cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan van Beers
Poëtiese werke
In die volgende jaar verskyn 'n edition de luxe van sy poësie, wat versier is met met pen-en-ink sketse deur Jan van Beers die jongere. 'n Gewilde uitgawe van sy versamelde gedigte word in 1873 en 1884 in Gent en Rotterdam gepubliseer. Veral bekend is De Blinde, De Zieke Jongeling en Bij 't Kerkportaal. Van Beers se poësie vertoon ooreenkomste met dié van Longfellow.
Van Beers word beskryf as tipies Vlaams in sy opregte en morele lewensbeskouing.
Crella pulvinar
Crella pulvinar is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1868 deur Schmidt.
Steenvis
Die steenvis (Synanceia verrucosa) is 'n vis wat voorkom in die Indies-Pasifiese area, die Rooisee en aan die ooskus van Afrika tot by die Aliwal-bank. Die vis is al by Oos-Londen opgemerk, maar dit is skaars. In Engels staan die vis bekend as die Stonefish.
Voorkoms
Die vis se kleur is veranderlik, dit pas aan by die omgewing waar dit grootword. Die vis lyk soos 'n rots en kan hom dus goed kamoefleer. Die vis word nie langer as 36 cm nie. Die kop is groot en breed. Dit het 'n dorsale vin wat uit 12 - 13 stekels bestaan wat gif bevat. Die vis het nie skubbe nie en die vel is dik en vratagtig.
Habitat en gewoontes
Die vis kom voor in vlak water en rotsriwwe tot op 'n diepte van 20 m. Die vis begrawe homself in die sand of lê in holtes of skeure. Partykeer word hulle ontbloot gedurende laaggety. Die steenvis is 'n roofvis en eet ander vis. Min is bekend omtrent die voortplanting van die steenvis.
Gereformeerde Kerke in Namibië
duimnael|regs|270px|Die administrasie van [[Suidwes-Afrika het in 1974 'n 4c-seël, ontwerp deur Kobus Esterhuysen, uitgereik ter herdenking van die vertrek van die eerste Dorslandtrek-geselskap in 1874. Die repatriasie van die trekkers en hul nasate vanaf 1928 was die rede vir die ontstaan van die eerste drie Gereformeerde gemeentes in Suidwes-Afrika.]]
Die Gereformeerde Kerke in Namibië is die gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in Namibië wat sedert Junie 1930 in die destydse Suidwes-Afrika gestig is en teen 2015 reeds 18 gemeentes getel het met 1 917 belydende en 907 dooplidmate. Omstreeks 2015 het vyf gemeentes, Aranos, Outjo, Biermanskool, Namib Kus en Khomas Hoogland hulle losgemaak van die kerkverband.
Die eerste drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk is eers in 1930 in die mandaatgebied Suidwes-Afrika gestig, meer as drie dekades ná die eerste NG gemeente, Gibeon, later Mariental genoem. ’n Groot aantal lidmate van die Gereformeerde Kerk is van 1928 tot '31 teen ’n koste van £500 000 deur die Unie-regering uit Angola na Suidwes-Afrika gerepatrieer en plase toegeken in die distrikte Gobabis, Gibeon en Outjo. Hulle was die oorlewendes en nasate van die Dorslandtrek wat vanaf 1874 in twee groot en ’n kleiner groep uit Transvaal deur die Kalahari (vandaar die naam Dorsland) na eers Suidwes-Afrika en toe in 1880 na Angola getrek het. In dié Portugese kolonie het die Dorslandtrekkers hulle in die omgewing van Humpata gaan vestig waar ds. Jan Lion Cachet die Gereformeerde kerk Humpata in 1881 gestig het. Mettertyd het die Angola-Afrikaners ook noord van Humpata gaan woon sodat die Gereformeerde kerk Que in 1906 gestig is om in dié mense se geestelike behoeftes te voorsien.
Redes vir die repatriasie
duimnael|regs|300px|In 1928 is die meeste nasate van die [[Dorslandtrekkers na Suidwes-Afrika gerepatrieer. Hier staan 'n vloot vragmotors op Swartbooisdrift, suid van die Kunenerivier, wat die gerepatrieerdes se besitting na die plaas Gamkarab, noordoos van Outjo naby die pad na Otavi, vervoer het.]]
duimnael|links|320px|Afgevaardigdes van die Angola-Boere besoek A.J. Werth, administrateur van Suidwes-Afrika van 1926 tot 1933, vir beraadslaging oor die repatriasie van 1928 tot '31. Hulle vestiging in SWA was 'n hoogtepunt van Werth se tydperk as administrateur.
’n Ongeslaagde poging is reeds omstreeks 1883 aangewend om die Angola-Afrikaners terug te bring na Transvaal. Die emigrante het ’n tyd lank ’n taamlik goeie bestaan gevoer. En tog het hulle, nes die oorspronklike aankomelinge, vreemdelinge in ’n vreemde land gebly. Die koms van die spoorweë het hulle ontneem van hul inkomste uit transportryery en die opbrengs van hul jagtogte het mettertyd afgeneem. Die ontwikkeling van grootskaalse plantasies ten koste van kleinskaalse boerdery het ook teen hulle getel. Ook het verhouding met die Portugese owerheid mettertyd versuur omdat die Portugese begin voel het hulle kon sonder die Boere klaarkom by wie hulle al die nodige vaardighede geleer het, soos veeteelt en die skietkuns. Die Sweedse reisiger Peter Möller het dit reeds in 1895/'96 opgemerk, net 15 jaar nadat die Boere hulle hier kom vestig het en meer as 30 jaar voor die byna volledige repatriasie van 1928. Hy het toe al die meeste van die redes uitgesonder waarom hy gemeen het die Afrikaners sou Angola weer verlaat: Die Boere het nooit volle burgerskap geniet nie, hulle kon nie eiendomsreg op hul plase kry nie, Afrikaanse skole is verbied, hulle het gemeen hulle (Protestantse) geloof word bedreig en hulle kon nie meer ’n goeie bestaan voer uit kleinskaalse boerdery, jag en transportry nie.
Leiers van die Afrikanergemeenskap het die Uniale regering genader met die versoek om terug te keer na Suid-Afrikaanse grondgebied, meestal die mandaatgebied Suidwes-Afrika. Ná beraadslaging met die administrateur en die Unie se minister van lande, het die regering van genl. J.B.M. Hertzog £500 000 vir die tweede groot trek van die Angola-Boere beloof, dié keer suidwaarts oor die Kunenerivier tot in Suidwes. Van 22 Augustus 1928, toe die eerste groep die Kunene by Swartbooisdrift oorgesteek het waar daar ’n kamp vir hulle opgerig is, tot 27 Februarie 1929 is 1 922 mense, sowat 373 gesinne, na Suidwes-Afrika gerepatrieer. Ook per skip het ’n aantal mense in 1928 en '29 na Suidwes en Suid-Afrika geëmigreer. Nie al 420 gesinne aan wie treksertifikate uitgereik is, het wel getrek nie. Baie Afrikaners in die noorde van Angola, wat waarskynlik nie van die voorgenome trek geweet het nie, het ook nie sertifikate gekry nie. Die laaste Afrikaners van die repatriasie het Angola in 1930 en '31 verlaat.
Kerkskeuring
duimnael|links|180px|Ds. [[Pieter van Drimmelen het die Hervormde gemeente Humpata op 31 Mei 1910 gestig nadat sommige Gereformeerdes hul lidmaatskap van die Kerk beëindig het. Hy is in 1919 (1918 volgens 'n ander bron) op besoek aan Angola aan griep oorlede nadat hy ook 'n gemeente op Mombolo gestig het.]]
Die sowat 300 blankes wat Angola in 1880 bereik het, was amper almal lidmate van die Gereformeerde Kerk en dié wat nie was nie, het so te sê almal omstreeks die stigting van die Gereformeerde kerk Humpata by dié kerkverband aangesluit. Maar in 1928, toe die meeste Angola-Boere na Suidwes-Afrika gerepatrieer is, was daar onder hulle ook heelparty lidmate van die Nederduitsch Hervormde Kerk, die gevolg van ’n kerkskeuring in Angola in 1908. Daarom het die eerste drie gemeentes van die Hervormde Kerk ook vanweë die repatriasie ontstaan, maar eers in 1937: Gobabis op 31 Julie, Otjiwarongo op 21 Augustus en Grootfontein op 4 September. Ná die repatriasie het net 15 lidmate van die Hervormde Kerk in Angola agtergebly, maar 35 gesinne van die Gereformeerde Kerk. Nietemin het die Hervormde Kerk se gemeente Humpata eers in 1958 (met die laaste groot repatriasie) ontbind, terwyl die Gereformeerde kerk Humpata reeds in 1926 ontbind het. Die verskil in lidmaattalle van destyds word vandag nog in die lidmaattalle van die twee kerkgenootskappe in Namibië weerspieël: In 2015 het die Gereformeerde Kerk amper 2 000 belydende lidmate gehad, vergeleke met die Hervormde Kerk se 1 058.
Die onenigheid in die Gereformeerde Kerk wat tot die skeuring gelei het, het reeds op 'n kerkraadsvergadering van 6 April 1908 na vore gekom toe dit duidelik blyk die meeste lidmate van Humpata verskil van die Sinode se standpunt oor die sending. Die volgende dag het 118 lidmate amptelik uit die Kerkverband bedank. Die lidmate het nie kans gesien dat ds. H.P.J. Pasch, Humpata se leraar van 1908 tot 1911, ook vir die mak volk se sendinggemeente preek en een leer elke drie maande die sakramente aan hulle bedien nie. Op 18 April 1908 het 124 lidmate die skriba van die Sinode in kennis gestel hulle onttrek aan die Gereformeerde Kerk omdat hul gevoelens oor die sendingsaak "geheel afwijken van de inzichten de Synode". Sommige het kort daarna hul bedanking teruggetrek. Die ontevredenes se aansoek om hulp tot die Gereformeerde Kerke van Nederland het hierna misluk omdat die kerk hulle uit die Skrif daarop gewys het dat hulle standpunt verkeerd is. Hulle is ook aangeraai om hulle met ds. Pasch te versoen en hul verband met die Kerk in Suid-Afrika, wat hulle met die jare geestelik en geldelik gesteun het, weer op te neem. Die ontevredenes het dié voorstelle verwerp.
Daarna het die Nederduitsch Hervormde Kerk tot Angola toegetree en stig ds. Pieter van Drimmelen op 31 Mei 1910 'n Hervormde gemeente op Humpata. Nadat ds. Van Drimmelen sy kerk se kerkwet voorgelees het, het 34 mense, op een na almal gesinshoofde, dit onderteken. Op 11 Januarie 1919 is ook die gemeente Mombolo met 14 lidmate deur ds. Van Drimmelen gestig. Op sy terugreis na Humpata is hy oorlede. In 1923 het ds. S.J. Strydom van die Hervormde Kerk bevind die verhouding tussen die twee Afrikaanse kerkgenootskappe in Angola was steeds nie na wense nie, hoewel dit beter as net ná die kerkskeuring, toe dit as "ellendig sleg" beskryf is. Teen 1926 was die vroeëre vyandigheid glo iets van die verlede. Gereformeerdes het dienste van Hervormde predikante bygewoon, maar daar was wel Hervormdes wat nooit weer hul voete in 'n Gereformeerde kerk wou sit nie.
So het dit gebeur dat Gereformeerdes sowel as Hervormdes na Suidwes-Afrika gerepatrieer is en lidmate van albei genootskappe verantwoordelik was vir die koms van hul kerkverband na die mandaatgebied. Die Nederduitse Gereformeerde Kerk, van wie amper geen lidmate aan die Dorslandtrek deelgeneem het nie en wat sy enkele lidmate indertyd aangespoor het om by die Gereformeerde Kerk in Angola aan te sluit, is nie deur die repatriasie geraak nie; trouens, die NG gemeente Gobabis, gesetel op die vernaamste sentrum van die teruggekeerde Afrikaners, is eers in 1939 gestig, nege jaar ná die plaaslike Gereformeerde kerk en twee jaar ná die Hervormde gemeente. Die NG gemeentes Aranos (1952) en Outjo (1943) se stigting was ook nie die gevolg van die repatriasie nie.
Gobabis gestig
duimnael|regs|180px|Die Partikuliere Sinode van Kaapland het ds. Hendrik Stephanus van Jaarsveld, leraar van die [[Gereformeerde kerk Philipstown|gemeente Philipstown van 1924 tot 1946, afgevaardig om lidmate uit Angola by Gobabis te gaan opsoek. Hy het die Gereformeerde kerk Gobabis op 6 Junie 1930 gestig.]]
'n Groot aantal van die Angola-Boere is op plase in die distrik Gobabis gevestig. Hierdie lidmate van die Gereformeerde Kerk was die fondament waarop die nuwe gemeente Gobabis, gestig in 1930, gebou is.
In Kerk in 'n beter land: Die Kerkverhaal van die Dorsland- en Angolatrekkers 1873–1937 skryf J.M. van Tonder (red.) as volg oor die vestiging van die Afrikaners in dié omgewing: "Die Partikuliere Sinode van die Gereformeerde Kerk Kaapland het op 26 Mei 1930 vir ds. H.S. van Jaarsveld afgevaardig om hierdie lidmate uit Angola en ander uit die Unie van Suid-Afrika te gaan opsoek, kerklik te organiseer en Woord en Sakramente te bedien. Ds. Van Jaarsveld is deur ouderlinge Sarel du Plessis en E.T. Meyer ontmoet. Hulle het na Plaas 412 vertrek, waar 'n groot groep lidmate hulle ingewag het." Prof. Dr. Jooste skryf in die Gedenkboek van die Dorstandtrek: "Gedurende die eerste week in Junie was ds. Van Jaarsveld besig met belydenis-katkisasie. Op Saterdag 6 Junie 1930 (in werklikheid eers die volgende dag) het die stigting van die gemeente van Gobabis (op die plaas Auheib) plaasgevind. Tydens die stigtingsverrigtinge het ds. Van Jaarsveld se toespraak uit Efesiërs 2:19-22 gekom: 'So is julle dan nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en huisgenote van God, gebou op die fondament van die apostels en profete, terwyl Jesus Christus self die hoeksteen is, in wie die hele gebou, goed saamgevoeg, verrys tot 'n heilige tempel in die Here, in wie julle ook saam opgebou word tot 'n woning van God in die Gees.'
"Op 6 Junie 1930 het al die kerksraadslede uit Angola byeengekom om sake te reël vir die stigting van 'n gemeente, wat toe goedgekeur is. Daar kom 'n emosionele oomblik toe die laaste notule van Humpata, Angola, gelees is en deur daardie kerkraadslede goedgekeur en geteken is. Die verkryging van grond is bespreek en die Humpata-kerkraad sou voorlopig aanbly tot na die stigting. 'n Brief sou ook aan lidmate in Ghanzi (Botswana) gestuur word omdat Gobabis vir hulle die naaste Gereformeerde gemeente was. Op Saterdag 7 Junie 1930 (die gemeente Gobabis se stigtingsdatum) is al die Gereformeerdes byeen op die plaas Helew 408, by die huis van P.C. Akkerman, waar seile gespan is. Daar was 364 belydende lidmate en 462 dooplidmate, altesaam 826. Die te stigte gemeente sal wees die Gereformeerde gemeente Gobabis S.W.A. Ds. Van Jaarsveld, die voorsitter, verduidelik aan die gemeente dat die bestaande kerkraad van Angola nou ontbind en dat 'n nuwe kerkraad verkies moet word. Met geslote stembriefies is die kerkraad toe verkies. Hulle sou tydens die voorbereidingsdiens bevestig word. Daar is ook, soos in Angola, 'n beesfonds gestig en elkeen is versoek om na vermoë by te dra."
Ook in 1930 is die gemeentes Gibeon en Outjo gestig, aangesien die distrik Gideon (aan die Nossobrivier) en die distrik Outjo die ander twee vernaamste nedersettingsgebiede van die teruggekeerde Afrikaners was. Gibeon se naam is in 1938 verander na Omrah en in 1959 na Aranos.
Verdere stigtings
duimnael|regs|180px|Ds. [[Johan van Ryssen, voorheen van die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap, was van 1949 tot 1953 Outjo se eerste leraar.]]
links|320px|duimnael|Predikante van Klassis Etosha in sitting op [[Okahandja in September 2017. Voor: Di. Johan Dunn (Keetmanshoop en Mariental), Peter Hattingh (Okahandja) en Janré van Jaarsveld (Tsumeb). Agter: Di. Henning Venter (Windhoek), Jeremia Moletsane (Sanveld), Werner van den Heever (Gobabis), dr. Callie Opperman (Windhoek-Suid) en ds. Jan van der Walt (Otjiwarongo). Die gemeentes Grootfontein, Karasburg en Walvisbaai/Swakopmund was vakant (in afwagting van hul nuwe predikant se koms uit Suid-Afrika, terwyl Hentiesbaai bedien is deur die emerituspredikant ds. Jan du Plessis.]]
Die eerste Gereformeerde leraar in Suidwes-Afrika was ds. H.F.V. Kruger wat op 14 November 1931 deur A.S.E. Yssel van Reddersburg op die plaas Halma bevestig is. Hy het al drie gemeente bedien en af en toe ook Keetmanshoop, waar ’n gemeente in 1936 gestig is, besoek. Die lidmate van Ghanzi in Betsjoeanaland was ook sy verantwoordelikheid. Dié lidmate het in 1948 oorgegaan tot gemeentestigting, maar dié kerk het in 1973 ontbind. Ds. Kruger het die gebied in 1935 verlaat toe hy leraar op Fauresmith in die Vrystaat word. Hy is op 17 Mei daardie jaar van die gemeente losgemaak. Hierna moes die gemeentes tot 1939 sonder 'n predikant worstel. In hierdie tydperk het verskeie predikante uit die Unie (Partikuliere Sinode Kaapland) Suidwes-Afrika besoek. Nog Namibiese gemeentes het gekom en gaan: 1. Usakos van 1953 tot 1960, 2. Bitterwater, distrik Windhoek, van 1935 tot 1964, 3. Bethanie van 1969 tot 1975, 4. Kamanjab van 1969 tot 1977, 5. Erongo van 1972 tot 1982, 6. Oshakati van 1988 tot 1990 en 7. Rundu van 1988 tot 1993.
Nadat verskeie beroepe vergeefs uitgebring is, het ds. J.L. van der Merwe van Kuruman in 1939 die beroep na Gobabis-kombinasie aangeneem. Sy bevestiging het op 3 Maart 1939 plaasgevind. Ds. Van der Merwe sou bedien Gobabis, Windhoek, Bitterwater, Omrah en Keetmanshoop. Ook het hy Ghanzi een maal per per besoek. Outjo is toe deur predikante uit Kaapland bedien; ds. H.S. van Jaarsveld was die grootste gedeel van die tyd daarvoor verantwoordelik. Ds. Van der Merwe het eers op Windhoek gewoon, maar omdat die bearbeiding in kombinasie daarvandaan baie moeilik was, het hy hom in Mei 1940 op Gobabis gevestig. Die geldelike posisie van die gemeentes was nog glad nie goed nie, met die gevolg dat meestal van die trein gebruik gemaak moes word wanneer hy Windhoek of Keetmanshoop besoek het. Dit het verskeie dae weg van die huis af beteken met elke besoek. Wanneer hy Bitterwater en Omrah (Aranos) per motor besoek het, was hy gewoonlik elf dae van Gobabis af weg. Tog het die bediening toe reeds makliker as in ds. Kruger se tyd gegaan. Die verbetering in die paaie in die gebied het baie daartoe bygedra. Ds. van der Merwe het hom baie vir die oprigting van die kerk op Gobabis beywer, maar die Tweede Wêreldoorlog het die planne so vertraag dat met sy vertrek op 27 Oktober 1944 nog nie met die bouwerk begin kon word nie.
Die stigting van Keetmanshoop, die vyfde gemeente, in 1936 was die eerste geval van ’n gemeente wat nie uit die repatriasie ontstaan het nie, want die meeste lidmate was intrekkers uit die Kaapprovinsie en Transvaal, wat hulle in die omgewing van Keetmanshoop, Mariental en Karasburg gevestig het. Die laaste gemeentestigting voor die Tweede Wêreldoorlog was Windhoek, die gebiedshoofstad, maar eers die sesde gemeente. In die geval van die NG gemeente Windhoek, gestig in 1929, was dit eers die vyfde gemeente in die land, net soos die Hervormde gemeente Windhoek, gestig op 25 November 1950, ná Gobabis, Otjiwarongo, Grootfontein en Outjo.
Teen 1959, die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika se eeufeesjaar, was daar 12 gemeentes in Suidwes-Afrika met 1 436 belydende en 1 328 doop lidmate wat bedien is deur vier predikante. In 1998, toe Namibië in twee klassisse verdeel was, naamlik Nossob en Etosha, was hier 1 887 belydende en 877 dooplidmate en 11 predikante. Die belydende lidmate het in 2014 toegeneem tot 1 723, maar die dooplidmate het afgeneem tot 481. In daardie jaar was daar nege predikante, terwyl die gemeentes toegeneem het tot 17 (18 met die sendinggemeente Sanveld ingereken). Gemeentes behoort steeds tot twee verskillende klassisse, maar die meeste is saamgetrek in Etosha, terwyl Aranos, Outjo, Biermanskool (van 1955 tot 1961 bekend as Vanjaarsveld en daarna tot 1985 as Outjo-Wes), Namib Kus en Khomas Hoogland tot die Klassis Waterberg behoort.
duimnael|regs|270px|Die vooraansig van die meerdoelige De Gloria-sentrum van die [[Gereformeerde kerk Windhoek-Suid, volgens die getal belydende lidmate die grootste Gereformeerde kerk in Namibië.]]
duimnael|regs|270px|Die [[Gereformeerde kerk Outjo, een van vyf Namibiese gemeentes wat tot die Klassis Waterberg behoort en nie tot die Klassis Etosha nie.]]
Gemeentes (chronologies)
Dié wat nog bestaan, word in vetdruk aangegee. Die getalle in die vierde tot 13de kolom is die totale lidmaattal (doop en belydend) soos aangegee in die betrokke jaar se Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, wat gewoonlik die syfer van die jaar vantevore is.
Majandra Delfino
Majandra Delfino (gebore 20 Februarie 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Zeus and Roxanne (1997) en Life as We Know It (2010), en in die televisiereeks Roswell (1999).
Anders Agensø
Anders Agensø (gebore 1961) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent You Are Not Alone (1978).
Donald I
Domnall mac Ailpín (Skots-Gaelies: Dòmhnall mac Ailpein, ook bekend as Donald MacAlpin en op die meeste koninglyste aangedui as Donald I; 812 – 13 April 862) was van 858 tot met sy dood in 862 koning van die Pikte. Hy het sy broer, Kenneth I, opgevolg.
Bewind
Volgens die Kronieke van die Konings van Alba het Domnall vier jaar lank regeer, wat ooreenstem met die Annale van Ulster, waarvolgens hy sy broer met dié se dood in Februarie 858 opgevolg het en self in April 862 dood is.
Volgens die Kronieke van Melrose was Domnall "in oorlogstyd ’n sterk soldaat ... daar word gesê hy is by Scone in ’n sluipmoordaanval dood." Geen ander bron noem dat Domnall ’n gewelddadige dood gesterf het nie.
Domnall het vermoedelik nie kinders gehad nie, hoewel al voorgestel is dat Giric sy seun was en dat dié se patroniem mac Domnaill was eerder as die algemeen aanvaarde mac Dúngail. Dit word egter nie algemeen geglo nie.
Domnall is by die paleis van Cinnbelachoir of by Rathinveralmond dood. Die ligging van albei plekke is onbekend, maar dit was dalk dieselfde plek en vermoedelik naby die samevloei van die Almond- en die Tay-rivier, naby Scone. Hy is op die eiland Iona begrawe.
Willow Acres Landgoed
Willow Acres Landgoed is 'n voorstad in die ooste van Pretoria in Gauteng, Suid-Afrika.
Pauline Bush (aktrise)
Pauline Bush (22 Mei 1886 – 1 November 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Richelieu (1914).
Pierre van Pletzen
Pierre van Pletzen is 'n Suid-Afrikaanse akteur en regisseur. Hy is veral bekend vir sy rol as Septimus van Zyl (Oom Oubaas) in SAUK2 se sepie, 7de Laan, wat hy van 2000 tot 2017 vertolk het. Hy is ook 'n regisseur op die stel van 7de Laan en is in 1996 met Sandra Vaughn getroud, 'n voormalige mede-akteur. Van Pletzen het twee kinders, 'n seun Pierre-Henri, en 'n dogter Zetske, wat die rol van Marcel van Niekerk in 7de Laan gespeel het.
Filmografie
As regisseur:
Blair Ross
Blair Ross (gebore 13 Maart 1956) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Stranger in the House (2015) en Toss It (2018), en in die televisiereeks Law & Order: Special Victims Unit (1999).
Motörhead
Motörhead was 'n Engelse musiekgroep afkomstig uit Londen gevorm in 1975 en word deur baie mense as die eerste ware metal-musiekgroep beskou.
Crella spinosa
Crella spinosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Hechtel.
Geelpensklipkabeljou
Die geelpensklipkabeljou (Epinephelus marginatus) is 'n vis wat slegs aan die ooskus van Suid-Afrika en Mosambiek voorkom. Die vis is bruin met 'n geel pens en het wit-groen vlekke op die rug en sye. Dit word tot 1.5 m lank en weeg dan 26.7 kg. Die vis kom voor in diep rotsriwwe. Dit is 'n gewilde lynvis.
Jessie Busley
Jessie Busley (10 Maart 1869 – 20 April 1950) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Brother Rat (1938), King of the Underworld (1939), Brother Rat and a Baby (1940), en It All Came True (1940).
Waterkloofhoogte
Waterkloofhoogte is 'n voorstad in die suidooste van Pretoria, Suid-Afrika.
Johannes Hendrik Kruger
Johannes Hendrik Kruger (plaas Kleinfontein, distrik Middelburg, Kaapkolonie, 22 Maart 1827 – omstreeks 1904) was ’n medestigter van die Gereformeerde Kerk in die destydse Kaapkolonie.
Jeugjare en gesinslewe
Kruger se vader was ook Johannes en sy moeder was Anna Catharina Maria Aucamp. Sy vader is oorlede toe hy 13 jaar oud was en so is sy moeder agtergelaat met ses kinders van wie hy die jongste was. Later is sy moeder getroud en wel met Johannes Jacobus Coetzee van die plaas Kalkfontein, Molteno. Die huwelik was slegs van korte duur toe ook haar tweede man oorlede is. In 1844 is sy opnuut getroud, dié keer met Jacobus Stephanus Kruger, van die plaas Leeuwfontein, distrik Venterstad. Op dié plaas het Johannes Hendrik Kruger gaan woon tot hy op 18-jarige leeftyd op 17 Junie 1844 met Hendrina Sophia Kruger getroud is. Uit dié huwelik is 13 kinders gebore van wie een, Pieter Kruger, omstreeks 1942 nog geleef het en koster was van die Gereformeerde kerk Steynsburg.
Johannes Henrik Kruger se eerste vrou is in 1869 oorlede. Ná nege maande, op 10 Januarie 1870, is hy weer getroud, met die weduwee Francina Hendrina Barendina Kruger, née Coetzee, ’n skoonsuyster van ds. Dirk Postma. Uit dié huwelik is twee seuns gebore. Die oudste was ds. J.C. Kruger, die vroeg gestorwe Gereformeerde predikant van Ladybrand. Die jongste van die twee seuns was Abraham Jacobus Kruger, wat omstreeks 1942 nog leef het.
J.H. Kruger het die plaas Verlatenfontein in die distrik Steynsburg aangelê waar sy jongste jare later nog gebore het.
Kerklike rol
J.H. Kruger het ’n prominente rol in die afskeiding van die Gereformeerde Kerk gespeel. Jare lank was hy ook ouderling van dié kerkverband, eers van die gemeente Burgersdorp en later van Steynsburg. Hy was ’n wel belese man en ’n intieme vriend van ds. Dirk Postma, die eerste predikant van die Gereformeerde Kerk. Ook het Kruger baie belanggestel in die Kerk en op onderwysgebied veel bygedra. Vroeër het hy selfs die begeerte gehad om vir predikant te leer, maar weens omstandighede is hy daartoe verhoed. Sy wens was daarna altyd om ’n seun van hom as predikant te sien en dié wens is dan ook vervul, hoewel ds. J.C. Kruger ná net ’n kort tyd in die bediening oorlede is.
Kruger was, voogens ds. J.V. Coetzee in sy lewensbeskrywing in die GKSA se Almanak van 1942, ’n streng Gereformeerde man, tot aan sy dood, en "het hom nie met alle nuwighede opgehou nie". Ds. Coetzee skryf Kruger het "op 77-jarige leeftyd ... as Christen gesterf in die geloof". Sy eggenote is vyf jaar later ook oorlede.
Raytheon
Raytheon Company is 'n belangrike Amerikaanse nywerheidsreus en wapenkontrakteur met belange in die wapenbedryf asook in militêre en kommersiële elektronika, kommunikasiestelsels en kuberveiligheid. As vervaardiger van tagtig persent van alle magnetronbuise, wat in destydse Britse en Amerikaanse radarstelsels gebruik is, het Raytheon 'n beslissende rol gedurende die Tweede Wêreldoorlog gespeel.
Latere tegnologiese deurbrake het die ontwikkeling van die eerste mikrogolfoond deur Raytheon-ingenieur Percy Spencer (1894-1970) en die digitale rekenaar ingesluit wat gebruik is om die Apollo 11-ruimtetuig tydens die eerste maanlanding in 1969 te beheer.
Congress of the People
Die Congress of the People (Cope, "Kongres van die mense") is 'n Suid-Afrikaanse politieke party wat in 2008 gestig is deur voormalige lede van die African National Congress. Die party word gelei deur voormalige ANC-lede Mosiuoa Lekota, Sam Shilowa en Mluleki George en het deelgeneem aan die 2009-verkiesing. Die party se totstandkoming is aangekondig na 'n nasionale byeenkoms in Sandton op 1 November 2008 en is amptelik tydens 'n kongres gestig in Bloemfontein op 16 Desember 2008. Die naam herinner aan die 1955-kongres, ook getiteld Congress of the People, waartydens die Vryheidsmanifes deur die ANC en ander partye aangeneem is.
Die party se oogmerk is om die Suid-Afrikaanse Grondwet te beskerm.
Crella affinis
Crella affinis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1924 deur Brøndsted.
Saint-Denis (Réunion)
Saint-Denis is sedert 1738 die hoofstad en grootste stad van Réunion, 'n oorsese gebied van Frankryk in die Indiese Oseaan. Die stad het 'n bevolking van 145 238 in 2012 gehad en 'n oppervlakte van 142,79 km².
Geografie
Die hoofdorp Reunion is geleë in die noordelike deel van die eiland, op 'n kusgebied aan die hange van die berg massief Piton des Neiges. Die hoogste punt van die dorp is die Roche Écrite op 2 276 meter bo seevlak.
Infrastruktuur
Die Roland Garros-lughawe is 7 km oos van die stad geleë.
Likeur
duimnael|200px|[[Koemkwatlikeurs van Corfu.]]
’n Likeur is ’n alkoholiese drankie wat van gedistilleerde drank gemaak is en gegeur is met vrugte, room, kruie, speserye, blomme of neute, met ekstra suiker of ander versoeter bygevoeg. Hulle is gewoonlik taamlik soet; hulle word meestal nie lank verouder nadat die bestanddele gemeng is nie, hoewel hulle vir ’n ruk gelos word sodat die geure kan meng.
Geskiedenis
Likeurs kom histories van kruiemedisyne af; hulle is in die 13de eeu al in Italië gemaak – dikwels deur monnike. Deesdae word dit wêreldwyd op verskillende maniere voorgesit: net so, oor ys gegooi, saam met koffie, gemeng met room en ander mengmiddels om skemerkelkies te maak ens. Hulle word ook dikwels saam met of ná ’n nagereg voorgesit. Dit word ook gebruik om mee te kook.
Drankies met verskillend gekleurde lae word van likeurs gemaak: likeurs van verskillende kleure word stadig oor die agterkant van ’n lepel in ’n glas gegooi sodat die likeurs nie meng nie, en so word ’n gestreepte effek verkry.
Die term "likeur" kom van die Latynse woord liquifacere ("om vloeibaar te maak").
Petrine Agger
Petrine Agger (gebore 2 Augustus 1962) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Bench (2000), Easy Skanking (2006), en Se min kjole (2009), en in die televisiereeks Borgen (2010).
.cl
.cl is die agtervoegsel van domeinname in Chili.
.cl-domeinname word deur die Universidad de Chile uitgegee. Die registrasie van tweedevlak-domeine vir hierdie domein is toeganklik vir inwoners van Chili. Die RUT-nommer, wat as identifikasie aan Chileense inwoners uitgegee word, word vir registrasie vereis.
Registrasie van domeinname met aksenttekens is sedert 2005 moontlik.
Ondanks hul klein bevolking eindig 25% van alle Latyns-Amerikaanse domeinname met die agtervoegsel .cl (kort agter Brasilië).
Eksterne skakels
Toppdomän
Löfbergs Lila
Löfbergs Lila is 'n Sweedse koffievervaardiger wat sy hoofkwartier in Karlstad het. Die maatskappy is in 1906 deur drie broeders – Josef, Anders en John Löfberg – gestig. Hulle het binnekort elf verskillende soorte koffie aangebied, waarvan die gewildste met sy lila verpakking as naamgewer vir die hele maatskappy gedien het.
Crella akraleitae
Crella akraleitae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Crella en tot die familie Crellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Brøndsted.
Löfbergs Lila
Vandag is Löfbergs Lila een van die grootste maatskappye in die Nordiese lande wat koffie rooster met sowat 200 werknemers en 'n markaandeel van 20 persent in Swede (1999). Die maatskappy is nog steeds in familiebesit en word deur die derde- en vierde-generasie-eienaars bestuur. 'n Boodskap en die handtekening van Kathrine Löfberg (vierde generasie), wat tans as bemarkingbestuurder fungeer, verskyn op elke verpakking van Löfbergs Lila-koffie. Die hoofkantoor en een van die koffieroosters is in Karlstad gesetel. 'n Tweede koffierooster is in Viborg in Denemarke opgerig. Löfbergs Lila is ook die eienaar van die teevervaardiger Kobbs.
Löfbergs Lila tree op as borg vir die yshokkiespan Färjestads BK en die stadion Löfbergs Lila Arena.
Christelike Demokrasie (Italië)
Christelike Demokrasie (Italiaans: Democrazia Cristiana, DC) was 'n Christen-demokratiese politieke party in Italië.
Die DC is in 1943 in Duits-besette Italië gestig as die ideale opvolger van die Italiaanse Volksparty. Dit het dieselfde logo gehad as dié voorganger, 'n skild met 'n kruis (scudo crociato). Dit was 'n Katoliek-geïnspireerde, sentralistiese, party wat gepoog het om almal te akkommodeer, met beide regse- en linkse politiese faksies. Die DC het vir vyftig jaar 'n dominante rol gespeel in die politiek van Italië, van die ontstaan daarvan in 1944 tot die uiteindelike ontbinding daarvan in 1994 te midde van die Tangentopoli-skandale. Die party se noemnaam was die Wit Walvis (Balena bianca), wat te wyte was aan die party se groot organisatoriese struktuur en die amptelike kleur daarvan. Gedurende die party se lang bewindstydperk was die Italiaanse Kommunistiese Party die grootse opposisieparty.
Van 1946 tot 1994 was die DC die grootste party in die parlement en het dit in opeenvolgende koalisies regeer. Dit het oorspronklik regerings ondersteun met 'n liberaal-konserwatiewe (saam met die gematigde Italiaanse Demokratiese Sosialistiese Party, die Italiaanse Liberale Party en die Italiaanse Republikeinse Party) basis voordat dit oorbeweeg het na sentrum-linkse koalisies waarby die Italiaanse Sosialistiese Party betrokke was.
Die party is opgevolg deur 'n aantal kleiner partye, waaronder die Italiaanse Volksparty (1994), die Christen-Demokratiese Sentrum, die Verenigde Christen-Demokrate en die nog steeds aktiewe Unie van die sentrum (2002). Voormalige Christen-demokrate kom ook verspreid voor in ander partye soos Forza Italia en die sentrum-linkse Demokratiese Party.
Vroeë jare
Die party is gestig as 'n herlewing van die Italiaanse Volksparty (PPI), welke party in 1919 gestig is deur Luigi Sturzo, 'n Katolieke priester. Die PPI het meer as 20% van die stemme tydens die Italiaanse algemene verkiesings van 1919 en 1921 op hom verenig, maar is in 1926 deur die Fascistiese diktatuur onwettig verklaar, ten spyte van die teenwoordigheid van sommige Popolari in Benito Mussolini se eerste regering.
Toe die Tweede Wêreldoorlog eindig, het die Christen-Demokrate post-Fascistiese Italië begin organiseer in koalisie met al die ander hoofstroompartye, waaronder die Italiaanse Kommunistiese Party (PCI), die Italiaanse Sosialistiese Party (PSI), die Italiaanse Liberale Party (PLI), die Italiaanse Republikeinse Party (PRI), die Party vir Aksie (Pd'A) en die Demokratiese Arbeidersparty (PDL). In Desember 1945 is die Christen-Demokraat, Alcide De Gasperi, aangestel as eerste minister van Italië.
Die Christen-Demokratiese Party is in reaksie op fascistiese Italië en as opposisie teen kommunisme, gebruik. Die inwoners van Italië het gestem vir 'n lewenswyse, en nie net 'n politieke party nie. Christelike ideale is gewoonlik gekoppel aan die idee van vryheid. Die party het homself in groot moeilikheid bevind, want as hulle 'n ekstremistiese houding oor kommunisme sou inneem, sou hulle gesien word as pro-fascisties. Die Christen-Demokrate het toe geweet dat hulle 'n sentrumparty moes wees, terwyl hulle terselfdertyd kommunisme teëstaan. Uiteindelik het dit nie oor partysukses gegaan nie, maar oor die sukses van 'n lewenstyl in teenstelling met die misplaaste ideale van kommunisme.
In die algemene verkiesing van 1946 het die DC 35,2% van die stemme op hom verenig.
De Gasperi en sentralisme
In Mei 1947 het De Gasperi beslissend met sy kommunistiese en sosialistiese koalisievennote onder druk van die Amerikaanse president Harry Truman gebreek. Dit het die weg geopen vir 'n sentralistiese koalisie wat die Italiaanse Demokratiese Sosialistiese Party (PSLI) ingesluit het, welke 'n sentralistiese wegbreek party van die PSI was, sowel as sy gewone bondgenote, die PLI en die PRI.
In die algemene verkiesing van 1948 het die DC 'n beslissende oorwinning behaal met die steun van die Katolieke Kerk en die Verenigde State en 48,5% van die stem op hom verenig, die beste resultaat wat die party nog ooit behaal het. Ondanks die absolute meerderheid van sy party in die Italiaanse parlement het De Gasperi voortgegaan om as hoof van die sentralistiese koalisie te regeer, wat agtereenvolgens deur die Liberale, wat gehoop het vir meer regse beleide (1950), en die Demokratiese Sosialiste, wat gehoop het vir meer linkse beleide (1951), verlaat is.
Onder De Gasperi is groot hervormings in die armer plattelandse streke in die vroeë naoorlogse jare uitgevoer, met plase wat van groot grondeienaars geneem is en uitgedeel is aan kleinboere. Boonop het die Christen-Demokrate tydens hul ampstermyn 'n aantal wette aanvaar wat werknemers teen uitbuiting beskerm, 'n nasionale gesondheidsdiens gestig, en goedkoop behuising in die grootste stede van Italië beskikbaar gestel.
De Gasperi het tot 1953 as eerste minister gedien en sou 'n jaar later sterf. Geen Christen-demokraat sou sy lang jare in die amp ewenaar nie. Ondanks die feit dat DC se aandeel in die stemme altyd tussen 38 en 43% was vanaf die algemene verkiesing van 1953 tot die algemene verkiesing van 1979, was die party al hoe meer versplinter. As gevolg hiervan het eerste ministers meer gereeld verander.
Sentrum-linkse regerings
In 1963 het die party onder eerste minister Aldo Moro 'n koalisie met die PSI gevorm, wat sodoende na 16 jaar teruggekeer het na 'n ministeriële rol, en ook met die PSDI en die PRI. Soortgelyke regerings is deur die loop van die 1960's en 1970's gevorm.
Historiese kompromie
Van 1976 tot 1979 het die DC met die eksterne steun van die PCI by wyse van 'n historiese kompromie regeer. Aldo Moro, wat die leier van die party was en die kompromie geïnisieer het, is ontvoer en vermoor deur die Rooi Brigades.
Hierdie gebeurtenis was 'n skok vir die party. Toe Moro ontvoer is het die regering, wat destyds gelei is deur Giulio Andreotti, dadelik 'n onversetlike houding ingeneem en gesê dat die "Staat nie mag buig" vir terroriste se eise nie. Dit was 'n heel ander posisie as dié wat voorheen in soortgelyke gevalle ingeneem is (soos die ontvoering van Ciro Cirillo, 'n DC-lid vir wie 'n losprys betaal is danksy die party se bande met Camorra). Dit is egter ondersteun deur al die hoofstroompartye, insluitend die PCI, met die twee noemenswaardige uitsonderings van die PSI en die Radikale Party. Tydens die verhoor van Andreotti vir bande met die Mafia is gesê dat hy die kans benut om van 'n gevaarlike politieke mededinger ontslae te raak deur al die opsies te saboteer en dat die ontvoerders derhalwe nie anders kon as om Moro te vermoor nie. Gedurende sy gevangenskap het Moro 'n reeks briewe geskryf wat soms baie krities teenoor Andreotti staan. Later was die gedenkskrif wat Moro tydens sy gevangenskap geskryf het onderhewig gemaak aan verskeie komplotte, waaronder die sluipmoord op die joernalis Mino Pecorelli en generaal Carlo Alberto Dalla Chiesa.
Die Pentapartito
Aan die begin van die 1980's het die DC 'n groot deel deel van sy steun verloor.
In 1981 was Giovanni Spadolini van die PRI die eerste persoon wat nie 'n Christen-demokraat was om sedert 1944 'n regering te lei. Hy het aan die hoof gestaan van 'n koalisie bestaande uit die DC, die PSI, die PSDI, die PRI en die PLI, die sogenoemde Pentapartito. In die opeenvolgende algemene verkiesing van 1983 het DC een van sy grootste dalings in terme van stemme op daardie stadium gely, en slegs 32,5% van die uitgebreide stemme (-5,8%) op hom verenig. Gevolglik het Bettino Craxi (leier van die opkomende PSI) weer die pos van eerste minister ingeneem en aan die hoof gestaan van 'n Pentapartito- regering.
DC het weer die pos van eerste minister in 1987 verkry, nadat dit ietwat herstel het in die algemene verkiesing van 1987 (34,2%). Die Pentapartito-koalisie het Italië tot 1993 byna deurlopend regeer. Terwyl Italië in die 1980's deurlopende ekonomiese vooruitgang beleef het is die Italiaanse ekonomie ondermyn deur die voortdurende devaluasie van die Italiaanse lira en die uitreiking van buitensporige bedrae tesourie-effekte met hoë rente, sodat die buitensporige begrotingstekort tussen 1982 en 1992 die helfte van die skuld veroorsaak het wat die land vandag steeds teister.
Ontbinding
In 1992 is die Mani pulite-ondersoek in Milaan begin wat die sogenaamde Tangentopoli-skandale ontbloot het (endemiese korrupte praktyke op die hoogste vlakke) en (dikwels omstrede) arrestasies en bedankings tot gevolg gehad het. Na die teleurstellende uitslag in die Italiaanse algemene verkiesing van 1992 (29,7%) en as gevolg van die opkoms van Lega Nord in Noord-Italië en twee jaar se toenemende skandale (wat verskeie Mafia-ondersoeke ingesluit het wat veral Andreotti betrek het) is die party in 1994 ontbind. In die negentigerjare is die meeste politici wat tydens die ondersoeke vervolg is vrygespreek, soms op grond van wettige formaliteite of op grond van verjaring (statutêre tydsbeperkings).
Die DC het swaar nederlae gely in die provinsiale en munisipale verkiesing van 1993, asook die daaropvolgende verdeling van Mario Segni se Segni-pakt. Peilings het op groot verliese in die opkomende algemene verkiesing van 1994 gedui. In die hoop om die party se beeld se verander het die DC se laaste sekretaris, Mino Martinazzoli, besluit om die party te herdoop tot die Italiaanse Volksparty (PPI). Pier Ferdinando Casini, wat die regse faksie van die party (voorheen onder leiding van Forlani) verteenwoordig het, het besluit om 'n nuwe party, genaamd die Christen-Demokratiese Sentrum, te stig en 'n alliansie met Silvio Berlusconi se nuwe party, Forza Italia (FI), aan te gaan. Die linkse faksies het binne die nuwe PPI gebly, terwyl sommige regse vleuels by die Nasionale Alliansie aangesluit het. In 1995 het die PPI in twee verdeel, nl. die PPI en die sentrum-regse Verenigde Christen-Demokrate, wat gelei is deur Rocco Buttiglione en ook 'n alliansie met FI aangegaan het. In die daaropvolgende jare het die meeste Christen-Demokrate by FI aangesluit, wat die party geword het met die meeste voormalige DC-lede in absolute terme, en by die Europese Volksparty aangesluit het.
Pondopalm
Die Pondopalm (Jubaeopsis caffra) is 'n waaiervormige palmboom spesie. Dit hoort aan die monotipise genus Jubaeopsis. Dit kom voor slegs op die oewers van die Mtentu- en Msikabariviere in die noordelike area van die Oos-Kaap. Op die SANBI-rooilys is dit as bedreigde spesies (EN) gelys. Daar is net twee populasies, elk het minder as 50 volwasse bome. Die een naby die Msikabarivier is beskerm in die Natuurreservaat Mkambati, maar die ander een aan die Mtenturivier is onbeskerm. Die vrugte wat op kokosneute lyk is 'n gewilde voedsel onder die bevolking en die boom is ook gewild vir handel in tuinplante.
Die boom kom in die kusreënwoud voor en is waarskynlik 'n relik van Wes-Gondwana se flora. Die naasverwante spesie is Jubaea chilensis wat in Chili groei.
Die boom se FSA-nommer is 27
National Provincial Championship
Die National Provincial Championship ( Nasionale Provinsiale Kampioenskap) of NPC is die provinsiale rugbykompetisie in Nieu-Seeland. Sedert die begin van die kompetisie is die formaat en handelsmerk al talle kere verander. In 2006 is die kompetisie in twee afdelings opgedeel: die ITM-beker (aanvanklik bekend as die Air New Zealand-beker) en die Heartland-kampioenskap. In 2011 is die boonste divisie opgedeel in twee vlakke wat gebaseer is op die 2010-seisoen se punteleër na die rondomtalie. Spanne 1–7 is toegeken aan die Premierskap en spanne 8–14 aan die Kampioenskap. Daar is outomatiese promosie-/relegasiewedstryde tussen die twee vlakke, “oorkruiswedstryde” en rondomtaliewedstryde binne elke vlak. Die Heartland-kampioenskap is ook opgedeel in twee vlakke na die rondomtaliegedeelte met die boonste vlak wat dan meeding om die Meadsbeker en die onderste vlak om die Lochorebeker. Al 26 Nieu-Seeland se provinsiale unies neem deel aan òf die ITM-beker òf die Heartland-kampioenskap. Die NPC is vir die eerste keer in 1976 gespeel en hoewel die basiese formaat vir die Eerste Divisie baie dieselfde gebly het tot 2006, was daar ’n aantal veranderinge aan die laer divisies.
Aanvanklik het die Eerste Divisie bestaan uit 11 spanne waarvan 7 van die Noordeiland en 4 van die Suideiland was. Die oorblywende unies het meegeding om ’n opgedeelde Tweede Divisie met twee spanne van elke eiland wat onder mekaar gespeel het. Die onderste span in die Eerste Divisie van die Suideiland het teen die wenner van die suidelike Tweede Divisie gespeel om promosie/relegasie terwyl die onderste span in die Eerste Divisie van die Noordeiland outomaties gerelegeer is.
Hierdie formaat het tot 1985 volgehou toe die gedeelde Tweede Divisie vervang is met ’n verenigde Tweede Divisie en ’n Derde Divisie. Die boonste en onderste spanne in elke divisie is elke jaar outomaties bevorder en gerelegeer.
In 1992 is drie spanne van die Eerste Divisie gerelegeer sodat daar 9 spanne in elke divisie sou wees. 1992 het ook ’n uitklopfase aan die einde van die toernooi meegebring – voorheen is ’n ligastelsel gebruik.
Auckland was die mees suksesvolle span in die NPC en het 18 van die 46 reekse gewen.
Die enigste verandering voor 2006 was in 1998 toe die aantal spanne verander is na 10 in die Eerste Divisie, 9 in die Tweede Divisie en 8 in die Derde Divisie. Die gelyke aantal spanne in die Eerste Divisie het die noodsaak van loslootjies uitgeskakel. Daardie jaar is die promosie-/relegasiewedstryde tussen die twee boonste divisies ook laat vaar. In plaas daarvan het die wenner van die Tweede Divisie ’n promosie-relegasiewedstryd teen die onderste span in die Eerste Divisie gespeel om te bepaal wie waar sou speel in die volgende seisoen. Tot 2002 het hierdie wedstryd plaasgevind op die tuisveld van die span in die Eerste Divisie maar is in 2003 verander na die tuisveld van die wenner van die Tweede Divisie.
Lys van NPC-wenners
Nota: Van 1976 tot 1984 was daar geen Derde Divisie nie, maar die Tweede Divisie is opgedeel in die Noord- en Suideilandkompetisies. Van 1985 tot 2005 was daar drie divisies almal georganiseer op ’n landwye basis. Van 2006 tot 2010 was daar twee divisies van die Nasionale Kampioenskap, die ITM-beker (Air New Zealand-beker van 2006-2009) en die Heartland-kampioenskap. Van 2011 is die boonste divisie opgedeel in twee vlakke wat gebaseer is op die 2010-seisoen se punteleër na die rondomtalie. Spanne 1-7 is toegeken aan die Premierskap en spanne 8-14 aan die Kampioenskap. Daar is outomatiese promosie-/relegasiewedstryde tussen die twee vlakke, “oorkruiswedstryde” en rondomtaliewedstryde binne elke vlak. Die Heartland-kampioenskap is ook opgedeel in twee vlakke na die rondomtaliegedeelte met die boonste vlak wat dan meeding om die Meadsbeker en die onderste vlak om die Lochorebeker.