cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heinz Guderian
Mobiele oorlogvoering
Gemotoriseerde troepe was die sleutel tot die deurbraak, en tot die 1920's was die mate van motorisasie wat nodig was, nie beskikbaar nie. Sowjetse maarskalk Mikhail Toekhachefskij het hierdie idee nagestreef, maar hy is tydens Stalin se "Groot Opruiming" van Sowjetse militêre leiers in 1937 ter dood veroordeel.
Guderian was die voorste pleitbesorger in Duitsland van die aanwending van motorisasie en tenks, en van die gebruik van gepantserde magte in diep penetrasieoperasies. Hy word beskou as die hoofargitek van Duitsland se tenkeenhede.
Guderian ontwikkel en bepleit die strategie om gepantserde formasies op die punt van aanval (der Schwerpunkt) en diep penetrasie te konsentreer. In Achtung Panzer het hy beskryf wat hy geglo het as noodsaaklike elemente vir 'n suksesvolle tenkaanval: verrassing, ontplooiing in massa en geskikte terrein. Hy het gepantserde afdelings voorgestel waarin gemotoriseerde infanterie en artillerie saam met tenks sou werk om 'n beslissende sukses te behaal. In sy memoires Panzer Leader het hy geskryf dat hy reeds in 1929 "oortuig is dat [...] dit verkeerd sou wees om tenks in infanterie-afdelings in te sluit: wat nodig was, was gepantserde afdelings wat al die ondersteunende eenhede sou insluit wat nodig sou wees om te veg met volle effek."
Nadat Hitler aan bewind gekom het en Duitsland begin herwapen het, was Guderian bemagtig om sy idees in werking te stel.
Guderian het geglo dat onder die elemente wat nodig was vir sukses, bevelvoerders van mobiele magte in staat moet wees om met mekaar en hul sub-eenhede te kan kommunikeer. Guderian het in 1933 daarop aangedring dat Duitse tenks toegerus word met radio's en interkoms om elke tenkkommandant in staat te stel om met sy bemanning en ander tenks in sy peloton en kompanjie te kommunikeer. In elke individuele Duitse tenk het die tenkbemanning as 'n span gewerk, en die tenkkommandant kon met elke bemanningslid kommunikeer. Daarbenewens het Duitse tenks kollektief as spanne gewerk, wat wedersydse beskerming en verhoogde effektiewe vuurkrag verseker het. Hermann Balck het gesê: "Die deurslaggewende deurbraak in moderne militêre denke het met Guderian gekom, en dit het nie net in tenks gekom nie, maar in kommunikasie." Van Guderian se bydraes het Balck as van die belangrikste beskou as die vyfman tenk bemanning, met 'n toegewyde radio-operateur in die romp van die tenk en die organisasie van seinafdeling om die bevelvoerder in staat te stel om die groep van enige eenheid af te beheer. Dit het die beheer van die divisie moontlik gemaak, wat noodsaaklik was vir mobiele oorlogvoering. Die Duitse oorwinnings van 1939 tot 1941 was nie te danke aan beter toerusting nie, maar as gevolg van beter taktieke in die gebruik van die toerusting, en beter bevel en beheer wat die Duitse tenkmagte toegelaat het om teen 'n baie vinniger tempo te funksioneer.
Pole
Guderian het die XIX Korps tydens die inval van Pole gelei. Hierdie korps bestaan uit 'n tenkafdeling en twee gemotoriseerde infanterie-afdelings. Guderian het sy korps in die Slag van Wizna en die Slag van Kobryn gelei. In elk van hierdie het hy sy teorieë van vinnige maneuver laat vaar en was hy baie suksesvol met die gebruik van tenks om 'n sappeurkompanjie te ontplooi wat die meerderheid van die Poolse bunkers by Wizna suksesvol opgeblaas het. Hy het ook groot politieke insig getoon in die slag van Kobryn beleef deur die inisiatief na die Sowjetunie oor te dra.
Ná die afhandeling van die veldtog in Pole is die tenkmagte na die weste oorgeplaas om voor te berei vir die volgende stel operasies. Die vier ligte afdelings het geblyk dat hulle onvoldoende vuurkrag gehad het en hulle is versterk tot volle tenkafdelings, waarvan een aan Erwin Rommel gegee is. Met hierdie verandering het die totale getal tenkafdelings in die leër op tien gestaan. Guderian het voortgegaan om te werk in die ontwikkeling van die tenkelemente. Hans von Luck van die 7de tenkeenheid het in sy memoires gesê: "In die middel van Februarie is ons na Dernau op die Ahr oorgeplaas, dus feitlik in die westelike front. Rommel het elke eenheid besoek. Hy het ons vertel dat hy trots was om die tenkdivisie te lei. Guderian het ook gekom om te inspekteer en met ons te praat. 'Jy is die kavallerie' het hy ons vertel. 'Jou werk is om deur te breek en aan te hou beweeg'.
Frankryk
In die beplanning vir die inval van Frankryk het Guderian die verandering in die aanvalplan ondersteun van 'n massiewe inval deur die Lae Lande na die Manstein-plan wat die gewig van die gepantserde formasies na die Ardenne verskuif. Guderian se korps het die leiding geneem en was in drie dae deur die Ardenne en oor die Maas. Hy het die aanval gelei wat die Franse lyne by Sedan verbreek het, wat 'n algemene ineenstorting van die Franse verdediging tot gevolg gehad het. Sy leiding van die tenkformasies het hom die bynaam "Der Schnelle Heinz" (Vinnige Heinz) laat bekom. Guderian se tenkgroep het die "wedloop na die see" gelei wat die geallieerde leërs in twee verdeel het, die Franse leërs en die British Expeditionary Force (BEF) in Noord-Frankryk en België ontneem van hul brandstof, kos, onderdele en ammunisie. Gekonfronteer met bevele van angstige-bevelvoeders om op een geleentheid te stop, het hy daarin geslaag om sy opmars voort te sit deur te verklaar dat hy 'n 'verkenning in mag' gedoen het, maar was uiteindelik verhoed om die geallieerde magte omring in Duinkerken aan te val deur die Duitse opperbevel.
Sowjetunie
In 1941 was Guderian in bevel van Panzergruppe 2, ook bekend as Panzergruppe Guderian, tydens Operasie Barbarossa, die Duitse inval van die Sowjetunie. Die eenheid is later herontplooi as die Tweede Tenkleër. Op 17 Julie 1942 was hy die 17de ontvanger van die Eikeblare balkie op sy voorheen toegekende Ysterkruis, vir sy aandeel in die besetting van Smolensk, die vorige jaar. Hy is beveel om sy magte suid te draai om die Sowjetse magte in die suide te omsingel. Dit was deel van Operasie Wotan, die finale aanval op Moskou. Hy het teen dié bevel geprotesteer.
Na voltooiing van die omsingeling en die Slag van Kiëf was Guderian beveel om in die middel van September 1941 op te mars na Moskou. Met die winter wat vinnig nadergekom het, het die beweging groot risiko's vir sy magte ingehou deur hulle bloot te stel aan teenaanvalle. Hy is beveel om in elk geval voort te gaan. Die offensief het verswak, en hoewel verskeie eenhede onder Guderian se bevel dit tot die buitewyke van Moskou gemaak het, het die stad in Sowjetse beheer gebly. Die Sowjetunie het toe 'n teenaanval geloods wat die Duitse troepe teruggedryf het en 'n algemene ineenstorting het gedreig.
Guderian was nie toegelaat om sy magte terug te trek nie, maar is in plaas daarvan beveel om "vas te staan", om hulle almal in hul destydse posisies te behou. Hy betwis daardie bevel, persoonlik met Adolf Hitler se hoofkwartier, maar dit is nie verander nie. Na die terugkeer na die front het Guderian in elk geval 'n reeks onttrekkings gedoen, en het dus die bevele nie direk gehoorsaam nie. 'n Reeks geskille met Generalfeldmarschall Günther von Kluge, die bevelvoerder van die Groep Middel, het gevolg. Na 'n finale botsing met Kluge het Guderian gevra om van sy bevel onthef te word, en op 26 Desember 1941 is hy onthef, saam met veertig ander generaals. Hy is na die reserwemag oorgeplaas. Guderian het gevoelens oor die saak teen Kluge gehad, aangesien hy van mening was dat Kluge gefaal het om hom te ondersteun.
In September 1942, toe Erwin Rommel in Duitsland van gesondheidsprobleme herstel het, het hy Guderian aan die Oberkommando der Wehrmacht (OKW – Hoë bevelstruktuur van die gewapende magte) voorgestel as die enigste man wat geskik is om hom in Afrika te vervang. Die reaksie van OKW het dieselfde nag teruggekom: "Guderian word nie aanvaar nie."
Inspekteur-generaal van die gewapende magte
Ná die Duitse nederlaag by Stalingrad het Hitler agtergekom hy het Guderian se kundigheid nodig. Hy het Guderian persoonlik versoek om 'n nuwe posisie as "Inspekteurgeneraal van die gewapende magte" op te neem. Guderian het 'n aantal voorwaardes gehad om te verseker dat hy die nodige gesag sal hê om sy pligte uit te voer. Hitler het ingestem tot hierdie voorwaardes en op 1 Maart 1943 is hy aangestel in die nuutgeskepte posisie. Sy verantwoordelikhede was om toesig te hou oor die herbou van die verswakte tenkmagte, om toesig te hou oor die ontwerp en produksie van tenks, en die opleiding van die Duitse tenkmagte. Hy moes Hitler adviseer oor hul gebruik. Sy nuwe posisie het hom in staat gestel om baie van die Nazi-burokrasie te omseil en direk aan Hitler te rapporteer.
Guderian was gekant teen 'n aantal offisiere in die Wehrmacht wat nie die omvang van hul eie mag en invloed wou beperk nie. Hermann Balck, wat saam met Guderian by die inspektoraat van mobiele troepe gewerk het, het gesê: "Guderian was altyd in konflik met almal anders. Hy was baie moeilik om mee saam te werk, en dit is 'n huldeblyk aan die Duitse leër, sowel as Guderian se eie merkwaardige vermoëns, dat hy in staat was om so hoog te styg in die Duitse leër." Die primêre area van weerstand teen Guderian het van die artillerie tak gekom. In 'n poging om Guderian se invloed te beperk, is 'n byvoeglike naamwoord bygevoeg tot sy areas van toesig, wat die term "aanvalskanonne" verander, wat 'n toenemend belangrike bron van vuurkrag vir die tenkeenhede geword het, tot "swaar aanvalskanonne" wat baie meer beperk was. Hierdie kwalifikasie het die Stug III, Wespe en Hummel van Guderian se gesag verwyder, wat beteken dat 90% van die aanvalskanonproduksie, opleiding en gebruik buite sy invloed sou wees.
Unternehmen Zitadelle, die laaste groot Duitse offensiewe operasie in die ooste, was 'n poging van die Duitse weermag om die inisiatief te herwin. Die planne van die operasie was bekend aan die Sowjetse verdedigers, wat maande bestee het om 'n verdediging in diepte te bou om die krag van die aanvallende tenkeenhede te tap. Die operasie het twee van die drie beginsels geskend vir suksesvolle tenkoperasies wat Guderian in Achtung – Panzer! uitgelê het, naamlik dat die terrein vir die operasie gekies moes word wat oop was en nie waar swaar verdediging opgebou is nie. Tweedens, en nog belangriker, moes die aanval op 'n manier wat die verdedigers verras het, gedoen word. In die lig van die ooglopende swaar verdediging was die Sowjetunie voorberei vir die aanval. Die operasie was 'n duidelike misbruik van die tenkvermoeëns. Die gevolg sou wees 'n beduidende verswakking van die Duitse pantsermagte, magte wat Guderian probeer het om te herbou. In 'n gesprek met Hitler op 14 Mei 1943 wys Guderian op die nutteloosheid van die operasie en vra: "My Führer, waarom wil jy hoegenaamd hierdie jaar in die Ooste aanval?" Hitler het geantwoord: "Jy het heeltemal reg. Wanneer ek aan hierdie aanval dink, draai my maag oor." Guderian het gesê: "In daardie geval is jou reaksie op die probleem die regte een. Los dit."
Toe generaal Wilhelm Keitel, die hoof van die OKW, die politieke belangrikheid van die offensief verklaar het, het Guderian opgemerk: "Hoeveel mense dink jy weet selfs waar Kursk is? Dit is 'n saak van diepgaande onverskilligheid vir die wêreld of ons Kursk hou of nie ... "
Die aanval, wat oorspronklik beplan is om in Mei te begin, is tot Julie uitgestel. Dit duur 'n week voor die Sowjetse druk op die Orel in die noorde en die noodsaaklikheid om te reageer op die geallieerde inval in Sisilië het daartoe gelei dat die operasie gestaak word. Die Sowjetunie het toe die inisiatief geneem, wat hulle vir die res van die oorlog gehou het.
In sy rol as Inspekteur-generaal van gewapende magte het Guderian opgemerk dat Hitler geneig was om te eksperimenteer met te veel ontwerpe, eerder as om 'n effektiewe ontwerp te vind en dit in groot getalle te produseer. Hy het geglo dit het gelei tot logistieke en herstelprobleme vir Duitse magte in die Sowjetunie. Guderian sou die produksie van groter getalle Panzer IVs en Panthers verkies het, en minder moeite spandeer aan sulke projekte soos die Jagdtiger, die Panzer VIII Maus-supertenk, en die Schwerer Gustav 800 mm-spoorwegkanon.
Hoof van Staf van die Leër
Op 21 Julie 1944, nadat die 20 Julie-komplot misluk het om Hitler te vermoor, waarin Guderian geen direkte betrokkenheid gehad het nie, is Guderian aangestel as Stafhoof van die Leër. Hy volg Kurt Zeitzler op wat op 1 Julie die pos ontruim het na verskeie konflikte met Adolf Hitler.
Later lewe en dood
Guderian en sy personeel het op 10 Mei 1945 aan die Amerikaanse magte oorgegee. Hy was 'n Amerikaanse krygsgevangene tot met sy vrylating op 17 Junie 1948. Sy optrede is ondersoek en geen aanklagte is teen hom gebring nie. Na die oorlog is hy dikwels genooi om vergaderings van Britse veterane groepe by te woon, waar hy vorige gevegte met sy ou vyande ontleed het. Gedurende die vroeë 1950's was Guderian een van die militêre adviseurs wat gehelp het met die vestiging van Wes-Duitsland se Bundeswehr, wat vandag die weermag van Duitsland is.
Guderian is op 14 Mei 1954 op 65-jarige ouderdom oorlede in Schwangau naby Füssen in (Suid-Beiere) en is begrawe in die begraafplaas Hildesheimer Straße in Goslar (Nedersakse).
Alex Wolff
Alex Wolff (gebore 1 November 1997) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hair Brained (2013), Coming Through the Rye (2015), Patriots Day (2016), en Hereditary (2018).
Preity Zinta
Preity Zinta is 'n Indiese model en aktrise. Sy is beroemd vir die rolle wat sy in Bollywood se Hindi-rolprente speel. Sy het ook in 'n paar Engelse, Pandjabi- en Telugu-rolprente gewerk. Nadat sy 'n graad in kriminele sielkunde verwerf het, het sy in 1998 haar debuut in die rolprent Dil Se gemaak. Daarna het sy, in dieselfde jaar, 'n rol in die rolprent Soldier vertolk. As gevolg van hierdie optredes, verdien Zinta 'n Filmfare-toekenning vir die Beste Vroulike debuut. Later is sy vir haar rol as 'n tiener enkelma in Kya Kehna erken. Zinta het dus haar loopbaan in die rolprentbedryf met 'n verskeidenheid van karakterrolle gevestig. Haar rolprentrolle, saam met haar TV-persoonlikheid het die konsep van 'n heldin in die Hindirolprentwêreld verander; sy het heelwat toekennings daarvoor ontvang.
Albert Salmi
Albert Salmi (11 Maart 1928 – 22 April 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Brothers Karamazov (1958), Escape from the Planet of the Apes (1971), Caddyshack (1980), en Dragonslayer (1981).
Growweblaarkatsnorbosse
Die Growweblaarkatsnorbosse (Rotheca myricoides) is 'n struik of klein boompie en groei op klipperige plekke en ruigtes in bosveld, vanaf die suide van KwaZulu-Natal deur eSwatini en weswaarts tot by Mahikeng. Dit groei ook in die sentrale deel van Zimbabwe. Die blare is eindstandig gebondel en twee solank as wat hulle breed is. Hulle het 'n fluwelige bokant, wollerige onderkant en spitslopende basis wat in die blaarsteel afloop.
Aplysina alcicornis
Aplysina alcicornis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Pinheiro, Hajdu & Custodio.
DeLane Matthews
DeLane Matthews (gebore 7 Augustus 1961) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Evasive Action (1998) en in die televisiereekse General Hospital (1963), Dave's World (1993), en Nip/Tuck (2003).
Raymond Cannon (akteur)
Raymond Cannon (1 September 1892 – 7 Junie 1977) was 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Red Wine (1928), Joy Street (1929), en Samurai (1945).
Slag van Magersfontein
Die Slag van Magersfontein het 'n beroemde oorwinning geword vir die Boeremagte tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Hierdie slag het een van 'n driestuks neerlae deur die Britse magte (saam met Colenso en Stormberg) uitgemaak wat in Brittanje as die Swart Week bekend gestaan het. Die slag het gevolg na drie opeenvolgende nederlae (Belmont, Graspan en Twee Riviere (aan die Engelse bekend as die slag van Modderrivier) wat deur die Boeremagte gelei is in hul poging om Lord Methuen se opmars om Kimberley te ontset, te stuit. Die slagveld is naby die N12 nasionale pad.
Aanloop tot die geveg
Die geveg het gevolg op die veldslae by Belmont en Graspan waar die Boere die tradisionele gevegstaktiek gebruik het deur die hoër grond in te neem. Generaal De la Rey (wat betrokke was by die beplanning van Magersfontein) het egter hieruit geleer dat die hoë grond die aanvalsmag bevoordeel het deurdat die koppe 'n duidelike teiken vir grofgeskut was en selfs belangriker dat die hoek van vuur dit moeiliker gemaak het om voldoende verliese toe te dien om 'n aanval te stuit. De la Rey het daarop sy taktiek aangepas en hierdie lesse toegepas met die keuse van sy volgende verdedigingslinie by die sameloop van die Modder- en Rietriviere. Hier het sy burgers hulself in loopgrawe en skuilgate ingegrawe sowat 50 tot 100 meter aan die voorkant van die rivier met die opgeblaasde spoorbrug as die middelpunt van die linie. Tydens die veldslag op 28 November is die Britse magte gevoelige verliese toegedien maar die regterkantste flank van die verdediginglinie is oorrompel en is die Boeremagte genoodsaak om hulle posisies in die nag te ontruim.
'n Hewige rusie oor waar om volgende in te grawe en te veg het tussen Generaal De la Rey en Generaal Piet Cronje ontstaan. Generaal Cronje was ten gunste daarvan om die heuwels by Spytfontein in te neem, maar De la Rey was van mening dat grondvlak verdedigingsposisies by Magersfontein meer doeltreffend sou wees. De la Rey het geredeneer dat Spytfontein te kwesbaar was vir 'n Britse artillerie-aanval vanaf die Magersfontein koppies. Die dooiepunt tussen die twee generaals is deur President Steyn, wat De la Rey se taktiek gesteun het, gebreek tydens 'n krygsraad wat op 4 Desember gehou is.
Voorbereidings vir die geveg
Die Boeremagte het die 9th Lancers wat die Magersfonteinkoppe as verkenningspos gebruik het, gedwing om die posisie te ontruim, wat dit vir die Britse magte moeiliker gemaak het om die Boere se posisies te verken. Die Boere se verdediginglinie het gestrek vanaf die westekant van die spoorlyn by Langberg deur Magersfontein tot by Mossdrif aan die suidoostekant van die Modderrivier. Van die verdedigingsposisies veral by Langberg was op hoë grond geleë met die grootste deel daarvan op grondvlak. Die verdedigingsposisies het hoofsaaklik uit grondwalle, skanse (lae klipmure) en 'n enkelry loopgrawe naby die suidwestelike voet van Magersfonteinkop bestaan. 'n Gaping in die verdedigingslinie net oos van Magersfonteinkop het ontstaan omdat die Boeremagte genoop was om hulle magte te konsentreer op die mees waarskynlikste aanvalspunte (flankaanvalle). Die Britse bombardement van Magersfonteinkop op die negende en tiende Desember het dit egter duidelik laat blyk dat Magersfonteinkop die middelpunt van die aanval sou wees. Die bombardement het ook nie die gewenste demoraliserende impak op die boeremagte gehad nie omdat dit hoofsaaklik op die kop self gekonsentreer was en slegs 3 burgers is gewond ten spyte van die feit dat soveel as 31 kanonne op die tiende op die kop losgebrand het. Daar is toe begin om die gaping met sandsakke te versterk en hierdie werk was skynbaar nog onderweg toe die geveg begin het. Daar bestaan egter onsekerheid oor die omvang van die sandsakskanse tydens die geveg.
Hierdie frontaanvalstaktiek van Methuen is deur Wauchope bevraagteken maar hy het geen ondersteuning van die ander senior Britse offisiere (Pole Carew en Colville) gekry nie. Die Boeremagte was egter voorbereid en op die nag van die tiende het hulle brandwagte voor die linie geplaas om hulle te waarsku as 'n Engelse opmars bespeur sou word. Een van hierdie groepe in die voorhoede was die Skandinawiese vrywilligers onder bevel van kaptein Flygare. Hulle het 'n waarnemingspos op "Horse Artillery Hill" beman wat hulle in staat sou stel om 'n opmars na "Scrub Ridge" te hoor.
Die veldslag
regs|duimnael|320px|Die [[Skandinawiese monument ter nagedagtenis aan die lede van die Skandinawiese Korps wat te Magersfontein gesneuwel het. Die inskrywing lees:Hulle kon nie retireer, hulle kon slegs sneuwel. -- Ter nagedagtenis aan die Skandinawiërs wat hier gesterf het.]] Majoor George Benson het die bevel gekry om die Highland Brigade te lei na 'n punt sowat 700 meter suid van Magersfontein se suidpunt (spur) en om die punt omstreeks drieuur die oggend te ontplooi vir 'n aanval net voor eerstelig. Die beroemde Black Watch regiment was aan die voorhoede van die opmars en sou die heel regterkantste flank van die aanval uitgemaak het met die Seaforths aan hulle linkerflank en die Argyll en Sutherland Highlanders aan die Seaforths se linkerkant. Drie Infanterie artillerie batterye en 'n berede artillerie battery sou artillerie ondersteuning verskaf het. Die Britse kolonne het in geslote gelid gemarsjeer wat meegebring het dat sowat 3500 man in 'n gebied so min as 40 meter diep en 160 meter breed ingepas is.
'n Donderstorm gedurende die nag het die Britse opmars vertraag en ook veroorsaak dat hulle sowat 500 meter te ver links vanaf die beoogde ontplooiingspunt was. Ten spyte van majoor Benson se aanbeveling aan Wauchope om die manne te ontplooi het Wauchope besluit om voort te marsjeer. 'n Ry swarthaak-bosse het hulle opmars verder vertraag en eers nadat die Black Watch hulle pad daardeur oopgebeur het, het Wauchope die bevel gegee om te ontplooi. Om vir die afwyking te vergoed het Wauchope die Seaforths beveel om die posisie regs van die Black Watch in te neem en die Argyll- en Sutherland Highlanders om verder regs van hulle te ontplooi. Baie van die manne het egter in die donker van hulle eenhede afgedwaal en sou onbewus gewees het van die veranderinge in die planne en het waarskynlik bygedra tot die verwarring tydens die gebeure wat daarop gevolg het.
Die Boere se brandwagte sou ongetwyfeld die opmars gehoor het en het hul medeburgers gewaarsku dat die Britse opmars onderweg was. Dis onseker watter gebeurtenis die Boereskuts laat losbrand het. Sommiges reken dit was die klank van bajonette wat gemonteer is wat die Boere oortuig dat die Britte naby genoeg gekom het en daar word vertel dat 'n lantern op die kop uitgedoof as teken om te begin vuur. Conan Doyle sê in sy boek dat 'n Boer wat by die geveg betrokke was aan hom gesê het dat dit die klank van verklikkers (blikkies wat aan drade gebind was) wat hulle laat skiet het. 'n Hewige vuur is op die Britse troepe losgelaat veral vanaf die Kroonstad- en Hoopstadkommando's wat in loopgrawe skaars 400 m voor die Britte ingegrawe was. Chaos het in die Britse kolonne ontstaan en baie van die troepe is binne die eerste paar minute van die geveg getref (volgens Conan Doyle soveel as 700 binne die eerste 5 minute). Wauchope het die Black Watch saam met 'n groep van die Seaforths beveel om die "gaping" en die sandsaklinie te storm maar kon nie meer as 40 m vorder nie en het groot verliese in die proses gelei. Generaal Wauchope en kolonel Coode van die Black Watch het ook binne die eerste paar minute van die geveg gesneuwel. Teen hierdie tyd het dit al begin lig word en het die verliese begin toeneem onder die vegtende voorhoede wat op die grond met min beskutting neergepen was. Onder die agterhoede wat nog besig was met ontplooiing het paniek uitgebreek en het sowat 250 m teruggeval.
Die Skandinawiese Korps wat agter klein rotse en skanse ingegrawe was op 'n voorwaartse verkenningspos wat later deur die Engelse "Horse Artillery Hill" gedoop was, het hulself aan die regterkantste flank van die Highlanders bevind. Toe die Highlanders begin terugval en in hulle rigting begin uitwyk het, het hulle hewig losgebrand op die Highlanders. Hulle posisie is bestorm en omdat hulle geïsoleer geraak het van die ander Boeremagte is hulle oorweldig en is die korps geheel en al uitgewis ('n Monument ter nagedagtenis aan hierdie dapper vegters staan vandag daar op "Horse Artillery Hill").
Belgiese Grand Prix
Sedert sy ingebruikneming is Spa-Francorchamps bekend vir sy onvoorspelbare weer. Op 'n stadium in sy geskiedenis het dit elke jaar gereën by die Belgiese Grand Prix vir twintig jaar opeenvolgend. Renjaers bevind hulself soms op 'n skoon, droë deel van die baan, net om op 'n ander deel reën en 'n glibberige oppervlak te ondervind.
Slag van Magersfontein
Die veldslag
Op hierdie stadium toe dit duidelik word dat die Langberg deel van die linie geen bedreiging in die gesig gestaar het nie, het die Potchefstroom-kommando onder bevel van genl. Andries Cronje hulle posisies ontruim en onder leiding van genl. Naas Ferreira agter "Scrub Ridge" posisie ingeneem om sodoende die Vrystaatse kommando's te versterk. 'n Dapper teenaanval deur Ferreira is toe begin om besit te neem van die grond tussen die Highlanders by "Horse Artillery Hill" en "Scrub Ridge" en die Highlanders wat voor die loopgrawe vasgepen was onder hewige bombardement van kanonne waarvan die vuur deur verkenners in 'n balon gerig is. (Baie kritiek is uitgespreek oor Methuen se besluit om die aanval te loods voordat die balon in plek was om die Boereposisies te kon bespied.)
'n Poging van luitenant-kolonel Hughes-Hallet om hierdie dreigende wig wat Ferreira se aanval in die linies toe te stop is verkeerdelik deur die Highlanders as 'n algemene onttrekking geïnterpreteer en het hulle oraloor op die vlug begin slaan. Hierdie aksie het die Boere 'n uitstekende teiken verskaf en die Highlanders is verdere gevoelige verliese toegedien. Die Boere se 75 mm Kruppkanon bo-op Magersfonteinkop wat die heeldag stil was het ook op die stadium losgebrand en verdere chaos en verwarring onder die Highlanders gesaai. Die oorblywende Highlanders het agter "Headquarters Hill" stelling ingeneem en rondom 4 nm. het die slagveld stil geword. Die Britse gewondes voor die loopgrawe is deur die Boere toegelaat om sonder hulle wapens die veld te verlaat en die Britse Mediese Korps het die grootste deel van die nag gespandeer om dooies en gewondes van die veld te verwyder. Die Britte het egter nie onttrek nie in die hoop dat die Boeremagte soos by Magersfontein in die donker sou onttrek. Dit het egter nie gebeur nie en 'n algemene skietstilstand is rondom 9 vm. op die oggend van die 12de verklaar sodat gewondes wat hulself nog steeds op die slagveld bevind het verwyder kon word. Teen namiddag moes Lord Methuen noodgedwonge die neerlaag aanvaar en het hy na Modderrivierstasie teruggetrek.
Nadraai
Hierdie neerlaag saam met die nederlae by Stormberg en Spioenkop het gelei tot 'n verandering in die Britse bevelstruktuur deurdat veldmaarskalk Lord Roberts Generaal Sir Redvers Buller as opperbevelvoerder van die magte in Suid-Afrika vervang het. Generaal Cronje en De la Rey se struwelinge het ook gelei tot laasgenoemde se verplasing na die Colesberg-gebied en hy is deur Generaal Christiaan de Wet vervang.
Medaljes en toekennings
Luitenant H.E.M. Douglas van die Britse Mediese Korps het die Victoriakruis verwerf vir sy omsien na gewondes onder hewige vuur. Korporaal J Shaul het ook 'n Victoriakruis verwerf vir soortgelyke dade. Kaptein E.B. Towse van die Gordon Highlanders wat die dodelik gewonde Kolonel Downman op sy rug van die veld afgedra, het saam met 'n vlagsersant Nelson en 'n onderkorporaal Hodgson wat hom ondersteun het, die Distinguished Conduct Medal verwerf. Towse het later die VC verwerf tydens 'n skermutseling by Taba'Nchu waar hy verblind is.
Die Boeremagte het ten tye van die oorlog geen formele militêre toekennings gemaak nie.
Richard Cansino
Richard Elias Cansino (gebore 10 Augustus 1953) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ninja Scroll (1993), Rise of the Planet of the Apes (2011), Chronicle (2012), en Dawn of the Planet of the Apes (2014).
Poppiesbos
Die Poppiesbos (Paranomus longicaulis) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Paranomus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die oostelike Langeberg vanaf Garciapas tot die Attakwaskloof.
Die struik word tot 2.5 m hoog en blom hoofsaaklik van September tot Desember. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word twee maande nadat die plant geblom het ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei in sandsteen grond op hoogtes van 400 - 600 m.
Hillary Anne Matthews
Hillary Anne Matthews is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Blackout en in die televisiereekse New Girl (2011) en Dirtbags (2017).
Chausie
Die Chausie is ’n kortharige, hibridiese katras. Dit word in Engels ook soms Jungle Curl, Stone Cougar of Mountain Cougar genoem.
Geskiedenis
Die Chausie is ’n hibride tussen die huiskat (Felis catus) en die moeraskat (Felis chaus). Die huiskat wat die meeste gebruik word vir die teling van die Chausie is die Abessiniese kat omdat hy dieselfde voorkoms en aktiewe gewoontes as die moeraskat het, hoewel hy baie kleiner is.
Chausies is in die 1960's en 1970's die eerste keer geteel. Hulle het in 1995 registrasiestatus by The International Cat Association (TICA) gekry. In 2001 is die kat se status so verander dat net diere wat drie geslagte (F3) of verder verwyder is van die wilde kat in skoue toegelaat is. In 2003 is dit verander na Gevorderde Nuwe Ras.
Beskrywing
Vanweë die wisselende groottes van die ouers kan ’n Chausie tussen 6,5 en 10 kg weeg. Die mannetjies is groter as die wyfies. Hul lywe is lank en lenig. Hulle het drie kleure: bruin strepies, effeswart en sout-en-peperkleurig. Die oë moet verkieslik goud of geel wees, maar neutbruin en liggroen word ook aanvaar. Die ore is merkbaar spesiaal – groot en beweeglik.
Die katte is besonder aktief, lojaal en hou van ander troeteldiere.
Kirk B. R. Woller
Kirk B. R. Woller is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Minority Report (2002), Hulk (2003), Poseidon (2006), en Resident Evil: Extinction (2007).
BSV Kickers Emden
BSV Kickers Emden is 'n Duitse sokkerklub uit die hawestad Emden in die deelstaat Neder-Sakse. Die klub is in 1946 deur sokkerspelers opgerig as plaasvervanger vir klubs wat aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die Geallieerdes opgehef is. Van hierdie klubs was die mees prominente die sokkerafdeling van die gimnastiekklub Emder Turnverein wat in 1861 gestig is.
Die klub word beskou as die vlagskip-sokkerspan van Oos-Friesland.
Roelf Britz
Roelf Britz (*1906– † onbekend) was ’n Afrikaanse skrywer van romans oor veral die lewens van mynwerkers.
Lewe en werk
Roelf Britz is in 1906 in Petrusburg gebore as een van veertien kinders. Hy word groot in die Petrusbrug distrik en verhuis dan op twaalfjarige ouderdom na Bultfontein in die Vrystaat, waar hy matrikuleer. Na skool begin hy by ’n prokureur op Bultfontein werk. Nadat hy tien jaar op Bultfontein deurgebring het, verhuis hy saam met sy ouers na Brandfort. Vir sestien maande slaag hy nie daarin om werk te kry nie, selfs nie toe hy feitlik elke naweek Bloemfontein toe gaan om ook daar te probeer werk vind nie. Uit moedeloosheid gaan hy dan na die Rand toe, waar hy in 1929 in die Witwatersrandse goudmyne begin werk. Later word hy ’n mynkaptein. Hy is getroud en woon in Krugersdorp.
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Georges Auric
Vroeë Lewe en opvoeding
Georges Auric het op 'n jong ouderdom met sy musikale loopbaan begin, en op die ouderdom van twaalf 'n opvoering gegee by die Société musicale indépendante. Verskeie van sy liedere is die jaar daarna opgevoer deur die Société Nationale de Musique.
Auric het musiek by die Parys Konservatoria gestudeer, sowel as komposisie saam met Vincent d'Indy en Albert Roussel by die Schola Cantorum de Paris.
Nadat hy erkenning ontvang het as 'n "wunderkind" in beide komposisie en klavieropvoerings, het hy 'n protégé van Erik Satie gedurende die volgende dekade geword. Gedurende die 1910s en 20s was hy 'n aansienlike bydraer wat avant-garde musiek in Parys betref en was hy in groot mate beïnvloed deur Cocteau en die ander komponiste van Les Six.
Loopbaan
Auric se vroeë werke was gekenmerk deur 'n reaksie teen die musikale establishment, en die gebruik van verwysingsmateriaal. Om die rede, asook sy assosiasie met Cocteau en Satie, was Auric deur die musiekkritikus Henri Collet in die Les Six groep geplaas. Hy was ook vriende met die kunstenaar Jean Hugo.
Hy het saam met die ander vyf komponiste 'n stuk bygedra tot L'Album des Six. In 1921 het Cocteau hom gevra om die musiek vir sy ballet, Les Mariés de la tour Eiffel te skryf. Hy het min tyd gehad om by alles uit te kom, en dus het hy sy mede-komponiste wat deel uitgemaak het van Les Six gevra om ook musiek vir die ballet te skryf.
Will Sampson
Will Sampson (27 September 1933 – 3 Junie 1987) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975), The Outlaw Josey Wales (1976), The White Buffalo (1977), en Poltergeist II: The Other Side (1986).
Georges Auric
Loopbaan
Almal behalwe Louis Durey het ingestem. Gedurende die tyd, het hy sy een-deel opera, Sous le masque (1927) ('n vroeëre opera, La Reine de coeur (1919), is verlore) geskryf. Dit was ook in 1927 dat hy die Rondeau bygedra het vir die kinderballet L'Éventail de Jeanne, wat 'n samewerkingspoging was tussen tien Franse komponiste.
Die musiek van hierdie komponiste, Auric se musiek ingesluit, het die spesifieke kulturele atmosfeer van Parys van die tydperk gereflekteer en het die internasionale style wat meegebring is deur Russiese en Duitse musiek, verwerp, sowel as die simbolisme van Debussy. Auric se latere ontwikkeling as 'n populistiese komponis was vooruitgeloop deur baie van die tegnieke en ideale van Les Six, veral die gebruik van gewilde musiek en situasies. Die musiek van die sirkus of die danssaal het 'n beduidende rol gespeel in die musiek van Les Six, veral in hul samewerkings. Les Six het egter gou uitmekaar gedryf, met Auric en andere wat verskillende benaderings tot hul kuns geneem het.
Na sy vroeëre suksesse as 'n avant-garde komponis, het Auric deur 'n tydperk van transformasie gegaan gedurende die 1930s. Hy het in 1930 klankbane vir rolprente begin skryf en in 1931 die musiek gekomponeer vir A Nous, la Liberté!, wat goed ontvang was. Die rolprent was egter gekritiseer vir sy kommunistiese en anargistiese temas, maar daar was algemene goedkeuring van Auric se musiek vir die rolprent.
Terwyl sy loopbaan as 'n suksesvolle rolprent-komponis van stapel gestuur is, het sy musiek deur 'n periode van stagnasie en verandering gegaan. Sy Klaviersonata (1931) was nie goed ontvang nie en is gevolg deur 'n tydperk van vyf jaar waartydens hy nie veel geskryf het nie, insluitende sy eerste drie rolprent klankbane. Sy assosiasie met Cocteau het gedurende hierdie tydperk voortgegaan met sy komposisie van die musiek tot Cocteau se Le Sang d'un poète (Die bloed van 'n Digter).
Auric het egter teen 1935 die hoogdrawende en neerbuigende houdings van sy vroeëre jare gelos ten gunste van 'n populistiese benadering. Hy het ongelukkig begin assosieer met linkse groepe en publikasies, insluitende die Association des Ecrivains et des Artistes Révolutionnaires (AEAR), die Maison de la Culture, en die Fédération Musicale Populaire.
Die rolprente wat Auric gekies het om klankbane voor te skryf tydens sy loopbaan as 'n rolprent-komponis was beïnvloed deur nuwe linkse oortuigings sowel as deur ou assosiasies. Hy het op elf rolprente saamgewerk met Jean Cocteau, sy langtydse assosiaat van die dae van Les Six. Hy het deur die jare vir 'n groot aantal rolprente musiek gekomponeer, insluitende rolprente wat in Frankryk, Engeland, en die Verenigde State geproduseer is. Van sy mees gewildste musiekstukke is die klankbaan vir Moulin Rouge. Die liedjie van diè rolprent, "Where Is Your Heart?", et baie gewild geword.
In 1962 het hy opgehou om musiek vir rolprente te skryf toe hy direkteur geword het van die Opéra National de Paris en toe voorsitter van SACEM, die Franse Uitvoerende Kunste Genootskap. Auric het tot by sy dood voortgegaan om klassieke musiek vir kamerorkes te komponeer, veral vir blaasinstrumente.
Musiekkritiek was 'n ander groot faset van Auric se loopbaan gewees. Sy kritiek was daarop gefokus om die ideale van Les Six en Cocteau te bevorder, bekend as esprit nouveau. Sy kritiek was spesifiek gefokus op die veronderstelde aansitterigheid of hoogdrawendheid van Debussy, Wagner, Saint-Saëns, en Massenet, sowel as die musiek van die wat hul styl gevolg het. Cocteau, Les Six, en Auric het die musiek van die komponiste ondervind as geskei van die realiteit, en het in stede daarvan musiek verkies wat gegrond was in populisme.
Castel Goffredo
Castel Goffredo is 'n stad en munisipaliteit in die Italiaanse provinsie Mantua (administratiewe gewes Lombardye) met 'n bevolking van sowat 12 416 in 2013.
Notaboek
'n Notaboek is 'n versameling velle papier, gebind as 'n boek of blad. Die bladsye is gereeld gedruk met reguit lyne, en word gebruik vir doeleindes soos aantekening van notas of memorandums, ander skryfwerk, teken of plakboek. Sommige notaboeke het ook 'n gedrukte kalender.
Geskiedenis
Gedurende die veertiende en vyftiende eeu is notaboeke dikwels met die hand tuis gemaak deur op aparte bladsye te teken wat dan op 'n later tyd gebind is. Die bladsye was leeg en elke houer moes hul eie reguit lyne oor die papier trek. Die maak en hou van notaboeke was so 'n belangrike inligtingsbestuurstegniek dat kinders het op skool geleer het hoe om dit te doen.
Oaxaca de Juárez
Oaxaca de Juárez is 'n stad in die suide van Meksiko wat in 1532 in 'n vallei van die bergreeks Sierra Madre del Sur gestig is. Die stad het 'n bevolking van 265 006 in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 85,48 km².
Die historiese sentrum van Oaxaca is saam met die Argeologiese terrein van Monte Albán in 1987 deur UNESCO as wêrelderfenisgebied gelys.
Zevi Wolmark
Zevi Wolmark (gebore 19 Augustus 1962) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Superboy (1988), C.O.P.S. (1988), en The Situation (2012).
Aplysina cacos
Aplysina cacos is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1888 deur Lendenfeld.
Robin Mattson
Robin Mattson (gebore 1 Junie 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Island of the Lost (1967) en in die televisiereekse General Hospital (1963), All My Children (1970), en Santa Barbara (1984).
Aplysina bathyphila
Aplysina bathyphila is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1998 deur Maldonado & Young.
Konfederasie van Afrikasokker
Die Konfederasie van Afrikasokker (afgekort CAF vir Confédération Africaine de Football in Frans; Arabies: الإتحاد الأفريقي لكرة القدم; Engels: Confederation of African Football) is die beheerliggaam wat sokker tussen spanne uit Afrika organiseer. CAF is een van die ses kontinentale organisasies van FIFA. Die konfederasie is op 10 Februarie 1957 gestig en hulle hoofkantoor is in die stad 6 Oktober naby Giza, Egipte, geleë. Die amptelike tale is Arabies, Engels en Frans. Sedert 12 Maart 2021 dien die Suid-Afrikaner Patrice Motsepe as agtste president van CAF.
Lidlande
[[Lêer:Carte Afrique CAF.png|duimnael|links|Kaart van die lidlande:
]]
Toernooie
CAF organiseer die volgende sokkertoernooie:
Umhlanga
Umhlanga is 'n kusdorp in KwaZulu-Natal in Suid-Afrika langs die Indiese Oseaan. Die dorp is 16 km noord van Durban net langs die N2 nasionale pad geleë. Die dorpsnaam beteken "plek van riete" in Zoeloe en is afgelei van die Ohlangarivier wat sowat drie kilometer noord van Umhlanga in die Indiese Oseaan uitmond.
Geskiedenis
Die gebied suid van die Tugelarivier is oorspronklik deur San-versamelaars en -jagters bewoon voordat Nguni-groepe, wat onder die heerskappy van koning Shaka in die vroeë 19de eeu tot 'n enkele Zulunasie verenig is, hulle hier gevestig het. Dit het kort daarna onder Britse koloniale bewind gekom. Die huidige dorpsgebied het deel uitgemaak van Sir Marshall Campbell se uitgestrekte plantasie. Campbell, 'n boorling van Glasgow wat hom in 1850 in Suid-Afrika gevestig het, was 'n invloedryke suikermagnaat wat in 1860 Indiese kontrakarbeiders vir sy plantasie gewerf het. Hulle het tot die streek se multikulturele karakter bygedra.
In 1869 het Umhlanga se eerste strandhut op 'n rotsagtige deel van die strand ontstaan waar tee en scones aan verbygangers verkoop is. Dit was die begin van Umhlanga se florerende toerismebedryf - nog voor die stigting van die dorp. Maar ook seevaarders het voordeel daaruit getrek. Die strandhut se blink weerkaatsende dak het as baken vir skepe gedien wat sodoende maklik verby Umhlanga se rotsagtige kaap kon seil. In 1895 is Umhlanga deur Sir Marshall Campbell gestig.
Campbell se dogter, Virginia, het in 1920 saam met haar man die eerste hotel in die dorp digby die mond van die Mhlangarivier gebou. Die naam van die rivier beteken: 'die rivier van riete'. Dit was die begin van Umhlanga Rocks as gewilde strandoord en woongebied, en steeds meer hotelle en ander toeristegeriewe is geopen. Sir Marshall het ook riksjas aan Durban bekend gestel. Die strandhut is in die 1930's uitgebou tot die bekende Oyster Box-vyfsterhotel.
Umhlanga het in 1970 munisipale status verwerf, en twee jaar later is die voorstad La Lucia ingelyf by die dorp. Vanaf die 1980's het die dorpsgebied binnelands begin uitbrei. Umhlanga, en hier veral die vroeëre suikerrietvelde van Umhlanga Ridge, het die fokuspunt van ontwikkeling in die Groter Durbangebied geword. Net soos in die geval van Johannesburg, waar besighede hul kantore na die welgestelde voorstad Sandton verskuif het, het ook Umhlanga tot Durban se sakedistrik ontwikkel. In 2010 is Durban se internasionale lughawe na La Mercy verskuif en as Koning Shaka Internasionale Lughawe heropen.
Umhlanga Rocks
Umhlanga Rocks is 'n strandoord met hotelle en woonstelgeboue, waaronder die Cabana Beach-hotel, die Beverly Hills-hotel, die Oyster Box-hotel, die Umhlanga Sands-hotel en die Pearls of Umhlanga-woonstelle. Die meeste geboue bied 'n uitsig oor die strand en die rooi-wit vuurtoring.
Umhlanga Ridge
Umhlanga Ridge is 'n nuwe sake- en woonbuurt met winkelgeriewe soos die Gateway Theatre of Shopping-winkelsentrum (een van die grootstes in die land), motorhandelaars, 'n privaathospitaal en talle kantore. Dit het op 'n heuwel ontstaan wat oor die Indiese Oseaan uitkyk en is grotendeels op voormalige plantasiegrond gebou.
In die dorpsentrum, wat deur 'n padnetwerk met grootpaaie soos die N2 verbind word, is nuwe strate met voetgangerlane, parke en openbare ruimtes aangelê.
Omgewing
Die Natalse Haaibeheerraad is in Umhlanga Rocks geleë waar die eerste haainet opgerig is in 1962. Vandag word meer as 400 nette by 46 strande bedien oor 'n afstand van 350 km; vanaf Port Edwardstrand tot by die mond van die Tugelarivier. Die outomatiese vuurtoring by Umhlanga Rocks is in 1953 gebou.
Net noord van Umhlanga het die Breakers-strandoord ontstaan. Dit is digby die Umhlanga-strandmeernatuurbewaringsgebied geleë. Rondom die strandmeer is digte subtropiese kusbosse met wandelpaaie. Die gebied het 'n ryk dierelewe met talle ape, bosbokke en talle voëlspesies. Eweneens noord van Umhlanga het die Sun International-hotelgroep hul kasino- en vermaakkompleks Sibaya Casino & Entertainment Kingdom geopen. Naas die kasino het ook restaurante, kroeë en konferensiegeriewe ontstaan.
Umdloti, langs die strandmeer van die gelyknamige rivier is in vergelyking met Umhlanga, 'n rustiger strandoord met kleiner woonstelgeboue en uitgebreide sandstrande.
Pieter Jacobus Conradie
Pieter Jacobus Conradie (7 Februarie 1931 - 21 November 2021) was professor in Grieks aan die Universiteit van Stellenbosch en kenner van die drama, wat verskeie boeke oor hierdie onderwerpe skryf.
Lewe en werk
duimnael|links|170px|Ds. Willem Stephanus Conradie, Pieter Conradie se vader, was ten tyde van sy oudste seun se geboorte leraar van die [[NG gemeente Grahamstad (1929–1935).]]
Pieter Jacobus Conradie is op 7 Februarie 1931 in Grahamstad gebore as die oudste seun van die NG predikant ds. W.S. Conradie. Vanaf 1935 woon die gesin in die Bo-Karoo terwyl ds. Conradie leraar was van die NG gemeente Loxton en in 1941 verhuis hulle na die Kaap toe ds. Conradie 'n beroep aanneem na die NG gemeente Rondebosch, waar hy sou bly tot hy in 1948 'n beroep aanneem na sy laaste werkkring, die NG gemeente Stellenbosch. Pieter Conradie matrikuleer in 1947 aan die Hoërskool Nassau in Mowbray. Hierna studeer hy verder in die klassieke tale aan die Universiteit van Kaapstad, maar gaan ná sy eerste jaar oor na die Universiteit van Stellenbosch (moontlik omdat sy ouers in sy eerste jaar Stellenbosch toe verhuis het nadat hulle in die Rondebosse pastorie 'n hanetree van die Ikeys-kampus af gewoon het). Hier behaal hy in 1950 die B.A.-graad met lof, met Grieks en Latyn as hoofvakke en Geskiedenis en Afrikaans as byvakke. Hy behaal ook die B.A. Honneurs-graad en die M.A.-graad, terwyl hy vanaf 1951 as junior lektor ’n beginnersklas in Latyn en Grieks aanbied. In sy studie vir die M.A.-graad voltooi hy ook ’n derdejaarskursus in Hebreeus. Vanaf September 1954 studeer hy aan die Rijksuniversiteit in Utrecht in Nederland, waar hy in 1958 promoveer met ’n D.Litt. et Phil.-graad. Sy proefskrif is oor “Herakles en die Griekse tragedie”, wat ook later gepubliseer word. Hy sluit met sy terugkeer na Suid-Afrika as lektor aan by die akademiese personeel van die Universiteit van Stellenbosch en word in 1972 bevorder tot medeprofessor en in 1974 tot professor in Grieks. Wanneer die legendariese professor J.P.J. van Rensburg in 1977 aftree, word hy hoof van die departement, ’n pos wat hy tot met sy aftrede in 1994 beklee. Sy besondere belangstellingsveld is Griekse mites en tragedie en die invloed daarvan op moderne letterkunde. Hy het die gewildheid van sy driejarige kursus in Griekse drama as sy belangrikste prestasie beskou. In sy dienstydperk is hy ook grootliks instrumenteel met die instel van Klassieke Kultuur as ’n aparte studieveld.