cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gelett Burgess
Frankryk en Weskus
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het hy in Frankryk gewoon, maar het nie aan enige oorlogshandelinge deelgeneem nie. Naas sy boeke het hy 'n aantal essays geskryf wat in literêre tydskrifte soos Masses, Companion, American Magazine, Smart Set en Critic gepubliseer is. Ná die oorlog, toe sy lewe na normaliteit teruggekeer het, het Burgess voortgegaan met sy werk. Terwyl romans, gedigte en tonele uit sy pen gekom het, het sy gewildheid by lesers geleidelik begin kwyn. Nadat sy vrou Estelle op 11 Oktober 1947 in New York oorlede is, het Burgess in 1949 na die Weskus teruggekeer. Sy laaste twee lewensjare het die skrywer in Carmel deurgebring waar hy op 18 September 1951 oorlede is.
Beaconsfield
Geskiedenis
In die middel van die 20ste eeu en daarna is talle van die krotbuurte in Beaconsfield opgeruim. 'n Interessante kenmerk van die voorstad is die gebruik van die woord "plek" (Engels: place) pleks van "weg" of "straat" by straatname. So is die NG kerk Dutoitspan byvoorbeeld geleë op die hoek van Rose- en Dyerplek. Die destydse magistraatshof en aanliggende tronk het later onderskeidelik die pos- en polisiekantoor geword. Die munisipale biblioteek is nog 'n gebou in 'n vroeë argitektoniese styl. Beaconsfield het talle geskiedkundige kerkgeboue. All Saints was die eerste permanente Anglikaanse kerk in Kimberley, terwyl die kerk van die Sewendedagadventiste, opgerig van sinkplate op die hoek van Blackingstraat en Dyerplek, die eerste kerk van dié kerkverband in Suid-Afrika was en dus die moederkerk daarvan in Afrika sowel as Australië.
Sewendedagadventisme
Pieter Wessels, eienaar van die plaas Benoudheidsfontein, het in 1885 uit die Gereformeerde Kerk bedank om Saterdag as die sabbatdag waar te neem. Eindelik het agt gesinne sy voorbeeld gevolg, onder wie ook N.J. de Beer, oudste seun van Johannes Nicolaas de Beer, aan wie De Beers Consolidated Mines sy naam te danke het. 'n Mynwerker, William Hunt, van die Amerikaanse deelstaat Nevada, het nadat hy op die diamantveld aangekom het uit Australië, die afgesonderde geloofsgemeenskappie aan Sewendedagadventisme bekendgestel en later het Amerikaanse predikante na die diamantveld gekom om hulle te bedien. In die tyd toe die sinkkerk gebou is, het Wessels sy plaas vir £350 000 aan die De Beers-maatskappy verkoop en daarna is dit Wesselton-myn genoem. Sewendedagadventisme het wêreldwyd hierby baat gevind danksy skenkings van Wessels en so kon die beweging in 13 afdelings in talle wêrelddele georganiseer word.
Demografie
Vir sensusdoeleindes beslaan Beaconsfield 1,68 km². In 2011 was die inwonertal 5 494, van wie 45,3 persent (2 490) wit was, 23,3 persent bruin en 24,5 persent swart. Afrikaans was verreweg die grootste huistaal met 68,4 persent sprekers, gevolg deur Engels met 14,9 persent en Setswana met 8,5 persent.
Martin Buch
Martin Buch (gebore 4 November 1968) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In a Better World (2010), A Funny Man (2011), en Swinger (2016), en in die televisiereeks The Cavalry (2010).
Catherine Rabett
Catherine Rabett (gebore 20 Julie 1960) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Maurice (1987), The Living Daylights (1987), en Roger Corman's Frankenstein Unbound (1990), en in die televisiereeks You Rang, M'Lord? (1988).
Fase (materie)
In die fisiese wetenskappe is 'n fase 'n gebied in ruimte ('n termodinamiese stelsel) waarin alle fisiese eienskappe van 'n materiaal essensieel uniform is. Voorbeelde van fisiese eienskappe sluit die volgende in: digtheid, brekingshoek, en chemiese samestelling. 'n Meer eenvoudige definisie vir 'n fase is dat dit 'n materiaal is wat chemies uniform, fisies eiesoortig en (dikwels) meganies skeibaar voorkom. In 'n stelsel wat bestaan uit water en ys in 'n fles, is die ysblokkies 'n fase, die water 'n tweede fase, en die vogtige lug bo-oor die water 'n derde fase. Die glas van die fles is 'n ander afsonderlike fase.
Die term "fase" word soms sinoniem gebruik met die toestand van materie. Die term "fase" kan ook verwys na 'n stel ewewigstoestande wat afgebaken word in terme van toestandsveranderlikes soos druk en temperatuur deur fasegrense op 'n fasediagram aan te dui. Fasegrense hou ook nou verband met die veranderinge in die struktuur van materie, soos die verandering van vloeistof na vastestof, of selfs van een kristalstruktuur na 'n ander, wat veroorsaak dat die laasgenoemde gebruik van "fase" meer sinoniem is met "toestande van materie". Die "toestand van materie" en "fase diagram" gebruike is egter nie gelykmatig met die formele definisie soos hierbo gegee nie; die betekenis van die term soos bedoel moet afgelei word binne die konteks daarvan.
Clathrina tetractina
Clathrina tetractina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Klautau & Borojevic.
Michael Peña
Michael Peña (gebore 13 Januarie 1976) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crash (2004), Shooter (2007), End of Watch (2012), en American Hustle (2013).
Holmer Johanssen
Holmer Johanssen is die skuilnaam van Hans Holleman (18 Desember 1915, Tulung Agung, Java – 28 Augustus 2001, Alphen aan de Rijn), ’n Nederlander wat sy fiksie in Afrikaans geskryf het. Hy het navorsing gedoen en verskeie werke oor die inheemse stamme van Afrika geskryf, waarna hy professor in Afrika Sosiologie en Kultuur in die Fakulteit van Sosiale Wetenskappe aan die Universiteit van Leiden in Nederland geword het. Hy skryf ook onder die skuilnaam skuilnaam Jacobus van der Blaeswindt.
Herkoms en vroeë lewe
Holmer Johanssen is die pseudoniem van Johan Frederik (Hans) Holleman wat op 18 Desember 1915 in Tulung Agung, Java, gebore is. Sy vader is Frederik David Holleman, oorspronklik van Suid-Afrika, wat hier ’n regter en president is van die koloniale hof of landraad en later professor aan die Rechtshoogeschool in Batavia. Sy moeder is Adriana van Geytenbeek en hy het ’n broer, Wouter, en ’n suster, Engelbertha Adriana.
Hy begin skoolgaan in Den Haag in Nederland, Ambon in die Moluccas en Buitenzorg in Java, sit sy opleiding voort in Batavia en spandeer ook etlike jare op skool in Amsterdam in Nederland. Aanvanklik is sy begeerte om ’n mediese praktisyn te word. Na voltooiing van sy skoolloopbaan gaan hy in 1933 vir ’n maand saam met sy vader na Bali toe en hy begin hier belangstel in die leefwyse van verskillende volkere, waarna hy besluit om hom eerder toe te lê op die studie van inheemse reg van inboorlingvolkere.
Na Suid-Afrika
duimnael|regs|260px|J.F. Holleman, wat onder die pennaam Holmer Johanssen geskryf het.
In 1935 kom hy na Suid-Afrika om aan die Universiteit van Stellenbosch in die Volkekunde en Romeins-Hollandse Reg te studeer. Hy behaal sy B.A.-graad in 1937 en daarna sy M.A.-graad in 1938 oor Inheemse regsgemeenskappe by die Zulu. Direk na sy kwalifikasie doen hy verdere navorsing oor regsgemeenskappe en grondreg onder die Zoeloes en bly onder andere vir tien maande in ’n Zoeloe-kraal. In hierdie tyd publiseer hy ook etlike artikels oor die Zoeloes se sosiale en politieke organisasie. Na afloop van sy studies sluit hy hom by die Staatsdiens aan en verkry in 1940 Suid-Afrikaanse burgerskap. Sy doelwit is om vir die Departement van Bantoesake te werk, maar in stede daarvan word hy aangestel in die Departement van Justisie.
Hy spandeer vanaf 1940 ’n periode in ’n magistraatskantoor op Riversdal, honderde myle weg van die swart bevolking wat hy wil bestudeer en dien. Op Riversdal kom hy met die verarmde Afrikaner in aanraking en hier ontmoet hy ook vir Marie Sem, met wie hy op 10 April 1941 in die huwelik tree en wie die inspirasie is vir die karakter Maryke in Gety. Hy keer later terug na Stellenbosch, waar sy roman Die onterfdes in 1943 geskryf word, geïnspireer deur die arm Afrikaners wat hy in Riversdal teengekom het.
In 1945 bedank hy uit die Staatsdiens en neem ’n pos aan as kunsredakteur by ’n filmmaatskappy. Hy is naamlik ’n begaafde fotograaf wat onder andere in 1938 en 1939 op Stellenbosch uitstallings gehou het van sy foto’s van die Zoeloes. Ses maande later ontvang hy van sy latere promotor Isaac Schapera ’n aanbod om as Beit-navorsingsgenoot aan die Rhodes-Livingstone Instituut in Lusaka, Noord-Rhodesië (tans Zambië) verbonde te wees. As antropoloog maak hy ’n studie van The pattern of Hera kinship (1949) en in die jare 1945 tot 1951 versamel hy onder die Mashona-stam van Rhodesië materiaal vir sy omvattende werk oor Shona customary law, wat in 1952 gepubliseer is. Hierdie materiaal is dan ook die onderwerp van sy Ph.D.-graad, wat hy in 1950 aan die Universiteit van Kaapstad behaal, en hy volg dit in 1953 op met die publikasie van Accommodating the spirit amongst some North-Eastern Shona tribes.
Na afloop van sy arbeid by die Rhodes-Livingstone Instituut is hy vanaf 1952 eers opsigter van die Queen Victoria Memorial Museum in Salisbury en vanaf 1954 tot 1956 is hy senior welsynsbeampte aan die Department of Native Affairs in Bulawayo en Wedza in Suid-Rhodesië. In hierdie hoedanigheid doen hy verskeie studies oor sosio-ekonomiese kwessies soos die toenemende verstedeliking in Salisbury en Bulawayo en die probleme veroorsaak deur 100 000 trekarbeiders.
Van 1957 tot 1962 is hy direkteur van die Institute for Social Research aan die Universiteit van Natal in Durban. In 1963 word hy aangestel as professor in Afrika Sosiologie en Kultuur in die nuut gestigte Fakulteit van Sosiale Wetenskappe aan die Universiteit van Leiden in Nederland. Terselfdertyd word hy ook aangestel as direkteur van die Afrika Studiesentrum aan die universiteit. Tussen 1966 en 1968 dien hy ook hier as direkteur van die Instituut vir Kulturele Antropologie en Nie-Westerse Sosiologie.
Latere jare en sterfte
In 1969 word hy benoem tot die leerstoel Volkereg en Regsontwikkeling in Nie-Westerse samelewings, ’n posisie wat hy tot met sy vroeë aftrede weens gesondheidsredes in 1979 beklee. Hierdie leerstoel is in 1877 ingestel en is onder andere ook voor hom deur sy vader beklee, maar word na sy aftrede afgeskaf. In die sewentigerjare spandeer hy sy sabbatsjaar aan die Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Sciences, waar hy onder andere navorsing doen oor regshervorming en spontane regsontwikkeling in die Derde Wêreld. Hy besoek Afrika op feitlik jaarlikse basis, maar bring slegs een keer (in 1983) ’n besoek aan Indonesië, waar hy lesings en seminare aanbied. Na sy aftrede publiseer hy nog enkele artikels en is aktiewe lid van die Volksrechtskring, ’n groep studente wat sy belangstelling in volkereg en die antropologie van die reg deel.
Hy is op 28 Augustus 2001 in Alphen aan de Rijn oorlede.
Skryfwerk
In sy studentejare word sy geesdrif vir die letterkunde aangewakker deur P.J. Schoeman, aan wie hy dan ook sy eerste verhale voorlees. Sy eerste werke en sketse verskyn in die Stellenbosse Student, die Afrikaanse byblad van The Cape Argus en Die Huisgenoot. Hy skryf in hierdie tyd onder sy eie naam of onder die skuilnaam Jacobus van der Blaeswindt.’n Hele aantal van hierdie eerste pogings van hom word later opgeneem in sy kortverhaalbundel Die swerftog van die Helena.
Prosa
Hierna waag hy sy hand aan die roman Gety, ’n belydenisroman oor die lewe van ’n jong man wat geleidelik tot selfontdekking kom. Die ek-verteller, wat as klerk in ’n kantoor werk, vertel van sy worsteling met sy swakhede en minderwaardigheidsgevoel en sy bepeinsing oor die doel van die lewe. Sy vriendskap met die begaafde musikus Edu laat hom ietwat meer belangrik voel, maar die ek se bemoeisieke benadering lei tot konflik en vervreemding. Hy raak dan betrokke by Janet, wie se liefde vir Edu onbeantwoord bly en hulle raak verloof. Dit gee hom ’n nuwe lewenslus en hy begin hom uitleef in sy werk, waar hy bevorder word. Sy verlowing met Janet ly egter skipbreuk en hy verval weer in introspeksie. Hierna begin sy verhouding met Maryke, wat vir hom ’n nuwe gety meebring. Die eerlike openbaring van die hoofkarakter se persoonlikheid en gevoelens en die algemeen-menslike van sy ervarings en gevoelens is verdienstelik in ’n roman wat maklik sentimenteel en vervelig kon geword het.
Sy kinderverhaal Klos-hulle (uitgegee onder sy eie naam) word in 1939 deur sy moeder as geskenk aan die Nederlandse koningsgesin in Kanada gestuur, waarna Prinses (later koningin) Beatrix ’n persoonlike bedankingsnota terugstuur.
Die moordenaar was G.B. is ’n speurverhaal en Die swerftog van die Helena is ’n bundel met sketse en kortverhale. Die stukke hierin opgeneem ontstaan oor ’n lang tydperk (tussen 1936 en 1959) en bevat ook ’n aantal bydraes wat geïnspireer is deur sy sesjarige verblyf as volkekundige by die Mashona-stam in Suid-Rhodesië. Die titelverhaal is ’n novelle van ’n droom van ’n jong man gebaseer op ’n jeugervaring met Helma, waarvan die werklikheid deur die herontmoeting ’n desillusie word. In sy jeug lê die hoofkarakter saam met Helma ’n verbeelde kinderreis af oor die sewe seë met die bed as boot. Jare later ontmoet hy weer vir Helma en sy wil onder invloed van drank weer ’n reistog onderneem, die bed so banaliseer en die simbool ophef. Verder is veral die korter sketse oor Mashonaland geslaagd, waarin die primitiwiteit van die hoofpersone ’n ekstra bekoring het. Saam met enkele van die sketse is die titelverhaal Johanssen se belangrikste toevoeging tot die Afrikaanse korter prosa.
Die seereis (uittreksel uit Die swerftog van die Helena) word deur P.J. du Toit in die versamelbundel Knapsak opgeneem. Ander versamelbundels waarin sy werk verskyn sluit in Wys my waar is Timboektoe onder redaksie van Hennie Aucamp.
Vakkundige skryfwerk
Hy publiseer verskeie werke oor vakkundige onderwerpe. In African interlude (1958) vertel hy, met ’n besondere inlewing in die gees van die primitiewe mens, die agtergrondsverhaal van sy navorsing onder die Mashona, terwyl hy in Experiment in Swaziland (1964) verslag doen oor ’n volkekundige ondersoek wat hy in 1960 onderneem het. Sy verslag (in samewerking met S. Biesheuvel) oor ’n ondersoek na die sosio-psigologiese aspekte onder wit myners in Noord-Rhodesië word gepubliseer as The attitudes of white mining employees towards life and work on the Copperbelt (1960). Die verslae wat hulle in hierdie tyd skryf in opdrag van die Northern Rhodesian Chamber of Mines en die Anglo American Corporation word later in geredigeerde formaat in 1973 onder die titel White mine workers in Northern Rhodesia 1959–1960 vrygestel as die sesde volume in die African Social Research Documents reeks. Terwyl hy in Suid-Rhodesië is doen hy navorsing oor die toenemende verstedeliking in Salisbury en Bulawayo en die probleme wat veroorsaak word deur die migrerende arbeiders. In die tydperk 1960–1961 is hy ook lid van die Mangwende Kommissie van Ondersoek na die administratiewe- en landbouprobleme in die Mrewa-gebied, en hierdie navorsing lei uiteindelik tot die publikasie van Chief, Council and Commissioner in 1969. Hy skryf verskeie artikels en gevallestudies tussen 1948 en 1962 oor Afrika hofprosedures en huweliksreg, waarvan verskeie opgeneem word in die bundel Issues in African Law wat in 1974 verskyn.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Betsie van der Walt
links|180px|duimnael|Mev. Betsie van die Walt (née Postma).
duimnael|regs|300px|'n Bestuursvergadering van die susters van die [[Gereformeerde kerk Potchefstroom-Noord gehou in die nuwe pastorie begin 1953. Van links: Drienie Coetzee, eggenote van prof. A.G. Coetzee, Nettie Venter, eggenote van Nic Venter, dr. S.P. en mev. Betsie van der Walt, Marietjie de Klerk, tweede eggenote van dr. B.J. de Klerk sr. en moeder van dr. B.J. de Klerk jr. (van 1987 tot 1997 leraar van Potchefstroom-Noord), Mattie Kruger, eggenote van Willem Kruger (destyds skoolhoof van die Potchefstroom Gimnasium), en Martie Vorster, eggenote van dr. P.W. Vorster, later kanselier van die PU vir CHO.]]
Elizabeth van der Walt (gebore Postma, noemnaam Betsie, (12 September 1909 – 23 Junie 2000) was van 1932 tot 1953 predikantsvrou in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk, waarna haar man, prof. Zeller van der Walt, hoogleraar aan die Teologiese Skool Potchefstroom was. Nadat hy in 1973 geëmeriteer het, het hulle ook nog van 1976 tot 1983 in die kombinasie Hennenman/Ventersburg gearbei. Hy is oorlede op 8 Oktober 1994.
Herkoms
Betsie Postma was ’n dogter van prof. Ferdinand Postma, eerste rektor van die onafhanklike PU vir CHO en sy vrou, Margaretha Jacoba Coetsee, afkomstig van Middelburg, Kaap.
In Johannesburg
Betsie van der Walt en haar man het in die moeilike depressiejare aan die Rand gekom toe ds. Van der Walt van 1931 tot 1932 as hulp van ds. W.J. de Klerk in die gemeentes Johannesburg, Johannesburg-Wes, Johannesburg-Suid opgetree het. Van 1932 af het hulle 14 jaar lank in Johannesburg-Suid gearbei, toe haar man ’n beroep aanneem na Johannesburg-Noord (Melville). Hier het hulle al die noordelike voorstede van die Goudstad bedien en mev. Van der Walt het met groot sukses die susters in hierdie dele georganiseer tot ’n hegte sustersorganisasie wat besonder ywerig gewerk het.
Op Potchefstroom
In 1950 het dr. Van der Walt ’n beroep aanvaar as die eerste leraar van die gemeente Potchefstroom-Noord. In dié nuut gestigte gemeente het mev. Van der Walt tydens drie jaar van arbeid goeie organisasiewerk gedoen. Die susters is saamgesnoer in ’n flukse sustersorganisasie en aan die universiteits- en normaalstudente is besonderse aandag gegee. In 1953 het dr. Van der Walt ’n benoeming as professor aan die Teologiese Skool aanvaar, terwyl mev. Van der Walt ’n ywerige lid van die Gereformeerde Sustersorganisasie gebly het en ’n ware steun vir haar man in sy belangrike taak.
Huwelikslewe
Uit die huwelik is vier kinders gebore, maar die jongste dogtertjie is vroeg oorlede. Hul seun ds. P.J. van der Walt, wat aan die einde van 1968 sy studie aan die Teologiese Skool voltooi het, sê gemeentes tot sy aftrede in 2008 was: Marble Hall 1969–1975, Durban-Wes 1975–1982 en Bethlehem 1982–2008. 'n Dogter, Magrietha, is getroud met ds. A.Z. Pelser (Bethulie 1958–1964, Phalaborwa 1964–1970, Oos-Moot 1970–1999). Dié egpaar se seun Abri het ook predikant geword.
Lordi
Lordi is 'n musiekgroep wat uit vier Finse jongelinge van Helsinki bestaan. Hulle is bekend vir hulle heavy metal- en hardrock-musiek, asook die monsteragtige kostuums wat hulle dra. Hulle musiek en styl is al met die Amerikaanse groepe KISS en Twisted Sister vergelyk.
Geskiedenis
Lordi het hul oorsprong in Helsinki in 1992 gehad. Hulle het wêreldwye bekendheid verwerf nadat hulle die 2006 Eurovision-sangfees met die lied "Hard Rock Hallelujah" gewen het.
Die oorspronklike groep het bestaan uit: Mr. Lordi (sang), Kita (perkussie), Amen (kitaar), G-stealer (bas) en Enary (klawerborde). Hulle eerste enkelspeler was "Would You Love a Monsterman?" (2002). Die snit is ook in hulle album, Get Heavy, ingesluit.
Verwoerdpark, Kimberley
Vir sensusdoeleindes beslaan Verwoerdpark 0,74 km². In 2011 het hierdie voorstad, wat genoem is na dr. Hendrik Verwoerd, eerste minister van Suid-Afrika van 1958 tot sy dood in 1966, 1 318 inwoners gehad met 'n redelike gelykop verdeling tussen wit (525), swart (411) en bruin (360). Net meer as 57 persent van die inwoners was destyds Afrikaanssprekend.
Jeff Bezos
Jeffrey Preston "Jeff" Bezos [ˈbeɪzəs] (* 12 Januarie 1964) is 'n Amerikaanse internet-entrepreneur en mediamagnaat. As stigter en hoof uitvoerende beampte van Amazon.com, Inc., oorspronklik 'n aanlyn-boekwinkel wat intussen 'n wye verskeidenheid produkte en dienste aanbied, het hy 'n beslissende rol in die groei van e-handel gespeel. In Augustus 2013 het hy die gesiene dagblad The Washington Post gekoop.
Saba Raleigh
Saba Raleigh (1862 – 1923) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Clemenceau Case (1915), Nobody's Child (1919), The Temptress (1920), en The Life of Lord Byron (1922).
Get Heavy
Get Heavy is 'n album van Lordi wat in 2002 vrygestel is. Dit het die derdeplek op die Finse albumranglyste behaal.
John Hodiak
John Hodiak (16 April 1914 – 19 Oktober 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lifeboat (1944), Somewhere in the Night (1946), Battleground (1949), en Conquest of Cochise (1953).
Stade de France
Die Stade de France (Frans: [stad də fʁɑ̃s], letterlik: "Stadion van Frankryk") is 'n sokker- en rugbystadion in Saint-Denis, Frankryk, net noord van Parys.
Dit het sitplek vir ongeveer 80 000 toeskouers en is die grootste stadion in Frankryk. Die stadion is ingehuldig op 28 Januarie 1998 met 'n sokkerwedstryd tussen Frankryk en Spanje. Die stadion, wat vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998 gebou is, is ook ontwerp vir ander sportsoorte, soos rugby, atletiek, motorrenne asook konserte en ander groot opvoerings. Dit word deur die Franse rugbyspan tydens die Sesnasies-toernooi en ander internasionale wedstryde gebruik.
Die Franse sokkerspan gebruik die stadion ook vir byna alle vriendskaplike wedstryde en dit was in dié stadion dat die span Brasilië 3–0 geklop het in die eindstryd van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1998. Parys se hoofrugbyklub, Stade Français, het in die afgelope aantal jare ook die stadion gereeld as tuisveld gebruik. Die Stade de France dien verder elke jaar as die terrein vir die Top-14 Franse binnelandse rugbykampioenskap, die Coupe de France-sokkerbekertoernooi en die Franse sokkerligabeker. Die Stade de France het die afgelope drie jaar as gasheer vir die Race of Champions opgetree. In 2007 is verskeie wedstryde van die Rugbywêreldbeker, insluitend die eindstryd wat deur die Springbokke teen Engeland met 15–6 gewen is, hier beslis. Die Stade de France het daarmee die eerste stadion in die wêreld geword, wat beide 'n Sokker-Wêreldbekertoernooi-eindstryd en 'n Rugbywêreldbeker-eindstryd aangebied het.
Geskiedenis
Die Stade de France is gebruik vir Frankryk se grootste sportprestasie tot op hede, die 3–0 oorwinning oor Brasilië tydens die FIFA Sokkerwêreldbekertoernooi op 12 Julie 1998. Dit was die eerste keer dat Frankryk die Sokker-Wêreldbeker gewen het en die eerste keer in 20 jaar dat die gasheerland die toernooi gewen het. Die Top-16, die Franse rugbykampioenskap wat nou na die Top-14 verander is, se eindstryd wat tevore in Parc des Princes beslis is, is in 1998 permanent na die Stade de France verskuif. Die Paryse span Stade Français het USA Perpignan 34–7 in Mei van daardie jaar verslaan. Die jaar daarna is een van die Rugbywêreldbeker 1999-kwarteindwedstryde, waarvoor Wallis saam met Engeland, Frankryk, Ierland en Skotland die gasheer was, in die stadion gehou. In die wedstryd het die Springbokke Engeland met 44–21 verslaan. Daarbenewens is in die Stade de France verskeie wedstryde van die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2003 en die Europese Sokkerkampioenskap 2016 aangebied, insluitend albei openings- en eindwedstryde. Dit sal ook tydens die Rugbywêreldbeker 2023 vir wedstryde ingespan word.
Dieprivier (Langkloof)
In die pioniersjare is hierdie plaas onder andere besoek deur vaandrig August Beutler, Hendrik Swellengrebel en Joachim van Plettenberg.
Let Wel: Hierdie rivier moet nie verwar word met die Dieprivier (Die Vleie) nie.
Christoffel Lessing
Herkoms en vroeë lewe
Christoffel Lessing is op 17 April 1911 op ’n plaas in die distrik Lydenburg gebore as een van nege kinders van ’n werkinspekteur. Sy moeder is oorlede toe hy slegs sewe jaar oud is. Nadat hy standerd vyf slaag begin hy by die poskantoor werk as telegrambode en beland hy die eerste keer in die gevangenis. As sorgbehoewende kind word hy deur die welsyn van sy pa weggeneem en in ’n staatskool geplaas.
Lewe na vrylating
Aanvanklik bly hulle in Albertskroon in Johannesburg, waar Corrie ’n woonstel agter mense se huis gehad het. Hier skryf hy vir vier jaar lank voltyds aan boeke en vervolgverhale, waarna die destydse Minister van Volkswelsyn en die Sekretaris van Volkswelsyn vir hom ’n betrekking in die staatsdiens organiseer. Later word hy skakelbeampte vir die Nederlandse Lugredery KLM, waar hy agt jaar lank werk. In 1965 verhuis hulle na Amanzimtoti aan die Suidkus van Natal waar hulle woonstelle bou, dorpsgebiede ontwikkel en hy ’n miljoenêr word. Op ’n stadium besit hy sewe woonstelgeboue en ontwikkel twee dorpsgebiede. Corrie is in 1975 dood nadat sy van die trappe van hulle drieverdiepinghuis op Warner-strand afval. Daarna loop alles weer vir hom verkeerd en sy sakeryk met bates van sowat R5 miljoen word eindelik gesekwestreer.
Skryfwerk
Hy skryf sy verhale hoofsaaklik oor die wêreld van ’n misdadiger. Sy debuut is met ’n kortverhaal in ’n tydskrif wat hy skryf oor terdoodveroordeeldes onder die titel In die skaduwee van die galg.
In Gooi my vir die aasvoëls verwerk hy die lewensverhale van drie misdadigers in die tronk en besin oor die strafmetodes en die wyse waarop misdadigers behandel word.
Met ’n dankbare liefdesgroet is ’n bundeling van sy briewe aan sy geliefde, waarin hy eerlik bieg oor sy verlede, maar ook sy ideale en toekomsdrome uitspel.
Een goue uur is ’n bundel kortverhale deur hom en sy vrou. Hy lewer drie kortverhale (Haweloos, Een goue uur en Die droster se tuiskoms), terwyl Corrie elf kortverhale in die bundel skryf.
Hy voltooi ook manuskripte getitel Die liefdefabriek, Reward for treason en sy outobiografie Die duiwel draf saam.
Karen Strassman
Karen Strassman (gebore 5 Junie 1966) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Onania Club (2018) en in die televisiereekse Weeds (2005), Silicon Valley (2014), en Preacher (2016).
Clathrina tetrapodifera
Clathrina tetrapodifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2003 deur Klautau & Valentine.
Midrand
Midrand is 'n dorp wat ontwikkel het rondom Halfweghuis in Gauteng, Suid-Afrika. Halfweghuis is 'n dorpie wat veronderstel was om halfpad tussen Johannesburg en Pretoria te wees. Die dorp is weerskante van die N1 nasionale pad ontwikkel en die naam is afgelei van sy sentrale ligging in die Witwatersrand.
Die dorp staan bekend as setel van die Pan-Afrikaparlement van die Afrika-unie.
Infrastruktuur
Daar is 'n Gautreinstasie, met die Grand Central-lughawe en die bekende Kyalami-renbaan wat in die dorp geleë is. Die renbaan is in 1961 gebou op die plaas met dieselfde naam Kya lami. Dit is 'n Zoeloe-frase wat "my huis" beteken.
Bojaar
thumb|180px|Portret van die Russiese bojaar Pjotr Potjomkin, deur Godfrey Kneller. thumb|180px|Russiese bojare in die 16de-17de eeu.
’n Bojaar of boljaar was van die 10de tot die 17de eeu ’n lid van die hoogste rang van die feodale Bulgaarse, Russiese, Walachyse, Moldawiese en later Roemeense, Litause en Balties-Duitse adel, net onder die regerende prins (tsaar in Bulgarye). Die rang word steeds gebruik as ’n van in Rusland, Roemenië, Finland, Litaue en Letland waar dit "Pajari" of "Bajārs/-a" gespel word.
In Bulgarye
Die oudste Slawiese vorm van "bojaar" – boljarin, mv. boljari (Bulgaars: болярин, боляри) – dateer van die 10de eeu uit die Tweede Bulgaarse Ryk. Dit was in die Eerste Bulgaarse Ryk bekend as boila, wat ’n hoë aristokratiese titel was. Boljarin is moontlik afgelei van bol, "baie", en jarin, jarki, "helder", "verlig". Albei titels was oorerflik. Die Bulgaarse boljare is verdeel in weliki ("groot") en malki ("junior").
In Serwië
In die middeleeuse Serwië was die rang bojaar (Serwies: Боjари, bojari) gelykstaande aan dié van baron, wat beteken "vrye vegter" (of "vry man" in die algemeen). Dit was die eerste rang naas die nievrye kleinboere of lyfeienes. Die term kom van die Serwiese woord vir oorlog (бој, boj); die bojare van Serwië was dus letterlik "manne vir die oorlog", of van die vegterstand; hulle mag grond besit het, maar was verplig om dit te verdedig en vir die koning te veg.
In Kiëf-Roes
Van die 9de tot die 13de eeu het bojare aansienlike mag gehad danksy hulle militêre steun aan die prinse van Kiëf-Roes. Baie se mag en prestige het egter gou geheel en al afgehang van diens aan die staat, hulle familiegeskiedenis van diens en, in ’n mindere mate, grondbesit. Bojare van Kiëf-Roes was visueel soortgelyk aan ridders, maar ná die Mongoolse inval het hulle kultuurverbintenis feitlik verdwyn.
Die bojare het die hoogste staatinstansies beheer en het deur ’n doema (raad) die grootprins van raad voorsien. Hulle het aansienlike hoeveelhede grond gekry en was as lede van die Bojaredoema die grootste wetgewers van die ryk.
Ná die inval van die Mongole in die 13de eeu is bojare van die sentrale en suidelike dele van die Kiëfse Ryk (die moderne Belarus en Oekraïne) opgeneem in die Litause en Poolse adel (szlachta). In die 16de en 17de eeu het baie van hierdie Oekraïense bojare wat nie ’n adellike status gekry het nie, aktief deelgeneem aan die stigting van die Kosakkeleër, wat in die suide van die moderne Oekraïne gebaseer was.
In Moskowië en Rusland
In die 14de en 15de eeu het die bojare van Moskou aansienlike mag gehad, wat voortgevloei het uit die dae van Moskowië. Van die bewind van Iwan III af moes hulle egter hulle invloed begin afstaan aan die outoritêre tsaars in Rusland. Vanweë Iwan se beleid van uitbreiding, was administratiewe veranderings nodig om beheer oor Moskowië te vergemaklik. Die klein prinsdomme het hulle getroue burgers by die naam geken, maar ná die konsolidasie van gebiede onder Iwan het getroue onderdane bloot name op ’n lys geword.
thumb|links|180px|’n Russiese bojaar van die 17de eeu. Om ’n bojaar te kon wees, was dit tot die 16de eeu nie nodig om noodwendig Russies of selfs Ortodoks te wees nie; baie bojare het van Litaue en ander plekke gekom en sommige het vir ’n eeu nadat die Mongole verjaag is Moslems gebly. Omdat die bojare se magte nie in ’n grondwet vervat was nie, het baie van hulle mag en pligte berus op ooreenkomste tussen prinse. Ooreenkomste, soos die een tussen Iwan III en Michail Borisowitsj in 1484, wys hoe bondgenootskappe verdien en beskerm moes word.
Die bojare het ook belonings en geskenke gekry. Sommige bojare is as goewerneurs na streke gestuur en kon so op die plaaslike inwoners "teer". Daar was egter steeds teen die einde van die 15de eeu minder bojare en hulle is volgens verdienste aangestel, eerder as volgens familiebande. Toe Iwan IV (Iwan die Verskriklike) tsaar word, is radikaler veranderings ingestel.
Ná Iwan IV se dood het die Russiese Tyd van Beroeringe begin toe sy seun Fjodor I sonder kinders dood is en die Rjoerik-dinastie tot ’n einde kom. Die bojaar Boris Godoenof het probeer om homself tot tsaar te verklaar, maar verskeie bojarefaksies het geweier om hom as heerser te erken. Die chaos het voortgeduur nadat die eerste Vals Dmitri die troon oorgeneem het, en ’n burgeroorlog het eindelik uitgebreek. Toe die Romanofs die bewind oorneem, was daar talle administratiewe hervormings. ’n Omvattende regskode is ingestel en die bojare is in die elite-burokrasie begin opneem.
Teen die einde van die Tyd van Beroeringe het die bojare feitlik alle onafhanklike mag wat hulle gehad het, verloor. In plaas daarvan om hulle mag te probeer vergroot, het hulle gevoel hulle is verslaan en het hulle ’n verenigde en sterk Rusland voorgehou. Die bojare het ook hulle onafhanklike prinsdomme, waar hulle mag gelê het, verloor en het in die plek daarvan distrikte en streke beheer. Hulle het verder hulle rol as raadgewers van die tsaar verloor; in die plek daarvan was daar ’n doema en die bojare se raad was nie meer so belangrik nie. Die tsaar was ook nie meer bang hy verloor hulle militêre steun nie, want die eenwording van Rusland was belangriker. Die bewind van Pieter die Grote was die finale spyker in hulle doodskis en hulle het nooit van sy administratiewe hervormings herstel nie.
thumb|180px|’n Walachyse bojaar, Șerban Grădișteanu. Sy status word deur sy kalpak (soort hooftooisel) aangedui. Pieter, wat in 1697 aan die bewind gekom het, het Rusland verwesters en gemoderniseer. Hy het regeringsamptenare en dié wat dit kon bekostig, gedwing om hulle baard af te skeer en Westerse klere te dra. Hy het die regstelsel hervorm en ’n senaat gestig met lede wat hy aangestel het – dit het die bojareraad vervang wat die tsaar aanvanklik van raad bedien het. Dit was een van baie stappe wat die bojare se mag en status verminder het. Pieter het die konserwatiewe en godsdienstige faksie van die bojare uit die hof verban en in die plek daarvan buitelandse en Russiese amptenare aangestel.
Verskeie bojare en ander adellikes het beswaar aangeteken teen die hervormings, insluitende die historikus Michail Sjtsjerbatof, wat gesê het Pieter se hervormings het Russiese tradisie help verwoes en ’n volk geskep wat “hulle pad oopgekruip het deur die monarg en grootkoppe in elke opsig te vlei en hulle sin te gee.” Die hervormings het egter voortgeduur, want teen dié tyd het die tsaar te veel mag gehad. Rusland het daarna met elke nuwe heerser al hoe meer ’n absolute monargie geword.
In Wallachye en Moldawië
In die Karpatestreke wat deur Roemeniërs bewoon is, was die bojaar (Roemeens: boier) ’n klas wat in die landelike gemeenskappe van die vroeë Middeleeue ontstaan het uit die cneaz ("leier") of jude ("regter") in die gebiede noord van die Donau en celnic suid van die rivier. Hulle is aanvanklik verkies, en later het die titels oorerflik geword. Ná die verskyning van meer gevorderde politieke strukture in die streek moes hulle bevoorregte status deur die sentrale mag bevestig word. Dié het sy reg gebruik om burgers wat hulle in militêre en burgerlike funksies bewys het, in die bojareklas in te sluit en aan hulle grond te skenk.
Yucatán-skiereiland
Die Yucatán-skiereiland (Mayathan: Yucal Peten, "land van die Maja"; Spaans: Península de Yucatán) is 'n skiereiland in die ooste van Meksiko asook in die noorde van Belize en Guatemala. Dit word in die noordooste deur die Straat van Yucatán van Kuba en in die noordweste van die Golf van Meksiko deur die Golf van Campeche geskei asook in die ooste deur die Karibiese See begrens. Op die skiereiland is die drie Meksikaanse deelstate Yucatán, Campeche en Quintana Roo geleë. Die grootste stede is Mérida in die noordweste en Cancún in die noordooste.
Die Spaanse conquistadores het op Yucatán die verowering van Meso-Amerika begin. Dit het gelei tot die Spaanse verowering van die Asteekse Ryk en die Spaanse verowering van Yucatan. Tussen 1841 en 1848 het die Republiek van Yucatán bestaan en vanaf 1847 tot 1901 het hier die Kasteoorlog‎ van die Republiek van Yucatán/Meksiko teen die Maja-bevolking plaasgevind.
Yucatán is veral bekend vir die Meso-Amerikaanse Maja-kultuur met stede soos Calakmul, Chichén Itzá en Uxmal asook vir sy toeristiese gebiede aan die kus soos Cancún.
Giric
Giric (volle naam: Giric mac Dúngail; Skots-Gaelies: Griogair mac Dhunghail; omstreeks 832-889) was van 878 tot 889 koning van Skotland. Hy het saam met sy broers- of pleegkind Eochaid regeer. Sy bynaam was Mac Rath ("Seun van Geluk"). Sekere Skotse kroniekskrywers het hom "Gregorius die Grote" genoem en vertel hy het die helfte van Engeland en ook Ierland verower. Ierse annale en Angel-Saksiese geskrifte noem hom egter nie.
Lewe
Die verwantskap tussen Giric en Eochaid is nie heeltemal duidelik nie. Eochaid word soms Giric se broers- of pleegkind genoem, en soms sy neef of kleinneef.
Eochaid kon nie koning word nie omdat hy deur die vroulike lyn van die Skotse konings afgestam het. Hy het blykbaar met Giric, seun van koning Donald I, saamgespan om koning Áed te vermoor. Giric het Eochaid daarna gedwing om sy heerskappy met hom te deel.
Min is bekend oor die lewe en bewind van Giric en die feite wat wel bekend is, is teenstrydig. Die enigste sekere inligting is dat hy tydens ’n veldslag deur sy broerskind Donald gedood is. Donald het Eochaid daarna verban en die troon bestyg as Donald II.
Marcia Strassman
Marcia Strassman (28 April 1948 – 25 Oktober 2014) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Honey, I Shrunk the Kids (1989) en Honey I Blew Up the Kid (1992), en in die televisiereekse Magnum, P.I. (1980) en Tremors (2003).
Musée maritime fluvial et portuaire de Rouen
Die Musée maritime fluvial et portuaire is 'n museum in die Normandiese stad Rouen wat oor die geskiedenis van die plaaslike hawe, een van die grootstes in Frankryk, handel. Die museum is in die jaar 1999 geopen.
Die museum
Die hoofonderwerpe is:
Die museum vertoon onder meer enjins van rivierbote, stoombote wat deur vissers gebruik is, 'n newelbel, 'n duiker en die afdruk van 'n radiokamer van 'n skip gedurende die 1960-jare.
Die geraamte van 'n jong walvis (verskaf deur die museum d'histoire naturelle de Rouen) word in die middel van die museum vertoon. Dit is 'n gewone vinvis, wat slegs 7 jaar oud was toe dit dood is nadat dit self gestrand het.
Verder is daar reëlmatige uitstallings oor verskillende temas, byvoorbeeld die vervoerbrug van Rouen en die Wikings.
Die gebou
duimnael|regs|250px|Die museum word gehuisves in Loods nommer 13 in die hawe van Rouen Die museum word in 'n deel van die hawe se voormalige loodse gehuisves. Die loods is in die jaar 1926 gebou en tot die sewentigerjare deur die Schiaffino-maatskappy gebruik. Teen 1984 was dit nie meer deur die hawe in gebruik nie.
Josh Pence
Josh Pence (gebore 8 Junie 1982) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Social Network (2010), Battleship (2012), The Dark Knight Rises (2012), en Draft Day (2014).
Kepler-20
Kepler-20 is ’n ster sowat 950 ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Lier. Dit het ’n stelsel van vyf bevestigde planete. Die skynbare helderheid van die ster is 12,51 en dit kan dus nie met die blote oog gesien word nie. Dit is effens kleiner as die Son, met ’n radius van 94% en ’n massa van 91% dié van die Son. Die effektiewe temperatuur van sy fotosfeer is teen 5 466 kelvin effens koeler as dié van die Son. Dit is egter ook ’n geel dwerg van spektraaltipe G8.
In 2011 was dit nog nie bekend of dit ’n hoofreeksster is nie. Sy metaalinhoud is waarskynlik dieselfde as die Son s’n. Dit kan ouer as die Son wees, maar die foutgrens is taamlik groot.
Planeetstelsel
Die span van die Kepler-ruimteteleskoop het op 20 Desember 2011 aangekondig dat ’n vyfplaneetstelsel ontdek is met drie klein gasreuse en die eerste twee aardgrootte-planete, Kepler-20e (die eerste bekende planeet kleiner as die Aarde wat om ’n hoofreeksster wentel) en Kepler-20f, wat om ’n Son-tipe ster wentel. Hoewel hulle omtrent so groot soos die Aarde is, is hulle baie nader aan hul ster as die Aarde en hulle val dus nie in die bewoonbare sone nie; hul verwagte oppervlaktemperatuur is 760 °C en 427 °C onderskeidelik. Die ander drie Neptunus-tipe planete, Kepler-20b, c en d, is net so na aan die ster.
Ediacarium
Die Ediacarium is die laaste periode van die Proterosoïese Eon. Dit het van ongeveer 635 tot 541 miljoen jaar gelede geduur. Hierdie periode word ook die Vendium genoem.
Die fossiele van Ediacara Hills
Daar is lank gedink dat in hierdie periode geen makroskopiese fossiele aangetref kan word, maar reeds in 1848 is fossiele uit die Prekambrium uit Engeland gepubliseer en in 1868 uit Newfoundland. Hierdie vondste is egter met ongeloof begroet. In 1946 het dit begin verander, toe Reg Sprigg in Ediacara Hills in die Flinders-gebergte van Suid-Australië pragtige fossiele uit hierdie periode -wat nou na Ediacara genoem is- gevind. Dit het nogtans tot 1957 geduur tot Ford et al. prekambriese fossiele in Engeland herontdek het en dit duidelik geword het dat Ediacara s'n in der waarheid ouer is as die Kambrium. Dit is veral prof. Martin Glaessner wat die Ediacara fossiele populêr gemaak het.
Die rede waarom min fossiele uit hierdie tyd gevind word, en hulle volopper is in die periode wat volg (die Kambrium), is dat hulle nog sonder been, skulp, tand of ander harde dele was. Organismes wat net uit 'n sagte liggaam bestaan fossiliseer net onder uiters gunstige omstandighede. Daar is gedink dat die oorgang na die Kambrium gepaard gegaan het met 'n uitwissing, maar dit is omstrede.
Suurstof
Die suurstofgehalte van die atmosfeer het waarskynlik omtrent 635 mj gelede amper die moderne vlak bereik maar in die oseaan se dieptes het dit amper 55 miljoen jaar later gebeur, omtrent 580 mj gelede. Dit het groot gevolge vir die oseaanbodem gehad omdat groter eukariote daardeur die oseaanbodem kon koloniseer. Die "Kambriese ontploffing" my sy ryke verskeidenheid diere met harde liggaamsdele, wat volg op die Ediakarium, hou verband met hierdie geochemiese wysigings.
Pannotië
Die fragmente van die kontinent Rodinië het omstreeks 600 mj opnuut saamgekom en 'n superkontinent gevorm, wat Pannotië genoem word. Party kratons wat aan die omtrek van Rodinië geleë was, vorm nou 'n nuwe eenheid wat die kern van Pannotië vorm. Dit is nou bekend as Afrika.
Belgravia, Kimberley
Belgravia is 'n voorstad in die ooste van Kimberley, die hoofstad van die Noord-Kaap, Suid-Afrika se grootste provinsie.
Vir sensusdoeleindes beslaan Belgravia 0,59 km². In 2011 was die inwonertal 872, van wie 48,6 persent (424) wit was en 33 persent (287) swart. Afrikaans was destyds die huistaal van die meeste inwoners (57 persent).
Daar is gelyknamige voorstede in sowel Kaapstad as Johannesburg, in werklikheid die oostelike dele van Jeppestown.
Elsie Randolph
Elsie Randolph (9 Desember 1904 – 15 Oktober 1982) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente East of Shanghai (1931), This'll Make You Whistle (1936), Larceny Street (1937), en Frenzy (1972).
Rowan Atkinson
Rowan Atkinson (gebore 6 Januarie 1955) is 'n Britse akteur, skrywer en komediant wat in talle TV-programme en rolprente verskyn. Hy is veral bekend as die hoofkarakter in die TV-program Blackadder en vir sy vertolking van die karakter Mr Bean. Die koerant The Guardian het hom as een van die 50 snaaksste akteurs in Britse komedie gelys, en in 2005 haal hy die lys van grootste 50 komediante ooit in 'n meningspeiling deur mede-komediante.
Lewensloop
Rowan Sebastian Atkinson is op 6 Januarie 1955 in Consett in Durham in die Verenigde Koninkryk gebore. Hy is die jongste van die vier kinders van Eric Atkinson ('n boer) en Ella May, en is tuis onderrig. Atkinson studeer elektroniese ingenieurswese aan die Universiteit van Newcastle en behaal daarna 'n meestersgraad aan die Queen's College van die Universiteit van Oxford.
Atkinson begin sy loopbaan as komediant tydens die Edinburgh Festival. Daarna toer hy met sy eenmanvertoning deur die land. Hierdie vertoning is vir televisie verfilm en is steeds gewild op DVD.
Sy eerste TV-reeks was Not the Nine O'Clock News. Die sukses van hierdie reeks verskaf aan hom die hoofrol in die Blackadder-reeks. Hierdie reeks was uiters gewild en drie opvolgreekse asook enkele afgeleide werke is gebeeldsend. Ná Blackadder kom Atkinson met sy bekendste skepping, Mr. Bean, vorendag.
Atkinson het in 2012 tydens 'n onderhoud gesê dat hy moeg is vir Mr. Bean. Hy is te oud om sulke kinderagtige dinge te doen en sal nie vinnig (of selfs nooit) weer die rol vertolk nie. Sy laaste optrede as Mr. Bean was tydens die Olimpiese Somerspele 2012 in Londen.
Clathrina wistariensis
Die spons behoort tot die genus Clathrina en tot die familie Clathrinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Wörheide & Hooper.
536
Die jaar 536 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 36ste jaar van die 6de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
In 2018 het die middeleeuse geleerde Michael McCormick 536 aangewys as "die slegste jaar om te lewe", as gevolg van die uiterste weersomstandighede wat waarskynlik veroorsaak is deur 'n vulkaniese uitbarsting vroeg in die jaar, wat die gemiddelde temperature in Europa en China laat daal het en gelei het tot oesmislukkings en hongersnood vir meer as 'n jaar. Ander navorsers het bykomende slegte weersomstandighede gedurende die jaar opgemerk, insluitend 'n geheimsinnige mis, moontlik as gevolg van die vulkaniese uitbarsting.
Otto Hoffman
Otto Hoffman (2 Mei 1879 – 23 Junie 1944) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Valley of the Giants (1927), The Terror (1928), Abraham Lincoln (1930), en King of the Wild (1931).
The Monsterican Dream
The Monsterican Dream is 'n album van Lordi wat in 2004 vrygestel is. Die album het die derdeplek op die Finse albumranglyste behaal.
R357 (Suid-Afrika)
Die R357 is 'n streeksroete in Suid-Afrika wat Nieuwoudtville met Kimberley verbind via Loeriesfontein en Prieska.
Die roete begin by Nieuwoudtville waar dit aftak van die R27-provinsiale pad en gaan noordoos. Dit gaan deur 'n klein nedersetting, Brandkop, en 10 km voor Loeriesfontein draai dit op die R355 en word medebeskryf tot in die dorp. Die afstand van Nieuwoudtville tot by Loeriesfontein is 64 km. Hiervandaan hou die roete noordoos en 121 km verder word Brandvlei bereik. Hier kruis die roete weer die R27 by 'n verspringende kruising. Net buite Brandvlei tak die R353 af en die R357 hou ooswaarts tot by Van Wyksvlei, afstand van 149 km. Net voor Van Wyksvlei sluit die pad by die R361 aan en word medebeskryf tot 7 km ander kant die dorp waar die R361 afdraai. Die R357 hou noordoos vir 111 km tot voor Prieskaspoortpas waar die R386 ook by die pad aansluit. Na die poort kruis die pad die N10-nasionale pad en gaan Prieska binne. Hiervandaan gaan die roete nog steeds noordoos en 30 km verder tak die R369 af. Douglas is 92 km verder, net voor die dorp word die Oranjerivier gekruis. By die Douglas word die R385 gekruis met 'n verspringende kruising. Die roete hou noordoos en 89 km verder eindig die roete in die R31-provinsiale pad in Kimberley.
Alatri
Alatri is 'n stad en munisipaliteit in die Italiaanse provinsie Frosinone (administratiewe gewes Latium) met 'n bevolking van sowat 30 000 in 2010.
537
Die jaar 537 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 37ste jaar van die 6de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Theodore W. Schultz
Theodore William Schultz (30 April 1902 – 26 Februarie 1998) was die gesamentlike wenner van die Nobelprys (saam met William Lewis, 1979) in ekonomie "vir hul baanbrekende navorsing oor ekonomiese ontwikkelingsnavorsing met besondere aandag aan die probleme van ontwikkelende lande".
Hy is in Arlington, Suid-Dakota, Verenigde State van Amerika, gebore en het in 1921 by die South Dakota State College geregistreer vir 'n graad in landbou. Ná hy in 1927 gegradueer het, het hy 'n doktorsgraad in ekonomie by die University of Wisconsin-Madison verwerf (1930).