cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seepampoen
Die seepampoen (Arctotheca populifolia) is 'n plant wat aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika voorkom. Die blare is dig oortrek met wit hare. Die madeliefie tipe blomme het geel harte met 'n rand van onbeduidende dofgeel 'kroonblare' met ingeduikte punte. Die plant blom van September tot Mei. Die plant groei op duine waar dit as 'n stabiliseerder dien omrede hulle dik, wollerige matte vorm en ook sodoende winderosie beperk.
Die spesie kom ook in Mosambiek voor.
Lada (mitologie)
Lada of Lado is ’n Slawiese godheid van harmonie, vrolikheid, jeug, liefde en skoonheid wat amper vir seker nie in die antieke Slawiese goderyk bestaan het nie. Dit is waarskynlik die beste voorbeeld van wanopvatting, verwarring of pure versinsel in ’n poging om die Slawiese mitologie te rekonstrueer deur die onverantwoordelike vertolking van Slawiese volksverhale.
Oorsprong
Die godin Lada was hoofsaaklik ’n skepping van die Renaissance, toe baie Slawiese humaniste en historici geïnteresseerd geraak het in antieke mitologie, ’n neiging wat begin is deur hul Italiaanse, Franse en Engelse eweknieë. Baie van hulle, veral Poolse en Tsjeggiese skrywers, het selfs probeer om die vergete Slawiese goderyk te rekonstrueer. Hoewel hul pogings meriete gehad het, het die meeste daarvan rampspoedige resultate gehad. Sekere historici het selfs tot die slotsom gekom dat Slawiërs Jupiter, Mars en ’n paar ander duidelik Latynse gode aanbid het. Slawiese gode is selfs geskep om gapings te vul.
Craig Richard Nelson
Craig Richard Nelson (gebore 17 September 1947) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Paper Chase (1973), 3 Women (1977), en A Wedding (1978), en in die televisiereeks Quantum Leap (1989).
Lada (mitologie)
Verwarring
In die vroeë 15de eeu het die Verordening van Krakow die sing van sekere afgode-liedere by somerfeeste verbied wat na ’n afgod "Lado" verwys het. Teen die einde van die eeu het die Poolse historikus Jan Długosz tot die slotsom gekom dat dit die Romeinse god Mars moet wees. Maciej Miechowski het in sy Chronica Polonorum, wat in 1521 geskryf is, "Lada" (wat hy besluit het die vroulike vorm van die onsydige "Lado" is) geïdentifiseer met "Leda", moeder van Castor en Pollux in die Griekse mitologie.
In die 17de eeu het die idee van Lado na ander Slawiese lande versprei. Niemand het eens getwyfel dat so ’n godheid bestaan het nie: die enigste vraag was of die godheid manlik of vroulik was. In die 18de eeu het die Russiese historikus Wasili Tatisjtsjef Lado beskryf as ’n soort Slawiese Kupido, en dit het die idee laat ontstaan dat dit ’n god of godin van liefde was. Die Kroatiese humanis Pavao Ritter Vitezovic, en later Matija Petar Katancic, het albei Lado "ontdek" in 18de-eeuse kontemporêre Kroatiese volksliedere wat tydens midsomernagfeeste gesing is. ’n 18de-eeuse Kroatiese monnik, Josip Bedekovic, het seker die beroemdste Lado-lied neergepen wat, soos hy beweer het, tydens die somer-sonstilstand gesing is deur ’n "groep meisies wat in ’n sirkel om ’n vuur gedans het":
Lepi Ive trga rože,
Tebi Lado sveti Bože:
Vertaling:
Vir jou, Lado, heilige god:
Lado, luister na ons, Lado.
In 1981 het die Sowjet-argeoloog Boris Ribakof dit gebruik as bewys van die bestaan van Lada, die godin van die somer en die liefde. In sy ywer om te bewys dat daar inderdaad so ’n godin was, het Ribakof, met opset of per ongeluk, Bedekovic se teks verkeerd in Russies vertaal. Die oorspronklike Kroatiese Bože (God; in die vokatiewe naamval) het hy in Russies vertaal met die woord bozjestwo (godheid), en dus so betekenis gegee aan sy vermoede dat die vroulike godin Lada bestaan het. Daar word in sommige kringe tot vandag toe geglo dat die Slawiërs ’n godin van liefde aanbid het.
Aloe leachii
Aloe leachii is 'n aalwyn wat endemies aan Tanzanië is.
Afrikaanse Pers (1962) Beperk
duimnael|regs|200px|[[Marius Jooste.]]
Die Afrikaanse Pers (1962) Beperk was 'n persmaatskappy wat op 1 Julie 1962 ontstaan het uit die samesmelting van Afrikaanse Pers Beperk en Dagbreekpers Beperk en sodanig sake gedoen het tot dit in 1971 met Voortrekkerpers saamgesmelt het as Perskor. Op sy beurt is Perskor in 1998 deur CTP/Caxton oorgeneem.
Terwyl Dagbreekpers Beperk, wat in 1947 gestig is hoofsaaklik om die Sondagkoerant Dagbreek uit te gee, van krag tot krag gegaan het, het 'n paar terugslae die Afrikaanse Pers Beperk sodanig verswak dat drastiese stappe nodig was om onherstelbare skade aan die maatskappy te keer. Daar was sprake dat 'n ander persgroep bystand kon verleen, maar op aanbeveling van Marius Jooste gryp dr. H.F. Verwoerd in en bewerkstellig samesmelting tussen die twee van die drie noordelike persgroepe (Voortrekkerpers sou eers in 1971 volg).
Dagbreekpers kon 800 000 ten volle opbetaalde aandele teen 50c elk aan aandeelhouers in die Afrikaanse Pers Beperk uitreik om al die bates van APB te dek. Teen 1969 het die maatskappy 2 000 mense in diens gehad. In daardie jaar is die maatskappy se kapitaal tot R1 700 000 verhoog en sy reserwes het op meer as R6 000 000 gestaan. Die jaarlikse omset was destyds R20 miljoen en die netto wins meer as R1 miljoen per jaar. Sewe rolperse, onder meer die eerste litografiese pers wat vir 'n Suid-Afrikaanse maatskappy ontwerp en gebou is, asook die jongste model fotogravurepers het die maatskappy se koerante en tydskrifte gedruk.
Oswald Pirow
Oswald Pirow (Aberdeen, Kaapkolonie, 14 Augustus 1890 — Pretoria, Unie van Suid-Afrika, 11 Oktober 1959) was ’n Suid-Afrikaanse politikus en regsgeleerde.
Vroeë lewe
As die seun van Carl Bernhard Ferdinand Pirow, ’n geneesheer en seun van ’n Duitse sendeling, en sy vrou Henny Jasmine Marine Tomby, het Pirow sy opvoeding aan Potchefstroomse Seminarium ontvang. Op veertienjarige leeftyd is hy na Duitsland waar hy sy doktorsgraad verwerf het, waarna hy sy regstudie aan die Inner Temple in Engeland voltooi het en die Inns of Court-beurs vir regsgeleerdheid verower het. Terwyl Pirow in Engeland was het hy as sportman uitgeblink. Hy het onder andere die Engelse spiesgooikampioenskap gewen en het ’n hoë peil gehandhaaf in boks, swem, stoei, naellope, boogskiet, perdry en skerm. Hy is in 1913 voor die balie by die Inner Temple geroep en het in 1914 in Pretoria as prokureur begin optree en in 1925 het hy die hoogste titel van Britse advokate (Koningsraad) gekry. In 1919 het hy met Elsé Piel getrou. Die egpaar het twee seuns en twee dogters gehad.
Skuif na die politiek
Na voltooiing van sy regstudie het Pirow hom in 1914 as advokaat in Pretoria gevestig en spoedig ’n groot praktyk in vennootskap met Tielman Roos opgebou. Hy was ’n groot ondersteuner van Roos wat daardie tyd leier van die Nasionale Party in Transvaal was. Pirow staan in 1915 in die kiesafdeling Parktown vir die Nasionale Party, maar kom tweede met slegs 299 stemme vergeleke met die Unionisteparty se R. Feetham se 2 001 stemme. In 1920 en 1921 het hy sonder welslae die setel Soutpansberg betwis. Hy was ook in 1922 saam met Roos betrokke by pogings om die Randse staking te beëindig. Na afloop daarvan het hy van die stakers kosteloos in die hof verdedig.
In die 1924-verkiesing het hy kolonel Hendrik Mentz, die destydse Minister van Verdediging, in Soutpansberg verslaan. In 1929 het hy besluit om in Standerton teen genl. Jan Smuts te staan en het met slegs 173 stemme verloor. Om hom in die parlement te hou is hy tot senator benoem en in dieselfde jaar het hy, nadat Roos weens gesondheidsredes uit die kabinet getree het, Minister van Justisie geword. Kort daarna, in Oktober 1929 het hy in ’n tussenverkiesing Volksraadslid vir Gezina geword, wat hy tot 1943 gebly het.
Die hoogtepunt in Pirow se loopbaan as Minister van Justisie was die deurloods van die Wysigingswet op Oproerige Byeenkomste van 1930, wat as die eerste anti-Kommunistiese wetgewing beskou kan word. Die doel was om te verhoed dat Swartmense deur Kommunistiese agitators teen Blankes opgerui word.
Pirow was ’n voorstaander van die samesmelting van die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse Party en het ’n leidende lid van hulle nuwe kabinet geword. Tydens die woelinge van die dertigerjare was Pirow midde-in die stryd. Toe hy in 1931 verneem dat Roos moontlik tot die aktiewe politiek sou terugkeer, het hy hom probeer oorreed om genl. Hertzog nie te beveg nie. Tydens die koalisiesamesprekings van 1933 was hy een van die hoofonderhandelaars wat die ooreenkoms tussen die NP en die SAP bewerkstellig het. In 1934 het hy saam met Hertzog tot die Verenigde Party toegetree.
Die lugvaart was lank reeds ’n stokperdjie en dit het ook sy werk as kabinetsminister beïnvloed. Met die samestelling van die koalisiekabinet in 1933 het Pirow Minister van Spoorweë en Hawens en van Verdediging geword. In eergenoemde hoedanigheid het hy veel gedoen ter verbetering van die lot van spoorwegwerkers, en ter bevordering van burgerlike lugvaart. Vanuit hierdie basis het hy die Suid-Afrikaanse Lugdiens gestig wat hy ook toegerus het met Junkers vliegtuie. Die fondasie van die nasionale lugdiens was vir Pirow ’n belangrike stap om die land meer mag te gee in die kontinent.
Minister
As Minister van Verdediging het hy in 1933 die Spesiale Diensbataljon in die lewe geroep as ’n heenkome vir jong manne wat vanweë die depressie na skool werkloos was. Die bataljon het spoedig ’n gunstige reputasie verwerf en ook kinders van gegoede gesinne het daarby aangesluit. Pirow wou torpedodraende bomwerpers vir die Lugmag aanskaf om Suid-Afrika teen aanvalle van die see af te beskerm, maar die geld daarvoor kon nie gevind word nie vanweë die konserwatiewe beleid wat N.C. Havenga as Minister van Finansies gevolg het. Sy reputasie as minister het skerp in die gedrang gekom deur die ingebruikneming van boskarre, getrek deur osse, in die Transvaalse Laeveld en Bosveld om Suid-Afrika teen ’n aanval vanaf Lourenço Marques te beskerm. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het dit geblyk ’n uiters onpraktiese instelling te wees aangesien Suid-Afrika buite die grense van die land opgetree het. Hoewel Pirow baie spot oor die boskarre moes verduur, het sy beplanning en reorganisasie van die Verdedigingsmag Smuts in staat gestel om dit gou op voet van oorlog te kon bring.
In die openbare lewe het hy bo sy kollegas uitgestyg. Benewens die portefeuljes van Justisie, Spoorweë en Hawens en Verdediging wat hy behartig het, was hy gedurende 1938–39 ook Minister van Handel en Nywerheid, en tydens A.P.J. Fourie se besoek oorsee het hy ook Mynwese en Industrieë waargeneem. Alhoewel Hertzog weinige vertrouelinge gehad het, het Pirow weldra ’n vertroueling van hom geword. In sommige kringe is selfs van hom as ’n toekomstige eerste minister gepraat. Die oorlogsverklaring van 1939 het ’n einde aan sy ideale gemaak. Sommige het gehoop dat Pirow met sy aanhang in die Verdedigingsmag met ’n magsgreep Smuts se oorlogsplanne sou dwarsboom, maar daar het niks van gekom nie. Waarskynlik was dit een van die redes waarom hy na 1939 in ’n swak lig gestel is en sy werk as Minister van Verdediging deur die Smuts-regering verkleineer is.
Herenigde Nasionale Party
Hoewel sommige van Pirow se vroeëre uitsprake die indruk kon geskep het dat hy Suid-Afrikaanse deelname aan ’n wêreldoorlog sou steun, het hy op 4 September 1939 tydens die neutraliteitsmosie met die uitbreek van die oorlog Hertzog se standpunt ondersteun. Met die skeuring in die VP het hy saam met Hertzog in die opposisiebanke beland en sy leier gevolg in die nuwe Herenigde Nasionale Party (HNP).
Ná die skeuring het Pirow hom by die Volksparty van Hertzog gevoeg. In 1940 was hy intiem gemoeid met onderhandelinge met dr. D.F. Malan om ’n grondwet vir die Herenigde Nasionale Party of Volksparty (HNP) op te stel. Sy konsepklousule oor die republikeinse strewe het heelwat beroeringe veroorsaak. Ten spyte van die feit dat Hertzog nie tot die nuwe party toegetree het nie, het Pirow sy gewig daarby ingegooi.
Weer eens het hy sy eie koers ingeslaan toe hy in September 1940 die Nuwe Orde gestig het. Hierdie beweging het hom beywer vir ’n Nasionaal-sosialistiese bestel in Suid-Afrika, gegrond op die idees van die Portugese diktator, Salazar, vir wie hy ’n groot bewondering gekoester het. Hitler het ook steeds sy agting geniet. Die Nuwe Orde het die Brits-Joodse imperialisme en kapitalisme verwerp, asook die beginsels van die demokrasie. ’n Nuwe orde moes geskep word waar sosialistiese beginsels hernuwing in die gemeenskap moes bewerkstellig. Hul strewe was ’n Blanke, Christelike, Nasionaal-sosialistiese republiek los van die Britse Ryk en gegrond op die beginsels van staatsgesag en nasionale dissipline. Ten spyte van sy dié nuwe rigting het Pirow in die HNP gebly en sy lojaliteit daaraan betuig. Vanweë sy Nasionaal-sosialistiese uitsprake het hy egter spoedig met adv. J.G. Strijdom, die leier van die HNP in Transvaal, in botsing gekom en aan die begin van 1942 is sy bande met die party verbreek.
Sy Nuwe Orde met sestien Volksraadslede was naas die HNP die sterkste opposisie in die parlement. Hy het tot 1943 as lid van die Volksraad aangebly, maar hy en sy volgelinge het nie aan die verkiesing daardie jaar deelgeneem nie. Sy optrede in die Volksraad het van ’n groeiende minagting van die parlementêre stelsel getuig en hy het die gewone kieser as blote stemvee bestempel. Na die verkiesing het die Nuwe Orde bly voortbestaan en Pirow het ’n nuusbrief met die titel Nuwe Orde uitgegee waarin die HNP skerp gekritiseer is. Pirow het by verskeie geleenthede nouer skakeling met die Nuwe Orde, die Ossewa-Brandwag en die Gryshemde nagestreef, dog nie een van hulle kon werklik ’n impak op die gewone publiek maak nie. Na die oorlog het die Nuwe Orde van die toneel verdwyn, alhoewel Pirow se blaadjie nog tot in die vyftigerjare bly voortbestaan het. Hy het hom aan die openbare lewe onttrek en hom weer op sy regspraktyk toegelê.
Universiteit van Liverpool
Die Universiteit van Liverpool (ook bekend as Liverpool-universiteit) is 'n universiteit in Liverpool, Engeland.
Oswald Pirow
Oorlog
In Pirow se loopbaan het betrekkinge wat met Duitsland gehandhaaf is, ’n groot rol gespeel. In 1933 het hy ’n besoek aan Adolf Hitler in Berchtesgaden gebring waartydens hy oorweldig is deur die sjarme van die Duitse leier. Pirow se uitspraak in 1936 dat alle Duitse gebiede in Afrika, insluitende Suidwes-Afrika aan Duitsland teruggegee moet word, het groot opspraak verwek. Op voorstel van Smuts en in oorleg met die Britse Eerste Minister, Neville Chamberlain, het Pirow in 1938, ’n jaar voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, ’n besoek aan Hitler gebring, hoofsaaklik om te kyk of hy nie beweeg kon word om die snelle ontwikkeling in die rigting van ’n oorlog te stuit nie. Juis hy is gestuur omdat Smuts gereken het dat hy ’n invloed op Hitler sou kon uitoefen, maar sy sending het misluk. Omdat sy ouers Duitse immigrante was het Pirow tuis ook Duits gebesig en ’n dogter van Pirow het in Junie 1939 aan ’n Britse koerant gesê dat die Pirows meer Duits as Suid-Afrikaans gevoel het.
Laaste jare
Pirow was in die raad van die verdediging van dr. Ernst Jokl en andere toe hulle in die F.M. Alexander lastersaak van 1944–1948 aangekla is.
Pirow was besonder veelsydig. Hy was ’n jagter van formaat, die vliegkuns het hom aangetrek en hy het reeds vroeg oor ’n vliegbewys beskik. Hy was ’n musiekliefhebber wat goed viool kon speel en ’n belese man wat vier tale magtig was. Sedert 1948 het Pirow as skrywer ontluik. In 1948 het Piet potlood, ’n seunsverhaal, verskyn. Van sy ander boeke, wat van diepgaande kennis van die Swartman getuig, is Mlungu Mungoma of die Blanke waarsêer (1949), Sjangani (1950), Sikororo (1952), Ashambeni ( 1955), en die biografie James Barry Munnik Hertzog ( 1957).
Aan die begin van 1957 het hy sy regspraktyk neergelê en hom op sy plaas gaan vestig. In 1959 het hy egter op versoek van die regering tot die hof teruggekeer as leier van die span staatsadvokate in ’n belangrike hoogverraadsaak wat alreeds in 1956 ’n aanvang geneem het. Die African National Congress, en in besonder Nelson Mandela, het ’n ‘bepaalde toegeneentheid jeens Pirow ontwikkel’, hoofsaaklik weens sy ordentlikheid wanneer hy na die beskuldigdes as ‘Afrikane’ verwys het. Hy is tydens die saak oorlede weens hartversaking. Hy is veras en sy as is gehou op sy plaas Valhalla naby Pelgrimsrus.
Elissa Knight
Elissa Knight (gebore 15 April 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cars (2006), WALL-E (2008), Up (2009), en Inside Out (2015).
Leponties
Leponties is 'n uitgestorwe Keltiese taal, die taal van die Lepontii, wat tussen 700 v.C. en 400 v.C. in dele van Gallia Cisalpina gepraat is. Dit word gesien as 'n dialek van die Galliese taal en dus 'n Vasteland-Keltiese taal. Die taal is slegs bekend deur 'n paar inskripsies wat in die alfabet van Lugano geskryf is, een van die vyf hoof variëteite van die Noordelike Italiese alfabette, afgelei van die Etruskiese alfabet. Hierdie inskripsies is gevind in die omgewing om Lugano, insluitend by Lago di Como en Lago Maggiore. Soortgelyke inskripsies is gebruik om die Retiese en Venetiese tale te skryf. Die Germaanse rune-alfabette is waarskynlik ook van 'n skrif wat tot die groep behoort het afgelei.
Aiden McGeady
Aiden John McGeady (gebore 4 April 1986 in Denny, Skotland) is 'n Ierse sokkerspeler. Hy het vir die Ierse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Leponties
Leponties is eers deur met die vestiging van Galliese stamme noord van die Po-rivier deur Gallies geassimileer en later deur Latyn nadat die Romeinse Republiek beheer oor Gallia Cisalpina verkry het tydens die laat tweede en eerste eeue voor Christus.
Die groepering van al die inskripsies in 'n enkele Keltiese taal word deur sommige vakkundiges in twyfel getrek wat meen dat sommige, veral van die ouer inskripsies in 'n nie-Keltiese taal verwant aan Liguries is. Volgens die standpunt is Leponties die naam vir die nie-Keltiese taal terwyl die Keltiese taal Cisalpina Gallies genoem behoort te word. Na Lejeune (1971), is die konsensus dat Leponties as 'n Keltiese taal geklassifiseer behoort te word, albeit so divergent soos Keltiberies, en in elkgeval onderskeibaar van Cisalpina Gallies. Eers onlangs het 'n neiging ontstaan om Leponties en Cisalpina Gallies as een en dieselfde taal te identifiseer.
Hoewel die taal vernoem is na die Lepontii-stam, wat dele van antieke Rhaetia beste het, spesifiek 'n Alpynse gebied wat tussen moderne Switserland en Italië gestrek het en aan Gallia Cisalpina gegrens het, word die term tans deur baie Keltiese navorsers gebruik om na alle Keltiese dialekte van antieke Italië te verwys. Die gebruik word bevraagteken deur dié wat die Lepontii steeds as een van verskeie inheemse Voor-Romeinse stamme van die Alpe, duidelik onderskeibaar van die Galliërs, wat die vlaktes van Noordelike Italië in historiese tye ingeval het.
Die ouer Lepontiese inskripsies dateer terug na voor die 5de eeu v.C., die item uit Castelletto Ticino is tot 6de eeu v.C. gedateer en die van Sesto Calende moontlik uit die 7de eeu v.C. Die mense wat die inskripsies gemaak het word vandag met die Golasecca kultuur geassosieer wat as Kelties gesien word. Die uitsterfdatum van Leponties word slegs afgelei deur die gebrek aan latere inskripsies.
Alfa Romeo Alfa 6
Die Alfa Romeo Alfa 6 (Tipe 119) is 'n luukse uitvoerende motor wat van 1979 tot 1986 deur die Italiaanse vervaardiger Alfa Romeo gebou is. Sy naam verwys na die ses silinders van die Alfa Romeo V6, wat sy eerste verskyning in hierdie motor gemaak het.
Met sy bekendstelling in 1979 was die Alfa 6 die vlagskip van die Alfa Romeo-reeks. Die vierdeurbakwerk was 'n redelik konvensionele styl, en het 'n groot aantal dele met die bestaande Alfetta gedeel, bv. die deurpanele. Die ontwerp vir die 6 is reeds voor die Alfetta gedoen, maar die brandstofkrisis van 1973 het verdere ontwikkeling vertraag en gelei tot die 6 se debuut eers teen 1979. Die stilering was nie besonder aerodinamies nie, maar 'n goeie sleursyfer van 0.41 is nietemin behaal. Krag is verkry uit 'n heelnuwe 2.5 V6-enjin wat 156 kW teen 5600 rpm gelewer het, met 'n totaal van ses vergassers en 'n enkele, bandgedrewe nokas in elke silinderkop.
Kragstuur, elektriese vensters, sentrale sluiting, elektriese kantspieëls en 'n 25% beperkte glipewenaar was standaardtoerusting, wat die Alfa 6 prysmededingend gemaak het in vergelyking met soortgelyke sedans van sy tyd, aangesien sulke toerusting normaalweg 'n duur ekstra was. Die motor was ook ontwerp om nuwe standaarde vir veiligheid daar te stel; dit het bv. 'n skoksensor in die kattebak gehad wat die brandstoftoevoer kon afsny in die geval van 'n botsing.
E. J. Babille
E. J. Babille (3 Mei 1883 – 18 Februarie 1970) was 'n Amerikaanse assistentregisseur, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente All's Fair in Love (1921), Janice Meredith (1924), The Great White Way (1924), en No Control (1927).
Erica mucronata
Erica mucronata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Universiteit van Leeds
Die Universiteit van Leeds (ook bekend as Leeds-universiteit) is 'n universiteit in Leeds, Engeland.
Erica muirii
Erica muirii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
David Nelson (akteur)
David Nelson (24 Oktober 1936 – 11 Januarie 2011) was 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Up in Smoke (1978), Last Plane Out (1983), en Cry-Baby (1990), en in die televisiereeks The Adventures of Ozzie and Harriet (1952).
Angus Sutherland (akteur)
Angus Sutherland (gebore 3 September 1982) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Familiar Strangers (2008), November Criminals (2017), en Kidnap (2017).
ATX
Die ATX (Advanced Technology Extended) moederbord vormfaktor is deur Intel in 1995 geskep. Dit was die eerste groot verandering in rekenaarkas en moederbord ontwerp vir baie jare. ATX het die AT vormfaktor verbygesteek as die standaardstelsel in nuwe stelsels. ATX het baie van die AT se probleme en frustrasies oorbrug. Ander standaarde vir kleiner borde (insluitende microATX, flex-ATX en mini-ITX) gebruik gewoonlik die basiese agterste uitleg van die ATX moederbord maar maak die bord kleiner asook die aantal aansluiter hegstukke. In 2003, het Intel die BTX standaard bekendgestel met die oogmerk om ATX daarmee te vervang maar met ingang Februarie 2006 was die ATX vormfaktor nog steeds die nywerheidstandaard vir selfbouers en selfs vir rekenaarvervaardigers soos Dell, Gateway en Hewlett-Packard.
AT-tipe rekenaarkaste het 'n kragskakelaar gehad wat direk aan die stelsel se kragtoevoer eenheid gekoppel was. Die algemene konfigurasie was 'n dubbelpool skakelaar op die hooftoevoer met die vier penne gekonnekteer aan drade vanaf 'n vierkern kabel. Die drade was of aan die kragskakelaar vasgesoldeer (wat dit moeilik gemaak het om 'n kragtoevoer eenheid te vervang as dit gefaal het) of is met 'n hegstuk daaraan gekoppel. 'n ATX se kragtoevoer word nie direk aan die stelsel se kragskakelaar verbind nie wat dit moontlik maak om die rekenaar deur middel van programmatuur af te skakel. Baie ATX kragtoevoere het 'n skakelaar aan die agterkant om te verseker dat geen krag na die moederbord vloei nie.
Die kragtoever se hegstuk aan die moederbord is ook verander. Die ouer AT kragtoevoere het twee eenderse hegstukke gebruik wat soms per abuis verkeerd om ingeprop kon word en kortsluitings tot gevolg kon hê wat die moederbord kon beskadig. ATX gebruik een groter hegstuk wat installasie makliker en veiliger maak. Die een hegstuk verskaf ook 'n 3.3 Volt hegstuk wat dit onnodig maak om 'n addisionele draad vir die betrokke spanning te verskaf. Sommige moederborde, veral die latere AT modelle het voorsiening gemaak vir beide AT en ATX kragtoevoere. Met die bekendstelling van die Pentium 4 is hierdie hegstuk as onvoldoende beskou en is 'n ekstra 4-pen hegstuk bygevoeg wat ook later by die Athlon 64 stelsels ingebou is. Sommige hoë-vlak stelsels het ook ander hegstukke gebruik om meer krag te verskaf. Sommige hoë-werkverrigting grafiese kaarte benodig ook ekstra krag maar dié word gewoonlik deur 'n 4-pen molex hegstuk verskaf, soortgelyk aan dié wat vir hardeskyf en CD-ROM kragtoevoere gebruik word.
Aan die agterkant van die stelsel is groot veranderinge aangebring. Die AT-standaard het slegs 'n sleutelbord-hegstuk verskaf waar die inpropkaarte gekom het. Alle ander aanboord koppelvlakke (soos serie-poort en parallelle poorte) moes verbind word deur middel van verlengingsdrade na hegstukke wat aan die agterkant van die rekenaarkas verskaf is of koppelstukke wat in die plek van ongebruikte aansluitergleuwe geplaas is. ATX maak dit vir elke moederbord vervaardiger moontlik om hierdie poorte in 'n reghoekige area aan die agterkant van die stelsel te plaas volgens 'n selfbepaalde rangskikking (al volg die meeste vervaardigers dieselfde patroon in die verband). Die agterkant van die rekenaarkas word gewoonlik voorsien met verwyderbare toevoer/afvoer panele. Sommige rekenaarkaste het ook panele verskaf wat dit moontlik gemaak het om 'n AT-moederbord in 'n ATX kas te installeer.
Die ATX ontwerp het ook gestandaardiseer op die gebruik van PS/2 hegstukke vir sleuterborde en muise. Die AT stelsel het die 5 pen DIN verbinding vir die sleutelbord gebruik en is gewoonlik saam met serie-poort muise gebruik (al was 'n PS/2 muispoort dikwels ook beskikbaar).
Die amptelike spesifikasie is in 1995 deur Intel vrygestel en is sedertdien verskeie kere aangepas, met die mees onlangse wysiging, weergawe 2.2, wat in 2004 vrygestel is.
Die ATX vormfaktor het tot op hede vyf hoof kragtoevoerontwerpe gehad:
'n Volgrootte ATX-bord is 305 mm breed en 244 mm diep. Dit maak dit moontlik vir baie ATX onderstelle om microATX borde ook te aanvaar.
Ngoyedwergbroodboom
Die Ngoyedwergbroodboom (Encephalartos ngoyanus) is 'n spesie van die genus Encephalartos. Daar is twee populasies van die plant, een in die noorde van KwaZulu-Natal en die ander in Eswatini en die suide van Mosambiek.
Die plant is klein, dit word slegs 1 m hoog en groei hoofsaaklik in grasvelde, tussen rotse en woudrante, veral die Ngoye-woud waar dit sy naam vandaan kry. Genoegsame vuur stimuleer die vorming van keëls maar te veel brande en onwettige versameling is 'n bedreiging vir die plant. Die boom is eenslagtig, manlike en vroulike plante is afsonderlike eksemplare.
Die boom se FSA-nommer is 14.17. In Engels staan die broodboom as die Ngoye Dwarf Cycad bekend.
Olimpiese Winterspele 1952
Die Olimpiese Winterspele 1952 (Noors: Vinter-OL 1952), amptelik bekend as die VIde Olimpiese Winterspele, is tussen 14 en 25 Februarie 1952 in Oslo, Noorweë, aangebied. Die ander kandidaatstede was Lake Placid in die Verenigde State en Cortina d'Ampezzo in Italië. Dit is die eerste keer dat die Spele in Noorweë gehou is, die land waar moderne ski ontstaan het. Oslo was anoniem verkies as gasheerstad vir hierdie Spele. Die Olimpiese Somerspele 1952 is in Helsinki, Finland, aangebied.
Toewysing
Oslo is op 21 Junie 1947 in Stockholm deur die Internasionale Olimpiese Komitee gekies as die gasheer vir die Olimpiese Winterspele in 1952. Ander kandidate was: Cortina d'Ampezzo en Lake Placid. Cortina d'Ampezzo sal uiteindelik gasheer vir die volgende Olimpiese Winterspele 1956 word.
Die stemming het as volg verloop:
Sporte
4 Olimpiese sporte in 8 dissiplines is tydens die Spele beoefen. • 4
Kalender
Die volgende tabel dui die Spele se daaglikse program aan. 'n Blou blokkie beteken dat wedstryde plaasgevind het, maar dat geen medaljes op die spel was nie. 'n Geel blokkie dui aan dat medaljes toegeken is, die getal dui op die getal medaljeparades wat die dag gehou is.
Deelnemende nasies
Hier volg 'n alfabetiese lys van al die Nasionale Olimpiese Komitees wat deelgeneem het. Waar beskikbaar word die getal atlete per land in hakies aangedui: • 4
Getal medaljes
[[Lêer:1952 Winter Games countries.png|duimnael|400px|Kaart van deelnemende nasies in 1952:
vertoon lande, wat ten minste een goue medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een silwer medalje gewen het.
vertoon lande, wat ten minste een brons medalje gewen het.
vertoon lande, wat geen medaljes gewen het nie.
vertoon lande, wat nie aan die Olimpiese Winterspele 1952 deelgeneem het nie.]] Hier is die top 13 lande wat medaljes by die Spele verower het:
Gallia Cisalpina
Gallia Cisalpina (Latyn vir "Gallië duskant die Alpe") of Cisalpynse Gallië was 'n provinsie van die Romeinse Republiek in die grondgebied van moderne Noordelike Italië (insluitend Emilia-Romagna, Friuli-Venezia Giulia, Ligurië, Lombardye, Piëmont, Trentino-Alto Adige/Suid-Tirol en Veneto). Soms is daar ook na die gebied as Gallia Citerior (Herwaarts Gallië), Provincia Ariminum, of Gallia Togata (Toga-draende Gallië, wat dui op die gebied se vroeë Romanisering) verwys. Gallia Transpadana het verwys na die deel van Gallia Cisalpina tussen die Po en die Alpe. Die provinsie is uit Mutina (vandag Modena) regeer, waar magte onder Spartacus in 73 v.C. die legioen van Gaius Cassius Longinus, die provinsiale goewerneur, verslaan het.
Die Rubiconriver het die suidelike grens met die werklike Italië aangedui, en dit was met die kruising van die rivier in 49 v.C. wat Julius Caesar, met sy oorloggeharde legioene na die verowering van Gallië, die Romeinse Republiek in burgeroorlog gedompel het wat uiteindelik gelei het tot die daarstel van die Romeinse Ryk as 'n soort monargistiese militêre diktatuur.
Die provinsie is in Italië opgeneem in ongeveer 43–42 v.C., as deel van Keiser Augustus se "Italisifering" program tydens die Tweede Triumviraat. Die einde van die provincia het 'n nuwe administratiewe wet of lex vereis waarvan die kontemporêre titel egter onbekend is. Die dele daarvan wat op 'n bronstablet gegraveer is wat in die museum by Parma bewaar word is geheel en al met die regterlike gesag bemoei; die lex stel twee viri en vier viri juri dicundo aan. Die lex verwys ook na 'n Prefek of Mutina. Vergilius is in Gallia Cisalpina gebore en is die beroemdste seun van die provinsie.
Verwysings
Galia
Lewende materie
Alle lewende organismes en hul nie-lewende omgewing is uit materie opgebou. In lewende organismes bestaan hierdie materie uit 'n groot verskeidenheid chemiese stowwe waarvan sommige eenvoudig en ander meer kompleks van aard is. Hierdie chemiese stowwe besit nie op sigself die eienskappe wat met lewe geassosieer word nie. Die verskynsel van lewe word net geopenbaar deur die aktiwiteite van die materie waaruit dit opgebou is. Hierdie aktiwiteite is net moontlik as die materie voorkom as 'n groot verskeidenheid komplekse chemiese verbindings wat op 'n merkwaardige wyse tot 'n hoogs ontwikkelde organisasie saamgevoeg is en in 'n duidelike strukturele eenheid, 'n sel, gehuisves word.
Purkinjé het reeds in 1839 die term protoplasma gebruik om hierdie komplekse chemiese verbindings in lewende selle aan te dui. Sedert daardie tyd het die begrip geïmpliseer dat 'n sel opgebou is uit 'n komplekse lewende materiaal wat in alle lewende organismes min of meer eenders is. Daar is egter sedertdien ontsaglike vordering gemaak met die bestudering, ontleding en begrip van die ultrasellulêre bou van selle aan die hand van moderne biochemiese en fisiese begrippe, wat tot gevolg gehad het dat die betekenis van die term "protoplasma" radikaal verander het. Voordat navorsers oor die elektronmikroskoop beskik het, was hulle nie bewus van die uitgebreide organisasie in daardie deel van die protoplasma wat nie met behulp van die ligmikroskoop in sigbare deeltjies gedifferensieer kon word nie. Om die presiese samestelling van hierdie lewende materie te bepaal, is nie 'n eenvoudige taak nie, omdat protoplasma in die proses van analise sy aktiwiteit, wat juis die basiese kenmerk van lewende materie is, verloor. 'n Chemiese analise kan dus hoogstens die relatiewe hoeveelhede en soorte stowwe daarin aandui, maar niks aangaande hul onderlinge rangskikking en organisasie nie.
Chemiese samestelling van 'n protoplasma
Van die ongeveer 94 elemente wat op aarde voorkom, word ongeveer 39 in lewende materie aangetref. Hiervan kom net sowat agttien in feitlik alle lewende organismes voor, waarvan koolstof (C), waterstof (H), suurstof (O), stikstof (N), fosfor (P), swawel (S), natrium (Na), kalium (K), kalsium (Ca), magnesium (Mg), yster (Fe) en chloor (Cl) die vernaamste is. Die elemente koolstof, waterstof, suurstof en stikstof maak ongeveer 95% van lewende organismes en hul produkte uit. Die oorgrote meerderheid van die elemente kom in verbindings voor. Hierdie verbindings kan organies of anorganies wees.
Water
Water is die hoofbestanddeel van protoplasma en beslaan gemiddeld tussen 65% en 75% daarvan. Afgesien daarvan dat alle chemiese reaksies daarin plaasvind, dien water ook as vervoermiddel van voedingstowwe en as oplosmiddel van anorganiese verbindings.
Soute
Tussen 1% en 5% van protoplasma bestaan uit mineraalsoute waarvan die meeste in die vorm van ione voorkom. Die vernaamste hiervan is die positiefgelaaide ione van natrium, kalium, kalsium en magnesium en die negatiefgelaaide bikarbonaat-, chloried-, nitraat- en hidroksielione.
Gasse
Suurstof en koolstofdioksied kom in oplossing voor en hou verband met asemhaling.
Organiese bestanddele
In organiese verbindings word die vernaamste bindings tussen die atome van koolstof en koolstof en tussen die atome van koolstof en waterstof aangetref. Lewende protoplasma sintetiseer hierdie verbindings waarvan proteïene, koolhidrate en vette die vernaamste is.
Proteïene
Sonder proteïene sou die verskynsel van lewe nie moontlik gewees het nie. Weens hul geweldige groot verskeidenheid en onontbeerlikheid is proteïene die belangrikste organiese bestanddeel van lewende protoplasma. Ongeveer 15% van protoplasma bestaan uit proteïene. Proteïene is die vernaamste strukturele boustowwe van protoplasma en speel ook 'n uiters belangrike rol in die uitvoering van die lewensbelangrike funksies van protoplasma.
Letterlik honderde chemiese reaksies vind gedurig in lewende protoplasma plaas. Die ordelike verloop en beheer van hierdie reaksies is absoluut noodsaaklik en dit word verseker deur chemiese stowwe wat ensieme genoem word. Proteïene is die heel belangrikste komponent van alle ensieme en beheer selfs al die aktiwiteite van protoplasma.
Koolhidrate
Hierdie verbindings is ook intiem betrokke by alle lewensprosesse en vertoon eweneens 'n groot verskeidenheid. Hulle is nie net die belangrikste energiebron vir die meeste lewende organismes nie, maar ook die vorm waarin energie geberg kan word. Sekere koolhidrate is ook strukturele komponente van 'n verskeidenheid eenhede, soos selwande wat hoofsaaklik uit sellulose, 'n koolhidraat, bestaan.
Vette
Vette kan tot 15% van die massa van 'n protoplasma uitmaak en kom hoofsaaklik in die vorm van mikroskopiese druppels voor. Dit kan gebruik word as energieverskaffers en maak deel uit van sekere strukturele eenhede, soos selmembrane.
Paul Dobson (akteur)
Paul Dobson (gebore 7 Desember 1963) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse ReBoot (1994) en Inuyasha (2000).
Charles A. Bachman
Charles A. Bachman (12 Julie 1882 – 14 Mei 1966) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent Fancy Baggage (1929).
Galaties
Galaties is 'n uitgestorwe Keltiese taal wat van die 3de eeu v.C. tot die 4de eeu n.C. in Galatië in Klein-Asië (moderne Turkye) gepraat is.
Slegs vlugtige verwysings en kommentaar in klassieke geskrifte en verspreide name op inskripsies het behoue gebly. Altesame tel dit op tot slegs ongeveer 120 woorde, meestal persoonlike name wat met -riks eindig (cf. Gallies -rix/-reix, Oud-Iers ri, Goties -reiks, Latyn rex) "koning", sommige wat met -marus eindig, datief -mari (cf. Gallies -maros, Oud-Iers mor, Wallies mawr) "groot", en stamname soos Ambitouti (Oud-Iers imm- "rondom", Oud-Iers tuath "stam"), en 'n leksikale item drunaimeton "vergaderplek" (cf. Oud-Iers drui "druid", Oud-Iers neimed "heilige plak"). Galaties is 'n Vasteland-Keltiese taal uit dieselfde tyd en nou verwant aan Gallies.
Ricardo Lagos
Ricardo Froilán Lagos Escobar ( Spaanse uitspraak: [riˈkaɾðo fɾoiˈlanˈlaɣos eskoˈβaɾ]; gebore op 2 Maart 1938) is 'n Chileense prokureur, ekonoom en sosiaal-demokratiese politikus wat van 2000 tot 2006 as president van Chili gedien het. Hy het die presidensiële verkiesing 1999-2000 met 'n noue marge gewen in 'n afloop van die kandidaat Joaquín Lavín van die Onafhanklike Demokraatunie (UDI). Lagos was die derde president uit die middel-linkse koalisie van partye vir demokrasie wat sedert 1990 in Chili regeer het. Hy is op 11 Maart 2006 opgevolg deur die sosialis Michelle Bachelet, uit dieselfde koalisie. Sedert Mei 2007 dien hy as 'n spesiale gesant oor klimaatsverandering vir Ban Ki-moon, die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies.
Hy doseer politieke en ekonomiese ontwikkeling aan die Brown University in die Verenigde State.
Wolfsherz
Wolfsherz is 'n gruwelroman (1997) geskryf deur die Duitse skrywer, Wolfgang Hohlbein, met die weerwolf as tema.
Intrige
Iewers in die voormalige Joego-Slawië ontmoet die Duitse joernaliste-egpaar, Stefan en Rebecca Mewes, vir die Russiese huursoldaataanvoerder, Barkow. Barkow is bereid, vir hul reputasie wat die egpaar bereid is om op die spel te plaas, om geheime dokumente uit te lek (wie sy opdraggewers is). Wat veronderstel was om 'n eksklusiewe onderhoud te wees verongeluk toe hul tolk en chauffeur, die vermeende Oostenryker Wissler, ontpop in 'n Amerikaanse geheime agent en Barkhoff aan die onderhoudstafel doodskiet.
Die drie slaan op die vlug na die voet van die berg, in 'n vallei bekend as Wolfsherz, waar daar baie wolwe ronddwaal. Soos Wissler/White vooraf georganiseer het, sal 'n helikopter hulle naby die rivier teen dagbreek oppik. Die joernaliste-egpaar is woedend omdat Wissler hulle bloot as lokaas gebruik het. Nog 'n paar minute voor die onderhoud, teen die bergpas uit, is Rebecca seker sy het 'n kindergehuil gehoor; in die vallei hoor sy dit weer. By nadere ondersoek vind hulle 'n dogtertjie, 'n "wolfskind", wat aggressief deur die wolwe bewaak word. Die storie loop dat mense uit suiwer bygeloof hul kinders as (mense)offers uitsit sodat die wolwe die dorpe met rus kan laat. Rebecca glo die kind verkeer in groot gevaar en wil haar willens en wetens na veiligheid bring. Hiervoor is die wolwe nie te vinde nie, en al drie volwassenes kry 'n paar happe weg voordat die aankomende helikopter die trop wolwe met geweerskote uiteenjaag. Rebecca is vas van plan om die dogtertjie aan te neem in Duitsland; tydens 'n motorongeluk het sy nie alleen haar ongebore 7 maande oue baba verloor nie, maar ook haar vrugbaarheid. Die kind, wat sy Eva noem, beskou sy as 'n teken. Wissler belowe om die Mewes by te staan, maar skielik begin aanrandings (o.a. die sosiale werkster, Frau Halberstein) en moord in die buurt, asook die hospitaal plaasvind. Die polisiebeampte, Dorn, vermoed aanvanklik Stefan probeer druk op die owerhede uitoefen en toutjies trek om die kind aangeneem te kry. Stefan wis egter van geen sout of water nie.
Een van die slagoffers is Suster Danuta, 'n Joegoe-Slawiër wat oortuig is klein Eva is 'n vouk (wolf) en Stefan meedeel dat die verhale rondom vampiere, bloedsuiers en vervloekte kastele blote versinsels is om die mens van die waarheid, die véél ouer oorspronklike verhale, te weerhou. In sekere plekke in Europa het die tyd wel stil gaan staan (met voor-Middeleeuse gebruike) en sy vra haarself die vraag af of mens jouself die reg kan toeëien om in te meng, veral as jy hierdie kultuur en gebruike geen woord van kan verstaan nie.
Hoewel Rebecca lankal, net soos Stefan, genees is en ontslaan kan word, hou sy haar doelbewus siek om elke dag by die kinderkliniek 'n wakende oog oor Eva te hou. Eva is onder die sorg geplaas van professor Wallberg. Sowel Stefan as Rebecca besef hulle is aan die verander: hul sintuie verskerp en hulle beskik oor bomenslike krag. Stefan word ook toenemend onverhoeds oorval deur sy dierinstinkte. Dit kom hom ook goed te pas, veral noudat die manne van Barkow (onder die aanvoering van sy seun, die opvolger) op die oorlogspad in Duitsland is om bloedwraak te neem. Wissler het alle bewyse met hom saamgeneem (die diktafoon inkluis), en aangesien die egpaar die enigste was wat hul woonadresse gegee het (soos dit tydens die reëlings vereis was), word die Mewes vir die dood van Barkow verantwoordelik gehou. 'n Verdere kinkel in die kabel is weerwolfagtige menswolfhibriedes (soos Sonja en haar broer) wat dwarsoor die stad hul opwagting begin maak en hierdie vondeling, Eva, voorheen bekend as Liddia (Sonja se suster), begin terugeis. Sonja probeer Stefan oortuig dat Liddia in die moderne samelewing sal sterf; sy hoort tussen haar eie mense/weerwolwe. Op sy beurt weet Stefan sy vrou Rebecca sal sterf as sy wéér 'n kind moet verloor; sy sal om die dood nie van die kind afstand wil doen nie.
Stefan en Rebecca slaan met Eva uit die hospitaal op die vlug en gaan kruip weg by Rebecca se skatryk broer, Robert Riedberg. Wanneer die weerwolwe én die huursoldate op die herehuis toesak, breek die hel los: die Russe raak in 'n bloedige stryd met die polisie betrokke, terwyl die mense agter slot en grendel met die weerwolwe te kampe kry. Met behulp van Wissler word die weerwolwe van kant gemaak. Die huis staan in ligte laaie. Die huursoldate word wysgemaak dat die weerwolwe vir hul leier se dood verantwoordelik is.
Die sirkel word maar weer rond en almal keer terug na Wolfsherz. Die Russe begin om die eeue-oue weerwolftroppe doer onder in die vallei een na die ander uit te delg, terwyl in die hoofkwartier van Barkow Wissler probeer om Stefan, laasgenoemde nou self 'n weerwolf deur die toedoen van Wissler (wat gerieflikheidshalwe op die helikopter die uitwerking van die bytwonde kon verhinder het deur afbinding, sonder om Stefan of Rebecca hoegenaamd te help), om die lewe te bring. Die Amerikaner het bloot sy eie vendetta teen die weerwolwe gevoer, omrede hulle sy pasgetroude vrou (en ses ander mense) op hul wittebrood twintig jaar tevore verskeur het. Stefan konfronteer die Amerikaner dat die weerwolwe nie sonder rede sou aangeval het nie - die mens het hul wêreld binnegedring, nie andersom nie. Die Amerikaner ontplof: daar is geen plek ter wêreld vir hierdie skepsels nie - hulle behoort almal uitgeroei te word. Dit maak egter nie saak watter kant onder in die vallei nou wen of verloor nie - dié wat oorbly sal magteloos voor Wissler staan (twee vlieë met een klap). Voordat Matt, Wissler se handlanger, Stefan kan skiet, kry hy die kopskoot van Dorn. Rebecca en Eva, wat albei intussen in weerwolwe verander het, maak korte mette van Wissler, voordat die Amerikaner Stefan die geringste leed kon aandoen. Terwyl die huursoldate en die weerwolwe mekaar in die vallei aan die keel gryp, staan Stefan, Rebecca, Eva, Dorn maar ewe geduldig en wag tot die oorlog uitgewoed het, om 'n nuwe weerwolftrop te begin.
Agtergrond
Soos so baie Hohlbein-romans het ook hierdie roman geen gelukkige einde in die klassieke sin van die woord nie; die hoofkarakter kom bloot voor 'n nuwe, angswekkende probleem te staan.
Alfa Romeo Sprint
Die Alfa Romeo Alfasud Sprint (later net Alfa Romeo Sprint) is 'n bokser-enjinkoepee wat deur die Italiaanse vervaardiger Alfa Romeo van 1976-1989 gebou is, en gebaseer op die Alfa Romeo Alfasud. Daar is 116 552 eenhede van die Alfasud Sprint en Sprint in totaal gebou. Die Sprint is in Europa, Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland verkoop.
Jan Wolkers
Jan Hendrik Wolkers (26 Oktober 1925, Oegstgeest – 19 Oktober 2007, Westermient) was 'n Nederlandse skrywer, beeldhouer en skilder. Hy het bekendheid behaal met die romans Terug naar Oegstgeest (1965) en Turks fruit (1969). Hy het geweier om die Constantijn Huygens- (toegeken in 1982) en P.C. Hooftprys (1989) in ontvangs te neem.
In weerwil van sy bekendheid as skrywer het Wolkers volgehou dat hy homself in die eerste instansie as beeldhouer beskou.
Jeugjare
Wolkers se onderrig het by wyse van mulo ("Meer uitgebreid lager onderwijs") plaasgevind, maar hy moes die skool gou verlaat weens slegte punte, sodat hy weldra in die winkel uitgehelp het. Hy was onder meer 'n dieretuinwerker in 'n laboratorium aan die Universiteit van Leiden, 'n tuinier, en het ook landskappe geskilder. Tydens die oorlog het Wolkers aanvanklik gewerk as die jongste klerk in 'n verspreidingskantoor in Oegstgeest. Later het hy weggekruip. Hy het lesse by die Leidse skilderakademie Ars Aemula Naturae gevolg en geleer om te tik -die enigste studieveld waarin hy ooit sou studeer. Kort na die bevryding het Wolkers in Parys gewoon.
Latere jare
Jan Wolkers is drie keer getroud. In 1947 het hy in die huwelik getree met Maria de Roo (1923-1993). Uit die huwelik is drie kinders gebore. Sy dogter Eva (1949) het op 10 Junie 1951 gesterf as gevolg van 'n ongeluk in die bad. Hierdie traumatiese gebeurtenis sou Wolkers later verwerk in die roman Een roos van vlees uit 1963.
In 1958 het Wolkers in Frankryk met Annemarie Nauta (* 1937) getrou. Die huwelik sou nie lank hou nie. Hierdie tydperk vorm later die inspirasie vir die roman Turks fruit. Olga, die hoofkarakter van die boek, is gebaseer op Nauta. Met Olga se kankerlyding en haar afsterwe in sy roman Turks fruit simboliseer Wolkers die rouproses wat hy deurgemaak het na die beëindiging van die verhouding.
In 2002 en 2003 het VPRO vir twee seisoene die reeks De Achtertuin van Jan Wolkers uitgesaai, wat handel oor die plante wat Wolkers en Karina in die tuin geplant het en die diere wat hulle by hul huis op Texel aangehou het. Vir die Europese Parlementsverkiesing in 2004 en die Parlementêre verkiesings in 2006 was Wolkers op die Partij voor de Dieren se lys as lijstduwer.
In 2006 is Wolkers as ereburger van Texel vereer. Ander munisipaliteite het hul ook met Wolkers en sy werk vereenselwig. So is daar in Oegstgeest, Leiden, Voorschoten, Groningen, Kloetinge en Utrecht strate, singels en lane na Jan Wolkers vernoem.
Vanaf 2013 word die Jan Wolkers-prys jaarliks toegeken aan die beste Nederlandse natuurboek.
Afsterwe
Jan Wolkers is op Vrydag 19 Oktober 2007, 'n week voor sy 82-jarige verjaardag, oorlede in sy huis op Texel. Die week tevore is Wolkers met Erysipelas (wondroos) opgeneem in die Gemini-hospitaal in Den Helder. Op Maandag 15 Oktober is hy gediagnoseer met lewersirrose, wat onbehandelbaar was.
Wolkers is op 24 Oktober veras. Die seremonie in die begraafplaas De Nieuwe Ooster in Amsterdam kon regstreeks op TV gevolg word. Toesprake is gemaak deur De Bezige Bij se redakteur Robbert Ammerlaan, de Volkskrant se hoofredakteur Pieter Broertjes, die historikus Maarten van Rossem, die Nederlandse minister van kultuur Ronald Plasterk, die skrywer Remco Campert en Wolkers se weduwee Karina. Sy seun Tom en Leonie Hulsman, die vriendin van sy seun Bob, het 'n lied gesing wat hul self gekomponeer het. Wolkers se as is later onder die tulpboom in sy tuin begrawe.
Die persoonlike en literêre argief van Jan Wolkers is sedert 2019 beskikbaar in die biblioteek van die Universiteit van Leiden.