cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uys Krige
Eerbewyse
Op 29 Maart 1958 ontvang hy ’n eredoktoraat in die letterkunde van die Universiteit van Natal. Die Rhodes Universiteit in April 1971 en die Universiteit van Stellenbosch in Desember 1975 ken ook eredoktorsgrade aan hom toe. Die Afrikaanse Studentebond gee in 1986 ’n erepenning aan hom vir sy bydrae tot die Afrikaanse gemeenskap en die Suid-Afrikaanse samelewing. ’n Boek oor sy lewe en werk, geskryf deur Christina van Heyningen en Jacques Berthoud, word in 1966 in die reeks Twayne’s World Authors Series opgeneem, wat sy internasionale statuur bevestig. In 1977 word hy op sy verjaardag deur ’n aantal skrywersvriende met ’n verrassingspartytjie getrakteer en word die huldigingsbundel Oggendlied, saamgestel deur André P. Brink, spesiaal vir hierdie geleentheid aan hom oorhandig. Internasionale tale waarin sy werk verskyn sluit in Engels, Italiaans en Russies. Die SAUK maak ’n spesiale televisieprogram oor sy lewe en werk waarvoor hulle in die tagtigerjare saam met hom na Europa gaan om in sy voetspore te loop. Hierdie program word in 1985 op sy 75ste verjaardag gebeeldsend onder die titel Sol y sombra.
Daniël Hugo maak ’n radioprogram oor sy lewe en werk vir Radiosondergrense wat in 1997 onder die titel Troebadoer van die woord uitgesaai word. J.C. Kannemeyer skryf Die goue seun, ’n omvattende biografie oor sy lewe en werk, terwyl die kunstenaar Margaret Maskew ’n teks oor sy lewe saam met van haar tekeninge van die skrywer publiseer as A portrait of Uys Krige.
Witpenskorhaan
Die witpenskorhaan (Eupodotis senegalensis) is 'n skaars standvoël wat voorkom in die Oos-Kaap, noordoos Vrystaat en Gauteng. Die voël leef in oop grasvelde en yl beboste savanne en verkies hoër gras soos die meeste korhane. Die voël is 52 – 60 cm groot en weeg 1.2 – 1.6 kilogram. In Engels staan die voël bekend as die White-bellied Korhaan of White-bellied Bustard.
Subspesies
Vyf subspesies word erken:
Bernau bei Berlin
Bernau bei Berlin (volledige amptelike naam ter onderskeiding van gelyknamige nedersettings sedert 1999, algemeen kort Bernau) is 'n stad in die administratiewe distrik Barnim van die Duitse deelstaat Brandenburg, sowat tien kilometer noordoos van Berlyn, met 'n oppervlakte van 104,16 vierkante kilometer en 'n bevolking van 38 825 (soos op 31 Desember 2018). Die stad is sedert die vroeë 1920's in die openbare vervoerstelsel van Berlyn geïntegreer.
Bernau het reeds omstreeks 1300 stadstatus gekry en het in die Middeleeue vir sy lakens en bier bekend gestaan. In 1432 het die stad danksy sy stadsmuur en die heldemoed van sy bewoners die aanval van 'n Boheemse Hussiete-leër afgeweer – 'n gebeurtenis wat jaarliks met 'n groot Hussiete-fees en optog herdenk word.
Die stadstigting
Volgens argeologiese vondse het die eerste menslike nedersettings in die gebied van Bernau reeds meer as 10 000 jaar gelede ontstaan, tog is die huidige stad eers aan die begin van die 13de eeu gestig. Die presiese omstandighede van die stadstigting is onbekend aangesien alle historiese dokumente tydens die groot brandrampe van 1406 en 1484 vernietig is. Volgens legendes het 'n heerser van die Askaniër-dinastie, Albrecht I van Brandenburg ("Albrecht die Beer"), wat in 1157 die Mark Brandenburg gestig en as sy eerste markgraaf geregeer het, Bernau reeds in 1140 laat stig.
Volgens oorlewerings het Albrecht tydens die jag in die destyds nog uitgestrekte Panke-bos verdwaal. Laat saans het die markgraaf met sy geselskap op 'n eensame kroeg afgekom waar hulle vriendelik onthaal is. Die bier, wat uitgeskink en aan die gaste voorgesit is, was so voortreflik dat hulle dadelik besluit het om op dié plek 'n nedersetting te stig.
Alle historiese dokumente oor die stadstigting het as gevolg van brandrampe verlore gegaan. Die oudste bewaarde dokument, waarin dispensasie vir die huwelik tussen prins Heinrich von Mecklenburg en Beatrix von Brandenburg verleen word, dateer van 1292. Een van die ses ondergetekende getuies was Ludolf, die provoos van Bernau. Die feit dat daar in dié jaar 'n hoë kerklike ampsdraer in die stad was, dui daarop dat Bernau in daardie jaar reeds 'n belangrike nedersetting was. Geskiedkundiges neem dus aan dat Bernau in 1232 gestig is.
Die moord op provoos Nicolaus Cyriacus in Berlyn
Ná die afsterwe van die laaste Askaniër sou die hertog van Sakse in die regte van die oorledene opvolg en die Mark Brandenburg regeer. Nogtans het keiser Lodewyk die Beier die leen ingetrek en dit vervolgens aan sy twaalfjarige seun Lodewyk gegee. Pous Johannes XXII, wat in Avignon onder sterk invloed van die Franse kroon gestaan het en die Duitse keiser, wat deur hom nie erken is nie, die kerkban opgelê het, het die Saksiese saak gesteun.
Die bewoners van Berlyn het, net soos die bevolkings van ander middeleeuse stede, die kant van die keiser gekies, terwyl die biskop van Brandenburg geweier het om die pous se optrede teen die Duitse heerser in die plaaslike kerke bekend te maak.
Nicolaus Cyriacus, die eerste Bernause provoos na wie die plaaslike kroniekskrywer Wernicke verwys, was in die somer van 1325 in Berlyn besig om die sogenaamde Sint-Pieterspenning vir die pous in Rome op te eis, maar ook om die aanhangers van die keiser met strawwe te dreig. Die burgers van Berlyn was blykbaar nie net hewig ontsteld oor dié voorneme nie, maar ook gekant teen sy partytigheid ten gunste van die Saksies-Askaniese hertog Rudolph. Berlynse aanhangers van markgraaf Lodewyk van Beiere het die bevolking tot gewelddadige optrede aangehits, en provoos Nicolaus Cyriacus is op 16 Augustus 1325 deur 'n menigte buite die Sint Mariakerk doodgeslaan. Sy lyk is na die Nuwe Markplein geneem – destyds die plek van teregstellings – en daar verbrand.
Ná dié brutale moord is die bevolking van die tweelingstad Berlyn-Cölln 22 jaar lank uit die kerk verban. Die burgers is daarnaas verplig om 'n sogenaamde soenkruis ter nagedagtenis aan die provoos buite die Berlynse Mariakerk op te rig. Die huidige steenkruis het die oorspronklike houtkruis vervang.
Adelsvetes en roofridderdom
Omstreeks 1400 het adelsvetes en roofridderdom die Mark Brandenburg in politieke en ekonomiese chaos gedompel. Handel en vervoer is deur die politieke onluste ontwrig nadat belangrike handelspaaie tydelik geblokkeer is. Die adellike Quitzow-gesin, wat hulself na 'n kasteel en nedersetting noordwes van Perleberg in die Prignitz-streek vernoem het, het 'n prominente rol by dié gebeure gespeel. Aangesien die Brandenburgse heersers nie meer in beheer van die situasie was nie, het die Quitzows hul kans gegryp om self 'n magsposisie in die sentrale dele van Brandenburg te bekom.
In 1402 het die hertoë van Pommere Brandenburg binnegeval en saam met die Quitzows die kasteel Bötzow in Oranienburg, die kasteel Neumühl en die stad Strausberg ingeneem. In November van daardie jaar het die hertoë saam met die gevreesde roofridder Dietrich Quitzow ook 'n poging onderneem om Bernau te verower. Terwyl die stad deur die Pommerse troepe met brandpyle bestook is, het Quitzow se magte in Börnicke vergader. Hier is hulle deur Brandenburgse troepe, wat vanuit die ooste opgetrek het, en die plaaslike bewoners verslaan. Die alliansie tussen die Quitzows en die Pommerse hertoë is kort daarna verbreek, en die omgewing van Berlyn is in hewige gevegte gewikkel.
Hussiete-oorloë
In die lente van 1432 het berigte oor 'n Hussiete-leër, wat in Brandenburg geopereer het, groot onrus en verwarring onder die Bernause bevolking veroorsaak. Die Hussiete het vroeg in Maart vanuit Boheme na die noorde vertrek om met hul militêre bedrywighede politieke druk op die onderhandelinge tussen die Duitse keiser Siegesmund en Hussiete-leiers, wat sedert 1431 in Eger (Cheb) aan die gang was, uit te oefen. Reeds in 1432 het die keiser en die pous in Rome pogings onderneem om die "ketterse" Boheme met militêre geweld te pasifiseer. Die kruistogte was egter onsuksesvol.
Die Hussiete het met hul eie veldtogte gereageer – enersyds om hul godsdienstige leerstellings ook in Duitssprekende gebiede te propageer, andersyds om die ekonomiese blokkades teen Boheme te deurbreek, die aanvallers in hul eie land te verswak en daar rooftogte te pleeg – 'n "eenvoudige" metode om die Hussiete-troepe te onderhou.
Met die Hussiete-inval in die Mark Brandenburg is die onderhandelinge in Eger finaal gestaak. Die Hussiete-leër in Brandenburg is van dié besluit vroeg in April in kennis gestel. Die Hussitiese hoofmag het vinnig terug na Boheme gemarsjeer waar hulle op 6 Mei in Praag aangekom het. Dit was waarskynlik dele van hierdie leër wat op 23 April 1432 net buite Bernau opgedaag het. Op die pad terug na Boheme het hulle 'n vergeefse poging aangewend om die stad in te neem. Die afweer van die Hussiete-aanval is deur die Bernauers aanvanklik met dankprosessies gevier. Later is die gebeurtenis met feesvieringe herdenk. Die reformasie het in Bernau in 1540 en 1541 plaasgevind.
Bloeitydperk
Danksy sy bierbrouerye en sy linnegoedvervaardiging het Bernau tydens die Middeleeue oor die grense van Brandenburg heen bekendheid verwerf. Op 28 Julie 1423 het Bernau van keurvors Frederik I die voorreg gekry om bier doeanevry te vervoer en te bemark.
Ward Cunningham
Howard G. "Ward" Cunningham (gebore 26 Mei 1949) is 'n Amerikaanse rekenaarprogrammeerder van Highland, Indiana, wat die eerste wiki ontwikkel het. Hy het in 1994 begin met die programmering van die WikiWikiWeb sagteware, en dit op 25 Maart 1995 op die webwerf van sy sagtewaremaatskappy, Cunningham & Cunningham (algemeen bekend deur sy domein-naam c2.com), geïnstalleer as 'n uitbreiding van die Portland Pattern Repository.
Bernau bei Berlin
Bloeitydperk
Die plaaslike swartbier is eeue lank as die beste in die Mark Brandenburg beskou en was vanweë sy lang raklewe ook elders baie gewild. Nog in die 17de eeu is jaarliks 30 000 ton bier na sowat sestig ander stede en dorpe – ook buite die Mark Brandenburg, onder meer na Hamburg en Stettyn – uitgevoer. Bier is in byna alle groot burgerhuise in Bernau gebrou en in kelders gestoor, en 'n tyd lank was daar altesaam 146 brouerye.
Ward Cunningham
Hy woon tans in Beaverton, Oregon, en is 'n programmeerder by New Relic. Hy was voorheen die Co-Creation Czar for CitizenGlobal. Hy was Nike se eerste Code for a Better World Fellow.
Hy is die skrywer van die boek getiteld The Wiki Way en ook die uitvinder van die raamwerk vir geïntegreerde toetse. Hy was 'n hoofspreker by die eerste drie byeenkomste van die WikiSym-konferensies oor wiki navorsing en praktyke.
Bernau bei Berlin
Bloeitydperk
Bier was vir Bernauers selfs 'n stapelvoedsel – volgens oorlewerings is selfs aan kinders geregte soos biersop bedien. Kort voor die broudae, wat deur 'n amptenaar bekend gemaak is, is 'n oproep op alle burgers gedoen om nie die water van die plaaslike Pankerivier te besmet nie. In 1540 het burgers 'n poging onderneem om 'n wynbedryf in die stad te vestig, maar die plaaslike wingerde sou nie langer as 32 jaar bestaan nie. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is uiteindelik ook bierbrouery in Bernau gestaak, maar in die vroeë 21ste eeu het die Berlynse Bürgerbräu-brouery die tradisie van Bernause swartbierbrouery 'n tyd lank hervat. Nadat die Berlynse brouery die produksie in 2010 gestaak het, het 'n brouery in Landau in die deelstaat Rynland-Palts in Mei 2012 'n nuwe swartbier volgens die Bernause broutradisie bekend gestel. Die Bernauer Hussitenbier Schwarz is ietwat aan die moderne smaak aangepas.
Bernau se argitektoniese erfenis getuig nog steeds van die 17de eeuse bloeitydperk. Die groot versterkings het aanvalle op die stad moeilik gemaak.
Turkse angora
Die Turkse angora (Turks: Ankara Kedisi) is een van die antieke natuurlike katrasse. Dit het in Sentraal-Turkye ontstaan – in die Ankara-streek (voorheen bekend as Angora). Die katte word ook soms die ankarakat of angorakat genoem en in sekere verouderde geskrifte die angolakat.
Geskiedenis
Soos alle huiskatte stam die Turkse angora van Afrika se vaalboskat (Felis silvestris lybica) af. Individuele katte is deur handelaars van Egipte en die bergagtige oostelike streke van Anatolië na Turkye gebring en deur inteling en natuurlike seleksie het hulle in langharige rasse soos die Turkse van en Turkse angora ontwikkel.
In die vroeë 20ste eeu het die Turkse regering in samewerking met die Ankara-dieretuin ’n teelprogram begin om te beskerm wat hulle as ’n nasionale skat beskou: die wit Turkse angora met ’n onpaar oë (een blou en een amberkleurige oog). Die program duur vandag steeds voort.
Beskrywing
Die kop is groot, die ore groot en gepunt en die oë amandelvormig. Oë kan blou, groen of amberkleurig wees of ’n onpaar (een blou en een amberkleurig). Die geen wat verantwoordelik is vir die wit pels is betrokke by doofheid, wat kan beteken dat katte met ’n onpaar oë doof is aan die kant met die blou oog. Baie katte met onpaar oë kan egter normaal hoor en selfs dowe katte kan binnenshuis ’n normale lewe lei.
Wynand Breedt
Wynand Breedt (sterf 3 Julie 2020) was 'n Afrikaanse sanger en liedjieskrywer.
Loopbaan
Breedt se musiekloopbaan begin op die ouderdom van agt waar hy eerste sopraan sing. Op 13-jarige ouderdom sluit hy aan by die Tygerberg Kinderkoor. Op die ouderdom van 15 sluit hy as eerste sopraan aan by die Kaape Jeugkoor, maar verander vinnig na bas.
Dood
Breedt word op 3 Julie 2020 tydens 'n plaasaanval in die Nuy-vallei tussen Worcester en Robertson in die Wes-Kaap, Suid-Afrika, vermoor. Breedt en sy lewensmaat John Sinclaire het tuis aangekom toe Sinclaire 'n swart man met 'n vuurwapen gemik op Breedt gewaar. Die motief vir die moord is onbekend en geen items is in die voorval gesteel nie.
Amphimedon viridis
Amphimedon viridis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Travis Wester
Travis Wester (gebore 8 Oktober 1977) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente EuroTrip (2004) en God Bless America (2011), en in die televisiereekse Ghostfacers (2010) en Justified (2010).
Amphimedon viridis
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1864 deur Duchassaing & Michelotti.
Hendrik die Jong Koning
Hendrik, bekend as die Jong Koning (28 Februarie 1155 – 11 Junie 1183), was die tweede van vyf seuns van Hendrik II van Engeland en Eleonore van Akwitanië.
Bernau bei Berlin
Die 17de eeu: Pesepidemieë, heksewaan en Dertigjarige Oorlog
Danksy die invoering van kerkboeke in 1577 is uitbreke van siektes noukeurig gedokumenteer. So is Bernau in 1597 deur 'n ernstige pesepidemie getref wat soveel verwoesting gesaai het dat die begraafplaas by die Sint Mariakerk oorvol geraak het en 'n nuwe kerkhof aangelê moes word (die huidige "Ou Kerkhof"). Die Swart Dood sou later nog terugkeer – die laaste pandemie het in 1638 sy loop geneem.
Vrees voor towery, heksery en omgang met die duiwel was 'n ander kenmerk van dié periode. 'n Voorval tydens 'n besoek van keurvors Johann Sigismund het die aanleiding tot 'n uitbreek van heksewaan gegee. Juis op die oomblik toe die keurvors deur die Berlynse Poort gery het, het al sy ses koetsperde geval. Daar was geen ander rede vir dié misterieuse ongeluk denkbaar as heksery nie. Volgens kronieke was daar meer as twintig hofsake waarin mense van heksery beskuldig is. Afguns en kwaadspraak het dikwels 'n sentrale rol gespeel – so is alleenstaande welvarende vroue as hekse beskuldig omdat kerklike of wêreldlike owerhede ná die teregstelling van veroordeeldes begunstigdes van die nalatenskap kon wees. Vandag herinner 'n monument in die stadspark met name van slagoffers aan die heksejaghisterie wat tussen 1617 en 1622 gewoed het. Volgens oorlewerings is meer as twintig bewoners van heksery aangekla en sestien beskuldigdes tereggestel. Volgens die historikus Sören-Ole Gemski, wat historiese dokumente ontleed het, is in die tydperk tussen 1536 en 1658 omstreeks 25 vroue en drie mans as hekse of towenaars verbrand. In 2017 het die Stad Bernau die amptelike besluit geneem om alle van heksery beskuldigdes postuum vry te spreek.
Die Dertigjarige Oorlog was die derde gebeurtenis wat in die 17de eeu verwoesting en ellende gebring het. In die eerste jare van die konflik was die oorlogshandelinge oorwegend tot Suid- en Sentraal-Duitsland beperk, maar nadat veldheer Albrecht von Wallenstein aan die Duitse keiser belowe het dat hy 'n nuwe leër op die been sou bring en onderhou, is een garnisoen ook in Bernau gestasioneer. Offisiers het sogenaamde "kontribusies" uitgevaardig waarvolgens die soldate perde, klere en geld van burgers kon konfiskeer. Op 7 November 1627 het Wallenstein op pad na Noord-Duitsland 'n besoek aan Bernau gebring. Op 2 September 1638 is Bernau deur keiserlike troepe geplunder.
Turkse van
Die Turkse van (Turks: Van kedisi) is ’n katras met halflang hare wat, anders as ander huiskatte, lief is vir water en swem.
Bernau bei Berlin
Die 17de eeu: Pesepidemieë, heksewaan en Dertigjarige Oorlog
As gevolg van die Swart Dood en die Dertigjarige Oorlog het Bernau verarm, en sy bevolking het afgeneem van 2 500 tot 700. Eers nadat keurvors Friedrich III van Brandenburg Franse Hugenote-vlugtelinge na Brandenburg uitgenooi het, het die prentjie weer begin verander. In 1699 het 25 gesinne hulle in Bernau gevestig, waaronder bekwame ambagsmanne, boere, wetenskaplikes en koopmanne.
Turkse van
Geskiedenis
Die ras is buite Turkye ontwikkel uit ’n hoofsaaklik wit natuurlike ras, die vankat wat voorkom in die Vanmeer-gebied in Suidoos-Turkye (voorheen deel van Armenië). Dit is aanvanklik in die Weste die Turkse kat genoem, maar die naam is verander om dit te onderskei van die Turkse angora, wat sy oorsprong in die Ankara-streek (voorheen Angora) het. Dit word ook soms die Armeense kat genoem. Sommige verenigings, soos The International Cat Association (TICA), beskou die Turkse van en Turkse angora as een ras.
Beskrywing
Die kat het tradisioneel ’n krytwit lyf met rooi aan die stert en kop – die "van-patroon" – met blou, amberkleurige of ’n onpaar oë (een blou en een amberkleurig). Ander pelskleure wat deesdae erken word, is room, swart, blou, gestreep, skilpaddop en verskeie kombinasies daarvan. Die kleur mag net aan die stert en kop voorkom. Lukrake vlekke mag aan die lyf voorkom, maar die hele kleurgedeelte mag nie meer as 20% van die lyf wees nie en geen merke mag aan die bene voorkom nie. Die res van die lyf is krytwit.
Bernau bei Berlin
Die 19de eeu
Sowat 150 jaar later het Bernau 'n nuwe ekonomiese bloeitydperk beleef. Op 30 Julie 1842 is die nuwe spoorwegverbinding tussen Berlyn en Eberswalde, wat deel uitgemaak het van die Berlyn-Stettynse Spoorweg, ingewy. Toe die Pruisiese koning Friedrich Wilhelm IV en sy broer (die latere keiser Wilhelm II) op 16 Junie 1844 per spoor deur Pruise gereis het, was die spoorweg tussen Bernau en Berlyn tydelik geblokkeer. Die burgemeester van Bernau het die majesteite uitgenodig om 'n stadstoer te doen. Die koninklike geselskap het destyds die Steintor (Steenpoort), Berliner en Brauerstraat, die marklplein en die Sint Mariakerk besigtig. Ter herinnering aan die koninklike besoek is die Steintor hernoem tot Königstor (Koningspoort) en Brauerstraat tot Königsstraße.
Turkse van
Beskrywing
In Turkye word tans net die effekleurige wit kat met kort of lang hare erken.
Bernau bei Berlin
Die 19de eeu
In 1924 het die eerste elektriese stadstrein ter wêreld Bernau met die nabygeleë Berlyn verbind. Die geografiese ligging digby die groeiende hoofstad het ook Bernau se ekonomiese ontwikkeling bevorder.
Turkse van
Beskrywing
Die pels is baie besonders. Die groot verskille in die winter- en somertemperatuur in die bergagtige Oos-Anatolië het waarskynlik die eienskappe daarvan beïnvloed. Die Vanmeer-gebied is 1 600 m bo seespieël en het uiterste temperature. Die kat se halflang, waterbestande pels is dik en sag in die winter. In die lente en somer verhaar die kat en bly ’n korter, ewe sagte pels agter. Die hare aan die stert bly dwarsdeur die jaar lank en wollerig. Hul hare is minder allergenies as die meeste ander katte s’n.
Bernau bei Berlin
Die 20ste eeu
Vanaf die somer van 1943 is 'n buitekamp van die konsentrasiekamp Sachsenhausen in Bernau gevestig. Bernau is nouliks deur die oorlogsgebeure tussen 1939 en 1945 geraak.
Hendrik die Jong Koning
Kroning
Hendrik se oudste broer, Willem, is jonk dood en Hendrik is in 1170 as mede-koning van sy pa gekroon. Omdat hy nooit koning in eie reg was nie, is hy bekend as "Hendrik die Jong Koning" en nie as Hendrik III nie. In teorie sou Hendrik die Engelse troon van sy pa geërf het, sy broer Richard sy ma se besittings, sy broer Godfried Bretagne en sy broer Jan sou Lord van Ierland geword het. Hendrik II het egter sy erflating voortdurend verander en dit het gelei tot jaloesie en aggressie onder sy seuns.
Turkse van
Beskrywing
Die kat is groot, die skouers breed en die lyf taamlik lank, en die agterpote is effens langer as die voorpote. Die agterlyf moenie breër as die skouers wees nie. Die Turkse van is intelligent, spelerig en liefdevol. Anders as ander katte is hulle lief vir water en om te swem.
Jan Fick
Jan Fick is die skrywersnaam van C.F. Albertyn (*1909, Porterville - †2 Februarie 1999, Stellenbosch), hoofbestuurder van Nasionale Pers, uitgewer en skrywer. As Jan Fick publiseer hy verskeie fiksie verhale.
Lewe en werk
Christiaan Fick Albertyn is in 1909 op Porterville gebore. Hy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy in 1929 ’n B.A.-graad verwerf. Deur deeltydse studie behaal hy later ’n M.A.-graad in Filosofie deur die Universiteit van Suid-Afrika. In 1935 behaal hy die Ph.D.-graad aan die Universiteit van Stellenbosch met ’n proefskrif oor Jeugmisdaad: ’n sosiologiese studie, met spesiale ondersoek na die verskynsel in die Skiereiland, wat later gepubliseer word. Hy tree in 1930 in diens van die Nasionale Pers as redaksielid van Die Burger en is vanaf September 1936 redakteur van Die Jongspan. In 1944 word hy direkteur van die uitgewery wat in daardie jaar gestig word. Hy word in 1947 bestuurder van die Kaapstad tak van Nasionale Pers en in hierdie hoedanigheid is hy onder andere verantwoordelik vir die stigting van die tydskrif Sarie Marais (later net Sarie). Vanaf 1954 tot 1958 is hy hoofbestuurder van Nasionale Pers en besturende direkteur van Nasionale Tydskrifte. Na aftrede stig hy die C.F. Albertyn-Uitgewery in Kaapstad op 30 November 1961, wat hom daaraan wy om naslaanmateriaal vir Afrikaanse kinders in hulle moedertaal beskikbaar te stel. Vir baie jare is hy voorsitter van die Helpmekaar-studiefonds, voorsitter van die Suid-Afrikaanse Museum en direkteur van Saambou. Daarbenewens was hy stigterslid en erepresident van die Klub Here Sewentien. In 1969 trou hy met Anna Salomina du Raan (gebore Gelderblom), wat self ’n gepubliseerde skryfster is. Uit ’n vorige huwelik het hy drie kinders, twee dogters (René en Stefanie) en ’n seun (Stoffel). Hy is op 2 Februarie 1999 op Kleinmond oorlede en sy vrou is op 5 Februarie 2005 op Stellenbosch oorlede.
Skryfwerk
Onder die naam Jan Fick skryf hy fiksie. Die grenswag handel oor die tyd van die grensoorloë op die Oosgrens in die negentiende eeu. Hy wy hom daaraan om naslaanmateriaal vir Afrikaanse kinders in hulle moedertaal beskikbaar te stel en is as redakteur verantwoordelik vir die publikasie van Die Afrikaanse Kinderensiklopedie, Die Ensiklopedie van die Wêreld en Kinders van die Wêreld. Verder skryf hy Die eerste eeu van die N.G. Gemeente Porterville.
Eerbewyse
In 1985 ontvang hy ’n erepenning vir voortreflike wetenskaplike vakbevordering van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Hendrik die Jong Koning
Opstand
In 1173 het Hendrik II se seuns teen hom in opstand gekom om die grond te probeer bekom wat aan hulle belowe is. Hulle is ondersteun deur Frankryk en hulle ma, Eleonore van Akwitanië, vir wie Hendrik daarna vir 15 jaar onder huisarres laat plaas het. Nadat die jong Hendrik in 1183 dood is ná ’n opstand teen sy pa, het sy broer Godfried in 1186 gesterf. Sy broer Richard het sy pa op 4 Julie 1189 verslaan. Ná die verraad van Hendrik II se gunsteling-seun, Jan, het Hendrik die stryd gewonne gegee. Hy is op 7 Julie in die Kasteel van Chinon dood en is deur sy seun Richard opgevolg.
Huwelik
Hendrik het in 1160 getrou met Margaretha (1158–1197), oudste dogter van Lodewyk VII van Frankryk, maar hulle het nie kinders gehad nie.
Bernau bei Berlin
Die 20ste eeu
In die 19de eeu is na Bernau vanweë sy groot aantal vakwerkhuise dikwels as die "Rothenburg van Brandenburg" verwys. Die fasades van baie vakwerkhuise is egter in dié eeu onvakkundig bepleister sodat die vakwerk geleidelik deur reënwater beskadig is. In die 1980's is groot dele van die historiese stadskern se vakwerk-argitektuur afgebreek en deur woonblokke uit voorafvervaardigde elemente vervang – die restourasie van historiese geboue is voorgestel, maar deur die owerheid as te duur geag.
Net 'n klein aantal historiese huise het bewaar gebly (34 geboue wat voor 1870 en tien geboue wat tussen 1900 en 1910 opgerig is), net soos historiese gewelfkelders waar vroeër vermoedelik bier gebrou of gestoor is. Nuwe woonstelblokke is egter so ver moontlik by die oorspronklike stadsbeeld aangepas. So is die aantal verdiepings tot vier beperk. Bernau sou voortaan in argitektoniese opsig tot 'n "sosialistiese modelstad" uitgebou word wat as voorbeeld vir ander klein en middelgroot stedelike nedersettings in die Duitse Demokratiese Republiek kon dien.
Tussen 1952 en 1993 het Bernau as administratiewe sentrum van die gelyknamige landelike munisipaliteit in die distrik Frankfurt (Oder) gedien. Sedert 1990 maak die stad deel uit van die deelstaat Brandenburg en – ná administratiewe hervormings – die landelike distrik Barnim. Die 90ste Pantserdivisie van die Groep van Sowjet-magte in Duitsland was tot en met 1991 in Bernau gestasioneer.
Demografie
Naas Potsdam is Bernau een van min stede in Brandenburg waar die bevolking sedert die Duitse hereniging bestendige groei getoon het. So het Bernau se inwonertal van sowat 20 000 in 1990 toegeneem tot 38 825 laat in 2018. Hierdie groei was enersyds aan die insluiting van omliggende dorpe met 'n totale bevolking van 9 000 te danke, waaronder Birkholz (417 inwoners, 31 Desember 1992), Ladeburg (2 025, 31 Desember 2000), Börnicke (433, 31 Desember 2001), Lobetal (707, 31 Desember 2001) en Schönow (5 371, 31 Desember 2002), andersyds aan die vestiging van nuwe inwoners wat onder meer deur die goed ontwikkelde infrastruktuur met trein- en stadstreinverbindings na Berlyn en die moderne netwerk van paaie, waaronder 'n snelweg, na Bernau gelok is. Sedert die politieke omwenteling in 1989/1990 is duisende nuwe wooneenhede opgerig.
Sint Mariakerk te Bernau
Die huidige kerkgebou het 'n voorganger gehad wat vermoedelik omstreeks 1240 as Romaanse basiliek opgerig is. Sowat veertig jaar later is dit volgens die Gotiese styl omgebou – uit hierdie periode dateer die apsiskrans en die wesfasade met sy veldsteenmuur. Uiteindelik is die basiliek tussen 1400 en 1519 omgebou tot 'n laat-Gotiese hallekerk met twee noordskepe wat vermoedelik gedurende 'n oorgangsfasade as noodkerk gedien het. Die oorspronklike dubbeltoring, wat van veldsteen gebou was, is in 1839 afgebreek. Die huidige baksteentoring met 'n hoogte van 57,4 meter is deur Julius Manger, 'n argitek van die Berlynse Bauakademie, ontwerp en in 1846 voltooi.
Die buitefasades, dak, toring, mure en vensters is vanaf 1975 omvattend gerestoureer. Tydens die renovasie tussen 1985 en 1989 is die kleurryke muurskilderye van 1519 herstel. Die belangrikste kunswerk in die kerk se binneruimte is die laat-Gotiese 16de eeuse vleuelaltaar met 39 figure en 68 skilderye wat legendes en historiese gebeurtenisse rondom die Christendom uitbeeld, met Maria se kroning in die hemel as sentrale onderwerp.
Een van die legendes is dié van Sint Nicolaas wat heel waarskynlik die beskermheilige van Bernau was. Die sentrale plasing van 'n Jakobsfiguur dui daarop dat die Middeleeuse Bernau 'n belangrike rusplek langs die pelgrimsroete na die Spaanse Santiago de Compostela was. Deskundiges skryf die altaar, wat uniek in Noord-Duitsland is, aan die skool van Lucas Cranach die Ouere toe. Die altaar is in 1519 gewy, dus tydens die Reformasie. Die kunswerk is sodoende nie deur beeldestormers vernietig nie, moontlik ook omdat Bernause burgers so veel geld daarvoor ingesamel het dat hulle die altaar liewer bewaar het.
'n Gedenkplaat, wat in 1884 teen 'n suil aangebring is, herinner aan 'n gebeurtenis in die tyd van die Dertigjarige Oorlog. Die Sweedse koning Gustav II Adolf, wat as vegter "vir die Protestantse geloof" in die Slag naby Lützen gesneuwel het, is op 17 Desember 1632 in die kerk opgebaar. Volgens 'n dekreet van keurvors Georg Wilhelm von Brandenburg is 'n lykrede vir die koning gehou.
In die nag van 30 April tot 1 Mei 1933, dus drie maande ná Adolf Hitler se aanstelling as rykskanselier, het die kommunis Schlawitz die kerktoring opgeklim en die "Rooi Vlag", 'n simbool van die sosialistiese en kommunistiese beweging, gehys. Die vlag is deur Marie Brendel, 'n mede-kommunis, genaai.
Vanweë sy uitstekende akoestiek word die kerkgebou tans gereeld vir klassieke musiekkonserte gebruik.
Hart van Jesus-kerk
Ná die Rewolusie van 1848/49 is Rooms-Katolieke gelowiges weer toegestaan om kerkgemeentes te stig. In Bernau het Katolieke leke in Mei 1849 die kans gegryp en 'n gemeente gestig wat aanvanklik wat aanvanklik die St. Georgen-kapel vir misse kon gebruik. In 1851 is 'n Rooms-Katolieke sendinghuis met skool en kapel ingewy.
Die Herz-Jesu-Kirche is as Rooms-Katolieke parogiekerk van Bernau in 1907 en 1908 volgens 'n ontwerp van die argitek Paul Ueberholz as eenskepige halkerk in die styl van die Noord-Duitse baksteengotiek naby Bernau se treinstasie opgerig om die klein sendinghuis-kapel in Tuchmacherstraße te vervang. Sy toring het 'n hoogte van 66 meter. Die kerk maak tans deel uit van die Dekanaat Eberswalde en die Aartsbisdom Berlyn.
Die kerk se binneruimte is in 1965 en 1966 volgens ontwerpe van die Kamenzse argitek Gottfried Zadawski omgebou. Die nuwe hoofaltaar is op 24 April 1966 ingewy. Die kerk se beduidendste kunswerk is die Maria-altaar in die linkerkantse dwarsskip met die genadebeeld Maria Hilf wat uit die tweede helfte van die 18de eeu dateer. Die skildery is deur Lucas Cranach se gelyknamige werk geïnspireer.
Die kerktoring se oorspronklike klokke is – behalwe vir een – tydens die twee wêreldoorloë vir militêre doeleindes ingesmelt. Die huidige staalklokke is aan die Heilige Carl, Maria as "Koningin van die Vrede" en aan St. Franciscus van Assisi gewy en word vyf minute voor die begin van kerkdienste asook daagliks om 12 uur smiddags en vier uur namiddag gelui.
Roman Ingarden
Roman Witold Ingarden (5 Februarie 1893 - 14 Junie 1970) was 'n Poolse filosoof wat in fenomenologie, ontologie en estetika gewerk het.
Bernau bei Berlin
Hart van Jesus-kerk
Die Hart van Jesus-kerk is op 18 Oktober 1977 as historiese monument gelys.
Roman Ingarden
Voor die Tweede Wêreldoorlog het Ingarden sy werke hoofsaaklik in Duits gepubliseer. Gedurende die oorlog het hy na Pools oorgeskakel en gevolglik was van sy groot werke in ontologie grootliks onopgemerk deur die wêreldwye filosofiese gemeenskap.
Bernau bei Berlin
Hospital St. Georg
Die Hospital St. Georg het, soos sy naam aandui, oorspronklik as hospitaal gedien. Dit is in 1328 danksy 'n skenking van die Bernause Linnewewers- en Kleremakersgilde as peshospitaal gestig, maar was daarnaas ook 'n herberg vir reisigers en bejaarde-tehuis.
David Ben-Gurion
David Ben-Gurion (Hebreeus: דוד בן גוריון; Arabies: دافيد بن غوريون‎; gebore as David Grün; 16 Oktober 1886 in Płońsk, Kongres-Pole – 1 Desember 1973 in Tel HaSjomer, Israel) was ’n Israeliese politikus en een van die hoofrolspelers in die totstandkoming van die onafhanklike Joodse staat Israel. Hy was ook die eerste premier van Israel en een van die stigters van die sosiaal-demokratiese Arbeidersparty van Israel, Awoda. Tussen 1948 en 1963 het hy die amp van partyleier beklee.
Christelike Gemeente in Brasilië
Die Christelike Gemeente in Brasilië (Portugees: Congregação Cristã no Brasil) is 'n evangeliese denominasie wat deur die Italiaans-Amerikaanse sendeling Luigi Francescon in Brasilië gestig is.
Roman Ingarden
Biografie
Ingarden is op 5 Februarie 1893 in Kraków, Oostenryk-Hongarye, gebore. Hy het wiskunde en filosofie aan die Lwów-universiteit onder Kazimierz Twardowski gestudeer. Daarna het hy na Göttingen verhuis om die filosofie onder Edmund Husserl te studeer. Hy is deur Husserl beskou as een van sy beste studente en het Husserl na die Universiteit van Freiburg vergesel. In 1918 het Ingarden sy doktorale proefskrif met Husserl as promotor ingedien. Die titel van sy proefskrif was Intuition und Intellekt bei Henri Bergson ("Intuïsie en Intellek by Henri Bergson").
Christelike Gemeente in Brasilië
Dit was blykbaar die eerste georganiseerde Pinksterdenominasie in Brasilië. Saam met die Brasiliaanse "Assemblies of God", wat in 1911 in Pará deur die Sweedse Amerikaners Daniel Berg en Gunnar Vingren gestig is, is die Christelike Gemeente in Brasilië deel van die begin van die Brasiliaanse Pinksterbeweging, een van die dinamiesste en vinnigs groeiende evangeliebewegings wêreldwyd.
Roman Ingarden
Biografie
Ingarden het toe teruggekeer na Pole, waar hy sy akademiese loopbaan na sy doktorsgraad voortgesit het. Vir 'n lang tydperk moes hy homself ondersteun deur middelbare skoolonderrig. In 1925 het hy sy "Habilitationskrift", Essentiale Fragen ("noodsaklike vraagstukke"), aan Kazimierz Twardowski in die Universiteit van Lwów voorgelê. Hierdie proefskrif is opgemerk deur die Engelssprekende filosofiese gemeenskap. In 1933 het die Universiteit hom tot 'n professor bevorder. Hy het bekend geword vir sy werk oor die literêre kunswerk (Das literarische Kunstwerk. Eine Untersuchung aus dem Grenzgebiet der Ontologie, Logik und Literaturwissenschaft, 1931). (Das literarische Kunstwerk. Eine Untersuchung aus dem Grenzgebiet der Ontologie, Logik und Literaturwissenschaft, 1931).
Christelike Gemeente in Brasilië
Die oortuigings van die Christelike Gemeente word uiteengesit in hul 12 geloofsartikels. Hulle glo in die Drie-eenheid, die Bybel en verlossing deur die geloof in Jesus Christus. Hulle aanvaar die doop van die Heilige Gees en Goddelike genesing en wonderwerke. Die kerk het twee sakramente – doop deur onderdompeling en Nagmaal.
Roman Ingarden
Biografie
Van 1939 tot 1941 tydens die Sowjet-besetting van Lwów het hy sy universiteitsaktiwiteit voortgesit. Na Operasie Barbarossa in 1941 en onder die Duitse besetting, leer Ingarden die studente wiskunde en filosofie in die geheim. Nadat sy huis gebombardeer is, het hy werk aan sy boek, The Controversy over the Existence of the World, voortgesit.
Bernau bei Berlin
Hospital St. Georg
Aansteeklike siektes soos melaatsheid is onder meer deur die kruistogte in Europa versprei, en hospitale vir aansteeklike pasiënte is by voorkeur buite die stadsmure opgerig om die oordraging van siektes te beperk. Net in onrustige tye is siekes na binne geneem. Nog tot in die middel van die 19de eeu het vroue, sogenaamde Spittelmägde, in Bernau rondgegaan om geld en kos vir die pasiënte in te samel.
David Ben-Gurion
Ben-Gurion het tussen 1948 en 1954 en nog eens tussen 1955 en 1963 as premier van Israel gefungeer. In 1948 het hy ook voorsitter van die Voorlopige Staatsraad (eintlik president) gewees. In 1955 het hy tydelik ook die amp van minister van verdediging beklee.
Roman Ingarden
Biografie
Ingarden het kort na die oorlog 'n professor aan die Nicolaus Copernicus Universiteit in Toruń geword, maar is in 1946 verban deur die Kommunistiese regering. Hy het toe na die Jagiellonian Universiteit in Kraków gegaan waar hy 'n pos aangebied is. In 1949 is hy egter verbied om te onderrig weens sy beweerde idealisme, waarvolgens hy vermoedelik 'n "vyand van materialisme" is. In 1957 is hy heraangestel aan die Jagiellonian Universiteit nadat die verbod opgehef is, en so het hy voortgegaan om te onderrig, skryf en publiseer. Ingarden is op 14 Junie 1970 dood as gevolg van serebrale bloeding.
Bernau bei Berlin
Hospital St. Georg
Die hospitaal is in 1432 tydens die Hussiete-aanval vernietig. Die hospitaal se kapel is in die 15de eeu as eenskepige Gotiese baksteengebou heropgebou. In die laat 17de eeu is dit as kerksaal vir die plaaslike Hugenote-gemeente gebruik. Die kapel het sy huidige vorm in 1872 gekry nadat herstelwerk plaasgevind het. Die huidige hospitaalgebou dateer van 1738. Dit is in 1809 van 'n massiewe gewelwand voorsien en is tussen 2002 en 2005 gerenoveer.
Roman Ingarden
Werk
Ingarden was 'n realistiese fenomenoloog en aanvaar dus nie Husserl se transendentale idealisme nie. Sy opleiding was fenomenologies; nietemin was sy werk as geheel gerig op die ontologie. Daarom is Ingarden een van die bekendste fenomenologiese ontoloë. Hy het daarna gestreef om die ontologiese struktuur en staat van wese van verskillende voorwerpe te beskryf, gebaseer op die noodsaaklike kenmerke van enige ervaring wat sulke kennis kan verskaf.
Die bekendste werke van Ingarden, en die enigste bekende Engelssprekende lesers, het betrekking op estetika en letterkunde. Die eksklusiewe fokus op Ingarden se werk in estetika weerspieël nie Ingarden se algemene filosofiese standpunt nie, wat fokus op die idees oor formele, eksistensiële en materiële ontologie wat in sy Controversy over the Existence of the World uiteengesit word.
Bernau bei Berlin
Wêreldlike boukuns
Bernau se stadsmuur dateer uit die 13de en 14de eeu. Die versterkings, wat van sogenaamde veldstene gebou is, was oorspronklik 1 496 meter lank, 8 meter hoog en tussen 0,5 en 1,5 meter wyd. 42 uitkyktorings (Lughäuser), drie stadspoorte, twee ronde torings en 'n drievoudige stelsel van vestinggragte en slote was deel van die verdedigingsmure. Hulle was sterk genoeg om aanvalle van die Quitzows en Pommere in 1402 en van die Hussiete in 1432 af te weer.
Gewei
Gewei is die term wat verwys na die horings van lede van die hertfamilie. Hulle is uitbreidings van die skedel en is ware beenstrukture wat gewoonlik in simmetriese pare groei. In die meeste spesies het net bulle gewei, en die primêre doel daarvan is om die moontlikheid van seksuele seleksie deur koeie te vergroot en om met ander bulle te baklei. In gematigde klimaatstreke word die gewei elke jaar afgeskud en nuut gegroei. By rendiere kry bulle én koeie gewei.
Bernau bei Berlin
Wêreldlike boukuns
Groot dele van die oorspronklike muur (sowat 1,3 kilometer) asook oorblyfsels van uitkyktorings en twee groot torings het bewaar gebly, net soos een van die stadspoorte, die sogenaamde Steintor wat deur twee gange met een van die groot torings (die Hungerturm) verbind word.
Die voormalige federale ADGB-vakbondskool in Bernau, wat tot die Bauhaus behoort, is in 2017 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Blouspikkel-chromis
Die Blouspikkel-chromis (Chromis dasygenys) is 'n vis wat endemies is aan Suider-Afrika en kom voor van Inhaca tot by Park Rynie. In Engels staan die vis bekend as die Bluespotted chromis.
Gewei
Voorkoms en funksie
Gewei is uniek aan herte. Dit het ’n fluweelagtige bedekking wat suurstof en voedingstowwe aan die groeiende been verskaf.
In die meeste bevolkings van die Arktika en gematigde streke word die gewei jaarliks opnuut gegroei, maar die grootte hang in baie spesies van die dier se ouderdom af; dit word oor ’n tydperk elke jaar groter totdat dit ’n maksimum grootte bereik. In tropiese streke kan die gewei enige tyd van die jaar afgeskud word, en in sommige spesies net elke paar jaar.
Dit dien ook as wapens vir vegtende bulle, wat somtyds ernstige wonde kan toedien, en as ’n teken van dominansie en seksualiteit.
Blouspikkel-chromis
Voorkoms
Die vis se kleur kan baie verskil, die mees algemene kleur is dat die kop en lyf blougrys en geel aan die bokant is en dat elke skub aan die sye en agterkant 'n blou kol op het. Daar is soms 'n donkerblou kol agter die kop bokant die pektorale vin se basis en 'n wit kol is ook te sien aan die bokant van die stertvin se basis.
Habitat
Die vis kom voor in vlak riwwe, grasbeddings en by rotsstrande in water wat 25 m diep is. Hulle word ook dikwels by die monding van die Durbanse hawe gesien.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Duits
•	Intuition und Intellekt bei Henri Bergson, Halle: Max Niemeyer, 1921
•	''Essentiale Fragen. Ein Beitrag zum Problem des Wesens,'' Halle: Max Niemeyer, 1925
•	''Das literarische Kunstwerk. Eine Untersuchung aus dem Grenzgebiet der Ontologie, Logik und Literaturwissenschaft'', Halle: Max Niemeyer, 1931
•	''Untersuchungen zur Ontologie der Kunst: Musikwerk. Bild. Architektur. Film,'' Tübingen: Max Niemeyer, 1962
•	Vom Erkennen des literarischen Kunstwerks, Tübingen: Max Niemeyer, 1968
•	''Erlebnis, Kunstwerk und Wert. Vorträge zur Ästhetik 1937-1967,'' Tübingen: Max Niemeyer, 1969
•	''Über die Verantwortung. Ihre ontischen Fundamente, Stuttgar''t: Reclam, 1970
•	''Über die kausale Struktur der realen Welt. Der Streit um die Existenz der Welt, Band III,'' Tübingen: Max Niemeyer, 1974
Hoofwerke in Pools
•	Niektóre założenia idealizmu Berkeley'a [Some of the Tenets of Berkeley’s Idealism]. Lwów. 1931.
•	O poznawaniu dzieła literackiego (The Cognition of the Literary Work of Art), Ossolineum, Lwów: 1937
•	''O budowie obrazu. Szkic z teorii sztuki (On the Structure of Paintings: A Sketch of the Theory of Art)'', Rozprawy Wydziału Filozoficznego PAU Vol. LXVII, No.2, Kraków, 1946
•	O dziele architektury (On Architectural Works), Nauka i Sztuka, Vol. II, 1946, No. 1, pp. 3-26 and No. 2, pp. 26-51
Bernau bei Berlin
Erebegraafplaas vir gesneuwelde Sowjet-soldate
Die erebegraafplaas vir gesneuwelde Sowjet-soldate is in 1947 in die walversterkings voor die noordelike stadsmuur teenoor die monument vir gesneuwelde Duitse soldate aangelê. 'n Steenobelisk met 'n hoogte van ses meter vorm die middelpunt van die monument. Die obelisk is met 'n kanonkoeël en 'n vergulde Sowjet-ster bekroon. Twee erekranse in brons leun teen die voetstuk van die obelisk.
Net voor die monument is twee kleiner obeliske met 'n hoogte van 1,7 meter opgerig wat deur vergulde kanonkoeëls bekroon word. Aan weerskante van die monument is twee gedenkstene waarop die name van soldate van die Rooi Leër, wat naby Bernau gesneuwel het, in goue letters ingegraveer is.
Waldsiedlung
Die Waldsiedlung Bernau bei Berlin, vanweë sy ligging naby die dorp Wandlitz meestal Waldsiedlung Wandlitz genoem, was 'n veilig bewaakte buurt te midde van 'n bosgebied met 'n oppervlakte van twee vierkante kilometer waar die meeste lede van die Politburo van die Sentrale Komitee van die SED gehuisves is.
Die woonbuurt met enkelgesinshuise is volgens 'n besluit van die SED-Politburo tussen 1958 en 1960 gebou en deur die Hoofafdeling Persoonsbeskerming van die Oos-Duitse staatsveiligheidsdiens Ministerium für Staatssicherheit (MfS) bestuur. Die lede van die Politburo kon hier beter beskerm word as in hul villa's in die Berlynse stadsdeel Niederschönhausen. Lede van die Politburo was met hul verkiesing verplig om hier te woon.
Tydens die politieke omwenteling in 1989/1990 het onthullings oor die DDR-bewind se luukse lewe in die Waldsiedlung die Oos-Duitse publiek ontstel. Volgens 'n besluit van die nuwe DDR-bewind onder premier Hans Modrow is die bewoners in 1989 gedwing om die woonbuurt te verlaat. Intussen is geneeskundige inrigtings en ander instellings hier gevestig. Ook nuwe woonhuise is gebou.
Birkholz
Birkholz is 'n tipiese Angerdorf wat in sy oorspronklike uitleg bewaar gebly het. Die dorp en die sogenaamde Neubauernsiedlung met altesaam 291 inwoners (soos op 1 November 2010) is in 1993 by Bernau ingesluit.
Birkholz is waarskynlik in die 13de eeu gestig en het in administratiewe opsig aanvanklik deel uitgemaak van Berlyn/Neuköln. Die eerste historiese verwysing na die dorp dateer van 1349. Vanaf 1840 was daar 'n riddergoed in Birkholz wat in 1908 aan die munisipaliteit Weißensee verkoop is. In 1927 is die dorp met hierdie landgoed en Birkholzaue, 'n klein nedersetting, verenig.
Die dorpsbeeld van Birkholz word deur die middeleeuse veldsteenkerk oorheers. Dié sakrale gebou met een verdieping is vermoedelik in die tweede helfte van die 13de eeu opgerig en in die 15de en 16de eeu uitgebou. Die oorspronklike graniettoring is in 1827 deur 'n nuwe baksteengebou, die westoring, vervang. In 1921 het omvattende herstelwerk plaasgevind.
Die westoring was – volgens die destydse DDR-owerheid – reeds in 'n toestand van gevorderde bouvalligheid toe dit in 1972 opgeblaas is. Hierby is sowel die aangrensende gewelf asook ander dele van die kerk ernstig beskadig of selfs vernietig. Die bouvalle is daarna nie beveilig nie, en die meeste dele van sy interieur het verdwyn. Die kerk se oorblyfsels is eers in 1990 gerestoureer.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Pools
•	Spór o istnienie Świata (Controversy over the Existence of the World), PAU, Vol. I, Kraków: 1947, Vol. II, Kraków, 1948
Katoenplukker
Die meganiese katoenplukker is 'n masjien wat katoen outomaties kan oes, op 'n manier wat oestyd verminder en vir maksimum doeltreffendheid sorg.
GESHIEDENIS
Katoen is oorspronklik met die hand geoes. In baie samelewings, soos Amerika, is gratis slawe-arbeid aangewend om katoen te pluk, met die verhoging van die plantasie-eienaar se winsmarges. Meganiese katoenpluk het prakties geword in 1944, toe International Harvester die eerste dosyn van hul suksesvolle kommersiële katoenplukkers vervaardig het.
Konvensionele plukker
Die eerste plukkers was slegs in staat om een ry katoen op 'n slag te oes, maar was nog steeds in staat om tot veertig handarbeiders te vervang. Deesdae se katoenplukker is 'n selfaangedrewe masjien wat katoenpluis en saadkatoen van die plant verwyder tot en met ses rye op 'n keer.
Daar is vandag twee tipes plukkers in gebruik. Die een is die "stripper"-plukker, hoofsaaklik in gebruik gevind in Texas en Arkansas. Dit verwyder nie net die pluis van die plant nie, maar ook 'n redelike deel van die ander plantdele (soos onoopgemaakte bolletjies). Later word die plantmateriaal geskei van die pluise deur 'n proses waar swaarder dele voor die pluise in die mandjie val op die agterkant van die plukker.
Hertogdom
'n Hertogdom is 'n gebied, leenwese, of domein wat deur 'n hertog of hertogin geregeer word. Histories was sommige hertogdomme in kontinentale Europa soewerein, terwyl ander, veral in Frankryk en Brittanje ondergeskikte distrikte van 'n koninkryk was. Tradisioneel is 'n groothertogdom, soos Luxemburg, gewoonlik as onafhanklik en soewerein gesien. Soewereine hertogdomme was algemeen in die Heilige Romeinse Ryk en Duitssprekende gebiede.