cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antarktika
Definisie
Antarktika word gedefinieer as die antarktiese vasteland, die eilande op die antarktiese kontinentale plaat en eilande wat nie op die antarktiese kontinentale plaat lê nie, maar gewoonlik beskou word as deel van Antarktika: Suidelike Orkneyeilande, Suidelike Shetlandeilande, Suid-Georgië en die Suidelike Sandwicheilande, Bouveteiland en die Heard- en McDonaldeilande.
Geologiese geskiedenis en paleontologie
Meer as 170 miljoen jaar gelede was Antarktika deel van die superkontinent Gondwana. Met die verloop van tyd het Gondwana opgebreek en Antarktika, soos ons dit vandag ken, is omtrent 25 miljoen jaar gelede gevorm.
Gedurende die Kambriese tydperk het Gondwana 'n matige klimaat gehad. Wes-Antarktika was gedeeltelik in die noordelike halfrond en in die periode is groot sandsteen-, kalksteen- en skalieneerslae is gedeponeer. Oos-Antarktika was by die ewenaar geleë, waar invertebrate en trilobiete wat naby die seebodem leef in die tropiese see floreer het. Teen die begin van die Devoon-tydperk (416 miljoen jaar gelede) was Gondwana in 'n meer suidelike ligging en was die klimaat koeler. Daar is egter fossiele van landplante uit die tydperk. Sand en slikke is in wat nou die Ellsworth-, Horlick- en Pensacola-berge is neergelê. Vergletsering het aan die einde van die Devoon tydperk (360 miljoen jaar gelede) begin toe Gondwana om die Suidpool gesrenteer begin word het en die klimaat verder afgekoel het – plantlewe het egter behoue gebly. Gedurende die Permiese tydperk is plantegroei al hoe meer deur varingagtige plante soos Glossopteris (wat in moerasse gegroei het) oorheers. Met die verloop van tyd het die moerasse steenkoolneerslae in die Transantarktiese Berge geword. Aan die einde van die Permiese tydperk het volgehoue verwarming gelei tot 'n droë warm klimaat oor groot dele van Gondwana.
Afrika het omtrent 160 miljoen jaar gelede van Antarktika geskei, gevolg deur Indië in die vroeë Kryt (omtrent 125 miljoen jaar gelede). Omtrent 65 miljoen jaar gelede het Antarktika (toe steeds aan Australië verbind) steeds 'n tropiese tot subtropiese klimaat gehad, met buideldiere inkluis, maar teen omtrent 40 miljoen jaar gelede het Australië-Nieu-Guinee van Antarktika geskei en het die eerste ys begin verskyn. Teen ongeveer 23 miljoen jaar gelede het die ys vinnig begin versprei en het dit die woude wat die kontinent bedek het begin verdring as gevolg van die oopgaan van die Drake-deurgang tussen Antarktika en Suid-Amerika en die gevolglike Antarktiese Sirkumpolêre Stroom. Sedert omtrent 15 miljoen jaar gelede is die kontinent meestal deur ys bedek.
Geologie van hedendaagse Antarktika
Geologiese studie van Antarktika word erg ingeperk deur die feit dat byna die hele kontinent permanent deur 'n dik laag ys bedek is. Nogtans het nuwer tegnieke soos afstandswaarneming begin om die strukture onder die ys te ontbloot.
431
Die jaar 431 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 31ste jaar van die 5de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Antarktika
Geologie van hedendaagse Antarktika
Sonder die ysskild sou die kontinent se vorm aansienlik anders wees as hoe dit op meeste kaarte uitgebeeld word. Wes-Antarktika sou drie hoofdele vorm: die Antarktiese skiereiland, Marie Byrd-land en Vinson-massief. Oos-Antarktika sou bestaan as 'n landmassa met reuse baaie (bv. Aurora Subgletserse Bekken en Wilkes Subgletserse Bekke]) en fjorde (bv. by die ligging van Amery-gletser en om die Suidpool). Die Oos-Antarktiese landmassa sou besaai gewees het met mere en endoreïse seë, met grondgebiede wat in plekke ver onder seevlak sou wees. Oos-Antarktika sou lyk amper soos Kanada of Finland nou lyk.
Die algemeenste rotse in Wes-Antarktika is vulkaniese andesiet en rioliet wat tydens die Juratydperk gevorm is. Daar is ook aanduidings van vulkaanaktiwiteit, selfs na die ysplaat gevorm het, in Marie Byrd-land en Alexander-eiland. Die enigste afwykende gebied van Wes-Antarktika is die Ellsworth-berge gebied, waar die stratigrafie meer soortgelyk aan die oostelike deel van die kontinent is.
Oos-Antarktika is geologies baie oud en dateer uit die Prekambrium, met sommige rotse wat meer as 3 miljard jaar gelede gevorm is. Dit is saamgestel uit 'n metamorfiese en stollingsplatform wat die basis van die kontinentale skild vorm. Bo-op die basis word meer moderne rotse, soos sandsteen, kalksteen, steenkool en skalie aangetref wat in die Devoonse en Jura-tydperke neergelê is om die Transantarktiese Berge te vorm. In kusgebiede het 'n mate van foutvorming plaasgevind, byvoorbeeld in die Shackleton-bergreeks en in Victorialand.
Mr. Lordi
Tomi Petteri Putaansuu (* 15 Februarie 1974 in Rovaniemi, Finland), beter bekend onder sy verhoognaam Mr. Lordi, is 'n Finse musikant en die huidige sanger van Lordi.
Antarktika
Geologie van hedendaagse Antarktika
Die bekendste mineraalbron op die kontinent is steenkool. Dit is vir die eerste keer opgeneem naby die Beardmore-gletser deur Frank Wild op die Nimrod-ekspedisie en nou is lae-graad steenkool oor groot dele van die Transantarktiese Berge bekend. Die Prince Charles-berge bevat beduidende ysterertsneerslae. Die waardevolste hulpbronne van Antarktika lê in der waarheid langs die kus, naamlik die olie- en aardgasvelde wat in 1973 in die Rosssee ontdek is. Ontginning van alle mineraalhulpbronne word egter tot 2048 deur die Protocol on Environmental Protection to the Antarctic Treaty verbied.
Klimaat
Antarktika is die koudste plek op Aarde. Dit het min neerslag, met die Suidpool wat byna geen neerslag ontvang nie, wat veroorsaak dat dit 'n yswoestyn is. Temperature bereik 'n minimum van tussen −85 en −90 grade Celsius in die winter en omtrent 30 grade hoër in die somer. Sonbrand is baie keer 'n gesondheidsprobleem aangesien die sneeu meer as 90% van die sonlig wat daarop val weerkaats. Oostelike Antarktika is kouer as die gebied se westelike eweknie as gevolg van die hoër ligging daarvan. Weerfronte dring selde die kontinent diep in, wat die middelpunt koud en droog laat. Daar is min neerslag oor die sentrale gedeelte van die kontinent, maar ys kan daar vir uitgerekte tydperke voortbestaan. Swaar sneeuneerslag is egter nie ongewoon langs die kusgebied daarvan nie, waar sneeuvalle van tot 1,22 meter in 48 uur al waargeneem is. Op die rand van die kontinent waai daar gereeld stormsterk katabatiese winde afkomstig van die polêre plato. In die binneland is windspoed egter baie keer matig. Gedurende die somer bereik meer sonstraling die oppervlak by die Suidpool as wat die ewenaar in 'n ekwivalente tydperk ontvang.
Antarktika is om twee redes kouer as die Noordpoolstreek (Arktika). Eerstens is dit baie hoër – groot dele van die kontinent is meer as 3 km bo seespieël – en temperatuur daal met hoogte. Tweedens omdat die Arktiese Oseaan die noordpoolgebied bedek. Die see se relatiewe warmte word deur die ysmassa oorgedra en verhoed dat temperature in die Noordpoolstreek die uiterstes tipies van die landgebied van Antarktika bereik.
Afhangende van die breedtegraadligging beteken die lang tydperke van algehele donkerte of konstante daglig dat klimate waaraan mense gewoond is in die algemeen nie op die kontinent voorkom is nie. Die suiderlig, aurora australis, is 'n gloed wat naby die Suidpool in die naghemel waargeneem word. 'n Ander unieke skouspel is diamantpoeier. Diamantpoeier verwys na 'n wolk op grondvlak wat uit piepklein yskristalle bestaan. Dit vorm gewoonlik onder 'n andersins helder hemel wat daartoe lei dat mense ook daarna verwys as helderlugneerslag. 'n Byson, 'n gereelde atmosferiese optiese verskynsel, is 'n helder "kol" langs die ware son.
Bevolking
Alhoewel Antarktika geen permanente inwoners het nie, handhaaf 'n aantal regerings permanente navorsingstasies oral op die kontinent. Die bevolking van mense wat wetenskaplike navorsing op die kontinent en die nabygeleë eilande verrig en ondersteun wissel van ongeveer 4 000 in die somer tot 1 000 in die winter. Baie van die stasies word dwarsdeur die jaar beman.
Die eerste kind wat in Antarktika gebore is, was 'n Noorweegse meisie genaamd Solveig Gunbjörg Jacobsen, wat op Britse grond gebore is. Sy is op 8 Oktober 1913 in Grytviken gebore en is deur die Britse magistraat van Suid-Georgië geregistreer. Solveig was 'n dogter van Fridthjof Jacobsen, die hulpbestuurder van die walvisstasie, en Klara Olette Jacobsen. Fridthjof Jacobsen het in 1904 op die eiland aangekom om die bestuurder van Grytviken te word tussen 1914 en 1921; twee van sy kinders is op die eiland gebore.
Emilio Marcos Palma was die eerste persoon wat in 1978 op die Antarktiese kontinent (Esperanzabasis) gebore is. Sy ouers is saam met sewe ander gesinne deur die Argentynse regering soontoe gestuur om te bepaal of die kontinent geskik is vir gesinslewe. In 1984 is Juan Pablo Camacho by die President Eduardo Frei Montalva-basis gebore om die eerste Chileense kind te word wat in Antarktika gebore is. Verskeie basisse bied nou tuiste aan gesinne met kinders wat skole by die stasie bywoon.
Flora
Die klimaat in Antarktika laat nie toe dat veel plantegroei bestaan nie. 'n Kombinasie van ysige temperatuur, slegte grondkwaliteit en 'n gebrek aan vog en sonlig beperk plante se bestaansmoontlikhede. As gevolg hiervan is plantegroei meestal beperk tot mosse en lewermosse. Die outotrofiese bevolking word hoofsaaklik deur protiste (eensellige organismes) verteenwoordig. Die flora van die kontinent bestaan meestal uit korsmosse, briofiete, alge en fungi. Groei vind meestal in die somer vir 'n paar weke plaas.
Daar is meer as 200 korsmosspesies en omtrent 50 briofietspesies soos mosse. Sewehonderd algespesies kom voor, waarvan meeste fitoplankton is. Veelkleurige sneeualge en kristalwiere (diatomeë) is veral volop in die kusgebiede in die somer. Daar is twee spesies bloeiende plante wat in die Antarktiese Skiereiland aangetref word: Antarktiese smele (Deschampsia antarctica) en Antarktiese pêrelkruid (Colobanthus quitensis).
Fauna
Landdiere is deurgaans ongewerweld. Die ongewerwelde lewensvorme sluit mikroskopiese miete, luise en springsterte in. Die muggie, slegs 12 mm groot, is die grootste landdier in Antarktika. Die sneeustormvoël is een van slegs drie voëls wat eksklusief in Antarktika broei en is al by die Suidpool waargeneem.
'n Verskeidenheid seediere bestaan wat meestal direk of indirek afhanklik is van die fitoplankton. Antarktiese seelewe sluit pikkewyne, blouwalvisse, en pelsrobbe in. Meer spesifiek is die keiserpikkewyn die enigste pikkewyn wat gedurende die winter in Antarktika broei. Die Adéliepikkewyn broei verder suid as enige ander pikkewyn. Die Suidelike geelkuifpikkewyn het kenmerkende vere om hulle oë; amper soos oordadige ooghare. Koningpikkewyne kom ook algemeen in Antarktika voor. Die Antarktiese pelsrob is in die 18de en 19de eeue baie gejag vir hulle pelse deur robbejagters uit die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk. Antarktiese planktonkrefies, wat in groot skole versamel, is die hoeksteenspesie van die ekostelsel in die Suidelike Oseaan en is 'n belangrike voedselbron vir walvisse, robbe, luiperdrobbe, pelsrobbe, pylinkvis, ysvis, pikkewyne, malmokke en baie ander voëls.
Die aanvaarding van die Antarktiese Bewaringswet het verskeie beperkings op die kontinent meegebring. Die invoer van uitheemse plante en diere kan lei tot kriminele vervolging; so ook die uitvoer van inheemse spesies. Die oorbevissing van planktonkrefies, wat 'n belangrike rol in die Antarktiese ekostelsel speel, het daartoe gelei dat amptenare regulasies oor vissery in plek gestel het. Die Konvensie vir die Bewaring van Antarktiese Mariene Lewendehulpbronne (CCAMLR), 'n verdrag wat in 1980 van krag geword het, vereis dat regulasies wat alle Suidelike Oseaan visserye bestuur die potensiële gevolge op die hele Antarktiese ekostelsel in ag neem. Ondanks die nuwe wette bly ongereguleerde en onwettige vissery, veral van die Patagoniese tandvis, 'n ernstige probleem. In besonder het die onwettige vang van tandvis vermeerder met skattings van 32 000 ton in 2000.
Politiek
[[Lêer:Antarctic Treaty parties.svg|duimnael|links|Kaart van die partye in die Antarktiese Verdragstelsel:
]] Antarktika word as 'n neutrale gebied ten opsigte van politiek beskou. Die Antarktiese Verdrag en verwante ooreenkomste wat in 1959 geteken is (gesamentlik bekend as die "Antarktiese Verdragstelsel"), reguleer internasionale betrekkinge ten opsigte van Antarktika, die aarde se enigste onbewoonde kontinent. Vir die doeleindes van die verdragstelsel word Antarktika gedefinieer as alle land en ysbanke suid van die 60ste breedtegraad. Die verdrag is deur 12 lande (insluitend die Sowjetunie en die Verenigde State) onderteken en hou Antarktika eenkant as 'n wetenskaplike wildbewaringsgebied, het vryheid vir wetenskaplike ondersoek en omgewingsbewaring gevestig, asook militêre aktiwiteit op die kontinent verbied. Dit was die eerste wapenbeheerooreenkoms wat tydens die Koue Oorlog geteken is. Die Antarktiese Verdrag verbied enige maatreëls van 'n militêre aard in Antarktika, soos die vestiging van militêre basisse en versterkings, die uitvoer van militêre maneuvers en die toets van enige soort wapen. Dit laat wel die gebruik van militêre personeel en toerusting vir wetenskaplike navorsing of vir enige ander vreedsame doeleindes toe.
Antarktika het geen regering nie. Verskeie lande maak aanspraak op dele daarvan, maar meeste lande erken nie die aansprake nie. Die gebied tussen die 90 grade wes en 150 grade wes is die enigste grond op Aarde wat nie deur 'n land opgeëis is nie.
Die enigste gedokumenteerde grootskaalse militêre maneuver was "Operación 90" wat 10 jaar voor die ondertekening van die Antarktiese Verdrag deur die Argentynse weermag onderneem is.
Die Amerikaanse weermag ken die Antarktiese Diensmedalje (Engels: Antarctica Service Medal) toe aan weermaglede of burgerlikes wat navorsingsdiens op die Antarktiese kontinent uitvoer. Die medalje kan 'n "oorwinter"-balkie insluit vir diegene wat vir twee volledige ses-maande seisoene vertoef.
Antarktiese gebiede
[[Lêer:Antarctica, territorial claims.svg|duimnael|Kaart van territoriale eise op Antarktika:
]] Verskillende lande, veral dié wat digby die kontinent lê, het in die eerste helfte van die 20ste eeu verskillende dele opgeëis. Hierdie eise het weinig praktiese relevansie, maar word aangedui deur kartograwe sodat die kontinent op 'n staatkundige kaart na 'n enorme opgesnyde "ystert" lyk.
Die meeste lande het waanemings- of studieposte op Antarktika binne hul opgeëiste gebiede. Die Antarktiese Verdrag het hierdie eise egter afgewys en die meeste nasies erken nie hierdie gebiede nie. Ander lande het geen gebied opgeëis nie, maar die Verenigde State en Rusland behou hulself die reg voor om dit in die toekoms te doen.
Die Argentynse, Britse en Chileense aansprake oorvleuel mekaar.
Die gebied tussen 90° W en 150° W is nog nie opgeëis nie.
Ekonomie
Toerisme vind op 'n klein skaal plaas sedert 1957 en is tans selfreëlend deur die Internasionale Vereniging van Antarktiese Toerorganiseerders (IAATO). Nie alle vaartuie is egter lede van IAATO nie. Verskeie skepe vervoer mense na Antarktika om spesifieke plekke te besoek. 'n Totaal van 27 950 toeriste het die kontinent in die 2004-05 Antarktiese somer besoek – byna almal van kommersiële skepe. Die getal sou oënskynlik tot meer as 80 000 styg teen 2010. Besorgdheid is onlangs uitgespreek oor die nadelige gevolge op die omgewing en die ekostelsel deur die instroming van besoekers. 'n Beroep op strenger regulasie vir skepe en 'n toerismekwota is deur beide omgewingsgesindes en wetenskaplikes gemaak. Antarktiese besigtigingsvlugte het toeriste van Australië en Nieu-Seeland hierheen gebring, maar is na 'n noodlottige ongeluk van Air New Zealand Vlug 901 in 1979 naby Mount Erebus tot die 1990's gestaak.
Navorsing
Elke jaar voer wetenskaplikes van 27 verskillende lande eksperimente uit wat nie op enige ander plek as in Antarktika uitgevoer kan word nie. In die somer bedryf meer as 4 000 wetenskaplikes navorsingstasies; die getal verminder na omtrent 1 000 in die winter. Die McMurdo-stasie kan meer as 'n duisend wetenskaplikes, besoekers en toeriste huisves.
Navorsers sluit bioloë, geoloë, oseanograwe, fisici, sterrekundiges, gletserkundiges en meteoroloë in. Geoloë bestudeer meestal plaattektonika in die Antarktiese gebied, meteoriete uit die buitenste ruimte en hulpbronne wat voortspruit uit die opbreek van die superkontinent Gondwanaland. Gletserkundiges in Antarktika bestudeer die geskiedenis en dinamika van drywende ys, sneeu, gletsers en ysplate. Bioloë is, benewens die studie van wildlewe, geïnteresseerd in hoe die fel temperature en die teenwoordigheid van mense die aanpassing en oorlewingstrategieë in 'n verskeidenheid organismes beïnvloed. Astrofisici in die Amundsen-Scott Suidpoolstasie bestudeer die hemelkoepel en kosmiese mikrogolfagtergrond as gevolg van die osoongat en die gebied se droë, koue omgewing. Dokters het ontdekkings oor die verspreiding van virusse en die liggaam se reaksie tot uiterste seisoenale temperature gemaak.
Sedert die 1970's is 'n belangrike fokus die studie van die osoonlaag in die atmosfeer bo Antarktika. In 1998 het NASA-satellietdata aangetoon dat die "gat" in die Antarktiese osoonlaag die grootste op rekord was – 27 miljoen vierkante kilometer. In 2002 het beduidende dele van ysbanke gedisintegreer in reaksie op streeksverwarming.
Meteoriete uit Antarktika is 'n betreklik onlangse hulpbron vir die studie van materiaal wat in die vroeë sonnestelsel gevorm is; daar word gemeen dat meeste van asteroïdes afkomstig is, maar sommige daarvan kan moontlik van groter planete afkomstig wees. Die eerste meteoriete in Antarktika is in 1912 gevind. In 1969 het Japannese wetenskaplikes nege meteoriete in Antarktika ontdek. Meeste van die meteoriete het in die laaste eenmiljoen jaar op die ysplaat neergestort. Beweging van die ysplate neig om die meteoriete by versperrings soos bergreekse te laat versamel, met winderosie wat hulle na die oppervlak bring na eeue onder opgehoopte sneeuvalle. In vergelyking met die meteoriete wat in meer gematigde gebiede op Aarde versamel word, is die Antarktiese meteoriete relatief goed bewaar.
Die groot versameling meteoriete bied 'n beter begrip van die voorkoms van meteoriettipes in die sonnestelsel en hoe meteoriete verwant is aan asteroïdes en komete. Nuwe tipes asook skaars meteoriete is al gevind. Onder die meteoriete is stukkies wat van die maan, en waarskynlik Mars, afgeskiet is deur botsings. Die voorbeelde, spesifiek ALH84001 wat deur ANSMET ontdek is, is die middelpunt van 'n twispunt oor moontlike getuienis van mikrobiese lewe op vroeë Mars. Omdat meteoriete in die ruimte kosmiese straling absorbeer en opneem, kan die tyd wat verloop het sedert die meteoriet die aarde getref het uit laboratoriumstudies bepaal word. Die tydsverloop sedert die neerstorting van 'n meteoriet bevat meer inligting wat moontlik nuttig kan wees in omgewingstudies van Antarktiese ysplate.
Saurimo
Saurimo (voorheen Henrique de Carvalho) is die hoofstad van die Lunda Sul-provinsie in Angola. Die stad het 'n bevolking van 185 302 in 2010 gehad.
Rob Pinkston
Rob Pinkston (gebore 30 Januarie 1988) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Extreme Movie (2008) en in die televisiereekse Punk'd (2003), Ned's Declassified School Survival Guide (2004), en This Just In (2016).
Yvette Freeman
Yvette Freeman (gebore 1 Oktober 1957) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Dead Again (1991) en in die televisiereekse ER (1994) en Orange Is the New Black (2013).
Petlyakov Pe-8
Die Petlyakov Pe-8 was 'n Russiese viermotorige bomwerper wat voor die Tweede Wêreldoorlog ontwerp is. Dit was Rusland se eerste viermotorige bomwerper en ook die enigste een wat hulle gedurende dié oorlog gebou het. Die prototipe het sy nooiensvlug op 27 Desember 1936 voltooi. Vladimir Petlyakov het die ontwerpspan gelei.
Tegniese besonderhede
Hier is die besonderhede van die Pe-8:
Amanda Tepe
Amanda Tepe (gebore 16 Oktober 1977) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Iowa (2005) en in die televisiereekse General Hospital (1963), Studio 60 on the Sunset Strip (2006), en Wizards of Waverly Place (2007).
NG gemeente Chingola
duimnael|regs|160px|Ds. C.A. van Zyl, leraar van 1951 tot 1957.
Ryan Pinkston
Ryan Pinkston (gebore 8 Februarie 1988) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Spy Kids 3: Game Over (2003), Bad Santa (2003), en Full of It (2007), en in die televisiereeks Quintuplets (2004).
NG gemeente Chingola
Die NG gemeente Chingola op die gelyknamige dorp in die Koperstreek-provinsie van Zambië, het op 26 Julie 1950 van die NG gemeente Mufulira afgestig.
Na die gemeente meer as 'n jaar lank vakant was en verskeie vrugtelose beroepe uitgebring is, het prop. C.A. van Zyl die beroep aanvaar en hierheen gekom as eerste leraar.
Die gemeente is omstreeks 1970 by die NG gemeente Nkana ingelyf, wat op sy beurt by NG gemeente Lusaka ingelyf is. Sedert 2008 is die gemeente deel van die herlewing van Nkana, wat nou bekend staan as Dutch Reformed Church in Zambia Nkhana.
Hefboom
'n Hefboom is een van die mees basiese werktuie, in gebruik sedert die antieke tye tot op hede. Dit is die eerste keer beskryf deur die Griekse wiskundige Archimedes (omstreeks 260 v.C.).
'n Hefboom is 'n eenvoudige gereedskap wat tipes arbeid kan vergemaklik.
Werking
Die werking van 'n hefboom behels dat 'n massa beweeg word rondom 'n as, deur die aanwending van 'n sekere hoeveelheid krag. 'n Hefboom bestaan gewoonlik uit 'n balk wat teen 'n vaste skarnier of draaipunt beweeg. 'n Hefboom versterk die aanwending van krag deur 'n groter uitsettingskrag te voorsien. Die verhouding van die uitsettingskrag teenoor die insettingskrag is die meganiese voordeel van die hefboom. Die hefboom bied 'n meganiese voordeel, deur die krag wat aangewend word te vermenigvuldig in beweging.
Etimologie
Die Engelse woord "lever" het rondom 1300 ontstaan en is oorgebring uit Frans, wat na die toestel as levier verwys het, wat beteken: om te verhoog. Hierdie werkwoord spruit uit die Latynse levare, wat weer 'n vervoeging is van die byvoeglike naamwoord levis, wat beteken "lig". Die woord se primêre oorsprong is die Proto-Indo-Europees (PIE)-stam legwh-, wat onder andere "lig", "maklik" of "rats", beteken. Die PIE-stam het ook aanleiding gegee tot die woord lig.
Geskiedenis
Die vroegste bewyse van die hefboom meganisme dateer terug na die Antieke Nabye Ooste ongeveer 5 000 v.C., toe dit die eerste keer gebruik is in 'n eenvoudige balansskaal. In Antieke Egipte ongeveer 4400 v.C., is 'n voet pedaal gebruik vir die vroegste horisontale raam. In Mesopotamië (vandag Irak) omstreeks 3000 v.C., was die shadouf, 'n kraan-agtige toestel, in gebruik en dit het aanleiding gegee tot die uitvinding van die hefboommeganisme. In Antieke Egipte, het werkers gebruik gemaak van die hefboom om obeliske van meer as 100 ton te beweeg en te hys. Dit is duidelik dat die groot blokke en die hantering daarvan base nie anders kon beweeg word, as met die hulp van hefbome nie.
Die vroegste oorblywende geskrifte ten opsigte van hefbome dateer uit die 3de eeu v.C. en is verskaf deur Archimedes. Hy het gesê, "Gee my 'n hefboom lank genoeg en 'n draaipunt om op dit te kan plaas, en ek sal die wêreld kan beweeg."
Krag en hefbome
'n Hefboom is 'n balk, verbind aan die grond deur 'n skarnier of spilpunt en dit staan bekend as die sogenaamde draaipunt. Die ideale hefboom ontbind of stoor nie energie nie, wat beteken daar is geen wrywing in die skarnier of buiging in die balk nie. In hierdie geval, is die krag in die hefboom gelyk aan die krag en die verhouding van uitset - tot insettingskrag en die verhouding van die krag word bepaal deur die afstand tussen die draaipunt en waar die krag uitgeoefen word. Dit staan bekend as die wet van die hefboom.
Die meganiese voordeel van 'n hefboom kan bepaal word deur die balans van die oomblikke of wringkrag, T, oor die draaipunt. As die afstand groter is, dan word die uitsettingskrag verminder.
F1 verteenwoordig die insettingskrag om die hefboom en F2 die uitsettingskrag. Die afstande a en b is die loodregte afstand tussen die kragte en die draaipunt.
Vanaf die oomblik waar die wringkrag gebalanseer moet word,. So,.
Die meganiese voordeel van die hefboom is die verhouding van uitsettingskrag tot insettingskrag,
Hierdie verhouding toon dat die meganiese voordeel bereken kan word uit die verhouding van die afstande van die draaipunt waar die inset - en uitsettingskragte toegepas word op die hefboom, in die veronderstelling om geen verliese as gevolg van wrywing, buigsaamheid te dra nie. Dit bly waar, selfs al is die horisontale afstand (loodreg op die trek van swaartekrag) van beide a en b verander (verminder) as die hefboom aan enige posisie weg van die horisontale posisie verander.
Klasse van hefbome
Hefbome word geklassifiseer deur die relatiewe posisies van die draaipunt, krag en weerstand (of vrag). Dit is algemeen om te praat van die insettingskrag as die krag en die uitsettingskrag as die vrag of die weerstand.
Hierdie gevalle is beskryf deur die mnemoniese fre 123 waar die f die draaipunt is tussen r en e vir die eerste klas hefboom, die r  weerstand is tussen f en e vir die 2de klas hefboom, en die e die krag is tussen f en r vir die derde klas hefboom.
Die wet van die hefboom
Die hefboom is 'n bewegende balk wat op 'n draaipunt swaai en verbonde is aan 'n vaste punt. Die hefboom funksioneer deur die toepassing van kragte op verskillende afstande vanaf die steunpunt, of 'n spilpunt.
As dit aanvaar word dat die hefboom nie ontbind of energie stoor nie, beteken dit dat die krag wat in die hefboom geplaas word, gelyk moet wees aan die krag wat uit die hefboom kom. Soos wat die hefboom om die draaipunt draai, beweeg die verste punte vanaf die draaipunt vinniger as die naby aan die draaipunt. Daarom moet 'n krag wat toegepas word verder van die spilpunt, minder wees as die krag geleë op draaipunt, want krag is die produk van impak en snelheid.
As a en b afstande is van die draaipunt na punte A en B en die krag FA wat op A toegepas is, is die inset en die krag FB wat op B toegepas word, is die uitset, word die verhouding van die snelhede van punte A en B gegee deur a/b, dus het ons die verhouding tussen die uitsettingskrag en die insettingskrag, of meganiese voordeel, gegee deur:
Dit is die wet van die hefboom, wat bewys is deur Archimedes met behulp van meetkundige redenasie. Dit toon dat indien die afstand van a van die draaipunt waar die insettingskrag toegepas word (punt A) groter is as die afstand b van die draaipunt waar die uitsettingskrag toegepas word (punt B), dan versterk die hefboom die insettingskrag. Aan die ander kant, as die afstand van a van die draaipunt aan die insettingskrag minder is as die afstand b van die draaipunt na die uitsettingskrag, dan verminder die hefboom die insettingskrag.
Virtuele werk en die wet van die hefboom
'n Hefboom is gemodelleer as 'n reguit balk wat aan 'n grondraam gekoppel is deur 'n skarnierverbinding wat 'n draaipunt genoem word. Die hefboom word bedien deur 'n ingangskrag FA aan te wend op 'n punt A, geleë by die koördinaatvektor rA op die balk. Die hefboom oefen dan 'n uitgangskrag FB uit op punt B geleë by rB. Die draai van die hefboom om die draaipunt P word gedefinieer deur die draaihoek θ in radiale. Laat die koördineervektor van die punt P wat die draaipunt definieer wees rP wees en stel die lengtes voor
wat onderskeidelik die afstande is van die draaipunt aan die insetpunt A en na die uitsetpunt B.
Stel nou die eenheidvektore eA en eB van die draaipunt aan die punt A en B, so:
Die snelheid van die punte A en B word dan verkry
Die hoek θ is die algemene koördineer wat die opset van die hefboom definieer hefboom en die algemene krag wat verband hou met hierdie koördineer word gegee deur:
waar FA en FB komponente is van die kragte wat loodreg is op die radiale segmente PA en PB. Die beginsel van die virtuele werk onderstreep dat die krag by ewewig nul is.
wat die meganiese voordeel is van die hefboom.
Hierdie vergelyking toon dat indien die afstand van a van die draaipunt aan die punt van a waar die insettingskrag toegepas word groter is as die afstand b van die draaipunt van die punt B waar die uitsettingkrag toegepas word, dan versterk die hefboom die insettingskrag. As die teenoorgestelde waar is: dat die afstand van die draaipunt aan die insette punt A minder is as die van die draaipunt na die uitsettingspunt B, dan verminder die hefboom die impak van die insettingskrag.
Šiauliai
Šiauliai (Lets: Šauļi, Duits: Schaulen, Pools: Szawle) is die vierde grootste stad van Litaue met 'n oppervlakte van 81 vierkante kilometer en 'n bevolking van 126 548 (in 2008). Die moderne nywerheidstad is in die noorde van die land teen die oostelike uitlopers van die Žemaitiese heuwelland geleë en word deur drie mere, Talkša, Rėkyvos en Ginkūnai, omring. Šiauliai is vandag ook 'n belangrike kulturele sentrum wat staan 'n aantal musea veral vir die Heuwel van Kruise, 'n Rooms-Katolieke bedevaartsoord in die omgewing, bekend staan.
Šiauliai het al 'n beduidende rol in die Litause geskiedenis gespeel. Op 22 September 1236 het die Lyflandse Ridderorde naby die huidige stad in die Slag van Saulė 'n verpletterende nederlaag teen Litaus-Žemaitiese magte gely. Die stadsnaam is volgens oorlewerings van die Litause saulė ("son") of die woord šaulys ("skutter") afgelei.
Teen die einde van die 18de eeu het talle ambagslui uit Oos-Pruise hulle saam met Silesiese wewers in Šiauliai gevestig, en die plaaslike tekstiel- en leerbedryf het tot die beduidendste sektor van die plaaslike ekonomie ontwikkel. In 1871 is 'n spoorwegverbinding met die Letlandse stad Liepāja gebou.
Die oorspronklike historiese stadskern is in die twee wêreldoorloë byna volledig verniel. Ná 1945 het die Sowjet-owerhede naby Šiauliai een van die grootste militêre lughawens in Oos-Europa opgerig. Vandag, ná Litaue se toetreding tot die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), word NAVO-lugpatrollies oor die Baltiese lande gereeld vanuit hierdie lughawe uitgevoer. Šiauliai beskik daarnaas oor die jongste universiteit in Litaue.
Geografie
Šiauliai is in die noorde van Litaue teen die Samogitiese (Žemaitiese) Heuwelland en by die waterskeiding van die Venta-, Dubysa-, Nevėžis- en Mūša-riviere geleë. Naas die Talša- of Talkša-meer in die stadsentrum is daar nog 'n aantal mere in en rondom Šiauliai: Die Ginkūnai-meer noord van die Talša-meer, die klein Švedė-meer in die ooste, en die Rėkyva-meer - die grootste in Litaue - in die suidelike stadsgebied.
Die 13de tot 19de eeu
In 1445 is 'n houtkerk in die stadsentrum opgerig wat 1625 deur die huidige baksteengebou vervang is. In 1589 het Šiauliai stadstatus volgens die Maagdenburgse Reg gekry. Die destydse gewes Šiauliai (Litaus: Didieji Šiauliai) het ook omliggende nedersettings soos Joniškis, Radviliškis en Meškuičiai ingesluit. Šiauliai was die administratiewe sentrum vir 'n koninklike landgoed met 6 000 boereplase.
Tussen die 16de en 18de eeu is Šiauliai sowel deur Sweedse troepe verwoes asook deur 'n pesepidemie getref. Die stad het nogtans teen die laat 18de eeu tot 'n beduidende administratiewe sentrum vir dertien distrikte in sy omgewing ontwikkel. Terselfdertyd is 'n verskeidenheid nywerhede in Šiauliai gestig, terwyl sy boukuns destydse Europese style weerspieël het. Vanaf 1795 het Šiauliai as die hoofstad van die gelyknamige distrik gedien, en in die volgende eeu was dit 'n beduidende handelstad wat Litaue met die Oossee-hawens in Riga en Liepāja (Letland) verbind het.
Die bou van spoorweglyne tussen Sint Petersburg en Koningsberg (1839) en tussen Liepāja en Romnai (1871), wat albei deur Šiauliai geloop het, het sy status as ekonomiese sentrum in Noord-Litaue bevestig. Ná 'n verwoestende brandramp in 1872 is Šiauliai vinnig heropgebou, en in dieselfde tydperk het nuwe fabrieke ontstaan waar sy, wol, sjokolade, leer en sigarette vervaardig of verwerk en bier gebrou is.
Danksy die ekonomiese voorspoed was Šiauliai in 1897 na Kaunas die tweede grootste stad in Litaue met 'n bevolking van meer as 16 000. Die stad was daarnaas ook 'n beduidende Joodse sentrum, met 'n Joodse bevolkingsaandeel wat in 1909 56,4 persent beloop het.
Die 20ste eeu
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het tussen April en Junie 1915 groot slagte in en naby Šiauliai plaasgevind waartydens op 17 April nie net die historiese stadsentrum verniel is nie, maar ook sowat 85 persent van alle geboue in die stadsgebied afgebrand het. Die stad is vervolgens deur Duitse troepe beset.
Met die onafhanklikwording van Litaue ná die einde van die oorlog het 'n nuwe tydperk vir Šiauliai aangebreek. Die stad is heropgebou, en naas vyf leer- en skoenfabrieke het ook aanlegte vir wolverwerking en wewerye, 'n meubelfabriek en die Gubernija-brouery ontstaan. In 1938 het die plaaslike nywerhede 85 persent van Litaue se leervervaardiging, 60 persent van sy skoen-, 75 persent van sy linnegoed- en 35 persent van sy sjokolade-vervaardiging verteenwoordig. Šiauliai was tussen die twee wêreldoorloë steeds die tweede belangrikste Litause stad ná die destydse hoofstad Kaunas. Die Tweede Wêreldoorlog het weer verwoesting in Šiauliai gesaai. Tydens die gevegte is tagtig persent van alle geboue verniel, en die stad is weer deur Duitse troepe beset. Šiauliai is ná 1945 as 'n moderne stad heropgebou en dien steeds as die administratiewe sentrum van 'n gebied wat munisipaliteite soos Joniškis, Pakruojis, Radviliškis, Kelmė en Naujoji Akmenė insluit.
Ekonomie
Handel en ambagte was sedert die 15de en 16de eeu die ekonomiese basis van Šiauliai. Die oorloë tussen Swede en Rusland het net soos Napoléon Bonaparte opmars na en terugtog uit Rusland het 'n nadelige uitwerking op die ontwikkeling van die stad gehad. 'n Nuwe bloeitydperk het met die vestiging van wewers uit Silesië in die laat 18de eeu en die stigting van tekstielnywerhede begin.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het Šiauliai sy posisie as beduidende nywerheidstad bevestig - klere, skoene, fietse, radio- en televisietoestelle, wat plaaslik vervaardig is, is na alle dele van die Sowjetunie uitgevoer. Aangesien die elektroniese fabrieke ook militêre hoëtegnologie ontwikkel het, was Šiauliai tot en met 1987 nie toeganklik vir buitelandse besoekers nie.
432
Die jaar 432 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 5de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Heteropia glomerosa
Heteropia glomerosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Heteropia en tot die familie Heteropiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1873 deur Bowerbank.
Sturm und Drang (musiekgroep)
Sturm und Drang is 'n musiekgroep wat uit vier Finse jongelinge uit Vaasa bestaan.
Sider
Sider of appelbier is die generiese naam vir verskillende soorte gegiste sap en wyn wat van appels of pere gepers is. Die woord is afgelei van die Hebreeuse sjékár wat eintlik "sterk drank" beteken. Ook die Griekse sikera en Latynse sicera verwys eerder na geesryke dranke. Die Romeine het hul olyf- en wynperse aangepas vir die maak van vrugtewyn. Die Afrikaanse sider is van die Nederlandse cider (Middel-Nederlands sidere) afkomstig, wat op sy beurt weer 'n Franse leenwoord is.
Geskiedenis
Daar is argeologiese bewyse wat staaf dat antieke beskawings in Europa en Asië al omtrent 6500 v.C. kennis van sidermakery gehad het. Oor die eeue heen het mense fynere tegnieke van sidermaak ontwikkel en meer aandag gegee aan sekere faktore wat die smaak van sider beïnvloed.
Die Romeine het reeds 'n verskeidenheid wyne wat van vrugte gemaak is geken, veral in die geweste waar gewone wyn nie verbou kon word nie. Hulle het ook appelwyn gegis om 'n alkoholiese drank te verkry wat volgens Romeinse bronne egter slegs geneeskundig aangewend is.
Die oudste Europese verwysings na sider of appelwyn dateer uit die tydperk tussen die 6de en 8ste eeu n.C. Teen die 6de eeu n.C. was daar reeds bekwame brouers wat naas bieragtige dranke ook sider gemaak het. In Wes-Europa is sider reeds sedert die middeleeue gepers; dokumente uit die tyd van Karel die Grote (omtrent 800 n.C.) lys appelwyn as een van die produkte wat op sy landgoedere gemaak is. Karel self het moeite gedoen om die produksiemetodes en sodoende ook die gehalte van appelwyn te verbeter. Aangesien die drank aanvanklik meestal van wilde appels en pere gemaak is, is dit met baie heuning soet gemaak – die wilde vrugte se suikergehalte was te laag om hulle te laat gis. In die 11de eeu is die eerste siderperse in die Noord-Spaanse Baskeland volgens die voorbeeld van olieperse ontwikkel om zagardua te produseer, die Baskiese variant van sider wat veral deur vissers as 'n soort geneesmiddel gedrink is om skeurbuik te voorkom. Sagardo, soos dit tans in die Baskeland bekend staan, of sidra, soos dit elders in Spanje genoem word, het later ook in die Franse geweste Normandië en Bretagne gewild geraak.
Eufemia von Kudriaffsky verduidelik in haar boek Die historische Küche (Die geskiedenis van die kookkuns), wat in 1880 in Wene, Pest en Leipzig verskyn het, dat die 16de-eeuse Engelse sider uit die graafskap Hertfordshire nie met die huidige soorte sider vergelyk kan word nie. Hierdie sider behoort tot die gewildste dranke in die Elisabethaanse tydperk en sou volgens 'n destydse kenner die mond "brand soos vonkelwyn, die vlam trek soos nafta en die maag verwarm soos brandewyn".
Die huidige sider uit Engeland en Ierland is – soos die Franse cidre normand en die Spaanse cidra eerder 'n soort gedeeltelik vergiste mos. Daarenteen is die Duitse Apfelwein 'n egte alkoholiese drank wat tydens die winter daar ook heet en met heuning en Calvados vermeng gedrink word. By Trier word dit ook der Viez genoem en in Hesse Appelwoi. Amerikaanse sider is gewoonlik alkoholvry (sweet cider) of word duidelik as alkoholiese drank gemerk (hard cider).
Asturiese sider (sidra)
Die Noord-Spaanse gebied Asturië is die hartland van die Iberiese siderbedryf, en 'n volkskundemuseum in die stad Gijón gee 'n goeie indruk van hierdie streek se eeue oue tradisie van sidervervaardiging.
Gijón is een van die sentrums van die Asturiese sidertradisie. Kenmerkend is die ongewone manier om sider in te skink (Spaans: escanciar): Om die drank met suurstof te verryk, word dit van 'n hoë hoogte van tenminste een meter in die glas gegiet. Hierdie praktyk het tot 'n volkssport in eie reg ontwikkel. Tradisioneel word 'n klein bietjie sider in die glas oorgelaat en op die vloer van die siderkroeg uitgegooi.
Alhoewel die Hebreërs, Perse en Arabiere ook daarop aanspraak maak dat hulle die drank uitgevind het, beskou Asturië homself as die bakermat van sidervervaardiging en die tuiste van die beste sider ter wêreld. Sidra de Asturiasis sedert 2002 'n sider van oorsprong (Denominación de Origen Protegida).
Cidre normand (Normandiese sider)
Cidre is die tipiese soort appelwyn wat in Normandië en die Bretagne (Frankryk) en ander Franstalige gebiede soos Québec (Kanada) gepers word. Cidre normand is vandag 'n produk van hoë gehalte wat internasionaal bemark word.
Die Spaanse gebied Biscaya en die Franse Pays d'Auge in Normandië staan al sedert die 13de eeu bekend vir hulle eie soorte sider. Die Spanjaarde het vir hulle destydse sydre ook die metode ontwikkel waarvolgens die huidige Franse cidre nog steeds gepers word. Die voorlopers van die huidige Normandiese kultivare is van Suidwes-Frankryk ingevoer, en die soet Mediterreense vrugte vervang die ou dépense en piquette wat van sure, wilde vrugte (appels, pere en druiwe) gepers is. Vroeë wynperse met meulstene wat van graniet of eikehout gemaak is word deur perde aangedryf. Slegs appels wat baie min suur hou is geskik vir die eerste cidre, en dit is nog pure appelsap. Die sap begin eers ryp en troebel word, daarna word hy weer klaar. Tydens die gisting verander die appelsap duidelik en kry die tipiese appelwynsmaak.
Cidre word soms gepasteuriseer om dit houbaar te maak, en daar word ook koolsuur bygevoeg sodat hy nie ophou mousseer nie. Maar steeds behou die appelwyn sy eie karakter; daar is soorte wat eerder soet of droog is, eerder klaar of troebel. In die noordelike halfrond bestem byvoorbeeld die oestyd van watter karakter die cidre sal wees; die appels kan van September tot November gepluk word. Die pommes douces is soet appels wat desgelyks soet cidre-soorte oplewer, terwyl die sap van die pommes amères eerder droë appelwyn sal wees.
In Frankryk word die erenaam Cru de Cambremer jaarliks aan die beste soorte cidre toegeken. Naby Cambremer, 'n dorp in Normandië, verbind die "Appelwynroete" (Route du Cidre) talle dorpies, plase, landgoede (manoirs) en abdye waar op groot skaal appels verbou en cidre gepers word. Borde met 'n rooi appel nooi besoekers om die cidre te proe. Die stad Valognes op die Normandiese skiereiland Cotentin het 'n museum, die Musée Regional du Cidre, wat die cidre en die plattelandse lewe in Normandië behandel.
Die distillaat van cidre, wat in die vat en op sy gis bly, is Calvados, die bekende brandewyn met meer as 40% alkohol.
Cidre breton (Bretonse sider)
Wêreldklassider soos die van Normandië word deesdae ook in Bretagne gepers. Anders as in Normandië word hier meer suur of soet-suur appels gepers. Die bekendstes is die cidres van Kervignac (département Morbihan), Pleudihen (Côtes-d'Armor), Clohars-Carnoet (Finistère) en La Guerche (Ille-et-Vilaine). Aan die Cidre de Cornouaille word in die jaar 2003 die A.O.C.-etiket toegeken.
Cidre jersiais of cidre jèrriais (Sider van die eiland Jersey)
Die Normandiese siderappels is omtrent 1450 op Jersey ingevoer, en in die 19de eeu word die kanaaleiland 'n beduidende uitvoerder van sider. Die eiland vier 'n jaarlikse siderfees, La Faîs'sie d'cidre, in Oktober. Seekos en sider staan bo-aan die restaurantspyskaarte van Jersey.
Cidre québécois (Sider uit die Kanadese provinsie Québec)
'n Groot deel van die bevolking van die Kanadese provinsie Québec is van Normandiese en Bretonse afkoms, en die immigrante het cidre as hulle gunstelingdrank saamgebring. Appelbome is daarna ook in Nieu-Frankryk geplant. Die plaaslike sidernywerheid is veral in die Montérégie-gebied gevestig. Net soos Normandië in Frankryk beskik Montérégie oor sy eie Siderroete, wat 'n belangrike toeristebestemming geword het.
Soos in Frankryk word die cidre as drank opgedien en speel ook 'n belangrike rol in die plaaslike kookkuns. Die sidernywerheid van Québec produseer jaarliks sowat 300 000 bottels cidre québécois en is steeds besig om die gehalte van die produk te verfyn. Die plaaslike sider word onder meer volgens die Franse sjampanje-metode vervaardig.
Sider van Québec word nou ook as yssider gepers en internasionaal bemark. Met die bekende yswyn as sy voorbeeld, word hierdie sider sedert die negentigerjare net van appels gemaak wat ten minste een keer aan temperature benede die vriespunt blootgestel is en as gevolg 'n hoë suiker- en alkoholgehalte (9 tot 13 persent) het. Bekende soorte is Frimas, Pomme sur neige en Pomme de glace.
Sider in die Verenigde Koninkryk
Toe die Romeine Brittanje as provinsie by hul ryk ingelyf het, het hulle kennis gemaak met Brittanniese sider. Dié drank is deur die inheemse bevolking heel waarskynlik van Europese wildeappels (Malus sylvestris) gemaak, 'n wilde vrugtesoort wat al sedert die Jongsteentydperk op die eiland aangetref is. Appels was deel van die destydse dieet, al is hulle wild gepluk of versamel en nie spesifiek vir dié doeleinde verbou nie, soos uit argeologiese vondse blyk.
Die Romeine het begin om hul tuinboukundige kennis toe te pas en appelbome op die eiland gekweek, maar alle kuns en kennis in dié verband het grotendeels weer verlore gegaan nadat 'n reeks vreemde veroweraars die Kelties-Romeinse nedersettings aangeval het. Net soos elders in Europa is die kennis van tuinboukuns in kloosters bewaar, soos dié in Ely wat bekend gestaan het vir sy vrugteboorde en wingerde. 'n 12de eeuse plan van die Christ Church-klooster in Canterbury wys 'n pomerium, 'n vrugtetuin waar appels en pere gekultiveer en verbou is om geëet of tot sider verwerk te word.
Die Normandiese verowering van Engeland in 1066 het nuwe belangstelling in die siderproduksie gewek. Die Normandiërs het 'n verskeidenheid appelsoorte saamgebring, waaronder die lang en peervormige Pearmain-appels, die eerste soort in Engeland waarvan die naam gedokumenteer is. Sider was die gewildste drank in middeleeuse Engeland naas ale en is selfs as betaalmiddel gebruik, onder meer om tiendes en huurgelde te betaal.
In die tyd van Henry III was daar reeds streke soos die omgewing van Worcester of die graafskappe Kent, Somerset en Hampshire waar geskikte appelsoorte op groot skaal verbou is om sider te maak. Die meeste landgoedere het oor hul eie meule beskik waar hulle hul sider self kon pers.
Die oorspronklike sogenaamde real cyder ("egte sider"), wat in wynvate en bottels ryp geword en meer alkohol bevat het, het gedurende die 19de eeu van die Engelse mark verdwyn, aangesien ingevoerde wyn meer aandag gekry het. Maar in sy hoogtyd gedurende die 17de eeu is Engelse sider selfs as 'n soort eersterangse inheemse wynsoort beskou en was 'n strawwe mededinger vir buitelandse wyne. Die kuns van sidermakery was 'n hoogs ontwikkelde wetenskap, wat groot aansien geniet het.
In die Verenigde Koninkryk word sider tans meestal geassosieer met die suidweste en weste van Engeland, maar dit word ook op grootskaal in Wallis en in Oos-Engeland, veral in Kent, Suffolk en Norfolk, vervaardig. Sider in die Verenigde Koninkryk kom in 'n verskeidenheid smake en tipes voor en wissel van baie soet tot baie droog.
Hoogs tradisionele siders wat baiekeer as Scrumpy bekend staan word deur mikrobrouerye gemaak. Geen ekstra gas word by die sider gevoeg nie, dit is baie melkerig en is gewoonlik ook donker in voorkoms. Klein brouerye wat dié soort sider maak kom algemeen in Engeland se West Country en dele van Wallis voor. Siderproduksie vind hier op só 'n klein skaal plaas dat die produk net plaaslik verkoop word. Die smaak hang af van faktore soos die seisoen, ligging en appelvariëteit. Alkoholinhoud wissel tot 'n maksimum van 8% wat deur die wet toegelaat word.