cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frances Chaney
Frances Chaney (23 Julie 1915 – 23 November 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Seven-Ups (1973), When Harry Met Sally... (1989), en Life with Mikey (1993), en in die televisiereeks Law & Order (1990).
Anita Thompson Dickinson Reynolds
Anita Thompson Dickinson Reynolds (1900 – 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent A Man's Duty (1919).
Fonteinbos
Fonteinbos kan verwys na:
Plante:
Plekke:
Farrarmere
Farrarmere is 'n voorstad in Benoni, Gauteng. Volgens die 2011-sensus het Farrarmere 'n bevolking van 11 975 gehad, waarvan 78,7% Blankes was. Engels (63,0%) en Afrikaans (27,7%) is die grootste huistale.
Trevor Eyster
Trevor Eyster (gebore 10 Oktober 1978) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger en aktivis. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Salute Your Shorts (1991), Babylon 5 (1994), en Kingdom (2014).
Proteïensintese
Proteïensintese is die proses waartydens nuwe proteïne in die selle vervaardig word om ensieme, hormone en nuwe selstrukture te vorm. Die proses bestaan uit twee stadiums, naamlik transkripsie en tanslasie. Transkripsie vind in die selkern plaas, en translasie vind in die sitoplasma, by die ribosome, plaas. Proteïene is komplekse molekule wat belangrike prosesse in selle beheer. Die boustene van proteïne is aminosure. Hierdie aminosure word uit vrydrywende nukleotiede in die selle opgebou. Nukleotiede is ook die boustene van DNS en RNS, die genetiese materiaal.
Transkripsie
Transkripsie is die eerste stadium van proteïensintese en speel in die selkern af. Tydens transkripsie breek die waterstofbindings wat 'n bepaalde streek van die DNS-molekuul bymekaarhou. Om hierdie proses te verstaan, is dit belangrik om vertroud te wees met die struktuur van die DNS-molekuul. DNS is 'n dubbelheliks wat met 'n "gedraaide leer" vergelyk kan word. Die boustene van DNS is nukleotiede. Elke nukleotied bestaan uit een stikstofbasis, 'n fosfaatgedeelte en 'n suikergedeelte. Die suiker wat in DNS aangetref word, is deoksiribose. Die stikstofbasisse is adenien, timien, sitosien en guanien. Hierdie stikstofbasisse vorm die "sporte" van die DNS-leer. Wanneer die sporte van mekaar losgerits het (waterstofbindings gebreek het), vind komplementêre basisafparing van die stikstofbasisse plaas. Tydens komplementêre basisafparing bind vrydrywende nukleotiede in die kern met die basisse wat op die DNS-templaat aangetref word om 'n komplementêre string te vorm. Die komplementêre string rits weer los van die DNS en nuwe waterstofbindings ontstaan tussen die stikstofbasisse van die DNS om die oorspronklike dubbelheliks-vorm te herstel. Hierdie nuwe komplementêree string word die mRNS genoem. Die "m" staan vir "messanger" aangesien die mRNS die boodskap, of te wel "kode", van die DNS na die ribosoom (in die sitoplasma) sal oordra. Elke drietal van basisse op die mRNS word 'n kodon genoem. Let wel dat RNS slegs 'n enkelstringmolekuul is en nie 'n dubbelheliks soos DNS nie. RNS bevat ook nie die stikstofbasis "timien" nie, maar dit word met 'n nuwe basis, "urasiel" vervang. Die suikergedeelte in RNS word ribose genoem. Die mRNS beweeg deur die selektief deurlaatbare membraan van die selkern na die sitoplasma, waar dit met die ribosoom sal kontak maak vir translasie.
Translasie
Translasie is die tweede stadium van proteïensintese, en speel in die sitoplasma (op die ribosome) af. 'n Nuwe soort RNS, naamlik tRNS, kom nou ter sprake. tRNS is die draers van die aminosure, en is nie 'n lang string soos die mRNS nie - in teendeel, elke tRNS bevat slegs drie stikstofbasisse en elke drietal van stikstofbasisse op die tRNS word 'n antikodon genoem. Komplementêre basisafparing kom nou weer ter sprake, wanneer elke kodon op die ribosoom met die gepaste antikodon afpaar: elke tRNS bring 'n spesifieke aminosuur (drietal van basisse) na die mRNS. Die tRNS word na elke afparing vrygestel om nog aminosure van die vrydrywende stikstofbasisse in die kern op te tel. Peptiedbindings vorm tussen die aminosure om 'n bepaalde proteïen te vorm. Die proteïen hang tydens translasie soos 'n string krale aan die antikodon, en met elke afparing word 'n nuwe "kraletjie" (aminosuur) tot die proteïen toegevoeg. Let op dat die proses van translasie by 'n beginkodon begin, en sal voortduur totdat 'n stopkodon bereik word.
Kaap Canaveral- ruimtemagstasie
Die Kaap Canaveral- ruimtemagstasie, amptelike naam Cape Canaveral Space Force Station (CCSFS) is 'n installasie van die Amerikaanse Ruimtemag se "Space Launch Delta 45", geleë op Kaap Canaveral in Brevard County, Florida.
Met sy hoofkwartier by die nabygeleë Patrick-ruimtemagbasis, is die stasie die primêre lanseerterrein vir die Ruimtemag se Oostelike Baan met drie lanseerplatforms wat tans aktief is (Ruimtelanseerkomplekse 37B, 40, en 41). Die fasiliteit is suidoos van NASA se Kennedy-ruimtesentrum op die aangrensende Merritt-eiland, met die twee verbind deur brûe en oorweë. Die Cape Canaveral Space Force Station Skid Strip beskik oor 'n 3 000 meter (10 000 voet) aanloopbaan naby die lanseerkomplekse vir militêre lugbrugvliegtuie wat swaar en oormaatloonvragte aan die Kaap lewer.
Geskiedenis
Op 1 Junie 1948 het die Amerikaanse Vloot die voormalige Banana River-vlootlugstasie aan die Amerikaanse Lugmag oorgedra, met die lugmag wat die fasiliteit die Joint Long Range Proving Ground (JLRPG)-basis herdoop het op 10 Junie 1949. Op 1 Oktober 1949 is die Joint Long Range Proving Ground Base van die Lugmateriaalkommando na die Lugmagafdeling van die Joint Long Range Proving Ground oorgeplaas. Op 17 Mei 1950 is die basis herdoop na die Long Range Proving Ground Base, maar drie maande later is dit herdoop na Patrick Air Force Base, ter ere van genl-maj Mason Patrick. In 1951 het die Lugmag die Lugmagmissieltoetssentrum opgerig.
Vroeë Amerikaanse sub-orbitale vuurpylvlugte is in 1956 by Kaap Canaveral uitgevoer. Hierdie vlugte het plaasgevind kort nadat sub-orbitale vlugte vanaf White Sands Missielbaan gelanseer is, soos die Viking 12-klinkende vuurpyl op 4 Februarie 1955.
Na die Sowjetunie se suksesvolle Spoetnik 1, wat op 4 Oktober 1957 gelanseer is, het die Verenigde State op 6 Desember 1957 sy eerste lansering van 'n kunsmatige satelliet vanaf Kaap Canaveral probeer. Die vuurpyl, wat die Vanguard TV3 gedra het, het egter op die lanseerplatform ontplof.
NASA is in 1958 gestig, en lugmagspanne het missiele vir NASA vanaf die Kaap gelanseer, wat toe bekend gestaan het as Cape Canaveral Missile Annex. Redstone-, Jupiter-, Pershing, Polaris-, Thor-, Atlas-, Titan- en Minuteman- missiele is almal vanaf dié terrein getoets, en die Thor het die basis geword vir die verbruikbare lanseervoertuig (ELV) Delta-vuurpyl, wat Telstar 1 gelanseer het in Julie 1962. Die ry van Titan (LC-15, 16, 19, 20) en Atlas (LC-11, 12, 13, 14) lanseerplatforms langs die kus het in die 1960's as Missile Row bekend gestaan.
Projek Mercurius
NASA se eerste bemande ruimtevlugprogram is voorberei vir lansering vanaf Canaveral deur spanne van die Amerikaanse Lugmag. Die Mercury-program se doelwitte was om 'n bemande ruimtetuig in 'n wentelbaan om die aarde te plaas, menslike prestasie en vermoë om in die ruimte te funksioneer te ondersoek en die ruimtevaarder en ruimtetuig veilig te herwin. Sub-orbitale vlugte is gelanseer deur afgeleides van die weermag se Redstone-missiel vanaf LC-5; twee sulke vlugte is deur Alan Shepard op 5 Mei 1961 en Gus Grissom op 21 Julie gemaak. Orbitale vlugte is gelanseer deur afgeleides van die Lugmag se groter Atlas D-missiel vanaf LC-14. Die eerste Amerikaner in 'n wentelbaan was John Glenn op 20 Februarie 1962. Nog drie wentelvlugte het tot Mei 1963 gevolg.
Vlugbeheer vir alle Mercury-missies is by die Mercury-beheersentrum by Canaveral naby LC-14 verskaf.
Naamsverandering
Op 29 November 1963, na die dood van president John F. Kennedy, het sy opvolger Lyndon B. Johnson Uitvoerende Bevel 11129 uitgereik wat beide NASA se Merrit Island Launch Operations Centre hernoem het en "die fasiliteite van Stasie No. 1 van die Atlantiese Missielbaan" as die "John F. Kennedy Space Centre". Hy het ook goewerneur C. Farris Bryant oortuig om die naam van Cape Canaveral na Cape Kennedy te verander. Dit het gelei tot 'n mate van verwarring in openbare persepsie. NASA-administrateur James E. Webb het dit duidelik gemaak deur 'n opdrag uit te reik wat verklaar dat die Kennedy-ruimtesentrum se naam slegs op Merrit-eiland van toepassing is, terwyl die Lugmag 'n algemene bevel uitgereik het wat die lugmaglanseringsterrein na Cape Kennedy Air Force Station hernoem het. Hierdie naam is gebruik tydens die Gemini-program en vroeë Apollo-program.
Die geografiese naamsverandering het egter geblyk ongewild te wees, as gevolg van die lang geskiedenis van Cape Canaveral (een van die oudste plekname in die Verenigde State, wat uit die vroeë 1500's dateer). In onderskeidelik 1973 en 1974 is beide die geografiese en die Lugmagstasie Kaap-name na Canaveral terug verander nadat die Florida-wetgewer 'n wetsontwerp goedgekeur het.
Gemini en vroeë Apollo
Die vermoëns van die Mercury-beheersentrum was onvoldoende vir die vlugbeheerbehoeftes van Gemini en Apollo, daarom het NASA 'n verbeterde Sendingbeheersentrum in 1963 gebou. Daar is besluit om die beheersentrum by die nuutgeboude Bemande Ruimtetuigsentrum in Houston, Texas, te plaas, eerder as by Canaveral of by die Goddard-ruimtevlugsentrum in Maryland. Die Apollo-program se doelwit om 'n man op die maan te laat land, het die ontwikkeling van die Saturn-familie van vuurpyle vereis. Die groot Saturn V-vuurpyl wat nodig was om mense na die Maan te neem, het 'n groter lanseerfasiliteit vereis as wat Cape Canaveral kon voorsien, daarom het NASA die Kennedy-ruimtesentrum gebou wat wes en noord van Canaveral op Merrit Island geleë is. Maar die vroeëre Saturn I en IB kon vanaf die Kaapse lanseerkomplekse 34 en 37 gelanseer word. Die eerste vier Saturn I-ontwikkelingslanserings is tussen 27 Oktober 1961 en 28 Maart 1963 vanaf LC-34 gemaak. Dit is gevolg deur die finale toetslansering en vyf operasionele lanserings vanaf LC-37 tussen 29 Januarie 1964 en 30 Julie 1965.
Die Saturn IB het die vermoë van die Saturn I opgegradeer, sodat dit vir Aardbaantoetse van die Apollo-ruimtetuig gebruik kon word. Twee onbemande toetslanserings van die Apollo-beheer en diensmodule (CSM) is vanaf LC-34 gemaak, en 'n onbemande vlug vanaf LC-37, om die gedrag van vloeibare waterstofbrandstof in die boonste stadium te toets, tussen 26 Februarie en 25 Augustus 1966. Die eerste bemande CSM-vlug, AS-204 of Apollo 1, was beplan om vanaf LC-34 op 21 Februarie 1967 te lanseer, maar die hele bemanning van Gus Grissom, Ed White en Roger Chaffee is op 27 Januarie 1967 in 'n kajuitbrand tydens 'n ruimtetuigtoets op blad 34 dood. Die AS-204-vuurpyl is gebruik om die eerste onbemande Aardbaantoetsvlug van die Apollo-maanmodule, Apollo 5, vanaf LC-37 op 22 Januarie 1968 te loods. Nadat aansienlike veiligheidsverbeterings aan die beheermodule aangebring is, is Apollo 7 op 11 Oktober 1968 vanaf LC-34 gelanseer om Apollo 1 se missie te vervul, met behulp van Saturn IB AS-205.
Volgende aktiwiteit
Die Lugmag het besluit om die vermoëns van die Titan-lanseringsvoertuie uit te brei vir sy swaarligvermoëns. Die Lugmag het lanseerkomplekse 40 en 41 gebou om Titan III en Titan IV vuurpyle net suid van die Kennedy-ruimtesentrum te lanseer. ’n Titan III het omtrent dieselfde loonvragvermoë as die Saturn IB teen aansienlike kostebesparings.
Lanseerkompleks 40 en 41 is gebruik om verdedigingsverkennings-, kommunikasie- en weersatelliete en NASA-planetêre sendings te loods. Die Lugmag het ook beplan om twee lugmag-bemanbare ruimteprojekte vanaf LC-40 en 41 te loods. Hulle was die Dyna-Soar, 'n bemande baanvuurpylvliegtuig (gekanselleer in 1963) en die USAF Manned Orbital Laboratory (MOL), 'n bemande verkenningsruimtestasie (gekanselleer in 1969).
Met die toenemende gebruik van 'n gehuurde lanseerplatform deur die private maatskappy SpaceX, beplan die Lugmag-lanseringsondersteuningsoperasies aan die Kaap vir 21 lanserings in 2014. SpaceX het besprekings vir 'n totaal van tien van daardie lanserings in 2014 gedoen, met 'n opsie vir 'n elfde.
Op 7 Augustus 2020 het Amerikaanse militêre kontrakte na die installasie verwys as Cape Canaveral Space Force Station. Die installasie is op 9 Desember 2020 amptelik hernoem.
Drie Kaap Canaveral-platforms word tans deur die private industrie bedryf vir militêre en burgerlike lanserings: SLC-41 vir die Atlas V en SLC-37B vir die Delta IV, beide vir United Launch Alliance swaar loonvragte; en SLC-40 vir SpaceX se Falcon 9.
Bedrywighede, infrastruktuur en fasiliteite
Van die lanseerkomplekse wat sedert 1950 gebou is, is verskeie verhuur en aangepas vir gebruik deur private lugvaartmaatskappye. Lanseerkompleks SLC-17 is tot 2011 vir die Delta II Heavy-variant gebruik. Lanseringskomplekse SLC-37 en SLC-41 is gewysig om onderskeidelik EELV Delta IV en Atlas V lanseertuie te lanseer. Hierdie lanseervoertuie het alle vroeëre Delta-, Atlas- en Titan-vuurpyle vervang. Lanseringskompleks SLC-47 word gebruik om weerklinkende vuurpyle te lanseer. Lanseerkompleks SLC-46 is gereserveer vir gebruik deur Space Florida.
SLC-40 het die eerste lansering van die SpaceX Falcon 9 in Junie 2010 gehuisves. Falcon 9-lanserings het voortgegaan vanaf hierdie kompleks tot 2015, bestaande uit onbemande hervulmissies vir NASA na die Internasionale Ruimtestasie sowel as kommersiële satellietvlugte. SpaceX het ook lanseerkompleks 39A van NASA gehuur en het dit verander om Falcon Heavy en Commercial Crew-bemande ruimtevlugte na die ISS met hul Crew Dragon-ruimtetuig in 2019 te akkommodeer. SpaceX Landingsone 1 en 2, wat gebruik word om die eerste fases van die Falcon 9 te land en die vleuelaanjaers van die Falcon Heavy, is op die terrein van die voormalige LC-13 geleë.
In die geval van lanserings teen 'n lae helling (geostasionêr), het die ligging van die gebied by 28°27' N 'n effense nadeel teenoor ander lanseerfasiliteite wat nader aan die ewenaar geleë is. Die hupstoot ooswaarts vanaf die Aarde se rotasie is ongeveer 406 m/s (908 myl per uur) by Kaap Canaveral, maar 463 m/s (1 035 myl per uur) by die Europese Guiana-ruimtesentrum in Frans-Guyana.
In die geval van (pool) lanserings met 'n hoë helling maak die breedtegraad nie saak nie, maar die Kaap Canaveral-gebied is nie geskik daarvoor nie, want bewoonde gebiede lê onder hierdie trajekte; Vandenberg-ruimtemagbasis, Kaap Canaveral se Weskus-eweknie, of die kleiner Pacific Spaceport-kompleks – Alaska (PSCA) word eerder gebruik.
Die Air Force Space and Missile Museum is geleë op LC-26. Hangar AE, geleë in die CCAFS Industriële Area, versamel telemetrie van lanserings regoor die Verenigde State. NASA se Launch Services Program het drie lanseertuig-datasentrums binne wat telemetrie intyds aan ingenieurs vertoon.
Cape Canaveral Space Force Station Skid Strip is 'n militêre lughawe by Cape Canaveral Space Force Station (CCSFS), 7 seemyl (13 km) noordoos van Cocoa Beach, Florida. Dit het 'n asfalt-geplaveide aanloopbaan wat 13/31 aangewys is en 3 048 m lank by 61 m breed is. Die fasiliteit word besit deur die Amerikaanse Ruimtemag (USSF).
In die 1960's was die Douglas C-133 Cargomaster 'n gereelde besoeker, met gemodifiseerde Atlas- en Titan-missiele aanboord, wat gebruik is as lanseervoertuie vir bemande en onbemande ruimteprogramme wat tot die Apollo-maanlandings gelei het. Die Skid Strip was gebruik deur NASA se Pregnant Guppy en Super Guppy vervoervliegtuie wat die S-IVB boonste stadium vervoer het vir die Saturn IB en Saturn V-vuurpyle wat in die Apollo-program gebruik is.
Anne Morrison Chapin
Anne Morrison Chapin (1892 – 1967) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente This Man Is Mine (1934), Love Takes Flight (1937), Romance in the Dark (1938), en The Secret Heart (1946).
Kaap Canaveral- ruimtemagstasie
Bedrywighede, infrastruktuur en fasiliteite
Tans word dit hoofsaaklik deur USAF C-130 Hercules, C-17 Globemaster III en C-5 Galaxy vliegtuie gebruik wat satellietvragte na CCSFS vervoer vir opstel met lanseervoertuie.
Die CCSFS Skid Strip word soms verwar met die NASA Shuttle Landing Facility, maar daardie aanloopbaan, wat spesiaal vir die pendeltuig gebou is, is op Merritt-eiland by die aangrensende Kennedy-ruimtesentrum geleë.
Koördinate:
Psoralea aphylla
Die boom se FSA-nommer is 226.8.
Tritoniopsis toximontana
Tritoniopsis toximontana is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom in die Gifberg en Matsikammaberg voor. Hier het die plant 'n voorkomsgebied van slegs 17 km2. Daar is slegs een populasie. Die plant word nie bedreig nie en word as seldsaam beskou.
Spiritualiteit
Die betekenis van spiritualiteit het mettertyd ontwikkel en uitgebrei, en verskeie konnotasies kan langs mekaar gevind word. Tradisioneel het spiritualiteit verwys na 'n godsdienstige proses van hervorming wat "...ten doel het om die oorspronklike vorm van die mens te herstel", gerig op "die beeld van God" soos geïllustreer deur die stigters en heilige tekste van die godsdienste van die wêreld. Die term is binne vroeë Christendom gebruik om te verwys na 'n lewe gerig op die Heilige Gees en verbreed gedurende die Laat Middeleeue om geestelike aspekte van die lewe in te sluit. In moderne tye, het die term versprei beide na ander godsdienstige tradisies en uitgebrei om te verwys na 'n wyer reeks ervaring, insluitend 'n reeks esoteriese tradisies en godsdienstige tradisies. Moderne gebruike is geneig om te verwys na 'n subjektiewe ervaring van 'n heilige dimensie en die "diepste waardes en betekenisse waardeur mense leef", dikwels in 'n konteks verwyderd van georganiseerde godsdienstige instellings. Dit kan geloof in 'n bonatuurlike ryk behels buite die gewoonlik waarneembare wêreld, persoonlike groei, 'n soeke na 'n uiteindelike of heilige betekenis, godsdienstige ervaring, of 'n ontmoeting met 'n mens se eie "innerlike dimensie."
Matthew Faber
Matthew Faber (1973-2020) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Natural Born Killers (1994), Welcome to the Dollhouse (1995), Hard Luck (2001), en Palindromes (2004).
Erna Morena
Erna Morena (24 April 1885 – 20 Julie 1962) was 'n Duitse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Lulu (1917), Das Tagebuch einer Verlorenen (1918), Colomba (1918), en ''Fridericus Rex - 4. Teil: Schicksalswende'' (1923).
Spiritualiteit
Definisie
Volgens Kees Waaijman is die tradisionele betekenis van spiritualiteit, 'n proses van hervorming wat “daarop gemik is om die oorspronklike gestalte van die mens, die beeld van God te herstel. Om dit te bewerkstellig, is die hervorming georiënteer op 'n voorbeeld, wat die oorspronklike vorm: in Judaïsme die Tora, in Christendom is daar Christus, vir Boeddhisme, Boeddha, en in Islam, Mohammed." Houtman en Aupers stel voor dat moderne spiritualiteit 'n mengsel is van humanistiese sielkunde, mistisisme en esoteriese tradisies, en Oosterse godsdienste.
In moderne tye is die klem op subjektiewe ervaring en die "diepste waardes en betekenisse waardeur mense leef," wat persoonlike groei of transformasie insluit, gewoonlik in 'n konteks apart van georganiseerde godsdienstige instellings. Spiritualiteit kan oor die algemeen gedefinieer word as 'n individu se soeke na uiteindelike of heilige betekenis en doel in die lewe. Daarbenewens kan dit beteken om persoonlike groei, godsdienstige ervaring, geloof in 'n bonatuurlike ryk of hiernamaals te soek, of om sin te maak van jou eie "innerlike dimensie."
Surveyor 4
Surveyor 4 was die vierde onbemande, ruimtetuig in die Amerikaanse Surveyor-program wat gestuur is om die oppervlakte van die Maan te verken. Die ruimtetuig het na 'n andersins foutlose sending neergestort; telemetrie kontak is 2,5 minute voor landing verloor. Die beplande landingsgebied was Sinus Medii (Sentraalbaai) op 0,4° noorderbreedte en 1,33° westerlengte.
Surveyor 6 het 'n paar maande later, in November 1967, suksesvol naby die ongeluksplek van Surveyor 4 geland.
Toerusting
Hierdie ruimtetuig was die vierde in 'n reeks wat ontwerp is om 'n sagte landing op die Maan te doen en om foto's van die maanoppervlak terug te stuur vir die bepaling van eienskappe van die maanoppervlakte vir Apollo-maanlandingsmissies. Toerusting aan boord het 'n televisiekamera en hulpspieëls, 'n grondmeganika-oppervlakmonsternemer, spanningsmeters op die ruimtetuig se landingsbene en talle ingenieurssensors ingesluit. Soos Surveyor 3, was Surveyor 4 ook toegerus met 'n oppervlakklou (met 'n magneet in die klou) om ysterhoudende elemente in die maanoppervlak op te spoor en te meet.
Na 'n foutlose vlug na die maan het radioseine van die ruimtetuig tydens die terminale daal fase op 17 Julie 1967 om 02:03 UT opgehou, ongeveer 2,5 minute voor landing. Kontak met die ruimtetuig is nooit herstel nie, en die sending was dus onsuksesvol. Die vastebrandstof-truvuurpyl het moontlik naby die einde van sy geskeduleerde ontbranding ontplof.
Marjorie Reynolds
Marjorie Reynolds (12 Augustus 1917 – 1 Februarie 1997) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Doomed to Die (1940), The Fatal Hour (1940), Holiday Inn (1942), en The Time of Their Lives (1946).
Eunapius nitens
Eunapius nitens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Carter.
Nemesia (plant)
Nemesia is 'n genus van plante in die Scrophulariaceae familie.
Verspreiding
Die genus kom voor op sanderige kuste of versteurde grond in Suid-Afrika. Talle hibriede is geselekteer, en die eenjarige kultivars is gewild onder tuiniers as beddingplante.
Nemesia
Nemesia kan na die volgende verwys:
Lilyan Chauvin
Lilyan Chauvin (6 Augustus 1925 – 26 Junie 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Silent Night, Deadly Night (1984), Predator 2 (1990), Universal Soldier (1992), en Catch Me If You Can (2002).
Defy
Defy is 'n Suid-Afrikaanse maatskappy wat huishoudelike toerusting soos stowe, yskaste, wasmasjiene, en tuimeldroërs vervaardig en versprei. Die maatskappy bedryf fabrieke in Durban, Ladysmith, en Oos-Londen.
Defy is in 1905 in Wentworth, Natal deur John Skinner en Benjamin Greenacre gestig. Die maatskappy vervaardig sy eerste produk, naamlik 'n elektriese stoof, in 1932. In Julie 2011 word Defy deur die Turkse maatskappy Arçelik vir VS$ 324 miljoen gekoop.
Eunapius michaelseni
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1914 deur Annandale.
Tritoniopsis triticea
Tritoniopsis triticea is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Paraves
Paraves is 'n wydverspreide groep teropode-dinosourusse wat in die middel van die Juraperiode ontstaan het. Benewens die uitgestorwe Dromaeosauridae, Troodontidae, Anchiornithidae en Scansoriopterygidae, bevat die groep ook die klade Avialae, waaronder meer as 10 000 spesies lewende voëls.
thumb|links|170px|Moderne voëls, lede van Paraves, is die enigste oorlewende dinosourusse.
Beskrywing
Nes ander teropodes is alle lede van Paraves tweevoetig en loop hulle op hulle agterpote.
Die tande van primitiewe lede van Paraves was gebuig en geriffel, maar nie lemagtig nie, behalwe in sommige gespesialiseerde spesies soos Dromaeosaurus albertensis. Die geriffelde dele aan die voorkant van die Dromaeosauridae en Troodontidae se tande was klein en fyn, terwyl die agterkant s'n groot en krom was.
Die meeste van die vroegste spesies van Paraves was karnivore, hoewel dit bekend is dat sommige van die kleiner spesies (veral in Troodontidae en vroeë lede van Avialae) omnivore (allesvreters) was. Daar is al voorgestel dat die groep se voorsate ook omnivoor was, met sekere lyne wat streng karnivoor geword het.
Volgens fossiele was voorsate se bene en voete ook met vere bedek, moontlik van die Coelurosauria af, hoewel dié eienskap later meestal verlore gegaan het in meer ontwikkelde voëls. Vroeë lede van Paraves is bekend vir 'n vergrote klou aan die tweede toon, wat sommige spesies van die grond af opgelig het wanneer hulle geloop het.
Grete Mosheim
Grete Mosheim (8 Januarie 1905 – 29 Desember 1986) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Die Rothausgasse (1928), Cyankali (1930), Poor as a Church Mouse (1931), en Car of Dreams (1935).
Gereformeerde kerk Strand
duimnael|links|340px|Die Gereformeerde kerk Strand in Altenaweg, [[Strand, Wes-Kaap|Strand.]]
duimnael|regs|170px|Dr. [[Amie van Wyk|Jan Harm (Amie) van Wyk, leraar van 1978 tot 1981.]]
duimnael|regs|170px|Dr. [[Cassie Venter toe hy vierdejaarstudent aan die Teologiese Skool Potchefstroom was. Hy was predikant hier van 1982 tot 1982 (in kombinasie met Stellenbosch).]]
Die Gereformeerde kerk Strand is die sewende jongste van die 20 gemeentes in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika se Klassis Boland, wat die hele Wes-Kaap en aanliggende dele van die Noord-Kaap se westelike uithoeke beslaan.
Die eerste Gereformeerde lidmate wat hulle in die Helderberg kom vestig het, was Hein en Maxie Hamersma, wat in 1960 in die Strand kom woon het. Mettertyd het die Gereformeerdes hier en op Somerset-Wes en Gordonsbaai geleidelik toegeneem. Aan die begin was die kerklike bediening uit Kaapstad en later Stellenbosch, gestig in 1967. Van 1974 af is twee eredienste per maand in die Strand gehou vir die lidmate wat toe behoort het tot die Gereformeerde kerk Stellenbosch en Bellville.
In 1978 het die plaaslike wyke as die Gereformeerde kerk Strand afgestig en het hulle eredienste gehou in die kerkgebou van die Sewendedagadventiste. Op 17 Februarie 1980 het die gemeente besluit om haar eie kerk op te rig wat op 29 November daardie jaar in gebruik geneem is. Francois Fehrsen was die argitek. Die eerste twee lidmate in die omgewing het heel gepas die hoeksteen gelê. Hertzog Boersema het die deur simbolies oopgesluit. Danksy al die werk wat lidmate self kon doen, is die kerkgebou se koste tot R60 000 beperk, destyds min of meer twee keer die koste van ’n deursneewoonhuis. Taetse Hamersma, ’n broerskind van Hein Hamersma, het die hoeksteen van die kerksaal onthul.
In 1988 het die gemeente ’n aansienlike erflating bekom en is besluit om die kerkgebou, wat toe te klein geword het vanweë die toenemende getal lidmate, te vergroot. Van hierdie gemeente het in 2000 Hermanus, in 2006 Kleinmond en in dieselfde jaar Agulhas (Bredasdorp) afgestig. Elkeen van dié gemeentes het intussen hul eie kerkgebou opgerig.
Stonehenge
Stonehenge is ’n prehistoriese monument in Wiltshire, Engeland, sowat 13 km noord van Salisbury. Dit is die ruïnes van ’n kring regopstaande klippe (menhirs) in ’n kompleks van monumente uit die Nuwe Steentydperk en Bronstydperk wat verskeie grafheuwels insluit.
Stonehenge is een van die beroemdste prehistoriese monumente ter wêreld. Die omringende ronde aardwal en sloot, wat die eerste boufase van die monument was, word gedateer op omstreeks 3100 v.C. Stonehenge, Avebury en die omgewing is in 1986 by Unesco se lys Wêrelderfenisgebiede gevoeg. Dit word deur die Britse regering beskerm en behoort aan die Kroon. Die omliggende terrein behoort aan die National Trust.
Argeologiese bewyse is in 2008 gevind wat daarop dui dat Stonehenge van sy ontstaan af ’n begraafplaas kon gewees het. Die datering van veraste oorblyfsels wat op die terrein gevind is, dui daarop dat dit menslike bene kan bevat van reeds omstreeks 3000 v.C., toe die sloot en wal geskep is. Dit is minstens 500 jaar lank vir dié doel gebruik.
Die naam Stonehenge beteken waarskynlik "hangende klippe".
Funksie en oprigting
Stonehenge is opgerig deur ’n kultuur wat geen geskrewe rekords agtergelaat het nie en daarom is daar verskillende menings oor verskeie aspekte van die monument. ’n Aantal mites bestaan ook daaroor.
Een van die mees onlangse teorieë is dat dit gebruik is as ’n plek van genesing en dat dit die rede is vir die baie grafte in die gebied en die getuienis van trauma-misvorming in sommige grafte. Die voorstellers van dié teorie erken egter dat daar meer as een gebruik kon wees en dat dit ook dalk as ’n plek van aanbidding gebruik is. Isotoop-ontledings van die oorblyfsels dui daarop dat baie van die mense wat daar begrawe is van ander plekke kom, soos die Middellandse See-gebied, Duitsland en Frankryk.
Waarvoor Stonehenge ook al gebruik is, sy ontwerp sluit ’n funksie vir astronomiese waarneming in. Dit kon gebruik gewees het om verduisterings, nagewenings en ander gebeure in die ruimte te voorspel wat vir die godsdiens van dié tyd belangrik was.
Nog ’n teorie wat in 2012 die lig gesien het, is dat die doel van die monument was om die volke van die Britse eiland te verenig. Daarvolgens was die samewerking tussen verskillende streke noodsaaklik vir die oprigting van Stonehenge, veral omdat baie van die klippe oor lang afstande vervoer is, van so ver as Wallis.
Eunapius potamolepis
Eunapius potamolepis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1918 deur Annandale.
Aisleyne Horgan-Wallace
Aisleyne Horgan-Wallace (gebore 28 Desember 1978) is 'n Engelse televisiepersoonlikheid, model en rubriekskrywer wat in 2006 bekendheid verwerf het toe sy in die sewende reeks van die werklikheidstelevisieprogram Big Brother verskyn het.
2006: Big Brother
Horgan-Wallace het bekendheid verwerf in die Verenigde Koninkryk toe sy in 2006 as deelnemer in die sewende reeks van die Channel 4 TV-reeks, Big Brother, gekies is. Sy het op dag 12 in die Big Brother-huis binnegekom en bekendheid verwerf vir haar gevegte met mede-deelnemers Nikki Grahame en Grace Adams-Short, en omdat sy deur die publiek in die 'House Next Door' verkies is - 'n geheime huis, waar sy gedwing is om te kies wie uit vyf nuwe deelnemers nuwe huismaats sou word. Horgan-Wallace het op dag 93 die eindstryd gehaal; sy het derde gekom met 22% van die kykerstemme.
In Augustus 2010 het sy 'n aanbod van Ultimate Big Brother van die hand gewys om haar tonele te skiet vir 'n klein rol in die Britse filmprent Anuvahood. Sedert 2007 was Horgan-Wallace 'n gereelde gas op die ondersteuningsprogramme van die Big Brother, Big Brother's Big Mouth, Big Brother's Little Brother, en sedert die program se skuif na Channel 5 in 2011, Big Brother's Bit On The Side. Sy skryf ook Big Brother-kolomme vir The Sun Online.
2007 – hede: verskuiwing na televisiewerk
Sedert 2007 verskyn sy in 'n aantal episodes van Charlie Brooker's Screenwipe. Sy het ook vertonings aangebied soos T4. Sy verskyn in BBC One se Test The Nation, in 'n span saam met verskeie ander Big Brother-deelnemers. Sy het ook 'n klein verskyning gemaak op The Charlotte Church Show. Sy verskyn in verskeie aflewerings van die Red TV-reeks Celebrity: Stars at Work, wat in Desember 2007 en Januarie 2008 uitgesaai is. Hierna het Horgan-Wallace 'n enkelreeks-kontrak met Red TV onderteken om 'n self-getitelde, vlieg-teen-die-muur-dokumentêr Aisleyne te verfilm. Vier episodes is uitgesaai, die eerste was op 5 Maart 2008.
Filantropie
Sy was betrokke by die "NHS Stop Smoking"-veldtog in samewerking met Cancer Research UK, en gee elke jaar sedert 2008 haar ondersteuning aan "No Smoking Day". Sy het ook betrokke geraak by die "Sit die messe en gewere neer!"-veldtog wat tieners aanmoedig om van die straat af te kom en skietery en messtekery te staak.
Vera Reynolds
Vera Reynolds (25 November 1899 – 22 April 1962) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Silence (1926), Golf Widows (1928), Dragnet Patrol (1931), en The Monster Walks (1932).
Marietjie Viljoen
Dorothea Maria (Marietjie) Viljoen (née Brink; 1917 - 2005) was die eggenote van staatspresident Marais Viljoen en was gevolglik vanaf 4 Junie 1979 tot 3 September 1984 die eerste dame van Suid-Afrika.
Dorothea Maria Brink is op 17 September 1917 in Potchefstroom gebore. Sy word later 'n musiekonderwyseres en hulle trou op 20 April 1940. Een dogter, Elna Meyers is uit die huwelik gebore.
Patrick Fabian
Patrick Fabian (gebore 7 Desember 1964) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Must Love Dogs (2005) en The Last Exorcism (2010), en in die televisiereekse Star Trek: Voyager (1995) en 24 (2001).
Marietjie Viljoen
Sy is op Woensdag, 5 Oktober 2005 na 'n kort siekbed in die Meulmed-hospitaal in Pretoria oorlede. Sy was 88 jaar oud en is deur haar man, haar dogter, Elna, en 'n kleinseun, Viljoen oorleef.
Met haar afsterwe het pres. Thabo Mbeki die volgende verklaring uitgereik: "Namens die mense en regering van Suid-Afrika word ons innige meegevoel betuig met die Viljoen-familie met die verlies van hul ma en ouma."
Kirsten Childs
Kirsten Childs (gebore 1952) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent See No Evil, Hear No Evil (1989).
Tappahannock
Tappahannock is die oudste dorp in Essex County, Virginië, Verenigde State. Die bevolking volgens die nasionale sensus van 2010 was 2 375, op van 2 068 volgens die nasionale sensus van 2000. Tappahannock is op die Rappahannockrivier geleë en is die county-setel van Essex County. Die naam van die dorp is afgelei uit die Algonkiese woord lappihanne (ook as toppehannock vermeld), wat "Dorp wat by die styging en daling van water geleë is" of "Dorp waar die gety eb en vloed" beteken. In 1608 land John Smith in Tappahannock en veg met die plaaslike Rappahannock-stam. Nadat hy hulle verslaan het, het hy vrede met hulle gemaak.
Theodor Anton Neagu
Theodor Anton Neagu (20 September 1932, Giurgiu - 5 Maart 2017, Boekarest ) was 'n Roemeense mikropaleontoloog, stratigraaf, en sedert 2001, 'n titulêre lid van die Roemeense Akademie. Neagu spesialiseer in boonste Kryt foraminifera.
Eunapius ryuensis
Eunapius ryuensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1970 deur Sasaki.
Oscar-klas duikboot
Die Oscar-klas duikboot is 'n klas kernaangedrewe duikbote van die Russiese Vloot wat kruisermissiele kan dra. Hulle was massiewe duikbote van oor die 14 000 ton en kan tot 304 m diep duik. Die bekendste duikboot in die klas is die Koersk wat op 12 Augustus 2000 gesink het na 'n ontploffing aan boord waarin 118 persone sterf. Die klas is ontwikkel om NAVO se groepe aan te val in oorlogstye en was die middelpunt van die Sowjetunie se planne vir ongeveer 25 jaar.
Hulle is toegerus met sterk en stabiele lug-tot-lug missiel e; daar is 24 missiele aan boord in twee rye van twaalf elk. Die twee rye lê met 'n hoek van 40 grade van mekaar buite die 8,53 m drukromp. Die uitleg het tot gevolg dat daar 'n spasie van 3,5 m tussen die buite- en binnerompe is wat dié duikboot se breedte vergroot na 'n ongehoorde 18,19 m. Die positiewe gevolg van die ontwerp is dat die duikboot matige oorlogskade kan weerstaan.
Daar is ook ander ontwerpnuutjies vir die duikboot, die toring is gerond bo sodat dit maklik deur die ys kan breek met die twee periskope, radiosekstant en radarmaste wat kan terugtrek in die toring in. Dit beskik ook oor 'n drywende antennaboei wat gebruik word terwyl die duikboot diep onder die water is, sodoende kon radiokommunikasie, teikeninligting en satellietkommunikasie gehandhaaf word. Die duikboot het langer as normaalweg geneem om te duik, en was moeilik om te stuur op die oppervlak, maar kon tot 30 knope bereik.
Dit is bewapen met 24 SS-N-19 Granat (NAVO kodenaam Shipwreck) missiele wat 'n reikafstand van 550 km gehad het en kon 'n kernplofkop van 1 000 kg dra. Onder die START ooreenkoms was die kernplofkoppe met plofstof vervang. Die missielbuise het in pare gewerk met een luik wat twee missiele bedek het. Die torpedobuise kan beide torpedo's en kortstrek teen-skipmissiele vuur. Dit kon dus 24 verskillende wapens dra insluitende die Tipe 40 torpedo.
Dit was 'n Tipe 65 toetstorpedo (650 mm) aangedryf deur waterstofperoksied wat die oorsaak was van die ongeluk aanboord die Koersk. Die ontploffing is skynbaar veroorsaak deur hoogsvlambare peroksied wat in aanraking met paraffien en metaal gekom het.
Betty Jane Rhodes
Betty Jane Rhodes (21 April 1921 – 27 Desember 2011) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Jungle Jim (1937), Priorities on Parade (1942), Salute for Three (1943), en You Can't Ration Love (1944).
Rita Christiani
Rita Christiani (22 Desember 1917 – 23 Mei 2008) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Road to Morocco (1942), I Walked with a Zombie (1943), en Happy Go Lucky (1943).
Trojany
Trojany is 'n dorp met 490 inwoners in die woiwodskap Mazowieckie in Pole.
Renate Muhri
Renate Muhri (gebore 24 Julie 1951) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mein lieber Schatz (1985), The Venus Trap (1988), Josefine Mutzenbacher (1990), en Perfume: The Story of a Murderer (2006).
Peter Facinelli
Peter Facinelli (gebore 26 November 1973) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Twilight (2008), The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 (2011), en The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012), en in die televisiereeks Nurse Jackie (2009).
Die Nagwag
Die Nagwag is die bekendste skildery van Rembrandt van Rijn. Hy het dit tussen 1639 en 1642 geskilder. Die amptelike naam daarvan is De compagnie van kapitein Frans Banning Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren.
Die skildery het waarskynlik omstreeks 1676 die naam Die Nagwag gekry. Dit word permanent uitgestal in die Rijksmuseum in Amsterdam, Nederland, en is die bekendste skildery in die versameling en een van die beroemdste skilderye ter wêreld.
Sleutelelemente
Die skildery is veral bekend vir drie eienskappe: die enorme grootte (363 x 437 cm), die doeltreffende gebruik van lig en skadu, en die persepsie van beweging in wat andersins ’n statiese militêre skildery sou gewees het.
Die skildery is in 1642 voltooi tydens die hoogtepunt van die Nederlandse Goue Era. Dit beeld ’n groep van 18 offisiere uit van die kompanie van kaptein Frans Banninck Cocq (in swart geklee) en sy luitenant, Willem van Ruytenburgh (in geel geklee). Met die doeltreffende gebruik van lig en skadu het Rembrandt die oog gelei na die drie belangrikste figure in die skare: die twee bogenoemde offisiere in die middel en die meisie net links van die middel van die skildery (ook in geel geklee, en wat verskeie simboliese eienskappe het). Agter hulle dra Jan Visscher Cornelissen die kompanie se vlag.
Tritoniopsis unguicularis
Tritoniopsis unguicularis is 'n meerjarige plant en geofiet wat tot die genus Tritoniopsis behoort en is deel van die fynbos. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap.
Kleefanemoon
Die kleefanemoon (Cryptodendrum adhaesivum) is 'n anemoon en kom in die Indiese-Pasifiese area, Rooisee en die ooskus van Afrika tot by die noorde van KwaZulu-Natal voor. In Engels staan die anemoon bekend as die Adhesive anemone.
Identifikasie
Die anemoon het 'n omtrek van 300 mm by sy basis. Hierdie anemoon is plat met groen of bruinerige tentakels. Die tentakels se kleure kan ook in verskeie kombinasies voorkom. Die tentakels is kort, slegs 5mm lank en is uiters klewerig.
Katharina Müller-Elmau
Katharina Müller-Elmau (gebore 13 September 1965) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Crazy (2000), Vincent Wants to Sea (2010), Colonia (2015), en Godless Youth (2017).
Nemesia (spinnekop)
Nemesia is 'n genus van spinnekoppe in die Nemesiidae familie, eers beskryf deur Jean Victoire Audouin in 1826.
Billie Rhodes
Billie Rhodes (15 Augustus 1894 – 12 Maart 1988) was 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rol in die rolprent Miss Nobody (1920).
Nemesia (spinnekop)
Spesies
Sedert 2023 bestaan dit uit 71 spesies:
Audrey Christie
Audrey Christie (27 Junie 1912 – 19 Desember 1989) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Carousel (1956), Splendor in the Grass (1961), Mame (1974), en Harper Valley P.T.A. (1978).
Lampranthus
Lampranthus (vygies) is 'n vetplant genus wat hoort tot Aizoaceae en is die eerste keer in 1939 beskryf. Die genus is inheems aan Namibië en Suid-Afrika.
Beskrywing
Die genus se naam "Lampranthus" beteken "blink blomme" in Grieks en beklemtoon die genus se ongewone, groot en helder blomme wat in 'n verskeidenheid kleure voorkom. Sommige spesies het tot twee kleure. Die genus blom in die somer en soms word die hele plant bedek met blomme.
Spesies
Daar is 122 spesies wat tot die genus hoort:
Eunapius sinensis
Eunapius sinensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
John Galsworthy
John Galsworthy (1867–1933) het in die eerste dertig jaar van die 20ste eeu 'n groot aantal Engelse romans en toneelstukke geskryf. Hy is veral bekend vir sy romansiklus The Forsyte saga. Die Engelse skrywer John Galsworthy is op 14 Augustus 1867 in Kingston upon Thames, Engeland, gebore.
Hy het in die regte aan Oxford gestudeer, maar het nooit gepraktiseer nie. Omdat hy genoeg geld gehad het, het hy al sy tyd aan skryfwerk gewy. Die lys werke wat hy geproduseer het, is indrukwekkend: 17 romans, 26 toneelstukke. 12 verhaalbundels, asook opstelle en gedigte.
Sy eerste boek was die verhaalbundel The four winds (1897), waarvoor hy sy gegewens op 'n reis na die Verre Ooste versamel het. Nog drie romans en 'n verhaalbundel het hierna gevolg voordat hy in 1906 naam gemaak het met die toneelstuk The silver box en die roman The man of property, die eerste van The Forsyte saga. Galsworthy se romans het veral gegaan oor die lewe van mense van sy eie stand, die sogenaamde "upper middle class".
Eunapius sinensis
Die spons behoort tot die genus Eunapius en tot die familie Spongillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1910 deur Annandale.
John Galsworthy
Hy het voort gewerk aan die tema die familie Forsyte, waarvan die karakters reeds in 1906 in The man of property hul verskyning gemaak het. In Chancery het in 1920 en To let in 1921 verskyn en sou saam met The man of property en die kortverhale Indian summer of a Forsyte (1918) en Awakening (1920) as The Forsyte saga bekend staan. A modern comedy was die volgende Forsyte-triologie en bestaan uit The white monkey (1924), The silver spoon (1926) en Swan song (1928) en die kortverhale A silent wooing (1927) en Passers by (1927). In 1930 het nog 'n bundel kortverhale met karakters uit die Forsyte-romans verskyn, naamlik On Forsyte change. Na Galsworthy se dood op 31 Januarie 1933 in Grove Lodge, Hampstead is die trilogie End of the Chapter gepubliseer, waarin ’n aangetroude niggie van die Forsytes die hoofpersoon is.
Die eerste Forsyte-trilogie het die meeste literêre waarde. Hierin staan Galsworthy baie krities teenoor die hoofperoon wat uitsluitlik in terme van besit dink. In die loop van die jare het die skrywer egter al hoe meer bewondering getoon vir die hoofpersoon se strenge moraal en norme, hoe bekrompe en liefdeloos ook al. Daardeur het die toon van die volgende boeke sentimenteler geword en die werke is dan ook meer van historiese as van literêre belang. Galsworthy het in 1932 die Nobelprys vir Letterkunde ontvang.
Lampranthus acutifolius
Lampranthus acutifolius is 'n vetplant wat hoort tot die genus Lampranthus. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en vorm deel van die fynbos.
Yeouido demonstrasiewoonstelle
Die Yeouido-loodswoonstelle bestaan ​​uit 24 geboue met 12 tot 13 verdiepings. Woonstelle het ook 'n dakwoonstel, maar daar is burgerwoonstelle met vele variante, is die Yeouido demonstrasiewoonstelkompleks as die eerste daktuin-tipe hoë woonstelle gebou.
Oorspronklik is die bou van Yeouido voltooi voor die aanleg van die kompleks, en die grond is begin verkoop aan die privaatsektor. Die plan was om 'n woonstelkompleks te bou en dit hierna uit te brei. Sedertdien belê meer en meer mense, soos die stad Seoel dit beplan het, in Yeouido. Talle sekuriteitsgeboue is reeds in Yeouido gebou, en 63 geboue is in besit van die Nasionale Vergadering, uitsaaistasies en Hanwha Group.
Die loodswoonstelle in Yeouido is ook bekend as kolomwoonstelle en is as Seoul Future Heritage aangewys as gevolg van die historiese waarde daarvan.
Geskiedenis
In 2008 is die Yeouido-rivierpaleis, wat beplan was om uit 77 vloere bo die grond en 2 verdiepings ondergronds te bestaan, wat 'n heropbou-kompleks is, saamgestel en bevorder, maar dit het ineengestort.
Anna Müller-Lincke
Anna Müller-Lincke (8 April 1869 – 24 Januarie 1935) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Hampels Abenteuer (1915), Marriage in Name Only (1930), Der Draufgänger (1931), en Die Faschingsfee (1931).
Magnum Photos
Magnum Photos is 'n onafhanklike fotoagentskap wat as koöperasie bedryf en deur sy lede - almal fotograwe - besit word en kantore in New York, Londen, Parys en Tokio het.
Die agentskap is op 27 April 1947 deur vier fotograwe - Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, David "Chim" Seymour en George Rodger in Parys gestig, met verdere oorspronklike aandeelhouers soos Maria Eisner en Rita Vandivert. Volgens die stigtingsverhaal het 'n bottel Franse Magnum-sjampanje, wat op dié aand gedrink is, as naamgewer gedien. Met die stigting van Magnum Photos het fotojoernaliste 'n suksesvolle poging onderneem om hul belange as houers van die kopiereg oor beeldmateriaal teenoor dagblaaie, tydskrifte en groot foto-agentskappe te beskerm.