cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C.F. Kies
Lewe en werk
In 1909 tree hy met Hermine Krige in die huwelik. Hy skryf in by die Kings College in Londen en behaal na ses maande die B.D.-graad, waarna hy ’n reis deur Europa onderneem. Met sy terugkeer in Londen studeer hy verder in die medisyne. In 1911 is hy terug na Suid-Afrika en word in 1912 op Stellenbosch as predikant georden. Hy dien op ’n paar plekke as hulpprediker, waarna hy en sy vrou vyf jaar in Njassaland (tans Malawi) as sendelinge diens doen. In 1917 keer hulle terug na Suid-Afrika en hy is tydelik werksaam by gemeentes op Carnarvon en Cradock, waarna hy in 1919 na Harrismith beroep word. Vanaf 1920 tot 1932 is hy lid van die kommissie wat die Bybel in Afrikaans vertaal.
Hy bly tot 1933 in Harrismith, wanneer hy ’n aanstelling as dosent aan die Sendinginstituut van die NG Kerk op Wellington kry. Hier werk hy onder andere saam met dr. G.B.A. Gerdener. In 1939 word hy as hoogleraar van die Instituut aangestel en hy beklee hierdie posisie tot met sy aftrede in 1962, wanneer die Instituut ook gesluit word. Die Sinode het naamlik reeds in 1957 besluit om die verskil tussen predikante en sendelinge op te hef en hierna het die Instituut slegs voortbestaan om alle bestaande studente die geleentheid te gee om af te studeer.
In 1940 word hy aangestel op die Kaapse Algemene Sendingkommissie en word as lid daarvan in 1944 uitgestuur na Morgenster in Masjonaland in Rhodesië (tans Zimbabwe). In 1945 tree hy uit die kommissie en hervat as ere-professor sy lesings oor die Nuwe Testament, Grieks en Eksegese, Kerkgeskiedenis en Praktiese Teologie aan die Sendinginstituut op Wellington. Hy is in hierdie tyd ook deeltyds betrokke by Friedenheim, die Bybelkollege wat in 1904 gestig is en later saamgesmelt het met die Hugenote Kollege op Wellington. Hy lewer ’n groot bydrae met die stigting van die Teologiese Skool vir Kleurlinge. Benewens sy rol as Bybelvertaler dien hy op verskeie ander kerklike kommissies. Na sy vrou oorlede is, trou hy met mevrou Johanna Aletta Maria Smit. Hy is op 5 Augustus 1968 in Wellington oorlede.
Skryfwerk
Vakkundige artikels van hom verskyn in verskeie tydskrifte, insluitende Kerkbode, Gereformeerde Vaandel en Op die horison. In die godsdienstige novelle “Die doolhof” beskryf hy die geestelike ondervindings van Hendrik van Houtenbeck. Op fiksie gebied publiseer hy kortverhale in Die Huisgenoot en die Landbouweekblad. Sy eerste publikasie is die Nederlandse “Japie Muller van Kwaggasnek”. Hy publiseer ook ’n aantal avontuurverhale wat veral op die jeug toegespits is, insluitende “Die tempel van Ofis” en “Velskoenspore”. “Die vreemde voorval van kaptein Silas” word onder die skuilnaam C.F.K. gepubliseer. Die onderwyser Charles Howett koop ’n plaas en ontdek in ’n geheimsinnige boskloof toevallig ’n verborge grot, wat ’n laag gas bevat. In die grot vind Howett die bewustelose liggaam van 'n 17de-eeuse seerower, wat ná ’n bietjie eerstehulp in die vars lug weer lewendig word. Die eienaardige gas was naamlik ’n ontsmettingsmiddel, wat al die kieme van bederf geweer het. Die vermaaklike pogings van kaptein Silas om hom by sy veranderde omgewing aan te pas en die avontuurlike verhale uit sy eerste lewenstydperk vorm die tema van die verhaal
Sarah Thyre
Sarah Thyre (gebore 7 Julie 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Thin Pink Line (1998) en Strangers with Candy (2005), en in die televisiereekse Strangers with Candy (1999) en All Hail King Julien (2014).
Wildeperdehoekpas
Die Wildeperdehoekpas is 'n bergpas op 'n grondpad suidwes van Springbok in Namakwaland. Hierdie pas begin net suid van die pas op die Messelpad en lei na die hek van die Namakwa Nasionale Park en verder na Soebatsfontein en Koingnaas. Die pas is in 1871 gebou om kopererts vir verskeping na Groot-Brittanje na die hawe by Hondeklipbaai te vervoer.
The Cat in the Hat
Storie
Twee kinders word op 'n reënerige dag alleen by die huis gelos. Hulle word deur 'n kat besoek wat 'n rooi-en-wit gestreepte hoed met 'n rooi strikdas dra. Die kat voer allerhande truuks uit om die kinders te vermaak, ten spyte van hul vis se herhaalde besware. Hy balanseer 'n koppie, 'n koek, 'n sambreel en ander dinge terwyl hy op 'n bal staan. Die kat gaan haal 'n boks van buite. Binne in is twee kreature, genaamd "Thing One" en "Thing Two". Hierdie kreature begin vlieërs in die huis te vlieg. Die kinders vang die kreature met 'n net. Die huis is 'n gemors, maar die kat ruim dit op. Dan vertrek hy net voor die kinders se ma tuiskom.
Hombori
Hombori is 'n bergmassief in Afrika in die Republiek van Mali. Dit het 'n hoogte van 1153 meter en is die hoogste berg in Mali. Mount Hombori is 'n belangrike argeologiese terrein, met 2 000 jaar-oue grotte.
Elektromagnetiese straling
Elektromagnetiese straling is 'n alomteenwoordige verskynsel wat die vorm van selfvoortplantende golwe in 'n vakuum of in materie neem. Dit bestaan uit komponente van elektriese en magnetiese velde, wat in fase loodreg op mekaar ossilleer en loodreg tot die rigting van energievoortplanting. Verskillende soorte elektromagnetiese straling word onderskei op basis van die golf se frekwensie: hulle is (in volgorde van toenemende frekwensie en afnemende golfhoogte), radiogolwe, mikrogolwe, terahertz-straling, infrarooistraling, sigbare lig, ultravioletstraling, x-strale en gammastrale. Sommige van die frekwensies kan deur sommige lewendige organismes met die oog waargeneem word, hulle staan as die sigbare spektrum of lig bekend.
Skollie
Storielyn
Skollie, Suid-Afrika se gewildste tronkvoël, hoor dat sy seuntjie mishandel word en op 'n dag kry hy die geleentheid wat hy soek om uit die tronk te ontsnap. Buite wag sy vriende, maar ook dié wat daarop uit is om hom te misbruik terwyl hy voortvlugtend is.
319
Die jaar 319 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 19de jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ed. Hoornik
Eduard (Ed) Jozef Antonie Marie Hoornik (9 Maart 1910, Den Haag – 1 Maart 1970, Amsterdam) was 'n Nederlandse digter wat tot die Amsterdamse skool behoort het. Aanvanklik was sy werk van 'n sosiaal-kritiese aard. Sy latere werk is sterk beïnvloed deur sy ervaring as oorlewende van die Dachau-konsentrasiekamp en bevat daarom dikwels as tema die konfrontasie met die dood. Naas gedigte het hy ook toneelstukke, romans en essays geskryf.
Lewe en werk
Reeds voor die Tweede Wêreldoorlog het Hoornik gewaarsku teen die opkoms van die NSDAP, onder meer met die gedig Pogrom, met die slotreël "het is maar tien uur sporen naar Berlijn" (1939; Steenen). Hoornik het geweier om as literêre-resensent van Algemeen Handelsblad tydens die besettingstydperk sensuur toe te pas. (hy het gewerk en geskryf onder direkte leiding van die nasionaal-sosialistiese letterkundige en joernalis Chris de Graaff) Hy het egter 'n gesin met kinders gehad waaraan hy moes dink en derhalwe het hy gevoel dat dit onvanpas en ongeleë sou wees om, om ontslag te vra. Gedurende die loop van 1942 onderduik hy die Tweede Wêreldoorlog en pogings om hom te kry om tot die oorlogspoging by te dra. Sy werk is derhalwe verbied. Op 19 Augustus 1943 is Hoornik saam met sy vrou, die uitgewer Bert Bakker en vriende gearresteer tydens 'n fees ter geleentheid van die verskyning van die onwettig en verbode digbundel, Tweespalt.
Ed Hoornik is na Kamp Vught gestuur en vandaar op 26 Mei 1944 na die konsentrasiekamp Dachau, waar hy op 29 April 1945 deur die Amerikaanse magte bevry is. Dachau het egter 'n blywende stempel op hom afgedruk: "Banger word ik voor mijn eigen wezen, Dachau schoof een raster voor mijn ziel" (Ex Tenebris) en "wie daarin opgenomen is geweest, zal de dood tot zijn dood met zich meedragen". In 1968 is die roman De overlevende gepubliseer wat die trauma van die kampervaring as tema het.
Na die oorlog was Hoornik kunsredakteur van Vrij Nederland. Vanaf 1954 was hy ook redakteur van die polities-literêre blad De Gids. Tewens was hy vanaf die begin van 1958 tot sy afsterwe in 1970 verbonde aan die driemaandelikse, Engelstalige tydskrif Delta, a review of arts and thoughts in the Netherlands, eers as redakteur en vanaf 1966 as direkteur van die "Delta International Publication Foundation", die uitgewer van die tydskrif.
Na sy egskeiding het Ed Hoornik in 1957 met Mies Bouhuys getrou, wat hom gehelp het om Het is maar tien uur sporen naar Berlijn te skryf, die biografie oor haar lewe. Hoornik was bevriend gewees met Gerrit Achterberg en Anna Blaman, wat die inspirasie vir die kortverhaal Ram Horna was.
Amsterdam
Nog zijn gordijnen neergelaten, nog kringt de nevel om de zon maar zie, de noordelijke straten, de koepel van 't Centraal Station (en bloemen op een klein balkon) hebben het daglicht toegelaten.
En spiegels zijn dan ook de grachten, waarlangs het jonge meisje gaat, het carillon leidt haar gedachten, tot zij het breede plein opgaat, waar bij de kerk de vriend al staat in dagelijks-vernieuwd verwachten.
Uit West gaan kleine ambtenaren opnieuw hun afgeperkte baan; een vrouw blijft in haar dagdroom staren -een bloei is snel voorbijgegaan- en ziet het bleek portretje staan van hem, voor wien zij 't al liet varen.
De dag is op den Oost gerezen, het vuilnis wordt op straat gebracht, nog zit er ergens één te lezen, het licht brandde den ganschen nacht. Een kille muur, een bord verwacht den stemplaar, naar de Steun verwezen
Meer naar het Zuiden, zonbeschenen, ontwaakt een stad van staal en glas, waar lanen kruisen staat alleen en blind een beeld in 't vochte gras; een kinderhand wuift achter glas, totdat de vader is verdwenen.
318
Die jaar 318 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 18de jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ed. Hoornik
Amsterdam
Nog droomen in het hart de wallen, een orgelman draait daar zijn lied, maar driftig springen koersgetallen de borden op: de wereld biedt. Wie nu het Damrak overziet, weet zich de eenzaamste van allen.
Zondagsmiddags...
Zondagsmiddags loopen door de stad, meest op de Zeedijk of in de stegen; aan een toonbank dralen om den regen of den weerschijn in het zinken blad;
wenschen één te zijn van 't tweetal dat uit het rek te keuen heeft gekregen; zich mechanisch naar 't toilet bewegen, door een raampje gluren op een plat.
Aan den overkant antennelijnen, een gebroken beeld op een balkon, leege bloempotten in de kozijnen.
Door den avond loopen naar 't station, kijken naar het weggaan van de treinen, achterblijven op een dood perron.
Kernfusie
Kernfusie is die samesmelting van verskillende atome, waardeur 'n ander, swaarder (d.w.s. verder in die periodieke tabel geleë) element gevorm word. Hierdie samesmelting is gewoonlik slegs moontlik by baie hoë druk en temperatuur (soos in die son) – dit is wanneer atome die vinnigste beweeg en hard teen mekaar sal bots. As atome baie hard teenmekaar bots, gebeur dit dat die atoomkern van een atoom ’n ander atoom se kern binnedring en saamsmelt om een atoom te vorm met ’n groter kern. Byvoorbeeld as deuterium 2H ('n waterstofatoom met twee nukleone, een proton en een neutron, met atoomgetal = 1) en tritium 3H (een proton en twee neutrone) saamsmelt om 4He, met atoomgetal = 2, te vorm. In die proses word energie vrygestel omdat 4He ’n laer massa het as die som van 2H en 3H. Die energie wat vrygestel word, kan bereken word deur die bekende formule E = mc2. Dit kan soos volg voorgestel word:
(Onthou dat H 'n waterstof-atoom is met twee nukleone: 1 proton en 1 elektron. Kyk ook Isotoop.)
Wanneer die atome van elemente ligter as yster, byvoorbeeld waterstof, saamsmelt, word 'n deel van die atome se massa omgesit in energie, in die geval van waterstof ongeveer 0,67%. In teenstelling hiermee benodig die fusie van swaarder atome juis energie en word dit geabsorbeer i.p.v. vrygestel.
Voordat die Duitse fisikus Hans Bethe in 1938 voorgestel het dat die son en die sterre hulle energie deur kernfusie opwek, was dit 'n raaisel waar al die energie vandaan kom: al die chemiese reaksies wat in dié tyd bekend was, het te min energie opgelewer. Die son sit elke sekonde ongeveer 600 miljoen ton waterstof om in 596 ton helium. Die verskil in die massa, vier miljoen ton, word in energie omgesit, waarvolgens Albert Einstein se beroemde formule E = mc2 geld.
JoAnna Garcia
JoAnna Garcia (gebore 10 Augustus 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Not Another Teen Movie (2001) en The Internship (2013), en in die televisiereeks Reba (2001).
Kernfusie
Kernfusie is ook die energiebron van 'n waterstofbom, wat baie magtiger blyk te wees as die atoombom van die 1940's, waarin atome gesplits is.
Kernfusie is nie 'n kettingreaksie nie: daar kom dus geen deeltjies vry wat 'n nuwe (en dus aanhoudende) fusie kan veroorsaak nie. Die fusieproses kan slegs aan die gang gehou word deur 'n uiters hoë temperatuur en druk, soos rondom die middelpunt van 'n ster gevind word. Anders as kernsplitsing, laat kernfusie ook nie noodwendig radioaktiewe materiaal agter as afval nie. Daarom word daar deur die wetenskap klem gelê op die ontwikkeling van kernfusie as 'n skoon en veilige energiebron. Die houer waarin die reaksie plaasvind kan egter wel radioaktief word, as gevolg van bestraling.
Leucandra curva
Leucandra curva is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1877 deur Schuffner.
2004 Britse Grand Prix
Die 2004 Formule Een Britse Grand Prix is op 11 Julie 2004 op die Silverstone-renbaan in Silverstone, Brittanje gehou. Dit was die elfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Michael Schumacher in sy Ferrari gewen.
320
Die jaar 320 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 20ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Kommunistiese Party van Namibië
Die Kommunistiese Party van Namibië (KPN) is 'n kommunistiese politieke party in Namibië. Die party het aan die 2009-verkiesing deelgeneem, maar het nie enige setels gewen nie.
Onverwacht, Gauteng
Onverwacht is 'n dorp in die Tshwane Metro in die Gautengprovinsie van Suid-Afrika. Die nedersetting is ongeveer 40 km noord-oos van Pretoria geleë, naby die myndorp Cullinan.
Keith Powell
Keith Powell is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent My Name Is David (2015) en in die televisiereekse 30 Rock (2006), About a Boy (2014), en Keith Broke His Leg (2015).
Onverwacht, Gauteng
Onverwacht is in 1886 deur pres. Paul Kruger gestig. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog is aan die plaaslike swart mense hul eie grond belowe as hulle die Boere in die oorlog sou help, en die belofte is nagekom ten spyte daarvan dat die Boere verslaan is. Die dorp is ook die plek van die Slag van Onverwacht, wat op 4 Januarie 1902 plaasgevind het.
Vandag is Onverwacht die tuiste van ongeveer 100 swart Afrikanerfamilies. Die plaaslike inwoners het 'n petisie aan die regering gerig om hul dorp as 'n erfenisterrein te verklaar.
321
Die jaar 321 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 21ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Magnetisasie
Die magnetisasie is 'n belangrike vektorgrootheid in die beskrywing van magnetisme en Maxwell se vergelykings
Dit kan gedefinieer word as:
Dit is die digtheid van, die netto magnetiese dipoolmomente, in 'n volume V van 'n materiaal.
Spontane en geïnduseerde magnetisasie
By dia- en paramagnetiese stowwe is sonder 'n opgelegde magneetveld die magnetisasie nul, omrede die magnetiese momente in die materiaal ewekansig in alle rigtings verdeel is en die vektorsom dan nul oplewer. In hierdie stowwe tree net 'n magnetisasie op indien dit deur 'n opgelegde magneetveld geïnduseer word. Hierdie reaksie is dikwels baie swak, en oppervlakkig lyk dit of die materiaal nie magneties is nie
Veldsterkte en induksie
Die konstante \mu_o word die magnetiese veldkonstante genoem. Dit is in die S.I.-eenheidstelsel per definisie:
Magnetiese susseptibiliteit
In hierdie materiale is die magnetisasie gewoonlik eweredig met die veldsterkte. Die eweredigheidskonstante word die susseptibiliteit genoem:
Indien die veld uiters sterk is tree by paramagnetisme versadiging op en is die lineêre gedrag nie meer geldig nie. By diamagnete induseer 'n sterker veld ook sterker kringstroompies wat die veld teenstaan.
Spontane magnetisasie
In ferri- en ferromagnete is die verband tussen B en H nie eenvoudig nie omrede daar histerese optree: die magnetisasie hang af van die geskiedenis van die materiaal.
Baasskap
Baasskap is ’n term wat gedurende die beginjare van die apartheidstelsel in Suid-Afrika veral deur premier J.G. Strijdom gebruik is.
Die letterlike betekenis is om in ’n posisie van baas te wees en premier Strijdom het erken dat die Nasionale Party se beleid een van blanke baasskap was.
Sojoes-program
duimnael|200px|Die lansering van die Sojoes TMA-3 in 2003. duimnael|regs|200px|Bemanning van Sojoes TMA-14M keer in 2015 na die aarde terug.
Baasskap
Dr. H.F. Verwoerd het tydens sy tydperk as eerste minister besef dat die beginsel nie moreel verdedig kon word nie en teen 1960 verklaar dat dié uitdrukking (en die strewe wat dit verteenwoordig) rasseverhoudings in Suid-Afrika bederf. Ten einde internasionale kritiek te temper het hy die beleid geherformuleer as afsonderlike ontwikkeling.
Die Verenigde Party het aan ’n soortgelyke beginsel geglo, hoewel hulle dit as Blanke leierskap met geregtigheid beskryf het.
Sojoes-program
Die Sojoes-program is in die 1960's begin om 'n Russiese ruimtevaarder na die maan te stuur. Die Sojoes-ruimtetuig en -lanseringsvoertuig was albei deel van die program. Die maan is as teiken laat vaar toe tegnologiese probleme meegebring het dat die VSA die maan eerste sou bereik. Sojoes het die beëindiging van die bemande maanprogram oorleef deurdat dit ontwikkel het in 'n verskeidenheid projekte (militêr en burgerlik), hoofsaaklik in samewerking met ruimtestasies.
Maura Tierney
Maura Tierney (gebore 3 Februarie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Liar Liar (1997), Forces of Nature (1999), en Insomnia (2002), en in die televisiereeks ER (1994).
Sojoes-program
Onbemande Sojoes-vlugte
<br style="clear: left"/>
Rex Ingram (akteur)
Rex Ingram (20 Oktober 1895 – 19 September 1969) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Thief of Bagdad (1940), Sahara (1943), God's Little Acre (1958), en Anna Lucasta (1958).
Paul Gauguin
Eugène Henri Paul Gauguin (7 Junie 1848 – 8 Mei 1903) was ’n Franse postimpressionistiese kunstenaar. Hy het nie werklik erkenning gekry tot ná sy dood nie, maar word nou geloof vir sy eksperimentele gebruik van kleur en die sintetistiese styl, wat onderskei kan word van impressionisme. Sy werk het dié van die Franse avant-garde en baie moderne kunstenaars beïnvloed, byvoorbeeld dié van Pablo Picasso en Henri Matisse. Gauguin se kuns het ná sy dood gewild geword, deels danksy die pogings van die kunshandelaar Ambroise Vollard, wat uitstallings van sy werk gereël of help reël het. Baie van sy skilderye was in besit van die Rus Sergei Sjtsjoekin en ander belangrike versamelaars.
Hy was ’n belangrike figuur in die simbolistiese beweging as 'n skilder, beeldhouer, keramiekkunstenaar en skrywer. Sy gebruik van kleur het regstreeks tot die sintetistiese styl in moderne kuns gelei, terwyl sy uitbeelding van die inherente bedoeling van die mense in sy skilderye die weg gebaan het na primitivisme en die terugkeer na die landelike. Hy was ook ’n belangrike voorstander van houtgraverings en houtsneewerk as kunsvorms.
Vroeë lewe
Gauguin is in Parys, Frankryk, gebore as die seun van die joernalis Clovis Gauguin en Alina Maria Chazal, wie se pa lid was van ’n invloedryke Peruviaanse familie. In 1850 het die familie van Parys na Peru verhuis vanweë die politieke klimaat van destyds. Clovis is tydens die reis oorlede en die 18 maande oue Paul, sy ma en suster is alleen agtergelaat. Hulle het vier jaar lank in Lima gewoon, by sy ma se broer en dié se familie. Peruviaanse beelde sou later Gauguin se kuns beïnvloed.
Toe Gauguin sewe jaar oud was, het hy en sy familie na Frankryk teruggekeer en by sy oupa aan vaderskant in Orléans gaan woon. Gauguin het hier Frans geleer, hoewel sy eerste en verkose taal Peruviaanse Spaans gebly het.
Opvoeding en eerste werk
Nadat hy ’n paar plaaslike skole bygewoon het, is Gauguin na die prestigeryke Rooms-Katolieke skool Petit Séminaire de La Chapelle-Saint-Mesmin gestuur. Hy was drie jaar lank in dié skool en op 14 is hy na die Loriol-instituut in Parys, ’n vlootskool, gestuur voordat hy na Orléans teruggekeer en sy studie aan die Lycée Jeanne D'Arc voltooi het. Hy het hierna ’n vlieëniersassistent in die handelsvloot geword. Drie jaar later het hy vir twee jaar by die Franse vloot aangesluit. Sy ma is op 7 Julie 1867 oorlede, maar hy het eers maande later daarvan uitgevind toe ’n brief van sy suster af hom in Indië bereik.
In 1871 het Gauguin ’n aandelemakelaar in Parys geword en werk by die Paryse Beurs gekry. Hy het vir die volgende 11 jaar ’n suksesvolle sakeman geword. Hy het ’n goeie salaris verdien en ook in kuns handel gedryf. In 1882 het die Paryse Beurs in duie gestort en die aanvraag na kuns het afgeneem. Gauguin se inkomste het skerp gedaal en hy het eindelik besluit om voltyds te skilder.
Huwelik
In 1873 is Gauguin getroud met ’n Deense vrou, Mette-Sophie Gad (1850–1920). Oor die volgende 10 jaar het hulle vyf kinders gehad: Émile (1874–1955), Aline (1877–1897), Clovis (1879–1900), Jean René (1881–1961) en Paul Rollon (1883–1961). Teen 1884 het Gauguin en sy gesin na Kopenhagen in Denemarke verhuis waar hy weer ’n sakeman geword het deur dekseile te verkoop. Dit was nie ’n sukses nie en Mette het die broodwinner geword deur Franse lesse te gee.
Sy middelklasgesin en huwelik het uitmekaargeval toe hy voltyds begin skilder. Hy het in 1885 na Parys teruggekeer en hy en Mette is in 1894 uitmekaar.
Eerste skilderye
In 1877 het Gauguin oor die rivier na die armer, nuwer stedelike uitbreiding Vaugirard getrek. Hier het hy ’n ateljee gehad. Hy het in 1881 en 1882 skilderye vertoon in impressionistiese uitstallings. Sy skilderye het nie goeie resensies gekry nie hoewel sommige van hulle, soos Die Marktuine van Vaugirard, nou hoog aangeskryf word.
Die lewe in Kopenhagen was egter nie makliker nie en Mette en haar familie het Gauguin gevra om na Parys terug te keer.
Frankryk, 1885–'86
Gauguin het in Junie 1885 saam met sy sesjarige seun, Clovis, na Parys teruggekeer terwyl die res van die gesin in Kopenhagen agtergebly het. Dit was aanvanklik vir hom moeilik om weer by die Paryse kunswêreld betrokke te raak en hy het die eerste winter in armoede deurgebring. Clovis het eindelik siek geword en is na ’n kosskool gestuur met geld van Gauguin se suster Marie. In dié jaar het hy min geskilder. In Mei 1886 het hy 19 skilderye en ’n houtreliëfwerk op ’n impressionistiese uitstalling vertoon. Die meeste was vroeëre werke van Rouen of Kopenhagen. Daar was ook niks nuuts in die paar nuwe skilderye nie, hoewel sy Baigneuses à Dieppe ("Swemmende Vroue") die bekendstelling was van wat later ’n herhalende motief sou word: vroue in die branders.
Die uitstalling het Georges Seurat gevestig as leier van die avant-garde-beweging in Paris. Gauguin het sy neo-impressionistiese, pointillistiese tegniek verwerp en later in die jaar was sy vriendskap met Pissarro ook tot niet – dié was daarna taamlik vyandig teenoor Gauguin.
Gauguin het die somer van 1886 in die kunstenaarskolonie Pont-Aven in Bretagne deurgebring. Dit was nie net goedkoop om daar te woon nie, maar hy was ook gewild onder die jong kunsstudente wat elke somer daarheen gestroom het. Hy is in dié tyd onthou vir beide sy eksentrieke voorkoms en sy kuns. Onder sy nuwe kennisse was Charles Laval, wat Gauguin die volgende jaar na Panama en Martinique vergesel het.
Daardie somer het hy ’n paar skilderye geskilder van naakte figure in die styl van Pissarro en Degas. Die meeste was landskappe soos La Bergère Bretonne (Die Bretonse Herderin), waarin die figuur ’n ondergeskikte rol speel. Sy Jeunes Bretons au bain (Jong Bretonse Seuns wat Swem), wat ’n tema bekendstel waarheen hy altyd teruggekeer het wanneer hy Pont-Aven besoek het, is duidelik onder invloed van Degas in die ontwerp en gebruik van kleur. Die naïewe tekeninge van die Engelse kunstenaar Randolph Caldecott, wat gebruik is om ’n gewilde gids oor Bretagne te illustreer, het die aandag getrek van die avant-garde-kunsstudente van Pont-Aven, wat gretig was om hulself te bevry van die konserwatisme van hul akademies, en Gauguin het hulle doelbewus nageboots in sy sketse van Bretonse meisies. Hy het dié sketse later in sy Paryse ateljee in skilderye omskep. Die belangrikste een was Vier Bretonse Vroue – dit toon ’n duidelik wegbreek van sy vroeëre impressionistiese styl en bevat terselfdertyd iets van die naïwiteit van Caldecott se illustrasies, waarin eienskappe so oordrewe uitgebeeld word dat dit byna karikatuuragtig is.
Gauguin het saam met Émile Bernard, Charles Laval, Émile Schuffenecker en baie ander na Pont-Aven teruggekeer ná sy reise in Panama en Martinique. Die gebruik van kleur en die simbolistiese keuse van voorwerpe onderskei dit wat nou bekend is as die Pont-Aven-skool. Gauguin was teleurgesteld deur impressionisme. Hy het gevoel die tradisionele Europese skildery was te nabootsend en dat dit simboliese diepte kortkom. Daarteenoor was die kuns van Afrika en Asië vir hom vol mistieke simbolisme en energie.
Die kuns van ander kulture was in dié tyd gewild in Europa, veral dié van Japan, en Gauguin is in 1889 genooi om aan ’n belangrike uitstalling deel te neem waar net genooide kunstenaars werke kon tentoonstel.
Cloisonnisme en sintetisme
Onder die invloed van volkskuns en Japannese drukwerk het Gauguin se werk gevorder tot cloisonnisme, ’n styl wat sy naam gekry het by die resensent Édouard Dujardin vanweë Émile Bernard se metode om plat beelde met sterk kleure en buitelyne te skilder. Dit het Dujardin herinner aan die Middeleeuse cloisonné-emaljetegniek. Gauguin was ’n aanhanger van Bernard se kuns en sy toepassing van ’n styl wat Gauguin gepas het in sy soeke daarna om die essensie van ’n voorwerp vas te vang.
In Die Geel Christus (1889), wat dikwels beskryf word as ’n tipiese cloisonnistiese werk, is die beeld gedegradeer tot areas van suiwer kleur wat deur dik swart buitelyne geskei word. In sulke werke het Gauguin min aandag aan klassieke perspektief en subtiele veranderings van kleur gegee, en so die twee mees tipiese eienskappe van post-Renaissance-skilderwerk geïgnoreer. Sy werk het later ontwikkel in die rigting van sintetisme, waarin nie vorm of kleur oorheers nie, maar ’n ewe groot rol speel.
Martinique
In 1887, nadat Gauguin Panama besoek het, het hy sowat ses maande naby Saint-Pierre in Martinique deurgebring saam met sy vriend die kunstenaar Charles Laval. Sy gedagtes en ondervindings van dié tyd is vasgevang in sy briewe aan sy vrou, Mette, en sy kunstenaarsvriend Emile Schuffenecker.
In Panama was hy platsak en sonder werk. Frankryk het in dié tyd ’n beleid gehad dat iemand se bootreis terug betaal sou word as hulle in ’n Franse kolonie gestrand geraak het. Gauguin en Laval het van dié beleid gebruik gemaak om na Frankryk terug te vaar, maar by die Martinique-hawe Saint-Pierre besluit om van die boot af te klim. Kenners verskil daaroor of hy met voorbedagde rade of spontaan besluit het om op die eiland te bly. Op Martinique het hy in ’n hut gebly en daarvan gehou om die plaaslike mense dop te hou terwyl hulle met hul daaglikse bedrywighede besig was. Die hut was egter warm in die somer en het gelek wanneer dit reën. Gauguin het ook siek geword. Terwyl hy daar was, het hy tussen 10 en 20 werke geskilder, gereis en blykbaar kontak gemaak met ’n klein gemeenskap Indiese immigrante. Dit het later sy werk beïnvloed deurdat hy Indiese simbole ingewerk het. Tydens sy verblyf was die skrywer Lafcadio Hearn ook op die eiland. Sy vertellings verskaf ’n historiese vergelyking vir Gauguin se skilderye.
Hy het sover bekend 11 skilderye voltooi. In sy briewe aan Schuffenecker is ’n opgewondenheid te bespeur oor die eksotiese ligging en eilandbewoners op sy skilderye. Die werke het oor die algemeen helder kleure en is van figure in die buitelug. Hoewel hy kort op die eiland was, het dit ’n groot invloed op sy werk gehad. Hy het later van die figure en sketse weer in skilderye gebruik, soos die motief in Tussen die Mango's. Plattelandse en inheemse bevolkings het ’n gewilde onderwerp gebly in Gauguin se werk nadat hy die eiland verlaat het.
Gauguin en Van Gogh
Gauguin en Vincent se verhouding het later gespanne geraak. In 1888, op voorstel van Theo, het Gauguin en Vincent nege weke lank saam geskilder by Vincent se "Geel Huis" in Arles. Hul verhouding het versuur en eindelik het Gauguin besluit om weg te gaan. Op die aand van 23 Desember 1888, volgens ’n baie latere weergawe van Gauguin, het Van Gogh hom met ’n skeermeslem gekonfronteer. Later die aand het Van Gogh die onderste deel van sy linker-oorlob afgesny. Van Gogh is die volgende dag in die hospitaal opgeneem en Gauguin het Arles verlaat. Hulle het mekaar nooit weer gesien nie, maar steeds gekorrespondeer. In 1890 het Gauguin selfs voorgestel hulle stig ’n kunsateljee in Antwerpen.
Gauguin het later beweer hy het ’n belangrike rol gespeel in Van Gogh se ontwikkeling as ’n skilder by Arles. Terwyl Van Gogh vir ’n kort ruk geëksperimenteer het met Gauguin se teorie van skilder uit die verbeelding in skilderye soos Gedagte aan die Tuin by Etten, het dit hom nie geval nie en hy het gou teruggekeer na skilder van die natuur af.
322
Die jaar 322 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 22ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
NG gemeente De Rust
duimnael|regs|180px|Ds. [[Johan George Steytler|J.G. Steytler was van 1902 tot 1905 De Rust se eerste leraar.]]
Leucandra cylindrica
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1887 deur Fristedt.
Paul Gauguin
Eerste besoek aan Tahiti
Teen 1890 het Gauguin besluit om Tahiti sy volgende kunsbestemming te maak. Die verkoop van skilderye in Parys en ander gebeure het dit finansieel moontlik gemaak.
Hy het die eerste drie maande in die kolonie se hoofstad, Papeete, deurgebring wat reeds baie deur die Franse en Europese kultuur beïnvloed was. Sy biograaf Belinda Thomson meen hy was teleurgesteld deur die ondervinding. Hy kon nie die plesierlewe in Papeete bekostig nie en ’n vroeë skildery is nie goed ontvang nie. Hy het besluit om by Mataiea, Papeari, sowat 45 km van Papeete af, in ’n bamboeshut te gaan woon. Hier het hy die Tahitiaanse lewe geskilder in werke soos Fatata te Miti (By die See) en Ia Orana Maria (Ave Maria). Laasgenoemde het sy mees gesogte Tahitiaanse skildery geword.
Baie van sy beste skildery kom uit dié tydperk. Sy eerste skildery van ’n Tahitiaanse model is vermoedelik Vahine no te tiare (Vrou met ’n Blom). Die skildery is bekend vir die getroue uitbeelding van Polinesiese gelaatstrekke. Hy het die skildery na sy beskermheer George-Daniel de Monfreid gestuur, wat ’n vriend van Schuffenecker was en Gauguin se grootste aanhanger in Tahiti sou word. Teen die laatsomer van 1892 is die skildery in die Goupil-galery in Parys uitgestal. Die kunshistorikus Nancy Mowll Mathews glo Gauguin se kennismaking met eksotiese sensualiteit in Tahiti, wat so duidelik uit die skildery blyk, was verreweg die belangrikste aspek van sy verblyf op die eiland.
NG gemeente De Rust
duimnael|links|310px|Die gemeente se kerkgebou is op [[28 November 1902 ingewy.]]
Dawn-Lyen Gardner
Dawn-Lyen Gardner (gebore 30 Augustus 1981) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Viper (1994), Star Wars: The Clone Wars (2008), Luke Cage (2016), en Queen Sugar (2016).
Paul Gauguin
Eerste besoek aan Tahiti
Gauguin het boeke geleen waarin die vergete kultuur en godsdiens van Tahiti beskryf word en hy was gefassineer deur die vertellings oor die geheime godsdiensorde Arioi en hul god, Oro. Omdat die boeke geen illustrasies bevat het nie, kon hy sy verbeelding vrye teuels gee. Hy het in die volgende jaar sowat 20 skilderye en ’n dosyn houtsneewerke voltooi. Die eerste was Te aa no Areois (Die Saad van die Areoi), wat Oro se aardvrou, Vairaumati, uitbeeld. Dit is nou in die Metropolitan-kunsmuseum in New York. Sy geïllustreerde notaboek uit dié tyd, Ancien Culte Mahorie, is in die Louvre.
Gauguin het nege van sy skilderye na Monfreid in Parys gestuur. Hulle is eindelik in Kopenhagen uitgestal saam met werke van Vincent van Gogh. Berigte dat hulle goed ontvang is (hoewel net twee verkoop is) het Gauguin aangespoor om terug te keer met nog 70 ander skilderye wat hy voltooi het. Sy geld was in elk geval teen dié tyd op en hy moes van ’n gratis bootreis huis toe gebruik maak. Hy het ook gesondheidsprobleme gehad wat die plaaslike dokter as hartprobleme gediagnoseer het, hoewel Mathews voorstel dit kon vroeë tekens van gevorderde sifilis gewees het.
Gauguin het later ’n reisverhaal geskryf (wat in 1901 die eerste keer gepubliseer is) met die naam Noa Noa. Dit is aanvanklik beskou as kommentaar op sy skilderye en ’n beskrywing van sy ondervindings op Tahiti. Moderne resensente het voorgestel die inhoud van die boek was deels die produk van fantasie en plagiaat. Daarin onthul hy dat hy teen dié tyd ’n 13-jarige meisie as sy plaaslike vrou geneem het. Sy was Teha'amana (in sy reisverhaal Tehura genoem), en sy was teen die einde van die somer van 1892 swanger by hom.
NG gemeente De Rust
duimnael|regs|230px|Die kerkgebou se preekstoel.
Paul Gauguin
Eerste besoek aan Tahiti
Teha'amana was die onderwerp van verskeie van Gauguin se skilderye, onder meer Merahi metua no Tehamana en die bekende Doodsengel wat Waghou, asook die houtsneewerk Tehura.
Terugkeer na Frankryk
Gauguin het in Augustus 1893 na Frankryk teruggekeer waar hy steeds Tahitiaanse onderwerpe geskilder het, soos Mahana no atua (Dag van die God) en Nave nave moe (Gewyde Lente, Soete Drome). ’n Uitstalling by die Durand-Ruel-galery in November 1894 was ’n taamlike sukses en 11 van die 40 skilderye is teen goeie pryse verkoop. Hy het ’n woonstel gehuur by 6 rue Vercingétorix aan die rand van Montparnasse, wat deur baie kunstenaars besoek is, en ’n weeklikse salon begin hou. Hy het ’n eksotiese persona aangeneem; hy het Polinesiese klere aangetrek en ’n openlike verhouding aangeknoop met ’n tienermeisie wat "half-Indies, half-Maleis" was, bekend as Annah die Javaan.
NG gemeente De Rust
duimnael|regs|190px|Die gedenksteen wat in 1949 onthul is ter herdenking van die gemeente se vyftigjarige bestaan.
Paul Gauguin
Terugkeer na Frankryk
Hy het ’n groot keramiekstandbeeld met die naam Oviri voorgelê vir die salon-opening van die Société Nationale des Beaux-Arts in April 1895. Sy biograaf Charles Morice meen die werk is "letterlik uit die uitstalling gegooi", maar volgens Vollard is dit eers toegelaat nadat die kunstenaar Ernest Chaplet gedreig het om al sy eie werk te onttrek. Gauguin het die geleentheid gebruik om meer openbare blootstelling te kry deur ’n brief aan die koerant Le Soir te skryf waarin hy uitvaar oor die stand van moderne keramiekwerk.
Teen dié tyd was sy huwelik heeltemal op die rotse. Nadat Gauguin aanvanklik geweier het om 13 000 frank wat hy by sy oom Isidore geërf het met sy vrou te deel, het hy haar eindelik 1 500 frank gegee. Mette was woedend en het net deur Schuffenhecker met hom gekommunikeer.
NG gemeente De Rust
duimnael|regs|230px|Die gedenksteen wat in 1974 onthul is ter herdenking van die gemeente se 75-jarige bestaan.
duimnael|regs|230px|Die gedenksteen wat in 1999 onthul is ter herdenking van die gemeente se honderdjarige bestaan.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Gauguin het op 28 Junie 1895 weer na Tahiti vertrek. Dit was volgens Thomson onder redelik negatiewe omstandighede – sy ontnugtering deur die Paryse kunstoneel is vererger deur twee aanvalle op hom in dieselfde uitgawe van die tydskrif Mercure de France. Mathews beweer sy afsondering in Parys was so groot dat hy geen ander keuse gehad het as om sy plek in die Tahitiaanse gemeenskap te probeer terugwen nie.
Hy het in September 1895 op die eiland aangekom en het die volgende ses jaar daar gewoon terwyl hy vir die grootste deel van dié tyd ’n skynbaar gerieflike lewe as ’n kunstenaar gelei het – naby, of soms in, Papeete. In dié tyd het hy geleef van ’n toenemend bestendige reeks verkope asook die steun van vriende en ondersteuners. Daar was egter ’n tydperk, van 1898 tot 1899, toe hy ’n kantoorwerk in Papeete moes doen. Hy het daarna ’n ruim huis van riete en dekgras gebou in ’n gegoede deel van Punaauia, 16 km oos van Papeete. Hy het ’n groot ateljee gehad en geen koste ontsien nie. Die amateurfotograaf Jules Agostini, ’n kennis van Gauguin, het in 1896 ’n foto van die huis geneem. Later het die verkoop van die grond hom genoop om ’n nuwe huis in dieselfde buurt te bou.
NG gemeente De Rust
Die NG gemeente De Rust is 'n meer as 110 jaar oue gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met sy setel op die Klein-Karoo-dorp De Rust.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Hy het ’n perdekar gehad waarmee hy daagliks na Papeete kon reis om aan die kolonie se sosiale lewe deel te neem as hy sou wou. Hy het ingeteken op die Mercure de France (en was selfs ’n aandeelhouer), teen daardie tyd Frankryk se voorste kritiese tydskrif. Gauguin het met ander kunstenaars, handelaars, resensente en klante in Paris gekorrespondeer. In sy jaar in Papeete en daarna het hy ’n toenemende rol in die plaaslike politiek gespeel en bydraes gelewer vir ’n nuwe plaaslike koerant wat teen die koloniale regering was, Les Guêpes (Die Perdebye). Hy was eindelik die redakteur van sy eie maandelikse publikasie, Le Sourire: Journal sérieux (Die Glimlag: ’n Ernstige Koerant). Van die kunswerk en houtsnee van die koerant het behoue gebly.
NG gemeente De Rust
Agtergrond
By geleentheid van 'n gewone kerkraadsvergadering op Oudtshoorn op 18 Maart 1899 het oudouderling Johannes Jurgens Schoeman die vergadering meegedeel hy en diaken S.D.P. le Roux het 'n plaas genaamd De Rust gekoop met die doel om 'n nuwe gemeente stig. Hulle het die kerkraad om geldelike ondersteuning gevra vir sodanige nuwe gemeente. Op voorstel van oudl. C. Snyman het die vergadering die versoek tot afstigting eenparig goedgekeur. Op die volgende vergadering, op 3 April 1899 is besluit om 'n bruidskat van £2 000 aan die te stigte gemeente te skenk.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
In Februarie 1900 het hy die redakteur van Les Guêpes geword en ’n salaris verdien. Hy was redakteur totdat hy Tahiti in September 1901 verlaat het. Die koerant onder sy leiding was bekend vir hewige aanvalle op die goewerneur en die amptenary in die algemeen, maar het hom nie juis vir kwessies van die plaaslike bevolking beywer nie, hoewel dit destyds as sulks beskou is.
In die eerste jaar het hy nie geskilder nie en op beeldhouwerk gekonsentreer. Toe hy weer begin skilder, het hy sy reeks sensuele naakfigure voortgesit in skilderye soos Te tamari no atua (Seun van God) en O Taiti (Nimmermeer). Thomson sien ’n toename in kompleksiteit. Mathews merk ’n terugkeer na Christelike simbole wat hom gewild sou gemaak het by die koloniste van dié tyd wat gretig was om dit wat van die plaaslike kultuur oor was, te bewaar deur klem te lê op die universaliteit van godsdiensbeginsels. In dié skilderye het Gauguin tot sy medekoloniste in Papeete gespreek, nie tot sy vorige avant-garde-gehoor in Parys nie.
NG gemeente De Rust
Agtergrond
Die twee here J.J. Schoeman en S.D.P. le Roux, wat as die vaders van sowel die nuwe dorp as die nuwe gemeente beskou kan word, het onmiddellik aan die werk gespring om die nodige waarborglyste vir die afstigting in orde te bring. Hierin het hulle de heelhartige steun en medewerking van die hele wyk gehad. Laat in 1899 was alles gereed en op 28 November 1899 het die Ringskommissie van die Ring van George, naamlik di. D. Rossouw, A.G. du Toit en J.A. Beyers op De Rust vergader met die doel om te De Rust 'n nuwe gemeente te stig.
Paul Gauguin
Verblyf in Tahiti
Sy gesondheid het agteruitgegaan en hy is verskeie kere vir verskillende kwale in die hospitaal opgeneem. Terwyl hy in Frankryk was, is sy enkel in ’n dronkgeveg gebreek en die oop wond het nooit heeltemal gesond geword nie. Dit was nou pynlik en sere het oral aan sy bene gevorm. Dit is met arseen behandel. Gauguin het die tropiese klimaat die skuld gegee en die sere as "ekseem" beskryf, maar sy biograwe stem saam dit moes weens vorderende sifilis gewees het.
In April 1897 het hy die nuus gekry dat sy gunstelingdogter, Aline, aan longontsteking dood is. In dié maand het hy ook gehoor hy moet sy huis verlaat omdat die grond waarop dit staan, verkoop is. Hy het ’n banklening aangegaan om ’n uitspattiger houthuis met ’n pragtige uitsig op die berge en see te bou. Hy het egter oorboord gegaan en teen die einde van die jaar het die bank gedreig om die lening op te roep. Hy was desperaat oor sy swak gesondheid en geldprobleme. Hy het in dié tyd sy grootse ''Waar Kom Ons Vandaan? Wat Is Ons? Waarheen Gaan Ons?'' voltooi – hy het dit as sy meesterstuk en die finale bewys van sy talent beskou (in ’n brief aan Monfreid het hy gesê hy het probeer selfmoord pleeg nadat hy dit voltooi het).
Die skildery is in November die volgende jaar in Vollard se galery uitgestal saam met agt tematies verwante werke wat hy in Julie voltooi het. Dit was sy eerste groot uitstalling in Parys sedert sy Durand-Ruel-vertoning in 1893. Dit was ’n groot sukses en resensente het sy nuwe kalmte geprys. Waar Kom Ons Vandaan? het egter gemengde resensies gekry en dit was vir Vollard moeilik om dit verkoop te kry. Hy het dit eindelik in 1901 verkoop.
NG gemeente De Rust
Agtergrond
Hierdie aanbiedinge is eenparig aangeneem. Die volgende grensskeiding is vasgestel: "Naar de kant van Oudtshoorn: van Molenrivier naar Hazenjacht, door de Olifantsrivier naar Rietfontein-Leeuwblad. Naar de kant van Uniondale: Loopensrivier, Diepkloof en Schoongezicht. Al de bovengenoemde plaatsen zullen aan de nieuwe gemeente behooren." Verder is aan die hand gegee dat na die kant van Willowmore en Prins Albert naamtekeninge probeer verkry word van lidmate van die plase Uitnood, Haggas, Witplaats, Rondable en Klaarstroom.
Ptolemaios van Aloros
Ptolemaios van Aloros (Grieks: Πτολεμαῖος) was van 368 tot 365 v.C. regent van Masedonië.
NG gemeente De Rust
Agtergrond
As konsulent is benoem die predikant van Oudtshoorn, destyds ds. George Murray en tot kerkraadslede: ouderlinge Jurie Schoeman, Hendrik Greeff, Carel Snyman en Louis Steyn en tot diakens Gabriël le Roux, Stephanus le Roux, Thomas Klue, Jacobus Louw, Matthys Jamneck, Lukas van der Westhuizen, Stephanus Otoo, Cornelis Muller en Michiel Otto. By die afstigting was die getal lidmate volgens die ringvorms 500 vir die jaar 1900 en die sieletal oor die duisend.
Vroegste geskiedenis
Die eerste kerkraadsvergadering onder die voorsitterskap van ds. Murray is op 7 Februarie 1900 gehou. Daar is besluit om die kerkraad van Oudtshoorn te versoek om oor drie maande die £2 000 in te betaal, ""daar men van plan is dadelyk met het bouwen ener kerk te beginnen". Tot lede van die boukommissie wat dadelik inligting in verband met die brand van bakstene moes inwin, is benoem die broers J.J. Schoeman, S.D.P. le Roux, L. Steyn en J.W. Louw. Br. S.D.P. le Roux is ook gekies tot kassier-diaken. In hierdie stadium was daar nog 'n aantal lidmate in die wyk Hazenjacht wat verkies het om onder Oudtshoorn te ressorteer. Die saak is eindelik na die Ringskommissie verwys om 'n oplossing te vind. Op 'n vergadering gehou op 22 Mei 1900, het die kommissie aan nege gesinne verlof toegestaan om onder Oudtshoorn te bly ressorteer, op voorwaarde dat hulle kinders ná hulle huwelik moes oorkom na De Rust; ook dat die kerkraad van Oudtshoorn sou gevra word om die kerklike bydraes van die genoemde huisgesinne aan De Rust af te staan. Waarskynlik omdat die nuwe gemeente oor geboue besit het nie, is voorlopig besluit om nog nie 'n leraar te beroep nie.
Ptolemaios van Aloros
Alexander II, uit die Argeïese Dinastie, was van 370 tot 368 v.C. koning van Masedonië ná die dood van sy pa, Amintas III. Hy het hom die gramskap van Thebe, in dié tyd die leidende mag in Griekeland, op die hals gehaal. Hulle het die kant gekies van Ptolemaios, Alexander se swaer, en Alexander gedwing om ’n bondgenootskap met Thebe te aanvaar.
NG gemeente De Rust
Vroegste geskiedenis
In Junie 1900 is oudl. J.J. Schoeman afgevaardig om die kerkraad van Oudtshoorn te ontmoet en "aan hen voor te stellen: De kerkraad van De Rust betale een vierde van het zalaris van den hulpprediker, £50 per jaar, op voorwaarde dat er êên Zondag in de maand godsdienst, en eene week in de maand huisbezoek gehouden word in deze gemeente, met dien verstande dat er dan geen konsulents salaris betaald worde." Oudtshoorn se kerkraad het egter aangebied om teen £100 per jaar twee dienste per maand te gee, sowel as die een week huisbesoek. Hierdie aanbod is met dank aanvaar, en vanaf Julie 1900 is die nuwe gemeente redelik goed bearbei, hoofsaaklik deur ds. G. Murray. In November 1900 is 'n poging aangewend om Ds. A.F. Louw te kry om die gemeente tydelik te bearbei, maar weens krygswet wat op daardie tydstip baie streng toegepas is in dié gebied, kon ds. Louw nie kom nie. Om dieselfde rede het die poging van die kerkraad om ds. P.A.M. de Vos se dienste te kry, ook misluk. Deur bemiddeling van ds. Andrew Murray is daarin geslaag om ds. Boshoff te kry om die gemeente tydelik te kom bearbei van die begin van 1901 af.
Kerkbou
Die jong gemeente het oor geen geboue beskik nie en so moes die eerste nagmaalsviering, 29 April 1900, in die opelug onder die bome langs die huis van mnr. S.D.P. le Roux, waar trouens die meeste dienste voor die voltooiing van die kerk gehou is, waargeneem word. Dit was dus dringend noodsaaklik om dadelik aan die werk te spring, selfs voordat die gemeente sy eie leraar gehad het. By geleentheid van die genoemde nagmaalsviering is die kerkraadsbesluit van 3 Maart 1900, om 'n kerk van 600 sitplekke teen £3 000 te laat bou, aan die gemeente bekendgemaak, en is 'n oproep om kragdadige steun gedoen. Die wyse van bou, naamlik dat die kerkraad al die materiaal sou verskaf, het aan elke gemeentelid die geleentheid gegee om sy of haar deeltjie by te dra.