cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sesdaagse Oorlog
Die Wesoewer
Terwyl Israel sy aanvalle op 7 Junie voortgesit en hulle nie aan die VN se skietstilstandresolusie gesteur het nie, is die Jordaniese soldate vir die tweede keer gelas om aan die Wesoewer te onttrek uit vrees dat die hele Jordaniese weermag uitgewis sou word. Die onttrekking is dié nag voltooi.
Tirus
Amal-PBO-Israeliese konflikte
Eindelik het gewelddadige botsings op baie dorpe in Suid-Libanon voorgekom, insluitende die Tirus-gebied.
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
Ná ’n mislukte sluipmoordaanval op die Israeliese ambassadeur in Londen, Shlomo Argov, het die Israeliese weermag op 6 Junie 1982 met ’n inval in Libanon begin. Tirus is weer swaar getref, want aanvalle het van alle kante gekom. Sowat 80 mense is op die eerste dag net in lugaanvalle dood. Die meeste aanvalle was op die Palestynse kampe, want baie guerrillas het tot die einde bly veg.
Sesdaagse Oorlog
Golanhoogland
thumb|280px|Die Slag van die Golanhoogland, 9-10 Junie. Vals Egiptiese verslae van ’n oortuigende oorwinning oor die Israeliese weermag en voorspellings dat Egiptiese magte kort daarna Tel Aviv sou aanval, het Sirië beïnvloed om by die oorlog betrokke te raak.
Tirus
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
thumb|180px|links|Die vernietigde Israeliese hoofkwartier, 1982. Die gevegte het ná twee dae geëindig, maar die humanitêre gevolge was groot. Die Libanese regering het beweer dat die Israeliese weermag sowat 1 200 burgerlikes gedood en meer as 2 000 gewond het in Tirus, terwyl 5 000 Palestyne dakloos gelaat is. Israel het beweer net 56 burgerlikes is dood.
Amal het in September 1982 sowat 250 000 ondersteuners in Tirus bymekaargemaak om die verdwyning van Musa Sadr te gedenk. Kort daarna het ’n nuwe geheime mag aktief geword wat die toneel sou oorheers – Hezbollah.
Sesdaagse Oorlog
Golanhoogland
thumb|links|240px|Mense in ’n bomskuiling by die kibboets Dan, een van drie plekke waar Sirië wateraanlegte probeer verower het. Siriese artillerie het Noord-Israel begin bombardeer en 12 Siriese vliegtuie het Israeliese nedersettings in Galilea aangeval. Israel het drie van die vliegtuie neergeskiet en die res weggedryf. Ook twee van Libanon se 12 Hawker Hunters het die Israeliese lugruim betree en Israeliese posisies in Galilea gebombardeer. Israel het hulle onderskep en die een neergeskiet.
Tirus
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
Op 11 November 1982 het die 15-jarige Ahmed Qasir, wat glo verskeie familielede in die Israeliese inval van 1978 verloor het, ’n selfmoordaanval met ’n motor met plofstof uitgevoer. Sy teiken was die Israeliese militêre hoofkwartier in Tirus. Al sewe of agt van die verdiepings het ingestort. Verslae oor die ongevalle wissel: van 90 Israeliese soldate en ’n onbekende aantal Palestynse aangehoudenes tot 67 Israeli's en 15 aangehoudenes.
Sesdaagse Oorlog
Golanhoogland
Die aand van 5 Junie het Israel Siriese vliegvelde aangeval. Die Siriese lugmag het 32 MiG-21's, 23 MiG-15's en MiG-17's verloor, asook twee Il-28-bomwerpers – tweederdes van sy vliegtuie. Die ander derde is ná die aanval na verafgeleë basisse verskuif en is nie weer in die oorlog gebruik nie.
Tirus
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
In Junie 1983 het die Israeli's ’n reeks massa-arrestasies in die Palestynse vlugtelingkampe uitgevoer, omdat geen groep verantwoordelikheid vir die aanvalle aanvaar het nie. Op 10 Junie het ’n groep ongeïdentifiseerde gewapendes twee Israeliese pantservoertuie aangeval en drie soldate gedood.
Sesdaagse Oorlog
Golanhoogland
Op 6 Junie het ’n klein Siriese mag probeer om die wateraanlegte by drie plekke in Israel oor te neem. Die aanvalle is afgeweer, met die verlies van 20 soldate en sewe tenks. ’n Israeliese offisier is ook dood. ’n Groter Siriese aanval is ook gou afgeweer. Ander probleme wat Sirië ondervind het, is tenks wat te breed vir brûe was, ’n gebrek aan radiokommunikasie tussen tenks en soldate en eenhede wat opdragte om te beweeg geïgnoreer het.
Tirus
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
Byna ’n jaar ná die eerste selfmoordaanval, in Oktober 1983, is nog een uitgevoer op die nuwe Israeliese hoofkwartier in Tirus. Altesaam 29 Israeliese soldate en offisiere is dood en nog 30 gewond. Ook 32 Libanese en Palestynse aangehoudenes is dood. Hezbollah het eers twee jaar later verantwoordelikheid vir die twee aanvalle aanvaar.
Sesdaagse Oorlog
Israelse debat oor die Golanhoogland
Op 7 en 8 Junie het Israeliese leiers beraadslaag om te besluit of hulle die Golanhoogland ook moes aanval. Sirië het voor die oorlog strooptogte gesteun wat spanning help veroorsaak het en het Israel soms van die hoogland af gebombardeer; sommige Israeliese leiers wou dus toesien dat Sirië gestraf word. Die militêre standpunt was dat dit baie duur sou wees, aangesien die Israeli's opdraand sou moes veg teen ’n sterk gefortifiseerde vyand. Die westelike deel van die hoogland bestaan uit ’n rotsagtige platorand wat 500 m bo die See van Galilea en die Jordaan uitstyg. Verder was daar die moontlikheid van ingryping deur die Sowjetunie. Dayan het die idee teengestaan, maar eerste minister Eshkol en David Elazar, hoof van die Noordelike Bevel, was daarvoor.
Tirus
1982-oorlog tussen Libanon en Israel
In Februarie 1985 het ’n Tiriese lid van Amal nog ’n selfmoordaanval op ’n Israeliese konvooi in Burj El Shimali gedoen, en 10 soldate is gewond. In Israeliese wraakaanvalle in die gebied oos van Tirus is 15 mense gedood en honderde beseer. Vanweë toenemende druk het die Israeliese magte teen die einde van April 1985 aan Tirus onttrek en ’n selfverklaarde "veiligheidsone" in Suid-Libanon gevestig saam met sy bondgenote die Suid-Libanese Leër.
Sesdaagse Oorlog
Israelse debat oor die Golanhoogland
Eindelik het intelligensieverslae aangedui die moontlikheid is skraal dat die Sowjetunie sou ingryp en verkenningsverslae het getoon sommige Siriese verdedigingsposisie in die Golanstreek is aan die ineenstort. ’n Kabelgram wat onderskep is, het ook onthul dat Nasser die president van Sirië aanmoedig om dadelik ’n skietstilstand te aanvaar. Op 9 Junie om 03:00 het Sirië sy aanvaarding van die skietstilstand aangekondig. Dayan het egter geesdriftiger oor die aanval geraak en vier uur later opdrag gegee dat teen Sirië opgetree word, sonder beraadslaging met of toestemming van die regering.
Die Siriese weermag het uit sowat 75 000 soldate in nege brigades bestaan. Israeliese magte wat by die aanval betrokke was, het bestaan uit twee brigades in die noordelike deel van die front en nog twee in die middel. Die Golanhoogland se unieke terrein (berghange wat gekruis word deur parallelle strome elke paar kilometer van oos na wes) en die algemene gebrek aan paaie het albei magte gedwing om met oos-wes-asse langs te beweeg en het eenhede se vermoë beperk om ander eenhede aan die flanke te ondersteun. Die Siriërs kon dus net op die plato self tussen noord en suid beweeg, en die Israeli's net aan die voet van die platorand.
Tirus
Ná die burgeroorlog
In April 1996 het Israel ’n 16-daagse veldtog teen Libanon geloods in ’n poging om ’n einde te bring aan vuurpylaanvalle deur Hezbollah. As deel van die konflik het die Israeliese vloot Tirus se hawe afgesper en Israel het na berig word op ’n konvooi van UNIFIL geskiet wat kosvoorraad na die beleërde dorpenaars naby Tirus vervoer het.
Sesdaagse Oorlog
Israelse debat oor die Golanhoogland
In teenstellings met Israel se ander veldtogte het die een op die Golanhoogland net gedeeltelik geslaag omdat die Siriërs se uitgebreide verdedigingsfortifikasies so doeltreffend was. Die Siriërs se verdediging self was egter nie so goed nie omdat die Siriese offisiere swak leiers was wat hulle soldate sleg behandel het. In gevegte van naby was die Israeli's ook beter af met hulle Uzi, ’n handmasjiengeweer wat spesifiek daarvoor ontwerp is, terwyl die Siriërs swaarder AK-47-aanvalsgewere gehad het wat vir oper gebiede ontwerp is.
Tirus
Ná die burgeroorlog
Toe die UNIFIL-kamp op die dorp Qana op 18 April getref word in ’n bombardement deur Israel, is 106 burgerlikes dood en 116 gewond (onder andere vier VN-werkers van Fidji). ’n Geraamde meer as 20 000 mense het ná die skietstaking einde April hulde aan die slagoffers gebring, onder andere die eerste minister, speaker van die parlement en verskeie Moslem- en Christenleiers.
Libanese Oorlog van 2006
thumb|180px|Vlugtelinge word uit Tirus vervoer, 20 Julie 2006. links|thumb|220px|Stof styg omhoog ná ’n Israeliese lugaanval op Tirus, 26 Julie 2006.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
thumb|Israeliese tenks in Junie 1967 op die Golanhoogland. Sowat twee uur nadat die lugaanval begin het, het Israel se 8ste Pantserbrigade onder kolonel Albert Mandler die Golanhoogland inmarsjeer. Sappeurs en stootskrapers het die doringdraad en landmyne uit die weg geruim. Hulle het onder vuur gekom en die Israeliese tenks, waarvan die beweegbaarheid deur die terrein belemmer is, het stadig onder vuur na die gefortifiseerde dorp Sir al-Dib beweeg in ’n poging om by die fort by Qala uit te kom.
Tirus
Libanese Oorlog van 2006
Tydens Israel se inval in Julie 2006 in Libanon is verskeie lanseringsterreine vir vuurpyle van Hezbollah in plattelandse gebiede om Tirus ontdek. Israel het ’n gebou aan die buitewyke van Tirus bestorm en minstens twee Hezbollah-vegters gedood, Ander Hezbollah-teikens in die stad is ook aangeval.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
Israel se ongevalle het toegeneem. ’n Deel van die mag het verdwaal en by Za'ura beland, wat goed verdedig was. Omdat die situasie kritiek was, het Mandler opdrag gegee dat beide Za'ura en Qala aangeval word. Hewige en verwarde gevegte het uitgebreek en die Siriërs het groot skade aangerig, maar eindelik het Israel hulle oorrompel deur hulle op ’n kort afstand met hulle kanonne te bestook. Ook in Qala het hulle hewige weerstand ondervind, maar hulle kon nie omdraai nie omdat ander magte hulle gevolg het en die smal pad weerskante met landmyne besaai was. Die Israeli's het hulp uit die lug ontbied en Israeliese vliegtuie het twee Siriese tenks verwoes. Die res het onttrek. Die oorblywende verdedigers van Qala het teruggeval nadat hulle aanvoerder gedood is. Intussen het Israel ook Za'ura en die 'Ein Fit-fort verower.
Tirus
Libanese Oorlog van 2006
thumb|180px|’n Vroulike vlugteling huil terwyl sy Tirus verlaat, 27 Julie 2006. Hoewel sommige soldate van die Libanese weermag ook in sulke aanvalle dood is, was die meeste van die slagoffers burgerlikes. Duisende gesinne het probeer om uit Suid-Libanon te vlug. Minstens een dorp en verskeie terreine in die stad is ook deur Israel aangeval.
Ná ’n maand het die VN se Veiligheidsraad op 11 Augustus resolusie 1701 aanvaar waarin ’n beroep op Hezbollah en Israel gedoen word om alle vyandelikhede te staak. Dit het ook ’n buffersone sonder enige gewapende personeel en wapens buiten dié van die regering van Libanon en UNIFIL tot aan die Litanirivier geskep. Die Veiligheidsraad het ook UNIFIL se 2 000 soldate tot 15 000 verhoog.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
In die sentrale sektor het Israel se 181ste Bataljon Dardara en Tel Hillal oorgeneem. Op die operasie se noordelike as, waar 13 Siriese posisies aangeval is, het navigasiefoute veroorsaak dat Israel direk onder Siriese soldate beland het. In die daaropvolgende gevegte het albei kante swaar verliese gely – die Israeli's het al 19 hulle tenks verloor. Die bataljonaanvoerder het sy oorblywende manskappe toe opdrag gegee om in twee groepe te verdeel en hulle het die noordelike en suidelike flank van Tel Fakhr aangeval. Daarna het hulle ook die ander Siriese posisies aangeval.
Tirus
Ná die 2006-oorlog
Sedert 2006 is Tirus en die omliggende streke in die suide deel van die Italiaanse sektor van UNIFIL, terwyl sy omringende streke in die noorde deel van die Koreaanse sektor is. UNIFIL word bygestaan deur die VN se Truce Supervision Organization (UNTSO).
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
Op die noordelike flank het die Israeli's binne minute deurgebreek. In die geveg van sewe uur wat daarop gevolg het, is 31 Israeli's gedood en 82 gewond, terwyl 62 Siriërs gedood en 20 gevange geneem is. Die Golanibrigade se 51ste Bataljon het Tel 'Azzaziat verower, en Darbashiya is ook ingeneem.
Tirus
Ná die 2006-oorlog
Aangesien UNIFIL ’n begroting vir klein gemeenskapsprojekte ook het, ondersteun veral die Italiaanse afvaardiging ’n verskeidenheid burgerlike bedrywighede, soos die bewaring van Tirus se argeologiese erfenis, hulpverlening vir artistieke uitdrukking en interaksie, om mediese veldtogte uit te voer, en om kinders te help speel deur speelterreine op te rig en narterapie vir kinders met spesiale behoeftes te reël.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
Die aand van 9 Junie was al vier Israeliese brigades op die plato, waar hulle versterkings kon kry en vervang kon word. Duisende soldate het die front bereik en die gewondes is weggeneem. Teen dagbreek was daar agt Israeliese brigades in die sektor.
Tirus
Ná die 2006-oorlog
thumb|200px|links|Graffiti in Rashidieh, 2011. Toe die Libanese betogings van 2019-'20 teen regeringskorrupsie en besuinigingsmaatreëls op 17 Oktober 2019 oor die hele land begin, het massas Tiriese burgers na die sentrale Elissaplein (genoem na die legendariese stigter van Kartago) opgeruk om aan die niesektariese demonstrasies deel te neem.
thumb|260px|Die ruïnes van die Rest House Hotel. 'n Dag later is die Rest House Hotel op die Tiriese strand in ’n brandstigting verwoes. Die volgende dag het ’n teendemonstrasie "deur ’n groep gewapende individue wat glo by die Amalbeweging geaffilieer is", volgens UNIFIL, tot onluste ontwikkel. Die Amalbeweging het betrokkenheid ontken.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: eerste dag
Sirië se eerste verdedigingslyn was verwoes, maar die agterste verdedigingsposisies was in ’n groot mate ongeskonde. Siriese leiers het besluit om dié posisies te versterk en voort te gaan met die bombardering van Israeliese burgerlike nedersettings.
Israeliese aanval: tweede dag
Dwarsdeur die nag het die Israeli's bly beweeg. Hoewel hulle sterk teenstand gekry het, het ’n verwagte Siriese teenaanval nooit gematerialiseer nie. By Jalabina is die Israeli's vier uur lank op ’n afstand gehou voordat hulle die dorp kon verower.
Tirus
Ná die 2006-oorlog
Op 8 Mei 2020 was daar 15 gevalle van Covid-19 in Libanon en laat in Julie dié jaar was ’n jong dokter van Tirus se Libanees-Italiaanse Hospitaal die eerste geneesheer in Libanon wat daaraan gesterf het.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: tweede dag
Die volgende dag, 10 Junie, het die sentrale en noordelike groepe by mekaar aangesluit vir ’n knyptangbeweging, maar die Siriërs het intussen teruggeval. Hulle het om 08:30 begin om hulle eie bunkers op te blaas, dokumente te verbrand en te vlug. Toe die 8ste Brigade Mansura bereik, het hulle geen weerstand ondervind nie en afgekom op verlate toerusting, insluitende tenks, in ’n perfekte werkende toestand.
Tirus
Kultuurerfenis
links|thumb|220px|’n Teken wat Tirus aandui as ’n kultuureiendom volgens 1954 se Haagse Konvensie vir die Beskerming van Kultuureiendom in die Geval van Gewapende Konflik. Mamelukhuis links agter is sedertdien herstel. thumb|200px|Renan in die 1860's.
Moontlik die langsdurende Fenisiese nalatenskap vir die Tiriese bevolking is die taalinvloed wat Siries en Akkadies gehad het op die Arabies wat in die omgewing van Tirus gepraat word. Die sigbaarste deel van die antieke en Middeleeuse geskiedenis is egter die argeologiese terreine.
Sesdaagse Oorlog
Israeliese aanval: tweede dag
Volgens die tydskrif Time het Radio Damaskus sy eie weermag ondergrawe in ’n poging om druk op die VN uit te oefen om ’n skietstilstand af te dwing: Hulle het die val van die stad Quneitra aangekondig drie uur voordat dit werklik gebeur het. "Dié voortydige aankondiging van die oorgawe van hulle hoofkwartier het die moreel van die Siriese soldate wat in die Golangebied agtergebly het, vernietig."
Tirus
Kultuurerfenis
links|220px|thumb|Honor Frost. Ná die eerste argeologiese opgrawings deur Renan en Sepp in die 1860's en '70's onderskeidelik, is nog in 1903 gedoen deur die Griekse argeoloog Theodore Makridi, kurator van die Keiserlike Museum in Konstantinopel. Belangrike ontdekkings soos fragmente van marmersarkofae is na die Ottomaanse hoofstad gestuur.
’n Argeologiese opname van Tirus is in 1921 gedoen deur ’n Franse span onder Denyse le Lasseur, gevolg deur nog een tussen 1934 en '36 wat lugopnames en duikekspedisies ingesluit het. Die spanleier was die sendeling Antoine Poidebard, ’n pionier van lugargeologie.
Sesdaagse Oorlog
Slotsom
Teen 10 Junie het Israel sy laaste aanval op die Golanhoogland uitgevoer en die dag daarna is ’n skietstilstand onderteken. Israel het beslag gelê op die Gazastrook, Sinaiskiereiland, Wesoewer en Jordaanrivier (insluitende Oos-Jerusalem) en die Golanhoogland. Sowat ’n miljoen Arabiere is in die nuut verowerde gebiede onder regstreekse Israeliese beheer geplaas. Israel se strategiese diepte het toegeneem tot minstens 300 km in die suide, 60 km in die ooste en 20 km uiters ruwe terrein in die noorde, ’n veiligheidsbate wat goed te pas gekom het in die Jom Kippoeroorlog ses jaar later.
Tirus
Kultuurerfenis
Grootskaalse opgrawings het in 1946 begin onder leiding van emir Maurice Chéhab (1904-1994), "die vader van moderne Libanese argeologie". Hy was dekades lank hoof van die Antiekdiens in Libanon en kurator van die Nasionale Museum van Beiroet.
In die 1960's het Honor Frost, die Sipries gebore pionier van onderwaterargeologie, verskeie ondersoeke geïnisieer "met die doel om die belangrike argeologiese potensiaal vir hawegeriewe aan die kus van Tirus te identifiseer en dokumenteer". Gebaseer op die resulte het sy voorgestel die Al Mobarakee-toring in Tirus se hawe kan dalk van Hellenistiese tye dateer.
Sesdaagse Oorlog
Slotsom
thumb|links|250px|Yitzhak Rabin tydens sy toespraak by die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem. Drie weke ná die oorlog het Yitzhak Rabin ’n eregraad van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem ontvang. In sy toespraak het hy oor Israel se sukses gesê:
Tirus
Kultuurerfenis
Al die opgrawings het egter tot stilstand gekom met die uitbreek van die burgeroorlog in 1975 en baie rekords het verlore gegaan. In 1984 het Unesco Tirus verklaar tot ’n wêrelderfenisgebied in ’n poging om ’n einde te bring aan die skade wat aan argeologiese terreine aangerig word deur gewapende konflik en wanordelike stedelike ontwikkeling.
Sesdaagse Oorlog
Slotsom
Uit erkenning vir sy bydrae is die eer aan Rabin toegeken om die oorlog vir die Israeli's ’n naam te gee. Uit die voorstelle wat ingedien is, het hy die "Sesdaagse Oorlog" gekies, wat die dae van die Skepping oproep.
Tirus
Kultuurerfenis
Gereelde opgrawings is eers in 1995 hervat onder toesig van Ali Khalil Badawi. Kort daarna het ’n Israeliese bom ’n woonstelblok in die stad verwoes en bewyse van ’n vroeë kerk is onder die rommel ontdek. Die ongewone ontwerp daarvan dui aan dit is die terrein van die Katedraal van Paulinus wat in 315 n.C. ingewy is.
Sesdaagse Oorlog
Slotsom
Volgens die Egiptiese joernalis Mohamed Hassanein Heikal het Nasser in Egipte sy verantwoordelikheid vir die militêre nederlaag erken. Volgens die historikus Abd al-Azim Ramadan het Nasser se verkeerde besluite om in 1967 die internasionale vredesmag uit die Sinaiskiereiland te sit en die Straat van Tiran te sluit gelei tot ’n staat van oorlog met Israel, al was Egipte nie militêr voorbereid nie.
Tirus
Kultuurerfenis
In 1997 is die eerste Fenisiese verassingsterrein op die Al Bass-terrein ontdek, naby die Romeinse nekropolis. Intussen het Honor Frost plaaslike Libanese aregoloë gementor om nog onderwaterondersoeke uit te voer. Dit het in 2001 die bestaan van ’n mensgemaakte struktuur in die noordelike hawegebied van Tirus bevestig.
links|thumb|220px|Opgrawings in 2019 deur argeoloë van die Universiteit van [[Lyon by die Al Mina/Stad-terrein.]] Die vyandelikhede van die Libanese Oorlog van 2006 het die antieke strukture by Tirus in gevaar gestel en Unesco se direkteur-generaal het ’n waarskuwing daaroor uitgereik. Ná die staking van vyandelikhede in September 2006 het bewaringskundiges geen direkte skade aan die antieke stad van Tirus bespeur nie. Die bombardement het egter muurskilderings in ’n Romeinse begrafnisgrot in die nekropolis beskadig. Bykomende agteruitgang is ook op die terrein opgemerk, insluitende "'n gebrek aan onderhoud, die verwering van ontblote strukture weens die gebrek aan reënwaterbeheer en die verwering van poreuse en sagte stene".
Sesdaagse Oorlog
Ongevalle
Tussen 776 en 983 Israeli's is in die oorlog gedood en 4 517 gewond. Vyftien soldate is gevange geneem. Die Arabiere het baie groter verliese gely. Tussen 9 800 en 15 000 Egiptiese soldate is gedood of vermis. Nog 4 338 is gevange geneem. Van die Jordaniese soldate 700 gedood en 2 500 gewond, en van die Siriese soldate is tussen 1 000 en 2 500  gedood. Tussen 367 en 591 Siriërs is gevange geneem.
Tirus
Kultuurerfenis
Sedert 2008 het ’n Libanees-Franse span onder leiding van Pierre-Louis Gatier van die Universiteit van Lyon argeologiese en topografiese werk gedoen. Toe internasionale argeologiese sendings in Sirië ná 2012 beëindig is weens die oorlog daar, het van die argeoloë opgrawings in Tirus kom doen, onder andere ’n span onder Leila Badre, direkteur van die Argeologiese Museum van die Amerikaanse Universiteit van Beiroet, en Belgiese kenners.
Bedreigings van Tirus se antieke kultuurerfenis sluit in die eise vir ontwikkeling en die onwettige antiekhandel. In ’n studie van Mediterreense wêrelderfenisterreine in 2018 is bevind Tirus het "die hoogste risiko van kuserosie onder huidige klimaatstoestande, asook ’n gemiddelde risiko weens uiterse seevlakke". Intussen het historiese geboue uit die Ottomaanse tydperk soos Khan Rabu en Khan Sour gedeeltelik inmekaargeval ná dekades van algehele verwaarlosing en ’n gebrek aan onderhoud.
Sesdaagse Oorlog
Gevolge
Polities was die Sesdaagse Oorlog uiters belangrik. Israel het weer gewys hy was in staat en bereid om strategiese aanvalle te inisieer wat die streekbalans kon verander. Egipte en Sirië het taktiese lesse geleer en het Israel in 1973 aangeval in ’n poging om verlore gebiede te herwin.
Tirus
Uit die Bybel
Die Bybel verwys verskeie kere na Tirus:
Kultuurlewe
thumb|links|220px|Die Al Hamra-teater, 2019.
Die eerste rolprentteater in Tirus het sy deure laat in die 1930's geopen. Hamid Istanbouli, ’n visserman en tradisionele storieverteller (hakawati), was ook in rolprente geïnteresseerd en het prente teen die muur van ’n Turkse hamam geprojekteer. In 1939 het die Roxy geopen, gevolg deur die Empire in 1942. Teen die middel van die 1950's was daar vier rolprentteaters in Tirus, en nog vier het kort daarna in die nabygeleë Nabatieh oopgemaak. In baie is ook lewende vertonings deur beroemde akteurs en musikante aangebied.
Sesdaagse Oorlog
Israel en Sionisme
Israel het ná die oorlog ’n vlaag van nasionale euforie beleef en die pers het die weermag se optrede weke lank geprys. Nuwe "oorwinningsmuntstukke" is gemunt om dit te vier. Die wêreld se belangstelling in Israel het ook toegeneem en die land se ekonomie, wat voor die oorlog ’n krisis beleef het, het floreer danksy die instroming van toeriste en skenkings, sowel as olie uit Sinai.
Tirus
Kultuurlewe
thumb|220px|Istanbouli in 2019 tydens die Palestynse Kultuurfees by die Rivoli. thumb|220px|CLAC, 2018. In 1959 het die Rivoli-teater sy deure geopen en dit het gou een van die gewildste teaters in die land geword. Dit is deur bekende sterre besoek, onder andere Brigitte Bardot. In 1964 het die Dunia geopen en twee jaar later die Al Hamra, wat ’n venue vir sommige van die Arabiese wêreld se beroemdste kunstenaars geword het.
Intussen het twee Tiriese kunstenaars ’n groot invloed gehad op die ontwikkeling van Libanese musiek: Halim el-Roumi (1919-1983) en Ghazi Kahwaji (1945-2017). Roumi het ’n tyd lank as onderwyser aan die Djafarija-hoërskool gewerk. In 1950 het hy direkteur van Radio Libanon se musiekafdeling geword, waar hy die sangeres Fairuz ontmoet en aan die Rahbani-broers voorgestel het. Hy het musiek vir hulle en saam met hulle gekomponeer.
Sesdaagse Oorlog
Israel en Sionisme
Daar was ook godsdienstige gevolge. Onder Jordaniese heerskappy is Jode uit Jerusalem gesit en verbied om die Westelike Muur te besoek, ondanks die vredesooreenkoms van 1949 met Jordanië waarvolgens hulle toegang tot die muur gehad het. Joodse heilige terreine is nie onderhou nie en Joodse begraafplase is verniel. Jode kon nou, vir die eerste keer sedert 1948, die Ou Stad van Jerusalem besoek en by die Westelike Muur bid; dit is die heiligste terrein waar Jode kan bid. Hoewel Tempelberg die belangrikste heilige terrein in die Joodse tradisie is, was die al-Aqsa-moskee onder administrasie van die Jordaniese Moslemse waqf en Jode mag nie op Tempelberg gebid het nie, maar kon dit besoek.
Tirus
Kultuurlewe
links|160px|thumb|Halim el-Roumi. In die middel van die 1970's is die kultuurlewe in Tirus kwaai beïnvloed deur die gewapende konflik. In 1975 moes die opening van die kommersiële Festivals de Tyr gekanselleer word toe die burgeroorlog uitbreek. Sommige teaters is in 1982 deur Israeliese bomme beskadig en almal het eindelik toegemaak, waaarvan die laaste in 1989 was.
In die middel van die 1990's het die idee van ’n kommersiële, internasionale Tirusfees herlewe. Dit word sedertdien jaarliks aangebied op die antieke terrein van die Romeinse hippodroom, met internasionale kunstenaars soos Elton John, Sarah Brightman en Demis Roussos, sowel as Libanese sterre soos Majida El Roumi, die dogter van Halim el-Roumi.
Sesdaagse Oorlog
Israel en Sionisme
Die oorlog het die Joodse diaspora geïnspireer en trots gemaak. Duisende Joodse immigrante het van Westerse lande soos die VSA, Brittanje, Kanada, Frankryk en Suid-Afrika na Israel gestroom, al het baie later na hulle land van herkoms teruggekeer. Ook in die Sowjetunie het Jode vir visums aansoek gedoen en begin betoog vir hulle reg om na Israel te emigreer. Sowjetse Jode het later visums begin kry danksy diplomatieke druk deur die Weste.
Tirus
Kultuurlewe
In 2006 het die Centre de Lecture et d’Animation Culturelle (CLAC) in die ou stad geopen as Tirus se eerste openbare biblioteek. In 2014 het die nieregeringsorganisasie Tirovereniging vir die Kunste die ou Al Hamra-teater herstel onder leiding van die Palestyns-Libanese akteur en komediant Kassem Istanbouli. Die Tirovereniging het die Libanese Internasionale Teaterfees begin (met storievertellings, dans en monodrama), asook die Libanese Internasionale kortfliekfees, die Tiriese Internasionale Musiekfees, die Palestynse Kultuurfees, die Tiruskunsfees en ’n paar ander feeste.
Sesdaagse Oorlog
Bannelinge en vlugtelinge
In die Arabiese lande het vervolging en verbanning Joodse minderheidsgroepe in die gesig gestaar. Ook in kommunistiese lande het ’n reeks antisemitiese vervolgings plaasgevind. Sowat 11 200 Jode het net uit Pole na Israel geïmmigreer tydens 1968 se politieke krisis in dié land en in die jaar daarna.
Tirus
Kultuurlewe
In 2018 het die Istanbouli-teatergeselskap die Rivoli-teater herstel en daarheen getrek. Dit was sedert 1988 gesluit. Die geselskap het die niekommersiële Libanese Nasionale Teater gestig as ’n vrye kultuurruimte met gratis toegang en ’n spesiale fokus op die opleiding van kinders en die jeug in die kunste. Dit bevorder ook die kunste in die omringende plattelandse gebiede.
Sesdaagse Oorlog
Bannelinge en vlugtelinge
Daar was ’n uitgebreide ontworteling van bevolkings in die besette gebiede. Volgens die Amerikaanse regering het 300 000 van die miljoen Palestyne in die Wesoewer en Gaza óf gevlug óf hulle is na ander plekke verskuif soos Jordanië, waar hulle tot die toenemende onrus bygedra het. Op die Golanhoogland het ’n geraamde 80 000 Siriërs gevlug, van wie sowat 20 000 van die stad Quneitra was. Israel het net die bewoners van Oos-Jerusalem en die Golanhoogland toegelaat om volle Israeliese burgerskap te kry.
Tirus
Opvoeding
160px|links|thumb|Die Djafarija-skool in 2018. thumb|220px|Die IUL in 2009.
Sesdaagse Oorlog
Lang termyn
Israel het ná die Camp David-ooreenkomste van 1978 vrede met Egipte gesluit en in 1982 in fases aan die Sinai begin onttrek. Die posisie van ander besette gebied was egter dekades lank die oorsaak van ’n bitter en langdurige konflik tussen Israel en die Palestyne, en die Arabiese wêreld in die algemeen. Jordanië en Egipte het eindelik hul aanspraak op die soewereiniteit van onderskeidelik die Wesoewer en Gaza teruggetrek. Israel en Jordanië het in 1994 ’n vredesooreenkoms onderteken.
Tirus
Opvoeding
Die Djafarija-skool is in 1938 deur imam Abdul Hussein Sharafeddin gestig. Dit is gou uitgebrei, veral danksy skenkings deur ryk ekspats, en het in 1946 die eerste hoërskool in Suid-Libanon geword. Dit is sedertdien een van die toonaangewende skole in Tirus.
Sesdaagse Oorlog
Lang termyn
Ná die Israeliese besetting van hierdie gebiede het honderdduisende Jode na die Wesoewer getrek om ’n permanente Israeliese vastrapplek daar te verseker. Hulle was ’n omstrede saak in Israel én Palestina. Die Israeliese nedersettings in Gaza is in Augustus 2005 ontruim as deel van Israel se terugtrekking uit Gaza.
Tirus
Opvoeding
’n Belangrike rol in opvoeding in Tirus word gespeel deur die welsynorganisasie van imam Musa Sadr wat sedert sy verdwyning in 1978 deur sy suster, Rabab al-Sadr, bestuur word. Hoewel sy werksaamhede dwarsdeur die land plaasvind, is die organiosasie se basis in Tirus. ’n Belangrike fokus is sy kinderhuise, maar dit bied ook opvoeding vir volwassenes en beroepsopleiding aan, veral vir jong vroue, en het gesondheids- en ontwikkelingsprojekte.
Musa Sadr het ook die fondament gelê vir die stigting van die Islamitiese Universiteit van Libanon (IUL), wat ’n kampus in Tirus het. Sy beheerraad word oorheers deur verteenwoordigers van die Opperste Sjiitiese Raad, wat in 1967 deur Sadr gestig is.
Die Libanese Evangeliese Skool, met ’n geskiedenis van meer as 150 jaar, is waarskynlik die grootste skool in Tirus. Collège Élite, ’n Franse internasionale skool, het sy deure in 1996 geopen en is een van verskeie privaat skole. Cadmous-kollege, wat deur Maronitiese sendelinge bestuur word, het sowat 10% Christen- en 90% Moslemleerlinge.
Demografie
220px|thumb|Op een foto kan die Abdel Hussein-moskee (Sjia, links voor), die Ou Moskee (Soenni, regs voor), die Franciskaanse Latyns-Katolieke Kerk (links agter) en die Maronities-Katolieke katedraal (regs agter) gesien word. thumb|220px|Avenue du Senegal. Dit is nie moontlik om ’n statisties akkurate syfer vir die grootte van die bevolking te gee nie, want die Libanese regering het sedert 1932 net rowwe ramings bekend gemaak. Volgens ’n skatting in 2016 deur UN HABITAT is daar 201 208 inwoners in Tirus, van wie baie vlugtelinge is.
Die meeste Libanese in die stad is Sjiiete, met ’n klein maar merkbare Christengemeenskap. In 2010 is geraam 15% van die inwoners is Christene. In 2017 het die Maronities-Katolieke Kerk 42 500 lidmate in Tirus gehad. Die meeste woon in die berge van Suid-Libanon, terwyl net sowat 500 Maroniete in Tirus self woon. Die Melkities-Griekse Katolieke Kerk in Tirus, wat ook naburige gebiede insluit, het in dié jaar 2 857 lidmate gehad.
Tirus is die tuiste van meer as 60 000 Palestynse vlugtelinge, wat hoofsaaklik Soenniete is met ’n paar Christengesinne. In Junie 2018 was daar 12 281 geregistreerde mense in die Al Buss-kamp, 24 929 in Burj El Shimali en 34 584 in Rashidieh. In die informele gebied van Jal Al Bahar langs die kussnelweg is daar na raming sowat 2 500 mense (2015). Sjiiete uit sewe dorpe wat in 1948 ontvolk is, woon ook in voorstede soos Shabriha.
In al die kampe het die getal Siriese vlugtelinge in onlangse jare toegeneem. Spanning het sedertdien ontwikkel omdat hulle dikwels op die sitrus- en piesangplantasies werk vir "die helfte van die daaglikse loon" wat plaaslike Palestynse vlugtelinge verdien het.
Tirus is bekend as "Klein-Wes-Afrika". Baie mense het familie in die diaspora van Wes-Afrika, veral in Senegal, Sierra Leone, Liberië, die Ivoorkus en Nigerië. In Senegal is die meeste Libanese immigrante van Tirus. Baie woon al vir die tweede, derde en vierde geslag daar en was nog nooit in Libanon nie. Een van Tirus se hoofpaaie se naam is juis Avenue du Senegal.
Ekonomie
links|thumb|220px|’n Motorvragskip in die Tiriese hawe, 2019.
Tirus se ekonomie steun op toerisme, kontrakdienste, die boubedryf en geld wat deur Tiriërs in die diaspora, veral Wes-Afrika, gestuur word.
UNIFIL dra ook aansienlik by tot die koopkrag: deur geldbesteding deur individuele lede sowel as deur projekte soos die herstel en verbetering van paaie en geboue.
In 2016 het olyfbome 38% van Tirus se landbougrond uitgemaak, maar vervaardigers het nie ’n kollektiewe bemarkingstrategie gehad nie. Hoewel sitrus sowat 25% van die landbougrond uitmaak, word 20% van die oeste vermors.
thumb|220px|Barbour-bootbouers. Tirus het een van die land se groot hawens, maar dit is kleiner as dié in Beiroet, Tripoli en Sidon. Die vrag is beperk tot die periodieke invoer van gebruikte motors. Ná die ontploffing in die Beiroet-hawe op 4 Augustus 2020 wat ’n groot deel van die hawe verwoes het, het die regering besluit om die Tiriese hawe as ’n bystandhawe vir die een in Tripoli te gebruik.
In die hawegebied bou die Barbour-familie van skeepsbouers steeds houtbote. Tirus is dus een van die min stede in die Mediterreense streek wat so ’n antieke tradisie behou het, hoewel die familie ook sukkel om ’n bestaan te maak. Teen 2004 was daar net "meer as 600 vissermanne" in Tirus.
Aan die Tiriese kus boor ’n konsortium van ’n Franse, Italiaanse en Russiese maatskappy vir aardgas.
Kusnatuurreservaat
thumb|links|180px|’n Palestyne suikerbekkie, die nasionale voël van [[Palestina, naby Al Mina.]] thumb|200px|’n Groenseeskilpad.
Die Tiriese Kusnatuurreservaat bestaan sedert 1998. Dit is ’n gebied van meer as 380 ha wat 3,5 km lank is. Dit word in twee seksies verdeel: een ’n strand van 1,8 km lank en ’n 2 km lange strook met landbougrond, klein plase en waterputte.
Dansky sy uiteenlopende flora en fauna is die reservaat ’n bewaringsgebied. Daar is talle voëlspesies, seeskilpaaie, geitjies, vlermuise en Europese dassies. Dolfyne word ook dikwels aan die Tiriese kus gesien.
Die reservaat het 275 spesies uit meer as 50 families. Daar is sewe streek- en nasionaal bedreigde spesies, vier endemiese en tien seldsame spesies, terwyl 59 spesies tot die oostelike Mediterreense gebied beperk is. Altesaam 25 medisinale platspesies is ook geïdentifiseer.
Sport
thumb|200px|Die verbleikte teken van Tadamon SC op die dak van die munisipale stadion. links|thumb|200px|Roda Antar by [[1. FC Köln.]] thumb|200px|’n Teken teen Tadamon SC se klubhuis.
Die Tadamon Sour-sportklub, of bloot Tadamon ("Solidariteit"), met die bynaam "Die Ambassadeur van die Suide", is in 1946 gestig en is die oudste sokkerklub in Tirus. Hulle speel hulle tuiswedstryde op die Tiriese minisipale stadion en het al een Libanese Sokkerverenigingbeker (2000-'01) en twee Libanese Uitdaagbekers (2013 en 2018) gewen.
Tadamon se tradisionele teenstanders, Salam Sour SC, is ook in Tirus gebaseer.
Volgens BBC-verslae is Tadamon SC in 2001 van sy Libanese Eersteliga-kampioenskapstitel gestroop ná bewerings van wedstrydknoeiery.
In dieselfde jaar is Roda Antar van Tirus vir twee seisoene aan Duitsland se Hamburger SV geleen. Ná agt jaar in Duitsland by Hamburg, SC Freiburg en 1. FC Köln het hy nog ses jaar in die Chinese Superliga gespeel en daarna vir ’n finale seisoen na Tadamon teruggekeer voordat hy afgetree het.
Twee spelers van die Libanese Eersteliga wat ook vir die Libanese nasionale span gespeel het, kom van Tirus. Hulle is Rabih Ataya en Nassar Nassar.
Sterrekundige voorwerpe
’n Gestruktureerde gebied met ringe op Europa, die kleinste van die vier Mane van Galilei wat om Jupiter wentel, is genoem na Tirus, die legendariese geboorteplek van prinses Europa.
Die gebied is sowat 140 km breed en vermoedelik die plek waar ’n asteroïde of komeet Europa se yskors getref het.
Die asteroïde 209 Dido is genoem na die legendariese Tiries-Kartaagse prinses Dido. Dit is ’n baie groot asteroïde, wat as ’n C-tipe geklassifiseer is en moontlik uit koolstofhoudende materiale bestaan. 209 Dido is in 1879 deur C.H.F. Peters ontdek.
Derya Arbaş
Derya Arbaş (17 Junie 1968 – 21 Oktober 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Bitmeyen sevda (1986), The White Bicycle (1986), Bir günlük ask (1986), en Gece melek ve bizim çocuklar (1994).
Carex aethiopica
Carex aethiopica is 'n geofiet wat deel is van die Cyperaceae familie. Die spesie is endemies aan die Oos- en die Wes-Kaap.
Ferraria glutinosa
Ferraria glutinosa is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Ferraria behoort en is deel van savanna. Die spesie is inheems aan Angola, Botswana, Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Namibië, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika kom die plant in die Noord-Kaap en Noordwes-provinsies. Die plant is seldsaam in Suid-Afrika maar volop in die buurlande.
Erylus incrustans
Erylus incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Erylus en tot die familie Geodiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Lehnert & Van Soest.
Billy Eichner
Billy Eichner (gebore 18 September 1978) is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente What Happens in Vegas (2008), Neighbors 2: Sorority Rising (2016), en The Angry Birds Movie (2016), en in die televisiereeks Billy on the Street with Billy Eichner (2011).
Mayberry Park
Mayberry Park is 'n voorstad in Alberton, Gauteng. Dit grens aan die voorstad Brackenhurst in die weste. Volgens die 2011-sensus het Mayberry Park 'n bevolking van 6 019 gehad, waarvan 42,4% Blankes was. Engels (36,1%) en Afrikaans (30,1%) is die grootste huistale.
In 2001 was 61,5% van Mayberry Park se inwoners Blankes en Afrikaans (37,8%) was die grootste huistaal.
Beverly Archer
Beverly Archer (gebore 19 Julie 1948) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Mama's Family (1983), Washingtoon (1985), en ALF (1986).
Barbican Estate
Barbican Estate is 'n woonstelkompleks vir sowat 6 000 mense wat tussen 1965 en 1976 in die City of London, die historiese middestad van Londen, ontstaan het. Die buurt, wat tans veral finansiële instellings huisves, is gedurende die Tweede Wêreldoorlog swaar deur Duitse bomaanvalle getref.
Die verwesenliking van die Barbican Estate-projek, wat volgens ontwerpe van die argitekte Chamberlin, Powell en Bon ontstaan het, was deel van 'n utopiese visie vir die heropbou van die Barbican-buurt ná die oorlog. Saam met woonstelgeboue het 'n aantal kulturele en opvoedkundige instellings in of naby die buurt ontstaan, waaronder die Barbican Arts Centre, die Londense Museum (Museum of London), die Guildhall-skool vir Musiek en Drama, die Barbican-biblioteek, die City of London School for Girls en 'n YMCA-gebou wat intussen gesluit is, wat saam die Barbican Complex vorm. Die kompleks, een van die bekendste voorbeelde van Britse brutalistiese boukuns in Londen, word bestuur deur die Barbican Estate Office, 'n departement van die City of London Corporation.
Romeinse verlede
Die kompleks se naam is afgelei van die Vulgêrlatynse term barbecana wat na 'n versterkte buitepos of poort verwys het – soos byvoorbeeld die buitenste mure of versterkings van 'n nedersetting of kasteel of enige toring wat bo-op 'n poort of brug opgerig en vir verdedigingsdoeleindes gebruik is.
Die huidige kompleks is aan die noordelike ent van die vroeëre Romeinse nedersetting Londinium geleë waar enkele bouvalle van die ou Londense stadsmuur bewaar gebly het. Die ruïnes, wat tans nog besigtig kan word, dateer grotendeels uit die Tudor-tydperk. Destyds het nuwe geboue dikwels op die fondamente van vroeëre strukture ontstaan. So is ook die stadsmuur, lank nadat dit sy militêre betekenis as versterking verloor het, vir nuwe argitektoniese doelwitte hergebruik en in Tudor-baksteengeboue geïntegreer.
Die bogenoemde Barbecana was waarskynlik êrens tussen die noordelike kant van die Church of St. Giles Cripplegate en die vroeë YMCA-gebou in Fann Street geleë.
Oorbevolking in die 19de eeu
Teen die middel van die 19de eeu was die buurt dig bebou met hoë, donker woonhuise en gekenmerk deur nou straatjies wat nouliks aan die eise van die destyds vinnig groeiende perdevervoer kon voldoen nie. Oorbevolking was 'n knellende vraagstuk. Die City se totale bevolking is in dié tyd op 129 000 beraam van wie 14 000 in die Cripplegate-parogie gehuisves is – rofweg die gebied wat tans deur die Barbican Estate beslaan word. Sy ekonomie was in 'n groot mate op die sogenaamde rag trade gegrond – 'n bedryf wat enigiets kon insluit van die handel met tekstiele tot klerevervaardiging.
Die Blitz
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die City onder 'n vlaag van verwoestende Duitse lugaanvalle gebuk gegaan waarna as die Blitz of die Tweede Groot Brand van Londen verwys word. Die eerste brandbom het op 25 Augustus 1940 in Fore Street digby London Wall ontplof. In die intensiewe bombardemente, wat maande lank – tussen 7 September 1940 en 21 Mei 1941 – voortgeduur en buurte dwarsoor Groter Londen geteiken het, is altesaam 30 000 Londenaars dood. Die Cripplegate-parogie is so swaar getref dat sy oorblywende bevolking in 1951 nog slegs 48 beloop het, teenoor 5 324 in die hele City of London.
Herontwikkeling
Die befaamde joernalis en reisskrywer HV Morton het in 1951 'n besoek aan Cripplegate gebring, elf jaar nadat Duitse bomwerpers die buurt vernietig het. Hy het onder die indruk gestaan van die geweldige omvang van oorlogskade. Die meeste geboue was tot bouvalle gereduseer waarvan slegs die kelders oorgebly het. Vir Morton was herstelwerk ondenkbaar:
“How can anyone reconstruct a town from its cellars?”
In 1952 het die openbare debatvoering oor die moontlike herontwikkeling van die verwoeste buurt begin. Vroeëre voorstele, soos die stadsbeplanner Patrick Abercrombie se Greater London Plan van 1944, het voorsiening gemaak vir die herontwikkeling van Cripplegate as kommersiële buurt, met die bou van stoorhuise, winkels, kantoor- en enkele woongeboue.
Vir baie debatvoerders, wat by die City of London betrokke was, was die vinnig krimpende woonbevolking binne die Square Mile of historiese middestad sorgwekkend. Daar was vrese dat die ontvolking van die Londense middestad die City of London se historiese status as unieke administratiewe entiteit sou kon bedreig. So is die oorspronklike planne geskrap en in plaas daarvan oorweeg om nuwe bewoners in die gebied te vestig om die bevolkingsgetal op 'n hoër vlak te stabiliseer. In 1956 het die Britse minister van huisvesting, Duncan Sandys, die bou van 'n residensiële buurt voorgestel, met die benodigde infrastruktuur van skole, winkelgeriewe en oop ruimtes. 'n Amptelike verslag is voorgelê, en op 19 September 1957 het die Court of Common Council die skepping van 'n nuwe woongebied in die Cripplegate-buurt as beleidsoogmerk aanvaar.
Grond in die betrokke buurt is aangekoop en 'n kontrak aangegaan met die argitekte-ateljee van Peter Chamberlin, Geoffry Powell en Christof Bon, wat reeds die nabygeleë Golden Lane Estate ontwerp het. Vir die City of London het die projek, wat lewe sou terugbring na die sentrale sakekern, simboliese waarde gehad. So was die argitekte se benadering in sekere opsigte radikaal verskillend en geïnspireer deur moderne en utopistiese beginsels van stedelike lewe soos dié van Le Corbusier.
Dombeya pilosa
Dombeya pilosa is 'n meerjarige boom wat deel is van die Malvaceae familie. Die spesie is endemies aan Réunion.
Sully Sullenberger
Chesley Burnett "Sully" Sullenberger (gebore Januarie 23, 1951 in Denison, Texas) is 'n voormalige Amerikaanse burgerlugvaartvlieënier, veiligheidskenner en ongeluksontleder. Hy het veral bekend geword as die kaptein wat op 15 Januarie 2009 die noodlanding van US Airways-vlug 1549 op New York se Hudsonrivier uitgevoer het.
Loopbaan
Sullenberger het sy loopbaan as 'n vegvlieënier in die Verenigde State se Lugmag begin, waarvoor hy van 1973 tot 1980 in 'n McDonnell Douglas F-4 Phantom II gevlieg het. Hy het tot formasieleier gevorder ​​en nuwe vlieëniers opgelei. Hy het die rang van kaptein bereik met ondervinding in Europa, die Stille Oseaan en by die Nellis-lugmagbasis, en as bevelvoerder van die Blou Magsending op Rooi Vlag (USAF) oefeninge. Hy was ook lid van die Lugmagorganisasie wat vliegtuigongelukke ondersoek. Hy was betrokke by verskeie ongelukondersoeke namens dié organisasie en ook namens die Nasionale Vervoer veiligheidsraad.
Sullenberger het op 3 Maart 2010 afgetree. Sedert 1980 was hy onder kontrak met Pacific Southwest Airlines, wat in 1988 deur US Airways verkry is. In totaal het hy meer as veertig jaar ondervinding as vlieënier. Sedert 2007 het hy sy eie veiligheidskonsultasie genaamd Safety Reliability Methods Inc.
Vlug 1549
Op 15 Januarie 2009 het Sullenberger, as kaptein saam met Jeffrey Skiles, 'n Airbus A320 gevlieg op pad van New York se LaGuardia-lughawe na Charlotte/Douglas Internasionale Lughawe in Charlotte, Noord-Carolina. Die vlug het die nommer (US Airways)1549 gehad. Sullenberger het kort ná opstyging aan lugverkeersbeheer gerapporteer dat die vliegtuig ’n groot trop Kanadese ganse getref het en albei enjins uitgeslaan is.
Sullenberger het met lugverkeersbeheer die opsies bespreek om na LaGuardia terug te keer of om by die Teterboro-lughawe in New Jersey te probeer land. Hy het gou verstaan ​​dat albei opsies nie haalbaar was nie en het besluit om die vliegtuig op die Hudsonrivier te land. Hy het die vliegtuig na 'n veilige waterlanding gelei. Ongeveer ses minute ná opstyging het die vliegtuig met die water van hierdie rivier naby 48ste Straat in Manhattan kontak gemaak.
Alle passasiers en bemanning het oorleef. Sullenberger het die vliegtuig twee keer nagegaan vir enige agtergeblewenes voordat hy die laaste was wat die beskadigde vliegtuig per boot verlaat het.
Sullenberger het later gesê: "Dit was baie stil terwyl ons afgedaal het om te land, ek en my medevlieënier Jeff Skiles. Ons was 'n span. Maar om geen stukrag uit daardie enjins te kry nie was skokkend—die stilte."
Sullenberger, wat deur vriende beskryf word as "skaam en terughoudend," is bekend vir sy kalmte tydens die krisis; Michael Bloomberg, burgemeester van New York, het hom “Captain Cool” genoem. Nietemin het Sullenberger in die daaropvolgende weke aan simptome van posttraumatiese stresversteuring gely, insluitend slapeloosheid en terugflitse. Hy het gesê dat die oomblikke voor die waterlanding "die ergste siek, put-op-jou-maag, val-deur-die-vloer" soort gevoel was wat hy nog ooit ervaar het. Hy het ook gesê: "Een manier om hierna te kyk kan wees dat ek al vir 42 jaar klein, gereelde deposito's in my bank van ondervinding gemaak het. En op 15 Januarie 2009 was die balans voldoende sodat ek 'n baie groot onttrekking kon maak."