cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Knapdaarhoogte
Knapdaarhoogte is 'n bergpas in die Oos-Kaap wat op die R391, 'n grondpad, oos van Venterstad en noordwes van Burgersdorp lê. Die pad bereik 'n hoogte van 1 829m bo seevlak en die maksimum helling is 1:18.
Nwanedidam
Die Nwanedidam is 'n boogtipe dam wat in die Nwanedirivier, deel van die Limpoporivierbekken.
Dit is 'n tweelingdam, die Luphephedam is oos van die dam geleë, minder as 0,25 km uitmekaar.
Sela Ward
Sela Ward (gebore 11 Julie 1956) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Fugitive (1993), The Stepfather (2009), Gone Girl (2014), en Independence Day: Resurgence (2016).
.jo
.jo is die Internettopvlakdomein vir Jordanië.
Eksterne skakels
Toppdomän
Tswanaland
Tswanaland was 'n vorige Bantoestan (tuisland) in die ooste van Suidwes-Afrika. Dit het 'n oppervlak van sowat 1 554 vierkante kilometer beslaan. Die hoofstad was Aminuis. Die tuisland was geskep om die Tswanasprekende mense te huisves en in 1964 het dit meer as 10 000 inwoners gehad.
Ter voorbereiding van die Namibiese onafhanklikheid van Suid-Afrika, is die tuisland heringelyf by Suidwes-Afrika, en wel as deel van Omaheke.
Richard Schiff
Richard Schiff (gebore 27 Mei 1955) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Se7en (1995), The Lost World: Jurassic Park (1997), en Man of Steel (2013), en in die televisiereeks The West Wing (1999).
Heteroseksualiteit
Heteroseksualiteit is die beskrywing van 'n seksuele identiteit waar 'n persoon primêr seksueel aangetrek word tot die teenoorgestelde geslag. Daarnaas kom homoseksualiteit voor, waar die aantrekking tot dieselfde geslag is, en biseksualiteit, waar die aantrekking tot beide geslagte is, hoewel selde in presies dieselfde mate.
Hoewel daar geraam word dat tot 'n derde van alle volwasse mans 'n gay ervaring tot by orgasme gehad het, is net 'n geskatte twee tot vier persent van alle mans uitsluitlik gay. Die voorkoms van biseksualiteit is selfs moeiliker om te bepaal. As alle gay en biseksuele mense van die totaal afgetrek word, kan die voorkoms van heteroseksualiteit op ruim 90% van die bevolking geskat word.
Dit hang egter baie af van omstandighede. In sekere gevalle, waar daar geen of min moontlikheid vir heteroseksuele geslagsomgang is (soos in tronke of koshuise van skole met nét seuns óf meisies), word heteroseksuele omgang tydelik prysgegee. Dit beteken egter nie dat mense wat dan aan gay seks deelneem, nie meer heteroseksueel is nie. Die bewering is al gemaak dat vroue emosioneel nader aan mekaar kan wees as aan 'n man, maar solank hulle nie omgang het nie, is hulle heteroseksueel, terwyl die teenoorgestelde van mans waar is: hulle kan met mekaar omgang hê, maar solank hulle nie emosioneel by mekaar betrokke raak nie, is hulle nie gay nie. Dit is egter 'n hoogs aanvegbare stelling met min navorsing om dit te bewys.
.jp
.jp is die Internettopvlakdomein vir Japan.
Eksterne skakels
Toppdomän
Ross Geldenhuys
Ross Geldenhuys (gebore 19 April 1983, Kaapstad) is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler. Sy gereelde posisie is op stut en hy speel tans vir die Kings in Superrugby.
In 2013 het hy die OP Kings in die Curriebeker verteenwoordig. Hy was aanvanklik vir die Kings gekies vir die 2013 Superrugbyseisoen, maar is later vrygestel aan die 2013 Vodacombekerspan.
Hy het vir 'n tyd lank in Nieu-Seeland gewoon, waar hy ITM-bekerrugby vir Tasman gespeel het en gekontrakteer was vir die Highlanders vir die 2015 Superrugbyseisoen.
Ferdinand Porsche
Ferdinand Porsche (3 September 1875 - 30 Januarie 1951) was 'n Oostenryk-Duitse motoringenieur en stigter van die Porsche-motormaatskappy. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die eerste petrol-elektriese bastervoertuig (Lohner-Porsche), die Volkswagen Beetle, die Mercedes-Benz SS / SSK, 'n aantal ander belangrike ontwikkelings en Porsche-motors geskep het.
Porsche was 'n belangrike bydraer tot die Duitse oorlogspoging tydens die Tweede Wêreldoorlog; hy was betrokke by die produksie van gevorderde tenks soos die VK 4501 (P), Tiger I, Tiger II, Elefant en Panzer VIII Maus, asook ander wapenstelsels, insluitend die V-1-vliegbom. Porsche was 'n lid van die Nazi-party en is deur die Nazi-amptenare die "Groot Duitse ingenieur" genoem. Hy was 'n ontvanger van die Duitse nasionale prys vir kuns en wetenskap, die SS-Ehrenring en die oorlogsmerietekruis.
Sundevall-bladneusvlermuis
Die Sundevall-bladneusvlermuis (Hipposideros caffer) kom hoofsaaklik voor die oostelike dele van Suid-Afrika, Mosambiek, en sentraal-noord in Namibië.
Voorkoms
Die kleur van die vlermuis wissel van grysbruin tot goudbruin. Die soogdier word tot 9cm lank en weeg ±8g.
Habitat en gewoontes
Hulle verkies die Savanneboomveld. Bedags rus hulle in grotte en uitgrawings of hang aan plafonne onder dakke. Hulle eet insekte. Een kleintjie word vroeg in die somer gebore.
Lamontville
Lamontville is 'n township in eThekwini in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Dit is geleë aan die Umlaasrivier, langs Mobeni. Gestig in 1930 en genoem na Archibald Lamont, voormalige burgemeester van Durban.
Soundgarden
Soundgarden is 'n beroemde musiekgroep wat in 1984 gestig is deur Chris Cornell, Kim Thayil, Ben Shepherd en Matt Cameron, vier hoërskoolvriende van Washington.
Vlieg
Vlieg kan na een van die volgende verwys:
Japan Nasionale Roete 48
Nasionale Roete 48 is 'n nasionale snelweg van Japan.
Dea Fog
Dea Fog (gebore 10 Augustus 1957) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Wild Flowers (1997) en in die televisiereeks Anna Pihl (2006).
Warner Beach
Warner Beach is 'n klein vakansiedorp suid van die Klein-Manzimtotirivier in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit. Dit is in 1910 deur die landmeter P.A. Warner uitgelê as 'n woonarea vir regeringspensionarisse.
Ichaboe
Ichaboe is een van die twaalf Pikkewyn-eilande aan die kus van Namibië. Dit het bekend geword weens die ryk ghwano-neerslae.
Ligging
Die eilandjie lê 48 km noordwes van Lüderitz en in die ǀǀKaras-streek, 1,4 km van die kus en 6,5 km suid van Mercury-eiland. Sy koördinate is 25° 43' S en 14° 50' O.
Afmetings
Die eilandjie is maar 6½ ha groot, 483 m lank, 161 m breed en 1,6 km in omtrek. Berg Stromboli is op 8 m die hoogste punt op die andersins plat eiland. 'n Seemuur van 3 m omring die eiland om robbe te keer en die afspoel van ghwano teen te werk. Platforms is aangebring om die area waarop ghwano versamel kan word te vergroot.
Dierelewe
Al die eilande aan die weskus van Suid-Afrika en Namibië is barre rotse wat skuiling en broeiplek bied aan seevoëls en robbe. Robbeneiland is die enigste met 'n beduidende plantegroei. Miljoene voëls besoek Ichaboe in die somermaande om te broei. 'n Sterk ammoniakreuk hang dan om die eiland weens die voëlmis.
Tussen 1987 en 1994 was Ichaboe 'n verklaarde natuurresesrvaat. In April 2009 is die voëls ernstig in gevaar gestel deur oliebesoedeling. Toegang tot die eiland word streng beheer. Op die noordelike punt van die eiland woon enkele navorsers.
Geskiedenis
Op 6 Oktober 1828 het die Amerikaanse skeepskaptein Benjamin Morrell (1795–1839) die eilandjie ontdek. In 1842 publiseer hy 'n boek getiteld “The four voyages of Captain Benjamin Morrell”. Na die lees van die boek het die Engelse sakeman Andrew Livingston die eiland besoek en kom agter dat die ghwano tot 23 m dik lê. 'n Gevolg hiervan was 'n “ghwano-stormloop” na die eiland. In Oktober 1844 woon daar 6 000 “delwers” in tente en in Januarie–Februarie 1845 lê 451 skepe daar voor anker. Maar einde Mei 1845 is die laaste ghwano van die rotse geskraap nadat reeds 300 000 ton daarvan na Engeland verskeep is. Daarna is ongeveer 1 500 ton nuwe voëlmis per jaar geoes tot die skraping in die jaar 2000 gestaak is. Die beheer oor die ghwano-neerslae was so 'n ernstige saak, dat daar selfs 'n “ghwano-oorlog” oor die monopolie in die versamel van die ghwano uitgebreek het. Andrew en George Murison en 'n invalsmag is egter verdryf. Pikkewyneiers is tot 1968 geoes, maar die jag op robbe vind nog plaas. Op 21 Junie 1861 is Ichaboe deur kapt. Oliver J. Jones namens Engeland geannekseer en in 1873 aan die Kaapkolonie oorgedra. Die Pikkewyneilande was nooit deel van Duits-Suidwes-Afrika nie en is eers op 28 Februarie 1994 by Namibië ingelyf.
De Pass-familie
Die ghwano-monopolie op Ichaboe was vir 26 jaar in die hande van drie geslagte van Joodse handels – en skeepvaartpioniers in die Kaapkolonie, Aaron, Daniël en Alfred de Pass. Alfred skenk later antieke meubels en porselein aan Groot Constantia, meer as 300 skilderye aan die kunsgalery in die Kompanjiestuin, antieke kuns aan die Koopmans-de Wet-huis, boeke, skilderye en meubels aan die Universiteit van Kaapstad en ook verskeie kunswerke aan ander instelllings in Suid-Afrika en Engeland.
Kwaggasnek
Kwaggasnek is 'n bergpas op 'n grondpad na die suidooste van Lesotho oor die Drakensberge. Die pad draai noord vanuit die R56 pad by Matatiele na die grenspos, Qachasnek. Die pad bereik 'n hoogte van 1 980 m bo seespieël.
Ganyesa
Ganyesa is 'n groot dorp in die Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit van die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika. Die dorp lê 70 km noordwes van Vryburg en ongeveer 170 km suidwes van die provinsie se hoofstad Mahikeng.
Dit is 'n administratiewe sentrum vir die verre noordwestelike gebied van die provinsie, en huisves die hoofkantoor van die Kagisano-Molopo Plaaslike Munisipaliteit, 'n magistraatshof, asook verskeie nasionale en provinsiale regeringsdepartemente.
Die dorp val binne die tradisionele gebied van die Batlharo Ba Lotlhware-groep van die Tswanavolk, in 'n area wat voorheen deel van Bophuthatswana was. Die sensus van 2011 dui die bevolking van die dorp aan as 19 290, van wie die meeste swart (98%) en Tswana-sprekend (93%) is.
Termiese lugskip
duimnael|250px|'n Warmlug lugskip deur Gefa-Flug vervaardig
'n Termiese lugskip is 'n lugskip wat sy stygvermoë te danke het aan 'n temperatuurverskil tussen die gas binne-in die vaartuig en die omringende lug. Dit is in teenstelling met die algemene gebruik van Helium as 'n ligter as lug gas om die stygvermoë te verkry. Die meeste termiese lugskepe vandag gebruik warm lug net soos in die geval van warmlugballonne.
Voordele en Nadele
Termiese lugskepe het die voordeel dat hulle goedkoper is as helium-gebaseerde lugskepe. Hulle kan afgeblaas word na elke vlug en maklik verpak en vervoer word.
Pentagram
duimnael|150px|’n Eenvoudige voorbeeld van ’n pentagram. duimnael|150px|Deur die verhouding van die gulde snede word die simbool tot in die oneindigheid voortgesit. Die binneste pentagram het ’n omgekeerde oriëntasie.
Beskawing
Histories was 'n beskawing 'n sogenaamde "gevorderde" kultuur in teenstelling met sogenaamde meer primitiewe kulture. As 'n nietelbare naamwoord verwys beskawing ook na die proses van 'n samelewing se ontwikkeling tot 'n gesentraliseerde, verstedelikte, gestratifiseerde struktuur.
Beskawings word in digbevolkte nedersettings gegroepeer en in hiërargiese sosiale klasse verdeel, met 'n heersende elite en ondergeskikte stedelike en landelike bevolkings wat by intensiewe landbou, mynbou, kleinskaalse vervaardiging en handel betrokke is. Beskawings sentraliseer mag en oefen menslike beheer oor die res van die natuur, insluitend ander mense uit.
Pentagram
Wiskundige figuur
Die pentagon is ’n sterveelhoek. Dit het 10 hoekpunte, wat vyf-vyf op twee verskillende sirkels lê, maar met dieselfde middelpunt. Die vyf punte op dieselfde van die twee sirkels vorm ’n reëlmatige vyfhoek. Die verhouding tussen die afstand tussen twee opeenvolgende hoekpunte, een op die buitenste sirkel en een op die binnenste sirkel, en die afstand tussen twee opeenvolgende hoekpunte op die binnenste sirkel, word die gulde snede genoem. Die prisma, wat van die pentagram afgelei is, heet ’n pentagramprisma.
Beskawing
Eienskappe
Sosiale wetenskaplikes soos V. Gordon Childe het verskeie kenmerke genoem wat 'n beskawing van ander soorte samelewings onderskei. Beskawings is deur hulle bestaansmiddele, nedersettingspatrone, regeringsvorms, sosiale stratifikasie, ekonomiese stelsels, geletterdheid en ander kulturele eienskappe onderskei. Andrew Nikiforuk beweer dat "beskawings van gekettingde menslike spierkrag afhanklik was. Dit het die energie van slawe gekos om gewasse te plant, keisers te klee en stede te bou". Hy beskou slawerny as 'n algemene kenmerk van premoderne beskawings.
Alle beskawings is van landbou afhanklik vir bestaansmiddele. Saaiplase kan tot opgegaarde voorrade en 'n surplus voedsel lei. Hierdie surplus stel sommige mense in staat om ander aktiwiteite te beoefen as om voedsel vir 'n bestaan te produseer: vroeë beskawings het soldate, ambagsmanne, priesters en priesteresse en ander mense in gespesialiseerde beroepe ingesluit. 'n Surplus voedsel lei tot 'n verdeling van arbeid en 'n meer diverse verskeidenheid menslike aktiwiteite, 'n definiërende eienskap van beskawings.
Pentagram
Simboliek
Die pentagram kom dikwels in Wicca-kringe voor, waar dit verbind word met die elemente en spiritualiteit. In die middel van die 19de eeu is die volgende onderskeid getref: Met die punt omhoog sou dit goed wees, na die hemel gerig; met die punt na onder sou dit sleg wees, na die onderwêreld gerig. Die krag van die simbool lê daarin dat dit in beginsel albei oriëntasies behels: In die vyf grootste kruispunte van die ster pas ’n kleiner ster met ’n presies omgekeerde oriëntasie. So dra die goeie die slegte in hom en omgekeerd. In moderne satanisme word ’n omgekeerde weergawe van die pentagram gebruik. Sommige mense sien dit dan ook as ’n simbool van Satan.
Beskawing
Eienskappe
Beskawings se nedersettingspatrone verskil opmerklik van dié van ander soort samelewings. Die woord beskawing word soms eenvoudig gedefinieer as om "in stede te woon". Persone wat nie boer nie, is geneig om in stede te versamel om te werk en handel te dryf.
Pentagram
Simboliek
Die pentagram word ook beskou as die simbool van volmaaktheid en vroulikheid:
Beskawing
Eienskappe
In vergelyking met ander samelewings beskik beskawings oor 'n meer komplekse politieke struktuur, naamlik die staat. Staatsgebaseerde samelewings is meer gestratifiseer as ander samelewings; daar is 'n groter verskil tussen die sosiale klasse. Die heersende klas is normaalweg in die stede gekonsentreer.
Ekonomies gesproke toon beskawings meer komplekse patrone van eienaarskap en wisselhandel as minder georganiseerde samelewings. Om op een plek te lewe stel mense in staat om meer persoonlike besittings as nomadiese mense te versamel.
Die skryfkuns, wat aanvanklik deur die mense in Sumer ontwikkel is, word as 'n kenteken van beskawing beskou en "word skynbaar met die opkoms van komplekse administratiewe burokrasieë of 'n oorwinnende staat geassosieer." Nes geld, is skryf deur die grootte van die stedelike bevolking en die kompleksiteit van handel tussen mense wat mekaar nie persoonlik ken nie, genoodsaak.
Regdeur die geskiedenis het suksesvolle beskawings uitgebrei, al hoe meer grondgebied ingepalm en al hoe meer voorheen onbeskaafde mense opgeneem. Nietemin is daar vandag nog stamme of volke wat onbeskaaf is. Hierdie kulture word deur sommige mense "primitief" genoem, 'n term wat deur ander as negatief beskou word. "Primitief" impliseer op een of ander manier dat 'n kultuur "eerste" (Latyn = primus) is en dat dit sedert die ontstaan van die mens nie verander het nie, al is daar bewyse van die teendeel. Aangesien al vandag se kulture tydgenote is, is hedendaagse sogenaamde primitiewe kulture geensins voorgangers van dié wat ons as beskaaf beskou nie. Antropoloë gebruik vandag die term "niegeletterd" om hierdie volk te beskryf.
Beskawings is deur kolonisasie, invalle, godsdienstige bekering, die uitbreiding van burokratiese beheer en handel versprei, asook die bekendstelling van landbou en die skryfkuns aan niegeletterde volke.
Staatsvorms wat daarin geslaag het om noemenswaardige militêre, ideologiese en ekonomiese mag te verkry, het hulleself tradisioneel as beskaafd gedefinieer, in teenstelling met ander samelewings of volkegroepe buite hulle invloedsfeer—laasgenoemde is as barbare, onbeskaafdes en primitiewes beskou. In 'n hedendaagse konteks is "beskaafde mense" met inheemse volke of stamsamelewings gekontrasteer.
Kulturele identiteit
"Beskawing" verwys ook na die kultuur van 'n komplekse samelewing, nie net die samelewing self nie. Elke samelewing, ongeag of dit 'n beskawing is, het 'n spesifieke stel idees en gebruike, en 'n sekere stel fabrikate en kunste wat dit uniek maak. Beskawings is geneig om ingewikkelde kulture te ontwikkel, insluitend 'n staatsgebaseerde besluitnemingsprosedure, 'n eie letterkunde, professionele kuns, argitektuur, georganiseerde godsdiens, en komplekse tradisies van onderwys, dwang en beheer wat met die handhawing van die elite geassosieer word.
Die ingewikkelde kultuur wat met 'n beskawing geassosieer word, het 'n geneigdheid om na ander kulture te versprei en hulle te beïnvloed, soms in so 'n mate dat die ander kulture by die beskawing opgeneem word (een so 'n voorbeeld is die Chinese beskawing en sy invloed op nabygeleë beskawings soos Korea, Japan en Vietnam). Baie beskawings is in werklikheid groot kulturele sfere wat baie nasies en streke dek. Die beskawing waarin 'n persoon woon is, daardie persoon se grootste kulturele identiteit.
Volgens die historikus Arnold J. Toynbee kom beskawings gewoonlik tot 'n val as gevolg van die "kreatiewe minderheidsgroep" se versuim om, weens morele en godsdienstige verval, een of ander uitdaging die hoof te bied, en nie soseer weens blote ekonomiese of omgewingsoorsake nie.
Komplekse stelsels
Nog 'n groep teoretici wat van 'n stelselteorie gebruik maak, beskou 'n beskawing as 'n komplekse stelsel, i.e., 'n raamwerk vir die ontleding van 'n groep objekte wat saamwerk om een of ander resultaat te lewer. Beskawings kan as netwerke van stede beskou word wat uit pre-stedelike kulture ontstaan, en word deur onderlinge ekonomiese, politieke, militêre, diplomatiese, sosiale en kulturele interaksies gedefinieer. 'n Organisasie is 'n komplekse sosiale stelsel, en 'n beskawing is 'n groot organisasie. Die stelselteorie help om die kunsmatige maar misleidende analogieë in die studie en beskrywing van beskawings te beveg.
Ontwikkeling van teorieë oor die oorsprong van beskawing
Histories het skrywers soos Aristoteles aanvaar dat beskawings 'n natuurlike staat van die mensdom was; daar was dus geen behoefte om die oorsprong van die Griekse beskawing te ondersoek nie. Die Sumeriese koning List het die oorsprong van sy beskawing as afkomstig uit die hemel beskou. Die era van maritieme ontdekking het egter aan die lig gebring dat daar eenvoudige tuinboukundige en jagter-versamelaarkulture bestaan het wat nie beskaafd was nie.
Ondergang van beskawings
Beskawings het hoofsaaklik op een van twee maniere tot 'n einde gekom: óf deur inkorporasie by 'n ander opkomende beskawing (soos Antieke Egipte wat by die Hellenistiese Griekse en daaropvolgende Romeinse beskawings geïnkorporeer is), of deur 'n val en terugkering tot 'n eenvoudiger vorm, soos wat by die Middeleeue gesien word.
Daar bestaan baie verduidelikings vir die ondergang van beskawings. Sommiges fokus op historiese voorbeelde, en ander op algemene teorie.
Toekoms
Die politieke wetenskaplike Samuel Huntington redeneer dat 'n botsing van beskawings die definiërende eienskap van die 21ste eeu sal wees. Ronald Inglehart en Pippa Norris beweer dat die "ware botsing van beskawings" tussen die Moslemwêreld en die Weste deur die Islamitiese verwerping van die Weste se meer liberale seksuele waardes veroorsaak sal word, en nie soseer deur verskillende politieke ideologieë nie. Hulle merk egter op dat hierdie gebrek aan verdraagsaamheid waarskynlik na 'n uiteindelike verwerping van (ware) demokrasie sal lei.
Die kultuurhistorikus Morris Berman skryf in Dark Ages America: the End of Empire dat die einste faktore in die korporatiewe, verbruikersgesentreerde VSA wat eens op 'n tyd vir die nasie se grootsheid verantwoordelik was – uiterste individualisme, gebieds- en ekonomiese uitbreiding en die najaag van materiële rykdom – die Verenigde State oor 'n kritieke drumpel gedryf het waar ondergang onafwendbaar is. Berman se tesis is in sekere opsigte soortgelyk aan dié van die stadsbeplanner, Jane Jacobs, wat redeneer dat vyf pilare van die Amerikaanse kultuur in 'n staat van ernstige verval is: die gemeenskap en gesin; hoër onderwys; die effektiewe beoefening van wetenskap; belasting en die owerheid; en die selfregulering van die geleerde beroepe.
Sommige omgewingswetenskaplikes beweer dat die wêreld 'n Planetêre fase van beskawing betree, gekenmerk deur 'n verskuiwing weg van onafhanklike, losstaande nasiestate na 'n wêreld van toenemende globale konnektiwiteit met wêreldwye instansies, omgewingsuitdagings, ekonomiese stelsels en bewussyn.
Die kulturele kritikus en skrywer Derrick Jensen redeneer dat die moderne beskawing op 'n inherent skadelike, onvolhoubare en selfvernietigende wyse daarop gerig is om die omgewing en die mensdom self te oorheers.
Sosioloë en antropoloë soos Alvin Toffler (outeur van Future Shock), Daniel Bell en John Nashbitt het teorieë oor die post-industriële samelewings ontwikkel. Hulle argumenteer dat die huidige tydperk van die industriële samelewing sy einde nader en dat dienste en informasie belangriker geword het as industrie en goedere. Sommige meer ekstreme visies van post-industriële samelewings, veral in fiksie lyk baie soos post-tegnologiese singulariteit samelewings.
Trevor Adams
Trevor Adams (19 Mei 1946 – 15 Desember 2000) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent I Am a Groupie (1970) en in die televisiereekse The New Avengers (1976) en The Fall and Rise of Reginald Perrin (1976).
Kaiserschmarrn
Kaiserschmarrn [ˈkaɪ̯zɐˌʃmaʀn] (ook gespel as: Kaiserschmarren, Hongaars Császármorzsa, Tsjeggies Císařský trhanec) is een van die bekendste Schmarrn-meelkosdisse in die Oostenrykse kookkuns. Die gereg, wat van pannekoekdeeg berei word, is vernoem na keiser Frans Josef I. In Oostenryk word dit meestal met Zwetschkenröster bedien, 'n soet kompot wat van pruime, enkele eetlepels water, suiker, lemoensap, kaneel en naeltjies berei word. In die tyd van die Oostenryks-Hongaarse dubbelmonargie het die dis ook in Hongarye gewild geraak.
Metode
Die pannekoekdeeg vir Kaiserschmarrn word van meelblom, melk, eiers, suiker en sout berei en in 'n kleefvrye pan met botter gebak totdat die onderkant van die pannekoek goudbruin is. Vervolgens word dit met 'n spatel of kooklepel in stukkies gebreek wat verskeie kere versigtig in die pan gedraai word totdat hulle gaar is. Die pannekoekstukkies word met poeiersuiker bestrooi en saam met Zwetschkenröster bedien.
Daar is 'n groot aantal variante van die resep. So word rosyntjies of amandels; neute, kwark (Topfenschmarrn) of suur room by die deeg gevoeg. Die eiers kan geskei word; daarby word die eierwit styf geklop. Die deeg kry sodoende 'n baie sag en lugtige tekstuur. Ook die bylae kan gevarieer word. In plaas van pruime word Kaiserschmarrn ook met kersies, mirabellepruime of appels bedien.
'n Verwante dis is Semmelschmarrn (afgelei van Oostenryks en Beiers Semmel "rolletjie"). Hiervoor word rolletjies in stukkies gebreek of gesny en in melk geweek.
Eksterne skakels
Resepte
Romeinse teater
Romeinse teater verwys na die era van teater in Rome aan die begin in die 4de eeu v.C., ná die staat se oorgang van 'n monargie tot republiek.
Ontstaan
Die verhoog van die Romeinse teater is op die basis van die Griekse verhoog geskoei. Dit het dus ook 'n D-vorm gehad. Nadat die Perse die Athene oorwin het is Athene op groot skaal herbou. Die groot tempel op die Acropolis naamlik die Parthenon kom tot stand. Daar is baie meer sitplekke in the theatron aangebring teen die suidelike hang van die Akropolis. Die stoele is verdeel in tien verskillende wigte of driehoekige dele om die half-maan vormige orchestra. Elke wig is 'n kerkides genoem en aangewys vir die tien stamme van die mense van Attica. In elke seksie sou daar dan 'n deel eenkant gesit word vir die vroue. In 440 voor Christus, langs die teater van Dionysus, is een van die eerste Europese tipe teaters gebou meet 'n dak, genaamd die Odeion van Pericles. Hierdie teater het baie pilare tussen in gehad en dit het die siglyn vermoeilik. Dit is hoogwaarskynlik aangewend vir verskillende kleiner vertolkings en opvoerings.
In die vierde eeu voor Christus is die teater van Dionysus weer herbou onder die regering van die heerser Lycurgus. Die hout sitplekke is nou vervang met klip en daar kon nou 17,000 mense in die teater sit. Alexander, die Grote se regering het tussen 356 tot 333 voor Christus die heerskappy van al die Grieksstads-state oorgeneem en nou word daar nie net toneelstukke opgevoer by die Dionysionfeeste nie, maar ook by ander nuwe teaters wat opgerig word.
Daar is byvoorbeeld die Epidaurus 360 voor Christus met 14,000 sitplekke wat nog vandag besoek kan word. Die teaters is verander tydens die Romeinse heerskappy. Die skene is met klip herbou en vergroot sodat dit nou soos 'n groot gebou met verdiepings lyk. Die verhoog is hoër gemaak en nou die logeion of praatplek genoem. Die skene se eerste verdieping of proskena is nou agt tot dertien voet hoog. Die episkenion was die fasade van die tweede verdieping van die skene wat met mini proseniumboë gebou is. Die orchestra was in die vorm van 'n twee-derde sirkel. Tydens die tweede eeu voor Christus het die Dionysianteater ook 'n Hellenistiese herbouing ondergaan. In 164 voor Christus oorwin die Romeine baie van die Griekse provinsies en die Dionysius teater word weer verander in 61 voor Christus deur die Romeinse heerser, Nero. Die verhoog is nou verlaag en die skene nog meer verhoog. Die orchestra is deur 'n klip barikade omring om die gehoor te beskerm teen die swaardvegters. Die skene is versier met oordadige beelde.
Die styl van die Colosseum is seker die bekendste voorbeeld van die Romeinse teater. Dit is op die marsveld van die Rome gebou. Die eerste Colosseum is ontwerp deur Pompeius Magnus tussen 6 en 48 voor Christus. Hy het 'n teater van klip gebou wat as die voorbeeld vir die res van die Romeinse ryk gebruik is. Hierna, in 72 na Christus bou Keiser Vespasian die Collosseum in Rome wat almal nog vandag besoek. Daar kan 50 000 mense deur die 76 ingange of vomitoriums beweeg en sitplek kry. 'n Groot linne seil is oor die dak gespan om die gehore te beskerm teen die son en reën. Die slawe en vroue sit heel bo, en dan, onder hulle die soldate en burgers, die baie belangrike mense en die senators. Die keiser het sy eie losie gehad. In ondergrondse gange of hypogeume is die swaardvegters, die wilde diere en die gevangenis gehou. Hoe wreder die vertonings hoe beter. Die venatios is vertonings waar tydens diere mense verslind het. Die keisers het graag gespog met hul versameling wilde diere vanuit die uithoeke van die Romeinse ryk. Die Hek van die Dood was aan die westekant waar gestorwe swaardvegters en martelare gesleep is. Deur die hele Romeinse ryk is daar nou sulke teaters gebou. Ons kan vandag nog so 'n teater in Arles in Frankryk sien, in Merida in Spanje en in Bosra in Syrië. Daar is selfs Romeinse amfiteaters te siene in Aspendos in Turkye en in Orange in Frankryk.
Julius Caesar kon nie by Pompeius agterbly nie en het ook met die bou van sy eie teater begin. Hy is egter vermoor voordat hy klaar daarmee was. Die teater van Julius Caesar is toe voltooi deur Keiser Augustus. Dit is in twaalf voor Christus ingehuldig as die Teater van Marcellus.
Romeinse dramaturge
Die eerste belangrike tragedie skrywer in die Romeinse tyd was Livius Andronicus wat teen 240 voor Christus geleef het. Teen die tweede eeu voor Christus is die skrywersgilde van Rome gestig genaamd, die collegium poetarum. Hul mees belangrikste komedie skrywer was Plautus. Plautus en die ander komedie skrywer, Terence het die ou stukke van die Grieke verwerk in Romeinse tekste. In hierdie verwerkte tekste het die Romeine die koor uitgeskakel. Nou is musikale begeleiding vir die teks gebruik. Die storie speel dan ook af in die buitelug soos in 'n straat waar die karakters mekaar afluister. Twintig van Plautus se komedies weerstaan die toets van die tyd en kan nou nog gelees word. Plautus se dialoog is vol kwinkslae en en hy wissel die poëtiese metrum af.
Geen vroeëre Romeinse tragedies het die toets van die tyd weerstaan nie. Die drie tragedie skrywers was: Quintus Ennius, Marcus Pacuvius en Lucius Accius. Tydens die Romeinse Keiserryk was daar ook die tragedieskrywer, Seneca. Nege van sy toneelstukke, tragedies wat hy fabula crepidata (dis die tragedies wat verwerk is uit Griekse tragedies) noem, is nog beskikbaar. Hy skryf Phaedra is baseer op Euripides se Hippolytus. Hul mees invloedryke dramaturg was Livius Andronicus wat in 240 voor Christus geleef het.
Romeinse komedie
Die Romeinse komedie maak van tipiese karakters gebruik. Hier is voorbeelde van die Romeinse karikatuur karakters. Hierdie karakters is duidelike voorlopers van die tipiese karakters in Commedia dell'arte:
Leno: Besit 'n bordeel. Geld is belangriker as sedes en hy dra 'n vet geldbeurs
Senex: 'n Baie streng pa of in sommige toneelstukke 'n te sagte pa wat dinge maar laat gaan. Hy is dikwels suinig. Hy plaas ook sy familie in 'n verleentheid deur op sy seun se meisies verlief te raak.
Ancilla: Sy is haar werkgeefster se regterhand. Sy lewer graag boodskappe af vir Matrona en ondersteun die hoofkarakters.
Adulescens: Ryk jong man. Hy is nie te braaf nie en moet altyd iemand se hulp inroep om hom by te staan om sy vader te oortuig van een of ander saak. Hy is altyd verlief op 'n meisie.
Parisitus: Hy parisiteer op almal. Leen geld, bedel kos en is altyd afhanklik van aalmoese. Wil natuurlik nie werk nie.
Matrona of Uxer: Die moeder is gewoonlik die vrou van die Senex. Sy is lief vir haar kinders en temperamenteel teenoor haar man. Sy kan ook slinks optree.
Virgo: Sy is mooi en het goeie waardes maar nie veel van 'n persoonlikheid nie. Sy word gesien as 'n groot beloning vir die wat haar liefde kan wen. Die Adulescens is gewoonlik verlief op haar.
Miles gloriosus: Hy is die soldaat. Hy spog baie en is mal oor homself. Hy is eintlik 'n bangbroek. Gewoonlik stel hy en die Adulescens in die selfde meisie belang.
Servus callidus: Die hoofslaaf praat baie. Hy is lojaal teenoor die adulescent en dryf die gebeure in die komedie met sy slinkse planne. Hy is gewoonlik die persoon wat aan die einde van die stuk waarlik agterkom wat werklik gebeur het.
Slavi: Die slawe. Hulle het baie rolle in die stuk en lewer monoloë om almal in te lig oor wat nou alweer in die storie gebeur het.
Romeinse akteurs
By die Romeinse teater het die akteurs geen aansien geniet nie. Slawe is gebruik om in wreedaardige tonele te speel. By die Grieke het die akteurs 'n baie hoër status geniet. In die Romeinse tyd, voor die tyd van die heersers soos, Nero en Caeser, word vroue nie toegelaat om aktrises te wees nie. Maar toe die keisers regeer word 'n hele aantal vroue bekende aktrises. Nero se een bywyf was Acte, 'n aktrise!
Oor die algemeen is die beroep van die akteur van daardie tyd nie vreeslik gerespekteer nie. Maar daar was tog 'n klompie van hul wat talentvol was soos Roscius, die komediant en Aesopus, n tragedie akteur. Interessant om te weet dat Christian St. Genesius met veel respek bejeen is as skrywer, akteur en komediant en dat die Keiser Diocletian by een van Christian se vertonings tot bekering gekom het.
Rekwisiete en kostuums
Die Romeine het daarvan gehou om rekwisiete te gebruik in hul toneelstukke, selfs meubels, standbeelde en bome! Jy kon vals juwele, krone, eetgery, blomme, kopbene, baniere, wapens en klere wat in bloed gedoop is, op hul verhoog vind.
Die kostuum van die Romeinse akteur het baie soos die van die Grieke gelyk. Dit was 'n chiton of lang kleed en daaroor is dikwels 'n mantel gedra. Interessant genoeg is die kostuum gekleur gewees om die identifikasie van die karakter makliker te maak. Vroue wat deur mans gespeel is in die vroeë jare is in geel geklee. 'n Geel tossel het beteken dat die karakter 'n god is. Slawe dra kort kledingstukke en rooi klere dui op armoede. 'n Soldaat dra 'n kort mantel, seuns togas met strepe en ryk mans dra pers. Hulle skoene is baxa of sandale wat van blare en take geweef is.
Invloed op die teater van vandag
Die Romeinse teater se nalatenskap lê in die feit dat hul komedies oor die alledaagse probleme geskep het. Hierdie invloed is vandag nog te siene in ons situasionele komedies of “sit-coms” op televisie. Hulle skep groteske tipiese karikatuuragtige karakters wat die lief en leed van die alledaagse lewe deel. Ons kan reken dat die Romeine die wêreld leer lag het vir hulle self.
Divisionisme
Divisionisme (ook genoem chromoluminarisme) was die kenmerkende styl van Neo-Impressionistiese skilderkuns, gedefinieer deur die verdeling van kleure in individuele spikkels of blokkies wat opties op mekaar ingewerk het.
Deur van die kyker te vereis om die kleure opties te kombineer in plaas daarvan om die pigmente fisies te meng, het die Divisioniste geglo dat hulle die maksimum liggewendheid (luminositeit) wetenskaplik moontlik sou verkry. Georges Seurat het die styl rondom1884 as chromoluminarisme ontwikkel, gebaseer op sy begrip van die wetenskaplike teorieë van onder andere Michel Eugène Chevreul, Ogden Rood en Charles Blanc. Divisionisme en Pointillisme, 'n ander styl, het terselfdertyd ontwikkel. Laasgenoemde is spesifiek deur die gebruik van kolletjies verf gekenmerk en fokus nie noodwendig op die skeiding van kleure nie.
Teoretiese basis en ontwikkeling
Divisionisme het in die 19de eeuse skilderkuns ontwikkel toe kunstenaars wetenskaplike teorieë rondom sig ontdek het wat 'n afwyking van Impressionistiese leerstellings aangemoedig het. Laasgenoemde was in daardie stadium goed ontwikkel. Die wetenskaplike teorieë en reëls van kleurkontras waarop Divisionistiese komposisie gebaseer is, het die Neo-Impressionistiese beweging teenoor Impressionisme gestel wat deur die gebruik van instink en intuïsie gekenmerk is. Wetenskaplikes of kunstenaars wie se teorieë van lig en kleur 'n impak op die ontwikkeling van Divisionisme gehad het, sluit in Charles Henry, Charles Blanc, David Pierre Giottino Humbert de Superville, David Sutter, Michel Eugène Chevreul, Ogden Rood en Hermann von Helmholtz.
Paul Signac en ander kunstenaars
Divisionisme, asook die Divisionistiese beweging in sye geheel, het sy oorsprong in Georges Seurat se meesterstuk, A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte gehad. Seurat het klassieke opleiding aan die École des Beaux-Arts ontvang, en as sodanig is sy aanvanklike werke deur die Barbizon-styl gekenmerk. In 1883 het Seurat en 'n paar van sy kollegas maniere begin ondersoek om soveel moontlik lig op doek vas te vang. Teen 1884, met die uitstalling van sy eerste groot werk, Bathing at Asnières, sowel as klein studies (croquetons) van die eiland La Grande Jatte, het sy styl met 'n bewustheid van Impressionisme begin vorm aanneem, maar dit was eers met die voltooiing van La Grande Jatte in 1886 dat hy sy chromoluminarisme-tegniek gevestig het. Trouens, La Grande Jatte was aanvanklik nie in die Divisionistiese styl geskilder nie, maar hy het die skildery gedurende die winter van 1885-6 gewysig en die optiese eienskappe in ooreenstemming met sy interpretasie van wetenskaplike kleur- en ligteorieë versterk.
Kleurteorie
Charles Blanc se Grammaire des arts du dessin het Seurat aan die kleur- en sigteorieë bekend gestel wat chromoluminarisme sou inspireer. Blanc, wie se werk op Michel Eugène Chevreul en Eugène Delacroix se teorieë gebaseer was, het aangevoer dat optiese vermenging helderder en suiwerder kleure as die tradisionele vermenging van pigmente sou voortbring. Die fisiese vermenging van kleur is 'n subtraktiewe proses met siaan, magenta en geel as primêre kleure. Wanneer gekleurde lig gemeng word, ontstaan 'n additiewe mengsel, 'n proses waarvan die primêre kleure rooi, geel en blou is. Die optiese mengsel wat Divisionisme gekenmerk het – die proses waarvolgens kleur deur die jukstaponering van pigmente gemeng is – verskil van additiewe sowel as subtraktiewe vermenging, alhoewel die  optiese kleurvermenging op dieselfde manier as additiewe vermenging funksioneer. Die primêre kleure is dus dieselfde. In werklikheid het Seurat nie ware optiese vermenging in sy skilderye toegepas nie; hy het die idee eerder gebruik om vibrasies van kleur te veroorsaak. Dit het hy gedoen deur kontrasterende kleure naby mekaar te plaas sodat die verhouding tussen die kleure sou intensiveer terwyl hulle eie, afsonderlike identiteit behou word.
Volgens die Divisionistiese kleurteorie het kunstenaars wetenskaplike teorieë vertolk deur lig in een van die volgende kontekste te laat funksioneer: Seurat se teorieë het baie van sy tydgenote geprikkel; ander kunstenaars wat na 'n teenreaksie op Impressionisme op soek was, het by die Neo-Impressionistiese beweging aangesluit. Vernaam Paul Signac het een van die grootste voorstanders van die divisionistiese teorie geword, veral na Seurat se dood in 1891. Trouens, die term Divisionisme is in Signac se boek, D’Eugène Delacroix au Néo-Impressionnisme (1899), geskep en word algemeen as die manifes van Neo-Impressionisme beskou.
Divisionisme in Frankryk en Noord-Europa
Benewens Signag het ander Franse kunstenaars, hoofsaaklik deur verenigings in die Société des Artistes Indépendants, sommige Divisionistiese tegnieke begin toepas, insluitend Camille en Lucien Pissarro, Albert Dubois-Pillet, Charles Angrand, Maximilien Luce, Henri-Edmond Cross en Hippolyte Petitjean. Ook Vincent van Gogh, Henri Matisse, Jean Metzinger, Robert Delaunay en Pablo Picasso se werke is deur Paul Signac se bepleiting van Divisionisme beïnvloed.
In 1907 is Metzinger en Delaunay deur die kritikus Louis Vauxcelles as Divisioniste uitgesonder wat groot, mosaïekagtige "blokke" gebruik het om klein, maar hoogs simboliese komposisies te skep. Albei kunstenaars het 'n nuwe substyl ontwikkel wat binne die konteks van hulle Kubustiese werke 'n groot invloed sou hê. In Nederland het Piet Mondrian, Jan Sluijters, Leo Gestel en Nico van Rijn in ongeveer 1909 'n soortgelyke mosaïekagtige Divisionistiese tegniek ontwikkel. Deels onder die invloed van Gino Severni se Paryse ervaring (1907) sou die Futuriste hierdie styl later (1909–1916) vir hulle dinamiese skilderye en beeldhou aanpas.
Divisionisme in Italië
Seurat en Signac se invloed op verskeie Italiaanse skilders het by die Eerste Triennale in 1891 in Milaan sigbaar geword. Deur Grubicy de Dragon gelei, en later deur Gaetano Previati in sy Principi scientifici del divisionismo van 1906 gekodeer, het verskeie skilders hoofsaaklik in Noord-Italië in wisselende mates met hierdie tegnieke geëksperimenteer. Pellizza da Volpedo het die tegniek op sosiale (en politieke) onderwerpe toegepas, en Morbelli en Longoni het hom hierin gevolg. Onder Pelliza se Divisionistiese werke was Speranze deluse (1894) en Il sole nascente (1904). Dit was egter op die gebied van landskappe dat daar groot voorstanders vir divisionisme was, insluitend Segantini, Previati, Morbelli, en Carlo Fornara. Ander skilders van genre-tonele was Plinio Nomellini, Rubaldo Merello, Giuseppe Cominetti, Angelo Barabino, Camillo Innocenti, Enrico Lionne, en Arturo Noci. Divisionisme was ook 'n belangrike invloed in die werk van die Futuriste Gino Severini (Souvenirs de Voyage, 1911); Giacomo Balla (Arc Lamp, 1909); Carlo Carrà (Leaving the scene, 1910); en Umberto Boccioni (The City Rises, 1910).
Kritiek en twispunte
Divisionisme het vinnig negatiewe sowel as positiewe aandag van kunskritici ontvang wat die inkorporering van wetenskaplike teorieë in die Neo-Impressionistiese tegnieke óf verwelkom óf veroordeel het. Joris-Karl Huysmans het byvoorbeeld die volgende negatiewe opmerking oor Seurat se skilderye gemaak: "Stroop sy figure van die gekleurde vlooie wat hulle bedek; daar sal niks oorbly nie, nie 'n idee nie, nie 'n siel nie, niks nie." Leiers van Impressionisme soos Monet en Renoir het geweier om saam met Seurat uit te stal, en selfs Camille Pissarro, wat Divisionisme aanvanklik ondersteun het, het later negatief van die tegniek gepraat.
Alhoewel die meeste Divisioniste nie veel byval by kritici gevind het nie, was daar wel kritici wat lojaal aan die beweging was, onder andere veral Félix Fénéon, Arsène Alexandre en Antoine de la Rochefoucauld.
Wetenskaplike misvattings
Alhoewel Divisionistiese kunstenaars vas geglo het dat hulle styl in wetenskaplike beginsels gegrond was, was daar getuienis dat Divisioniste sommige van die basiese elemente van optiese teorie verkeerd geïnterpreteer het. Een van hierdie misvattings blyk byvoorbeeld uit die oortuiging dat die Divisionistiese skildermetode groter liggewendheid (luminositeit) as vorige tegnieke skep. Additiewe liggewendheid is slegs van toepassing in die geval van gekleurde lig, nie naasliggende pigmente nie; die liggewendheid van twee pigmente langs mekaar is in werklikheid bloot die gemiddeld van hulle individuele liggewendheid. Verder is dit nie moontlik om 'n kleur deur middel van optiese vermenging te skep wat nie deur fisiese vermenging geskep kan word nie. Logiese teenstrydighede kan ook by die Divisioniste se uitsluiting van donkerder kleure en hulle interpretasie van gelyktydige kontras gevind word.
William G. Schilling
William G. Schilling (gebore 30 Augustus 1939) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Ruthless People (1986), In the Line of Fire (1993), en Space Jam (1996), en in die televisiereeks E/R (1984).
Japan Nasionale Roete 49
Nasionale Roete 49 is 'n nasionale snelweg van Japan.
TSV Wulsdorf
TSV Wulsdorf  is 'n sportklub uit Bremerhaven in die deelstaat Hansestad Bremen in Duitsland. Wulsdorf is 'n stadsdeel van Bremerhaven wat voorheen 'n onafhanklike dorp was. Dit is in 1920 by Geestemünde ingelyf, wat in 1924 met Lehe saamgesmelt het om die stad Wesermünde te vorm. Wesermünde is in 1947 herdoop na Bremerhaven.
Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer atletiek, gimnastiek, tafeltennis, vlugbal, basketbal, pluimbal en tennis. Die klub het ook sy eie blaasorkes.
.kh
.kh is die Internettopvlakdomein vir Kambodja.
TSV Wulsdorf
Die huidige klub is in April 1939 gestig met die samesmelting van Turnverein Wulsdorf, Gut Heil Wulsdorf, SV Wulsdorf en Verein für Leibesübungen Wulsdorf. Gut Heil Wulsdorf was die oudste van die voorgangers en is in 1861 gestig as 'n gimnastiekklub.
Die klub speel tradisioneel in die skaduwee van TuS Bremerhaven 93 en sy opvolgers OSC Bremerhaven en FC Bremerhaven.
.kg
.kg is die Internettopvlakdomein vir Kirgisië.
Eksterne skakels
Toppdomän
Goodwood, Noordwes
Goodwood is 'n klein swart nedersetting in die Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit van die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.
Inchanga
Inchanga is 'n nedersetting in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika, ongeveer halfpad tussen Durban en Pietermaritzburg.
Japan Nasionale Roete 50
Nasionale Roete 50 is 'n nasionale snelweg van Japan.
.ki
.ki is die Internettopvlakdomein vir Kiribati.
Eksterne skakels
Toppdomän
Robert Addie
Robert Addie (10 Februarie 1960 – 20 November 2003) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Excalibur (1981) en in die televisiereekse Robin Hood (1984), Red Dwarf (1988), en Bugs (1995).
Marlene Warfield
Marlene Warfield (gebore 19 Junie 1941) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Great White Hope (1970), Across 110th Street (1972), Network (1976), en How I Got Into College (1989).
Somerset Budget & Pearston Advocate
duimnael|regs|280px|Die koerant se voorblad van 12 Junie 2012.
duimnael|regs|280px|Die koerant se kantoor op [[Somerset-Oos, einde Oktober 2013.]]
Die Somerset Budget & Pearston Advocate is 'n tweetalige (Afrikaans en Engels) gemeenskapskoerant wat weekliks op Somerset-Oos in die Oos-Kaap, Suid-Afrika, uitgegee en gedruk word. Die koerant was in 2016 reeds 130 jaar oud. Die drukoplaag is 2 000.
Stigting en geskiedenis
Somerset-Oos se enigste oorblywende weekblad, die Somerset Budget, in 1886 opgerig deur W.S. Duxbury, wat ook die eerste redakteur was. Talle koerante het met die Budget meegeding, maar hulle het almal sedertdien gevou. In 1897 is die koerant deur dr. F.M. McIntyre aan Edward Charles Sellick verkoop, maar tydens die Eerste Wêreldoorlog het ’n sindikaat onder voorsitterskap van J.S.B. Holden dit in besit geneem.
Destyds was die redakteur adv. Borchenhagen van Bloemfontein, maar hy is kort daarna, in 1920, opgevolg deur Fred Knoetze. Onder dié getroue ondersteuner van eers die Suid-Afrikaanse (SAP) en daarna Verenigde Party (VP) se redakteurskap het daar ’n groot oplewing gekom. Na bewering het hy dikwels aan genl. Jan Smuts geskryf wanneer die rigting wat die SAP ingeslaan het, hom nie aangestaan het nie. Indertyd was die koerant sterk polities ingestel.
Knoetze het die redakteurskap meer as 20 jaar lank beklee en teen die einde van sy dienstyd het hy Philippus Jacobus van der Walt van Humansdorp genader. Knoetze en Van der Walt het die bates van Somerset Budget Limited in 1945 teen £1 260 uitgekoop en ’n vennootskap gevorm. Ondanks die verandering van eienaarskap was die koerant steeds ’n getroue VP-ondersteuner.
Toe Knoetze se gesondheid begin agteruitgaan, het Van der Walt sy aandeel in die vennootskap in 1951 uitgekoop. Ná Knoetze se uittrede het die koerant minder polities geraak, hoewel dit lojaal gebly het aan die VP. Van der Walt se seun, Albert, die huidige (2016) eienaar, het in 1960 gematrikuleer en hom by sy vader aangesluit, wat in 1981 oorlede is.
Uitbreding
Albert van der Walt het dit op hom geneem om die Budget uit te bou tot ’n streekskoerant. Eerste aan die beurt was die Winterberg Nuus van Adelaide wat Van der Walt oorgeneem het en as afsonderlike publikasie uitgegee het. Dié koerant het gesirkuleer op Adelaide, Bedford en Fort Beaufort en met Van der Walt se oorname het ’n afsonderlike koerant vir laasgenoemde dorp herleef. Hoewel die inhoud grotendeels dieselfde was, het daar toe drie afsonderlike drukname bestaan: Somerset Budget, Winterberg Nuus en Fort Beaufort Advocate. Die maatskappy het ’n takkantoor op Adelaide geopen en een op Fort Beaufort beoog.
Later het die inlywing van die Cradock Courant aan die beurt gekom toe die eienaars, Quartus Janse van Rensburg en sy seun Quentin, nie met dié Cradockse koerant wou voortgaan nie. Einde 2004 het gemeenskapsleiers en die sakekamer van Middelburg, Oos-Kaap, die Van der Walts genader om ook ’n koerant daar uit te gee. Dit was die begin van die Middelburg Courant.
Kenniswerker
Kenniswerkers is werkers wie se hoofkapitaal kennis is. Voorbeelde hiervan is rekenaarprogrammeerders, dokters, aptekers, argitekte, ingenieurs, wetenskaplikes, ontwerpdenkers, openbare rekenmeesters, prokureurs en akademici, en enige ander witboordjiewerkers wie se werk vereis dat 'n mens moet "dink vir 'n lewe".