cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koraal (musiek)
17de eeu
Johann Pachelbel se Erster Theil etlicher Choräle, 'n stel orrelkorale, is in die laaste dekade van die 17de eeu gepubliseer. Johann Sebastian Bach se vroegste bestaande komposisies – werke vir orrel wat hy moontlik voor sy vyftiende verjaardag gekomponeer het – is onder meer die korale BWV 700, 724, 1091, 1094, 1097, 1112, 1113 en 1119.
18de eeu
In die vroeë 18de eeu het Erdmann Neumeister die kantateformaat, wat oorspronklik uitsluitlik resitatiewe en arias bevat het, in Lutherse liturgiese musiek begin gebruik. Binne 'n paar jaar is dié formaat met ander bestaande liturgiese formate soos die korale concerto gekombineer. Dit het gelei tot kerkkantates, wat uit vrye poësie (byvoorbeeld in resitatiewe en arias), die dicta (aanhalings uit die Lutherse Bybel) en/of gesanggebaseerde bewegings bestaan het. Die kantatelibrettosiklus Sonntags- und Fest-Andachten, wat in 1704 in Meiningen gepubliseer is, bestaan uit sulke uitgebreide kantatetekste. Die koraalkantate, wat per omnes versus ("deur alle verse") genoem word as die teks daarvan 'n volledige, ongewysigde Lutherse lofsang is, is ook 'n formaat wat uit vroeëre soorte gemoderniseer is. Dieterich Buxtehude het ses per omne versus-koraaltoonsettings gekomponeer. BWV 4, 'n vroeë Bach-kantate wat in 1707 gekomponeer is, is in dieselfde formaat. Vir sy tweede kantatesiklus uit die 1720's ontwikkel Bach 'n korale kantateformaat waarin die middelbewegings die teks van die middelste verste van die gesang waarop die kantate gebaseer is, parafraseer (eerder as aanhaal).
Elk van die Meiningen-kantatelibrettos bevat 'n enkele koraalgebaseerde beweging waarop dit geëindig het. Komponiste van die eerste helfte van die 18de eeu – soos Bach, Stölzel en Georg Philipp Telemann – het dikwels 'n kantate met 'n vierstemmige koraaltoonsetting afgesluit, hetsy die libretto van die kantate reeds verse van 'n Lutherse gesang bevat. Bach het verskeie van die Meiningen-libretto's in 1726 getoonset, terwyl Stölzel die libretto's van Benjamin Schmolck se Saitenspiel-siklus met 'n slotkoraal vir elke halwe kantate afgesluit het toe hy dié siklus in die 1720's getoonset het. Twee soortgelyke slotkorale deur Telemann het per ongeluk in die Bach-Werke-Verzeichnis (BWV) beland: die vyfde bewegings van die kantates BWV 218 en 219, in die katalogus van Telemann se vokale werke wat onderskeidelik as nommers 1:634/5 en 1:1328/5 opgeteken is. Dié slotkorale het byna altyd aan die volgende formele eienskappe voldoen:
Ongeveer 400 sulke toonsettings deur Bach is bekend, waarvan die helfte se colla parte-orkestrasie nog bestaan. Dit kom nie net voor as slotbewegings vir kerkkantates nie: Dit kan op ander plekke in kantates verskyn, selfs (hoewel uitsonderlik) as die opening van die kantate (byvoorbeeld BWV 80b). Bach se motet Jesu, meine Freude bevat verskeie sulke korale. Komposisies op groter skaal, soos Passies en oratoriums, bevat dikwels meerdere vierstemmige koraaltoonsettings wat die struktuur van die komposisie deels definieer. In byvoorbeeld Bach se Johannes- en Matteus-passies sluit korale dikwels eenhede (tonele) af wat voor 'n volgende deel van die die vertelling voorkom, en in die Passie-pasticcio Wer ist der, so von Edom kömmt word die vertelling afgewissel deur vierstemmige koraaltoonsettings van bykans elke strofe van die gesang Christus, der uns selig macht.
Vokale kerkmusiek uit hierdie periode bevat ook ander soorte koraaltoonsettings, waarvan die algemene formaat dié van die koraalfantasie is: een stem (nie noodwendig die hoogste stem nie) sing die koraalmelodie, terwyl die ander stemme eerder kontrapuntaal as homoritmies getoonset word, dikwels met ander melodieë as dié van die koraal, en instrumentale tussenspele tussen die sang deur. 'n Voorbeeld hiervan is die vier kantates waarmee Bach sy tweede kantatesiklus begin: Elkeen open met 'n koraalbeweging in koraalfantasieformaat, waar die koorstem onderskeidelik deur die sopraan- (BWV 20, 11 Junie 1724), die alt- (BWV 2, 18 Junie 1724), die tenoor- (BWV 7, 24 Junie 1724) en die basstem (BWV 135, 25 Junie 1724) gesing word. Koraalfantasietoonsettings is nie noodwendig koorbewegings nie: Die vyfde beweging van die kantate BWV 10 is byvoorbeeld 'n duet vir alt- en tenoorstemme in daardie formaat. 'n Kwarteeu nadat Bach dié duet gekomponeer het, publiseer hy dit as 'n orrelverwerking as die vierde van die Schübler-korale, en dui hiermee aan dat die koraalfantasieformaat homself baie goed as suiwer instrumentele genres kan handhaaf, soos die koraalpreludes vir orrel. Ongeveer 200 van Bach se koraalpreludes het oorleef, baie van hulle in die koraalfantasieformaat (die ander is fugas of homoritmiese toonsettings).
IIn die eerste helfte van die 18de eeu kom korale ook voor in Hausmusik (musiekuitvoering in familiekringe), byvoorbeeld BWV 299 in die Noteboek van Anna Magdalena Bach, en/of word vir didaktiese doeleindes gebruik, byboorbeeld BWV 691 in die Klavierboekie vir Wilhelm Friedemann Bach. Die meeste van Bach se vierstemmige korale – ongeveer 370 daarvan – is vir die eerste keer tussen 1765 en 1787 gepubliseer; dit was die enigste werke van die komponis wat gepubliseer is in die tydperk tussen Die kuns van die fuga (1751) en die 50ste herdenking van die komponis se dood in 1800. In die laat 18de eeu kan simfonieë 'n koorbeweging insluit: byvoorbeeld die derde beweging van Joseph Martin Kraus se Symphonie funèbre uit 1792 is 'n koraal op (die Sweedse weergawe van) " Nun lasst uns den Leib begraben ".
19de eeu
Ludwig van Beethoven gebruik 'n koraalagtige einde vir sy sesde simfonie in F (opus 68) van 1808. Die koraalanalogie is nóg sterker in die koorfinale van sy negende simfonie in D-mineur (opus 125) van 1824. Felix Mendelssohn, voorloper van die 19de-eeuse herlewing van Bach, gebruik die koraal "Ein feste Burg ist unser Gott" in die vierde beweging van sy Hervormingsimfonie (simfonie no. 5 in D, opus 107) van 1830. Sy eerste oratorium, Paulus, wat vir die eerste keer in 1836 uitgevoer is, bevat korale soos "Allein Gott in der Höh sei Ehr" en "Wachet auf, ruft uns die Stimme". Sy Lofgesangsimfonie van 1840 bevat 'n beweging gebaseer op die Lutherse koraal "Nun danket alle Gott". Lutherse gesange verskyn ook in die komponis se koraalkantate, sommige van sy orrelkomposisies en in sketse van sy onvoltooide Christus-oratorium.
In die eerste helfte van die 19de eeu is koraalagtige finale bewegings vir simfonieë ook gekomponeer deur Louis Spohr ("Begrabt den Leib in seiner Gruft" sluit sy vierde simfonie van 1832 – genaamd Die Weihe der Töne – af), Niels Gade (tweede simfonie van 1843) en ander. Otto Nicolai het konsertouvertures geskryf wat op "Vom Himmel hoch, da komm ich her" (Kersfeesouverture van 1833) en "Ein feste Burg ist unser Gott" (Kerklike feesouverture van 1844) gebaseer is. Giacomo Meyerbeer het "Ad nos, ad salutarem undam" in sy opera Le profète van 1849 op 'n selfgekomponeerde koraalmelodie gebaseer. Die einste koraalmelodie was die basis vir Franz Liszt se orrelkomposisie Fantasie en fuga op die koraal "Ad nos, ad salutarem undam" van 1850.
In 1881 beskryf Sergei Taneyev koraalharmoniërings, soos dié aan die eindes van Bach se kantates, as 'n noodsaaklike euwel: onkunstig, maar onvermydelik, selfs in Russiese kerkmusiek. Vanaf die 1880's het Ferruccio Busoni begin om korale in sy instrumentale komposisies te gebruik, dikwels aangepas uit of geïnspireer deur modelle van Johann Sebastian Bach, byvoorbeeld BV186 (ongeveer 1881), 'n inleiding en fuga oor "Herzliebster Jesu was hast verbrochen", die derde nommer in Bach se Matteus-passie. In 1897 het hy Liszt se Fantasie en fuga op die koraal "Ad nos, ad salutarem undam" vir klavier getranskribeer. César Franck het die koraal nagevolg in komposisies vir klavier ( Prélude, Choral et Fugue, 1884) en vir orrel 990). César Franck het die koraal nagemaak in sy komposisies vir klavier (Prélude, Choral et Fugue, 1884) en vir orrel (Trois chorals, 1990). Tussen 1889 en 1893 publiseer Johannes Zahn 'n indeks en klassifikasie van alle bekende Evangeliese gesangmelodieë in ses volumes.
'n Koraalagtige tema is regdeur die laaste beweging van Gustav Mahler se derde simfonie van 1896 verweef:
Jane Novak
Jane Novak (12 Januarie 1896 – 3 Februarie 1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente A Little Brother of the Rich (1915), A Nine O'Clock Town (1918), Roads of Destiny (1921), en Colleen of the Pines (1922).
Koraal (musiek)
20ste tot 21ste eeu
IIn sy vyfde simfonie, waarvan die eerste weergawe in 1901–1902 gekomponeer is, sluit Gustav Mahler 'n koraal digby die einde van deel I (2de beweging) in. Die koraalmelodie verskyn weer in 'n getransformeerde weergawe in die laaste beweging van die simfonie (deel III, 5de beweging). Kort nadat Mahler dié simfonie voltooi het, het sy vrou Alma hom verwyt dat hy 'n sombere kerklike koraal by die werk ingesluit het. Mahler het geantwoord dat Bruckner korale in sy simfonieë ingesluit het, waarop sy vrou toe antwoord: "Der darf, du nicht!" (Hy [Bruckner] durf dit doen, jy nie. In haar memoire hou sy vol dat sy haar man daarna probeer oortuig het dat sy krag elders as in die gebruik van kerklike korale in sy musiek gelê het.
Busoni het in die 20ste eeu voortgegaan om Bach-geïnspireerde korale te komponeer, byvoorbeeld korale onderafdelings in sy Fantasia contrappuntistica (1910's). Sports et divertissements, wat in 1914 deur Erik Satie gekomponeer is, open met "Choral inappétissant" (onaangename koraal), waarin die komponis – volgens sy voorwoord – alles gebruik het wat hy van verveligheid geweet het, en wat hy opgedra het aan almal wat nie van hom hou nie. Soos met baie van Satie se musiek, is dit sonder metrum neergeskryf.
Igor Stravinsky het korale in sommige van sy komposisies ingesluit, onder meer 'n "Little Chorale" en 'n "Great Chorale" in sy L'Histoire du soldat (1918) en 'n koraal wat sy Simfonie vir windinstrumente (1920, hersien in 1947) afsluit. "By the leeks of Babilon" is 'n koraal in The Seasonings, 'n oratorium wat verskyn het op An Hysteric Return, 'n P.D.Q. Bach-album uit 1966. Korale maak ook hul verskyning in die musiek van Olivier Messiaen, byvoorbeeld in Un vitrail et des oiseaux (1986–1988) en La ville d'en haut (1989), twee laat werke vir klavier en orkes.
Alleenstaande orkestrale korale is ook uit die werke van Johann Sebastian Bach aangepas: Leopold Stokowski het, onder soortgelyke stukke, die gesang BWV 478 en die vierde beweging van die kantate BWV 4 as korale "Komm, süsser Tod" (opgeneem in 1933) en "Jesus Christus, Gottes Sohn" (opgeneem in 1937) onderskeidelik. Opnames van al die korale van Bach – sowel vokaal as instrumentaal – verskyn in die drie volledige versamelbundels wat uitgereik is rondom die 250ste herdenking van die dood van dié komponis in 2000.
Tipes
Koraalmelodieë is dikwels in barvorm, dit wil sê dit bestaan uit 'n herhaalde eerste frase (wat 'n Stollen genoem word), en 'n afsluitende tweede frase (wat die Aufgesang genoem word). Die harmonisering van só 'n koraalmelodie kan dieselfde harmonisasie herhaal vir albei dele van die Stollen, of kan 'n variasie op die harmonie in die tweede herhaling van die eerste melodie aanbied.
Gedeeltelike lied
Gesangboeke:
Versamelings, byvoorbeeld Bach se vierstemmige koraalversamelings.
Colla parte-begeleiding, byvoorbeeld die slotkorale van Bach-kantates.
Uitgebreide koraaltoonsettings
Koraalfantasieë, byvoorbeeld die openingsbeweging van die Matteus-passie (in Engels eerder 'n "chorus" as 'n "choral" genoem, of "koor" eerder as "koraal" in Afrikaans).
Monodies met instrumentbegeleiding
Stem en continuo, byvoorbeeld Schemellis Gesangbuch (1736) – eerder "Lied" in Duits (of "kunslied" in Afrikaans).
Instrumentaal
In instrumentale koraaltoonsettings, asook navolgings van vierstemmige homofonie, soos koraalfantasie-agtige toonsettings.
Oorspronklik 'n "Choralbearbeitung" (Afrikaans: "koraalverwerking"), dit wil sê 'n toonsetting van 'n bestaande koraalmelodie.
Orrel
Koraalvoorspelle, byvoorbeeld Erster Theil etlicher Choräle (Pachelbel), Clavier-Übung III (Bach).
Nie op reeds bestaande liedere gebaseer nie, byvoorbeeld César Franck se Trois chorals.
Ander
Korale vir solo-klavier is byvoorbeeld in Franck se Prélude, Choral et Fugue (1884), Satie's Sports et divertissements (1914, gepubliseer ongeveer 1923) en Busoni se Fantasia contrappuntistica (veelvuldige weergawes, vroeë 1910's) opgeneem. Die laaste komposisie bestaan ook in die komponis se verwerking daarvan vir twee klaviere (vroeë 1920's).
Barbican Centre
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Barbican Centre for Arts and Conferences
City of London, Londen
Geopen in
1982
Tipe
Konferensie- en kunssentrum
Webtuiste
barbican.org.uk
Raspailia melanorhops
Raspailia melanorhops is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Barbican Centre
Die Barbican Centre is 'n sentrum vir konferensies en uitvoerende kunste in die City of London. Die kunssentrum, wat in Silk-straat, tussen Aldersgate- en Moorgate-straat, geleë en ná 'n boutyd van tien jaar op 3 Maart 1982 deur Haar Majesteit koningin Elizabeth II amptelik ingewy is, is die grootste van sy soort in Europa. Die boukoste het destyds ₤161 miljoen beloop (wat gelykstaan aan ₤480 miljoen volgens die 2014-geldwaarde). Die koningin het tydens die openingsplegtigheid na die kunssentrum verwys as "een van die moderne wonders van die wêreld".
Raspailia melanorhops
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Hooper.
Barbican Centre
Die sentrum, wat in die brutalistiese styl uitgevoer is, maak deel uit van die Barbican Estate-kompleks, 'n groot behuisingsprojek vir 6 000 mense wat onder meer in drie woonsteltorings op 'n hoogte van sowat 120 meter gehuisves word. In die kuns- en konferensiesentrum, wat jaarliks deur byna 1,8 miljoen mense besoek word, word klassieke en popkonserte aangebied, net soos toneelopvoerings, rolprentvertonings en kunsuitstallings. Die Barbican Centre huisves daarnaas ook 'n biblioteek, drie restaurante en 'n musiekkonserwatorium.
Die sentrum se konsertsaal is die tuissaal van twee internasionaal bekende orkeste, die London Symphony Orchestra en die BBC Symphony Orchestra. Sedert 2013 word ook die Londense opvoerings van die Koninklike Shakespeare-toneelgeselskap (Royal Shakespeare Company) hier gehou.
Diospyros quercina
Diospyros quercina is 'n boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Barbican Centre
Die Barbican Centre is in besit van en word ook bestuur en befonds deur die City of London Corporation, die derde grootste befondser van kunsprojekte in die Verenigde Koninkryk.
Diospyros senensis
Diospyros senensis is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Zambië en Zimbabwe.
Raspailia paradoxa
Raspailia paradoxa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Hentschel.
Diospyros preussii
Diospyros preussii is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Kameroen, Nigerië en die Republiek die Kongo.
Cisticolidae
Genera
Van die genera wat aan die familie behoort:
Raspailia hispida
Raspailia hispida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1818 deur Montagu.
Jet Propulsion Laboratory
Die Jet Propulsion Laboratory (JPL) is 'n federale befondsde navorsing- en ontwikkelingsentrum en NASA-veldsentrum in die stad Pasadena in Kalifornië, Verenigde State.
JPL, wat in die 1930's gestig is, word deur NASA besit en deur die nabygeleë California Institute of Technology (Caltech) bestuur. Die laboratorium se primêre funksie is die konstruksie en bedryf van planetêre robotruimtetuie, alhoewel dit ook Aardbaan- en sterrekunde-sendings uitvoer. Dit is ook verantwoordelik vir die bedryf van NASA se Diepruimtenetwerk.
Van die laboratorium se groot aktiewe projekte is die Mars 2020-sending, wat die Perseverance-verkenningstuig en die Ingenuity Mars-helikopter insluit; die Mars-wetenskaplaboratoriumsending, insluitend die Curiosity-verkenningstuig; die InSight-lander (binne-eksplorasie met behulp van seismiese ondersoeke, geodesie en hittevervoer); die Mars-verkenningstuig; die Juno-ruimtetuig wat om Jupiter wentel; die SMAP- satelliet vir grondoppervlakvogmonitering; die NuSTAR X-straalteleskoop; en die komende Psyche asteroïde-wentelaar. Dit is ook verantwoordelik vir die bestuur van die JPL Kleinliggaam-databasis, en verskaf fisiese data en publikasielyste vir alle bekende klein Sonnestelsel-liggame.
JPL se Space Flight Operations Facility en vyf-en- twintig-voet Ruimtesimulator is aangewys as Nasionale Historiese Landmerke. Gedurende JPL se weermagjare het die laboratorium twee ontplooide wapenstelsels ontwikkel, die MGM-5 Corporal en MGM-29 Sergeant intermediêre-afstand ballistiese missiele. Hierdie missiele was die eerste Amerikaanse ballistiese missiele wat by JPL ontwikkel is. Dit het ook 'n aantal ander wapenstelsel-prototipes ontwikkel, soos die Loki-lugafweermissielstelsel, en die voorloper van die Aerobee-klankvuurpyl. Op verskillende tye het dit vuurpyltoetse by die White Sands Proefterrein, Edwards Lugmagbasis en Goldstone, Kalifornië, uitgevoer.
In 1954 het JPL saamgespan met Wernher von Braun se ingenieurs by die Lëer Ballistiese Missiel-agentskap se Redstone Arsenaal in Huntsville, Alabama, om voor te stel dat 'n satelliet in 'n wentelbaan geplaas word tydens die Internasionale Geofisiese Jaar. Die span het teen Project Vanguard verloor, en eerder 'n geheime projek aangepak om ablatiewe herbetredingstegnologie met behulp van 'n Jupiter-C-vuurpyl te demonstreer. Hulle het drie suksesvolle sub-orbitale vlugte in 1956 en 1957 uitgevoer. Met behulp van 'n ekstra Juno I ('n gewysigde Jupiter-C met 'n vierde stadium) het die twee organisasies toe die Verenigde State se eerste satelliet, Explorer 1, op 31 Januarie 1958 gelanseer.
JPL is in Desember 1958 na NASA oorgeplaas, waarmee dit die agentskap se primêre planetêre ruimtetuigsentrum geword het. JPL-ingenieurs het Ranger- en Surveyor-sendings na die Maan ontwerp en bedryf wat die weg vir Apollo voorberei het. JPL het ook interplanetêre verkenning ingelei met die Mariner-sendings na Venus, Mars en Mercurius. Vanaf 2013 het die naby-aardeprogram 95% van asteroïdes gevind wat 'n kilometer of meer in deursnee is wat die Aarde se wentelbaan kruis.
Werknemers
Daar is ongeveer 6 000 voltydse Caltech-werknemers, en gewoonlik 'n paar duisend bykomende kontrakteurs wat op enige gegewe dag werk. NASA het ook 'n permanente kantoor by die fasiliteit wat deur federale bestuurders beman word wat toesig hou oor JPL se aktiwiteite en vir NASA werk. Daar is ook 'n paar Caltech-gegradueerde studente, universiteitstudente en koöperatiewe studente.
Befondsing
JPL is 'n federale befondsde navorsing- en ontwikkelingsentrum (FFRDC) wat deur Caltech bestuur en bedryf word onder 'n kontrak van NASA. In fiskale jaar 2012 was die laboratorium se begroting effens onder $1,5 miljard, met die grootste aandeel aan Aardwetenskap en Tegnologie-ontwikkeling.
Billy Crudup
Billy Crudup (gebore 8 Julie 1968) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Almost Famous (2000), Big Fish (2003), The Good Shepherd (2006), en Watchmen (2009).
Alma mater
Alma mater (Latyn: alma "voedsaam/vriendelik", mater "moeder"; mv. [selde gebruik] almae matres) is 'n allegoriese Latynse frase wat na 'n universiteit of kollege verwys waar 'n persoon voorheen gestudeer het.
Carl Maria von Weber
Carl Maria von Weber (1786–1826) was 'n Duitse komponis, pianis en dirigent. Hy het benewens met die orkeswerke en kamermusiek wat hy gekomponeer het, veral roem verwerf as operakomponis. Carl Maria von Weber is op 18 November 1786 in Eutin in Holstein gebore en het vroeg tekens van musikale talent getoon.
Hy het sy musiekopleiding by verskillende leermeesters ontvang en sy Opus 1, Ses klein fugas, is in 1798 gepubliseer. In 1800 is sy eerste opera, Das Waldmädchen ("Die woudmeisie"), sonder welslae opgevoer en in 1803 was die eerste opvoering van Peter Schmoll ook 'n mislukking. Hy het egter met sy musiekstudies onder die invloedryke Abbé Vogler volgehou, en deur sy bemiddeling is Weber in 1804 aangestel as Kapellmeister in Breslau.
Sy volgende pos was die van musiekdirekteur vir die hertog van Beiere, vir wie se private orkes hy twee simfonieë gekomponeer het: In 1810 het Weber die Duitse operakomponis Meyerbeer in Darmstadt ontmoet en hy is sterk deur hom beïnvloed. In hierdie tyd het hy die Eerste Groot Konsert in C-majeur en sy eenbedryfopera Abu Hassan (1811) gekomponeer. Na besoeke aan Darmstadt, München en Berlyn is Weber in 1813 aangestel as dirigent van die Praagse Opera.
Sy voortreflike werk in Praag, wat die voorbereiding van sy gehore by wyse van gepubliseerde artikels ingesluit het, het hom bekend gemaak en aan die begin van 1817 is hy aangestel as direkteur van die Dresdense Opera. In dieselfde jaar is hy met die sangeres Caroline Brandt getroud. Benewens sy werk by die Dresden-opera het hy nog tyd gevind om te komponeer.
Die gewilde Uitnodiging tot die Dans en die Konsertstuk, Opus 79, dateer uit sy jare in Dresden. In Dresden het Weber ook die opera Der Freischütz begin komponeer, wat in 1821 met groot welslae in Berlyn opgevoer is. Met hierdie opera en die volgende een, Euryanthe (1823), het Weber die Duitse nasionale opera gevestig en die weg voorberei vir die operas van Richard Wagner.
Afgesien van die gewildheid wat Weber in Duitsland geniet het, het sy roem gou deur Europa versprei. Hy het van Covent Garden (Londen) 'n opdrag ontvang vir ’n opera, Oberon, wat in 1826 met groot welslae in Londen opgevoer is. Weber is op 5 Junie 1826 in Londen oorlede.
Katrín Jakobsdóttir
Katrín Jakobsdóttir (uitgespreek ; gebore 1 Februarie 1976) is 'n Yslandse politikus en sedert 2017 die 28ste Eerste Minister van Ysland. Sy is sedert 2007 lid van die Althing vir die kiesafdeling Reykjavík-Noord. In 2003 word sy ondervoorsitter van die Links-Groenbeweging en in 2013 word sy voorsitter. Katrín was sedert 2 Februarie 2009 tot 23 Mei 2013 Minister van Onderwys, Wetenskap en Kultuur en van Nordiese Samewerking.
Zinzan Brooke
Zinzan Valentine Brooke (gebore op 14 Februarie 1965) is 'n voormalige Nieu-Seelandse rugbyspeler wat op die agsteman-posisie gespeel het. Hy het twee broers wat ook op verteenwoordigende vlak rugby gespeel het: Marty, wat vir Auckland en Southland gespeel het; en Robin, wat slot vir Auckland en Nieu-Seeland gespeel het.
Brooke het 58 toetse vir Nieu-Seeland gespeel, en 42 nieinternasionale wedstryde vir die All Blacks. Hy was kaptein van die Auckland Blues in die Super 12-kampioenskappe in 1996 en 1997 en 'n invloedryke figuur in Auckland se oorheersing in die Nasionale Provinsiale Kampioenskap gedurende die laat 1980's en 1990's. Hy het 17 drieë in toetswedstryde gedruk, toe ’n wêreldrekord vir ’n voorspeler. As 'n lid van die Māori Ngāpuhi iwi, het hy ook vir die Nieu-Seelandse Māorispan gespeel.
Rugbyloopbaan
Brooke was 'n stigtersspeler van die Southerners Sports Club (Bangkok) en het in 1994 teen Taradale RFC in die beginspan gespeel. In 1995 publiseer hy sy outobiografie Zinny: The Zinzan Brooke story, geskryf saam met Alex Veysey.
Brooke word beskou as een van die beste spelers wat nog vir die All Blacks gespeel het. Hy het die hardloop- en skopvaardighede van 'n agterlynspeler gehad wat hom uiters beweeglik en rats as voorspeler gemaak het. Hy het eenkeer 'n skepdoel van 48 meter oorgeskop tydens 'n 1995 Rugbywêreldbekerwedstryd, een van drie wat hy in toetswedstryde aangeteken het.
In die 1997 Nuwejaars-eerbewyse is Brooke opgeneem as 'n lid van die Nieu-Seelandse Orde van Verdienstelikheid, vir diens gelewer aan rugby.
Brooke het sy derde skepdoel tydens die All Blacks se indrukwekkende oorwinning van 42–7 teen Wallis by die Wembley-stadion op 29 November 1997 aangeteken. Hy het ook 'n drie vir Christian Cullen opgestel.
In 2007 het die voormalige senter en kaptein van Engeland, Will Carling, sy lys van die "50 grootste rugbyspelers" in The Daily Telegraph gepubliseer, en Brooke die negende grootste speler van alle tye gerangskik, met vermelding:
"Vir 'n voorspeler was sy vaardighede verbysterend. Hy was ewe gemaklik om sewes of 15-man te speel, en het beter skop- en hanteervaardighede gehad as sommige losskakels wat internasionale rugby gespeel het. Bring dit in lyn met sy krag en vermoë as 'n losvoorspeler om die wedstryd te lees – was hy uniek."
Kollege
'n Kollege (Latyn: collegium) is 'n onderwysinstelling of 'n deel van 'n universiteit. 'n Kollege kan 'n tersiêre opvoedkundige instelling wees wat grade toeken, of 'n onafhanklike instelling wat beroepsgerigte onderwys verskaf, of deel vorm van 'n kollegiale universiteit.
Lucas Cruikshank
Lucas Cruikshank (gebore 29 Augustus 1993) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Fred (2008), Marvin Marvin (2012), en Fred: The Show (2012).
Diospyros polystemon
Diospyros polystemon is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Kameroen en die Republiek die Kongo.
Kim Novak
Kim Novak (gebore 13 Februarie 1933) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Picnic (1956), Pal Joey (1957), Vertigo (1958), en Kiss Me, Stupid (1964).
Raspailia rubrum
Raspailia rubrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1911 deur Kirk.
Smithse rooiklipkonyn
Die Smithse rooiklipkonyn (Pronolagus rupestris) is 'n konyn wat in die Wes-Kaap, Oos-Kaap, Vrystaat en die suidelike gedeelte van die Noord-Kaap voorkom.
Voorkoms
Die dier se pels is dig en grof en die kleur is sout-en-peper rooibruin terwyl die onderkant roeserig dofgeel is. Die ken en wange is wit of gryswit. Die diertjie se massa is 1.3 - 3.1 kg. Hierdie spesie is die kleinste van die klipkonyne.
Habitat
Hulle vreet gras, veral jong gras. Hulle kom voor in rotsagtige terrein soos kranse, kliprantjies en rotsagtige klowe met eetbare gras en beweeg nooit weg van hulle tuiste nie. Hulle natuurlike vyande is die luiperd, rooikat en vaalboskat.
Na 'n draagtyd van een maand word een of twee kleintjies gebore gewoonlik in die somer.
Jonny Cruz
Jonny Cruz (gebore 1 Desember 1982) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Small Timers (2011).
Lys van kabinette van Israel
Hierdie is 'n lys van kabinette van Israel.
Māris Kučinskis
Māris Kučinskis (gebore 28 November 1961) is 'n Letse politikus en die huidige Eerste Minister van Letland.
Pronolagus
Pronolagus is die rooiklipkonyn-genus wat hoort tot die familie Leporidae. Daar is drie spesies wat hoort tot die familie.
Diospyros fischeri
Diospyros fischeri is 'n boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is endemies aan Tanzanië.
Diospyros physocalycina
Diospyros physocalycina is 'n boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Gaboen, Kameroen, Nigerië, die Republiek die Kongo en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Raspailia agnata
Raspailia agnata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Topsent.
Diospyros alboflavescens
Diospyros alboflavescens is 'n boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Kameroen en die Sentraal-Afrikaanse Republiek.
Maila Nurmi
Maila Nurmi (21 Desember 1921 – 10 Januarie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Plan 9 from Outer Space (1959) en in die televisiereekse Playhouse 90 (1956), Vampira (1956), en Vampira Returns (1956).
Phil Bennett
Phil Bennett (24 Oktober 1948 – 12 Junie 2022) was 'n Walliese internasionale rugbylosskakel van 1969 tot 1978. Sy aanvoeling en reeks truuks, insluitend sy beroemde systap en uitswaai, het hom 'n gunsteling onder skares gemaak.
Rugbyloopbaan
Bennett, gebore in Felinfoel, Carmarthenshire, het sy debuut vir Wallis op 22 Maart 1969 teen Frankryk in Parys op die ouderdom van 20 gemaak toe hy die eerste Walliese plaasvervanger in internasionale rugby geword het deur die beseerde Gerald Davies te vervang. Bennett het aanvanklik in verskillende posisies gespeel, insluitend heelagter en senter, maar het in 1972 in die losskakelposisie gevestig. Hy het die legendariese Barry John in daardie posisie opgevolg.
Bennett se vorm het beteken dat hy by die Britse en Ierse Leeus aangesluit het op hul beroemde toer na Suid-Afrika in 1974 en 103 punte daarin aangeteken het. Sy 50-meter-drie teen Suid-Afrika in Pretoria op daardie toer was 'n loopbaanhoogtepunt.
Jamesonse rooiklipkonyn
Die Jamesonse rooiklipkonyn (Pronolagus randensis) is 'n konyn wat in sentraal-Namibië, Noordwes en suid en sentraal Zimbabwe voorkom.
Phil Bennett
Rugbyloopbaan
Tog was 'n plek in Wallis se span nie altyd vir hom gewaarborg nie. In 1975 is hy laat vaar vir John Bevan en het eers 'n beseerde Bevan in die wedstryd by die Murrayfield-toets vervang. Hy het 'n deurslaggewende rol gespeel in die laaste wedstryd van daardie seisoen teen Ierland op Cardiff Arms Park, in 'n rekordoorwinning van 32–4.
In 1976 het Bevan 'n besering opgedoen en Bennett is teruggeroep. Na die besering van die destydse Walliese kaptein Mervyn Davies, het Bennett hierdie rol oorgeneem, wat daartoe gelei het dat hy kaptein van die Britse en Ierse Leeus op die 1977-toer geword het. In Augustus 1977 het die Britse en Ierse Leeus eers by Fidji langs gestop op pad huis toe van hul toer deur Nieu-Seeland. Fidji het hulle met 25–21 op Buckhurst Park, Suva, geklop.
Bennett het in 1978 uit internasionale rugby getree, nadat hy in 29 wedstryde gespeel het. Hy het in klassieke styl afgetree deur twee drieë teen Frankryk in 'n oorwinning van 16–7 te druk. Die oorwinning het verseker dat Wallis hul derde Grand Slam van die 1970's gewen het, en hul tweede in drie seisoene.
Hy het sy klubrugby by Llanelli RFC gespeel, waar hy 16 seisoene gespeel het. Hy het ook 20 keer vir die Barbarians gespeel, insluitend die bekende wedstryd teen die All Blacks in Januarie 1973. In daardie wedstryd was hy die katalisator vir Gareth Edwards se drie vroeg in die wedstryd, wat fynproewers van die spel steeds beskou as een van die beste wat nog gedruk is. Phil het 'n bal wat hoog oor sy kop en in sy eie 22 geskop is, gevang en vier spelers met sy kenmerkende systap ontglip voordat hy die bal na John Williams uitgegee het om die lopie te begin. Dit het kort gevolg op nog 'n bepalende oomblik in sy loopbaan toe hy deur 'n uitsonderlike taktiese skopvertoning sy geliefde Llanelli tot 'n 9–3-oorwinning oor dieselfde toer All Blacks in Oktober 1972 gehelp het.
In November 2015 is Phil Bennett opgeneem in Wêreldrugby se Heldesaal en in 2007 in die Walliese Sportheldesaal.
Diospyros amaniensis
Diospyros amaniensis is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Kenia en Tanzanië.
Jamesonse rooiklipkonyn
Habitat
Hulle vreet gras, veral jong gras. Hulle kom voor in rotsagtige terrein soos kranse, kliprantjies en rotsagtige klowe met eetbare gras en beweeg nooit weg van hulle tuiste nie. Hulle natuurlike vyande is die luiperd, rooikat en vaalboskat.
Raspailia cervicornis
Raspailia cervicornis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1948 deur Burton.
Jamesonse rooiklipkonyn
Habitat
Na 'n draagtyd van een maand word een of twee kleintjies gebore gewoonlik in die somer.
Securitate
Die Departement van Staatsveiligheid (Roemeens: Departamentul Securității Statului, algemeen bekend as die Securitate) was die amptelike staatsveiligheidsdiens van die Sosialistiese Republiek van Roemenië. Dit is algemeen beskou as een van die grootste, effektiefste en mees onderdrukkende intelligensie- en geheime polisie-agentskappe in die wêreld.
Bondgenote-oorlog
Die bondgenote-oorlog van 91 – 89 v.C. was 'n oorlog tussen die Romeinse Republiek en sy Italiese bondgenote.
Raspailia australiensis
Raspailia australiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Bondgenote-oorlog
Die rede vir hierdie oorlog was dat die bondgenote nie dieselfde regte as Romeinse burgers geniet het nie, maar wel die meeste pligte met hulle gedeel het. Hoewel die oorlog militêr deur Rome gewen is, word ná die oorlog kragtens die Lex Julia en die Lex Plautia Papiria die verskil in burgerregte in Italië opgehef. Die dorpe en stede wat dit betref is municipia of vrystede genoem. Hulle was selfregerend met 'n eie stadbestuur die decuriones
Raspailia australiensis
Die spons behoort tot die genus Raspailia en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Bondgenote-oorlog
Buite Italiĕ word iedereen eers onder keiser Caracalla as Romeinse burger erken.
Voor die oorlog
Voor hierdie oorlog bestaan daar drie soorte burgers in Italie
Daar was nie net Romeinse burgers in Rome nie, maar ook in die talle kolonies wat die stad gestig en en in bepaalde gebiede. Die Romeinse burgers het die meeste regte. Die Latynse burgers was oorspronklik die mense van die Latynse Bond wat Rome verslaan het, maar later het ook ander mense Latyns regte geken. Hulle kan vryelik in Italie rondbeweeg en het dieselfde handelsregte en die reg om te trou.
Die bondgenote was geen burgers van Rome nie maar van die stad of streek waar hulle woon en wat dikwels gedwing is om 'n bondgenoot te wees. Hulle het geen invloed op politieke ontwikkelings nie maar moet byvoorbeeld wel soldate vir die Romeine lewer. Hierdie ongelykheid was lank 'n oorsaak van ontevredenheid. Gaius Grachus het reeds in 122 v.C. geprobeer om iedereen Romeinse burgers te maak, maar die plebejers het gevrees dat dit hulle gratis graanlewerings gaan bedreig en hom gestop.
Die situasie is net vererger toe Crassus en Quintus Mucius Scavola Pontifex 'n wet laat aanneem wat mense wat valselik die Romeinse burgerskap beweer te besit, vervolg. (95 v.C.)
In 91 v.C. probeer M. Livius Drusus opnuut die bondgenote burgerregte te gee, dit word verhoed en hy word vermoor.
Raymond Cruz
Raymond Cruz (gebore 9 Julie 1961) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Clear and Present Danger (1994), Alien: Resurrection (1997), en Training Day (2001), en in die televisiereeks The Closer (2005).
Romulea cruciata var. intermedia
'Romulea cruciata var. intermedia' is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap en die Wes-Kaap.
Carrie Nye
Carrie Nye (14 Oktober 1936 – 14 Julie 2006) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Group (1966) en Creepshow (1982), en in die televisiereeks Great Performances (1971).
Patrysuintjie
Patrysuintjie kan na enige van die volgende artikels verwys:
Diospyros bipindensis
Diospyros bipindensis is 'n boom wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems in Angola, die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Kameroen, Republiek die Kongo, die Sentraal-Afrikaanse Republiek en Uganda.
Leningsplaas
Die leningsplaas (leenplaas, leeningsplaats) is ‘n vroeë vorm van die gebruiksreg van plaasgrond in Suid-Afrika. Dit was staatsgrond wat op enkele eenvoudige voorwaardes aan boere beskikbaar gestel is.
Stelsel
Die VOC het die eerste weilisenies in 1703 aan boere toegeken. Hieruit ontwikkel die veepos, todat in 1714 begin is met die leenplaasstelsel, ‘n sisteem uiters geskik vir die veeboere wat al meer goeie weiveld nodig gehad het vir hul aangroeiende kuddes. Vrugbare grond by riviere en fonteine is vinnig beset en in die proses is die Khoikhoi verdring. ‘n Boer het bloot ‘n geskikte plek gesoek waar hy wil woon en dan van daar af met sy perd ‘n half uur in verskeie rigting gery om so die grense van sy plaas af te baken. ‘n Voorwaarde was dat hy nie inbreuk mag maak op ‘n buurman se plaasgrense nie. Die middelpunt van die nuwe boer se grond was dus minstens ‘n uur te perd van sy buurman se opstel. Hierdie plase in die binneland is nooit opgemeet nie, maar was deur die manier van grensbepaling rond en ongeveer 3 000 morg groot. Die swak afbakening het dikwels tot grensdispute aanleiding gegee. Na die afbakening het die plaaslike landdros aan die nuwe boer ‘n geskrewe permit uigereik. Elke jaar is die huur opnuut verleng nadat die rekognisiegeld (die huur) by die drosdy inbetaal is. Aanvanklik was die huur 12 riksdaalders (ryksdaalders) per jaar, maar vanaf 1732 ‘n 24 riksdaalders. In die jare wat die VOC ‘n tekort aan vleis of trekosse ervaar het, kon die huur in die vorm van beeste vereffen word. Meesal is die huurtydperk deur die owerheid verleng. Slegs as die grond in uitsonderlike gevalle vir ‘n ander doel (soos dorpstigting) benodig is of as ‘n boer agterstallig was met die rekognisiegeld, is die huurpermit teruggetrek. Omdat die boer nie die eienaar van die grond was nie, kon hy dit nie onderverdeel en dit nie aan sy seuns bemaak nie. ‘n Boer is wel toegelaat om twee sulke plase te hê, want veral na die pokke-epidemies onder die Khoi was daar baie onbesette grond in die binneland.
Boerdery
Daar is geboer met Afrikanerbeeste en vleisskape. Bedags is die kuddes opgepas deur die boer se seuns of Khoi-veewagters. Om die vee teen roofdiere te beskerm is hulle saans na die kraal gebring. Langs die spruite en fonteine is dikwels klein tuine aangelê vir ‘n akkertjie met groente, tabak en soms selfs koring. Vir plesier en avontuur is gejag. Een maal per jaar het die boer met sy ossewa  volgelaai met huide, velle, ivoor, volstruisvere, horings en seekoeivet na Kaapstad gegaan. Veral in oorlogstyd was die skepe ‘n goeie afsetgebied. Die boere het eintlik slegs kontant nodig gehad om die rekognisiegeld te betaal.
Lewenswyse
Veeboerdery was vir hierdie mense ‘n lewenswyse, nie in die eerste plek ‘n ekonomiese aktiwiteit nie. Hierdie boere het ‘n eenvoudige en eentonige lewenstyl  met baie vryheid in betreklike afsondering gevoer – ver van die bure, nog verder van die drosdy en die kerk. Hulle was afgesny van die beskawing, onafhanklik, selfonderhoudend en konserwatief. Die opstal was uiters eenvoudig. Met die Boesmans was hulle in konstante konflik. Dikwels het dit gebeur dat ‘n boer terugkom van ‘n tog na die dorp of stad  sy opstal afgebrand terugvind, sy vee gesteel en soms van sy gesinslede vermoor. Die boere het dikwels saamgespan en ‘n kommando  gevorm, maar het geen militêre hulp van die regering ontvang nie. As die grond weens die lae reënval nie maar aan die vereistes voldoen het nie of as die Boesmans te lastig  geraak het, het die boer sy gesin en  besittings op ossewaens gelaai, oor die landsgrense getrek en ‘n nuwe plaas vir hom afgebaken. Gesinne was meesal groot. Sodra die seuns oud genoeg was, het hulle verder noord of oos getrek en vir hulle self ‘n plaas afgepen. So is die grense van die kolonie uitgeskuif tot die Roggeveldberge en die Nuweveldberge en ooswaarts tot die Groot-Visrivier waar die swartmense die blanke  opmars gestuit het. Deur die uitbreiding van die kolonie was die gebied onder beheer van die VOC buite verhouding groot tot die aantal koloniste. Die boere het weinig liefde vir die VOC gehad en hoe verder hulle van die Kaap kon kom, hoe vryer het hulle gevoel. Maar die VOC het hulle gevolg om die huurgeld in te vorder. Onder die trekboer het ‘n semi-nomadiese bestaan ontwikkel. Die trekgees en individualisme wat onder die mense posgevat het, het tot die Groot Trek bygedra.
Nuwe stelsel
Om boere aan die grond te bind en om rondtrekkery te verminder het goew. John Cradock in 1813 ‘n nuwe stelsel van grondbesit ingevoer: ewigdurende erfpag. Alle leningsplase sou opgemeet word en boere sou volle eiendomsreg daarvan verkry. Dit moes groter stabiliteit in die boeregemeenskap bring. Baie boere het aansoek gedoen om eiendomsreg, veral in die noordoostelike dele van die Kaapkolonie. Die invoering van die stelsel het egter so lank gesloer dat boere nogtans met hul kuddes oor die landsgrense verder getrek het.
U-47 (Kriegsmarine)
Die U-47 was was 'n Tipe VIIB duikboot van Nazi-Duitsland se Kriegsmarine tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die duikboot en die kaptein Günther Prien het bekend geword toe hulle die HMS Royal Oak gekelder het in Scapa Flow op 14 Oktober 1939 tydens hulle tweede patrollie.
Bacha Khan Internasionale Lughawe
Bacha Khan Internasionale Lughawe (IATA: PEW, ICAO: OPPS), voorheen bekend as Pesjawar Internasionale Lughawe, is 'n internasionale lughawe geleë in Pesjawar, Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan. Dit is geleë in die suidwestelike punt van die stad Pesjawar en is die vierde besigste lughawe in Pakistan.
U-47 (Kriegsmarine)
Die duikboot se kiel is op 27 Februarie 1937 gelê en te water gelaat op 29 Oktober 1938. Die duikboot het op 7 Maart 1941 verdwyn tydens sy tiende patrollie. Tydens U-47 se loopbaan het sy 'n totaal van 31 vyandelike vaartuie gesink, insluitend die Britse slagskip HMS Royal Oak, en nog nege beskadig. U-47 is een van die suksesvolste Duitse duikbote van die Tweede Wêreldoorlog.
Bacha Khan Internasionale Lughawe
Een van die hoofaanloopbane van die lughawe word gekruis deur 'n spoorlyn bekend as die Khyber-treinsafari, wat na die dorp Landi Kotal in die Khyberpas loop, alleenlik met toerisme ten doel. Die lughawe is op 27 Januarie 2012 herdoop na Abdul Ghaffar Khan (met die bynaam Bacha Khan), 'n prominente Brits-Indiese vryheidsvegter en later Pakistanse Pasjtoene-aktivis. Die lughawe is van 2016 tot 2018 omvattend herbou.
U-47 (Kriegsmarine)
In 2016 is een van die foutiewe torpedo's wat op HMS Royal Oak geskiet is, gevind en geïdentifiseer.
Bacha Khan Internasionale Lughawe
Geskiedenis
Bacha Khan Internasionale Lughawe is strategies geleë in die hartjie van Pesjawar, ongeveer 180 km vanaf Islamabad (die federale hoofstad van Pakistan) wat dit sowat twee uur se ry vanaf die hoofstad via die M-1-snelweg maak. Aangesien Pesjawar die hoofstad van die Khyber Pakhtunkhwa-provinsie is, bied dit wêreldverbindings vir die meerderheid van die noordwestelike streek van die land en aangrensende gebiede van Afghanistan. Aangesien die provinsie 'n groot Afghaanse Pasjtoen-gemeenskap het wat binne KPK woon, is Afghaanse vlugte nog altyd aan die toeneem.
U-47 (Kriegsmarine)
Kelder van die HMS Royal Oak
Op 8 Oktober 1939 het U-47 met haar tweede patrollie begin. Op 14 Oktober 1939 (ses dae nadat sy die hawe verlaat het), het sy daarin geslaag om die Britse Vloot se primêre basis by Scapa Flow binne te dring. Alhoewel die meeste van die tuisvloot nie destyds in die basis was nie, het U-47 daarin geslaag om 'n teiken, die slagskip HMS Royal Oak, te vind. Nadat sy die Royal Oak gewaar het, het sy met haar torpedo's op die skip gevuur. Haar eerste twee salvo's het niks meer gedoen as om 'n ankerketting te sny nie. Nadat die torpedobuise herlaai is, het die laaste salvo van drie torpedo's die Britse oorlogskip getref en erge oorstromings veroorsaak. Met 'n kantel van 15 grade, is haar oop patrypoorte onder water, wat die oorstromings vererger en die kanteling tot 45 grade verhoog het; die Royal Oak het binne 15 minute gesink met die verlies van meer as 800 man. Na die aanval het Prien die bynaam Der Stier von Scapa Flow ("Die Bul van Scapa Flow") gekry; die embleem van 'n snorkende bul is toe op die toring van U-47 geverf en die beeld het gou die embleem van die hele 7de U-bootflotilla geword. Prien is bekroon met die Ridderkruis van die Ysterkruis, die eerste matroos van 'n U-boot en die tweede lid van die Kriegsmarine wat hierdie toekenning ontvang het. Die res van die bemanningslede is met die Ysterkruis bekroon. Twee ander U-47-bemanningslede het ook later tydens die Tweede Wêreldoorlog die Ridderkruis verwerf: die hoofingenieur (Leitender Ingenieur) Johann-Friedrich Wessels en 1ste wagoffisier (I. Wachoffizier) Engelbert Endrass.
Baie jare later, in September 2002, het een van die onontplofte torpedo's wat U-47 tydens die aanval op die Royal Oak afgevuur het na die oppervlak gestyg van sy rusplek op die bodem. Die onontplofte torpedo, minus sy plofkop, het geleidelik na die kus gedryf, waar dit deur 'n bemanningslid aan boord van die Noorse olietenkskip Petrotrym opgemerk is. ’n Britse Vloot sleepboot het die torpedo onderskep, en nadat dit geïdentifiseer is dat dit aan U-47 behoort het, het EOD-personeel (explosive ammunition disposal) dit ’n myl van die kus onskadelik gestel.
Bacha Khan Internasionale Lughawe
Struktuur
Pesjawar is 'n belangrike passasierspilpunt met 75% internasionale vlugte. Die lughawe het 'n paar fasiliteite om die basiese behoeftes van reisigers te hanteer, soos telefoonhokkies, valutawissel, outomatiese tellermasjiene (OTM'e), internetstasies, inligtingstoonbanke, geskenk- en aandenkingswinkels, peuselhappiewinkels, huurmotordienste en 'n poskantoor.
Die aanloopbaan is 2 700 meter lank en 40 meter wyd met 3 meter skouers aan weerskante wat ooreenstem met die Internasionale Burgerlugvaartorganisasie Kategorie 4E. Dit word gekruis deur 'n (selde werkende) spoorlyn, een van die min sulke aanloopbane in die wêreld. Maksimum kapasiteit: Boeing 777-300ER. Daar is neus-in-parkering vir 4 wyerompvliegtuie op 'n slag of 3 Airbus- en 2 smalrompvliegtuie op 'n slag. Die lughawe het 2 lugbrûe wat in 2018 gebou is.