cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexios V Doukas
Bewind
Alexios V het eindelik Mosynopolis bereik wat deur die afgesette keiser Alexios III Angelos en sy volgelinge beset is. Eers is Alexios V goed ontvang en hy is met Alexios III se dogter, Eudokia Angelina, getroud. Later het Alexios III egter gereël dat sy skoonseun gevange geneem en verblind word, wat hom van die troon uitgesluit het. Hy is in November 1204 gevange geneem deur die aankomende Latyne. Met sy terugkeer na Konstatinopel as ’n gevangene is hy verhoor weens verraad teen Alexios IV. Hy is skuldig bevind en tereggestel.
Ná sy dood het die nuwe Latynse regering die Latynse Ryk gestig, wat Konstantinopel die volgende 57 jaar beheer het. Alexios V was die laaste Bisantynse keiser wat in Konstantinopel regeer het tot met die terugverowering van die stad in 1261 deur Michael VIII Palaiologos. .
Tand
'n Tand (meervoud: tande) is 'n klein, verkalkte, wit struktuur wat in die kake (of monde) van baie gewerweldes voorkom en gebruik word om kos af te breek. Sommige diere, veral roofdiere, gebruik ook tande vir jag of vir verdedigingsdoeleindes. Die wortels van die tande word deur tandvleis bedek. Tande is nie van been gemaak nie, maar eerder van verskeie weefsels van verskillende digtheid en hardheid. 'n belangrike stof is die mineraal hidroksielapatiet. Die sellulêre weefsel wat uiteindelik tande vorm is afkomstig uit die embrioniese kiemlaag, die ektoderm.
Die algemene struktuur van tande is soortgelyk by meeste van die gewerweldes, maar daar is 'n aansienlike verskil in hul vorm en posisie. Die tande van soogdiere het diep wortels; hierdie patroon word ook gevind in 'n paar vissoorte en in die krokodilagtiges. In die meeste teleostei visse egter, is die tande verbonde aan die buitenste oppervlak van die been, terwyl dit by akkedisse aan die binneste oppervlak van die kaak geheg is. In kraakbeenagtige visse, soos haaie, is die tande deur taai ligamente aan die hoepels van kraakbeen wat die kakebeen vorm.
Tylecodon bayeri
Tylecodon bayeri is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en is deel van die Sukkulente Karoo. Die spesie het 'n voorkomsgebied van 424 km² en kom in die Richtersveld tussen Eksteenfontein en Steinkopf voor waar daar vyf subpopulasies is. Die plant word bedreig deur oorbeweiding.
Bolandstadion
Bolandstadion is 'n rugbystadion in Wellington, Wes-Kaap. Dit kan ongeveer 3 500 toeskouers akkommodeer. Die Boland Kavaliers gebruik die stadion as hulle tuisveld.
Verslanking
Die basiese doel van verslanking is om die hoeveelheid vetweefsel in die liggaam te verminder. Dit kan bereik word deur 'n dieet te volg of deur meer liggaamsbewegings uit te voer sodat die liggaam ekstra energie verbruik. Die mens verslank gewoonlik ter wille van sy uiterlike voorkoms, maar uit 'n mediese oogpunt is dit ook belangrik om van oortollige massa ontslae te raak.
'n Toestand van te veel vet word veroorsaak deur 'n abnormale hoeveelheid vet in die liggaam. Uiterste gevalle word vetsug genoem. Tot nog onlangs het sekere mense of rasse oormassa by 'n man as 'n teken van welvaart en gesondheid beskou; by vroue was dit 'n teken van skoonheid en vrugbaarheid. In die moderne tyd het die verslankingsidee in so 'n mate opgang gemaak dat selfs mense wat geensins of slegs 'n geringe mate oormassa is, ook probeer verslank.
Die onderliggende oorsaak van vetsug kan ook suikersiekte, verhoogde bloeddruk of hart- en bloedvatsiektes wees.
Corbitella pulchra
Corbitella pulchra is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Verslanking
Die eenvoudigste metode om vas te stel of iemand oormassa is, is om sy massa te meet en dit met die ideale massa te vergelyk. Hiervoor bestaan daar tabelle waarin rekening gehou word met ouderdom, geslag en lengte. Die ideale massa kan ook, hoewel minder noukeurig, bereken word deur die getal 100 van die liggaamslengte (in cm) af te trek.
Tylecodon atropurpureus
Tylecodon atropurpureus is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan die Noord-Kaap en is deel van die Sukkulente Karoo. Dit spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 100 km² en kom van Springbok tot by Steinkopf voor waar daar twee subpopulasies is. Die plant word as seldsaam beskou.
Verslanking
As die liggaamsmassa bo die ideale massa lê, word van oormassa gepraat. Wanneer die verskil meer as 9 of 10 kg is, is daar sprake van vetsug. In die praktyk word daar meestal nie 'n duidelike onderskeid gemaak tussen die twee begrippe nie.
Corbitella pulchra
Die spons behoort tot die geslag Corbitella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Schulze.
Verslanking
'n Te hoë massa beteken nie altyd dat 'n persoon te veel vet het nie; die groot spiermassa van sportmanne kan ook oormassa veroorsaak. In gevalle waar 'n baie noukeurige ideale massa bereken moet word, kan uitgegaan word van die vetvrye gedeelte van die liggaam, die LBM ("lean body mass"). Laasgenoemde kan op verskillende maniere bepaal word, onder meer met behulp van skeletmates. Die ideale massa vir 'n man is 10 % hoër as die LBM terwyl dit vir vroue is 20 % hoër is.
Die dikte van velplooie is 'n goeie aanduiding van die hoeveelheid onderhuidse vet, wat algemeen aanvaar word as 'n juiste weerspieëling van die totale hoeveelheid vet in die liggaam.
Oormassa en vetsug kom veral in geïndustrialiseerde lande voor. Volgens statistieke is ongeveer 30 % van mans en 40 % van vroue in hierdie lande 10 kg of meer oormassa.
Oorsake
Vetsug word deurgaans veroorsaak omdat meer voedingstowwe, veral koolhidrate en vette, opgeneem word as wat vir die liggaam se energiebehoeftes nodig is. Die oormaat hoop op in die vorm van vet en die liggaam sou hierop kon teer in tye van geringe toevoer van voedingstowwe.
Die energiebehoeftes word origens individueel bepaal en is onder meer afhanklik van die liggaamsbou en liggaamlike aktiwiteite. Twee persone kan vind dat indien hulle presies dieselfde soort en hoeveelheid kos eet, die een vet sal word, terwyl die ander een se liggaamsmassa tot onder normaal sal daal. Die energie wat uit die verskillende voedingstowwe- proteïene, koolhidrate en vette- verkry word, word uitgedruk in jou les. Vroeër is gepraat van kilokalorieë (1 kkal = 4,2 X 103 joule= 4,2 kJ). In die voedingsleer word meestal van kalorieë in plaas van kilokalorieë gepraat. Die kaloriewaarde van proteïene en koolhidrate is 17 kJ en die van vette 38 kJ per gram.
'n Volwassene het daagliks tussen 8 000 en 16 000 kJ nodig; dit hang af van faktore soos aktiwiteit, ouderdom, geslag, lengte, ensovoorts. Voedselopname word gereguleer deur die hipotalamus, 'n deel van die tussenbrein waar die honger- en versadigingsentra geleë is. Vetsug is by proefdiere opgewek deur die hipotalamus te beskadig; moontlik geld dit ook vir die mens. Sekere dokters gaan van die standpunt uit dat vetsug 'n siekte van die hipotalamus is en dat almal wat aan hierdie siekte ly, vet sal word, ongeag die hoeveelheid voedsel wat hulle eet.
Hulle probeer die siekte genees met 'n spesiale dieet van 2100 kJ (500 kkal) per dag en inspuitings van HCG (menslike chorioniese gonadotrofien), 'n hormoon wat uit die urien van swanger vroue berei word. Die behandeling staan bekend as Simeonsterapie. Daar is ook liggaamlike oorsake van oormassa, byvoorbeeld metaboliese steurnisse, maar dit is baie seldsaam. In hoeverre oorerflike faktore 'n rol speel, is nie duidelik nie: as vetsug in sekere families meer voorkom as in ander, kan eetgewoontes net sowel 'n rol speel.
Die invloed van psigiese en kulturele faktore is egter onbetwisbaar: die mens eet nie net omdat hy honger is nie, maar ook omdat dit vir hom lekker of gesellig is, of om van sy spanning ontslae te raak, ensovoorts. Bowendien word daar by gebrek aan liggaamsbeweging (ŉ sittende lewe) min van die neergelegde voedselreserwes in die liggaam gebruik.
Bestryding van vetsug
Verslanking is nodig om van die ongewenste vetvoorraad in die liggaam ontslae te raak. Dit kan op 2 maniere bereik word. Liggaamlike arbeid kan verhoog word, waardeur die liggaam meer energie gebruik. Hierdie vorm van vers lanking maak die verslanker egter honger en dors, sodat meer kos geëet word. Bowendien moet die arbeid baie groot wees om enige merkbare resultate te verkry. 'n Kilometer se stap verg maar 250 kJ, die ekwivalent van net 2 snye brood.
'n Verslankingsdieet bied 'n beter moontlikheid. Hierby word uitgegaan van 'n maksimum aantal joules wat 'n persoon daagliks mag gebruik. Die hoeveelheid moet laer wees as die hoeveelheid wat die liggaam per dag nodig het. Om die berekening te vereenvoudig, word gebruik gemaak van 'n puntedieet, wat gebaseer is op syfers wat aan voedingstowwe toegeken word en wat ooreenstem met die voedingswaardes van die verskillende stowwe (1 punt= 105 kJ = 25 kkal).
Daar bestaan baie verslankingsdiëte. Die meeste kort die hoeveelheid koolhidrate en/of vette in, aangesien proteïene onmisbaar is en daar ook 'n tekort aan ander boustowwe, soos vitamiene en minerale, kan ontstaan. Om hierdie rede is mediese toesig tydens 'n streng dieet gewens. Die grootste probleem van 'n verslankingsdieet is die hongergevoel wat daarmee saamgaan. Dit word nie weggeneem deur spesiale maaltydvervangende preparate nie, maar dit neem langsamerhand wel af. Baie mense vind dit makliker om met 'n verslankingsdieet vol te hou wanneer dit in groepsverband (byvoorbeeld "Weight Watchers") gesteun en gekontroleer word. In sommige gevalle kan 'n geneesheer 'n dieet met bepaalde medisyne (eetlusdempers, inspuitings) ondersteun.
Dit is egter 'n mistasting om te meen dat sulke preparate 'n dieet  kan vervang. Amfetamiene word as eetlusdempers gebruik. Die nadeel van hierdie middels is dat hulle slegs enkele weke werk en ook verslawing veroorsaak. Ander geneesmiddels, soos skildklierpreparate, lakseermiddels en diuretika, is sinloos en kan selfs skadelik wees. Verslanking moet lewenslank volgehou word, aangesien die ou massa na 'n ruk altyd weer begin opbou.
Veral diegene wat reeds as kind te vet was, ondervind baie moeite om later jare hul massa te handhaaf. As daar tydens die jeugjare meer geëet word as wat nodig is, word die vetselle nie alleen grater nie, maar neem hulle getalle ook toe. Vetselle wat eenmaal gevorm is, verdwyn nie weer nie en derhalwe kan vet later weer maklik in hulle neerslaan. Oorvoeding op 'n later leeftyd beïnvloed alleen die grootte van die vetselle. Voorsorg is dus by vetsug beter as nasorg.
Brisbane Botaniese Tuine, Mount Coot-tha
Die Brisbane Botaniese Tuine (voorheen die Mount Coot-tha Botaniese Tuine) is 7 kilometer (4.3 myl) van die Brisbane Sentrale Sakegebied (SSG) in Toowong, Queensland, Australië, aan die voet van Brisbane se hoogste berg, Mount Coot-tha.
Geskiedenis
Die tuine, wat oorspronklik die Mount Coot-tha Botanic Gardens genoem was en wat 52 hektaar dek, is in 1970 deur die stadsraad van Brisbane gestig. Dit is amptelik in 1976 geopen. Die tuine is die tweede botaniese tuin in Brisbane. Die oorspronklike tuine, nou bekend as die Stad Botaniese Tuine, is in die Brisbane SSG by Gardens Point geleë. Die nuwe tuine is deur die Stadsraad ontwikkel omdat die oorspronklike stadsplek nie uitgebrei kon word nie en kwesbaar was vir vloede.
Queensland Herbarium
Die 'Queensland Herbarium is geleë in die Brisbane Botaniese Tuine, Mount Coot-tha, in Brisbane, Queensland, Australië. Dit is deel van Queensland se Departement Wetenskap, Inligtingstegnologie, Innovasie en Kuns. Dit is verantwoordelik vir die ontdekking, beskrywing, monitering, modellering, opmeting, benaming en klassifikasie van Queensland se plante, en is die fokus vir inligting en navorsing oor die staat se plante en plantgemeenskappe.
Ontstaan
Op daardie stadium was die hooffunksie van koloniale botaniese tuine gewoonlik die bekendstelling van geskikte ekonomiese plante, hoewel die natuurlike plante ook versamel sou word. Hill se opvolger as koloniale plantkundige was egter Frederick Manson Bailey, 'n gevestigde plantkundige wat reeds in beheer was van die herbarium by die Queensland-museum. Bailey het 34 jaar in diens gebly, tot met sy dood in 1915, en het energiek gewerk aan die opbou van die herbariumversameling deur korrespondensie, uitruiling en talle ekspedisies dwarsdeur die staat.
Sedert 1855 is die herbariumversameling op vyf verskillende plekke gehuisves, en sy botaniese biblioteek in ses. In 1998 het die Herbarium verhuis na sy huidige terrein binne die Mount Coot-tha Botanic Gardens. Die aantal plantmonsters in die versameling is meer as 650 000, hoofsaaklik vanuit Queensland.
Herbarium Direkteure
Oor die jare heen het die Herbarium talle departementele herorganisasies ondergaan en die beampte in beheer is bekend as 'n verskeidenheid titels, van Koloniale Plantkundige, Regering Plantkundige, Direkteur tot Hoof Plantkundige.
Perry King
Perry King (gebore 30 April 1948) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Bad (1977), Class of 1984 (1982), The Day After Tomorrow (2004), en The Divide (2018).
Russiese oorlog teen Oekraïne
Die Russo-Oekraïense Oorlog, vroeër bekend as die Oekraïense krisis in sy vroeë fases, is 'n voortdurende internasionale konflik tussen Rusland, saam met Ruslandgesteunde separatiste, en Oekraïne, wat in Februarie 2014 begin het. Na aanleiding van Oekraïne se Rewolusie van Waardigheid, het Rusland die Krim van Oekraïne geannekseer en pro-Russiese separatiste gesteun wat teen die Oekraïense militêre magte in die Donbas-oorlog geveg het. Die eerste agt jaar van die konflik het ook vlootvoorvalle, siberoorlogvoering en verskerpte politieke spanning ingesluit. In Februarie 2022 het Rusland 'n volwaardige inval in Oekraïne geloods.
Mount Coot-tha
Mount Coot-tha, wat 287 m bo seespieël is, het die hoogste piek in Brisbane, Queensland, Australië.
Mount Coot-tha vorm die oostelike gedeelte van die Taylor Bergreeks en is 'n prominente landmerk ongeveer 6 kilometer (3.7 myl) wes van die sentrale sakegebied van Brisbane. Dit is sigbaar vanaf 'n groot gedeelte van die stad, en is 'n gewilde bosland-toeristebestemming, en sluit die Botaniese Tuine van Brisbane, die Sir Thomas Brisbane Planetarium, 'n bergrit, fietsroetes, parke, watervalle en televisie- en radio-torings in.
Shawarma
Etimologie
Shawarma is 'n Arabiese weergawe van die Turks çevirme, verwysend na die draai van die rotisserie.
Voorbereiding
Shawarma word berei uit dun snitte gesoute gemarineerde lam, skaap, kalfsvleis, beesvleis, hoender of kalkoen. Die rou snye word sowat 60 cm hoog op 'n staalpen gestapel. Stukke vet kan by die stapel gevoeg word om ekstra sappigheid en geur te verleen. 'n Gemotoriseerde spit draai die stapel vleis stadig voor 'n elektriese of gasaangedrewe verhittingselement, wat die buitenste laag voortdurend rooster. Skaafsels word van die roterende stapel afgesny vir bediening, gewoonlik met 'n lang plat mes.
Hymeniacidon adreissiformis
Hymeniacidon adreissiformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1945 deur Dickinson.
Mieliegifbol
Die mieliegifbol (Scadoxus puniceus) is 'n bekende lid en geofiet van die familie Amaryllidaceae, een van die Lelieagtiges. Die naam is afgelei van die feit dat die bol skynbaar giftig is en dat die plant die voorkoms van ŉ mielieplant het wanneer dit nie blom nie. 'n Alternatiewe naam, seeroogblom, verwys na die irriterende uitwerking wat die stuifmeel het.
Die wetenskaplike naam verwys na die rooi blomme (aima = "bloed"; anthos = "blom"). Die plant word ongeveer 60 cm hoog, terwyl die individuele blare ongeveer 25 cm lank word. In die middel is die blare ongeveer 9 cm breed en die rande gegolf. Die bol kan tot 30 cm in deursnee word en het 'n groot aantal lang, vlesige wortels.
Die blomsteel is 30 tot 40 cm lank en groot getalle klein blommetjies kom saam op 'n enkele hofie voor. Rondom die hofie is beskermende blare, sodat die hele hofie die voorkoms van 'n enkele blom met kelkblare het. Na die blomtyd verskyn helderrooi kersieagtige vruggies wat volgens oorlewering giftig is.
Waterstoffluoried
Waterstoffluoried is 'n verbinding van waterstof en fluoor. In suiwere vorm is dit 'n gas of 'n baie vlugtige vloeistof met 'n kookpunt van slegs 20 °C. In waterige oplossing word dit ook fluoorsuur genoem.
Kristalstruktuur
Die struktuur van vaste deuteriumfluoried DF is met neutrondiffraksie bepaal by 85K en 4,2K. Die struktuur is ortorombies. Daar is vier watersoffluoriedmolekules in die eenheidsel en hulle vorm sigsagkettings in die rigting van die c-as wat deur sterke waterstofbinding bymekaar gehou word.
Eienskappe
Dit is 'n taamlik swakke suur, die pKa is slegs 3,8 Suiwere HF is 'n slegte geleier van elektrisiteit. Dit kan nogtans verbeter word deur kaliumfluoried op te los. KF.2HF is 'n geleidende eletroliet met -katione en -anione. Dit kan vir die kleinskaalse laboratoriumvervaardiging van fluoorgas gebruik word.
Geochemie
Fluoorsuur word in die analitiese geochemie gebruik om silikate af te breek. Dit vorm die vlugtige silikontetrafluoried of die heksafluorosilikaatioon  in oplossing. Hoewel waterstoffluoried alleen doeltreffender is, word gewoonlik 'n oksiderende suur soos of  toegevoeg aan die reagens omdat soute dikwels nie in HF oplosbaar is nie. Omdat glas maklik aangetas en opgelos word, word gewoonlik plastiek soos PTFE of teflon gebruik.
Die Oukraalliedjie
Die Oukraalliedjie is 'n bekende tradisionele Afrikaanse liedjie. Die liedjie handel oor 'n bekende kampplek bo-op Pêrelberg wat as Oukraal bekend staan. Die kampplek is 'n kringvormige bos van olienhoutbome met 'n groot eiervormige granietrots aan die westekant van die bos. Boere het hul vee hier laat wei en saans by die oukraal bymekaar gemaak om hulle teen wilde diere te beskerm. Manas de Villiers het die inspirasie vir die woorde hier gekry. Tesame met sy vrou Amie en sy vriend Dirkie de Villiers het hulle een aand aan die einde van 1946 die woorde vir die liedjie gekomponeer. Hulle het 'n mandolien en 'n banjo gebruik vir begeleiding. In die liedjie verwys bandolientjie na 'n banjo. Die liedjie is later in die FAK-sangbundel ingesluit.
In 1967 het Sias Reinecke en Gert van Tonder van die sangroep Groep Twee die liedjie opgeneem en dit op 'n kortspeler met "Die padda wou gaan opsit" op die keersy, vrygestel. Op 10 Maart 1967 het "Die Oukraalliedjie" in die dertiende plek tot Springbokradio se Top 20 toegetree; die hoogste toetrede deur 'n Afrikaanse liedjie in die geskiedenis van dié trefferslys. Dit het derde plek bereik en vyftien weke lank op die Top 20 gebly. Sedertdien het verskeie kunstenaars dit opgeneem.
Woorde
Jy met jou mandolientjie,
ek met my bandolientjie,
sing ons die Oukraalliedjie saam.
Sing ons van waterstrome,
slange in olienhoutbome,
en 'n ribbok wat daar teen die rantjie staan.
Ons sing, (ons sing)
ons speel (ons speel)
van die Oukraal wat ons nooit nie sal verveel.
Barnardstadion
Barnardstadion is 'n rugbystadion in Kemptonpark in Gauteng. Die Valke rugbyspan gebruik die stadion as hulle tuisveld.
Die stadion is direk langs die Kemptonpark Gholfklub geleë. Dit kan ongeveer 7 000 toeskouers akkommodeer en beskik oor 'n klein hoofpawiljoen en spreiligte.
Hymeniacidon agminata
Hymeniacidon agminata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Hymeniacidon en tot die familie Halichondriidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Ridley.
Tylecodon singularis
Tylecodon singularis is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is endemies aan Namibië.
NG gemeente Boshof
duimnael|links|320px|Boshof se NG kerk. Dis in 1874 opgerig en in 1913 vergroot. In 1954 is dit hernu tot hoe dit vandag lyk. Die oorspronklike argitek was [[Richard Wocke.]] duimnael|regs|170px|Ds. H.W. Brandt was van 1864 tot 1870 Boshof se eerste leraar.
duimnael|links|230px|Die NG kerk Boshof, 2014. [[F.P. van Heerden was die boumeester van die veranderde gebou wat in November 1954 ingewy is.]]
duimnael|links|160px|Ds. P.S. van Heerden was van 1885 tot 1899 Boshof se derde leraar.
Konstantyn Laskaris
Konstantyn Laskaris (Grieks: Κωνσταντίνος Λάσκαρης) was moontlik vir ’n paar maande van 1204 tot vroeg 1205 keiser van die Bisantynse Ryk, tydens die tweede en finale beleg van Konstantinopel deur die deelnemers aan die Vierde Kruistog.
NG gemeente Boshof
duimnael|160px|regs|Ds. [[Daniel Bosman was van 1899 tot 1904 Boshof se vierde leraar. Sy dienstyd het saamgeval met die Tweede Vryheidsoorlog.]] duimnael|160px|regs|Ds. [[Pieter van der Merwe, 1905 tot 1912 die vyfde leraar.]]
regs|duimnael|160px|Ds. A.J. Malherbe, sesde leraar, van 1913 tot 1935.
Konstantyn Laskaris
Lewe
Alexios V Doukas het in Februarie 1204 deur ’n staatsgreep aan die bewind gekom en sy voorgangers, Isak II Angelos en Alexios IV Angelos, in die proses doodgemaak. Hy het hard probeer om Konstantinopel teen die Kruisvaarders te verdedig, maar op die ou einde het hulle besluit om die stad finaal aan te val.
Die Kruisvaarders het deur die stad se mure gebreek. Alexios V het die inwoners se steun probeer wen teen die Kruisvaarders, maar kon nie. Hy het in die nag van 12 April 1204 gevlug, en Konstantyn Laskaris is in die Hagia Sophia tot keiser verklaar. Hy kon egter ook nie die inwoners oorreed om te bly veg nie en het self vroeg die oggend van 13 April gevlug. Konstantinopel was nou onder beheer van die Kruisvaarders. Hulle het die Latynse Ryk gestig, wat Konstantinopel die volgende 57 jaar beheer het.
Loopbaan by Nicea
Griekse weerstand teen die Latynse veroweraars het feitlik onmiddellik begin onder die leierskap van Theodorus Laskaris, en Konstantyn het gou by sy broer aangesluit. Theodorus het hom saam met ’n groot afdeling soldate na Konstantinopel gestuur, maar die Kruisvaarders het van die plan gehoor en was dus voorbereid. Die twee leërs het op Saterdag 19 Maart 1205 by Adramyttion buite die stadsmure geveg en Konstantyn is verslaan; die grootste deel van sy leër is óf doodgemaak óf gevange geneem.
NG gemeente Boshof
duimnael|regs|240px|Ds. en mev. E.J. du Toit, leraarspaar van 1935 tot 1939. Hy was die sewende plaaslike leraar.
duimnael|160px|regs|Ds. Pieter Grobbelaar, agtste leraar van 1940 tot 1945, waarna hy van 1945 tot 1950 [[Nuwekerk, Graaff-Reinet bedien het.]]
duimnael|regs|160px|Ds. H.J. Otto was Boshof se leraar van 1945 tot sy aftrede in April 1985, nagenoeg 39 jaar. Hy was die negende leraar in die gemeente se 129-jarige bestaan.
Die NG gemeente Boshof is 'n gemeente in die Vrystaatse Sinode van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy middelpunt op die dorp Boshof. Tydens die gemeente se stigting in 1856 was dit die sesde gemeente in die Vrystaatse Kerk en die 69ste in die hele NG Kerk. In die Vrystaat is net Winburg (1841), Fauresmith (1848), Bloemfontein (1848) en Harrismith (1849) ouer.
Ontstaan
In Julie 1839 het David Stefans Fourie en sy twee skoonseuns, Gert Petrus Jacobs en Johannes Petrus van Zyl, afkomstig uit Beaufort-Wes, hul intrek geneem in daardie deel van die Vrystaat wat nou as die Boshofse distrik bekendstaan. Hierdie drie pioniers is spoedig deur ander gevolg, sodat reeds in die vroeë vyftigerjare van duie 19de eeu die westelike hoek van die Vrystaat taamlik goed deur blankes bewoon is. Groot was die beproewings wat hierdie baanbrekersgeslag gely het as gevolg van die roof- en moordtogte van verskeie inboorlingstamme, waarin veral die Boesmans onder leiding van hul kaptein, Skeel Koos, uitgemunt het.
Op die eerste bladsy van die eerste notuleboek van die Boshofse gemeente is in die nette handskrif van die onvergeetlike ds. Andrew Murray, toenmalige predikant van Bloemfontein, aangeteken dat 'n kommissie van die Transgariepse Ring in November 1856 na die plaas Van Wyksvallei gekom het "ter oprichting eener afzonderlijke gemeente". Hierdie gemeente sou die naam dra van "Boshof", destyds president van die Vrystaatse Republiek. Die nuwe gemeente het 'n baie groot gebied beslaan, waaruit later verskeie ander gemeentes afgestig is, naamlik Jacobsdal (1860), Kimberley en Dutoitspan (albei 1872, hoewel eintlik buite sinodale verband), Bultfontein (1874), Hoopstad (1876), Petrusburg (1892), Dealesville (1904) en Hertzogville (1917).
Konstantyn Laskaris
Loopbaan by Nicea
Niks is hierna oor Konstantyn bekend nie, en daar word aangeneem hy is ook gedood of gevang.
NG gemeente Boshof
Eerste leraar en kerkbou
In April 1864 het die gemeente sy eerste leraar verwelkom in die persoon van ds. H.W. Brandt, "proponent bij het kerkbestuur der Hollandsche Protestantsche Gereformeerde kerk van de Vereenigde Staten". In November 1871 is hy opgevolg deur ds. J.H. van Wyk, wat die gemeente tot Oktober 1884 bedien het. In sy ampstermyn het die gemeente, geestelik sowel as andersins, mooi groeikrag geopenbaar en is ook (in 1874) "de nieuwe kerk" gebou en ingewy. Hierdie kerkgebou is in 1913 tot sy huidige vorm vergroot, maar in 1954 hernu. Die oorspronklike argitek was Richard Wocke (1831–1890), wie se ander Vrystaatse NG kerke dié op Edenburg (1874), Philippolis (1871), Rouxville (1881; verander in 1924) en Brandfort (1885) insluit, asook die Tweetoringkerk in Bloemfontein.
Gethyllis grandiflora
Gethyllis grandiflora is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gethyllis behoort en deel is van die Sukkulente Karoo. Die spesie is endemies aan die Noord-Kaap en kom van die Richtersveldberge tot by Komaggas voor. Die plant se vrugte word deur die Nama mense van die omgewing geëet.
NG gemeente Boshof
Vergroting van die Kerkgebou
Volgens notule word daar op 20 Mei 1911 opdrag gegee aan ds. van der Merwe om die argitek Louw van die Paarl te
Konstantyn Laskaris
Historiese onsekerheid
Hierdie onsekerheid, asook die feit dat Konstantyn nooit gekroon is nie, bring mee dat hy nie altyd as ’n Bisantynse keiser beskou word nie. Hy kry dus gewoonlik nie ’n syfer agter sy naam nie. Soms word hy egter wel Konstantyn XI genoem, en dan word Konstantyn XI Palaiologos, die laaste keiser, as Konstantyn XII gereken.
NG gemeente Boshof
Vergroting van die Kerkgebou
ontbied in verband met die opstel van planne vir die vergroting van die kerk. Finansies was egter weer 'n probleem, maar aaangespoor deur goeie gees onder die gemeentelede, word op 18 November 1911 besluit om met die argitek te onderhandel oor die vergroting van die kerk sou daar 'n ekstra 100 sitplekke bykom. Die bouwerk het voorspoedig gevorder en die vergrote kerk word reeds op 1 Februarie 1913 ingewy.
Latere leraars
Ná ds. Van Wyk het ook nog die volgende leraars in die gemeente gestaan tydens die eerste 129 jaar van sy bestaan: P.S. van Heerden (1885 – '99), D. Bosman (1899–1904), P. van der Merwe (1905 – '12), A.J. Malherbe (1913 – '35), E.J. du Toit (1935 – '39), P. Grobbelaar (1940 – '45) en H.J. Otto (1946 — 28 April 1985). In Ons gemeentelike feesalbum van 1952 is berig: "Waar hierdie gemeente (D.V.) oor enkele jare sy eeufees kan vier, kan hy met groot dankbaarheid jeens God terug kyk op 'n eeu van genade. Die gemeente het weliswaar in sy geskiedenis ook veelbewoë tye belewe, maar was o.a. geseën met toegewyde en diensvaardige leraars wat, met medewerking van die kerkrade en lidmate, die gemeente opgebou het tot 'n liggaam wat, ons vertrou, God welbehaaglik is."
Verlamming
Verlamming is 'n algehele of gedeeltelike kragverlies van een of meer spiere en het sy oorsprong in ŉ afwyking van die senuwee- of spierstelsel. 'n Totale verlamming word ŉ paralise genoem, terwyl by parese nog 'n mate van beweging moontlik is.
Om die verlamming van ŉ bepaalde liggaamsdeel aan te dui, word die agtervoegsel –plegie gebruik, byvoorbeeld hemiplegie (verlamming van 'n helfte van die liggaam). Willekeurige, bewuste beweging kom tot stand via 'n ketting van neurone (senuweeselle) wat in die motoriese skors van die grootbrein begin en by die spiere eindig. Elke senuweesel besit 'n selliggaam, ŉ aantal kort uitlopers (dendriete) en gewoonlik een lang uitloper (akson).
Die aksone van die senuweeselle waarvan die selliggame in die motoriese breinskors geleë is (die sentrale motoriese neurone), loop na die motoriese kerns in die breinstam, van waar die senuwee-impuls via die kopsenuwees voortgelei word na die spiere van die kop. Die orige aksone loop as piramidebane na die rugmurg en eindig by die selle in die voorhorings: Die lang uitlopers van hierdie perifere motoriese neurone verlaat die rugmurg via die voorwortel en loop dan in die rugmurgsenuwees na die willekeurige spiere van die liggaam. Naas die piramidale sisteem bestaan daar ook 'n ekstrapiramidale sisteem, wat saam met die kleinharsings betrokke is by die gladde verloop van bewegings.
By 'n verlamming bestaan 'n kragverlies van een of meer willekeurige spiere, waardeur bewegings in geringer mate of glad nie moontlik is nie. Geringer beweeglikheid word parese genoem, terwyl paralise beteken dat beweging glad nie moontlik is nie. Die verlamming kan berus op 'n anatomiese afwyking (organiese verlamming) of kan suiwer funksioneel wees. By funksionele verlamming speel psigiese faktore 'n belangrike rol; dit tree gewoonlik na vore saam met ŉ toestand van histerie of depressie.
'n Organiese verlamming kan in die spierstelsel self ontstaan (miogene verlamming), of dit kan sy oorsaak in die senuweestelsel hê (neurogene verlamming). Miogene verlamming kom onder andere voor by ontsteking, degeneratiewe prosesse (byvoorbeeld spierdistrofie) of biochemiese steurnisse (byvoorbeeld myasthenia gravis) in die spiere. By neurogeniese verlamming word onderskei tussen aandoeninge van die sentrale motoriese neurone en aandoeninge van die perifere motoriese neurone.
Die oorsake van verlamming is nie altyd identifiseerbaar nie. Bloedings, infeksies, swelsels, letsels en vergiftiging moet almal in aanmerking geneem word. Verlamming kan ook intree as onderdeel van een of ander siektebeeld. Afwykings van die ekstrapiramidale stelsel, waarvan Parkinson se siekte die bekendste voorbeeld is, asook afwykings van die kleinbrein lei almal tot bewegingsteurnisse, maar nie tot verlamming nie.
Spastiese verlamming
By 'n stywe of spastiese verlamming vertoon die verlamde spier hipertonie (verhoogde spierspanning). As die geneesheer die spiere beweeg, sal hy aanvanklik groot weerstand moet oorwin (spastisiteit). Dit is in teenstelling met 'n ander vorm van hipertonie, naamlik rigor, waar die geneesheer gedurende die hele beweging weerstand teëkom. Ander verskynsels sluit in versterkte optrede van reflekse (hiperrefleksie) en die aanwesigheid van patologiese reflekse (wat normaalweg nie aantoonbaar is nie).
'n Klonus, dit is 'n spierkontraksie wat aanhoudend herhaal word en wat deur 'n enkelvoudige prikkel opgewek word, word soms ook aangetref. Die oorsaak van spastiese verlamming is geleë in die sentrale motoriese neurone, dit wil sê in die motoriese breinskors en/ of die piramidebaan.
Slap verlamming
By 'n aandoening van perifere motoriese neurone ontstaan 'n slap verlamming. Die oorsaak word aangetref op die hoogte van die selliggaam (hetsy in die motoriese kerns van die breinstam of in die voorhorings van die rugmurg), die voorwortel of in die senuwee. Spierspanning sowel as die reflekse is verlaag (onderskeidelik hipotonie en hiporefleksie), terwyl die spieromtrek afneem (spieratrofie). Die punt van aandoening kan meestal afgelei word deur te kyk watter spier of groep spiere aangetas is.
So byvoorbeeld sal daar, as net een senuwee aangetas is, slegs verlamming intree in die spiere wat deur daardie senuwee geïnnerveer word. Daarbenewens gaan aandoenings van die senuwees feitlik altyd gepaard met gevoelsteurnisse, aangesien senuwees naas motoriese ook sensoriese senuweevesels besit. Verlamming as gevolg van beskadiging van die voorhoringselle word by onder andere polio (akute anterior poliomiëlitis), 'n virussiekte, asook by spinale spieratrofie waargeneem.
Laasgenoemde degeneratiewe aandoening tree meestal op gedurende die middeljare (Duchenne-Aran se siekte), maar kom soms reeds gedurende die eerste lewensjaar voor (Werdnig-Hoffmann-paralise). Die motoriese kerns in die breinstam kan ook aangetas word. Dit staan bekend as bulbêre paralise en gaan gepaard met spraak-, sluk- en kousteurnisse en lei dikwels tot die dood.
Verskillende vorme
Verlamming van 'n ledemaat of 'n gedeelte van die gesig word monoplegie genoem. Dit word meestal veroorsaak deur ŉ proses wat by die bloedvate ontstaan, of kan die gevolg wees van 'n swelsel (gewas) in of op die brein of rugmurg. Monoplegie tree ook in gedurende die beginfase van amiotrofiese laterale sklerose, ŉ chroniese aandoening van die senuweestelsel, wat egter selde voorkom. Dit begin meestal op ŉ hoë leeftyd en lei binne enkele jare tot die dood.
Dit is 'n degeneratiewe siekte waarby sowel perifere as sentrale motoriese neurone degenereer. By diplegie kom die verlammingsverskynsels, hetsy in stywe of slap vorm, aan beide helftes van die liggaam voor. Die bekendste voorbeeld van die stywe vorm is Little se siekte (diplegia spastica infantilis), waaraan baie spastiese kinders ly. Dit is 'n aangebore (nie-oorerflike) siekte van die senuweestelsel en word dikwels deur 'n geboorte letsel veroorsaak.
Die pasiënt toon ŉ vertraagde motoriese ontwikkel ing. Wanneer die kind begin loop, is die tipiese stand van die bene baie opvallend. Die aandoening verloop meestal progressief (word steeds erger) en gaan dikwels gepaard met 'n vertraagde fisieke ontwikkeling. Paraplegie tree in by 'n onderbreking van die rugmurg. Na gelang van die hoogte van die letsel toon die bene en 'n deel van die romp gevoels - en motoriese steurnisse. 'n
Groot oorsaak van sulke onderbrekings is verkeersongelukke. 'n Spastiese verlamming van die bene word ook aangetref in die beginstadium van laterale sklerose (spinaalparalise). Die verlamming kan later na die arms oorgaan. Dit is 'n oorerflike siekte waarby die piramidebane degenereer. Kragvermindering of verlies van een liggaamshelfte (hemiplegie) is die vorm van verlamming wat die meeste voorkom en berus op 'n aandoening van die gedeelte van die piramidebaan wat bo die verlengde rugmurg geleë is.
Omdat die piramidebaan hier van regs na links en omgekeerd oorbeweeg, is die verlamming altyd aan die teenoorgestelde liggaamshelfte as die aandoening. 'n Klassieke voorbeeld van hemiplegie is beroerte, wat dikwels op ouer leeftyd voorkom en waarvan 'n bloeding of verswakking van breinweefsel weens veranderinge in die vaatwande die belangrikste oorsaak is. Oor die algemeen ontstaan die verskynsel akuut in die vorm van bewusteloosheid wat skielik intree.
As die pasiënt hierdie akute toestand oorleef, volg verskillende stadia van verlamming. 'n Pasiënt met 'n hemiplegiese aandoening is herkenbaar aan sy tipiese wyse van loop. Omdat die spanning van die trekspiere in die bene oorheers, sal die been wat funksioneel te lank geword het, by elke tree 'n boog na buite maak (sirkumduksie).
Corbitella speciosa
Corbitella speciosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die glassponse (Hexactinellida). Die spons lewe in die diepsee. Die skelet van die spons bestaan uit spikula van kiesel.
Tong
Die tong is 'n gespierde hidrostatiese orgaan op die vloer van die mond van die meeste gewerwelde diere wat kos manipuleer vir mastikasie (kou van kos met tande). Dit is die primêre orgaan vir smaak (die proe), omrede die boonste oppervlak van die tong bedek is met honderde smaakpapille.
Corbitella speciosa
Die spons behoort tot die geslag Corbitella en behoort tot die familie Euplectellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1833 deur Quoy & Gaimard.
Tong
Die tong is uiters sensitief, is ryklik van bloedvat e en senuwee s voorsien, en word gedurig deur speeksel klam gehou. In die mens besit die tong 'n sekondêre funksie van foneties e artikulasie. Die tong dien ook as 'n natuurlike middel vir die skoonmaak van 'n mens se tande. Die vermoë om verskillende smake te onderskei is nie in verskillende dele van die tong gelokaliseer, soos algemeen geglo word nie.
Russ Kingston
Russ Kingston is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Blue Sunshine (1977) en Code of Silence (1985), en in die televisiereeks The World's Astonishing News! (2000).
Tong
Funksies
Die tong het drie belangrike funksies. Stel jou in staat om die kos te kan proe
Tongoppervlak
'n Gesonde persoon se tongoppervlak is fluweel agtig en het 'n donkerpienk kleur. Maagaandoenings, keelontstekings, koors of enige ander toestand wat vermindering van eetlus tot gevolg het, laat 'n wit laag op die tong ontstaan. In die geval van skarlakenkoors is die tongoppervlak grof en helderrooi.
Koekemakranka
Koekemakranka kan verwys na:
Roman Joerijewitsj Zacharin
Roman Joerijewitsj Zacharin (Russies: Роман Юрьевич Захарьин; ook bekend as Zacharin-Joerijef en Zacharin-Kosjkin; c. 1500 - 16 Februarie 1543) was 'n Russiese hofamptenaar en krygsheer wat die bekendste daarvoor is dat hy 'n voorsaat van die Romanof-dinastie was. Die dinastie is na hom genoem.
Biografie
thumb|200px|links|Roman Joerijewitsj se grafsteen in die Nowospasski-klooster in Moskou. Hy was die pa van die bojaar Nikita Romanowitsj en tsarina Anastasia Romanowna, die eerste vrou van tsaar Iwan die Verskriklike, en die oupa van patriarg Filaret en Fjodor I van Rusland. Sy pa was Joeri Zacharijewitsj Kosjkin, 'n afstammeling van Andrei Kobila.
Baie min inligting is oor hom beskikbaar. Dit is bekend dat hy in die 1530's 'n woiwode was, sy vrou se naam Oeljana Fjodorowna Karpowa was en hy op 16 Februarie 1543 oorlede is.
Later is ontdek hy was tussen 178 en 183 cm (omtrent 'n outydse ses voet) lank en het Paget se beensiekte gehad. Volgens die historikus Aleksander Sjirokorad kon dit die rede gewees het hoekom hy die diens as woiwode in 1535 verlaat het.
Roman Joerijewitsj was getroud (volgens sommige bronne twee keer). Die naam van sy eerste vrou is onbekend, of sy het nie bestaan nie. Die ma van Anastasia, die toekomstige tsarina, was Oeljana Fjodorowna Karpowa. Of sy die ma van al vyf sy kinders was, is onduidelik. Volgens sommige bronne was sy net die ma van Anastasia, die jongste.
Grumman F7F Tigercat
Produksie was verander om die F7F-2N model bou, dit is 'n nagvegter en verskil van die F7F-1 deur 'n brandstof tenk te vervang met 'n radar operateur. Die wapens in die neus is vervang met radartoerusting.
Model F7F-3 was 'n verdere verbetering as 'n vegter/bomwerper: die enjins was kragtiger vir meer krag op hoër hoogtes, die stertvin en die brandstof tenks was groter.
Ontwikkeling het na die oorlog voortgegaan en modelle F7F-3N en F7F-4N is geproduseer. Beide het oor langer neuse beskik om beter radartoerusting te kan huisves. Sommige F7F-3's was toegerus vir elektroniese en fotografiese verkenning. Die Tigercat was in aksie tydens die Korea-oorlog. Eenheid VMF(N)-513 was in Japan gebaseer toe die oorlog uitgebreek het en was onmiddellik in aksie as nagvegters. Die Marinierskorps was die enigste diens wat die Tigercat gebruik het.
Joel Kinnaman
Joel Kinnaman (gebore 25 November 1979) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Darkest Hour (2011), RoboCop (2014), Run All Night (2015), en Suicide Squad (2016).
Tylecodon racemosus
Tylecodon racemosus is 'n plant wat hoort tot die familie Crassulaceae. Die plant is inheems aan die Noord-Kaap en Namibië.
Beeldhoukuns
Die beeldhoukuns is een van die oudste uitdrukkingsvorme van die beeldende kunste en kom voor in feitlik alle kulture in die verlede en in die hede. Waar 'n skilder en 'n grafiese kunstenaar met 'n gelyk oppervlak te make het, skep die beeldhouer sy werk in 'n bepaalde ruimte. Daar is vandag feitlik geen beperking op die soort materiaal wat die beeldhouer gebruik nie. Danksy die moderne tegnologie, kan die beeldhouer vry eksperimenteer met yster, staal, sintetiese stowwe en selfs met items wat vir die meeste miskien onbruikbaar en nutteloos is. Daarbenewens is daar ook die meer tradisionele materiaal soos klip, marmer, hout en brons.
Algemeen
Beeldhoukuns kan breedweg in 'n paar kategorieë ingedeel word:
'n Eietydse soort beeldhouwerk is die sogenaamde speelskulptuur. Dit is spesiaal vir kinders ontwerp en wel só dat hulle daarin, daarom of daarop kan speel. Daar is feitlik geen beperking op die grootte van 'n beeldhouwerk nie. Die materiaalsoorte is ewe uiteenlopend en die kunstenaar het geheel en al 'n vrye keuse wat dit betref. Waar die kunstenaar oorspronklik hoofsaaklik met klei, ivoor, been, hout en klip en later met brons gewerk het, het daar met verloop van tyd nog talle ander media bygekom, soos glas, yster, staal, gewapende beton, sement, sintetiese stowwe, ens. Soms maak die kunstenaar letterlik van optelgoed gebruik, soos metaalstawe, balletjies, geroeste ystervoorwerpe en dies meer. Daar is selfs vir die mis van diere 'n funksie gevind. Sommige kunstenaars meng dit byvoorbeeld met klei om te voorkom dat die klei bars of kraak. Ander hulpmiddels, soos water en tekstiel, word dikwels gebruik.
By die ou kulture is beeld houtwerke meestal geverf, soos byvoorbeeld in antieke Griekeland en ook in Europa tydens die Middeleeue. Dié gebruik het met die tyd heeltemal uitgesterf, ofskoon dit deesdae weer in enkele gevalle toegepas word wanneer die kunstenaar 'n bepaalde effek wil bereik.
Voorgeskiedenis
Die oudste beeldhouwerke waarvan ons kennis dra, dateer uit die voorgeskiedenis. Hulle is afkomstig uit Sentraal-Europa en het in die Steentydperk ontstaan. Die beelde - meestal van horing of klip- is kleinerig en is met behulp van vuursteengereedskap gebeeldhou. Die Venus van Willendorf is 'n bekende voorbeeld. Dit is van kalksteen gemaak en kan vandag in die Museum van Natuurlike Geskiedenis in Wenen, Oostenryk, gesien word. Dit is omstreeks 15000 -10000 v.C. gemaak. Vir die prehistoriese mens het sy kuns 'n godsdienstige betekenis gehad en dit was dikwels vir hom iets met bonatuurlike kragte. Vir hom was daar 'n baie noue verband tussen die werklikheid en die beeld wat hy skep. Kragte wat hy nie kon verklaar nie, soos bliksemstrale, die son en vrugbaarheid, het hy deur middel van sy kuns probeer uitbeeld. Volke wat landbouers was, het dikwels son- en reëngode verbeeld, terwyl die jagtersvolke afbeeldings van diere gemaak het.
Oudheid
In die Oudheid – vanaf ca. 3000 v.C. tot ca. 400 n.C. - het verskillende groot kulture ontwikkel, elk met 'n eie kuns; eers in Egipte en Mesopotamië, later in Griekeland en Italië. Groot ryke en stede het ontstaan. Talle oorblyfsels van geboue het bewaar gebly: paleise vir die konings, tempels vir die gode, grafmonumente en ook gewone huise. Uit hierdie periode het ook talle beelde van alle groottes bewaar gebly. Dit het dikwels as versiering van geboue gedien.
Oud-Egipte
Die Egiptiese Ryk het omstreeks 3000 v.C. tot stand gekom. Baie beeldhouwerke uit dié tyd is gevind, byvoorbeeld beelde uit die grafte van konings, soos die dubbelportret van koning Rahotep en sy vrou (omstreeks 2610 v.C.). Dit is pragtig beskilder en is tans in die Egiptiese Museum in Kaïro te sien.
Die veelkleurige beeld van koningin Nefertiti (ca. 1365 v.C.) word in Wes-Berlyn bewaar. Die Egiptenare se kultuur is deur hul geloof in die lewe na die dood oorheers, en beelde wat in die graf te van konings gevind is, hou hiermee verband. Hulle het geglo dat die lewensgetroue beeld van die afgestorwe koning (= farao = god) hom sou help om ná die dood te bly leef. Dit is dus nie so eienaardig nie dat een van die Egiptiese benamings vir 'n beeldhouer "hy wat lewend hou" beteken. Egiptiese beelde uit hierdie tydperk was feitlik altyd blokvormig, en moet van al vier kante bekyk word. Mense is nog steeds baie staties afgebeeld.
Mesopotamië
In teenstelling met Egipte, waardieselfde ryk eeue lank feitlik onveranderd bly bestaan het, het verskillende ryke mekaar in Mesopotamië opgevolg: Sumerië (ca. 3000 - ca. 1600 v.C.), Babilonië (tot ca. 1000 v.C.) en Assirië (tot ca. 600 v.C.). Daar was ook dikwels oorlog, waarvan daar baie afbeeldings gevind is, soos byvoorbeeld die Assiriese reliëfs in die paleis van koning Asjoerbanipal in Ninevé (tans Koejoenjik). Hierdie reliëfs, uit ca. 650 v.C., word in die Britse Museum in Londen bewaar. Die beelde uit Mesopotamië is ook blokvormig, soos die Egiptiese beelde.
Argaïese Kuns
Onder Argaïese kuns word verstaan die voor Griekse kuns wat op die eilandgroep die Ciklade, op die eiland Kreta en op die Griekse skiereiland Peloponnesos ontwikkel het. Oorblyfsels van die Cikladiese beeldhoukuns wat in grafkelders gevind is, is klein vrugbaarheidsbeeldjies van marmer: klein gestileerde vrouefiguurtjies. Van die Minoïese kuns - vernoem na koning Minos van Kreta - is terracotta-beeldjies van vroue (godinne of priesteresse) met lang, wye rokke aan en slange in hul hande, ontdek. Dit dateer uit omstreeks 1600 v.C. Uit dieselfde tyd kom ook die goue en silwermaskers wat in grafte in Micene op die Peloponnesos gevind is.
Oud-Griekeland
Teen 1000 v.C. het vreemde, onontwikkelde stamme Griekeland uit die noorde binnegekom, onder wie die loniërs en die Doriërs. Hul beeldhouwerke was aanvanklik eenvoudig en strak soos dié van die ou Egiptenare. Die "kouroi" (naakte seuns) is goeie voorbeelde van hierdie vroeg-Griekse beeldhouwerk. Baie van dié beelde het bewaar gebly.
Die bloeitydperk van die antieke Griekse kuns was tussen 500 en 350 v.C. Beelde uit hierdie periode was vir latere beeldhouers voorbeelde van skoonheid en perfeksie. Weens die goeie kennis van die anatomie, kon die menslike liggaam in alle houdings verbeeld word, en 'n dinamiese effek is daardeur verkry. Phidias (ca. 445 v.C.). die skepper van die beeld van Zeus wat later verlore gegaan het en in die Oudheid as een van die sewe wêreldwonders beskou is, was een van die bekendste beeldhouers uit hierdie tyd. 'n Ander bekende beeldhouer was Praxiteles (ca. 350 v.C.), van wie slegs een beeld, die bekende Hermes, bewaar gebly het. Ongelukkig het die meeste oorspronklike Griekse beeldhouwerke uit hierdie tyd, meestal van brons, verlore gegaan, en vandag is daar slegs die marmerkopieë wat die Romeine 'n paar eeue later gemaak het.
Oud-Italië
In hierdie tyd het daar 'n bevolkingsgroep, die Etruskiërs, in Italië gewoon wat beelde van terracotta (gebakte klei) gemaak het. Soms was 50 'n beeld meters hoog, en om dit te kon bak, moes 'n spesiale oond daaromheen gebou word. Baie bekend is die Apollo van Vei en 'n sarkofaag van 'n egpaar uit Cerveteri (uit onderskeidelik 510 en 540 v.C.). Die hoogtepunt van die Etruskiese kultuur lê tussen 700 en 500 v.C. Daarna het stad na stad onder Romeinse heerskappy gekom.