cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Energiehuishouding
Biomassa
Die energie wat die mens vandag uit fossielbrandstowwe haal, was oorspronklik afkomstig van die sonenergie wat miljoene jare gelede deur fotosintese in plante vasgelê is. Sonenergie kan ook in ander vorme ingespan word deur byvoorbeeld op groot skaal woude aan te plant en die hout as brandstof te gebruik. Sekere landbougewasse soos suikerriet, kassawe en mielies kan gebruik word am deur gisting alkohol te produseer, wat petrol en diesel kan vervang. Sekere plantolies soos sonneblomolie kan direk in enjins gebruik word in plaas van diesel.
Afval van bome en landbougewasse kan deur gisting omgeskep word in metaan en kan as energiebron dien. Die warmte wat in die gistingproses afgegee word, kan ook benut word. Sekere soorte alge groei baie vinnig en groot slikdamme waarin die alge gekweek word, kan opgerig word. Die gedroogde alge kan later in brandstof verwerk word. Die groot voordeel van biomassa is dat dit nie die ekologie versteur nie. Trouens, dit sal help am die ekologiese balans te bewaar. Dit kan ook ingeskakel word as onderdeel van voedselproduksie in die landbou.
Kernsmelting
Kernsmelting berus op die beginsel dat waterstofatome saamsmelt om heliumatome te vorm. In die proses word groot hoeveelhede energie vrygestel. Dit is ook die proses waarmee energie in die sterre en die son ontwikkel word. Die mens kon die reaksie in die vorm van waterstofbom namaak, maar hoewel daar sedertdien intensief navorsing gedoen word, kon hy tot in die vroeë tagtigerjare geen sukses daarmee behaal om kernreaktor te laat plaasvind nie.
Die vereiste waaraan voldoen moet word, is om 'n groot aantal atome vir 'n redelike lang tyd by 'n baie hoë temperatuur bymekaar te hou, sodat die smeltingsreaksie kan plaasvind. Vanweë die hoë temperatuur moet die atome met magneetvelde in 'n ruimte gehou word en een van die tipes reaktors wat getoets word, staan bekend as ŉ Tokamak. Kernsmelting kan die wêreld se energieprobleme oplos aangesien die brandstof (waterstof) vryelik beskikbaar is. Dit lewer ook minder radioaktiewe afvalstowwe as gewone kernreaktors.
Waterstof
Waterstof kan as brandstof gebruik word in plaas van aardgas. en kan selfs petrol en diesel vervang as brandstof in motors. Waterstof kom nie vry op die aarde voor nie, maar wei in ontsaglike hoeveelhede in water. Water kan opgebreek word in waterstof en suurstof deur elektrolise, chemiese reaksie met behulp van sonlig of deur hoë temperature verkry in kernreaktors of diep onder die aarde. Die omsettingsdoeltreffendheid van ander energievorme na waterstof is tussen 35% en 50% en is dus heelwat hoër as in die geval van elektrisiteit.
École normale supérieure
École normale supérieure (Normale Sup, ENS) een van die mees gesogte Franse hoëronderwysinstellings (grande école).
Die sentrale kampus is in Ulmstraat in die 5de distrik van Parys geleë. Sy ander kampusse is geleë op Boulevard Jourdan (Parys) en die voorstede van Montrouge, en dit het 'n fasiliteit vir biologiese navorsing in Foljuif.
Energiehuishouding
Waterstof
Die vervoer deur pypleidings is baie goedkoper as elektrisiteit en dit kan ook goedkoop op groot skaal geberg word. 'n Nadeel van waterstof is dat dit hoogs ontplofbaar is. Die berging kan egter maklik geskied in die vorm van vloeibare waterstof by-253 °C of in verbindings van metaalhidrides.
Sonenergie
Die energie afkomstig van die son bedra 1,35 kW/m2 buite die atmosfeer en ongeveer 1 kW/m2 op die oppervlak van die aarde vir loodregte sonstand. Die aarde ontvang dus ongeveer 20 000 keer die huidige totale energiebehoeftes van die wêreld per dag en kan dus as alternatiewe energiebron vir die wêreld dien. Sonenergie kan gebruik word vir die verhitting van water vir huishoudelike gebruik, die verhitting van geboue en die droog van landbougewasse.
Ongeveer 40 % van ŉ normale huishouding in Suid-Afrika se energieverbruik word bestee aan die verhitting van water en son-waterverwarmers word al hoe meer gebruik vir waterverhitting. In Israel is son-waterverwarmers reeds algemeen in gebruik. Sonstrale kan ook met reflektors op 'n punt gekonsentreer word en voedsel kan met behulp van sonenergie gaargemaak word. Die belangrikste moontlikheid van sonenergie is vir die ontwikkeling van elektrisiteit. Sonstrale kan met spieëls of lense gekonsentreer word op pype met water of ŉ sekondêre verhittingsvloeistof en stoom kan opgewek word om turbines aan te dryf om elektrisiteit te ontwikkel. Verskeie sulke eksperiment- sonkragsentrales is reeds in die wêreld in bedryf. 'n Ander moontlikheid is om sonlig met behulp van sonselle direk in elektrisiteit om te skakel. Hierdie sonselle word reeds in die ruimteprogramme gebruik om elektriese energie aan satelliete te voorsien en intensiewe navorsing is tans aan die gang om dit ook op die aarde te gebruik vir grootskaalse elektrisiteitsontwikkeling. Die doeltreffendheid van sonselle, gemaak uit silikon, is 15 % en 'n groot voordeel van sonselle is dat dit geen bewegende onderdele het nie.
Dit lewer elektrisiteit teen ŉ lae gelykspanning en elektroniese omsetters word gebruik om die gelykspanning na 'n wissel spanning om te skakel, sodat dit by die bestaande eiektrisiteitsnetwerk kan aanpas. Tans word twee soorte stelsels oorweeg: Die sogenaamde platplaatselle, waar groot oppervlaktes met sonselle bedek word, en konsentreerderstelsels, waar groot oppervlaktes met lense of spieëls bedek word" wat die sonlig konsentreer op 'n klein oppervlakte wat met son selle bedek is.
Laasgenoemde stelsel is ingewikkelder omdat dit nodig sal wees dat die konsentreerders die beweging van die son sal moet volg, maar die hoe temperature wat hier verkry word, maak dit moontlik om benewens elektrisiteit ook hitte-energie te verkry. Groot paneIe met sonselle kan in die ruimte geplaas word om voortdurend energie in die vorm van mikrogolwe terug te straal na 'n ontvangstasie op die aarde. Sonenergie is veral geskik as energiebron op afgeleë plekke en elke klein gemeenskap kan sy eie sonkragsentrale oprig. Sonenergie is egte nie altyd beskikbaar nie en dit sal saam met een of ander beresisteem gebruik moet word om energie te voorsien as die son nie skyn nie.
Die koste verbonde aan sonenergie was baie hoog, maar met die voortdurende styging in pryse van fossielbrandstowwe kan sonenergie reeds in 1985 ekonomies wees en die wêreld kan dan in 'n toenemende mate daarna oorskakel. Hierdie energiebron is skoon, gratis, veroorsaak geen besoedeling nie en is onuitputlik. Die huidige menslike beskawing kan dan net soos die oermens volkome afhankIik word van die son as energiebron.
Gereformeerde kerk Potchefstroom-Oos
duimnael|regs|300px|Die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Oos.
duimnael|regs|160px|Ds. J.J. De Wet Kruger, van 1970 tot 1983 die eerste leraar.
Die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Oos is die derde grootste gemeente van die GKSA in die universiteitstad Potchefstroom. Einde 2015 was hier 568 belydende en 130 dooplidmate vergeleke met onderskeidelik 519 en 133 vyf jaar vantevore.Terwyl die Klassis Potchefstroom se sieletal dus met 151 van 3 706 einde 2011 afgeneem het tot 3 555 vyf jaar later, het Potchefstroom-Oos se sieletal toegeneem met 46.
Die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Oos het in April 1970 van die Gereformeerde kerk Potchefstroom afgestig. Die nuwe gemeente het grond met geboue daarop van ene Petersen gekoop, onder meer ’n skuur. Bannie Britz is as argitek aangewys met die opdrag dat die skuur ingesluit moes word by die plan vir die kerkgebou. Die bouaannemer was W.P. Huysamen. Potchefstroom Grafsteenmakers het die hoeksteen aan die gemeente geskenk en oudl. At Erasmus het vir die graveerwerk betaal.
Ds. J.J. De Wet Krüger het die kerk se hoeksteen op 17 Maart 1973 gelê en op 17 Oktober 1973 is die gebou in gebruik geneem. Prof. P.W. Buys het tydens dié geleenthede ’n feesrede gelewer. Hierdie gebou bied sitplek aan 460 kerkgangers. Die hoofingang het ’n groot afdak en ’n geplaveide binnehof met ’n toring is aaneengeskakel met die skuur.
Gereformeerde kerk Witbank
duimnael|270px|Die Gereformeerde kerk op [[Witbank is ontwerp deur Hendrik Vermooten en ingewy op 20 Januarie 1951.]]
duimnael|regs|170px|Ds. J.H. Coetzee, leraar van 1965 tot 1970, sy tweede gemeente.
Die Gereformeerde kerk Witbank was die oudste van die drie gemeentes van die GKSA wat tussen 1931 en op Witbank gestig is, hoewel nog deur, onderskeidelik in 1989 en 2010, deur samesmeltings tot stand sou kom sodat die dorp eindelik net een Gereformeerde kerk oorhet.
Die Gereformeerde kerk Witbank is op 12 Desember 1931 op Clewer, suidwes van die huidige Witbank, gestig onder leiding van ds. W.J. Postma. As bruidskat het die gemeente die plaas Blauwbank van die Middelburg, Tvl., ontvang. Op 19 Augustus 1936 is ’’n klein kerkgebou op Clewer in gebruik geneem. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Witbank sodanig gegroei dat die kern van die gemeente daarheen verskuif het. Op 11 Januarie 1947 is die gemeente se naam amptelik verander na die Gereformeerde kerk Witbank en is die ou kerkgebou verkoop.
’n Nuwe kerk is toe op Witbank opgerig waarvan die argitek Hendrik Vermooten was en die bouaannemer M. Buys. Op 17 Junie 1950 is die hoeksteen gelê en ses maande later, op 20 Januarie 1951, is die nuwe gebou van rooi bakstene in gebruik geneem. Die stene vir die bouwerk het per trein van Pretoria af gekom, maar om oornagkoste te bespaar, moes die stene dadelik per hand van die trein afgelaai word. Die leiklip buiteom die kerk is eiehandig naby Kendal met ’n skerpgemaakte motorkar-staalveer uitgehaal.
Die Gereformeerde kerk Witbank-Suid het in November 1969 van Witbank afgestig en Witbank-Oos in 1983 van die Suid-gemeente. Oos het net ses jaar bestaan toe dit in 1989 ontbind en met Suid saamsmelt as die Gereformeerde kerk Witbank-Suidoos. Dié gemeente het in 2001 376 belydende lidmate gehad en Witbank onderskeidelik 326 en 130. In 2011, 'n jaar nadat Suidoos en Witbank saamgesmelt het as die Gereformeerde kerk Hoëveld het die enigste oorblywende gemeente op Witbank se belydende lidmate 609 getel en die dooplidmate 135. Die jongste syfers (2015) is onderskeidelik 361 en 70. Anders as die Gereformeerde Kerk se lidmaattal het dié van die NG Kerk hier bestendiger gebly: In 2001 was hier 6 763 belydende lidmate en in 2014 was dit 5 433. Ook die Nederduitsch Hervormde Kerk, waarvan drie gemeentes in 2016 op Witbank bestaan het, het meer sukses met die handhawing van sy lidmaattal gehad: In 2000 (toe daar vier gemeentes was) was hier 2 374 belydende lidmate en in 2014 was dit 1 588. So het die belydende lidmate van die Gereformeerde Kerk op Witbank van 2001 tot 2015 met amper 49 persent afgeneem, die belydende NG lidmate met amper 20 persent en die belydende Hervormde lidmate met net meer as 33 persent.
Predikante
regs|170px|duimnael|Mev. (ds.) [[Anna Duvenage|A. Duvenage, predikantsvrou van 1953–1964.]]
Wolof
Wolof is 'n Niger-Kongo-taal in Wes-Afrika wat deur sowat 5,3 miljoen mense gepraat word. Dit word deur die Wolof-volk gepraat en is die belangrikste taal in Senegal, nog voor die amptelike taal Frans. Daarbenewens word Wolof in die aangrensende lande Gambië en Mauritanië gepraat.
Wolof is die naaste verwant aan Fula en Serer. Afhangende van die gebied word Wolof met die Arabiese of die Latynse alfabet geskryf. Wolof vorm saam met ander tale die grondslag waaruit Haïtiaanse Kreools ontwikkel het.
Dixie Lee
Dixie Lee (4 November 1911 – 1 November 1952) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Big Party (1930), Night Life in Reno (1931), Love in Bloom (1935), en Redheads on Parade (1935).
Sagteware-ontwikkeling
Sagteware-ontwikkeling is die proses om begrippe, spesifikasies, ontwerpe, programmering, dokumente, toetse en foutoplossings op te stel wat betrokke is by die skep en instandhouding van toepassings, raamwerke of ander sagteware-komponente. Sagteware-ontwikkeling is die proses om die bronkode te skryf en te onderhou, maar in 'n breër sin sluit dit alles in wat betrokke is tussen die konsepsie van die gewenste sagteware tot die finale manifestasie van die sagteware, soms in 'n beplande en gestruktureerde proses. Daarom kan sagteware-ontwikkeling navorsing, nuwe ontwikkeling, prototipering, wysiging, hergebruik, herontwerp, onderhoud of enige ander aktiwiteite wat tot sagtewareprodukte lei, insluit.
Sagteware kan vir 'n verskeidenheid doeleindes ontwikkel word, waarvan die volgende drie die algemeenste is naamlik; om aan spesifieke behoeftes van 'n spesifieke kliënt/onderneming te voldoen (die geval met pasgemaakte sagteware), om in die spesifieke behoeftes van 'n aantal potensiële gebruikers te voorsien (die geval met kommersiële en oopbronsagteware), of vir persoonlike gebruik (bv. 'n wetenskaplike mag sagteware skryf om 'n alledaagse taak te outomatiseer). Die ontwikkeling van ingebedde sagteware, dit wil sê die ontwikkeling van ingeboude sagteware, soos gebruik vir die beheer van verbruikersprodukte, vereis dat die ontwikkelingsproses geïntegreer moet word in die ontwikkeling van die beheerde fisiese produk. Stelselsagteware is onderliggend aan toepassings en die programmeringsproses self, en word dikwels afsonderlik ontwikkel.
2021-Rugbykampioenskapreeks
Die 2021-Rugbykampioenskapsreeks was die negende jaarlikse rugbytoernooi tussen die nasionale spanne van Argentinië, Australië, Suid-Afrika en Nieu-Seeland. Die kompetisie word bedryf deur SANZAAR, ’n gesamentlike onderneming van die vier lande se nasionale rugbyunies. Die spanne is onderskeidelik die Pumas, Springbokke, Wallabies en die All Blacks. Suid-Afrika het weer by die toernooi aangesluit ná ’n jaar uit in 2020 weens reisbeperkings van die Suid-Afrikaanse regering en kommer oor spelerswelsyn en veiligheid wat met die wêreldwye Covid-19-pandemie verband hou. Die toernooi het teruggekeer na sy normale vensterperiode van Augustus, wat op 14 Augustus afgeskop en op 2 Oktober geëindig het.
Nieu-Seeland het die toernooi vir die 18de keer gewen. Buitendien het hulle die Bledisloebeker ingepalm en die Vryheidsbeker gewen, terwyl Australië met die Mandela Uitdaagplaat en die Poematrofee weggestap het.
École nationale de la statistique et de l'administration économique
École nationale de la statistique et de l'administration économique (ENSAE) is 'n Franse Grande École wat ingenieurs in die noorde van Frankryk (Palaiseau) gradueer, en wat 'n lid is van die Universiteit Parys-Saclay.
2021-Rugbykampioenskapreeks
Formaat
Die formaat vir die 2021-toernooi was soortgelyk aan dié van vorige jare. Elke span het ’n totaal van ses wedstryde elk gespeel, en twaalf in totaal. Met ’n wen het ’n span vier punte verdien, gelykop twee ligapunte, en ’n verloor met agt of meer punte nul ligapunte. ’n Bonuspunt kon verdien word op een van twee maniere: deur ten minste drie drieë meer as die teenstander in ’n wedstryd te druk, of deur met sewe punte of minder te verloor. Die kompetisie se wenner was die span met die meeste ligapunte aan die einde van die toernooi.
Goudakaas
duimnael|links|220px|Wiele gouda op ’n kaasmark in Gouda.
2021-Rugbykampioenskapreeks
Reisverbod
Met voortgesette reisbeperkings wat verband gehou het met die Covid-19-pandemie, is die grootste deel van die toernooi in Australië en Nieu-Seeland aangebied, met Suid-Afrika wat ook twee wedstryde aangebied het – hul twee wedstryde teen Argentinië in die eerste twee rondtes.
Goudakaas
Gouda (Nederlands: Goudse kaas) is ’n Nederlandse geel kaas wat van koeimelk gemaak word. Dit is genoem na die die stad Gouda (Zuid-Holland). Dit is wêreldwyd een van die gewildste kase en die naam word vandag algemeen gebruik vir ’n verskeidenheid ander, soortgelyke kase wat op die tradisionele Nederlandse manier gemaak word.
Vervaardiging
Volgens verskeie bronne behoort die naam "gouda" eerder te verwys na ’n algemene manier van kaas maak, as na ’n spesifieke soort kaas, omdat die smaak aansienlik verskil na gelang van die ouderdom. Die sewe verskillende soorte gouda is geskoei op ouderdom. Die geur van ’n jong, fabriekvervaardigde gouda is al beskryf as "fudgerig met neute, maar baie, baie, baie gematig". Dieselfde bron het ’n ouer plaasgouda beskryf as met ’n "lieflike vrugterige smaak" met ’n "soet afronding"; dit "kan ’n amperse botterkaramelgeur" aanneem as dit langer as twee jaar verouder is.
2021-Rugbykampioenskapreeks
Nuwe rugbyreëlproewe
Die 2021-Rugbykampioenskap was die eerste internasionale rugbykompetisie wat die nuwe wêreldwye rugbyreëlproewe ingesluit het, wat ontwerp is om die prioriteitsmissie van kopimpakvermindering en potensiële welsynsverbetering oor die hele wedstryd heen te ondersteun. Sommige van die reëlaanpassings is voorheen op Superrugbyvlak in Australië en Nieu-Seeland getoets; die doellyn-inskop en die 50:22, terwyl die ander nuut is om te help om beseringsrisiko by afbreekplekke te verminder. Daarbenewens, buiten Wêreldrugby se wêreldreëlproewe, het 2021 se Rugbykampioenskap ook 'n rooikaart van 20 minute op die proef gestel, iets wat reeds in Australië en Nieu-Seeland se onderskeie Superrugbytoernooie gebruik is.
Die kampioenskap is deur Nieu-Seeland gewen ná sy oorwinning met 19–17 teen Suid-Afrika op 25 September.
Goudakaas
Vervaardiging
Nadat die wrongel gevorm het, word van die wei afgegooi en water bygevoeg. Dit word genoem die "was van die wrongel" en het ’n soeter kaas tot gevolg. Sowat 10% van die mengsel is wrongel, en dit word vir ’n paar uur in ronde kaasvorms gepers. Die kaas word dan in ’n pekeloplossing laat lê wat aan die kaas en buitelaag sy kenmerkende smaak gee.
Crocosmia pottsii
Crocosmia pottsii is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Crocosmia behoort. Die plant is inheems aan KwaZulu-Natal en die Oos-Kaap.
Goudakaas
Vervaardiging
Die kaas word ’n paar dae lank gedroog voordat ’n geel laag oorgesit word om te keer dat dit uitdroog. Dit word daarna verouder, ’n proses waartydens die kaas van halfhard in hard verander. Namate dit ouer word, ontwikkel dit ’n karamelagtige soetigheid. Nederlandse kaasmakers gebruik gewoonlik ses kategorieë vir gouda: In Nederland woud stukkies gouda dikwels met skeppies mosterd geëet. Ouer soorte kry soms suiker of appelstroop op. Baie ou soorte word geniet saam met bier of port.
Robert Morley
Robert Morley (26 Mei 1908 – 3 Junie 1992) was 'n Engelse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Marie Antoinette (1938), The African Queen (1951), Beat the Devil (1953), en Who Is Killing the Great Chefs of Europe? (1978).
Gereformeerde kerk Potchefstroom-Suid
Die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Suid is een van 10 gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika in die universiteitstad Potchefstroom. Die gemeente het einde 2015 165 belydende en 42 dooplidmate gehad vergeleke met 191 en 29 vyf jaar vantevore.
Hoewel dit met sy stigting reeds die vyfde Gereformeerde gemeente op Potchefstroom was, is dit sedert 2011 die derde Afrikaanse weens die samesmelting van Potchefstroom-Noord (gestig in 1949) en Noordbrug (1957) in daardie jaar as die Gereformeerde kerk Potchefstroom-Die Bult. Die Gereformeerde kerk Potchefstroom het al in 1859, die stigtingsjaar van die kerkband, tot stand gekom en die Gereformeerde kerk Ikageng in 1954.
Potchefstroom-Suid het op 8 Oktober 1961 van die moedergemeente afgestig. Laasgenoemde het in die vorige jaar ’n sieletal van 1 030 gehad, Potchefstroom-Noord 811 en Noordbrug 651. Aan die begin is eredienste in die M.L. Fick-skoolsaal gehou, maar ’n lidmaat, Willie Kotze, het namens die gemeente ’n aanbod van R65 000 gemaak vir die NG gemeente Potchefstroom-Suid se ou kerkgebou. Die NG kerkraad het die aanbod aanvaar en met die bruidskat wat die dogter van die ou moeder ontvang het, kon sy die perseel aankoop.
Byna 10 jaar lank is dié gebou gebruik, maar later het die gemeente beplan vir ’n groter gebou. Die vrouelidmate het geld vir ’n orrel ingesamel en dis aangekoop selfs nog voor die kerkgebou gebou is. Die orrel is toe voorlopig in die ou gebou, ’n tipies eenvoudige saalkerk, geïnstalleer.
Op 28 April 1973 is die nuwe kerkgebou plegtig in gebruik geneem. Die gebou se ontwerp is uitsonderlik deurdat die dak soos ’n tentdoek oor die struktuur span. Die steenwerk, staalkonstruksie en houtwerk smelt saam om die gebou akoesties uitstekend, temperatuurgewys gematig en ligsensitief te maak. Die ou gebou is toe omskep in ’n saal met ’n moderne kombuis en koelkamer. ’n Pastorie is ook op die perseel gebou. Die Pastorie is verkoop (jaar onbekend) en die Konsistorie en Katkisasie lokale is omskep in 'n nuwe pastorie in.
Abraham Erasmus van Wyk
Abraham Erasmus van Wyk, bekend as Braam van Wyk (19 Februarie 1952, Wolmaransstad) is 'n Suid-Afrikaanse planttaksonoom. Hy is verantwoordelik vir die opleiding van 'n beduidende persentasie van die aktiewe planttaksonome in Suid-Afrika en het ook die eerste mobiele toep vir die identifikasie van bome in Suider-Afrika saamgestel.
Biografie
Braam van Wyk is in 1952 op Wolmaransstad in die Wes-Transvaal (tans Noordwesprovinsie), Suid-Afrika gebore en het op 'n mielie- en beesplaas grootgeword. In 1973 het hy 'n BS (Plantkunde, Dierkunde, Fisiologie) (met onderskeiding) aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys behaal, gevolg deur 'n BS (Hons) (met onderskeiding) in 1974, 'n Hoëronderwysdiploma (met onderskeiding) in 1976 en 'n MS (Plantkunde) (met onderskeiding) in 1977 (onder toesig van D.J. Botha). Hy het aan die Universiteit van Pretoria sy doktorsgraad in plantkunde behaal met 'n proefskrif oor die klassifikasie van die genus Eugenia (Myrtaceae) in suidelike-Afrika ("Contributions towards a new classification of Eugenia L. (Myrtaceae) in southern Africa").
Sedert 1977 is hy verbonde aan die Departement van Plantkunde aan die Universiteit van Pretoria, waar hy in 1989 as professor in plantkunde aangestel is en as kurator van die universiteit se H.G.W.J. Schweickerdt herbarium.
Hy het talle akademiese en openbare lesings en kursusse aangebied oor 'n verskeidenheid plantkundige onderwerpe. Hy het ook gereeld bygedra tot die Suider-Afrikaanse Botaniese Diversiteitsnetwerk-projek (SABONET). Van Wyk geniet dit om plantkunde toeganklik vir die publiek te maak en het vir 18 jaar deelgeneem aan 'n weeklikse wetenskapsprogram oor die radio.
Van Wyk het in 2012 die volgende kursusse aan die Universiteit van Pretoria aangebied: BOT 251 Suider-Afrikaanse flora en plantegroei, BOT 366 Plantdiversiteit, BOT 741 Planttaksonomie, BOT 742 Plantklassifikasie en ZEN 809 Biogeografie en makro-ekologie.
Navorsingsprojekte
Van Wyk se navorsingsprojekgebiede sluit in Myrtaceae, Celastraceae, Icacinaceae, Chenopodiaceae en Araceae en word uitgevoer in KwaZulu-Natal, Pondoland, Maputaland, Sekhukhuneland en die noordoostelike Drakensberge. Sy navorsing fokus op morfologie, anatomie, stuifmeelanalise, ontwikkelingsbiologie, voortplantingsbiologie en biogeografie.
Publikasies
Van Wyk het dikwels met sy nagraadse studente in 'n aantal botaniese subdissiplines gewerk, insluitende anatomie, biografie, bibliografie, taksonomie, nomenklatuur, embriologie, fitogeografie, palinologie, voortplantingsbiologie, fitososiologie, sistematiek, floristiesme en ekologie. Hy het meer as 390 werke oor plantkunde van Suider-Afrika geskryf (of mede-outeur), insluitend die volgende boeke:
Toekennings en erkenning
Die standaard skrywerafkorting A.E.van Wyk word gebruik om Abraham Erasmus Van Wyk as die skrywer aan te dui wanneer 'n botaniese naam genoem word.
David Morrell (akteur)
David Morrell (27 Oktober 1926 – 5 Desember 1974) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Adventures of Sir Lancelot (1956), The Avengers (1961), Moulded in Earth (1965), en Department S (1969).
Dorothy Lee (aktrise)
Dorothy Lee (23 Mei 1911 – 24 Junie 1999) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Cockeyed Cavaliers (1934), Hips, Hips, Hooray! (1934), The Old Homestead (1935), en Twelve Crowded Hours (1939).
Kitty O'Brien Joyner
Kitty O'Brien Joyner (11 Julie 1916 - 16 Augustus 1993) was 'n Amerikaanse elektriese ingenieur by die Nasionale Adviserende Komitee vir Aeronoutika (Naca), en toe by Nasa by die organisasie se vervanging van Naca in 1958. Sy was die eerste vrou om te gradueer uit die Universiteit van Virginië se ingenieursprogram in 1939, en het die Algernon Sydney Sullivan-prys by haar graduering ontvang. Toe sy dieselfde jaar deur Naca aangestel is, het sy die eerste vroue-ingenieur by die organisasie geword, en uiteindelik gevorder tot die Tak-hoof. Sy het verskeie van die organisasie se windtonnels bestuur. Haar werk het bygedra tot navorsing op aeronoutika, supersoniese vlugte en lugvaartontwerpstandaarde.
Gloucesterkaas
Gloucester is ’n tradisionele, halfharde kaas wat sedert die 16de eeu in Gloucestershire, Engeland, gemaak is, op ’n tyd slegs van die melk van die eens byna uitgestorwe Gloucesterbees.
Soorte
duimnael|links|220px|Cotswold en kraakbeskuitjies.
Daar is twee soorte gloucesterkaas: enkel en dubbel. Albei soorte het ’n natuurlike buitelaag en ’n halfharde tekstuur. Die enkelkaas is egter krummelriger, ligter van tekstuur en het ’n laer vetinhoud. Die dubbelkaas word vir langer verouder en het ’n sterker, gekruider smaak. Dit is ook effens harder. Albei word in ronde vorms vervaardig, maar dubbelgloucester is groter. Tradisioneel was die dubbelkaas duurder en is dit uitgevoer, terwyl die enkelkaas gewoonlik in Gloucestershire self geëet is.
Dubbelgloucester word dikwels met ander bestanddele gemeng. Een variëteit word gemaak deur dit met gras- en sprietuie te meng; dit word bemark as cotswoldkaas, hoewel dit nie ’n tradisioneel Engelse kaasnaam is nie. Dié kaas het na bewering dieselfde kleur as Cotswoldsteen, ’n Jurassiese kalksteen.
Name
Die rede hoekom die twee soorte kaas "enkel" en "dubbel" genoem word, is nie seker nie. Die hoofteorieë is:
Parmesaan
Permesaan is ’n harde, korrelrige kaas wat sy oorsprong in Italië het. Dit word ook parmesaanse kaas genoem. Die naam word dikwels vir soortgelyke kase gebruik, hoewel dit onwettig is in lidlande van die Europese Ekonomiese Gebied.
Die naam Parmigiano-Reggiano (IFA: /ˌparmiˈdʒaːno redˈdʒaːno/) is afgelei van die streke waarin die kaas tradisioneel gemaak word en mag net na kaas uit dié streke verwys. Buite die Europese Unie mag die naam "parmesaan" wettig gebruik word vir soortgelyke kase, maar nie "Parmigiano-Reggiano" nie.
Dit is al die "koning van kase" genoem.
Gebruike
duimnael|links|240px|Wiele Parmigiano-Reggiano aan die verouder.
Parmesaan word gewoonlik oor pastageregte gerasper, by soppe en risotto ingeroer en op sy eie geëet. Dit word ook oor slaai gerasper, of skaafsels van die kaas word gebruik.
Stukkies van die hardste dele van die kors word soms in sop geprut. Dit kan ook gerooster en as ’n versnapering geëet word.
Aroma en chemiese bestanddele
Parmesaan bevat baie aroma-aktiewe verbindings. Bottersuur en 3-metielbutaansuur word soms saam gebruik om die oorheersende aromas na te boots.
Parmesaan bevat ook baie glutamiensuur, tot 1,2 g per 100 g kaas. Dit maak dit naas Roquefort die natuurlik vervaardigde kossoort met die hoogste inhoud glutamiensuur. Die hoë konsentrasie daarvan verduidelik die sterk umami-smaak van parmesaan.
Chalons
Chalons is 'n spruit in die Laeveld van die Mpumalanga-provinsie in Suid-Afrika.
Bill Burr
Bill Burr (gebore 10 Junie 1968) is 'n Amerikaanse komediant, akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Date Night (2010) en Stand Up Guys (2012), en in die televisiereekse Breaking Bad (2008) en F Is for Family (2015).
Vroeë lewe
William Frederic Burr was gebore op 10 Junie 1968, in Canton, Massachusetts. Die seun van verpleegster Linda Ann (née Wigent) en tandarts Robert Edmund Burr.
Loopbaan
Burr se loopbaan het in 1992 begin. Hy het verhuis na New York Stad in 1995. Vanaf Mei 2007, het Burr 'n weeklikse uur potgooi.
Persoonlike lewe
Burr het getrou met vervaardiger, regisseur en draaiboekskrywer Nia Hill in 2013.
Cecil Morton York
Cecil Morton York (1863 – 23 Februarie 1935) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Milestones (1916), The First Men in the Moon (1919), Wuthering Heights (1920), en Lorna Doone (1920).
Ty Burrell
Ty Burrell (gebore 22 Augustus 1967) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dawn of the Dead (2004), The Incredible Hulk (2008), en Finding Dory (2016), en in die televisiereeks Modern Family (2009).
Florence Lee (gebore 1888)
Florence Lee (12 Maart 1888 – 1 September 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Tee Time (1921) en Illusion of Love (1929).
Swartkopspruit
Die Swartkopspruit is 'n spruit wat in die Laeveld van die Mpumalanga-provinsie in Suid-Afrika vloei.
Ontspring en roete
Die spruit ontspring op die wesgrens van die sentrale Krugerwildtuin en mond uit in die Shisakashanghondo wat 'n sytak van die Olifantsrivier word.
Wolfe Morris
Wolfe Morris (5 Januarie 1925 – 21 Julie 1996) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Abominable Snowman (1957), The Message (1976), en Cuba (1979), en in die televisiereeks A Place of Execution (1953).
Karel II die Kale
Karel die Kale (* 13 Junie 823 in Frankfurt am Main – † 6 Oktober 877 in Avrieux naby Modane), (Duits: Karl der Kahle, Frans: Charles II dit le Chauve, Engels: Charles the Bald), stam uit die Karolingers. Hy was van 843 – 877 koning van die Wes-Frankiese Ryk en van 875 tot 877 koning van Italië asook die keiser daarvan.
Na die dood van hul neef Lotarius ll in 870 verdeel Karel die Kale en sy broer Lodewyk die Duitser die gebied Lotaringe wat aan Lotarius II behoort het. Hulle doen dit met die verdrag van Meerssen wat ná die dood van keiser Lodewyk II van Italië plaasvind.
In 875 verkry Karel ook die Frankiese gebiede in Italië en die keisertitel. In 877 besluit hy om 'n veldtog teen die Moslems in Italië te voer, maar sterf daar op 6 Oktober. Karel die Kale word in die Wes-Frankiese Ryk deur Lodewyk II, "die Stamelaar", opgevolg.
Gesin
Karel het twee keer getrou en in totaal veertien kinders gehad. Sy eerste vrou was Ermentrude van Orleans, die dogter van Odo I van Orleans. Sy is op 27 September 830 gebore en was net twaalf jaar oud toe sy met Karel getrou het. Sy sterf op 6 Oktober 869. Hulle het die volgende nege kinders gehad:
In 870 trou Karel met Richilde van Provence en die volgende vyf kinders word uit die huwelik gebore:
Mgqakweberivier
Die Mgqakweberivier is 'n sytak van die Buffelsrivier in die suidooste van die Oos-Kaap.
Crocosmia aurea subsp. aurea
'Crocosmia aurea subsp. aurea' is 'n meerjarige blomplant wat tot die genus Crocosmia behoort. Die plant is inheems aan Angola, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Gauteng, KwaZulu-Natal, Lesotho, Limpopo, Malawi, Mosambiek, Mpumalanga, Oos-Kaap, Tanzanië, Vrystaat, Zambië en Zimbabwe.
Clive Morton
Clive Morton (16 Maart 1904 – 24 September 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Jassy (1947), Scott of the Antarctic (1948), en Kind Hearts and Coronets (1949), en in die televisiereeks The Monsters (1962).
Buffelspruit (Shisakashanghondo)
Die Buffelspruit is 'n spruit in die Laeveld van die Mpumalanga-provinsie in Suid-Afrika.
Ontspring en roete
Die spruit ontspring op die wesgrens van die sentrale Krugerwildtuin en mond uit in die Shisakashanghondo wat 'n sytak van die Olifantsrivier vorm.
Balkanoorloë
Die Balkanoorloë bestaan uit twee konflikte wat in 1912 en 1913 in die Balkan-skiereiland plaasgevind het. Vier Balkanstate verslaan die Ottomaanse Ryk in die eerste oorlog; een van die vier, Bulgarye, het in die tweede oorlog nederlaag gely. Die Ottomaanse Ryk het die grootste deel van sy grondgebied in Europa verloor. Oostenryk-Hongarye, alhoewel nie 'n stryder in die konflik nie, het betreklik swakker geword as 'n baie uitgebreide Serwië gestoot het vir die unie van die Suid-Slawiese volkere. Die oorlog het die toneel vir die Balkan-krisis van 1914 gestel en het dus gedien as 'n "voorspel tot die Eerste Wêreldoorlog".
Ngqokwenirivier
Die Ngqokwenirivier is 'n sytak van die Buffelsrivier in die suidooste van die Oos-Kaap.
Darren E. Burrows
Darren E. Burrows (gebore 12 September 1966) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Casualties of War (1989), Cry-Baby (1990), en Love Is Strange (2014), en in die televisiereeks Northern Exposure (1990).
Frances Lee
Frances Lee (5 Mei 1906 – 5 November 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Show of Shows (1929), Phantom Thunderbolt (1933), Her Splendid Folly (1933), en These Thirty Years (1934).
Hugh Morton (akteur)
Hugh Morton (28 Junie 1903 – 11 Junie 1984) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente I Promised to Pay (1961) en The Darwin Adventure (1972), en in die televisiereeks Doctor Who (1963).
Bryan Mosley
Bryan Mosley (25 Augustus 1931 – 9 Februarie 1999) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Get Carter (1971) en in die televisiereekse The Avengers (1961), Doctor Who (1963), en Queenie's Castle (1970).
Frederik I (Barbarossa)
Frederik I (Duits: Friedrich I., Italiaans: Federico I; 1122 – 10 Junie 1190), ook bekend as Frederik Barbarossa (Italiaans: Federico Barbarossa), was vanaf 2 Januarie 1155 tot sy dood op 10 Junie 1190 die Keiser van die Heilige Romeinse Ryk. Hy is op 4 Maart 1152 by Frankfurt verkies as die Koning van Duitsland en op 9 Maart 1152 in Agen bekroon. Hy is op 24 April 1155 in Pavia as die Koning van Italië bekroon en op 18 Junie 1155 as Keiser deur Pous Adrianus IV in Rome. Twee jaar later het die term sacrum (Latyn) ("heilig") vir die eerste keer in verband met sy ryk verskyn. Hy is later, op 30 Junie 1178, formeel by Arles as Koning van Boergondië gekroon. Hy is Barbarossa (Italiaans) genoem deur die noordelike Italiaanse stede, welke hy gepoog het om te beheer: Barbarossa beteken "rooibaard" in Italiaans; in Duits was hy bekend as Keiser Rotbart, wat dieselfde betekenis dra.
Voor sy keiserlike verkiesing was Frederik die Hertog van Swabe (1147–1152, as Frederik III). Hy was die seun van Frederik II, Hertog van Swabe van die Hohenstaufe-dinastie en Judith van Beiere, Hertogin van Swabe, dogter van Henri IX, Hertog van Beiere, van die mededingende Huis van Welfe. Frederik het dus afgestam van die twee voorste families in Duitsland, wat hom 'n aanvaarbare keuse vir die Ryk se prinslike elektors gemaak het.
Geskiedkundiges beskou Frederik I as een van die Heilige Romeinse Ryk se grootste middeleeuse keisers. Hy het oor kenmerke beskik wat hom as byna bomenslik aan sy teenstanders laat voorkom het. Sy langlewendheid, ambisie, buitengewone organisatoriese vaardighede en skerpsinnigheid op die oorlogsveld sowel as in die politiek het hom as byna bomenslik laat voorkom. Sy bydrae tot die samelewing en kultuur van Sentraal-Europa sluit die hervestiging van die Corpus Juris Civilis (Latyn) (oftewel die Romeinse opperheerskappy van die reg) in, wat as teenvoeter vir die pouslike mag gedien het wat die Duitse state sedert die beëindiging van die inhuldigings-kontroversie gedomineer het.
Frederik I het in 1190 in Klein-Asie beswyk terwyl hy in beheer was van 'n leër tydens die Derde Kruistog.
Tshoxarivier
Die Tshoxarivier is 'n sytak van die Buffelsrivier in die suidooste van die Oos-Kaap.
Danny Burstein
Danny Burstein (gebore 16 Junie 1964) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Transamerica (2005), Deception (2008), Nor'easter (2012), en Blackhat (2015).
Gorgonzola
Vervaardiging
duimnael|links|200px|Pizza Trieste met gorgonzola en [[appels.]]
Die kaas word vandag hoofsaaklik in die Noord-Italiaanse streke Piëmont en Lombardye vervaardig. Volroommelk word gebruik en bakterieë en spore van die swam Penicillium glaucum word bygevoeg. Soms word Penicillium roqueforti, wat in die maak van Roquefort gebruik word, ook bygevoeg. Die wei word dan verwyder en die wrongel teen lae temperature verouder.
Tydens die verouderingsproses word metaalpenne vinnig ingesteek en verwyder; dit skep lugkanale, wat toelaat dat die skimmel groei en die kaas sy kenmerkende blou are gee.
Gorgonzola word gewoonlik tussen drie en vier maande verouder. Die lengte van die verouderingsproses bepaal hoe hard dit word; dit word harder hoe ryper dit word. Daar is twee soorte gorgonzola, wat afhang van hul ouderdom: gorgonzola dolce (ook soet gorgonzola genoem) en gorgonzola piccante.
Ngodwana
Ngodwana is 'n dorpie in die ooste van Mpumalanga, Suid-Afrika. Die papier- en pulpvervaardiger Sappi se reuse papiermeule word hier gehuisves.
Gorgonzola
Vervaardiging
Volgens Italiaanse wetgewing kan net kase wat in sekere provinsies gemaak word, die naam gorgonzola hê.
Lodewyk II van Italië
Lodewyk II van Italië (* 825; † 12 Augustus 875 naby Brescia) stam uit die Karolingers. Hy was vanaf 839/840 koning van Italië, koning van die Langobarde vanaf 844, vanaf 850 medekeiser en vanaf 855 keiser.
Gorgonzola
Verbruik
Gorgonzola kan op baie maniere geëet word. Dit kan in die laaste stadiums van die bereiding in ’n risotto gesmelt word, of saam met polenta voorgesit word.
Pasta met gorgonzola word oral in Italië geniet; dit gaan gewoonlik saam met kort pastasoorte soos penne. Dit word ook op ’n pizza geniet, veral vierkaaspizza, en soms in slaaie.
Lodewyk II van Italië
Koning van Italië
In 844 stuur sy pa Lotarius I hom na Italie om daar meer grip op die situasie te kry. Hulle wil nie dat die pous sonder toestemming van die Franke iemand wy nie. Lodewyk plunder heelparty landgoedere in die pouselike gebied, maar kom tot ooreenstemming met die pous. Hy word selfs deur hom tot koning van Italië gesalf. Die rede hiervoor is dat die land deur die Sarasene bedreig en geplunder word. Bari het in 843 reeds in hulle hande geval en sal tot 871 'n emiraat bly. Talle edele in die suide is bereid om die emir se bondgenote te word en in 846 vaar 'n Saraseense vloot op die Tiber en plunder kerke soos die St. Pieter wat buite Rome se mure lê en nog van Aurelianus stam. Lodewyk II probeer om hulle te agtervolg maar word naby Gaeta verslaan. Lotarius stuur hulp na sy seun en na pous Leo IV. Hulle bou skielik 'n nuwe stadsmuur. In 849 kom die Sarasene terug, maar hulle word deur 'n pouselike vloot naby Ostia verslaan. Die volgende jaar word Lodewyk deur pous Leo IV tot (mede)keiser gekroon.
Antieke Griekse kuns
Die kuns van Antieke Griekeland  het ’n groot invloed op die kultuur van baie lande regoor die wêreld gehad, veral op die gebied van beeldhouwerk en argitektuur. In die Weste is die kuns van die Romeinse Ryk grootliks van die Griekse model afgelei. In die Ooste het Alexander die Grote se verowerings etlike eeue van wisselwerking tussen die kulture van Griekeland, Sentraal-Asië en Indië tot gevolg gehad, wat gelei het tot Grieks-Boeddhistiese kuns, met implikasies tot in Japan. Ná die Renaissance in Europa, het die humanistiese estetika en die hoë tegniese standaarde van Griekse kuns geslagte van Europese kunstenaars geïnspireer. Tot diep in die 19de eeu het die klassieke tradisie afkomstig uit Griekeland die kuns van die westerse wêreld oorheers.
Die kuns van Antieke Griekeland word gewoonlik stilisties in vier tydperke verdeel: die Geometriese, Argaïese, Klassieke en die Hellenistiese. Die Geometriese tydperk word gewoonlik gereken vanaf ongeveer 1000 v.C. Hoewel daar in werklikheid min bekend is oor kuns in Griekeland gedurende die voorafgaande 200 jaar (wat tradisioneel bekend staan as die Griekse Donker Eeue), het die tydperk vanaf die 7de eeu v.C. die stadige ontwikkeling gesien van die Argaïese styl, soos toegelig deur swartfiguurstyl van vaasskilderkuns. Die aanvang van die Persiese oorloë (480 v.C. tot 448 v.C.) word gewoonlik beskou as die skeidslyn tussen die Argaïese en Klassieke tydperk, en die heerskappy van Alexander die Grote (336 v.C. tot 323 v.C.) word beskou as die skeiding tussen die Klassieke en Hellenistiese tydperk.
Daar was in werklikheid geen waarneembare oorgang van die een tydperk na die ander nie. Kunsvorme het in verskillende dele van die Griekse wêreld teen verskillende tempos ontwikkel, en soos in enige tydperk het party kunstenaars in meer innoverende style as ander gewerk. Sterk plaaslike tradisies, konserwatief van aard, en die vereistes van plaaslike kultusse, het geskiedkundiges in staat gestel om die oorsprong selfs van verplaaste kunswerke vas te stel.
Erdewerk
Die Antieke Grieke het erdeware vir daaglikse gebruik gemaak, nie vir die vertoon nie. ’n Uitsondering daarop is die trofeë wat by wedstryde gewen is, soos die Panatheneïese amfore (wynhouers). Die meeste erdewerk wat behoue gebly het, bestaan uit drinkhouers soos amfore, kraters (bakke om wyn en water in te meng), hydriae (waterbakke), bakke vir drankoffers, bekers en koppies. Geverfde begrafniskruike is ook gevind. Miniature is ook in groot getalle gemaak, hoofsaaklik vir gebruik as offers by tempels. Gedurende die Hellenistiese tydperk is ’n groter verskeidenheid erdewerk gemaak, maar die meeste daarvan is van min belang op kunsgebied.
Aan die einde van die Geometriese fase is die abstrakte geometriese ontwerpe gedurende die Oriëntaliserende fase van vaasskilderkuns vervang deur die meer geronde, realistiese vorme van Oosterse motiewe, soos die lotus, palmet, leeu en sfinks. Versiering het meer en komplekser geword.
In vroeëre tydperke het selfs betreklik klein Griekse stede erdewerk vir hulleself vervaardig. Dit het grootliks verskil in styl en standaarde. Kenmerkende erdewerk wat as kuns beskou kan word, is in party van die Egeïese eilande, in Kreta en in die ryk Griekse kolonies van Suid-Italië en Sisilië vervaardig. Teen die latere Argaïese en vroeë Klassieke tydperk het die twee groot handelsmoondhede, Korinthe en Athene, egter oorheersend geword. Hulle erdewerk is na die hele Griekse wêreld uitgevoer en het die plaaslike variëteite verdring. Potte van Korinthe en Athene is tot in Spanje en Oekraïne gevind en is so algemeen in Italië dat hulle aanvanklik in die 18de eeu as "Etruskiese vase" beskou is. Baie van hierdie potte is massageproduseerde produkte van lae gehalte. Trouens, teen die 5de eeu v.C. het erdewerk ’n bedryf geword en was vaaskilderkuns nie meer ’n belangrike kunsvorm nie.
Die geskiedenis van Antieke Griekse erdewerk word stilisties in vyf tydperke verdeel: Die verskeidenheid kleure wat op potte gebruik kon word, is beperk deur die tegnologie van die brandproses: swart, wit, rooi en geel was die algemeenste. Tydens die drie vroeëre tydperke is potte in hulle natuurlike ligte kleur gelaat en is dit met slib versier wat in die oond swart geword het.
Die ten volle ontwikkelde swartfiguurtegniek, met rooi en wit detail bygevoeg en snywerk vir buitelyne en detail, het gedurende die vroeë 7de eeu v.C. in Korinthe ontstaan en is omtrent ’n geslag later in Attika ingevoer. Dit het tot die einde van die 6de eeu v.C. gefloreer. Die rooifiguurtegniek, wat in ongeveer 530 v.C. uitgevind is, het hierdie tradisie omgekeer. Die potte is swart geverf en die figure is in rooi geverf. Rooifiguurvase het die swartfiguurstyl geleidelik vervang. Soms is groter houers gegraveer sowel as geverf.
Gedurende die Protogeometriese en Geometriese tydperk is Griekse erdewerk met abstrakte ontwerpe versier. In latere tydperke, namate die kunssin verander het en die tegniese vaardigheid van pottebakkers verbeter het, het versierings die vorm van mensefigure aangeneem, en het dit gewoonlik die gode of die helde van Griekse geskiedenis en mitologie uitgebeeld. Oorlog- of jagtonele was ook gewild, aangesien die perd, wat deur die Grieke hooggeag is, daarin verskyn het. In latere tydperke het erotiese temas algemeen geword.
Griekse erdewerk is gewoonlik onderteken, soms deur die pottebakker of die meester van die pottebakkery, maar selde deur die skilder. Honderde skilders kan egter uitgeken word aan hulle kunstige persoonlikheid: waar hulle handtekening nie oorleef het nie, word hulle onthou weens hulle keuse van onderwerp, soos "die Achilles-skilder", weens die pottebakker vir wie hulle gewerk het, soos die Laat-Argaïese "Kleofrades-skilder", of selfs weens hulle hedendaagse ligging, soos die Laat-Argaïese "Berlyn-skilder".
Metaalhouers
Veral gedurende die Geometriese en Argaïese fases was die produksie van groot metaalhouers ’n belangrike uitdrukking van Griekse kreatiwiteit en ’n belangrike stadium in die ontwikkeling van bronswerktegnieke, soos gietwerk en bosseleerwerk. Vroeë heiligdomme, veral Olimpia, het honderde van hierdie houers opgelewer, wat as dankoffers daar geplaas is. Hoewel groot metaalhouers gedurende die Argaïese en Klassieke tydperk minder belangrik geword het, is daar nie heeltemal opgehou om hulle te maak nie. Die Vix-krater is ’n beroemde voorbeeld wat uit c. 530 v.C. dateer.
Terracottabeeldjies
Klei is ’n materiaal wat dikwels gebruik is om dankofferbeeldjies te maak, van lank voor die Minoïese beskawing tot die Hellenistiese tydperk en daarna. Gedurende die 8ste eeu v.C. vind ’n mens in Beosië vervaardigde "Klokafgode", vroulike beeldjies met beweegbare bene: die kop, klein in vergelyking met die res van die liggaam, is bo-op ’n lang nek, terwyl die liggaam baie vol, in die vorm van ’n klok is. Aan die begin van die 8ste eeu v.C. ontvang grafte wat as dié van helde bekend staan, honderde, selfs duisende, klein beeldjies met eenvoudige versiering, wat gewoonlik karakters uitgebeeld het met opgehefte arms, d.w.s. karakters wat vergoddelik word.
In latere tydperke het die terracottabeeldjies hulle godsdienstige aard verloor en daarna karakters uit die daaglikse lewe voorgestel. Vanaf die 4de en 3de eeu v.C. toon ’n soort wat as Tanagra-beeldjies bekend staan ’n mate van verfyning. Tanagra-beeldjies behou dikwels baie oorblyfsels van verf op die oppervlak. Terselfdertyd het stede soos Alexandrië, Smirna of Tarsus ’n oorvloed groteske beeldjies opgelewer, wat mense uitgebeeld het met misvormde ledemate, uitpeuloë en in verwronge liggaamsposisies. Sulke beeldjies is ook van brons gemaak.
Metaalbeeldjies
Beeldjies van metaal, hoofsaaklik brons, is besonder algemeen by vroeë Griekse heiligdomme soos Olimpia, waar duisende sulke voorwerpe, wat meestal diere uitbeeld, gevind is. Hulle is gewoonlik geproduseer met behulp van die verlorewastegniek en kan gereken word as die vroeë stadium van die ontwikkeling van Griekse bronsbeeldhoukuns. Die algemeenste onderwerpe gedurende die Geometriese periode was perde en bokke, maar honde, beeste en ander diere is ook uitgebeeld. Menslike figure kom soms voor. Die produksie van klein dankofferbeeldjies van metaal het deur die hele Griekse antieke tyd voortgeduur. Gedurende die Klassieke en Hellenistiese tydperk het meer ingewikkelde brons beeldjies, wat nou verband hou met monumentale beeldhoukuns, ook algemeen geword.