cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antieke Egipte
Nuwe Ryk (1549–1069 v.C.)
Die farao's van die Nuwe Ryk het 'n tydperk van ongekende vooruitgang ingelui deur hul grense te beveilig en diplomatieke bande met hul bure soos die Mitanni-ryk, Assirië en Kanaän aan te knoop. Militêre veldtogte deur Toetmoses I en sy kleinseun Toetmoses III het die farao's se invloed uitgebrei oor die grootste gebied ooit. Hatsjepsoet, wat tussen hulle farao was, het vrede aangemoedig en handelsroetes herstel wat tydens die Hyksos-beleg verbreek is. Sy het ook roetes na nuwe gebiede oopgestel. Toe Toetmoses III in 1425 v.C. dood is, het die Egiptiese Ryk gestrek van Nija in Noordwes-Sirië tot by die vierde waterval van die Nyl in Nubië. Egipte het ook bondgenote gehad wat die invoer van belangrike artikels soos hout en brons moontlik gemaak het.
Die farao's het in dié tyd 'n grootskaalse bouprojek begin vir die god Amoen, wie se groeiende kultus in Karnak was. Hulle het ook monumente opgerig om hul eie (werklike of verbeelde) prestasies te vier. Veral Hatsjepsoet het gehou van groot vertoon in die bouwerk tydens haar 22 jaar lange, suksesvolle bewind.
Omstreeks 1350 v.C. is die stabiliteit van die Nuwe Ryk bedreig toe Amenhotep IV farao word en 'n reeks radikale en chaotiese hervormings instel. Hy het sy naam na Achenaten verander, die obskure songod Aten tot die belangrikste god verklaar en die aanbidding van die meeste ander gode onderdruk. Hy het sy hoofsetel na die nuwe stad Achetaten (hedendaagse Amarna) geskuif en hom blind gehou vir gebeure in die Nabye Ooste, waar die Hetiete, Mitanni en Assiriërs om beheer meegeding het. Ná sy dood is sy nuwe kultus van Aten verwerp, die priesters van Amoen het hul mag teruggekry en die hoofstad is teruggeskuif na Thebe.
Omstreeks 1279 v.C. het Ramses II, ook bekend as Ramses die Grote, die troon bestyg en nog tempels laat bou, nog standbeelde laat oprig en meer kinders gehad as enige ander farao in die geskiedenis. (By sy twee hoofvroue en groot harem het hy meer as honderd kinders gehad.) Hy was 'n goeie militêre leier en het teen die Hetiete opgeruk. Nadat nie een kant kon veld wen nie, het hulle omstreeks 1258 v.C. die eerste bekende vredesverdrag gesluit.
Intussen het Egipte se rykdom hom 'n gesogte teiken vir invalle gemaak, veral vir die Libiese Berbers in die weste en die Seevolke, 'n magtige konfederasie van grootliks Griekse, Loewiese en Kanaänitiese seerowers van die Egeïese See. Die weermag kon aanvanklik hul aanvalle stuit, maar eindelik het Egipte beheer verloor oor sy oorblywende gebiede in Suid-Kanaän. Die bedreiging van buite is vererger deur interne probleme soos korrupsie, grafkelderrowery en burgerlike onrus. Nadat die priesters van Amoen hul mag teruggekry het, het hulle ook groot grondgebied en rykdom vergaar. Hul uitgebreide mag het die land verder verdeel tydens die Derde Oorgangstydperk.
Derde Oorgangstydperk (1069–653 v.C.)
Ná die dood van Ramses XI in 1078 v.C. het Smendes beheer oor die noordelike deel van Egipte oorgeneem en Tanis sy hoofstad gemaak. Die suide is in effek regeer deur die hoëpriesters van Amoen by Thebes, wat Smendes net in naam erken het. In dié tyd het Berber-stamme uit wat later Libië sou word, hulle in die westelike delta begin vestig. Hul stamhoofde het hul outonomiteit begin vergroot. Libiese prinse het in 945 v.C. onder Sjosjenq I beheer oor die delta oorgeneem en die Berber-dinastie gestig wat sowat 200 jaar lank regeer het. Sjosjenq het ook sy beheer oor die suide vergroot deur sy familielede in belangrike priestersposisies aan te stel.
In die middel van die 9de eeu v.C. het Egipte 'n mislukte poging aangewend om weer 'n voet in Wes-Asië te kry. Osorkon II van Egipte het saam met 'n aantal groot bondgenote soos Israel, Hama, Fenisië/Kanaän, die Arabiere, Arameërs en neo-Hetiete in 853 v.C. in die Slag van Karkar slaags geraak met die magtige Assiriese koning Shalmaneser III. Die koalisie is egter deur Assirië verslaan, wat voortgegaan het om Wes-Asië te oorheers.
Die Berber-beheer het begin afneem toe 'n mededingende plaaslike dinastie onder Leontopolis in die delta begin sterker word. Intussen het die Koninkryk van Koesj Egipte uit die suide bedreig. Omstreeks 727 v.C. het die Koesjitiese koning Pije Egipte binnegeval en maklik beheer van Thebe en eindelik die Nyldelta oorgeneem. Hy het die weg gebaan vir die daaropvolgende 25ste-dinastiese farao's soos Taharqa, wat die Twee Lande weer herenig het.
'n Tydperk van hernuwing het hierna gevolg. Die godsdiens, kuns en argitektuur is weer verhef tot die vlakke van die Ou, Middel- en Nuwe Ryk. Farao's soos Taharqa het tempels en monumente regdeur die Nylvallei gerestoureer, onder meer dié by Memphis, Karnak, Kawa en Djebel Barkal. Piramides is vir die eerste keer sedert die Middelryk weer gebou (baie van hulle in Soedan).
Pije het verskeie mislukte pogings aangewend om sy invloed tot in die Nabye Ooste uit te brei wat toe deur Assirië beheer is. In 720 v.C. het 'n Egiptiese leër teen Assirië opgeruk, maar hulle is verslaan. In 711 v.C. het Pije nog 'n opstand teen die Assiriërs gelei en is weer verslaan. Hy is daarna uit die Nabye Ooste gedwing.
Van die 10de eeu v.C. af het Assirië geveg om beheer van die Suid-Levant. Stede en ryke van die Suid-Levant het Egipte dikwels gevra om hulle te help teen Assiriese aanvalle. Taharqa (in die Bybel Tirhaka genoem) het koning Hiskia van Juda gehelp toe Jerusalem deur die Assiriese koning Sennacherib (Sanherib) aangeval is (2 Kon 19:9; Jes 37:9). Geleerdes stem nie saam oor die hoofrede dat die Assiriërs afgesien het van hul aanval op Jerusalem nie. Redes wissel van konflik met die Egiptiese/Koesjitiese leër tot Goddelike ingryping in die vorm van siekte. Henry Aubin meen die Egiptiese/Koesjitiese leër het Jerusalem gered en die Assiriërs gekeer om dit aan te val vir die res van Sennacherib se lewe (20 jaar). Ander geleerdes reken siekte was die hoofrede vir die mislukking van die aanval en volgens Senacherib se annale is Juda desondanks gedwing om belasting aan die Assiriërs te betaal.
Die Assiriërs het hul inval in Egipte begin onder Sennacherib se opvolger, Esarhaddon. In 674 v.C. het Taharqa die Assiriese leër verslaan. In 671 v.C. het Esarhaddon die Koesjiete uit Noord-Egipte teruggedryf na Nubië. Twee jaar later het Taharqa uit Nubië teruggekeer en 'n deel van Suid-Egipte tot by Memphis herwin. Voor Esarhaddon na Egipte kon vertrek om Taharqa aan te val, is hy in Assirië dood ná 'n siekte. Dit was sy opvolger, Asjoerbanipal, wat Taharqa eindelik weer verslaan en uit Egipte gedryf het. Taharqa is twee jaar later in Nubië dood.
Sy opvolger, Tanoetamoen, het sy pogings voortgesit om Egipte weer te verower deur Thebe oor te neem, maar hy is deur die Assiriërs uitgedryf. Hulle het Thebe so verwoes dat dit nooit weer ten volle sou herstel nie. 'n Plaaslike heerser, Psamtik I, is op die troon geplaas as 'n leenheer van Asjoerbanipal, en die Nubiërs was daarna nooit weer 'n bedreiging nie.
Laat Tydperk (672–332 v.C.)
Met geen planne om Egipte permanent oor te neem nie, het die Assiriërs die regering van die land gelaat in die hande van 'n reeks leenhere wat bekend sou word as die Saïs-konings van die 26ste Dinastie. Teen 653 v.C. het die Saïs-koning Psamtik I die feit benut dat Assirië betrokke was in 'n ernstige oorlog met Elam. Hy het Egipte redelik vreedsaam bevry met die hulp van Lidiese en Griekse huursoldate, waarvan laasgenoemde in diens geneem is om Egipte se eerste vloot op die been te bring. Die Griekse invloed het in 'n groot mate uitgebrei toe die stad Naukratis die tuiste van die Grieke in die delta geword het.
Die konings van Saïs het 'n kort herlewing in die ekonomie en kultuur beleef, maar in 525 v.C. het die magtige Perse onder Cambyses II hul verowering van Egipte begin. Hulle het Psamtik III eindelik verslaan. Cambyses II het die titel farao aangeneem, maar uit sy tuisstad Susa in Persië (in die hedendaagse Iran) regeer.
Ná die Persiese verwowering het Egipte saam met Siprus en Fenesië (die hedendaagse Libanon) deel geword van die Persiese Achaemenideryk. Hierdie eerste tydperk van Persiese bewind, ook bekend as die 27ste Dinastie, is in 402 v.C. beëindig, en van 380 tot 343 v.C. het die 30ste Dinastie regeer as die laaste plaaslike koningshuis. Dit het geëindig met Nectanebo II. 'n Kort herstel van die Persiese bewind, bekend as die 31ste Dinastie, het in 343 v.C. begin, maar in 332 v.C. het die Periese heerser Mazaces Egipte sonder teenstand oorgegee aan Alexander die Grote van die Koninkryk van Macedonië.
Ptolemeïese Dinastie
In 332 v.C. het Alexander die Grote Egipte verower met feitlik geen teenstand van die Perse nie. Hy is in Egipte verwelkom as 'n redder. Die administrasie van Alexander en sy opvolgers, die Ptolemeïese Dinastie, was op die Egiptiese model geskoei en in die nuwe hoofstad Alexandrië gesentreer. Die stad was 'n toonbeeld van die mag en prestige van die Hellenistiese bewind en het 'n setel van kennis en kultuur geword. Die Ptolemeërs het ook handel bevorder en winsgewende projekte soos die vervaardiging van papirus aangepak.
Die Hellenistiese kultuur het nie die plaaslike kultuur vervang nie, want die Ptolemeërs het eeue oue tradisies gerespekteer om die steun van die inheemse bevolking te verseker. Hulle het nuwe tempels in Egiptiese styl laat bou, tradisionele kultusse ondersteun en hulself as farao's beskou. Sekere tradisies het vermeng geraak, soos die Griekse en Egiptiese gode. Antieke Griekse vorme van beeldhouwerk het ook tradisionele Egiptiese motiewe beïnvloed.
Desondanks was daar rebellies teen die nuwe heersers; daar was ook bitter familiegevegte. Boonop het die Antieke Romeine in die politieke situasie in die land begin belangstel omdat hulle al hoe meer op Egipte staatgemaak het vir graaninvoer. Voortdurende Egiptiese opstande, ambisieuse politici en magtige Siriese teenstanders in die Nabye Ooste het dié situasie onstabiel gemaak, en Rome het besluit om Egipte te annekseer as 'n Romeinse provinsie.
Romeinse Tydperk
Egipte het in 30 v.C. 'n provinsie van die Romeinse Ryk geword nadat Octavius (later keiser Augustus) vir Markus Antonius en die Ptolemeïese koningin Cleopatra VII in die Slag van Actium verslaan het. Die Romeine het rebellies onderdruk, groot belasting afgedwing en aanvalle deur struikrowers, wat in dié tyd 'n groot probleem was, stopgesit. Alexandrië het 'n al hoe groter sentrum op die handelsroete met die Ooste geword omdat eksotiese weelde-items in groot aanvraag was in Rome.
In die middel van die 1ste eeu n.C. het die Christendom in Egipte posgevat omdat die Egiptenare dit beskou het as nog 'n kultus wat aanvaar kon word. Dit was egter 'n onversetlike godsdiens wat bekeerlinge wou wen uit die Egiptiese en Griekse gelowe en het die plaaslike godsdienstradisies bedreig. Dit het vanaf 303 n.C. gelei tot grootskaalse vervolging van bekeerde Christene, maar eindelik het die Christendom gewen. In 391 het die Christelike keiser Theodosius I wetgewing ingestel wat die heidense gelowe verbied en tempels is gesluit. Terwyl Egipties steeds gepraat is, het die vermoë om hiërogliewe te lees, stadigaan verdwyn namate die rol van tempelpriesters en –priesterinne afgeneem het. Die tempels self is soms in kerke omskep en ander is oorgelaat aan wind en weer.
In die 4de eeu n.C. het die Romeinse Ryk in twee geskeur en Egipte het deel geword van die Oostelike Ryk, bekend as die Bisantynse Ryk. Algaande het die ryk meer "Oosters" geword en het Grieks-Romeinse invloede afgeneem.
Burt Lancaster
Burt Lancaster (2 November 1913 – 20 Oktober 1994) was ’n Amerikaanse akteur wat bekend was vir sy atletiese bou, blou oë en besonderse glimlag (wat hy die "Die Grynslag" genoem het). Nadat hy aanvanklik die rolle van "sterk ouens" vertolk het, het hy in die laat 1950's sy "tipiese Amerikaanse beeld" laat vaar ten gunste van ingewikkelder en uitdagender rolle. Dit het hom die reputasie besorg as een van die beste akteurs van sy generasie.
Antieke Egipte
Romeinse Tydperk
Die Perse, wat betrokke was in 'n lang, uitputtende oorlog met Bisantium vir beheer oor die Nabye Ooste, Klein-Asië, Noord-Afrika en die oostelike Mediterreense gebied, het Egipte in 618 vir 'n kort rukkie herower, maar is in 628 deur die Bisantynse keiser Herakleios verdryf.
Arabiese Moslemtydperk
'n Leër van 4 000 Arabiere is deur kalief Omar, opvolger van Mohammed, gestuur om Islam-beheer in die Weste uit te brei. In Desember 639 het die Arabiere Egipte vanaf Palestina binnegeval en vinnig deur die Nyldelta versprei. Romeinse soldate, moeg van voortdurende oorloë met Persië, het na ommuurde dorpe teruggeval en nog sowat 'n jaar lank uitgehou. Die Arabiere het egter versterkings gestuur en in April 641 het hulle Alexandrië verower. Die Bisantiërs het Alexandrië wel in 645 teruggewen, maar die Moslems het die stad weer in 646 oorgeneem. Daarmee is die Moslemse verowering van Egipte voltooi en 'n einde gebring aan 975 jaar van Grieks-Romeinse heerskappy.
Weerstand deur die Egiptenare het egter kort daarna begin en voortgeduur tot minstens die 9de eeu. Die Arabiere het 'n spesiale belasting ingestel vir die Egiptenare en hulle is uitgesluit van die weermag. Die Arabiere het in die 7de eeu die term quft begin gebruik om die inheemse volk te beskryf. So het die Egiptenare bekend geword as die "Kopte", en die nie-Chalcedoniese Egiptiese kerk as die Koptiese Kerk.
Die inheemse bevolking is oor die volgende eeue grootliks "verarabiseer" en "geïslamitiseer". Die plaaslike identiteit en taal het egter onder die Kopte bly voortbestaan; hulle het Kopties gepraat, 'n direkte opvolger van demoties, wat weer voortgevloei het uit die Egipties van die Romeinse Tydperk. Sedert die 18de eeu is Kopties feitlik beperk tot gebruik as liturgiese taal van die Koptiese Kerk.
Administrasie en handel
Die farao was die absolute monarg van die land en is as 'n "god op aarde" en die "seun van die songod Ra" vereer. Hy het algehele beheer oor die land en sy hulpbronne gehad en was die militêre aanvoerder en hoof van die regering. Hy het op 'n burokrasie van amptenare staatgemaak om sy sake te behartig. Hulle was dikwels uit die farao se onmiddellike omgewing of familie. Sy onderbevelvoerder, die visier, het die koning verteenwoordig en het landopnames, die staatskas, bouprojekte, die regstelsel en die argiewe gekoördineer.
Die land was verdeel in 42 administratiewe streke, bekend as nomosse, met 'n "nomarg" aan die hoof. Die tempels was nie net plekke van aanbidding nie, maar was ook die ruggraat van die land se ekonomie; hulle was verantwoordelik vir die versameling en berging van die land se rykdom. Graan en goedere is deur opsigters herversprei.
Sosiale status
Priesters het net soos amptenare grotendeels uit die farao se omgewing of familie gekom. Hulle het dikwels ook poste in die staatsadministrasie beklee. Skribas, of skrifgeleerdes, wat vanweë hul uitgebreide opleiding groot aansien geniet het, het as basis van die staatsadministrasie gedien. Slegs geletterde persone is toegelaat om poste as beamptes of priesters te beklee.
Alhoewel daar ook reeds 'n groot aantal verskillende ambagte was waarin mense opgelei is, het ambagslui nie oor besondere regte beskik nie, ofskoon hulle in die sosiale hiërargie 'n hoër status as die boere geniet het.
Die oorgrote meerderheid van die antieke Egiptenare was gewone boere. Hulle het geen regte gehad nie en het oorwegend "staatsgrond" bewerk. Hulle was verplig om 'n bepaalde gedeelte van hul oes as belasting aan die staat af te staan en om tydens oorstromings werkverpligtinge ten opsigte van openbare bouprojekte na te kom.
Die Antieke Egiptiese samelewing het 'n groot aantal slawe sonder regte ingesluit wat uit verowerde gebiede of as oorlogsbuit na Egipte gebring is. Slawe is as die persoonlike eiendom van hul eienaars beskou; tog het sommige van hulle danksy hul werkprestasies en opleiding geleidelik 'n hoër sosiale status bereik.
Regstelsel
Die straf vir kleiner misdade het ingesluit boetes, 'n drag slae, gesigsverminkings of verbanning, na gelang van die erns van die aanklag. Ernstiger misdade soos moord en grafrowery is gestraf met onthoofding, verdrinking of om die beskuldigde met 'n paal te deurboor. Soms is hul familie ook gestraf.
Gewasse
'n Kombinasie van gunstige geografiese faktore het bygedra tot die sukses van die Egiptiese kultuur. Die belangrikste hiervan was die jaarlikse oorstromings van die Nylrivier, wat vrugbare grond na die vallei gebring het. Voedsel was dus volop, en dit het die Egiptenare in staat gestel om meer tyd af te staan aan kulturele, tegnologiese en artistieke bedrywighede.
Landbou was afhanklik van die siklus van die Nyl. Die Egiptenare het drie seisoene erken: achet (oorstroming), peret (plant) en sjemoe (oes). Die oorstromings het geduur van Junie tot September. Nadat die water teruggetrek het, is die nuwe vrugbare grond beplant, van Oktober tot Februarie. Die gewasse is besproei uit slote en kanale. Egipte het min reën gekry en hulle was van die Nyl se water afhanklik om hul gewasse nat te lei. Van Maart tot Mei is sekels gebruik om die gewasse te oes, wat dan met 'n dorsvleël gedors is om die kaf van die graan te skei. Met uitwanning is die kaf daarna verwyder en die koring is gemaal vir meel, gebrou vir bier of geberg vir latere gebruik.
Verskeie soorte graan is geproduseer. Vlasplante is uit die grond gehaal voordat hulle blom; die vesels van die stamme is in die lengte geskeur en nadat dit gespin is, gebruik om materiaal van te maak. Papirus wat op die Nyl se oewers gegroei het, is gebruik om papier te maak. Vrugte en groente is in tuine gekweek en is met die hand natgelei. Dit het ingesluit preie, knoffel, meloene, pampoen, kopslaai en druiwe, waarvan wyn gemaak is.
Diere
Die Egiptenare het geglo 'n gebalanseerde verhouding tussen mens en dier is 'n noodsaaklike element van die kosmiese orde; mense en diere is dus beskou as lede van 'n enkele geheel. Beeste was die belangrikste vir veeteelt; die grootte van 'n trop het die aansien en belangrikheid van die landgoed of tempel waaraan dit behoort het, aangedui. Die Egiptenare het ook skape, bokke en varke aangehou. Pluimvee soos eende en ganse, asook duiwe is in nette gevang en op plase geteel en vetgevoer. In die Nyl was volop vis, en byeboerdery het sedert die Ou Ryk heuning en was verskaf.
Natuurlike hulpbronne
Egipte is ryk aan bou- en dekoratiewe stene, koper- en looderts, goud en halfedelstene. Dit het Antieke Egiptenare in staat gestel om monumente te bou en standbeelde en juwele te maak. Vir mummifisering is soute van die Wadi Natrun-vallei gebruik; ook gips is van daar gekry om pleister mee te maak.
Burt Lancaster
Lancaster is vier keer vir Oscars benoem en het die toekenning een keer gewen vir sy rol in 1960 in Elmer Gantry. Hy het ook ’n Golden Globe vir dié rol gewen en Bafta-toekennings vir Birdman of Alcatraz (1962) en Atlantic City (1980). Sy vervaardigingsmaatskappy was die suksesvolste onafhanklike ateljee in die 1950's in Hollywood en het rolprente gemaak soos Marty (1955), Trapeze (1956) en Sweet Smell of Success (1957).
In 1999 het die American Film Institute hom 19de geplaas onder die grootste akteurs van alle tye.
Biografie
Lancaster is in New York gebore as Burton Stephen Lancaster. Hy was een van vyf kinders van ’n posafleweraar. Hy het ure op straat in Harlem-Oos (of Spaans-Harlem) bestee, waar hy ’n belangstelling in gimnastiek ontwikkel het. Hy het later in ’n sirkus gewerk totdat ’n ongeluk hom gedwing het om die beroep te verlaat.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Lancaster in ’n vermaakgroep vir die weermag opgetree. Hoewel hy aanvanklik nie in toneelspel belanggestel het nie, het hy ná die oorlog ’n oudisie gedoen vir Harry Brown se A Sound of Hunting. Hoewel dit net drie weke lank op die verhoog was, het Lancaster die aandag getrek van ’n Hollywood-agent, Harold Hecht, en deur hom van Hal Wallis, wat hom ’n rol gegee het in The Killers (1946) met Ava Gardner. Hy was so suksesvol dat hy die volgende jaar in nog twee prente gespeel het.
Verskeie ander rolle het gevolg, veral in dramas, rillers en militêre en avontuurprente. In twee van hulle, The Flame and the Arrow en The Crimson Pirate, was ’n vriend uit sy sirkusjare, Nick Cravat, ’n belangrike byspeler en die twee vriende het gehore verstom met hul akrobatiese toertjies.
In 1953 het Lancaster een van die rolle gespeel waarvoor hy die beste onthou word: saam met Deborah Kerr in From Here to Eternity. Die American Film Institute gee erkenning aan die ikoniese status van die toneel waar hy en Kerr op ’n Hawaise strand liefde maak tussen die branders. Die organisasie het dit gekies as een van die "AFI se top-100 Mees Romantiese Rolprente" van alle tye.
In 1960 het hy die Oscar vir beste akteur, ’n Golden Globe en die New York Film Critics Award gewen vir sy rol in Elmer Gantry. In 1966, op 52-jarige ouderdom, het hy nakend verskyn in die prent The Swimmer.
Tydens die laaste deel van sy loopbaan het Lancaster akrobatiese en avontuurprente verruil vir meer uiteenlopende en uitdagende rolle. Hy het toe saamgewerk aan verskeie Europese produksies saam met regisseurs soos Luchino Visconti en Bernardo Bertolucci.
Regisseur en vervaardiger
Lancaster was vroeg al ’n suksesvolle regisseur en vervaardiger. In 1952 het hy The Crimson Pirate saam met Harold Hecht vervaardig, asook Kiss the Blood Off My Hands (1948), The Flame and the Arrow (1950) en Ten Tall Men (1951). In 1954 het hulle weer saamgewerk aan His Majesty O'Keefe, met Lancaster in een van die rolle en Hecht as vervaardiger. Hulle en die skrywer van laasgenoemde prent, James Hill, het ’n maatskappy gestig met die naam Hecht-Hill-Lancaster.
Die "H-H-L"-span het Hollywood beïndruk met hul sukses. Saam het hulle talle prente gemaak wat verskeie pryse ingepalm het.
Antieke Egipte
Natuurlike hulpbronne
Daar was groot, staatsbeheerde ekspedisies om hulpbronne in die verafgeleë woestyngebiede en Sinai te ontgin, en in Nubië was talle goudmyne. Graniet, vuursteen en minerale soos swael is ook ontgin en gebruik. Kalksteen het uit die hele Nylvallei gekom.
Burt Lancaster
Regisseur en vervaardiger
Lancaster was ook die regisseur van twee prente, The Kentuckian (1955) en The Midnight Man (1974). Hy was ook die medeskrywer en vervaardiger van The Midnight Man én het ’n rol vertolk.
Antieke Egipte
Handel
Die Egiptenare het met hul bure handel gedryf om seldsame, eksotiese artikels te kry wat nie in Egipte beskikbaar was nie. In die Predinastiese Tydperk het hulle handelsbande gesmee met Nubië om goud en wierook te kry. Hulle het ook met Palestina en Kanaän handel gedryf. Narmer het Egiptiese pottebakkerswerk in Kanaän laat maak en dan weer na Egipte ingevoer.
Op die laatste teen die tyd van die 2de Dinastie het Egipte hoëgehalte-hout van Bublos ingevoer. Teen die 5de Dinastie het handelsekspedisies goud, ebbehout, ivoor en wilde diere soos ape en bobbejane uit Poent teruggebring. In Anatolië is koper en tin gekry. Ander handelsvennote sluit in Griekeland en Kreta, veral vir olyfolie.
In ruil vir dié items het Egipte graan, linne en papirus uitgevoer, asook glas- en steenvoorwerpe.
Historiese ontwikkeling
Egipties is die oudste bekende taal naas Sumeries en 'n tak van die Afro-Asiatiese taalfamilie. Dit is na verwant aan Berbers en Semities. Geskrewe rekords in Egipties bestaan vanaf omstreeks 3400-3200 v.C..
Antieke Egipties was 'n sintetiese taal, maar het later meer analities geword. Laat Egipties het lidwoorde ontwikkel in die plek van voorvoegsels. Die woordorde het ook van werkwoord-onderwerp-voorwerp verander na onderwerp-werkwoord-voorwerp. Die Egiptiese hiërogliewe, hiëratiese en demotiese skrifte is eindelik vervang deur die meer fonetiese Koptiese alfabet. Kopties word steeds gebruik as die liturgiese taal van die Kopties-Ortodokse Kerk en spore daarvan kan in moderne Egiptiese Arabies gevind word.
Grammatika en skrif
Antieke Egipties het 25 konsonante wat soortgelyk is aan dié van ander Afro-Asiatiese tale. Daar is drie lang en drie kort klinkers, wat later uitgebrei is tot nege. Die basiese woord bestaan, nes in Berbers en Semities, uit 'n twee- of drieletterstam van konsonante en halfkonsonante. Agtervoegsels word bygevoeg om woorde te vorm. Die werkwoord vervoeg volgens die persoon. So is die drieletterstam S-Ḏ-M die kern van die woord "hoor"; die basiese verbuiging is sḏm, "hy hoor". As die onderwerp 'n selfstandige naamwoord is, word 'n agtervoegsel nie by die werkwoord gevoeg nie: sḏm ḥmt, "die vrou hoor".
Die hiërogliewestelsel dateer uit voor 3000 v.C. en bestaan uit honderde simbole. 'n Hiëroglief kan 'n woord, klank of onuitgesproke bepaler voorstel, en dieselfde simbool kan in verskillende posisies verskillende kontekste hê. Hiërogliewe was 'n formele skrif vir grafkelders en steenmonumente; vir alledaagse gebruik het skrywers 'n kursiewe skrif gebruik bekend as hiëraties, wat vinniger en makliker was. Terwyl hiërogliewe horisontaal of vertikaal en van enige kant af gelees kon word (hoewel tipies van regs na links), is hiëraties altyd van regs na links geskryf, gewoonlik in horisontale rye. 'n Nuwe skryfstyl, demoties, het later ontstaan en dit is die vorm wat saam met formele hiërogliewe en Grieks op die Rosettasteen voorkom wat linguiste in staat gestel het om eindelik die hiërogliewe te ontsyfer.
Letterkunde
Skrif is aanvanklik gebruik vir etikette op artikels wat in koninklike grafkelders gevind is. Dit was hoofsaaklik die taak van skribas (skrywers of skrifgeleerdes). Van die bekendste Antieke Egiptiese literatuur, soos die Piramidetekste en Kistekste, is in klassieke Egipties geskryf. Latere Egipties is van die Nuwe Ryk af gepraat en word aangetref in administratiewe dokumente, liefdesgedigte en verhale uit die tyd van die Ramses-farao's, sowel as in demotiese en Koptiese tekste. In dié tyd het geskrifte ontwikkel in die grafkelder-outobiografieë, soos dié van Harkhoef en Weni. Die genre bekend as sebayt ("instruksies") is ontwikkel vir leeringe en handleidings van bekende adellikes; die Ipoewer-papirus, 'n gedig van weeklagte wat natuurrampe en sosiale onrus beskryf, is 'n bekende voorbeeld.
Van omstreeks 700 v.C. af is verhale en instruksies, soos Die Instruksies van Onchsjesjonqy, asook persoonlike en besigheidsdokumente in demoties geskryf. Baie verhale wat tydens die Grieks-Romeinse era in demoties geskryf is, het afgespeel in vorige historiese tydperke toe Egipte 'n onafhanklike land was wat deur groot farao's soos Ramses II regeer is.
Daaglikse lewe
Die meeste Egiptenare was boere. Hul huise was beperk tot naby familielede en was gebou uit modderstene. Elke huis het 'n kombuis sonder dak gehad, 'n maalsteen om die graan fyn te maal en 'n klein oond om brood te bak. Mure was wit geverf en kon bedek gewees het met gekleurde linnebehangsels. Op die vloere was rietmatte en meubels het bestaan uit houtstoele, tafels en beddens.
Die Antieke Egiptenare het 'n verskeidenheid ontspanningsbedrywighede geniet, insluitende speletjies en musiek. Senet was 'n gewilde speletjie wat van die vroegste tye af met dobbelstene op 'n spesiale bord gespeel is. 'n Soortgelyke spel was mehen, wat op 'n ronde bord gespeel is. Balspeletjies was gewild onder kinders en die rykes het gejag en op die Nyl gevaar.
Die opgrawing van die werkersdorpie by Deir el-Madinah het daartoe gelei dat 'n uiters getroue weergawe van die alledaagse lewe oor feitlik 400 jaar saamgestel kon word. Op geen ander terrein is die organisasie, sosiale interaksies, werk- en lewenswyse van 'n antieke gemeenskap in sulke besonderhede bestudeer nie.
Voedsel
Egiptiese voedsel het oor die eeue heen besonder konstant gebly; die moderne voedsel toon groot ooreenkomste met die voedsel van antieke tye. Die stapelvoedsel was brood, bier, groente soos uie en knoffel, en vrugte soos dadels en vye. Wyn en vleis is op feesdae deur almal genuttig, terwyl die rykes dit op 'n meer gereelde grondslag gebruik het. Vis, vleis en hoender kon gesout of gedroog word en is gerooster of in bredies geëet.
Argitektuur
Die argitektuur van Antieke Egipte sluit van die beroemdste stukture in die wêreld in: die Groot Piramides van Giza en die tempels van Thebe. Bouprojekte is georganiseer en befonds deur die staat vir godsdiens- en herdenkingsdoeleindes, maar ook om die mag van die farao ten toon te stel. Die Egiptenare was ervare bouers wat eenvoudige maar doeltreffende gereedskap gebruik het.
Die huise van ryk en arm is met vergaanbare materiale soos modderstene en hout gebou en het nie behoue gebly nie. Boere het in eenvoudige huise gebly, terwyl die paleise van die elite uitspattiger was. 'n Paar paleise uit die Nuwe Ryk, soos dié in Malkata en Amarna, het wel bewaar gebly en hulle toon ryklik versierde mure en vloere met tonele van mense, voëls, waterpoele, gode en geometriese ontwerpe. Belangrike strukture soos tempels en grafkelders wat vir altyd moes hou, is van klip gebou pleks van stene.
Die vroegste bewaarde tempels, soos dié by Giza, bestaan uit enkele, ommuurde sale met dakbalke wat deur dik pilare gestut word. In die Nuwe Ryk het poorte, oop binnehowe en toegeboude sale bygekom. Die vroegste en gewildste grafkelders in die Ou Ryk was die mastaba, 'n plat, reghoekige struktuur van modderstene of klip wat oor 'n ondergrondse grafkamer gebou is. Die trappiramides, soos die Piramide van Djoser, was 'n reeks klipmastabas wat bo-op mekaar gestapel is. Piramides is tydens die Ou en Middelryk gebou, maar latere heersers het minder opsigtelike grafkelders verkies wat uit rotse gekap is. Die 25ste Dinastie was 'n uitsondering, want al die farao's uit dié dinastie het piramides laat bou.
Kuns
Die Antieke Egiptenare het kuns vir funksionele doeleindes geskep. Kunstenaars het langer as 3 500 jaar gehou by kunsvorme en ikonografie wat in die Ou Ryk ontwikkel is, en invloede van buite en van binne is verwerp. Hierdie standaarde – eenvoudige lyne en vorms en plat kleuroppervlakke sonder enige aanduiding van diepte – het 'n sin van orde en balans geskep. Beelde en teks is saam gebruik op grafkelder- en tempelmure, kiste, steles en selfs standbeelde. Die Narmer-palet bevat byvoorbeeld figure wat ook as hiërogliewe gelees kan word. Klip is gebruik vir standbeelde en reliëfwerk, maar hout as 'n goedkoper medium. Verf is gemaak van minerale soos ystererts (rooi en geel), kopererts (blou en groen), roet en steenkool (swart) en kalksteen (wit).
Farao's het reliëfwerke gebruik om oorwinnings, koninklike verordenings en godsdienstonele uit te beeld. Tydens die Middelryk het hout- of kleimodelle wat tonele uit die alledaagse lewe uitbeeld, gewild geraak vir grafkelders. In 'n poging om die bedrywighede van die lewendes in die hiernamaals te dupliseer is beelde van werkers, huise, bote en selfs militêre formasies gemaak.
Ondanks die eenvormigheid van Egiptiese kuns weerspieël die style van verskillende tye en plekke wel veranderings in kulturele of politieke houdings. Ná die inval van die Hyksos tydens die Tweede Oorgangstydperk het fresko's in 'n Minoïese styl in Avaris voorgekom. Die beste voorbeeld van 'n verandering wat deur die politiek beïnvloed is, is die Amarna-periode, toe figure groot veranderings ondergaan het om in te pas by Achenaten se revolusionêre godsdiensidees. Hierdie styl, bekend as Amarna-kuns, is gou laat vaar ná Achenaten se dood, en dit is toe weer deur tradisionele kunsvorme vervang.
Godsdiens
'n Geloof in die goddelike en in die hiernamaals was van die begin af deel van die Antieke Egiptiese beskawing. Die farao's se heerskappy was gebaseer op die goddelike reg van konings. Die goderyk het bestaan uit Egiptiese gode met bonatuurlike magte wie se hulp en beskerming gevra is. Die gode was egter nie altyd goedhartig nie; die Egiptenare het geglo hulle moes tevrede gehou word met offerandes en gebede. Die struktuur van die goderyk het voortdurend verander terwyl nuwe gode opgang in die hiërargie gemaak het, maar priesters het geen poging aangewend om die uiteenlopende en soms weersprekende mites in 'n sinvolle stelsel te organiseer nie. Hierdie verskillende idees is nie beskou as weersprekend nie, maar as lae in die veelvuldige fasette van die werklikheid.
Die Egiptenare het geglo elke mens is saamgestel uit fisieke en geestelike dele of "aspekte". Benewens die liggaam was daar ook die šwt (skaduwee), ba (persoonlikheid of siel), ka (lewenskrag) en name. Die hart, eerder as die siel, is beskou as die setel van denke en emosies. Ná iemand se dood is die spirituele aspekte uit die liggaam bevry en kon hulle vryelik rondbeweeg, maar hulle het die stoflike oorskot, of 'n plaasvervanger (soos 'n standbeeld), nodig gehad as 'n permanente tuiste. Die uiteindelike doel van die afgestorwene was om sy ka en ba te herenig en so een van die "geseënde dooies" te word wat as 'n ach, of "doeltreffende een", lewe. Om te besluit of hy dit waardig is, moes die afgestorwene se hart geweeg word teen die "veer van waarheid". As sy hart die regte gewig gehad het, kon hy sy lewe op aarde in 'n spirituele vorm voortsit.
Begrafnisse
Die Antieke Egiptenare het 'n uitgebreide stelsel begrafnisgebruike gehad wat hulle geglo het nodig was vir lewe ná die dood. Dit het ingesluit die mummifisering van die liggaam, begrafnisrituele en die begrawe van artikels wat die persoon ná sy dood sou nodig hê. Mummifisering het behels die uithaal van die organe, die toedraai van die lyk in linne en die teraardebestelling in 'n reghoekige steensarkofaag of houtkis. Van die 4de Dinastie af is sekere liggaamsdele in aparte potte gehou.
Mummies van die Laat Tydperk is ook in spesiale geverfde kiste geplaas. Die werklike bewaringspraktyke het tydens die Ptolemeïese en die Romeinse Tydperk afgeneem en groter klem is op die uiterlike voorkoms en versiering van die mummie geplaas.
Alle grafte het goedere bevat wat die persoon ná sy dood sou nodig kry. Van die Nuwe Ryk af is die Boek van die Dooies ook in die grafkamer gesit saam met standbeelde wat handearbeid vir die afgestorwenes moes verrig. Ná die begrafnis moes familielede nou en dan kos na die grafkelder bring en gebede opsê namens die afgestorwene.
Militêre mag
Die Antieke Egiptiese weermag was verantwoordelik vir die beskerming van die land teen invalle van buite en die handhawing vir Egipte se oorheersing van die Nabye Ooste. Dit het tydens die Ou Ryk mynekspedisies na Sinai beskerm en tydens die Eerste en die Tweede Oorgangstydperk burgeroorloë beveg. Die weermag het ook versterkings aan die belangrike handelsroetes gehandhaaf en forte gebou wat gedien het as basisse vir operasies in omliggende streke. In die Nuwe Ryk het 'n paar farao's die weermag gebruik om Koesj en dele van die Levant te verower.
Soldate is uit die algemene bevolking gewerf, maar tydens en veral ná die Nuwe Ryk is huursoldate van Nubië en Libië gehuur.
Tegnologie, medisyne en wiskunde
In tegnologie het Antieke Egipte 'n taamlike hoë vlak van produktiwiteit en sofistikasie bereik. Tradisionele empirisme, 'n filosofiese denkrigting dat kennis uit ervaring spruit, het waarskynlik in Egipte ontstaan (omstreeks 1600 v.C.). Hulle het ook hul eie alfabet en desimale stelsel geskep.
Faience en glas
Selfs voor die Ou Ryk het die Egiptenare 'n glasagtige materiaal bekend as faience ontwikkel wat hulle soos 'n soort kunsmatige halfedelsteen behandel het. Die materiaal is gebruik om krale, teëls, beeldjies en ander klein goedere te maak.
Die Egiptenare kon 'n groot verskeidenheid voorwerpe van glas maak, maar dit is nie seker of hulle die tegniek onafhanklik ontwikkel het nie. Hulle het glasartikels van verskeie kleure gemaak, en die glas was óf deursigtig óf ondeursigtig.
Medisyne
Die Antieke Egiptenare se mediese probleme het hoofsaaklik uit hul omgewing gespruit. Om so naby aan die Nyl te lewe en te werk het hulle blootgestel aan die gevaar van malaria en sekere parasiete wat lewer- en dermskade kon aanrig. Gevaarlike diere soos krokodille en seekoeie was ook 'n algemene probleem. Die landbou- en bouwerk het spanning op die ruggraat en gewrigte geplaas en ernstige beserings is veroorsaak deur bouwerk en oorlogvoering. Die gruis en sand van klipgemaalde meel het die tande geskuur en hulle ontvanklik gemaak vir absesse.
Antieke Egiptiese dokters was welbekend in die Nabye Ooste en sommige, soos Imhotep, het lank ná hul dood beroemd gebly. Volgens Herodotus was daar 'n groot mate van spesialisering, met sommige dokters wat byvoorbeeld net siektes van die kop en maag behandel het terwyl ander oog- of tandartse was. Dokters is opgelei in Per-Bastet, Abydos en Saïs. Mediese papirusse toon 'n goeie kennis van die anatomie, beserings en praktiese behandelings.
Wiskunde
Die vroegste voorbeelde van wiskundige berekenings kom uit die voordinastiese Naqada-tydperk, en toon 'n volledig ontwikkelde syferstelsel. Tekste op verskeie papirusse wys die Antieke Egiptenare kon optel, aftrek, maal en deel; hulle het breuke gebruik, en kon die volume van bokse en piramides uitwerk en die oppervlakte van reghoeke, driehoeke en sirkels meet. Hulle het ook 'n basiese begrip van algebra en meetkunde gehad.
Hulle het 'n desimale stelsel gebruik wat geskoei was op hiëroglieftekens vir elke mag van 10, tot by 'n miljoen. Elk van die tekens is soveel keer geskryf as wat nodig was om die regte getal te kry; om byvoorbeeld 80 of 800 te skryf is die simbool vir 10 of 100 onderskeidelik agt keer geskryf. Hulle het 'n ingewikkelde stelsel gehad om breuke te skryf, maar sekere algemene breuke is met spesiale hiërogliewe geskryf – die ekwivalent van die moderne 2⁄3 word links gewys.
Nalatenskap
Die Antieke Egiptenare het 'n groot nalatenskap gehad met hul kultuur en monumente. Vroeëre historici soos Herodotus, Strabo en Diodorus Siculus het die land bestudeer en daaroor geskryf. Tydens die Middeleeue en die Renaissance het Egipte se heidense kultuur afgeneem met die opkoms van die Christendom en later Islam, maar Middeleeuse skrywers soos Dhul-Nun al-Misri en al-Maqrizi het bly belangstel in die land en het ook daaroor geskryf.
In die 17de en 18de eeu het reisigers en toeriste oudhede teruggebring van Egipte en reisverhale geskryf, en so die Europeërs se belangstelling gewek. Dit het versamelaars na Egipte laat kom wat belangrike oudhede geneem, gekoop of present gekry het.
Hoewel die Europese koloniale besetting van Egipte 'n groot deel van die land se historiese nalatenskap vernietig het, het ander buitelanders 'n positiewer invloed gehad. Napoleon het byvoorbeeld die eerste studies in Egiptologie gereël toe hy sowat 150 wetenskaplikes en kunstenaars gebring het om Egipte se natuurgeskiedenis te bestudeer, en dit is gepubliseer in die Description de l'Égypte.
In die 20ste eeu het beide die Egiptiese regering en argeoloë die belangrikheid van kulturele respek en integriteit in opgrawings besef. Die Opperraad van Oudhede keur nou alle opgrawings goed en beheer dit, en dit word gedoen om kennis op te doen eerder as om skatte te vind. Die raad beheer ook museums en monument-rekonstruksieprogramme wat daarop gemik is om die historiese nalatenskap van Egipte te bewaar.
DHCP
Die DHCP-protokol (vanaf Engels Dynamic Host Configuration Protocol — dinamiese gasheeropstellingsprotokol) is 'n stel reëls wat deur kommunikasietoestelle (soos rekenaars, roeteerders of netwerk-kaarte) gebruik word om die toestel toe te laat om 'n Internet-adres vanaf 'n bediener te versoek wat 'n lys adresse beskikbaar het vir toekenning.
Inleiding
DHCP is 'n protokol wat deur rekenaars op 'n netwerk (kliënte) gebruik word om 'n unieke IP-adres te verkry asook ander parameters soos die standaard roetebeheerder, die subnetmasker en IP-adresse vir DNS-bedieners vanaf 'n DHCP-bediener. Hierdie protokol word gebruik wanneer rekenaars aan 'n netwerk toegevoeg word omdat hierdie verstelling benodig word vir 'n gasheer om aan 'n netwerk deel te neem. Hierdie verstelling moet periodies verfris word (dit verval, wat beteken dat die kliënt 'n ander toekenning moet ontvang) met tipiese intervalle wat kan wissel vanaf een uur tot verskeie maande en kan, indien verlang, tot oneindig verstel word (verval nooit). Die tydsduur waartydens die adres beskikbaar sal wees vir die toestel word deur die bediener bepaal.
Die DHCP-bediener verseker dat alle IP-adresse uniek is, d.w.s. dat geen IP-adres aan 'n toestel toegeken word terwyl 'n ander toestel se toekenning nog geldig is nie. Die bestuur van die poel van IP-adresse word dus deur die bediener beheer en nie deur 'n menslike administrateur nie.
DHCP is vanaf Oktober 1993 die standaardprotokol vir die internet. Die nuutste DHCP-spesifikasie word in RFC 2131 uiteengesit. DHCP is in wese die opvolger van die ouer BOOTP-protokol wat adresse vir 'n onbeperkte tydperk uitgegee het. Bittermin netwerke gebruik egter nog BOOTP.
Oorsig
DHCP outomatiseer die toeken van IP-adresse. 'n Kliënt op die netwerk stuur 'n versoek uit na 'n DHCP-bediener op 'n plaaslik verbinde netwerk. Die DHCP-bediener stuur dan 'n antwoord aan die kliënt met sy toegekende IP-adres, subnetmasker, DNS-bediener en standaard roetebeheerders.
Die toekenning van IP-adresse verval gewoonlik na 'n voorafbepaalde tydperk, waarna die DHCP-kliënt en -bediener weer 'n ooreenkoms moet bereik oor 'n nuwe IP-adres vanuit die bediener se voorafgedefinieerde adrespoel. DHCP is 'n uitsaai-protokol. Soos met ander uitsaaiverkeer op 'n netwerk gaan dit nie deur 'n roetebeheerder nie tensy dit spesifiek sodanig opgestel is nie. Gebruikers wat hierdie funksies verlang moet hulle roetebeheerders opstel om DHCP-verkeer oor UDP-poorte 67 en 68 deur te laat.
Implementerings
Microsoft het DHCP op hulle NT-bedieners bekendgestel vanaf weergawe 3.5 in laat 1994. Windows 2000 en Windows 2003 sluit ook DHCP as 'n kenmerk in.
Die ISC DHCP-bediener is 'n oopbron DHCP-bediener wat in baie Linux-verspreidings en baie kommersiële implementerings benut word.
Novell het 'n DHCP-bediener in hulle NetWare bedryfstelsel ingesluit sedert weergawe 5 wat in 1998 vrygestel is. Dit word egter as 'n bykomende diens ingesluit aangesien Netware steeds die IPX/SPX protokolsuite gebruik en daarom word dit nie gereeld op Novell-netwerke gebruik nie.
IP-adrestoekenning
Afhangende van die implementering, kan die DHCP-bediener drie metodes gebruik om IP-adresse toe te ken:
Finn Carter
Finn Carter (gebore 9 Maart 1960) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente How I Got Into College (1989) en Tremors (1990), en in die televisiereekse As the World Turns (1956) en Secret Service Guy (1996).
DHCP
IP-adrestoekenning
Die versoek-en-toekenproses gebruik 'n uitleenmetode met 'n beheerbare tydsduur. Dit vergemaklik die netwerk-installasie prosedure op die kliëntrekenaarkant baie.
Hierdie besluit bly egter deursigtig vir die kliënte op die netwerk. Sommige DHCP-bedieners kan ook die DNS-naam wat met die kliëntrekenaar verbind word opdateer om die nuwe IP-adres te reflekteer. Hulle maak gebruik van die DNS opdateerprotokol wat in RFC 2136 gedefinieer.
DHCP en brandmure
Brandmure moet gewoonlik doelbewus opgestel word om DHCP-verkeer deur te laat. Die spesifikasie van die DHCP kliënt-bediener protokol beskryf verskeie gevalle waar die pakkies die bronadres van <tt>0x00000000</tt> of die teikenadres van <tt>0xffffffff</tt> moet hê. Brandmure wat met streng reëls opgestel is om aanvalle met vervalste IP-adresse af te weer, verhoed dikwels dat sulke pakkies deurgelaat word. DHCP-bedieners met veelvuldige netwerkaansluitings (Engels: multihoming) maak die opstelling nog meer ingewikkeld en vereis 'n omsigtige benadering.
<!-- Moet nog vertaal word To allow DHCP, network administrators need to allow several types of packets through the server-side firewall. All DHCP packets travel as UDP datagrams; all client-sent packets have source port 68 and destination port 67; all server-sent packets have source port 67 and destination port 68. For example, a server-side firewall should allow the following types of packets: where dhcp-ip represents any address configured on a DHCP server host and dhcp-pool stands for the pool from which a DHCP server assigns addresses to clients
Example in ipfw firewall
To give an idea of how a configuration would look in production, the following rules for a server-side ipfirewall to allow DHCP traffic through. Dhcpd operates on interface rl0 and assigns addresses from 192.168.0.0/24 : pass udp from 0.0.0.0,192.168.0.0/24 68 to me 67 in recv rl0 pass udp from any 68 to 255.255.255.255 67 in recv rl0 pass udp from me 67 to 192.168.0.0/24,255.255.255.255 68 out xmit rl0
Example in Cisco IOS Extended ACL
The following entries are valid on a Cisco 3560 switch with enabled DHCP service. The ACL is applied to a routed interface, 10.32.73.129, on input. The subnet is 10.32.73.128/26. 10 permit udp host 0.0.0.0 eq bootpc host 10.32.73.129 eq bootps 20 permit udp 10.32.73.128 0.0.0.63 eq bootpc host 10.32.73.129 eq bootps 30 permit udp any eq bootpc host 255.255.255.255 eq bootps
Technical details
DHCP uses the same two IANA assigned ports as BOOTP: 67/udp for the server side, and 68/udp for the client side.
DHCP operations fall into four basic phases. These phases are IP lease request, IP lease offer, IP lease selection, and IP lease acknowledgement.
DHCP discovery
The client broadcasts on the local physical subnet to find available servers. Network administrators can configure a local router to forward DHCP packets to a DHCP server on a different subnet. This client-implementation creates a UDP packet with the broadcast destination of 255.255.255.255 or subnet broadcast address and also requests its last-known IP address (in the example below, 192.168.1.100) although the server may ignore this optional parameter....
DHCP offers
When a DHCP server receives an IP lease request from a client, it extends an IP lease offer. This is done by reserving an IP address for the client and broadcasting a DHCPOFFER message across the network. This message contains the client's MAC address, followed by the IP address that the server is offering, the subnet mask, the lease duration, and the IP address of the DHCP server making the offer.
The server determines the configuration, based on the client's hardware address as specified in the CHADDR field. Here the server, 192.168.1.1, specifies the IP address in the YIADDR field.