-span sal naby mekaar wees en ook reageer.
Struktuur
101 Bataljon bestaan uit:
• 'n hoofkwartier,
• 'n ondersteuningskompanie,
• 'n ligte werkswinkel,
• 'n opleidingsvleuel,
• Spesiale dienskompanies wat die konsepopsporing van die polisie vertaal vir weermag operasies:
o 901 en
o 903 Spesiale dienskompanies. Hierdie Kompanies konsentreer op eksterne bedrywighede en die agtervolging van infiltreerders. Nog twee reaksiemagkompanies is geaktiveer, en
• 'n verkenningsvleuel.
Franco Corelli
Keur uit sy opnames
Corelli het verskeie opnames van solo-arias en volledige operas gemaak. Hieruit blyk die prag van Corelli se stem tydens die laat 1950's en 1960's duidelik. Baie bewonderaars verkies die opnames van sy lewendige optredes.
Heiwee
Heiwee was die skuilnaam van H.M. van der Westhuysen (1904–1987), professor in die Departement Afrikaanse Kuns en Kultuur aan die Universiteit van Pretoria en ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Hermanus Martinus van der Westhuysen was op 6 Maart 1904 in die distrik Pretoria gebore. Hy studeer aan die Pretoria Onderwyskollege en die Universiteit van Pretoria en behaal in 1934 sy M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Melt Brink en sy plek in die Afrikaanse letterkunde” en in 1938 sy D.Litt.-graad met ’n proefskrif oor “Temas in die Afrikaanse poësie”, wat later gepubliseer word. Hy is lektor in Afrikaans aan die Heidelberg Normaalkollege, waarna hy in 1938 aangestel word as deeltydse dosent en in 1939 as professor in en hoof van die Departement Afrikaanse Kuns en Kultuur aan die Universiteit van Pretoria. Hierdie departement bevat vanaf 1954 ook die vak Kunsgeskiedenis. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is hy aktief betrokke by die Ossewabrandwag, waar hy in April 1942 aangestel word as hoofkommandant van die distrik waarin die universiteit geleë is en van hierdie pos word hy ’n jaar later bevorder tot hoofgeneraal en Gebiedsleier F. Hy beskou die Ossewabrandwag as ’n sterk stimulerende en behoudende faktor in die Afrikaner se kultuurlewe en in sy strewe na behoud van identiteit, nasionale trots en soewereiniteit. In 1954 doseer hy die eerste klasse in Kunsgeskiedenis en hy stel hierna ook praktiese klasse in Kuns in, sodat die Departement in 1960 saamsmelt met die Departement Beeldende Kunste om ’n gekombineerde teorie en praktyk departement te vorm. In 1955 word hy aangestel op die raad van trustees van die Transvaal Museum in Pretoria. Hy is in 1987 oorlede.
Skryfwerk
Hy gebruik die pseudoniem Heiwee vir sy gedigte, wat hy in 1931 in “Nirwana” bundel en waarin hy die Oosterse wysheid as tema gebruik. Die gedigte gaan dan oor Labora, Astra en Menta (wat die aardse lewe verteenwoordig), Karma (die sfeer van verantwoording) en Anima, Spectra en Divinitas (wat die spirituele verteenwoordig). Hierdie gedigte bring tematiese verruiming na die Afrikaanse poësie, maar die enigsins kunsmatige taalgebruik verdoesel die betekenis. Van sy gedigte word getoonset en opgeneem in die FAK-Volksangbundel. Sy proefskrif, “Temas in die Afrikaanse poësie”, word later deur die universiteit gepubliseer, terwyl hy ook ’n inleiding skryf tot die “Erich Mayer-album”, wat voorbeelde uit hierdie kunstenaar se werk bevat. Talle vakkundige artikels van hom verskyn in tydskrifte, insluitende “Die hedendaagse skilderkuns in Suid-Afrika” en “Die hedendaagse beeldhoukuns in Suid-Afrika”, wat in Ons Erfdeel gepubliseer word en “Beeldende kuns en realiteitsvorm” wat in Oktober 1953 in Helikon verskyn. Hy versorg as redakteur die “Jaarboek Ossebrandwag Suid-Afrika 1949”.
Byvreter
Byvreters (Meropidae) is 'n familie van voëls in die orde Coraciiformes. Die familie omvat 26 spesies wat in drie genera ingedeel is.
Byevreters is voëls wat tot die familie Meropidae behoort. Hulle is almal insekvreters wat hul prooi vang terwyl hulle rondvlieg, of wat vanaf ’n uitkykpos soos telefoondrade blitsvinnig op hul prooi afpyl as hulle verbyvlieg. Kenmerkend van die byevreters is hul besonder helder en opvallende kleure, effens geboë snawels en lang, gepunte vlerke. Hul manier van vlieg herinner baie aan die van die swaeltjie. Die byevreters se verspreidingsgebied is beperk tot die tropiese en subtropiese dele, hoewel hulle ook al in gematigde lugstreke gesien is.
So is die Europese byevreter, die Merops apiaster, wat oral in Suider-Afrika voorkom, ook al as "besoekers" aan Nederland, België en Engeland bekend. Hulle het ook al daar gebroei. Die byevreters leef hoofsaaklik van bye, perdebye en ander insekte. Hulle grawe hul neste in sand- en grondwalle. Hulle lê spierwit eiers in die grondwal in ’n smal tonnel, wat tot 2 m lank kan wees.
Voedsel en vyande
Die 24 soorte byevreters word in sewe genusse ingedeel. By enkele soorte is die middelste stertvere langer. Hulle kan insekte besonder rats uit die lug vang omdat hul snawels lank en effens geboë is. Die byevreters se kos bestaan uit vlieë, bye en perdebye, kewers en ander insekte, maar hoofsaaklik uit bye en perdebye. Die byevreters het min behoefte aan water. Hulle drink feitlik nooit water nie omdat die vog in hul kos blykbaar heeltemal voldoende is om hul behoefte aan water te bevredig. Tot dusver is daar nog nie baie bekend oor die byevreters se natuurlike vyande nie. Slange en reptiele is waarskynlik hul belangrikste vyande. Hulle wag gewoonlik in die byevreters se neste en vreet ook hul eiers op. Buite hul neste word byevreters deur roofvoëls voorgelê.
Die Europese byevreter
Die Europese byevreter (Merops apiaster) is 25 cm lank, het 'n kastaiingbruin tot geel rug en 'n heldergeel keel met 'n smal, swarterige dwarsstreep aan die onderkant van die nek. Die res van die Iyf is blougroen, die oë is rooi, die snawel is swart en die pote grysbruin. Die twee geslagte lyk eenders. Die agterkop, mantel en kruis van die onvolwasse voel is groen en die middelstertvere is nie verleng nie. In Europa is hierdie voël 'n somergas en word hulle gewoonlik in swerms gesien. Hulle broei in die warm, sonnige gebiede rondom die Middellandse See en in Wes- en Suid-Afrika, waar hulle meestal langs mere en riviere bly.
Hulle het 'n voorkeur vir oop, onbegroeide gebiede omdat die meeste insekte daar voorkom. In teenstelling met die meeste ander byevreters, is die Europese byevreter ’n trekvoël. Wanneer dit koud is, trek hulle om in die tropiese dele van Afrika te oorwinter. Hulle trek soms selfs na Indië. Voor die eintlike broeityd vind paring plaas. Die mannetjie probeer dan met dansbewegings die wyfie se guns wen. In die paartyd toon byevreters ook 'n bepaalde gedrag ten opsigte van hul gebied.
Ongeveer drie weke nadat die kleintjies uitgebroei het, kan hulle vlieg. In die begin kom die jong voëls gereeld na die ouers se nes terug om daar te oornag. Die Europese byevreters verklap hul teenwoordigheid meestal deur hul kenmerkende geroep, wat gehoor word wanneer die voëls baie hoog vlieg. Hulle sal snags roep as dit heldermaan is. Hul roepgeluide help om die groep bymekaar te hou. Byevreters vlieg dikwels baie ver om kos te soek, maar kom saans gewoonlik na dieselfde slaapplek terug.
2010 Super 14-seisoen
Die 2010 Super 14-seisoen het in Februarie 2010 afgeskop met voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Die kompetisie het op 30 Mei ten einde geloop. Die 2010-seisoen was die vyfde en laaste van die vergrote Super 14 formaat van die kompetisie. Die skedule het oor ’n tydperk van 3½ maande gestrek met 94 wedstryde wat gespeel is, waarvan elke span een keer teen elk van die dertien ander spanne gespeel het (in ’n rondomtalietoernooi) plus twee halfeindrondtes en een eindrondte. Elke span het een loslootjie oor die veertien rondtes gehad.
Byvreter
Die rooibors-byevreter
Die rooibors-byevreter (Merops nubicoides) uit Noord – en Sentraal-Afrika het ’n pragtige rooi kleur en ’n blink, donkergroen kop. Die vlerke is donkerder as die rug, die kruis is hemelsblou en die slagvere het swart punte. Die pens is helder karmosyn, die onderste stertvere blou en die stert donker.
2010 Super 14-seisoen
Skeidsregters
Die skeidsregters in hierdie toernooi kom van al drie deelnemende lande. Skeidsregters word geplaas op 'n Meriete- en Reserwepaneel. Hulle kan bevorder of teruggesit word na 'n ander paneel. Ten minste tagtig persent van die Super 14-wedstryde sal deur skeidsregters van die Merietepaneel hanteer word.
Byvreter
Die rooibors-byevreter
Die mannetjie en die wyfie lyk eenders. Die middelste stertvere is verleng, die oë is bruin met ’n swart streep daardeur, die snawel swart en die pote bruin-askleurig. Hulle vergader teen sononder in groot swerms by hul slaapplek, maar bedags word hulle in pare of klein groepe gesien terwyl hulle van hul uitkykposte insekte vang. Hulle eet veral sprinkane, daarom vervul hulle ’n baie belangrike rol in die biologiese ewewig in die natuur. Die byevreter hou meestal in die omgewing van riviere en moerasagtige gebiede.
Ander soorte byevreters wat ook in Afrika voorkom, is die rooikeel-byevreter (Merops bullockoides), wat veral langs riviere en droë lope in die noordoostelike helfte van Suider-Afrika hou, en die kleinbyevreter (Merops pusillus), wat ook naby riviere en strome bly, maar buite broeityd word hulle soms ver van water aangetref. Hulle kom ook in die noordoostelike helfte van Suider-Afrika voor. Die swawelstert-byevreter (Merops hirunddineus) word van bosveld met ’n taamlike hoë reënval tot in woestynagtige savannes, droë rivierlope en dor gebiede aangetref. Hulle verspreidingsgebied is die noordelike twee derdes van Suider-Afrika.
2010 Super 14-seisoen
Skeidsregters
Nieu-Seelandse Skeidsregters
Yokohama Flügels
Yokohama Flügels (横浜フリューゲルス) was 'n Japannese sokkerklub in die stad Kanagawa Prefektuur, Japan.
Gereformeerde kerk Bethal
links|duimnael|340px|Bethal se Gereformeerde kerk tydens 'n sneeuval.
duimnael|links|300px|Nagmaal op die kerkplein voor die kerk, 1924.
duimnael|regs|180px|Dr. [[Stephanus du Toit was van 1930 tot 1936 leraar van Bethal, in kombinasie met Standerton en Volksrust. Daarna was professor aan die Teologiese Skool Potchefstroom tot 1970. Hy is op 2 Februarie 1980 oorlede. Hy was die oudste seun van Totius en 'n kleinseun van sowel ds. Dirk Postma as ds. S.J. du Toit.]] duimnael|regs|180px|Ds. [[Johannes Christiaan van der Walt was Bethal, sy eerste gemeente, se leraar van 1916 tot 1919. Sy vyfde en laaste gemeente was Colesberg, waar hy sy emeritaat in 1959 aanvaar het. Hy is op 7 September 1962 oorlede.]]
duimnael|regs|170px|Ds. P.J.J. Delport, leraar van 1937 tot 1954, sy enigste gemeente.
Die Gereformeerde kerk Bethal is 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika met sy setel op die dorp Bethal in die provinsie Mpumalanga.
Bethal is die tweede oudste gemeente in die klassis naas Piet Retief, wat in 1875 gestig is, 15 jaar voor Bethal. Met 'n totaal van 205 belydende en dooplidmate in 2014, wat Bethal die tweede grootste gemeente in die klassis naas Secunda met 'n totaal van 840. Die kerkgebou is geleë op die hoek van Sibitso Sibayoni- en Wockestraat en in 2014 was die leraar dr. Fanie Swanepoel. Die gemeente sluit ook Davel en Morgenzon in.
Vroeë jare
Die plaaslike NG gemeente is op 25 April 1889 gestig en die Gereformeerde gemeente die jaar daarna. Die plaaslike gemeente van die Nederduitsch Hervormde Kerk het eers op 25 Mei 1918 aan die beurt gekom. Ná die Tweede Vryheidsoorlog het die gemeente eise by die Imperiale regering ingedien vir die ruïnering van die kerk en pastorie deur die Engelse soldate. As vergoeding het die gemeente £400 ontvang. Ná die Driejarige Oorlog was ds. J.A. van Rooy Bethal se konsulent en ná hom ds. Petrus Postma, predikant van Pretoria van 1882 tot 1904.
In 1910 het die kerkraad besluit om 'n nuwe kerkgebou op te rig. Hulle koop 12 erwe teen £25 stuks in 'n ander deel van die dorp as waar die ou kerk geleë was. Tenders vir die bou van die nuwe kerk is aanvaar en in Oktober 1914 is dit amptelik in gebruik geneem.
Verskeie kombinasies
In Oktober 1916 is prop. J.C. van der Walt in die kombinasie Germiston beroep. Later vertrek hy na Piet Retief en 'n tydperk van konsulentsbediening volg. In 1925 gaan die gemeente 'n kombinasie aan met Johannesburg-Oos, wat die jaar vantevore van die gemeente Johannesburg afgestig het, en ds. T.T. Spoelstra word in 1927 vervang deur ds. P.J.S. de Klerk. In 1928 word ds. Willem Johannes de Klerk, toe leraar van Johannesburg, die konsulent.
Op 5 April 1930 beroep die kombinasie Bethal-Standerton-Volksrust prop. Fanus du Toit as predikant. Hy vestig hom op Bethal. In Augustus neem die gemeente tydens 'n gesamentlik fees met die ander Afrikaanse kerke op die dorp die Afrikaanse Bybel in gebruik. In 1935 word ds. Du Toit tot senior lektor benoem.
Einde 1936 beroep die gemeente in kombinasie met Eendracht (gestig in 1934) en Standerton (gestig in 1905) ds. P.J. Delport. Hy arbei met vrug tot in 1954. In dié tydperk het die gemeente met groot dankbaarheid sy 50-jarige bestaan op 17 November 1940 gevier.
In Maart 1964 aanvaar ds. C.M.J. van Vuuren die beroep. Hy het met groot ywer in die gemeente sowel as op die gebied van die onderwys gewerk.
Henry Woodruff
Henry Woodruff (1 Junie 1869 – 6 Oktober 1916) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent A Man and His Mate (1915).
Naomi Frederick
Naomi Frederick (gebore 1976) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Children Act (2017) en in die televisiereeks The Inspector Lynley Mysteries (2001).
Luik
Luik kan wees:
Opmerking
Luik is in die Franse taal Liège en in die Duitse taal Lüttich.
Homoloë reeks
'n Homoloë reeks op die gebied van organiese chemie is 'n reeks verbindings met dieselfde funksionele groep en soortgelyke chemiese eienskappe waarin die lede van die reeks vertakte of onvertakte kan wees. Dit kan die lengte van 'n koolstofketting wees (byvoorbeeld in die reguitketting-alkane), of dit kan die aantal monomere in 'n homopolimeer soos amilose wees.
Verbindings in 'n homoloë reeks het tipies 'n vaste stel funksionele groepe wat aan hulle soortgelyke chemiese en fisiese eienskappe gee. Hierdie eienskappe verander gewoonlik geleidelik deur die reeks, en die veranderinge kan dikwels verklaar word blote deur verskille in molekulêre grootte en massa. Die naam "homoloë reeks" word ook gereeld gebruik vir enige versameling verbindings wat soortgelyke strukture het of dieselfde funksionele groep bevat, soos die algemene alkane (reguit en vertak), die alkene, die koolhidrate, ens. As die lede egter nie volgens 'n enkele parameter in 'n lineêre volgorde gerangskik kan word nie, kan die versameling beter 'n "chemiese familie" of "klas van homoloë verbindings" genoem word eerder as 'n "reeks".
Die konsep van homoloë reekse is in 1843 deur die Franse chemikus Charles Gerhardt voorgestel. 'n Homologasie-reaksie is 'n chemiese proses wat die een lid van 'n homoloë reeks na die volgende lid omskakel.
'n Homoloë reeks buite die organiese chemie kan ook verwys na byvoorbeeld elemente in 'n groep op die periodieke tabel wat eienskappe het wat geleidelik deur die reeks verander. Die sure HF, HCl, HBr en HI kan almal as HX geskryf word, waar X 'n element uit groep 18 is van die periodes 2, 3, 4 en 5. Ook hierdie reeks kan homoloog genoem word.
Voorbeeld
'n Homoloë reeks kan ook gedefinieer word as 'n reeks stowwe wat vergelykbare strukture het wat stelselmatig verander met 'n parameter n = 1, 2, 3, 4, ens.
In die organiese chemie is die parameter gewoonlik die aantal koolstofatome in die molekuul se koolstofketting. 'n Goeie voorbeeld is die alkane, waar die chemiese formule vir geskry kan word as en dus: n=1 is metaan ; n=2 is etaan ; n=3 is propaan ; n=4 is butaan ; ens.
Homoloë reeks word dikwels gebruik om die effekte van ketenlengte op fisiese eienskappe te ondersoek. So neem die kook- en die smeltpunte toe in hierdie homoloë reeks, maar nie op dieselfde manier nie. Die kookpunte styg monotoon, terwyl die smeltpunte 'n wisselpatroon vertoon omdat die verandering tussen smeltpunte van verbindings met ewe waardes van n verskil van dié verbindings met onewe waardes van n.
Die wisselende smeltpunte kan verduidelik word in terme van beide die Van der Waals-kragte tussen die molekules en die dipoolmomente. Molekules deel die elektrone in hul bindings, wat lei tot nie-polêre bindings wanneer die binding tussen identiese fragmente is (die C-C-binding in etaan is nie-polêre [H3C-CH3]) of polêre bindings (soos in H-Cl). In meer komplekse molekules lei die kombinasie van polêre en nie-polêre bindings tot tydelike polariteit van die hele molekule, afhangende van die konfigurasie van die dele van die molekule. Hierdie tydelike polariteit word die dipoolmoment genoem.
Van Stadens-veldblomreservaat
Die Van Stadens-veldblomreservaat naby Port Elizabeth is een van die oudste natuurtuine in die land.
Ligging
Hierdie park van ongeveer 600 ha lê 40 km wes van die stad op 'n ou uitspanning aan die bopunt van die Van Stadenspas. Die Van Stadensrivier vorm die wesgrens, die N2- nasionale pad loop deur die terrein en van hier af is daar 'n goeie uitsig oor die kloof van die Van Stadensrivier, die Van Stadensrivierbrug en noordoos na Lady Slipper. Die reservaat is in 1951 gestig en behoort aan die Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit.
Homoloë reeks
Voorbeeld
In molekules met ewe waardes van n, is die molekules simmetries en is die dipoolmoment nul. In molekules waar n onewe is, is die molekule nie simmetries nie en het dit 'n dipoolmoment. Die dipoolmoment van elke molekule is in wisselwerking met die nabygeleë dipoolmomente van ander molekules, wat lei tot 'n afstootlike Van der Waals-krag tussen die molekules, 'n verswakking van die struktuur en vandaar die effens laer smeltpunt.
Van Stadens-veldblomreservaat
Doel
Die hoofdoel is om die unieke inheemse plantegroei te beskerm, maar ook om as sentrum vir omgewingsopvoeding te dien. 'n Tradisionele Xhosawoning, huishoudelike artikels, en 'n kraal met plaasgereedskap gee insig in die Xhosa-kultuur. Verder is daar 'n arboretum (boomtuin) en 'n kwekery. Talle wandel-, voetslaan- en bergfietspaadjies en piekniekplekke is aangelê.
Flora en fauna
Kaapse fynbos is die natuurlike plantegroei. Daar is talle soorte proteas, orgideë en ericas. Verder ook vetplante en unieke broodbome. Endemies is die Van Stadens-vuurlelie (Cyrtanthus stadensis). Onder die 60 inheemse boomsoorte is die skaars Kaapse kranses, (Atalaya capensis). Dit kom slegs hier en in die omringende berge sowel as by Suurberge voor. Dan is daar ook 'n groot aantal van die wildekastaiing (Calodendrum capense). Uitsonderlik onder die dierelewe is die bedreigde dwergverkleurmannetjie en 'n sekere soort padda. Honderd en sewentig voëlspesies is reeds hier aangeteken.
Rotskuns
Daar word algemeen aanvaar dat rotstekeninge die verste suid in Afrika in hierdie park gevind is.
Goue Vryheid
Volgens hierdie stelsel het alle adellikes ("szlachta"), wat oor landbesit beskik het, gelyke uitgebreide regte en voorregte geniet. Die adellikes het sowel die wetgewende orgaan, die Sejm of Poolse parlement, asook die Gemenebes se koning as verkose staatshoof oorheers.
Liggewigproses
'n Liggewigproses (Engels: lightweight thread) in rekenaarwetenskap is 'n metode om 'n rekenaarprogram in een of meer samelopende take op te deel (sien ook: vurk). Liggewigprosesse en prosesse verskil van een bedryfstelsel tot die volgende, maar oor die algemeen word 'n liggewigproses in 'n gewone proses omvat. Liggewigprosesse wat aan 'n proses behoort deel hulpbronne waar gewone prosesse nie tipies hulpbronne deel nie.
Drielint-lipvis
Die Drielint-lipvis (Stethojulis strigiventer) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika van Oman tot by Algoabaai. In Engels staan die vis bekend as die Three-ribbon wrasse.
Liggewigproses
Op 'n enkele verwerker geskied samelopendheid d.m.v. tydsverdeling multipleksering wat soortgelyk is aan die samelopende uitvoering van veelvuldige take (rekenaar samelopendheid): die sentrale verwerker wissel uitvoering opeenvolgend van een liggewigproses tot die volgende. Die kontekswisseling kan vinnig genoeg geskied om 'n illusie van samelopendheid te skep. Op 'n multiverwerker- of multikernstelsel kan samelopendheid van liggewigprosesse d.m.v. multiverwerking geskied, sodat onderskeie liggewigprosesse en gewone prosesse gelyktydig op verskillende verwerkers of kerns kan uitvoer.
Baie moderne bedryfstelsels ondersteun beide die tydverdeelde en multiverwerker uitvoer van liggewigprosesse d.m.v. 'n prosesskeduleerder. Die bedryfstelsel kern laat programmeerders toe om liggewigprosesse te manipuleer d.m.v. die sisteemroepkoppelvlak.
Drielint-lipvis
Voorkoms
Die volwasse vis is groen aan die rugkant met 'n blou streep oor die basis van die dorsale vin. Daar is ook 'n blou streep van die kop, dit begin by die snoet, gaan deur die oog, bokant die pektorale vin verby tot by die stertvin. Daar is ook 'n pienk area vanaf die operkulum tot onder die pektorale vin. Daar is altyd 'n swart kolletjie op die stertvin se basis. Die vis word tot 15 cm groot.
Liggewigproses
In die afwesigheid van sulke ondersteuning kan programme steeds liggewigprosesse implementeer d.m.v. tydskakelaars, seine of ander wyses wat hul eie uitvoer onderbreek en dus 'n vorm van tydsverdeling toelaat. Hierdie metodes word soms "user-space threads" in Engels genoem.
Drielint-lipvis
Habitat
Die vis leef in koraal- en rots riwwe, seegrasbeddings en getypoele.
Liggewigproses
Liggewigprosesse teenoor prosesse
'n Liggewigproses word onderskei van 'n tradisionele samelopende proses deur dat prosesse:
Veelvuldige liggewigprosesse daarenteen deel gewoonlik die toestand, geheue en ander hulpbronne van 'n proses. Kontekswisseling tussen liggewigprosesse in dieselfde proses is gewoonlik vinniger as kontekswisseling tussen prosesse.
Sentrale Party
Die Sentrale Party, ook bekend as die Roosiete, was 'n politieke party van 1933 tot 1935 wat gestig is deur adv. Tielman Roos om sy steun, wat hy geniet het weens sy oorreding van die regering om van die goudstandaard afstand te doen, te konsolideer.
Twintig kandidate het hulself tydens die verkiesing van 17 Mei 1933 as Roosiet-kandidate verkiesbaar gestel. Net twee was suksesvol en die party kry net 23 723 stemme, oftewel 7,3% van die totaal. Die koalisie wat ná die verkiesing die Verenigde Party sou stig, wen oorweldigend.
ʻOkina
Die okina, wat ook onder ander name bekend is, is ’n diakritiese teken wat in die Latynse skrif gebruik word om die stemlose glottale sluitklank weer te gee in baie Polinesiese tale, soos Hawais, Tahitiaans en Samoaans. Dit lyk effens soos ’n omgekeerde afkappingsteken of ’n enkel-beginaanhalingsteken, maar daar is ’n duidelike verskil.
Die karakter lyk in sommige fonts soos ’n regaf afkappingsteken ('), sonder ’n kromming. In tale soos Tahitiaans word die teken as óf óf ‘ óf ’ weergegee – al drie word as korrek erken.
Ray Fulmer
Ray Fulmer (gebore 17 Februarie 1933) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Wild Is My Love (1963) en in die televisiereekse Guiding Light (1952), Hazel (1961), en Combat! (1962).
Aa en Hunze
Aa en Hunze is 'n munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 26 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 279 km². Gieten is die administratiewe setel van die munisipaliteit. Aa en Hunze is in 1998 gestig deur die samevoeging van die munisipaliteite Anloo, Gasselte, Gieten en Rolde.
In die munisipale gebied lê baie grafheuwels en twaalf hunebedde. Die westelik deel van Aa en Hunze lê op die Hondsrug, die oostelik deel bestaan uit veendorpe, wat grens aan soortgelyke dorpe in die provinsie Goningen.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Aa en Hunze: Achter 't Hout, Amen, Anderen, Anloo, Annen, Annerveenschekanaal, Balloërveld, Balloo, Bareveld (gedeeltelik), Bonnen, Bonnerveen, Bosje, Broek, De Hilte, Deurze, Eext, Eexterveen, Eexterveenschekanaal, Eexterzandvoort, Ekehaar, Eldersloo, Eleveld, Gasselte, Gasselterboerveen, Gasselterboerveenschemond, Gasselternijveen, Gasselternijveenschemond, Gasselternijveenschemond Eerste Dwarsdiep, Gasselternijveenschemond Tweede Dwarsdiep, Gasteren, Geelbroek, Gieten, Gieterveen, Gieterzandvoort, Grolloo, Kostvlies, Marwijksoord, Nieuw Annerveen, Nieuwediep, Nijlande, Nooitgedacht, Oud Annerveen, Papenvoort, Rolde, Schipborg, Schoonloo, Schreierswijk, Spijkerboor, Veenhof en Vredenheim.
Vasari-korridor
Die Vasari-korridor (Italiaans: Corridoio Vasariano) is 'n oorhoofse, afgeslote korridor wat bo-op en/of dwarsdeur geboue in Florence, Italië, opgerig is. Dit verbind die Palazzo Vecchio met die Palazzo Pitti. Die korridor begin by die suidekant van die Palazzo Vecchio, sluit by die Uffizi-galery aan en kom aan die suidekant daarvan uit, kruis die Lungarno dei Archibusieri en volg dan die noordoewer van die Arnorivier tot by die Ponte Vecchio, waar dit die rivier oorsteek. Oorkant die Arnorivier beslaan die korridor 'n deel van die fasade van die Kerk van Santa Felicita. Die korridor strek bo-oor rye huise in die Oltrarno-distrik, en word dan nouer om uiteindelik by die Palazzo Pitti aan te sluit. Tydens die konstruksie van die korridor moes daar van steunarms gebruik gemaak word om dit buite-om die Torre dei Mannelli te bou, omdat die eienaars van die toring geweier het dat daar aan hulle toring veranderings aangebring mag word.
In 2016 is die korridor om veiligheidsredes gesluit; daar word beoog om dit weer in 2021 vir toeriste oop te maak.
Geskiedenis en oorsig
Die Vasari-korridor is in 1565, in opdrag van hertog Cosimo I de 'Medici, gebou. Giorgio Vasari het die korridor ontwerp. Die oprigting en in gebruikneming van die korridor het saamgeval met die huwelik van Cosimo se seun, Francesco, met Johanna van Oostenryk. Die idee van 'n afgeslote korridor is gemotiveer deur die Groothertog se behoefte om vrylik tussen sy woning (Palazzo Pitti) en die regeringspaleis (Palazzo Vecchio) te beweeg. Soos die meeste monarge van die tydperk, het hy nie veilig gevoel in die openbaar nie, veral aangesien hy die Republiek van Florence vervang het. Die vleismark wat tradisioneel op Ponte Vecchio was, is verskuif om te verhoed dat die reuk in die korridor kom. Goudsmidwinkels, wat tot vandag steeds die brug beset, is in die plek daarvan ingerig. By die laaste gedeelte van die korridor moes dit met steunarms buite-om die Mannelli-toring geheg word, omdat die Mannelli-familie hewige teenkanting teen die beskadiging van hul toring gebied het. In die middel van Ponte Vecchio is daar 'n reeks vensters wat 'n panoramiese blik op die Arnorivier, in die rigting van die Ponte Santa Trinita, bied. Op bevel van Benito Mussolini, het groter vensters, die kleiner vensters, wat tydens die oorspronklike konstruksie geïnstalleer is, in 1939 vervang. Die groter vensters is tydens 'n amptelike besoek van Adolf Hitler aan Florence geïnstalleer, sodat hy 'n panoramiese uitsig oor die rivier kon geniet.
Aan die ander kant van die Ponte Vecchio strek die korridor oor die loggiato van die Kerk van Santa Felicita. Toe dit opgerig is het die korridor 'n balkon, met 'n dik reling, binne-in die kerk gehad. Die balkon het in die binneruimte van die kerk gekyk, wat dit vir die Groothertog se familie moontlik gemaak het om die dienste te volg, sonder om met die gewone mense te meng.
In die Uffizi-gedeelte word die Vasari-korridor deesdae gebruik om die museum se beroemde versameling van selfportrette uit te stal.
Die gedeelte wat die naaste aan die Uffizi-ingang is, is erg beskadig deur 'n bomaanval deur die Italiaanse mafia, tydens die nag van 27 Mei 1993. Toe 'n motorbom langs die Torre dei Pulci, wat tussen Via Lambertesca en Via de' Georgofili, geleë is, ontplof het, was hierdie gedeelte van die Uffizi-galery onder die geboue wat beskadig is. Verskeie kunswerke in die korridor is ook vernietig. Hierdie skilderye, waarvan sommige baie erg beskadig is, is weer aanmekaar gesit en op hul oorspronklike plekke geplaas, as herinnering aan die gebeurtenis.