cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politieke wetenskap
Geskiedenis van die politieke wetenskap
Die moderne politieke wetenskap het as wetenskap ontstaan in die Verenigde State in die tweede helfte van die negentiende eeu. Die Amerikaanse historikus Herbert Adams sou die term politieke wetenskap (political science) bedink het, toe hy geskiedenis aan die Johns Hopkins-universiteit gedoseer het. Die empiriese studie van politiek begin met vroeë werk soos Political Science: Or the State Theoretically and Practically Considered van Theodore Woolsey in 1878 en The State: Elements of Historical and Practical Politics van Woodrow Wilson in 1889. Hierdie werke het 'n sterk beskrywende karakter en rig hulself op die formeel-juridiese aspekte van politieke instellings. Hierdie benadering word institutionalisme genoem. In hierdie periodes is die Fakulteite Politieke Wetenskap, Regering en Politiek gestig aan Amerikaanse Universiteite. Hierdie is dikwels gevul deur historici, juriste en politieke-filosowe. Tegelykertyd vind daar navorsing wat nou as politieke wetenskap verwant gesien sou word, plaas by departemente vir regte en geskiedenis. In 1903 is die Amerikaanse Politieke Wetenskapsvereniging in Amerika gestig, nog steeds 'n belangrike vereniging vir politieke wetenskaplikes. Na die Eerste Wêreldoorlog vind die eerste politieke wetenskaplike navorsing plaas wat op groot skaal gebruik maak van opnames aan die Universiteit van Chicago. Hierdie navorsing het 'n politiek-psigologiese karakter; die fokus lê op die 'menslike faktore' wat die politieke gedrag gestruktureer het. Die empiriese studie van politieke wetenskap ontwikkel in hierdie tydperk veral in die Verenigde State wat tot die huidige tyd die belangrikste land vir die politieke wetenskap sou bly.
Na die Tweede Wêreldoorlog, het die wetenskaplike studie van die politiek toegeneem en die aantal opleidingsgeleenthede het sterk gegroei aan universiteite. Die Universiteit van Michigan word 'n belangrike plek vir die vorming van Amerikaanse politieke wetenskaplikes in kwantitatiewe politieke wetenskaplike metodes, soos statistiek en veral peilings van kiesers. In Europa is sterk gebou op die Amerikaanse politieke wetenskap. 'n Belangrike ontwikkeling in die politieke wetenskap was die 'gedragsrevolusie' van die 1950s en die 1960s .' n Nuwe generasie politieke wetenskaplikes het onderstreep dat politiek-navorsing gerig moes word op dit wat direk waarneembaar is en uitsprake moet empiries getoets word. Die navorsing verskuif van die beskrywing van die formele-regs aspekte van politieke instellings na die verklaring van die gedrag van politieke akteurs (kiesers, parlementslede, ministers, partye, belangengroepe). Behavioristiese politieke wetenskaplikes werk dikwels saam met sosioloë. Die kwantitatiewe benadering wat ontwikkel is vir kiesers word steeds meer toegepas op ander spelers en ander dele van die politieke siklus, soos die uitvoering van beleid. In hierdie tydperk is politieke wetenskap 'n ware wetenskaplike dissipline, met publikasies gebaseer op portuur oorsig. In 1970 is die European Consortium for Political Research opgerig as 'n belangrike forum vir die ontwikkeling van politieke wetenskap in Europa.
Politieke filosofie, waarin politieke wetenskap sy wortels het, was altyd deel van die dissipline. Met die werk van John Rawls, soos met sy werk 'n Theory of Justice wat in 1971 gepubliseer is, het die politieke filosofie 'n belangrike hupstoot gekry. Ook in die 1970s word onder druk van 'n nuwe generasie studente Marxisme 'n belangrike politieke wetenspaplike stroom, aan verskeie universiteite wêreldwyd.
In die 1980s word rasionele keuse teorie, die toepassing van ekonomiese modelle op politieke besluitvorming, 'n belangrike benadering in die politieke wetenskap. Reeds in 1957 was Anthony Downs die eerste wat dit in sy "An Economic Theory of Democracy" gebruik het. In hierdie benadering word politieke besluite formeel gemodelleer aan die hand van spelteorie (game theory). William Riker was 'n belangrike eksponent van hierdie benadering.
In die 1990s herleef die institutionalisme as die neo-institusionalisme of nuwe-institusionalisme. Navorsers benadruk die politieke institusies en die manier waarop hulle optrede, gedrag struktureer. Hierdie term dek egter 'n veelheid van benaderings, soos rasionele keuse institusionalisme wat kyk na die manier waarop politieke instellings prikkels beïnvloed en die "normatief institusionele" wat kyk na politieke gedrag vanuit die rolle wat mense speel in die politiek en die norme wat mense volg. Hierdie benadering het daarvoor gesorg dat die politieke wetenskaplikes nie meer swart-wit dink oor die belang van die selfstandige handelinge van politieke akteurs en die politieke struktuur waarbinne hulle hulself bevind nie.
Ten spyte van aansienlike navorsings vordering in die dissipline gegrond op al die bogenoemde akademiese bydraes, word daar opgemerk dat vordering tot die daarstel van 'n sistematiese teorie beskeie en ongelyk is.
Definisie
‘n Permanente politieke instelling wat ‘n regspersoon is, met bevolking, grondgebied, regering en internasionale erkende soewereiniteit. (Venter, Botha en Du Plessis, 2017.)
Perspektiewe
Daar is drie denkwyses in die perspektief soos deur Georg Wilhelm Friedrich Hegel beskryf;
Organisasie
Die staat word gedefinieer as ‘n apparaat van die regering. ‘n Aantal organisasies is publiek in die sin daarvan dat dit deur die publiek befonds en om die rede verantwoordelik is vir kollektiewe organisasie van die sosiale bestaan. Die skeiding tussen die publiek en die staat is opmerklik.
Verwante velde
Die meeste politieke wetenskaplikes werk breedweg in een of meer van die volgende vyf areas:
Kira Kosarin
Kira Kosarin (gebore 7 Oktober 1997) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Thundermans (2013) en Henry Danger (2014).
SV Bonlanden
SV Bonlanden is 'n sportklub uit Filderstadt in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Bonlanden is 'n stadsdeel van Filderstadt.
Die klub TV Bonlanden is op 4 Augustus 1895 gestig en het in 1930 'n sokkerafdeling gevestig. In 1933 het die klub met FC Pfeil (gestig in 1921) saamgesmelt onder impuls van die Derde Ryk as Turngemeinde Bonlanden. Na die Tweede Wêreldoorlog is die klub op 7 September 1945 heropgerig as Sportverein Bonlanden.
Die klub se beste jaar was 1996: behalwe dat die klub vir die eerste keer promosie na die Oberliga gekry het, het die klub ook vir die eerste keer (en enigste tot dusver) vir die hoofrondte van die DFB-Pokal gekwalifiseer, waar daar in die eerste rondte eers na ekstra tyd met 2-4 teen VfL Bochum verloor is.
John Baer (akteur)
John Baer (6 Junie 1923 – 7 Januarie 2006) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente We're No Angels (1955) en Night of the Blood Beast (1958), en in die televisiereekse Terry and the Pirates (1952) en You Are There (1953).
Ga-Selwana
Ga-Selwana is 'n township naby Phalaborwa in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika.
Dit val onder die beheer van die Ba-Phalaborwa Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer. Nabygeleë dorpe sluit in Phalaborwa (15 km), Makhushane, Namakgale en Lulekani op die R71 provinsiale pad na Gravelotte. In 2011 het die dorp 'n bevolking van 5 260 gehad.
Perdegesig-eenhoringvis
Die perdegesig-eenhoringvis (Naso fageni) is 'n vis wat voorkom in die weste van die Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika vanaf Kenia tot by die Bazaruto-eilande in Mosambiek asook die Seychelle. In Engels staan die vis bekend as die Horseface unicornfish.
Richard Switzer
Richard Switzer (gebore 6 Augustus 1995) is 'n Amerikaanse akteur.
Neil Nephew
Neil Nephew (17 Julie 1939 – 1 November 1978) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Young Savages (1961) en Panic in Year Zero! (1962), en in die televisiereekse G.E. True (1962) en The Monkees (1966).
William Newell (akteur)
William Newell (6 Januarie 1894 – 21 Februarie 1967) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Big Show (1936), Libeled Lady (1936), Mysterious Doctor Satan (1940), en Who Is Hope Schuyler? (1942).
Aloe mawii
Die Aloe mawii is 'n aalwyn wat inheems is aan Malawi, Mosambiek en Tanzanië.
Lancia Lambda
Die Lancia Lambda is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1922 tot 1931. Ongeveer 11 200 van hierdie motors is vervaardig.
Nege weergawe van die Lambda was gebou:
Alfred Drayton
Alfred Drayton (1 November 1881 – 26 April 1949) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Honeypot (1920), Love Maggy (1921), The Squeaker (1930), en Bachelor's Folly (1931).
Universiteit van Lincoln
Die Universiteit van Lincoln (ook bekend as Lincoln-universiteit) is 'n universiteit in Kingston upon Hull (Hull), Engeland.
Spartak Moskou
Spartak Moskou (Russies: Спартак Москва) is 'n Russiese sokkerspan in Moskou wat in die Russiese Sokker Kampioenskap speel. Die klub speel sy tuiswedstryde in die Loezjniki Stadion (kapasiteit: 78 360 toeskouers). Spartak is een van die gewildste spanne in Rusland en het orals in die land ondersteuners.
Beringlandbrug
duimnael|250px|regs|Beringlandbrug tydens die [[laaste glasiale tyd.]] duimnael|250px|regs|Beringlandbrugarea vandag. Die Beringlandbrug, ook bekend as Beringië, was 'n landbrug, ongeveer 1 600 km van noord na suid op sy grootste punt, wat die hedendaagse Alaska en oostelike Siberië op verskillende tye gedurende ystydperke verbind het.
Die Beringstraat, die Tsjoektsjensee ten noorde daarvan en die Beringsee in die suide, is almal vlak seegebiede. Tydens globale verkoelingsiklusse, soos die mees onlangse ystydperk, word genoeg water in die Arktiese en Antarktiese ysdoppe opgeneem dat 'n gevolglike daling in wêreldwye seevlakke vlak seebodems blootlê. Ander landbrûe in die wêreld is op soortgelyke manier geskep en weer oorstroom: 14 000 jaar tevore was die hedendaagse Australiese vasteland met Nieu-Guinee en Tasmanië verbind, die Britse Eilande was 'n uitbreiding van die Europese vasteland oor 'n droë Engelse Kanaal en die droë bodem van die Suid-Chinese See het Sumatra, Java en Borneo aan die Asiatiese vasteland verbind.
Die Beringlandbrug is betekenisvol vir 'n aantal redes, byvoorbeeld dat dit menslike migrasie na die Amerikas vanaf Asië omtrent 12 000 jaar gelede moontlik gemaak het. Seevarende kusgemeenskappe kon dalk ook baie vroeër oorgegaan het, maar wetenskaplike mening oor die saak bly verdeeld en kusgebiede wat beslissende inligting sou kon verskaf lê nou onder honderde meters water in die see. Ook landdiere het deur Beringië migreer: soogdiere soos leeus en luiperds, wat daar tot endemiese spesies ontwikkel het en vandag uitgesterf is. Diere wat oorspronklik uit Noord-Amerika kom, soos kamele, het weer na Asië getrek (die kameelagtiges het uiteindelik in hul oorspronklike tuiste uitgesterf).
Geskiedenis van die alfabet
Verskeie teorieë bestaan oor die geskiedenis van die alfabet, hoewel die presiese oorsprong daarvan onbekend is. Een van die gewildstes, die Proto-Sinaïtiese teorie, is dat die geskiedenis in Antieke Egipte begin het, meer as ’n millennium nadat mense begin skryf het. Volgens dié teorie is die alfabet ontwikkel vir die taal van Semitiese werkers op die Sinai-skiereiland en was dit beïnvloed deur die alfabetiese beginsels van die Egiptiese heilige skrif, ’n latere ontwikkeling van die Egiptiese hiërogliewe. As dit reg is, stam feitlik alle hedendaagse alfabette in die wêreld direk van hierdie alfabet, Proto-Sinaïties, af of is dit geïnspireer deur die ontwerp daarvan.
Die alfabet wat vandag die meeste gebruik word, is die Latynse alfabet. Dit is afgelei van die Griekse alfabet, die eerste ware alfabet omdat dit beide konsonante en klinkers bevat. Die Griekse alfabet is weer afgelei van die Fenisiese alfabet, waarvan die meeste letters dieselfde is. Albei se letters is ook in dieselfde volgorde. Anders as by Grieks, bevat Fenisies geen klinkers nie en daarom is dit ’n abjad – ’n skryfstelsel waarin alle simbole konsonante voorstel.
Beringlandbrug
Beringië se ekologie het die heeltyd aangepas by die veranderende klimaat, wat sodoende bepaal het watter plante en diere kon oorleef. Die landmassa was beide 'n versperring as 'n brug: gedurende kouer tydperke het gletsers vermeerder en neerslagvlakke gedaal. Gedurende warmer intervalle het wolke, reën en sneeu, grondtipes en waterafvoerpatrone verander. Fossiele wys dat die voorkoms van sparre, berke en populiere vroeër verder gestrek het as wat vandag die geval is, wat daarop dui dat daar periodes was waartydens die klimaat warmer en natter was. Die mastodon, wat van struike of bossies afhanklik was vir kos, was skaars in die oop droë toendralandskap kenmerkend van Beringië gedurende die kouer periodes. In die toendra het mammoete ook floreer.
Geskiedenis van die alfabet
Voorlopers van die alfabet
Teen 2700 v.C. het die antieke Egiptenare bo en behalwe hul logografiese hiërogliewe ’n stelsel van 22 hiërogliewe ontwikkel om die individuele lettergrepe van hul taal voor te stel, plus ’n 23ste een wat lyk of dit klinkers voor- en agteraan woorde voorstel. Hierdie gliewe is gebruik as hulpmiddels vir die uitspreek van logogramme, om verbuigings in die taal te skryf en later om leenwoorde en buitelandse name te transkribeer.
Ondanks die alfabetiese aard daarvan is die stelsel nie andersins gebruik vir ware alfabetiese skryfwerk nie. Dit kon dus dien as ’n soort alfabet, maar is altyd gebruik met ’n sterk logografiese komponent, waarskynlik vanweë die sterk kulturele belangrikheid van die ingewikkelde hiëroglifiese stelsel.
Eerste alfabetiese skrif
Daar word geglo dat die eerste suiwer alfabetiese skrif omstreeks 1850 v.C. ontstaan het onder Semitiese werkers in Sinai. Dié skrif het Egiptiese hiërogliewe aangepas om konsonante te skryf. Hul simbole het die eerste letter van die vertaalde vorm van die hiëroglief voorgestel. So is die hiëroglief per (Egipties vir "huis") gebruik om ’n /b/ in Semities te skryf omdat "huis" in Semities bayt is.
Oor die volgende vyf eeue het dié Proto-Sinaïtiese skrif noordwaarts versprei, en alle daaropvolgende alfabette in die wêreld is óf daarvan afgelei óf is geïnspireer deur een van die uitlopers daarvan, met die Meroïtiese alfabet as ’n moontlike uitsondering. Dié was ’n aanpassing in die 3de eeu v.C. van hiërogliewe in Nubië suid van Egipte. Dit is onduidelik of dit ook deur die eerste alfabet beïnvloed is.
Proto-Sinaïties is nog nie ten volle ontsyfer nie. Die skrif is net sporadies gebruik en het sy piktografiese aard vir ’n halwe millennium behou, totdat dit vir gebruik deur die regering in Kanaän ingespan is. Die eerste Kanaänitiese gebied wat die alfabet op groot skaal gebruik het, was die Fenisiese stadstaat. Daarom word die skrif wat ná dié tyd voorkom die Fenisiese alfabet genoem. Die Fenisiese stede was hawestede midde-in ’n uitgebreide handelsnetwerk en gou is die Fenisiese alfabet regdeur die Mediterreense gebied versprei. Twee variante van dié alfabet het ’n groot invloed op die geskiedenis van skryf gehad: die Aramese en die Griekse alfabet.
Griekse alfabet
Teen minstens die 8ste eeu v.C. het die Grieke die Fenisiese alfabet aangeneem en by Grieks aangepas. In die proses het hulle die eerste "ware" alfabet geskep – ’n skryfstelsel waarin beide konsonante en klinkers gebruik word.
Die letters van die Griekse alfabet is dieselfde as dié van Fenisies en die volgorde is dieselfde. Waar aparte letters vir die klinkers die leesbaarheid van Egipties, Fenisies en Hebreeus eintlik sou bemoeilik het, was die gebrek daaraan egter ’n probleem vir die Grieke, vir wie klinkers ’n belangrike rol speel. Die Grieke het toe van die Fenisiese konsonante waarvoor daar nie klanke in Grieks is nie, gebruik as klinkers. So het die Fenisiese letters ’alep en he byvoorbeeld die Griekse alfa en e (later epsilon genoem) geword vir die klinkers /a/ en /e/, eerder as die konsonante /ʔ/ en /h/. Daar was egter nie genoeg letters vir Grieks se twaalf klinkers nie, en dubbelletters en ander aanpassings is toe ingespan soos ei, ou en o (wat omega geword het). In sommige gevalle is die gebrek net geïgnoreer, soos in die lang a, i, u.
Verskeie weergawes van die Griekse alfabet het ontstaan. Een daarvan, bekend as Wes-Grieks, is wes van Athene in Suid-Italië gebruik. Oos-Grieks is in Klein-Asië gebruik. Die Atheners het laasgenoemde omstreeks 400 v.C. aanvaar en die res van die Griekssprekende wêreld het eindelik hul voorbeeld gevolg. Nadat hulle aanvanklik soos die Fenisiërs van regs na links geskryf het, het die Grieke later besluit om eerder van links na regs te skryf. Baie Griekse letters lyk soos die Fenisiese letters, hoewel die rigting omgekeer of verander is – moontlik ’n gevolg van die veranderde skryfrigting.
Grieks was op sy beurt die bron van alle moderne alfabette van Europa. Uit die alfabet van die vroeë Wes-Griekse dialekte, waar die letter eta ’n h gebly het, het die Oud-Italiese en die Romeinse alfabet ontstaan. In die Oos-Griekse dialekte, wat nie ’n h-klank gehad het nie, was eta ’n klinker; dit het ’n klinker in Grieks gebly, asook in alle alfabette wat van die oostelike variante afgelei is: die Glagolitiese, Cyrilliese, Armeense, Gotiese en moontlik die Georgiese alfabet.
Hoewel dié beskrywing die ontwikkeling van skrifte op ’n lineêre manier weergee, is dit ’n vereenvoudiging. Die Mantsjoe-alfabet, wat van die abjads van Wes-Asië afstam, is byvoorbeeld ook beïnvloed deur die Koreaanse Hangoel, wat óf ’n onafhanklike skrif was óf van die abugidas van Suid-Asië afgelei is. Georgies is oënskynlik van die Aramese familie afgelei, maar is sterk beïnvloed deur Grieks. ’n Aangepaste weergawe van die Griekse alfabet, met ’n paar bykomende heilige hiërogliewe, word gebruik vir Koptiese Egipties.
Latynse alfabet
In die paar eeue nadat Alexander die Grote die Oos-Mediterreense en ander gebiede in die 3de eeu v.C. verower het, het die Romeine Griekse leenwoorde begin gebruik en hulle het toe weer die alfabet aangepas om dié woorde te kan skryf. Hulle het Y en Z van die Oos-Griekse alfabet aangeneem en hulle aan die einde van hul alfabet geplaas omdat hulle net vir Griekse woorde gebruik is.
Die Angel-Saksers het Romeinse letters begin gebruik om Oud-Engels mee te skryf toe hulle hulle tot die Christendom bekeer. Hulle het verskeie veranderings aan die alfabet aangebring, soos die W wat geskep is uit twee U's en die J wat eers as ’n variasie van I gebruik is en later ’n konsonant geword het.
Lettername en -volgorde
Die volgorde van die letters van die alfabet het reeds in die 14de eeu v.C. bestaan in ’n plek met die naam Oegarit aan die Siriese noordkus. Op kleitablette wat daar gevind is, kom twee volgordes van die Oegaritiese letters voor. Een volgorde (ABGDE) was feitlik identies aan die volgorde in die Hebreeuse, Griekse en Latynse alfabet, en die ander (HMĦLQ) het behoue gebly in die Ge'ez-skrif van Ethiopië.
Die name van die letters kom ooreen in die afstammelinge van Fenisies, onder meer die Samaritaanse, Aramese, Siriese, Hebreeuse en Griekse alfabet.
Die onderstaande tabel is ’n skematiese voorstelling van die Fenisiese alfabet en sy afstammelinge.
Grafies onafhanklike alfabette
Die enigste moderne nasionale alfabet waarvan die oorsprong nie teruggevoer kan word na die Kanaänitiese alfabet nie, is die Tana-alfabet van Maledive. Dit is uniek, want hoewel dit duidelik geskoei is op Arabies en dalk ander bestaande alfabette, is die lettervorms afgelei van syfers. Ander skrifte, wat nie meer gebruik word nie en nie ooreenstemming toon met ander alfabette nie, is die Somaliese skrif wat in die 1920's geskep is en tot in 1972 saam met die Latynse alfabet gebruik is; Zhuyin, ’n fonetiese alfabet wat van Chinese karakters afgelei is; die Santali-alfabet van Oos-Indië, wat oënskynlik gebaseer is op tradisionele simbole en piktogramme wat die skeppers self uitgedink het; die vroeë Middeleeuse Ierse Ogham, wat uit kerfstokmerke bestaan; en die monument-inskripsies van die Ou Persiese Ryk waarvoor wigskrifvorms oënskynlik vir dié doel geskep is.
Ronald Venetiaan
Ronald Runaldo Venetiaan (gebore 18 Junie 1936) is 'n wiskundige wat die President van Suriname geword het. Sy eerste termyn as President was van 1991 tot 1996, toe hy teen Jules Wijdenbosch in die algemene verkiesing verloor het. In 2000 het hy weer die Presidentsverkiesing gewen as leier van die Nuwe Front Party. In 2005 is hy herkies tot 'n derde termyn.
Venetiaan is ook digter en skrywer.
Ray Dunbobbin
Ray Dunbobbin (31 Maart 1931 – Augustus 1998) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Suspense (1962), The Liver Birds (1969), I Didn't Know You Cared (1975), en Brookside (1982).
Perseverance (ruimtetuig)
thumb|250px|’n Kunstenaar se voorstelling van Perseverance op Mars. thumb|250px|Die eerste foto wat Perseverance kort ná sy landing geneem het, 18 Februarie 2021. Perseverance, met die bynaam Percy, is ’n verkenningstuig so groot soos ’n motor wat ontwerp is om die krater Jezero op Mars te verken as deel van Nasa se Mars 2020-sending. Dit is deur die Jet Propulsion Laboratory ontwerp en is op 30 Julie 2020 lanseer. Bevestiging dat die tuig op Mars geland het, is op 18 Februarie 2021 ontvang.
Perseverance het sewe nuwe wetenskaplike instrumente aan boord en het altesaam 19 kameras en twee mikrofone. Dit het ook ’n mini-helikopter, die Ingenuity, ’n eksperimentele vaartuig wat die eerste kragaangedrewe vlug op ’n ander planeet sal onderneem.
Sending
Die Perseverance het vier wetenskaplike doelwitte, wat deel van die Mars-verkenningsprogram is:
Jalal Uddin Rumi
Jalāl ad-Dīn Muhammad Balkhi (Persies: مولانا جلال الدین محمد بلخى رومی), ook bekend as Jalāl ad-Dīn Muhammad Balkhī (جلال‌الدین محمد بلخى; Balch, 30 September 1207 – Konya, 17 Desember 1273) was 'n filosoof, soefi-mistikus en digter van Persiese afkoms. Rumi was 'n tydgenoot van die Sufi-mistieke Haji Bektash Veli. Rumi is een van die belangrikste figure uit die Persiese digkuns. In godsdienstige kringe staan hy ook bekend as Mawlānā/Mevlânâ (مولانا, "ons meester") of Mevlevî/Mawlawī (مولوی, "my meester"). 'n Bekende werk van Rumi is die Masnavi.
Rumi het sy skryfwerk in 1258 begin maar voordat dit voltooi is, is hy in 1273 oorlede. Die Masnavi bevat meer as 25 000 verse en word ook die 'Persiese Koran' genoem.
Rumi se onderwyser was die geheimsinnige Shams Tabrizi. Die boek Liefde ken veertig reëls deur Elif Shafak vertel die 40 reëls van Shams Tabrizi sowel as die ontmoeting tussen Shams en Rumi.
Hongkongse nasionale krieketspan
Die Hongkongse nasionale krieketspan (Chinees: Tradisionele karakters: 香港板球男子代表隊, Vereenvoudigde karakters: 香港板球男子代表队, Pinyin: Xiānggǎng Bǎnqiú Nanzǐ Dàibiǎoduì, Jyutping: Hoeng1gong2 Baan2kau4 Naam4zi2 Doi6biu2doi6*2) is die nasionale krieketspan wat die spesiale administratiewe streek van die Volksrepubliek China Hongkong in internasionale krieket verteenwoordig. Hulle word bestuur deur Krieket Hongkong (CHK, van Engels: Cricket Hong Kong; Chinees: 香港板球) wat in 1969 ’n geassosieerde lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) geword het. Hongkong het sy eerste krieketwedstryd in Maart 1866 gespeel.
Hongkong het sy eerste EDIs tydens die Asiatiese Beker 2004 gespeel, en in Januarie 2014 is, nadat hulle tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2014 derde geëindig het, aan hulle EDI-status tot in 2018 toegeken. Die span het in November 2013 T20I-status verkry, nadat hulle vir die T20I-wêreldbeker 2014 gekwalifiseer het. Hongkong het sy EDI-status in Maart 2018 verloor, nadat hulle in die uitspeelwedstryd tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2018 teen Nederland verloor het. In September 2018 het Hongkong egter twee bykomende EDI-wedstryde tydens die Asiatiese Beker gespeel, nadat hulle die T20I-wêreldbekerkwalifikasie kon wen, en die IKR aangekondig het dat al die wedstryde tydens die hooftoernooi as EDI-wedstryde erken sal word.
Hongkong het tot dusver aan elke krieketwêreldbekerkwalifiseringstoernooi, behalwe vir dié in 1979 en 2005, deelgeneem. Hulle het ook aan twee Interkontinentale Bekertoernooie deelgeneem, in 2005 en in 2015/17, asook aan twee T20I-wêreldbekertoernooie, in 2014 en 2016.
In April 2018 het die IKR besluit om aan al sy lede volle T20I-status toe te ken. Vervolgens sal al die T20I-wedstryde wat Hongkong ná 1 Januarie 2019 teen ander IKR-lede speel, as ’n volle T20I erken word. Hongkong is tans (Mei 2023) 18de op die Twintig20-wêreldranglys.
Beheerliggaam
Krieket Hongkong (Engels: Cricket Hong Kong, CHK; Chinees: 香港板球, Pinyin: Xiānggǎng Bǎnqiú, Jyutping: Hoeng1gong2 Baan2kau4) is in 1968 as Hongkongse Krieketvereniging (Hong Kong Cricket Association, HKCA) gestig en verantwoordelik vir die reëling van krieket in die spesiale administratiewe streek Hongkong. In 1969 het hulle as ’n geassosieerde lid by die Internasionale Krieketraad (IKR) aangesluit.
Krieket Hongkong bestuur al die Hongkong-verteenwoordigende nasionale spanne, insluitende die mans, vroue en jeug. Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van T20I-reekse teen ander spanne, en die reëling van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is CHK verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Hongkongse span.
Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Hongkong oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.
Eerste strukture
Britte het krieket na die destydse Britse kolonie Hongkong saamgebring en die eerste bekende krieketwedstryd is in 1841 gespeel. Die Hongkongse Krieketklub is tien jaar later gestig, tot aan die einde van die eeu het verdere krieketklubs gevolg. Die Krieketklub (wat Hongkong verteenwoordig het) het enkele tussenhawenswedstryde teen spanne van die Chinese vasteland gespeel, van wie die eerste teen Sjanghai in 1866 wat hulle met ’n beurt kon wen. In 1890 het hulle vir die eerste keer teen die Straits Settlements gespeel en albei wedstryde gewen, van wie die eerste met ’n beurt. ’n Jaar later het Hongkong in Singapoer vir die eerste keer teen Ceylon (nou Sri Lanka) gespeel, maar met tien paaltjies verloor.
In 1892 het die SS Bokhara op pad terug van Sjanghai (waar die span met 157 lopies verloor het) in ’n tifoon gesink, wat die lewe van 125 mense geëis het. Net 23 mense het dié ramp oorleef, insluitende twee van die 13 Hongkongse spelers. Onder die elf ander spanlede wat in die ongeluk omgekom het, was die Surrey-krieketspeler John Dunn. Ná vyf jaar se pouse is die tussenhawewedstryde hervat, waarby hulle die tuiswedstryd teen die Straits Settlements met ’n beurt verloor het, terwyl hulle teen Sjanghai met een paaltjie kon wen. ’n Saamgestelde Hongkong-Sjanghai-span is deur die Straits Settlements ook met ’n beurt verslaan. Gedurende die 1903/04-seisoen is die eerste liga in Hongkong van stapel gestuur.
In 1920 het Hongkong vir die eerste keer teen Malaya gespeel, maar met 35 lopies verloor. Ses jaar later het hulle teen die in Federasie Malaya hernoemde span met ’n beurt verloor. In 1948 is die laaste wedstryd teen Sjanghai gespeel. Jack Chegwyn het in 1952 die eerste internasionale span na Hongkong aangevoer. In 1957 het die eerste wedstryd teen Singapoer onbeslis geëindig. In 1965 het Worcestershire Hongkong vir ’n wedstryd teen die nasionale span besoek. In dieselfde jaar het die eerste wedstryd tussen Maleisië en Hongkong in Kuala Lumpur onbeslis geëindig. In 1966 het die Marylebone-krieketklub (MKK) op pad huis toe van Australië en Nieu-Seeland vir die eerste keer ’n tussenstop in Hongkong gemaak. Die MKK, aangevoer deur Mike Smith, het die wedstryd met 74 lopies gewen. In 1968 is die beheerliggaam gestig as die Hongkongse Krieketvereniging (Hong Kong Cricket Association, HKCA) en een jaar later het dit ’n geassosieerde lid van die Internasionale Krieketkonferensie (IKK, nou die Internasionale Krieketraad) geword.
Begin van internasionale krieket
In 1970 het die Hongkongse span teen die MKK onder Tony Lewis onbeslis gespeel, en in 1971 is Hongkong in Ceylon deur die Ceylon Board President’s XI verslaan. Hongkong is nie vir die eerste Krieketwêreldbeker 1975 en die eerste IKR-trofee 1979 genooi nie, waarmee hulle ook die Krieketwêreldbeker 1979 misgeloop het. In 1980 het hulle Papoea-Nieu-Guinee vir twee wedstryde gehuisves, maar dié reeks het gelykop geëindig. Daarna het Hongkong vir die eerste keer deelgeneem aan die IKR-trofee 1982 wat as kwalifisering vir die Krieketwêreldbeker 1983 gedien het. Tydens dié toernooi kon die span, insluitende die toekomstige Engelse toetsspeler Dermot Reeve, net teen Israel en Gibraltar wen, waarmee hulle die tweede rondte en daarmee die hooftoernooi misgeloop het. In 1983 was Hongkong een van die Asiatiese Krieketraad (AKR) se stigtingslede. Die Suidoos-Asiatiese toernooi 1984 het Hongkong as naaswenner na Bangladesj afgesluit.
Hongkong het aan die volgende drie IKR-trofeë deelgeneem, maar in 1986 weer versuim om vanaf die eerste rondte te vorder en daarmee nie vir die Krieketwêreldbeker 1987 gekwalifiseer nie. Tydens die IKR-trofee 1990 het hulle die tweede rondte misgeloop en daarmee nie vir die Krieketwêreldbeker 1992 gekwalifiseer nie. Tydens die IKR-trofee 1994 het hulle eindelik tot die tweede rondte gevorder, maar nogtans die Krieketwêreldbeker 1996 misgeloop. In 1987 het Hongkong die laaste tussenhawenswedstryd teen Singapoer met 149 lopies gewen. In die daaropvolgende jaar het hulle Australië gehuisves, wat sy wedstryd teen ’n keurspan met 179 lopies gewen het. D. Paull het ses paaltjies vir 124 lopies (in 14.1 boulbeurte) in die Australiese beurt geneem. Daarna het Hongkong die tweede Suidoos-Asiatiese toernooi weer as naaswenner na Bangladesj afgesluit. In 1990 het die span tydens die eerste Volvo-beker vir die eerste keer teen Thailand gespeel. Die reeks van twee wedstryde het gelykop geëindig. ’n Jaar later het Hongkong die eerste Tuanku Ja’afar-beker gewen, wat ter ere van die later gekose Maleise koning Yang di-Pertuan Agong jaarliks tussen die vier nasionale spanne van Hongkong, Maleisië, Singapoer en Thailand uitgespeel is. Die Hong Kong Cricket Sixes, wat deur die Hongkongse beheerliggaam bedink en in 1992 vir die eerste keer aangebied is, het die vernaamste internasionale kriekettoernooi in ses-per-kant-krieket geword. Die konsep is ontleen aan die Hongkong Sewes en word deur die wêreldbeheerliggaam IKR erken. In dieselfde jaar het Hongkong tydens die Suidoos-Asiatiese toernooi weer as naaswenner na Bangladesj geëindig. Die Volvo-beker, wat nou in die eendag-formaat aangebied is, het Hongkong as naaswenner na Thailand afgesluit. Aansluitend het hulle die Tuanku Ja’afar-beker verdedig. ’n Jaar later het Bangladesj Hongkong besoek en al drie wedstryde teen die nasionale span gewen. Daarna het hulle die Tuanku Ja’afar-beker vir die derde keer agtereenvolgens beklink. In 1995 het Hongkong se teenbesoek in Bangladesj plaasgevind, maar hulle het albei wedstryde teen die nasionale span verloor.
In 1996 het Hongkong aan die eerste AKR-trofee deelgeneem, maar hulle is reeds in die groepfase uitgeskakel, nadat hulle deur beide Bangladesj en Fidji verslaan is. Daarna het hulle tydens die Tuanku Ja’afar-beker met hul vierde agtereenvolgende titeloorwinning weggestap. In 1997 is die kroonkolonie Hongkong deur die Britte aan die Volksrepubliek China oorhandig, wat die nasionale span se internasionale deelname egter nie beïnvloed het nie. In dieselfe jaar het die nasionale span tydens die IKR-trofee die agtste plek gehaal, hul beste prestasie in dié toernooi tot dusver, maar die nasionale span het nogtans die Krieketwêreldbeker 1999 misgeloop. Tydens die AKR-trofee 1998 is hulle in die halfeindstryd deur Maleisië verslaan. Aansluitend het hulle vir die vyfde keer die Tuanku Ja’afar-beker gewen en dié titel in 1999 verdedig.
In die nuwe millennium
Tydens die AKR-trofee 2000 het Hongkong vir die eerste keer die eindstryd gehaal, maar hulle is deur die Verenigde Arabiese Emirate verslaan. Daarmee het die nasionale span vir die Asiatiese Beker 2002 gekwalifiseer (wat later na 2004 verskuif is), waartydens hulle vir die eerste keer EDI-krieket kon speel. In dieselfde jaar het hulle Nieu-Seeland gehuisves. Die IKR-trofee 2001 het vir Hongkong teleurstellend verloop, aangesien hulle ná net een oorwinning teen Papoea-Nieu-Guinee reeds in die groepfase uitgeskakel is, waarmee hulle die Krieketwêreldbeker 2003 misgeloop het. Ter viering van die Hongkong Krieketklub se 150ste bestaansjaar het die Marylebone-krieketklub en die Melbourne-krieketklub Hongkong besoek vir ’n driehoekse toernooi, wat die Marylebone-krieketklub gewen het. Daarna het Hongkong sy sewende Tuanku Ja’afar-beker gewen. Tydens die AKR-trofee 2002 het die nasionale span die halfeindstryd gehaal, maar hulle is weer deur die Verenigde Arabiese Emirate verslaan. Daarna het hulle die Tuanku Ja’afar-beker verdedig. In 2003 het hulle hul negende en laaste Tuanku Ja’afar-beker ingepalm.
Dési Bouterse
Desiré Delano Bouterse (gebore 13 Oktober 1945) is 'n voormalige Surinaamse militêre leier en staatshoof, asook die Nasionale Demokratiese Party (NDP) se voorsitter.
Aloe mayottensis
Aloe mayottensis is 'n aalwyn wat endemies aan die Comore-eilande is.
Dési Bouterse
Bouterse se naam word vereenselwig met die militêre bewind wat Suriname van 1980 tot die begin 1990's beheer het. Op 25 Februarie 1980 het 'n militêre junta onder leiding van Bouterse 'n staatsgreep in Suriname uitgevoer. Hoewel die President in sy pos behou is, was die Voorsitter van die Nasionale Militêre Raad onder Bouterse die de facto heerser totdat hy in 1988 bedank het. Hy was self die President in 1982.
Hongkongse nasionale krieketspan
In die nuwe millennium
Tydens die Asiatiese Beker 2004 in Sri Lanka het Hongkong teen die toetslande Bangladesj en Pakistan sy eerste EDI-wedstryde gespeel. Die nasionale span het albei wedstryde swak verloor, hoewel hulle Bangladesj in die eerste wedstryd op 221/9 kon beperk. Die tweede wedstryd teen Pakistan, wat deur reën beïnvloed is, het hulle met 173 lopies verloor. Tydens die AKR-trofee 2004 is Hongkong weer in die eerste rondte uitgeskakel, nadat hulle deur beide Oman en Bahrein verslaan is, waarvolgens hulle die IKR-trofee 2005 in Ierland en sodoende die Krieketwêreldbeker 2007 misgeloop het. In dieselfde jaar het hulle die eindstryd van die ACC Fast Track Countries Tournament 2004/05 gehaal, maar hulle is deur die Verenigde Arabiese Emirate verslaan. Daarna het hulle die laaste Tuanku Ja’afar-beker na Maleisië as naaswenner afgesluit. In 2005 het Hongkong vir die eerste keer aan die Interkontinentale Beker deelgeneem en eersterangse krieket gespeel. Die nasionale span is deur die Verenigde Arabiese Emirate verslaan en het teen Nepal onbeslis gespeel, waarmee hulle die halfeindstryd misgeloop het. In dieselfde jaar het hulle tydens die ACC Fast Track Countries Tournament in die laaste plek geëindig. In 2006 is Hongkong in die AKR-trofee se eindstryd weer deur die Verenigde Arabiese Emirate verslaan en hulle het die ACC Fast Track Countries Tournament in die vierde plek afgesluit. Dieselfde uitslag het hulle tydens die AKR Premierliga 2006 behaal. Die volgende jaar het hulle Darwin besoek vir die Wêreldkrieketliga se afdeling drie wat hulle in die vyfde plek afgesluit het, waarmee hulle na die afdeling vier 2008 afgegradeer is en die Krieketwêreldbeker 2011 misgeloop het.
In Oktober/November 2007 het Hongkong aan die eerste AKR T20I-beker in Koeweit deelgeneem en in sy groep teen die Verenigde Arabiese Emirate, Singapoer, die gasheer en Saoedi-Arabië gespeel. Hongkong het sy groep in die vierde plek afgesluit en sodoende die halfeindstryd misgeloop. Nadat die Asiatiese Beker van 2006 na 2008 uitgestel is en die Asiatiese Krieketraad besluit het om dié toernooi in ’n kwalifisering te omskep, het Hongkong pleks van Oman deelgeneem. In voorbereiding op die Asiatiese Beker 2008 het die nasionale span Pakistan besoek, waar hulle een van hul vyf wedstryde teen die Universiteit van Punjab gewen het. In Junie 2008 het Hongkong aan die Asiatiese Beker in Pakistan deelgeneem. Hulle het ná swak nederlae teen die gasheer (met 155 lopies) en Indië (met 256 lopies) die tweede rondte misgeloop. Daarna het hulle die AKR Elitetrofee 2008 met ’n oorwinning in die eindstryd teen die Verenigde Arabiese Emirate gewen. In Oktober 2008 het die span Dar-es-Salaam vir die afdeling vier besoek. Hongkong het vier groepwedstryde teen Fidji, Italië, Jersey en die gasheer gewen, maar hulle is twee keer deur Afghanistan verslaan: In die groepwedstryd en eindstryd. Hongkong is daarmee na afdeling drie opgegradeer. Tydens die tweede AKR T20I-beker 2009 het die nasionale span teen Saoedi-Arabië, die Verenigde Arabiese Emirate, Afghanistan, Singapoer en die Volksrepubliek China gespeel, maar hulle kon net laasgenoemde span verslaan en het sodoende in die voorlaaste plek geëindig. In die daaropvolgende uitspeelwedstryd om die negende plek is hulle deur Katar verslaan. Aan die kwalifiseringstoernooie vir die drie eerste T20I-wêreldbekertoernooie (in 2007, 2009 en 2010) het Hongkong nie deelgeneem nie. Tydens die AKR Elitetrofee 2010 het hulle die halfeindstryd gehaal, maar hulle is deur Afghanistan verslaan, waarna hulle die uitspeelwedstryd om die derde plek teen Maleisië gewen het.
Vestiging en eerste suksesse
Tydens die AKR T20I-beker 2013, wat weer as Asiatiese kwalifiseringstoernooi vir die T20I-wêreldbekerkwalifisiering 2013 gedien het, het Hongkong die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Afghanistan verslaan, genoeg om die volgende kwalifiseringstoernooi te haal. Die T20I-wêreldbekerkwalifisiering 2013 in die Verenigde Arabiese Emirate het die span ná sy oorwinning teen Papoea-Nieu-Guinee in die sesde plek afgesluit, genoeg om vir die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj te kwalifiseer. Tydens die krieketwêreldbekerkwalifisering 2014 in Nieu-Seeland het Hongkong in die derde plek geëindig. Hoewel hulle die Krieketwêreldbeker 2015 misgeloop het, het hulle saam met Papoea-Nieu-Guinee EDI-status ontvang. Tydens die T20I-wêreldbeker 2014 is Hongkong in die eerste wedstryd deur Nepal op net 69 lopies uitgeboul, die destyds laagste T20I-wêreldbekertelling, waarvolgens hulle dié wedstryd met 80 lopies verloor het. Daarna is hulle deur Afghanistan met sewe paaltjies verslaan. In die laaste groepwedstryd het hulle die gasheer met twee paaltjies verslaan, wat egter nie genoeg was om die tweede rondte te haal nie. Troosprys was hierdie eerste historiese T20I-oorwinning teen ’n toetsland. Tydens die AKR Premierliga in Mei dieselfde jaar is Hongkong deur Afghanistan, Oman, die Verenigde Arabiese Emirate en Nepal verslaan en hulle kon net in die laaste wedstryd teen Maleisië ’n oorwinning aanteken.
In November 2014 het Hongkong in Australië ’n reeks van twee EDIs teen Papoea-Nieu-Guinee gespeel, maar albei wedstryde verloor: Die eerste EDI met vier paaltjies en die tweede met drie paaltjies. Tydens die Interkontinentale Beker 2015/2017 het hulle weer eersterangse krieket gespeel, waar hulle die Verenigde Arabiese Emirate en Papoea-Nieu-Guinee verslaan het, terwyl hulle teen Namibië, Ierland en Afghanistan verloor het; die wedstryd teen Skotland moes weens reën afgelas word en die wedstryd teen Nederland het onbeslis geëindig. Tydens die toernooi het Nizakat Khan (met sy eerste honderdtal teen Ierland) en Babar Hayat (met die eerste tweehonderdtal vir Hongkong nog teen Papoea-Nieu-Guinee) uitgeblink. Hongkong het met sy sesde plek tydens die vorige toernooi regstreeks vir die T20I-wêreldbekerkwalifisering 2015 in Ierland en Skotland gekwalifiseer, waardeur hulle nie aan die AKR T20I-beker moes deelneem nie. Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering het Hongkong die uitspeelwedstryd om die derde plek gehaal, wat egter weens reën afgelas moes word en aan Ierland toegeken is, genoeg om vir die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië te kwalifiseer. In Februarie 2016 het Hongkong tydens die Asiatiese Bekerkwalifisering al sy drie wedstryde teen Oman, die Verenigde Arabiese Emirate en Afghanistan verloor, waarmee hulle die Asiatiese Beker 2016 misgeloop het. Troosprys was in die wedstryd teen Oman Babar Hayat se eerste honderdtal vir Hongkong.
In dieselfde jaar het Hongkong tydens die T20I-wêreldbeker al hul drie wedstryde teen Zimbabwe (met 14 lopies), Afghanistan (met ses paaltjies) en Skotland (met agt paaltjies) verloor, waarvolgens hulle weereens in die eerste rondte uitgeskakel is. In die eersgenoemde wedstryd het Ryan Campbell op 44 jaar en 30 dae die oudste T20I-speler geword wat debuteer het; 14 jaar voorheen het hy vir Australië EDI-krieket gespeel. Op 8 Maart 2018 het Hongkong sy eerste EDI-oorwinning teen ’n volle lid aangeteken, toe hulle tydens die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2018 Afghanistan verslaan het. Nadat hulle in die uitspeelwedstryd egter deur Nederland verslaan is, het hulle hul EDI-status verloor en die Krieketwêreldbeker 2019 misgeloop. In Augustus en September dieselfde jaar is Hongkong tydens die Asiatiese Bekerkwalifisering 2018 deur Maleisië verslaan, maar daarna het hulle teen Singapoer, die Verenigde Arabiese Emirate en Nepal gewen, terwyl die wedstryd teen Oman weens reën afgelas moes word. Daarna het Hongkong die eindstryd teen die Verenigde Arabiese Emirate gewen en sodoende vir die Asiatiese Beker 2018 gekwalifiseer. Nadat die IKR EDI-status aan dié toernooi toegeken het, kon Hongkong twee bykomende EDIs speel. Hulle het dié wedstryde egter teen Pakistan (met agt paaltjies) en Indië (met 26 lopies) verloor. Troosprys was in die laasgenoemde wedstryd die hoogste EDI-vennootskap deur ’n geassosieerde lid – 174 lopies tussen Nizakat Khan en Anshuman Rath – en die langste tydperk voordat die eerste paaltjie gekantel het – ná 34.1 boulbeurte.
Van 2019 af het die span aan die Uitdagingliga 2019–2022 deelgeneem, wat as kwalifisering vir die Krieketwêreldbekerkwalifisering en indirek vir die Krieketwêreldbeker 2023 gedien het. Tydens die T20I-wêreldbeker 2019 vir die T20I-wêreldbeker 2021 het Hongkong die agste plek gehaal en die hooftoernooi misgeloop. In November 2019 sou die eerste rondte tydens die Uitdagingliga B in Hongkong uitgespeel word, vanweë massaproteste is al die wedstryde egter in Oman aangebied. Hongkong het sy wedstryde teen Bermuda, Jersey en Kenia gewen, terwyl die wedstryd teen Italië weens reën afgelas is en hulle teen Uganda verloor het. In die eerste wedstryd teen Bermuda het Kinchit Shah met onoorwonne 116 lopies sy eerste Lys-A-honderdtal vir Hongkong aangeteken. Tydens die Uganda Uitdagingliga B 2022 het Hongkong Italië, Uganda, Bermuda en Kenia verslaan, maar hulle het teen Jersey verloor. Tydens die Jersey Uitdagingliga B 2022 het Hongkong teen Kenia en Bermuda gewen, maar hulle is deur Jersey, Italië en Uganda verslaan. Met ’n algehele derde plek in die Uitdagingliga B het Hongkong die Krieketwêreldbekerkwalifisering 2023 misgeloop en daarmee ook die Krieketwêreldbeker 2023.
Tydens die T20I-wêreldbekerkwalifisering se groep B 2022 is Hongkong met sy derde plek in die groep weer in die eerste rondte uitgeskakel, waarmee hulle die T20I-wêreldbeker 2022 misgeloop het. Tydens die AKR Oostelike T20I-streek in Thailand, wat deel was van die Asiatiese Bekerkwalifisering 2022, het hulle Nepal, die gasheer en Maleisië verslaan, terwyl hulle teen Singapoer verloor het. In die wedstryd teen Nepal het Haroon Arshad die eerste Hongkongse bouler geword om vyf paaltjies te neem. Daarmee het hulle die volgende rondte gehaal, waar hulle al hul drie wedstryde teen Singapoer, Koeweit en die Verenigde Arabiese Emirate gewen en sodoende vir die Asiatiese Beker 2022 gekwalifiseer het. In dié toernooi se eerste rondtewedstryd is hulle deur Indië met 40 lopies verslaan. In die wedstryd teen Pakistan is Hongkong op net 38 lopies uitgeboul, die nasionale span se laagste T20I-telling tot dusver; Pakistan het met 155 lopies sy hoogste oorwinning in dié formaat aangeteken, nadat hulle vir Hongkong ’n teiken van 193 lopies opgestel het.
Algemene situasie
Hoewel Han-Chinese 94% van die Hongkongse bevolking uitmaak, bestaan die nasionale span steeds oorwegend uit spelers met ’n Afghaanse, Indiese of Pakistanse herkoms. Aangesien hulle op Hongkongse skole en universiteite krieket speel, kan hulle vir die nasionale span gekeur word. Chinese speel tradisioneel ander sportsoorte, daarom is hulle minder teenwoordig in die nasionale span. Hierdie situasie kontrasteer met dié van die nasionale vrouespan, wat sowat 70% Chinees is. Nog ’n probleem is die gebrek aan gewildheid onder die Chinese weens die kompleksiteit van die sport, maar ook weens die hoë boudigtheid is daar ’n gebrek aan die nodige infrastruktuur om internasionale spele aan te bied en om krieket verder te kan ontwikkel. Die beheerliggaam streef egter daarna, om ook die Chinese bevolkingsgroep te betrek. Daar is drie Chinese krieketklubs – Craigengower Cricket Club Hung See, CHK Pioneers Cricket Club en Cricket Hong Kong Dragons – wat aan die Hongkongse liga deelneem.
Kleure en kenteken
In T20I-krieket dra Hongkong rooi truie met swart kleuraksente, rooi moue, ’n swart V-halslyn en swart broeke. Veldwerkers dra ’n rooi bofbalpet of ’n rooi sonhoed. Die kolwers se helms is op ’n soortgelyke manier geverf. Gedurende IKR-toernooie verskyn die borg se embleem op die regtermou en die belettering HONGKONG in die middel van die trui.
Tuisstadion
Hongkong se enigste internasionale stadion is Mission Road Ground wat deur die nasionale span vir al hul tuiswedstryde gebruik word. Dié stadion is in 1976 ingewy en het ’n kapasiteit van 3 500.
Lancia Astura
Die Lancia Astura is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1931 tot 1939.
Dési Bouterse
Bouterse was 'n leidende figuur in die burgeroorlog wat na-onafhanklikheidswording in Suriname uitgebars het en word blameer vir die sogenaamde Desember-moorde in 1982. Hy is ook beskuldig van betrokkenheid in dwelmhandel, en 'n Nederlandse hof het hom in absentia skuldig bevind aan onwettige kokaïne handel in Julie 1999. Hy is steeds woonagtig in Suriname en kan nie uitgelewer word aan Nederland nie, vanweë sy status as voormalige staatshoof.
Hongkongse nasionale krieketspan
Spankapteins
Tot op hede was ses spelers reeds die kaptein vir Hongkong tydens ’n EDI-wedstryd en ses tydens ’n T20I.
Dési Bouterse
Na die oorgang tot burgerlike regering, wat deur onderskeidelik Ronald Venetiaan, Jules Wijdenbosch en weer Venetiaan gelei is, het Bouterse onsuksesvol probeer om staatshoof te word in die algemene verkiesings.