cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sleutel (slot)
Beskrywing
Die sleutel vir 'n elektroniese of digitale slot bestaan uit 'n reeks letters, getalle en ander leestekens, wat byvoorbeeld met 'n sleutelbord ingetik moet word om die slot oop te maak.
Simboliek
In die Christelike ikonografie is die sleutel die kenmerk van Petrus. Volgens bygelowe was die sleutel 'n voorwerp waarmee siektes oogedra kon word deur dit in die palm van die hand te hou. Die sleutel was simbolies vir die afsluit van siektes of die opening van die genesingsproses.
Kulturele Rewolusie
Nadraai
Op 18 Desember 1978 is die deurslaggewende Derde Volle Sitting van die Elfde Sentrale Komitee gehou. Deng het ’n beroep gedoen om "’n bevryding van gedagtes" en het die party aangespoor om "waarheid in feite te soek" en afstand te doen van ideologiese dogma. Die sitting was die amptelike begin van die ekonomiese hervormings in China. Hua het homself gekritiseer en gesê die "Twee Wat Ook Als" was ’n fout. Wang Dongxing, ’n getroue bondgenoot van Mao, is ook gekritiseer. Op die sitting het die party sy oordeel oor die Tiananmen-voorval omgekeer en aan die onteerde leier Liu Shaoqi ’n laat staatsbegrafnis toegestaan.
Op die Vyfde Volle Sitting, wat in 1980 gehou is, is Peng Zhen, He Long en ander leiers wat in die suiwering tydens die Kulturele Rewolusie in die stof gebyt het, polities gerehabiliteer. Hu Yaobang het as sekretaris-generaal hoof van die party geword. In September het Hua Guofeng bedank en Zhao Ziyang, nog ’n Deng-bondgenoot, het premier geword. Deng het voorsitter van die Sentrale Militêre Kommissie gebly, maar die amptelik mag is oorgedra aan ’n nuwe generasie pragmatiese hervormers wat die beleide van die Kulturele Rewolusie feitlik geheel en al omgekeer het.
Beleid en uitwerking
Die Kulturele Rewolusie het ’n regstreekse of onregstreekse invloed op feitlik die hele Chinese bevolking gehad. Tydens die rewolusie is talle ekonomiese bedrywighede gestaak, met "rewolusie", ongeag die vertolking, die hoofdoel in die land. Mao Zedong-denke het die sentrale tema van alles geword. Die gesag van die Rooi Gardes het hoër geword as dié van die weermag, plaaslike polisie en selfs die reg in die algemeen. Tradisionele kuns en idees is geïgnoreer en in die openbaar aangeval, en loftuitinge vir Mao het dit vervang. Mense is aangemoedig om kulturele instellings te kritiseer en hul ouers en onderwysers te bevraagteken, iets wat tradisioneel streng verbode was.
Groot getalle Rooi Gardes het tydens die rewolusie na Beijing gekom, en hul uitgawes is deur die regering gedek. Die treinstelsel was ’n warboel. Die doel van die rewolusie was om die "Vier Ou Dinge" te vernietig en te vervang met die "Vier Nuwe Dinge" – dit het ingesluit enigiets van die verandering van straatname tot die knip van hare, van die plundering van huise tot die vandalisering van kultuurskatte en die ontheiliging van tempels. Binne ’n paar jaar is talle antieke geboue, artefakte, boeke en skilderye deur die Rooi Gardes vernietig. Die status van die tradisionele Chinese kultuur en instellings is ook geskaad en die beoefening van baie tradisies het afgeneem.
Die doel van die rewolusie was om ontslae te raak van "monsters en duiwels": almal wat bourgeois idees in die party, regering en weermag en onder intellektuele bevorder het, sowel as dié uit ’n uitbuitende familieagtergrond of wat behoort het tot die Vyf Swart Kategorieë (grondeienaars, ryk boere, teenrewolusionêre, mense met ’n slegte invloed en regsgesindes). Groot getalle mense is gebrandmerk as "monsters en duiwels", ongeag of hulle skuldig was of nie, en hulle is in die openbaar veroordeel, verneder en geslaan. Te midde van die rewolusionêre koors het leerlinge hul onderwysers veroordeel en kinders hul ouers. Baie mense is weens mishandeling dood en ander het selfmoord gepleeg. In 1968 is jeugdiges na die platteland gestuur om oor boerdery te leer, en die vertrek van miljoene uit die stede het gehelp om die gewelddadigste fase van die Kulturele Rewolusie te beëindig.
Die uitwerking van die rewolusie was vir miljoene mense in China rampspoedig, en tog het dit voordele vir sekere dele van die bevolking ingehou, soos vir plattelanders. Hoewel die vyandigheid teenoor die intellektuele elite gelei het tot ’n afname in die gehalte van opvoeding, veral die hoër onderwys, het die radikale beleide ook daarvoor gesorg dat baie kinders in die plattelandse gemeenskappe vir die eerste keer ’n middelbareskoolopvoeding gekry het en dit het bygedra tot die plattelandse ekonomiese ontwikkeling van die 1970's en '80's. Groot getalle gesondheidswerkers is ook na die platteland gestuur en baie boere het informele mediese opleiding gekry; gesondheidsentrums is ook opgerig. Dit het gelei tot ’n merkbare verbetering in die gesondheid en lewensverwagting van die algemene bevolking.
Nadat die gewelddadigste fase van die Kulturele Rewolusie in die 1960's geëindig het, het die aanval op die tradisionele kultuur in 1973 voortgeduur met ’n veldtog teen Lin Biao en Confucius as deel van die stryd teen die gematigde elemente in die Kommunistiese Party. Die Kulturele Rewolusie het baie interne magstryde in die party onthul, waarvan baie niks te doen gehad het met die groter stryde tussen partyleiers nie maar eerder ontstaan het uit plaaslike faksionalisme en persoonlike vetes. Weens die chaotiese politieke omgewing was plaaslike regerings ongeorganiseerd en onstabiel, indien hulle enigsins bestaan het. Lede van verskillende faksies het dikwels in die strate baklei en politieke sluipmoordaanvalle was volop. Die massas het spontaan by faksies betrokke geraak en openlik teen ander faksies geveg. Die ideologieë van dié faksies was soms vaag, met die stryd om plaaslike mag dikwels die enigste motivering vir die gevegte.
Opvoeding
Die skoolopvoeding is verkort en die standaard het gedaal, en tog het die deel van die bevolking wat hul primêre skoolopleiding gekry het, toegeneem van minder as die helfte voor die rewolusie tot feitlik almal ná die tyd. Dié met ’n middelbareskoolopvoeding het van 15% tot meer as twee-derdes gestyg. Die opvoedingsgeleenthede op die platteland het geweldig toegeneem, terwyl dié vir stedelike kinders beperk is deur beleide teen die elite.
Slagspreuke en retoriek
Volgens Shaorong Huang was die massauitwerking van die rewolusie te danke aan die groot getal politieke slagspreuke. Hy meen retoriek het ’n sentrale rol daarin gespeel om beide leiers en gewone burgers te beïnvloed. Een van die slagspreuke wat algemeen gebruik is, is: "Om te rebelleer is geregverdig."
Volgens Huang was politieke slagspreuke alomteenwoordig in mense se lewe; dit is op van buskaartjies tot sigaretpakkies gedruk. Werkets was veronderstel om "rewolusie te snap en produksie te verhoog". Boere moes meer varke grootmaak, want "meer varke beteken meer kusnmis, en meer kunsmis beteken meer graan". Selfs ’n terloopse opmerking deur Mao, "Patats is lekker; ek hou daarvan", het op die platteland ’n algemene slagspreuk geword.
Politieke slagspreuke het drie bronne gehad: Mao, die amptelike media van die party soos Volksdagblad en die Rooi Gardes. Laasgenoemde was die gewelddadigste, soos "Werp die vyand op die vloer en trap met die voet op hom", "Lank lewe die rooi terreur!" en "Dié wat teen Voorsitter Mao is, se hondeskedels sal in stukkies gebreek word".
Die sinoloë Lowell Dittmer en Chen Ruoxi wys daarop dat Chinees histories gekenmerk is deur verfyndheid, delikaatheid, gematigheid en eerlikheid, sowel as die "kweek van ’n verfynde en elegante letterkundige styl". Dit het tydens die Kulturele Rewolusie varander. Retoriek was vol militante en gewelddadige woorde. Slagspreuke was ’n kragtige en doeltreffende manier om "gedagtehervorming" teweeg te bring en miljoene mense te mobiliseer in ’n gesamentlike aanval op die subjektiewe wêreld, "terwyl hul objektiewe wêreld terselfdertyd hervorm is".
Kuns en letterkunde
Voor die Kulturele Rewolusie, in die jare 1958–1966, het die teater deel van die politieke stryd geword. Toneelstukke is gebruik om sekere lede van die partyleierskap te kritiseer of ondersteun. ’n Opera deur Wu Han met die naam Hai Rui uit Sy Amp Ontslaan, is vertolk as bedekte kritiek teen Mao. Dit het gelei tot ’n aanval deur die politikus en teaterresensent Yao Wenyuan daarop, en dit word dikwels beskou as die daad wat tot die rewolusie gelei het. Dit het ook die vervolging en dood van Wu Han tot gevolg gehad, asook van ander mense wat by teater betrokke was.
Tydens die rewolusie het Jiang Qing beheer oor die teater oorgeneem en rewolusionêre modeldramas ingestel. Tradisionele operas is verbied omdat hulle as feodalisties en bourgeois beskou is, maar rewolusionêre operas is bevorder. In die eerste drie jaar ná 1967 is agt modeldramas (ses operas en twee baletopvoerings) op die planke gebring; die mees noemenswaardige daarvan was Die Legende van die Rooi Lantern. Hierdie operas was die enigste goedgekeurde stukke en operageselskappe moes hul repertoire daarvolgens aanpas of verander. Die modeloperas is ook oor die radio uitgesaai, op film vasgelê, in die openbaar oor luidsprekers uitgeblêr en vir kinders in skole en werkers in fabrieke geleer – dit het die enigste vorm van teatervermaak vir miljoene Chinese geword.
Volgens die dokumente vir die vervolging van die Bende van Vier wat in 1980 uitegreik is, is meer as 2 600 mense op die terrein van kuns en letterkunde deur die departement van kultuur alleen vervolg. Baie is dood weens die beproewing en vernedering – die naam van 200 bekende skrywers en kunstenaars wat in die Kulturele Rewolusie ná vervolging dood is, is in 1979 in ere herstel.
Die werk van net ’n paar skrywers, wat toestemming of nuwe kwalifikasies gekry het, is tydens die rewolusie gepubliseer en herdruk. Die onderwerpe was streng gedefinieer en teen 1968 het geen letterkundetydskrifte meer bestaan nie. Ná 1972 is meer skrywers weer toegelaat om te skryf en verskeie tydskrifte het weer begin verskyn, maar die meeste skrywers kon steeds nie hul werk laat publiseer nie.
Dieselfde het in die rolprentbedryf gebeur: ’n Boekie met die titel 400 rolprente wat gekritiseer moet word is uitgegee en verskeie regisseurs, akteurs en aktrises is gemartel en in hegtenis geneem. Baie van hulle was Jiang Qing se teenstanders en vriende in die bedryf. Geen nuwe rolprente is in sewe jaar vervaardig nie, buiten ’n paar goedgekeurde "modeldramas" en hoogs ideologiese prente.
Nadat die Kommuniste beheer oor China oorgeneem het, is ’n groot deel van die gewilde musiek veroordeel en verbied, en die skrywers van sulke musiek is vervolg. Liedjies met rewolusionêre temas is bevorder, soos "Loflied aan die Moederland" en "Die Ooste is Rooi". Veral laasgeboemde was uiters gewild en het die "Vrywilligersmars" de facto as die land se volkslied vervang. Laasgenoemde is egter ná die Kulturele Rewolusie heringestel as volkslied.
Propagandakuns
Van die langsdurende beelde van die Kulturele Rewolusie kom van plakkate af. Propagandakuns op plakkate is gebruik vir veldtogte en kommunikasie met die massa, en dit was dikwels die hoofbron van inligting vir die bevolking. Hulle is in groot getalle vervaardig en wyd versprei. Hulle is deur die regering en die Rooi Gardes gebruik om die publiek op te voed en die party se ideologieë te versprei. Daar was verskeie soorte; die belangrikste genres was die "grootkarakterplakkate" (dazibao) en "kommersiële propagandaplakkate" (xuanchuanhua).
Historiese oudhede
China se historiese terreine, artefakte en argiewe is verwoes omdat hulle beskou is as deel van die "ou manier van dink". Beslag is op artefakte gelê, museums en huise is geplunder en enige voorwerp wat moontlik bourgeois of feodalistiese idees ondersteun het, is verwoes. Daar is min rekords oor presies wat vernietig is – Westerse waarnemers meen ’n groot deel van China se duisende jare oue geskiedenis is daarmee heen, of dit is in die 10 jaar van die rewolusie uit die land gesmokkel en oorsee verkoop.
Vervolgings en dodetal
Miljoene Chinese is tydens die Kulturele Rewolusie gewelddadig vervolg. Dié wat as spioene, "revisioniste" of lede van die "verdagte" klasse geëien is, is geslaan, gevange geneem, verkrag, gemartel en stelselmatig lastig geval en verneder, beslag is op hul eiendom gelê en hulle is mediese sorg geweier. Minstens honderdduisende mense is vermoor of uitgehonger of moes hulle letterlik doodwerk. Nog miljoene is onder dwang geskuif. Jong mense moes uit die stede na die platteland trek, waar hulle moes afstand doen van alle vorme van standaardopvoeding en onderwerp is aan die propagandistiese leerstellings van die Kommunistiese Party.
Die werklike syfers sal seker nooit bekend wees nie, want baie sterfgevalle is nie gerapporteer nie of is verdoesel. Die staat se demografiese rekords was in dié tyd ook baie swak en China is huiwerig om ’n amptelike ondersoek na die tydperk te gelas.
Lord oom Piet
Lord Oom Piet is 'n Afrikaanse rolprent wat in 1962 vrygestel is. Dele van die dialoog is ook in Engels. Die regisseur was Jamie Uys terwyl Emil Nofal en Jamie Uys die skryfwerk behartig het. Uys het ook die hoofrol as Oom Piet vertolk.
Genre
Die rolprent is 'n komedie.
Hoofrolspelers
En andere.
Storielyn
Oom Piet Kromhout van Kransberg is 'n geharde Afrikaner en staatmaker-ondersteuner van die Nasionale Party. Sy buurman, Sir David, verteenwoordig die Verenigde Party en staan teenoor Oom Piet in 'n tussenverkiesing. Die twee boere kibbel oor politiek, onbewus daarvan dat hulle tiener-kinders op mekaar verlief is.
Oom Piet kan nou maar vergeet om die verkiesing te wen. Hy is so gretig om van die lastige titel ontslae te raak, dat hy dit wil weggee. Maar al manier hoe hy weer ‘n nie-adellike kan word, is deur ‘n adellike soos Sir David te daag tot 'n tweegeveg, en te verloor... verloor teen die man wat hy juis in die verkiesing wil uitstof!
Bronsvlerkdrawwertjie
Die Bronsvlerkdrawwertjie (Rhinoptilus chalcopterus) is 'n voëlspesie van die Glareolidae-familie.
Dit word gevind in Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Eritrea, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Malawi, Mali, Mauritanië, Mosambiek, Namibië, Niger, Nigerië, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Suid-Afrika, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Die bronsvlerkdrawwertjie is groter as die ander drawwertjies en het kenmerkende rooi bene en merke op die kop. Dit is meestal gedurende die nag aktief en verkies bosagtige omgewings.
Simbi Khali
Simbi Khali (gebore 28 April 1971) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente A Thin Line Between Love and Hate (1996) en We Were Soldiers (2002), en in die televisiereekse Martin (1992) en 3rd Rock from the Sun (1996).
Poisson se verhouding
Poisson se verhouding (ν), vernoem na Siméon Poisson, is die verhouding, wanneer 'n voorwerp gestrek word, van die sametrekking of transversale spanning (loodreg tot die toegepaste lading) tot die uitstrekking of aksiale spanning (in die rigting van die toegepaste lading).
Wanneer 'n kubus van 'n sekere materiaal in 'n rigting gestrek word, sal dit neig om te krimp (in uitsonderlike gevalle uitset) na die ander twee rigtings loodreg tot die rigting van die strekkrag. In teenstelling, indien 'n kubus van 'n sekere materiaal saamgepers word in 'n rigting, sal dit neig om uit te sit (in uitsonderlike gevalle krimp) in die ander twee rigtings. Hierdie verskynsel word die Poisson effek genoem. Die Poisson verhouding of Poisson se verhouding, ν (nu) is die peil van die Poisson effek.
Die Poisson-verhouding van 'n stabiele, isotropiese, lineêr elastiese materiaal kan nie minder as -1,0 of groter as 0,5 wees nie, weens die vereiste dat die elastiese modulus, die skuifmodulus en massamodulus positiewe waardes beskik. Die meeste materiale se Poisson-verhouding strek van 0,0 en 0,5. 'n Perfekte, onsaampersbare materiaal wat vervorm by klein spannings sal 'n Poisson-verhouding van presies 0,5 gee. Stale en rigiede polimere soos gebruik binne hul ontwerpsgrense (dit is voor die punt waar die materiaal onder druk ingee of vervorm) sal gewoonlik 'n waardes gee vanaf omtrent 0,3 wat toeneem tot 0,5 na vervorming. Dit gebeur teen 'n konstante volume. Rubber het 'n Poisson-verhouding van nagenoeg 0,5. Kurk se Poisson-verhouding is naby 0, wat baie min samepersing toon onder druk. Sommige materiale, merendeels polimeer skuime, het 'n negatiewe Poisson-verhouding – hulle word dikker in die loodregte rigtings. Anisotropiese materiale kan selfs Poisson-verhoudings bo 0,5 toon in somme rigtings.
Met die aanname dat 'n materiaal saamgepers word in die aksiale rigting, sal:
waar
Cor Dirks
Justus Cornelias Dirks beter bekend as Cor Dirks (*28 Februarie 1911, Volksrust – †15 Oktober 2000, Johannesburg), was 'n Afrikaanse skrywer van jeugboeke.
Herkoms en vroeë lewe
Justus Cornelias Dirks is op 28 Februarie 1911 op ’n plaas naby Volksrust gebore. Sy pa se naam is Justus. Die naam Cornelias is afgelei van sy ma se naam, Cornelia, en die eerste deel daarvan, Cor, word sy noemnaam. Hy het ’n broer wat tien jaar- en ’n suster wat ses jaar ouer is as hy. Kort na sy geboorte verhuis die gesin na die dorp, waar hy grootword en sy hele skoolopleiding ondergaan. Hy matrikuleer in 1928 aan die Volksrust Hoërskool en speel op skool reeds vir die dorp se eerste rugbyspan.
Verdere studie
Vanaf 1929 bekwaam hy homself as onderwyser aan die Potchefstroomse Universiteitskollege en Potchefstroomse Normaalkollege. Hy doen die gekombineerde BAO2 (B.A.-graad en Onderwysdiploma), wat hy in 1932 verwerf. By die Normaalkollege dien hy op die Studente Verteenwoordigende Raad. Hy speel ook vir die eerste rugbyspan en die gekombineerde rugbyspan van die universiteit en die normaalkollege. Sy hoofvakke vir sy B.A.-graad is Engels en Geskiedenis. Aan die einde van 1932 gaan hy saam met ’n vriend na Makwassie in die destydse Wes-Transvaal om diamante te delf. Sy opbrengs uit hierdie ekskursie is genoeg om sy studiegelde vir die teoretiese deel van sy M.A.-graad in Geskiedenis te betaal, wat hy eindelik in 1937 aan sy alma mater verwerf met ’n verhandeling oor Die juridiese stryd tussen Hoofregter J.G. Kotze en die Volksraad van die Zuid-Afrikaansche Republiek.
Loopbaan
In 1934 begin hy onderwys gee, eers aan die laerskool op Duiwelskloof. Daarna aanvaar hy vanaf die laaste kwartaal van 1935 ’n pos aan die Central Primary School op Potchefstroom (op voorwaarde dat hy vir die dorpspan moet rugby speel) en in 1937 kry hy ’n pos as Geskiedenis onderwyser aan Hoërskool Belfast. Vanaf 1938 gee hy Geskiedenis en ook Afrikaans by die Hoër Volkskool in Potchefstroom. Hier gee hy vir dertien jaar onderwys, is ook koshuisvader en rig rugby en krieket af.
Persoonlike lewe en sterfte
Hy is in 1939 getroud met die onderwyseres Elsje Christina (Ella) van Niekerk (gebore 1 Oktober 1913) wat hy op ’n studentetoer na Lourenço Marques in Mosambiek ontmoet. Hulle het ’n seun (Justus) en ’n dogter (Elsje).
Tot met sy dood woon hy in Linden in Johannesburg, waar hy en sy vrou in Augustus 1994 hul huis verkoop en na die Afsaal-oord vir bejaardes verhuis. Op Sondag 15 Oktober 2000 is Cor Dirks in Barberton, by sy seun se huis oorlede as gevolg van foutiewe toediening van narkose vir ’n heupoperasie wat hy in Augustus 2000 ondergaan het en waarvan hy nooit werklik herstel het nie. Sy as word in die Krugerwildtuin gestrooi
Skryfwerk
Cor Dirks was skrywer van 'n paar reekse gewilde boeke oor Die Uile van Kranskop, Die Otters en Joof. Hy word veral onthou vir Die Uile waarmee hy derduisende kinders aan die lees gekry het. Besonder gewild was Wadda van die Woestyn, die verhaal van 'n baba wat deur Boesmans grootgemaak word en waarna daar verwysings in Die Uile in die Kalahari is.
Op skool is sy eerste voltooide skryfpoging ’n gedig wat hy vir die debatsvereniging skryf. Die inspirasie hiervoor was die pak slae wat hy gekry het toe hy ’n wekker ontydig in die klas laat afgaan het. Hy durf in later jare ’n paar humoristiese kortverhale aan, die eerste een wat dieselfde tema van die wekker gebruik en in 1937 onder die titel Die raad van onraad in Die Jongspan verskyn.
Speurverhale
Sy meer ernstige skryfloopbaan begin egter met ’n aantal gepubliseerde speurverhale, soos As die galg dreig en Arendnes se moordenaar. Bloed in die Weste word later heruitgegee as deel van die Tieroog-reeks. Êrens in Noordoos-Tibet word ’n tempel beroof. Hierdie daad vind later weerklank in Suid-Afrika in ’n reeks spannende gebeurtenisse waarin geweld, vernuf, wraaksug en gewetenlose gierigheid alles ’n rol speel. Daarna verskyn Wadda in die woestyn, die verhaal van ’n kind wat deur San grootgemaak word nadat hulle hom as drie-jarige kleuter na ’n skipbreuk op die strand van die Namib-woestyn vind. Die lewe saam met die San maak van hom ’n natuurkind, wat heers oor die natuur en wilde diere. As jongman tree hy op as redder van blankes wat in hierdie onherbergsame gebied deur vyandige San bedreig word. Eindelik moet hy besluit tussen die eerste blanke meisie wat hy ooit gesien het of sy trou aan sy San volgelinge. Na Wadda word ook verwys in die boek Die Uile in die Kalahari. Later verskyn onder andere Rooi oog, geel oog wat oor Russiese en Chinese spioene aan die Mosambiekse kus handel.
Uile-reeks
Cor Dirks is egter veral bekend as die skrywer van die baie gewilde Uile-reeks vir seuns, wat verskeie kere herdruk word. Hierin beleef vyf skoolseuns as bende verskeie avonture. Die vyf skoolseuns van die Genootskap van die Uile (Philip die leier, die slim Jorsie, die ronde Vaatjie, die sportiewe Berrie en die hakkelende Hennie) is verbind tot reg en geregtigheid en bestaan uit die groot Uil, sy adjudant en drie manskappe. Hulle bly op die dorpie Kranskop. Tiperend van die reeks is die grotendeels goeie inbors van die Afrikaanse jeug wat in die tyd van die ontstaan van die boeke nog sonder drank, dwelmmiddels, seks en ander negatiewe elemente geleef het. Die ‘slegte’ karakters is meestal buitestaanders of boewe van elders wat die verhaalwêreld binnedring. Die verhale is ’n mengsel van episodiese avonture en ’n sentrale  tema of spanningselement wat die verhale hegter bind.
In Die Uile van Kranskop sorg hulle dat ongeregtigheid op hulle dorpie, soos paaiboelies wat die laerskoolkoshuis terroriseer, dorpsmense wat slagysters vir vrugtediewe stel en dies meer, reggestel word.
In Breuk onder die Uile maak Berrie vriende met Ernest Fouché, wat die skoolreëls oortree en ’n bullebak is teenoor Jorsie, die kleinste Uil. Dit lei tot groot onmin tussen Philip en Berrie en Berrie verlaat die bende. Met krieket kan Berrie en Philip nog saam speel sonder dat hulle regtig saam hoef te werk. Rugby is egter anders. In die belangrike rugbywedstryd teen Excelsior kan Berrie met sy gebreekte sleutelbeen hulle laat wen as hy die laaste skop kan oorsit. Philip moet egter die bal vir hom stel. Intussen maak die Uile ’n geheimsinnige ontdekking en Jorsie is vasbeslote om dié raaisel op te los.
In Die Uile in die Kalahari bevind die bende hulle in Wadda se wêreld, wat hulle moet red van die verwoede olifantbul met die gebreekte tand en later weer toe hulle deur bygelowige swart priesters ontvoer word.
In Die Uile langs die Limpopo hou die bende ’n kampvakansie en moet krokodille en ander natuurgevare trotseer. Hulle paaie kruis ook met dié van ’n smokkelbende.
In Die Uile by die see hou die maats vakansie saam met Jorsie se ouers by die see, waar hulle uitvind van smokkelaars wat diamante onwettig na ’n boot smokkel.
Die Uile onderneem in Die Uile in die wapad ’n fietstoer na die Oos-Transvaalse boswêreld tydens die somervakansie. Niksvermoedend klim hulle op wanneer ’n vriendelike vragmotorbestuurder aanbied om hulle teen die lang bergpas uit te neem en beland so in die hande van gewetenlose ontvoerders.
Vyf Uile en ’n tier vertel van die jaarlikse besoek van die sirkus aan die dorp. Een van die wilde diere ontsnap en die seuns word verbied om aan die gewapende soektog deel te neem. Hulle gaan veld toe om na geitjies te soek vir die Biologie-klas, maar Philip kom op ’n smal rotslysie die ontsnapte tier teë.
Die Uile in die gimnasium vertel van die lewe tydens militêre diensplig in die Leërgimnasium. Hier loop die maats hulle rieme styf onder die ysere dissipline wat hier toegepas word en word tot jong volwassenes gebrei.
In Die Uile in Mosambiek gaan hou die vriende ’n tropiese vakansie in Mosambiek. Gou gebeur daar egter veel meer as net pret en plesier. Hulle het ’n noue ontkoming met ’n haai en dan vind hulle ’n geheimsinnige kaart wat die roete na ’n afgeleë eiland aandui, die eiland waarop die Uile toevallig vakansie hou.
Die reeks sluit in 1990 af met ’n laaste boek, Die Uile vlieg weer, waarin die kinders van die Uile bymekaarkom en in hulle pa’s se voetspore volg.
Otter-reeks
Na aftrede skryf Cor Dirks ook die Joof-reeks en die Otter-reeks, maar hierdie reekse word nie een so gewild soos die Uile nie.
Die Otter-reeks het ’n bende bestaande uit Buks, Litte en Kassie in ’n skoolkoshuis op die platteland as tema. Die Otters stel ons voor aan die hoofkarakters wanneer hulle by die koshuis aanmeld. Hier vind hulle gou uit hulle moet saamstaan om te kan oorwin. Dan word hulle daarvan beskuldig dat hulle opsetlik ingebreek en die koshuisspens besteel het. In Die Otters se veldskoolavonture gaan die maats veldskool toe, maar kom hier af op tekens van ’n ou beskawing. Hulle ontdek ’n donker tonnel, ’n gevaarlike grot en ’n vervalle kasteel, wat lyk of dit tog in die verlede met mekaar verbind was.
Die Otters en die huis op die krans vertel van die maats se see-vakansie. Hier maak ’n groep plaaslike seuns die wêreld vir hulle warm en gou kom hulle agter dat die plaaslike seuns verbind is met die geheimsinnige huis op die krans. Wanneer hulle nader ondersoek instel, kom hulle agter dat hier mense woon wat weinig respek het vir ander mense se lewens.
In Die Otters in die Okavango-moeras vertrek die Otters saam met hul pa’s en Gerrie-hulle op ’n kampeervakansie na Moremi, ’n wildreservaat in die oostelike gedeelte van die Okavango-delta. Die pad soontoe loop egter lang draaie deur vreemde plekke, deur die Makgadikgadipanne en ’n doolhof van waterkanale by Matlapaneng tot in die woestynstreek waar net die San kan oorleef. Hulle vakansiedroom verander in ’n nagmerrie toe Giel en sy wrede trawante op die toneel verskyn.
Joof-reeks
Die Joof-reeks verhaal die uiteenlopende avonture van vier maats (Joof, Evert, Kosie en Loot). Hulle raak onder andere betrokke by ivoordiewe in die Caprivi, vang smokkelaars by die see en beleef avonture in die Bosveld. Hierdie agtergrond gee die skrywer die geleentheid om feitlik ongemerk inligting oor die milieu aan sy lesers oor te dra.
Die reeks begin met Joof van Doringkop, waar Joof van Doringkop in die Laeveld verhuis stad toe, waar hy dit moeilik vind om maats te maak en aan te pas, maar hy staan sy man en ontdek wat ware vriendskap is.
In Joof en sy maats onder die koeëls gaan stap hulle in die maanskyn langs die see, maar Loot word gevang en vasgebind. Hy het onverwags op spioene van Rusland afgekom.
In Joof en sy maats se bergavontuur bevind die maats hulle tydens ’n vakansie op ’n plaas in die Laeveld. Hulle het gehoor van goud wat daar in die omgewing begrawe is, maar in hulle soektog loop hulle in die skuilplek van terroriste vas.
Ander skryfwerk
Hy publiseer ’n aantal kortverhale, die eerste op 16 Julie 1957 in Die Jongspan onder die titel Die raad van onraad. Daarop volg verhale in Die Huisgenoot, Die Naweek, Die Huisvrou, Die Brandwag en Die Ruiter. Hierdie is hoofsaaklik speur- en spanningsverhale, met ’n bietjie humor en liefde bygelas.
Vir 10-Plus skryf hy op versoek in 1979–80 kinderverhale, wat later in die publikasie Daardie rooiwang appeltjies opgeneem is.
By wyse van afwisseling skryf hy ook vir die radio en televisie en met die openingsaand van televisie in Suid-Afrika in 1976 word sy spanningsdrama Die dubbele alibi gebeeldsend. Hierdie stuk is gebaseer op ’n verhaal wat in 1947 in die eerste uitgawe van Die Ruiter verskyn het onder die titel Om sewe-uur.
Ook in 1976 word sy radiovervolgverhaal Die honde van Donkerkrans oor die Afrikaanse sender van die SAUK uitgesaai.
Eerbewyse
In 1999 ontvang hy by die Aardklop Kunstefees op Potchefstroom ’n Akademie-oorkonde as erkenning vir sy jeugboeke.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Theodor Mommsen
Christian Matthias Theodor Mommsen (30 November 1817 – 1 November, 1903) was 'n Duitse leraar in die klassieke werke, en historikus, algemeen beskou as die belangrikste klassikus van die 19de eeu. Sy werk omtrent die Romeinse geskiedenis is vandag nog uiters belangrik vir navorsing oor die onderwerp. Hy het die Nobelprys vir Letterkunde ontvang in 1902, en was 'n vooraanstaande Duitse politikus, as 'n lid van beide die Pruisiese en Duitse parlemente.
Kort lewensgeskiedenis
Mommsen is in Garding in Sleeswyk gebore ('n Duitse staat op die grens tussen Duitsland en Denemarke), en het grootgeword in Bad Oldesloe in dieselfde staat. Hy was eers 'n hoogleraar in geskiedenis aan die Universiteit van Leipzig, het toe lid geword van die Akademie van Wetenskappe in Berlyn in 1858, en daarna hoogleraar in Romeinse geskiedenis aan die Universiteit van Berlyn in 1861.
Nobelprysfeite
Mommsen was beide die oudste persoon om ooit die Letterkundeprys te verower (hy was 85 jaar oud) en ook die persoon met die vroegste geboortedatum (1817).
Kinyarwanda
Kinyarwanda of Rwanda (Ikinyarwanda) is 'n Bantoetaal wat deur sowat 12,1 miljoen mense in Rwanda by die Groot Mere van Afrika gepraat word. Dit vorm saam met Engels, Frans en Swahili die amptelike tale van Rwanda en is die moedertaal van sowat 95% van dié land se bevolking. Kinyarwanda is nou verwant aan Kirundi, een van die amptelike tale van Burundi. Albei tale is onderling verstaanbaar en amper identies. Saam met ander tale vorm Kinyarwanda en Kirundi 'n dialekkontinuum, Rwanda-Rundi genoem, wat deur sowat 23 miljoen mense gepraat word.
Jesus in Islam
In Islam is Isa ibn Marjam (Arabies: عيسى بن مريم ʿĪsā ibn Maryām; letterlik Jesus, seun van Maria), of Jesus, die voorlaaste profeet van Allah (God). Hy is al-Masih, Arabies vir "die Messias", die Christus, wat gestuur is om ’n gids te wees vir die kinders van Israel met ’n nuwe openbaring: al-Injīl (Arabies vir "die Evangelie"). Jesus word as ’n profeet beskou wat nie getroud was en nie kinders gehad het nie. Hy is ’n belangrike figuur wat in 93 verse van die Koran genoem word onder verskeie titels soos "Seun van Maria", die "Gees van God" en die "Woord van God".
duimnael|180px|links|Maria en Jesus (deur Gentile da Fabriano). Die Koran en die meeste hadit-versamelings noem dat Jesus as ’n "rein seun" (sonder sonde) gebore is vir die maagd Maria, nes in die Christendom. Daar word geglo Jesus het baie wonderwerke verrig, soos om as baba te praat, verskillende kwale te genees, dooies te laat opstaan en voëls van klei te maak en lewe in hulle te blaas.
Nes alle ander profete in die Islam word Jesus ’n Moslem genoem (dus iemand wat hom onderwerp aan God se wil). Hy word beskou as die voorloper van Mohammed en het voorspel die volgende profeet se naam sou "Ahmad" wees. Islam verwerp die idee dat Jesus goddelik was, of die Seun of beliggaming van God. Volgens sekere vertolkings van die Koran het die kruisiging van Jesus nooit plaasgevind nie. Die meeste Moslems glo Jesus het nie gesterf nie, maar lewend na die hemel opgevaar.
Volgens die Moslem-tradisie sal Jesus om en by met die Oordeelsdag na die aarde terugkeer om geregtigheid te herstel en al-Masih ad-Dadjdjal ("die vals Messias" of "antichris") te verslaan  – egter nie as ’n nuwe profeet nie, want Mohammed was die laaste profeet.
Geboorte van Jesus
duimnael|links|Jesus se stamboom, tot by sy oupagrootjie.
Die verhaal van Jesus se geboorte begin met ’n inleiding wat verskeie kere in die Koran vertel word. Dit beskryf eers die geboorte van Maria en haar diens in die Jerusalem-tempel onder die profeet en priester Sagaria, wat later die pa van Johannes die Doper was. Verskeie Islamitiese historici het deur die eeue besonderhede by die verhaal gevoeg.
Ibn Isjak (oorl. 761 of 767), ’n Arabiese historikus en skrywer van heiligelewens, het ’n weergawe met die naam In die Begin geskryf. Daarin vertel hy kortliks dat Sagaria Maria se voog was. Nadat hy haar nie langer kon onderhou nie, het hy haar aan die timmerman George toevertrou. Terwyl sy in ’n kerk afgesonder was, het ’n jong man met die naam Josef by haar aangesluit en hulle het mekaar met take gehelp. Maria word later as ’n weduwee beskryf, sonder om te noem wie haar man was. Die vertelling van Jesus se geboorte volg die weergawe in die Koran, en voeg by die geboorte was in Betlehem, langs ’n palmboom met ’n krip.
At-Tabari (oorl. 923), ’n Persiese geleerde en historikus, het te vertel gehad afgevaardigdes van die koning van Persië het geskenke aan Jesus gebring (wat ooreenstem met die Bybelse vertelling van die sterrekykers uit die ooste); en dat ’n man met die naam Josef (nie genoem as Maria se man nie) opdrag gekry het om haar en haar kind na Egipte te neem en later na Nasaret terug te keer.
Ali ibn al-Athir (oorl. 1233), ’n Arabiese of Koerdiese historikus en biograaf, skryf in Die Volledige Geskiedenis, ’n werk wat ’n standaard vir latere Moslems geword het, die timmerman Josef het ’n belangriker rol gespeel, maar hy word nie ’n familielid of man van Maria genoem nie. Al-Athir skryf hoe Jesus as jong seun gehelp het om ’n dief vas te trek, en hoe hy ’n ander seun weer lewend gemaak het nadat Jesus van die seun se moord beskuldig is. Al-Athir het geglo Maria was net ’n uur lank swanger en baseer dit op die vers in die Koran wat lui: "En sy het hom ontvang en met hom na ’n afgeleë plek vertrek" (Koran 19:22).
Die Mariaboodskap
Die aartsengel Gabriël het die nuus oor die geboorte van Jesus aan die maagd Maria oorgedra. Sy is uit alle vroue van alle nasies uitgesonder en hy het aan haar die blye boodskap van ’n heilige seun gebring.
In ’n hadit deur Aboe Hoeraira, een van die eerste metgeselle van Mohammed, haal hy die profeet aan: ''Feitlik geen afstammeling van Adam word gebore sonder dat Satan hom op die oomblik van geboorte aanraak nie. ’n Baba wat so aangeraak word, huil. Die enigste uitsonderings is Maria en haar seun.''
duimnael|180px|Maria kry iets om te eet uit ’n palmboom, soos in die Koran beskryf word.
Die engel kondig aan dat die seun Jesus, die Messias, genoem moet word, en sê hy sal ’n groot profeet genoem word omdat hy die Gees van God en die Woord van God is wat die Evangelie sal ontvang. Die engel vertel Maria dat die seun as baba sal praat en wanneer hy groot is, ’n metgesel van die mees regverdiges sal wees. Maria, wat vra hoe sy ’n seun kan baar terwyl geen man haar aangeraak het en sy ook nie ontugtig was nie, word vertel:
– Koran 19:21"
Terwyl sy in pyn verkeer met die bevalling, roep ’n stem na haar:
"''Moenie treur nie; waarlik, u Heer het ’n stroompie vir u laat ontspring; en trek die stam van die palmboom na u toe; dit sal vars, ryp dadels vir u laat afval. Eet, drink en spoel u oë uit."
– Koran 19:24-26"
Toe Maria terug huis toe gaan met die baba, vra mense haar oor die kind uit. Maar Maria het ’n gelofte van stilswye afgelê en wys net na die kind. Toe antwoord Jesus:
– Koran 19:33"
Jesus wat as baba praat, word in die Koran as een van ses wonderwerke genoem.
Kindertyd
Die vertelling oor hoe met Jesus van Herodus gevlug is, is min of meer dieselfde as die weergawe in die Bybel. Volgens sommige Islamitiese bronne het Jesus en sy gesin 12 jaar in Egipte deurgebring. Baie morele verhale en wonderwerke tydens Jesus se jeug word genoem in Verhale van die Profete, boeke wat oor die eeue saamgestel is oor pre-Islamitiese profete en helde. Al-Masoedi vertel hoe Jesus as seun die Joodse godsdiens bestudeer en uit die Psalms lees.
Tydens hul verblyf in Egipte word van verskeie wonderwerke vertel: Jesus verduidelik op nege maande Moslemse geloofsbeginsels aan ’n skoolmeester; Jesus onthul diewe aan ’n ryk man; vul leë bottels met iets om te drink; verskaf kos en wyn aan ’n tirannieke koning; bewys aan dieselfde koning sy mag om ’n man uit die dode op te wek; en wek ’n kind op wat per ongeluk doodgemaak is.
Jesus as volwassene
300px|duimnael|Die [[Jordaanrivier, waar Jesus deur Jahia ibn Zakarijja (Johannes die Doper) gedoop is.]]
Volgens die meeste Moslem-tradisies voldoen Jesus en sy leringe aan die profetiese model: ’n mens wat nes ander profete op ’n sekere tyd deur God na ’n sekere volk gestuur is om hulle te veroordeel oor die aanbidding van afgode en hulle uit te daag om een ware God te aanbid. Volgens tradisie is Jesus gestuur na die mense van Israel, en sy status as profeet word deur talle wonderwerke bevestig.
Jesus word nie tradisioneel as goddelik beskou nie, maar in die Moslem-ideologie word Jesus ook nie as minder as dit beskou nie; dit sou ontheiligend wees en dieselfde as om ’n ander Islamitiese profeet te misken. Die wonderwerke van Jesus en die titels wat in die Koran aan hom gegee word, dui eerder op die mag van God as die goddelikheid van Jesus – dieselfde mag is agter die boodskap van alle ander profete.
Dood en hemelvaart
Islamitiese geskrifte ontken die kruisiging en dood van Jesus soos in die Nuwe Testament beskryf. Volgens die Koran wou die mense (die Jode en Romeine) Jesus doodmaak, maar hulle het dit nie gedoen nie, hoewel "dit vir hulle gelyk het asof dit so is". Moslems glo Jesus het nie gesterf nie, maar is deur Allah opgehef tot Homself.
"Omdat hulle sê: Ons het die Messias, Jesus, die seun van Maria, die boodskapper van Allah, omgebring – en hulle het hom nie gedood nie, en ook nie tot die dood toe gekruisig nie, maar dit het vir hulle gelyk asof dit so is. En hulle wat hieroor verskil, twyfel voorwaar daaraan. Hulle het geen kennis daaromtrent nie, maar volg slegs ’n vermoede, en hulle het hom beslis nie doodgemaak nie; nee, Allah het hom opgehef tot Homself, en Allah is Almagtig.
– Koran 4:157-158"
In ’n bespreking van die geleerdes wat die kruisiging ontken, sê Encyclopaedia of Islam:
"Die ontkenning stem ooreen met die logika van die Koran. Die Bybelse verhale wat daarin verskyn (byvoorbeeld Job, Moses, Josef, ens.) en die episodes wat verband hou met die geskiedenis van die begin van Islam, demonstreer dit is "God se praktyk" om geloof te laat seëvier oor die magte van die bose. As Jesus aan die kruis gesterf het, sou dit beteken het sy teregstellers het geseëvier; maar die Koran voer aan hulle het sonder twyfel misluk: "God sal vir seker dié verdedig wat glo."
– XXII, 49"
Wederkoms
Volgens die Islamitiese tradisie sal Jesus se wederkoms geskied te midde van oorloë tussen al-Mahdi (die verlosser van Islam) en al-Masih ad-Dadjdjal (die antichris). Jesus sal oos van Damaskus neerdaal, geklee in geel. Hy sal hom as ’n Moslem neerlê by die Islamitiese leerstellings en by al-Mahdi aansluit. Eindelik sal Jesus die antichris verslaan en almal wat "Mense van die Boek" (Jode en Christene) is, sal in hom glo. Dan sal daar net een gemeenskap wees, dié van Islam.
Ná die dood van al-Mahdi sal Jesus die leierskap oorneem. Dié tydperk word in die Islam verbind met algemene vrede en geregtigheid. Jesus sal sowat 40 jaar lank regeer en dan sterf. Hy sal in die stad Medina langs Mohammed begrawe word.
Tzipi Hotovely
Tzipora (Tzipi) Hotovely, Hebreeus: צפורה (ציפי) חוֹטוֹבֵלי, (gebore 2 Desember 1978 in Rehovot) is 'n voormalige Israelse politikus wat aan die Likoed-party behoort. Sedert Augustus 2020 dien sy as Israel se eerste vroulike ambassadeur in die Verenigde Koninkryk.
Van Februarie 2009 tot Julie 2020 was sy 'n lid van die Knesset gewees. Sy was die jongste verkose lid van die 18de Knesset gewees. In Maart 2013 was sy aangestel as 'n adjunk-minister in die Netanyahu III-kabinet. In Mei 2015 was sy aangestel as adjunk-minister vir buitelandse sake in die Netanyahu IV-kabinet. In Januarie 2020 was sy in dieselfde kabinet aangestel as minister van diasporasake. In die Netanyahu-Gantz-kabinet was sy van Mei tot Augustus 2020 minister van gemeenskapssake gewees.
Hotovely het in die regte studeer aan die Bar-Ilan-Universiteit en die Tel Aviv-Universiteit. Verder het sy aan twee seminaries Judaïsme gestudeer. As student was sy 'n lid van die Wêreldunie van Joodse studente (World Union of Jewish Students) gewees en het sy 'n byeenkoms van die WUJS in Suid-Afrika bygewoon. Sy het ook 'n byeenkoms van die Wêreld Bnei Akiva, die grootste Sionistiese jeugorganisasie, in Parys bygewoon.
Sedert 2006 skryf sy rubrieke vir die Maariv-koerant. Ook tree sy op in politieke debatte op die Israelse televisie.
Sy het 'n regs-Judaïstiese oortuiging en is teen die stigting van 'n Palestynse staat. Haar verkryging van 'n setel in die Knesset het sy as goddelike voorsienigheid beskou.
Tzipi Hotovely is getroud en het in Rehovot gewoon. Haar ouers kom uit Georgië.
Syngman Rhee
Syngman Rhee (Koreaans: 이승만; 18 April 1875 - 19 Julie 1965) was 'n Koreaanse politikus en onafhanklikheidsaktivis. Hy was die eerste president van Suid-Korea en het vir drie termyne gedien (1948-1960).
Driebanddrawwertjie
Die Driebanddrawwertjie (Rhinoptilus cinctus) is 'n voëlspesie in die Glareolidae-familie. Dit word in Angola, Botswana, Ethiopië, Kenia, Namibië, Rwanda, Somalië, Suid-Afrika, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe aangetref.
Hierdie drawwertjie is gewoonlik enkellopend of in pare in grasveld met baie bome, en doringveld in droër gebiede.
Gore Vidal
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Gore Vidal
Amerikaanse skrywer en essayis
3 Oktober 1925
in West Point, New York,
Oorlede
31 Julie 2012
in Hollywood Hills, Kalifornië,
Pen-name
Edgar Box Cameron Kay Katherine Everard
Literêre stroming
Postmodernisme
Lewensmaat
Howard Austen
Eugene Luther Gore Vidal [ˌɡɔr_vɨˈdɑːl] was 'n Amerikaanse skrywer wat met sy essays, romans, draaiboeke en Broadway-toneelstukke bekendheid verwerf het. Hy het daarnaas bekend gestaan vir sy patrisiese ingesteldheid, sy Transatlantiese aksent en sy geestige aforismes. Vidal is 'n gesin gebore wat uitstaande politici opgelewer het. Sy grootvader Thomas Gore het die amp van senator beklee, en hy het later deur huwelik aan Jacqueline Kennedy verwant geword.
Vidal het twee keer vir politieke ampte kandidaat gestaan en het as politieke kritikus oor 'n lang tydperk kommentaar op politieke gebeure gelewer. Hy het as aanhanger van die Demokratiese Party sy lewe lank 'n isolasionistiese houding ingeneem. Vidal, wat sowel met sy essays asook sy romans bekendheid verwerf het, het daarnaas ook bydraes vir The Nation, die New York Review of Books en Esquire gelewer. Met sy essays en media-optredes het Vidal oor 'n lang tydperk kritiese kommentaar op die Amerikaanse buitelandse beleid gelewer. Daarnaas het hy die Verenigde State sedert die 1980's as 'n vervallende ryk beskryf. Sy twiste met bekende persoonlikhede soos Norman Mailer, William F. Buckley, Jr. en Truman Capote het wye aandag in die media geniet.
Eed op die Kaatsbaan
Die Eed op die Kaatsbaan (Frans: Le serment du Jeu de paume) was 'n gebeurtenis tydens die Franse Rewolusie wat op 20 Junie 1789 in die Salle du Jeu de paume by Versailles plaasgevind het waarin die 577 afgevaardigdes van die Derde Stand van die State-Generaal van 1789 deelgeneem het. In opstand teen die Franse Koning Lodewyk XVI het hulle 'n gesamentlik plegtige eed afgelê waarvolgens hulle nie uitmekaar sou gaan voor 'n nuwe grondwet geskryf is nie. Die eed, wat geen wetlike gesag gehad het nie, was simbolies baie belangrik.
Gebeure
Aan die begin van die Franse Rewolusie het 'n konfrontasie tussen die verteenwoordigers van die Derde Stand aan die eenkant en die Koning en die bevoorregte klasse aan die anderkant ontstaan. Die eerste vergadering van die State-Generaal sedert 1614 het geweldige hoop onder die middelklas laat opvlam oor die idees van Die Verligting. Hulle het gehoop dat groot hervormings sou plaasvind wat hulle toegang sou gee tot die moontlikheid tot nasionale soewereiniteit, 'n einde aan die ou klasse stelsel (société d’ordres), gelykheid in toegang tot werksgeleenthede in die openbare sektor, groot vryhede en geregtelike waarborge. Ontevredenheid het ontstaan as gevolg van die slakkepas waarmee vordering gemaak is. Dit het voorgekom asof die koning slegs met belastingshervormings bemoei was. Die Derde Stand het besef dat hulle sienings slegs sou kon seëvier as die bestaande organisasie van die State-Genraal verander sou word. Elke stand was tradisioneel gelyk aan een stem. Daar was dus twee stemme vir die bevoorregte klasse, en een vir die nie-bevoorregte klasse wat op daardie stadium 95 % van die Franse bevolking verteenwoordig het. Die Derde Stand en die hervormings gesinde afgevaardigdes van die Adelstand en die Geestelike Stand wou dit verander na 'n stem per kop. As elke afgevaardigde oor 'n stem sou beskik het sou enige iets moontlik gewees het.
Op 6 Mei 1789 het die afgevaardigdes van die Derde Stand by die State-Generaal geweier om afsonderlik van die verteenwoordigers van die ander twee stande te vergader. Na 'n maand se bespreking en onderhandeling het hulle besluit om die inisiatief te neem en hulle kolegas te nooi om by hulle aan te sluit vir 'n verifikasie van bailliage per bailliage van die magte van die verkose afgevaardigdes van die drie stande. Op 16 Junie het tien verkose lede van die Geestelike Stand geantwoord toe hulle name uitgeroep is tydens die daaglikse roll call / l’appel quotidien. Die afgevaardigdes van die Derde Stand het aangevoel dat die oomblik aangebreek het om 'n mosie te aanvaar waarin verklaar is wat hulle tot die Nasionale Vergadering verklaar, die enigste met die mag om belasting toe te laat. Die geestelikes het ingestem tot die stap en sonder geweld op 19 Junie besluit om by die Derde Stand aan te sluit. Dit het gelyk of oomblik van oorwinning naby was.