cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gereformeerde kerk Steynsburg
Sy koms
Ds. Jan Lion Cachet van Philipstown is beroep en ná aanvaarding bevestig op 12 Augustus 1883. Teen hierdie tyd was ds. Cachet al 'n ervare predikant. Sy verblyf in Steynsburg was om gesondheidsredes blykbaar nie van die aangenaamste nie. Aan die begin van 1886 het hy vanweë swak gesondheid ses maande verlof van die kerkraad gevra met die oog op 'n besoek aan Nederland. Dit is toegestaan met verlies van traktement. Elf lidmate het hieroor baie ongelukkig gevoel. Dit is bespreek op 'n vergadering van die gemeente. Die gevoelens het daar so hoog geloop dat 'n aantal lidmate in opgewondenheid uitgestap het waarna die voorsitter die vergadering maar gesluit het. Later is sy agterstallige traktement tog betaal ná aftrekking van koste in verband met dienste. Ná sy terugkeer uit Nederland moes hy aan die einde van 1886 weereens weens swak gesondheid tegemoet gekom word ten opsigte van sy dienste. Onder dié omstandighede moes dit vir ds. Cachet ook nie aangenaam gewees het nie om te sien met hoe 'n gesukkel sy agterstallige traktement ingevorder word. Met 'n laaste paaiement van 66 skape, 2 mud koring en £23.11.9 het hy hom tevrede verklaar en is die saak as afgehandel beskou.
Geldnood
Die jare tagtig van die 19de eeu is oor die algemeen gekenmerk deur 'n besonderse geldskaarste. Spore hiervan is te bemerk in die gemeente van Steynsburg. Ds. Cachet het begin deur goeie orde op sake te stel. Hy het die transporte van eiendomme behorende aan die kerkraad opgespoor. Hy het onmiddellik pogings aangewend om die kerkskuld van £600 te verminder en het ook daarin geslaag. Daar is moeite ondervind om die predikant se vergoeding byeen te kry. In 'n stadium is £55 van die waterkas maar by die traktementskas gevoeg. Die pos van voorsanger is afgeskaf en die koster se salaris is verminder na 15 sjielings per maand. 'n Deeglike kontrak is met die koster gesluit. Sy taak was onder meer die handhawing van "orde met alle bescheidenheid". Stoflik was daar in 'n ander opsig tog vooruitgang. Die kerkraad het beter voorsiening gemaak vir vervoer van die leraar en van afgevaardigdes na meerdere vergaderings. In elke wyk is 'n perd vir die kerk gekollekteer en is 'n wa en 'n paar tuie vir die kerkraad gekoop. Om die wa te betaal is van elke wyk 17 ooie gevra terwyl besluit is: die dorpswyke sal die "break betalen". Eindelik was ook die kerkkas volgens die notule van 7 Junie 1890 in 'n gunstiger posisie as gevolg van 'n raming van een twintigste van die inkomste.
Die dorp verkoop
Dis te verstane dat die kerkraad naderhand van die dorp wat hy aangelê het en waarvan hy kaart en transport gehad het, ontslae wou raak. Die watervoor en waterregte en verkoop van erwe en invordering van gelde, het soveel sonde en ergernis gegee dat dit 'n groot las geword het. Dan was daar nog die probleem van "boetebosches uit te roeien". In 'n stadium is die kerkraad deur 'n sekere A. Distin selfs gekonfronteer met die prospekteerwette. Hy wou naamlik op die dorpsgrond begin soek na steenkool. Van die Engelsman se steenkoolsoekery het blykbaar niks gekom nie.
Aan die begin van sy bediening het Cachet die kontrak met die munisipaliteit deeglik hersien. Ten opsigte van hierdie verhouding is die skaafplekke blykbaar uitgeskakel. Miskien het dit ook 'n gunstige klimaat geskep vir die onderhandelinge wat sou volg. Op sy vergadering van 28 Februarie 1891 besluit die kerkraad, op voorstel van ds. Cachet, om met die munisipaliteit te onderhandel oor oorname van die regte van die kerkraad. Nadat die gemeente hom ook ten gunste daarvan uitgespreek het om die dorp met dorpsgrond aan die munisipaliteit te verkoop, is verder gegaan met die onderhandelinge. In 1892 is die transaksie beklink toe die dorp met die weiveld aan die munisipaliteit verkoop is vir die skamele bedrag van £750. Die kerkraad wou blykbaar net ontslae wees van al die onnodige sorge van die afgelope jare. Die voordeel wat daaruit te haal was, was van minder belang. Dit was die einde van 'n tydperk wat vir die kerkraad wel baie kopseer besorg het maar tog ook groot voordele ingehou het. Die geld, deur die verkoop van erwe ingesamel, het die kerkkas goed te pas gekom. Dit het die kerkraad ook in staat gestel om goed te doen aan andere, byvoorbeeld die erwe geskenk aan die NG Kerk asook 'n tweede skenking in 1890 van 'n erf aan die bruin gemeente van die NG Kerk.
Nuwe ondernemings
In 1890 is die eerste Jongeliedevereniging in die gemeente gestig. Die kerkraad het die nuwe ontwikkeling onder die jeug met 'n mate van agterdog bejeën. Hulle wou die jongmense aan geen gevaar blootstel nie. Die kerkraad besluit op 6 September 1890 dat die vergaderinge van jongelinge "zoo veel mogelijk by daglicht gehouden worden en als dit niet mogelijk is zoo vroeg mogelijk in den avond". Hulle was baie bang vir die donker. In ds. Cachet se bedieningstyd is ook 'n begin gemaak met afsonderlike dienste op Maraisburg (Hofmeyr). Daar is in 'n stadium selfs gedink in terme van 'n eie gebou daar.
Dit is baie duidelik dat Cachet as kerkman en volksman 'n wyer perspektief gehad het. Hy het verder gesien as net sy gemeentelike grense. Die kerkraad het onder sy leiding voortdurend aandag gegee aan die trekboere na Angola, en aan die Teologiese Skool. In verband met die trekboere is selfs 'n kommissie benoem om hulle belange te behartig veral in die vorm van geldelike ondersteuning.
Sy vertrek
Vanaf begin 1892 is ds. Cachet deur die kuratore benoem as deeltydse waarnemende professor aan die Teologiese Skool. Die kerkraad het dit toegestaan op voorwaarde dat hy al om die 14 dae in Steynsburg die dienste sal waarneem. Dit het vanselfsprekend hoë eise aan sy liggaamskragte gestel. In hierdie tyd sou hy ook 'n ander beproewing deurgaan. Uit die geskiedenis is dit wel bekend dat daar by die benoeming van Cachet as waarnemende professor, spanning ontstaan het tussen hom en ds. M.P.A. Coetsee jr. Teen hierdie agtergrond moet 'n beskuldiging gesien word van D.C. Coetsee, 'n broer van genoemde M.P.A. Coetsee, dat ds. Cachet 'n vrymesselaar is. Die kerkraad het ondersoek ingestel en op die mededeling van ds. Cachet dat ds. M.P.A. Coetsee sr. hom op die Sinode van Reddersburg om vergewing gevra het vir die valse beskuldiging, het die kerkraad die saak as afgedaan beskou.
Volgende twee predikante
Die bedieningstyd van albei die volgende predikante was van korte duur en daar het ook niks van besondere betekenis in die gemeente gebeur het. Ds. Dirk Postma jr. van Petrusburg is beroep ná die vertrek van ds. Cachet. Op 20 Oktober 1894 is hy in die gemeente bevestig. 'n Mens kom onder die indruk van sy ywer vir die jeug van die gemeente. Die reorganisasie van die katkisasie het onmiddellik sy aandag geniet. Katkisasietyd is verskuif na elke Saterdagmiddag om drieuur en die eerste Saterdag van die maand is gebruik vir hersiening. Die dominee het nog nie moeilikheid gehad met rugbywedstryde ens. op 'n Saterdagmiddag nie. Sondagmôre ná die diens is gebruik vir Bybeloefeninge met die jeug. Ouderlinge sou voortaan om die beurt die belydeniskatkisasie bywoon. Die werksaamhede van die Jongeliedevereniging is ook voortaan meer toegespits op Bybelstudie. Elke 14 dae is op Saterdagaand ook sangoefening gehou, veral toegespits op die Psalms wat die Sondag in die erediens gesing sou word.
Die dienstyd van ds. Dirk Postma, 1894–1897
duimnael|regs|200px|Ds. [[Dirk Postma jr. as predikant van Steynsburg.]]
Ná die vertrek van ds. Cachet in 1894 is ds. Dirk Postma jr. beroep. Hy was die derde seun van prof. Dirk Postma en was toe reeds 'n aantal jare predikant, want hy het eers in Fauresmith gestaan en is vandaar na St Januario-Humpata (Angola) waar sy gesondheid sodanig agteruitgegaan het dat die Kerk sy broer, ds. Marthinus Postma, gestuur het om hom met sy gesin te gaan haal. In 1890 is hy weer na Fauresmith-Petrusburg beroep en vandaar na Steynsburg. Hy het hier net drie jaar gearbei. Hy was verantwoordelik vir belangrike veranderinge in die geestelike bearbeiding van die gemeente en die klem het hierin naas die bediening van die Woord, veral geval op die bearbeiding van die jeug van die gemeente. Die Jongeliedevereniging het bly voortbestaan, maar die klem het veral geval op Bybelstudie tydens die vergaderinge. Die katkisasies is op Saterdagmiddae gehou en Sondagmôres is na die eredienste Bybeloefeninge gehou met die jeug. In 1897 is hy beroep na Rustenburg waar hy gedien het tot 1905 toe hy die amp van predikant neergelê het. Terwyl hy nog predikant was in Angola het hy hom besonder beywer vir die onderwys van die kinders in daardie Rooms-Katolieke land en vir 'n tyd lank het hy self die onderwys behartig.
'n Besondere gebruik in die gemeente van Steynsburg wat vir baie jare stand gehou het, het in November 1894 sy oorsprong by ds. Postma. Die kerkraad het naamlik besluit dat die klok elke Saterdagaand om sesuur gelui sal word met die oog op die opskryf van die doopname van kinders.
Ds. Postma se vertrek het 'n onaangename nadraai gehad. Ds. Postma het by vertrek uit die gemeente die kerkraad 'n bedrag van £150 geskuld. Die kerkraad moes by herhaling uitstel gee vir afbetaling. Sommige voorstelle wat voor die kerkraad gedien het verraai 'n mate van ongeduld. Die bedrag is uiteindelik geheel deur ds. Postma terugbetaal.
Die dienstyd van ds. Martinus (Maarten) Pelser, 1897–1902
links|duimnael|200px|Ds. [[Maarten Pelser, leraar van 1897 tot sy dood op Steynsburg in 1902.]]
Ds. Postma is opgevolg deur ds. Maarten Pelser van die Gereformeerde kerk Barkly-Oos. Op 27 November 1897 is hy in die gemeente gevestig. Die skaduwee van die oorlogsjare val ook oor die gemeente Steynsburg. Die gemeente leef met sy broeders en susters in die Noorde mee wat gewikkel is in 'n bloedige vryheidstryd. Hoewel die bedieningstyd van ds. Pelser gekenmerk word deur 'n kroniese tekort in die kerkkas en dit maar 'n voortdurende worsteling was om kop bo water te hou, was daar tog 'n oop hand vir hulle in die verdrukking. Die spesiale kollektes in die gemeente gehou, herinner hieraan: 'n kollekte vir gewondes, weduwees en wese van gesneuweldes in die oorlog. 'n Kollekte vir die krygsgevangenes. Twee kollektes vir Bybels aan die krygsgevangenes op Ceylon. Op sy vergadering van 24 November 1900 besluit die kerkraad om in elke wyk 'n kollektant te benoem om te kollekteer vir "onze verarmde Broeders en Zusters in de Republieken".
Martinus Pelser was een van die vyf studente wat tydens die oprigting van die Teologiese Skool in 1869 ingeskrywe is as student. Hy is in 1876 toegelaat as predikant en sy eerste gemeente was Aliwal-Noord. Vandaar is hy beroep na Ventersburg, waar hy gedien het van 1877 tot 1891. Terwyl hy predikant op Ventersburg was, is hy deur die instansies na Angola gestuur met die doel om die Afrikaners daar te oorreed om terug te trek, maar hy het nie heeltemal geslaag met sy sending nie. In 1891 is hy na Barkly-Oos beroep en in 1897 het hy die beroep na Steynsburg aangeneem. Toe hy dus na Steynsburg gekom het, was hy reeds 'n ervare predikant.
Hy was predikant van Steynsburg terwyl die Tweede Vryheidsoorlog gewoed het en toe volk en kerk in 'n staat van ontreddering verkeer het. Sy bedieningstyd hier is gekenmerk deur stoflike "gedruktheid", sodat dit 'n worsteling was om die kerklike finansies aan die gang te hou. Ds. Pelser het sy bedieningslewe in Steynsburg beëindig gesien onder 'n donker wolk van beproewing. Op 14 Februarie 1901 gee die kerkraad hom 'n maand verlof vanweë ongesteldheid in sy keel. Op sy vergadering van 12 April 1901 deel prof. Cachet die kerkraad mee dat ds. Pelser 'n gevaarlike keelkwaal het, ongetwyfeld was dit kanker. Hy sou nie weer in die gemeente optree nie. Op 7 Junie 1902 is hy oorlede en op Steynsburg begrawe.
Die dienstyd van dr. P.C. Snyman, 1903–1915
duimnael|regs|200px|Dr. [[Flippie Snyman|Snyman, moontlik afgeneem in die tyd toe hy predikant van Steynsburg was.]]
Oorsig
Aan die begin van 1902 is ds. Pelser oorlede, maar as gevolg van omstandighede was dit eers vir die gemeente moontlik om teen die end van die jaar weer 'n predikant te beroep en toe is prof. P.C. Snyman van die Teologiese Skool op Burgersdorp beroep. Philippus Christoffel Snyman is op 16 Junie 1875 op Burgersdorp gebore as die seun van Willem Jacobus Snyman (later predikant van Venterstad) en Sophia Elizabeth Susara, gebore Snyman. In 1895 behaal hy die B.A.-graad as student van die Teologiese Skool en in 1898 lê hy die kandidaatseksamen in die teologie met goeie gevolg af en word beroepbaar gestel.
Reeds in 1897 is student Snyman saam met student J.A. du Plessis benoem as professore in die lettere aan die Teologiese Skool. Gedurende die Anglo-Boereoorlog was prof. Snyman dus verbonde aan die Teologiese Skool, maar toe Steynsburg hom in 1903 beroep, het hy die beroep hierheen aangeneem. Ten tyde van sy bevestiging in die amp was die saak van die verskuiwing van die Teologiese Skool ernstig onder bespreking en hy het dadelik saam met sy kerkraad en gemeente geywer om die Skool na Steynsburg verplaas te kry. 1n 1904 het die Algemene Sinode egter besluit dat die Skool na Potchefstroom verplaas moet word.
In sy gemeente het hy voortgegaan en besondere aandag geskenk aan die onderwyssaak en inderdaad daarin geslaag om Steynsburg 'n soort bakermat van CNO te maak. Aangesien die kerkgebou te klein was, is onder die Ieiding van ds. Snyman besluit om twee galerye in die bestaande gebou in te plan sodat daar meer sitplekke beskikbaar sou wees. Dit het meegebring dat die preekstoel ook verskuiwe moes word, en toe Iater 'n orrel geïnstalleer is, is die instrument regoor die preekstoel geplaas. In 1911 het hy studieverlof van sy kerkraad verkry en is hy met sy gesin na Nederland, waar hy in 1913 gepromoveer het tot doktor in die Godgeleerdheid met 'n proefskrif oor: "De profetie van Zefanja". Tydens sy verblyf in Nederland is hy benoem tot tweede teologiese professor aan die Teologiese Skool, maar hy het bedank vir die roeping. In 1914 is hy met sy gesin terugverwelkom in Steynsburg. Nie baie lank na sy terugkoms het hy baie ernstig siek geword en is hy in 1915 oorlede. Dit was 'n geweldige slag vir Steynsburg sowel as vir die hele Gereformeerde Kerk. Dr. Snyman was getroud met Gertruida Adriana van Rooy, dogter van die bekende onderwyser Johannes Cornelis van Rooy, en uit die huwelik is sewe kinders gebore van wie die oudste seun prof. W.J. Snyman was.
Dr. P.C. Snyman was die besielende vader en leidsman was van die kragtige CNO-aksie op Steynsburg. Geen geskiedenis van CNO in Suid-Afrika kan ooit geskryf word sonder om rekening te hou met die CNO-skole van Steynsburg en sonder om die naam van P.C. Snyman 'n voorste plek te gee op die ererol van CNO-stryders in Suid-Afrika nie.
Eerste jare op Steynsburg
duimnael|regs|180px|Prof. [[Willem Snyman|W.J. Snyman was teen die eeufees van die Gereformeerde kerk Steynsburg in 1972 een van drie professore van die Teologiese Skool op Potchefstroom wat van Steynsburg afkomstig was. Hy was die oudste seun van dr. Flippie Snyman, Steynsburg se groot stryder vir CNO.]] duimnael|links|370px|J.A. Coetsee, sy vrou, Magaretha (gebore Snyman), en hul gesin, lidmate van die Gereformeerde kerk Steynsburg.
Hoewel ds. Pelser in Januarie 1902 oorlede is, sou die gemeente nie tot 'n beroep oorgaan voor die einde van die jaar nie. Die finansiële sake van die gemeente was blykbaar deurmekaar. Twee broeders is benoem om saam met die penningmeester 'n behoorlike en volledige finansiële verslag op te stel. Die kerkraad het eers op hierdie verslag gewag voordat tot 'n beroep oorgegaan sou word. Die einde van die jaar word toe prof. P.C. Snyman van die Teologiese Skool op Burgersdorp beroep. Sy hart trek na die bediening en hy aanvaar die beroep. Op 21 Februarie 1903 is hy in Steynsburg bevestig. 'n Verfrissende wind het begin waai. Sommer met die intrapslag beywer hy hom vir die verplasing van die Teologiese Skool na Steynsburg. Juis in dié tyd was die moontlike verplasing van die Teologiese Skool 'n brandende vraag. Die Sinode van 1904 sou oor die belangrike aangeleentheid 'n beslissing neem. In Steynsburg is druk gewerk. Ds. Snyman was saam met die kerkraad oortuig daarvan dat Steynsburg die aangewese plek is vir die Teologiese Skool. Uit die gemeente het spontaan aanbiedinge gekom. In Junie 1903 kon op die kerkraad gerapporteer word dat uit slegs vier wyke £309 (R618) vir die skool beloof is. 'n Beskrywingspunt word dan ook deurgestuur na die Sinode wat vra om 'n verplasing na Steynsburg. Die kerkraad van Steynsburg kom voor die Sinode met 'n aanloklike aanbod. Die Sinode het egter ten gunste van 'n verplasing na Potchefstroom besluit.
Vooruitgang
Uit die bedieningstyd van ds. Snyman dateer ook die aparte vergadering van die diakens. Daarmee is in 1911 begin. Dit is opmerklik dat so vroeg soos November 1912 die moontlikheid van 'n kollekte onder die diens al bespreek is. Dit is geopper in die vergadering van die diakens. Die kerkraad het dit egter by die bespreking gelaat. Tydens die oorlogsjare en met die oorlyde van ds. Pelser is die dienste op Maraisburg (Hofmeyr) 'n tyd lank onderbreek. Ds. Snyman het weer daarmee begin en die arbeid was so geseënd dat 'n selfstandige gemeente in 1914 gestig is. Daar was geseënde lewe en voorspoed en ywer in die Steynsburgse gemeente. D
Blouwangbyvreter
Die blouwangbyvreter (Merops persicus) is 'n algemene Palearkties-broeiende somertrekvoël wat op vloedvlaktes en aangrensende boomvelde leef. In Engels staan die voël bekend as die Blue-cheeked bee-eater.
Gereformeerde kerk Steynsburg
Studieverlof na Nederland
Tussen predikant en gemeente was daar 'n vertroulike en liefdevolle verhouding. Dit was so na moontlik aan die ideale verhouding. Dit spreek ook weer uit die verlening van studieverlof vir twee jaar in die buiteland met behoud van volle traktement. Dit het begin op 1 Januarie 1912. Tydens sy afwesigheid van twee jaar is die gemeente bedien deur ds. Willem Postma van Bloemfontein en deur ds. T. Hamersma. Sonder 'n vaste predikant het dit van die gemeente nogal veel gevra om die Sinode van 1913 te ontvang. Dit is geharde mense met ondernemingsgees; daarom het dit alles vlot verloop. In afstand ver van mekaar geskei, was die leraar met sy gesin en die gemeente Steynsburg in die geloof en liefde tog naby mekaar. 'n Brief van hulle leraar in die vreemde word ook aan die gemeente voorgelees. Toe die kerkraad in 1913 verneem dat hy 'n beroep as professor aan die Teologiese Skool te Potchefstroom nie aanvaar het nie, stuur hulle aan hom 'n geskenk in Nederland.
Groot was die vreugde toe hy in die begin van 1914 as doktor in die teologie in die gemeente terug ontvang kon word uit die buiteland. Ouderling N. van der Walt is met sy volle gesin na Kaapstad om dr. Snyman en sy gesin namens die kerkraad en gemeente te ontmoet en te verwelkom. In Steynsburg is op 15 Januarie 1914 'n spesiale vergadering gehou om reëlings te tref vir die ontvangs. Enkele broeders het hom en die gesin op die stasie ontmoet terwyl die res van die gemeente by die pastorie gewag het. Daar aangekom is aan hom 'n verwelkomingsadres oorhandig. Groot was die vreugde toe hy enkele maande later vir 'n beroep na Reddersburg bedank het. Dit is duidelik dat hy met innige bande gebind was aan die gemeente Steynsburg, wat hom en gesin met groot welwillendheid en liefde gedra het.
Sy afsterwe
duimnael|regs|370px|Die begrafnisstoet van meer as 1 300 mense tydens die begrafnis van dr. [[Flippie Snyman op Steynsburg op Dinsdag 11 Mei 1915.]] duimnael|links|230px|Dr. Snyman se grafsteen in die begraafplaas op Steynsburg.
Blouwangbyvreter
Identifikasie
Die voël is 25 cm groot, saam met die stert is dit 33 cm lank en weeg 40 tot 54 gram. Die voël is effens groter as die olyfbyvreter.
Gereformeerde kerk Steynsburg
Sy afsterwe
In April 1915 word hy siek en Sondag 9 Mei het die siekte, longontsteking volgens Die Kerkblad van 15 Mei 1915, 'n ernstige wending geneem. Die gemeente was bekommerd: "Die hele dag stond er gedurig 'n schare van verslagen belangstellenden om de pastorie. Angstig werd elk bericht uit de ziekekamer afgewacht en steeds hoger klom de vrees bij iedere slechte tijding." Die middag kwart voor vyf het hy in die geloof heengegaan, slegs vyf weke ná sy vader, ds. W.J. Snyman. Die gemeente, aldus 'n verslag in genoemde Kerkblad, was stom van verslaenheid. Hy is egter in veel wyer kring waardeer en gerespekteer. Hy het met sy innemendheid en terselfdertyd met 'n onwrikbare standvastigheid 'n warm plek verower in die hart van elkeen met wie hy in aanraking gekom het. Op Dinsdag 11 Mei om 2 nm. is hy begrawe. Die begrafnisrede is waargeneem deur ds. J.G.H. van der Walt met as teks Matt. 14:12. Op treffende wyse het hy die treurende familie, vriende en gemeente opgeroep: "Gaat heen en boodschapt het Jezus. Zeg aan Hem: onze leeraar, onze leidsman, onze vertrooster, onze raadgever is weg. Er is niemand op aarde die ons verlies kan vergoeden. Here Jezus, neem Gij die ledige plaats in. Giet olie der vertroosting in die bloedende wonde."
Gevoelvol het ds. I.D. Krüger vertolk wat in die hart van 'n treurende skare omgegaan het: "Wij kunnen 't niet geloven … Heere, hebt Gij hem dan niet een groot werk te doen gegeven? Hebt Gij hem dan niet geroepen … met zoveel kennis en beleid … hebt Gij zijn werk dan niet goedgekeurd gezegend en uitgebreid. Hebt Gij dan geen onverbrekelijke band tussen zijn gemeente en hem gelegd. En, Heere, nou scheurt Gij de geliefde herder en leeraar zo plotseling weg … en de school … was dit kind uit hem geboren dan niet naar Uw … het hele lichaam Uwer kerk in dit land … gaat in het zwart. Heere wij treuren en vragen Uw antwoord: hoe zal het gaan met Uw werk? Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest zal het geschieden (Sag. 4:6b) God is groot en wij begrijpen Hem niet. Hy gebruikt ons zolang het Hem behaagt."
Die groot stoet grafwaarts, oor die 1 300 mense, was 'n bewys van "hoe hoog de overledene geschat was en hoe bemind. Ontroering was op aller gelaat te lezen". Ds. S.P. Malherbe van die plaaslike NG gemeente het by die graf van sy heengaan getuig as 'n verlies vir al sy vriende en die maatskappy. Dr. Snyman was 'n kragtige persoonlikheid, 'n nougesette herder en leraar vir sy gemeente. In die omgang was hy vriendelik sonder 'n sweem van hoogmoed of selfverheffing. In Die Post, 'n blaadjie van Steynsburg, het iemand van hom getuig: Hy was 'n Christen in woord en daad en as sodanig sal hy bly voortleef in die herinnering van 'n ieder wat hom geken het. 'n Dr. Snyman-fonds ter bevordering van CNO is in die lewe geroep. Onuitwisbaar is sy naam vervleg met die kerk- en kultuurgeskiedenis van Suid-Afrika.
Oorsig
duimnael|links|340px|Dr. De Wet en sy gesin buite die pastorie op Steynsburg. duimnael|regs|190px|Dr. [[Casparus de Wet was buiten predikant van die Gereformeerde kerk Steynsburg ook voorsitter van die plaaslike Helpmekaar-vereniging. Dié foto is omstreeks 1917 vir die Helpmekaar Gedenkboek geneem.]]
Casparus Jan Hendrik de Wet is op 23 Maart 1887 op Ladybrand gebore as die derde jongste kind van Johannes Marthinus de Wet en Lasya Christina Kruger. Op 13-jarige leeftyd is hy saam met sy ouer broers op kommando, maar is nie toegelaat tot die gevegslinies nie. Aan die begin van 1901 is hy gevang en na St. Helena gestuur. Albei sy ouers is gedurende die oorlog oorlede. Vir sy skoolonderrig is hy na die Blouvlei-skool, distrik Wellington, en van daar na Franschhoek waar hy in 1908 gematrikuleer het. In 1911 het hy sy B.A.-graad behaal aan die Victoria College op Stellenbosch. Hy was van plan om vir predikant van die NG Kerk te studeer, maar het in 1912 hom laat inskrywe as student van die Teologiese Skool op Potchefstroom. In 1915 het hy in die kandidaatseksamen in die teologie geslaag en is toe beroepbaar gestel in die Gereformeerde Kerk.
As proponent is hy na Steynsburg beroep waar hy in 1916 in die amp bevestig is. As predikant het hy met groot ywer die bedieningswerk aangepak en veral deur sy prediking die gemeente gestig. Onder sy leiding is begin met gereelde herdenking van die Hervorming en besondere aandag is ook geskenk aan die katkisasie. Hy het ook groot ywer aan die dag gelê vir die insameling van gelde vir die Teologiese Skool-jubileumfonds, waardeur die 50-jarige bestaan van die Teologiese Skool in 1919 herdenk sou word. 'n Bedrag van R1 900 is in die gemeente vir die doel ingesamel.
In 1919 is hy met toestemming van sy kerkraad na Europa vir verdere studie en in 1921 het hy die doktorsgraad verwerf met 'n proefskrif oor: Die Kollegiale Kerkreg. Gedurende die afwesigheid van dr. en mev. De Wet is 'n nuwe pastorie gebou, sodat na hulle terugkoms die gesin dié gebou betrek het. In 1923 is hy beroep na Bloemfontein waar hulle nie lank was nie, want in 1924 is hy tot professor aan die Teologiese Skool benoem. Vanaf 1925 het hy daar gearbei, totdat hy in 1946 as gevolg van 'n leergeding teen hom, sy bedanking ingedien het as professor en ook as lidmaat van die Gereformeerde Kerk. In 1958 is hy oorlede. Nog tydens sy studiejare is hy getroud met die weduwee Maria Magdalena Wessels, gebore Wentzel, en uit die huwelik is vier seuns en een dogter gebore. In 1943 is sy eerste vrou oorlede, en toe is hy later met mej. A.S.M. Erasmus getroud, wat hom oorleef het.
Bevestiging op Steynsburg
duimnael|regs|230px|Herstelwerk aan die kerk in 1916. links|430px|duimnael|Dr. [[Casparus de Wet (sittende in die middel) en sy kerkraad in 1923. ]]
Op die kerkraadsvergadering van 26 Februarie 1916 word gemeld dat prop. C.J.H. de Wet die beroep na die gemeente aanvaar het. Vanaf 1916 tot by sy vertrek in 1923 het hy met groot seën in die gemeente gearbei. Dit is so sprekend van dié vurige patriot dat op sy voorstel die notule in die toekoms in Afrikaans geskryf sal word. So is die kerkraadsvergadering van 26 Augustus 1916 in Afrikaans genotuleer. J.P. Kruger was die skrywer daarvan. Op dieselfde vergadering is besluit om 'n kollekte te hou vir die vertaling van die Bybel in Afrikaans.
Sy bedieningstyd
In dr. De Wet se bedieningstyd het alles het normaal in die gemeente verloop. Die jong predikant was vol ywer. Nuwe dinge is aangepak. 'n Hervormingsfees word jaarliks die eerste Sondag in November gevier; kerkgeskiedenis ontvang meer aandag in die katkisasie: die preekbundel "Lig op my pad" word versprei; die diakens word opgedra om te kollekteer vir die Vrye Universiteit Amsterdam. Die jong predikant se visie kring wyer uit as die onmiddellike omgewing. Dit is die krisistyd in die lewe van die Teologiese Skool. In 1917 besoek prof. J.D. du Toit die gemeente ten behoewe van die Jubileumfonds en daar word besluit om onmiddellik die hand aan die ploeg te slaan. Later kon rapporteer word dat 'n bedrag van plus minus R1 900 hiervoor ingesamel is.
Studieverlof en terugkeer
duimnael|regs|190px|Prof. dr. [[Casparus de Wet in sy vroeë jare as professor in teologie op Potchefstroom, waar hy van 1924 af gewerk het.]]
In Februarie 1919 vertrek ds. De Wet met verlof na Nederland met die oog op verdere studie. Dit is opmerklik dat oudl. A.J. Buys in 1920 al op die kerkraad kerkbou ter sprake gebring het. Dit is uiteindelik vir 'n onbepaalde tyd uitgestel. Die saadjie is egter geplant en dit sou in die laat dertigerjare eers sy vrug oplewer.
Die gemeente is geskud toe hulle jong, besonder begaafde dominee 'n beroep ontvang na Bloemfontein. Die gemeente het geglo hy sou dit nie aanneem nie, want hulle het hom studieverlof toegestaan, sy traktement verhoog en boonop 'n nuwe pastorie gebou. So het die redenasies wat gegrens het aan ligte verwyte, baie jare daarna nog voortgeleef in die gemeente. Maar die begaafde jongman aanvaar die beroep na Bloemfontein en in September 1923 neem hy afskeid van die gemeente. Die geslag wat onder sy bediening verkeer het, het lankal in die gemeente Steynsburg uitgesterf. In hulle nagedagtenis en deur hulle oorlewering in die nagedagtenis van die geslag wat gevolg het, was die naam De Wet sinoniem met prediker. Vir Steynsburg was die vurige besielde redenaar wat so diep kon grawe in die geheimenisse van die Woord, 'n kolos sonder weerga. Dekades ná sy vertrek is nog gepraat oor sy afskeidspreek. Die gemeente het altyd met verwagting uitgesien na 'n besoek van hom.
Oorsig
duimnael|links|200px|Ds. [[Douw Venter was leraar van die Gereformeerde kerk op Steynsburg van 1924 tot 1947.]]
Douw Gerbrand Venter is op 19 Februarie 1891 op Burgersdorp gebore as seun van mnr. en mev. J.P. Venter van die plaas Klipfontein. In 1911 het hy in die matrikulasie-eksamen geslaag en vanaf 1912 tot 1917 aan die Teologiese Skool studeer, waar hy sy kandidaatseksamen in die teologie met sukses afgelê het en beroepbaar gestel is. In 1918 is hy op Lichtenburg in die amp bevestig en in 1920 het die egpaar verhuis na Lindley, waar hy tot 1924 gearbei het, toe hy 'n beroep na Steynsburg aangeneem het. Hier het hy 23 jaar gearbei, die langste tydperk van al Steynsburg se predikante in die eerste eeu van die gemeente se bestaan.
As herder en leraar het hy hom besonder onderskei en al die jare met seën hier gewerk. Maar hy het tog ook besondere aandag geskenk aan die jeugwerk in sy gemeente, sowel as dié van die hele Kaapland. In hierdie verband het katkisasies veral sy aandag geniet, maar ook die jong mense wat aan die Opleidingskollege op die dorp studeer het. Hy het ook baie aandag geskenk aan die onderwyssaak. Tydens sy bediening het die gemeente daartoe oorgegaan om die bestaande kerkgebou te verbou en in 1938 is 'n tender daarvoor aanvaar vir R11 670 en op 22 April 1939 is die kerkgebou in gebruik geneem. Aan die Sendingsaak het ds. Venter baie aandag gegee, veral ook as voorsitter van die Sendingdeputate van die Algemene Sinode. Ook plaaslik het hy geywer vir die sending en onder sy leiding het die gemeente onderneem om 'n sendingbuitepos in Soutpansberg te onderhou.
Ds. Venter het ook besondere aandag geskenk aan volks- en kultuursake en grootliks geywer vir die restourasie van die woonhuis waarin pres. Paul Kruger op Bulhoek, distrik Steynsburg, gebore is. Die huis is gerestoureer en tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Die tyd van sy bediening was vir die CNO-inrigtings op Steynsburg in meer as een opsig krisisjare. Dit het veel van sy tyd en kragte geverg. Hy het egter onbaatsugtig gedien. In 1947 het hy 'n beroep na Krugersdorp aanvaar en in 1953 is hy benoem tot eerste voltydse redakteur van Die Kerkblad. Hy het die blad geredigeer tot 1958 toe hy uitgetree het. In Augustus 1968 is hy oorlede. Ds. Venter is met Johanna Margaretha Kruger van Venterstad getroud en uit die huwelik is drie seuns en een dogter gebore.
Beroep en ontvangs
Nadat ds. C.W.M. du Toit en ds. D.N. Kotzé beroepe nie aanvaar het nie, is ds. D.G. Venter van Lindley beroep. Hy aanvaar dit en word bevestig op 23 Mei 1924. Van al die predikante wat in die gemeente gedien het, was sy bedieningstyd die langste, 1924–1947. Dit was besonder geseënd, en in meer as een opsig, 'n deurslaggewende tydperk in die lewe van die gemeente.
Kerkbou
regs|320px|duimnael|Die kerkgebou ná die vergroting van 1939, maar voor die siersteenwerk in 1952 aangebring is. In 1938 is 'n tender vir die vergroting aanvaar vir R11 670 en op [[22 April 1939 is die kerkgebou in gebruik geneem.]]
Vroeg in die twintigerjare van die 20ste eeu is daar al besin oor 'n moontlike vergroting van die kerkgebou. Op 5 Mei 1924 is al die moontlikheid geopper om die mure van die konsistorie uit te breek om meer plek te kry. Voorlopig is van die plan afgesien omdat die finansiële toestand van die gemeente dit nie toegelaat het nie. In 1928 word die hele aangeleentheid van kerkbou op 'n vaster voet geplaas, as die kerkraad besluit om te begin met die insameling van 'n boufonds en as 'n boukommissie benoem word wat bestaan het uit ds. D.G. Venter, broeders W.I. van Rooy, J.P. Duvenage, G.C.P. Labuscagne, N. Labuscagne en ouderlinge G.H.J. Kruger en N. van der Walt. Die depressiejare het die kerkraad en boukommissie gedwing om tydelik die pas te markeer. Alhoewel toestande op finansiële gebied sorgwekkend was, het die kerkraad tog die moed en geloof om op 15 November 1930 te besluit om langsaam te begin met geldinsameling vir vergroting van die kerkgebou. Die gemeente skep moed.
Op die vergadering van 19 Mei 1934 kan al dank teenoor die Here uitgespreek word, wat die gemeente na sorgwekkende tye stoflik ryklik geseën het. Diaken A.C. Kruger het selfs die moed om die insameling van 'n kerkboufonds nou kragtig ter hand te neem. Op 18 Augustus 1934 word dan besluit om vanaf begin 1935 te begin en nie te bou voordat twee derdes van die vereiste bedrag ingesamel is nie. In 1935 ontvang die boukommissie ook opdrag om solank aandag te gee aan bouplanne. Die insameling vir die boufonds verloop voorspoedig sodat in Julie 1936 gerapporteer kan word dat al bykans R9 700 daarvoor beloof is. Aan die samewerking en entoesiasme van die gemeente skort daar niks. Uiteindelik is dan ook in 1937 besluit om die ou kerk te herbou. Op 26 Februarie 1938 word die tender van mnr. Van Rooyen vir R11 670 aanvaar. 20 Augustus 1938 is 'n groot dag vir die gemeente toe die gedenksteen van die herboude kerkgebou gelê word. Die rede is gelewer deur ds. D.G. Venter. Ander predikante teenwoordig was die konsulent, ds. J.G.H. van der Walt, en ds. W.J. Snyman van Venterstad.
Op 22 April 1939 is die herboude kerkgebou in gebruik geneem. Vir die gemeente was dit 'n feesdag waarna oor baie jare uitgesien is. Uiteindelik kon die gemeente 'n sierlike en baie doelmatige kerkgebou betrek en kon die sang gelei word met 'n ewe doelmatige orrel. Dit is natuurlik die kerkgebou soos dit vandag nog te vind is op Steynsburg, 'n monument wat getuig van offervaardige, vaste en doelgerigte harte. Die gemeente het nog bouskuld gehad. Die offers van dankbaarheid het nie agterweë gebly nie. Mede deur die onvermoeide ywer van ds. Venter kon die laaste bouskuld in 1943 gedelg word.
Met die herboude kerkgebou is baie van die "ou" dinge met nuwes vervang. Die ou, hoë preekstoel met sy kappie wat teen die noorde-muur van die ou kerk gestaan het, is geskenk aan die NG sendinggemeente op Steynsburg. Die ou katedertjie waaragter menige ouderling se bewende broek met leesdienste verberg is, is geskenk aan die President Kruger-geboortehuis op Bulhoek. Die ou orreltjie waarop Faan van der Walt vanaf 22 September 1923 tot 19 November 1923 (?) die gemeentesang begelei het, is vir R130 verkoop aan die Gereformeerde kerk Molteno. En die houthamer wat op kerkraadsvergaderings gebruik word is in 1928 geskenk deur die bekende diaken Hans Aucamp, toe dosent aan die Normaalkollege.
Sending
Ds. D.G. Venter was baie jare lank voorsitter van die deputate vir sending van die Nasionale Sinode. Hy was diep onder die indruk van die roeping van die kerk om die evangelie uit te dra na die heidendom en was 'n ware sendingvriend. In 1928 toe begin is met die sending op Siloam neem die kerkraad onder sy leiding die leiding om in die gemeente vir die sending te kollekteer. Die mikpunt van R200 word gestel. Dit was die beginpunt van 'n voortdurende aandag aan die sending. Van tyd tot tyd is daarvoor gekollekteer. Volgens 'n beskrywingspunt wat die kerkraad in September 1929 na die Klassis gestuur het, het die behoefte in die gemeente geleef dat die sendingleraar, en daar was toe net een, naamlik ds. H. du Plessis, meer moet rondgaan onder die gemeentes. As uitvloeisel van die verlange besoek ds. Du Plessis die gemeente in 1931. Dit is die maer jare van die depressie. Hy spreek die gemeente toe oor die werk op Siloam. Diep onder die indruk van sy behoefte aan 'n geskikte voertuig besluit die kerkraad om van elke lidmaat vyf sent te kollekteer vir die doel. Geld was destyds bitter skaars. Nietemin, met die vyf sente is 'n bedrag van R21,80 ingesamel.
Die belange van die uitbreiding van die Kerk het die aandag van die kerkraad nooit ontglip nie. Dit is nie maar toevallig dat die vader van die Duvenage-fonds, ouderling J.P. Duvenage, vader van wyle ds. A. Duvenage, van die gemeente Steynsburg was nie. Sy bydrae was die begin van 'n vaste sendingfonds wat vandag nog vrugte dra vir die uitbreiding van Gods koninkryk. In 'n tyd toe sendingwerk nog 'n "stiefkind" was in die Gereformeerde kerkverband het ds. Venter daarin geslaag om die vuurtjie van belangstelling en inisiatief in die gemeente brandende te hou. Lank na sy vertrek sou dit eers ontdooi in 'n positiewe sendingaksie in eie omgewing.
In die kerkverband
duimnael|regs|170px|Ds. Dirk Wijnbeek was die leraar hier van 1983 tot 2012. Hy is in [[Nederland gebore, maar het op driejarige ouderdom in 1949 saam met sy ouers na Suid-Afrika geëmigreer. Hy het sy teologiese studie aan die PU vir CHO voltooi en die gemeentes Lindley (1971), Margate (1975) en Otjiwarongo (1977) voor sy koms na Steynsburg, sy laaste gemeente.]]
Ds. D.G. Venter het baie beslis verder gekyk as net sy eie gemeentelike grense. Hy het vir 'n tyd lank ook enkele lidmate op Graaff-Reinet bedien. Hierbenewens het hy 'n oop oog gehad vir onderneminge in die kerkverband asook vir dit wat die uitbreiding van Gods koninkryk op breër maatskaplike en volksterrein gemaak het. Hy het ook daarin geslaag om die gemeente aan te wakker tot medewerkers en nie net om toeskouers te bly nie.
Iewers op die terrein van die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys is in 'n vertrek 'n koperplaat aangebring wat herinner aan die bydrae van die gemeente vir die boufonds in die dertiger jare. 'n PUK-komitee het die voortou geneem. In verband hiermee het die destydse rektor, prof. Ferdinand Postma, die gemeente nie minder nie as vier keer besoek en wel in 1927 by geleentheid van 'n Teologiese Skool- en Universiteitsdag, in 1929, in 1930 en vir die laaste keer in 1939. Die herhaalde besoeke dui op 'n gulhartige en bemoedigende ontvangs. Aangeleenthede van die kerkverband soos Die Kerkblad en tehuise vir bejaardes en wese het die aandag en steun gekry wat dit verdien.
Ds. Venter het 'n voorliefde gehad vir die geskiedenis. Sy inlewing in die gemeente se verlede soos onder meer geblyk het by die sestigjarige feesviering in 1932, is 'n bewys hiervan. 'n Gedenkboek het by dié geleentheid die lig gesien. In 1942 is weereens, hoewel op veel kleiner skaal, die sewentigjarige bestaan van die gemeente gedenk. In lyn met hierdie belangstelling en inlewing in die verlede lê die beskrywingspunt wat die kerkraad in 1929 na die Sinode deurgestuur het, naamlik dat die Sinode versoek word om meer aandag aan die Argief van die Kerk te gee.
Bulhoek
Sake in die volkslewe het voortdurend aandag geniet. Verteenwoordigers is gestuur na etlike volkskongresse. Die kerkraad het deur 'n verteenwoordiger deel gehad aan die reëlings van die Ossewafees in 1938. Ds. Venter kan beskou word as een van die vaders van die gedagte om die geboortehuis van pres. Kruger op Bulhoek te herbou en vir die nageslag te bewaar. So vroeg as Februarie 1926 rapporteer ds. Venter op die kerkraad dat die plaas Bulhoek deur J. du Plessis verkoop is en dat 1 morg uitgehou word vir die Gereformeerde Kerk. In Augustus 1927 kon rapporteer word dat die grond nou getransporteer is. Ds. Venter het hom voortdurend op die breë geboorteplekkomitee beywer vir die heropbou van die geboortehuis en vir die inrigting daarvan as 'n museum.
Samevatting
Die bedieningstyd van ds. Venter, die langste tydperk wat 'n predikant in die gemeente gestaan het, was besonder geseënd. Sy innemende herderlike sorg leef in die herinnering van die gemeente dankbaar voort. Sy besondere aandag aan die kind en die jeug is onuitwisbaar verbind aan sy nagedagtenis. In meer as een opsig was sy bedieningstyd vir die gemeente oorgangsjare. Dit het van 'n groot plattelandse gemeente met 'n sieletal van 1 022 in 1924, weens ontvolking van die platteland, gekwyn tot 'n sieletal van 665 in 1946. Ook ander sake het oorgangsjare en spanninge gebring. Baie jare lank was dit 'n strydpunt in die kerkraad of die kollekte in die erediens opgeneem moet word. Op die vergadering van 23 Februarie 1945 is uiteindelik ten gunste daarvan beslis. 'n Ander jare lange strydpunt wat soms hoë spanning meegebring het was die sogenaamde kleredrag van die ampsdraers. Die manel en die hoë keil het diep in ons mense se bloed vasgesit.
Met die vertrek van ds. Venter in Februarie 1947 na Krugersdorp is 'n verbintenis van 23 jaar beëindig. Intieme bande van liefde en toegeneentheid moes verbreek word. Hy het innig met die gemeente en die gemeenskap meegeleef.
Steynsburg en die CNO
Op die Gereformeerde Kerk se Sinode van 1869 is 'n kommissie benoem om die daaropvolgende Sinode te adviseer oor die onderwys. Die verslag is op die Sinode van 1873 ter tafel gelê en het die veelseggende aanbeveling bevat dat kerkrade soveel moontlik gemeenteskole moes oprig. In ooreenstemming met dié Sinodebesluit het die Gereformeerde kerk Steynsburg onmiddellik ná sy stigting in 1872 doelgerig aandag gegee aan die oprigting van 'n Christelike skool. Vroeg in 1874, nog voor die gemeente 'n eie predikant gehad het, het die kerkraad die besluit van die Sinode van 1873 ter tafel geneem. 'n Kommissie is benoem om die onderwyssake in die gemeente te behartig.
Die bestaande skool op die jong dorpie was nie vir die kerkraad aanvaarbaar nie, want ouderling Steyn het gesê dat dit nie aanbeveel kon word nie. Op dieselfde vergadering op 9 Januarie 1874 het die kerkraad die moontlikheid bespreek van die oprigting van 'n skool op die dorp en kerkraadslede het opdrag gekry om die lidmate intussen oor die saak te pols en met die volgende nagmaal te rapporteer. Die konsulent-voorsitter, ds. M.P.A. (Petrus) Coetzee sr. van Middelburg, Kaap, het gevra die kerkraadslede moes intussen ook dink aan die stigting van 'n fonds waaruit die onderwysaksie gefinansier kon word.
Hulle het onmiddellik aan die werk gespring. Die vereiste bedrag om die skool te begin is op £220 bereken. Nadat die gemeente sy eerste predikant, ds. M.P.A. Coetsee jr., op 1 Augustus 1874 ontvang het, het sake in verband met die onderwys begin gestalte kry. Op die kerkraadsvergadering van 25 September 1874 is finaal besluit om 'n skool op te rig. Hoewel dit goed gegaan het en die skool goed bygewoon is, moes dit reeds aan die einde van 1875 sluit weens 'n gebrek aan geld. Dié skool het 'n jaar of wat later heropen in die kerkgebou as skoollokaal. Op 24 Februarie 1877 besluit die kerkraad om 'n skoolgebou op te rig en daar was ook sprake om die dienste van 'n tweede leerkrag te bekom. Die gebou is middel 1877 voltooi.
Toe die regering in 1879 'n staatsondersteunde skool op die dorp open, het die kerkraad gevoel dat dit met vrug ook deur die Gereformeerde kinders gebruik kon word, en is die stryd om die voorbestaan van die gemeenteskool vir eers gewonne gegee.
Aanleiding tot stigting van die Normaal
duimnael|links|350px|Die gemeente se belydenisklas van 1927. Ds. [[Douw Venter|D.G. Venter sit vyfde van links in die tweede ry.]] duimnael|regs|180px|Prof. Joon van Rooy, wat sy skoolopleiding op Steynsburg ontvang het, was registrateur, professor en later rektor van die [[Noordwes-Universiteit|Potchefstroomse Universiteit. Hy was ook geruime tyd voorsitter van die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge asook van die Afrikaner-Broederbond. Hy was 'n kleinseun van die Van Rooy-stamvader, Johannes Cornelis van Rooy (1824–1889).]] Die Tweede Vryheidsoorlog het vir Afrikaners rampspoedig geëindig, maar die veroweraar wou dit nie daar laat nie, want hy het geweet dat 'n volk nie so maklik vernietig word nie. Lord Alfred Milner het besluit om die onderwys in te span om die Afrikanernasie te onderploeg. Met sy verengelsingsbeleid in alle staatskole wou hy die kinders van hul taal en tradisies vervreem.
Ná die oorlog is die eentalig Engelse onderwysers wat vir die konsentrasiekampe ingevoer is, in die staatskole opgeneem. Skotse onderwysers is ook ingevoer en die hoofde van die groter skole was almal eentalig Engelssprekend. Met dié onderwysers wou die staat die kinders lojale Britse onderdane maak. Van moedertaalonderwys, eie geskiedenis en godsdiens het daar in dié staatskole baie min tereggekom.
Prop. P.C. Snyman is in 1903 as Steynsburg se Gereformeerde predikant bevestig. Hy was 'n jong man met besonderse gawes en 'n helder siening van onderwyssake. Die moontlikheid dat die Gereformeerde Kerk se Teologiese Kweekskool, met sy literêre afdeling, van Burgersdorp na Steynsburg verskuif kon word, was vir die jong predikant 'n wonderlike vooruitsig en natuurlik was hy diep teleurgesteld toe die Gereformeerde Kerk se Sinode van 1904 op Middelburg besluit om liewer die verplasing na Potchefstroom te maak, waar dit die voorloper was van wat later die Potchefstroomse kampus van die Noordwes-Universiteit sou word.
Dr. Snyman het al gedroom van 'n groot onderwysaksie op Steynsburg. Hy het hom egter nie deur dié wending van stryk laat bring nie. Hy was vasbeslote en doelgerig en het geglo in 'n beginselsaak waarop hy sy hart gesit het; daarom sou nie sy ideaal van 'n Christelik-nasionale onderwysaksie op Steynsburg sonder meer laat vaar nie. Hy was dan ook die siel van dié beweging op Steynsburg in die jare ná die Driejarige Oorlog. Danksy sy briljante verstand en geesdrif het dit wat eers bedoel was vir die kinders van Steynsburg, uiteindelik 'n belangrike bydrae gelewer tot die geskiedenis van CNO in die hele Suid-Afrika.
Die kerkraad het die moontlikheid van die oprigting van 'n CNO-skool op sy vergadering van 21 Mei 1904 bespreek. Die £1 000 wat mev. Van Rooy, weduwee van die eerste skoolmeester, geskenk het vir gebruik in geval die Teologiese Skool Steynsburg toe verskuif word, het geblyk van krag te bly vir enige Christelike skool wat moontlik op die dorp opgerig sou word. Die kerkraad het toe 'n kommissie benoem onder voorsitterskap van dr. Snyman om planne te beraam vir die oprigting van so 'n skool.