cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Michel Basquiat
Basquiat se kuns het gefokus op digotomieë soos rykdom versus armoede, integrasie versus segregasie, en innerlike versus uiterlike ervaring. Hy het poësie, tekening en skildery toegeëien en met teks en beeld, abstraksie, figurasie en historiese inligting gemeng met eietydse kritiek getrou. Hy het sosiale kommentaar in sy skilderye gebruik as 'n instrument vir introspeksie en om met sy ervarings in die Swart gemeenskap te identifiseer, asook aanvalle op magstrukture en sisteme van rassisme. Sy visuele poëtika was uiters polities en direk in hul kritiek op kolonialisme en steun vir klassestryd.
Pavetta catophylla
Die sandbruidsbos (Pavetta catophylla) is 'n struik wat deel van die Rubiaceae familie is. Die plant is inheems aan Mosambiek en Suid-Afrika.
Die boom se FSA-nommer is 719.3.
Sarostegia oculata
Sarostegia oculata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
USS Wasp (CV-7)
Die USS Wasp (CV-7) was 'n vliegdekskip van die Amerikaanse Vloot wat in 1940 in diens gestel is en 1942 gesink het tydens die Slag van Guadalcanal. Die skip was die enigste in sy klas en gebou volgens die bepalings van die Vlootverdrag van Washington. Dit is in wese 'n verkleinde weergawe van 'n Yorktown-klas vliegdekskip se romp. Die skip was meer kwesbaar as enige ander Amerikaanse vliegdekskip toe die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het. Die Wasp is aanvanklik in die Atlantiese Oseaan gebied ontplooi, die persepsie was dat kanse vir moontlike fatale skade aangerig deur die spilmoondhede minder was. Nadat die Wasp die inval van Ysland ondersteun het in 1941, het dit by die die Britse Vloot aangesluit in April 1942 en twee keer vliegtuie na Malta geneem.
In Junie 1942 is die Wasp oorgeplaas na die Stille Oseaan gebied om verliese gely tydens die Slag van die Koraalsee en Slag van Midway te vervang. Nadat dit ondersteuning verskaf het tydens die Slag van Guadalcanal, is die Wasp op 15 September 1942 deur drie torpedos van die Japannese duikboot I-19 getref. Die voltreffers het verskeie ontploffings tot gevolg gehad, onder andere is die waterpype vernietig en kragvoorsiening uit diens gestel. Dit het die skadebeheerspanne in 'n situasie geplaas waar hulle nie hul werk kon verrig nie en die brande aan boord het handuitgeruk. Almal aanboord het die skip verlaat en dit is gekelder deur torpedo's afgevuur deur die USS Landsdowne later die middag.
Die skip se wrak is in 2019 gevind.
Leiodermatium lynceus
Leiodermatium lynceus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Leiodermatium en tot die familie Azoricidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Schmidt.
USS Intrepid (CV-11)
Die USS Intrepid (CV/CVA/CVS-11), ook bekend as The Fighting "I", is een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot gebou is. Dit is die vierde skip van die Amerikaanse Vloot wat die naam gedra het. Die Intrepid is in Augustus 1943 in diens gestel en het daarna aan verskeie offensiewe in die Stille Oseaangebied deelgeneem, insluitend die Slag van Leytegolf.
Die Intrepid is uit diens onttrek kort nadat die oorlog beëindig is, dit is gemoderniseer en weer in diens gestel in die vroeë 1950's as 'n aanvalsvliegdekskip (CVA) en is later as 'n teenduikbootvliegdekskip (CVS) geklassifiseer. Tydens sy tweede loopbaan het die skip hoofsaaklik in die Atlantiese Oseaan diens gedoen maar het ook aan die Viëtnamoorlog deelgeneem.
Die Intrepid was die herwinningskip vir 'n Mercury- en 'n Gemini-ruimtetuig. As gevolg van die prominente rol wat die skip tydens die oorlog gespeel het, het dit die bynaam "the Fighting I", gekry. Na 'n reeks insidente (die skip is eenkeer deur 'n torpedo en vier keer deur kamikaze-vlieëniers getref) en baie tyd gespandeer in die droogdok vir herstelwerk, is daar na die skip verwys as "Decrepit" en "the Dry I".
Die Intrepid is vir die tweede keer in 1974 uit diens onttrek, en het in 1982 deel van die Intrepid Sea, Air & Space Museum in New York geword.
Leiodermatium marginatum
Leiodermatium marginatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Leiodermatium en tot die familie Azoricidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Sollas.
Gymnosporia mossambicensis
Die bosveldpendoring (Gymnosporia mossambicensis) is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Limpopo, Kenia, Mosambiek, Tanzanië, Uganda en Zimbabwe.
Curt Lowens
Curt Lowens (17 November 1925 – 8 Mei 2017) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Bourne Supremacy (2004), Flightplan (2005), en Angels & Demons (2009), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
Pavetta bowkeri
Die harige kusbruidsbos (Pavetta bowkeri) is 'n struik wat endemies in KwaZulu-Natal en Oos-Kaap is.
Die boom se FSA-nommer is 719.1.
Saccocalyx careyi
Saccocalyx careyi is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Saccocalyx en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Reiswig.
Leiodermatium paniceus
Leiodermatium paniceus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Leiodermatium en tot die familie Azoricidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Sollas.
Zoenda Tolga
Zoenda Tolga (Russies: Зунда Толга, Kalmikies: Зунда Толһа) is 'n dorpie in Iki-Boeroel-rajon van Kalmikië, Rusland. Dit is die setel van die gelyknamige Zoenda Tolga Plaaslike Munisipaliteit wat nog een kleiner nedersetting, Primanitsjeski, insluit. Dit lê naby die Tsjograireservoir 77 kilometer suid van die republiek se hoofstad, Elista.
Die dorpie se naam is van Kalmikiese oorsprong en beteken "Zoenda se grafhoewel".
Demografie
Volgens Sensus 2010 het Zoenda Tolga 273 inwoners gehad. Etniese Kalmikiërs vorm die meerderheid van die dorpie se bevolking.
Saccocalyx pedunculatus
Die spons behoort tot die genus Saccocalyx en tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1896 deur Schulze.
Nierversaking
Nierversaking, ook bekend as Eindstadium Niersiekte, is 'n mediese toestand waarin die niere teen minder as 15% van normale vlakke funksioneer. Nierversaking word geklassifiseer as òf akute nierversaking, wat vinnig ontwikkel en ook kan opklaar; òf chroniese nierversaking, wat stadig ontwikkel en dikwels onomkeerbaar kan wees. Simptome kan swelling van die onderste ledemate, moegheid, braking, verlies aan eetlus en verwarring insluit. Komplikasies van akute en chroniese nierversaking sluit in uremie, hoë bloedkalium en volume-oorlading. Komplikasies van chroniese nierversaking sluit ook hartsiektes, hipertensie en bloedarmoede in.
Oorsake van akute nierversaking sluit in lae bloeddruk, blokkasie van die urienweg, sekere medikasie, spierafbreking en hemolitiese uremiese sindroom. Oorsake van chroniese nierversaking sluit in diabetes, hoë bloeddruk (hipertensie), nefrotiese sindroom en polisistiese niersiekte. Die diagnose van akute nierversaking word dikwels gemaak deur 'n kombinasie van faktore soos verminderde urienproduksie of verhoogde serumkreatinien. Die diagnose van chroniese nierversaking is gebaseer op 'n glomerulêre filtrasiespoed (GFS) van minder as 15 of die behoefte aan niervervangingsterapie. Dit is ook gelykstaande aan stadium 5 chroniese niersiekte.
Behandeling van akute nierversaking hang af van die onderliggende oorsaak. Behandeling van chroniese nierversaking kan hemodialise, peritoneale dialise of 'n nieroorplanting insluit. Hemodialise gebruik 'n masjien om die bloed buite die liggaam te filtreer. In peritoneale dialise word spesifieke vloeistof in die buikholte geplaas en dan gedreineer, met hierdie proses wat verskeie kere per dag herhaal word. Nieroorplanting behels dat 'n nier van 'n skenker oorgeplant word en dan immuunonderdrukkende medikasie geneem word om verwerping te voorkom. Ander aanbevole maatreëls vir chroniese siektes sluit in om aktief te bly en spesifieke dieetveranderinge.
Depressie is algemeen onder pasiënte met nierversaking, en word geassosieer met swak uitkomste, insluitend hoër risiko van afname in nierfunksie, hospitalisasie en dood. 'n Studie van pasiënte met nierversaking wat buitepasiënt-hemodialise ontvang het, het soortgelyke effektiwiteit gevind tussen nie-farmakologiese en farmakologiese behandelings vir depressie.
Schaudinnia rosea
Die spons behoort tot die genus Schaudinnia en tot die familie Rossellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Lexington-klas vliegdekskip
Die Lexington-klas vliegdekskepe was twee vliegdekskepe wat gebou is vir die Amerikaanse Vloot gedurende die 1920's: die USS Lexington (CV-2) en die USS Saratoga (CV-3). Die skepe is gebou op Lexington-klas kruisers se rompe; die twee skepe was oorspronklik beplan as kruisers na die Eerste Wêreldoorlog maar as gevolg van die beperkings van die Vlootverdrag van Washington van 1922 was alle Amerikaanse slagskip en kruiser konstruksie gekanselleer. Die Verdrag het egter toegelaat dat twee onvoltooide skepe na vliegdekskepe omgeskakel kan word. Tegnies was hulle die eerste vliegdekskepe van die Vloot, die USS Langley (CV-1) was tegnies 'n eksperimentele skip en gebruik om vliegdekskip vliegtuig taktiek en prosedures te ontwikkel voor die Tweede Wêreldoorlog in 'n reeks van jaarlikse oefeninge.
Ernest Hilliard
Ernest Hilliard (31 Januarie 1890 – 3 September 1947) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Silent Hero (1927), Red Wine (1928), Racing Luck (1935), en Go-Get-'Em, Haines (1936).
Lexington-klas vliegdekskip
Die twee skepe was suksesvol as vliegdekskepe en die ondervinding opgedoen met die Lexington-klas het die Vloot oortuig van die waarde van groot vliegdekskepe. Hulle was die grootste vliegdekskepe in die vloot totdat die Midway-klas vliegdekskepe voltooi is vanaf 1945. Die twee skepe het diens in die Tweede Wêreldoorlog gedoen en aan verskeie seeslagte en offensiewe deelgeneem. Die Lexington was gekelder in die eerste vliegdekskip aksie van die oorlog tydens die Slag van die Koraalsee in 1942 en die Saratoga het die oorlog oorleef, ten spyte van die feit dat dit twee keer deur torpedo's getref is. Tydens die Slag van Guadalcanal met die Slag van die Oostelike Solomon-eilande in Augustus 1942 het die Saratoga die Japannese ligte vliegdekskip die Ryujo gekelder. Dit het ook die Geallieerde Magte in die Indiese Oseaan en suidwestelike Stille Oseaan gebied bedien totdat dit 'n opleidingskip aan die einde van 1944 geword het. Dit het daarna teruggekeer om die Amerikaanse magte te beskerm tydens die Slag van Iwo Jima, vroeg in 1945 maar is ernstig deur kamikaze-vlieëniers beskadig. Die aanhoudende groei in die grootte en massa van vliegdekskip vliegtuie het tot gevolg gehad dat die skip verouderd teen die einde van die oorlog was. In die middel van 1946 is die skip gesink tydens 'n kernkrag toets as deel van Operasie Crossroads.
Donkersjokolade (kleur)
Donkersjokolade is 'n kleur wat donker sjokolade voorstel.
Wêreldtydrenkampioenskap
Die Wêreldtydrenkampioenskap (afgekort as WRC) is die hoogste vlak van wêreldwye kompetisie in die motorsportdissipline van tydrenne, wat deur die FIA besit en beheer word. Daar is afsonderlike kampioenskappe vir jaers, navigators, vervaardigers en spanne. Die reeks bestaan tans uit 12 twee- tot driedaagse tydrenbyeenkomste wat gery word op oppervlaktes wat wissel van gruis en teerpad tot sneeu en ys. Elke tydren word gewoonlik in 15–25 spesiale sneltrajekte verdeel wat teen die klok op geslote paaie gejaag word.
USS Yorktown (CV-10)
Die USS Yorktown (CV/CVA/CVS-10) is een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gebou is gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot. Dit is aanvanklik die naam USS Bonhomme Richard gegee maar later hernoem as Yorktown, terwyl dit nog onder konstruksie was, na die USS Yorktown CV-5 wat gekelder is tydens die Slag van Midway. Dit is die vierde skip van die Amerikaanse Vloot wat die naam gedra het, die vorige skepe is egter vernoem na die Slag van Yorktown. Die Yorktown is in diens gestel in April 1943 en het aan verskeie offensiewe in die Stille Oseaangebied deelgeneem. Daar is elf Battle Stars en die Presidential Unit Citation aan die skip toegeken.
Die Yorktown is vir die finale keer in 1970 uit diens onttrek en het in 1975 'n museumskip geword by Patriots Point, Mount Pleasant, Suid-Carolina en word beskou as 'n Nasionale Geskiedkundige Landwerk.
Yuri Lowenthal
Yuri Lowenthal (gebore 5 Maart 1971) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Solo: A Star Wars Story (2018) en in die televisiereeks Ben 10: Omniverse (2012).
120347 Salacia
120347 Salacia (uitspraak ), met die voorlopige naam, is ’n trans-Neptunus-voorwerp (TNV) in die Kuipergordel, met ’n deursnee van sowat 850 km en byna vir seker ’n dwergplaneet. Sy huidige afstand van die Son is sowat 44,2 AE en sy skynbare magnitude sowat 20,5.
Beskrywing
Salacia is op 22 September 2004 by die Palomar-sterrewag in Kalifornië ontdek deur die Amerikaanse sterrekundiges Henry Roe, Michael Brown en Kristina Barkume. Beelde van voor sy ontdekking strek terug tot 25 Julie 1982. Salacia se wentelbaan is effens groter as Pluto s'n. Dit het een bekende maan, Actaea.
Die totale massa van die Salacia-Actaea-stelsel is 4.38 kg, waarvan sowat 96% moontlik dié van Salacia self is. Salacia het sover bekend die laagste albedo en digtheid van enige groot TNV. Op Mike Brown se webtuiste word Salacia gelys as byna vir seker ’n dwergplaneet, maar die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) erken dit nog nie as een nie.
Lynda Baron
Lynda Baron (gebore 24 Maart 1939) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Scoop (2006) en You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), en in die televisiereeks Open All Hours (1973).
Earl Hindman
Earl Hindman (20 Oktober 1942 – 29 Desember 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Parallax View (1974), The Taking of Pelham One Two Three (1974), en Silverado (1985), en in die televisiereeks Home Improvement (1991).
Mol (musiek)
In musiek beteken mol (Italiaans bemolle vir "sagte B") "laer in toonhoogte". Mol is die teenoorgestelde van kruis, wat 'n verhoging van toonhoogte is. In musieknotasie beteken mol "laer in toonhoogte met een halftoon", aangeteken met die simbool ♭ wat afgelei is van 'n kleinletter 'b'.
Unicode
Die unicode kode vir mol is: ♭ (U+266D). Die HTML-kode vir mol is &#9837;
Pavetta zeyheri
Die fynblaarbruidsbos (Pavetta zeyheri) is 'n struik of 'n boom wat deel van die Rubiaceae familie is. Die plant is inheems aan Botswana en Suid-Afrika.
Subspesies
Die spesie het drie subspesies:
Asemhalingstelsel
Diere moet asemhaal - suurstof opneem en koolsuurgas afgee – om aan die lewe te bly. Baie klein waterdiertjies haal eenvoudig deur hul liggaamsoppervlak asem. Groot waterdiere het spesiale asemhalingsorgane, naamlik kieue, om suurstof op te neem uit die water waarin hulle leef. Landbewoners se asemhalingsorgane word longe genoem en insekte haal asem deur 'n tragee-stelsel. Hoewel bogenoemde asemhalingsorgane gewoonlik doeltreffend is om voldoende suurstof op te neem en koolsuurgas af te gee, het sommige waterdiere hulporgane om met suurstofopname te help. Ook waterinsekte het dikwels hulporgane nodig omdat hul tragee-stelsels op lugasemhaling ingestel is.
Egte asemhalingsorgane
In beginsel kan asemhalingsorgane oral in die liggaam voorkom waar 'n vogtige, gasdeurlaatbare membraan met die buitewêreld in aanraking is. Die vogtigheid help met die gaswisseling omdat gas die membraan makliker in 'n opgeloste vorm kan binnedring.
Eensellige diere het die heel eenvoudigste manier van asemhaling. Hulle gebruik die hele liggaamsoppervlakte as 'n asemhalingsmembraan. Groter diere sou egter nie so aan die lewe kon bly nie en het spesiale asemhalingsorgane wat uitgevoer is met blasies of plooie om die oppervlakte te vergroot. Hierdie organe neem suurstof uit die atmosfeer op en gee koolsuurgas af. Seesterre en ander stekelhuidiges het uitstulpings op hul watervatstelsels. Molluske, ringwurms, krewe en visse het weer uitstulpings in die vorm van kieue.
Insekte se tragee-stelsel bestaan uit ŉ vertakte buisstelsel wat vars lug tot by die weefseiselle voer. Spinagtiges (Arachnida) se asemhalingsoppervlak word deur 'n aantal lammelle vergroot. Die lammelle word deur luglagies van mekaar geskei. Die lammelle kom in die Spinagtiges se boeklonge voor. Amfibieë, reptiele, voëls, soogdiere en mense het longe wat uitstulpings van die ingewande is. Omtrent alle diere voer asemhalingsbewegings uit om die toevoer van water of lug na die asemhalingsorgaan te bevorder.
Wurms kronkel, skulpdiere se trilhare tril, ŉ padda pers sy mondholte saam, en die mens beweeg sy borskas en middelrif (diafragma). Tipiese asemhalingsbewegings word reflektories deur die sentrale senuweestelsel (by gewerwelde diere enmense) gereël.
'n Hoë konsentrasie koolsuurgas (CO2) in die bloed veroorsaak 'n sensoriese prikkel in die asemhalingsentrum van die rugmurg, wat op sy beurt 'n motoriese impuls na die spiere van die diafragma stuur. Eerstens word die suurstof dus uit die atmosfeer na die asemhalingsorgaan gebring, en tweedens moet die opgeneemde suurstof na alle selle van alle liggaamsdele vervoer word. By hoër diere en die mens neem die bloed die suurstof op direk nadat dit die dun weefsel van die asemhalingsorgane binnegedring het. Die bloed sorg dan vir die verdere vervoer van die suurstof na die selle.
Bykomstige asemhalingsorgane
Diere wat in 'n omgewing lewe waar daar nie genoeg suurstof teenwoordig is nie, het dikwels bykomstige asemhalingsorgane om die opneem van suurstof te bevorder. Die verskynsel kom dikwels voor by visse wat in suurstofarme water of klein waterpoele lewe. Die kieuspleet-aal (genus Synbranchus) gebruik nie net sy kieue nie maar ook sy mond en die slymvlies in sy keel vir asemhaling. Die modderkruiper (familie Cobitidae) haal weer met sy dermkanaal asem. Die lug word ritmies deur die bek ingesluk en uitaseming geskied deur die bek of die anus. Paddas kan ook deur hul huid asemhaal, veral wanneer die padda hiberneer.
Pavetta cataractarum
Die noordelike pompombruidsbos (Pavetta cataractarum) is 'n struik wat inheems in Botswana, Caprivistrook in Namibië, die Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe is.
Die boom se FSA-nommer is 719.2.
Shimmer-suikerbos
Die Shimmer-suikerbos (Protea micans) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Protea genus. Die plant is inheems aan Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Rwanda, Tanzanië en Zambië. In Engels staan die plant bekend as Shimmer Sugarbush.
Subspesies
Die plant het ook vier subspesies:
Dala-suikerbos
Die Dala-suikerbos (Protea minima) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Protea genus. Die plant is endemies aan Angola. In Engels staan die plant bekend as Dala Sugarbush.
Schulzeviella gigas
Schulzeviella gigas is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Schulzeviella en tot die familie Pheronematidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Schulze.
USS Hornet (CV-12)
Die USS Hornet (CV/CVA/CVS-12) is een van 24 Essex-klas vliegdekskepe wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog vir die Amerikaanse Vloot gebou is. Die skip was aanvanklik eers Kearsarge genoem en is net na die USS Hornet (CV-8) gekelder is, hernoem as USS Hornet. Die Hornet is voltooi in 1943 en toegeken aan die Fast Carrier Task Force (ook bekend as Task Force 38 of 58) in die Stille Oseaan, die Vloot se grootste mag gedurende die Stille Oseaan-oorlog. Vroeg in 1944 het die Hornet deelgeneem aan onder andere aanvalle op Japannese basisse in Nieu-Guinee, Palau en Chuuk Lagoon. Die skip het toe deelgeneem aan invalle in die Palau- en Mariana-eilande, ook die Slag van die Filippynse See in Junie. Die slag het die bynaam die Great Marianas Turkey Shoot gekry vanweë die groot aantal Japannese vliegtuie wat afgeskiet is. Die skip het toe aan die Filippynse Offensief deelgeneem, laat in 1944, asook die Volcano en Ryukyu-eilande offensief in die eerste helfte van 1945. Die Hornet is in Junie ernstig beskadig deur 'n tifoon en moes na Amerika terugkeer vir herstelwerk.
Ziziphus abyssinica
Beskrywing
Ziziphus abyssinica het duidelike pare van een haak- en een reguit doring, soortgelyk aan die verwante Suider-Afrikaanse Ziziphus mucronata.
USS Hornet (CV-12)
Na die oorlog het die Hornet deelgeneem aan Operasie Magic Carpet, dit het troepe teruggebring na Amerika en is daarna in 1946 in die reserwevloot geplaas. Die Hornet was weer uit die reserwevloot gehaal gedurende die Koreaanse Oorlog van 1950-1953, maar was ongelukkig die grootste gedeelte van die oorlog besig om gemoderniseer te word om straalaangedrewe vliegtuie te kan akkommodeer. Die skip is weer in die laat 1950's gemoderniseer om diens te kan doen as teenduikbootvliegdekskip. Die Hornet het 'n klein rol gespeel in die Viëtnamoorlog gedurende die 1960's. Die skip het ook as deel van die Apollo-program die Apollo 11 en Apollo 12 se bemanning herwin nadat die ruimtevaarders van die Maan af teruggekeer het.
Die Hornet is uit diens onttrek in 1970. Die skip is uiteindelik aangewys as 'n Nasionale Historiese Landmerk asook 'n Kaliforniese Historiese Landmerk en is aan die publiek oopgestel as die USS Hornet museum in Almeda, Kalifornië in 1998.
Keith Jarrett
Keith Jarrett (gebore op 8 Mei, 1945) is 'n Amerikaanse pianis en komponis van jazz en klassieke musiek.
Jarrett het sy loopbaan begin saam met Art Blakey, en daarna saam met Charles Lloyd en Miles Davis gespeel. Sedert die vroeë 1970's geniet hy baie sukses as groepleier en solo-uitvoerder in jazz, jazzfusion en klassieke musiek. Sy improvisasies spruit uit die tradisies van jazz en ander genres, veral Westerse klassieke musiek, gospel, blues en etniese folk music. In 2003 het Jarrett die Polar Musiek-prys ontvang.
Geoffrey Lower
Geoffrey Lower (gebore 19 Maart 1963) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hook (1991) en Time Share (2000), en in die televisiereekse Dr. Quinn, Medicine Woman (1993) en NCIS (2003).
Keith Jarrett
Vroeë jare
Keith Jarrett is gebore op 8 Mei 1945 in Allentown, Pennsylvanië, Verenigde State, as die kind van 'n moeder van Hongaarse afkoms en 'n vader van Franse of Skots-Ierse afkoms. Hy het in die voorstedelike Allentown grootgeword waar hy vroeë blootstelling aan musiek ontvang het. Jarrett beskik oor perfekte toonhoogte, en het as jong kind ongelooflike musikale talent vertoon. Hy het voor sy derde verjaardag met klavierlesse begin, en op vyfjarige ouderdom het hy op 'n TV-talentprogram verskyn wat aangebied is deur die swing musikant Paul Whiteman. Hy het op sewejarige ouderdom sy eerste formele klavieruitvoering gegee, en werke van komponiste soos Mozart, Bach, Beethoven en Saint-Saëns gespeel, en geëindig met twee van sy eie komposisies. Hy is aangemoedig deur sy moeder om klassieke klavierlesse by 'n reeks onderwysers te neem, waaronder Eleanor Sokoloff van die Curtis Instituut.
Tydens sy tienerjare het Jarrett as student aan die Emmaus High School in Emmaus, Pennsylvania, jazz geleer en vaardig geraak daarin. Hy het 'n sterk belangstelling in kontemporêre jazz ontwikkel; 'n Dave Brubeck opvoering was 'n vroeë inspirasie. Hy het 'n aanbod gehad om klassieke komposisie in Parys saam met Nadia Boulanger te bestudeer. Die geleentheid het sy ma behaag, maar Jarrett, wie se kop reeds jazz toe gestaan het, het egter besluit het om daarvan af te sien. Na sy graduasie aan die Emmaus High School in 1963 het Jarrett van Allentown na Boston verhuis waar hy die Berklee College of Music bygewoon het en gespeel het as cocktailpianis in plaaslike klubs. Na 'n jaar het hy na New York verhuis, waar hy by die Village Vanguard gespeel het.
In New York het Art Blakey vir Jarrett gehuur om saam met the Jazz Messengers te speel. Tydens 'n vertoning is hy opgemerk deur Jack DeJohnette, wat die onbekende pianis se talent en sy onblusbare vloei van idees raakgesien het. DeJohnette het met Jarrett gepraat en hom aanbeveel by sy orkesleier, Charles Lloyd. Die Charles Lloyd-kwartet het kort tevore tot stand gekom en oop, geïmproviseerde vorme ondersoek. Hul album getitel "Forest Flower" uit 1966 was een van die suksesvolste jazz-opnames in die middel 1960's, en toe hulle uitgenooi is om by The Fillmore in San Francisco te speel het hulle die plaaslike hippie-gehoor se guns gewen. Die kwartet se toere deur Amerika, Europa en Moskou het Jarrett 'n gewilde musikant in rock en jazz gemaak. Die toer het ook die grondslag gelê vir sy blywende musikale band met DeJohnette.
Jarrett het begin om sy eie liedjies as leier van klein groepies op te neem, aanvanklik in 'n trio saam met Charlie Haden en Paul Motian. "Life Between the Exit Signs" (1967), sy eerste album as 'n leier, is vrygestel deur Vortex, gevolg deur "Restoration Ruin" (1968), wat Thom Jurek van AllMusic " 'n nuuskierigheid in sy katalogus" genoem het: "Jarrett speel nie slegs die klavier nie, maar bespeel al die ander instrumente ook, in wat in wese 'n folk-rock album is. Hy sing ook, welke ongewoon is." "Somewhere Before" 'n verdere trio-album met Haden en Motian, het in 1968 gevolg (Atlantic Records).
Miles Davis
Jarrett verskyn op verskeie Davis-albums: "Miles Davis at Fillmore: Live at the Fillmore East", "The Cellar Door Sessions" (opgeneem op 16 - 19 Desember 1970 by die Cellar Door-klub in Washington, DC). Sy klavierspel kan prominent gehoor word op die album "Live-Evil" (grootliks bestaande uit geredigeerde Cellar Door opnames). Jarrett speel ook 'n elektriese orrel op die album "Get Up with It". 'n Paar ander snitte uit hierdie tydperk is ook heelwat later vrygestel.
1970's kwartette
Van 1971 tot 1976 het Jarrett die saxofonis Dewey Redman bygevoeg by die bestaande trio (wat in 1971 nog een album as 'n trio vervaardig het, getitel "The Mourning of a Star" (Atlantic Records) ) met Haden en Motian. Die sogenaamde "Amerikaanse kwartet" is dikwels aangevul deur 'n ekstra perkussiespeler, soos Danny Johnson, Guilherme Franco, of Airto Moreira, en soms deur die kitaarspeler Sam Brown. Die kwartetlede het verskillende instrumente gespeel, terwyl Jarrett gereeld op sopraan-saxofoon en perkussie sowel as die klavier gehoor kon word; met Redman op musette, 'n Chinese dubbelrietinstrument; en Motian en Haden op 'n verskeidenheid van ander perkussie instrumente. Haden het ook 'n verskeidenheid ongewone geplukte - en perkussie klanke met sy akoestiese bas vervaardig, en dit selfs met 'n wah-wah pedaal vir een snit ("Mortgage on My Soul", op die album "Birth") opgekikker. Die groep het in 1971 twee albums opgeneem vir Atlantic Records, naamlik El Juicio (The Judgment) en "Birth"; sowel as een vir Columbia Records getitel "Expectations" (wat die kitaarspel van Sam Brown bevat, plus strykinstrument en koperblaasinstrument verwerkings. Jarrett se kontrak met die plaatetiket is binne 'n maand van die vrystelling daarvan beëindig) ); asook agt albums vir Impulse! en twee vir die ECM platemaatskappy.
Die "Byablue" en "Bop-Be" albums wat opgeneem is vir Impulse! het hoofsaaklik die komposisies van Haden, Motian en Redman bevat, in teenstelling met Jarrett se eie komposisies, wat die vorige albums oorheers het. Jarrett se komposisies en die sterk musikale identiteit van die groeplede het aan hierdie ensemble 'n baie kenmerkende klank verleen. Die musiek van die kwartet is 'n samesmelting van vrye jazz, post-bop, gospelmusiek en eksotiese, Midde-Oosters klinkende improvisasies.
In die middel/laat 1970's, gelyklopend met die Amerikaanse kwartet, het Jarrett 'n "Europese kwartet" gelei wie se musiek deur ECM opgeneem is. Hierdie kombinasie het bestaan uit die saxofonis Jan Garbarek, die baskitaarspeler Palle Danielsson en die tromspeler Jon Christensen. Hulle het in 'n soortgelyke styl as die van die Amerikaanse kwartet gespeel, maar met baie van die avant-garde- en Americana elemente wat vervang is deur Europese - en klassieke musiek invloede wat die werk van die ECM-kunstenaars destyds gekenmerk het.
Jarrett het betrokke geraak by 'n regsgeding met die VSA rockorkes Steely Dan ná die vrystelling van die orkes se album Gaucho in 1980. Die titelsnit van die album, waarmee Donald Fagen en Walter Becker gekrediteer is, was soortgelyk aan Jarrett se stuk "Long As You Know You Living Yours" uit Jarrett se 1974 Europese kwartet album "Belonging". Toe 'n Musician-tydskrifverslaggewer die ooreenkoms uitgewys het, het Becker erken dat hy van die Jarrett-komposisie gehou het, en dat Fagen gesê het dat hulle daardeur beïnvloed is. Nadat hul kommentaar gepubliseer is het Jarrett julle gedagvaar, en Becker en Fagen was gedwing om sy naam by die krediete te voeg en hom by die tantieme in te sluit.
Soloklavier
Jarrett het in Desember 1970 'n paar solostukke lewendig onder leiding van Miles Davis by Washington se The Cellar Door opgeneem. Dit is gedoen op elektriese klaviere (Fender Rhodes en Fender Contempo), wat Jarrett egter moeg was om op te speel. Die meeste dele van hierdie opnames is in 2007 vrygestel op sy CD The Cellar Door Sessions, met vier improvisasies deur Jarrett.
Jarrett se eerste album vir ECM, getitel "Facing You" (1971), was 'n solo-klavier opname wat in die ateljee opgeneem is. Hy het voortdurend tydens sy loopbaan solo-klavieralbums in die ateljee opgeneem, waaronder "Staircase" (1976), "Invocations/The Moth and the Flame" (1981), en "The Melody at Night, with You" (1999). "Book of Ways" (1986) is 'n ateljee-opname bestaande uit klavesimbel-solo's.
Dié ateljee-albums is beskeie inskrywings in die Jarrett-katalogus, en in 1973 het Jarrett ook begin om geïmproviseerde solo-konserte te speel. Dit is die gewildheid van hierdie omvattende konsertopnames wat hom een van die topverkopers van jazz albums in die geskiedenis maak. Albums wat uit hierdie konserte kom is, "Solo Concerts: Bremen/Lausanne" (1973); "The Köln Concert" (1975), wat die topverkoper-klavieropname in die geskiedenis geword het; en "Sun Bear Concerts" (1976) - 'n boksstel van 10 LP's (later 6-CD's).
Nog een van Jarrett se solokonserte, "Dark Intervals" (1987, Tokio), het 'n minder vrye vorm van improvisasie gehad as gevolg van die bondigheid van die stukke. Alhoewel dit klink soos 'n stel kort komposisies, is hierdie stukke nietemin heeltemal geïmproviseer.
Na 'n rustyd het Jarrett teruggekeer na die uitgebreide solo-geïmproviseerde konsertformaat met "Paris Concert" (1990), "Vienna Concert" (1991), en "La Scala" (1995). Hierdie latere konserte is geneig om meer invloede uit klassieke musiek te toon as die vroeëre konserte, en weerspieël sy belangstelling in komponiste soos Bach en Sjostakowitsj. Dit is meestal minder verskuldig aan populêre genres soos blues en gospel. In die cd-notas van "Vienna Concert" noem Jarrett die opvoering sy grootste prestasie, en die vervulling van alles wat hy wou bereik: "I have courted the fire for a very long time, and many sparks have flown in the past, but the music on this recording speaks, finally, the language of the flame itself."
Jarrett het gesê dat hy sy beste vertonings gelewer het wanneer hy slegs die geringste idee gehad het van wat hy die volgende oomblik gaan speel. Hy het ook gesê dat die meeste mense nie "weet wat hy doen" nie, wat verband hou met wat Miles Davis in verbystering aan hom gesê het - oor hoe Jarrett "van niks kan speel". In die notas van die Bremen Lausanne-album sê Jarrett iets tot die effek dat hy 'n kanaal is waardeer die Skepper kommunikeer, iets wat sy ma blykbaar met hom bespreek het. Dit het soms oomblikke van verwarring veroorsaak, soos waar hy na 'n konsert so besluiteloos was ten opsigte van wat om te speel dat hy net in stilte by die klavier gesit het; totdat iemand in die gehoor C-skerp majeur! uitgeroep het, wat hom aangespoor het om die gehoor te bedank en te begin speel.
Jarrett se 100ste solo-opvoering in Japan is in April 1987 in Suntory Hall, Tokio, op video opgeneem, en dieselfde jaar vrygestel as "Solo Tribute: Keith Jarrett - The 100th Performance in Japan". Dit is 'n stel bestaande uit byna al die standaard komposisies. Nog 'n video-opname, "Last Solo", is in 1987 vrygestel (dit was 'n solokonsert in die Kan-i Hoken-saal in Tokio in Januarie 1984).
In die laat negentigerjare is Jarrett gediagnoseer met chroniese uitputtingssindroom, en kon hy nie sy huis vir verlengde tydperke verlaat nie. Dit was gedurende hierdie tydperk dat hy "The Melody at Night, with You" opgeneem het, te wete 'n solo-klavierstuk bestaande uit standaard jazz stukke, aangebied met baie min van die improvisasie wat hy gewoonlik gebruik. Die album was oorspronklik 'n kersgeskenk aan sy tweede vrou, Rose Anne.
Teen 2000 het Jarrett weer begin toer, beide in solo-opvoerings en saam met die Standards Trio. Twee solo-konserte in 2002 in Japan, die eerste solo-klavierkonserte wat Jarrett na sy siekte aangepak het, is op die 2005 CD "Radiance" ('n volledige konsert in Osaka), en uittreksels uit een in Tokio), en die 2006 DVD "Tokyo Solo" (die gehele uitvoering in Tokio) uitgereik. In teenstelling met vorige konserte (wat gewoonlik bestaan het uit 'n paar voortgesette improvisasies van 30 tot 40 minute lank), bestaan die konserte van 2002 uit 'n verbandhoudende reeks korter improvisasies (sommige so kort as 'n minuut en 'n half, en 'n paar van 15 of 20 minute ).
In September 2005 het Jarrett by Carnegie Hall sy eerste solo-konsert in Noord-Amerika in meer as tien jaar opgevoer, wat 'n jaar later vrygestel is as 'n dubbel-CD getitel "The Carnegie Hall Concert". Aan die einde van 2008 het hy 'n solo optrede gegee in die Salle Pleyel in Parys en by Londen se Royal Festival Hall. Dit was die eerste keer in 17 jaar dat Jarrett solo-optredes in Londen gegee het. Opnames van hierdie konserte is in Oktober 2009 vrygestel op die album "Paris/London: Testament".
Standards trio
In 1983 het Jarrett, op voorstel van Manfred Eicher, hoof van ECM, die baskitaarspeler Gary Peacock en die tromspeler Jack DeJohnette, saam met wie hy gewerk het op Peacock se 1977 album "Tales of Another", gevra om 'n album van standaard jazz stukke op te neem getiteld "Standards, Volume 1". Nog twee albums, getitel "Standards, Volume 2" en "Changes", wat albei tydens dieselfde sessie opgeneem is, het kort daarna gevolg. Die sukses van hierdie albums en die groep se daaropvolgende toer, wat plaasgevind het toe tradisionele akoestiese post-bop in die vroeë 1980's 'n toename in gewildheid beleef het, het daartoe gelei dat hierdie nuwe Standards Trio een van die voorste groepe in jazz geword het, en beslis een van die mees blywende, aangesien hulle voortgegaan het om opnames te maak en konserte te hou vir meer as 25 jaar. Die trio het talle lewendige- en ateljeealbums opgeneem wat hoofsaaklik uit jazz repertorium bestaan.
Klassieke musiek
Sedert die vroeë 1970's het Jarrett se sukses as jazz-musikant hom in staat gestel om 'n parallelle loopbaan as klassieke komponis en pianis te bedryf, wat byna uitsluitlik vir ECM Records was.
"In The Light", 'n album wat in 1973 vervaardig is, bestaan uit kort stukke vir solo-klavier, strykinstrumente en verskillende kamerensembles, insluitende 'n strykkwartet en 'n koperblaasinstrument kwintet en 'n stuk vir tjello's en trombone. Hierdie versameling demonstreer die affiniteit van 'n jong komponis vir 'n verskeidenheid klassieke style.
"Luminessence" (1974) en "Arbor Zena" (1975) kombineer albei gekomponeerde stukke vir strykinstrumente met improviserende jazz-musikante, waaronder Jan Garbarek en Charlie Haden. Die strykinstrumente baar in die album 'n humeurige, nadenkende gevoel wat kenmerkend is van die ECM-klank van die 1970's, en is ook baie goed geskik vir Garbarek se saxofoon-improvisasies. Vanuit akademiese oogpunt word hierdie komposisies deur baie klassieke musiek kenners en - liefhebbers op neergesien, maar dit wil voorkom asof Jarrett op daardie tydstip naarstiglik gesoek het na 'n sintese van gekomponeerde en geïmproviseerde musiek, eerder as om formele klassieke werke te vervaardig. Na hierdie tydstip sou sy klassieke werk egter by meer konvensionele dissiplines aansluit.
"Ritual" (1977) is 'n gekomponeerde solo-klavierstuk wat opgeneem is deur Dennis Russell Davies, wat ietwat herinner aan Jarrett se eie solo-klavieropnames.
"The Celestial Hawk" (1980) is 'n stuk vir orkes, perkussieinstrumente en klavier wat Jarrett opgevoer en opgeneem het saam met die Syracuse Simfonieorkes onder leiding van Christopher Keene. Hierdie stuk is die grootste en mees uitgebreid van Jarrett se pogings as klassieke komponis.
"Bridge of Light" (1993) is die laaste opname van klassieke komposisies wat onder Jarrett se naam verskyn. Die album bevat drie stukke wat geskryf is vir 'n solis met orkes, en een vir viool en klavier. Die stukke dateer uit 1984 en 1990.
In 1988 het "New World Records" die CD "Lou Harrison: Piano Concerto and Suite for Violin, Piano and Small Orchestra" vrygestel, met Jarrett op die klavier, en Naoto Otomo wat die Nuwe Japannese Filharmoniese Orkes dirigeer. Robert Hughes het die suite vir viool, klavier en klein orkes gedirigeer. In 1992 is Jarrett se uitvoering van Peggy Glanville-Hicks se Etruskiese Concerto vrygestel, met Dennis Russell Davies wat die Brooklyn Filharmoniese Orkes dirigeer. Dit is vrygestel op Music Masters Classics, met stukke deur Lou Harrison en Terry Riley. In 1995 het Music Masters Jazz 'n CD vrygestel waarop Jarrett die solo-klaviergedeelte in Lousadzak, 'n 17-minuut lange klavierkonsert van die Amerikaanse komponis Alan Hovhaness, vertolk. Die dirigent was weer Davies. Die meeste van Jarrett se klassieke opnames bestaan uit ouer repertorium, maar hy is moontlik bekendgestel aan hierdie moderne werke deur sy toentertydse bestuurder, George Avakian, wat 'n vriend van die komponis was. Jarrett het ook klassieke werke deur komponiste soos Bach, Händel, Sjostakowitsj (24 Preludes & Fugas) en Arvo Pärt vir ECM opgeneem.
In 2004 het Jarrett die Léonie Sonning-musiekprys ontvang. Die toekenning, meestal geassosieer met klassieke musikante en komponiste, is voorheen net aan een ander jazz-musikant, naamlik Miles Davis, toegeken.
Ander werke
Jarrett het ook die klavesimbel, clavichord, orrel, sopraansaxofoon en trom bespeel. Hy het dikwels saxofoon en verskillende vorme van perkussie in die Amerikaanse kwartet gespeel, alhoewel sy opnames sedert ontbinding van die groep selde hierdie instrumente bevat. Op die meerderheid van sy opnames van die afgelope 20 jaar speel hy slegs akoestiese klavier. Hy het met 'n mate van spyt gepraat oor sy besluit om veral die saxofoon te speel.
Sy musiek is ook op baie televisieprogramme gebruik, waaronder The Sopranos op HBO. Die Duitse film Bella Martha uit 2001, wie se musikale konsultant die ECM-stigter en hoof Manfred Eicher was, bevat Jarrett se "Country" uit die Europese kwartetalbum "My Song" asook die snit "U Dance" uit die album "Tribute".
Persoonlike lewe
Jarrett woon in 'n 18de-eeuse plaashuis in Oxford, New Jersey, in landelike Warren County. Hy gebruik 'n omgeboude skuur op sy eiendom as opname-ateljee en oefenfasiliteit.
In 1964 het Jarrett met Margot Erney, 'n hoërskoolmeisie van Emmaus High School getrou. Die egpaar het twee seuns, Gabriel en Noah, maar is in 1979 geskei. Hy en sy tweede vrou Rose Anne (née Colavito) is in 2010 geskei na 'n huwelik van 30 jaar. Jarrett het vier jonger broers, waarvan twee betrokke is by musiek. Chris Jarrett is ook 'n pianis, en Scott Jarrett is 'n vervaardiger en liedjieskrywer. Van die twee seuns uit sy eerste huwelik, is Noah Jarrett 'n baskitaarspeler en komponis, terwyl Gabriel, 'n tromspeler, in Vermont woon.
Jarrett het al erken dat gehore, en selfs mede-musikante, soms oortuig was dat hy swart is as gevolg van sy voorkoms.
Op 25 Junie 2019 het The New York Times Magazine Keith Jarrett gelys onder honderde kunstenaars wie se materiaal na bewering tydens die Universal-brand in 2008 vernietig is.
Subaru WRX
Die Subaru WRX is 'n vierwielaangedrewe kompakte sportmotor wat deur die Japannese motorvervaardiger Subaru vervaardig is, oorspronklik gebaseer op die Impreza wat vir die Wêreldtydrenkampioenskap in 1992 geskep is. Subaru beweer die naam WRX staan vir "World Rally eXperimental". Sedert 2014 is die WRX-reeks van die Impreza geskei, met 'n ander bakstyl wat nie as 'n opsionele luikrug / wa aangebied word nie.
Die derde generasie WRX is aanvanklik as onderstelkodes GE (sedan) en GH (luik) verkoop; die derde generasie WRX STI is met 'n breër onderstel verkoop en was slegs beskikbaar as 'n wyebak-luikrug (GR). Vir die 2011-modeljaar is die derdegenerasie WRX-sedan en -luik onderskeidelik na die GV- en GR-wyebak-onderstelvariante geskuif, en 'n wyebak-sedanweergawe van die STI (GV) is bemark. Die Impreza is herontwerp en die vierde generasie is vir die eerste keer vir modeljaar 2012 bemark, wat dit 'n afsonderlike model maak van die WRX, wat op die derde generasie GV/GR-onderstel voortgesit is tot 2014 in die meeste markte.
Die vierde generasie WRX het die VA-onderstelbenaming gekry en sedert 2015 as 'n aparte model van die Impreza bemark.
Barbertonbruidsbos
Die Barbertonbruidsbos (Pavetta barbertonensis) is 'n struik wat deel van die Rubiaceae familie is. Die plant is inheems aan Eswatini en Suid-Afrika, in laasgenoemde kom dit in Mpumalanga voor.
Die boom se FSA-nommer is 716.2.
Kruis (musiek)
In musiek beteken kruis, dièse (uit Frans), of diesis (van Grieks) "hoër in toonhoogte". Meer spesifiek, in musikale notasie beteken kruis "hoër in toonhoogte met een halftoon". Kruis is die teenoorgestelde van mol, wat 'n verlaging van toonhoogte is. Kruis word aangedui met die simbool #
Unicode
Die unicode kode vir kruis is: ♯ (U+266F). Die HTML-kode is  of.
Leiodermatium pfeifferae
Leiodermatium pfeifferae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Robert Hirschfeld
Robert Hirschfeld (8 Junie 1942 – 4 Desember 2009) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dirty Mary Crazy Larry (1974), Escape from Alcatraz (1979), en The Island (1980), en in die televisiereeks Hill Street Blues (1981).
Leiosella
Leiosella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Quipu
thumb|240px|'n Voorbeeld van 'n quipu uit die Inkaryk. thumb|240px|'n Quipu in die Museo Machu Picchu, Cusco.
'n Quipu (Quechua: kipu) is 'n toestel vir rekordhouding wat van koorde gemaak is en histories deur 'n paar Andesbeskawings in Suid-Amerika gebruik is.
Beskrywing
'n Quipu het gewoonlik bestaan uit veselstringe van katoen of die hare van Kameelagtiges. Die Inkavolk het dit gebruik om data te versamel en rokords te hou, belastingsverpligtinge te monitor, sensusrekords te versamel en vir kalenderinligting en militêre organisasie. Die koorde het numeriese en ander waardes gestoor wat as knope geënkodeer is, dikwels in 'n desimale telstelsel.
'n Quipu kon 'n paar of duisende koorde gehad het. Daar is argeologiese bewyse dat fyn gesnede hout gebruik is om die kleurgekodeerde koorde aan vas te heg. Relatief min van hulle het bewaar gebly.
Voorwerpe wat onteenseglik as quipu's geïdentifiseer kan word, het in die 1ste millennium n.C. in die argeologiese rekords verskyn, hoewel vroeëre gebruik moontlik is.
Scleroplegma herculeum
Scleroplegma herculeum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Scleroplegma en tot die familie Diapleuridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Schmidt.
Mona Barrie
Mona Barrie (18 Desember 1909 – 27 Junie 1964) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente King of Burlesque (1936), Something to Sing About (1937), Never Give a Sucker an Even Break (1941), en Skylark (1941).
David Lowery (regisseur)
David Lowery (gebore 26 Desember 1980) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente St. Nick (2009), Ain't Them Bodies Saints (2013), Pete's Dragon (2016), en A Ghost Story (2017).
Tuisbly
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:left; width:20em;"> Tuisbly
Pavetta wightii
Pavetta natalensis is 'n struik wat endemies in Indië is.
Tuisbly
Tussen Belfast en Dullstroom
Scleroplegma lanterna
Scleroplegma lanterna is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Die spons behoort tot die genus Scleroplegma en tot die familie Diapleuridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1879 deur Schmidt.
John Patrick Lowrie
John Patrick Lowrie (gebore 28 Junie 1952) is 'n Amerikaanse akteur.
Leyland Hodgson
Leyland Hodgson (5 Oktober 1892 – 16 Maart 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Susannah of the Mounties (1939), International Lady (1941), The Ghost of Frankenstein (1942), en The Invisible Man's Revenge (1944).
Pavetta
Pavetta (bruidsbosse) is 'n genus blomdraende struike en bome wat meestal blom in November/Desember. Al die spesies is immergroen, van 0.3 tot 10m hoog. Die genus kom in Afrika, Asië en Australië voor maar nie op Madagaskar nie. Daar is 335 spesies wat tot die genus hoort.