cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palladium
Palladium word gewoonlik as 'n vrye metaal in legering met ander platinumgroepmetale aangetref. Dit word kommersieel ontgin vanuit koper-nikkelertse. Palladium het 'n groot affiniteit vir waterstof en kan soveel as 900 keer sy eie volume van die gas absorbeer. Palladium-metaal en sy komplekse word dikwels in katalisatore gebruik soos in die geval van katalitiese omsetters in motors, palladium op koolstof wat in organiese chemie en ander verbindingsreaksies gebruik word. Dit is 'n edelmetaal wat soms in juweliersware gebruik word en word met die ISO valutakode XPD aangedui. Palladium het onlangs baie belangstelling by beleggers laat ontstaan. Vroeg in 2007 is verskeie Effekte verhandelde fondse met fisiese palladium as rugsteuning geloods, onder andere die London ETF Security en die ZKB Palladium ETF.
Geskiedenis
Palladium is deur William Hyde Wollaston in 1803 ontdek. Die element is deur Wollaston vernoem na die asteroïde, Pallas, wat twee jaar tevore ontdek is.
Wollaston het palladium in ru platinumerts vanuit Suid-Amerika ontdek deur die erts in aqua regia op te los, dit daarna met 'n oplossing van natriumhidroksied te neutraliseer, die platinum is toe as ammoniumchloroplatinaat neergeslaan deur die oplossing met ammoniumchloried te behandel. Hy het kwiksianaat bygevoeg om palladiumsianaat te vorm wat daarna verhit is om die palladium-metaal te onttrek.
Palladiumchloried is eens op 'n tyd as 'n behandeling vir tuberkulose voorgeskryf teen 'n dosis van 0.065 g per dag. Die behandeling het nie baie nadelige gevolge gehad nie, maar is later met meer doeltreffende geneesmiddels vervang.
Palladium se affiniteit vir waterstof het 'n belangrike rol gespeel in die omstrede Fleischmann-Pons eksperiment in 1989, waar die navorsers beweer het dat hulle koue fusie ontdek het.
Vroeg in die jaar 2000 is die Russiese verskaffing van palladium aan wêreldwye markte gereeld onderbreek of vertraag omdat uitvoerkwotas nie betyds vanweë politiese oorwegings toegestaan is nie. Die daaropvolgende paniekgedredewe aankope het die palladiumprys die hoogtes in laat skiet tot op 'n hoogtepunt van bykans $1100 (VSA) in Januarie van 2001. In hierdie tydperk het die Ford Motormaatskappy uit vrees dat motorvervaardiging onderbreek sou word as gevolg van palladiumtekorte, 'n groot hoeveelheid van hierdie metaal opgeberg en met die gevolglike daling in pryse later in 2001 het die maatskappy 'n verlies van $1 Miljard gely.
Verspreiding
In 2005 was Rusland die topprodusent van palladium gewees met ten minste 'n 50% markaandeel gevolg deur Suid-Afrika, die V.S.A en Kanada volgens die British Geological Survey.
Palladium ontstaan ook in fissiereaktore en kan onttrek word vanuit die uitgeputte kernbrandstof. Palladium word aangetref in die seldsame minerale koöperiet en polariet.
Kenmerke
Palladium is 'n sagte silwerwit metaal wat ooreenkomste toon met platinum. Dit is dié platinumgroep-metaal met die laagste digtheid en laagste smeltpunt. Dit is sag en pletbaar wanneer dit uitgegloei word en die koue verwerking daarvan verleen baie sterkte en hardheid daaraan.
Palladium word chemies aangeval deur swaelsuur, salpetersuur en soutsuur waarin dit stadig sal oplos. Hierdie metaal reageer nie met suurstof by normale temperature nie (en vlek dus nie in lug nie). Palladium wat verhit word tot by 800 °C sal 'n laag palladium(II)oksied (PdO) laat ontstaan. Dit vlek ook effens in vogtige atmosfere wat swael bevat.
Dié metaal het die ongewone vermoë om soveel as 900 keer sy eie volume waterstof by kamertemperatuur te absorbeer. Daar word gereken dat die verbinding palladiumhidried (PdH2) gevorm word maar dit is nog onseker of dit 'n ware chemiese verbinding is. As palladium groot hoeveelhede waterstof absorbeer sit dit ook effens uit.
Algemene oksidasietoestande van palladium is 0, +1, +2, en +4. Al is daar oorspronklik vermoed dat +3 die fundamentele oksidasietoestand van palladium was, bestaan daar geen bewyse van palladiumverbindings wat in die +3 toestand voorkom nie; ondersoeke is deur middel van X-straaldiffraksie gedoen van 'n verskeidenheid verbindings wat eerder 'n dimeer van palladium(II) en palladium(IV) aandui. Meer onlangs is verbindings met 'n oksidasietoestand van +6 voorberei.
Isotope
Palladium wat in die natuur voorkom bestaan uit ses isotope. Die mees stabiele radio-isotope is 107Pd met 'n halfleeftyd van 6.5 miljoen jaar, 103Pd met 'n halfleeftyd van 17 dae en 100Pd met 'n halfleeftyd van 2.63 dae. Agtien ander radio-isotope is al geëien met atoommassas wat wissel tussen 92.936 (93Pd) en 119.924 (120Pd). Die meeste van hierdie halfleeftye is minder as 'n halfuur behalwe vir 101Pd (halfleedtyd: 8.47 uur), 109Pd (halfleeftyd: 13.7 uur) en 112Pd (halfleeftyd: 21 uur).
Die primêre vervalmodus voor die volopste stabiele isotoop, 106Pd is elektronvangs en die primêre modus daarna is betaverval. Die primêre vervalproduk voor 106Pd is rodium en die primêre produk daarna is silwer.
Radiogeniese 107Ag is 'n vervalproduk van 107Pd en is die eerste wat in die Santa Clara, Kalifornië meteoriet van 1978 ontdek is. Die ontdekkers daarvan het voorgestel dat die samesmelting en differensiasie van klein ysterkern planete sowat 10 miljoen jaar plaasgevind het na 'n nukleosintetiese gebeurtenis.
107Pd teenoor Ag korrelasies wat in liggame waargeneem is, wat duidelik gesmelt was sedert die akresie (samesmelting) van die sonnestelsel, dui op die teenwoordigheid van nukliede met kort lewensduurte in die vroeë sonnestelsel.
Gebruike
Palladium word gebruik in tandheelkunde, horlosievervaardiging, vonkproppe vir vliegtuigenjins en in die vervaardiging van snykundige instrumente en elektriese kontakte.
Elektronika
Die grootste verbruiker van palladium in elektronika is die vervaardiging van multi-laag keramiekkapasitore(MLKK). Dit word ook gebruik vir die platering van elektroniese komponente en in soldeerselmateriale. Die elektroniese bedryf het meer as 1.07 miljoen fyn ons palladium in 2006 verbruik alvorens 'n Johnson Matthey verslag.
Tegnologie
Waterstof diffundeer maklik deur verhitte palladium; dus kan dit gebruik word om die gas te suiwer. Palladium (en palladium-silwer legerings) word gebruik as elektrodes in multilaag keramiekkapasitore. Palladium (soms in legering met nikkel) word ook gebruik om verbindingstukke te plateer in elektroniese verbruikersgoedere.
Dit word ook gebruik as 'n Palladium-Waterstof elektrode in elektrochemiese studies. Palladiumdichloried kan groot hoeveelhede koolstofmonoksiedgas absorbeer en word daarom gebruik in koolstofmonoksiedmeters.
Katalise
Wanneer dit fyn verdeel is, soos in palladium op koolstof, is palladium 'n baie goeie katalisator en word dit gebruik om hidrogenasie en dehidrogenasie reaksies te versnel. Dit word ook gebruik in die kraking van swaarder ru-olie reste. 'n Groot aantal reaksies wat koolstof-koolstof bindings vorm in organiese chemie (soos die Heck- en Suzuki koppeling) word bevorder met behulp van palladiumverbindings as katalisatore. Die belangrikste gubruik van palladium in die verband is in katalitiese omsetters. Baie navorsing word steeds gedoen om maniere te ontdek om die duurder platinum met palladium te vervang vir hierdie spesifieke doeleinde.
Stoor van waterstof
Palladium kan ook gebruik word om waterstof te stoor in die vorm van Palladiumhidried.
Juweliersware
Sedert 1939 is palladium so nou en dan gebruik as 'n edelmetaal in juweliersware as 'n vervanging vir platinum of witgoud. Die metaal se natuurlike wit kleur maak dit onnodig om dit met rodium te plateer. Dit is effe witter en baie ligter en sowat 12% harder. Net soos goud kan palladium tot 'n dun laag geplet word (so min as 100 nm). Soos platinum sal dit mettertyd 'n wasige patina ontwikkel. Anders as platinum sal palladium egter verkleur by soldeertemperature en bros word as dit voortdurend verhit en afgekoel word en reageer dit ook met sterk sure.
Palladium kan ook as vervanging vir nikkel in die vervaardiging van witgoud gebruik word. Palladium is een van die drie mees gebruikte elemente in die vervaardiging van witgoud (Nikkel en Silwer word ook gebruik). Palladium-goud is 'n duurder legering as nikkel-goud maar veroorsaak minder allergiese reaksies en behou sy wit kleur langer. Toe platinum as 'n strategiese hulpbron verklaar is tydens die Tweede Wêreldoorlog is baie trouringe uit palladium vervaardig.
In September 2001, was palladium duurder as platinum en is daarom selde gebruik in juweliersware en ook omdat dit moeiliker was om te giet. Die tegniese probleme met die giet van die metaal is grootliks opgelos en die gebruik van palladium in juweliersware het toegeneem as gevolg van die skerp styging in die prys van platinum en die daling van die palladiumprys.
Gustav Zahn
Eerw. Gustav Adolf Zahn (Wasserthaleben, prinsdom Schwarzburg-Sondershausen, Duitsland, 15 April April 1808 – Steinthal, Ceres, Kaapkolonie 8 Maart 1890) was ’n sendeling van die Rynse Sendinggenootskap en baanbreker van die Duitse sending in Suid-Afrika.
Zahn was die seun van Gottlieb Zahn en sy vrou, Amalie Koch. Hy word in Barmen aan die Rynse Sendinginstituut vir die sending opgelei. Op 5 Julie 1828 vertrek hy uit Düsseldorf oor Londen na Suid-Afrika, waar hy saam met J.G. Leipoldt (vader van C. Louis Leipoldt), P.D. Lückhoff (vader van die NG predikant P.D. Lückhoff) en T. von Wurmb een van die eerste vier Rynse sendelinge is.
Ná oorlegpleging in Kaapstad, vertrek Zahn na Tulbagh om die bejaarde sendeling daar, Arie Vos, wie se salaris deur die Tulbaghse Hulpsendinggenootskap betaal is, by te staan. Met die aankoms van die jeugdige Zahn kom daar nuwe lewe op sendinggebied in hierdie arbeidsveld. Die werk brei uit na die nabygeleë Worcester en die omgewing van De Doorn 9459. Toe Vos in 1836 aftree, besluit die Tulbaghse Genootskap om die werk aan die Rynse Sendinggenootskap oor te dra, maar steun dit steeds geldelik. Van 1842 af neem die Rynse Genootskap die volle verantwoordelikheid oor. Deur die aankoop van 'n aangrensende plaas van 934 morg waarop Zahn erwe aan 50 bruin gesinne beskikbaarstel, ontstaan daar deur sy ywer die dorpie Steinthal.
Vanweë die groot aansien wat Zahn by sy direksie geniet, word hy in 1849 tot superintendent van die Rynse sendinggemeentes in die Kaapkolonie aangestel. Hierdie pos beklee hy tot hy in 1886 aftree. Hy was dus 56 jaar lank sendeling op Tulbagh.
Gesinslewe
Op 4 Februarie 1833 is hy op Wupperthal (Kaap) in die huwelik bevestig met Francina Hendrika Helena Vos (1811–'82), 'n dogter van ds. Michiel Christiaan Vos, wat hom ’n swaer gemaak het van eerw. Christoph Wilhelm Alheit. Van die 13 kinders uit die huwelik, het net vier hul vader oorlewe: Gustav Adolf Robert (10 November 1839 – 1900), wat lank geneesheer op Ceres was; Johannes Michael (23 Junie 1852 – 1929), wat van 1889 tot 1909 leraar was van die Lutherse Kerk in Strandstraat, Kaapstad; en daar was twee dogters, Luise (7 April 1842) en Auguste ( gebore 26 Augustus 1853).
Barnaoel
Barnaoel (Russies: Барнау́л) is die hoofstad van die Altai-krai in Rusland. Dit is in die suidweste van die Siberiese Federale Distrik aan die Ob-rivier geleë. Dit het ongeveer 632 848 inwoners (2014-sensus).
Barnaoel is die naaste groot stad aan die Altai-gebergte in die suide. Dit lê ook redelik naby aan Rusland se grense met Kazachstan, Mongolië en China.
Geskiedenis
Barnaoel was een van die eerste stede wat in Siberië gestig is. Die ligging is aanvanklik gekies weens die nabyheid van die mineraalryke Altai-gebergte asook ’n groot rivier. Teen die vroeë 19de eeu is 90% van Rusland se silwer in die Altai-streek vervaardig.
Teen die 20ste eeu het die stad gegroei tot een van die grootste handel- en kultuursentrums in die streek, veral ná die bou van ’n groot spoorlyn.
Countess Vaughn
Countess Vaughn (gebore 8 Augustus 1978) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Max Keeble's Big Move (2001) en in die televisiereekse 227 (1985), Moesha (1996), en The Parkers (1999).
Johan Degenaar
Johan Degenaar (* 7 Maart 1926, Ladysmith – † 22 Julie 2015, Somerset-Wes) was ’n Suid-Afrikaanse filosoof en teoloog. Degenaar was veral uitgesproke oor Afrikanernasionalisme en apartheid en hy moes deur sy loopbaan sterk kritiek oor sy denkwyses aanhoor. Degenaar is op 22 Julie 2015 in Somerset-Wes oorlede.
Lewe en werk
Johannes Jacobus Degenaar is op 7 Maart 1926 in Ladysmith in Natal gebore en ontvang sy skoolopleiding aan die Hoërskool Ladysmith. Hy studeer verder aan die Universiteit van Stellenbosch en behaal in 1948 die M.A.-graad met ’n verhandeling oor “Kennis as lewe” en in 1950 die D.Phil.-graad met ’n proefskrif oor “Die herhaling van die vraag na die filosofie”. In 1949 sluit hy aan by die akademiese personeel van sy alma mater as lektor in die Departement van Filosofie. Hy word bevorder tot professor in 1969 en is hoof van die Departement tot met sy aftrede in 1991. Weens sy kritiese bevraagtekening van die oorheersende politieke en godsdienstige denke van hierdie tyd word die Departement in 1969 verdeel in Staatsfilosofie onder sy leierskap en Filosofie, die uitsluitlike doel waarvan was om die teologiestudente teen hom te beskerm. Sy konsekwente houding is dat slegs ’n lewe wat geëksamineer of bevraagteken word, die moeite werd is om te lewe.
2030
Die jaar 2030 sal 'n gewone jaar wees wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag sal begin. Dis sal die 30ste jaar van die 21ste eeu n.C. wees. Dit sal ook die eerste jaar van die dekade 2030's wees. Soos ander gewone jare sal die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae hê.
Johan Degenaar
Lewe en werk
Hy bring verskeie post-doktorale studiebesoeke aan oorsese universiteite, waaronder Groningen in 1949–1950, Leiden in 1961, Oxford in 1969, Berlyn in 1973 en Heidelberg in 1974. In die vyftigs en sestigs bied hy ’n honneurskursus oor Kierkegaard aan en sy kursus oor Camus en Heidegger stel eksistensialisme aan Suid-Afrikaners bekend. In die vyftigs verdiep hy hom ook in ’n studie oor sekularisasie, wat aanleiding gee tot sy boek “Die sterflikheid van die siel”, waarmee hy hom die gramskap van die NG Kerk op die hals haal. Hy stig in 1958 ’n geselsgroep van hoofsaaklik nie-Broederbonders wat by sy huis bymekaarkom. Sy intellektuele teenstand teen die beleid van apartheid maak van hom ’n uitgeworpene by baie van sy mede-Afrikaners. Hy is getroud met Jetty Maria Houtman en hulle het twee seuns, Hans en Marc. Die egpaar bly in van der Stelstraat in Stellenbosch. Sy vrou is in 2011 oorlede en sy gesondheid verswak van Augustus 2012 sodanig dat hy in die afdeling vir verswakte bejaardes van die Helderberg Village aftreeoord in Somerset-Wes opgeneem word. Makulêre degenerasie tas sy sig al hoe meer aan, sodat hy later slegs met moeite met ’n vergrootglas kan lees. Hy is op Woensdag 22 Julie 2015 oorlede.
2030
Die Verenigde Nasies verwag dat die wêreldbevolking die jaar ongeveer 8,11 miljard mense sal bereik.
Johan Degenaar
Skryfwerk
Hy publiseer meer as 150 artikels in vaktydskrifte en lewer verskeie bydraes tot boeke. In “Eksistensie en gestalte” ontleed hy die denkstruktuur in die poësie van N.P. van Wyk Louw en bring dit in verband met die filosofie van die eksistensialisme. Hy gee ’n oorsig oor die eksistensialisme en die vernaamste filosowe van hierdie denkrigting, waarna hy voorbeelde van die eksistensialisme in Van Wyk Louw se poësie aantoon. ’n Soortgelyke studie oor ’n figuur uit die wêreldletterkunde is “Die wêreld van Albert Camus”. “Op weg na ’n nuwe politieke lewenshouding” bevat vier filosofiese opstelle waarin hy poog om die politieke denke en die politieke werklikheid van die twintigste eeu te oriënteer. Die vier opstelle is “Vryheid en binding in die alledaagse lewe”, “Burger en staat”, “Op weg na ’n nuwe politieke lewenshouding” en “Staat en kerk in ’n gesekulariseerde wêreld”. Deur middel van hierdie opstelle stel hy die nuutste filosofiese tendense aan die bod en argumenteer hoe dit die politieke interaksie van die individu kan beïnvloed. “Moraliteit en politiek” bevat nege artikels, waarvan slegs een voorheen gepubliseer is. Baie van die artikels is voorlesings wat hy by verskillende geleenthede gehou het en waaruit sy beskouinge oor die teologie en die politiek, afsonderlik en in interaksie met mekaar, weergegee word. Die opstelle in “Voortbestaan in geregtigheid” formuleer wyses waarop die Afrikaners relevant kan bly in ’n veranderende Suid-Afrika. In “Tweede refleksie” word ’n keur uit sy geskrifte saamgestel deur W.L. van der Merwe en P. Duvenage. Die samestellers verdeel sy werk in vier afdelings, naamlik filosofie, religie, kuns en politiek. “Power of imagination” is ’n bundeling van die laaste reeks lesings wat hy by die Somerskool van die Universiteit van Kaapstad gehou het. Hierin het hy die konsep van verbeelding deur die eeue nagevors en die ontwikkeling daarvan vanaf die begin tot die hede geskets.
Leucosolenia solida
Leucosolenia solida is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucosolenia en tot die familie Leucosoleniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1931 deur Brøndsted.
2008 Belgiese Grand Prix
Die 2008 Formule Een Belgiese Grand Prix is op 7 September 2008 op die Circuit de Spa-Francorchamps, in België, gehou. Dit was die twaalfde wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Felipe Massa in 'n Ferrari gewen.
Multi-aansig projeksies
Multi-aansig projeksie is 'n illustrasietegniek in tegniese tekening en rekenaargrafika waardeur 'n gestandaardiseerde reeks ortografiese tweedimensionele prente gekonstrueer word om die vorm van 'n driedimensionele voorwerp voor te stel. Tot ses prente van 'n voorwerp (genaamd primêre aansigte) word geproduseer, met elke projeksievlak parallel aan een van die koördinaat-asse van die voorwerp. Die aansigte is relatief tot mekaar geplaas volgens een van die twee skemas: eerstehoek- of derdehoekprojeksie. In elk kan die voorkoms van aansigte beskou word as geprojekteer op vlakke wat 'n seskantige boks rondom die voorwerp vorm. Alhoewel ses verskillende sye getrek kan word, gee drie aansigte van die tekening gewoonlik genoeg inligting om 'n driedimensionele voorwerp te maak. Hierdie aansigte staan bekend as vooraansig, boaansig en syaansig. Ander name vir hierdie aansigte sluit in plan en profiel.
Oorsig
Vir elke sodanige prentjie word 'n projeksielyn gekies, wat verskeie punte van belang op die voorwerp bepaal. Daardie punte word deur 'n ortografiese projeksie gekarteer om punte op 'n projeksievlak te vorm en 'n 2D-voorstelling van die 3D-voorwerp te skep.
Gewoonlik word twee siglyne gekies vir elk van drie asse van die voorwerp se koördinaatstelsel; dit wil sê, parallel aan elke as, kan die voorwerp in een van twee teenoorgestelde rigtings gesien word, wat 'n totaal van 6 ortografiese projeksies (of 'aansigte') van die voorwerp maak:
Hierdie ses projeksievlakke kruis mekaar en vorm 'n boks om die voorwerp waarvan die eenvormigste konstruksie 'n kubus is; tradisioneel word hierdie ses aansigte saamgestel deur eers die 3D-voorwerp op die 2D-vlakke van 'n kubus te projekteer, en dan die vlakke van die kubus te "ontvou", sodat almal binne dieselfde vlak is (naamlik die vlak van die medium waarop al die beelde saam aangebied sal word, soos 'n stuk papier, of 'n rekenaarmonitor).
Primêre aansigte
Multi-aansig projeksies toon die primêre aansigte van 'n voorwerp, elk gesien in 'n rigting parallel tot een van die hoofkoördinaatasse. Hierdie primêre aansigte word planne genoem. Soms lyk dit asof die voorwerp dwars of in afdelings gesny is om die binnekant ten toon te stel: hierdie aansigte word deursneë genoem.
Planaansig
'n Plan is 'n aansig van 'n driedimensionele voorwerp wat vertikaal van bo (of soms onder) gesien word. Dit kan getrek word in die posisie van 'n horisontale vlak wat deur, bo of onder die voorwerp gaan. Die omtrek van 'n vorm in hierdie aansig word soms sy planvorm genoem, byvoorbeeld met vliegtuigvlerke.
25 Bank Street
25 Bank Street is 'n wolkekrabber wat in 2003 in Londen voltooi is. Die gebou het 'n hoogte van 153 meter en 33 verdiepings.
Multi-aansig projeksies
Planaansig
Die planaansig van bo 'n gebou word sy dakplan genoem. Die gedeelte wat in 'n horisontale vlak deur die mure gesien word en wat die vloer onder wys, word 'n vloerplan genoem.
Syaansig
'n Syaansig is 'n algemene metode om die eksterne konfigurasie en detail van 'n driedimensionele voorwerp in twee dimensies uit te beeld.
Syaansigte is die algemeenste ortografiese projeksie om die voorkoms van 'n gebou van buite af aan te toon. Perspektiewe word ook gereeld vir hierdie doel gebruik. 'n Gebou se syaansig word tipies benoem in verhouding tot die kompasrigting waarheen dit kyk; die rigting waaruit 'n persoon dit sien.
In die boubedryf is syaansigte nie-perspektief beskouings van die struktuur. Dit word volgens skaal geteken sodat metings gedoen kan word vir enige nodige aspek. Die syaansigte spesifiseer die samestelling van die verskillende fasades van die gebou, insluitende nokhoogtes, buite-afwerkings, afdakke en ander argitektoniese besonderhede.
Ontwikkelde aansig
'n Ontwikkelde aansig is 'n variant van 'n gewone aansig waarin verskeie aangrensende nie-parallelle sye saam kan vertoon asof dit oopgevou is. Byvoorbeeld, die noord- en wesaansigte kan langs mekaar getoon word en 'n rand deel, selfs al is dit nie 'n behoorlike ortografiese projeksie nie.
Deursnee
'n Deursnee of dwarssnit is 'n aansig van 'n driedimensionele voorwerp vanaf die posisie van 'n vlak deur die voorwerp.
'n Deursnee is 'n algemene metode om die interne rangskikking van 'n driedimensionele voorwerp in twee dimensies uit te beeld. Dit word gereeld in tegniese tekening gebruik.
Geelgesiggie
'n Geelgesiggie (of Yellow pansy soos dit in Engels bekend staan), is 'n vlinder, Junonia hierta, en behoort tot die familie van Vierpootskoenlappers (Nymphalidae).
Verspreiding
Die skoenlapper is 'n savanne-spesies met migrasievermoë, en een van die mees wydverspreide vlinders in Afrika, waarskynlik teenwoordig in al die Afrika-lande. Dit word ook in die suide van Arabië, Indië en Suidoos-Asië aangetref, maar aldaar in subspesies wat duidelik verskil.
Habitat
Droë en vogtige savanne asook subtropiese en droë tropiese grasveld.
Johann Botha
Johann Botha kan na een van die volgende verwys:
Mbezispruit
Die Mbezispruit is 'n takrivier van die Olifantsrivier net suid van Hoedspruit in die laeveld van die Limpopoprovinsie in Suid-Afrika.
Nick Clegg
Nicholas William Peter (Nick) Clegg (gebore op 7 Januarie 1967 in Chalfont St Giles, Buckinghamshire) is 'n Britse politikus. Hy was tussen 2007 en 2015 die politieke leier van die Liberaal-Demokrate en is sedert 2005 lid van die Britse Laerhuis. Vanaf 11 Mei 2010 tot 8 Mei 2015 was hy vise-Eerste Minister in 'n koalisie van die Konserwatiewe Party met die Liberaal-Demokrate.
Sy moeder kom uit Nederland, sy vader is van Ruslandduitse en Britse afkoms. Hy is tweetalig - Engels en Nederlands - opgevoed. Hy praat ook vlot Spaans, Duits en Frans.
Tokologo Plaaslike Munisipaliteit
Die Tokologo Plaaslike Munisipaliteit is een van die plaaslike munisipaliteite in die Lejweleputswa-distriksmunisipaliteit in die Vrystaat, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Infeksie
Infeksie is wanneer 'n mikro-organisme 'n persoon se liggaam binnekom en dan vermenigvuldig (dit hoef nie noodwendig skadelik te wees nie). As die organisme skade aanrig, en die normale funksie van die gasheer versteur, word dit 'n siekte genoem. In erge gevalle kan 'n infeksie tot die dood van die geïnfekteerde individu lei.
Die betrokke mikro-organisme wat iemand siek maak, word 'n patogeen (of siekteverwekker) genoem. As die patogeen nie deur die immuunstelsel herken en verwyder word nie, word daar van 'n besmetting eerder as 'n infeksie gepraat. 'n Infeksie het dikwels inflammasie tot gevolg. Soos die patogeen deur die liggaam versprei sal die liggaam teenliggaampies vervaardig. Ontleding van die teenliggaampies kan help om te bepaal met welke patogeen die liggaam geïnfekteer is.
Infeksies kan deur virusse, bakterieë, parasiete en swamme veroorsaak word. Hierdie vier soorte is vir die meeste aansteeklike siektes verantwoordelik. Daar is ook ander soorte. Malkoeisiekte word byvoorbeeld deur prione veroorsaak. Prione is 'n tipe virus wat basies uit abnormale klompe proteïene bestaan. Ons is nie eens seker of prione lewendig is nie, maar hulle tree net soos ander aansteeklike siektes op.
40 Bank Street
40 Bank Street is 'n wolkekrabber wat in 2003 in Londen voltooi is. Die gebou het 'n hoogte van 153 meter en 33 verdiepings.
Swjatlana Tsichanouskaja
Swjatlana Tsichanouskaja (Belarussies: Святлана Ціханоўская) of Swetlana Tichanofskaja (Russies; Светлана Тихановская) (Mikasjewitsji, 11 September 1982) is 'n Belarussiese politieke aktivis wat 'n kandidaat in die 2020-presidentsverkiesing in Belarus was. President Aleksandr Loekasjenko is amptelik as wenner van die 2020 verkiesing verklaar, wat deur wydverspreide verkiesingsbedrog geskend is. Daarop beweer Tsichanouskaja dat sy die presidentsverkiesing met tussen 60 en 70% van die stemme gewen het.
Biografie
Voordat Tsichanouskaja 'n presidentskandidaat geword het, was sy 'n Engelsonderwyser en tolk. Sy is getroud met die YouTuber, blogger en aktivis Siarhiej Tsichanouski, wat in hegtenis geneem is.
Presidensiële veldtog in 2020
Ná die inhegtenisneming van haar man op 29 Mei het Tsichanouskaja aangekondig dat sy voornemens is om in sy plek verkies te word. Sy is op 14 Julie 2020 as onafhanklike kandidaat geregistreer. Na haar registrasie is sy ondersteun deur die veldtogte van Waleri Tsepkalo en Wiktar Babarika, twee prominente opposisiepolitici wat verbied is om hul kandidatuur te registreer. 'n Foto van Tsichanouskaja met Maria Kolesnikowa, Babarika se veldtogbestuurder, en Weronika Tsepkalo, die vrou van Waleri Tsepkalo, het 'n simbool van haar veldtog geword.
In Junie 2020 het sy 'n video uitgereik waarin gesê word dat sy met arrestasie gedreig is en dat haar kinders weggeneem sou word as sy aanhou om aan die verkiesing deel te neem. Sedertdien het sy haar kinders na die buiteland gestuur om by hul ouma te gaan woon vir hul veiligheid.
Ruddse kleinjantjie
Die Ruddse kleinjantjie (Apalis ruddi) is 'n amper-endemiese, gelokaliseerde algemene standvoël wat leef in laagliggende doringveld en sandwoudruigtes op die ooskus kusvlakte. Die voël is 13 cm groot en weeg 10 gram. In Engels staan die voël bekend as die Rudd's Apalis.
Swjatlana Tsichanouskaja
Vroulike solidariteit
Voor die presidensiële veldtog het die Belarussiese president Aleksandr Loekasjenko daarop aangedring dat die land nie gereed is vir 'n vroulike president nie. Haar veldtog word geloods toe Amnesty International die land se diskriminerende behandeling van vroulike opposisie-aktiviste veroordeel het met verwysing na dreigemente van seksuele geweld en teen die versorging van hul kinders.
Gifsterappel
Die gifsterappel (Diospyros dichrophylla) is 'n struik wat 2-3 m hoog raak, tog is bome wat 13 m hoog is aangeteken. Die struik kom voor in 'n breë kusgordel vanaf Montagu in die Wes-Kaap, deur die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal, die Soutpansberg asook Eswatini en Mosambiek. Die boom se FSA-nommer is 603.
Swjatlana Tsichanouskaja
Ondersteuners
Alhoewel sy as onafhanklike deelgeneem het, het Tsichanouskaja steun oor die hele spektrum van Belarussiese politieke opposisie getrek. Wital Rimasjeuski, medeleier van die Belarussiese Christen-Demokrate, het die steun van sy party aangekondig, net soos die Belarussiese Sosiaal-Demokratiese Party, die Verenigde Gemeenskapsparty van Belarus en die Belarussiese Vroueparty "Nadzieja". Sy het ook die steun van die voormalige presidentskandidaat van die opposisie in die 2010-presidentsverkiesing, Mikola Statkewitsj, ontvang.
C. Louis Leipoldt
C. Louis Leipoldt (1880–1947) was ’n dokter, digter, dramaturg en skrywer, wat verskeie toekennings ontvang het vir sy skryfwerk, insluitende die Hertzogprys vir poësie en drama. Hy was een van die leidende figure van die Tweede Taalbeweging (tesame met Jan F.E. Celliers en J.D. du Toit). Benewens gedigte, het hy ook romans, toneelstukke, kinderverhale, kookboeke en 'n reisjoernaal geskryf. Hy was 'n liefhebber van die natuur, en het dit dikwels as tema vir sy werk gebruik, maar met spesifieke klem op die legendes en landskappe van sy geliefde Hantam. Ander temas betrek die lyding en pyn wat deur die Tweede Vryheidsoorlog veroorsaak is, en die kulturele leefwêreld van die Kaapse Maleiers.
Lewe en werk
Christiaan Frederik Louis Leipoldt is op 28 Desember 1880 gebore in die huis van sy grootvader aan moederskant, eerwaarde Louis François Esselen, destyds sendeling op Worcester. Beide sy ouers stam uit sendingfamilies. Leipoldt se grootvader aan vaderskant is Johann Gottlieb Leipoldt, wat saam met P.D. Lückhoff en G.A. Zahn in 1818 die grondlegger was van die Rynse Sending in Suid-Afrika en die eerste sendingstasie op Ebenhaezer aan die Olifantsrivier gestig het. Sy vader, Christian Friedrich Leipoldt (4 Oktober 1844 – 11 November 1911), is ’n Duitse predikant wat op Wupperthal in Suid-Afrika gebore is maar sy skoling vanaf sy vyfde jaar in Barmen in Duitsland ondergaan. Onder die vaandel van die Rynse Sendinggenootskap het hy vanaf 1869 tot 1879 sendingwerk gedoen in Nederlands Oos-Indië (Sumatra). Sy moeder is Anna Meta Christina Esselen (29 Maart 1848 – 23 November 1903), vroeër van Worcester. Sy ouers is op 15 Oktober 1874 in Sumatra met mekaar getroud. Hy is die vierde van vyf kinders waarvan net vier groot word. Hy het ’n ouer suster, Louisa Frances Carolina (Issa) (gebore 1875), ’n ouer broer Johann Gottlieb Wilhelm (Johnny) (1877) en ’n jonger suster Catharina Wilhelmina (Katy) (1888). Sy ouer broer Charles William is in Mei 1879 gebore, maar is slegs tien dae na sy geboorte oorlede en word in Sumatra begrawe voordat die gesin terug na Suid-Afrika verhuis.
Omdat alle poste binne die Rynse Sendinggenootskap in daardie tyd gevul is, kan Leipoldt se vader slegs as hulpprediker by sy skoonvader se gemeente op Worcester diens doen, waar hy hoofsaaklik onderwys gee in die sendingskool. Tot met sy vierde jaar bly die jong Leipoldt dus op Worcester. Ten einde ’n pos te kry gaan sy vader in 1883 oor na die Calvinistiese geloof. In Junie 1884 verhuis die gesin dan na Clanwilliam, waar sy vader leraar word in die plaaslike Nederduits Gereformeerde Kerk en waar hy groot word. Sy eerste besoek aan Kaapstad is in 1886, waar sy vader die sinodesitting bywoon en hy besoek Kaapstad dan weer in 1890 met die volgende sinodesitting. Hy is in 1887 langdurig siek aan sinkingskoors (waarskynlik rumatiekkoors), wat sy hart aantas en vir die res van sy lewe moet hy sorg dra om nie sy hart te ooreis nie. Hoewel Louis ’n goeie verhouding het met sy vader, is sy moeder sieklik en temperamenteel en voel die jong Leipoldt nooit geborge in sy verhouding met haar nie. Sy moeder is op 23 November 1903 aan beri-beri oorlede.
Alhoewel daar ’n goeie dorpskool op Clanwilliam was, ontvang hy sy skoolopleiding tuis van sy vader en ’n Latynse leraar. As kind het hy vrye toegang tot sy vader se groot verskeidenheid boeke en is al vroeg belese in die Engelse, Nederlandse, Duitse en Franse taal en literatuur, terwyl hy ook van Latyn kennis dra en ook Maleis kon praat. Die nadeel van sy tuisopleiding is dat hy nie goed onderrig is in rekenkunde of meetkunde nie, waarmee hy vir die res van sy lewe sukkel. Van vroeg af het hy ’n belangstelling in die natuur en begin as jong kind reeds met ’n plantversameling en klipversameling. Hy vergesel sy vader na die periodieke Sinodesittings van die Nederduits Gereformeerde Kerk in Kaapstad, waar hy in 1890 die skeikundige professor Daniel Hahn van die Suid-Afrikaanse Kollege ontmoet, wat hom oor sy vakgebied onderrig. Hy ontmoet ook vir professor Peter MacOwan van die herbarium van die regering en leer in 1895 deur hom ook vir meneer (later doktor) Harry Bolus ken. MacOwan en Bolus stel hom bekend aan die geheime van die plantkunde. In 1895 ontmoet hy die plantkundige en reisiger Rudolf Schlechter op Clanwilliam en onderneem dieselfde jaar ’n reis deur Namakwaland saam met hom. Hier vind hulle ’n onbekende blomsoort, wat deur Schlechter vernoem word as Aspalathus leipoldtii, ter herinnering aan sy jong vriend. In Julie 1897 lê Leipoldt die matrikulasie-eksamen van die University of the Cape of Good Hope suksesvol af.
Vanaf Maart 1896 begin hy gereeld berigte skryf vir The Cape Argus, The Cape Illustrated Magazine, The Cape Times en De Zuid-Afrikaan. Reeds op 24 September 1896 publiseer hy onder ’n skuilnaam (Forsythe W. Bancombe) ’n brief in The Cape Times waarin hy gelyke regte vir alle burgers, swart en wit, bepleit, wat tot groot polemiek in die koerant lei. Ná matriek verlaat hy teen November 1898 sy ouerhuis en verhuis na Kaapstad, waar hy hom voorberei vir die staatsdienseksamen en dit in Desember 1898 suksesvol aflê. Deeltyds studeer hy dan verder aan die University of the Cape of Good Hope vir ’n Intermediêre B.A.-graad, maar weens sy probleme met die vereiste Wiskunde en Rekenkunde slaag hy nie die eksamen nie. In hierdie tyd verstewig sy vriendskap met Harry Bolus, by wie hy dikwels besoek aflê. Leipoldt werk as junior verslaggewer mee aan De Kolonist (opvolger van Het Dagblad, wat in 1896 deur S.J. du Toit begin is) en in September 1899 word hy aangestel op die redaksie van die nuut gestigte The South African News. Na die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog tree hy op as korrespondent van ’n hele aantal pro-Boerse Europese koerante, onder andere Het Nieuws van den Dag in Den Haag in Nederland, Neueste Nachrichten van Hamburg in Duitsland, Petit Bleu in Brussel in België, die Chicago Record en die Boston Post in die Verenigde State van Amerika en Daily Express en die Manchester Guardian in Brittanje. Vir Het Nieuws van den dag skryf hy benewens oorlogsberigte ook maandeliks ’n reeks “Brieven uit de Kaapkolonie”. Hy is vanaf 1900 tot 1901 werksaam as verslaggewer van die Rondgaande Hof wat die Kaapse rebelle moet verhoor en moet vanaf April 1901 optree as waarnemende redakteur van The South African News wanneer die redakteur tot gevangenisstraf veroordeel word op grond van sogenaamde opruiende artikels teen die Britse magte. Baie van sy oorlogsverse, wat later in “Oom Gert vertel en ander gedigte” saamgebundel word, dateer uit hierdie tyd nog voor sy een-en-twintigste verjaardag.
As The South African News in Oktober 1901 weens krygswet nie meer gepubliseer mag word nie, vertrek hy op 25 Januarie 1902 met die S.S. Persic na Londen. Hier doen hy aanvanklik vryskut joernalistieke werk vir die Manchester Guardian, vir wie hy oorlogskorrespondent was, wat hom ook na Europa stuur om verslag te doen oor die stakings wat in daardie tyd onder dokwerkers, lettersetters en diamantslypers in Nederland, België, Spanje en Frankryk geheers het. Sodoende leer hy ook die vasteland van Europa ken en hierdie is die eerste van ’n aantal sodanige besoeke wat hy later namens verskeie koerante doen. In Utrecht voer hy ook kort voor die Vrede van Vereeniging onderhoude met dr. Willem Leyds, staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek, en president Paul Kruger.
Vanaf September 1902 skryf Leipoldt hom in by Guy’s Hospital waar hy met geldelike hulp van meneer Bolus in die geneeskunde studeer, terwyl hy steeds vryskut joernalistieke werk vir verskeie koerante en tydskrifte doen, insluitende die Manchester Guardian, The Spectator, The Gentleman’s Magazine, Macmillan’s Magazine, The Monthly Review en The Westminster Review. In 1905 onderneem hy ’n maandlange reis deur Italië, terwyl hy gereeld die Kerstyd in Yorkshire deurbring en tydens vakansies telkens ’n ander deel van Brittanje besoek. In 1907 besoek hy die vasteland weer wanneer hy na Switserland toe gaan om ’n mediese kongres by te woon en ook tyd in Italië deurbring.
Reeds in 1905 het hy al sy verpligte werk vir sy mediese kursus voltooi en is gereed om die eindeksamen af te lê, maar die regulasies vereis dat hy hom eers na vyf jaar as student vir die eksamen kan aanmeld. Vir die volgende twee jaar wy hy dus sy aandag aan spesiale onderwerpe. Hy skryf ook in vir die Londense matriekeksamen, maar druip twee keer Wiskunde, wat die Engelse kwalifikasie van M.D. buite sy bereik plaas. Tydens sy studentejare word Leipoldt in Maart 1906 redakteur van Guy’s Hospital Gazette, wat daartoe lei dat hy later daardie jaar deur sir Henry Burdett genader word om as redakteur op te tree van sy blad The Hospital, in daardie tyd die grootste mediese tydskrif in die land. Hy beklee hierdie posisie met kort onderbrekings tot laat in 1910 en in hierdie hoedanigheid maak hy kennis met verskeie groot hospitale in Europa en Amerika. In Junie 1907 maak hy sy studies as geneesheer klaar en verwerf die Licenciate of the Royal College of Physicians (L.R.C.P.) en die Membership of the Royal College of Surgeons (M.R.C.S.). Hy ontvang ook die goue medaljes (die hoogste toekenning wat ’n student van Guy’s kan ontvang) plus sertifikate in die medisyne sowel as die chirurgie.
Hy werk dan vir ’n aantal maande tot Januarie 1908 as huisarts in Guy’s Hospital, ’n aanstelling wat ’n groot eer is, al is daar nie ’n salaris aan verbonde nie. Sy akkommodasie in die hospitaal en voedsel is egter gratis. Hierna werk hy ’n rukkie as locum tenens vir ’n dokter in New Cross. In Maart 1908 vertrek hy op ’n studiereis deur Europa, wat deur The Hospital geborg word op voorwaarde dat hy ’n reeks artikels skryf oor studiemoontlikhede vir Britse studente op die vasteland. Sy eerste stop is in Berlyn in Duitsland, waar hy by plaaslike klinieke werk en lesings bywoon, hoofsaaklik in die ortopedie. Hiervandaan besoek hy Europese stede soos Leipzig, Hamburg, Dresden, Halle, Praag, Brünn, Wene, Warschau en Wroclaw (destyds Duitse Breslau), waarna hy na Rusland gaan om in Moskou ondersoek in te stel na die stand van die mediese dienste in hospitale aldaar. Hierna gaan hy na Graz in Oostenryk waar hy vir ’n aantal maande kindersiektes bestudeer, waarna hy saam met ander ’n paar van die spitse in die Alpe gaan uitklim. Vier van die artikels wat hy in hierdie tyd skryf word in 1909 deur die Londense Scientific Press in ’n pamflet van 32 bladsye onder die titel “The ideal graduate study institution: What Germany has done” gepubliseer. Deur Italië keer hy dan terug na Londen, waar hy in Oktober 1908 aankom en in November 1908 die eksamens vir die Fellowship of the Royal College of Surgeons (F.R.C.S.) aflê. Weens griep wat hy onder lede het, druip hy egter hierdie eksamen.
Hy kry dan ’n aanstelling as persoonlike geneesheer vir die geselskap van die blinde koerantmagnaat Joseph Pulitzer en in Desember 1908 gaan hy per boot na Amerika, vanwaar die geselskap in ’n luukse seiljag al langs die kus vaar en onder andere Kuba, Meksiko en Brasilië aandoen en dan terugkeer via die ooskus van Amerika. Leipoldt kry tydens hierdie reis die geleentheid om stede soos New York, Washington, Chicago en Boston te besigtig. Daarna vertrek hulle na Europa en arriveer op 18 April 1909 in Lissabon in Portugal, waar Leipoldt die geselskap verlaat.
Terug in Londen behaal hy in Mei 1909 die Fellowship of the Royal College of Surgeons (F.R.C.S.), waarna hy later hierdie maand weer ’n uitgebreide reis deur Europa onderneem, hierdie keer saam met meneer Bolus. Hulle besoek Italië, Switserland, Duitsland, Nederland en België en keer dan na ses weke terug na Londen. As huisdokter doen Leipoldt dan diens by dr. Daniell van New Cross en vir spesifieke dae per week doen hy ook diens by twee groot hospitale. In Oktober 1909 open hy sy eie algemene mediese praktyk, terwyl hy ook by geleentheid die praktyk van dr. Daniell behartig. Hy is ook deeltyds verbonde aan die Duitse hospitaal te Dalston en die kindersiekehuis te Chelsea. Naas sy voortgesette redaksie van The Hospital behartig hy in hierdie tyd ’n weeklikse rubriek vir The South African News. In September 1910 word hy ’n voltydse posisie as skooldokter van die London City Council in Hampstead aangebied, ’n betrekking wat hy met ’n kort onderbreking in 1912 beklee tot met sy vertrek na Suid-Afrika. Tydens sy jaarlikse besoek aan Londen sterf Leipoldt se weldoener Harry Bolus op 24 Mei 1911 aan ’n hartaanval, iets wat vir Leipoldt ’n besondere groot persoonlike verlies was, terwyl sy vader op 11 November 1911 op besoek aan sy suster Issa op Hopefield tot sterwe kom.
In Londen ontwikkel Leipoldt tot ’n knap kok, wat meermale afloswerk in restaurante doen. Hy werk onder andere in die kombuis van die beroemde Franse sjef Augustu Escoffier in die beste hotel van sy tyd, die Carlton, en voltooi onder sy leiding ’n diploma in internasionale kookkuns. In hierdie hoedanigheid vergesel hy selfs per geleentheid vir Escoffier na Buckingham-paleis om vir onthale te kook.
In Januarie 1912 bedank hy as skooldokter om gesondheidsredes, nadat hy ’n blindedermoperasie ondergaan en hy ontwikkel ook ernstige longontsteking, vermoedelik weens ooreising. Om te herstel doen hy aansoek om ’n pos as skeepsdokter op ’n vragskip, die SS Ulysses, en onderneem dan ’n lang seereis na die Ooste en besoek onder andere die eilande Java, Sumatra en Borneo (tans deel van Indonesië). Op hierdie reis word hy geboei deur die gedenkteken vir die rebel Pieter Elberveld naby Batavia, aan wie hy later aandag sou skenk in sy letterkundige oeuvre en verskeie stukke, meesal onvoltooid, oor hom skryf. Onderweg doen Leipoldt ook by Gibraltar en Port Said aan die beginpunt van die Suezkanaal aan. Oor hierdie reis skryf hy later “Uit my Oosterse dagboek” en verskeie gedigte wat hoofsaaklik in “Uit drie wêrelddele” gepubliseer word.
Hy keer in Mei 1912 na Londen terug. In hierdie tyd skryf en publiseer hy die boek oor kos en eetgewoontes, “Common sense dietics”, asook “The school nurse: Her duties and responsibilities”. Na ’n kort tyd as locum vir drs. Maitland en Daniell kry hy in Augustus 1912 weer sy pos as skooldokter in Hampstead terug, waar hy in 1913 ook die redaksie van die amptelike blad van die vakgenootskap van skooldokters, The School Hygiene, behartig. In 1913 onderneem hy saam met ’n groep skoolkinders ’n reis deur België.
In April 1914 keer Leipoldt terug na Suid-Afrika, waar hy aangestel is as hoof van die nuut gestigte Mediese Inspeksie van Skole in Transvaal en vestig hom in Pretoria. Vir hierdie pos is daar nog geen behoorlike wetgewing en ordonnansies nie en hy moet aanvanklik individuele toestemming van elke ouer kry om die kinders te ondersoek. Die armoede onder die plattelandse mense en die ondervoeding wat daarmee gepaardgaan, het baie van hierdie kinders se liggaamlike en geestelike groei benadeel. In die Bosveld was omtrent helfte van die kinders lyers van malaria of bilharzia.
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 word Leipoldt met die rang van kaptein na die Suid-Afrikaanse Leër gesekondeer en hy word in Oktober 1914 aangestel as generaal Louis Botha se persoonlike arts tydens die veldtog in Duitswes-Afrika. Vir sy rol in hierdie veldtog ontvang Leipoldt in 1918 eervolle vermelding in ’n dokument geteken deur sir Winston Churchill in sy hoedanigheid as Staatsekretaris van Oorlog.
In Junie 1915 kan Leipoldt weer sy werk as mediese skoolinspekteur hervat en hy bedien ook in 1916 vir Natal en die Kaapprovinsie van advies wanneer hulle ook wil begin met ’n skool mediese diens. Sy omvattende publikasie in 1916 oor “Skoolgesondheid” (geskoei op “The school nurse” maar met Suid-Afrikaanse voorbeelde en gevalle) is dan ook die eerste handleiding oor hierdie onderwerp in Afrikaans. In die tweede helfte van 1919 word hy vir ses maande as skooldokter na die Kaapse Onderwysdepartement gesekondeer en hy lê eindelik sy betrekking as skooldokter in die Transvaal af aan die einde van 1922. In Pretoria bly Leipoldt aanvanklik by sy suster Issa en haar man, die Engelse predikant Robert Pattison. Hierdie reëling eindig in Oktober 1918, wanneer Leipoldt nie langer Issa se moeilike temperament en haar kinders se onbeheerste gedrag kan hanteer nie en hy vir ’n ruk in die Pretoria Club bly. Volgens oorlewering bly hy hierna ’n ruk saam met Eugène Marais, maar hierdie saamwonery, as dit plaasgevind het, moes binne ’n kort rukkie in ’n botsing geëindig het. Hierna is die verhouding tussen hierdie twee digters stram. In November 1919 betaal Leipoldt sy studieskuld aan dr. Bolus finaal af en koop hy vir hom ’n huis in Meirsstraat 125, Sunnyside, waar sy neef Ewald Esselen en sy gesin die huis met hom deel.
Van Januarie 1923 is hy as assistent-redakteur verbonde aan De Volkstem in Pretoria, ’n koerant wat onder die redakteurskap van F.V. Engelenburg die Suid-Afrikaanse Party van generaal Smuts goedgesind was. Kort na sy toetrede begin Leipoldt met sy gereelde rubriek “Diwagasies van oom Gert”, waar hy die woord “diwagasies” omskryf as “afdwalings” of “’n rondlopery met woorde”. Kenmerkend van die rubriek is Leipoldt se eerlike en reguit styl, waarmee hy verskeie instansies en persoonlikhede aanvat. Met onderbreking in 1925 hou hy hierdie rubriek vol tot 1931. In September 1924 bedank Engelenburg as redakteur van De Volkstem en Gustav Preller word dan aangewys as die nuwe redakteur. Die verhouding tussen hom en Leipoldt is nooit goed nie en op 10 Februarie 1925 laat weet Preller vir Leipoldt dat sy dienste by die koerant nie verder nodig is nie.
Generaal Smuts is met die algemene verkiesing van 1924 bekommerd oor verlore steun van sy party ná die mynonluste van 1922. Hy nader dus vir Leipoldt, as bekende volksdigter, om hom as kandidaat van die Suid-Afrikaanse Party verkiesbaar te stel in die Wonderboom-Suid kiesafdeling. Leipoldt en ook Smuts se party verloor die verkiesing en dit is die eerste en enigste keer wat Leipoldt hom aktief met die politiek bemoei. Hy word weer in 1943 gevra om hom vir die Verenigde Party in Worcester beskikbaar te stel, maar wys dit van die hand.
In April 1925 vestig Leipoldt hom permanent in Kaapstad en nadat hy eers woonplek huur, koop hy in 1927 die dubbelverdiepinghuis Arbury in Kenilworth, wat hy in September 1927 betrek. In Kaapstad praktiseer hy as kinderspesialis en versorg ook vanaf 1927 die redaksionele werk van die South African Medical Journal, wat van 1932 ook tweetalig uitgegee word as Die Suid-Afrikaanse Tydskrif vir Geneeskunde. Vir Die Huisgenoot behartig hy die gereelde rubriek “Geneeskundige vrae” onder die skuilnaam Medikus en lewer ook verskeie artikel en verhale vir hierdie tydskrif. Hy is vanaf 1927 tot 1939 deeltydse dosent in kindersiektes aan die Universiteit van Kaapstad en gee in hierdie posisie elke Dinsdag en Donderdag lesings en praktiese demonstrasies in die Somerset Hospitaal. Hy tree ook op as sekretaris van die Mediese Vereniging vanaf 1927 tot Desember 1944, voltyds vanaf 1939. In 1943 stel die raad hom in kennis dat die pos van redakteur van die South African Medical Journal en sekretaris van die Mediese Vereniging aan P.J. de Villiers aangebied is en hulle oorhandig ’n brief aan Leipoldt waarin sy kontrak gekanselleer en sy dienste beëindig word. Wanneer De Villiers egter vir die pos bedank, word Leipoldt heraangestel tot aan die einde van 1944 en beding hy gunstige terme vir homself.