cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sahara
Landskap, flora en fauna
Die twee omvangrykste en hoogste berggebiede in die Sahara is die Ahaggargebergte en die Tibestiberge, met die Emi Koussi (3 415 m) die hoogste punt in die Sahara.
Die plantegroei is hoofsaaklik by oases gekonsentreer, waar dadelpalms van lewensbelang is vir inwoners. Plantegroei bestaan hoofsaaklik uit halofiete (harde grasspesies), struike soos die tamarisk en 'n paar akasiaspesies. Diere word hoofsaaklik by oases en in gebiede waar daar 'n bietjie plantegroei is aangetref. Diere wat die meeste voorkom, is woestynvosse, loopvoëls soos die bronsvlerkloopvoël (Rhinoptilus chalcopterus), lewerikke, sandhoenders, slange, akkedisse en allerlei insektespesies.
Klimaat
Die Sahara is een van die warmste streke op aarde. Die grondoppervlak word partykeer so warm as 77°C. Maar snags daal die hittegraad skerp, by sommige plekke selfs tot onder vriespunt. Hierdie groot uiterstes in temperatuur het daartoe bygedra dat die Sahara 'n woestyn geword het. Die hitte in die dag laat die rotse uitsit, terwyl die skerp daling in temperatuur snags en die gedurige verdamping hulle laat kraak. Sterk winde is ook voortdurend besig om die rotsbrokkies teen mekaar te skuur en mettertyd tot sand te verpoeier.
In 'n groot deel van die Sahara is water baie skaars, hoewel die bergagtige streke gereeld reën kry. Ander dele kry net een keer elke twee tot vyf jaar reën. Ten spyte hiervan is die Sahara nie net een see van sand nie. Daar is ook plante: die doringagtige tamarisk, die juju-struik en akasiabome. Dan is daar ook nog plante met 'n baie kort lewensduur, acheb genoem, wat slegs na die reën verskyn. Waar water aangetref word, is oases. Hier word dadelpalms gekweek, wat die woestynbewoners van hul stapelvoedsel voorsien. In die koel dele van die oase word sitrusvrugte, vye, perskes, appelkose en graan gekweek.
Nomade en kamele
Eeue lank het die nomadiese stamme van die woestyn in die Sahara handel gedryf. Hulle het die woestynbewoners voorsien van graan, wol en vervaardigde goedere, in ruil vir dadels. Groot kameelkaravane belaai met vragte sout het stadig van die een oase na die ander beweeg. Vandag is die kameel nog die belangrikste vervoermiddel van die woestynbewoners, hoewel motorvoertuie al hoe meer gebruik word.
Spoorweë speel nie 'n groot rol nie, en dring nêrens diep in die woestyn in nie, maar baie lugroetes gaan oor die woestyn, en vliegtuie land op afgeleë vliegveldjies om voorrade te bring.
Die Sahara strek dwarsoor Noord-Afrika, van die Atlantiese Oseaan in die weste tot aan die Rooi See in die ooste. Dit is omtrent 5 000 km van wes na oos, en 1 700 km van noord na suid, met 'n totale oppervlakte van 7 800 000 vk km2. Die Sahara kan egter nie duidelik afgebaken word nie.
Woestyndiere
Duisende jare gelede het die Sahara 'n ryk dierelewe gehad. Maar dit het warmer en droër geword, en die meeste van die diersoorte kon hulle nie by die veranderende omstandighede aanpas nie. Diere wat vandag in die Sahara aangetref word, is onder meer bokke, gaselle, volstruise, jakkalse, vosse, ratels en magotte of Turkse ape. Horingsman-adders, skerpioene en akkedisse kom algemeen voor en ook sprinkane, vlieë en weeluise, wat die lewe vir die mens nog onaangenamer maak. Aasvoëls, en in die suide gompoue, is volop. Skape, bokke en kamele word by die oases aangehou.
Die groei van die woestyn
'n Ongewoon langdurige droogte, soos die tussen 1968 en 1973, het rampspoedige gevolge vir die onvrugbare grond gehad. Selfs sonder hierdie klimatologiese teenslae sou die woestyn egter steeds uitgebrei het aangesien die groeiende bevolking die grond oorbenut vir voedselvoorsiening. Moontlike oplossings is om na ondergrondse watervoorrade te boor of om die getal inwoners en diere te probeer verminder. Tot aan die einde van die sewentigerjare is net vir ondergrondse water geboor wanneer daar na aardolie gesoek is, terwyl die bevolkingstal geen afname getoon het nie.
Oorsig
Die Sahara verdeel die kontinent in Noord-Afrika en Afrika suid van die Sahara. Die suidelike grens van die Sahara word gekenmerk deur 'n band van semi-droë savanne genaamd die Sahel; suid van die Sahel lê die weliger Soedan.
Mense het vir byna 500 000 jaar op die rand van die woestyn gebly. Tydens die laaste ystydperk was die Sahara 'n baie natter plek as vandag, amper soos Oos-Afrika. Meer as 30 000 petrogliewe van rivierdiere soos krokodille het in totaal behoue gebly waarvan die helfte in die Tassili n'Ajjer in suidoos Algerië gevind word. Fossiele van dinosourusse is ook daar ontdek. Die moderne Sahara is egter in die algemeen ontdaan aan plantegroei, behalwe in die Nylriviervallei en 'n paar oases en in sommige verspreide berge en is so sedert omtrent die 3000 v.C.
2,5 miljoen mense woon in die Sahara, meeste van hulle in Mauritanië, Marokko en Algerië. Dominante groepe mense is die Toearegs-Berbers, die Sahrawis, More, en verskillende swart Afrika etniese groepe insluitend die Tubu, die Nubiane, die Zaghawa's en die Kanuri. Die grootste stad is Nouakchott, Mauritanië se hoofstad. Ander belangrike stede is Tamanrasset, Algerië; Timboektoe, Mali; Agadez, Niger; Ghad, Libië; en Faya-Largeau, Tsjad.
Beestetydperk
Die makmaak van varke in die Sahara en Antieke Egipte word as 'n waarskynlike hoofoorsaak vir die verwoestyning van die Sahara voorgegee.
Berbertydperk
Teen 2500 v.C. was die Sahara so droog soos dit vandag is en het dit vir mense 'n grootliks ondeurdringbare hindernis geword, met slegs verspreide vestigings om die oases, maar met min handel deur die woestyn. Die een belangrike uitsondering was die Nylvallei. Die Nyl was egter nie bevaarbaar verby verskeie katarakke nie wat handel en kontak bemoeilik het. Mettertyd het Egipte suid uitgebrei en tegnologië soos ystersmee, en moontlik ook idees soos monargie in Nubië en verder suid versprei.
Teen 500 v.C. het 'n nuwe invloed in die vorm van die Grieke en Fenisiërs. Griekse handelaars versprei langs die oostelike kus van die woestyn en vestig handelskolonies aan die Rooiseekus. Die Kartagers het die Atlantiese kus van die woestyn verken. Die onstuimigheid van die waters en die gebrek aan markte lei egter nooit na 'n uitgebreide teenwoordigheid verder suid as moderne Marokko nie. Gesentraliseerde state omring die woestyn dus in die noorde en ooste; die woestyn bly buite die beheer van hierdie state. Strooptogte deur die nomadiese Berbermense van die woestyn was 'n voortdurende sorg vir die wat aan die rand van die woestyn gewoon het.
Die grootste verandering in die geskiedenis van die Sahara breek aan met die Arabiese inval wat kamele na die gebied bring. Vir die eerste keer kon doeltreffende handel oor die Saharawoestyn onderneem word. Die koninkryke van die Sahel word ryk en magtig en voer goud na Noord-Afrika uit. Die emirate aan die Middellandse See stuur vervaardigde goedere en perde suid. Uit die Sahara self is tafelsout uitgevoer. Die proses het die verspreide oasegemeenskappe in handelsentra omskep, en dit onder die beheer van die ryke aan die rand van die woestyn gebring.
Die handel duur vir verskeie eeue voort tot die ontwikkeling van die karveel in Europa, eers uit Portugal, maar spoedig van oral in Wes-Europa, wat dit moontlik gemaak het om om die woestyn te seil en die hulpbronne van die bron in Guinee te versamel. Die Sahara is spoedig gemarginaliseer.
Die koloniale magte ignoreer die gebied ook grootliks, maar in die moderne era ontstaan 'n aantal myne en gemeenskappe om die woestyn se natuurlike hulpbronne te ontgin. Die sluit in groot olie- en gasvelde in Algerië en Libië en groot fosfaatneerslae in Marokko en Wes-Sahara.
DNS analise (sien Z. Brakez et al., "Human mitochondrial DNA sequence variation in the Moroccan population of the Souss area" extract) dui daarop dat verskeie bevolkings bygedra het tot die hedendaagse genepoel van die Soussgebied van suidelike Marokko, insluitend Berbers, Arabiere, Fenisiërs, Sefardiese Jode, en sub-Sahara-Afrikane. Oor die hele Sahara is Berbers, Arabiere, en sub-Sahara-Afrikane noemenswaardig verteenwoordig.
Radio- en televisietoring van Riga
Die Radio- en televisietoring van Riga (Rīgas radio un televīzijas tornis) is met 'n hoogte van 368,5 meter die hoogste gebou in die Letlandse hoofstad Riga en die derde hoogste in die Europese Unie.
Dit is die derde hoogste vrystaande televisietoring in Europa en ook van die hoogstes ter wêreld. Die toring is met 'n uitsigplatform teen 'n hoogte van 97 meter gebou wat 'n uitsig oor die hele stad bied. 'n Tweede uitsigplatform teen 'n hoogte van 137 meter is slegs op bepaalde tye toeganklik vir die publiek. Tydens goeie weerstoestande bied dit 'n uitsig oor die Golf van Riga en nedersettings in die omgewing.
Pieter Grobler
Pieter Grobler is 'n Suid-Afrikaanse pianis. Hy het klavierlesse by 'n familielid geneem en latere studies by Joseph Stanford aan die Universiteit van Pretoria en by Joseph Banowetz aan die University of North Texas gevolg, waar hy 'n doktorsgraad in musiek verwerf het. Grobler het twee pryse van UNISA ontvang vir sy vertolkings van Suid-Afrikaanse komposisies in besonder werke van Stefans Grové.
Cervus
Cervus is ’n genus van herte wat hoofsaaklik inheems aan Eurasië is, hoewel een spesie in Noord-Afrika voorkom en een in Noord-Amerika. Dit het voorheen verskeie ander spesies ook ingesluit wat sedertdien in ander genera geplaas is. Van hulle kan dalk weer geklassifiseer word as Cervus.
Taksonomie
Tot in die 1970's het Cervus ook lede van die genera Axis, Dama, Elaphurus en Hyelaphus ingesluit, en tot in die laat 1980's lede van Przewalskium, Rucervus en Rusa. Daar is bewyse dat die meeste van hulle werklik in Cervus tuishoort.
In die derde uitgawe van Mammal Species of the World van 2005 word net die edelhert (C. elaphus) en sikahert (C. nippon) erken as spesies in die genus Cervus. Genetiese en morfologiese getuienis wys egter daarop dat meer spesies erken moet word. Die subspesie Cervus elaphus canadensis (Amerikaanse elk) word deur sommige beskou as ’n aparte spesie, Cervus canadensis.
1899
Die jaar 1899 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ted Williams (voice-over artist)
Ted Williams is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente From the Beginning: The Inaugural Year of Hound Comics (2011), Houseless (2013), en The Game Done Changed (2017), en in die televisiereeks My Crazy Ex (2014).
Oorspraak
In elektronika, verwys die begrip oorspraak na een van die volgende verskynsels:
In telekommunikasie kan oorspraak gewoonlik herken word as spraak of seintone wat vanaf ander persone se verbindings uitlek. As die verbinding 'n analoë verbinding is kan gedraaide draadpaarkabels help om oorspraak te verminder. Alternatiewelik kan die omskakeling na 'n digitale vorm ook bydrae om die sein minder vatbaar te maak vir oorspraak.
Michael Romanoff
Michael Romanoff (20 Februarie 1890 – 1 September 1971) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hollywood and Vine (1945), Paris Model (1953), Tony Rome (1967), en A Guide for the Married Man (1967).
Catherine Courtney
Catherine "Kate" Courtney, Barones Courtney van Penwith (née Potter; * 4 April 1847; † 26 Februarie 1929), was 'n Britse sosiale werker en internasionalis. Sy was reeds in haar vroeë lewe aktief by weldadigheidsorganisasies betrokke en het later saam met haar man en Kwaker-geloofsgenoot Leonard Courtney politieke veldtogte teen die Tweede Boereoorlog en die Eerste Wêreldoorlog gevoer. Dit was haar doelwit om die publiek se aandag op die nood van mense in die vyandstate te vestig en is gedurende beide oorloë openlik daarvan beskuldig dat sy té simpatiek teenoor die vyand was.
R529 (Suid-Afrika)
Die R529 is 'n streeksroete wat die R81-provinsiale suid van Giyani met die R36-provinsiale pad noord van Ofcolaco verbind. Die pad kruis die R71 met 'n verspringende kruising van 1.7 km.
USS Nautilus
Die USS Nautilus is die eerste kernaangedrewe duikboot en vaartuig wat ooit gebou is en het aan die Amerikaanse Vloot behoort. Die Nautilus was 'n konvensionele duikboot wat toegerus was met 'n kernaangedrewe enjin. Die Nautilus-projek is gedurende die 1952-begrotingsjaar deur die Amerikaanse Kongres goedgekeur.
Bloedoortapping
'n Bloedoortapping is die proses waar bloed of bloedprodukte van een persoon oorgedra word na 'n ander persoon se vaskulêre stelsel (bloedvatstelsel). Bloedoortappings word gedoen om mediese toestande te behandel, bv. na 'n massiewe verlies a.g.v. trauma, sjirurgie, skok of waar die meganisme wat rooibloedselle produseer foutief is.
Voorsorg
Die bloed word nie direk van skenker na ontvanger gelei nie, dus nie 'n "oortapping" soos aanjaagkabels tussen twee karbatterye nie. Bloed word eers tydens skenking in 'n spesiale houer (gewoonlik 'n plastieksak) versamel wat aan die naald in die skenker se aar verbind is met 'n plastiekbuisie. Hiervandaan word die bloed eers na die bloedbank gestuur en bevrore bewaar (in kwarantyn), terwyl die nodige laboratoriumtoetse op monsters uitgevoer word om die bloed se veiligheid te verseker. Eers dan mag dit vrygestel word vir toediening aan 'n pasiënt in 'n hospitaal.
USS Nautilus
Tegniese besonderhede
Die duikboot het 3 764 ton water verplaas op die oppervlakte en 4 040 ton onder die water. Dit was 97,4 m lank, 8,4 m op sy wydste met 'n diepgang van 6,7 m. Dit was toegerus met ses 21-duim torpedobuise in die boeg. Energie is verskaf deur een S2W-reaktor wat twee Westinghouse-stoomturbines aangedryf het. Die turbines het 15 000 dryfasperdekrag aan twee skroewe gelewer, wat 'n onderwatersnelheid van 28 knope verseker het.
Sikahert
Die sikahert (Cervus nippon), ook bekend as die Japannese hert, is ’n spesie takbokke wat inheems is aan Oos-Asië en na ander dele van die wêreld uitgevoer is. Dit is voorheen aangetref in van Noord-Vietnam tot die Russiese Verre-Ooste, maar kom nie meer in dié streke voor nie, buiten Japan waar dit uiters volop is.
USS Nautilus
Reaktor
Die aanvanklike ontwerp vir kernaangedrewe duikbootenjins is gedurende 1948 deur Argonne National Laboratory begin en is deur Bettis Atomic Power Laboratory by Westinghouse voortgesit. Dit het gelei tot die lewering van die Duikboot Termiese Reaktor wat bekend gestaan het as S2W. Die reaktor het hoëdrukwaterverkoelingsmetodes gebruik. Dié ontwerp het vir die volgende dekade die basis van kernaangedrewe duikbote in die Amerikaanse Vloot gevorm.
Bloedoortapping
Verenigbaarheid
Daar word goeie voorsorg getref om te verseker dat die ontvanger se immuunstelsel nie die skenkerbloed sal aanval nie. Daar word ook voorsorg getref dat witbloedselle wat 'n aanval teen die skenker se bloed kan loods, nie oorgetap word nie. Ten spyte daarvan onderdruk bloedoortappings wel die immuunstelsel wat die risiko van komplikasies na chirurgie kan verhoog. Die twee bekendste klassifikasies vir menslike bloed, nl. A, B, AB, en O asook Rhesus (positief of negatief), word mees-algemeen gebruik. Daar is ook ander rooisel-antigene wat bekend is om verenigbaarheid in 'n sekere mate te bepaal. Hierdie tipe antigene word meer belangrik in mense wat herhaaldelik bloedoortappings moet ondergaan, want hul liggame ontwikkel toenemende weerstand teen bloed van ander mense. Huidig is tot 40 funksies bekend wat verantwoordelik is vir oorplantingverwerping indien alle weefselantigene in ag geneem word in die bepaling van verenigbaarheid. Daar is reeds 15 tot 19 bekende bloedgroepstelsels geïdentifiseer, wat gekenmerk word deur 400 bekende rooibloedsel-antigene. In die Rhesus-bloedgroeptipering kan teoreties tot 300 opgespoor word.
Sikahert
Die naam kom van die Japannese naam sjika vir "hert"; dit is in Japan bekend as nihonjika, letterlik "Japannese hert".
Beskrywing
duimnael|links|180px|’n Sikahert-ooi in Japan. Die sikahert is een van die min hertsoorte wat nie hul kolle verloor wanneer hulle volwasse raak nie. Die kolle wissel van streek tot streek. Die subspesies op die vasteland se kolle is groter en duideliker as dié in Taiwan en Japan, waar die kolle byna onsigbaar is. Hul kleur wissel van bruin tot swart, en daar is ook wit individue. In die winter raak die pels donkerder en die kolle minder duidelik, en maanhare vorm aan die nek van ramme.
USS Nautilus
Ontwerp
Die duikboot se ontwerp is gebaseer op die Duitse Tipe XXI-duikboot van die Tweede Wêreldoorlog. Die ontwerp verseker hoë werkverrigting onderwater maar ten koste van spoed en beweeglikheid.
Bloedoortapping
Oordraaglike siektes
Daar bestaan 'n aantal siektes (byvoorbeeld VIGS, sifilis, hepatitis B, hepatitis C, malaria en andere) wat van skenker na ontvanger oorgedra kan word. Dit het daartoe gelei dat daar streng oortapping-standaarde bestaan in ontwikkelde lande, byvoorbeeld sifting vir VIGS.
Kentse strandkiewiet
Die Kentse strandkiewiet (Charadrius alexandrinus) is 'n voël wat gewoonlik noord van die ewenaar voorkom. Die voorkoms van die voël in Suider-Afrika is twyfelagtig; slegs een dooie eksemplaar is opgeteken in Noord-Namibië. Latere waarnemings in Mosambiek en Namibië is ongestaaf. Die voël is 15 – 17 cm groot en weeg 32 - 60 gram met 'n vlerkspan van 44 cm. In Engels staan die voël bekend as die Kentish Plover.
Sikahert
Beskrywing
Hulle is van mediumgrootte en eet plante. Verskille in groottes kom egter tussen die subspesies voor, asook geslagsdimorfie – die ramme is aansienlik groter as die ooie. Hulle kan wissel van 50 tot 110 cm in hoogte en 95 tot 180 cm in lengte. Die stert is sowat 7,5 tot 13 cm lank. Die grootste subspesie is die Mantsjoerynse sikahert (C. n. mantchuricus), waarvan ramme tot 109 kg kan weeg en ooie tot 50 kg, en die kleinste subspesie die Japannese sikahert (C. n. nippon), waarvan die ramme tot 70 kg en die wyfies tot 40 kg weeg. Alle sikas is kompak met tengerige bene en kort, wigvormige koppe.
Sikaherte het stewige, regopstaande gewei. ’n Punt in die middel wat vorentoe wys, verdeel die lyn na bo, waar dit gewoonlik vurk. Ooie het ’n kenmerkende paar swart knoppe op die voorkop.
USS Nautilus
Geskiedenis
Die duikboot is te water gelaat op 21 Januarie 1954 en in diens gestel op 17 Januarie 1955. Teen Augustus 1958 was daar genoeg vertroue in sy werkverrigting en die duikboot vaar suksesvol onderdeur die Noordpool op 3 Augustus.
Sikahert
Beskrywing
Die diere is meestal bedags bedrywig, maar in sommige gebiede waar baie mense is, snags. Migrasie vind veral in bergagtige streke soos Japan plaas. Sommige individue kom alleen voor, terwyl ander enkelgeslagtroppe vorm. Groot troppe word in die herfs en winter gevorm. Hulle maak verskeie geluide – tot 10 klanke wat wissel van sagte fluite tot ’n harde geskree.
Subspesies
Kwaai verbastering het in baie bevolkings voorgekom, veral in China. Die status van baie spesies is dus nou onseker. Die status van C. n. hortulorum is veral onseker; dit kan in werklikheid van gemengde afkoms wees en daarom word dit nie hier gelys nie.
Antho lambei
Antho lambei is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1935 deur Burton.
Totalitarisme
Totalitarisme (of totalitêre regering) verwys na ‘n ideologie waarvolgens die owerheid geen beperkinge erken vir sy mag nie, en daarna strewe om elke aspek van publieke en private lewe te reguleer, sover dit uitvoerbaar is. Totalitêre regimes behou politieke mag deur 'n allesomvattende propaganda deur middel van politiekbeheerde massamedia-uitsendings, ’n enkele party wat dikwels gekenmerk word deur persoonskultusse, beheer oor die ekonomie, regulering en beperking van spraakvryheid, massamonitering, en wydverspreide aanwending van terreur.
Die konsep totalitarisme het vir die eerste keer uitdrukking gevind in die 1920's by die Italiaanse fasciste. Die konsep het prominensie verkry in Westerse anti-kommunistiese politieke diskoers in die tydvak van die Koue oorlog, ten einde veronderstelde ooreenkomste tussen Nazi-Duitsland en ander fascistiese regimes enersyds, en die Sowjet-kommunisme andersyds uit te lig.
Verdere definiëring
Totalitarisme propageer die heersende ideologie in 'n totalitêre staat as die enigste moontlike weg na 'n beter toekoms. Dit is 'n stelsel waarin die staat byna volkome beheer het oor mense se daaglikse lewens, polities, kultureel, filosofies, godsdienstig, sosiaal en ekonomies. Dit moet van outoritarisme onderskei word. Outoritêre stelsels is stelsels waarin die regering min of geen politieke vryheid toelaat nie, en daar is gewoonlik geen (regte) vrye verkiesings nie. Maar in so 'n staat is ander areas van die sosiale lewe nie so streng deur die regering gereguleer nie.
Voorgeskiedenis
Die konsep van totalitarisme gaan terug na die Italiaanse denker Giovanni Gentile, wat 'n stato totalitario voorgestaan het, 'n staat wat op alle terreine van die sosiale lewe sou ingryp. Benito Mussolini het hierdie voorspraak van hom geneem en dit die doel van sy fascisme gemaak, maar hy sou nooit 'n werklik totalitêre staat tot stand bring nie: in die praktyk het die magsuitoefening in Fascistiese Italië berus op stryd en kompromieë tussen staat, kerk, weermag, monargie en die Fascistiese Party.
Tydens en veral na die Tweede Wêreldoorlog het "totalitarisme" 'n nuwe betekenis gekry: van toe af het dit hoofsaaklik gedien om ooreenkomste tussen Nazi-Duitsland en Stalinisme uit te wys. Die eerstes wat hierdie ooreenkoms raakgesien het, was Leon Trotsky, wat in 1937 'n "dodelike ooreenkoms" tussen die twee beskryf het (maar nog nie melding gemaak het van totalitarisme nie), en Rudolf Hilferding, wat kort voor sy dood 'n artikel daaraan gewy het (hoewel hy gepraat het van die 'totalitêre' Nazi-regime).
Totalitarisme as burokrasie
Hannah Arendt het die woord sy eietydse betekenis gegee in haar boek van 1951, The Origins of Totalitarianism. Die hoofteorie van totalitarisme het egter dié van Carl Joachim Friedrich en Zbigniew Brzeziński geword, wat vanaf 1953 ses kriteria van totalitêre stelsels geïdentifiseer het:
Friedrich en Brzezínski se teorie, wat op die hoogtepunt van die Koue Oorlog ontwikkel is, was tegelyk 'n wetenskaplike projek en 'n poging om anti-fascistiese sentiment in anti-kommunisme te omskep. Na aanleiding van Friedrich en Brzezínski het die neoliberale Friedrich August Hayek en Milton Friedman die idee verwoord dat burokratisering en toenemende regeringsmag die weg na 'n totalitêre staat is. Die Westerse welsynstate sou op hierdie pad gewees het.
Verskeie historici van die Nazi-tydperk in Duitsland en die Stalinistiese Sowjetunie het twyfel uitgespreek oor die nut van die totalitarisme wat deur Friedrich en Brzezinski beskryf is, omdat dit in beide gevalle 'n te sterk indruk sou gee van die staat as 'n effektiewe, goed-geoliede terreur masjien. Volgens Hans Mommsen blyk Nazi-Duitsland byvoorbeeld baie minder georganiseerd te wees as wat die gewone beeld sou suggereer, en die terreur het ontstaan juis weens die gebrek aan organisasie. Ian Kershaw was ook krities oor die konsep van totalitarisme en die toepassing daarvan op Nazi-Duitsland, hoewel hy nie so ver as Mommsen gaan nie. Soortgelyke ontledings is van die Sowjetunie gemaak.
Totalitarisme as 'n skynburokrasie
Nog 'n teorie van totalitarisme gaan terug na Leonard Shapiro en is in Nederland deur Bart Tromp verdedig. In hierdie siening is burokrasie nie die wesenlike kenmerk van Hitler se Duitsland en Stalinisme nie, maar regeringloosheid: wette, reëls en instellings bly blykbaar voortbestaan, maar in werklikheid regeer 'n groot leier na willekeur. Mens moet dus nie praat van 'n totalitêre staat nie, maar van 'n totalitêre regime, gebaseer op 'n kombinasie van staat, party en leier, met vyf belangrike kenmerke:
Alice Springs
Alice Springs (soms afgekort na Alice) is die derde grootste nedersetting in die Noordelike Gebied in Australië.
Frederick Burton (akteur)
Frederick Burton (20 Oktober 1871 – 23 Oktober 1957) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Arizona (1918), The Fighting Blade (1923), The Big Trail (1930), en One Way Passage (1932).
Todd Williams (akteur)
Todd Williams (gebore 11 September 1977) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent San Andreas (2015) en in die televisiereekse The Vampire Diaries (2009), The Chicago Code (2011), en Good Behavior (2016).
Spieshert
Die spieshert (Mazama) is ’n genus van herte. Hulle is medium tot klein en word in die Yucatan-skiereiland, Sentraal- en Suid-Amerika en die eiland Trinidad aangetref. Die meeste spesies kom in woude voor. Hulle lyk soos die duiker van Afrika en die moentjak van Asië, maar is nie verwant nie. Daar is nege spesies.
Die genusnaam is afgelei van die Sentraal-Mexikaanse woord mazame, die meervoud van mazatl, "hert".
Beskrywing
Die spieshert is klein tot medium, na gelang van die spesie, met stewige lywe en groot ore. Die lengte sonder die stert is 60 tot 144 cm, die skouerhoogte 35 tot 80 cm en die gewig 8 tot 48 kg. Die buitengewoon groot M. americana kan egter tot 65 kg weeg. As hulle gewei (horings) het, is dit klein en eenvoudig. Die pels wissel van rooierig of bruin tot grys.
Spesies en habitat
Die taksonomie van die Mazama-spesies het in die afgelope dekade aansienlik verander. Tot 1999 is net vier erken: M. americana, M. gouazoubira, M. rufina en M. chunnyi. Verskeie subspesies is intussen verhef tot volwaardige spesies sodat daar nou nege erken word in Mammal Species of the World (2005):
Die spesies kan rofweg in vier groepe verdeel word volgens grootte, kleur en habitat:
Clarence Burton
Clarence Burton (10 Mei 1882 – 2 Desember 1933) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Dream or Two Ago (1916), New York Luck (1917), The Crimson Challenge (1922), en The Unholy Three (1930).
Fay Roope
Fay Roope (20 Oktober 1893 – 13 September 1961) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Viva Zapata! (1952), All Ashore (1953), en The Atomic Kid (1954), en in die televisiereeks The Twilight Zone (1959).
Coulomb se wet
Coulomb se wet, genoem na die Franse natuurkundige Charles-Augustin de Coulomb, beskryf die krag wat twee elektriese puntladings op mekaar uitoefen.
Definisie
Die elektrostatiese krag tussen twee puntladings is direk eweredig aan die produk van die ladings en omgekeerd eweredig aan die kwadraat van die afstand tussen die ladings.
waarin Indien εr = 1, dan
Skrywer
Die term skrywer of outeur verwys na enige iemand wat 'n geskrewe werk skep, alhoewel die woord gewoonlik gebruik word om te verwys na professionele skrywers, of mense wat geskrewe werke in verskillende vorms geskryf het. Bekwame skrywers gebruik taal om idees en beelde in geskrewe vorm weer te gee, hetsy fiksie of nie-fiksie.
'n Skrywer kan sy werk in verskeie vorms produseer, waaronder poësie en prosa. Gespesialiseerde skrywers kan bekend staan as digters, komponiste, toneelskrywers, joernaliste, draaiboekskrywers, ens., afhangende van die gebied waarin hulle spesialiseer.
Die werke van skrywers dra gewoonlik by tot die kulturele inhoud van 'n samelewing.
Ringnekstrandkiewiet
Die Ringnekstrandkiewiet (Charadrius hiaticula) is 'n voël en algemene somerbesoeker aan Suid-Afrika se kus en binnelandse watermassas. Party oorwinter in Suid-Afrika. Die voël word 18 – 20 cm groot en weeg 45 - 70 gram met 'n vlerkspan van 50 cm. In Engels staan die voël bekend as Common ringed plover. Die streeksbevolking is ongeveer 10 000 voëls.
1898
Die jaar 1898 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 98ste jaar van die 19de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Jamie Marchi
Jamie Marchi (gebore 8 Oktober 1977) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Fairy Tail (2009), Heaven's Lost Property (2009), Panty & Stocking with Garterbelt (2010), en High School DxD (2012).
Doris Brasch
Doris Brasch (* 19 September 1929, † 2012) was 'n Suid-Afrikaanse sangeres. Sy maak haar operadebuut in Die Fledermaus (1958) teenoor ’n toe nog onbekende Gé Korsten. Sy was egter beter bekend vir haar kindermusiek. "Die lappop" was een van haar groot treffers.
Lewensloop
Brasch is op 19 September 1929 op Rysmierbult naby Potchefstroom in die destydse Wes-Transvaal gebore, waar sy reeds op 14-jarige ouderdom met sanglesse begin het. Toe sy saam met haar gesin in 1947 na Johannesburg verhuis het, het sy musiek studeer onder Sophie Ginkewitz (wat self onder Lili Lehmann gestudeer het). Sy het bekendheid verwerf vir haar Lieder-uitvoerings van komponiste soos Schubert, Wolf, Schumann, Mahler en Strauss en haar interpretasies van radio-uitvoerings soos Amelia gaan na die Bal (van Menotti), Eugene Onegin (van Tsjaikofski) en Die Troue van Figaro (van Mozart).
Brasch het ook verskeie kere saam met die simfonie-orkeste van Johannesburg, Kaapstad en Durban opgetree en saam met die bariton Bob Borowsky getoer. Verder het sy operarolle in onder meer Die towerfluit gespeel en was die sopraan in ’n uitvoering van Gustav Mahler se Tweede simfonie, die Opstandingsimfonie. Die ongeveer 30 opnames van kinderliedjies wat sy saam met Dawie Couzyn (vir die Afrikaanse liedjies) en Bob Williams, Jimmy Rayson en Ronnie Wilson (vir die Engelse liedjies) gemaak het was in groot aanvraag. Die meeste van hierdie liedjies is deur Betty Misheiker geskryf en gekomponeer.
Brasch was 54 jaar lank met Nathan Cooperman getroud. Hulle het 'n dogter (Janine) en 'n seun gehad.
George Burton (akteur)
George Burton (17 September 1898 – 8 Desember 1955) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Idaho (1925), In Old Santa Fe (1934), en Come on, Cowboys (1937).
Bob Woolmer
Robert Andrew "Bob" Woolmer (Kanpur, Indië, 14 Mei 1948 – Kingston, Jamaika, 18 Maart 2007) was 'n Engelse krieketspeler en -afrigter. Hy het van 1968 tot 1984 vir Kent gespeel. Van 1975 tot 1982 het hy negentien toetse vir Engeland gespeel en na Suid-Afrika geïmmigreer in 1985. Hy het onder andere as 'n lewensoriënteringonderwyser gewerk. Hy was van 1994 tot 1999 afrigter van die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan, die Proteas. Later het hy teruggekeer na Engeland toe en was die afrigter van die Engelse nasionale krieketspan. Sedert 2004 was hy die afrigter van Pakistan se nasionale krieketspan. In Maart van 2007 het Pakistan aan die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië deelgeneem. Op 17 Maart 2007 het Pakistan onverwags met 'n driepaaltjie-nederlaag verloor teen Ierland en Pakistan is uit die toernooi geskakel. Op 19 Maart 2007 is Bob Woolmer bewusteloos gevind in sy hotelkamer in Kingston, hoofstad van Jamaika. Hy is later in die hospitaal oorlede.
Verbintenis met die Proteas
Woolmer is in 1994 as die afrigter van die Suid-Afrikaanse krieketspan aangestel. Aanvanklik het die span redelik vrot gevaar, waar hulle al ses van hul wedstryde op hul eerste toer deur Pakistan verloor het. Tog het Suid-Afrika in die daaropvolgende vyf jaar die meeste van hul toetswedstryde (10 uit 15 reekse) en internasionale eendagwedstryde (73%) gewen. Die span het egter gefaal om die 1996-krieketwêreldbeker sowel as die 1999-krieketwêreldbeker te wen, ten spyte daarvan dat hulle die hoogste ODI-wenpersentasie op daardie tydstip gehandhaaf het.
Darius en Girėnas
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Bob Woolmer
Verbintenis met die Proteas
In die 1996-krieketwêreldbeker het die span al hul uitklopwedstryde gewen, voordat hulle deur Wes-Indië in die kwarteindstryd geklop is.
Darius en Girėnas
'''Steponas Darius en Stasys Girėnas'''
Bob Woolmer
Verbintenis met die Proteas
In die 1999-krieketwêreldbeker het Suid-Afrika teen Australië in die kwarteindstryd van die Super Ses-rondte testaan gekom. Australië moes die wedstryd wen om vir die halfeindstryd te kwalifiseer, terwyl Suid-Afrika reeds gekwalifiseer het. Suid-Afrika het verloor, en kon in die herontmoeting nie die telling omdraai nie. Hierna het Woolmer besluit om uit te tree as die afrigter van die Suid-Afrikaanse krieketspan.
Darius en Girėnas
Litaus-Amerikaanse lugvaartpioniers
Bob Woolmer
Verbintenis met Pakistan
Woolmer is in 2004 as die afrigter van die Pakistanse krieketspan aangestel. Die vorige afrigter, Javed Miandad, is afgedank nadat Pakistan met 2-1 en 3-2 in 'n toets- en EDI-reeks, onderskeidelik, verloor het teen hul aartsvyand, Indië. Dit was ook Indië se eerste oorwinning in 'n reeks in Pakistan in twee dekades.
Antho lithophoenix
Antho lithophoenix is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Darius en Girėnas
Vliegroete
Bob Woolmer
Verbintenis met Pakistan
In die tuisreeks wat teen Indië gevolg het, het Woolmer se span die toetsreeks met 1-0 gewen. Hulle het egter die EDI-reeks 4-1 verloor.
Darius en Girėnas
Vliegtuigtipe
Bob Woolmer
Sy dood
Woolmer is dood aangetref in sy hotelkamer in die Jamaica Pegasus Hotel in Kingston, Jamaika, op 18 Maart 2007. Op 22 Maart het die Jamaikaanse polisie bevestig dat hulle 'n moordsaak ondersoek, weens die omstandighede van Woolmer se dood. Volgens 'n verslag deur patoloog Ere Seshaiah, het Woolmer gesterf as gevolg van verstikking a.g.v. opsetlike verwurging.
Darius en Girėnas
Bellanca CH-300
Bob Woolmer
Sy dood
Op 12 Junie 2007 het Lucius Thomas, die kommissaris van die Jamaikaanse Konstabelvors, bekend gemaak dat die ondersoek na Woolmer se dood bevind het dat hy weens natuurlike oorsake gesterf het, en dat hy nie vermoor is nie, soos in die patoloog se verslag aangevoer is nie. Drie onafhanklike patoloë se verslae het bevind dat die aanvanklike bevinding van kunsmatige wurging nie korrek was nie, en toksikologiese toetse het geen bewyse van vergiftiging gevind nie. Verslae het aangevoer dat Woolmer gesondheisprobleme ondervind het, insluitende 'n vergrote hart en suikersiekte, wat kon bydra tot sy dood.
Darius en Girėnas
Monumente
Bob Woolmer
Sy dood
Op 6 November het lykskouer Patrick Murphy gevra dat verdere toetse uitgevoer moet word op monsters van Woolmer se lyk, nadat hy afgekom het op onreëlmatighede in die toksikologiese verslae deur forensiese wetenskaplikes van die Karibbiese eilande en die VK. Nadat die jurie vir 26 dae lank na bewyse geluister het, het hulle 'n onbesliste uitspraak gelewer. Hulle het geweier om die moontlike kunsmatige wurging, wat deur Dr. Sheshaiah aangevoer is, uit te skakel.
Antho lithophoenix
Die spons behoort tot die genus Antho en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1927 deur De Laubenfels.
Darius en Girėnas
Steponas Darius (1896-1933) en Stasys Girėnas (1893-1933) was twee Litaus-gebore Amerikaanse vlieëniers wat Charles Lindbergh se voorbeeld gevolg en in hul vliegtuig Lituanica op 15 Julie 1933 'n ononderbroke transatlantiese vlug tussen New York en Europa gemaak het.
Darius en Girėnas het met hul vlug 'n belangrike hoofstuk in die lugvaartgeskiedenis geskryf, maar nogtans nie hul beplande landingsplek in die destydse Litause hoofstad Kaunas, 7 186 kilometer van New York af, bereik nie. Ná 'n vliegafstand van 6 411 kilometer en 'n vliegtyd van 37 uur en 11 minute het hul vliegtuig om onbekende redes naby die Duitse stad Soldin (tans Myślibórz in Pole) geval.
Ten opsigte van die vliegafstand was hul vlug die tweede langste ná die van Russell Boardman en John Polando (New York - Istanboel in 1931) en volgens die vliegtyd destyds die vierde langste. Ofskoon Steponas Darius en Stasys Girėnas behalwe vir 'n kompas nie oor enige navigasietoerusting beskik het nie en in ongunstige weerstoestande gevlieg het, was hul vlug een van die mees presiese in dié tyd.
Die vlieëniers
Steponas Darius is in 1896 op 'n klein dorpie naby die hawestad Klaipėda gebore wat later ter ere van die lugvaartpionier tot Dariškės hernoem is. In 1907 het hy saam met sy gesin na die Verenigde State geëmigreer waar hy later in Chicago 'n tegniese opleiding voltooi en vanaf 1917 in die Amerikaanse leër gedien het.
Darius het drie jaar later na die nuutgestigte Republiek van Litaue teruggekeer waar sy opleiding by die militêre akademie van Kaunas sy belangstelling vir vlieëry gewek het. In 1927 - die jaar waarin Charles Lindbergh sy historiese ononderbroke transatlantiese vlug onderneem het - het Darius hom weer as vlieënier in die VSA gevestig om vir 'n eie vliegtuig te spaar.
Weens ongunstige weertoestande oor Ierland was die vlieëniers genoodsaak om hul vliegroete te wysig. Hulle het in noordelike rigting gevlieg en Duitsland via Skotland bereik. In Kaunas het meer as 25 000 geesdriftiges soggens op 17 Julie vergader om die twee vermeende rekordvlieëniers te verwelkom. Mense het met onsteltenis kennis geneem dat Darius en Girėnas wel daarin kon slaag om oor die Atlantiese Oseaan te vlieg, maar slegs 650 kilometer vanaf die vliegveld in Kaunas naby die Duits-Poolse grens in die dorp Kuhdamm naby Soldin, Duitsland om onbekende redes verongeluk het.
'n Litause kommissie het die ongeluk ondersoek en bevind dat die twee vlieëniers hoogs ervare en hul vliegtuig vir die langafstandvlug toegerus was. Selfs die ingewikkeldste vliegmaneuvers is met groot presisie uitgevoer. Die Lituanica het volgens die kommissie se verslag voldoende brandstof aan boord gehad, en ook sy enjin het tydens die val nie tot stilstand gekom nie. Daar is uiteindelik bevind dat die ongeluk deur moeilike weerstoestande en ernstige enjinskade veroorsaak is.
Gerugte het die ronde gedoen dat die Lituanica moontlik afgeskiet is aangesien dit naby 'n Nazi-konsentrasiekamp gevlieg het en as 'n spioenasie-vliegtuig beskou is. Die uitslag van die lykskouing het hierdie soort bewerings egter nie bevestig nie. Nogtans is nie alle wrakdele van die Lituanica aan Litaue oorhandig nie. Op 19 Julie het die Duitse vliegtuig Derluft die sterflike oorskot van Darius en Girėnas na Litaue oorgebring.
Meer as 60 000 Litauers het die gedenkdiens vir die twee lugvaartpioniers bygewoon. Die lyke van Steponas Darius en Stasys Girėnas is in 1934 deur professor Jurgis Zilinskas gebalsem. Twee jaar later het die Litause regering besluit om 'n mausoleum vir die vlieëniers op Kaunas se ou begraafplaas te laat bou. Die mausoleum is kort ná die Sowjet-besetting van Litaue vernietig en die sterflike oorskot van Steponas Darius en Stasys Girėnas na 'n geheime rusplek gebring. Die vlieëniers is eers in 1964 op die militêre Šančiai-begraafplaas te Kaunas ter ruste gelê.
Die wrak van Lituanica word sedert 1945 in die Vytautas-die-Grote-oorlogsmuseum (in 1995 hernoem tot Lietuvos Aviacijos Muziejus of Litause Lugvaartmuseum) in Kaunas vertoon.
Jakaranda
Die Jakaranda (Jacaranda mimosifolia) is 'n sierboom wat uit die Andes van suidelike Bolivië en aanliggende Argentinië na verskillende wêreldstreke uitgevoer en dan genaturaliseer geraak het. Buite hul bakermat is hulle nou wydverspreid in oostelike Australië, Oos- en suidelike Afrika, Hawaii en die suidoostelike VSA. Die boom word aangeplant as skaduboom en ook vir die laventelpers blomme wat dit in die lente dra wanneer die boom nog sonder blare is. In Suid-Afrika en Queensland, Australië, is dit amptelik as 'n indringerplant verklaar.
Die bome word oor die algemeen tussen vyf en vyftien meter hoog. Die blare is dubbelveervormig en saamgesteld. Naas sierboom, het die boom ook medisinale waarde, wat onder andere teen Bacillus, Staphylococcus en Escherichia coli help.
Die Jakarandastad
Pretoria, die administratiewe hoofstad van Suid-Afrika, staan algemeen as die Jakarandastad bekend. 'n Groot aantal jakarandas is in die stad aangeplant. Dié bome kleur die stad se strate pers as dit in Oktober begin blom.
Skoliere en studente aan die Universiteit van Pretoria glo dat jy goed in die eksamen sal vaar as 'n jakaranda-bloeisel op jou kop val. Verskeie Afrikaanse gedigte en liedjies verwys ook na die Jakarandastad, onder andere Valiant Swart se Jakarandastrate, Heinz Winckler se Jakarandakoningin, Anneli van Rooyen se Jakaranda jy en Laurika Rauch se liedjie, Jakarandas Bloei.
BMW M70
Die BMW M70 is 'n EBNA V12-petrolenjin, wat BMW se eerste produksie V12 was en van 1987 tot 1996 vervaardig is.
Die BMW S70/2- enjin, wat grotendeels onverwant aan die M70- en S70B56-enjins is, is 'n DBNA V12-petrolenjin, wat die McLaren F1 van 1993 tot 1998 aangedryf het.
Ontwerp
Die ontwerp van die M70 is soortgelyk aan dié van twee 2,5 L BMW M20-inlynsesenjins wat met 'n hoek van 60 grade gekoppel is, as gevolg van die volgende kenmerke: enkelbonokas vir klepwerking, boorafstand van 91 mm, boor van 84 mm, slag van 75 mm, en 'n kompressieverhouding van 8,8:1.
Die M70 het twee Motronic 1,7 enjinbeheereenhede (een vir elke silinderbank). Om oorbodigheid te verseker, het die M70 ook twee brandstofpompe, brandstofgange en verspreiders, massalugvloeisensors, krukasposisiesensors en koelvloeistoftemperatuursensors.
Menslike migrasie
Menslike migrasie is die beweging van mense van een plek na 'n ander met die doelwit om hulself permanent in die nuwe plek te vestig. Die beweging is dikwels oor lang afstande en van een land na 'n ander, maar interne migrasie is ook moontlik; trouens, dit is wêreldwyd die grootste soort migrasie. Migrasie kan deur individue, familie-eenhede of in groot groepe wees.
Kleinringnekstrandkiewiet
Die Kleinringnekstrandkiewiet (Charadrius dubius) is 'n voël en swerwerbesoeker aan Suider-Afrika, met slegs een wat opgeteken is in Zimbabwe. Hulle woon gewoonlik noord van die ewenaar. Die voël word 15 – 17 cm groot en weeg 30 - 48 gram met 'n vlerkspan van 44 cm. In Engels staan die voël bekend as Little ringed plover.
Menslike migrasie
Nomadiese bewegings word normaalweg nie as migrasie beskou nie aangesien daar geen bedoeling is om hulle in die nuwe plek te vestig nie omdat die beweging gewoonlik seisoengebonde is. Net enkele nomadiese mense het in die moderne tyd behou nog dié soort lewenstyl. Die tydelike beweging van mense vir die doel om te reis, toerisme, pelgrimstogte of pendel word ook nie as migrasie beskou nie, omdat daar ook nie 'n bedoeling is om hulle in die plek wat besoek word te vestig nie.
Migrasiestatistieke
Baie ramings van statistieke in wêreldwye migrasiepatrone bestaan.
Die Wêreldbank publiseer sy Migration and Remittances Factbook sedert 2008 jaarliks. Die Internasionale Organisasie vir Migrasie gee sedert 1999 jaarliks die World Migration Report uit. Die Verenigde Nasies se stastieke-afdeling hou ook 'n databasis van wêreldwye migrasie. Onlangse vordering in navorsing oor migrasie deur die internet hou belofte in vir beter begrip van migrasiepatrone en die beweegredes vir migrasie.
Beduidende interne migrasie kan ook binne 'n land plaasvind, wat óf seisoenale menslike migrasie kan wees (wat grootliks te doen het met landbou en toerisme na landelike plekke), óf verskuiwings van 'n bevolking na stede (verstedeliking) of uit stede uit (ontstedeliking). Studies oor wêreldwye migrasiepatrone se omvang is gewoonlik beperk tot internasionale migrasie.
Die Wêreldbank se Migration and Remittances Factbook van 2011 bevat 'n lys van die volgende ramings vir 2010: totale aantal immigrante: 215.8 miljoen of 3.2% van die wêreldbevolking. In 2013 het die persentasie van internasionale trekarbeiders wêreldwyd toegeneem met 33%, waarvan 59% trekarbeiders na ontwikkelde streke mik. Bykans die helfte van hierdie trekarbeiders is vroue, wat een van die mees betekenisvolle veranderinge in die migrasiepatrone van die afgelope halfeeu is. Vroue migreer alleen of saam met hul familielede en gemeenskap. Hoewel vroulike migrasie grootliks beskou word as 'n genootskaplike eerder as onafhanklike migrasie, gee nuwe studies ingewikkelde en veelvuldige redes hiervoor.
Struktuurgewys is daar beduidend Suid-Suid- en Noord-Noord-migrasie, met ander woorde emigrante van hoë-inkomstelande trek na ander hoë-inkomstelande, en 'n groot deel  van emigrante van ontwikkelende lande (na raming 43%) migreer na ander ontwikkelende lande. Die Verenigde Nasies se Bevolkingsfonds verklaar dat "hoewel die Noorde 'n hoër absolute toename in die aantal migrante sedert 2000 (32 miljoen) in vergeleke met die Suide (25 miljoen) het, het die Suide 'n hoër groeikoers ervaar". Tussen 2000 en 2013 was die gemiddelde jaarlikse veranderingskoers van die migrantebevolking in ontwikkelende lande (2.3%) effens hoër as dié van ontwikkelde streke (2.1%).
Die toptien lande waarheen geïmmigreer word: Die toptien lande van oorsprong is: Die toptien migrasiekorridors wêreldwyd is: 1. Libië-Europese Unie 2. Mexiko-Verenigde State; 3. Rusland-Oekraïne, 4. Oekraïne-Rusland; 5. Bangladesj-Indië; 6. Turkye-Duitsland; 7. Kazakhstan-Rusland; 8. Rusland-Kazakhstan; 9. China-Hongkong; 10. China-Verenigde State.
Geldsendings, met ander woorde geld wat deur migrantwerkers na hul tuislande gestuur word, maak 'n beduidende deel uit van die ekonomie van party lande. Die toptien ontvangers van geldsendings in 2010 was (ramings in miljard Amerikaanse dollar) 1. Indië (55; 2.7% van BBP), 2. China (51; 0.5% van BBP), Mexiko (22.6; 1.8% van BBP), Filippyne (21.3; 7.8% of van BBP), Frankryk (15.9; 0.5% van BBP), Duitsland (11.6; 0.2% van BBP), Bangladesj (11.1; 7.2% van BBP), België (10.4; 1.9% van BBP), Spanje (10.2; 0.7% van BBP), Nigerië (10.0; 1.9% van BBP).
Die Verenigde Nasies het berig dat 2014 die hoogste vlak van gedwonge migrasie tot op hede gehad het: 59.5 miljoen individue, wat veroorsaak is deur "vervolging, konflik, geweld wat algemeen voorkom of skendings van menseregte", vergeleke met 51.2 miljoen in 2013 ('n toename van 8.3 miljoen) en met 37.5 miljoen 'n dekade vroeër. Teen 2015 was een uit elke 122 mense 'n vlugteling, iemand wat in hul land verskuif is of wat besig is om vir asiel aansoek te doen. National Geographic het vyf kaarte uitgegee van menslike migrasie wat in 2015 aan die gang was, wat op die VN-verslag gegrond is.