cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saalsmee
Proses
'n Saalsmeemasjien werk deur twee of vier gesplete matryse te gebruik wat tot 2 000 keer per minuut skei en sluit. Hierdie aksie word bereik deur die matryse in die masjien se spil te monteer wat deur 'n motor gedraai word. Die spil is binne 'n kooi gemonteer wat rollers bevat (lyk soos 'n rollaer). Die rollers is groter as die kooi, dus soos die spil draai, word die matryse uitgedruk om deur middel van sentrifugale krag op die kooi te ry, aangesien die matryse oor die rollers kruis, druk hulle die matryse saam as gevolg van hul groter grootte. Op 'n vier-matrysmasjien veroorsaak die aantal rollers dat alle matryse op 'n slag toemaak; as die aantal rollers nie veroorsaak dat alle pare matryse gelyktydig sluit nie, word die masjien 'n roteersmeemasjien genoem, al is dit steeds 'n saalsmeeproses.
'n Variasie van die roteersaalsmeemasjien is die kruipspil-saalsmeemasjien waar beide die spil en kooi in teenoorgestelde rigtings draai, dit verhoed die ontstaan van vinne tussen die matryse as die materiaal wat gesmee word die gaping tussen die matryse toegroei.
Daar is twee basiese tipes roteerssaalsmeemasjiene, die standaard (ook bekend as 'n merkmasjien), en die stuiksaalsmeemasjien. 'n Stuiksaalsmeemasjien werk deur stelle wîe wat die matryse teen die werkstuk dwing deur hulle tussen die ringrolle en die matryse te plaas, gewoonlik deur die gebruik van 'n voetpedaal. 'n Stuiksaalsmeemasjien kan toelaat dat 'n werkstuk ingeplaas word sonder dat die matryse toemaak, byvoorbeeld as 'n 90 cm werkstuk kan 30 cm ingesteek word, die matryse gesluit word, deurgetrek word tot 30 cm oorbly en die matryse dan vrygelaat word, sal die voltooide werkstuk dan byvoorbeeld 120 cm lank wees, maar steeds met sy aanvanklike deursnee vir 30 cm aan elke kant.
Grofsmidswerk
Saalsmee word gebruik om die metaal op verskeie maniere te vorm, om die aantreklikheid daarvan te verbeter of om dit vir 'n gewenste doel aan te pas.
Elektronika
In gedrukte stroombaansamestellings word individuele koppelpenne soms in plek gedruk of gesaalsmee met behulp van 'n draspilpers. Sommige penne het 'n hol punt wat deur die draspil se gereedskap omgedruk word om 'n sampioenvormige houkop te vorm. Tipiese pendeursnedes wissel van 0,43 mm tot 2,36 mm of groter. Saalsmee is 'n alternatief of aanvulling vir soldering.
Plastiek
Warmte-saalsmee is 'n soortgelyke proses as hitteverklewing (bv plastiek wat aan 'n metaal geheg word), maar dit behels die rol of hervorming van 'n wand (tipies 'n omtrek) van 'n plastiek-onderdeel om 'n ander deel of komponent te behou.
Pype en kabels
Die mees algemene gebruik van saalsmee is om toebehore aan pype of kabels te heg; die onderdele pas losweg inmekaar, en 'n meganiese of hidrouliese gereedskap druk die passtuk saam en vervorm die toebehoorsel, wat 'n permanente verbinding skep. Pyp-oopsper-masjiene is nog 'n voorbeeld. Oopgesperde stukke pyp staan soms bekend as "verloopnippels". In meubels word pote wat van metaalbuise gemaak is (veral in kommersiële meubels) dikwels gesaalsmee om sterkte te verbeter waar hulle in aanraking met die grond kom, of rolwiele.
Saaglemtande
In saagmeulens word 'n saalsmeder gebruik om groot bandsaag- of sirkelsaag-tande oop te sper, wat die breedte van die snit vergroot, wat die saagkerf genoem word. Na saagtande wat op hierdie manier gevorm word, word soms verwys as "geset". 'n Afrondingsbewerking behels koudbewerking van die punte om die tandkante af te plat. Dit verminder die tandwydte effens, maar vermeerder die werkstyd tussen "regstellings". Saalsmee is 'n groot verbetering bo vyl aangesien die taak vinniger en noukeuriger is en die werkslewe van 'n saag aansienlik verleng word.
Vervaardiging
By rubberkomponente met vormgebonde metaalhulse, bied saalsmee 'n meer beheerde en kostedoeltreffende alternatief as om die rubberdeel in 'n metaalhuls te 'skiet', gevolg deur 'n sekondêre bewerking. 'n Metaalkan word aan die binnekant met 'n bindmiddel (soos fosfaat) bedek, en die vloeibare reaksiemengsel wat rubber vorm, word ingespuit. Dit skep 'n produk wat, wanneer dit afgekoel het, tot die verlangde grootte gesaalsmee kan word. 'n Meer betroubare produk word so verkry, aangesien die rubber meer ontspanne na saalsmeding is, wat die veertempo (K) en dempkoëffisiënt (C) ) van die rubber verander.
Vuurwapens
In interne ballistiek beskryf saalsmee die proses van die koeël wat die loop binnedring en gedruk word om in die geweerloop te pas. Die meeste vuurwapenkoeëls word effens groter gemaak as die binnedeursnee van die afriffeling, sodat hulle gesaalsmee word om 'n digte seël te vorm wanneer dit afgevuur word.
By die vervaardiging van ammunisie is gesaalsmede koeëls koeëls wat vervaardig word deur metaal by kamertemperatuur in 'n matrys saam te druk om 'n koeël te vorm. Die ander algemene vervaardigingsmetode is giet, wat gebruik maak van gesmelte metale wat in 'n vorm gegiet word. Aangesien metale krimp wanneer hulle stol word, moet koeëls in 'n vorm gegiet word wat effens groter is as die verlangde afwerkingsgrootte. Daarteenoor kan gesaalsmede koeëls in vorms van die presiese verlangde grootte gevorm word aangesien hulle gevorm word by die temperatuur waaby hulle gebruik gaan word. Dit beteken dat gesaalsmede koeëls oor die algemeen dimensioneel meer akkuraat is as gegote koeëls en ook minder imperfeksies bevat.
Medisyne
In chirurgie word die draad wat in hegtings gebruik word, dikwels aan 'n ooglose naald gesaalsmee om skade te voorkom aangesien die naald en hegdraad deur die wond getrek word.
Herstel van musiekinstrument
Gesleutelde instrumente soos die klarinet, fagot, hobo en fluit moet met saalsmee herstel word wanneer jare se sleutelbewegings die metaal van die skarnierbuis waarop hulle draai, geslyt of saamgepers het. Dit gee aanleiding tot slap sleutels en 'n swak lugseël en moet reggestel word deur die skarnierbuis te verleng dmv saalsmee. Dit is 'n werk wat met die hand gedoen moet word, en saalsmee-tange met hoogs gepoleerde ovaalgate in die kake om by gewone groottes skarnierbuise te pas, word dikwels gebruik om dit te bereik.
In klaviertegnologie vind saalsmee op verskeie gebiede plaas: lood in sleutels, onderhefboomlood en bassnare. Sleutel-lood is sagte, ronde stukke wat in gate wat in die kant van klaviersleutels geboor is, geplaas word as 'n manier om aksies te balanseer. Sleutel-lood wissel in grootte, gewoonlik klein, medium en groot. Basies help sleutel-lood om 'n sleutelbord se vereiste aanraking lig genoeg te maak om te speel. Met verloop van tyd veroorsaak wisseling in humiditeit en veroudering van hout in klaviersleutelstokke en onderhefbome ruimte om rondom lood te ontwikkel, wat veroorsaak dat hulle ratel, tik of klop. Los lood in onderhefbome is geneig om baie hinderlik vir pianiste te wees, want dit is moeilik om vas te stel waar die geraas (dikwels 'n "tik"-klank) vandaan kom. Saalsmee word gebruik om die geraas stop te sit deur die lood met 'n kort staalstaaf te druk om dit uit te dy.
Bassnare in klaviere word gewoonlik gemaak van silindriese (soms seskantige) getrekte staalkerne, waaroor koper gewikkel word. Veral op silindriese kerndraad word die laaste paar sentimeter van die area waar die wikkeling eindig dikwels mbv saalsmee afgeplat om 'n vasgryppunt vir die koperdraad te vorm.
Motorstilering
Aangesien saalsmee 'n tegniek is waarin koue metaal oor 'n gegroefde gereedskap gevorm word, is die term op die gebied van motorstilering gebruik om die proses te beskryf om twee panele te heg. 'n Rand van een paneel word gesaalsmee om die ander paneel te oorvleuel. Dit skep dan die indruk van een aaneenlopende oppervlak.
Die term word nou dikwels generies gebruik om na enige soortgelyke ontwerpe te verwys.
Slotboute
'n Slotbout is 'n hegstuk soortgelyk aan 'n bout in voorkoms en funksie. In plaas daarvan om skroefdrade te gebruik wat met 'n draaibeweging aan 'n moer verbind word, het 'n sluitbout ringvormige groewe om die as van die bout (pen). Nadat die slotbout in 'n gat geplaas is, word 'n draadlose kraag teen hoë druk om die ringvormige groewe gedwing, wat die kraag vervorm en dit permanent in plek om die groewe sluit. Saalsmee is die generiese term vir die opstel van 'n slotbout- en kraagsamestelling. Tydens die installasie-siklus van 'n slotbout word die kraag om die bout met spesiale gereedskap vervorm. Die gereedskap gryp en trek die boutstert. Hierdie krag op die boutstert druk die las saam, en die kegelvormige holte van die gereedskap word teen die kraag af gedwing, wat sy deursnee verminder en die kraagmateriaal progressief in die groewe van die harde pen inskuif. Aangesien die krag wat benodig word vir saalsmee toeneem tydens die proses, word die installasie afgehandel wanneer die boutstert afbreek. Slotboute kan gesien word as 'n swaardiens ekwivalent van strukturele blinde klinknaels, hoewel die manier waarop die kraagmateriaal plasties vervorm anders is.
Hippospongia reticulata
Hippospongia reticulata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hippospongia en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Lendenfeld.
Tamara Syomina
Tamara Syomina (gebore 25 Oktober 1938) is 'n Sowjetse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Voskreseniye (1960), Den schastya (1964), Odin iz nas (1971), en Pugachev (1979).
Leioplegma
Leioplegma is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Isabelle Faust
Isabelle Faust (gebore in 1972 in Esslingen, Duitsland) is 'n violis wat reeds talle pryse en toekennings verower het.
Biografie
Faust het haar eerste vioollesse op die ouderdom van vyf jaar ontvang. Dit was die gevolg van haar vader, wat toe 'n een-en-dertigjarige sekondêre skoolonderwyser was, se besluit het om die viool te leer. Hy het haar saamgeneem. Haar vader se talent was egter nie besonders nie, maar sy peuter-dogter was in staat daartoe om die tegniese fondamente van vioolspel korrek aan te leer en teen 'n ongewoon jong ouderdom het sy 'n uitmuntende leerling geword. Kort daarna het haar broer ook lesse begin neem en toe Faust elf jaar oud was het hul ouers 'n gesinskwartet gestig waarvoor verskeie meesterklasse later gereël is saam met die voorste strykinstrumentspelers van die tyd. Die vroeë begin was vir beide kinders die basis van hul musiekloopbane; Boris Faust het 'n professionele altvioolspeler geword.
Faust het saam met Christoph Poppen en Dénes Zsigmondy opleiding ontvang. Nadat sy die Paganini-kompetisie gewen het was sy gretig om haar ondervinding te verbreed. Sy het gevolglik in 1996 na Parys getrek waar sy vir die volgende nege jaar sou woon. Dit is in Frankryk waar haar eerste CD verskyn het, met musiek deur Bartok. Sy het lof ontvang as 'n interpreteerder van Fauré. Faust het later berouvol genoem dat haar Franse eerste naam (Isabelle) waarskynlik skade aan haar loopbaan aangerig het aangesien baie Franse gedink het dat sy Frans was. Sy het haar man ook in Frankryk ontmoet.
Faust was in 2004 aangestel as professor van viool by die Berlynse Universiteit van die Kunste. Sy woon in Berlyn en is die moeder van 'n tienerseun. Sy speel sedert 1996 op die "Doringrosie" Stradivariusviool uit 1704, wat op bruikleen van die Landesbank Baden-Württemberg is. Sy het ook met Barokstyl-viole en strykstokke gespeel.
Faust het as gassolis saam met die voorste orkeste gespeel. Bykomend tot die opnames gelys onder "Toekennings en pryse", het sy ook die werke van Beethoven, Dvořák, Schumann, Schubert, Brahms (insluitende die Vioolconcerto), Berg, Martinů, Jolivet en andere opgeneem. Sy is 'n voorstander van nuwe musiek en het die wêreldbuigings van die werke van o.a. Messiaen, Werner Egk en Jörg Widmann gegee.
Langwerpige plooibek
Die Langwerpige plooibek (Gerres oblongus) is 'n vis wat voorkom in die tropiese Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by Kosibaai. In Engels staan die vis bekend as die Oblong pursemouth.
Jack Hammer
Jack Hammer is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep wat in in November 1984 in Pretoria deur Piet Botha, Boet Faber, Jan Maloney en Eric Birkenstock gestig is. Deur die jare was verskeie musikante deel van die groep, onder andere Oscar-bekroonde akteur Billy Bob Thornton, Rupert Mellor, klawerbordspeler van McCully Workshop, Kwaito-musiekvervaardiger Gabi le Roux, Lanie van der Walt, kitaarspeler van Not My Dog, Ken E Henson, rockmusikant, Simon Orange van Blues Broers, Mike Faure, saxofoonspeler en baie, baie ander. Sedert hul eerste optrede in 1984 was Piet Botha deel van die groep, hy was ook bekend as The Hammer. Piet Botha is op 2 Junie 2019 oorlede ná 'n kort stryd met kanker.
Koepel
'n Koepel is 'n argitektoniese element soortgelyk aan die hol boonste helfte van 'n sfeer. Die presiese definisie van 'n koepel was 'n kwessie van kontroversie en daar is 'n wye verskeidenheid van vorms en gespesialiseerde terme om dit te beskryf.
'n Koepel kan direk op 'n rotonda-muur rus, of 'n tamboer, of 'n stelsel van trompe of pendentiewwe wat gebruik word om die oorgang in vorm van 'n reghoekige of vierkantige spasie na die ronde of veelhoekige basis van die koepel te akkommodeer. Die koepel se toppunt kan gesluit wees of kan oop wees in die vorm van 'n oculus, wat self met 'n daklantern en koepel bedek kan word.
Koepels het 'n lang argitektoniese afkoms wat terug strek tot in die voorgeskiedenis. Koepels is gebou in antieke Mesopotamië, en is gevind in Persies, Hellenisties, Romeinse, en Chinese argitektuur in die antieke wêreld, asook onder 'n aantal inheemse boutradisies regoor die wêreld. Koepelstrukture was algemeen in albei Bisantynse argitektuur en Sassanidiese argitektuur, wat dié van die res van Europa en Islam beïnvloed het, onderskeidelik, in die Middeleeue. Die koepels van Europese Renaissance argitektuur het in die vroeë moderne tydperk vanaf Italië versprei, terwyl koepels terselfdertyd gereeld in Ottomaanse argitektuur gebruik is. Barok en Neoklassieke argitektuur het inspirasie uit Romeinse koepels geneem.
Vooruitgang in wiskunde, materiale en produksietegnieke het tot nuwe koepeltipes gelei. Koepels is deur die eeue van modder, sneeu, klip, hout, baksteen, beton, metaal, glas en plastiek gebou. Die simboliek wat met koepels geassosieer word, sluit in begrafniskuns, hemelse, en regeringstradisies wat eweneens mettertyd verander het. Die koepels van die moderne wêreld kan gevind word oor godsdienstige geboue, wetgewende kamers, sportstadions en 'n verskeidenheid funksionele strukture.
Gazania splendidissima
Gazania splendidissima is 'n plant wat hoort tot die genus Gazania. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom voor van Port Nolloth tot by Hondeklipbaai waar dit deel van die Sukkulente Karoo is. Die plant het 'n voorkomsgebied van 335 km² en word bedreig deur mynbou aktiwiteite byvoorbeeld oopgroef mynbou vir diamante. Die aktiwiteite by Kleinsee het vererger. Kusontwikkeling is ook 'n bedreiging.
Valentina Talyzina
Valentina Talyzina (gebore 22 Januarie 1935) is 'n Sowjetse en Russiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Zhenitba (1978) en The Irony of Fate 2 (2007), en in die televisiereeks Linii sudby (2003).
Thomas Jane
Thomas Jane (gebore 22 Februarie 1969) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Boogie Nights (1997), The Thin Red Line (1998), Deep Blue Sea (1999), en The Mist (2007).
Leninmuseum in Gorki Leninskije
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
'''Музей В. И. Ленина''' W.I. Lenin-museum
'''Lenin-museumkompleks in Gorki Leninskije'''
Wladimir Iljitsj Lenin
1870−1924
Geopen in
1987
Ligging
Gorki Leninskije
Moskou-oblast
Status
Staats- en historiese museumkompleks
Lenin-museum
Die Staats- en Historiese Museumkompleks van Gorki Leninskije, kortweg Lenin-museum genoem, is gewy aan die lewe van die rewolusionêre Sowjetleier en grondlegger van die Sowjetunie, Wladimir Lenin. Terwyl sy gebalsemde liggaam in die Lenin-mausoleum vlakby die Moskouse Kremlin vertoon word (volgens 'n besluit van Josef Stalin en teen Lenin se wil en uitdruklike wens), fokus die museumkompleks - wat uit die voormalige Gorki-herehuis en 'n nuwe museumgebou uit die laaste fase van die Sowjetbewind bestaan - op Lenin se privaat lewe en enkele tegnologiese prestasies uit die Sowjet-tydperk. So word hier Lenin se dodemasker, 'n replika van sy Moskouse Kremlinkantoor, sy biblioteek met duisende boekdele in tien tale en sy privaat voertuig, 'n Rolls Royce Silver Ghost Kégresse (een van slegs vyftien wêreldwyd), vertoon. Die museum se fokus is in die post-Sowjettydperk, analoog met die amptelike herwaardering van Lenin deur Wladimir Poetin as die "vernietiger van Rusland", verskuif na die argitektoniese en kulturele geskiedenis van die landgoed wat temidde van 'n aantreklike landskapstuin geleë is, sowel as die 20ste eeuse geskiedenis en die lewe van die streek se plattelandse bevolking.
Leucopsacus
Leucopsacus is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Suid-Afrikaanse Klas NG G16A 2-6-2+2-6-2
Die Suid-Afrikaanse Klas NG G16A 2-6-2+2-6-2 van 1989 is 'n Suid-Afrikaanse stoomlokomotief van die Suid-Afrikaanse Spoorweë era.
Tussen 1937 en 1968 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë 34 Klas NG G16 2-6-2 + 2-6-2 Garratt geartikuleerde stoomlokomotiewe in diens geplaas. In 1989 en 1990 is twee van hierdie lokomotiewe herbou na Klas NG G16A deur die Alfred County Railway.
Vervaardigers
Altesaam vier-en-dertig Klas NG G16 2-6-2+2-6-2 lokomotiewe is vir die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebou tussen 1937 en 1968. Vier is deur Société Anonyme John Cockerill van Seraing in België gelewer in 1937, twee-en-twintig deur Beyer, Peacock and Company tussen 1939 en 1958, en die laaste agt deur Hunslet-Taylor van Germiston, Transvaal in 1967 en 1968.
Leucopsacidae
Leucopsacidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Valentina Telichkina
Valentina Telichkina (gebore 10 Januarie 1945) is 'n Sowjetse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pervaya devushka (1969), The Seagull (1972), It Can't Be! (1975), en Bolshoy (2017).
Colline d'Élancourt
Die Colline d'Élancourt, voorheen bekend as Colline de la Revanche, is 'n heuwel wat in Élancourt in die Franse departement Yvelines geleë is. Met 'n hoogte van 231 meter bo seespieël is dit die hoogste punt in Yvelines en Île-de-France.
Die Eiffeltoring, Montparnasse-toring, La Défense, Étang de Saint-Quentin en Meudon-woud is sigbaar vanaf die top van die heuwel. Colline d'Élancourt is gekies om die bergfietsrybyeenkomste tydens die Olimpiese Somerspele 2024 in Parys aan te bied.
Lahti
Lahti is op vier na die grootste stad in Finland; sy inwonertal, wat in die laaste dekade of twee sterk gestyg het, is tans meer as 100 000. Lahti is ook die belangrikste wintersportsentrum in Finland en beskik oor 'n hoë springtoring vir skiërs.
Hesperantha filiformis
Hesperantha filiformis is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is inheems aan die Noord-Kaap en kom op die Hantamsberg voor.
Hippospongia typica
Hippospongia typica is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hippospongia en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Emmerson Mnangagwa
Emmerson Mnangagwa (gebore 15 September 1942) is 'n Zimbabwiese rewolusionêr en politikus en sedert 24 November 2017 die derde president van Zimbabwe.
Gremoetsji (Astrachan-oblast)
Gremoetsji (Russies: Гремучий) is 'n klein dorpie in Charabali-rajon van Astrachan-oblast, Rusland. Dit behoort tot die Charabali Stedelike Munisipaliteit en lê op die linkeroewer van die Achtoebarivier.
Lonchiphora
Aspidoscopulia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Gremoetsji (Astrachan-oblast)
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Gremoetsji 142 inwoners gehad. Etniese Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Hippospongia seposita
Hippospongia seposita is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hippospongia en tot die familie Spongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1994 deur Hooper & Wiedenmayer.
Tana Joseph
Tana (T.D.) Joseph (gebore 1984) is ‘n Suid-Afrikaansgebore astrofisikus.
Sy is in 2002 op 37-jarige ouderdom benoem tot die koördinator van die Netherlands Astronomy Equity and Incluson Committee. Die liggaam bedien die Raad van die Astronomie van advies. Dr. Joseph is ‘n gesaghebbende op die gebied van dubbelsterre en diversiteit.
Sy het haar B.Sc.- en M.Sc.-grade aan die Universiteit van Kaapstad behaal en in 2013 het die Universiteit van Southampton die Ph.D.-graad aan haar verleen. Daarna was sy agtereenvolgens betrokke by die Universiteit van Manchester en as navorsingsgenoot by die Universiteit van Amsterdam.
Suid-Afrikaanse Klas NG G16 2-6-2+2-6-2
Die Suid-Afrikaanse Klas NG G16 2-6-2+2-6-2 van 1937 is 'n Suid-Afrikaanse stoomlokomotief van die Suid-Afrikaanse Spoorweë-era.
Tussen 1937 en 1968 het die Suid-Afrikaanse Spoorweë 34 Klas NG G16 Garratt geartikuleerde stoomlokomotiewe met 'n 2-6-2+2-6-2 "Dubbel Prairie"-tipe wieluitleg in diens geplaas op die Avontuurspoorweg en die Natalse smalspoorlyne.
Claude-Bénigne Balbastre
Claude-Bénigne Balbastre (8 Desember 1724 – 9 Mei 1799) was 'n Franse komponis, orrelis, klavesimbelspeler en klavierspeler. Hy was een van die bekendste musikante van sy tyd.
Lewe
Claude Balbastre was in 1724 in Dijon gebore. Alhoewel daar meningsverskille was oor sy presiese geboortedatum, het die ontdekking van sy dooprekord egter alle onsekerheid betreffende die datum uit die weg geruim.
Balbastre se vader, Bénigne, te wete 'n kerkorrelis in Dijon, het 18 kinders uit twee huwelike gehad; Claude was die 16de van die kinders. Drie van sy broers was ook Claude genoem. Hy het sy eerste musieklesse van sy vader ontvang, en toe 'n leerling van Claude Rameau, die jonger broer van Jean-Philippe Rameau - die bekendste Franse musikant van die era en ook 'n boorling van Dijon -; geword.
Balbastre het hom in 1750 in Parys gevestig en aldaar saam met Pierre Février studeer, wat hy opgevolg het as orrelis van die Saint Roch kerk. Jean-Philippe Rameau het Balbastre gehelp en hom beskerm toe hy hom in die stad gevestig het, en derhalwe was Balbastre gou genoeg bekendgestel aan die Paryse musikale kringe asook die hoë samelewing. Hy het weldra 'n briljante loopbaan vir homself geskep: hy het by die Concert Spirituel tot 1782 gespeel; was orrelis van die Notre-Dame-katedraal en van die Chapelle Royale, het die klavesimbelspeler tot die Franse Koninklike Hof geword - waar hy lesse gegee het aan koningin Marie Antoinette -, en het die orrelis vir Louis-Stanislas-Xavier, Hertog van Provence geword, wat later Louis XVIII, Koning van Frankryk sou word. Balbastre se faam was so groot dat die Aartsbiskop van Parys, Christophe de Beaumont hom moes verbied om by Saint Roch te speel gedurende sommige van die dienste, omdat die kerke altyd stampvol was wanneer Balbastre gespeel het.
'n Relaas van een van hierdie dienste by Saint Roch is voorsien deur Dr Charles Burney wat in herinnering roep dat hy op Sondag 17 Junie 1770, vroeg afskeid geneem het tydens sy aandete ten einde die "gevierde" Balbastre by Saint Roche te hoor orrel speel. Balbastre "het in alle style opgevoer tydens sy begeleiding van die koor. Toe die Magnificat gesing was, het hy op soortgelyke wyse tussen elke vers verskeie menuette, fugas, namaaksels en elke spesie van musiek, gespeel, selfs jagmusiek-stukke en relletjies, sonder om die gemeente aanstoot te gee, sover dit vir my moontlik was om vas te stel."
Burney het Balbastre tuis besoek en gerapporteer dat Balbastre 'n baie pragtige klavesimbel deur Ruckers besit het: "Na kerk het M. Balbastre my na sy huis genooi om 'n besonderse klavesimbel te sien wat hy binne en buite om geverf het met soveel delikaatheid soos die mees besonderse perdewa of snuifblik wat ek ooit in Parys gesien het." Hy het ook gerapporteer dat hy "'n baie groot orrel besit het, met pedale, welke dalk nodig mag wees vir 'n Franse orrelis vir oefen doeleindes; dit is te groot en grof vir 'n kamer, en die sleutels maak net soveel geraas as dié by St. Roque (sic)." Burney het gerapporteer dat Balbastre 'n gemoedelike verhouding met sy mede-komponis, Armand-Louis Couperin, aan wie hy Burney bekendgestel het, gehad het, en Balbastre het opgemerk "Ek was bly om twee vooraanstaande mans van dieselfde professie te sien, so opreg en vriendelik bymekaar."
In 1763 is Balbastre met Marie-Geneviève Hotteterre, dogter van Jacques Martin Hotteterre en afstammeling van die bekende familie van Normandiese musikante, getroud. Gedurende die Franse Rewolusie, kon Balbastre se verbintenisse met die adel en die koninklike hof sy lewe in gevaar gestel het, maar hy het by die nuwe politiese situasie aangepas, met o.a. die speel van rewolusionêre himnes en liedjies op sy orrel. Hy het egter sy amptelike werk verloor, en tydelik, sy pensioen. Hy is in 1799 in Parys oorlede.
Sien ook
Luister na: Petite chasse
Mercedes-Benz CLK-klas (C208)
Die Mercedes-Benz 208-modelreeks (tipe 208) is vanaf middel 1997 tot somer 2002 as 'n koepee (C 208) en as 'n kabriolet (A 208) vanaf middel 1998 tot lente 2003 vervaardig en was die eerste generasie van die Mercedes-Benz CLK-klas.
Die benaming W 208 word nie amptelik deur Mercedes-Benz gebruik nie omdat die CLK nie 'n sedan ("Wagen", motor in Duits) is nie, maar dit word as 'n kollektiewe term vir die C 208 en A 208 gebruik.
Tegnies is die 208-modelreeks gebaseer op die platform van die voormalige C-klas (202-modelreeks). Ekstern is die CLK gegrond op die CE 500-ontwerpstudie van die vroeë 1990er jare, wat dit meer soos die 210-modelreeks maak.
Van 2000 tot 2002 het Mercedes-Benz die vorm van hierdie model in sy DTM-renmotors gebruik.
Algemeen
Nadat Mercedes-Benz die produksie van die C 124 aan die einde van 1996 gestaak het, is die CLK vanaf Augustus 1997 as sy indirekte opvolger (aangesien die C-klas nou as basis gedien het) bemark. Anders as sy voorganger, wat op die W 124 gegrond was, het hierdie modelreeks 'n vaste B-pilaar gehad, sodat die vensters nie meer tot by die C-pilaar laat sak kon word nie. Vir die eerste keer in 'n Mercedes-Benz koepee is 'n deurlaai-opsie met 'n opvoubare agterbanksitplek as standaard aangebied, wat in 'n 1/3 tot 2/3-verhouding verdeel is. Aanvanklik was daar die Elegance en Sport-toerustinglyne beskikbaar, en daar was 'n keuse tussen drie petrolenjins.
In Junie 1998 is die kabriolet bekendgestel. Teen Mei 1999 was meer as 100 000 koepees en 21 000 kabriolets verkoop.
In September 1999 was daar 'n modelopknapping, met veranderinge aan die buitekant. Die standaardtoerusting het ryker geword. Die koepee is in Junie 2002 gestaak, maar die kabriolet is tot Mei 2003 vervaardig.
CLK (1997–1999)
Die oorspronklike weergawe van die CLK is van Junie 1997 tot Augustus 1999 vervaardig en was beskikbaar in die basiese Sport (geen ekstra koste) en Elegance-variante.
Mark Janicello
Mark Janicello (gebore 3 November 1962) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Betrugsfälle (2010), Frühstücksfernsehen (2013), en The Finellis (2016).
Nina Usatova
Nina Usatova (gebore 1 Oktober 1951) is 'n Sowjetse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Musulmanin (1995), The Barracks (1999), The Priest (2009), en Legend No. 17 (2013).
Hesperantha flava
Hesperantha flava is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort en is deel van die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van Steinkopf tot by Matjiesfontein voor. Daar is vier subpopulasies in 'n voorkomsgebied van 23 000 km² en die plant word as seldsaam beskou.
De Waalpark
Die De Waalpark is ‘n openbare terrein naby die middestad van Kaapstad.
Hierdie park in Oranjezicht lê suid van Kampstraat, oos van Moltenostraat, wes van Bo-Oranjestraat en noord van Belvederestraat. In die suide van die park is tennisbane en die Moltenodam. Konserte word hier gehou en dit word ook as kinderspeelterrein benut.
Dit is in 1895 uitgelê en dra die naam van David Christiaan de Waal (* Langverwacht, Kuilsrivier, 25 November 1845 - † Kaapstad, 22 September 1909), ‘n boer, sakeman en politikus in die Kaapkolonie. Hy was van 1889 tot 1890 die burgemeester van Kaapstad.
Vaires-sur-Marne
Vaires-sur-Marne is 'n Franse gemeente geleë in die departement Seine-et-Marne in die Île-de-France-streek.
Vaires-sur-Marne is die westelike punt van die LGV Est, wat Vendenheim (naby Straatsburg) bereik. Die Vaires-Torcy-stasie het spoorverbindings na Meaux en Parys.
Histodermella
Histodermella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Katabolisme
Katabolisme is die stel metaboliese bane wat molekules in kleiner eenhede afbreek wat óf geoksideer word om energie vry te stel óf in ander anaboliese reaksies gebruik word.
Lophocalyx
Lophocalyx is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Hexactinellida.
Hans van Oort
Johannes (Hans) van Oort (* 4 September 1949) is Professor in Patristiek en Gnostiese Studies aan die Radboud Universiteit, Nijmegen, en aan die Universiteit van Pretoria, Suid-Afrika.
Hy is veral bekend vir sy spesialiteit in die bestudering van die Kerkvader Augustinus, die gnostiese wêreldgodsdiens van Mani (Manigeïsme), en die Evangelie van Judas. In 2006 tree hy vir National Geographic as aanbieder van ’n program vir die Nederlands-sprekende wêreld op wat handel oor die ontdekking van hierdie gnostiese “evangelie.”
Biografie
Van Oort studeer Latyn en Grieks, en daarna Teologie, aan die Universiteit van Utrecht. Hier promoveer hy ook met hoogste lof vir sy tesis “Jeruzalem en Babylon: Een onderzoek van Augustinus’ De stad van God en de bronnen van zijn leer van de twee steden (rijken)” (1986), waarvan in 1995 ’n vierde Nederlandse uitgawe die lig sien. Die Engelse weergawe verskyn in 1991 as Jerusalem and Babylon: A Study of Augustine’s City of God and the Sources of his Doctrine of the Two Cities, en is in 2013 as sagteband weergawe herdruk deur Brill Academic Publishers, Leiden-Boston.
Van Oort is sedert 1972 by hoër onderwys betrokke: By Utrecht Universiteit is hy van 1980–1983 navorsingsgenoot in Kerkgeskiedenis, en van 1983–1987 dosent in Godsdienstige Pedagogiek en Didaktiek. Gedurende hierdie tyd tree hy ook op as navorser vir die Nederlandse Navorsingsgenootskap ZWO (nou NOW), en as redakteur van ’n onderwysblad. In 1987 word hy aangestel as Senior Navorsingsgenoot van die Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) vir navorsing op die gebied van Augustinus en die bronne vir sy teologie. Op sy aanstelling in 1992 as senior dosent in Kerk- en Dogmageskiedenis volg sy aanstelling in 1999 as buitengewonde professor in Gnostiese Studies by Nijmegen Universiteit, waar hy voltydse professor word in 2000.
Gnostiese Studies en Augustinus
Van Oort is lid van ’n wye verskeidenheid internasionale organisasies en wetenskaplike genootskappe, en is in 1998–1999 besoekende professor in Oxford, London en Warwick, in diens van die Britse Akademie.
’n Indrukwekkende aantal boektitels (25) verskyn uit Van Oort se pen, meestal rondom die onderwerp van Augustinus en die gnostiese wêreldkerk van Mani. ’n Geselekteerde bibliografie kan gevind word in ’n Feesbundel van 800 bladsye wat in 2011 aan hom opgedra word: In Search of Truth: Augustine, Manichaeism and other Gnosticism: Studies for Johannes van Oort at Sixty (Leiden-Boston: Brill, 2011).
Van Oort dien tans, onder andere, as besturende direkteur van Brill se Nag Hammadi and Manichaean Studies, as mede-redakteur (en boekresensie redakteur) van die tydskrif in Patristiek Vigiliae Christianae: A Review of Early Christian Life and Language, as mede-redakteur van die Corpus Fontium Manichaeorum (Brepols, Turnhout), en as redakteur van die reeks Studies of the [German] Patristic Association / Studien der Patristischen Arbeitsgemeinschaft (Peeters, Leuven).
Van Oort se mees onlangse publikasie is die geredigeerde volume: ''Augustine and Manichaean Christianity. Selected Papers from the First South African Conference on Augustine of Hippo, University of Pretoria, 24-26 April 2012'' (Nag Hammadi and Manichaean Studies 83; Leiden-Boston: Brill, 2013).
Michael VI Bringas
Michael VI Bringas (Grieks: Μιχαήλ ΣΤ΄ Βρίγγας, Mikhaēl VI Bringas), ook genoem Stratiotikos ("Die Militêr") of Gerontas ("Die Oue"), was van 1056 tot 1057 die keiser van Bisantium.
Loopbaan
Michael was skynbaar ’n familielid van die magtige hofamptenaar Joseph Bringas, wat invloedryk was tydens die bewind van Romanos II. Hy was ’n bejaarde lid van die burokrasie wat as minister van militêre finansies gedien het (vandaar die bynaam Stratiotikos). Keiserin Theodora het Michael Bringas kort voor haar dood op 31 Augustus 1056 as haar opvolger gekies.
Hoewel Michael ’n sameswering deur Theodosios, ’n nefie van die vorige keiser Konstantyn IX Monomachos, oorleef het, was hy nie gewild onder die militêre aristokrasie nie. Hulle het hulle by generaal Isak Komnenos geskaar, en dié is op 8 Junie 1057 tot keiser verklaar.
Toe Isak teen Michael opruk, het laasgenoemde aangebied om Isak aan te neem en hom die titel "kaisar" te gee, maar die aanbod is in die openbaar van die hand gewys. ’n Opstand het in Konstantinopel uitgebreek ten gunste van Isak, en Michael is oorreed om op 31 Augustus 1057 te abdikeer. Hy het daarna ’n monnik geword en is in 1059 oorlede.
Histodermella australis
Die spons behoort tot die genus Histodermella en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Dendy.
Konstantyn IX Monomachos
Konstantyn IX Monomachos (Grieks: Κωνσταντῖνος Θ΄ Μονομάχος, Kōnstantinos IX Monomachos; c. 1000 – 11 Januarie 1055), was van 11 Junie 1042 tot 11 Januarie 1055 die keiser van Bisantium. Hy is in 1042 deur keiserin Zoë as man en medeheerser gekies, hoewel hy verban was omdat hy teen haar vorige man, keiser Michael IV die Paflagoniër, saamgesweer het. Hulle het tot met Zoë se dood in 1050 saam regeer en daarna was hy die alleenheerser.
Bewind
Tydens Konstantyn se bewind was die Bisantynse Ryk in oorloë betrokke teen partye soos Kiëf-Roes. In die jaar voor sy dood het die skeuring tussen die Oosters-Ortodokse en Rooms-Katolieke Kerk plaasgevind.
Hoewel Konstantyn deur Zoë se tweede man, Michael IV, verban is, is hy ná Michael se dood aangestel as regter in Griekeland. Intussen was die kwesbare werkverhouding tussen Michael V se opvolgers, Zoë en haar suster, Theodora, aan die verbrokkel. Ná twee maande van toenemende venyn tussen die twee het Zoë besluit om ’n nuwe man te soek om haar suster se toenemende gewildheid en mag te stuit.
Zoë het die aantreklike Konstantyn onthou en hulle is op 11 Junie 1042 getroud. Dit was albei se derde huwelik. Die volgende dag is Konstantyn amptelik as keiser aangewys saam met Zoë en Theodora.
Sasikoli
Sasikoli (Russies: Сасыколи) is 'n dorp in Astrachan-oblast, Rusland en die grootste landelike nedersetting van Charabali-rajon. Dit is die setel van die gelyknamige Sasikoli Plaaslike Munisipaliteit wat nog twee kleiner dorpies, Boegor en Zeljonije Proedi, insluit.
Obelisk
'n Obelisk (afgelei van die antieke Griekse ὀβελίσκος obeliskos; verkleinvorm van ὀβελός obelos, "spit, spyker, spitspilaar" ) is 'n lang, vierkantige, smal monument wat van onder af nouer loop totdat dit eindig in 'n piramidevormige punt, die sogenaamde pyramidion. Obeliske is oorspronklik deur die Antieke Egiptenare gebou; hulle naam daarvoor was tekhenu. Die Grieke het die woord "obeliskos" gebruik om hulle te beskryf, en hierdie woord is oorgeneem in Latyn en uiteindelik die ander Europese tale. Die antieke obeliske is monolities: hulle bestaan uit 'n enkele steen. Die meeste moderne obeliske bestaan egter uit meer as een steen, en sommige, soos die Washington-monument, is geboue.
Sasikoli
Sasikoli is in 1797 gestig deur Tsjoewasjiese setlaars uit Kapoestin Jar, 'n dorpie in die nabygeleë Achtoebinsk-rajon.
Obelisk
Die woord stele word oor die algemeen gebruik vir ander monumentale, regop stene met geskrifte of beeldhouwerk.
Sasikoli
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Sasikoli 5 224 inwoners gehad. Etniese Russe en Kasakke vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Obelisk
Egipties
Obeliske was prominent in die argitektuur van die antieke Egiptenare, wat hulle in pare by die ingang van tempels geplaas het. Die Griekse woord "obelisk" wat vandag gebruik word, kom kom uit die geskrifte van Herodotus, die griekse reisiger, wat een van die eerste klassieke skrywers was om hierdie voorwerpe te beskryf. 'n Aantal antieke Egiptiese obeliske bestaan nou nog, asook die "Onvoltooide Obelisk" wat deels uitgekap in sy steengroef by Aswan staan. Hierdie obeliske is nou versprei regoor die wêreld, en minder as die helfte van hulle is steeds in Egipte.
Die obelisk simboliseer die songod Ra, en gedurende die kort godsdienstige hervorming van Akhenaten is dit gesien as 'n versteende straal van die Aten, die sonskyf. Dit is ook geglo dat Ra binne die struktuur bestaan het.
Benben was die heuwel wat ontstaan het uit die oerwaters Nu waarop die skeppingsgod Atum hom gevestig het, volgens die Heliopolitiese skeppingsmite van die Antieke Egiptiese godsdiens. Die Benben-steen (ook bekend as'n pyramidion) vorm die bopunt van die Egiptiese piramide. Dit is ook verwant aan die Obelisk.
Die New York Universiteit Egiptoloog Patricia Blackwell Gary en Astronomy senior redakteur Richard Talcott voer die hipotese aan dat die vorms van die antieke Egiptiese piramide en obelisk afgelei is van natuurlike verskynsels wat verband hou met die son, die songod Ra synde die oppergod van die Egiptenare. Die piramide en obelisk sou daarvolgens geïnspireer wees deur die voorheen onderskatte astronomiese verskynsels wat verband hou met sonsopkoms en sonsondergang: die sodiaklig en "son pilare", onderskeidelik.
Die Antieke Romeine was sterk deur die obeliskvorm beïnvloed, tot dié mate dat daar nou meer as twee keer soveel obeliske in Rome staan as wat in Egipte oorbly. Almal het na die Romeinse tydperk geval, behalwe vir die Vatikaanobelisk, en is weer op verskillende plekke opgerig.
Die grootste en hoogste Egiptiese obelisk is die Lateraanse Obelisk in die stadplein by die westekant van die Lateraanse Basiliek in Rome, met 'n hoogte van 32,2 m en 'n gewig van 455 ton.
Nie al die Egiptiese obeliske in die Romeinse Ryk is in Rome opgerig nie. Herodes die Grote het sy Roomse beskermhere nageboots deur 'n rooi graniet Egiptiese obelisk in die renbaan van sy nuwe stad Caesarea in die noorde van Judea op te rig. Hierdie een is ongeveer 12 m hoog en weeg ongeveer 100 ton. Dit is deur argeoloë ontdek, en is weer op sy oorspronklike plek opgerig.
In Konstantinopel in 390 NC het die Bisantynse Keiser Theodosius 'n obelisk na die stad laat verskeep, en het dit in sy renbaan opgestel, waar dit die Kruistogte en die Seljuks oorleef het, en nou nog in die Hippodroomplein in die moderne Istanbul staan. Dit was oorspronklik 29 m hoogen het 380 ton geweeg, maar sy onderste helfte, wat glo ook eens in Istanbul gestaan het, is nou verlore. Die oorblywende obelisk is 20 m hoog.
Die mees bekende obelisk in rome is waarskynlik die 25 m hoë, 331 ton obelisk op Sint Pieter se Plein in Rome. Die obelisk het sedert 37 NC op die muur van die Sirkus van Nero gestaan, oorkant Sint Pieter se Basiliek: Die heroprigting van die obelisk het selfs vir Michelangelo as 'n onbegonne taak voorgekom, maar Sixtus V was vasbeslote om dit voor van Sint Pieter se basiliek op te rig, waarvan die middeskip nog gebou moes word. Hy het 'n volgrootte houtmodel binne enkele maande van sy verkiesing laat oprig. Domenico Fontana, die assistent van Giacomo Della Porta in die Basiliek se konstruksie, het die Pous 'n hout modelhyskraan en 'n swaar modelobelisk uit lood gegee, wat Sixtus self kon oplig deur 'n slingertjie met sy vinger te draai. Fontana het die opdrag vir die projek gekry.
Drie verder obeliske is opgerig in Rome onder Sixtus V: die een agter Santa Maria Maggiore (1587), die reuse obelisk op die Lateraanse Basiliek (1588), en die een op die Piazza del Popolo (1589).
'n Obelisk staan voor die kerk van Trinità dei Monti, bo-aan die Spaanse Trappe. Nog 'n obelisk in Rome bevat beeldhouwerk wat dit laat voorkom asof dit op die rug van 'n olifant gedra word. Rome het een van sy obeliske verloor: die Boboli obelisk wat die tempel van Isis versier het, en wat in die 16de eeu herontdek is. Die Medici het dit vir die Medici Villa geëis, maar in 1790 het hulle dit na die Boboli Tuine aan die Palazzo Pitti in Florence geskuif, en het 'n replika agtergelaat.
Verskeie ander Egiptiese obeliske is elder opgerig. Die bekendste voorbeelde buite Rome is die paar 21 m hoë, 187 ton obeliske in Londen en New York Stad wat as Cleopatra se Naalde bekend staan, en die 23 m 227 ton obelisk op die Place de la Concorde in Parys. Daar is antieke Egiptiese obeliske in die volgende plekke:
Assiries
Obeliskmonumente is ook bekend uit die Assiriese beskawing, waar hulle opgerig is as openbare monumente om die prestasies van die Assiriese koning te herdenk.
Die Britse Museum beskik oor vier Assiriese obeliske:
Die Wit Obelisk van Ashurnasirpal I is ontdek deur Hormuzd Rassam in 1853 te Ninevé. Die obelisk is opgerig deur óf Ashurnasirpal I (1050-1031 VC) óf Ashurnasirpal II (883-859 VC). Die obelisk dra 'n geskrif wat verwys na die koning se beslaglegging van goedere, mense en beeste, wat hy teruggebring het na die stad van Ashur. Die reliëfs van die Obelisk beeld tonele uit van militêre veldtogte, jag, oorwinningsfeeste en huldeblyk aan die koning.
Die Rassam Obelisk, vernoem na sy ontdekker Hormuzd Rassam, is gevind op die vesting van Nimrud (antieke Kalhu). Dit is opgerig deur Ashurnasirpal II, maar net fragmente bly oor. Die oorblywende dele van die reliëfs beeld tonele uit waar huldeblyk uit Sirië en die weste aan die koning oorgegee word.
Die Swart Obelisk is ontdek deur Sir Austen Henry Layard in 1846 op die vesting van Kalhu. Die obelisk is deur Shalmaneser III opgerig, en die reliëfs beeld tonele van huldeblyk sowel as die twee heersers, Jehu die Israelit en Sua die Gilsaneaan, wat gebare van onderwerping aan koning Shalmaneser maak. Die reliëfs op die obelisk gaan gepaard met epigrafe, en daarbenewens het die obelisk ook 'n langer inskripsie wat een van die laaste weergawes van Shalmaneser III se annale vaslê, naamlik die tydperk vanaf die begin van sy heerskappy tot sy 33ste jaar as koning.
Die Gebroe Obelisk is ook ontdek deur Rassam in Ninevé. Slegs die bopunt van hierdie monoliet is herbou in die Britse Museum. Die obelisk is die oudste bekende obelisk van Assirië, en dateer uit die 11de eeu VC.
Axumiet (Ethiopië)
'n Aantal obeliske is geskep deur die antieke Axumitiese Koninkryk wat in die noorde van die hedendaagse Ethiopië bestaan het. Een is die 21 m hoë stele van Koning Ezana, die laaste een wat opgerig is, en die enigste behoue Axumitiese obelisk. Die mees bekende Axumitiese obelisk is die 24 m hoë sogenaamde Obelisk van Axum. Dit is rondom die 4de eeu NC uitgesny, maar het met verloop van tyd neergestort en het in drie dele opgebreek. Dit is in 1935 in hierdie toestand deur Italiaanse soldate gevind, na die Tweede Italo-Abessiniese Oorlog. Dit is geplunder en in 1937 teruggeneem na Rome, waar dit in die Piazza di Porta Capena opgerig is. Italië het volgens 'n 1947 VN-ooreenkoms onderneem om die obelisk terug te bring, maar het eers in 1997 die ooreenkoms herbevestig, na jare van druk en verskeie omstrede skikkings. In 2003 het die italiaanse regering het die eerste stappe geneem om dit terug te bring, en in 2008 is dit uiteindelik weer in Ethiopië opgerig.
Die grootste bekende obelisk, die Groot Gedenksteen by Axum, het nie bly staan nie. Dit was oorspronklik 33 m hoog, het 'n basis van 3×2 m breed, en weeg 520 ton, en is dus een van die grootste enkele stene wat ooit in die menslike geskiedenis gewerk is; die grootste is óf by Baalbek óf die Ramesseum. Die obelisk het waarskynlik reeds tydens sy oprigting of kort daarna omgeval, en daardeur 'n groot deel van die massiewe grafkelder onder hom verwoes. Sulke obeliske word eintlik stelae genoem, of in die oorspronklike taal hawilt of hawilti, aangesien hulle nie in 'n piramide eindig nie. Hulle is gebruik om grafte en ondergrondse begrafnis kamers te merk. Die grootste grafmerkers was vir die koninklike begrafniskamers, en is versier met multi-verdieping valse vensters en deure, terwyl die adel kleiner, minder versierde stelae gehad het. Alhoewel slegs 'n paar grotes nog staan, is daar honderde kleineres in sogenaamde "stele velde".
Conrad Janis
Conrad Janis (11 Februarie 1928-1 Maart 2022) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Airport 1975 (1974), Sonny Boy (1989), The Cable Guy (1996), en Bad Blood (2012).
Obelisk
Antieke Rome
Die Romeine obeliske in 'n antieke Egiptiese styl laat bou. Voorbeelde sluit in:
Pre-Columbiaanse Amerikas
Die prehistoriese Tello Obelisk, gevind in 1919 by Chavín de Huantar in Peru, is 'n monolitiese stele met obeliskagtige proporsies. Dit is uitgekap in 'n lae reliëfontwerp met Chavín simbole, soos bande van tande en dierkoppe. Dit was lank in die Museo Nacional de Arqueología, Antropología e Historia del Perú in Lima, en is later geskuif na die Museo Nacional de Chavín, wat in Julie 2008 geopen is. Die obelisk is vernoem na die argeoloog Julio C. Tello, wat dit ontdek het, en beskou was as die "vader van die Peruaanse argeologie." Hy was Amerika se eerste inheemse argeoloog.
Moderne obeliske
(In volgorde van datum)
Verdere leesstof
ISBN  1  978-0-262-51270-1 ISBN  1  978-3-8334-8513-8
Hispidopetra miniana
Hispidopetra miniana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Hesperantha flexuosa
Hesperantha flexuosa is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Hesperantha behoort. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap.