cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasionale Voyageurs-park
Die Nasionale Voyageurs-park (Engels: Voyageurs National Park) is 'n nasionale park in die noorde van die Amerikaanse deelstaat Minnesota, naby die stad International Falls (waarna - vanweë sy klimaat wat as die koudste in die VSA beskou word - volgens 'n artikel in die tydskrif Collier's ook as Icebox of the Nation verwys word ). Die park se noordelike grens in die meer Rainy Lake, wat oor 'n afstand van 55 myl strek, maak deel uit van die internasionale grens tussen die Verenigde State en Kanada. Waterliggame beslaan sowat 'n derde van die park se oppervlakte - waaronder vier groot mere: Namakan, Kabetogama, Rainy en Sand Point Lakes.
Die park - tot dusver die enigste nasionale park in Minnesota - is in 1975 ter herdenking van die voyageurs gestig - Frans-Kanadese pelshandelaars wat die Noord-Amerikaanse binneland in die laat 17de eeu as eerste Europeërs deurdring het om handel met inheemse Indianestamme te dryf. Voor die koms van spoorweë het voyageurs met hul berkbas-kano's die vroeg-geïndustrialiseerde ekonomieë van Europa met die Steentydperk-ekonomieë van Amerika se Eerste Nasies verbind.
Franssprekende Kanadese het handelsgoedere vanuit Montreal met groot kano's weswaarts na Grand Portage vervoer. Hier is die vrag oorgelaai na die kano's van ander voyageurs wat verder weswaarts gevaar het om handel met Indiane te dryf en Europese goedere vir pelse in te ruil. Hul handelsroete was een van die gevaarlikstes ter wêreld, met waterweë vol van uitdagende stroomversnellings. Behalwe vir enkele plekke langs die Amerikaans-Kanadese grens het die landskap in die nasionale park oor die eeue onveranderd gebly - besoekers, wat sy natuur kom geniet, kry dieselfde indruk soos voyageurs in die verlede.
Die Nasionale Voyageurs-park is vry van ligbesoedeling en het derhalwe 'n gewilde bestemming vir amateur-sterrekykers gewild. In 2020 sal die parkbestuur saam met die Voyageurs National Park Association (VNPA) aansoek om sertifisering as Dark Sky park doen. Saam met ander parke soos Grand Canyon, Death Valley en Canyonlands sal die parkbestuur stappe neem om die park van volhoubare beligting te voorsien en die publiek in te lig oor die vermyding en vermindering van ligbesoedeling.
Grensbepalings
Kanada is tans nie toeganklik vir besoekers uit die park nie, en so mag ook bote op Rainy Lake nie Kanadese waters invaar nie (hierdie beperking bly voorlopig tot 21 Augustus 2020 van krag). Onafhanklik van Covid-19-beperkings moet persone op bote, wat oor die grenslyn vaar, hul aankoms vooraf by grensposte in die VSA of Kanada aanmeld.
Grootoog-sambokhaai
Die Grootoog-sambokhaai (Alopias superciliosus) kom wêreldwyd en reg rondom die Suid-Afrikaanse kus voor, van Angola tot by KwaZulu-Natal. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie. In Engels staan die haai bekend as die Bigeye thresher.
Lughawe Parys-Charles de Gaulle
Die Internasionale Lughawe Parys-Charles de Gaulle (Frans: Aéroport de Roissy-Charles de Gaulle, IATA: CDG, ICAO: LFPG) ook as Roissy of Charles de Gaulle bekend, is die grootste en belangrikste internasionale lughawe van Frankryk en een van die grootste lughawens in Europa. Met 69,5 miljoen passasiers in 2017 was dit die tiende besigste lughawe ter wêreld. Die lughawe is na die Franse oudpresident Charles de Gaulle genoem en is naby Roissy, sowat 25 km noordoos van die Paryse middestad, geleë.
Met die RER- en TGV-treine word die middestad in 45 minute, Disneyland Resort in 10 minute, en Lille en Brussel in een uur bereik.
Die lughawe het 3 terminale en hanteer meer as 200 000 reisigers en 6 000 ton vrag (2003) per dag. Die lughawe dien as die vernaamste spilpunt vir Air France. Danksy enkele aanpassings was die lughawe vroegtydig gereed om die nuwe Airbus A380 te ontvang.
Erica subcapitata
Erica subcapitata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Sophus Lie
Marius Sophus Lie (Noorse uitspraak: [liː]) (* 17 Desember 1842 in Nordfjordheid, Noorweë, † 18 Februarie 1899 in Christiania, Noorweë) was 'n Noorse wiskundige. Hy het grotendeels die teorie van kontinue simmetrie geskep, en het dit op die studie van die meetkunde van differensiaalvergelykings toegepas.
Biografie
1871 ontvang Lie sy PhD aan die Universiteit Christiania met 'n tesis getiteld Oor 'n klas van geometriese transformasies. Darboux sou dit later as "een van die mooiste ontdekkings in moderne meetkunde" beskryf. In die daaropvolgende jaar vestig die Noorse parlement 'n uitstekende professorskap vir hom. Ook in 1872 besoek Lie Klein, wat toe by die Universiteit Erlangen was en aan die Erlangen-program gewerk het.
In 1884 arriveer Friedrich Engel in Christiania om Lie, met behulp van Klein en Adolph Mayer, beide professore aan die Universiteit Leipzig, by te staan. Engel help lie om sy belangrikste verhandeling, Theorie der Transformationsgruppen (Teorie van transformasiegroepe), te skryf, wat van 1888 tot 1893 in Leipzig in drie volumes gepubliseer is. Dekades later sou Engel ook een van die twee redigeerders van Lie se versamelde werke wees.
1886 word Lie professor aan Leipzig, waar hy Klein vervang wat na die Universiteit Göttingen geskuif het. In November 1889 het hy 'n verstandelike ineenstorting gehad en is hy tot Junie 1890 gehospitaliseer. Lie bedank sy pos in Mei 1898 en keer na Noorweë terug in September van daardie jaar.
Hy is die titels Erelid van die Londonse Wiskundige Gemeenskap in 1878, Lid van die Franse Akademie van Wetenskappe in 1892, Buitelandse Lid van die Koninklike Gemeenskap van Londen in 1895, en Buitelandse Vennoot van die Nasionale Akademie van Wetenskappe van die Verenigde State van Amerika in 1895 toegestaan.
Sophus Lie sterf in die ouderdom van 56 weens kwaadaardige anemie, 'n siekte wat veroorsaak word deur vertraagde absorpsie van vitamien B12.
Nalatenskap
Lie se vernaamste nutmiddel, en een van sy grootste prestasies, was die ontdekking dat kontinue transformasiegroepe (vandag Lie-groepe genoem) beter verstaan kan word deur hulle te linealiseer en die ooreenkomstige genererende wektorvelde (die sogenaamde infinitesimale genereerders) te bestudeer. Die genereerders is onderhewig aan 'n gelinealiseerde weergawe van die groepwet (vandag die kommutatorhakie genoem), en het die struktuur van wat vandag 'n Lie-algebra genoem word.
Abyssocladia umbellata
Abyssocladia umbellata is 'n gewone sponsspesie uit die familie van die Cladorhizidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Lopes, Bravo & Hajdu.
Sophus Lie
Nalatenskap
Hermann Weyl het Lie se werk aan groepteorie in sy artikels van 1922 en 1923 gebruik, en vandag speel Lie-groepe 'n rol in kwantummeganika. Die onderwerp van Lie-groepe soos wat dit vandag bestudeer word is egter heelwat anders as die navorsing wat Sophus Lie gedoen het, en onder die 19de eeuse wiskundiges is Lie se werk in detail miskien van die minste bekend.
The Tempest
The Tempest is in Afrikaans vertaal deur Tjaart Potgieter en onder die titel "Die Storm" uitgegee. Anna Neethling-Pohl het die toneelstuk ook in Afrikaans vertaal en alhoewel dit deur talle teaters gebruik was, is dit vandag nie kommersieel verkrygbaar nie.
Verhaal
Die stuk speel af op 'n eiland waar 'n towenaar genaamd Prospero saam met sy dogter Miranda woon. Die enigste geselskap is Ariel, 'n gees wat Prospero gered het, en Caliban, 'n monster wat Prospero verslaaf het. Prospero roep 'n storm op wat 'n skip na die eiland dryf. Prospero verduidelik aan Miranda dat daar mans aan boord van die skip is wat verkeerd teen hom gedoen het. Hy was vroeër die hertog van Milaan, maar is omvergewerp deur sy broer Antonio, met die hulp van Alonso, die koning van Napels. Prospero en Miranda is in 'n boot uitgewerp op die see wat hulle na die eiland geneem het. Miranda was toe nog net 'n baba en kan net onthou hoe sy op die eiland gewoon het.
Die passasiers van die skip ontsnap na die eiland en word in groepe geskei. Beide Alonso en sy seun Ferdinand dink die ander een is dood. Alonso bly by sy broer Sebastian, Antonio en sy vriendelike adviseur Gonzalo agter. Ferdinand ontmoet Miranda en raak verlief. Prospero toets Ferdinand om te sien of hy waardig genoeg is vir sy dogter, en besluit dat hy is. Antonio en Sebastian beplan om Alonso en Gonzalo dood te maak, maar word deur Ariel voorgekeer. Intussen ontmoet Caliban twee bediendes, Trinculo en Stephano. Hy oorreed hulle om Prospero omver te werp sodat hulle die eiland kan regeer. Prospero keer hulle deur kabouters en honde te ontbied om hulle weg te jaag.
Ariel verander in 'n vreesaanjaende voëlagtige wese en konfronteer Antonio, Alonso en Sebastian en sê hulle moet jammer wees dat hulle Prospero omvergewerp het. Hulle vlug en vind uiteindelik vir Prospero. Hy kondig aan dat hy almal wat teen hom saamgesweer het (insluitend Caliban) sal vergewe, magie sal prysgee en na Milaan sal terugkeer. Hulle reageer op verskillende maniere; Alonso is jammer vir wat hy gedoen het, terwyl Antonio dink dat Prospero se vergifnis 'onnatuurlik' is. Dit word onthul dat die skip en al die passasiers die "skipbreuk" oorleef het. Prospero maak Ariel vry, en hy en Miranda gaan saam met almal terug na Italië.
Damon Wayans
Damon Wayans is 'n Amerikaanse skrywer, akteur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Last Boy Scout (1991), Mo' Money (1992), en Major Payne (1995), en in die televisiereeks My Wife and Kids (2001).
Mahlamba Ndlopfu
Mahlamba Ndlopfu (voorheen Libertas) is die naam van die ampswoning van die President van Suid-Afrika in Bryntirion in Pretoria.
In 1935 is 'n kompetisie uitgeskryf om 'n huis vir die Eerste Minister in die Kaaps-Hollandse boustyl te ontwerp. Dit sou gebou word op 'n stuk grond aan die noordelike helling van Meintjieskop wat deur burgemeester Tom Jenkins aan die staat verkoop is. Gerard Moerdijk se inskrywing was die wenner en die huis het een van Moerdijk se bekendste ontwerpe geword. Hy is bygestaan deur Henry Watson.
Genl. J.C. Smuts en sy vrou was die eerste bewoners. Mev. Issie Smuts het die huis genoem na die historiese Libertas op Stellenbosch. Die premierswoning is gemeubileer met 18de-eeuse meubels uit Engeland, Frankryk en Nederland.
Sedert 1984 is dit die presidentswoning. In 1995 is die naam verander na Mahlamba Ndlopfu, Tsonga vir “nuwe dagbreek”. Toe het ook 'n beskeie modernisering van die huis plaasgevind.
Die huis in Tom Jenkinsrylaan is op die hoogste punt van die Bryntirion-landgoed, omring deur mooi tuine en bied 'n wye blik oor die Magaliesberge. Die tuin is in 1994 tot 'n nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Willem Burgersrivier
Die Willem Burgersrivier is 'n rivier wat in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei. Dit is in die opvanggebied van die Groot-Visrivier.
Dagbreek (koshuis)
Dagbreek, ook bekend as die “John Murray Huis” (genoem na 'n stigter van die teologiese Kweekskool aan die Universiteit Stellenbosch) is die grootste en die tweede oudste manskoshuis op Stellenbosch. Dit is in sentrale Stellenbosch geleë. Dagbreek het 'n huis geword vir duisende mansstudente aan die Universiteit van Stellenbosch vandat die huis se deure oopgemaak het in 1921.
Die gebou
Dagbreek is 'n vierkantige gebou met 'n groot grasperk in die binnehof. Dit bestaan uit sewentien bewoonde seksies waarvan die meeste vier kamers en 'n badkamer op elke vloer het. Seksies een tot sewe maak die Seniorhuis uit en agt tot agtien die Juniorhuis. Seksie 16 bestaan uit 'n eetsaal en 'n sosiale saal. Hierdie boustyl wat uniek is onder die koshuise op Stellenbosch het 'n besondere effek op die lewe in die koshuis. Verskillende seksies het elkeen hul eie karakter en tradisies en kompetisies tussen die verskillende seksies is 'n daaglikse gesig.
Erica subdivaricata
Erica subdivaricata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Dagbreek (koshuis)
Die gebou
Wynand Louw was die argitek van Dagbreek. Die bouery het in 1920 begin en die eerste deel (seksies een tot sewe) is in 1921 voltooi. JD Conradie, die eerste inwoner, was een van 27 inwoners wat in die eerste jaar van die huis se bestaan inwoners was. Huislede moes aanvanklik vir hulself kos voorberei, maar die stelsel het nie goed gewerk nie en die res van die koshuis se bouwerk het in 1925 begin. Die nuwe gedeelte het 'n eetsaal sowel as 'n sosiale saal ingesluit. Ander kamers in die gebou sluit 'n TV-kamer, huiskomitee-kamer, gebedskamer, snoekerkamer, waskamer, snoepie, argief en 'n klub in. Dagbreek het ook sy eie gimnasium in die koshuis.
King's House
King’s House in Durban is die ampswoning vir die president en die adjunkpresident van Suid-Afrika tydens hul besoeke aan KwaZulu-Natal.
Schalkie van Wyk
Schalkie van Wyk (*24 Oktober 1940, Bloemfontein -) is ’n Afrikaanse skrywer van liefdesverhale en kinder- en jeugliteratuur. Sy het reeds meer as 100 boeke geskryf, waaronder 12 vervolgverhale en 'n aantal kinder- en jeugverhale. Sy skryf ook onder die skuilnaam Louié Heine.
King's House
Die eerste inwoner was Sir Henry Bale wat op 29 Junie 1904 in die huis ingetrek het. Die huis is ook in 1947 gebruik om die Britse koninklike familie tydens hul besoek aan Suid-Afrika te akkommodeer.
Schalkie van Wyk
Lewe en werk
Louié Schalkie van Wyk is op 24 Oktober 1940 in Bloemfontein gebore. Haar pa was Engels en haar ma Duits, maar haar ma is oorlede toe sy slegs vyf jaar oud was. Daarna leer haar stiefma haar Afrikaans praat. Haar name kry sy van haar Duitse oupa, na wie sy vernoem is. Sy word groot op Daniëlskuil in die Noord-Kaap, waarna sy haar skoolloopbaan op Vredefort in die Vrystaat voltooi. Hierna studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria, waar sy ’n B.A.-graad in tale verwerf. Op 21-jarige ouderdom word sy redakteur van die jeugtydskrif Patrys, waar sy voltyds kortverhale en vervolgverhale vir kleuters en tieners moet skryf. Sy is getroud met die skrywer Mike Heine, wat sy leer ken wanneer albei verbonde is aan die redaksie van Patrys. Hulle het ’n seun, Charles George, en ’n dogter, Michelle-Philippe (Michelene). Na die geboorte van Michelene skryf sy heeltyds. Die egpaar bly in Aucklandpark in Johannesburg en het twee kinders, ’n dogter en ’n seun, maar skei later. Sy vestig haar daarna in Roodepoort.
Erica subimbricata
Erica subimbricata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort.
Schalkie van Wyk
Skryfwerk
Reeds op agtjarige ouderdom begin sy skryf en op sestien word haar eerste kleuterverhaal in die jeugtydskrif Patrys gepubliseer. Daarna volg verskeie tydskrifvervolgverhale, waaronder Die laksman wag wat in Keur gepubliseer word. Sy skryf ook radiovervolgverhale, insluitende Voetspore van gister wat oor die senders van Radio Suid-Afrika uitgesaai word. In 1997 is Arende vlieg alleen op die kortlys vir die toekenning van die Ela Spence-medalje vir Afrikaanse liefdesverhale. Onder die naam Louie Heine skryf sy ook ’n Engelse boek, Old soldiers never cry. Sy skryf meer as honderd boeke en twaalf vervolgverhale en is verantwoordelik vir vier kinderplate.
Liefdesromans
Sy skryf hoofsaaklik liefdesromans, hoewel sy ook jeugverhale skryf. Die liefde oorwin (1977) het Ilse Brink as hoofkarakter. Sy kry dit reg om universiteit toe te gaan, maar besef dat sy hard sal moet werk sodat sy kan help om vir haar behoeftige ouers op die plaas te sorg. Sy besluit om met ’n ryk man te trou, sodat sy en haar ouers nooit weer aan hulle armoede hoef te dink nie. Gelukkig loop sy die ryk Bruce Reyneke raak, maar daar is baie stories oor hom. Ilse se boesemvriend, Henk Retief, weet dat Ilse se oë wel eendag sal oopgaan. Ilse laat toe dat die beroemde Tobias Meiring haar skilder. Tobias het ook baie geld en is aantreklik, al is hy oud genoeg om Ilse se vader te wees.
Letsels van liefde (1979) is Annelie Joubert se verhaal. Na haar pa se dood was sy en haar ma, Susan, finansieel goed versorg. Haar gewese verloofde, Bernard du Preez, was egter ontrou aan haar en die verwydering tussen haar ma en haar oupa, Casper van Vuuren, het haar ook gepla. Prokureur De Waal vertel haar dat hierdie einste skatryk oupa wil hê sy moet ’n jaar lank op die hoewe, Sonhoek, gaan woon en haar lewe uit die stukkie grond maak. Kry sy dit reg, wag die erflating op haar, anders is dit neusie verby. Op Sonhoek is ’n leeglêer wat haar oupa sommer net daar toelaat, oom Hein, wat darem so hier en daar bietjie sal help. Wat sy gekry het, strook egter nie met haar verwagtinge nie.
In Liefhê is geluk (1979) is Nicki, Deon en Cobus van kleins af ’n driemanskap. Deon is die oudste en toe hy weg is universiteit toe, vra hy die armoedige Cobus om vir Nicki mooi op te pas, want hy kom haar eendag haal. Na ses jaar is al drie weer terug op Barendshoogte en Nicki moet kies tussen Cobus, die skugter onderwyser en Deon, vennoot in sy pa se gevestigde prokureurspraktyk. Om sake te kompliseer, het Nicki pas skatryk geërf en daag haar onbekende voog, Francois Rosseau, op om te besluit of sy al volwasse genoeg is om haar erfgeld te ontvang.
’n Anker van liefde (1980) is Karla se lewensverhaal. Sy en Dewald sou trou, maar haar vriendin Linda rokkel hom af. Karla vlug weg Groeneweide toe en hier maak sy kennis met Gerhard Olivier en Arno Durandt.
In Winter van wanhoop (1980) lê Anneke se liefdesdroom aan skerwe, want die mannekyn Marelise het haar verloofde Johan van haar afgerokkel. Sy laat toe dat Wim haar ompraat om na sy en sy broer se erfplaas in die Boland te gaan, waar sy kan skilder. Haar rustige lewe op die plaas verander wanneer Wim se broer Paul terugkeer van oorsee af en die lewe vir haar so onmoontlik maak dat sy besluit om weg te gaan. Sy ontmoet ’n volgende liefde, maar dit word ook bedreig wanneer Marelise weer op die toneel verskyn.
Die joernalis Lize Erlank word in Gister se betowering (1981) deur haar redakteur afgedank en sy trek na haar plaas Le Havre in die Heidedal-distrik. Hier is sy egter nie ontslae van intrige nie, want daar is Guillaume du Prez, sy miljoenêrfamilie, die jaloerse Suzette en ook Frans, die vreemdeling op die perd.
Sanet Grové voel in Drome van liefde (1983) dat sy na die verbreking van haar verlowing met Nardus van den Berg nooit weer met enige man ’n ernstige verhouding sal aanknoop nie. Wanneer haar baas en beste vriend, Tertius Lindeque, begin ernstig voel oor haar, besluit sy om te vlug. Sy moet haar oorlede broer se twee weeskinders versorg en dit gee haar die ideale verskoning om Bothasrus toe te verhuis. Hier ontmoet sy die prokureur Jean-Pierre du Pont, maar tant Ellie van Duuren se bedorwe dogter, Elrina, het ’n ogie op Jean-Pierre. Tant Ellie se giftige tong probeer verhoed dat Sanet en Jean-Pierre ’n verhouding begin.
Vlakte van verlore drome (1984) speel af op die Springbokvlakte. Christa Venter leer hier wat verlange is, maar leer dan vir Mynhardt Landman ken, ’n man wat links en regs grond koop op die Springbokvlakte. Dan is daar ook nog Riaan Diedericks wat haar liefhet en ook nodig het.
In Toe kom die vreemdeling (1985) verander Adri se rustige, doodgewone bestaan in Johannesburg wanneer haar ma onverwags by haar woonstel opdaag. Sy verklaar dat sy Adri in die Kaap nodig het en dat sy sommer namens haar by die kleuterskool bedank het. Wilhelm daag ’n paar dae later ook by haar woonstel op en hy ken haar pragtige maar verlamde suster Yolanda. In die Kaap ontdek Adri dat Yolanda wel weer kan loop, maar dat sy dit geheim hou, want terwyl sy aan die rolstoel gekluister is, kry sy aandag en simpatie van Wilhelm. Adri is verward, want daar is so baie raaisels wat onopgelos bly.
In Die grondbaron (1986) koop Erika Marais en haar kunstenaarbroer Henno die praghuis Drie Eike op hul tuisdorp, met die doel om ’n losieshuis daarvan te maak. Hulle het egter skaars daar ingetrek of dit blyk dat die verkoper, Riaan van Vollenhoven, se broer, Wilhelm, eintlik die eerste opsie op die huis het. Riaan moet hulle geld terugbetaal, maar Erika moet noodgedwonge aanbly as ’n soort van ’n huishoudster tot dit gebeur. Riaan dink Erika gaan met hom trou en sy moet ook voortdurend sy tienersuster, Karin, beskerm teen die onwelkome attensies van Kallie Brink. Intussen lê ander nooiens agter Wilhelm.
Agter donker sluiers (1989) is Nanette du Preez se verhaal. Sy keer terug na die familieplaas, Nous Verrons, maar word nie op die stasie afgehaal nie en haar oupa en tant Ellie behandel haar kil en afsydig. Sy vind eindelik uit dat almal glo sy het ’n buite-egtelike kind, die jong Selmar, wat by haar oupa inwoon. Haar suster, Marie, het die kind se geboortesertifikaat waarop Nanette as moeder geregistreer is, daar aangebring. Marie het intussen verongeluk en Nanette delf in haar verlede om uit te vind waar Selmar vandaan kom en wie sy pa is.
In Alleen in die wind (1990) het Anneke van Jaarsveld ’n obsessie daarmee dat Brandt Froneman nie sy sin moet kry nie. Sy sien hom as ’n jonger weergawe van haar despotiese pa.
In Beminde vyand (1991) keer Sunette Landman ná haar studiejare terug na haar ouma Jakkie op Landmanshoogte om daar as leerling-prokureur te begin werk. Dadelik besef Sunette dat ouma Jakkie iets vir haar wegsteek wat met Marié-Louise, haar halfsuster, te doen het. Sy tuimel op haar eerste dag in haar vriendin Willemien se boekwinkel van ’n leer af en val ’n man onderstebo. Hy is ’n verloofde man en van daardie oomblik af word Sunette en Eduard beminde vyande.
Seisoen van verlange (1991) is Anina Kruger se verhaal. Haar geliefde groottante, Elma Kruger, sterf en sy beland sonder ’n sent op straat. Anina gaan bly noodgedwonge by haar jare lange vriendin in ’n woonstel. Hier voel Anina egter ontuis, want haar eens goeie vriendin het in ’n uitlokkende plesiersoeker verander. ’n Beplande naweek in die Drakensberge saam met ’n groep permissiewe jongmense span die kroon en Anina loop weg en beland op die trap van ’n bergchalet. Dis Bernard, ’n knap sakeman, se chalet en hy kom hiernatoe om van alles, veral vrouens, weg te kom.
In Weerklank van gister (1991) is Flaminkemeer ’n rustige dorpie waar saagmeulens werk verskaf aan die oorgrote meerderheid van die inwoners. Vir Elani Groeneveld, wat haar hele lewe lank in Pretoria gewoon het, is dié dorpie naby Kaapstad sprokiesmooi. Sy is ook opgewonde omdat sy hier haar ouma Renate gaan ontmoet. Die mense van Flaminkemeer is egter alles behalwe vriendelik en opreg. Elani se ouma glo sy is ’n fortuinsoekster wat net kom kuier het om geld te erf en het klaar vir Elani ’n huwelik gereël. Marcel du Bois neem sy intrek in die dorp en die liefde wat tussen hom en Elani ontstaan, word deur ouma Renate in die kiem gesmoor.
In More bring ’n nuwe daeraad (1993) sterf Lelani Wessels se stiefvader. Sy moet afskeid neem van almal vir wie sy lief is en weggaan van Huis Winterrus en Sekelbaai waar sy soveel jare gebly het. Onverwags kry sy egter ’n uitnodiging na Huis Daeraad op Stadlerheim. Hier speel ’n dubbele liefdesdrama hom af. Oom Giepie en tant Engela het veertig jaar tevore ’n liefdesverhouding gehad en kry skielik nog ’n kans. Roland Stadler bly ook hier, die donker man met die geskende gelaat wat hom voorgeneem het om nooit weer lief te hê nie.
Konstant Weidemann is in Erfgename van haat (1994) ’n sewentigjarige, grondhonger en trotse ou man wat glo sy woord is wet en grond is liefde. Hy wil sy kleinseuns dwing om te trou met meisies wat grond gaan erf. Dit sou sy hoë bloeddruk ook aansienlik verlaag as sy kleinseuns sy haat van die afgelope halfeeu jeens die De Winters sou wou erf en uitleef.
In Sonskyn in die reën (1997) verander die koms van Magnus Winterbach die drie Du Preezs se lewens radikaal. Oupa Chris verdink hom van allerhande duister dinge; die bedorwe Chrissie hoop op daardie duister dinge; en die beeldskone Michelene word vreemd bewus van ’n magnetisme wat sy nie ken nie.
Lied van die berge (2002) het Kristelle van der Heever as hoofkarakter. Sy is verlief op Anthony Harrington en hy wil haar na sy ouers toe neem. Haar ma keur hom nie goed nie, want sy vertrou hom nie omdat Kristelle telkens op die verkeerde soort man verlief raak. Kristelle trap weer in die strik, want Anthony verdwyn met haar beursie en al. Die bot man wat tot haar redding kom, stel homself voor as Dominic. Wanneer sy daarna op ’n wildplaas gaan kuier om ’n siek tante op te beur, is die baas van die plaas niemand anders nie as Dominic. Daar is egter baie dinge wat Kristelle nie verstaan nie.
Suda
Die Suda (Grieks ἡ Σοῦδα) is die titel van 'n Griekse leksikon van ongeveer 30 000 artikels wat sedert die Middeleeue behoue gebly het. Dit is rondom die einde van die tiende eeu deur Bisantynse geleerdes saamgestel uit historiese en kulturele bronne van 'n leksikografiese en ensiklopediese aard.
Schalkie van Wyk
Liefdesromans
In Rondomtalie van die liefde (2004) ontmoet Annemie Oosthuizen vir Olaf Lingenvelder. Kort daarna word sy genooi om by tant Elsie en oom Wilhelm in hulle pragtige ou huis tuis te gaan. Nou woon sy in ’n sprokieshuis saam met haar towertante, tant Elsie, en haar droomprins, Olaf, maar soos in alle sprokies, is daar ’n heks.
In Bittersoet verlange (2006) is Leandri Dreyer die enigste kleindogter van haar skatryk ouma Anya Dreyer. Sy kry van jongs af alles van die beste. Leandri wil versmoor onder die swaar skuldlas van hierdie verpligting. Toe haar ouma Anya egter aandring dat Leandri voor haar een-en-twintigste verjaardag met die prokureur Mauritz Pretorius trou, raak Leandri opstandig.
Douw Venter
Ds. Douw Gerbrand Venter (Burgersdorp, 19 Februarie 1891 - Koster, 27 Augustus 1968) was ’n predikant in die Gereformeerde Kerk, skrywer en kultuurleier.
Agtergrond
duimnael|links|300px|Professore en studente van die Teologiese Skool Potchefstroom, 1914 of '15. Douw Venter staan regs in die derde ry.
duimnael|regs|300px|Professore en studente van die Teologiese Skool Potchefstroom, 1916. Douw Venter staan sesde van links in die derde ry.
Douw Venter was die oudste van die drie kinders van Johannes Petrus Venter en sy vrou, Hester Alida Maria Coetzee. Hy is aan die Vrije Christelijke School op Burgersdorp as onderwyser opgelei en het daarna ’n tyd lank aan ’n plaasskool skool gegee. In 1911 het hy die Matrikulasie-eksamen afgelê en hom van 1912 tot 1917 aan die Teologiese Skool op Potchefstroom onder leiding van prof. Ferdinand Postma, J.D. du Toit en ander as predikant bekwaam. In hierdie tydperk is daar onder meer by hom ’n intense belangstelling vir die teologie van dr. A. Kuyper gewek.
Gemeentelike bediening
duimnael|links|210px|Teologiese studente [[J.V. Coetzee en D.G. Venter omstreeks 1917 op Potchefstroom.]]
Ná sy legitimasie het hy die Geref. kerke Lichtenburg (1918-’20), Lindley (1920-’24), Steynsburg (1924-’47) en Krugersdorp (1947-’53) bedien, waarna hy die eerste heeltydse redakteur (1953-’58) van Die Kerkblad in Potchefstroom geword het. Op Steynsburg het ds. Venter ’n merkwaardige rol in die kerk en in die samelewing, veral ten opsigte van die Afrikaanse nasionale kultuurontwaking, gespeel. Hy was intiem betrokke by die bestuur van die Gereformeerde Gimnasium en die Normaalskool aldaar en dit was onder sy leiding dat die Normaal in 1926 en die Gimnasium se laerskoolafdeling in 1936 deur die Kaapse provinsiale administrasie oorgeneem is.
Sy betrokkenheid by die jeug het hom ’n inspirerende en leidinggewende rol laat speel in die Gereformeerde Jongeliedevereniging in Kaapland en die Bond van Suid-Afrika. Hy was stigter en redakteur van verskillende tydskrifte van die Bond van Jongeliedeverenigings op Gereformeerde Grondslag, onder meer van Die Môreskof (Kaapland, 1936), die Kwartaalblad van die Bond van Jongeliedeverenigings op Gereformeerde Grondslag in die Kaapkolonie wat in 1937 Die Bondsblad geword het, en het gedien in die redaksie van Die Bondsbode, die landswye orgaan van die Bond.
Verder was hy medestigter en lank kommandant van die Voortrekkerbeweging en het opdragte van die Sinode ten opsigte van kategese en jeugleiding ontvang.
Ds. Venter het in die sentrum gestaan van die polemiek en bewysvoering dat Bulhoek, die plaas van Douw Gerbrand Steyn in die Steynsburgse distrik, die geboorteplek van pres. S.J.P. Kruger was. Hy het oudhede versamel en ’n museum in die huis op Bulhoek ingerig. Hy het ook versamelstukke aan die Voortrekkermonument-museum in Pretoria en die Nasionale Museum in Bloemfontein geskenk.
Talente
Hy was letterkundig en musikaal begaafd en het ’n sangkoor op Steynsburg gelei. Sy geskrifte sluit onder meer die volgende populêre teologiese werke in:  ’n Kort kerkgeskiedenis van Suid-Afrika vir katkisasie gebruik (Bloemfontein, 1923), Handleiding vir die Jongeliedevereniging op Gereformeerde grondslag (Potchefstroom, 1942) en Die vrou in die openbare lewe (Bloemfontein, s.j.).
Verder het Liefde dien, ’n Christelike roman (Stellenbosch, 1947) van hom verskyn, ’n werk wat getuig van sy digterlike aanvoeling, sy opregte, vriendelike, openhartige en gelowige instelling teenoor sy medemens en die natuur as skepping van God. Sy genealogiese werk, Die Venterfamilie (Pretoria, 1957), is deur dr. Cor Pama as belangrik beskou. Hy was deputaat van die Geref. Kerk by die keuring van die Psalmberyming en Nuwe Testamentiese kerkliedere van Totius en het gedien in die redaksie van die Almanak van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika.
Schalkie van Wyk
Liefdesromans
Man van lig en skadu (2009) is Petri Aucamp se verhaal. Sy voel verplig om na die partytjie van haar baas se bedorwe dogter, Nicolette, te gaan, maar daar ontmoet sy vir Hougaard Reyneke. Dit blyk egter dat hy uitgekies is om aan die skone Nicolette verloof te raak.
In Geleende liefde (2010) vra Wilhelm Starck dat Dané vir die skyn aan hom verloof sal raak. Sy willig in, maar kom gou agter dat geleende liefde van haar kant af ware liefde kan word.
Elzeri Odendaal word in Iemand soos jy (2010) by haar oupa Gideon en ouma Beth groot, omdat haar ma haar as baba aan haar grootouers gegee het en haar pa reeds dood was. Haar ma is skaars ’n jaar later weer getroud en het haar dogter deur die jare nooit opgesoek nie. Toe sy by haar vriendin Sonette in die Karoo gaan kuier, vind sy uit dat dié haar ma goed ken. Sy word so gedwing om haar verlede te konfronteer, terwyl Sonette se broer, Arendt, ook haar emosies deurmekaarkrap.
Beminde vreemdeling (2011) vertel van Wiandri Rosseau, wat twee-en-twintig is en pas gekwalifiseer het as hospitaalsuster. Sy keer terug na haar plattelandse Huis Groeneweide, waar haar bejaarde tant Lerina haar inwag. Nou kan sy haar tante versorg en die swierige huis van haar kleintyd geniet. Daar aangekom vind sy ’n vreemdeling bly nou ook op Groeneweide, die stroewe, dommerige nutsman Floors, van wie sy dadelik niks hou nie, maar tog ook so baie.
Lotus Gardens uitb. 2
Lotus Gardens uitbreiding 2 is 'n woongebied wes van Pretoria, Suid-Afrika wat onder die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit val. Dit word begrens deur Saulsville in die suidweste, Atteridgeville in die suide en Lotus Gardens aan die oostekant.
Suda
Die doel van die werk was om die kennis wat tot op daardie stadium versamel is, in 'n kompakte vorm te bewaar. Die Suda is dus 'n mengsel van 'n ensiklopedie en 'n woordeboek, en die inskrywings wissel in omvang van 'n enkele woordverklaring tot uitgebreide biografieë en boekopsommings.
Die Suda is belangrik vir kennis van die Griekse taal en letterkunde, onder meer vanweë die aanhalings en die relatief uitgebreide biografiese gegewens oor persone soos outeurs en keisers uit die klassieke oudheid. Die leksikon is ook waardevol vir taalkundige navorsing en as bron van aanhalings van skrywers wat andersins verlore sou gaan.
Van die 12de eeu tot ongeveer 1930 is die titel verkeerd vertolk en beskou as van die skrywer Suidas. Die betekenis van die titel Suda is nie heeltemal duidelik nie; 'n moontlikheid is dat dit verband hou met die Latynse leenwoord wat vesting sou beteken (soos in 'bastion van kennis'), maar hierdie verklaring is omstrede.
Douw Venter
Gesinslewe
Ds. Venter was getroud met Johanna Margaretha, dogter van Barend Rudolf Kruger en sy vrou, Christina Maria van Tonder. Uit die huwelik is drie seuns en ’n dogter, Christina, gebore, wie se foto tydens die simboliese ossewatrek van 1938 die vroueprofiel in die groep op die wakis van die dikwels gebruikte afbeelding uitmaak. Die manuskrip van ds. Venter se Dagboek: reis na Angola, asook ’n portretalbum en foto’s, berus in die Argief van die Geref. Kerk in Potchefstroom. 'n Seun, Barend Rudolf (gebore 10 Februarie 1923 op Steynsburg) was die eerste tandarts op Carletonville. Hy was getroud met mej. E. Krause van Johannesburg.
Bron
Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika
RER (Réseau Express Régional)
duimnael|links|RER lyneduimnael|links| RER Stasie Étoileduimnael|links|RER Stasie in 'n voorstadduimnael|links| In 'n trein van lyn B Die Réseau Express Régional (RER) is letterlik 'n regionale ekspresnetwerk. Die woord word gebruik vir die regionale vervoerstelsel wat die middestand van Parys met die voorstede verbind en is een deel van die openbare vervoerdienste wat deur die Paryse vervoermaatskappy RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens) verskaf word. Omdat die Paryse Metro (moltrein) nie ver in die voorstede deurdring en die voorstadtreine op stasies net buite die middestand eindig, was dit nodig om 'n vinnigere vervoermiddel vanuit die stadsentrum na die voorstede te ontwikkel. Die voorstadstreine van die Paryse RER beskik oor vyf lyne wat tussen 5:30 en 0:30 uur ry. In die stad fungeer die RER as 'n snelmetro: die afstande tussen die stasies is veel groter as by 'n regulêre moltrein. Die tonnels van die RER lê dieper as die tonnels van die moltrein. In 2006 het die RER 451 miljoen passasiers op die RER RATP netwerk vervoer.
Manx (kat)
Die Manx, of stompstertkat van die Eiland Man, is ’n katras wat sy oorsprong op die Eiland Man het. Dit het ’n natuurlike mutasie ondergaan wat meebring dat die stert afwesig is. Baie het ’n kort stert, maar Manx-katte is meer bekend daarvoor dat hulle geen stert het nie. Dit, asook hul langer agterpote en ronde kop, is die bekendste karaktertrekke van die diere. ’n Mens kry Manx-katte in alle kleure en patrone, hoewel effe wit voorbeelde skaars is. Langhaarkatte word soms beskou as ’n aparte ras, die Kimriese kat.
Manx-katte is bekende jagters en boere het hulle dikwels gebruik om knaagdiere te vang. Hulle word ook dikwels op skepe aangehou. Hulle word beskou as sosiaal, mak en aktief. Hulle word sedert die 1800's in katskoue ten toon gestel en die eerste teelstandaard is in 1903 gepubliseer.
Daar is verskeie volksverhale oor hoekom die kat nie ’n stert het nie. In een het Noag die deur van die Ark toegemaak toe dit begin reën en per ongeluk die kat se stert so afgekap.
Variante
Vier nuwe variëteite is uit die Manx ontwikkel: die langhaar-Manx, ook bekend as die Kimriese kat, die korthaar- en langhaarkat van die Eiland Man en die Tasmaanse Manx, hoewel slegs die Kimriese kat algemeen aanvaar word in katregisters.
Aartappelbos
Die boom se FSA-nommer is 311.
Emma Horn
Emma Horn (* 7 Februarie 1917, Ermelo – onbekend) is die getroude naam van die Afrikaanse digter Emma Louw. Onder hierdie naam skryf sy verskeie genealogiese werke.
Lewe en werk
Emma Louw is op 7 Februarie 1915 op Ermelo gebore, die jongste kind en enigste dogter van Charles Robert Louw en Maria Gesina Stolp. Sy het drie ouer broers, Andries Adriaan, Charles Robert Murray en Jacob Stolp. In 1916 verhuis die gesin na Kaapstad en sewe jaar later na die plaas Dennegeur naby Somerset-Wes[2]. Haar skoolopleiding ontvang sy aan die Laerskool Somerset-Wes en die Hoërskool Hottentots-Holland. Sy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch, waar sy ’n B.A.-graad behaal. Hierna reis sy na die buiteland en bring feitlik ’n jaar in Duitsland deur, waar sy die musiekseisoen in Berlyn en die wintersport in die berge ervaar. Na haar terugkeer na Suid-Afrika aanvaar sy in 1937 ’n betrekking as redaksielid van Die Burger in Kaapstad, waar sy vir twee jaar werk. In 1940 gaan bly sy ’n tyd lank by haar ouers op die familieplaas, waarna sy na Johannesburg verhuis en ’n betrekking by Die Transvaler aanvaar. Hier ontmoet sy vir Gideon Jozua Horn, met wie sy in 1943 trou en die egpaar verhuis later terug na Kaapstad. Twee dogters word uit die huwelik gebore, onder wie Hester Magdalena op 9 Mei 1949. Sy slyt haar laaste jare in ’n ouetehuis in Kaapstad.
Skryfwerk
As Emma Horn spits sy haar later toe op genealogiese navorsing en verskeie werke in hierdie genre verskyn van haar, insluitende ''Ds. A.A. Louw (1827–1908) en sy gesin, Louw-stamregister: Johannes Rudolph en sy afstammelinge, Murray-stamregister (1794–1954) en Dirk Louw en Jacob Stolp en hul afstammelinge''. Al hierdie werke word by die Genealogiese Instituut van Suid-Afrika gehuisves.
Marginal Tietê
Die Marginal Tietê is die gedeelte van die SP-015-hoofweg wat deur die stad São Paulo, in Brasilië, loop. Die naam van hierdie segment is afgelei van die feit dat elke rigting van hierdie deurweg langs 'n verskillende waterfront van die Tietêrivier loop. Die hoofweg is baie belangrik vir São Paulo, deurdat dit die oostelike, noordelike en westelike dele van die stad verbind, en 'n skakel vorm tussen die Lapa- en Penha-voorstede. Dit bied verder toegang tot die Castelo Branco-, Bandeirantes-, Anhangüera-, Presidente Dutra-, Fernão Dias- en Ayrton Senna-hoofweë, asook die São Paulo Internasionale Lughawe. Die Campo de Marte Lughawe, die Estádio Parque São Jorge en die Estádio do Canindé is naby hierdie hoofweg geleë.
Dit is ook die plek waar die IRL Sao Paulo Indy 300 motorresies plaasvind.
Witwyn
duimnael|regs|150px|'n Glas witwyn duimnael|links|220px|Wit druiwe in 'n wingerd van die Moeselvallei, [[Duitsland]] duimnael|links|220px|Torrontés-wynproe in [[Cafayate, Argentinië.]] Witwyn word - in teenstelling met rooiwyn - meesal van wit druiwe gemaak. Ook die produksiemetode verskil van dié van rooiwyn. Hierby word die druiwesap sonder die skille en stingels gefermenteer.
Aangesien die skille naastenby eenhonderd persent van die druiwe se kleurstowwe bevat, is dit eweneens moontlik om witwyn van rooi druiwe te maak. Hierby word die druiwe vinnig na die wyngoed geneem en gepers. Skille en sap word onmiddellik daarna van mekaar geskei.
Witwyn, wat van rooi kultivare gemaak is (veral uit die omgewing van Bordeaux), word Claret (Frans: Clairet) genoem. Blanc de Noir is 'n Franse wyn uit die Champagnestreek, wat eweneens van rooi druiwe gepers word.
Witwynproduksie
Naas wit kan ook rooi druiwe vir die produksie van witwyn gebruik word; hierdie soort witwyne word dikwels Blanc de Noirs (Frans, letterlik "Wit (wyn) uit swart (druiwe)") genoem. Franse sjampanje word byvoorbeeld grotendeels van rooi druiwe van kultivars soos Pinot Noir en Pinot Meunier gemaak. Aangesien slegs die druiweskille rooi kleurstowwe bevat, kry wyn net 'n rooi kleur wanneer hierdie kleurstowwe tydens die fermentasieproses deur alkohol vrygesit word. Darnaas speel ook die druiwesap en suiker 'n belangrike rol by die proses. Vir rooiwyn word dus ook die druiweskille 'n tyd lank gefermenteer sodat hulle hul kleurstowwe aan die druiwesap kan oordra.
Witwyn word teen temperature van tussen 15 en 18 °C gefermenteer; die fermentasieproses word sodoende verleng om ligte witwynsoorte te verkry. Die fermentasie teen hoër temperature van tot by 30 °C lewer daarenteen voller en ryker witwyne op. Ná die fermentasieproses word wyn en gis van mekaar geskei. Hierna word die witwyn gefiltreer en gebottel.
Bronkode
Bronkode word in sagteware-ontwikkeling gebruik om 'n reeks stellings en/of verklarings voor te stel in 'n formaat wat maklik deur mense gelees kan word deur die toepassing van 'n betrokke programmeertaal.
'n Rekenaarprogram word gewoonlik saamgestel uit een of meer tekslêers. Dele van 'n program kan ook gestoor word in 'n databasis as 'n gestoorde prosedure of selfs brokkies kode in verskeie media.
Sommige rekenaarstelsels is meer ingewikkeld as ander en verg dan meer beheer oor die bronkode. In sulke gevalle is dit moontlik dat 'n span ontwikkelaars toegang het tot dieselfde stel bronkode. Dit kan lei tot probleme indien een ontwikkelaar die veranderings van 'n ander oorskryf. In sulke gevalle word 'n bronkodebeheerstelsel gebruik.
Doel
Bronkode word hoofsaaklik gebruik as die invoer na die proses om 'n uitvoerbare program te skep deur die bronkode te voer na 'n samesteller of 'n Vertaler. Dit word ook soms gebruik om algoritmes te kommunikeer aan mede-ontwikkelaars (b.v. brokkies bronkode in boeke).
Sagteware-ontwikkelaars bestudeer ook dikwels bronkode om nuwe tegnieke baas te raak en sodoende hul programmeervaardighede te verbeter.
Bronkode word saamgestel om uitgevoer te word binne 'n relevante omgewing. Tipies word 'n spesifieke sentraleverwerkingseenheid en bedryfstelsel geteiken. Die uitvoerbare program wat geskep is deur so aksie kan dus nie op 'n ander platform loop nie. Indien die bronkode beskikbaar is, is dit moontlik om dit dan saam te stel om die nodige platform te teiken. In sommige gevalle is dit ook nuttig om die bronkode byderhand te hê om nuwe bronkode te skep vir die nuwe omgewing. Dit is veral die geval waar die tegnologie waarin die bronkode vervat is tot so 'n mate verouder is, dat dit sin maak om na 'n nuwe omgewing op te gradeer. 'n Voorbeeld is Visual Basic 6 na Visual Basic.NET.
Samestelling
Die wyse waarop die bronkode georganiseer word hou sterk verband met die argitektuur van die stelsel wat deur die bronkode voorgestel word. 'n Stelsel wat net redelik ingewikkeld is kan maklik uit honderde of duisende lêers bestaan.
Alhoewel 'n spesifieke lêer altyd net een in rekenaartaal geskryf sal wees is dit moontlik dat bronkode bestaan uit verskillende rekenaartale wat later saamgevoeg kan word in verskillende konfigurasies.
Kwaliteit
Die kwaliteit van bronkode is van uiterste belang. Daar kan nie uit die oog verloor word dat bronkode vir etlike jare kan bestaan nie. In meeste gevalle moet daar dus weer verander word aan die bronkode en dit is nie altyd moontlik dat dieselfde programmeerder werk aan die bronkode wat oorspronklik ontwikkel is deur die betrokke programmeerder nie.
Dit is nietemin moeilik om kwaliteit te meet. Alhoewel dit baie maklik is vir gesoute ontwikkelaars om swak kode raak te sien is dit nie so maklik om goeie kode raak te sien nie, aangesien daar verskeie faktore betrokke is. Die strewe na kwaliteit het al gelei tot verskeie metodes van sagtewareontwikkeling soos die Microsoft Solutions Framework, die Rational Unified Process, die Unified Modeling Language en tegnieke soos toetsgedreweontwikkeling.
In enige ontwikkelingsspan is die toepassing van standaarde noodsaaklik om eenvormigheid in die bronkode te verseker.
Bart de Graaff
Vroeë lewe
Bart Frederikus de Graaff is in Haarlem in Nederland gebore.
Sterfte
Teen die einde van 1997 het De Graaff 'n skenkernier ontvang, en dit was vir hom moontlik om vir 'n wyle redelik normaal te leef. In 1999 is die nier egter verwerp en sy gesondheid het vinnig agteruitgegaan. De Graaff het op 25 Mei 2002 in die ouderdom van 35 jaar beswyk.
Ruud Lubbers
Rudolphus Franciscus Marie (Ruud) Lubbers (7 Mei 1939 in Rotterdam - 14 Februarie 2018 in Rotterdam) was 'n Nederlandse Christen-demokratiese politikus, diplomaat, hoogleraar en entrepreneur.
Hy was 'n lid van die politieke partye Christen-Demokratiese Appèl (CDA) en Katolieke Volksparty (KVP), 'n voorloper van die CDA-party. Van 1982 tot 1994 was hy die CDA se partyleier sowel as die Eerste Minister van Nederland.
Hy het met sukses die groot finansieringstekort asook die toemalige ekonomiese krises bestry.
Lewensloop
Lubbers het ekonomie aan die Erasmus Universiteit Rotterdam gestudeer en was 'n entrepreneur van Hollandia, 'n staalboubedryf in Krimpen aan den IJssel.
Van 1973 tot 1977 was hy Minister van Ekonomiese Sake in die Den Uyl-kabinet gewees. Van 1977 tot 1982 was hy 'n lid van die Tweede Kamer gewees, van 1978 tot 1982 ook as parlementêre verteenwoordiger van die CDA-groep.
Van Oktober 1982 tot Januarie 1994 was hy die CDA-partyleier en van November 1982 tot Augustus 1994 Eerste Minister gewees.
Ook was hy in 1989 en 1994 kortstondig minister vir Nederlandse Antilliaanse Sake en Aruba gewees.
Na sy politieke loopbaan was hy van 1995 tot 2000 hoogleraar globalisering aan die Katolieke Universiteit Brabant gewees.
Vervolgens was hy van 1 Januarie 2001 tot 20 Februarie 2005 die negende VN se Hoë Kommissaris vir Vlugtelinge in Genève gewees.
Die kabinette
Lubbers het drie Nederlandse kabinette gelei:
J.J. Brits
J.J. Brits was ’n Afrikaanse skrywer.
Lewe en werk
Johannes Jacobus Brits is op 27 April 1908 op ’n plaas in die distrik Bloemfontein gebore, waar hy grootword. Sy vader is in Junie 1919 oorlede. In sy agste jaar begin hy op die plaasskool skoolgaan, waar hy standerd ses behaal en dan op Reddersburg matrikuleer. Hy studeer verder aan die Universiteitskollege van die Oranje-Vrystaat in Bloemfontein, waar hy eers in die lettere studeer en daarna in die ekonomie. Hierna boer hy vir ’n paar jaar, maar word dan staatsamptenaar. In 1947 begin hy by die Universiteit van Suid-Afrika werk en word mettertyd hoofraadgewer in die departement van studentesake. Hy is lid van die Afrikaanse Skrywerskring, word in 1960 tot sekretaris verkies en word later ook voorsitter. Hy lewer op 25 Maart 1976 as voorsitter die openingsrede by die sesde vyfjaarlikse kongres van die Afrikaanse Skrywerskring in Pretoria, met die tema “Die skrywer en die gemeenskap”.
Skryfwerk
Die dood van sy vader gee aanleiding tot die skryf van sy eerste gedig, wat in Die Huisgenoot gepubliseer is. Hy publiseer verhale (veral spookstories) in Die Huisgenoot onder sy voorletters of die skuilnaam Job. Onder sy eie naam publiseer hy in Die Volksblad, Landbouweekblad en Tydskrif vir Letterkunde. Aanvanklik lê hy hom toe op ernstige skryfwerk, maar skakel daarna oor na ontspanningsleesstof wanneer hy besef dat daar ’n tekort daaraan in Afrikaans is. Sommige van sy boeke word aan skole en universiteite voorgeskryf en hy behaal veral sukses met jeugverhale.
Andries Breytenbach
Andries Breytenbach (8 Junie 1944 - ) is professor in die Departement Teologie van die Universiteit van Pretoria en skrywer van kontreikuns.