cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seerowery
Suidoos-Asië
In talassokratiese Austronesiese kulture in Suidoos-Asië het maritieme strooptogte teen ander state vir slawe en hulpbronne ’n antieke oorsprong. Dit is verbind met prestige en mag, en verhale daaroor is in tatoes vertel. Vergeldingsrooftogte was algemeen op die eilande van Suidoos-Asië. Met die opkoms van die Islam en die koloniale era het slawe ’n waardevolle bron van handel met Europese, Arabiese en Chinese slawehandelaars geword en strooptogte en seerowery om slawe te kry het aansienlik toegeneem. Baie volke het by seeaanvalle betrokke geraak – hulle sluit in die Illanoen- en Bangoeingoei-handelaars van Soeloe in die Filippyne, die Iban-koppesnellers van Borneo, die Boegis-matrose van Suid-Soelawesi en die Maleiers van westelike Suidoos-Asië. Seerowery op ’n kleiner skaal is ook deur groepe van buite die gebied beoefen, soos Chinese, Japannese en Europeërs. Die volume van seerowery en strooptogte het dikwels afgehang van die toe- of afname van handel en die moesonwinde; die seeroweryseisoen (wat plaaslik as die "Seerowerswind" bekend was) het in Augustus/September begin.
Strooptogte vir slawe was veral ekonomies belangrik vir die Moslem-sultanate in die Soeloesee: die Sultanaat Soeloe, Sultanaat Magoeindanao en die Konfederasie van Sultanata in Lanao (die moderne Morovolk). Sowat 200 000 tot 300 000 mense is na raming tussen 1770 en 1870 deur Illanoen- en Bangoeuingoei-handelaars gevange geneem. David P. Forsythe meen dit was veel meer: sowat 2 miljoen mense binne die eerste twee eeue van Spaanse heerskappy in die Filippyne ná 1565.
Dié slawe is gevange geneem tydens strooptogte op verbyvarende skepe asook op kusdorpe tot in die Straat van Malakka, Java, die suidkus van China en die eilande anderkant die Straat van Makassar. Die meeste slawe was Tagalogs, Wisajane en "Maleiers" (insluitende van die Boegis-, Mandar-, Iban- en Makassar-volke). Europese en Chinese gevangenes is ook soms as slawe verkoop. Slawe het gedui op die rykdom en status van hulle eienaars en was ’n arbeidersbron vir plase, visserye en werkwinkels van die sultanate. Hoewel persoonlike slawe selde verkoop is, was daar talle slawe te koop op die Illanoen en Bangoeuingoei se slawemarkte. Teen die 1850's het slawe 50% of meer van die bevolking van die Soeloeargipel uitgemaak.
Dit was so erg dat die woord vir "seerower" in Maleis lanoen geword het: na aanleiding van die naam vir die Illanoen. Die ekonomie van die Soeloesultanate het grootliks berus op slawe en die slawehandel. Manlike gevangenes van die Illanoen en Bangoeingoei, en soms selfs mede-Moslems, is wreed behandel. Hulle is gewoonlik gedwing op as roeiers te dien op die oorlogsgaleie van hulle eienaars. Vroulike gevangenes is gewoonlik beter behandel. Daar is geen rekord van verkragtings nie, hoewel sommige honger laat ly is om hulle te dissiplineer. Binne ’n jaar nadat hulle gevang is, is gevangenes geruil, meestal vir rys, opium, materiaal, ysterstawe en wapens.
Spaanse owerhede en Filippynse Christene het as teenvoeter vir die strooptogte wagtorings en forte oor die hele Filippynse argipel gebou, waarvan sommige vandag nog staan. Sommige provinsiale hoofstede is verder die binneland in geskuif. Verdedigingskepe is ook gebou, waarvan sommige vinniger as die seerowersbote was. Die Moro-strooptogte het eindelik afgeneem danksy verskeie vlootekspedisies tussen 1848 en 1891 deur die Spanjaarde en plaaslike magte, insluitende vergeldingsaanvalle op Moro-nedersettings. Teen dié tyd het die Spanjaarde ook stoomkanonneerbote gehad wat die Moro-bote maklik kon inhaal en vernietig.
Oos-Asië
In die 9de eeu was bevolkings is Oos-Asië hoofsaaklik gesentreerd in die kusprovinsies Shandong en Jiangsu. Ryk weldoeners, insluitend Jang Bogo van Silla, het Boeddhistetempels in die streek gevestig. Jang was woedend oor die manier waarop sy landsgenote behandel is wat slagoffers van see- en struikrowers geword het. Nadat hy omstreeks 825 met ’n groot privaat vloot na Silla teruggekeer het, het hy die koning van Silla, Heungdeok, gevra om ’n permanente maritieme garnisoen te stig om Silla-handelaarsaktiwiteite in die Geelsee te beskerm. Heungdeok het ingestem en in 828 die Cheonghae-garnisoen gestig. Hy het Jang ’n leër van 10 000 gegee om dit te stig en beman. Die oorblyfsels van die garnisoen is vandag nog te sien.
Van die 13de eeu af het die Wokou, wat in Japan gebaseer was, hulle debuut in Oos-Asië gemaak en invalle gedoen wat 300 jaar lank sou voortduur. Hulle strooptogte het in die 1550's ’n hoogtepunt bereik – teen daardie tyd was die Wokou bloot Chinese smokkelaars wat sterk gereageer het op die Ming-dinastie se streng beperkings op privaat seehandel.
Tydens die Qing-dinastie het Chinese seerowersvlote al hoe groter geword. Die grootskaalse seerowery het ’n enorme invloed op die Chinese ekonomie gehad. Die seerowers se teiken was hoofsaaklik China se rommelhandel, wat in Fujian en Guangdong floreer het en belangrik vir die Chinese handel was. Seerowersvlote het dorpe aan die kus beheer, en het belasting ingewin en mense afgepers. In 1802 het Zheng Yi die vloot geërf van sy nefie kaptein Zheng Qi, wie se dood Zheng Yi met groot aansien in die seerowerswêreld gelaat het. Hy en sy vrou, Zheng Yi Sao (wat eindelik die leierskap van sy seerowerskonfederasie geërf het), het toe ’n seerowerskoalisie gevorm wat teen 1804 uit meer as 10 000 mans bestaan het. Saam kon hulle die hele Qing-vloot oorwin. ’n Kombinasie van hongersnood, Qing-weerstand en interne rusies het die seerowersbedryf in China egter in die 1820's geknou en dit het daarna nooit weer dieselfde status bereik nie.
In die 1840's en 1850's het Amerikaanse en Britse magte saamgespan teen Chinese seerowers. Eindelik het Britse vlootmagte in die 1860's en 1870's die oormag gekry en is seerowersaanvalle beëindig.
Persiese Golf
Die suidkus van die Persiese Golf was van die laat 18de eeu af aan die Britte bekend as die "Seerowerskus". Die leiers in die streek was die Qawasim (Al Qasimi) en ander plaaslike maritieme magte. Ná verskeie botsings ter see is ’n vredesverdrag in 1820 tussen Brittanje en die sjeiks aan die Seerowerskus geteken.
Hoofsaaklik uit reaksie op die ambisies van ander Europese lande, te wete Frankryk en Rusland, het Brittanje en die sjeikdomme in 1892 ’n nuwe verbond gesluit, soortgelyk aan verdrae tussen Brittanje en ander state aan die Persiese Golf.
Die sjeiks het belowe om nie enige grondgebied te verkoop behalwe aan Brittanje nie en om geen betrekkinge met ander regerings aan te knoop sonder Brittanje se toestemming nie. In ruil daarvoor sou Brittanje die Verdragskus beskerm teen enige aanval van buite. Die verdrag is tussen 6 en 8 Maart 1892 geteken deur die heersers van Aboe Dhabi, Doebai, Sharjah, Ajman, Ras Al Khaimah en Umm Al Quwain. Die streek se naam is hierna verander na die Verdragskus, met verskeie emirate wat deur die Britte as Verdragstate erken is.
Karibiese See
Die klassieke tydperk van seerowery in die Karibiese See het geduur van omstreeks 1650 tot die middel 1720's. Teen 1650 het Frankryk, Engeland en die Verenigde Nederlande hulle koloniale ryke begin opbou. Dit het aansienlike seevervoer behels en daar was baie geld om te maak – of te steel.
Franse vrybuiters was al in 1625 op Noord-Hispaniola gevestig, maar was aanvanklik jagters eerder as rowers. Hulle het geleidelik oorgegaan tot voltydse seerowery, deels gemotiveer deur Spanje se pogings om hulle en die diere wat hulle gejag het uit te wis. Die vrybuiters se migrasie van Hispaniola na die beter verdedigbare eiland Tortuga het hulle hulpbronne beperk en hulle oorgang na strooptogte verhaas.
Die toename in seerowery op Tortuga is aangehelp deurdat Engeland Jamaika in 1655 van Spanje verower het. Die vroeë Engelse goewerneurs op Jamaika het kapersbriewe vryelik aan Tortuga se vrybuiters uitgedeel, asook aan Engelse burgers. Intussen het die groei van die hawestad Port Royal meegebring dat dit ’n veel beter plek was waar seerowers hulle buit kon verkoop. In die 1660's het die nuwe Franse goewerneur van Tortuga, Bertrand d'Ogeron, soortgelyke briewe aan die Franse en aan die Engelse rowers van Port Royal uitgedeel. Dié toestande het gelei tot die hoogtepunt van seerowery in die Karibiese See.
’n Nuwe fase het in die 1690's in seerowery aangebreek toe Engelse seerowers verder as die Karibiese See na buit begin soek het. Die val van Brittanje se Huis van Stuart het die tradisionele vyandelikheid tussen Engeland en Frankryk weer laat posvat. Dit het ’n einde gebring aan die winsgewende samewerking tussen die Engelse Jamaika en die Franse Tortuga. Die verwoesting van Port Royal in 1692 deur ’n aardbewing het die Karibiese See se aanloklikhede verder verminder deur die seerowers se hoofmark vir hul buit te vernietig. Verder het Karibiese koloniale goewerneurs besluit om kapersbriewe voortaan net in oorlogstyd toe te ken, en die beperkings is streng afgedwing. Boonop was die Spaanse gebiede uitgeput weens talle strooptogte: Maracaibo alleen is tussen 1667 en 1678 drie keer verwoes, Río de la Hacha vyf keer en Tolú agt keer.
Terselfdertyd het van Engeland se minder gewilde kolonies, soos Bermuda, New York en Rhode Island, gebuk gegaan onder ’n gebrek aan kontant weens die Navigasiewette, wat handel met buitelandse skepe beperk het. Handelaars en goewerneurs wat gretig was om geld in die hande te kry was bereid om seerowery mis te kyk en selfs te onderskryf; een amptenaar het ’n seerower verdedig omdat hy gedink het dit is "wreed om mense te hang wat goud na hierdie provinsies bring". Hoewel sommige seerowers Spanje se meer afgeleë kolonies aan die Stille Oseaan se kus tot in die 1690's en daarna geteiken het, was die Indiese Oseaan ’n ryker en aanlokliker teiken. Indië se ekonomiese krag was groot in dié tyd en baie is verdien met luuksegoedere soos sy – dit was ideaal om te buit. Terselfdertyd was daar geen sterk vlote in dié tyd in die Indiese Oseaan nie; dus was plaaslike skepe sowel as dié van die verskeie Oos-Indiese Kompanjies kwesbaar vir aanvalle. Dit was die verhoog van die beroemde seerowers Thomas Tew, Henry Every, Robert Culliford en (hoewel sy skuld omstrede bly) William Kidd.
Tussen 1713 en 1714 is ’n reeks vredesverdrae onderteken wat ’n einde gebring het aan die Spaanse Suksessieoorlog. Duisende seesoldate is van militêre diensplig onthef en baie van hulle was opgelei en verveeld in die tyd toe skeepshandel oor die Atlantiese See heen aansienlik toegeneem het. Daarbenewens het Europeërs wat werkloos was en noodgedwonge matrose en soldate moes word, hulle eerder tot seerowery gewend. Dit het seerowerkapteins jare lank van ’n stroom opgeleide Europese rekrute voorsien.
In 1715 het seerowers ’n groot aanval geloods op Spaanse duikers wat probeer het om goud uit ’n gesinkte galjoen naby Florida te haal. Die kern van die seerowersmag was ’n groep Engelse oudkaapvaarders wat almal kort daarna berug sou word: Henry Jennings, Charles Vane, Samuel Bellamy en Edward England. Die aanval was geslaagd, maar teen hulle verwagting in het die goewerneur van Jamaika geweier dat hulle hulle buit op die eiland bestee. Met Port Royal wat ook vir hulle toe was, het Jennings en sy kamerade ’n nuwe seerowersbasis gestig by Nassau in die Bahamas, wat tydens die oorlog verlate geraak het. Tot met die aankoms van goewerneur Woodes Rogers drie jaar later was Nassau die tuiste van hierdie seerowers en hulle talle rekrute.
Die skeepsverkeer tussen Afrika, die Karibiese streek en Europa het in die 18de eeu die hoogte in geskiet, ’n model bekend as driehoekshandel, en dié skepe was ’n goeie teiken vir seerowery. Handelskepe het van Europa na die kus van Afrika geseil en vervaardigde goedere geruil vir slawe. Die handelaars sou dan na die Karibiese streek seil om die slawe te verkoop, en daarna na Europa terugkeer met goedere soos suiker, tabak en kakao. In ’n ander geval van driehoekshandel het skepe rou materiaal, vis en rum na Europa vervoer om ’n deel te ruil vir vervaardigde goedere. Dié sou saam met die res van die oorspronklike vrag na die Karibiese streek geneem word waar dit vir suiker en melasse geruil is, wat dan saam met vervaardigde goedere na Nieu-Engeland vervoer is. Skepe in dié soort handel het by elke aandoenplek geld gemaak.
'n Voorbeeld hiervan was die Silwervloot, ’n jaarlikse konvooi van skepe waarin kosbaarhede van die Spaanse kolonies in die Amerikas na Spanje verskeep is. In Nederland is die Silwervloot veral bekend vir die verowering van ’n deel daarvan in 1628 deur die kaapvaarder Piet Hein.
Ná 1730 het seerowery in die Karibiese streek ’n paar dekades lank afgeneem. Teen die 1810's het talle seerowers weer die oseane deurkruis, maar hulle was nie so dapper en suksesvol as hulle voorgangers nie. Die suksesvolste seerowers van dié tyd was Jean Lafitte en Roberto Cofresi. Lafitte het ’n hele vloot seerowers in basisse in en om die Golf van Mexiko gehad. Cofresi se basis was in Puerto Rico, van waar hy handel in die hele streek ontwrig het. Hy was die laaste groot teiken in die internasionale operasies waarmee seerowery beveg is.
Die uitskakeling van seerowery uit die Europese waters is in die 18de eeu na die Karibiese See uitgebrei en teen die 1710's na Wes-Afrika en Noord-Amerika. Teen die 1720's was selfs die Indiese Oseaan ’n gevaarlike plek vir seerowers.
Engeland het seerowery in die 18de eeu sterk begin bestry, want dit was uiters ontwrigtend vir die land se ekonomiese en handelsvooruitsigte in die streek. Die Wet op Seerowery van 1698 het dit makliker gemaak om seerowers te vang, verhoor en veroordeel deurdat verhore op enige plek ter see of op land gehou kon word, in enige gebied wat binne Britse jurisdiksie geval het. Admiraals kon dus seerowers op hulle skip skuldig bevind, sonder die nodigheid om eers in Engeland aan land te gaan. In dié tyd is 600 seerowers tereggestel – dit is sowat 10% van dié wat toe op die Karibiese See aktief was. Om ’n medepligtige te wees, was ook ’n misdaad.
Teen 1718 het die Britse vloot sowat 124 skepe gehad wat seerowery bekamp het en teen 1815 altesaam 214, teenoor die twee skepe in 1670. Hulle het seerowers meedoënloos gejag, en feitlik altyd die skermutselings gewen.
Baie seerowers het nie oorgegee nie en is doodgemaak; die berugte "Swartbaard" is op 22 November 1718 aan die kus van Noord-Carolina deur luitenant Robert Maynard gevang en doodgemaak. Sy vlagskip was ’n Franse slaweskip, "La Concorde", wat hy oorgeneem en Queen Anne's Revenge herdoop het. Kaptein Chaloner Ogle van die skip Swallow het weer vir Bartholomew Roberts in 1722 by Kaap Lopez in ’n hoek gekeer en Roberts is gedood. Sy dood het die seerowerswêreld geskok. Almal het geglo hy is onoorwinlik, en vir baie was hy ’n held. Roberts se dood is deur baie historici beskou as die einde van die goue era van seerowery. Nog ’n faktor was die verlies aan die seerowers se laaste veilige hawe by Nassau.
In die vroeë 19de eeu het seerowery aan die oos- en golfkus van Noord-Amerika, sowel as in die Karibiese gebied, weer opgevlam. Die VSA-vloot het herhaaldelik met seerowers te doen gekry op die Karibiese See, Golf van Mexiko en die Middellandse See. Teen die 1830's was seerowers weer stil en het die streek se vlote hulle op die slawehandel toegespits.
Teen die tyd van die Mexikaans-Amerikaanse Oorlog in 1846 het die VSA-vloot sodanig gegroei dat hulle seerowery in die Wes-Indiese Eilande uitgeroei het. Teen die 1830's het stoomskepe al hoe gewilder geword, en seilskepe en die klassieke era van seerowery op die Karibiese See het tot ’n einde gekom. Kaapvaart, soortgelyk aan seerowery, het nog ’n paar dekades lank in oorlogstyd voortbestaan. Dit is nog deur Europese lande beoefen, maar kapersbriewe is minder dikwels uitgereik en is teruggetrek sodra konflik geëindig het.
Kanariese Eilande
Vanweë die strategiese posisie van die Kanariese Eilande as ’n kruispad van seeroetes en ’n handelsbrug tussen Europa, Afrika en die Amerikas was hierdie Spaanse argipel een van die plekke waar die meeste seerowery voorgekom het.
Erica physophylla
Erica physophylla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Hier kom dit voor in die Riviersonderendberge bokant Greyton en naby Pilaarkop. Die plant groei meestal op ontoeganklike hange waar vuur nie sommer kan kom nie. Die habitat is veilig en die plant word as seldsaam beskou.
Seerowery
Kanariese Eilande
Wat veral hier uitstaan, is die aanvalle en voortdurende strooptogte deur Berber-, Engelse, Franse en Nederlandse corsaires op die eilande aan die een kant, en die teenwoordigheid van seerowers van hierdie argipel in die Karibiese See aan die ander kant. Seerowers soos François le Clerc, Jacques de Sores, Francis Drake, Pieter van der Does, Moerat Reis en Horacio Nelson het die eilande aangeval. Een van die seerowers wat op die argipel gebore is, is Amaro Pargo. As kaapvaarder het hy die Karibiese See in ’n stadium oorheers en skepe aangeval wat aan vyande van Spanje behoort het (hoofsaaklik Engelse en Nederlandse skepe). Hy het in sy leeftyd ’n held in Spanje geword en is beskou as die "Spaanse eweknie van Francis Drake".
Noord-Amerika
Seerowery aan die ooskus van Noord-Amerika het vroeg in die 17de eeu algemeen begin raak, toe Engelse kaapvaarders wat ná die Anglo-Spaanse Oorlog (1585–1604) ontslaan is, seerowers geword het. Die bekendste en suksesvolste onder hulle was Peter Easton.
Amerikaanse rivierrowery in die laat 18de tot middel 19de eeu was gekonsentreerd op die Ohio- en Mississippirivier. In die Bo-Mississippi is Stack-eiland veral met rowery verbind. Dit het omstreeks 1809 tot ’n skielike einde gekom nadat ’n groep mans in platboomskuite ’n strooptog op die eiland uitgevoer en die rivierrowers uitgewis het. Van 1790 tot 1834 was Cave-In-Rock in Illinois die hoofbasis van rivierrowers op die Ohio. In die middel 1830's het rivierrowery op die Laer Mississippi begin afneem as gevolg van regstreekse militêre optrede en plaaslike wetstoepassing.
"Roaring" Dan Seavey was ’n rower wat vroeg in die 1900's op die Groot Mere bedrywig was.
Belonings
Seerowers het ’n hiërargiestelsel aan boord van hulle skepe gehad wat bepaal het hoe buit verdeel sou word. Tog was seerowers meer egalitaries as ander beroepe. Eintlik was ’n seerower-kwartiermeester ’n teenwig vir die kaptein en kon hy die kaptein se bevele veto. Die grootste deel van die buit was vrag en skeepstoerusting, en groot waarde is aan medisyne geheg. Die medisynetas van ’n skeepsdokter kon tussen £300 en £400 werd wees, of sowat $470 000 in vandag se geld. Juweliersware was algemeen, maar nie baie gewild nie, want dit was moeilik om hulle verkoop te kry. Seerowers het ook, anders as die publiek van vandag, nie eintlik ’n idee van hulle waarde gehad nie. In een geval het ’n seerower een groot diamant gekry wat net soveel werd was as die hand vol kleiner diamante wat die ander seerowers gekry het; hy het egter gevoel hy word verneuk en het sy diamant met ’n hamer stukkend geslaan sodat dit soos die ander s’n lyk.
Die Spaanse dollar, wat in Mexiko of Sevilla gemunt is, was die standaardeenheid vir handel in die Amerikaanse kolonies. Elke kolonie het egter steeds die geldeenhede ponde, sjielings en pennies gebruik vir boekhouding, terwyl Spaanse, Duitse, Franse en Portugese geld alles gebruik is omdat die Britse reg die uitvoer van Britse silwerstukke verbied het. Totdat die wisselkoerse in die laat 18de eeu gestandaardiseer is, het elke kolonie sy eie wisselkoers vasgestel. In Engeland was ’n Spaanse dollar 4s 3d werd, terwyl dit in New York 8s werd was, in Pennsilvanië 7s 6d en in Virginië 6s 8d. In moderne geld sou ’n Spaanse dollar enigiets tussen $246 en $465 werd wees. Die waarde van seerowers se buit het dus aansienlik gewissel, na gelang van waar en deur wie dit bereken is.
In teenstelling hiermee het ’n gewone seeman in die Britse vloot 19s per maand gekry, wat aan die einde van ’n dienstydperk betaal is. Van dié loon is 6d per maand afgetrek vir hospitale, skeepsdokters en kapelane. Ses maande se loon is teruggehou om drostery te ontmoedig. Korrupte offisiere sou ook dikwels "belasting" van hulle bemanning se loon aftrek om hulle eie loon aan te vul, en die Britse vloot van dié tyd was berug vir sy traagheid om lone te betaal.
Buit
Hoewel seerowers baie skepe beroof het, het min van hulle hulle buit begrawe. Die gesteelde "skatte" was dikwels kos, water, alkohol, wapens of klere. Daar was ook huishoudelike items soos seep, toue en ankers – of soms sou hulle die skip hou wat hulle beroof het omdat dit dalk beter as hulle eie skip was, of hulle sou dit verkoop. Die items wat hulle geroof het, moes dadelik gebruik word en kon nie begrawe word vir latere ruilhandel nie. Hulle het ook selde die mense op die skepe doodgemaak, tensy hulle geweier het om oor te gee. As dit bekend sou word dat seerowers nie gevangenes neem nie, maar almal doodmaak, sou die matrose of soldate op die skepe tot die einde toe bly veg het, en dit sou oorwinnings moeilik gemaak en baie lewens gekos het.
Daarenteen sou skepe gou oorgee as hulle geweet het hulle lewe sou gespaar bly. In een goed aangetekende geval het 300 swaar gewapende soldate op ’n skip wat deur Thomas Tew aangeval is, ná ’n kort geveg oorgegee sonder dat ’n enkele van Tew se 40 bemanningslede beseer is.
Straf
Veral in die 17de en 18de eeu is seerowers dikwels gehang as hulle gevang en skuldig bevind is. Openbare teregstellings was in dié tyd ’n vorm van vermaak, en mense het dit bygewoon soos hulle vandag ’n sportgeleentheid sou bywoon. Koerante het bersonderhede berig, soos iemand se laaste woorde, die priester se gebed, en beskrywings van laaste oomblikke.
In die geval van meer berugte gevangenes, gewoonlik kapteins, het hulle straf ná hulle dood aangehou. Hulle liggame is dikwels in ysterhokke geplaas (hulle is voor hulle teregstelling daarvoor gemeet) en opgehang totdat hulle vleis in die lug van hulle bene afgevrot het – dit kon tot twee jaar duur.
Dit was die lot van kapteins soos "Kaptein" Kidd, Charles Vane, William Fly en "Calico Jack".
Vroue se rol
Hoewel seerowery hoofsaaklik ’n manlike beroep was, was ’n paar seerowers vroue. Seerowers het nie dikwels vroue op hulle skepe toegelaat nie. Seerowers het vroue ook dikwels as slegte geluk beskou. Daar is gevrees die manlike bemanningslede sou oor die vroue baklei. Op baie skepe is vroue (en jong seuns) verbied in die skeepskontrak wat alle bemanningslede moes onderteken.
Vanweë dié teenstand het baie vroue hulle nie as sulks geïdentifiseer nie. Anne Bonny het byvoorbeeld mansklere gedra en soos ’n man opgetree terwyl sy op kaptein "Calico" Jack se skip was. Sy en nog ’n vroulike seerower, Mary Read, word dikwels as uniek in dié verband beskou. Dit is egter moontlik dat baie vroue in die goue era van seerowery soos mans aangetrek het in ’n poging om voordeel te trek uit baie regte, voorregte en vryhede wat uitsluitlik vir mans was.
Demokrasie en seerowerskode
Anders as die tradisionele Westerse gemeenskappe van destyds het baie Karibiese seerowerbemannings van Europese afkoms soos beperkte demokrasieë te werk gegaan. Daar was ook streng kodes met reëls wat vooraf opgestel is.
Die volgende is die seerower Bartholomew Roberts se reëls, soos aangehaal deur kaptein Charles Johnson.
Bekende seerowerswrakke
Tot op datum is die volgende herkenbare seerowerswrakke al ontdek:
Kaapvaarders
’n Kaapvaarder of corsaire het dieselfde metodes as ’n seerower gebruik, maar het in opdrag van ’n staat opgetree danksy ’n kapersbrief; dit het hom die reg gegee om handelskepe van vyandelike magte in oorlogstyd te beroof.
Dit het beteken ’n kaper kon vyandelike skepe vrylik aanval en beroof, maar as hy deur ’n ander staat gevang sou word, sou hy aan seerowery skuldig bevind en veroordeel kon word. Dit het egter nie altyd seepglad verloop nie; die Spaanse regering het dikwels kaapvaarders aan seerowery skuldig bevind en het dus dié praktyk veroordeel. Baie kaapvaarders (soos Thomas Tew en William Kidd) het ook hulle regte oorskry deur die skepe van vriendskaplike lande aan te val.
1990's-2020's
Seerowery bly steeds ’n belangrike kwessie (met ’n geraamde wêreldwye verlies van $16 miljard per jaar), veral in die waters tussen die Rooisee en die Indiese Oseaan, aan die kus van Somalië en van die Straat van Malakka en Singapoer, wat jaarliks deur meer as 50 000 handelskepe besoek word. In die Golf van Guinee het seerowery ook gelei tot druk op binnelandse olie- en gasvervaardiging, waar sekuriteit vir binnelandse installasies en voorraadskepe dikwels deur oliemaatskappye eerder as deur regerings betaal word. In die laat 2000's het die opkoms van seerowery aan die kus van Somalië gelei tot ’n multinasionale poging onder beheer van die Verenigde State om die waters naby die Horing van Afrika te patrolleer. In 2011 het Brasilië ook ’n teenroofeenheid op die Amasonerivier gevestig. Sir Peter Blake, ’n kampioenseiljagvaarder van Nieu-Seeland, is in 2001 deur seerowers op die Amasonerivier vermoor.
Rivierrowery kom in Europa voor, waar skepe op die Serwiese en Roemeense dele van die internasionale Donaurivier, dus binne die Europese Unie se deelgebied, aangeval word.
Moderne seerowers verkies klein bote en gebruik min bemanningslede. Hulle maak van groter skepe gebruik om die kleiner bote te ondersteun. Moderne seerowers slaag hoofsaaklik omdat ’n groot mate van internasionale handel deur middel van skeepvaart plaasvind. Groot skeepsroetes loop deur smal waterkanale soos die Golf van Aden en die Straat van Malakka, en dit maak dat die skepe kwesbaar is om deur klein motorbote aangeval te word. Ander aktiewe gebiede sluit die Suid-Chinese See en die Nigerdelta in. Namate die verkeer toeneem, moet hierdie skepe stadiger vaar ter wille van navigasie en verkeerbeheer, en dit maak hulle maklike teikens vir seerowers.
Seerowers is ook dikwels in streke werksaam wat onder arm, ontwikkelende of sukkelende lande val met klein of geen vlote en groot handelsroetes. Seerowers voorkom soms dat hulle gevang word deur na waters te vaar wat deur hulle agtervolgers se vyande beheer word. Met die einde van die Koue Oorlog het vlote kleiner en patrolerings minder gereeld geword, terwyl handel toegeneem het. Dit vergemaklik georganiseerde seerowery. Moderne seerowers word soms met georganiseerdemisdaad-sindikate verbind, maar is dikwels klein individuele groepe.
Die Internasionale Maritieme Buro (IMB), 'n tak van die Internasionale Kamer van Koophandel, hou statistieke oor seeroweraanvalle vanaf 1995. Volgens hulle rekords het gyselaarneming die soorte geweld teenoor seevaarders ver oorheers. In 2006 was daar byvoorbeeld 239 aanvalle, 77 bemanningslede is gevange geneem en 188 mense is gyselaar geneem, maar net 15 van die seerowersaanvalle het tot moord gelei. In 2007 het die aanvalle met 10% tot 263 toegeneem. Daar was ’n toename van 35% in gevalle waarby wapens betrokke was. Bemanningslede wat gewond is, was 64 in vergelyking met net 17 in 2006. Dit sluit nie gevalle van gyselaarneming en ontvoering in waar die slagoffers nie beseer is nie.
In 2009 was daar van Januarie tot September meer gevalle van seerowery as in die hele 2008 weens aanvalle in die Golf van Aden en aan die kus van Somalië. Die gevalle waarin wapens gebruik is, het ook gestyg.
Moderne seerowers se nuwe teiken is eerder kontant en persoonlike besittings as vrag, want groot bedrae word op die skepe gehou om die matrose en hawegeld te betaal. Soms word die bemanning van die skip af gedwing en dit word dan na ’n hawe gevaar waar dit oorgeverf word en ’n nuwe identiteit kry, met dokumente wat van korrupte amptenare gekoop word.
Moderne seerowery kan ook plaasvind in situasies van politieke onrus. Ná die onttrekking van Amerika aan Viëtnam was Thaise seerowery toegespits op die baie Viëtnamese wat per boot gevlug het. Ná die val van die regering van Somalië het seerowers in die streek ook bote aangeval wat koshulp van die Verenigde Nasies vervoer het.
Die aanval in November 2005 op die Duitse passasierskip Seabourn Spirit aan die Somaliese kus is ’n voorbeeld van hoe gesofistikeerd seerowers geword het. Die aanval is meer as 160 km van die kus af gedoen met snelbote wat van ’n groter moederskip af gestuur is. Die aanvallers was toegerus met outomatiese wapens en ’n granaatwerper.
Sedert 2008 maak Somaliese seerowers in die Golf van Aden sowat $120 miljoen per jaar en kos hulle die skeepsbedryf tussen $900 miljoen en $3,3 miljard per jaar. Teen September 2012 was die hoogtepunt van seerowery in die Indiese Oseaan na berig word oor. Geldskieters was toe ongeneë om seerowers te finansier weens die lae suksessyfer, en seerowers kon nie meer hulle skuldeisers betaal nie. Teen Oktober 2012 het seerowersaanvalle tot die laagste vlak in ses jaar gedaal.
In 2017 was daar ’n daling in seerowery volgens die IMB, maar in 2018 het dit weer toegeneem. Sowat 107 voorvalle is in die eerste helfte van 2018 aangemeld, teenoor 87 in die ooreenstemmende tyd in 2017. Die getal gyselaars wat geneem is, het gestyg van 63 tot 102. Altesaam 45% van die aanvalle het aan die kus van Afrika suid van die Sahara plaasgevind, met die ergste gebied die Golf van Guinee naby Nigerië, waar dit sedert 2014 drievoudig toegeneem het.
Moderne seerowers maak van gesofistikeerde tegnologie gebruik. Daar is al berig dat selfone, GPS-stelsels, AK-74's, sonarstelsels, pistole, masjiengewere en granaatwerpers gebruik word.
Nigeriese seerowers is dikwels uiters gewelddadig. Hulle gaan baie vinnig aan boord en begin hewige skietgevegte voordat hulle mense as gyselaars neem of hulle in 'n bootjie loslaat. Hulle vlug dan terug na die Nigerdelta se doolhof van riviertjies, waar dit moeilik is om hulle te vind.
Die koste van verskeping self het wéreldwyd gestyg omdat skepe probeer om seeroofgebiede te vermy, wat die duur van die reis verleng, terwyl hulle ook gewapende sekuriteitswagte vir beskerming moet aanstel. Daarbenewens word skeepsrederye nou verplig om versekering teen seerowery uit te neem – nie net vir die verlies van vrag of skade aan skepe nie, maar ook vir hulle bemanning.
In 2020 het seerowery weer met 24% toegeneem nadat dit in 2019 ’n laagtepunt bereik het. Die Internasionale Kamer van Koophandel het die Amerikas en Afrika geïdentifiseer as die kwesbaarste vastelande vir seerowery weens die minder welvarende regerings daar wat nie die vermoë het om seerowery te bestry nie.
Internasionale reg
Danksy universele jurisdiksie kan teen seerowers opgetree word sonder beswaar deur die vlagstaat van die seerowerskip. Dit is ’n uitsondering op die reël dat iemand wat jurisdiksie buite sy gebied toepas, nie op strafloosheid geregtig is nie.
Artikel 101 tot 103 van die VNKS
Artikel 101 tot 103 van die Verenigde Nasies se Konvensie op Seereg (VNKS) (1982) bevat ’n definisie van seerowery volgens die internasionale reg. Dit lui:
Artikel 101
Definisie van seerowery
Seerowery bestaan uit enige van die volgende dade:
Artikel 102
Rowery deur ’n oorlogskip, regeringskip of regeringsvliegtuig wat gemuit is
Definisie van ’n rowerskip of -vliegtuig
Hierdie definisie was vroeër vervat in artikels 15 tot 17 van die Konvensie op die Oop See, wat op 29 April 1958 in Genève onderteken is.
’n Beperking van artikel 101 hier bo is dat dit seerowery beperk tot die oop see. Aangesien die meeste gevalle van seerowery in gebiedswaters voorkom, kan dit gebeur dat seerowers ongestraf bly.
IMB-definisie
Die Internasionale Maritieme Buro (IMB) definieer seerowery as:
"die betreding van enige tuig met die doel om diefstal of enige ander misdaad te pleeg, en met die bedoeling of vermoë om geweld te gebruik om die daad uit te voer."
Kulturele opvattings
Seerowers is ’n gereelde onderwerp in fiksie. Veral die soort van die Karibiese See word deur sekere stereotipes voorgestel, soos ’n sekere manier van praat, aantrek en optree wat meestal fiktief is. Soos een skrywer meen: "Feitlik al ons idees oor hulle gedrag kom uit die goue era van fiktiewe seerowery, wat sy hoogtepunt in 1881 bereik het met die verskyning van Robert Louis Stevenson se Treasure Island."
Kaptein Charles Johnson se A General History of the Pyrates, wat in 1724 in Londen gepubliseer is, was baie invloedryk in die skepping van die moderne opvatting van seerowers en is die grootste bron vir die biografieë van baie bekende seerowers van die goue era. Die boek gee ’n byna mitiese status aan seerowers, sodat die vloothistorikus David Cordingly geskryf het: "Daar word gesê, en dit lyk nie of daar enige rede is om dit te betwyfel nie, dat kaptein Johnson die moderne beskouing van seerowers geskep het."
Sommige uitvindsels van die seerowerskultuur, soos "om oor die plank te loop", waar ’n vasgebinde gevangene gedwing word om van ’n plank af te loop waarvan die punt oor die see hang, is gewild gemaak in J.M. Barrie se boek Peter Pan, waarin die fiktiewe Kaptein Haak en sy bemanning gehelp het om die fiktiewe seerower-argetipe te skep.
Die Engelse akteur Robert Newton se uitbeelding van Long John Silver in Walt Disney se Treasure Island van 1950 het ook ’n prentjie van die moderne seerower help skep, onder andere die tipiese "seerowersaksent". Ander invloede sluit in Sinbad the Sailor en die onlangse Pirates of the Caribbean-flieks met Johnny Depp.
Baie sportspanne gebruik woorde soos "pirate", "raider" of "buccaneer" in hulle bynaam vanweë die fiktiewe beeld van seerowers. Hulle sluit in die Pittsburgh Pirates, Las Vegas Raiders en Tampa Bay Buccaneers.
Tomiichi Murayama
Tomiichi Murayama (村山 富市, Murayama Tomiichi, gebore 3 Maart 1924) is 'n Japannese politikus wat van 1994 tot 1996 as premier van Japan gedien het. Hy het die Japanese Sosialistiese Party gelei en was verantwoordelik vir die verandering van die naam na die Sosiaal-Demokratiese Party van Japan in 1996.
Nadat hy premier geword het, was hy die eerste sosialistiese leier van Japan in bykans vyftig jaar. Hy word vandag die meeste onthou vir sy toespraak "Ter geleentheid van die 50ste herdenking van die einde van die oorlog", waarin hy in die openbaar om verskoning gevra het vir Imperiale Japanse gruweldade wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is.
Bagnara di Romagna
Bagnara di Romagna is 'n klein dorpie in die noorde van Italië, in die provinsie Ravenna. In 2014 tel die bevolking ongeveer 2 423 mense.
Joe Palma
Joe Palma (17 Maart 1905 – 14 Augustus 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Little Miss Broadway (1947).
Jóhannes Haukur Jóhannesson
Jóhannes Haukur Jóhannesson (gebore 1980) is 'n Yslandse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Alpha (2018) en Infinite (2021), en in die televisiereekse Game of Thrones (2011) en Cursed (2020).
Peter Tuiasosopo
Peter Tuiasosopo (gebore 22 Desember 1963) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Street Fighter (1994), BASEketball (1998), The Fast and the Furious (2001), en 12 Rounds (2009).
Gaël Monfils
Gaël Sébastien Monfils (Frans: [ɡaɛl mɔ̃ˈfis]; gebore op 1 September 1986 in Parys, Frankryk) is 'n Franse professionele tennisspeler. Hy was die Franse tennisspeler met die hoogste posisie, toe hy in 2016 no. 6 in die wêreld was.
Grand Slam-rekord
Die tabel toon Monfils se prestasie tydens elk van die Grand Slam-toernooie in mansenkels waaraan hy deelgeneem het:
Steynsdorp
Steynsdorp was 'n klein dorpie in Mpumalanga, Suid-Afrika. Dit is egter deesdae 'n spookdorp.
Klankmuur
'n Klankmuur (Engels: wall of sound) is 'n klankopnametegniek waar daar na 'n só vol moontlik diffuse klank gestreef word waarby die onderlinge musiekinstrumente moeilik te onderskei is. Phil Spector was 'n pionier van hierdie werkwyse. Hy het na 'n so goed moontlike beluisterbaarheid van popmelodieë op elke stereo-installasie gestreef, al was die gehalte daarvan nog sleg. Vir vergelyking het hy sy musiek op 'n motorradio geluister.
Steynsdorp
Geskiedenis
Die dorp het sy ontstaan en ondergang te danke aan goud. In Julie 1885 het die prospekteerders Jim Painter en Frank Austen spoelgoud hier ontdek. In April 1886 was daar reeds 800 delwers in Painter's Camp soos die delwery genoem is. Gedurende 1886 het kommandant JP Steyn die delwerye besoek en die naam is verander na Steynsdorp, ter ere aan hom. 'n Dorp is gou uitgemeet en in 1887 geproklameer. Teen dié tyd het die dorp 'n bevolking van 3 000 gehad. Die goud was maar min en moeilik om uit te haal en vinnig het die dorp agteruitgegaan; veral toe goud aan die Witwatersrand ontdek is.
Vandag
Al wat van die dorpie oorgebly het is een winkel. Dit is nog moontlik om die fondasies van geboue en strate in die veld te sien.
Erica pilaarkopensis
Erica pilaarkopensis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom by Pilaarkop in die Riviersonderendberge voor. Hier is die voorkomsgebied 20 km2 en die plante kom een-een voor in rotsagtige gebiede wat dit van vuur beskerm. Die plant word as seldsaam beskou.
Champagne-Ardenne
Champagne-Ardenne [ʃɑ̃ˌpaɲaʀˈdɛn] was een van Frankryk se 26 administratiewe geweste (Frans: régions) wat van die Belgiese grens in die noorde tot by die oorsprong van die Seinerivier het gestrek. Die gewes was vernoem na die historiese landskap Champagne en die Ardenne-bergreeks en het beslaan 'n oppervlakte van 25 606 vierkante kilometer.
Champagne-Ardenne het 'n bevolking van 1,3 miljoen mense. Châlons-en-Champagne dien as die administratiewe hoofstad of prefektuur van die gewes, maar sy grootste en histories belangrikste stad is Reims.
Breëbekwalvisvoël
Die Breëbekwalvisvoël (Pachyptila vittata) is 'n walvisvoël wat seldsaam is aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 27 – 30 cm groot en weeg 160 – 220 g met 'n vlerkspan van 56 – 66 sentimeter. Die voël is die grootste walvisvoël met die breedste en donkerste snawel. Die voël broei op Tristan da Cunha en Gougheiland (6 miljoen pare) en om Nieu-Seeland (1.5 miljoen pare). In Engels staan die voël bekend as Broad-billed prion.
Overpelt
Overpelt (Limburgs: Pelt) is 'n Belgiese dorp en voormalige munisipaliteit in die noordweste van die Vlaamse provinsie Limburg. Die voormalige munisipale gebied het 'n oppervlakte van 41 km² en sowat 14 000 inwoners (2011). Sedert 2019 vorm Overpelt en Neerpelt die munisipaliteit Pelt.
Deur die voormalige munisipaliteit vloei die Dommel-rivier, waaraan vier watermeule lê. Die Wedelse Meul is die oudste en dateer wellig uit die 8ste eeu. Daar is ook twee windmeule en 'n meulmuseum.
Plekke
Plekke in die voormalige munisipale gebied van Overpelt:
Bolakker, Haspershoven, Heesakker, Holheide, Lindelhoeven, Overpelt-centrum (Sint-Martinus-parochie) en Overpelt-Fabriek.
Swartkoppersie
duimnael|250px|Swartkoppersie in [[Pretoria, Suid-Afrika]] Die Swartkoppersie is 'n vetstertras skaap uit Afrika. Die skape kom oorspronklik uit Somalië (die Somaliese bewoonde gebiede van die Horing van Afrika) en is 'n direkte afstammeling van die Somaliese skape. Die ras word nie vir hule wol aangehou nie en kan hitte beter verdra as wolrasse en word hoofsaaklik geboer vir hul vleis. Die Swartkoppersie het 'n wit lyf en, soos hul naam sou aandui, 'n geheel swart kop.
Eienskappe
Die Swartkoppersie is 'n poenskop (sonder horings). Dit het 'n swart kop, met lang hangende ore, en 'n swart nek en 'n wit lyf, met 'n duidelike streep wat die twee kleure afbaken. Die kruis en die basis van die stert het 'n ophoping van vet. Die ras word spesifiek geteel vir die groot hoeveelheid vet wat in die stertstreek gestoor is, wat weerstand bied in droë toestande en veral gebruik word in wors en droewors.
Volwasse ramme weeg gemiddeld 68 kilogram en ooie 52 kilogram. By geboorte weeg ramme en ooie ongeveer 2.6 kilogram. Ooie laktaat vir ongeveer 84 dae, produseer 50 kilogram melk met 5,9% vet.
Jay Belasco
Jay Belasco (11 Januarie 1888 – 1 Mei 1949) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer.
Piekel-inmaak
Piekel-inmaak of -inlê is die proses om die leeftyd van voedsel te preserveer of te verleng deur anaërobiese fermentasie in soutwater of deur dit in asyn te dompel. Dit word dan piekels genoem, of gepiekelde komkommers, kool en so aan. Die piekelproses sal gewoonlik die kos se tekstuur en smaak beïnvloed. In Oos-Asië word vinaigrette (plantolie en asyn) ook as piekelmiddel gebruik. Voedsel wat gepiekel word, is onder meer vleis, vrugte, eiers en groente.
Nog 'n kenmerkende eienskap is 'n pH van 4,6 of laer, wat voldoende is om bakterieë dood te maak. Piekel kan bederfbare kos maande lank preserveer. Antimikrobiese kruie en speserye, soos mosterdsaad, knoffel, kaneel en naeltjies, word dikwels bygevoeg. As die kos voldoende vog bevat, kan piekelsoutwater geskep word deur bloot sout by te voeg. Byvoorbeeld, Duitse suurkool en Koreaanse kimchi word gemaak deur sout op die groente te gooi om oortollige water uit te trek. Natuurlike fermentasie teen kamertemperatuur, deur melksuurbakterieë, skep die verlangde suurgehalte. Ander piekels word gemaak deur groente in asyn te plaas. Anders as met gewone inmaak, vereis piekel-inmaak nie dat die kos ten volle steriel is voordat dit verseël word nie. Die suurgehalte of soutinhoud van die oplossing, die temperatuur van die fermentasie en die uitsluiting van suurstof bepaal watter mikroorganismes oorheers, en bepaal die smaak van die eindproduk.
Wanneer sowel die soutkonsentrasie as temperatuur laag is, sal Leuconostoc mesenteroides oorheers, wat 'n mengsel van suur-, alkohol- en geurverbindings skep. Teen hoër temperature oorheers Lactobacillus plantarum, wat hoofsaaklik melksuur produseer. Baie piekels begin met Leuconostoc en verander na Lactobacillus met 'n hoër suurgehalte.
Geskiedenis
Daar word geraam dat piekel-inmaak 4 000 jaar gelede begin is met komkommers wat inheems aan Indië was. Dit is gebruik as 'n manier om voedsel te preserveer sodat dit buite seisoen geëet kon word en vir lang reise, veral op see. Ingesoute varkvleis was van die vernaamste kos vir matrose voor die dae van stoomenjins. Hoewel die piekelproses uitgevind is om kos te preserveer, word piekels ook gemaak en geëet omdat mense van hul smaak hou. Om kos te piekel kan ook die voedingswaarde verhoog met die byvoeging van B-vitamienes wat deur die bakterieë geskep word.
Etimologie
Die Engelse woord pickle is afgelei van die Hollandse woord piekel, wat soutwater beteken. In die VSA en Kanada en soms in Australië en Nieu-Seeland verwys die woord pickle omtrent altyd na gepiekelde komkommer, behalwe as dit figuurlik gebruik word, wanneer dit na moeilikheid verwys, soos "I am in a pickle". Dit kan ook na ander soorte piekels verwys soos piekeluie, piekelblomkool, ens. In Brittanje kan piekel, soos in "kaas-en-piekeltoebroodjie" na "Ploughman's pickle" verwys, 'n soort blatjang.
Suid-Asië
Suid-Asië het 'n groot verskeidenheid piekels (wat bekend staan as atjar in Assamees, Bengaals, Hindi en Pundjabi, uppinakaayi in Kannada, lonacha in Mahratti, uppilittathu of atjar in Maleisies, oorukai in Tamil en ooragaya in Teloegoe, wat hoofsaaklik gemaak word van 'n verskeidenheid van mango, suurlemooen, lemmetjie, goongura ('n struik met suur blare), tamaryn, Indiese appelliefie (amla) en brandrissie. Groente soos eiervrug, wortels, blomkool, tamaties, karkoer, groen tamaryn, gemmer, knoffel, uie en sitroen word soms gebruik. Hierdie vrugte en groente word gewoonlik gemeng met bestanddele soos sout, speserye en plantolie en laat staan om te verouder in 'n voglose middel.
In Pakistan staan piekels bekend as atjaar (in Oerdoe) en is te kry in 'n verskeidenheid geure. 'n Gewilde artikel is die tradisionele gemengde Hyderabadi-piekel, 'n algemene lekkerny wat gemaak word van 'n verskeidenheid vrugte, veral mango's, en groente wat met sekere speserye gemeng word.
In Sri Lanka word achcharu tradisioneel gemaak van wortels, uie en gemaalde dadels wat gemeng word met mosterdpoeier, gemaalde peper, fyngedrukte gemmer, knoffel en asyn, en in 'n kleipot laat staan word.
Suidoos-Asië
In Singapoer, Indonesië en Maleisië word piekels, genoem acar, gewoonlik gemaak van komkommers, wortels, gespikkelde brandrissies en salotte, wat met asyn, suiker en sout gegeur word. Vrugte soos papaja's en pynappels word ook soms gepiekel.
In die Filippyne word achara hoofsaaklik gemaak van groen papajas, wortels en salotte, saam met knoffelhuisies en asyn. Ander weergawes sluit onder meer gemmer, soetrissies, wit radyse, komkommers en bamboesspriete in. In party provinsies word groen mango's of burong mangga, groen tamaties, groen appelkoejawels, karkoer en ander groente en vrugte ook gepiekel. Siling labuyo word soms met knoffel en rooiuie gepiekel in gebottelde asyn. Die gegeurde asyn is self 'n gewilde pikante sous in die Filippynse kookkuns.
In Viëtnam word groentepiekels dưa muối ("gesoute groente") of dưa chua ("suur groente") genoem. In Burma word teeblare gepiekel om lahpet te maak, wat sosiaal en kultureel belangrik is.
Oos-Asië
China het 'n groot verskeidenheid gepiekelde groente, onder meer radyse, baicai (Chinese kool, veral suan cai, la bai cai, pao cai en Tianjin- gepreserveerde groente), zha cai, brandrissie en komkommers.
Japanse tsukemono (gepiekelde kos) sluit takuan (daikon), umeboshi (ume-pruime), gari en beni shoga (gemmer), rape, komkommer en Chinese kool in.
Die Koreaanse gewilde kimchi word gewoonlik gemaak van gepiekelde napa-kool en radyse, maar word ook gemaak van groen uie, knoffelstingels, grasuie en heelwat ander groente. Kimchi is regdeur Oos-Asië gewild. Jangajji is nog 'n voorbeeld van gepiekelde groente.