Riana_Scheepers
Prosa
Haar opvolg bundel kortverhale, “Dulle Griet”, verower in 1992 die Eugène Marais-prys en die Nederlandse vertaling van hierdie boek bereik die tweede posisie in die Nederlandse Top-Tien trefferlys. Die titel van die bundel word ontleen aan ’n skildery van Breughel waarin ’n tot raserny gedrewe vrou met haar skamele aardse besittings in haar voorskoot toegevou op pad is na die hel. Die bundel word in twee afdelings verdeel. In die eerste afdeling speel die verhale hoofsaaklik in Natal af, waar die gewoontes van die Zoeloe en die kontraste tussen die Weste en Afrika in baie verhale ’n subteks vorm, terwyl verhoudings tussen minnaars en egpare ook ’n deurlopende motief is. Die titelverhaal “Dulle Griet” beskryf ’n vrou wat die trauma van ’n egskeiding beleef. Terwyl sy ronddwaal in ’n vreemde stad, koop sy ’n poskaart-afdruk van Breughel se skildery, wat iets van haar eie lewe weerspieël. “Die skrywer” is iemand wat namens ’n ongeletterde Zoeloe-vrou ’n brief aan haar man moet skryf, waarin sy aan hom haar finansiële krisis moet beskryf waar sy nie geld het om haar kinders te voed nie. Daar is groot droogte in die omgewing en die diere en gewasse het vergaan. Sy is egter nie eens in staat om haar nood te artikuleer nie. In “Die familiefees” woon ’n wit dosent die fees by van een van haar swart gegradueerdes in haar plaaslike armoedige omgewing. Te midde van soveel vreugde en uitbundigheid is dit vir die dosent ’n besondere ervaring, veral omdat sy voel dat die kennis en vaardighede wat die student opgedoen het, vir haar gemeenskap van onskatbare waarde sal wees. ’n Paar weke later ontvang sy egter die nuus van die student se dood as onskuldige slagoffer van geweld. Tematies handel ’n aantal verhale oor man-vrou verhoudings, veral die afloop van ’n liefdelose huwelik en die promiskue verhouding met ’n nuwe minnaar. “Dansmaat” se tema is die afloop van ’n affair, met vermenging van twee aparte voorvalle, vertel deur ’n ek-verteller en ’n derdepersoonsverteller. Die ek-verteller dans met die driejarige seuntjie van haar swart huishulp in die veiligheid van haar eie huis. Die vrou van die ander voorval dans met haar getroude minnaar in ’n huis in die berge tydens ’n gesteelde naweek, waar hulle later deur die minnaar se vrou betrap word. Die verskillende vertellers bevestig die radikale verandering in die vrou, wat een van die voorvalle eien as haar eie, terwyl sy afstand geneem het van die ander. Na die sensuele beskrywing van ’n verliefde paartjie se romantiese maaltyd in “Die maaltyd”, kom hulle met hulle terugreis op ’n grusame motorongeluk af, wat tegelykertyd die rampspoedige einde van die verhouding in die vooruitsig stel. Interessant hier is die erotiese beskrywing van die kos, wat in aansluiting by die slot ook die ware aard van die verhouding simboliseer. “Onder ’n skuilnaam” beskryf die nagevolge van ’n egskeiding, waar ’n vrou weens geldelike nood liefdesverhale vir tydskrifte skryf en haarself as “woordprostituut” beskryf. Haar skrywe oor ’n tuisnywerheid, wat binne hierdie raamwerk as deel van die verhaal geïnkorporeer word, is egter ’n treffende uitbeelding van die lewe by Zoeloelandse padstalle met hulle matte, potte en gekerfde beeldjies. Die arm wit vrou vind na haar egskeiding genot in haar kontak met hierdie vroue en hierdie verhaal word dan binne die raamwerk se groter konteks belangrik. In aansluiting hierby is die volgende verhaal se titel ook “’n Tuisnywerheid langs die pad”, waar die harmonieuse beskrywing van die interaksie tussen wit en swart egter afwesig is en die groot gaping tussen hulle treffend uitgebeeld word. Die tweede afdeling stel karakters uit verskillende ruimtes aan die leser voor, met die klem wat hier meer val op vrou-wees en verskillende aspekte daarvan, wat beide die vrou se weerloosheid en haar vasberadenheid om terug te veg verteenwoordig. Die motto vooraan hierdie afdeling maak ’n vergelyking tussen koeie en vroue, met beide wat veel makliker gekorrupteer word wanneer hulle arm of honger is. Dit is duidelik dat hierdie motto (van Roy Campbell) uit ’n manlik-chauvinistiese oogpunt geskryf is, wat die wêreld voorstel waarin die vrou moet oorleef. “Uit twee rigtings” werk puik met kontrasstelling, waar beskrywings van die verbrokkelende huwelik geïnterpoleer word deur aanhalings uit briewe van die minnaar.