cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josip Broz Tito
Hy was een van die stigterslede van die Beweging van Onverbonde Lande in 1961, saam met Gamal Nasser van Egipte, Jawaharlal Nehru van Indië, Sukarno van Indonesië, en Kwame Nkrumah van Ghana. Hy sterf in 1980 in Ljubljana, drie dae voor sy 88ste verjaarsdag.
Loopbaan
Nadat Josip Broẑ in 1920 teruggekeer het na Joego-Slawië, wat intussen onafhanklik geword het, het hy lid van die Kommunistiese Party geword. Die party is egter kort daarna verbied en hy het toe aan ondergrondse partybedrywighede deelgeneem, wat in 1928 uitgeloop het op 'n vonnis van 5 jaar tronkstraf.
Na sy vrylating in 1934 het Broẑ die naam Tito aangeneem. In dieselfde jaar het hy sekretaris van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party geword en kort daarna sekretaris van die hoogste politieke liggaam, die Polit-buro.
Die Joego-Slawiese Partyleiers was in die middel dertigerjare vir lang tye in Moskou, waar byna al die lede van die Sentrale Komitee tydens die suiwerings van 1937 ver- moor is. Tito het die terreur egter oorleef, en in 1937 het Stalin hom selfs tot hoofsekretaris van die Joego-Slawiese Kommunistiese Party benoem. Die benoeming is eers in 1940 op 'n geheime partykongres bekragtig.
Partisaanleier
Op 6 April 1941 het die leërs van Duitsland, Italië, Hongarye en Bulgarye Joego-Slawië binnegeval, en kort daarna was die land beset. Die Kommunistiese Partyleiers was onseker oor hoe hulle op die inval moes reageer, aangesien die nie-aanvalsverdrag tussen Duitsland en die Sowjetunie en die Volksfrontpolitiek van die Komintern aktiewe verset teen die Fascisme verbied het.
Sowjetisering
Agter die skerms het daar egter intussen 'n vertrouenskrisis tussen die Joego-Slawiese en Sowjetleiers ontstaan. In 1948 het dit tot uitbarsting gekom en in Junie is Joego-Slawië uit die Korninform gesit. Tito se onbuigsame houding teenoor Stalin het as voorbeeld gedien vir ander Oos-Europese leiers in hulle stryd teen die Sowjetunie se strewe na oorheersing en leierskap. Wat die internasionale politiek betref, het Tito hom sedert die begin van die vyftigerjare vir die samesnoering van die magte van die onverbonde lande beywer.
Die nasionaliteitsprobleme in sy eie land het hy egter taamlik verwaarloos. Die probleme het teen die einde van die sestigerjare tot ernstige moeilikhede aanleiding gegee. Tito is in 1974 tot lewenslange president van die Joego-Slawiese Kommunistiese Party verkies. Na sy dood op 4 Mei 1980 is die politieke leiding oorgedra aan liggame wat reeds voor sy dood 'n belangrike deel van sy leiding oorgeneem het.
Oorlogsmisdade
Tito en sy handlangers is verantwoordelik vir die dood van honderdduisende - Rooms-Katolieke, Kroate en Duitse burgerlikes en oorlogsgevangenes.
President Truman:"I am told that Tito murdered more than 400 000 of the opposition in Yugoslavia before he got himself established there as a dictator".
Graeme Smith
Toetskaptein
Op 1 Februarie 2013 lei Smith 'n span vir die 100ste keer op die veld (99 keer die Proteas en een keer die Wêreld XI), die eerste speler ooit wat die mylpaal bereik. Op 24 Februarie 2013 lei Smith die Proteas tot 'n toetssege oor Pakistan en word die eerste toetskaptein ooit wat 50 toetsseges behaal.
Alleenpaar
In die chemie verwys 'n alleenpaar (of soms 'n alleenelektronpaar) na 'n paar valenselektrone wat nie met 'n ander atoom in 'n kovalente binding gedeel word nie en word soms 'n ongedeelde of nie-bindende paar genoem. Alleenpare word in die buitenste elektronskil van atome aangetref. Hulle kan geïdentifiseer word deur 'n Lewis-struktuur te gebruik. Elektronpare word dus as alleenpare beskou as twee elektrone gekoppel is, maar nie in chemiese binding gebruik word nie. Dus, die aantal alleenpaar-elektrone plus die aantal bindingselektrone is gelyk aan die totale aantal valenselektrone rondom 'n atoom.
Die alleenpaar-konsep word gebruik in valensskil-elektronpaar-afstotingsteorie (VSEPA-teorie) wat die vorms van molekules verduidelik. Daar word ook na hulle verwys in die chemie van Lewis-sure en -basisse. Nie alle nie-bindende elektronpare word deur chemici beskou as alleenpare nie. Voorbeelde hiervan is die oorgangsmetale waar die nie-bindende pare nie die molekulêre meetkunde beïnvloed nie en dus stereochemies onaktief is. In die molekulêre orbitale-teorie is die konsep van 'n alleenpaar minder onderskeidend, aangesien die ooreenstemming tussen 'n orbitaal en komponente van 'n Lewis-struktuur dikwels nie eenvoudig is nie. Nietemin word besette nie-bindende orbitale (of orbitale met meestal nie-bindende karakter) gereeld geïdentifiseer as alleenpare. Berekeningskriteria vir die aanwesigheid van alleenpare gebruik afgeleides van die elektrondigtheid, elektrostatiese potensiaal of die elektronlokaliseringsfunksie.
Mazda
Mazda (Japannees: マツダ株式会社, Matsuda Kabushiki-gaisha) is 'n Japannese motorvervaardiger met sy hoofkantoor in Hirosjima, Japan. Sedert 2005 vervaardig die maatskappy ongeveer 800 000 voertuie per jaar met die grootste afsetgebied vir sy produkte in Japan, Europa en Noord-Amerika.
Geskiedenis
Mazda het ontstaan as die Toyo Cork Kogyo Maatskappy in 1920 in Japan. Toyo Kogyo het oorgeskakel vanaf die vervaardiging van masjiengereedskap na voertuie met die bekendstelling van die Mazda Mazdago in 1931 en het ook wapens vervaardig vir die Japannese weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die maatskappy het die Mazda naam formeel in 1984 aangeneem, al het elke voertuig wat hulle gemaak het van die begin af al daardie naam gedra. Die eerste vierwielmotor, die Mazda R360 is in 1960 bekendgestel en gevolg deur die Mazda Carol in 1962.
Die Ford Motormaatskappy het sedert 1979 'n 25% aandeel in Mazda besit en in 1996, het hulle hul belang verhoog tot 'n beherende aandeel van 33.4% toe Mazda 'n finansiële krisis beleef het. Baie van Ford se modelle is dan ook op Mazdas gebaseer.
<!-- Vir verdere vertaling The 1979 deal paved way for Ford selling badge-engineered Mazdas in Asia and Australia, such as the Laser and Telstar. These models replaced the models from Ford Europe sold throughout the 1970s. Ford also used the Mazda models to establish its own retail presence in Japan – the Autorama dealers sold these cars, plus the occasional Ford US and Ford Europe models.
The badge-engineered models came to an end in the early 00s, as Ford replaced the Laser with its own Focus, and Telstar with its own Mondeo. Ford and Mazda have moved onto collaboration in a more fundamental sense, by way of platform sharing.
1960s
The year 1960 was the birth of Mazda as an automaker. In just this decade, the marque progressed from a 16 horsepower (12 kW) keicar to a Wankel engined sports car, the Mazda Cosmo. Mazda also entered the United States market at the end of the decade.
1970s
Internationally, the 1970s were the heyday of Mazda as a performance leader. The Wankel rotary engine outperformed their piston-based competitors by a large margin, and Mazda made the most of the powerplant by putting it in almost every product they sold, from the Rotary Pickup to the RX-7, and even the large Luce sedan. The only exception was the Mazda Chantez keicar, because other car makers vetoed the move.
However, the 1970s also saw Mazda's first financial crisis, which led to Ford taking a 25% stake in the company. The first RX-7 released in 1978 would be a strong image leader for Mazda, but actual sales revival would not come until the early 1980s.
1980s
The 1980s saw Mazda transition from a niche Japanese player to a part of the global Ford empire. Having said that, the 80s saw the most mainstream success for Mazda. The early-80s 323 (GLC in North America) and 626 were massive hits, with the 323 taking the number one spot in Japanese car sales, overtaking the Toyota Corolla. (This is still very significant today whenever a non-Toyota tops the sales charts).
Mazda also contributed to Ford's lineup, most notably with the MX-6-based Ford Probe. Mazda also began building the new-for-1988 626/MX-6 in the United States. U.S. production was initiated via a joint venture with Ford called AutoAlliance International.
Mazda finished the decade with the revolutionary Eunos Roadster (Mazda MX-5 or Miata outside Japan) sports car (for the 1989 model year). This model revitalized the world sports car market, which was filled at the time with expensive, heavy GT cars. Despite complaints of plaigiarising the Lotus Elan, the Miata has been very successful till this day.
1990s
In the late 1980s, Mazda embarked on a disastrous attempt to diversify its brand names. It chose to do so because market research revealed that the Mazda brand has the connotation of economic, budget cars both in Japan and abroad. With the aim of doubling its sales, Mazda launched three new brands in Japan, Eunos, Anfini and Autozam. Eunos was to have a counterpart overseas in the US-market Amati luxury division, and Xedos in Europe. However plans for Amati was pulled at the last minute, and the rumored V12-engined flagship was shelved.
In other markets, Mazda's identity crisis saw it confused over which logo to adopt. The "Mazda" lettertype was introduced in 1975 as part of Japan's first CAD-assisted corporate identity redesign. In 1991 a new logo was introduced, but was soon swapped for a rounded-off version ("Eternal Flame") because the original had an uncomfortable resemblance to Renault's logo. The new version is consistently used in 1990s Mazdas, but never became as well known as the lettertype. To resolve this issue, Mazda commissioned for a new logo in 1998 ("Wings" or "Owl"), which it uses till this day and features in considerably larger sizes on every model.
Mazda was widely criticised in Europe for the sheer blandness of its late-1990s designs, including the last 323 and 626 which compared unfavourably to the previous models. While technically superior, the 1998 replacement for the MX-5 (Miata) lost much of the purity of the original 1989 design, which is still preferred by many enthusiasts.
Mazda and Ford continued joint efforts. In 1994, the Mazda B-Series line was split between an international (Mazda-designed) version and North American clone of the Ford Ranger. In 1998, Mazda and Ford opened a new plant in Thailand, AutoAlliance Thailand. Patterned after Mazda's Hofu plant, AAT is now an important manufacturing location for the company.
2000s
2001 was a very difficult year for Mazda, as new models were in development and the company would have no new product until mid-2002. Once the new cars arrived, however, the company quickly turned around. Mazda 6/Atenza, RX-8, and Mazda 3/Axela proved popular and helped change perceptions of the brand. By 2004, Mazda had surpassed the ailing Mitsubishi in sales. The new MX-5 (the "Miata" name formerly used in North America has been dropped) debuted in autumn 2005 and is claimed to share no common parts with the previous model except for the side indicator repeaters used on European cars.
It has been widely rumored for a few years that Ford will use the Mazda 6/Atenza's platform in upcoming new cars. This is very different from the climate in 1996, when commentators expected Ford to impose its own engineering on Mazda and lead to the loss of Mazda's proprietary expertise. In fall 2005, three vehicles based on the 6's CD3 architecture were released — the Ford Fusion, Mercury Milan, and Lincoln Zephyr.
Mazda USA
Mazda quickly rose in prominence, helped in large part to their use of Wankel engines. 1974 was the year of the rotary with the introduction of both the Rotary Pickup and RX-4. In fact, the 808 and B1600 were the only piston-engined Mazdas offered in the United States that year. 1975 had a similar lineup, minus the retired RX-2.
Mazda had designed the REPU and RX-4 with the American market in mind, but the energy crisis was looming. The company's sales were slipping due to the Wankel's reputation as a gas hog, so Mazda responded with the reintroduction of a Familia-based car powered by a tiny piston engine, the 1.3 L Mizer. That car, and 1977 GLC (its next-generation brother) saved the company in the United States with terrific reviews and better sales.
Also introduced in 1976 was the Wankel-powered RX-5 Cosmo. But the writing was on the wall for Mazda's mainstream Wankel lineup – every one of the older "rotary" models was cancelled after 1978.
Even though the Wankel engine had lost its allure, Mazda persevered with the technology and found a niche for it. The 1979 RX-7 rotary was the company's greatest image-builder yet, casting a halo over the rest of the model line. Also relaunched that year was the company's entrant in the midsize market, the 626.
The RX-7 and 626 buoyed Mazda's American fortunes enough for it to expand. Mazda built an American plant (now AutoAlliance International) to build the 626, bringing the company to Ford's attention. The two joined together on the 626's 2-door offshoots, the MX-6 and Ford Probe.
Mazda finished the 1980s the same way as the 1970s, with an image-building sports car. The Miata was another tremendous halo car for the company, kicking off an industry boom in the sports car segment. The third-generation RX-7, introduced in 1993, was much liked, but few were sold, causing an end of the model's importation just three years later.
Marques
Today, the former marques exist in Japan as sales channels (specialized dealerships) but no longer have specialized branded vehicles. In other words, the Carol is sold at the Autozam store (which specializes in small cars), but it is sold with the Mazda marque, not as the Autozam Carol as it once was.
In the early 1990s Mazda almost created a luxury marque, Amati, to challenge Acura, Infiniti, and Lexus in North America. In Europe, the equivalent Xedos marque was launched, lasting just a few years. The initial Amati products would have been the Amati 500 (which became the Mazda Millenia), and the Amati 1000 (a new rear wheel drive V12 successor to the Mazda 929). This never happened, leaving the near-luxury Millenia to the Mazda brand.
Automobile racing
In the racing world, Mazda has had substantial success with two-rotor, three-rotor, and four-rotor cars, and private racers have also had considerable success with stock and modified Mazda Wankel-engined cars.
Mazda's competition debut was on October 20, 1968 when two Mazda Cosmo Sport 110S coupes entered the 84 hour Marathon de la Route ultraendurance race at Nurburgring, one finishing in fourth place and the other breaking an axle after 81 hours. The next year, Mazda raced Mazda Familia R100 M10A coupes. After winning the Singapore Grand Prix in April 1969 and coming in fifth and sixth in the Spa 24 Hours (beaten only by Porsche 911s), on October 19, 1969, Mazda again entered the 84 hour Nurburgring race with four Familias; only one of which finished, winning fifth place.
In 1976, Ray Walle, owner of Z&W Mazda, drove a Cosmo (Mazda RX-5) from the dealership in Princeton, New Jersey, to Daytona, won the Touring Class Under 2.5 Liters at the 24 Hours of Daytona, and drove the car back to New Jersey. The Cosmo placed 18th overall in a field of 72. The only modifications were racing brake pads, exhaust, and safety equipment.
After substantial success by the Mazda RX-2 and Mazda RX-3, the Mazda RX-7 has won more IMSA races in its class than any other model of automobile, with its one hundredth victory on September 2, 1990. Following that, the RX-7 won its class in the IMSA 24 hours of Daytona race ten years in a row, starting in 1982. The RX7 won the IMSA Grand Touring Under Two Liter (GTU) championship each year from 1980 through 1987, inclusive.
In 1991, a four-rotor Mazda 787B (2622 cc actual, rated by FIA formula at 4708 cc) won the 24 Hours of Le Mans auto race outright, the only non-piston engine ever to win at Le Mans, as well as the only team from outside Western Europe or the United States. This led to a ban on rotary engines in the Le Mans race starting in 1992, which was eventually rescinded. After the race, the winning engine was publicly dismantled for internal examination, which demonstrated that despite 24 hours of extremely hard use it had accumulated very little wear.
This followed a decade of class wins from other Mazda prototypes, including the 757 and 767. The Sigma MC74 powered by a Mazda 12A engine was the first engine and team from outside Western Europe or the United States to finish the entire 24 hours of the Le Mans race, in 1974. Mazda is also the most reliable finisher at LeMans (with the exception of Honda, who have entered only three cars in only one year), with 67% of entries finishing. Mazda will return to prototype racing in 2005 with the introduction of the Courage C65 LMP2 car at the American Le Mans race at Road Atlanta. This prototype racer uses the Renesis Wankel from the RX-8.
Mazdas have also enjoyed substantial success in World Land Speed competition, SCCA competition, drag racing, pro rally competition (the Familia appeared in the WRC several times during the late '80s and early '90s), the One Lap of America race, and other venues. Wankel engines are barred from international Formula One racing, as well as from United states midget racing, after Gene Angelillo won the North East Midget Racing Association championship in 1985 with a car powered by a 13B engine, and again in 1986 in a car powered by a 12A engine.
Formula Mazda Racing features open wheel race cars with Mazda engines, adaptable to both oval tracks and road courses, on several levels of competition. Since 1991, the professionally organized Star Mazda Series has been the most popular format for sponsors, spectators, and upward bound drivers. The engines are all built by one engine builder, certified to produce the prescribed power, and sealed to discourage tampering. They are in a relatively mild state of racing tune, so that they are extremely reliable and can go years between motor rebuilds.
Sout (chemiese stof)
'n Sout is 'n stof wat uit positiewe en negatiewe ione bestaan (onderskeidelik katione en anione). Die belangrikste soort sout is natriumchloried of tafelsout (Na+Cl-), wat in die alledaagse taalgebruik gewoonweg "sout" genoem word.
In 'n vastestoftoestand word die ione van soute deur ioniese binding in 'n kristalrooster vasgehou. Soute is ook die produkte van neutralisasieprosesse.
As soute in water opgelos word, ontstaan elektroliete, wat elektrisiteit kan gelei. Die proses kan vir elektrolise gebruik word.
Soute kan ys smelt, omdat dit die temperatuur wat nodig is om 'n vloeistof te vries verlaag. As gevolg hiervan word strate soms in die winter met soute behandel.
Stabiliteit, smeltpunt, oplosbaarheid
Ioniese soute dank hulle stabiliteit hoofsaaklik aan die elektrostatiese energie wat met die aantrekking en digpakking van die ione saamhang. 'n Positiewe ioon word in 'n kristal deur 'n aantal negatiewe ione omring en hulle weer deur 'n skil positiewe ione en so verder. Die Madelung-konstante A bepaal hoeveel bindingsenergie 'n bepaalde rooster so bydra.
Algemeen kan gestel word dat:
Die waarde van r word bepaal deur die afstand tussen die ione. Die faktor Z^+Z^- verteenwoordig die ladings van die kat- en die anioon. Indien Z^+Z^-=2^+2^-=-4 sal die bindingsenergie rofweg viermaal so groot wees as indien Z^+Z^-=1^+1^-=-1. Dit verklaar waarom magnesiumoksied 'n baie hoër smeltpunt het as. Albei stowwe het dieselfde B1-struktuur en die ione het amper dieselfde grootte. Die verskil in oplosbaarheid kan so ook verklaar word. Soute met ione wat 'n lae lading het soos Na-soute of Cl-soute is dikwels oplosbaar. Stowwe soos MgO is minder oplosbaar.
Daar is nogtans uitsonderings op hierdie reël, soos silwerchloried, wat nie goed in water oplos nie. Die binding in hierdie stof is nogtans nie suiwer ionies nie, maar het gedeeltelik 'n kovalente karakter.
Hamburger SV
Hamburger SV (HSV) is 'n Duitse sportklub uit die stad Hamburg, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub onder meer afdelings vir yshokkie, tafeltennis, krieket, pluimbal, bofbal, basketbal, rolbal, gholf, gimnastiek, handbal, hokkie, karate, atletiek, rugby, swem, tennis en vlugbal. Die sokkerafdeling het reeds sedert 1919 onafgebroke op die hoogste vlak van die Duitse sokkerstruktuur gespeel.
Die klub se geskiedenis begin op 29 September 1887, toe Der Hohenfelder Sportclub en Wandsbek-Marienthaler Sportclub saamgesmelt het om Sports Club Germania te vorm. Hierdie klub het in 1919 met Hamburg FC (gestig in 1888) en FC Falke (gestig in 1906) saamgesmelt om die huidige Hamburger Sport-Verein te vorm, nadat al drie klubs deur die Eerste Wêreldoorlog verswak gelaat is. Die klubkleure was rooi en wit ter ere van die stad Hamburg, terwyl die blou en swart van die oudste van die stigtersklubs, SC Germania, as die spanwapen in gebruik geneem is.
Die "nuwe" klub was vroeg suksesvol toe die eindstryd om die nasionale titel in 1922 gehaal is teen 1. FC Neurenberg, wat in sy derde agtereenvolgende eindstryd gespeel het. Die wedstryd is as gevolg van swak lig na 3 uur en 10 minute afgelas met die telling 2-2. Die herontmoeting is na 'n lang tydperk van ekstra tyd (met die telling 1-1) ook afgelas nadat Neurenberg slegs 7 spelers oorgehad het (geen reserwes is destyds toegelaat nie). Die besluit van die skeidsregter het tot groot omstredenheid gelei: Die DFB het die titel aan Hamburger SV toegeken, maar 'n beroep op hulle gedoen om in die naam van 'n goeie sportmangees nie die titel te aanvaar nie - waartoe hulle teësinnig ingestem het. Die Viktoriatrofee is op die ou end nie in 1922 toegeken nie. Die klub het die "amptelike" titel die volgende seisoen die eerste keer gewen deur 3:0 met SC Union Oberschöneweide in die eindstryd af te reken.
Erelys
Duitse sokkerkampioen (7) DFB-Pokal (3) Ligapokal (2) Europese beker I (1) Europese beker II (1) Intertoto-beker (1)
Bjarnarey
Bjarnarey is 'n onbewoonde eiland in die Vestmann Eilande, suid van Ysland. Dit is een van die 18 eilande wat die Vestmannaeyjar eilandgroep vorm.
Gladys Hugo
Gladys Hugo (gebore 8 Januarie 1895 te Victoria-Wes - oorlede 31 Maart 1988, Stellenbosch) was bekend as 'n hoogstaande Suid-Afrikaanse sopraan.
Sy het 'n fyngeskoolde en kunstig-beheersde stem gehad, haar suiwer bel canto en verfynde en deurleefde vertolkings was, vir dié wat haar gehoor het, iets wat nooit vergeet kon word nie. Soos met ander beroemde sangers wat voor 1900 gebore was, was haar stem 'n goeie voorbeeld van die bel canto-skool. Dit was egaal in sy volle omvang en volg die goue middeweg tussen die 'bedekte' en die 'wit' stem en herinner aan Elisabeth Rethberg en Claudia Muzio. Sy was dus in staat om koloratuur, liries- en jeugdig-dramatiese rolle te sing en was 'n ideale Violetta in 'La Traviata' en Desdemona in 'Otello' asook die titelrol in Refice se 'Cecelia'.
Biografie
Gladys Elizabeth Liesching is op 8 Januarie 1895 op Victoria-Wes gebore en as jong dogter was sy 'n voorsanger in die skoolkoor en wenner van verskeie sangpryse. Haar eerste sanglesse was by Gladys van Niekerk op Worcester, daarna by Eveline Fincken aan die Suid-Afrikaanse Musiekkollege in Kaapstad waar Signor Guiseppe Paganelli haar Italiaans vervolmaak het en haar talente ten volle ontplooi het.
Tydens 'n besoek aan Rome in 1934 het sy 'n aantal opera-arias aan Astolfo Pescia, die destyds wêreldberoemde sangleermeester, en 'n impressario voorgedra. Hulle wou haar dadelik operakontrakte aanbied, maar haar man, dr. C.J. Hugo, was nie daartoe bereid nie. In 1939 moes sy ook aanbiedings uit Dresden afwys. Ook Tito Schipa en die ewe beroemde Julius Patzak het die grootste lof oor haar kuns uitgespreek.
Gladys het dit as haar ideaal gestel om met haar kuns haar volk te dien. Sy het gereeld oor die radio opgetree en ook in Kaapland met die onvergeetlike 'Miss Joan van Niekerk' as begeleidster en dr. Con de Villiers wat vooraf verduidelik het waaroor die werke gaan en selfs die woorde in Afrikaans vertaal het. Sy het oor 'n ongelooflike repertoire van sowat 'n duisend opera arias, kunsliedere, gewyde musiek en volkswysies in meer as tien tale (onder meer Russies, Tsjeggies, Noorweegs en Frans) beskik.
Artikel in Die Huisgenoot
Op 22 Maart 1946 het ’n artikel oor Gladys Hugo deur J.C. De W. Steyn in Die Huisgenoot verskyn waarin sy agt resepte met lesers gedeel het. Die inleiding tot die resepte lui: "Dit wil voorkom asof die moderne vrou 'n vergelyk probeer tref. As gevolg van die hedendaagse huishoudelike geriewe, het sy baie vrye tyd tot haar beskikking, en dit is vanselfsprekend dat sy van hierdie ledige uurtjies gebruik wil maak om haarself te ontwikkel en ook in een of ander rigting te presteer.
Mev. dr. Gladys Hugo is 'n vrou wat hierdie ideale vergelyk uitleef. Sy is in Victoria-Wes gebore as Gladys Liesching en het ook daar grootgeword. Van kleinsaf het sy belang gestel in musiek en sang; haar opleiding as sangeres het sy in Kaapstad aan die Kollege van Musiek onder Paganelli ontvang. Na haar huwelik met dr. C.J. Huo is hulle oorsee, en veral na Italië, waar sy in Rome onder die vermaarde stempedagoog, Pescia, verder in die sangkuns gestudeer het. Kenners het dadelik in haar 'n kunstenares van besondere waarde ontdek. Sy is uitgenooi om in Italië en Duitsland in operas op te tree, maar onvermydelike omstandighede het dit verhoed.
"'n Tyd lank was ons hier in Suid-Afrika nie eens bewus van die feit dat ons so 'n besondere sangeres in ons midde het nie. Vir ons moes sy 'ontdek' word, en dit het dan ook heel toevallig gebeur. Tien jaar gelede tydens 'n besoek van prof. Con de Villiers aan Rome, het mev. Hugo se destydse leermeester, Pescia, aan hom meegedeel dat hier in Suid-Afrika 'n liriese sopraan is wat die groot tekort aan daardie stemtipe in Italië volmaak sou kon aanvul. As opregte belangstellende en ook deur nuuskierigheid geprikkel, wou prof. De Villiers by sy terugkeer self vasstel of hierdie bewering waar was.
"Mev. Hugo het gewoonlik net in geslote kringe opgetree, en dit is by een van hierdie geleenthede dat prof. De Villiers haar gehoor het. En Pescia was reg! Hier was 'n Afrikaanse vrou met 'n suiwer sopraanstem, foutlose tegniek en, nog belangriker, 'n sensitiewe vertolkster wat volkome reg laat geskied aan die musiek. Hoeveel van die vertolkende kunstenaars besit vandag hierdie gawe? Dit is iets wat nie aangeleer kan word nie, maar wat spruit uit diep emosie en fyn aanvoeling.
"Spoedig het sy in konserte begin optree en 'n jaar of wat gelede het sy 'n landswye radiotoer onderneem. Die gevolg was dat die platteland haar persoonlik wou hoor. Uitnodigings het gekom van De Aar, Montagu, Caledon en elders. Die driemanskap wat vandag so welbekend is – nl. mej. Joan van Niekerk as begeleidster, mev. Hugo as solis, en prof. Con de Villiers as kommentator, wat eers 'n helder uiteensetting van die musiek gee voordat mev. Hugo dit vertolk – het op herhaalde aanvraag voor groot gehore oral die land begin optree.
"Alhoewel mev. Hugo altyd getrou bly aan die hoogste ideale en tradisies van die sangkuns, het sy die intellektuele vermoë en persoonlike sjarme om haar gehoor te kan meevoer na gebiede wat gewoonlik net vir die kenner toeganklik is. Nooit laat sy onreg geskied aan die kunswaarde van 'n kunslied of opera-aria deur dit 'populer' te probeer voorstel nie.
"Mev. Hugo woon tans in Claremont, een van die mooiste voorstede van Kaapstad. Sonder belangstelling kan enige taak of plig 'n vervelige roetine word. Vir mev. Hugo is dit egter 'n plesier om haar huis te versier, koek te bak, en kos te kook. Gedurig is sy op soek na seldsame breekware, en dis 'n ware genot om haar versameling te sien. Sy besit o.m. 'n hele Meissnerservies, Jensen-silwerware, Orefossglas en pragtige Venesiaanse wynkelkies.
"In die kombuis is mev. Hugo nie in geringer mate 'n kunstenares as op die verhoog nie. Sy het koskook tot 'n ware kuns gevoer. Op haar oorsese reise, en sy is al driekeer om die wêreld, het sy haar daarop toegelê om 'n studie te maak van die nasionale geregte van die verskillende lande. Sy weet te vertel van die heerlike nasionale vleisgereg, suckiaki, die smaaklike lotusknol en die ryskoek wat sy in Japan geëet het. In New Orleans was dit weer die verskeidenheid van seekosse wat op allerlei nuwe maniere voorberei word, wat haar getref het. Maar veral het die Italiaanse kafeetjies haar bekoor. Paganelli, haar Italiaanse sangmeester in Kaapstad, het haar voor haar vertrek na Italië vertel watter kafees sy in elke streek moes besoek. Want in Italië het elke distrik of stad mos sy eie manier om kos en veral macaroni gaar te maak! En hier het sy dan ook resepte aangeleer van al daardie heerlike geregte waarop sy nou nog haar gaste trakteer."
Abu Bakr Effendi
Sjeg Abu Bakr Effendi (1814, Shehrizur - 29 Junie 1880) was een van die geleerdes wat 'n groot impak op die Islamitiese godsdiens in Suid-Afrika sowel as op Afrikaans gehad het. Abu Bakr was 'n Ottomaanse regter wat in 1862 deur die Ottomaanse sultan Abdülmecid I op versoek van die Britse koningin Victoria na die Kaap van Goeie Hoop gestuur is om die Moslemse, Kaapse Maleier-gemeenskap op te voed.
Lewe en werk
Abu Bakr was ’n gesiene en geleerde Moslem-Koerd van Turkye, wat in 1814 in die Ottomaans Turkse provinsie Sherizur gebore is. Sy vader was Molla Omar Al-Baghdadi, ’n Ottomaanse goewerneur, wat tydens ’n opstand van Koerdiese inwoners gesterf het.
Abu Bakr is ’n direkte afstammeling van die profeet Mohammed.
Hy het studeer aan die Madressa wat deur sy voorsaat Emir Suleyman vir die mense van die gebied gestig is, waarna hy verder studeer het in Erzurum, Istanboel en Mekka. Omstreeks 1860 was hy in Turkye in ’n twis gewikkel met die Turkse regering oor staatsgrond waarop hy aanspraak gemaak het. Terselfdertyd was die Maleiers in die Kaap in die sogenaamde “Khalifa”-stryd met die Britse regering aan die Kaap gewikkel. Hierdie twis het gehandel oor die toepassing van die profeet Mohammed se reinigingswette en het selfs burgerlike oproer veroorsaak. Die Britse regering het toe navraag gedoen van die Turkse regering of daar nie van hulle godsdiensleiers was wat die Moslems aan die Kaap kon adviseer nie. Vir die Turkse regering was dit ’n gulde geleentheid om van Abu Bakr ontslae te raak en hulle het hom as staatsondersteunde sendeling na die Kaap gestuur.
Hy kom in 1862 aan die Kaap aan en stig in dieselfde jaar die Moslem Theological School, waarvan die voertaal Afrikaans is. Ander imams in die Kaap is hoofsaaklik van die Sjafi-skool, terwyl hy die eerste Hanafi-imam is, wat sy aanvaarding in die gemeenskap erg bemoeilik. Hy is verantwoordelik vir die instelling van die fes (hoofbedekking) vir mans en die herinstelling van die hidjab (gesigbedekking) vir vroue.
Sy eerste vrou is die blanke Rukea Maker, wat hy later verwerp. Een van sy kinders uit hierdie huwelik is die dogter Fahimah. Hy het daarna vyf kinders uit sy huwelik met Tohora Saban Cook, ’n niggie van die beroemde ontdekkingsreisiger kaptein James Cook. Hulle is die seuns Ahmad Ataullah, Hisham Nimatullah, Omar Jalaluddin, Muhammad Alaluddin en Hussain Fowzy. Sy seun Ahmad raak later in die Kaap in plaaslike politiek betrokke as hoof van die Cemetery Committee omdat die begraafplaas waarin sy vader begrawe is deur die plaaslike owerheid met sluiting bedreig is. Hy maak homself daarna verkiesbaar vir die Kaapse parlement, maar misluk in sy poging om die vereiste aantal stemme vir verkiesing te bekom nadat die owerheid hierdie vereiste verander het met die spesifieke oogmerk om sy verkiesing te dwarsboom.
Ahmad keer hierna terug na Turkye, waar hy as ambassadeur na Singapoer gestuur word, waar hy oorlede is. Abu Bakr Effendi is op 29 Junie 1880 oorlede aan malaria, wat hy waarskynlik tydens ’n besoek aan Mosambiek opgedoen het.
Van sy familie en hulle nageslag bly steeds in Suid-Afrika, maar sommiges het ná sy dood na Turkye teruggekeer. Die huis waarin hy in die Bo-Kaap gewoon het, het later die Bo-Kaap-museum geword.
Skryfwerk
Om in die behoefte aan geskikte handboeke vir sy skool te voorsien verwerk Abu Bakr die Bajaanmoeddien (Openbaringe van die geloof), ’n rituele handleiding vir Moslems, uit die oorspronklike Arabies in Afrikaans, maar steeds in Arabiese skrif. Dit is die eerste publikasie wat Afrikaans as kultuurtaal gebruik, al was die bedoeling glad nie om Afrikaans te bevorder nie, maar wel die Islam. Die manuskrip van die “Bajaanmoeddien” is in 1869 voltooi, hoewel dele daarvan reeds lank voor hierdie tyd gekopieer en vryelik versprei is. In 1879 verskyn dit in Konstantinopel in Turkye in druk, uitgegee onder toesig en op koste van die Turkse departement van onderwys. Abu Bakr se seuns stig later in Port Elizabeth en Kimberley soortgelyke Moslemskole as die een in Kaapstad. Die een seun vertaal ’n Turkse regeringskoolboek oor die vernaamste pligte van Moslems in Afrikaans. Ná die Bajaanmoeddien verskyn minstens 60 ander Afrikaanse werke in Arabiese skrif. Een was ’n handleiding vir kinders oor goeie maniere en ’n ander ’n vyftalige woordelys. Die Arabies-Afrikaanse literatuur ondervind sy vernaamste opgang van 1895 tot 1905, waarna produksie afneem en teen 1957 tot ’n stilstand kom. Vertalings is in hierdie tyd ook van die Koran gedoen, maar nie gedruk nie.
Anna Netrebko
Anna Netrebko is 'n Russiese sopraan. Sy is in 2008 as 'n Kunstenaar van die Mense in Rusland aangewys. Sy is bekend vir haar vertolking van Liriese – en coloratura rolle, veral die rol van Donna Anna in Mozart se Don Giovanni en Violetta in Verdi se La traviata. Sy het later oorgeskakel na swaarder 19de-eeuse romantiese rolle, soos Leonora in Verdi se Il trovatore en die titelrol in die opera Macbeth. Sedert 2016 fokus sy op Verismo-repertorium. Sy is opgemerk nadat sy die rol van Donna Anna op die Salzburg-fees in 2002 vertolk het. Sy het daarna by toonaangewende operahuise opgetree, waaronder die Mariinsky-teater, waar sy haar loopbaan begin het.
Vroeë lewe en opleiding
Netrebko is gebore in Krasnodar in 'n gesin van Kosak oorsprong. Terwyl sy 'n student was aan die Saint Petersburg Konservatorium het Netrebko gewerk as 'n opsigter by Saint Petersburg se Mariinsky-teater. Tydens 'n latere onderhoud vir die Mariinsky-teater het die dirigent Waleri Gergijef haar herken vanweë haar vroeëre werk by die teater. Hy het gevolglik haar stemafrigter geword.
1990's
Onder leiding van Gergijef maak Netrebko haar opera verhoogdebuut by die Mariinsky op 22-jarige ouderdom as Susanna in Die huwelik van Figaro. Sy het vele prominente rolle saam met die operageselskap vertolk, waaronder Amina in La sonnambula, Pamina in Die Towerfluit, Rosina in die Il barbiere di Siviglia, en Lucia in Lucia di Lammermoor. In 1994 sing sy die Queen of the Night in Die Towerfluit onder leiding van die dirigent David Milnes saam met die Riga Onafhanklike Operageselskap Avangarda Akadēmija. In 1995 het Netrebko op 24-jarige leeftyd haar Amerikaanse buiging gemaak as Lyudmila in Glinka se Ruslan en Lyudmila by die San Francisco Opera. Na hierdie suksesvolle opvoering het sy 'n gereelde gassanger in San Francisco geword. Sy is bekend as 'n bekroonde vertolker van ander Russiese operarolle, soos Natasha in Sergei Prokofiëf se Oorlog en Vrede, Louisa in Betrothal in a Monastery en Marfa in The Tsar's Bride. Netrebko was ook suksesvol in bel canto rolle asook romantiese rolle soos Gilda in Rigoletto, Mimì in La bohème, Giulietta in I Capuleti e i Montecchi, en Elvira in I puritani.
2000's
In 2002 het Netrebko haar buiging gemaak by die Metropolitan Opera as Natasha tydens 'n opvoering van Oorlog en Vrede. In dieselfde jaar het sy vir die eerste keer die rol van Donna Anna gesing tydens die Salzburg-fees se produksie van Don Giovanni onder leiding van Nikolaus Harnoncourt.
In 2003 het Netrebko die rol van Violetta vertolk in Verdi se La traviata in München, die titelrol in Lucia di Lammermoor by die Los Angeles Operahuis, asook die rol van Donna Anna by Covent Garden se Royal Opera House. Haar tweede album getitel Sempre Libera is die volgende jaar vrygestel. Sy het later verskyn as Violetta in La traviata tydens die Salzburg-fees, gedirigeer deur Carlo Rizzi, en in 2008 het sy dieselfde rol vertolk tydens die openingsaand by die Royal Opera House tot luide applous, saam met Jonas Kaufmann en Dmitri Hvorostovsky, onder leiding van Maurizio Benini. Sy het egter drie opeenvolgende optredes gekanselleer weens 'n brongiale toestand. Dit was die tweede keer dat sy haar optredes by die Royal Opera House gekanselleer het, omrede sy die vorige somer weens 'n siekte aan sommige uitvoerings van  Don Giovanni  onttrek het. Op 30 Mei 2007 het Netrebko haar Carnegie Hall buiging gemaak saam met Dmitri Hvorostovsky en die Orchestra of St. Luke's. Die opvoering was oorspronklik geskeduleer vir 2 Maart 2006, maar sy het dit uitgestel omdat sy op artistieke vlak haar nie gereed vir die rol gevoel het nie. Sy het op 8 September van die jaar verskyn tydens die Last Night of the Proms waar sy uittreksels uit La sonnambula  en Giuditta opgevoer het, asook Morgen! deur Richard Strauss saam met Joshua Bell. In die herfs van 2007 het sy weer die rol van Juliette opgeneem in Roméo et Juliette by die Metropolitan Opera.
In Mei 2008 het sy haar langverwagte Paryse Opera debuut gemaak in I Capuleti e i Montecchi by die Opéra Bastille, met Joyce DiDonato as Romeo. Netrebko het in haar eerste optrede na haar kraamverlof Lucia gesing in Lucia di Lammermoor toe dit op 14 Januarie 2009 in die Mariinsky-teater in Sint-Petersburg geopen is, in 'n produksie bestaande uit die Scottish Opera onder leiding van John Doyle. Sy het daarna dieselfde rol in Januarie en Februarie 2009 by die Metropolitan Opera gesing. Netrebko het in die lente van 2009 verskyn as Giulietta in I Capuleti ei Montecchi by die Royal Opera House, en as Violetta in La traviata in Junie 2009 by die San Francisco Opera.
2010's
In Oktober en November 2010 het sy die rol van Norina vertolk tydens 'n produksie van Don Pasquale by die Metropolitan Opera in New York onder James Levine. Op 2 April 2011 het sy die titelrol van Gaetano Donizetti se Anna Bolena vertolk by die Weense Staatsopera; die opeenvolgende opvoering op 5 April 2011 is lewendig uitgesaai in teaters regoor die wêreld. Op 7 Desember 2011 het sy die nuwe seisoen by La Scala in Milaan geopen, en sodoende haar buiging daar gemaak (as Donna Anna, tydens 'n opvoering van Don Giovanni). Sy is uitgelese in die opsig dat sy uitgenooi is om te verskyn in drie opeenvolgende openingsaand-produksies by die Metropolitan Opera, naamlik: Anna Bolena in 2011, L'elisir d'amore in 2012 en Eugene Onegin in 2013. Haar optrede as Lady Macbeth in die Metropolitan se 2014 produksie van Macbeth (te wete 'n herlewing van Adrian Noble se 2007 produksie daarvan) het kritiese lof ontvang en getoon dat haar stem steeds uitbrei wat betref die omvang en volume daarvan. Sy het die volgende jaar haar uitbreiding na swaarder Verdi-rolle by die Met voortgesit, en die rol van Leonora in Il trovatora vertolk.
In Desember 2014 het sy langs Oleg Tsaryov verskyn met 'n vlag van die selfverklaarde konfederasie Novorossiya in Oekraïne, en 'n tjek van $ 19.000 aan Tsarov gegee met die vermelding dat sy 'n skenking aan die opera- en ballet-teater van Donetsk maak.
Netrebko het in April 2016 aangekondig dat sy weens die veranderings in haar stem aan die Royal Opera House se 2016/2017 produksies van Bellini se Norma onttrek, asook aan die Metropolitan Opera se 2017/18 seisoen. Die rolle is vertolk deur respektiewelik Sonya Yoncheva en Sondra Radvanovsky.
Sy het in 2017 verskeie debuutrolle vertolk, insluitende die rol van Adriana Lecouvreur by die Mariinsky Teater in Junie, die titelrol van Aida tydens die Salzburg-fees in Augustus, en Maddalena in Andrea Chénier by La Scala in Desember. In April 2018 het sy gedebuteer as Tosca by die Metropolitan Opera. Sy het ook op 31 Mei van dieselfde jaar deelgeneem aan die Summer Night Concert Schönbrunn.
Gasverskynings
Sy is uitgenooi na die 2004, 2007, en 2019 Weense Opera-Bal.
In Desember 2007 is Netrebko uitgenooi om eerbewyse aan Martin Scorsese te bring tydens die 30ste jaarlikse Kennedy Center Honors. Sy het die Puccini aria "O mio babbino caro" opgevoer.
Sy was 'n deelnemer aan 'n galakonsert tydens die opening van die Tweede Verhoog van die Mariinsky-teater op 2 Mei 2013. Sy is uitgenooi om die Olimpiese lied in Russies te sing tydens die openingseremonie van die Olimpiese Winterspele 2014.
Sy het op respektiewelik 13 Junie en 14 Julie opgetree tydens galakonserte by die Rooiplein en die Bolshoi-teater, onderskeidelik tydens die opening en sluiting van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2018. Op 8 September 2018 het sy verskyn tydens die inhuldigingskonsert van die Zaryadye Konsertsaal in Moskou, wat uitgesaai is op Medici.tv. Sy het ook verskyn tydens die openingseremonie van die Europese Spele in Minsk op 21 Junie 2019 en het die eerste konsertseisoen van die Kongres-saal by die Yekaterinburg Ekspo op 30 Augustus 2019 ingehul.
Cockburn Sound
duimnael|regs|200px|Cockburn Sound en [[Garden-eiland soos vanuit die ruimte gesien. Beeld geskep deur NASA World Wind]] Cockburn Sound (uitgespreek koubin) is 'n see-engte aan die weskus van Wes-Australië. Dit loop vanaf die mond van die Swanrivier by Fremantle vir omtrent 25 km tot by Cape Peron naby Rockingham.
Dit word in die ooste begrens deur die vasteland en aan die westekant deur Garden-eiland en Carnac-eiland, verskeie rotseilande en goed ontwikkelde koraalriwwe. Gage Roads lê ten noorde daarvan.
Die see-engte is geleë by -32.17056°N, 115.72389°W en die totale oppervlakte is ongeveer 100 km².
Nywerhede op die vastelandse kus was vir baie jare 'n bron van kommer in soverre dit die omgewing betref. In die afgelope paar jaar het swaar nywerhede daar afgeneem en het dinge in die verband verbeter. Die Garden-eiland toegangsroete tot Garden-eiland het die ekologie van die gebied baie verander en 'n impak op die seegras daar gehad asook die beweging van sand in en rondom Shoalwater Mariene Park.
Die see-engte word toenemend gebruik vir ontspanning- en visvangbedrywighede vanweë die verbetering in waterkwaliteit.
Roy Dryburgh
Royden Gladstone Dryburgh (1 November 1929, Kaapstad – 10 Mei, 2000, Durban) was 'n Springbokrugbyspeler en Suid-Afrika se agt-en-twintigste Springbokkaptein.
Loopgraaf
’n Loopgraaf is ’n soort sloot of gang wat deur soldate in die grond gegrawe word om hulle teen vyandelike vuur te beskerm. Hoewel loopgrawe veral bekend is vanweë hul grootskaalse gebruik in die Eerste Wêreldoorlog, word hulle al eeue lank gegrawe. Die leërs van Julius Caesar het byvoorbeeld al loopgrawe gebruik in die Beleg van Alesia in 52 v.C.
Loopgraafoorlog
In ’n loopgraafoorlog grawe albei partye hulle in loopgrawe in wanneer nie een party daarin kan slaag om deur die vyandelike linies te breek nie en ’n vorm van skaakmat dus bereik word. Dit word veral gedoen wanneer die terrein baie gelyk is en soldate nie die vyand kan omsingel sonder om gesien te word nie.
Die doel van ’n loopgraaf is nie net om die soldate te beskerm teen vyandelike geweerkoeëls nie, maar ook teen kanonkoeëls. ’n Kanonkoeël moet byvoorbeeld in of baie naby ’n loopgraaf val om skade aan te rig; as hy verder weg val, beskerm die loopgraaf die soldate.
Eerste Wêreldoorlog
Die bekendste loopgrawe is dié wat in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Toe die Duitse leërs België en Frankryk in 1914 binneval, het alles aanvanklik goed verloop vir hulle. Die Duitsers moes egter divisies onttrek om die oprukkende Russe in die ooste te stuit en so het hulle hul oormag aan die wesfront verloor. Daarna het Brittanje ook tot die stryd toegetree, en so het ’n magsewewig ontstaan. Die gevolg was dat ’n groot deel van die oorlog geveg is in loopgrawe, wat al langs die wesgrens gestrek het, van die Noordsee tot by Switserland.
Hierdeur was die ou taktiek om ’n vyand te omsingel en van agter af aan te val, onmoontlik. Ondanks die defensiewe aard van loopgrawe het dit in die Eerste Wêreldoorlog tot die verlies van talle soldate gelei, enersyds weens die bombardement van mekaar se loopgrawe en andersyds omdat die soldate die loopgrawe moes verlaat om die vyand te kon aanval. Weens die grootskaalse ingrawing was dit vir albei partye moeilik om veld te wen en is stellings keer op keer ingeneem en dan weer verloor.
Moderne gebruik
Vandag word loopgrawe veral in die Derde Wêreld nog gebruik waar die strydende partye oor moderne vuurwapens beskik, maar selde oor voertuie soos tenks en vliegtuie. ’n Loopgraafoorlog is byvoorbeeld in ’n groot mate aan die einde van die 20ste eeu nog gevoer tussen Ethiopië en Eritrea, asook tussen Iran en Irak.
Hierdie artikel is vertaal uit die Nederlandse Wikipedia
Cliona schmidti
Cliona schmidti is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Cliona en tot die familie Clionaidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1881 deur Ridley.
Berry Berenson
Berry Berenson (14 April 1948 – 11 September 2001) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Remember My Name (1978), Winter Kills (1979), en Cat People (1982).
Santie Sandenbergh
Ds. Hercules Alexander (Santie) Sandenbergh (Murraysburg, 7 Julie 1910 - 26 Augustus 1983) was, behalwe vir drie jaar in Bellville, 38 jaar lank 'n predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk aan die Witwatersrand.
Kremlin (dubbelsinnigheid)
’n Kremlin is ’n Russiese fort, vesting of kasteel. Die term kan ook verwys na:
Santie Sandenbergh
Hy kom uit Murraysburg se wêreld, maar matrikuleer op Prieska in die Noord-Kaap, waarna hy sy B.A.-graad in 1934 aan die Universiteit Stellenbosch verwerf en sy M.A.-graad in 1937. In 1938 lê hy sy proponentseksamen met welslae aan die Kweekskool af.
Kremlin (dubbelsinnigheid)
In Rusland:
Santie Sandenbergh
Op Oujaarsdag daardie jaar kom hy in Johannesburg aan om hulpprediker van die NG gemeente Jeppestown te word. Hy word weldra as medeleraar beroep en op 29 April 1939 in sy amp bevestig. Op 27 September 1940 volg hy ds. J.M. Louw in die NG gemeente Boksburg op, wat nege maande vantevore oorlede is na 'n dienstyd van sowat 41 jaar in die Oos-Randse moedergemeente. Aan die begin van Maart 1947, nadat hy op 26 Januarie van Boksburg afskeid geneem het, word hy as medeleraar van die NG gemeente Bellville bevestig en na die afstigting van Bellville-Wes later dieselfde jaar, word hy op Skrikkeldag (29 Februarie) 1948 as leraar van die nuwe gemeente bevestig. In November 1950 keer hy na die Rand terug om predikant van Alberton te word en begin Februarie 1958 van NG gemeente Lambton, wat pas die vorige jaar vir die grootste gedeelte van Germiston-Suid afgestig is en waarheen hy twee keer beroep is.