cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torben Bille (akteur)
Torben Bille (31 Oktober 1945 – 22 Julie 1993) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sinful Dwarf (1973), The Hottest Show in Town (1974), In the Sign of the Gemini (1975), en In the Sign of the Lion (1976).
André Swiegers
André Swiegers (gebore 14 Februarie 1958 in Brakpan) is 'n liedjieskrywer en sanger in Afrikaans en Engels. Hy maak sy deurbraak in 1990 toe Laurika Rauch sy liedjie Blou sing en dit trefferstatus bereik. Van sy treffers wat hy self sing sluit in: Eva, Blou en Jammer om te hoor!.
Diskografie
Swiegers se albums: Jeamile Music Jeamile Music Jeamile Music jeamile Music
Groter Brandvleidam
Die Groter Brandvleidam is 'n geleë in die Breederivier naby Worcester, Wes-Kaap, Suid-Afrika. Dit is in 1983 voltooi na konstruksiewerke wat die oorspronklike Brandvleidam en die Kwaggaskloofdam gekombineer het.
Vusi Nova
Vusi Nova is 'n Suid-Afrikaanse kunstenaar van Port Elizabeth, wat in 2013 bekend geword het vir sy album Walk into the Light.
Delectona higgini
Delectona higgini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Delectona en tot die familie Thoosidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1880 deur Carter.
Taylor Schilling
Taylor Schilling (gebore 27 Julie 1984) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Atlas Shrugged: Part I (2011), Argo (2012), en The Lucky One (2012), en in die televisiereeks Orange Is the New Black (2013).
Stephanie Drake
Stephanie Drake is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fear, Inc. (2016) en All the Creatures Were Stirring (2018), en in die televisiereekse Mad Men (2007) en CSI: Cyber (2015).
Jørgen Bing
Jørgen Bing (gebore 26 Junie 1956) is 'n Deense skrywer, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Substitute (2007) en in die televisiereeks Den gode, den onde & den virk'li sjove (1990).
Protostomia
Protostomia ("eerste mond" in antieke Grieks) is ’n superfilum van die koninkryk Animalia (diere). Dit is ’n sustersklade van Deuterostomia; saam vorm hulle die klade Nephrozoa. Die posisie van die Chaetognata is nie heeltmal duidelik nie. Soms word hulle in en soms naas die Protostomia geplaas.
Protostomia is ’n takson van die klade Bilateria (diere met bilaterale simmetrie en drie goed ontwikkelde kiemlae) in die subkoninkryk Eumetazoa.
Beskrywing
’n Groot verskil tussen Protostomia en Deuterostomia is dat die opening aan die onderkant van die vormende embrio by laasgenoemde die anus word, terwyl dit by eersgenoemde die mond word. )
Dendoricella
Dendoricella is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Stephanie Leigh Schlund
Stephanie Leigh Schlund (gebore 12 Maart 1986) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Last Song (2010) en The Hunger Games: Catching Fire (2013), en in die televisiereekse The Following (2013) en Reckless (2014).
Johannes Hevelius
Johannes Hevelius, Duits: Johannes Hevel of Johann Hewelcke, Pools: Jan Heweliusz (Danzig, 28 Januarie 1611 – Danzig, 28 Januarie 1687) was 'n Duits-Poolse sterrekundige en burgemeester van Danzig (nou Gdańsk). Die sterrekundige Elisabeth Hevelius (gebore Koopman) was sy tweede vrou.
Hevelius is gebore in Danzig, wat toe tot die Pools-Litouse Gemenebes behoort het, en studeer in Nederland (aan die Universiteit van Leiden), Engeland en Frankryk, maar woon vanaf 1634 weer in Danzig. Alhoewel hy aktief deelgeneem het aan die stadsregering van sy geboortestad en selfs burgemeester geword het, was sterrekunde sy grootste belangstelling. In 1641 bou hy sy eie sterrewag en vervaardig sy eie teleskoop.
Hevelius publiseer die resultaat van sy 4-jarige kartografiese opname van die maan in 1647 onder die titel Selenographia sive Lunae Descriptio. Hy het ook die librasie van die maan ontdek.
'n Aantal sterrebeelde wat vandag steeds in gebruik is, is deur hom benoem, waaronder die Jaghonde en Sekstant. Die Scutum Sobieski is ter ere van sy beskermheer, die Poolse koning Jan Sobieski, vernoem (Die "skild van Sobieski").
Hevelius het met verskeie wetenskaplikes gekorrespondeer, soos Christiaan Huygens en Dirck Rembrantsz van Nierop.
In 1679 verwoes 'n brand 'n groot deel van sy instrumente en boeke. Hoewel hy sy observatorium herbou het, kon Hevelius sy verlies nooit heeltemal te bowe kom nie. Hy sterf op sy 76ste verjaardag. Sy Prodromus astronomiae, 'n katalogus van 1564 sterre, is postuum gepubliseer.
Stefanus Jacobus Perold
Ds. Stefanus Jacobus Perold (10 Junie 1864 – Duplooysburg, 13 Maart 1940) was ’n predikant in agt verskillende gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in twee van die latere vier provinsies.
Ds. Perold in 1892 gelegitimeer. Eers is hy in 1893 as hulpprediker na die NG gemeente Oudtshoorn georden, waarna hy in 1893 in sy eerste vaste werkkring, die NG gemeente Dutoitspan (Kimberley), bevestig is. Ná Franschhoek, waarheen hy ná slegs 'n twee jaar lange dienstyd op Kimberley 'n beroep moes aanneem weens sy vrou se gesondheid, en Murraysburg, het hy ook nog die gemeentes Jacobsdal, Philippolis, Heilbron, Robertson en Duplooysburg bedien.
Ds. Perold is op 26 September 1892 in die huwelik bevestig met mej. Aletta Gertruida de Kock, wat hom getrou bygestaan het gedurende al die jare van sy bediening.
Dutoitspan
duimnael|links|310px|Die [[NG gemeente Dutoitspan se sinkkerkie is op 1 Desember 1881 ingewy. Dit het 81 jaar diens in die gemeente gedoen: van 1 Desember 1881 tot Julie 1940 as kerk en van 1940 as kerksaal, waarna dit gesloop is.]]
Binne vier maande ná die vertrek van ds. Abraham Kriel, het die NG gemeente Dutoitspan verneem dat prop. Perold, tydelike hulpprediker op Oudtshoorn, die beroep na Dutoitspan aangeneem het. Op Vrydagoggend 30 Junie 1893 het ’n groot aantal gemeentelede op die Beaconsfield-stasie bymekaargekom om die jong leraar en sy eggenote te verwelkom. Alles in die natuur was nat en mooi, want dit het die vorige aand baie gereën. Ná die gebruiklike bekendstelling is almal na die Mission Hall. Ds. J.D. Kestell, die konsulent, het daar 'n gebed gedoen en daarna 'n kort welkomswoord tot hulle gerig. Namens die kerkraad het die skriba toe 'n adres aan hulle voorgelees. Die gemeentelike verwelkoming het die Vrydagaand in die Beaconsfield-stadsaal plaasgevind. Op die "tea meeting," te midde van die gemeente, vriende, ds. J.D. Kestell en ander besoekende predikante, het die burgemeester, namens die plaaslike stadsraad, ds. en mev. Perold baie hartlik verwelkom. 'n Aantal dames het gesorg vir 'n paar lieflike musieknommers.
Met die bevestiging, op Saterdagaand 2 Julie, het ds. P.J. Perold, die nuwe predikant se broer, van Warrenton die bevestigingsrede gelewer. Die volgende dag, Sondag, het die jong leraar 'n treffende intreerede na aanleiding van Heb. 10:7 gehou: "Kyk, ek kom om U wil, 0 God, te doen." Hy het dit baie duidelik gestel dat hy gekom het om te dien, solank die diens na die Wil van God is. In geen ander sin kon hy die dienaar van die gemeente wees nie. Almal teenwoordig was dankbaar dat die vakature so gou weer gevul is. Op sy eerste kerkraadsvervadering het hy in sy toespraak voor die kerkraadslede dit beklemtoon: "Dat wy ons van den Heere geroepen gevoelen moeten om Gods werk te doen." Daarna is al die belangrike boeke van die gemeente, soos die "wette en bepalinge", notules, registers en dokumente deur die kerkraad vir veilige bewaring aan ds. Perold toevertrou.
Behalwe sy gewone gemeentelike werk wat hy met toewyding verrig het, is die volgende belangrike besluite deur die kerkraad geneem is: In die toekoms sou daar twee tafels met die Nagmaalsviering wees, een vir dames. Verder sou daar in die vervolg twee maal per jaar katkisasie en aanneming gehou word; eenmaal elke ses weke sou hy 'n diens op Duplooysburg gaan hou; en een diens per maand, op 'n Sondagaand, sou in Engels gehou word. Verder is daar herstelwerk aan die pastorie goedgekeur; drinkwatertenks is voorsien; die preekstoel sou verander word en 'n nuwe musiekinstrument is uit Europa bestel. Die publieke skool, onder die bekwame leiding van die skoolhoof, mnr. R. Keating en sy vier assistente, is nog in die skoolgebou van die kerkraad gehuisves. Die leraar en sy kerkraad het opregte belangstelling in die vordering van die leerlinge getoon en jaarliks die is deur 15 onderwysers onderrig. Ook die twee jongeliede-verenigings in Dutoitspan en Duplooysburg het nog die belangstelling van die jong mense geprikkel.
Vroeg in 1895 het ds. Perold beroepe na Sutherland en Franschhoek ontvang. Tot groot teleurstelling van die gemeente besluit hy om na Franschhoek te gaan. Op 14 April, tydens 'n groot Nagmaal, word van Duplooysburg afskeid geneem. Die opkoms was buitengewoon groot omdat die band tussen Duplooysburg en die leraar "innig en nou was". Ná afloop van die diens is 'n adres en 'n beurs aan hom alleen aangebied, want weens siekte kon mev. Perold nie teenwoordig wees nie. In sy antwoord wat baie gevoelvol was, het hy almal baie hartlik bedank. Sy afskeidspreek in Dutoitspan is op Sondag 21 April gehou oor Fil. 4:9: "Hetgeen gy ook geleerd en ontvangen en gehoord hebt, doet dat, en de God des Vredes zal met uw zyn." Op daardie en die daarop volgende dae het hulle ook van die Sondagskole, die sendinggemeentes en die konsulentgemeente, Kimberley, afskeid geneem.
Die gemeentelike afskeid het in die stadsaal van Kimberley in die vorm van 'n "tea meeting" plaasgevind. In die teenwoordigheid van die burgemeester, vriende en leraars van naburige gemeentes is adresse en beurse deur die kerkraad en C.J.V. aan beide ds. en mev. Perold aangebied. In sy bedanking het hy verklaar dat hy altyd tot lof van die gemeente sou praat. Persoonlike omstandighede, waaronder die siekte van sy eggenote, was die enigste oorsaak waarom hy die gemeente so gou verlaat het. Iets wat hy nooit sou vergeet nie, was dat in die skaarstyd daar ruim £40 in beurse aan hul geskenk is. Op 'n gekombineerde kerkraadsvergadering gehou op Woensdagoggend 24 April 1895 het hy sy akte van demissie ontvang. Die bande sou egter nooit losgemaak word nie, want die gemeente het hulle liefgehad en seënwense het hom en sy huisgesin vergesel. Nadat hulle eers 'n paar dae by sy broer, ds. P.J. Perold, op Warrenton gekuier het, het hulle op Donderdag 9 Mei na die Boland vertrek.
Franschhoek
duimnael|links|270px|[[Franschhoek se vergrote NG kerkgebou is op 3 Augustus 1883 in gebruik geneem, 12 jaar voor ds. Perold se koms.]]
Ds. Perold is op 16 Mei 1895 in die NG gemeente Franschhoek bevestig ná ’n vakature van ses maande. Die aand voor die dag van die plegtige bevestiging is daar 'n konferensie met die gemeente gehou oor die onderwerp: “De gemeente des Heeren.” By die geleentheid sowel as by die bevestiging was 'n hele aantal predikante teenwoordig. Hulle was di. M.C. Botha, die konsulent, J.H. Neethling, A. D. Lückhoff, Malherbe, De Beer, F.X. Roome en prof. De Vos van die Kweekskool. Laasgenoemde het die bevestigingsrede uitgespreek na aanleiding van 2 Korintiërs 2:16: “Dezen wel een reuk des doods ten dode; maar genen een reuk des levens ten leven. En wie is tot deze dingen bekwaam?” Ds. Perold se intreepreek het gegaan oor die woorde : “Zie ik kom om uwen wil te doen, o God.” Op 6 Oktober 1895 is die nuwe preekstoel ingewy wat 'n kosbare geskenk is van die heer Gideon Hugo en sy eggenote. By geleentheid van die inwyding was prof. Marais die feesredenaar.
Ds. Perold was 'n geestelike man en vir hom moes gelowiges hulle meer aan geestelike werk in die gemeente wy, want dit sou vir die geestelike lewe bevorderlik wees. Met die oog op die aankweking van die geestelike lewe het ds. Perold ook 'n weeklikse samekoms by die pastorie in die lewe geroep waarheen elkeen wat daartoe lus gehad het, kon kom om deel te neem aan die onderlinge lees en bespreking van Gods Woord asook om saam te bid. Daar was ook geleentheid dat mense hul geestelike ondervindinge kon meedeel. Daar is nooit by mense aangedring om die byeenkomste by te woon nie en die gemiddelde opkoms was van 12 tot 15. Die samekomste was egter van groot waarde vir diegene wat daarvan gebruik gemaak het. Dit wil voorkom asof die samekomste later uitgebrei is en vir jong mense toeganklik gemaak is, want in 1898 word meegedeel dat daar elke Maandagaand in die pastorie 'n Bybellesing gehou word en dat die bloeiende samekoms veral baie jongmense getrek het. Benewens hierdie byeenkoms was daar nog die weeklikse gemeentebiduur, die sustersbiduur elke Dinsdag, die biduur vir jongmense elke Donderdag en dan ook 'n biduur vir seuns elke Sondag.
Ná 'n driejarige verblyf op Franschhoek het ds. Perold ’n beroep na Murraysburg aangeneem en op 28 Augustus 1898 afskeid geneem met 'n rede oor 2 Korintiërs 13:13: “De genade van den Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes, zij met u allen. Amen.” Gedurende die laaste week van ds. Perold se verblyf in die gemeente is daar vanaf Woensdag elke aand dienste gehou.
Ds. Perold het in die kort tyd van drie jaar veel vir die gemeente gedoen en daar is swaar van hom en mev. Perold afskeid geneem.
Murraysburg
duimnael|regs|270px|Daar was tydens ds. Perold se dienstyd op Murraysburg dikwels sprake van die vergroting van die kerkgebou, maar dis eers ná sy vertrek uitgevoer.
Nadat ds. J.H. van Wyk van die NG gemeente Murraysburg afskeid geneem het, is die volgende predikante agtereenvolgens beroep: di. J.P. van Heerden(Richmond), C.D. Bam (Fauresmith), A.F. Louw (Graaff-Reinet), C.D. Bam (vir die tweede maal) en S.J. Perold (Franschhoek).
Ds. Perold het die beroep aangeneem en met sy aankoms is hy op die gebruiklike wyse te Blaauwpoort ontmoet waar ds. J.P. van Heerden, die konsulent, 'n welkomsadres namens die gemeente voorgelees het. In die dorp was daar ereboë met die woorde: “Welkom en Brengt ons de oude tijding” daarop. By die pastorie het ander liggame adresse aangebied. Die bevestiging het op 12 Oktober 1898 plaasgevind, maar ‘’De Kerkbode’’ het behalwe die kennisgewing, geen ander berig oor die plegtigheid nie.
Die Murrayburgse kerkgebou
Die vergroting van die kerkgebou waarvoor daar in ds. Van Wyk se tyd al planne beraam is, het nou ná ds. Perold se koms weer aandag geniet. Aan die begin van 1899 het ’n gemeentevergadering eenparig besluit om die Kerkraad te versoek om 'n argitek en 'n orrelbouer te laat kom van wie die nodige inligting ingewin kon word omtrent die moontlikheid om die kerk “inwendig" te vergroot, as ook wat die koste sal wees om die orrel af te breek, te herstel en weer op te bou.
In April van dieselfde jaar is daar egter weer 'n gemeente-vergadering gehou waarop besluit is om die vergroting van die kerk uit te stel tot wanneer die boufonds “door jaarlijksche dankfeesten, als ook door speciaal gevraagde kollecten door een commissie van kerkraadswege benoemd, zoodanig versterkt zal zijn" dat met die gewenste veranderinge 'n aanvang gemaak kon word. Ten opsigte van die orrel is besluit om die ou orrel aan te hou en slegs herstelwerk te laat aanbring tot tyd en wyl die vergroting van die kerkgebou voltooi sal wees.
Die Driejarige Oorlog
duimnael|links|200px|Ds. Perold as jong predikant.
Weens die Anglo-Boereoorlog wat nog in 1899 uitgebreek het, is alle planne in verband met die vergroting van die kerk in die wiele gery. Op Murraysburg self het die oorlog groot ontwrigting gebring. Die Engelse militêre reëls het bepaal dat 'n dorp uit eie beweging ten minste 25 “Town Guards” moes oplewer voordat van militêre kant 75 soldate verskaf word om die dorpsverdediging tot die erkende minimum van 'n honderdtal te bring. Op Murraysburg kon daar egter nie 25 man gevind word nie, met die gevolg dat die dorp onbeskerm gebly het, en die Burgerkommando's kon vry heen en weer deurtrek. En so is daar geskryf: “Hierdie dorp sal in ons geskiedenis die erenaam van ‘rebeldorp' behou omrede daar nooit 'n ‘Defence Force' kon opgerig word nie."
Die toestand op Murraysburg het sodanig ontwikkel dat daar van 8 Oktober 1900 tot 21 Julie 1902 geen kerkraadsvergaderinge gehou is nie. Ds. Perold het ook in Julie 1901 uit die gemeente vertrek. Daar was naderhand geen kos in die dorp te kry nie. By geleentheid toe lt.kol. Douglas op die dorp was, het hy bevel gegee dat feitlik alles “the shape of food and clothing” vernietig moes word. En D.C. Theron en Faure moes in 1902 na Richmond gaan om reëlings met die militêre te tref om kosvoorrade na Murraysburg te stuur.
Ds. Perold het met sy familie na die Paarl gegaan en daar was diegene wat sy vertrek uit die gemeente nie in 'n goeie lig gesien het nie. Deur middel van ‘’De Kerkbode’’ egter “wenscht hij aan B.B. Leeraren en allen die dit lezen de verzekering te geven dat hij zijne beproefde gemeente niet vrijwillig en uit lief deloosheid en zorgeloosheid – zooals, tot zijne bittere droefenis, sommigen zonder den 1Wnsten grond denken — heef t verlaten, maar wel omdat het hem door militairen op vriendelijke wijze werd aangezegd dat hij gaan moet." Later het hy in die kamp op Kimberley gaan werk.
Ná 'n afwesigheid van nege maande het ds. Perold op 12 April 1902 teruggekeer. En van dié terugkeer het iemand geskryf: “Tot blijdschap van allen die om den vrede van Jerusalem bidden, mogen wij zeggen dat de ontmoeting tusschen leeraar en gemeente zeer hartelijk is geweest." Hy is oorlaai met liefdeblyke in geld en goed. Die gereelde arbeid in die gemeente kon nou weer sy voortgang neem, maar ds. Perold moes nog gedurende 1902 met twee maande siekteverlof gaan.
Kerkgebou vergroot
duimnael|regs|320px|Murraysburg se kerkraad in 1899. Ds. Perold sit in die middel.
Nadat ds. Perold sy werk hervat het, is die vergroting van die kerkgebou weer te berde gebring en dit blyk dat daar elke keer maar weer van vooraf begin moes word. Diaken B. van der Merwe deel mee dat hy met Delbridge, die boumeester, gespreek het oor die vernuwing van die kerk en dat Delbridge dit nodig ag om oor te kom om 'n juiste beraming van die koste te kan maak. Die kerkraad het dit goedgekeur om die boumeester dadelik te ontbied en besluit ook nog om 'n gemeentevergadering op 30 Mei 1903 te belê om van die gemeente te verneem of die kerk vereers net opgeknap sal word en of daar meteens met die vernuwing 'n aanvang gemaak sal word. D.J. Herholdt wat jare lank kassier van die gemeente was, het in dié tyd op die punt gestaan om na Graaff-Reinet te vertrek en waar hy nog 'n tak van sy saak te Murraysburg aangehou het, het hy aan die hand gedoen dat die kassierswerk deur M. Herholdt gedoen sal word, maar dat hy self die verantwoordelikheid sal dra. Dit is so aanvaar, maar later is dit verander.
Op die vergadering waartydens die kerkraad van Herholdt se vertrek kennis geneem het, het Herholdt daarop gewys dat die geld van die kerk sedert 1888 met £1 500 gestyg het en in 1903 die som van £4 912.15.0 (insluitende £287.15.0 agterstallige huur) beloop het. Die boufonds was op 30 Junie 1903 £1 864.4.1 met £381.2.6 uitstaande. Van die uitstaande inskrywings was, volgens die kassier, £192 goed, £106.15. twyfelagtig en 02.7.6 sleg. Die vergroting van die kerk kon maar nie finaliteit bereik nie. Dit is nie duidelik of die voorgestelde gemeentevergadering op 30 Mei gehou is nie, maar in Augustus word daar weer besluit om 'n gemeentevergadering te hou waarop die Kerkraad 'n beredeneerde voorstel aan die gemeente sou voorlê. Die vergadering is na alle waarskynlikheid ook nie gehou nie, want toe die saak van die vergroting van die kerk in Oktober ter sprake gebring is, het die Kerkraad besluit om, as gevolg van die aanhoudende droogte, eers daarmee te wag tot beter tye aanbreek.
Hierdie uitstel het meegebring dat ds. Perold ook nie die vergroting van die kerk gedurende sy bediening sou sien nie. Gedurende 1904 het hy 'n beroep na Jacobsdal aangeneem en op 30 Oktober van die gemeente afskeid geneem. Gedurende die week voor sy afskeid het ds. Perold van die Dinsdag elke aand 'n diens in die kerk gehou en op die Saterdagaand was ds. J. F. Koch van die NG gemeente Loxton ook behulpsaam. Die naweek tydens die afskeid was ds. P.G.J. Meiring van Graaff-Reinet ook teenwoordig. Ds. Perold se afskeidswoorde het gegaan oor Luk. 17:10; “Alzo ook gij, wanneer gij zult gedaan hebben al hetgeen u bevolen is, zo zegt: Wij zijn onnutte dienstknechten; want wij hebben maar gedaan, hetgeen wij schuldig waren te doen.” Dit was 'n swaar afskeid en iemand het destyds geskryf : “Murraysburg, onze Ring, de Kerk dezer Kolonie zullen ds. Perold missen.”
Philippolis
Nadat ds. Colin Fraser jr. die tuig neergelê het, was die gemeente Philippolis baie gelukkig om gou weer 'n leraar te kry. Op 5 Julie 1907, onder die voorsitterskap van die konsulent, ds. C.H. Jooste van Trompsburg. is ds. Perold van Jacobsdal teen 'n salaris van £525 per jaar beroep. Pas twee maande later staan hy in sy nuwe gemeente nadat hy Dutoitspan, Franschhoek, Murraysburg en Jacobsdal bedien het.
Vanuit die staanspoor het ds. Perold in sy geestelike bearbeiding op Philippolis getoon watter hoë eise hy aan sy kerkraad gestel het. In sy eerste kerkraadsvergadering het hy gemeld dat hy daarvan bewus was dat 'n “broederband hem en al de leden onderling aan elkeen verbinden”. Hy het dus op 'n volkome vertroue tussen hom en sy kerkraad staatgemaak. Hieraan moet die seën op sy werk toegeskryf word. Hy het ook 'n beroep op elke kerkraadslid gedoen om in vergaderings openhartig te wees en mekaar se sienswyses te respekteer. Die kerklike amp van die ouderling en die diaken het hy bo alles gestel. Dit moes hul onverdeelde aandag en beste kragte geniet, want die werk van die Here was vir hom hoog verhewe en moes nie afgeskeep word nie.
Om die gemeente in 'n groter mate geestelik te verryk het die kerkraad op sy aandrang besluit om elke Saterdagaand “een weeklikschen dienst — Bijbellezing met gebeden” in te voer. “Hierdie pragtige besluit het onder die seënende hand van die Allerhoogste seer sekerlik sy vrugte afgewerp, want dit was by byeenkomste soos hierdie waar die voorbidding uitsluitlik aan die uitbreiding van Gods koninkryk gewy was,” skryf J.A. Bosch. .”
'n Belangrike mylpaal in die bediening van ds. Perold was die bepaling in verband met die kerkraadslede se ampsdrag. Daar is besluit dat hul in die vervolg nie net behoorlik in swart geklee moes wees nie, maar ook “hooge hoeden zullen dragen. Niemand zal anders gekleed in de consistorie mogen verschijnen.”
Dit was ook in hierdie tyd dat die vervoer van die leraar, wanneer hy huisbesoek gedoen het, talle interessante besprekings uitgelok het. Omdat die aanhou van die leraar se karperde met hoë onkoste gepaardgegaan het en die kerkkas dit in dié tyd allermins kon bekostig, het ds. Perold aangebied dat die kar en perde verkoop word. Wanneer hy huisbesoek doen, sou gemeentelede hom van plaas tot plaas vervoer. Die Kerkraad was nie met hierdie grootmoedige besluit van die leraar gediend nie. Hulle het besef dat sy arbeid in die gemeente met groter opoffering en moeite gepaard sou gaan. Op grond hiervan is besluit om tot die koop van “eene motorcar” oor te gaan waarvan die voorsitter self die brandstof moes voorsien. Omdat die finansiële sake van die gemeente op dié stadium glad nie na wens was nie, het ds. Perold gevra dat die saak vir 'n onbepaalde tyd uitgestel word. In die tussentyd het hy nog van sy ou kerkkar en perde gebruik gemaak tot die kerkraad aan die einde van 1913 in staat was om vir hom 'n splinternuwe "Fordmotor" aan te koop. Hoe die vervoerkoste van die leraar in toekomstige jare gestyg of gedaal het, het die geskiedenis nie opgeklaar nie. As 'n eerste paaiement op die nuwe motorkar van die leraar kon dadelik £105 afbetaal word. Dit was die bedrag wat vir die ou kar en perde ontvang is.
Te vinnig het die nege geseënde bedieningsjare van ds. Perold verbygegaan. Dit was in elke opsig jare van geestelike groei en bestendiging, alhoewel dit ten tye van sy vertrek duidelik geword het dat die nawerkinge van die Rebellie ook in hierdie gemeente waarneembaar was. In Januarie 1916 het hy 'n beroep na die gemeente Heilbron, sy derde Vrystaatse gemeente agtereenvolgens, aanvaar en is die hegte vriendskapsband tussen hierdie gewilde herderspaar en die gemeente van Philippolis losgeknoop. Ook hy, soos sy voorganger, ds. Fraser, is deur die kerkraad getrou moreel en finansieel bygestaan. Selfs ná sy vertrek na Heilbron het hy nog 'n groot bedrag aan die gemeente van Philippolis geskuld wat later deur die gemeente van Heilbron aangesuiwer is.
Waardering
duimnael|regs|200px|Ds. Perold was die geliefde leraar van agt gemeente, waarvan Heilbron twee maal. In sy tweede gemeente, Franschhoek, se honderdjarige gedenkboek is van hom getuig: “As innig vrome man het hy die geestelike belange van sy gemeentes op die hart gedra en oral was hy en sy gade geliefd.” J.A. Bosch skryf in Philoppolis se Eeufeesgedenkboek oor ds. Perold se geaarheid en bedieningstyl: “Hy was 'n man met 'n minsame geaardheid, beskeie, opreg, waardig en liefdevol. Hy was 'n uitstekende prediker en sy boodskappe is gekenmerk deur diepe erns en vurige ywer. Die toehoorder het altyd die gevoel gehad dat sy prediking sielsdeursoekend was. Hy het die vermoë gehad om elkeen te voer tot die diepte van skuldbesef, berou en oorgawe aan die Saligmaker, Jesus Christus.” En in Murraysburg se honderdjarige gedenkboek getuig die skrywer: "As 'n innig vrome man het hy die geestelike belange van sy gemeentes op sy hart gedra."
Die nege gemeentes waarin ds. Perold gedien het, was agtereenvolgens:
Anne Birch
Anne Birch (19 Mei 1945 – 9 Augustus 1985) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Gangster's Apprentice (1976), Havoc (1977), en Elise (1985).
Phu Bai Internasionale Lughawe
Phú Bài Internasionale Lughawe (Viëtnamees: Sân bay Quốc tế Phú Bài) is 'n lughawe in Viëtnam. Die lughawe lê 16 km suid van Huế, in die Thừa Thiên-Huế provinsie en is die tuiste van die Viëtnamese lugredery, Vietnam Airlines.
Die lughawe se aanloopbaan is 2670 meter lank. Die lughawe kan 2 miljoen passasiers per jaar hanteer.
Jesse Draper
Jesse Draper (gebore 5 Januarie 1986) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Naked Brothers Band: The Movie (2005), It's a Disaster (2012), en No One Will Know (2012), en in die televisiereeks The Naked Brothers Band (2007).
Dekan-trappe
Die Dekan-trappe is ’n groot eruptiewe provinsie op die Dekan-plato van Indië en een van die grootste vulkaniese gebiede op Aarde. Hulle bestaan uit talle lae gestolde basaltlawa wat altesaam meer as 2 000 m dik is en ’n gebied van 500 000 km² beslaan.
Inez Clough
Inez Clough (1 Maart 1873 – 21 November 1933) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Gunsaulus Mystery (1921), Secret Sorrow (1921), Ties of Blood (1921), en Easy Money (1922).
Dekan-trappe
Geskiedenis
Die Dekan-trappe is tussen 60 miljoen en 68 miljoen jaar gelede aan die einde van die Kryt-periode gevorm. Die grootste deel van die vulkaanuitbarstings het sowat 66 miljoen jaar gelede plaasgevind en sowat 30 000 jaar geduur.
Die oorspronklike gebied wat deur lawa oorvloei is, word geraam op tot 1,5 miljoen km², sowat die helfte van die huidige Indië. Die gebied is tot sy huidige grootte gekrimp deur erosie en plaattektoniek; dit is tans sowat 512 000 km² groot.
Voorgestelde verband met die Shiva-krater
’n Geologiese struktuur bestaan in die seebodem aan die weskus van Indië wat deur sommige beskou word as ’n moontlike impakkrater, die Shiva-krater. Dit is ook sowat 66 miljoen jaar oud, nes die Dekan-trappe. Dié wetenskaplikes glo die impak het die vulkaniese uitbarstings van die Dekan-trappe aan die gang gesit. Die huidige konsensus is egter dat Shiva nie ’n impakkrater is nie.
Cecil John Rhodes
Cecil John Rhodes (5 Julie 1853 – 26 Maart 1902) was 'n Britse mynmagnaat (Randheer), staatsman, ryksbouer en stigter van die kolonie Rhodesië (later Noord- en Suid-Rhodesië, toe Zambië en net Rhodesië en vandag Zambië en Zimbabwe respektiewelik), wat na hom genoem is. Hy was ook eerste minister van die Kaapkolonie.
Student en ondernemer op die diamantvelde
Die boerdery was egter nie suksesvol nie en die ontdekking van diamante asook die stigting van New Rush (Kimberley) was 'n trekpleister wat Cecil en Herbert Rhodes in 1871 na dié sentrum laat verhuis het. Sy eerste pogings om geld te maak het ingesluit delwery, die pomp van water van kleims af en die vervaardiging van ys.
Hierdie ondernemings het floreer, en teen die tyd wat Rhodes 20 jaar oud was, was hy in staat om een van sy belangrikste ideale te verwesenlik, naamlik om aan Oxford Universiteit te gaan studeer. Hy het 'n jaar lank daar gebly, tot 1873, maar is as gevolg van die hervatting van sy longkwaal genoodsaak om na Kimberley terug te keer.
In 1876 was hy weer terug in Oxford as 'n lid van Oriel-kollege en het hy daar gebly tot 1878. In 1877 het hy sy eerste testament opgestel, reeds bedoel om die uitbreiding van Britse mag oor die wêreld aan te moedig. Hy keer na Kimberley terug en weens sy talent as entrepreneur word hy gou een van die rykste persone daar.
Betsjoenanaland
Rhodes het Betsjoeanaland (die huidige Botswana) as 'n belangrike skakel in die sogenaamde "sendelingpad" na die noorde beskou en wou voorkom dat die gebied onder die invloed van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) of Europese moondhede soos Portugal of Duitsland val. Duitse handelaars was in Damaraland bedrywig.
Boere uit die ZAR het oor hul vaag-omlynde wesgrens getrek en hulle in die onopgeëisde gebied gevestig, terwyl Portugal aanspraak gemaak het op die hele gebied tussen Angola en Mosambiek.
Een van die stamhoofde in Betsjoeanaland, Montshiwa, was in stryd met naburige stamme gewikkel en het die hulp van die Transvalers ingeroep. As beloning vir hul bystand het die Transvalers ŉ gebied ontvang waar hulle in 1881 en 1883 die onafhanklike republieke Stellaland en Goosen gestig het. Op aandrang van Rhodes het die Kaapse Regering in 1882 ŉ kommissie aangestel om die grens tussen Griekwaland-Wes, wat in 1880 by die Kaapkolonie ingelyf is, en Betsjoeanaland vas te stel.
In 1884 het die Duitsers begin om Suidwes-Afrika te koloniseer en het 'n protektoraat oor 2 gebiede in Betsjoeanaland uitgeroep. In dieselfde jaar het pres. Paul Kruger van die ZAR 'n proklamasie uitgevaardig waarvolgens die hele gebied van Montshiwa, insluitende Goosen, by die ZAR ingelyf is. Rhodes het gevrees dat die Duitsers en Transvalers die pad na die noorde sou afsny en het by die Britse Hoë Kommissaris aangedring om op te tree.
Die Britse regering het Kruger se proklamasie as strydig met die bepalings van die pas-ondertekende Konvensie van Londen (1884) verklaar en sir Charles Warren met 'n troepemag van 4 000 gestuur om die hele Betsjoeanaland suid van die Malopo as 'n Britse kolonie te annekseer (1885). Die res van Betsjoeanaland is tot 'n Britse protektoraat verklaar. So het Rhodes daarin geslaag om sy pad na die noorde oop te hou en ŉ wig tussen die ZAR en die Duitsers in Suidwes te dryf.
Die eerste ontmoeting tussen Rhodes en Kruger het in 1885 by die Vaalrivier plaasgevind en dit het duidelik geblyk dat hulle in die toekoms verbete teenstanders sou wees. Kruger het onomwonde verklaar dat die ZAR nooit aan Rhodes se federasieskema sou meedoen nie en sy onafhanklikheid tot elke prys sou handhaaf.
Rhodesië
Nadat hy daarin geslaag het om die "Suezkanaal na die noorde" vir Britse uitbreiding oop te hou, het Rhodes sy posisie in Suid-Afrika verder versterk deur die stigting van die Gold Fields of South Africa Company (1887), ŉ maatskappy wat aandele in die Witwatersrandse goudmyne gekoop het en in 1892 reeds meer as ŉ miljoen pond sterk was. In 1887 het 'n nuwe bedreiging vir Rhodes se imperiale planne op die voorgrond getree toe ene P.J. Grobler namens die regering van die ZAR 'n vriendskapsverdrag met Lobengula, koning van Matebele- en Masjonaland, sluit.
Koninklike Australiese Lugmag
Die Koninklike Australiese Lugmag, amptelik die Royal Australian Air Force (afgekort RAAF), gevorm in Maart 1921, is die luggevegstak van die Australiese Weermag. Dit hou die eer as die tweede oudste lugmag ter wêreld, wat as die Australian Flying Corps (AFC) gevorm is op 22 Oktober 1912. Die RAAF bied ondersteuning oor 'n spektrum van bedrywighede soos lugsuperioriteit, presisieslaankrag, intelligensie, toesig en verkenning, lugmobiliteit en humanitêre ondersteuning.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
Lobengula was die seun en opvolger van Silkaats, met wie die Boere sedert die dae van Hendrik Potgieter (1792 - 1852) vriendskapsverdrae gesluit het wat telkens hernuwe is. Met die Groblerverdrag het Lobengula die ZAR toestemming verleen om 'n konsul by sy hoofstat, Bulawayo, aan te stel. Weens die moontlike minerale rykdomme van Matebeleland wou Rhodes Transvaalse indringing in die gebied noord van die Limpopo voorkom.
Fridtjof Nansen
Fridtjof Nansen (*10 Oktober 1861 – †13 Mei 1930) was ’n Noorweegse ontdekkingsreisiger, wetenskaplike, diplomaat en filantroop en wenner van die Nobelprys vir Vrede. Hy was in sy jong jare ’n ski- en ysskaatskampioen en het die span gelei wat die eerste was om die binneland van Groenland in 1888 te deurkruis. Hy het internasionale roem verwerf nadat hy ’n rekord noorderbreedte van 86°14’ bereik het gedurende sy Noordpool-ekspedisie van 1893–1896. Hoewel hy na sy terugkeer na Noorweë afgetree het van ontdekkingsreise, het sy tegnieke van poolreis en sy innovasies in toerusting en klerasie ’n generasie van Arktiese en Antarktiese verkenningstogte beïnvloed.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
Die Konvensie van Londen het geen beperking op die ZAR se noordwaartse uitbreiding geplaas nie, maar Rhodes het dit probeer omseil deur by die Britse Hoë Kommissaris, sir Hercules Robinson, aan te dring dat Brittanje 'n verdrag met Lobengula aangaan. Die keuse vir 'n Britse gesant wat na Lobengula gestuur moes word, het op die sendeling J.S. Moffat geval omdat hy die vertroue van Lobengula geniet het.
Koninklike Australiese Lugmag
Die RAAF het aan meeste van die groot konflikte van die 20ste eeu deelgeneem. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het 'n aantal RAAF-bomwerpers, vegters, verkennings- en ander eskaders aanvanklik in Brittanje gedien, en/of die Desert Air Force geleë in Noord-Afrika en die Middellandse See, terwyl die meerderheid later hoofsaaklik ontplooi is in die Suidwes-Stille Oseaangebied.
Fridtjof Nansen
Nansen het dierkunde aan die Koninklike Frederik-universiteit studeer en later gewerk as kurator by die Universiteitsmuseum in Bergen waar sy navorsing oor die sentrale senuweestelsel van laer seediere hom gehelp het om ’n doktorsgraad te verwerf; dit het ook bygedra om die moderne teorieë van neurologie te vestig. Na 1896 het sy wetenskaplike belangstelling oorgeskakel na oseanografie; in die loop van sy navorsing het hy talle wetenskaplike reise onderneem, hoofsaaklik in die Noord-Atlantiese oseaan, en bygedra tot die ontwikkeling van moderne oseanografiese toerusting. As een van Noorweë se mees prominente burgers het Nansen in 1905 hom uitgespreek oor die Unie tussen Swede en Noorweë en het hy ’n belangrike rol gespeel om Prins Karel van Denemarke te oortuig om die troon van die nuwe onafhanklike Noorweë te bestyg. Tussen 1906 en 1908 het hy gedien as die Noorse verteenwoordiger in Londen waar hy gehelp het met die onderhandeling van die Integriteitsverdrag wat Noorweë se onafhanklike status verseker het.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
In Februarie 1888 het Lobengula met Moffat ŉ ooreenkoms aangegaan waarvolgens hy onderneem het om nie sonder die medewete van die Britse Hoë Kommissaris dele van sy gebied af te staan of verdrae met ander moondhede te sluit nie. Jameson, wat intussen op aandrang van Rhodes sy mediese praktyk laat vaar het, het Lobengula in Bulawayo besoek en die vertroue en vriendskap van die Matebelekoning gewen deur hom van sy jig te genees.
Fridtjof Nansen
In die laaste dekade van sy lewe het Nansen hom hoofsaaklik gewy aan die Volkebond na sy aanstelling in 1921 as die Bond se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge. In 1922 is hy vereer met die Nobelprys vir Vrede vir sy werk ten bate van die ontwortelde slagoffers van die Eerste Wêreldoorlog en verwante konflikte. Onder die inisiatiewe wat hy ingestel het was die Nansen-paspoort vir staatlose mense, ’n sertifikaat wat in meer as 50 lande erken is. Hy het tot sy skielike dood in 1930 gewerk ten gunste van vlugtelinge. Na sy dood het die Volkebond die Nansen Internasionale Kantoor vir Vlugtelinge ingestel om te verseker dat sy werk voortleef. Hierdie kantoor het in 1938 die Nobelprys vir Vrede gewen. Nansen is deur talle nasies vereer en sy naam word herdenk in verskeie geografiese funksies, veral in die poolgebiede.
Gesin en kinderjare
Die Nansens is oorspronklik van Denemarke. Hans Nansen (1598–1667), ’n handelaar, was ’n vroeë ontdekkingsreisiger van die Witseegebied van die Arktiese Oseaan. In sy later lewe het hy hom in Kopenhagen gevestig en in 1654 die burgemeester van dié stad geword. Latere generasies van die familie het tot die middel-18de eeu in Kopenhagen gewoon toe Ancher Antoni Nansen na Noorweë (wat toe nog deur Denemarke regeer is) verhuis het. Sy seun, Hans Leierdahl Nansen (1764–1821) was ’n landdros in die Trondheimdistrik en later in Jæren. Na Noorweë se afskeiding van Denemarke in 1814 het hy die politiek betree as verteenwoordiger vir Stavanger in die eerste Storting. Hy het hom sterk uitgespreek vir die eenwording met Swede. Hy is oorlede na ’n verlammende beroerte in 1821 en het ’n vierjarige seun, Baldur Fridtjof Nansen, die vader van die ontdekkingsreisiger, agtergelaat.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
In Oktober 1888 het Rudd in Bulawayo aangekom en Lobengula oorreed om van sy mineraalregte afstand te doen. Met die sogenaamde Rudd- konsessie het Lobengula in werklikheid feitlik alle seggenskap in sy koninkryk opgesê, hoewel hy self geglo het dat hy daarmee die Blankes slegs toelaat "om 'n gat te grawe". As vergoeding het hy 1 000 gewere, 100 000 patrone, 'n jaarlikse pensioen van 1 200 pond en 'n stoomboot vir plesiervaarte op die Zambezi ontvang.
Fridtjof Nansen
Gesin en kinderjare
Baldur was ’n prokureur wat nie in die openbare oog wou wees nie. Hy het verslaggewer aan die Hooggeregshof van Noorweë geword. Sy tweede huwelik was met Adelaide Johanne Thelka Isidore Bølling Wedel-Jarlsberg van Bærum, ’n niggie van Herman Wedel-Jarlsberg wat gehelp het met die raamwerk vir die Noorse Grondwet van 1814 en later die Koning van Swede se Noorse Onderkoning. Baldur en Adelaide het in Store Frøen, ’n landgoed by Aker noord van die Noorse hoofstad Christiana gaan woon. Die egpaar het drie kinders gehad; die eerste is as baba dood; die tweede, wat op 10 Oktober 1861 gebore is, was Fridtjof Nansen.
Die landelike omgewing van Store Frøen het Nansen se kinderjare gevorm. In die kort somermaande was die hoofaktiwiteite swem en visvang, terwyl die herfsmaande oorheers is deur jag te maak op wild in die woude. Tydens die lang wintermaande is daar geski en Nansen het al begin toe hy slegs twee was op pasgemaakte ski’s. Op 10-jarige leeftyd het hy sy ouers verontagsaam en die skisprong naby Husebyrennet aangedurf. Hierdie uitstappie het byna rampspoedige gevolge gehad omdat die ski’s met die landing in die sneeu gesteek het en Nansen vorentoe gegooi het: “Ek het, kop eerste, ’n boog in die lug gemaak … [T]oe ek afkom is ek tot by my middellyf in die sneeu geboor. Die seuns het gedink dat ek my nek gebreek het maar toe hulle sien daar is nog lewe … het hulle begin lag.” Hierdie insident het nie Nansen se lus om te ski gedemp nie maar hy onthou dat sy pogings oorskadu is deur die skiërs van die bergagtige gebied van Telemark waar ’n nuwe skistyl ontwikkel is. “Ek het agtergekom dat dit die enigste manier is”, het Nansen later geskryf.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
In Oktober 1889 het Rhodes ŉ oktrooi van die Britse regering ontvang vir die stigting van die British South Africa Company (Chartered Company); wat vir die ontsluiting en ontwikkeling van Betsjoeanaland, Matebeleland en Masjonaland verantwoordelik sou wees. Die BSA het onderneem om spoorweë en telegraaflyne aan te lê, myne te ontgin, Britse handel te bevorder en sy beheergebied onder Britse beskerming te plaas. Die noordelike grense van die BSA se gebied is nie duidelik omskryf nie, met die gevolg dat die maatskappy sy beheer ook na die latere Noord-Rhodesië (Zambië) en Njassaland (Malawi) uitgebrei het.
Fridtjof Nansen
Gesin en kinderjare
Op skool het Nansen goed genoeg gedoen sonder om enige spesifieke aanleg duidelik te maak. Studies was sekondêr tot sport of tot verkenningstogte in die woude waar hy “soos Robinson Crusoe” vir weke aaneen geleef het. Deur hierdie ervaringe het Nansen ’n groot mate van selfstandigheid ontwikkel. Hy het ’n talentvolle skiër en baie bekwame ysskaatser geword. Sy lewe is egter onderbreek in die somer van 1877 toe sy moeder skielik oorlede is. Sy vader het die eiendom by Store Frøen verkoop en is met sy twee seuns na Christiania. Nansen se vaardigheid in sport het steeds ontwikkel; op 18 het hy die wêreldrekord vir een myl in skaats gebreek en in die volgende jaar het hy die nasionale veldskikampioenskap gewen. Hy het dit daarna nog 11 keer reggekry.
Cecil John Rhodes
Rhodesië
Met die toestemming van Lobengula het 200 Blanke setlaars deur Matebeleland na Masjonaland gereis, waar hulle in September 1890 Fort Salisbury gestig het. Hulle was vergesel van lede van die berede polisie wat deur die BSA op die been gebring is en was onder leiding van die bekende jagter Fredrick Selous, op wie die skrywer H. Rider Haggard sy karakter Alan Quartermain gebaseer het. Met Salisbury as middelpunt het die Blanke kolonisasie van die gebied begin. Die gebied het aanvanklik as Zambesië bekend gestaan, maar in 1894 het Jameson begin om dit Rhodesië te noem en in die daaropvolgende jaar het die Britse Koloniale Kantoor die naam erken.
Fridtjof Nansen
Student en avonturier
In 1880 het Nansen sy toelatingseksamen vir die universiteit geslaag. Hy het besluit om dierkunde te studeer en het gesê hy het juis dié rigting gekies omdat hy dan in die opelug sou kon wees. Hy het in 1881 aan die Koninklike Frederik-universiteit begin studeer.
Cecil John Rhodes
Matebele-opstand
Die Matebeles van Lobengula het reeds in 1892/93 teen die Blanke indringing in opstand gekom, maar is deur die gewapende magte van Jameson verslaan. Nadat Lobengula in 1893 oorlede is, is die vrede herstel, maar in 1896 het die Matebeles weer in opstand gekom en 'n guerrillastryd teen die Blanke setlaars gevoer. Nuus oor die opstand het Rhodes bereik toe hy vir ondervraging in Londen was en hy het via Egipte na Rhodesië teruggekeer, waar hy daarop aangedring het om persoonlik met die opstandige leiers samesprekings te voer en na hul klagtes te luister.
Hy het daarin geslaag om vrede te bewerkstellig en het ook gepoog om die omstandighede van die setlaars te verbeter en die ontwikkeling van die land te bespoedig. Op sy aandrang is die spoorwegbrug oor die Zambezi naby die Victoria-waterval gebou. Rhodes het groot stukke grond in Rhodesië gekoop en laat ontwikkel tot modelplase vir die opleiding van landboukundiges. In die Matopo-heuwels, naby een van sy plase, het hy die plek ontdek waar Silkaats begrawe is en wat hy "View of the world" genoem het. Hy het versoek dat hy op die plek begrawe moes word. In 1898 het Rhodes weer ŉ direkteur van die BSA geword en die leierskap van die Progressiewe Party in die Kaapkolonie ter bevordering van Britse belange op hom geneem.
Fridtjof Nansen
Student en avonturier
Nansen het nie sy formele studies aan die universiteit voortgesit nie. Hy het eerder op aanbeveling van Collett ’n pos as kurator in die dierkundige departement van die Universiteitsmuseum in Bergen aanvaar. Hy het die volgende ses jaar van sy lewe daar deurgebring — behalwe vir die ses maande sabbatsverlof waartydens hy ’n reis deur Europa onderneem het — en het met leidende figure soos Gerhard Armauer Hansen, ontdekker van die melaatsheidsbasil, en Daniel Cornelius Danielssen, die direkteur van die museum wat dit van ’n dooierige versameling in ’n sentrum vir wetenskaplike navorsing en opleiding omgeskakel het, gewerk. Nansen se gekose studie-area was die onverkende gebied van neuroanatomie, veral die sentrale senuweestelsel van laer seediere. Voordat hy in Februarie 1886 op sabbatsverlof gegaan het, het hy ’n referaat gepubliseer wat sy navorsing tot op datum opgesom het waarin hy genoem het dat “anastomose of bindings tussen verskillende ganglionselle” nie met sekerheid gedemonstreer kon word nie. Hierdie onortodokse beskouing, bevestig deur die gelyktydige ondersoeke van die embrioloog Wilhelm His en die sielkundige August Forel, het Nansen die mede-oprigter van die moderne teorie van die senuweestelsel gemaak. Sy gevolglike referaat, Die struktuur en kombinasie van histologiese elemente van die sentrale senuweestelsel wat in 1887 gepubliseer is, het ook sy doktorale proefskrif geword.
Cecil John Rhodes
Politieke betrokkenheid
Hoewel Rhodes in die Parlement bekend was vir sy sterk pro-Britse idees, het hy tog hoë agting vir die Nederlandssprekende Afrikaners gehad. In 1882 neem hy deel aan pogings om beheer te kry oor die Boerevrybuiters aan die grens van Betsjoeanaland, Stellaland en Goosen.
In 1884 bekom hy sy eerste aanstelling in die Kaapse Kabinet, toe hy vir 'n kort tydperk Tesourier van die Kolonie was. Hy het reeds aandag begin gee aan die uitbreiding van die Britse gesag na die noorde, anderkant die Limpoporivier. Hy het erken dat Paul Kruger sy belangrikste opponent was en het dit sy lewenstaak gemaak om die Boere se pogings om hom in die wiele te ry, te verydel.
Fridtjof Nansen
Beplanning
Nansen het die ingewikkelde organisasie en groot mannekrag wat die ander Arktiese onderneming geverg het, verwerp en in plaas daarvan beplan om met ’n geselskap van slegs ses mense te gaan. Die mense in die geselskap sou self die voorrade op spesiaal-ontwerpte liggewig-sleë trek. Baie van die toerusting, insluitend die slaapsakke, klere en stofies moes ook nuut ontwerp word. Hierdie planne is oor die algemeen nie goed in die pers ontvang nie; een kritikus het geen twyfel gehad dat “indien [die] plan in sy huidige vorm aangedurf word … die kanse tien teen een is dat hy … sy eie lewe en moontlik dié van andere weggooi”. Die Noorweegse parlement het geweier om finansiële ondersteuning te bied en het geglo dat so ’n potensiaal gevaarlike onderneming nie aangemoedig behoort te word nie. Die projek is uiteindelik geloods met ’n donasie van Augustin Gamél, ’n Deense sakeman; die res van die fondse het hoofsaaklik van klein bydraers vanuit Noorweë gekom nadat studente aan die universiteit ’n fondsinsameling gereël het.