cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enkellensreflekskamera
Nuttigheid
Die grootste voordeel van reflekskameras is hul vermoë, deur slegs deur die lens te kyk, om te bepaal watter dele van 'n beeld in fokus is. Die meeste moderne SLR's bied bykomende fokushulpmiddels, insluitend bestektoestelle (range finder) en outomatiese fokusmetodes. SLR kameras bied die fotograaf die vermoë om die lens vinnig en maklik te verander, wat hul nog veelsydiger maak. Dieselfde kamera kan gebruik word vir 'n portret, landskap, aksie of nabyfotografie. Terwyl sommige vroeëre kameras wel hierdie vermoë gebied het, laat die SLR die fotograaf toe om dadelik te sien wat die verskillende lense sal vaslê.
[[Lêer:Reflex camera (description).svg|duimnael|center|380px|Die dele van 'n reflekskamera:
1) Fotografiese voorglaslens 2) Interne glaslense 3) Diafragma
7) Sluiterknoppie 8) Sluiterspoedkieser 9) Raampieteller
10) Sigraampie 11) Flitsprop 12) Fokusring
13) Pentaprisma/pentaspieël 14) Refleksspieël]]
Paraleucilla princeps
Paraleucilla princeps is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Paraleucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Row & Hozawa.
Adriaan Fourie
Adriaan Paulus Johannes Fourie (11 Augustus 1882, plaas Klein Disselsfontein, distrik Philipstown - 6 Julie 1941, Leydsdorp) was 'n Suid-Afrikaanse Volksraadslid, senator, Kaaplandse administrateur en kabinetsminister.
Agtergrond
Fourie het sy opleiding ontvang aan die Victoria-kollege op Stellenbosch en die Suid-Afrikaanse Kollege in Kaapstad. Sy loopbaan het in 1899 begin toe hy net 17 jaar oud was en 'n onderwyser word op Schweizer-Reneke. Met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog in 1899 sluit hy hom aan by die Republikeinse magte as 'n Kaapse rebel, iemand wat in die Kaapkolonie gewoon het, maar die wapen opgeneem het teen die koloniale bewindhebber, Groot-Brittanje. Hy is in 1900 saam met genl. Piet Cronjé by Paardekraal gevange geneem en verban na St. Helena.
Ná die beëindiging van die oorlog keer hy na Philipstown in die teenswoordige Noord-Kaap terug waar hy as leerling-prokureur dien en in 1906 tot die sybalie toegelaat word. Hy verhuis eers na Thaba Nchu in die Vrystaat en in 1911 na Somerset-Oos waar hy 'n regspraktyk oprig.
Politieke loopbaan begin
Op Somerset-Oos gee hy sy eerste treë as politikus toe hy in November 1912 burgemeester van dié naasoudste munisipaliteit in Kaapland word. Hy dien in dié hoedanigheid tot Augustus 1915. Met die stigting van die Kaaplandse Nasionale Party in September 1915 op Middelburg, Kaap word hy 'n vooraanstaande leier in dié jong politieke party. Tydens die stigtingskongres van Woensdag 15 September tot Vrydag 17 September 1915 is 'n grondwet vir die Kaaplandse N.P. aanvaar. Daar is besluit om eers nie 'n hoofkomitee te kies nie, maar wel 'n organisasiekomitee en 'n komitee van toesig oor verkiesings. Fourie het in dié komitee gedien saam met vroeë Kaaplandse N.P.-leiers soos Bruckner de Villiers en adv. W.J. van Zyl. Albei dié komitees het met die tweede kongres verdwyn toe die nuwe grondwet, wat die organisasiekomitee moes opstel, voorsiening gemaak het vir 'n Centraal Komitee waarin die gesag oor al die party se werksaamhede van die Party voortaan sou setel.
H.J. Moolman was die N.P. se eerste kandidaat in Somerset en verloor in Oktober 1915 met 120 stemme teen die S.A.P. se Andries Stockenström, wat 1 353 op hom verenig, vergeleke met Moolman se 1 270 stemme. Dit was nadat die N.P. nie eenstemmigheid met die nominasie van sy kandidaat kon bereik nie. Ds. Reynecke van Cradock en Jan van Aardt was die twee voornemende kandidate. Hans Moolman (oom Hans Prospek omdat hy op Prospect gewoon het), wat in 1910 ook verloor het, is uiteindelik benoem. Ook in die aangrensende Cradock verloor dr. Malan met 'n skrale meerderheid, in sy geval van 293 stemme. Ook op die platteland verloor Willie Hofmeyr met 'n skamele 56 stemme in Beaufort-Wes en C.J. Langenhoven met 281 stemme in Oudtshoorn. Kaapland lewer net sewe Nasionale Volksraadslede op, maar die Vrystaat 16. In Transvaal haal slegs vier Nasionaliste die paal.
Lid van die Provinsiale Raad en Volksraadslid
Fourie maak intussen politieke opgang toe hy op 15 Mei 1917 verkies word as Somerset-Oos se lid van die Provinsiale Raad. Hy was slegs die tweede L.P.R. vir dié kiesafdeling, wat dateer het van die dae van die Kaapse parlement, sedert Uniewording nadat P.B. Botha die setel verteenwoordig het van 19 Augustus 1910 tot voor die verkiesing van 1917. Fourie sou egter net drie jaar L.P.R. bly, want tydens die algemene verkiesing in 1920 wen hy die Volksraadsetel vir die N.P. met 'n meerderheid van 380 stemme bo die dienende L.V., die S.A.P. se Stockenström. In die Volksraad vorder Fourie flink en word kort voor lank voorsitter van die staande komitee oor openbare rekeninge. As voorsitter van 'n kommissie van ondersoek na besproeiing was die stigting van 'n departement van besproeiing grootliks aan hom te danke.
Omdat genl. Jan Smuts se S.A.P. in die verkiesing van 1920 net 41 uit die 134 setels kon wen vergeleke met die N.P. se 44 en die Arbeidersparty se 21, is hy gedwing om met die Unionisteparty saam te werk. Dié samewerking lei tot 'n samesmelting in 1920 van Smuts se party met dié van sir Thomas Smartt.
Aan die einde van 1920 was Smuts gereed om weer stembus toe te gaan en is die datum vir 'n opvolgverkiesing bepaal vir 8 Februarie 1921. Danksy die samesmelting van die twee partye, kon Smuts baie van die driehoekige gevegte van die vorige verkiesing uitskakel en so wen die S.A.P. dan 79 van die 132 setels vir 'n volstrekte meerderheid oor die N.P. se 43 en die Arbeiders se nege. Die Konstitusionele Demokrate het een setel verower. In Somerset behou Fourie die setel met 280 bo P.J.J. Coetzee van die S.A.P.
Administrateur
In 1924 staan Fourie vir oulaas as N.P.-kandidaat vir die Volksraad in Somerset en wen met 1 930 stemme vergeleke met die S.A.P. se T.W. Bell se 1 234 vir 'n meerderheid van 696. In 1926 volg hy sir Frederick de Waal op as administrateur van Kaapland vir die Pakt-regering van genl. J.B.M. Hertzog en die Arbeiders. Sir Frederick was die eerste Kaaplandse administrateur en het in 1925, ná 'n ampstyd van ruim 15 jaar, bedank toe hy nagenoeg 72 jaar oud was. Hy is op 5 April 1932 oorlede.
Administrateur Fourie se dienstyd was van korte duur, want in 1929 bedank hy uit dié amp toe genl. Hertzog hom uitnooi om minister van mynwese en nywerhede in die Pakt-regering te word as plaasvervanger van F.W. Beyers, wat op 1 Augustus 1929 uitgetree het weens swak gesondheid. Ten einde na die Parlement terug te keer, aanvaar Fourie sy opvolger as Kaaplandse administrateur, J.H. Conradie, se setel, Gordonia. In die tussenverkiesing wat op 1 Oktober 1929 op Conradie se bedanking as L.V. vir Gordonia volg, word Fourie onbestrede verkies. As minister dra hy by tot die stabilisering van die diamantbedryf deur sy aanmoediging van plaaslike diamantslyp-aanlegte en sy ooreenkoms met die diamantprodusente.
Koalisieregering
Fourie behou sy kabinetspos toe genls. Hertzog en Jan Smuts in 1933 'n koalisie sluit om die ekonomiese gevolge van die Groot Depressie die hoof te bied. Buiten Hertzog en Smuts, as premier en adjunkpremier, het 'n gelyke getal lede van die N.P. en S.A.P. in dié kabinet gedien.
Dr. D.F. Malan, leier van die Kaaplandse Nasionale Party, het nie die samewerking openlik teengestaan nie en in die verkiesing van 17 Maart 1933 het hy sy ou setel, Calvinia, as koalisie-kandidaat behou. Anders as Fourie, wat nie na Somerset teruggekeer het nie, maar in Gordonia gebly en onbestrede as N.P.-koalisiekandidaat verkies is, was Malan egter nie bereid om ’n pos in die nuwe kabinet te aanvaar nie. Tydens die verkiesing het die koalisie-kandidate 138 setels uit 150 verower. Hiervan was 75 Nasionaliste, 61 Sappe en twee Cresswell-Arbeiders.
Die opposisie het slegs ses lede getel: twee opponerende Arbeiders, twee aanhangers van adv. Tielman Roos se Sentrale Party (ook bekend as Roosiete) en twee Natalse Home Rulers. Byna twee jaar lank het die twee hoofpartye in een kabinet saamgewerk, hoewel elkeen sy eie identiteit behou het en hul parlementêre verteenwoordigers afsonderlik gekoukus het. Tydens dié tydperk van samewerking is die Statuswet tydens die 1934-parlementsitting aanvaar in opvolg op die Statuut van Westminster en het dit in plaaslike, Suid-Afrikaanse wetgewing die volle onafhanklikheid van die Unie bevestig.
’n Gesamentlike kongres van die twee partye in Bloemfontein op 5 Desember 1934 het besluit op hul samesmelting in ’n enkele party en so het die Verenigde Suid-Afrikaanse Nasionale Party, kortom die Verenigde Party, tot stand gekom. Sy beleid het die beginsels soos deur die koalisie aanvaar omvat. Van die Nasionale Party, wat op ’n federale grondslag georganiseer was, het net drie van die vier provinsies die samesmelting aanvaar. So het die nuwe party byna dadelik ’n terugslag en verlies aan steun ervaar toe dr. Malan, hoewel hy onder as deel van die koalisie in die verkiesing ’n setel gewen het, geweier het om die nuwe party te steun en die Gesuiwerde Nasionale Party gestig het toe die Kaaplandse party, onder sy leiding, bly voortbestaan het onder sy ou naam.
Individuele Nasionaliste in al die provinsies het by een van die twee partye aangesluit ingevolge elkeen se oortuiging. Fourie, toe L.V. vir Gordonia, het getrou gebly aan genl. Hertzog terwyl Malan en sy 19 volgelinge die Amptelike Opposisie gevorm het. Sommige veral Britsgesinde lede van die ou Suid-Afrikaanse Party, wat onwillig was om saam te werk met eertydse Nasionaliste, het die Dominiumparty onder leiding van kol. Charles Stallard gevorm. Saam met ses goedgesinde onafhanklikes kon die Hertzog-Smuts-regering dus staatmaak op 125 Unie-Volksraadslede se steun. Toe die Verenigde Party op 5 Desember 1934 gestig is, het dit vier vyfdes van die setels in die Unie-Volksraad beheer.
Fourie het as minister van arbeid en van handel en nywerheid in die koalisiekabinet gedien. Dit was die tyd van hoë werkloosheid weens die Groot Depressie. Hy het aan die politieke hoof gestaan van pogings om die armblankes op te hef. Toe die eerste minister, Hertzog, later vir Fourie aanstel as senator om die belange van die swart bevolking te verteenwoordig, het dit tot 'n krisis in die kabinet gelei wat eindelik uitgeloop het op min. Jannie Hofmeyr se bedanking. Dié aanstelling was waarskynlik ná die algemene verkiesing van 1938 waarin die Nasionale Party se J.H. Conradie en Fourie se opvolger as administrateur van Kaapland, hom in Gordonia verslaan het met 'n gerieflike meerderheid van 739 nadat 88,8% van die 6 380 geregistreerde kiesers gestem het.
Uit die Verenigde Party
In die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog het genl. Hertzog se versigtige hantering van Nazi-Duitsland wrywing tussen hom en genl. Smuts tot gevolg gehad. Hertzog, die eerste minister, het geweier om Brittanje se oorlogsverklaring teen Duitsland in September 1939 te steun. Toe sy mosie op 4 September 1939 met ’n meerderheid van 80 teenoor 67 stemme in die Parlement verslaan is, het hy ook as eerste minister en leier van die Verenigde Party bedank. Weer volg Fourie hom en bedank uit die Verenigde Party. Hertzog het die goewerneur-generaal gevra om die Parlement te ontbind en ’n verkiesing uit te skryf, maar sy versoek is geweier. Saam met Fourie bedank ook die ander oudlede van die Nasionale Party in die kabinet: N.C. Havenga, adv. Oswald Pirow, adv. H.A. Fagan en genl. J.C.G. Kemp.
Hertzog en sy ondersteuners het hulle toe by dr. D.F. Malan en die Nasionale Party in die opposisiebanke aangesluit. Van sy aanhangers stig die Volksparty, wat ten gunste van neutraliteit in die Tweede Wêreldoorlog was. In 1941 smelt die grootste deel van Hertzog se Volksparty saam met die Gesuiwerde Nasionale Party van Malan en vorm die Herenigde Nasionale Party (H.N.P.). Dié hereniging was van korte duur. In 1941 verlaat Hertzog die politiek en sy belangrikste ondersteuners stig onder leiding van N.C. Havenga die Afrikanerparty. Hy het hom later aan die openbare lewe onttrek en op sy plaas Waterval gaan woon waar hy op 21 November 1942 oorlede is.
Nalatenskap
Fourie se grootste bydrae tot Suid-Afrika se ekonomiese lewe was waarskynlik sy baanbrekerswerk tydens sy vroeë jare op Somerset-Oos ten opsigte van die koöperatiewe beweging onder boere. Hy was 'n stigter en die organiserende direkteur van Boere Saamwerk Bpk., 'n koöperatiewe wolmakelaarsvereniging wat later 'n voorbeeld sou wees vir soortgelyke instellings op dié gebied.
Hy was een van twee administrateurs van Kaapland uit Somerset-Oos; die ander was Andries Vosloo van 1970 af, wat ook L.V. vir Somerset-Oos was, en wel van 1953 tot 1970.
Sebra
Die sebra, in die volksmond ook kwagga genoem, is 'n soogdier van die familie perdagtiges wat aangetref word in Sentraal- en Suider-Afrika. Hulle het swart en wit strepe wat vertikaal loop oor die liggaam van die dier, en 'n wit pens. Elke sebra se strepe is uniek. Meeste dierkundiges het voorheen gereken dat die strepe vir kamoeflering is, en ander weer dat die strepe 'n rol speel in sosiale interaksie (omdat klein variasies die diere in staat stel om mekaar uit te ken). 'n Meer hedendaagse teorie, wat ondersteun word deur eksperimente, stel voor dat die strepe 'n effektiewe metode is om die visuele stelsel van die tsetsevlieg te verwar.
Spesies
Daar is drie spesies en verskeie subspesies. Sebrabevolkings in verskillende landsdele verskil baie, en die wetenskaplike klassifikasie van verskeie spesies is onduidelik.
Die mees algemene spesie is Equus quagga (voorheen Equus burchelli), die bontsebra. Hierdie spesie het vyf subspesies in suider- en oos-Afrika. Die mees bekende subspesie is die kwagga, Equus quagga, wat reeds uitgesterf het.
Die bergsebra (Equus zebra) van Namibië het 'n slanker pels met 'n wit pens en nouer strepe as die bontsebra. Dit het twee subspesies wat bedreig word.
Die Grevysebra (Equus grevyi) is die grootste tipe sebra, met regop maanhare, en 'n lang, nou kop wat dit na 'n esel laat lyk. Hierdie sebras kom voor in die semi-bar grasvelde van Ethiopië, Somalië en noordelike Kenia. Die Grevysebra is bedreig.
Drie gestreepte spesies van die genus Equus of familie Equidae is streng gesproke sebras, terwyl 'n vierde spesie wat gedeeltelik gestreep was en uitgesterf het, as die kwagga bekend staan. Die naam kwagga word egter dikwels as sinoniem vir sebra gebruik.
Habitat
Sebras kom uitsluitlik in Afrika voor en word in grasvelde en oop savannes aangetref. Hulle leef in kuddes, wat 'n mate van beskerming bied teen aanvalle van roofdiere. Die drie ander spesies wat vandag aangetref word is die gewone sebra, bergsebra en Grevysebra. Sebras behoort tot dieselfde genus (Equus) as perde, esels en wilde esels.
Saam met sekere spesies wat reeds uitgesterf het vorm hulle die familie van die perdagtiges, Equidae. Sebras verskil min van ander perdagtiges deurdat die opvallende swart en wit strepe van sebras ook op die Przewalskiperd en die wilde Somali-esel se bene aangetref word.
Daar word algemeen aanvaar dat baie van die uitgestorwe verwante van die perdagtiges ook gestreepte pelse gehad het. Sebras word net in Afrika aangetref. Voorouers van die sebra wat in ander dele van die wêreld voorgekom het, soos Equus stenonis, het reeds vroeg gedurende die Pleistoseen uitgesterf.
Van die drie spesies lyk die bontkwagga die meeste na 'n perd. Die subspesies wat in die suide voorkom het oor die algemeen breë, swart strepe op 'n wit agtergrond, met sogenaamde skadustrepe. Die skadustrepe is ligte bruin strepe tussen die swart strepe.
Sommige bontkwaggas wat in die suide voorkom het geen strepe oor hul bene nie. Bontkwaggas wat in die noorde voorkom het egter geen skadustrepe nie terwyl hul pote wel gestreep is. Die gewone sebra het geen nekvel soos die bergsebra nie en het kort ore. Die maanhare is yl en ontbreek soms. 'n Gemiddelde bontkwagga weeg tussen 225 en 300 kg en het 'n skouerhoogte van tussen 125 en 130 cm. Bontkwaggas word algemeen in Suid-Afrikaanse natuurreservate aangetref.
Die bergsebra of bergkwagga (Equus zebra) kan in twee subspesies ingedeel word, naamlik die egte of Kaapse bergsebra (Equus zebra zebra) en die Hartmannbergsebra (Equus zebra hartmannae). Die bergsebra is die kleinste van die drie spesies, met 'n gemiddelde massa van tussen 210 en 230 kg en 'n skouerhoogte van tussen 125 en 140 cm. Bergsebras word net in Suider-Afrika aangetref.
Die Kaapse bergsebra word deur uitwissing bedreig, maar 'n paar honderd van hulle word vandag in reservate beskerm. Die strepe op sy bene strek tot by sy hoewe en hy het 'n duidelike keelvel wat die bontkwagga nie het nie. Die bergsebra is besonder goed aangepas by die bergagtige en woestyngebiede waarin hy voorkom, en kan uiterste klimaatstoestande trotseer.
Kortbroek
'n Kortbroek is 'n materiaalkledingstuk wat deur beide mans en vroue gedra word om hul bekkenarea te bedek. Dit omkring die middellyf en verdeel ondertoe in twee broekspype om die boonste gedeelte van die bene te bedek. Soms strek dit laer af tot by die knieë, maar bedek nie die hele beenlengte nie. Dit word 'n "kortbroek" genoem omrede dit 'n kort weergawe van die broek is, wat die hele been bedek. Kortbroeke word tipies in warm weer gedra, of in 'n omgewing waar die gemak en lugvloei belangriker is as die beskerming van die bene.
Sebra
Habitat
Die Grevysebra (Equus grevyi) is die grootste van die drie spesies, met 'n skouerhoogte van 1,55 m. Hy lyk baie na 'n muil en het opvallende groot, ronde ore. Sy strepe is baie smaller as die van die ander twee spesies en sit ook nader aan mekaar. Op die kruis en by die basis van die stert is die strepe smal en loop konkaaf na bo. Van die middel van die rug af loop 'n breë, swart streep oor 'n wit kol op die kruis tot by die stert. Die streep raak nie aan die dwars strepe oor die sye van die sebra nie. Bokant die neus is ook 'n wit kol. Die Grevysebra het dwarsstrepe oor sy bene tot by sy hoewe. Die spesie word in halfwoestyngebiede in die noorde van Kenia aangetref en ook in dele van Somalië en Ethiopië.
Kortbroek
Daar is natuurlik 'n verskeidenheid van kortbroeke, wat wissel van knie-lengte kortbroeke, wat in sommige situasies selfs as formele drag gedra kan word (bv. vlootmatrose), tot swemklere en atletiekbroeke. Sommige soorte kortbroeke word tipies deur vroue gedra, soos sjoebroeke en ook culottes, wat 'n verdeelde romp is wat soos 'n lossnit kortbroek lyk.
Sebra
Habitat
'n Vierde spesie, die kwagga (Equus quagga), het in die 19e eeu in Kaapland voorgekom. Met die vestiging van die Nederlanders aan die Kaap in die 17e eeu moes Equus quagga waarskynlik volop voorgekom het, maar hulle is stelselmatig uitgeroei. Die kwaggas se vleis is gebruik as kos vir die Khoiveewagters en uit die velle is graansakke vervaardig. Die laaste kwagga is in 1883 in die Amsterdamse dieretuin Artis dood. Die kwagga is opgestop en in die versameling van die Amsterdamse dierkundige museum opgeneem. Dit was 'n donkerbruin dier met 'n wit maag en pote. Net die nek het strepe gehad. Van die skamele voorbeelde wat in ander museums oor die wêreld te sien is, het sommige kwaggas strepe tot oor die blaaie.
Lewenswyse
Hoewel 'n sebra dadelik in die veld opvallend is, dien sy wit en swart gestreepte vel tog as kamoeflering teen roofdiere. Navorsers het bevind dat die strepe die kwagga help deurdat sy buitelyne vervaag wanneer hy beweeg. Aan die ander kant dien die sebra se strepe egter ook as identifikasie.
Sebras kan mekaar nie net aan hul streeppatrone uitken nie, maar ook aan hul reuk en stemme. Sebras is sosiale diere. Die bergsebra en die bontkwagga leef in vaste familieverband met een hings en een tot ses merries en hul vulletjies. Bontkwaggas vorm egter oor die algemeen groter groepe (5 tot 20) as bergsebras (4 tot 12). Die Grevysebra het nie so 'n vaste familieband nie omdat die hingste territoriaal is. Terwyl die hingste van bergsebras en bontkwaggas hul bepaalde merries het, is daar geen blywende band tussen volwasse Grevysebras nie.
'n Grevyhings sal egter sy gebied beskerm teen indringers van ander groepe wanneer 'n bronstige merrie in sy gebied is. Grevyhingste is bekend daarvoor dat hulle hewige gevegte met ander hingste sal aanknoop. Vreemd genoeg meng Grevysebras en bontkwaggas in die noorde van Kenia vryelik sonder dat die hingste van die twee spesies oor bronstige merries baklei. Dit kan toegeskryf word aan die feit dat sebras van verskillende spesies nie onderling teel nie.
ŉ Grevyhings beskerm die grense van sy gebied. Daar vind nie bakleiery binne 'n gebied plaas nie, omdat vreemde hingste onderdanig is aan die "besitter" van 'n bepaalde gebied. Omdat die Grevysebra in droë gebiede voorkom, trek hulle baie rond op soek na weiding en water. Territoriale hingste sal egter in hulle gebiede agterbly totdat die toestand heeltemal onuithoudbaar word. Bergsebras en bontkwaggas is nie territoriaal nie, met ander woorde hulle beskerm nie ŉ bepaalde gebied nie.
Die familiegroepe leef in groot gebiede wat kan wissel tussen 80 tot 250 km2 en hulle deel die gebied met ander families. Jong hingste vorm ook groepe totdat hulle oud genoeg is en 'n eie familiegroep op die been kan bring. Daar is 'n hegte band tussen familielede van 'n groep. Die hingste en merries bly vir jare, soms vir ŉ leeftyd, by mekaar. Wanneer die hings van 'n groep vrek, sal 'n ander hings die hele groep net so aanneem. Jong sebras verlaat die groep tussen die ouderdom van een en vier jaar.
Die familieband word egter nooit verbreek nie. Hingste is gewoonlik op die ouderdom van 2½ jaar geslagsryp, maar kan vyf tot ses jaar oud word voordat hulle met 'n familie begin. Bronstige merries trek die aandag van hingste deur hul bekke aanhoudend oop en toe te maak. Afhangende van die spesie is die dratyd tussen 11 en 13 maande. Sebras baar net een vul op 'n keer. Merries kan egter binne 'n paar dae na die geboorte van 'n vulletjie weer dragtig raak.
Pasgebore vulletjies het lang, dun beentjies en hulle strepe is rooibruin. Hulle hare is lank en sag, veral op die rug, en die strepe word eers later swart. Hoewel die vulletjie na twee weke al kan gras vreet, drink hy aan die ma tot op die ouderdom van sewe maande. Sebras het nie vasgestelde paar tye nie, maar die meeste geboortes vind tussen Oktober en Maart plaas. Daar word omtrent net soveel hingste as merries gebore, wat verklaar waarom hingste soms ses jaar wag voordat hulle met 'n familie begin, of alleenlopers word.
Hulle sal egter oor groot afstande trek op soek na water en sal selfs daarvoor grawe. Veral bontkwaggas deel geredelik hulle weivelde met ander boksoorte. Bontkwaggas word dikwels saam met blouwildebeeste gesien en wei ook saam met hartebeeste, elande gemsbokke en kameelperde.
Kruisteling
Sebras word soms kruisgeteel met ander lede van die perdfamilie. 'n Perd wat kruisgeteel is met 'n sebra word in Engels 'n zorse genoem, en 'n donkie-sebra kruisteling 'n zedonk.
Eduard I van Engeland
Eduard I (17 Junie 1239 – 7 Julie 1307) was van 1272 tot met sy dood in 1307 koning van Engeland. Hy was die oudste seun van Hendrik III en was op ’n jong ouderdom al betrokke by die intriges van sy pa se bewind, onder meer ’n opstand deur die Engelse baronne.
Vroeë jare
Eduard is in die nag van 17 op 18 Junie 1239 in die Westminster-paleis gebore. Hoewel hy in 1246, 1247 en weer in 1251 baie siek was, het hy as volwassene sterk en gesond.
Nadat vrede gesluit is, het Eduard vertrek op ’n kruistog na die Heilige Land. Op pad terug in 1272 het hy gehoor sy pa is oorlede. Hy het op sy tyd teruggereis en Engeland in 1274 bereik. Hy is op 19 Augustus van dié jaar in Westminster gekroon.
Bewind
Eduard se bewind bestaan uit twee periodes. In die eerste het hy die koninklike administrasie hervorm. Hy het egter al hoe meer sy aandag by militêre sake bepaal. Nadat hy in 1276–'77 ’n klein rebellie in Wallis onderdruk het, het hy in 1282–'83, toe ’n tweede rebellie uitbreek, oorlog teen dié land gevoer. In 1284 het hy Wallis onderwerp aan Engelse gesag en talle kastele en dorpe op die platteland gebou waarin hy Engelse laat woon het.
Daarna het hy sy aandag op Skotland gevestig. In die eerste Skotse Onafhanklikheidsoorlog het die Skotte suksesvol teenstand gebied, hoewel dit gelyk het of die Engelse plek-plek die oorhand gehad het.
Daar was terselfdertyd probleme tuis. In die middel 1290's het groot militêre veldtogte meegebring dat die belasting baie verhoog is en Eduard het teenstand van die volk en die kerk gekry.
Laaste jare
Die situasie in Skotland het al hoe onstuimiger geraak. Op 11 September 1297 is ’n groot Engelse mag deur ’n veel kleiner Skotse leër verslaan. Die nederlaag het Engeland geskok en hulle het die Skotte die volgende jaar by Falkirk in ’n teenaanval verslaan. Die Skotte het die volgende jaar weer dele van Engeland binnegeval en geplunder, maar teen 1304 was die land grootliks onder Engelse beheer en het Eduard Engelse en lojale Skotte aangestel om daar te regeer.
Benno Barnard
Benno Barnard (Amsterdam, 21 November 1954) is 'n Nederlandse digter, essayis, toneelskrywer, reisskrywer en vertaler. Aan die begin van die tagtigerjare studeer hy teologie aan die Fakulteit vir Protestantse Godgeleerdheid in Brussel. Hy woon van 1976 tot einde 2015 in België, waarna hy na Oos-Sussex verhuis. Hy is die seun van die digter Willem Barnard, wat (ook) onder die skuilnaam Guillaume van der Graft skryf.
Eduard I van Engeland
Laaste jare
In 1306 het die situasie weer verander en ’n hernude stryd om Skotse onafhanklikheid het uitgebreek. Eduard was teen dié tyd nie gesond nie en het nie self die leër aangevoer nie. Die Engelse het aanvanklik sukses behaal en hul grondgebied en kastele teruggeneem. Eduard het met groot wreedheid gereageer teenoor die Skotte; dit was duidelik dat hy die stryd nie beskou het as ’n oorlog tussen twee nasies nie, maar as ’n rebellie deur ongehoorsame onderdane.
Benno Barnard
Werk
Barnard debuteer in 1981 met romanties-serebrale poësie. Sy latere bundels - beïnvloed deur die Engelse digters van die interbellum - is meer gestroop, en getuig van 'n historiese pessimisme; dit bevat sowel reekse van langere gedigte as verhalende gedigte.
Eduard I van Engeland
Laaste jare
Dié wreedheid het egter die teenoorgestelde effek gehad en teenstand het gegroei. In Mei het Eduard self noord opgeruk. Op pad het hy egter disenterie ontwikkel en sy toestand het versleg. Op 6 Julie het hy net suid van die Skotse grens oornag. Toe sy diensknegte die volgende oggend by hom kom, het hy in hul arms gesterf.
Benno Barnard
Werk
Nadat hy die Klassistiese All for Love van John Dryden herontwerp het (as Liefdeswoede, 1993) skryf hy vier van sy eie versdramas; Mevrouw Appelfeld (2007) is sy eerste teaterwerk in prosa. Barnard se prosatekste vorm 'n modernistiese vermenging van essay, verhaal, polemiek en outobiografie, soos die genealogiese outobiografie Eeuwrest (2001). In 2006 verskyn sowel (maar aangevul met 'n seleksie van nuwe poësie) Het tongbotje: gedigte 1981-2005 as die bundel Dichters van het Avondland, waarin Barnard 'n aanbieding van die geskiedenis van die twintigste eeu gee aan die hand van tien Europese digters.
Die vraag na die identiteit van die na-oorlogse Europa vorm die dryfkrag agter sy oeuvre waarin hy dikwels "het Belgische model" as voorbeeld gebruik, met verwysing na die Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie. Genres en taalvorme fungeer as verskillende invalshoeke. Die agterdoek waarteen dit alles afspeel is die Europese geskiedenis en die rol van die Joodse filosofie daarin; sentraal in Barnard se gehele werk staan die talmoediese oortuiging dat "het geheim van de verlossing" die herinnering is
Benno Barnard het verskillende belangrike literêre pryse ontvang en tree gereeld as gas op tydens internasionale poësiefeeste. In 2002 het hy die Huizinga-lesing in Leiden aangebied onder die titel "Tegen de draad van de tijd: over de ware aard van Europa". Hy het onder meer gedigte van Emile Verhaeren, W.H. Auden, Paul Celan en Eva Runefelt vertaal. Sy boeke is reeds in Engels, Frans, Afrikaans, Tsjeggies, Hongaars, Serwo-Kroaties en Turks vertaal.
Islam vs. Israel
Benno Barnard het in 2010 in die oog van 'n mediastorm beland vanweë sy aangekondigde Islam-kritiese lesing, toe 'n salafistiese Islamgroep sy lesing aan die Universiteit van Antwerpen in die wiele gery het. Die insident was een van die eerste openbare optredes van Sharia4Belgium. Barnard het sedert die gebeurtenis en die gepaardgaande kritiek nie terug gestaan nie. Hy het ook die "atavistiese rassisme" van politieskorrekte denke oor die Judaïsme verwerp en die reg van Israel om homself met alle middele teen vernietiging deur die Moslem-wêreld te beskerm herhaaldelik bepleit.
Barnard het hom sedertdien dikwels in openbare debatte uitgelaat oor dié en vele ander kwessies. Hy is 'n voorstander van die herwaardering van die Christendom, van 'n omvattende, breë kulturele opvoeding, en van die verdediging van die tradisionele Westerse waardes in die algemeen. Dit het menigmaal tot heftige en vurige gesprekke met sy teenstanders in die hoofstroommedia gelei. (o.a. Johan Leman, Hilde Sabbe en Kristien Hemmerechts).
Barnard het tot Januarie 2013 'n weeklikse rubriek vir Knack geskryf.
Heelwat van sy prosa-werk het met poësie te make. In September 2019 is Barnard se poësietydskrif Zingen en creperen gepubliseer. Dit kan beskou word as die laaste deel van 'n trilogie (Dichters van het Avondland en Mijn gedichtenschrift is die eerste twee dele daarvan).
Eduard I van Engeland
Laaste jare
Baie van die krisisse tydens Eduard I se bewind is afgeweer, maar nooit opgelos nie. Sy seun het baie finansiële en politieke probleme geërf, asook ’n voortslepende oorlog teen Skotland.
Nalatenskap
Eduard was ’n lang, buierige en intimiderende man. Sy onderdane het egter respek vir hom gehad vanweë die manier waarop hy regeer het, en ook as soldaat, administrateur en gelowige. Moderne historici loof hom vir die herstel van koninklike gesag ná die bewind van Hendrik III, die instelling van die parlement as ’n permanente instelling en die hervorming van die regstelsel. Terselfdertyd word hy gekritiseer oor sy wrede behandeling van die Skotte en sy verbanning van Jode in 1290.
Norman Kerry
Norman Kerry (16 Junie 1894 – 12 Januarie 1956) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Hunchback of Notre Dame (1923), The Phantom of the Opera (1925), The Irresistible Lover (1927), en The Unknown (1927).
Brunssum
Brunssum (Limburgs: Broens(s)em) is 'n dorp en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg, wat aan die Duitse deelstaat Noordryn-Wesfale grens. Die munisipale gebied het sowat 29 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 17 km².
Die Allied Joint Force Command Brunssum, een van die drie NAVO se hoofkommando's, is in Brunssum geleë.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Brunssum:
Bouwberg, Brunssum (dorp), De Kling, Langeberg, Rumpen en Treebeek.
Anaesthetis lanuginosa
Anaesthetis lanuginosa is 'n spesie van besie in die  Cerambycidae familie. Dit is beskryf deur Baeckmann in 1903. Dit kom voor in Sentraal-Asië en Iran.
Geelborskleinjantjie
Die Geelborskleinjantjie (Apalis flavida) is 'n algemene standvoël wat leef in vogtige boomveld en rivierbos maar kom nie voor in bergwoude nie. Die voël is 12 cm groot en weeg 8 gram. In Engels staan die voël bekend as die Yellow-breasted Apalis.
Kang Youwei
Vroeë lewe
Kang is op 19 Maart 1858 in Nanhai Distrik, in die provinsie Guangdong (nou die Nanhai-distrik Foshan Stad) gebore. Volgens sy outobiografie is sy intellektuele vermoeëns in sy kinderjare deur sy oom herken. Gevolglik is hy van jongs af deur sy gesin gestuur om die Konfusius klassieke werke te bestudeer om die Chinese staatsdienseksamens te slaag. As tiener was hy egter ontevrede met die skolastiese stelsel van sy tyd, veral met die klem op die voorbereiding vir die sogenaamde "agtpotige eksamens", wat kunsmatige literêre oefeninge was wat as deel van die eksamens nodig was.
Die eksamen was 'n buitengewone moeisame aktiwiteit, en hy het dus boeddhistiese meditasie onderneem as 'n vorm van ontspanning, 'n ongewone ontspanningsaktiwiteit vir 'n Chinese geleerde in sy tyd. Dit was tydens een van hierdie meditasies dat hy 'n mistieke visie gehad het wat die tema geword het vir sy intellektuele strewe deur sy hele lewe. Omdat hy geglo het dat dit moontlik is om elke boek te kon lees en 'n "wysgeer" te word, het hy begin met 'n kwasi-messiaanse strewe om die mensdom te red.
Biografie
Kang het 'n oproep gedoen op die beëindiging van eiendom en die gesin in die belang van 'n geïdealiseerde toekomstige kosmopolitiese utopie en het Konfusius aangehaal as 'n voorbeeld van 'n hervormer en nie as 'n reaksionêr nie, soos baie van sy tydgenote gedoen het. Laasgenoemde idee is breedvoerig bespreek in sy werk Kongzi Gaizhi Kao (孔子 改制 攷), of Studie van die Hervormings van Konfusius. Hy het sy bewerings dat die herontdekte weergawes van die Konfusiaanse klassieke werke vervals was, breedvoerig in Xinxue weijing kao ('n Studie van die Nuwe Teks Vervalsings) behandel.
Kang was 'n sterk ondersteuner van die konstitusionele monargie en wou die land volgens  Meiji Japan hervorm. Hierdie idees het sy kollegas in die geleerde klas kwaad gemaak wat hom as ketter beskou het.
Kang en sy bekende student, Liang Qichao, was belangrike deelnemers aan 'n veldtog om China te moderniseer wat nou bekend staan as die "honderd dae van hervorming". Die hervormings het ingrypende veranderinge in die gestagneerde Chinese regering veroorsaak, waarvan baie reeds in werking gestel is. Volgens die gewildste historiese verhale het die keiserin Dowager die hervormings beëindig en beveel dat Kang deur middel van die "stadige sny tegniek" tereggestel word. Kang het ook die Beskerm die Keiser Vereeninging georganiseer, wat beweer dat die verswakte keiser opgesluit is vir sy beweerde rol in die sluipmoordpoging op sy aanneem moeder / tante. Kang maak staat op sy belangrikste Amerikaanse militêre adviseur, generaal Homer Lea, om aan die hoof van die militêre tak van die Beskerm die Keiser Vereeninging te staan. Kang het selfs deur die Chinese diaspora gereis, vermoedelik om grondwetlike monargie te verkondig, maar meestal om sy eie belang te bevorder. Hy het met die revolusionêre leier Sun Yat-sen se Herleef China Vereeninging en Revolusionêre Alliansie meegeding vir fondse en volgelinge.
Hy het Indië twee keer besoek, eers in 1901-1903 en daarna weer in Oktober 1909, deels om Indië te bestudeer, wat hy vergelykbaar met China beskou het. Alhoewel sy inligting oor die Indiese geskiedenis afkomstig was van Engelse skrywers, het hy opgemerk dat die toestand van Indië as 'n gekoloniseerde land te wyte was aan die onenigheid tussen die verskillende streke van Indië.
Die Xinhai-rewolusie het gelei tot die abdikasie van die Qing-dinastie en die vestiging van 'n Republiek onder Sun Yat-sen in 1912.
Sommige het voorgestaan dat 'n etniese Han geïnstalleer moet word as keiser, hetsy 'n afstammeling van Konfukius, wat die hertog Yansheng was , wat Kang kortliks onderskryf het voordat hy die idee laat vaar het en teruggekeer het na die idee van 'n Qing-monarg of die Ming-dinastie imperiale familie-afstammeling, die Markies van Uitgebreide Edelheid.
Kang het 'n voorstander van konstitusionele monargie gebly en 'n mislukte staatsgreep in 1917 geloods. Generaal Zhang Xun en sy poniestert soldate, het Beijing beset, en het op 1 Julie 'n herstel van keiser Puyi verklaar.
Die voorval was 'n groot misrekening. Die nasie was baie anti-monargisties. Kang word agterdogtig oor Zhang se oneerlike konstitusionalisme en vrees dat hy bloot die keiserlike herstel gebruik om die mag agter die troon te word. Hy het sy missie laat vaar en na die Amerikaanse legasie gevlug. Op 12 Julie het Duan Qirui die stad maklik beset.
Kang se reputasie dien as 'n belangrike barometer vir die politieke houdings van sy tyd. In minder as twintig jaar het hy van 'n ikonoklasties radikaal na 'n anachronistiese paria beskou. In Jung Chang se biografie van die keiserin Dowager word hy uitgebeeld as 'n selfgesentreerde ekstremis wat altyd op soek was na persoonlike mag bo nasionale oorwegings.
Da Tong Shu
Kang se bekendste en waarskynlik mees kontroversiële werk is Da Tong Shu (大同 書). Die titel van die boek is afgelei van die naam van 'n utopiese samelewing wat Konfusius voorstel, maar dit beteken letterlik "Die Boek van die Groot Eenheid". Die idees van hierdie boek verskyn in sy lesingsnotas uit 1884. Aangemoedig deur sy studente het hy die volgende twee dekades aan hierdie boek gewerk, maar eers in sy ballingskap in Indië het hy die eerste konsep voltooi. Die eerste twee hoofstukke van die boek is in die 1900's in Japan gepubliseer, maar die boek is eers in 1935, ongeveer sewe jaar na sy dood, gepubliseer.
Kang het 'n utopiese toekomstige wêreld voorgestel wat vry is van politieke grense en demokraties deur een sentrale regering regeer word. In sy skema sou die wêreld verdeel word in reghoekige administratiewe distrikte, wat selfregerend sou wees onder 'n direkte demokrasie, maar lojaal teenoor 'n sentrale wêreldregering. Daar sou ook ontbinding van rassegrense wees. Kang skets 'n uiters ambisieuse eugenetikaprogram wat die 'bruin en swart' rasse-fenotipe na 'n millennia sou uitskakel en sal lei tot die ontstaan van 'n mooi vel, homogene menslike ras waarvan die lede 'dieselfde kleur, dieselfde voorkoms, dieselfde grootte' sou hê, en dieselfde intelligensie”.
Sy begeerte om die tradisionele Chinese gesinsstruktuur te beëindig, definieer hom as 'n vroeë voorstander van die onafhanklikheid van vroue in China. Hy het geredeneer dat die instelling van die gesin wat sedert die begin van die tyd deur die samelewing beoefen is, 'n groot oorsaak van twis was. Kang het gehoop dat dit effektief afgeskaf sou word.
Die gesin sal vervang word deur instellings wat deur die staat bestuur word, soos instellings vir baarmoederonderwys, kleuterskole en skole. Die huwelik sal vervang word deur eenjaarkontrakte tussen 'n vrou en 'n man. Kang beskou die hedendaagse vorm van huwelik, waarin 'n vrou lewenslank vasgevang is, as te onderdrukkend. Kang het geglo in gelykheid tussen mans en vroue en dat daar geen sosiale belemmering mag wees wat vroue verhinder om te doen wat mans kan doen nie.
Kang het kapitalisme gesien as 'n inherente bose stelsel. Hy meen dat die regering sosiale instellings moet instel om die welstand van elke individu te versien. Op 'n stadium het hy selfs voorgestaan dat die regering die metodes van 'kommunisme' moet gebruik, hoewel daar gedebatteer word wat Kang met hierdie term bedoel. Hy was sekerlik een van die eerste voorstanders van Westerse kommunisme in China.
Kobe
Kobe (神戸市) is die hoofstad van die Hyogo-prefektuur en 'n vername hawestad in Japan met 'n bevolking van ongeveer 1,5 miljoen. Die stad is in die Kansaigebied van Japan geleë en is deel van die Osaka-Kobe-Kioto- metropolitaanse gebied. Kobe word geklassifiseer as een van Japan se sewentien aangewese stede.
Die stad het aanvanklik as Ōwada Anchorage (大輪田泊) bekendgestaan. Die vroegste geskrewe verwysings na die gebied is deur Nihon Sjoki, wat die stigting van die Ikoeta-heiligdom in 201 deur keiserin Jingoe beskryf het. Vir die grootste deel van die gebied se geskiedenis was dit nie 'n enkele politiese eenheid nie; selfs tydens die Tokoegawa-tydperk, toe die hawe direk deur die Tokoegawa-sjogoenaat beheer is. Kobe in sy huidige vorm is in 1889 gestig. Die naam kom van "kanbe" (神戸), 'n argaïese titel vir volgelinge van die stad se Ikoeta-heiligdom. Dit het in 1956 een van Japan se aangewese stede geword.
Kobe was een van die eerste stede in Japan wat oopgestel is vir handel met die Weste na die beëindiging van die Sakokoe-isolasiebeleid en het sedertdien as 'n metropolitaanse hawestad bekend geword. Hoewel die Groot Hansjin-aardbewing in 1995 afbreuk gedoen het aan Kobe se rol as hawestad bly dit steeds Japan se vierde besigste behoueringhawe. Maatskappye wat hulle hoofkantore in Kobe het, sluit in ASICS, Kawasaki-swaarindustrieë en Kobe-staal, sowel as 100 internasionale maatskappye met hulle Asiese of Japannese hoofkantore in die stad soos Procter & Gamble en Nestlé.
Die stad is ook bekend danksy Kobe-bief sowel as een van Japan se bekendste onsen-warmwaterbronne, Arima Onsen. Die Kobe-hawetoring is 'n bekende landmerk in die stad.
Van Riebeeckpark
Van Riebeeckpark is 'n voorstad van Kemptonpark aan die Oos-Rand. Volgens die 2011-sensus het Van Riebeeckpark 'n bevolking van 7 431 gehad.
107
Die jaar 107 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 7de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ensiforme kraakbeen
Die ensiforme kraakbeen of xifisternum is ’n klein kraakbeenuitsteeksel en ’n verlengstuk van die laer deel van die borsbeen wat gewoonlik verhard is in die volwasse mens. Albei terme beteken "swaardvormig"; ensiform is uit Latyn en xifoïed uit Grieks.
Struktuur
thumb|130px|links|Die agterkant van die borsbeen. Die ensiforme kraakbeen is aan die onderkant. thumb|100px|Die vorm van die ensiforme kraakbeen. Die ensiforme kraakbeen is op die vlak van die 9de borswerwel en die T6-dermatoom.
Ontwikkeling
In pasgebore babas en baie jong kinders kan die punt van die ensiforme kraakbeen gesien en gevoel word as ’n knop net onder die borsbeenkeep.
Teen die ouderdom van 15 tot 29 smelt dié kraakbeen saam met die res van die borsbeen. Dit is onbeweeglik en verhard teen die ouderdom van sowat 40.
Funksie
Amper nes die eerste sewe ribbes aan die borsbeen heg, verbind die kraakbeen in die buikpleksus met die ensiforme kraakbeen. Dit versterk dié kraakbeen en heg onregstreeks die tussenribkraakbeen aan die borsbeen. Die ensiforme kraakbeen is betrokke by die vashegting van baie spiere, insluitende die middelrif – ’n spier wat noodsaaklik is in normale asemhaling.
Dit anker ook die reguit buikspier.
Gadolinium
Gadolinium is 'n chemiese element met simbool Gd wat tot die lantaniede behoort.
Dit is 'n silwergrys ferromagnetiese metaal. Die Switserse chemikus Jean Charles Galissard de Marignac het in 1880 die element spektroskopies in die minerale didymia en gadoliniet aangetoon. Vandag word dit veral uit die minerale monasiet en bastnäsiet verkry.
Galissard de Marignac het die element na Johan Gadolin genoem. Dit is 'n reaktiewe metaal wat met suurstof en water reageer en daarvoor behoed moet word. Die metaal word deur reduksie van die fluoried met die metaal kalsium verkry.
108
Die jaar 108 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 8ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Gadolinium
Dit het in die verlede in televisieskerms toepassing gevind. Vandag word dit aan legerings met yster en chroom bygevoeg wat die bewerkbaarheid en die weerstand teen hoë temperature verbeter. Dit word ook gebruik in die geneeskunde in magnetiese resonansiebeelding (MRI). Dit het geen bekende biologiese rol nie en besit 'n lae giftigheid.
In oplossings en vastestowwe kom gadolinium in die oksidasietoestand 3+ voor. Die -ioon het 'n [Xe]4f7 elektronkonfigurasie besit. Dit het 'n baie groot totale spinkwantumgetal S=7/2 wat 'n oktettoestand verteenwoordig. Dit maak dit geskik vir MRI omrede hierdie paramagnetiese ioon die spinrelaksasietyd verkort. Die metaal is ferromagneties met 'n Curietemperatur wat naby kamertemperatuur geleë is (293K).
109
Die jaar 109 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 9de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Piet Koornhof
Pieter G. J. Koornhof, DVD (2 Augustus 1925 - 12 November 2007) was 'n Suid-Afrikaanse politikus.
As 'n kabinetsminister van die Nasionale Party-era, het hy verskillende portefeuljes in die kabinette van B. J. Vorster en P. W. Botha beklee, en is later as ambassadeur in die Verenigde State aangestel. Ná die einde van apartheid het hy in 1998 eers by die United Democratic Movement van Bantu Holomisa en later in 2001 by die African National Congress aangesluit.
Gedurende sy loopbaan is Koornhof as 'n gematigde politikus gesien, ten minste in vergelyking met ander in die apartheidsregering, en as 'n warm, groter-as-lewenspersoonlikheid met baie teenstrydighede.
Goilberdingen
Goilberdingen is ’n nedersetting in die munisipaliteit Culemborg in die provinsie Gelderland in Nederland.
110
Die jaar 110 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 10de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Duits as vreemde taal
Hierdie artikel bekyk Duits as vreemde taal oor die wêreld heen. In die besonder word gefokus op die Duits wat by geregistreerde instansies en staatsinstellings aangebied word.
Hermelyn
Die hermelyn (Mustela erminea) is ’n klein karnivoor van die familie Mustelidae. Die dier word regdeur die Arktiese streek in Europa, Asië en Noord-Amerika aangetref. Dit is lank en skraal gebou en is uiters vinnig. Dit is ook ’n sterk swemmer wat dikwels op eilande aangetref word. Sy pels, veral sy winterpels, is baie gesog.
Duits as vreemde taal
Tans is Engels orals in die Duitstalige lande teenwoordig, maar Duits het nie daarom onbelangriker geword nie. Inteendeel, Duits het oor die afgelope jare belangriker geword in baie wêrelddele. Die aantal mense wat Duits aanleer het groter geword, moontlik weens die beeld van die Duitstalige lande. Mense leer veral Duits danksy die politiese stabiliteit en ekonomiese mag van die DACH-lande Duitsland, Oostenryk en Switserland. Hulle wil by Duitse maatskappye werk of in een van die drie lande studeer. Dikwels word Duits nie om sy "romantieke" literêre waarde – soos Goethe – geleer nie. Omstreeks 1900 is Duits toenemend aangeleer weens die Duitse Keiserryk se mag en die sukses van Duitse wetenskaplikes wat baie Nobelpryse ingepalm en tegnologiese wondere tot stand gebring het. Duits het in wese net so belangrik soos Engels en Frans geword.
Hermelyn
Eienskappe
Die hermelyn is baie soortgelyk aan die wesel maar is swaarder. Hy het 'n langwerpige lyf. Sy pels is kastaiingbruin, met 'n geelwit maag en 'n swart stert. Sy pels verander van die somer na die winter. In die somer is die pels rooibruin en in die winter wit. In die arktiese omgewing word die pels heeltemal wit (met die uitsondering van die swart stertpunt), maar in gebiede verder suid word dit slegs gedeeltelik wit. In antieke tye is hermelyne se winterpels gebruik as materiaal vir koninklike mantels.