cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vangelis
Musikale styl en komposisie
"Ek speel nie altyd met sintetiseerders nie. Met dieselfde plesier speel ek akoestiese instrumente. Ek is bly as ek onbeperkte keuse het; om dit te kan doen, het jy alles nodig van eenvoudige akoestiese klanke tot elektroniese klanke. Klank is klank en vibrasie is vibrasie, hetsy van 'n elektroniese bron of 'n akoestiese instrument."
Synthtopia, 'n elektroniese musiekresensiewebwerf, het gesê dat daar na Vangelis se musiek verwys kan word as "simfoniese electronica" vanweë sy gebruik van sintetiseerders op 'n orkestrale wyse. Die webwerf het voortgegaan om sy musiek as melodies te beskryf : "hy teken op melodieë van volksmusiek, veral die Griekse musiek van sy vaderland".
Vangelis se musiek en komposisies is ook beskryf as "'n kenmerkende klank met eenvoudige, herhalende, dog onvergeetlike wysies teen evokatiewe ritmes en akkoordreekse." Sy eerste elektriese instrument was 'n Hammond B3 orrel, terwyl sy eerste sintetiseerder 'n Korg 700 monophonic was. Hy het dikwels vibrato op sy sintetiseerders gebruik, wat op 'n kenmerkende manier op sy Yamaha CS-80 polifoniese sintetiseerder uitgevoer is, om deur variasie in toondruk die ekspressiewe vibrato-klank te produseer. In 'n 1984-onderhoud het Vangelis die CS-80 beskryf as "Die belangrikste sintetiseerder in my loopbaan - en vir my die beste analoog-sintetiseerderontwerp wat daar nog ooit was."
In 'n onderhoud met Soundtrack, 'n musiek- en filmwebwerf, het Vangelis oor sy komposisieprosesse gesels. Vir rolprente het Vangelis verklaar dat hy 'n partituur vir 'n rolprent sou begin komponeer sodra hy 'n rowwe snit van die beeldmateriaal gesien het. Benewens die werk met sintetiseerders en ander elektroniese instrumente, het Vangelis ook saam met orkeste gewerk en gedirigeer. Byvoorbeeld, in die Oliver Stone-film Alexander, het Vangelis 'n orkes gedirigeer wat bestaan ​​het uit verskeie klassieke instrumente, insluitend sitars, perkussie, vingersimbale, harpe en doedoeke (antieke Armeense blaasinstrumente).
Hy verduidelik sy gebruiklike metode van benadering: " Sodra die musikale idee daar is, word soveel klawerborde as moontlik gekoppel, wat op hul beurt direk aan die toepaslike snitte gekoppel is. Die idee is nou om soveel klawerborde as moontlik op dieselfde tyd te speel. Op dié manier ontwikkel so 'n breë basis as moontlik, wat dan net verfyn moet word. Daarna is dit 'n kwessie van dinge byvoeg of dinge uitlaat."
Vangelis het een keer die E-mu Emulator met 'n rekenaar gebruik. Terwyl hy erken dat rekenaars "uiters nuttig en ongelooflik is vir 'n menigte wetenskaplike gebiede", beskryf hy dit as "onvoldoende en stadig" vir onmiddellike en spontane skepping en, in terme van kommunikasie, "die ergste ding wat kan gebeur vir die uitvoerende musikant".
Vangelis was van mening dat die hedendaagse beskawing in 'n kulturele "donker era" van "musikale besoedeling" leef. Hy het musikale komposisie as 'n wetenskap eerder as 'n kuns beskou. Hy het 'n mistieke siening gehad oor musiek as "een van die grootste kragte in die heelal", dat "musiek al voor ons bestaan het". Sommige meen dat sy ervaring van musiek 'n soort sinestesie is, gewaarwordinge wat een deel van die liggaam ondergaan wanneer 'n ander deel geprikkel word.
Slag van Blenheim
Die Slag van Blenheim het op 13 Augustus 1704 tydens die Spaanse Opvolgingsoorlog naby Blenheim in Beiere plaasgevind. Geallieerde Magte onder beheer van John Churchill, die 1ste hertog van Marlborough behaal 'n oorwinning oor die magte van Frankryk en Beiere. Die Geallieerde Mag was 52 000 man sterk en die van Frankryk en Beiere 56 000 man sterk.
Agtergrond
Wene is deur die Frans-Beierse magte bedreig. John Churchill was die Bevelvoerder van die Britse Weermag. Hy besluit om 'n Britse Mag deur Wes-Europa na Duitsland te marsjeer, 'n tog van ongeveer 480 km. Hy kry 'n mag van 16 000 Engelse soldate bymekaar by Bedburg langs die Maas. Hulle begin marsjeer op 19 Mei en langs die pad sluit troepe van Pruise, Lüneburg en Hesse by hom aan. Die soldate marsjeer 16 km per dag met 'n vol dag se rus na elke vyf dae. Daar was elke dag 'n groep soldate vooruit gestuur om kamp op te slaan en voorbereidings te maak. So het Churchill verseker dat sy troepe elke aand droë klere en skoen gehad het. Dit was 'n logistieke meesterstuk. Slegs 900 soldate het tydens die tog van 480 km tou opgegooi.
Churchill se tog het sy teenstanders verwar; Marshal Tallard het 45,000 Franse troepe by Strasbourg terug gehou omrede hy geglo het dat Elsas Churchill se teiken was. Ander Fanse bevelvoerders het geglo dat Hongarye of Manheim sy teiken was. Hulle bly in Frankryk om kommunikasie met Frankryk te verseker. Toe Churchill dus die Ryngebied verlaat en na die Donau vetrek was daar niemand in sy pad nie. Eugenius van Savoye sluit by Mundelsheim by hom aan. Tesame loods hulle 'n aanval op Frans-Beiersekamp op die Schullenberg hoogte naby Donauwörth. Dit was sy plan om die Donau hier te kruis; die geveg kos hom 10,000 man maar het tot gevolg dat daar geen opposisie in Beiere vir hom was nie.
Marshal Tallard besef nou dat Elsas nie Churchill se teiken was nie en hy steek die Rynrivier oor en marsjeer deur die Swartwoud om die Beierse mag by Augsburg te ontmoet. Intussen steek Churchill die Donau tesame met Eugenius van Savoye se mag oor en soek vir Tallard. Churchill het oor 56,000 soldate en 52 kanonne beskik en Tallard oor 60,000 soldate en 61 kanonne. Churchill wou so gou as moontlik met Tallard slaags raak voor hy versterkings kry.
Die Slag
Die Slag het om 8:30 op 13 Augustus begin met 'n massiewe artillerie aanval deur die Franse waarop die Britse Mag geantwoord het met hulle ongeveer 90-kanonne. Die Frans-Beierse Magte het onafhanklik van mekaar geveg omrede Tallard nie tyd gehad het om aanvalsplan uit te werk nie. Tallard het met sy eie mag posisie ingeneem rondom Blenheim tot by die Donau met 'n gedeelte van sy mag in die middel onder beheer van Marsin en die Beierse mag was aan die linkerkant ontplooi onder beheer van Maximillian II Emmanuel.
Aciculites sulcus
Aciculites sulcus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aciculites en tot die familie Scleritodermidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Kelly.
Kylemore
Kylemore is ’n kleurlingdorpie in die Suid-Afrikaanse provinsie Wes-Kaap. Dit val binne die Stellenbosch Plaaslike Munisipaliteit, wat ’n deel van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit uitmaak.
Kofia
'n Kofia (soms ook fes genoem) is die tradisionele hoofbedekking van die Kaapse Maleiers. Ander spellings is kafia, koefia of ghoefia.
Vorm en kleur
'n Kofia is 'n stywe regop hoedjie in die vorm van 'n vingerhoed. Dit het dus die vorm van 'n afgeknotte kegel en geen rand nie. Oorspronklik is die hoedjie gemaak van bokleer en later van ander materiale, maar teenswoordig meesal van vilt. Gewoonlik is hulle rooi van kleur en soms het hulle 'n tossel of kwassie.
Geskiedenis
Die waarskynlike oorsprong van die kofia is Antieke Griekeland, die Balkan en Oostenryk. Toe neem die Turke dit aan en dit word mettertyd 'n gewilde en tradisionele hoofbedekking in die Ottomaanse Ryk. Dit word nou nog in Egipte, Tunisië, Libië, Marokko en Algerië gedra. Dit was dus deel van die alledaagse drag van die Islamitiese volkere van Noord-Afrika en die Nabye Ooste. In 1826 het sultan Mahmut II alle Turkse amptenare en soldate verplig om 'n fes te dra, alhoewel die imams sterk daarteen gekant was. Mettertyd verander die geestelikes se houding, en die fes word tans wêreldwyd as 'n kulturele en religieuse simbool van die Islam beskou. Ná die ontbinding van die Ottomaanse Ryk het pres. Mustafa Kemal Atatürk in Turkye aan die bewind gekom met sy beleid van verwestering en het hy die dra van 'n fes verbied. Die koning van Marokko en sy amptenare is die enigste Arabiese leiers wat dit nog dra. Teenswoordig word die fes in sekere kringe as 'n simbool van onderdrukking beskou. Ander beskou dit juis weer as 'n simbool van hul nasionalisme.
Kaapstad
Tot aan die einde van die 19de eeu het die aanhangers van die Islam die toering, 'n punthoed, gedra. 'n Groep Turkse sendelinge het die Kaap in 1861 besoek om ondersoek in te stel na die stand van hul geloof in die omgewing. Hulle het hulle geloofsgenote aangeraai om 'n fes te dra, want dan kan die hoof bedek bly as die gelowige bid en die vloer met die voorkop aanraak. Die dra daarvan is egter nie verpligtend gemaak nie en dit het 50 jaar geduur voordat die dra daarvan ingeburger en gewild geraak het. Veral die hadji’s, persone wat die heilige Islamitiese plekke besoek het, het dit gedra. Rooi is in Suid-Afrika die gewildste kleur, maar ander skakerings van rooi en selfs bruin en swart kom voor. Moslems in Durban het 'n voorkeur aan liggrys gegee. Die gebruik van 'n tossel is vir die hadji’s voorbehou. Gewoonlik was dit swart. 'n Blou tossel is 'n simbool van 'n geleerde Moslem.
Etimologie
Aanvanklik was hierdie hoofbedekking bekend as tarboosh of tarbouche. Toe die Turke dit oorneem, het hulle hulle variasie 'n fes genoem, omdat dit by Fes in Marokko gemaak is waar ook die bessies gegroei het waarvan die rooi kleurstof verkry is. In Kaapstad gebruik die Maleiers die woord kofia (of kafia). Dit is ontleen aan die Arabiese woord kaffiyah. In moderne Swahili verwys die woord kofia na 'n hoed.
Australiese voetbal
Australiese reëls voetbal, ook bekend as  Australiese voetbal, of net voetbal of footy, is 'n kontaksport wat deur twee spanne van agtien spelers elk gespeel word op 'n ovaalvormige veld, dikwels 'n aangepaste krieketveld.
Oorsprong
Die sport se oorsprong kan teruggevoer word na die voetbalwedstryde gespeel in Melbourne, Victoria in 1858, geïnspireer deur die Engelse openbare skool-voetbalwedstryde. Op soek na die ontwikkeling van 'n spel wat meer geskik is vir volwassenes en Australiese toestande, het die Melbourne Voetbalklub die eerste reëls van Australiese voetbal in Mei 1859 gepubliseer, dit maak dit die oudste van die wêreld se groot voetbalkodes.
Enkele reëls
Die belangrikste metode om punte aan te teken, is deur die ovaalvormige bal tussen twee hoë doelpale deur te skop. Die span met die hoogste telling aan die einde van die wedstryd wen, tensy dit gelykop is.
Tydens algemene spel, kan spelers hulself oral op die veld posisioneer en enige deel van hulle liggame gebruik om die bal te beweeg. Die primêre metodes is skop, handbal en hardloop met die bal. Daar is reëls oor hoe die bal hanteer kan word: byvoorbeeld, spelers wat hardloop met die bal moet met tussenposes dit op die grond bons. Gooi van die bal word nie toegelaat nie en 'n speler mag nie die bal lank vashou nie. 'n Onderskeidende kenmerk van die spel is die merk roep, waar 'n speler op enige plek op die veld wat 'n bal direk vanaf 'n skop vang, besit toegeken word. Spelers kan met behulp van hul hande verdedig, of hulle hele liggaam gebruik om teenstanders te belemmer. Gevaarlike fisiese kontak (soos die stamp van 'n teenstander op die rug), inmenging by merkneem en die doelbewuste vertraging van die spel is strafbaar met vryskoppe, afstandstraf of skorsing vir 'n sekere aantal wedstryde, afhangende van die erns van die oortreding. Die spel lewer gereelde fisiese uitspoke, skouspelagtige merkvangste, vinnige beweging van beide spelers en die bal en 'n hoë telling.
Groot gewildheid in Australië
Australiese voetbal het die hoogste toeskouerbywoning en tv-kykersgetal van alle sporte in Australië, terwyl die Australian Football League (AFL), die sport se enigste ten volle professionele kompetisie, die land se rykste sportliggaam is. Sy jaarlikse "Grand Finale" is die klubkampioenskap gebeurtenis met die hoogste bywoning in die wêreld. Die sport word ook in baie lande op amateurvlak gespeel. Die spel se reëls word deur die AFL Commission met advies van die AFL se "Laws of the Game Committee" beheer.
Margot Knight
Margot Knight is 'n Australiese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Pirate Movie (1982) en The Dressmaker (2015), en in die televisiereekse Prisoner (1979) en Neighbours (1985).
Ruimtependeltuig Challenger
Die Challenger het die eerste keer op 4 April 1983 gevlieg. Die ruimtependeltuig het 9 suksesvolle vlugte voltooi. Gedurende sy tiende missie op 28 Januarie 1986 het dit opgebreek, waartydens al sewe bemanningslede gesterf het. Die gebeure staan as die Challenger-ramp bekend. Die Challenger is later deur die Ruimtependeltuig Endeavour vervang.
Die naam van hierdie tuig kom van 'n Britse navorsingskip, die HMS Endeavour, waarop James Cook sy eerste ontdekkingsreis na die suidelike Stille Oseaan onderneem het.
Vlugte
10 vlugte in totaal
Newfoundland
Newfoundland ( Frans: Terre-Neuve, voorheen Nederlands: Terneuf, Engelse uitspraak New f'ndland) is 'n eiland in die Atlantiese Oseaan aan die noordooskus van Noord-Amerika. Dit behoort aan die Kanadese provinsie Newfoundland en Labrador. Newfoundland word deur die Straat van Belle Eiland van die Labrador-skiereiland geskei, en vanaf Kaap-Breton-eiland deur die Cabot Straat. Die eiland het 'n oppervlakte van 108 860 km² en is die tuiste van ongeveer 468 000 inwoners (2021).
Die provinsiale setel, St. John's, is in die uiterste suidooste van die eiland geleë. Net suid van die hoofstad is Cape Spear, Kanada se mees oostelike punt.
Die provinsie was "Newfoundland" genoem tot en met 2001.
Kaap Spear, suidoos van die hoofstad, is die mees oostelike punt van Kanada en Noord-Amerika.
Vroeë geskiedenis
Tydens 'n ekspedisie in 1497 het ontdekkingsreisiger John Cabot waarskynlik die eiland herontdek. In opdrag van koning Hendrik VII het hy saam met agtien man weswaarts op die Matthew gevaar om 'n skeepsroete na Asië te vind. Engeland kon destyds nie die gebied koloniseer nie, terwyl die Spanjaarde, Nederlanders en Portugese op meer suidelike streke gefokus het. Newfoundland is jaar na jaar deur Europese seisoenvissers besoek, maar dit sou eers in die laat 16de eeu vir die eerste Europeërs wees om hulle permanent daar te vestig. Newfoundland het toe 'n kolonie van Brits Noord-Amerika geword.
17de eeu
Die suidoostelike Avalon-skiereiland is een van die eerste gebiede van Brits-Amerika wat permanente setlaars gehad het. Die Cupids-nedersetting (1610) was byvoorbeeld die tweede permanente Britse nedersetting in Noord-Amerika (na Jamestown in Virginië). Die eerste hoogs suksesvolle Britse kolonie in Newfoundland was die Kolonie Avalon (1621), naby die huidige Ferryland. Die skiereiland het later die naam van daardie kolonie aangeneem, wat van 1637 tot 1650 as die de facto hoofstad van die kolonie Newfoundland gefunksioneer het.
Die groeiende groep Europeërs (hoofsaaklik Britte, maar ook Iere) wat hulle vanaf die 17de eeu op Newfoundland gevestig het, het die Beothuk in die moeilikheid gebring. Hierdie inheemse volk het minder as 1000 individue oor die hele eiland getel. Hulle het baie visgronde verloor, grootliks gely aan Europese siektes soos tuberkulose en was slagoffers van setlaarsgeweld. In 1829 is die Beothuk as uitgesterf verklaar.
18de eeu – hede
Die beste viswaters is egter oos en suidoos van die eiland geleë, waar die Franse geen regte gehad het nie. Dit gaan hoofsaaklik oor die relatief vlak Grand Banks. In die tweede helfte van die 20ste eeu het die tradisionele visserlewe in die afgeleë buitehawens van die eiland toenemend onder druk gekom. Die provinsiale regering het dus in 1954 'n beleid van hervestiging begin. In twintig jaar is meer as 300 dorpe heeltemal ontvolk en byna 30 000 mense is in groeipale op die eiland hervestig.
'n Dramatiese gebeurtenis vir die ekonomie van die buitehawens en by uitbreiding van die hele eiland was die ineenstorting van die Noordwes-Atlantiese kabeljouvissery en die gepaardgaande moratorium in 1992. Dit het ontvolking van die afgeleë gebiede begin en versnel.
Tussen 1907 en 1949 (de facto 1934) was Newfoundland 'n onafhanklike Dominion van die Britse Ryk; soos Australië, Ierland, Kanada, Nieu-Seeland en die Unie van Suid-Afrika.
Jakub Hrůša
Jakub Hrůša (gebore op 23 Julie 1981 in Brno), is 'n Tsjeggiese dirigent. Hy is die seun van die argitek Petr Hrůša.
Biografie
Hrůša het klavier en tromboon gestudeer, en 'n belangstelling in dirigeer ontwikkel gedurende sy gimnasium jare in Brno. Later het hy gestudeer om 'n dirigent te word by die Akademie van Uitvoerende Kunste in Praag, waar sy onderwysers Jiří Bělohlávek, Radomil Eliška en Leoš Svárovský ingesluit het.
Vanaf 2002 tot 2005, was Hrůša Assosiaat Dirigent saam met die Tsjeggiese Filharmoniese Orkes. Gedurende 2005-2006 was hy Assosiaat Dirigent met die Orchestre Philharmonique de Radio France. In April 2006 het hy 'n ses-CD opnamekontrak geteken met die Supraphon Plate-etiket, en die eerste drie CD's was opgeneem saam met die Praag Filharmoniese Orkes.
Van 2005 tot 2008 was Hrůša hoof-gasdirigent van die Praag Filharmoniese orkes. Hy was vanaf 2008 tot 2015 die orkes se hoof-dirigent. Van 2005 tot 2006 was hy die Hoof-dirigent van die Bohuslav Martinů Filharmoniese orkes in Zlín. Hy het vanaf die 2015-2016 seisoen die hoof gas-dirigent geword van die Tsjeggiese Filharmoniese orkes.
In Februarie 2009 was Hrůša benoem as die musikale direkteur van die Glyndebourne Opera (Glyndebourne op Toer), effektief Januarie 2010.
In September 2011 was hy genoem as die volgende musikale direkteur van die Koninklike Deense Opera en van die Koninklike Deense Orkes, effektief September 2013.
In Januarie 2012, in die nasleep van die bedanking van Keith Warner van die artistiese direkteurskap van die Koninklike Deense Opera, na aanleiding van voorgestelde begrotingbesnydings, het Hrůša egter aangekondig dat hy nie die musikale direkteurskap van die Koninklike Deense Opera sou opneem nie, in solidariteit met Warner se aksies.
In Maart 2017 het die Philharmonia Orkes die aanstelling van Hrůša aangekondig as een van sy twee nuwe hoof -gasdirigente, effektief met die 2017-2018 seisoen. In Junie 2018 het die Bamberg Simfonieorkes die verlenging van Hrůša se kontrak as hoof dirigent tot die 2025-2026 seisoen aangekondig.
Persoonlike lewe
Hrůša en sy vrou Klára Hrůšová het twee kinders.
Hutu
Die Hutu of Abahutu vorm 'n sosiale groep (kaste), inheems aan die Groot Mere-streek van Oos-Afrika, wat weens koloniale magspolitiek as 'n etniese groep misverstaan word. Hulle vorm die grootste etniese groep in beide Burundi en Rwanda, waar hulle saam met die Tutsi en die Twa bly. Daarbenewens leef Hutu in aangrensende streke van die Demokratiese Republiek die Kongo en Tanzanië. Hulle praat Kirundi in Burundi of Kinyarwanda in Rwanda, twee Bantoetale binne die Niger-Kongo-taalfamilie, as moedertaal. Bykomende lingua franca-tale wat hulle gebruik, sluit in Engels, Frans en Swahili, onderskeidelik amptelike tale van hul tuislande.
Voor die kolonisering van Rwanda en Burundi het die sosiale groepe Tutsi, Hutu en Twa langs mekaar geleef, waar die sosiale struktuur in hierdie rangskikking die sosiale status bepaal het. Terwyl die Tutsi oorwegend veeboere en die Twa jagter-versamelaars was, het die Hutu veral landbou beoefen en die bevolkingsmeerderheid gevorm. Die sosiale groepe het 'n vertikale deurlaatbaarheid gehad; byvoorbeeld, deur die aankoop van vee kon 'n mens die sosiale hiërargie opklim. Eers met die koms van die Europese koloniale magte, die Duitse Keiserryk en later België en die Verenigde Koninkryk, het die onderskeiding tussen Hutu en Tutsi belangrik geword en is derhalwe amptelik vasgelê. 1934 was die kriteria die omvang van 'n mens se aantal beeste: Dié met meer as tien beeste was 'n Tutsi en dié met minder was 'n Hutu. Hierdie stelsel het die koloniale magte in staat gestel om 'n inheemse elite te vorm, wat die ander gedeelte van die bevolking kon beheer, veral ten gunste van die koloniale mag se beleid. Hierdie etnologies omstrede indeling van die samelewing het tot erge konflikte tussen die Tutsi-minderheid en die Hutu-meerderheid gelei, wat na die onttrekking van die koloniale magte uiteindelik uitgebreek en tot langdurige gewelddadige konfrontasies met verskeie massamoorde van die ander groep gelei het. Die bloedigste hiervan is die Rwandese volksmoord van 1994, vanaf 7 April tot 15 Julie is tussen 500 000 en 1 000 000 Tutsi, moderate Hutu en Twa deur ekstremistiese Hutu vermoor. Soortgelyke konflikte sluit verskeie volksmoorde in Burundi en gewelddadige aanvalle in die oostelike Demokratiese Republiek die Kongo in.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950
Die vierde FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Portugees: IV Campeonato Mundial de Futebol – Brasil, [ˈkwaʁtu kɐ̃pjoˈnatu mũdʒiˈaw dʒi ˌfutʃiˈbɔw]; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 24 Junie tot 16 Julie 1950 in Brasilië aangebied. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Brasilië aangebied is en die tweede in Suid-Amerika. Dit was die eerste Sokker-Wêreldbekertoernooi ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog vyf jaar vroeër, nadat die toernooie van 1942 en 1946 weens die wêreldwye oorlog gekanselleer is. Die vorige FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1938 is twaalf jaar vroeër in Frankryk beslis.
16 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 deelgeneem. Die spanne is in vier groepe verdeel, waarvan die beste span van elke groep na die finale rondte deurgedring het. Brasilië, Spanje, Swede en Uruguay het hul onderskeidelike groepe gewen en na die finale groep deurgedring. Dit was die enigste toernooi wat nie deur ’n enkele eindwedstryd beslis is nie en die beste span van die finale groepfase het die Jules Rimet-trofee verower. Uruguay het die trofee gewen nadat hulle Brasilië met 2–1 in die laaste wedstryd geklop en sodoende hul tweede wêreldbekertitel ingepalm het. Swede het in die derde en Spanje in die vierde plek geëindig.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie aan die toernooi deelgeneem nie omdat hulle nie ’n lid van FIFA was nie. Beide Duitsland en Japan is nie toegelaat om aan die kwalifisering deel te neem nie. Verskeie ander lande soos Hongarye, die Sowjetunie en Tsjeggo-Slowakye wou nie aan die kwalifisering deelneem nie, terwyl België en Oostenryk in Europa; Burma, Filippyne en Indonesië in Asië; Argentinië, Ecuador en Peru in Suid-Amerika hulleself aan die kwalifisering onttrek het. Indië, Skotland en Turkye het ná hul suksesvolle kwalifisering aan die toernooi onttrek. Die nasionale sokkerspan van Engeland het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem, nadat die vier Britse nasionale sokkerbeheerliggame vier jaar vroeër by FIFA heraangesluit het.
Toewysing
Brasilië is op 26 Julie 1946 in Luxemburg deur FIFA gekies as die gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950; gelyktydig is die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954 aan Switserland toegeken. Daar was geen ander lande wat hulself as kandidate beskikbaar gestel het nie. Dié Sokker-Wêreldbekertoernooi is oorspronklik vir 1949 beplan, maar dit is om organisatoriese redes na 1950 verskuif.
Kwalifisering
Die gasheer Brasilië en die verdedigende kampioen Italië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 gekwalifiseer. Van die 14 oorblywende plekke is sewe vir Europese nasionale sokkerspanne gereserveer, ses vir die Amerikas en een vir Asië.
Die twee Spilmoondhede Duitsland en Japan is weens hul oorlogsmisdade tydens die Tweede Wêreldoorlog onder internasionale sanksies geplaas en hulle is nie toegelaat om aan die kwalifisering deel te neem nie. Hul gedeeltelik gedwonge bondgenote en die geannekseerde Oostenryk kon wél aan die kwalifisering deelneem.
Die Britse nasies is ná hul heraansluiting by FIFA vier jaar vroeër genooi om aan die toernooi deel te neem en die 1949–50 Britse Tuiskampioenskap het as kwalifisering gedien, waartydens Engeland eerste en Skotland tweede geëindig het. Skotland wou egter net deelneem nadat hulle dié kampioenskap gewen het en hulle het dus hulself onttrek.
Verskeie nasies anderkant die Ystergordyn soos Hongarye, die Sowjetunie en Tsjeggo-Slowakye het geweier om aan die kwalifisering deel te neem.
Die Suid-Amerikaanse lande Argentinië, Ecuador en Peru het ná die loting vir die kwalifiseringsgroepe hulleself onttrek, waardeur Bolivië, Chili, Paraguay en Uruguay sonder enige wedstryd gekwalifiseer het. Die Asiatiese lande Burma, Filippyne en Indonesië het hulleself aan die kwalifisering onttrek, waardeur Indië sonder enige wedstryd gekwalifiseer het. In Europa het België en Oostenryk hulleself aan die kwalifisering onttrek, waardeur Switserland en Turkye sonder afsluiting van hul finale rondte van wedstryde gekwalifiseer het.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:Qualification for the 1950 FIFA World Cup.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Ná hul suksesvolle kwalifisering het Skotland en Turkye hulleself onttrek. Die in die kwalifisering uitgeskakelde lande Frankryk, Portugal en die Republiek Ierland is deur FIFA genooi om die leë plekke in te neem, maar net Frankryk het dit aanvaar. Ná die loting van die groepfase het Frankryk en Indië hulleself onttrek, maar daar was nie genoeg tyd om ander spanne te nooi nie, waarvolgens die derde groep uit drie spanne en die vierde groep net uit twee spanne bestaan het.
Stadions
Wedstryde is in die volgende stede gespeel:
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 is oor 23 dae tussen 16 verskillende nasies oor 22 wedstryde uitgespeel. Dit het op 24 Junie 1950 op die Estádio do Maracanã in Rio de Janeiro met ’n wedstryd tussen die gasheer Brasilië en Meksiko afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 16 Julie met die laaste en beslissende wedstryd tussen Uruguay en Brasilië, waartydens Uruguay die Jules Rimet-trofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase en ’n siaan blokkie op die finale rondte.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1950 is deur 16 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van óf drie óf vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die derde/vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die boonste span wat na die finale rondte deurgedring het.
13 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste span in elke groep het na die finale rondte deurgedring. Die loting is op 22 Mei 1950 in die Departement van Buitelandse Sake in Rio de Janeiro gehou.
FIFA se terugwerkende ranglys
In 1986 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne van elke Sokker-Wêreldbekertoernooi insluitende die destydse FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1986 geranglys is volgens vordering in die kompetisie, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 1950-toernooi is soos gevolg:
Aciculites tulearensis
Aciculites tulearensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jarama-renbaan
Die Jarama-renbaan (amptelik Circuito del Jarama) is 'n motorsportrenbaan wat by Madrid, Spanje geleë is.
Afrikanerweerstandsbeweging
Die Afrikanerweerstandsbeweging, of AWB, is ’n verregse politieke minderheidsgroep in Suid-Afrika. Hy beywer hom vir die herinstelling van ’n onafhanklike Afrikanerrepubliek ("Boerestaat" of Volkstaat) en die beskerming van boere teen plaasaanvalle. Die organisasie word deur sommige beskryf as 'n Neo-Nazi of ekstremistiese blanke-heerssugtige party. Hoewel die party nie tans geweldadig is nie, was hulle wel in die 1990’s by geweldadige optredes betrokke.
Eugène Terre’Blanche het die AWB in 1973 gestig en was tot sy moord in April 2010 die president van die beweging. Hy is deur Steyn von Rönge as leier opgevolg.
Stigting van die AWB
Die Afrikanerweerstandsbeweging is op 7 Julie 1973 in ’n motorhuis op Heidelberg deur sewe mans gestig. Die doel was nie om by partypolitiek betrokke te raak nie, maar om ’n weerstands- en bevrydingsbeweging te stig ten einde ’n partylose Volkstaat daar te stel. Die AWB beoog dat die Boerevolkstaat deur ’n verkose President gelei sal word en die regering saamgestel sal wees uit spesialisverteenwoordigers uit verskeie beroepsgroeperings. Swart volkere in Suid-Afrika sal hul eie grondgebied ontvang en alleen seggenskap hê in ’n soewereine staat.
Steunbasis van die AWB groei
Eugene Terre'Blanche het in die middel van die 1980's vanweë sy oratoriese vermoëns groot gehore regoor die land met hom as spreker getrek. Die AWB groei in hierdie tyd ook baie sterk, hoewel die militêre styl van die organisasie baie Afrikaners afskrik. Die AWB het byna 70 000 lede in hierdie tyd gehad.
In Desember 1982 word Terre’Blanche en nog agt AWB-lede gearresteer na ’n klopjag deur die polisie waarin wapenopslagplekke op die plaas van sy broer, Andries Terre’Blanche gevind is. Die Sekretaris van die AWB, Jan Groenewald, is later ook gearresteer op. ’n Week na die eerste arrestasies is vier, waaronder Andries, vrygelaat en het hulle vertel hoe goed hulle in die tronk behandel is. Op 24 Desember 1982 word Eugène Terre’Blanche, Jan Groenewald, Danie Viljoen, David Botes, Corrie Jooste en Hendrik Jacobsz aangekla vir oortreding van die Wet op Wapens en Ammunisie – vir die onregmatige besit van vuurwapens en ploftoestelle. Die saak is egter verdeel na die jurisdiksies waar die wapens gevind is, en op 27 Mei 1983 is die klagte teen Jacobsz en Viljoen verander na handelinge in stryd met die Wet op Terrorisme. Hulle het altwee uit die AWB bedank toe hulle hiervan te wete kom om die organisasie verdere verleentheid te spaar. Hulle is op 15 Junie 1983 skuldig bevind aan die klag op terrorisme en is tot 15 jaar tronkstraf gevonnis. Eugène Terre’Blanche en Viljoen word in Oktober 1983 in Klerksdorp skuldig bevind en kry vonnisse wat opgeskort word vir vyf jaar. Op 4 November 1983 is Eugène Terre’Blanche, Viljoen en Groenewald skuldig bevind aan die besit van onwettige vuurwapens en ammunisie met verskeie vonnisse, almal voorwaardelik opgeskort vir 5 jaar. Botes is vrygespreek op alle klagte nadat die staat nie voldoende bewyse teen hom gehad het nie. Intussen is Jooste, wat in Rustenburg terreggestaan het op aanklagte van onwettige wapenbesit, skuldig bevind en gevonnis tot ’n boete van R800 of vier maande tronkstraf wat ook vir vyf jaar opgeskort is. Die AWB het egter volgehou dat die wapens en ammunisie geplant is en dat hulle in ’n lokval gelei is.
Na die stigting van die Afrikaner Volkswag op 5 Mei 1984 het die steun vir die AWB verder toegeneem weens die hoë publisiteit wat Eugène Terre’Blanche geniet het na sy toespraak tydens die stigtingsplegtigheid. Danie Viljoen en Hendrik Jacobsz is in 1987 vrygelaat (hulle het tronkstraf uitgedien weens ’n skuldigbevinding aan ’n terrorismeklag) saam met ’n aantal ander gevangenes, waaronder Govan Mbeki van die ANC.
Die AWB het verdere bekendheid verwerf deur die Minister van Buitelandse Sake, Pik Botha op 22 Mei 1986 te verhoed om in Pietersburg (vandag Polokwane) ’n politieke vergadering te hou. Insgelyks is vergaderings van die Nasionale Party op Brits, Nylstroom en Warden in Mei en Junie 1986 op derglike wyse ontwrig. Die ministers Louis Nel, Kobie Coetsee en Sarel Hayward is die geleentheid ontneem om hul eie vergaderings toe te spreek weens die totale ontwrigting deur lede van die Afrikanerweerstandsbeweging. Hierdie optredes van die AWB lei tot 'n ongekende groei in sy ledetal.
In Oktober 1986 het PW Botha aangekondig dat hy ’n vergadering in Potgietersrus sou lei. Die AWB het nie op hulle laat wag nie en ’n vergadering vir dieselfde dag gereël. Uiteindelik het nagenoeg 1 000 mense die NP se vergadering, waarvan die terrein deur lede van die polisie en weermag en met lemmetjiesdraad omhein is, bygewoon om na die staatspresident te luister, terwyl die AWB meer as 2 500 mense gelok het vir hulle vergadering.
Die ontperking van die African National Congress en die onderhandelinge tot ’n veelrassige staat, lei tot nog AWB-optrede, hierdie keer tot binne in die Wêreldhandelsentrum in Kemptonpark naby Johannesburg op 25 Junie 1993. By dié veelpartykonferensie bars AWB-lede met geweld in en ontwrig die verrigtinge.
Terre’Blanche het die einde van die apartheidsbeleid as ’n uitlewering van die Afrikaner aan kommunisme gesien en gedreig met burgeroorlog indien president Frederik Willem de Klerk die mag aan die ANC oorhandig. Dit lei tot De Klerk se aandrang om ’n politieke vergadering in Terre’Blanche se tuisdorp, Ventersdorp, te hou. Die AWB probeer die vergadering ontwrig en in die geweld tussen die polisie en AWB-ondersteuners, word AWB-lede doodgeskiet.
AWB verloor steun
Met die oorgang tot die nuwe bestel in die begin van 1994, weier die president van Bophuthatswana, Lucas Mangope, om by Suid-Afrika heringelyf te word. Mangope vra hulp van Afrikanerorganisasies en AWB-lede daag sonder uitnodiging op. In die daaropvolgende geweld word Mangope gedwing om van onafhanklikheid afstand te doen, maar ’n TV-span neem die moord op drie AWB-lede af wat tereggestel word deur Ontlametse Bernstein Menyatsoe, 'n Bophuthatswana-polisiebeampte nadat hulle gewond is. Dié voorval het die einde van die AWB se gewapende stryd ingelui, hoewel die AWB op verkiesingsdag, 27 April 1994, bomme geplant het om die verkiesing te probeer ontwrig. Dit was egter onsuksesvol en die AWB en Terre’Blanche het baie steun verloor.
Terre’Blanche het aan die einde van die 1980’s reeds begin steun verloor na ’n intieme verhouding met ’n Engelstalige joernalis, Jani Allan, terwyl baie AWB-lede bedank het as gevolg van die beweerde drankmisbruik deur Terre’Blanche. Die AWB en Terre’Blanche se agteruitgang is egter in Junie 1997 verseël toe Terre’Blanche tot ses jaar tronkstraf gevonnis is nadat ’n petroljoggie en ’n plaaswerker ernstig deur hom aangerand is. Terre’Blanche was slegs een van drie blankes in die Rooigrond-gevangenis naby Mahikeng waar hy aangehou is. Hy is eers in Junie 2004 vrygelaat. In die gevangenis het hy ’n wedergebore Christen geword en na sy vrylating standpunt teen geweld ingeneem.
1967
Die jaar 1967 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 67ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Kruger se Hollanders
duimnael|Dr. [[Herman Coster.]] regs|duimnael|Hendrik Stiemens was vanaf 1859 Pretoria se eerste goewermentsonderwyser.
Kruger se Hollanders was 'n groot groep Nederlandse immigrante wat veral sedert die stigting van die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) daarheen gekom het en 'n beduidende bydrae tot die staatkundige en kulturele ontwikkeling van die land gelewer het.
Voorloop in Nederland
Toe Engeland die Kaapkolonie in 1806 vir goed annekseer, kon die 26 000 oorblywende Europeërs Nederland nie veel skeel nie. Ook die Groot Trek, die stigting van die ZAR en die OVS en die Anneksasie van die ZAR in 1877 kon weinig indruk maak op die Nederlandse maatskappy. Op hierdie stadium was die Nederlandse politiek hoofsaaklik na binne gekeer, met weinige belange in die buitelandse doen en late.
In die winter van die 1880–1881 kom daar 'n skielike belangstelling toe die nuus in Nederland te hore kom van die Boere wat die Britse anneksasie van 1877 met die wapen ongedaan wil maak. Die openbare mening 'herontdek' as't ware die bestaan van die blanke, "stamverwante" Boere, en hulle word vuur en vlam bygestaan. Hierdie Boereliefde was eintlik 'n uiting van die opkomende Nederlandse nasionalisme. Nederland was voor hierdie stadium op 'n knelpunt, vuisvoos en sonder nasionale selfvertroue in 'n tyd waarin baie – en veral die liberale elite – gemeen het dat Nederland hom as "een oude, sceptische natie toonde die alles al had meegemaakt en nu zonder doel of ideaal uitgeblust ronddobberde." Op 'n ersatz wyse kon die Nederlanders met hul "bloedverwante" identifiseer; as sodanig 'n lewende bewys dat daar nog volop lewenskrag in steek. Die Nederlandse nasionalisme kry, tesame met die destydse modernisering en herlewing van die samelewing, 'n hupstootjie deur die Transvaalse vryheidstrewe. Die Boere as stamverwante veg, in die Nederlandse oë altans, nie slegs vir hulself nie; die Boere wou hul eie onafhanklikheid en erkenning en eerbiediging van die volkereg weer geniet – iets wat Nederland self begeer het. Nederland is beskou as 'n klein, swak staatjie met 'n prakties onverdedigbare territorium sowel binne as buite Europa. En die volkereg sou klein state immers beskerming teen die magspolitiek van die groot moondhede kon bied. Wen die Boere die oorlog teen die Britte, kon 'n presedent geskep word vir ander state. Die Nederlandse entoesiasme vir die Boere moet daarom gesien word as 'n uiting van die bevordering van Nederlandse belangegerigte nasionalisme. Die Boereoorlog was ook 'n puntjie wat die versuilde (op politieke, kerklike en maatskaplike terrein) en verdeelde Nederland kon verenig. Terselfdertyd was daar ook 'n imperialistiese houding: daar was sprake van 'n "nationalistisch expansiestreven", waar vele Nederlanders gedroom het van die Zuid-Afrikaanse Republiek wat tot 'n Nieuw Nederland getransformeer sou word.
Maar, Engeland word egter ook as 'n gerusstellende afskrikmiddel teen die moontlike Duitse en Franse magte in die rigting van die Noordsee beskou. Die Engelse vlootmag kon wel ook soos die Swaard van Damokles bokant die handelsroete tussen Nederland en Nederlands-Indië hang, en sodoende druk uitoefen op Den Haag om 'n Londense beleid deur te voer wat Nederland nie welgeval nie. Die Boere se opstand was daarmee ook 'n waarskuwing aan Londen om in sy spoor te trap, wat die betrekkinge tussen Nederland en Engeland kon versuur. Daarmee het die Nederlandse regering 'n hoofsaaklik passiewe houding ingeneem.
Met die Vrede van Vereeniging, wat op 31 Mei 1902 onderteken word, verdwyn die Nederlandse belangstelling in Suid-Afrika soos mis voor die son.
Katerina Kotsonis
Katerina Kotsonis is 'n Australiese aktrise, skryfster, en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Head On (1998) en Surviving Georgia (2011), en in die televisiereekse Blue Heelers (1994) en Very Small Business (2008).
Kruger se Hollanders
Voorloop in Nederland
Ná 1902 het die negentiende-eeuse Boereliefde die Nederlandse aandag met betrekking tot Suid-Afrika effens gekleur. Hoewel dit minder dikwels tot uiting gekom het by die Katolieke en Sosialistiese hoek as by die liberale en Protestants-Christelike kringe, het die Boereliefde tog oor die versuilingsgrens heen gevloei. So word Paul Kruger na sy afsterwe in 1904 ook deur Het Volk as held vereer, nie omdat hy – soos De Standaard sou sê – 'de eere van den Nederlandschen naam [heeft] doen herleven,' maar omdat hy 'n onvermoeibare stryder teen die oprukkende internasionale kapitalisme was. Die Nederlandse pers sou ook dekades later uit een mond in die konflik tussen die Natte en die Sappe die kant van Hertzog kies, wat die 'Hollandse element' aan die mag sou bring om die "eens Engeland's voogdij af te werpen", wat minder selfsugtig gerig was as in die jare 1880 en 1890.
Immigrante na Suid-Afrika
Sedert die Groot Trek het Nederlandse immigrante die administratiewe werk vir die onontwikkelde pioniersgemeenskap in die binneland gedoen. In die tyd van pres. T.F. Burgers en veral na pres. Paul Kruger se besoek in 1884 aan Nederland het aansienlike getalle en meesal goed opgeleide Nederlandse amptenare, onderwysers en tegnici (veral vir die Nederlands-Suid-Afrikaanse Spoorwegmaatskappy, die NZASM) na die ZAR gestroom en hul talente toegewy aan die stigting en ontwikkeling van die land. Hulle is beskou as politieke bondgenote wat maklik in die Boere-gemeenskap opgeneem sal word. Op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog was een uit elke ses staatsamptenare en een uit elke drie onderwysers in die ZAR Hollanders. In 1899 het NZASM 3 162 personeellede in diens gehad, waarvan 1 777 Nederlanders. Die leiding wat die Nederlanders op verskeie terreine  in die 19de eeu tot die middel van die 20ste eeu gelewer het, het afgeneem soos die Afrikanervolk self ontwikkel het. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog het hierdie groep mense die Hollanderkorps gevorm en aan Boere-kant saamgeveg. Na die oorlog en die val van die ZAR het hulle bygedra tot die heropbou van die land. Deur die CNO-skole wou die onderwysers Nederlands bevorder en verengelsing teenwerk. Veral in die sosiale lewe van die groter stede en dorpe het hulle 'n kenmerkende bydrae gelewer.
Jaloesie
Volgens Bosman het die oorsake veral gelê in drie dinge: broodnyd, ophitsing deur die Engelse en karakterverskil:
Die waarheid is dat die Hollanders vir vele betrekkinge die geskikste was en hul aantal dikwels oordrywe is. Ophitsing deur die Engelse? Hulle het natuurlik dadelik gebruik gemaak van die ontevrede gevoel in bepaalde Afrikanerkringe om die Hollanderhaat stelselmatig en opsetlik aan te kweek. Daarmee kon hulle twee dinge bereik: die invloed van die gehate Hollanders ondermyn, Dietse kringe verdeel en verswak, alles as onderdeel van hulle kampanje teen die onafhanklikheid van die Republieke. En inderdaad het dit hulle in groot mate geluk, so selfs dat tot in die Kolonie (onder leiding van Rhodes) vele Afrikaners vir lange tyd geglo het dat die Krugerpolitiek ook teen hulle gemik was.
Die volgende kultuurverskille wat haakplekke tussen die Hollandse en Boere kon laat ontstaan is:
Prof. J.W. Pont, voorsitter van die Nederlands Zuid-Afrikaansche Vereeniging sedert 1911 tot 1936, beskou die Afrikaner oor die algemeen as oppervlakkig en materialisties, maar hulle steek altyd nog gunstig by die Nederlanders af wat Pont in Suid-Afrika ontmoet het. Afrikaners is deur Pont beskou as 'innerlijk zeker beschaafder dan de doorsnee Nederlander'. En selfs die 'Engelsch schuim' lyk veel beter as Pont se eie landgenote: "Engelsen hadden tenminste goede manieren, iets wat hij (Pont) van Nederlanders niet kon zeggen". Oor die Nederlandse onderwysers het Pont geen goeie woord gehad nie.
Pont het die Nederlanders in vyf kategorieë geplaas:
Monument
Die Gedenkteken Nederlanders in Transvaal 1850-1950 (Hollander Monument) herdenk die bydrae van hierdie mense en hul nageslag tot in die middel van die 20ste eeu.
Bekende persone
Verskeie van hierdie immigrante en hul kinders en kleinkinders was bekende lede van die gemeenskap.
Wannie Carstens
Wannie Carstens (11 Maart 1952 – ) is ’n Afrikaanse taalkundige en professor en direkteur van tale aan die Noordwes-Universiteit. Hy was ook voorsitter van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (2011-2014) en die Afrikaanse Taalraad en dien op die bestuur van verskeie ander organisasies. As skrywer is hy verantwoordelik vir studies oor die taalkunde en die geskiedenis van Afrikaans.
Lewe en werk
Willem Andreas Meyer (Wannie) Carstens is op 11 Maart 1952 gebore. In 1970 matrikuleer hy in die eerste klas in Windhoek in Suidwes-Afrika (tans Namibië). Hierna studeer hy verder aan die Universiteit van Stellenbosch en verwerf die B.A.-graad in 1973, die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands in 1974, die Senior Onderwysdiploma in 1975 en die M.A.-graad in Afrikaans Taalkunde in 1977. Op universiteit dien hy op verskeie komitees en in 1976 is hy primarius van sy koshuis en assistent in die Departement Afrikaans-Nederlands. Van 1 April 1977 tot Desember 1979 is hy lektor in Taalkunde aan die Universiteit van Stellenbosch, waarna hy vanaf Januarie 1980 tot 30 Junie 1991 ’n soortgelyke pos beklee aan die Universiteit van Kaapstad. In die tydperk 1978–1979 gee hy deeltyds klas in Semantiek aan die Universiteit van die Wes-Kaap. Hy promoveer in 1985 (D.Litt.-graad) aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor “’n Kontekstuele analise van Afrikaanse bepaalde voornaamwoorde”. Vanaf Julie 1991 is hy medeprofessor in Afrikaans Taalkunde aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys en hy word dan aangestel as vol professor van Januarie 1995. Op 1 September 1995 lewer hy sy intreerede oor die onderwerp “Die Afrikaanse taalkunde – In diens van die gemeenskap”. Van Januarie 2001 is hy direkteur van tale aan hierdie universiteit, wat vanaf 2004 die Potchefstroom kampus van die Noordwes-Universiteit is. Vanaf 2007 word hy vir ’n tweede termyn van vyf jaar in hierdie pos aangestel. Hy is op 25 Maart 1978 getroud met Wilma van Jaarsveld en die egpaar het drie kinders, Ihan (1981), Rikus (1983) en Annari (1984). Hulle bly op Potchefstroom.
By twee geleenthede besoek hy die Verenigde State van Amerika om navorsing te doen en om ’n reeks lesings te gee oor die sosiolinguistiek van Afrikaans en die taalpolitiek aan universiteite. In 1989 gee hy lesings aan die University of California in Santa Barbara, die University of Nevada in Las Vegas en die University of Texas in Austin, terwyl hy ook verskeie ander universiteite besoek. In 1997 gee hy lesings aan die University of California in Los Angeles, Pennsylvania State University in State College en University of North Carolina in Chapel Hill in Noord-Carolina. Tydens ’n besoek aan België in Julie 2003 gee hy lesings oor Afrikaanse taalkunde in Diepenbeek, terwyl hy op ’n besoek aan België en Nederland in Maart 2005 lesings oor Afrikaans gee aan die Universiteit van Antwerpen, die Vlaamse Hogeschool voor Vertalers en Tolken in Antwerpen, die Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde in Gent en die Rijksuniversiteit in Leiden. Tydens hierdie besoek is hy instrumenteel in die besluit om Afrikaans vanaf Oktober 2006 aan te bied as akademiese vak aan die Universiteit van Antwerpen in België. In die tydperk 2007 tot 2012 is hy dan ook gasprofessor aan hierdie universiteit.