cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BDSM
BDSM behels gewoonlik ’n spesifieke rolspel en hulpmiddels. Laasgenoemde kan gebruik word om vryheid te beperk, soos ’n halsband, hand- en voetboeie, toue en ’n mondstang; vir seksspeletjies, soos dildo's, vibrators en anale proppe; om mee te slaan, soos swepe en gesels; vir pyn of plesier, soos naalde, messe en ysblokkies; of om mee te skok, soos ’n verskeidenheid elektriese toestelle. Seks en penetrasie kan deel wees van die speletjies, maar nie noodwendig nie.
Ander praktyke sluit onder meer in fopdossery, modifikasies van die liggaam, diererolle en lateks- en rubber-fetisje.
Die term BDSM dateer uit 1969; die oorsprong van die afkorting is egter onseker. Dit is moontlik gevorm van die Engelse afkortings vir bondage and discipline (B&D) en sadomasochism/sadism and masochism (S&M). Dit kan ook ’n saamgestelde afkorting wees vir B&D, D&S (dominance and submission) en S&M.
BDSM-aktiwiteite en –verhoudings word dikwels gekenmerk deur die aanneem van aanvullende, maar ongelyke rolle en dit maak die vooraf-toestemming van al die deelnemers noodsaaklik. Mense wat seksuele beheer oor hul seksmaats uitoefen, word dominants of tops genoem en dié wat ’n passiewe rol vervul, is submissives of bottoms.
Deelnemers se rolle word ook dikwels in geskrewe teks afgekort as Dom (’n man) of Domme (’n vrou), met ’n hoofletter; die submissives word subs genoem.
Perdikkas I van Masedonië
Perdikkas was die grondlegger van die Argeïese Dinastie en die Koninkryk van Masedonië toe hy die stad Edessa beleër het. Hy het die naam na Aigai verander en die tradisie begin om alle nakomelinge daar te begrawe. Hy het die herders oorreed om hul nomadiese bestaan prys te gee en te begin boer. Dit het bygedra tot die vorming en ontwikkeling van Masedonië.
Perdikkas is opgevolg deur sy seun Argaios I.
Rockviewdam
Die Rockviewdam is een van twee damme in die Palmiet-pompopgaarskema, die ander is die laerliggende Kogelbergdam in die Palmietrivier, suid van Grabouw in die Wes-Kaap van Suid-Afrika.
Rockviewdam is die hoërliggende dam op die waterskeiding tussen die Palmiet- en die Steenbrasrivier. Buite elektrisiteit spitstyd word water van die Kogelberg- na die Rockviewdam gepomp. Van daar vloei water wat spesifiek aan die Departement van Waterwese toegeken is, vir lewering aan verbruikers langs 'n afsonderlike tonnel deur swaartekrag na die Steenbrasreservoir.
Universidade do Estado de Minas Gerais
Dit is in 1989 gestig.
Müller-Thurgau
Müller-Thurgau is 'n wit druiwesoort wat vars en ligte wyne oplewer. Om regs- en bemarkingsredes word na die kultivar ook as Rivaner verwys.
Die kultivar word tans op 42 000 hektaar wingerd verbou en maak van Müller-Thurgau die suksesvolste nuutgekweekte kultivar ter wêreld. Een van Müller se oorspronklike steggies het in Wädenswil in Switserland bewaar gebly. Meer onlangse genetiese ondersoeke het gestaaf dat Müller sy sukses met 'n kruising van Riesling en Madeleine royale behaal het. In die Switserse navorsingsinstituut te Wädenswil is Müller se nuwe kultivar verder ontwikkel en in 1913 na hom vernoem. Die sinoniem Rivaner is 'n afkorting van Riesling en Silvaner, twee kultivars wat oor 'n lang tydperk as die genetiese "ouers" van Müller-Thurgau beskou is.
Departement van Water en Sanitasie
Die Departement van Water en Sanitasie is 'n departement van die Regering van Suid-Afrika verantwoordelik vir watervoorsiening, bou en instandhouding van damme, asook die handhawing van waterkwaliteit in Suid-Afrika. Die departement is in 2009 geskep (slegs as "Waterwese") na die verkiesing van president Jacob Zuma, toe die voormalige Departement van Waterwese en Bosbou onderverdeel is. Dit het in Mei 2014 die Departement van Water en Sanitasie geword.
Die politiese hoof van die departement is die Minister van Water en Sanitasie. Vanaf Augustus 2021 beklee Senzo Mchunu die posisie. Die departement se hoofkantoor is in Francis Baardstraat 185 (voorheen Pretoriusstraat), Pretoria.
Donatello
Donatello (ca. 1386- 13 Desember 1466) was 'n beroemde Italiaanse, vroeë-Renaissance kunstenaar en beeldhouer uit Florence. In sy eie tyd het veral sy reliëfwerk aandag getrek en hy word vandag beskou as een van die belangrikste Italiaanse beeldhouers van die 15de eeu. Sy werk toon 'n groot belangstelling in die menslike liggaam en vrystaande skulptuur. "Donatello" is 'n verkleiningsvorm van die kunstenaar se eintlike naam, "Donato", en beteken "presentjie".
Bramhoekdam
Bramhoekdam is die laerliggende dam (aan die Natalkant) op die waterskeiding tussen die Vaal- en Tugelariviere. Buite elektrisiteit spitstyd word water van die Bramhoek- na die Bedforddam teruggepomp deur die turbines in die spesiale tonnel in die bergwand.
Karanos
Volgens legendes was Karanos die seun van Temenus. Laasgenoemde was saam met Kresfontes en Aristodemos die drie Doriese leiers wat die Miceense vasteland binnegeval het. Die drie krygshere het die land onder mekaar verdeel. Kresfontes het Messenië en Sparta gekry, Aristodemus Lakonië en Temenos Argos.
Donatello
Tydgenote
Soos talle van die ander groot meesters het hy ook sy opleiding in die welvarende en kunsbewuste handelstad Florence gekry. Dit, en sy besoeke aan Rome, het 'n diepgaande invloed op sy styl gehad. Die vermoede is dat hy saam met sy vriend Brunelleschi in 1402 of 1403 Rome die eerste keer besoek het. Hulle het gou die bynaam van "skattejagters" gekry omdat hulle elke oomblik van hul besoek tussen die ruïnes van die ou Romeinse geboue deurgebring het.
Karanos
Ná die dood van Temenos het die prinse onder mekaar gestry oor wie hom moet opvolg. Een van hulle, Feidon, het sy broers verslaan en koning geword. Karanos het toe besluit om sy eie koninkryk te stig. Om seker te maak hy neem die regte besluit, het hy eers die orakel van Delphi besoek. Dié het gesê: "Jy moet jou koninkryk vind waar daar baie wild en tembare diere is."
Donatello
Tydgenote
Donatello het groot invloed uitgeoefen op ander Renaissance-kunstenaars, soos die beroemde Michelangelo en Rafaël. hy staan ook bekend as 'n "Leermeester van die Meesters".
Karanos
Karanos het toe noord getrek en eindelik ’n groen vallei gekry wat aan die orakel se beskrywing voldoen het. Hy het daar ’n stad gebou wat hy Aigai genoem het. Dit is die teenswoordige Vergina, ’n belangrike argeologiese terrein waar al baie ontdekkings gedoen is.
Karanos is opgevolg deur sy seun Koenos.
Philippos II van Masedonië
Philippos II (Grieks: Φίλιππος Β; 382–336 v.C.) was van 359 v.C. tot met sy moord in 336 v.C. koning van Masedonië. Hy was die pa van Alexander die Grote en Philippos III.
Vroeë lewe
Philippos is in Pella, Masedonië, gebore as die jongste seun van koning Amintas III en Euridike II. In sy jeug (omstreeks 368–365 v.C.) is hy gevange gehou in Thebe, Griekeland, wat toe die belangrikste Griekse stad was. In dié tyd het hy ’n militére en diplomatieke opvoeding ontvang en ’n leerling-minnaar van Pelopidas geword.
Bewind
In 364 v.C. het Philippos na Masedonië teruggekeer. Ná die dood van sy ouer broers, Alexander II en Perdikkas III, het hy in 359 v.C. koning geword. Hy was aanvanklik die regent van Amintas IV, die seun van Perdikkas III, maar hy het die troon in dieselfde jaar vir homself toegeëien.
Daarna het hy al die aanspraakmakers op die troon uitgeskakel, weer ’n sterk sentrale bestuur daargestel en ’n einde aan die ekonomiese agteruitgang gemaak.
Nadat hy van die bedreiging van Paionië en Thracië ontslae geraak het deur aan hulle heffings te betaal, het hy daarop gekonsentreer om sy binnelandse posisie en sy weermag te versterk. Hy het die Illiriëes verslaan en sy mag na die binneland uitgebrei tot so ver as die Ohrid-meer.
Nadat hy ’n Griekse geallieerde mag verslaan het, het Philippos die Griekse stede ingeneem en sy mag verder versterk. Masedonië het suksesvoller en magtiger geword as ooit tevore. Philippos het paaie laat bou, die handel bevorder en ’n klomp myne ontdek. So kon hy meer munte laat slaan en sy rykdom vergroot. Hy het ook misdaad bekamp en ’n goeie regstelsel ingestel.
In 337 v.C. het hy sy generaals Asië laat binneval, maar hulle is verslaan. Terwyl Philippos ’n nuwe aanslag beplan het, is hy egter vermoor, óf deur ’n jaloerse minnaar óf om politieke redes.
Efese
Efese (Antieke Grieks: Ἔφεσος; Turks: Efes) was ’n antieke Griekse stad aan die weskus van Anatolië, naby die huidige Selçuk in Turkye. In die Romeinse tyd was dit baie jare lank die tweede grootste stad van die Romeinse Ryk. Dit het in die eerste eeu v.C. sowat 250 000 inwoners gehad, wat dit ook die tweede grootste stad ter wêreld gemaak het.
Die stad was onder andere bekend vir sy Tempel van Artemis (omstreeks 550 v.C. voltooi), wat een van die wonders van die antieke wêreld was. Die tempel is in 401 n.C. verwoes. Keiser Konstantyn die Grote het ’n groot deel van die stad laat herbou en nuwe openbare baddens opgerig. Die stad is weer in 614 gedeeltelik deur ’n aardbewing verwoes.
Efese was een van die sewe gemeentes wat in Openbaring genoem word (Openbaring 1:11). Die ruïnes lê vandag 3 km suidwes van die dorp Selçuk in Turkye en is ’n gewilde toeriste-attraksie. Paulus het ook 'n brief aan die gemeente geskryf. Efese is in 2015 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.
Neolitikum
Die gebied om Efese was reeds in die Neolitikum (omstreeks 6000 v.C.) bewoon, soos blyk uit uitgrawings by die nabygeleë grafheuwels (bekend as tels) van Arvalya en Cukurici.
Donker Eeue
Efese is in die 10de eeu v.C. op die Ayasuluk-heuwel gestig as ’n Atties-Ioniese kolonie – 3 km van die middel van antieke Efese af (soos blyk uit uitgrawings in die 1990's by die Seldjoekse kasteel). Die mitiese stigter van die stad was ’n prins van Athene met die naam Androklos, wat sy land moes verlaat ná die dood van sy pa, koning Kadros.
Volgens die legende het hy Efese gestig op die plek waar die orakel van Delphi dit voorspel het. ("’n Vis en ’n varkbeer sal vir jou die pad wys.") Androklos het die meeste van die inheemse Kariese en Lelegiese inwoners verdryf en sy volk met die res verenig. Hy was ’n suksesvolle kryger en as koning het hy die 12 stede van Ionië in die Ioniese Bond verenig.
Tydens sy bewind het die stad begin floreer. Hy is in ’n geveg teen die Kariërs dood toe hy Priëne, ’n ander stad van die Bond, te hulp snel. Androklos en sy hond word uitgebeeld op die fries van die Tempel van Hadrianus uit die 2de eeu. Later het Griekse historici soos Pausanias, Strabo en Herodotos vertel die stad se mitiese stigter is Ephos, koningin van die Amasones.
Die Griekse godin Artemis en die Anatoliese godin Kybele is saam geïdentifiseer as "Artemis van Efese". Die "Dame van Efese" met die baie borste wat met Artemis verbind word, is vereer in die Tempel van Artemis, een van die Sewe Wonders en die grootste gebou van die Antieke Wêreld volgens Pausanias (4.31.8). Die geograaf noem dat die tempel deur Efese, seun van die riviergod Kaystros, gebou is voor die aankoms van die Ioniërs. Omtrent niks van dié struktuur is oor nie.
Argaïese tydperk
Omstreeks 650 v.C. is Efese deur die Kimmeriërs aangeval en verwoes. Nadat die Kimmeriërs verdryf is, is die stad deur ’n reeks tiranne regeer. Ná ’n opstand deur die inwoners is die stad deur ’n raad, die Kuretes, regeer. Efese het weer floreer en ’n paar belangrike historiese figure opgelewer, soos die jambiese digter Callinus, die satirikus Hipponax, die filosoof Herakleitos en die groot skilder Parrhasios, en later die grammatikus Zenodotos en die geneeshere Soranos en Rufus.
Omstreeks 560 v.C. is Efese deur die Lidiërs onder koning Croesus verower. Hy het die inwoners met respek behandel, ondanks sy streng heerskappy, en het selfs een van die hoofbydraers geword vir die herbou van die Tempel van Artemis. Sy handtekening is op die basis van een die pilare van die tempel gevind (wat nou in die Britse Museum uitgestal word). Croesus het die bevolkings om Efese in die omgewing van die tempel laat hergroepeer en so die stad vergroot.
Later in dié eeu het die Lidiërs onder Croesus Persië binnegeval. Die Ioniërs het ’n vredesaanbod van Kores die Grote geweier en hulle eerder by die Lidiërs geskaar. Nadat die Perse Croesus verslaan het, het die Ioniërs aangebied om vrede te maak, maar Kores het daarop aangedring dat hulle oorgee en deel van sy ryk word. Hulle is in 547 v.C. deur die Persiese leëraanvoerder Harpagos verslaan. Die Perse het toe die Griekse stede van Klein-Asië in die Achaemenidiese Ryk opgeneem.
Efese was eeue lank vir argeoloë ’n raaisel omdat geen vasgestelde ligging van die stad vir die argaïese tydperk bekend is nie. Verskeie terreine word voorgestel vir die beweging van ’n nedersetting tussen die Brons- en die Romeinse tydperk, maar die toeslyking van die natuurlike hawens en die beweging van die Kayster-rivier het meegebring dat die ligging nooit dieselfde gebly het nie.
Klassieke tydperk
Efese het aanhou vooruitgaan. Maar toe belasting bly verhoog is onder Kambuses II en Darius, het die Efesiërs deelgeneem aan die Ioniese Opstand teen die Persiese heerskappy in die Slag van Efese (498 v.C.), ’n voorval wat gelei het tot die Grieks-Persiese Oorloë. In 479 v.C. het Ionië, Athene en Sparta die Persiese heersers uit Anatolië verdryf. In 478 v.C. het die Ioniese stede die Deliese Bond met Athene en Sparta teen die Perse gesluit.
Tydens die Peloponnesiese oorlog het Efese hom eers by Athene geskaar, maar tydens ’n latere fase, die Ioniese Oorlog, by Sparta, wat ook die steun van die Perse gehad het. Die gevolg was dat die koninkryke van Anatolië weer onder Persiese bewind beland het.
Hierdie oorloë het nie die daaglikse lewe in Efese baie beïnvloed nie. Die Efesiërs was verbasend modern in hul sosiale verhoudings. Hulle het vreemdelinge toegelaat om te integreer. Opvoeding was hoog aangeskryf. Deur die aanbidding van Artemis het die stad ook ’n bastion vir vroueregte geword. Die stad het selfs vroulike kunstenaars gehad. In later tye het Plinius die ouere genoem dat hy in Efese ’n voorstelling van die godin Diana gesien het deur Timarata, die dogter van ’n skilder.
In 356 v.C. is die Tempel van Artemis afgebrand, volgens legendes deur ’n waansinnige met die naam Herostratus. Die inwoners het dadelik die tempel begin restoureer en ’n selfs groter en mooier een as die oorspronklike beplan.
Hellenistiese tydperk
Toe Alexander die Grote die Persiese magte in 334 v.C. verslaan, is die Griekse stede van Klein-Asië bevry. Die pro-Persiese tiran Syrpax en sy gesin is met klippe doodgegooi en Alexander is warm in Efese verwelkom. Toe hy sien die Tempel van Artemis is nog nie voltooi nie, het hy voorgestel dat hy dit finansier en sy naam aan die voorkant aangebring word. Die inwoners het dit egter van die hand gewys omdat hulle gemeen het dit is nie geskik dat een god ’n tempel vir ’n ander een bou nie. Ná Alexander se dood in 323 v.C. het Efese onder die heerskappy van een van sy generaals, Lysimachos, gekom.
Omdat die Kaystros-rivier die hawe toegeslik het, het die gevolglike moerasse gelei tot baie sterfgevalle weens malaria en ander oorsake. Die inwoners was verplig om 2 km verder te skuif toe die koning die ou stad oorvloei deur die rioolpype te blokkeer. Die nuwe nedersetting is na die koning se tweede vrou, Arsinoe II van Egipte, genoem. Nadat Lysimachos die nabygeleë stede Lebedos and Kolophon in 292 v.C. verwoes het, het hy hul inwoners na die nuwe stad verskuif.
Efese het in opstand gekom ná die verraderlike dood van Lysimachos se seun Agathocles en het die Siriese koning Seleukos I die geleentheid gegee om Lysimachos, sy laaste teenstander, in 281 v.C. dood te maak. Daarna is die stad weer Efese genoem.
So het Efese deel van die Seleukidiese Ryk geword. Ná die moord op koning Antiochos II en sy Egiptiese vrou het farao Ptolemeus III die Seleukidiese Ryk ingeval en die kus van Klein-Asië verower. Efese het tussen 263 en 197 v.C. onder Egiptiese bewind gekom.
Toe die Seleukidiese koning Antiochos III probeer om die Griekse stede van Klein-Asië te herower, het hy met Rome gebots. Ná ’n reeks gevegte is hy in 190 v.C. verslaan. Efese het toe onder die heerskappy van die Attalidiese koning van Pergamon, Eumenes II, gekom. Toe sy kleinseun Attalos III sonder manlike erfgename sterf, het hy die koninkryk aan die Romeinse Republiek nagelaat.
Romeinse tydperk
As deel van die Romeinse Republiek het Efese dadelik die Romeinse invloed gevoel. Belasting is aansienlik verhoog en die stad se skatte is stelselmatig geplunder. In 88 v.C. het Efese Archelaos, ’n generaal van Mithridates die Grote, koning van Pontos, verwelkom toe hy Wes-Anatolië verower. Dit het gelei tot die Asiatiese Vespers, die slagting van 80 000 Romeinse burgers van Klein-Asië, of enigiemand wat met ’n Latynse aksent gepraat het. Baie van hulle het in Efese gewoon. Maar toe die Efesiërs sien hoe sleg Zenobios, ’n generaal van Mithridates, die mense van Chios behandel, het hulle geweier dat sy leër die stad binnekom. Zenobios is wel ingenooi om Philopoimen (die vader van Monima, die gunstelingvrou van Mithridates) te besoek. Omdat die inwoners niks goeds van hom verwag het nie, het hulle hom in die tronk gegooi en vermoor. Mithridates het wraak geneem en swaar strawwe uitgedeel. Die Griekse stede het egter hul vryheid en aansienlike regte gekry.
Toe Augustus in 27 v.C. keiser word, het hy Efese in plaas van Pergamon die hoofstad gemaak van die provinsie Asië, wat die westelike Klein-Asië beslaan het. Efese het weer floreer. Dit het die setel van die goewerneur en ’n groot metropolis en handelsentrum geword. Dit was naas Rome die belangrikste en grootste stad. In die jaar 100 n.C. het Efese na skatting tussen 400 000 en 500 000 inwoners gehad; dit was die grootste stad in Romeinse Asië. Die stad het in die 1ste en 2de eeu n.C. ’n hoogtepunt bereik.
Efese was bekend vir sy Tempel van Artemis (Diana), wie se hoofaltaar daar was, die Celsus-biblioteek en sy teater met plek vir 25 000 toeskouers. Dié amfiteater is aanvanklik vir dramas gebruik, maar in latere Romeinse tye is gladiatorgevegte ook op sy verhoog gehou. In Mei 2007 is die eerste argeologiese bewyse van ’n gladiatorbegraafplaas ontdek. Terwyl onder Romeinse heerskappy, het die stad ook verskeie badkomplekse gehad. Dit het een van die gevorderdste akwadukstelsels in die antieke wêreld gehad, met talle akwadukte van verskillende groottes wat verskillende gebiede van water voorsien het.
Die stad en tempel is in 263 deur die Gote verwoes. Dit was die begin van die stad se verval.
Bisantynse tydperk
Efese het in die 5de en 6de eeu die belangrikste stad van die Bisantynse Ryk in Asië gebly naas Konstantinopel. Keiser Konstantyn die Grote het ’n groot deel van die stad laat herbou en ’n nuwe openbare bad opgerig. In 406 het Johannes Chrysostomos, die aartsbiskop van Konstantinopel, gelas dat die Tempel van Artemis vernietig word. Keiser Flavius Arcadius het die vlak van die straat tussen die teater en die hawe laat verhoog. Die Johannes-basilika is in die 6de eeu gebou tydens die bewind van keiser Justinianus I.
In 614 is die stad gedeeltelik deur ’n aardbewing verwoes.
Die belangrikheid van die stad as ’n handelsentrum het geleidelik afgeneem namate die rivier die hawe toegeslik het. Die verlies van die hawe het daartoe gelei dat Efese sy toegang tot die Egeïese See verloor het, wat belangrik vir handel was. Mense het van die laerliggende dele van die stad na die omringende heuwels getrek. Die tempel se ruïnes is as boustene vir nuwe huise gebruik en marmerstandbeelde is tot poeier gemaal om pleister te maak.
Plundertogte deur die Arabiere, eers in die jaar 654-655 en later in 700 en 716, het die verval bespoedig.
Toe die Seldjoekse Turke Efese in 1090 verower, was dit ’n klein dorpie. Die Bisantyne het in 1100 beheer herower en die naam verander na Hagios Theologos. Hulle het die gebied tot in 1308 beheer. Kruistogvaarders was verbaas toe hulle net ’n klein dorpie met die naam Ayasalouk daar aantref terwyl hulle ’n groot, besige stad met ’n groot hawe verwag het. Selfs die plaaslike bevolking het teen dié tyd al vergeet van die Tempel van Artemis. Die Kruistogvaarders van die Tweede Kruistog het in Desember 1147 net buite die stad teen die Seldjoeke geveg.
Turkse tydperk
Die dorp is in 1304 verower deur Sasa Bey, ’n leëraanvoerder van Mentesje-prinsdom. Kort daarna is dit afgestaan aan die Aydinoglu-prinsdom, wat ’n sterk vloot gevestig het in die hawe van Ayasuluğ (die hedendaagse Selçuk, langs Efese). Ayasuluğ het ’n belangrike hawe geword van waar die vloot plundertogte na omringende gebiede uitgevoer het.
Die dorp het in die 14de eeu weer ’n kort tyd van vooruitgang beleef onder hierdie nuwe Seldjoekse heersers. Hulle het belangrike geboue gebou soos die İsa Bey-moskee, karavanserais en Turkse baddens (hamams).
In 1390 is hulle vir die eerste keer as leenmanne in die Ottomaanse Ryk opgeneem. Die Sentraal-Asiatiese kryger Tamerlane het die Ottomane in Anatolië in 1402 verslaan, maar die gebied is in 1425 weer in die Ottomaanse Ryk opgeneem ná ’n tydperk van onrus.
Efese is in die 15de eeu heeltemal verlaat en die nabygeleë Ayasuluğ is in 1914 hernoem tot Selçuk.
Efese en die Christendom
Efese was van die 50's n.C. ’n belangrike sentrum vir die vroeë Christendom. Van 52–54 n.C. het die apostel Paulus in die stad gewoon en met die gemeente gewerk. Hy het blykbaar ook sendingwerk in die omgewing georganiseer. Paulus het aanvanklik, volgens Handelinge, in die Joodse sinagoge in Efese gepreek, maar ná drie maande het hy gefrustreer geraak met die houding van sommige Jode en sy basis verskuif na die saal van Tirannus. (Hand 19:9). Paulus het in ’n dispuut betrokke geraak met kunstenaars wat hul brood en botter verdien het met beelde wat hulle van Artemis gemaak en in die godin se tempel verkoop het (Hand 19:23–40). Tussen 53 en 57 n.C. het Paulus die brief 1 Korintiërs van Efese af geskryf (moontlik in die Paulustoring naby die hawe, waar hy vir ’n kort ruk gevange gehou is). Later, terwyl hy in Rome in die tronk was (omstreeks 62 n.C.), het hy die brief aan die Efesiërs geskryf.
Romeinse Asië word verbind met Johannes, een van die belangrikste apostels. Die Evangelie volgens Johannes is moontlik in Efese geskryf, omstreeks 90–100. Efese was een van die sewe stede wat in Openbaring aangespreek word (Op 2:1-7), wat daarop dui dat die kerk in Efese sterk was.
Twee dekades later was die kerk in Efese steeds belangrik genoeg om ’n brief van biskop Ignatius van Antiogië te ontvang (in die vroeë 2de eeu). Die kerk het sy steun toegesê aan Ignatius, wat na Rome geneem is om tereggestel te word.
Volgens ’n legende, wat vir die eerste keer in die 4de eeu deur Epiphanius van Salamis genoem is, het die Maagd Maria die laaste jare van haar lewe in Efese deurgebring. Die Efesiërs het dié aanname gegrond op Johannes se teenwoordigheid in die stad en Jesus se opdrag dat Johannes ná sy dood na Maria moet omsien. Epiphanius het egter daarop gewys hoewel die Bybel sê dat Johannes na Asië vertrek het, word nêrens genoem dat Maria saam met hom is nie. Hy het later gesê sy is in Jerusalem begrawe. Sedert die 19de eeu word die Huis van die Maagd Maria, sowat 7 km van Selçuk af, deur sommige beskou as Maria se laaste woonplek. Dit is ’n belangrike attraksie vir Katolieke en toeriste, en ’n paar van die laaste pouse het dit al besoek.
Die Kerk van Maria naby Efese se hawe is in 431 gebruik vir die Eerste Konsilie van Efese, wat gelei het tot die veroordeling van Nestorius. ’n Tweede konsolie is in 449 in Efese gehou, maar weens die omstrede aard daarvan is dit ongeldig verklaar en besluite wat daar geneem is, is herroep. Dit het bekend geword as die "Rowersinode" omdat van die afgevaardigdes nie vrylik oor besluite kon stem nie.
Belangrikste terreine
duimnael|Die Poort van Augustus.
Sewe Slapers
Efese was vermoedelik die stad van die Sewe Slapers. Volgens die verhaal van die slapers, wat deur Katolieke en Ortodokse Christene as heiliges beskou word en wat ook in die Koran genoem word, is hulle vervolg vanweë hul geloof in God en het hulle eeue lank in ’n grot naby Efese geslaap.
Argeologie
Argeologiese navorsing dateer van 1863, toe die Britse argitek John Turtle Wood, onder borgskap van die Britse Museum, na die Tempel van Artemis begin soek het. Hy het in 1869 die sypaadjie van die tempel ontdek, maar omdat niks anders daarna gevind is nie, is uitgrawings in 1874 gestaak.
Vondste in die stad word veral uitgestal in die Ephesos-museum in Wene, die Argeologiese Museum van Efese in Selçuk en die Britse Museum.
Frances Baard-distriksmunisipaliteit
Die Frances Baard-distriksmunisipaliteit (voorheen bekend as die Diamantveld-distriksmunisipaliteit) is een van die 5 distriksmunisipaliteite van die Noord-Kaap. Die setel van die munisipaliteit is in Kimberley. Die meeste inwoners in die munisipale gebied is Tswanasprekend. Die munisipaliteit se kode is DC9. Dit is vernoem na Frances Baard in Junie 2001.
Bure
Die munisipaliteit word begrens deur:
Plaaslike munisipaliteite
Die munisipaliteit bestaan uit die volgende plaaslike munisipaliteite:
Demografie
Die volgende statistiek is van die sensus in 2001.
Verkiesingsuitslae
Verkiesingsuitslae vir die munisipaliteit in die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 2004.
Marlise Joubert
Marlise Joubert is ’n bekroonde Afrikaanse digter, skrywer en dramaturg. Sy is getroud met die digter Louis Esterhuizen.
Herkoms en vroeë lewe
Marlise Joubert is op 17 Desember 1945 op Elim naby Levubu in die destydse Noord-Transvaal gebore. Sy voltooi haar skoolloopbaan op Warmbad in die Waterberge en verwerf ’n B.A. (Bibl.)- en Honneursgraad in Filosofie aan die Universiteit van Pretoria.
Skryfwerk
duimnael|links|250px|Marlise Joubert as jong digter.
Poësie
Haar eerste gedigte skryf sy reeds op sewejarige ouderdom en haar verse word in 1962 in die skooljaarblad gepubliseer. Vanaf 1967 publiseer sy gedigte in Tydskrif vir Letterkunde, Kol, Donga en Contrast. Sy maak haar debuut met die digbundel ’n Boot in die woestyn. Hierin bundel sy veral liefdesverse, waarin sy veral van vergelykings en metafore gebruik maak om verskeie mooi beelde te skep. In die geheel slaag sy egter nie altyd daarin om die verband tussen beeld en toepassing te skep nie en is slegs enkele gedigte deurgekomponeer.
Domus (die Latyn vir “huis”) bevat hoofsaaklik biegpoësie oor ’n romanse en die geliefde. Die bundel se gedigte word in vier afdelings verdeel. Wit water bevat veral gedigte met verlange na die geliefde en onsekerheid oor die liefde en die geliefde. In Terugreis word reis en die beminde met mekaar vergelyk en met mekaar gelyk gemaak. Skipper onder God bevat ’n lang liefdesvers wat in verskeie outonome dele die hele liefdesgeskiedenis weergee, vanaf die begin tot met afskeid, met al die tussenfases se emosies soos angs, ekstase en droefnis. Uit die Waterberg bevat verse oor die gevoelens van haar jeug en sy sluit die bundel af met die gedig Domus, waarin die hunkering is na ’n eie huis waar sy rustig saam met die geliefde kan vertoef.
So ver en verder bevat, soos die titel aandui, hoofsaaklik reisverse. Dit is egter nie net ’n fisiese reis nie, maar ook ’n geestelike een en ’n reis binne verhoudings. Weereens bevat die bundel vier afdelings. As die son weer die appels vang bevat verse oor drome en fantasie, waarin deur vrye assosiasie die verbeelding vrye teuels gegee word, met meermale ’n romantiese droom as kern. Daar is ook ’n aantal verblyfgedigte met Amsterdam as sentrum. Sleutel in my solder bevat verse oor bevrugting, geboorte en moederskap, met Begin van ’n seun wat die ontstaan en eerste lewensjare van ’n seun met mooi beelde verwoord. Op so ’n middag is ’n monoloog wat die moeder aan die seuntjie rig, met die titel wat verwys na ’n sonnige somermiddag. Die slotstrofe staan in kontras met die voorafgaande, want waar die seuntjie heldhaftig die branders trotseer, is hy nou nog duidelik nie gereed vir verantwoordelikheid nie en is die moeder besorg oor sy toekoms. Die afdeling Om aan ’n vriend te dink se verse is meer uiteenlopend van aard. Ligte van stede gee met sy deurgekomponeerde gebruik van skip- en watersimbole die gevoel van vloeibaarheid in die ontwikkelende verhouding tussen twee mense, terwyl die herhaling van die refrein “ligte van Stede” en “sterre van hawens” die rondomtaliedraai van die verhouding en die wentelrestaurant weergee. Om ’n begin te skryf beskryf die onvermoë van die spreker om voorwerpe of haar innerlike gevoelens sinvol weer te gee, met die verlange na die weersiens wanneer die geliefdes se woorde vir mekaar ’n nuwe begin sal wees wat oneindig kan wees. Die laaste afdeling, Droomsap, bevat weer persoonlike liefdesgedigte wat tref met hulle direktheid en eerlikheid van segging.
Ontruiming sit die oorheersende tema van haar werk, naamlik liefdesgedigte, voort. Hierdie keer is die klem egter op die ervaring van ’n mislukte verhouding wat op egskeiding uitloop en die proses om daarna weer normaal te funksioneer. Die titel verwys na ’n proses van emosionele leegmaak.
Na ’n lang stilte publiseer sy die bundel Lyfsange, waar hierdie bundel en Louis Esterhuizen se Opslagsomer met mekaar in gesprek tree. Die bundel het dan ook grootliks ontstaan uit verse wat hulle met die aanvang van hulle liefdesverhouding vir mekaar geskryf het, aanvanklik sonder die bedoeling om dit te publiseer. Die titel beklemtoon beide die lyflikheid (erotiek) en die speelsheid of vreugde van die liefde. Weereens oorheers liefdesgedigte in die bundel, wat gereeld sprankel met die soms verrassende beeldspraak wat haar hele oeuvre kenmerk. Die lofsange oor liefde word volgehou in die drie afdelings van die bundel, waar die eerste afdeling meer besinnend is oor die lewe (met die gedigte oor die ouers ’n hoogtepunt). Hierdie afdeling bevat ook enkele verse oor die verlatenheid na ’n egskeiding. Tong van die vrou tref met sy volkse inslag en irrasionele beelding. Die tweede afdeling stel die geliefde voor en spreek hom aan. Huis is ’n mooi beskrywing van die nuwe liefde en maak gebruik van vele vuurbeelde. Die derde afdeling neem die verhouding verder en ontwikkel dit tot ’n volkomenheid, vol ekstase.
Passies en passasies se titel verwys enersyds na die liefdes in die spreker se lewe, haar man en ander nabye figure, en andersyds na die interaksie wat sy het met byvoorbeeld filosofiese, literêre, musikale en kunswerke in Afrikaans en ander tale. Die bundel word in vier afdelings verdeel. Die omsingelde huis bevat verse waar die kunstenaar in haar huis droom, waar sy ook vasgekeer word. Passies is liefdesgedigte, waar die poësie en lewe van die Joodse digter Yehuda Amichai as inspirasie en bron dien. Winterbriewe e.a. bevat verse oor die winter en die koudheid en kaalheid van emosies in hierdie seisoen. Sleursange is verwerkings van spirituele gedigte van regoor die wêreld.
Sy skilder self Splintervlerk se omslag en die titel van die bundel verwys na beweeglikheid wat aan bande gelê word, veral na aanleiding van ’n rugoperasie wat sy moes ondergaan. Die temas van pyn, siekte, magteloosheid en stadige herstel loop dan ook dwarsdeur die bundel. Die bundel word in drie afdelings verdeel. Winterklou bevat gedigte oor ’n rugoperasie wat met sy ongemak en onvermoë ook as metafoor geld vir die verouderingsproses en verlies aan sekuriteit en onafhanklikheid. Rugkaatsing is ’n terugkeer na die tuiste, met sy ondersteuning en vertroude aktiwiteite van skryf en skilder, maar ook herinneringe aan die verlede. Hier vind daar gestadigde fisiese herstel plaas. Die liggaamlikheid en letsels word simbole in die skryfproses. (D)ryfgoed se titel suggereer die onvermoë om betekenis vas te vang en die gevoel van magteloos ronddobber en meegesleur word. Hier is pyn weer ’n deurlopende motief, of dit nou fisiese pyn is of verlange na ’n kind of tye wat verby is. Daar is egter herstel in die hervatting van normale aktiwiteite en die herbesinning oor die kosbaarheid vervat in verhoudings en die alledaagse. In hierdie bundel bereik sy ’n hoogtepunt in haar digkuns met die beleë besinning oor die lewe, verhoudings en kuns.
Bladspieël is ’n lywige bundel van meer as honderd bladsye. Die titel dui reeds die verhouding en bemoeienis met die digkuns aan, met die gedig wat as weergawe of beeld van die emosies van die spreker dien. In die bundel is die digter duidelik bewus van die verganklikheid, met die strewe om lewenservarings op ’n manier te laat voortleef, soos woorde op papier. Die oorwegende tema is dan verhoudings, insluitende met die geliefde, die natuur, kinders en kleinkinders, die liggaam en veral die digkuns, terwyl die bundel ook reisgedigte en politieke verse bevat. Van die sterkste verse betrek die digkuns of digproses. Die reisgedig Vlug besin byvoorbeeld ook oor die skryfproses. Om te dig het die impak van die selfoon op die digkuns as tema, met die tegnologie wat nie die digproses vergemaklik nie. Gesprekke met ander digters word gevind in klein reistog en by die lees van (gesprekke met Louis Esterhuizen)  en in ’n dag in die lewe van ’n digter, waar die Estlandse digter Jaan Kaplinski aangespreek word. Tussen gaan en bly is ’n verwerking van ’n gedig van Octavio Paz, terwyl die digters Sappho en Sylvia Plath in ander gedigte betrek word. Die openingsgedig, herfs, se wens vir ’n langer lewe word ondersteun deur die telkens veranderende refrein wat durende voortgang maar met verandering simboliseer. Agter die lessenaar is ’n lykdig met herinneringe aan die vader.
In 2019 verskyn die bundel Grondwater en sluit aan by die vorige bundels van die digter Marlise Joubert, maar dit het ’n boustof wat getuig van ’n nuwe stel lewenservaringe wat dit laat affilieer by die groeiende tradisie in Afrikaanse laatwerk. Dit is ’n bundel wat spreek van die spreker se terugblik op ’n leeftyd, haar jeugjare, die besef van eie sterflikheid, digmaak, sosio-politiese kwessies, kleinkinders en die ontginningsproses van die biologiese en psigologiese wortels van die self en die mens, van die impak van ouerfigure en veral van die gestorwe moeder.
In ‘n resensie deur Marlies Taljard (Versindaba, 2019) skryf sy: “Oorkoepelend gesien is “grondwater” ‘n bundel met sterk kohesie- en koherensiekragte – ‘n onberispelik beplande en fyn afgewerkte teks. Dit is ‘n deurgekomponeerde bundel waarin verskeie belangrike simbole, motiewe en metafore deurgaans ‘n belangrike ordenende funksie vervul. Die sterk narratiewe onderbou van baie gedigte, asook die aansluiting van gedigte by mekaar (onder andere op narratiewe en metaforiese vlak) versterk die struktuur van die teks as geheel. Die bundel bestaan uit 5 afdelings, naamlik “ruite in ‘n raam”, “al die woorde”, “syferwater”, “palm in die hand” en “villa palmeira”. Die eerste afdeling is ‘n belangrike afdeling, omdat dit ‘n kortbegrip van die belangrikste vormende episodes uit die sprekende ek se lewe bevat en omdat al die belangrike temas wat later met variasies aan bod sal kom, reeds hier verskyn. Die tweede afdeling bevat ars poëtica-gedigte. In Afdeling 3 besin die digter oor lewe en dood, en veral oor die stadige wegsyfering van die lewe. Afdeling 4 bevat in memoriam-gedigte vir die digter se oorlede moeder, terwyl die slotafdeling verskeie verse bevat wat aan familielede opgedra is, maar die laaste paar gedigte sluit weer by dié in die eerste afdeling aan.”
En: “Die semantiese reikwydte van die bundel word verhoog deur die kundige gebruik van simbole en metafore. Simbole en metafore representeer iets wat groter is as die beeld self en wat moet instaan vir woorde, idees, emosies of energieë. Die titel van Joubert se bundel bevat twee van die sterkste, mees antieke en argetipiese simbole, naamlik grond en water. Grond verteenwoordig die aarde en die aardmoeder self. Dit is ‘n simbool van die vroulike argetipe, omdat dit geassosieer word met lewegewende kwaliteite, oorsprong, vrugbaarheid, groei, moederskap, liggaamlikheid en kreatiwiteit. Dit is die wieg van die mensdom, die mens se woning of huis, sy tuiste (sien p.10). Net soos water, is dit ook een van die elementêre bestanddele waaruit die Grieke geglo het dat alles wat geskape is, bestaan.
Water is eweneens ‘n simbool van die vroulike argetipe omdat dit lewe verteenwoordig. Dit kan verbind word met geboorte (die primordiale vrugwater), vrugbaarheid en suiwerheid (maagdelikheid). Water is die element wat dikwels in skeppingsmites voorkom, die element waaruit alle lewe ontstaan en wat verwant is aan bloed. Die antieke Grieke het die veranderlikheid van water (van vloeistof na vaste stof na gas) ingesien – dus die element van metamorfose. Die Taoisme beskou water as ‘n aspek van wysheid omdat dit die pad van die minste weerstand volg. Dit is eweneens so dat die geheime van die diepste waters selfs tot op hede nog nie verken is nie. Hierdie geheimsinnige aspek van water (as beeld van die persoonlike onbewuste en selfs die kollektiewe onbewuste) word geïmpliseer in die titel “grondwater” wat ook boorgatwater ( sien bv. pp. 20 en 22) en fonteinwater (pp. 45, 54, 105) is. ‘n Belangrike reël in dié verband kom voor in die gedig “rietbos” (p. 20): “ek hang in boorgatwater”. In hierdie betekenisonderskeiding kan water in verband gebring word met die onbewuste wat deur middel van herinnering bewus gemaak word. Hier is die windpomp, wat in verskeie gedigte opduik, die metafoor van herinnering, die fasiliteerder van die geheue wat die water van die onbewuste na die oppervlak bring. Water kom in baie gedaantes in gedigte voor, onder andere as “brakwater” (p. 10); “oog” (p. 11); “waterdroom” (p. 37); “waterspieël” (p. 38); “syferwater” (p. 45); en “watergrond” (p. 83).”
Goideliese tale
[[Lêer:Scots lang-en.svg|duimnael|links|Verspreiding van tale in die 12de-eeuse Skotland:
]] Die Goideliese tale (Engels: Goidelic languages) of Gaeliese tale (Gaelic languages) is 'n groep Eiland-Keltiese tale wat histories 'n dialekkontinuum gevorm het wat van die suide van Ierland gestrek het, oor die eiland Man tot in die noorde van Skotland. Daar bestaan drie moderne Goideliese tale: Iers-Gaelies (Gaeilge), Skots-Gaelies (Gàidhlig) en Manx-Gaelies (Gaelg). Tot ongeveer 1700 het Iers-Gaelies en Skots-Gaelies egter dieselfde literêre taal gemeen gehad. Die divergensie tussen die tale het eers 'n aanvang geneem toe Engels ernstig in die tradisionele Gaeliese gebiede begin praat is. Manx-Gaelies was waarskynlik ook deel van dieselfde taal hoewel daar nie direkte getuienis van geskrewe gebruik van Manx-Gaelies bestaan nie.
Marlise Joubert
Poësie
In disteltyd, Joubert se jongste en tiende bundel wat in 2021 by Protea Boekhuis verskyn, neem die digter bestek op van haar lewe; die verouderingsproses met gepaardgaande fisieke aftakeling en verlies, maar ook besinning oor familie, eie kinderjare en die onlangse inperking, beurtkrag en geweld. Dit is gedigte met ’n sterk poëtiese en visuele inslag en word gekenmerk deur ’n introspektiewe, selfs nostalgiese, toonaard. Soos die distel as onkruid ’n saadpluim lewer wat lig, dartelend en lieflik is, is hierdie gedigte ook. Disteltyd is ’n bundel wat weens die geskakeerdheid daarvan ’n belangrike bydrae lewer tot die steeds groeiende korpus van laatwerke; gedigte wat meestal ontroer weens die menslikheid en humor daarin verwoord, maar terselfdertyd ook die leser konfronteer met die maatskaplike onregte kenmerkend van ons tyd.
Goideliese tale
Die Goideliese tak bestaan ook as Q-Kelties bekend aangesien die Proto-Keltiese *kʷ oorspronklik in die tak behou is (dit het later sy labialisering verloor en 'n gewone [k] geword), teenoor Britonies, waar die *kʷ [p] geword het. Die klankverskuiwing word ook in Gallies aangetref wat daartoe lei dat Britonies en Gallies gesamentlik as "P-Kelties" bekend staan. In Keltiberies is *kʷ ook behou en die term "Q-Kelties" kan dus ook daarop toegepas word, hoewel dit nie 'n Goideliese taal is nie, net soos Gallies nie Britonies is nie.
Marlise Joubert
Poësie
In ‘n resensie skryf Stefan van Zyl op Versindaba 2021: “Al 57 verse in die bundel is vrye verse wat bes moontlik konkrete vergestaltings is van die digter se eie vrye gees en denke. Daar word wel dikwels van interne rym gebruik gemaak (byvoorbeeld “vanoggend het die lelies diepviolet / in jou naam oopgegaan” (p.17)) en soms word eindrym onverwags aangewend: “en vandag staan kranige bome soos ŉ kring / van groen troebadoere om my – hulle sing” (p. 25). Heelwat van die verse het ŉ gedrae ritme wat gevoelens van nostalgie en melankolie versterk, soos in die versreëls “want hier het die son in die waai / van ŉ bloekom nesgemaak / soos ŉ lamp se vlam / en lang skaduwees / oor tafels kom hang” (p. 51). Joubert het die vermoë om met sorgvuldig gekose woorde helder beelde voor die geestesoog op te roep (“daar was ŉ stem soos klaviere wat oor / ŉ afgrond kletter toe ek tien jaar oud was” (p. 22). Veroudering, verganklikheid en tydsverloop word dikwels uitgebeeld met seisoenale metafore soos winter en herfs, maar ook met meer konkrete verskynsels soos roes. Nes die ambivalente aard van die distel, is daar egter ook ligter oomblikke (“staptog”) en sprankies hoop (“instandhouding”) regdeur die bundel verweef.”
Goideliese tale
Vroeë Moderne Iers-Gaelies was 'n literêre taal in Ierland tot die 17de eeu en Klassieke Gaelies was 'n literêre taal in Skotland tot die 18de eeu. Latere ortografiese divergensie is die resultaat van meer onlangse ortografiese hervormings. Manx-Gaelies-ortografie is gegrond op Engels en Wallies en is in 1610 ingevoer en is nooit algemeen gebruik nie. Alle Ierse en Skotse persone met 'n literêre agtergrond (bards, digters, seanchaidhe, ens.) is in die 1500's van die eiland Man af verban wat die literêre bande met Iers-Gaelies en Skots-Gaelies op daardie stadium verbreek het.
Goidelies is een van die twee hoof onderafdelings van die moderne Eiland-Keltiese tale. Die ander is die Britoniese tale wat Wallies, Kornies en Bretons insluit.
Marlise Joubert
Poësie
In ‘n resensie oor disteltyd op LitNet in 2021, deur Nini Bennett: “ Marlise Joubert is al langer as vyf dekades werksaam in die literêre bedryf. Haar indrukwekkende oeuvre bestaan uit bekroonde hoorspele, romans en Versindaba-versamelbundels, waar sy in die hoedanigheid van samesteller optree. grondwater (2019) is met die ATKV-Woordveertjie vir Poësie sowel ’n SALA-toekenning bekroon. disteltyd is haar tiende digbundel.
Die omslagontwerp, ’n foto getitel “Delft blue” van die fotograaf Jim Larimer, beloof ’n ryke aanbod van simboliek. Die Delftse blou vaas is ’n versamelstuk wat geassosieer word met vervloë rykdom. Distels, op hul beurt, kan geklassifiseer word as blom én onkruid en figureer as uitgebreide metafoor in hierdie bundel. Die verse handel oor prosesse van veroudering of gepaardgaande aflegging; en distels dra kulturele konnotasies van robuustheid, trots, pyn en aggressie. In Frankryk, byvoorbeeld, is die distel ’n simbool vir die son wat die bose en slegte geluk afweer. In Skotland word die distel geëer as heraldiese simbool van dapperheid. Die gemene deler tussen al die teenstrydige simboliese betekenisse is egter een van volharding – disteltyd is ’n ryk geskakeerde bundel en Joubert skryf met ’n deurwinterde digtershand waarin sy op kaleidoskopiese wyse bestekopname neem van ’n lewe.”
Bennett sluit haar resensie af met die volgende: “Joubert vang die zeitgeist van die koronavirus vas en ruimtelikheid, byvoorbeeld die natuur, word ontgin. Die spreker probeer ontvlug van die knellende inperking deur haar aandag te vestig op haar tuin en ander natuurverskynsels. In “wanneer die lig doof” (98) beskryf sy haar geliefde wat uitgaan om “proviand” te koop: “[…] gemasker soos ’n slinkse dief / gepantser met chirurgiese / handskoene om ’n virus / te systap, al sou dit naelskraap / verby ’n windswiep wees”. (Let daarop dat die woord “proviand” assosiasies met ’n oorlogsituasie oproep.) Gevoelens van dissosiasie word knap verwoord – die verse word gekenmerk deur ’n onheilspellende gevoel van ’n dreigende apokalips.
Joubert beoefen amorfe poësie wat steun op vrye assosiasie en die bewussynstroomtegniek. Die digter slaag in die meerderheid gedigte daarin om die leser te verras of mee te sleur met die besondere beeldryke aanslag van die verse. Of, om dit in plein Afrikaans te stel: Die gedigte in disteltyd is donners mooi.”
Haar gedigte word in verskeie versamelbundels opgeneem, waaronder Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Nuwe verset, Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte, Poskaarte, Digters en digkuns, Goudaar, Woordpaljas, Majesteit, die kat en die Versindaba bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee is. In 2020 word elf van haar gedigte in Vers en vrou opgeneem. Sy publiseer ook gedigte op die Internet op die webwerwe van Meanderkrant, De gekooide roos en LitNet.
Sy is samesteller van die Versindaba bundels vir 2005–2009, waarin gedigte opgeneem word van digters wat gedurende daardie jaar gepubliseer het en/of aan die Versindaba-fees op Stellenbosch deelgeneem het. As sulks verteenwoordig dit ’n uitstekende barometer van die stand van die Afrikaanse poësie op daardie tydstip. Vertalings van Afrikaanse gedigte in Engels deur bekende vertalers soos Charl F. Cilliers, Michiel Heyns, Leon de Kock, Tony en Gisela Ulyatt, Heilna du Plooy en Marcelle Olivier stel sy saam in die bundel In a burning sea. Sommige gedigte is deur die digter self vertaal. André P. Brink skryf ’n insiggewende inleiding vir die bundel, wat gedigte bevat van ouer digters wat steeds publiseer (Wilma Stockenström, Lina Spies, Breyten Breytenbach, Antjie Krog, Marlene van Niekerk en ander) en die nuwe generasie digters wat hoofsaaklik na die eeuwending gedebuteer het (Danie Marais, Ronelda S. Kamfer, Loftus Marais en ander). Die titel is afkomstig uit die gelyknamige gedig van Breyten Breytenbach in sy bundel Windcatcher. Deur hierdie bundel word kontemporêre Afrikaanse digters en gedigte aan ’n internasionale gehoor bekendgestel. Sy was webmeester van die Versindaba.
Prosa
regs|210px|duimnael|Marlise Joubert.