cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julie Pinson
Julie Pinson (gebore 7 November 1967) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Unstrung Heroes (1995) en in die televisiereekse As the World Turns (1956), Days of Our Lives (1965), en Port Charles (1997).
Matador Records
Matador Records is 'n Amerikaanse plate-etiket wat bekend is vir die aantal wêreldberoemde indierock kunstenaars en musiekgroepe wat hulle kontrakteer. Die etiket is in beide New York Stad en Londen gebaseer.
In 1989 is Metador deur Chris Lombardi vanuit sy woonstel in New York Stad gestig. In 1990 is hy deur die voormalige bestuurder van Homestead Records, Gerard Cosloy, vergesel. In 1994 het die etiket 'n samewerkingsooreenkoms met Atlantic Records aangegaan, wat 'n paar jaar geduur het. Capitol Records het in 1996 'n belang van 49% in Metador gekoop, maar in 1999 het Lombardi en Cosloy hierdie aandele teruggekoop. Vanaf 2002 is Beggars Group mede-eienaar.
Onlangs was daar 'n konflik tussen Metador en die Recording Industry Association of America (RIAA), aangesien dese die etiket op hul ledelys geplaas het, terwyl Metador nog nooit 'n lid van die RIAA was nie. Slegs ná herhaaldelike versoeke deur Metador is die etiket van die ledelys geskrap.
1539
Die jaar 1539 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 39ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Clive Standen
Clive Standen (gebore 22 Julie 1981) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Everest (2015) en in die televisiereekse Doctor Who (2005), Robin Hood (2006), en Vikings (2013).
Caulospongia pennatula
Caulospongia pennatula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Caulospongia en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Freesia grandiflora
Freesia grandiflora is 'n meerjarige, geofiet wat voorkom in Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes vanaf Durban tot by die Soutpansberg en Zeerust. Buite Suid-Afrika kom die plant in Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Malawi, Mosambiek, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe voor.
S.E. Fraser
Susan Elisabeth Fraser (1906-1998) was ’n Afrikaanse skrywer en haar susters E.J.M. Fraser en A.C. Sparks is ook skrywers.
Lewe en werk
Susan Elisabeth Fraser was in 1906 op McGregor gebore as die jongste van vier dogters van die plaaslike skoolhoof, Walter Moir Fraser. Haar ma is Aletta Catharina Rousseau. Haar susters, E.J.M. Fraser en A.C. Sparks, is ook bekende skrywers. Sy word groot op Douglas waar haar vader die skoolhoof was en gaan daarna skool op Grahamstad en Uitenhage. Na skool bekwaam sy haar as onderwyseres aan die Wellingtonse Opleidingskollege en gee dan skool aan die Dower Opleidingskollege vir bruin studente op Uitenhage, aan die Pietermaritzburgse Afrikaans-mediumskool, op Aliwal-Noord en daarna op Robertson. Sy trou in 1937 met ’n wynboer van Robertson, Chris Viljoen, wat haar in 1955 ontval. Na die dood van haar man hou sy self aan met boer totdat sy haar in 1968 in Robertson op die dorp vestig. Sy is die moeder van twee seuns, André en Ben. Op 4 Junie 1998 is sy op Robertson oorlede.
Skryfwerk
Terwyl sy onderwys gee lewer sy bydraes tot skoolleesboeke vir die Transvaalse Onderwysdepartement en van haar gedigte, toneelstukke en verhale vir kinders verskyn in Die Kleinspan en Die Jongspan. “''Luister! Die see''” is ’n bundel kindergedigte. Van haar kinderverse word in die versamelbundels “Nuwe klein verseboek” en “My Afrikaanse verseboek” opgeneem. “Groottante se pêrels” is ’n bundel toneelstukke vir kinders wat sy saam met haar suster, A.C. Sparks, skryf.“Vir hulle die môrester” is ’n roman met die bruin vroedvrou Ou Miet en haar aanneemdogter Judie as hoofkarakters en rasseverhoudinge as die tema. Een aand tydens ’n groot storm is daar ’n klop aan haar deur. Dit is nie iemand wat haar kom haal vir ’n geboorte nie, maar ’n witman wat ’n baba vir haar gee met die boodskap dat sy mense die baba sal kom haal. Ou Miet hou die baba, maar die mense daag nie op nie. Sy begin haar eie storie glo, naamlik dat die baba haar Joachim se kind is wat hy vir haar gebring het omdat die kind se ma by geboorte dood is. So word die wit baba, Judie, tussen die Hutjiesbaaiers groot en word sy een van hulle. Wanneer sy groot is, moet sy egter kies. Daar is die wit Philip van Reenen, seun van die eienaar van die Tranquilitas Hotel en die vooruitstrewende bruin Martin Brinkman, wie se bruin intellektuele vriende neersien op haar werk en haar mense van Hutjiesbaai.
Koloniale Konferensie van Berlyn
Die Berlynse Konferensie van 1884-85, ook bekend as die Kongo Konferensie (Duits: Kongokonferenz) of Wes-Afrika Konferensie (Westafrika-Konferenz), het Europese kolonisasie en handel in Afrika gereguleer gedurende die nuwe imperialisme-tydperk en saamgeval met die skielike opkoms van Duitsland as 'n imperiale mag. Die konferensie is georganiseer deur Otto von Bismarck, eerste kanselier van Duitsland. Die uitkoms daarvan, die finale ooreenkoms van die Berlynse Konferensie, kan beskou word as die formalisering van die Stormloop vir Afrika (Duits: Wettlauf um Afrika Engels: Scramble for Africa). Die konferensie het 'n tydperk van toenemende koloniale aktiwiteite deur Europese magte ingelui, wat die meeste bestaande vorme van Afrika-outonomie en selfbestuur uitskakel of oorheers.
Vroeë geskiedenis van die Berlynse Konferensie
In 1876 het Koning Leopold II van België, wat voorheen die Association Internationale Africaine (Internasionale Afrika-vereniging) van dieselfde jaar gestig het, Henry Morton Stanley genooi om hom by te staan in die ondersoek en 'beskawing' na die vasteland te bring. In 1878 is die Association internationale du Congo (Internasionale Kongo-vereniging) ook gevorm, met meer ekonomiese doelwitte, maar nog steeds nou verwant aan die vorige vereniging. Leopold het in die geheim die buitelandse beleggers in die Kongo-vereniging omgekoop, wat na imperialistiese doelwitte gedraai is, met die Internasionale Afrika-vereniging hoofsaaklik as 'n filantropiese front.
Van 1878 tot 1885 het Stanley teruggekeer na die Kongo, nie as 'n verslaggewer nie, maar as 'n gesant van Leopold met die geheime missie om te organiseer wat later bekend sal word as die Kongo-Vrystaat. Die Franse intelligensie het Leopold se planne ontdek, en Frankryk het vinnig met sy eie koloniale verkenning begin. In 1881 is die Franse vlootoffisier, Pierre de Brazza, na Sentraal-Afrika gestuur, in die Wes-Kongo-bekken gereis en het die Franse vlag oor die nuutgestigte Brazzaville, in die huidige Republiek van die Kongo, gehys. Portugal, wat reeds 'n lang, maar wesenlike verlate koloniale ryk in die gebied gehad het, het die gebied deur die meestal ontbinde gelastigde-staat Kongo-ryk geëis. Die eise is gebaseer op ou verdrae met Spanje en die Rooms-Katolieke Kerk. Dit het vinnig op 26 Februarie 1884 met sy voormalige bondgenoot, die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland, 'n verdrag gesluit om die Kongo-vereniging se toegang tot die Atlantiese Oseaan te verhoed.
Teen die vroeë 1880's het die Europese belangstelling in die vasteland dramaties toegeneem weens baie faktore, insluitend diplomatieke maneuvers, die daaropvolgende koloniale verkenning en erkenning van Afrika se oorvloed van waardevolle hulpbronne soos goud, hout, grond en markte. Stanley se kartering van die Kongo-rivierkom (1874-77) het die laaste terra incognita van Europese kaarte van die vasteland verwyder en die gebiede van Britse, Portugese, Franse en Belgiese beheer afgebaken. Die magte het geveg om hierdie rowwe grense na hul verste moontlike grens te stoot en enige potensiële plaaslike minderheidskragte uit te skakel wat moeilik kan wees vir die Europese mededingende diplomasie.
Frankryk het beweeg om Tunisië, een van die laaste van die Barbary Seerower-state, oor te neem, onder die voorwendsel van 'n ander seerower insident. Franse eise deur Pierre de Brazza is vinnig versterk met die Franse beheer oor die gebied wat nou die Republiek van die Kongo is in 1881 en Guinee in 1884. Italië het deel geword van die Drievoudige Verbond (1882), wat Bismarck se noukeurige planne met die staat ontwrig het en Duitsland gedwing het om betrokke te raak in Afrika. In 1882 het Brittanje die geopolitieke omvang van die Portugese beheer aan die kus besef, maar deur Frankryk ooswaarts oor Sentraal-Afrika na Ethiopië, die Nyl en die Suezkanaal te sien, het Brittanje sy belangrike handelsroete deur Egipte en sy Indiese Ryk bedreig.
Onder die voorwendsel van die ineenstorting van Egiptiese finansiering en 'n daaropvolgende oproer, waarin honderde Europeërs en Britse onderdane vermoor of beseer is, het die Verenigde Koninkryk ingegryp in nominale Ottomaanse Egipte. Daardeur het die Verenigde Koninkryk ook oor die Soedan beheer verkry en wat later sou bekend word as Britse Somaliland.
Konferensie
As gevolg van die Europese wedloop vir kolonies het Duitsland begin met eie ekspedisies, wat beide Britse en Franse staatsmanne bekommerd gemaak het. Met die hoop om hierdie broeiende konflik vinnig te kalmeer, het Koning Leopold II vir Frankryk en Duitsland oortuig dat die gemeenskaplike handel in Afrika in die beste belang van al drie lande was. Met die steun van die Britte en die inisiatief van Portugal het Otto von Bismarck, die Duitse kanselier, verteenwoordigers van 13 nasies in Europa sowel as die Verenigde State aangesproor om aan die Berlynse Konferensie in 1884 deel te neem om gesamentlike beleid ten opsigte van die vasteland van Afrika, uit te werk.
Die konferensie is op 15 November 1884 geopen en het op 26 Februarie 1885 geeindig. Terwyl die aantal gevolmagtigdes per land verskil, het die volgende 14 lande verteenwoordigers gestuur om die Berlynse konferensie by te woon en die volgende het die Berlynse Wet onderteken:
Die konferensie is op Saterdag 15 November 1884 by Bismarck se amptelike woning op Wilhelmstrasse (plek van die Kongres van Berlyn ses jaar vroeër) belê. Bismarck het die voorsitterskap aanvaar. Die Britse verteenwoordiger was sir Edward Malet (ambassadeur tot die Duitse Ryk). Henry Morton Stanley het as 'n Amerikaanse afgevaardigde bygewoon. Aan hierdie konferense neem geen Afrika state deel nie en daar was ook nie 'n enkele Afrikaan aanwesig nie.
Finale ooreenkoms
Die finale Kongo-ooreenkoms het uit 38 artikels bestaan wat die volgende punte insluit:
Beginsel van effektiewe besetting
Die beginsel van effektiewe besetting het verklaar dat lande slegs regte oor koloniale gebiede kan verkry as hulle die gebied of beset of 'effektief beset.' Met ander woorde, indien hulle verdrae gehad het met plaaslike leiers, as hulle hul vlag daar laat wapper het, en as hulle 'n administrasie in die gebied gevestig het om dit te regeer met 'n polisiemag om orde te behou. Die koloniale mag kan ook ekonomies van die kolonie gebruik maak. Hierdie beginsel het belangrik geword, nie net as basis vir die Europese magte om territoriale soewereiniteit in Afrika te verkry nie, maar ook om die grense van hul onderskeie oorsese besittings te bepaal. Vir effektiewe besetting was dit in sommige gevalle 'n kriterium vir die beslegting van geskille oor die grense tussen kolonies. Aangesien die Berlynse ooreenkoms egter beperk was tot die lande wat aan die Afrika-kus gefront het, het Europese magte in talle gevalle later aanspraak gemaak op regte oor grond in die binneland sonder om die vereiste van effektiewe besetting te toon, soos uiteengesit in Artikel 35 van die finale ooreenkoms.
Die afkeer om te heers wat die Europeërs "oorwin" het, is duidelik in die protokolle van die Berlynse Konferensie, maar veral in die beginsel van effektiewe besetting. In ooreenstemming met Duitsland en Brittanje se teenstrydige standpunte het die lande uiteindelik ingestem dat dit deur 'n Europese mag ingestel kon word wat 'n soort basis op die kus gevestig het, vanwaar dit na die binneland kon uitbrei. Die Europeërs het nie geglo dat die reëls van besetting, die Europese hegemonie op die grond vereis het nie. Die Belge wou oorspronklik by die "doeltreffende besetting" vereiste bepalings insluit dat "vrede geadministreer moet word", maar ander lande, veral Brittanje en Frankryk, het daardie wysiging uit die finale dokument uitgehaal.
Hierdie beginsel, saam met ander wat tydens die konferensie geskryf is, het die Europeërs toegelaat om Afrika te beset, terwyl hulle so min as moontlik doen om dit te administreer of te beheer. Die beginsel van effektiewe besetting was nie ten tye van die konferensie werklik op die binneland van Afrika van toepassing nie. Dit het aanleiding gegee tot die "binneland teorie", wat basies enige koloniale mag met kusgebied die reg gegee het om politieke invloed oor 'n onbeperkte deel van binnelandse grondgebied te eis. Aangesien Afrika onreëlmatig gevorm is, het hierdie teorie probleme veroorsaak en is later verwerp.
Gevolge
Die konferensie het die geleentheid gebied om latente Europese vyandhandighede na buite te kanaliseer, nuwe gebiede te verskaf vir die Europese moondhede om hul belange te help uitbrei in die lig van groeiende Amerikaanse, Russiese en Japannese belangstelling en stig  'n konstruktiewe dialoog om die toekomstige vyandigheid tussen hulle te beperk. Vir Afrikane het kolonialisme oor die hele kontinent plaasgevind. Toe Afrika-onafhanklikheid ná die Tweede Wêreldoorlog herwin word, was dit in die vorm van gefragmenteerde state soos deur die koloniale moondhede bepaal.
Die wedloop om Afrika het ná die konferensie verskerp, want selfs in gebiede wat aangewys is as in hul invloedsfeer, moes die Europese state steeds onder die "beginsel van effektiwe besit" dit formaliseer. In veral Sentraal-Afrika is ekspedisies uitgestuur om tradisionele heersers te dwing in die ondertekening van verdrae, met die gebuik van mag, soos byvoorbeeld in die geval van Msiri, Koning van Katanga, in 1891. Bedoeïene - en Berbers-beheerde state in die Sahara en Sub-Sahara is deur die begin van die Eerste Wêreldoorlog in die Franse Oorloë in verskeie oorloë oortref. Die Britte het van Suid-Afrika af noord beweeg en van Egipte suid. So verower die Britte die Mahdist-staat en die Sultanaat van Zanzibar, en het ook reeds in 1879 die Zoeloe-koninkryk in Suid-Afrika verslaan, en daarna voortgegaan om die onafhanklike Boererepublieke van Transvaal en Oranje-Vrystaat te ondermyn.
Binne 'n paar jaar was Afrika minstens nominaal verdeel suid van die Sahara. Teen 1895 was die enigste onafhanklike state:
Die volgende state het hul onafhanklikheid aan die Britse Ryk ongeveer 'n dekade daarna verloor:
Teen 1902 was 90% van die grongebied wat Afrika uitmaak, onder Europese beheer. Die groot deel van die Sahara was Frans. Na die afweer van die Mahdi-opstand en die einde van die Fashoda-krisis het die Soedan ferm onder gesamentlike Britse-Egiptiese heerskappy gebly. Egipte was onder Britse besetting voordat die land in 1914 'n Britse protektoraat geword het.
Henry Knudsen
Henry Knudsen (21 Januarie 1890 – 13 Desember 1977) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Den moderne Messalina (1914), Hjertet, der brast (1915), Det graa Slots Hemmelighed (1915), en Mysteriet Blackville (1916).
Koloniale Konferensie van Berlyn
Gevolge
Die Boererepublieke is deur die Verenigde Koninkryk in die Boereoorlog van 1899 tot 1902 verower. Marokko is in 1911 tussen Frankryk en Spanje verdeel en Libië is in 1912 deur Italië verower. Die amptelike Britse anneksasie van Egipte in 1914 het die koloniale verdeling van Afrika voltooi.
Glenn Tryon
Glenn Tryon (2 Augustus 1898 – 18 April 1970) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Heels (1927), Lonesome (1928), The Secret Menace (1931), en Small Town Boy (1937).
William Dieterle
William Dieterle (15 Julie 1893 – 9 Desember 1972) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Faust (1926), The Story of Louis Pasteur (1936), The Life of Emile Zola (1937), en Portrait of Jennie (1948).
Sinchromisme
Sinchromisme is 'n kunsbeweging wat in 1912 deur die Amerikaanse kunstenaars Stanton MacDonald-Wright (1890–1973) en Morgan Russell (1886–1953) gestig is. Hul abstrakte "sinchromieë," gebaseer op 'n benadering tot skilder waarvolgens kleur aan musiek gelykgestel word, was van die eerste abstrakte skilderye in Amerikaanse kuns. Al was die beweging van korte duur en het dit nie baie aanhangers getrek nie, was Sinchromisme die eerste Amerikaanse avant-garde kunsbeweging wat internasionale aandag ontvang het. Een van die inherente probleme in die beskrywing van Sinchromisme as 'n samehangende styl, hou verband met die feit dat sommige Sinchromistiese werke suiwer abstrak was terwyl ander herkenbare inhoud bevat het.
Teorie en styl
Sinchromisme is op die idee gebaseer dat kleur en klank soortgelyke verskynsels is. Hulle het gemeen dat die kleure in 'n skildery op die dieselfde harmonieuse manier georganiseer kan word as wat note deur 'n komponis in 'n simfonie gerangskik word. Macdonald-Wright en Russell het geglo dat deur in kleurskale te skilder, hul visuele werk dieselfde komplekse sensasies as musiek sou uitlok. Soos Macdonald-Wright gesê het: "Sinchromisme beteken eenvoudig 'met kleur' soos wat simfonie beteken 'met klank.'" Die verskynsel van die "hoor" van 'n kleur of die afparing van twee of meer sintuie--sinestesia—was ook sentraal in die werk van Wassily Kandinsky wat op ongeveer op dieselfde tydstip in Europa besig was om sy eie sinestetiese skilderye, of "komposisies" te ontwikkel.
Die abstrakte "sinchromieë" is op kleurskale gebaseer en word deur ritmiese kleurvorms met stygende en dalende skakerings gekenmerk. Die werke het gewoonlik 'n sentrale draaikolk wat in komplekse kleurharmonieë ontplof. Die Sinchromiste het die gebruik van atmosferiese perspektief of lyn vermy, en uitsluitlik van kleur en fatsoen gebruik gemaak om vorm uit te druk. Macdonald-Wright en Russell was twee van 'n groep avant-garde kunstenaars wat in die tydperk net voor die eerste Wêreldoorlog gewerk het. Hulle het geglo dat realisme in die beeldende kunste lankal uitgedien was en, ten einde sinvol in die moderne wêreld te wees, die skilderkuns alle bande met ouer idees oor perspektief en met literêre of anekdotiese inhoud moes verbreek.
Die vroegste Sinchromistiese werke het ooreenkomste met Fauvistiese skilderye getoon. Verder het die veelkleurige vorms van Sinchromistiese skilderye ook vaagweg aan die Orphistiese werke van Robert en Sonia Delaunay herinner. MacDonald-Wright het egter daarop aangedring dat Sinchromisme 'n unieke kunsvorm was en "niks met Orphisme te doen het... Enigiemand wat die eerste katalogus van Sinchromisme gelees het … sal besef dat ons met Orphisme die draak steek." Wat presies die Sinchromiste aan Orphisme verskuldig is, bly 'n bron van debat tussen kunshistorici. Dit was duideliker dat hulle benadering iets aan Kubisme te danke was. Die Sinchromiste het van die Kubiste se gebreekte vlakke gebruik gemaak, maar hulle oordadig gekleurde areas was soms, soos die kunshistorikus Abraham Davidson beskryf, "soos dwarrelende mis, waarvan die druppels versamel het om gedeeltes van 'n beurende torso te vorm... Om enigiets soortgelyk in Amerikaanse skilderkuns te vind, sal 'n mens vir die kleurvelde op doek van Jules Olitski in die 1960's moet wag."
Geskiedenis
Die eerste Sinchromistiese skildery, Russell se Synchromy in Green, is in 1913 by die Paris Salon des Indépendants uitgestal. Later daardie jaar is die eerste Sinchromistiese uitstalling deur Macdonald-Wright en Russell in München gehou. Uitstallings in Parys (Oktober 1913) en New York (Maart 1914) het gevolg. Macdonald-Wright het in 1914 na die Verenigde State toe teruggekeer, maar hy en Russell het steeds afsonderlik voortgegaan om abstrakte sinchromieë te skilder. Alhoewel Sinchromisme se invloed tot in die 1920's onder kunstenaars sigbaar was, was die suiwer abstrakte tydperk daarvan van korte duur. Baie sinchromieë van die laat 1910's en 1920's bevat verteenwoordigende elemente. Macdonald-Wright en Russell het egter nooit die vlak van kritiese of kommersiële sukses bereik waarop hulle gehoop het toe hulle Sinchromism aan die Verenigde State bekend gestel het nie. Dit was eers ná Russell se dood en laat in Macdonald-Wright se lewe dat hulle hoogs oorspronklike prestasies van museums en kundiges erkenning ontvang het. Ander Amerikaanse skilders wat met Sinchromisme geëksperimenteer het, sluit in Thomas Hart Benton, Andrew Dasburg, Patrick Henry Bruce, en Albert Henry Krehbiel.
Die vroegste breedvoerige bespreking van Sinchromisme het in die boek Modern Painting: Its Tendency and Meaning (1915) deur Willard Huntington Wright verskyn. Wright was 'n literêre redakteur en kunskritikus en die broer van Stanton Macdonald-Wright. Laasgenoemde het in die stilligheid saam aan die boek geskryf. Dit het 'n oorsig oor die groot moderne kunsbewegings, van Manet tot Kubisme, gebied, Cézanne se werk (destyds relatief onbekend in die Verenigde State) besing, die "mindere Modernes" soos Kandinsky en die Futuriste (en natuurlik die Orphiste) afgekraak, en 'n naderende era voorspel waar verteenwoordigende kuns deur kleurabstraksie vervang sal word. Sinchromisme word in die boek as die hoogtepunt in die evolusie van modernisme voorgehou. Willard Huntington Wright het nooit erken dat hy oor sy eie broer se werk geskryf het nie.
Drie ander uitgebreide besprekings van Sinchromisme kan gevind word in Gail Levin se katalogus wat 'n groot rondreisende uitstalling vergesel het wat in 1978 deur die Whitney Museum of American Art georganiseer is, Synchromism and American Color Abstraction, 1910–1925; in Marilyn Kushner se katalogus vir 'n 1990 retrospektiewe Morgan Russell-uitstalling by die Montclair Museum; en in Color, Myth and Music: Stanton Macdonald-Wright and Synchromism deur Will South, 'n katalogusbiografie wat saam met 'n drie-museumuitstalling van die kunstenaar se werk in 2001 gepubliseer is. Levin en South is die twee kunshistorici wat die meeste gedoen het om vakkundige en openbare aandag op Sinchromisme te vestig, 'n beweging wat soms net 'n klein spasie in twintigste eeuse kunsgeskiedenishandboeke opgeneem het.
1540
Die jaar 1540 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 40ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Wandelsee
Die Wandelsee (Deens: Wandelhavet), ook bekend as McKinleysee (McKinleyhavet), is 'n see van die Arktiese Oseaan. Die Wandelsee is ná die Deense adjunkadmiraal Carl Frederick Wandel genoem, wat die see tydens die Deense Ingolf-ekspedisie tussen 1895 en 1896 verken het.
Die Wandelsee is tussen Kaap Morris Jesup op Groenland in die weste en Noordkaap op Svalbard in die ooste geleë. 'n Denkbeeldige lyn tussen albei kape vorm die noordelike grens. Net wes van die Kaap Morris Jesup sluit die Lincolnsee aan. Die Wandelsee word deur die Fram-straat met die Groenlandsee in die suide verbind. Die see is feitlik die hele jaar gevries.
Aan 'n baai van die Wandelsee op Groenland is Nord, die noordelikste weermagbasis van die Deense Weermag, geleë.
Klipper
'n Klipper was 'n baie vinnige seilskip wat teen die middel van die 19de eeu ontwikkel is om premiumprys-goedere en betalende passasiers op belangrike oorsese seeroetes soos die Klipperroete, meestal rondom Kaap Hoorn en Kaap die Goeie Hoop, te vervoer. Hulle is as lang en smal, byna seiljagagtige skepe ontwerp, met drie maste, 'n betreklik groot seiloppervlak en 'n raseil. Hul doelwit was om beperkte hoeveelhede vrag in die kortste moontlike tyd na hul bestemmings te vervoer.
Klippers is hoofsaaklik op Britse en Amerikaanse skeepswerwe ontwerp en gebou, alhoewel sommige van dié seilskepe ook op werwe in Frankryk, Brasilië, Nederland en elders ontstaan het. Klippers het op alle oseane gevaar, maar is veral ingespan op handelsroetes tussen die Verenigde Koninkryk en sy kolonies in die ooste, op transatlantiese handelsroetes, en op die roete tussen New York en San Francisco rondom Kaap Hoorn - 'n vaarroete wat veral tydens die Kaliforniese goudstormloop gewild was. In Nederland is klippers vanaf die 1850's gebou vir die teehandel en vervoer van passasiers na Java.
Die bloeitydperk van klippers het in 1843 begin met die stygende vraag na tee uit China wat in die kortste moontlike tyd afgelewer moes word. Die goudstormlope in Kalifornië (1848) en Australië (1851) het die behoefte aan die vinnige vervoer van delwerpassasiers laat ontstaan. Die ontwikkeling van stoomskepe, wat nie meer op sterk waaiende winde soos die Suidelike Halfrond se Roaring Forties tussen die 40ste en 50ste breedtegrade en gunstige seestrominge aangewese was nie, en die opening van die Suezkanaal in 1869 en die Panamakanaal in 1914 het klippers oorbodig gemaak.
1541
Die jaar 1541 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 41ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Bryopsida
Bryopsida is die grootste klas van Bryophyta (Blaarmosse). Dit bestaan uit ongeveer 10 000 spesies, algemeen oral ter wêreld.
Takashi Hirano
Takashi Hirano (gebore 15 Julie 1974) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Anne Bobby
Anne Bobby (gebore 12 Desember 1967) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Born on the Fourth of July (1989) en Beautiful Girls (1996), en in die televisiereeks Cop Rock (1990).
Caulospongia perfoliata
Caulospongia perfoliata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Caulospongia en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1814 deur Lamarck.
Tom Tryon
Tom Tryon (14 Januarie 1926 – 4 September 1991) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Longest Day (1962), The Cardinal (1963), In Harm's Way (1965), en The Other (1972).
Max Dill
Max Dill (15 September 1876 – 21 November 1949) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Million for Mary (1916), Bluff (1916), The Three Pals (1916), en Glory (1917).
Freida Pinto
Freida Pinto (gebore 18 Oktober 1984) is 'n Indiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Slumdog Millionaire (2008), You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), Immortals (2011), en Rise of the Planet of the Apes (2011).
Divisie
'n Divisie (soms ook verwys na as 'n afdeling) is 'n biologiese klassifikasie rang ekwivalent aan 'n Filum wat in die plant of die swamryk gebruik word.
Die hoof plantafdelings, in die volgorde waarin hulle ontwikkel het, is die lewermosse (Afdeling Marchantiophyta), die horingbladde (Afdeling Anthocerophyta), die mosse (Afdeling Bryophyta), die varings (Afdeling Filicophyta), die perdesterte (Afdeling Sphenophyta), die broodbome (Afdeling Cycadophyta), die ginkgo (Afdeling Ginkgophyta), die keëldraende plante (Afdeling Pinophyta), die gnetophytes (Afdeling Gnetophyta), en die angiosperme (Afdeling Anthophyta). Angiosperme is die blomplante wat nou die plante wêreld oorheers (80% van alle vaatplante is angiosperme).
In dierkunde word die term afdeling gebruik om 'n opsionele rang ondergeskik aan die infraklas en superordinaat aan die cohort gebruik. 'n Algemeen gebruikte klassifikasie (e.g. Carroll 1988) erken teleost visse as 'n Afdeling Teleostei binne Klas Actinopterygii (die straalvinvisse). Minder algemeen (soos in Milner 1988), word lewende vierpotiges as Afdelings Amphibia en Amniota binne die kladode gewerweldes met vlesige ledemate (Sarcopterygii) rangskik.
Horingblad
Horingblad of horingmos is 'n groep briofiete of nievaatplante, wat die divisie Anthocerotophyta beslaan. Die algemene naam verwys na die verlengde horingagtige struktuur wat die sporofiet is. Die afgeplatte groen plantliggaam van horingblad is die gametofietplant.
Horingblad kom wêreldwyd voor maar is geneig om slegs in nat of vogtige plekke te groei. Sommige spesies groei in groot getalle as klein onkruide in die grond van tuine en bewerkte lande. Groot tropiese en sub-tropiese spesies van die genus Dendroceros kan op die bas van bome aangetref word.
Can
Can (tot 1970 bekend as The Can) was 'n eksperimentele en avant-garde-rockgroep wat in 1968 in Wes-Duitsland gestig is. Hulle was geen konvensionele kommersiële groep nie; tog word hulle tot die belangrikste Krautrock-groepe gereken en het hulle talle van vandag se kunstenaars in rock- en elektroniese musiek beïnvloed. Hulle het wel 'n invloed op tydgenote soos The Velvet Undeground en Frank Zappa gehad, maar hul eie musiek was veel ernstiger en ontoegankliker. Hul opnames het nie uit popliedjies bestaan nie, maar het geluide, sintetiseerders, wêreldmusiek, knip-en-plaktegnieke en elektroniese musiek bevat.
Ashley Boettcher
Ashley Boettcher (gebore 3 September 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Aliens in the Attic (2009) en in die televisiereekse Shake It Up (2010), Gortimer Gibbon's Life on Normal Street (2014), en Lost in Oz (2015).
Philip Kerr
Philip Ballantyne Kerr (* 22 Februarie 1956 in Edinburg, Skotland, Verenigde Koninkryk; † 23 Maart 2018) was 'n Britse skrywer van misdaadromans wat veral bekendheid verwerf het met sy historiese rillerreeks rondom die Berlynse privaat speurder Bernie Gunther wat tydens die Nasionaalsosialistiese bewind in die Duitse Ryk en in die na-oorlogse tydperk afspeel. Daarnaas het Kerr verskeie kinder- en jeugboeke en nie-fiksie gepubliseer.
Vroeë lewe
Kerr is gebore in Edinburgh, Skotland, waar sy vader 'n ingenieur was en sy moeder as sekretaresse gewerk het. Hy het sy skoolopvoeding aan 'n private skool in Northampton ontvang. Hy het van 1974 tot 1980 aan die Universiteit van Birmingham gestudeer en 'n meestersgraad in regte en filosofie verwerf. Kerr het as 'n reklame-kopieregskrywer vir Saatchi & Saatchi gewerk  voordat hy in 1989 voltyds begin skryf het. Tydens 'n onderhoud in 2012 het Kerr opgemerk dat sy letterkundige loopbaan op 12-jarige ouderdom begin het toe hy pornografiese verhale geskryf het en dit teen 'n fooi aan klasgenote uitgeleen het.
Loopbaan
Kerr het fiksie en nie-fiksie werk vir volwassenes geskryf. Hy is bekend vir die Bernie Gunther-historiese riller reeks wat in Duitsland en elders gedurende die 1930's, Tweede Wêreldoorlog en die Koue Oorlog afspeel. Hy het ook kinderboeke geskryf onder die naam P. B. Kerr, insluitend die Children of the Lamp reeks. Kerr het geskryf vir  The Sunday Times (Verenigde Koninkryk), die Evening Standard, en die New Statesman. Hy was getroud met mede-romanskrywer Jane Thynne; hulle het in Wimbledon, Londen gewoon, en het drie kinders gehad. Hy is op 23 Maart 2018 aan kanker oorlede. Net voor sy dood het hy 'n 14de Bernie Gunther-roman getiteld "Metropolis" voltooi, wat in 2019 postuum gepubliseer is.
Toekennings en eerbewyse
In 1993 is Kerr in Granta se lys van Beste jong Britse romansiers genoem. In 2009 het sy boek If the Dead Rise Not die toekenning met die meeste prysgeld (die RBA Prize for Crime Writing) ter waarde van € 125.000 gewen. Die werk het in dieselfde jaar ook die British Crime Writers 'Association se Ellis Peters Historic Crime-toekenning gewen. Sy roman, Prussian Blue, was op die lys geplaas vir die 2018 Walter Scott-prys.
Afsterwe
Kerr is op 23 Maart 2018 aan blaaskanker oorlede en word deur sy vrou en kinders oorleef.
1542
Die jaar 1542 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 42ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Philip Kerr
Afrikaanse vertalings van sy werke
Kerr se boeke in die "Berlin Noir" "Bernie Gunther" trilogie is na Afrikaans vertaal deur Zirk van den Berg onder die titels Hans-Nazi's, Doodsbleek en Doodslied vir Duitsland.
Gekroonde neushoringvoël
Die Gekroonde neushoringvoël (Tockus alboterminatus) is 'n algemene standvoël en plaaslike nomade in droë seisoen. Die voël is 50 – 54 cm lank en weeg 180 – 330 g. In Engels staan die voël bekend as die Crowned hornbill.
Leah Pipes
Leah Pipes (gebore 12 Augustus 1988) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sorority Row (2009), Musical Chairs (2011), en The Devil's Hand (2014), en in die televisiereeks The Originals (2013).
Jason Statham
Jason Statham (gebore 26 Julie 1967) is 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crank (2006), Furious 7 (2015), Spy (2015), en The Meg (2018).
Hengelo, Gelderland
Hengelo is ’n dorp in die munisipaliteit Bronckhorst in die provinsie Gelderland in Nederland.
Hideaki Kitajima
Hideaki Kitajima (gebore 23 Mei 1978) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Sjiraz
Sjiraz (Persies: شیراز‎, Šīrāz, [ʃiːˈrɒːz], ) is 'n stad in die suide van Iran. Die stad het 'n bevolking van 1 565 572 in 2016 gehad en is die vyfde grootste stad van die land ná die hoofstad Teheran, Mashhad, Isfahan, Tabris en Karaj‎. Sjiraz is geleë net noord van die Persiese Golf, suid van Isfahan en suidoos van Ahvaz. Die stad is een van die oudste stede in Iran en 'n belangrike sentrum van rooskweking. Sjiraz is veral bekend vir sy tuin-kultuur en word beskou as "tuin van Iran".
Hyundai Tucson
Die Hyundai Tucson (Koreaans: 현대 투싼), en is 'n kompakte oorkruis sportnutsvoertuig wat sedert 2004 deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai vervaardig word. In die merk se modelplasing, pas die Tucson onder die Santa Fe en Vera Cruz in. Dit is vernoem na die stad Tucson, in Arizona, VSA.
Pous Vitalianus
Vitalianus was die 76ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
Biografie
Pous Vitalianus is gebore in Segni, Lazio, die seun van Anastasius. Op 30 Julie 657 volg hy Pous Eugenius I op en regeer tot sy dood op 27 Januarie 672. Hy word opgevolg deur Pous Adeodatus. Die naam ‘Vitalianus’ beteken 'lewenslustige' in Latyn.
Hyundai Tucson
Die eerste geslag Tucson is in 2004 bekendgestel. Dit deel sy Elantra-gebaseerde platform met die herontwerpte 2005 Kia Sorento. Die Tucson is in dieselfde klas as die Toyota Highlander, Nissan Patrol en Ford Expedition.
Pous Vitalianus
Pontifikaat
Na die dood van Pous Eugenius I, op 2 of 3 Junie 657, word Vitalianus gekies as sy opvolger en gekroon op 30 Julie.
Die probleem met Monotelitisme
Nes sy voorganger Eugenius, het Vitalianus probeer om betrekkinge met Konstantinopel te herstel deur toenadering te soek na die Bisantynse keiser Constans II (641–668) en voorbereidings te tref om die probleem van Monotelitisme te besleg. Hy stuur briewe oor sy verkiesing aan die keiser en die patriarg Petrus van Konstantinopel wat Monotelitisme gesteun het. Die keiser het die voorrang van die Kerk van Rome bevestig en 'n kodeks van die evangelies, ryklik versier met 'n goue omslag met edelstene, as 'n blyk van waardering na Rome gestuur.
Die insluiting van Vitalianus se naam is deur sommiges gesien as te tegemoetkomend teenoor kettery.
Vitalianus bewys gasvryheid teenoor Konstans, toe die keiser in 633 na Rome kom, waar hy twaalf dae bly tydens sy opmars teen die Lombarde. Op 5 Julie 633 ontmoet die pous en die geestelikes die keiser by die sesde mylpaal en vergesel hom na die Sint Pieterskerk. Die keiser gee hulle geskenke. Die volgende dag het Constans II in vol ornaat na die Sint Peterskerk gegaan en 'n goue pallium geskenk. Hy woon ook die mis by wat deur die pous opgedra word. Die keiser het saam met die pous gaan eet op die volgende Saterdag en van die pous afskeid geneem na die mis op Sondag. Tydens sy vertrek uit Rome het Constans II 'n groot aantal brons kunswerke gesteel waaronder brons dakteëls van die Partenon wat in 'n Christelike kerk omskep was.
Constans II het vervolgens Sisilië aangeval, die bevolking verdruk en is deur 'n sluipmoordenaar om die lewe gebring in Sirakuse in 668. Vitalianus steun Constans II se seun Konstantyn IV teen 'n troonrower en help hom om gekroon te word. Omdat Konstantyn nie gewillig was om die Monotelitistiese dekreet van sy vader (die Typus) te steun nie, het Vitalianus probeer om Konstantyn oor te haal na die ortodokse siening. Dit het egter nie gewerk nie en die Monotelitistiese patriarg Theodorus het Vitalianus se naam van die diptiek laat verwyder. Eers met die sesde Ekumeniese konsilie toe Monotelitisme finaal onderdruk is, is Vitalianus se naam teruggeplaas in die diptiek van die Bisantynse Kerk.
Betrekkinge met Engeland
Pous Vitalianus het betrekkinge met Engeland suksesvol verbeter. Die adel en die geestelikheid was daar verdeel oor verskeie kerklike sake. Tydens die sinode van Streaneshalch, het koning King Oswy van Northumberland Rome se praktyke oor Paasfees en die vorm van die geestelikes se tonsuur aanvaar. Saam met koning Egbert van Kent, stuur hy die priester Wighard na Rome, om gewy te word na die dood van aartsbiskop Deusdedit van Kantelberg in 664, maar Wighard stef in Rome aan die pes.
Vitalianus skryf aan koning Oswy en beloof om so gou as moontlik 'n geskikte biskop na Engeland te stuur. Hadrianus, ab van 'n abdy in Napels, is gekies, maar hy vind homself onwaardig om biskop te word. Hy stel die hooggeleerde monnik Theodorus van Tarsus voor. Theodorus kon beide Grieks en Latyn verstaan en word as aartsbiskop van Kantelberg gewy op 26 Maart 668. Saam met ab Hadrianus het Theodorus na Engeland gegaan en is aanvaar as die hoof van die kerk in Engeland.
Ravenna
Die aartsbisdom van Ravenna was ondergeskik aan die pous. Aartsbiskop Maurus van Ravenna (648–671) wou graag onafhanklik wees. Toe pous Vitalianus hom gevra het om sy teologie te verdedig, het hy geweier en sy onafhanklikheid verklaar. Die pous het hom ge-ekskommunikeer, maar Maurus het hom nie daaraan gesteur nie en het self die pous ge-ekskommunikeer.
Keiser Constans II het die kant van die aartsbiskop gekies en 'n edik uitgevaardig waarin Ravenna uit die jurisdiksie van Rome gehaal is, en die aartsbiskop direk deur die keiser aangestel sou word. Maurus se opvolger, Reparatus, is op die manier aangestel. Die bedeling het gegeld tot die pontifikaat van Pous Leo II (682–683) toe keiser Konstantyn IV die edik herroep het en die bisdom van Ravenna weer ondergeskik aan die bisdom van Rome geword het.
Outoriteit oor die Oosters-Ortodokse Kerk
Vitalianus het sy outoriteit as die "pontifex maksimus" (hoofbiskop) oor die Oosters-Ortodokse Kerk afgedwing. Biskop Johannes van Lappa is afgesit deur 'n sinode onder die voorsitterskap van Metropoliet Paulus. Johannes het na die pous appelleer, maar word daardeur deur Paulus in die tronk gestop. Hy het egter ontsnap en na Rome gegaan. Pous Vitalianus het 'n sinode belê om die saak te ondersoek en hulle het Johannes onskuldig bevind. Pous Vitalianus het toe aan Paulus 'n brief geskrywe waarin hy aandring dat Johannes sy bisdom moet terugkry en ook die kloosters wat onwettig van hom afgeneem is. Te selfder tyd moet die Metropoliet ook twee diakens wat getrou het nadat hulle gewy is, afdank.
Verering
Vitalianus word as heilige vereer in die Rooms-Katolieke Kerk en die Oosters-Ortodokse Kerk en sy feesdag is op 27 Januarie.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia.
Radio Orania
Radio Orania is 'n Suid-Afrikaanse gemeenskapsradiostasie in die Noord-Kaap. Die radiostasie bedien die gemeenskap van Orania, 'n dorp in die Noord-Kaap, hoewel ontvangs moontlik so ver as Hopetown strek.
Programme word uitgesaai in Afrikaans, vanaf 5 vm tot 10 nm. Programme bevat 40% musiek en 60% spraak.
Wanneer Radio Orania nie uitsaai nie, word Pretoria FM uitgesaai.
Die radiostasie het begin uitsaai op 12 April 2008, nadat sy voorganger Radio Club 100 gesluit is deur OKOSA. Die stasie word net deur vrywilligers beman en tel meer as 50 bydraers.
Programme sluit voorlesings van Afrikaanse letterkundige werke soos Mikro se Ruiter in die nag in. 'n 13-jarige skolier van Orania Volkskool het in 2009 die plaaslike nuus gehaal, toe sy hoorspel oor die Slag van Majuba deur die stasie uitgesaai is.
Rijndael
Rijndael is 'n kriptografiese algoritme ontwikkel deur Joan Daemen en Vincent Rijmen. In November 2001 het die Amerikaanse NIST hierdie algoritme gekies as die nuwe Advanced Encryption Standard, die opvolger van die Data Encryption Standard. Die naam Rijndael is afgelei uit die skrywers se name nl. "Rijmen" en "Daemen".
Rijndael werk daarenteen met hele grepe sodat 'n verwerker eenvoudig 'n greep kan lees en op die korrekte plek wegskryf. Nie alleen word só 'n hele greep op 'n slag verwerk nie (dus 8 keer soveel), daar is ook geen instruksies nodig om los bisse te hanteer nie. In hardeware is dit steeds 'n kwessie van gepaste stroombane.
Werking
Om Rijndael toe te pas word die teks wat geïnkripteer moet word eers in blokke opgedeel. Hierdie blokke word vervolgens in matriksvorm geplaas. Hierna word 'n aantal rondtes toegepas. Die aantal rondtes is afhanklik van die lengte van die sleutel en van die blok:
Om 'n blok te inkripteer word die blok eers met 'n XOR-operasie op die sleutel verwerk, hierna word die bogenoemde aantal rondtes uitgevoer, en hierna word nog 1 rondte uitgevoer waarby die laaste stap (die "mix-column" stap) oorsteek word.
1543
Die jaar 1543 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 43ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Rijndael
Uitvoer van 'n rondte
'n Rondte bestaan uit 'n aantal stappe. Hulle word afsonderlik bespreek:
Rotsaalwyn
Die blomme vorm in Julie tot Augustus, is tweekleurig en word tot 30 mm lank. In Engels staan die aalwyn bekend as die Rock aloe.
Forrest Tucker
Forrest Tucker (12 Februarie 1919 – 25 Oktober 1986) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Abominable Snowman (1957), The Crawling Eye (1958), en Chisum (1970), en in die televisiereeks F Troop (1965).
Rijndael
Subbytes
In die subbytes-stap word elke greep met 'n ander greep vervang. Die greepwaarde word in 'n tabel gesoek, die S-boks, en die waarde in die S-bokstabel is die vervangwaarde. Die S-boks sien so daaruit: (neergeskryf in 16 by 16):
99 124 119 123 242 107 111 197 48   1 103  43 254 215 171 118 202 130 201 125 250  89  71 240 173 212 162 175 156 164 114 192 183 253 147  38  54  63 247 204  52 165 229 241 113 216  49  21   4 199  35 195  24 150   5 154   7  18 128 226 235  39 178 117   9 131  44  26  27 110  90 160  82  59 214 179  41 227  47 132  83 209   0 237  32 252 177  91 106 203 190  57  74  76  88 207 208 239 170 251  67  77  51 133  69 249   2 127  80  60 159 168  81 163  64 143 146 157  56 245 188 182 218  33  16 255 243 210 205  12  19 236  95 151  68  23 196 167 126  61 100  93  25 115  96 129  79 220  34  42 144 136  70 238 184  20 222  94  11 219 224  50  58  10  73   6  36  92 194 211 172  98 145 149 228 121 231 200  55 109 141 213  78 169 108  86 244 234 101 122 174   8 186 120  37  46  28 166 180 198 232 221 116  31  75 189 139 138 112  62 181 102  72   3 246  14  97  53  87 185 134 193  29 158 225 248 152  17 105 217 142 148 155  30 135 233 206  85  40 223 140 161 137  13 191 230  66 104  65 153  45  15 176  84 187  22
Shiftrow
Soos vroeër genoem is die grepe in 'n matriksvorm geplaas. In hierdie matriks word die rye op die volgende manier geskuif:
Mix Column
In die "mix-column" stap word die blok vermenigvuldig met die volgende matriks:
2 3 1 1 1 2 3 1 1 1 2 3 3 1 1 2
Hierdie vermenigvuldiging word egter uitgevoer oor GF(2^8). Dit beteken dat die grepe as polinome i.p.v. getalle behandel word. Die onderliggende wiskunde is buite die bestek van hierdie artikel. 'n Vermenigvuldiging kan uitgevoer word met behulp van die volgende tabelle:
E-tabel 0 1  2  3  4  5  6  7  8  9  A  B  C  D  E  F 0 01 03 05 0F 11 33 55 FF 1A 2E 72 96 A1 F8 13 35 1 5F E1 38 48 D8 73 95 A4 F7 02 06 0A 1E 22 66 AA 2 E5 34 5C E4 37 59 EB 26 6A BE D9 70 90 AB E6 31 3 53 F5 04 0C 14 3C 44 CC 4F D1 68 B8 D3 6E B2 CD 4 4C D4 67 A9 E0 3B 4D D7 62 A6 F1 08 18 28 78 88 5 83 9E B9 D0 6B BD DC 7F 81 98 B3 CE 49 DB 76 9A 6 B5 C4 57 F9 10 30 50 F0 0B 1D 27 69 BB D6 61 A3 7 FE 19 2B 7D 87 92 AD EC 2F 71 93 AE E9 20 60 A0 8 FB 16 3A 4E D2 6D B7 C2 5D E7 32 56 FA 15 3F 41 9 C3 5E E2 3D 47 C9 40 C0 5B ED 2C 74 9C BF DA 75 A 9F BA D5 64 AC EF 2A 7E 82 9D BC DF 7A 8E 89 80 B 9B B6 C1 58 E8 23 65 AF EA 25 6F B1 C8 43 C5 54 C FC 1F 21 63 A5 F4 07 09 1B 2D 77 99 B0 CB 46 CA D 45 CF 4A DE 79 8B 86 91 A8 E3 3E 42 C6 51 F3 0E E 12 36 5A EE 29 7B 8D 8C 8F 8A 85 94 A7 F2 0D 17 F 39 4B DD 7C 84 97 A2 FD 1C 24 6C B4 C7 52 F6 01
L-tabel 0 1  2  3  4  5  6  7  8  9  A  B  C  D  E  F 0    00 19 01 32 02 1A C6 4B C7 1B 68 33 EE DF 03 1 64 04 E0 0E 34 8D 81 EF 4C 71 08 C8 F8 69 1C C1 2 7D C2 1D B5 F9 B9 27 6A 4D E4 A6 72 9A C9 09 78 3 65 2F 8A 05 21 0F E1 24 12 F0 82 45 35 93 DA 8E 4 96 8F DB BD 36 D0 CE 94 13 5C D2 F1 40 46 83 38 5 66 DD FD 30 BF 06 8B 62 B3 25 E2 98 22 88 91 10 6 7E 6E 48 C3 A3 B6 1E 42 3A 6B 28 54 FA 85 3D BA 7 2B 79 0A 15 9B 9F 5E CA 4E D4 AC E5 F3 73 A7 57 8 AF 58 A8 50 F4 EA D6 74 4F AE E9 D5 E7 E6 AD E8 9 2C D7 75 7A EB 16 0B F5 59 CB 5F B0 9C A9 51 A0 A 7F 0C F6 6F 17 C4 49 EC D8 43 1F 2D A4 76 7B B7 B CC BB 3E 5A FB 60 B1 86 3B 52 A1 6C AA 55 29 9D C 97 B2 87 90 61 BE DC FC BC 95 CF CD 37 3F 5B D1 D 53 39 84 3C 41 A2 6D 47 14 2A 9E 5D 56 F2 D3 AB E 44 11 92 D9 23 20 2E 89 B4 7C B8 26 77 99 E3 A5 F 67 4A ED DE C5 31 FE 18 0D 63 8C 80 C0 F7 70 07
Sê ons wil die heksadesimale getal B6 met 3 vermenigvuldig. Ons soek B6 op in die L-tabel, dit gee B1. Ons soek 3 op, dit gee 32. Ons tel hierdie getalle by mekaar: B1+32=E3. Ons soek E3 op in die E-tabel en ons vind EE.
Addkey
In hierdie stap word 'n XOR-bewerking op die tussenantwoord met die sleutel uitgevoer.
Veiligheid
Tot op hede, Oktober 2004, het niemand nog 'n suksesvolle aanval op die Rijndael-algoritme uitgevoer nie. Die mees gebruikte aanval teen blokinkripsie-algoritme as Rijndael is die uitvoer van 'n aanval op 'n taamlik aangepaste weergawe met minder rontes. Vandag die dag is daar met sukses aanvalle uitgevoer op weergawes met 7 rondtes vir 128-bis sleutel, 8 vir 192-bis sleutel en 9 vir 256-bis sleutel (Ferguson et al, 2000).