cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prostaatkanker
Hormoonterapie
Hormoonbehandeling kan algemene moegheid, verminderde seksdrang, impotensie, skielike warm gevoelens, gewigtoename en swelling en sensitiwiteit van die borste veroorsaak.
Lesley McGuire
Lesley McGuire (gebore 1972) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Last September (1999) en in die televisiereekse The Bill (1984) en Kavanagh QC (1995).
Prostaatkanker
Na dit alles, wat nou?
Elke man met prostaatkanker se situasie is uniek en die volgende statistieke sê niks oor wat met 'n individu gaan gebeur nie. Die pasiënt se vooruitsig hang af van hoe vroeg die kanker ontdek is, van die pasiënt se ouderdom, die grootte van die gewas en of dit al begin versprei het. Soms word 'n vyfjaar oorlewings persentasie gebruik. By voorbeeld is die vyfjaar oorlewing (manne wat na vyf jaar nog leef) tussen 80% en 90% in die geval waar die kanker nog nie begin versprei het nie. Ander sê dat mens 'n 90% kans het om die kanker te oorleef as dit vroeg ontdek word.
Dit is belangrik om gereeld 'n mediese ondersoek te kry (bloedtoets vir PSA, rektale ondersoek) om seker te maak dat die kanker vroeg ontdek word, of in die geval van iemand wat alreeds kanker gehad het maar klaar is met behandeling, om terugkerende kanker so gou as moontlik te vang. 'n Kankerlyer moet nie aarsel om die geneesheer te kontak met vrae oor enige van die bogenoemde simptome wat weer kop uitsteek nie.
Michael Darbyshire
Michael Darbyshire (15 Oktober 1917 – 20 November 1979) was 'n Britse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Chitty Chitty Bang Bang (1968), Lock Up Your Daughters! (1969), en The Slipper and the Rose: The Story of Cinderella (1976).
Pous Johannes XXIII
Pous Johannes XXIII was die 261ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1958 tot 1963. Hy was aan die bewind vir 4 jaar 7 maande en 6 dae. Pous Johannes is salig verklaar deur Pous Johannes Paulus II en heilig verklaar deur Pous Franciskus. Sy feesdag is op 11 Oktober die dag waarop die Tweede Vatikaanse Konsilie wat deur hom georganiseer is, geopen is.
Biografie
Pous Johannes XXIII is gebore as Angelo Giuseppe Roncalli op 25 November 1881 in Sotto il Monte, naby Bergamo in Italië. Sy geboorteplek se naam is sedertdien verander na Sotto il Monte Giuseppe XXIII. Angelo is die vierde van dertien kinders van Giovanni Battista Roncalli en sy vrou Marianna Giulia Mazzolla. Sy pa was 'n landarbeider en Angelo het studeer met finansiële hulp van sy oom. Hy promoveer in die teologie aan die Pouslike Lateraanse Universiteit in 1904. Op 10 Augustus 1904 word hy priester gewy en hy word sekretaris van die biskop van Bergamo. Op 19 Maart 1925 word hy biskop gewy en kry die titel van titulêr aartsbiskop van Areopolis. Hy was agtereenvolgens nuntius in Sofia (1925–1934), Istanboel (1934–1937) en Athene (1937–1943). Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy die Jode in Griekeland probeer help. Op 23 Desember 1944 word hy nuntius in Parys. Op 9 Januarie 1953 word Roncalli patriarg van Venesië en kardinaal-priester met Santa Prisca as titelkerk. Op 28 Oktober 1958 volg hy Pous Pius XII op en word gekroon op 4 November 1958. Hy regeer tot sy dood op 3 Junie 1963. Hy word opgevolg deur Pous Paulus VI.
Die naam ‘Johannes ’ beteken 'God is genadig'.
Pontifikaat
Pous Johannes XIII het sy pontifikaat begin met die beplanning van die Tweede Vatikaanse Konsilie. Op 25 Januarie 1959 roep hy die geestelikheid op na die konsilie, wat eers na sy dood sou begin. In 1960 roep vir die eerste keer 'n sinode vir Rome byeen. Hy wou die diosees vernuwe, maar die besluite van die sinode het tot meer verkramping gelei. Hy het die besluite van die sinode verwerp. Pous Johannes het 'n kommissie aangestel om die kerklike wetboek te hersien. Dit het eers in 1983 onder Pous Johannes Paulus II tot 'n nuwe wetboek gelei.
Op 23 September 1962 word die pous met gevorderde maagkanker gediagnoseer, maar die bevinding word geheim gehou. Op 25 Mei 1963 kry hy 'n terminale maagbloeding en sterf op 3 Junie 1963.
Die kollege van kardinale
By die konklaaf vir die verkiesing van Pous Johannes was slegs 53 kardinale aanwesig, waarvan 24 ouer was as die nuutverkose pous. Die pous het die kollege vergroot tot 87 kardinale waaronder kardinaal Giovanni Battista Montini die latere Pous Paulus VI. Die maksimum aantal kardinale was voorheen op 70 vasgestel deur Pous Sixtus V in sy konstitusie “Postquam verus” van 3 Desember 1586.
Weens die omvang van die lys word dit hier gehou.
2008 Super 14-seisoen
Die 2008 Super 14-seisoen het in Februarie 2008 afgeskop meet voorseisoenwedstryde wat van middel Januarie gespeel is. Dit het op 30 Mei ten einde geloop. Die 2008 seisoen was die derde van die vergroting van die kompetisie, wat gelei het tot die verandering van Super 12 na Super 14. Die skedule was oor 'n tydperk van 3½ maande met 94 wedstryde waarvan elke span een keer teen elk van die dertien ander spanne gespeel het (in 'n rondomtalietoernooi) plus twee halfeindrondes en een eindronde. Elke span het een loslootjie oor die veertien rondes gekry.
Pous Johannes XXIII
Bulle, Ensiklieke en Dekrete
Pous Johannes XXIII het agt ensiklieke geskrywe. Sy laaste ensikliek “Pacem in Terris” verskyn in sy sterfjaar en word van groot belang by die oprigting van die vredesbeweging Pax Christi. In sy apostoliese konstitusie “Veterum Sapientia” (22 Februarie 1962) bepleit hy die behoud van Latyn en stel voor dat priesters grondig in Latyn, Grieks en Hebreeus opgelei word.
2008 Super 14-seisoen
Bekendstalling van die Eksperimentele wetsvariasies
Die 2008-kompetisie was die hoogste vlag wat die Eksperimentele wetsvariasies (ELV's) van die Internasionale Rugbyraad (IRR) op die proef gestel het. Die wette is by verskeie kompetisies in die noordelike en suidelike halfrond op die proef gestel. Voor hierdie seisoen van die Super 14 was die hoogste vlak waarop die reëls beproef is die Australiese Rugbykapioenskap van 2007. Die bekendstelling van die wetsvariasies vir die 2008-seisoen is deur die kompetisie se beheerliggaam, SANZAR, goedgekeur op 'n vergadering op 4 Desember 2007.
Pous Johannes XXIII
Verering
Die saak vir die heiligverklaring van Johannes is begin deur sy opvolger Pous Paulus VI. Pous Paulus het hom 'n dienaar van God genoem en hom “vereerbaar” verklaar. Op 3 September 2000 word hy deur Pous Johannes Paulus II salig en op 27 April 2014 deur Pous Franciskus heilig verklaar. Sy feesdag is nie sy sterfdatum nie, maar 11 Oktober die begindag van die tweede Vatikaanse konsilie.
2008 Super 14-seisoen
Bekendstalling van die Eksperimentele wetsvariasies
SANZAR het besluit om nie die ELV's te aanvaar nie, maar het op die volgende besluit:
Pous Johannes XXIII
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
2008 Super 14-seisoen
Week 5
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Week 6
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Week 8
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Week 9
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Week 10
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Week 11
!align=centre colspan=100|Loslootjie
Clathria omegiensis
Clathria omegiensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2005 deur Samaai & Gibbons.
Renosterfontein-melkhoutboom
Die Renosterfontein-melkhoutboom is 'n melkhoutboom (Sideroxylon inerme) in die Overberg op die plaas Renosterfontien, 5 km buite Bredasdorp op die pad na Swellendam. Hierdie boom is weens sy besondere omvang en ouderdom op 17 Desember 1973 tot monument verklaar.
Belaja
Die Belaja (Russies: Бе́лая, Belaja; Basjkiries: Ағиҙел, Ağiźel, [ä.ʁi̠.ˈðɪ̞l], ; Tartaars: Агыйдел, Ağídel, اعىدئل, [ˌʌɣiˈdel]; almal letterlik: "witrivier") is die grootste sytak van die Kamarivier, die langste linkersytak van die Wolga in die Europese deel van Rusland. Dié rivier, met 'n lengte van 1 420 km (882 myl), ontspring in die suidelike Oeralgebergte in die Basjkortostan-republiek, net wes van die Oeral-rivier se bron. Aansluitend vloei dié rivier in 'n suidwestelike en later in 'n noordelike rigting deur Isjimbai tot by Oefa. Vanaf hier vloei die Belaja in 'n noordwestelike rigting en mond in die Tartarstan-republiek in die Kamarivier uit.
Renosterfontein-melkhoutboom
Die boom is oor die 1 000 jaar oud en het 'n stamomtrek van 3,22 m, 'n stamdeursnee van 1,02 m, 'n kroonhoogte van 9 m en 'n kroonbreedte van 20 m. Melkhoutbome is beskerm in Suid-Afrika en geen deel mag van so 'n boom afgekap word sonder die toestemming van die Departement Bosbou.
Drie ander melkhoutbome is tot monumente verklaar, naamlik die Poskantoorboom in Mosselbaai, die Verdragboom in Woodstock en die Fingo-melkhoutboom by Peddie. Die grootste melkboom in die land staan op die plaas Langbosch in die omgewing van Stilbaai by die koőrdinate 34° 22.302’S en 21° 19.245’O. Hierdie boom is 14m hoog en het op 'n hoogte van 80cm 'n stamomtrek van 10m.
NG gemeente Pietermaritzburg
Die NG gemeente Pietermaritzburg was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die hoofstad van KwaZulu-Natal, maar ná die verkoop van die gemeente se gebou in die middestad, is die sentrum van die gemeente nou op Howick. Dit was die eerste gemeente wat die Voortrekkers buite die destydse Kaapkolonie gestig het en is die 25ste oudste gemeente van die NG Kerk. Die gemeente se belydende lidmate het van 2000 tot 2015 amper drievoudig afgeneem van 752 tot 256.
Agtergrond
Die Voortrekkers se pogings om 'n predikant uit die Kaapkolonie te kry, het vrugteloos geblyk en omdat eerw. Erasmus Smit vroeër as sendeling aan die Londense Sendinggenootskap verbonde was en nie 'n geordende predikant was nie, wou 'n groot deel van die Trekkers hom nie erken nie. Nietemin het eerw. Smit na die beste van sy vermoë as herder en leraar opgetree. In Maart 1837 begin hy die eerste doopregister vir die Trekkers op Modderrivier naby Blesberg en gee dit die opskrif: "Doop Register van de Gereformeerde Kerk Reizende door Z.O. Afrika". Ná 'n mislukte pogings op 23 April 1837 is Erasmus Smit op 21 Mei aan die versamelde Trekkergemeenskap aan die noordelike oewer van die Vetrivier deur "goewerneur" Piet Retief as die "eerste leraar voor de reizende gemeente der Gereformeerde Kerk naar Port Natal" voorgestel. Daarna kon hy met meer gesag optree, kinders doop, lidmate aanneem en huwelike bevestig. Gedurende November is die grootste deel van die trek oor die Drakensberg, gevolglik het die volgende gebeurtenisse wat eerw. Smit in sy dagboek aangeteken het, op Natalse grondgebied plaasgevind.
Op 3 Desember 1837 het hy vier kerkraadslede voorgestel. Op 10 Desember het hy die eerste kind wat in Dingaan se land gebore is, gedoop en die eerste kerkraadsvergadering gehou, wat ook deur die goewerneur as die kommissaris-politiek bygewoon is. Op hierdie vergadering is 'n behoorlike program opgestel en daarna word herhaaldelik melding gemaak van die hulp en bystand wat die broers van die kerkraad verleen het asook van die aanneming van nuwe lidmate. In die laaste kwartaal van die "roujaar", naamlik op 28 Oktober 1838, is die eerste nagmaalsviering tydens die trek gehou. Die moorde en die dreigende houding van die Zoeloes het die Voortrekkers genoodsaak om in groot versterkte laers saam te woon en dit het eerw. Smit se werk vergemaklik sodat groot getalle lidmate sy dienste kon bywoon. Op 9 Desember is die Gelofte deur die oprukkende Gideonsbende van Andries Pretorius afgelê en op 16 Desember die oorwinning oor Dingaan behaal. Daarna kon die trek weer na die bepaalde eindbestemming voortgesit word.
Op 13 Mei 1839 het die Sekretaris van die Volksraad aan die predikante van die gemeentes Kaapstad, Stellenbosch, die Paarl en Wynberg geskryf dat die gemeenskap 'n kerk wil bou en 'n predikant nodig het. Op 15 Junie daardie jaar skryf adv. C.J. Brand aan Pretorius dat hy 'n intekenlys geopen het "tot bijdragen van de opbouwen des tempels, welke gij den Heere hebt belooft" (tydens die Gelofte). Op 28 April 1840 is begin met die oprigting van die geboutjie wat vandag nog as die Geloftekerk of Voortrekkerkerk bekendstaan en vanwaar die gemeente ook sy ander naam, die Voortrekkergemeente, kry.
Eerste predikant
Die Amerikaanse sendeling Daniel Lindley het eindelik op 1 April 1841 die aanstelling as predikant van die Voortrekkers aanvaar. Sy gemeente het van Port Natal (nou Durban) tot oor die Drakensberg, tot aan Winburg en Potchefstroom gestrek en verskeie kere het hy die hele gebied deurreis, kinders gedoop, lidmate aangeneem en huwelike bevestig. Eerw. Lindley het voortdurend daarop aangedring dat 'n leraar uit Holland beroep moet word sodat hy tot die sendingveld kan terugkeer. Toe hy in 1846 verneem dat ds. A.C. Stucki op weg was na Natal, het hy die tuig neergelê. Ongelukkig is ds. Stucki ter see tussen Kaapstad en Durban oorlede en van Maart 1847 tot 1849 het eerw. J.L. Döhne van die Berlynse Sendinggenootskap die pligte van herder en leraar behartig.
Eerste Afrikaanse predikant
Teen die einde van 1852 het die gemeente sy eerste Afrikaanse predikant, dr. H.E. Faure, ontvang en binne twee jaar ná sy aankoms het die kerkraad besluit om 'n nuwe kerk te bou. Pogings om 'n gedeelte van die markplein vir die doel te bekom, het misluk en is toe is besluit om die kerk, wat op 7 April 1861 ingewy is, langsaan op die perseel van die Geloftekerkie te bou.
Eerste kerkgebou in Natal
Die eerste kerkgebou in die Voortrekkergebied is op Pietermaritzburg opgerig as uitvloeisel van die plegtige gelofte van Sarel Cilliers op Danskraal op 9 Desember 1838 wat ná Dingaan se Zoeloemag op 16 Desember 1838 verslaan is, na vervulling geroep het. Dit was, volgens die kerkraad van die moedergemeente Pietermaritzburg in 1949 en ds. C.W.I. Pistorius, die leraar van 1946 tot 1948, nie die eintlike Geloftekerk nie omdat hulle dit as 'n tydelike geboutjie bedoel het wat later, sodra die nodige geld voorhande sou wees om die werklike Geloftekerk op te rig, in 'n pastorie omskep moes word. Weens die Engelse anneksasie en die gevolglike vertrek van die meerderheid van die Voortrekkers uit Natal, het hierdie plan egter nooit werklikheid geword nie. Die kerkraad wou 'n sekere stuk grond in Pietermaritzburg, naamlik Langmarkstraat 33, wat die Volksraad oorspronklik vir die ware Geloftekerk opsy gesit het, ten einde dié gebou toe daarop te bou.
Voor die gemeente met die bou van 'n kerk kon begin, moes hulle eers heelwat voorbereidingswerk doen en veral die geld en materiaal ingesamel word. Vir 'n plek van aanbidding moes hulle dus eers tydelike reëlings tref. Pietermaritzburg het toe nog uit 'n klompie hartbeeshuisies bestaan en die Voortrekkers moes voorlopig in een van hulle bymekaarkom. Vroeg in 1839 was die lidmate reeds hard besig met hul insameling. Op 13 Mei het Jacobus Burger, Johannes Stephanus Maritz en Andries Pretorius in 'n gesamentlike brief aan vier predikante in die Kaapkolonie (di. Abraham Faure, T.J. Herold, G.W.A. van der Lingen en P.E. Faure) geskryf dat hulle geen oomblik laat verbygaan het nie, maar dadelik besig was "om lysten te vormeeren tot inteekening voor den God aller Goden voor wiens wonderlike bescherming een yder moet verstommen".
Sommige van die Voortrekkers het taamlik goeie bydraes gelewer, maar ander, wat weens beproewings en veral die rowery van Zoeloes verarm is, kon maar baie min bydra. Enkele Engelssprekende inwoners van Pietermaritzburg het 'n pond elk bygedra, maar die insameling was nie beperk tot die Voortrekkerhoofdorp nie, want Burger, Maritz en Pretorius het in dieselfde brief van 13 Mei gevra of die geld wat die Comitee voor de Emigranten (die komitee wat in die Kaapkolonie gestig is om hulp aan die geteisterde Voortrekkers te verleen, geskenk kon word vir die oprigting van die kerkgebou. In Kaapstad is ook geld ingesamel. Hierin het C.J. Brand, redakteur van De Zuid-Afrikaan, die voortou geneem. En op 29 Oktober 1839 het die "opsienders van den gemynte van P.M. Burg" 'n beroep gedoen op mense wat ver verwyderd van die daarvandaan woon om 'n aalmoes aan die kerk te skenk.
Die bouery het aan die gebou op erf no. 34 Langmarkstraat het einde April 1840 begin en in die loop van die jaar met rukke en stote gevorder. Die mense was arm en het swaargekry en sekere benodigdhede was skaars en moeilik bekombaar. Die geld was skaars en op 29 September 1840 het die boukommissie die Volksraad gevra om 'n lening uit die kerkfonds. Die Volksraad het dié versoek toegestaan en enkele maande later is die gebou voltooi. In 1841 is dit ingewy. In die begin moes kerkgangers hulle eie banke en stoele aandra tot die gemeente kon bekostig om banke en stoele vir die kerk te koop. Die Geloftekerkie, wat veronderstel was om net tydelik as kerkgebou te dien, was in gebruik tot die tweede Voortrekkerkerk in April 1861 ingewy is.
Geloftekerkie gered
Nadat die nuwe kerk ingewy is, het die Geloftekerkie eers 'n skool geword en in 1874 het die gemeente dit verkoop. Adv. E.G. Jansen, die latere goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika, het dit gesien as 'n aptekerswinkel en as deel van 'n smidswinkel toe hy vroeg in die 20ste eeu in die stad as advokaat gepraktriseer het en elke Sondag op pad kerk toe het dit hom onaangenaam getref hoe hierdie geskiedkundige gebou aan verwaarlosing prysgegee is. Die plaaslike NG leraar, ds. George Murray Pellissier (mev. Martha Mabel Jansen, vrou van die advokaat, se broer), en adv. Jansen het hulle vir die terugkoop en herstel daarvan beywer, bygestaan deur 'n komitee waarvan Jansen die sekretaris was en wat op Pellissier se aandrang in 1908 gestig is. Die komitee moes kyk hoe die kerk van algehele verval gered kon word en teruggekoop word vir die volk van Suid-Afrika en as blywende gedenkwaardigheid ingerig kon word. Op 16 Desember 1912 is die kerkie toe op indrukwekkende wyse as Voortrekkermuseum in gebruik geneem. Die museum is later aan die staat oorgedra. Tot aan sy dood was adv. (later dr.) Jansen ere-voorsitter van die raad. Die raad het sy Julievergaderings altyd so gereël dat dit saamval met die winterverblyf van die goewerneur-generaal in Natal sodat hy die byeenkoms self kon lei.
Die daarstelling van 'n museum in die ou Voortrekkerkerkie was die eerste deel van 'n tweeledige doelwit. In De Bode van 1 Julie 1914 verskyn 'n brief van Jansen aan die minister van binnelandse sake waarin hy onder meer skryf: "Ik heb de eer u in kennis te stellen dat er nu stappen genomen worden om het tweede gedeelte van het oorspronklik plan uit te voeren n.l. het oprichten van een monument ter ere van Piet Retief, Gerrit Maritz, Piet Uys en andere Voortrekker voormannen." Hoewel die regering geen geldelike steun hiervoor wou toesê nie, is vir die doel van 'n Retief-standbeeld spesifiek geld van die publiek ingesamel. Die dryfkrag hieragter was mev. Jansen, en toe sy op 6 April 1962 die beeld te Pietermaritzburg onthul het, gemaak deur Coert Steynberg, kon sy die bedrag met rente belopende R10 000 ter bestryding van die koste oorhandig.
Latere ontwikkelinge
Die tweede Voortrekkerkerk (van 1861) is later gesloop om plek te maak vir die Gedenkkerk. Die hoeksteen van dié kerk is op 6 April 1961 gelê ná 'n lang stryd om erf 33, naasaan die erf waarop die Geloftekerkie staan, te bekom. Die hoeksteen is ingemessel in die granietpodium aan die voorkant van die gebou. Die kerk is deur P.R. le Roux ontwerp as 'n simboliese interpretasie van die gebeure wat op 16 Desember 1838 plaasgevind het. Die gebou moes nie net 'n kerk wees nie, maar ook 'n monument aan die Voortrekkers. In die binnehof is die gelofte op die muur aangebring, wat met knopkierries en assegaaie omring is in die vorm van die Zulu-vegtaktiek of horingformasie. Die lig wat deur die dak op die muur skyn en die toring wat skerp na bo punt, simboliseer die bron van die Voortrekkers se krag. Die lamppale langs die gebou simboliseer die lanterns van die waens by Bloedrivier op 16 Desember 1838. Die mure aan weerskante van die gebou simboliseer beskermende arms.
Op 6 April 1962 is die Gedenkkerk ingewy. J.F.T. Naudé het die gebou geopen en dr. A.J. van der Merwe het die diens waargeneem. Op dieselfde dag is die Retief-standbeeld onthul. Dit is deur Coert Steynberg ontwerp en weeg 363,3 kg. Retief kyk in die rigting van die "beloofde land". Die stene aan die onderkant van die beeld kom van die plek waar Retief in 1837 Natal die eerste keer oor die Drakensberg binnegetrek het. Ds. F.P. Myburgh het die geleentheid geopen met skriflesing en gebed waarna P.W.J. Groenewald 'n praatjie gelewer het. Na die koorsang het Mabel Jansen die beeld onthul en 'n toespraak gelewer.
Die gemeente het die Gedenkkerk in 2008 aan die Museumraad verkoop en toe het die bedieningspunt van die gemeente geskuif na Merrivale, Howick, se kerkgebou, nadat die gemeente in 1999 by Pietermaritzburg ingelyf is. Dis sowat 20 km vanaf die oorspronklike kerk in die middestad van Pietermaritzburg geleë. Pietermaritzburg se Afrikaanse gemeenskap het sedert omstreeks 1990 kwaai gekrimp, sodanig dat die twee Afrikaanse hoërskole (Hoërskool Voortrekker en Hoërskool Gerrit Maritz) in Januarie 1992 saamgesmelt het (waarna Gerrit Maritz se perseel deur die Durbanse Universiteit van Tegnologie oorgeneem is) en Voortrekker met ingang 2009 geleidelik jaar na jaar Engels as bykomende onderrigmedium begin invoer het. Teen 2013 is die skool dus volledige tweetalig. Die beheerliggaam het ’n perk van 70 leerders per graad in twee Engelse klasse gestel, wat moes bestaan uit 40 blanke leerders en 10 elk bruin, Indiër en swart.
Die NG gemeentes en hul lidmaattal het dienooreenkomstig afgeneem. Buiten Merrivale is Napierville ingelyf by Pietermaritzburg-Wes, wat op sy beurt ingelyf is by Pietermaritzburg-Noord. Pietermaritzburg-Suid en Hayfields het op 1 Maart 2012 saamgesmelt. Dit bring die eertydse sewe gemeentes op net drie te staan. Die gesamentlike getal belydende lidmate van die vier gemeentes wat nog in 2011 bestaan het, was 2 251. Presies hoe onafrikaans die Tuinprovinsie se hoofstad is, word geïllustreer aan die hand van die sensus van 2001 wat getoon het net 4,2% van die stad se 223 519 inwoners was Afrikaanssprekend, hoewel 27,3% van die totaal wit of bruin was.
Pietermaritzburg se 1 858 belydende lidmate in 2015 (2 251 in 2012) was 24 minder as Vredendal se 1 882 (1 909 in 2012) en 93 minder as Robertson se 1 951 (1 952 in 2012), maar 'n volle 531 minder as Vredenburg se 2 389 (2 408 in 2012), 210 minder as Hartenbos se 2 068 (2 308 in 2012) en 1 755 minder as Oos-Londen se 3 613 (4 900 in 2012).
Pietermaritzburg se NG gemeentes
Die hele NG Kerk se belydende lidmate het van 1985 tot 2015 van sowat 953 000 tot 766 000 afgeneem, 'n verlies van amper 12%, maar in dieselfde tyd het Pietermaritzburg en omgewing se belydende lidmate van 4 491 tot 1 858 gekrimp, 'n verlies van amper 59%. 'n Jaar later was Pietermaritzburg se syfer 1 660.
Geweld
Geweld word gedefinieer as die onregmatige gebruik van mag, die uitoefen van fisiese krag wat tot beserings of verwoesting lei.
Geweld kweek geweld en kan geslagte lank oorgedra word. Geweld teen vroue en kinders is ’n diepgewortelde maatskaplike probleem in die Suid-Afrikaanse samelewing. Die oorsake van geweld sluit faktore soos persoonlikheidsfaktore, strukturele faktore, geslagsrolle, kultuur en kulturele gebruike in. Hierdie faktore het egter almal een gemene deler, naamlik die rol wat mag speel.
Geslagsgebaseerde geweld
Die Universiteit van Pretoria se #SpeakOutUP-webblad beskryf geslagsgebaseerde geweld (GGG) as dade van geweld teen vroue, mans, seuns of meisies as gevolg van sosiale norme oor rolle en gedrag wat van elke geslag verwag word. Dit gebeur dikwels in verhoudings. Hoewel mans en seuns ook aan mishandeling en geweld onderwerp word, word vroue en meisies meer dikwels daardeur geraak as gevolg van magswanbalanse en die lae sosiale status wat die samelewing aan hulle verleen. Hierdie faktore veroorsaak dikwels diskriminasie en dat hulle geleenthede in verskeie lewensfere ontsê word.
Kimberley Regiment
Die Kimberley Regiment is 'n reserwemagregiment in die Suid-Afrikaanse Infanteriekorps van die Suid-Afrikaanse Leër, met hoofkwartier in Kimberley. Sy geskiedenis strek tot 1876 terug, en sluit aktiewe deelname aan verskeie koloniale veldslae, die Tweede Vryheidsoorlog, die Eerste Wêreldoorlog, die Tweede Wêreldoorlog, die Grensoorlog, en die Noodtoestand in. Die regiment het verskeie gevegsonderskeidings verwerf, en oor die jare is baie lede met dekorasies vereer.
Geskiedenis (Chronologie)
1870's 1880's 1890's 1900's 1910's 1920's 1930's 1940's 1950's 1960's 1970's 1980's 1990's
Geweld
Die vorms kan geslagsgebaseerde geweld
Seksuele geweld word breedweg omskryf as enige seksuele daad, poging om 'n seksuele daad te verrig, of ander daad gerig teen iemand se seksualiteit, met gebruik van geweld, deur enige persoon ongeag sy of haar verhouding tot die slagoffer, in enige opset. Dit sluit in intiememaatgeweld, seksuele aanranding, gedwonge prostitusie, uitbuiting, mensehandel, verknegting, kindermoord en verwaarlosing.
Dwang is 'n sentrale element van seksuele geweld en kan verskillende grade van geweld insluit. Afgesien van fisiese geweld kan dit sielkundige intimidasie, afpersing of ander dreigemente behels – byvoorbeeld die dreigement van fisiese leed, of ontslag uit 'n pos, of om in 'n klas te druip.
Seksuele mishandeling word omskryf as enige handeling wat die klaer mishandel, verneder, aftakel of andersins die seksuele integriteit van die klaer skend. Die term dek ook enige seksueel stimulerende gedrag deur 'n volwassene teenoor 'n kinderslagoffer wat onder die ouderdom vir toestemming is, wat meer spesifiek as statutêre verkragting of seksuele kindermishandeling omskryf kan word.
Fisiese mishandeling word omskryf as enige daad of dreigende daad wat bedoel is om gevoelens van fisiese pyn, besering of ander fisiese lyding of liggaamlike leed teenoor 'n ander persoon te veroorsaak. Kinders en vroue word die meeste deur hierdie soort geweld geraak.
Emosionele, verbale en sielkundige mishandeling is enige patrone van aftakelende of vernederende gedrag teenoor iemand anders, insluitende herhaalde beledigings, bespotting of uitskellery, herhaalde dreigemente om emosionele pyn te veroorsaak, of die herhaalde vertoning van obsessiewe besitlikheid of jaloesie, sodat dit 'n ernstige inbreuk op privaatheid, vryheid, integriteit of sekuriteit uitmaak.
Ekonomiese mishandeling is die onredelike ontneming van ekonomiese of finansiële hulpbronne waarop 'n persoon regtens geregtig is, of wat die klaer nodig het om vir basiese huishoudelike behoeftes te betaal, verbandbetalings of betaling van huurgeld ten opsigte van 'n gedeelde woonplek. Dit dek ook die onredelike wegmaak van huishoudelike besittings of ander eiendom.
Die impak van hierdie vorms van geweld
Die potensieel nadelige impak van hierdie tipes geweld sluit in:
Geweld teen vroue
'n Episode van die radioprogram Gesondheid op RSG wat in Augustus 2018 uitgesaai is, het bevind dat vier vroue daagliks in Suid-Afrika sterf weens geweld deur ŉ lewensmaat. Dit is een vrou elke ses ure, en baie hoër as in ander lande wat met Suid-Afrika vergelyk kan word.
Geweldsterftes in Suid-Afrika is baie hoog. Die insidensie van interpersoonlike geweld as deel van dié syfer, is ook buitensporig hoog – 4 tot 10 keer hoër as in die meeste ander lande. Dit is die hoogste onder die bruin bevolking, en in sekere dele van die Kaapse Vlakte.
Prof Elmin Steyn, hoof van chirurgie van die Universiteit van Stellenbosch se Geneeskunde Fakulteit en die Tygerberg Hospitaal, het statistieke en syfers oor geweldsmisdade teen vroue aangebied:
Die verskil tussen geslagsgebaseerde geweld en geweld teen vroue
In baie besprekings van geweld gemik teen vroue word die terme GGG en geweld teen vroue (GTV) uitruilbaar gebruik. Volgens die #SpeakOutUP-webblad is GTV egter 'n vorm van GGG wat spesifiek teen vroue gemik is. Dit behels 'n verskeidenheid mishandelings gemik teen vroue en meisies dwarsdeur hul lewe en is in geslagsongelykheid gewortel.
Die VN se Verklaring oor die Uitskakeling van Geweld teen Vroue (1993) omskryf GTV as: 'enige daad van geslaggebaseerde geweld wat lei, of waarskynlik sal lei, tot fisiese, seksuele of sielkundige leed of lyding van vroue en meisies, insluitende dreigemente van sodanige dade, dwang of arbitrêre ontneming van vryheid, hetsy in die openbaar of in die privaat lewe'.
Mans en seuns kan ook slagoffers van GGG wees, maar vroue en meisies is die vernaamste slagoffers. Daar is egter sommige vorms van geweld wat mans buite verhouding affekteer; byvoorbeeld, oorlog, etniese suiwering, en bende- en staatgeweld is dikwels op mans gemik op grond van persepsies van hul rol as aggressors of verdedigers of, nog belangriker, as die vyand.
Fingo-melkhoutboom
Die Fingo-melkhoutboom (Umqwashu) is van historiese belang vir die Fingo-volk. Die boom is 13 km noordnoordwes van Peddie, op die pad van Peddie oor Breakfastvlei en Fort Willshire na Alice en Fort Beaufort.
Tydens die Mfecane het die Fingo vroeg in die 1820's van Natal na Transkei gevlug. Weens onophoudelike aanvalle deur die Xhosa het die Fingo al verder wes gevlug tot net wes van die Keiskammarivier. Op 14 Mei 1835 het hulle by 'n groot melkhoutboom, die Umqwashu, stilgehou en onder die leiding van eerw. John Ayliff trou gesweer aan God en die Britse koning. Die Umqwashu is sedertdien vir die Fingo-vlolk 'n simbool van verlossing uit die slawerny.
Hierdie boom is in 1942 tot monument verklaar en vir lange jare het die Fingo hier op 14 Mei bymekaargekom vir 'n herdenkingsgeleentheid.
Aan drie ander melkhoutbome is die status van monument verleen, naamlik die Poskantoorboom by Mosselbaai, die Verdragboom by Woodstock en die Renosterfontein-melkhoutboom by Bredasdorp.
Rassie Erasmus
Rassie Erasmus (5 November 1972 in Despatch) is 'n voormalige Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se sewe-en-veertigste Springbokkaptein. Hy het Suid-Afrika in een toets aangevoer en het tussen 1997 en 2001 36 wedstryde vir Suid-Afrika gespeel, asook in die Rugbywêreldbeker 1999.
Hy is op 1 Maart 2018 as die nuwe Springbokafrigter aangestel en het dié span tydens die Rugbywêreldbeker 2019 afgerig. Sy pligte het verdubbel toe hy teen die einde van 2017 as die eerste SARU-direkteur van Rugby aangestel is.
Erasmus het op provinsiale vlak vir die Vrystaat Cheetahs en die Goue Leeus gespeel, en in superrugby vir die Cats en die Stormers. Daarna het hy homself as 'n afrigter gevestig deur die Vrystaat tot Curriebekerkampioen te lei.
Paul Krugerbrug
Die Paul Krugerbrug (beter bekend as Begin der Lijnbrug) is ‘n brug oor die Vaalrivier op ‘n voorheen belangrike roete tussen Lydenburg en KwaZulu-Natal.
Die brug is by 26° 46′ 13″ suid en 29° 55′ 23″ oos. Dit is 10½ km noord van Amersfoort op die pad suidwaarts van Ermelo na Amersfoort en Volksrust en net oos van die N11-hoofroete.
Sytze Wierda, die staatsargitek van die ZAR, was meer ten gunste daarvan om brûe te bou van plaaslike klip as om moderne brûe van staal uit die buiteland in te voer. In 1898 was daar dus reeds 5 sulke klipbrûe in die land in gebruik.
Op 5 Junie 1896 het die Uitvoerende Raad van die ZAR aan Wierda opdrag gegee om hierdie brug te ontwerp en te laat oprig. Dit is in 1896-97 deur die bou-aannemer Johannes van Waart gebou uit sandsteen uit die Vaalrivier. Met die lengte van 124m was dit op daardie tydstip die langste klipboogbrug in die land. Dit bestaan uit 10 boë van 9,14 m elk en het ‘n breedte van 6,74 m.
Kommandant-generaal Piet Joubert en mev. Tobias Smuts het die brug op 12 April 1898 as die Paul Krugerbrug ingewy. Aangesien die brug naby die beginpunt van die destydse grenslyn tussen die ZAR en Swaziland geleë was, het dit in die volksmond die naam van die Begin der Lĳnbrug gekry.
Die brug is op 23 Desember 1955 tot monument verklaar.
Tydsone
Namate telekommunikasie verbeter en vervoerstelsels uitgebrei het, het dit al hoe meer ontoereikend geraak. Tydsones het die probleem gedeeltelik opgelos deurdat mense hulle horlosies gestel het volgens 'n streek met dieselfde gemiddelde sontyd. Tydsones verander in die algemeen volgens lengtelyne, wat veelvoude van 15° is, en verskil een uur van die tydsones weerskante daarvan.
Alle tydsones is relatief tot Gekoördineerde Universele Tyd (UTC). Die verwysingspunt vir tydsones is die hoofmeridiaan (lengteligging 0°), wat deur die Royal Greenwich Observatory in Greenwich in Londen, Engeland, getrek word. Om hierdie rede is die term Greenwich Mean Time (GMT) steeds in gebruik (byvoorbeeld deur die BBC) om die "basistyd" aan te dui waarvolgens alle ander tydsones bepaal word. UTC is die amptelike, internasionale afkorting vir vandag se atomies gemete tyd.
UTC is toevallig slegs plaaslike tyd in Greenwich tussen 01:00 UTG van die laaste Sondag in Oktober en 01:00 UTG van die laaste Sondag in Maart. Die res van die jaar is plaaslike tyd UTG+1 — bekend in die Verenigde Koninkryk as British Summer Time (BST).
Grens tussen vandag en môre
Die Internasionale Datumgrens, wat vandag en môre skei, volg min of meer die 180-lengtegraad. In die lande oos van die grens is dit een dag lateras in lande wes daarvan. Die grens strek grotendeels deur die see, maar waar dit deur of naby 'n land loop, word dit gebuig sodat een plek nie twee verskillende datums beleef nie.
Tyd deur die eeue
Sonwysers word in Egipte gebruik om die tydsverloop in die oggend en middag aan te dui en om die langste en die kortste dae van die jaar te meet.
Waterhorlosies word in Egipte gebruik. Arabiese uitvinders en ingenieurs verbeter en verfyn waterhorlosies tot in die middeleeue.
Sjinese ingenieurs vind die eerste meganiese horlosies uit wat met gewiggies en ratte aangedryf word.
Monnike in Europa gebruik 'n uurglas om gebedstye aan te dui.
Die eerste horlosie wat uurliks slaan, word in Milaan, Italië gebou.
Die eerste wekker word in Würzburg, Duitsland gebou.
Die Brit John Harrison bou 'n akkurate skeepshorlosie.
Masunga
Masunga is 'n dorp in Botswana. Die dorp is ook die hoofstad van die Noord-Oos distrik.
Dorslandtrek
duimnael|regs|270px|Die administrasie van [[Suidwes-Afrika het in 1974 'n 4c-seël, ontwerp deur Kobus Esterhuysen, uitgereik ter herdenking van die vertrek van die eerste Dorslandtrekgeselskap in 1874.]] Waarskynlik kan min ander gebeurtenisse in die Suider-Afrikaanse geskiedenis van soveel lyding en leed getuig as die Dorslandtrek (1874–1881). Die populêre reisverhaalskrywer Lawrence Green het dit byvoorbeeld beskryf as “the most painful chapter in the whole history of the Afrikaner race”.
Die woorde van ’n vrou wat die trek oorleef het, “als wij ooit weder naar Transvaal terug willen en het pad vergeten zijn, dan zullen wij het kunnen weervinden langs de graven onzer kleinen”, is tekenend van die verskriklike lyding tydens die Dorslandtrek.
Agtergrond
Ná die Groot Trek het daar ’n samelewing bestaande uit ’n klein aantal Voortrekkers, verspreid in verskillende groepe oor ’n baie groot geografiese gebied in Transvaal, tot stand gekom. Van eenheid was daar nouliks sprake omdat daar geen leier was wat die verskillende gemeenskappe tot ’n eenheid kon saamsnoer nie. Ernstige politieke en kerklike twiste het by geleentheid selfs tot ’n burgeroorlog gelei.
Nadat die Groot Trek die gemeenskap aanvanklik verarm het, het die geografiese isolasie van die gebied tot verdere ekonomiese en intellektuele isolasie gelei. Die gemiddelde Transvaalse Boer het ten spyte van sy gebrek aan rykdom of onderwys buitengewoon selfstandig gevoel. Dit het maklik in koppigheid oorgegaan en die onwil of onvermoë om die gesag van iemand anders te aanvaar. Gedurende die Groot Trek en die vestigingstydperk daarna is onderwys boonop totaal verwaarloos. Die Transvaalse Boere was dus op die vooraand van die Dorslandtrek ’n erg verdeelde gemeenskap, veral op godsdienstige gebied. Hulle was op bykans elke terrein agtergestel teenoor hulle rasgenote in die res van Suid-Afrika.
Redes vir die trek
Daar was waarskynlik nie een enkele rede nie, maar ’n kombinasie van redes, waarom ’n groepie beswaardes besluit het om Transvaal te verlaat. Die primêre redes vir die Dorslandtrek was godsdienstig van aard en het teenkanting teen president Thomas Burgers se progressiewe beleid, spesifiek sy nuwe onderwyswet, die onverkwiklike toestande in die Gereformeerde Kerk en die soeke na ’n Nuwe Jerusalem ingesluit. Gevolglik het hoofsaaklik lidmate van die Gereformeerde Kerk aan die Dorslandtrek deelgeneem. Politieke en ekonomiese redes soos die vrees vir gelykstelling aan swart mense, onsekere politieke toestande, die vrees vir die beskawing (in die sin van teenkanting teen nuwe idees), gebrek aan grond en bevolkingsdruk, armoede en vrees vir nuwe belastings kon ’n minder belangrike, aanvullende rol gespeel het. Dit is duidelik dat die gewaande “trekgees” geen rol tydens die trek kon gespeel het nie. Vrees vir Britse imperialisme het waarskynlik ook nie ’n rol gespeel by die meerderheid trekkers wat voor April 1877 die land verlaat het nie. Verreweg die grootste deel van die Transvaalse bevolking en byna al die lidmate van ander kerkgenootskappe was glad nie so ontevrede as hul landgenote met hulle omstandighede nie en het verkies om in Transvaal te bly.
Trekkers se geaardheid
Daar was op geestelike gebied groot verskille tussen die Dorslandtrekkers, wat ’n meer behoudende karakter gehad het, en hulle Transvaalse medeburgers. In enkele gevalle het geestesinvloed van die Jerusalemgangers (’n groep Voortrekkers in Transvaal wat oor land na Jerusalem in Palestina wou trek) na die trekkers toe oorgespoel. Die trekkers se konserwatiewe lewensuitkyk het ook hulle onderwyspeil ten nadele beïnvloed. Bykans alle persone wat die Dorslandtrekkers ontmoet het, was getref deur hulle lae onderwyspeil. Die “mak volk” was ’n kleurryke en interessante groep arbeiders wat die Dorslandtrekkers vergesel het en wat die materiële en geestelike kultuur van die trekkers hul eie gemaak het.
Ten spyte van die feit dat ’n geskatte 130–200 “mak volk” aan die Dorslandtrek deelgeneem het, was hulle grootliks ’n “onsigbare” groep tydens die trek. Hulle aandeel aan die trek word dikwels verswyg. In baie herinnerings, vertellings en statistiek oor die trek word hulle nie eens genoem nie. Hulle was afstammelinge van die inheemse volke in Suid-Afrika waarvan die meerderheid as kinders op die slagveld gevange geneem is en daarna deur die trekkers grootgemaak is. As gevolg van hulle gedeelde ervaringe tydens die trek het daar ’n besonder hegte verhouding tussen hulle en die blanke Dorslandtrekkers ontstaan.
Lesiëm
Lesiëm is 'n Duitse musiekprojek wat in 1999 deur die vervaardigers Sven Meisel en Alex Wende begin is. Die projek se musiek kombineer verskillende elemente van rock-, pop-, elektroniese musiek, Nuwe Era en Ambient-klanke asook Gregoriaanse gesange en ander koormusiek en val dus onder dieselfde musiekgenre soos Michael Cretu se projek Enigma, Eric Levi se Era, Frank Peterson se Gregorian en die Noorse kunstenaar Amethystium.
Dorslandtrek
Eerste trekgeselskap
Nadat die trekkers van die eerste trekgeselskap twee jaar lank onsuksesvol probeer het om grondgebied in Namaland en Hereroland te verkry, moes hulle van dié gedagte afsien. Teen dié tyd was hulle nog steeds onseker waarheen hulle moes trek. Hulle sou kort hierna met die trekkers van die gesamentlike tweede en derde trekgeselskappe verenig en hulle moeitevolle swerftog deur onbekende gebiede van Suider-Afrika vir ’n verdere drie jaar voortsit.
Tweede trekgeselskap
Nog voor die eerste trekgeselskap Transvaal verlaat het, het die eerste trekkers van die tweede trekgeselskap in April 1875 uit die distrikte Pretoria en Rustenburg begin trek. Nadat hulle die Limpopo in Mei 1875 bereik het, het hulle vir twee jaar lank tot April 1877 doelloos langs die rivier rondgeswerf terwyl hulle die tyd verwyl het deur te jag. Van tyd tot tyd is hulle geledere aangevul deur nuwe aankomelinge. Die Ngwato-opperhoof Khama, deur wie se gebied hulle moes trek, was die trekkers in daardie stadium nog goedgesind en het hulle geredelik toestemming verleen om deur die Dorsland te trek. In Maart 1876 is ’n gulde geleentheid om te trek nie benut nie. Dit wil voorkom of hierdie groep trekkers in daardie stadium nog steeds nie geweet het waarheen hulle wil trek nie.
Lesiëm
Lesiëm se debuutalbum Mystic, Spirit, Voices is in 2000 in Europa vrygestel. Twee jaar later het die album ook op die Amerikaanse mark verskyn waar dit nommer 7 op die trefferlys U.S. Billboard Charts bereik het. 'n Tweede langspeler is in 2001 as Chapter 2 in Europa en in 2003 as Illumination in die Verenigde State vrygestel.
Dorslandtrek
Tweede trekgeselskap
Teen April 1876 het die eerste gevalle van malaria onder hulle begin voorkom en in Julie 1876 het die eerste van meer as 160 persone wat tydens die trek aan malaria beswyk het, gesterf. Intussen is die gebied geteister deur ’n langdurige droogte, terwyl onenigheid onder die trekleiers onverpoos voortgeduur het. Die verhoudinge tussen die trekkers en Khama het ook begin vertroebel. Khama het later die vergunning om deur sy gebied te trek teruggetrek, vermoedelik weens die knellende droogte wat reise deur die Dorsland onmoontlik gemaak het. Daar was teen hierdie tyd na skatting 116 blanke gesinne met 581 gesinslede, benewens ’n onbekende aantal van die “mak volk”, in hierdie trekgeselskap.
Die tweede trekgeselskap het die Limpopo uiteindelik op 10 April 1877 verlaat en sonder toestemming met die Mahalapyerivier verder getrek. ’n Afvaardiging van Khama, bestaande uit die sendeling Hepburn, die handelaar Alfred Musson as tolk en sewe raadslede, het tevergeefs probeer om hulle te oorreed om nie die gevaarlike tog aan te pak nie. Agterdog oor Khama se motiewe het steeds geseëvier en sy goeie raad om in kleiner groepe deur die Dorsland te trek, is in die wind geslaan omdat hulle gedink het dat hy hulle in kleiner groepe wou verdeel en dan afsonderlik wou uitmoor.
Ten spyte van ’n afspraak wat die trekkers die vorige aand gemaak het om in kleiner groepe ’n paar dae uit mekaar uit te trek, het volslae wanorde geheers toe die eerste trekkers die oggend van 7 Mei 1877 Letloche verlaat het en die res van die trekgeselskap hulle holderstebolder as een groep gevolg het. In die totale afwesigheid van leierskap kon orde en dissipline nie gehandhaaf word nie en was die tafel gedek vir die daaropvolgende ramp.
Gedurende die volgende sewe tot tien dae het aandoenlike tonele hulle by waterplekke soos Tlhabala, Inkonane en Letlhakane afgespeel: Ná die derde dag was die gebulk van die beeste en die angsbevange krete van die ander diere onbeskryfbaar. In hulle ontreddering het die los beeste holderstebolder voortgestorm en die enkele watergate vertrap. Daarna het hulle buite beheer op loop gegaan. Die meerderheid is nooit weer opgespoor nie of het uiteindelik van dors gevrek. Die lyding van die trekkers was nie minder aangrypend nie en by tye moes drinkwater eetlepelsgewys gerantsoeneer word. In hulle desperaatheid het sommige trekkers skape, bokke of selfs honde keelaf gesny en die bloed en penswater gedrink om vog in te kry. Wonder bo wonder het geen trekker van dors gesterf nie, hoewel die malariasterftes steeds voortgegaan het. In hierdie haglike omstandighede het die trekleier, kommandant Louw du Plessis, uiteindelik die skuld vir die rampspoedige trek op homself geneem en bedank.
Derde trekgeselskap
Nadat Transvaal op 12 April 1877 deur Groot-Brittanje geannekseer is, het ’n derde trekgeselskap bestaande uit agt gesinne met 40 persone benewens die “mak volk” nog dieselfde maand uit die distrik Rustenburg vertrek. Hulle het op die spoor van die tweede trekgeselskap getrek en in Julie 1877 by die Meersrivier by hulle aangesluit.
Die tweede en derde treksgeselskappe verenig
Nadat die trekkers van die tweede en die derde trekgroepe by die Meersrivier aangekom het, het hulle twee en ’n half maande lank daar oorgestaan om te herstel van hulle rampspoedige tog en om die agtergelate waens na die Meersrivier te bring. Omdat hulle slegs 326 osse (ongeveer 20 spanne) oorgehad het om ongeveer ’n honderd waens aan te “piekel”, was dit ’n moeisame proses. Hulle het daarna stadig met die Meersrivier langs verder getrek. By Sebetwane se Drif het hulle bereken dat 37 mense al op die trek oorlede is. Die ergste sou egter nog volg. Trekregulasies is opgestel en ’n nuwe bestuur met Jan Greyling as kommandant is gekies. Nadat hulp in die vorm van sowat 184 trekosse van die eerste trekgeselskap by Rietfontein opgedaag het, het die trek effens vinniger gegaan.
Die trekkers het in 25 dae van Sebetwane se Drif tot by die Ngamimeer getrek, waar hulle op 25 September 1877 aangekom het. Hier is hulle verdeeld uit mekaar. Tien tot elf gesinne onder Louw du Plessis het na Rietfontein getrek en by die eerste trekgeselskap aangesluit, terwyl die ander trekkers met die Okavangorivier langs verder noordwes getrek het. Onder die grootste deel van die trekkers wat met die Okavangorivier langs getrek het, het malariasterftes van Oktober 1877 af weer sy tol begin eis. Hier het hulle posisie aansienlik verswak aangesien hulle vee aan tsetsevlieë begin vrek het en hulle boonop bykans geen lewensmiddele meer oorgehad het nie. ’n Deel het moed verloor en begin terugtrek Transvaal toe. Die meerderheid het reg wes in die woestyn in na die Debraveld getrek om aan die dubbele gevaar van malaria en tsetsevlieë te ontkom, terwyl ’n deel met hulle trek met die Okavango langs volhard het omdat hulle bang was om weer ’n waterlose gebied in te gaan. Dit was hier sekerlik die laagtepunt van die hele Dorslandtrek aangesien die meeste malariasterftes en verdere veevrektes gedurende hierdie tyd plaasgevind het. Boonop het ’n paar persone beswyk nadat hulle giftige veldvrugte geëet het, terwyl een trekker deur Boesmans vermoor is. Toe die eerste trekgeselskap, wat in Januarie 1878 van Rietfontein af noordwaarts getrek het, op hierdie groep afkom, het die onbeskryflike ellende en die verwaarloosde toestand van die mense hulle geskok. As gevolg van die ongesonde toestande in die Debraveld was die trekkers verplig om hul swerftog verder noord voort te sit. Nadat die verskillende geselskappe verenig het, het hulle verder noord getrek en daarna vir ’n ruk lank by Leeupan en die Kaudum oorgestaan.