cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Servaas Rossouw
Storms oor Stormsvlei
Hoewel die wyk Stormsvlei aanvanklik nie aan Riviersonderend afgestig wou word nie, het 153 lede uit daardie wyk tog in 1927 'n petisie geteken en by die kerkraad van Riviersonderend ingehandig met die versoek om voortaan onder daardie gemeente te sorteer. Weens die beperkte sitplekke in sy kerksaal moes die kerkraad die versoek van die hand wys. In Oktober 1929 verskyn twee broeders, Le Roux en Fourie, van Stormsvlei, voor die kerkraad van Swellendam met 'n petisie onderteken deur 114 lidmate, waarin hulle versoek om aan Riviersonderend afgesny te word saam met 'n skenking van £500 van Swellendam aan Riviersonderend. Op sy vergadering van 10 Februarie 1930 vaardig die kerkraad 'n kommissie af om 'n afvaardiging van Riviersonderend se kerkraad op Stormsvlei oor die versoek te spreek. Riviersonderend vind dit egter onmoontlik om aan die versoek toe te gee, omdat sy kerksaal nie ruimte vir ekstra lidmate kan bied nie. In 1933 ontmoet verteenwoordigers van Swellendam se kerkraad (dr. Rossouw, en die broeders M.J. Streicher, J.P. Joubert en Hans Cilliers) en van Riviersonderend se kerkraad mekaar weer op Stormsvlei. 'n Ooreenkoms vir die aansny van die wyk Stormsvlei aan Riviersonderend word getref, en die hele saak word verwys na die Ringskommissies van die Ringe van Stellenbosch en Swellendam. Op 22 Mei 1934 vergader die twee Ringskommissies op Stormsvlei, toe die broeders M.J. Streicher, J.P. Joubert en Hans Cilliers die kerkraad van Swellendam verteenwoordig het. Die Ringskommissies bekragtig die ooreenkoms wat reeds getref was vir die afsny van Stormsvlei, en hul scriba verwittig beide kerkrade van Swellendam en Riviersonderend dat die grenslyne vasgestel sal word vanaf die poort met die loop van Noukloof oor die plase Kleinfontein, Brakfontein, Leeukop en Hanskraal, met die verstandhouding dat die teenswoordige beswaarde grondbesitters van genoemde plase en hul eggenotes hul kerklike voorregte op Swellendam mag bly behou solank as wat hulle verkies. Alle ander bewoners van die plase sal ressorteer onder Riviersonderend. Die uitvoering van hierdie ooreenkoms het egter skipbreuk gely op 'n vergadering van Swellendam se kerkraad op 17 Julie 1934, toe eenparig besluit is dat die versoek om afstigting van Stormsvlei teruggetrek word. In Julie 1938 kom daar weer 'n petisie van Storms-vlei voor die kerkraad. Riviersonderend se nuwe kerk het toe voltooiing genader: daar sou meer sitplek-ruimte wees. Dit het die Stormsvleiers nog 'n keer laat dink aan die moontlikheid om by Riviersonderend ingelyf te word. Ons kerkraad dra toe hierdie versoek oor aan Riviersonderend se kerkraad, maar in die lig van 1934 se gebeurtenisse – toe die ooreenkoms tot afstigting by Swellendam se kerkraad skipbreuk gely het – het daardie kerkraad nie sy weg oopgesien om aan die versoek te voldoen nie.
Die Human-fonds
duimnael|regs|320px|Dr. Rossouw en gesin omstreeks 1944 toe hy predikant was van die NG gemeente Swellendam. [[Anna Elizabeth Botha|Elize Botha is op die inlas.]]
Onder die baie kosbare en histories waardevolle dokumente in besit van die kerkraad is die testament van wyle die heer Johan Zacharias Human, wat in 1867 die testament opgestel en in 1884 oorlede is. Volgens hierdie testament, wat die Eksekuteurskamer, Kaapstad, en die dienende kerkraad, Swellendam, as gesamentlike trustees aanwys, is oorspronklik £1 200 gelaat, wat bekend sal staan as die Human-armefonds en as volg beskikbaar sal wees: die rente op £1 000 moet aangewend word vir die opvoeding van behoeftige kinders en hulpverlening aan behoeftige, gebreklike of kranksinnige volwassenes in die nageslag van genoemde J.Z. Human; die rente op £100 moet die kerkraad ontvang as bydrae tot die salaris van die predikant; en die rente op die ander £100 moet deur die kerkraad gebruik word vir sending werk; alle ongebruikte rente moet by die kapitaal gevoeg word; en wanneer die kapitaal verdubbel het, moet die kerkraad rente ontvang op £400. Op 31 Desember 1902 het die kapitaal die som van £2 200 bereik en is sedertdien aan die kerkraad rente op £400 uitbetaal. In 1922 is die breë kerkraad deur die bemoeiinge van ds. Du Toit weer ingelig met al die inligting aangaande hierdie fonds. In 1932 het die kerkraad wetsadvies ingewin oor die moontlike opheffing van die fonds, omdat die administrasie daarvan vir die kerkraad heelwat moeite en verantwoordelikheid kos. Hierdie fonds mag egter nie opgehef word nie, omdat die doel van die testament nog nie tot niet is nie. Met die jare het die kapitaal van die Human-fonds deur ongebruikte rente so opgeloop dat dit in 1948 op £8,957 staan. Al wat ons gemeente hiervan kry, is tans £20 per jaar – die rente op £400 – verder behoort niks daarvan aan die kerkraad nie. As mense op grond van hierdie fonds te kenne gee dat Swellendam 'n ryk gemeente is, dan ontbreek dit sodanige bewering aan alle grond! In 1948 ontvang 34 nakomelinge van die Human-familie hulp uit die fonds teen 'n gesamentlike bedrag van £376 vir die jaar.
Hulp aan Noodlydendes
Tydens die droogte van 1933, wat sy verwoestende kloue so diep ingeslaan het in groot gedeeltes van Suid-Afrika, het ons kerkraad en gemeente ook sover moontlik die helpende hand gebied. Geld, meel en ander produkte is na geteisterde gebiede gestuur.
Ontvangs van die Afrikaanse Bybel
Op Sondag, 27 Augustus 1933, is die oggenddiens spesiaal ingerig met die oog op die ingebruikneming van die Bybel in ons moedertaal. Terwyl die gemeente reeds die kerk gevul het, het Elize Rossouw (later mev. P. W. Botha), vergesel van Ria Tomlinson (later onderwyseres op Stellenbosch), en nog 'n dogtertjie, almal in wit geklee, die Afrikaanse Bybel op 'n kussing die kerk ingedra. 158 Voor die kansel het dr. Rossouw dit in ontvangs geneem. In die loop van sy boodskap het hy die ver-lange van die kerkraad te kenne gegee, dat nie een huis in die gemeente sonder 'n Afrikaanse Bybel moet wees nie, en 'n oproep gedoen vir skenkinge. Onmiddellik na die diens het mnr. L.L. Tomlinson 40 Bybels geskenk vir verspreiding onder behoeftiges 'n voorbeeld wat deur ander gevolg is. Verbeteringe. In 1932 is die verligting van die kerktoring in die aande aangebring. In 1933 is die kerk voorsien van Psalm- en Gesangbordjies, weerskante van die kansel — 'n geskenk van mev. G. van Dyk. In 1939 het die kerkraad besluit tot die verfraaiing van die kerkgronde. In 1940 is die ou korrespondensie en ander waardevolle stukke mooi netjies en stewig ingebind om as gemeentelike argiefstukke beter bewaar te word. Aan die stigting van 'n fonds vir 'n nuwe orrel het die kerkraad in 1939 sterk gedink, maar in 1940 daarvan afgesien met die oog op die oorlogsomstandighede. In 1940 is egter 'n nuwe elektriese blaser, 'n “tremulo” en ander verbeteringe aan die orrel aangebring teen 'n koste van £125.
Hulpdienste
duimnael|regs|170px|Ds. P.J.J. Boshoff, afgetrede leraar van die [[NG gemeente Bloemfontein, was hulpleraar op Swellendam in 1933.]]
Dit was vir dr. Rossouw 'n onmoontlike taak om die groot gemeente alleen te behartig. Van Desember 1930 tot Mei 1931 het die kerkraad gebruik gemaak van die hulpdienste van prop. C.C. van Dyk, wat daarna georden is as predikant van Marchand, vanwaar hy in 1941 na Krugersdorp is. Van Junie 1931 tot Desember 1933 is hulpdiens in die gemeente verrig deur ds. P.J.J. Boshof, wat in 1931 in Bloemfontein sy emeritaat aanvaar het. Blyke van waardering van sy geseënde dienste is meermale deur die kerkraad aan hom te kenne gegee. Toe hy in die begin van 1933 — dit was in die begin van die jare toe die beskikbare arbeidskragte die arbeidsaanvraag in ons kerk oortref het — wou plek maak vir 'n proponent, het die kerkraad hom versoek om nog tot die einde van daardie jaar met die gemeentelike werksaamhede te help. Ds. Boshof is oorlede op 14 April 1944.
In 1944 het dr. Rossouw 'n beroep aangeneem na sy laaste gemeente, Maitland, in Kaapstad. Daar het hy gebly tot in die vyftigerjare.
Gesinslewe
Dr. Rossouw en sy vrou, Hesther Jacoba Duvenage, se kinders was, in volgorde van oudste tot jongste: Daniel Hendrik, wat as klein seuntjie oorlede is, Elize (die latere mev. P.W. Botha), gebore 6 Mei 1922 en oorlede 6 Junie 1997, adv. Servaas Hofmeyr, en Johanna Catherina Magdalena, ongetroud en oorlede in 2007 in George. Die Rossouw-egpaar se oudste kind is op ongeveer ses maande oorlede nadat sy oppasser hom, volgens oorlewering, voor 'n oop venster gebad en hy longontsteking gekry het. Dr. Rossouw se skoonseun P.W. Botha was besonder na aan hom. Hy het later vertel sy skoonpa het snags diep in die Bybel en Geskrifte gedelf en veral geworstel met die konsep van die Antichris.
Mev. Rossouw is op 26 April 1895 gebore en op 1 Julie 1988 in die ouderdom van 93 jaar ná 'n kort siekbed in Huis Vergenoegd in die Paarl oorlede. Die dag ná haar afsterwe het Die Burger op sy voorblad as volg berig: "Ná voltooiing van haar skoolopleiding is sy na die Universiteit van Stellenbosch, waar sy die hoogste eksamens afgelê het in sang en musiek (klavier en tjello) en haar as onderwyseres bekwaam het. Sy het haar latere eggenoot, dr. Servaas Hofmeyr Rossouw, in haar studentejare ontmoet. Nadat dr. Rossouw vir verdere teologiese studie na die buiteland vertrek het, het sy op Potchefstroom onderwys gegee. Sy is op 5 Maart 1920 met dr. Rossouw getroud. Dr. en mev. Rossouw het as predikantspaar in die NG Kerk gedien in die gemeentes van die Nieuwe Kerk in Kaapstad, Senekal, Albertinia, Swellendam (byna veertien jaar) en Maitland (sowat nege jaar). Dr. Rossouw is in 1956 oorlede. Mev. Rossouw het veertien jaar lank as lid van die destydse Sensorraad gedien. Sy was voorsitster en presidente van verskeie verenigings, komitees, en verskeie takke van die Vrouesendingbond en die Afrikaanse Christelike Vrouevereniging. Sy was ook lid van die Kaaplandse Blommebeoordelaarsunie. Mev. Rossouw het haar ook beywer vir die instelling van die Wêreldbiddag vir Vroue in Kaapland. Mev. Rossouw word oorleef deur twee dogters, mev. Elize Botha en mej. J.C.M. Rossouw van Kaapstad, en 'n seun, adv. Servaas H. Rossouw van Pretoria. Haar oudste seun, Daniël Hendrik Rossouw, is as kind oorlede. Sy word ook deur agt kleinkinders en tien agterkleinkinders oorleef. Sy word Dinsdag uit die NG Kerk op Swellendam begrawe. Die reëlings sal later bekend gemaak word, het die Kantoor van die Staatspresident bekend gemaak."
Dr. Rossouw het sy dogter Elize op 13 Maart 1943 op Swellendam in die huwelik bevestig met P.W. Botha, die latere eerste minister en staatspresident. Sy was 'n jeugdige bruid en nog nie mondig nie. Dr. D.F. Malan het die heildronk ingestel. Elize se suster, Kleins Rossouw, was 'n strooimeisie.
Siekte en afsterwe
Dr. Rossouw het massiewe breinbloeding gekry terwyl hy op 13 Desember 1954 besig was met 'n middernagdiens in die NG kerk Maitland. Sy preek het gehandel oor die verlore seun en sy laaste woorde, terwyl hy sy arms omhoog gehou het, was: “Ek sal opstaan en na my Vader gaan.” Hy was, letterlik en figuurlik, 'n groot man en het hierna die koperpype wat die rooi fluweelgordyntjies om die preekstoel vasgehou het, middeldeur geval. Hy het sy afskeidspreek later self geskryf, al kon hy toe nie meer verstaanbaar praat nie. Hy was wel in die kerk teenwoordig die dag waarop 'n ander predikant die preek namens hom moes lewer, maar dié het nóg sy gekose teks nóg sy preek gebruik. Die teks was uit Hooglied 4:6: “Totdat die aandwind waai en die skaduwees vlug, sal ek gaan na die mirreberg en na die wierookheuwel."
Lola Pashalinski
Lola Pashalinski is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Godzilla (1998), K-PAX (2001), All Good Things (2010), en Extremely Loud & Incredibly Close (2011).
Julie Payne (aktrise, gebore 1940)
Julie Payne (10 Julie 1940 – 7 Junie 2019) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Don't Make Waves (1967) en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955), One Step Beyond (1959), en The Wild Wild West (1965).
Magaña
Magaña is 'n munisipaliteit in die provinsie Soria in die Spaanse outonome gebied Kastilië en León. Volgens die 2012-sensus het die munisipaliteit 'n bevolking van 89 inwoners.
J. P. Lockney
J. P. Lockney (gebore 17 Maart 1867) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Three Musketeers (1916), Wee Lady Betty (1917), The Mutiny of the Elsinore (1920), en His Nibs (1921).
Japan Nasionale Roete 222
Japan Nasionale Roete 222 is 'n nasionale snelweg in Japan.
Oensel, Gelderland
Oensel is ’n nedersetting in die munisipaliteit Zaltbommel in die provinsie Gelderland in Nederland.
Guido van Arezzo
Guido van Arezzo (ook Guido Aretinus, Guido Aretino, Guido da Arezzo, Guido Monaco, Guido d'Arezzo, of Guy van Arezzo ook Guy d'Arezzo) (991/992 – na 1033) was 'n Italiaanse musiekteoretikus van die Middeleeue. Hy word beskou as die uitvinder van moderne Musieknotasie, of Notebalknotasie, wat Neumatiese notasie vervang het. Sy teks, die Micrologus, was die tweede mees verspreide verhandeling op musiek in die Middeleeue naas die skrywes van Boethius.
Lewe
Guido was 'n Benediktynse monnik van die Italiaanse stadstaat Arezzo. Onlangse navorsing het sy Micrologus na 1025 of 1026 gedateer, aangesien Guido in 'n brief gekonstateer het dat hy vier-en-dertig was toe hy dit geskryf het, en sy geboortedatum geag word as omstreeks 991 n.C. of 992 n.C. te wees.
Sy vroeë loopbaan was spandeer by die Klooster van Pomposa by die Adriatiese Seekus naby Ferrara. Terwyl hy daar was het hy opgelet hoe moeilik die sangers dit gevind het om die Gregoriaanse sang te onthou.
Hy het vorendag gekom met 'n metode vir die onderrig van die sangers om liedere in 'n kort tyd te leer, en het vinnig regdeur Noord-Italië bekend geword. Hy het hom egter die vyandelikheid van die ander monnike by die klooster op die hals gehaal, wat hom daartoe beweeg het om na Arezzo te trek, welke oor geen abdy beskik het nie. Dit het egter oor 'n groot groep sangers in die katedraal beskik. Biskop Tedald het Arezzo uitgenooi om hul opleiding waar te neem.
Terwyl Hy in Arezzo was het hy nuwe tegnieke van onderrig ontwikkel, soos Notebalknotasie en die gebruik van die  "ut–re–mi–fa–so–la" (do–re–mi–fa–so–la) (mnemoniese solmisasie) tegniek. The ut–re–mi-fa-so-la lettergrepe is geneem van die aanvanklike lettergrepe van elke van die eerste ses half-lyne van die eerste strofe van die Himne Ut queant laxis. Die teks daarvan word toegeskryf aan die Italiaanse monnik en geleerde Paulus Diaconus (alhoewel die musikale lyn of 'n gemeenskaplike voorouer deel met die vroeëre musiek van Horace se "Ode aan Phyllis" (Odes 4.11), opgeneem in die Montpellier manuskrip H425, of daarvan geneem kon gewees het). Giovanni Battista Doni is bekend daarvoor dat hy die naam van die noot "Ut" (C) verander het na "Do" (in die "Do Re Mi ..." volgorde bekend as solfège). 'n Sewende noot, "Si" (van die voorletters vir "Sancte Iohannes," Latyn vir Johannes die Doper) was kort daarna bygevoeg om die Diatoniese toonleer te voltooi. Die "Si" was in die negentiende eeu in anglofiele lande deur Sarah Glover verander na "Ti" sodat elke lettergreep kon begin met 'n verskillende letter, begin met 'n verskillende letter (dit het ook "Si" vrygemaak vir latere gebruik as Sol-skerp). "Ti" word gebruik in toniese sol-fa en in die liedjie "Do-Re-Mi".
Die Micrologus, wat geskryf is by die Katedraal van Arezzo en gewy is aan Tedald bevat Guido se onderrigmetode soos wat dit op daardie stadium ontwikkel was. Dit het gou die aandag getrek van Pous Johannes XIX wat Guido na Rome uitgenooi het.
Hy het waarskynlik in 1028 daarna gegaan, maar het egter gou teruggekeer na Arezzo as gevolg van sy swak gesondheid. Hy het toe aangekondig in 'n brief aan Michael van Pomposa ("Epistola de ignoto cantu") dat hy die "ut–re–mi" musikale mnemonies metode uitgevind het. Min is oor hom bekend na die tyd.
Die Guidoniese hand
Guido word gekrediteer met die uitvinding van die Guidoniese hand, welke 'n wydverspreide-en gebruikte mnemoniese sisteem is waar noot name gekoppel word aan dele van die menslike hand.
Slegs 'n eenvoudige vorm van die Guidoniese hand word egter deur Guido beskryf, en die volle uitvoerige sisteem van natuurlike, harde, en sagte Heksachorde kan nie met sekerheid aan hom toegeskryf word nie.
In die twaalfde eeu het meer doeltreffende maniere in die ontwikkeling van onderrigmetodes en die onderrig van musiek ontstaan. Guido van Arezzo se beweerde ontwikkeling van die Guidoniese hand, meer as 'n honderd jaar na sy dood, het musikante toegelaat om 'n spesifieke gewrig of vingerpunt te merk met die gamut (ook bekend in die moderne era as die Heksachord).
Die gebruik van spesifieke gewrigte van die hand en vingerpunte het die manier getransformeer waarin 'n mens solmisasie lettergrepe geleer en memoriseer het. Die Guidoniese hand het nie slegs 'n standaardgebruik in die voorbereiding van musiek in die 12de eeu geword nie, maar die metode se gewildheid het meer wydverspreid geraak in die 17de en 18de eeu.
Die kennis en gebruik van die Guidoniese hand sou 'n musikant toelaat om eenvoudig uit te ruil, intervalle te identifiseer en so by te dra in die gebruik van notasie en die skepping van nuwe musiek. Dit was derhalwe vir musikante moontlik om langer seksies van musiek en kontrapunt te memoriseer gedurende opvoerings en die tyd wat spandeer was het aansienlik verminder.
Erfenis
'n Monument aan Guido was opgerig in Guido se tuisdorp Arezzo. Hy is een van die bekende Toskane wat vereer is met 'n standbeeld in die Loggiato van die Uffizi in Florence.
The Rekenaar Musieknotasie sisteem GUIDO musieknotasie is vernoem na hom en sy uitvindsel.
Francisco Valls se kontroversiële Missa Scala Aretina het sy naam geneem van Guido se Aretinus-skaal.
171
Die jaar 171 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 71ste jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Plinius die ouere
Gaius Plinius Secundus (23 n.C. – 25 Augustus 79), beter bekend as Plinius die ouere, was 'n Romeinse outeur, natuurkundige en natuurfilosoof, asook 'n vloot- en weermagkommandeur van die vroeë Romeinse ryk, en persoonlike vriend van keiser Vespasianus. Sy vrye tyd is grootliks aan studies gewy; aan die beskrywings van sy ondersoeke en veldwaarnemings van natuurlike en geografiese verskynsels, waaruit hy 'n ensiklopediese werk, die Naturalis Historia, saamgestel het, wat as 'n toonbeeld aanvaar is in baie aanverwante werke daarna. Plinius die jongere, sy susterskind, het só na hom verwys in 'n brief aan die historikus Tacitus: ''Vanuit my eie oogpunt gesien, ag ek diegene geseënd vir wie, as 'n vergunning van die gode, dit beskore is om òf te doen wat beskrywenswaardig is, òf te skryf wat lesenswaardig is; en uitermate geseënd diesulkes wat beskik oor albei voorregte. Onder die laasvermelde garde sal my oom getel word, danksy sy eie en ook jou lektuur.''
Showmax
Die diens is op 19 Augustus 2015 geloods. Showmax is 'n filiaal van Naspers.
Plinius die ouere
Plinius verwys hier daarna dat Tacitus op 'n tans verlore werk van sy oom, Geskiedenis van die Germaanse Oorloë, aangewese was. Plinius die ouere is oorlede op 25 Augustus 79 n.C., tydens 'n reddingspoging om 'n vriend en sy familie van die nabye van berg Vesuvius te ontruim, kort nadat die uitbarsting daarvan die stede Pompeji en Herculaneum uitgewis het. 'n Heersende wind het hul skip verhoed om weer van die strand terug te keer. Hy het inmekaargesak en gesterf, en sy metgeselle het dit later toegeskryf aan giftige gasse. Maar aangesien hulle self daardeur ongedeerd gelaat is, kan natuurlike oorsake nie uitgesluit word nie.
Showmax
Inhoud
In Afrika bestaan die Showmax-katalogus uit Hollywood-, Britse, Keniaanse en Suid-Afrikaanse inhoud. Buite Afrika bestaan die Showmax-katalogus uit kykNET International, M-Net en Via-inhoud wat hoofsaaklik gerig is op 'n Afrikaanssprekende gehoor.
Plinius die ouere
Agtergrond
Plinius se geboorte- en sterftedatums word albei uit die datum van die uitbarsting van Vesuvius in Augustus 79 gerekonstrueer, benewens uit 'n stelling van sy susterskind, Plinius, dat hy in sy 56ste jaar oorlede is, wat naamlik sy geboortejaar as 23 n.C. aandui.
Showmax
Inhoud
In Pole, bied Showmax plaaslike programme en films, insluitende politieke satire en titels deur Poolse regisseurs.
Plinius die ouere
Agtergrond
Plinius was die seun van 'n ridderlike, Gaius Plinius Celer, en sy gade, Marcella. Nòg die jonger, nòg die ouer Plinius meld hul name, en kennis daarvan kan teruggevoer word na 'n fragmentariese inskripsie (CIL V 1 3442) gevind in 'n veld te Verona en aangeteken deur die 16de-eeuse Augustynse monnik Onofrio Panvinio van Verona. Die inhoud van die inskripsie is onderhewig aan die rekonstruksie daarvan, behalwe dat die name in alle interpretasies na vore kom. Of hý wel 'n augur was, en sý Grania Marcella genaamd was, is minder seker. Jean Hardouin huldig 'n stelling uit 'n onbekende maar na sy mening antieke bron, wat sou aanvoer dat Plinius van Verona afkomstig was, en dat sy ouers Celer en Marcella was. Hardouin meld Catullus ook as landgenoot.
Showmax
Inhoud
Showmax het inhoud in Engels, Afrikaans, IsiZulu, Sepedi, Tswana, Sesotho, Xhosa en Pools.
Tali's Wedding Diary
Op 13 Junie 2017, het Showmax aankondig die verfilming van sy eerste oorspronklike reeks “Tali's Wedding Diary”, 'n spotdokumentêr met Julia Anastasopoulos, het begin.
Plinius die ouere
Agtergrond
Plinius die ouere is gebore in Como, en nie te Verona nie: dit is slegs by wyse van sy boorlingskap van Gallië Transpadana dat hy Catullus van Verona as sy conterraneus aandui, oftewel medelandgenoot, en wel nie sy municeps, of mededorpsgenoot nie. 'n Standbeeld van Plinius op die fasade van die Duomo van Como vereer hom as 'n plaaslike seun. Hy het 'n suster gehad, Plinia, wat in die Caecilii getrou het, en die ma geword het van (sy susterskind), Plinius die jongere, wie se briewe sy werk en studieroetine in besonderhede beskryf.
Manish Dayal
Manish Dayal (gebore Manish Patel, Orangeburg, Suid-Carolina, 17 Junie 1983) is ’n Amerikaanse TV- en rolprentakteur wat veral bekend is vir sy herhalende rol as Raj Kher in 90210 en hoofrol in die rolprent The Hundred Foot Journey (2014).
Showmax
Tali's Wedding Diary
Op 16 November 2017 het Showmax 'n voorskou vir Tali's Wedding Diary vrygestel. Dit was aangekondig dat dit op 14 Desember 2017 op Showmax beskikbaar sal wees.
Plinius die ouere
Agtergrond
Twee inskripsies wat die tuisdorp van Plinius die jongere as Como uitwys, geniet voorrang bo die Verona-teorie. Een (CIL V 5262) herdenk die jongere se loopbaan as keiserlike magistraat en sonder sy aansienlike liefdadigheids- en munisipale toegifte uit, ten gunste van die inwoners van Como. 'n Ander (CIL V 5667) identifiseer sy vader se nedersetting as Fecchio (van die Oufentina stam) naby Como. Dit is daarom waarskynlik dat Plinia 'n plaaslike meisie was en Plinius die ouere, haar broer, van Como afkomstig was.
Manish Dayal
Lewensloop
Dayal se ouers, Hema en Sudhir Patel, kom uit Gujarat in Indië. Hy is die derde van vier kinders. Nadat hy sy skoolopleiding aan die Episkopale skool Heathwood Hall voltooi het, het hy verder studeer aan die George Washington-universiteit, waar hy in 2005 afgestudeer het. Hy het in 'n sakerigting studeer omdat, hoewel hy van kleintyd af gek was oor die rolprentwese en dit sy loopbaan wou maak, hy van plan was om 'n regisseur of vervaardiger te word, nie 'n akteur nie. Daarna het hy na New York verhuis om ’n loopbaan in film en televisie na te streef. Vyf jaar later, in 2010, het hy na Kalifornië verhuis waar hy vandag nog woon. Hy gebruik sy oupa se voornaam, Dayal, as sy verhoognaam.
Plinius die ouere
Agtergrond
Gaius was 'n telg van die Plinii gens. Hy het sy eie cognomen, Secundus, aangeneem, eerder as die van sy vader, Celer. Aangesien sy aangenome seun dieselde cognomen aangeneem het, het Plinius 'n nuwe loot gevestig, die Plinii Secundi. Die familie was vermoënd; Plinius die jongere se gekombineerde erfgelate landgoede het hom so welgesteld gelaat, dat hy 'n skool en 'n biblioteek kon stig, 'n fonds kon begunstig vir die voeding van die vroue en kinders van Como en verskillende landgoede rondom Rome en die Como-meer kon besit, en benewens sekere van sy vriende uit persoonlike geneentheid kon verryk. Geen vroeëre voorkoms van die Plinii is bekend nie.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die Wes-Indiese nasionale krieketspan (Engels: West Indies cricket team) is die nasionale krieketspan wat Wes-Indië in internasionale krieket verteenwoordig. Die span staan bekend as die Wes-Indiese Eilande of, in die omgangstaal, die Windies, met die bynaam Men in Maroon (“Manne in maroen”). Dit is ’n multinasionale krieketspan in ’n sportkonfederasie wat die onafhanklike lande Antigua en Barbuda, Barbados, Dominica, Grenada, Guyana, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine en Trinidad en Tobago, asook die oorsese gebiede Amerikaanse Maagde-eilande Anguilla, Britse Maagde-eilande, Montserrat en Sint Maarten verteenwoordig. In die meeste van hierdie eilandstate is krieket die nasionale sport, hetsy de facto of de jure. Vervolgens gebruik die Wes-Indiese krieketspan nóg een van die lande se volksliedere, nóg een van hul vlae as ’n verteenwoordigende simbool; pleks daarvan gebruik die Wes-Indiese nasionale krieketspan sy eie vlag – dié van Krieket Wes-Indië – en lied. In internasionale krieket is daar net twee ander spanne wat meer as een krieketnasie verteenwoordig: Engeland (vir beide Engeland en Wallis) en Ierland (vir beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland).
Plinius die ouere
Agtergrond
In 59 v.C., slegs 82 jaar voor die geboorte van Plinius, het Julius Caesar Novum Comum (latere Comum) gestig as 'n colonia om die streek te beveilig teen die Alpynse stamme, wat hy nie kon verslaan nie. Hy het 'n bevolking van 4 500 uit ander provinsies (onbekend van waar) gebring om hul in Comasco te vestig, benewens 500 aristokratiese Grieke vir bewoning van Novum Comum self. Hierdie gemeenskap was gevolglik multi-etnies en die Plinies se herkoms kon uit enige oord wees. Of enige gevolgtrekking uit Plinius se voorkeur vir Griekse woorde gemaak kan word, of Julius Pokorny se afleiding van die naam uit noord-Italies, as "bles", bly kwessies vir spekulatiewe opinie. Daar skyn geen blyke te wees van enige etniese onderskeide in Plinius se tyd nie. Die gemeenskap het hul wel op hul Romeinse burgerskap geroem.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Krieket word in Wes-Indië deur Krieket Wes-Indië (CWI, van Engels: Cricket West Indies) geadministreer. Hulle is die enigste volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) in die Amerikas en die vierde oudste nasionale span in toetskrieket. Tydens die 1928-seisoen het hulle hul toetsdebuut gemaak, toe Wes-Indië op Lord’s hul eerste toets teen Engeland gespeel het. Wes-Indië is tans (Julie 2023) agtste op die IKR-toetsranglys, tiende op die eendagranglys en sewende op die Twintig20-wêreldranglys.
Manish Dayal
Loopbaan
Dayal se loopbaan het begin met verskynings in nasionale reklameflitse vir McDonald's, Windows, Nintendo en Domino's Pizza. In 2008 het hy 'n hoofrol vertolk in The New Group se Off-Broadway-produksie Rafta, Rafta, waarvan die speelvak twee maal verleng is. Hy het ’n klein rol vertolk in The Sorcerer's Apprentice en in Paula van der Oest se Domino Effect. Ná ’n gasrol in CSI: Las Vegas het Dayal die rol vertolk van Hal, ’n rekenaarontleder, in die AMC-reeks Rubicon. Hy het ook gespeel in die romantiese comedy Walkaway, wat handel oor die liefde en kultuur in New York. In 2010 en 2011 was hy Ravi in Outsourced, ’n komediereeks op NBC. In die derde en vierde seisoen van 90210 was hy Raj Kher, ’n student wat van kanker herstel.
Plinius die ouere
Student en regsgeleerde
Plinius se vader het hom na Rome geneem vir sy opleiding, waar Plinius meld dat hy Marcus Servilius Nonianus gesien het.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Vanaf die middel-1970’s tot die vroeë 1990’s was die Wes-Indiese span een van die sterkstes ter wêreld in beide toets- en internasionale eendagkrieket. ’n Hele aantal voormalige spelers, beskou as van die beste in die wêreld, is afkomstig van die Wes-Indiese Eilande. 21 voormalige Wes-Indiese spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.
Manish Dayal
Loopbaan
In die rolprent The Hundred Foot Journey van 2014, sy groot filmdeurbraak, het hy Hassan Kadam gespeel teenoor Helen Mirren. Omdat hy in Amerika gebore en getoë is, was die grootste uitdaging van dié rol om die Indiese aksent, gebruike en maniërismes te bemeester. Die karakters wat sy ouers in die fliek speel, Om Puri en Juhi Chawla, kon hom baie hiermee help omdat hulle 'n noue verbintenis met Bollywood het.
Middel November daardie jaar het die Amerikaanse tydskrif People hom aangewys as hul sexyste man van die week.
In die tweede helfte van Oktober 2015 het hy en onder andere Hugh Bonneville en Gillian Anderson in Jodhpur, Indië, verfilm aan die regisseur Gurinder Chadha se rolprent Viceroy’s House, wat handel oor die Verdeling van Indië en die grootste volksverhuising in menseheugenis.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die Wes-Indiese Eilande het die IKR se Krieketwêreldbeker twee keer verower (in 1975 en 1979, toe dit die Prudentialbeker was), die IKR Twintig20-wêreldbeker twee keer (in 2012 en 2016), en beide die IKR Kampioenetrofee (in 2004) en die o/19-krieketwêreldbeker (in 2016) eenkeer. Hulle was die eerste krieketspan om die krieketwêreldbekertoernooi twee keer te wen, maar hul rekord is later deur Australië se vyf wêreldbekeroorwinnings verbeter en deur Indië in 2011 geëwenaar. Wes-Indië is ook die eerste span wat twee agtereenvolgende wêreldbekertoernooie gewen het, dit is sedertdien oortref deur drie agtereenvolgende wêreldbekeroorwinnings deur Australië (in 1999, 2003 en 2007). Wes-Indië was die eerste span om in drie agtereenvolgende wêreldbekertoernooieindstryde te verskyn (in 1975, 1979 en 1983), sedertdien oortref deur vier agtereenvolgende wêreldbekertoernooieindstrydverskynings deur Australië (in 1996, 1999, 2003 en 2007). Die Wes-Indiese Eilande het beide die Krieketwêreldbeker 2007 en die T20I-wêreldbeker 2010 gehuisves; hulle het die onlangse o/19-krieketwêreldbeker 2022 aangebied. Saam met die Verenigde State sal hulle ook die T20I-wêreldbeker 2024 aanbied. In Junie 2019, gedurende die Krieketwêreldbeker 2019, het die Wes-Indiese Eilande in hul 800ste EDI-wedstryd gespeel. Nadat Wes-Indië tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2023 nie die eindstryd gehaal het nie, sal die Krieketwêreldbeker 2023 die eerste toernooi sonder Wes-Indiese deelname wees.
Beheerliggaam
Krieket Wes-Indië (KWI) is in 1920 as die Wes-Indiese Krieketbeheerraad gestig en is in 1996 na die Wes-Indiese Krieketraad hernoem; sedert 2015 dra dié beheerliggaam die amptelike naam Krieket Wes-Indië. Dit is verantwoordelik vir die reëling van krieket in Wes-Indië. Sedert 31 Mei 1926 is Wes-Indië ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR).
Plinius die ouere
Junioroffisier
In 46 n.C., op die ouderdom van 23 is Plinius in die weermag opgeneem as 'n junioroffisier, soos die gebruik was vir jong mans van die ridderlike rang. Ronald Syme, Pliniese geleerde, rekonstrueer drie periodes in drie onderskeie range. Plinius se belangstelling in Romeinse lettere het guns en toegeneentheid by ander literatore van die hoër range gewek, met wie hy blywende vriendskappe gesmee het. Later het hierdie vriendskappe sy toetrede tot die hoër echelons van die staat vergemaklik; nietemin is hy wel ook om sy kennis en bevoegdheid geag. Volgens Syme, het hy sy loopbaan as 'n praefectus cohortis begin, 'n "kommandeur van 'n kohort" ('n infanteriekohort, aangesien junioroffisiere as voetsoldate begin het), onder Gnaeus Domitius Corbulo, self 'n skrywer (wie se werke nie behoue is nie) in Laer-Germanië. In 47 n.C. het hy deelgeneem aan die Romeinse verowering van die Chauci en die aanlê van die kanaal tussen die riviere Maas en Ryn. Sy beskrywing van die Romeinse skepe wat oornag in die stroom ankerlê om drywende bome af te weer, dra die stempel van 'n ooggetuieverslag.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Beheerliggaam
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Wes-Indië oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. Wes-Indië A is die tweede nasionale span van Wes-Indië en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.
Plinius die ouere
Junioroffisier
Op 'n sekere onbekende tydstip is Plinius oorgeplaas na die bevel oor Bo-Germanië onder Publius Pomponius Secundus, met 'n bevordering tot militêre tribuun, 'n stafaanstelling met pligte toegewys deur die distrikskommandeur. Pomponius was 'n halfbroer van Corbulo; albei seuns van Vistilia. Sy was 'n gesiene matrone van die Romeinse hoëlui, wat sewe kinders by ses eggenote gehad het; verskeie van die kinders met keiserlike konneksies, insluitend 'n toekomstige keiserin. Plinius se opdragte is onduidelik, maar hy moes deelgeneem het aan die veldtog teen die Chatti in 50 n.C., op ouderdom 27, in sy vierde diensjaar. Deur sy assosiasie met die kommandeur in die praetorium het hy 'n kennis en noue vriend van Pomponius geword, wat ook 'n literator was.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Invoering van krieket en eerste toere
Soos in ander dele van die wêreld het Britse kolonisasie die spel krieket na Wes-Indië gebring, waar dit vinnig gewildheid verwerf het. Die Wes-Indiese krieketgeskiedenis het in die 1880’s begin, toe ’n verteenwoordigende span saamgestel is om na Kanada en die Verenigde State te toer. Die eerste bekende krieketwedstryd wat in Wes-Indië gespeel is, was tussen plaaslike spanne, hoofsaaklik bestaande uit “wit” spelers, en Engelse toeriste – die Middlesex-speler Robert Slade Lucas het in 1894/95 met ’n span na Wes-Indië getoer, en twee jaar later het Arthur Priestley ’n span na Barbados, Trinidad en Jamaika gelei, wat vir die eerste keer teen ’n “All West Indies”-span gespeel het, maar deur die gasheer verslaan is. Lord Hawke se Engelse span, insluitende verskeie Engelse toetsspelers, het as gevolg van ’n misverstand terselfdertyd getoer en teen Trinidad, Barbados en Brits-Guiana (nou Guyana) gespeel. In 1900 het die “wit” Trinidadse Aucher Warner, die broer van die toekomstige Engelse kaptein Pelham Warner, ’n toerende span na Engeland gelei, maar nie aan een van die wedstryde tydens hul toer is eersterangse status toegeken nie. Twee jaar later, in 1901/02, het die Hampshirepaaltjiewagter Richard Bennett se span na Wes-Indië getoer, en drie wedstryde teen ’n span genoem “Wes-Indië” gespeel, wat die gasheer met 2–1 gewen het. In 1904/05 het Lord Brackley se span na die Karibiese gebied getoer en albei hul wedstryde teen Wes-Indië gewen.
Plinius die ouere
Junioroffisier
Op 'n verdere onseker datum is Plinius terugverplaas na Laer-Germanië. Corbulo het die aanstelling as bevelhebber in die ooste aanvaar. Hierdie keer is Plinius bevorder tot praefectus alae, "kommandeur van 'n ala", afgevaardig oor die ruiterybattaljon van om en by 480 manskappe. 'n Onderskeid is steeds getref tussen legionarisse en vennote auxilia, selfs noudat alle Italiane ook Romeinse burgers was. Plinius, komende uit noord-Italië, was 'n vennotekommandeur, soos meeste van die ruitery van die tyd (maar gelyk in rang, gesag en voordele aan hul Romeinse eweknieë). Hy het die res van sy diensopname daar deurgebring. 'n Dekoratiewe phalera, of beslag van 'n harnas, met sy naam daarop is te Castra Vetera gevind, 'n groot Romeinse weermag- en vlootbasis aan die laer-Ryn. Plinius se laaste kommandeur aldaar, blykbaar nie 'n literator of noue vriend van hom nie, was Pompeius Paulinus, wat 55 tot 58 n.C. goewerneur van Laer-Germanië was. Plinius vermeld dat hy persoonlik kennis gedra het dat Paulinus ongeveer 12,000 pond silwereetgery op 'n veltog teen die Germane saamgeneem het ('n praktyk wat nie welwillendheid by die gedissiplineerde Plinius sou ontlok nie).
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Invoering van krieket en eerste toere
Die toere na Engeland is in 1906 voortgesit, toe Harold Austin ’n Wes-Indiese span aangevoer het. Sy span het teen ’n aantal countyspanne gespeel en in die wedstryd teen ’n “Engeland XI” gelykop gespeel. Hierdie Engelse span het egter net een destydse toetsspeler ingesluit – die paaltjiewagter Dick Lilley – wat nie aan Engeland se onlangse toer na Suid-Afrika in 1905/06 deelgeneem het nie. Die Marylebone Krieketklub (MKK), wat die opsig oor alle amptelike Engelse oorsese toere oorgeneem het, het Wes-Indië in 1910/11 en in 1912/13 besoek, maar daar was nie verdere internasionale krieket totdat die Wes-Indiese span in 1923 na Engeland getoer het nie, veral as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog. Dié toer het nie ’n wedstryd teen ’n Engelse span ingesluit nie, maar daar was ’n einde-van-die-seisoen-wedstryd tussen HDG Leveson-Gower se span en ’n virtuele Engelse toetsspan op die Scarborough krieketfees, wat Leveson-Gower se span met net vier paaltjies gewen het. In 1925/26 het die MKK weer na die Wes-Indiese eilande getoer.
Plinius die ouere
Junioroffisier
Volgens sy susterskind, was dit tydens hierdie periode dat hy sy eerste boek geskryf het (miskien in winterkwartiere wanneer sy vryetyd meer toerykend was), 'n werk omtrent die gebruik van missiele vir berede troepe, De jaculatione equestri. Die werk het nie behoue gebly nie, maar in sy Natuurgeskiedenis blyk hy minstens 'n deel van die inhoud te onthul: deur aanwending van die perd se intelligensie as hulpmiddel vir die lanswerper, om missiele uit die berede posisie te werp. In hierdie tydperk het hy ook gedroom dat die gees van Drusus Nero hom smeek om sy nagedagtenis van vergetelheid te red. Die droom het Plinius genoop om oor te gaan tot die skryf van 'n geskiedenis van al die oorloë tussen die Romeine en die Germane, wat hy vir 'n aantal jare nie sou afhandel nie.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Invoering van krieket en eerste toere
Die MKK was gretig om krieket in die hele Britse Ryk te bevorder en op 31 Mei 1926 het die Wes-Indiese Krieketraad saam met sy Nieu-Seelandse en Indiese eweknieë aangesluit by die Imperiale Krieketkonferensie (IKK) wat voorheen net uit die MKK en verteenwoordigers uit Australië en Suid-Afrika bestaan het. Ná hul toetrede tot die IKK kon Wes-Indië nou amptelike toetswedstryde speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys, en die Wes-Indiese span het op 23 Junie 1928 die vierde span geword wat ’n amptelike toetswedstryd gespeel het, toe hulle teen Engeland op Lord’s in Londen te staan gekom het. Hulle het egter nie onmiddellike sukses behaal nie – die Wes-Indiese span het al drie driedaagse toetse in daardie 1928-toer duidelik verloor en versuim om 250 lopies in al hul ses beurte aan te teken. Hulle het ook nie daarin geslaag om Engeland onder 350 lopies vas te bind nie en Engeland het dié reeks heeltemal oorheers.
Plinius die ouere
Junioroffisier
Die diensplig in Laer-Germanië is die enigste oortuigende geleentheid waar Titus 'n contubernium met Plinius kon deel. Offisiere van die hoëlui het 'n dekadelange diensplig aanvaar (teenoor 'n gewone legionaris se 20 of 25 jaar). Plinius se dienstermyn sou in 56 n.C., op ouderdom 33, verstreke wees. Sy daaropvolgende verslag van 'n sonsverduistering, wat in 59 n.C. in Campanië sigbaar was, blyk 'n ooggetuieverslag te wees; hy was moontlik 'n burgerlike ten tyde daarvan. In 56 n.C. was Titus 17 jaar oud, en sy pa destyds nie keiser nie. Die staf van 'n kommandeur het dikwels kwartiere en eetgeriewe gedeel met die kommandeur, veral op veldtogte. Aan die blote omstandighede te oordeel, was Titus 'n nuwe offisier in Plinius se staf, aan die einde van Plinius se dienstyd. Betrekkinge tussen die twee, een byna oud genoeg om die ander se pa te wees, sou soos dié tussen Plinius en Pomponius gewees het.
Literêre interval
Op die vroegste tydstip wat Plinius die diensplig kon verlaat, was Nero, die laaste van die Julio-Claudiese dinastie, reeds vir twee jaar keiser. Nero se bewind het ten einde geloop in 68 n.C., toe Plinius 45 jaar oud was. In hierdie tydperk het Plinius nie enige hoë amp beklee, of werk in diens van die staat verrig nie. In die daaropvolgende Flawiese dinastie was sy dienste in sodanige aanvraag dat hy sy regspraktyk moes opgee, wat suggereer dat hy gepoog het om die aandag van Nero te vermy, 'n bewindhebber wat nie onverdiend deur sy tydgenote as 'n gevaarlike medeling beskou is nie.
In die Neroonse tyd het Plinius hoofsaaklik te Rome gewoon. Hy vermeld die kaart van Armenië en die naburige Kaspiese landstreek, wat in 58 n.C. na Rome gestuur is deur die staf van Corbulo. Hy het ook die aanbou van Nero se Domus Aurea of "Goue Huis" gesien na die brand van 64.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die vroeë toetse (1930’s en 1940’s)
Die Wes-Indiese span het in 1930/31 vir die eerste keer na Australië getoer. Hulle het dié toetsreeks egter met 1–4 duidelik verloor. Die vyfde en laaste toets het die een of ander verrassing gesien – die Wes-Indiese span het eerste begin kolf en die eerste drie dae ’n voorsprong van 250 lopies met nog vyf paaltjies oor in hul tweede beurt aangeteken. Hul boulers het ’n groot opskudding behaal, nadat Herman Griffith vier paaltjies geneem en Wes-Indië met 30 lopies hul eerste oorsese toets gewen het. Toe die span huis toe trek, het hulle ’n goeie indruk onder die Australiese publiek gelaat, alhoewel die span aan die begin verskeie kulturele verskille in die gesig gestaar het – byvoorbeeld het hul gasheer oorspronklik nie besef dat hul Rooms-Katolieke gaste sou weier om gholf op Sondae te speel of om by ’n meer ruwe gedrag aan te sluit nie. Die Wes-Indiese spanne is altyd deur “wit” spelers aangevoer, en die toerspan het sewe “wit” spelers en elf “inheemse” ingesluit, en die Wes-Indiese Krieketraad het aan hul Australiese eweknie geskryf “dat almal in dieselfde hotelle sal bly”. Australië het destyds sy “Wit Australië”-beleid gehad, waarvolgens die Australiese Krieketraad vir die Australiese regering moes verseker dat die “niewit” spelers Australië na die toer sal verlaat. Toe die Wes-Indiese span in Sydney aankom, is die “wit” spelers in ’n ander hotel as die “swart” spelers gehuisves. Hulle het protes aangeteken en daarna is aan hul wense voldoen. Die toer was duur en destyds was Australië ook deur die Groot Depressie geraak. Die Wes-Indiese span het vier van hul 14 eersterangse wedstryde gewen en agt verloor.
Plinius die ouere
Literêre interval
Benewens regsaakbetoë, het Plinius geskryf, nagevors en opgelees. Sy tweede gepubliseerde werk was 'n biografie van sy voormalige kommandeur, Pomponius Secundus, in twee boeke. Na verskeie jare in die gevangenis onder Tiberius, 31-37 n.C. (wat hy benut het vir die skryf van tragedies), is Secundus in 38 gerehabiliteer deur Caligula (wat later sy halfsuster, Caesonia, as gade geneem het), konsul gemaak in 41 en as legatus na Germanië gestuur, waar hy 'n oorwinning oor die Chatti gehaal het, en 'n triomftog gegun is. Na hierdie hoogtemerk verdwyn Secundus van die historiese rekord, om nooit weer vermeld te word, buiten deur die Plinies nie; en is nie onder die vriende of vyande van Nero te vinde nie.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die vroeë toetse (1930’s en 1940’s)
In 1933 het die Wes-Indiese span weer na Engeland getoer. Hul gasheer het pas teruggekom van hul oorwinning oor Australië in die berugte lyfkrieket-reeks, waar Engeland se aggressiewe boulwerk op die lyf met ’n veld aan die bykant baie kritiek ontlok het. Engeland het die drie-toetsreeks met driedaagse toetse teen die Wes-Indiese span met 2–0 gewen. Die tweede, onbesliste toets op Old Trafford, Manchester, het ’n interessante voetnota na die lyfkrieket-reeks geword, toe beide Manny Martindale en Learie Constantine lyfballe – vinnige, kort aflewerings direk op die kolwer se lyf – teen die Engelse geboul het, die enigste keer wat hulle sulke aflewerings in die gesig gestaar het. Dié taktiek was egter nie doeltreffend nie, nadat Douglas Jardine, die Engelse kaptein wat vir sy spelers opdrag gegee het om op die manier vir die Australiërs te boul, nie gekantel het nie en hy sy enigste toetshonderdtal, 127 van Engeland se totaal van 374, aangeteken het.
Plinius die ouere
Literêre interval
Die ouer Plinius meld dat hy "in die versameling van Pomponius Secundus, die digter, 'n besonder deurlugtige landsburger," manuskripte in die "antieke handskrif van Tiberius en Caius Gracchus" kon besigtig. Die tydperk van sy hoogste luister sou sy triomf van 50 of 51 n.C. wees. In 54 n.C. het Nero aan bewind gekom, 'n tyd toe Plinius aan sy twee militêre geskrifte werksaam was. Plinius die jongere sê dat die biografie van Secundus "’n plig was wat hy aan die herinnering van sy vriend verskuldig was", wat die oorlye van Secundus impliseer. Die omstandighede van hierdie plig en enige aanduibare verband met sy moontlike myding van Nero het saam met die werk verlore gegaan.
Wes-Indiese nasionale krieketspan
Die vroeë toetse (1930’s en 1940’s)
’n Verdere Engelse toer na Wes-Indië het in 1934/35 gevolg. Engeland het die eerste uitgereënde toets in Barbados op ’n swak blad met vier paaltjies gewen, in ’n wedstryd waarin 309 lopies aangeteken is. Albei spanne het een van hul beurte gesluit verklaar, om hul boulers voordeel uit die swak blad te laat trek. Die tweede toets het die Wes-Indiese span met 217 lopies gewen en ná ’n onbeslis in die derde toets sal die reeks in die laaste wedstryd op Sabinapark in Jamaika beslis word. ’n Massiewe 70 nie uit nie van George Headley het die Wes-Indiese span met 535 lopies vir sewe paaltjies laat wen. Ondanks ’n honderdtal deur Les Ames kon Engeland die afrekening nie vermy nie en het met ’n beurt en 161 lopies verloor – Wes-Indië het sodoende sy eerste toetsreeksoorwinning ingepalm.
Plinius die ouere
Literêre interval
Soos met Caligula, het Nero se geestestoestand blykbaar 'n geleidelike agteruitgang ondergaan in die verloop van sy bewind. Plinius het heelwat van sy tyd gewy aan skryfwerk aangaande die betreklik veilige onderwerpe van grammatika en retoriek. Hy het drie boeke, in ses bande, gepubliseer, as opvoedkundige handleiding in retoriek, getiteld Studiosus, "die student." Plinius die jongere sê daarvan: "die orator word opgelei van wellig die wieg tot perfeksie." Dit is opgevolg deur agt boeke getiteld Dubii sermonis, "Rakende Twyfelagtige Fraseologie." (Hierdie werke is tans albei verlore.) Sy susterskind voer aan: "Hy het dit in die Neroonse termyn geskryf, in die laaste jare van sy bewind, toe elke literêre konsepsie wat in die minste onafhanklik of hovaardig was, weens onderhorigheid as gevare uitgesonder is."
In 68 het Nero nie meer oor enige vriende of ondersteuners beskik nie. Hy het selfmoord gepleeg, en die skrikbewind was op 'n einde; so ook hierdie tussenspel in Plinius se verpligtinge jeens die staat.
Senioroffisier
Met die jaareinde van 69 n.C., na 'n jaarlange burgeroorlog as nasleep van Nero se dood, het Vespasianus, 'n suksesvolle generaal, keiser geword. Soos Plinius, was hy van die middelstand, of ridderlikes. Hy het deur die weermagrange en publieke ampte opgang gemaak en uiteindelik sy teëstanders verslaan om die hoogste amp in te palm. Sy voor die hand liggende uitdagings was om vrede te herstel onder keiserlike gesag en die ekonomie op 'n vaste grondslag te stel. In sy administrasie is alle bystand en lojaliteit benodig wat te vinde was. Plinius, op wie daar skynbaar onvoorwaardelik vertrou is, miskien (soos afgelei kan word) op aanbeveling van Titus, is dadelik aan die werk gesit en toegewys aan 'n deurlopende opeenvolging van die mees hoogstaande prokuratorskappe, volgens Suetonius. 'n Prokurator was tipies 'n goewerneur van 'n keiserlike provinsie. Daar was pal 'n tekort aan, en 'n soeke na ampsbekleërs vir die veelvuldige ryksbenoemings.