cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canon EF 70–200mm lens
Die lens kom in vyf verskillende weergawes, wat almal vaste maksimum lensopeninge het by al die fokusafstande en is L-reekslense. Die f/4 nie-IS weergawe, die goodkoopste L-reekslens deur Canon gemaak, is gewild onder die gewig-sensitiewe landskapfotograwe en amateurs wat L lens gehalte wil he sonder om duisende dollar te spandeer. Die f/2.8 weergawes is gewild onder gebeurtenisfotograwe en fotojoernaliste waar laer ligvermoëns vereis word; sommige portretfotograwe verkies ook hierdie lens omrede die verbeterde agtergrondvervaging wat deur die f/2.8 diafragma gebied word. Die nie-IS f/2.8 weergawe is vrygestel in 1995 en vervang die EF 80–200mm f/2.8 L lens.
Inhaca
Inhaca (voorheen ook Inyack-eiland genoem) is 'n Mosambiekse nedersetting op 'n subtropiese eiland aan die Oos-Afrikaanse kuslyn. Die naam Inhaca verwys ook na die eiland waarop die nedersetting geleë is (Ilha Da Inhaca in Portugees). Die Inhaca-nedersetting sentreer om 'n sendingstasie en is geleë ongeveer 32 km oos van Maputo in die Maputoprovinsie van Mosambiek. Inhaca-eiland is geleë 26°S, 33°O, en skei Maputobaai (Baia de Maputo) aan die westekant, van die Indiese Oseaan na die ooste. Die eiland van 52 km² het 'n onreëlmatige kuslyn en word van die Machanguloskiereiland op die vasteland geskei deur 'n 500m-breë seestraat te Ponta Torres. Die skiereiland maak deel uit van die Lubombo Oorgrensbewaringsgebied.
Canon EF 70–200mm lens
Die IS-weergawe lense gebruik 'n agt-lem diafragma wat byna 'n ronde opening gee wanneer dit tot stilstand kom. Weerverseëlde Canonprodukte is nie heeltemal verseël teen die omgewing nie, hulle bied net meer weerstand as die nie-verseëlde weergawes. Hierdie lense is verenigbaar met die Canon Extender EF teleconverters. Danksy sy interne inzoem meganisme, is daar nooit enige "lens kruip" indien die lens na die grond toe gerig word nie.
Avia B-534
Die Avia B-534 is 'n Tsjeggo-Slowakiese dubbeldekker vegvliegtuig wat in Augustus 1933 sy nooiensvlug voltooi het en 'n gevorderde vliegtuig vir sy tyd was. Dit was goed bewapen, met uitstekende hanteerbaarheid en 'n hoë topsnelheid.
Inhaca
Ekonomie
'n Bevolking van 2 000 mense word onderhou op visvangs en landbou. Met laaggety oes die vroue krappe, oesters en vis van die westelike vlakwater. Met hooggety verlaat visserbote die eiland vir diepseevisvangs.
Avia B-534
Konstruksie
Die vlerke was van staal gemaak wat met materiaal bedek is en die romp uit staalbuise en kliknaels wat met metaalplate of materiaal bedek is. In April 1934 het die vliegtuig die Tseggiese nasionale spoedrekord verbeter tot 365,74 km/h. Die voorste Tseggiese eenhede was met ongeveer 300 van die vliegtuie toegerus wat tydens die Munchenkrisis van September 1938 diens gedoen het. Na die Duitse besetting van Tsjeggo-Slowakye het Slawiese Lugmageenhede teen die Rooi Leër geveg. Die Luftwaffe het ook in 1939 die vliegtuie ondersoek en vir 'n kort tydperk gebruik.
Inhaca
Geografiese kenmerke
Die eilanddimensies is ongeveer 12 km (Noord-Suid) by 7 km (Oos-Wes). Die hoogste punt bo seevlak is die 104m hoë Inhacaberg teen die noordoostelike kuslyn. 'n Skiereiland aan die suidwestekant staan bekend as Ponta Punduine. Ponta Torres aan die suidooste nader die vasteland. Twee binnelandse vleie word onderskeidelik by die noordelike vliegveld en suidelike Nhaquene aangetref. Benewens Inhaca-nedersetting aan die weskus is daar vyf kleiner gehuggies waaronder Inguane, Ridjeni en Nhaquene.
Verblyf en toegang
Reisigers het 'n keuse van twee herberge waarvandaan verskillende ekskursies gereël kan word, insluitend skuba- en snorkelduik. Kampeerders kan ook oorbly in 'n kampeerarea binne loopafstand van die kaai. Kampeerders moet gebottelde water en eie tente saamneem, maar voedsel is beskikbaar.
Die herberge kan met retoervlugte vanaf Maputolughawe bereik word en die eilandvliegveld word binne tien minute bereik. 'n Bootvaart per veerboot of boot uit Maputo duur twee na drie ure. Reisigers vertrek vanaf Maputo se veerbootterminaal en kan die eilandkaai met hooggety bereik, maar moet met laaggety 'n gedeelte vlakwater te voet oorsteek. Reiskoste beloop R300 (Suid-Afrikaanse Rand) per persoon per veerboot tot R500 per persoon per boot (2002).
Ekotoerisme
Die eilandhabitat bestaan uit sentrale bewerkte lande, grasvlaktes na die noorde en usnea-bedekte woude op die oostelike sandduine. Ekstensiewe ontblote moddervlaktes omsoom die wes- en suidkus met laaggety. Drie onbeskadigde koraalriwwe is binne 500m van die westelike kuslyne geleë. Almal is bewaarde marine reservate. Aansienlike wortelboombosse groei op die noordkus en in suidelike Sacobaai.
Onder die 160 koraalsoorte is Tak- en Plaatkoraal. Opvallende vissoorte is Moraypaling, seebaars, barrakuda en koningvis. Ander teenwoordig is briekwabaars, skerpioenvis, vlindervis, blaasopies, papegaaivis en seeperde. Walvishaaie en mantas besoek die kus in somer.
Voëlspesies van bewaringbelang is kleinpelikaan, kuifkopsterretjie, krapvreter, groot- en mongoolse strandkiewiete, terekruiter, dubbelbandslangarend, mangliedvisvanger, gryskruisswael en natallyster. Die suidelike Nhaquenevlei en Sacobaai is somertuistes van die rare roetvalk. Die noordelike Portugese Eiland is 'n rusplek van verskeie sterretjiespesies. Spesiale voëls van beperkte verspreiding is ruddse kleinjantjie, bloukruissuikerbekkie en rooskeelkolpensie.
Leon Uris
Leon Marcus Uris (3 Augustus 1924 – 21 Junie 2003) was 'n Amerikaanse skrywer, bekend vir sy historiese fiksie en intensiewe navorsing wat sy romans voorafgegaan het.
Biografie
Leon Uris is gebore in Baltimore, Maryland, in die VSA. Hy was die seun van Joods-Amerikaanse ouers. Sy vader het 'n jaar in Palestina spandeer ná die Eerste Wêreldoorlog voordat hy na die VSA emigreer het.
Uris maak nooit hoërskool klaar nie – hy het die vak Engels drie maal gedruip.
Hy sluit aan by die Amerikaanse Vloot op sewentienjarige ouderdom, en werk in die Tweede Wêreldoorlog as radiobemanner vanaf 1942 tot 1945.
Rossouw, Oos-Kaap
Rossouw is 'n landelike gehug in Joe Gqabi-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaapprovinsie van Suid-Afrika.
Leon Uris
Biografie
Hy kry malaria, en terwyl hy aansterk in San Francisco ontmoet hy Betty Beck, met wie hy in 1945 trou.
Hy werk ná die oorlog as draaiboekskrywer en koerantkorrespondent.
Hy is drie maal getroud. Hy het drie kinders by Betty, en skei van haar in 1968 en trou toe met Margery Edwards in 1969. Sy sterf die volgende jaar in wat as 'n selfmoord beskou word. Hy trou weer in 1970 met Jill Peabody. Hulle het twee kinders, voordat hulle skei in 1989.
Hy sterf aan nierversaking in Long Island, New York op agt-en-sewentigjarige ouderdom.
Masaharu Suzuki
Masaharu Suzuki (gebore 3 Augustus 1970) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Hans Sluga
Hans D. Sluga (Gebore 24 April 1937) is 'n Duitse akademikus, wie as dosent in filosofie aan die Universiteit Kollege Londen gedien het en  nou 'n professor van filosofie aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley is, waar hy klasgee sedert  1970. Hy doseer en skryf oor onderwerpe in die analitiese filosofie sowel as politieke filosofie en word veral beȉnvloed deur die denke van Gottlob Frege, Ludwig Wittgenstein, Martin Heidegger, Friedrich Nietzsche en Michel Foucault.
Opvoeding
Sluga studeer aan die Universiteit van Bonn en die  Universiteit van München. Hy verwerf 'n BPhil aan die Universiteit van Oxford, waar hy onder  R. M. Hare, Isaiah Berlin, Gilbert Ryle en Michael Dummett studeer. Hy beskryf sy filosofiese oriëntasie as volg: "My totale filosofiese uitkyk is radikaal histories. Ek glo dat ons onsself net kan verstaan as wesens met 'n besonderse evolusie en geskiedenis.”
Filosofiese werk
Sluga het veral gefokus op die vroeë geskiedenis van die analitiese filosofie. In sy werke oor Gottlob Frege het hy gepoog om die invloed van Immanuel Kant, Hermann Lotze, en van Neo-Kantiane soos Cuno Fischer en Wilhelm Windelband op Frege se sienings ten opsigte van die grondslae van wiskunde en in die teorie van betekenis, uit te lê. Hierdie historiese georiënteerde benadering tot Frege se denke bring hom in skerp konflik met Michael Dummett se "realistiese" interpretasie van Frege. Sluga se werk in analitiese filosofie word beinvloed deur sy betrokkenheid met Wittgenstein se denke op wie se vroeë en latere werke hy studiestukke gefokus het. Sy werke oor beide Frege en Wittgenstein het bygedra tot die ontwikkeling van die studie van die geskiedenis van analitiese filosofie, as 'n veld binne die analitiese filosofie.
Sedert die vroeë 1990s het Sluga toenemend begin fokus op die politieke filosofie. In Heidegger's Crisis ondersoek hy die vraag waarom filosowe van Plato tot hedendagse filosowe gereeld betrokke raak by gevaarlike politieke aangeleenthede. Sluga analiseer Heidegger se politieke betrokkenheid deur dit in die groter konteks van die ontwikkeling van die Duitse filosofie in die Nazi periode te plaas. Hy poog daardeur om te wys dat baie diagnoses van Heidegger se politiek is misplaas aangesien dit te nou gefokus is op die persoon en werk van Heidegger. Hy bevraagteken veral, die bewering dat Heidegger se kritiek van rede geblameer kan word vir sy politieke foute deur daarop te wys dat nougesette " rasionaliste" onder die Duitse filosowe ook geneig was tot dieselfde foute. Sluga se boek poog om te wys dat die bereidheid om hulself in politiek betrokke te raak nie slegs vir Heidegger nie, maar ook vir die Neo-Kantiane soos Bruno Bauch, Neo-Fichtiane soos Max Wundt, en Nietzschiane soos Alfred Baeumler uiteindelik was as gevolg van hul misplaaste geloof dat hulle leef deur 'n tydvak van 'n wêreld historiese krisis waarin hulle spesifiek geroepe voel om betrokke te raak.
Sy boek Politics and the Search for the Common Good poog Sluga om politiek te her-bedink in substansiële nuwe terme. Sluga onderskei daarintussen die lang tradisie van "normatiewe politieke teoretisering" wat strek van Plato en Aristoteles deur Kant na kontemporêre skrywers soos John Rawls en 'n meer resente vorm van "diagnostiese praktyk" wat ontstaan het in die 19de eeu en wie se eerste gebruikers Karl Marx en Friedrich Nietzsche was. Sluga argumenteer dat diagnostiese politieke filosofie, nie poog om politieke norme te skep deur 'n proses van abstrakte filosofiese beredenering nie, maar poog om praktiese gevolgtrekkings te bewerkstellig deur 'n proses van die versigtige diagnose van politieke realiteite.
Sluga identifiseer homself met hierdie benadering van politieke filosofering en gaan hy voort om die denke van Carl Schmitt, Hannah Arendt, en Michel Foucault te analiseer as 20ste eeuse voorbeelde van die diagnostiese benadering. Die boek poog om die voordele en suksesse van die diagnostiese metode sowel as die tekortkomminge en inherente beperkings te belig. Deur dit te doen, het Sluga die verstaan van politiek aan die hand van Wittgenstein se metodologiese konsepte verduidelik. Hy karakteriseer politiek as 'n fenomeen wat soos 'n familie lyk en argumenteer dat die konsep van politiek nie as natuurlik geidentifiseer moet word nie. Dit is daarom ook verkeerd om aan te neem dat daar 'n enkele “algemene goeie” (common good) is waartoe alle politiek streef. Soortgelyk, moet ons van die geloof dat daar 'n beste vorm van regering is (byvoorbeeld demokrasie) afstand doen. Politiek moet eerder beskou word as 'n voortdurende soeke na 'n gemeenskaplike goeie, wat geen finale en voldoende antwoord het nie.
Dit is 'n sfeer van onsekerheid waarin ons funksioneer, altyd met 'n radikale onvolledige en onbetroubare prentjie van altyd veranderende idees van waar ons is en waar ons wil gaan. Die institusionele vorms wat hierdie soekogte aanneem sal oor tyd verander. Sluga stem saam met ander diagnostiese denkers dat die klassieke institusies van die moderne staat nou plek maak vir 'n nuwe vorm van politieke orde wat hy noem “die korporatiewe”, wie se vraagstukke gedefinieer word deur groeiende bevolkings, vinnige tegnologiese verandering en 'n groeiende omgewings krisis.
Artikels
Polt and G. Fried, Yale U.P., New Haven 2001
Anette Karlsen
Anette Karlsen (gebore 24 April 1947) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Torndal Cousins (1973) en Mig og mafiaen (1973), en in die televisiereekse Krigsdøtre (1981) en Rejseholdet (1983).
Sidney Toler
Sidney Toler (28 April 1874 – 12 Februarie 1947) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Charlie Chan at Treasure Island (1939), Charlie Chan in the Secret Service (1944), The Shanghai Cobra (1945), en Dark Alibi (1946).
Seringboom
Die sering (Melia azedarach) is 'n bladwisselende indringerplant en klein tot groot boom wat inheems is aan Suidoos-Asië en Australië. Dit kom feitlik oor die hele Suid-Afrika voor behalwe die westelike Noord-Kaap en staan ook bekend as die Maksering.
Voorkoms
Die boom kan tot 20 m hoog word en het verspreide takke en 'n geronde kroon. Die bas is rooibruin en glad. Die blare is saamgestel en varingagtig met getande groterige ovaal blaartjies. Hulle is blinkgroen aan die bokant en word geel in die herfs. Die lila blomme kom voor in digte, eindstandige hofies en is soetgeurig. Die bessies is ertjiegrootte en word bruin wanneer hulle ryp is. Dit word geëet deur loeries en ander voëls. Inname van ryp bessies deur mense kan lei tot braking, diarree, asemhalingsprobleme, bewerasies, en stuipe in kinders.
Indringerplant
In Suid-Afrika is Meliea azedarach as 'n kategorie 1b-onkruid geklassifiseer, maar kategorie 3 in stedelike gebiede.
Braille
Braille is ’n skryfstelsel wat deur gesiggestremdes gebruik en tradisioneel met opgehewe letters geskryf word. (Dit word verkieslik nie met ’n hoofletter gespel nie. ) Braillegebruikers kan rekenaarskerms en ander elektroniese toerusting lees danksy spesiale tegnologie. Hulle kan ook ’n braille-stilus of -tikmasjien gebruik om dit te skryf.
Orcagna
duimnael|200px|Standbeeld van Andrea Orcagna, [[Uffizi, Florence ]]
Andrea di Cione di Arcangelo (c. 1308 – 25 Augustus 1368), beter bekend as Orcagna, was 'n Italiaanse skilder, beeldhouer en argitek wat aktief was in Florence. Hy het as konsultant gewerk aan die Katedraal van Florence en toesig gehou oor die konstruksie van die vooraansig van die Orvieto Katedraal. Sy Strozzi Altaarstuk (1354–57) is noemenswaardig omrede dit 'n nuwe rol vir Christus daargestel het as bepaler van Katolieke leerstellinge en pouslike gesag.
Reece Shearsmith
Reece Shearsmith (gebore 27 Augustus 1969) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Shaun of the Dead (2004) en High-Rise (2015), en in die televisiereekse The League of Gentlemen (1999) en Psychoville (2009).
Orcagna
Werke
Orcagna se werke sluit in:
Braille
Agtergrond
Braille-karakters is klein, vierkantige blokkies wat "selle" genoem word en bevat klein, opgehewe knoppies. Die getal en rangskikking van dié knoppies onderskei een karakter van ’n ander. Omdat die onderskeie braille-alfabette ontstaan het as transkripsiekodes van gedrukte skryfstelsels, verskil die karakters van taal tot taal.
Orcagna
Werke
Die mosaïekdekorasie van die Katedraal van Orvieto word onder andere toegeskryf aan Orcagna.
Jolene Blalock
Jolene Blalock (gebore 5 Maart 1975) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Sex Tape (2014) en in die televisiereekse Stargate SG-1 (1997) en Star Trek: Enterprise (2001).
Orcagna
Leerlinge
Van Orcagna se leerlinge was:
Braille
Agtergrond
Brailleselle is nie al wat opgehewe gedruk word nie. Daar kan ook opgehewe illustrasies en grafika voorkom waarvan die lyne óf solied is óf uit ’n reeks knoppies en pyltjies bestaan wat groter as die brailleknoppies is.
Vanweë skermleessagteware het die gebruik van braille afgeneem. Braille-opvoeding bly egter belangrik in die onderrrig van gesiggestremde kinders en lei tot ’n beter kans op indiensneming.
Skryf in braille
Braille kan met die hand geskryf word met behulp van ’n stilus waarmee elke knoppie van agter af op die papier gemaak word, dus in ’n spieëlbeeldvorm, of ’n brailletikmasjien of elektroniese braillemasjien kan gebruik word. Omdat brailleletters nie eintlik uitgevee kan word nie, word ’n fout uitgewis deur al ses knoppies in ’n sel te maak. ’n Blad kan ook op albei kante met braille bedruk word, met duikies in die papier aan die kant waarop die knoppies gelees word. (Sien die foto regs bo in die kassie.)
Deur ’n rekenaar of ander elektroniese toestel te gebruik kan braille geskep word met ’n braille-leesmasjien wat die letters voortdurend kan verander.
Die aanvanklike 6-punt-braillestelsel is later aangevul met ’n 8-punt-stelsel. Twee bykomende knoppies is onderaan die selle gevoeg, met die nommers 7 vir die knoppie links onder en 8 vir die knoppie regs onder. Daarmee kan ’n hoofletter in dieselfde sel as die letter self aangedui word, en meer karakters kan gebruik word. Al 256 (28) moontlike kombinasies van die 8-punt-stelsel kom in die Unicode-standaard voor.
Loxton
Loxton is 'n klein skaapboerdery-dorpie in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die dorp lê 81 km wes van Victoria-Wes en 63 km suid van Carnarvon aan die voet van die Uitspanberg.
Geskiedenis
Loxton is in 1899 aangelê op die plaas Phizantefontein, wat van AE Loxton gekoop is, as 'n skaapboerderysentrum en word in 1905 'n munisipaliteit.
Omgewing
Daar is 'n dam aan die oostekant van die dorp wat gevoed word deur 'n natuurlike fontein. Tydens die oorstromings in die noordweste van die Kaapprovinsie in Maart 1961 het die damwal bokant Loxton gebreek en groot skade aangerig. Elf nuwe huise is gebou en driekwart van die bestaande geboue moes herstel word. Daar is Boesmanrotskuns op die plaas Taaibosfontein te sien.
NG gemeente Rondebosch
Die NG gemeente Rondebosch is 'n geskiedkundig belangrike gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die gelyknamige, suidelike voorstad van Kaapstad. Die gemeentegrense omvat, ná die inlywing van 'n gedeelte van Die Vlakte in 1989 en van die hele Keurboom in Desember 1990, Rondebosch se enigste twee dogtergemeentes, die voorstede Rondebosch, Nuweland, Rosebank, Claremont, Mowbray en Rondebosch-Oos – 'n reusegebied vir 'n voorstedelike gemeente.
Rondebosch het in 1891 begin as 'n baie klein en hoofsaaklik Engelstalige gemeente, maar met die jare het die lidmate skerp toegeneem namate ál meer Afrikaanssprekendes in die suidelike voorstede kom woon het. Die lidmaattal het omstreeks 1965 op sowat 1 700 'n hoogtepunt bereik en daarna, ondanks die inlywing van albei dogtergemeentes, tot 2015 meer as sewevoudig afgeneem.
Baie redes kan aangevoer word vir dié daling. Die suidelike voorstede was nog altyd ’n onafrikaanse omgewing waarin Afrikaanssprekendes altyd ’n klein minderheid was. Mense wat in ’n Afrikaanse omgewing wil woon tussen Afrikaanssprekendes, sal hulle dus liewer in die noordelike voorstede gaan vestig. Ook is Rondebosch en omstreke ’n gesogte woonbuurt met duur eiendom, wat dit vir jong gesinne moeilik maak om hulle hier te kom vestig. Dit het gelei tot die verengelsing van die twee Afrikaanse en een tweetalige skool binne die gemeentegrense, wat as ’n bykomende afskrikmiddel dien vir jonger lidmate wat graag hul kinders in Afrikaans wil laat onderrig. Ook het die klein maar belangrike voedingsbron van die Groote Schuur-landgoed, waar kabinetsministers woon, vir Rondebosch omstreeks 1994 weggeval toe die parlement se samestelling ingrypend verander het.
Kaapstad, die moeder van hul almal
Teen die jaar 1820 het die bevolking van Kaapstad sowat 18 000 getel, waarvan meer as 8 000 blankes was. Die syfer het vinnig toegeneem en die stad het in alle rigtings uitgebrei. Die middestad was nog die belangrikste woonbuurt, maar openbare geboue en handelshuise het langsamerhand die statige burgerwonings begin verdring. Vir die welgesteldes en die deftiges het dit ál meer gewoonte geraak om na die latere voorstede uit te wyk. Eers was Groenpunt, Drieankerbaai en Seepunt, met hul gematigde seeklimaat die gewildste toevlugsoorde, maar spoedig het die stroom sterker begin vloei na die suidekant. Anderkant die digbevolkte Papendorp het Rondebosch, een van die vroegste nedersettings buite die middestad, met sy skilderagtige omgewing, sy aanvallige villas en sy pragtige tuine 'n baie gunstige indruk gemaak. Hier het daar sowat 200 blankes gewoon, terwyl Wynberg, met sy militêre kamp, digter bewoon was.
Destyds het die Kaapse predikante die geestelike sorg van die hele bewoonde deel van die Skiereiland, van die ou Societeitshuys op Seepunt tot by Uiterst Hoek anderkant Simonstad, op hulle geneem. Vir baie van die inwoners van die Suid-Skiereiland, tussen Simonstad en Soutrivier tot by Kuilsrivier, het die afstand na Kaapstad met die swaar bergpaaie en die dwarrelende waaisand van die Kaapse Vlakte en Duine gereelde kerkbesoek erg bemoeilik. En waarskynlik om dieselfde rede het die leraars van die Kaap die mense ook maar nie te ywerig opgesoek nie.
So het die verlange na afstigting van hierdie gedeelte van die uitgestrekte Kaapse gemeente mettertyd posgevat. Hieroor is daar in Junie 1829 op 'n byeenkoms van belangstellende lidmate op Alexander van Breda se plaas Boshof beraadslaag en besluit. Gelukkig het hulle in sir John Truter, wat destyds aan die Kampgrond op Wynberg gewoon het, 'n kundige en geesdriftige kampvegter gehad en hul eenparige versoek om onder die leiding van hul leraars 'n afsonderlike gemeente te stig, is deur die Kaapse kerkraad en die koloniale regering in 'n gunstige lig beskou.
Wynberg, eintlike moedergemeente
Op 20 September 1829 bevestig ds. Abraham Faure, leraar van Kaapstad en konsulent van die nuwe gemeente, die eerste kerkraadslede van NG gemeente Wynberg in hul amp. Die plegtige verrigtinge van dié geskiedkundige dag het in 'n ruim vertrek van die woonhuis van die heer E.A. Buijskes op sy bekende plaas Onder Schuur (later Westbrooke) plaasgevind, met ander woorde binne die grense van die latere Rondebosse gemeente. Van die ses eerste kerkraadslede het drie in die omgewing van Rondebosch gewoon, naamlik ouderling Alexander van Breda (1755–1842) op Boshof, diaken Cornelis Mostert (1787–1862) op Valkenburg en sy swaer diaken W.A. van Schoor (1782–1845) op Malta.
Daar was aanvanklik onsekerheid oor die mees geskikte perseel vir die nuwe gemeente se kerkgebou. Sommige wou dit op Wynberg hê en ander op Driekoppe (die latere Mowbray). In Augustus 1831 word die hoeksteen van die eerste kerkgebou vir die gemeente egter op 'n perseel gelê wat deur die regering aan die gemeente geskenk is en wel die hoogte waar Wynberg se kerkgebou vandag nog staan. In Desember 1834 was dit dr. Faure se voorreg om sy jongste broer, dr. Philip Eduard Faure (1811–1882), as die eerste leraar van die NG gemeente Wynberg te bevestig. Rondebosch en sy omgewing sou vir die volgende ses dekades en meer deel wees van hierdie oudste dogtergemeente van die NG gemeente Kaapstad in die Skiereiland en tot aan sy dood het dr. Faure sy mense hier getrou bearbei. Hoe groot die behoefte aan beter geestelike bearbeiding in hierdie dele van die Skiereiland werklik was, blyk daaruit dat die flinke leraar van Wynberg voor 1850 reeds met wyksdienste op Simonstad, Houtbaai en Claremont begin het, terwyl Philippi en Mowbray kort hierna by die lysie gevoeg is.
Bediening op Claremont
In Junie 1849 het ds. Faure aan die Wynbergse kerkraad die wenslikheid van 'n afsonderlike werksaamheid in Claremont voorgedra. Bewus daarvan dat die bevolking van dié deel van hul gemeente aanmerklik toegeneem het, was die kerkraad vir die voorstel te vinde en drie dae later is daar met die werk van opvoeding en onderwys begin. Toe die skool van die Londense Sendinggenootskap gestaak moes word, is die kerkraad dringend gevra om dit oor te neem. 'n Kroniese tekort aan fondse het hulle huiwerig gemaak om die taak aan te pak, maar die nodige hulp het uit 'n onverwagte oord gekom: 'n Engelse heer wat hom kort vantevore daar gevestig het, het onderneem om vir ses maande die huur van die gebou te betaal. Uit die kerkkas is daar 'n gedeeltelike toelaag vir 'n onderwyser bewillig, terwyl daar verder op vrywillige bydraes gesteun is.
Terselfdertyd sou die leraar op sekere Sondagnamiddae, wanneer daar op Kalkbaai geen diens was nie, in Claremont kom preek. Dit het op 'n gereelde maandelikse diens uitgeloop en in 1851 het die kerkraad die skoolgebou teen £225 gekoop. Toe die dienste later nie meer nodig was nie, is die gebou aan ene J.A. van Niekerk verkoop wat dit aan die Wesleyaanse Sending oorgemaak het. In 1893 kom dit in die hande van die NG Sendinggemeente Wynberg en hulle staan dit weer af aan die sendinggemeente Claremont, wat teen die einde van 1924 gestig is.
Bediening op Mowbray
Die ou plaas Welgelegen het jare lank aan 'n tak van die vooruitstrewende familie Van Reenen behoort, maar ook die familie Mostert het daar gewoon. Die gedeelte van die opstal by die ou meul, vroeër waarskynlik buitegeboue van die plaas en in later jare 'n ministerswoning, het later behoort aan Sybrand J. Mostert (1791–1872), 'n skoonseun van Gysbert van Reenen. Vanweë sy belangstelling in kerklike sake het hy tot gerief van die mense in die buurt van sy plaas, 'n stuk grond vir die oprigting van 'n kerkie geskenk en self ook ruim tot die boufonds bygedra.
Calyx clavata
Calyx clavata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
NG gemeente Rondebosch
Bediening op Mowbray
Nadat almal hul plek ingeneem het, het dr. Faure die kansel bestyg en die gebou plegtig, soos hy dit ten beste kon doen, aan die Allerhoogste opgedra. Treffend was sy woorde:
Brakspruit (Venterspruit)
''Hierdie artikel handel oor die spruit in Vrystaat. Vir ander riviere met dieselfde naam, sien Brakspruit (dubbelsinnig)''
NG gemeente Rondebosch
Bediening op Mowbray
Groote Hemel Koning, Zie het huis hier aan; Neem het tot Uw Woning, Tot Uw Tempel aan.
Brakspruit (Venterspruit)
Die Brakspruit is 'n spruit in die opvanggebied van die Vaalrivier in die noordooste van die Vrystaat.
Richard Denning
Richard Denning (27 Maart 1914 – 11 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Flame of Stamboul (1951), Creature from the Black Lagoon (1954), An Affair to Remember (1957), en The Black Scorpion (1957).
Muriel Spark
Muriel Spark (1 Februarie 1918 – 13 April 2006) was 'n vooraanstaande Skotse romanskrywer.
Biografie
Sy is gebore in Edinburg en genoem Muriel Sarah Camberg. Na hoërskool neem sy 'n kursus in sakekorrespondensie en précis-skryfwerk, gee Engels by 'n kollege vir 'n kort periode en werk daarna as 'n sekretaresse by 'n winkel.
NG gemeente Rondebosch
Bediening op Mowbray
Vervolgens het dr. Abraham Faure "met jeugdige kracht" (hy was toe al 68 jaar oud) 'n besonder indrukwekkende wydingsrede na aanleiding van Psalm 119:16 (Statebybel) gehou: "Ik zal mijzelven vermaken in Uw inzettingen; Uw woord zal ik niet vergeten." Ná die diens het 'n groot deel van die toehoorders na die gasvrye plaaswoning gegaan waar daar vir die heuglike geleentheid "een ware liefdesmaaltijd" aangerig was. Vreugdevol het hulle die beste gebruik gemaak van die goeie dinge op die tafels, om die middag "met gespanne aandacht" na die welsprekende prof. John Murray, hoogleraar van die Kweekskool, te gaan luister. Sy preek was oor Efesiërs 1:10 (Statebybel): "Om in de bedeling van de volheid der tijden, wederom alles tot een te vergaderen in Christus, beide dat in den hemel is, en dat op de aarde is." Die program van liedere wat tydens die inwyding gebruik is, is in Engels opgestel en die psalms in hul Skotse vorm gesing. Twee honderd van die blaadjies is gedruk, waarvan 'n eksemplaar of wat behoue gebly het.
Die leraars van Wynberggemeente het byna 30 jaar lank buitedienste in dié gebou gehou. Ná die afstigting van Rondebosch, wat tussen Wynberg en Mowbray geleë is, het die moedergemeente met sy gereelde wyksdienste op Mowbray gestaak en die kerkie het ander eienaars gekry. 'n Tyd lank is dit selfs gebruik deur 'n gemeente sonder status onder 'n afvallige leraar van die sendinggemeente Wynberg. Die mooi geboutjie het gestaan op die hoek van Rhodeslaan en Laanweg, terwyl die Van Reenens en Mosterts in die netjiese kerkhof onderkant die Rhodesgedenkteken teen die hang van Duiwelspiek rus.
Verstedeliking
In die tagtigerjare van die 19de eeu het die gevreesde filloxera in die pragtige wingerde van die Kaapse Skiereiland verwoesting gesaai. Talle van die ou gevestigde boere-families moes die erwe van die vaders in die hande van vreemdes sien oorgaan. Hierdeur het die mooi dorpe van die Suid-Skiereiland hul landelike karakter begin inboet en sodoende het verstedeliking versnel. Die gemeente Wynberg het van sy lede verloor, maar terselfdertyd is sommige van die eertydse plase in erwe opgesny en die bevolking het toegeneem. Indien daar nie op die een of ander manier kerklik gesorg sou word vir die lidmate van die gemeentes Kaapstad en Wynberg, later ook die Nieuwe Kerk, wat in die omgewing van Rondebosch gewoon het nie, kon die Hollandse Kerk hulle heeltemal verloor het. Nadat 'n waardige ouderling van Kaapstad, die edele W.A.J. de Smidt van Westbrooke, jare vantevore reeds op die noodsaaklikheid van 'n gemeente in hierdie buurt gewys het, is die groot behoefte aan 'n afsonderlike gemeente tussen Wynberg en die stad, op grond van die groot afstand tussen die twee kerke, op die vergadering van die Ring van Kaapstad in Oktober 1888 op Simonstad beklemtoon. Ds. A.I. Steytler, 'n medeleraar van Kaapstad, se voorstel dat die Ring in oorleg met die betrokke kerkrade die nodige stappe moes doen ten einde sodanige gemeente te stig, is sonder teenstem aangeneem, maar die leraar van Wynberg het nie aan die bespreking deelgeneem nie en ook buite stemming gebly. 'n Kommissie bestaande uit di. J.H. Neethling (Stellenbosch), A.I. Steytler (Kaapstad) en A.D. Lückhoff (Durbanville) is ook toe benoem om die ringsbesluit uit te voer.
Nuwe werkkring
Hierdie leraars het geen gras onder hul voete laat groei nie, maar hul werk is deur eiesoortige probleme gekniehalter. Om die belanghebbendes saam te ontmoet, was onmoontlik en afsonderlik, moeilik. Nogtans het hulle die saak so goed hulle kon behartig deur besoeke aan bepaalde mense in hul woning of in hul kantoor in die stad af te lê. Die meeste van hierdie mense het hulle sterk aangemoedig; slegs een of twee het beslis gevoel dat dit 'n onbegonne taak was, aangesien die gemeente toe reeds slegs met moeite 'n leraar kon onderhou. Die kommissie was trouens bewus van die moeilikhede waarteen hulle moes arbei: Inwendig teen die gees wat in die leer en die praktyk van die NG Kerk geen behae gehad het nie en uitwendig teen diegene wat alles nagejaag het wat volgens die moede en vir die sinne strelend was. Die werk sou byna uitsluitlik in Engels moes geskied en daar moes 'n kerkgebou en pastorie gevind word. Ook was 'n man wat al die kwalifikasies vir so 'n werk besit het, "eene zeldzaamheid onder ons".
Daarteenoor het die moontlikheid om die te bereik, ewe vas gestaan. In Rondebosch, en blykbaar was dit vir die gemeente 'n uitgemaakte saak dat die middelpunt van die gemeente daar moes staan, was daar 'n geskikte gebou met 'n woning daarby wat voorlopig gebruik kon word. Dan kon daar op £100 per jaar uit die Fonds vir Hulpbehoewende Gemeentes gereken word en miskien sou die Voorsienigheid die regte man vir die taak stuur. In hul verslag aan die Ringsvergadering van 1889 het die kommissie dus aanbeveel dat daar tentatief met die werk begin en sou gou moontlik daarna verder oor die gemeentestigting besin moes word. Hiertoe het hulle die vergadering "een moedig hart en Gods zegen" toegebid.
Die kerkraad van Wynberg sou geen beswaar daarteen hê as die Ring in die geestelike behoeftes van die inwoners van Rondebosch, Mowbray en Maitland voorsiening kon maak nie. Hulle het slegs daarop aangedring dat die grens tussen Wynberg en die nuwe werkkring van Mount Pleasant teen Tafelberg, langs Klipperstraat, verby Kleine Schuur en reguit na die Vlakteskeiding van hul gemeente moes loop. Verder moes dit almal wat aan Kaapstad se kant van daardie lyn woon en aan die gemeente van Wynberg getrou wou bly, vrystaan om dit te doen, terwyl die predikant van Wynberg die volste reg moes behou om sulke lidmate geestelik te bearbei.
Op grond van die kommissieverslag het die ring op 11 Oktober 1889 'n voorstel van di. Neethling en D.J. Pienaar (Simonstad) aangeneem: "Die vergadering dra dit aan 'n kommissie op om in die gees van die aanbeveling van die vroeëre benoemde kommissie, hierdie saak terstond en met alle erns aan te pak. Sodra nodig, moet hulle met die Ringskommissie skakel wat dan die Sinodale Kommissie om dispensasie van die bepaling aangaande die waarborg van £200 vir die traktement van 'n leraar kon vra." Die lede van die ou kommissie is toe weer benoem om die saak verder te voer. Hulle eerste stap was om dadelik aan die kerkrade van die Ring van Kaapstad te skryf dat daar, met die oog op die uiteindelike afstigting van 'n gemeente tussen Kaapstad en Wynberg, 'n leraar aangestel moes word om, sodra daar 'n geskikte lokaal gevind kon word, by wyse van proefneming met die prediking in daardie omgewing te begin. Om die traktement van minstens £200 per jaar vir so 'n predikant te vind, moet almal wat die betekenis van dié werkkring besef, die onderneming steun. Etlike persone in die buurt het reeds hul steun daaraan toegesê en uit die Fonds vir Hulpbehoewende Gemeentes is daar 'n bedrag bewillig, maar van die tien ringsgemeentes kon daar met reg verwag word dat elkeen £10 per jaar vir twee jaar sou waarborg.
Daar is selfs op belangstellendes buitekant die Ring van Kaapstad 'n beroep om hulp gedoen. "Wy lopen gevaar van velen van het opkomend geslacht in die buurt voor onzen Kerk te verliezen, indien niet spoedig voorzien worde in hulle behoeften." Ook lede van ander Envangeliese gemeentes wat op 'n ernstige evangelieprediking gesteld was, het hul blydskap daaroor betuig dat die NG Kerk in so 'n lank gevoelde behoefte sou voorsien.
Gereelde dienste
Binne drie maande nadat die Ringsbesluit oor die begin van so 'n werkkring geval het, is die eerste Engelse dienste in verband met die Ned. Geref. Kerk in Rondebosch gehou. Omdat groot geboue in die omgewing skaars was, kon die kommissie nie maklik 'n geskikte plek van samekoms vind nie, maar eindelik is die "Glena Hall", 'n skoolkamer wat blykbaar aan ene mej. Nicholson behoort en op die Camp Ground gestaan het, teen £3 per maand gehuur. Hierdie saaltjie, wat langs die latere, verbrede Liesbeekparkweg gestaan het, sou jare lank 'n baie belangrike rol eers in die lewe van die moederkerk en later die sendingkerk van Rondebosch speel, in so 'n mate dat die jong NG gemeente soms selfs die Glena Saal-gemeente genoem is. Die eerste diens is op Sondagaand 19 Januarie 1890 deur dr. Andrew Murray van die gemeente Wellington gehou. Voor 'n aandagtige gehoor van sowat 200, soveel as wat die gebou kon bevat, het hy oor Johannes 1:44 (Statebybel) gepraat: "Des anderen daags wilde Jezus heengaan naar Galilea, en vond Filippus, en zeide tot hem: Volg Mij." Die harmonium is by die geleentheid deur mev. Helena Searl, die knap orreliste van die Groote Kerk, bespeel. Die volgende Sondag sou prof. J.I. Marais van die Kweekskool daar optree en sedertdien kon die kerkgangers elke Sondagaand na 'n ringspredikant of ander leraar luister. Verder is die hoop gekoester dat daar ook oggenddienste gehou sou kon word en dat die intekenlys 'n beter vertoning sou maak. As die regte man gekry kon word, sou die geld inkom, maar om iemand te beroep, het geld vereis. "Men kan niet altyd een prediker leenen," het die medewerker van De Kerkbode geskryf.
Tydelike arbeid
Omdat die dienste baie gewaardeer is en die behoefte aan 'n tweede diens op 'n Sondag gevoel is, het die verantwoordelike kommissie vir ds. B.P.J. Marchand van Knysna in Maart 1890 besoek om vir drie maande te kom kyk wat daar op geestelike en kerklike gebied vir die mense van die buurt gedoen kon word. Terselfdertyd moes hy die moontlikheid vir die stigting van 'n klein gemeente daar ondersoek. Hy was gewillig om te kom, maar dit het nie maklik gegaan om 'n plaasvervanger te kry nie. Blykbaar het die deur tydens die sinodesitting van daardie jaar vir hom oopgegaan en in Desember 1890 het hy in sy nuwe werkkring aan die werk gegaan met 'n toelaag van £15 per maand waar meer as die helfte uit die Hulpbehoewende-Gemeentefonds sou kom.
Toe die kommissie later 'n gunstige verslag oor hom ontvang, vra hulle hom om die werk op 'n vaste voet te onderneem, met die gevolg dat hy hom van Knysna kon losmaak om vir goed Rondebosch toe te kom. Sy traktement was £250 per jaar en 'n gratis woning. Die kommissie kon nou ook hul hartlike dank betuig teenoor die leraars wat vroeër dienste waargeneem het en vir almal wat hulp verleen het.
Op vaster voet
Die kommissie was baie teleurgesteld om in Junie 1891 te verneem dat die Hulpbehoewende-Gemeentefonds vanaf 1 Julie daardie jaar net £50 per jaar kon bydra. As dit nie was dat die gemeentes Kaapstad, Stellenbosch en Durbanville hulle tot £10 elk per jaar vir drie jaar verbind het nie, sou ds. Marchand se reeds klein salaris met £50 per jaar verminder moes word. Die gemeente spring nou aan die werk en omskep die boufonds ook in 'n waarborglys vir die dominee se salaris. Sewentig mense onderneem om 'n bedrag van amper £203 te waarborg vir vyf jaar. Nege het elk £10 gewaarborg. Verreweg die meeste van die wit ondertekenaars, want daar was ook bruin ondersteuners, het 'n Engelse naam gedra en ds. Marchand het dan ook aan die Wynbergse kerkraad berig dat slegs weinige van dié wat die beweging in Rondebosch ondersteun het, lidmate van die NG Kerk was. Van die vername mense wat die lys onderteken het, was sir Gordon Sprigg, kater verskeie male eerste minister van die Kaapkolonie, dr. J.H. Meiring Beck, later ook sir en minister, Lodewyk A.W. Beck, sy broer, en sir James Rose-Innes, indertyd prokureur-generaal van die Kaapkolonie en later hoofregter van die Unie van Suid-Afrika.
Gemeentestigting
Presies 'n week nadat die waarborglys deur die ringskriba ontvang is, het die afstigting van die gemeente Rondebosch op 10 September 1891 as tweede dogtergemeente van Wynberg 'n voldonge feit geword. In die destydse Kaapprovinsie is in die jaar 1891 vyf gemeentes gestig, naamlik Umtata, wat tans Mthatha heet, De Nieuwe Kerk (tans Tamboerskloof), Sterkstroom, Jamestown in die Noordoos-Kaap en Rondebosch, en in die Vrystaat Bothaville en Thaba Nchu. Omdat die NG Kerk toe nog 'n oorwegend landelike karakter gehad het, was Rondebosch die 106ste gemeente van die Kaapse Kerk, maar slegs die sewende gemeente binne die huidige metropolitaanse gebied van Kaapstad. Tussen die stigting van die eerste gemeente, NG gemeente Kaapstad (1665), en die tweede, Durbanville (1826) het 'n volle 161 jaar verloop. Daarna het gevolg: NG gemeente Wynberg in 1829, NG gemeente Vishoek in 1855, St. Stephen's in 1857 (die enigste bruin gemeente in die NG Kerk), Drieankerbaai (Seepunt) in 1879, Tamboerskloof in 1891 en toe Rondebosch in dieselfde jaar.
Die stigting het plaasgevind tydens 'n vergadering van die Ringskommissie in die woning van ds. Marchand wat langs die huidige kerkgebou gestaan het en wat in Augustus 1966 as die Maseru-hotel gesloop is om vir nog 'n blok woonstelle plek te maak. Die voorstel tot die stigting van die gemeente het gekom van oud. G.J.V. de Kock van Wynberg wat die plek geneem het van oud. G.C. Gie, skoonvader van ds. A.I. Steytler, van Kaapstad wat tot kort voor sy dood op 28 Augustus 1891 nog aan die werksaamhede van die Ringskommissie in sake Rondebosch deelgeneem het. Die grensbepaling tussen Wynberg en die nuwe gemeente en die voorwaardes wat die Wynbergse kerkraad oorspronklik ten opsigte van die moontlike afstigting gestel het, is nou gehandhaaf. Tussen Rondebosch en Kaapstad sou die lyn van Soutrivierstasie met die pad na Roodebloem en Tafelberg, en Soutrivier langs Maitland na die Vlakte skeiding van die gemeente Wynberg loop. Dit was ook die ou skeiding tussen die gemeentes Kaapstad en Wynberg.
Ná die stigting van Rondebosch is die godsdiensbeoefening in Mowbray gestaak en later is die gebou verkoop. Dit is selfs 'n tyd lank deur 'n afvallige leraar van die Wynberg se sendinggemeente as kerkgebou van 'n gemeente sonder status gebruik. (Die kapel behoort tans aan die Wes-Kaapse Provinsiale Administrasie en staan op die hoek van Avenueweg en Rhodeslaan, net onderkant die Princess Christian-tehuis.)
Ledetal
Gedurende die eerste jaar van die gemeente se bestaan kon die ledetal nie presies vasgestel word nie, maar in 1893 staan dit op 200 siele en 90 lede sodat dit, ondanks die wegtrek van Afrikaanssprekendes uit die Suidelike Voorstede van Kaapstad sedert die jare 70 steeds in 2012 op 260 belydende lidmate aansienlik meer is as destyds. In Ons Kerk Album van 1917 staan die gemeente het aanvanklik bestaan uit 'n dosyn lede en 50 "aanhangers". In 1893 het Wynberg 1 952 siele en 720 lidmate getel. 'n Jaar later tel Rondebosch se lidmate 110 en die siele 250, terwyl daar by Wynberg ook 'n geringe styging was. In 1895 is daar in Wynberg 'n aanmerklike daling, terwyl Rondebosch een lidmaat meer aangee. Die volgende jaar val Rondebosch se ledetal skielik tot 75 om eers teen 1899 die 100-merk met ses te oorskry. Verder was Rondebosch se getalle tydens die eerste 75 jaar van die gemeente se bestaan as volg:
In 1938 het Rondebsoch 1 950 siele en 1 090 belydende lidmate gehad en ná die afstigting van die NG gemeente Die Vlakte in 1939 met sy 1 900 siele en 700 lede, 1 514 siele en 900 lede.
Eerste kerkraad
Op 11 Oktober 1891 vergader die eerste kerkraad: J.G.L. Dreyer, C.D.G. Mostert, A.A. Philip, G. Twycross, P. G. Wege en C. H. Beck. Die gemeente bestaan uit slegs 76 lidmate, die voertaal by alle eredienste en vergaderings is Engels en die lidmate behoort tot sowel die blanke as die nieblanke groepe van die samelewing. Die eerste leraar, ds. B.P.J. Marchand (1891–1906), is kort daarna beroep en die huidige kerkgebou nog in dieselfde jaar opgerig. Ds. Marchand is in 1907 deur sy skoonseun, ds. L.M. Kriel, opgevolg, wat op sy beurt opgevolg is deur ds. H.E. du Plessis (1911–1921).
Kerkie in Mowbray
In 'n buitengewone vergadering wat 'n week voor die stigting van die nuwe gemeente gehou is, het ds. Marchand die Kerkraad van Wynberg meegedeel dat hy graag 'n Hollandse Sondagmiddagdiens in die kerkie op Mowbray wou hou. Die raad was geneë om die gebou vir £500 aan hom oor te maak en die betaling sou vergemaklik word as die grensreëling en ander skikkinge van vroeër by die afstigting van krag bly. Dieselfde kerkraad was dus beslis toegeeflik toe hy vroeg in 1892 toestem dat die grenslyn tussen Rondebosch en Wynberg van "Mount Pleasant teen Tafelberg, met Klipperstraat en verby Kleine Schuur" na "van Tafelberg na Deanstraat en Westerfordbrug" verskuif kan word.
Gedurende die eerste helfte van 1892 het ds. Marchand wel op Sondagmiddae Hollandse dienste gehou in die kerkie in Mowbray wat teen £1 per maand van die Wynbergse kerkraad gehuur is. Van 1 Julie 1892 af is daar elke Sondagoggend deur ds. Johannes Ross (Saakgelastigde) — in die Engelse notule van die kerkraad heet hy soms "Mr. Rous" - namens die Kerkraad van Rondebosch in Mowbray 'n Hollandse diens waargeneem. Met hierdie reëling wou die kerkraad — in sy eie woorde — in die behoeftes van Hollandssprekendes binne hierdie gemeente voorsien. "Owing to the fact of the Dutch Services at Mowbray not having been a success," word hierdie dienste egter teen die einde van die jaar gestaak. Die hoop dat die gebou onvoorwaardelik aan Rondebosch geskenk sou word, is ook nie verwesenlik nie.
Rondebosch as middelpunt
Omdat dit vir die kommissie van die ring 'n uitgemaakte saak was dat Rondebosch die middelpunt van die nuwe gemeente moes wees, koop hulle toe 'n sentraal geleë stuk grond — ses lotte van die ou Rouwkooplandgoed — met 'n klein woning daarop wat as pastorie in gebruik geneem is. Dit was die perseel waarop die kerk en ander kerklike geboue vandag nog staan. Die koopprys van £600 is deur ds. Marchand voorgeskiet.
Nog voor die stigting van die gemeente is daar 'n boukomitee vir die oprigting van 'n kerkgebou benoem en vir die boufondse gekollekteer. Reeds in hul tweede gewone vergadering nooi die kerkraad hierdie komitee uit om met hulle saam te werk en verder besluit die raad dat die gedenksteen van die kerk oor sowat 'n week deur sir Henry de Villiers of deur die burgemeester van Rondebosch gelê moes word. By die volgende vergadering ontmoet mnr. P. de Bell, 'n Deen van geboorte, as verteenwoordiger van die boukomitee die kerkraad. Alle geldelike verantwoordelikheid word toe deur die kerkraad oorgeneem maar die komiteelede is gevra om aan te bly en met die raad saam te werk. Kort hierna het die drie lede van die kommissie van die ring, as trustees van die vaste eiendom, dit op die naam van die kerkraad van Rondebosch laat oordra. Die tender van G.S. Withinshaw vir £2 500 is aanvaar en in die begin van Oktober is daar met die bou van die kerk volgens 'n plan van George Murray Alexander 'n aanvang gemaak.
Hoeksteenlegging
Op baie kort kennisgewing is die steen op Maandag 9 November 1891 om 4.30 nm. deur hoofregter sir Henry de Villiers gelê. Die belangstelling by dié heuglike geleentheid was groot en bemoedigend. Saam met 'n hele aantal burgerlike hoogwaardigheidsbekleërs, was daar verskeie leraars van die Ned. Geref. Kerk sowel as van die Engelse Kerke. Nadat diaken Philip die gebruiklike dokumente, koerante van die dag en 'n paar muntstukke, saam met die masonnieke (Vrymesselaars-) tekens van koring, wyn en olie in die daarvoor bestemde nis geplaas het, is die steen behoorlik gelê. Die troffel wat by die plegtigheid gebruik is, is deur oudl. Jacob Dreyer aan sir Henry geskenk. Ds. (later prof.) C.F.J. Muller van De Nieuwe Kerk het die wydingsgebed gedoen.
In sy onvoorbereide toespraak het die hoofregter gesê dat hierdie eerste gemeente van die Hollandse Kerk waar daar byna deurgaans in Engels gepreek is, 'n heel besondere plek in die geskiedenis van die Kerk en van ons land ingeneem het. Dertig jaar vantevore sou so iets nie moontlik gewees het nie. Die taal sou egter geen verandering in die leer en vorm van die godsdiens van die Ned. Geref. Kerk teweegbring nie, want die leraar sou 'n lid van die Sinode wees. In die Ned. Geref. Kerk van Amerika is daar nie meer in Hollands gepreek nie, maar in ons land sou dit nog lank nie die geval wees nie. Persoonlik het hy ook nie begeer dat dit spoedig sou gebeur nie. Die stigting van hierdie gemeente het die bewys gelewer dat die Kerk hom na omstandighede kon skik en in al die behoeftes van die land wou voorsien.
Die kollekte het £34 gelewer en aan die einde van die verrigtinge is almal "regt voldaan" huis toe. Die plan vir die gebou is deur almal bewonder en die grond was so groot dat daar later ook 'n skool daarop kon staan.