cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hawker Hunter
Die prototipe WB188 is in 1951 op die Farnborough SBAC Lugskou vir die eerste keer aan die publiek vertoon. IN April 1952 het toetsvlieënier Neville Duke die klankgrens gebreek in 'n gelyk vlug. Die eerste produksie model F 1 het op 16 Mei 1953 gevlieg; die vliegtuig tesame met 22 ander produksie modelle was gebruik vir verdere ontwikkeling.
Die Hunter is amptelik in Julie 1954 in diens gestel toe 43 Eskader se Meteor's vervang is. Die ontwikkeling van die vliegtuig het twee bane gevolg: modelle 1 en 4 wat met Rolls-Royce Avonmotors toegerus is en modelle 2 en 5 wat met Armstrong Siddeley Sapphire turbostraal motors toegerus is.
Robert Templeton
Eerw. Robert Templeton (Kilmarnock, Skotland, 31 Oktober 1831 – Coerney, Kaapkolonie, 18 Januarie 1886), was ’n Suid-Afrikaanse onderwyser van Skotse herkoms.
Templeton was die sewende kind en vierde seun van John Templeton, katoendrukker, en sy vrou, Bethia Moody. Nadat hy die Kilmarnock Academy bygewoon en in 1851 die M.A.-graad met onderskeiding aan die Universiteit van Glasgow behaal het, gee hy onderwys aan sy ou skool en aan Madras College, St. Andrews, voort hy aan New College, Edinburg, in die teologie gaan studeer.
Hawker Hunter
Model F2
Die Mk2 was aangedryf deur 'n Armstrong Siddeley Sapphire turbostraal motor. 257 Eskader was toegerus met F 2 modelle in September 1954. Die Armstrong Siddeley-motors het nie stol probleem gehad soos die Avonmotors nie.
Beide die F1 en F2 modelle het 'n kort tog afstand gehad en Hawkers het maniere ondersoek om die afstand te verbeter.
Model F4
Mk4 is in Junie 1955 in diens gestel by 111 Eskader en het die Mk1 's vervang. Hierdie model was aangedryf deur Avon 115 motors in stede van die problematiese Avon 113. Die vliegtuig kon meer brandstof dra in versterkte vlerke wat ook meer bomme en vuurpyle kon dra asook weggooibare tenks.
Robert Templeton
Templeton het ná enkele jare op Uitenhage na Bedford, ook in die Oostelike Provinsie, verhuis waar hy hoof geword het van die openbare skool Bedford, later die Hoërskool Templeton, na hom genoem. In 1873 word hy aangestel as hoof van die Openbare Seunskool Grahamstad (nou die Graeme-kollege), en baie van sy beste seuns volg hom daarheen. Onder sy bekwame administrasie brei die skool vinnig uit; die inskrywing styg van sewentig na 200; matriekklasse word ingestel en voorsiening word vir die intermediêre B.A.-eksamen gemaak.
Tien jaar ná die dood van sy eerste vrou tree Templeton in die huwelik met die weduwee van George William Impey, maar 'n week later verdwaal hy terwyl hy met sy vrou in die Addo-bos gaan wandel, sak inmekaar en sterf aan hartverlamming. Hy is in die begraafplaas in Grahamstad begrawe.
Hawker Hunter
Model F6
Die model was toegerus met die Avon 203 motor van 4536 kg stukrag wat die vliegtuig se vermoë drasties verbeter het; dit kon aansienlik beter klim. Die vliegtuig was transonies in 'n duik en van hierdie model was die grootste aantal gebou. Van die eerste eenhede van die model het die neiging gehad om sy neus te lig teen hoë snelhede; die neiging was uitgeskakel deur die rande van die buitenste gedeeltes van die vlerke te verleng. Die F6 kon die vinnigste van al die modelle opstyg vanaf 'n stilstaan posisie omrede dit die AVPIN motor aanskakel stelsel gebruik het in stede van die doppie aanskakel metode. Die F6 was in Oktober 1956 in diens gestel en kon saam met die beste vliegtuie kompeteer maar net vir 'n kort rukkie. Die Britse se V-bomwerpers kon hoër klim en die nuwe geslag Amerikaanse vegters het hulle oorskadu.
Die koms van die English Electric Lightning het die einde beteken van die Hawker Hunter as 'n onderskepper vliegtuig. Die laaste F-6's is in April 1963 onttrek uit die rol en daarna in 'n grond aanval rol gebruik. Die laaste model was die FGA.9 wat tot 1970 diens gedoen het. Hulle is daarna vervang deur 'n mengsel van Blackburn Buccaneer, McDonnell Douglas F-4 Phantom II en Harrier Jump Jet vliegtuie. Die Hunter is gebruik vir opleiding tot in die 1980's.
Robert Templeton
Hy was 'n voortreflike onderwyser wat groot aansien as skoolhoof geniet het en 'n belangrike bydrae tot die onderwys in die Kaapkolonie gelewer het; onder sy vernaamste leerlinge was W.P. Schreiner, James Rose-Innes, Richard Solomon, William H. Solomon en Emily Solomon.
Hawker Hunter
Hunter in ander lande
Ander gebruikers van die Hunter in die Midde-Ooste was Abu Dhabi, Qatar, Saoedi-Arabië en Koeweit. Jordanië het die Hunter van 1958 tot 1974 bedryf. Hulle vliegtuie was die eerste wat die Israeliese Lugmag aangeval het tydens die Sesdaage Oorlog van 1967. Libanon en Zimbabwe het ook van die vliegtuie bedryf.
Lillian Peacock
Lillian Peacock (23 Oktober 1889 – 19 Augustus 1918) was 'n Amerikaanse aktrise.
British Rail
British Railways (BR), wat vanaf 1965 as British Rail bekend gestaan het, was tussen 1948 en 1997 die grootste spoorwegmaatskappy in Groot-Brittanje. BR is met die nasionalisering van die vier groot Britse spoorwegondernemings (Big Four) as 'n staatsonderneming gevorm en het tot sy geleidelike privatisering tussen 1994 en 1997 spoorvervoerdienste op nasionale vlak gelewer. BR was oorspronklik slegs 'n handelsmerk van die Britse Vervoerkommissie (British Transport Commission, BTC) se Spoorwegraad (Railway Executive). In 1962 het dit as British Railways Board 'n onafhanklike geïnkorporeerde maatskappy geword.
British Rail se dubbelpylkenmerk is uit twee met mekaar verbonde rigtingpyle gevorm wat die twee reisrigtings op 'n dubbelspoor aandui. Dit het vervolgens die bynaam "die pyl van besluiteloosheid" gekry. Dit word in Groot-Brittanje steeds algemeen op straatborde gebruik om spoorwegstasies aan te dui en – as deel van die Vereniging van Spoorwegondernemings (Association of Train Operating Companies) se gemeenskaplik bestuurde National Rail-handelsmerk – op treinkaartjies afgedruk.
Japan Nasionale Roete 223
Japan Nasionale Roete 223 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Erica cremea
Erica cremea is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor op Sneeukop by Wellington waar daar een populasie is. Dié habitat word bedreig deur indringerplante.
Richemont
Compagnie Financière Richemont SA is 'n Switserse moedermaatskappy wat in 1988 deur die Suid-Afrikaanse sakeman Johann Rupert gestig is. Die maatskappy, wat sy hoofkwartier in Bellevue in die Wes-Switserse kanton Genève het, besit verskeie luukse-produkte-maatskappye en -handelsmerke, waaronder A. Lange & Söhne, Azzedine Alaïa, Baume & Mercier, Cartier, Chloé, Dunhill, IWC Schaffhausen, Giampiero Bodino, Jaeger-LeCoultre, Lancel, Montblanc, Officine Panerai, Piaget, Peter Millar, Purdey, Roger Dubuis, Vacheron Constantin, en Van Cleef & Arpels. Deur middel van hierdie dogtermaatskappye ontwerp, produseer, versprei, en verkoop Richemont juwele, horlosies, leerprodukte, skryfinstrumente, wapens, klere, en bykomstighede. Dit is die tweede grootste onderneming in dié bedryf na die Franse LVMH. Richemont word openbaar onder die simbool CFR op die Switserse aandelebeurs (SIX) en op die JSE in Suid-Afrika verhandel.
In November 2012 was Richemont volgens beurswaarde die sesde grootste maatskappy op die SIX.
172
Die jaar 172 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 72ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Japan Nasionale Roete 224
Japan Nasionale Roete 224 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Salvatore Accardo
Salvatore Accardo (Ridder van die Groot Kruis gebore op 26 September 1941 in Turyn, noord-Italië) is 'n Italiaanse violis en dirigent wat bekend is vir sy interpretasies van die werke van Niccolò Paganini.
Accardo het in die 1950's viool gestudeer in die suid-Italiaanse stad Napels. Hy het op dertienjarige leeftyd sy eerste professionele opvoering gegee met die speel van Paganini se Capricci. In 1958 het Accardo die eerste pryswenner van die Paganini Vioolkompetisie in Genua geword.
Hy het Paganini se 24 Caprices (her-opgeneem in 1999) vir solo viool opgeneem en was die eerste violis om al ses van Paganini se vioolkonserte op te neem. Hy beskik oor 'n uitgebreide platelys van amper vyftig opnames op Philips, Deutsche Grammophon, EMI, Sony Klassiek, Foné, Dynamic, en Warner-Fonit. Van noemenswaardige belang is dat hy 'n plaat van klassieke en kontemporêre werke in 1995 opgeneem het op Paganini se Guarneri del Gesù 1742 viool, Il Cannone. Accardo het in 1992 die Accardo Kwartet gestig en was een van die stigterslede van die Walter Stauffer Akademie in 1986. Hy het die Settimane Musicali Internazionali in Napels gestig sowel as die Cremona Strykinstrument-fees in 1971.
Accardo besit een Stradivarius viool, die "Hart ex Francescatti" (1727) en het die "Firebird ex Saint-Exupéry" (1718) gehad.
Alexander Lockwood
Alexander Lockwood (5 Mei 1902 – 25 Januarie 1990) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Close Encounters of the Third Kind (1977) en in die televisiereekse Matinee Theatre (1955), Sam Benedict (1962), en The Man from U.N.C.L.E. (1964).
Pistorius
Pistorius is 'n Duitse familienaam.
Oorsprong en betekenis
Die naam is afgelei van lat. pistor "meulenaars, bakkers".
Rollamienta
Rollamienta is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 40 inwoners.
Peggy Shaw (aktrise)
Peggy Shaw (1905–1990) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Gold Heels (1924), In Hollywood with Potash and Perlmutter (1924), The Fighting Demon (1925), en Subway Sadie (1926).
Wenera-ruimteprogram
Wenera (Russies: Венера; "Venus") is die naam van ’n reeks ruimtetuie wat die Sowjetunie tussen 1961 en 1984 gelanseer het om data van die planeet Venus in te samel. Nes verskeie ander verkenningstuie van dié land is latere tuie twee-twee gelanseer. Tien van die Wenera-verkenningstuie het suksesvol op Venus geland en data oor die planeet se oppervlak na die aarde gestuur. Nog 13 tuie het data oor Venus se atmosfeer teruggestuur.
Onder die tuie was die eerste een wat die atmosfeer van ’n ander planeet binnegedring het (Wenera 4 op 18 Oktober 1967), om ’n sagte landing op ’n ander planeet uit te voer (Wenera 7 op 15 Desember 1970), om beelde van die oppervlak terug te stuur (Wenera 9 op 8 Junie 1975) en om hoëresolusie-radarbeelde van Venus te neem (Wenera 15 op 2 Junie 1983). Die reeks was dus in sy geheel baie suksesvol. Ongelukkig heers uiterste toestande op Venus se oppervlak en het die tuie net tussen 23 minute en twee uur gewerk.
Wenera 1WA, Wenera 1 en Wenera 2
Die eerste Sowjet-poging om ’n ruimtetuig verby Venus te stuur was op 4 Februarie 1961, maar die tuig het nie sy wentelbaan om die aarde verlaat nie. In pas met die Sowjetunie se destydse beleid om nie inligting oor mislukte sendings bekend te maak nie, is aangekondig dat die tuig ’n toetsvlug was vir ’n tjazjoli spoetnik ("swaar satelliet") wat sou dien as lanseerplatform vir toekomstige sendings. Dit was ook bekend as Wenera 1WA of Spoetnik 7.
Wenera 1 en Wenera 2 is gelanseer om verby Venus te beweeg sonder om die atmosfeer binne te dring. Wenera 1 is op 12 Februarie 1961 gelanseer. Die instrumente het ná sewe dae ophou werk. Daar word geglo dit het binne 100 000 km van Venus verbybeweeg en ’n heliosentriese wentelbaan binnegegaan. Wenera 2 is op 12 November 1965 gelanseer, maar sy instrumente het ook ophou werk nadat dit sy wentelbaan om die aarde verlaat het.
Wenera 3 tot 6
Wenera 3 tot 6 was van soortgelyke ontwerp. Hulle het sowat ’n ton elk geweeg en is deur die Molnija-vuurpyl gelanseer. Die tuie was toegerus om data oor Venus se atmosfeer na die aarde te stuur en nie om te land nie. Hoewel gehoop is hulle sou steeds werk wanneer hulle die oppervlak bereik, het die eerste tuie feitlik onmiddellik ophou werk.
Wenera 3 was die eerste mensgemaakte voorwerp op ’n ander planeet se oppervlak nadat dit op 1 Maart 1966 op Venus neergestort het. Die instrumente het egter ophou werk toe dit die atmosfeer binnedring en geen data oor die oppervlak is teruggestuur nie.
Op 18 Oktober 1967 was Wenera 4 die eerste ruimtetuig wat die atmosfeer van ’n ander planeet gemeet het.
Toe die Sowjetunie besef die tuie hou op werk voordat hulle die oppervlak bereik, het hulle die Wenera 5 en 6 gelanseer om die atmosfeer te verken. Hulle is ontwerp om van byna die helfte van hul vrag ontslae te raak voordat hulle die planeet se atmosfeer binnedring en het onderskeidelik 53 en 51 minute se data teruggestuur voordat hulle batterye pap was.
Wenera 7
Die Wenera 7 was die eerste tuig wat ontwerp is om ’n sagte landing op Venus uit te voer. Dit was swaar gebou om te verseker dat dit die landing oorleef en het min eksperimente aan boord gehad. Ondanks ’n tegniese fout is die druk gemeet, asook sterk streekwinde van tot 100 meter per sekonde.
Die tuig se valskerm het ophou werk net voor dit die oppervlak bereik het. Die tuig het omgeslaan, maar die slag oorleef. Die antenne het verskuif en die radioseine was dus baie swak, maar dit is 23 minute lank opgevang (met temperatuur-telemetrie) voordat die batterye pap geword het. Dit het dus op 15 Desember 1970 die eerste mensgemaakte voorwerp geword wat data van Venus se oppervlak na die aarde stuur.
Wenera 8
Wenera 8 het ’n uitgebreide stel wetenskapinstrumente aan boord gehad om die oppervlak te bestudeer.
Wenera 9 tot 12
Wenera 9 tot 12 het ’n ander ontwerp as die vorige tuie gehad. Hulle het sowat 5 ton elk geweeg en is deur die Proton-vuurpyl gelanseer. Die tuie het ’n oordragbus gehad met enjins wat die tuig in ’n wentelbaan om Venus kon plaas. Dit het ook gedien as opvanger en herleier van die radioseine. Die verkenningstuig was bo-op die bus vas en is spesiaal ontwerp vir operasies op die oppervlak. Dit het ook ’n lugrem gehad en ’n skokabsorberende ring het die tuig tydens landing beskerm. Die instrumente het minstens 30 minute lank gewerk.
Wenera 13 en 14
Die landingstuie het die meeste van die instrumente en elektronika bevat, en het ’n antenne gehad. Instrumente moes die grond en atmosfeer ná die landing meet. Daar was onder meer kameras, ’n mikrofoon, boor en seismometer.
Die twee landingstuie het sowat 950 km van mekaar geland. Wenera 13 het 127 minute oorleef en Wenera 14 57 minute, terwyl hulle ontwerp is om net 32 minute te oorleef. Die landingstuie het data na die busse gestuur, wat dit na die aarde herlei het.
Wenera 15 en 16
Wenera 15 en 16 was soortgelyk aan die vorige tuie, maar die landingstuie is vervang met radartoerusting om foto's van die oppervlak te neem. Radar was nodig om deur Venus se digte wolke te dring.
Wega-verkenningstuie
Die Wega-verkenningstuie na Venus en Halley se Komeet is in 1985 gelanseer. Die Wenera-ontwerp is weer gebruik, insluitende die landingstuie, maar hulle het ook atmosferiese ballonne gehad wat twee dae lank data na die aarde gestuur het.
Japan Nasionale Roete 225
Japan Nasionale Roete 225 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Wenera-ruimteprogram
Wetenskaplike bevindings
Baie wetenskaplike bevindings is gemaak danksy die data van die Wenera-program. Deur die radarbeelde van die oppervlak te bestudeer wat deur Wenera 15 en 16 gestuur is, was dit byvoorbeeld moontlik om af te lei dat die riwwe en slote op Venus se oppervlak veroorsaak is deur tektoniese verskuiwings.
Johannes Pistorius
Johannes Pistorius is die naam van die volgende persone:
Rheinsberg
Rheinsberg is 'n stad in die administratiewe distrik Ostprignitz-Ruppin van die Duitse deelstaat Brandenburg. Die stad, wat aan die Rhinrivier geleë is, is volgens sy oppervlakte een van die grootstes in Duitsland.
Sword-strand
Die ander vier strande is Juno, Gold, Omaha en Utah.
Peter I-Eiland
Fabian von Bellingshausen het Peter I-Eiland (Noors: Peter I Øy) op 21 Januarie 1821 naby die kus van Wes-Antarktika ontdek. Dit is genoem na die Russiese keiser Pieter I. Ola Olstad voer die eerste suksesvolle landing op 2 Februarie 1929 uit en eis die eiland vir Noorweë op. Die aanspraak is, soos alle aansprake van gebiede suid van die 60ste suidelike breedtegraad, opgeskort in terme van die Antarktiese Verdrag. Die ander Antarktiese gebied waarop Noorweë aanspraak maak is Koningin Maudland. Peter I-Eiland is die enigste Antarktiese aanspraak onder die Antarktiese Verdrag wat nie 'n sektor is nie.
Die eiland het 'n oppervlak van 243 km² en bereik 'n hoogte van 1755 meter op Lars Christensenpiek, wat 'n vulkaan is. Dit is nie bekend of dit geblus is of nie aangesien die boonste gedeelte oënskynlik onveranderd deur gletserwerking is. Dit lê by 68° 50' Suid, 90° 35' Wes, ongeveer 450 km van die kus van Wes-Antarktika. Dit word deur pakys omring behalwe vir 'n kort tydperk in die laat somer. Dit is 95% vergletser.
Brandwag, Bloemfontein
Brandwag is 'n voorstad in die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Rheinsberg
Rheinsberg het danksy twee literêre werke bekendheid verwerf: Kurt Tucholsky se Rheinsberg: Ein Bilderbuch für Verliebte en die verwysing in Theodor Fontane se Wanderungen durch die Mark Brandenburg.
Rheinsberg, wat oorspronklik as Rynburg bekend gestaan het, was in die vroeë 13de eeu 'n waterkasteel naby die grens tussen die destydse streek Land Ruppin en Mecklenburg. Die oudste historiese dokument aangaande Rheinsberg verwys na die plaaslike Sint Laurentius-parogiekerk. Hierdie kerk is net soos die res van die stad vanaf 1740 volgens planne van die bekende Brandenburgse argitek Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff (1699-1753) herbou.
Die kasteel van Rheinsberg met sy tuin word as dié argitek se vroegste meesterwerk beskou. Hier het die latere Pruisiese koning Frederik die Grote as kroonprins in aanraking met die filosofiese strominge van die Verligting gekom, sy briefwisseling met die Franse wysgeer Voltaire begin en saam met geestesverwantes konserte gegee. Die kasteel se spieëlsaal word steeds vir konserte gebruik.
Geografie
Rheinsberg is in die Rheinsbergse Meregebied te midde van talle groot en klein mere en in 'n afwisselende heuwelagtige boslandskap geleë. Dit word in die suide deur die Ruppiner Schweiz begrens, 'n boslandskap wat deel uitmaak van die Natuurpark Stechlin-Ruppiner Land. In die weste strek dit tot by die Kyritz-Ruppiner Heide wat vroeër deur Sowjet-magte as militêre oefenterrein gebruik is.
Adam Kok III
Adam Kok III (16 Oktober 1811 - 30 Desember 1875) was 'n leier van die Griekwas in Suid-Afrika.
Hy was die seun van Adam Kok II en het grootgeword en skoolgegaan op die dorp Philippolis in Transorangia wat later as Griekwaland-Wes sou bekend staan. Sy vader is in 1835 oorlede en na 'n opvolgstryd met sy ouer broer Abraham, het hy in 1837 opperhoof van die Griekwas geword.
Kok was ook verantwoordelik vir die stigting van die hoofstad van Griekwaland-Oos, Kokstad. Die gebied is egter eensydig deur die Britse owerhede in die Kaapkolonie geannekseer in 1874. Kok is afgeset en 'n jaarlikse pensioen betaal deur die koloniale owerheid. Hy het 'n jaar later in 'n ongeluk gesterf. In 1889 is Andrew Abraham Stockenström le Fleur (A.A.S. le Fleur I) as leier van die Griekwas aangestel.
Adam Kok III was een van die stamhoofde noord van die Oranjerivier wat in die tyd van die Groot Trek Britse beskerming geniet het. Die Kokstam het eers in die huidige Griekwaland-Wes gebly maar later na die omgewing van Philippolis verhuis. Nadat Kok al sy grond aan die Vrystaatse regering verkoop het, het hy en sy volgelinge na Griekwaland-Oos getrek (1861).
Hy is in 1875 daar oorlede, 'n jaar nadat Brittanje die gebied geannekseer het. Die eerste Adam Kok, stigter van die Kokstam van die Griekwas, was ŉ vrygestelde slaaf wat tydens die Nederlandse bewind aan die Kaap toestemming ontvang het om hom naby St. Helenabaai te vestig. Verskeie swerwerstamme soos Namakwas, Gonekwas, Hottentotte, Boesmans en Basters het hulle daar by hom aangesluit.
Adam Kok is in 1795 oorlede en opgevolg deur sy twee seuns, Cornelis en Adam II, elk met sy eie gevolg. Op aandrang van sendelinge van die Londense Sendinggenootskap het hulle geleidelik weswaarts getrek tot by die teenswoordige Griekwaland-Wes, waar hulle hulle by Klaarwater gevestig het. Korannas, Damaras en die Barendse (‘n ander basterstam met meer Blanke bloed as die Kokvolgelinge) het hulle ook in die gebied gevestig maar wou die gesag van die Koks nie aanvaar nie.
Sy broer, Cornel is, het hom oos van die Vaalrivier in die sogenaamde Campbell gronde gevestig. Kort daarna is Andries Waterboer by Griekwastad deur die Britte as hoof van al die Griekwas aangewys. Adam Kok II is in 1837 deur sy seun, Adam III, as hoof van die Kokstam opgevolg. Teen die tyd het die Groot Trek die gebied tussen die Oranje- en die Vaalrivier, bekend as Transoranje, in beroering gebring.
Die Griekwas in die weste wou hul onafhanklikheid behou en het die Blanke indringing as 'n gevaar beskou. Hulle het nogtans van hul grond aan die Blanke boere verhuur. In die ooste het die Basoeto's onder leiding van Mosjesj voortdurend met kleiner stamme so os die Baralongs getwis en planne beraam om die gebied wes van die Caledonrivier in besit te neem. In die suide was die Blanke trekboere lojaal teenoor die Britse owerheid en het hulself as onderdane van die Kaapkolonie beskou.
Daarenteen wou die Trekkers wat hulle in die noorde van Transoranje gevestig het, niks met die Britse owerheid te doen hê nie. Adam Kok het steun van die invloedryke Britse sendeling, dr. John Philip, ontvang. Op aanbeveling van Philip het die Kaapse goewerneur, sir George Napier, in 1843 'n verdrag met Kok gesluit waarvolgens Kok se onafhanklikheid deur Brittanje erken is. Kok moes wet en orde in sy gebied handhaaf en sou Britse beskerming geniet. 'n Soortgelyke verdrag is met Mosjesj gesluit. Die verdrae was deel van die sogenaamde verdragstaatstelsel waarvolgens vriendelike Nie-Blanke state as buffers aan die Kaapkolonie se grense moes dien. Verdrae is ook met opperhoofde langs die Oosgrens en met Faku van Pondoland gesluit.
Die verdrag van 1843 het Adam Kok se grondbesit vasgestel as die gebied tussen die Oranje- en die Modderrivier. Die Blankes in die gebied was nie bereid om die gesag van 'n Nie-Blanke te aanvaar nie en was ontevrede oor die beskerming wat Kok van Brittanje ontvang het. Toe Kok in 1845 'n Blanke boer laat arresteer omdat hy twee Griekwas gegesel het, het die Boere ŉ kommando onder aanvoering van Jan Mocke, leier van die Trekkers by die Vetrivier, teen die Griekwas op die been gebring.
Die Kaapse goewerneur, sir Peregrine Maitland, het hulp aan Kok gestuur en na 'n skermutseling by Swartkoppies moes die Boere terugval. Maitland het nuwe reëlings met Kok getref waarvolgens Kok se gebied in twee verdeel is. Die gebied tussen die Oranje- en die Rietriviere sou onvervreembaar wees, dit wil sê dit kon nie deur Kok en sy mense verkoop of verhuur word nie. Die gebied tussen die Riet- en die Modderrivier sou wei vervreembaar wees. Blankes kon grond in die gebied koop of huur vir periodes van 40 jaar. In 1846 is majoor H. Warden as Britse resident in Transoranje aangestel.
Hy het hom op die plaas Bloemfontein gevestig, van waar hy die vrede in die gebied moes bewaar. Warden het nie oor die nodige militêre mag beskik om wet en orde te handhaaf nie en het geen steun van die Trekkers in die noorde ontvang nie. Die onrus in die gebied het voortgeduur en in Februarie 1848 het Maitland se opvolger, sir Henry Smith, Transoranje namens Brittanje geannekseer. Adam Kok se gesag is daardeur tot sy onvervreembare grond beperk.
173
Die jaar 173 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 73ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Adam Kok III
Verset deur die Trekkers onder leiding van Andries Pretorius is by die Slag van Boomplaats (1848) beëindig. Verskeie faktore het daartoe bygedra dat Brittanje besluit het om hom aan Transoranje te onttrek en die onafhanklikheid van die Trekkers tussen die Oranje- en die Vaalrivier te erken (Bloemfontein-konvensie, 1854). Brittanje het onderneem om geen verdere verdrae met Nie-Blankes noord van die Oranje te sluit nie maar het sy verdrag met Kok behou.
Die verdrag is egter so gewysig dat Kok grond in sy onvervreembare gebied ook kon verkoop. In 1857 het Adam Kok die Campbell gronde van sy oom Cornelis geërf, maar teen 1861 het hy al sy grond in die Vrystaat, insluitende die Campbell gronde, vir 4000 pond aan die Boere verkoop. Die Kaapse goewerneur, sir George Grey, het die sogenaamde Niemandsland (die huidige Griekwaland-Oos) aan Kok beskikbaar gestel en sowat 2000 Griekwas het daarheen getrek. Daar het hulle met behulp van die sendelinge Andrew Murray en William Dower Kokstad gestig en onafhanklikheid geniet.
Griekwaland-Oos moes as ŉ bufferstaat tussen die Basoeto's en die stamme aan die kus dien. In 1874 het 'n verandering in die Britse beleid daartoe gelei dat Brittanje Griekwaland-Oos, net soos die ander Nie-Blanke gebiede, geannekseer het. 'n Britse resident en 'n magistraat is in die gebied aangestel en Adam Kok het 'n pensioen van 1 000 pond ontvang, hoewel hy nog 'n gesagsposisie beklee het. Op 30 Desember 1875 het Kok onder 'n wa se wiel beland en 'n paar uur later gesterf. Hy is op Kokstad begrawe.
Thai Wikipedia
Die Thai Wikipedia (Thai: วิกิพีเดียภาษาไทย) is die Wikipedia vir die Thai-taal. Dit is in Desember 2003 geskep en is tans die grootste Wikipedia met ongeveer 0 artikels.
Tsatane
Tsatane is 'n landelike nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Strelitziakus
Die Strelitziakus is dié gedeelte van die suidkus van KwaZulu-Natal tussen die Mzimkulurivier, naby Umtentweni, en Durban. Dit word so genoem weens die voorkoms van welige bosse wilde piesangs, lede van die strelitzia-familie.
Jacob Maré
duimnael|regs|200px|Die Transvaalse Volksraad 1885. Maré se portret is in die middel onder dié van pres. [[Paul Kruger|S.J.P. Kruger.]]
Jacob Maré was een van drie broers, Voortrekkers, wat vanuit Natal na Transvaal verhuis het. Hy het deelgeneem aan die Slag van Bloedrivier. Sy kleinneefs Dietlof Siegfried Maré, 'n landdros van Soutpansberg (Pietersburg), en Frederik Korsten Maré, albei seuns van Paul Maré, het hoë ampte in die ZAR beklee. Jacob Maré was 'n lid van die Uitvoerende Raad van die Zuid-Afrikaansche Republiek en was ook bekend as Jors Voeter omdat hy so kwaai kon spook om sy mening deur te druk.
Sarie Marais
Sy dogter Sarie was die Sarie Maré (die drukkersduiwel het die van se spelling na Marais verander) wat deur J.P. Toerien in die bekende liedjie Sarie Marais besing word.
Straatnaam genoem na hom
Jacob Maréstraat in Pretoria is na hom genoem, en in 2012 is dié straatnaam deur die regering van die dag na Jeff Masemolastraat verander.
Jacob Philippus, die oudste seun uit Maré se derde huwelik, was een van die vyf studente of oudstudente van die Teologiese Skool Burgersdorp wat in die Tweede Vryheidsoorlog gesneuwel het.
Commedia dell'arte
Commedia dell'arte, oftewel commedia dell'arte all'improvviso (komedie van die kuns van improvisasie), is 'n vorm van improvisatoriese straatteater wat in Italië ontstaan het. Dit word gekenmerk deur gemaskerde argetipes wat die spot dryf met algemene sosiale figure. Daar verskyn gevolglik karakters soos onverstandige ou mans, agterbakse bediendes, en militêre offisiere wat oorloop van bedrieglike bravade.
Dit was veral populêr vanaf die 16de tot 18de eeue. Dié teatergroepe begin gewild raak vanaf 1550 in Italië. Die eerste verwysing na Commedia dell’arte is in 1568 en voor die einde van die eeu speel hierdie toneelgroepe oral in Europa, en veral in Frankryk om mense te vermaak. Ná 200 jaar begin die gewildheid van hierdie tipe teater afneem en het in 1800 byna heeltemal verdwyn.
Karakters
Die mees uitstaande kenmerk van hierdie toneelstyl is die karikatuuragtige karakters. Daar is altyd 'n tipiese karakters soos die soldaat, verliefde man, verliefde meisie, ou suinige oom en 'n harlekyn of twee teenwoordig in hierdie stories. 'n Paar van die karakters se name is Harlekijn of Arlecchino, Capitano, Scharamouche, Il Dottore, Isabella, Brighella, Colombia, Pantalone, Pulcinella, en Tartaglia. Vandag kry ons nog van hierdie tipiese karakters in balletvertonings, pantomime, poppespele en in sirkusse. Hierdie teaterkunsvorm kan gesien word as volksteater wat op volkshumor geskoei is. Dit was 'n toneeltegniek sonder vaste reëls wat sonder 'n geskrewe teks uitgevoer is. Die akteurs maak gebruik van 'n hoof storielyn of scenario en dan begin die spelers vanuit hul tipiese karakters daarop te reageer en neem dan die storielyn verder met allerhande kinkels en draaie. So kan hul ook kommentaar gee op daaglikse gebeure wat aktueel is van aard. Commedia dell’arte is ook heerlik vermaaklik. Daar is klugtige fisieke grappe, dans, musiek en akrobatiese kapperjolle.
Professionele akteurs of comici het in hierdie stukke gespeel. Hulle is nie amateurs soos die akteurs van geskrewe dramas wat erudita genoem word. Hulle groepe is compagnies genoem. Die sukses van hul werk is toe te skryf aan die feit dat hulle rondgetoer het. Hulle het betaling ontvang deur 'n hoed rond te stuur want hul sal sommer die verhoog wat die vorm van 'n wa aanneem op 'n markplein in 'n dorpie staanmaak en dan begin speel as daar genoeg mense is wat kyk. Die goeie Commedia dell’arte groepe speel ook voor konings en edellui. Vroue rolle is deur vroue self vertolk in die Commedia dell’arte teater. Een so 'n vrou wat 'n beroemde aktrise geword het in haar tyd is Isabella Adreini en haar skoondogter, Virginia Ramponi-Adreini.
Oorsprong en ontwikkeling
Die oorsprong van die Commedia dell’arte teater kan gevind word in die periode van die Romeinse Republiek se Atellan klugte. In hierdie Romeinse klugte kom daar ook karikature voor wat maskers gedra het met vergrote gesigsuitdrukkings. 'n Ander teorie is dat die Commedia Dell’arte se oorsprong in die Middel-eeuse prototipe karakters kon ontstaan het met die morele spele wat deur die Middel-eeue aangebied is. Hellequin kan dien as die oorspronklike karakter wat later in Ialië Arlequinno geword het.
Teen die middel van die 16e eeu was daar verskillend teatergroepe soos die Confidenti, Accessi en Gelosi van 1568. Hulle wapen was die twee gesigte van Janus, die Romeinse god. Dis waar die tipiese embleem van die teater met die twee maskers vandaan kom. Die Gelosi teatergroep het so gewild geraak dat hul ook opgetree het in Frankryk en daar het die Koning van Frankryk hul beskermheer geword. Hul groep het gewoonlik rondgereis met tien spelers: Die twee vecchie of ou mans, die vier innamorati (bestaande uit twee meisie en twee mans wat die jong verliefdes gespeel het sonder maskers), die twee zanni of bediendes – wat gewoonlik 'n kaptein was en 'n vroulike lyfbediende.
Die Commedia dell’arte gee oorsprong aan die teater van Molière (1622–1672 in Frankryk.Hierdie dramaturg het sy ondervinding opgetel in die platteland van Frankryk met sy toneelgroep tussen 1646 en 1658. Hul begin in Parys werk en word met ope arms verwelkom deur Koning Louis die 14de. Die dramaturg Molière leen baie van die Commedia dell’arte se scenarios en karakters om dit meer inheems, Frans te maak. Nou word die stukke nie meer geïmproviseer nie maar Molière se geskrewe dramas kry voorkeur. Molière mag nou die teater van die koning, naamlik teater Richelieu gebruik. Hy word dus bekend vir sy karakter-komedies wat dus grootliks deur die Commedia dell’arte beinvloed is. Hy skoei sy idees ook op die werke van Plautus, Terence, Spaanse en Italiaanse komedies. Sy mees beroemde werke wat vandag nog opgevoer word en wat 'n heerlike toonbeeld is van die tipe werk wat die Commedia dell’arte teaters gedoen het is: The school of wives van 1662, Tartuffe van 1664, The Miser van 1668 en Doctor in Spite of himself 1666 wat in Afrikaans vertaal is as Dokter teen wil en dank. Hierdie dramaturg was ook 'n uitstekende akteur en het baie pryse vir sy toneelspel ontvang. Hy is skielik oorlede in 1673.
Tog verdwyn die konsep van die Commedia dell’arte teaters nie. Oral in Europa word sulke toneelwerk steeds aangebied. In die 18e eeu is pantomime teater baie gewild. Die Punch en Judy poppeteater kom voort uit die Commedia teater. Die Commedia dell’arte teater word in 1797 verban deur Napoleon omdat die gemaskerde karakters tydens karnavalspele kommentaar op die huidige politieke situasies gelewer het en die Napoleontiese Ryk gekritiseer het as 'n tipe protesteater. Die teater van belang word nou die melodrama. Die teaterhervorming van Carlo Goldoni (1707 tot 1793) het die Commedia Dell’arte in Italië laat kwyn. Maar sekere figure word tot vandag nog in die teater gebruik soos die nar, tipiese dom blonde meisies en regte wintie ouens. Die “sitcoms” of sitkamer televisie komedies maak ook vandag nog gebruik van karikatuur karakters. Die belangstelling by die skeppende teater deur middel van improvisasie bly steeds in aanvraag. In die 1920’s het toneelpraktisyns soos Jacques Copeau en Jean-Louis Barrault weer die waarde van improvisasie laat opleef. Vandag maak ons van Forumteater gebruik waar improvisasie veral 'n opvoedkundige, sosiale rol in die teater speel.
Ontstaan van die konsep harlekyne, narre en hansworse
Hansworse, harlekyne en hofnarre bestaan al vir eeue. 'n Pigmee nar het as 'n grapmaker opgetree aan die hof van Farao Dadkeri-Assi in Egipte ongeveer 2500 voor Christus. In China het hofnarre sedert 1818 voor Christus hul konings vermaak. Interessant genoeg het Cortez in 1520 na Christus ontdek dat die Aztec Stam ook hofnarre aan die hof van Montezuma gehad het. Hulle was dwerge en boggelrug grapmakers. Die meeste inheemse Amerikaanse stamme het almal 'n tipe grapmaker as deel van hul sosiale en godsdienstige aktiwiteite. Narre wat as hofnarre by konings werk het tydens die eeue het groot vryheid van spraak geniet. Hul kom met hul humor teen die koning draai en daarmee wegkom. Die nar van die Chinese keiser Shih Huang-Ti se naam was Yu Sze. Yu Sze word nou nog as 'n nasionale held gereken omdat hy die keiser kon laat afsien van sy planne om die Groot Muur van China te laat verf wat nog 'n paar duisend mense se dood sou beteken. Die Commedia dell’arte het drie karakters of dom diensknegte gehad wat belangrik was vir die nargeskiedenis. Hulle is die Zanni genoem. Die eerste Zanni het altyd slim planne gemaak om sy meester uit te oorlê, die tweede was so dom dat hy dikwels die slagoffer van die eerste Zanni was. Die Fantesca was die diensmeisie wat altyd saam planne beraam het. Die harlekyn het ontwikkel uit die Tweede Zanni, die slagoffer van Brighella, die eerste Zanni. Met die tyd het Arlequino slimmer geword en weer vir Brighella begin uit oorlê.
Die Engelse Pantomime skepper, John Rich het Arlequino verander in die Harlekyn of Harlequin en hom verhef na 'n belangrike rol. So met die tyd het die Harlekyn ook nog 'n slagoffer gekry naamlik die witgesig nar met die traan wat van sy wang af rol, bekend as Pierrot. Die Harlekyn het sy Commedia dell’arte kostuum behou wat veelkleurig is met geruite blokkies en 'n hoed met klokkies. Hy steek sy gesig agter 'n swart masker weg. Die Harlekyn het ook altyd 'n stok by hom gedra waarmee hy dan pakslae gee en ook kry. Hierdie stok se naam was die “slapstick” in Engels. Dit is waar die bewoording “slapstick comedy” vandaan kom. In die eerste stil films waarin Charlie Chaplin speel is daar ook 'n “slapstick”. Ons sien Charlie selde sonder sy wandelstok. Daar is vele Commedia dell’arte karakters te bespeur in ons beste “sitcom” komedies. Neem nou maar die immergroen Faulty Towers waarin Basil duidelik uitstaan as Capitano of Brighella, Manuael as Arlechino of Pedrolino, Sybil as Franceschina en Polly as Columbina.
Die woord “hanswors” kom van die Duitse woord “hanswurst” af en die woord “paljas” is 'n Nederlandse woord vir 'n hanswors wat sy oorsprong het in Frans. Die Franse noem 'n strooipop 'n “paillase”. Die paljas is weer 'n strooipop wat van die voëlverskrikker af kom. Dink maar aan die dierbare uitgerafelde “Scarecrow” karakter van The Wizard of Oz.
174
Die jaar 174 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 74ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
175
Die jaar 175 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 75ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Johannes Gutenberg
Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg (c. 1400 – 3 Februarie, 1468) was 'n Duitse smid, goudsmid, drukker, en uitgewer wat drukwerk aan Europa bekendgestel het. Sy uitvinding van meganiese skuifbare tipe drukpers het die begin van die Druk Rewolusie veroorsaak en word wyd beskou as die belangrikste gebeurtenis van die moderne era.
Dit het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die Renaissance, hervorming, die Era van Verligting en die Wetenskaplike rewolusie. Dit het ook die materiële basis gelê vir die moderne kennis-gebaseerde ekonomie en die verspreiding van kennis na die massas.
Lewe
In sy jeug was daar 'n opstand in Mainz en sy familie is blykbaar verplig om na Straatsburg te verhuis. In 1438 het hy 'n vennootskap met drie ander mans gesluit met die oogmerk om nuwe idees te benut. In ruil vir geldelike steun moes Gutenberg sy vennote in hierdie nuwe kunste oplei. Een van hulle, Andreas Dritzehn, het kort na die vorming van die vennootskap gesterf.
Sy erfgename het 'n hofgeding teen Gutenberg aanhangig gemaak in 'n poging om hom te dwing om 'n deel van die geld wat Dritzehn in die onderneming belê het terug te betaal of hulle as vennote in Dritzehn se plek te aanvaar. Die hof het egter ten gunste van Gutenberg beslis. In rekords van die hofverrigtinge het een getuie die Duitse woord drucken gebruik; hiervan word gewoonlik afgelei dat die drukkuns die werklike oogmerk van die vennootskap was.
Daar word ook vermoed dat fragmente van 'n gedig en 'n kalender wat vandag in 'n museum bewaar word, in hierdie periode gedruk is. Volgens sterrekundiges was die kalender vir die jaar 1448 bedoel. As dit korrek is, sou dit beteken dat Gutenberg in 1447 of nog vroeër reeds met los drukletters gedruk het. Omstreeks hierdie tyd het Gutenberg groot somme geld geleen, veral van 'n bekende regsgeleerde van Mainz, Johann Fust.
Die rede vir hierdie lenings was om hom in staat te stel om die Bybel te druk. Hy was egter reg van die begin af in geldelike moeilikhede, en nadat hy die eerste tien bladsye gedruk het, het hy probeer om die papierkoste te verminder deur 42 pleks van 40 lyne drukwerk op 'n bladsy te gebruik. In 1455, voordat hierdie groot werk voltooi was, het Fust Gutenberg gedagvaar vir die terugbetaling van die lenings.
In party kringe word die mening gehuldig dat hy Gutenberg se drukpers wou oorneem, en saam daarmee ook die byna voltooide Bybels. Indien dit die geval was, het hy daarin geslaag, want hy het met die hulp van een van Gutenberg se assistente, Peter Schoffer, sy eie drukpers opgerig, die Bybels klaar gedruk en hulle verkoop.
Die vermoede is dat Gutenberg daarin geslaag het om party van sy besittings te red en hy het weer eens begin om 'n Bybel met 36 lyne drukwerk per bladsy en 'n panasee ('n soort woordeboek) te druk. Blykbaar het hy na 1460 die drukkuns laat vaar, en in 1465 het hy 'n pensioen van aartsbiskop Adolf van Mainz ontvang. Gutenberg is in 1468 oorlede.
Thulamela Plaaslike Munisipaliteit
Die Thulamela Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Vhembe-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Hoofplekke
Die 2011-sensus verdeel die munisipaliteit in die volgende plekke:
Hibiskuskus
Die Hibiskuskus is die laer gedeelte van die suidkus van KwaZulu-Natal, suidwaarts vanaf die Umzimkulurivier. Dit is die gebied tussen Port Edward en Port Shepstone. Helaas het die meeste hibiskusse wat hier gegroei het, weens 'n siekte gevrek. Gevolglik het die naam Hibiskuskus ietwat in onbruik verval.
Oeken
Oeken is ’n nedersetting in die munisipaliteit Brummen in die provinsie Gelderland in Nederland.
Guibourtia
Guibourtia is 'n plant genus wat hoort tot die sub-familie Caesalpinioideae wat op sy beurt weer hoort tot die familie Fabaceae.
Dopamien
thumb|240px|Die struktuur van dopamien. Dopamien (DA, ’n verkorting van 3,4-dihidroksifenetielamien) is ’n hormoon en senuoordraer wat verskeie belangrike rolle in die brein en liggaam speel. Dit is ’n organiese chemiese stof wat in die brein en niere gesintetiseer word. Dopamien word ook in plante en die meeste diere gesintetiseer. In die brein dien dopamien as ’n senuoordraer – ’n chemiese stof wat deur neurone (senuselle) vrygestel word om seine na ander senuselle te stuur.
Werking
thumb|220px|links|Dopamienbane in die brein. Die brein sluit verskeie dopamienbane in, waarvan een ’n groot rol speel in die motiveringskomponent van gedrag wat deur beloning gemotiveer word. Die afwagting van die meeste soorte belonings laat die vlak van dopamien in die brein toeneem, en baie verslawende middels vergroot die vrystelling van dopamien of voorkom die heropname daarvan in neurone nadat dit vrygestel is. Ander dopamienbane in die brein is betrokke by motoriese beheer en in die beheer van die vrystelling van verskeie hormone. Hierdie bane en selgroepe vorm ’n dopamienstelsel wat neuroveranderend is.
In die algemene kultuur en media word dopamien gewoonlik beskou as die belangrikste chemiese stof van plesier, maar die huidige mening in farmakologie is dat dopamien eerder motiveringsopvallendheid oordra  – dit beteken dopamien stuur ’n sein oor die waargenome prominensie van motivering (dus die wenslikheid of afkeer) van ’n resultaat, wat weer die organisme se gedrag beïnvloed om daardie resultaat te kry of te vermy.
Buite die sentrale senuweestelsel het dopamien verskeie funksies, soos die onderdrukking van die senuwee-oordragstof norepinefrien in die are; die vergroting van natriumafskeiding in die niere en die vervaardiging van urine; die vermindering van insulienvervaardiging in die pankreas; die beskerming van slymvlies in die verteringstelsel, ens.
Verskeie belangrike siektes van die senuweestelsel word verbind met disfunksies van die dopamienstelsel en sommige van die belangrikste medisynes waarmee hulle behandel word, werk deur die verandering van die uitwerking van dopamien. ’n Voorbeeld is Parkinson se siekte, ’n degeneratiewe toestand wat bewing meebring en motororiese werking aantas. Dit word veroorsaak deur ’n verlies aan dopamienafskeidende neurone in ’n deel van die middelbrein. Sy metaboliese voorloper, L-DOPA, kan vervaardig word; Levodopa, ’n suiwer vorm van L-DOPA, is die algemeenste behandeling vir Parkinsons. Daar is bewyse dat skisofrenie verband hou met veranderde vlakke van dopamienaktiwiteit, en die meeste antipsigotiese middels wat gebruik word om dit te behandel, verminder dopamienaktiwiteit. Net so word rustelosebenesindroom en aandaggebrek-hiperaktiwiteitsteuring (AGHS) verbind met ’n afname in dopamienaktiwiteit.
Dopamienverwante stimulante kan verslawend wees in groot dosisse, maar kleiner dosisse word gebruik vir die behandeling van AGHS.
Groot-Brittanje
Groot-Brittanje (Engels: Great Britain, Wallies: Prydain Fawr, Skots-Gaelies: Breatainn Mhòr, Skots: Great Breetain, Kornies: Breten Veur; dikwels verkort tot slegs Brittanje) is die grootste eiland van die Britse Eilande, die grootste eiland in Europa en die agtste grootste eiland ter wêreld. Dit is geleë aan die weskus van die vasteland van Europa en is die hoofgebied van die Verenigde Koninkryk.
Daar doer in die stad
Daar Doer in die Stad is 'n swart en wit Afrikaanse rolprent wat op 4 Januarie 1954 vrygestel is. Jamie Uys was die vervaardiger, regisseur en skrywer. Die hoofrolle is deur Jamie Uys, Hettie Uys, Marietjie Uys, Jurg du Preez, Louis Pienaar en Elize Loubser vertolk
Genre
Die rolprent is 'n drama en 'n komedie. Dit het geen ouderdomsperk nie.
Storielyn
Hans bly doodgelukkig op sy plaas saam met sy vrou Hettie en hul dogtertjie, Marietjie. Maar toe 'n slang Hettie pik en sy doodgaan, en Hans se geld opraak, is hy genoodsaak om stad toe te gaan om sy grondboontjiemasjien te patenteer. Hans en Marietjie sukkel aanvanklik om in die stad aan te pas, maar dan raak Hans verlief op 'n stadsmeisie wat elke aand net wil rinkink. Die verliefde Hans skeep klein Marietjie af, en wanneer 'n buurman hom hieroor oor die vingers tik, besluit hy om haar terug te stuur plaas toe, waar haar ouma en oupa haar kan oppas. Die verlange aan beide kante word egter te groot en die storie het 'n gelukkige einde as pa en dogter op hul geliefde plaas verenig word.
Slag van die Marne
Die Slag van die Marne het plaasgevind tydens die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk.
Agtergrond
Die Duitse Magte het 'n vinnige oorwinning oor Frankryk beplan, die Schlieffen-plan. Die beplan berus daarop dat die Duitse Magte vir Frankryk deur België binneval om die verdedigingsmuur op die Franse grens te omseil.
Die Duitse Magte val België binne op 3 en 4 Augustus 1914. Hulle vorder goed maar word tog 'n paar dae vertraag deur die Belgiese weerstand. Die vertraging gee aan die Britse Magte kans om 90,000 soldate van Engeland na Frankryk te stuur tussen 7 tot 17 Augustus. Dit gee ook die Franse kans om vyf leërs bymekaar te kry. Op 3 September was die Duitse Magte, onder beheer van Generaal Alexander von Kluck, slegs sowat 40 km vanaf Parys.
Die Slag
Von Kluck se magte was die regterflank van die Duitse Magte tydens die inval in België en het suidwaarts gedraai. Op 5 September het die Britse en Franse Magte gestrek vanaf Parys tot by Verdun, suid van die Marne-rivier. Generaal Joseph Joffre was in bevel van die Franse Magte. Op 6 September het die slag begin en teen 10 September het die Duitse Magte teruggetrek tot by die Aisnerivier.
Gevolge van die Slag
Die oorwinning het groot morele waarde vir die Franse gehad; eerstens is die Duitse Magte gestuit, tweedens was die Franse Magte nie vernietig binne ses weke soos die Duitsers beplan het nie en laastens was Parys gered. Die oorlog het hierna verander van 'n dinamiese na 'n statiese loopgraaf-oorlog.
1918
Tydens 1918 het daar nog 'n slag plaasgevind by die Marne-rivier.
Charles Taylor
Charles McArthur Ghankay Taylor (gebore op 28 Januarie 1948), is 'n Liberiese politikus en voormalige president van Liberië. Hy was die staatshoof van 1997 tot 2003, toe hy bedank het en in ballingskap na Nigerië vertrek het as deel van die ooreenkoms wat die burgeroorlog beëindig het wat veertien jaar lank in die Wes-Afrikaanse land gewoed het.