cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jeanette Ferreira
Persoonlike - en gesinslewe
Jeanette Ferreira is op 20 April 1954 naby Tzaneen in die Duiwelskloof Hospitaal (tans Modjadjiskloof) gebore as laatlam in ’n gesin van vier kinders, Jan, Faan, Magda en Jeanette vir die ouers Tom en Sophia Ferreira, piesangboere in die Laeveld. Haar groot-grootoupa was 'n Portugese transportryer, Thomas Ignatius, oorspronklik van Port Elizabeth, getroud met haar Franse ouma, Jeanette Theron. Sy word groot op die familieplaas Deerpark naby Tzaneen.
Aan die Universiteit van Zoeloeland ontmoet sy die historikus Floris Albertus (Albert) van Jaarsveld. Hulle tree in die huwelik op 3 Desember 1983 en ’n dogter, Sophia Magdalena (Dalena), word op 12 Februarie 1986 uit die huwelik gebore. Sedert 2014 woon sy en haar man Albert weer op Mtunzini. Hulle dogter is getroud met die skrywer Erika Murray-Theron se seun Thomas. Albert sterf op 23 April 2021.
Studie en beroepslewe
Haar skoolloopbaan begin sy aan die Laerskool Tzaneen. In 1971 in standerd nege onderneem sy saam met ’n klomp vriendinne ’n reis deur Europa en sy matrikuleer in 1972 aan die Hoër Landbouskool Merensky op Tzaneen.
Vanaf 1973 studeer sy verder aan die Universiteit van Pretoria en verwerf in 1975 die B.A.-graad en in 1976 die B.A. Honneurs-graad in Afrikaans-Nederlands en Nederlandse Kultuurgeskiedenis. Daarna ontvang sy in 1982 onder leiding van A.P. Grové ook die M.A.-graad aan die Universiteit van Pretoria met ’n verhandeling oor “Die terugkerende beeld in die poësie van Breyten Breytenbach”, wat in 1985 gepubliseer word onder die titel “Breyten: Die simbool daar”. Sy verwerf later ook haar Ph.D.-graad onder leiding van André P. Brink aan die Rhodes-universiteit met ’n proefskrif oor “Aspekte van die Judaïes-Christelike en die Boeddhistiese in Breyten Breytenbach se werk”.
Tussen 1977 en 1980 is sy dosent in Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van die Noorde. Daarna woon sy in Johannesburg as uitgewer by Perskor en lewer vryskutrubrieke en resensies vir Die Transvaler en Die Vaderland. Vanaf 1983 tot 1992 bly sy op Mtunzini en doseer Afrikaanse letterkunde aan die Universiteit van Zoeloeland, waar sy later as professor aangestel word.
In 1988 en 1989 is Jeanette Ferreira voorsitter van die Afrikaanse Skrywersgilde en is een van die leidende figure wat in 1989 ’n ontmoeting tussen Afrikaanse skrywers en die toe nog verbode ANC reël en by die Victoria-waterval in Zimbabwe bywoon. In 1993 en in die jare 1995 en 1996 dien sy as professor aan die Vista Universiteit en die Universiteit van Pretoria.
Daarna skryf sy voltyds en doen vryskutwerk vir uitgewers. Sy is hoofredakteur by Protea Boekhuis vanaf 2001 tot 2003 en daarna redakteur by Human & Rousseau. In Maart 2007 word sy aangestel as die hoof van Protea Boekhuis se uitgewery maar verlaat Protea se diens in 2009. Tans wy sy haar tyd aan vryskutredigering en haar skryfwerk.
Skryfwerk
Sy begin op laerskool skryf in dagboeke en kladskrifte en op agtjarige ouderdom wen sy reeds vyf rand in ’n opstelwedstryd wat deur Die Noord-Transvaler uitgeskryf is. Op universiteit begin sy egter meer ernstig skryf en publiseer later gedigte in Tydskrif vir Letterkunde. Sy maak haar debuut met die digbundel “Waar een mens saam is”, waar die titel aandui dat dit die gedigte van een mens is wat alleen en eensaam is, maar nogtans vrede gemaak het daarmee en dit verkies. Die alleenmens het bepaalde houdings en opinies oor sake en baie van die gedigte het dus ’n satiriese onderbou, wat meermale op ietwat aggressiewe toon aangebied word. Die bundel word in vier afdelings verdeel en behandel aspekte van die liefde, religieuse houdings, sosiaal-politiese aangeleenthede, die taal as poëtiese instrument en die digkuns self. Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte” en “Goudaar”. In 2020 word haar gedigte ‘Om seisoene te bedink’ en ‘Veekraal, 30 Oktober’ in Vers en vrou opgeneem.
Haar prosaskryfwerk strek van populêre liefdesverhale tot verwikkelde werk wat al aan universiteite voorgeskryf is. Haar vroeëre werk het ’n sterk politieke inslag en sentreer om die demokratiseringsproses in Suid-Afrika, terwyl haar latere werk hoofsaaklik die groter menslike vraagstuk van oorlog ontgin. Sy skryf ook wetenskapfiksie met die paleontologie as agtergrond. Haar prosadebuut is die novelle “Sitate om ’n rewolusie”. Die hoofkarakter, Jeanne de Bruyn, gee klas in die Afrikaanse letterkunde aan ’n swart universiteit en raak verlief op ’n getroude wit politieke joernalis, Hillary de Wit, wat haar vanuit blanke oogpunt in die landspolitiek inwy. Sy raak ook bevriend met die swart Dawn Mokgatla, waardeur sy ’n swart mens se insae in dieselfde kwessies kry. Albei verhoudings misluk later, veral omdat normale verhoudings binne die apartheidsbestel nie moontlik is nie. Dawn is verloof aan die studenteraadsvoorsitter Ephraim Tito, wat met die gradeplegtigheid in sy finale jaar ’n opspraakwekkende toespraak teen apartheid lewer en daaroor geskors word, sodat hy nie sy studies kan voltooi nie. ’n Briefbom beëindig kort daarna sy lewe. Die verhaal begin en eindig met die hoofkarakter wat ’n miskraam beleef, simbolies van die mislukking van apartheid. Hierdie boek word deur André P. Brink in Engels vertaal as “Footnotes on a revolution”, maar dit is nooit gepubliseer nie. “Die son kom aan die seekant op” is ’n roman oor die trek van Louis Trichardt. Met die kriptiese aantekeninge van sy dagboek as basis slaag sy daarin om die mense te laat lewe en met deernis hulle goeie punte en swakhede aan die leser bekend te maak. Sy maak gebruik van die dagboektaal, wat sy vereenvoudig om dit meer lesersvriendelik te maak, terwyl sy die kriptiese inskrywings telkens uitbrei om sodoende karakterisering en spanning te bewerkstellig.
Sy skryf etlike liefdesverhale. In “Daardie eerste somer” kry Mira te doen met ’n man wat meer wêreldwys is as sy en wie sy sukkel om te peil. “Bly by my vannag” en “’n Man soos Charles” is beide erotiese liefdesverhale. In “Diepwater” gaan bestudeer Robin rotstekeninge op Emil de Villiers se plaas, en daar ontstaan ’n sonderlinge vriendskap tussen hulle. Hulle praat egter oor alles en almal behalwe hulself, want sy het ’n verhouding gehad met Louis, Emil se vennoot in sy veearts-praktyk, en hy het ’n verhouding gehad waaroor hy nie praat nie. Met “Die onsterflikes” betree sy die veld van die wetenskapfiksie. Die paleontoloog dr. Emile Durandt word vanuit die Karoo Nasionale Park ontvoer na die ondergrondse wêreld Immorta, waar tyd nie bestaan nie en almal onsterflik is. Hulle verwerf onsterflikheid deur ’n drankie gemaak van ’n Karoo-plant, maar die drankie maak jou ook onvrugbaar. Hier word Emile gedwing om die Norme van Immorta te onderskryf: geen huwelik, geen gesin, geen intimiteit, politiek, godsdiens of private besit nie – slegs toewyding aan die Wetenskap. Emile moet kies tussen die Wetenskap en onsterflikheid of ontsnapping na vryheid en sterflikheid. Wat sy keuse ook al is, sal hy geskei word van Lawa, die vrou na wie hy hunker.
Sy word veral bekend met haar trilogie van romans oor die Anglo-Boereoorlog. “Babette” is in 1996 die naaswenner van die ATKV-prys. In die laat negentiende eeu vlug Babette van haar geboorteplaas, Geluksdal in die Lydenburg-distrik, om weg te kom van ’n wrede stiefma. Sy loseer by haar ouma in die Paarl, waar sy verder studeer en later na haar pa se dood sielkundig baie sterker terugkeer na die plaas. Die Anglo-Boereoorlog breek egter uit, waartydens die plaas verwoes word en Babette in ’n verhouding betrokke raak met die getroude buurman. Ferreira verwerk ook die ware geskiedenis van Rooizak, ’n Swazi wat ter dood veroordeel word omdat hy ’n Pedi-man in ’n geveg doodgemaak het. In hierdie roman is hy as karakter ’n werker op die plaas. “Babette” word in Julie 1999 deur die RAU Kultuurkantoor as ’n Engelse musiekspel opgevoer. “Catharina” vertel van ’n vrou van gemengde afkoms wat deur omstandighede gedwing word om deur die ou Oos-Transvaal te reis net voor die eeuwending van die twintigste eeu. Haar lewensgeskiedenis loop terug na die nag van die moord op Lang Hans van Rensburg se trek, waar twee kinders na oorlewering aan die dood ontkom het. Sy reis van haar geboorteplaas na die delwerye op Barberton en bekom dan verder noord ’n wildplaas wat sy Kremetart noem. Gedurende die Anglo-Boereoorlog sluit sy noodgedwonge by die Engelse magte aan en verlaat die plaas. Sy kom sterk onder die indruk van die nietigheid van die mens wat nie self kan beskik oor sy weg deur die lewe nie en gedurig moet buig soos die lewensstroom hom meesleur. “Charlotta” is die derde van die trilogie Anglo-Boereoorlog romans met sterk vroue as hoofkarakters. Charlotta is net na die Eerste Vryheidsoorlog gebore uit ’n huwelik tussen ’n Afrikaanse verpleegster en ’n Engelse soldaat wat die slag van Majuba oorleef het. Haar ouers sterf tragies en sy word as weeskind deur gewetenlose familielede uit haar erfporsie gekul. Tydens die oorlog verpleeg sy in haglike omstandighede gewondes aan beide kante in veldhospitale en in die konsentrasiekampe. Sy raak romanties betrokke by ’n Boer en ’n Brit, met die boodskap dat goed en sleg aan beide kante van die konflik bestaan en dat die lyding en vermorsing van die oorlog totaal onnodig was. Al drie hierdie boeke word oor die radio voorgelees. Haar roman Die son kom aan die seekant op handel oor die Trekleier Louis Tregardt en sy vrou Martha. In 2019 verskyn die roman Bloedlelie, wat hoofsaaklik vertel word uit die perspektief van die trekleier Piet Retief se vrou Magdalena en 'n moderne navorser, genaamd Hanna. Bloedlelie verken die brandende kwessies van gronddispute en versoening in Suid-Afrika.
“Die mammies, die pappies, die hondjies, die katjies” is ’n kortverhaalbundel in die postmodernistiese idioom, waar foto’s en tekeninge ook binne die verhale gebruik word. Die titel verwys na ’n vryheidsliedjie wat tydens die politieke opstande in 1985 in die Kaap gesing is, waarin verwys word na die solidariteit binne die gemeenskap. Die bundel konsentreer dan ook hoofsaaklik op die veranderende Suid-Afrika en die geweld, onderdrukking en menslike verhoudinge in hierdie tyd. “Qabane!” is een van die eerste grensverhale wat uit die perspektief van ’n vrou geskryf is. In 1982 wen sy saam met A.A.J. van Niekerk Die Transvaler se kortverhaalwedstryd. Van haar kortverhale verskyn in Tydskrif vir Letterkunde, Die Suid-Afrikaan, De Kat en Sarie en word ook in versamelbundels soos “Vrou: Mens”, “Soort soek soort” en “Vuurslag” opgeneem.
Eerbewyse
In 2012 vereer die Cordis-trust haar met ’n Goue Pen-toekenning vir haar bydrae tot die taal en kultuur van Afrikaans.
Yoshiyuki Hasegawa
Yoshiyuki Hasegawa (gebore 11 Februarie 1969) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Koera
Die Koera (Armeens: Կուր, Kur, Azerbeidjans: Kür, Georgies: მტკვარი Mt'k'vari, Koerdies: rûbara kur, Turks: Kura) is die grootste rivier in die Kaukasus. Die rivier, met 'n lengte van 1 515 km, vloei deur Turkye, Georgië en Azerbeidjan. Die rivier word matig besoedel deur groot industriële sentra soos Tbilisi en Roestawi in Georgië.
Die Koera ontspring wes van Ardahan in Oos-Anatolië, Turkye. Aansluitend vloei die rivier in 'n noordoostelike rigting en bereik Georgië, waar die rivier Mtkwari genoem word. Net suid van Suid-Ossetië naby Gori draai die Koera in suidoostelike rigting en vloei deur die Georgiese hoofstad Tbilisi. Daarna vloei die rivier verder in suidoostelike rigting deur Azerbeidjan, waar die Araks, die Koera se grootste sytak, naby Sabirabad in die rivier uitmond. Verder suidoos mond die Koera in die Kaspiese See uit.
OVSE
Die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE; Engels: Organization for Security and Co-operation in Europe, OSCE) is 'n internasionale organisasie en Statekonferensie vir Vredeshandhawing. Die OVSE is op 1 Januarie 1995 in Helsinki, Finland, gestig en het ontstaan uit die voormalige Konferensie oor Veiligheid en Samewerking in Europa (KVSE), wat op 25 Junie 1973 gestig is. Die organisasie se hoofkantoor is in die Hofburg in Wene, Oostenryk.
Lidlande
[[Lêer:OSCE acts signatories.png|duimnael|Lidlande van die OVSE:
]]
Mongoolse Cyrilliese skrif
duimnael|Die naam Mongolië (Mongol) in Cyrilliese skrif. Die Mongoolse Cyrilliese skrif (Mongools: Монгол Кирилл үсэг, Mongol kirill üseg) is die skryfstelsel wat in die hedendaagse staat Mongolië gebruik word vir die standaarddialek van Mongools. Dit het ’n grootliks fonemiese ortografie, wat beteken daar is ’n redelike ooreenkoms tussen die geskrewe letters en die klanke. Die skrif is nie as ’n skryfstelsel aanvaar in Binne-Mongolië in China nie; daar word die tradisionele Mongoolse skrif steeds gebruik.
Geskiedenis
Mongoolse Cyrillies is die mees onlangse van baie skryfstelsels wat al vir Mongools gebruik is. Dit is ’n Cyrilliese alfabet soortgelyk aan dié wat vir Bulgaars en Russies gebruik word, maar het twee bykomende letters: Өө (getranslitereer as ö) en Үү (ü).
Beskrywing
Die Cyrilliese alfabet wat vir Mongools gebruik word, lyk soos volg (met geleende klanke tussen hakies):
Үү en Өө word soms geskryf as Її (of Vv) en Є|Єє onderskeidelik wanneer ’n Russiese toetsbord gebruik word of die letters nie op die toetsbord beskikbaar is nie.
NG gemeente Pretoria-Oos
duimnael|regs|160px|Ds. [[Arnold Meiring|A.M. Meiring, leraar van 1961 tot sy aftrede in Junie 1970.]]
Afstigting
Op 10 Mei 1919 besluit die kerkraad van die gemeente Pretoria om 'n kommissie aan te stel om die wenslikheid te ondersoek van die gemeente in drie sirkels te verdeel of aan die oostekant 'n nuwe gemeente af te stig. Op 20 Junie van dieselfde jaar besluit die kommissie, bestaande uit die ouderlinge van die gemeente, om by die kerkraad aan te beveel dat die oostelike gedeelte van die gemeente afgestig word. Op 4 Julie reeds besluit die kerkraad tot afstigting van 'n nuwe gemeente uit die gedeelte ten ooste van die Apiesrivier. 'n Vergadering van al die “mannelike lidmate" van die gemeente oos van die Apiesrivier, is op 22 September 1919 in die Sunnyside-saal gehou. Op voorstel van mnr. P. de V. Roos is besluit om die kerkraad te versoek om die Ring te nader met die oog op afstigting. Die broers J.P. Jooste, Vlok, Van Velden en L. Jacobsz neem onder andere die voortou in die afstigtingsplanne. Die offisiële afstigting het egter eers op 28 April 1920 in die Sunnyside-saal plaasgevind.
Eerste leraar
Op 3 Junie 1920 beroep die kerkraad, onder voorsitterskap van dr. Bosman van die moedergemeente, sy eerste leraar, naamlik dr. D.J. Keet van Bethlehem, wat op 2 Oktober 1920 bevestig is. Agttien jaar lank het dr. Keet 'n geseënde bediening hier voortgesit, tot hy in 1938 as professor in kerk- en sendinggeskiedenis aan die teologiese fakulteit van die Universiteit van Pretoria bevestig is.
Die kerkgebou is ontwerp deur Gerard Moerdijk en omstreeks 1928 ingewy.
Latere ontwikkelinge
In die tussentyd, in 1934, kom ds. P.F.D. Weiss as hulpprediker na die gemeente. In 1935 word hy tweede leraar en in 1938 medeleraar. Hy sit sy bediening hier met vrug en toewyding voort, tot hy in 1947 die eerste leraar van die pas gestigte gemeente Hartbeesspruit en in 1948 professor in Semitiese tale aan die Universiteit van Stellenbosch word.
Vanaf Junie 1938 tot 1948 is die gemeente deur dr. William Nicol bedien. Sy bediening het 'n nuwe bloeityd in die gemeente ingelui. Saam met hom is die gemeente vanaf 1940 benewens ds. Weiss deur ds. Ben Marais bedien, wat in daardie jaar, as studenteleraar, ook saam met dr. Nicol medeleraar van die gemeente geword het, en deur ds. H.D.A. du Toit en ná sy vertrek deur ds. J.F. du Toit.
Studentebediening
Hierdie gemeente se lewe en werk is van die begin af gekenmerk deur die bearbeiding van die studente van die Universiteit Pretoria. Deur die instelling van jeugouderlinge en jeugkomitees reeds voor 1940, het dit pionierswerk vir ons Kerk op hierdie terrein verrig. Vanaf 1940 is die studenteleraar medeleraar van die gemeente. In 1948 is ds. J.R. Lückhoff as medeleraar bevestig en in 1949 ds. C.F.B. Naudé as studenteleraar. In 1952 is die gemeente bedien deur ds. J.R. Lückhoff, dr. Ben Marais en ds. C.F.B. Naudé (studenteleraar), bygestaan deur 'n kerkraad van 54 lede.
Madelaine Petsch
Madelaine Petsch (gebore 18 Augustus 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die televisiereeks Riverdale (2016).
Blouooguintjie
Die blouooguintjie (Moraea aristata) is 'n endemiese geofiet wat oorspronklik op die Kaapse Skiereiland tussen Kaapstad en Rondebosch voorgekom het. Die enigste steeds bestaande populasie word in Observatory aangetref. Dit omvat minder as 50 plantjies in 'n habitat wat volledig getransformeer is. Daar is baie indringerplante, veral grasse. Op die SANBI-rooilys is dit as 'n 'kritiek bedreigde' spesie (CR D) gelys. Hierdie spesie staan op die rand van uitsterwing in die wildernis.
Nzinga Blake
Nzinga Blake (* 1981) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Battle Los Angeles (2011) en in die televisiereekse Cartoon Cartoon Fridays (2000) en GodComplx (2016).
Calthropella pyrifera
Calthropella pyrifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calthropella en tot die familie Calthropellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2010 deur Van Soest, Beglinger & De Voogd.
SN 1604
SN 1604 was 'n supernova (ontploffende ster) wat in die jaar 1604 gesien is. Dit is in die Slangdraer-konstellasie (Ophiuchus) waargeneem. SN 1604 word soms Kepler se supernova of Kepler se ster genoem, aangesien die Duitser Johannes Kepler dit bestudeer het. Dit was die laaste supernova in ons melkweg wat met die blote oog waargeneem kon word.
SN 1604 was 'n tipe Ia-supernova wat nie verder nie as 6 kiloparsek of ongeveer 20 000 ligjare van die Aarde af voorgekom het. Dit was met die blote oog sigbaar en was helderder as enige ander ster in die nagruim. Op sy helderste het dit 'n skynbare magnitude van −2,5 gehad. Vir meer as drie weke was dit selfs gedurende die dag sigbaar.
SN 1604 is later na Kepler vernoem, al was hy nie die eerste waarnemer daarvan nie, maar as gevolg van sy boek oor die onderwerp, De Stella Nova in Pede Serpentarii ("Die nuwe ster in die Slangdraer se voet", Praag 1606). Die supernova is ook in Sjinese en Koreaanse bronne vermeld.
Die oorblyfsels van hierdie supernova word vandag nog intensief deur sterrekundiges bestudeer om supernovas beter te verstaan.
Koggelmander
'n Koggelmander is 'n klein insekvretende reptiel met 'n lang stert wat oral oor Afrika voorkom.
Koggelmanders (familie Agamidae) is akkedisse met goed ontwikkelde pote en 'n lang stert. Daar is ongeveer 200 spesies wat by uiteenlopende omstandighede aangepas is. Tydens paring en wanneer hulle hul gebied afbaken, toon baie koggelmanders hul snel wisselende kleure, groot stekels en 'n opgeblase keel. Die familie kom in Afrika, Australië, Asië en Europa voor.
In Suid-Afrika word slegs een genus, Agama, met ongeveer 10 spesies aangetref, met die bloukopkoggelmander (Agama atra) en die boomkoggelmander (Agama atricollis) as dis bekendstes. Die koggelmander het sy Afrikaanse naam gekry omdat hy sy kop koggelagtig op en af beweeg, veral wanneer hy nuuskierig of senuweeagtig is. Die akkedisfamilie Agamidae, waartoe die koggelmander behoort, is nou verwant aan die van die likkewaan (Iguanidae).
Onderskeid tussen die 2 families kan op grond van hul gebit gemaak word. Hoewel beide families se spesies in soortgelyke omstandighede leef, kom hulle nêrens saam voor nie. Die koggelmander kom voor in Afrika, Asië, Australië en die gebied rondom die Middellandse See, terwyl die likkewane in die VSA, op Madagaskar en op 'n paar eilande in die Stille Oseaan aangetref word.
Daar kan aangeneem word dat likkewane vroeër oor die hele wêreld aangetref is, maar tater deur die koggelmanders uit die Ou Wêreld verdring is. Koggelmanders was blykbaar beter aanpasbaar by die omstandighede wat geheers het. Koggelmanders het goed ontwikkelde pote en 'n lang stert wat nie regenereer, dit wil sê aangroei, as dit beskadig sou word nie. Die huid is bedek met skubbe wat dakpansgewys gerangskik is en is dikwels van skerp punte voorsien.
Sommige spesies het sterk ontwikkelde stekels op die rug of aan die keel. Die doel van die stekels is om ander mannetjies tydens paartyd af te skrik of om vreemdes uit hul gebied te verdryf. Die gebit bestaan uit skerp, spits tande en die meeste koggelmanders is insekte-eters, hoewel sommige plantetend (herbivoor) is. 'n Paar spesies het 'n gemengde dieet van insekte en plante.
Die meeste spesies het 'n bepaalde paarseisoen wat so bereken is dat daar vir die kleintjies genoeg kos beskikbaar sal wees wanneer hulle uitbroei. Boonop moet die wyfie tydens die ontwikkeling van die eiers oor voldoende voedsel beskik omdat die vorming van die dooiermateriaal baie voedingstowwe vereis. In die trope vind paring en die lê van eiersdaarom kort na die reënseisoen plaas.
Verteenwoordigers
In baie streke van Afrika wemel dit van die Agama-spesies. Hierdie genus het ongeveer 50 verteenwoordigers, waarvan 'n paar in die Ooste en Suidoos-Europa voorkom. Die bekendste spesie is die Afrika-koggelmander (Agama agama), wat soveel kleurvariasies het dat hy dikwels vir verskillende spesies aangesien word. Nie alleen verskil die individuele koggelmanders ten opsigte van kleur van mekaar nie, maar elke individu kan ook verskillende kleure aanneem.
Snags is die Afrika-koggelmander bruin en bedags hang die kleur van die mannetjie af van die posisie wat hy teenoor 'n ander mannetjie inneem. In die meeste gevalle word die mannetjies bedags helderoranje en blou, terwyl ondergeskikte mannetjies ook bedags grysbruin is. Met die verdediging van 'n gebied probeer die mannetjies mekaar imponeer. Die koppe word hewig geskud totdat een die aftog blaas. Wanneer dit nie vreedsaam geskied nie, ontstaan 'n geveg waarin daar met die sterte geslaan word.
Die wyfies veg ook onderling om ŉ gebied, wat 'n seldsame verskynsel in die diereryk is. Gemengde gevegte tussen mannetjies en wyfies kom egter nie voor nie. Die afskrikwekkende voorkoms van party koggelmanders word goed geïllustreer deur 2 Australiese verteenwoordigers, die molog (Moloch horridus) en die kraagkoggelmander (Chlamydosaurus kingi). Die molog word ook die toornduiwel genoem omdat sy afgeplatte, 15 cm lange liggaam gewapen is met groot, onreëlmatig verspreide stekels. Die stekels is baie belangrik vir die molog se oorlewing omdat hy traag is en sy vyande dus moeilik ontwyk.
Hulle word skaars teen die boomstam opgemerk, danksy die grysbruin kleur van die rug. Die buik en die opblaasbare keel is helderoranje, rooi of blou van kleur. In Suid-Afrika is die boomkoggelmander (Agama atricollis), die stekelkoggelmander (Agama hispida) en die bloukopkoggelmander (Agama atra) die bekendste. Die boomkoggelmander kom hoolsaaklik in Gauteng voor en is baie nuuskierig. Die koggelmander word omtrent 35 cm lank. Die kop van die mannetjie is baie groot en groenblou of helderblou van kleur. Agama hispida word in die sentrale dele van Suid-Afrika aangetref en leef in gate in die grond. Die bloukopkoggelmander kom in die rotsagtige dele van Suid-Afrika voor en die mannetjies is helderblou van kleur.
Kentaro Sawada
Kentaro Sawada (gebore 15 Mei 1970) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Norman Tokar
Norman Tokar (25 November 1919 – 6 April 1979) was 'n Amerikaanse akteur, regisseur, vervaardiger, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Happiest Millionaire (1967) en The Cat from Outer Space (1978), en in die televisiereekse My Favorite Husband (1953) en Leave It to Beaver (1957).
Cheltondale
Cheltondale is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Ted Demme
Ted Demme (26 Oktober 1963 – 13 Januarie 2002) was 'n Amerikaanse regisseur, vervaardiger, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Beautiful Girls (1996), Rounders (1998), Blow (2001), en A Decade Under the Influence (2003).
Charles Shaughnessy
Charles Shaughnessy (gebore 9 Februarie 1955) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Days of Our Lives (1965), The Nanny (1993), Mad Men (2007), en The Magicians (2015).
Krukas
Die krukas is 'n meganiese onderdeel van 'n enjin wat in staat is om die resiprokerende beweging van 'n suier om te skakel na 'n draaibeweging. In 'n resiprokerende enjin, skakel dit die resiprokerende beweging van die suier om na rotasiebeweging; terwyl dit in 'n resiprokerende kompressor, die rotasie-beweging in resiprokerende beweging omskakel. Ten einde die omskakeling tussen die twee bewegings te kan doen, het die krukas krukpenne, bykomende dra-oppervlaktes wat se as uit lyn geplaas is t.o.v. die krukas, en waaraan die grootkoppe van die koppelstange van elke silinder heg.
Die krukas word gewoonlik aan 'n vliegwiel gekoppel om die polsende aard kenmerkend van die vierslagsiklus te verlaag. Soms word 'n vibrasiedemper ook aan die teenoorgestelde kant van die krukas geïnstalleer. Hierdie vibrasies word dikwels veroorsaak deur wringkragte van die silinders verste van die aangedrewe kant, wat oor die krukaslengte voortgeplant word, weens die elastisiteit van die metaal.
Binnebrandenjins
Groot enjins is gewoonlik veelsilinder om die pulsasies van individuele vuurslae te veminder, met meer as een suier verbonde aan 'n komplekse krukas. Baie klein enjins, soos dié van bromponies of grassnyers, het 'n enkele silinder en slegs 'n een suier, wat die krukasontwerp heelwat vereenvoudiging.
'n Krukas is onderworpe aan geweldige spanning, potensieel ekwivalent van 'n paar ton van krag. Die krukas is gekoppel aan die vliegwiel (wat gebruik word skok uit te skakel en omskep energie in wringkrag), die enjinblok, en met behulp van die laers op die belangrikste astappe, en die suiers via hul onderskeie stange. 'n Enjin verloor tot 75% van sy energie gegenereer in die vorm van wrywing, geraas en vibrasie in die krukkas en suiergebied. Die res van die verliese wat voorkom is in die klepwerking (tydreelkettings, bande, katrolle, nokaste, lobbe, kleppe, seëls, ens.) en a.g.v. hitte deurgeblaas deur enjingasse.
Smee en rolbewerking
Krukasse kan gesmee word uit 'n staalstaaf, gewoonlik deur middel rolbewerking of die giet in pletbare staal. Vandag is meer en meer vervaardigers geneig ten gunste van die gebruik van gegote krukasse as gevolg van hul ligter gewig, meer kompakte afmetings en beter inherente demping. Met gegote krukasse, word vanadium mikroallooi staal meestal gebruik, omrede hierdie staal in lug afgekoel kan word na die bereiking van 'n hoë sterkte sonder bykomende hittebehandeling, met uitsondering op die oppervlakverharding van die draeroppervlaktes. Die lae allooi inhoud maak ook die materiaal goedkoper as die hoë allooi staal. Koolstofstaal word ook gebruik, maar benodig addisionele hittebehandeling om die gewenste eienskappe te verkry. Ysterkrukasse word deesdae meestal gevind in goedkoper produksie-enjins (soos dié in die Ford Focus dieselenjins) waar die ladings laer is. Sommige enjins gebruik gietysterkrukasse vir laeuitset-weergawes, terwyl die duurder hoë-uitsetweergawes gegote staal benut.
Design
As the crankshaft undergoes a great deal of sideways load from each cylinder in a multicylinder engine, it must be supported by several such bearings, not just one at each end; this was also a factor in the rise of V8 engines with their shorter crankshafts, in preference to straight-8 engines. High performance engines will often have more main bearings than their lower performance cousins, for this reason. In addition, to convert the reciprocating motion into rotation, the crankshaft has "crank throws" or "crank pins", additional bearing surfaces whose axis is offset from that of the crank, to which the "big ends" of the connecting rods from each cylinder attach. The distance of the axis of the crank throws from the axis of the crankshaft determines the piston stroke measurement, and thus engine displacement; a common way to increase the power of an engine is to increase the stroke. This also increases the reciprocating vibration, however, limiting the high RPM capability of the engine; in compensation, it improves the low speed operation of the engine, as the longer intake stroke through smaller valve(s) results in greater turbulence and mixing of the intake charge. For this reason, even such high speed production engines as current Honda engines are classified as long-stroke, in that the stroke is larger than the diameter of the cylinder bore. In production V or flat engines, neighboring connecting rods attach side by side to the same crank throw, simplifying crank design.
The configuration and number of pistons in relation to each other and the crank leads to straight, V or flat engines. The same basic engine block can be used with different crankshafts, however, to alter the firing order; for instance, the 90 degree V6 engine configuration, usually derived by using six cylinders of a V8 engine with what is basically a shortened version of the V8 crankshaft, produces an engine with an inherent pulsation in the power flow due to the "missing" two cylinders, often reduced by use of balance shafts. The same engine, however, can be made to provide evenly spaced power pulses by using a crankshaft with an individual crank throw for each cylinder, spaced so that the pistons are actually phased 60 degrees apart, as in the GM 3800 engine. Similarly, while production V8 engines use 4 crank throws spaced 90 degrees apart, racing engines often use a "flat" crankshaft with throws spaced 180 degrees apart, accounting for the higher pitched, smoother sound of IRL engines compared to NASCAR engines, for example. In engines other than the flat configuration, it is necessary to provide counterweights for the reciprocating mass of each piston and connecting rod; these are typically cast as part of the crankshaft, but occasionally are bolt-on pieces. This adds considerably to the weight of the crankshaft; crankshafts from Volkswagen, Porsche, and Corvair flat engines, lacking counterweights, are easily carried around by hand, compared to crankshafts for inline or V engines, which need to be handled and transported as heavy chunks of metal.
Many early aircraft engines (and a few in other applications) had the crankshaft fixed to the airframe and instead the cylinders rotated, known as a rotary engine design.
In the Wankel engine, the rotors drive the eccentric shaft, which can be considered the equivalent of the crankshaft in a piston engine.
Construction
Crankshafts can be forged or cast from either mild steel or high strength steel, or machined out of a single billet of forged steel. Mild steel is only used for engines in models or other such applications, where the engine runs but does not supply power. Cast crankshafts are usually found in production engines, with forged and billet crankshafts being more expensive but reliable for higher performance. The rough casting or forging is machined to size and shape, the holes are drilled, the main and connecting rod bearing journals are precision ground and case hardened, and the appropriate holes are threaded.
Stress analysis of crankshaft
The crankshaft is subjected to various forces but it needs to be checked in two positions. Firstly, failure may occur at the position of maximum bending. In such a condition the failure is due to bending and the pressure in the cylinder is maximal. Secondly, the crank may fail due to twisting, so the crankpin needs to be checked for shear at the position of maximal twisting. The pressure at this position is not the maximal pressure, but a fraction of maximal pressure.
Valarie Pettiford
Valarie Pettiford (gebore 8 Julie 1960) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en komponis. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The X-Files (1993), Honey, I Shrunk the Kids: The TV Show (1997), Half & Half (2002), en The Blacklist (2013).
Merete Van Kamp
Merete Van Kamp (gebore 17 November 1960) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente You Can't Hurry Love (1988) en Westbrick Murders (2010), en in die televisiereeks Dallas (1978).
Koesjitiese tale
Die Koesjitiese tale vorm 'n tak binne die Afro-Asiatiese tale wat hoofsaaklik aan die Horing van Afrika (Somalië, Eritrea, Djiboeti en Ethiopië) sowel as die Nylrivier se vallei (Soedan en Egipte) en dele van die Groot Mere van Afrika (Tanzanië en Kenia) gepraat word. Dié taalgroep is ná Koesj, 'n figuur uit die Bybel genoem wat as voorvader van die tale se sprekers beskou word.
Die grootste tale (volgens moedertaalsprekers) is: Oromo (18 miljoen), Somalies (15 miljoen), Sidamo (3 miljoen), Afar (1,5 miljoen) en Beja (1,2 miljoen). Ethiopië is sedert 2020 die land met die meeste Koesjitiese ampstale, naamlik drie: Afar, Oromo en Somalies. Daarbenewens dien Somalies saam met Arabies as amptelike tale van Somalië en saam met Afar as een van Djiboeti se erkende nasionale tale.
Witrugnagreier
Die witrugnagreier is 'n skaars standvoël.
Identifikasie
Hy word aan sy swart laksmansmus, geel gesigvel, geel pote en roesbruin veredrag uitgeken. Die wit pluime word deur volwassenes en jonges gedra. Die voël word ongeveer 53 cm groot.
Habitat
Kom een-een of in pare ylverspreid langs stil riviere en damme voor. Skugter; skuil bedags in digte oewerplantegroei en kom net snags te voorskyn.
Verspreiding
In Suidelike Afrika kom hulle voor vanaf Knysna, al langs die kusstrook wat ooswaarts en noord-ooswaarts strek, oor KwaZulu-Natal, Mpumalanga, Limpopoprovinsie, Mosambiek en Zimbabwe, asook Noordwes en dele van Namibië, maar die grootste hoeveelheid in die pypsteel van die Okavangodelta in noord-Botswana. Daar is ook afgesonderde groepies langs die kus in die Wes-Kaap en die benede- Garieprivier.
Geluid
As hy opgejaag word, maak hy 'n padda-agtige "kraak".
Bronkors
Bronkors is 'n akwatiese plantspesie met die botaniese naam Nasturtium officinale. Dit moet nie verwar word met die heel anderse groep van plante met die gewone naam kappertjie, botaniese naam Tropaeolum, nie.
Calyx (genus)
Calyx is 'n genus van sponsdiere uit die familie van die Demospongiae (gewone sponse).
Bronkors
Bronkors is 'n vinniggroeiende, akwatiese of semi-akwatiese, meerjarige plant inheems aan Europa en Asië, en een van die oudste bekende blaargroente wat deur mense verbruik word. Dit is 'n lid van die familie Brassicaceae, wat plantkundig verband hou met die tuinwaterkers, mosterd, radys en wasabi—almal opmerklik vir hul pikante smaak.
Die hol stingels van bronkors sal op water dryf; die blaarstruktuur is veervormig saamgesteld. Klein, wit en groen blomme word in trosse geproduseer en gereeld deur vlieënde insekte besoek.
Verbouing
Verbouing van bronkors is prakties beide op grootskaal en tuinskaal. Synde dit semi-akwaties floreer, is bronkors goed geskik vir hidroponiese verbouing, en floreer die beste in water wat effens alkalies is. Dit word dikwels geproduseer in die bolope van kalkstrome.
Beskikbaarheid
In baie plaaslike markte, oorskry die vraag vir hidroponiese gekweekte bronkors die aanbod, deels omdat bronkorsblare nie geskik is vir verspreiding in gedroogde vorm nie, en slegs vir 'n kort tydperk vars gestoor kan word.
Bronkors word in supermarkte verkoop in verseëlde plastieksakke, wat 'n bietjie vog bevat en liggies onder druk is om te verhoed dat die inhoud breek. Dit het 'n raklewe van een tot twee dae.
David Shaughnessy
David Shaughnessy (gebore 7 Augustus 1957) is 'n Engelse vervaardiger, regisseur, en akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Labyrinth (1986) en Big Hero 6 (2014), en in die televisiereekse The Young and the Restless (1973) en The Bold and the Beautiful (1987).
Michael Tolan
Michael Tolan (27 November 1925 – 31 Januarie 2011) was 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Enforcer (1951), Four Friends (1981), Presumed Innocent (1990), en Perfect Stranger (2007).
Knolharpuis
Die knolharpuis (Othonna arbuscula) is 'n struik en sukkulent wat deel is van die genus Othonna. Dit groei in die warmer gedeeltes van Suider-Afrika en het die voorkoms van 'n bonsai. Dit kom voor in die Noord-Kaap in die Richtersveld, Namakwaland klipkoppe, Knersvlakte en suidwaarts tot in die Wes-Kaap en die Robertson Karoo-area asook Namibië.
Die struik is bladwisselend en meerjarig, met 'n ronde kroon en word nie hoër as 1 m nie. Dit het gewoonlik 2 tot 3 vlesige takke wat met dun bas bedek is. Die blare is grys en tot 15 mm lank. Die plant dra heldergeel blomme in die winter. Die plant se wortelstelsel groei vlak sodat dit maklik water kan opsuig.
Die plant het medisinale waarde. In Khoi staan die plant bekend as traap. Die plant se FSA-nommer is 740.
Bontneushoringvoël
Morfologie
Dit is 'n groot voël, in lengte, met swart vere en 'n wit pens en stertpunt. Die lang, geboë swart-en-geel snawel het 'n mediumgrootte helm. Die geslagte is soortgelyk, maar die vroulikes het 'n kleiner helm. Onvolwasse voëls is dowwer, het 'n kleiner snawel en geen helm. Die vlug is golwend.
Gedrag
Die bontneushoringvoël is 'n omnivoor en eet vrugte en insekte. Dit voed hoofsaaklik in bome en is aangetrokke tot oliepalms.
Hierdie opvallende kuddevoël adverteer sy teenwoordigheid met sy pii-pii-pii-pii-roep.
Wanneer die kuikens en die wyfie te groot is om in die nes te pas, die breek die moeder uit en herbou die muur. Dan voer beide ouers die vinniggroeiende kuikens.
Status
Hierdie voël verskyn as "nie bedreig" op die IUBN-rooilys.
Campbell
Campbell (voorheen Grootfontein of Knoffelvallei ) is 'n klein dorp in die Noord-Kaap, Suid-Afrika. Die N8-nasionale pad en die R385-streeksroete kruis in die dorp.
Geskiedenis
Die dorpie het as 'n sendingstasie begin deur die Londense Sendinggenootskap. Die kerk is in 1831 gebou en was die eerste noord van die Oranjerivier. Die naam is later verander na Campbell ter ere van eerwaarde John Campbell, direkteur van die Londense Sendinggenootskap. Die ou sendingkerk is nou 'n nasionale monument.
Teebus
Teebus is 'n gehuggie ongeveer 18 km suidwes van Steynsburg en 35 km noord-noordwes van Hofmeyr. Dit kry sy naam van die spitskop genaamd "Teebus"; noord daarvan is "Koffiebus".
Die Teebusrivier, 'n sytak van die Groot-Visrivier vloei hier naby.
Chislehurston
Chrislehurston is 'n voorstad van Johannesburg in Suid-Afrika.
Soweto-strykkwartet
Die Soweto-strykkwartet (Engels: Soweto String Quartet) is 'n strykkwartet vanuit Soweto in Suid-Afrika wat bestaan uit: Reuben Khemese, Makhosini Mnguni, Sandile Khemese en Thami Khemese.
Hulle begin in 1992 om voltyds op te tree nadat hulle op President Mandela se inhuldiging gespeel het, waarna Mandela hulle vir hul werk geprys het. Hulle musiek is 'n kombinasie van kwêla, Mbaqanga, Afrika-Jazz met klassieke invloede.
Boeing P-12
Die Boeing P-12 is 'n Amerikaanse dubbeldekker vegvliegtuig wat tussen die twee Wêreldoorloë sy verskyning gemaak het. Die vliegtuig is deur Boeing ontwikkel in hulle private hoedanigheid om die Boeing F2B en F3B te vervang. Boeing het die vliegtuig die F4B genoem. Die F4B was kleiner en ligter as sy voorgangers maar het dieselfde motor gehad as die F3B wat gelei het tot verbeterde prestasie.
Soweto-strykkwartet
Geskiedenis
Hul debuutalbum Zebra Crossing, wat in 1994 uitgereik is, het 'n sensasie veroorsaak toe dit in 1995 die SAMA-prys gewen het vir beste nuweling, beste instrumentale album en beste popalbum van die jaar.
Boeing P-12
Die Amerikaanse Vloot het 'n groot bestelling geplaas en later ook die Amerikaanse Leër; laasgenoemde het die vliegtuig die P-12 genoem. Beide van die Amerikaanse magte het verskeie variante van die vliegtuie bedryf tot en met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Brasilië was die enigste land wat die vliegtuig gekoop het. Daar was 586 van die vliegtuig vervaardig.
Susan Blakely
Susan Blakely (gebore 7 September 1948) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Towering Inferno (1974), The Concorde... Airport '79 (1979), en Over the Top (1987).
Robinia
Die plantgenus Robinia bestaan uit Akasia-agtige, peuldraende bome, wat in die bloeityd aanskoulike wit of ligroos bloeiwyses dra en hoort tot die orde Fabaceae. Dit is inheems aan die ooste en suid-ooste van Noord-Amerika waar tussen vier en tien spesies aangetref word. Hiervan is een, die Gewone robinia (Robinia pseudoacacia, ook bekend as vals-akasia, swartsprinkaanboom of witakasia) vanweë sy aantreklike wit bloeisels in die 17de eeu ook uitgevoer na Europa as tuin- en sierplante vir lane.
Robinia pseudoacacia is 'n belangrike bron van baie duursame, maar nogtans elastiese en brandbestande hardehout en word in Europa as 'n alternatief vir ingevoerde tropiese hout beskou. Dit word onder meer vir die vervaardiging van tuinmeubels en sportgereedskap en in die skeepsbou en boubedryf (onder meer vir houtpaaie en -brûe) gebruik. Vars robiniahout is groen-gelerig van kleur, maar word sjokoladebruin sodra dit gedroog word. Robiniahout, wat buite gestoor word (byvoorbeeld as tuinmeubels), toon mettertyd dieselfde ligte silwer patina soos duur teak- en ander tropiese hout.
Tyto
Tyto is 'n genus van uile in die familie van nonnetjiesuile (Tytonidae). Die genus omvat 15 spesies, waarvan die bekendste die nonnetjie-uil is.
Robinia
Die hele boom, insluitende sy bas en vrugte, word as giftig vir mense en diere, veral perde, geklassifiseer. Die boom groei vinnig en word weens sy lastige spruitwortels sowel in Noord-Amerika asook in Europa en Suid-Afrika dikwels as pes bestry.
Tyto
Spesies
Die genus omvat die volgende spesies:
Robinia
Spesies
(*: word nie deur alle outeurs as uniek aanvaar nie)
Sandra Guldberg Kampp
Sandra Guldberg Kampp (gebore 20 Junie 2000) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Wildland (2020) en in die televisiereeks The Rain (2018).
Madison Pettis
Madison Pettis (gebore 22 Julie 1998) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Law & Order: Special Victims Unit (1999), Life with Boys (2011), The Fosters (2013), en Five Points (2018).
Benetton Rugby Treviso
Benetton Rugby Treviso is ’n Italiaanse rugbyspan wat in die Guiness Pro14 en Europese Rugbykampioenebeker meeding. Die klub is in 1932 gestig en het 15 Italiaanse nasionale kampioenskappe gewen. Sedert 1979 is die span in besit van die Benetton-kleremaatskappy. Treviso neem sedert 2010 aan die Pro14 deel en het voorheen in die Italiaanse plaaslike kompetisie deelgeneem.
Talle spelers van Treviso het ook al vir Italië uitgedraf, soos Tobie Botes, Benjamin de Jager, Sergio Parisse, Corniel van Zyl en Braam Steyn. Ander bekende wêreldbekerwenners soos Craig Green, John Kirwan en Michael Lynagh het ook vir Treviso uitgedraf.
Professionele era: 1995–huidig
Na 1995 het rugby ’n professionele sport geword. van 1997 tot 2010 het Benetton Treviso die Italiaanse liga oorheers en in die veertien seisoene, tien keer as wenner geëindig (in 1997, 1998, 1999, 2001, 2003, 2004, 2006, 2007, 2009 en 2010) en twee keer tweede. Hulle het ook in 1998 die Italiaanse Beker gewen.
Sedert die toernooi se aanvang in 1995, het Benetton Treviso byna elke jaar aan die Heinekenbeker deelgeneem. In die eerste seisoen het hulle een wedstryd elk gewen en verloor. Die volgende jaar het hulle vier wedstryde gespeel en slegs een gewen. In 1998-’99 het hulle drie wedstryde gewen. Vir die 2000-’01 en 2001-’02-seisoene het Benetton Treviso aan die Europese Uitdaagbeker deelgeneem maar het sedertdien aan elke Heinekenbeker deelgeneem. Die span het tot dusver nie veel sukses in die kompetisie behaal nie en het in die 2004-’05-seisoen drie wedstryde gewen. In die 2009-’10-seisoen het hulle ’n hoogtepunt beleef toe hulle die heersende kampioen van die vorige seisoen, Perpignan, met 9–8 in Treviso geklop het.
Na die 2009-’10-seisoen het Treviso die Italiaanse plaaslike kompetisie vaarwel geroep en het in 2010 as een van twee Italiaanse spanne by die destydse Keltiese Ligabeker aangesluit om teen spanne van Ierland, Wallis en Skotland te speel. Albei spanne is speelplek in die Heinekenbeker verseker, wat voorheen aan die twee beste spanne in die plaaslike Italiaanse Nasionale Kampioenskap van Uitnemendheid toegeken is. Vroeg in Maart 2010 is ’n ooreenkoms waarin twee Italiaanse spanne ’n plek in die Keltiese Liga sou kry. Daardie jaar is voorgestel dat Aironi en ’n nuwe span, Pretoriani Roma sou aansluit, maar Treviso is in plaas van Praetorians aangewys. Treviso en ’n kombinasie van Dichu Nord-Ovest rugbyklubs kon nie ooreenkom om een verteenwoordigende streekspan saam te stel nie en het gevolglik die eerste ronde se bieproses misgeloop. Pretoriani Roma kon egter nie aan die finansiële kriteria voldoen nie, en Treviso is in hul plek by die Keltiese Liga (hernoem na Pro12) ingesluit. Treviso het in hul eerste twee seisoene in die Pro12 in tiende plek geëindig en in hul derde seisoen was hulle sewende. Hulle kon dit nie weer vermag nie.
Keltiese Liga/Pro12/Pro14
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="280"|Notas
Europese Rugbyuitdaagbeker
! width="20"| Seisoen ! width="20"|Poel/Rondte ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|BP ! width="20"|Punte ! width="250"|Notas
Huidige span
Treviso se span vir die 2017-’18-seisoen:
Laerskool Danie Malan
Laerskool Danie Malan is 'n primêre skool wat in Pretoria, Suid-Afrika geleë is. Die skool se adres is Koos De la Reystraat 279, Pretoria Noord, 0182. Hulle leuse is Jou Sleutel tot Suksesvolle Onderrig!.
Die skool is in 1904 as 'n Engels-medium skool gestig, maar is later na 'n Afrikaanse skool verander. In die laat 90's is dit egter na 'n parallelmedium-skool omgeskakel om die Engelse leerlinge in die gebied te bedien.
Calyx arcuarius
Calyx arcuarius is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calyx en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Topsent.
Au
Die afkorting Au of AU kan verwys na:
Whewelliet
Whewelliet is 'n kalsiumoksalaat wat as mineraal voorkom, byvoorbeeld in laetemperatuur-hidrotermale are.
Dit word nogtans soms ook biologies gevorm, soos in plante en in nierstene. en daar is talle organismes wat dit kan vervaardig.
Canon EF 70–200mm lens
Die EF 70–200mm lens is 'n telefoto zoemlens wat deur Canon Inc. vervaardig word. Die lens het 'n EF-lenspassing om met die EOS-lyn van kameras te werk.