cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Inman
John Inman (28 Junie 1935 – 8 Maart 2007) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Are You Being Served? (1977) en The Tall Guy (1989), en in die televisiereekse Are You Being Served? (1972) en Odd Man Out (1977).
Mesosfeer
thumb|260px|Die lae van die Aarde se atmosfeer.
Die mesosfeer (van die Griekse mesos, "middel") is die derde laag van die Aarde se atmosfeer, reg bo die stratosfeer en reg onder die termosfeer. In die mesosfeer neem temperatuur af namate hoogte toeneem. Dié eienskap word gebruik om sy grense te bepaal: Dit begin bo die stratosfeer (soms die stratopouse genoem), en eindig by die mesopouse, wat die koudste deel van die Aarde se atmosfeer is, met temperature onder -143 °C.
Die presiese boonste en onderste grense van die mesosfeer wissel volgens die seisoen en plek (dis hoër in die winter en by die trope, en laer in die somer en by die pole), maar die onderste grens is gewoonlik op ’n hoogte van 50 tot 65 km bo die Aarde se oppervlak en die boonste grens op ’n hoogte van 85 tot 100 km.
Die term nabye ruimte word soms gebruik om na hoogtes binne die mesosfeer te verwys. Dié term het nie ’n tegniese definisie nie, maar verwys gewoonlik na die streek van die atmosfeer tot by 100 km, rofweg tussen die Armstrong-grens (waarbo ’n mens ’n ruimtepak nodig het om te oorleef) en die Kármán-lyn (waar astrodinamika moet oorneem van aërodinamika vir ’n ruimtevlug). Nog ’n definisie is dat dit die hoogte is bo dié waar vliegtuie vlieg, maar onder die hoogte waar satelliete om die Aarde wentel.
Primorski-krai
Primorski-krai (Russies: Примо́рский край, Primorski krai), ook bekend as Primorje (Примо́рье), is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Verre-Oosterse Federale Distrik en die hoofstad is Wladiwostok. Primorski beteken "maritiem" en daar word soms na die krai verwys as die Maritieme Provinsie.
Geografie
’n Deel van die laagland om die grootste meer in die Russiese Verre-Ooste, die Chanka, bestaan uit woudagtige steppe.
Primorski-krai het ’n groot verskeidenheid diere. Van die diere wat daar aangetref word, is die Siberiese tier (Panthera tigris altaica), Oessoeri-swartbeer (Ursus thibetanis), Amoer-luiperd (Panthera pardus orientalis), Eurasiese rooikat (Lynx lynx), Mantsjoeryse takbok (Cervus elaphus xanthopygos), Siberiese muskushert (Moschus moschiferus), sabeldier (Martes zibellina), swartreier (Ciconia nigra), Japannese spreeu (Sturnia philippensis) en veel meer. Van die 690 voëlspesies wat in die voormalige Sowjetunie aangetref is, kom 350 in Promorje voor.
Antieke geskiedenis
Die eerste inwoners van Primorski-krai het 50 000 tot 60 000 jaar gelede tydens die Paleolitiese Tydperk in die gebied gewoon. Van 698 tot 926 het die Koreaanse koninkryk van Balhae Noord-Korea, Mantsjoerye en Primorje beslaan.
Van 1115 tot 1234 is die suidelike deel van die hedendaagse Russiese Verre Ooste deur ’n magtiger volk bewoon – die Jin-dinastie. Vee, landbou en later metallurgie was hul vernaamste ekonomiese bates. Dié dinastie het tot ’n einde gekom met die Mongoolse Ryk se inval van die gebied onder Djengis Khan. Al die stede en hawens is verwoes en die meeste van die bevolking is óf vermoor óf het slawe geword.
Moderne geskiedenis
Die Russiese Ryk het die gebied daarna oorgeneem en die Russe het al hoe verder oos uitgebrei. Dit het die Russe in kontak gebring met die Qing-dinastie. Volgens die Verdrag van Nertsjinsk van 1689, wat die twee lande se grense vasgestel het, het die gebied suid van die Stanowoi-berge, insluitende Primorje, aan die Qing-ryk behoort. Toe die ryk later in die tweede helfte van die 19de eeu verswak, het Rusland in die gebied begin uitbrei. In 1858 is die stede Chabarofsk en Blagowesjtsjensk gestig.
In 1858 en 1860 is twee verdrae met China gesluit wat die grens tussen die twee lande suid na die Amoer- en die Oessoeri-rivier verskuif het en Rusland het volle beheer oor Primorje gekry.
Teen die einde van die 19de eeu het die ekonomie ’n hupstoot gekry danksy die steenkoolmynbedryf en die uitvoer van hout en vis. In die Sowjet-tyd het die klem geskuif na swaar nywerheid, veral mynbou en vissery. In die 1970's het wetenskaplike instellings toegeneem, veral in Wladiwostok. Die stad beskik tans oor verskeie groot navorsingsinstellings vir veral biologie, landbou en wetenskap.
Demografie
Die bevolking volgens die 2002-sensus was 2 071 210. Weens sy geografiese ligging het Primorje nie net ’n groot verskeidenheid etniese Russe nie, maar ook Koreaanse, Duitse, Boerjatiese, Nanai-, Orotsj- en Taz-minderhede.
Peugeot 508
Die Peugeot 508 is 'n groot gesinsmotor, in 2010 vrygestel deur die Franse motorvervaardiger Peugeot, en in Maart 2011 opgevolg met die 508 SW, 'n stasiewa.
Dit vervang die Peugeot 407, sowel as die groter Peugeot 607. Dit deel sy platform en meeste enjinopsies met die tweedegeslag Citroën C5: die twee voertuie word tewens langs mekaar gebou by die maatskappy se Rennes-aanleg, en in Wuhan, China vir verkope in China.
2015 Maleisiese Grand Prix
Die 2015 Formule Een Maleisiese Grand Prix is op 29 Maart 2015 op die Sepang Internasionale Renbaan in Maleisië gehou. Dit was die tweede wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Sebastian Vettel in sy Ferrari gewen met Lewis Hamilton tweede in 'n Mercedes.
Brent Collins
Brent Collins (31 Oktober 1941 – 6 Januarie 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Blond Poison (1979) en Vortex (1982), en in die televisiereekse As the World Turns (1956) en Another World (1964).
Jillian Armenante
Jillian Armenante (gebore 5 Julie 1968) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bad Teacher (2011), The Dark Knight Rises (2012), en Vice (2018), en in die televisiereeks Kittens in a Cage (2015).
Belinda Montgomery
Belinda Montgomery (gebore 23 Julie 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent TRON: Legacy (2010) en in die televisiereekse Man from Atlantis (1977) en Miami Vice (1984).
Max Irons
Max Irons (gebore 17 Oktober 1985) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dorian Gray (2009), Red Riding Hood (2011), The Host (2013), en Woman in Gold (2015).
Masao Nozawa
Masao Nozawa (野澤 正雄) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japannese nasionale sokkerspan uitgedraf.
Abuja
Abuja is sedert 1991 die hoofstad van die Wes-Afrika-land Nigerië toe dit Lagos vervang het. Dit is geleë in die Federale Hoofstadgebied en in 1976 beplan om die druk op die infrastruktuur van die indertydse hoofstad te verlig. Die stad is gebou in die geografiese middelpunt van die land. In die dekade ná 1980 het regeringskantore hierheen begin verskuif uit Lagos.
Abuja is Nigerië se administratiewe en politieke sentrum. Dit is ook 'n belangrike hoofstad op die Afrika-vasteland weens Nigerië se geo-politieke invloed in streeksake. Abuja is ook 'n konferensiesentrum en hou jaarliks verskeie vergaderings, soos die 2003-staatshoofde van die regering van die Statebond en die 2014 Wêreld-ekonomiese forum.
Geskiedenis
"Abuja" was in die vroeë 20ste eeu die naam van die nabygeleë dorp wat nou Suleja genoem word.
Weens etniese en godsdienstige verskille in Nigerië is planne ontwerp sedert Nigerië se onafhanklikheid om sy hoofstad op 'n neutrale plek vir alle groot etniese partye te plaas, wat ook sentraal is vir al die streke van Nigerië. Die ligging is uiteindelik in die vroeë 1970's in die middel van die land aangewys aangesien dit neutraliteit en nasionale eenheid sou bevorder. Nog 'n rede vir Abuja het gekom as gevolg van Lagos se bevolkingsaanwas wat die stad oorvol gemaak het en toestande ongemaklik maak. Aangesien Lagos reeds vinnige ekonomiese ontwikkeling ondergaan het, het die Nigeriese regering die behoefte gehad om die ekonomie na die binneste deel van die land uit te brei en het besluit om sy hoofstad na Abuja te verskuif. Die logika wat gebruik is, was soortgelyk aan die manier waarop Brasilië sy hoofstad beplan het, Brasília. Die besluit om na Abuja te verskuif, is in 1976 deur generaal Murtala Mohammed gemaak. Konstruksie het in die laat 1970's begin, maar weens ekonomiese en politieke onstabiliteit is die aanvanklike stadiums van die stad eers in die laat 1980's voltooi.
Bevolking
Die Federale Hoofstadgebied se inwonertal volgens die sensus van 2006 was 778 567 en die oppervlakte is 713 km², toe die stad met die agste grootste bevolking in Nigerië. Abuja se bevolking groei met 139.7% tussen 2000 en 2010, een van die stede wat die vinnigste groei in bevolking in die wêreld. Vanaf 2015 het die stad 'n jaarlikse groei van ten minste 35%. Vanaf 2016, is Abuja geskat om ses miljoen mense te bevat, dit is net Lagos wat grooter is in Nigerië.
Trinidad Silva
Trinidad Silva (30 Januarie 1950 – 31 Julie 1988) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Jerk (1979), Colors (1988), en UHF (1989), en in die televisiereeks Hill Street Blues (1981).
Vriezelaar
Vriezelaar is 'n nedersetting in die munisipaliteit Oude IJsselstreek in die provinsie Gelderland in Nederland.
Borsjt
Borsjt (Oekraïens, Russies: борщ, borsjtsj; ) is ’n suur sop wat in verskeie Oos-Europese lande gewild is, veral in Oekraïne, Rusland, Pole, Belarus, Litaue en Roemenië. Die variasie wat in die Weste gewoonlik met die naam verbind word, is van Oekraïense oorsprong en bevat beet as een van die hoofbestanddele, vandaar die sop se kenmerkende rooi kleur. Daar is egter verskeie ander variasies sonder beet, soos suring-, rog- en koolborsjt.
Borsjt is ’n nuwer variasie van ’n antieke sop wat gemaak is van die gepekelde stamme, blare en blomskerms van die bereklou (Heracleum sphondylium), ’n kruidagtige plant wat in klam graslande groei en aan die gereg sy Slawiese naam verleen het. Mettertyd het dit ontwikkel in ’n groot verskeidenheid soppe, waarvan die een met beet as basis die gewildste geword het. Dit word gewoonlik gemaak van vleis- of beenaftreksel en gebraaide groente, wat benewens beet kool, wortels, uie, aartappels en tamaties kan insluit. Dit kan, na gelang van die resep, vleis of vis bevat of geheel en al vegetaries wees; dit kan warm of koud voorgesit word; dit kan wissel van ’n vullende maaltyd tot ’n helder sop. Dit word dikwels voorgesit saam met suurroom, hardgekookte eiers of aartappels, maar ’n groot verskeidenheid bykosse kan saam daarmee opgedien word.
Die gewildheid daarvan het deur Oos-Europa en die voormalige Russiese Ryk versprei en daarna na ander kontinente. Vandag beskou verskeie etniese groepe borsjt as hul nasionale gereg en word dit as deel van rituele maaltye geniet in die Oosters-Ortodokse, Oekraïens-Griekse Katolieke, Rooms-Katolieke en Joodse tradisie.
Etimologie
Dit kom weer van die Proto-Slawiese *bŭrščǐ ("bereklou", of Борщевик обыкновенный Borsjtsjewik obiknowjenni). Dit was die sop se hoofbestanddeel voordat dit deur ander groente, hoofsaaklik beet, vervang is. Laasgenoemde variasie van die sop het in Oekraïne ontstaan.
Bestanddele en bereiding
’n Tipiese Oekraïense borsjt word tradisioneel gemaak van vleis- of beenaftreksel, gebraaide groente en gefermenteerde beetsap. Die res van die bestanddele hang van die resep af.
Die aftreksel word gewoonlik gemaak deur vleis, bene of albei te kook. Bees- of varkvleis of ’n kombinasie daarvan word meestal gebruik; borsstuk, ribbetjies, skenkels en dikribskyf word beskou as die geurigste, veral wanneer dit teen hoë hitte gekook word. Murgbene word beskou as die beste keuse vir die beenaftreksel. Vleisaftreksel word sowat twee uur lank gekook en beenaftreksel vier tot ses uur. Die vleis en bene word gewoonlik ná die tyd verwyder en die vleis word in die sop teruggesit sowat 10 tot 15 minute voor die borsjt gereed is. Sommige resepte vereis gerookte vleis, en dit gee die sop ’n kenmerkende gerookte geur, terwyl pluimvee en lamsvleis in ander gebruik word. Tydens vastye word visaftreksel dikwels gebruik om die gebruik van vleis te systap, terwyl vegetariese variasies dikwels sampioensop in plaas van aftreksel bevat.
Die groente wat meestal in borsjt gebruik word, is beet, kool, wortels, aartappels, witwortel, uie en tamaties (of tamatiepasta). Sommige resepte bevat ook boontjies, tertappels, rape, seldery, murgpampoentjies en soetrissies. Die tradisionele bereidingsmetode is om die groente vooraf te kook, braai of bak, apart van die vleis, en dit daarna by die aftreksel te voeg. Dit kom van die Russiese manier van bestanddele apart kook totdat alles gelyk gaar is. Die groente word gewoonlik in repies gesny, behalwe die aartappels en murgpampoentjies wat in blokkies gekap word. Die beet word soms vooraf effens gekook of gebak en dan met asyn of suurlemoensap besprinkel om die kleur te bewaar, en word soms apart van die ander groente gebraai.
Die oorheersende smake in borsjt is soet en suur. Die kombinasie word gewoonlik bereik deur beetsuur by te voeg. Dit word gemaak deur gesnyde beet met vooraf gekookte, lou water te bedek en te laat staan om te gis. Suiker, sout en suurlemoensap kan ook bygevoeg word om die smaak te balanseer, en ou rogbrood om die proses te verhaas. Ná twee tot drie weke (twee tot vyf dae met die brood) word die donkerrooi soet en suur vloeistof deur ’n doek gegiet en is dit gereed om gebruik te word. Dit word by die sop gegooi net voor dit gaar is, want as dit te lank kook, sal die suurderige smaak verdwyn.
Omdat die kook van borsjt met beetsuur gewoonlik dae vooraf beplan moet word, is daar deesdae resepte waarin beetsuur met vars beetsap vervang word terwyl die suur smaak ingebring word met ander bestanddele soos asyn, suurlemoensap of sitroensuur, tamaties, tertappels, droë rooiwyn, gepekelde dille of ’n gismengsel van rogmeel en water. Die sop word gewoonlik gegeur met ’n groot verskeidenheid kruie, speserye en ander smaakmiddels soos sout, swartpeper, knoffel, loerierblare en dille. In sommige resepte word meel of ’n botter-en-meelmengsel gebruik om die borsjt verder te verdik. Daar word algemeen geglo ’n goeie borsjt moet dik genoeg wees dat ’n lepel regop daarin kan staan.
Oorsprong
Borsjt is ’n moderne weergawe van ’n antieke sop wat deur die Slawiërs van bereklou (Heracleum sphondylium) gemaak is. Die Slawiese naam was Борщевик обыкновенный (Borsjtsjewik obiknowjenni) en die sop se naam is daarvan afgelei. Dit het in klam graslande gegroei en is as voer en menslike kos gebruik – van Oos-Europa tot Siberië en Noordwes-Amerika.
Die Slawiërs het bereklou in Mei bymekaargemaak en die stamme, blare en blomskerms opgekap. Dit is op ’n warm plek in water laat lê om te gis. Ná ’n paar dae was dit ’n "mengsel tussen bier en suurkool". Dit is dan gebruik om ’n sop met ’n suur smaak en skerp reuk te kook.
Borsjt van bereklou was hoofsaaklik ’n armmansgereg. Dit word steeds weerspieël in Poolse uitdrukkings soos "goedkoop soos borsjt" (tanio jak barszcz) en voeg "twee sampioene by borsjt" (dwa grzyby w barszcz; om uitspattig te wees). Dit was nie algemeen op die rykes se tafels te sien nie.
Diversifikasie
Mettertyd is ander bestanddele by die sop gevoeg en is die bereklou heeltemal vervang; woorde soos borsjtsj en barszcz het algemeen geraak vir enige sop met ’n suur smaak. In die 19de-eeuse Pole het dit sop ingesluit wat van suurbessies, korente, kruisbessies, seldery of pruime gemaak is.
John Gerard, ’n 17de-eeuse botanikus, het opgemerk mense in Pole en Litaue het ’n drankie gemaak van bereklou en suurdeeg, of iets anders wat van deeg gemaak is, wat in die plek van bier gedrink is. Dit laat dit klink asof bereklousop soms met ’n gefermenteerde mengsel van water en gort-, hawer- of rogmeel gemeng is. Sulke suur, gelatienagtige meel-en-watermengsels, wat oorspronklik bekend was as "kisel" (van die Proto-Slawiese stam *kisli, "suur"), is reeds in die 12de-eeuse Primêre Kronieke van Kiëf-Roes genoem en was tot in die middel van die 19de eeu ’n stapelvoedsel van Oekraïne en Rusland. In Pole het ’n sop wat op verdunde kisel geskoei is, bekend geword as óf żur óf barszcz. Later, om dit te onderskei van rooi beetsop, is dit barszcz biały ("wit borsjt") genoem.
Die oudste bekende Poolse resepte vir borsjt, wat geskryf is deur sjefs wat kos vir die aristokrate gemaak het, dateer van die laat 17de eeu. Stanisław Czerniecki, hoofsjef van prins Aleksander Michał Lubomirski, het verskeie resepte vir borsjt ingesluit in sy Compendium ferculorum (’n Versameling Geregte), die eerste kookboek wat oorspronklik in Pools gepubliseer is, in 1682. Dit sluit suur soppe soos suurlemoenborsjt en "koninklike borsjt" in; laasgenoemde is gemaak van ’n verskeidenheid gedroogde, gerookte of vars vis en gefermenteerde rogsemels. ’n Resepteversameling van omstreeks 1686 uit die Radziwiłł-familie gevat ’n resep vir bereklouborsjt gemeng met papawersaad of fyngemaalde amandels. Omdat dit ’n maal vir die Vastyd was, is dit gegarneer met nagemaakte eiers van fyn gekapte snoek wat gedeeltelik met saffraan gekleur en in ovaal balle gerol is. In ’n alternatiewe resep vir amandelborsjt is die gepekelde bereklou met asyn vervang.
Uit borsjt het verskeie suur soppe in Oos-Pole ontwikkel. Voorbeelde sluit in uieborsjt, waarvoor daar ’n resep in ’n Russiese resepteboek uit 1905 was, en ’n groen borsjt met suring as hoofbestanddeel, wat steeds ’n gewilde somersop in Oekraïne en Rusland is. In ’n Geskenk aan Jong Huisvroue deur Jelena Molochowets, die Russiese trefferresepteboek van die 19de eeu wat in 1861 die eerste keer gepubliseer is, is daar nege resepte vir borsjt, waarvan sommige geskoei is op kwas, ’n tradisionele Slawiese gefermenteerde drankie wat van rogbrood gemaak word. Kwasgebaseerde variasies is ook in dié tyd in Oekraïne gemaak; sommige was soorte groen borsjt en ander soortgelyk aan die Russiese okrosjka.
Voordat beet as hoofbestanddeel gebruik is, was kool ’n belangrike bestanddeel. Koolborsjt is óf van vars kool óf van suurkool gemaak en is moeilik onderskeibaar van Russiese sjtsji. Die middel-19de-eeuse Verklarende Woordeboek van die Lewende Groot Russiese Taal definieer borsjt juis as "’n soort sjtsji" met beetsuur bygevoeg vir surigheid. Die belangrikheid van kool as ’n bestanddeel van borsjt vind weerklank in die Oekraïense gesegde "sonder brood is dit nie middagete nie; sonder kool is dit nie borsjt nie" (Без хліба – не обід; без капусти – не борщ; ''Bez chliba – ne obid; bez kapoesti – ne borsjtsj).
Nuwe bestanddele
Beet (Beta vulgaris), ’n plant inheems aan die Middellandse See-gebied, word reeds van die oudheid af verbou. Net die blare is aanvanklik gebruik omdat die witterige, bitter, gepunte wortel as oneetbaar beskou is. Die blare is waarskynlik lank gelede al in groen borsjt gebruik, voordat die rooi, beetgebaseerde sop sy verskyning gemaak het. Beetvariëteite met ronde, rooi, soet wortels is eers vir seker sedert die 12de eeu bekend en het eers teen die 16de eeu na Oos-Europa versprei. Mikołaj Rej, ’n digter en moralis van die Poolse Renaissance, het die eerste bekende Poolse resep vir gepekelde beet in 1568 in sy boek Die Lewe van ’n Eerlike Man gepubliseer. Dit sou later ontwikkel in ćwikła (Pools) of chrain mit burik (Jiddisj), ’n lekkerny met beet en peperwortel wat in die Poolse en Joodse kookkuns gewild is. Rej het ook die "baie smaaklike pekelwater" (rosołek barzo smaczny) aanbeveel wat oorgebly het nadat die beet gepekel is; dit was ’n vroeë weergawe van beetsuur. Die suur is in Poolse volksmedisyne gebruik as kuur vir ’n babbelas en – gemeng met heuning – vir ’n seer keel.
Dit sal seker nooit vir seker bekend wees wie eerste daaraan gedink het om beetsuur te gebruik om borsjt te geur nie, wat ook daaraan sy rooi kleur gee. Jerzy Samuel Bandtkie se Pools-Duitse woordeboek wat in 1806 gepubliseer is, het barszcz die eerste keer gedefinieer as ’n sop wat van gepekelde beet gemaak is. Die feit dat sekere 19de-eeuse Russiese en Poolse resepteboeke, soos die Handboek van die Ervare Russiese Huisvrou (1842) deur Jekaterina Awdejewa en Die Litause Kok (1854) deur Wincenta Zawadzka, na beetgebaseerde borsjt verwys as "Klein-Russiese borsjt" (barszcz małorosyjski en borsjtsj malorossijski). ("Klein-Russies" is ’n term wat in dié tyd gebruik is vir etniese Oekraïners onder die bewind van die Russiese Ryk.) Dit dui daarop dat dié ontwikkeling plaasgevind het in wat nou Oekraïne is. Dié land se grond en klimaat is besonder geskik vir die verbouing van beet. In Oekraïense legendes, moontlik van 19de-eeuse oorsprong, word die uitvinding van borsjt toegeskryf aan óf Zaporozje-Kosakke wat in 1683 in die Poolse weermag diens gedoen het óf die Don-Kosakke wat in 1695 in die Russiese weermag was.
Spaanse conquistadores het in die 16de eeu aartappels en tamaties van die Amerikas na Europa gebring, maar dié groente het eers in die 19de eeu in Oos-Europa algemeen en gewild geraak. Eindelik het albei deel van boere se stapeldieet geword, asook belangrike bestanddele van Oekraïense en Russiese borsjt. Aartappels het rape in borsjtresepte vervang en tamaties – vars, geblik of in pastavorm – het beetsuur vervang as die bron van surigheid. Rape word selde in moderne resepte aangetref en indien wel, saam met aartappels. In Oekraïne is vir ’n lang ruk beide beetsuur en tamaties gebruik totdat laasgenoemde in die laaste derde van die 19de eeu meer algemeen geraak het.
Verspreiding
Weswaarts het borsjt se gewildheid in ’n mindere mate toegeneem; Duitsers het hul neus opgetrek vir dié sop en ander Oos-Europese kos. Wat gehelp het om dit in Wes-Europa bekend te stel, was die gebruik van Russiese tsaars asook Russiese en Poolse aristokrate om gevierde Franse sjefs in diens te neem – hulle het later hul eie weergawes van die gereg gemaak en so die Franse se belangstelling daarin gewek. Een van die eerste Franse sjefs wat dit gedoen het, was Marie-Antoine Carême, wat in 1819 vir ’n rukkie vir tsaar Aleksander I gewerk het. Volgens hom het die oorspronklike Russiese sop net as inspirasie gedien vir ’n uitspattige haute cuisine-gereg met ’n tikkie Oosterse eksotisme. Benewens groente en beetsuur was daar in sy resep ’n geroosterde en ’n gebraaide hoender, ’n eend, ’n stuk lamsvleis, beesstert, ’n murgbeen, ’n pond spek en ses groot stukke wors. Hy het voorgestel dit word opgedien saam met bees-quenelles, eiers en croûtons. Auguste Escoffier, ’n leerling van hom, was gefassineer deur die sop se robynrooi kleur. Hy het sy meester se resep vereenvoudig en ’n plek vir potage bortsch ("borsjtsop") in die Franse kookkuns verseker. Urbain Dubois en Émile Bernard, wat in Poolse aristokrate se diens was, het dit bekendgestel as Poolse sop; hul kookboek, La cuisine classique, wat in 1856 gepubliseer is, bevat ’n borsjtresep met die beskrywende naam potage au jus de betteraves à la polonaise ("beetsapsop in ’n Poolse styl"); dit is teen die derde uitgawe in 1868 verander in potage barsch à la polonaise. In 1867 is beetborsjt saam met haring, steur, koelebjaka en Pozjarski-kotelet voorgesit op ’n ete met ’n Russiese tema op die Internasionale Ekspo in Parys, en dit het die internasionale verbintenis met die Russiese kultuur versterk.
Massamigrasie uit die Russiese Ryk na Noord-Amerika, aanvanklik veral weens die vervolging van lede van godsdienstige minderheidsgroepe, het ’n belangrike rol daarin gespeel dat borsjt aan die ander kant van die Atlantiese Oseaan bekendgestel is. Die vroegste golwe migrasie het plaasgevind in ’n tyd toe koolgebaseerde borsjt steeds die bekendste variasie in minstens dele van Rusland was. Die Mennoniete, wat in die 1870's uit die Russiese Wolgastreek in Kanada en die VSA begin aankom het, het nog nie beet gebruik nie; in plaas daarvan het Mennonitiese variasies kool, suurkool en suring bevat. Volgens die Joodse Ensiklopedie, wat in 1906 gepubliseer is, was koolgebaseerde kraut borscht in dié tyd ook in die Amerikaans-Joodse kookkuns gewilder as die beetvariasies. Daaropvolgende Joodse immigrante het die rooi variasies in Amerika help gewild maak.
In die 1930's, toe die meeste Amerikaanse hotelle geweier het om Jode toe te laat weens wydverspreide antisemitisme, het Jode van die deelstaat New York na oorde in die Catskillberge begin stroom vir hul somervakansies. Die gebied het ’n groot sentrum van Joodse vermaak geword, met restaurante wat etes aangebied het waar jy kon eet soveel as wat jy wou, insluitende groot hoeveelhede borsjt. Grossinger's, een van die grootste oorde, het borsjt deur die dag voorgesit, elke dag van die jaar. Die streek het, aanvanklik as ’n bespotting, bekend geword as die "Borsjtgordel", en dit het die verbintenis van borsjt met die Amerikaans-Joodse kultuur versterk. Omdat die meeste mense in die somer vakansie gehou het, is die sop gewoonlik koud opgedien. Marc Gold was een van die grootste verskaffers; hulle het op die hoogtepunt van hul sukses sowat 1,5 ton per jaar gelewer. Gold se borsjt het bestaan uit beetpuree wat met suiker, sout en sitroensuur gegeur en gewoonlik met suurroom gemeng is; dit kan eerder as ’n "beet-smoothie" beskryf word. Sulke "perserige, waterige sop" word, volgens Nikolai Burlakoff, skrywer van The World of Russian Borsch, "in Amerika verbind met borsjt in die algemeen en Joodse borsjt in die besonder".
In die Sowjetunie was borsjt een van die gewildste geregte vir elke dag. Dit is deur James Meek, ’n Britse korrespondent in Kiëf en Moskou, beskryf as "die gemene deler van die Sowjet-kombuis, die gereg wat die hooftafel van die Kremlin en die agterafste kantien in die boendoes van die Oeral verbind het, ... die beetsop wat soos ’n hoofslagaar deur die kombuise van Oos-Slawiese lande gepomp het". Van die Sowjetleiers was die Oekraïens gebore Leonid Brezjnef besonder lief vir borsjt, wat sy vrou vir hom bly kook het selfs nadat hulle in die Kremlin ingetrek het.
Die sop het selfs ’n rol gespeel in die Sowjetunie se ruimteprogram. In Maart 1961, as deel van ’n kommunikasietoetsvlug, is ’n vooraf opgeneemde resep vir borsjt uit die Korabl-Spoetnik 4-ruimtetuig uitgesaai. Die tuig, met diere en ’n pop aan boord, is in ’n lae wentelbaan om die Aarde geplaas in voorbereiding vir bemande ruimtevlugte. Regte borsjt het eindelik in die ruimte beland as voedsel vir Sowjet- en later Russiese ruimtevaarders.
Variasies
As die land van oorsprong van borsjt spog Oekraïne met baie streeksvariasies, met feitlik elke oblast wat sy eie weergawe het. Verskille sluit in die soort aftreksel wat gebruik word (vleis, been of albei), die soort vleis (bees, vark, pluimvee, ens.), die keuse van groente en die manier waarop dit opgekap of gekook word. So word lams- sowel as beesvleis in die Kiëfse weergawe gebruik in plaas van die tradisionele bees- en varkvleis, terwyl die aftreksel in die Poltawa-streek van pluimveevleis gekook word: dus hoender, eend of gans. Die gebruik van murgpampoentjies, bone en appels is kenmerkend van Tsjernihif se borsjt; in dié variasie word beet gebraai in plantolie pleks van vet, en die suur smaak kom uitsluitlik van tamaties en tertappels. Die Lwif-weergawe bevat beenaftreksel en word voorgesit met stukkies Weense worsies.
Baie streekvariasies het ook in Rusland ontstaan, soos die Moskouse weergawe wat voorgesit word met stukkies vleis, ham en Weense worsies, die Siberiese borsjt bevat frikkadelle en Pskof se borsjt gedroogde spiering uit die plaaslike mere. Ander unieke Russiese weergawes sluit in kloosters se Vastydborsjt, met gemarineerde seewier in plaas van kool, en die Russiese vloot se weergawe (флотский борщ, flotski borsjtsj), waar die groente in vierkante of diamantvorms gesny word pleks van repies.
Benewens die dik soorte borsjt wat hier bo beskryf is, is daar in Pole ook ’n robynkleurige beetsop-boeljon (vleisaftreksel) bekend as barszcz czysty czerwony – ’n rooi, helder borsjt. Dit word gemaak deur gefiltreerde vleis-en-groenteaftreksel met dun sampioensop en beetsuur te meng. In sommige weergawes kan gerookte vleis vir die aftreksel gebruik word en die surigheid kan verkry of verhoog word deur suurlemoensap, dillepekelwater of droë rooiwyn by te voeg. Dit kan in ’n sopbakkie voorgesit word, of – veral met ’n deftige aandete – as ’n warm maal in ’n beker met twee handvatsels en saam met krokette of gevulde pasteikors. Anders as met ander soorte borsjt, word dit nie met suurroom wit gemaak nie.
Kersaandborsjt (Barszcz wigilijny) is ’n variasie van helder borsjt wat tradisioneel met die Poolse Kersaandete voorgesit word. Dan word die vleisaftreksel óf uitgelaat óf vervang met vissop wat gewoonlik gemaak word deur die kook van die afgekapte koppe van vis wat vir ander Kersgeregte gebruik is. Die sampioene wat gebruik word om die sampioensop te kook, word dan in uszka (klein gevulde kluitjies) geplaas en saam met die borsjt voorgesit.
Koue borsjt
In die somer is koue borsjt ’n gewilde alternatief vir bogenoemde variasies, wat gewoonlik warm voorgesit word. Dit bestaan uit beetsuur of beetsap wat gemeng word met suurroom, karringmelk, suurmelk, kefir of jogurt. Die mengsel het ’n kenmerkende pienk of magenta kleur. Dit word verkoel voorgesit, gewoonlik met fyn gekapte beet, komkommer, radyse en salotte, asook halwe hardgekookte eiers en vars dille. Verder kan gekapte kalfsvleis, ham of kreef bygevoeg word.
Hierdie sop het waarskynlik ontstaan in die Grootvorstedom van Litaue, wat die gebiede van die hedendaagse Litaue en Belarus beslaan het, en dit is steeds deel van die koskultuur van hierdie en naburige lande. Litaus is eintlik die enigste taal in die streek wat daarna verwys as "koue borsjt" (šaltibarščiai). In Belarussies is dit bekend as халаднік (chaladnik, of "koue sop"); in Pools as chłodnik litewski ("Litause koue sop") en in Russies as свекольник (swekolnik, of "beetsop".
Sonder beet
Hoewel "borsjt" in die Weste hoofsaaklik na sop met beet verwys, is daar soppe met dieselfde naam waarin beet nie gebruik word nie of opsioneel is. Die algemeenste neiging is dat ’n suur smaak verkry word deur die byvoeging van verskeie suur bestanddele.
"Groen sop" met suring as basis is ’n ligte sop wat van blaargroente gemaak word en algemeen in Oekraïne en Rusland is. Suring word gewoonlik gebruik, maar spinasie, brandnetel, tuinmelde en soms perdeblom, jigwortel en wildeknoffel word ook bygevoeg, veral wanneer die lenteseisoen van suring verby is. Nes beetborsjt is dit gebaseer op vleis- of groenteaftreksel en word dit gewoonlik voorgesit met gekookte aartappels en hardgekookte eiers, en besprinkel met dille.
In die Poolse kookkuns word die terme barszcz biały ("wit borsjt"), żur of żurek ("suur sop") afwisselend gebruik of verwys dit na verskillende soppe, na gelang van die streeksdialek en bestanddele. Dit word gewoonlik gemaak van ’n gismengsel van rog of hawermeel en water. Dit word gegeur met knoffel en marjolein, en met eiers en gekookte wors voorgesit. Die water waarin die wors gekook is, word dikwels gebruik in plaas van die vleisaftreksel.
In die Karpate van Suid-Pole word variasies van borsjt gemaak waar die suur smaak van suiwelprodukte soos dik- of karringmelk kom.
In Roemenië en Moldowa word ’n mengsel van koringsemels of hawermeel en water wat laat staan is om te gis, gebruik nes in Poolse wit borsjt. Dit word gebruik om ’n suur smaak te verleen aan ’n verskeidenheid geurige Roemeense soppe, bekend as borș of ciorbă. Variasies sluit in ciorbă de perișoare (met frikkadelle), ciorbă de burtă (met afval), borş de peşte (met vis) en borş de sfeclă roşie (met beet).
Garnerings en bykosse
Borsjt word, nes ander soppe in Oos-Slawiese lande, selde alleen geëet. Daar is meestal ’n bykos by, al is dit net ’n sny brood. Bokwietgort of gekookte aartappels is eenvoudige bykosse, maar die sop word gewoonlik vergesel van meer ingewikkelde geregte. Daar is net so ’n groot verskeidenheid garnerings en bykosse by borsjt as wat daar sopvariasies is.
Meestal word borsjt saam met suurroom opgedien. Die room kan apart voorgesit word sodat gaste self kan besluit hoeveel hulle wil byvoeg of die sop kan reeds "wit gemaak" wees. In Jiddisj is die proses om die sop wit te maak bekend as farweissen, of met suurroom gemeng. Soms word die room met meel verdik voordat dit by die sop gevoeg word. Yogurt
Die vleis waarvan die aftreksel gekook is, kan opgesny en óf in die sop teruggesit óf as ’n bykos opgedien word. Spek en wors is ook algemene bykosse. Borsjt wat van bone-aftreksel gemaak is, kan ook op die ou Poolse manier saam met murg voorgesit word.
Siberiese borsjt word dikwels saam met frikkadelle (фрикадельки; frikadelki) of maalvleis en uie opgedien. In Pole en dele van Wes-Oekraïne is oorvormige kluitjies (uszka; sampioene of vleis in deeg toegedraai) gewild saam met borsjt. Sampioengevulde uszka word veral verbind met Poolse Kersaandborsjt.
In Oekraïne word pampoesjki (geurge, pofferige rolletjies met kookolie en gemaalde knoffel bo-oor) dikwels saam opgedien. In Rusland kan borsjt voorgesit word met verskeie bykosse wat kaas bevat, soos kaastertjies, klein pannekoekies waar die kaas in die deeg ingemeng word of ’n kasserol van bokwietgort en kaas.
As ’n rituele gereg
Borsjt word dikwels verbind met sy rol in die godsdienstige tradisies van verskeie denominasies, soos die Oosters-Ortodokse, Oekraïens-Griekse Katolieke en Rooms-Katolieke geloof en Judaïsme in Oos-Europa. In Oos-Slawiese lande word "gedenkborsjt" (Russies: поминальный борщ, pominalni borsjtsj) voorgesit as die eerste gang van ’n nagwaak ná ’n begrafnis. Volgens tradisie eet die siel van die afgestorwene die kos of styg die siel op hemel toe op die stoom wat uit die bakke borsjt en ander warm geregte soos blini, pap, gekookte aartappels of varsgebakte brood kom. In die streek Polesië wat oor die grens tussen Oekraïne en Belarus strek, word dieselfde geregte voorgesit as ’n offerande aan die siele van afgestorwe voorouers tydens die jaarlikse halfheidense herdenkingseremonie bekend as Dzjadi, of Voorvadersnag.
Terwyl Kersfees in Pole tradisioneel met rooi borsjt verbind word, word die Vastyd – die periode voor Paasfees waarin gevas word – verbind met ’n vleislose weergawe van wit borsjt, of żur. Jongmense het dikwels Heilige Saterdag, die laaste dag van die Vastyd, gevier met ’n "begrafnis" van wit borsjt, waartydens ’n pot sop óf in die grond begrawe is óf gebreek is terwyl ’n niksvermoedende seun dit op sy kop dra, tot groot vermaak van die omstanders. Die volgende dag sou wit borsjt weer op die Paastafel verskyn – dié keer met vleisaftreksel, wors, spek en eiers in.
In die Oos-Europese Asjkenasies-Joodse tradisie word ’n vegetariese borsjt, wat saam met suurroom en gekookte aartappels voorgesit word en bekend is as peisachdiker borsjt, beskou as ’n noodsaaklike gereg tydens die Pesach. Omdat dit in die lente (Maart of April) plaasvind, gee die bereiding van Pesach-borsjt mense die kans om ontslae te raak van die laaste beetsuur wat oorgebly het van die beet wat in die winter gepekel is, enige orige aartappels asook suurroom wat in die nuwe kalwingstyd volop was. Koue borsjt met suurroom gemeng, is ook gewild met Sjavuot, die Joodse Wekefees laat in Mei of vroeg in Junie, ’n tyd wat tradisioneel met suiwelprodukte verbind word. Seudah Shlishit, of die derde maaltyd van die Sabbat, sluit ook dikwels borsjt in.
As ’n etniese gereg
Borsjt word verbind met verskeie etniese groepe, veral Oekraïners, Russe, Pole en Asjkenasiese Jode, wat daarop aanspraak maak dat dit hul eie nasionale of etniese gereg en kultuurikoon is. Sulke aannames is nie noodwendig eksklusief nie, omdat die sop se geskiedenis begin het voor die opkoms van moderne state in Oos-Europa met hul voortdurende grensverskuiwings.
Die weergawe van borsjt wat vandag die gewildste is, die rooi een met beet as hoofbestanddeel, het waarskynlik ontstaan in wat nou Oekraïne is. Borsjt as ’n daaglikse stapelvoedsel vir Oekraïners word onder meer weerspieël deur die Oekraïense gesegde "borsjt en pap is ons kos" (Борщ та каша – їжа наша; Borsjtsj ta kasja – jizja nasja). Vergelyk dit met die Russiese spreekwoord, waarin borsjt deur sjtsji vervang word (Щи да каша – пища наша; Sjtsji da kasja – pisjtsja nasja).). Die dikkerige sop waarin beet net een van talle groentebestanddele is, anders as die helder Poolse beetsop, is steeds in Pole bekend as "Oekraïense borsjt" (barszcz ukraiński).
In die Sowjetunie het resepteboeke wat deur die regering geborg is, soos Die Boek van Smaaklike en Gesonde Kos wat deur Anastas Mikojan saamgestel is en Gids tot Resepte en Kosvervaardiging, ’n verenigde Sowjetse kookkuns bevorder met gestandaardiseerde weergawes van tradisionele geregte. Dieselfde kooktegnieke en resepte is in kookskole regdeur die land aan studente geleer en so is ’n gemeenskaplike kookstyl in Sowjetse eetplekke toegepas. Hoewel dit deur die kookkuns van die land se verskillende etniese groepe geïnspireer is, is baie van die resepte aangebied as deel van ’n algemene Sowjetse erfenis; so is dit gedissosieer van die individuele geografiese oorspronge van die geregte.
Baie mense binne en buite die Sowjetunie het borsjt al hoe meer begin beskou as ’n Sowjetse – en dus eintlik ’n Russiese – sop in plaas van ’n Oekraïense gereg. Dit is veral deur William Pochljobkin, ’n vooraanstaande Russiese kosskrywer, gekritiseer. Hy het beetgebaseerde borsjt onomwonde beskryf as "een van die geregte van die Oekraïense kookkuns" wat internasionaal gewild geraak het.
Tequixquiac
Tequixquiac is die munisipaliteit van die hoofstede van Santiago Tequixquiac geleë in die noordoostelike deel van die toestand van Meksikostad in Meksiko, alhoewel beide is algemeen bekend staan as Tequixquiac. Die dorp is geleë op 'n noordelike pas wat uit die vallei van Mexiko voer en lê sowat 280 km noord-oos van die hoofstad van Toluca. Hierdie naam is afkomstig van Nahuatl en beteken "plek van die natriumbicarbonaat water".
Peugeot 404
Die Peugeot 404 is 'n groot gesinsmotor wat deur die Franse motorvervaardiger Peugeot vervaardig is van 1960 tot 1975.
Supersinchroniese wentelbaan
’n Supersinchroniese wentelbaan is ’n wentelbaan met ’n periode wat langer is as dié van ’n sinchroniese wentelbaan. ’n Sinchroniese wentelbaan het ’n wentelperiode wat ooreenstem met die rotasieperiode van die liggaam waarin die wentelbaan se massamiddelpunt lê.
Voorbeelde
thumb|[[Mars se mane, Phobos en Deimos, is onderskeidelik in ’n subsinchroniese en supersinchroniese wentelbaan. Phobos wentel vinniger om Mars as wat Mars se rotasiespoed is en Deimos stadiger.]] Die meeste mane in die Sonnestelsel is in supersinchroniese wentelbane. Die Maan is in ’n supersinchroniese wentelbaan met die Aarde en wentel stadiger as die Aarde se rotasieperiode van 24 uur. Die binneste maan van Mars, Phobos, is in ’n subsinchroniese wentelbaan met ’n periode van net 0,32 dae. Die buitenste maan, Deimos, is in ’n supersinchroniese wentelbaan.
Nylrivier
Die Nylrivier (Amharies: አባይ ወንዝ, ʿAbbai; Arabies: النيل, an-Nīl; Engels: Nile; Kopties: ⲫⲓⲁⲣⲱ, P(h)iaro) is 'n groot noord-vloeiende rivier in Afrika. Die rivier, met 'n lengte van 6 650 km (4 132 myl), word algemeen beskou as die langste rivier in die wêreld. Dit is egter omstrede (en nog nie duidelik nie) of hy nie na die Amasonerivier as die tweede langste rivier gerangskik moet word nie.
Oorsprong van die Nyl
Die oorsprong van die Nyl was lank onbekend. In die 19de eeu is die Victoriameer vir die eerste keer deur John Hanning Speke as die bron geïdentifiseer. Maar ná verdere ondersoek is bevind dat die kleiner Tanameer verantwoordelik is vir meer as 80% van die water wat in die Nyl vloei. Voor die tyd het verskeie verkenningstogte gepoog om die oorsprong op te spoor, onder wie David Livingstone. Sedert 2005 word egter aangeneem dat die oorsprong in die Nasionale Park Nyungwe Forest in Rwanda lê en via die Rukarara- en Kagerarivier na die Victoriameer loop. Die nuwe inligting maak die rivier 107 km langer as voorheen geskat.
Vloei van die Nyl
Die Nylrivier vloei deur die volgende lande: Burundi, Kongo (DRK), Egipte, Eritrea, Ethiopië, Kenia, Rwanda, Soedan, Suid-Soedan, Tanzanië en Uganda, asook deur die volgende stede: Jinja, Joeba, Khartoem en Kaïro.
Die Nyl in die Oudheid en die moderne ontdekkingsreise
Die Nyl – waarskynlik 'n afleiding van die Griekse woord Neilos (Latyn: Nilus), wat weer 'n verbastering is van die Semitiese woord Nahal (letterlik "rivierdal" of "rivier") – is deur die ou Egiptenare net tot waar die Bahr el Ghazal in die hoofrivier invloei, verken. Hulle het die rivier Ar (of Aur) genoem, na aanleiding van die swart kleur van die silk, en dit as ’n godheid beskou.
Hulle het ook die Blou Nyl geken en het vermoed dat die oorsaak van die periodieke oorstromings in die somerreëns in die huidige Ethiopië gesoek moes word. Die Griekse reisiger en skrywer Herodotos (ca. 485-430 v.C.) het die rivier tot by Olifanto, naby Aswan, bevaar, terwyl Ptolemaeus (87-150) die Nyl vir die eerste keer op 'n kaart geteken het.
Hoewel foutief, was sy werk tot in die 19de eeu die enigste beskikbare inligting. Van die 17de eeu af is daar gereeld gepoog om die Nyl in kaart te bring en die bronne te bepaal. In 1631 het Pedro Paez (1564–1622), 'n Spaanse Jesuïet, daarin geslaag om die oorsprong van die Blou Nyl te vind.
Die Engelse ontdekkingsreisiger John Hanning Speke (1827–1864) het in 1858 'n meer ontdek wat hy na die destydse Britse koningin, Victoria, genoem het. Vier jaar later het hy saam met sy landgenoot James Augustus Grant (1827–1892) die Kagerarivier ontdek, wat volgens hulle die grootste rivier was wat in die Victoriameer uitgemond het.
Onsekerheid hieroor het lank voortgeduur, maar hulle vermoedens is later bevestig, onder andere deur die beroemde ontdekkingsreisiger Sir Henry Morton Stanley.
Die betekenis van die Nyl
Vanweë gereelde oorstromings het die Nyl ’n smal strook silk op albei oewers agtergelaat. Aanvanklik het die oewerbewoners hulle beperk tot die saai van saad in die modder, maar met verloop van tyd is die oorstroomde rivieroewers deur natuurlike walle in bekkens verdeel. As die watervlak hoog was, is die rivierwater deur kanaaltjies gelei, en hierdie tegniek het bekend gestaan as bekkenbesproeiing.
Die dam by Idfina in die Nyldelta is hoofsaaklik gebou om tydens droogteperiodes te verhinder dat die seewater die land binne dring. In Soedan is die bevolking nie geheel en al van die Nylwater afhanklik nie, omdat die suide 'n redelike goeie reënneerslag het. Bekkenbesproeiing kom nog wel verspreid voor, maar in die meeste gebiede word die water deur kragtige dieselpompe tot op die lande gepomp.
Daar is in 1925 met permanente besproeiing in Soedan begin toe die Sennardam in die Blou Nyl gebou is; hierdeur kon die Gezira-vlakte bevloei word. By Khartoem is die Wit Nyl-dam later gebou en ook buite Egipte en Soedan is daar met groot waterprojekte begin. Die Owen Falls-dam is in Uganda in die Wit Nyl gebou op die plek waar die rivier die Victoriameer verlaat.
Reeds sedert die begin van die sewentigerjare het dit geblyk dat daar groot gevare verbonde is aan die bou van studamme. Die Aswandam, wat al die Nylwater in Egipte beheer, dreig om die eeueoue natuurlike ekostelsel te ontwrig. Slik hoop in die studam op en bereik nie meer landerye nie, wat meebring dat die boere kunsmis moet gebruik.
Ongewenste plant- en dieresoorte het as gevolg hiervan ontwikkel (onder meer die bilharziaparasiet, wat 'n ernstige ingewandsiekte veroorsaak, en ruspes, wat die katoenoeste opvreet) en bestrydingsmiddele moes ten duurste aangekoop word. Vanweë die min voedingstowwe in die water en die afname in die suurstofgehalte vanweë die skadelike plantegroei is die visserybedryf ook geraak.
Oor die algemeen is die Nyl in Soedan en Egipte maklik bevaarbaar, veral sedert die water met behulp van die damme gereguleer word. Veral in Soedan is die skeepvaart van groot belang, insonderheid as die watervlak hoog is en baie paaie onder water is.
Kijif
Kijif is 'n belangrike nywerheids-, wetenskaps-, opvoedings- en kulturele sentrum in Oos-Europa. Dit het baie hoëtegnologiebedrywe, hoëropvoedingsinstellings en historiese landmerke. Die stad het 'n uitgebreide openbarevervoer- en infrastruktuurstelsel, insluitende die Kijifse Metro.
Die stad se naam is afgelei van dié van Ki, een van sy vier legendariese stigters. Gedurende sy geskiedenis het Kijif, een van die oudste stede in Oos-Europa, deur verskeie stadiums van prominensie en obskuriteit gegaan. Dit het waarskynlik reeds in die 5de eeu as 'n handelsentrum bestaan. Dit was 'n Slawiese nedersetting aan die groot handelsroete tussen Skandinawië en Konstantinopel, en was 'n skatpligtige van die Chasare totdat dit in die middel van die 9de eeu deur die Warangiërs (Wikings) oorgeneem is. Onder Warangiese heerskappy het dit die hoofstad geword van Kiëf-Roes, die eerste Oos-Slawiese staat. In die Mongoolse inval van 1240 is dit heeltemal verwoes en dit het vir die eeue daarna die grootste deel van sy invloed verloor. Dit was 'n provinsiale hoofstad van mindere belangrikheid aan die buitewyke van die gebiede wat deur magtige bure beheer is, eers die Groothertogdom Litaue, toe die Koninkryk Pole en daarna die Russiese Ryk.
Die stad het weer floreer tydens Rusland se nywerheidsomwenteling in die laat 19de eeu. In 1918, nadat die Oekraïense Volksrepubliek sy onafhanklikheid van Sowjet-Rusland verklaar het, het Kijif sy hoofstad geword. Van 1921 af was Kijif 'n stad in Sowjet-Oekraïne en van 1934 af die republiek se hoofstad. Dit is weer heeltemal verwoes in die Tweede Wêreldoorlog, maar het ná die oorlog vinnig herstel en die Sowjetunie se derde grootste stad gebly.
Ná die verval van die Sowjetunie en Oekraïne se onafhanklikwording in 1991 het Kijif Oekraïne se hoofstad gebly en 'n bestendige invloei van etniese Oekraïners van ander dele van die voormalige Sowjetunie beleef. Gedurende die land se transformasie in 'n vryemarkekonomie en demokrasie het Kijif Oekraïne se grootste en rykste stad gebly. Sy nywerheidsproduksie, wat van bewapening afhanklik was, het gedaal ná die verval van die Sowjetunie, en dit het sy wetenskap en tegnologie negatief beïnvloed, maar nuwe sektore van die ekonomie, soos dienste en finansies, het Kijif help groei en geld verskaf vir die ontwikkeling van behuising en 'n stedelike infrastruktuur. Kijif het die streek in Oekraïne geword wat die meeste pro-Westers is; politieke partye wat opname in die Europese Unie voorgestaan het, het oorheers gedurende die verkiesings.
Geskiedenis
Die eerste bekende mense in die omgewing van Kijif het in die laat Steentydperk daar gewoon. Gedurende die vroeë Ystertydperk het sekere stamme hulle om Kijif gevestig wat met gewasse en diere geboer het en handel gedryf het met die Skitiërs en antieke state aan die kus van die noordelike Swartsee. Die ontdekking van Romeinse muntstukke van die 2de tot 4de eeu dui op handelsbetrekkinge met die oostelike provinsies van die Romeinse Ryk. Die volk van die Zaroebintsi-kultuur word beskou as die direkte voorvaders van die antieke Slawiërs wat later Kijif gestig het.
Geleerdes verskil steeds oor wanneer presies die stad gestig is. Die tradisionele stigtingsdatum is 482 n.C. en die stad het sy 1 500ste herdenking in 1982 gevier. Volgens argeologiese data was die stigting in die 6de of 7de eeu en volgens sekere navorsers eers in die laat 9de eeu.