cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grondbewerking
Bewaringsbewerking
Bewaringsbewerkingstelsels is metodes van grondbewerking wat 'n minimum van 30% van oesreste op die grondoppervlak laat, of ten minste 1 100 kilogram per hektaar kleingraanreste op die grondoppervlak gedurende die kritieke erosieperiode. Dit laat water stadiger beweeg, wat gronderosie bekamp. Bewaringsbewerkingstelsels bevoordeel boere ook deurdat dit brandstofverbruik en grondkompaktering verminder. As boere minder kere oor die lande ry, kan hulle baie brandstof en arbeid bespaar. Volgens die USDA (Amerikaanse departement van landbou) is bewaringsbewerking in 2004 op ongeveer 38% van alle aangeplante landerye in die VSA toegepas.
Maar bewaringsbewerkingstelsels vertraag grondverwarming, aangesien donker grond minder blootgestel word aan die hitte van die lenteson, en gevolglik word die aanplanting van die volgende jaar se lentemielieoes vertraag.
Algemene kommentaar
Beitelploeë kan tande of skare hê. Tande is aggressiewer.
Definisies
Primêre bewerking maak die grond los en werk bemesting en/of plantmateriaal in, wat veroorsaak dat die grond 'n growwe tekstuur het.
"Sekondêre bewerking" veroorsaak fyner grond en vorm soms die rye, waardeur die saadbedding voorberei word. Dit voorsien ook onkruidbeheer gedurende die hele groeiseisoen waartydens die oesgewasse ryp word, tensy onkruid beheer word deur middel verminderde- of geenbewerkingsmetodes en die gebruik van onkruiddoders.
Geskiedenis van grondbewerking
Grond is oorspronklik deur mense bewerk, soms deur slawe. Diere met hoewe kon ook gebruik word om grond te bewerk deur dit vas te trap. Die houtploeg is toe uitgevind. Dit kon getrek word deur 'n muil, 'n os, 'n olifant, 'n waterbuffel, of 'n soortgelyke trekdier. Perde is oor die algemeen ongeskik om so ingespan te word, hoewel party rasse soos die clydesdale as 'n werkperd gebruik is. Die staalploeg het boerdery in die Amerikaanse Midde-Weste moontlik gemaak, waar growwe prêriegras en rotse probleme veroorsaak het. Kort ná 1900 is die plaastrekker begin gebruik, wat uiteindelik moderne grootskaalse landbou moontlik gemaak het.
Alternatiewe tot grondbewerking
Moderne landbouwetenskap het die gebruik van grondbewerking grootliks verminder. Gewasse kan etlike jare lank sonder enige bewerkings gekweek word, deur die gebruik van onkruiddoders om onkruid te bekamp, die aanplanting van gewasse wat in gekompakteerde grond kan groei en die aanwending van toerusting wat kan plant of die grond kan berook sonder om dit werklik om te keer. Hierdie gebruik, wat geenbewerkingsboerdery genoem word, beperk koste en omgewingsverandering deur gronderosie en dieselverbruik te verminder. Die meeste organiese boerdery verg intensiewe grondbewerking, soos die meeste boerdery deur die hele geskiedenis, hoewel navorsers boerdery deur middel van poliverbouing ondersoek, wat die nodigheid van bewerkings sowel as onkruiddoders sal uitskakel.
Jurie Ferreira
Ferreira is 1921 in Ventersdorp in die Noordwes gebore. In 1936 bring sy pa hom as 15-jarige na Johannesburg vir ’n sangopname. Sy eerste kommersiële plaat, Tier, word 1939 opgeneem. In 1941 sluit hy by die orkes van Arnout Malherbe aan. Hendrik Susan bied hom in 1945 ’n kontrak aan en hulle toer vir sewe jaar saam deur die land. In 1954 begin hy sy eie orkes en in 1965 sluit hy by die leër aan.
Hy is op die ouderdom van 82 in 1 Militêre Hospitaal in Thaba Tshwane na ’n lang siekbed oorlede. Hy laat sy vrou, Sue, twee seuns en drie stiefseuns agter.
Cullinan
Cullinan is 'n myndorpie in die provinsie Gauteng (Suid-Afrika), sowat 40 km van Pretoria en 100 km van Johannesburg af en lê op 'n hoogte van 1 476 m bo seevlak.
Laurence Hanray
Laurence Hanray (16 Mei 1874 – 28 November 1947) was 'n Engelse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Good Companions (1933), Lorna Doone (1934), Scotland Yard Commands (1936), en Knight Without Armor (1937).
Cullinan
Cullinan se omgewing spog met 'n aantal rustige vakansieoorde soos Little Eden en Boekenhoutkloof. Die R513-streeksroete gaan deur die dorp.
Laval, Quebec
Laval is 'n stad in die Metropolitaanse gebied van Montreal, Quebec, op die Île Jésus (Jesuseiland), wat in 1965 deur die samesmelting van 14 verskillende munisipaliteite ontstaan het. Laval het sowat 401 553 inwoners (2011). Eerste setlaars vestig hulle hier reeds teen die einde van die 17de eeu. Belangrike nywerhede is hout, voedsel, metaal, drukkerye, biotegnologie en mediese navorsing. 'n Bekende besienswaardigheid is die Cosmodôme (ruimtevaartmuseum).
Dag
'n Dag is die relatiewe eenheid van tyd wat die periode beskryf wat dit 'n planeet neem om om sy eie as te draai. Op aarde word die omwentelingtyd in 24 ure verdeel.
Volgens die Gregoriaanse kalender word elke 365 dae as 'n jaar getel. Elke vier jaar word daar een dag bygetel om voorsiening te maak vir die feit dat die omgang om die son nie presies in volledige dae plaasvind nie. Só 'n jaar word dan 'n skrikkeljaar genoem. Die Juliaanse kalender het een keer in die vier jaar 'n skrikkeljaar, en duur dus gemiddeld 365,26 dae (365d, 6h). Die Gregoriaanse kalender het minder skrikkeldae en duur gemiddeld 365,2425 dae (365d 5h 49 m 12s).
9 v.C.
Die jaar 9 voor Christus (9 v.C.) was 'n gewone jaar volgens die Juliaanse kalender wat op 'n Woensdag, Donderdag of Vrydag; of 'n skrikkeljaar wat op 'n Donderdag begin het (bronne verskil hieroor).
Lorelei Linklater
Lorelei Linklater (gebore 29 Mei 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Waking Life (2001), Spy Kids 2: Island of Lost Dreams (2002), Bomb City (2017), en Blood Surf (2019).
Swart nommertjie
'n Swart nommertjie (Little Black Dress) is 'n klein swart aand- of skemerkelkrok, eenvoudig gesny en dikwels baie kort. Mode-historici skryf die oorsprong van die klein swart rok toe aan die 1920's-ontwerpe van Coco Chanel en Jean Patou. Dit is bedoel om 'n langdurige, veelsydige, bekostigbare, toeganklike styl te wees wat op die wydste mark moontlik gerig is in 'n neutrale kleur.
Die "klein swart nommertjie" word as noodsaaklik beskou in 'n volledige klerekas deur baie vroue en modewaarnemers, wat glo dat dit 'n "reël van die mode" is dat elke vrou haar eie eenvoudige, elegante swart rok op of af kan aantrek, afhangende van die geleentheid: byvoorbeeld, gedra met 'n baadjie en pompskoene vir die besigheidsdag of met meer versierde juweliersware en bykomstighede vir die aand.
Penge (Londen)
Penge is 'n voorstad van Londen in die Verenigde Koninkryk. Die dorp Penge in Suid-Afrika is na die voorstad vernoem.
Maskandi
Maskandi is 'n Zoeloe-woord wat van die Afrikaanse "musikant" afgelei is. Dit het ontwikkel in 'n eg Suid-Afrikaanse musiekgenre wat elemente van reggae, Zoeloe-blues en tradisionele klanke insluit.
Dick Peabody
Dick Peabody (6 April 1925 – 27 Desember 1999) was 'n Amerikaanse akteur, kinematograaf, en assistentregisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Support Your Local Sheriff! (1969) en Mackenna's Gold (1969), en in die televisiereekse Combat! (1962) en Airwolf (1984).
FC Utrecht
FC Utrecht is 'n sokkerklub in die Nederlandse stad Utrecht, wat in die Eredivisie (die hoogste nasionale sokkerafdeling) speel. Die span speel sy tuiswedstryde in De Galgenwaard, wat 'n kapasiteit van 24 500 sitplekke het. FC Utrecht het in 1970 ontstaan na 'n saamsmelting van die drie professionele sokkerspanne in Utrecht: DOS (wat in 1958 die nasionale titel het gewen), Velox en Elinkwijk. Die klub is een van die min klubs wat nog nooit uit die Eredivisie gerelegeer is nie.
Jonathan Hansler
Jonathan Hansler is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent After Death (2012).
Gelug
Die Gelug is een van die vyf hoofskole van Tibettaanse Boeddhisme. Die ander vier is Nyingma, Sakya, Kagyü en Jonang. Die Gelug is die jongste van dié tradisies. Dit is deur Je Tsongkhapa (1357–1419), ’n filosoof en Tibettaanse godsdiensleier, gestig. Die eerste klooster wat hy opgerig het, is Ganden genoem, en tot vandag is die Ganden Tripa die hoof van die skool, hoewel die Dalai Lama die invloedrykste figuur is.
10 v.C.
Die jaar 10 voor Christus (7 v.C.) was 'n gewone jaar volgens die Juliaanse kalender wat op 'n Woensdag of Donderdag; of 'n skrikkeljaar wat op 'n Dinsdag of Woensdag begin het (bronne verskil hieroor).
Gelug
In die 16de eeu het dit die belangrikste Boeddhisteskool in Tibet geword. Dit is ook die oorheersende skool in Mongolië.
Lin Biao
Lin Biao (5 Desember 1907 – 13 September 1971) was ’n maarskalk van die Volksrepubliek China wat deurslaggewend was in die Kommunistiese Party se oorwinning in die Chinese Burgeroorlog, veral in die noordooste. Hy was die generaal in twee beslissende veldtogte, waarna hy die Volksbevrydingsleër tot in Beijing gelei het. Hy het die Yangtzerivier in 1949 oorgesteek, die Kuomintang beslissend verslaan en beheer oorgeneem van die kusprovinsies in Suidoos-China.
Ná die oorlog
Lin is op 13 September 1971 dood toe sy vliegtuig in Mongolië neerstort. Die presiese omstandighede van hierdie "Lin Biao-voorval" is steeds ietwat duister. Die regering se amptelike verduideliking was dat Lin en sy gesin na die Sowjetunie wou vlug ná ’n sameswering teen Mao. Sy seun, Lin Liguo, en ander militêre samesweerders met hoë range het ’n plan in Sjanghai opgestel om Mao met geweld te onttroon. Hulle het dit "Breë Trekke vir Projek 571" genoem (wat in Mandaryns baie klink soos "Militêre Opstand"). Daar word betwis of Lin Biao by die proses betrokke was. Geleerdes soos Jin Qiu beeld Lin uit as ’n passiewe karakter wat deur lede van sy familie en sy ondersteuners gemanipuleer is.
Die amptelike verslag word in twyfel getrek deur buitelandse geleerdes, wat vrae opper oor die Sowjetunie as Lin se keuse van bestemming, die vliegtuig se roete, die identiteit van die passasiers en of ’n staatsgreep werklik beplan is.
Die Kommunistiese Party se sentrale komitee het inligting oor die gebeure weerhou, en die nuus van Lin se dood is eers twee maande ná die ongeluk bekend gemaak. Ná sy dood is hy amptelik deur die party as ’n verraaier veroordeel. Sedert die laat 1970's word hy en die Bende van Vier bestempel as die grootste twee "teenrewolusionêre magte" van die Kulturele Rewolusie. Die regering het hulle amptelik blameer vir die chaos van dié tyd.
Brilmalgas
Die brilmalgas (Sula dactylatra) is 'n voël en 'n seldsame swerwer aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is groot en wit met goue oë en 'n klein swart masker. Die voël is 80 – 90 cm groot en weeg 1,8 - 2,4 kg met 'n vlerkspan van 1,5 - 1,6 meter.
Die voël is nog net tweekeer opgeteken in Suid-Afrika. Hulle broei gewoonlik op tropiese eilande van die Rooisee tot by Tanzanië. In Engels staan die voël bekend as die Masked booby.
Interlagos
Interlagos kan verwys na:
Alles sal regkom
Alles sal regkom is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1951 vrygestel is. Pierre de Wet het die regie behartig en die hoofrolspelers was Frederik Burgers, Al Debbo en Jan Jordaan.
Storielyn
Mnr. Spog en Mnr. Poel het snaakse maniertjies, maar hulle het groot harte en hulle doen omtrent alles in Spoggenpoelville. As iemand 'n skaap wil laat skeer, doen hulle dit, al lyk die skaap daarna soos 'n Franse poedel! As iemand se skuur afbrand, is hulle die brandweermanne wat eers alle papierwerk afhandel voordat hulle op hul noodtog vertrek. Hulle is ook die versekeraars, die burgemeester sowel as die onderburgemeester. Maar, wanneer twee ontwikkelaars hul vreedsame leefwyse kom versteur, moet Spog en Poel wys waartoe hulle regtig in staat is. Hoe sal hierdie twee goedhartige maar dom stadsvaders vaar?
Inkammende rotors
Inkammende rotors op 'n helikopter is 'n stel van twee rotors wat in teenoorgestelde rigtings draai (kontra-roterend). Elkeen van die rotors is met 'n effense hoek na die ander op 'n toring gemonteer, sodat die lemme mekaar kruis sonder om teen mekaar te bots. Die feit dat die rotors nie 100% vertikaal is nie, verminder die doeltreffendheid van die rotors. Die voordeel van die metode is dat die helikopter sonder 'n rotor op die stertvin kan funksioneer, wat krag bespaar.
Peter Kolbe
In 1719 word in Hamburg sy Caput Bonae Spei Hodiernum gepubliseer wat die alledaagse lewe aan die Kaap beskryf, die geografie, die klimaat en inligtings bevat oor die fauna en flora van die kolonie. Daar is ook 'n etnografiese beskrywing van die Hottentotte. Dit lyk of Kolbe min astronomiese werk verrig het, hoewel hy 'n redelik goeie skatting van die Kaap se lengtegraad gemaak het. Ná sy dood het Balthasar Lakeman die eerste Nederlandse vertaling van Kolbe se boek, Naaukeurige en Uitvoerige Beschryving van de Kaap de Goede Hoop gepubliseer.
Mark Valley
Mark Valley (gebore 24 Desember 1964) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Keen Eddie (2003), Boston Legal (2004), en Human Target (2010).
Turbo-aanjaer
'n Turbo-aanjaer is 'n meganiese induksietoestel aangedryf deur uitlaatgas wat gebruik word in binnebrandenjins om die werkverrigting te verbeter deur saamgeperste lug in die verbrandingskamers in te dwing. Dit maak dit moontlik om meer brandstof per slag te verbrand wat lei tot 'n groter kraglewering.
Beginsel van werking
'n Turbo-aanjaer bestaan uit 'n turbine en 'n kompressor wat aan 'n gemeenskaplike as gekoppel is. Die turbine-inlaat ontvang die uitlaatgasse vanaf die verdelerpyp op die enjin-uitlaat wat die turbine se wiel laat draai. Die rotasie van die uitlaatgasse dryf die kompressor aan wat die lug saampers en dit na die inlaatverdeelpyp voer.
Geskiedenis
Die turbo-aanjaer is deur die Switserse ingenieur Alfred Buchi uitgevind wat werk gedoen het op stoomturbines. Hy het in 1905 aansoek gedoen om die patent vir die interne-verbrandingturbo-aanjaer. Dieselskepe en -lokomotiewe wat toegerus is met turbo-aanjaers het hul verskyning in die 1920's begin maak. Een van die eerste gebruike van turbo-aanjaers wat nie in dieselenjins gebruik is nie het plaasgevind toe Sanford Moss, 'n ingenieur van General Electric, 'n turbo op 'n V12 vliegtuigenjin geïnstalleer het. Die enjin het die voordeel gehad dat dit nie soveel krag verloor het soos ander vliegtuigenjins met binnebrandenjins as hulle hoog gevlieg het nie.
Turbo-aanjaers is vir die eerste keer in vliegtuigenjins gebruik tydens die 1930's voor die Tweede Wêreldoorlog. Die hoofdoel vir die aanwending van turbo's in vliegtuigenjins was dan om die hoogte waarteen die vliegtuie kon vlieg te verhoog deur te vergoed vir die laer atmosferiese druk by hoë hoogtes. Vliegtuie soos die Lockheed P-38 Lightning, Boeing B-17 Flying Fortress en Boeing B-29 Superfortress het almal uitlaatgasgedrewe "turbo-aanjaers" gebruik om die kraglewering van hul enjins op hoë hoogtes te verhoog. Dit is belangrik om kennis te neem dat die oorgrootte meerderheid vliegtuie van hierdie tydperk beide rataangedrewe sentrifugale drukaanjaers asook uitlaatgasgedrewe turbo-aanjaers op dieselfde enjin gebruik het.
Turbodiesel vragmotors is in Europa en Amerika (veral Cummins) na 1949 vervaardig. Die turbo-aanjaer het groot opslae in 1952 gemaak toe Fred Agabashian die voorste wegspringplek behaal het tydens die kwalifiserende rondtes van die Indianapolis 500 en voorgeloop het totdat meganiese probleme sy motor laat faal het. Na aanvanklike vroeëre mindersuksesvolle pogings deur General Motors met turbo-aangejaagde passasiersmotors het BMW die herlewing van turbo-aanjaers in 1973 ingelui met die 2002 Turbo met Porsche kort op hulle hakke met die bekendstelling van die 911 Turbo by die Paryse Motorskou in 1974. Buick was die eerste van GM se afdelings wat die turbo weer heringestel het in die 1978 Buick Regal, gevolg deur Mercedes-Benz met die 300D en Saab 99 in 1978. Die wêreld se eerste passasiersmotor met 'n turbodiesel is ook in 1978 bekendgestel deur Peugeot met die loods van die Peugeot 604. Vandag word byna alle passasiersvoertuie met dieselenjins met turbo-aanjaers toegerus.
Alfa Romeo was die eerste Italiaanse vervaardiger met 'n motor met 'n turbo-aanjaer met hul Alfetta GTV 2000 Turbodelta in 1979. Pontiac het 'n motor met 'n turbo in 1980 bekendgestel gevolg deur Volvo in 1981. Renault het 'n nuwe rigting ingeslaan deur 'n turbo-aanjaer in hul kleinste en ligste motor, die Renault 5 te installeer in 1980.
In Formule Een staan die tydperk tussen 1977 tot 1989 as die "turbo-era" bekend. Dit was die tydperk toe enjins met verplasings van 1500 cc kraglewering van tussen 746 tot 1119 kW kon lewer. Renault was die eerste vervaardiger om turbotegnologie in 1977 in F1 te gebruik. Turbo-aanjaers het die sport oorgeneem, maar die FIA het besluit dat dit die sport te gevaarlik en duur gemaak het en het beperkinge begin plaas op die druktoename in 1987 en is turbo-aanjaers in 1989 uiteindelik geheel en al verban.
In tydrenne is turbo-aangedrewe enjins met 'n verplasing van meer as 2000cc al lank die gunstelingkragbron by die Groep A/Wêreldtydrenkampioenskap (topvlak) mededingers vanweë die uitstaande krag-tot-gewig verhouding (en besonderse hoë wringkrag) wat bereikbaar is. Die FIA het eerder as om die tegnologie in tydrenne te verban, beperkings geplaas op die inlaatdeursnee en sodoende die druktoename beperk.
Die sukses van klein, turbo-aangedrewe, vierwielaangedrewe voertuie in tydrenne, wat begin het met die Audi Quattro het gelei tot die ontwikkeling van padvoertuie soos die Lancia Integrale, Toyota Celica GT-four, Subaru Impreza WRX en die Mitsubishi Lancer Evolution.
Komponente
'n Turbo-aanjaer het vier hoofkomponente:
Die omhulsel rondom die kompressor se stuwer en turbine versamel en stuur die gasvloeie deur die wiele. Die grootte en die vorm van die omhulsel bepaal baie van die werkverrigtingseienskappe van die turbo-aanjaer. Die oppervlakte van die koniese deel vanaf die spil tot die wye tuit word uitgedruk as 'n verhouding. Sommige vervaardigers verskaf 'n basiese samestelling met verskeie keuses van bogenoemde verhouding. Dit laat die ontwerper toe om 'n doelgemaakte ontwerp daar te stel in terme van die werkverrigting, reaksiesnelheid en doeltreffendheid na gelang van die spesifieke ontwerpdoelwit. Die turbine- en stuwerwiel groottes dikteer ook die hoeveelheid lug of uitlaatgas wat deur die stelsel kan vloei en die relatiewe doeltreffendheid van hul werking. 'n Algemene reël is dat hoe groter die turbine- en kompressorwiele hoe groter die lugvloeikapasiteit. Mates en vorms, asook die kromming van- en die aantal lemme op die wiele wissel. Die as verbind die stuwer en turbine aanmekaar. Die as moet ook laers bevat om wrywing te verlaag.
Drukverhoging
Die drukverhoging verwys na die toename in die absolute inlaatverdeelpyp se druk wat deur die turbo-aanjaer veroorsaak word. Dit is presies gelyk aan die druk soos op 'n drukmeter aangedui word. Die drukverhoging word beperk om die enjinstelsel binne sy bedryfsbestek te hou en word beheer deur 'n afvoersluis wat uitlaatgasse verby die uitlaatturbine laat vloei. In sommige motors hang die maksimum drukverhoging af van die brandstof se oktaangehalte en word elektronies beheer deur 'n klopsensor.
Baie dieselenjins het nie so 'n afvoersluis nie omdat die hoeveelheid uitlaatgas direk beheer word deur die hoeveelheid brandstof wat ingespuit word en klein veranderinge in die drukverhoging maak nie 'n groot verskil aan die enjin se werkverrigting nie.
Afvoersluis
Die vinnigdraaiende kompressorturbine trek 'n groot hoeveelheid lug in en forseer dit deur die enjin. As die turbo-aanjaer se uitsetvloei die enjin se volumetriese vermoë oorskry sal die inlaatverdeelpyp se druk te hoog word. Die rotasiesnelheid van die turbine kan ook te hoog word en daarom moet die uitlaatgas wat dit aandryf beheer word. Vir dié doeleinde is die gebruik van 'n afvoersluis die mees algemene meganiese manier om die spoed te beheer. Die stelsel word dikwels deur 'n bykomende elektroniese beheerstelsel bygestaan. Die hoofdoel van die afvoersluis is dus om van die uitlaatgas rondom die turbine te lei wanneer die verlangde inlaatdruk verkry is. Die meeste passasiersvoertuie se afvoersluise word by die turbo-aanjaer ingebou.
Stuwingsvermydings-, stort- of afblaaskleppe
Turbo-aangedrewe enjins wat met 'n vol-oop smoorklep en teen hoë omwentelinge werk vereis dat 'n groot hoeveelheid lug tussen die turbo en die inlaat van die enjin vloei. As die smoorklep toegemaak word sal die saamgeperste lug na die smoorklep beweeg sonder 'n plek om heen te gaan. Dit kan 'n stuwing tot gevolg hê wat die druk van die lug tot so 'n mate verhoog dat die enjin beskadig kan word. Die skielike drukverhoging kan ook 'n terugvloei na die turbo se kompressor veroorsaak wat die kompressor se wiel skielik sal rem. As die smoorklep weer oopgemaak word sal die terugdruk ook veroorsaak dat die kompressor stadig versnel en dus die reaksiesnelheid van die enjin beïnvloed. Om hierdie verskynsel te verhoed word 'n klep tussen die turbo en die inlaat geïnstalleer om die oortollige lug af te blaas. Die kleppe word gewoonlik deur die enjinvakuum of met elektroniese beheermetodes geaktiveer.
Die hoofdoel van die klep is om skade aan die enjin vanweë 'n drukstuwing te vermy en om te verseker dat die turbo altyd teen 'n hoë spoed bly draai. Die kleppe kan ook gebruik word om die drukverhoging te beheer op 'n soortgelyke wyse as die afvoersluis maar word om praktiese redes selde gebruik. Die lug word gewoonlik na die atmosfeer afgeblaas of kan alternatiewelik na die turbo se inlaat gehersirkuleer word. Die hersirkulasie verminder die blaasklank wat die turbo voortbring.
Brandstofdoeltreffendheid
Aangesien die turbo-aanjaer die spesifieke kraglewering van 'n enjin beïnvloed, sal die enjin ook groter hoeveelhede afvalhitte vrystel. Dit kan probleme veroorsaak in motors wat nie van meet af aan ontwerp is om die hoë hittelading te hanteer nie. Hierdie ekstra afvalhitte saam met die laer kompressieverhouding van turbo-aangejaagde enjins dra by tot 'n effens laer termiese doeltreffendheid, wat 'n klein maar direkte impak op die oorhoofse brandstofdoeltreffendheid het.
Selfs al word die saamgeperste lug verkoel in 'n tussenverkoeler is die totale saampersing in die verbrandingskamer groter as in 'n natuurlike geaspireerde enjin. Om enjinklop te vermy en steeds die maksimum krag uit die enjin te tap, is dit soms gebruiklik om ekstra brandstof in te voer slegs om beter verkoeling te bewerkstellig. Die oortollige brandstof word nie verbrand nie maar absorbeer slegs die hitte. Terwyl hierdie gebruik wel lei tot verhoogde kraglewering is dit ten koste van brandstofekonomie en verhoogde uitlaatgasse.
Renosterbos
Die renosterbos (Elytropappus rhinocerotis (L.f.) Less.) is 'n struik wat inheems is aan Suid-Afrika en algemeen daar voorkom, maar ook buite dié land aangetref word. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys.
Dit kom in die Wes-, Oos- en Noord-Kaap, veral in renosterveld se plantegemeenskappe voor. In renosterveld kan dit die dominante spesie wees en daar word gestry oor of dit die natuurlike toestand is, of die gevolg van menslike verstoring, soos oorbeweiding is. Dit lyk egter of renosterbos se dominante posisie reeds vroeg bestaan het.
Renosterbos is 'n struik met een stam en kan tot 2 m hoog word. Die plant het 'n penwortel wat tot 6 m diep die grond in kan groei. Die blommetjies en die saadjies is baie klein en onopvallend. Bestuiwing vind glo deur die wind plaas. Die saadjies het pluimpies om deur die wind versprei te word.
Die herkoms van die naam renosterbos is oud. Van der Stel skryf in 1685 reeds:
Rinocerbosch … so genaamt omdat de Zelve daar gemeenelyk in legeren.
Ondanks die naam is dit nie bekend of renosters dit vreet nie, hoewel Kolbe dit in 1731 wel beweer het. Vir ander groot herbivore is dit nie smaaklik nie en boere het dit lank as 'n bedreiging vir hul besigheid gesien. Daar is selfs geglo dat renosterbos 'n indringerplant moet wees, maar die genus Elytropappus behoort egter tot die Kaapse floraryk. Dit is 'n plant wat verstoorde of oorbeweide grond indring. Indien daar reeds 'n goeie grasbedekking is, kry die plant min kans. Daar is 'n klein vlerklose sprinkaanspesie Lentula obtusifrons wat endemies is aan die Oos-Kaap en net renosterbos vreet.
Saam met renosterbos kom dikwels (waar dit domineer) ander struike voor soos Oedera genistifolia en Oedera uniflora in die suidelike renosterveld van die Overberg en Relhania fruticosa en Leysera gnaphalodes in die Swartland. In beide renosterveldgebiede word Chrysocoma ciliata, Pteronia incana en Eriocephalus africanus aangetref.
Afhanklike persoonlikheidsteuring
Afhanklike persoonlikheidsteuring is 'n persoonlikheidsteuring wat gekenmerk word deur 'n deurdringende en oormatige behoefte om voor gesorg te word. Dit lei tot onderdanige en klouerige gedrag asook skeidingsangs. Dit begin gedurende vroeë volwassenheid en is in 'n verskeidenheid van kontekste toepaslik.
Ъ
Ъ (kleinletter: ъ) of jer is ’n letter van die Cyrilliese alfabet wat in Russies en Bulgaars gebruik word. Dit het egter heeltemal verskillende funksies in dié twee tale. Die letter het in Ou Kerkslawies voorgekom en is toe jer genoem.
Die jer was oorspronklik ’n klinker en is nog steeds in Bulgaars, waar dit as /ɤ̞/ of as ’n schwa (/ə/) uitgespreek word. In moderne Russies word dit die "harde teken" (твёрдый знак, twjordi znak) genoem en het dit geen klankwaarde nie; dit dui aan dat die voorafgaande letter "hard" of gewoon uitgespreek word en nie gepalataliseer nie.
Yer
Granby, Quebec
Granby is 'n nedersetting in die suidweste van die Franssprekende Kanadese provinsie Quebec. Die Kanadese sensus van 2011 het sy bevolking as 63 433 bepaal, terwyl dit in 2014 op 66 030 beraam is. Granby, wat 84 km suidoos van Montreal en sowat 48 km van die Amerikaanse grens af aan die Yamaska Nord-rivier geleë is, is die administratiewe setel van die La Haute-Yamaska-streeksdistrik (Municipalité régionale de comté de la Haute-Yamaska).
Volgens sy inwonertal is Granby die vierde grootste nedersetting in die Montérégie-streek na Longueuil, Saint-Jean-sur-Richelieu en Brossard. Dit is vernoem na John Manners, markies van Granby, 'n Engelse dorp in die graafskap Nottinghamshire. Die vroegste bewoners in die gebied was Britse setlaars en Lojaliste, maar vandag is Granby se bevolking merendeels Franssprekend.
Trippelterapie
Trippelterapie is 'n term wat gebruik word vir enige medikasie wat drie aktiewe bestanddele bevat.
Hierdie woord is aanvullend tot die terme monoterapie, dubbelterapie en viervoudige terapie in die huidige gebruik, almal voorbeelde van kombinasieterapie. Trippelterapie word in 'n mediese omgewing ingestel wanneer mono- of dubbelterapie blyk te faal, en die byvoeging van 'n derde aktiewe bestanddeel noodsaaklik word.
Daar is ook sprake van antihipertensiewe kombinasieterapie teen hoë bloeddruk en angina (borskaspyn). Die term word egter die algemeenste gebruik, buite spesialissirkels, vir die behandeling van infeksie deur die menslike immuniteitsgebreksvirus (MIV), en, meer onlangs, hepatitis C-virus (HCV).
Paramore
Paramore is 'n rockgroep vanaf Franklin, Tennessee in die Verenigde State van Amerika.
Geskiedenis
Paramore is deur drie lede begin: broers Zac en Josh Farro, en Hayley Williams. Toe Williams 13 jaar oud was, het sy van haar tuisdorp, Meridian, Mississippi, na 'n Nashville-dorp getrek, waar sy die Farro broers ontmoet het. In die daaropvolgende paar jaar het Paramore op plekke buite die Nashvilla-gebied begin optree, insluitende op konserte soos die Purple Door en die bekroonde Warped Tour. In April 2005, nadat hulle slegs een keer deur 'n grootkop by die uitgewersmaatskappy Fueled by Ramen raakgesien is, is die groep 'n reuse-platekontrak aangebied waarmee hulle 'n CD sou kon vervaardig.
Alexander Hanson (akteur)
Alexander Hanson (gebore 28 April 1961) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Masterpiece Classic (1971), Auf Wiedersehen, Pet (1983), Screen Two (1985), en Party Animals (2007).
Denimromp
'n Denimromp, soms na verwys as 'n "jeanromp" is 'n romp gemaak van denim, dieselfde materiaal as blou jeans. Denimrompe kom in 'n verskeidenheid van style en lengtes om te pas by verskillende bevolkings en geleenthede. Byvoorbeeld, word vollengte denimrompe algemeen gedra deur vroue wie se godsdienstige oortuigings verbied dat hulle enige broeke dra, onder andere Ortodokse Jode, sommige Moslems, Mennoniete, en Pentecostals. Korter rompe gemaak van denim word algemeen deur tieners en jong volwassene dames gedra.
Sommige word gemodelleer na 'n presiese styl van jeans, met 'n voorste gulp en gatsakke. Ander word meer soos ander rompstyle gemaak, met 'n kolom van voorkant knope, of elastiese middels. Net soos met jeans, wissel denimrompe se kleure in skakerings van blou, wat wissel van baie lig tot baie donker, of soms ander kleure.
Vredespark
'n Vredespark, of oorgrensbewaringsgebied, is 'n beskermende gebied wat dwarsoor die grense van verskeie lande strek. Die politieke landsgrense van die verskillende lande waarbinne die park lê, word verwyder. Dit sluit in die verwydering van heinings en grensdrade sodat diere en mense vry kan beweeg binne die gebied. 'n Grens mag wel rondom die gebied behou word om onwettige grenskruisings te voorkom. Gebiede soos hierdie is in Engels bekend as Transfrontier Conservation Areas (TFCAs) of Peace Parks.
Die grootste rede vir die stigting van vredesparke is die beskerming van tradisionele migrasiepatrone van diere, wat genoeg voedsel- en waterbronne verseker vir populasiegroei. Vredesparke moedig ook toerisme aan, asook ekonomiese ontwikkeling en diplomatieke betrekkings tussen buurlande.
Bismarck (skip)
Die Bismarck was 'n slagskip van die Duitse Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die skip het beroemd geraak nadat hy die trots van die Britse Vloot, die HMS Hood, op 24 Mei 1941 gesink het. Die Bismarck is 'n paar dae later self deur die Britse Vloot in 'n opvolgaksie gekelder.
Tegniese besonderhede
Die skip het 'n verplasing van 41 700 ton gehad en was met agt 15-duim, twaalf 5,9 duim en sestien 4,1 duim lugafweerkanonne bewapen. Die skip is deur drie turbine-aangejaagde skroewe aangedryf wat 'n topspoed van 29 knope verseker het. Die skip was ook toegerus met vier Arado Ar 196 drywervliegtuie.
Geskiedenis
By voltooiing was die skip en sy susterskip die Tirpitz groter as wat die internasionale vlootooreenkoms op daardie stadium toegelaat het. Admiraal Günther Lütjens was in bevel van die Bismarck. Op 18 Mei 1941 het die Bismarck, vergesel deur die groot kruiser Prinz Eugen, die hawe te Gdynia verlaat. Op 21 Mei het die twee skepe Bergen, Noorweë, verlaat nadat hulle daar aangedoen het. Hulle vaar om Ysland en deur die Straat van Denemarke. Gedurende 24 Mei het hulle in 'n geveg met HMS Hood en HMS Prince of Wales betrokke geraak. Die Bismarck het die Hood met 'n volle salvo gesink en die Prince of Wales is ook beskadig. Een van die Prince of Wales se 14-duim projektiele het egter een van die Bismarck se 1000-ton brandstoftenks getref wat Lütjens gedwing het om skuiling te gaan soek in Brest, Frankryk.
Ы
Ы (kleinletter: ы) of jeri is ’n letter van die Cyrilliese alfabet. Dit stel ’n /i/ voor ná ongepalataliseerde letters. Die uitspraak verskil van dié van ’n И en word in Engels as ’n "y" getranslitereer, maar in Afrikaans as ’n "i".
Bismarck (skip)
Geskiedenis
Die verlies van die Hood was 'n skok vir Brittanje se aansien. Die Hood is as die kragtigste skip deur Brittanje beskou. Brittanje het onmiddellik 'n hasejag-operasie van stapel gestuur; agt skepe is gestuur om die Bismarck te vind en te sink. Een van die skepe was die HMS Rodney. Op 27 Mei is die Bismarck gekelder nadat 'n torpedo van een van die HMS Ark Royal se vliegtuie, 'n Fairey Swordfish, sy roer buite aksie gestel het. Prinz Eugen het daarin geslaag om te ontsnap. Slegs 118 van die 1962 manskappe van die Bismarck is gered: 25 deur die torpedojaer HMS Maori, 85 deur die kruiser HMS Dorsetshire en 8 deur die Duitse skepe.
Ы
In gewone skrif in Russies word meestal net die kleinletter gebruik, want geen Russiese woord begin met ’n ы nie (net enkele woorde en name uit ander tale). In die ou Cyrilliese alfabet was die letter se naam jeri (ѥры).
Lozi
Lozi (siLozi) is 'n Bantoetaal wat in Zambië deur 'n halfmiljoen mense gepraat word. Die taal word in 'n mindere mate ook in Zimbabwe en in die Kaprivistrook in Namibië gepraat. In Namibië word Lozi as 'n nasionale taal erken.
Lozi is ook onder ander name bekend, waarvan siLozi die bekendste is.
Tswana, wat in Botswana en Suid-Afrika gepraat word, is naby verwant aan Lozi. Binne die Bantoetale maak Lozi deel uit van die Sotho-Tswana-taalfamilie.
Kleinglansspreeu
Die kleinglansspreeu (Lamprotornis nitens) is 'n spreeu in die familie Sturnidae. Dit kom voor in Angola, Botswana, Republiek Kongo, Gabon, Lesotho, Mosambiek, Namibië, Suid-Afrika, Eswatini, Zambië, en Zimbabwe. In Engels staan dit bekend as die Cape starling of red-shouldered glossy-starling.
Identifikasie
Die kleinglansspreeu is gewoonlik so 25 cm groot en weeg tussen 65 tot 112 g. Dit is 'n relatief groot glansspreeu met 'n kort stert wat van die ander blouoorspreeus verskil deurdat dit 'n uniforme glansgroen kop sonder donkerblou oordekvere het, plus 'n rooibrons skouerplekkie en glansgroen pens en sye (geen blou of magenta op sye nie). Dit is groter as die swartpensglansspreeu met heelwat helderder, glansender vere, en die pens is glansgroen en nie 'n vaal swart nie. Die jong voël is valer en het strooigeel (nie helder oranjegeel nie) oë.
Habitat
Die kleinglansspreeu woon in savanne, gemengde bosgebied en tuine. Dit kom gereeld in heelwat dorre gebiede voor.
Houtrot (astrologie)
Die Houtrot (甲子, jiǎzǐ) is die 1ste jaar van die Chinese kalender (sien die tabel regs onder van die 60-jaarsiklus). Dit is ’n begrip uit die Chinese astrologie en dui op dié maanjare wat gekenmerk word deur ’n verbinding van die eerste Hemelstam (甲, jiǎ; die element Hout en Jang) met die eerste Aardtak (子, zǐ), gesimboliseer deur die Rot (鼠, shǔ).
Volgens die Chinese kalender kom so ’n verbinding elke 60 jaar voor. Die laaste Houtrotjaar het in 1984 begin en volgens die Gregoriaanse kalender het dit geduur van 2 Februarie 1984 tot 19 Februarie 1985.
Laura Linney
Laura Linney (gebore 5 Februarie 1964) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You Can Count on Me (2000), Kinsey (2004), en The Savages (2007), en in die televisiereeks The Big C (2010).
George Pearce (akteur)
George Pearce (26 Junie 1865 – 13 Augustus 1940) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sable Lorcha (1915), Black Beauty (1921), Vengeance (1930), en British Agent (1934).
Ganden Tripa
duimnael|180px|’n Standbeeld van Je Tsongkhapa, die stigter van die Gelug-skool en die 1ste Ganden Tripa, op die altaar van sy tempel in die Kumbum-klooster naby Qinghai in China. Foto deur die skrywer Mario Biondi, 7 Julie 2006. Ganden Tripa ("Houer van die Ganden-troon") is die titel van die spirituele hoof van die Gelug-skool van Tibettaanse Boeddhisme, die skool wat Sentraal-Tibet van die middel 17de eeu tot die 1950's beheer het. Die huidige en 102de Ganden Tripa is Thubten Nyima Lungtok Tenzin Norbu. Hy is die hoof van die Gelug-skool en nie, soos dikwels geglo word, die Dalai Lama nie.
Je Tsongkhapa (1357–1419), wat die Gelug-skool gestig het, was die 1ste Ganden Tripa.
Die Ganden Tripas word aangestel en is nie reïnkarnasies soos die Dalai Lamas nie. Hulle word elke sewe jaar op meriete verkies. Dus was daar al 102 Ganden Tripas teenoor 14 Dalai Lamas.
Yukikaze
Die Yukikaze was 'n torpedojaer van die Japannese vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Sy het 2 033 ton water verplaas en twee turbines van 52 000 skeeps perdekrag het 'n snelheid van 35.5 knope verseker. Sy was toegerus met ses 5-duim kanonne en agt 24-duim torpedo buise. Die Yukikaze het die onderskeid behaal dat sy aan feitlike elke seeslag in die Stille Oseaan deelgeneem het sonder om self getref te word.
The Blind Assassin
The Blind Assassin is 'n roman van die Kanadese skrywer Margaret Atwood wat in 2000 met die Booker-prys bekroon is. Die intrige van hierdie roman het te doen met 'n twintigste-eeuse familiesaga. Dit kan as historiese fiksie geklassifiseer word, maar bevat ook opmerklike Gotiese en wetenskapsfiksie-elemente. Die struktuur werk soos 'n matroesjka-pop omdat daar 'n roman binne 'n roman binne die werklike roman versteek is.
Hubert Harben
Hubert Harben (12 Julie 1878 – 24 Augustus 1941) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Great Adventure (1915), Milestones (1916), Mr. Pim Passes by (1921), en Victoria the Great (1937).
HMS Dreadnought
Die HMS Dreadnought was 'n slagskip van die Britse Vloot. Hy was te water gelaat in 1906 in Portsmouth en was die eerste oorlogskip wat aangedryf was deur 'n Parsonsturbine. Die skip se topsnelheid was 21 knope. Hy was toegerus met tien 12-duim en sewe-en-twintig 3-duim kanonne asook twee torpedobuise. Hy het 17 900 ton water verplaas. Sy ontwerp was so gevorderd dat hy alle bestaande oorlogskepe verouderd gemaak het met sy tewaterlating. Daarna is na slagskepe verwys as 'pre-Dreadnought' en 'post-Dreadnought'. Ironies het HMS Dreadnought nooit deelgeneem aan enige slagte nie. Tydens die Slag van Jutland was hy in die droogdok gewees vir opgraderingswerk.
Milton Berle
Milton Berle (12 Julie 1908 – 27 Maart 2002) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Always Leave Them Laughing (1949), It's a Mad Mad Mad Mad World (1963), en The Muppet Movie (1979), en in die televisiereeks Texaco Star Theatre (1948).
Niki Lauda
Andreas Nikolaus "Niki" Lauda (22 Februarie 1949 in Wene, Oostenryk – 20 Mei 2019 in Zürich, Switserland) was 'n Oostenrykse Formule Eenrenjaer en 'n driemalige Formule Een Wêreldjaerskampioen, in 1975, 1977 en 1984, en is die enigste jaer in Formule Een-geskiedenis wat 'n kampioen was by beide Ferrari en McLaren, twee van die sport se suksesvolste vervaardigers. Hy was aktief betrokke in die F1-rensport, as nie-uitvoerende voorsitter van die Mercedes AMG-span tot en met sy afsterwe.
Hy was 'n lugvaart-entrepreneur wat drie lugdienste gestig en bestuur het: Lauda Air, Niki en Lauda. Hy was ook vir twee jaar 'n konsultant vir Scuderia Ferrari en spanbestuurder van die Jaguar Formule Een-renspan. Daarna het hy tydens Grand Prix-naweke as 'n kenner vir Duitse TV gewerk en was die nie-uitvoerende voorsitter van Mercedes-AMG Petronas Motorsport, waarin Lauda 10% besit het.
Lauda het na vore getree as Formule Een se sterjaer met 'n 1975-kampioenskapoorwinning en was die voorloper in die 1976-titelstryd. Lauda is ernstig beseer in 'n ongeluk tydens die Duitse Grand Prix van 1976 terwyl hy by die Nürburgring gejaag het; tydens 'n ongeluk het sy Ferrari 312T2 in vlamme uitgebars wat byna tot sy dood gelei het nadat hy warm giftige dampe ingeasem het en ernstige brandwonde opgedoen het. Hy het oorleef en genoegsaam herstel om net ses weke later weer by die Italiaanse Grand Prix te jaag. Alhoewel hy daardie jaar se titel met net een punt aan James Hunt afgestaan het, het hy sy tweede kampioenskap die jaar daarna gewen, tydens sy laaste seisoen by Ferrari. Na 'n paar jaar by Brabham en twee jaar se onderbreking het Lauda teruggekeer en vier seisoene vir McLaren tussen 1982 en 1985 gejaag, waartydens hy die 1984 -titel met 'n halwe punt teen sy spanmaat Alain Prost gewen het.
Niki Lauda is op 22 Februarie 1949 in Wene, Oostenryk, gebore in 'n ryk papiervervaardigersgesin. Sy oupa aan vaderskant was die Weens-gebore nyweraar Hans Lauda.
Lauda is gou tot die Formule Een-span bevorder, maar het vir March in Formule Een en Formule Twee in 1972 gejaag. Alhoewel hierdie motors goed was en Lauda se bestuursvernuf die March-hoof Robin Herd beïndruk het, was March se 1972 Formule Een-seisoen katastrofies. Miskien het die laagtepunt van die span se seisoen by die Kanadese Grand Prix by Mosport Park gekom, toe beide March-motors binne drie rondtes van mekaar, net verby driekwart van die renafstand, gediskwalifiseer is. Lauda het in 1973 nog 'n banklening aangegaan om hom in die BRM-span in te koop. Lauda was dadelik vinnig, maar die span was aan die agteruitgaan; hoewel die BRM P160E vinnig en maklik was om te bestuur was dit nie betroubaar nie en sy enjin het nie genoeg krag gelewer nie. Lauda se gewildheid was aan die toeneem nadat hy daardie jaar derde by die Monaco Grand Prix geëindig het, wat daartoe gelei het dat Enzo Ferrari in hom belang gestel het. Toe sy BRM-spanmaat Clay Regazzoni in 1974 vertrek het om weer by Ferrari aan te sluit, het spaneienaar Enzo Ferrari hom gevra wat hy van Lauda dink. Regazzoni het so gunstig van Lauda gepraat dat Ferrari hom dadelik onderteken het en hom genoeg betaal het om sy skuld te vereffen.
Ferrari (1974–1977)
Na 'n onsuksesvolle begin tot die 1970's, wat uitgeloop het op 'n rampspoedige begin van die 1973-seisoen, het Ferrari heeltemal onder Luca di Montezemolo hergroepeer en in 1974 herleef. Die span se geloof in die onbekende Lauda is vinnig beloon deur 'n tweede plek in sy debuutwedren vir die span, die Argentynse Grand Prix wat die seisoen begin. Sy eerste Grand Prix-oorwinning – en die eerste vir Ferrari sedert 1972 – het slegs drie renne later in die Spaanse Grand Prix gevolg. Alhoewel Lauda die seisoen se pasaangeër geword het en ses agtereenvolgende paalposisies behaal het, het 'n mengsel van onervarenheid en meganiese onbetroubaarheid beteken dat Lauda daardie jaar nog net een ren gewen het, die Nederlandse Grand Prix. Hy het vierde geëindig in die Bestuurderskampioenskap en het geweldige toewyding getoon om die motor te toets en te verbeter. Die 1975 Formule Een-seisoen het stadig vir Lauda begin; ná niks beter as 'n vyfde plek in die eerste vier renne nie, het hy vier van die volgende vyf gewen in die nuwe Ferrari 312T. Sy eerste Wêreldkampioenskap is beklink met 'n derde plek by die Italiaanse Grand Prix by Monza; Lauda se spanmaat Regazzoni het die wedren gewen en Ferrari het hul eerste vervaardigerskampioenskap in 11 jaar behaal. Lauda het toe 'n vyfde oorwinning behaal by die laaste ren van die jaar, die Verenigde State se GP by Watkins Glen. Hy het ook die eerste jaer geword wat die Nürburgring Nordschleife in minder as sewe minute afgelê het, wat as 'n groot prestasie beskou is aangesien die Nordschleife-gedeelte van die Nürburgring twee myl langer was as wat dit vandag is. Lauda het daardie jaar nie die Duitse Grand Prix vanaf die paal posisie gewen nie; nadat hy hard met Patrick Depailler geveg het om die voortou vir die eerste helfte van die wedren, het Lauda vir die eerste 9 rondtes voorgeloop, maar het 'n pap band by die Wippermann opgedoen, 9 myl in die 10de rondte en is verbygesteek deur Carlos Reutemann, James Hunt, Tom Pryce en Jacques Laffite; Lauda het teruggekeer na die kuipe met 'n beskadigde voorvlerk en 'n vernielde linkervoorband. Die Ferrari-kuipespan het die ou band omgeruil en Lauda het daarin geslaag om die podium te haal in die derde plek agter Reutemann en Laffite nadat Hunt uitgeval het en Pryce stadiger moes ry weens 'n brandstoflek. Lauda was bekend daarvoor dat hy enige trofeë wat hy gewen het aan sy plaaslike motorhawe weggegee het in ruil dat sy motor gewas en gediens word.
Anders as in 1975 het Lauda die begin van die 1976 Formule Een-seisoen oorheers en vier van die eerste ses wedrenne gewen en tweede in die ander twee geëindig. Teen die tyd van sy vyfde oorwinning van die jaar by die Britse Grand Prix, het hy meer as dubbel die punte van sy naaste uitdagers Jody Scheckter en James Hunt gehad, en 'n tweede agtereenvolgende Wêreldkampioenskap was 'n formaliteit. Dit was 'n prestasie wat nie behaal is sedert Jack Brabham se oorwinnings in 1959 en 1960 nie. Hy sou ook die meeste wedrenne in 'n seisoen wen, 'n rekord wat deur wyle Jim Clark sedert 1963 gehou is.
1976 Nürburgring-ongeluk
'n Week voor die Duitse Grand Prix van 1976 by die Nürburgring, al was hy destyds die vinnigste jaer op daardie baan, het Lauda sy mede-renjaers aangemoedig om die wedren te boikot, hoofsaaklik as gevolg van die 23 km-kring se veiligheidsreëlings, met verwysing na die organiseerders se gebrek aan hulpbronne om so 'n groot kring behoorlik te bestuur, insluitend 'n gebrek aan brandweerbeamptes, brand- en veiligheidstoerusting en veiligheidsvoertuie. Formule Een was toe nogal gevaarlik (drie van die bestuurders daardie dag het later in Formule Een-voorvalle gesterf: Tom Pryce in 1977; Ronnie Peterson in 1978; en Patrick Depailler in 1980), maar 'n meerderheid van die bestuurders het teen die boikot gestem en die wedren het voortgegaan. Op 1 Augustus 1976, tydens die tweede rondte by die baie vinnige linkerkinkel voor Bergwerk, was Lauda in 'n ongeluk betrokke toe sy Ferrari van die baan afgetol het, 'n wal getref het, in vlamme uitgebars het en kontak gemaak het met Brett Lunger se Surtees-Ford motor. Anders as Lunger was Lauda in die wrak vasgekeer. Die bestuurders Arturo Merzario, Lunger, Guy Edwards en Harald Ertl het 'n paar oomblikke later by die toneel aangekom, maar voordat Merzario Lauda uit sy motor kon trek, het hy ernstige brandwonde aan sy kop en hande opgedoen en warm giftige gasse ingeasem wat sy longe en bloed beskadig het. In 'n onderhoud met BBC Radio 5 Live ("I Was There -- 21 Mei 2019"; "Niki Lauda praat in 2015"), het Lauda gesê: "...daar was basies twee of drie bestuurders wat my uit die kar probeer kry het, en een was Arturo Merzario, die Italianer, wat ook daar op die toneel moes stop, want ek het die pad versper; en hy het regtig self in die kar gekom, en uh, my, my veiligheidsgordel losgelaat, en my toe uitgetrek. Dit was ongelooflik, hoe hy dit kon doen, en ek het hom daarna ontmoet, en ek het vir hom gevra: 'Hoe kon jy dit doen?!' Hy het gesê: 'Eerlik, ek weet nie, maar om jou veiligheidsgordel los te maak was so moeilik, want jy het so hard daarteen gedruk, en toe dit oop was, het ek jou soos 'n veer uit die kar gekry...' ." Aangesien Lauda 'n gemodifiseerde helm gedra het, het dit hom nie behoorlik gepas nie; die skuim het saamgepers en dit het ná die ongeluk van sy kop afgegly en sy gesig aan die vuur blootgestel. Hoewel Lauda by sy bewussyn was en onmiddellik ná die ongeluk kon staan, het hy later in 'n koma verval. Terwyl hy in die hospitaal was, is hy die laaste rites gegee, maar hy het oorleef.
Lauda het erge littekens opgedoen van die brandwonde aan sy kop en het die meeste van sy regteroor verloor, sowel as die hare aan die regterkant van sy kop, sy wenkbroue en sy ooglede. Hy het verkies om rekonstruktiewe chirurgie te beperk tot die vervanging van die ooglede en die herstel van hul funksionaliteit. Ná die ongeluk het hy altyd 'n pet gedra om die letsels op sy kop te bedek. Hy het gereël dat borge die pet vir advertensies gebruik.
Met Lauda uit die kompetisie, is Carlos Reutemann as sy plaasvervanger aangeneem. Ferrari het die 1976 Oostenrykse Grand Prix geboikot uit protes teen wat hulle gesien het as voorkeurbehandeling teenoor die McLaren-jaer James Hunt by die Spaanse en Britse Grands Prix.