cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beweging (laterale denke)
Beweging in terme van laterale denktegnieke kan gedefinieer word as 'n wegbeweeg van die normale logiese denkpatrone wat dikwels die skep van nuwe idees of begrippe verhinder. Die beweging word vermag deur van spesifieke tegnieke gebruik te maak wat daarop gemik is om 'n nuwe denkpatroon aan die gang te sit. 'n Mens kan byvoorbeeld 'n tegniek soos provokasie (laterale denke) gebruik om 'n gedagte te skep wat die normale denkpatroon "uitdaag". 'n Mens kan byvoorbeeld sê: "Huise moet nie dakke hê nie". 'n Mens kan dan dalk met nuwe idees rondom die ontwerp van dakke vorendag kom (soos byvoorbeeld dakke van glas ens.). Edward de Bono kritiseer die dinkskrumtegniek in soverre dit fokus op die uitstel van oordeel, maar nie stelselmatige, doelbewuste metodes verskaf om "beweging" teweeg te bring nie.
The New York Times
Alhoewel die gedrukte weergawe van die koerant die grootste plaaslike metropolitaanse koerant in die Verenigde State is, is dit algeheel die tweede grootste koerant, na The Wall Street Journal. Die weekdagsirkulasie het sedert 1990, soos met die meeste ander koerante, tot minder as 'n miljoen eksemplare per dag gedaal. Teen middel 2022 was dit 329 781. Die New York Times se bynaam is "the Old Gray Lady", en word lank reeds binne die industrie as 'n nasionale "koerant van oorkonde geag. Die koerant word deur The New York Times Company besit, wat ook agttien ander koerante, insluitende die International Herald Tribune en The Boston Globe, uitgee. Die maatskappy se voorsitter is Arthur Ochs Sulzberger jr., wie se familie die koerant sedert 1896 beheer.
Die koerant se leuse, wat in die boonste linkerhoek van die voorblad gedruk word, is "All the News That's Fit to Print" (Engels, Al die nuus wat geskik is om gedruk te word). Die New York Times-webwerf (NYTimes.com) se leuse is "All the News That's Fit to Click" (Al die nuus wat geskik is om op geklik te word). Die koerant word in afdelings verdeel: nuus, opinie, besigheid, kuns, wetenskap, sport, mode, huis, en funksies (features). Die New York Times het by die agtkolomformaat gebly nadat die meeste koerante na ses kolomme oorgeskakel het, en dit was een van die laaste koerante om kleurfotografie in gebruik te neem.
Aanlyn inhoud is beskikbaar deur 'n gemeterde betaalmuur, wat in 2011 opgerig is. 'n Besoeker kan maandeliks tien artikels gratis lees, en moet dan 'n abonnement aangaan om meer artikels te lees. Wanneer die betaalmuur verskyn, kan gebruikers egter eenvoudig die deel van die webadres wat na .html kom, skrap, en die bladsy herlaai om die volle artikel te sien. Daar bestaan ook mobiele toepassings om inhoud vanaf mobiele toestelle te bereik, soos Android-toestelle en Apple se iOS-platform.
Konsepwaaier
'n Konsepwaaier is een van die tegnieke in laterale denke soos deur Edward de Bono bedink. Die tegniek behels die neerskryf van die uitdaging of probleem wat opgelos moet word in 'n sirkel of spilpunt en die neerskryf van moontlike konsepte wat kan help om die probleem op te los op radiale lyne wat vanaf die spilpunt af geteken word soos die lemme van 'n waaier. Die idee is om 'n mens te dwing om meer as een konsep in oorweging te bring tot die oplos van 'n probleem.
Eksterne skakels
Artikel wat in besonderhede verduidelik hoe om die tegniek te gebruik.
Rick Overton
Rick Overton (gebore 10 Augustus 1954) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Willow (1988), Mrs. Doubtfire (1993), Groundhog Day (1993), en Eight Legged Freaks (2002).
Sandy Becker
Sandy Becker (19 Februarie 1922 – 9 April 1996) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Wonderama (1955), Go Go Gophers (1966), The Beagles (1966), en Captain America (1966).
Uitsig, Bloemfontein
Uitsig is 'n 71% Blanke voorstad van Bloemfontein in die Vrystaat.
Groep van Agt
Die Groep van Agt (G8) is 'n internasionale forum vir die regerings van die sewe grootste ekonomieë ter wêreld – Duitsland, Frankryk, Italië, Kanada (sedert 1976), die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, asook die Russiese Federasie (tussen 1994 en 2014). Die groep het geen vaste organisasiestruktuur nie – die regeringshoofde van die lidlande vergader gereeld vir hul informele jaarlikse spitsberaad oor internasionale ekonomiese en politieke vraagstukke, terwyl daar op laer vlak dwarsdeur die jaar ook konferensies gehou en politieke navorsing gedoen word.
Die Europese Gemeenskap (sedert 1993 die Europese Unie) neem sedert 1977 aan die spitsberade deel en word deur die Europese Kommissie en die land, wat op dié tydstip die roterende presidentskap van die Europese Unie beklee, verteenwoordig.
Die forum het hom aanvanklik op die koördinasie van die lidlande se ekonomiese beleid toegespits, maar het later ook begin om internasionale vraagstukke soos die stryd teen armoede in die ontwikkelende lande, werkloosheid, die stryd teen misdaad en terrorisme en die proliferasie van massavernietigingswapens te behandel.
Die eerste internasionale ekonomiese spitsberaad van die (destyds ses) leidende nywerheidslande het in 1975 as G6-spitsberaad op inisiatief van die Franse regering in die kasteel van Rambouillet (Frankryk) plaasgevind.
Geskiedenis
Die konsep van 'n forum vir die leiers van die grootste nywerheidslande dateer uit die tydperk kort ná die oliekrisis van die jaar 1973 en die wêreldwye ressesie wat daarop gevolg het. Die Verenigde State het in 1974 die sogenaamde Library Group gestig, 'n informele vergadering van senior amptenare uit die Departemente van Finansies van die VSA, die Verenigde Koninkryk, Wes-Duitsland en Japan.
Die Franse president Valéry Giscard d'Estaing het die regeringshoofde van Wes-Duitsland, Italië, Japan, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State in 1975 vir 'n spitsberaad na die Franse kasteel van Rambouillet uitgenooi. Die ses regeringsleiers het ingestem om jaarliks onder 'n roterende presidentskap te vergader en sodoende die Groep van Ses (G6) gevorm. Kanada het in die volgende jaar op versoek van die destydse Amerikaanse president Gerald Ford by die G6 aangesluit, wat nou as die G7 bekend gestaan het.
Die Europese Unie is vir die eerste keer vir die spitsberaad van die jaar 1977 uitgenooi en het sindsdien elke jaar deelgeneem.
Nadat die Sowjetunie met die einde van die Koue Oorlog in 1991 ontbind is, het amptenare van die Russiese Federasie ná die hoofvergadering van die 20ste G7-spitsberaad van 1994 in Napels (Italië) vir 'n afsonderlike vergadering met die Westerse regeringshoofde byeengekom. Hierdie groep is die Politieke 8 (P8) of "G7 plus 1" genoem. Die Russiese Federasie het op versoek van die Amerikaanse president Bill Clinton in 1997 formeel by die groep aangesluit en sodoende die Groep van Agt (G8) geskep. President Clinton het hiermee veral sy waardering aan die Russiese president Boris Jeltsin en sy vasbeslote beleid van ekonomiese hervorming en neutraliteit teenoor die NAVO se uitbreiding na Oos-Europa betoon.
As gevolg van die Krimkrisis in 2014 is Rusland se lidmaatskap in die G8 opgeskort en die groep van Agt het weer die groep van Sewe geword.
Belangrike statistieke gegewens
(Bronne: afp, dpa, World Factbook, Resources Institute; uit: Berliner Morgenpost, 6 Junie 2007)
Tropiese kleinpylstormvoël
Die Tropiese kleinpylstormvoël (Puffinus bailloni) is 'n stormvoël wat seldsaam is aan die ooskus van Suid-Afrika. Die voël is 28 – 32 cm groot en weeg 140 – 200 g met 'n vlerkspan van 62 – 70 cm. In Engels staan die voël bekend as Tropical shearwater. Daar is 100 000 pare wat op tropiese eilande in die Stille- en Atlantiese Oseane broei terwyl daar slegs 100 pare op Europa-eiland in die Mosambiekkanaal broei.
Michael Trucco
Michael Trucco (gebore 22 Junie 1970) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Next (2007) en Hush (2016), en in die televisiereekse Pensacola: Wings of Gold (1997) en Battlestar Galactica (2004).
Jon Glover
Jon Glover (gebore 26 Desember 1952) is 'n Engelse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Death or Glory Boy (1974), Spitting Image (1984), Troublemakers (1990), en The Animals of Farthing Wood (1993).
Mikrofoon
'n Mikrofoon (van Grieks: mikros = klein en phonos = geluid, oftewel "klein geluid") is 'n elektromagnetiese onderdeel wat geluid in 'n elektriese sein omskakel sodat die klank vir versterking plaaslik en/of elders weergegee kan word, asook om 'n geluidsopname mee te maak.
Die eerste mikrofone is teen die middel van die vorige eeu gebou, en een van hulle, die koolstofmikrofoon, was so suksesvol dat dit vandag nog gebruik word. Die koolstofmikrofoon verskaf sterk spanningsvariasies, en werk oor ŉ frekwensiegebied wat voldoende is om die menslike stem duidelik te laat klink.
Die koolstofmikrotoon is egter ongeskik vir byvoorbeeld die natuurgetroue omsetting van musiek, wat 'n baie wyer frekwensiegebied as spraak omvat, en met die ontwikkeling van die elektronika het beter mikrofone, soos die dinamiese mikrofoon, verskyn wat klank baie getrou in elektriese golwe kan omsit.
Soorte
Die magnetodinamiese mikrofoon is vandag die algemeenste mikrofoon, en bestaan uit 'n spoeletjie waaraan 'n membraan vasgeheg is. Die spoeletjie kan vry in 'n lugspleet van 'n permanente magneet beweeg, en as die membraan (onder die invloed van lugtrillings ofte wel geluidstrillings) beweeg, bring die spoeletjie 'n elektriese stroom voort.
Die grootte van die stroom is eweredig aan die trillingsnelheid van die membraan. Hoewel eenvoudig en kompak, is die MD-mikrofoon (magnetodinamiese mikrofoon) ŉ baie goeie omsette Die bandmikrofoon werk oor 'n wyer frekwensiegebied as die MD-mikrofoon, en bevat 'n geriffelde aluminiumplaatjie wat vir sowel 'n membraan as 'n stroomgeleier dien. Dit reageer veral goed op uiters hoë of lae frekwensies (vinnige of stadige trillings), maar is moeiliker om te vervaardig as die MD-mikrofoon.
Die bandmikrofoon is ook kwesbaarder (nie skokbestand nie) en word daarom hoofsaaklik in ateljees gebruik. Die kapasitormikrofoon is een van die beste beskikbare mikrofone, en bevat twee plaatjies waartussen daar 'n kapasitansie (vermoë om elektriese lading op te gaar) bestaan. Een van die plaatjies dien as membraan, en as dit tril, ontstaan daar spanningsvariasies tussen die plaatjies. Die geleiers wat aan die plaatjies vas is, beïnvloed egter die kapasitansie, en om dit uit te skakel, word 'n voorversterker in die mikrofoon ingebou.
Die voorversterker moet egter 'n baie hoë ingangsweerstand hê. Omdat gewone transistors 'n lae ingangsweerstand het, word spesiale transistors, sogenaamde FET - ("field effect transistors") transistors vir die bou van die voorversterker gebruik. Die mikrofoon word dus ook van batterytjies voorsien, wat krag aan die versterker moet lewer. Die kristalmikrofoon bevat ŉ piësoëlektriese kristal tussen twee plaatjies, en die kristal is aan ŉ membraan verbind. Sodra die membraan tril, ontwikkel dit ŉ wisselende spanning in die kristal, wat na 'n klankversterker oorgedra kan word.
Rigtingsgevoeligheid
Mikrofone kan so vervaardig word dat dit geluide uit alle rigtings of net geluide uit 'n sekere rigting kan ontvang. Die rigtingsgevoeligheid kan met behulp van 'n rigtingsdiagram voorgestel word, waarvan die diagramvorm aandui vir watter geluide (wat van voor, agter, bo, onder of weerskante kan kom) 'n mikrofoon die sensitiefste is. Sekere mikrofone is byvoorbeeld gevoelig vir geluide uit alle rigtings, maar die gevoeligste vir die wat van voor af kom. Ander mikrofone ontvang weer geluide van voor sowel as van agter, maar nie uit ander rigtings nie.
Alle mikrofone is egter die gevoeligste vir geluide uit die rigting waarin die membraan gerig is. Rigtingsgevoeligheid kan byvoorbeeld beheer word deur 'n membraan van agter af te sluit (toe te maak). of oop te laat. 'n Mikrofoon met 'n afgeslote membraan ontvang geluide uit alle rigtings, maar is veral sensitief vir die wat van voor af kom, en staan bekend as ŉ drukmikrofoon. 'n Mikrofoon met ŉ oop membraan reageer op drukverskille van trillings van voor en agter, maar nie van ander rigtings nie, en staan bekend as 'n drukverskilmikrofoon.
Eienskappe
Die impedansie (weerstand teen die vloei van wisselstroom) van mikrofone is sterk uiteenlopend: kristal- en kapasitormikrofone het byvoorbeeld 'n hoë, en MD-mikrofone 'n lae impedansie. In die praktyk word impedansies by 'n frekwensie van 1 000 Hz gemeet, en wissel van 200 ohm vir lae-impedansie- tot 50 kilo-ohm vir hoë-impedansie-mikrofone.
Dit is belangrik dat die impedansie van 'n mikrofoon met dié van die apparaat (byvoorbeeld 'n klankversterker) waarmee dit gebruik word, moet ooreenstem. 'n 50-kilo-ohmmikrofoon kan byvoorbeeld nie by 'n 200-ohm-ingang ingeprop word indien goeie resultate verlang word nie. Die gevoeligheid van mikrofone word gemeet aan die verhouding tussen die geluidsdruk (trillings) en die ontwikkelde spanning, en in mV/μ bar uitgedruk (1 mV/μbar = 10- 2 V.m2/N). 'n Goeie mikrofoon sal byvoorbeeld maklik 100 mV by sagte geluide (lae druk) ontwikkel.
Magenta
Magenta is 'n pers-rooi kleur, wat ook as fuchsia of siklaam bekend staan. Magenta is een van die eerste kunsmatig vervaardigde anilienkleure en is in 1859 deur die Britse chemikus Sir William Henry Perkin (1838–1907) ontdek. Hy vernoem dit na die Italiaanse stad Magenta, waar in dieselfde jaar 'n groot slag tussen die Franse en Oostenrykers plaasgevind het.
Magenta is 'n primêre kleur in die aftrekkende kleurstelsel en 'n sekondêre kleur in die toevoegende kleurstelsel. In albei stelsels is dit die komplementêre kleur van groen. By inkdrukkers is magenta 'n standaardkleur vir die vierkleurdruk.
Mnyamenirivier (lat -32,67, long 27,15)
Dit is 'n sytak van die Keiskammarivier.
Mikrofoon
Eienskappe
Die kwaliteit van 'n mikrofoon word bepaal deur vervorming en dinamiek. Vervorming vind plaas as die mikrofoon nie 'n geluid natuurgetrou in 'n elektriese ekwivalent kan omsit nie. Dinamiek is die verhouding tussen die swakste en sterkste seine wat 'n mikrofoon getrou kan weergee, hoewel dit ook deur frekwensie beïnvloed word.
Magenta
Kleurkoördinate
Volgens verskeie kleurskemas word magenta as volg voorgestel:
Timothy Innes
Timothy Innes is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Sense of an Ending (2017), Ashes in the Snow (2018), en The Favourite (2018), en in die televisiereeks The Last Kingdom (2015).
Kleinpylstormvoël
Die Kleinpylstormvoël (Puffinus assimilis) is 'n stormvoël wat seldsaam is aan die suidkus van Suid-Afrika. Die voël is 25 – 30 cm groot en weeg 210 – 290 g met 'n vlerkspan van 56 – 66 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Little shearwater.
Rodenbeck
Rodenbeck is 'n groot township (95% Swart) in die stad Bloemfontein in Suid-Afrika.
Laura Leighton
Laura Leighton (gebore 24 Julie 1968) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Burrowers (2008) en in die televisiereekse Melrose Place (1992), Law & Order: Special Victims Unit (1999), en Pretty Little Liars (2010).
Konsepdriehoek
'n Konsepdriehoek is 'n tegniek in laterale denke soos deur Edward de Bono bedink. Die tegniek behels die neeskryf van 'n probleem en 'n idee om daardie probleem op te los. Daar word dan gekyk na die voorgestelde oplossing en die konsep daaragter word geïdentifiseer en neergeskryf sodat die probleem, idee en konsep 'n driehoek vorm. Daar word dan gekyk na die konsep en ander moontlike idees wat ook van dieselfde konsep gebruik maak.
'n Voorbeeld daarvan kan 'n probleem wees oor hoe om water uit 'n glas te kry, een oplossing kan wees om klippe daarin te gooi sodat die water oorloop. Die konsep is "verplasing". Daar kan dan nou gekyk word na ander maniere om verplasing te bewerkstellig.
Tony Becker
Tony Becker (gebore 14 September 1963) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Hunters (2011) en in die televisiereekse For Love and Honor (1983) en Tour of Duty (1987).
Staphorst
Staphorst (Nedersaksies: Stappest / Stappers) is 'n munisipaliteit en 'n dorp in die Nederlandse provinsie Overijssel. Die munisipaliteit het sowat 17 000 inwoners (2022). Die grootste dorp in die munisipaliteit is Staphorst. Daar woon ± 10 600 mense. Die oppervlakte van die munisipale gebied is 136 km². Die dorp Staphorst is die vyfde grootste nedersetting in Noordwes-Overijssel.
Staphorst lê in die Salland- en Kop van Overijssel-streek.
Wapen van die munisipaliteit
Die beskrywing van hierdie wapen is: "een skild van lazuur, belaai met drie saamgevoeg torings van goud". Die betekenis van hierdie torings is nie duidelik nie. Daar word gesê dat hierdie torings verwys na die drie Staphorster kerkdorpe: Staphorst, IJhorst en Rouveen, terwyl ander verwys na die torings van die ou Mariënklooster aan die Swarte Water, wat deur die protestante tydens die Reformasie gesloop is.
Plekke
In die munisipaliteit van Staphorst lê die volgende nedersettings:
Dorpskarakter
Saam met Rouveen is Staphorst 'n tipies voorbeeld van lintbebouing aan die Oude Rijksweg/Gemeenteweg. Opvallend aan Staphorst en Rouveen is die (fel)groene luike met 'n kombinasie van (fel) blou vensters en groen deure met bo die voordeur 'n ‘’Levensboom” en die kleredrag wat deur die mense gedra word. Kinders wat altyd of slegs in die winter die klederdracht dra, is daar baie min. Ook baie min manne dra kleredrag. Maar daar is nog baie volwasse vroue, wat die kleredrag dra. Sedert 1937 is daar 'n plaaslike wet, wat sê dis verbode om "iemand op of aan de weg zonder diens toestemming te fotograferen". Vroeger (tot 1970) was daar 'n tradisie in Staphorst dat de kinders 'n boerdery bou achter hul ouders se boerdery. Weens ruimtegebrek word dit teenwoordig nog min gedoen.
In 1971 het Staphorst wêreldnuus gewees deur 'n uitbraak van polio (kinderverlamming). Verskillende inwoners het om godsdienstige redenen nie gewil nie dat hul kinders teen hierdie siekte ingeënt sou word. Hulle het gevind inent is teen die Voorsienigheid Gods. Hierdie siekte het 39 persone (die meeste was kinders van) besmet geraak. Vyf mense het gesterf. Noudaags is die situasie anders en is die meeste Staphorsters ingeënt. Maar ongeveer twintig persent is nie ingeënt nie en deur die feit dat Staphorst ’n baie saamlewende groep is, is Staphorst die enigste Europese risikogebied van die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Kerkelikheid
Die gemeenskap van Staphorst staan bekend as een van die mees kerkelike gemeenskappe in Nederland. Die Sondagsrus word sterk uitgevoer en die kerkdienste in die protestantse kerke word baie besoek. Staphorst het die grootste Hersteld Hervormde gemeente van Nederland. Die dorpskerk van Staphorst, wat deur hierdie gemeente gebruik word, het 2300 sitplekke en is twee keer vol op die Sondag. Op spesiale dae soos Biddag en Dankdag is in Staphorst die meeste winkels en maatskappye gesluit. Dit lyk 'n normale Sondag; maar die meeste kerkdienste word dan 's morgens en 's avonds gehou. 'n Onlangse voorbeeld van die maatskaplike druk van die grote kerkelikheid was 'n argeologies rapport, wat danksy 'n wetlike verpligting vir 'n argeologiese waardekaart van elke munisipaliteit, in 2010 gemaak is en onrus veroorsaak het, omdat die rapport het gepraat oor 'sandrugge van miljoene jare gelede'. Hierdie siening het nie vir eg beskou nie by die munisipaliteit se orthodox-christelike politici. Die plaaslike ChristenUnie en Staatkundig Gereformeerde Party het gevraag die rapport te verander. Ook hul siening (en die siening van ’n groot deel van die bevolking) op grond van die Bybel dat die aarde baie jonger is, is geskryf in hierdie rapport.
Munisipale raad
Verkiesings sedert 2010:
Jim True-Frost
Jim True-Frost (gebore 31 Julie 1966) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Hudsucker Proxy (1994), Affliction (1997), en Off the Map (2003), en in die televisiereeks American Odyssey (2015).
Kerguelense stormvoël
Die Kerguelense stormvoël (Lugensa brevirostris) is 'n stormvoël wat sporadies gesien woord aan die suidkus van Suid-Afrika. Die voël is 33 – 36 cm groot en weeg 220 - 400 g met 'n vlerkspan van 80 - 84 sentimeter. In Engels staan die voël bekend as Kerguelen petrel.
Mnyamenirivier (lat -31,15, long 30,13)
Die  Mnyamenirivier  is 'n rivier wat in die Oos-Kaap, Suid-Afrika vloei. Die Mnyameni-waterval is in die rivier wat uitmond in die Indiese Oseaan by
Onderbaadjie
'n Onderbaadjie is 'n moulose bolyfse kledingstuk wat bo-oor 'n hemp en das en onder 'n baadjie gedra word as deel van die meeste mans se formele drag, en as die derde deel in die driedelige mansbesigheidspak. Dit was eens 'n aanvaarde deel van mansdrag, maar het sedertdien in die kontemporêre drag van die Engelssprekende wêreld ongewoon geraak, alhoewel dit 'n terugkeer na die besigheidsmode in Duitsland gemaak het.
Erica peltata
Erica peltata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Eggogrotte
Die Eggogrotte is geleë in 'n reeks dolomitiese heuwels in Limpopo, Suid-Afrika, 35 km noord van Ohrigstad. Die grot is by die ingang van die Molapongvallei.
Geskiedenis
Getuienis wat gevind is, dui daarop dat die grotte in die middel- en jonger-steentyd bewoon was. Meer onlangs is die grotte deur San en swart stamme bewoon. Laasgenoemde het die grotte as skuilplek gebruik tydens stamoorloë. Die grond waarop die grotte geleë is, is in 1923 as 'n plaas gekoop. Die oostelike ingang wat na verskeie grotte lei is in 1960 vir die publiek oopgestel.
Statistiek
Die grootste van die spelonke is 100 m lank en 45 m hoog. Die naam is ontleen aan die eggo's wat gehoor word as sommige van die stalagmiete en stalaktiete saggies getik word.
Julian Glover
Julian Glover (gebore 27 Maart 1935) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980), For Your Eyes Only (1981), Indiana Jones and the Last Crusade (1989), en Troy (2004).
George Ovey
George Ovey (13 Desember 1870 – 23 September 1951) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Strings of Steel (1926), Hit the Deck (1929), The Pirate of Panama (1929), en The Roaring West (1935).
Dorah Sitole
Dorah Sitole (24 September 1953 - 3 Januarie 2021) is die eerste swart vrou wat 'n kookboek geskryf het. Sy was 'n corden bleu-sjef en kos- en lewensstylredakteur by die tydskrif True Love. Dorah is in die Shanty-kliniek in Soweto gebore. Haar boek Cooking from Cape to Cairo: A Taste of Africa wat na haar besoek aan 19 lande gepubliseer is, is bekroon met die Gourmand World Cookbook-prys vir beste Afrika-cuisine.
Sy het onlangs haar magnum opus gepubliseer, Dorah Sitole 40 Years of Iconics Food fokus op Afrika-geregte. Haar ontslape man, Archie, het die Engelse weergawe van Kook en Geniet van Ina de Villiers aan haar as geskenk gegee, haar eerste kookboek.
Sy sterf in Johannesburg aan covid-19. Sy word oorleef deur haar dogters, Ayanda, Phumzile, haar seun Sibusiso en sy vrou dr. Nonhlanhla Sitole en twee kleinkinders.
Maaseik
Maaseik (Limburgs: Mezeik) is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die noordooste van die Vlaamse provinsie Limburg, geleë aan die Maas-rivier, wat o.a. hier die grens vorm met die Nederlandse provinsie Limburg. Die munisipale gebied het sowat 25 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 77 km².
NG gemeente George
Die NG gemeente George is in 1813 gestig as die negende gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die agste gemeente in die teenswoordige Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland.
Maaseik
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Maaseik:
NG gemeente George
Agtergrond
Die eerste verkenners is reeds in 1667, 15 jaar ná die stigting van die verversingspos aan die Kaap, na Outeniqualand gestuur om vee van die Khoi te ruil. Die ruilhandel, waardevolle houtsoorte, weiding en die hoofweg hierlangs na die Ooste het kort voor lank nedersetters gelok en laat genl. Janssens, goewerneur van die Kaap tydens die Bataafse bewind (1803–1806) en die man na wie Jansenville in 1855 genoem is, aan die hand doen dat in Outeniqualand ’n "Europische Colonie" gestig moes word.
Maaseik
Plekke
Aldeneik, Berg, Dorne, Dorp, Gremelslo, Heikant, Heppeneert, Maaseik (stad), Neeroeteren, Opoeteren, Schootsheide/Hei, 't Ven, Voorshoven, Waterloos en Wurfeld.
NG gemeente George
Gemeentestigting
Ná 1798 was die omgewing van die latere George deel van die nuwe gemeente Swellendam en ná die stigting van die drosdy, het dit aanvanklik so gebly. Van Kervel het die onderwys en godsdiens in 'n treurige toestand aangetref en op sy aanbeveling gee sir John Cradock, Caledon se opvolger as goewerneur, toestemming tot die oprigting van 'n kerk en belowe geldelike steun.
Ds. Tobias Johannes Herold is deur die goewerneur aangestel, soos destyds die geval was, as George se eerste predikant. Met sy aankoms hier tref hy nóg 'n pastorie nóg 'n kerkgebou nóg 'n kerkraad aan. Sy eerste taak was om 'n kerkraad aangestel te kry, wat destyds van owerheidsweë moes geskied. Ds. Herold neem sy intrek in April 1813 in die woning van C.F. Pohl op Sandkraal, wat as pastorie sowel as kerk moes dien. Dit duur lank tot 'n behoorlike kerkgebou opgerig kon word. In die jaar 1815 dra die goewerneur die pynlike taak aan ds. Herold op om die terdoodveroordeeldes van die Slagtersnek-rebellie op die dood voor te berei en hulle in hul laaste lewensoomblikke by te staan. Die amptelike verslag wat hy oor die verrigtinge gedoen het, bestaan vandag nog in druk.
Eerste kerk
Sandkraal was egter nie sentraal geleë nie en Van Kervel stem toe dat die "oude Posthuis" as kerk gebruik kon word. Dit was hiervoor egter ondienlik en toe word daar oorgegaan tot die bou van die nuwe, sogenaamde Cradock-kerk. Hierdie kerk is deur reën sodanig beskadig dat die Langgebou opgerig moes word wat later as buitegeboue sou dien en tans (2013) vir konferensies gebruik word.
Tweede leraar
Ds. J.S.S. Ballot volg ds. Herold op nadat die gemeente vier jaar vakant was, en onder sy leiding is die huidige kerkgebou opgerig. Hy lê die hoeksteen op 14 April 1832. Die heer C.P. Visser is saam met drie gehuurde slawemesselaars van die Kaap af per ossewa gehaal om as bouopsigter op te tree. Die fondament moes ses voet diep en vyf voet wyd gegrawe word sodat dit 'n muur van drie voet dik "met deszelfs zwaare lasten" sou kon dra. Weens 'n gebrek aan fondse was die bouwerk 'n geloofsdaad, maar ná 12 jaar kon die kerk eindelik ingewy word op 9 Oktober 1842, wat dit een van die oudste NG kerke maak wat vandag nog as sodanig gebruik word.
Die boumateriaal het uit 1 800 wavragte fondament-, stoep – en platklip en 1 896 756 bakstene bestaan. Bakstene wat deur die gemeente self in sy eie steenoonde gebrand is, is nie bygereken nie. Die ontsaglike hoeveelheid geelhout (die hele plafon, die pilare onder die galerye en die panele van die galerye bestaan daaruit) en stinkhout wat gebruik is, is uit die plaaslike woude afkomstig en groot hoeveelhede het ook van Knysna en Plettenbergbaai gekom.
Die deur van die hoofingang is van kiaathout en is per ossewa van Kaapstad na George vervoer. Die preekstoel, wat deur ene Heyns ontwerp en binne 'n jaar deur hom voltooi is, is uit plaaslike stinkhout vervaardig en het destyds R400 gekos. Riet vir die oorspronklike rietdak en kalk vir die pleisterwerk was uit die distrik Riversdal afkomstig.
Kerk herbou
In 1905 ervaar die gemeente 'n terugslag toe die toring ineenstort, toevallig drie jaar voordat die NG kerk op Uniondale, 'n dogtergemeente van George, se toring in 1908 platgetrek en herbou is omdat dit 'n gevaarlike bars vertoon het. George se NG kerktoring is net die jaar daarna herbou volgens die plan van die argitek Folkert Wilko Hesse. Reeds op 13 September 1879 is die orrel ingewy en in 1919 is die gebou van elektriese ligte voorsien.
Ná 35 jaar diens tree ds. Ballot af en word agtereenvolgens deur di. C.F.J. Muller, Z.J. de Beer, D.J.J. Rossouw, Beyers (wat baie vir die onderwys beteken het), J.A. Hurter, P.P. van der Merwe, G.J. Lötter, J.S. Klopper, D.F. du Toit, J.G. Lochner, H.F. Heymann en C.W.I. Pistorius opgevolg.
In chronologiese volgorde is die gemeentes wat van 1851 tot 1951 van George afgestig het: Knysna, Oudtshoorn, Uniondale, Herold (genoem na ds. Herold), Groot-Brakrivier, Die Vleie, Outeniqualand, George-Suid en Blanco.
Erica penduliflora
Erica penduliflora is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor van Pearly Beach tot by Soetanysberg. Die natuurlike voorkomsgebied is 300 km2 en daar is tans slegs vyf, klein gefragmenteerde subpopulasies oor. Die populasies het afgeneem weens oorbenutting deur die snyblomme bedryf en die proses hou steeds aan. Ook word die habitat bedreig deur indringerplante soos die Acacia-spesies.
NG gemeente Lady Grey
Die NG gemeente Lady Grey is die 17de oudste gemeente in die Sinode van Oos-Kaapland van die Nederduitse Gereformeerde Kerk en die 81ste oudste in die hele Kerk, hoewel dit die 19de is wat in Oos-Kaapland gestig is. Twee ouer gemeentes, Middelburg en Komga, het egter intussen met ander gemeentes saamgesmelt.
Agtergrond
Op 2 Februarie 1857 het lidmate van die wyk Katrivier van die NG gemeente Aliwal-Noord 'n openbare vergadering op die plaas Vaalbank gehou met die doel om die afstigting van 'n afsonderlike gemeente te bespreek. Daar is toe 'n kommissie benoem om so 'n versoek voor die kerkraad van Aliwal-Noord te lê en om 'n geskikte plek te kry wat as sentrum van so 'n gemeente sou kon dien, want soos in so baie ander gevalle op die platteland, het Lady Grey as 'n kerkdorp ontstaan. Op 30 April 1857 is die plaas Waaihoek van vier broers Botha vir 12 000 riksdaalders gekoop om as kerkplaas te dien en is daar besluit om die goewerneur, indertyd sir George Grey, te vra om toestemming om die plek Lady Grey te noem ter ere van sy vrou.
Eerste kerk en afstigting
Op 13 Maart 1858 is 'n vergadering op die plaas Paardenvlies gehou waarop besluit is om 'n kerk van 20 x 11 x 6 m groot met 'n konsistorie (later vergroot) te bou. Die hoeksteen van dié eerste kerkgebou is op 17 Junie 1858 deur ds. Louw (waarskynlik A.A. Louw, destyds leraar van die NG gemeente Fauresmith in die Vrystaat) gelê. Dié kerk is op 25 Februarie 1860 ingewy en dr. Hofmeyr (die bron sê nie watter dr. Hofmeyr nie) het die deur oopgesluit. Onder die sing van Psalm 100:3 het die gemeente die kerk binnegegaan. Ds. Martin van die NG gemeente Aliwal-Noord het die wydingsrede gehou. Op hierdie tydstip was Lady Grey nog steeds 'n wyk van die moedergemeente en moes tot die onderhoud van die leraar van daardie gemeente bygedra word. Die ooreenkoms was dat die wyk £100, 30 hamels en bier mud meel aan die leraar moes gee, op voorwaarde dat hy twaalf maal per jaar op Lady Grey sou preek. Omdat die eerste notuleboek van die gemeente verlore geraak het, kan die datum waarop die gemeente gestig is, net by benadering bepaal word. Daar is egter sekere bewyse wat daarop dui dat dit teen die einde van 1861 moes gewees het. Die getal lidmate was toe slegs 300, nietemin sowat 60 meer as anderhalf eeu later.
Eerste predikant
Met die beroep van 'n predikant het dit nie so voorspoedig gegaan nie, en meer as 'n jaar lank moes die jong gemeente vakant bly. Die eerste beroep is op 27 Januarie 1862 op ds. Van Heyningen van Lydenburg uitgebring. By die vierde beroep op 1 April 1863 het die keuse geval op ds. David Ross, wat in Desember 1862 na Suid-Afrika gekom het as een van die laaste van die 25 Skotse predikante wat van 1818 tot 1836 en weer van 1862 tot 1867 die tekort aan plaaslike predikante kom verlig het, die regering se verengelsingsbeleid moes kom uitvoer het en, in die geval van die latere predikante, die "liberale" teologie van predikante wat in Holland opgelei is, moes teenstaan. Ds. Ross het die beroep aangeneem, liewer as die een wat hy ook na Sutherland gekry het, en is op 30 Augustus as die gemeente se eerste predikant bevestig.
Lady Grey het destyds nog in sy pionierstyd gestaan en hy is verplig om dorp en gemeente van onder af op te bou. Aan die oostelike en suidoostelike kant het ds. Ross se gemeente in die beginjare geen afgebakende grense gehad nie sodat sy arbeidsveld in dié rigtings oor die Drakensberg tot in Temboeland en Griekwaland-Oos gestrek het. Dié uitgestrekte gebied het hy gereeld te perd besoek en op sentrale plekke het hy buiteposte gestig, waarvan verskeie later tot afsonderlike gemeentes ontwikkel het: Barkly-Oos (1873), Cedarville (1888), Elliot (1890), Rossville (1893), so genoem na die leraar van Lady Grey, en Ugie (1903). As leraar van Lady Grey en konsulent van die buurgemeentes het dr. Ross 'n leidende rol gespeel in die totstandkoming van dié gemeentes.
Ook het hy van die begin af alles in sy vermoë gedoen om die onderwys in sy gemeente te bevorder. Deur die stigting van buiteskole in die distrik en daarna die oprigting van 'n kosskool vir seuns (later die staatskool) en 'n skool vir armes op die dorp, het die onderwys groot vooruitgang getoon. In die baanbrekersdae het sy regskennis kom goed te pas gekom. In die uitleg van die dorp, die verkoop en die transporteer van erwe het hy die kerk en die gemeenskap gedien. As kassier van die gemeentekas het hy gesorg dat die kerk se geldsake op 'n gesonde voet bly. Nadat sy sig, wat nooit sterk was nie, so verswak het dat hy byna blind geword het, het hy in 1908 na bykans 45 jaar op Lady Grey die tuig neergelê. Hy het op die dorp bly woon en dan ook daar gesterf.
Latere predikante
Die tweede predikant was ds. J.P. Wolhuter wat op 31 Julie 1908 hier bevestig is en sy emeritaat op 8 Januarie 1934 aanvaar het. So het die gemeente dan in die eerste ses dekades van sy bestaan net twee leraars gehad wat die grondslag moes lê. Gedurende ds. Wolhuter se bediening is die huidige sierlike kerkgebou in 1913 opgerig om die eerste kerkie te vervang wat in 1911 gesloop is. Elf jaar ná die voltooiing van die kerk, was die uitstaande skuld nog £8 000. Ten einde dié skuld te delg, het Gabriël en Johanna Nel verlof by die kerkraad gekry om ’n klein geboutjie op te rig wat as koffiehuis sou dien. Die Nels het die koffiehuis op 24 Januarie 1925 aan die kerk geskenk. Vroue van die gemeente het verversings in die koffiehuis verkoop en kort voor lank is die skuld afbetaal. Dié geboutjie is later in ’n museum omskep en staan bekend as die Lady Grey-museum.
Ná ds. Wolhuter se vertrek het agtereenvolgens di. J.H. de Lange, P.W. Jordaan, J.J.J. van der Merwe en andere Lady Grey bedien.
Sending
Die sendingwerk van die gemeente is haas net so oud soos die gemeente self, maar eers in 1918 het die eerste amptelike sendingwerk van die gemeente begin.
Lidmaattalle
Hoewel die gedurige ontvolking van die Oos-Kaapse platteland ook hier sy tol eis, is die gemeente Lady Grey darem nog nie so kommerwekkend klein soos sommige ander gemeentes in die Sinode waarvan 10 minder as honderd belydende lidmate in 2012 oorgehad het nie: Cathcart 84, Indwe 69, Jamestown 90, Klipplaat 40, Mthatha 83, Nieu-Bethesda 58, Port Elizabeth-Oos 92, Rietbron 94, Venterstad 96 en Waterford 47 (almal 2012-syfers), en nog 16 minder as 200 lidmate: Gamtoosvallei (Patensie) 179, Glen Lynden 153, Hofmeyr 138, Loerie 184, Maclear 140, Misgund 140, Murraysburg 166, Pearston 105, Port Elizabeth-Sentraal 132, Sondagsriviermond 168, Sterkstroom 135, Steynsburg 180, Steytlerville 187, Stutterheim 195, Tarkastad 189 en Ugie 137. Die jaartalle hieronder is die jaar waarin die syfers in die Jaarboek van die NG Kerke verskyn het en nie die jaar waarin hulle getel is nie.
Blindheid
Blindheid is 'n volledige of bykans volledige visieverlies. Verswakte sig is 'n verminderde vermoë om te kan sien in 'n mate wat probleme veroorsaak wat nie op normale wyse herstelbaar kan word nie, soos met 'n bril. Sommige definisies sluit ook diegene in wat verminderde sig het omdat hulle nie toegang tot 'n bril of kontaklense het nie. Verswakte sig word dikwels gedefinieer as 'n bes reggestelde gesigskerpte van swakker as 20/40 of 20/60. Verswakte sig kan probleme veroorsaak met normale daaglikse aktiwiteite soos lees en loop sonder aanpasbare opleiding en toerusting.
Die algemeenste oorsake van verswakte sig wêreldwyd is ongekorrigeerde ametropie (43%), katarakte (33%), en gloukoom (2%). Ametropie sluit miopie (bysiendheid), hiperopie (versiendheid), presbiopie, en astigmatisme in. Katarakte is die mees algemene oorsaak van omkeerbare blindheid.
Rafael Trujillo
Rafael Leónidas Trujillo Molina (/truːˈhiːjoʊ/ troo-HEE-yoh, Spaans: [rafaˈel leˈoniðas tɾuˈxiʝo]; 24 Oktober 1891 - 30 Mei 1961), bynaam El Jefe ( Spaans: [el ˈxefe], "Die Hoof" of "Die Baas"), was 'n Dominikaanse politikus, soldaat en diktator, wat die Dominikaanse Republiek regeer van Februarie 1930 tot sy sluipmoord in Mei 1961. Hy was president van 1930 tot 1938 en weer van 1942 tot 1952, en regeer vir die res van die tyd as 'n onverkose militêre sterkman onder figuurlike presidente. Sy 31 jaar aan bewind, aan Dominikaners bekend as die Trujillo-era (Spaans: El Trujillato), word beskou as een van die bloedigste eras in die Amerikas, sowel as 'n tyd van 'n persoonlikheidskultus, toe monumente vir Trujillo in oorvloed was. Trujillo en sy regime was verantwoordelik vir baie sterftes, waaronder tussen 20 000 en 30 000 Haïtianers in die berugte pietersielietemoord.
Gedurende hierdie lang periode van onderdrukking en dood het die Trujillo-regering sy beleid van staatsterrorisme buite die landsgrense uitgebrei. Bekende voorbeelde van Trujillo in die buiteland is die onsuksesvolle sluipmoordpoging in Caracas teen die Venezolaanse president Rómulo Betancourt (1960), die ontvoering en die daaropvolgende verdwyning in New Yorkstad van die Spanjaard Jesús Galíndez (1956), die moord op die skrywer José Almoina in Meksiko, ook 'n Spanjaard, en misdade gepleeg teen Kubane, Costa Ricans, Nicaraguans, Puerto Ricans, sowel as burgers van die Verenigde State.
Die Trujillo-era het ontvou in 'n Spaanse Karibiese omgewing wat veral vrugbaar was vir diktatoriale regimes. In die lande van die Karibiese See alleen was sy diktatorskap geheel of gedeeltelik gelyktydig met dié in Kuba, Nicaragua, Guatemala, El Salvador, Honduras, Venezuela en Haïti. Agterna word die Trujillo-diktatuur as meer prominent en brutaler gesien as dié wat daar rondom opgestaan en geval het.
Sondeval
240px|thumb|Adam, Eva en ’n vroulike slang by die ingang van die [[Notre Dame-katedraal in Parys.]] Die sondeval is ’n term wat in die Christendom gebruik word om die oorgang van die eerste man en vrou te beskryf van ’n toestand van onskuldige gehoorsaamheid aan God tot ’n toestand van skuldige ongehoorsaamheid. Hoewel dit nie in die Bybel genoem word nie, kom die leerstelling van die sondeval van ’n Bybelse vertolking van Genesis 3. Adam en Eva het oorspronklik saam met God in die tuin van Eden gewoon, maar die slang het hulle oorreed om vrugte van die boom van alle kennis te eet, hoewel God hulle verbied het om dit te doen. Daarna het hulle skaam geword oor hulle naaktheid en het God hulle uit die tuin gedryf om te voorkom dat hulle ook van die boom van die lewe eet en onsterflik word.
Vir baie Christelike denominasies is die leerstelling van die sondeval naby verwant aan dié van erfsonde. Hulle glo die sondeval het sonde in die wêreld gebring en die hele natuurlike wêreld bederf, insluitende die menslike natuur. Die gevolg is dat alle mense met erfsonde gebore word: ’n toestand waarin hulle nie die ewige lewe kan beërwe sonder die genade van God nie.
Die Oosters-Ortodokse Kerk aanvaar die begrip van die sondeval, maar verwerp die idee van erfsonde wat van geslag tot geslag oorgedra word; dit is gedeeltelik gegrond op Esegiël 18:20, wat lui: "’n Seun sal nie die straf op sy pa se sonde dra nie." Calvinistiese Protestante glo Jesus het gesterf sodat uitverkorenes van hul sonde gered kan word. Judaïsme het nie ’n konsep soos die sondeval of erfsonde nie en het verskeie ander vertolkings van die Eden-verhaal.
Madison Leisle
Madison Leisle (gebore 2 Junie 1999) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Inherent Vice (2014) en in die televisiereekse Ghost Whisperer (2005) en Stevie TV (2012).
Sondeval
Skeppingsverhaal in Genesis
Die leerstelling van die sondeval is ’n Christelike vertolking van Genesis 3. Volgens dié verhaal skep God vir Adam en Eva, die eerste man en vrou. God plaas hulle in die tuin van Eden en verbied hulle om van die boom van alle kennis se vrugte te eet. Die slang verlei Eva om die boom se vrugte te eet, en sy oorreed Adam om ook daarvan te eet. Hulle word daarna skaam oor hulle naaktheid. God dryf Adam en Eva uit die tuin, en verdoem Adam en Eva om onderskeidelik met swaarkry ’n bestaan uit die aarde te maak en met pyn kinders in die wêreld te bring. Hy plaas serubs by die tuin om te keer dat Adam en Eva van die boom van die lewe se vrugte ook eet.
Die Boek van Jubileë gee spesifieke tydraamwerke vir die gebeure wat tot die sondeval gelei het: Die slang het Eva oorreed om van die verbode vrugte te eet op die 17de dag van die 2de maand in die 8ste jaar ná Adam se skepping (3:17). Adam en Eva is op die nuwemaan van die 4de maand van dié jaar uit die tuin gedryf (3:33).
P.J. Bosman
P.J. Bosman (1933-) is ’n Afrikaanse digter en skrywer van romans en kortverhale. Sy eerste digbundel, Ryp geel kring (1992), is in 1993 met die Ingrid Jonkerprys bekroon. Die strokiesprentkunstenaar Wim Bosman is sy broer en die woordeboekmaker en taalkundige D.B. Bosman is sy oom.
Vroeë lewe en herkoms
Paul Johannes Bosman is op 12 Augustus 1933 op Bothaville gebore as tweede seun van dr. I.D. Bosman, die skoolhoof van die plaaslike hoërskool. Wim Bosman, skepper van die strokiesprent Louis die Laeveldleeu, is ’n jonger broer van hom en die bekende woordeboekmaker, D.B. Bosman, is sy oom. Sy vader word in 1935 professor in Geskiedenis aan die Universiteit van Pretoria en hy gaan dus in Pretoria skool.
Loopbaan
Na skool werk hy in die staatsdiens in Pretoria terwyl hy deeltyds aan die Universiteit van Pretoria studeer en hier die B.A.-graad met Afrikaans-Nederlands en Sielkunde as hoofvakke, die B.A. Honneurs-graad in Sielkunde en ook ’n Hoër Onderwysdiploma verwerf. Aan die Universiteit van Suid-Afrika behaal hy in 1977 die M.A.-graad in Voorligtingsielkunde met ’n verhandeling oor Die ontwikkeling van ’n voorligtingstrategie ten opsigte van seksuele disfunksie in die huwelik. Hy verlaat die staatsdiens en tree vir agtien jaar as navorser in diens van die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing, waarna hy onderwyskundige word by die Departement van Onderwys in Pretoria.
Skryfwerk
Op hoërskool is hy bekend vir sy goeie opstelle en lewer gereeld bydraes vir die skool se jaarblad.
Versamelbundels
Sy gedigte word ook in versamelbundels soos Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte en Die dye trek die dye aan opgeneem.
Kortverhaalbundels
Hierna maak Bosman sy prosadebuut met die kortverhaalbundel Soms mis die hart ’n slag, wat hy opvolg met Vergissing. In hierdie bundels neem hy goed vertelde verhale op met ’n onverwagte kinkel in die slot, wat gereeld gebruik maak van grepe uit die Suid-Afrikaanse geskiedenis van die Anglo-Boereoorlog af tot op die hede. Treffend is die manier waarop hy daarin slaag om die onverwagte slot meestal te onderbeklemtoon. Soms mis die hart ’n slag bevat verhale oor die ou Afrikaner leefwyse van plaasskole, huisgodsdiens en smouse, ’n liefdesverhaal uit die tyd van die Groot Griep en ook verhale wat meer hedendaagse werklikhede verwoord. So kom die aktuele onderwerpe van ouers se rasse-vooroordeel wat kindervriendskappe knou en die seksuele misbruik van weeskinders onder die loep. Sekere inligting word gereeld in die verhaal weerhou sodat die ontknoping telkens lei tot ’n skokkende mis van die hartslag, soos die titel aandui. Vergissing bevat weereens verhale wat oor die hele twintigste eeu strek, beginnende met die Anglo-Boereoorlog tot met die kubertyd. Die verhaal Nag van twee vroue is ’n hoogtepunt, waar Ousleia konsekwent aanwesig is in die huis waar ’n jong seun die slagoffer van ’n plaasmoord was. Die leser kom eers aan die einde agter dat en hoe sy ’n lotgenoot van die seun is. Hoewel oorwegend ernstig, bly die komiese in hierdie bundel nie agterweë nie.
Versamelbundels
Sy kortverhale word opgeneem in verskeie versamelbundels, waaronder Die nuwe aarde en Soms ’n lig in Liefde loop ver onder redaksie van Jeanette Ferreira en Die hommelby in Borde borde boordevol saamgestel deur Hennie Aucamp. Nag van twee vroue word deur Abraham H. de Vries opgeneem in Die Afrikaanse kortverhaalboek. Hy publiseer ook kortverhale in tydskrifte soos Tydskrif vir Letterkunde.
Romans
Uitsig op Perdekop is sy eerste roman, wat ’n romantiese liefdesverhaal met ’n plaasagtergrond is. Die liefde tussen Alwyn en Bella begin in die sestigerjare op die plaas Rietkuil, maar dinge werk nie uit soos hulle hoop nie en Alwyn vestig homself in die stad. Hy behaal veel sukses as ingenieur en sakeman en trou met Alida. In die negentigerjare val sy lewe egter uitmekaar. Eindelik keer hy terug na Rietkuil, hopende dat die lewe weer sal sin maak as hy onder Perdekop bly, wat altyd oor die mense van die plaas gewaak het. Hierdie roman is in 2008 een van die finaliste vir die ATKV se Woordveertjie in die kategorie vir liefdesromans.
Pandora (mitologie)
Pandora (Oudgrieks: <span class="polytonic" lang="grc" style="font-family: Athena, Gentium, Gentium Plus, Gentium Alt, Palatino Linotype, DejaVu Sans, Arial Unicode MS, Lucida Sans Unicode, Lucida Grande, Code2000; New Athena Unicode">Πανδώρα ; haar naam kan sowel "draer van alle gawes" as "skenker van alle gawes" of "albegaafde" beteken) is in die Griekse mitologie die naam van die eerste vrou, wat Hefaistos uit water en aarde gevorm het. Zeus het haar aan die sterflinge gestuur as straf nadat Prometeus vuur van die gode gesteel het om die mense uit hul ongelukkige toestand te verlos.
Die mite
Prometeus en sy broer Epimeteus het van Zeus die opdrag gekry om die mens te maak. Hulle het dan ook die man gemaak, maar omdat die man so ongelukkig is, steel Prometeus 'n brandende fakkel van Olimpus en skenk so aan die mens vuur. Vir Zeus is hierdie verraad so erg dat hy die mensdom swaar straf. Om Prometeus en Epimeteus nie te beledig nie, doen hy dit nie regstreeks nie. Hy beveel Hefaistos om uit klei 'n vrou te vorm met die naam Pandora. Daarna word al die goeie gawes deur die gode aan haar geskenk. Atena gee haar intelligensie, talent en maniere en klee haar in die mooiste, kleurryke klere. Afrodite gee haar die skoonheid van 'n godin. Die ander gode gee haar goud en steek blomme in haar hare. Die laaste god, Hermes, gee haar spraak en plant skaamtelose gedagtes en 'n bedrieglike aard in haar wese. So kry sy 'n eienskap wat geen enkele andere sterfling het nie: nuuskierigheid.
Zeus skenk haar aan Prometeus, maar hy weet 'n geskenk van die gode bly nie sonder gevolge nie en wys haar van die hand. Hy raai sy broer Epimeteus aan om dit ook te doen. Zeus laat Hermes haar daarna na Epimeteus bring. Ondanks Prometeus se waarskuwing neem hy haar as vrou. Zeus skenk die paar ook 'n kissie wat alle boosheid en lyding bevat. As die kissie geslote bly, kan dit niemand tref nie. Pandora kan egter nie haar nuuskierigheid bedwing nie en maak die kissie oop. So kom alle rampe, siektes en bekommernisse toe te voorskyn en versprei oor die aarde, en bring aan die mens se kommerlose bestaan 'n einde.