cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scandal (Japannese musiekgroep)
Scandal (スキャンダル) is 'n Japannese pop-rockgroep van wat in 2006 in Osaka tot stand gekom het. Die groep bestaan uit Haruna Ono (voorsang, kitaar), Mami Sasazaki (kitaar, voorsang), Tomomi Ogawa (baskitaar, voorsang) en Rina Suzuki (tromme, voorsang). Die groep se debuutalbum, Best Scandal, is in 2009 vrygestel.
Toekennings en nominasies
Billboard Japan Music Awards:
Tuinroete
Die Tuinroete is 'n gebied langs die Kaapse suidkus van Suid-Afrika en een van die gewildste toeristebestemmings in die land. Dit strek van die historiese vissersdorp Hermanus in die Wes-Kaap tot by Jeffreysbaai in die Oos-Kaap. Bekende dorpe soos Mosselbaai, George, Knysna en Plettenbergbaai lê langs die Tuinroete.
Klimaat
Die Tuinroete-gebied geniet 'n sagte seeklimaat met matige warm somers en gematigde tot verfrissend-koel winters. Die Tuinroete ontvang van die hoogste gemiddelde jaarlikse reënval in die land, wat veral tydens die winter deur die vogtige seewinde van die Indiese Oseaan ingestroom word.
Area
Die gebied word begrens deur die Outeniekwa- en Tsitsikammaberge en die Indiese Oseaan. Die inheemse Outeniekwa- en Tsitsikammabosse spog met 'n unieke mengsel van Kaapse fynbos en bosse van die gematigde klimaatsone. Voetslaanpaaie en ander aktiwiteite lok 'n groot aantal eko-toeriste.
Nagenoeg driehonderd soorte voëls word in die Tuinroete-gebied aangetref, en hulle habitat wissel van fynbos tot bosgebied en vleie.
Tien natuurbewaringsgebiede beskerm die verskillende ekostelsels van die gebied asook sy groot rykdom aan seefauna soos sagte koraalriwwe, dolfyne, robbe en ander diere. 'n Aantal baaie langs die Tuinroete dien as 'kinderkamers' vir die bedreigde Suidelike noorkapper (walvis), wat hier in die winter en lente (van Julie tot Desember) kom kalf.
Castillo de Bellver (skip)
Die Spaanse olietenkskip Castillo de Bellver het op 5 Augustus 1983 met 'n vrag van 252 000 ton ruolie aan boord voor die weskus van Suid-Afrika aan die brand geslaan. Dit het een van die wêreld se grootste oliebesoedelingsrampe tot gevolg gehad.
Tuinroete
Area
Alhoewel die meeste besoekers die Tuinroete met hulle motors verken, het hulle ook die laaste stoomgedrewe passasierstrein op die vasteland van Afrika tot hulle beskikking, die Outeniqua Choo-Tjoe. Die N2 nasionale pad strek deur die Tuinroete.
Castillo de Bellver (skip)
Op 6 Augustus dryf die skip weg, breek in twee en die agterste gedeelte slaan om op ongeveer 40 km van Saldanhabaai. Die sleepboot John Ross sleep die boeggedeelte verder weg en blaas dit op. 'n Reusagtige olielaag op die see dryf aanvanklik in die rigting van die land. 'n Buiten-normale suidoosterwind waai die oliekol weg van die kus in die noordwes-vloeiende Benguela-stroom. Hierdie fratswind voorkom 'n reuse ekologiese en besoedelingsramp.
Ten spyte van die groot hoeveelheid olie wat gestort is, bly die omgewingsinvloed beperk. 'n Beperkte hoeveelheid oplosmiddel is op die kol gespuit. In die etmaal na die voorval het “swart reën” (bestaande uit fyn oliedruppels) oor die graanlande en weiding aan die Weskus uitgesak. Ongeveer 1 500 seevoëls is besmet deur die olie.
Oranjekoldikkop
Die oranjekoldikkop (Valenciennea puellaris) is 'n dikkop wat wydverspreid voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan, insluitend die Rooisee en Oman en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as orange spotted goby.
Jan Vennegoor of Hesselink
Johannes "Jan" Vennegoor of Hesselink (gebore op 7 November 1978 in Oldenzaal) is 'n voormalige Nederlandse professionele sokkerspeler wat ondermeer vir FC Twente, PSV Eindhoven en Celtic FC gespeel het. Hy het in die Nederlandse nasionale sokkerspan gespeel. Hy is 'n aanvaller.
Oranjekoldikkop
Identifikasie
Die vis word tot 14 cm lank. Die vis se lyf is gryswit met 'n dubbele ry oranje kolletjies aan die sye. Soms is die onderste ry 'n soliede streep. Daar is kleiner oranje kolletjies op die rug en ligblou vlekke op die kop. Die eerste dorsalevin is lank.
Jan Vennegoor of Hesselink
Klubs
Vennegoor of Hesselink het in sy jeug vir Quick '20 en FC Twente gespeel.
Oranjekoldikkop
Identifikasie
Die vissie leef in tropiese strandmere en aflandige koraalriwwe in water wat 2 tot 35 m diep is. Hier leef hulle op die sanderige bodems en langs die riwwe; gewoonlik in pare naby hulle neste. Die vis vreet klein ongewerweldes deur sand deur die kieue te filtreer. Die spesie is seldsaam.
Jan Vennegoor of Hesselink
Klubs
Hy het 19 keer uitgedraf vir die Nederlandse nasionale sokkerspan, waartydens hy 3 doelpunte aangeteken het.
Sashiko
Sashiko (Japannees: 刺し子, letterlik "klein stekies") is 'n Japannese tipe dekoratiewe, versterkende stikwerk (of funksionele borduurwerk), wat as gevolg van praktiese redes tydens die Edo-era (1615-1868), ontstaan het. Die stikwerk is tradisioneel gebruik om dele van kledingstukke wat aan baie verwering blootgestel was te versterk, of om stukkende kledingstukke met lapwerk te herstel. Dit is aanvanklik veral gebruik om kledingstukke warmer en meer duursaam te maak. Sashiko-voorsteke is egter spoedig ook vir kwiltwerk en borduurwerk vir suiwer dekoratiewe doeleindes gebruik. Die wit katoendraad teen die tradisionele indigoblou-gekleurde tekstielstof (daar word beweer dat dit aan vallende sneeu rondom ou plaashuise herinner ) is kenmerkend van sashiko, hoewel rooi garing soms vir dekoratiewe items gebruik word.
Sashiko-borduurwerk is gebruik om die tuisgemaakte klere van vervloë jare te versterk. Verslete klere is aanmekaar gesit om nuwe kledingstukke te maak deur gebruik te maak van eenvoudige voorsteke. Die duursame borduurwerk het die klere sterker gemaak. Teen die Meiji-era (1868-1912) het sashiko tot so 'n mate 'n gevestigde gebruik geword dat dit tydens die wintermaande beoefen is, wanneer dit te koud was vir die noordelike boerderygemeenskappe om buite te werk.
Geometriese patrone word meestal gebruik om sashiko te skep. Daar is twee hoofstyle sashiko: moyōzashi, of eenvoudige sashiko, waarvolgens patrone met lang lyne van voorsteke gevorm word; en hitomezashi, waar die voorstekies dig opmekaar geposisioneer word om uitvoerige patrone, wat dikwels aan weefpatrone herinner, te vorm. Algemene motiewe wat in sashiko gebruik word sluit in golwe, berge, bamboes, bishamon, sleutelruit, dubbele sipresheining, pylvere, sewe skatte, pampasgras, oorvleuelende diamante, gekoppelde diamante, weerlig, gekoppelde seshoeke en tamatiepruimblom. Spesiale sashiko-drade en naalde word gebruik om die borduurwerk te doen. Moderne sashiko-borduurwerk is nie tot die tradisionele indigo-gekleurde materiaal beperk nie; 'n verskeidenheid kleurkombinasies kan gebruik word, en dit word beskou as 'n mooi oppervlakversiering vir tekstielstowwe.
Baie sashiko-patrone is deur Chinese ontwerpe geïnspireer, maar net soveel is ook deur die Japannese borduurwerkers ontwikkel. Kogin-zashi, wat hoofsaaklik uit diamantvormige patrone in horisontale rye bestaan, is 'n Japannese soort sashiko van Aomori-prefektuur. Die kunstenaar Katsushika Hokusai (1760–1849) het in 1824 Nuwe vorms vir ontwerp gepubliseer; hierdie ontwerpe het baie sashiko-patrone geïnspireer.
Patrone
Sashiko-ontwerpe word meestal deur die natuur en die siel geïnspireer.
Bletchley Park
Bletchley Park is 'n Engelse herehuis en landgoed in Milton Keynes (Buckinghamshire) wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog die belangrikste sentrum van die Geallieerde kode-ontsyfering geword het. Die herehuis is vanaf 1883 gebou vir die finansierder en politikus Sir Herbert Leon in die Victoriaanse Gotiese-, Tudor- en Nederlandse barokstyl op die terrein van ouer geboue met dieselfde naam.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die landgoed die Government Code and Cypher School (GC&CS) gehuisves, wat gereeld die geheime kommunikasie van die spilmoondhede binnegedring het - veral die Duitse Enigma- en Lorenz-kodes; Alan Turing, Gordon Welchman, Hugh Alexander en Stuart Milner-Barry was die bekendste kodebrekers by die GC&CS. Die aard van die werk daar was tot baie jare na die oorlog geheim.
Volgens die amptelike historikus van Britse intelligensie het die 'Ultra' intelligensie wat by Bletchley geproduseer is, die oorlog met twee tot vier jaar verkort, en daarsonder sou die uitslag van die oorlog onseker gewees het. Die span in Bletchley Park het outomatiese masjinerie bedink om te help met dekripsie, en het gelei tot die ontwikkeling van Colossus, die wêreld se eerste programmeerbare digitale elektroniese rekenaar. In 1946 is daar 'n einde aan die kodebreek operasies gemaak by Bletchley Park en al die inligting oor die oorlogsbedrywighede was tot in die middel van die sewentigerjare geklassifiseer.
Na die oorlog het die Poskantoor die terrein oorgeneem en dit as bestuurskool gebruik, maar teen 1990 word oorweging geskenk daaraan om die die hutte waarin die kodebrekers gewerk het, te sloop vir herontwikkeling. Die Bletchley Park Trust is in 1991 gestig om groot gedeeltes van die terrein van ontwikkelaars te red.
Meer onlangs was Bletchley Park oop vir die publiek en huisves interpretiewe uitstallings en herboude hutte soos dit tydens die oorlogstyd sou voorgekom het. Dit ontvang jaarliks honderde duisende besoekers. Die afsonderlike National Museum of Computing, wat 'n werkende replika van die Bombe-masjien en 'n herboude Colossus-rekenaar insluit, word in Blok H op die terrein gehuisves.
Geskiedenis
GC&CS het in 1939 by Bletchley Park ingetrek. Die keuse van hierdie plek was voor die hand liggend: dit is halfpad tussen die universiteite van Cambridge en Oxford, dit het goeie verbindings met Londen, 'n snelweg, 'n spoorwegstasie en laaste, maar nie die minste nie, naby die telekommunikasiekabels van die Britse PTT (General Post Office). 'n Radio-ontvangstasie is in die herehuis gevestig en het die naam "Station X" gekry. "X" staan vir die Romeinse syfer X. Dit was die tiende ontvangstasie. Die antennas is in 'n reuse sequoiaboom voor die herehuis versteek.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het wiskundiges en kodebrekers soos Alan Turing, Gordon Welchman en 'n verskeidenheid ander akademici, waaronder taalkundiges, daarin geslaag om 'n groot deel van die gekodeerde boodskappe van die Spilmoondhede (Nazi-Duitsland, Italië en Japan) te ontsyfer. Hulle is gelei deur kolonel John Tiltman en Dilly Knox.
Op die hoogtepunt van die bedrywighede het die park meer as 7 000 werknemers gehad. Dit was kodebrekers, sowel as militêre en burgerlike personeel wat die ontsyfering van die ontsaglike stroom gekodeerde boodskappe help ontsyfer het. Dit was hoofsaaklik jong vroue van die Women's Royal Naval Service. In die operasionele sfeer het die meeste van hulle 'n beperkte funksie in ontsyfering gehad, sodat min mense besef wat hulle doen. Baie kasernes is in die omgewing van die landgoed gebou om al hierdie personeel te huisves. Die verskillende afdelings van GC&CS word 'Hutte' genoem. Hut Ses was byvoorbeeld verantwoordelik vir die ontsyfering van die boodskapverkeer van die Enigma-koderingsmasjien. Die inligting wat deur die ontsyfering van boodskappe verkry is, het die naam Ultra gekry en het 'n belangrike rol in die loop van die Tweede Wêreldoorlog gespeel.
Na 1945
Na die oorlog is die geboue vir allerlei doeleindes gebruik, teen 1991 was dit amper leeg. Die herehuis het verval en die Bletchley Park Trust gestig om dit te bewaar. Na die herstel is dit in 1994 vir die publiek oopgestel. Deur die jare heen is sommige kasernes ook van ondergang gered. Daar is twee museums met skaars stukke, soos verskillende Enigma-masjiene. Daar is ook 'n replika van die Colossus, die eerste programmeerbare elektroniese rekenaar wat gebruik word om boodskappe te ontsyfer.
Klein-bottel
In die wiskunde is die Klein-bottel  'n nie-oriënteerbare oppervlak, informeel gesproke 'n oppervlak ('n tweedimensionele variëteit) sonder 'n binne- en buitekant, omdat dit geleidelik in mekaar saamsmelt.
Ander verwante nie-georiënteerde voorwerpe sluit die Möbius-band en die werklike projektiewe vlak in. Terwyl 'n Möbius-band 'n tweedimensionele begrensde oppervlak het, het 'n Klein-bottel geen grens nie. Ter vergelyking, 'n sfeer het 'n oriënteerbare, onbeperkte oppervlak.
Die Klein-bottel is vernoem na die wiskundige Felix Klein.
Glasblaas
'n Glasblaser kan die bottel uit glas maak: neem 'n glasbuis wat aan die een kant opgevlam is. Maak 'n gaatjie in die sy, naby die wye punt. Buig die nou punt, steek dit deur die gat en heg dit aan die ander punt.
'n Klein fout van die Klein-bottel is dat daar altyd 'n gaatjie in die sykant moet wees.
3D-drukwerk
'n 3D-drukker kan die bottel druk.
HMS Swift
Die HMS Swift was 'n torpedojaer van die Britse Vloot tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy het gedien as 'n flotielje-leier tydens die oorlog. Maar as gevolg van sy ontwerp kon hy egter nie die onstuimige Noordsee baasraak nie en het diens gedoen verder suid in die omgewing van Dover. Hy het hom onderskei gedurende nagaksie in 1917 toe hy twee Duitse torpedojaers gesink het. Hy was op daardie stadium toegerus met een 6-duim kanon wat later vervang is met twee 4-duim kanonne.
Tegniese besonderhede
Hy het 2 170 ton water verplaas en was aangedryf deur twee stoomturbines wat gesamentlik 30 000 dryfasperdekrag gelewer en 'n topspoed van 35 knope verseker het. Hy was aanvanklik toegerus met een 6-duim, twee 4-duim, een 57-mm lugafweerkanonne en twee 18-duim torpedobuise. Die 6-duim kanon is later vervang met twee 4-duim kanonne.
Cheryl Holdridge
Cheryl Holdridge (20 Junie 1944 – 6 Januarie 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Flintstones in Viva Rock Vegas (2000) en in die televisiereekse Leave It to Beaver (1957) en The Donna Reed Show (1958).
Wikings
Die woord Wikings (dikwels ook Vikings) is afgelei van die Oud-Noorse vikingr. Hulle staan ook as Noormanne bekend. Onder die naam Wikings val die bewoners van Denemarke, Noorweë en Swede, vir sover hulle van die einde van die agtste tot laat in die elfde eeu in Wes- en Oos-Europa verskyn het, eers as seerowers en plunderaars, maar later as veroweraars, stigters van state en handelaars.
Die naam "Wikings" is sinoniem met die woeste, slinkse, wrede krygsmanne wat gedurende die Middeleeue in hul smal, vinnige bote uit Skandinawië die ander Europese lande binnegeval het om te plunder en te vernietig so ver hulle gegaan het. Dit is inderdaad waar dat die Wikings van die negende tot die elfde eeu 'n spoor van verwoesting oor die hele Europa gelaat het.
Nogtans wys navorsers en geskiedkundiges daarop dat handel en rooftogte vir die Wikings twee kante van dieselfde munt was. Die meeste Middeleeuse tydgenote het die Wikings dan ook eerder as slim handelaars beskou wat volgens sommige navorsers moontlik die eerste groot handelsnetwerk geskep en handelsbande met lande dwarsoor die wêreld aangeknoop het.
Die uitvinding van vinnige langbote het die tegniese basis vir hierdie ongekende ekonomiese uitbreiding gevorm: die bote se maste kon binne drie minute neergelaat word sodat brûe en ander hindernisse nie die Wikingbote belemmer het nie. Die Wikings kon op die Europese rivierstelsels vinniger na die binneland toe seil en roei as enige berede mag aan land.
Politieke en sosiale struktuur
Die Wiking-bevolking het uit die nakomelinge van die vroeë jagters en versamelars en latere boere en vissers bestaan wat Skandinawië al baie eeue lank bewoon het. Gedurende die klassieke Wiking-tydperk tussen die 8ste en 11de eeu n.C. het die Noord-Europese volke hul eie kenmerkende beskawing ontwikkel wat as basis vir die Wiking-maatskappy gedien het. Die Wes-Skandinawiese landskapsvorme met hul geïsoleerde nedersettings wat deur seeroetes met mekaar verbind is, en bestaansboerdery het 'n groot invloed op die ontwikkeling van die plaaslike beskawings uitgeoefen.
Die Wikings was veral 'n boerevolk, en hul politieke en sosiale strukture het hulle landelike boerderyoorsprong weerspieël. Hul samelewing was gegrond op boere en hul groot gesinne, maar ook slawerny. In administratiewe opsig het die boereplase hulle in landelike dorpsgemeenskappe saamgesluit, wat op hul beurt weer die basis van die Skandinawiese provinsies gevorm het.
Geleidelik het die Skandinawiese konings hul magsbasis begin uitbrei, en die politieke onafhanklikheid van die provinsies en die oligargiese jarls of grawe, wat hulle oorheers het, het duidelik afgeneem. Naas die landelike boeregemeenskappe het vinnig ook gemeenskappe van ambagsmanne, boumeesters en skeepsbouers begin vorm wat hul nedersettings selfvoorsienend gemaak het. Net soos die slawerny die basis van die Wiking-landbou was, het die ambagsmanne die basis vir die Skandinawiese handel met die res van Europa geskep.
Die oorsake van die Wikings se plunder- en veroweringstogte was die betreklike oorbevolking en die politieke onrus in hul land van oorsprong, die sug na avontuur en in sekere mate ook die aantrekkingskrag van die ryker suidelike geweste, naamlik die Frankiese Ryk in die Weste, Bisantynse Ryk en later die Ottomaanse Ryk in die Ooste. Terwyl die rooftogte van die Deense en Noorse Wikings hoofsaaklik Engeland en die weskus van Europa geteister het (veral in die negende en tiende eeu), het die Sweedse Wikings in die Ooste die Baltiese gebied binnegeval, waarna hulle langs die Dnjepr en die Wolga tot aan die Swart See en die Bosporus opgeruk het. Alhoewel die Wikingrooftogte in die destydse Europa baie aandag geniet het, was die ekonomiese en politieke ontwikkeling in Skandinawië eerder deur nuwe handelsbetrekkinge gekenmerk. Danksy nuwe handelsroetes op Duitse en Russiese riviere het handelsentrums soos Hedeby in Denemarke en Helgö in Swede ontstaan waar Skandinawiese slawe, pelse en walvistande uitgevoer en edelmetale, wapens en huishoudelike ware ingevoer is. Skandinawië se ekonomie het dus naas landbou en die houtbedryf ook op handel gesteun wat deur die plaaslike heersers bevorder is.
Die ryk kloosters van Wes-Europa was geliefkoosde teikens van die heidense Wikings. Aangesien die meeste geskiedenisinskrywings en notas in daardie dae deur monnike gedoen is, is dit verstaanbaar waarom die Wikings altyd in so 'n swak lig gestel is.
Togte van die Wikings
Die eerste togte dagteken uit die einde van die agtste eeu. Die Wikings het hierdie togte oor die see onderneem met vlote wat bestaan het uit lang smal skepe (drakkar), beman met 50-60 roeiers. Oorblyfsels van dié Wikingskepe is op verskeie plekke gevind, onder meer in Oseberg en Lokstad.
Die togte het altyd in die lente begin en die Wikings aan die mondings van die riviere gebring, waarlangs hulle tot diep in die binneland gevorder het. Die togte het later van langdurige aard geword, sodat die Wikings moes oorwinter in die land wat hulle geteister het. Nog later het die invalle die aard van emigrasietogte gekry, wat geëindig het met 'n blywende vestiging van die Noormanne (en hul vroue en kinders) in die gebiede wat hulle bereik het (byvoorbeeld Oos-Engeland en Normandië, Frankryk).
By die invalle van die Wikings in die Weste word onderskei tussen die togte van die Deense en Noorse Wikings op die Britse Eilande en dié op die vasteland (Frankiese Ryk). Die aanvalle op die Britse Eilande het begin met die verwoesting van die abdy Lindisfarne op die noordooskus van Engeland in 793 nC.
Die Wikings het nie net altyd verwoesting gesaai en geplunder nie, maar was ook van die grootste ontdekkingsreisigers in die geskiedenis. Hulle het later in Skotland, Ierland, op die eiland Man, die Faroëreilande, die Hebride en die Orkade ingetrek. Hulle het ook Ysland in 867 verken, Groenland ontdek en het hoogs waarskynlik selfs die kuste van Noord-Amerika bereik (Erik die Rooie, omtrent 1000). Op die Europese vasteland het die Wikings met die Nederlandse riviere (Ryn, Maas en Schelde), asook die Franse riviere (Seine, Loire en Gironde), opgevaar - veral tydens die regerings van die swak opvolgers van Karel die Grote.
Dorestad, Utrecht, Antwerpen, Gent, Rouaan en Parys is geplunder en verniel. Die gebiede was aanvanklik weerloos teen die invallers, maar die Wikings was later gestuit deur die hardnekkige verset van die Karolingiese vorste. Hulle is teruggedryf en in 881 tydelik verslaan by Saucourt-en-Vimeu en in 891 by Leuven. Hul aftog is dikwels ook met goud afgekoop. Karel die Dikke het in 886 'n groot losprys vir Parys betaal, maar aan die Wikings 'n vrye hand in Boergondië gelaat.
Ten slotte is 'n einde gemaak aan die rooftogte deurdat Karel die Eenvoudige met die Verdrag van St Clair-sur-Epte (911) aan die Wiking-leier Rollo die gebied aan die monding van die Seine afgestaan het, wat as die hertogdom van Normandië weldra 'n stewiggeorganiseerde leengebied van die Franse Kroon geword het.
Ondernemingsgees
Dit alles toon dat die Wikings baie ondernemingsgees aan die dag kon lê. Hulle het ook aan die nageslag tekens van 'n lewendige beskawing nagelaat. Al was dié beskawing nie so goed ontwikkel as dié van die Christelike Wes-Europa nie, toon argeologiese ontdekkings duidelik dat die Wikings ook intelligent en aktief was.
Intussen het die Wikings ook tot die Middellandse See deurgedring, waar hulle ryke op Sisilië en in die suide van Italië gestig het. As uitloper van die Wikingtogte kan ook die verowering van Engeland deur Willem die Veroweraar, hertog van Normandië, genoem word. Die Wikings het hul dooies dikwels in skepe begrawe en van hul besittings is gevind in grafheuwels in Groot-Brittanje en Skandinawië. Die grafvondste bestaan uit wapens (onder meer spiese met soms baie aantreklik bewerkte hewwe van edelmetale), houtskilde, gereedskap ensovoorts. Uit die grafte van die vroue het sierade soos gekleurde krale, borsspelde van skilpaddop, haarkamme van been, ensovoorts, te voorskyn gekom.
Een van die merkwaardigste oorblyfsels van die Wiking-beskawing is seker hul skepe. Hierdie skepe was van die bestes in hul tyd in Europa en was grotendeels verantwoordelik vir die merkwaardige seemansprestasies van die Wikings. Heelwat van hierdie skepe het bekend geraak met die opgrawings van Wiking-grafhope. Van die rykste vondste was dié van die sogenaamde Osebergskip en die Gokstadskip. Die grafte het dikwels ook silwer munte bevat. Dit is bekend dat die Wikings self munte geslaan het, maar die waarde daarvan is bepaal deur die gewig en nie deur die uitvoering nie. Dit is duidelik dat die waardevolste grafvondste nie uit kunsprodukte van die Wikings self bestaan nie, maar uit oorlogsbuit. Baie van hierdie buit is afkomstig van die Kelte.
In 1936 is daar 'n ou gereedskapkis uit die Wikingtyd ontdek. In hierdie kis was van 'n swaar hamer tot 'n pons vir ornamentele werk. Hierdie gereedskap bewys dat die Wikings werktuie gehad het wat so goed soos dié van enige ander volk van hul tyd was.
Die Wikings se skrif
Ons kennis van die Wikings se literatuur is baie beperk. Hul beskawing was ook nie sodanig dat hulle digters kon oplewer soos o ns vandag ken nie. Wat ons wel weet, is dat hulle 'n alfabet en 'n skrif gehad het en dat party digters, wat skalde genoem is, aan die hof van die vorste die heldedade van beroemde oorlogshelde en die gode besing het. Hierdie liedere is baie lank mondeliks van die een geslag na die ander oorgedra voordat mense daaraan gedink het om dit neer te skryf.
Die Wikings het die runeskrif, die oudste Germaanse alfabet, gebruik. Daar was oorspronklik 24 tekens, afgelei van die Griekse en die Romeinse alfabet, en hul vorms het mettertyd verander sodat dit makliker op klip uitgekerf kon word. In Brittanje, waar dieselfde soort skrif gebruik is, was daar tot 33 tekens. In Skandinawië het daar na die 8ste eeu 'n vereenvoudigde, onvolkome alfabet van 16 tekens ontstaan. Die Wikings het uitsluitend op grafkelders, gedenkstene en gelukbringers geskryf, en dit was meestal towerspreuke en -kodes wat net deur die priesters verstaan is.
Wikings se geloof
Voor hul bekering tot die Christendom het die Wikings Germaanse gode soos Wodin (Odin), die groot krygsman, en Thor met sy onoor­winlike donderhamer aanbid. Hul hemel was Walhalla, waar die vermaaklikhede van die aardse lewe soos feeste, gevegte, drink uit die skedels van vyande en storievertelling ­bedryf is in die geselskap van helde uit die verlede.
GAIS
Göteborgs Atlet- och Idrottssällskap (Gotenburgse atletiek- en sportvereniging) is 'n Sweedse sokkerklub wat in die Allsvenskan (Swede se hoogste sokkerliga) speel. GAIS speel hul wedstryde in die Gamla Ullevi (net vir groot wedstryde speel hulle in Nya Ullevi, wat 40 000 sitplekke het). In Gotenburg het GAIS kompetisie van sokkerspanne IFK Göteborg en Örgryte IS.
Erelys
(* tussen 1925 en 1930 was die kampioen van die Allsvenskan nie die nasionale kampioen nie).
David Baddiel
David Baddiel (gebore 28 Mei 1964) is 'n Engelse skrywer en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Run Ronnie Run (2002), The Infidel (2010), en Romeo & Brittney, en in die televisiereeks Baddiel's Syndrome (2001).
Ditte Gråbøl
Ditte Gråbøl (gebore 22 Junie 1959) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Hideaway (1991), Move Me (2003), Oh Happy Day (2004), en Easy Skanking (2006).
Jahrom
Jahrom (Persies: جهرم") is 'n Perses-bewoonde stad wat in die provinsie Fars in die Suid van Iran geleë is. Die stad het ongeveer 141 634 inwoners (2016).
Breedsnekpas
Breedsnekpas of Maanhaarrandpas is 'n bergpas in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika. Dit is in die Magaliesberg Natuurgebied langs 'n ongenommerde sekondêre pad tussen die dorpe Magaliesburg en Marikana geleë. Die pas bied 'n pragtige uitsig oor die gebied en kan deur 4x4-bestuurders met gradering 'beginner' of 'intermediêr' aangedurf word. Die pas is ook gewild onder die bergfietsryers van Gauteng.
Lisa Wilcox
Lisa Wilcox (gebore 27 April 1964) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988) en A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child (1989), en in die televisiereeks General Hospital (1963).
Limpopo
Limpopo is een van die nege provinsies van Suid-Afrika. Die hoofstad is Polokwane. Die provinsie kry sy naam van die Limpoporivier, wat die mees noordelike rivier in Suid-Afrika is, en die grens met Zimbabwe vorm.
Limpopo het vroeër as die Noordelike Provinsie en voor 1994 as Noord-Transvaal bekend gestaan. Sedert 1994 sluit dit ook die voormalige tuislande Venda, Lebowa en die noordelike dele van Gazankulu in.
Belangrike plekke is Polokwane (voorheen Pietersburg), Lephalale (Ellisras), Louis Trichardt, Musina, Phalaborwa, Mokopane (voorheen Potgietersrus), Thabazimbi, Tzaneen en Bela Bela (voorheen Warmbad).
Besienswaardighede
Die bekendste toeriste-aantrekkings in Limpopo is die Nasionale Krugerwildtuin, waarvan die noordelike helfte in Limpopo geleë is, die wêrelderfenisgebied van die Mapungubwe- Nasionale Park, die Waterberg-bergreeks met die Welgevonden-natuurreservaat, die warm mineraalbaddens by Warmbad en ook die ATKV Eiland Spa en Tshipise, en die kulturele dorpe van die plaaslike swart volke en die tradisionele stamgebied van die Vendas.
Die Vendabevolking in die Soutpansberg-streek en die Noord-Sotho's (Balobedu) in die gebied van Modjadji, die opvolger van die legendariese Reënkoningin, beskik oor 'n ryk erfenis van legendes en mistiek. Die laaste opvolger van die Reënkoningin is in 2005 oorlede. Die heilige meer van die Venda, die Funduzimeer, het nog steeds sy eie (vroulike) priester.
Die ivoorroete volg die spore van die vroeë ivoorjagters en goudhandelaars.
Vroeë geskiedenis
Die wêrelderfenisgebied van die Mapungubwe- Nasionale Park pronk met argeologiese vondse uit die tydperk van 'n magtige plaaslike koninkryk wat hier tussen 800 en 1290 n.C. bestaan het. Die oorblyfsels van 'n nedersetting uit die tydperk tussen die 15de en 17de eeu kan in Thulamela in die noordelike gedeelte van die Nasionale Krugerwildtuin besigtig word.
Demografie
Volgens sensussyfers was Limpopo se totale bevolking 5 404 868 in die jaar 2011. Die tale van die plaaslike swart bevolking is Noord-Sotho of Sepedi (die moedertaal van 52,9 persent van die bevolking), Xitsonga (17 persent) en Thsivenda (16,7 persent). Die meeste blankes in die provinsie is Afrikaners (2,4%), en 2,6 persent van die bevolking praat Afrikaans as moedertaal.
Geografie
Limpopo beslaan 'n oppervlakte van 125 755 vierkante kilometer en is hoofsaaklik suidoos en suid van die Limpoporivier geleë.
Ligging en topografie
Limpopo word begrens deur Zimbabwe in die noorde, Botswana in die weste en Mosambiek in die ooste. Aan die suidekant van die provinsie lê die Suid-Afrikaanse provinsies Noordwes, Gauteng en Mpumalanga. Die Limpoporivier vorm Limpopo se grense met Botswana en Zimbabwe. Die provinsie het verskeie groot berge, met die Waterberg-, Strydpoortberg- en Drakensbergreeks in die suide en die Soutpansbergreeks in die noorde. Die subtropiese noorde is bosveld met kremetartbome, terwyl die weste meestal deur grasvlaktes gekenmerk word.
Distrikte
Die provinsie bestaan uit vyf distrikte, naamlik:
Ekonomie
Landbou en mineraalmynbou vorm die ruggraat van die ekonomie in Limpopo en die toerismebedryf is ook goed ontwikkel. Daar is groot kopermyne in Musina en Phalaborwa. Minerale soos koper, asbes, steenkool, ystererts en platinum word ontgin. In die subtropiese noorde word lemoene, piesangs, avokado's, mango's, papajas, koejawels en lietsjies gekweek, en in die suide mielies, sonneblomme, katoen, druiwe en grondboontjies. Beesboedery word hoofsaaklik in die weste bedryf en in die omgewing van Tzaneen is tee-, sitrus- en bosbouplantasies aangelê.
.pf
.pf is die Internettopvlakdomein vir Frans-Polinesië.
Eksterne skakels
Toppdomän
David Selby
David Selby (gebore 5 Februarie 1941) is 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Social Network (2010) en in die televisiereekse Dark Shadows (1966) en Falcon Crest (1981).
Abby Wilde
Abby Wilde (gebore 25 Februarie 1989) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Family of Four (2009) en in die televisiereekse Zoey 101 (2005) en iCarly (2007).
John Matuszak
John Matuszak (25 Oktober 1950 – 17 Junie 1989) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente North Dallas Forty (1979), The Ice Pirates (1984), The Goonies (1985), en One Crazy Summer (1986).
Struktuurgeologie
Struktuurgeologie is die studie van die vervorming van gesteentes en gesteenteformasies deur kragte in die aardkors wat plooiing en verskuiwings meebring. Groot bergreekse soos die Himalaja en die Kaapse Plooigordel in Suid-Afrika het deur plooiing en verskuiwing ontstaan.
.pg
.pg is die Internettopvlakdomein vir Papoea-Nieu-Guinee.
Eksterne skakels
Toppdomän
Stratigrafie
Stratigrafie is die studie van die veranderende voorkoms van die aarde. Hierdie studierigting, waarby ook die paleogeografie (die rekonstruksie van die vroeë geografie van die aarde) betrokke is, handel veral oor die relatiewe ouderdom, die opeenvolging en die oorsprong van sedimentêre gesteentes. Die verspreiding van gesteentelae en -formasies, die volgorde waarin hulle neergelê is en die vervorming waaraan dié formasies blootgestel is, word bestudeer.
Sofie Gråbøl
Sofie Gråbøl (gebore 30 Julie 1968) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Credo (1997) en Flickering Lights (2000), en in die televisiereekse Nikolaj og Julie (2002) en The Killing (2007).
Lutesium
Lutesium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Lu en atoomgetal 71. Lutesium is genoem ná die Latynse naam van Parys (Lutetia), waar dit ontdek is. Lutesium is in 1907 byna gelyktydig, maar onafhanklik deur Georges Urbain, Carl Auer von Welsbach en Charles James ontdek. In 1909 is die ontdekking aan die Franse chemikus Georges Urbain toegeken en die element is volgens sy voorstel lutesium genoem. Die metaal het twee natuurlike isotope. Een is stabiel, die ander is radioaktief maar het 'n lang halfleeftyd.
Die element word dikwels tot die f-blok gereken, maar omdat dit 'n volle 4d14-subskil besit word dit ook dikwels as 'n 5d1-oorgangsmetaal beskou en in die skandiumgroep geplaas. Omdat die -ioon net volle elektronskille bevat is dit diamagneties en sy oplossings in kleurloos.
Mary Holland (aktrise)
Mary Holland (gebore 24 Junie 1985) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mike and Dave Need Wedding Dates (2016) en And Then There Was Eve (2017), en in die televisiereekse Veep (2012) en Blunt Talk (2015).
.ph
.ph is die Internettopvlakdomein vir die Filippyne.
Eksterne skakels
Toppdomän
HMS Sussex
Die HMS Sussex was 'n County-klas swaarkruiser van die Britse Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy is gebou onderhewig aan die Washingtonooreenkoms; dit het waterverplasing en slaankrag beperk. Hierdie klas kruiser was ontwerp om die handelsroetes te beskerm en het 'n groot brandstofvoorraad gedra.
Tegniese besonderhede
Hy het 9 730 ton water verplaas en sy stoomturbines van gesamentlik 80 000 dryfasperdekrag het 'n topspoed van 32,5 knope verseker. Hy was toegerus met agt 8-duim kanonne, agt 4-duim lugafweerkanonne en agt 21-duim torpedobuise.
Minangkabau
Minangkabau (Baso Minangkabau, باسو مينڠكاباو; letterlik: "taal van Minangkabau") is 'n Maleis-Polinesiese taal wat in Suidoos-Asië op die eiland Sumatra van Indonesië asook deur Minangkabau-emigrante in Maleisië gepraat word. Die taal word tans deur sowat 5,5 miljoen mense gepraat, hoofsaaklik Minangkabau, en is daarmee na Indonesies/Maleis, Javaans, Soendanees en Madoerees die vyfde belangrikste taal van Indonesië, maar geniet nie ampstaalstatus nie.
Minangkabau word soms as 'n dialek van Maleis beskou, maar dit word nie algemeen aanvaar nie, hoewel die Maleise taal 'n groot invloed op Minangkabau uitgeoefen het. Dit word met die Latynse of die Arabiese alfabet geskryf. Vroeër is ook die Javaanse skrif, 'n Brahmi-skrif uit die Indiese skriffamilie, gebruik. Dit is verwant aan die Balinese skrif van die Balinese taal.
Canon EOS 7D Mark II
Die Canon EOS 7D Mark II is 'n professionele digitale enkellensreflekskamera wat deur Canon vervaardig word. Dit is op 15 September 2014 bekendgestel teen 'n voorgestelde kleinhandelprys van VS$1 799. Dit beskik oor 'n 20.2 effektiewe megapieksel APS-C CMOS sensor, volle-HD video-opname teen 60 rame/s, 10 rame/s deurlopende skiet, 'n 100% akkuraatheid soeker wat 1× vergroting bied. Dit beskik ook oor 'n 65-punt outofokusstelsel, 'n ingeboude Speedlite sender en 'n nuwe 150k RGB pieksels plus 'n IR-meetsensor. Dit is voorafgegaan deur die Canon EOS 7D.
Hendrik Brand
Hendrik Brand was die skuilnaam van Sydney Harold Skaife, (12 Desember 1889, Londen, Engeland – 6 November 1976, Houtbaai, Suid-Afrika) ’n insekkundige en stigter van die Natuurlewevereniging van Suider-Afrika, wat onder andere ook verkies word as voorsitter van The Zoological Society of South Africa. As skrywer maak hy naam met sy speurverhale oor die speurder Adriaan Hugo.
Herkoms en vroeë lewe
Sydney Harold Skaife (wat Afrikaanse fiksie onder die skuilnaam Hendrik Brand skryf) is op 12 Desember 1889 in Londen gebore as die seun van John en Katherine Skaife, waarna hy in Bath in Somersetshire groot word. Hy ondergaan sy opleiding aan St. Marks Grammar School in Bath, Reading University College waar hy in 1911 ’n Onderwysdiploma behaal, London University waar hy in 1911 ’n B.A.-graad behaal en Leipzig Universiteit, waar hy in 1912 Duits studeer terwyl hy by die Schober-gesin tuisgaan. Hy gee in hierdie tyd onderwys in Engels om sy inkomste aan te vul.
Loopbaan in Suid-Afrika
Hy trek terug Kaapstad toe en vanaf Januarie 1921 is hy in diens van die Kaaplandse Onderwysdepartement as organiserende inspekteur van landbou en wetenskap. Hierdie betrekking beklee hy tot 1945. Hy behaal in 1922 sy Ph.D.-graad aan die Universiteit van Kaapstad. Vanaf 1924–1931 is hy die redakteur van Nature Notes en hy is ook een van die eerste persone in Suid-Afrika wat ’n radio-uitsending maak, in 1926 met ’n program oor skerpioene. In 1929 is hy stigter van die Wildlife Society of Southern Africa, grootliks weens sy kommer oor die grootskaalse uitdelging van wild in Zoeloeland as resultaat van die program om tsetsevlieë te beheer. In sy kapasiteit as voorsitter van hierdie liggaam help hy met die stigting van die Outeniqua Zebra-reservaat, die Bontebokpark en die Addo Olifantpark. In 1935 loods hy as direkteur die skoolradiodiens en dit brei onder sy leiding uit sodat dit ’n landswye diens word. Die Kaap van Goeie Hoop Natuurreservaat tussen Kaappunt en Simonstad word in 1939 geskep, hoofsaaklik deur sy toedoen. Hy word in 1940 president van die Entomological Society of Southern Africa. Na afloop van sy diens as inspekteur, vestig hy hom in 1945 in Houtbaai en dien onder andere tussen 1945 en 1951 as Voorsitter van die Vissery Ontwikkelingskorporasie en as lid van die Raad van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie. Hy is in 1948 President van die Southern African Association for the Advancement of Science, in 1950 President van die Royal Society of South Africa en vanaf 1950 tot 1957 lid en ondervoorsitter van die Raad van Trustees van die Suid-Afrikaanse Museum. In 1951 word hy aangestel as voorsitter van die Fisheries Commission of Northern Rhodesia en in 1960 word hy President van die Zoological Society of South Africa.
Latere jare en sterfte
Na sy aftrede in 1952 doen hy uitvoerige navorsing, wat uitloop op publikasies oor die sosiale gedrag van bye, miere en termiete. In 1952 ontvang hy dan ook die South African Medal en ’n toekenning vir verdere studie van die South African Association for the Advancement of Science. In 1953 besoek hy die Verenigde Koninkryk waar die BBC ’n onderhoud oor sy werk uitsaai en hy die Jaarlikse kongres van die British Association in Belfast in Noord-Ierland bywoon. Tydens sy aftrede is hy gaslektor aan die Universiteit van Kaapstad oor Mediese Entomologie en hy dien ook as President van die South African Association for the Advancement of Science. Hy is op 6 November 1976 in Houtbaai oorlede.
Adriaan Hugo verhale
Hendrik Brand is een van die eerste skrywers van speur- en misdaadverhale in Afrikaans en sy speurderkarakter Adriaan Hugo (in die Sherlock Holmes-tradisie) word baie bekend by Afrikaanse lesers. Hierdie boek verskyn aanvanklik as ’n reeks verhale in Die Huisgenoot voordat dit in boekvorm gepubliseer word. Brand skryf hierna verskeie boeke met Adriaan Hugo as held en hierdie boeke beleef vele herdrukke. Aanvanklik verskyn Die swart hand (wat ook vir die verhoog verwerk word en landswyd opgevoer word deur André Huguenet se geselskap ) en Die verlore prins ook as vervolgverhale in Die Huisgenoot. Die speurdrama Die skerpioen word in 1946 verfilm, nadat dit voorheen as Tamboere in die nag deur André Huguenet vir die radio opgeneem is, Van die Adriaan Hugo-kortverhale word opgeneem in die versamelbundel Vangnet onder redaksie van Lindeque de Beer.
Kinderverhale
Vir die kinders skryf hy onder sy regte naam in Die Kleinspan ’n natuurreeks oor Die vreemde ondervindinge van Jan Harmse, oor ’n mannetjie wat hom tot die grootte van Klein Duimpie kon verklein. In hierdie formaat beleef hy dan verskeie avonture, waardeur die kind onbewustelik baie inligting oor die natuur bekom. Hierdie stories verskyn in vier dele onder die titels Dr. Tertius en die insekte, Dr. Secundus en die voëls, Dr. Primus en die seegediertes en Dr. Tertius en die bye, en is deur M.E.R. in Afrikaans vertaal. Die illustrasies vir sommige van sy boeke doen hy self.
Wetenskaplike skryfwerk
Verskeie wetenskaplike boeke verskyn uit sy pen, waaronder Animal life in South Africa, The strange old man, South African nature notes, African insect life, Dwellers in darkness: an introduction to the study of termites, Reminiscences of a naturalist, The study of ants, The weaker sex, A naturalist remembers, The amazing world of the ant, The outdoor world of Africa en African insect life.
Alan Badel
Alan Badel (11 September 1923 – 19 Maart 1982) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Arabesque (1966) en The Day of the Jackal (1973), en in die televisiereeks Vanity Fair (1956).
Hendrik Brand
Wetenskaplike skryfwerk
Wetenskaplike artikels verskyn ook in vaktydskrifte soos Transactions of the Royal Society of South Africa en Journal of the Entomological Society of South Africa, terwyl The Weaker Sex ’n brosjure is wat gebaseer is op ses van sy radiopraatjies oor die Engelse Diens van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie gedurende Februarie en Maart 1961.
Eerbewyse
In 1952 ontvang hy die South African Medal en ’n toekenning vir verdere studie van die South African Association for the Advancement of Science. Die Universiteit van Natal ken in 1957 ’n eredoktorsgraad (D.Sc. honoris causa) aan hom toe.
La vida es sueño
Die lewe is 'n droom (Spaans: La vida es sueño) is 'n teaterwerk van Pedro Calderón de la Barca wat in 1635 bekendgestel is en deel van die Barok literêre beweging is. Die sentrale tema van die toneelstuk is die vryheid van die mens om sy lewe te voer sonder om meegesleur te word deur 'n veronderstelde bestemming.
Die opvatting van die lewe as 'n droom is baie oud, daar is verwysings in die Hindoe- denke, Persiese mistiek, Boeddhistiese moraliteit, die Judeo - Christelike tradisie en Griekse filosofie. Daarom word dit ook as 'n literêre onderwerp beskou.
Volgens Plato leef mens in 'n wêreld van drome, van duisternis, gevange in 'n grot, waaruit hy homself slegs kan bevry deur te ontsnap; dan eers sal die mens van materialisme ontslae kan raak en na die lig kan streef.
Toke Græsborg
Toke Græsborg (gebore 12 Junie 1982) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Crying for Love (2008) en in die televisiereekse Klovn (2005) en Bron/Broen (2011).
Ekstroversie en introversie
Ekstroversie en introversie word gewoonlik as 'n enkele kontinuum beskou. Iemand wie se ekstroversietelling dus hoog is, sal 'n lae introversietelling hê, en omgekeerd. Carl Jung en die ontwikkelaars van die Myers-Briggs-persoonlikheidstoets beskou dit egter uit 'n ander hoek en voer aan dat almal 'n ekstroverte en 'n introverte sy het, waarvan die een dominanter as die ander is.
Ekstroversie
Ekstroversie is 'n staat waarin bevrediging hoofsaaklik van buite verkry word. Ekstroverte is geneig om menslike interaksie te geniet en om entoesiasties, spraaksaam, assertief en gesellig te wees. Ekstroverte floreer wanneer hulle by ander mense is. Hulle put genot uit aktiwiteite wat groot sosiale byeenkomste soos partytjies, gemeenskapsaktiwiteite, openbare demonstrasies en besigheids- of politieke geleenthede behels. Hulle werk ook gewoonlik goed in groepe. Ekstroverte verkies dit om tussen ander mense te wees en is meer geneig om verveeld te raak wanneer hulle op hulle eie is.
Introversie
Introversie is 'n staat waarin die individu hoofsaaklik in sy eie innerlike geïnteresseerd is. Introverte word gewoonlik as meer teruggetrokke of peinsend beskou. Sommige sielkundiges karakteriseer introverte as mense wie se energie deur nadenke gestimuleer word en tydens interaksie afneem.
Dit gebeur dikwels dat mense introversie verkeerdelik as skaamheid interpreteer. Introverte verkies alleen-aktiwiteite bo sosiale aktiwiteite, maar anders as skaam mense, is hulle nie noodwendig bang vir sosiale situasies nie.
Susan Cain, skrywer van die boek Quiet: The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking  en selferkende introvert, voer aan dat die Westerse samelewing teen die introverte bevooroordeeld is. Kinders word van kleins af geleer dat hulle gesellig en sosiaal moet wees om gelukkig te wees.
Cain sê dat introversie nie 'n "tweedeklas" eienskap is nie, met voorbeelde wat J.K. Rowling, Isaac Newton, Albert Einstein, Gandhi, Dr. Seuss, Yeats, Steven Spielberg en Larry Page insluit. Uit haar boek blyk dit duidelik dat die samelewing deur introverte sowel as ekstroverte verryk word.
Ambiversie
Alhoewel baie mense introversie en ekstroversie as onderling uitsluitend beskou, word ekstroversie-introversievlakke deur kontemporêre eienskapsteorieë as deel van 'n enkele, aaneenlopende persoonlikheidsdimensie gemeet, waar sommige persone naby een van die eindpunte en ander naby die halfpadmerk lê. Ambiversie lê min of meer presies in die middel. 'n Ambivert is taamlik gemaklik met mense en sosiale interaksie, maar geniet dit ook om alleen te wees.
Evaluering
Die mate van ekstroversie en introversie word oor die algemeen deur selfverslae geassesseer, alhoewel verslae en waarnemings van derde partye ook gebruik kan word. Selfverslae is óf leksikaal óf op verklarings gebaseer.
Leksikale maatstawwe gebruik individuele byvoeglike naamwoorde wat ekstrovertiese en introvertiese eienskappe weerspieël, soos uitgaande, spraaksaam, teruggetrokke en stil. Woorde wat introversie verteenwoordig, word omgekodeer om vergelykbare mates van ekstroversie/introversie te skep wat op 'n kontinuum voorkom.
Verklarings bestaan gewoonlik uit meer woorde, en as navorsingsinstrument beslaan dit dus meer ruimte as leksikale maatstawwe. Respondente word gevra in watter mate hulle byvoorbeeld "met baie verskillende mense by partytjies praat" of "ongemaklik by ander mense voel."
Olivia Wilde
Olivia Wilde (gebore 10 Maart 1984) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente TRON: Legacy (2010), The Words (2012), The Incredible Burt Wonderstone (2013), en The Lazarus Effect (2015).
Ekstroversie en introversie
Eysenck se teorie
Hans Eysenck beskryf ekstroversie-introversie as die mate waarin 'n persoon uitgaande en interaktief teenoor ander mense is. Hierdie gedragsverskille is vermoedelik die gevolg van onderliggende verskille in breinfisiologie. Ekstroverte is op soek na opwinding en sosiale aktiwiteite in 'n poging om hulle stimulasievlak te verhoog terwyl introverte geneig is om sosiale situasies te vermy om stimulasie tot 'n minimum te beperk.
Biologiese faktore
Die relatiewe belangrikheid van natuur versus omgewing in die vasstelling van die vlak van ekstroversie was nog altyd kontroversieel en die fokus van baie studies. Tweelingstudies het bevind dat daar 'n genetiese komponent van 39% tot 58% is. Wat die omgewingskomponent betref, blyk dit dat die gedeelde gesinsomgewing baie minder belangrik as individuele omgewingsfaktore is wat nie deur broers en susters gedeel word nie.
Eysenck beweer dat ekstroversie deur veranderlikheid in kortikale stimulasie  veroorsaak word. Hy hipotetiseer dat introverte deur hoër aktiwiteitsvlakke as ekstroverte gekarakteriseer word, menende dat hulle chronies meer kortikale stimulasie ervaar. Die feit dat ekstroverte meer eksterne stimulasie vereis, word as bewys vir hierdie hipotese voorgehou.
Ekstroversie word aan 'n hoër sensitiwiteit van die mesolimbiese dopamienstelsel vir potensieel lonende stimuli gekoppel. Dit verklaar die hoë vlakke van positiewe affek by ekstroverte aangesien hulle die opwinding van potensiële beloning meer intens ervaar.
Een studie het bevind dat introverte meer bloedvloeiing in die frontale lobbe en frontale talamlus het waar interne prosesse soos beplanning en probleemoplossing plaasvind. Ekstroverte het meer bloedvloei in die anterior cingula girus, temporale lobbe en posterior talamus wat sensoriese en emosionele ervarings geprosesseer word.