cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roberto Merhi
Roberto Merhi Muntan (gebore 22 Maart 1991) is 'n Spaanse renjaer van Libanees-Brasiliaanse oorsprong, wat in 2015 vir die Manor Marussia F1-span in Formule Een, sowel as in die Formule Renault 3.5-reeks vir Pons Racing gejaag het.
Stereotipes en interkulturele konflik in “By fakkellig” (Karel Schoeman)
Dit is moontlik om – deur middel van 'n objektiewe wetenskaplike studie van stereotipes in die letterkunde, genaamd Imagologie – deur middel van literêre tekste gekonfronteer te word met eie stereotipes en te groei tot 'n bewustheid van die relatiwiteit daarvan.
Degenaar maak die opmerking dat die letterkundige self-referensialiteit moet beoefen, metodologiese verantwoording moet doen en bewus moet wees van die konteks waarin, en die waardes waarmee sy haar vak beoefen. Die keuse van die Imagologie as teoretiese raamwerk hou verband daarmee dat enige opvoeder wat betrokke is in die onderrig van letterkunde in 'n multikulturele Suid-Afrika, kennis behoort te neem van die konteks waar leerders individuele verskille met hulle saamdra. As gevolg van die persoonlike, sosiale en kulturele verskille, kom interkulturele konflik in taalklaskamers voor en dit kan ontlont word deur die betrokkenheid en afstand wat 'n studie van stereotipes kan bied. Die Imagologie as studie van beelde (“images”) bied 'n bruikbare raamwerk vir die ondersoek van nasionale en kulturele waardes, juis omdat dit stereotipes in die literatuur bestudeer, en spesifiek konsentreer op die literêre verwoording van nasionale en kulturele identiteit.
In hierdie artikel word gefokus op die gevoelens wat die Self en die Ander in By fakkellig (Karel Schoeman) teenoor mekaar het, hoe dit kognitief verwerk word en ideologies geïnterpreteer word. Daarmee saam word ook aandag gegee aan die interpersoonlike implikasies van hierdie waarnemings en die ruimte van die Ander, sowel as die stereotipes wat ter sprake is tydens die reis van die Self na die Ander en die mate waarin interkulturele kontak met die Ander bydra tot die vorming en vestiging van die identiteit van die Self.
In By fakkellig (1965) deur Karel Schoeman is dit moontlik om aan die hand van 'n imagologiese analise te konsentreer op die relatiwiteit van kulture aan die hand van ooreenkomste en verskille en kan gekyk word hoe die sienings van die Self en die Ander die gevolg is van historiese gebeure. Deur te let op die volgende aanhalings kan beklemtoon word dat By fakkellig 'n roman is waarin dit gaan om die hoofkarakter wat sy bestemming bereik en in die proses kom by insig van die Self en die Ander met wie hy in kontak is:
Imagologie
Leerssen bespreek in terme van ruimte- en tydbeelding twee suster-genres wat deur die Imagologie bestudeer word. Eerstens is die "romance" 'n soort verhaal waar daar genoeg avontuur en spanning is om die belangstelling van die leser te behou. Dit handel gewoonlik oor herkenbare karakters waarmee die leser kan identifiseer, meestal omdat hulle stereotipies uitgebeeld word. Teenoor die "romance" staan die "novel", wat realistieser is, met meer aandag vir die sosiale of psigologiese omstandighede waarin die karakters verkeer. Laastenoemde genre is meer ernstig, besadig, respektabel, soms met "een kritische … noot, maar soms ook wat saai". Verder is 'n tipiese novelle een waar die hoofkarakter 'n persoon is van potensiële voortreflikheid wat in Ierland aankom, en hier vind die leser 'n tipiese beskrywing van die hoofkarakter David in By fakkellig (Karel Schoeman): "he … possesses every qualification for a rich and interesting life, yet nothing noteworthy has ever happened to him, and he is full of spleen until … he is dragged into a whirl of undreamt-of adventures, his former habits, prejudices and ways of thinking suddenly give way to an all-absorbing passion, which irresistibly hurries him towards bliss or destruction, as the case may be."Indien By fakkellig binne 'n literêre genre geplaas word,is daar verskeie redes waarom hierdie roman as 'n kombinasie van "romance" en "novel" gesien kan word (vergelyk Leerssen se beskrywing van Anglo-Ierse letterkunde. Leerssen noem en bespreek verskeie voorbeelde van eksotisistiese "romances", en By fakkellig kan in hierdie genre geplaas beskou word.
Dit is ook moontlik om Schoeman se verhaal te sien as voorbeeld van "novel", as gekyk word na Leerssen se bespreking van Scott, Morgan en Maturin se Anglo-Ierse verhale wat afspeel teen 'n romantiese agtergrond binne die meer aardse en historiese konteks van die novelle. Genoemde outeurs maak gebruik van "the technique of deliberate oscillations between, and juxtaposition of, the two Irelands". Ook Jooste verwys na die hoofkarakter se begeerte om hom van die plaaslike werklikheid los te maak, met 'n ietwat romantiese drang om 'n elders op te soek.
Met die oog op die imagologiese bestudering van By fakkellig wat handel oor 'n ontmoeting tussen 'n jong Engelsman en die Iere in Ierland rondom 1798, kan daar gekyk word na die wyse waarop die Self (die Engelse) en die Ander (die Iere) oor die algemeen in Anglo-Ierse literêre tekste uitgebeeld is. Stereotipes van Iere deur die Engelse in die Anglo-Ierse literatuur is volgens Leerssen dat hulle barbare is, "halve wilden die dringend onder Engels bestuur gesteld dienden te worden omdat ze niet beschaafd genoeg waren om aan hun eigen beestachtigheid te worden overgelaten".
Agtergrond
Om By fakkellig te plaas binne Schoeman se oeuvre, maak sowel Steenberg as Deudney 'n studie van die roman se sosio-politieke betrokkenheid. Alhoewel die roman vir etlike jare voorgeskryf was vir matriek Eerste Taalleerders, is dit nie eintlik in terme van stereotipes bestudeer nie. Meestal is gefokus op die hoofkarakter se buitestaanderskarakter en ander strukturele elemente.
'n Aspek wat uitstaan in terme van literêre beelding is die presentasie van die hoofkarakter (David) se identiteit as deel van die Engelse, wat groei namate hy betrokke raak by die Iere se alteriteit. David ontdek sy Self hoe meer hy deel word van die Ander en deelneem aan hulle bestaan. Ook betekenisvol is die mate waarin David se stereotipes van die Ander minder word soos wat hy hulle as mense begin sien en ervaar en nie meer as net deel van 'n anonieme onbekende horde nie. Dit lyk dus ook gepas om die roman binne imagologiese kader te plaas, behalwe dat dit as deel van "engagement" literatuur gesien kan word (vgl. Brink, 1973 ).
Schoeman is bekend daarvoor dat hy sekere temas verweef in sy letterkundige werke. Hierdie temas kan ook onderskei word in By fakkellig,  naamlik die hoofkarakter se vreemdeling- en reisigerskap, onvermoë om hom met sy werklikheid te versoen, pessimistiese ondergangsvisie, (vgl. Steenberg se bespreking van eksistensialisme in hierdie roman ), waarneming van Afrika vanuit 'n hoofsaaklik Europese afstand (in hierdie geval deur skuinsverwysing), onoplosbare tweespalt tussen liefde vir die eie en verwerping daarvan. Motiewe wat duidelik onderskei kan word, is die belewing van lig en donker (dikwels om silhoeët en helderheid van insig of visie uit te beeld), asook die gang van die seisoene as deel van die hoofkarakter se groei en insig.
Skellington
Skellington was sanger-liriekeskrywer Britt Daniel se eerste musiekgroep. Die groep is in 1990 in Austin, Texas (VSA) tot stand gekom en het drie kasette vrygestel voordat hulle in 1992 ontbind het. Daniel het later voortgegaan om Spoon te stig.
Stereotipes en interkulturele konflik in “By fakkellig” (Karel Schoeman)
Intertekstualiteit
Twee van By fakkellig se implisiete intertekste – Schoeman se twee Ierse dagboeke – bevestig dat dié roman geskik is vir imagologiese ontleding, omdat die karakters binne 'n geskiedkundige gegewe geplaas word. Steenberg gebruik Berig uit die vreemde (1966) om die historisiteit van enkele figure in die roman uit te lig.
Skellington
Skellington het This Town's Gone Dry in 1991 opgeneem en self vrygestel, met Skellington EP wat in 1992 daarop gevolg het. Hul laaste uitgawe, Skellington Rex, het snitte bevat wat later op Spoon se debuutalbum Telephono heropgeneem is.
Stereotipes en interkulturele konflik in “By fakkellig” (Karel Schoeman)
Intertekstualiteit
Dit is veral in Van 'n verre eiland (1968), wat gepubliseer is ná die verskyning van By fakkellig, waar die leser intertekstuele verwysings vind om te bevestig dat die skrywer se verblyf in Ierland hom bewus gemaak het van die land se geskiedenis en die ooreenkomste met Suid-Afrika. Die vervalle Donore-landgoed word beskryf en die vergelyking met Suid-Afrika word eksplisiet getref as Schoeman die betekenis van die naam verskaf:"dieselfde onreg … daardie huis (by implikasie: Suid-Afrika ) sou ons ook Dún Odhar kan noem … Dún Uabhair … en dit sal ook 'n puin word … die trotse fort of vesting (Dún Uabhair); die gevalle engele word clann uabhair genoem, die kinders van die hoogmoed. Of miskien was dit oorspronklik Dún Odhar, die goue vesting (p.85)."Ander eksplisiete intertekste wat deur die karakters in die roman self gelees en bespreek word, is die geskrifte wat ontstaan het rondom die Franse Rewolusie, geskryf deur Rousseau (Discours, Contrat Social ), Voltaire, Montesqieu en Diderot. Ook die Bybel word dikwels aangehaal en bespreek.
Beelding van ruimte en tyd
Volgens die imagologiese raamwerk ondergaan die Self dikwels 'n reis na die Ander, wat 'n mengsel van estetiese verwagtings en konkrete ervarings is. Dikwels vind 'n reis plaas waardeur die karakter beweeg tot persoonlike volwassenheid en geluk – iets wat plaasvind as gevolg van die ontmoeting van die Self met die Ander.
Syndram verwys na die estetiese funksie van nasionale beelde, waar sommige effekte verkry word deur 'n ruimtelike of kulturele "couleur locale". Daar is dus 'n literêre topografie met sy eie aura van gemoedstoestande en assosiasies binne 'n emosionele bekoring wat sterker is in die letterkunde as in die historiese werklikheid. Hierdie soort atmosferiese beelding hang saam met wat Leerssen Keltiese eksotisisme noem, waar die leser (saam met die hoofkarakter) geneem word vanuit 'n werklikheid van verveling na 'n droomwêreld,"a fascination with what is different, a desire to get in touch with otherness; and that desire is ultimately impossible … It is curious to see how similar telescoping mechanisms of deferral, the 'not yet quite there', are at work in exoticist discourse. The Really Other Place is always elsewhere."In By fakkellig is daar 'n tipiese representasie van romantiese eksotisisme waar gewerk word op 'n chronologiese sowel as 'n geografiese as en daar 'n uitbeelding is van veraf en pittoreske plekke en tye "into or towards the unknown Celtic world".
By fakkellig kan gesien word as 'n stemmingsroman, want  'n ander manier waarop David se karakter gerepresenteer word, is in die ruimteparadigma. Rimmon-Kenan sê: "Landscape can be analogous not only to a character-trait but also to a passing mood".
Waarop nou konsentreer word, is die wyse waarop die ruimte telkens David se gemoedstoestand simbolies in die teks reflekteer. Dit hang saam met die imagologiese ondersoek in die sin dat vroeër gesê is By fakkellig gesien kan word as 'n voorbeeld van "romance". Kenmerkend van hierdie genre is dat die ruimtebeelding eksoties en romanties is. Die beste voorbeelde van pittoreskheid (p.114 – Liam se beskrywing) is die mistieke Middernagmisviering op Kersnag in die donkerte van veld en die brand van fakkels, die wisseling van skadu en lig, 'n "onpersoonlike skoonheid", waarmee Liam vir David inlei in die wêreld van die Iere (p.115), wat Séamas noem 'n "glimp van 'n vreemde en onbekende wêreld … Jy hoef nie na Persië of Egipte te reis nie" (p.113).
Takke se silhoeët teen die kaal lug, en die spel van skadu en lig word telkens waargeneem, veral waar 'n karakter insig kry, of die visie van die literêre teks verbeeld word. 'n Voorbeeld hiervan is waar David en Alice saam perdry en die verteller fokaliseer op die "kaal populiere … troosteloos … teen die lug" (p.10), en net hierna word Alice se liefde vir en weemoedig oor die Ierlandse landskap verbeeld (p.11).
Aan die een kant is daar die "fyn netwerk van die takke" (p.83) wat alles om David heenvleg om hom af te sonder, 'n beeld wat ook voorkom wanneer David se verlange en eensaamheid ná Alice se vertrek na Dublin uitgebeeld word (p.82).
Hoe meer die insig in David se Self groei, hoe meer staan dinge (veral takke en bome) soos 'n silhoeët uit. Nadat hy die sinvolle gesprekke met Liam en Séamas gehad het, staan die takke van hegge en bome kaal uit (p.114). Dieselfde beeld word gebruik om David se insig te releveer na die dood van die ou vrou (die simbool van Ierland), wanneer David bewus word van  "kaal takke teen die lug" (p.128) en 'n nuwe gevoel van vryheid nadat hy vroeër sy mantel gegee het om oor haar te gooi en só intiem  betrokke geraak het by hierdie deel van die mense van Ierland.
Nadat David en Liam mekaar die hand gegee het en hulle vriendskap bevestig het, skyn die maan tussen die wolke deur en die "bome hef glimmende takke op" (p.155). In sy nuwe hegte verhouding met Liam is David daarvan bewus dat niks daarna vir hom meer dieselfde sou kon wees nie, en dat die stilte en die eensaamheid om hom heen skerper en bitterder sou wees as voorheen (p.156). David se insig vind dus 'n weerkaatsing in hierdie spesifieke verbeelding van die natuur.
Wanneer die twee vriende vir die tweede laaste keer in die verhaal mekaar ontmoet, is hulle weer in die maanlig, en die kaal stamme van die bome blink silwer. As Liam wegstap, word hy self 'n skadu tussen die stamme van die woud, "nou helder in die maanlig, en dan weer verlore in die donkerte van die bome" (p.163).
Tersyde kan net aangehaal word wat Schoeman in sy tweede Ierse dagboek van Ierland sê: "die beeld … wat ek die graagste terugvind: naakte takke teen die hemel, en die lug donker oor die heuwels" ((1968:99).
Die gang van seisoene as beelding van tyd, en die innerlike groei in David word deur beide Jansen (1977:10-12) en Smuts (1975:131-2) bespreek. In 'n imagologiese raamwerk kan dit gesien word as 'n reis na die Ander en afskeid van die stereotipes van die Self. Opvallend is die warmte en groeiende innigheid (tussen David en die Iere) wat saamgaan met die winter, sowel as die witheid van die sneeu wat die reinheid en onskuld (van die Iere) in terme van die Kersboodskap beklemtoon en heenwys na David se innerlike vryheid, so ook die lente wat simbool is van nuwe groei en verandering in verhoudinge en historiese gebeure.
Die sikliese karakter van tyd word uitgebeeld deur die kringe waarin David betrokke is en die patrone wat hy waarneem: die dans saam met Alice waar David moeite het om deel te word, maar tog probeer (p.21), Eilis wat vir David die Ierse danse aanleer (p.133) en David wat deel voel van hulle kring (p.135), David, Liam en Séamas se kring wat gedurende die winter steeds hegter word (p.139) en voltallig is as David en Eilis, Liam en Nora bymekaar is (p.166). Aan die einde is dit slegs hy wat oorbly in die tronk en hy "moet nou sit en die los drade optel om die patroon te probeer herken wat hulle vorm" (p.211). Uiteindelik vind hy troos met die "vlegwerk van are en senuwees … elke daad en besluit vasgebind in die netwerk van sy weefsel ..." (p.214): hy het gedoen wat hy moes doen. Hierdie beeld hang ten nouste saam met Schoeman se beelding van mosaïekpatrone in sy latere werke.
Identiteit van die Engelse
Die verteller fokaliseer dikwels op die oppervlakkigheid, ydelheid en materialisme van die Engelse as deel van die Self, as hul bals, eetmaaltye en kerkdiens in besonderhede uitgebeeld word (pp.12, 24, 116 afsonderlik). Ook die Engelse mans en vrouens se tydverdrywe is sprekend van hul verveelde en sinlose bestaan: jag, drink, kaartspeel, pyl en boog skiet, roei en ysskaats op die meer. David praat van Dublin se staatsdiensamptenare in terme van kliekerigheid, omkopery, spioenasie en skinderpraatjies (p.76). Die boeke in die Donore-huis is vir vertoon, "soos muurpapier en gordyne" (p.11).
Omdat David meestal die gefokaliseerde is, word daar minder stereotipes van hom uitgebeeld, as van die Engelse of die Iere. Hoofsaaklik word onpersoonlike benaminge gebruik, wat dui op sy gebrek aan identiteit. Meestal word hy "Sir Arthur se broer" genoem (onder andere deur Séamas, p.90), ook "ons parlementslid se broer" en "die meneer" (deur Liam, p.86, 91), lady Alice se "swaer in die sjees" (deur die winkeliers in Droim Cille, p.42). Dit is eers wanneer David en Liam hegte vriende word en reeds begin afskeid neem (p.148) dat laasgenoemde (as verteenwoordiger van die Iere) herhaaldelik vir David op sy naam noem.
David word gesien in kontras met die Engelse grondeienaars as Liam sê: "jy rook nie, jag nie, dobbel nie, raak nie dronk nie, brand nie vloekend los met jou karwats onder die stalknegte en pagters nie" (p.97) – hy staan dus skerp uit as 'n uitsondering. Liam merk ook op dat dit ongewoon is vir iemand in David se "posisie" om rewolusionêre geskrifte te lees, hy is 'n "edele barbaar, in vryheid grootgeword" (p.108), iemand "uit 'n ander wêreld" (p.109).
Alteriteit van die Iere
David kom in aanraking met die Ierse boerestand deur sy kontak met die intellektuele, kommunikatiewe karakters, Liam O Néil, Séamas Bán en die Roomse pastoor O Floinn (vgl. Smuts ). Die verteller fokaliseer op hulle sienings en uitsprake, ook hulle stereotipes van die Engelse, en hulle verwoording van hoe die Iere is.
Bodil Kjer
Bodil Kjer (2 September 1917 – 1 Februarie 2003) was 'n Deense aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Soldaten og Jenny (1947), Mød mig paa Cassiopeia (1951), Cop (1976), en Babette's Feast (1987).
Stereotipes en interkulturele konflik in “By fakkellig” (Karel Schoeman)
Alteriteit van die Iere
Aan die begin van die verhaal fokaliseer die verteller op die Ander en beeld hul omgewing uit as "vervalle huisies van die gehuggies met kinders en kaalvoetvrouens wat hulle van die deure nastaar", waar lappies aan die struike fladder en Arthur die uitspraak maak dat hul ellende geen einde ken nie (p.9). Verder word melding gemaak van vuil kinders wat weggestoot word en met groot oë staar na besoekers, "vroue met skerp, hoekige gesigte, slordige hare, sjaals oor hul koppe" (p.33). Hulle word in die algemeen deur Arthur beskryf as "priesters, bedelaars, musikante, digters, perdekopers, opruiers, spioene", en ideologies maak hy uitspraak oor hul rewolusionêre idees (p.37). Lady Harriet noem hulle "diewe- en moordenaarsbendes" (p.36), en ds. Burnwood se vrou praat van mense wat "teer op jou goedheid", 'n bedelaarskolonie wat nie dankbaar is nie en alles omsit in drank (p.38). Die verteller beeld hulle uit as diere, kaalvoetboere wat slaap op vloere in vensterlose hutte (p.40).
Aanvanklik is David as fokaliseerder skerp sintuiglik bewus van hul ongewaste liggame en die geur van ontelbare maaltye in hul hutte (p.34). David sien die Iere en hul alteriteit as vreemdelinge, mense met donker oë en hoë jukbeendere, gesigte wat geen begrip toon nie, geen ontsag het nie (p.35). Hy sien hulle "soos wilde diere" wat lek aan jou vingers soos jong herte, met iets ongetems in hul oë en gebare, waaksaam en skrikkerig, op vlug (p.39). (Dit is duidelik dat David hier reeds emosioneel reageer op hulle en iets anders aanvoel as walging.) Wanneer hy en Alice in Droim Cille ry met die sjees, is David intens bewus van hulle armoede en opdringerigheid, uitgestrekte arms en oop hande, hulle geskreeu, stank en vodde, en hy voel walging en vrees (p.42).
Volgens die Engelse weet die Iere niks van kultuur nie (p.56), maar Maria beleef hulle musiek as weemoedig en romanties (p.59). Lady Elizabeth dink die mans se varke is altyd in die pad, die vrouens was klere in die rivier en hulle het "vreeslike klein, half kaal kindertjies … rou barbare" (p.56).
As die verteller fokaliseer op die emosies en handelinge van David, is sy groei van afstand na betrokkenheid duidelik. Algaande raak hy bewus van sy eie mense se skyn en oppervlakkigheid (p.60). Nadat daar 'n wending gekom het en die vakuum wat deur Alice se weggaan gelaat is, gevul word deur die gesellige samesyn by Ard na Croise, is dit vir David moeilik om voort te gaan met sy eensame lewe van onbetrokkenheid. Tuis op Donore wil hy liefs in die kombuis sit as alleen wees, want hy verlang na die bediendes se geselligheid, waar hulle praat, lag, kaart speel, ravot, en die tee stowe. Hy sien nie meer die negatiewe raak nie, naamlik die fyn as, die gebreekte goed wat onder die kombuiskas ingevee is, die spinnerakke en die versuipte muis (p.80). Vroeër sou hy hierna gekyk het met afkeur, terwyl hy nou daarna verlang.
Algaande begin David vergeet dat Liam 'n gewone skoolmeester is en een van "die volk … 'n brutale vent met 'n verslete baadjie". Liam word vir hom 'n mens, 'n "hand op sy arm … 'n stem in sy oor … iemand langs hom in die duister" (p.88). Hy hoor dat Liam 'n afstammeling van een van die opperkonings van Ierland is (p.92). Waar dit vroeër vir hom 'n soort skande sou wees, sit hy nou met Liam en gesels en soek nie meer verskonings daarvoor nie (p.100).
Ook David se kontak met die ou vrou, wat 'n simbool van Ierland is (p.124), is 'n sintuiglike ervaring wat daartoe bydra dat hy verander, teenoor haar ontdek hy 'n "gevoel van teerheid", hy onthou haar hare teen sy lippe en hoe hy haar gestut het met sy arm (p.124). Hy hoor hoe die vroue vir haar bid, "sag en soet" (p.128). En hy word deel van hulle as die weduwee hom "seun" noem, asof hy een van haar kinders is (p.129).
As Eilis en Nora vir David leer om Iers te praat, is hy deel van hulle geskerts en gelag, hy voel aanvaar. Die meisies verloor vir hom hulle skugterheid, al lyk hulle nog steeds soos herte, waaksaam. Hy ervaar teenoor hulle 'n gevoel van teerheid en hy geniet Eilis se humor en gevatheid (p.138).
Imagologies gesien is dit duidelik dat David se identiteit gevestig word deur die integrasie van die Ander in sy Self. David se karakter en identiteit word dus deur ontmoeting met die Iere en aan die hand van hulle alteriteit bevestig. Hierdie verandering en groei vind gestalte in David se besef van sy eie identiteit en die Ander se mensheid, waar hy ontdek dat dit daarin is dat mens jouself waarlik vind (p.113) en uiteindelik voel hy dat hy vry is as hy losgekom het van die gekwetter van die Engelse meisies (p.121).
Interkulturele konflik
Die verteller se fokalisering op ideologiese waardes toon die grootste interkulturele konflik aan. Dit handel veral rondom die twee groepe se tydverdrywe en uiteindelik hul afsonderlike beskouings van reg en vryheid. Meestal fokaliseer die verteller op die Engelse in terme van hul ydelheid en die sinloosheid van hulle bestaan, teenoor die Iere se stryd om te oorleef.
Vir die Engelse grondeienaars is 'n "boerejag (op die Ierse boere) in die maanlig, tot die tyd vir die vosse begin het" (p.69) amper ewe avontuurlik as hulle jagtogte. Liam merk op dat die grondeienaars nie geesdriftig raak oor rewolusionêre filosowe nie, omdat hulle alles sou verloor (p.111), Townsend praat van "filantropiese pesdampe uit Frankryk" (p.70). Vir die Engelse gaan dit net oor hulle eie "beskerming, veiligheid, sekerheid" (p.178) en in hulle gesprekke rui hulle mekaar op met luide stemme en geesdriftige geskreeu. Verder is daar dikwels ironie as die verteller fokaliseer op hul eie sinistêre sinspelings van hul geheime seksuele verhoudings met Ierse vroue (p.179).
Ds. Burnwood en sy vrou word deur die verteller gefokaliseer as "plante in 'n broeikas" (p.37) wie se verpligting tot liefdadigheid beperk is tot hul eie Protestantse kerk en nie die Roomse insluit nie (p.38). In teenstelling met hulle word die onbaatsugtigheid van Séamas en die weduwee teenoor die onbekende ou Ierse vrou in kontras uitgebeeld.
In helder kontras word die verskillende Kersnagvierings, sowel as persone uit hierdie twee kulture se dood uitgebeeld, naamlik dié van Sir Thomas, plegtig en bloemryk (p.65); en dan ook die lykwaak en begrafnis van die naamlose ou Ierse vrou, omring met sagte stemme en piëteit (p.128). By laasgenoemde is David emosioneel betrokke en gaan tot handeling oor as hy sy mantel oor haar gooi. Dit is ook hier waar die weduwee hom "seun" noem en hy bewus is van 'n nuwe gevoel van vryheid (p.129).
Namate David meer betrokke raak by Liam en Séamas se filosofiese gesprekke en hul alledaagse lewens, begin hy die wêreld om hom anders sien, die mense en dinge waaruit dit bestaan meer as slegs dele van 'n patroon … nie slegs hierdie of daardie bekende gesig nie, maar pionne in 'n spel van lewe en dood, en simbole van groter waardes (p.159).
Nog 'n manier waarop die interkulturele konflik tussen die Engelse en die Iere verbeeld word, is die verskillende tale wat hulle praat en die afstand wat dit veroorsaak. Aanvanklik is die feit dat David nie Iers kan verstaan nie, 'n manier waarop Liam hom kan tart (Liam se belydenis hiervan op p.96). Die feit dat Liam (en die skoolseun) David se Latynse aanhaling kan verstaan (p.42) is ook 'n bron van irritasie vir David. Een van die min gebeurtenisse waarin David standpunt inneem en emosioneel reageer, is wanneer hy vererg aandring daarop dat Séamas en Liam met mekaar Engels moet praat en eindelik beskaam hulle hom as hulle wel oorslaan na Engels.
David se vreemdelingskap word bevestig wanneer hy deel word van die Iere in Séamas se huis, maar nie kan verstaan wat hulle met mekaar praat nie. Vir David word hierdie onmag om te verstaan wat die ou vrou (wat volgens Liam simbool van Ierland is) van haar ervaringe vertel, 'n vernedering en hy word byna kwaad oor sy eie onbegrip (p.123).
Uiteindelik leer David hulle taal praat (p.134) nadat die jong meisies hom leer dans het, en hy kan enkele woorde Iers praat met Eilís (p.137). Behalwe genoemde voorbeelde word dit nie eksplisiet vermeld of David se gesprekke met die Iere hierna in Engels of in Iers plaasvind nie. Dit is duidelik dat David se groei in homself en sy verhouding met die Ander gepaardgegaan het met sy behoefte om hulle taal aan te leer en so met hulle te kommunikeer en deel van hulle te word.
Slotopmerkings
Die imagologiese bestudering van tekste is in 'n vroeë stadium van ontwikkeling in Suid-Afrika. Tog is dit baie bruikbaar vir spesifiek die multikulturele letterkunde-onderrigsituasie, omdat die stereotipes wat mense van mekaar het, kan lei tot vooroordeel en diskriminasie. 'n Bestudering daarvan soos wat dit in literêre tekste voorkom, kan 'n rol speel om konflik tussen kulture onderling te ontlont. Dit is noodsaaklik dat dit wetenskaplik gefundeerd moet plaasvind sodat die bevindings nie berus op opvoeders se subjektiewe ervaring en waarneming nie.
Hierdie artikel is gebaseer op Kruger se navorsing.
Billboard 200
Die Billboard 200 is 'n weeklikse ranglys van die 200 mees verkope musiekalbums en EP's in die Verenigde State wat deur die Billboard-tydskrif gepubliseer word. Daar word gereeld na hierdie ranglys verwys om die gewildheid van 'n kunstenaar of groep kunstenaars vas te stel. Handelinge word gewoonlik aan hul nommereen-items onthou — dit is daardie albums wat alle ander in die mark in verkope ootref het, vir minstens een week.
Die ranglys word alleen saamgestel uit verkoopsyfers (beide in die kleinhandel as digitaal) van albums in die Verenigde State. Die verkoopsyfers wat in ag geneem word, word van Maandag tot Sondag versamel. Die volgende Donderdag word daardie week se syfers gepubliseer, maar onder die datum van die volgende Saterdag.
Normaalweg word nuwe materiaal in die Amerikaanse mark op 'n Dinsdag vrygestel. Digitale aflaaie word onder die Billboard 200-tabulerings ingesluit, solank die album in sy geheel afgelaai word. Albums wat nie in die VSA vir kleinhandelverkope gelisensieer is nie, maar in die VSA as invoere aangekoop word, word nie by die ranglysberekeninge in ag geneem nie. 'n Langstaande beleid wat titels uitgesluit het wat net by uitgesoekte verkoopspunte soos Walmart en Starbucks te koop aangebied is, is op 7 November 2007 verwyder en het op die publikasie van 17 November effek geneem.
Maansee
Die maanseë of maria (enkelvoud: mare) is uitgestrekte, donker, basaltiese vlaktes op die Aarde se Maan, gevorm deur antieke vulkaniese uitbarstings. Dié vlaktes is maria, Latyn vir "seë", genoem deur vroeë sterrekundiges wat dit aangesien het vir werklike seë. Weens hul ysterryke samestelling is hierdie maanvlaktes minder weerkaatsend as die "hooglande", sodat hulle vir die blote oog betreklik donker voorkom. Die maria bedek sowat 16 persent van die maanoppervlakte, en dan merendeels aan die nabykant wat vanaf die aarde af sigbaar is. Die enkele maria aan die vêrkant is veel kleiner, waar dit hoofsaaklik tot die besonder groot kraters beperk is, waar slegs beperkte oorvloei voorgekom het. Die gebruiklike benamings van maankenmerke sluit ook een oceanus (oseaan) in, benewens kenmerke wat bekend staan as lacus (meer), palus (kuil) en sinus (baai). Die laasgenoemde drie soorte is kleiner as die maria, maar is van dieselde aard en kenmerke.
Ouderdomme
Die ouderdomme van die mare-basalte is deur direkte radiometriese datering en die tegniek van kratertelling vasgestel. Die radiometries-bepaalde ouderdomme wissel tussen sowat 3.16 en 4.2 Ga, terwyl kratertellings die jongste ouderdomme aandui as 1.2 Ga (1 Ga = 1 miljard jaar ouderdom). Die meerderheid mare-basalte kan egter met uitvloeie van tussen sowat 3 en 3.5 Ga gelede vereenselwig word. Die enkele basaltiese uitbarstings van die maan se verkant is oud, terwyl die jongste vloeie, dié van die Oceanus Procellarum, aan die maan se nabykant voorkom. Terwyl etlike van die basalte òf van binne, òf bo-oor impakbekkens gevloei het, word die grootste aaneenlopende vulkaniese samestelling, naamlik die Oceanus Procellarum, nie met enige bekende impakbekken vereenselwig nie.
Verspreiding van mare-basalte
Daar bestaan etlike algemene wanpersepsies omtrent die gebiedsverspreiding van mare-basalte.
Die rede waarom die mare-basalte hoofsaaklik tot die maan se nabye halfronde beperk is, word steeds deur die wetenskaplike gemeenskap ondersoek. Data wat deur die Lunar Prospector-missie verkry is, blyk aan te dui dat 'n groot gedeelte van die maan se voorraad van hitteproduserende elemente (in die vorm van KREEP) geleë is binne die streke van Oceanus Procellarum en die Imbrium-bekken, 'n unieke geochemiese streek wat tans bekendstaan as die Procellarum KREEP-terrein. Terwyl die bevordering van hitteproduksie binne die Procellarum KREEP-terrein sekerlik verwant is aan die langlewende en intense vulkanisme aldaar, bestaan daar verskille oor die meganisme waardeur KREEP binne hierdie streek gekonsentreer sou word.
Samestelling
Mare-basalte word tipies na gelang van die chemie van hul hoofelemente geressorteer. Gevolglik word drie reekse onderskei, naamlik die hoë-Ti-basalte, lae-Ti-basalte, en besonder lae-Ti (VLT)-basalte. Weens die Apollo-rotsspesimens is die mare-basalte eens as komende van drie kenmerkende groepe beskou, maar globale afstand-aftastingsdata van die Clementine-missie het egter getoon dat daar 'n kontinuum van titaan-konsentrasies bestaan tussen hierdie uitskieter-voorbeelde, en dat die hoë-titaan-konsentrasies die skaarste vorm is. Voorkoms van TiO2 kan tot 15 wt.% wees vir mare-basalte, terwyl meeste aardbasalte oor heelwat minder as 4 wt.% beskik. Ander geochemiese onderafdelings berus op die voorkoms en konsentrasie van aluminium en kalium.
Lee Tracy
Lee Tracy (14 April 1898 – 18 Oktober 1968) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dinner at Eight (1933), Turn Back the Clock (1933), Criminal Lawyer (1937), en The Best Man (1964).
Ron Paul
Ronald Ernest (Ron) Paul (* Green Tree, Pennsylvanië, 20 Augustus 1935) is 'n Amerikaanse politikus. Hy was die genomineerde kandidaat van die Republikeinse party vir die presidensiële verkiesings in 2008 en 2012.
Oka (Siberië)
Die Oka (Russies: Ока) is 'n rivier in Siberië, 'n linkersytak van die Angararivier. Dit ontspring in die Sajangebergte in Wes-Boerjatië en vloei 630 km (391 myl) ver deur die Irkoetsk-oblast tot in die Bratsk-opgaardam.
Haifa-distrik
Die Haifa-distrik (Hebreeus: מחוז חיפה‎ - Mehoz Heifa) is een van Israel se ses distrikte. Die hoofstad en grootste stad is Haifa. In 2016 het die distrik 'n bevolking van 996 000 gehad.
Peter H. Gilmore
Peter H. Gilmore (24 Mei 1958) is in 2001 deur Magistra Blanche Barton as Hoëpriester van die Kerk van Satan benoem. Sy amptelike titel in die Kerk is Magus Peter H. Gilmore, Hoëpriester van die Kerk van Satan. duimnael|links|Peter H. Gilmore in Oktober 2007 As 'n verteenwoordiger van die Kerk van Satan het hy al verskeie kere onderhoude oor die onderwerp van Satanisme op televisie en radio gehad, onder meer op die TV-kanale The History Channel, BBC en The Sci-Fi Channel, asook in Bob Larson se Christelike radioprogram.
In 1989 het Gilmore en sy eggenote Peggy Nadramia daarmee begin om The Black Flame, 'n Sataniese joernaal, uit te gee. Nuwe uitgawes verskyn nog steeds sporadies. In 2005 het Gilmore 'n nuwe inleiding vir Anton LaVey se Sataniese Bybel (The Satanic Bible) geskryf, en sy essay oor Satanisme het in die Encyclopedia of Religion and Nature verskyn. Op Walpurgisnacht 2007 is 'n hardeband-uitgawe van The Satanic Scriptures vrygestel, 'n nuwe boek met 'n versameling van essays en skrifte. 'n Sagteband-uitgawe sal in Oktober 2007 in die Verenigde State vrygestel word. Die werk bevat rituele soos Sataniese huwelike en begrafnisse wat vroeër nie-openbaar was en vir die eerste keer gepubliseer word.
Peter H. Gilmore is 'n musikant van beroep en tans volgens sy eie bewering werksaam as museumkurator.
Eksterne skakels
Sommige van Peter H. Gilmore se essays oor Satanisme en kultuur is beskikbaar op die amptelike webwerf van die Kerk van Satan.
Eddie Dew
Eddie Dew (29 Januarie 1909 – 6 April 1972) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beyond the Last Frontier (1943), Raiders of Sunset Pass (1943), Trail to Gunsight (1944), en The Old Texas Trail (1944).
Cantabrina
Cantabrina is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Ovambo's
Die Ambo-mense migreer suid van die boonste dele van die Zambezi in die tydperk rondom die 14de eeu. Die kontemporêre totale Ambo-bevolking is sowat 1,6 miljoen, en hulle is oorwegend Christene (97%).
Die Ambo is 'n etnolingustiese groep en praat die Ovambotaal, ook genoem Oshiwambo, Ambo of Kwanyama, 'n taal wat behoort tot die suidelike tak van die Niger-Kongo-taalfamilie.
Demografie
Die Ovambo's woon op die plat sanderige grasvlaktes van noord-Namibië en die Cunene-provinsie in die suide van Angola, soms na verwys as Ovamboland. Hierdie vlaktes is oor die algemeen plat, kliploos en hoog bo seespieël.
Waterlope, bekend as oshanas besproei die gebied. In die noordelike streke van Ovamboland is tropiese plantegroei wat deur volop, maar seisoenale reënval gevoed word wat die streek in tydelike mere en eilande verander. In die droë seisoen droog hierdie waterpoele weer op. Die Ambomense is aangepas om die wyd-uiteenlopende seisoenale weerpatrone met hul behuising, landbou en veepraktyke te benut.
In teenstelling met die meeste etniese groepe in Afrika, was die geïsoleerde, lae-digtheid pastorale nomadiese leefstyl van die Ovambovolk grootliks onaangeraak deur die Swahili-Arabiese en Europese handelaars voor die 19de eeu. Toe Duitsland 'n kolonie in Namibië gestig het in 1884, het hulle die Ovambovolk ongestoord gelaat. Die Duitsers het op die suidelike en kusstreek gefokus. Na afloop van die Eerste Wêreldoorlog, is die huidige Namibië deur die Britte geannekseer en via die Suid-Afrikaanse regering as die Suidwes-Afrika provinsie geadministrateer. Dit het groot verandering teweeg gebring, met Suid-Afrikaanse plantasies, veeteelt en mynbou-bedrywighede wat Ovamboland binnegestroom het. Die koloniale Portugese regering in Angola, wat voorheen op hul kus-, noord- en oos-bedrywighede gefokus het, het die suide van Angola betrek om 'n grens te vorm teen die uitbreiding van groeiende Suid-Afrikaanse en Britse Imperiale belange. Die Ovambovolk het verskeie kere in die 1920's en 1930's gewapende weerstand daarteen gebied, maar is elke keer militêr deur die Britse en Portugese magte verslaan.
Die Suid-Afrikaanse Regering het voortgegaan met die so-genaamde "Polisie-sone" in die suide, 'n streek geskep deur die Duitsers wat ongeveer twee-derdes van die latere Namibië beslaan het. Die Ovambomense is nie toegelaat om in die Polisie-sone in te beweeg nie, nóg kon die ander stamme of Europeërs noordwaarts beweeg sonder permitte. Dit het die Ovambovolk effektief geïsoleer. Maar as gevolg van 'n tekort aan arbeid in die Polisie-sone en Suid-Afrika, deels as gevolg van die slagting van inheemse Afrikane soos tydens die Herero- en Nama-volksmoord, het die Suid-Afrikaanse regering migrerende loonarbeid toegelaat. Talle Ovambo's het sulke arbeid verrig, maar met segregasie en onder swak menseregte, in die Suid-Afrikaanse stede soos Kaapstad en in die Polisie-sone.
Die Suid-Afrikaanse Regering het sy apartheidsbeleid in Ovamboland ingevoer in 1948. Ovamboland is as 'n onafhanklike provinsie verklaar in 1973, en stamhoofde is aangewys in ooreenstemming met die Suid-Afrikaanse regering se beleid. Die Ovambovolk het hierdie verwikkelings verwerp, en in 1975 is die aangestelde hoofminister van Ovamboland vermoor. In samewerking met die gewapende SWAPO-beweging, het Namibië en Ovambo onafhanklikheid verkry in 1990 van Suid-Afrika.
Samelewing en kultuur
Elke Ovambo-stam het 'n oorerflike hoof wie verantwoordelik is vir die stam se sake. Baie stamme het dit aangepas tot verteenwoordiging deur 'n raad van hoofmanne wat stamsake behartig. Lede van die koninklike familie van Ovamboland is bekend as aakwanekamba; ovakwaluvala, ovakwamalanga, ovakwaanime, aakwanyoka en nog vele meer. Net diegene wat aan hierdie familie behoort deur geboorte, deur middel van die moederlyn, het 'n eis op hoofmanskap. Die stamme figureer hul afkoms deur 'n matriliniêre verwantskapstelsel, met oorerflike hoofmanne wat voortspruit uit die dogter se kinders, nie die seun s'n nie. Poligamie word aanvaar, met die eerste vrou as die senior erken.
Die Aawambo boer met beeste, en vang vis in die oshanas. Hulle is geskoolde vakmanne. Hulle maak en verkoop mandjies, pottebakkery, juweliersware, houtkamme, ysterhout spiese, pyle, ryklik-versierde dolke, musikale instrumente, en ook ivoorknope.
Ombike
Ovambo's brou 'n tradisionele drank genoem ombike. Dit word gedistilleer uit gegiste vrugtepulp wat veral gewild is in landelike gebiede. Die vrugte waarmee ombike geproduseer word, word versamel uit makalanipalms, jakkalsbessies, buffelsdorings, voëlpluime en trosvye. Ombike, met bymiddels soos suiker, word ook gebrou en verbruik in stedelike gebiede. Hierdie drank word dan genoem omangelengele; dit is kragtiger en soms selfs giftig. "New Era", een van die Engelstalige daaglikse koerante, berig dat ou klere, skoene en motorbande reeds as bestanddele van omangelengele gevind is.
Koeksister
Koeksisters is 'n tradisionele soet Afrikaanse lekkerny.
Resep
Koeksisters word as volg voorberei:
Stroop
Los 4 koppies suiker op in 375 ml water. Meng 2,5 ml kremetart, 2,5 ml fyngemaalde gemmer en twee stukke pypkaneel (of alternatiewelik so 'n kwart teelepel poeierkaneel) by die oplossing. Kook die stroop vir 5 minute lank. Sit so 'n 5 tot 10 ml gliserien by die mengsel net voor die mengsel van die stoof verwyder word om 'n blink voorkoms te verkry.
Deeg
Sif 'n liter meelblom saam met 30 ml bakpoeier in 'n bak. Meng dit deeglik 50 ml botter (margarien of olie kan ook gebruik word). Klits 'n eier en meng dit saam met 'n so 250 tot 375 ml melk of water in die deeg in. Knie die deeg goed totdat 'n gladde tekstuur verkry word. Laat staan vir ten minste 2 ure. Rol die deeg tot 'n dikte van 1 cm uit.
Sny dit in repies en vleg hulle. Bak die koeksisters in diep olie by 190 °C tot 'n ligbruin kleur aan albei kante verkry word. Haal die koeksisters uit en dreineer die oortollige olie af en dompel in koue stroop (Stroop moet koud gehou word deur byvoorbeeld die bak stroop in 'n groot skottel met ysblokkies daarom te hou). Laat die stroop afdrup en laat droog word. Ongeveer 6 dosyn koeksisters kan met hierdie hoeveelhede voorberei word.
Masami Ihara
Masami Ihara (gebore 18 September 1967) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Grace Phipps
Grace Phipps (gebore 4 Mei 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Fright Night (2011) en in die televisiereeks The Nine Lives of Chloe King (2011).
Moon Bloodgood
Moon Bloodgood (gebore 20 September 1975) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Eight Below (2006), Terminator Salvation (2009), Faster (2010), en The Sessions (2012).
Candidaspongia flabellata
Candidaspongia flabellata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Candidaspongia en tot die familie Thorectidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Bergquist, Sorokin & Karuso.
Jonas Savimbi
Savimbi het in 2002 gesterf tydens gevegte met Angolese regeringsmagte.
Oka (rivier)
Die Oka (Russies: Ока) is ’n rivier in die Europese deel van Rusland en die belangrikste regtersytak van die Wolga. Dit is 1 500 km lank, waarvan 1 200 km (van Serpoechof af) bevaarbaar is. Die rivier vloei onder andere deur die oblaste Orjol, Toela, Moskou, Rjazan, Wladimir en Nizjni Nowgorod. Dit mond by die stad Nizjni Nowgorod in die Wolga uit.
In die winter is die Oka vyf maande lank gevries. Tot ’n paar jaar gelede het motors oor die ys na die ander kant van die rivier gery, maar weens minder koue winters is dit nie meer moontlik nie omdat die ys nie meer so sterk is nie.
Bakens
Talle historiese en kulturele plekke kom op die oewers van die Oka voor, onder andere die Middeleeuse kloosters van Moerom, die moskees en minarette van Kasimof, die kremlins van Kolomna en Serpoechof en die ruïnes van die ou Rjazan.
1523
Die jaar 1523 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 23ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Oka (rivier)
Sytakke
Die bekendste sytak van die Oka is die Moskwa: Die Oka maak dan ook deel uit van die historiese verbintenis van Moskou met die Wolga. Ander sytakke sluit in die Oegra, Protwa, Nara, Pra, Osjotr, Pronja, Moksja en Kljazma.
Tel Aviv-distrik
Die Tel Aviv-distrik (Hebreeus: מחוז תל אביב - Mehoz Tel Aviv) is die kleinste van Israel se ses distrikte. Die hoofstad en grootste stad is Tel Aviv. In 2016 het die distrik 'n bevolking van 1 388 000 gehad.
Cassette
Cassette is 'n Suid-Afrikaanse musiekgroep. Die groep het vir hul debuutalbum Welcome Back to Earth 'n SAMA (Suid-Afrikaanse Musiektoekenning) vir Best Rock Album (beste rockalbum) in 2007 gewen. Hulle is ook in twee ander kategorieë genomineer, waaronder díe van Best Group (beste groep). In 2008 is Cassette in die Best Live Performer- (beste regstreekse opvoerder) kategorie by die MTV Africa Music Awards genomineer.
Cassette het al samewerkinge met Mahotella Queens, Zubs, Vusi Mahlasela, onder meerdere Suid-Afrikaanse kunstenaars, gehad. Hulle het ook al internasionale handelinge in konsert ondersteun, waaronder Pink, Evanescence, Eagle-Eye Cherry en BLØF. In Desember 2007 het Cassette die 46664-konsert geopen.
Tsuyoshi Kitazawa
Tsuyoshi Kitazawa (gebore 10 Augustus 1968) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Prenzlau
Prenzlau is die administratiewe setel van die distrik Uckermark in die Duitse deelstaat Brandenburg. Die stadsnaam is van Slawiese oorsprong en beteken "Nedersetting van 'n man met die naam Premyslaw".
As belangrikste nedersetting in die historiese landskap Uckermark was Prenzlau in die Middeleeue een van die vier beduidendste stede in die Mark Brandenburg. Volgens die "Landboek" van Karel IV uit die jaar 1375 moes Prenzlau net soos Berlin-Cölln, Frankfurt (Oder) en Stendal 500 mark in silwer as sogenaamde Landbede ('n soort belasting) betaal.
Geografie
Prenzlau, die historiese middelpunt van die Uckermark, is sowat 100 km noord van Berlyn en 50 km wes van Szczecin, Pole geleë. Hier vloei die Ucker-rivier op sy pad verder noordwaarts in rigting van die Oossee en sy die monding in die Szczecin-strandmeer uit die meer Unteruckersee (die grootste van die Uckermarkiese mere).