cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pandora (mitologie)
Die mite
Pandora wou nog gou die deksel toeklap, maar slegs die hoop het nog in die kissie agtergebly. Vandaar dat onder die hewigste rampe wat die mense op aarde teister, slegs nog die hoop oorbly. Volgens 'n ander, pessimistiese weergawe is die hoop egter die enigste ding wat die mens bly ontwyk. 'n Derde interpretasie impliseer dat die hoop self ook 'n vergiftigde geskenk was. Hoop op iets anders is immers om nie te aanvaar wat op die oomblik hier gebeur nie.
Pandora skenk aan haar eggenoot verskeie dogters: Profasis, die godin van verskonings, Metameleia, die godin van berou, en Pirra, wat later die eggenote van Deukalion sou word.
Scotty Beckett
Scotty Beckett (4 Oktober 1929 – 10 Mei 1968) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Favorite Wife (1940), Kings Row (1942), en A Date with Judy (1948), en in die televisiereeks Rocky Jones, Space Ranger (1954).
Tuxedo
'n Tuxedo is 'n tweedelige kostuum wat deur mans as aanddrag gedra word, met ander woorde by formele feestelike geleenthede. Dit bestaan uit 'n swart broek met 'n fluweelstreep aan die sykant, en 'n swart baadjie met lapelle, 'n wit tuxedohemp, en 'n lyfband of onderbaadjie. Die skoene wat saam met 'n tuxedo gedra word, is gewoonlik swart blinkleer.
Mnyamenirivier (lat -31,02, long 29,17)
Die  Mnyamenirivier  is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei.
Bulbine capensis
Bulbine capensis is 'n plant plant wat deel is van die Asphodelaceae familie. Die plant is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap.
Wette van Mendel
Die Wette van Mendel is 'n stel reëls wat heelwat van genetika onderlê. Die monnik Gregor Mendel het verskillende variëteite van ertjies (Pisum sativum) gekruis. Met die kruising van die plant het Mendel opgelet wat die verskillende kenmerke was en elke kenmerk afsonderlik waargeneem. Hy reël die bestuiwing om geen foute te maak. Hy ondersoek by die kruising van die soort sewe eienskappe wat telkens op twee moontlike maniere kan voorkom (saadvorm, saadlob, kleur, saadhuidkleur, peulvorm, peulkleur, plaat van die peul en die stingel en die lengte van die stingel). By saadvorm ondersoek hy byvoorbeeld glad en gerimpled en by saadkleur, groen en geel, ens.
Hy sien toe dat na kruising van twee plante elke plant van die eerste generasie (F1) die eienskappe van een van die ouer plante het. 'n Mens noem die eienskap wat in die eerste generasie na vore kom dominant en die alternatiewe eienskap resessief. In die tweede generasie (F2) toon 75% van die plante die dominante kenmerke, terwyl 25% van die plante die resessiewe eienskappe het. Nou kan die resessiewe eienskappe suiwer gekweek word, waarby latere generasies geen veranderinge aan die eienskappe vertoon nie. As die plante met dominante eienskappe egter uit gekweek word sal een derde deel die dominante eienskappe hê, terwyl die wat oor is weer die selfde 3:1 verdeling tussen die dominante en resessiewe eienskappe sal hê as die F2 generasie (sien Vierkant van Punnett).
Mendel stel die volgende hipotese op: Verskeie pare kontrasterende eienskappe kom voor uit een faktor wat die alternatiewe vorm het. Elke plant het een paar van die faktore wat een bepaalde eienskap bepaal, een faktor van elke ouerplant. Die faktor wat Mendel hier noem word tans 'n geen genoem. Hiermee lê Mendel die basis vir die wette van erflikheid soos dit nou bekend staan. Hy word origens slegs as die ontdekker hiervan bekend toe sy wette deur andere ongeveer 1900 weer herontdek word.
Eksterne skakels
Gregor Mendel
Bloemfontein Sentraal
Sentraal is die sentrale voorstad van die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Gitanas Nausėda
Gitanas Nausėda (gebore 19 Mei 1964) is 'n Litause ekonoom, politikus en bankier. Hy wa van 1996 tot 2000 werksaam as direkteur van monetêre beleid by die Bank van Litaue en van 2008 tot 2018 as hoofekonoom van SEB bankas. Nausėda dien tans as die president van Litaue.
Melanie Boshoff
Nota: Melanie Boshoff is 'n skuilnaam vir P.J.J. Badenhorst.
Prom
'n Prom is in die Verenigde State 'n semiformele dansbal wat die skooljaar afsluit. Prom is 'n afkorting vir "promenade".
Op kleiner hoërskole kan alle leerlinge na die eindjaarsbal gaan, maar op groter skole is die bal alleen vir leerlinge uit die laaste twee klasse bestem, respektiewelik die junior prom vir die 11de graad en senior prom vir die 12de en ook laaste graad. Sommige colleges (Amerikaanse universiteite) vier ook 'n prom.
Tydens die prom word meestal 'n aandete ontvang en op die dansvloer gedans. Dit is ook tradisie om uit die leerlinge 'n koning en koningin te kies, die sogenaamde prom king en prom queen. Die paar word uit 'n aantal genomineerde leerlinge gekies, die sogenaamde prom court van prom princes en prom princesses.
Alberta
Alberta is die mees westelike van Kanada se prairie-provinsies met 'n oppervlakte van 661 190 km³. Sy hoofstad is Edmonton, sy grootste stad en ekonomiese sentrum Calgary. Ander groot stede en dorpe in die provinsie is Banff, Camrose, Fort McMurray, Grande Prairie, Lethbridge, Lloydminster, Medicine Hat, en Red Deer. Aan die weste grens Alberta aan Brits-Columbië en aan die ooste aan Saskatchewan.
Prom
Soms word ook 'n anti-prom deur leerlinge gereel as protes teen die (in hul oë) ouderwetse, strakgereelde en geldverslindende tradisie.
Alberta
Geografie
Die grootste deel van die provinsie word deur sy aandeel aan die Binnelandse Vlaktes (Engels: Interior Plains) beslaan. Alberta se gebied sluit daarnaas ook 'n gedeelte van die Kanadese Skild in die uiterste noord-ooste en 'n gedeelte van die Rotsgebergte (Engels: Rocky Mountains) met die nasionale parke van Banff en Jasper in.
Prom
Die prom is 'n bekende Amerikaanse kulturele fenomeen wat gereeld in rolprente, televisiereekse en ander gewilde kultuuruitinge opduik. Enkele voorbeelde is die rolprente Carrie (1976, gebaseer op 'n roman van Stephen King), Prom Night (1980, met 'n remake in 2008), en Prom Wars (2008).
Alberta
Demografie
Alberta het 3 183 312 inwoners (2004), waarvan 81% in stedelike gebiede woon en 19% op die platteland, en 'n bevolkingsdigtheid van 4 mense per vierkante kilometer. Sowat twee persent van die bevolking is Franssprekend. 70 000 mense behoort tot die Eerste Nasies, veral Cree en Siksika. Daar is groot Sjinese en Oos-Indiese gemeenskappe in die provinsie. Die vinnige bevolkingsgroei van die provinsie is te danke aan die groot aantal immigrante. Die Bonnie Doon-gebied van Edmonton is die sentrum van die Franko-Albertaners, terwyl enkele tienduisend in die noordelike stede Bonnyville, Plamondon en St. Paul woon.
L’Unithéâtre in Edmonton en die Société de Théâtre is oorwegend Franstalige toneelgeselkappe, en daar is 'n aantal groepe wat die tradisionele volksdanse gereeld in die provinsie opvoer. Die Centre d’arts visuels de l’Alberta is 'n instelling vir Frankofone kunstenaars in Alberta. Die jaarlikse Franko-Albertynse Fees is die hoogtepunt van die kulturele lewe.
Bekende Franko-Albertyne sluit Vader Albert Lacombe, Crystal Plamondon, wat as Kanada se "Cajun Koningin" bekend staan, Les Bûcherons, 'n duo wat die Franko-Kanadese musiek en dans vir gehore dwarsoor die provinsie aanbied, en die politikus Denis Ducharme in.
Klimaat
Die noordelike deel is baie kouer dan die suidelike gebiede van Alberta, waar die somers deur droë en byna woestynagtige weerstoestande met hoë temperature gekenmerk word. Die weste van die provinsie word deur die berge beskerm, en warme winde - die sogenaamde chinooks - sorg vir 'n baie mild klimaat, terwyl die grasvlaktes in die ooste 'n kontinentale klimaat met uiterstes tussen -35°C in die winter en +35°C in die somer het. Die sentrale en suidelike gebiede van Alberta maak deel uit van die Noord-Amerikaanse tornadosone; kwaai somerhitte en swaar reënstorms kom gereeld in die oostelike deel voor.
Ekonomie
Die provinsie Alberta is die grootste produsent van ru-olie, sintetiese olie, aardgas en gasprodukte in Kanada. Twee van die grootste petrochemiese aanlegte in Noord-Amerika lê in Sentraal-Alberta. Die vervaardigers van poliëtileen en viniel in Red Deer en Edmonton lewer produkte van wêreldgehalte vir die uitvoermark, terwyl Edmonton se olieraffinaderye die grondstowwe vir die groot petrochemiese nywerheid oos van die stad voorsien.
Land- en bosbou
Die hoogs gemeganiseerde landbou lewer 'n aansienlike bydrae tot die provinsie se ekonomie. Met meer as vyf miljoen beeste produseer Alberta amper die helfte van Kanada se beesvleis en voer ook na ander lande uit. Die ander staatmaker van die kommersiële veeteelt is skaapvleis en -wol. Daarbenewens is Alberta 'n belangrike verskaffer van buffelvleis.
Lentekoring en canola is die vernaamste landbougewasse; bye speel, afgesien van die tradisionele heuningproduksie, 'n onmisbare rol in die bestuiwing van hibriede canola-kultivare.
Die bosbou in die noordelike deel van Alberta steun op die plaaslike sagtehoutbosse, wat groot hoeveelhede timmer- en laaghout oplewer. Die papier-en-pulp-bedryf van Alberta is 'n belangrike uitvoerder van onder meer koerantpapier op die Noord-Amerikaanse en Pasifiese markte.
Monroe Owsley
Monroe Owsley (11 Augustus 1900 – 8 September 1937) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Holiday (1930), Indiscreet (1931), The Keyhole (1933), en Ex-Lady (1933).
John Glyn-Jones
John Glyn-Jones (28 Augustus 1909 – 21 Januarie 1997) was 'n Engelse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Man in the Moon (1960) en in die televisiereekse Pinwright's Progress (1946) en BBC Sunday-Night Theatre (1950).
Langvlerkstormvoël
Die Langvlerkstormvoël (Pterodroma macroptera) is 'n stormvoël wat 'n algemene besoeker is aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 38 – 42 cm groot en weeg 460 - 700 g met 'n vlerkspan van 95 - 105 sentimeter. Die voël is donkerbruin met 'n kort, stomp swart snawel. In Engels staan die voël bekend as Great-winged petrel.
Anachoreet
'n Anachoreet (afgelei van Grieks ἀναχωρέω, anachōreō "terugtrek") was 'n verteenwoordiger van een van die vroegste vorme van die Christelike kloosterlewe. Sy roeping was vergelykbaar met dié van 'n hermiet (kluisenaar). In die Rooms-Katolieke Kerk word die anachoretedom sedert die Tweede Vatikaanse Konsilie as een van die erkende vorme van 'n gewyde lewe (Latyns vita consecrata) gereël.
In teenstelling met die sogenaamde koinobiete, wat in kloosterlike gemeenskappe geleef het, het anachorete 'n eensame en teruggetrokke lewe gevoer. Hulle het die nabyheid van God in afgeleë gebiede soos woestyne, gebergtes of digte bosse, soms ook op eensame eilande langs die kus, gesoek waar hulle in klein hutte of grotte gebly het om hier op die betekenis van hulle geloof te besin. Sommige anachorete het die voorkeur aan 'n nomadiese leefwyse gegee.
Antonius die Grote (omtrent 251-356), wat ook die Kluisenaar genoem word, word as die stigter van die Christelike anachorete-beweging beskou wat oorspronklik veral in Egipte en Sirië uitgebrei het. Die anachorete se gemeenskappe, wat onder die invloed van die eremietevolgeling Pachomius uit Bo-Egipte en biskop Basileios die Grote uit Caesarea sedert die 4de eeu in die oostelike Klein-Asië ontstaan het, was losse groepe van eremiete wat min of meer geskei van mekaar geleef het. In die 4de tot 6de eeu was die Thebaïese Woestyn een van die sentrums van die anachorete-beweging.
In die Middeleeuse Europa, veral in Engeland, is soms selle by kerke aangebou. Die selle se toegange is toegemessel, en die anachorete, wat hier gebly het, het slegs oor 'n klein vensteropening in die kerk se muur beskik waardeur hulle na die Heilige Mis kon luister en die Heilige Kommunie kon ontvang. 'n Tweede klein vensteropening aan straatkant is gebruik om hulle van lewensmiddele te voorsien.
Niel van Tonder
Niel van Tonder is ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Daniël Jacobus (Niel) van Tonder is op 28 Februarie 1942 in die Paarl gebore. Sy vader is Dirk la Grange van Tonder, reisende inspekteur van kolleges in die Kaap en oorspronklik van die plaas Muiskraal naby Ladismith en Riversdal in die Kaapprovinsie. Sy moeder is ’n nooi Van Vuuren,  oorspronklik van Potchefstroom in die Wes-Transvaal. In Kaapstad matrikuleer hy in 1959 aan die Hoërskool J.G. Meiring. Sy vrywillige militêre opleiding ondergaan hy die jaar daarna by die Lugmaggimnasium Valhalla in Pretoria. Hy studeer vanaf 1961 verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy die B.A.-graad, die B.A. Honneurs-graad en ’n Senior Onderwysdiploma verwerf. Hier is hy ook lid van D.J. Opperman se Letterkundige Laboratorium. Nadat hy vir ’n jaar lank aan ’n uitgewersfirma verbonde is, waar hy boeke vir publikasie goed- of afkeur, word hy ’n lektor aan die Universiteit van Durban-Westville in Durban. By hierdie universiteit behaal hy in 1969 sy M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Die digter as digter: ’n ondersoek na die aanbieding van die digter as digter in die poësie voor 1900, die oeuvres van Totius, C.L. Leipoldt, N.P. van Wyk Louw en D.J. Opperman” en werk dan aan sy proefskrif oor “Die slotreël in die poësie”. Later word hy lektor aan die Natal Technikon. In 1975 tree hy vir die tweede keer in die huwelik, hierdie keer met Janis Campbell. Hulle bly in Pinetown in Natal.
Skryfwerk
Reeds op skool begin hy skryf en van sy gedigte word in die skooljaarblad gepubliseer. Gedurende sy studentejare word daar van sy gedigte in Die Stellenbosse Student en Die Matie gepubliseer. Op universiteit kry hy bemoedigende kritiek van D.J. Opperman en André P. Brink lewer ook positiewe insette. Sy debuutbundel “As hy weer kom” het as motto “As hy weer kom, kom haal hy sy kinders: die swartes, die bruines, die wittes”. Hierdeur word die aktuele aard van die gedigte van teenstelling van wit teen swart en die suggestie van ’n komende apokalips ingelei, wat veral in die afdeling “Vrees” tot sy hoogtepunt gevoer word. Hy ontgin ook die digproses, skryf ’n afdeling liefdesverse en behandel vrees en aftakeling. Interessant is die deurwerk van die see as verwysingsraamwerk binne die eerste vier afdelings, waardeur die bundel dan ook ’n hegte struktuur vorm. Die bundel word ingedeel in ses afdelings, te wete “as hy weer kom” (waar mens en dier se verhouding tot die goddelike en die eindelike ontmoeting deur die dood of wederkoms aan die bod kom); “verlangen, ghi doet mijnder herte pijn” (liefdesverse met die klem veral op die afwesigheid van ’n geliefde en die verganklikheid en tragiek daarvan, met die gedigte “Op die dood van ’n oester” en “Graf” hoogtepunte vanweë hulle oorspronklike beelding); “hart” (wat by die vorige afdeling aansluit maar die hart nader beskryf as die kern van die mens, nie net ’n pomp nie); “woord” (wat die digkuns en -proses as tema het, met “Skipbreuk” wat vernuftige toespelings op D.J. Opperman se “Wildernis” bevat); “vrees” (met verse oor vrees en aftakeling, dood en ondermyning, met veral ’n sterk politieke strekking); en “skraapsels” (wat soos die titel aandui klaarblyklik ’n saamgooi is van ’n aantal diverse verse). Die gedigte in die bundel is beeldryk en toon ’n besondere belofte, hoewel sommige verse nog mank gaan aan ’n sekere geforseerdheid van taal- en metafoorgebruik. “As hy weer kom” verower in 1974 ’n tweede prys in die literêre wedstryd van die Departement van Nasionale Opvoeding. Sy gedigte “Staat” en “Woord” word voorgeskryf vir Afrikaans Eerste Taal onderrig op skole. Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Voorspraak” en “Woordpaljas”. Hy skryf ook ’n paar kortverhale en radiodramas, wat nie gepubliseer word nie, terwyl hy ook aan ’n roman werk. Van sy resensies oor digbundels verskyn in verskeie koerante.
Erica perhispida
Erica perhispida is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is endemies aan Madagaskar.
78ste Oscar-toekenningsaand
Die 78ste Oscar-toekenningsaand is op 5 Maart 2006 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 2005. Jon Stewart was die aanbieder.
Ola Rapace
Ola Rapace (gebore 3 Desember 1971) is 'n Sweedse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Together (2000) en Valerian and the City of a Thousand Planets (2017), en in die televisiereeks Sjätte dagen (1999).
78ste Oscar-toekenningsaand
Die seremonie is gekenmerk deur die benoeming van baie onafhanklike prente met ’n klein begroting. Baie nuusorganisasies het dit die "Gay Oscars" gedoop omdat prente soos Brokeback Mountain, Capote en Transamerica prominente gay of transgender-karakters ingehad het en almal sterk kandidate vir die beste prent, akteur en aktrise was. Die onderwerp van ander benoemde prente het ook gefokus op omstrede politieke en sosiale temas, soos rasseverhoudings en rassisme (Crash) en terrorisme en sluipmoorde (Munich, Syriana).
Die Suid-Afrikaanse prent Tsotsi het die Oscar vir beste buitelandse rolprent gewen.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Kasi Lemmons
Kasi Lemmons (gebore 24 Februarie 1961) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Silence of the Lambs (1991), Candyman (1992), Hard Target (1993), en Eve's Bayou (1997).
Alf Goddard
Alf Goddard (28 November 1897 – 25 Februarie 1981) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fanny Hawthorne (1927), When Boys Leave Home (1927), Balaclava (1928), en Alf's Button (1930).
Rapa Nui-mitologie
Rapa Nui-mitologie, ook bekend as Pascuaanse of Paaseiland-mitologie, verwys na die plaaslike mites, legendes en gelowe van die Rapa Nui-volk van Paaseiland in die suidoostelike Stille Oseaan.
Oorspronklike mite
300px|duimnael|Die 15 staande moai by Ahu Tongariki.
Volgens die Rapa Nui-mitologie was Hotu Matu'a die legendariese eerste setlaar en ariki mau ("opperhoof" of "koning") van Paaseiland. Hy en sy koloniseringsgeselskap, wat met twee kano's (of ’n dubbelrompkano) op die eiland aangekom het, was Polinesiërs van die onbekende land Hiva (dalk die Marquesas-eilande). Hulle het op Anakena-strand geland. Sy geselskap het oor die eiland versprei en dit verdeel tussen clans wat daarop aanspraak gemaak het dat hulle afstammelinge van Hotu Matu'a se seuns was.
Elisha Gray
Elisha Gray (2 Augustus 1835 in Barnesville, Ohio - 21 Januarie 1901 in Newtonville, Massachusetts) was 'n Amerikaanse elektriese ingenieur en mede-stigter van die vervaardigingsmaatskappy Western Electric. Gray is veral bekend vir die ontwikkeling van 'n prototipe telefoon in 1876 in Highland Park, Illinois. Hy word deur sommige skrywers as die ware uitvinder van die veranderlike weerstand telefoon beskou, ten spyte daarvan dat Alexander Graham Bell uiteindelik die patentregte bekom het.
Rapa Nui-mitologie
Oorspronklike mite
Hulle het langer as duisend jaar geïsoleerd gewoon op hul eiland aan die suidoospunt van die Polinesiese Driehoek, tot met die koms van die Nederlandse kaptein Jacob Roggeveen, die eerste Westerling wat die eiland in 1722 ontdek het.
Kultus van voorouers
Die sigbaarste element van die kultuur was die maak en oprig van enorme standbeelde genaamd moai, wat vergoddelikte voorouers verteenwoordig het. Daar is geglo die lewendes het ’n simbiotiese verhouding met die afgestorwenes en dat laasgenoemde alles verskaf het wat die lewendes nodig het, soos gesondheid, vrugbaarheid, land en diere, geluk, ens. Die lewendes het weer die afgestorwenes deur offerandes ’n beter plek in die geesteryk gegee. Die meeste nedersettings was aan die kus geleë en die moai is daar opgerig om oor hul nakomelinge te waak, met hul rug gekeer na die geesteryk in die see.
Voëlmankultus
Die Tangata manu- of voëlmankultus is waarskynlik ’n latere kultus wat ontstaan het toe oorloë uitgebreek en natuurlike hulpbronne afgeneem het. Die oprig van die standbeelde is toe gestaak.
Die godheid Makemake was die hoofgod van die voëlmankultus. Die kultus het afgeneem nadat die eilandbewoners die Katolieke geloof aangeneem het. Tekens daarvan is egter steeds te sien in die versiering van die eiland se kerk.
Johanna van Broekhuizen
duimnael|regs|210px|Johanna (Nannie) van Broekhuizen.
Johanna (Nannie) van Broekhuizen (Pretoria, 5 Maart 1908 (waarskynlik) – datum en plek onbekend) was ’n Afrikaanse skrywer en joernalis. Sy was nooit getroud nie en het aangesluit by die Sofiste, vir wie sy ’n prediker was.
Herkoms
Johanna van Broekhuizen was ’n agterkleindogter van pres. Paul Kruger en sy tweede vrou, Gezina Susanna Wilhelmina du Plessis (5 Mei 1831 – 20 Julie 1901). Haar grootouers aan moederskant was Frederik Christoffel (Frikkie of Ryk Freek) Eloff (9 Februarie 1850 – 14 November 1924) en Elsje Francina Kruger (19 Maart 1853 – 21 Oktober 1924). Haar moeder was Elsie Eloff (8 Maart 1880 – Pretoria, Suid-Afrika, 8 September 1945), wat op 15 Januarie 1904 in die Groote Kerk in Kaapstad in die huwelik bevestig is met die toe reeds 32-jarige predikant Herman van Broekhuizen, die NG gemeente Kuilsrivier se eerste leraar, nadat die Transvaalse owerheid toe reeds twee maal geweier het dat hulle in die bruid se geboortestad, Pretoria, trou. De Zuid-Afrikaan het twee kolomme aan die huwelik afgestaan en berig amper al die lidmate van die bruidegom se gemeente was daar en het waarskynlik met perdekarre of per trein na die middestad gekom. Van die vooraanstaande gaste was hoofregter lord Henry de Villiers en Marie Koopmans-de Wet, lede van die Kaapse Wetgewende Vergadering, drie hoogleraars van Stellenbosch en agt predikante van omliggende gemeentes. Aan vaderskant was Johanna se oupa ds. Hermanus van Broekhuizen, leraar van die NG gemeente Ficksburg van 1882 tot sy dood op 23 Oktober 1894.
Een van Johanna se ooms aan moederskant was die beeldhouer Fanie Eloff. Nog 'n oom, Sarel Eloff, was 'n onverskrokke Boere-kommandant tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Johanna se ouers het mekaar Nederland ontmoet. Ds. Van Broekhuizen was een van die vroegste spelers in ’n Suid-Afrikaanse nasionale rugbyspan (1896; die naam Springbokke is eers vanaf 1906 gebruik), ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde (1898–1917) sowel as die Nederduitsch Hervormde Kerk (1917–1925), ’n Volksraadslid (1925–1933), Suid-Afrika se spesiale gesant in Nederland en België (1933–1941) en ’n Afrikaanse taalstryder wat hom onvermoeid beywer het vir ’n Afrikaanstalige universiteit in Pretoria. Hy was ook ’n adviseur van die Afrikaanse Bybelvertaling van 1933. Johanna se moeder het grootgeword in die Gereformeerde Kerk, waarvan haar ouers in die hoofstad gesiene lidmate was. Johanna se oudste suster was Elsie Francina, gebore op 29 Junie 1905, maar sowat ’n jaar later oorlede nadat sy per ongeluk bytsoda gedrink het. Herman Frederik, haar oudste broer wat ná Elsie gebore is, het lewenslank met sy gesondheid gesukkel en is oorlede toe hy 59 was. Daarna is Johanna gebore en eindelik in 1917 die jongste sib, wat ook haar ouma aan moederskant se name gekry het, Elsie Francina. Sy was getroud met ene Hendrik van Huyssteen en het in George afgetree.
Lewensloop
Johanna van Broekhuizen het in 1949 vertel sy het haar kinderjare op die dak van haar gesin se huis, Zonneschijn, in haar geboortestad, Pretoria, deurgebring. Die huis is na haar moeder genoem nadat die lidmate van ds. en mev. Van Broekhuizen se eerste gemeente, Kuilsrivier, haar dié naam gegee het. Johanna het haar moeder beskryf as "die ideale speelmaat". Toe sy vier jaar oud was, het Johanna saam met haar ouers na Holland gereis en daarna het sy geleentheid gekry om nog dikwels buitelandse reise te onderneem, maar sy het verkies om te "swerf", met ’n rugsak deur Europese berge of met ’n woonwa deur Suid-Afrika.
Ná hul terugkeer van Johanna se eerste reis in die buiteland het haar vader saam met genl. C.F. Beyers aan die 1914-rebellie deelgeneem en daarvoor 18 maande tronkstraf gekry. ’n Jaar later, omstreeks 1915, was sy oud genoeg om skool saam met Eloff-neefs en –niggies na die Oost-Eind School te gaan. Ná haar skooljare het sy ’n paar jaar lank as joernalis in die personeel van Ons Vaderland in Pretoria gewerk onder redaksie van dr. Gustav Preller. Een van haar kollegas was die digter Eugène Marais, wat Johanna se kindergediggies ontdek het.
Toe haar vader sy parlementêre loopbaan vir dié van gesant verruil, het sy en ouers sewe jaar lank in Nederland gaan woon. Die Tweede Wêreldoorlog het Holland in 1940 getref, maar die Van Broekhuizens kon op die vyfde dag ná die inval met ’n torpedojaer na Engeland ontvlug, waar hulle tot einde 1941 moes vertoef en van daar na Suid-Afrika kon terugkeer. Vier jaar later is haar moeder oorlede en in 1953 ook haar vader.
Uit haar pen het verskyn Verjaarsdag op die plaas (1955), Die paddakoor en ander gediggies (1947), Ewig gister (1936), Nasate ('n toneelstuk in twee dele, 1936) en Torinkies (1934).
Erica perlata
Erica perlata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Open Vld
Open Vld (Nederlands: Open Vlaamse Liberalen en Democraten) is 'n Vlaamse (België) liberale politieke party. Die huidige voorsitter is Gwendolyn Rutten (2013).
Geelkopieva
Die geelkopieva (Bulbine latifolia) is 'n plant wat voorkom in al die provinsies van Suid-Afrika behalwe die Vrystaat, asook Zimbabwe, Mosambiek en Malawi. Die plant word gebruik as 'n grondbedekker in tuine.
Daar is twee subspesies: ''Bulbine latifolia var. curvata van Jaarsv. en Bulbine latifolia var. latifolia''
Bronne
]
William Beckley (akteur)
William Beckley (15 Januarie 1930 – 11 Maart 2015) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The President's Analyst (1967) en in die televisiereekse Voyage to the Bottom of the Sea (1964), Planet of the Apes (1974), en Dynasty (1981).
Filoktetes
In die Griekse mitologie is Filoktetes (Grieks: Φιλοκτήτης ) die seun van die koning Poias van Meliboia in Thessalië, en van Demonassa (of Metone). As deel van die Argonoute het hy Jason (as een van die Argonoute) in die soektog na die Goue Vlies begelei. Hy het ook aan die kant van die Grieke aan die Trojaanse oorlog deelgeneem.
Mite
Volgens die legende het Filoktetes en sy wapens 'n belangrike rol in die verowering van Troje gespeel. Hoewel hy net 'n paar keer vlugtig deur Homeros genoem word, word sy legende in latere werke (Kukliker, Tragiker) verder ontwikkel.
In sy jeug was hy met die Griekse held Herakles bevriend en ook sy wapendraer. Toe niemand die brandstapel vir die verbranding van Herakles op die berg Oita wou aansteek nie, het Filoktetes die taak aanvaar. Hiervoor het Herakles hom sy boog en die gifpyle wat in die gal van die Hidra gedoop is nagelaat.
Toe die Trojaanse prins Paris Helena van Sparta ontvoer, het Filoktetes as een van die leiers van die Griekse magte met sewe skepe teen Troje opgeruk. Op pad daarheen is hy op die eiland Chruse tydens 'n ruspouse deur 'n slang gepik. Omdat die Grieke nie sy pynkrete en die stank van sy wond kon verduur nie, het Odusseus die taak aanvaar om 'n plan te maak om hom op die eiland Lemnos agter te laat. Dit het veroorsaak dat Filoktetes 'n blywende wrok teen hom gehad het.
In die tiende jaar van die oorlog besluit die Grieke om hom te gaan haal, want die siener van Troje en seun van Priamus, Helenos, het voorspel dat die oorlog slegs met die hulp van die pyle van Herakles gewen kan word. Op dieselfde tyd verskyn die dooie Herakles aan die siek Filoktetes en voorspel dat hy by Troje genees sal word. Odusseus en Achilles se seun Neoptolemus (volgens 'n ander weergawe Odusseus en Diomedes) wat deur die Grieke na Lemnos gestuur is, vind die ernstige siek Filoktetes op die eiland. Nadat hy op die eiland gelos is, het hy homself belowe om nooit weer vir die Grieke te veg nie. Odusseus het dus Neoptolemus vooruit gestuur om Filoktetes te oorreed om vir hom die boog te gee. Volgens een weergawe het hy Filoktetes hom met Odusseus se hulp oorreed om saam te gaan na Troje. Toe hy daar aankom, is hy deur Machaon (of Podaleirios of Asklepios) genees. As versoening beloon die Grieke Filoktetes ryklik: met sewe Trojaanse maagde, twaalf offerdriepote en twintig perde. Filoktetes skiet toe Paris met die pyle van Herakles.
Hy is as die beste boogskutter van die Grieke beskou; in die Odussee laat Homeros Odusseus van homself sê dat hy ná Filoktetes waarskynlik die beste boogskutter is.
Filoktetes het ná die val van Troje na sy geboorteland teruggekeer en ná 'n rebellie teen hom na Italië uitgewyk, waar hy verskeie stede (onder andere Petilia in Kalabrië) gestig het en die pyle van Hercules aan Apollo gewy het. Daarna is hy in 'n oorlog oorlede.
Antiek
Die Filoktetes-oorlewering is reeds in die antieke wêreld deur onder andere Pindar, Vergilius, Ovidius, Lucius Annaeus Seneca, Quintilian en Quintus van Smirna verwerk. Die drie groot klassieke dramaturge het ook die onderwerp verwerk. Die tekste van die dramas van Aischulos en Euripides is verlore, maar die verwerking van Philoktetes deur Sophokles wat in 409 v.C. vir die eerste keer opgevoer is, het wel behoue gebly. Daarbenewens bestaan daar nog 'n vergelyking van die drie werke deur Dion Chrysostomos.
Lelkraanvoël
Die lelkraanvoël (Bugeranus carunculatus) is 'n grondlopende voël in die familie Gruidae, en die enigste lid van die genus Bugeranus (Gloger, 1842).
Dit is die grootste en skaarsste van die kraanvoëlspesies in Afrika en is kwesbaar-bedreigd.
Identifikasie
Dit is 'n baie groot kraanvoël met 'n algemene lengte van 120 cm en kenmerkende lelle wat weerskante van die ken afhang, maar by jonges ontbreek.
Habitat
Pare en groepies kom yl versprei in vleie, moerasse, aan die oewers van groot mere en in hoogliggende grasveld voor. Die grootste aantal boer in die vleilande van Botswana. Hulle loop dikwels in vlak water op soek na kos. Die voëls is uiters waaksaam en laat 'n mens nie toe om naby hulle te kom nie.
Verspreiding
Hoewel hulle redelik algemeen in sekere dele van Suider-Afrika voorkom, het hierdie kraanvoël se getalle in Suid-Afrika self baie afgeneem; die spesíe word in die Republiek as 'n bedreigde spesie beskou.
Geluid
Die voëls is meestal stil, maar uiter soms 'n harde, uitgerekte, klokhelder "horuk".
Witkopstormvoël
Die Witkopstormvoël (Pterodroma lessonii) is 'n stormvoël en seldsame besoeker aan die kus van Suid-Afrika. Die voël is 40 – 45 cm groot en weeg 500 - 800 g met 'n vlerkspan van 100 - 115 sentimeter. Die voël is groot en bonkig met 'n witterige kop en stert. In Engels staan die voël bekend as White-headed petrel.
Susan Blackmore
Susan Jane Blackmore (gebore 1951) is 'n Britse skrywer, dosent, skeptikus, uitsaaier en 'n besoekende professor aan die Universiteit van Plymouth. Haar navorsingsvelde sluit in memetiek, parasielkunde, bewussyn, en sy is veral bekend vir haar boek The Meme Machine. Sy het al meer as 40 boeke en 60 wetenskaplike artikels geskryf, en sy dra by tot die koerant The Guardian.
Loopbaan
In 1973 het Susan Blackmore aan die St Hilda's College, Oxford gestudeer, en 'n BA(Hons)-graad in sielkunde en fisiologie behaal. Sy het in 1974 'n MSc in omgewingsielkunde aan die Universiteit van Surrey behaal. Op 16 September 2010 het Blackmore in The Guardian geskryf dat sy nie meer na godsdiens verwys bloot as 'n "virus van die gees" nie, "tensy ons die konsep van 'n 'virus' verdraai om na iets nuttig en aanpasbaar by die gasheer sowel as iets skadelik te verwys, is dit eenvoudig nie van toepassing nie." Blackmore het haar posisie verander toe sy gunstige gevolge van godsdiens gesien het, soos data wat hoër geboortesyfers met die frekwensie van godsdienstige aanbidding korreleer, en dat "godsdienstige mense meer vrygewig kan wees, en meer kan saamwerk in speletjies soos die 'Gevangene se dilemma', en dat die uitwerking van godsdienstige konsepte en die geloof in 'n 'bonatuurlike aanskouer' die gevolge verhoog."
In 1980 het sy 'n PhD in parasielkunde aan dieselfde universiteit verwerf en 'n doktorale proefskrif met die titel "Ekstrasensoriese persepsie as 'n kognitiewe proses" geskryf. In die 1980's het Blackmore psigokinese-eksperimente uitgevoer om te kyk of haar babadogter, Emily, 'n ewekansige getalopwekker kon beïnvloed. Die eksperimente is na verwys in die boek wat die TV-reeks "Arthur C. Clarke's World of Strange Powers" vergesel het. Blackmore het doseer aan die University of the West of England in Bristol tot 2001. Nadat sy tyd aan navorsing oor parasielkunde en die paranormale bestee het, het haar houding teenoor die veld van geloof na skeptisisme beweeg. In 1987 skryf Blackmore dat sy 'n buiteliggaamlike ervaring gehad het kort nadat sy vir die Oxford University Society for Psychical Research (OUSPR) begin werk het.
Sy is 'n genoot van die Committee for Skeptical Inquiry (CSI, voorheen CSICOP) en is in 1991 bekroon met die CSICOP Distinguished Skeptic Award.
Blackmore het navorsing gedoen oor meme (waaroor sy geskryf het in haar gewilde boek The Meme Machine) en evolusieteorie. Haar boek Consciousness: An Introduction (2004), is 'n handboek wat breedweg die veld van bewussynstudies dek. Sy was van 1997 tot 2001 in die redaksie van The Journal of Memetics ('n elektroniese tydskrif) en was sedert 1998 raadgewende redakteur van die Skeptical Inquirer.
Sy het opgetree as een van die sielkundiges wat op die Britse weergawe van die televisiewerklikheidsreeks Big Brother verskyn het en het gepraat oor die sielkundige toestand van die deelnemers. Sy is 'n beskermheer van die humanistiese groep Humanists UK en 'n ere-medewerker van die National Secular Society.
In 2007 het Blackmore 'n debat gevoer met die Christelike apologeet Alister McGrath oor die bestaan ​​van God. In 2018 het sy Jordan Peterson, die Kanadese kliniese sielkundige, gedebateer oor of God nodig is om sin te maak uit die lewe.
In 2017 het Blackmore op die 17de Europese Skeptiekongres (ESC) in Wrocław, Pole verskyn. Hierdie kongres is gereël deur die Klub Sceptyków Polskich (Poolse Skeptieklub) en die Český klub skeptiků Sisyfos (Tsjeggiese Skeptieklub). Op die kongres het sy by Scott Lilienfeld (professor in sielkunde aan die Emory Universiteit), Zbyněk Vybíral en Tomasz Witkowski (Poolse sielkundige) aangesluit as deel van 'n paneel oor skeptiese sielkunde, onder voorsitterskap van Michael Heap.
Memetiek en godsdienstige kultuur
Blackmore het baie bydraes aan die gebied van memetiek gelewer. Die term meme is deur Richard Dawkins in sy boek The Selfish Gene van 1976 geskep. Dawkins het in die voorwoord van Blackmore se boek The Meme Machine (1999), gesê: "Enige teorie verdien dit om die beste kans te kry, en dit is wat Susan Blackmore die teorie van die meem gegee het." Ander behandelings van meme, wat na Blackmore verwys, kan gevind word in Robert Aunger se The Electric Meme, en Jonathan Whitty se A Memetic Paradigm of Project Management.
Blackmore se behandeling van memetiek dring daarop aan dat meme ware evolusionêre replikators is; 'n replikator wat net soos genetika onderworpe is aan die Darwiniaanse algoritme en wat evolusionêre verandering ondergaan. In 'n artikel in The Observer oor slaapverlamming het Barbara Rowland geskryf dat Blackmore, "'n groot studie tussen 1996 en 1999 uitgevoer het van 'paranormale' ervarings, waarvan die meeste duidelik onder die definisie van slaapverlamming val." Haar voorspelling oor die sentrale rol wat nabootsing speel as die kulturele replikator en die neurale strukture wat uniek moet wees vir die mens om dit te vergemaklik, is onlangs verdere ondersteuning verleen deur navorsing oor spieëlneurone en die verskil in omvang van hierdie strukture tussen mense en die vermeende naaste tak van ons simiaanse voorouers.
Op die TED-konferensie in Februarie 2008 het Blackmore 'n spesiale kategorie meme bekendgestel, teme. Teme is meme wat in tegnologiese voorwerpe leef in plaas van die menslike gees.
Blackmore het krities geskryf oor sowel die gebreke as die verlossende eienskappe van godsdiens:
Persoonlike lewe
Blackmore is 'n voorstander van sekulêre spiritualiteit, 'n ateïs, 'n humanis en 'n beoefenaar van Zen, hoewel sy haarself identifiseer as "nie 'n Boeddhis nie" omdat sy nie bereid is om enige dogma net te aanvaar nie. Met betrekking tot haar persoonlike sienings oor bewussyn, beskou sy haarself as 'n voorstander van die filosofiese leerstelling van illusie; sy glo dat fenomenale bewussyn 'n 'illusie' en 'groot dwaling' is.
Op 15 September 2010 het Blackmore, saam met 54 ander openbare persone, 'n ope brief wat in The Guardian gepubliseer is onderteken, waarin hulle hul teenkanting teen Pous Benedictus XVI se staatsbesoek aan die Verenigde Koninkryk verklaar.
Sy is getroud met die skrywer Adam Hart-Davis. Blackmore het in 1995 'n chroniese moegheidsindroomaanval verduur.
Timothy Eaton
Eaton was die vierde seun van John Eaton, 'n pagboer in Ulster (tans Noord-Ierland) en sy vrou Margaret Craig. Nadat hy 'n opleiding as verkoper in 'n Ierse winkel ontvang het, het Eaton sy twee ouer broers gevolg en hom in 1854 in Kanada gevestig waar hy 'n tyd lank in 'n winkel in Bo-Kanada gewerk het. Twee jaar later het hy saam met sy broer James 'n klein winkel in Kirkton, 'n nedersetting in die Huron Tract-streek van Suidwes-Ontario, geopen. Die onderneming is in 1860 na St Mary's naby Stratford verskuif. Eaton was bewus van die omwenteling wat in die destydse kleinhandelbedryf aan die gang was en vol van idees hoe hy self voordeel kon trek uit dié veranderinge. In 1869 het hy sy eie winkel op die sidwestelike hoek van Yonge- en Queenstraat, Toronto geopen waar hy 'n reeks nuwe verkoopmetodes met sukses ingevoer het, waaronder verkope teen vaste pryse en kontant in teenstelling met ouer handelspraktyke waarin kredietkope, ruilhandel en prysonderhandelinge 'n sentrale rol gespeel het.
Sy tweede doelwit was om die diensvoorwaardes en werksomstandighede van sy personeel te verbeter. In die laat 1880's was vaste sluitingstye om ses uur saans tussen Maandag en Vrydag en teen middag op Saterdae reeds 'n vaste instelling in Eaton se onderneming. Hy het daarnaas vir 'n aangename werksomgewing met soveel as moontlik natuurlike lig en vars lug gesorg.
In 1884 het Timothy Eaton begin om sy handelsware ook per katalogus te bemark sodat bewoners van afgeleë boerderygemeenskappe vir die eerste keer toegang tot 'n wye verskeidenheid verbruikersgoedere gekry het. Binne enkele jare was Eaton se katalogusse in die meeste Kanadese huishoudings te vinde. Toe Eaton in 1907 in die ouderdom van 72 in Toronto oorlede is, het sy handelsonderneming meer as 9 000 werknemers in sy winkels in Toronto en Oshawa in diens gehad. Dwarsoor die wêreld is kantore gevestig om goedere in te koop.
In die laat 20ste eeu het Eaton's se bestuur moeilikhede ondervind om betyds by nuwe ontwikkelinge in die kleinhandelsbedryf aan te pas en in 'n veranderde ekonomiese klimaat op koers te bly, terwyl ook wanbestuur 'n rol by die onderneming se agteruitgang gespeel het. In 1999 het Kanada se suksesvolste kleinhandelreus bankrot gespeel.
Tadoussac
Tadoussac is 'n dorp in Quebec, sowat 130 myle (210 km) suidwes van Quebecstad, met 'n bevolking van 804 in 2014. Die nedersetting was Frankryk se eerste handelspos op die vasteland van Nieu-Frankryk (tans Quebec) en is in 1600 deur Pierre de Chauvin, Sieur de Tonnetuit, gestig. Aanvanklik is 'n klein "habitation" opgerig, maar van die eerste setlaars in die nedersetting - sestien mans - het net vyf die strawwe winter van Quebec oorleef. Tadoussac was dertig jaar lank die enigste seehawe teen die Sint-Laurensrivier.
Die hedendaagse dorp lê digby die ou nedersetting, teen die monding van die Saguenayrivier in die Sint-Laurensrivier, en is 'n gewilde toeristebestemming. Naas die natuurskoon, die Saguenayfjord en sy omgewing met 'n aantal natuurparke kan 'n mens hier ook walvisse sien.
Jamie Blackley
Jamie Blackley (gebore 8 Julie 1991) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente And While We Were Here (2012), U Want Me 2 Kill Him? (2013), If I Stay (2014), en Irrational Man (2015).
Raoul Trujillo
Raoul Trujillo (gebore 8 Mei 1955) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The New World (2005), Apocalypto (2006), Riddick (2013), en Sicario (2015).
Charley Paddock
Charley Paddock (11 Augustus 1900 – 21 Julie 1943) was 'n Amerikaanse akteur en naelloopatleet. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nine and Three-Fifths Seconds (1925), The Campus Flirt (1926), The College Hero (1927), en The Olympic Hero (1928). As Amerikaanse amateuratleet, het hy hom toegelê op die naelloop, met sy kenmerkende styl om elke keer óór die wenstreep te spring. Hy het aan drie Olimpiese Speles deelgeneem en in totaal twee goue en twee silwermedaljes verower.
Nancy Lenehan
Nancy Lenehan (gebore 26 April 1953) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Great Outdoors (1988), Human Nature (2001), Catch Me If You Can (2002), en Sex Tape (2014).
Jimmy Godden
Jimmy Godden (11 Augustus 1879 – 5 Maart 1955) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Wife's Family (1931), My Song Goes Round the World (1934), Someone at the Door (1936), en Feather Your Nest (1937).
Gunzo
Gunzo (* 6. Eeu) was 'n Allemannese hertog in die vroeë 7de eeu, en het sy setel villa Iburinga, vandag se Überlingen op die meer van Konstanz.
Die lewe en Werk
Sy presiese lewens- en heerskappydatums is nie oorgelewer nie. Gunzo was die vader van Fridiburga, wat aan die Frankiese koning, Sigibert III, verloof is.
Rani Lakshmibai
Lakshmibai (Marathi: लक्ष्मीबाई, Lakṣmībāī; 19 November 1828 - 18 Junie 1858) gebore as Manikarnika, was die Rani (koningin) van die Maratha-regeerde Staat van Jhansi, wat in die noord-sentrale deel van Indië geleë is. Sy was die Rani van Jhansi, 'n leier van die Indiese opstand van 1857 en 'n ​​simbool van weerstand teen die heerskappy van die Britse Oos-Indiese Kompanjie op die Indiese subkontinent.
Gunzo
Die lewe en Werk
Die Hertog Gunzo, het die geestelikes en die biskoppe van die omgewing in 635 na 'n Sinode te Konstanz uitgenooi, waar die diaken Johannes tot Biskop van Konstanz verkies is, as opvolger van die oorledene Biskop Gaudentius.
Cornelius Krieghoff
Cornelius David Krieghoff (19 Junie 1815 – 5 Maart 1872) is een van die gewildste 19de eeuse Nederlandse-Kanadese skilders. Hy is mees bekend vir sy skilderye van Kanadese landskappe en buitelewe, veral sy wintertonele in die provinsie Quebec, en het sy gunstelingmotiewe in verskillende variante uitgebeeld.
Rani Lakshmibai
Na die Rajah (Koning) van Jhansi, Gangadhar Rao se dood, wou die Britte die staat van Jhansi van die Huis van Maratha annekseer, om die rede het die Rani van Jhansi 'n weerstandbeweging teen die Britse Oos-Indiese Kompanjie begin.
Gunzo
Die lewe en Werk
Of Gunzo identies is met Hertog Gundoin, die stigter van die klooster van Moutier-Grandval, of sy voorganger, die Alamanniese Hertog Uncilin, wat in dieselfde tyd geleef het is onseker. Dit is moontlik dat Gunzo slegs die oostelike helfte van Alamanniee beheers het.
Cornelius Krieghoff
In 1844 het hy saam met sy vrou 'n reis na die Franse hoofstad Parys onderneem waar hy onder die leiding van Michel Martin Drolling (1789-1851) meesterwerke van die Louvre-museum gekopieer het. In 1846 het die Krieghoffs na Montréal teruggekeer, en in 1853 het Krieghoff saam met sy gesin na Québecstad verhuis.
In die tydperk tussen 1863 en 1870 het Krieghoff in Europa gebly. In 1871 het hy hom in Chicago gevestig waar hy een jaar later in die ouderdom van 56 jaar oorlede is. Hy lê begrawe in Chicago se Graceland-begraafplaas.
Asiel
Asiel, asielreg of politieke asiel, van die Grieks ἄσυλον, is die antieke juridiese idee dat 'n persoon wat vir politieke opinies of religieuse oortuigings in sy of haar eie land vervolg word, deur 'n ander soewereine gesag, 'n andermanse land, of kerklikse toevlugsoord (soos in die middeleeuse tye) beskerm kan word. Hierdie reg is gewortel in 'n eeue-oue Westerse tradisie, wat reeds deur die Grieke erken is, alhoewel die Egiptenare en die Hebreërs 'n soortgelyke konsep gehad het.
Sianobakterie
Sianobakterieë (filum Cyanophyta), ook blou- of blougroenwiere genoem, staan dikwels – ontereg – as blougroenalge bekend – of meer tereg – as blougroenbakterieë. Hulle is primitiewe klein organismes wat sedert hul ontstaan in die Prekambrium glad nie verander het nie. Hulle is prokariotiese organismes wat fotosintese vermag.
Hulle is akwaties (in water lewend) en dikwels eensellig, hoewel hulle ook matte kan vorm, wat dan deur hulle blougroen kleur verraai word. Hulle is een van die oudste lewensvorme op aarde en het dalk reeds tussen 2 en 3,5 miljard jaar gelede bestaan. Sianobakterië was dalk verantwoordelik vir die Groot Suurstofkatastrofe. Fossielmatte wat stromatoliete genoem word het veral die Mesoproterosoïkum oorheers en kan vandag nóg op talle plekke aangetref word.
Bou
Die struktuur van die mikroskopiese wierselle is baie eenvoudig. Daar is geen ware kern nie en die kernmateriaal en selkleurstof is oral in die protoplasma van die sel versprei.
Die kleur, wat gewoonlik blou of groen is, word deur die verhouding van die rooi (fikoëritrine), groen (chlorofil) en blou (fikosianine) pigment in die sel bepaal. Hoewel daar nie spesifieke organelle (organismes wat 'n spesifieke funksie vervul) in die sel is nie, is daar wel sekere selinsluitsels. Benewens oliedruppeltjies kom daar skynvakuole in die blouwierselle voor.
Hierdie vakuole speel 'n rol in die dryfvermoë van sommige blouwierselle. Blouwiere kom ook in die vorm van rustende spore (akinete) voor. Akinete is selle wat vergroot is met 'n dik selwand en tot sewentig jaar lank die vermoë om te ontkiem kan behou.
In die bepaalde omstandighede vorm sommige meersellige blouwiere heterosiste (groot selle met 'n dik wand wat uit eiwitte opgebou is). Hierdie selvorme speel waarskynlik in die sel se voortplanting 'n rol. 'n Normale, aktiewe blouwiersel word omring deur 'n dun membraan wat uit pektien, sellulose, eiwitte en vette saamgestel is. As gevolg van die pektien in die selwand word die blouwier as 'n primitiewe organisme geklassifiseer.
Meersellige blouwiere se selwande is dikwels bedek met slym, wat daartoe aanleiding gee dat 'n hele kolonie blouwiere dan deur 'n slymkapsel omhul word. Die spesifieke vorm van die kolonies word bepaal deur die eienskappe van die soort blouwier en deur die omgewing waarin hulle voorkom. As die omstandighede ongunstig is, kan blouwiere net soos bakterieë spore met dik wande vorm. In hierdie vorm kan die blouwier dan ongunstige toestande oorleef. Sodra die toestande weer gunstig word, los die dik spoorwand op en word die blouwiersel weer vrygestel om ongehinderd verder voort te plant.
Rol in die natuur
Blouwiere speel 'n belangrike rol in die natuur. Net soos die plante die voedsel van die meeste diere op land is, is blouwiere saam met ander wiersoorte die weivelde van die see. As daar geen wiere was nie, sou daar geen seediere kon gewees het nie. Omdat blouwiere fotosinteer, het hulle in water 'n nog belangriker rol om te vervul. Gedurende fotosintese stel blouwiere suurstof vry wat vir asemhaling van visse en ander seediere noodsaaklik is. Sonder hierdie wiere sou daar te min suurstof vir enige seelewe in die water gewees het. Blouwiere het ook die vermoë om stikstof uit die atmosfeer te absorbeer - iets wat ander plante en diere nie kan doen nie. Met hierdie organismes se vermoë om stikstof op te neem en suurstof vry te stel, sal blouwiere waarskynklik in die toekoms as voedsel vir ruimtemanne op lang ruimtereise gebruik kan word.''