cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joeri III van Moskou
In 1314 het Joeri ’n militêre verbond met Nowgorod gesluit teen Michail. In 1315 is Joeri na die Goue Horde, waar hy ná twee jaar ’n verbond met khan Oezbeg gesluit het en met sy suster getroud is. Oezbeg het hom gesteun in sy stryd teen Michail en hom aangestel as grootprins van Wladimir. Michail het hom egter verslaan en sy vrou, die khan se suster, gevange geneem. Joeri het na Nowgorod gevlug. Intussen is sy vrou skielik in Michail se sorg dood en laasgenoemde is van haar moord beskuldig, hoewel dit onwaarskynlik was, want hy moes geweet het dit sou hom polities skaad. Hy is ook daarvan beskuldig dat hy belasting van die khan weerhou en die Mongole teengestaan het. Michail is voor die khan gedaag en op 22 November 1318 tereggestel.
Leonard Koza
Lewe en werk
Leonard Koza was op 20 September 1941 in Elsiesrivier gebore as seun van die bekende fotograaf Sollie Koza, wat een van die eerste inwoners van Matroosfontein was. Sy pa is in Maart 1990 op tagtigjarige ouderdom oorlede. Leonard ontvang sy laerskoolopleiding in Elsiesrivier en matrikuleer dan in 1962 aan die Elsiesrivier Hoërskool. Sy deelname aan die politiek terwyl hy student is verhoed dat hy onderwyser word. Na skool begin hy werk as verpleër by die Conradie-hospitaal en is daarna in die laat sestigerjare en vroeë sewentigerjare klerk by die Parow munisipaliteit. In 1970 voltooi hy ’n Diploma in Sosiale Werk in Londen in Engeland en in November 1983 verwerf hy ook ’n Diploma in skakelwerk. Hy is betrokke by verskeie munisipale vakbonde. In 1990 is hy organiserende sekretaris van die Westelike Provinsie se Plaaslike Owerhede Werkersunie en tot met sy aftrede in 2007 is hy organiseerder en werwer vir die vakbond Imatu in die Paarl. As politieke aktivis speel hy ’n groot rol in die Kaapse townships van Matroosfontein, Bishop Lavis en Ravensmead. In die sewentigerjare raak hy betrokke by teater en saam met Willie Adams stig hy in 1983 Township Life, ’n amateurteatergroep wat later herdoop word tot Township Players. Hy is ook lid van die Elsiesrivier Kultuurvereniging. In 1986 wen hy die International Writers Award en ’n beurs van die Amerikaanse konsulaat en bring daarna drie maande deur by die Iowa Universiteit in die Verenigde State van Amerika, waar hy werkwinkels bywoon en gedagtes uitruil met skrywers van ander lande. Met hierdie toekenning word hy ’n Honorary Fellow in Creative Writing of the University of Iowa. In sy loopbaan neem hy deel aan verskeie radiopraatjies en ten tye van sy dood was hy een van die koördineerders van ’n leesprogram vir hoërskoolleerders by die Elsiesrivier-biblioteek. Sy lewensmaat is Susan Botha en hulle verhuis na sy aftrede na Malmesbury. Saam met Willie Adams en gerugsteun deur Patrick Petersen stig hy Domestica Uitgewers om geleenthede aan opkomende skrywers te bied om te publiseer. Hulle is onder ander verantwoordelik vir die bundel “Optog”, waarin ook van Leonard se gedigte opgeneem word. Hy is ook betrokke by die Skrywers- en Uitvoerende Kunstebeweging (SUB) wat jong talent aanmoedig en is stigterlid van die Afrikaanse Skrywersvereniging, waar hy in verskeie poste op die uitvoerende bestuur dien. Hy neem ook deel aan verskeie kunstefeeste, waaronder die heel eerste Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn. By die Woordfees op Stellenbosch in 2005 praat hy saam met Peter Braaf oor die belangrike bydrae wat die struggle-toneel uit die tagtigerjare gelewer het. In Oktober 2005 is hy saam met George Weideman, Elsa Joubert en Abraham H. de Vries een van die opstellers van die beswaarskrif teen dubbelmedium-onderrig op die Universiteit van Stellenbosch, wat later deur meer as tagtig Afrikaanse skrywers onderteken is. Hy is op 20 Februarie 2010 in ’n motorongeluk naby Durbanville in die Kaap oorlede.
Eerbewyse
In 1986 word hy verkies as ’n Honorary Fellow in Creative Writing of the University of Iowa. Op 28 Maart 2010 word die Kaapstad burgemeestersmedalje postuum aan hom toegeken.
Joeri III van Moskou
Joeri, wat ongewild was onder die ander prinse en die res van die bevolking, het in 1319 na Rusland teruggekeer. Hy moes nou die belasting vir die khan invorder. Michail se seun en opvolger, Dmitri van Twer, het hom egter steeds teengestaan. In 1322 het Dmitri die Goue Horde besoek en die khan oorreed dat Joeri ’n groot deel van die belasting vir homself hou. Joeri is voor die khan gedaag, maar is voor ’n amptelike ondersoek deur Dmitri vermoor. Agt maande later is Dmitri self in die Goue Horde vermoor.
Mississippirivier
Die Mississippirivier (Engels: Mississippi River), wat in 'n suidelike rigting deur die sentrale gedeelte van die Verenigde State vloei, is die tweede langste rivier in dié land (ná die Missouririvier, een van sy takriviere) met 'n lengte van 3 734 kilometer van sy oorsprong in die Itascameer in Minnesota tot by sy monding in die Golf van Meksiko naby New Orleans. Die rivier maak deel uit van die Jefferson-Missouri-Mississippi-rivierstelsel, die grootste in Noord-Amerika en een van die grootstes ter wêreld – met 'n totale lengte van 6 300 kilometer (3 900 myl) is dit die vierde langste ter wêreld, en volgens sy afloop van 16 792 m³/s (593 000 vt³/s) die tiende grootste ter wêreld. Die rivier loop deur die sentrale Amerikaanse deelstate Minnesota, Illinois, Missouri, Kentucky, Arkansas, Tennessee, Mississippi, Louisiana en vorm die grens tussen Wisconsin en Iowa.
Die naam Mississippi is afgelei van die Ojibwa-woord misi-ziibi of gichi-ziibi ("Groot Rivier"). In die Voor-Kolumbiaanse tydperk was die rivier reeds 'n beduidende waterweg vir die plaaslike Eerste Nasies wat na die Mississippi as die Meschacebé of "vader van die waters" verwys het. Die Mississippirivier speel steeds 'n beduidende rol in die Amerikaanse geskiedenis, ekonomie en kultuur.
Oseaanskepe kan op hierdie belangrike waterweg tot by Baton Rouge in Louisiana en rivierskepe tot by Minneapolis-St. Paul vaar. Die belangrikste takriviere aan die regterkant is die Minnesota-, Iowa-, Des Moines-, Missouri-, Arkansasrivier en die Redrivier, aan die linkerkant die Ohio-, Saint Croix-, Chippewa-, Wisconsin- en Rockriviere.
Alhoewel die gemiddelde afloop van die Mississippirivier 16 792 m³/s beloop, kan dit varieer van 4 500 tot 86 000 m³/s. Nedersettings langs sy oewers moet met damme langs sy takriviere en oorloopbekkens langs sy benedeloop teen oorstromings beskerm word. Nogtans kom groot vloedrampe soos dié van 1993 (die swaarste ooit in die geskiedenis van die VSA) langs die Mississippi- en Missouririviere voor.
Leucetta villosa
Leucetta villosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucetta en tot die familie Leucettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1999 deur Wörheide & Hooper.
Deuteronomium
''Wanneer hy as koning oor sy ryk regeer, moet hy vir hom 'n afskrif van hierdie wet maak. ''
Die eerste sin van die boek is:
''In hierdie boek word die woorde van Moses weergegee. Hy het al die Israeliete toegespreek in die woestynvlakte oos van die Jordaan, oorkant Suf, in die omgewing van Paran, Tofel, Laban, Gaserot en Di-Sahab. ''
Jürgen Visser
Jürgen Visser is 'n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat gewoonlik op heelagter uitdraf. Hy verteenwoordig die Bulls in Superrugby en die Blou Bulle in die Curriebeker en Vodacombeker. Visser het vantevore vir die Westelike Provinsie gespeel.
Soignies
Soignies ([swa'ɲi]), Nederlands: Zinnik, Pikardies en Wallonies: Sougniye, is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Waalse provinsie Hainaut. Die munisipale gebied het sowat 26 000 inwoners (2010) en 'n oppervlakte van 110 km².
Etimologie
Die naam Soignies het sy oorsprong in die Keltiese sagunnia wat later na Sunniacum gelatiniseer is en "nedersetting aan die Senne-rivier" beteken.
Geografie
Die huidige munisipaliteit Soignies behels naas die naamgewende stad die dorpe Casteau in die suide; Chaussée-Notre-Dame-Louvignies, Horrues, Neufvilles in die weste; Naast en Thieusies in die suidooste.
Lentepunt
Die lentepunt is een van die twee snypunte van die Aarde se baan om die Son met die hemelewenaar. Dit geld as die nulpunt van die lugkoördinaatstelsel.
Tydens die dag-en-nagewening in Maart beweeg die Son deur die lentepunt, waarna lente in die Noordelike Halfrond begin. Saam met die dag-en-nagewening in Oktober (die herfspunt) is dit die enigste dag van die tropiese jaar wanneer die Son presies in die ooste opkom en in die weste sak. Tydens die ewenings is die dag en nag omtrent ewe lank.
Vanweë die presessiebeweging van die Aarde verskuif die lentepunt stadigaan in ’n westelike rigting – sowat 1 graad per 71,6 jaar. Die voltooiing van een kringloop duur 25 776 jaar.
Omdat die verskuiwende lentepunt as nulpunt van die lugkoördinaatstelsel gebruik word, moet daar altyd aangedui word vir watter tydstip dit geld. Elke periode van omtrent 50 jaar word ’n epog genoem.
Equinox
Oleaceae
Oleaceae is die olyfboom-familie wat hoort tot die orde Lamiales. Die bekendste spesie van die familie is die olyfboom Olea europaes, subspesie Eurooaea en is veral bekend vir sy vrugte en olie wat daaruit verkry word. Ander bekende spesies is die ligosters (genus: Ligustrum), die Europese es (Fraxinus excelsior) en die jasmyn (genus: Jaminum). Wêreldwyd hoort daar 600 spesies tot die familie, waarvan 15 plaaslik voorkom en 10 bome is.
Boomspesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Molibdeen
Molibdeen is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Mo en atoomgetal van 42. Dit het die derde hoogste smeltpunt van enige element en word om hierdie rede dikwels gebruik in hoë-sterkte legerings. Molibdeen word in spoorhoeveelhede in plante en diere aangetref. In sommige diere kan 'n oormaat molibdeen giftig wees. Molibdeen is in 1778 deur Carl Wilhelm Scheele ontdek en is later in 1781 deur Peter Jacob Hjelm geïsoleer.
Kenmerkende eienskappe
Molibdeen is 'n oorgangsmetaal met 'n elektronegatiwiteit van 1.8 op die Paulingskaal en 'n atoommassa van 95.9 g/mol. Dit reageer nie met suurstof of water by kamertemperatuur nie. By hoë temperature word molibdeentrioksied gevorm tydens die reaksie 2Mo + 3O2 → 2MoO3 In sy suiwer vorm is molibdeen 'n baie harde silwerwit metaal, dit is egter meer pletbaar as wolfram. Dit het 'n smeltpunt van 2623 °C en slegs tantaal en wolfram het hoër smeltpunte. Molibdeen het die laagste termiese uitsetting van enige metaal in kommersiële gebruik.
Molibdeen het met ingang 4 Mei 2007 'n waarde van ongeveer $65 000 gehad. Die prys van Molibdeen was tussen die jare 1997 tot 2002 rondom $10 000 per ton en het 'n hoogtepunt van $103 000 per ton in Junie 2005 bereik.
Gebruike
Die vermoë van molibdeen om uiterste temperature te kan weerstaan sonder om betekenisvol uit te sit of sagter te word maak dit nuttig vir gebruik in toepassings waar intense hitte betrokke is, insluitend vliegtuigonderdele, elektriese kontakte, industriële motors en filamente. Die meeste hoë-sterkte staal-legerings bevat tussen 0.25% tot 8% molibdeen. Molibdeen word ook dikwels as plaasvervanger vir wolfram gebruik te wyte aan sy laer digtheid en stabieler prys.
Molibdeen kan gebruik word as legeringsbymiddel en as vuurbestande bedekking vir ander metale. Al is molibdeen se smeltpunt 2623 °C, oksideer molibdeen baie vinnig by temperature bo 760 °C wat dit meer geskik maak vir gebruik in vakuumomgewings. Molibdeendisulfied (MoS2) word gebruik as 'n smeermiddel en korrosieweermiddel. Dit vorm sterk films op metaalagtige oppervlakke en het 'n baie hoë weerstand tot baie hoë temperature en drukke. Natriummolibdaat is 'n helder oranje pigment wat gebruik word in keramieke en plasieke.
Geskiedenis
Molibdeniet die erts waaruit molibdeen tans hoofsaaklik onttrek word, is dikwels in die verlede verwar met grafiet. Later het mense dit met looderts verwar. In 1754 het Beng Qvist die mineraal geanaliseer en bepaal dat die erts nie lood bevat het nie. Eers in 1778 het die Sweedse skeikundige besef dat die mineraal 'n nuwe element bevat het. Peter Jacob Hjelm het molibdeen in 1781 vir die eerste keer suksesvol geïsoleer deur koolstof en lynsaadolie te gebruik.
In die Tweede Wêreldoorlog was sommige Britse tenks deur 'n 75 mm mangaanplaat beskerm. Die beskerming was egter ondoeltreffend en is toe later vervang met 25 mm molibdeen plaat.
Verspreiding
Die wêreld se grootste vervaardigers van molibdeen materiale is die VSA, Kanada, Chili, Rusland en China. Al word molibdeen in minerale soos wulfeniet (PbMoO4) en poweliet (CaMoO4) aangetref, is die hoofbron van molibdeen steeds molibdeniet (MoS2). Molibdeen word ontgin as hooferts en kan ook as byproduk van koper- en wolframontginning verkry word.
Biologiese rol
In 'n menslike liggaaam wat ongeveer 70 kg weeg is daar ongeveer 9.3 mg molibdeen. Dit kom in groter konsentrasies in die lewer en niere voor en in laer konsentrasies in die rugwerwels voor. Molibdeen kom ook voor in de menslike tandemalje en mag moontlik 'n rol speel in die voorkoming van tandverrotting. Vark-, lam- en beeslewer bevat ongeveer 1.5 dele molibdeen per miljoen. Ander betekenisvolle bronne van molibdeen sluit bone, eiers, sonneblomsade, koringmeel, lensies en graanvlokkies in.
Die gemiddelde aanbevole daaglikse volwasse inname van molibdeen is 0.3 mg. 'n Daaglikse inname van hoër as 0.4 mg kan giftig wees. 'n Molibdeentekort, veroorsaak deur 'n inname van minder as 0.05 mg/dag, kan vertraagde groei veroorsaak, 'n verlaagde aptyt en kan ook voortplanting belemmer. Natriumwolfram is 'n kompeterende inhibitor van molibdeen. Dieëtkundige wolfram verminder die konsentrasie van molibdeen in weefsels. Alhoewel molibdeen verbindings met verskeie organiese molekules vorm, insluitende koolhidrate en aminosure, word dit as MoO42- deur die liggaam vervoer. Molibdeen is teenwoordig in ongeveer 20 ensieme, insluitende aldehiedoksidase, sulfietoksidase en xantienoksidase. In sommige diere word die oksidasie van xantien na uriensuur ('n proses van purienkatabolisme) deur xantienoksidase, 'n molibdeenbevattende ensiem, gekataliseer. Die aktiwiteit van xantienoksidase is direk eweredig aan die konsentrasie van molibdeen in die liggaam. 'n Uiters hoë konsentrasie keer egter die proses om en kan as inhibitor optree vir beide purienkatabolisme en ander prosesse. Molibdeenkonsentrasies beïnvloed ook proteïensintese, metabolisme en groei.
Koper-molibdeen antagonisme
Hoë hoeveelhede molibdeen kan inmeng met die liggaam se opname van koper. Dit verhoed dat die plasmaproteïene met die koper bind en dit verhoog die hoeveelheid koper wat deur urine uitgeskei word.
Dierlike herkouers wat groot hoeveelhede molibdeen inneem ontwikkel simptome wat diarree, vertraagde groei, bloedarmoede en akromotrigia insluit. Hierdie simptome kan verlig word deur die toediening van meer koper, hetsy in die voeding of deur inspuiting. Die toestand word vererger deur oormatige inname van swael.
Isotope
Daar bestaan 35 bekende isotope van molibdeen waarvan die atoommassa wissel van 83 tot 117, asook vier metastabiele kernisomere. Sewe isotope kom natuurlik voor met atoommassas van 92, 94, 95, 96, 97, 98 en 100. Van hierde sewe isotope wat natuurlik voorkom is vyf stabiel met atoommassas van 94 tot 98. Alle onstabiele isotope van molibdeen verval na isotope van niobium, tegnesium en rutenium.
Molibdeen-92 en molibdeen-100 is die enigste onstabiele isotope wat natuurlik aangetref word. Molibdeen-100 het 'n halfleeftyd van ongeveer 1×1019 j en ondergaan dubbele beta-verval na rutenium-100. Molibdeen-98 is die mees algemene isotoop en maak 24.14% van alle molibdeen uit. Molibdeenisotope met massagetalle van 111 tot 117 het almal halfleeftye van ongeveer .15 μs.
Voorsorgmaatreëls
Molibdeenstof en -dampe wat deur mynbou- en metaalwerkbedrywighede geskep word is nie giftig nie. Daar is geen langtermyngevolge verbonde aan blootstelling tot molibdeen nie; voortdurende blootstelling kan egter lei tot oog- en velirritasie. Die direkte inaseming of inname van molibdeen behoort egter vermy te word. In die V.S.A bepaal regulasies 'n maksimum toelaatbare blootstelling aan molibdeen van 5 mg/m3 in 'n 8-uur tydperk. Kroniese blootstelling van 60 tot 600 mg Mo/m3 kan simptome insluit soos moegheid, hoofpyne en gewrigspyne.
Carletonville
Geskiedenis
Die dorp is deur verskeie mynmaatskappye ontwikkel vanaf 1937, en is vernoem na 'n bekende myndirekteur van Consolidated Gold Fields, Carleton Jones. Die dorp is 1948 geproklameer en het in 1959 munisipale status verkry.
Carletonville is tans deel van die Merafong City Plaaslike Munisipaliteit.
Hier woon 165 000 mense. Die dorp is net noord van die N12 nasionale pad.
Omgewing
Sowat 10 km oos van die dorp is die Wonderfontein wat die bron is van die Mooirivierloop, 'n sytak van die Mooirivier.
Epog (sterrekunde)
’n Epog in sterrekunde is ’n bepaalde tydperk waarin die lugkoördinate van ’n hemelliggaam met voldoende noukeurigheid as konstant beskou kan word. Hierdie koördinate verander deur die presessiebeweging van die Aarde en, in die geval van planete en ander voorwerpe in ons Sonnestelsel, ook vanweë hul eiebeweging.
Die hemelpool verskuif elke jaar ’n bietjie vanweë die Aarde se presessie, en die lentepunt (die nulpunt van regte klimming) verskuif met 50,29 boogsekondes. Daarom moet die koördinate van "vaste" hemelliggaame voortdurend omgereken word na ’n standaardtyd – die standaard-epog.
J2000
Dit is gebruiklik dat standaard-epogs elke 50 jaar aangepas word. Voor omstreeks 1984 is koördinaatstelsels van 1950 of 1900 algemeen gebruik. Sedertdien word die lugkoördinate vir die standaard-epog 2000 aangegee. J2000 dui op 1 Januarie 2000 om 12:00 UTC. Bronne sal waarskynlik omstreeks 2025 begin om die volgende standaardtyd, J2050, te gebruik.
Mishon Ratliff
Mishon Ratliff is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Akeelah and the Bee (2006) en The Heartbreak Kid (2007), en in die televisiereeks Lincoln Heights (2006).
Paring
Met paring of kopulasie word bedoel geslagsgemeenskap tussen diere. By soogdiere druk die mannetjie sy penis in die skede van die wyfie.
Sommige diersoorte het geen penis nie. By voëls word die kloaak van albei geslagte teen mekaar gedruk en word die mannetjie se sperma in die wyfie gestort. Spinnekoppe gebruik hulle tasorgane om hulle sperma in die wyfie se geslagsopening te kry. Paring by die meeste visse word ook kuitskieting genoem.
Die reg om te paar
Die bronstyd gaan paring vooraf. Mannetjies lok wyfies en andersom. Die mannetjies ding dikwels met mekaar mee om ’n wyfie se aandag, deur óf te pronk óf te veg. By die meeste diersoorte bepaal die wyfie wanneer en met watter mannetjie sy wil paar. Sy kies dikwels die wenner van ’n geveg om haar aandag.
In georganiseerde diergroepe mag net een of meer dominante mannetjies en soms wyfies paar. Sjimpansees is waargeneem wat ’n wyfie straf as sy met ’n mannetjie van ’n laer stand wil paar. By wolwe paar net die mannetjie en wyfie met die hoogste rang. Dit is deel van natuurlike seleksie, waardeur net die sterkste diere kans kry om ’n nageslag te verwek.
Verskille tussen soorte
Paring kan van sekondes tot ’n paar dae lank duur, na gelang van die diersoort. Sommige diere paar een maal, terwyl ander ’n paar keer ná mekaar paar.
By Tasmaniese duiwels sleep die mannetjie die wyfie aan haar nekvel by sy gat in en hou haar vas terwyl hy verskeie kere met haar paar. Die wyfie raak deur hormonale veranderings in ’n verdoofde toestand. Inkvisse betas mekaar eers ure lank met hulle vangarms.
Manlike Katagtiges het weerhakies aan hulle penis wat pyn by die wyfie veroorsaak tydens paring. Dit is blykbaar nodig vir die vrystelling van ’n eiersel. By wolwe en honde swel die penis op tydens paring sodat dit in die wyfie vassit. Dit dien waarskynlik om te voorkom dat die wyfie met ’n ander mannetjie paar of dat die sperma terugloop, en bevorder dus dragtigheid.
Diere wat ’n langdurige band smee, soos die meeste voëls en wolwe, bestee baie tyd aan ’n soort voorspel. Dit verminder onderlinge spanning en laat die diere op mekaar ingestel raak. Die voorspel kan bestaan uit ’n spel, rituele geveg of paringsdans. Soms sonder ’n mannetjie en wyfie hulle af van die res van die groep. Die wyfie sal net kopulasie toelaat as sy gereed is daarvoor en sal die mannetjie ’n subtiele teken gee.
Waterdiere
Waterdiere soos amfibieë en visse skei ’n groot hoeveelheid eiers af, wat kuit genoem word. Bevrugting vind meestal uitwendig plaas, dus buite die wyfie se liggaam. Kuitskieting behels gewoonlik dat wyfies hul onbevrugte eiers in die water vrylaat, gewoonlik in groot hoeveelhede, terwyl mannetjies terselfdertyd of net daarna sperma vrylaat om die eiers te bevrug.
By haaie en sommige beenvisse vind bevrugting wel inwendig plaas.
Samara
Samara (Russies: Сама́ра) is 'n stad in Rusland, geleë aan die Wolga, wat in 1586 gestig is. Dit is die hoofstad van die Samara-oblast en het 'n bevolking van 1 163 399 (2018). Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018.
Grootvors
Grootvors (dikwels vertaal as grootprins of groothertog; Latyn: magnus princeps; Russies: великий князь, weliki knjaz; Duits: Großfürst, Nederlands: grootvorst, Fins: suuriruhtinas) is ’n titel laer as koning, keiser en tsaar, maar hoër as ’n regerende prins, of vors.
Grootvors is voorheen gebruik as titel vir die heerser van ’n grootvorstedom, maar die laaste van dié state het in 1917 en 1918 verdwyn. Grootvorstedomme soos Litaue, Transilvanië en Finland was eeue lank onder heersers van ander, groter monargieë. Die laaste soewereine heerser wat grootvors as sy hoogste titel gebruik het, was Iwan IV van Rusland in die 16de eeu, voordat hy die titel tsaar aangeneem het.
Die titel grootvors word meestal in Afrikaans as "groothertog" vertaal onder invloed van Engels, wat nie ’n aparte woord vir "vors" het nie.
Gebruik
Die woord is in Slawiese en Baltiese tale gebruik as titel vir die Middeleeuse heerser van ’n taamlike los konfederasie, waarvan die onderskeie dele deur mindere prinse regeer is. In Rusland was grootprins vanaf die 10de eeu die titel van die leiers van die belangrikste stadstate van Kiëf-Roes – eers Kiëf en daarna ander groot stede soos Wladimir, Twer, Jaroslawl, Smolensk, ens. Van 1328 af het die mag in Moskou gesentreer en was die grootvors van Moskou hoof van die hele Rusland (toe bekend as die Grootvorstedom van Moskou), totdat Iwan IV in 1547 as tsaar gekroon is.
Van die eerste heersers van Hongarye in die 10de eeu was grootvorste: Geza en, tot met sy kroning, sy seun en erfgenaam Stephen van Hongarye. Die titel is ook deur die heersers van Litaue gebruik. Ná 1569 was dit een van die hooftitels van die heerser van die Pools-Litause Gemenebes. Die konings van Pole van die Sweedse Vasa-dinastie het dit ook vir hul nie-Poolse gebiede gebruik.
In 1582 het koning Johan III van Swede "grootvors van Finland" gevoeg by die titels van Sweedse konings. Dit was egter nie van veel betekenis nie aangesien Finland reeds deel van die Sweedse koninkryk was. Die Heilige Romeinse Ryk se heersers van die Huis van Habsburg het in 1765 ’n soortgelyke grootvorstedom ingestel in Transilvanië (Siebenburgen).
Russiese grootvorste
Weliki knjaz (letterlik "grootprins") was ook die titel van die kinders, en die kinders van die seuns, van die keisers van Rusland. Hulle was egter nie heersers nie. Die vroulike vorm is welikaja knjaginja, soos wat die titel was van keiser Nikolaas II se vier dogters. Dit word ook meestal in Afrikaans vertaal as "groothertog" en "groothertogin".
Gloukoom
Gloukoom is 'n groep oogsiektes wat skade aan die optiese senuwee tot gevolg het en visieverlies veroorsaak. Die algemeenste tipe is oophoek (groothoek, chronies eenvoudig) gloukoom, waarin die dreineringshoek vir vloeistof binne die oog oop bly, en minder algemene tipes, insluitend geslote hoek (nouhoek, skerp kongestief) gloukoom en normale spanning gloukoom.
Die woord "gloukoom" kom van die antieke Griekse glaukos, wat "glinsterend" beteken. In Engels is die woord alreeds in 1587 gebruik, maar word eers na 1850 gereeld gebruik, na die ontwikkeling van die oftalmoskoop wat mense in staat gestel het om die optiese senuweeskade te kon sien.
Simptome
Oophoek gloukoom ontwikkel stadig met verloop van tyd en daar is geen pyn nie. Perifere visie kan begin afneem, gevolg deur sentrale visie, wat kan lei tot blindheid as dit nie behandel word nie. Geslote-hoek gloukoom kan geleidelik of skielik voorkom. Met skielike aankoms kan dit erge oogpyn, dowwe visie, midstand-verwydde pupil, rooiheid van die oog en naarheid insluit. Sodra dit plaasgevind het, is sigverlies weens gloukoom permanent. Oë wat deur gloukoom geraak word, word gloukomateuse oë genoem.
Oorsaak en meganisme
Risikofaktore vir gloukoom sluit in verhoogde druk in die oog, 'n familiegeskiedenis van die toestand en hoë bloeddruk. Vir oogdrukke word 'n waarde van meer as 21 mmHg of 2,8 kPa dikwels gebruik, met hoër druk wat tot 'n groter risiko lei. Sommige mense kan egter jare lank verhoogde oogdruk hê sonder dat skade ooit aangerig word. Aan die ander kant kan optiese senuweeskade voorkom teen normale druk, bekend as normale spanning gloukoom. Die meganisme van oophoek-gloukoom is waarskynlik die vertrek van waterige humor deur die trabekulêre netwerk, terwyl die iris in geslote-hoek gloukoom die trabekulêre netwerk blokkeer. Diagnose word gemaak deur 'n uitgebreide oogondersoek en dikwels toon die optiese senuwee 'n abnormale vergroting in die middel van die optiese skyf.
Voorkoming en behandeling
As dit vroeg behandel word, is dit moontlik om die vordering van die siekte te vertraag of te stop met medikasie, laserbehandeling of chirurgie. Die doel van hierdie behandelings is om oogdruk te verlaag. 'n Aantal verskillende klasse gloukoommedikasie is beskikbaar. Laserbehandelings kan effektief wees in beide oophoek- en geslote-hoek gloukoom. 'n Aantal soorte gloukoomchirurgieë kan gebruik word by mense wat nie voldoende reageer op ander maatreëls nie. Die behandeling van geslote-hoek gloukoom is 'n mediese noodgeval, omdat dit dikwels vinnig tot blindheid lei.
Epidemiologie
Ongeveer 6 tot 67 miljoen mense het wêreldwyd gloukoom en dit kom meer gereeld voor by ouer mense. Geslote-hoek gloukoom is meer algemeen by vroue. Gloukoom word die "stille dief van sig" genoem, omdat die sigverlies meestal stadig en oor 'n lang tyd voorkom. Gloukoom is wêreldwyd die tweede grootste oorsaak van blindheid ná katarakte. Katarakte het in 2010 51% van blindheid veroorsaak, terwyl gloukoom 8% veroorsaak het.
Dagga
Studies in die 1970's het gemeld dat die gebruik van cannabis die intraokulêre druk kan verlaag. In 'n poging om vas te stel of dagga, of medisyne wat daaruit verkry is, effektief kan wees as 'n gloukoombehandeling, het die Amerikaanse Nasionale Ooginstituut navorsingstudies van 1978 tot 1984 gesteun. Hierdie studies het getoon dat sommige afgeleides van dagga intraokulêre druk kon verlaag wanneer dit mondelings, intraveneus toegedien word, of deur te rook, maar nie as dit topies op die oog toegedien word nie.
In 2003 het die Amerikaanse Akademie vir Oogheelkunde 'n standpuntverklaring vrygestel waarin verklaar word dat dagga nie meer effektief is as medisyne op voorskrif nie. Daar is ook geen wetenskaplike bewyse gevind wat verhoogde voordele en / of verminderde risiko's van daggagebruik toon vir die behandeling van gloukoom in vergelyking met die groot verskeidenheid farmaseutiese middels wat nou beskikbaar is nie.
In 2010 het die American Glaucoma Society 'n standpuntdokument gepubliseer wat die gebruik van dagga as 'n wettige behandeling teen verhoogde intraokulêre druk diskrediteer, om redes insluitend die kort tydsduur van die werking en newe-effekte wat die daaglikse lewensaktiwiteite beperk.
Joseph Kearns
Joseph Kearns (12 Februarie 1907 – 17 Februarie 1962) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Alice in Wonderland (1951) en Anatomy of a Murder (1959), en in die televisiereekse Professional Father (1955) en Dennis the Menace (1959).
Buikvlies
Die buikvlies is die weivlies wat die buikholte in Amniota en sommige ongewerweldes, soos ringwurms, uitvoer. Dit bedek die meeste van die organe in die abdomen en bestaan uit ’n laag mesoteel en ’n dun laag bindweefsel. Dit ondersteun baie van die organe en dien as toevoerkanaal vir hul bloedvate, limfvate en senuwees.
Die buikholte (die ruimte tussen die werwels, maagspiere, middelrif en bekkenvloer) verskil van die intraperitoneale ruimte (wat in die buikholte geleë is, maar deur die buikvlies omsluit word). Laasgenoemde sluit in die maag en ingewande. Die strukture in die buikholte wat agter die buikvlies lê, word retroperitoneaal genoem (soos die niere) en die strukture wat onder die intraperitoneale ruimte lê, word subperitoneaal of infraperitoneaal genoem (soos die blaas).
Net soos die longe en die hart is die meeste buikorgane (maag, jejunum, ileum, transverse kolon) bedek met 'n sereuse vlies (peritoneum). Dit bestaan uit twee lae met 'n bietjie vog daartussen, waardeur dit oor mekaar kan gly en volumeveranderinge en bewegings van die ingewande moontlik kan maak.
Die "ophangband" van die jejunum en ileum word 'n mesenterium genoem. Die duodenum (net soos die niere) is ŉ retroperitoneale orgaan (agter die peritoneum geleë). Die "ophangband" van die maag en die transverse kolon is met mekaar vergroei tot 'n vierdubbele laag. Die omentum majus (groot net) is lank en hang soos 'n afskeiding tussen die derms en buikvlies.
Dit is gewoonlik met vetlobules bedek. Indien baie vog in die ruimte tussen die parietale en visserale pleura op hoop, dit wil sê in die peritoneale ruimte, word van hierdie toestand as 'n waterbuik of askites gepraat.
Mars (dubbelsinnig)
Mars kan moontlik na een van die volgende sake verwys:
Leucetta weddelliana
Leucetta weddelliana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Slawerivier
Die Slawerivier (Engels: Slave River; Frans: rivière des Esclaves) is 'n groot noord-vloeiende rivier in Wes-Kanada. Die Slawerivier het 'n lengte van 434 km en vloei deur die Kanadese provinsie Alberta en die Noordwestelike gebiede. Die Slawerivier is 'n sytak van die Mackenzierivier. Die volledige Finlay-Peace-Slawe-Mackenzie-rivierstelsel is die 13dte grootste rivierstelsel wêreldwyd.
Die Platterivier ontstaan uit die saamvloei van die Peace- en Athabascarivier naby die Athabascameer, Alberta, waarna dit in 'n noordelike rigting deur dié provinsie vloei. Verder noord bereik dit die Noordwestelike gebiede, waar dit naby Fort Resolution in die Groot Slawemeer uitmond.
Die Slawerivier is nie na slawe genoem nie; die naam is afgelei van die Slavey, 'n Eerste Nasie wat in die gebied gebly het. Die Indiaanse bevolking is in Engels vroeër Slave genoem, maar die naam is later na Slavey verander om 'n assosiasie met slawerny te vermy. Die naam van die rivier is egter nie aangepas nie.
Bill Ratner
Bill Ratner (gebore 25 Februarie 1947) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse G.I. Joe (1985) en Community (2009).
Waitrose
duimnael|links|'n Waitrose in [[Peterborough, Engeland.]] Waitrose is 'n supermarkgroep in die Verenigde Koninkryk. Dit is in 1904 gestig deur Wallace Waite, Arthur Rose en David Taylor.
Minnesang
Minnesang, afgelei van die Middelhoogduitse minne, is - net soos die Oksitaanse fin amor - 'n sambreelterm vir 'n hoogs geritualiseerde vorm van Middeleeuse liefdesliriek wat in sy klassieke gesonge vorm en kernperiode ongeveer vanaf die middel van die 12de tot die middel van die 13de eeu in Wes-Europese hoofse en adelskringe deur (meestal) manlike sangers voorgedra is.
Die term minne het in die vroeë en hoë Middeleeue 'n wye spektrum van betekenisse wat as positiewe emosionele ingesteldheid of simpatie omskryf kan word. Dit kan verwys na onderlinge verhoudinge tussen mense waarin sosiale bande, vriendskap, liefde en respek uitgedruk word. Maar ook 'n verhouding van erotiese natuur is denkbaar, net soos goddelike liefde en die godsdienstige verering van Maria as Moeder Gods of van God self. Die literêr-filosofiese term en konsep van hoofse liefde is eers deur die Franse geleerde en skrywer Gaston Paris (1839−1903) as amour courtois in die wetenskaplike diskoers ingevoer.
In adellike en hoofse kringe is die betekenis met die opkoms van minnesang-liriek vernou tot 'n emosionele of erotiese verhouding tussen man en vrou. Vanaf omstreeks 1170 het hierdie soort verhouding die sentrale tematiek van minnesang geword. Die Minnesang-tradisie het sy oorsprong in die Oksitaanssprekende suide van Frankryk waar trobadors in hul dig- en sangkuns Christelike en liefdesmotiewe met mekaar verbind het. Van hier het minnesang as kunsvorm na ander gebiede van Europa, insluitende die Noord-Franse, Nederlandse en Duitse taalgebied, uitgebrei. Duisende oorspronklike lirieke is oorgelewer, maar melodieë ontbreek - om onbekende redes - in belangrike liedbundels soos die Duitse Codex Manesse.
In sy nouer betekenis word die term Minnesang slegs op die liedere van Middelhoogduitse Minnesangers toegepas (onder wie die befaamde Walther von der Vogelweide) wat dikwels Oksitaanse of Noord-Franse melodieë oorgeneem en van lirieke in hul eie taal voorsien het.
Algemene kategorisering
'n Algemene kategorisering vind tussen volgens taal en gebied plaas. Anglo-Normandiese Middeleeuse Engeland maak deel uit van die Noord-Franse invloedsfeer. Eleonore van Akwitanië het ter geleentheid van haar huwelik met die latere koning Hendrik II van Engeland in 1152 Oksitaanse trobadors na die Engelse hof saamgeneem.
Geskiedenis
Omstreeks 1100 kan daar sprake wees van 'n ongekende omwenteling in die kulturele en literêre lewe van die Latynse Wes-Europa. Adel en intellektueles beperk hulself nie langer tot die godsdienstige sfeer, die hiernamaals en die Ryk van God nie, maar stel vir die eerste keer sedert die Romeinse antieke tydperk belang in wêreldlike strewes, menslike verhoudings en liefde. In Akwitanië, 'n streek in Wes-Frankryk wat van Poitiers in die noorde tot die westelike Pireneë in die suide en tot naby die Rhônevallei in die ooste strek en met sy uitvoere van wyn en sout 'n ongekende toename in welvaart beleef, wat in die Romaanse boukuns van sy imposante en weelderige kerkgeboue en katedrale weerspieël word, verwerf Willem IX, hertog van Akwitanië en Gascogne, die eerste in 'n lang lyn van trobadors, bekendheid met sy liefdesliriek waarin hy uitdrukking gee aan 'n nuwe gees van ridderlikheid en individualisme. Willem het hom volgens een van sy biograwe as sanger sowel as digter bekwaam (saup ben trobar e cantar - "hy kon voortreflike digkuns skryf asook sing").
Willem se lirieke is 'n vrolike en lighartige huldeblyk aan liefde, erotiek en seksualiteit wat voor sy tyd ongekend was in post-Romeinse Europa en deur sy tydgenote as immoreel, skokkend en blasfemies ervaar word. Maar as 'n mens sy digkuns in die konteks van omvattende vernuwing beskou wat in die 12de eeu plaasvind (die tydperk val in 'n klimaties buitengewoon warm periode tussen 950 en 1250, die sogenaamde Middeleeuse klimaatoptimum, wat in baie dele van Europa gepaard gaan met 'n uitbreiding van graanverbouing en wynbou na noordelike streke, tegniese vooruitgang in die landboubedryf, 'n diversifisering van graansoorte en 'n bevolkingsontploffing), is dit in voeling met die heersende tydsgees.
Terwyl tradisionele godsdienstige literatuur steeds ontstaan en meestal in die pan-Europese verkeers- en wetenskapstaal Latyn geskryf word, begin Europese digters en skrywers nuwe letterkundige genres in hul verskillende moeder- of volkstale voortbring - epiese verhale en Artusromans, Graalsliteratuur, die Nibelungenlied, didaktiese leerboeke, toneelstukke wat opvoedend kan wees of vir blote vermaak opgevoer word, en gesonge liriek in 'n groot verskeidenheid vorme. Oksitaans, of die plana lenga romana ("die gewone Romeinse/Romaanse taal") soos dit destyds genoem word, word die eerste moderne literêre taal in Europa.
Die gesonge liefdesliriek van Oksitaanse trobadors, Noord-Franse trouvères en Duitse Minnesänger vind stormenderhand ingang tot adelshowe en stedelike kringe. As digters, musikante en voordraers in personele unie het hulle hoofse en stedelike gehore bekoor met hul nuwe kunsvorm. Die meeste minnesangers is manlik; net in die Oksitaanse taalgebied kan enkele vroulike trobairitz soos Beatriz de Dia aangewys word. Moet liriek met 'n liefdestematiek al as 'n ongekende vernuwing beskryf word, begin die trobadors die grense steeds verder verskuif en behandel in hul sangkuns onderwerpe wat tegelykertyd rewolusionêr en utopies is - liefdesverhoudings wat die aanvaarbare norme van hul tyd deurbreek; passievolle liefde; die individuele brandende verlange na vervulling en gemeensaamheid in 'n huwelik wat nie in lyn met dinastiese belange aangegaan word nie - 'n utopiese ideaal in hul tyd.
Herontdekking
In moderne Frankryk het die musiek van troebadoers tot in die 19de eeu min belangstelling gewek. Die eerste troebadoer-melodie is in 1782 deur die Engelse musiekhistorikus, komponis en orrelis Charles Burney (1726−1814) in die tweede boekdeel van sy General History of Music gepubliseer.
Leucettaga loculifera
Leucettaga loculifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucettaga en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1872 deur Haeckel.
Fred Keating
Fred Keating (27 Maart 1897 – 29 Junie 1961) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shanghai (1935), 13 Hours by Air (1936), When's Your Birthday? (1937), en Prison Train (1938).
Nicolaas van Warmelo
Herkoms en opleding
Van Warmelo was die sesde kind van Gerhard van Warmelo (oorlede 1850), predikant van die Hervormde Kerk in Gouda, en sy vrou, Christina Deliana ten Bosch (oorlede 1874). Albei sy ouers is in ’n pastorie gebore. Die familie Van Warmelo, onder wie verskeie predikante, kan teruggevoer word na Henrick van Warmelo, 'n chirurgyn ('n geneesheer met onvolledige bevoegdheid of bloot 'n chirurg), wat in 1625 burger van Deventer in Nederland geword het.
Van Warmelo het sy skoolonderwys aan die Latynse skool in Gouda ontvang en is in 1853 as teologiese student aan die Universiteit van Leiden ingeskryf, waar hy onder proff. N.C. Kist, A. Kuenen, J.H. Scholten en Niermeyer studeer het. (Van die eerste vyf predikante in die NH Kerk in Transvaal het di. Dirk van der Hoff en Van Warmelo aan Leiden studeer en die orige drie, di. A.J. Begemann, G.W. Smits en P.A.C. van Heyningen, aan die Universiteit van Utrecht.) In sy teologiese denke sou Van Warmelo, volgens dr. A.P. du Pont in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, self die nadruk laat val op die wetenskaplikheid van die teologie en 'n meer behoudende weg gaan as die meer radikale sienswyse van sy leermeesters in dié tyd van liberalisme in Nederlandse kerkkringe.
Na Suid-Afrika
duimnael|links|200px|Ds. N.J. van Warmelo.
duimnael|regs|190px|Die eerste mev. (ds.) Van Warmelo, Josina van Vollenhoven, met wie hy in Nederland getroud is en wat 11 maande en 11 dae ná hul huwelik oorlede is op [[Schoemansdal. Van haar het prof. dr. S.P. Engelbrecht in die Hervormde Kerk se Eeufees-album van 1942 geskryf: "Deur haar sagte en liefderike aard was sy by die Zoutpansbergers baie bemind."]]
In Januarie 1858 het Van Warmelo sy kandidaatseksamen in die teologie afgelê en in September dieselfde jaar is hy tot die bediening in die Nederlandse Hervormde Kerk toegelaat. Omdat hy weens die skaarste aan vakante gemeentes as gevolg van die ooraanbod van predikante indertyd nie in Nederland 'n beroep kon kry nie, het hy eers daaraan gedink om in Kaapstad onderwyser te word. Maar ná 'n ontmoeting met dr. J.W.G. van Oordt, wat vroeër sy onderwyser was en destyds in Kaapstad in die onderwys werksaam was, het Van Warmelo beplan om as hulpprediker aan die Kaap 'n werkkring te vind. So vertrek hy op 25 Augustus 1862 daarheen.
Tog, ná sy aankoms in Oktober 1862, het die sinode (wat juis in sitting was en waartydens gemoedere oor die vermeende liberalisme in die Kerk hoog geloop het) is sy aansoek om legitimasie in die NG Kerk teruggehou tot nuwe voorwaardes vir legitimasie aanvaar kon word. Teen die verdaging van die sinode was sy legitimasie nog nie afgehandel nie. Die versoek dat hy die pas ingestelde colloquium doctum aflê, het by hom bedenkings opgeroep teen die prosedure wat die sinode gevolg het.
Om in sy lewensonderhoud te voorsien, het hy op 1 April 1863 hulpprediker van ds. J.S. Spijker, bejaarde predikant van die Kaapse gemeente geword, en ontmoet daarna ds. Smits, predikant van die NH Kerk op Rustenburg, van wie hy die toesegging van 'n beroep na die NH gemeente Zoutpansberg aanvaar het.
Hervormde predikant in Transvaal
duimnael|regs|190px|Die eerste bladsy van die brief van ds. Van Warmelo aan sy moeder in Nederland waarin hy uitvoerig die siekte en dood van sy eerste vrou, Josina, beskryf.
duimnael|links|270px|Die kerkie op [[Schoemansdal is in 1858 gebou, maar met die verlating van die dorp in 1867 deur die swart inwoners van die omgewing afgebrand, saam met die hele dorp. Die argief van die gemeente het bewaar gebly.]]
duimnael|regs|270px|Die [[pastorie op Schoemansdal waarin ds. Van Warmelo gewoon het.]]
Prop. Van Warmelo is op 14 Junie 1864 te Potchefstroom deur die kommissie van die algemene kerkvergadering tot die bediening in die NH Kerk toegelaat, georden en kort daarna bevestig in Schoemansdal, die noordelikste voorpos van die blanke beskawing in Transvaal. Daar het hy die opbou van kerk en skool ter hand geneem en probeer om as fynbeskaafde en goed onderlegde mens die gemeenskap wat hy dien, te lei en op te voed. Twee groot terugslae sou hom daar tref: Sy eerste vrou sterf in 1865 en die herhaalde aanslae van vyandige swart stamme in dié streek dwing hom om die dorpie Schoemansdal in Julie 1867 te verlaat. Sy vrou se afsterwe was vir ds. Van Warmelo, volgens prof. S.P. Engelbrecht, 'n geweldige slag. Hy het 'n brief aan sy moeder in Nederland geskryf waarin hy sy vrou se siekte en oorlye breedvoerig beskryf. Prof. Engelbrecht meen "'n mens kan die brief nie lees sonder om diep geroerd te word nie". Sy is in die kerkhof op Schoemansdal begrawe. Ds. Van Warmelo het 'n paar dae nodig gehad om die brief te voltooi; vandaar dat dit nie gedateer is nie' boaan staan bloot "Schoemansdal 1865."
Kmdt. Hendrik Potgieter het Schoemansdal in 1848 as die mees noordelik dorpie in die destydse Zuid-Afrikaansche Republiek aangelê. Hy is dan ook daar oorlede en begrawe. In 1855, toe die plek Schoemansdal genoem is na genl. Stephanus Schoeman, het die nedersetting reeds 2 000 blanke inwoners gehad wat in 278 huise gewoon het. Daar was ’n kerkgebou (Hervormd), ’n skool en ’n pastorie. Dit was ’n welvarende sentrum vanweë die ivoorhandel en die handelsverbinding wat João Albasini met Mosambiek onderhou het. Van 1864 af het ds. Van Warmelo ’n groot bydrae gelewer om dit ’n sentrum van die Westerse beskawing te maak. Omstreeks dié tyd het spanning met die omliggende inboorlinge tot ’n uitgerekte oorlog gelei, maar weens ’n gebrek aan daadwerklike bystand van die Transvaalse owerheid kon dit nie beëindig word nie. Op 15 Julie 1867 het die krygsraad onder leiding van kmdt.genl. S.J.P. Kruger besluit om die dorp en distrik te ontruim. So het die inwoners die dorp verlaat en dit aan vernietiging oorgegee. Ná die ontruiming is die hele dorp deur die swart mense van die omgewing aan die brand gesteek en verwoes.
Ds. Van Warmelo het ’n tyd lank met ’n deel van sy gemeente op Marabastad gaan woon, maar het Noord-Transvaal middel 1868 verlaat omdat hy 'n beroep na Heidelberg (Tvl.) aangeneem het, waar hy tot aan die einde van sy lewe as predikant sou staan.
Kerkleier
duimnael|links|190px|Ds. Van Warmelo se eerste vrou, Josina van Vollenhoven, is in 1865 op [[Schoemansdal oorlede.]]
Op die breëre kerklike terrein het ds. Van Warmelo vroeg reeds 'n rol begin speel. In November 1869 is hy tot skriba van die algemene kerkvergadering en sy kommissie gekies, en as skriba het hy mettertyd 'n groot invloed in die kerk en volkslewe van sy aangenome land gekry. Met die anneksasie van Transvaal in 1877 en die daaropvolgende Britse bewind kon hy hom nie versoek nie, en in die jare van lydelike verset, het hy gereeld op die volksbyeenkomste verskyn en gepreek. Met die groot volksbyeenkoms te Paardekraal in Desember 1880 was hy al predikant wat die vergadering bygewoon het. Hy het daar gepreek en 'n belangrike deel bygedra tot die besluit om met die wapen die Transvaalse onafhanklikheid te herstel.
Kerkvereniging in Transvaal
duimnael|regs|220px|Sommige afgevaardigdes na die samesprekings tussen kerklike partye in Transvaal, vir Augustus 1891 opgeroep deur pres. [[Paul Kruger. W.H. Schroëder het dié sketse gemaak wat voorin die notule verskyn het. Ds. Van Warmelo se afbeelding is bo in die middel. Hy, ds. Hermanus Bosman en H.L. Neethling het die Verenigde Kerk verteenwoordig.]]
Soos weinig ander predikante in Transvaal het ds. Van Warmelo hom met die Transvaalse vryheidstrewe vereenselwig en met die ideaal om 'n sterk, verenigde volk in die republiek te bou. Daarom het hy hom ook beywer, met die vaste oortuiging dat hy 'n goeie saak gedien het, vir 'n nouer samegaan tussen die Afrikaners op kerklike gebied in die republiek. Maar volgens dr. A.D. du Pont in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek het hy, soos sommige van sy tydgenote, hierdie saak aangepak sonder om genoegsaam rekening te hou met verskeie faktore wat 'n vereniging van Afrikaanse kerke sou bemoeilik. Met die onderhandelings wat van 1882 tot 1885 tussen die NH Kerk en die NG Kerk oor kerkvereniging gevoer is, het ds. Van Warmelo as leidinggewende figuur onder die predikante van die NH Kerk aan die besprekings deelgeneem. Hy was skriba van die vergadering van 1882 van die twee kommissies van die deelnemende kerke wat 'n grondslag vir die kerkvereniging moes vind, en het saam met ds. D.P. Ackermann en vyf ouderlinge die NH Kerk verteenwoordig wie se standpunt hy voortdurend stel. Skerp meningsverskille het tussen hom en ds. H.L. Neethling voorgekom oor die naam van die toekomstige, verenigde Kerk en oor die kwessie van onafhanklikheid van hierdie Kerk ten opsigte van die NG Kerk van die Kaapkolonie. Maar deur toegewings is die verskilpunte oorkom en het die ideaal van 'n verenigde Kerk gestalte gekry, hoewel ds. Van Warmelo juis hierin afgewyk van die aanwysings wat die NH Kerk gegee het as grondslag vir die vereniging.