cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oranjerand-kurper
Habitat
Die vis leef in poele of staande water en floreer in beskutte water. Hulle vreet waterinsekte en klein vissies. Die vis is 'n mondbroeier, die wyfie dra die eiers en larwes in haar mond rond.
Bewaringstatus
Die vis word bedreig weens besoedeling en waterontrekking. Die vis is suksesvol hervestig in die damme van die Krugerwildtuin.
Kasterolie
Kasterolie is 'n plantaardige olie wat verkry word deur samepersing van die saad van die kasterolieboom (Ricinus communis). Die algemene naam "kasterolie", waarvan die plant sy naam kry, kom waarskynlik uit sy gebruik as 'n plaasvervanger vir castoreum, 'n parfuumbasis gemaak van die gedroogde perineale kliere van die bewer (castor in Latyn).
Kasterolie is 'n kleurlose tot baie bleekgeel vloeistof met 'n kenmerkende smaak en reuk wanneer dit die eerste ingeneem word. Die kookpunt is 313 °C (595 °F) en sy digtheid is 961 kg/m3. Dit is 'n trigliseried waarvan ongeveer 90 persent van sy vetsuurkettings risinoleate is. Oleate en linoleate is die ander belangrike komponente.
Kasterolie en sy afgeleides word gebruik in die vervaardiging van seep, smeermiddels, hidrouliese en remvloeistof, verf, kleurstowwe, bedekkings, ink, koudbestande plastiek, wakse en poleermiddels, nylon, farmaseutiese produkte en parfuum.
Agelas carpenteri
Agelas carpenteri is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1867 deur Gray.
Amphiprioninae
Die Anemoonvisse is 'n subfamilie Amphiprioninae van visse wat hoort tot die familie Pomacentridae. Die subfamilie bestaan uit dertig spesies waarvan 29 tot die genus Amphiprion en een tot die genus Premnas hoort. Al die spesies vorm simbiotiese verhoudings met seeanemone. In Engels staan hulle ook as Clownfish bekend.
Oor die algemeen is die visse geel, oranje of rooi van kleur met strepe of vlekke op. Die grootste word tot 18 cm lank en die kleinste is beswaarlik 10 cm lank.
Habitatte
Anemoonvisse kom slegs in die Stille Oseaan en Indiese Oseaan voor insluitende die Rooisee en Groot Koraalrif. Anemoonvisse kom nie in die Atlantiese Oseaan voor nie.
Suidelike Afrika
Die volgende twee spesies kom aan die kus van Suidelike Afrika voor:
Alpha Herculis
Alpha Herculis (α Herculis, afgekort as Alpha Her of α Her), is ’n veelvoudige ster sowat 360 ligjare van die Son af in die sterrebeeld Hercules. Wanneer deur ’n teleskoop daarna gekyk word, kan die verskeie komponente onderskei word – die helderste een het die naam Rasalgethi.
Eienskappe
Alpha Herculis A en B (α¹ en α²) is meer as 500 AE (astronomiese eenhede) van mekaar af, met ’n geraamde wentelperiode van sowat 3 600 jaar. α¹ is ’n ralatief swaar, helder rooireus. α² is self ’n dubbelster: ’n geelreus (Ba, die primêre komponent) en ’n geelwitdwerg (Bb). Hulle wentel elke 51,578 dae om mekaar.
Katherine Langford
Katherine Langford (gebore 29 April 1996) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Love, Simon (2018) en Spontaneous, en in die televisiereeks 13 Reasons Why (2017).
Wolf Kibel
Wolf Kibel (16 Desember 1903 – 29 Junie 1938) was 'n Suid-Afrikaanse skilder.
Hy het in 'n Poolse dorpie, Grodzisk, in die distrik Warschau grootgeword. Sy vader is dood toe hy nog jonk was en hy het by 'n handsakmaker gaan werk. Wolf Kibel wou van jongs af ŉ kunstenaar word. Op 20-jarige ouderdom het hy sy vaderland verlaat en in Wenen gaan studeer. Kibel het hom nooit formeel by ŉ kunsinrigting ingeskryf nie omdat hy nie geld gehad het nie, maar ŉ hoogleraar aan die Weense Staatsakademie was hom goedgesind en het hom toegelaat om klasse by te woon.
Na twee jaar in Wenen het Kibel nog vier jaar in Tel Aviv en Jerusalem deurgebring voordat hy in 1929 na Suid-Afrika gekom het. Wolf Kibel se kuns het destyds geen inslag by die Suid-Afrikaanse publiek gevind nie omdat hulle gewoond was aan kunstenaars soos Roworth, Gwelo Goodman en Sydney Carter, almal beskrywende kunstenaars met "maklike" onderwerpe. Die publiek het geglo in mooi en realistiese weergawes van verstaanbare onderwerpe.
Sy ekspressionistiese en emosionele skilderye was ver verwyderd van die opvatting en kennis van die Suid-Afrikaners in die tyd. Wolf Kibel is in 1938 aan tuberkulose oorlede. Vandag word Kibel se werk in ŉ ander lig beskou. Na sy dood is drie gedenkuitstallings van sy werk gehou: Die eerste in 1942 in Kaapstad, die tweede in 1947 in Johannesburg en die laaste in 1950 in die Suid-Afrikaanse Nasionale Kunsmuseum in Kaapstad. Sy werk is nietemin steeds swak in Suid-Afrikaanse galerye verteenwoordig.
Charles Brinley
Charles Brinley (15 November 1880 – 17 Februarie 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Moran of the Lady Letty (1922), In the Days of Daniel Boone (1923), en Treason (1933).
Grootrooivalk
Die Grootrooivalk (Falco rupicoloides) is 'n algemene standvoël wat voorkom in die grootste gedeelte van Suider-Afrika. Die voël is 34 – 38 cm groot en weeg 200 - 300 gram. In Engels staan die voël bekend as Greater Kestrel.
Smørrebrød
Smørrebrød (oorspronklik smør og brød; Deens vir botter en brood) is gewoonlik 'n sny gebotterde rogbrood (rugbrød), wat 'n dik, donkerbruin brood is. Pålæg (letterlik opleg), die vulsel, kan uit winkel- of tuisgemaakte opgekerfde kouevleis of vis, kase of smere bestaan. Hierdie daaglikse handeling vorm die grondslag waarop die Dene hul oop toebroodjie, smørrebrød, vervolmaak het: 'n snytjie of twee pålæg word op die gebotterde broodjie geplaas, en dan pyntet (versier) met die regte bykosse om 'n smaaklike en aantreklike voedsel te bedien.
Vulsel
Tradisioneel bestaan die vulsel uit marinerede sild, oftewel gesoute haring (gewoon, kryddet – gekrui, of karry – gekerrie), wat effens soeter as die Nederlandse of Duitse harings is; dungesnyde kaas van alle soorte; gesnyde komkommer, tamatie en gekookte eiers; leverpostej, oftewel varklewerpatee; dosyne soorte gesoute of verwerkte dun snye vleis, of gerookte vis soos salm; makriel in tamatiesous; gepekelde komkommer en rooi uieringe. Ertjies met mayonnaise gemeng, gesnyde gekookte aspersies en wortelblokkies, bekend as italiensk salat (letterlik Italiaanse slaai), remoulade of ander dik souse word heel bo op die oop toebroodjie geplaas. Dit word dikwels met eetgerei geniet. Dit is algemene gebruik om die skottel gesnyde brode en die vulsels daarna om die tafel te stuur sodat elkeen homself kan help.
Daar is honderde kombinasies en 'n verskeidenheid smørrebrød waarmee geëksperimenteer kan word. Hier volg 'n paar tradisionele voorbeelde:
NG gemeente Southfield
duimnael|regs|170px|Ds. H.C. Brunett.
duimnael|regs|170px|Ds. Jean Prieur du Plessis was Southfield se leraar van 1954 tot hy in 1957 Sondagskoolsekretaris geword het.
Die jaar na die gemeente se stigting skryf die medewerker in Ons gemeentelike feesalbum, wat juis uitgereik is met die oog op die driehonderdjarige herdenking van die volksplanting: “Toe Jan van Riebeeck sy voet op Suid-Afrikaanse bodem geplaas en hy sy bekende gebed na die Vadertroon opgestuur het, het nóg hy, nóg enige gesagvoerder van die Hollandse Oos-Indiese Kompanjie kon droom hoe sy uitgesproke Christelike ideaal oor die jare heen uitgewerk sou word. Op 6 Januarie 1951, 299 jaar ná die stigting van die nedersetting aan die voet van Tafelberg, is die 26ste NG. gemeente in die Skiereiland gestig. Southfield is die jongste gemeente van Kaapstad, geleë plus-minus 11 myl vanwaar die kommandeur sy eerste spore getrap het. Met moed en ywer het die jong gemeente aan die werk gespring. Ons is vol moed vir die toekoms, met vertroue op God wat die wasdom gee.”
Robert Quarry
Robert Quarry (3 November 1925 – 20 Februarie 2009) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Agent for H.A.R.M. (1966), Count Yorga, Vampire (1970), Dr. Phibes Rises Again (1972), en Madhouse (1974).
Rekenaarvirus
'n Rekenaarvirus is 'n rekenaarprogram wat homself kan kopieer en ander rekenaars kan besmet sonder toestemming of die kennisname van die gebruiker. Die term "virus" word ook dikwels verkeerdelik gebruik om baie ander verskillende soorte kwaadwillige- en advertensie sagteware te beskryf. Die oorspronklike virus kan die kopieë verander of die kopieë kan hulself verander soos in die geval van metamorfiese virusse. 'n Virus kan slegs van een rekenaar na 'n ander versprei as dit na die ander rekenaar oorgedra word, deur dit byvoorbeeld oor 'n netwerk of die Internet te stuur of deur dit vanaf 'n verwyderbare stoormedium soos 'n sagteskyf, CD of USB flitsgeheuestokkie te laai. Virusse kan ook na ander rekenaars versprei word deur netwerk- of ander soorte lêerstelsels te besmet waartoe ander rekenaars toegang verkry. Virusse word ook soms verwar met rekenaarwurm- en Trojaanse perdprogramme. 'n Wurm kan homself na ander rekenaars versprei sonder dat dit 'n ander program as gasheer benodig en 'n Trojaanse perd is 'n lêer wat oënskynlik skadeloos is en voorgee om ander dinge te doen as wat dit in der waarheid doen. Wurms en Trojaanse perde kan egter ook skade aan 'n rekenaarstelsel se data, sy funksionele- en netwerkwerkverrigting, verrig as dit uitgevoer word. Oor die algemeen verrig wurms nie gewoonlik skade aan 'n stelsel se hardeware of sagteware nie terwyl 'n Trojaanse perd bykans enige skadelike funksie kan verrig as dit uitgevoer word. Die programme se uitwerking kan ook nie altyd dadelik waargeneem word nie en daarom is dit nodig dat mense programme loop om virusse en ander skadelike programme op te spoor.
Die meeste persoonlike rekenaars is deesdae aan die Internet en aan lokale area netwerke verbind wat die verspreiding van skadelike kode in die hand werk. Vandag se virusse maak ook gebruik van netwerkdienste soos die Wêreldwye web-, e-pos-, kitsboodskap- en lêerdelingstelsels om hulself te versprei. Dit verdof die grens tussen virusse en wurms nog verder. Daarom word virusse dikwels gebruik om enige vorm van selfvoortplantende kwaadwillige sagteware te beskryf.
Sommige kwaadwillige sagteware is geprogrammeer om 'n rekenaar te beskadig deur sy programme te beskadig, lêers uit te vee of die hardeskyf te formatteer. Ander kwaadwillige programme verrig geen skade aan nie maar plant hulself bloot voort en maak soms hul teenwoordigheid bekend deur teks-, video- of klankboodskappe. Selfs hierdie minder sinistere programme kan probleme skep vir rekenaargebruikers. Hulle kan tipies 'n rekenaar se geheue in beslag neem wat andersins deur gewone programme gebruik sou word. Gevolglik het hulle onvoorspelbare gedrag tot gevolg en kan dit ook lei tot stelsels wat vries of faal.
Sulke sagteware is dikwels ook deurspek met programmeerfoute wat kan lei tot rekenaarfalings en dataverliese. Baie programme word deur gebruikers afgelaai en spring onverwags oop en veroorsaak dat die rekenaar stadiger is. Dit is ook dikwels baie moeilik om die probleem te identifiseer en te verwyder.
Geskiedenis
Die Creeper virus was die eerste virus wat opgemerk is op die ARPANET (die Internet se voorganger) in die 1970's. Die eerste virusse op persoonlike rekenaars was die (c)Brain virus wat die laaisone van sagteskywe besmet het en is deur twee broers uit Pakistan in 1986 geskryf.
Voordat rekenaarnetwerke so vervuil was het die meeste virusse op draagbare media versprei, veral op sagteskywe. In die vroeë tydperk toe die persoonlike rekenaar in sy kinderskoene gestaan het, het baie gebruikers gereeld programme op sagteskywe uitgeruil. Sommige virusse het versprei deur programme wat op hierdie skywe gestoor is te besmet terwyl ander hulself op die laaisone gestoor het en sodoende verseker dat hulle onwetend uitgevoer sou word as die gebruiker die rekenaar vanaf daardie skyf sou laai. Die rekenaars van daardie era sou gewoonlik eers probeer om vanaf 'n sagteskyf te laai as dit in die aandrywer vergeet is. Dit was die mees suksesvolle strategie om virusse te versprei totdat die soort skywe minder gewild geword het.
Tradisionele rekenaarvirusse het in die 1980's sy verskyning gemaak en is aangevuur deur die toenemende gebruik in persoonlike rekenaars en die toename in die gebruik van bulletinborde en modem's asook die deel van sagteware. Die deel van Bulletinbord sagteware het direk bygedra tot die verspreiding van Trojaanse perd programme en daar is heelwat virusse geskryf om gewilde sagteware in gebruik te besmet. Deelprogramme (Shareware) en roofsagteware was ook algemene oorsake vir die verspreiding van virusse op Bulletinborde.
Sedert die middel 1990's het makro-virusse ook hulle verskyning gemaak. Die meeste van hierdie virusse is geskryf in die skriptaal vir Microsoft programme soos Word en Excel. Hierdie virusse versprei in Microsoft Office deur dokumente en sigblaaie te besmet.
Aangesien Word en Excel ook beskikbaar is vir Mac OS, was hierdie virusse ook in staat om op Macintosh rekenaars te versprei. Die meeste van hierdie virusse het gewoonlik nie die vermoë gehad om besmette e-posse te versend nie. Die virusse wat wel deur e-pos versprei het, het hoofsaaklik gebruik gemaak van Microsoft Outlook se COM koppelvlak.
Agelas cavernosa
Agelas cavernosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1903 deur Thiele.
Epiteelweefsel
Epiteelweefsel is weefsel wat bestaan uit selle kenmerkend styf teen mekaar gerangskik met min tussenmateriaal (tussenstof) en feitlik geen tussenselruimtes nie. Epiteelweefsel kom in een of meer sellae voor. Volgens die getal selle waaruit dit bestaan, word epiteelweefsel verdeel in twee groepe, naamlik eenvoudige epiteel (een laag selle) en saamgestelde epiteel (meer as een laag selle). Die vernaamste soorte epiteelweefsels is plaveiselepiteel, kubusepiteel, kolomepiteel, wimperepiteel en klierepiteel. Die epiteelweefsel beskerm daardie dele waar dit voorkom. In byvoorbeeld die vel beskerm dit die sagter dele wat daaronder geleë is en help dit ook om skadelike kieme uit te hou. As kliere sekreteer epiteel stowwe soos spysverteringsensieme en hormone, en ekskreteer dit stowwe soos sweet, en help dit ook met die vorming van urien in die nierbuisies. Epiteel voorkom wrywing in byvoorbeeld die bloedvate. Dit help ook om vreemde voorwerpe soos stofdeeltjies, wat in die luggange beland, na buite te voer. Verder het dit 'n absorberende funksie in byvoorbeeld die maag, dunderm en die nierbuisies. In sintuigorgane soos die oog en oor, help dit om sekere prikkels op te vang. Epiteel help ook om die diffusie van gasse en vloeistowwe te vergemaklik in byvoorbeeld die longe en haarbloedvate.
Plaveiselepiteel
Plaveiselepiteel bestaan uit 'n enkele laag dun, groot, plat selle wat soos vloerteëls langs mekaar gepak is in die vorm van 'n mosaïekpatroon. Plaveiselepiteel kom in die wande van longsakkies voor en voer bloedvate aan die binnekant uit. Ook die mond, slukderm en vagina is daarmee uitgevoer.
Kubusepiteel
Kubusepiteel is epiteelselle met 'n kubiese voorkoms, dit wil sê hulle is min of meer net so lang soos hulle breed is. Van bo gesien, lyk hulle egter veelkantig, heel dikwels met ses kante. Kubusepiteel kom in kliere soos die skildklier voor en voer ook die nierbuisies uit.
Kolomepiteel
Kolomepiteel of silinderepiteel is in 'n lengtesnid suilvormig of kolomvormig, dit wil sê hulle is langer as wat hulle wyd is. Kolomepiteel voer die maag en die dunderm uit.
Wimperepiteel
Wimperepiteel, trilhaarepiteel of gesilieerde kolomepiteel is epiteel wat hoofsaaklik bestaan uit 'n enkele laag suilvormige kolomepiteelselle met 'n menigte silia (wimperhaartjies) op die vry punt van elke sel. Die silia voer gedurig golfbewegings in 'n bepaalde rigting uit. Op hierdie wyse word byvoorbeeld stofdeeltjies wat in die voeringlaag van die respirasiegange belang, voortbeweeg om uiteindelik saam met die slym deur die keelopening uitgewep te word. Die voortbeweging van 'n eiersel (ovum) in die eierleier (oviduk) word ook op hierdie manier teweeggebring.
Kewerslak
Kewerslakke, ook soms chitons of blouruggies genoem, is klein weekdiertjies wat tot die klas Polyplacophora (Amphineura) behoort. Hulle is nog kewers, nog slakke, hoewel hulle aan laasgenoemde verwant is. Die belangrikste kenmerk van die diertjies, wat in alle oseane voorkom, is dat die kalkstuk of skulp op die rug uit agt afsonderlike plaatjies bestaan. Aan die onderkant kom ’n sterk gespierde voet voor waarmee hulle oor rotse beweeg of hulle daaraan vasheg. Kewerslakke is planteters wat met 'n raspertong die wiere van die rotse skraap.
Bou
Kewerslakke is afgeplatte, ovaalvormige weekdiere (phylum Mollusca) wat tot die klas Polyplacophora (Amphineura) behoort. Hulle is op die rug bedek met 'n skulp wat uit 8 effens geboë plaatjies bestaan en dakpansgewys gerangskik is. By sommige, byvoorbeeld Chiton tulipa, wat aan die Suid-Afrikaanse Suidkus voorkom, is die skulp gekleur. Ander kewerslakke se skulpe het 'n blouerige skynsel, vandaar die naam blouruggie.
Die skulpplaatjies bestaan uit twee lae. Die boonste laag is opgebou uit organiese materiaal wat pigmente bevat, terwyl die onderste laag kalkagtig is en dikwels ’n perlemoenagtige glans het. Rondom die skulp is daar 'n pantser waarop skubbe en borselhaartjies of stekels voorkom. By kewerslakke van die genus Cryptoplax is die skulpplaatjies sterk gereduseer, terwyl hulle by verteenwoordigers van die genus Cryptochiton glad nie uitwendig sigbaar is nie. Alle kewerslakke het aan die onderkant van die liggaam 'n groot kruipvoet, 'n kenmerk wat hulle met die egte slakke gemeen het.
Die kleinste kewerslakke is sowat 5 mm lank, terwyl die grootste spesie, Cryptochiton stelleri, tot 300 mm lank en 140 mm breed kan word. In twee groewe langs die voet kom 'n groot aantal klein kieue voor wat uit plat lamelle bestaan. Die dermkanaal begin met 'n kaaklose mond waarin speekselkliere en ’n raspertong (radula) voorkom. Die tong het 'n aantal dwarsrye met 17 tandjies in elke ry. Na die mond volg 'n slukderm, 'n maag, 'n lang, gekronkelde dermkanaal met ’n middeldermklier en die anus, wat aan die einde van die liggaam geleë is.
Die senuweestelsel bestaan uit ’n ringvormige gedeelte in die kop rondom die slukderm, van waar vier stringe deur die liggaam loop en deur middel van dwarsverbindings aanmekaar geheg is. Hierdie sogenaamde touleersenustelsel bevat enkele senuweeknope (ganglia). Daar is geen oë in die kop nie, maar klein skulpogies kom in die skulpplate voor. Die hart lê onder die laaste twee skulpplate. ’n Aorta is wel aanwesig, maar ander are ontbreek en die bloed vloei deur holtes in die liggaam.
Gedrag
Hulle kan selfs op ongelyke oppervlakke vasklou, danksy 'n taai slym wat die diertjies kan produseer. Kewerslakke kan hulle ook net soos krimpvarkies oprol sodat die skulpplate 'n beskermende pantser na buite vorm. Die mannetjies en wyfies los hul geslagselle in die water, waar uitwendige bevrugting plaasvind. Die eiers dryf nie los van mekaar nie, maar in gelatienagtige pakkies of slymdrade. Een wyfie kan meer as 100 000 eiers lê. Uit 'n bevrugte eier ontwikkel 'n vryswemmende larwe met trilhare. Hierdie swemstadium duur net 'n kort rukkie, waarna die diere hulle vasheg en tot volwasse kewerslakke ontwikkel. Kewerslakke kan 6 tot 10 jaar oud word en sommige spesies vertoon broeisorg.
Indeling
Die oudste bekende kewerslakke dateer uit die Siluur (sowat 430 miljoen jaar gelede). Tans bestaan daar sowat 700 spesies, wat in drie ordes ingedeel word. Die primitiefste orde (Lepidopleurida) word gekenmerk deur skulpplaatjies sonder insnydings. Hierdie orde sluit ook sommige diepseebewoners in.
Verteenwoordigers van die orde Ischnochitonina het insnydings aan die rand van die skulpplaatjies. Hierdie orde is die grootste en sluit bekende spesies in soos die van die genera Chiton en Acanthopleura. Kewerslakke van die orde Acanthochitonina het skulpplate wat aan die rand ingesny is, terwyl die pantser met borselhare bedek is. 'n Bekende spesie van hierdie orde is Acanthochiton garnoti, wat bykans langs die hele Suid-Afrikaanse kus voorkom.
Greta Larkins
Greta Larkins is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Blue Heelers (1994), Guinevere Jones (2002), Wicked Science (2004), en Scooter: Secret Agent (2005).
Saron
Saron lê 20 km suid van Porterville, net wes van die R44-provinsiale pad en aan die voet van die Saronsberg. Dit val binne die gebied van die Drakenstein Plaaslike Munisipaliteit wat op sy beurt deel vorm van die Kaapse Wynland-distriksmunisipaliteit.
Laerskool Paul Greyling
duimnael|links|300px|Die skool se hoofingang. 180px|duimnael|links|Dr. Paul Greyling. duimnael|regs|300px|Die leerlingraad van 1964. Die Laerskool Paul Greyling was 'n Afrikaansmedium-laerskool in Sunrayweg in die Kaapstadse voorstad Vishoek, volgens sy webwerf "die mees suidelike Afrikaanse skool in Afrika" (hoewel die Laerskool Struisbaai en Laerskool Gansbaai ook Afrikaansmedium is, maar verder suid geleë). Die skool het sy sestigste bestaansjaar in 2016 gevier. Vanaf 2023 het die skool, die laaste Afrikaansmediumskool in Kaapstad se suidelike voorstede, begin om parallelmediumonderrig in te voer met die eerste Engelse gr. 1-klas.
Saron
Saron was 'n sendingstasie van die Rynse Sendinggenootskap en is later deur die Nederduitse Gereformeerde Kerk oorgeneem. In 1 Kronieke 27 vers 29 en Hooglied 2 vers 1 kom die naam Saron voor met die betekenis van "vlakte". Aan die tekste is die naam vir hierdie sendingstasie ontleen. Die kerkgebou dateer uit 1853. Die pastorie was die oorspronklike plaashuis van De Leeuwenklip en die voorgewel dateer uit ongeveer 1780.
Kanariekurper
Die Kanariekurper (Chetia flaviventris) is 'n varswatervis wat voorkom in sytakke en die boonste gedeelte van die Limpoporivier. Die vis word tot 20 cm groot en staan in Engels bekend as die Canary kurper.
Saron
Tydens die sensus van 1891 in die Kaapkolonie is hier 1 300 mense getel. In die jaar 2000 was hier nagenoeg 6 000 inwoners en met die 2011-sensus het die bevolking op 7 843 gestaan.
Laerskool Paul Greyling
Geskiedenis
Die skool is in 1956 gestig nadat 'n behoefte aan Afrikaanse onderrig in die Vishoek-omgewing ontstaan het. Van die stigterslede was ds. H.F.M. Louw en dr. Paul Greyling. Louw was van 13 Desember 1947 leraar van die NG gemeente Simonstad-Kalkbaai (NG gemeente Vishoek) en Greyling die laaste leraar van die afsonderlike NG gemeente Kalkbaai, voor dit in 1941 met Simonstad saamgesmelt het as Simonstad-Kalkbaai en uiteindelik NG gemeente Vishoek geword het. Hy was later algemene sekretaris van die N.G. Kerk-uitgewers, voorloper van Lux Verbi.BM.
Die eerste skoolhoof, mnr. W.J. van Wyk, beklee die pos 23 jaar lank tot sy aftrede in 1979. Hy word opgevolg deur mnre. J.R. Horne, V. Pienaar en J.A. Horn. Die huidige skoolhoof is mnr. J.A. (André) Engelbrecht.
Kanariekurper
Voorkoms
Die vis is olyfbruin aan die bokant, silwer tot wit aan die sye en onderkant. Die skubbe het 'n oranje-rooi basis. Volwasse mannetjies het 'n heldergeel bors en 6-7 dowwe vertikale strepe oor die lyf. Die membrane van die dorsale- en stertvinne het rye donker kolle op. Die mannetjie se analevin is geel met oranje kolle op. Die vis word tot 200 mm lank en die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 0.815 kg.
Habitat
Die vis leef in die groter sytakke en verkies staande of stadig vloeiende water en floreer in beskermde water. Hulle vreet ongewerweldes en klein vissies. Die vis broei in die somer; die wyfie mondbroei die eiers en larwes.
Laerskool Paul Greyling
Geskiedenis
Dit was tot einde 2019 naas die Laerskool Simon van der Stel in Wynberg die laaste Afrikaansmedium-laerskool in die suidelike voorstede ná die sluiting in 1984 van die Laerskool Oude Molen in Pinelands en die invoer van parallelmediumonderrig (tot 2009 toe die skool eentalig Engels geword het) aan die Laerskool Groote Schuur in Rondebosch en aan die Laerskool Zwaanswyk in Retreat, wat tans bekendstaan as die Zwaanswyk Akademie en wat met ingang 2011 Afrikaans as onderrigmedium in die grondslagfase afgeskaf het. Van die oorspronklike vier Afrikaansmedium-hoërskole het vroeg in die 21ste eeu nie een oorgebly nie: Hoërskool Nassau het in 1977 met Hoërskool Groote Schuur saamgesmelt, terwyl laasgenoemde, Voortrekker en Zwaanswyk almal dubbelmedium geword het of verengels het. Simon van der Stel het in 2020 begin om parallelmediumonderrig in te voer toe Engelse leerders in gr. 0 en gr. 1 ingeneem is.
In die eerste nuusbrief van 2011 skryf die skoolhoof oor die vorige jaar: "Ons het onverpoosd gewerk en gebeur om teen oorweldigende huidige tendense ons skool te laat voortbestaan. In geloof het die Beheerliggaam, ouers en onderwysers alle moontlikhede ondersoek en met baie teëspoed en doodloopstrate te doen gekry, maar tog het ons nie opgegee nie. Die werk is nog nie klaar nie, reeds kan ons sien hoedat ons Hemelse Vader ons met 'n dubbele maat geseën het."
Leerdertal
Paul Greyling was nog altyd 'n klein skool, met 'n leerdertal in 2010 van 122, maar 143 in 2011, van wie 27 in gr. 1 en 29 in gr. 2 was, oftewel amper 40 persent van al die leerders. In 2012 was dit 135, met die grootste klas die 26 gr. 3's en die kleinste die 12 gr. 5's. In 2013 het die leerders toegeneem tot 165 (gr. R se 20 leerders ingereken), waarvan die gr. 4- en 5-klasse met 26 leerders elk die grootste was. 2013 se gr. 6-klas het uit net nege leerders bestaan. In 2014 was daar altesaam 28 meer leerders as die jaar vantevore, naamlik 193, van wie 31 in gr. R was. Die grootste klas was die gr. 1's, naamlik 35 leerders. Die leerdertal het van 2011 tot 2014 as volg toegeneem: 143, 135, 165 en 193.
Erica woodii
Die plant het een subspesie: ''Erica woodii subsp. platyura'' Hilliard & B.L.Burtt
Laerskool Paul Greyling
Leerdertal
In 2015 was daar 'n verdere toename tot altesaam 208 leerders, van wie 191 in die graadklasse was. Die grootste twee klasse was die gr. 2's met 37 en die gr. 1's met 34 leerders. Paul Greyling het in 2015 die Laerskool Simon van der Stel met sy leerdertal verbygesteek, want toe het Simon van der Stel se totale leerdertal afgeneem tot 196 van wie net 168 in die graadklasse was, oftewel 22 minder as in Paul Greyling se graadklasse. In Februarie 2016 het Paul Greyling 209 en Simon van der Stel 207 leerders gehad. 'n Kenmerk van Paul Greyling in daardie jaar was die groot wanbalans in die graadklasse tussen seuns en meisies: 115 van eersgenoemde en net 72 van laasgenoemde. In Mei 2017 het Paul Greyling altesaam 185 leerders gehad (110 seuns en 75 meisies), vergeleke met Simon van der Stel se 173. Aan die begin van die 2018 skooljaar was die skole gelyk met 202 leerders elk, maar Paul Greyling het 21 in gr. 1 gehad en Simon van der Stel 25 in gr. R en RR.
Tsomo
Tsomo is 'n dorpie in die voormalige Transkeistreek in die Oos-Kaap, Suid-Afrika en is geleë op die oewer van die rivier met dieselfde naam.
Geskiedenis
Die naam van die dorp is dié van 'n hoofman wat eens 'n kraal gehad het waar die pad die rivier oorsteek. Omrede so baie mense oor die jare in die rivier verdrink het noem die plaaslike mense dit "die rivier van die dood". Die dorpie het sy ontstaan aan die stigting van 'n militêre pos te danke. Die dorpie het in 1877 ontstaan as 'n administratiewe sentrum vir dié deel van Fingoland.
Distrik
Die distrik is 1 062 km2 groot en daar word gemengde boerdery beoefen.
Knopie
'n Knopie of waterblasie is 'n plantjie wat tot die genus Conophytum behoort. Hierdie genus maak deel uit van die vygiefamilie Aizoacea. Knopies kom veral in die sukkulente Karoo voor en is dikwels endemies aan Suid-Afrika. Die SANBI-rooilys vermeld 103 spesies en talle subspesies waarvan party net van een plek bekend is.
Beskrywing
Knopies is dwergvetplantjies wat soos klein balletjies of suiltjies lyk wat tussen die klippe lê. Hulle lyk op die lewende steentjies van die genus Lithops maar het 'n ander vorm.
Conophytum-spesies is dwergkussingsvormende of enkellyf vetplante. Lede van die genus is klein plante met sappige blare wat wissel van 12,5 tot 50 mm in lengte. Hierdie blare is gedeeltelik of heeltemal saamgesmelt langs hul middelpunte. Elke blaarpaar (saam na verwys as 'n liggaam) wissel in vorm van sferies tot eiervormig tot buisvormig tot konies. Sommige spesies het epidermale vensters bo-op hul blare. Met die blote oog wissel die epidermis van baie glad tot effens grof en harig, afhangende van die mikroskopiese epidermale selvorm en struktuur. In hul normale, natuurlike toestand het elke stam net een paar blare op 'n slag, alhoewel een plant tientalle stamme kan hê en dus dosyne blaarpare. Wanneer baie swaar reën in hul habitat val, kan hulle welig groei en gelyktydig twee blaarpare per stam ontwikkel; dit word "opstapel" van die blare genoem. Die plante groei baie stadig; afhangende van die spesie, 'n 50 jaar oue plant is dalk nie groter as 'n okkerneut nie.
Verbouing
Verskeie spesies Conophytum word in verbouing aangetref. In gematigde streke word hulle die beste gekweek in 'n spesialismedium met die beskerming van glas, aangesien hulle nie temperature onder 0 °C (32 °F) verdra nie.
Bewaring
Onlangs is verskeie spesies met uitsterwing bedreig weens mynbou en stropery in die natuur vir die swartmark. Hierdie plante word hoofsaaklik aan versamelaars in Asiatiese lande verkoop, waar daar 'n groot aanvraag na is.
Kalium
Kalium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool K en atoomgetal van 19. Dit is 'n sagte, silwerwit metaalagtige alkalimetaal wat natuurlik in verbinding met ander elemente voorkom in seewater en baie ander minerale. Dit oksideer vinnig in lug, is baie reaktief, veral in water, met sy chemiese eienskappe baie soortgelyk aan dié van natrium.
Geskiedenis
Kalium is in 1807 deur Sir Humphry Davy ontdek, wat dit vanuit bytpotas (KOH) onttrek het. Dié alkalimetaal was die eerste wat met behulp van elektrolise voorberei is.
Die metaal
Met 'n digtheid laer as water is kalium die tweede ligste metaal na litium. Dit is 'n sagte vastestof wat maklik met 'n mes gesny kan word en het 'n silwerwit kleur op vars blootgestelde oppervlaktes. Dit oksideer vinnig in lug en moet in minerale olie soos keroseen bewaar word. Dit hang saam met die feit dat die elektronkonfigurasie van 'n kaliumatoom [Ar]4s1 is. Die een 4s1-valenselektron kan maklik afgestaan word en die element is daardeur 'n sterk reduseermiddel. Soortgelyk aan ander alkalimetale het kalium 'n lae digtheid en 'n lae smeltpunt en reageer die metaal heftig met water met die vrystelling van waterstof en die vorming van 'n sterk basis.
Wanneer dit in die lug in kontak met water kom, kan dit spontaan ontbrand. Dit reageer ook heftig met die meeste sure met die vrystelling van waterstof.
Kalium los in vloeibare ammoniak op en vorm 'n donkerblou oplossing, maar die metaal kan deur verdamping van die vloeistof herwin word. Dit is 'n gevolg van die solvasasie van kalium se een valenselektron deur ammoniakmolekules:
Die gesolvateerde elektron (e-) kan verder reageer en waterstof vrystel, maar hierdie reaksie is 'n ewewig:
Die ewewigskonstante vir hierdie reaksie is K=106 teen 25 °C. Selfs indien die druk van die waterstofgas op net 0,1 Atm gehandhaaf word, kan die vrye elektrone se spin in die oplossing met elektronspinresonansie waargeneem word.
Maar in water kan die blou kleur ook effens waargeneem word maar die gesolvateerde elektron is nie stabiel nie en vorm vinnig waterstof.
Kalium reageer heftig met teflon, selfs in 'n inerte atmosfeer. Moenie toerusting wat teflon-bedekte roerstawe, pakkings of kleppe bevat, gebruik nie.
Legerings
Kalium vorm legerings of soms intermetaalverbindings met heelparty metale, soos Na, Zn, Cd, Hg, In, Tl, Sn, Pb en Bi. Die legerings is gewoonlik minder rekbaar as die metaal self. Met rubidium en sesium word 'n volledige reeks van mengkristalle gevorm. 'n Goeie voorbeeld van intermetaalverbindings is die K-Sn-stelsel wat vyf stoigiometriese verbindings bevat:, , , en. Hulle het almal hoër smeltpunte as kalium en tin self. is die hoogste (860 °C) en die enigste fase wat kongruent smelt. Die ander vier ontbind peritekties.
Interkalasie
Kalium vorm interkalate met grafiet. In word alle vlakke tusen die grafeenlae met kalium gevul. In interkalate soos en  vind interkalasie in elke tweede of derde vlak plaas. Kaliumgrafiet is 'n sterk reduseermiddel wat gebruik word om ongewenste organiese onsuiwerhede te verwyder soos gehalogeneerde koolwaterstowwe.
Sy verbindings
Kalium vorm kaliumsuperoksied as die vloeibare metaal in lug geatomiseer word. Hierdie geel poeier kan suurstof afgee en kaliumoksied vorm: Die oksied kan koolstofdioksied opneem en hierdie eienskappe word in asemhalingsapparate en in die ruimtevaart gebruik. 'n Kors van geel superoksied kan stadig vorm as kalium lank in olie bewaar word. Dit kan gevare oplewer omdat dit met die olie waarin dit bewaar word kan reageer en 'n ontploffing veroorsaak as iemand dit probeer afsny. Teen 200-300 °C word die peroksied gevorm.
Kaliumhidried kan van kalium en waterstof vervaardig word in 'n oliedispersie teen 200 °C. Die verbinding word in die organiese sintese gebruik, bv. in ketoonenolisasiereaksies.
Kalium reageer met alkohole soos metanol en vorm etoksiede en waterstof:
Etoksiede soos hierdie kaliummetoksied word ook as organiese reagense aangewend.
Kalium vorm die eenwaardige ioon in talle verbindings en vorm soute met amper alle anione. Kaliumsoute straal 'n violet kleur uit wanneer dit aan 'n vlam blootgestel word. Die meeste soute van kalium is oplosbaar in water. 'n Uitsondering is dikaliumnatriumkobaltinitriet .2. Dit vorm 'n goue geel neerslag as 'n oplossing van natriumkobaltinitriet en 'n oplosing van kaliumione saamgevoeg word.
Aanwendings
Daar bestaan baie kaliumsoute wat kommersieel van belang is. Dit sluit in: die bromied, karbonaat, chloraat, chloried, chromaat, sianied, dichromaat, hidroksied, jodied, nitraat en sulfaat.
Verspreiding
Kalium is in die sonnestelsel die 20ste volopste element, maar die element maak ongeveer 2.4% van die Aarde se kors uit en is die sewende volopste element daarin. In die aarde se kern is waarskynlik min kalium. Voorkoms in die aarde se buitenste lae:
Die meeste kalium in die kors is egter deel van silikaatminerale en die onoplosbaarheid daarvan maak dit moeilik om kalium vanuit hierdie minerale te ontgin.
Ander minerale soos karnalliet, langbeiniet, polihaliet en silviet word egter in antieke neerslae in mere en seebodems gevind. Hierdie minerale is evaporiete, gevorm deur verdamping van seewater in baie droë omstandighede. Dit vorm groot neerslae wat die ekonomiese ontginning van kalium en sy soute moontlik maak. Die hoofbron van kalium, potas, word in Kalifornië, Duitsland, Nieu-Meksiko, Utah en ander plekke in die wêreld gemyn. Byna 'n kilometer onder die oppervlak van Saskatchewan in Kanada is daar groot neerslae potas wat moontlik 'n belangrike bron van hierdie element en sy soute in die toekoms kan wees. Die teenwoordigheid van kalium in minerale kan egter ook 'n probleem wees. Ysterertse soos dié wat gevind word in die myn van Sishen bevat 'n relatief hoë kaliuminhoud. Dit veroorsaak probleme in die ertsverwerking en dit gee die ystererts 'n laer kwaliteit. 'n Oplossing sou wees om kalium te verwyder deur die erts met 'n oplossing van sitroensuur uit te loog, bv. deur Aspergillus niger te teel en dit glukose te voer.
Die oseane is 'n verdere bron van kalium maar die hoeveelhede wat aanwesig is in 'n gegewe volume seewater, is relatief laag in vergelyking met natrium.
Kaliummetaal word geensins in onverbonde vorm in die natuur aangetref nie. Die metaal kalium kan geïsoleer word deur die elektrolise van sy hidroksied in 'n proses wat weinig verander het sedert Davy se tyd. Termiese metodes word ook ingespan vir kaliumproduksie deur van kaliumchloried gebruik te maak.
Isotope
Albei die stabiele isotope 39K en 41K word gedurende die suurstofverbranding in die ontploffings van tipe II-supernovas vervaardig. Die sintese van 41K is nogtans indirek. Eers word 41Ca gevorm wat 'n halfleeftyd van ongeveer 0,1 miljoen jaar het.
Die radioaktiewe isotoop 40K kan deur twee prosesse gevorm word:
K-40
Die verval van K-40 na Ar-40 word algemeen gebruik in die datering van rotse. Die konvensionele K-Ar dateringmetode is afhanklik van die aanname dat die rotse geen argon bevat het tydens die vorming daarvan nie en dat alle radiogeniese argon (d.w.s. Ar-40) in die rots behoue gebly het. M.a.w. die rots is 'n geslote stelsel. Minerale word gedateer deur die vasstelling van die kaliumkonsentrasie en die hoeveelheid radiogeniese Ar-40 wat geakkummuleer het. Die minerale wat hulle die beste leen tot datering op hierdie manier is biotiet, muskoviet en plutoniese/hoëgraadse horingblende, vulkaniese veldspaat. Hele rotsmonsters vanaf vulkaniese vloeie en vlak insnydings kan ook gedateer word as hulle nie verweer is nie.
K-40 kom in natuurlike kalium (en daarom ook in kommersiële plaasvervangers vir tafelsout) in groot genoeg hoeveelhede voor dat groot sakke van hierdie plaasvervangers gebruik kan word as radio-aktiewe bronne vir klaskamerdemonstrasies.
Behalwe vir datering is kalium-isotope ook baie gebruik as spoorders, bv. in verweringstudies. Hulle word ook gebruik in die studies van die voedingkringloop omdat kalium 'n makrovoedingstof is wat 'n vereiste vir lewe is.
Die stabiele isotope
Die verhouding tussen die beide stabiele isotope is belangrik in die geochemie en die studie van meteoriete. Vooruitgang in die massaspektrometie (veral MC-ICP-MS) het dit sedert 2012 moontlik gemaak. Die verhouding 39K/41K van die standaardmonster NiST SRM 985 is 13,8566±0,0063. Afwykings van hierdie waarde word gewoonlik uitgedruk as δ41K, gedefinieer as:
Kalium in die dieet
Kalium is 'n noodsaaklike mineraal in daaglikse voeding; dit help met spiersametrekkings en die behoud van die elektroliet-balans in liggaamselle. In lewende organismes speel die K+ ioon 'n uiters noodsaaklike rol in die fisiologie van prikkelbare selle. Kalium speel 'n belangrike rol in die oordra van senuwee-impulse en in die vrystelling van energie uit proteïen, vet, en koolhidrate tydens metabolisme. 'n Tekort van kalium kan 'n potensieel noodlottige toestand, bekend as hipokalemie, tot gevolg hê. Die eet van 'n verskeidenheid voedselsoorte wat kalium bevat is die beste manier om genoegsame hoeveelhede in te neem. Gesonde indiwidue wat 'n gebalanseerde dieet volg, het selde aanvullings nodig. Goeie bronne van kalium sluit in vleis, tamaties, lemoensap, witbone, aartappels en piesangs.
Eitemal
Eitemal (* 22 Junie 1901, Wolmaransstad – † 24 Junie 1984, Stellenbosch ) is 'n nom de plume vir Wilhelm Jacobus du Plooy Erlank, 'n Afrikaanse skrywer, digter, redenaar en vertaler. Hy was ’n professor in Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van Stellenbosch en kultuurattaché van die Suid-Afrikaanse ambassade in Nederland. Hy is ook die skrywer van ’n gedig wat later aangepas en getoonset is om die bekende volkslied, Lied van Jong Suid-Afrika te vorm. Die woorde van die lied lui: "En hoor jy die magtige dreuning? Oor die veld kom dit wyd gesweef, die lied van 'n volk se ontwaking, wat harte laat sidder en beef."
Pous Silvester
Pous Silvester kan verwys na 'n aantal pouse (en 'n teenpous) van die Rooms-Katolieke Kerk nl:
Eitemal
Vroeë lewe en herkoms
Willem Jacobus du Plooy Erlank is op 22 Junie 1901 op die plaas Uitkyk in die distrik Wolmaransstad gebore. Hy is die middelste kind en tweede seun van Andries Gustav Stephanus Erlank en Anna Margaretha Louisa du Plooy en het ook ’n jonger suster. Sewe maande na sy geboorte word die plaashuis tydens die Anglo-Boereoorlog (Tweede Vryheidsoorlog) afgebrand en word hy saam met sy moeder, broer, ouma en tante na ’n konsentrasiekamp by Klerksdorp geneem en daarvandaan in oop trokke na ’n ander kamp by Pietermaritzburg. In die konsentrasiekamp oorleef hy die gevreesde maagsiekte danksy onwettige sop wat sy ma van vleisekstrak gemaak en die kamp ingesmokkel het. Na die oorlog word hy groot op die familieplaas Uitkyk in die distrik van Wolmaransstad. Reeds as plaasseun kry hy die bynaam Duke, wat al sy goeie vriende in later jare gebruik. Hy en sy broer kry onderrig van ’n goewernante en sy word daarna onderwyseres op die naburige staatsondersteunde plaasskool waar hy later skoolgaan. Sy was ’n mej. Van Zyl en die onderrig was alles in Engels. Later smelt die skool saam met die nuwe laerskool op Wolmaransstad en sy vader word lid van die Skoolkommissie. Die gesin verkoop in hierdie stadium die plaas en verhuis na Wolmaransstad. Daar was nog nie ’n hoërskool op Wolmaransstad nie en hy en sy broer skryf met selfstudie in Engels al hulle vakke vir die junior matriek. So leer hy homself Latyn, Wiskunde en Natuur- en Skeikunde. Wanneer die superintendent van onderwys in die Transvaal, dr. Adamson, van die twee begaafde broers hoor, bied hy vir hulle beurse aan om verder te studeer aan die Engelsmedium Potchefstroom Boys High, waar hy in 1917 matrikuleer en die hoogste punte in sy skool behaal.
Verdere studie
Vanaf 1918 studeer hy verder deur medium Engels aan die Transvaalse Universiteitskollege in Pretoria. Hy beywer hom van vroeg af vir die erkenning en gebruik van Afrikaans, sodat die gesin se huistaal van 1914 Afrikaans word. Op universiteit betoog hy vir die opheffing van Afrikaans tot amptelike onderrigtaal, veral in Sielkunde, maar die Senaat van die universiteit keur dit af, hoewel hulle toelaat dat die studente in Afrikaans eksamen kan skryf. Tydens die griepepidemie van 1918 werk hy deeltyds as verpleër in ’n hospitaal in Pretoria en tydens vakansies in die noodhospitaal op Wolmaransstad, wat tydelik in die plaaslike laerskool ingerig is. In sy tweede jaar in 1919 wen hy die Tielman Roos-prys as beste redenaar op die kampus, waar hy meeding met onder andere Toon van den Heever en J.R.L. van Bruggen. Sy toespraak het gehandel oor The present is the time for reconstruction – socially, politically and ethically. Ook in 1919 moet hy sy studies tydelik staak omdat hy ’n Union Jack wat op die universiteitsterrein gehys is na die suksesvolle vredesonderhandelings aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, afhaal en verbrand. Hy word vir ses weke geskors as gevolg hiervan en verbeur ook sy studiebeurs. Hy behaal steeds die B.A.-graad in 1920 met lof met Hollands, Engels, Latyn, Grieks en Wiskunde as vakke. Dit is veral sy studie in Latyn waarin hy opgaan en hy vertaal op eie inisiatief ’n keuse uit die werk van Tibullus, Catullus en Horatius in Engelse verse, terwyl hy Thomas Gray se gedig Elegy written in a country churchyard in Latyn vertaal.
Loopbaan as onderwyser
Hy gee daarna vanaf 1921 tot 1928 onderwys in Latyn by die Hoërskool Wolmaransstad. In hierdie tyd tree hy op as redenaar by verskeie volksfeeste en rig ook die skool se eerste rugbyspan af tot twee eindstryde in die Administrateursbekerkompetisie. Vanaf 1929 tot 1935 gee hy Afrikaans aan die Hoër Seunsskool Helpmekaar in Johannesburg. Die Transvaalse Onderwysvereniging (TO) versoek hom in 1929 om Jochem van Bruggen op te volg as hoofredakteur van die Christelike Skoolblad. Deur hierdie posisie raak hy outomaties betrokke by taalsake en die bevordering van Afrikaans as onderrigtaal in opposisie met die ander twee onderwysverenigings, die Transvaalse Middelbare Onderwysvereniging (wat neutraal was ten opsigte van taalkwessies) en die Transvaal Teachers Association (wat Engels bevorder het). Oor “Die kulturele betekenis van die volkslied” skryf hy ’n insiggewende artikel in Die Huisgenoot van 29 Januarie 1932. In hierdie tyd behaal hy aan die Universiteit van die Witwatersrand onder C.M. van den Heever die B.A. Honneurs-graad en dien saam met Van den Heever en andere op die bestuur van die Afrikaanse Skrywerskring. Later verwerf hy die M.A.-graad met deeltydse studie aan die Universiteit van Suid-Afrika.
Op 17 Desember 1931 tree hy in die huwelik met Hester Cornelia (Hettie) Visser van Hanover en ’n seun, Willem, word in 1947 uit die huwelik gebore. Eitemal word in 1935 lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns. Vanaf 1936 tot 1938 studeer hy verder onder professor N.A. Donkersloot in die letterkunde aan die Gemeentelijke Universiteit in Amsterdam, Nederland. Sy vrou studeer in hierdie tyd in die Koninklike Toneelschool in spraakproduksie en spraakkorreksie. Hulle keer terug weens die dreigende oorlog en hy promoveer (D.Litt.-graad) in 1939 aan die Universiteit van Pretoria met die proefskrif Slauerhoff en het zoeken naar nieuwe vormbeginselen in de naoorlogse poëzie van Nederland. In 1939 word hy verkies tot die Raad van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en dien hierna meermale op kommissies wat moet besluit oor die toekenning van letterkundige pryse.
Loopbaan as akademikus
Vanaf 1939 tot 1949 doseer hy metodiek aan die Normaalkollege in Pretoria terwyl hy ook resensies en artikels oor die letterkunde skryf en dramas vertaal of bewerk vir opvoering deur studente. Terwyl hy hier werk, woon hy op ’n plasie naby Lyttelton, waar hy met beeste boer. Hy beklee vanaf 1950 tot 1966 die leerstoel in die Nederlandse letterkunde aan die Universiteit van Stellenbosch. In 1952 word hy lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde en hy besoek in 1958 België en Nederland as gasspreker. Na sy aftrede word hy vanaf 1967 tot 1971 kultuurattaché vir Suid-Afrika in Den Haag. Die Nederlandse teenkanting teen die apartheidsbeleid is in hierdie tyd so erg dat hy nie een enkele openbare lesing aan ’n universiteit gelewer het nie, omdat die professore dit nie kon waag om hom aan beledigings en ander onaangenaamhede bloot te stel nie. Per geleentheid tree hy wel in meer geslote en kleiner groepe op universiteite op. By sy terugkeer na Suid-Afrika vestig hy hom op Stellenbosch en dien vanaf 1972 tot 1984 as lid van die Kaapse Paneel van die Publikasieraad. In hierdie hoedanigheid is hy gekant teen die verbod op beide “Kennis van die aand” van André P. Brink en “Magersfontein, O Magersfontein!” van Etienne Leroux, terwyl hy die bedankings van T.T. Cloete, Merwe Scholtz en Anna M. Louw uit die Publikasieraad betreur omdat dit die gebalanseerde beheer van ’n vrye letterkunde sou benadeel.
Kultuurstryder
Afgesien van sy werk as skrywer is hy baie aktief op die breër kultuurfront deur sy deelname aan die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) (vir wie se Volksangbundel hy talle bydraes lewer en van watter organisasie hy in 1929 ’n stigterslid is); die Handhawersbond; die Mynwerkersbond; die Spoorbond; die Afrikaanse Skrywerskring; die Voortrekkerbeweging; die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV); die Nasionale Toneelorganisasie; en sy redakteurskap van die Christelike Skoolblad. Vanaf 1929 tot 1935 is hy voorsitter van die Johannesburgse Kunsvereniging (hy is ook stigterslid van hierdie organisasie) en in hierdie hoedanigheid reël hy dikwels sangkompetisies vir solo- en koorsang. Noodgedwonge moet hy dan geskikte musiek vertaal en deurloop so sy leerskool as liriekskrywer.