cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Steak tartare
Parasiete
Taenia saginata (lintwurm in beeste) kan ook opgedoen word via die inname van ondergekookte beesvleis. Die lintwurm word oorgedra aan mense via aansteeklike larwesiste wat by beeste voorkom. Mense met taeniasis kan onbewus wees daarvan dat hulle 'n lintwurminfeksie het as gevolg van milde, of niebestaande, simptome.
Europa
Biefstuk-tartaar kom wydverspreid in Europa voor.
Die Belgiese weergawe, filet américain (ook bekend as  préparé), word gewoonlik met mayonnaise gemaak en bedien met kappertjies en vars kruie. Dit is voorheen van perdevleis gemaak. Dit word gewoonlik saam met patats bedien.
In Pole staan biefstuk-tartaar bekend as "tatar" of "befsztyk tatarski" en word tradisioneel voorgesit as voorgereg met uie, ingelegde sampioene, eiergeel, speserye en ander bestanddele, met 'n opsie van gis-ekstrak of koljander.
'n Variant van biefstuk-tartaar is ook deel van die Deense "smørrebrød" waar dit op rogbrood bedien word.
Noord-Amerika
In Wisconsin is 'n steak tartare toebroodjie (genoem 'n "cannibal sandwich") gewild onder die afstammelinge van Duitse immigrante; dit word gemaak van lendebiefstuk, rogbrood, sout, peper en gekapte uie.
Suid-Amerika
In die suide van Brasilië waar Duitse immigrante 'n invloed uitgeoefen het staan dit bekend as Hackepeter, of as Carne de Onça in Curitiba, waar die gereg algemeen voorkom en voorgesit word met sprietuie.
Japan Nasionale Roete 249
Japan Nasionale Roete 249 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Abraham Phillips
Abraham Phillips (gebore 20 Mei 1945) is ’n Afrikaanse skrywer van Worcester, wat veral die wêreld van die bruin mense in sy romans belig.
Lewe en werk
Abraham Nicolas Ronald Phillips is op 20 Mei 1945 in ’n tweevertrekhuis in Potestraat op Worcester gebore as die vierde van elf kinders (vyf seuns en ses dogters) van Pieter Moses Phillips en Rosina Phillips (wat op 13 Mei 2007 oorlede is). In 1956 word die gesin verskuif na die Witblokke woonbuurt aan die westekant van Worcester. Sy vader doen verskeie werke en in 1956 en 1957 werk hy by Kuun’s, die fietswinkel. Sy moeder is ongeletterd en is slegs Afrikaans magtig. In 1958 word sy pa getref deur ’n oorerflike lamsiekte, waarvan verskeie ander familielede slagoffers is, waaronder sy ouma, twee van sy pa se broers, drie van sy eie broers en drie van sy susters. Sy oudste en jongste suster is dus vroeg oorlede. As gevolg hiervan moet Abraham in die middel van sy standerd vier jaar permanent die skool verlaat en noodgedwonge gaan werk om verantwoordelikheid vir die huishouding oor te neem. Hy vang onder andere ook voëls in die vleiland naby hulle huis, wat hy dan aan sy oom Koos April verkoop vir ’n inkomste of huis toe vat vir sy ma om gaar te maak.
Hy ontmoet later vir Klara Monte en hulle trou en het ses kinders, een seun en vyf dogters. In 1974 vestig die gesin hulle in ’n tweeslaapkamerwoonstel op die boonste vloer van woonstelle in Riverview in Worcester, waarna hulle in 1997 na hulle dogter Ronel, ’n onderwyser, se huis in Victoriapark in die dorp verhuis. In hierdie tyd is twee van sy broers en twee van sy susters aan die oorerflike lamsiekte oorlede, terwyl ’n ander broer en suster ook daaraan ly. Sy broer Selula Mejavie is in 1988 oorlede, nadat hy spoorloos verdwyn het terwyl hy onder polisie toesig was. Na die verskyning van sy eerste boek lewer hy gereeld bydraes tot Die Burger oor die lewe van bruin mense. Hy ly aan suikersiekte en weens sy siekte moet hy van ’n staatstoelae oorleef.
By verskeie geleenthede lewer hy hartstogtelike pleidooie vir die behoud van Afrikaans as voertaal aan universiteite en op televisie. Hy tree onder andere as spreker op in 1994 by ’n skrywersbyeenkoms op Ronnie Belcher se plaas naby die Paarl, by die Tweede Swart Afrikaanse Skrywersimposium op Paternoster in 1995 en by die Nasionale Taalberaad op Stellenbosch in September 2006. Hy skryf ook aan die koerante, soos sy artikel “Aanslag teen Afrikaans” in Die Burger van 10 Desember 2011, waarin hy die verreikende impak van die bewindhebbers se aanslag teen Afrikaans op die bruin gemeenskap uitlig.
Skryfwerk
Terwyl sy pa nog werk, koop hy gereeld Die Burger en Abraham is ’n ywerige leser van hierdie koerant. Hierdie blootstelling help hom baie om sy taalgebruik te verbeter. Sy eerste boek, “Die verdwaalde land”, is met balpuntpen in ’n aantekeningboek geskryf en aan die skrywer André P. Brink gestuur, met die versoek om dit te lees, die spelling te korrigeer en te help met publikasie. André doen aanbeveling vir onmiddellike publikasie daarvan. Die boek vertel die ware verhaal van die skrywer se broer, Selula Mejavie, se verdwyning in 1988 in apartheid Suid-Afrika. Selula het gedrink om sy bestaan draaglik te maak en in 1988 word hy deur die polisie opgelaai vir dronkenskap, wat dan ook die laaste keer is wat hy lewend gesien is. Die familie rapporteer hom as vermis by die polisie, maar hulle wil nie help om hom te vind nie. Sowat vier maande later word Selula se erg ontbinde lyk in ’n diep gat gevind, ongeveer agtien kilometer vanaf Worcester langs ’n rivier op ’n plaas. Abraham skryf die verhaal omdat dit duidelik was wie vir sy broer se dood verantwoordelik was, maar niemand in Suid-Afrika wou of kon hom en sy broer bystaan nie. Die boek tref met die krag van direkte eenvoud waarin die gewone mens wat self gely het onder die politieke bestel hier ’n stem kry en dit word ook in Nederlands vertaal. “Die verdwaalde land” word in 1993 genomineer vir die Rapportprys.
“Erfenis van die noodlot ” vertel die verhaal van ’n bruin vrou se klein gemeenskap en die goeie en slegte, mooie en lelike in hierdie mikrokosmos. Die teenstelling tussen die wit gemeenskap en die bruin gemeenskap word ook in treffende eenvoud geteken. Die jong Saartjie Steenberg bly by haar oupa Moos en ouma Ragel in die township Biesiesvlei, wat aan die wit woonbuurt grens. Die leeglêers Karel en Omers trek langs die hoenderhok in en sy ontferm haar oor hulle. Hierdie inisiasieverhaal beskryf hoe Saartjie groei van haar dertiende tot negentiende jaar en haar onskuld verloor. Die verhaal openbaar ook ’n gemeenskap en hulle leefwyse wat voorheen nie in Afrikaans op so ’n outentieke wyse beslag gekry het nie.
In “Die Messiasbende” word die lotgevalle van ’n groep haweloses wat aan brandspiritus verslaaf is, beskryf. Ten spyte van hulle haglike omstandighede het hulle steeds ’n hart vir mekaar. Sussie Maarman se man begin met ’n ander vrou lol en sy verdrink haar verdriet in wyn, waarna haar man haar uitsmyt en sy van haar kinders vervreem raak. Drie maande hou sy uit sonder haar kinders, dan ontferm die spiritsdrinkers hulle oor haar. Die boek is ’n pleidooi vir begrip en mededoë vir die medemens, ongeag hulle omstandighede.
“Die hart van ’n ma” handel oor tikmisbruik, met die bruin gemeenskap in Doringdal en Helshoogte in die Wes-Kaap wat deur hierdie dwelm geteister word. Die tikverslaafde Willem Stokkies word met ’n stoel doodgeslaan deur sy enigste seun, Roy Stokkies, omdat Willem in sy bedwelming sy vrou, Maria, aangerand het. Maria se suster, Stienie, en haar kinders kom woon by Maria nadat Roy tronk toe is, maar Stienie se 15-jarige seun raak dan self verstrik in tik. In sterk kontras met hulle sukkelbestaan lewe die bendeleier Dolf Pistoors, bekend as die Groot Beer, in weelde. In die tronk word Roy gedwing om in hierdie rowwe omgewing aan te pas en te oorleef. Wanneer Maria haar seun die eerste keer in die tronk sien, het Roy ’n tatoeëermerk aan sy nek en sy gesig het nuwe letsels wat hy in die tronk opgedoen het. Intussen probeer kaptein Wielieboy Matha­bola alles in sy vermoë om die dwelmhandelaars met wortel en tak uit te roei, maar samewerking ontbreek. Einde ten laaste word die skuldige wel vasgetrek en tot gemeenskapsdiens gevonnis. In ’n brief wat Roy dan vir sy ma uit die tronk skryf, vra hy haar om nooit iemand te veroordeel wanneer dit sleg met hom gaan nie. Woorde wat slegs die hart van ’n ma sal verstaan.
Louis Thibault
Louis Michel Thibault (Picquigny, naby Amiens, Frankryk, 28 of 29 September 1750 – Kaapstad, 3, 4 of 15 November 1815) was ’n ingenieur en die eerste opgeleide argitek aan die Kaap wat meestal geboue in die Suidwes-Kaap ontwerp en ’n kenmerkende neo-klassisisme uit sy geboorteland met hom saamgebring het.
Jeug en opleiding
Min is oor sy jeugjare bekend, maar hy was in 1775, en waarskynlik reeds in 1774, student aan die Academie Royale d'Architecture in Parys. Van hierdie beroemde instelling was Ange-Jacques Gabriel, die grootste Franse argitek van sy tyd, tot 1775 die direkteur. In dié jaar word hy opgevolg deur Richard Migne. Thibault moes een van die akademie se briljantste studente gewees het, volgens sy eie mededeling selfs die beste. In Januarie 1775, en weer in Maart, wen hy die akademie se prysvraag vir ontwerp. Op 21 September 1776 het hom die eer te beurt geval om 'n terracotta-model van 'n "Franse orde van argitektuur", drie Korinthiese suile op 'n driehoekige grondplan deur hom in 1774 saam met 'n onbekende kollega ontwerp, aan koning Lodewyk XVI aan te bied.
Vroeë loopbaan
Thibault het waarskynlik nooit in Frankryk as argitek gepraktiseer nie, en is ná sy studie as genie-offisier opgelei. L.M.J.O. Degrandpré skryf van hom dat hy in die Corps des Ponts et Chaussées de France opgelei is; in 1781 bestudeer hy die militêre ingenieurswese op koste van kol. Charles Daniel de Meuron, bevelvoerder van 'n regiment Switserse huursoldate uit Neuchâtel, en nog dieselfde jaar sluit hy as luitenant by dié regiment aan. In 1782 was De Meuron se regiment een van die baie groepe huursoldate wat deur die VOC vir die verdediging van die Kaap gehuur is.
Na die Kaap
Thibault kom in 1783 aan in die land wat hy nooit weer sou verlaat nie. Die belowende jong argitek was 'n Vrymesselaar. Die Vrymesselaarsbeweging is in die Frankryk van Lodewyk XVI sterk afgekeur en moontlik was dit die rede vir sy vertrek uit die land waar 'n suksesvolle loopbaan vir hom verseker sou gewees het. Reeds in 1785 verlaat hy De Meuron se regiment om as luitenant-ingenieur in Kompanjies-diens te tree, waar hy in 1788 tot kaptein-luitenant-ingenieur bevorder word. Hierdie stap staan waarskynlik in verband met sy huwelik op 2 April 1786 met Elisabeth van Schoor (25 Februarie 1753 – 11 Junie 1820), 'n dogter van Evert van Schoor, lid van die burgerraad, en 'n niggie van Adriaan van Schoor, landdros van Stellenbosch van 1748 tot 1763.
Opgang in Kaapstad
Dit is betekenisvol dat Thibault in hierdie tyd reeds 'n florerende private praktyk as argitek opgebou het, terwyl beroepsargitekte voorheen vrywel onbekend was aan die Kaap. In Nederland is bowendien van sy hand 'n ontwerptekening (c. 1788) vir uitbreidings aan die goewerneurswoning gevind, asook 'n pragtige tekening (1791) van die bo-ent van die Heerengracht en die ingang tot die Kompanjiestuin. Die tekening van die Heerengracht is deur hom aan sy "vriend" Sebastiaan Willem van de Graaff opgedra en vertoon ook 'n waghuisie wat hy gebou het en twee bouwerke wat volgens die styl ook sy werk kon gewees het. Blykbaar was Thibault dus die vernaamste argitek was van die boulustige goewerneur Van de Graaff, wat, nes sy seun, kennis van die boukuns gehad het.
Eerste Britse besetting
Nadat Van de Graaff in 1791 teruggeroep is, kom die VOC se boubedrywighede byna tot stilstand. As gevolg van die eerste Britse besetting in 1795 verloor Thibault sy amp, maar hy wen goewerneur J. H. Craig se guns deur aan hom sy versameling landkaarte beskikbaar te stel. Hy wys die aanbod van die pos koninklike aardrykskundige ingenieur aan die Kaap van die hand aangesien dit op daardie tydstip 'n "inbreuk op die goeie maniere" sou wees. Ook met die waarnemende goewerneur, Francis Dundas, handhaaf Thibault 'n goeie verstandhouding. Dundas beskou hom as 'n middelmatige militêre ingenieur, maar 'n nuttige, kunssinnige argitek, en bied aan hom in 1799 die leiding van en toesig oor herstelwerksaamhede aan die geboue van die garnisoen. Hierdie keer aanvaar hy die aanbod van sy nuwe meesters, volgens hom omdat hy ondanks sy belangrike dienste vyf jaar lank vir promosie oor die hoof gesien is, en hy daarna weens die verlies van sy betrekking aansienlike skade sou gely het.
Met sir George Yonge wat in 1799 aankom, kom hy minder goed klaar. Yonge lê beslag op party van sy landkaarte en die tussenkoms van Dundas is nodig om hulle aan Thibault terug te besorg. In 1801 word hierdie ongeliefde goewerneur teruggeroep; tot die teruggawe van die Kaap aan die Bataafse republiek in 1803 neem Dundas weer as goewerneur waar en lewe Thibault in vrede met die owerheid.
Bataafse bewind
Ná die oordrag verloor hy weer outomaties sy pos, sonder om egter in onguns te val. Kommissaris-generaal J.A. de Mist, self 'n Vrymesselaar, neem in 1803 die opening waar van die Vrymesselaarslosie De Goede Hoop, waarvan Thibault die ere-argitek was. Bowendien kry hy, ook nog in 1803, eindelik die erkenning waarop hy al so lank gewag het, toe De Mist hom aanstel as inspekteur-generaal van burgerlike en militêre geboue. Voortaan sou hy feitlik elke belangrike regeringsgebou aan die Kaap ontwerp.
Tweede Britse besetting
By die tweede Britse besetting aan die Kaap in Januarie 1806 verloor Thibault, wat genl. J.W. Janssens in die veldtog teen die Britte vergesel het, weer tydelik sy amp. Hy word selfs as krygsgevangene byna gedeporteer. Maar reeds in April 1806 word hy deur genl. sir David Baird in sy amp as inspekteur van openbare geboue herstel. Ook word hy in 1807 as beëdigde landmeter erken, terwyl hy in 1811 staatslandmeter word. In 1813 tree hy as raadgewer op by die voorbereiding van die Vrymesselaars se tegniese en kunskollege, wat in 1815 geopen word met die beeldhouer Anton Anreith, wat in so baie van Thibault se projekte saamwerk, as die hoof.
Die laaste paar jare van sy lewe hou Thibault hom meer met die landmetery besig as met die boukuns, veral na die koms van lord Charles Somerset, wie se "gesellige" smaak geheel en al verskil van die klassisisme van Thibault. Gevolglik kry hy geen amptelike opdragte meer nie en Somerset veronagsaam hom selfs as inspekteur. So moet hy die weg van Kaapstad na Simonstad opmeet, wat hom soms maande van sy huis af weghou. Volgens die register van sterfgevalle is hy op 4 November 1815 oorlede, maar volgens sy grafskrif en die NG Kerkargief op 3 November. Hy laat 'n wedudwee en twee ongetroude dogters brandarm agter in hul huis in die Keizersgracht (Darlingstraat). Die derde dogter trou in 1814 met die Ierse luit. John Humphreys, terwyl Thibault se enigste seun vroeg sterf. In 'n versoekskrif aan Somerset om geldelike bystand wyt die weduwee haar man se dood aan die maande lange landmetery in dikwels ongunstige omstandighede. Thibault is bygelê in 'n eenvoudige Vrymesselaars-grafkelder, waarskynlik deur homself ontwerp, in die Somersetweg-kerkhof. Die grafkelder is later gesloop en Thibault se stoflike oorskot kan nie opgespoor word nie. Ook die grafplaat met opskrif het verdwyn.
Sy argitektoniese bydra
In gevalle waar Thibault wel probeer aansluit by die plaaslike volkstyl, dwing hy dan ook sy klassieke vormgewing daarop af. Die volgende is 'n opgawe van die bouwerke wat met redelike sekerheid aan hom toegeskryf kan word:
Sy geaardheid
Hans Fransen, indertyd kurator van die Stellenbosse Museum, skryf in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek: "Van voorkoms sowel as temperament was Thibault 'n tipiese Fransman: klein van postuur, met skerp, intelligente gelaatstrekke, opvlieënd en aggressief van geaardheid, soos ook uit sy briewe blyk. Hoewel geen owerheid vir hom heilig was nie, het sy onmiskenbare talente, sy intelligensie en sy werkywer hom gewoonlik van onguns gered. Tog is dit moeilik om aan te neem dat hy, naas sy taktloosheid, nie ook 'n groot persoonlike sjarme gehad het nie. As kunstenaar was hy die teenoorgestelde van Anton Anreith, sy getroue medewerker: altyd intellektueel, hoewel soms met 'n sekere speelsheid; die akademikus-kunstenaar, teenoor Anreith, die aardse ambagsman-kunstenaar. Dat hierdie twee se werke mekaar tog so treffend aanvul, is een van die wondere van die Suid-Afrikaanse kunsgeskiedenis."
Abraham Phillips
Skryfwerk
Benewens sy ernstiger kreatiewe werk skryf hy ook boekies wat vir Afrikaans onderrig onder nuutgeletterdes gebruik word, soos “Ysterman van die Witblokke”, “Die roos van Doringdal” en “Die avonture van Rocky Roy”.
Eerbewyse
Abraham H. de Vries maak ’n videoportret van hom vir uitsending oor televisie. In Oktober 2008 word die Patrick Petersen-prys aan hom toegeken. In die motivering vir die prys word hy beskryf as “’n stem vir die stemloses” en word hulde gebring aan sy deursettingsvermoë om hom nie deur sy gebrekkige skoolopleiding te laat afskrik nie en as rolmodel te dien vir diegene wat ernstige agterstande moet oorkom. In September 2012 word hy by die Suid-Afrikaanse Sentrum vir Nederland en Vlaandere in Pinelands in Kaapstad vir sy bydrae tot die beskerming van Afrikaans gehuldig.
Jaroslawl
Jaroslawl (Russies: Ярославль) is ’n stad in Rusland sowat 250 km noordoos van Moskou. Dit is die administratiewe hoofstad van Jaroslawl-oblast. Die historiese deel van die stad, ’n Unesco-wêrelderfenisgebied, is geleë by die samevloei van die Wolga- en die Kotorosl-rivier.
Die stad het ’n bevolking van 599 169 (2013-sensus).
Hoof-attraksies
Die oudste gebou in die stad is die Spaso-Preobrazjenski-katedraal (Katedraal van die Verheerliking van die Verlosser) wat in 1506–1516 gebou is op die fondament van die oorspronklike kerk uit 1216–1224.
In die 16de eeu is ’n steenmuur om die klooster gebou. Dit is dié klooster van waar ’n vrywilligerleër onder Koezma Minin en prins Dmitri Pozjarski in 1612 vertrek het om Moskou te bevry tydens die Tyd van Beroeringe. In 1787 is die klooster gesluit en omskep in wonings vir biskoppe en is kloostergeboue herbou.
Nog ou kerke dateer uit die 17de eeu en is gebou in die sogenaamde "Jaroslawl-styl" (rooi stene, met helder teëls buite). Die kerke van Sint Nikolaas Nadein en Elia die Profeet het van die indrukwekkendste muurskilderings van die Goue Ring van Rusland.
Susterstede
Jaroslawl het bande met:
193
Die jaar 193 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 93ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Lys van nedersettings in Chili
Hierdie is 'n lys van nedersettings in Chili:
Blouberg Plaaslike Munisipaliteit
Die Blouberg Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Capricorn-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika. Dit is vernoem na die Blouberg-bergreeks wat in die munisipaliteit geleë is.
Mirjam Pressler
Mirjam Pressler (18 Junie 1940 in Darmstadt – 16 Januarie 2019 in Landshut) was 'n Duitse skryfster en vertaler. Sy is bekend as een van die suksesvolste Duitse kinder- en jeugboekskrywers, maar sy skryf ook boeke vir volwassenes en vertaal ander werke uit Hebreeus, Engels, Nederlands en Afrikaans in Duits.
Lewe
Mirjam Pressler is die buite-egtelike kind van 'n Joodse moeder. Sy word by pleegouers groot. Sy voltooi haar skoolloopbaan by 'n gimnasium in Darmstadt en Bensheim, studeer dan aan die Hochschule für Bildende Künste in Frankfurt am Main, asook Tale in München, en bring een jaar in 'n kibboets in Israel deur. Uit 'n verhouding met 'n Israeli wat in die skeihof opeindig is drie dogters gebore. In 1970 keer Mirjam Pressler na München terug en werk sedertdien as vryskutskrywer. Tans bly sy in Landshut. Mirjam Pressler is lid van die PEN-Zentrum Deutschland.
Werk
Haar probleemboeke konfronteer die leser met die werklikheid van die kinders en jeug van vandag en die verlede. Sy stel moeilike lewensomstandighede as die sentrale verhaalgegewe. Enige hoop op 'n kitsoplossing word verydel. Tog skyn daar aan die einde van die verhaal dikwels vertroue en vaste hoop deur. Die Jodeslagting word in 'n hele reeks van haar werke aangeroer: die oorlewingstryd van 'n agtjarige Jodin vorm die spilpunt in Malka Mai.
"Ek vind dit eenvoudig wonderlik wanneer mense dit regkry om uit skerwe en puin weer iets op te bou"
Biografiese, maar ook outobiografiese elemente word dikwels in haar boeke verweef, hoewel dit slegs die verhaalgrondslag vorm.
As vertaler het Mirjam meer as 300 titels uit Hebreeus, Engels en Nederlands in Duits vertaal, waaronder die werke van John Steinbeck (Von Mäusen und Menschen), Peter van Gestel, Uri Orlev (Lauf, Junge, lauf), Amos Oz (Unter Freunden, Judas) en Zeruya Shalev. Haar een hoofwerk is die vertaalde dagboeke van Anne Frank. Haar roman Grüße und Küsse an alle: Die Geschichte der Familie von Anne Frank staan sentraal in die Frankfurt leesfees Frankfurt liest ein Buch 2015.
Valdelagua del Cerro
Valdelagua del Cerro is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 17 inwoners.
Erica cuscutiformis
Erica cuscutiformis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor vanaf die Groot Winterhoekberge tot by die Koue Bokkeveldberge.
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014
Die 20ste FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi (Portugees: Copa do Mundo da FIFA – Brasil 2014, [ˈkɔpɐ du ˈmũdu da ˈfifɐ bɾaˈziw ˈdojz ˈmiw i kaˈtoʁzi]; Engels: FIFA World Cup) is vanaf 12 Junie tot 13 Julie 2014 in Brasilië aangebied. Dit was die tweede Sokker-Wêreldbekertoernooi wat in Brasilië aangebied is, ná die 1950-toernooi, en die vyfde in Suid-Amerika. Brasilië het daarmee die vyfde land geword wat die toernooi vir ’n tweede keer gehuisves het, net ná Meksiko in 1986, Italië in 1990, Frankryk in 1998 en Duitsland in 2006. Die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2013 het as ’n voorbereiding vir die gasheerland gedien.
32 nasionale sokkerspanne het aan die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 deelgeneem. Die spanne is in agt groepe verdeel, waarvan die twee beste spanne van elke groep na die agtste eindrondte deurgedring het. Duitsland het die trofee gewen nadat hulle Argentinië op 13 Julie in die Maracanã-stadion in Rio de Janeiro met 1–0 in ekstra tyd geklop en sodoende hul vierde wêreldbekertitel ingepalm het. Hiermee het hulle die eerste Europese span geword wat die toernooi in die Amerikas gewen het; dit was ook die derde agtereenvolgende toernooi wat deur ’n Europese span gewen is, ná Italië in 2006 en Spanje in 2010. Met sy verowering van die wêreldbekertitel het Duitsland regstreeks vir die FIFA Sokker-Konfederasiebeker in 2017 in Rusland gekwalifiseer. Nederland het in die derde en die gasheer Brasilië in die vierde plek geëindig. Die verdedigende kampioen Spanje is reeds in die groepfase uitgeskakel; dieselfde lot wat voorheen Brasilië in 1966, Italië in 2010 en Frankryk in 2002 toegeval het.
Die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan het nie vir die toernooi gekwalifiseer nie en dus nie daaraan deelgeneem nie. Die nasionale sokkerspan van Bosnië en Herzegowina het vir die eerste keer aan ’n Sokker-Wêreldbekertoernooi deelgeneem. Hulle het vroeër deel uitgemaak van die Joego-Slawiese nasionale sokkerspan.
Toewysing
Volgens FIFA se rotasiestelsel van 2003 vir die Sokker-Wêreldbekertoernooi is slegs aansoeke van Suid-Amerikaanse lande aanvaar. Brasilië is op 30 Oktober 2007 in Zürich deur FIFA gekies as gasheer vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014. Daar was geen ander lande wat hulself as kandidate beskikbaar gestel het nie.
Kwalifisering
Die gasheer Brasilië het regstreeks vir die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 gekwalifiseer. Van die 31 oorblywende plekke is 13 vir nasionale sokkerspanne van UEFA (Europa) gereserveer, vyf vir CAF (Afrika), vier vir CONMEBOL (Suid-Amerika), vier vir AFC (Asië) en drie vir CONCACAF (Karibiese gebied, Noord- en Sentraal-Amerika). Twee plekke is tydens uitspeelwedstryde tussen AFC en CONMEBOL, asook tussen CONCACAF en OFC (Oseanië) beslis.
Kwalifiserende spanne
Die volgende 32 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:2014 world cup qualification.svg|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
]]
Stadions
Die stadions volgens FIFA se 2007-inspeksieverslag.
Formaat
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 is oor 32 dae tussen 32 verskillende nasies oor 64 wedstryde uitgespeel. Dit het op 12 Junie 2014 op die Arena Corinthians in São Paulo met ’n wedstryd tussen die gasheer Brasilië en Kroasië afgeskop. Die toernooi het geëindig by die Estádio do Maracanã in Rio de Janeiro op 13 Julie met die eindstryd tussen Duitsland en Argentinië, waartydens Duitsland die Sokker-Wêreldbekertrofee ingepalm het. Dieselfde formaat is voorheen tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooie in 2006 en 2010 ingespan.
Kalender
Die volgende tabel dui die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase, ’n blou blokkie op die bronseindstryd en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 is deur 32 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 32 deelnemende spanne in agt groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit 16 wedstryde bestaan het: agt agtste eindstryde, vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Die wenner en naaswenner van elk van die groepe het na die uitklopfase deurgedring. Groepwenners het teen naaswenners in ander groepe in die agtste eindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Groep A het teen die naaswenner van Groep B en die wenner van Groep B het teen die naaswenner van Groep A gespeel. Spanne van dieselfde groep sou dus eers weer in óf die klein finale óf die eindstryd kon ontmoet het.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting is op 6 Desember 2013 in die Costa do Sauípe-oord in Salvador da Bahia gehou.
FIFA se ranglys
Ná die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2014 het FIFA ’n verslag gepubliseer waarin al die deelnemende spanne geranglys is volgens vordering in die toernooi, algehele resultate en kwaliteit van die meedinger. Die ranglys vir die 2014-toernooi is soos gevolg:
Gariepglasogie
Die Gariepglasogie (Zosterops pallidus) is 'n endemiese, algemene standvoël en plaaslike nomade in oewerbos en ruigtes in die Karoo en halfdorre savanne en versprei langs beboste waterlope tot beboste gebiede van die Namibiese kus. Die voël dwaal in die Wes-Kaap gereeld buite sy normale gebiede. Die voël is 11 cm groot en weeg 9 gram. In Engels staan die voël bekend as die Orange River White-eye.
2006 Hongaarse Grand Prix
Die 2006 Formule Een Hongaarse Grand Prix is op 6 Augustus 2006 op die Hungaroringrenbaan in Mogyoród, Boedapest Hongarye gehou.
Tom London
Tom London (gebore as Leonard T. Clapman; 24 Augustus 1889 – 5 Desember, 1963) was 'n Amerikaanse akteur wat dikwels in sogenaamde B-Western films gespeel het. Volgens die  Guinness Book of Movie Records het London in die meeste films in die geskiedenis Hollywood gespeel. Die 2001 boek Film Facts meld dat hy sy eerste van sowat 2000 optredes in die 1903 film, The Great Train Robbery, gemaak het. Hy het tot in 1924 sy geboortenaam in films gebruik. . Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Border Vengeance (1925), Chasing Trouble (1926), Six-Shootin' Sheriff (1938), en Stick to Your Guns (1941).
Anna Penzhorn
Anna Penzhorn is die skrywersnaam van doktor Anni Niewenhuis (Neé Badenhorst; 1942- ), ’n bekroonde Afrikaanse skrywer van liefdesverhale. Tot dusver het daar reeds 30 liefdesverhale uit haar pen verskyn.
Lewe en werk
Anna Badenhorst is op 15 Augustus 1942 op Koppies gebore as die jongste dogter van die boer Louw Badenhorst. Sy voltooi haar skoolloopbaan by die Sarel Celliers Hoërskool op Koppies en studeer daarna verder aan die Pretoria Onderwyskollege, waar sy haar as onderwyseres bekwaam.
Pas na afloop van haar studies trou sy op 21 Desember 1963 met die sakeman Johann Penzhorn. Die eerste tien jaar van hulle huwelik bly hulle in Johannesburg, waarna hulle na Pretoria verhuis. Hier studeer sy verder deur die Universiteit van Suid-Afrika en verwerf ’n doktorsgraad in Kommunikasiekunde.
Later trou sy met Karel Niewenhuis. Na aftrede verhuis sy en haar man na ’n plaas naby Modimolle in die Limpopo. Sy bied skryfskole aan en tree ook op as spreker by ATKV-skryfskole.
Skryfwerk
Aanvanklik skryf sy sketse vir ’n koerant in Suidwes-Afrika, maar die koerant gaan spoedig ten gronde. Daarna skryf sy enkele radiosketse, een in 1970 en daarna ’n kort reeks in 1977. Vir die tydskrif Veldtrust skryf sy ’n aantal artikels oor bewaringsprogramme in die natuur, terwyl sy ook ’n rubriek oor vakansie-oorde vir die reisblad Op Safari skryf. Later skryf sy verskeie kortverhale en vervolgverhale vir tydskrifte. Sy wen verskeie pryse met haar skryfwerk, onder andere LAPA-Liefdesromantoekennings in 2000 (vir Gesteelde liefde ) en 2004 vir Hart van ’n held, asook Malan Media se Donker Sjokolade-liefdesverhaalwedstryd vir Tango in 2012.
Haar eerste liefdesroman verskyn in Mei 1977 onder die titel Waar die kiewiet roep, waarna etlike soortgelyke boeke volg.
Anderkant die winter (2004) handel oor ’n vrou wat betrokke raak in ’n buite-egtelike verhouding met ’n getroude man. Linda de Lange is die hoof van ’n prestige-kollege. Sy het ’n affair met Simon Meyer, maar kom gaandeweg agter dat die najaag van die bloot sinlike jou leeg laat. In die kalm Wilhelm, wat maar altyd daar was, vind sy al meer ’n sielsgenoot. Op pad na geluk moet Linda egter eers ’n groot tragedie oorkom.
In Anderkant die môrester (2010) vermoed Bronwyn Charalambous dat Gideon Neethling nie ’n gewone vakansieganger op Mgowenibaai is nie, maar ’n verskuilde agenda het. Sy geheim verander haar lewe, want hulle twee is as babas in die kraaminrigting omgeruil en deur die verkeerde ouers groot gemaak.
In Onbereikbaar ver (2015) beland Daleen Joubert weer op die dorpie van haar grootwordjare, waar sy haar vasloop in haar eerste liefde, Dawid Hofmeyr. Dawid is egter reeds verloof aan Delia.
Publikasies
Werke uit haar pen sluit in:
Frits Naudé
Fritz Naudé (1947–2014) was 'n beskuldigde in die sogenaamde Boeremagsaak, een van die langste en duurste sake tot dusver in Suid-Afrika.
Biografie
Frederik Johannes Naudé is op 29 Desember 1947 gebore en het op 'n plaas by Clarens grootgeword. Hy gaan op Bethlehem skool, waar hy ook die grootste deel sy lewe woon. Hy was getroud; twee seuns en 'n dogter is uit die huwelik gebore. Ná skool bemark hy trekkers en implemente in Bethlehem en omgewing, en was onder die boere van die omliggende distrikte bekend.
In 1962, op 14-jarige ouderdom word hulle plaas aanval en sy oupa en vroulike familielede met doringdraad vasgebind en wreed aangerand. Teen 1990 word sy een neef en dié se vrou doodgeskiet en in 1994 word 'n ander neef van hom in sy bed doodgeslaan. Teen die agtergrond hiervan moes hy deur sy lewe maatreëls tref om hom en sy familie teen sulke aanvalle te beskerm.
Op 31 Oktober 2002 word hy in hegtenis geneem as beskuldigde 10 in die Boeremagsaak, maar word in Januarie 2003 op borgtog vrygelaat. Hy oorleef drie hartaanvalle en talle beroertes tydens die verhoor en is in 'n inrigting vir verswaktes versorg.
Teen die einde van die hofsaak kon Naudé nie aanwysings aan sy regsverteenwoordiger gee nie weens sy siekte. Ná 'n uitmergelende 10 jaar bevind die regter dat, indien sy gesondheid nie binne 'n jaar verbeter nie, hy geag as gewaarsku en ontslaan sal wees.
Hy is op 1 Januarie 2014 om vyfuur die oggend ná 'n lang siekbed oorlede.
Japan Nasionale Roete 251
Japan Nasionale Roete 251 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Ruth Shepley
Ruth Shepley (1892 – 1951) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Alias Jimmy Valentine (1915) en When Knighthood Was in Flower (1922).
Ngwempisi
Ngwempisi is 'n groot landelike gebied met 'n bevolking van 3 900 in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Lydenburgia
Lydenburgia is 'n plantgenus in die Celastraceae-familie.
Twee van die genus se spesies, Lydenburgia cassinoides (Sekhukhuni-boesmanstee, Sekhukhuni Bushman's Tea) en Lydenburgia abbottii (Pondo-boesmanstee,  Pondo Bushman's Tea), is beskermde bome in Suid-Afrika.
Aganang Plaaslike Munisipaliteit
Die Aganang Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Capricorn-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika. Dit is na die 2016 Munisipale verkiesing ontbind, om saam te smelt met sy buurmunisipaliteite.
195
Die jaar 195 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 95ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Erica cyathiformis
Erica cyathiformis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
NGR Klas I 2-6-0
Die NGR Klas I 2-6-0 tenderlokomotiewe is in 1901 deur die Zululand Railway Company gekoop vir bouwêrk op die Verulam - Tugelarivier spoorlyn en die nommer2 "2" en "3" gegee. Nadat die spoorlyn in 1903 voltooi is, is die lokomotiewe na die Natalse Regeringspoorweë oorgedra en die nommers "513" en "514" gegee en in 1905, saam met een tenklokomotiewe, ook van die Zululand Railway Company, as "Klas I" geklasifiseër.
194
Die jaar 194 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 94ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Japan Nasionale Roete 252
Japan Nasionale Roete 252 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Anish Giri
Anish Kumar Giri (gebore 28 Junie 1994) is 'n Russiese-gebore Nederlandse grootmeester en voormalige skaakwonderkind. Hy het 'n grootmeester geword op die ouderdom van 14 jaar en 7 maande.
Persooonlik lewe
Giri is gebore in Sint Petersburg op 28 Junie 1994 met 'n Russiese ma, Olga Giri, en 'n Nepalese pa, Sanjay Giri. In 2002, het hy verhuis na Sapporo, Japan, saam met sy ouers en daar gewoon tot 2008. Vanaf Februarie 2008 het Giri en sy familie gewoon in Rijswijk, Zuid-Holland. Hy het twee susters, Natasha en Ayusha.
Hy het getrou met Sopiko Guramishvili op 18 Julie 2015. Op 3 Oktober 2016, terwyl Giri gespeel het in die Tal Memorial, was hul seun Daniel gebore.
MiG-27
Die Mikojan-Goerewitsj Mig-27 is 'n Russiese grondaanvalsvliegtuig wat in 1970 sy nooiensvlug voltooi het en is ontwikkel vanaf die MiG-23. Die MiG-21 se tekortkoming was dat dit nie lank in die lug kon bly nie en daar is weer na die ontwerp gekyk. 'n Verlengde MiG-21 volg met beter uithouvermoë en dit is model Ye-23-11/1 genoem wat later die MiG-23 geword het. Daar is toe twee modelle ontwikkel, 'n onderskeppingsvliegtuig vir die Russiese Lugmagverdediging en 'n grondaanvalsweergawe wat deur die Russiese Taktiese Lugmag gebruik sou word vir aksie op die front. Laasgenoemde is die MiG-27 genoem.
Net soos die MiG-23 het dit oor swaaivlerke beskik. Die vlerke kon in drie posisies gestel word: 'n minimum van 16 grade vir opstyg, lae spoed en landing; middelslag van 45 grade vir normale kruisspoed en maksimum van 72 grade vir hoë snelhede en werkverrigting. Die vlerke is redelik hoog teen die vliegtuig gemonteer en die twee reghoekige luginlate vir die enkelmotor is net voor die vlerk.
Die MiG-27 is 'n verbeterde maar eenvoudiger model van die MiG-23. Dit kan stadiger en laer vlieg as die MiG-23, meer en swaarder wapens dra met beter radar en verbeterde toerusting om die missiele akkuraat af te vuur. Die MiG-27, bekend as die Flogger-D by NAVO, word onderskei van die MiG-23 deur die neus. In die MiG-27 se neus is 'n laserafstand- en rigtingtoestel asook ander sensors. Die neus maak 'n skerper hoek met die kajuit wat gelei het dat die bemannings na die vliegtuig verwys het as eendneus. Die vlieënier sit ook hoër, wat aan hom 'n beter uitsig verskaf. Die onderkant van die neus bestaan uit harde, plat glas waar die TV-opsporing en lasertoerusting geïnstalleer is.
Daar is 'n 30 mm-veelloopkanon aan die onderkant van die vliegtuig geïnstalleer wat 900 rondtes per minuut kan vuur en akkuraat is vanaf 2 000 meter. Daar is ook 'n pantser rondom die kajuit om die vlieënier teen kleingeweervuur te beskerm. Terreinvoorkomingsradar maak die vlieënier se taak makliker; laehoogtemissies plaas 'n groot las op hom.
Die MiG-27 het nie oor lug-tot-lugradar beskik nie, maar het staatgemaak op vegvliegtuigdekking oor die slagveld. Dit het ook 'n ander motoronderstel gehad en die navigasie/aanvalstelsel is aangepas vir grondaanvalle in alle weerstoestande. Die MiG-27 is na bewering ook op Sowjetse vliegdekskepe gebruik.
Die MiG-23/27 is gebruik deur Pole, Hongarye, Bulgarye, Oos-Duitsland, Roemenië en Tsjeggo-Slowakye. Die MiG-23, op 'n laer spesifikasie, is na die volgende nie-Warskouverdraglande uitgevoer: Libië, Sirië, Egipte, Etiopië, Indië, Kuba, Algerië, Irak, Afghanistan en Noord-Korea. Produksie van die MiG-27 is in die middel van die 1980's gestaak, maar dit is nog tot in 1997 in Indië deur Hindustan Aeronautics vervaardig vir die Indiese Lugmag. Dié model staan as die MiG-27M (plaaslik as die Bahadur of Valiant) bekend. Daar is ongeveer 4 000 MiG-27's gebou.
Die MiG-27 is van 1979 tot 1989 deur die Russiese Lugmag in Afghanistan gebruik. Irak het hulle vliegtuie gebruik in die Irans-Irakse Oorlog tussen 1980 tot 1988 en ook kortliks in die Golfoorlog in 1991.
Woschod-ruimteprogram
Die Woschod-ruimteprogram (Russies: Восхо́д; "Opstyging", "Dagbreek") was ’n projek van die Sowjetunie vir twee bemande vlugte in die ruimte. Dit het gevolg op die Wostok-ruimteprogram – herwonne komponente is gebruik ná die kansellasie van dié program.
Ontwerp
Dit is nou bekend dat die Woschod-program slegs daarop gemik was om Sowjet-eerstes in die ruimte te behaal – die eerste sending met twee mense en die eerste ruimtewandeling. Daarna is die program afgeskaf ná net twee sendings. Dit is vervang deur die beter Sojoes-program.
Die Woschod-ruimtetuig was eintlik ’n aangepaste Wostok-tuig. Die uitskietstoel is verwyder en twee of drie banke vir die bemanning is bygevoeg teen ’n 90 grade-hoek van die Wostok-bemanningsposisie. Die posisie van die instrumente is egter nie verander nie, sodat die bemanning hul nekke teen ’n hoek van 90 grade moes draai om die instrumente te sien.
Daar was geen manier vir die bemanning om te ontsnap tydens ’n noodgeval met die lansering of landing nie.
Robin Auld
Robin Auld (1959-) 'n Suid-Afrikaanse populêre sanger wat in 1982 met die album At the Corner gedebuteer het. In 1992 ontvang hy 'n Sama-toekenning vir die album Love Kills. Sy treffers sluit in Baby You've Been Good to Me en All of Woman. Deesdae woon hy in Engeland en toer gereeld in Suid-Afrika.
Beknopte biografie
Auld is in 1959 van Skotte ouers in Lusaka, Zambië, gebore. Sy pa was 'n landdros en sy ma 'n verpleegsuster. Na drie jaar in die Zambiese kopergordel trek hulle na Sesheke naby Livingstone, op die Zambezirivier. Ná sy ouers se egskeiding in 1970 verhuis hy saam met sy ma en broer na Kaapstad in Suid-Afrika. Hulle het hulself in die Valsbaai-gebied gevestig, waar hy beide laer- en hoërskole in Vishoek bygewoon het.
Hy leer kitaar speel en tree saam met 'n paar musiekgroepe op voordat hy begin sing en liedjies skryf. In 1982 stel Warner Brothers sy eerste solo-album, getiteld At the Corner, vry. Die album is deur Kevin Shirley vervaardig, wat ook 'n verdere drie albums vir Auld en sy groep Z-Astaire vervaardig het. Hierdie vennootskap het vyf radiotreffers, insluitend Baby You've Been Good to Me en All of Woman, opgelewer.
In 2000 publiseer Auld sy eerste roman, Tight Lines. Dit vertel die verhaal van 'n visvangekspidisie deur die oë van 'n afvallige tiener. Hy het ook 'n digbundel, Kelp, in 2006 gepubliseer. Die digbundel bevat temas betreffende die see, Suid-Afrikaanse kultuur en die mens se ontwrigting van die natuur.
Molemole Plaaslike Munisipaliteit
Die Molemole Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Capricorn-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit sluit in:
Avon Long
Avon Long (18 Junie 1910 – 15 Februarie 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Sting (1973), Harry and Tonto (1974), Trading Places (1983), en Breathless (1983).
Japan Nasionale Roete 253
Japan Nasionale Roete 253 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Japan Nasionale Roete 254
Japan Nasionale Roete 254 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Penelope Fitzgerald
Penelope Fitzgerald was 'n Engelse skrywer van romans, biografieë en essays. Sy het die Booker-prys in 1979 gewen vir haar roman Offshore. Haar laaste werk, die hitoriese roman The Blue Flower (1995) geniet ook wye aansien.
Fitzgerald se literêre loopbaan het baie laat begin, in 1975 op die ouderdom van 58 jaar, toe sy 'n biografie van die Pre-Rafaelitiese kunstenaar Edmund Burne-Jones gepubliseer het.
Hermionee Lee het die eerste vollengte-biografie van Fitzgerald gepubliseer in 2013, getiteld Penelope Fitzgerald: A Life.
Japan Nasionale Roete 255
Japan Nasionale Roete 255 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Teddi Sherman
Teddi Sherman (1 April 1921 – 16 Januarie 2019) was 'n Amerikaanse skryfster en aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Four Faces West (1948) en Ten Seconds to Hell (1959), en in die televisiereekse Everglades (1961) en Mannix (1967).
Goudsaal-varkvis
Die Goudsaal-varkvis (Bodianus perditio) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika tot by die Aliwal-bank. In Engels staan die vis bekend as die Goldensaddle hogfish.
Voorkoms
Die is gelerig tot rooierig van kleur en daar is verskeie klein geel kolletjies op die kop en voorste gedeelte van die lyf. Die stertvin is geel.
Thabazimbi Plaaslike Munisipaliteit
Die Thabazimbi Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Waterberg-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Kosmos
thumb|265px|’n Graveerwerk van die kosmos. Parys, 1888. Volgens die mees algemene opvatting is 'n kosmos 'n geordende of harmonieuse stelsel. Die oorsprong van die begrip is die Griekse term κόσμος, wat "geordende wêreld" beteken. Vandag word die term algemeen gebruik as 'n sinoniem vir die woord "heelal".
Die gebruik van die woord "kosmos" in plaas van "heelal" impliseer om na die heelal te kyk as ’n komplekse en ordelike stelsel of entiteit; die teenoorgestelde van chaos. Die kosmos, en ons begrip van die redes vir die bestaan en betekenis daarvan, word in kosmologie bestudeer – dit is ’n baie groot dissipline wat enige wetenskaplike, godsdienstige of filosofiese beskouing van die kosmos en die aard daarvan, of die redes vir sy bestaan, dek. Laasgenoemde twee benaderings kan spirituele entiteite of ander sake insluit wat buite die wetenskaplike beskouing van die fisieke heelal val.
196
Die jaar 196 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 96ste jaar van die 2de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
197
Die jaar 197 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 97ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Vukaphanzi
Vukaphanzi is 'n nedersetting in Umzinyathi-distriksmunisipaliteit in die KwaZulu-Natalprovinsie van Suid-Afrika.
Fetakgomo Plaaslike Munisipaliteit
Die Fetakgomo Plaaslike Munisipaliteit was een van die plaaslike munisipaliteite in die Sekhukhune-distriksmunisipaliteit in Limpopo, Suid-Afrika.
Na afloop van die plaaslike verkiesing in Augustus 2016 het dit saamgesmelt met die voormalige Groter Tubatse Plaaslike Munisipaliteit.
Erica cylindrica
Erica cylindrica is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Vulkane van Kamtsjatka
Die Vulkane van Kamtsjatka (Russies: Вулканы Камчатки) is ’n groot groep vulkane op die Kamtsjatka-skiereiland in Oos-Rusland. Tans is 29 van hulle aktief, van die ander het tussen 1 000 en 4 000 jaar gelede uitgebars.
John Baragwanath
John Albert Baragwanath (1839 in Redruth, Cornwallis, Engeland – Desember 1928 te The Downs, dist. Haenertsburg, Noord-Transvaal) was ’n Engels-gebore Suid-Afrikaanse sakeman, prospekteerder en boer.
Vulkane van Kamtsjatka
Die vulkane is ’n Unesco-wêrelderfenisgebied.
John Baragwanath
Koms na Suid-Afrika
Baragwanath het, saam met sy vader, ook John Baragwanath, ’n broer en twee susters op 8 Mei 1850 met die bark Lady Bruce in Natal aangekom as lede van die Byrne-setlaarsgroep. Hulle het saam met die pachters van die hertog van Buccleuch by Bealieu (nou Richmond) in Natal grond gekry. Baragwanath het sy vader, wat ’n skeepskaptein van St. Ives was, op sommige van sy reise tussen die Kaap en Mauritius vergesel. Na sy vader se dood is hy in 1857 na Port Elizabeth waar hy vakleerling by ’n tuie- en saalmaker geword het. Later het hy suksesvol in die Transkei handel gedryf, en by geleentheid as magistraat te Lady Grey opgetree.