cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erica floccifera
Erica floccifera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap. Die plant kom voor in die Riviersonderendberge in die omgewing van Genadendal, Swartberg by Caledon, Babilonstoringberge en Kleinrivierberge. Die plant se habitat word bedreig deur indringerplante.
NG gemeente Port Elizabeth-Noord
duimnael|links|250px|Die kerkgebou van Port Elizabeth-Noord, ontwerp deur [[J. Anthonie Smith.]]
duimnael|regs|160px|Dr. F.J. Minnaar het in 1934 van die [[NG gemeente Port Elizabeth|moedergemeente af oorgekom as Port Elizabeth-Noord se eerste leraar en hier gebly tot hy in 1944 na die destydse gemeente Salisbury vertrek.]] duimnael|links|270px|Die NG kerk Sidwell. Dié gemeente is by Port Elizabeth-Noord ingelyf nadat dit van dié afgestig het. duimnael|regs|160px|Dr. F.E. O'Brien Geldenhuys, hulpprediker hier in 1940. duimnael|regs|160px|Ds. Johannes Jonathan Jordaan was van Februarie 1945 tot einde 1946 leraar van Port Elizabeth-Noord toe hy die beroep aanneem na die dogtergemeente [[NG gemeente Sydenham|Sydenham.]] duimnael|regs|160px|Ds. Hendrik Müller de Vos, leraar van 1955 tot 1957.
Die NG gemeente Port Elizabeth-Noord is in 1933 afgestig van die moedergemeente, Port Elizabeth, as slegs die vierde gemeente in die Oos-Kaapse hawestad.
Stigting
Met die afstigting van Port Elizabeth-Noord het 'n volle 1 369 lidmate van die toe 26 jaar oue moedergemeente oorgekom. Dr. F.J. Minnaar is op 11 Desember 1933 tot leraar beroep en op 17 Maart 1934 as die eerste leraar van die gemeente bevestig, waar hy tot September 1944 gestaan het, toe hy 'n beroep na die gemeente Salisbury in Suid-Rhodesië aangeneem het. Ten spyte van die vinnig stygende ledetal vanweë die trek van die platteland na die stad, het die gemeente in die aanvangsjare 'n harde stryd moes voer om te bestaan. Armoede en ellende was oral in die gemeente sigbaar.
'n Ou Sinkgebou wat as danssaal deur bruin mense gebruik is, is vir £950 aangekoop en het tot 1949, dus ruim 16 jaar, as kerkgebou gedien. Op 9 Februarie 1945 is ds. J.J. Jordaan as leraar in die gemeente bevestig. Einde 1945 is die NG gemeente Sydenham met sowat 800 lidmate van die gemeente Port Elizabeth-Noord afgestig en neem ds. Jordaan die beroep daarheen aan.
Hulppredikers
Ds. P.A. van der Merwe is op 26 April 1946 as Port Elizabeth-Noord se derde leraar bevestig en is van 1 November 1946 bygestaan deur ds. B.F. van der Merwe as hulpprediker. Gedurende die beginjare moes daar gedurig van hulppredikers gebruik gemaak word: propp. C.J. van Lill (1935 – '36), J.F. Conradie (1936 – '37), F.E. O'B. Geldenhuys (1940), S.J. Henrico (1940), ds. W.J. Naudé (1940) en prop. P.A. van der Merwe (1941), tot hy op 17 Januarie 1942 as medeleraar georden en bevestig is. Hy het in Februarie 1943 'n beroep aangeneem na Groot-Brakrivier.
Daarna het gedien as hulppredikers: ds. C.L. Grundlingh (1941 – '45), prop. C.L. Greyvenstein (1944), di. M.J. de Kock (1945), H.W. Geyer (1945 – '46), J.T. Martens (1949), propp. J. Fourie (1950), S.C. Carstens (1950) en W. van Zyl (1951).
Nuwe kerkgebou
Op 10 September 1949 is die kerkgebou, waarna die gemeente meer as 'n dekade sedert die stigting van die gemeente uitgesien het, met groot geesdrif en dankbaarheid en sonder skuld ingewy. Die wydingsrede is gehou deur ds. D.P. van Huyssteen, organiserende sekretaris van die Algemene Armesorgkommissie, wat aan die gemeente onskatbare diens gelewer het. Die gebou is ontwerp deur J. Anthonie Smith, wat vir meer as 60 NG kerk verantwoordelik was.
Ondanks die afstigting van Sydenham het Port Elizabeth-Noord twee dekades ná sy stigting weer 3 000 lidmate getel sodat planne toe in die werk gestel moes word vir afstigting. Mettertyd het die NG lidmate in dié deel van Port Elizabeth egter afgeneem. In 1990 was hier 726 belydende lidmate en 379 in die dogtergemeente Sidwell, maar ten spyte van die inlywing van Sidwell by die moedergemeente, het Port Elizabeth-Noord in 2013 net 309 lidmate oorgehad.
Bakoe TV-toring
Die Bakoe TV-toring (Aserbeidjans: Televiziya Qülləsi), gebou in 1996, is 'n vrystaande beton telekommunikasie-toring in Bakoe, Azerbeidjan. Met 'n hoogte van 310 meter, is dit die hoogste struktuur in Azerbeidjan en die hoogste gewapende betongebou in die Kaukasus.
Die toring het een van die bekendste bakens van Bakoe geword.
Geskiedenis
Die TV-toring is ontwerp op grond van die besluit van die Raad van Ministers van die USSR na die bevel van die Ministerie van Kommunikasie van die Staatsinstituut van Azerbaijan van die USSR. Konstruksiewerk het in 1979 begin en volgens die projekkonstruksieplan moes dit in 1985 voltooi wees. Nadat Heydar Aliyev in 1993 weer aan bewind gekom het, is die konstruksie van die toring voortgesit, en in 1996 met sy deelname, het die amptelike openingseremonie van die kompleks plaasgevind.
'n Roterende restaurant op die 62ste verdieping (175 meter hoog) van die Azeri-televisietoring is in 2008 geopen.
Voorkoms
Soms word die Bakoe TV-toring se beligting verander na spesifieke, unieke reëlings vir spesiale geleenthede. Sommige jaarlikse gebeure is rede om die toring spesiaal te verlig, soos om afwisselende dele van die toring blou, rooi en groen te verlig volgens die tradisionele Azerbeidjanse vlagkleure om die nasionale vakansiedae te vier. Die toring het ook sedert 2004 'n verskeidenheid spesiale beligtingsreëlings vir Nuwejaar gehad.
UTC-00:44
UTC−00:44 is 'n tydsone wat vier-en-veertig minute vroeër as Gekoördineerde Universele Tyd (UTC) is.
Die tydsone is tot 1 Mei 1972 in Liberië gebruik. Dit was bekend as Monrovia Gemiddelde Tyd of Liberiese Tyd. Die presiese tydsone was egter GMT −0h 43m 08s tot dit op 1 Maart 1919 na GMT−0:44 verander is. In 1972 is dit na UTC gewysig. Die tydsone word nie meer gebruik nie.
Eerste Konsilie van Nicea
Die Eerste Konsilie van Nicea was ’n vergadering van die Christelike kerk in die Romeinse Ryk wat in 325 n.C. gehou is in Nicea in Bitinië (nou İznik in Turkye). Dit is byeengeroep deur die Romeinse keiser Konstantyn I. Die eerste ekumeniese konsilie was ’n poging om konsensus in die kerk te bereik deur middel van ’n vergadering wat die hele Christendom verteenwoordig.
Die grootste prestasie van die konsilie was ’n besluit oor die Christologiese kwessie rakende die natuur van die Seun en sy verhouding met die Vader, die opstelling van die eerste deel van die Geloofsbelydenis van Nicea, die datumberekening van die Paasfees en die afkondiging van die vroeë kanonieke reg.
Boesmansrivier (spruit in Noord-Kaap, lat -29,86, long 20,51)
Die Boesmansrivier is 'n spruit wat in die Noord-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Advent
Advent (Latyn: adventus, letterlik: "naderende koms"), afgelei van adventus Domini (Latyn vir: "naderende koms van die Here"), is die tydperk, waarin Christene hulself vir Kersfees, die geboortefees van Jesus voorberei. Daarbenewens herinner dié tydperk Christene aan die verwagte wederkoms van Jesus. Die Advent begin volgens Rooms-Katolieke en Protestantse tradisies met die Vesper op die vooraand van die eerste Adventsondag en vervolgens ook die nuwe liturgiese jaar.
Tussen die konfessie van die Adventiste en die Adventtydperk bestaan 'n indirekte verband, omdat albei benamings na die verwagte (weder)koms van Jesus verwys.
Geskiedenis
Die benaming "Advent" kan as 'n vertaling na die Griekse term ἐπιφάνεια epipháneia ("Verskyning", sien Epifanie) teruggevoer word en het in die Romeinse Ryk na die naderende koms, teenwoordigheid of besoek van 'n ampsdraer, veral dié van 'n koning of keiser (adventus Divi, "naderende koms van die goddelike heerser") verwys. Dié term kon egter ook na die naderende koms van 'n God in sy tempel verwys. Die eerste Christene het hierdie betekenis oorgeneem om hul betrekking met Jesus te beklemtoon; die Vulgaat gebruik adventus om na sy inkarnasie (menswording) asook sy eindelike wederkoms te verwys. Dit is as 'n leenwoord in die meeste moderne Europese tale oorgeneem.
Nes die Vastyd voor Paasfees was die Adventstyd oorspronklik 40 dae lank en het rondom die Sint-Maartenfees op 11 November begin.
Elkeen van die vier Adventsondae het sy eie betekenis:
Andries Stockenstrom (regter)
Andries Stockenstrom (1844 – 1880) was 'n regter en Prokureur-generaal. Hy is in 1844 op Graaff-Reinet gebore. Hy is van Sweedse afkoms. Op vroeë ouderdom gaan hy na Londen en Duitsland en word in 1865 tot die balie toegelaat. Die volgende jaar begin hy in Kaapstad praktiseer maar verhuis kort daarna na die Oos-Kaap. In 1877 word hy die Prokureur-generaal van die Kaapkolonie en twee jaar later regter van die Hooggeregshof. Hy sterf in 1880.
Andries Stockenstrom is die tweede seun van Sir Andries Stockenström.
Japan Nasionale Roete 369
Japan Nasionale Roete 369 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Antje
Antje is 'n ou Duitse vroulike voornaam van Friesiese oorsprong.
Oorsprong en betekenis
Ou Friesiese en Nederlandse vorm (13de tot 15de eeu) van die naam Anna (in Friesies vandag nog as Ansje). Daar bestaan ook 'n verlatynste vorm Antja.
Naamdag
Die Rooms-Katolieke naamdag vir die oorspronklike Hebreeuse vorm van die naam is 26 Julie.
Variante
Sien ook: Anita, Anja, Anna, Annette, Annika, Hanna, Hanna, Nancy
UTC-08:30
UTC−08:30 is 'n tydsone wat 8:30 ure vroeër as Gekoördineerde Universele Tyd (UTC) is.
Lys van kabinette van Nederland
Hierdie is 'n lys van kabinette van Nederland sedert 1901.
Eksterne skakels
Kabinette sedert 1945:
UTC-08:30
Die tydsone is tot 26 April 1998 in die Pitcairneilande gebruik. Op 29 April is die tydsone na UTC-08:00 gewysig, so na 23:59:59 was dit 00:30:00. Die tydsone word nie meer gebruik nie.
747 Wing House
747 Wing House is 'n unieke en ongewone woonhuis wat die vlerke van 'n uit bedryf gestelde Boeing 747-100-makrostraler as dakelemente bevat. Die huis, wat noordwes van Malibu, Kalifornië in Ventura County se gedeelte van die Santa Monica-berge geleë is, het internasionale mediasensasie veroorsaak weens sy ongewone ontwerp, sy volhoubare gebruik van hersikleerde materiale, die opspraakwekkende vervoer van die vliegtuigvlerke per vragmotor en helikopter na die bouperseel en die kreatiewe hergebruik van verlate infrastruktuur vir 'n beduidende argitektoniese werk.
Naas die vlerke is ook ander dele van die vliegtuig hergebruik as bouelemente. Dele van die vliegtuigromp is omgebou tot 'n kunsateljee, 'n gastehuis en 'n skuur, terwyl die vlieënierskajuit as meditasieruimte dien.
Die projek, wat in 2011 voltooi is nadat owerhede jare lank geskroom het om hul toestemming daaraan te verleen, is behartig deur die Amerikaanse argitek David Randall Hertz, 'n genoot van die American Institute of Architects, en sy ateljee Studio of Environmental Architecture, in samewerking met sy vennoot Lucas Goettsche.
Perseel
Die huis is op 'n 55-akker-erf 'n entjie af van Cotharin Road, noordwes van Malibu teen die westelike rand van die Santa Monica-berge in die distrik Ventura County gebou. Dit was oorspronklik die eiendom van die Hollywood-toneelontwerper Tony Duquette (1914–1999). Duquette se privaat woning is in 1993 in 'n verwoestende brand, die Green Meadow- of Malibu-brandramp, heeltemal in puin gelê, saam met 'n twintigtal strukture wat Duquette en sy vrou van hersikleerde voorwerpe en rolprent-coulisses geskep het.
Matatiele
Matatiele is 'n dorp in die Oos-Kaap-provinsie, Suid-Afrika. Volgens die 2011-sensus het die nedersetting 'n bevolking van 12 466 gehad, waarvan 10 403 (83,5%) Swartes was.
Geskiedenis
Die dorp se ontstaan gaan hand aan hand met dié van Kokstad. Voor Adam Kok III en sy mense Kokstad bereik het, het hulle eers hier gebly. Hulle het die baie vleie en gepaardgaande voëls na hulle smaak gevind. Die dorp ontleen sy naam aan die troppe wilde eende. Die Sotho-uitdrukking mada-i-yila of matato-a-ile beteken 'die eende het opgevlieg'. Losbandigheid was aan die orde van die dag; dit het wapensmokkelary, veediefstal, en perdediefstal ingesluit. Dit het so aangehou totdat die Cape Mounted Rifles die orde begin herstel het. Die dorp het in 1904 munisipale status verkry en 'n takspoorlyn vanaf Franklin het die dorp in 1924 bereik.
Distrik
Die distrik is 3 357 km² groot. Suiwelboerdery en perdetelery is van die grootste ekonomiese aktiwiteite in die distrik. Daar is ook forelle in die strome.
Erica flexistyla
Erica flexistyla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor op die Augulhasvlakte van Elim tot by die Soetanysberg. Die plant se voorkomsgebied is 43 km2 en daar is tussen twee en vyf populasies. Die habitat word bedreig deur oorbeweiding, landbou aktiwiteite en indringerplante.
Toni Morrison
Toni Morrison (gebore Chloe Ardelia Wofford; 18 Februarie 1931 – 5 Augustus 2019) was 'n Amerikaanse skrywer van romans, essays en toneelstukke. Sy wen die Pulitzerprys vir Fiksie in 1988 vir haar roman Beloved, asook die Nobelprys vir Letterkunde in 1993 vir haar versamelde werke tot op daardie stadium. In 2012 is deur die Amerikaanse president Barack Obama die Presidential Medal of Freedom aan haar toegeken.
Werke
Van haar werke sluit in:
Tacoma Narrowsbrugramp
Die Tacoma Narrowsbrugramp het plaasgevind op 7 November 1940 toe die hangbrug se dek ineengestort het tydens 'n storm. Die brug het Seattle en Tacoma verbind oor 'n nou seestraat in die deelstaat Washington. Die brug het bestaan uit twee maste weerskante van die seestraat waaraan groot kabels geheg is waarvan die dek hang. Vier maande nadat die brug geopen is, was daar 'n yslike storm met winde wat tot 60 km/h bereik het. Die brug het begin ossilleer; dit het op en af gewip deur nege golwe te vorm wat ongeveer een meter hoog was. Die brug kon nie die aanslag weerstaan nie en het ineengestort. Mense op die brug is net betyds na veiligheid geneem, die enigste ongeval was 'n hond.
'n Ondersoek het aan die lig gebring dat die kante van die brug nie genoeg wind deurgelaat het nie en die kleiner kabels wat die dek dra en aan die hoofkabels gekoppel was, nie sterk genoeg was nie.
Japan Nasionale Roete 370
Japan Nasionale Roete 370 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Niel Hammann
Dirk Daniël Hammann, bekend as Niel Hammann (gebore op 6 September 1937), is 'n afgetrede Suid-Afrikaanse senior joernalis. Hy was die hoofredakteur van die weeklikse Afrikaanse gesinstydskrif Huisgenoot, van 1978 tot sy aftrede in 1997, asook van die Engelstalige susterstydskrif You, van dié se stigting in 1987 tot Hammann se aftrede.
Huisgenoot was, toe Hammann die stuur oorgeneem het, reeds die oudste nog bestaande Afrikaanse tydskrif (dit is in 1916 gestig) en hierdie publikasie en You word vandag steeds in Kaapstad uitgegee deur die Media24-filiaal van Naspers (voorheen deur die Nasionale Tydskrifte-dogtermaatskappy in die destyds genoemde Nasionale Pers).
In die Suid-Afrikaanse joernalistieke omgewing kry Niel Hammann wye erkenning vir die wyse waarop hy Huisgenoot nie alleen in die laat jare sewentig van waarskynlike ondergang gered het nie, maar in sy tydvak boonop tot die tydskrif met die grootste verkoopsyfer van alle koerante of tydskrifte in enige taal in Suid-Afrika laat aangroei het. Hy is vir sy ywer met Naspers se hoogste toekenning beloon, terwyl hy ook deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns vir joernalistieke prestasie vereer is.
Toe hy in die latere jare sewentig as redakteur oorgeneem het, was Huisgenoot in 'n fel oorlewingstyd gewikkel nadat die publikasie se weeklikse sirkulasiesyfer by 'n kommerwekkend lae 129 000 gehuiwer het. Nasionale Tydskrifte het as uitgewer sterk daaraan gedink om die uitgee van die tydskrif te staak.
Marthinus van Schalkwyk
Marthinus Christoffel Johannes van Schalkwyk (gebore 10 November 1959 in Pietersburg) is 'n Suid-Afrikaanse prokureur en politikus. Hy was voorheen die premier van die Wes-Kaapprovinsie benewens Leier van die Opposisie in die Suid-Afrikaanse Parlement. Hy was Suid-Afrika se ambassadeur in Griekeland van 2015 tot 2019, en dien sedert April 2019 as Hoëkommissaris in Australië.
Vroeë lewe
Van Schalkwyk het by Hoërskool Pietersburg in Polokwane skoolgegaan tot 1977. Hy het aan die Universiteit van Stellenbosch en die Randse Afrikaanse Universiteit in Johannesburg gestudeer. Hy was 'n lid van die studentetak van die Nasionale Party (NP) en een van die voorsitters van Die Afrikaanse Studentebond.
Niel Hammann
Toe Hammann in die latere jare negentig aftree, kon Huisgenoot daarop roem dat hy op 'n keer reeds die hoogtepunt behaal het van meer as 540 000 verkoopte eksemplare in een week. Huisgenoot was die onbetwiste leier op die gebied van weeklikste publikasies in Suid-Afrika. Dit is elke week deur heelwat meer as twee miljoen mense gelees.
Marthinus van Schalkwyk
Loopbaan
Tydens apartheid was hy 'n werknemer by Militêre Intelligensie in Suid-Afrika. In 1990 word hy lid van die Parlement en word gou 'n woordvoerder van die party. Sewe jaar later, in September 1997, is hy verkies tot voorsitter van die NP. Vanaf 8 September 1997 was hy die leier van die Nuwe Nasionale Party.
Niel Hammann
Soos waarnemers dit gestel het:: "Daar was geen ander gesinstydskrif ter wêreld wat so suksesvol was nie, 'en dis geen oordrywing nie', want sy relatiewe markpenetrasie was ongeëwenaard in die internasionale bedryf."
Marthinus van Schalkwyk
Loopbaan
Hy is aangewys as Minister van Omgewingsake en Toerisme in die Suid-Afrikaanse kabinet as tegemoetkoming vir sy bydrae om die NNP met die regerende ANC te versmelt, nieteenstaande die NNP se powere resultate tydens die algemene verkiesing van 2004.
Japan Nasionale Roete 371
Japan Nasionale Roete 371 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Niel Hammann
Boonop het die tydskrif You, wat deur Hammann as 'n soort Engelse "kloon" van Huisgenoot begin is, self van meet af aan 'n stygende kurwe gehandhaaf om spoedig die tweede plek op die land se gewildheidsleer van tydskrifte in te palm.
Marthinus van Schalkwyk
Loopbaan
Hy word skertsend Kortbroek genoem deur sy opponente, 'n naam wat hy gekry het weens sy aanvanklike seunsagtige voorkoms en gebrek aan politieke ervaring, veral vergeleke met sy voorganger, F.W. de Klerk.
In Augustus 2004 is aangekondig dat Van Schalkwyk 'n lid van die ANC sou word, en dat die NNP teen 2005 ontbind sal word.
Vanweë sy onteenseglike bekwaamhede het hy as minister van toerisme wel 'n belangrike rol gespeel om Suid-Afrika se beeld as toeristebestemming blink te poets. In Mei 2014, ná die algemene verkiesing, is hy egter uit die nuwe kabinet van pres. Jacob Zuma gelaat.
Persoonlike lewe
Van Schalkwyk is getroud met Suzette Minama Labuschagne en het 'n seun, Christiaan, en 'n dogter, Maryke.
Niel Hammann
Vroeë lewe, opvoeding, loopbaan in die joernalistiek
Dirk Daniël (Niel) Hammann is 1937 in die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog as 'n predikantskind op King William's Town, in die teenswoordige Oos-Kaap, gebore as die seun die Ned. Geref. pastoriepaar Dirk Pieter en Anna Tobia Jeanne Hammann. Die gesin het na die Kaap verhuis, en Niel het aan die Hoërskool Goodwood-Epping gematrikuleer. Hy het die graad BA aan die Universiteit Stellenbosch verwerf en is daarna as joernalis by Nasionale Pers se toenmalige vlagskip-koerant Die Burger in Kaapstad aangestel.
In sy jare by die koerant (1959-1970) was hy onderskeidelik verslaggewer, koerantsub en redakteur van die gereelde bylaag Die Byvoegsel (die latere By). Die Byvoegsel, met sy tydskrif-aanslag, was vir hom 'n baie goeie slypskool en geleentheid om uit te blink, en het dan ook gelei tot sy aanstelling as nuusredakteur van Huisgenoot (1971-1973). Van 1974-77 was hy Londense verteenwoordiger vir Nasionale Tydskrifte (dogtermaatskappy van Nasionale Pers). Hier sou Hammann ’n sindikasiekantoor vir tydskrifte begin en eerstehands kyk hoe die voorste tydskrifte ter wêreld die "ding doen" – om dan sy kennis en die nuutste verkreë materiaal deur te gee na die tydskrifte in die Kaap.
Hy was as redakteur ook direksielid van Nasionale Tydskrifte.
In 1987 was hy stigterredakteur van Huisgenoot se Engelse kloon, You, 'n suksesverhaal uit eie reg.
Daarbenewens was hy in die beginjare hoof van die tydskrif Drum nadat Nasionale Tydskrifte dit in 1984 van sy stigter, Jim Bailey, gekoop het.
Die "wenresep"
Hammann se "wenresep" as tydskrifredakteur was om heeltemal te breek met ou opvatting van Huisgenoot as "volksopvoeder". Hy het 'n totaal nuwe roete van "vermaak en stories agter die nuus" gevolg waarin die moderne mens en sy of haar doenighede voorkeur geniet het. In die oorgangstyd sou dit selfs beteken dat twee uithaal-bylaes bo-op mekaar in een uitgawe van Huisgenoot sou verskyn – die een oor die ou digter A.G. Visser, die ander 'n kleurbylae met die mooiste foto's van die sterre in die gewilde TV-reeks Rich Man, Poor Man. Die laasgenoemde het van die uitgawe 'n blitsverkoper gemaak.
Só is die televisie, wat juis een van die hoofoorsake was dat tydskrifte in Suid-Afrika so swaar getrek het, met sy koms in die land as 'n bondgenoot eerder as 'n vyand betrek. Deur oor die nuwe selebriteite te skryf wat TV gebring het, het die tydskrif die verwonderde kykers net meer dinge gebied waaroor hulle hulle kon verwonder.
Maar dit het ook nie net oor mense en hul dinge gegaan nie. Hammann het daarop aangedring dat die "mengsel" altyd reg moes wees. Die artikels oor prinses Diana en haar vreugdes en hartsere, die eskapades van 'n minister en sy "skelmpie", die "naakte waarheid" oor die vetste vrou op aarde – al sulke “honderdpersenters” is verder elke week gekrui met ekstras soos verbruikersartikels, resepte, plakkate en afstrykfoto's van "helde", verhale, noem maar op.
Die woord blokraaisel is deur Hammann bedink, om te onderskei tussen die tradisionele blokkiesraaisel, met die leidrade buite die rooster, en die blokraaisel met sy leidrade binne-in die "swart" blokkies self. Hammann het oorsee gesien hoe gewild die blokraaisels vir Duitsers was wat dit op die treine sit en invul het, en het die prettigheid in Suid-Afrika ingevoer waar dit tot vandag toe een van die gewildste vorme van vermaak is.
En al sou die opvoeding nie langer een van die vernaamste fokuspunte wees nie, is dit nie vergeet nie. Dit het in die nuwe gedaante van artikels vir skoolprojekte verskyn, wat landwyd deur kinders (en hul ma's) versamel is en 'n ontbeerlike hulp vir duisende geword het.
In 1994 is 'n rekord van 542 118 verkoopte eksemplare met een uitgawe opgestel, met ’n leserstal van 2,2 miljoen. Dit is wel in 1997, kort ná Hammann se aftrede, oortref toe nagenoeg 630 000 eksemplare verkoop is, met die insluiting van 'n gedenkbylae oor prinses Diana van Brittanje, wat pas tragies gesterf het. Vir Huisgenoot was die einste ikoniese Diana in die Hammann-era die grootste deurlopende wenner om tydskrifte verkoop te kry – nie die minste tydens haar destydse troue met prins Charles. Hammann is self Londen toe is om die beste foto's vir 'n trou-bylae te vind en het sy uitsoekwerk op 'n spesiale tafel op 'n vliegtuig terug na Suid-Afrika gedoen, om betyds te kon wees vir die druk van die bylae.
You, as Huisgenoot se Engelse "kloon", het die patroon nagevolg van Huisgenoot, hoewel op 'n laer vlak, bes moontlik veral vanweë die beskikbaarheid van soveel Engelse leesstof in Suid-Afrika, boonop uit verskillende wêrelddele.
In die joernalistieke milieu was dit geen verrassing dat Huisgenoot se “wenresep” wyd nagevolg sou word nie, ook in die Engelse pers. Een bron beskryf Hammann as "’n redakteur wat mettertyd legendariese afmetings in Naspers sou aanneem”.
“Vandag is dit geen geheim dat tydskrifte wêreldwyd onder ongelooflike druk verkeer vanweë die sosiale media en al sy uitlopers nie,” het ’n oudredaksielid uit die Hammann-era in April 2019 op Facebook geskryf. “Rekords met sirkulasie soos in die vorige eeu is kwalik meer moontlik. Maar joernaliste van die vorige eeu praat met nostalgie oor hoe tydskrifte landwyd 'n bloeityd belewe het in die tagtigs en negentigs – en vra dat nodige erkenning gegee sal word aan die ywer van diegene wat dit moontlik gemaak het. Ook dat sulke inligting bewaar sal word op portale soos Wikipedia sodat dit nie vir die juiste annale van die Suid-Afrikaanse joernalistiek verlore sal gaan nie.”
Toekennings en ander inligting
Sy vrou, Marlene Hammann, en haar suster Yvonne van Eeden was die opstellers van die eerste blokraaisels (met leidrade binne-in die roosters self) in Suid-Afrika.
Marlene Hammann is ook die samesteller van boeke onder die titel Potjiekos.
Drie dogters is uit die egpaar se huwelik gebore. Daar is vyf kleinkinders en drie agterkleinkinders.
Boesmansrivier (spruit in Oos-Kaap, lat -33,10, long 25,25)
Die Boesmansrivier is 'n spruit wat in Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Kevin Downes
Kevin Downes (* 21 September 1972 in Visalia, Kalifornië) is 'n Amerikaanse akteur, filmregisseur en -vervaardiger. Downes het in Visalia, drie uur noord van Los Angeles, grootgeword. Meeste van die Christelike films waaraan hy gewerk het is daar geskiet.
Willem Postma
Ds. Willem Postma (Burgersdorp, 15 Maart 1874 – Reddersburg, 13 Desember 1920) was 'n predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika en, onder die skuilnaam Dr. O'Kulis, 'n Afrikaanse baanbrekerskrywer.
By sy dood het prof. J.D. du Toit (Totius) hom as 'n “heldeverskyning” en nie maar net 'n merkwaardige figuur nie beskrywe: “Hy het beswyk terwyl hy nog wou werk en ideale in sy siel geskitter het – maar dan beswyk met sy bors teen die stroom en met moed in sy siel. As sodanig sal sy persoonlikheid almal wat hom geken het, bly imponeer. Só leef, só sterf 'n man.” Sy boesemvriend, ds. J.D. Kestell, het onder meer gewys op Postma se ywer vir Christelik-nasionale onderwys en hom bestempel as “een zeldzaam verschijnsel in onze tijd van wikken en wegen”, 'n gawe van God aan die Gereformeerde Kerk maar ook aan Suid-Afrika. Hy het sy kollega (hulle was van 1912 tot 1915, toe ds. Postma na Reddersburg vertrek, leraars van Bloemfontein se NG en Gereformeerde gemeente) beskryf as 'n "onverbeterlike optimis" in sy lewensbeskouing wat betref godsdienstige en maatskaplike sake. P.J. Nienaber, van wie in 1950 die enigste biografie van ds. Postma verskyn het, skryf daarin: "Dr. O'kulis was 'n indrukwekkende persoonlikheid. Wat dadelik die aandag getrek het, was sy fors gestalte, maar fynbesnede gelaat, die welgevormde neus met die dun neusvleuels en die lewendige oë. Sy gelaat was ongelukkig baie geskend deur pokke, en van dié siekte het hy 'n steeds toenemende doofheid oorgehou."
Herkoms en opleiding
duimnael|links|Willem Postma se moeder, [[Johanna Postma|Johanna Wilhelmina Postma, gebore Van Biljon, Burgersdorp, 27 Mei 1854, oorlede 12 Julie 1901, ds. Dirk Postma se vyfde en laaste vrou.]]
Willem Postma is op op Burgersdorp gebore as 'n seun van ds. Dirk Pieters Postma, die stigter van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, uit sy vyfde en laaste huwelik, met Johanna Willemina van Biljon (oorlede op 12 Julie 1901) op 20 Desember 1869.
Van sy halfbroers wat naam gemaak het in die Gereformeerde Kerk, was (uit sy vader se derde huwelik) di. Petrus Postma (1854–1919), veral bekend as Gereformeerde leraar in Pretoria en pres. Paul Kruger se kapelaan en raadgewer, en Marthinus Postma (1855–1926), eerste Gereformeerde predikant aan die Witwatersrand, en (uit sy vierde huwelik) di. Dirk Postma jr. (1861–1919) en ds. Stephanus Postma (1865–1904). Sy broerskinders ds. Dirk Postma (1877–1940) en dr. Ferdinand Postma (1879–1950) was ook bekendes in die Gereformeerde Kerk, terwyl Hilda Postma (1895–1993) en Rikie Postma (1889–1938) skrywers van onderskeidelik veral kindergedigte en -prosa was. Die digter, teoloog en Psalmberymer Totius wassy swaer omdat Totius getroud was met Marie, Willem se jongste suster. Ook sy swaer prof. J.A. du Plessis was hoogleraar aan die Teologiese Skool Potchefstroom. Du Plessis was eers getroud met ds. Postma se suster Laurika en ná haar dood met sy suster Aletta.
Willem Postma het op Burgersdorp sy eerste onderrig en later sy opleiding tot predikant aan die Teologiese Skool Burgersdorp ontvang, waar prof. Jan Lion Cachet sy leermeester was. As seun was hy baie lewendig van aard en 'n groot liefhebber van sport. Hy was 'n uitstekende vuisvegter, en alle nuwelinge wat in die skool gekom het, moes eers teen "Willy" (soos sy Engelse maats hom genoem het) veg om te wys hoeveel daar in hulle steek. Hy was 'n egte kwajong, altyd klaar vir die een of ander streek of grap. Sy studie het hy onder moeilike omstandighede voltooi omdat hy as enigste seun uit sy vader se laaste huwelik ná dié se dood op 28 Desember 1890 sy moeder moes help om in die onderhoud van die gesin te voorsien, al was hy toe net 16 jaar oud.
Tweede Vryheidsoorlog
Ds. Postma is in 1897 beroep na sy eerste gemeente, Bethulie in die Suidoos-Vrystaat. Die plan was dat hy as veldprediker saam met die kommando's sou gaan, maar voorlopig moes die kommando van Bethulie die brug oor die Grootrivier bewaak. Die Boere is daar egter skielik een nag deur die Engelse verras, en sonder slag of stoot is Bethulie toe ingeneem en ds. Postma gevange geneem. Sy vrou was op daardie tydstip baie siek, en die bevelhebber kon dit nie oor sy hart kry om ds. Postma as krygsgevangene na Indië te stuur nie. Hy het sy bes gedoen om hom oor te haal om die eed van getrouheid aan die Britse kroon af te lê en op Bethulie by sy gesin te bly. Ds. Postma het egter beslis geweier, ook op aandrang van sy eggenote, wat nie daarvan wou hoor dat hy die eed sou aflê nie. Ten einde raad moes hy op 'n oggend weer voor die offisier verskyn. Daar gekom, tref hy verskeie persone aan wat reeds die eed van getrouheid afgelê het. Die offisier wys toe na hulle en vra: "Hulle het die eed afgelê. Ag jy jouself dan beter as hulle dat jy dit nie wil doen nie?" "Kolonel, vertel my eers," was die antwoord, "wat doen die Britse leër as 'n Tommie trou sweer aan die vyand?" "Ons skiet hom soos 'n hond dood!" roep die offisier uit. "In alle erns dan, Kolonel, ag jy my dan minder as 'n gewone Tommie om van my so 'n gemene ding te eis?" Die offisier het sy versoek nie herhaal nie, en ds. Postma het so 'n indruk op hom gemaak dat hy hom as gevangene na Middelburg, Kaap, gestuur het, waar hy toe op parool uitgelaat is. Hy moes homself elke dag aanmeld, maar die eed het hy nooit afgelê nie. Om sy gesin aan die lewe te hou, moes hy toe tot die sluiting van die vrede in 'n winkel werk. Ook was hy behulpsaam met die eredienste in die plaaslike Gereformeerde gemeente. "Gedurende die week moes ek die jongste modes verkoop," het ds. Postma gesê, "en Sondae moes ek daarteen preek." Dit was vir hom uiters moeilike en kommervolle jare, nie alleen omdat dit finansieel moeilik gegaan het nie, maar sy hart was by die Vrystaatse kommando's.
Predikant
duimnael|links|220px|'n Groep Burgersdorpse studente, Oktober 1896. Agter (van links): [[J.G.H. van der Walt, J.A. du Plessis, J.C. Krüger, Willem Postma. Tussen-in: G.H.J. Kruger. Voor: P.J. Snyman en J.D. du Toit.]]
duimnael|regs|330px|Willem Postma staan in die middel op dié gesinsfoto van prof. [[Dirk Postma en sy vyfde en laaste vrou, Johanna (gebore Van Biljon). Sy suster Lettie (links) was getroud met prof. J.A. du Plessis en die moeder van proff. Wicus du Plessis, Hugo du Plessis en Ida Bosman. Maria (sittende in die middel) was getroud met prof. J.D. du Toit, bekend as die skrywer Totius. Breggie (naasregs) was getroud met ds. J.A. van Rooy, en Laurika (regs) was prof. J.A. du Plessis se eerste vrou.]]
In Bloemfontein
duimnael|regs|300px|Die hoeksteenlegging van die eerste kerkgebou van die [[Gereformeerde kerk Bloemfontein op 22 Augustus 1903.]]
duimnael|links|300px|Die Bloemfonteinse kerkraad en di. Willem Postma en [[Petrus Postma, voor 1919.]]
In 1905 is hy na Bloemfontein beroep, waar hy op 12 Mei in die jong gemeente (1903 gestig) aangekom het. Die gemeente het merendeels uit die werkerstand, veral spoorwegwerkers, bestaan. Uiters moeilike jare het nou gevolg, maar ds. Postma se werk was onder dit alles ryklik geseën. In 1909 het die gemeente reeds 313 lidmate gehad.
Ná sy aankoms in Bloemfontein het ds. Postma dadelik deelgeneem aan al die vertakkinge van die maatskaplike lewe, naamlik politiek, onderwys, kultuur, ens. Daarby was hy ook behulpsaam in die redaksie van die Vriend des Volks, en saam met Johan Visscher, J.S.M. Rabie, Oom Lokomotief en andere het hy veel gedoen om leeslus by die volk op te wek, maar bowenal om hulle nasionaal bewus te maak. In hierdie blad het hy die bekende stukke “Oogdruppels" onder die skuilnaam Dr. O'kulis geskryf. (Die naam Dr. O'kulis is verkeerd gespel; dit moes Okulis gewees het, sonder die afkappingsteken. Toe dit die eerste maal gebruik is, het die setter die komma ingevoeg, en ds. Postma het dit so gehou). Dr. O'kulis het besonder baie aandag aan onderwyssake gegee, en hier was hy die regterhand van genl. J.B.M. Hertzog, ook op politieke gebied, veral toe die generaal uit die Botha-kabinet gesit is. Hy was in baie opsigte die siel van die Tweede Afrikaanse Taalbeweging in die Vrystaat.
UTC-00:25
UTC−00:25 is 'n tydsone wat vyf-en-twintig minute vroeër as Gekoördineerde Universele Tyd (UTC) is.
Willem Postma
In Bloemfontein
Ds. Postma het geen rus geken nie. Daarvoor het baie werk en slegte gesondheid gesorg. In 1909 moes sy kerkraad hom 'n paar maande verlof toestaan weens ernstige krankheid. In 1911 was hy weer siek, maar kon gelukkig sy werk gou hervat. In 1912 is hy na Steynsburg. Die plaaslike leraar, ds. (later dr.) P.C. Snyman, ’n swaer van ds. Postma, is na Nederland vir verdere studie, en mede met die oog op die moeilike finansiële toestand van die Bloemfonteinse gemeente, is besluit dat ds. Postma aan die versoek sou voldoen om na Steynsburg te gaan vir 'n jaar. Hy sou dan van daar die gemeente in Bloemfontein een maal per maand bedien. Maar, teen die end van 1912 was sy gesondheid so swak dat hy na Bloemfontein moes skryf om sy emeritaat aan te vra. Daar was vir die kerkraad geen ander weg oop as om die versoek na die Algemene Vergadering te verwys nie, en die emeritaat is toe aan ds. Postma verleen. Die grootste deel van die volgende jaar (1913) het hy toe in Oos-Londen deurgebring. Vanaf Desember 1913 sou hy egter weer in die pastorie in Bloemfontein gaan woon en werksaam wees na sy kragte dit toelaat. Gelukkig het sy kragte so toegeneem dat hy in April 1914 ten volle in sy amp herstel is.
Dat hy besonder geliefd was in sy gemeente, blyk uit 'n brief aan hom van H. Grobler (24 Januarie 1913), waarin hy onder meer skryf: “Het was ons smartelijk, met laatste Nachtmaal, te moeten hooren dat uwe ongesteldheid zoo toegenomen heeft, dat gij, op medies advies, genoodzaakt zijt een lange rust te nemen. Het is ons smartelijk te moeten denken, dat wij zoo langen tijd uwe tegenwoordigheid zal moeten missen." In 1915 het hy die beroep na die gemeente Reddersburg aangeneem. By sy vertrek het die Gereformeerde Vereniging hom 'n brief van waardering geskryf: “Menigmaal hebben we met genoegen geluisterd naar uw heldere en duidelike uiteenzetting van de verschillende gedeelten van Gods Woord. We zijn ervan overtuigd, dat u arbeid in ons midden niet zonder vrucht is geweest . . . Doch we letten niet enkel op wat u voor deze vereniging deed, maar erkennen ook dankbaar, dat u op velerlei gebied met zegen heeft gearbeid. We zien u dan ook.node heengaan, al willen we ons niet tegen de wegen des Heren verzetten."
Vir ds. Postma was dit baie swaar om in 1915 afskeid te neem van die Gereformeerde kerk Bloemfontein, die arm gemeentetjie waarvan hy sedert 1903 predikant was. Ds. I.D. Krüger, wat in sy plek bevestig is, vertel die volgende staaltjie: "Ek kon 'n duidelike denkbeeld vorm van wat in sy gemoed die dag moes omgegaan het toe hy 'n jong leraar in sy geliefde gemeente moes bevestig. En tog moes ek sien dat hy juis op daardie gedenkwaardige dag net vol grappe was. Die grappe het in 'n oneindige reeks uit sy mond gerol. Met elkeen moes hy grappe verkoop, en net waar hy is, hoor 'n mens lag. Die aand van daardie dag was dit weer so in die studeerkamer. Toe die laaste gaste eindelik afskeid neem, vra ek toe aan ds. Postma: 'Broeder, hoe kry u dit reg om op so 'n dag soos vandag nog opgeruimd te wees en grappe te maak?' Die antwoord was: 'Isak, jy moet nog van my leer hoe om 'n traan met 'n grap af te vee.' Dr. Nienaber skryf: "So was hy – hoe groter sy smart, hoe groter sy humorsin. As sy kinders in die eetkamer kom en net effens nukkerig lyk, dan moet hulle in 'n ry staan en eers 'smiling exercises' doen voordat hulle aan die tafel kan gaan sit. Waar genl. C.R. de Wet altyd 'n 'uitkomkans' gesien het, het ds. Postma altyd die moontlikheid gesien om 'n grap te maak; nie net in die gewone lewe nie, ook nie net om smart te verberg nie, maar ook as hy kwaad of ernstig was, was sy sin vir humor sy vernaamste karaktertrek.
Nienaber beskryf hom as 'n "lewendige, oortuigende spreker, streng Calvinisties, besonder prakties in sy prediking en met 'n groot sin vir humor". Ná 'n ernstige siekte (pokke) word hy reeds vroeg in sy kort lewe hardhorend.
Reddersburg
Ds. Postma is in 1915 na die Gereformeerde kerk Reddersburg beroep. Hy het bedank, maar die beroep is herhaal. Die telegram waarin hy bedank het, was reeds klaar geskryf, toe hy besoek kry van sy boesemvriend, ds. J.D. Kestell, predikant van die NG gemeente Bloemfontein. Die volgende gesprek het toe plaasgevind, skryf dr. P.J. Nienaber: "Ds. Kestell: 'Broeder, mag ek vra wat u besluit is?' Ds. Postma: 'Dominee, ek het weer bedank.' Ds. Kestell: 'Waarom dan?' Ds. Postma: 'As ek daardie beroep aanneem, dan sal "dit net wees om 'n hoër salaris" (dit gesê in die vorm van 'n grap) en dit durf tog nie. Wat my betref, ek het te veel saam met hierdie gemeentetjie van my deurgemaak en my hart is hier.' Ds. Kestell: 'Broeder, weet u, 'n beroep kom dikwels baie snaaks. Dit kan ook deur 'n mens se sak kom.' Ds. Postma: 'Hoe bedoel u, Dominee?" Ds. Kestell: 'U is aangewys om u volk en u kerk te dien. Maar u kan dit nie meer doen nie weens swakke gesondheld en finansiële kwellings. Is dit nie waar dat as u na 'n stiller plek gaan en beter versorging kry, u meer vir u volk en kerk kan doen — u pligte beter uitvoer nie?' Die telegram is opgeskeur en die beroep aanvaar. Ds. Kestell het besluit."
Erica florifera
Erica florifera is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
UTC-00:25
Die tydsone is in Ierland gebruik en het as Dublin Gemiddelde Tyd bekend gestaan.
Dublin Gemiddelde Tyd is deur die Statutes-wet van 1880 ingevoer wat ook Middelbare Greenwichtyd (GMT) as die wettige tyd in Groot Brittanje verklaar het. Hierdie wet vervang die "plaaslike gemiddelde tyd", wat die wettige tyd sedert Curtis v. March in 1858 in die Verenigde Koninkryk was.
Die Time (Ireland) Act van 1916 herroep Dublin Gemiddelde Tyd op Sondag, 1 Oktober 1916 om 2 v.m. om saam met die tyd van Groot Brittanje te val, beide gedurende somertyd sowel as ander tye.
Pierce Lyden
Pierce Lyden (8 Januarie 1908 – 10 Oktober 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blackhawk: Fearless Champion of Freedom (1952) en The Phantom from 10,000 Leagues (1955), en in die televisiereekse Schlitz Playhouse (1951) en Hopalong Cassidy (1952).
Willem Postma
Reddersburg
Ds. Postma het teenoor ander nooit anders gepraat as van "Vader Kestell" nie. En "Vader Kestell" was die enigste na wie hy altyd opgesien het om leiding, en "Vader Kestell" se raadgewings en dikwels vermanings is altyd onvoorwaardelik aangeneem deur die man wat vir geen oormag ter wêreld sou swig nie. Dit was werklik hier seun teenoor vader, skryf dr. Nienaber.
Ds. Postma se gesondheid was reeds geknak toe hy na Reddersburg gaan. Tog het hy met onvermoeide werkkrag die gemeente opgebou. Vir die gemeente was dit dan ook 'n geweldige skok toe hy op betreklike jeugdige leeftyd in Desember 1920 oorlede is. Maar sy bediening het diep spore agtergelaat wat jare daarna nog sigbaar was. Dit was moeilike oorlogsjare waarin hy hier gedien het, gevolg deur die vreeslike Griepepidemie. Sy optrede die donker tye bly onvergeetlik. 'n Opmerklike besluit is in Maart 1919 geneem, naamlik dat die notule voortaan in Afrikaans gehou moet word. In hierdie jare het ook die sustersvereniging onder die naam van Dorkasvereniging ontstaan. Onder ds. Postma se leiding het die kerkraad ook die gedagte van 'n ekumeniese sinode by die Sinode aanhangig gemaak.
Skrywer
duimnael|links|320px|Die Algemene Sinode van die Gereformeerde Kerk in sitting op [[Rustenburg, 1904. Eerste ry: Di. W.J. de Klerk, Flippie Snyman, J.G.H. van der Walt, Totius, G.H.J. Kruger. Tweede ry: Di. Martinus Postma, Petrus Postma, prof. Jan Lion Cachet, di. L.J. du Plessis, W.J. Snyman. Derde ry: Di. T. Hammersma, Willem Postma, Louis Vorster, Dirk Postma, J.A. van Rooy en prof. Jacobus du Plessis.]]
duimnael|regs|300px|Ds. Postma op die dag van sy verlowing. Voor is E.A. van der Walt, later LUK in die [[Vrystaat. Agter staan ds. Postma se verloofde, S.E.S. Snyman. Regs sit mev. Van der Walt.]]
Postma het in Bloemfontein dadelik die leiding geneem in die hernieude stryd om die erkenning van Afrikaans. In Julie 1905 verskyn sy drie artikels oor die Afrikaanse taal onder die skuilnaam Jong Afrika in De Vriend des Volks: "Een pleitrede vir die rechte van Afrikaans" (2 Julie 1905), "Die regte van ons taal" (16 Julie 1905) en "Doen is die ding" (30 Julie 1905). Hy het die artikels reeds in 1903 gedeeltelik opgestel, behalwe die derde en laaste ("Doen is die ding"). Op dié boeiende stukke volg sy ewe belangrike Bloemfonteinse toespraak oor "De nieuwe taalbeweging", wat gepubliseer word in De Vriend des Volks van 14 Desember 1906. Dit is in Oktober 1952 saam met die drie "Jong Afrika"-bydraes in die Hertzog-annale herdruk. Dié reeks artikels kan beskou word as die manifes van die Vrystaatse Taalbeweging. Hy toon met gegronde bewysredes aan dat Afrikaans 'n eie bestaansreg het, al verskil dit van Nederlands, omdat Afrikaans saam met die volk aan die ontwikkel is tot selfstandigheid. Sonder bitsigheid maar op simpatieke wyse, aldus Nienaber, oortuig Postma sy lesers van die bruikbaarheid van Afrikaans, wen hy hul meegevoel en belangstelling en voorspel dat Afrikaans nog een van die amptelike tale van Suid-Afrika gaan word.
Postma het sy idee vollediger uiteengesit in Die Brandwag van 1912 toe hy spesifiek aandag gee aan die rol van die kind. As gevolg van dié artikels en sy deur sy voortdurende propagandawerk vir Afrikaans, is in 1906 'n tak van die Afrikaanse Taalgenootskap gestig waar ds. Postma 'n besielende redevoering oor Afrikaans gehou het. Ander bekendes in die bestuur was genl. J.B.M. Hertzog en Daniël Francois du Toit (Oom Lokomotief). Op ds. Postma se voorstel word in 1908 'n letterkundige onderafdeling van die vereniging Onze Taal gestig om die Afrikaanse letterkunde te bevorder en om kinders van geskikte skoolboeke te voorsien. Die Akademie vir Taal, Lettere en Kuns (die voorloper van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns) wat in 1909 in Bloemfontein gestig is, het sy ontstaan deels aan die inisiatief van ds. Postma te danke.
Oogdruppels
duimnael|links|300px|Die Algemene Vergadering van die Gereformeerde Kerk op [[Burgersdorp, 1902, die eerste algemene vergadering ná die Tweede Vryheidsoorlog. Eerste ry: Di. J.A. van Rooy, L.P. Vorster, S. Postma, Gert Kruger. Tweede ry (vanaf vyfde van links): Prof. Jan Lion Cachet, dr. P.C. Snyman, prof. J.A. Du Plessis, ds. T. Hamersma, J.C. Krüger, Willem Postma, W.J. Snyman. Derde ry: Di. H.J. du Plessis, Schalk Buys, N. van der Walt, Christiaan van Wyk, D.G. Grobler.]]
duimnael|links|320px|Ds. Postma, sy skoonvader, ds. W.J. Snyman van die [[Gereformeerde kerk Venterstad, en swaer dr. Flippie Snyman, tydens sy dood in 1915 leraar van die Gereformeerde kerk Steynsburg.]]
Ds. Postma het groot bekendheid verwerf vir sy "Oogdruppels" wat van 6 Oktober 1905 gereeld in die Vriend des Volks onder die skuilnaam dr. O'Kulis verskyn het. Op "smaaklike en onderhoudende" toon, volgens Nienaber, het hy gedurig reseppies gegee vir allerlei nasionale oogsiektes, het hy geskryf oor onderwerpe van die dag, soos die erkenning van Afrikaans as taal, die Vrystaatse onderwysvraagstuk, politieke gebeurtenisse ens. Totius, sy swaer, het gesê: "Deur dié stukke het hy hom as volksman geopenbaar, het hy hom 'n weg gebaan na die hart van die Vrystaatse volk." Die stukke het besonder baie byval gevind en ongevraagde getuigskrifte is aan die "dokter" gestuur. Toe dr. O'Kulis later in Junie 1914 nie meer met die politieke rigting van die Vriend des Volks kon simpatiseer nie, is sy rubriek gestaak. In die Volksblad en Die Burger het nog enkele van sy "Oogdruppels" verskyn.
Die Eselskakebeen
Hy is die skrywer van Die Eselskakebeen (1909), wat destyds groot opspraak gewek het, al was dit literêr van min waarde. Soos Simson die Filistyne met 'n eselskakebeen doodgeslaan het, so wou ds. Postma met dié boekie die Filistyn in die Afrikaner doodslaan. Daarin het hy die draak gesteek met die vreemde onderwysstelsel en Afrikaners gemaan om getrou aan hulself te wees en 'n nasionale bewussyn aan te kweek. Hoewel sy skryfwerk vol bytende sarkasme was, is die skrywer nooit bitter nie, volgens Nienaber. In 1939 skryf P.C. Schoonees in sy Die prosa van die tweede Afrikaanse beweging oor dié boek: "Selfs vandag het die boekie nog aktuele waarde, en dis 'n kultuurhistoriese dokument, wat selfs die verre nageslag nog met belangstelling sal lees. Al sal dit hulle nie so heftig ontroer nie soos ons, wat al die ervarings self ondervind het, tog moet dit altyd treffend bly deur sy raak voorstelling en bytende spot. Daar is enkele uitweidings, wat die eenheid van die strydskrif verstoor, 'n paar anekdotes, wat die direktheid van die aanval verminder, maar omdat dit iets is wat werklik 'uit (die) hart opgeborrel het' sal dit altyd sy waarde behou."