cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Roux Smith le Roux
Ná die Tate-affair
Lord Beaverbrook het Le Roux hierna in diens geneem en so dien hy onder meer in die paneel beoordelaars wat in 1955 skilderye vir die Daily Express se uitstalling moes kies. Medebeoordelaars was Graham Sutherland, Herbert en Anthony Blunt, wat later geïdentifiseer is as lid van die Cambridge Five, ’n groep spioene wat in die Verenigde Koninkryk vir die Sowjetunie gewerf is.
Kort voor lank het dit aan die lig gekom dat Le Roux lord Beaverbrook, volgens dié se mening, uit sowat £40 000 bedrieg het. Le Roux, wat by die Evening Standard in diens geneem is as kunsresensent, het Beaverbrook aangeraai om twee skilderye deur J.M.W. Turner en John Constable vir dié bedrag te koop, maar dit het later geblyk die skilderye was namaaksels.
Nadat hy Beaverbrook se diens verlaat het, was hy van 1960 af verbonde aan die groot kunshandelsaak Wildenstein in Londen. In 1963 is hy dood aangetref in wat geblyk het selfmoord te wees.
Givatayim
Givatayim, Hebreeus: גבעתיים, Arabies: جفعاتايم (betekenis: twee heuwels), is 'n stad in Israel met sowat 59 500 inwoners in 2017.
Le Roux Smith le Roux
Kunsuitstallings
Le Roux het talle uitstallings in Suid-Afrika gehou, onder meer in Pretoria, Johannesburg en Kaapstad en van sy werke is ingesluit in die uitstalling van Suid-Afrikaanse kuns in die Tate Gallery, Londen, in 1948 en by die Rhodes-herdenkingsuitstalling van 1953 in Bulawayo. Ander werke van hom in Suid-Afrika is te sien in die twee muurskilderye in die nuwe geregshofgebou in Johannesburg en die plafonversiering van die NG kerk op Ladismith, waarvan sy broer J. Anthonie Smith die argitek was.
Japan Nasionale Roete 330
Japan Nasionale Roete 330 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Givatayim
Die stad is in 1922 gestig en lê in die Tel Aviv distrik.
Givatayim lê oostelik van die stad Tel Aviv.
Le Roux Smith le Roux
Kunsuitstallings
Hoewel Le Roux ook natuurtonele in olie- en waterverf geskilder het en houtsneë en ontwerpe vir die weefkuns gemaak het, het hy veral bekendheid verwerf as muurskilder in tempera. Die meeste van sy werk is monumentaal-dekoratief, met 'n sterk argitektoniese element. Sy tekentalent was sterk aangepas by sy uiteindelike doel: die muurskildery, met helder omtrekke en 'n rustige, besonne verdeling van kleurvlakke. Daarbenewens het hy hom steeds aangetrokke gevoel tot die uitbeelding van geskiedkundige en simboliese onderwerpe.
Sy werk toon 'n sin vir die ritmiese gebruik van lyne en dekoratiewe patroon, en wend Afrika-motiewe aan op 'n oorspronklike manier. Hoewel die invloed van sy Engelse opleiding sigbaar gebly het, het hy 'n eiesoortige bydrae gelewer tot monumentaal dekoratiewe kuns in Suid-Afrika. Olieskilderye en waterverfskilderye wat landskappe uitbeeld asook illustratiewe werke van kleiner formaat is uitgevoer in 'n monumentaal dekoratiewe styl.
Gesinslewe
Le Roux was getroud met Philippa Davis en het met sy dood sy eggenote en drie kinders agtergelaat.
Aksent
Aksent kan na een van die volgende verwys:
Tongval, manier waarop woorde uitgespreek word:
Herbligen
Herbligen is 'n munisipaliteit in kanton Bern, in die distrik Bern-Mittelland van Switserland. In 2018 het 603 mense in die munisipaliteit gewoon. In 2000 het 98,4% van die inwoners Duits gepraat.
Erica ethelae
Erica ethelae is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm.
Лучше, чем люди
Лучше, чем люди (Russies, Beter as mense) is 'n Russiese televisiereeks.
Carl Jakob Sundevall
Carl Jakob Sundevall (22 Oktober 1801, Högestad – 2 Februarie 1875) was 'n Sweedse dierkundige. Hy studeer aan Universiteit van Lund waar hy sy Ph.D verwerf in 1823. Hy reis na die Verre Ooste, studeer dan in medisyne en gradueer as 'n Dokter in Medisyne in 1830.
Japan Nasionale Roete 331
Japan Nasionale Roete 331 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Carl Jakob Sundevall
Van 1833 werk by die Swedish Museum of Natural History, Stockholm en was professor van die vertebrate afdeling van 1839 tot 1871. Hy skryf Svenska Foglarna (1856–87) wat 238 voëlspesies van Swede beskryf. Hy klassifiseer 'n klompie voëls wat Johan August Wahlberg in Suidelike Afrika versamel het.
In 1835 ontwikkel hy 'n filogenie vir voëls gebaseer op die spiere van hul heupe en bene. Dit dien as basis vir die latere werk van Thomas Huxley. Hy het daarna 'n studie gedoen van die senings in voëls se pote. Dit word nog steeds gebruik deur voëltaksonome. Sundevall was ook 'n entemoloog en arachnoloog. In 1862 skryf hy 'n monograaf oor 'n universele fonetiese alfabet, Om phonetiska bokstäver.
Fabri Fibra
Fabrizio Tarducci (gebore 17 Oktober 1976), beter bekend onder sy verhoognaam Fabri Fibra, is 'n Italiaanse rapper, liedjieskrywer, musiekprodusent.
Heidi Zeigler
Heidi Zeigler (gebore 26 Maart 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent There Goes the Neighborhood (1992) en in die televisiereekse Growing Pains (1985), Rags to Riches (1987), en Just the Ten of Us (1987).
Charles Dutoit
Charles Édouard Dutoit (* 7 Oktober 1936 – ) is 'n Switserse dirigent. In September 2018 is hy aangestel as die hoofdirigent van die Sint Petersburg Filharmoniese Orkes vanaf die 2018-2019 seisoen.
In 2017 word hy die 103de ontvanger van die Koninklike Filharmoniese Genootskap se Gouemedaljeprys.
Dutoit is die voormalige kunsdirekteur en hoof-dirigent van die Koninklike Filharmoniese Orkes, dirigent-emeritus van die NHK Simfonieorkes van Tokio, en was dirigent-laureaat van die Philadelphia Orkes totdat die orkes hom van die titel ontneem het nadat veelvuldige bewerings van seksuele wangedrag aan die lig gekom het.
Likasi
Likasi (voorheen bekend as Jadotville in Frans en Jadotstad in Nederlands) is 'n stad in die suidooste van die Demokratiese Republiek die Kongo.
Charles Dutoit
Hy is die voormalige musiekdirekteur van die Montreal Simfonieorkes en die Franse Nasionale Radio Simfonieorkes, en van 2017 af dirigent emeritus van die Verbier Musiekfeesorkes. Hy is 'n ere-lid van die Ravel-stigting in Frankryk en die Stravinski-stigting in Switserland.
In Desember 2017, nadat bewerings aan die lig gekom het dat Dutoit vier vrouens seksueel aangerand het, het die orkeste wat reeds verbintenisse met hom gehad het vir opvoerings die verbintenisse gekanselleer, en ander het dadelik bande met hom verbreek. Hy het onttrek van sy konserte met die Chicago Simfonieorkes, Cleveland Simfonieorkes en die New York Filharmoniese Orkes.
Die volgende maand het verskeie ander vroue vorendag gekom met bewerings van seksuele wangedrag. Dutoit het 'n verklaring uitgereik wat alle bewerings ontken het.
Paul Lukas
Paul Lukas (26 Mei 1894 – 15 Augustus 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Lady Vanishes (1938), Watch on the Rhine (1943), Deadline at Dawn (1946), en 20,000 Leagues Under the Sea (1954).
Uraanverryking
Uraan kom in sy natuurlike toestand slegs as 'n mineraalerts voor, wat met onderaardse en oopgroef-mynboumetodes ontgin kan word. Die erts, wat soms een persent of minder uraan bevat, word vergruis en met chemiese oplosmiddels vermeng, sodat die uraan geëkstraheer kan word. Op hierdie stadium bestaan die uraan nog uit 'n mengsel van uraanoksiede (Engels: yellowcake), en slegs 'n klein hoeveelheid (sowat 0,7 persent) van die massa is uraan-235, wat as uitgangsmateriaal vir 'n kettingreaksie in moderne reaktors benodig word. Die isotoop uraan-238 vorm die hoofbestanddeel van die oksiede.
Die aandeel uraan-235 moet deur 'n fisiese proses, die sogenaamde uraanverryking, verhoog word, voordat dit as brandstof vir 'n reaktor kan dien. Hierby word die uraanoksiede na uraanhexafluoried verander en uiteindelik deur middel van diffusie in 'n toestand gebring waar dit geskik is vir gebruik in 'n reaktor.
Die meeste reaktors het 'n verryking van tussen drie en vyf persent nodig. Drukwaterreaktors, die mees gebruiklike kommersiële reaktors, gebruik water as reguleerder en benodig net uraandioksied wat met tussen twee en vier persent verryk is. Daarenteen is 'n verryking van tenminste negentig persent nodig vir die bou van kernwapens.
Kernreaktors, wat swaarwater of grafiet as reguleerders by die kernreaksie gebruik, is ook geskik vir natuurlike uraanbrandstof.
Japan Nasionale Roete 332
Japan Nasionale Roete 332 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica eugenea
Erica eugenea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Irina Allegrowa
Irina Aleksandrowna Allegrowa (Russies: Ирина Александровна Аллегрова, wetenskaplike transliterasie: Irina Allégrova) is 'n Russiese sangeres van Russies-Armeense afkoms.
Biografie
Irina Allegrowa is op 20 Januarie 1952 in Rostof aan die Don gebore. Haar Armeense voorouers het hulle Armeense van Sarkissian (Саркисян) gerussifiseer en na Sarkissof gewysig. Haar vader het sy geboortenaam Aleksander Sarkissof (Александр Саркисов) later verander na Aleksander Allegrof, volgens sy bynaam Allegris wat deur sy kollegas in die skouburg op die ouderdom van 17 aan hom gegee is. Haar Russiese moeder was Serafima Sosnofskaja.
Irina het in 'n gesin groot geword wat baie lief was vir toneelkuns en het reeds in haar kinderjare in aanraking met bekende toneelpersoonlikhede gekom. Sy het in Bakoe, Azerbeidjan opgegroei waar sy klaviermusiek en balletkuns gestudeer het. Sy was twee keer getroud, en uit die tweede huwelik is 'n dogter, Lala, gebore wat deur haar ouers grootgemaak is nadat Irina op die ouderdom van 22 jaar na Moskou verhuis het.
In die Russiese hoofstad het sy aanvanklik as kelnerin gewerk. Nadat sy kennis met die musiekvervaardiger Wladimir Doebowitski gemaak het, het sy op 26-jarige leeftyd saam met die sanger Igor Talkof en David Toechmanof se groep Elektroklub opgetree. In die laat 1980's het Oskar Feltsman haar die kans gegee om 'n solo-loopbaan te begin en 'n aantal liedjies vir haar geskryf.
Irina het daarna met Igor Kroetoi begin saamwerk, in die huwelik getree en - nadat haar eerste kleinseun gebore is - 'n huis aan die stadsrand van Moskou gekoop. Irina en Igor het in 1996 en 1998 twee albums opgeneem. Ná haar egskeiding het Irina die langspeler Teatr ("Teater") opgeneem en haar slag met 'n wêreldkonserttoer gewys.
In 2005 het Irina haar samewerking met Aleksei Garnizof begin waaruit die album-trilogie "Po Lezwijoe Ljoebwi" sou voortspring. Daarnaas het die sangeres drie liefdesverhale geskryf en haar eie prystoekenningsplegtigheid in die lewe geroep waar sy saam met ander sterre die "Goue Eend"-prys aan joernaliste toeken wat die grootste leuens in die media verkondig het.
Irina Allegrowa het aangekondig dat sy haar musikale loopbaan in Maart 2012 met 'n laaste konsert sal beëindig waartydens ook al haar vriende sal optree.
Eksterne skakels
Media
Japan Nasionale Roete 333
Japan Nasionale Roete 333 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Lys van Afrikaanse Universiteite
Hierdie is 'n lys van universiteite waar die primêre voertaal Afrikaans is.
Openbare universiteite
Die Potchefstroomkampus (voorheen die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys of afgekort PU vir CHO) van die Noordwes-Universiteit is tans die enigste staatsuniversiteit waar Afrikaans as primêre voertaal gebruik word, wat betreurenswaardig is en die posisie en toekoms van Afrikaans as ontwikkelde kultuur- en wetenskapstaal in 'n onbenydenswaardige posisie plaas. Sien Gelyke Kanse en Andere v Voorsitter van die Senaat van die Universiteit van Stellenbosch en Andere [2019] ZACC 38
Ntabankulu Plaaslike Munisipaliteit
Die Ntabankulu Plaaslike Munisipaliteit is, sedert Mei 2011, een van die plaaslike munisipaliteite in die Alfred Nzo-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Emsie Schoeman
Emsie Schoeman (née Botha) is 'n Suid-Afrikaanse aktrise en skrywer. Sy is ook bekend as Suid-Afrika se Mevrou Etiket.
Bibliografie
Boeke wat sy geskryf het:
Filmografie
Rolprente waarin sy gespeel het:
Susanne Zenor
Susanne Zenor (gebore 26 November 1947) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Baby (1973), The Way We Were (1973), en Lucky Lady (1975), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
Bloc Party
Bloc Party is 'n Engelse musiekgroep wat uit die lede Kele Okereke, Russell Lissack, Gordon Moakes en Matt Tong bestaan. In Februarie 2005 het Bloc Party hul debuutalbum Silent Alarm vrygestel, wat later deur die tydskrif NME as die beste album van die jaar aangewys is. Hul tweede ateljee-album, A Weekend in the City, is op 5 Februarie 2007 in die Verenigde Koninkryk vrygestel en op 6 Februarie in die VSA.
Mihrab
duimnael|180px|Mihrab in die Oemajjad-moskee in [[Damaskus, Sirië.]] duimnael|180px|In die [[Aya Sophia, Istanboel, Turkye.]]
’n Mihrab (ook soms miegraab gespel; Arabies: محراب|محراب) is ’n halfronde gebedsnis in die muur van ’n moskee wat die kiebla (die rigting van die Kaäba in Mekka) aandui, en dus die rigting waarin Moslems moet bid. Die muur waarin die mihrab is, staan bekend as die kieblamuur.
Die woord is moontlik afgelei van die Arabiese werkwoord ḥariba ("veg", van die stam Ḥ-R-B) en beteken dus iets soos "slagveld" of "plek om te veg" (met Satan).
Geskiedenis
Die woord mihrab het aanvanklik ’n niegodsdienstige betekenis gehad; dit was ’n spesiale kamer in ’n huis of ’n troonkamer in ’n paleis. Die term is dus deur die Islamitiese profeet Mohammed gebruik vir sy eie privaat gebedskamer. Van daar af was ook toegang tot die aangrensende moskee, en die profeet sou die moskee deur hierdie kamer binnegaan.
Tydens die bewind van die Uthman ibn Affan (r. 644–656) het die kalief gelas dat ’n teken teen die muur van die moskee in Medina aangebring word sodat pelgrims maklik kan sien in watter rigting hulle moes bid (dus na Mekka). Later, toe die moskee gerestoureer is, is ’n nis aangebring om aan te dui watter muur die kieblamuur is, en die teken is in die nis geplaas.
Eindelik is algemeen verstaan die nis dui die kieblamuur aan en ’n teken was nie meer nodig nie.
Erica euryphylla
Erica euryphylla is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom in die Langeberg van Swellendam tot by Suurbraak voor. Die plant se voorkomsgebied is slegs 6 km2 en indringerplante is die plant se grootste bedreiging.
Huperion (maan)
Naam
Die maan is genoem na Huperion, die Titaniese god van waaksaamheid en waarneming – in die Griekse mitologie die ouer broer van Kronos, die Griekse ekwivalent van Saturnus.
Huperion is ontdek kort nadat John Herschel name voorgestel het vir die sewe voorheen ontdekte mane van Saturnus in sy 1847-publikasie Results of Astronomical Observations made at the Cape of Good Hope. William Lassell, wat Huperion twee dae ná William Bond gesien het, het reeds Herschel se name onderskryf en het die naam Huperion voorgestel om daarby aan te pas. Hy het sy bevindings ook voor Bond gepubliseer.
Samestelling
Soos die meeste van die mane van Saturnus dui Huperion se lae digtheid daarop dat dit grootliks uit waterys bestaan, met klein hoeveelhede rots. Anders as die meeste van Saturnus se ander mane het Huperion ’n lae albedo (0,2-0,3), wat kan beteken dit word deur minstens ’n dun laag donker materiaal omhul. Dit kan materiaal wees van Foibe (wat baie donkerder is) wat verby Iapetus getrek het. Huperion is rooier as Foibe en het baie dieselfde kleur as die donker materiaal op Iapetus.
Oppervlak
Voyager 2 is deur die Saturnusstelsel, maar het Huperion net van ’n afstand af afgeneem. Dit het individuele kraters gewys asook ’n enorme rif, maar nie die tekstuur van die maan se oppervlak nie. Vroeë foto's deur Cassini het op ’n vreemde voorkoms gedui, maar dit was eers met Cassini se verbyvlug van Huperion op 25 September 2005 dat gesien kon word hoe vreemd Huperion werklik daar uitsien.
200px|duimnael|’n Geprosesseerde foto van Huperion om detail duideliker te maak. Geneem deur Cassini. Sy oppervlak is bedek met diep kraters met diep rande en dit gee die maan die voorkoms van ’n reusespons. Die onderkant van elke krater is vol donker materiaal. Die rooierige stof bevat lang kettings van koolstof en waterstof en lyk baie soos materiaal wat op ander mane van Saturnus aangetref word, veral Iapetus. Wetenskaplikes skryf Huperion se sponsagtige voorkoms daaraan toe dat dit ’n ongewoon lae digtheid vir so ’n groot voorwerp het. Dit maak die maan baie poreus, met ’n lae oppervlakswaartekrag. Dié eienskappe lei daartoe dat voorwerpe wat daarteen bots die oppervlak saampers pleks van uithol.
Rotasie
Voyager 2 se foto's en grondgebaseerde fotometrie dui daarop dat Huperion se rotasie chaoties is – dit beteken sy rotasieas skommel so dat sy oriëntasie in die ruimte onvoorspelbaar is. Dit is die enigste reëlmatige maan in die Sonnestelsel wat sover bekend nie ’n sinchroniese rotasie het nie.
Dit het ’n redelik eksentrieke wentelbaan en is naby ’n veel groter maan, Titaan. Dit en sy onreëlmatige vorm beperk saam die toestande waaronder ’n stabiele rotasie moontlik is. Die 3:4-baanresonansie tussen Titaan en Huperion maak dalk ook ’n chaotiese rotasie meer waarskynlik.
Bruinchromis
Die bruinchromis (Chromis lepidolepis) is 'n vis wat voorkom in die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan; meer spesifiek die Rooisee en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Brown chromis.
Identifikasie
Die vis word tot 8 cm lank. Die lyf is slank en grysbruin. Die dorsalevin se punte is wit en swart. Daar is ook 'n kort, swart vertikale streep oor die oë. Die boonste en onderste rant van die stertvin is donkerder. Die vis leef in rotskusareas en aflandige riwwe in water wat 2 tot 25 m diep is. Hulle swem graag rond by bokant of hellings van die riwwe. Hulle is gewoonlik alleenlopers of kom in klein groepies voor. Die visse vreet soöplankton.
Galblaas
Die galblaas (of vesica biliaris ) is 'n hol, peervormige orgaan net onder die lewer, agter, maar effens aan die regterkant van die lyf. Die orgaan is met 'n galbuis aan die lewer verbind. By die plek waar die lewerbuis en galbuis bymekaar aansluit, is 'n klein vertakking. Dit word die galblaaspyp genoem. Die galblaas vang die gal op, wat deur die sentrale galgang (of ductus choledochus) na die derm afgeskei word as vethoudende voedsel die derm binnekom. Gal bevat stowwe wat vet tot klein vetdruppels in 'n waterige oplossing kan verdeel (emulsifiseer). Ensieme kan die vet dan makliker verteer, omdat dit oor 'n groter oppervlak op die vet kan inwerk.
Nie alle soogdiere het 'n galblaas nie. Die rot, byvoorbeeld, het geen spesialiseer orgaan vir die stoor van gal nie. Hulle is juis daarom geskik as eksperimentele diere in die biochemie: hulle verteer voedsel meer direk, en hulle kan nie braak nie.
'n Mens se galblaas is omtrent 7-10 cm lank en bevat ongeveer 50 ml gal. Dit kan verwyder word. Die prosedure word cholesistektomie genoem. Mense wat nie 'n galblaas het nie kan nie vetterige kos inneem nie.
Galstene
Soms kristalliseer die gal in die galblaas tot 'n gruis of stene van verskillende groottes. Dit kom redelik algemeen voor en tot 25% van mense het galstene wat gewoonlik grotendeels uit cholesterol bestaan. Galstene kan lewerontsteking en selfs -versaking veroorsaak. Verder kan hulle obstruksies die galbuise en derms vorm. Dit kan selfs die oorsaak van kanker wees.
Galstene kan met ultrasoniese golwe opgebreek en met medikasie opgelos word. In sommige gevalle moet die galblaas egter sjirurgies verwyder word.
Ontsteking
'n Ontsteking van die galblaas heet cholesistitis; 'n bakteriële ontsteking van die galbuise staan as cholangitis bekend.
Indiese Suid-Afrikaners
Indiese Suid-Afrikaners, Indiër-Suid-Afrikaners of Suid-Afrikaanse Indiërs is burgers en inwoners van Suid-Afrika van Indiese afkoms. Die meerderheid woon binne en rondom die stad Durban. Dit maak van Durban "die grootste Indiese stad buite Indië". Baie Indiërs in Suid-Afrika is afstammelinge van immigrante uit die koloniale Indië (Suid-Asië) van die laat 19de eeu tot die vroeë 20ste eeu. Partykeer word Indiërs ingereken onder die wyer geografiese klassifikasie van "Asiërs".
Daar is nog steeds ’n kulturele, godsdienstige en ras oorvleueling tussen "Asiërs" en "Indiese Suid-Afrikaners". Tydens die tydperk van segregasie en apartheid het die "Indies<span style="background-color: rgb(254, 246, 231);">e ", "Asiatiese", "Kleurling", en "Maleise" groepidentiteite talle aspekte van die daaglikse lewe beheer, insluitend waar ’n persoon toegelaat is om te woon.
Gedurende die tydperk van apartheid vanaf 1948 tot 1994 is Indiërs geklassifiseer onder terme wat gewissel het van "Asiërs" tot "Indiërs"; partykeer het hulle die terme vrywillig aanvaar. Volgens sommige burgers was hierdie terme verbeterings in vergelyking met die negatiewe gedefinieerde identiteit van "Nie-blank", wat hul vorige klassifikasie was. Polities bewuste en nasionalistiese Indiese Suid-Afrikaners wou beide hul erfenis sowel as hul plaaslike wortels toon. Toenemend identifiseer hulle as "Afrikane", "Suid-Afrikaners" en "Indiese Suid-Afrikaners".
Nietemin het die verspreiding van demokratiese verkiesings etniese lojaliteite soms verhoog. Politici en groepe soek ’n manier om te mobiliseer in die mededingende parlementêre demokrasie wat Suid-Afrika sedert 1994 geword het.
Nederlandse knegskap in die Kaap
’n Beduidende deel van die slawe wat na die Kaap ingevoer is, het uit dele van Indië (insluitend Bangladesj) gekom. Terwyl die Suid-Afrikaanse geleerdes verkeerdelik aanvaar het dat hierdie slawe van die slaafmarkte gekoop is, was die meerderheid van slawe die slagoffers van ontvoering. Die Nederlanders in die besonder het gedurende die 1600's goeie handels verhoudings met Moslem-regeerders in Indië gehad. Baie slawe het geen identiteit as Indiërs gehad nie en is gerieflik deur die Nederlanders in die Kaap as deel van die "Kaapse Kleurling"- en Kaapse Maleiergemeenskappe geklassifiseer. Blanke Afrikaners is ook van ’n bietjie Indiese afkoms as gevolg van Nederlandse slawerny, ’n voorbeeld van hierdie is oudpres. F. W. de Klerk, wat in sy outobiografie beweer het dat een van sy voorouers die vroulike slaaf Diana van Bengale was. Daar bestaan geen verwysing na die werklike name van die Indiërs nie en hulle is gerieflik "Christelike" name gegee. Dit het bygedra tot die vernietiging van die slawe se identiteite, soortgelyk aan Mosambiekers en ander slawe wat na die Kaap ingevoer is.
'n Vroeë Indiër wat hom in Suid-Afrika gevestig het was Kalaga Prabhu, 'n goudhandelaar van Cochin. Hy was een van die Konkani handelaars in Cochin (hedendaagse Kochi in Kerala). Omdat hy met die Moslemkoning van Mysore Hyder Ali beplan het om die koning van Cochin omver te werp, is Kalaga Prabhu en sy seun Chorda Prabhu deur die Nederlanders in hegtenis geneem en in 1771 is hulle in ballingskap met hul gesinne na die Kaap die Goeie Hoop gestuur. Geen verdere rekords van die individue en hul afstammelinge bestaan nie.
Ingeboekte arbeiders
Die moderne Suid-Afrikaanse Indiese gemeenskap is hoofsaaklik afstammelinge van Indiërs wat vanaf 1860 na Suid-Afrika aangekom het. Die eerste 342 van hulle het per die Truro van Madras gekom; en daarna per die Belvedere van Kolkata. Hulle is as ingeboekte arbeiders vervoer om op die suikerriet-plantasies van die Natalkolonie te werk, en in totaal ongeveer 150 000 Indiërs het as ingeboekte arbeiders oor ’n tydperk van vyf dekades aangekom. Hulle het ook later as ingeboekte steenkool mynwerkers en spoorweg werkers aangekom. Die ingeboekte arbeiders was hoofsaaklik Tamil-, Telugu- en Hindi-sprekendes, en die meerderheid was Hindoes met Christen- en ’n paar Moslem-minoriteite. Indiërs is ingevoer omdat die koloniale owerhede gevind het dat die plaaslike swart Afrikane ekonomies selfonderhoudend was, en dus nie bereid was om onder koloniale boere te werk nie. Volgens ander koloniale owerhede was die "jag en veg" Afrika-kultuur van die tyd onversoenbaar met ’n skielike verskuiwing na arbeid. The Mercury koerant het die invoer van arbeid ondersteun, hoewel ander Natalse koerante teen die idee was. Oor die algemeen is die invoer van arbeid nie as polities belangrik deur die koloniste beskou nie, en die invoer van Indiese arbeid is hoofsaaklik deur beïnvloeding van ’n klein groep van suikerriet-boere gedryf. Die langtermyn-gevolge van die Indiese immigrasie (die vestiging van ’n permanente Indiese bevolking in Natal) is nooit in ag geneem nie. (in 1904 het die Indiërbevolking die blanke bevolking van Natal oortref).
Ingeboekte arbeiders op die suikerriet-plantasies is dikwels mishandel, en het in onhigiëniese toestande gewoon. ’n Groot persentasie van die ingeboekte arbeiders het na die verstryking van hul kontrakte na Indië teruggekeer, en ’n paar van hulle het die owerhede in Indië gewaarsku oor die mishandeling wat in Natal plaasvind.
Voormalige ingeboekte arbeiders wat nie teruggekeer het Indië toe nie, het hulself vinnig as ’n belangrike algemene arbeidsmag in Natal gevestig, veral as industriële en spoorwegwerkers. Ander was besig om groente in hul tuine te kweek, die meeste van die groente wat deur die blanke bevolking verbruik was, is deur hulle gekweek. Indiërs het ook as vissers, klerke van die hof en hoftolke gewerk.
Passasier Indiërs
Navorsers is besig om pogings voort te sit om lyste van oorspronklike Indiese immigrante te versamel en bekend te maak.
Vroeë diskriminasie
Indiërs het wisselende mates van diskriminasie in elke deel van Suid-Afrika ervaar.
Natal
Indiërs het onderdrukkende wetgewing in Natal ervaar. Hulle is in 1888 gedwing om pasboeke te hou.
In 1893 het M. K. Gandhi in Suid-Afrika aangekom om ’n Indiese sakeman in ’n wettige dispuut te verteenwoordig. Ná sy aankoms in Suid-Afrika het Gandhi rassediskriminasie ervaar, en na aanleiding van die voorstel van wetgewing om die Indiese stemreg in Natal te beperk, het hy weerstand georganiseer. Dit het gelei tot die stigting van die Natalse Indiërkongres. As gevolg van hierdie weerstand het die uiteenlopende groepe van Suid-Afrikaanse Indiërs vir die eerste keer verenig. Hoewel die wetsontwerp verwerp is, is dit in 1896 goedgekeur.
Transvaal
Die Suid-Afrikaanse Republiek se regering het in 1885 vir die eerste keer diskriminerende wetgewing teen die Indiërs deurgevoer, dit het gelei tot protes van die Britse owerhede, omdat Indiërs "Onderdane van die Britse kroon" was. Dit is ook deur die Britte as een van die redes vir die Anglo-Boere-Oorlog gebruik.
Indiërs is verban om in die mynbou-industrie te werk, en gebiede in verskeie dorpe in die Transvaal is gereserveer as Koelie-Lokasies. Mense van kleur kon ook nie op die sypaadjies in die Transvaal loop nie.
Kaapkolonie
Passasier Indiërs wat na die Kaapkolonie verskuif het, was, ten spyte van klein gevalle van diskriminasie, goed behandel. Hulle kon eiendom besit, stem, en vryelik handel dryf. Baie Moslem-manne van hierdie groep het met Kaapse Maleier-vroue getrou, en hul kinders is later dikwels as Kaapse Maleiers geklassifiseer.
Oranje-Vrystaat
Indiërs is deur ’n 1891-wet verbied om in die Oranje-Vrystaat, ’n destydse onafhanklike Boere-Republiek, te woon. Dit het gelei tot die byna totale afwesigheid van Indiërs in die gebied, ’n situasie wat tot in die apartheid era aangegaan het.
Apartheid
Die Durban-onluste was ’n anti-Indiese oproer, oorwegend deur die Zoeloes, wat in Januarie 1949 plaasgevind het. Die onluste het gelei tot die slagting van meestal Indiërs. In totaal het 142 mense in die onluste gesterf en ’n ander 1 087 mense is beseer. 58 winkels, 247 wonings en een fabriek is ook tydens die onluste vernietig.
Die Wet op Bevolkingsregistrasie van 1952 het Indiërs aanvanklik as deel van die Kleurlingbevolking gedefinieer.
In 1961 is Indiërs amptelik as ’n permanente deel van die Suid-Afrikaanse bevolking erken; die Departement van Indiese Sake is gestig en ’n blanke minister het dit gelei. In 1968 het die Suid-Afrikaanse Indiese Raad ontstaan, wat as ’n skakel tussen die regering en die Indiese mense gedien het.
Die Universiteit van Durban-Westville (nou deel van die Universiteit van KwaZulu-Natal) is opgebou met bydrae van die Indiese gemeenskap en die regering van die 1970's. Indiër-studente het daarvoor ’n veerboot geneem na Salisbury-Eiland se verlate gevangenis, wat as hul universiteit gedien het.
In 1968 is die Suid-Afrikaanse Indiese Raad deur die regering gestig, en in 1974 is die raad hersaamgestel om voorsiening te maak vir 50% van sy lede om deur die Indiërbevolking verkies te word. Die Raad het nie baie steun geniet nie; in 1981 het slegs 6% van die Indiërbevolking in die verkiesings vir die raad deelgeneem.
In 1983 is die Grondwet hervorm om die Kleurling- en Indiër-minderhede ’n beperkte deelname in aparte en ondergeskikte huise van ’n driekamer-parlement te gee. Hierdie ontwikkeling het beperkte ondersteuning en baie lae stembywoning geniet. Die Indiese huis was die Huis van Afgevaardigdes. Sommige aspekte van die Indiese lewe is deur hierdie huis gereguleer, insluitend onderwys. Volgens die teorie kon die Indiese minderheid beperkte saaklike regte geniet, terwyl die Swart meerderheid hul selfbeskikking by onafhanklike tuislande moes besef. Hierdie afsonderlike reëlings is deur die onderhandelinge van 1990–1994 verwyder. As gevolg daarvan word stemreg na alle Suid-Afrikaners toegeken.
Post-apartheid politiek
Baie Indiërs het ’n belangrike rol in die anti-apartheid stryd gespeel en ’n paar handhaaf posisies van mag in post-apartheid Suid-Afrika. Tans handhaaf Indiërs prominente posisies binne die regerende African National Congress.
Amichand Rajbansi se Minority Front (voorheen die National people's Party) het sommige steun in sy vestings behou. Maar na Rajbansi se dood in 2011 het die party in die 2014 algemene verkiesing nie daarin geslaag om enige setels in die nasionale vergadering te wen nie.
Indiërs wat voor 1994 burgers was, en dus deur die apartheid-stelsel diskriminasie ervaar het, word beskou as swart vir die doeleindes van Regstellende aksie; met ander woorde, hulle word geklassifiseer as benadeeld onder apartheid. Hulle kom dus in aanmerking vir "regstellende aksie" en Swart Ekonomiese Bemagtiging toekennings.
Hernude immigrasie
Na die einde van apartheid het ’n nuwe golf van die Suid-Asiatiese immigrasie uit Indië, Bangladesj en Pakistan begin, parallel met die beweging van diaspora-Afrikane en die naburige Afrika-lande in post-apartheid Suid-Afrika. Onder hierdie immigrante is die kontroversiële Gupta-familie van Indië wat tydens oudpres. Jacob Zuma se bewind baie politieke en ekonomiese mag ontvang.
Godsdiens
Byna alle Suid-Afrikaanse Indiërs is Hindoes, Moslems of Christene. Daar is ook klein groepe Parsis, Sikhs, en Boeddhiste. Die meerderheid van Suid-Afrikaanse Moslems is Indiërs of behoort aan die multi-etniese gemeenskap van die Wes-Kaap.
Onderwys
Vir ’n paar jaar het Indiërs onderrig in hul moedertaal ontvang. Tot 1991 het die staatsregering Engelstalige onderrig aangebied, met die keuse van een van vyf Indiese tale, naamlik Hindi, Gujarati, Tamil, Telugu, en Urdu wat nie-eksamineerbare vakke is. Die aanbieding van die tale by staatskole is egter deur die regering opgeskort. Die Nasionale Raad vir Oos-Tale het die regering versoek om weer onderrig in hierdie vyf tale aan te bied. Die provinsiale regering van KwaZulu-Natal het die leer van hierdie tale op skool toegestaan. Hierdie tale kan as derde taal tot matrikulasie gekies word.
Tale
Baie Suid-Afrikaanse Indiërs verstaan nog steeds ’n verskeidenheid Indiese tale met wisselende mates, dikwels as gevolg van die bevordering deur kulturele organisasies, of die invloed van Bollywood. Onlangse immigrante is vlot in Hindi en Gujarati.
Kookkuns
Kerrie met suurlemoensap bly baie populêr in Suid-Afrika onder mense van alle etniese oorspronge; baie voedsels het saam met die duisende Indiese arbeiders in die negentiende eeu gekom. Die Indiërs het verskeie kulinêre praktyke bekendgestel, insluitend ’n verskeidenheid van kerries, lekkers, blatjang, gebraaide voedsels soos samosas, en ander southappies. Bunny chow, ’n gereg van Durban (wat ’n groot Indiese gemeenskap het) bestaan uit ’n uitgeholde brood wat met kerrie gevul is. Dit is nou deel van hoofstroom Suid-Afrikaanse kookkuns en het baie populêr geword.
Media en vermaak
Hoewel Indiese tale baie min deur jonger Indiërs gepraat of verstaan word, bly Indiese films en TV-programme met Engelstalige onderskrifte baie populêr onder Suid-Afrikaanse Indiërs. Hierdie word uitgesaai beide deur die SAUK en die DStv satelliet-tv-diens, wat die kanale van Zee TV, B4U, NDTV en Sony aanbied. Daarbenewens is die Tamiltalige kanale van Sun TV en KTV in 2004 ingesluit.
DVD- en video-weergawes van Bollywoodfilms is wyd beskikbaar. Groot teatermaatskappye, soos Ster-Kinekor is toenemend besig om Bollywoodfilms aan te bied. Die Indiese kultuur in Suid-Afrika het ’n paar ooreenkomste met die wêreldwye Desisubkultuur. Suid-Afrikaanse Indiërs het hul eie musikale en literêre kultuur ontwikkel, wat tot ’n mate deur die wêreldwye Bollywood/Desi-kultuur in die 1990's en 2000's verduister is.
Veral in die Durbanse omgangstaal word die woord charou (verskillende spellings) dikwels deur Indiërs gebruik om na hulself te verwys.
Kaartspeletjies, veral die kaartspeletjie Thunee (soortgelyk aan Twenty-eight) is populêr onder Suid-Afrikaanse Indiërs.
Radio Hindvani is ’n gemeenskapradiostasie gebaseer in Durban en is gemik op die bevordering van die Hindi-taal en -kultuur onder Suid-Afrikaners. Die stasie se frekwensie bereik Durban omliggende gebiede.
Die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) het ook ’n Indies-georiënteerde radiodiens genoem Lotus FM, wat in die apartheidstyd gestig is. Die Sunday Times het ’n aanvulling in die Indiese gebiede wat The Extra genoem is, en die Sunday Tribune publiseer ’n soortgelyke aanvulling, The Herald. ’n Bollywoodafdeling, "Bollyworld" word deur die Daaglikse Nuus op Maandae gepubliseer. Moslemse radiostasies soos Channel Islam, Radio Al Ansar en Voice of the Cape word ook uitgesaai, terwyl Islamitiese TV-kanale ook deur DStv en die SAUK aangebied word.
Patriotic Alliance
Die Patriotic Alliance (PA) is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in November 2013 gestig is deur, onder meer, die voormalige bankrower wat 'n  motiveringspreker, skrywer en sakeman geword het, Gayton McKenzie en die voorheen veroordeelde bedrieër, later sakeman en sosiale bekende Kenny Kunene. Kunene het die party in 2014 na die nasionale verkiesing verlaat.
Op sy amptelike webwerf beskryf die party homself as 'n geloofwaardige alternatief vir beide die Demokratiese Alliansie (DA), wat die regerende party in die Wes-Kaap is, en die African National Congress (ANC), wat die res van die land regeer. Hierdie partye het elk die PA as 'n geloofwaardige bedreiging verwerp. Die party het relatief swak gevaar in sy eerste nasionale en provinsiale verkiesing, deur 0,07% van die nasionale stem te trek, met sy beste 0,4% in die Wes-Kaap.
Die PA het sy eerste verkose verteenwoordigers in die 2016 munisipale verkiesings bekom. Alhoewel die party slegs 0,06% van die nasionale stem ontvang het, het dit setels in die metropolitaanse munisipaliteite van Kaapstad, Nelson Mandelabaai, Johannesburg en Ekurhuleni verkry, gedeeltelik gehelp deur die lae drempel vir verteenwoordiging in hierdie rade. Dit het ook 'n setel in Tokologo Plaaslike Munisipaliteit bekom met 10% van die stemme.
Die party het aan die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2019 deelgeneem, maar kon slegs 6 660 stemme bekom. In 2021 se munisipale verkiesing het die party effens beter gevaar, en kon daarmee die burgemeester vir Laingsburg aanwys.
Op 29 Junie 2023 het die PA se kandidaat Lois Simonse in 'n tussentydse verkiesing in Johannesburg se distrik 7 'n setel op die ANC verower. Simonse het 47% van die stemme gekry. Die DA het nie deelgeneem nie omdat hulle kandidaat Randell Markgraaff hom op 16 Junie teruggetrek het. Dit was te laat om nog 'n ander kandidaat aan te wys. Distrik 7 bevat Ennerdale en Finetown. Ennerdale is veral 'n kleurlingedistrik maar Finetown is veral swart en die PA het ook daar baie stemme gekry.
Ken Higgins
Ken Higgins (19 Maart 1936 – 25 April 2016) was 'n Brits-gebore Suid-Afrikaanse pianis wat op die ouderdom van vyf reeds die klavier vlot kon speel. Hy is in Bury in Lancashire, Engeland gebore en het op die ouderdom van elf na Suid-Afrika gekom. Op die ouderdom van dertien kon hy die klavierkonserte van meesters soos Joseph Haydn speel. Hy het gereeld by die Kaapstadse Simfonie-orkes opgetree.
Op die ouderdom van sestien het hy 'n meester geword in jazz, swing en boogie-woogie. Hy het die wêreld gesien deur op plesierbote laataand romantiese musiek te speel en hy het ook in spog hotelle in Brittanje, Europa en Noord-Amerika gespeel. Hy het verskeie langspeelplate en CD's uitgereik. Sy gunsteling klavier was die Steinway. Hy het ook op die Engelse diens van die SAUK en Springbokradio gespeel en programme soos In the Blue of the Evening, Piano Playtime en sy eie program Higgins at Home behartig. Laasgenoemde het hy vir 17 jaar hanteer.
Hy het sy vrou, Cecily, op sestien ontmoet en getrou toe hy agttien was. Hy was lief vir buitelug en het deelgeneem aan seiljagvaart, gholf en rolbal. Hulle het op Hermanus gewoon waar hy oorlede is, 'n uur na sy laaste konsert. Hy laat sy vrou, vier kinders, nege kleinkinders en twee agterkleinkinders agter.
Bron
Ken Higgings kry 'n laaste toejuiging, Rapport, 15 Mei 2016
Erica eustacei
Erica eustacei is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Anaërobiese vertering
duimnael|regs|300px|Anaerobiese verteringsaanleg in Israel
Anaërobiese vertering is 'n reeks prosesse waarin mikro-organismes bioafbreekbare materiale in die afwesigheid van suurstof afbreek. Die proses word dikwels gebruik om afvalwater en -slyk en ook organiese afval te behandel omdat dit die volume en massa van die voermateriaal verminder. As deel van 'n geïntegreerde afvalbestuurstelsel kan anaerobiese vertering die uitlaatgas van vullishope na die atmosfeer verminder. Anaerobiese vertering is 'n bron van hernubare energie omdat die proses 'n metaan- en koolstofdioksiedryke biogas oplewer wat geskik is om fossielbrandstowwe te vervang. Die voedingryke vastestowwe wat agtergelaat word na vertering kan gebruik word as bemesting.
Die verteringsproses begin met bakteriese hidrolise van die voermateriale om die onoplosbare organiese polimere soos koolhidrate af te breek en dit beskikbaar te maak vir ander bakterieë. Asidogeniese bakterieë kan die suikers en aminosure dan na koolstofdioksied, waterstof, ammoniak, waterstof en organiese sure omskakel. Asetogeniese bakterieë skakel dan hierdie organiese sure om na asynsuur saam met nog meer ammoniak, waterstof en koolstofdioksied. Metanogeniese bakterieë skakel dan uiteindelik hierdie produkte na metaan en koolstofdioksied om.
Die tegniese vaardigheid wat vereis word om anaerobiese verteerders optimaal te onderhou tesame met hoë kapitale kostes en lae prosesrendemente het tot dusver die toepassing daarvan vir afvalbestuur in die nywerheid beperk. Anaerobiese verteringsaanlegte is egter geïdentifiseer as een van die belowendste gedesentraliseerde bronne van energie, aangesien hulle minder kapitaal verg as groot kragsentrales.
Versigtige beheer van die verteerder se temperatuur, pH en voertempo is belangrik om doeltreffende ontbinding van die materiaal te verkry. Versteurings in die ontbindingsproses kan ook lei tot algehele faling van die proses. Dit is baie belangrik dat die kwaliteit van die voermateriale onderhou word en dat die proses effektief gemonitor word om te verseker dat die verrigting van die verteerder betroubaar en voorspelbaar bly.
Geskiedenis
Wetenskaplike belangstelling in die gasse wat ontstaan vanuit die natuurlike ontbinding van organiese materiaal is vir die eerste keer in die sestiende eeu deur Robert Boyle en Stephen Hale aangeteken. Hulle het opgemerk dat 'n vlambare gas vrygestel word wanneer die sediment in strome en mere versteur word. In 1808 het Sir Humphry Davy bepaal dat metaan teenwoordig was in die gasse wat deur beesmis afgeskei is. Die eerste anaërobies verteerder is deur 'n melaatse kolonie in Bombaai Indië in 1859 gebou. In 1895 is tegnologie in Exeter, Engeland ontwikkel waar 'n septiese tenk gebruik is om gas te ontwikkel vir straatligte. In 1904 is daar ook in Engeland vir die eerste keer van 'n dubbeldoel tenk vir beide sedimentasie en slykbehandeling in Hampton geïnstalleer. In 1907 in Duitsland is 'n patent toegeken vir die Imhoff tenk, 'n soort verteringstenk.
In die 1930's het anaërobiese vertering toenemend erkenning as 'n navorsingsveld in wetenskaplike kringe geniet. Navorsing in hierdie tyd het gelei tot die ontdekking van anaërobies bakterieë, die mikro-organismes wat die proses ondersteun. Verdere navorsing is ook gedoen om vas te stel onder watter toestande die metanogeniese bakterieë groei en voortplant.
Gebruike
Anaërobiese vertering kan veral goed op nat organiese materiaal toegepas word en word dikwels gebruik vir die behandeling van uitvloeisels en riool. Anaërobiese vertering is 'n eenvoudige proses wat die hoeveelheid organiese materiaal drasties kan verminder wat andersins op 'n vullishoop gestort sou moes word of verbrand sou moes word.
Byna enige organiese materiaal kan deur middel van anaërobiese vertering verwerk word. Dit sluit biodegradeerbare afval soos papiervullis, grassnysels, oorskietkos, riool en dieremis in. Die uitsondering hierop is houtagtige afval wat baie moeilik ontbind word aangesien anaërobe nie lignien kan afbreek nie. Anaërobiese verteerders kan ook met gewasse gevoer word wat vir die spesifieke doeleinde gekweek word soos byvoorbeeld kuilvoer.
Sjina en Indië het beide groot regeringsgesteunde skemas sedert 1975 gehad vir die aanpas van klein biogas-aanlegte vir huishoudelike kook- en beligtingsdoeleindes. Tans kan projekte vir anaërobiese vertering in die ontwikkelende wêreld finansiering bekom deur middel van die Verenigde Nasies se skoon omgewingsontwikkelingsprogram as hulle 'n verlaging in koolstofuitlate kan aantoon.
Druk vanweë omgewingswette rondom die bestuur van vaste afval in die ontwikkelde lande het gelei tot 'n toename in die gebruik van anaërobiese vertering as 'n proses vir die vermindering van afvalvolumes en die gepaardgaande nuttige byprodukte. Anaërobiese vertering kan gebruik word om die voorafgeskeide organiese gedeelte van munisipale afval te verwerk of saam met meganiese sorteringstelsels gebruik word om die oorblywende gemengde munisipale afval te verwerk.
Die gebruik van anaërobiese verteringstegnologie kan bydra tot die vermindering van skadelike uitlaatgasse op verskeie maniere.
Metaan en die krag wat vanaf anaerobiese verteringsfasiliteite verkry word kan gebruik word om die energie wat uit fossielbrandstowwe verkry word te verminder en daarom ook die aflaat van kweekhuisgasse te verminder. Al word koolstofdioksied ook vrygestel deur die metaanverbranding is die koolstof sodoende verkry reeds deel van die koolstofkringloop.
Die koolstof wat in die atmosfeer vrygestel word deur die verbranding van biogas is deur plante uit die atmosfeer verwyder. As die plante dus weer groei verwyder dit weer die koolstof uit die atmosfeer en daarom veroorsaak die stelsel nie 'n opbou van koolstofdioksied in die atmosfeer nie. Dit staan in starre kontras met fossielbrandstowwe waar die koolstof reeds miljoene jare gelede in die aardkors vasgelê is en daarom lei die verbranding daarvan tot 'n verhoging in die oorhoofse koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer.
As die verrottende afval wat in anaërobiese verteerders op vullishope mee weggedoen word sal dit natuurlik ontbind en ook dikwels op anaërobiese wyse. In hierdie geval sal die gas uiteindelik in die atmosfeer beland. Metaan is ongeveer twintig keer meer skadelik as 'n kweekhuisgas as koolstofdioksied en daarom het dit 'n beduidende negatiewe impak op die omgewing.
Die oorskot vloeistof kan gebruik word as bemesting wat noodsaaklike voedingstowwe aan die grond kan verskaf. Die soliede, veselagtige komponent van die verteerde materiaal kan ook gebruik word om die organiese inhoud van die grond te verhoog. In sommige lande waar daar baie arm grond bestaan kan die mark vir die vaste uitskot van die verteringsproses byna net so belangrik wees as die biogas wat gelewer word.
In lande waar huishoudelike afval herwin word kan die gebruik van plaaslike anaërobiese verteringsfasiliteite help om die hoeveelheid afval wat vervoer moet word na vullishope of verbrandingsaanlegte te verminder.
Die proses
Verskillende spesies bakterieë kan by verskillende temperature oorleef. Die batkerieë wat optimaal leef by temperature van tussen 35-40°C word die mesofiele genoem. Sommige bakterieë kan by warmer temperature van 55-60°C oorleef en word termofiele genoem. Metanogenese ontstaan deur 'n primitiewe groep van archaea. Hierdie familie sluit spesies in wat in ongunstige toestande by warm ondersese fonteine bestaan. Hierdie spesies bied meer weerstand teen hitte en kan daarom by termofiliese temperature leef, 'n eienskap wat uniek is aan bakteriese families.
Die bakteriebevolking neem tipies 'n beduidende hoeveelheid tyd alvorens hulle sodanig gevestig is dat hulle doeltreffend is. Dit is daarom algemene praktyk om anaërobiese mikro-organismes vanaf bestaande bevolkings by te voeg. Hierdie saadproses vind dikwels plaas deur die byvoeging van rioolslyk of slyk vanaf beeskrale.
Stadia
Daar is vier sleutel biologiese en chemiese stappe van anaërobiese vertering:
In die meeste gevalle bestaan biomassa uit groot organiese polimere. Vir die anaërobiese verteerder om die energiepotensiaal van hierdie materiaal te tap, moet die kettings eers afgebreek word na hul kleiner onderdele. Hierdie kleiner deeltjies of monomere soos suikers kan geredelik deur ander bakterieë afgebreek word. Die afbreekproses van hierdie kettings en die oplos van die kleiner molekule word hidrolise genoem. Hidrolise is daarom ook die noodsaaklike eerste stap in die anaërobiese verteringsproses. Deur middel van hidrolise word die komplekse organiese molekules afgebreek na eenvoudige suikers, aminosure en vetsure.