cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emmanuelle Charpentier
CRISPR/Cas9
Charpentier is veral bekend vir haar Nobel-bekroonde werk om die molekulêre meganismes van 'n bakteriële immuunstelsel, CRISPR/Cas9, te ontsyfer en weer in 'n instrument te redigeer vir genoomredigering. In die besonder het sy 'n nuwe meganisme ontdek wat nie-koderende RNS betref, wat die sleutel is in die funksie van CRISPR/Cas9. Spesifiek, Charpentier het getoon dat 'n klein RNS genaamd tracrRNS noodsaaklik is vir die funksionering van crRNS.
In 2011 het Charpentier vir Jennifer Doudna ontmoet tydens 'n navorsingskonferensie en hulle het 'n samewerking begin. In samewerking met Jennifer Doudna se laboratorium het Charpentier se laboratorium getoon dat Cas9 gebruik kon word om snitte in enige DNS-volgorde te maak. Die metode wat hulle ontwikkel het, behels die kombinasie van Cas9 met maklik sintetiese "gids-RNS"-molekule. Sintetiese gids-RNS is 'n chimera van crRNS en tracrRNS; daarom het hierdie ontdekking getoon dat die CRISPR-Cas9-tegnologie gebruik kon word om die genoom relatief maklik te redigeer. Navorsers wêreldwyd het hierdie metode suksesvol gebruik om die DNS-reekse van plante, diere en laboratoriumsellinne te wysig. CRISPR het 'n rewolusie in genetika geskep deur wetenskaplikes toe te laat om gene te wysig om hul rol in gesondheid en siektes te ondersoek en genetiese terapieë te ontwikkel, met die hoop dat dit veiliger en effektiewer sal wees as die eerste generasie geenterapieë.
In 2013 was Charpentier 'n mede-stigter van CRISPR Therapeutics en ERS Genomics, saam met Shaun Foy en Rodger Novak.
Clathria inhacensis
Clathria inhacensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Clathria en tot die familie Microcionidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1979 deur Thomas.
Philips
Oorlogs- en na-oorlogse tyd: 1930–1960
In die volgende jare het Philips tot 'n veelsydige verskaffer van elektronika en tegnologie ontwikkel wat sy navorsings- en ontwikkelingsaktiwiteite, vervaardigingsbasis en distribusienetwerk steeds verder uitgebrei het. In Duitsland is in 1947 'n nuwe glasfabriek in Aken en in 1948 'n nuwe aanleg in Berlyn opgerig waar radio-ontvangers, elektriese skeermesse, platespelers en bandopnemers vervaardig is.
In 1950 het Philips tot die musiekbedryf toegetree en onder meer 80 persent aandele in die Duitse etiket Deutsche Grammophon Gesellschaft (later hernoem tot PolyGram) gekoop. In Krefeld, Duitsland het Philips in 1951 met die vervaardiging van televisietoestelle begin, terwyl die aanlegte in Hamburg en Aken ook verder uitgebou is. In Hamburg is halfgeleiers ontwikkel en vervaardig, in Aken is daar in 1954 met die produksie van beeldbuise begin.
In 1955 is die Duitse Philips-navorsingsentrum in Aken gestig. Die navorsingsaktiwiteite is in 1957 met die opening van 'n nuwe laboratorium in Hamburg uitgebrei.
In Suid-Afrika het Philips ná die oorlog die plaaslike vervaardiging van verbruikerselektronika hervat. Ter geleentheid van Philips Suid-Afrika se 25-jarige jubileum is bekend gemaak dat op daardie tydstip byna alle radio-ontvangers plaaslik vervaardig word. Nuwe produksielyne is deurlopend bygevoeg sodat ook stereo-platespelers, motorradio's en draagbare toestelle aan die Kaap geproduseer kon word.
Internasionale sukses vanaf 1960
Die na-oorlogse tydperk is deur snelle vooruitgang op die gebied van wetenskap en tegnologie gekenmerk. Philips het baanbrekernavorsing oor transistors en geïntegreerde stroombane gedoen waaruit in die 1960's belangrike ontdekkings soos lading-gekoppelde toestelle (LGT's) en LOCOS (local oxidation of silicon) voortgespruit het. Philips het daarnaas ook 'n beduidende bydrae tot die ontwikkeling van televisietegnologie (die opname, uitsaai en reproduksie van televisiebeelde) gelewer. Sy eie ontwikkelings op hierdie gebied sluit die Plumbicon-televisiekamerabuis en verbeterde fosfor vir beelde van hoër gehalte in. Kompakte oudiokasset-bandopnemers is in 1963 en die eerste selfvervaardigde geïntegreerde stroombane in 1965 op internasionale markte ingevoer.
In die 1970's het Philips deurlopend innoverende produkte ontwikkel. So het uit navorsing op die gebied van beligtingstegnologie nuwe energiebesparende gloeilampe voortgespruit, terwyl ook nuwe tegnologieë vir die bewerking, stoor en oordrag van beelde ontwikkel is. Philips Research het baanbrekende werk by die ontwikkeling van die LaserVision-laserskyf, die kompakskyf (CD, in samewerking met Sony) en optiese telekommunikasiestelsels gelewer. Die navorsingslaboratorium in Hamburg het in 1984 geskiedenis gemaak toe hulle die eerste beelde van 'n menslike hoof getoon het wat met behulp van kernspin-tomografie gemaak is – 'n diagnostiese metode wat sonder röntgenstrale toegepas kan word.
In Suid-Afrika was Philips in April 1974 – twee jaar voordat die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) met die uitsaai van 'n gereelde televisiediens begin het – die eerste plaaslike vervaardiger van televisietoestelle. Strawwe mededinging en die noodsaaklikheid om groter produksie-aanlegte te bedryf het daartoe gelei dat die plaaslike televisiefabriek in Martindale in Maart 1996 gesluit is. In dieselfde jaar is produksie ook by die PABX-aanleg in Wadeville, Johannesburg gestaak.
Ook op internasionale vlak het groot veranderinge gekom. In die 1990's het Philips 'n grootskaalse herstruktureringsprogram begin. Weens strawwe internasionale mededinging is Philips aan die begin van die 21ste eeu gedwing om hom op sy kernbedrywighede toe te spits om optimale wins te maak.
TV-segment
Philips het op 18 April 2011 bekend gemaak dat sy televisiesegment (met 'n jaarlikse omset van drie miljard € in 2010) in 'n gemeenskaplike onderneming met die Chinese vervaardiger TPV Technology saamgesmelt sal word.
Philips se eienaarskap in die nuwe maatskappy het tot dertig persent van die aandele beperk gebly. Aan die nuwe onderneming is ook die regte oorgedra om die Philips-handelsmerk vir televisietoestelle in die volgende vyf jaar te gebruik. Vanaf 2013 het die maatskappy hiervoor jaarliks 50 € lisensiegelde aan Philips betaal. Ná ses jaar sou Philips dan oor die moontlike verkoop van sy aandele kon besluit.
Dit was juis die TV-segment wat in die eerste kwartaal van 2011 tot 'n 31 persent daling in wins gesorg het. Die verlies voor belasting het in hierdie kwartaal 106 miljoen € beloop. Volgens analiste het Philips in sy TV-segment weens strawwe mededinging van onder meer Samsung en Sony sedert 2007 'n jaarlikse verlies van een miljard € aangeteken. So het Philips sy bedrywighede op die Amerikaanse televisiemark reeds in 2008 gestaak.
Die eerste reeks televisietoestelle, wat deur die nuwe onderneming TP Vision bemark word, maar steeds die Philips-kenteken dra, is in Februarie 2012 bekend gestel.
Gereformeerde kerk Wolmaransstad
Die Gereformeerde kerk Wolmaransstad is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op die dorp Wolmaransstad in die provinsie Noordwes.
Die gemeente ressorteer onder die Klassis Noordwes, wat in 2014 uit 30 gemeentes bestaan het. In dié klassis is Wolmaransstad die tweede oudste en Vryburg (gestig in 1886) die oudste gemeente. Hoewel Wolmaransstad in 2014 net 183 belydende en 46 dooplidmate gehad het, was dit toe die tiende grootste gemeente in die klassis. In daardie jaar was die leraar ds. M.J.J. Erasmus, een van net 14 predikante in die klassis. Die gemeente Wolmaransstad sluit ook Makwassie, Leeudoringstad en Witpoort in. Die kerkgebou is geleë by Bornmanstraat 51, Wolmaransstad.
Agtergrond
duimnael|regs|170px|Ds. M.J. Booyens, leraar van 1950 tot 1953.
duimnael|links|300px|Die Gereformeerde kerk Wolmaransstad het sy huidige aansig gekry toe dit opnuut in gebruik geneem is op [[14 Mei 1995 nadat 'n gedeelte van die gebou op 4 Desember 1994 in 'n brand beskadig is.]]
duimnael|170px|regs|Ds. P.J. Steyn, leraar van 1962 tot 1967.
Naby die teenswoordige dorp Wolmaransstad is waarskynlik die vroegste sending in die latere Transvaal onderneem, naamlik in die jaar 1823 en wel deur die Wesleyaanse Kerk. Die sendeling was eerw. Broadbent, later bygestaan deur eerw. Hodgson. Die plek waar hul huise gestaan het, besit 'n fonteintjie waarvan Broadbent in sy dagboek melding maak; dit word Sendelingsfonteintjie genoem.
Ná die ontdekking van diamante by Kimberley in 1871 het die transportpad na die Noorde oor die plase Rooderand en Vlakfontein gegaan waarop Wolmaransstad later aangelê is. In 1876 het die broers W. en T.S. Leask hier 'n winkel opgerig en het dit die middelpunt van 'n klein nedersetting geword. Die Volksraad het in 1884 besluit dat daar 'n dorp gestig kon word (V.R.B. art. 185, d.d. 19.8.'84). Van 1888 af is erwe uitgemeet, maar eers op 16 Februarie 1891 is Wolmaransstad tot dorp verklaar. Die dorp is genoem na Jacobus M.A. Wolmarans, 'n broer van die latere senator A.D.W. Wolmarans en seun van Frederik Wolmarans, in lewe eienaar van die plaas Gerhardminnebron, Gatsrand, Potchefstroom. Jacobus Wolmarans was in 1891 lid van die Uitvoerende Raad van die Zuid-Afrikaansche Republiek toe die distrik Wolmaransstad afgesny is van Potchefstroom, Lichtenburg en Bloemhof.
Die NG gemeente Wolmaransstad is in 1889 gestig onder die naam Makwassie. Die eerste drie leraars was di. C.J. Snyman, Paul Nel en M.P.A. Coetsee jr., wat in 1892 uit die Gereformeerde Kerk getree het terwyl hy leraar van die gemeente Burgersdorp was. Hy is op 21 April 1898 op Wolmaransstad bevestig. Weens die Tweede Vryheidsoorlog is baie min bekend oor sy drie en 'n half jaar lange bediening in die gemeente. Dit was wel vir hom en sy gesin 'n baie moeilike tyd. Kort ná sy aankoms moes hy Kaapstad toe gaan vir 'n operasie. Hy was erg terneergedruk, maar ook diep gelowig, soos blyk uit 'n brief aan die kerkraad gedateer 22 Oktober 1898: "Die Heere heeft zijn bedoelingen door mij op den weg van lijden te leide, moge zijn naam daardoor verheerlijkt worden!"
Ná 'n paar maande op Wolmaransstad het die onweerswolke van die Tweede Vryheidsoorlog oor die ZAR begin saampak. Die spoor van ellende en smart wat die oorlog gebring het, het Wolmaransstad nie misgeloop nie. Toe die dorp op 'n keer deur die Engelse troepe beset is, het hulle die grootste deel van die skool, die pastorie en die NG kerk afgebrand sodat al die notuleboeke, doop- en lidmaatregisters verlore gegaan het. Ná dié verwoesting het die werksaamhede van die gemeente feitlik tot stilstand gekom. Ds. Coetsee was 'n malarialyer en die knellende omstandighede het sy gesondheid nog verder geknak. Die Skotse sakeman en avonturier Thomas Leask meld dat hy ds. Coetsee tydens die Driejarige Oorlog op Klerksdorp teëgekom het toe hy te voet en in swak gesondheid daar aangekom het. Ds. Coetsee is op 18 November 1901 oorlede.
Integrale deel van Potchefstroom
Nes die geval met die NG en die Hervormde Kerk, is die Gereformeerde lidmate in die beginjare vanuit Potchefstroom bedien. Die wêreld het oopgelê en lidmate het soms so ver en so vinnig getrek dat hulle baie keer selfs buite die grense van die verste wyk van die gemeente beweeg het. Die betrokke gemeente het dit dikwels moeilik gevind om selfs maar uiterlike kontak met sulke lidmate te behou. So word verneem dat die leraar, 'n ouderling P.A. Venter en 'n diaken F.R.P. de Bruin in Julie 1877 so ver as die plaas Salpeterpan beweeg het om kontak te maak met twee lidmate van die Potchefstroomse Gereformeerde gemeente. Toe dié kommissie van drie Salpeterpan daardie Maandagmôre verlaat, was vyf "persone ondersoek t.o.v. hulle geloofsbelydenis, en voorgestel as lidmate van die gemeente; was daar 'n hele wyk van veertien lidmate; en is 'n diaken gekies en voorgestel vir daardie groep mense".
Die tydperk van konsulentskap, 1899-1923
Die eerste notuleboek van die gemeente vermeld in 1899: "In het vorige jaar verzochten 26 manslidmaten om als een afzonderlyke gemeente gesticht te worden, het welk de kerkeraad van Potchefstroom goedkeurde en de Algemene Vergadering dezes lands in Januarie l.l. bekrachtigde, van daar dat nu de stichting commissie het werk verrichte. Dit is het begin van de nu gestichte gemeente Wolmaransstad. Joh. Leop. Maury h.t. Praeses. T.J. v.d. Heever, Ouderling en scriba."
Intussen is op talle plase, soos Ysterspruit en Blinkklip en Rietvallei, kerk gehou, totdat laasgenoemde 'n soort van natuurlike saamkomplek geword het. Eindelik, op 3 Februarie 1906 besluit die kerkraad om 'n aanbod van die heer J.A.J.P. Jonker te aanvaar dat die waenhuis op sy plaas, Rietvallei, as kerkplek gebruik kan word. "Overeenkomst: Tusschen den Weled. Heer J. A. J. P. Jonker ter eene zyde en de Kerkraad der Gereformeerde Gemeente van Wolmaransstad ter andere zyde: De Weled. Heer Jonker als party ter eene zyde komt overeen ten behoeve van de Gereformeerde Gemeen-te van Wolmaransstad in gebruik te geven: 1. Syn wagenhuis voor openbaren eeredienst en verrichtingen in verband met de kerkgelegenheid; 2. Uitspanning en weiding voor de kerkdagen; 3. Water voor de menschen en dieren. De Kerkeraad der genoemde Gereformeerde Gemeente ter andere zyde verbindt zich: 1. het gebouw niet te beschadigen en in goede orde te houden; 2. dat de plaats, tuinen ens. niet beschadigd zullen worden door de kerkmensschen en houdt zich aansprekelyk voor mogelyke schade, door kerk-mensschen veroorzaakt; 3. een commissie aan te stellen om heel deze zaak van 's kerkraadszyde te behartigen. Party ter eene zyde J.A.J.P. Jonker. Party ter andere zyde J.D. du Toit, Praeses. Namens de Kerkeraad. Rietvallei. 5 Februari 1906."
Hierdie klein ooreenkoms was ook die moeite werd, want Rietvallei met sy waenhuis sou die plek vir eredienste bly tot 1911 toe Makwassie die formele saamkomplek met 'n eie kerkie geword het. Onder datum 27 Mei 1910 staan genotuleer: "Na uitvoerige bespreking wordt besloten te Maquassi de kerk te bouwen, mits er weidingsrechten gegeven worden over de dorpsgrond en zuipingsrechten." Hierdie toegewings is gemaak en op 18 November 1910 is twee planne, naamlik een van £633 en een van £450 vir 'n kerkgebou by die kerkraad ingedien. Terselfdertyd is gerapporteer dat die boufonds slegs £127.14.0 bevat. Op 'n gemeentevergadering van 24 Februarie 1911 is 'n boukommissie gekies bestaande uit J. Hoffman, L. Fouché, P. Venter, J.C. Botha en N.P. Fourie jr.
Reeds op 8 September 1911 kon die eerwaarde kerkraad notuleer: "De kerkopening wordt geregeld. De bouwcommissie zal haar voorzitter verzoeken voor de deur een korte toespraak te houden." Op laasgenoemde datum kon die boukommissie ook aan die gemeentevergadering rapporteer dat die totale boukoste £532 beloop, naamlik £500 vir die kerk, £29 vir die preekstoel, en £1.11.0 vir 'n klok en £1.9.0 vir diverse uitgawes. Die boufonds kon £332 byeenbring en £200 moes geleen word.
Die gemeente Wolmaransstad is deur die volgende konsulente vanuit Potchefstroom bedien: Ds. J.L. Maury (1899-1903), dr. J.D. du Toit (1903-1911), ds. W.J. de Klerk (1911-1919), ds. D.P. du Plessis (1919-1920), ds. D.N. Kotzé (1920-1921) en ds. J.V. Coetzee (1921-1923).
Die kerkie op Makwassie van £500 was nie alleen 'n gesogte plek vir lidmate van die Gereformeerde gemeente ten opsigte van alle kerklike bedrywighede nie, dog ook die Hervormde Kerk en Anglikaanse kerk het vir ruim tydperke van hierdie fasiliteit gebruik gemaak. Elke drie maande het die konsulent van Potchefstroom oorgekom en dan was dit 'n groot Nagmaalsnaweek op Makwassie. Lang rye ossewaens en tente was 'n gesig waaraan die inwoners van die dorpie hulle keer op keer kon verlustig. Hierdie tonele was nog ewe besielend as gereeld gedurende die twintigerjare van die 20ste eeu. Aan hierdie gemeente is 'n besondere geestelike klimaat besorg – 'n klimaat wat as waarborg teen baie jare van droogtes in die toekoms kon dien.
Danksy die dienste oor 'n lang tydperk van sestien jaar van dr. J.D. du Toit en ds. W.J. de Klerk. In die geval van dr. Du Toit is sy geestelike boodskappe warmer opgeneem deur baie draers en bewonderaars van die Totius-profesieë. In die geval van ds. W.J. de Klerk – vader van oudminister Jan de Klerk en oupa van oudpres. F.W. de Klerk – was lidmate sowel as nie-lidmate van die Gereformeerde Kerk bewonderaars van sy aangename en minlike persoonlikheid. Hierby moet ook die "voor"-ouderling van die gemeente, t.w. mnr. Nicolaas P. Fourie genoem word – 'n persoon wat vir drie jaar ook Provinsiale Raadslid van Wolmaransstad was, en wie se seun, Brand Fourie, voorbestem was om later verteenwoordiger van Suid-Afrika by die Verenigde Nasies te wees.
Tydperk van kombinasies, 1924-1960
duimnael|links|300px|Ds. D.F. Malan het die saalkerk se hoeksteen is op [[10 November 1956 gelê. Die argitek was Johan de Ridder.]]
In hierdie periode van ontwikkeling van die gemeente is twee verskynsels duidelik waarneembaar, naamlik 'n strewe tot absolute selfstandigheid van die gemeente Wolmaransstad en 'n gestadigde dog spontane oorhelling na Wolmaransstad-dorp as sentrum. In hierdie proses tot selfstandigheid word dieselfde groeipyne aangetref as by die gemiddelde opgeskote skoolseun – vandag omhels hy vir Gert en Jan as sy intieme maats, dog oor enige maande hang hy vir Piet en Herklaas aan, aangesien laasgenoemde nou beter by sy toekomsdrome inpas.
Van 1923 tot 1960 het die gemeente Wolmaransstad kort-kort in kombinasie met 'n ander gemeente in Wes-Transvaal gegaan, tot dat daar later feitlik nie een oorgebly het wat nie 'n beurt gehad het nie. In 1923 tree hy in kombinasie met Schweizer-Reneke en Lichtenburg; in 1935 vorm hy 'n kombinasie met Klerksdorp en Ventersdorp, met ds. J.M. de Wet as leraar; in 1939 besluit die kerkraad tot 'n kombinasie met Klerksdorp en Christiana, met ds. B.J. de Klerk as leraar; in 1947 besluit die kerkraad die kombinasie te reduseer tot Wolmaransstad-Klerksdorp, dog net die volgende jaar kombineer hy met Schweizer-Reneke en Christiana.
Wat van belang in dié groeiproses is, is dat by hierdie laaste kombinasie, Wolmaransstad vir die eerste keer die setel van die predikant word; dog die standplaas was Makwassie. Ds. M.J. Booyens word na hierdie kombinasie beroep en aanvaar diens in dieselfde jaar toe Bloemhof as selfstandige gemeente afstig, naamlik 1950. Hoewel daar periodiek eredienste in Wolmaransstad-dorp gehou is sedert 1935, was ruimte altyd 'n probleem. Toe dit op 10 Junie 1950 bekend word dat die ou stadsaal in die noordoostelike hoek van Kruger- en Broadbentstraat te koop is, het die kerkraad onmiddellik toegetree en die saal gekoop vir die som van £2 000.
Die ou stadsaal het 'n kerksaal geword en met die ingebruikneming daarvan op 13 Mei 1951, vind ook die eerste Nagmaalsviering op Wolmaransstad plaas. Dit is duidelik dat die gemeente Wolmaransstad sedert die jaar 1950 – toe Bloemhof tot afstigting van 'n selfstandige gemeente oorgegaan het – kort pad na sy eie selfstandigwording gevolg het. Hierdie kortpad het onder meer daarin bestaan dat hulle klaar was met die proses van rondspring van een kombinasie tot 'n ander; voorts het die gemeente hom toegespits op die verkleining van die bestaande kombinasie Wolmaransstad-Schweizer-Reneke-Christiana.
Kerkbou
Reeds in Mei 1952 besluit die kerkraad op 'n verkleining van die kombinasie en in 1954 kom die verkleinde groepering tot stand, naamlik Wolmaransstad-Schweizer-Reneke. Ds. M.J. Booyens het intussen na Brakpan vertrek. Die nuwe kombinasie het egter ten gevolge gehad dat die nuwe leraar nie in die Wolmaransstad-gemeente, naamlik Makwassie, gehuisves is nie. Ds. D.F. Malan het in November 1955 sy intrek geneem op Schweizer-Reneke. Intussen het die gemeente Wolmaransstad nie stilgesit nie. Ná 'n ondersoek in verband met die aankoop van die ou Hervormde Kerksaal wat intussen vakant geraak het, besluit die kerkraad om self 'n kerksaal te bou. Die ou kerksaal (ou stadsaal) in Wolmaransstad en die pastorie op Makwassie is verkoop en die geld aangewend vir die bou van die nuwe kerksaal aan Bornmanstraat.
'n Plan van die argitek Johan de Ridder, ’n lidmaat van die Gereformeerde Kerk, is aanvaar deur die kerkraad en reeds op 6 Oktober 1956 is besluit dat die hoeksteenlegging op 10 November 1956 sou plaasvind. 'n Koperkoker, voorsien deur diaken Botha, en bevattende 'n uitgawe van Die Kerkblad van daardie naweek, 'n Kerkalmanak van 1956 en 'n papierrol met die handtekeninge van die kerkraad is agter die hoeksteen van die kerksaal geplaas. 'n Feeskommissie bestaande uit ouderlinge J. Venter, M.P.A. Wiesner, D. Oosthuizen, J.A. van Vuuren en diaken S. Buys is benoem vir die ingebruikneming van die saal en Nagmaalsviering oor die naweek van 23 en 24 Februarie 1957. Die reëlings sluit onder meer in: Die ingebruiknemingsdiens: prof. S.P. van der Walt. Die voorbereidingsdiens: ds. D.F. Malan. Die Nagmaalsdiens: ds. B.J. de Klerk of dr. J.M. de Wet. Nabetragtingsdiens: ds. M.J. Booyens.
Die selfstandige gemeente van Wolmaransstad
duimnael|links|295px|Die kerkgebou, omstreeks 2008. 'n Gedagte aan 'n selfstandige gemeente in 1957 het vorm aangeneem en is op 4 November 1959 gefinaliseer toe die kerkraad besluit het om die kombinasie met Schweizer-Reneke op te sê. Reeds op 29 November is prop. A.N. Helberg beroep – as eerste predikant met woonplek op Wolmaransstad. Op 5 Maart 1960 is ds. Helberg bevestig. 'n Gerieflike pastorie het heel spoedig in Vredestraat verrys. In 1962 is Nagmaalsvierings op Makwassie gestaak; in 1966 vind alle eredienste op Wolmaransstad plaas. Ds. A.N. Helberg wat in 1962 'n beroep na Zeerust aangeneem het, is opgevolg deur ds. P.J. Steyn in dieselfde jaar.
Die klein gemeente Wolmaransstad het sedert 1958 ook begin aandag skenk aan sendingwerk binne sy grense. Op Knapdaar, suid van Makwassie, het die gemeente ongeveer 40 lidmate wat versorg word deur 'n swart leraar; laasgenoemde is die verantwoordelikheid van Wolmaransstad in samewerking met Vryburg en Schweizer-Reneke.
Die kerkgebou se vergroting en brand
In die 1970's en '80's het die lidmaattalle in so 'n mate toegeneem dat die kerkraad besluit het om die kerksaal die aansig van 'n kerk te laat kry. Die saalkerk is toe vergroot met 'n kantoor, moederskamer, 'n portaal en groter binneruim. Ook is 'n kerktoring langs die gebou opgerig en het dit hangplek aan die kerkklok van die destydse kerk op Makwassie voorsien. Enkele jare tevore, in 1972/'73, is dié kerkie gesloop omdat dit bouvallig geword het. Ds. C.J. Malan het die hoeksteen van die aanbouings onthul. Die argitek was Wally van Rooyen. Tydens dié aanbouings is Makwassie se hoeksteen van 1911, die kerksaal van 1956 en die aanbouings se hoeksteen langs mekaar in 'n binnesymuur van die kerk ingemessel. Die aanbouing het R28 000 gekos.
Op 4 Desember 1994 het 'n ramp die gemeente getref toe 'n brand 'n deel van die kerkgebou verwoes. Die kerk is herbou teen 'n koste van amper R150 000 en opnuut op 14 Mei 1995 in gebruik geneem. Tydens die gemeente se eeufeesviering op 14 Mei 1999 is 'n rooi granietsuil onthul waarop die momente in kerk se geskiedenis vasgevang is met sonstrale wat Rietvallei 1899 (die plaas waarop dienste in die waenhuis van J.A.P.J. Jonker gehou is ná die gemeente se stigting op 22 April 1899), Makwassie 1911 (waar die gemeente se eerste hoeksteen op 25 April daardie jaar gelê is) en Wolmaransstad 1956 (waar die saalkerk se hoeksteen op 10 November daardie jaar gelê is. Die volgende voorwaartse stap was die ingebruikneming van die kerksaal op Sondag 18 Julie 2004 toe ds. J.G. Noëth 'n gedenksteen onthul het.
Saalbou
In die tyd voor besluit is om die saal te bou, moes die gemeente besin oor sy voortbestaan. Destyds, in 2003, het die belydende lidmate 204 getel en die dooplidmate 73. Hulle het ds. Noëth gevra wat om te doen. Hy het hulle aangeraai om ’n land mielies te plant en ’n saal te bou. Sy voorstel is aanvaar en so het die bouwerk links van die kerkgebou begin. Lidmate het soveel self gedoen dat die saal van 360 m2 met sy hele binneafwerking van hout teen net R360 000 opgerig kon word. Omdat onvoldoende vogspasie onder die vloer gelaat is, moes die vloer einde 2013 vervang word. Die gepaste teksvers op die gedenksteen is Deut. 28:8a: "Die HERE sal die seën oor jou gebied in jou skure en in alles waar jy jou hand aan slaan." Agter die steen is onder meer foto's van die bouery, Die Kerkblad en dokumente oor die mielieplantprojek ingemessel.
Die gemeente het in die eerste jaar van sy plantprojek ’n stuk grond by ’n boer gehuur en helfte-helfte met sonneblomme en mielies beplant. Omdat heelparty lidmate boere was, het ds. Noëth dit as ’n logiese plan beskou om die gemeente se inkomste aan te vul. In daardie eerste jaar het die reën op die regte tyd geval en ’n wonderlike oes opgelewer, aldus die destydse predikant. Ná die sukses plant die gemeente sedertdien jaarliks ’n blok mielies wat ’n boer en sy tweelingseuns vir dié doel opsysit, en bring die projek ’n mooi inkomste vir die gemeente in. Nog ’n Gereformeerde gemeente wat so oorleef, is Uitschot, ook in Noordwes, maar in hul geval besit hulle die grond wat elke jaar vir die kerk geplant word.
Bloureier
Die bloureier is 'n standvoël van die familie Ardeidae en inheems aan die matige klimaat dele van Europa en Asië asook dele van Afrika. Die bloureier se Engelse naam is Grey heron.
Leonardus Terwoldt
Ds. Leonardus Terwoldt (ook Terwolt, Terwold of Terwalt) (Longenhouw, Friesland, 1664 – Nederland, datum onbekend) was die tiende predikant wat in diens van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika bevestig is.
Bloureier
Identifikasie
Die bloureier is 'n groot voël: 90–100 cm lank met 'n 175–195 cm vlerkspan en 'n massa van 1–2 kg. Sy vere is meestal blou-grys bo-op en 'n vuilwit aan die onderkant. Volwassenes het 'n wit kop met 'n breë wit voorkop, terwyl jong voëls 'n grys kop het. Die voël het 'n kragtige pienk-geel bek, wat breër is by parende volwassenes. Die bloureier vlieg stadig, met sy lang nek in 'n "S"-vorm teruggetrek.
Habitat
Die spesie paar in kolonies in bome naby mere, die strand of ander moeraslande. Reiers sal ook soms hul nesse in die riete in rivierbeddings bou. Die nes is groot en lywig en word uit stokkies gebou.
Leonardus Terwoldt
Terwoldt is in Friesland gebore waar sy vader predikant was. ’n Broer van hom was predikant in Ytens. Hy is op 25 Augustus 1682 as student in Groningen ingeskryf en van 1689 tot 1693 was hy predikant aan die Kaap. Veel is nie van hom bekend nie. Hy het die Kaap verlaat en op 9 November 1693 in Batavia aangekom en daar verslag gedoen van die toestand van die Kerk aan die Kaap. In Desember van dieselfde jaar is hy na Holland terug en daarna is, wat die beskikbare bronne betref, nie weer van hom gehoor nie.
Bloureier
Verspreiding
Die bloureier verkies 'n matige klimaat en word dus in die dele van Europa gevind wat so 'n klimaat bied, sowel as Asië. Dit word ook in die suidelike en westelike dele van Afrika gevind. Baie voëls sal egter migreer tydens die winter om ys in kouer areas te vermy.
Gedrag
Die bloureier jag in vlak water, waar dit visse of paddas vang met sy lang bek. Soms sal dit ook klein soogdiere of ander voëls vang. Die reier wag gewoonlik vir sy prooi om stil te staan voor hy dit vang, of sal dit baie stadig agtervolg.
Die voël maak 'n lang "fraaank" geluid.
Mel Gibson
Mel Colm-Cille Gerard Gibson (gebore op 3 Januarie 1956) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, vervaardiger, en draaiboekskrywer. Hy het twee Oscars vir die rolprent Braveheart ontvang (beste regie en beste film). Daarnaas het hy meer as twintig ander filmpryse oor sy loopbaan gewen, waaronder 'n Golden Globe, 'n National Board of Review Award en 'n Golden Satellite Award.
Gibson is veral bekend vir die prominente rolle wat hy in verskeie aksiefilms gespeel het. Van sy bekendste rolprente is: Mad Max (1979), Gallipoli (1981), The Bounty (1984), Lethal Weapon (1990), Lethal Weapon 2 (1991), Lethal Weapon 3 (1992), Lethal Weapon 4 (1998), Braveheart (1995) en Ransom (1996). Hy was ook die regisseur van die film, The Passion of the Christ in 2004, wat losweg op die visioene van Catherine Emmerich gebaseer is.
Vroeë lewe
Gibson is in Peekskill, New York-staat in die Verenigde State van Amerika gebore. Hy was die sesde van elf kinders en die tweede seun van Hutton Gibson. Sy pa was 'n soldaat in die Tweede Wêreldoorlog, asook 'n bekende skrywer en sy ma was Iers, Anne Patricia (oorlede 1990). Hy en sy familie het toe hy ongeveer 12 jaar oud was na Australië verhuis. Gibson het toneelspel aan die National Institute of Dramatic Art in Sydney studeer.
Persoonlike lewe
Gibson het vir Robyn Denise Moore ontmoet in die 1970s, na die verfilm van Mad Max, in Adelaide. Robyn was 'n tandheelkundige verpleegster en Gibson was 'n onbekende akteur. Op 7 Junie 1980 was Gibson en Robyn in 'n Katolieke kerk getroud in New South Wales. Hulle het een dogter, Hannah (1980), en ses seuns: Edward (1982), Christian (1982), William (1985), Louis (1988), Milo (1990), and Thomas (1999); en drie kleinkinders.
Theodore Wilson
Theodore Wilson (10 Desember 1943 – 21 Julie 1991) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Blood In, Blood Out (1993) en in die televisiereekse Good Times (1974), That's My Mama (1974), en You Can't Take It with You (1987).
Synodontis
Synodontis (skreeubabers) is 'n vis genus wat hoort tot die familie Mochokidae. Die genus bestaan uit meer as 100 spesies wat in Afrika voorkom met nege spesies wat in Suider-Afrika voorkom.
Kenmerke
Die eksemplare is redelik groot en verkies om in stadigvloeiende strome met baie plantegroei te leef. Die genus het sy naam verkry na aanleiding van die geluide wat die visse maak sodra hulle uit die water gehaal word. Die dorsale vin is lank en skerp en met die goed ontwikkelde en skerp pektrale vinne kan die genus homself goed verdedig.
W.A. de Klerk
Willem Abraham de Klerk (7 Maart 1917 – 18 Julie 1996) was 'n Afrikaanse skrywer en dramaturg. Sy oeuvre bestaan uit eenbedrywe, ander dramas, romans, joernalistieke prosa, jeuglektuur en reisverslae. Sy belang as skrywer word veral gesien as literatuurhistories, alhoewel sy bydrae tot die realisme ook nie ontken moet word nie.
Hy word bekroon met die Scheepersprys vir Jeugliteratuur in 1958, die Nasionale Boekhandelprys vir historiese romans in 1964, die D.F. Malanmedalje en die Hertzogprys (vir Drama) in 1958.
Saam met Anna Neethling-Pohl skryf hy die briefroman, Van Willem en San onder die skuilnaam Anna Heymans.
Herkoms en vroeë lewe
As kind is hy baie siek aan ’n longkwaal, maar ’n besoek by die weduwee Anna C. de Klerk van die plaas Kingsdale in die distrik Fort Beaufort tydens die Junie-vakansie van 1928 (waar hy nog ’n ruk aanbly na afloop van die vakansie), genees hom permanent. Vanaf 1930 gaan hy skool aan die Grey Kollege in Bloemfontein, waar hy in 1934 matrikuleer. In sy matriekjaar doen hy maagkoors op en spandeer 6½ weke in die Nasionale Hospitaal in Bloemfontein. Hierna gaan hy terug Kaap toe om volkome te herstel en keer eers drie maande later terug na Bloemfontein. Hy slaag steeds daarin om matriek te slaag met ’n reeks B-simbole. In 1932 trou sy vader met Anna C. de Klerk. Aan die Universiteit van Stellenbosch studeer hy vanaf 1935 in die regte. Hier is hy bestuurslid van ’n aantal verenigings, studenteraadslid en redakteur van die studentetydskrif Stellenbosse Student. In hierdie tyd ontwikkel hy ’n groeiende belangstelling in bergklim (wat later uitloop op die skryf van Die berge in die Boland) en fotografie en gedurende sy laaste twee jaar aan die universiteit bekwaam hy hom ook as loods in die Suid-Afrikaanse Lugmag. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog besluit hy egter om nie betrokke te raak nie en laat vaar sy vlieglisensie.
Loopbaan
Na sy studentejare is hy registrateur vir die regter-president H.S. van Zijl en daarna vanaf 1941 advokaat aan die Kaapse Balie. Sy skryfwerk floreer en as Uit die goeie aarde binne maande na publikasie suksesvol opgevoer word, besluit hy om vryskutskrywer te word. Hy trou in 1943 met Johanna Magdalena (Ena) Smith van Robertson, ’n huwelik waaruit drie kinders gebore word, naamlik die seun Daniël Petrus en die dogters Johanna Magdalena en Anna Catharine. Hulle vestig hulle aanvanklik in Pinelands in Kaapstad. Teen die einde van 1945 aanvaar hy weer ’n permanente betrekking, hierdie keer as omroeper-regisseur by die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) in Kaapstad. Na ’n Europese reis in 1950 (waar hy onder andere ’n jaar lank vir die BBC werk), keer hy in 1951 terug na die SAUK.
Hertzogprys polemiek
Daar is in 1952 groot polemiek oor die toekenning van die Hertzogprys aan De Klerk en Gerhard J. Beukes vir drama. In ’n artikel in Die Huisgenoot van 24 Oktober 1952 laat W.E.G. Louw hom sterk uit teen hierdie bekroning en meen die Akademie het in hierdie geval “die bewys gelewer dat hy self nie in staat is om literêre waardes te onderskei nie”. Intussen lewer Rob Antonissen ook skerp kritiek oor die toekenning, sodanig dat F.E.J. Malherbe, wat Antonissen gevra het om vir Ons Eie Boek oor die twee bekroondes  te skryf, die stuk geweier het. Antonissen se kritiek verskyn toe in Standpunte van Oktober 1952. In Die Huisgenoot van 28 November 1952 het F.C.L. Bosman geantwoord op W.E.G. Louw se kritiek en  ’n persoonlike aanval op Louw se gedig “Adam” gedoen. In Die Burger van 17 November 1952 reageer Bosman op Antonissen se kritiek en noem hom “’n jong uitlander” wat nog nie die Afrikaanse kultuur en waardes onder die knie gehad het nie. Hierop het D.J. Opperman in Die Burger van 18 November 1952 vir Antonissen verdedig en ook die Akademie se aanprysing gekritiseer. Verskeie ander mense het tot die gesprek toegetree, onder andere ook W.A. de Klerk, maar onder ’n skuilnaam.
Latere lewe en sterfte
In 1953 gaan boer hy met vrugte op die plaas Saffier in die Klein-Drakenstein naby Paarl. Hier ontwikkel hy ’n groot belangstelling in omgewingsbewaring. Hy is medestigter van die Vereniging vir die Beskerming van die Omgewing, is gemoeid met die herstel van Dal Josafat as nasionale kultuur nalatenskap en is ook medestigter van die Heemkring Drakenstein. Hoewel hy lid is van die Broederbond, bedank hy in die vroeë jare sestig uit hierdie organisasie uit protes teen die weiering om die Kleurlinge ook as deel van Afrikanerdom te aanvaar. Hy kry twee beurse, ’n persbeurs na Duitsland in 1961 en die Leader Exchange-beurs na die Verenigde State van Amerika in 1965. Sy vrou ontval hom op 19 Junie 1978 en op 9 Januarie 1982 trou hy met die weduwee Finnie Malherbe. In 1971 lewer hy die referaat Wat is tydgenootlike letterkunde? by die jaarkongres van die Afrikaanse Skrywerskring, terwyl hy in 1985 die D.F. Malherbe gedenklesing by die Universiteit van die Oranje-Vrystaat aanbied onder die titel D.F. Malherbe: die volgehoue allegorie. Aan die einde van 1990 verkoop hy die plaas Saffier aan Thomas van Graan en verlaat die plaas om hom op sy dorpshuis in Courtrai in die Paarl te vestig. Hy het onder sy kennisse algemeen as Bill de Klerk bekend gestaan.
Hy is op 18 Julie 1996 in sy huis in Courtrai in die Paarl weens ’n hartaanval oorlede en in die Klein Drakenstein-begraafplaas naby sy plaas, Saffier, begrawe.
Drama
De Klerk skryf enkele gedigte en die gedig Materfamilias, wat in Augustus 1974 in Tydskrif vir Letterkunde verskyn, word in die versamelbundel Digters en digkuns opgeneem. Sy grootste waarde vir die Afrikaanse letterkunde lê egter in veral sy meer ernstige dramas. Hierin ondersoek hy telkens sterk dramatiese gebeure en die impak daarvan op die mens, gereeld gebaseer op ’n goed gefundeerde en gemotiveerde idee en dramatiese situasie. Meeste van die dramas gaan egter steeds mank aan sekere minder en meer ernstige gebreke. Van hierdie gebreke sluit in dat die dramatiese gebeure nie konsekwent volgens die noodlot ontwikkel nie en karakters (onwaarskynlik) tydig tot insig kom en sodoende die tragiese vermy; die spreektaal van die karakters onvoldoende is of te onnatuurlik is om die handeling en onderliggende bedoeling te ondersteun; en karakters draers is van ’n spesifieke boodskap of verteenwoordigend van ’n tipe eerder as ’n geloofwaardige mens. Tog slaag hy daarin om in sommige werke van hierdie swakhede te ontkom.
Sy debuut is met Uit die goeie aarde, wat handel oor die arm student Emile wat in sy strewe na akademiese sukses alle ander waardes negeer. Om meer eer te verwerf sal hy enigiets doen om eerste te kom in die finale eksamen en hy pleeg dan ’n oneerlike daad, wat ontdek word. Na ’n selfmoord-poging leer hy dat om sterk te wees nie beteken dat jy oor ander moet heers nie en dat sterkte daarin geleë is om jouself te oortref en die kleinlik-selfsugtige ambisies neer te lê. Anna Neethling-Pohl voer hierdie drama binne ’n paar maande na publikasie by die Volksteater in Pretoria op, nadat sy verskeie wysigings aanbring om die drama meer opvoerbaar te maak. Dit was die begin van ’n lang en vrugbare samewerking tussen haar en die dramaturg.
Drie dramas bestaan uit Die verterende vuur, Nag het die wind gebring en Hellersee. Die verterende vuur handel oor ’n idealistiese medikus (dokter Semmelweiss, die “Gek van Boedapest”) se stryd om in die negentiende eeu ’n middel teen kraamkoors uit te vind. Hy kom te staan teen die selfvoldaanheid van sy mediese kollegas en die afsydigheid van sy kollegas en raak vervreem van al sy kollegas behalwe die troue Hebra. In sy werkywer word hy geleidelik geestelik en verstandelik afgetakel, totdat hy homself liggaamlik vernietig deur ’n besmette mes in sy arm te druk. Deur sy optrede belig hy die alles opofferende toewyding van baanbrekers wat die grense wil verskuif ten einde verbetering vir die mensdom te bring. Nag het die wind gebring se titel suggereer dat in die donkerte van situasies daar steeds uitkoms kan wees. Dit is die eerste drama wat in 1948 deur die nuut gestigte Nasionale Toneelorganisasie (NTO) op die planke gebring word en geniet ’n suksesvolle reis deur die land. Dit het generasiekonflik as tema, met die selfsugtige vader Just wat sy dogter se lewe beheer. Deur ’n paar gebeurtenisse word die selfgenoegsaamheid in Just se lewe onthul en daaropvolgende gebeure lei eindelik tot selfinsig en selfoorwinning. Hellersee het as hoofkarakter ’n hooggestemde, selfbewuste vrou (Tonia) wat tot vernederende selfinsig kom en geleidelik tot selfmoord gedryf word. Tonia stel geweldig hoë etiese en morele ideale aan haarself, haar man en haar medemens en doog geen kompromie nie. Dit lei tot teleurstelling in haar medemens, veral haar man. In ’n ongeluk val sy van ’n perd af en haar onderlyf word verlam, maar lank nadat sy funksioneel herstel het, duur die neurotiese verlamming steeds. Haar vriendin Mercia begin belangstel in haar man en Tonia waarsku nie vir Mercia om nie in die gevaarlike Hellersee te gaan swem nie. In haar emosionele ongebalanseerdheid glo sy hierna dat sy vir Mercia na haar dood gestuur het. Haar lewenslus word selfs nie herstel deur die latere tyding dat Mercia nie dood is nie. Hierdie is ’n besondere eksperiment in die sielkundige drama, hoewel alle optredes nie genoegsaam sielkundig gemotiveer is nie.
In Vlamme oor La Roche later hersien en grootliks herskryf met ander karakters in Terwyl dit om ons brand) word die fisiese brand ook metafoor van ander dinge, soos die vernietiging van die kulturele en kultuurerfenis en die sielkundige stryd van die karakters. Hannes Muller, eienaar van La Roche, is getroud met Christine. Hannes verkoop die plaas La Roche wat reeds etlike geslagte in die hande van die familie is. Sy houding oor die erfgrond, drankmisbruik en hebsug lei tot vervreemding tussen hom en Christine, waarna ’n verhouding tussen Christine en die plaasbestuurder Louwrens van Aard ontstaan. Teen die agtergrond van die moord op Hannes word die sielkundige invloed van skuldgevoel by die karakters ondersoek. Eindelik gaan al drie die hoofkarakters ten gronde, terwyl die brand ook die eeue-oue opstal van die plaas vernietig. In Terwyl dit om ons brand betrek die dramaturg ook ’n eietydse politieke aktualiteit om konflik te verhewig.
Die jaar van die vuur-os is ’n hoogtepunt in sy oeuvre en spreek menseverhoudinge aan, veral ook oor rassegrense heen. Dit beeld die spanning uit tussen ’n Boeregesin op ’n plaas, onder leiding van die Generaal, en die swart stam op die plaas. Die Generaal stuur ’n os (die vuur-os) aan die swart kaptein Ngondera as vredeoffer om dreigende rassespanning te ontlont. Intussen word twee swart mans egter gearresteer omdat hulle ’n eland geskiet het en nadat eerwaarde Kemp die swart griewe in Londen in ’n koerant laat publiseer, breek die seun Pieter die grafte van heilige voorvaders van die swart mense oop. Wanneer die swart helper Twansiep dan die os aan die stam aflewer, word hy doodgeslaan en die os terug gestuur. Die Engelse Gilian Hammond, ’n besoeker wat ’n paar dae op die plaas deurbring, word aangerand en Pieter skiet daarna vir Ngondera dood. Die handeling toon duidelik die wesenlike onbegrip wat daar tussen volkegroepe (en mense) heers en maak ’n pleidooi vir die inwin van wedersydse begrip en respek. Dit is slegs op hierdie pad van versoening wat vreedsame naasbestaan in die land moontlik is, of dit nou in gesinsverband, tussen verskillende rassegroepe of tussen Engels- en Afrikaanssprekendes is. Die drie seuns van die Generaal verteenwoordig elkeen ’n ander aspek van die Afrikaner en sy houding teenoor die land se probleme. Pieter glo onwrikbaar in die mag van geweld as oplossing, die progressiewe Alexis beskou sy afkoms as agterlik en soek sy eie heil in die buiteland, terwyl die medikus Martin eerder saam met die Engelse Gilian, simbolies van versoening tussen Afrikaners en Engelse, ’n nuwe toekoms vir sy mense wil uitwerk. Die jaar van die vuur-os word bekroon met die eerste prys in die Van Riebeeckfees-wedstryd in 1952.
Die rassetema word verder gevoer in Wanneer see en branders dreun. Kernkrag word ontwikkel by Panorama, naby ’n swart township. Die heersende onrus tussen die blankes en swart mense bereik ’n hoogtepunt wanneer ’n blanke dogtertjie vermoor word. In die eerste twee bedrywe word die menings van verskillende groepe oor rasseverhoudings gegee, sodat die karakters eerder tipes en verteenwoordigend van meningsgroepe is as volbloed mense. Dit is ook ’n leemte dat daar nie ’n anti-blanke standpunt gestel word nie. Wanneer ’n orkaan die dorp tref en mense uit beide gemeenskappe sterf, kom blank en swart deur die gemeenskaplike ramp nader aan mekaar.
Vermaak se kind (met subtitel die kroniek van ’n soeker) is ook ’n komedie. Hierin twis twee kwasterige boere, Dolf en Stefaans, oor water.
Die markplein is ’n drama oor hebsug, waar alle paaie na die simboliese markplein lei. Diegene wat uit gierigheid bereid is om hulle kosbare erfenis te verkoop word gestel teenoor die behoudendes. Ou moeder Joe Marseveen sit na haar man se dood die wingerdboerdery voort, maar die drie seuns is tekenend van morele agteruitgang. Die oudste, Johannes, het hoog geklim in die staatsdiens maar hom daarna aan korrupsie skuldig gemaak en die familieplaas word derhalwe tussen die twee ander seuns, Bertie en Pierre, verdeel. Bertie en sy vrou is plesiersoekers, terwyl Pierre steeds gegrief voel dat sy verantwoordelikhede op die plaas hom daarvan verhinder het om Volksraadslid te word. Pierre is reeds besig om te onderhandel om die grond te verkoop, maar sy vrou Menan is onbewus hiervan en sy is die enigste wat nog aan die grond vashou. Menan kom in skerp botsing te staan teen Willie, Bertie se vrou. Johannes is die hooffiguur en dit is ironies genoeg sy verlange na die grond wat sy broers so minag, wat hom tot korrupsie verlei het. Hy neem naamlik omkoopgeld om so geld te verkry om ’n deel van die plaas te koop sodat dit nie in vreemde hande moet val nie. Die drama begin met sy skulderkenning in die hof en eindig met sy selfmoord. Eindelik word uitgebeeld dat tradisie nie teen vooruitgang staande kan bly nie en as tradisie wil oorleef, dit ’n kompromie moet aangaan. Die markplein word in 1977 as prestige-opvoering in Radioteater (SAUK) aangebied en kry twee Artes-trofeë vir deelnemers. Die stuk ontvang daarna die Rapportryerskorps se letterkunde-toekenning vir 1978.
Die afgrond dien hoofsaaklik as middel om ideologiese debatte te belig. Die kernfisikus Simon verlaat sy akademiese pos om in ’n ruïne op die rand van ’n afgrond te gaan bly. Sy vrou Anna spoor hom hier op en probeer hom oorreed om terug te keer. Die drama poog om die wêreld te belig van ’n wetenskaplike wat hom uit die samelewing terugtrek om aandag te gee aan die basiese bestaanselemente, wat dan in kontras gestel word teen die gemaksug van die materiële lewe.
Die dae van jou lewe is ’n ongepubliseerde blyspel wat in 1946 met sukses in die Kleinteater in Kaapstad opgevoer word.
Eenbedrywe
De Klerk se eenbedrywe verteenwoordig van die beste dramatiese werk wat hy lewer. In Drie vroue bundel hy Die jammer hart, Die volmaakte huwelik en Ontvlugting. Die jammer hart se tema is genadedood. Else de Wet het ’n diep innerlike stryd wanneer sy verneem dat haar kind Olaf se siekte sy liggaam en sy verstand aangetas het. Uit jammerte pas sy dan genadedood op hom toe. Haar man Hugo is bereid om ter wille van haar bedrog te pleeg om so vervolging te voorkom, maar Else is bereid om die gevolge te dra vir dit wat sy uit liefde gedoen het. Hierdie eenbedryf word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in Skerm en masker en Spel en spelers, deur W.P. Steenkamp in Bo die kranse en deur T.T. Cloete in Vyfling, wat eenbedrywe van Hertzogpryswenners bevat. Die volmaakte huwelik is ’n satire oor die moderne huwelik waarin man en vrou ’n ooreenkoms aangaan om steeds ongebonde te wees en te doen wat hulle wil. Wanneer Leda van Wering egter agterkom dat haar man Riaan ’n verhouding met sy sekretaresse Clie het, verdwyn hierdie moderne wysheid onmiddellik en is die gort gaar. Wanneer die drie bymekaar is, ontmasker Leda die minnaars. Sy besluit dan om haar ongebore kind, van wie sy vroeër in die dag wou ontslae raak, te behou as skakel wat haar man aan haar sal bind. So ly al drie karakters dan ’n nederlaag. In Ontvlugting verloor Gerda haar enigste kind en sy begin haar verbeel dat haar man ontrou is aan haar en haar gesonde, jonger suster bo haar verkies. Sy verloor haar verstand en wanneer sy terugkeer na die huis verbeel sy haar dat sy in haar leë arms steeds haar droomkind vashou. So ontvlug sy dan uit die werklikheid om haar verlore geluk te probeer terugvind. Die sielkundige motivering vir haar optrede is egter te oppervlakkig. Drie vroue word (saam met Die jaar van die vuur-os, Vlamme oor La Roché en Drie dramas) in 1952 met die Hertzogprys bekroon.