cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frithjof Bergmann
Frithjof Harold Bergmann (24 Desember 1930 – 23 Mei 2021) was 'n Duitse professor in filosofie aan die Universiteit van Michigan, waar hy kursusse oor eksistensialisme, kontinentale filosofie, Hegel en Marx aangebied het. Hy was bekend vir die konsep van Nuwe Werk.
Lewe en werk
Frithjof Bergmann het eers as student na die VSA verhuis, waar hy sy hele lewe lank gewoon en gewerk het. Hy het by die doktorale program in filosofie van Princeton-universiteit aangesluit en onder Walter Kaufmann gestudeer en sy Ph.D. in 1959 met 'n proefskrif getiteld "Harmony and Reason: An Introduction to the Philosophy of Hegel" behaal. Daarbenewens was professor Bergmann 'n Nietzsche-geleerde; sy publikasies sluit in "Nietzsche's Critique of Morality" (gepubliseer in Reading Nietzsche, Oxford University Press, 1988). Hy het die grootste deel van sy akademiese loopbaan aan die Universiteit van Michigan deurgebring, waar hy 'n professor en sigbare politieke aktivis was. Hy het ook onderrig gegee aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, Stanford-universiteit en die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz. Onder sy meer noemenswaardige PhD-studente aan die Universiteit van Michigan was Robert C. Solomon en Anthony Weston. Hy word erken as een van die skeppers van die "teach-in", waarvan die eerste in Maart 1965 op die Michigan-kampus gehou is.
Frithjof Bergmann se belangstellings het kontinentale filosofie ingesluit - veral Hegel, Nietzsche, Sartre en eksistensialisme in die algemeen - en ook sosiale en politieke filosofie, filosofiese antropologie en kultuurfilosofie. Sy artikel The Experience of Values (herdruk in Revisions: Changing Perspectives in Moral Philosophy deur University of Notre Dame Press, 1983) word in universiteite regoor die wêreld gebruik. Sy boek On Being Free (1977) is in 1978 in 'n sagtebanduitgawe uitgereik. In hierdie boek argumenteer Bergmann teen die standaardbeskouings van vryheid as die gebrek aan eksterne struikelblokke of as 'n irrasionele, onbeswaarde daad wat alle orde verwerp. Albei hierdie laat ons hoegenaamd niks wesenlik vir 'n self nie - en dus, stel hy voor, vorm feitlik 'n reductio ad absurdum van moderne ideale van onderwys, samelewing en die gesin. In plaas daarvan, voer hy aan dat die primêre voorvereiste van vryheid 'n self besit van iets wat uitgeoefen wil word. ’n Daad is gratis, voer hy aan, as die agent identifiseer met die elemente waaruit dit vloei. Die werklike probleme van onderwys, samelewing, ens. is dié om tot 'n ware begrip van 'n mens se self te kom en om 'n samelewing te bou waarmee 'n self kan identifiseer.
In die jare tussen 1976 en 1979 het hy reise na die voormalige lande van die Oosblok onderneem en kapitalisme en kommunisme begin bevraagteken. In hierdie tyd stel hy sy konsep van Nuwe Werk bekend. In 1984 het Bergmann 'n organisasie genaamd die Sentrum vir Nuwe Werk in Flint, Michigan, gestig. Saam met ander het hy 'n nuwe voorstel geformuleer wat bekend geword het as die "6 maande--6 maande voorstel."
Nuwe Werk
Die konsep van Nuwe Werk beskryf die nuwe werkswyse van vandag se samelewing in die globale en digitale era. Die term is deur Bergmann geskep en is gebaseer op sy navorsing oor die idee van vryheid en die aanname dat die vorige werkstelsel verouderd was.
Judy Carne
Judy Carne (27 April 1939 – 3 September 2015) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent All the Right Noises (1971) en in die televisiereekse Danger Man (1960), The Man from U.N.C.L.E. (1964), en Love on a Rooftop (1966).
Frithjof Bergmann
Filosofie
Bergmann se konsep begin met 'n kritiese beoordeling van die Amerikaanse begrip van vryheid. Hy beskou vryheid nie as die opsie om tussen twee of meer, min of meer beter of slegter opsies (vryheid om te kies) te kies nie; sy begrip van vryheid is die opsie om iets te doen wat regtig, regtig belangrik is (besluit wat jy wil doen omdat jy daarin glo).
Die kernwaardes van die konsep van Nuwe Werk is outonomie, vryheid en deelname aan die gemeenskap. Nuwe Werk moet nuwe maniere van kreatiwiteit en persoonlike ontwikkeling bied, en sodoende iets werklik belangrik tot die arbeidsmark bydra. Op hierdie manier is werklike "vryheid van optrede" moontlik. Die hoofgedagte van Nuwe Werk is om ruimte te skep vir kreatiwiteit en selfvervulling (of: Die strewe na geluk). Aangesien hy die werkstelsel as uitgedien beskou, het die mensdom die opsie om van loonarbeid ontslae te raak.
Struktuur
Die vroeë kapitalistiese stelsel van loonarbeid behoort stadig in Nuwe Werk omskep te word. Hierdie Nuwe Werk moet uit drie dele bestaan:
Winsgewende werk
Aangesien die hoeveelheid beskikbare winsgewende arbeid (tradisionele werk wat gedoen moet word) - in die konteks van die industriële samelewing - minder sal word as gevolg van outomatisering in alle ekonomiese domeine, stel voorstanders van Nuwe Werk verminderde winsgewende indiensneming vir almal voor. Die tyd wat deur hierdie vermindering van winsgewende werk vrygestel word, behoort in ruil daarvoor die finansiële basis te skep om dinge te skep wat nóg deur selfdoenwerk (aktiewe werk?) nóg deur buurt-gebaseerde netwerke geproduseer kan word.
Hoëtegnologie selfversorgend en slim verbruik
Die bevrediging van die behoeftes van die mensdom sal ondersteun word deur hoëtegnologie-selfvoorsiening deur die nuutste tegnologie te gebruik. In die nabye toekoms kan sogenaamde Fabbers - outomatiese alles-in-een-toestelle - goedere outonoom produseer.
Bergmann beskou 'Slim verbruik' dat mense moet nadink en besluit wat hulle regtig nodig het. Volgens Bergmann is baie produkte en goed irrelevant, aangesien dit meer tyd in beslag neem wanneer hulle dit gebruik as wat dit bespaar. Een voorbeeld kan die knoffelpers wees: baie dikwels neem die tyd om die toestel skoon te maak meer tyd in beslag as die 'tyd wat bespaar word' deur die pers te gebruik in vergelyking met handdruk/sny.
Deur selfvoorsiening en slim verbruik kan mense 'n goeie lewenstandaard handhaaf al word slegs een derde van die totale kapasiteit vir loonarbeid gebruik.
Werk wat jy regtig wil hê
Dit is die belangrikste komponent van Nuwe Werk. Die idee is: werk as sodanig is eindeloos en dit is baie meer as wat deur die loonarbeidstelsel verskaf word en kan word. Volgens Bergmann kan elke mens werk vind wat in lyn is met die eie waardes, begeertes, drome, hoop en vaardighede.
Aangesien Bergmann 'n revolusionêre proses ontken om die loonarbeidstelsel te oorkom, kan verandering net stadig plaasvind en hierdie verandering kan slegs bereik word deur mense wat hul werklike begeertes noukeurig ontleed en daardie begeertes nastreef. Deur dit te doen word hulle meer en meer onafhanklik van die loonarbeidstelsel.
In sogenaamde 'sentrums vir nuwe werk' is die idee dat mense saamwerk en met die ondersteuning van mentors probeer hulle identifiseer watter soort werk hulle regtig wil doen. Hierdie proses is natuurlik kompleks, veeleisend en tydrowend. Bergmann gebruik die term Selbstunkenntnis. Deur die proses om te probeer identifiseer wat 'n persoon regtig wil doen, kan 'n algemene beweging begin wat 'n mens se lewe verander sodat mense 'meer lewendig' voel.
Die konsep verder neem
Die sielkundige Markus Väth het Bergmann se teorie verder ontwikkel: gebaseer op Bergmann se referaat New Work, New Culture, illustreer Väth vier pilare waarop 'n suksesvolle implementering van Nuwe Werk gebaseer kan word:
1995 Pasifiese Grand Prix
Die 1995 Formule Een Pasifiese Grand Prix het op 22 Oktober 1995 op die Okayama Internasionale renbaan in Mimasaka, Japan plaasgevind. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees.
Paralelapia
Paralelapia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
2060 Chiron
2060 Chiron (Engels uitspraak: ; simbool: 16px|⚷), met die voorlopige naam en ook bekend as 95P/Chiron, is ’n kleinplaneet in die buitenste Sonnestelsel wat tussen Saturnus en Uranus om die Son wentel. Dit is in 1977 deur Charles Kowal ontdek en was die eerste van ’n nuwe klas voorwerpe wat nou as sentoure bekend is. Hulle is tussen die Asteroïde- en Kuipergordel geleë.
Hayes MacArthur
Hayes MacArthur (gebore 16 April 1977) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente She's Out of My League (2010), Life as We Know It (2010), en Super Troopers 2 (2018), en in die televisiereeks Angie Tribeca (2016).
2060 Chiron
Beskrywing
Hoewel dit aanvanklik ’n asteroïde genoem is en later net as ’n kleinplaneet met die naam "2060 Chiron" geklassifiseer is, is eindelik ontdek dit toon eienskappe wat tipies van ’n komeet is. Vandag word dit as beide ’n kleinplaneet en ’n komeet geklassifiseer en het dit daarom ook die komeetnaam "95P/Chiron".
Chiron is genoem na die sentour Chiron in die Griekse mitologie. Michael Brown lys dit as ’n moontlike dwergplaneet. Dit het ’n gemete deursnee van 206 km, wat naby die laer perk is van ’n ysagtige dwergplaneet (sowat 200 km).
Chiron is op 1 November 1977 deur Charles Kowal ontdek op foto's wat op 18 Oktober by die Palomar-sterrewag geneem is. Dit het die voorlopige naam gekry. Dit is ontdek toe dit naby sy afelium was en was toe die verste bekende kleinplaneet. (Pluto, wat nou ’n dwergplaneet en dus ook ’n kleinplaneet is, is toe nog as ’n planeet beskou.)
Chiron se wentelbaan is hoogs eksentriek (0,37), met ’n perihelium net binne die wentelbaan van Saturnus en ’n afelium net buite die perihelium van Uranus.
Nitasha Kaul
Nitasha Kaul (gebore 1976) is ’n Indiese ekonoom, filosoof, digter en skrywer.
Paraleucilla
Paraleucilla is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Nitasha Kaul
Lewe
Kaul is in Kasjmir gebore en woon tans in die Verenigde Koninkryk. Sy werk as 'n besoekende "Research Fellow" by die Sentrum vir die Studie van Demokrasie aan die Universiteit van Westminster in Londen en doen navorsing oor die demokratisering van Bhoetan. Sy reis gereeld daar rond en skryf daarbenewens boeke, artikels en kolomme vir The Guardian en The Times of India oor die Kasjmir-gebied.
James Luisi
James Luisi (2 November 1928 – 7 Junie 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Hidden (1987) en in die televisiereekse The Rockford Files (1974) en Baywatch Nights (1995).
Sosiaal-Demokratiese Party
Die Sosiaal-Demokratiese Party (Duits: Sozialdemokratische Partei Deutschlands, [zoˈtsi̯aːldemoˌkʁaːtɪʃə paʁˌtaɪ ˈdɔʏtʃlants]; SPD) is 'n sosiale-demokratiese party in Duitsland. Dit is een van die twee groot partye in Duitsland saam met die Christelik-Demokratiese Unie (CDU). Die SPD is die oudste politieke party in Duitsland. Sedert 2019 dien Saskia Esken en Norbert Walter-Borjans as die leiers van die party. Die SPD is 'n junior lid van die regerende koalisie saam met die CDU/CSU wat die eerste keer gestig is na die 2013-verkiesing en hernu is in 2017. Die SPD is 'n lid van 11 van die 16 Duitse staatsregerings en 'n toonaangewende vennoot in sewe.
Scott MacArthur
Scott MacArthur (gebore 6 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Mad Men (2007) en The Mick (2017).
Stradivarius
'n Stradivarius is een van die viole, altviole, tjellos en ander strykinstrumente wat deur lede van die Italiaanse familie Stradivari, vernaam Antonio Stradivari (Latyn: Antonius Stradivarius), gedurende die 17de en 18de eeue gebou is. In navolging van die instrumente se reputasie, het die kwaliteit van die instrumente se klank en pogings om dit te verklaar of te ewenaar tot niks uitgeloop nie, alhoewel die opvatting betwis word. Die faam van Stradivarius-instrumente is wyd bekend, en dit was dienooreenkomstig reeds die onderwerp van verskeie fiksiewerke gewees.
Satyrium sceptrum
Satyrium sceptrum is 'n meerjarige, blomdraende plant en geofiet wat deel is van die Orchidaceae familie. Die spesie is inheems aan Demokratiese Republiek die Kongo, Kenia, Malawi, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe.
Stradivarius
Konstruksie
Stradivari het sy instrumente met gebruikmaking van'n binnevorm gemaak, in teenstelling tot Franse soos Vuillaume wat van 'n buitevorm gebruik gemaak het. Dit is duidelik uit die aantal vorms wat Stradivari deur sy loopbaan van gebruik gemaak het dat hy wel met sommige van die dimensies van sy instrumente geëksperimenteer het. Die hout wat hy gebruik het, het sparhout vir die top, wilgerhout vir die interne blokke en belyning, en esdoringhout vir die agterkant, ribbe, en nek van die instrumente ingesluit.
Die vermoede bestaan dat die hout wat gebruik is moontlik voor en na die bou van die viool met verskillende soorte minerale behandel is. Wetenskaplikes van die Nasionale Taiwanese Universiteit het klein hoeveelhede spoorelemente aluminium, koper en kalsium in die hout van sekere Stradivarius-viole opgespoor. Die spoorelemente is afkomstig van chemiese preserveermiddels wat deur houtkappers aangebring is op die hout wat hulle verkoop het. Die vioolmakers het ook vernis op hul instrumente aangebring. Kaliumboraat (boraks) is moontlik as beskerming teen houtwurm gebruik. Natrium- en kaliumsilikaat is moontlik gebruik om skimmel, verrotting en insekskade te voorkom. Simone Fernando Sacconi het voorgestel dat Vernice bianca, 'n eier-tempera vernis wat bestaan uit Arabiese gom, heuning en eierwit, moontlik gebruik is.
Meer onlangs het die Franse chemikus Jean-Philippe Echard en sy medewerkers die vernis op Stradivarius-viole bestudeer. Hy vermeld dat selfs wanneer vernis nie meer vir die menslike oog op die oppervlak van ouer viole sigbaar is nie; dit wel binne die boonste lae van die selle van die hout opgespoor kan word. 'n Laer laag vernis word in die boonste laag houtselle aangetref, terwyl 'n boonste laag vernis op die hout rus. Ingevolge Echard se bevindings het Stradivari 'n mengsel van gewone Cremonese hars, olie en pigment as vernis gebruik, welke in algemene gebruik was. Echard het geen spore van gespesialiseerde bestanddele soos proteïenmateriale of fossiel-amber gevind nie.
'n Vergelykende studie wat in 2008 in PLOS ONE gepubliseer is het geen noemenswaardige verskille in mediaan-digtheid tussen moderne en klassieke viole gevind nie, of tussen klassieke viole van verskillende oorspronge nie. Hierdie resultate dui daarop dat verskille in digtheid in die materiaal 'n belangrike rol in die klankproduksie van klassieke viole gespeel het. 'n Latere opname, wat fokus op die vergelyking van mediaandigthede in klassieke sowel as moderne viole, bevraagteken die rol wat beskikbare materiale moontlik in klankproduksieverskille gespeel het, hoewel dit geen kommentaar lewer op die variasies in digtheidsverskille nie. Die hoeveelheid koper en aluminium is hoër as in teenswoordige instrumente.
Markwaarde
'n Stradivarius wat in die 1680's of vanaf 1690 tot 1700 deur Stradivari gemaak is kan honderde duisende tot 'n paar miljoen VS-dollar werd wees teen vandag se pryse. Die 1697 "Molitor Stradivarius" waarvan daar bespiegel word dat dit aan Napoleon behoort het (dit het behoort aan 'n generaal in sy leër, te wete Graaf Gabriel Jean Joseph Molitor), is in 2010 tydens die Tarisio-veilings vir die bedrag van $3,600,000 aan die violis Anne Akiko Meyers verkoop, welke op daardie stadium 'n wêreldrekord was.
Afhangende van die kondisie daarvan, kan instrumente wat tydens Stradivari se "goue periode" van 1700 tot omtrent 1725 gemaak is miljoene dollars werd wees. In 2011 is sy Lady Blunt Stradivarius ("Lady Blunt" viool) wat uit 1721 dateer, en in 'n ongerepte toestand is, vir $15.9 miljoen in Londen verkoop (dit is vernoem na Lord Byron se kleindogter, Anne Blunt, wat dit vir dertig jaar besit het. Dit is deur die Nippon Musiekstigting verkoop ten bate van slagoffers van die 2011 Tōhoku aardbewing en tsoenami (fratsgolf). In die Lente van 2014 is die "Macdonald" altviool via 'n stille veiling deur die musikale-instrumente veilinghuis Ingles & Hayday in samewerking met Sotheby's opgeveil, met 'n minimum bod van $45 miljoen. Die veiling kon teen 25 Junie 2014 nie daarin slaag om die minimum bod te haal nie en die instrument is gevolglik nie verkoop nie.
Celtis madagascariensis
Celtis madagascariensis is 'n boom wat deel is van die Cannabaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Stradivarius
Markwaarde
Stradivarius-instrumente is besonder weerloos vir diefstal. Gesteelde instrumente word egter gereeld teruggevind, selfs nadat hulle jare lank vermis was. Die gesteelde instrumente is moeilik om van die hand te sit aangesien handelaars gewoonlik die polisie skakel as hulle deur 'n verkoper met 'n gesteelde Stradivarius genader word. Die General Kyd Stradivarius was onlangs gesteel (in 2004). Dit is drie weke later terugbesorg deur 'n vrou wat dit gevind het en dit aan die polisie oorhandig het. Die Sinsheimer/Iselin was in Hannover, Duitsland in 2008 gesteel en in 2009 teruggevind. Die Lipinski Stradivarius is tydens 'n rooftog op 27 Januarie 2014 gesteel maar daarna teruggevind. Die Ames Stradivarius is in 1981 gesteel en in 2015 teruggevind.
'n Aantal gesteelde instrumente is egter nog steeds soek, soos byvoorbeeld die Davidoff-Morini, wat in 1995 gesteel is, die Le Maurien, gesteel in 2002, en die Karpilowsky, wat in 1953 gesteel is.
Vergelykings in klankkwaliteit
Die instrumente is bo alle ander oorwegings bekend om die kwaliteit van hul klank. Die vele blinde eksperimente wat van 1817 af tot die teenswoordige tyd gedoen is kon nog nooit enige klankverskille (wat die kwaliteit daarvan betref) tussen Stradivari se viole en hoë-kwaliteit viole wat van ander makers en tydperke afkomstig is vind nie; dieselfde geld vir akoestiese analise. 'n Bekende proefsteek in 1977 tydens 'n BBC Radio 3 program, met die violiste Isaac Stern en Pinchas Zukerman en die viooldeskundige en -handelaar Charles Beare, het gepoog om tussen die "Chaconne" Stradivarius, 'n 1739 Guarneri del Gesú, 'n 1846 Vuillaume, en 'n 1976 Britse viool, wat agter 'n skerm deur 'n professionele solis gespeel is, probeer onderskei. Die twee violiste is toegelaat om eers al die instrumente te speel. Nie een van die luisteraars kon daarin slaag om meer as twee van die vier instrumente te identifiseer nie. Twee van die luisteraars het die 20ste eeuse viool as die Stradivarius geïdentifiseer. Violiste en andere het die tipe proewe al op verskeie gronde gekritiseer, soos byvoorbeeld dat hulle nie dubbel-blind (in die meeste gevalle) is nie, dat die beoordelaars dikwels nie deskundiges is nie, en dat die klank van viole moeilik is om op objektiewe wyse te evalueer.
Tydens 'n dubbel-blinde proef in 2012 wat in die studie "Player preferences among new and old violins" gepubliseer is, kon deskundige spelers nie onderskei tussen ou en nuwe instrumente nie (die instrumente is vir kort rukkies in 'n klein kamer gespeel). Tydens 'n bykomende proef wat in 'n konsertsaal uitgevoer is, is een van die Stradivarius viole eerste geplaas, maar een van die deelnemers het gekonstateer dat "die gehoor in die konsertsaal was in wese eenstemmig sover dit die vraag betref welke instrumente beter was in elk van die vergelykings," en "Ek kon geringe verskille in die instrumente sien...maar in die algemeen was hulle almal wonderlik. Nie een van hulle het aansienlik swakker geklink as die ander nie." Daar is bevind dat moderne viole oor beter klankdraende kwaliteite beskik, en dit is weer tydens 'n studie in 2017 so bevind.
Terwyl baie uitstaande soliste viole speel deur Antonio Stradivari, is daar noemenswaardige uitsonderings. Christian Tetzlaff het byvoorbeeld voorheen  'n uiters bekende Strad gespeel, maar oorgeskakel na 'n viool wat in 2002 deur Stefan-Peter Greiner gemaak is. Hy het gesê dat die luisteraar nie kan bepaal of sy instrument modern is of nie. Hy beskou dit as uitstekend vir die speel van Bach se werke, en beter as 'n Stradivarius vir "die groot Romantiese en 20ste eeuse concertos. "
Teorieë en pogings tot reproduksie
Sommige beweer dat die beste Stradivari oor unieke en superieure karakteristieke beskik. Verskeie pogings om hierdie veronderstelde eienskappe te verduidelik, is al aangepak, waarvan die meeste resultate onsuksesvol of onoortuigend was. Deur die eeue heen is daar reeds talle teorieë aangebied – en weerlê – insluitende dat die hout verkry is van ou katedrale.
Oscularia
Oscularia (sandsteenvygies) is 'n vetplant genus wat hoort tot Aizoaceae en is die eerste keer in 1927 beskryf. Die genus is endemies aan Suid-Afrika.
Stradivarius
Teorieë en pogings tot reproduksie
'n Meer moderne teorie wil dit hê dat die groei van bome tydens 'n tydperk van wêreldwye lae temperature gedurende die Klein-ystydperk (wat verband hou met die buitengewone lae sonaktiwiteit van die Maunder Minimum wat van ongeveer 1645 tot 1750 gestrek het) waartydens koeler temperature regdeur Europa gedy het, na bewering verstadigde boomgroei veroorsaak het, wat op sy beurt tot buitengewoon digte hout aanleiding gegee het. Verdere bewyse vir hierdie "Klein-ystydperk" kan bekom word uit 'n eenvoudige bestudering van die digte groeiringe in die hout wat in Stradivari se instrumente gebruik is. Twee navorsers - die boomring-wetenskaplike van die Universiteit van Tennessee, Henri Grissino-Mayer, en Lloyd Burckle, 'n klimatoloog van die Universiteit van Columbia, het hul gevolgtrekkings ter ondersteuning van die teorie oor verhoogde houtdigtheid in die tydskrif  Dendrochronologia gepubliseer.'
Oscularia
Spesies
Daar is 23 spesies wat tot die genus hoort.
Stradivarius
Teorieë en pogings tot reproduksie
Nog 'n moontlike verklaring is dat die hout afkomstig is van die woude van noord-Kroasië. Hierdie esdoringhout is bekend vir sy uiterse digtheid as gevolg van die stadige groei wat veroorsaak word deur die harde Kroatiese winters. Kroatiese hout is deur Venesiaanse handelaars van die era verhandel, en word vandag nog deur plaaslike luitmakers en vakmanne vir die maak van musiekinstrumente gebruik.
Sommige navorsers wys daarop dat die hout-preserveermiddels wat in daardie era gebruik is moontlik kan bydrae tot die resonante karakteristieke van die viole. Joseph Nagyvary het onthul dat hy altyd die oortuiging gehad het dat daar 'n wye reeks chemikalieë bestaan wat 'n viool se klank kan verbeter. In 'n 2009 studie wat saam met Renald Guillemette en Clifford Spiegelman onderneem is het Nagyvary skaafsels van 'n Stradivarius viool verkry en dit ondersoek. Analise het aangedui dat hulle "boraks, fluoriede, chroom en ystersoute bevat." Hy het ook bevind dat die hout effens verval het, tot die mate dat die filterplate in die porieë tussen die hout se komponenttracheïde verrot het, miskien terwyl die hout in of onder die water in die Venesiaanse strandmeer gestoor is, voordat dit deur Stradivarius gebruik is.
Steven Sirr, 'n radioloog, het met navorsers saamgewerk om 'n CT-skandering van 'n Stradivari, bekend as die "Betts", uit te voer. Data betreffende die verskillende digthede van die hout wat gebruik is, is toe gebruik om 'n nagemaakte instrument te skep.
Viole wat die Stradivari-etiket bevat
Alhoewel slegs ongeveer 650 oorspronklike Stradivari-instrumente (harpe, kitare, altviole, tjello's en viole) nog bestaan, is duisende viole as eerbewys aan Stradivari gemaak wat sy modelle kopieer en etikette bevat wat "Stradivarius" lees. Die teenwoordigheid van 'n Stradivarius-etiket bevestig egter nie dat die instrument 'n egte werk van Stradivari is nie.
Die preservering van die Stradivarius-klank vir toekomstige generasies
Volgens 'n 2019 artikel in The New York Times is die Museo del Violino in die stad Cremona, Italië besig met 'n projek om die klank van Stradivarius-instrumente te preserveer. In Januarie 2019 sal vier musikante 'n uitgebreide reeks skale en arpeggio's met gebruikmaking van verskillende tegnieke opneem, ten einde die klanke wat deur twee uitgesoekte viole, 'n altviool en 'n tjello geproduseer word ten toon te stel. Hierdie opnames, wat bekend sal staan as die "Stradivarius Sound Bank", sal deel uitmaak van 'n permanente versameling by die Museo del Violino wat aan toekomstige geslagte die geleentheid sal bied om Stradivarius-instrumente aan te hoor. Om hierdie opnameproses te vergemaklik het die burgemeester van die stad (Gianluca Galimberti) die inwoners van Cremona versoek om nie enige skielike of onnodige geluide te maak nie.
Eksterne skakels
Antonio Stradivari
Gymnosporia gurueensis
Gymnosporia gurueensis is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Mosambiek.
Julie Christie
Julie Frances Christie (gebore op 14 April 1941) is ’n Britse aktrise met ’n loopbaan wat oor byna ses dekades strek. Sy was ’n popikoon van die 1960's en het ’n Oscar, Golden Globe, Bafta en Screen Actors Guild Award gewen.
Jane Carr (aktrise, gebore 1909)
Jane Carr (1 Augustus 1909 – 29 September 1957) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Those Were the Days (1934), The Triumph of Sherlock Holmes (1935), Night Mail (1935), en Melody and Romance (1937).
Julie Christie
Christie se deurbraak was in Billy Liar (1963). In 1966 het sy ’n Oscar vir beste aktrise gewen vir Darling (1965). In dieselfde jaar was sy Lara in Doctor Zhivago. Daarna was sy te sien in onder meer Fahrenheit 451 (1966), Far from the Madding Crowd (1967), Petulia (1968), The Go-Between (1971), McCabe & Mrs. Miller (1971), waarvoor sy haar tweede Oscar-benoeming gekry het, Don't Look Now (1973), Shampoo (1975) en Heaven Can Wait (1978).
Van die 1980's af was sy in minder prente, maar het steeds groot lof vir haar werk gekry, inlsuitende Oscar-benoemings vir die onafhanklike prente Afterglow (1997) en Away from Her (2006). In 1997 het sy ’n Bafta-fellow geword.
Oscularia vredenburgensis
Oscularia vredenburgensis is 'n meerjarige blomplant wat hoort tot die genus Oscularia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom van Stompneusbaai tot by Langebaan voor waar dit deel van die strandveld-bioom is. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 500 km² en sy habitat het verklein met 30% die afgelope 15 jaar. Daar is tans vyf subpopulasies bekend. Die plant word bedreig deur ontwikkeling aan die kus en oorbeweiding.
Oscularia alba
Oscularia alba is 'n meerjarige blomplant wat hoort tot die genus Oscularia. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Gymnosporia harenensis
Gymnosporia harenensis is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is endemies aan Ethiopië en kom in die Baleberge voor.
Paramurrayonidae
Paramurrayonidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Petrobiona
Petrobiona is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Clarence Lung
Clarence Lung (20 Oktober 1914 – 15 Oktober 1993) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Secret Agent X-9 (1945), Lost City of the Jungle (1946), en Operation Petticoat (1959), en in die televisiereeks The Outer Limits (1963).
Alliansie 90/Die Groenes
Alliansie 90/Die Groenes (Duits: Bündnis 90/Die Grünen) is 'n groen politieke party in Duitsland. Dit is in 1993 gestig as die samesmelting van Die Groenes, wat in 1980 in Wes-Duitsland gevorm is, en Alliansie 90, wat in 1990 in Oos-Duitsland gevorm is. Die Groenes het ná die Duitse hereniging in 1990 met die Oos-Duitse Groenparty saamgesmelt.
Sedert Januarie 2022 word die party deur Ricarda Lang en Omid Nouripour gelei. Die party is tans die derde grootse politieke party in die Bundestag, die federale wetgewer, nadat dit 118 uit die 735 beskikbare setels in die 2021-verkiesing gewen het.
Die party het setels in veertien van Duitsland se sestien staatswetgewers, en is lid van koalisieregerings in tien state. Winfried Kretschmann, minister-president van Baden-Württemberg, is die enigste groen regeringshoof in Duitsland. Die Landtag van Baden-Württemberg is ook die enigste staatswetgewer waarin Alliansie 90/Die Groenes die grootste party is; dit is die tweede grootste party in die wetgewers van Beiere, Hamburg en Hesse.
Retiefklip, Kerkenberg
Die Retiefklip-erfenisterrein te Kerkenberg in die Oos-Vrystaat naby die huidige Harrismith, is op gedeelte twee van die plaas Aberdeen geleë en bestaan uit die klip waarop Deborah Retief haar vader Piet Retief se naam in 1837 geskryf het.
Tetradenia
Tetradenia is 'n genus van plante in die Lamiaceae familie, eerste keer beskryf in 1830. Dit is inheems aan Afrika, insluitend Madagaskar.
Retiefklip, Kerkenberg
Historiese agtergrond
Toenemende ontevredenheid met die Britse Regering en talle grensoorloë het ŉ groot aantal Oos-Kaapse grensboere laat besluit om van 1834 af uit die Kaapkolonie die binneland in te trek. Die Voortrekkerleier Piet Retief en sy trekgeselskap vertrek in Februarie 1837 uit die Kaapkolonie. Hy ontmoet die trekke van Uys, Potgieter en Maritz in die omgewing van Thaba Nchu en word daar op 17 April 1837 as Goewerneur van die Voortrekkers ingesweer.
Hierna word die trek voortgesit van Thaba Nchu oor die huidige Senekal tot hulle in Oktober 1837 in die omgewing van die huidige Kerkenbergterrein vertoef, terwyl Retief en ŉ paar manne op sy eerste besoek na Natal vertrek om grondonderhandelinge met Dingaan aan te knoop. Die res van sy geselskap staan op Kerkenberg oor en wag vir nuus oor sy onderhandelinge.
Erasmus Smit meld in sy dagboek dat hulle op 21 Oktober 1837 by Kerkenberg uitgespan het. Retief se dogter, Debora, skryf op 12 November 1837 (haar vader se 57ste verjaardag) sy naam en verjaardagdatum met groen olieverf op ŉ oorhangende rots. Dit is een van die min tasbare oorblyfsels op enige van die Trekroetes.
Op 13 November 1837 om tienuur die oggend het die geselskap Kerkenberg met 23 waens verlaat en drie uur lank suid-oos op die rand van die Drakensberg getrek. Op 14 November het hulle die hele dag lank teen die berg afgetrek en sou die volgende paar weke op verskeie plekke uitkamp, soos by Bloukrans.
Debora Retief
Debora Jacoba Retief (1815–1900) was die oudste kind van Pieter en Magdalena Johanna Retief. Na die dood van haar eerste twee mans, is sy in 1843 met M.W. Pretorius (Swart Martiens) getroud, ŉ broerskind van Andries Pretorius. Hulle vestig hulle in 1848 op die plaas Welgegund (later Pelindaba) naby Pretoria. Debora se oudste seun, Henning Petrus Nicolaas, was die eerste kommandant van die ZAR Staatsartillerie en ook bekend as ‘Skote Petoors’.
Bestuur en eienaarskap
Van die vroegste beskikbare inligting oor die terrein is dat dit in 1934 as ŉ ‘monument’ verklaar is, in terme van artikel 8 van Wet 4 van 1934. In 1937 is die terrein opgemeet om die verklaring as historiese monument te finaliseer en in 1939 is dit deur die Historiese Monumentekommissie (HMK) geproklameer. Dit was nadat toestemming verkry is van die eienaar van die plaas, mnr E.T. van den Bosch. Gedeelte twee van die plaas is in ŉ erflating bemaak aan die families wat sedert die 1940’s Geloftefees daar herdenk.
In 1944 het die NG Kerk van die Oranje-Vrystaat (OVS) versoek dat die terrein aan die Kerk oorgedra word weens die noue band wat die kerk met die terrein het, omdat een van die destydse jongste gemeentes in die OVS, Kerkenberg heet en op grond van die godsdienstige konnotasies. Teen 1953 was die kerk die wettige eienaar. In 1993 is dit ingevolge Wet 28 van 1969 tot ŉ nasionale gedenkwaardigheid verklaar, maar in terme van Wet 25 van 1999, die Nasionale Erfenishulpbronwet, sou hierdie monument as Provinsiale Graad 2-erfenisterrein verklaar word.
Die Retiefklip was die eerste terrein wat in 2002 deur die NG Kerk van die OVS aan die Voortrekkermonument oorgedra is. Oënskynlike aanvanklike verwarring tussen die transportakte van dié terrein en dié van die naburige Geloftefeesterrein (waarop sekere families reeds sedert die 1940’s kamp en nou reeds verskeie strukture daar opgerig het), het daartoe aanleiding gegee dat gedeeltes 1 en 2 van die plaas Aberdeen in die naam van die Voortrekkermonument geregistreer is. Die terrein is in 2012 na die Erfenisstigting oorgedra.
Gymnosporia keniensis
Gymnosporia keniensis is 'n struik wat hoort tot die genus Gymnosporia. Die spesie is inheems aan Kenia en Uganda.
Celtis bifida
Celtis bifida is 'n boom wat deel is van die Cannabaceae familie. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Krakeelrivier
Die Krakeelrivier is 'n rivier wat in die Tsitsikamma- en Kougastreke in die Oos-Kaap van Suid-Afrika vloei.
Ontspring
Die rivier ontspring by die koördinate, saam met 'n aantal kleiner lopies.
Broadway (teater)
Broadway verwys na opvoerings in 40 professionele teaters met 500 of meer sitplekke elk in die Teaterdistrik van Manhattan in New York, Amerika. Saam met Londen se Weseinde-teaters word dit beskou as die hoogste vlak van kommersiële teater in die Engelssprekende wêreld.
Petrobionidae
Petrobionidae is 'n familie van sponsdiere uit die klas van die Calcarea (kalksponse).
Broadway (teater)
Die Broadway-teaterdistrik is ’n gewilde toeriste-attraksie in New York. Volgens die Broadway-liga, ’n liggaam waartoe die meeste teatereieneaars en -vervaardigers behoort, is kaartjies van $1,27 miljard (sowat R14,5 miljard) in die 2013-'14-seisoen verkoop, ’n toename van 11,4% van die 2012-'13-seisoen. Sowat 12,21 miljoen mense het opvoerings bygewoon, ’n toename van 5,5%.
Geskiedenis
New York se eerste groot teater is omstreeks 1750 aan Nassau-straat gestig deur die akteurs-bestuurders Walter Murray en Thomas Kean. Dit het plek vir sowat 280 mense gehad. Hulle het Shakespeare-stukke en ballade-operas soos The Beggar's Opera aangebied. In 1752 het ’n geselskap van 12 akteurs van Brittanje na Amerika gekom en hulle het ’n teater in Virginië geopen. Die geselskap het in 1753 na new York verskuif. In 1798 is die Park Theatre aan Chathamstraat in Manhattan gebou met plek vir 2 000. Die Bowery-teater is in 1826 geopen, en nog ander daarna. Teen die 1840's het P.T. Barnum ’n vermaakkompleks in Laer Manhattan bestuur. In 1829 is Niblo's Garden geopen en dit het gou een van die gewildste vermaakplekke geword. Die teater met sy 3 000 sitplekke het allerhande musiekspele en ander soorte vermaak aangebied. Die Astor-opera het in 1847 geopen.
Die Engelse danser, komediant en aktrise Lydia Thompson het in 1868 na Amerika gekom saam met ’n klein geselskap en hulle was uiters gewild van die 1868-'69-seisoen af.
In die 1850's het die teaterbedryf in New York na Midde-Manhatten verskuif na goedkoper eiendomme. In 1870 was die hart van Broadway in Union Square, en teen die einde van die eeu was baie teaters naby Madison Square. In die vroeë 1900's het teaters om Times Square begin konsentreer en die Broadway-teaters het begin konsolideer nadat ’n groot klomp teaters in die 1920's en 1930's om die plein geopen het.
Oman Air
Oman Air (Arabies: الطيران العماني) (IATA: WY, ICAO: OMA) is die nasionale lugredery van Oman geleë op die perseel van Muscat Internasionale Lughawe in Seeb, Muscat, Oman. Dit onderneem geskeduleerde plaaslike en internasionale passasiersdienste, sowel as die plaaslike lugtaksi- en huurvlugte. Die belangrikste basis is Muscat Internasionale Lughawe. Oman Air is 'n lid van die Arabiese Lugdiensorganisasie. Op 1 Maart 2010 het Oman Air die eerste lugredery in die wêreld geword om invlug beide selfoon- en Wi-Fi internetdienste aan te bied op uitgesoekte roetes.
Broadway (teater)
Beskrywing
Op enkele uitsonderings na vind opvoerings van Dinsdagaande tot Saterdagaande plaas. Op Woensdae, Saterdae en Sondae is daar middagvertonings. Min opvoerings word Maandae aangebied.
Johan de Ridder
Johan de Ridder (Pretoria, 21 Januarie 1927 – Pretoria, 29 Januarie 2013) was ’n Suid-Afrikaanse argitek van onder meer woonhuise, kerkgeboue en -sale, restourasieprojekte, monumente, aftreeoorde, woonstelle, jeugsentrums, skole en kantoorgeboue. Van die groot Afrikaanse kerkargitekte, onder andere Gerard Moerdijk, Wynand Louw, Hendrik Vermooten en J. Anthonie Smith, is hy al wat die meeste van sy kerkgeboue vir die Gereformeerde Kerk ontwerp het en nie vir die NG Kerk nie, maar Pieter Dykstra het die onderskeiding dat hy vir geen kerkverband buiten die Gereformeerde Kerk planne opgestel het. Buiten die NG kerk op Aranos in die suide van Namibië was al De Ridder se ontwerpe vir geboue in die destydse Transvaal en Noord-Vrystaat.
Broadway (teater)
Beskrywing
Die meeste Broadway-teaters word besit of bestuur deur drie organisasies: die Shubert-organisasie, wat 17 teaters besit, die Nederlander-organisasie, wat nege teaters bestuur, en Jujamcyn, wat vyf teaters besit.
Johan de Ridder
Herkoms
De Ridder se grootjie aan vaderskant, ds. Johannes de Ridder (1833–1896), het in 1857 of '58, kort voor die stigting van die Gereformeerde Kerk as jong onderwyser uit Nederland na Suid-Afrika gekom. Van 1880 tot 1896 was hy die Gereformeerde predikant op Rustenburg. Aan moederskant was De Ridder se oupa ook die stamvader, naamlik Jacobus Punt, wat na Suid-Afrika gekom het as werknemer van die Zuid-Afrikaansche Spoorweg Maatskappij. De Ridder was die seun van Johannes Andries (Dries) de Ridder (1898–1960, die seun van Thomas de Ridder [1871–1937]), wat in die 1920's die eerste sekretaris van die Parkeraad geword het.
Broadway (teater)
Off-Broadway
Om vir ’n Tony in aanmerking te kom, moet ’n produksie in ’n teater met 500 of meer sitplekke en in die Teaterdistrik gehou word – dit word as Broadway beskou. Off-Broadway en Off-Off-Broadway is meer eksperimentele en intieme aanbiedings in kleiner teaters. Sommige stukke, soos die musiekspele Hair, Little Shop of Horrors, Spring Awakening en Rent, het op Off-Broadway begin en later na groter teaters op Broadway geskuif.
Johan de Ridder
Herkoms
Na die Tweede Wêreldoorlog het Dries de Ridder diens gedoen as sekretaris van staatsvoorskotte en daarna, van 1958 tot sy dood sowat twee jaar later, sekretaris van maatskaplike welsyn en pensioene. Oor sy vader het Johan de Ridder in 2008 skryf: "Hy het die huis in Arcadiastraat, Pretoria, in 1927 laat bou waarin ons as gesin vir 25 jaar lank gewoon het. Die huis staan tot vandag ná 81 jaar nog. My pa was 'n lang skraal man, nederig en sonder enige pretensie, 'n ware staatsamptenaar van die ou soort, bekwaam en onkreukbaar. Hy het deur middel van die 'University of South Africa' in 1929 die 'Degree of Bachelor in Commerce' verwerf. Hieroor het hy egter, getrou aan sy karakter, nooit 'n woord gerep nie.
Broadway (teater)
Pryse
Broadway-produksies en -kunstenaars word van 1947 af met die jaarlikse Antoinette Perry-pryse (algemeen bekend as Tonys) vereer wat deur die American Theatre Wing en die Broadway-liga toegeken word. Die Tonys, wat vergelyk kan word met die rolprentbedryf se Oscars, se belangrikheid het van 1967 af toegeneem toe die uitdeling landwyd op televisie begin vertoon is. Bekende sterre is dikwels die aanbieders. Die laaste Tony-toekenningsaand was op 8 Junie 2014. Ander pryse sluit in die Drama Desk- (sedert 1955), New York Drama Critics Circle- (sedert 1936) en Outer Critics Circle-prys (sedert 1950).
Johan de Ridder
Herkoms
In die 1920's was Dries de Ridder ook 'n goeie rugbyspeler as heelagter van Pretoria se eerste span, in die dae toe die speelvlak nog gruis was en nie gras nie. Dries het 'n besondere liefde vir die natuur en buitelewe gehad en van elke geleentheid gebruik gemaak om te gaan visvang of te jag of voëls te vang. Agter in sy erf in Arcadiastraat het hy 'n groot hok gebou waarin hy 400 voëls aangehou en met liefde versorg het. Gholf was ook een van sy liefdes en sy laaste huis was geleë langs die Swartkop Gholfbaan in Clubview met slegs 'n paar tree vanaf die stoep tot op die baan. Twee jaar na sy aftrede is Dries de Ridder plotselend oorlede op 29 Desember 1960 op 62-jarige ouderdom nadat hy nog die middag gholf gespeel het. Hy was die eerste persoon wat uit die Gereformeerde kerk Lyttelton begrawe is.
Broadway (teater)
Eksterne skakels
Broadway
Johan de Ridder
Herkoms
Johan de Ridder se moeder was Cecile Hendrika Johanna Punt (1901–2002), die suster van dr. Willem Henry Jacobus Punt (1900–1981), jare lank die krag agter die oprigting van die Stigting Simon van der Stel. Cecile de Ridder het haar beywer vir die verbetering van behoeftige bejaardes en kinders se lewensomstandighede. Van 1938 af was sy betrokke by die Volkspelebeweging. Sy was verantwoordelik vir reuse Volkspele-uitvoerings, soos in 1949 met die inwyding van die Voortrekkermonument toe 2 300 Volkspelers opgetree het voor ’n skare van 250 000 mense. In 1952, tydens die Van Riebeeck-fees in die Moederstad, het sy 3 000 Volkspelers gelei en in 1955, met die eeufeesviering van Pretoria, meer as 2 000 deelnemers op Loftus Versfeld. Sy was ook jaarliks verantwoordelik vir die Volkspele tydens die Jakarandafees op die Caledoniese terrein. In 2008 het De Ridder as volg oor sy moeder geskryf: "Sy was 'n opvallende mooi vrou met 'n dinamiese persoonlikheid en besondere leierseienskappe."
Om en by 1914–1920 was sy en haar suster Cobie baie in die nuus met hul klassieke dansuitvoerings wat hulle onder leiding van hul ma ten bate van liefdadigheid in die ou Operahuis in Pretoriusstraat, Pretoria gegee het. In 1940 is sy afgevaardig na die eerste Volkspelekursus in Heidelberg. Hier het sy so begeester geraak dat sy vir die volgende tiental jare, met aansteeklike ywer en geesdrif haar gewig voluit ingegooi het by die beweging waarvan sy later die uniale leidster sou word. Onder haar beplanning en leiding het die groot Volkspelevertonings jaarliks tydens die Jakarandafeeste op die Caledoniese gronde in Pretoria plaasgevind. By die Volkspelevertonings vir die Voortrekkermonument se inhuldiging, die Van Riebeeck-fees en Pretoria se eeufees was sy in staat om volkome beheer uit te oefen sodat die vertonings met militêre presiesheid verloop het. Sy is op 1 September 2002 in Pretoria oorlede in die ouderdom van byna 101 jaar wat sy in Pretoria deurgebring het.
Opleiding
Johan de Ridder, wat in Pretoria gebore is en lewenslank daar gewoon het, het sy skoolloopbaan begin aan die Laerskool Pretoria-Oos (1933–1939) en voltooi aan die Afrikaanse Hoër Seunskool (1940–1943). Hy studeer van 1944 tot 1950 vir ’n B.Arch.-graad onder prof. A.L. Meiring, ’n neef van die argitek Wynand Louw, aan die Universiteit van Pretoria en gradueer op 23 September 1950. De Ridder was een van die eerste studente aan Tukkies se nuwe argitektuurskool, wat opgerig is na aanleiding van ’n besluit deur die argitek Gerard Moerdijk, voorsitter van die universiteitsraad. De Ridder het in 2008 vertel hy het sewe jare lank in die Mac Fadian-gebou in Vermeulenstraat met dié kursus geswoeg.
Sy vroegste ervaring doen hy op by die argitekte P.S. Dykstra (1940) en Aubry Nunn (1946) asook by die Transvaalse departement van werke (1950). In 1960 loop hy ’n kursus in restourasie aan die Rijksmuseum in Amsterdam.
Loopbaan
De Ridder begin in 1951 praktiseer in vennootskap met Jaap Woudstra (1898–1953). Ná sy vennoot se dood, kort ná die inwyding van die Gereformeerde Kerk in Brooklyn, Pretoria, sit hy die praktyk, Woudstra en De Ridder Argitekte, voort onder sy eie naam en hou daarmee vol vir minstens 40 jaar. Woudstra was die eerste persoon wat begrawe is uit dié kerk waaraan hy en De Ridder met soveel geesdrif gewerk het. Oor die vroeë vyftigerjare in Pretoria het De Ridder in 1993 as volg geskryf: "In daardie jare was Pretoria nog 'n relatiewe klein stad wat vandag vir diegene wat dit nie geken het nie baie anders sou gelyk het. Waar Volkskas, die Strijdomplein en die Staatopera tans pryk was die ou mark wat teruggedateer het tot die vorige eeu. Byna nie een gebou wat tans Pretoriusstraat tussen Prinsloo- en Bosmanstraat begrens, het byvoorbeeld toe bestaan nie. Daar was geen Munitoria of Provinsiale Gebou nie terwyl die ou Polisiestasie met sy selle, wat opgerig is in die begin van hierdie eeu en waarin Jopie Fourie verhoor is, op die hoek van Bosman- en Pretoriusstraat gestaan het. Sedert 1950 is die grootste deel van die geboue-erfenis in die middestad gesloop en vervang met nuwe geboue. Feitlik al die pragtige ou Victoriaanse huise wat so kenmerkend was van Sunnyside is gesloop om plek te maak vir woonstelblokke wat soos paddastoele verrys het. Dit was die tyd toe wyle Oscar Hurwitz groot dele van Sunnyside en Arcadia in woonstelgebiede omskep het."
Sy seun Josephus Marthinus (Tienie) de Ridder (gebore 1962) het in 1991 tot die praktyk toegetree waarna Johan de Ridder afgetree het. Die praktyk het voortgegaan onder die naam Johan de Ridder Argitek. In 2008 het De Ridder sr. die volgende beskrywing van die praktyk gegee: "Deur die jare was dit ons beleid om 'n klein, kompakte en effektiewe praktyk te bly met lae oorhoofse koste en persoonlike kontrole deur die hoof. Ons glo dat noue persoonlike kontak tussen argitek en kliënt, essensieel is vir die suksesvolle voltooiing van 'n projek. Ons is toegewy aan persoonlike en eerlike professionele diens, met klem op die belangrikheid van die kliënt se argitektoniese, praktiese en finansiële behoeftes. In ons ontwerpe word gestreef na individualiteit, integriteit, eenvoud, funksionaliteit en duursaamheid.  Terselfdertyd handhaaf ons 'n hoë standaard van dokumentasie, persoonlike toesig en behoorlike administrasie en beheer oor alle aspekte van die kontrak. (My seun Tienie se) doelwit is om te verseker dat die praktyk se gevestigde tradisies van betroubaarheid, integriteit en stabiliteit behou word terwyl op die voorpunt van die nuutste ontwikkelings in die veld van argitektuur en die beste internasionale argitektoniese praktyke beweeg word."
De Ridder het 10 jaar in die raadgewende stadsbeplanningskomitee gedien en was voorsitter van die Stadsraad van Pretoria se estetiese komitee. Hy het ’n aktiewe rol gespeel in die Gereformeerde Kerk, waarvan hy lank ’n kerkraadslid was, kultuurorganisasies en die Groenkloofse belastingbetalersverereniging. Hy was lid van die Instituut van Suid-Afrikaanse Argitekte, die Suid-Afrikaanse Raad van Argitekte en die Koninklike Instituut van Britse Argitekte (1954–1986).
Toe Johan de Ridder sy studie begin het, was dié beroep nog amper uitsluitlik Engels en die meeste kursusmateriaal en lesings aan die argitektuurskool was daarom ook in Engels. De Ridder het destyds dié materiaal begin vertaal en ook Afrikaanse aantekeninge en spesifikasies begin aanbring. Hy was ’n stigterslid van die Stigting Simon van der Stel. Hy was ’n lid en in ’n stadium voorsitter van die Publikasieraad.
Die Gereformeerde kerke Parys en Lyttelton
In 1993 het De Ridder hom as volg uitgelaat oor sy ontwerp vir die Dopperkerk op Parys, sy bekendste kerkontwerp: "Die Gereformeerde Kerk te Parys was waarskynlik die eerste kerk in die land waar die dak afgeneem is tot op die fondamente in 'n A-struktuur, met 'bindbalke' in die vorm van versterkte betonfondamente wat (albei) voetstukke van elke staalkap verbind het. Op hierdie wyse is die volle dakruimte tot voordeel van die binneruim benut. Die waaiervormige plan met die spitsdak het gelei tot die dramatiese vorm wat uitstyg na bo soos hande in gebed. Die groot spitsdakoorhang het waarskynlik aanleiding (daartoe) gegee dat die vorm van kerk, wat later landwyd in een of ander variasie voorgekom het, gedoop is tot 'n 'kappiekerk'.
"Daar is deur sommige ten onregte beweer dat hierdie ontwerp 'n nabootsing of navolging van die bekende kerk van die beroemde Amerikaanse argitek Frank Lloyd Wright sou wees. Ek is wel 'n bewonderaar van hom maar die beskuldiging is egter ongegrond. Die ontwerp is my eie en het spontaan ontwikkel uit die voorafgaande oorwegings ongeveer dieselfde tyd as Wright se kerk."