cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Windhoek (kiesafdeling)
Agtergrond
Vanaf 1953 is die verkiesing in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika gelyktydig gehou. In 1953 het die N.P. 13 305 (56,6%) stemme op hom verenig en die V.N.S.W.P. 10 021 (42,6%). Die N.P.-meerderheid in Etosha was 1 205, Karas 238, Middelland 272, Namib 554, Omaruru 826 en Windhoek 189. Teen 1958 het die N.P. sy houvas versterk met 'n meerderheid van 1 334 in Etosha, 449 in Karas, 604 in Middelland, 689 in Namib, 1 204 in Omaruru en 506 in Windhoek. In daardie jaar het die N.P. 16 390 (58,2%) stemme gekry en die V.N.S.W.P. 11 568 (41,1%).
Uitslae
In die eerste verkiesing in Windhoek wen die Nasionale Party se Johannes Hendrik Visser met 'n meerderheid van 234 stemme teen die V.N.S.W.P. se J.D. Lardner-Burke, maar in die algemene verkiesing van 1953 krimp sy meerderheid tot 189 stemme toe hy te staan kom teen die V.N.S.W.P. se M.J. Kritzinger. Visser bly net tot op 10 Maart 1958 (met die ontbinding van die Volksraad) LV en in die algemene verkiesing daardie jaar klop dr. A.J.R. van Rhijn, voorheen van 1948 tot 1951 LV vir Bethlehem en van 1953 tot 1958 LV vir Vasco, die V.N.S.W.P. se F.J. Marais met 'n meerderheid van 506.
In die volkstemming in 1960 oor republiekwording stem 82% van Windhoek se 7 688 geregistreerde kiesers, die laaste persentasie in Suidwes-Afrika, waarvan 3 714 ten gunste van die voorstel en 2 541 daarteen gekant is. Van Rhijn bly net sewe maande lank LV, waarna 'n tussenverkiesing op 15 April 1959 gehou word. Nou wen die N.P. se Johannes van der Wath met 'n meerderheid van 284 teen die V.N.S.W.P. se M.C.E. McDonald. In die algemene verkiesing twee jaar later skuif Van der Wath sy meerderheid op tot 1 101 teen die V.N.S.W.P. se J.P. de M. Niehaus, voorsitter van die V.N.S.W.P. en van 1971 tot 1974 senator vir die Verenigde Party.
Van der Wath behou Windhoek in die 1966-verkiesing met 'n reuse-meerderheid van 2 123 stemme teen M.J. Kritzinger van die V.N.S.W.P.. Van der Wath is waarskynlik oorlede op 9 April 1968, want 'n tussenverkiesing volg op 5 Maart 1969 waarin die N.P. se Abraham du Plessis wen met 'n meerderheid van 2 156 teen die V.N.S.W.P. se C.J. van den Berg, wat in die aanloop tot die 1974-verkiesing, toe hy kandidaat was vir Karas, in 'n vliegtuigongeluk dood is saam met John Thompson, die Verenigde Party se kandidaat in Pinelands.
Du Plessis behou Windhoek in die 1974-verkiesing met 'n nog groter meerderheid toe hy die Verenigde Party se K.R. Momberg met 2 419 stemme klop. Du Plessis het 4 164 stemme gekry, Momberg 1 745 en die Herstigte Nasionale Party se A.F. Goosen 141. Die laaste verkiesing vir 'n Suid-Afrikaanse Volksraadslid in Suidwes-Afrika is 'n tussenverkiesing op 26 Mei 1976 in Windhoek. Die Verenigde Party stel nie weer 'n kandidaat nie en net 35,1% van die kiesers stem teenoor 70,9% in die 1974-verkiesing. Die H.N.P. se S.J. Becker kry 295 stemme, 2 974 minder as die N.P. se C.J. Mouton, wat 3 069 stemme gekry het.
Jenn Colella
Jenn Colella (gebore 22 September 1974) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Uncertainty (2008) en in die televisiereekse All My Children (1970), The Good Wife (2009), en Elementary (2012).
Khorixas
Khorixas is 'n dorp van 6000 inwoners in die suide van die Kunenestreek van Namibië. Dit was voorheen die hoofstad van Damaraland tuisland voor Namibië se onafhanklikheid. Die meeste van die inwoners is van die Damara- etniese groep. Die dorp is geleë naby 'n belangrike deposito van versteende hout en die Twyfelfonteinvallei, bekend vir sy rotskuns.
Ekonomie en infrastruktuur
Die plaaslike hospitaal en 'n paar ander plaaslike kantore is nog steeds in Khorixas geleë, al is die hoofstad van die Kunenestreek nou in Opuwo. Daar is ses skole en een tak van die Universiteit van Namibië (UNAM) in Khorixas.
Khorixas ly aan 'n gebrek van ekonomiese ontwikkeling en werkgeleenthede, wat lei tot frustrasie en uiterlike migrasie onder baie van die dorp se jeug. Die werkloosheidsyfer in die dorp is sowat 70%. Donkerhoek, die dorp se informele nedersetting, het nie water of elektrisiteit nie.
Khorixas het 'n landing strook nege kilometer oos van die dorp parallel met die hoofpad C39. Die aanloopbaan getalle is 09/27 en die hoogte bo seevlak is 3320 voet.
Dordabis
Dordabis is 'n nedersetting in die Khomas-Streek van sentraal-Namibië, 80 km oos van die hoofstad Windhoek. Dordabis het ongeveer 1 500 inwoners. Dordabis het 'n poskantoor, kliniek, polisiestasie en 'n primêre skool. Die dorp ontvang 'n jaarlikse gemiddelde reënval van, hoewel dit in die 2010/2011 reënseisoen gereën het.
Dordabis se gemeenskap ly onder alkoholisme, werkloosheid en geweld. Die belangrikste ekonomiese aktiwiteit is boerdery.
Koningswater
Koningswater is 'n chemiese reagens wat bestaan uit 3 dele gekonsentreerde soutsuur en een deel salpetersuur.
Die reageermiddel bevat nitrosielchloried NOCl:
NOCl is 'n baie sterk oksidant en die aanwesige chloorione 'n goeie komplekseringsmiddel. Díe kombinasie stel die reageermiddel in staat om metale soos goud op te los. Die nitrosielchloried oksideer Au tot Au3+ en die goudioon word in die komplekse tetrachloro-ouraatioon AuCl4- omgesit.
Daar is baie min metale wat nie met koningswater reageer nie. Voorbeelde is rutenium en iridium.
Nicolas Appert
Nicolas Appert (Châlons-en-Champagne, 17 November 1749 - Massy, 1 Junie 1841) was 'n Franse uitvinder en suikerbakker. Hy is bekend vir sy uitvinding van lugdigte bewaring van voedsel. Hy het ook bekendheid verwerf as die "vader van die inmaakproses".
Johannes Nicolaus Brønsted
Johannes Nicolaus Brønsted (* 22 Februarie 1879 Varde (Jutland) - † 17 Desember 1947 Kopenhagen) was 'n Deense fisies-chemikus.
Brønsted het in 1899 afgestudeer as chemiese ingenieur aan die Universiteit van Kopenhagen, waar hy in 1908 ook sy doktoraat behaal het en aangestel is as professor in anorganiese en fisiese chemie.
In 1906 publiseer hy sy eerste werk oor "affiniteit", en in 1923 volg hy dit op met sy teorie oor die reaksies tussen sure en basisse. Hy beskryf díe reaksies as 'n uitwisseling van protone. Sy teorie is opgestel gelyktydig met, maar onafhanklik van die amper identiese teorie van die Britse chemikus Thomas Lowry, en hulle werk word nou die Brønsted-Lowry-teorie genoem.
In dieselfde jaar, 1923, het ook Gilbert Lewis 'n teorie oor suur-basisreaksies gepubliseer, wat egter op 'n andere beginsel, die uitwisseling van elektronpare gebaseer is. Beide teorieë, Brønsted-Lowry en Lewis word vandag baie toegepas.
Andere onderwerpe wat sy aandag getrek het is die skeiding van isotope in samewerking met G. Hevesy en die oplosbaarheid van soute in oplossings wat andere soute bevat het en die aktiwiteite wat dit beskryf. Saam met Victor K LaMer het hy in 'n oplosbaarheidsstudie eksperimentele bevestiging gevind vir die teorie van Petrus Debye en Erich Hückel oor de aktiwiteitskoëffisiënte vir baie verdunde oplossings. Brønsted was 'n outoriteit op die gebied van die katalise deur toevoeging van sure of basisse. Die Brønsted-katalisevergelyking is na hom vernoem.
In die Tweede Wêreldoorlog het hy teen die nazi-besetting geageer en na die bevryding van Denemarke in 1945 het hy betrokke geraak by die politiek en is verkies tot die Deense parlement in 1947. Siekte het hom egter verhinder om sy setel te beset en hy is kort na sy verkiesing oorlede.
Bale, Limpopo
Bale is 'n nedersetting in die Musina Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika. Dit is teenaan die grens met Zimbabwe digby die Limpoporivier geleë.
Louise Beavers
Louise Beavers (8 Maart 1902 – 26 Oktober 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente She Done Him Wrong (1933), Imitation of Life (1934), Life Goes On (1938), en Holiday Inn (1942).
1058
Die jaar 1058 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 58ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ulster Rugby
Ulster Rugby ( Rugbaí Uladh) is een van die vier professionele rugbyspanne op die Ierse eiland. Hulle ding mee in die Guiness Pro14, Europese Rugbykampioenebeker, Europese Rugbyuitdaagbeker. Die span verteenwoordig die IRVU Ulster-tak, wat een van die vier hooftakke van die IRVU is, en is verantwoordelik vir rugby in die geografiese provinsie van Munster, wat uit drie distrikte in Noord-Ierland en drie distrikte in die Republiek van Ierland bestaan.
Ulster se tuiswedstryde word op die Kingspan-stadion in Belfast gespeel en daar is plek vir onderskeidelik 18 196 toeskouers. Die span speel hoofsaaklik in wit en die span se wapen bestaan uit ’n rooi hand, na aanleiding van die vlag van Ulster, binne twee rugbyballe. <!--
Stigting en vroeë jare
Munster het tradisioneel sterk spelers vanuit die klubs in Limerick, waar die spel gewild was en oor alle ouderdomsvlakke gespeel is, gekry. Spanne soos Shannon, Garryowen en Jong Munster het vurige wedywering met mekaar gehandhaaf en sodoende gehelp om die standaard in die provinsie te lig.
Kleure en wapen
Die Drie Krone-vlag van Munster sinspeel op die drie samestellende historiese koninkryke van Munster; Thomond in die noorde. Desmond in die suide en Ormond in die ooste. ’n Opgeknapte logo met die toevoeging van ’n takbok by die drie krone, is vir die 2003-’04-seisoen bekendgestel. Die nuwe wapen is deur Designer’s Ink, ’n grafiese-ontwerp- en handelsmerkagentskap in Limerick, ontwerp, die die firma het ’n Goue Toekenning in die Ierse Ontwerpeffektiwiteitstoekennings vir die handelsmerk en implementering van Munster Rugby ontvang. Die wapen is ontwerp om die drie krone te behou en die nuwe rooi takbok stel krag en mededingendheid voor. Die besluit vir die verandering was die gevolg van twee jaar se beplanning, navorsing en ontwerp. -->
Tuisveld
Die Kingspan-stadion, tot 2014 bekend as Ravenhill-stadion, is sedert 1923 die tuisveld van Ulster Rugby. Daar is twee Rugbywêreldbekerwedstryde en verskeie wedstryde van die Ierse nasionale rugbyspan gespeel.
Die eerste herontwikkeling van die stadion is in 2009 voltooi met die opening van die Premium-paviljoen.
Weens toenemende ondersteuning van die span in die afgelope jare het die herontwikkeling van die stadion voortgeduur. Twee nuwe paviljoene is gebou aan die Aquinas- en Memorial-ente van die veld. Die ou hoofpaviljoen is gesloop om plek te maak vir ’n nuwe, moderne paviljoen wat vir die eerste keer in die Heinekenbekerkwarteindstryd teen Saracens op 5 April 2014 gebruik is. Die herbou van die stadion is vroeg in 2014 voltooi en die stadion is amptelik in Mei 2014 geopen met ’n Pro12-wedstryd teen Leinster. Die herbou het die kapasiteit van die stadion van ±12 000 na 18 196 verhoog. Die stadion mag gevolglik kwarteindstryde van die Europese Rugbykampioenebeker en eindstryde van die Pro14 aanbied. Die Gesinspaviljoen bevat die oefensentrum vir Ulster. <!--
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="90"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Heinekenbeker/Rugbykampioenebeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="300"|Notas
Europese Rugbyuitdaagbeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="350"|Notas -->
Huidige span
Ulster se span vir die 2017-’18-seisoen:
Rooiwou
Die rooiwou is 'n medium-groot roofvoël in die familie van Ouwêreldse aasvoëls (Accipitridae). Die voëls kom oor die hele Europa en in Noordwes-Afrika voor.
Volwasse voëls is ongeveer 62 sentimeter groot, 750 tot 1000 gram swaar en het 'n spanwydte van ongeveer 160 cm. Hulle lyk baie soos die bruinjakkalsvoël, maar die rooiwou is rooier en het 'n diep gevurkte stert. Die spesie word hiervolgens van die nou verwante swartwou onderskei, wat nie 'n diep gevurkte stert het nie.
Die rooiwou jag op klein en middelgroot soogdiere en voëls, groot insekte, maar kan ook prooi van ander roofvoëls afrokkel. Daarnaas is hulle aasvreters. Hulle het 'n voorkeur vir halfoop landskappe, waar in oop gebiede gejag, en in bosagtige gedeeltes gebroei word.
Die voëls lê twee tot ses eiers op 'n slag. Die rooiwou is deels 'n trekvoël en kom as broeier oor groot dele van Sentraal- en Suid-Europa voor. Groot bevolkings word veral in Duitsland en Frankryk aangetref. Duitsland huisves 30% van Europa se totale broeipopulasie. Daarbenewens word broeiende rooiwoue ook in aangetref in Spanje, Portugal, Italië, Switserland, Oostenryk, Pole, die Baltiese state, Wes-Rusland, Hongarye, Slowakye, Tsjeggië, Roemenië, Bulgarye, die Kaukasus, Wit-Rusland, die lande van die voormalige Joego-Slawië en Noord-Afrika. In Skandinawië is die spesie tot Suid-Swede en die eiland Gotland beperk. Die spesie is in die 1990's suksesvol in Engeland, Skotland en Ierland hervestig.
Daar is twee subspesies:
1059
Die jaar 1059 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 59ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ronny Graham
Ronny Graham (26 Augustus 1919 – 4 Julie 1999) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente History of the World: Part I (1981), To Be or Not to Be (1983), Spaceballs (1987), en Robin Hood: Men in Tights (1993).
Kettinglyn
Die woord catenaria is afgelei van die Latynse woord catena, wat "ketting" beteken. Die kromme staan ook bekend as die alysoid, funikulêr, en chainette. Galileo het beweer dat die kromme van 'n ketting wat onder gravitasie hang 'n parabool sou wees, maar dit deur Jungius in 'n werk, wat in 1669 gepubliseer is, weerlê. In 1691 het Leibniz, Christiaan Huygens, en Johann Bernoulli die vergelyking afgelei in reaksie op 'n uitdaging deur Jakob Bernoulli. Huygens het die term 'catenaria' vir die eerste keer in 'n brief aan Leibniz in 1690 gebruik, en David Gregory het in 1690 'n verhandeling oor die kettinglyn geskryf. Die Engelse woord 'catenary' word gewoonlik toegeskryf aan Thomas Jefferson.
Vierkantige wiele kan perfek glad rol as die pad eweredig gespasieerde hobbels in die vorm van 'n reeks omgekeerde kettinglyne het. Die wiele kan enige ewesydige veelkant wees, maar mens moet die regte kettinglyn gebruik wat ooreenkom met die vorm en dimensies van die wiel.
Die intrinsieke vergelyking van die kettinglynvorm word gegee deur die hiperboliese funksie en eksponensiële ekwivalent
As e^{x/a} en e^{-x/a} uitgebrei word met 'n Taylor-reeks kry ons
Wanneer kan die vierde krag en hoër terme verwaarloos word en die oorblyfsel is 'n parabool.
Hangbrûe
Vryhangende kettings en kabels volg die kromme van die bostaande hiperboliese funksie maar hangbrûe se kettings of kabels, wat op eenvormige intervalle aan die brugdek verbind is met vertikale kabels volg 'n paraboliese kromme amper soos Galileo aanvanklik beweer het.
Die eienskappe van hangende kabels het die interessante gevolg dat wanneer 'n hangbrug opgerig word, die kabels aanvanklik in die vorm van 'n kettinglyn hang, voor die kabel aan die dek daaronder vasgemaak word, en dan vervorm na 'n paraboliese kromme soos kabels daaraan geheg word en die brugdek daaraan begin hang.
Die omgekeerde kettinglynboog
Die kettinglyn is die ideale vorm vir 'n boog wat geen ander las dra nie. As dit van individuele elemente, waarvan die kontakoppervlaktes loodreg op die boogkromme is, gemaak word, sal geen beduidende skuifkrag by die lasse teenwoordig wees nie en die drukkrag na die grond toe sal direk langs die booglyn loop.
In struktuuringenieurswese is 'n kettinglyndop 'n strukturele vorm uit beton wat 'n kettinglynvorm het. Die profiel van die dop word verkry deur 'n buigsame materiaal te hang, en dit dan in 'n stywe raamwerk te verander waarin beton gegiet kan word en dan, gewoonlik omgekeerd, soos benodig te gebruik.
'n Pottebakersoond kan met vuurstene in die vorm van 'n kettinglyn gebou word. Die stene wat met vuurklei in plaas van sement gemessel word, word op 'n tydelik kettinglynvorm gebou wat dan verwyder word wanneer die oond voltooi is. Die oondvorm het die voordeel dat dit nie mettertyd as gevolg van herhaalde verhitting- en verkoelingsiklusse self afbreek nie — meeste ander vorms soos 'n vertikale silinder moet met staalbande aan mekaar gehou word.
Sleeptoue
Sleurkragte affekteer die kettinglynvorm van 'n kabel in ewewig wat gesleep word, wat aanleiding gee tot meer algemene vorms. 'n Kabel met radius a en spesifieke gravitasie \sigma, en gesleep teen v in 'n medium (byvoorbeeld lug of water) met digtheid \rho _{0}, sal 'n (x,y) posisie hê wat deur die volgende vergelyking beskryf word (Dowling 1988):
Hier is T die spanning, \phi die invalshoek,, en s is die kabelhelling. Daar is drie sleurkoëffisiente: die normaal sleurkoëffisient C_{D} (\approx 1.5 vir 'n gladde silindriese kabel); die raaklynige sleurkoëffisient C_{T}, en C_{N} (=0.75C_{T}).
Die vergelykingstelsel het vier vergelykings en vier onbekendes: T, \phi, x en y, en word tipies numeries opgelos.
Kritiese Hoektou
Stel van lei tot 'n vergelyking vir die kritiese hoek:
As, word die formule vir die kritiese hoek
of
wat lei tot die praktiese formule
Die sleurkoëffisiënt van 'n stroombelynde kabel is meer ingewikkeld en behels die gebruik van laaifunksies wat die verandering in sleur as 'n funksie van die invalshoek in ag neem.
Schumanverklaring
Die Schumanverklaring of die verklaring van 9 Mei 1950 word as die grondleggende dokument van die Europese eenwording beskou. Hierdie verklaring is deur die Franse minister van Buitelandse Sake, Robert Schuman in die saal van die uurwerk aan die Quai d'Orsay in Parys afgekondig en is geïnspireer deur Jean Monnet die eerste Franse Beplanningskommissaris. Hierdie verklaring stel die skepping van 'n Europese organisasie voor wat verantwoordelik sal wees vir die gesamentlike Frans-Duitse vervaardiging van steenkool en staal. In Europa word die Schumanverklaring elke jaar op 9 Mei gevier.
Hierdie verklaring het op 18 April 1951 tot die ondertekening van die Verdrag van Parys gelei, wat die Europese Gemeenskap van Steenkool en Staal gestig het. Ses Europese lande het hierdie ooreenkoms onderteken: Duitsland, Frankryk, Nederland, België, Luxemburg en Italië. Hierdie gemeenskap het uiteindelik uitgegroei tot die Europese Unie.
'n Doelstelling van vrede en voorspoed
L’Europe n’a pas été faite, nous avons eu la guerre. -- Robert Schuman Europe is nog nie gemaak nie, ons het (net) oorlog gehad.
Drie groot oorloë in minder as 'n eeu (1870, 1914, 1939) het Europa geskeur en die hele vasteland geteister. Op 9 Mei 1950 was daar bo alles 'n begeerte vir vrede wat oorheers. Dit was 'n belangrike deel van Schuman en Monet se motivering, maar daar was ook 'n belangrike vraag oor die Duitse kwota van steenkool en staal wat die bondgenote sou toestaan. 'n Diplomatieke konfrontasie daaroor het gedreig. Duitsland het dit nodig vir sy ekonomiese opbou, maar dit kan ook vir 'n nuwe oorlog gebruik word.
In 1947 begin in Europa die tydperk van die Koue Oorlog waarin twee nuwe blokke ontstaan rond die VSA en die USSR. Die Berlynse krisis maak die Wes-Europeërs bewus van die risiko dat Europa soos Paul Valéry voorspel het, net 'n uithoekie van die Asiatiese kontinent sal word.
Die menslike en materiële tol van ses jaar se oorlog was baie swaar en sal deur die Europese ekonomieë lank en grootliks gevoel word. Behalwe die menslike verliese (60 miljoen dood), behuising en die vernietiging van infrastruktuur, is daar produktiewe eenhede wat heeltemal vernietig is in byvoorbeeld die grensgebiede van die noordooste van Frankryk] en die Ruhr-gebied van Duitsland.
'n Nuwe metode
Die herstel van die Europese ekonomieë vereis dat die produksie van steenkool en staal verhoog word. Dié van Duitsland word beheer deur die Geallieerdes en deur hulle ook beperk. Dié van ander Europese lande lyk onvoldoende om tot herstel te lei. Schuman en Monet besluit 'n nuwe metode voor te stel:
Le gouvernement français propose de placer l’ensemble de la production franco-allemande de charbon et d’acier sous une Haute Autorité commune (…). La mise en commun des productions de charbon et d’acier assurera immédiatement l’établissement de bases communes de développement économique, première étape de la Fédération européenne. -- Robert Schuman in sy verklaring
Die Franse regering is van voorneme om die hele Franco-Duitse produksie van steenkool en staal te plaas onder 'n gemeenskaplike Hoë Owerheid (…). Die poel van steenkool- en staalproduksie sal onmiddellik voorsiening maak vir die vestiging van 'n gemeenskaplike basis vir ekonomiese ontwikkeling, as eerste fase van 'n Europese Federasie.
Hul doelstelling is dus uitdruklik polities en federalisties en nie bloot die stigting van 'n vryhandelsone nie.
Die samewerking tussen die Europese state is ontwerp om gemeenskaplike belange te skep en te ontwikkel en om tot 'n geleidelike politieke integrasieproses te lei, wat 'n voorwaarde is vir vrede tussen die Europese lande.
L’Europe ne se fera pas d’un coup, ni dans une construction d’ensemble : elle se fera par des réalisations concrètes créant d’abord des solidarités de fait. Le rassemblement des nations européennes exige que l’opposition séculaire de la France et de l’Allemagne soit éliminée. L’action entreprise doit toucher au premier chef la France et l’Allemagne. --Robert Schuman
Europa sal nie skielik ontstaan of volgens 'n enkele plan gebou word nie: dit sal deur konkrete prestasie gebou word wat de facto solidariteit skep. Die byeenkoms van die Europese nasies vereis dat eers die eeue-oue teenstelling tussen Duitsland en Frankryk uitgeskakel word. Hierdie taak betref hoofsaaklik Frankryk en Duitsland.
Die mislukking van verskeie pogings om Europa te verenig het mense bewus gemaak dat die Europese eenwording net geleidelik kan gebeur en die Schumanverklaring erken dit en begin met 'n klein maar belangrike en praktiese aksie: die steenkool en staalgemeenskap. Hierdeur word 'n nuwe oorlog tussen Frankryk en Duitsland mos onmoontlik gemaak.
Hierdie "gemeenskapsmetode" word deur die oordrag van soewereiniteit aan die Europese vlak gekenmerk. Sy instellings geniet daardeur dus 'n sekere outonomie teenoor die lidstate. Dit geld eers net vir die Hoë Owerheid. Later het dit die Europese Kommissie geword en is daar ook 'n Europese Parlement ingestel wat nou deur die kiesers in die hele Unie verkies word en 'n Geregshof van die Europese Gemeenskappe, wat se besluite bindend is vir die state.
Die Schumanverklaring van 9 Mei 1950 word nog steeds beskou as die beginpunt van die Europese integrasie. Dis die rede waarom die Europese Parlement aan Robert Schunman en Jean Monnet die titel van die "vaders van Europa" toegeken het.
Ioniese Opstand
Die Ioniese Opstand, en gepaardgaande opstande in Aeolis, Doris, Siprus en Karië, was militêre opstande deur verskillende kusstreke van Klein-Asië teen die Persiese bewind, wat geduur het van 499 v.C. tot 493 v.C.. Die kernoorsaak van die rebellie was die ontevredenheid van die Griekse stede van Klein-Asië met die tiranne wat deur Persië oor hulle aangestel is, benewens die individuele optrede van twee Milesiaanse tiranne, Histiaeus en Aristagoras.
Verloop
Die stede van Ionië is deur Persië verower in c. 540 v.C., en is daarop regeer deur plaaslike tiranne, wat benoem is deur die Persiese satraap in Sardis. In 499 v.C. het die toenmalige tiran van Miletus, Aristagoras, 'n gesamentlike ekspedisie geloods met die Persiese satraap Artaphernes om Naxos in die Kyklade in te palm, ten einde sy invloed uit te brei. Die sending was 'n debakel, en in die verwagting dat sy ontslag as tiran op hande was, het Aristagoras verkies om die hele Ionië op te rui tot rebellie teen die Persiese koning Darius die Grote.
In 498 v.C., met die bystand van Atheense en Eretrese troepe, het die Ioniërs opgemars na Sardis, dit ingeneem en afgebrand. Op hulle terugreis na Ionië daarenteen, is hulle agtervolg deur Persiese troepe, en beslissend verslaan by die Veldslag van Efese. Hierdie kampanje was die enigste offensiewe aksie deur die Ioniërs, wat daaropvolgend slegs defensief opgetree het. Die Perse het gereageer deur in 497 v.C. 'n drieledige aanval uit te voer gemik op die herowering van die afgeleë streke van die opstand, maar die uitbreiding van die opstand na Karië het meegebring dat die grootste weermag, aangevoer deur Daurises, daarheen verplaas is. Alhoewel die kampanje na Karië aanvanklik goed afgeloop het vir die Perse, is hul weermag uitgewis in 'n lokval by die Veldslag van Pedasus. Dit het 'n dooiemat meegebring vir die res van 496 en 495 v.C..
Teen 494 v.C. is die Persiese weermag en vloot hergegroepeer, en het hulle 'n direkte aanval geloods op die brandpunt van die opstand, naamlik Miletus. Die Ioniese vloot het gepoog om Miletus ter see te verdedig, maar is beslissend verslaan in die Seeslag van Lade, na oorlopery van die Samiane. Die Perse het beleg gelê op Miletus, dit ingeneem, en die bevolking in slawerny geplaas. Hierdie dubbele terugslag het die opstand effektief beëindig, en die Kariërs het gevolglik aan die Perse oorgegee. Die Perse het die jaar 493 v.C. gewy aan die onderwerping van die stede aan die weskus wat steeds teen hulle weerstand gebied het, voor daar eindelik vredesterme aan Ionië voorgelê is, wat algemeen beskou is as beide regverdig en eerlik.
Die Ioniese Opstand was die eerste opsienbare konflik tussen Griekeland en die Persiese ryk, en het as sodanig die eerste fase van die Grieks-Persiese oorloë verteenwoordig. Alhoewel Klein-Asië weer in die Persiese koninkryk opgeneem is, het Darius 'n vaste voorneme gemaak om Athene en Eretria te straf vir hul ondersteuning van die opstand. Boonop het hy die oordeel gefel dat die menigte stadstate van Griekeland 'n voortgesette bedreiging inhou vir die stabiliteit van sy Ryk, en het Darius dan die besluit geneem om die hele Griekeland te verower. In 492 v.C. sou die eerste Persiese inval in Griekeland begin, die volgende fase van die Grieks-Persiese oorloë en 'n direkte reaksie op die Ioniese Opstand.
Belang
Die Ioniese Opstand was hoofsaaklik van belang as die inleidende hoofstuk en aanleidende faktor tot die Grieks-Persiese oorloë, wat die twee invalle in Griekeland ingesluit het asook die beroemde veldslae van Marathon, Thermopylae en Salamis. Vir die Ioniese stede self, het die opstand geëindig in mislukking, en aansienlike verliese, beide materieel en ekonomies. Met die uitsondering van Miletus, het hulle betreklik gou herstel, en het gedy onder Persiese bewind vir die volgende veertig jaar. Vir die Perse, was die opstand beduidend deurdat dit hulle betrek het in 'n uitgerekte konflik met die state van Griekeland, wat sou voortduur vir vyftig jaar, waartydens hulle aansienlike verliese sou opdoen.
Militêr is dit moeilik om besonder veel gevolgtrekkings uit die Ioniese Opstand te maak, behalwe vir die strategië wat die Grieke en die Perse by mekaar kon leer (of nie geleer het nie). Dit blyk byna seker dat die Atheners, en die Grieke in die algemeen, beïndruk was met die mag van die Persiese ruitery, en in die daaropvolgende kampanjes, word dikwels omsigtigheid bemerk by Griekse weermagte wanneer 'n konfrontasie met die ruitery op hande was. Daarteenoor het die Perse blykbaar nie die potensiaal van die Griekse hopliete as swaar infanterie besef of opgemerk nie. By die Veldslag van Marathon, in 490 v.C., het die Perse min ag geslaan op 'n mag wat hoofsaaklik uit hopliete bestaan het, wat dan op hul eie neerlaag uitgeloop het. Verder het die Perse, ten spyte van hul geleentheid om swaar infanterie te werf in die kroongebied, die tweede inval in Griekeland aangepak sonder om die hulpbron te benut, en het dan weereens gedugte teëstand ervaar by kontakte met die Griekse magte. Dit is moontlik dat, weens die gemak waarmee hul oorwinnings oor die Grieke te Efese behaal is, en die soortgelyk bewapende magte betrokke by die veldslae van die Marsyasrivier en Labraunda, die Perse eenvoudig die militêre voordeel van die hopliete-falanks geringgeskat het— tot hul eie verlies.
Franklin D. Roosevelt
Franklin Delano Roosevelt [ˈfɹæŋklɪn ˈdɛlənoʊ ˈɹoʊzəvɛlt] (* 30 Januarie 1882 in Hyde Park, New York; † 12 April 1945 in Warm Springs, Georgia) was vanaf 1933 tot sy afsterwe in 1945 die 32ste President van die Verenigde State.
Franklin D. Roosevelt het as kandidaat van die Demokratiese Party gestaan en is ná sy eerste ampstermyn drie keer herverkies (in 1936, 1940 en 1944). Hy is sodoende die enigste president van die VSA wat dié amp vir meer as twee termyne beklee het. Vanweë die internasionale situasie, wat deur die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog oorheers is, het Roosevelt besluit om vir 'n derde en vierde ampstermyn te staan - ongeag die vrywillige selfbeperking van Amerikaanse presidente wat oorspronklik deur George Washington ingevoer is.
Eers met die 22ste wysiging van die Amerikaanse grondwet (22nd Amendment to the U.S. Constitution) in 1947 is daar sedert 1951 'n formele beperking tot twee ampstermyne.
Roosevelt word ook onthou vir die Leen-en-pagwet wat deur die Amerikaanse kongres goedgekeur is op 11 Maart 1941 wat Amerika indirek betrokke gemaak het by die Tweede Wêreldoorlog.
Hy het die pessimiste egter verkeerd bewys en is na sy eerste ampstermyn 3 keer herkies - iets wat nooit voorheen in die Amerikaanse geskiedenis gebeur het nie. Onder sy leiding het die VSA in 1940 tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree.
Hy word as die VSA se belangrikste president van die eeu beskou. Franklin Delano Roosevelt, wat op 30 Januarie 1882 in Hyde Park, New York, gebore is, was die enigste seun van 'n skatryk familie van Nederlandse afkoms.
Na sy hoërskoolopleiding het hy aan die universiteite van Harvard en Columbia gestudeer en later as advokaat gepraktiseer. Nie sy studies of sy regsloopbaan was besonder geslaag nie. In 1910 het hy besluit om tot die politiek toe te tree. Met die slap het hy die voorbeeld van sy neet Theodore Roosevelt, wat van 1900 tot 1908 president van die VSA was, gevolg. Teen die algemene verwagting in het hy daarin geslaag om as die Demokratiese Party se kandidaat 'n tradisioneel Republikeinse setel as lid van die Senaat in die staat New York te verower.
Hy het gou reeds die aandag op hom gevestig deur ŉ belangrike rol te speel in die politieke stryd teen "Tammany Hall", die korrupte Demokratiese politieke instelling van die stad New York. Hy het later weer gereeld met die instelling probleme ondervind, maar toe hy beset dat dit nie so maklik tot niet gemaak kon word nie, het hy op 'n afstand samewerking probeer bewerkstellig.
Roosevelt het reeds in die eerste jare van sy politieke loopbaan tot ŉ progressief ontwikkel. Die progressiwisme was in die eerste 20 jaar van die 20e eeu 'n belangrike politieke stroming van gematigde hervormers in die VSA. Die groep wou die nywerheidsamelewing suiwer. Sy politieke loopbaan het uiters voorspoedig verloop. In 1912 het Roosevelt een van Woodrow Wilson se eerste aanhangers geword, en toe Wilson in November 1912 tot president verkies word, het hy Roosevelt as onderminister van vlootsake in sy kabinet aangestel.
Na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 het hy hom vir groot uitbreidings in die Amerikaanse vloot beywer. In 1920 was Roosevelt die Demokratiese Party se kandidaat vir die vise-presidentskap. Na die Demokrate se verkiesingsnederlaag het Roosevelt die sakewêreld betree. Skaars 'n jaar later, in Augustus 1921, het hy 'n ernstige polioaanval gehad wat hom byna sy lewe gekos het en hom, in groot mate in sy onderlyf verlam het.
Hy het egter met ongekende taaiheid vir sy liggaamsherstel geveg en uiteindelik met 'n ingewikkelde loopysterstelsel oor die weg leer kom. Hy kon egter net klein entjies loop en moes by trappe opgedra word.
Ondanks die terugslag het hy later dinamiese verkiesingsveldtogte gevoer. Baie mense het nie beset dat sy onderlyf so te sê geheel en al verlam was nie. Na sy siekte het hy, wat die politiek betref, aanvanklik op die agtergrond gebly. Hy het egter as doeltreffende bemiddelaar tussen strydende groepe in die Demokratiese Party opgetree. Sy vrou, Anna Eleanor Roosevelt (1884-1962), 'n verlangse niggie met wie hy in 1905 getroud is, het in die tyd tot een van sy beste politieke agente ontwikkel.
Sy het haar inkennigheid oorkom, 'n goeie spreekster geword en het haar veral vir die armes beywer. In 1924 en in 1928 het Roosevelt vir Alfred Emanuel Smith (1873-1944), goewerneurvan die staat New York, tydens die Demokratiese konvensie as kandidaat vir die presidentskap gesteun. Smith het egter in 1928, toe hy wel as Demokratiese kandidaat aan die verkiesing deelgeneem het, die stryd teen die Republikein Herbert Hoover verloor.
Tog was daar in die verkiesing van 1928 al ŉ swaai na die Demokratiese Party. Hierdie neiging het in die dertigerjare reusagtige afmetinge aangeneem. In 1928 het Roosevelt hom as goewerneur van die staat New York verkiesbaar gestel en met 'n klein meerderheid gewen. Twee jaar later is hy met 'n oorweldigende meerderheid herkies.
Tydens sy eerste ampstermyn het hy nie veel gedoen om die ellende wat deur die ekonomiese krisis veroorsaak is, te verlig nie en was hy nie veel meer progressief as Hoover nie. Toe dit egter in 1930 duidelik geword het dat die krisis besonder ernstig is en dat dit jare sou duur, het Roosevelt noodlenigingshulp gereël en in 1931 het die Emergency Relief Administration tot stand gekom. Roosevelt se beleid as goewerneur was nou, in teenstelling met die van sy kollegas, vernuwend en hoopvol.
Presidentskap
In 1932 het dit duidelik geword dat Roosevelt die beste kandidaat was om president Hoover te verslaan. Na 'n kwaai stryd met die konserwatiewe element in die party het hy inderdaad in dieselfde jaar die Demokratiese kandidaat geword en die verkiesing gewen.
Hy het 'n opgewekte verkiesingsveldtog gevoer en hy het ook beloof om pogings aan te wend om die krisis te oorbrug. Sy verkiesingsbeloftes het egter nie beteken dat hy progressief was nie: in sy hart was hy konserwatief. Hy was egter 'n besonder buigsame politikus en by uitstek 'n pragmatis. So was hy byvoorbeeld 'n teenstander van tekorte op die begroting, maar as dit noodsaaklik vir die verligting van die krisis was, het hy sy konserwatiewe opvattinge opsygeskuif.
Dit het tydens sy jare as president die grondslag van sy optrede gebly: 'n pragmatiese konserwatisme, wat in die destydse politieke klimaat bykans revolusionêr was. As politikus was Roosevelt, ondanks enkele foute, besonder suksesvol. Hy het die kuns van gee en neem goed verstaan en het daarin geslaag om die skynbaar onversoenbare te versoen. Ten einde politieke konsensus teweeg te bring, het Roosevelt in 1933 met 'n mengsel van progressiewe en konserwatiewe maatreëls begin.
Hy het ook vooraanstaande Republikeine in sy kabinet opgeneem. Die strewe na konsensus het met verloop van tyd egter vergeefs geblyk te wees: die haat van die konserwatiewes, wat hom minagtend "that man in die White House" genoem het, het steeds toegeneem. Tegelykertyd het die minderbevoorregtes se toegeneentheid teenoor die president toegeneem. Onder Roosevelt het die presidentskap egter verander. Die Wit Huis het die brandpunt van regeringsbedrywighede geword terwyl die president ook op wetgewende gebied uiters aktief geword het - 'n patroon wat in die VSA nie gebruiklik was nie.
Teen die einde van die dertigerjare was dit vir die Kongres vanselfsprekend om op inisiatiewe uit die Wit Huis te wag as daar iets moes gebeur. In September 1939 het Roosevelt die ontwikkeling vasgelê deur die instelling van die Executive Office of the President. In dieselfde jaar het die Bureau of the Budget gevolg, waardeur die president voortaan die meeste se in die begroting gekry het. Roosevelt was die eerste president wat beset het hoe om die media tot sy voordeel aan te wend.
In sy beroemde " fireside chats" vir die radio het hy sy landgenote as ŉ begrypende vader toegespreek. Hy het ook tweeweeklikse perskonferensies ingestel en dit was nie meer nodig om vrae voor die tyd in te dien nie. Die konferensies het hy ook met kwinkslae opgevrolik. Waar Hoover een man in diens gehad het om die briewe aan die president te beantwoord, het Roosevelt se optrede gou reeds vereis dat hy 50 mense vir die doel in diens moes neem.
Na heelwat onenigheid in die Demokratiese Party en na lang onsekerheid, het Roosevelt besluit om hom in 1940 vir 'n derde termyn herkiesbaar te stel - iets wat nog nooit voorheen in die VSA gebeur het nie. Hoewel hy die gematigde Wendell Lewis Willkie (1892-1944) redelik maklik verslaan het, was daar nie sprake van die oorweldigende meerderheid van 1936 nie. Roosevelt het die gevaar van die situasie in Europa al teen die einde van die dertigerjare ingesien.
Die Amerikaanse volk het egter ŉ isolasionistiese houding gehad: hulle wou so min moontlik met die Europese konflik te doen hê. Roosevelt het sy landgenote nie daadwerklik probeer oorhaal om by die Tweede Wêreldoorlog betrokke te raak nie en het in sy verkiesingsveldtog van 1940 belowe dat Amerikaanse soldate nie in die oorlog sou hoef te veg nie. Hy het Brittanje egter met wapens en ander oorlogstoerusting gesteun.
Die Japanners se aanval op Pearl Harbor (7 Desember 1941) het Roosevelt laat besluit om die VSA daadwerklik tot die oorlog te laat toetree. Tot kort voor sy dood was hy op besonder goeie voet met Winston Churchill. In die hoop dat goeie persoonlike verhoudings ŉ belangrike bydrae tot 'n stabiele en vreedsame na-oorlogse wêreld sou lewer, het Roosevelt sy bes gedoen om ook op goeie voet met Stalin te bly.
Hy word algemeen daarvan beskuldig dat hy teen die einde van die oorlog te toegeeflik teenoor Stalin was; hieroor het hy hom selfs Churchill se gramskap op die hals gehaal. Sedert Junie 1944 het Roosevelt se gesondheid kwaai agteruitgegaan. Tog was hy van mening dat hy die presidentskap in die moeilike oorlogsomstandighede nie aan ŉ onervare man kon oorlaat nie en het hom vir 'n vierde ampstermyn beskikbaar gestel. Ook die verkiesing het hy gewen deur Thomas E. Dewey (1902-1971) te verslaan.
Die meerderheid was egter selfs kleiner geleke met die vorige verkiesing. Twee maande na die konferensie van Jalta, waar hy baie siek voorgekom het, is hy op 12 April 1945 dood aan bloeding op die brein - 'n maand voor die Duitse oorgawe.
Cliona flavifodina
Cliona flavifodina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1974 deur Rützler.
Mapakoni
Mapakoni is 'n nedersetting in die Collins Chabane Munisipaliteit van Vhembe distrik, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Modi'in-Maccabim-Re'ut
Modi'in-Maccabim-Re'ut, Hebreeus: מודיעין-מכבים-רעות, Arabies: موديعين-مكابيم-ريعوت , is 'n Israelse stad in die Sentrale distrik met sowat 91 000 inwoners in 2017.
Die stad is in 2003 gestig en grens aan die Wesoewer.
Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie
Die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie is in Oktober 1995 gestig as 'n onafhanklike nasionale institusie. Die Grondwet van Suid-Afrika verleen aan hulle 'n mandaat by wyse van die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie-wet van 1994.
Die menseregtekommissie se taak is om vergrype te moniteer (beide proaktief en deur klagtes wat voor hulle gebring word) en regstelling vir sulke oortredings te soek. Hulle het ook 'n opvoedkundige rol.
Oberliga
Die Oberliga is tans die vyfde hoogste vlak van sokker in die Duitse ligastruktuur.
In Oos-Duitsland was "Oberliga" ook die benaming van die hoogste liga en daar word algemeen na hierdie liga verwys as die DDR-Oberliga. Die DDR-Oberliga het verdwyn nadat Duitse sokker verenig is na die eenwording van Duitsland (kyk Duitse sokkerkampioen).
Geskiedenis
Na die Tweede Wêreldoorlog is die Oberliga in 1948 in Wes-Duitsland ingestel as die hoogste vlak van sokker (as die opvolger van die Derde Ryk se Gauligas) en dit het die hoogste vlak gebly tot die instelling van die Bundesliga in 1963. In teenstelling met die DDR, waar daar 'n enkele eerste klas was, was die Wes-Duitse kompetisie in 5 geografiese stapels verdeel. Die wenner van elke stapel (en soms ook die vise-kampioen) het dan aan 'n eindtoernooi om die Duitse titel meegeding, soortgelyk aan die ou Gauliga-stelsel.
In 1974 is die Oberliga die eerste keer weer in Noord-Duitsland ingevoer, maar op die 3de vlak. In die ander streke van Duitsland is die Verbandsliga behou tot 1978 toe daar ook weer oberligas ingestel is. Na die eenwording van Duitsland in 1991 moes die voormalige Oos-Duitse klubs in die stelsel opgeneem word en daarom is die Regionalliga in 1994 ingevoer as die 3e vlak, wat veroorsaak het dat die oberligas die 4e vlak geword het.
Vanaf die 2008/09-seisoen is die 3. Liga ingestel en het die oberligas die 5de vlak van Duitse sokker word. Die Oberliga Noord het verdwyn, wat veroorsaak het dat die voederligas vir die Oberliga Noord (Verbandsliga Sleeswyk-Holstein; Verbandsliga Hamburg; Verbandsliga Neder-Sakse Oos; Verbandsliga Neder-Sakse Wes; Verbandsliga Bremen) nou ook die 5de vlak vorm. Verder het die oberligas Wesfale en Noord-Ryn saamgesmelt om die Oberliga Noord-Rynland-Wesfale te vorm.
Holliston Coleman
Holliston Coleman (gebore 30 Junie 1992) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bless the Child (2000), Hard Cash (2002), en Cody the Robosapien (2013), en in die televisiereeks Private Practice (2007).
Muswell Hill
Muswell Hill is 'n voorstad in die noorde van Londen wat grotendeels in die groen distrik London Borough of Haringey, sowat 9 kilometer noord van Charing Cross en 9 kilometer noord van die City of London, tussen die vermaakplek Alexandra Palace en Highgate Woods geleë is. Muswell Hill is op meer as 100 meter bo seevlak een van die hoogste punte in Groter Londen en staan vir sy skoon vars lug bekend. Alhoewel twee besige winkelstrate, Broadway en Fortis Green Road, deur die voorstad loop, het die buurt steeds sy landelike dorpskarakter bewaar.
1061
Die jaar 1061 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 61ste jaar van die 11de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Muswell Hill
Die meeste woonhuise in die gebied dateer uit die Edwardiaanse tydperk, met enkele Victoriaanse asook huise uit die 1920's en 1930's daartussen. Terwyl ook baie woonstelgeboue ontstaan het en groter woonhuise in woonstelle opgedeel is, het die groot vraag na ruim gesinshuise daartoe gelei dat ou huise tans weer in hul oorspronklike glorie as enkelgesinshuise herstel word. Groot dele van die gebied is vanweë sy voortreflike voorbeelde van Edwardiaanse boukuns tot bewaringsgebied verklaar. So het ook die Edwardiaanse voorkoms van Broadway en Fortis Green Road bewaar gebly.
Geskiedenis
Die vroegste geskrewe verwysings na Muswell Hill dateer van die 12de eeu. Die gebied was destyds in besit van die biskop van Londen en Lord of the Manor of Haringey ("Heer van die Haringey-landgoed") wat 65 akkers (263 000 m³) grond oos van Colney Hatch Lane aan 'n nuutgestigte nonneklooster, St Mary's Priory in Clerkenwell, geskenk het. Die nonne het daar 'n kapel opgerig en dit "Ons Dame van Muswell" genoem.
Die Moselle-rivier, wat in Muswell Hill en Highgate ontspring, het sy naam aan dié distrik te danke. Oorspronklik het dit bekend gestaan as Mosa of Mosella, aldus die twee naamvariante wat die Tottenhamse geskiedkundige Eerw. William Bedwell (1561-1632) in sy werk A Briefe Description of the Town of Tottenham Highcrosse in Middlesex (1631), die vroegste beskrywing van die rivier, gebruik het.
In die 18de eeu was Muswell Hill 'n klein nedersetting waar alleenstaande wonings met groot tuine oor 'n groter gebied verstrooi gelê het. In 1787 het 'n besoeker kommentaar gelewer oor die dorp en die uitsig wat hy as die mooiste binne 'n omtrek van 100 myl (160 kilometer) van Londen beskryf het. Muswell Hill het in die volgende halfeeu nouliks verander. Een van die merkwaardigste wonings in dié tyd was The Limes, 'n drieverdiepinghuis met 'n portiek (oorwelfde ingang) en tweeverdiepingvleuel wat by die hoek van Muswell Hill en Colney Hatch Lane gestaan het. Die indrukwekkende poort was wyd genoeg vir twee rytuie, terwyl die villa se groot erf tot by Tetherdown gestrek en 'n meer ingesluit het. Die dorp se vywer en die steengebou van die Green Man-kroeg was teenoor die woning geleë.
Michael III van Bisantium
Michael III (Grieks: Μιχαήλ Γʹ; 19 Januarie 840 – 23/24 September 867) was die Bisantynse keiser van 842 tot 867. Hy was die derde en laaste keiser van die Frigiese Dinastie en was ook bekend as Michael die Dronkaard. Hierdie neerhalende naam (ὁ Μέθυσος) is aan hom gegee deur latere historici wat lojaal was aan die Masedoniese Dinastie, maar moderne historici het sy reputasie in ’n mate herstel en glo hy het ’n belangrike rol gespeel in die opbloei van Bisantynse mag in die 9de eeu.
Michael was die jongste kind van keiser Theophilus en sy vrou, Theodora. Hy is reeds in 840 deur sy pa as medekeiser gekroon en was pas twee jaar oud toe hy op 20 Januarie 842 alleenheerser word.
Terwyl hy minderjarig was, was sy ma, haar oom Sergios en die minister Theoktistos die regente. Terwyl die mense om hom om mag baklei het, het Michael al hoe meer vertrou op sy oom Bardas en aan hom die titel caesar gegee, wat net onder die keiser self was. Hy het hom toegelaat om Theoktistos in November 855 te vermoor. Met Bardas se steun asook dié van ’n ander oom, generaal Petronas, het Michael die regentskap op 15 Maart 856 omvergewerp en sy ma en susters in 857 na ’n klooster gestuur.
Oorloë
Op die grense was dit egter onrustig. Die Abbasidiese Kalifaat het die Bisantynse magte in Pamfilië, Kreta en op die grens met Sirië verslaan, maar ’n Bisantynse vloot van 85 skepe het in 853 ’n oorwinning oor hulle behaal. Daar was ook baie operasies om die Egeïese See en aan die Siriese kus.