cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Congridae
Agtergrond
Die familie het palingagtige lywe met plat sterte en daar is geen skubbe op die lyf nie. Die sylyn is volledig. Die dorsale vin begin teenoor die pektorale vin en vorm een eenheid met die anale- en stervinne. Die familie word van 20 cm tot 2.5 m lank. Die familie leef in tropiese en gematigde waters. Daar is drie subfamilies.
Genus
Die volgende genus en gepaardgaande spesies kom aan die Suid-Afrikaanse kus voor:
Paleosiberiese tale
Die Paleosiberiese tale (afgelei van Grieks: παλαιός palaios, "antiek") vat verskeie geïsoleerde tale en klein taalfamilies saam wat in dele van die noordoostelike Siberië en die Russiese Verre Ooste gebesig word. Hulle toon geen bekende onderlinge genetiese verwantskap nie; hul enigste gemeensame kenmerk is dat hulle voor die koms van ander tale in hierdie gebiede gebesig is maar later deur ander tale verdring is, veral Toengoesies en later Turkse tale. In onlangse tye is ook die Turkse (veral in Siberië) en veral die Toengoesiese tale op hul beurt deur Russies verdring.
Die Paleosiberiese tale bevat omtrent tien tale wat deur sowat 11 000 mense gebesig word. Al die tale is ernstig bedreig.
Algemeen word die volgende taalfamilies as Paleosiberiese tale beskou:
Sommige taalkundiges beskou Ainoe en die Eskimo-Aleoetiese tale ook as Paleosiberiese tale:
Ryan Kankowski
Ryan Kankowski (gebore op 14 Oktober 1985 in Port Elizabeth) is 'n Suid-Afrikaanse beroepsrugbyspeler. Hy speel op flank vir die Sharks (in die Superrugbykompetisie) en die Natal Haaie in die Curriebekerreeks. Hy het al 20 rugbytoetse vir die Springbokke gespeel.
Japan Nasionale Roete 473
Japan Nasionale Roete 473 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Goma
Goma is 'n stad in die ooste van die Demokratiese Republiek die Kongo.
Skerryvore
Skerryvore (afgelei van die Skots-Gaeliese Sgeir Mhòr wat "Groot Skeer" of "Eilandrots" beteken) is 'n afgeleë rif wat aan die weskus van Skotland, 19 kilometer suidwes van die eiland Tiree geleë is. Skerryvore is ook die naam van die vuurtoring op die skeer (eilandrots), wat met groot moeite tussen 1838 en 1844 deur Alan Stevenson gebou is.
Teen 'n hoogte van 48 m is dit die hoogste vuurtoring in Skotland. Die kusstasie was by Hynish op Tiree (wat nou 'n museum huisves), maar is later verskuif na Erraid, wes van Mull. Die afgeleënheid van die terrein het beteken dat opsigters ekstra betaling in goedere ontvang het. Die lig het ononderbroke sedert 1844 gebrand totdat 'n brand in 1954 vir vyf jaar bedryf in die wiele gery het. Die vuurtoring is in 1994 geoutomatiseer.
Geologie
In prehistoriese tye was die rotse wat Skerryvore vandag vorm deur ysplate bedek wat van Skotland tot in die Atlantiese Oseaan tot anderkant die Buite-Hebride gestrek het. Ná die laaste terugtrek van die ys ongeveer 20 000 jaar gelede was seevlakke tot 122 m laer as vandag. Hoewel die isostatiese oprys van die grond dit moeilik maak om postglasiale kuslyne te bepaal, was die rif ongeveer 14 000 jaar gelede waarskynlik by die suidwestelike punt van 'n groot eiland geleë. Dit het uit die moderne eilande Tiree en Coll en die omliggende grondgebied bestaan.
Aanhoudende stygings in seevlakke sou dan stadigaan die Skerryvore-bank geïsoleer het en dit so te sê heeltemal oorstroom om 'n versperring van ontelbare metamorfiese oorblyfsels agter te laat wat 13 kilometer in 'n suidwestelike rigting strek. 'n Gedetailleerde opmeting wat in 1834 onderneem is het meer as 130 hoofrotse opgeteken, insluitend Bonn Sligheach (Boinshley) (die bedrieglike bodem) en Bo Ruadh (rooi koei).
Die rotse is glad verweer deur die inwerking van die golwe en word voortdurend deur sproei geaffekteer. Alan Stevenson het geskryf: "Die effek van die jet d'eau was met tye geweldig mooi, die water was naamlik so gebroke dat dit 'n sneeuwit en ondeursigtige pilaar, omring deur 'n fyn mis waarin op mooiweersdae reënboë waargeneem kon word, gevorm het".
Skerryvore is 'n geïsoleerde buitepos van die Binne-Hebride-argipel wat bestaan uit Lewisiaanse gneis, wat in die Pre-kambrium neergelê is. Die rotse is dan ook van die heel oudste rotse in Europa. Benewens die gevaar van die rotse vlak onder die seeoppervlak verteenwoordig die magnetiese anomalie in die gebied 'n verdere gevaar.
Opmeting
Dit is bekend dat daar tussen 1790 en 1844 meer as dertig skepe in die gebied ondergegaan het. Robert Stevenson, hoofingenieur van die Northern Lighthouse Board (NLB) het in 1804 op die rif geland en verslag gedoen oor die noodsaaklikheid vir die oprig van 'n baken op Skerryvore. In 1814 het hy saam met Sir Walter Scott en 'n geselskap van NLB Kommissarisse die rif weer besoek. Scott het geskryf: Stille volharding deur Mr S, en 'n geweldige geskop, geskud en gekibbel deur die jag, wat oënskynlik net so min van die idee van Skerry Vhor hou as die Kommissarisse. Uiteindelik, deur inspanning, het die lang rotsrif (hoofsaaklik onderwater), waarop die gety op 'n mees geweldige manier breek, in sig gekom. Daar verskyn 'n paar lae breë rotse naby een punt van die rif, wat omtrent 'n myl lank is. Dié is nooit heeltemal onderwater nie maar die branders spoel daaroor.... Dit sal 'n mees verlate posisie vir 'n vuurtoring wees, met die Bell Rock en Eddystone 'n grappie daarteenoor, want die naaste land is die wilde eiland Tyree, 14 myl ver. Dit is alles oor Skerry Vhor.
Later daardie jaar is 'n wet in die parlement aanvaar wat die oprig van 'n vuurtoring moontlik sou maak. Nogtans het dinge maar stadig verloop ten spyte van vertoë wat byna weekliks by die NLB opgedaag het. Eers in 1834 het Robert Stevenson saam met sy seun Alan teruggekeer. 'n Breedvoerige opmeting het dit duidelik gemaak dat daar min keuses vir die ligging was. Die enkele grootste oppervlak was 'n rots wat slegs 26 m² groot was tydens laagwater. Metings van golfdruk het aangedui dat 'n toring kragte van 29 300 kg/m² of meer sou moes weerstaan. Daar was voorstelle dat 'n toring uit gietyster of brons voldoende sou wees, maar Stevenson senior het geskryf dat "geen geldnood sou na my mening die aanneming van 'n ystervuurtoring vir Skerryvore kon regverdig nie." Op meer as een geleentheid moes die opmeters verbygaande vaartuie teen die gevaar waarsku. 'n Skip van Newcastle, waarvan die kaarte slegs die hoofrots 'n aantal myle weg aangedui het, het naby Bo Ruadh gestrand. Die Skipsmeester, salig onbewus van die gevare, is aangetref waar hy gemaklik 'n pyp aan die rook was terwyl hy langs sy vrou gelê het wat besig was om kouse te brei.
Alan Stevenson is dan ook as die ingenieur vir die projek aangestel toe hy nog maar 30 jaar oud was. Hy het 'n toring ontwerp wat 42 m hoog was met 'n basis van 13 m, en wat na bo nouer sou word tot slegs 5 m by die galery en lantern. Die laagste dele sou solied wees, alhoewel dit teen 8 m hoogte minder as die helfte van die hoogte van die basislaag by die nabygeleë Dubh Artach sou wees. Nogtans sou die struktuur 4377 ton weeg en die volume van die basis sou meer as vier keer groter wees as die hele struktuur van die Eddystonetoring en twee keer dié van Bell Rock. Met 151 trappe tot bo sou dit die hoogste en swaarste vuurtoring wees wat tot op daardie stadium in moderne tye gebou is en dit is steeds die hoogste vuurtoring in Skotland.
Kusstasie
Hynish on Tiree was aanvanklik die kusstasie en konstruksie-terrein. Geleë op die suidwestelike hoek van Tiree, het die nabygeleënheid aan Skerryvore en die gevolglike oorvloed van wrakke gelei tot huurgeld wat hier en langs die weskus hoër was as op enige ander plek op die eiland. Werk op die nuwe aanleg het in 1837 'n aanvang geneem; granietblokke is by Mull uitgegrawe en na die dorpie gebring om gesny en gevorm te word voor dit na die rif verskeep is. Verskeie kothuisies vir vuurtoringwagters is in 1844 uit dieselfde rots gebou asook 'n massiewe pier en hoë graniettoring om sein met Skerryvore self moontlik te maak. Stevenson het opgemerk dat die miernes van bedrywighede in kontras was met die "verlatenheid en ellende" wat hy gemeen het die lot van die omliggende bevolking was.
Barakke en fondasie
In 1838 is £15 000 in lone spandeer vir die bou van 'n 150 ton stoomskip in Leith om werkers en materiaal na die rif te karwei. Die struikelblokke moet nie onderskat word nie. Alhoewel Skerryvore 'n dosyn myle van Hynish is, is dit 80 km van die Skotse vasteland. Die eerste werk wat op Skerryvore onderneem is, was die oprig van 'n sesvoetige raamwerk waarop 'n houtbarak om 40 mans te huisves geplaas is. Die gebou is in Gourock gebou voor dit uitmekaar gehaal is en op die terrein herbou is.
Aanvanklike werk op die rots het op 7 Augustus 1838 begin. Stevenson en 21 werkers het die seilskip Pharos aanboord gestap en begin om die barak, waarvan die massiewe voetstukke in gate wat met dinamiet geblaas is geplaas moes word, af te laai. Na net twee dae moes hulle die terrein verlaat as gevolg van 'n storm wat uit die Atlantiese Oseaan ingewaai het. Dit het nog ses dae geneem voor hulle met die strawwe 16 uur per dag werk van 4 vm tot 8 nm kon begin. Uit vrees vir seesiek word het baie van die manne verkies om op die klam rotse te slaap as op die altyd-rollende Pharos.
Werk in die seisoen het net aangehou tot 11 September. Teen die tyd is die barakvoetstukke vasgemaak maar nog nie die hoofstruktuur nie. Net twee maande later het Stevenson 'n brief van die winkelier by Hynish, Mr. Hogben, ontvang. Dit het so begin: "Geagte Meneer, ek is baie jammer om u te moet meedeel dat die barak wat op Skerryvore Rots opgerig is geheel en al verdwyn het." Die struktuur is tydens 'n storm op 3 November vernietig en vier maande se moeite was daarmee heen. Stevenson het 'n boot gehuur om die skade te besigtig op dieselfde dag wat hy die nuus ontvang het. Weens sy geloof in die projek, het hy hom verbind om 'n sterker maar andersins identiese plaasvervanger te bou. Werk het in April 1839 begin en teen die begin van September het die voltooide barak 18 meter bo die rots gestaan. Toegang was deur lere wat aan die voetstukke geheg was, wat gelei het tot by die laagste vlak wat die kombuis bevat het. Die middelste vlak het twee kajuite bevat, een vir Stevenson, die ander vir sy werksmeester, terwyl die boonste vlak slaapkwartiere vir nog 30 tot 40 man verskaf het.
Werk aan die fondasies van die vuurtoring het voortgeduur tot 30 September. 'n Totaal van 296 ladings is gebruik om 2 000 ton rots te verwyder en Stevenson was oortuig dat die rots so hard was dat die moeite vier keer soveel was as wat nodig was om in Aberdeenshire graniet te boor. Die werk het goed verloop maar teen die einde van die tweede seisoen was daar nog geen blokke gelê nie. Tussen April 1839 en Junie 1840 is 4 300 blokke voorberei uit rots wat deur die Hertog van Argyll uit groewe op Mull geskenk is. Die grofgekapte rots is na Hynish geneem waar dit gehammer en gebeitel is tot die verlangde vorm. Die grootste het meer as 2,5 ton geweeg, die kleinste 0,75 ton en die noukeurigheid wat nodig was het beteken dat 'n enkele rots tot 320 manure kon neem om te voltooi.
Toring
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 25em; text-align: right; font-size: 0.86em; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Skerryvore Vuurtoring
Die nuwe barak het die geweld van die storm tydens die winter van 1839–40 deurstaan. Werk op die rots is hervat op 30 April 1840 en na die aankoms van die nuwe stoomskip Skerryvore het die noukeurigvoorbereide blokke op die terrein begin aankom. Die eerste is deur John Campbell, 7de Hertog van Argyll gelê op 4 Julie. Sy seun George het later geskryf: Daardie skouspel is so vars in my geheue na die verloop van 57 jaar asof ek dit gister gesien het. Die natuurlike oppervlak van die rots was uiters ongelyk. Verweer, gebroke en geteister deur ontelbare eeue van die mees geweldadige branders, en deur die splitsing van die rots langs natuurlik barste het dit nie gelyk of daar een vierkante voet rots was wat selfs gangbaar gelyk was nie. Tog, in die middel die verskeurde en gebarste oppervlak het ons skielik op 'n manjifieke sirkelvormige vloer afgekom, 42 voet in diameter, so plat soos water, en so glad soos 'n biljarttafel.
Spoedig het tot 95 blokke per dag uit Hynish aangekom al het die weer steeds 'n rol gespeel. Tydens die somer van 1840 was die stoomskip vir veertien dae agter mekaar nie in staat om die rif te bereik nie en op 'n ander geleentheid was geen landings vir sewe weke moontlik nie en het voorrade laag begin raak. Toe werk weer in die herfs beëindig is het 800 ton graniet 2,5 m hoog op Skerryvore gestaan en het 80 vakmanne by Hynish die hele winter lank aanhou werk aan die blokke. Die eerste drie lae van die basis is van harde Hynish gneis, die res is graniet uit die Ross van Mull.
Werk het in 1841–2 voortgeduur, 'n hyskraan is gebruik om die reuse blokke op te trek soos wat die toring opgeskiet het. Die laaste blok is tot by die bowrswering gelig in Julie 1842. Robert Stevenson, toe reeds 70 oud, het die terrein op sy laaste jaarlikse inspeksiereis besoek. Die mure by die basis is 9,5 voet dik, en 2 voet dik aan die bokant. Die ligruim en lantern is bo nege woonstelle 12 voet in diameter gesetel. Die totale koste van die werk wat onderneem is deur die Northern Lighthouse Board was £86 977, insluitend die koste van die vestiging van die kusstasie by Hynish, wat op £13 000 geskat is. Dit is 'n pluimpie vir Stevenson, sy voorman Charles Stewart, en Kaptein Macurich die landingsmeester, dat nie een persoon tydens die bouwerk omgekom het nie. Daar was egter wel een ernstige besering. "n Werker genaam Charles Barclay het sy hand by Skerryvore verloor. Hy was egter in 1846 die voorman vir die konstruksie van 'n nuwe vuurtoring by Muckle Flugga.
Toerusting
Die finale bousiesoen in 1843 is spandeer om die binnekant van die toring toe te rus. Teen hierdie tyd het Alan Stevenson hoofingenieur by die NLB geword en is die finale werk onder toesig van sy broer Thomas uitgevoer. Die lig, wat agt lense gehad het om 'n vier-pit lamp met piramidiale lense bo en weerkaatsende prismas onder elkeen, is deur John Milne van Edinburg gemaak. Die masjienerie was teen die begin van 1844 gereed, maar dit sou sewe weke duur voor 'n landing op die rots onderneem kon word. Die lamp is uiteiendelik op 1 Februarie aangesteek en dit het sonder onderbreking vir die volgende 110 jaar geskyn.
Skerryvore was Alan Stevenson se grootste prestasie uit beide 'n ingenieurs- en estetiese oogpunt. Stevenson wat glad nie 'n Filistyn was nie het 'n hiberboliese kromme om stylistiese redes gekies. Sy kleinneef Robert Louis het dit beskryf as "die edelste van alle bestaande diepsee ligte" en volgens die Northern Lighthouse Board word daar "deur sommiges aangevoer dat Skerryvore die wêreld se mees grasieuse vuurtoring" is.
Vuurtoringwagters
Die gevaar wat die omliggende riwwe inhou is sodanig dat die vuurtoring nie normaalweg deur skeepsvaart benader word nie. Die voltooiing van konstruksiewerk het egter nie 'n einde gebring aan die hindernisse wat dié wat dit moes bedryf, moes trotseer nie. Die gerieflikste landingspunt is by Riston's Gully, wat die rots naby die toring deursny. 'n Ongesteunde landing is al beskryf as "soos om teen die kant van 'n bottel uit te klim". 'n Toustelsel geheg aan 'n laaibok is geïnstalleer om die gevaarlike bedrywe te ondersteun. Statistiek saamgestel vir die twee dekades van 1881–1890 wys dat Skerryvore die stormagtigste deel van Skotland was. Daar was altesaam 542 storms wat 14 211 ure geduur het in die tydperk. Een wagter het sy gehoor vir verskeie weke verloor na 'n weerligslag hom deur die ingang raakgeslaan het.
James Tomison, wat in 1861 wagter geword het, het van voëlmigrasies wat van die toring af sigbaar was, geskryf: "Honderde voëls vlieg in alle rigtings, oorkruis mekaar se vlugte oor en weer, maar bots nooit, almal het oënskynlik die mening dat die enigste ontsnappingsweg uit die verwarring waarin hulle hulle gedompel het deur die vensters van die lantern is". 'n Mishoring is teen daardie tyd al geïnstalleer, een van slegs twee wat op daardie stadium in Skotland in bedryf was.
John Muir, wat vir 39 jaar as wagter by die NLB gedien het, het van 1902 tot 1914 op Skerryvore gedien. Hy het gehelp om 'n nuwe "landingtralie", sowel as 'n smal metaallooplys te bou wat landings moontlik gemaak het in toestande wat te vore as hopeloos beskou is. Hy het sy brood en scones gebak en 'n inlegwerktafel en Iona marmer inkstaander gemaak.
Gebeure na voltooiing
Talle hoogwaardigheidsbekleërs het die vuurtoring in die jare daarna besoek. William Chambers, die Lord Provost van Edinburg het in 1866 besoek afgeê en geskryf: Ek was geïnteresseerd om die kommunkasiemetode deur seine te verstaan. Elke oggend tussen nege- en tienuur word 'n bal by die vuurtoring gehys om aan te dui dat alles wel is by Skerryvore. Sou die sein nie gegee word nie, word 'n bal gehys by Hynish om te verneem of iets verkeerd is. Sou geen antwoord gegee word deur die hys van 'n bal nie, word die skoener vanuit sy natdok ter see gelaat onderweg na die vuurtoring.... Ek het gevra hoe hoog die golwe teen die kant van die toring geslaan het tydens die woeste storms, en is meegedeel dat hulle soms so hoog as die eerste venster, of omtrent 60 voet bo die vlak van die rotse styg; en tog, selfs in die vreesaanjaende rukwinde en golwe het die gebou nooit geskud nie, en geen besorgdheid oor gevaar is gekoester nie.
Die visuele ooreenkoms tussen Skerryvore en Dubh Artach 32 kilometer suidoos het daartoe gelei dat die NLB 'n kenmerkende rooi band in 1890 om die middelste deel van laasgenoemde geverf het. Die Hynish Kusstasie het die voordeel gehad dat dit tydens konstruksie naby die terrein geleë was. Die klein hawe het egter min beskutting vir skeepvaart gebied. Die wagters het vandaar geopereer tot 1892 toe die bedrywighede na Erraid langs die Isle of Mull verplaas is. Al die grond en geboue buiten die seintoring op Tiree is aan George Campbell, Hertog van Argyll verkoop wat die hoeksteenlegging op Skerryvore vyftig jaar te vore bygewoon het. 'n wielstoomboot, Signal, gebou deur Laird van Greenock in 1883 is by Erraid gestasioneer vir steunoperasies. Die kusstasie is in die 1950's na Oban geskuif.
'n Helibof is in 1972 opgerig om steunreise moontlik te maak sonder die nodigheid van die gewaagde seelandings. Die vuurtoring is sedert 31 Maart 1994 ten volle geoutomatiseer en word deur 'n radioverbinding vanaf die Ardnamurchanvuurtoring gemonitor.
Die Hynishtroring is omskep om die Skerryvorevuurtoringmusuem te huisves wat deur die Hebridean Trust bedryf word wat ook die herstel behartig het. Dit is nou moontlik om Skerryvore met die Tiree-gebaseerde Skippinish Sea Tours te besoek.
Goud
Goud (uitgespreek [ˈxoʊd], uit Indo-Europees: ghel, "glans") is 'n gesogte edelmetaal met 'n heldergeel (goue) kleur. Goud se chemiese nommer is 79 en dit het die simbool Au (Latyns: aurum, vir "dagbreekglans"). Dit het die atoomgetal 92 en 'n relatiewe atoommassa van 196.97. Dit smelt by ongeveer 1 064 °C en kook by ongeveer 2 856 °C. Goud is egter baie sag en word dikwels gelegeer (saamgesmelt) tot 'n stof wat 'n legering of allooi genoem word om dit harder te maak. Die suiwerheid van goud word gewoonlik in karaat gemeet, en 24 karaat word algemeen as suiwer geag. Suiwer goud is die mees smeebare en rekbare metaal van al die bekende metale — dit kan gehamer word tot 'n dikte van ongeveer een honderste van 'n millimeter en 30 g goud kan uitgerek word tot 'n gouddraad met 'n lengte van 100 km. Goud is 'n goeie geleier van elektrisiteit en warmte. Dit het die derdehoogste geleidingsvermoë ná silwer (Ag) en koper (Cu).
Op die periodieke tabel kom goud voor in groep elf en periode ses. Skeikundig word goud as 'n oorgangsmetaal geklassifiseer. Die metaal se standaardatoommassa is 196,966569 g·mol−1. Die elektronverspreiding is (Xe) 4f14 5d10 6s1, met 2, 8, 18, 32, 18, 1 elektrone per respektiewe skil.
Goud is die eerste edelmetaal wat die mensdom volgens tans aangetekende geskiedenis ontdek het. Argeoloë het bevind dat artikels wat van goud gemaak is, tot so oud as 6 000 jaar kan wees. Die metaal is tradisioneel gewild danksy sy besondere eienskappe en helder voorkoms. Goud se gesogdheid het daartoe gelei dat dit deur die eeue as betaalmiddel (geld), as monetêre reserwe-bate, in juweliersware, tandheelkunde en dies meer gebruik is. As gevolg van die mensdom se waardering vir die metaal, het goud 'n groot impak op die menslike geskiedenis gehad.
Oorsprong
Dit is onseker waar en hoe goud ontstaan, maar dit word algemeen aanvaar dat dit deur kernfusie gebeur. Die relatiewe gemiddelde van die voorkoms van goud in die Sonnestelsel blyk hoër te wees as wat in die vroeë heelal, in sterre of selfs in tipiese supernova-ontploffings gevorm kon word. Sommige astronome meen dat neutronryke swaarmetale soos goud die maklikste in neutronryke ontploffings, soos in die botsings tussen neutronsterre, gevorm kan word.
Voorkoms
Goud word meestal in sy gedeë vorm in die natuur gevind, soms as goudklonte (nuggets). Maar soms kom dit ook saam met silwer, kwarts (SiO2), kalksteen (CaCO3), lood, tellurium, sink of koper voor.
Goud vorm met tellurium minerale soos calaveriet, wat in die verlede nie altyd as goudhoudend herken is nie. Die dorp Telluride in Colorado, wat nou 'n bekende ski-oord is, is na hierdie minerale genoem.
Goud kan ook as onsuiwerheid opgelos wees in ander minerale. Ná sulfiede is arsenopiriet die tweede gasheermineraal vir goud. Arsenopiriet met 'n goudgehalte tot 15 200 g/t is in Villerange in Frankryk gevind.
Goud kom ook in seewater voor, met ongeveer 1 mg goud wat in elke ton seewater opgelos is. Daar is nog nie 'n ekonomiese proses ontwikkel om hierdie goud te ontgin nie, aangesien die ontginningskoste van goud uit seewater tans die waarde van die goud ver oorskry.
Reaktiwiteit
Goud kan ander komplekse ione vorm. Goud bind byvoorbeeld met sianiedione (CN-), en die produk van hierdie binding word met suurstofbevattende sianiedoplossings behandel. Die metaal word dan deur middel van geaktiveerde koolstof in die euleuringsproses ontgin.
Goud vorm maklik metaalmengsels; met silwer is dit volledig mengbaar. Sy vaste oplossings met silwer word elektrum genoem. Hierdie geneigdheid om met ander metale te vermeng word gebruik in die proses om goud van sy erts te skei. Wanneer goud met kwik gemeng word, los dit daarin op en vorm amalgame. Goud vorm talle intermetaalverbindings met ander metale. Goud en aluminium vorm maklik die verbinding wat die 'pers pes' genoem word, omdat dit soms in elektronika kan gevorm word indien daar gouddrade op aluminium blootgestel raak aan 'n te hoë temperatuur. Daar is geprobeer om hierdie pers verbinding in juwele te gebruik, maar die materiaal is te bros. By kontakte tussen goud en tin, byvoorbeeld soldeer op 'n goudbedekte oppervlak, kan ook probleme ontstaan omdat die verbinding gevorm kan word. Titaan word soms bygevoeg (1%) aan hoë karaat goud om dit harder te maak. Dit word veroorsaak deur fase-uitskeiding van die verbinding Goud vorm met silikon geen verbindings maar wel 'n eutektikum met 'n uiters lae temperatuur (359 °C), hoewel die smeltpunt van Au en Si self baie hoog is. Dit maak goud uiters geskik om kontakte op silikon-elektronika aan te bring omdat dit maklik saamsmelt
Ontginning
Goudproduksie kan in ses onderafdelings verdeel word: die opsporing van ertsmassas, die skepping van toegang tot hierdie massas, die verwydering van erts deur middel van mynwerk of die opbreking van die ertsmassa, die vervoer van hierdie materiaal van die myngebiede na die aanlegte vir behandeling, verwerking en suiwering.
Opsporing
'n Wêreldwye ontdekkingsprogram identifiseer teikengebiede en verken dan daardie gebiede. Hierdie programme kan deur indiwiduele organisasies, of deur samewerkende organisasies onderneem word.
Toegangskepping tot erts
Daar is twee hooftegnieke van mynwerk om die ertsmassas te bereik, naamlik ondergrondse mynbou, en dagbou ook bekend as oopgroefmynbou. Elkeen van hierdie metodes word ontwikkel of aangepas om die omstandighede te pas waar die erts gevind is en om te pas met die prosesse wat mees geskik is om die goud te ontgin.
Dagbou (oftewel oopgroef mynbou)
Die boonste lae van die bogrond word verwyder om die ertsmassa te ontbloot. Dagbou het in onlangse jare meer gewild geraak danksy deurbrake in tegnologie wat groot mobiele toerusting toelaat om groter en swaarder vragte te vervoer. Swaar toerusting vervoer die rots goedkoop, wat dan die afsnygrade vir winsgewende goudmineralisering verminder. Hierdie deugsame kringloop het bygedra tot die ontwikkeling van myne (en skepping van waarde) waar goudgrade voorheen te laag was.
In die geval van oksiedgoudmyne is hierdie proses verder gehelp deur die laekoste uitlogingbehandelingsmetodes. Hierdie behandelingsmetodes verg nie 'n groot aanvangskapitaaluitleg in 'n konvensionele meul nie, en verlaag daarom die gelykbreekpunt asook die fisiese risiko vir nuwe mynontwikkelinge. Gevolglik word die afsnygrade waar goudontginning winsgewend raak, verder verlaag. Mobiele toerusting het oor die afgelope twintig jaar in grootte toegeneem. Aanvanklik kon die trokke ongeveer 70 ton dra, en die grawe wat die trokke volgelaai het kon 'n maksimum van 25 ton per slag skep. Vandag dra die deursneetrok 250 ton, en trokke wat 500 ton dra word ook meer gewild. Die beperkende faktor op die trokke is bandgrootte, en spesifiek om 'n ekonomiese leeftyd uit die bande te kry. In vroeë ontwerpe het bande gereeld ontsettend warm geword, wat die leeftyd van die bande drasties verkort het.
Ondergrondse mynbou
In ondergrondse mynbou word gate in die ertsmassa geboor, waarna dit met plofmiddels gevul word en uitmekaargeskiet word. Die verskiete materiaal word dan skoongemaak en die vrygestelde erts is dan gereed om uit die myn vervoer te word.
Dagbou
Die dagbou-metode is geskik vir groot massas afsetting naby die oppervlak. Gewoonlik word die vloer van die gebied in 30-voet banke verlaag, waarna plofgate met plofstof gevul word en die rots uitmekaar geskiet word. Die rots van die ontploffing word gewoonlik getoets, en die graad en chemiese samestelling van die bank word bepaal. Ná ontploffing, word die gebreekte rots deur geoloë gemerk as óf erts óf rommel. Uitgrawers laai dan die materiaal op die ertsvervoerstelsel.
Vervoer van materiaal na aanlegte vir behandeling
Ondergrondse erts word vervoer deur middel van vertikale en/of horisontale vervoerstelsels. Wanneer die erts die oppervlak bereik, word dit op rolbande na die behandelingsaanlegte vervoer. Dagboumyne vervoer gewoonlik erts na die behandelingsaanlegte in voertuie met die vermoë om groot, swaar vrag te dra.
Dienste
Mynbedrywighede verg deurlopende dienste, bogronds sowel as ondergronds, insluitende:
Verwerking
Vergruising verwys na die opbreking van erts om dit vir behandeling voor te berei. Konvensioneel vind hierdie proses plaas in veelvlakkige vergruisings- en meulkringlope. Moderne tegnologie is gebaseer op groot meule wat direk met mynmateriaal gevoer word. Gouderts kan algemeen geklassifiseer word as óf vuurvaste erts, waar die goud binne 'n sulfiedmineraal vasgevang is en nie geredelik beskikbaar is om deur middel van die sianiedproses ingewin te word nie; óf vryemeulerts, waar die goud geredelik beskikbaar is vir inwinning deur middel van die sianiedproses (meuling).
Sianiedproses
Die sianiedproses, ook genaamd die MacArthur-Forrest-proses is 'n metaalkundige tegniek vir die ontginning van goud van laegraadse erts deur die goud na oplosbare aurosianiedmetaalkompleksione om te skakel. Dit is die mees algemene proses wat in die ontginning van goud gebruik word. Weens die giftigheid van sianied is dit 'n omstrede proses.
Geskiedenis
In 1783 het Carl Wilhelm Scheele uitgevind dat sianied, 'n stof wat hy ontdek het, goud kan oplos. Die stoigiometrie is deur Bagration (1844), L. Elsner (1846) en Faraday (1847) uitgewerk, maar dit is nie op gouderts toegepas tot en met 1887 nie. In hierdie jaar is die MacArthur-Forrest-proses in Glasgow (Skotland) deur John Stewart MacArthur ontwikkel. Dit is deur die broers dr. Robert en dr. William Forrest befonds.
Die reaksie
waar CN die sianied is.
Dit is 'n elektrochemiese proses waarin suurstof die elektrone van die goud by 'n katodiese area optel, terwyl goudione deur die sianied by die anodiese area gekomplekseer word om 'n oplosbare aurosianiedkompleks te vorm.
Vuurvaste erts-behandeling
Die herverwerking van uitskotvoorraad van vorige dekades se bedrywighede word ook uitgevoer. Die ou uitskot word in 'n watertrog gevolg deur 'n skudwasser in 'n alkaliese sianiedoplossing gewas, en ingewin of opgelos op geaktiveerde koolstof.
Geskiedenis van mynboumetodes
Die metodes om goud te versamel het drasties verander namate die "optelgoud" verdwyn het. Gereedskap en toerusting is teen 'n geweldige tempo ontwikkel namate delwers reg oor die wêreld na meer doeltreffende metodes gesoek het om erts te myn.
Guy Debord
Vroeë lewe
Guy Debord (ook bekend as "Debord Guy") is in 1931 in Parys gebore. Debord se pa, Martial, was 'n apteker wat weens siekte gesterf het toe Debord nog jonk was. Debord se ma, Paulette Rossi, het Guy gestuur om saam met sy ouma by haar familie-villa in Italië te bly. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Rossis die villa verlaat en van dorp tot dorp begin reis. As gevolg daarvan het Debord hoërskool in Cannes bygewoon, waar hy sy belangstelling in rolprent begin het. As 'n jong man het Debord die Franse oorlog in Algerië aktief teengestaan en het in Parys betoogings daarteen meegemaak. Debord het regte aan die Universiteit van Parys gestudeer, maar het sy universiteitsopleiding nie voltooi nie. Nadat hy sy studie by die Universiteit van Parys beëindig het, het hy sy loopbaan as skrywer begin.
Goud
Die vroegste dae
Destyds het gouderts bloot in los stukkies langs rivierbanke voorgekom. Myners het dan die strome herlei na kleiner stroompies aan weerskante van die rivierbank, sodat dit blootgestel kon word aan natuurlike elemente soos die son. In dae wanneer die watervlakke laag was, kon die ontblote klipareas en moontlike ertsdraers maklik uitgeken word.
Spoelgoud
In hierdie metode het myners 'n mengsel van water en sand, afkomstig vanuit die rivierbanke, in 'n vlak metaalpan gemeng met 'n roterende beweging. Die sand het dan saam met die water weggespoel, en die goud het oorgebly.
Guy Debord
Betrokkenheid by die Letteriste
Debord het by die Letteriste Internasionale aangesluit toe hy 19 was. Die Letteriste is diktatoriaal deur Isidore Isou gelei tot 'n wye ooreengekome weerstand dit beëindig het. Hierdie weerstand lei tot die ontstaan van verskeie faksies van die Letteriste, waarvan een deur Debord gelei is op Gil Wolman se onomwonde aanbeveling. In die 1960's het Debord die Situasioniste Internationale (IG) groep gelei, wat die Parys-opstand van 1968 beïnvloed het. Hy het hieraan deelgeneem en was deel van die besetting van die Sorbonne. Sommige beskou sy boek The Society of the Spectacle (1967) as 'n katalisator vir die opstand, hoewel miskien 'n meer onmiddellik betekenisvolle teks dié was van Mustapha Khayati, On the Poverty of Student Life, wat in November 1966 gepubliseer is.
Goud
Uitsifting
In hierdie metode het myners 'n mengsel van water en sand, wat afkomstig was vanuit die rivierbanke, gesif. Die water en sand het dan weggeval en die goud is nagelaat.
Ertssamepersing
In hierdie metode het myners die erts fyngestamp met 'n groot klip. Die verfynde oorblyfsels is dan deur die bogenoemde twee tradisionele metodes verder verwerk.
Die rotsskag en skaafrusblok
In hierdie metode het een myner die water- en sandmengsel op die toestel gelaai, terwyl 'n ander myner dit in 'n wiegende beweging beweeg het. Die water en sand het dan afgeloop en die goud is nagelaat.
Guy Debord
Stigting van die Situasioniste Internationale
In 1957 het die die Letterist Internasionale, die International Movement for an Imaginist Bauhaus en die London Psychogeographic Association in Cosio d'Arroscia (Cuneo), Italië, vergader om die Situasionistiese Internasionale te stig. Debord was die voorste verteenwoordiger van die Letteriste-afvaardiging. Aanvanklik het die groep bestaan uit 'n aantal bekende kunstenaars soos Asper Jorn en Pinot Gallizio. In die vroeë dae van die SI was dit sterk gefokus op die formulering van kuns kritiek. Dit het later as 'n basis gedien vir die groep se latere betrokkenheid by politieke kritiek. Die SI was bekend vir 'n aantal aksies in die kunswêreld, wat in 1958 aksies by 'n internasionale kunskongres in België ingesluit is, wat 'n groot pamflet verspreiding en beduidende media dekking ingesluit het. Dit het uitloop op die arrestasie van verskeie SI ondersteuners en simpatiseerders wat verband gehou het met die aksies. Benewens hierdie optrede het die SI probeer om 'n konsep van sogenaamde industriële skilder te formuleer, of, met skilder wat voorberei is in massa met die doel om die oorspronklike waarde wat verband hou met die kuns van die tydperk, te ontbloot. In die loop van hierdie aksies was Debord baie betrokke by die beplanning en logistieke werk wat verband hou met die voorbereiding van hierdie ingrypings, asook die werk vir die SI wat verband hou met die teoretiese verdediging van die groep se optrede.
Goud
Die "Long Tom"
In hierdie metode het een myner die ertsbevattende grond by die "Long Tom" ingelaai. 'n Ander myner het dan al die groot klippe uit die grond verwyder, terwyl hy die grond laat voortbeweeg het oor die ysterplaat, wat gaatjies in die bodem het. Deur hierdie gaatjies het daar beide sand en goud geval. Die finale ontginning het dan geskied deur middel van die spoelgoudmetode.
Guy Debord
Politieke fase van die Situasioniste Internationale
In die vroeë 1960's het Debord begin om die SI te stuur na die einde van die groep se artistieke fase, wat uiteindelik lei tot lede soos Jorn, Gallizio, Troche en Constant se uitsetting, die grootste deel van die "artistieke" vleuel van die SI, teen 1965. Situasionistiese kritiek het wegbeweeg van suiwer kuns kritiek, as gevolg van Debord se bydraes, tot teoretiese kritiese fokus op die kapitalistiese samelewing volgens Marxistiese beginsels.
Tupí-tale
Die Tupí-tale bevat sowat 70 tale wat in Suid-Amerika gebesig word en aan die inheemse tale van die Amerikas behoort. Die Tupí-taal en Guaraní is waarskynlik van die bekendste Tupí-tale.
Die Tupí-tale is een van die mees verspreide inheemse taalfamilies in die laagland van die oostelike Suid-Amerika. Van die tale word in groot dele van Brasilië, Paraguay, die oostelike Bolivië, Frans-Guyana, dele van die noordelike Argentinië, asook in perifere gebiede van die noordoostelike Peru en die suidoostelike Colombia gebesig. Die Tupí-tale word deur etlike miljoen mense gebesig, alhoewel die verspreiding van enkele take en tale ongelyk is. Die verreweg belangrikste tak van die Tupí-tale is die Tupí-Guaraní-tale. Guaraní, wat aan dié tak behoort, word deur meer as vier miljoen mense in Paraguay gebesig, terwyl al die oorblywende tale altesaam net minder as 200 000 sprekers het en van die tale ernstig bedreig is.
Guy Debord
Politieke fase van die Situasioniste Internationale
Met Debord se 1967-werk, The Society of the Spectacle, en uittreksels uit die groep se joernaal, International Situationist, het die Situasioniste hul teorie van die skouspel begin formuleer, wat die aard van die latere kapitalisme se historiese verval uiteensit. Volgens Debord definieer situasionaliste die skouspel as 'n samevoeging van sosiale verhoudings oorgedra deur die beeld van klasmag, en as 'n tydperk van kapitalistiese ontwikkeling waarin "almal wat al geleef het, in verteenwoordiging beweeg het". Met verwysing na hierdie teorie het Debord en die SI, 'n invloedryke rol gespeel in die opstande van Mei 1968 in Frankryk, met baie van die opstandiges wat gebruik maak van slagspreuke bekom van Situasioniste pamflette geskryf of geinspireer deur Debord.
Na die Situasioniste Internationale
In 1972 ontbind Debord die Situasioniste Internasionale nadat sy oorspronklike lede, waaronder Asger Jorn en Raoul Vaneigem, bedank of uitgeskop is. (Vaneigem het 'n skerp kritiek oor Debord en die Internasionale geskryf. ) Debord het toe gefokus op filmvervaardiging met finansiële steun van die filmmaker en uitgewer, Gerard Lebovici tot Lebovici se geheimsinnige dood. Debord is verdink van Lebovici se moord. Ontsteld weens die beskuldigings en die dood van sy vriend, het Debord sy films en geskrifte uit produksie geneem tot ná sy dood. Hy het ooreengekom om sy films slegs na sy dood te laat vrygestel op versoek van die Amerikaanse navorser, Thomas Y. Levin. Debord se twee mees erkende films is Society of the Spectacle (1973) en In girum imus nocte et consumimur igni (fr) (1978).
Nadat hy die Situasionistiese Internasionale ontbind het, het Debord sy tyd besee aan lees, en af en toe skryf, in relatiewe isolasie in 'n huisie ib Champot met Alice Becker-Ho, sy tweede vrou. Hy het vootgegaan om te korrespondeer oor politieke en ander kwessies, veral met Lebovici en die Italiaanse situasionis Gianfranco Sanguinetti. Hy het gefokus op die lees van materiaal wat verband hou met oorlogstrategieë, byvoorbeeld Carl von Clausewitz en Sun Tzu, en hy het 'n oorlogspel met Alice Becker-Ho ontwerp.
Debord is twee keer getroud, eers vir Michèle Bernstein en toe met Alice Becker-Ho. Debord het verhoudings gehad met ander vroue, waaronder Michèle Mochot-Bréhat. Bernstein het 'n vae, fiktiewe, maar gedetailleerde weergawe van die oop verhouding van Mochot en haarself met Debord geskryf in haar roman All The King's Horses.
Dood
Net voor Debord se dood het hy 'n dokumentêr verfilm (maar nie toe uitgereik nie), Son art et son temps (Sy Kuns en sy Tye), 'n soort outobiografie wat op die sosiale kwessies in Parys in die 1990's gefokus het. Daar is voorgestel dat sy donker voorstelling van hierdie tydperk 'n soort van 'n selfmoordnota was. Beide Debord se depressie en alkoholgebruik het problematies geword, wat 'n vorm van polyneuritis veroorsaak het. Miskien om die lyding te beëindig, het Debord selfmoord gepleeg deur homself op 30 November 1994 te skiet. Dit was nie die eerste keer dat hy sy lewe probeer beëindig het nie.
Leleti Khumalo
Leleti Khumalo (gebore 30 Maart 1970) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy is veral bekend vir haar rol in die film en toneelstuk "Sarafina". Sy het ook in films soos "Hotel Rwanda", "Yesterday" en "Invictus" verskyn. Tans vertolk sy die rol van "maZulu" in die e.tv sepie "Imbewu: The Seed".
Vroeë lewe
Leleti Khumalo is gebore in Noord-Durban se KwaMashu township. Van 'n jonge ouderdom het sy 'n passie vir toneelspel en teaterkuns ontwikkel.
Guy Debord
Dood
Debord se selfmoord is so kontroversieel soos dit onduidelik is. Sommiges beweer dit was 'n revolusionêre daad wat verband hou met sy loopbaan. Vanweë sy betrokkenheid by die radikale Situasionistiese Internasionale (SI), sowel as sy hartseer oor "die samelewing as 'n skouspel" beskou as 'n cliché in sy latere lewe, dink baie dat Debord hopeloos gevoel het oor die samelewing wat hy probeer lig op werp het. Debord word beskou as die "slagoffer van die skouspel wat hy beveg het." Onder die baie kommentare oor Debord se ondergang, het een geleerde opgemerk: "Guy Debord het nie homself doodgemaak nie, hy is vermoor deur die gedagteloosheid en selfsugtigheid van sogenaamde geleerdes (hoofsaaklik nuwerwetse kritici wat sy briljante idees gekoloniseer het en sy radikale politiek verander het in 'n akademiese status simbool wat nie die papier werd is nie, waarop dit gedruk is nie … "
Nalatenskap
Op 29 Januarie 2009, vyftien jaar na sy dood, het Christine Albanel, Minister van Kultuur, die argief van sy werke as 'n "nasionale skat" geklassifiseer in reaksie op 'n aankoop versoek deur Yale Universiteit. Die Ministerie het gesê dat hy een van die belangrikste hedendaagse denkers, met 'n primêre plek in die geskiedenis van idees in die tweede helfte van die twintigste eeu het." Net so het Debord een keer sy boek, The Society of the Spectacle, "die belangrikste boek van die twintigste eeu" genoem. Hy bly 'n kanonieke en kontroversiële figuur onder Europese geleerdes van radikale politiek en moderne kuns.
Goud
Die waterwiel
Die waterwielmetode is aanvanklik deur China geïmplementeer. Waterwiele is in bewegende rivierstrome geplaas. Die waterwiel het dan sand en water uit hierdie strome opgeneem. Die waterwiel-metode was egter nie doeltreffend nie, omdat die meeste goud in die rivierbanke voorgekom het en nie in bewegende rivierstrome nie.
Ondergronds
Nadat die aardoppervlak gestroop was van die meeste van sy goud, het myners groter groepe gevorm en begin om dieper in die grond te delf.
Kwartsstampers
In hierdie metode is skagte onder die grond ingesak. Groot masjinerie was benodig om die bietjie goud uit die kwartsbevattende rotse te vervoer. Die boorproses kon met die hand, of deur middel van saamgeperse lugbore uitgeoefen word. Daar is dan dinamiet in die boorgate geplaas, waarna dit ontplof is.
Hidrouliese bore
Met hierdie metode is daar gate in die ertsdraende rotse geboor. Soos die gate groter geraak het, is die boor se punt verruil vir een wat langer en dunner is. Daarna is daar water in die gate gevoeg, sodat daar 'n maalproses ontstaan het. Hierdie proses het grotendeels gehelp om die ertsgrond te herwin.
Die stampers
Tydens hierdie metode is die groter rotse wat uit die myne gebring is, deur die stampermasjiene fyngestamp. Die verfynde rotse is dan deur middel van tradisionele metodes verder verwerk.
Hidrouliese mynbou
Hierdie metode is ontwikkel om sand van ouer en droë rivierbanke te ondersoek. In hierdie metode is water van hoër punte gelei en is dan deur mynwerkers teen 'n hoë druk op die droë rivierbanke gespuit. Die water is deur 'n ysterspuitkop gespuit, wat 'n monitor genoem is. Die funksie van die monitor is om die water te konsentreer en dus die waterdruk nog verder te verhoog. Die sand het dan losgekom en by verskeie watersluise ingespoel. Die sand en water is dan deur middel van tradisionele metodes verder verwerk.
Geskiedenis van goudmynbou in Suid-Afrika
In Suid-Afrika word goud reeds sedert antieke tye gemyn en verwerk. Kuns- en kulturele voorwerpe wat van goud gemaak is, is ontgin vanuit ontginningsterreine by Mapungubwe in Limpopo, Klipwal naby Piet Retief, Mpumalanga, en Thulamela in die noordelike gedeelte van die Krugerwildtuin. Goud is gesmelt en dan verwerk tot juweliersware wat gebruik is om handel mee te dryf met die res van die wêreld.
In die Witwatersrand in Suid-Afrika word van die grootste myne ter wêreld aangetref. Die Witwatersrandse afsetting is geweldig groot, en strek in 'n boog wat ongeveer 400 km lank is oor die Vrystaat, Noordwes en Gauteng. Ander kleiner afsettings is ook geleë in gebiede naby Mpumalanga, Kraaibult, wes van Johannesburg, en te Kuruman. Die stad van Johannesburg is gebou op die wêreld se grootste goudvelde, en word daarom die "Goudstad" genoem.
Vanaf die 1880’s was Suid-Afrika die wêreld se grootste verskaffer van goud – die land het twee derdes van die internasionale goudvoorraad verskaf. Suid-Afrika het van die diepste goudmyne ter wêreld, waarvan sommiges tot vier kilometer onder die grondoppervlak strek. Die koste daaraan verbonde om tot hierdie dieptes te myn is geweldig hoog, as gevolg van die koste van tegnologie wat benodig word vir die ontginningsproses. Die gesofistikeerde ontginningshulpbronne wat benodig word, is een van die redes waarom goud so duur is. Dit is ook duur om werkers van die nodige lugtoevoer en afkoeling te voorsien teen die hoë temperature en bedompigheid ondergronds. Dit is ook 'n duur proses om die ertsdraende rotse wat gemyn is, na die oppervlak te bring, en om die skagte wat gebruik word veilig te hou teen die hoë druk wat deur die aarde daarop uitgeoefen word.
Destyds het goudmyne in Suid-Afrika plattelandse mense gelok wat 'n hoër inkomste en 'n vaste werk begeer het. Hierdie werkers is egter uitgebuit as handearbeiders, ver weg van hul families. Hulle moes ook uiters onveilige werkstoestande trotseer vir lae vergoeding. Vandag staan sake egter anders. Die Wet op Basiese Diensvoorwaardes en die Wet op Beroepsveiligheid en Gesondheid is daarop gemik om werkstoestande, in gevalle soos mynbou, te verbeter. Daar is ook vakbonde wat as 'n skakel tussen mynwerkers en mynowerhede optree. Die hoofdoelwitte van hierdie vakbonde is om die belange van hul lede te bevorder en te beskerm.
Alhoewel die gesondheids- en veiligheidstoestande oor die jare verbeter het, bly mynwerk steeds een van die gevaarlikste ambagte. Die lewens van talle mynwerkers word jaarliks verloor as gevolg van rotse wat intuimel, tonnels wat instort, brande, longtering, hitte-uitputting en dies meer. Die natuurlike toestande waaronder mynwerkers werk, stel hulle ook bloot aan toestande wat kan lei tot asemhalingsprobleme en longsiektes. Soms herwin mynwerkers ook uraan onder die grond wat hulle blootstel aan radioaktiewe bestraling, wat tot kanker kan lei.
Tegnologiese innovering in die mynbedryf, veral wat masjinerie betref, het daartoe gelei dat talle mynwerkers hul werk verloor het. Omdat baie van hierdie werkers ongeskoold is of oor min vaardighede beskik, is daar nie 'n oormaat van ander geleenthede vir hulle beskikbaar nie. Die gevolg hiervan is dat werkloosheidsyfers styg, en oorbevolking sowel as ander sosio-ekonomiese kwessies 'n al groterwordende vraagstuk raak.
Gebruike
Goud word as 'n baie bruikbare metaal gesien, omdat dit belangrike funksies in baie areas van die moderne samelewing kan verrig. Goud se unieke eienskappe maak dit gesog vir die gebruik in mediese toestelle (veral in die tandheelkunde), besoedelingsbeheer, lugsakke in motors, selfone en ander rekenaartoerusting, ruimtetuie en baie ander toestelle wat noodsaaklik geag word in vandag se samelewing. Goud geniet tradisioneel voorkeur in hierdie velde weens die metaal se onreaktiwiteit met veral suurstof.
Ongeveer 11% van die aanvraag vir goud kom van die nywerheidsindustrie. Amper alle elektroniese verbruikersitems bevat 'n klein gedeelte goud, wat noodsaaklik is vir die doeltreffende funksionering van hierdie toestelle. Beide die mikroskrywe en kontakpunte wat in motors se ABS-stelsels gevind word, bevat goud. So ook bevat die elektroniese beheerstelsel wat in beheer is van die opblaas van die motor se lugsakke, goud. Rook moniteringstelsels wat in miljoene huishoudings gebruik word vir beskerming teen brande, bevat 'n goudallooi wat tussen die lae van ander metale geplaas is. Goud word ook gebruik in die vorming van allooie, wat gebruik word om sekere komponente in vliegtuigenjins en mediese toestelle bymekaar te hou.
Dit is geregverdig om te meen dat die gebruik van goud in al hierdie produkte dit ver meer doeltreffend en betroubaar maak. Dit is soms selfs nodig vir die blote funksionering van sekere toestelle. Sonder die gebruik van goud sou die samelewing vandag verskeie ingewikkelde produkte nie geken het nie.
'n Katalisator is 'n middel wat by 'n chemiese proses gevoeg word om die proses sneller te laat plaasvind. Metaalkatalisators word deur die nywerheid gebruik om chemiese prosesse optimaal doeltreffend te maak. Daar is tans 'n toenemende opgewondenheid onder kenners oor die potensiaal wat goud mag inhou vir die katalisasie van ander belangrike chemiese reaksies. Daar word beoog dat goud waarskynlik meer uiteenlopend gebruik gaan word as 'n belangrike katalisator in 'n reeks industriële gebruike en prosesse.
Behalwe vir die algemene gebruik van goud in tandheelkunde, is daar ook 'n aantal direkte gebruike van goud in mediese toestelle. Hierdie gebruike sluit die bedrading van hartpassers en goudplate in die behandeling van hartversaking in.