cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vier temperamente
Geskiedenis en ontwikkeling
Nicholas Culpeper (1616–1654), het die humores as regulerende beginsels in liggaamlike gesondheid beskryf wat ooreenkomte met die astrologiese toon, en hulle invloed op fisionomie (gesigsuitdrukking) en persoonlikheid verduidelik. Culpeper het voorgestel dat alhoewel sommige mense 'n enkele temperament het, daar by ander mense 'n mengsel van twee voorkom, naamlik 'n primêre en sekondêre temperament. Immanuel Kant (1724–1804), Rudolf Steiner (1861–1925), Alfred Adler (1879–1937), Erich Adickes (1866–1925), Eduard Spranger (1914), Ernst Kretschmer (1920), en Erich Fromm (1947) het almal oor die vier temperamente (met ander name) geteoretiseer en ons moderne teorieë oor temperament grootliks gevorm. Hans Eysenck (1916–1997) was een van die eerste sielkundiges wat persoonlikheidsverskille ontleed het deur van 'n psigo-statistiese metode (faktor-analise) gebruik te maak. Op grond van sy navorsing het hy geglo dat temperament biologies gebaseer is. Die faktore wat hy in sy boek Dimensions of Personality voorgestel het, was Neurotisme (N), die geneigdheid om negatiewe emosies te ervaar en Ekstroversie (E), die geneigdheid om positiewe, veral sosiale gebeure te geniet. Deur die twee dimensies te kombineer, het Eysenck opgemerk dat die resultate soortgelyk aan die vier antieke temperamente was.
Ander navorsers het soortgelyke stelsels ontwikkel waarvan baie nie die antieke temperamentname gebruik het nie, en verskeie het ekstroversie met 'n ander faktor gepaar wat verhouding/taak-oriëntering sou bepaal. Voorbeelde is DiSC-assessering, sosiale style en 'n teorie wat 'n vyfde temperament byvoeg. Een van die gewildstes is die Keirsey Temperamentsorteerder (KTS) waarvan die vier temperamente hoofsaaklik op die Griekse gode Apollo, Dionysus, Epimetheus en Prometheus gebaseer is, en na die 16 tipes van die Myers–Briggs Type Indicator (MBTI) afgebeeld is. Hulle is later as Vakman (SP), Bewaker (SJ), Idealis (NF), en Rasionalis (NT) hernoem. Eerder as om ekstroversie en introversie (E/I) en taak-/mensgeoriënteerd te gebruik, het KTS die temperamente na "Sintuiglik" en "Intuïtief" (S/N) afgebeeld (later as "konkreet" en "abstrak" hernoem), met 'n nuwe gepaarde kategorie, "koöperatief" en "pragmaties". Wanneer "Informatiewe" en "Direktiewe" rolle (ooreenstemmend met mens- of taakgeoriënteerd) en uiteindelik E/I ingereken word, word die 16 tipes verkry. Laastens kombineer die Interaction Styles van Linda V. Berens "Direktief" en "Informatief" met E/I om nog 'n groep "style" te vorm wat sterk aan die antieke temperamente herinner, en hulle word saam met die Keirsy-temperamente na die 16 tipes afgebeeld.
Die moderne mediese wetenskap het die teorieë van die vier temperamente verwerp, maar hulle word steeds as 'n metafoor binne sekere sielkundige velde gebruik.
Die vier temperamenttipes
Elkeen van die vier temperamenttipes het in antieke tye met 'n ander persoonlikheidstipe ooreengestem en is met 'n oorheersing van verskeie biologiese funksies geassosieer. Lievegoed het aangevoer dat die temperamente die duidelikste tussen die ouderdom van ongeveer 6 en 14 jaar na vore kom waarná hulle ondergeskikte (dog steeds invloedryke) faktore in persoonlikheid word.
Sanguinies
Die sanguiniese temperament word tradisioneel met lug geassosieer. Mense met hierdie temperament is geneig om opgewek, gesellig, sorgvry, spraaksaam en genotsugtig te wees. Hulle is gewoonlik hartlik en optimisties. Hulle maak maklik vriende, is verbeeldingryk en kunstig en het dikwels baie idees. Hulle kan egter wispelturig en wisselvallig wees, wat beteken dat sanguiniese persoonlikhede soms sukkel om take deur te voer en chronies laat en vergeetagtig is.
Pedagogies word hulle die beste bereik deur hulle liefde vir 'n vak en bewondering vir mense aan te wakker.
Choleries
Die choleriese temperament word tradisioneel met vuur geassosieer. Mense met hierdie temperament is geneig om selfgesentreerd en ekstroverties te wees. Hulle is dikwels liggeraak, impulsief en rusteloos, met aggressie-, energie- en/of passiereserwes, en hulle poog om dit by ander mense te vestig.
Hulle is geneig om taakgeoriënteerd te wees en fokus op die doeltreffende afhandeling van take; hulle leuse is gewoonlik "doen dit nou". Hulle is dikwels ambisieus, wilskragtig en hou daarvan om in beheer te wees. Hulle toon leierskap, is goeie beplanners en is dikwels prakties en oplossinggeoriënteerd. Dit is vir hulle belangrik om respek en waardering vir hulle werk te ontvang. <sup class="reference" style="white-space:nowrap;">:20
Pedagogies word hulle deur wedersydse respek bereik en deur toepaslike uitdagings wat aan hulle vermoëns laat reg geskied.
Melancholies
Die melancholiese temperament word tradisioneel met die element aarde geassosieer. Mense met hierdie temperament kan ernstig, introverties, behoedsaam of selfs agterdogtig voorkom. Hulle denke kan deur die tragedie en wreedheid in die wêreld in beslag geneem word en hulle is vatbaar vir depressie en buierigheid. Hulle is gewoonlik gefokus en pligsgetrou. Hulle verkies dit om dinge self te doen – eerstens om aan hulle eie standaard te voldoen en tweedens aangesien hulle nie inherent sosiaal is nie.
Pedagogies word hulle bereik deur hulle simpatie vir ander en die lyding van die wêreld aan te wakker.
Flegmaties
Die flegmatiese temperament word tradisioneel met water geassosieer. Mense met hierdie temperament is gewoonlik na binne gekeer en privaat, bedagsaam, verstandig, kalm, geduldig, deernisvol en verdraagsaam. Hulle is geneig om 'n ryker innerlike lewe te hê, 'n stil, vreedsame atmosfeer te verkies en selfgenoegsaam te wees. Hulle is gewoonlik standvastig, konsekwent in hulle gewoontes, en dus bestendige en getroue vriende.
Pedagogies word hulle belangstelling dikwels gewek wanneer hulle ander mense se belangstelling in 'n vak ervaar.
Flegmatiese mense kan taamlik droog of lomp voorkom. Hulle is geneig om stadig of oënskynlik aarselend te praat.
Afname in gewildheid
Toe die konsep van die temperamente begin taan, het baie kritici die flegmatiese weggelaat, of dit bloot negatief, soos deur die Duitse filosoof Immanuel Kant, as die afwesigheid van temperament gedefinieer. In die Vyf Temperament-teorie word die Flegmatiese temperament inderdaad as 'n neutrale temperament beskou terwyl die "verhoudingsgeoriënteerde introvert"-posisie wat tradisioneel deur die Flegmaat ingeneem is, as 'n nuwe "vyfde temperament" beskou word.
Kontemporêre toepassings
In Waldorf-onderwys en antroposofie word die temperamente gebruik om persoonlikheid te help verstaan. Die temperamente word as onderrigkanale beskou; aangesien elke kind oor 'n unieke kombinasie van die vier beskik, kan hulle gebruik word om die metodes te individualiseer waarmee individuele kinders benader word, om 'n klasbalans te skep én om met dissipline te help.
Die Christenskrywer Tim LaHaye het gepoog om die antieke temperamente deur sy boeke te laat herleef.
Die skrywer Florence Littauer beskryf die vier persoonlikheidstipes in haar boek Personality Plus.
Sien ook Tweefaktor-modelle van persoonlikheid.
Kulturele verwysings
In 1946 het George Balanchine 'n ballet gechoreografeer wat hy Die Vier Temperamente genoem het en waarvoor wat Paul Hindemith die musiek geskryf het. Die musiek, en dus die ballet, bestaan uit vyf dele: 'n tema en vier variasies getiteld Melancholies, Sanguinies, Flegmaties en Choleries.
Émile Zola het die vier temperamente bewustelik in Thérèse Raquin ingeweef.
Die Deense komponis Carl Nielsen se Simfonie #2 (1901-02), Op. 16 getiteld "Die Vier Temperamente" is op die Vier Temperamente gestruktureer.
Warhammer 40,000 se Mournival het die vier temperamente gebruik om elk van die vier lede se persoonlikhede te inspireer.
Aloe schweinfurthii
Die Aloe schweinfurthii is 'n aalwyn wat inheems is aan Burkina Faso, die Demokratiese Republiek die Kongo, Gaboen, Ghana, Kameroen, Mali, Nigerië, die Republiek die Kongo, die Sentraal-Afrikaanse Republiek, Soedan, Togo en Uganda.
Lewis J. Stadlen
Lewis J. Stadlen (gebore 7 Maart 1947) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Serpico (1973), The Verdict (1982), In & Out (1997), en The Impostors (1998).
Russiese Ambassade in Berlyn
Die Russiese Ambassade in Berlyn is die hoofsetel van die Russiese Federasie se diplomatieke verteenwoordiging in die Bondsrepubliek Duitsland. Die ambassadegebou is in die Berlynse stadsdistrik Mitte geleë en behels 'n gebouekompleks wat uit die hoofgebou Unter den Linden 63-65 asook 'n aantal kantoor- en woongeboue in Behren- en Glinkastrasse bestaan. Die huidige Russiese ambassadeur in die Bondsrepubliek Duitsland is eerwaarde Sergei J. Netsjajef (Sergej J. Netschajew volgens die Ambassade se Duitse transkripsie).
Geskiedenis
Die geskiedenis van diplomatieke betrekkinge tussen Moskou en Berlyn strek terug tot 1706 toe die eerste permanente Russiese sending opgerig is. In 1732 het die geheimraad en regiment-kwartiermeester Christian Ludwig Müller die perseel in Unter den Linden 7 gekoop om 'n rokoko-paleis te laat bou wat in 1734 voltooi is.
Die eerste Russiese ambassade op die huidige erf is nog in dieselfde jaar ingewy. Die Russiese Keiserryk het destyds vir sy permanente diplomatieke missie in Pruise die rokoko-paleis met twee verdiepings en 'n erf tussen Unter den Linden en Behrenstraße aangekoop. Hierdie paleis was sedert 1764 in besit van prinses Amalie van Pruise. Die paleis het in die loop van die 18de eeu verskeie kere van eienaar gewissel en is uiteindelik in Januarie 1837 deur hertogin Dorothea von Sagan aan tsaar Nikolaas I verkoop.
Nikolaas I het die paleis ná die koop deur die argitek Eduard Knoblauch (1801-1865) laat ombou. So is tussen 1840 en 1841 'n bykomende verdieping, woonstelle vir diplomate, kanselarye, feessale asook 'n woonstel vir die Russiese tsaar tydens besoeke aan Berlyn toegevoeg. Daar was nou altesaam 101 kamers op drie verdiepings en pragtige sale wat met marmer en goud versier is en plek vir tot 700 gaste gebied het. Ná sy uitbreiding het die paleis sowat honderd jaar lank deurgaans as setel van die Russiese en later Sowjet-Russiese Ambassade gedien - met uitsondering van die tydperk tussen 1914 en 1918 toe die diplomatieke betrekkinge tussen Duitsland en Rusland as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog tydelik verbreek is.
Ná die Duitse inval in Sowjet-Rusland in Junie 1941 is alle Sowjet-diplomate gelas om Berlyn te verlaat. Aanvanklik is talle mense in 'n internerneringskamp in die ambassadegebou se binnehof aangehou totdat Berlyn en Moskou hul diplomatieke personeel uitgeruil het. Die ambassadegebou is ontruim en verseël. In Junie 1942 het die Ryksdepartement vir die besette Oosgebiede onder leiding van die NS-hoofideoloog Alfred Rosenberg in die paleis ingetrek.
In Februarie 1944 is die ambassadegebou tydens geallieerde lugaanvalle op Berlyn vernietig. Enkele lêers van die Oosdepartement, wat in 'n brandkas onder die bouvalle geberg is, kon eers een jaar later deur 'n Amerikaanse kommando gered word. Dit is tot vandag toe nie duidelik hoekom 'n Amerikaanse kommando in staat was om juis in die Sowjetsektor van Berlyn lêers uit 'n vernielde gebou te red nie.
Ná die oorlog en die sluiting van diplomatieke betrekkinge met die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) het die Sowjetunie besluit om 'n nuwe ambassadegebou op dieselfde erf te laat bou. Die nuwe ambassade is deur die Russiese argitek Anatoli Strisjewski ontwerp, met medewerking van die bekende Berlynse argitek Fritz Bornemann.
So het tussen 1949 en 1951 'n simmetriese gebou met drie vleuels ontstaan wat drie keer so groot was soos sy voorganger. Kenmerkend was die hardsteenfasade en die twee langgestrekte syvleuels aan weerskante van die sentrale deel met die goudversierde deure van sy parade-ingang en 'n erehof. Die dak se lyswerk is met 'n attiek bekroon. Volgens sy boustyl was die nuwe ambassade 'n stalinistiese ontwerp wat stylelemente van die sogenaamde "sosialistiese klassisisme" met die Berlynse klassisisme van die vroeë 19de eeu, maar ook met tradisionele Russiese boukuns verbind het. Hierdie boustyl sou enkele jare later rigtingwysend vir nuwe bouprojekte in die destydse Berlynse Stalinallee (tans Karl-Marx-Allee) wees waar ruim woonstelle vir arbeidergesinne ontstaan het.
Ook die ambassade se binneruimtes is pragtig versier. Opvallend is die koepelsaal waar feestelike onthale gehou word. Hierdie saal is net onder die dakkonstruksie van die gebou se middelpunt geleë en met glasmosaïeke ryk versier. Die ambassade se feessale op die eerste verdieping beslaan altesaam 1 500 m². Naas die koepelsaal is daar 'n wapen- asook 'n spieëlsaal. Die ambassadegebou is ter geleentheid van die 35ste herdenking van die Russiese Oktoberrewolusie op 7 November 1952 plegtig ingewy.
In die volgende dekades was die ambassadegebou nie beperk tot sy funksie as hoofsetel van die Sowjetunie se diplomatieke verteenwoordiging in die DDR nie. So is hier ook internasionale diplomatieke byeenkomste gereël soos die konferensie van die vier geallieerde magte (Sowjetunie, Verenigde State van Amerika, Verenigde Koninkryk en Frankryk) se ministers van buitelandse sake in 1954 en die onderhandelinge oor die Viermoondhedeverdrag oor Berlyn tussen 1970 en 1971.
In die 1960's en 1970's het naby die hoofgebou 'n aantal woon-, kantoor- en sakegeboue ontstaan wat naas diplomatieke woonstelle en kantore ook die Sowjetunie se handelsmissie, 'n Russiese skool en die hoofkantoor van die destyds staatsbeheerde Sowjet-Russiese lugdiens Aeroflot gehuisves het.
Nadat die Sowjetunie in 1991 verbrokkel het, is die hele gebouekompleks aan sy regsopvolger, die Russiese Federasie, oorgedra. Ná die hereniging van Duitsland was die regering aanvanklik nog in Bonn gesetel sodat die Berlynse gebou as filiaal van die Russiese Ambassade in Bonn gefungeer het. Die gebouekompleks is in die laat 1990's gerenoveer, terwyl 'n nuwe woongebou in Behrenstraße ontstaan het. Hier het ook 'n konsulêre afdeling ingetrek.
In 2000 het die Russiese Ambassade van Bonn na Berlyn, die nuwe regeringsetel van Duitsland, verhuis, en die Berlynse gebouekompleks het sy vroeëre funksie as hoofsetel van Rusland se diplomatieke verteenwoordiging in Duitsland hervat. Die geboue in Bonn, wat tussen 1976 en 1991 as Sowjet-Russiese ambassadegebou en tussen 1991 en 1999 as ambassade van die Russiese Federasie gedien het, huisves tans die Russiese Federasie se konsulaat-generaal.
Aberfeldy
Aberfeldy is 'n klein nedersetting naby Phuthaditjhaba, omring deur landbougrond en wildplase, 52 km oos van Bethlehem en 26 km wesnoordwes van Harrismith. Dis ook die naam van 'n spoorweghalte 4 km wes van die nedersetting op die spoorlyn tussen Bethlehem en Harrismith.
Aberfeldy is in die Maluti-a-Phofung Plaaslike Munisipaliteit van Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.
Die plekkie is genoem na Aberfeldy in Perthshire, Skotland, wie se naam afgelei is van Pikties aber (riviermond, samevloeiing) en feldy van Peallaidh, die naam van 'n plaaslike waternimf.
Everwyn Wessels
Lewe en werk
Adrian Cornelius Wessels is op 19 September 1903 gebore op die plaas Thornvilla in die Robertson distrik. Sy moeder is ’n nooi Metelerkamp. Hy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy ’n B.A.-graad en later ook die M.A.-graad in Afrikaans en Nederlands behaal. Reeds in 1925 verower hy as student die eerste prys vir poësie in ’n kompetisie van die Afrikaanse Kultuurvereniging van Stellenbosch, wat deur professor Lydia van Niekerk beoordeel is. Vir ’n tyd lank is hy taalonderwyser aan die Hoërskool Vryburg, maar werk dan op Stellenbosch mee aan die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT), eers vanaf 1943 tot 1945 en dan weer vanaf begin 1948 tot met sy aftrede op 31 Mei 1964. Hierna vestig hy hom op Groot-Brakrivier. Hy is nooit getroud nie. Op 9 Maart 1975 is hy op Groot-Brakrivier oorlede.
Skryfwerk
Hy publiseer van tyd tot tyd gedigte in tydskrifte, veral Standpunte en ’n keer of wat in Lantern en ook Huisgenoot. Hierdie gedigte skryf hy hoofsaaklik onder die skuilnaam Everwyn Wessels hoewel ’n paar ook verskyn as Vrolijkheid Wessels, eersgenoemde naam na aanleiding van ’n familienaam aan moederskant en laasgenoemde naam na aanleiding van die naam van die wyk waarin sy geboorteplaas geleë is. As gevolg van sy beskeidenheid is sy wens dat sy gedigte eers na sy dood in bundels saamgevoeg en uitgegee moet word, volgens ’n meedeling in Lantern van September 1951. Dit is jammer dat dit so gebeur het, want sy verse bring ’n volkskuns tot die letterkunde lank voordat Van Wyk Louw se Klipwerk en Boerneef se gedigte hierdie vorm bekend gemaak het. In ’n aantekening in Standpunte in 1954 meld hy dat hy reeds 25 jaar tevore, op soek na ’n meer kenmerkende Suid-Afrikaanse vorm, weer uitgekom het by die ritmiese “Hotnosliedjies van my jeug”. Die poësie is egter nie beperk tot bloot ’n ritmiese volksdeuntjie nie, maar lewer ook gesofistikeerde kommentaar op natuur- en kultuurelemente. Hy bestryk ’n ruim tematiek en skryf gedigte oor die aard van die gedig, natuurverse, gedigte oor die woestyn, gedigte oor man en vrou, mens en wêreld, religieuse gedigte, meditasies, “rotstekeninge” wat op grafiese manier deur enkele lyne die totale beeld na vore bring, puntdigte en vele meer. Ten spyte van hierdie verskeidenheid is daar ’n eenselwigheid van toonaard in al die gedigte.
Daar word uiteindelik drie versamelings, deur verskillende keurders, uit sy nagelate werk saamgestel en gepubliseer. F.F. Odendal en Denna Smit maak die keuse vir Asiel, waarna Henning Snyman die finale keuse maak. Die gedigte in hierdie bundel word volgens tema in sewe afdelings ingedeel, wat onderskeidelik handel oor die digkuns, natuurverse, die kat, water en see, die woestyn, menslike gevoelens en “kleingoed”. Laasgenoemde afdeling bevat kort versies wat uitmunt in hulle raakvat van ’n stemming en gevoel na aanleiding van mense se optredes. Miknes is ’n tweede keur van sy gedigte, hierdie keer onderneem deur Hans du Plessis en Rika Cilliers. Die titel het die meerduidige betekenis van ’n nes in die mik van die boom, wat tuiste veronderstel, of ’n nes of mikpunt waarheen voël of mens nog op pad is. Die gedigte in hierdie keur ondersoek dan ook die tydelikheid van aardse verblyf en die oneindige soeke na ’n ruspunt in die siklus tussen lewe en dood. Die afdelings waarin die gedigte verdeel is, versterk hierdie tema. Bitterboelas onderstreep die bitter van die lewe, Slingerlewe die onbestendigheid van die bestaan, Skietsterre die kortstondigheid van skoonheid, Sonkies op ’n bliktonka die gesoek na musiek om die eensaamheid te verbreek en Fynhout, waar die primitief-aardse met die religieuse in verband gebring word. Afsydige woestyn is ’n derde keur uit sy gedigte, hierdie keer deur Rika Cilliers. Volgens ’n voorwoord tot hierdie bundel is die publiseerbare gedigte uit sy oeuvre steeds nie uitgeput nie en word sy nalatenskap deur die Universiteit van Stellenbosch bewaar. Van sy gedigte word in verskeie versamelbundels oor die Afrikaanse poësie opgeneem, insluitende Groot verseboek, Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte, Land van sonlig en van sterre (’n versamelbundel van gedigte oor Namibië), Majesteit, die kat en Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte. Sy gedig Egbreek word voorgeskryf vir Afrikaans Primêre Taal op hoërskole. Laurinda Hofmeyr toonset sy gedig Misvuurtjie en sluit dit in op haar CD Ligdag.
2017 Maleisiese Grand Prix
Die 2017 Formule Een Maleisiese Grand Prix is op 1 Oktober 2017 op die Sepang Internasionale Renbaan in Maleisië gehou. Dit was die vyftiende wedren van die kampioenskapseisoen gewees, en is gewen deur Max Verstappen in 'n Red Bull-TAG Heuer-motor.
Bande beskikbaargestel
Pirelli het die volgende bande aan alle spanne in Sepang verskaf:
Vrye oefensessies
Sebastian Vettel se tyd op 'n droë baan met supersagte bande is 'n nuwe baanrekord, 1:59 s vinniger as die voorste posisie van Lewis Hamilton in 2016. Die sessie word twaalf minute voor die einde gestaak, na 'n ongeluk deur Romain Grosjean. 'n Vibrator het sy regteragterband getref deur 'n metaalrooster wat opgelig is deur Kimi Räikkönen. Grosjean se motor, wat hierdeur onbeheerbaar geraak het, tol en tref die beskermingsmuur met 'n harde slag. In die lig van die gevaar wat hierdie probleem veroorsaak het, word die tweede vrye oefensessie nie hervat nie en die span is buitengewoon gemagtig deur die FIA om die herstelwerk van die motor buite die amptelike skedules uit te voer sonder om een van sy twee "jokers" te gebruik.
Philip Amelio
Philip Amelio (3 November 1977 – 1 April 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Born on the Fourth of July (1989) en in die televisiereekse All My Children (1970) en Life with Lucy (1986).
Erica lyallii
Erica lyallii is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
Boslepelhout
Die boslepelhout of Kaapse saffraan (Cassine peragua) is 'n plant wat as struik of klein boompie voorkom. Dit groei in verskeie habitats aan die suid- en ooskus van Suid-Afrika. Die vrugte is 5 mm in deursnee en is donkerpers wanneer dit ryp is. Gedurende die laat 17de eeu is groot skeplepels van die hout gemaak. Daar is twee subspesies:
Voorkoms
Die Kaapse saffraan is 'n immergroen boom wat gewoonlik sowat 2 tot 5 meter hoog word, maar soms in die regte toestande tot 15 meter kan groei. Die taai, ronde, leeragtige blare is gewoonlik donkergroen, maar kan koper-, oranje- of skarlakenrooikleurig wees na gelang van groei.
Die trosse klein, tweeslagtige blomme het 'n sterk, maar aangename geur, en die vrugte is bessies wat groen voorkom en dan geleidelik donkerder tot pers en swart word. Die stam neem uiteindelik 'n oranje saffraankleur aan, aangesien die grys bas afskilfer en die oranje onderlaag blootstel.
Natuurlike verspreiding
Dit is natuurlik versprei oor die suidelike en oostelike dele van Suid-Afrika, insluitend Eswatini. Hier groei dit in 'n wye verskeidenheid habitatte, van diep Afromontane-woud tot kusduine en rotsagtige berghange. Benewens die mees algemene en wydverspreide subspesies, is daar twee skaars verdwergde subspesies (subsp. barbara & affinis) wat in beperkte sakke in die Wes-Kaap voorkom.
Matt Moore (akteur)
Matt Moore (8 Januarie 1888 – 21 Januarie 1960) was 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 20,000 Leagues Under the Sea (1916), The Unholy Three (1925), The Squealer (1930), en Rain (1932).
Boslepelhout
Natuurlike verspreiding
Dit word nou regdeur Suid-Afrika as 'n siertuinboom aangeplant. Die boom se FSA-nommer is 414.
Menslike gebruik
Kaapse saffraan word al eeue lank plaaslik gebruik vir sy pragtige, harde hout, wat 'n geel-oranje kleur aanneem en tradisioneel hoog aangeslann is vir meubels.
Die meer algemene gebruik daarvan is as 'n aantreklike ornamentele kenmerk in tuine. Dit groei stadig, maar is baie taai en bestand teen wind. In blootgestelde plekke, in direkte son of wind, sal dit geneig wees om korter, laer en digter te word. Dit vorm 'n aantreklike koepelvorm, met 'n saffraankleurige stam en dikwels veelkleurige blare.
Die vrugte lok groot getalle voëls, en die blomme het 'n aangename geur.
Aloe scobinifolia
Aloe scobinifolia is 'n aalwyn wat endemies aan die noorde van Somalië is.
Makwane
Makwane is 'n nedersetting in Thabo Mofutsanyane-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.
Alec Clunes
Alec Clunes (17 Mei 1912 – 13 Maart 1970) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente One of Our Aircraft Is Missing (1942), Quentin Durward (1955), en Richard III (1955), en in die televisiereeks The Buccaneers (1956).
Donkerhaai
Die donkerhaai (Carcharhinus obscurus) is 'n haai wat in al die oseane van die wêreld voorkom. In Suider-Afrika kom dit voor van die Wes-Kaap tot by Mosambiek en ook Madagaskar. In Engels is die haai bekend as die dusky shark. Dit word deur die IUBN geklassifiseer as 'n kwesbare spesie.
Sacavém
Sacavém is 'n stad in Portugal.
Donkerhaai
Voorkoms
Die haai het 'n skerp snoet en 'n tipiese haaivoorkoms. Dit word tot 4,2 m lank. Die grootste vis wat in Amerika gevang is, het 347 kg geweeg.
Habitat en gewoontes
Die volwasse haaie kom voor in water van 200–400 m diep terwyl die onvolwassenes in vlakker water hou. Hulle eet 'n verskeidenheid vis en dooie seesoogdiere. Hulle is vivipaar met 6-14 kleintjies wat op 'n keer gebore word, gewoonlik in die vroeë winter in KwaZulu-Natal. Hulle migreer ook saam met die sardynloop.
Hexrivierberge
Die Hexrivierberge is in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die berge is deel van die Kaapse Plooigordel en lê noordoos/suidwes tussen Worcester en Touwsrivier. Die hoogste piek is die Matroosberg (2249 m). Die storie van Die Heks van Hexrivier loop hand aan hand met dié berge.
Bergpasse
Die Hexrivierpas, wat die N1 nasionale pad oor die berg dra, en die Hexrivier-spoorwegpas is twee bekende passe wat oor die berg gaan.
San Andreas-breuk
Die San-Andreas-breuk of San Andreas-verskuiwing is 'n breuklyn waarlangs twee tektoniese plate, die Stille Oseaan- en die Noord-Amerikaanse Plaat, by mekaar verbyskuif. Dit loop oor 'n lengte van sowat 1 100 kilometer parallel met die kuslyn vanaf Meksiko in die suide tot by San Francisco in die noorde en verdeel die Amerikaanse deelstaat Kalifornië in twee helftes, waarby San Francisco op die Noord-Amerikaanse Plaat en Los Angeles op die Stille Oseaan-plaat geleë is. Dit is een van min tektoniese plaatgrense wat op die land en nie - soos die meeste breuklyne - op die seebodem van die oseane geleë is nie. Sodoende word wetenskaplike navorsing vergemaklik. Die San Andreas-verskuiwing bestaan nie uit een enkele breuklyn nie, maar vorm 'n hele netwerk van breuke wat dwarsdeur Kalifornië strek - vanaf die Saltonmeer in die suide tot Kaap Mendocino in Noord-Kalifornië.
Canon EOS-1D Mark IV
Dit is gestaak teen die middel-2012, met die bekendstelling van die Canon EOS-1D X, wat beide die EOS-1D Mk IV en die EOS-1Ds Mark III vervang het.
San Andreas-breuk
Die breuklyn, wat diep in die grond strek, is na die San Andreas-meer vernoem, 'n deel van die breuk wat suid van San Francisco geleë is en met water volgeloop het. Groot dele van die breuklyn is nie sigbaar nie en is met pale gemarkeer. Sterk aardbewings soos dié van 18 April 1906, die sogenaamde San Francisco-aardbewing, laat egter dikwels nuwe breuklyne ontstaan wat duidelik in die landskap waarneembaar is.
Canon EOS-1D Mark IV
Dit het 'n Goue Toekenning van Digital Photography Review ontvang.
Victor Edouard d'Assonville
duimnael|200px|Prof. Victor Edouard d'Assonville.
Victor Edouard d'Assonville (18 Augustus 1927 – 25 Augustus 2022) was ’n Suid-Afrikaanse teoloog, historikus, skrywer en professor aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, waar hy hoof van die Departement Bybelkunde was. Tot 1992, kort voor sy emeritering en ná 'n tugproses teen hom gevolg is, was hy ook verbonde aan die universiteit se Fakulteit Teologie, sowel as die Teologiese Skool van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika. Hy was die skrywer van verskeie teologiese en historiese werke, waaronder ’n aantal biografieë.
Lewe en werk
duimnael|links|300px|Ds. Victor Edouard d'Assonville jr. (dr. d'Assonville se seun wat ook Gereformeerde predikant is) as baba op sy ouma Millie van der Merwe (geb. Radloff) se skoot. Links van haar sit sy ma, Therese, en pa, Prof. V.E. d'Assonville. Langs sy ouma is sy oom Johan van der Merwe. Sy susters is Martha (agter) en Millie (regs voor).
duimnael|regs|200px|Prof. Victor Edouard d'Assonville trou op [[21 Januarie 1956 met Therese van der Merwe.]] Victor Edouard d’Assonville is op 18 Augustus 1927 gebore op die plaas Oase aan die Vrystaatse kant van die Vaalrivier, distrik Heilbron. Met die bou van die Vaaldam (vanaf 1934) het die opstal van Oase en ’n gedeelte van die plaas deel van die eiland in die Vaaldam geword. In 1945 matrikuleer hy op Ventersdorp, waarna hy verder studeer aan die Potchefstroomse Universiteitskollege (PUK). Hier voltooi hy die B.A.- en Th.B.-grade. Op universiteit is hy aktief by die studentelewe betrokke waar hy onder andere primarius van sy koshuis was en in 1952 voorsitter van die Studenteraad. Benewens die Abe Bailey-reisbeurs word ook die universiteit se Raadsmedalje aan hom toegeken. In die tydperk 1958 tot 1959 doen hy in Edinburg in Skotland navorsing oor die Hervorming in die sestiende eeu, spesifiek oor John Knox. Sy navorsing oor die 16de-eeuse Reformasie en die Suid-Afrikaanse kerkgeskiedenis doen hy in biblioteke en argiewe in Suid-Afrika, Edinburgh, Londen, Amsterdam en Kampen. In Edinburgh voltooi hy die eerste deel van die doktorale studies, en sit dan sy studies voort aan die Universiteit van Natal, waar hy in 1968 die Ph.D.-graad verwerf met ’n proefskrif oor John Knox and the Institutes of Calvin.
Hierna verwerf hy ook in 1971 ’n Th.M.-graad op Potchefstroom met ’n verhandeling oor die digter Totius se opleiding en vorming as predikant. Vervolgens lê hy die doktorale eksamen in Kerkgeskiedenis en Kerkreg af, onder andere by prof. G.C.P. van der Vyver en prof. Hugo du Plessis. In hierdie stadium het Victor sy navorsing op Totius begin fokus, wat in 1977 uitgeloop het op die biografie oor Totius wat by Tafelberg Pers verskyn het.
Chad Stahelski
Chad Stahelski (gebore 20 September 1968) is 'n Amerikaanse akteur en assistentregisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Matrix Reloaded (2003), The Hunger Games (2012), John Wick (2014), en Captain America: Civil War (2016).
Carrie
Carrie (1974) is Stephen King se eerste gepubliseerde roman, en ook een van sy kortstes. King vind vandag nog die boek "rou" en "met 'n verrassende vermoë om te beseer en te gru". Dié boek word dikwels uit Amerikaanse skole verban, en die rolprentweergawe (van Brian De Palma in 1976) is in Finland verban. Sommige lesers, veral diegene van die Gootsubkultuur, beskou dit as 'n emosionele diep verhaal.
Storielynopsomming
Die boek gebruik fiktiewe dokumente om die verhaal van Carrie White, 'n tiener van Chamberlain, Maine, te vertel. Carrie is vir jare tuis vertoorn deur haar wraakgierige en geestesongestelde moeder, en by haar hoërskool word sy oor haar onfatsoenlike kleredrag verneder. Wanneer Carrie haar eerste menstruasie in die skoolstort ná liggaamsoefening kry, is sy vreesbevange – haar ma het haar nooit oor dié ontwikkeling in 'n tienermeisie se lewe vertel nie. Haar medeleerlinge spot haar ongenadiglik.
Mettertyd ontdek Carrie dat sy telekinetiese magte het, en dat sy ook 'n geringe vermoë het tot telepatie. Sodoende "lees" sy almal se veragting van haar. 'n Gewilde meisie maak vriende met haar, en reël dat Carrie na die Matriekdans (Engels: prom) vergesel sal word deur die vriendin se kêrel, een van die mees aantreklike en gewilde seuns in die skool. Carrie se moeder verbied haar eers om dit by te woon.
'n Wrede plan word gemaak deur van die leerlinge: daar word skelmpies gereël dat Carrie as matriekdanskoningin verkies sal word, en op die oomblik van haar kroning dompel die leerlinge emmers vol varkbloed bo-oor Carrie. Almal lag daaroor. Dit breek iets in Carrie: sy verlaat die danssaal, sluit die deure en verbrand omtrent almal wat in die saal vasgekeer is, en verwoes dan ook 'n groot area van die middestad van haar dorp. Toe sy by die huis aankom, probeer haar ma haar doodmaak, denkende dat Carrie oorgeneem is deur Satan. Carrie stop haar ma se hartklop.
Carrie lees in haar skoolvriendin se gemoed dat dié nooit enigiets lelik bedoel het nie, en sterf dan met die wete dat sy darem een vriend gehad het.
San Andreas-breuk
Die San Andreas-breuk word as 'n sogenaamde transform-verskuiwingsgrens geklassifiseer. Dit beteken dat die twee tektoniese plate hier by mekaar verbyskuif sonder dat hulle enige litosfeer vernietig of vorm. Kenmerkend vir dié soort breuklyne is plaaslike skuifskeursones en vlak aardskokke. Die Pasifiese Plaat met die Stille Oseaan en dele van Kalifornië wes van die San Andreas-breuk beweeg jaarliks sowat 2,5 sentimeter in noordwestelike rigting, terwyl die Noord-Amerikaanse Plaat met die res van die vasteland oos van die breuklyn teen 'n heelwat stadiger tempo in suid-oostelike rigting skuif. Die stres, wat opgebou word sodra die plate in verskillende rigtings aan mekaar vashaak, kan rampspoedige gevolge inhou.
Willie Jonker
duimnael|regs|200px|Prof. dr. Willie Jonker.
Prof. dr. Willem (Willie) Daniël Jonker (1 Maart 1929 – 28 Augustus 2006) was predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, skrywer en van 1971 tot 2 Augustus 1992 professor aan die US se Kweekskool in dogmatiese vakke. Hy het ook lank die rubriek "Geestelike Waardes" in Die Burger onder voorletters "W.D.J." behartig.
Hy studeer van 1946 tot 1952 aan die Universiteit van Pretoria waar hy sy B.D. en M.A. (Afrikaans) behaal. Van 1952 tot 1955 studeer hy aan die Vrije Universiteit (Amsterdam) waar hy onder G.C. Berkouwer promoveer met die proefskrif "Mistieke liggaam en kerk in die nuwe Rooms-Katolieke teologie". Jonker begin sy gemeentelike bediening in 1955. In 1960 vertrek hy om verdere navorsing oorsee te doen.
In 1965 aanvaar hy die benoeming by Unisa as professor in kerk- en dogmageskiedenis en kerkreg. Na twee jaar as predikant van die NG gemeente Johannesburg-Oos (Irene) aanvaar hy in 1968 ’n pos in Kampen. In 1971 word hy na die Fakulteit Teologie (die Kweekskool) aan die Universiteit Stellenbosch beroep vir dogmatiese vakke. Hier dien hy tot sy aftrede in 1992. Jonker was die ontvanger van verskeie pryse, toekennings en eredoktorsgrade.
Gemeentes
Sy eerste gemeente was Johannesburg-Wes van 1955 tot 1958, sy tweede Potchefstroom-Noord van 1959 tot 1962, waar hy studenteleraar was, toe Johannesburg van 1962 tot 1965 en laastens Johannesburg-Oos, die sogenaamde Irenekerk, van 1966 tot 1968. Hy het die tweede Irenekerk se hoeksteen op 8 Augustus 1970 gelê.
San Andreas-breuk
Die wrywing van die twee plate laat gereeld aardbewings en drukgolwe diep in die aardkors ontstaan. Hierdie drukgolwe beweeg heen en weer in nabygeleë gesteentelae. Die oppervlak van hierdie lae begin as gevolg van sekondêre golwe inmekaarsak sodat breuke en klowe naby die breuklyn ontstaan. In 1906 was die energie, wat deur hierdie tektoniese prosesse vrygestel word, groot genoeg om 'n sterk aardbewing in San Francisco te veroorsaak wat 7,8 op die Richterskaal gemeet het.
Victor Edouard d'Assonville
Lewe en werk
Om die nalatenskap van Totius te help bewaar, speel hy ’n leidende rol in die praktiese inrigting van Totius se woonhuis te Potchefstroom (wat as nasionale besienswaardigheid verklaar is) as museum. Dit het ook die bewaring van Totius se plasie Krugerskraal, waar groot dele van die Bybel in Afrikaans vertaal is en die Psalms berym is, asook in die oprigting van die Totiusmonument in Potchefstroom in 1977 ingesluit. ’n Reeks radiopraatjies oor Totius deur hom is in 1977 oor die SAUK se Afrikaanse diens uitgesaai.
Vanaf 1954 tot 1961 is hy predikant in die Gereformeerde kerk Pietermaritzburg, hierna agtereenvolgens in die Gereformeerde Kerke Johannesburg-Sentraal (1961–1965), Pretoria-Sunnyside (1965–1970) en in Potchefstroom, waar hy die gemeentes Potchefstroom-Noord (1970–1971), Cachet (1971–1974) en Noordbrug (1974–1978) bedien. Die studentegemeente Cachet (eerste kampusgemeente in die land) het onder sy bediening ontstaan. Die Engelse Gereformeerde Kerk van Johannesburg is ’n uitvloeisel van sy sending- en evangelisasiewerk tydens sy bediening in Johannesburg, waar hy die eerste gereformeerde predikant was wat daar met ekstra kerkdienste en prediking in Engels begin het.
By verskeie geleenthede word prof. d’Assonville na plaaslike en buitelandse kongresse uitgenooi, veral kongresse oor Calvyn, waar hy meermale voordragte lewer, selfs op die Internasionale Calvynkongres van 1986 in Hongarye, agter die ystergordyn. Hy word ook dikwels afgevaardig na sinodes van kerke met wie die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika korrespondensie handhaaf, asook na Ekumeniese Sinodes. Só besoek hy onder meer die kerke in Noord-Amerika, Skotland, Australië en Nederland, waarna hy volledige verslae oor die besoeke skryf wat voor die Suid-Afrikaanse Sinodes gedien het. Namens plaaslike sinodes dien hy ook op ’n groot aantal deputategroepe wat gemeentes besoek en met hulp en leiding bedien.
Sedert 21 Januarie 1956 was hy met Therése (née van der Merwe) getroud. Die egpaar het vyf kinders, twee seuns en drie dogters, asook kleinkinders.
Skryfwerk
Sowat veertig boeke (waarvan meer as die helfte die afgelope kwarteeu) en 200 artikels- en tydskrifbydraes verskyn uit sy pen. Totius – Profeet van die Mooirivier (1977, Tafelberg Pers) is ’n lewenskets oor Totius, wat hy later opvolg met die omvattende biografie Dit is Totius (1993) – die gesaghebbende werk oor hierdie besondere digter, teoloog en Bybelvertaler se lewe en werk. Daarby publiseer hy Totius se oorlogsdagboek, 64 dae te velde, en voorsien dit van aantekeninge. Hy skryf ook ’n omvattende biografie oor die taalvegter vir Afrikaans en een van die stigters van die GRA, S.J. du Toit, Totius se vader, onder die titel S.J. du Toit van die Paarl (1847–1911).
’n Deel van sy publikasies is teologies van aard en beskryf hoofsaaklik die gereformeerde leer of uitgangspunte oor teologiese sake. Gids vir die Kerkgeskiedenis is ’n samevatting van lesings in kerkgeskiedenis aan die Teologiese Skool. Hierbenewens skryf hy ook handboeke in Dogmageskiedenis (wat ook aan ander fakulteite voorgeskrewe was), Kerkgeskiedenis en die Nuwe Testament, asook boeke oor die Afrikaanse Psalmberyming, die boek Openbaring, die prediking en die doopsformulier. Daar verskyn ook ’n aantal preekbundels deur hom. In Kerk op die wit hooglande word die geskiedenis van die gereformeerde kerke in Kenia beskryf.
In sy latere jare publiseer hy ’n verskeidenheid boeke gebaseer op historiese navorsing in Afrikaans en Engels, bv. oor Bloedrivier, Majuba en Eugène Marais in die Waterberge, asook boeke wat grepe uit die Anglo Boere-oorlog, die Rebellie en daarna beskryf.
Pous Stefanus VI
Stefanus VI (VII) was die 113de pous van die Rooms-Katolieke Kerk. Weens die statusverandering van Pous Stefanus (II), was Stefanus VI vanaf die begin van die 13de eeu tot 1961 bekend as Stefanus VII en was hy die 114de pous. Sien Die spesiale geval van Pous Stefanus (II) vir volle besonderhede.
Biografie
Pous Stefanus VI (VII) is gebore in Rome die seun van Johannes. Hy is deur Pous Formosus aangestel as biskop van Anagni. Op 22 Mei 896 volg hy Pous Bonifatius VI op as kandidaat van die hertog van Spoleto en regeer tot sy dood in Augustus 897. Hy word opgevolg deur Pous Romanus. Die naam ‘Stefanus’ beteken 'gekroonde'.
Pontifikaat
Pous Stefanus VI (VII) is gehaat deur die Romeinse volk. Hy het die lyk van een van sy indirekte voorgangers, Pous Formosus laat opgrawe en tydens die "kadawersinode" (Latyn: Synodus Horrenda) in Januarie 897 plegtig laat veroordeel. Pous Formosus se lyk is vermink en in die Tiber-rivier gegooi.
Die Romeinse volk het die pous gearresteer, in die tronk gegooi en verwurg. In Augustus van 897 word hy opgevolg deur Pous Romanus wat in November van dieselfde jaar vergiftig word.
Nota
Saamgestel en vertaal uit die Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse wikipedia en aangevul uit ander bronne soos aangedui.
Paul America
Paul America (25 Februarie 1944 – 19 Oktober 1982) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente My Hustler (1965) en Ciao Manhattan (1972).
Blouhaai
Die Blouhaai (Prionace glauca) is 'n haai wat in al die oseane van die wêreld voorkom en ook reg rondom die Suid-Afrikaanse kus. In Engels staan die haai as die Blue shark bekend.
Voorkoms
Die haai is blou van kleur wat vinnig grys word na sy dood. Die haai het die klassieke haaivorm met die pektorale vinne wat 'n bietjie langer as normaalweg is. Die haai word 3,8 m lank en weeg dan 250 kg.
Habitat en gewoontes
Die haai verkies water met temperatuur van tussen 12 en 16 °C en kom voor op dieptes tussen 80 – 350 m. In die Wes-Kaap kom hulle nader aan die kus en ook in vlakker water voor. Hulle is vivipaar met 35 - 135 kleintjies wat gebore word op 'n keer. Hulle vreet hoofsaaklik pelagiese vis. Studies het bewys dat die haaie ver deur die oseane migreer, bv. trans-Atlantiese togte.
Knoxville
Geografie
Knoxville lê in die ooste van Tennessee, en ook in die ooste van die VSA.
J.L. de Villiers
Jan de Villiers (*8 Maart 1922, Koffiefontein – †10 Mei 2009) was 'n professor in Teologie aan die Universiteit van Stellenbosch, skrywer van verskeie teologiese werke en wenner van die Akademieprys vir Vertaalde Werk.
Lewe en werk
Jan Lodewyk de Villiers was op 8 Maart 1922 op Koffiefontein in die Vrystaat gebore. Hy ontvang sy skoolopleiding op sy geboortedorp en matrikuleer in 1938 aan die plaaslike hoërskool, waarna hy in 1939 verder studeer aan die Teologiese Seminarium van die Grey Universiteitskollege in Bloemfontein. Na sy eerstejaar sit hy sy studies voort aan die Universiteit van Stellenbosch. Hier behaal hy ’n B.A.-graad met Latyn en Grieks as hoofvakke in 1941 en ’n M.A.-graad in Latyn en Grieks in 1942. Aan die Teologiese Kweekskool van die NG Kerk behaal hy in 1946 die M.Th.-graad en word in dieselfde jaar toegelaat tot die bediening. Na ’n paar maande se praktiese werk in die gemeente Moorreesburg studeer hy dan aan die Vrye Universiteit van Amsterdam in Nederland en behaal hier sy D.Th.-graad in 1950 met ’n proefskrif oor Die betekenis van huiothesia (aanneming tot kinders) in die briewe van Paulus.
Na sy legitimering staan hy tot 1956 in die bediening in die Strooidak gemeente in die Paarl en daarna tot 1963 in Bonnievale. Hy word dan professor by die Teologiese Kollege van die  NG Sendingkerk in Wellington en later in Bellville. In 1969 word hy senior lektor in Nuwe Testamentiese Eksegese aan die Teologiese Kweekskool op Stellenbosch en is daarna professor in Teologie tot met sy aftrede in 1987. In die jare 1959 en 1983 verskaf hy die verklarende aantekeninge vir Handelinge van die Apostels en Galasiërs in die Verklarende Bybel, terwyl hy ook behulpsaam is met die nuwe Afrikaanse vertaling van die Bybel wat in 1983 gepubliseer word. Hy is getroud met die skrywer en vertaler van kinderboeke, Helene de Villiers, en hulle het vier kinders. Jan de Villiers is op 10 Mei 2009 oorlede.
Teologiese werke
Verder skryf hy ’n aantal teologiese boeke, waaronder Wees heilig, Die loongedagte in die Nuwe Testament, Die handelinge van die Apostels, twee dele van Handleiding by die studie van die Nuwe Testament, Die leefwêreld van die Nuwe Testament en Desiderius Erasmus: Sy lewe en werk.
Hy is saam met P.A. Verhoef en D.W. de Villiers medeskrywer van Sol Justitiae.
Jacques-Pierre de Taffanel de La Jonquière
Tydens sy ampstermyn is daar 'n tydperk van vrede in die langdurige konflik tussen Engeland en Frankryk, nogtans maak De La Jonquière voorsiening vir die verwagte hervatting van die oorlogshandelinge deur die versterking van die Franse troepe en die Franse posisies in die gebied van die Groot Mere en langs die grens van Akadië.
Mark Esper
Mark Thomas Esper (gebore 26 April 1964) is 'n voormalige en 27ste Minister van Verdediging. Hy het voor dit gedien as waarnemende sekretaris van verdediging en was die 23ste Amerikaanse sekretaris van die weermag van 2017 tot 2019.
Mickey Moore
Mickey Moore (14 Oktober 1914 – 4 Maart 2013) was 'n Amerikaanse assistentregisseur, akteur, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The War of the Worlds (1953), Raiders of the Lost Ark (1981), Never Say Never Again (1983), en Willow (1988).
Nashville
Nashville is die hoofstad en mees bevolkte stad van die Amerikaanse deelstaat Tennessee, en die setel van Davidson-distrik. Met 'n bevolking van 689 447 by die 2020 Amerikaanse sensus, is Nashville die 21ste mees bevolkte stad in die Verenigde State, en die vierde mees bevolkte stad in die suidoostelike VSA. Geleë aan die Cumberlandrivier, is die stad die middelpunt van die Nashville-metropolitaanse gebied, wat een van die vinnigste groeiende in die land is.
Vernoem na Francis Nash, 'n generaal van die Kontinentale Leër tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, is die stad in 1779 gestig. Die stad het vinnig gegroei vanweë sy strategiese ligging as 'n hawe aan die Cumberlandrivier en, in die 19de eeu, 'n spoorwegsentrum. Nashville as deel van Tennessee het tydens die Amerikaanse Burgeroorlog afgestig; in 1862 was dit die eerste staatshoofstad in die Konfederasie wat deur Uniemagte ingeneem is. Na die oorlog het die stad sy statuur herwin en 'n vervaardigingsbasis ontwikkel.
Sedert 1963 het Nashville 'n gekonsolideerde stadstaatregering, wat ses kleiner munisipaliteite in 'n tweevlakstelsel insluit. Die stad word deur 'n burgemeester, 'n onderburgemeester en 'n metropolitaanse raad van 40 lede regeer; 35 van die lede word uit enkelliddistrikte verkies, terwyl vyf in die algemeen verkies word. Nashville, wat die stad se posisie in die staatsregering weerspieël, is die tuiste van die Tennessee Hooggeregshof se hofgebou vir Midde-Tennessee, een van die staat se drie afdelings.
Nashville word vanaf 2020 deur die GaWC as 'n wêreldwye stadtipe "Gamma" beskou. Nashville is 'n belangrike sentrum vir die musiekbedryf, veral country musiek, en is algemeen bekend as "Music City". Dit is die tuiste van drie groot professionele sportspanne, die Predators, Titans en Nashville SC. Die stad is ook die tuiste van baie kolleges en universiteite, insluitend Tennessee State University, Vanderbilt Universiteit, Belmont Universiteit, Fisk Universiteit, Trevecca Nazarene Universiteit en Lipscomb Universiteit. Nashville word soms na verwys as die "Athene van die Suide" vanweë die groot aantal opvoedkundige instellings. Die stad is ook 'n belangrike sentrum vir die gesondheidsorg-, uitgewers-, bank-, motor- en tegnologiebedryf. Entiteite met hoofkwartiere in die stad sluit in AllianceBernstein, Asurion, Bridgestone Americas, Captain D's, Hospital Corporation of America, LifeWay Christian Resources, Logan's Roadhouse en Ryman Hospitality Properties.
Topografie
Nashville lê aan die Cumberlandrivier in die noordwestelike gedeelte van die Nashville-kom. Nashville se hoogte strek van sy laagste punt, 117 m bo seespieël by die Cumberlandrivier, tot sy hoogste punt, 354 m bo seespieël in die Radnor Lake State Natural Area. Nashville sit ook aan die begin van die Highland Rim, 'n geofisiese streek van baie heuwelagtige land. As gevolg hiervan is Nashville baie heuwelagtig. Nashville het ook 'n paar alleenstaande heuwels rondom die stad, soos die heuwel waarop die Tennessee State Capitol-gebou sit. Volgens die Verenigde State se Sensusburo het die stad 'n totale oppervlakte van 1 367 km2, waarvan 1 305 km2 grond is en 62 km2 daarvan (4,53%) water.