cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pous Pius IX
Verering
Die meeste kritiek was egter afkomstig van die Jode. Pius IX is deur baie Joodse organisasies gesien as die verteenwoordiger van die kerklike antisemitisme. Dit word veral aangetoon uit die Edgardo Mortara-saak, maar ook omdat hy die Jode uit die stad Rome na ghetto’s verdryf het en hulle beskryf het as “tjankend honde” wat hulle dringend moet bekeer. Opmerklik is dat die saak van Mortara nie juis getel het by die ondersoek na sy saligverklaring omdat dit volgens die Vatikaan in die tyd gewoonte was om Joodse kinders te doop en dan Katoliek op te voed. Edgardo Mortara se getuieverklaring is egter wel in die ondersoekproses gebruik. Mortara verklaar daarin dat hy hoop die pous sal gou heilig verklaar word en onderstreep dat die pous veel beteken het vir die Joodse gemeenskap.
Die spesifieke datum van saligverklaring, 3 September 2000, is ook swak gekies omdat dit saamgeval het met die viering van die Joodse kultuurdag in Europa. Verskillende Joodse organisasie het tereg gevrees dat die toenadering van die Vatikaan aan die Joodse gemeenskap hierdeur geskaad is.
Simpatisante van Pius IX beskrywe hom as 'n vriendelike en sjarmante man. Sy optrede teen vernuwing is toegeskryf aan sy verset teen antiklerikale en antireligieuse bewegings.
Op 3 September 2000 word Pius IX saam met Pous Johannes XXIII en drie ander kandidate, Tommaso Reggio, Guillaume Joseph Chaminade en Columba Marmion, salig verklaar. In sy boodskap tydens die plegtigheid beskrywe pous Johannes Paulus II die pontifikaat van Pius IX as 'n moeilike periode waarin Pius veel gely het om sy roeping te vervul. Pius is beskrywe as 'n lig tydens die konflikte van sy tyd.
Op 4 September verdedig die pous die besluit om Pius IX salig te verklaar. Hy benadruk dat die wêreld Pius nie verstaan het nie. Na aanvanklike goedkeuring aan die begin van sy pontifikaat het dit gou verander in beskuldigings, aanvalle en laster. Desondanks sou Pius altyd, ook teenoor sy vyande lankmoedig wees. Op 5 September 2000 voeg Pous Johannes Paulus II daaraan toe dat by kandidate vir saligverklaring nie so seer na die historiese keuses van die kandidaat gekyk word nie, maar veral na eienskappe wat vir gelowiges dien as voorbeeld.
Pius IX se feesdag is 7 Februarie.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Oetoe
Oetoe of Utu (Akkadiese weergawe van die Sumeriese UD, Son) is die Sumeriese songod. Hy is die seun van die maangod Nanna en die godin Ningal. Sy broer en susters is Isjkoer en die tweeling Inanna en Eresjkigal. Sy kultussentrum was in die stad Larsa.
Oetoe is die god van die son, geregtigheid en waarheid. Hy word gewoonlik uitgebeeld met ’n helm met horings en met ’n saagagtige wapen in sy hande. Daar word geglo Utu het elke dag van die berg in die ooste verskyn, wat die sonsopkoms simboliseer, en het óf met ’n koets óf met ’n boot oor die aarde gereis na ’n gat in die berg in die weste, wat die sonsondergang gesimboliseer het. Hy het elke nag in die onderwêreld verdwyn om oor die lot van die dooies te beskik.
Die songod word selde in die Sumeriese mitologie genoem, met een uitsondering: in die Heldedig van Gilgamesj. In dié mite wil Gilgamesj sy naam vestig met die hulp van Oetoe vanweë sy verbintenis met die Berg Cedar. Dit lyk of Oetoe ’n voorvader van Gilgamesj kon gewees het.
Richard II van Engeland
Richard II (6 Januarie 1367 – c. 14 Februarie 1400) was van 1377 tot met sy afsetting in 1399 koning van Engeland. Hy was die laaste koning van die Huis van Anjou. Hy was die seun van Eduard die Swart Prins en is gebore tydens die bewind van sy oupa, Eduard III. Op vierjarige ouderdom het hy die tweede aanspraakmaker op die troon geword ná die dood van sy ouer broer, Eduard van Angoulême. Met sy pa se dood in 1376 het hy die troonopvolger geword. Toe Eduard III die volgende jaar sterf, het Richard op tienjarige ouderdom koning geword.
Sy regente was sy ooms, Edmund, die Hertog van York, Thomas, die Hertog van Gloucester en Jan van Gent, die Hertog van Lancaster.
Bewind
Richard het sommer gou te doen gekry met ’n opstand deur die boere oor ’n belastingkwessie. Hy het dit onderdruk en daar is verwag dat hy ’n goeie koning sou word.
Richard het slegte raadgewers gehad en het boonop aan depressie gely. Dié omstandighede, tesame met die bedreiging van ’n inval deur Frankryk, waarmee Engeland sedert 1337 in die Honderdjarige Oorlog betrokke was, het tot groot teenstand gelei. ’n Magstryd tussen Richard en sy ooms, wat deur die parlement gesteun is, is in 1388 in sy ooms se guns beslis. In 1389 het Richard hom uit die regentskap losgemaak en toenadering tot die parlement gesoek, waarna ’n periode van vrede gevolg het. In 1389 het Richard ’n wapenstilstand met Frankryk gesluit.
In 1396 het hy met Isabella van Valois, die dogter van Karel VI van Frankryk, getrou. Ook dié huwelik was kinderloos.
Die parlement wou invloed op die finansiële beleid gehad het. Richard het toe ’n nuwe parlement ingestel wat met sy beleid saamstem. Met die absolute mag in sy hande, het hy met ’n tydperk van terreur begin, wat gekenmerk is deur onderdrukking, doodsvonnisse en swaar belasting. Toe hy in 1399 ’n veldtog teen Ierland begin, het sy neef Hendrik Bolingbroke (die seun van Jan van Gent wat in 1398 verban is en latere koning Hendrik IV), teruggekeer. Hy het Richard op 30 September 1399 in die Londense Tower laat opsluit. Hy is daarna na ’n kasteel in York gebring, waar hy waarskynlik in 1400 vermoor is.
Anna Vorster
duimnael|regs|240px|Mev. (ds.) Anna Vorster en haar man, ds. [[Wikus Vorster|J.L. Vorster.]]
Anna Dorothea Vorster (11 Junie 1912 – 24 Augustus 2005) was tussen 1935 en 1973 predikantsvrou in sewe gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerk, waarvan vyf in die destydse Transvaal en een elke in die Vrystaat en Noordoos-Kaapland.
Vorster was ’n dogter van D.G.W. de Vos van die plaas Ebenhaezer, distrik Koffiefontein en sy eggenote, wie se naam die bron nie vermeld nie. Nadat sy gematrikuleer het, het sy na die Potchefstroomse Universiteitskollege gegaan vir verdere studie. In 1934 is sy getroud met prop. J.L. Vorster (1908–1990). Uit hul huwelik is twee dogters gebore.
Van Steynsburg was hulle die pastoriepraar van 1948 tot 1953, Bloemfontein-Wes van 1953 tot 1958 eindelik van Potchefstroom-Noord van 1958 tot 1973, die gemeente waar hulle die langste gebly het.
Gedurende al die jare het Anna Vorster opgetree as voorsitter van die sustersaksie in die verskillende gemeentes. Terwyl hulle in Kaapland was (Steynsburg), was sy vyf jaar lank voorsitter van Kaapland. Van 1953 tot 1958 het sy opgetree as voorsitter van die Sustersorganisasies van die Oranje-Vrystaat. Sy was dus 10 jaar lank lid van die Uniale Komitee waarin sy dikwels as hulpsekretaresse moes waarneem.
BMW N42
Die BMW N42 is 'n DOHC-viersilinder-petrolenjin wat die BMW M43 vervang het. Dit is van 2001-2004 vervaardig.
Die N42 dien as basis vir die kleiner N40-enjin, wat nie oor valvetronic beskik nie.
Die N42B18 het die 1.4 tot 1.8 L-kategorie van die "Internasionale Enjin van die Jaar"-toekenning vir 2001 gewen.
In 2004 is die N42 vervang deur die BMW N46 viersilinderenjin.
Ontwerp
In vergelyking met sy M43-voorganger, het die N42 'n DBNA-klepstelsel, VANOS (veranderlike kleptydreëling) en 'n aluminium-enjinblok. Dit was die eerste BMW-enjin wat Valvetronic (veranderlike kleplig) gehad het.
N42B18
Die N42B18 het 'n verplasing van 1 796 cc, gebruik Bosch Motronic ME9.2-enjinbestuur en het twee balanseeraste.
Toepassings:
N42B20
Die N42B20 het 'n verplasing van 1 995 cc, gebruik Bosch DME ME9.2 brandstofinspuiting en het twee balanseeraste Die N42B20 se rooilyn is 6600 rpm
Toepassings:
Kaya Brüel
Kaya Brüel (gebore 30 Augustus 1972) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Go Hugo Go (1993) en in die televisiereekse Manden med de gyldne ører (2009), Borgen (2010), en Lykke (2011).
Jon-Erik Hexum
Jon-Erik Hexum (5 November 1957 – 18 Oktober 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Voyager from the Unknown (1982) en in die televisiereekse Voyagers! (1982), Hotel (1983), en Cover Up (1984).
Andrea Bocelli
Andrea Bocelli (* 22 September 1958 in Lajatico, Toskane, Italië) is 'n gevierde Italiaanse tenoor van pop musiek en Klassieke musiek. Hy is berug daarvoor dat hy die beroemdste Italiaanse burger ter wêreld is.
Kinderjare en opleiding
Bocelli is in 1958 gebore en is die kind van Alessandro en Edi Bodelli. Hulle het op die familieplaas gebly vanwaar hulle plaastoerusting verkoop en wyn gemaak en verkoop het in die dorpie La Sterza, 'n frazione van Lajatico, Toskane, Italië wat ongeveer 40 km suid van Pisa. Bocelli se moeder en jonger broer Alberto is steeds in die familiewoning woonagtig. Bocelli se vader is in 2000 oorlede.
As 'n jong seun het Bocelli 'n groot passie vir musiek gehad. Sy moeder het gesê dat musiek die enigste ding was wat hom kon troos. Op sesjarige ouderdom met klavierles begin en het later ook begin fluit, saksofoon, trompet, tromboon, harp, kitaar en tromme begin speel.
Bocelli het ook tyd aan sang spandeer gedurende sy jeugjare. Op veertienjarige ouderdom het hy sy eerste sangkompetisie, die Margherita d'Oro in Viareggio met O Sole Mio, gewen.
Nadat hy hoërskool voltooi het in 1980, het hy in die regte gestudeer aan die Universiteit van Pisa. Om geld te verdien het Bocelli saans in kroegies gesing. Hy het sy graad voltooi en het een jaar as 'n hof-aangestelde prokureur gepraktiseer. Dit was hier waar hy sy vrou Enrica in 1987 ontmoet het.
Gesigsverlies
Van sy geboorte af het sy ouers gemerk dat daar met sy sig skort, en na verskeie doktersbesoeke is hy gediagnoseer met aangebore glaukoom. In 1970, op twaalfjarige ouderdom, het hy sy sig totaal verloor na 'n ongeluk tydens 'n voetbalwedstryd.
Terwyl Bocelli se moeder met hom swanger was is sy verkeerdelik gediagnoseer met blindedermontsteking en moes sy, om dit te behandel, ys op haar maag sit. Dokters het haar aangeraai om die swangerskap met 'n aborsie te beëindig weens die waarskynlikheid dat die behandeling 'n gestremdheid by die ongebore kind kon veroorsaak. Ten spyte van hierdie raad het sy besluit om haar kind te hou. Bocelli se blindheid blyk egter nie verband te hou met hierdie insident nie.
Theo W. Jandrell
Theo W. Jandrell (19 Augustus 1888 – 1968) was ’n Afrikaanse onderwyser en inspekteur van skole, wat ’n groot bydrae maak met die kinderversies en liedjies wat hy geskryf het. Talle van sy liedjies is in die FAK-sangbundel opgeneem en is baie bekend.
Herkoms en vroeë lewe
Theodore Walter Jandrell is op 19 Augustus 1888 op Richmond in die Kaapkolonie (vandag in die Noord-Kaap) van Engelse ouers gebore. Sy grootvader, die landmeter Benjamin Jandrell, het hom in 1824 vanaf Liverpool in Engeland in die Kaap gevestig en in die vyftigerjare na Cradock verhuis. Hiervandaan het hy gereeld na die Vrystaat gereis om Voortrekkers se nuwe plase op te meet. Sy vader is Alexander Christian Jandrell, wat as jong man by ’n bank op Graaff-Reinet werk, maar later ’n betrekking opneem by die firma Mortimer en Kie op Richmond.
Theo ontvang sy skoolopleiding aan die publieke skool op Richmond, waar dr. W.J. Viljoen ook skoolgegaan het. In 1907 gee hy onderwys en gaan dan in 1908 na Wellington Boys High, waar hy matrikuleer.
Loopbaan as onderwyser en inspekteur
In 1909 lê hy die Onderwyserseksamen O3 van die Kaapprovinsie met sukses af en studeer daarna verder aan die Victoria Kollege op Stellenbosch. Vanaf 1912 tot 1913 gee hy onderwys op Richmond en vanaf Julie 1914 tot 1920 in die distrik Wakkerstroom in die Transvaal, waar hy prinsipaal is van Driepoort en Sandspruit, twee klein skooltjies. Hier neem hy leiding met die invoer van Afrikaans as onderrigtaal, maar omdat daar nie genoeg kindergedigte vir opvoeding was nie, skryf hy self ’n groot aantal gediggies. In 1921 word hy hoof van die Laerskool Pionier op Volksrust, ’n betrekking wat hy beklee totdat hy in 1940 aangestel word as Inspekteur van Onderwys in Pretoria. Hierna is hy inspekteur vir Waterberg en daarna Wolmaransstad en omgewing, waarna hy aan die begin van 1945 na die Oos-Randse Inspeksiekring verplaas word met hoofkwartiere op Boksburg.
Sterfte
Hy is in 1968 oorlede.
Kinderversies en gedigte
Hy publiseer sy kindergedigte in die bundels Die ou murasie en ander gediggies (vir die hoër klasse van die laerskool) en Moeder en kind en ander gediggies (vir die junior klasse van die laerskool). Van sy kinderverse word opgeneem in die versamelbundels Nuwe Kleuterverseboek en My Afrikaanse verseboek en Pirow Bekker neem daarvan ook op in Digters op die toring. Later versoek mnr. Alers hom om behulpsaam te wees met die saamstel van leesboekies in die Jong Suid-Afrika reeks.
Samesteller
Dr. Hugo Gutsche vra sy hulp met die samestelling van die Daeraad liederebundels. Hierdie liedjies is waarskynlik sy belangrikste bydrae tot die Afrikaanse kultuurskat en baie van sy liedjies word later in die FAK Liederebundel opgeneem. Dit is hoofsaaklik volksliedjies waarvoor hy die Afrikaanse woorde verskaf op internasionaal bekende wysies, insluitende liedjies soos Bolandse nooientjie, Dis heerlike lente, Soveel groete stuur ek jou, Ou Karooland, Slaap rustig dapper helde, Slaap hartediefie en Jy’s rein soos lenteblomme. Van sy gedigte word ook getoonset, insluitende Kom huis toe, liefste (getoonset deur Johannes Joubert), Tot die oggend gloor (getoonset deur Johannes Joubert), Langs stille waters (getoonset deur S. le Roux Marais) en Rosegeur en maanskyn (getoonset deur sy dogter, Elsabe Kotzé).
Liedjieskrywer
Jandrell het 'n groot bydraer tot die FAK-sangbundel gelewer, wat die eerste keer in 1937 gepubliseer is en Afrikaanse liedjies met musiek bevat. Vir sy lirieke put hy inspirasie uit liedjieskrywers soos Stephen Foster en tradisionele Europese en Amerikaanse melodieë. Sy Bolandse Nooi 'ntjie is op Foster se Beautiful Dreamer gebaseer.
Bolandse nooi'ntjie, stil is die nag,
soet is jou rus na die lang, lange dag!
Saans in my drome kom ek na jou,
smagtend na lonkies uit oë so blou.
Berge en dale kan ons nooit skei,
want in die droomland ontmoet jy vir my."
Publikasies
Werke uit sy pen sluit in:
Albanie
Albanie is 'n voormalige streek in die ooste van die "Kaap die Goeie Hoop" (die hedendaagse provinsie Oos-Kaap) wat op 7 Januarie 1814 deur sir John Cradock geproklameer is. Dit was begrens deur die Groot-Visrivier in die noorde, Bruintjieshoogte in die weste en die Suurberge in die ooste.
Leedjes
Leedjes is ’n nedersetting in die munisipaliteit Overbetuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Albanie
Dit was nié ter ere van die hertog van York vernoem soos sommige bronne dit wil hê nie, maar ter ere van die destydse burgemeester van die Amerikaanse stad Albany. Sy seun, genl. Jacob Cuyler, landdros van Uitenhage, het die distrik, wat voorheen as die Zuurveld bekend gestaan het, in 1812 tot "Albany" herdoop. Die NG gemeente Albanie, sedert 1831 gesetel op die dorpie Riebeek-Oos, het die streeksnaam verafrikaans vir sy naam. Die hoofsentrum van die gebied is die stad Grahamstad.
Albanie was ook onafgebroke van 1910 tot 1994 'n kiesafdeling van die Volksraad van Suid-Afrika.
Pous Markus
Markus was die 34ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Markus was waarskynlik 'n Romein van geboorte, die seun van Priscus. Voor sy verkiesing was hy biskop van Ostia. Op 18 Januarie 336 volg hy Pous Silvester I op en regeer tot sy dood op 7 Oktober 336. Hy word opgevolg deur Pous Julius I. Die naam ‘Markus’ beteken gewy aan die (Romeinse) god Mars of ook gebore in Maart.
Pontifikaat
Tydens sy pontifikaat word begin met die opstel van 'n lys van martelare (Deposito Martyrum) en 'n lys van biskoppe (Deposito Episcoparum).
Hy het die biskop van Ostia gemagtig om die biskop van Rome in te seën. Hy het waarskynlik die kerk San Marco laat bou asook die kerk bo-oor die katakombe van Balbina tussen die Via Appia en die Via Ardeatina. Pous Markus is in die katakombe van Balbina begrawe.
Verering
Pous Markus word as heilige vereer en sy feesdag is op 7 Oktober.
Nota
Saamgestel uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wiki’s.
Veelbalk-sitarien
Die veelbalk-sitarien (Hemigrammocharax multifasciatus) is 'n varswater vis wat voorkom in die boonste gedeelte van die Zambezirivier en die Okavango-, Kunene- en Kafueriviere. Dit kom ook in die Kongorivierstelsel voor. In Engels staan die vis ook bekend as die Multibar citharine.
Voorkoms
Die vis het 'n onvolledige sylyn en die lyf is slank en plat met 'n gepunte kop; die oë is relatief groot. Die vis is deurskynend, lig olyfkleurig met 16–25 vertikale strepe op die lyf en daar is 'n swart kol op die basis van die stertvin. Die vis word 45 mm lank.
Habitat
Die vis verkies water met baie plantegroei in of vlak mere. Hulle vreet klein ongewerweldes en wortels van plante en broei in die somer.
Sont
Die Sont (Deens: Øresund, [ˈøːɐsɔnˀ]; Sweeds: Öresund; [œrɛˈsɵnːd]) is 'n noue seestraat wat die grens tussen Denemarke en Swede vorm en Seeland in Denemarke met Skåne in Swede skei. Die straat is 118 kilometer lank en die breedte wissel van 4 kilometer tot 28 kilometer. Die engste punt bevind hom tussen Helsingør in Denemarke en Helsingborg in Swede.
Die Sont-brug, wat op 1 Julie 2000 ingewy is, verbind die Deense hoofstad Kopenhagen met die Sweedse stad Malmö en vorm sodoende 'n binasionale metropolitaanse gebied met sowat 4 miljoen inwoners. Die HH-veerbootroete tussen Helsingør in Denemarke en Helsingborg in Swede in die noorde van die Sont is een van die besigste internasionale veerbootroetes ter wêreld met meer as 70 ritte in beide rigtings per dag.
Die Sont is 'n geologies jong straat wat tussen 8 000 en 8 500 jaar gelede as gevolg van 'n stygende seespieël gevorm het.
Susan Strijdom
Susan Strijdom (née De Klerk, Aliwal-Noord, Kaapland, 28 Junie 1910 – Pretoria, Gauteng, Suid-Afrika, 20 Februarie 1999) was Suid-Afrika se premiersvrou van einde November 1954 tot met haar man, adv. J.G. Strijdom, se dood in die amp op 24 Augustus 1958. ’n Tehuis vir bejaardes, die Suid-Afrikaanse Vrouefederasie (SAVF) se Susan Strijdom-tehuis in Colbyn, Pretoria, is in 1966 na haar genoem. Sy het self ook in die politiek belanggestel en meermale as spreker in sy plek opgetree.
Herkoms
duimnael|links|320px|Ds. [[Willem Johannes de Klerk|W.J. de Klerk en sy gesin. Jan staan links agter. Dis nie bekend watter van die dogters Susan is nie, maar dit is moontlik sy derde van links.]]
Susanna de Klerk se vader, ds. W.J. de Klerk, wat predikant was van die Gereformeerde kerk Aliwal-Noord ten tyde van haar geboorte, was drie keer getroud: die eerste keer met Susanna Catharina Grobler van Venterstad (omstreeks Julie 1878 – 29 Junie 1901 op Burgersdorp, die moeder van Barend Jacobus); die tweede keer met Aletta Johanna (Lettie) van Rooy (Burgersdorp, 9 Januarie 1883 – 21 Augustus 1919, Potchefstroom, die moeder van al ds. De Klerk se kinders behalwe die oudste en jongste; oorlede aan die griep), dogter van sen. J.C. van Rooy, en die derde keer met Anna Sophia Coetsee (weduwee Van der Linde, 22 Januarie 1891 – 12 Februarie 1962, moeder van Helenius). Uit dié huwelike is 12 kinders gebore.
Aaron Paul
Aaron Paul is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Need for Speed (2014), Hellion (2014), en A Long Way Down (2014), en in die televisiereeks Breaking Bad (2008).
Susan Strijdom
Herkoms
Van haar broers en susters was Johannes (Jan, Burgersdorp, 22 Julie 1903 – Johannesburg, 22 of 24 Januarie 1979), Hendrik (Henk, Potchefstroom, 13 Mei 1915 – Sasolburg, 28 Julie 1972), Maria (Heidelberg, Tvl., 28 September 1904 – Pretoria, 25 Junie 1990), Willem (Johannesburg, 5 Julie 1906 – 23 Julie 1930) en Aletta (Aliwal-Noord, 17 April 1907 – Potchefstroom, 27 Augustus 1919, ses dae ná haar moeder).
Van die kinders uit ds. De Klerk se tweede huwelik, was Johannes ’n kabinetsminister, later president van die Senaat en op ’n keer amper staatspresident. Ook van ds. De Klerk se kleinseuns (Susan Strijdom se broerskinders) het sy liefde vir die politiek geërf. Willem de Klerk het ook Gereformeerde predikant geword en verder bekendheid verwerf as redakteur van twee koerante, professor en politieke raadgewer. Sy ander kleinseun, F.W. de Klerk, het 'n regsgeleerde geword voor hy tot die politiek toegetree het. Hy was later hoofleier van die Nasionale Party en eindelik staatspresident van Suid-Afrika.
Lewensloop
duimnael|regs|200px|Adv. en mev. J.G. Strijdom se graf in Pretoria-Wes.
Adv. Strijdom was eers getroud met die aktrise Margaretha van Hulsteyn, maar hulle het binne 'n jaar ná die huwelik geskei. Van 1926 tot haar dood in 1970 was Marda Vanne, soos sy bekendgestaan het, se lewensmaat die Britse aktrise Gwen Ffrangcon-Davies. Susan de Klerk was 17 jaar jonger as haar man. Hulle het mekaar in Februarie 1929 op Nylstroom ontmoet, waar sy musiekonderwyseres was, en is in 1930 getroud. Op Nylstroom het sy musieklesse gegee vir onder andere die kinders van ds. J.P. van der Walt en sy vrou, Miemie, pastoriepaar van die Gereformeerde kerk Waterberg. Toe adv. Strijdom in 1958 in die amp oorlede is, het sy in die betreklik jeugdige ouderdom van 48 ’n weduwee geword en dit meer as 40 jaar gebly. Ná adv. Strijdom se dood het die gedagte ontstaan om 'n gedenkteken ter nagedagtenis aan hom in Pretoria op te rig. 'n Komitee is onder voorsitterskap van S.G.J. van Niekerk, administrateur van Transvaal, gestig. Coert Steynberg was die beeldhouer van die kopstuk en Danie de Jager van die perdegroep. Die projek is uitgevoer onder toesig van die argitekte Roelf en Hans Botha. Nadat die onthulling van die beeld ’n tyd lank vertraag is, het Susan Strijdom dit op 31 Mei 1972 onthul, terwyl premier B.J. Vorster as geleentheidspreker opgetree het.
Strijdom-huis, Pretoria
Op Nylstroom het die Strijdoms aanvanklik in ’n grasdakhuisie gewoon wat hulle aan die buitewyke van die dorp laat oprig het. Soos die gesin gegroei het, het hulle behoefte ook gegroei. In 1943 is die huis vergroot en in 1948 is die argitek Gerard Moerdijk (’n boorling van Waterberg) genader om die huis te vergroot en die Kaaps-Hollandse fasade te ontwerp. In 1958, ná adv. Strijdom se dood, het die Transvaalse provinsiale administrasie die huis oorgeneem. In 1975 is dit tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar en as museum ingerig waarna die huis professioneel gerestoureer is. Meubels en ander gebruiksartikels van die Strijdom-gesin asook persoonlike besittings van adv. Strijdom maak die museumskat uit. Daar is ook 'n lewensgetroue borsbeeld van hom, gekap uit ’n hardekoolstomp uit sy geliefde Bosveld.
Susan Strijdom onthou
duimnael|regs|270px|[[Dirk Richard skryf by dié foto, wat verskyn in sy boek Bid en droom, 'n koerantman het albei nodig: Toe ek advokaat Strijdom begin 1958 op kantoor gaan besoek het, het hy laggend gesê: 'Die Engelse pers wil my in die graf hê, maar hulle sal lank moet wag.' Op 24 Augustus 1958 was hy dood. Op dié foto, wat op 11 September 1957 geneem is, kan 'n mens reeds die tekens van bloedkanker sien waaraan hy minder as 'n jaar later oorlede is.]]
duimnael|links|280px|Susan en adv. Hans Strijdom tydens die [[Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1958|1958-verkiesingsveldtog, enkele maande voor sy dood.]]
duimnael|regs|280px|Mev. Strijdom op haar man se begrafnis, Augustus 1958. Haar broer sen. [[Jan de Klerk, die vader van Willem en FW de Klerk, staan regs van haar. Dis moontlik haar seun, Johannes Gerhardus, wat regs staan.]]
duimnael|links|300px|Vier premiersvroue (wie se man agtereenvolgens eerste minister was) by die 20-jarige feeskongres van die [[Nasionale Party in Parow: Betsie Verwoerd, Susan Strijdom, Tini Vorster en Maria Malan.]]
duimnael|regs|330px|Die Van Rooy-familiefees op [[Kroonstad, 23 Julie 1939, op sen. J.C. van Rooy se 80ste verjaardag. Mev. Strijdom en haar man staan derde en tweede van regs in die derde ry van voor af.]]
In 1973 het Susan Strijdom haar herinnerings aan haar man as volg gedeel in Die Nasionale boek, 1948–1973, uitgegee ter viering van die 25-jarige bewind van die Nasionale Party: "My eerste geskenk van Hans Strijdom sal ek nooit vergeet nie – 'n bos pragtige rose. Hy was 'n jong prokureur op Nylstroom en ek was musiekonderwyseres aan die plaaslike skool. Die tyd: Februarie 1929. Ons het mekaar, vir die eerste keer, op 'n aand by vriende ontmoet en die volgende oggend was dit daar: Die pragtige ruiker rose uit sy tuin, waarvoor hy so lief was. Ek sal daardie rose nooit vergeet nie, want dit versinnebeeld wat ek altyd van my man Hans sal onthou: Te midde van al sy uitmergelende bedrywighede in die politiek – vanaf die jare dertig; ná 1948 as minister in dr. Malan se kabinet en toe, in November 1958, as eerste minister was Hans hartstogtelik lief vir die skone in die lewe, die kunste, maar bowe al musiek.
"Ek onthou nog hoe hy altyd in daardie lang vervloë jare, ná sy politieke studie van die koerante, altyd na Emol se musiekrubriek in Die Burger teruggeblaai het om sy bespreking van nuwe plate te verslind. So het sy plateversameling aangegroei. Tot in die jare toe hy eerste minister was, het ons na elke simfoniekonsert gegaan waartoe die tyd en die geleentheid hom toegelaat het. So sal ons wat die naaste aan hom was, ons weg van die honderdduisendes wat hom net in die openbare lewe geken en aangehang het, hom onthou. Geskiedenis, tradisie, die gevoel vir die skone was verstrengel met sy liefde vir sy huis en sy gesin, van wie toenemende openbare eise hom so dikwels weggeneem het.
"Ná die eerste bos rooi rose, en die twee jaar waarin hy twee aande per week by my kom kuier het (nooit meer nie en dan ook net stiptelik tot tienuur in die aand!) is ons op 14 Januarie 1931 in Fordsburg getroud – Fordsburg, Johannesburg, omdat my vader toe daar predikant was. Hans was toe al twee jaar in die parlement, agterbankmaats saam met 'n jong Kapenaar, Paul Sauer. Ons het Kaap toe gegaan en daar het hy my al die skoonhede van die ou Kaap gewys. Hy was 'n Kaaplandse seun, wat op Willowmore die laerskool deurloop het en toe na die hoërskool Franschhoek gegaan het om na matriek sy B.A.-graad op Stellenbosch te verwerf. Dit was die tyd van die groot volstruis-"boom" en gehoorsaam aan die wens van sy vader, het Hans, ná universiteit, saam met sy oudste broer in Willowmore met volstruise gaan boer.
"Maar die bodem het uit die mark geval en Hans is na Pretoria – in die staatsdiens, by die departement verdediging. Hy was net 'n paar maande daar, want in hierdie tyd is genl. De la Rey by Booysens in Johannesburg gedood in 'n ongeval waarvan die amptelike verklaring destyds – en soms vandag nog is – dat hy getref is deur 'n opslagkoeël tydens die skietery op die berugte Fosterbende. Hans het anders daaroor gedink want dit was in die felle aanvangswoelinge van die Rebelliedae en genl. De la Rey is geskiet op pad na genl. Beyers. Hans se opstandige gedagtes is in sy onsimpatieke departement beantwoord met die verfynde tegniek van volslae veronagsaming. Niemand het daarna na die jong man gekyk of hom werk gegee nie. En so is hy na 'n tydjie weg om hom by prokureur Meintjies in Pretoria in te skryf as prokureursklerk.
"Op Stellenbosch was hy 'n deursnee-student, maar nou, met 'n nuwe gemotiveerdheid, was sy regstudie vir LL.B. skitterend geslaagd. Toe hy klaar was, wou hy 'n plattelandse praktyk begin en sy leermeester, prokureur Meintjies, het die bekende Tom Naudé, van Pietersburg, gevra of hy die jongeling nie kan help nie. Hans is eers na Dullstroom, maar die kaal Hoëveldse wêreld het hom nie aangetrek nie en so het hy op Nylstroom beland. En Nylstroom, met die Waterberg, het sy skoonheidsaanvoeling so geroer – miskien omdat dit hom ook heimnisvol herinner het aan die Baviaanskloof by die Langeberge waar hy grootgeword het – dat Hans Strijdom volkome, lewenslank, opgegaan het in Waterberg en Waterberg deel van homself geword het.
"Dis dan die prokureur wat my daardie Februarie-oggend van 1929 die bos mooi rose gestuur het. Nadat hy op Nylstroom, teen alle goeie raad in, op sy eie begin en die eerste maand in sy prokureurspraktyk net een brief geskrywe het (oor 'n ou wat wederregtelik gejag het!) was hy teen hierdie tyd 'n wakker, knap, gesiene jong prokureur. Ja, Hans het Waterberg lief gehad en Waterbergers vir hom. Hy het elkeen van hulle geken, en almal vir hom. Hulle hart was warm vir hom. Hoeveel maal het ek in daardie strydjare van dertig toe Hans, gekies as leier in Augustus 1934, om die Nasionale Party opnuut her op te bou na die samesmeltingsbesluit van die Transvaalse NP-kongres, by arm spoorweg- of boerehuise moes ingaan om vir die party te kollekteer en die ontroerende ervaring belewe dat die gasheer sy beursie uithaal en op die tafel oopgooi met die woorde: "Dis al wat ek oorhet, neem dit vir die party." Kennende hul behoefte, het ek altyd net 'n sikspens of 'n sjieling geneem, wetende doen ek dit nie, sou dit my nooit vergewe word nie. Daar was iets vreemd gedistingeerds in Hans Strijdom. Hy was in hart en siel 'n volksmens, maar uit die skares wat hom op die hande gedra het, het niemand hom ooit familiêr op die skouers geklop met 'n gemeensame "dag, ou Hans" nie. Hy was vir almal wel HANS Strijdom, maar in 'n mistieke hoogagting, wat geen familiariteit geken het nie.
"Daar op Nylstroom het Hans Strijdom oombliklik in die politiek begin belangstel. Hy is al in daardie roemryke verkiesing van 1924 as Nasionale kandidaat teen wyle oom Piet le Roux van Niekerk, die ou stoere Waterberger, genomineer. Hans het die partynominasie verloor, maar in 1929 is hy vir die eerste maal vir Waterberg verkies. En so is ek terug by ons eerste sitting in Januarie 1931; terug by sy onbekender maar onuitwisbare liefdes. Daardie jaar, en jare daarna, het hy my Saterdag na Saterdag saamgeneem langs en op ou Tafelberg. Ons het die Kaap deurgestap, dit leer ken en sy skoonheid diep ingedrink. In sy gehegtheid aan tradisie het hy my ook geneem na al die historiese plekke.
"Baie politieke skrywers sal vertel van Hans se stryd teen genl. Hertzog en sy verskille met dr. Malan. Ja, dit mag so gewees het, maar ek weet hoe diep, hoe onvernietigbaar die agting was wat hy vir hierdie leiers gehad het. Generaal Hertzog was sy jongmansheld; dr. Malan sy ouer besonkener leier. Hans was onbeweeglik kompromisloos oor die dinge waarin hy geglo het, sou daaroor selfs teen mede-Afrikaners veg, maar hoe veel male het hy nie aan ons, en aan sy volgelinge, gesê om nooit die onvergeetlike dienste van 'n Hertzog en 'n Malan aan die Afrikanersaak te vergeet nie, maar dit altyd in ere te hou.
"Wanneer ek terugdink aan die jare van Hans se vurige stryd waarin hy hom met so 'n volkome oorgawe gewerp het, aan al die beskuldiginge van sy hatigheid, baasskaphoudinge en al dies meer, dan moet ek wrang glimlag. Naas God het Hans op aarde net een gesag erken, onversetlik, vergelykloos: Die volk en sy stem. Niemand het enige aanslag op die volksoewereiniteit vreesloser en vuriger beveg as Hans nie, selfs in eie broederkring. Hy het Suid-Afrika se roeping en bestemming gesien in republikeinse vryheid, maar dit moes die volk, die koningstem, se beslissing wees. In die oorlogsjare het hy nooit geheul met andere se tydelike ongrondwetlike flirtasies nie Hy het sy party uit die volk uit opgebou, met ongelooflike persoonlike opoffering, man vir man gewerf en besiel om die oorwinning in 1948 te help behaal.
"Maar vir hom kon niks die volksoewereiniteit, soos uitgespreek in vrye stemming en vorm gegee in die Parlement, aantas of beperk nie. Hy het destyds erken dat die vergroting van die Senaat om die verwydering van die Kleurling-stem van die gemeenskaplike kieserslys te verkry, 'n onpopulêre daad sou wees, maar niks kon of durf in sy siening, in die weg van die uitgesproke volkswil staan nie. Hans was 'n waaragtige, onkreukbare demokraat. Sy grootste ideaal was die Republiek van Suid-Afrika, en al die werk wat hy gedoen het in die korte 3½ jaar dat die premierskap aan hom vergun was, was voorbereidings op daardie pad. Hy was baie siek in die verkiesingstyd van 1958 maar nóg ons mooipraat nóg sy doktersadvies sou hom weghou van die groot vergadering wat hy in Pretoria moes toespreek. Hy het aan ons gesê: 'Met my hele hart en my hele siel glo ek dat ons ons Republiek binne afsienbare tyd sal kry. Maar ek sal nie die tyd daarvoor hê nie; iemand na my sal dit moet doen.' Ek glo dat wyle dr. Verwoerd wat politiek onder Hans Strijdom se leierskap uitgegroei het, skaars twee jaar later daardie gewaagde Republiekstap gedoen het omdat hierdie woorde van Hans Strijdom onuitwisbaar in sy gedagtenis voortgelewe het.
"So het ons twee 27 wonderlike jare meegemaak, ja, dikwels ook van alleenheid omdat sy reuse take ons so dikwels geskei het. Maar in 1954 het ons vyf salige weke saam in die buiteland kon deurbring. En o, hoe het Hans dit nie geniet nie om al die plekke en dinge te sien wat vir hom tot toe net in sy gedagtewêreld bestaan het. Ek sal immer dankbaar bly oor daardie vyf weke, alleen saam, al was ons nie werklik afgesny van ons land nie omdat in Italië reeds die brief van dr. Verwoerd ons gevind het waarin Hans gevra is om sy bereidwilligheid op skrif te stel dat hy nominasie vir die hoofleierskap van die Nasionale Party na dr. Malan se aftrede sal aanvaar...
"Ek was ook opgeneem in die hospitaal in die laaste weke van Hans se lewe, Augustus 1958. Ek onthou hoe die dokters en verpleegsters my die derde dag voor sy dood op die been gehelp het omdat hy my so graag wou sien en die geneeshere gemeen het dat as ek op eie bene voor hom staan, dit hom sou opbeur. Ek het dit gewaag hoewel my bene maar net onder my wou weg swik. Maar hy was so opgewonde bly om my so staande te sien. Ek het hom nog nooit in al die tyd dat ek geweet het dat sy kragte aan die taan is, so goed sien lyk nie.
"Hans was nooit 'n emosioneel demonstratiewe mens nie, maar daardie oomblik was sy oë sprekend, vonkelend blou, vol lewe en liefde. Die volgende twee dae, Vrydag en Saterdag, was hy feitlik voortdurend in 'n koma. Maar toe ek die Saterdagaand vra of ek hom dan nie net goeienag kan gaan sê nie, het dr. Fransie van Zyl dadelik gesê: 'Maar natuurlik.' Toe ek van hom wegstap, met 'n 'slaap gerus', was al antwoord wat hy gegee het, 'n sagte 'totsiens'. Daardie 'totsiens', sy laaste woorde aan my, sal my altyd bybly – totsiens, nie vaarwel nie; totsiens nie vaarwel nie, ook aan sy volk en sy land wat hy so hartstogtelik liefgehad en so selfloos gedien het, by wie sy onsterflike gees altyd sal bly."
Visrivier
Die Visrivier (Engels: Fish River, Duits: Fischfluss) is met 650 km die langste rivier van Namibië. Die oorsprong van die rivier lê in die ooste van die Naukluftberge. Die Visrivier vloei deur die Visrivier-canyon, die grootste Canyon van Afrika. Later vloei die rivier in die Oranjerivier.
Die rivier wat periodies droog is, vloei deur die dorpe Mariental, Gibeon en Seeheim.
Venray
Venray (Limburgs: Venroj) is 'n dorp en munisipaliteit in die Nederlandse provinsie Limburg, wat grens aan die provinsie Noord-Brabant en aan die Maas-rivier, en wat grotendeels in die streek van Die Peel lê. Die munisipale gebied het sowat 43 000 inwoners (2012) en 'n oppervlakte van 146 km².
Die munisipaliteit is 'n belangrike plek vir geestelike gesondheid en logistiek. Die munisipaliteit huisves ook 'n Duitse weermag grafplek (eerste en tweede wereldoorlog). Geskiedenis kundig het die Sint Petrusbandenkerk in Venray 'n belangrike versameling beelde van heilige wat die Beeldenstorm oorleef het.
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Venray:
Blitterswijck, Castenray, Geijsteren, Heide, Leunen, Merselo, Oirlo, Oostrum, Smakt, Venray (dorp), Veulen, Vredepeel, Wanssum en Ysselsteyn.
Grasveld
Grasvelde of grasland kom voor waar die hoeveelheid reënval gunstig is vir die groei van gras, en in sommige gevalle ook bome en struike. In grasveldgebiede is die reënval nie voldoende om groot gebiede met bome te kan akkommodeer nie.
Grasvelde word verdeel in tropiese, gematigde en polêre grasvelde. Tropiese grasvelde soos savannes met verspreide struike en dwergagtige bome kom in gebiede met hoë gemiddelde temperature en lae tot matige reënval voor. Hulle kom dus naby die ewenaar voor. Tropiese savannes in Afrika het groot troppe diere wat wei (grasvreters) en vreet (tak- en blaarvreters) soos wildebeeste, gaselle, sebras, kameelperde en wildsbokke. Hierdie diere het almal gespesialiseerde eetgewoontes wat meebring dat hulle nie hoef mee te ding vir kos nie. Kameelperde vreet byvoorbeeld blare en lote van die kruine van bome, terwyl olifante takke laer af vreet en wildsbokke, sebras en wildebeeste gras verkies.
Veldbrande speel ook 'n groot rol in grasvelde. Veral in die Afrikaanse grasvelde kom ook ondergrondse bome voor. Die groot ondergrondse deel van hierdie plant is goed teen veldbrande en die herbivore beskerm.
Suid-Afrika
'n Grasland is een van die agt landbiome in Suid-Afrika. Die ander sewe landbiome sluit in fynbos, woude, savanne, struikgewasse, Nama-Karoo, Sukkulente Karoo en woestyn. Graslande is algemeen in die sentrale en oostelike dele van die land en kom voor in gebiede wat tussen 1 500 en 3 000 meter bo seevlak geleë is. Daar is graslande in die binneland van KwaZulu-Natal en die bergagtige gebiede van die Oos-Kaap.
Klimaat
Graslande het 'n kenmerkende klimaat met koel tot warm somers en hoë somerreënval en koue, droë winters met swaar ryp. Somerreënval wissel tussen 400 en 1 200 mm en somertemperature tussen 10°C en 30°C. Minimumtemperature kan so laag as -10°C (in die winter) wees. Weerlig veroorsaak soms brande, daarom is daar nie baie bome in graslande nie.
Grond
Diep, donker, suur sandgrond met vrugbare bolae waarvan die pH bepaal watter grassoort groei. Grond word voedingryk gemaak deur die ontbinding van plantwortels. Dit het 'n positiewe uitwerking op plantegroei.
Plantegroei
Soos uit die naam afgelei kan word, is gras die mees algemene plantsoort in graslande. Bome (meestal klein bome) en struike kom af en toe voor. Ander plantsoorte sluit in bolle, knolle, risome en klein kruidagtige plante. In die meer vrugbare grond wat minder suur is groei soetgrasse. Soetgrasse het 'n hoë voedingswaarde en dien as groot voedselbron vir baie diere. Die gras wat in die suur en meer onvrugbare grond groei, word suurgrasse genoem. In natter gebiede groei hoër grasse. Die verskeidenheid van grasse wat in graslande voorkom is aangepas om die veldbrande, wat elke jaar voorkom, te oorleef. As gevolg van hierdie brande is houtagtige bome skaars in hierdie gebiede. Die plante weerstaan ook versteurings soos vertrapping deur die gebied se diere. Hulle kan vinnig teruggroei na reën aangesien hulle voedsel in hul beskermde wortels berg.
Dierelewe
Die dierelewe in enige gebied hang af van die klimaat en plantegroei. Plantegroei in graslande ondersteun 'n groot verskeidenheid voëls, soos die bloukraanvoël, korhaan en gewone tarentaal. Hierdie voëls is gewoonlik saadvreters. Ongelukkig oorleef groot troppe diere soos swartwildebeeste, blesbokke en elande deesdae selde in die natuur en word hulle in reservate en op wildplase beskerm.
Let wel dat daar 'n verskil is tussen 'n grasland en 'n savanne.
Motu One (Geselskapseilande)
duimnael|260px|links|Ligging in die Geselskapseilande.
Motu One, ook bekend as Bellinghausen, is ’n atol in die Benedewindse Eilande van die Geselskapseilande in Frans-Polinesië, ’n Franse oorsese gebied in die Stille Oseaan. Dit is 550 km noordwes van Tahiti en 72 km noordoos van Manuae, sy naaste buurman.
Die atol se koraalrif omsluit sy strandmeer heeltemal; daar is geen deurgang nie. Al sy kante word omring deur lae, sanderige eilande behalwe die suidekant. Motu One beteken "Sandeiland" in Polinesiese tale.
Geskiedenis en administrasie
Die naam "Bellinghausen" (soms "Bellingshausen") is deur die Balties-Duitse seevaarder Otto von Kotzebue in Rusland se diens aan die atol gegee ter ere van die Russiese offisier en ontdekkingsreisiger Fabian Gottlieb von Bellingshausen.
Motu One is administratief deel van die munisipaliteit Maupiti van die Benedewindse Eilande.
Lakune (manuskripte)
'n Lakune (van Latyn Lacuna ) is 'n gaping in 'n manuskrip, inskrif, teks, skildery of musikale werk.
Verwering, verval en ander skade aan ou manuskripte het dikwels lakunes ten gevolg—woorde, sinne, of hele frases is dikwels afwesig of onleesbaar. Palimpseste is besonder vatbaar daarvoor. Om die oorspronklike teks te herstel, moet die konteks in ag geneem word. In papirologie en tekskritiek kan dit lei tot kompeterende rekonstruksies en interpretasies. Gepubliseerde tekste wat lakunes bevat, merk dikwels die afdeling waar die teks ontbreek met 'n beletselteken in hakies.
Johann Christian Fabricius
Johann Christian Fabricius (7 Januarie 1745 – 3 Maart 1808) was 'n Deense entomoloog bekend vir sy uitgebreide taksonomiese navorsing wat gebaseer is op die struktuur van spesifieke insek monddele, eerder as op hulle vlerke. Hy bevorder ook teoretiese stellings wat progressief vir sy tyd was, veral sy siening dat nuwe spesies en variëteite deur verbastering en deur die invloed van die omgewing op die anatomiese struktuur en funksies kan ontstaan.
Beanie Feldstein
Beanie Feldstein (gebore 24 Junie 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Neighbors 2: Sorority Rising (2016).
Ob-Oegriese tale
Die Ob-Oegriese tale is 'n tak van die Oegriese tale een van die hooftake van die Fins-Oegriese taalfamilie in die Oeraalse taalfamilie. Dit bestaan uit twee tale wat in Westelike Siberië gepraat word naamlik Ostjaaks en Wogoels. Die twee tale word in die gebied tussen die Oeralgebergte en die Ob- en Irtysjrivier gepraat.
Alhoewel die tale verwant is aan Hongaars, is die verbintenis los en is verskil die tale dramaties van mekaar. Ostjaaks en Wogoels daarenteen is nou verwant maar nie onderling verstaanbaar nie. Die Ob-Oegriese tale is later sterk deur Turkse tale, veral Tartaars, beïnvloed. Tot 1930 het die tale geen geskrewe of literêre tradisies gehad nie maar sedert 1937 word 'n aangepaste vorm van die Cyrilliese alfabet gebruik. Daar is egter geen beduidende tekste in die taal nie en dit het weinige amptelike gebruik.
Wogoels het ongeveer 3 800 sprekers terwyl Ostjaaks ongeveer 14 280 het, almal in Rusland.
Maupihaa
duimnael|270px|Ligging in die Geselskapseilande.
Geografie
Maupihaa is sowat 8 km lank en bevat ’n strandmeer van tot 40 m diep wat aan drie kante deur koraalriwwe omring word.
Die koraalrif is aaneenlopend, buiten ’n klein deurgang aan die westekant. In die ooste is ’n smal, digbegroeide eilandjie (Motu Maupihaa) en ’n paar kleiner eilande. Maupihaa is altesaam 2,6 km2 groot. Die enigste dorp is op Motu Maupihaa en in 1985 het dit net 10 inwoners gehad.
Geskiedenis
duimnael|270px|Die gestrande Seeadler. Argeologiese bewyse is gevind dat Polinesiërs die atol in antieke tye bewoon het. Die eerste Europeër wat dit besoek het, asook die naburige Fenua Ura en Motu One, was Samuel Wallis, in 1767.
In 1917 is dit aan ’n maatskappy van Papeete verhuur wat met drie werknemers gedroogde klapper vervaardig, hoenders en varke grootgemaak en seeskilpaaie versamel het. Dit is daarna aan ’n ander maatskappy verhuur wat dit heeltemal met kokospalms beplant het.
In dieselfde jaar het die Duitse graaf Felix von Luckner die eiland met die SMS Seeadler besoek en ’n klein kolonie gevestig om die Geallieerdes se skepe in die suidelike Stille Oseaan aan te val tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hulle wou water en vars voorraad kry en die Seeadler versien ná ’n lang seereis deur die Atlantiese Oseaan en om Suid-Amerika. Omdat die Seeadler te groot was om die strandmeer binne te vaar, is dit buite die atol vasgemeer. Ná ’n kort ruk het ’n rowwe see die Seeadler laat omkeer en Luckner en sowat 50 ander gestrand gelaat.
Van die gestrande matrose was Amerikaanse oorlogsgevangenes wat op see deur Luckner-hulle gevang is. Eindelik het Luckner ’n paar mans gekies en met ’n seilboot na Fidji te vaar, waar hy ’n ander seilboot wou oorneem om terug te vaar en die ander matrose op Mopelia te gaan haal. Sy plan het egter nie uitgewerk nie, want hoewel hy sy bestemming bereik het, moes hy hom aan ’n Britse luitenant oorgee. Luckner het die res van die oorlog as krygsgevangene in Nieu-Seeland deurgebring. Intussen het die res van die bemanning ’n Franse skoener, Fortuna, by Mopelia gekaap en na Paaseiland gevaar. Hulle het op 4 Oktober daar aangekom en daar gestrand geraak. Hulle is toe deur die Chileense regering geïnterneer. Vier Amerikaanse matrose het daarna op ’n oop boot 1 600 km ver na Pago Pago gevaar, waar hulle hul kollegas op Mopelia se redding bewerkstellig het.
Administrasie
Die atol is administratief deel van die munisipaliteit Maupiti van die Benedewindse Eilande. Maupihaa is tans heeltyds onbewoon.
Jens Brygmann
Jens Brygmann (gebore 10 Desember 1960) is 'n Deense akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Halalabad Blues (2002), Catch That Girl (2002), en Max Embarrassing (2008).
Munsell-kleursisteem
In kolorimetrie is die Munsell-kleursisteem 'n kleurmodel wat kleure op grond van drie eienskappe van kleur: kleur (basiskleur), chroma (kleurintensiteit) en waarde (ligtheid of donkerheid) spesifiseer. Die sisteem is in die eerste dekade van die 20ste eeu deur professor Albert H. Munsell ontwerp en is in die dertigerjare deur die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA) as die amptelike kleursisteem vir grondnavorsing aanvaar.
Verskeie vroeëre sisteme vir kleurorde het kleure in 'n driedimensionele kleurmodel van een of ander aard voorgestel, maar Munsell was die eerste om kleur, waarde en chroma te skei volgens waargenome uniformiteit en onafhanklike dimensies, en hy was die eerste persoon om die kleure op 'n sistematiese wyse as 'n driedimensionele model te organiseer en voor te stel. Die Munsell-kleursisteem, veral die latere hernuwings, is op streng metings van mense se visuele reaksies op kleur gebaseer, wat dit op 'n stewige eksperimentele wetenskaplike basis plaas. As gevolg van hierdie basis in menslike visuele persepsie, word die Munsell-kleursisteem, in teenstelling met ander kleurmodelle van die tyd, steeds gebruik, en alhoewel dit vir sommige gebruike deur modelle soos CIELAB (L*a*b*) en CIECAM02 vervang is, word dit vandag steeds op 'n wye grondslag gebruik.
Verduideliking
Die sisteem bestaan uit drie onafhanklike kleureienskappe wat silindries, in drie dimensies, as 'n onreëlmatige kleurmodel voorgestel word: