cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Standaardmodel
Materie- en kragvoerende deeltjies
Alle dele van ’n atoom bestaan uit fundamentele materiedeeltjies en kragvoerende deeltjies. Materiedeeltjies het ’n halftallige spin en voldoen dus aan die Fermi-Dirac-verdeling; hulle word fermione genoem en bestaan uit leptone en hadrone, wat uit kwarke opgebou is. Die kragvoerende deeltjies het ’n heeltallige spin en voldoen dus aan die Bose-Einstein-statistiek; hulle word bosone genoem. Hulle is die draers van die vier basiese natuurkragte.
Daar is ongeveer 200 subatomiese deeltjies bekend. Hulle word aangedui met ’n letter uit die Latynse of Griekse alfabet, plus nog ’n letter, '+', '-', '0', '/' of ’n streep. ’n Eenvoudige oorsig sou dus so kon lyk:
Randy Josselyn
Randy Josselyn (gebore 1 Februarie 1974) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Down to Earth (1984), Family Matters (1989), Phenom (1993), en Undressed (1999).
Fruktose
Fruktose, of vrugtesuiker, is 'n eenvoudige ketoniese monosakkaried ('n heksose) wat in baie plante voorkom, waar dit dikwels aan glukose gebind word om die disakkaried sukrose te vorm. Dit is een van die drie dieetmonosakkariede, tesame met glukose en galaktose, wat direk in die bloed opgeneem word tydens vertering.
Geskiedenis
Fruktose is in 1847 deur die Franse chemikus Augustin-Pierre Dubrunfaut ontdek. Die naam 'fruktose' is in 1857 geskep deur die Engelse chemikus William Allen Miller.
Bronne
Suiwer, droë fruktose is 'n soet, wit, reuklose, kristallyne vastestof en is die mees oplosbaar in water van al die suikers. Fruktose kom voor in heuning, vrugte, blomme, bessies en die meeste wortelgroente.
Kommersieel is fruktose afkomstig van suikerriet, suikerbiet en mielies. Mieliestroop met hoë fruktose is 'n mengsel van glukose en fruktose as monosakkariede. Sukrose is 'n verbinding met een molekule glukose wat kovalent verbind is aan een fruktose-molekule. Alle vorme van fruktose, insluitend vrugte en sappe, word gewoonlik by voedsel en drank gevoeg vir smaaklikheid en smaakverbetering, en vir die verbruining van sommige kosse, soos gebakte goedere. Ongeveer 240 000 ton kristallyne fruktose word jaarliks ​​geproduseer.
Gesondheidsprobleme
Oormatige verbruik van fruktose (veral van suikerversoete drankies) kan bydra tot insulienweerstand, vetsug, verhoogde LDL-cholesterol en trigliseriede, wat kan lei tot metaboliese sindroom.
Die Europese Voedselveiligheidsowerheid het verklaar dat fruktose mag verkies wees bo sukrose en glukose in suikerversoete voedsel en drank as gevolg van die laer effek daarvan op die bloedsuikervlakke, terwyl die moontlike nadeel ook opgemerk word dat 'n "hoë inname van fruktose tot metaboliese komplikasies kan lei soos dyslipidemie (abnormale cholesterol ens. in die bloed), insulienweerstandigheid en verhoogde viscerale adipositeit (vet om die maag)".
Die Britse wetenskaplike advieskomitee oor voeding in 2015 het die bewerings van fruktose wat metaboliese afwykings veroorsaak betwis, en verklaar dat "daar onvoldoende bewyse is om aan te toon dat fruktose-inname, op die vlakke wat in die normale VK-dieet verbruik word, tot ongunstige gesondheidsresultate lei, onafhanklik van enige effekte wat verband hou tot sy teenwoordigheid as 'n komponent van totale en vrysuikers."
Sudervė
Sudervė is 'n Litause nedersetting in die Vilnius-distriksmunisipaliteit, sowat 15 kilometer noordwes van die stadsrand van Vilnius en 8 kilometer van die snelweg tussen Vilnius en Panevėžys af geleë.
Die dorp met 'n bevolking van sowat 350 het in die verlede veral vir sy dorpskerk bekend gestaan wat in die vroeë 19de eeu volgens ontwerpe van die argitek Laurynas Gucevičius in 'n Pseudo-Romaanse styl opgerig is. Danksy die ligging naby die Riešė- en Vilnoja-mere en die oprigting van 'n hotelkompleks het Sudervė sedert 2001 tot 'n toeristetrekpleister ontwikkel.
Johann de Lange
Johann de Lange (gebore 22 Desember 1959 in Pretoria) is 'n Afrikaanse digter, kritikus en skrywer van kortverhale. Hy word onder meer met die Ingrid Jonkerprys en die Hertzogprys bekroon vir sy skryfwerk.
Lewe en werk
Daniël Johannes de Lange is op 22 Desember 1959 in Pretoria gebore. Hy het twee susters (Antoinette en Jacqueline) en ’n broer (Leon). Sy pa is ’n boukontrakteur wat dikwels verhuis en hy woon dus verskeie laerskole by (eers Wonderboom-Suid Laerskool, daarna Eben Swemmer Laerskool, dan ’n laerskool op Kalkheuwel naby Pienaarsrivier, daarna ’n laerskool by Rooiwal en toe Pierneef Laerskool). ’n Tyd lank gedurende sy laerskooljare bly hulle op ’n plaas buitekant Nylstroom met die naam Moddernek. Tydens sy tyd op Kalkheuwel doen hy rumatiekkoors op en moet drie maande in die hospitaal op Warmbad spandeer. ’n Groot deel van sy jeug bring hy by sy ouma deur, wat hom Kas noem. Sy gehele hoërskoolopleiding deurloop hy aan die Hoërskool Hans Strijdom op Naboomspruit, waar hy in die Sekelbos seunskoshuis bly en in 1977 matrikuleer. Hy behaal in matriek die toekenning vir die beste prestasie in Engels. Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Pretoria, waar hy eers in 1978 vir ’n B.Sc.-graad inskryf en in 1979 vir ’n B.A.-graad, wanneer hy besef dat hy eerder belangstel in die letterkunde. Op universiteit herbenoem hy homself van Daniël na Johann, sodat hy onderskei kan word van sy neef, ook Daniël de Lange, wat saam met hom op universiteit was. Tydens die tweede jaar van sy B.A.-studies ondervind hy persoonlike probleme en ly aan kwaai depressie. Hy skop dan sy studies op en aanvaar in 1980 ’n betrekking by Volkskas Bank, waarna hy aansluit by ’n boekhandelaar in Pretoria. Vanaf 1982 doen hy periodieke boekresensies vir Die Vaderland. Kort na die verskyning van sy debuutbundel in 1982 ontvang hy ’n uitnodiging om lid te word van die Afrikaanse Skrywersgilde en hy aanvaar die uitnodiging.
Later sit hy sy studies voort aan die Universiteit van Suid-Afrika, waar hy ook ’n klompie jare ’n kursus in kreatiewe skryfwerk by Unisa se Instituut vir Voortgesette Opleiding aanbied. Hy is ook by geleentheid betrokke by die aanbied van ’n poësiewerkswinkel by die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys. Dan trek hy Kaapstad toe waar hy in diens tree van die bekende boekhandelgroep Exclusive Books en ook vir twee jaar lank ’n poësiewerkswinkel by die Universiteit van Kaapstad aanbied. Hy het in hierdie tyd noue kontak met Sheila Cussons, wat hom van raad bedien met sy digkuns. In die tagtigerjare besoek hy New York, ’n besoek wat hom as skrywer motiveer, aangesien hy voel dat hierdie stad elke emosie verhoog. Om sy skryfwerk te stimuleer eksperimenteer hy vanaf ongeveer 1998 met die rave-toneel en die gebruik van dwelms, ’n kompulsie wat hy weer later aflê. Hy bly in Durbanville in die Kaap.
NG gemeente Bloemheuwel
duimnael|regs|270px|Die NG kerk Bloemheuwel.
duimnael|regs|160px|Ds. P.W. de Lange, van 1948 tot 1952 die gemeente se eerste leraar. duimnael|links|230px|Die kerkgebou pas ná voltooiing. regs|270px|duimnael|Ds. H.C.J. Flemming (naas links) vier sy verjaardag op [[7 November 1961 saam met (van links) mev. Tertia Flemming, E.E. van Kerken (later haar dogter se skoonpa) en A.J. Jacobs. Ds. Flemming was van 1953 tot die middel 1970's leraar hier.]] duimnael|links|300px|Die Tertia Flemmingsaal is in 1960 in gebruik geneem. regs|160px|duimnael|Ds. H.C.J Flemming was van 1953 af Bloemheuwel se tweede leraar. regs|160px|duimnael|Mev. [[Tertia Flemming, van 1953 af Bloemheuwel se tweede pastoriemoeder. Die kerksaal, wat plegtig in gebruik geneem is op 30 November 1960, heet die Tertia Flemmingsaal.]] duimnael|300px|regs|Die [[NG gemeente Berg-en-Dal het in 1956 van Bloemheuwel afgestig.]]
Die NG gemeente Bloemheuwel is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Vrystaatse hoofstad, Bloemfontein.
Stigting
Bloemheuwel is op 1 Augustus 1947 van die gemeente Bloemfontein-Noord met 'n belydende ledetal van net oor die 700 afgestig. By hierdie geleentheid is 14 ouderlinge en 14 diakens vir die gemeente gekies. Op Sondag 24 Augustus 1947 is die eerste kerkraad van Bloemheuwel in die Nywerheidskoolsaal op Tempe, net buite die stad, bevestig waar die gemeente toe met afsonderlike dienste begin het en op 25 Augustus 1947 het die kerkraad van die nuwe gemeente sy eerste gewone en gekombineerde vergadering gehou. By hierdie geleentheid is besluit dat behalwe een erediens elke Sondagoggend, ook in die stad twee eredienste, wat op 15 September 1947 (DV) sou begin, elke Sondag in die Clarendonsaal, 'n kleiner saal van die stadsaal, gehou sal word solank die gemeente nie 'n kerkgebou het nie. In 1952 skryf die gemeente se medewerker in Ons gemeentelike feesalbum: “Die kerkraad is die stadsraad van Bloemfontein dankbaar vir die billike wyse waarop hulle die gemeente in hierdie moeilike tyd met 'n saal gehelp het. Ook is die kerkraad bo alles dankbaar teenoor die Here wat in hierdie stigtingstyd van die gemeente gesorg het dat sy werk kon voortgaan.”
Eerste leraar en kerkbou
Op hierdie eerste vergadering van die kerkraad is besluit om ds. M.T.R. Smit te vra om die gemeente te bedien solank die gemeente vakant is. Op die gekombineerde vergadering van genoemde datum is ds. S.J.L. Marais tot herder en leraar beroep, maar hy het die beroep bedank. Die kerkraad het ook eenparig besluit om dadelik voorbereidings te tref vir die oprigting van kerkgebou, en 'n boukommissie is saamgestel. Op 26 November 1947 is ds. P.W. de Lange van Parys tot herder en leraar van die gemeente beroep en op 26 Februarie 1948 is hy in die gemeente bevestig. Op 2 Desember 1947 is argitek Hendrik Vermooten van Pretoria benoem tot argitek om planne vir 'n kerkgebou op te trek.
Heelwat tyd het egter verloop voordat die kerkraad 'n doeltreffende stuk grond kon kry waarop die kerkgebou opgerig kon word en voordat die boukontroleur 'n boupermit aan die kerkraad toegestaan het. Die werk in die gemeente het egter voortgegaan en die kerkbouwerksaamhede het so gevorder dat die kerkraad op 26 Oktober 1948 F.P. van Heerden tot boukontrakteur benoem het. Dit was 'n blye dag en nog 'n mylpaal in die geskiedenis van die gemeente toe ds. P.W. de Lange op 21 Maart 1949 die eerste sooi omgekeer het om die fondamentgrawing te laat begin. Die bouery het vlot verloop. Op 10 Desember 1949 vind die plegtige inwyding van die sierlike kerkgebou plaas, by welke geleentheid die eerste leraar van die gemeente, ds. P.W. de Lange, die wydingsrede hou. In Desember 1950 het die gemeente met blydskap en dankbaarheid 'n nuwe Compton-orrel in gebruik geneem wat deur die susters van die gemeente geskenk is. Die gemeente het destyds vinnig ontwikkel en uitgebrei. In die loop van net byna vier jaar het die aantal belydende lidmate gegroei van 700 tot 1 100; in die gemeente was vier Sondagskooltakke met 39 onderwysers(esse) en 490 kinders, en 'n sterk tak van die Kerkjeugvereniging.
Afstigtings en inlywings
Die eerste dogtergemeente wat van Bloemheuwel afgestig het, was Berg-en-Dal op 22 September 1956. Dit was nadat die leraar in 1955 by meer as 1 700 lidmate moes huisbesoek doen en kerkgangers met Nagmaal reeds 'n halfuur voor die tyd hul sitplek moes inneem as hulle enigsins plek wou kry. Ná die eerste afstigting het die moedergemeente nie uitgebrei nie, maar in werklikheid gekrimp omdat die sinkhuisies in die wyke Wesrand, Hospitaallyne, Laerrand en Hoërrand geleidelik platgeslaan is en lidmate na elders moes verhuis. Daarom was die kerkraad versigtig om te gou goedkeuring te verleen aan die afstigting van die lidmate wat op Tempe gewoon het en werksaam was in die verdedigingsmag. Eindelik vind die stigting van Tempe plaas op 7 Oktober 1960. Bloemfontein-Wes het voor die afstigting ingestem om Sunlawns by die voorgestelde gemeente te voeg.
Dié twee afstigtings het Bloemheuwel se getalle heelwat verswak, maar met die geleidelike bewoning van die woonbuurt Brandwag groei dit mettertyd weer aan. Reeds in Maart 1967 besluit die kerkraad om aansoek by die stadsraad te doen om twee erwe in Brandwag te reserveer vir kerklike doeleindes. In hul motivering vir die aansoek sê die kerkraad onder meer die ervaring het geleer meer as 70 persent van die inwoners van 'n nuwe woonbuurt in Bloemfontein behoort gewoonlik tot die NG Kerk; dus sal die nuwe woonbuurt noodwendig mettertyd 'n selfstandige gemeente vorm wat sy eie kerkgebou sal nodig hê. Die gemeente Brandwag is toe wel in 1973 gestig, maar nes Tempe, is dit later by die moedergemeente ingelyf.
Gerrit Smits
Ds. Gerrit Willem Smits (Renkum, provinsie Gelderland, Nederland, 19 Junie 1836 – 29 April 1894) was predikant in die Nederduitsch Hervormde Kerk.
Herkoms en opleiding
Smits was die seun van Johannes Arnoldus Smits, predikant van die (Nederduitsch) Hervormde gemeente in Renkum, en sy vrou, Johanna Louise Eickhoff. Vanaf 26 Julie 1854, vyf jaar ná sy latere Hervormde kollega in Suid-Afrika ds. A.J. Begemann, het hy in die teologie aan die Universiteit van Utrecht studeer. Hy het op 3 Augustus 1859 in die proponentseksamen geslaag en is deur die provinsiale kerkbestuur van Utrecht beroepbaar gestel. Deur middel van 'n kommissie in Amsterdam wat hulle beywer het om die geestelike en sedelike belange van die Voortrekkers in Transvaal te bevorder, het hy, nes ds. Begemann voor hom, 'n beroep ontvang na die NH Kerk, die staatskerk in die ZAR.
Na Suid-Afrika
Prop. Smits het die beroep op 14 April 1860 opgeneem en is op 5 Mei 1860 in Den Haag deur De commissie voor de zaken der Protestantsche kerken in Nederlands Oost en West Indië georden, twee maande voor ds. Begemann.
Hy het einde 1860 in Kaapstad aangekom, waar hy op 13 November deur die aktuarius van die Kaapse NG Kerk, dr. Abraham Faure, gelegitimeer is en in die Groote Kerk die eerste maal in Afrika gepreek het.
Predikant in Transvaal
duimnael|regs|270px|Die ou Nederduitsch Hervormde kerk op [[Rustenburg; dis omstreeks 1950 gesloop.]]
Johann de Lange
Poësie
Hy debuteer in 1982 met die digbundel Akwarelle van die dors, waar die titel ontleen is aan die motto van Lucebert wat voor in die bundel verskyn. Die titel verwys na ’n waterverfskildery (akwarel) waar op paradoksale wyse met water die dorse (of tekorte) van die lewe geskilder word. De Lange begin reeds hier met die oopskryf van die homoseksuele vers en in hierdie bundel is daar veral ’n volgehoue uitreiking na die ander persoon te bespeur. Die verganklike en die dood is ook deurlopende temas. Die bundel word in drie genommerde afdelings verdeel. Hierdie bundel word in 1983 met die Ingrid Jonker-prys bekroon.
Gerrit Smits
Predikant in Transvaal
Gedurende April 1861 het ds. Smits en sy bruid in Transvaal aangekom, alwaar ds. Dirk van der Hoff, die eerste Hervormde predikant in die ZAR, hom op 20 April as die eerste predikant van die gemeente Rustenburg en slegs die derde van die NH Kerk in Transvaal bevestig het. Naas ds. Van der Hoff was die eerste vyf di. Begemann, Smits, N.J. van Warmelo, P.A.C. van Heyningen en D.P. Ackermann. In die uitgestrekte gemeente van Rustenburg, sowel as in ander gemeentes wat deur hom as konsulent bedien is, het hy met groot ywer gewerk en, volgens ds. S.J. Botha in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek, as "begaafde prediker en besadigde persoon dan ook spoedig die agting van vele (weggedra)".
Johann de Lange
Poësie
Die uitreiking na ander word voortgesit in Waterwoestyn, waar die water (lewensgewend) in die woestyn (dor en dood) soos in ’n lugspieëling vervaag en dus eindelik onbereikbaar bly. Die water en woestyn dui op twee uiterstes en teenstellings, soos tekort te midde van oorvloed of om eensaam te wees te midde van ’n skare.
Gerrit Smits
Predikant in Transvaal
Gedurende die neëntiende eeu het die liberale teologie in Nederland groot invloed gehad en ook in Suid-Afrika is dikwels beweer dat predikante uit Nederland liberaal sou wees. Volgens ds. Botha kan dit nie van ds. Smits se teologie gesê word nie. 'n Tydgenoot, ds. S.J. du Toit, vader van Totius en konsulent van die Gereformeerde Kerke onder die Kruis, het hom beskryf as die invloedrykste predikant in die NH Kerk, indien nie in die hele Transvaal nie, en as iemand wat algemeen in Transvaal as 'n regsinnige deurgegaan het. Hy het dan ook die agting en vertroue van sy kerk geniet. Hy was by een geleentheid skriba en agt keer voorsitter van die algemene kerkvergadering.
Johann de Lange
Poësie
Die spanning tussen vind en verlies en die melancholie van bestaan is ’n vername tema, wat die digter verder neem in Snel grys fantoom. Die tema van die bundel is dat herinnering soos ’n sinnebeeld is, met die motor waarin die rolprentster James Dean verongeluk het en volgens oorlewering daarna steeds deur mense gesien is, die aanleiding vir die titel wat uit die gedig Dood van James Dean (1931–1955) geneem is. James Dean word dan die metafoor vir die fantoom van die titel en bring die deurlopende tema van dood en verlies ook sterk na vore.
Gerrit Smits
Predikant in Transvaal
Hoewel ds. Smits in sy hoedanigheid as voorsitter van die kommissie van die algemene kerkvergadering tussen 1881 tot 1885 deelgeneem het aan die onderhandelinge in verband met die vereniging van die NH Kerk met die NG Kerk, en hy ook aanvanklik met die vereniging ingestem het, het hy hom later teruggetrek, deels om gesondheidsredes, maar veral omdat hy beswaard gevoel het vanweë die feit dat die Verenigde Kerk (NH of G Kerk) wat uit hierdie beraadslagings in Transvaal ontstaan het, in 'n ander rigting beweeg het as wat syns insiens die oorspronklike bedoeling was.
Johann de Lange
Poësie
In 1987 skryf De Lange die gedig Skerpskutter wat hy inskryf vir die Anastasie del Pino Memorial-wedstryd wat vanaf die Karibiese eilande georganiseer is. Hy is dan een van elf wenners van die Pankrátor Poeta Germán Pardo Gario-prys en die gedig word in ’n internasionale versamelbundel opgeneem.
Gerrit Smits
Predikant in Transvaal
Soos feitlik alle predikante destyds in Transvaal, moes ook hy onder moeilike omstandighede werk. Dit het sy gesondheid, wat reeds swak was, steeds meer laat versleg sodat hy sy emeritaat moes aanvra. Op 10 April 1886, die herdenkingsdatum van sy 25-jarige ampsjubileum, het hy van die gemeente Rustenburg afskeid geneem.
Johann de Lange
Poësie
Wordende naak (opgedra aan Lucas Malan) se bundeltitel is geneem uit ’n nagelate gedig van N.P. van Wyk Louw, maar die skakeling is ironies. Waar Louw se gedig die verleidelikheid van die geleidelike ontkleding van ’n vrou as tema het, bied die bandtekening en die gedigte ’n man as voorwerp en is die ontkleding meer brutaal. Daarmee word die aard van die talle homoseksuele gedigte in die bundel ook aangedui. In die bundel word die temas van lewe en dood en die kortstondigheid van bestaan en liefde verder gevoer, terwyl die geslagsverhoudinge ook soms gepaard gaan met verlange en weemoed. In die eerste afdeling word die wordende-naak motief bewoord. Wordende naak verower in 1990 die Rapportprys en hierdie bundel is in 1992 ook op die kortlys vir die toekenning van die Helgaard Steyn-prys.
NG gemeente Soutpan
duimnael|regs|160px|Ds. S.J.L. Marais, van 1942 tot 1945 Soutpan se derde leraar.
Gerrit Smits
Gesinslewe
Ds. Smits het op 18 Desember 1860, voor sy vertrek na die ZAR, in Kaapstad getrou met Maria Magdalena de Vos, die dogter van Willem Sebastiaan de Vos (oorlede 1863) en Carolina Maria Kirsten (1813–1890). Hulle het vyf seuns en vier dogters gehad.
NG gemeente Soutpan
duimnael|regs|160px|Ds. [[Petrus Swart, van 1949 af Soutpan se vyfde leraar binne net 22 jaar.]]
Die NG gemeente Soutpan is ’n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die provinsie en Sinode van die Vrystaat met sy middelpunt op die nedersetting Soutpan.
Namate die inwoners op en om Soutpan toegeneem het, is die behoefte aan 'n selfstandige gemeente op Soutpan ál meer gevoel. Die kerkraad van Dealesville (waarvan Soutpan 'n buitewyk was) het toestemming gegee tot afstigting van genoemde wyk tot 'n selfstandige gemeente. Aangesien die wyk Soutpan egter nie finansieel sterk genoeg was om al die verpligtinge van 'n selfstandige gemeente op hom te neem nie, is die kerkrade van Bloemfontein-Noord, Brandfort en Bultfontein genader om sekere dele aan die te word gestigte gemeente af te staan.
Op Woensdag 31 Augustus 1927 kom die Ringskommissie byeen op Soutpan en stig daar 'n nuwe gemeente met die nedersetting se naam. Op 10 Maart 1928 word prop. A.T. Martinson as leraar van die gemeente bevestig en bedien die gemeente tot 6 Oktober 1937. Hierdie eerste jare in die geskiedenis van die gemeente was, sover dit die finansies betref, moeilike jare. Die gemeente was klein en die inkomste min, met die gevolg dat die skuld gestyg het. Ds. Martinson het uit eie beweging 'n deel van sy salaris prysgegee om die gemeente te hulp te kom.
Op 7 Mei 1938 is ds. F.J. van der Merwe as leraar van die gemeente bevestig. Hy wend 'n spesiale poging aan om die skuld van die gemeente te delg en stig 'n skulddelgingsfonds. Toe ds. Van der Merwe op 20 September 1941, ná 'n bediening van slegs drie jaar en vier maande die gemeente verlaat, was die skuld gedelg. Op 24 Januarie 1942 is ds. S.J.L. Marais in die gemeente bevestig. Sy vertrek was vir die gemeente 'n groot verlies.
Op 1 September 1945 is ds. R.P.B. Erasmus as opvolger van ds. Marais bevestig. Tydens sy verblyf in die gemeente (wat ook van korte duur was) is die George Steenkamp-koshuis gebou en in gebruik geneem. Op 5 Augustus 1949 word ds. P.H.J. Swart as leraar bevestig. Die jaar 1951 was vir baie gemeentes 'n rekordjaar wat insamelings betref, maar die gemeente Soutpan span die kroon. Iets groots het in die gemeente gebeur. Ds. Swart het die gemeente deurgegaan met die oog op die bou van 'n kerk, ontwerp en opgerig deur F.P. van Heerden, en 'n ruim bydrae van die gemeente gevra. Die antwoord van die gemeente was verbasend. Die klein gemeente van 300 lidmate het gedurende April en Mei vir dankoffer en boufonds die groot som van £12 000 belowe en gegee. Dit beteken 'n gemiddelde van £40 per lidmaat of £95 per huisgesin.
Johann de Lange
Poësie
Nagsweet (opgedra aan Hennie Aucamp) word eers as Judasoog aanvaar vir publikasie, maar word dan weens die voorgestelde omslag afgekeur (wat ’n skildery van Walter Battiss van ’n penis is) en onttrek, waarna dit by ’n ander uitgewer onder ’n ander naam gepubliseer word. Die nuwe titel impliseer die wellustige seksuele aktiwiteite wat in die nag plaasvind. Die eksplisiete tema van manlike seksualiteit word oorheersend in hierdie bundel, waar voyeurisme (begeerte eerder as deelname) die onderliggende gevoel suggereer van hulpeloosheid in die ewige soeke wat op niks uitloop nie. In 1991 word Nagsweet genomineer vir die Rapportprys.
Vleiswond dui onder andere op die verwonding van Christus en De Lange gee in die eerste afdeling van die bundel simbole soos die kruis, die verwonde Christus, bloed en die sakramentele tekens nuwe betekenis deur hierdie religieuse simbole op die gay-lewenswyse te reflekteer. So word die tradisionele ondermyn en die godsdiens doelbewus gebanaliseer en ontheilig deur die moment te verheerlik en in terme van ’n ander moraliteit te dig.
Wat sag is vergaan (opgedra aan Ernst van Heerden) ondersoek veral die verganklikheid van die aarde en die natuur asook die liggaam en die mens.
Die algebra van nood beïndruk weer met die fyn strukturering van die gedigte. Die algebra van nood verower in 2011 die Hertzogprys nadat dit in 2010 op die kortlys vir die toekenning van die Universiteit van Johannesburg-prys en ook op die kortlys vir die toekenning van die ATKV se prys vir poësie was.
Judasoog is ’n persoonlike keur van die digter uit sy gedigte, terwyl hy ook ’n tiental voorheen ongepubliseerde gedigte insluit. Die titel van die bundel is afkomstig uit die gedig Loergat, waarin na die loergat tussen twee toilette verwys word as ’n Judasoog, terwyl dit ook verwys na Breyten Breytenbach se bundel Judas Eye. Naas die gay-gedigte is dit die besondere gebruik van natuurmetafore wat opval en die gedigte bestryk ’n veelvoud van temas, insluitende die liefde, dood, die kortstondigheid van ons bestaan, die verhouding met ander, soos ouers, geliefdes en ander digters, dwelms en vigs, asook verse oor glanspersoonlikhede soos Marilyn Monroe en Curt Cobain.
Weerlig van die ongeloof is ’n bundel met sowat honderd kwatryne, waarin besondere taalvaardigheid en woord-ekonomie saam met beheersing van die tegniese kwatrynvorm tentoongestel word. Soos gewoonlik oorheers die erotiek, met verrassende insigte wat meermale uit ’n eenvoudige gegewe gehaal word. Hierdie digbundel is in 2013 op die kortlys vir die toekenning van die W.A. Hofmeyr-prys en die Universiteit van Johannesburg-prys.
Max Weber
Maximilian Weber (21 April 1864 – 14 Junie 1920) was 'n Duitse ekonoom, geskiedkundige, regsgeleerde en sosioloog. Hy was die stigter en medestigter van 'n aantal nuwe akademiese dissiplines, waaronder die moderne bestudering van sosiologie en bestuurskunde. Al word hy as een van die vaders van sosiologie erken, het Weber homself nooit as 'n sosioloog gesien nie, maar as 'n historikus. Hy was 'n veeltalige wat in sy leeftyd vier vreemde tale bemeester het. Hy het ook 'n godsdiensakademikus geword en skrywes oor die antieke gelowe van Indië, China en Judaïsme geproduseer. Hy het sy loopbaan by die Universiteit van Berlyn begin en later ook by die universiteite van Freiburg, Heidelberg en München gewerk.
Weber se groter werke het die rasionalisering van die sosiologie van geloof, politiek, bestuurskunde en gedrag behandel. Sy bekendste werk is die opstel Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus ("Die Protestantse Etiek en die Gees van Kapitalisme"), waarmee hy sy werk in geloof begin het. In dié skrywe beweer Weber dat geloof een van die nie-eksklusiewe redes is vir die verskillende maniere waarop die kulture van die Weste en die Ooste ontwikkel het. Hy het ook beklemtoon dat die spesifieke karaktereienskappe van asketiese Protestantisme die ontwikkeling van kapitalisme, burokrasie en die rasionaal-wettige stand in die Weste beïnvloed het. Sommige het Weber se werk gebruik vir hul argument dat menslike instelling nie deur onvermybare materialisme gevorm word nie (soos deur Marx aangevoer), maar deur godsdienstige ideale en idees wat nie tot 'n materiële verband afgebreek kon word nie. In 'n ander belangrike werk, Politik als Beruf ("Politiek as beroep"), het Weber die staat as 'n entiteit definieer wat aanspraak maak op 'n monopolie op die wettige gebruik van geweld: 'n definisie wat later die kern sou vorm in studies oor moderne Westerse politieke wetenskap. Daar word soms na hierdie bekende werke verwys as die "Weber-tesis".
Johann de Lange
Poësie
Stil punt van die aarde se voor- en agterblad spreek reeds die temas in die bundel aan met die spoor, ramshoring, hand en die spiraalskulp alles temas in die gedigte. Die titel het verskillende betekenismoontlikhede, maar die stil punt suggereer veral die oomblik wanneer waarneming oorgaan in insig en verheldering. Dit is in die algemeen ’n meer elegiese soort bundel, met die dood, aflegging en afskeid wat deurlopend in die gedigte figureer en die ervaring van die erotiese wat met die ouderdom verander. Ten spyte van die temas van aflegging en die dood bied die bundel, en veral die natuurgedigte, egter ook hoop op duur en behoud. Taal en digterskap is ook ’n terugkerende motief.
Max Weber
Weber was die eerste persoon wat die verskeie diverse aspekte van sosiale gesag herken het, insluitende die charismatiese, tradisionele en wettige vorms van gesag. Sy werk rakende burokrasie het gemeld dat hierdie instellings op wetlike gesag gebaseer is. Volgens hom het 'n burokrasie dus die effekte van "personalisme" in organisasies versag.
Johann de Lange
Versamelbundels
Johann de Lange se gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Die dye trek die dye aan, Miskien sal ek die wingerd prys, Liggaamlose taal, Goudaar, Kraaines, Majesteit, die kat, Die goue vreugde en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Sy gedigte verskyn ook in die April 1985 uitgawe van die Belgiese tydskrif Kruispunt.
Max Weber
Vroeë lewe en agtergrond
Maximilian Karl Emil Weber was gebore in 1864 in Erfurt, Pruise. Hy was die oudste van sewe kinders van Max Weber Sr., 'n welgestelde en vooraanstaande staatsamptenaar en lid van die Nasionale Liberale Party, en sy vrou Helene Fallenstein, wat gedeeltelik afstam van Franse Hugenote immigrante en wat sterk morele absolutistiese idees gehad het.
Johann de Lange
Vertalings
Hy vertaal ook gedigte van Afrikaanse digters in Engels. In ’n kompetisie geloods deur die English Academy of South Africa in 1988 ontvang hy eervolle vermelding vir sy vertalings van Wilma Stockenström se gedigte. Sy vertalings uit die werk van Wilma Stockenström, The wisdom of water, word in 2007 gepubliseer en hierdie bundel is in 2009 op die kortlys vir die literêre vertalingsprys van die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut. Ander digters wie se werk hy vertaal sluit in Sheila Cussons, Joan Hambidge, Antjie Krog, Lucas Malan, N.P. van Wyk Louw, Ernst van Heerden en die Britse digter Philip Larkin. Sy vertalings van Afrikaanse gedigte verskyn in verskeie publikasies, onder meer in The heart in exile: South African poetry in English 1990–1995 (1996) en The lava of this land: South African Poetry 1960–1996 (1997). Saam met Antjie Krog stel hy ’n versamelbundel erotiese gedigte saam, wat onder die titel Die dye trek die dye aan gepubliseer word. Uit die gedigte van Lina Spies stel hy die keur Die skyn van tuiskoms saam en sy keur uit die gedigte van Wilhelm Knobel word gepubliseer onder die titel As die woorde begin droom.
Prosa
In 1996 maak hy sy prosadebuut met Vreemder as fiksie, waarin postmodernistiese kortverhale fiksie en werklikheid op onherkenbare wyse vermeng. Die verhale ontgin veral die dood en die homoërotiek as temas, met verwysing na werklike skrywerkarakters soos Koos Prinsloo, Hennie Aucamp en Danie Botha. In die titelverhaal oor Koos Prinsloo word die verwikkelde verhoudings van die gay-mens inderdaad vreemder as fiksie, met die fokus meermale op die komplekse verhoudings wat Prinsloo gehad het. Bykans al die verhale handel oor die bestekopname na die dood van ’n familielid en vriend, waarin die verlede dan ontleed word. Die bruin lêer ondersoek só die lewe van die gestorwe digter Pieter Claassens na aanleiding van die patologiese verslae oor hierdie digter se selfdood. ’n Interessante tegniek in hierdie verhaal is die ontginning van die erotiek in ’n lyk, waarin die skrywer met die slot ook deelagtig word aan die pyn van die oorledene. Die laaste verhaal (Afskeid van my ouer) dokumenteer die skrywer se eie lewe en belangrike gebeurtenisse daarin, met lang aanhalings uit briewe wat sy ma hom oor die familiegeskiedenis geskryf het.
Hy volg hierdie bundel op met die soortgelyke Tweede natuur, wat veral die beginsel van afstand ondersoek na aanleiding van ervarings van die rave-toneel en eksperimentering met Ecstasy en ander dwelms. Soos wat jy self in die spieël ’n ander persoon word, ondersoek die skrywer ander in die sin van ’n projeksie of weergawe van die self.
De Lange stel die versamelbundel Soort soek soort saam, ’n bundel met gay fiksie van die afgelope honderd jaar, wat ingelei word deur ’n bydrae uit Ons Klyntji van November 1897. Sy kortverhale word in versamelbundels soos Soort soek soort opgeneem, terwyl Danie Botha die voorheen ongepubliseerde kortverhaal Bloudraad in die gay-versamelbundel Party van ons opneem.
Kardanophanging
thumb|180px|Animasie van ’n kardan-ophanging wat om drie asse draai. Met ’n kardanophanging (van byvoorbeeld ’n lamp of skeepskompas) word die voorwerp in ’n ronde ring opgehang aan twee skarniere wat op ’n lyn lê wat deur die middel van die ring loop; dié ring is self weer op dieselfde manier opgehang in ’n wyer ring, maar met skarniere op ’n lyn loodreg op die eerste.
’n Derde ring kan ook bygevoeg word waarvan die as loodreg op albei ander asse lê. Hierdeur kan die opgehangde voorwerp vryelik draai om twee asse (by drie ringe drie asse). As die swaartepunt eksentries lê ten opsigte van die middelpunt van die ringe, sal die opgehangde voorwerp steeds regop bly hang ondanks bewegings van die buitenste ring, wat aan byvoorbeeld ’n boot of vliegtuig vas is.
Die belangrikste gebruik van hierdie soort ophanging is die giroskoop, die kardanaandrywing van ’n motor en in hommeltuie met ’n kardanophanging vir die kamera.
Lindiwe Mazibuko
Agtergrond
Mazibuko het as deel van haar studie aan die Universiteit van Kaapstad 'n referaat oor die DA geskryf nadat die destydse leier Tony Leon in 2006 uitgetree het. Na voltooiing van haar studies aanvaar sy 'n pos by die DA as die party se media-skakelbeampte in die parlement.
Mazibuko is as parlementêre kandidaat vir die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2009 aangewys, nadat die party se leier, Helen Zille haar as 'n uitblinker beskryf het. Haar naam het derde op die DA se lys vir KwaZulu-Natal verskyn. Dit besorg haar 'n plek in die parlement nadat die DA hulle status as amptelike opposisie behou het. Sy is daarna as die DA se adjunk-skaduminister van kommunikasie aangestel, en het ook Donald Lee as die party se nasionale woordvoerder opgevolg.
Santa Ana
Santa Ana kan verwys na:
Isotope van bohrium
Die chemiese element bohrium (Bh), met ’n atoommassa van ongeveer 262,1229 u, het geen stabiele isotope nie en word dus as ’n radioaktiewe element geklassifiseer. Die 11 isotope is onstabiel en het ’n relatief kort halfleeftyd (die meeste minder as ’n sekonde).
In die natuur kom geen bohrium voor nie; alle isotope is sinteties in ’n laboratorium berei. Die eerste sintetiese isotoop was 262Bh, in 1981.
Die kortslewende isotoop van bohrium is 260Bh, met ’n halfleeftyd van ongeveer 0,3 millisekondes. Die langslewende een is 274Bh, met ’n halfleeftyd van 0,9 minute.
Leucandra valida
Leucandra valida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1900 deur Lambe.
Die Blou Lotus (Boek)
Die Blou Lotus (Frans: Le Lotus bleu) is die vyfde Kuifie-avontuur. Dit is geïnspireer deur die mukden-insident, wat gelei het tot die Chinees-Japannese oorlog van 1934. Die naam "Die Blou Lotus" verwys na 'n opiumkroeg in Shanghai.
Agtergrond
In die vorige avontuur "Die Sigare van die Farao" het Kuifie genoem dat sy volgende storie hom na China toe sou bring. Hy raak betrokke in 'n stryd teen 'n bende dwelmsmokkelaars.
Terwyl Hergé 'n student was, het hy vriende gemaak met 'n jong Chinese beeldhoustudent, Chong-Jen. Hy het Hergé bekendgestel aan die Chinese geskiedenis, kultuur en kuns. Hergé het bewus geraak van die probleem van kolonisasie, veral van die Japannese ryk teenoor China. Hergé het hierna in al sy Kuifie-boeke gepoog om die plekke wat Kuifie besoek het, akkuraat voor te stel.
Die boodskap van Die Blou Lotus is anti-imperialisme wat in strak teenstelling was met die Weste wat pro-Japan was.
Kuifie is 'n ooggetuie in Suid-Manchurian ('n provinsie in China) waar Japan hulle eie treinspoor opgeblaas het. Die insident het uiteindelik daartoe gelei dat Japan uit die Volkebond geskop is. Japan het eintlik net 'n verskoning gesoek om China te beset. Japan het belanggestel in China omdat hulle baie minerale gehad het. Japan het op daardie stadium 'n baie sterker leër gehad en kon dus beheer uitoefen.
Wang Jen-Ghié
Hy is die leier van die seuns van die draak. Hulle is 'n groep wat veg teen die dwelm opium wat die mense van die land lamlê. Hy woon buite Sjanghai. Sy seun is die jong man wat hom by twee geleentheid gered het, maar hy het mal geword. Die seun dreig om almal se koppe met 'n swaard af te kap.
Tsjang Tsjong-Jen
Kuifie red die seun se lewe toe hy in 'n rivier geval het. Hulle word goeie vriende. Hulle help mekaar in dié avontuur.
Mitsuhirato
Vyand van die seuns van die draak. Japannese agent wat in China werk. Hy is 'n aktiewe en korrupte agent. Hy is ook 'n dwelmbehandelaar.
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer is 'n 19de-eeuse Duitse filosoof. Hy is op 22 Februarie 1788 in Danzig gebore. Sy pa was 'n bankier en sy ma 'n skrywer. In 1793 het die gesin na Hamburg getrek. Na sy pa se skielike dood in 1805 het Schopenhauer begin met sy akademiese opleiding te Gotha, Weimar, Göttingen en Berlyn. Hy het aanvanklik geneeskunde en natuurwetenskappe studeer en later in 1813 sy verhandeling in die filosofie aan die Universiteit van Jena voltooi. Hy het ook filosofie aan die Universiteit van Berlyn doseer waar hy hom veral teen George Hegel verset het. Hy het hom later in Frankfurt gevestig waar hy in 1860 gesterf het.
Hy staan bekend vir sy werk Die Welt als Wille und Vorstellung (Die Wêreld as Wil en Voorstelling) wat in 1819 gepubliseer is en aanvanklik met stilswye begroet is. Sy wêreldbeskouing is deurgaans pessimisties. Hy is ontnugter deur menslike wreedheid en het die lewe as wesenlik boosaardig, sinneloos en vol leed beskou. Hy was ook bekend vir sy vrouehaat en wantroue in ander mense.
Hy het 'n groot bewondering vir Immanuel Kant, Plato en Johann Wolfgang von Goethe gehad. Sy werke is ook beïnvloed deur die Oosterse filosofie waarin hy ontsnapping uit 'n swaarmoedige lewe in asketiese lewensstyl gesien het.
Geelchromis
Die geelchromis (Chromis analis) is 'n vis wat voorkom in die westelike Stille Oseaan maar is ook al waargeneem by die Aliwal-bank in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Yellow chromis.
Identifikasie
Die vis word tot 15 cm lank. Die vis het 'n ovaalvormige lyf en is geelbruin van kleur. Dit lyf is donkerder aan die bokant as aan die onderkant terwyl die stert wit is. Die punte van die dorsalevin is oranje. Hulle leef in aflandige riwwe in water wat 20 tot 70 m diep is. Die visse is gewoonlik alleenlopers maar kom ook in pare of klein groepies voor en vreet soöplankton.
Kaart-blaasop
Die kaart-blaasop (Arothron mappa) is 'n vis wat wydverspreid in die Indiese Oseaan en Stille Oseaan voorkom. Dit kom ook aan die ooskus van Afrika voor en verskyn soms tot by die suide van KwaZulu-Natal. Hierdie spesie is seldsaam en word in Engels die Map puffer genoem.
Geelchromis
Identifikasie
Alhoewel die vis grootliks in die westelike Stille Oseaan voorkom is dit al opgemerk en gefotografeer by die Aliwal-bank. Die Stille Oseaanspesie het 'n geel stertvin terwyl die Suid-Afrikaanse spesie 'n wit stertvin het, wat kan wees dat die Suid-Afrikaanse spesie 'n subspesie van die ware C. analis is.
Kaart-blaasop
Identifikasie
Die vis word tot 60 cm lank. Sy lyf is swaarder as die normale blaasop lyf met die pens wat uithang en rond is. Die lyf is grys met onreëlmatige vlekke en kolle wat op die lyf voorkom. Die onderkant van die vis is witterig tot geel. Daar is lyne wat vanaf die oog uitstraal.
Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 5 tot 30 m diep is. Hulle is alleenlopers, skaam en word gevind naby grotte en rotsoorhange. Hulle vreet alge, sponse en bodemongewerweldes.
Barrie Biermann
Prof. Barrie Bierman(n) (1924–1991) was 'n Suid-Afrikaanse argitek en kampvegter vir die bewaring vir Suid-Afrika se argitektoniese erfenis.
Biermann is in Tweespruit in die Vrystaat gebore en het ook daar skoolgegaan. Hy studeer argitektuur aan die Universiteit van Kaapstad, waar hy sy doktorsgraad verwerf. Daarna het hy vir 37 jaar as lektor in die Argitektuurgeskiedenis en later hoogleraar aan die Universiteit van Natal gedien.
Hy het in die sestiger- en sewentigerjare verbete teen ontwikkelaars wat Constantia wou onderverdeel en herontwikkel geveg. Hy het selfs die destydse administrateur, mnr. J.N. (Nico) Malan in Die Burger aangevat omdat hy die ontwikkelaars gesteun het. Die behoud van Constantia as landelike omgewing is grootliks aan sy ywer te danke.
Hy het in Kaapstad voor die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns gesê:  'n Vloek rus op die arbeid van die sloper. Volgens hom is die Bo-Kaap,  'n opelug-museum van die land se argitektoniese ontwikkeling. Dit is dus iets wat vir die nageslag bewaar moet word.
Prof. Biermann was ook die skrywer van 'n aantal kundige verslae en artikels vir veral argitektuur-tydskrifte. Sy boek, Boukuns in Suid-Afrika, geniet steeds groot aansien onder bewaringskundiges.
Sy eie woonhuis in Durban was ’n eenvoudige huis met ’n binnehof, aangepas by en in harmonie met die subtropiese KwaZulu-Natalse klimaat.
Godthåb (Aalborg)
Godthåb (Aalborg) is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Aalborg-munisipaliteit. Dit het 1664 inwoners in 2006 gehad.
Agustín de Iturbide
Agustín Cosme Damián de Itúrbide y Arámburu (* 27 September 1783 in Morelia, Nieu-Spanje; † 19 Julie 1824 in Padilla, Meksiko), ook bekend as Agustín I van Meksiko, was 'n Meksikaanse bevelvoerder en politikus tydens die Meksikaanse Onafhanklikheidsoorlog. Hy het 'n suksesvolle politiese en militêre koalisie gestig, wat op 27 September 1821 Meksikostad verower het en dus die onafhanklikheid van Meksiko beslis het. Nadat die liberasie van die land beveilig is, het hy in 1821 president van die Regentskap van Meksiko geword. Een jaar later was hy aangekondig as die grondwetlike keiser van die nuwe nasie en het Meksiko kortliks vanaf 19 Mei 1822 tot 19 Maart 1823 regeer. Hy is gekrediteer as die oorspronklike ontwerper van die eerste vlag van Meksiko.
NG gemeente Heilbron
regs|duimnael|280px|Heilbron se moederkerk, afgeneem omstreeks 1916.
duimnael|links|240px|Die NG kerk Heilbron. Pres. [[Jan Brand het die hoeksteen van die kerk op 27 November 1880 gelê. Dis ontwerp deur David McArthur. Sy enigste ander NG kerk was die moederkerk op Bethlehem.]]
duimnael|regs|170px|Ds. Dirk Jacobus Minnaar was van 1879 tot sy aftrede in 1915 Heilbron se eerste NG predikant. Hy is oorlede op [[18 Januarie 1921.]]
duimnael|regs|170px|Ds. [[Stefanus Jacobus Perold|S.J. Perold, van 1916 tot 1918 Heilbron se tweede predikant. Hy was van 1907 tot sy koms hierheen ook Philippolis se tweede leraar.]]
duimnael|regs|170px|Ds. Louis Nel, leraar van 1935 tot 1957 en daarna tot 1957 Algemene Sendingsekretaris van die [[NG Kerk Vrystaat|Vrystaatse Kerk.]]
Die NG gemeente Heilbron is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die Vrystaatse dorp Heilbron, waar naas die moedergemeente ook sedert 1929 die NG gemeente Heilbron-Suid bestaan. Heilbron is, sedert die inlywing van die moedergemeente op Bethlehem by Bethlehem-Wes, die 18de oudste gemeente in die Vrystaatse Sinode van die NG Kerk. Dit is egter die 19de gemeente wat in die Vrystaatse Republiek gestig is.
Op onderwysgebied het ds. Minnaar dit so ver gebring dat ná die Tweede Vryheidsoorlog Heilbron die meeste buiteskole in die Vrystaat gehad het sodat elke kind binne bereik van 'n skool was. In die gemeente was daar 55 buite-Sondagskole met meer as 800 leerlinge. Deur sy onvermoeide ywer, bygestaan deur sy onvergeetlike eggenote, het 'n jongenskoshuis tot stand gekom en is die vooruitsig van 'n meisieskoshuis geskep, wat enige jare ná sy dood tot stand gekom het; uit dankbare herinnering is laasgenoemde na hulle genoem Helena-Minnaar-Hof.
Die gemeente was wyd uitgestrek en die ledetal het toegeneem, dog elke jaar het ds. Minnaar elke huisgesin met kar en perde besoek. In 1882 is Parys van Heilbron afgestig en in latere jare dele onder Koppies, Edenville, Petrus Steyn (gestig met die naam Concordia) en Oranjeville. Pres. Jan Brand het die hoeksteen van die kerk op 27 November 1880 gelê. Die gebou het £12 000 gekos. Die inwydingsrede is gehou tot 'n blye en dankbare skare deur die begaafde en onvergeetlike ds. P. Winter, destyds predikant van Bultfontein, aldus Ons Kerk Album van 1917.
In ds. Minaar se 36 jaar lange dienstyd het die lidmate baie toegeneem. In 1879 het hulle 800 lede getel; in 1884 het die getal so toegeneem dat 'n nuwe gemeente op Parys gestig moes word, geheel en al uit Heilbron. In 1908 is 'n groot deel aan die NG gemeente Koppies afgestaan, in 1913 'n stuk aan Edenville en in 1914 nog 'n gedeelte afgesny aan Concordia (later Petrus Steyn genoem). Nogtans het die gemeente steeds sowat 2 200 lidmate getel met tussen 4 en 5 000 siele.
Ds. S.J. Perold het die gemeente vanaf 1916 tot 1930 met groot toewyding bearbei (van 1918 tot 1919 was hy leraar van Robertson en ds. A.J.L. Hofmeyr van 1925 tot 1928 as hulpprediker gehad. Ds. A.H. Stander was die volgende leraar van af 1931 tot 1933. Daarna het ds. Louis L. Nel die herderstaf in 1935 opgeneem en die werk van sy voorgangers met ywer voortsit tot 1957 toe hy aangestel word as algemene sendingsekretaris in die Oranje-Vrystaat. Ds. W.J.M. Jansön het hom in 1957 opgevolg.
In 1929 was die ledetal ruim 2000 en moes elke keer twee Nagmale gehou word om in die geestelike behoeftes van die gemeente te voorsien. Hierdie reëling het nie bevrediging gegee nie en deur ooreenkoms is toe besluit om die gemeente in twee te verdeel. Op 25 September 1929 is die suidelike deel toe onder die naam Heilbron-Suid afgestig. Die eiendomme is eweredig verdeel, en tot nog toe bestaan daar die allerhartlikste samewerking tussen leraars, kerkrade en gemeentelede.
Santa Ana, El Salvador
Santa Ana is die tweede grootste stad in die republiek van El Salvador naas San Salvador en is 73 km noordwes van San Salvador. Die klimaat is warm en stowwerig, maar die mere van El Salvador het 'n afkoelings effek. Suikerriet, koffie, boontjies, mielies, lemmetjies en rys word verbou in die omgewing.
Geoff Ramsey
Geoff Ramsey (gebore 19 Junie 1975) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent ''The Best Red vs. Blue. Ever. Of All Time (2012) en in die televisiereekse Red vs. Blue (2003) en Heroes & Halfwits'' (2016).
Darwin Joston
Darwin Joston (9 Desember 1937 – 1 Junie 1998) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Assault on Precinct 13 (1976), Eraserhead (1977), The Fog (1980), en Wild at Heart (1990).
Alberto Fernández
Alberto Ángel Fernández ( Spaanse uitspraak: [alˈβeɾto ferˈnandes] : 2 April 1959) is 'n Argentynse advokaat, politikus en die huidige president van Argentinië nadat hy die algemene verkiesing in 2019 gewen het. Hy was die hoof van die kabinet van ministers gedurende Néstor Kirchner se presidentskap, en in die vroeë maande van Cristina Fernández de Kirchner. Sy amp as kabinetshoof van 2003 tot 2008 is steeds die langste sedert die pos in 1994 tot stand gekom het.
Elarduspark-tennisklub
Die Elarduspark-tennisklub is in Bostonstraat in Elarduspark, Pretoria, Suid-Afrika, geleë. Dit is geaffilieer by die GNTA (Gauteng-Noord-tennisvereniging) en SATA (die Suid-Afrikaanse Tennisvereniging). Die klub het ongeveer 150 lede en sewe bane, waarvan ses met spreiligte toegerus is.
Peter Duesberg
Peter H. Duesberg (gebore 2 Desember 1936 in Münster, Duitsland) is tans 'n professor van molekulêre- en selbiologie aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. Hy het bekendheid verwerf vir die identifisering en kartisering van die src-geen, die eerste erkende onkogeen in die 1970's. Tans is hy meer bekend vir sy kontroversiële siening dat MIV nie VIGS veroorsaak nie.
Elarduspark-tennisklub
Die huidige voorsitter is Jurgen Behr, die sekretaresse Jeanette Nel en die tesouriere Lienza Reynolds.
Kary Mullis
Kary Banks Mullis (28 Desember 1944 – 7 Augustus 2019) was 'n Amerikaanse biochemikus. Hy is bekend vir die uitvinding van polimerase kettingreaksiemetode (PKR) waarvoor hy die Nobelprys vir Chemie in 1993 verower het.