cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niël Barnard
Intelligensie loopbaan
Om hierdie proses te vergemaklik, het hy Operasie Vula laat voortgaan omdat dit die kontak tussen Nelson Mandela en die ballingskap van die ANC te verdiep. Hy het gereël dat Mandela 'n pak klere kry wat pas by 'n toekomstige leier, en dat toekomstige vergaderings in 'n privaat woning naby die gevangenis sou plaasvind. Terwyl hy albei partye raad gegee het oor hoe om ooreenkomste te vind oor die voorwaardes vir die uiteindelike vrylating van Mandela, reël hy nog verskeie vergaderings. Toe die gesondheid van Botha hom gedwing het om te bedank, het Barnard voortgegaan om die gesprekke tussen Mandela en die nuwe president, F. W. de Klerk, te fasiliteer.
Loopbaan na die NID
Barnard was direkteur-generaal van die NIS van 1980 tot 1992, toe hy deur sy jarelange adjunk Mike Louw vervang is. In 1994 neem Barnard 'n pos in die departement van grondwetlike ontwikkeling en provinsiale aangeleenthede onder Roelf Meyer in die regering van nasionale eenheid. Dit was hierdie kernlogika wat die uiteindelike rol wat Barnard moes speel in die skepping van die politieke klimaat agter die skerms vir die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (KODESA), wat uiteindelik die grondwet opgestel het wat die oorgang na demokrasie in 1994 ondersteun het, omskryf het.
Barbertonmyn, Zimbabwe
Barberton is 'n myn in Zimbabwe. Barberton is geleë in die provinsie Matabeleland-Noordprovinsie, in die sentrale deel van die land, 300 km suid van Harare, die hoofstad. Barbertonmyn lê op 'n hoogte van 1 307 meter bo seespieël.
Die grond rondom Barberton is plat en bedek in die noorde. Die gebied rondom Barberton dra 'n klein bevolking, met slegs 10 mense per vierkante kilometer. Die naaste groot dorp is Inyati, 16,6 km noord van Barberton. Die plantegroei rondom Barberton is oor die algemeen savanne. In die omgewing rondom Barberton is hulpbronne besonder volop.
Die temperatuur is gemiddeld 21 °C. Die warmste maand is Oktober, met 28 °C, en die koudste maand Julie, met 16 °C. Die reënval is gemiddeld 678 millimeter per jaar. Die hoogste neerslag is in Januarie, teen 191 millimeter reën, en die laagste is in Mei, met 1 millimeter reën.
Aomi Muyock
Aomi Muyock (gebore 14 Januarie 1989) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Love (2015) en in die televisiereeks Le grand journal de Canal+ (2004).
Rhizaxinella schaudinni
Rhizaxinella schaudinni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Rhizaxinella en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hentschel.
Egiptiese tempel
Egiptiese tempels is gebou vir die amptelike aanbidding van die gode en gedenking van die farao's in Antieke Egipte en streke onder Egiptiese beheer. Tempels is beskou as die huise van die gode of konings aan wie hulle gewy is. Hier het die Egiptenare verskeie rituele uitgevoer: offerandes gebring, die gode se mitologiese interaksies nageboots met feeste en die magte van chaos afgeweer. Dié rituele is beskou as noodsaaklik vir die handhawing van maät, die goddelike orde van die heelal.
Dit was die farao's se plig om vir die gode te sorg en hulle het groot bedrae bestee aan die bou en instandhouding van die tempels. Hulle was genoodsaak om die meeste van hul rituele pligte oor te laat aan verskeie priesters, maar die grootste deel van die bevolking was uitgesluit van direkte deelname aan seremonies en toegang tot die heiligste plekke was vir hulle verbode. Tog was die tempel ’n belangrike godsdienstige plek vir Egiptenare van alle klasse; hulle het daar gaan bid, offerandes gebring en leiding van die gode gevra met behulp van ’n orakel.
Die belangrikste plek in die tempel was die heiligdom, wat gewoonlik ’n kultusafbeelding, ’n standbeeld van die god, bevat het. Die kamers buite die heiligdom het mettertyd groter en uitspattiger geword – tempels het dus ontwikkel van klein altare in die laat voordinastiese tydperk (laat 4de millennium v.C.) tot massiewe steengeboue in die Nuwe Ryk (omstreeks 1550–1070 v.C.) en later. Hierdie aanbiddingsplekke was van die grootste en langs oorblywende voorbeelde van die Antieke Egiptiese argitektuur, en die elemente is gerangskik en versier volgens ’n ingewikkelde patroon van godsdienstige simboliek. Hulle het gewoonlik bestaan uit ’n paar toe sale, oop howe en massiewe ingangsuile wat opgelyn het met die pad wat deur feesoptogte gevolg is. Buite die tempel was ’n buitemuur met ’n groot verskeidenheid kleiner geboue.
’n Groot tempel het ook groot stukke grond besit en duisende werkers in diens gehad wat in die tempel se behoeftes voorsien het. Hulle was dus belangrike godsdienstige én ekonomiese sentrums. Die priesters wat hierdie magtige instellings beheer het, het aansienlike invloed gehad en hoewel hulle veronderstel was om ondergeskik aan die farao te wees, het hulle soms sy mag uitgedaag.
Tempels is steeds gebou nadat Egipte sy onafhanklikheid verloor en ’n provinsie van die Romeinse Ryk geword het. Met die koms van die Christendom is volgelinge van die Egiptiese gode al hoe meer vervolg en die laaste tempel is in 550 n.C. gesluit. Die geboue is eeue lank verniel en verwaarloos, maar aan die begin van die 19de eeu het belangstelling in Antieke Egipte weer opgevlam en gelei tot die ontstaan van Egiptologie. Duisende mense het Egipte besoek om die antieke beskawings se oorblyfsels te sien. Tientalle tempel het behoue gebly en van hulle het beroemde toeriste-attraksies geword wat baie bydra tot die ekonomie van moderne Egipte. Egiptoloë bestudeer steeds die tempels en oorblyfsels van verwoeste tempels omdat hulle belangrike bronne van inligting is oor die Antieke Egiptiese beskawing.
Godsdienstig
Antieke Egiptiese tempels was veronderstel om plekke te wees waar die gode op aarde kon bly. Die woord wat die Egiptenare algemeen vir die tempelgebou gebruik, is juis ḥwt-nṯr, "huis van ’n god". ’n God se teenwoordigheid in die tempel het die menslike en goddelike ryke verbind en mense in staat gestel om deur middel van rituele met die gode te kommunikeer. Daar is geglo hierdie rituele het die gode onderhou en in staat gestel om sy rol in die natuur vol te hou. Hulle was dus ’n belangrike deel van die handhawing van maät, die ideale orde van die natuur en menslike gemeenskap volgens die Egiptiese geloof. Die handhawing van maät was die hele doel van die Egiptiese godsdiens, en dit was ook die doel van die tempel.
Omdat geglo is die farao het self goddelike mag, was die farao se goddelike natuur ’n sleutelelement van die Egiptiese tempel. Die farao is as ’n heilige koning beskou as Egipte se verteenwoordiger by die gode. Dit was dus sy plig om die tempelrituele uit te voer. Dit is nie seker hoe dikwels hy aan dié rituele deelgeneem het nie, want die verspreiding van tempels oor die hele Egipte het dit onmoontlik vir hom gemaak om dit in alle gevalle te doen en die meeste van dié pligre is oorgelaat aan priesters. Die farao was egter verantwoordelike vir die instandhouding en uitbreiding van die tempels in sy ryk.
Elke tempel het ’n hoofgod gehad; die meeste is ook aan ander gode gewy. Alle gode het egter nie tempels gehad wat aan hulle gewy is nie. Die meeste van die gode wat wel tempels van hul eie gehad het, is net in sekere streke van Egipte aanbid. Baie van hulle was verbind met sekere stede, byvoorbeeld Ptah met Memphis. Baie van dié gode is verbind met die skepping van die heelal uit die oerheuwel en daarom is elke tempel verbind met die plek waar die skepping begin het.
Farao's het ook tempels laat bou om hul gees in die hiernamaals te huisves, en dit was dikwels naby die plek van hal graftombers. Dit was dus eintlik dodetempels, en anders as die goddelike tempels. Daar is egter dikwels nie ’n duidelike onderskeid tussen die twee nie en Egiptenare het nie aparte woorde vir die twee soorte tempels gehad nie. Die rituele was ook nie uitsluitlik vir óf die afgestorwenes óf die gode nie.
Ekonomies en administratief
Tempels was nie net plekke van aanbidding nie, maar ook ekonomiese sentrums. Hulle het duisende priesters, ambagsmanne en werkers in diens gehad. Die ekonomie van ’n tempel was soortgelyk aan dié van ’n Egiptiese huishouding, met bediendes wat die tempelgod gedien het soos wat hulle met die eienaar van ’n landgoed sou gedoen het. Die verband word weerspieël deur die Egiptiese woord vir die tempeleiendom en -administrasie: pr, wat beteken "huis" of "landgoed".
Van die tempel se voorraad het direk van die farao af gekom. In die Nuwe Ryk was dit dikwels buit van militêre veldtogte of belasting wat deur afhanklike state betaal is. Die farao kon ook ’n belasting instel wat direk na die tempel gegaan het.
’n Groot deel van die inkomste van die tempels was selfgegenereer. Groot stukke grondgebied langs die tempel, of soms in ’n heel ander gebied, het aan die tempel behoort. Die belangrikste hiervan was plase wat graan, vrugte of wyn geproduseer het of met vee geboer het. Tempels het veldtogte na die woestyn geloods wat bronne soos sout, heuning of wild ontgin het of edelgesteentes gemyn het. Sommige het vlote gehad wat by handel buite Egipte se grense betrokke was.
Soms is tempels ook gelas om ander uitgawes te dek. Die dodetempels van Thebe het byvoorbeeld voorraad verskaf aan die grafkelderbouers by Deir el-Medina. ’n Tempel se grondgebied kon ook landwyd herversprei word en dit kon die ekonomiese landskap van Egipte verander. Die tempels was dus belangrike instrumente van die farao om die land se hulpbronne en mense te bestuur. Tog het die priesters van die tempels groot mag gehad, en soms het hulle die farao se mag uitgedaag of selfs gekniehalter.
Konstruksie
Tempels is regdeur Bo- en Benede-Egipte gebou, asook in die Egipties beheerde oases in die Libiese Woestyn en op die Sinai-skiereiland. In tydperke waarin Egipte Nubië oorheers het, is ook daar tempels gebou tot so ver suid as Djebel Barkal. Die meeste Egiptiese dorpe het een gehad, maar soms, soos met die dodetempels in Nubië, is die tempels in die oopte gebou. Die presiese ligging is dikwels om godsdienstige redes gekies, soos die mitiese geboorte- of begraafplek van ’n god. Die tempel se as kon ook oplyn met plekke van godsdienstige betekenis, soos die ligging van ’n naburige tempel, die plek waar die son opkom of spesifieke sterre. Die Groot Tempel van Aboe Simbel is byvoorbeeld so gebou dat die son twee keer per jaar op die standbeelde van die gode in die heiligdom skyn. Die meeste tempels het met die Nylrivier opgelyn en hul as was min of meer oos-wes. Dit is egter ook beïnvloed deur die vloei van die rivier op ’n spesifieke plek.
Rutland, KwaZulu-Natal
Rutland is 'n nedersetting in Dannhauser Plaaslike Munisipaliteit in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika.
Egiptiese tempel
Konstruksie
’n Uitgebreide stel fondamentrituele het die bouwerk voorafgegaan, en nog rituele is uitgevoer as die bouwerk voltooi was om die tempel aan ’n sekere god te wy. Die bouwerk kon jare of selfs dekades duur.
Die gebruik van klipstene vir die bou van latere Egiptiese tempels het hulle uitgesonder as die ewige huise van gode, in teenstelling met mense se huise wat met modderstene gebou is. Die hoofstene was van kalk- en sandsteen, wat volop in Egipte was; stene wat harder was en dus moeiliker om te bewerk, soos graniet, is in kleiner hoeveelhede vir individuele elemente soos obeliske gebruik. Die stene moes van naby die bouplek gekry word of is van ander plekke op die Nyl na die bouperseel vervoer.
Tempels is gebou op fondamente van steenblokke wat in sandgevulde slote gelê is. Mure en ander strukture is met blokke van verskillende groottes gebou. Die stene is in rye geplaas, gewoonlik sonder sement. Elke blok het by die ander om hom aangepas sodat dit perfek gepas het. Die binnemure is gewoonlik met minder sorg gebou en stene van ’n swakker gehalte is gebruik. As die tempel voltooi was, is die stene afgewerk om ’n gladde oppervlak te verkry. Om dit te versier, is reliëfs uitgebeitel of as die stene van swakker gehalte was, is dit eers gepleister. Die reliëfs is dan verder versier met verf, inlegwerk of verguldsel.
Ontwerp en versiering
Soos met alle Egiptiese geboue het die ontwerp van tempels klem gelê op orde en simmetrie, en dit gekombineer met geometriese patrone met gestileerde organiese motiewe. Die grondplan is gewoonlik aangepas by ’n as wat van die heiligdom tot by die hoofingang geloop het. In latere tempels, byvoorbeeld uit die Nuwe Ryk en later, het die pad wat in feesoptogte gebruik is, die as gevorm. Die pad tussen die heiligdom en hoofingang was bedoel vir gebruik deur gode; mense het meestal kleiner ingange gebruik. Die tipiese dele van die tempel, soos die suile, sale, binnehowe en hoë ingangspilare, is met dié pad langs gerangskik in ’n tradisionele, maar buigsame orde. Die mure om die tempel het talle kleiner geboue bevat.
Baie tempels is uit rotse gekap, soos by Aboe Simbel, of die binneste kamers is uit rotse gekap met bykomende strukture langsaan gebou, soos by Wadi es-Seboea. In sommige tempels, soos die dodetempels by Deir el-Bahari, het die hoofpad met terrasse opgeloop na bo.
Heiligdom
Die tradisionele patroon van die tempels was hoogs simbolies. Dit was ’n grootliks uitgebreide weergawe van ’n Egiptiese huis, wat die doel daarvan as die huis van ’n god weerspieël het. Die heiligdom is vereenselwig met die oerheuwel waaruit die wêreld volgens die Egiptiese mitologie ontstaan het, en met ’n grafkelder waarheen die god se ba, of gees, gekom het om sy standbeeld te beset, soos gewone mense se gees hul mummie beset het. Hierdie plek moes van die onreine buitewêreld geïsoleer word, dikwels deur ander kamers en gange. Hoe nader ’n mens dus na die heiligdom beweeg het, hoe minder lig het van buite af ingeskyn en hoe meer beperkings was daar op wie daar mag kom.
Binneste kamers
Die binneste kamers was om die heiligdom gesentreer. In baie dodetempels was standbeelde van die afgestorwe farao in dié kamers, of dit het ’n vals deur bevat waar sy ba sou verskyn het om offerandes te aanvaar. Daar was ook ander kapelle vir die gode wat met die tempelgod verbind is. As die tempelgod manlik was, was die kleiner kapelle gewoonlik gewy aan sy mitiese vrou en kind. In dodetempels was hulle gewoonlik gewy aan gode wat met koningskap verbind word.
In ander kamers is seremoniële toerusting, rituele tekste of kosbaarhede gebêre, of dit het ’n spesifieke rituele funksie gehad. In die buitemuur aan die agterkant van die tempel was dikwels nisse waar mense kon bid tot die tempelgod – dit was die naaste wat hulle aan die heiligdom kon kom.
Sale en binnehowe
Sale met groot suile het regdeur die Egiptiese geskiedenis in die tempels voorgekom. Van die Nuwe Ryk af was hulle gewoonlik reg voor die heiligdom-area geleë. Daar was minder beperkings oor wie daar kon kom. Die sale was dikwels ook donker. ’n Tipiese voorbeeld van so ’n saal is die Groot Suilesaal by Karnak, waarvan die suile 21 meter hoog was. Die suile was dikwels in die vorm van plante soos die lotus of papirus, wat simbolies was van die mitologiese moeras wat die oerheuwel tydens die skepping omring het.
Daarbenewens was oop binnehowe, wat oorgangsgebiede was tussen die openbare ruimtes en die meer beperkte ruimtes om die heiligdom. Hier het die mense die priester ontmoet of byeengekom met feeste. Voor elke binnehof was groot pilare, wat veral van die Nuwe Ryk af ’n kenmerkende eienskap van die Egiptiese tempel se fasade geword het.
Buitemuur
Om die hele perseel was ’n muur gebou wat die tempel moes beskerm teen wanorde van buite. Soms het hulle ook as beskermingsmure gedien teen invallers soos die Perse.
Versiering
Die tempels was ryklik versier met reliëfs en standbeelde, wat alles ’n godsdienstige betekenis gehad het. Daar is geglo die gode is teenwoordig in die standbeelde en gee aan die tempel ’n heilige mag. Simbole van plekke in Egipte of die heelal het die mitiese elemente van die bouwerk aangevul. Beelde van rituele het klem gelê op die magiese uitwerking daarvan. Omdat die embleme godsdienstig van aard was, het dit ’n geïdealiseerde weergawe van die werklikheid uitgebeeld wat gedui het op die doel van die tempel eerder as op werklike gebeure. Alle beelde het byvoorbeeld gewys dat die koning die rituele uitvoer terwyl die priesters, as hulle uitgebeeld is, ’n sekondêre rol speel. Dit was onbelangrik dat hy selde teenwoordig was by die rituele; dit was sy rol as tussenganger tussen gode en mense wat saak gemaak het.
Die belangrikste vorm van versiering was reliëfs. Dit het mettertyd al hoe meer geword en in latere tempels is die mure, plafonne, pilare en selfs balke alles versier. Die reliëfs is geverf in die basiese kleure – swart, wit, rooi, geel, groen en blou – hoewel verf soms gemeng is om ander kleure te kry. Verguldsels of gekleurde glas kon ook vir inlegsels gebruik word.
Die reliëfs, van tonele sowel as hiërogliewe, is van die belangrikste bronne van inligting oor Antieke Egipte. Hulle bevat kalenders van feeste en die woorde van gesange, vertel van die mites en beeld rituele uit. Farao's het vertel van hul bouwerk en hul militêre veldtogte teen die vyande van Egipte. Die versierings in ’n spesifieke kamer vertel van die rituele wat daar plaasgevind het of wat die simboliese doel van die kamer was, en dit verskaf inligting oor die tempel se aktiwiteite.
Standbeelde, obeliske en pilare het oral in die tempels gestaan. Beelde van farao's was soms enorm: die grootstes was die beeld van Memnon by die dodetempel van Amenhotep III en die beeld van Ramses II in die Thebaanse dodeakker. Daar was ook beelde van gode, dikwels in die vorm van ’n sfinks, wat simbole van beskerming was. Die belangrikste standbeelde was die kultusbeelde, wat gewoonlik versier is met goud en edelstene.
Daaglikse rituele
Die daaglikse offeranderitueel was in al die tempels min of meer dieselfde, hoewel die presiese volgorde van gebeure onseker is. Teen sonsopkoms het ’n priester die heiligdom binnegegaan met ’n kers om lig te verskaf. Hy het voor die altaar met die beeld van die tempelgod gekniel en sy lof met gesange besing. Nadat hy die vertrek met water en wierook gereinig het, het hy ’n beeldjie van die godin Maät voor die god gesit. Hy het die god dan van die altaar af gehaal, sy klere vervang en die beeld gesalf. Die een of ander tyd sou die priester ook ’n maaltyd voorsit wat ’n verskeidenheid vleis, groente, vrugte en brood sou insluit. Daar is geglo die god nuttig net die spirituele essensie van die maaltyd. Dus kon die kos ook aan ander standbeelde in die tempel aangebied word, en daarna na plaaslike dodekapelle geneem word vir nuttiging deur die afgestorwenes voordat die priesters eindelik die kos self geëet het.
Ander offeranderituele het smiddae en met sonsondergang plaasgevind, hoewel die heiligdom nie weer oopgemaak is nie. Ander seremonies het ook daagliks plaasgevind, insluitende dié wat met ’n sekere god verband gehou het. In die kultus van die songod, Ra, is gesange byvoorbeeld dag en nag gesing vir elke uur van sy reis deur die lug. In baie seremonies is die gevegte teen die magte van chaos nageboots.
Die Egiptenare het geglo alle rituele het ’n uitwerking gehad deur middel van towerkrag. Vir hulle was towerkrag (heka) ’n basiese mag wat met rituele gemanipuleer is. Deur die gebruik van towerkrag is mense, voorwerpe en aksies gelykgestel met eweknieë in die goderyk en daarom sou dit ’n uitwerking hê op gebeure onder die gode. In die daaglikse offerandes is die kultusstandbeeld byvoorbeeld gelykgestel met die god Osiris, ongeag van watter god die standbeeld was. Die priester wat die ritueel uitgevoer het, is gelykgestel met Horus, die lewende seun van Osiris wat in die mitologie offerandes aan sy pa bring. Dit was die standaard vir die verhouding tussen lewende mense en die afgestorwenes aan wie hulle offerandes bring, en eindelik het dit die standaard geword vir alle verhoudings tussen die lewendes en die dooies. Deur homself gelyk te stel met ’n god in ’n mite, kon die priester dus in wisselwerking tree met die tempelgod.
Feeste
Op dae wat ’n besondere godsdienstige betekenis gehad het, is die daaglikse rituele vervang met feestelike seremonies. Die meeste feeste was jaarliks, hoewel nie altyd nie. Hulle het plaasgevind volgens die Egiptiese kalender, wat selde ooreengestem het met die werklike tyd van die jaar. Hoewel baie feeste dus hul oorsprong in die seisoene gehad het, het die tye waarop hulle gevier is nie meer met dié seisoene ooreengestem nie. Die meeste feeste is by een tempel gehou, maar soms is meer tempels of ’n hele streek se tempels betrek; ’n paar feeste is regdeur die land gevier. In die Nuwe Ryk en later het die tempelkalenders tientalle feeste ingesluit, en dus is sommige dalk net deur die priesters gevolg. Op feeste waar optogte gehou is, het die bevolking egter ook deelgeneem. Dan is gesange gesing en het musikante opgetree.
Feeste het ook ingesluit die uitbeelding van mitiese gebeure of ander simboliese aksies, soos die sny van ’n koringgerf tydens oesfeeste wat gewy was aan die god Min. Baie sulke seremonies het net op die tempelterrein plaasgevind, maar soms het dit ’n besoek van die tempelgod aan die tempel van ’n ander god behels. Dan het die priesters die kultusstandbeeld in sy boot uit die tempel gedra. Die boot kon heelpad oor land gedra wees, of in ’n regte boot geplaas word om op die rivier te reis. Die doel van die gode se besoeke het gewissel; soms was vrugbaarheid ter sprake: in die Ptolemeïese Tydperk is die beeld van Hathor jaarliks van die Dendera-tempel vervoer na Edfoe, die tempel van haar mitologiese man, Horus, en die beelde van die twee gode het dan verskeie nagte saam deurgebring om die geboorte van hul kind Harsomptus te vier.
Ander feesreise het verband gehou met die ideologie van koningskap. Een van hulle was die Opet-fees, ’n baie belangrike seremonie tydens die Nuwe Ryk waarin die beeld van Amoen by Karnak die beeld van Amoen by Luxor besoek het om die koning se goddelike bewind te bekragtig. Ander het weer ’n begrafnis-aard gehad, soos die Mooi Fees van die Vallei, wanneer Amoen van Karnak na Medinet Haboe gereis het om begrafnisrituele uit te voer vir die agt gode van die Ogdoad, wat daar begrawe sou gewees het. Die gemeenskaplike doel van die verskeie feeste was om die lewe onder die gode en in die kosmos te hernu.
Orakels
Teen die begin van die Nuwe Ryk, of moontlik vroeër, was die feesseremonie ook ’n geleentheid waar mense orakels van die gode kon vra. Hul vrae het gegaan oor van verlore voorwerpe tot die beste aanstelling in ’n regeringsposisie. Die bewegings van die boot waarin die god gedra is, het die god se antwoorde aangedui met ’n "ja" of "nee", deur oor te kantel na een van ’n paar tablette waarop moontlike antwoorde geskryf is of deur in die rigting van ’n spesifieke mens in die skare te wys. Teen die Derde Oorgangstydperk is orakels uitgebrei na buite feestye sodat mense meer gereeld die gode se raad kon vra. Priesters het die beweging van heilige diere geïnterpreteer of die antwoorde namens die gode verskaf. Die priesters se veronderstelde vermoë om namens die gode te praat of hul tekens te interpreteer, het aan hulle groot politieke invloed gegee en dit onder meer vir die hoëpriesters van Amoen moontlik gemaak om Bo-Egipte tydens die Derde Oorgangstydperk te oorheers.
Verval
Die vroeë Egiptoloë het die tempels intensief bestudeer, maar hul fokus was op die versameling van artefakte om na hul onderskeie lande te stuur, en hul opgrawingsmetodes het soms verdere skade aangerig. Mettertyd het die idee posgevat dat die artefakte eerder bewaar moes word. Die Egiptiese regering het beheer van die argeologiese bedrywighede oorgeneem namate die land onafhankliker geraak het. Selfs in onlangse tye was daar egter bedreigings. Een daarvan was die bou van die Aswandam in die 1960's, toe van die tempels in Laer Nubië, onder meer Philae en Aboe Simbel, oorvloei sou word deur die nuutgevormde Nassermeer. Danksy ’n poging van die Verenigde Nasies is van die bedreigde tempels op hoër grond herbou, maar verskeie ander het onder die meer verdwyn.
Vandag is daar tientalle terreine met aansienlike tempeloorblyfsels. Baie meer het egter bestaan, en geen van die groot tempels in Benede- of Middel-Egipte het bewaar gebly nie. Dié wat wel bewaar gebly het, soos by Karnak, Luxor en Aboe Simbel, lok toeriste van oor die wêreld en die toerismebedryf maak ’n groot deel uit van die Egiptiese ekonomie. Die Egiptiese regering probeer ’n balans handhaaf tussen die eise van toerisme en die behoefte om die antieke monumente te beskerm teen skade deur toeriste.
Argeologiese werk duur ook steeds voort, want baie tempels is nog begrawe en van die bestaande tempels is nog nie goed bestudeer nie. Van die verwoeste tempels, soos dié van Achenaten, word selfs herbou. Hierdie pogings help begrip van die tempels aan, wat weer help om die Antieke Egiptiese kultuur as ’n geheel beter te verstaan.
Krans (versiering)
'n Krans of Slinger is 'n dekoratiewe vlegsel, knoop of kring van blomme, blare of ander materiaal. Kranse kan op die kop of om die nek gedra word, aan 'n lewelose voorwerp gehang word, of op 'n plek van kulturele of godsdienstige belang gelê word.
Entente Cordiale
Die belangrikste kenmerk van die ooreenkoms was die wedersydse erkenning dat die Verenigde Koninkryk in volle beheer was oor Egipte en ook Frankryk van Marokko, met die voorbehoud dat Frankryk se uiteindelike ingesteldheid vir Marokko 'n redelike toelae vir die Spaanse belange daar insluit. Terselfdertyd het Brittanje die Los-eilande (buite Frans-Guyana) aan Frankryk afgestaan, die grens van Nigerië in Frankryk se guns vasgestel en ingestem tot die Franse beheer van die boonste Gambië-vallei; terwyl Frankryk afstand gedoen het van sy uitsluitlike reg op sekere visserye buite Newfoundland. Verder is Franse en Britte voorgestelde invloedsones in Siam (Thailand), waarna uiteindelik besluit is om nie gekoloniseer te word nie, is uiteengesit, met die oostelike gebiede, aangrensend aan Frans Indo-China, 'n voorgestelde Franse sone, en die westelik, aangrensend aan die Birmaanse Tenasserim, 'n voorgestelde Britse sone. Reëlings is ook getref om die wedywering tussen Britse en Franse koloniste in die Nuwe Hebrides te besweer.
Met die ondertekening van die Entente Cordiale het albei magte die virtuele isolasie waarin hulle onttrek het, verminder - Frankryk onwillekeurig, Brittanje selfvoldaan - terwyl hulle mekaar oor Afrika-aangeleenthede wantrou het. Brittanje het geen bondgenoot van groot mag gehad nie, behalwe Japan (1902), wat min invloed in die Europese waters gehad het; Frankryk het niks anders as die Russiese Ryk gehad nie, wat binnekort militêr gediskrediteer sou word in die Russies-Japannese Oorlog van 1904–05. Die ooreenkoms het die diplomate van Duitsland ontstel, wie se beleid lank op die Frans-Britse antagonisme berus. 'n Duitse poging om die Franse in 1905 in Marokko te kontroleer (die Tanger-voorval, oftewel die eerste Marokkaanse krisis), en sodoende die Entente te ontstel, het dit slegs help versterk. Militêre samesprekings tussen die Franse en die Britse algemene personeel het gou plaasgevind. Frans-Britse solidariteit is tydens die Algeciras-konferensie (1906) bevestig en in die Tweede Marokkaanse krisis (1911) herbevestig.
Polaris Australis
Polaris Australis (ook bekend as Sigma Octantis of σ Oct) is die naaste ster aan die suidelike hemelpool wat met die blote oog sigbaar is en die naaste aan ’n poolster in die Suidelike Halfrond. Dit is ’n enkelster in die sirkumpolêre sterrebeeld Oktant. Dit is sowat 281 ligjare van die Aarde af en is ’n reusester van spektraaltipe F0 III. Dit is ’n Delta Scuti- veranderlike ster – sy gemiddelde skynbare magnitude van 5,47 verander elke 2,33 uur met sowat 0,03 magnitudes.
Suidelike poolster
Polaris Australis is die naaste aan ’n suidelike poolster, maar weens sy klein skynbare magnitude van 5,47 is dit op ’n donker nag net-net met die blote oog sigbaar. Dit maak die ster onbruikbaar vir navigasie, veral in vergelyking met die helder Noordster, Polaris. As gevolg hiervan word die suidelike sterrebeeld die Suiderkruis meestal verkies om die posisie van die suidelike hemelpool te bepaal.
Vir ’n waarnemer in die Suidelike Halfrond lyk dit of Polaris Australis byna nie beweeg nie, terwyl al die ander sterre daarom draai. Dit is meer as ’n graad weg van die ware suidelike hemelpool, wat al hoe verder daarvan wegbeweeg vanweë die Aarde se aksiale presessie.
As Polaris Australis se posisie eers bepaal is, óf met die sterre van die Oktant óf met die Suiderkruis, kan dit positief geverifieer word deur ’n asterisme: Sigma, Chi, Tau en Upsilon Octantis is almal sterre met ’n magnitude van sowat 5,6, en hulle het die kenmerkende vorm van ’n trapesium.
In die kultuur
Polaris Australis is die dofste ster wat op ’n nasionale vlag verteenwoordig word. Dit verskyn op die vlag van Brasilië en simboliseer die Brasiliaanse Federale Distrik.
Krans
In aardrykskunde en geologie, is 'n krans is 'n area van rots wat 'n algemene hoek het wat deur die vertikale, of byna vertikaal, gedefinieer word. Kranse word gevorm deur die prosesse van verwering en erosie, met die effek van swaartekrag. Kranse is algemeen aan kuste, in bergagtige gebiede, platorande en langs riviere. Kranse bestaan gewoonlik uit rotse wat bestand is teen verwering en erosie. Die afsettingsgesteente wat die mees waarskynlik kranse sal vorm, sluit in sandsteen, kalksteen, kryt, en dolomiet. Stollingsgesteentes soos graniet en basalt vorm ook dikwels kranse.
Major Dodson
Major Dodson (gebore 12 Julie 2003) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Left Behind (2014) en in die televisiereekse The Walking Dead (2010), American Horror Story (2011), en Revolution (2012).
Globale Vennootskap oor Kunsmatige Intelligensie
Die Globale Vennootskap oor Kunsmatige Intelligensie GVKI (Engels: Global Partnership on Artificial Intelligence - GPAI) is 'n internasionale inisiatief wat gestig is om die verantwoordelike ontwikkeling en gebruik van kunsmatige intelligensie (KI) te lei op 'n wyse wat menseregte en die gedeelde demokratiese waardes van sy lede respekteer. Die vennootskap is die eerste keer voorgestel deur Kanada en Frankryk by die 2018 44ste G7-beraad, en amptelik in Junie 2020 van stapel gestuur. GPAI word deur die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) ondersteun die inisiatief met 'n sekretariaat.
Geskiedenis
Die Globale vennootskap oor kunsmatige intelligensie is aangekondig op die rand van die 2018 G7-beraad deur die Kanadese premier Justin Trudeau en die Franse president Emmanuel Macron, GVKI wat amptelik op 15 Junie 2020 geloods is met vyftien stigterslede: Australië, Kanada, Frankryk, Duitsland, Indië, Italië, Japan, Meksiko, Nieu-Seeland, Suid-Korea, Singapoer, Slowenië, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en die Europese Unie.
Acokanthera schimperi
Acokanthera schimperi is 'n boom wat deel is van die Apocynaceae familie. Die plant is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo, Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Jemen, Kenia, Rwanda, Sokotra, Somalië, Tanzanië en Uganda.
Globale Vennootskap oor Kunsmatige Intelligensie
Geskiedenis
Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) huisves 'n toegewyde sekretariaat om GVKI se beheerliggame en aktiwiteite te ondersteun. UNESCO het in Desember 2020 as 'n waarnemer by die vennootskap aangesluit. Op 11 November 2021 het Tsjeggië, Israel en 'n paar meer EU-lande ook by die GVKI aangesluit, wat die totale lidmaatskap op 25 lande te staan bring. Sedert die November 2022-beraad staan die lys lede op 29, met bykomend tot bogenoemde, Argentinië, België, Brasilië, Denemarke, Ierland, Nederland, Pole, Senegal, Serwië, Swede, Spanje en Turkye.
Lidmaatskap
GVKI se 29 lede is Argentinië, Australië, België, Brasilië, Kanada, Tsjeggië, Denemarke, Frankryk, Duitsland, Indië, Ierland, Israel, Italië, Japan, Mexiko, Nederland, Nieu-Seeland, Pole, die Republiek van Korea, Senegal, Serwië, Singapoer, Slowenië, Spanje, Swede, Turkye, die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en die Europese Unie.
Organisasie
GVKI se kundiges werk saam oor verskeie werkgroeptemas: Verantwoordelike KI (insluitend 'n ad-hoc subgroep oor KI en pandemiese reaksie), databestuur, toekoms van werk, en innovasie en kommersialisering. GPAI se Werkgroepe word ondersteun deur twee Sentrums van Kundigheid: een in Montreal wat die eerste twee Werkgroepe ondersteun, en een in Parys wat laasgenoemde twee ondersteun. Dit het ook 'n Bestuurskomitee, waarvan die verkose voorsitter ook tot op hede as voorsitter van die Multi Stakeholder Group (MEG) verkies is. Hierdie voorsitters was: GVKI het 'n roterende presidentskap en gasheer (soos die G7). Die presidentskappe tot op hede was:
Janette Rauch
Janette Rauch (gebore 16 Maart 1962) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Alles wegen Paul (2001) en in die televisiereekse Zwei alte Hasen (1994) en Rote Rosen (2006).
Dyula
Dyula (ook Dyula of Dioula, ߖߎ߬ߟߊ߬ߞߊ߲) is 'n Niger-Kongo-taal wat deur sowat 12,5 miljoen mense in die Wes-Afrikaanse land Burkina Faso gepraat word. Dit vorm saam met Bambara en Maninka 'n dialekkontinuüm wat as Manding bekend staan. Dyula word met óf die Latynse alfabet óf die N'Ko-alfabet geskryf; laasgenoemde is in 1949 deur Soulemayne Kante vir die dialekkontinuüm ontwerp en gebaseer op die Arabiese alfabet. Dyula het 'n onderwerp-voorwerp-werkwoord-volgorde en twee leksikale klanke.
Dyula is 'n handelstaal in Wes-Afrika en word deur miljoene se mense óf as moedertaal óf as tweede taal gebesig. Die bekendste woord is waarskynlik die naam van die land Burkina Faso self, wat in Mossi en Dyula "die land van die regop mense" (of "regop land") beteken. Dit vorm saam met Fula en Mossi die nasionale tale van dié land, naas die amptelike taal Frans.
Ortografie
In Burkina Faso gebruik die Dyula-alfabet die letters wat in die Nasionale Burkinese alfabet gespesifiseer is.
N'Ko-alfabet
Die N'Ko-alfabet, deur Soulemayne Kante in 1949 vir die Manding-dialekkontinuum bestaande uit Bambara, Dyula en Maninka ontwikkel.
Rummy
Rummy is 'n groep kaartspele waarin pakkies kaarte van dieselfde waarde of in 'n reeks van dieselfde soort uitgesit word. Die doel is om eerste uit te speel of meer punte as jou teenstander(s) bymekaar te maak.
Oorsprong
Daar is twee algemene teorieë oor die oorsprong van rummy: Dit het in die 19de eeu in óf Mexiko óf China ontstaan. Die eerste teorie is dat dit omstreeks die 1890's in Mexiko ontstaan het uit 'n spel wat "conquian" genoem word in R.F. Foster se boek Foster's Complete Hoyle. Die tweede een is dat dit in Asië ontstaan het en dat dit die resultaat was van 'n Mahjongg-weergawe met die naam "Kun P'ai" wat in 1891 deur W.H. Wilkinson as "khanhoo" in die Weste bekend gestel is.
Die kaartspelkenner David Parlett kombineer dié twee teorieë en stel voor die Mexikaanse spel conquian is die voorloper van alle rummy-speletjies en dat conquian die ekwivalent van die Chinese spel khanhoo is. Die rummy-beginsel om kaarte op te tel en uit te gooi met die doel om pakkies te maak kom sedert minstens die vroeë 19de eeu in Chinese kaartspele voor, of selfs al sedert die 18de eeu.
Rummy-variasies soos gin en canasta het in die 20ste eeu gewild geword. Rummy-speletjies is gewild in Indië en Indiese rummy is moontlik 'n uitbreiding van gin rummy en 500 rum, wat in die VSA ontstaan het.
Verskeie teorieë bestaan oor die oorsprong van die naam "rummy". Sommige skryf dit toe aan die Britse slengwoord rum, wat beteken "vreemd" of "sonderling". Volgens ander kom die naam van die spel rum poker of van die gewildheid van die drank met dieselfde naam.
Pakkies
'n Pakkie bestaan uit 'n stel of 'n reeks. 'n Stel bevat minstens drie kaarte van dieselfde waarde, soos of. 'n Reeks bestaan uit minstens drie kaarte van dieselfde soort wat op mekaar volg, soos of. Baie min variasies laat reekse toe wat uit verskillende soorte kaarte bestaan. In 'n paar variasies word ander soorte pakkies toegelaat. In sommige variasies moet die pakkies (stelle en reekse) drie of vier kaarte bevat, terwyl ander variasies pakkies met langer reekse toelaat, soos of, indien verskeie pakke kaarte of wildekaarte gebruik word,  of. Wildekaarte (soos 'n joker) kan gebruik word in die plek van enige kaart in 'n pakkie. Die getal wildekaarte in 'n pakkie word soms beperk.
Spel
Na gelang van die variasie maak spelers beurte om kaarte by pakkies te voeg of kaarte uit te gooi. Daar is talle en heel verskillende maniere waarop dit gedoen word, hoewel dit gewoonlik behels dat 'n kaart van die voorraadstapel opgetel en 'n kaart op die weggooistapel uitgegooi word. In sommige variasies word pakkies uitgesit met die gesigkant na bo sodat al die spelers dit kan sien, en in ander variasies hou elke speler sy pakkies geheim tot aan die einde. In sommiges variasies mag die hele weggooipak opgetel word. 'n Paar variasies laat toe dat 'n speler kaarte uit sy teenstanders se pakkies mag steel.
Wys
In die meeste variasies waar die wysreël geld, moet 'n speler al sy kaarte in minstens twee pakkies sit (hoewel hy soms toegelaat word om een kaart op die weggooistapel uit te gooi voordat hy sy kaarte wys). Sodra die speler al sy kaarte in pakkies gesit het, wys hy sy hele hand en ander spelers bekragtig dit. Alle ander spelers wys dan hulle pakkies en hulle kaarte wat oor is.
Telling
Nadat die spelers hulle hand gewys het, tel die wenner of al die spelers hulle punte op. In die meeste variasies tel genommerde kaarte 'n punt wat met die nommer ooreenstem, terwyl die koninklike kaarte (J-Q-K) en die A spesifieke punte tel. Gewoonlik tel 'n speler punte in sy pakkies (stelle en reekse) bymekaar en trek punte af vir die kaarte in sy hand wat nie in pakkies voorkom nie. Die wenner kry soms bonuspunte. Soms kry 'n speler ekstra punte vir spesiale of moeilike pakkies. 'n Speler kan 'n negatiewe punt kry as sy kaarte wat nie in pakkies is nie, meer tel as sy kaarte in pakkies. Gewoonlik hou die spel aan todat een speler 'n sekere perk bereik het, soos 1 000 punte.
Basiese rummy
Daar is baie variasies van rummy, maar die meeste is geskoei op 'n algemene stel reëls wat in die basiese spel geld. Die volgende reëls is volgens Parlett (2008), tensy anders vermeld.
Kaarte
'n Standaardpak van 52 kaarte word gebruik: Een is genoeg vir twee of drie spelers; vier to sewe spelers kan twee pakke kaarte gebruik, met verskillende patrone op die agterkant van die kaarte. Vier tot ses spelers kan ook net een pak gebruik, maar minder kaarte word dan gedeel. Jokers is wildekaarte en kan in die plek van enige kaart in 'n pakkie gebruik word.
Deel
Die eerste deler kan met lootjies bepaal word. Deel en speel geskied kloksgewys. Die deler skommel die kaarte goed en die speler aan sy regterkant sny soms die pak. Tot sewe spelers mag speel en elk 10 kaarte kry, mits twee pakke kaarte gebruik word as vier of meer speel. Die kaarte wat gedeel word, word regs opgesom.
Kaarte word een op 'n slag kloksgewys gedeel, met die gesig na onder. Die deler draai dan die volgende kaart om om die weggooistapel te begin en plaas die orige kaarte as die voorraadstapel in die middel van die tafel.
Spel
Die spel begin by die speler aan die deler se linkerkant en vorder kloksgewys. As dit 'n speler se beurt is, neem hy die boonste kaart van die voorraad- of weggooistapel. As hy van die weggooistapel optel, mag hy meer as een kaart optel. Die speler kan dan een of albei van die volgende doen:
Nadat die speler kaarte in pakkies uitgesit of kaarte aangelas het, moet hy een kaart op die weggooistapel uitgooi, met die gesig na bo. 'n Speler wat die boonste kaart van die weggooistapel optel, mag nie dieselfde kaart weer uitgooi nie; dit moet 'n ander kaart wees.
As die voorraadstapel op is, kan die volgende speler kies of hy 'n kaart van die weggooistapel wil optel of die wegooistapel wil omkeer om 'n nuwe voorraadstapel te begin. Die nuwe voorraadstapel word nie geskommel nie. Nadat die nuwe voorraadstapel geskep is, word die boonste kaart omgekeer met die gesig na bo om die nuwe weggooistapel te begin.
Uitspeel. 'n Speler kan uitspeel as hy al die kaarte in sy hand opgebruik en die laaste kaart op die weggooistapel gooi, in 'n pakkie uitsit of by 'n pakkie aanlas. Hy kan nie in die eerste rondte uitspeel nie.
Voorbeeld. Marie het in haar hand oor en tel die  op, wat 'n reeks vorm. Sy speel uit deur 'n pakkie te maak en sonder om 'n kaart uit te gooi. Of veronderstel Ben het in sy hand en tel die  op: Hy kan  in 'n pakkie uitsit, die  uitgooi en uitspeel. Of as daar 'n pakkie van op die tafel is en Hanna, wat die  het, tel die  op, mag sy haar twee kaarte by die pakkie aanlas en uitspeel.
Baranagore Ramakrishna Missie Ashrama Hoërskool
Baranagore Ramakrishna Missie Ashrama Hoërskool is 'n senior sekondêre seunskool in die distrik Noord-24 Parganas van Wes-Bengale, Indië. Die skool is in 1912 gestig.
Rummy
Telling
Die speler wat uitspeel, wen en kry punte gelyk aan die waarde van die kaarte wat die ander spelers in hulle hand oorhet. Koninklike kaarte tel 10 elk, jokers 15 elk en genommerde kaarte hulle gesigwaarde. Ase tel 1 elk, tensy hulle hoog gebruik word; dan tel hulle 11 elk.
Variasies
thumb|240px|'n Joker word by 'n pakkie aangelas.
In ander variasies, soos 500 rummy en treppenrommé, word weggooikaarte so geplaas dat al die kaarte gesien kan word. Aan die begin van sy rondte kan 'n speler enige kaart uit die weggooistapel optel, maar hy moet al die kaarte daarbo ook neem. Die laaste kaart wat opgetel word, moet dadelik mee gespeel word. As hy net die boonste kaart optel, moet die speler dié kaart hou en 'n ander kaart uit sy hand uitgooi.
In een variasie gaan die spel nie voort wanneer die voorraadstapel uitgeput is nie – as geen speler uit is nie, verloor almal dan die punte in hulle hand. In 'n ander variasie kan 'n aas as laag én hoog gespeel word en is 'n pakkie soos dus moontlik.
Verwante speletjies
Talle kaartspele is van rummy afgelei en die naam word vir 'n groot familie speletjies gebruik, soos canasta, mahjong en rummikub. Sommige nie-Westerse speletjies, soos rummoli-speletjies, gebruik 'n kombinasie van Westerse kaarte en bykomende toerusting.
Swaar olie
Swaar olie, ook swaar stookolie genoem (Engels: heavy fuel oil, kort HFO), is 'n afvalproduk wat tydens distillasie of die kraakproses in olieraffinaderye ontstaan. Die internasionale Engelse handelsnaam vir hierdie soort olie is marine residual fuel (MFO). Dikwels word ook die Amerikaanse benaming Bunker-C gebruik.
Swaar olie word met dieselolie vermeng om as brandstof vir groot dieselenjins te dien, onder meer vir die aandrywing van groot skepe soos plesierbote en ouer stoomlokomotiewe wat vir die verbranding van olie toegerus is, maar ook in kragsentrales (vir kragopwekking en om prosesstoom te produseer).
Bambara (volk)
Etnoniem
Volgens die Encyclopedia of Africa beteken Bambara "ongelowige"; die groep het die naam verkry toe hulle Islam verwerp het nadat dié godsdiens deur die Tukulor-veroweraar El hadj Umar Tal aan hulle bekend gemaak is.
Stoeberia gigas
Stoeberia gigas is 'n struik wat inheems aan die Noord-Kaap en Namibië is.
Ella Rumpf
Ella Rumpf (gebore 4 Februarie 1995) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente War (2014), Raw (2016), Tiger Girl (2017), en Asphaltgorillas (2018).
Ursula Schaeppi
Ursula Schaeppi (gebore 22 Junie 1940) is 'n Switserse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Rotsch (1990) en in die televisiereeks Ein Fall für Männdli (1973).
Eugenia Rawls
Eugenia Rawls (11 September 1913 – 8 November 2000) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse Armstrong Circle Theatre (1950), Campbell Summer Soundstage (1952), The United States Steel Hour (1953), en The Doctors (1963).
Hoe Djirtdan die kinders uit die Diw gered het
"Hoe Djirtdan die kinders uit die Diw gered het" (Azerbeidjans: Necə Cırtdan uşaqları Diwdən xilas etdi) is 'n volksverhaal in Azerbeidjan. Dit handel oor 'n intelligente tienerseun genaamd Djirtdan (wat in Azerbeidjans 'klein' beteken), wat daarin geslaag het om die kinders van die Diw te red, 'n mitiese wese uit die Azerbeidjanse mitologie.
Julian Aristiqui
Julian Aristiqui (28 Maart 2000) is 'n Argentynse joernalis, navorser, sakeman, en Lugvaart Analis.
Hoe Djirtdan die kinders uit die Diw gered het
Storie
Djirtdan gaan saam met die buurman se kinders die bos in om vuurmaakhout te gaan haal. Op pad terug verdwaal hulle in die donker en loop hulle na die lig wat hulle sien. Hierna bereik hulle die huis waarin Diw woon. Die monster lok kinders na homself om dit snags te eet. Djirtdan red sy kinders deur hul vernuf te red en keer veilig terug na hul huis.
Djirtdan is een van die gewildste karakters van Azerbeidjanse sprokies. Hy word gekenmerk deur sy tradisionele Azerbeidjanse voorkoms, moed en intelligensie. Djirtdan is soms al as 'n lui persoon beskryf omdat hy die dorpseuns gedwing het om brandhout uit die bos te versamel en hom dan op hul rug te dra. Ten spyte hiervan toon Djirtdan moed by die Diw. Gekonfronteer met gevaar, bewys Djirtdan hom as die beweeglikste en moedigste onder die res van die kinders.
Aanpassings
In 1968 word 'n opvoering gebaseer op die sprokie in die Baku-poppeteater opgevoer. Dit was gebaseer op die draaiboek en literêre behandeling van die intrige van die Azerbeidjaanse skrywer en dramaturg Mirmehdi Seyidzadeh.
Die eerste Azerbeidjanse animasiefilm "Cırtdan" is geskep op grond van hierdie sprokie.
In 1981 en 1983 is 'n tweedelige animasiefilm "Pro Dzhyrtdana — Velykana", onder regie van Boris Aliyev, vrygestel deur die Azerbaijanfilm-ateljee. Die rol van die hoofkarakter is uitgespreek deur die aktrise Klara Rumyanova.
Lys van speldekussingspesies
Hier volg 'n lys van speldekussingspesies:
Snoop Dogg
Calvin Cordozar Broadus Jr. beter bekend as Snoop Dogg (gebore 20 Oktober 1971) is 'n Amerikaanse kletskunstenaar, akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Training Day (2001), Starsky & Hutch (2004), Turbo (2013), en Pitch Perfect 2 (2015).
Allene Ray
Allene Ray (2 Januarie 1901 – 5 Mei 1979) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Green Archer (1925), The House Without a Key (1926), Snowed In (1926), en The Phantom (1931).
Stoeberia
Stoeberia is ’n genus wat tot die familie Aizoaceae behoort. Die spesies is inheems aan Namibië en Suid-Afrika.
Spesies
Daar is slegs sewe spesies wat tot die genus hoort:
Stoeberia beetzii
Die Vaal T'kooi (Stoeberia beetzii) is 'n struik wat inheems aan die Noord-Kaap en Namibië is.