cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zakharoviet
Zakharoviet is 'n silikaatmineraal met 'n geel kleur en 'n pêrelglans. Dit is 'n silikaat van natrium en mangaan met 'n chemiese formule van Na4Mn5Si10O24(OH)6·6H2O. Zakharoviet is in 1982 in die Kola-skiereiland van Noord-Rusland ontdek, en is vernoem na Evgeii Evgen'evich Zakharov (1902–1980), die direkteur van die Moskouse Instituut vir Geologiese Eksplorasie.
23 Februarie
23 Februarie is die 54ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender. Daar volg nog 311 dae in die res van die jaar (312 in skrikkeljare).
Kimberley Garner
Kimberley Garner (gebore 7 Maart 1990) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Wright Stuff (2000) en Made in Chelsea (2011).
Annie Visser
duimnael|regs|220px|Annie Visser.
Anna Louisa (Annie) Visser (plaas Lokshoek, distrik Jagersfontein, 6 Augustus 1876 - Fauresmith, 26 Mei 1927) was 'n mezzo-sopraan en een van die eerste Afrikaanse sangeresse wat plate van gewilde Afrikaanse liedere gemaak het.
Sy het in Londen en Nederland studeer, konsertreise deur Suid-Afrika onderneem en ook op die eerste kongres van die Nasionale Party in Bloemfontein in 1915 gesing. In haar laaste jare was sy koshuismoeder op Fauresmith, waar sy in die ouderdom van 50 oorlede is in Mei 1927. Sy het nooit getrou nie.
Herkoms en opleiding
Annie was die jongste kind. Haar vader was Gert Petrus Visser, 25 jaar lid en 18 of 19 jaar lank voorsitter van die Vrystaatse Volksraad. Haar moeder was Comfort Victoria Plewman, nasaat van die 1820-setlaars. Haar oupa aan moederskant was die 1820-setlaar Thomas John Plewman van Colesberg.
Visser het haar eerste opvoeding aan die Wesleyaanse Hoër Meisieskool in Grahamstad ontvang (haar moeder was 'n boorling van die distrik Albanie waarin Grahamstad geleë is) en daarna aan die Vredenburg-Seminarie (die latere Good Hope Seminary) in Kaapstad, waar sy musieklesse ontvang het by Thomas Barrow-Dowling, orrelis van die St. George-katedraal. Hy was hoogs beïndruk deur haar stemkwaliteit en het aanbeveel dat sy na Londen gaan en gespesialiseerde opleiding aan die Royal Academy of Music ontvang. Sy verlaat die Kaap dan ook in die geselskap van 'n suster en studeer voor die Tweede Vryheidsoorlog onder Purcell. Sy het egter na Amsterdam gegaan met die uitbreek van die oorlog omdat sy nie ’n gas wou wees in die land waarteen haar broers in Suid-Afrika geveg het nie en ook weens haar sterk anti-Britse gevoelens. In Nederland het sy haar sangstudie voorgesit onder Marie Mély (die gravin Vander Heuvel).
Loopbaan
Sy maak haar debuut op 28 April 1904 in Londen toe sy arias sing uit operas van Verdi en Massenet en die African Romances van Coleridge Taylor, wat haar self vir die uitvoering van sy werk begelei het. Volgens die konsertgebruik van die tyd het 'n tjellis, W.H. Squire, haar vokale nommers met sy spel afgewissel. Sowel The African World as die Tropical Times het taamlik niksseggende resensies van haar debuut-uitvoering gepubliseer, maar The Morning Post en The Standard het haar “ware intelligensie” en “diepe insig” geprys.
Met haar terugkeer na Suid-Afrika, blykbaar nie lank daarna nie, het sy met die getalsterke toergeselskap van die Amerikaanse violiste Maude Powell op reis gegaan. Dit was die aanhef tot etlike konsertreise, waartydens sy in 'n paar Suid-Afrikaanse stede asook Lourenço Marques gesing het. Haar programme het gewoonlik Afrikaanse liedere ingelsuit, eers volksliedjies, maar later ook kunsliedere van onder meer Bosman di Ravelli, met wie sy dikwels saam opgetree het. Visser was bes moontlik die eerste sangeres wat Afrikaanse kunsliedere in die openbaar gesing het en ook een van die eerste Suid-Afrikaanse platekunstenaars. Toe Di Ravelli, saam met wie sy gereeld opgetree het, in 1909 sy honderdste klavieruitvoering in die operahuis in Pretoria gee, het sy hom met sangsolo's bygestaan en groot geesdrif gewerk met haar toegif, "Waar Tafelbaai begint" (pleks van die later gebruiklike "Tafelberg").
Van 1909 tot 1910 was sy weer in Londen, waar haar opname van die Zuid-Afrikaans Volkslied op dieselfde dag is as Uniewording gemaak, 31 Mei 1910. Uniewording het wêreldwye aandag geniet; waarskynlik die rede waarom die Gramaphone Concert Record Company (GCRC) besluit het om dié lied op te neem. Sy het in dié tyd ook opnames gemaak van Psalms en Gesange en Afrikaanse volksliedjies, nie net by GCRC nie, maar ook by Zonophone.
Politieke bewustheid
duimnael|regs|270px|Die voetstuk van haar ouers se grafsteen in die familiekerkhof op die plaas Lokshoek, distrik [[Jagersfontein.]]
Visser was ’n uitgesproke ondersteuner van genl. Barry Hertzog en sy Nasionale Party. Sy was goed bevriend met die Hertzogs sowel as min. Klasie Havenga en sy vrou, May. Ná die NP se stigting het sy dan ook ál meer liedere in Afrikaans en Hollands in haar programme ingesluit. In ’n onderhou met die Natal Mercury het sy gesê haar doel was “making the Dutchman proud of his language by singing about it and in it ... the Dutch people need stirring up in this way”. Haar lewe en loopbaan en haar Afrikanerpatriotisme het in die 1960’s nuwe belangstelling gewek toe artikels oor haar in Die Burger (7 September 1961) en Die Huisgenoot (15 Maart 1963) verskyn het.
Ná ’n openbare versoek vir inligting oor haar lewe, het staatspres. C.R. Swart met ’n brief gereageer waarin hy feite bekendgemaak het oor haar noue verbintenis met die Afrikaanse politieke elite van die vroeë 20ste eeu. Sy het dikwels by die Hertzogs in hul ampswoning gekuier. Sy het op die Nasionale Party se stigtingskongres in Bloemfontein in Julie 1915 gesing en is ook die eer betoon om die kleure van die nuwe party te kies, oranje en wit.
Waardering
Frits Stegmann, uit wie se pen artikels oor Visser in Die Burger en Die Huisgenoot asook 'n inskrywing in die Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek verskyn het, skryf in laasgenoemde: "Haar stem is gekenmerk deur innige aanvoeling en 'n intelligente vertolkingsvermoë, maar Suid-Afrika was nog nie ryp vir haar kuns nie en sy geniet in haar leeftyd nie die waardering wat sy verdien het nie. Diep teleurgesteld sien sy van sang af en wend haar tot maatskaplike werk ... As mens was sy beskeie dog intens. Hoewel sy by geleentheid temperamentvol van geaardheid kon wees, was sy 'n minsame en diep gelowige mens. Haar lewe is gekenmerk deur selfopofferende liefde vir die jeug en deur 'n vurige vaderlandsliefde."
Artikel in Die Huisgenoot
Op 15 Maart 1963 het die volgende artikel, "Annie Visser, baanbreker van die Afrikaanse lied", deur Frits Stegmann oor die lewe van Annie Visser in Die Huisgenoot verskyn:
"In 1913 het die skrywer Boet Nelie sy Afrikaanse Verjaardag-Boekie met die volgende woorde aan Sus Annie, Die Afrikaanse Sangeres, geskenk:
'Bij al wat jij doen, bij al wat jij seg, bij al wat jij skryf, bij al wat jij sing, onthou altijd, my suster, dat jij 'n afrikaanse nooi is.'
"Die skrywer van hierdie woorde was, natuurlik, ons geliefde C.J. Langenhoven, en die sangeres was Annie Visser, wat haar hele lewe aan Langenhoven se ideaal getrou gebly het. So het daar op 1 Junie 1914 'n foto van haar in J.H.H. de Waal se tydskrif De Goede Hoop met die volgende onderskrif verskyn: 'Een bekwame Vrijstaatse zangeres en een warm patriot.' Inderdaad was Annie Visser dié baanbreker op die gebied van die vertolking van Afrikaanse liedere. In haar uitvoerings het hierdie uitstekende mezzosopraan nie alleen opera-arias en Europese kunsliedere voorgedra nie, maar ook Afrikaanse liedere. Daarbenewens het sy in 1908-10 in Londen 'n groot aantal plate van ons Psalms en Gesange, sowel as van ligte Afrikaanse liedere gemaak.
"Ondanks haar belangrike pionierswerk was daar tot onlangs feitlik niks oor Annie Visser in musiekkringe bekend nie. Na 'n oproep in die pers het niemand minder nie as ons Staatspresident self die eerste waardevolle inligting oor haar verskaf. Met sy goedgunstige verlof haal ek die volgende aan uit 'n brief van mnr. C.R. Swart: "Ek het Annie Visser persoonlik geken en haar meermale in Bloemfontein hoor sing. Sy is afkomstig uit die distrik Jagersfontein – die ou familie-plaas in Lokshoek ... Sy was die suster van dr. T.C. (bekend as Tom) Visser – in lewe eers L.V. vir Vrededorp (en die eerste persoon om vir die N.P. ’n setel op die Witwatersrand te verower, daar in die twintigerjare) en later Senator. 'Een ding wat ek van haar onthou, is dat sy by die stigting van genl. Hertzog se Nasionale Party in 1914-15 op die Kongres gesing het. Toe die Kongres die kleure vir die nuwe party moes vasstel, is die keuse aan haar oorgelaat en sy het oranje en wit gekies.'
"Mnr. Swart voeg by: "'n Ligte liedjie wat Annie Visser graag gesing het en gehore mee vermaak het, was Mamma, 'k wil ’n Man hê!” Die Staatspresident het nie alleen bogenoemde waardevolle besonderhede verstrek nie, maar ook die name en adresse van verskeie van Annie Visser se familielede sodat 'n betreklik volledige lewenskets van Annie Visser opgestel kon word: My innigste dank aan vier niggies van Annie Visser, naamlik mev. (regter) Brink, mev. (dr.) Ben Havenga, en mej. Ruth Davis, almal van Bloemfontein, en mev. C.J. Laubscher van Edenburg, vir die inligtinge in hierdie artikel vervat.
"Annie Visser is op 6 Augustus 1876 gebore as die jongste dogter van Gert Petrus Visser van Lokshoek, Jagersfontein. Haar vader was vyf-en-twintig jaar lid (agttien of neëntien jaar as voorsitter) van die Vrystaatse Volksraad, terwyl haar moeder, Comfort Victoria Plewman, 'n dogter van een van die Britse setlaars van 1820 was. Van jongs af het Annie Visser besondere musiektalent, asook 'n ware kunstermarstemperament (dog innemende persoonlikheid) aan die dag gelê. Sy is aan die Wesleyaanse Hoërskool in Grahamstad opgelei, en is voor die Anglo-Boereoorlog na Europa om haar onder madame Marie Mely (gravin Van den Heuvel) in sang te bekwaam. Destyds was dit, veral vir 'n dame, 'n groot onderneming om so jonk alleen na Europa te reis en 'n hele paar jaar daar te studeer.
"Tydens haar Londense debuut op 28 April 1904, toe haar 'ware intelligensie' en 'diepe insig' reeds hoë lof ingeoes het, is Annie Visser onder meer deur die beroemde komponis, Coleridge-Taylor, in van sy African Romances begelei, terwyl die uitstekende tjellis, W.H. Squire (wat nou negentig jaar oud moet wees), haar sang met instrumentale solo's afgewissel het. By hierdie geleentheid het die Londense blad, African World, onder meer soos volg geskryf: 'Inwoners van Suid-Afrika is bewus van die feit dat baie musiektalent as 't ware sluimerend in daardie land lê, en hoewel verskeie uitstekende sangers (esse) van tyd tot tyd plaaslike roem verwerf het, was mej. Annie Visser bestem om die eerste aanval op 'n Londense gehoor te loods, wat sy verlede Donderdagaand in die Aeblian Hall met 'n aansienlike mate van welslae gedoen het.'
"Die Topical Times se resensie weerspieël 'n houding wat histories nogal interessant is: 'With an attractive personality and voice of alluring quality, Miss Annie Visser, whether she hails from South Africa or any of the other British dominions beyond the seas, is welcome in our midst . . .'
"'n Ander feestelike geleentheid in Londen waarop Annie Visser gesing het, was ’n groot middagkonsert ten behoewe van die Koningin Alexandra-Sanatorium te Davos, en wel saam met sulke beroemdhede soos Mme. Bernhardt, Ellen Terry, Constance Colher, Ellaline Terriss, Gertrude Elliot, die gravin Vanden Heuvel, Forbes Robertson, Seymour Hicks, Beerbohm Tree, Courtice Pounds, Oscar Asche en Fred Wright, jr.' Daar was glo 'n geweldige stormloop om plek te kry vir hierdie konsert, wat onder andere deur drie prinsesse en tien hertoginne bygewoon is. Die komitee het die hulp van die verhoogprofessie so hoog op prys gestel dat hulle besluit het om 'n bed in hul instituut spesiaal vir dié beroep te reserveer.
"Mnr. Gray van Simondium vertel dat sy moeder, mej. J.J. de Villiers, en Annie. Visser saam op skool was aan die Vredenburg Seminarie (later Good Hope Seminary). Hulle het ook saam musiek gestudeer onder Barrow-Dowling (orrelis van St. George's Cathedral. Sover hy onthou, het albei in die Katedraal-koor gesing.) Op advies van Barrow-Dowling het Annie Visser en Kosie de Villiers saam met eersgenoemde se suster, Lily, Visser, na Londen gegaan om aan die Royal Academy of Music te studeer, en wel onder mnr. Purcell. Lily het vir die ander twee huisgehou.
"Purcell het in een stadium ontdek dat Annie Visser haar stem geforseer ('strained') het. Hy was van mening dat sy baie ver sou gaan en hy het alles in sy vermoë gedoen om die 'geringe breuk in stem' te verwyder ('to iron it out'). Mnr. Gray se moeder sê Purcell het aan daardie sangskool behoort wat nie geglo het in die forsering van die stem nie.
"Toe die Tweede Vryheidsoorlog uitbreek, was Annie Visser baie ontsteld, en het besluit dat sy – 'as 't ware' nie as 'n gas van dié land, waarteen haar broers, ens., geveg het, kon aanbly nie. Sy het dus na Holland (mnr. Gray meen Amsterdam) vertrek, en het daar sang gestudeer, ongelukkig by 'n meester (es?) wat geglo het in die forsering van die stem – 'started to put her on Wagner'. Volgens mnr. Gray se moeder was die tragiese gevolg dat die breuk in die stem groter geword het (die stem was as 't ware geruïneer), en 'n stem wat dus van 'n internasionale gehalte kon gewees het (amper 'n Melba), was dus alleen geskik vir 'n beperkte repertoire. Tot sover mnr. Gray.
"In 1905 het Annie Visser haar geboorteland deurreis as een van die musici wat saam met die beroemde Amerikaanse violiste, Maud Powell, opgetree het. Die ander kunstenaars van hierdie verskeidenheidskonserte van hoë gehalte, wat destyds die mode was, was May Mukle (’n tjelliste wat nog steeds aktief is), Anderson Nicol (tenoor), Walter Creighton (bariton), Benno Scherck (begeleier), en, glo dit as u wil, 'n trompetspeelster, Helena Brain! ('n Mens wonder onwillekeurig of sy familie van die beroemde horingspelers Aubrey en Dennis Brain was.)
"Daarna het Annie Visser haar eie konserte (wat ook items deur aanvullende kunstenaars ingesluit het) dwarsdeur Suid-Afrika gelewer. In Kaapstad is sy, byvoorbeeld, bygestaan deur mej. (later dr.) Anna Marsh (klavier), T.M. Philllps (bariton), Ellie Marx (viool) en dr. en mev. Barrow-Dowling. In die pragtige ou Grand-teater in Bloemfontein (wat helaas, nie meer bestaan nie) het sy voor die Goewerneur-generaal opgetree, en in Lourençco Marques in die Club Hotel.
"'n Heel besondere geleentheid waarby Annie Visser opgetree het, was Bosman di Ravelli se honderdste uitvoering in Suid-Afrika en wel in die Opera-gebou in Pretoria – meer as vyftig jaar gelede. Destyds was daar nog nie sprake van solo-uitvoerings nie, en verskeie kunstenaars het meegewerk om 'n konsert moontlik te maak. By hierdie bepaalde verskeidenheidskonsert was daar 'n heel buitengewone medewerker! Sy buitensporighede herinner 'n mens aan dié van Clement tydens die eerste uitvoering van Beethoven se vioolkonsert, toe Clement tussen die eerste en tweede dele een van sy eie sonates op een snaar en boonop met die viool onderstebo gespeel het!
"Ek haal aan uit 'n resensie oor Di Ravelli se honderdste uitvoering: 'Signor Galli, de bekende mandolien-virtuoos, toonde door een Concerto van Papini dat zijn instrument in staat is tot groter dingen dan de meeste spelers eruit weten te halen. Dit neemt niet weg, dat de mandolien minder op haar plek is bij een uitvoering als deze; in deze mening werden wij versterkt toen de heer Galli – na luidruchtig gebiseerd te zijn – een twede solo gaf . . . het instrument op zijn rug bespelend . . . (sic!!) Mej. Vlsser trad nogmaals op met O Don Fatale (Verdi). De bijval was ditmaal zo groot dat de zangeres als toegift zong:
"''Waar Tafelbaai (sic!) begint, tot ver in die Transvaal / Woon één verenigd volk, met ’n algemene taal – 'n Volk voorheen miskénd, 'n taal voorheen gesmoord / Maar nou beroentd, ge-eerd, in Oost, West, Suid en Noord.'
"Het onverwachte van deze betogings zo geheel buiten het program om, maakte diepe indruk op de toehoorders, dankzij niet alleen de woorden doch ook de gevoelvolle wijze van uiting en de schone, statige muziek. Een storm van bravo's begroette mej. Visser ... dan ook bij de laatste noot."
"Annie Visser was inderdaad 'n Afrikaner in murg en been, en het besonder aktief in die politiek belang gestel. Sy was intiem bevriend met minister Havenga en generaal Hertzog, en het altyd gesê dat sy laasgenoemde "binne in Groote Schuur sou sing", en toe hy Eerste Minister geword het, het sy ook dikwels aldaar by hom en mev. Hertzog gekuier.
"Net soos Bosman di Ravelli het Annie Visser destyds nie die waardering ontvang wat sy verdien het nie. Blykbaar was ons land nog nie ryp genoeg vir hul kuns nie. Annie Visser het nie alleen by nie-Afrikaanssprekendes teenstand ondervind nie, maar ook by haar eie mense: oorsese liedere was grotendeels onverstaanbaar, en as sy nou Ou tante Koos (soos Ou tante Koba toe bekend was) sou sing, was dit kwansuis weer benede 'n mens se waardigheid!
"In sy boek Applous vertel André Huguenet van sy oupa Borstlap se gevatte antwoord vir 'n dominee, wat verbasing uitgespreek het oor 'die koddige van'. Dit herinner 'n mens aan 'n ewe menslike voorval van Annie Visser: sy wou 'n plattelandse konsertreeks reël en het na 'n begeleier gesoek. Toe ontmoet sy die jeugdige Gert Borstlap, en sy was in die wolke en het beweer dat 'n Afrikaner haar nooit met meer simpatie en gevoel begelei het nie. Maar daar was ’n groot struikelblok: Haar kunstenaarstrots het haar laat verklaar: Hoe op aarde kan ek my konserte adverteer met die name Annie Visser en Gert Borstlap op die plakkate?!" (Dit was nog voordat Paul de Groot Borstlap oorreed het om die naam Huguenet te aanvaar).
"Annie Visser is (net soos André Huguenet ná haar) diep teleurgesteld oorlede, dat haar ideaal om haar volk werklik van haar kuns, die sangkuns, bewus te maak, nie verwesenlik is nie, en sy het besluit om haar volk op 'n ander wyse te dien. Sy het dan ook later heeltemal van die sangkuns afgesien, en haar tot maatskaplike werk gewend. Sy was besonder lief vir kinders en jong mense, en vir drie Jaar het sy by die kinderhawe van mej. Kloppers in Johannesburg gewerk. Vir hierdie liefdediens wou sy geen vergoeding ontvang nie.
"Later het die skoolraad van Fauresmith haar genader om huismoeder van die meisieskoshuis daar te word. Gelief by kinders en ouers kon sy vir drie jaar uitstekende, opbouende werk daar verrig. Ongelukkig het sy reeds die gevreesde kanker onder lede gehad, en 'n lang, bittere lyding het op haar gewag.
"'Die laaste keer dat ek Annie Visser hoor sing het, was tipies van haar," vertel mev. May Havenga. “Dit was op 'n Sondagmiddag byna veertig jaar gelede. 'n Jong boerseun uit Koffiefontein was by ons, en Annie Visser het 'n onverwagte besoek by ons kom aflê. Sy was toe al ’n baie siek vrou.
"'Toe ons die jong seun aan haar voorstel, sê hy: "Ek het al soveel van mej. Visser gehoor, maar het haar ongelukkig nog nooit hoor sing nie." Haar antwoord was: "Dan sing ek nou vir jou." Ons het geen klavier gehad nie, maar sy het in ons sitkamer gestaan en sonder begeleiding vir ons drie so pragtig gesing soos ek haar nooit vantevore gehoor het nie.'
"Sowat ses weke voor sy oorlede is, het Annie Visser die volgende brief van prinses Alice vanaf die Goewerneur-generaal se trein wat Bloemfontein genader het, ontvang:
"'My dear Miss Visser, I cannot tell you how kind I thought it of you to think of sending me that pretty bouquet of flowers to greet me at Fauresmith; thank you ever so much. I am only so sorry there was no time to go round and thank you personally. I was very glad to meet your brother and sister at the party. Everything was so beautifully arranged there and we enjoyed our short visit to Fauresmith very much; everyone was so nice and friendly. In fact we have had an altogether delightful time in this part of the Free State, and the country is looking so fresh and green. Just as if there had been no terrible drought. My husband and I are so grieved to hear how suffering you are, and we pray that your pain may be eased and that you may be spared further suffering. Nogmaals hartelik dank. Yours sincerely, Alice.'
"Annie Visser was 'n beskeie, onpretensieuse dog intense mens. Sy het 'n kunstenaarstemperament gehad en kon glo nogal opvlieënd van geaardheid wees, maar het dan weer net so gou bedaar. Sy was 'n minsame persoon met 'n gesonde humorsin. Sy het veral grappies teen haarself geniet en kon heerlik lag totdat die trane van haar wange gerol het. Sy het nie alleen 'n uitdrukkingsvolle mezzosopraanstem besit nie, maar kon ook goed klavier speel en het graag haarself in Afrikaanse liedjies begelei.
"Daar sy ongetroud was, het Annie Visser 'n ongenoeglike swerwersbestaan sonder vaste inkomste gevoer. Dit was altyd vir haar heerlike om weer terug te kom op die plaas Lokshoek, wat sy as haar enigste tuiste beskou het. Sy was 'n hartstogtelike natuurliefhebber en kon haar só in die Vrystaatse veld en blomme verlustig.
"Annie Visser was 'n geesdriftige mens, wat niks halfhartigs aangepak het nie. Haar lewe is nie alleen gekenmerk deur onder meer 'n selfopofferende liefde vir die jeug en 'n vurige patriotisme nie, maar ook 'n diepe godsdienssin. Selfs tydens haar bittere lyding was Annie Visser 'n treffende voorbeeld vir almal om haar. Soos mej. Ruth Davis geskryf het: 'My tante het die regte kunstenaarstemperament besit, maar daarby was sy 'n baie teer Christen. Vir my persoonlik was sy die wonderlikste voorbeeld en inspirasie Die laaste jare van haar lewe was 'n bittere lyding, maar nooit enige klagtes het jy van haar gehoor nie: sy het altyd net haar Skepper geloof en dank vir Sy goedheid.;
"Op Hemelvaartsdag, 26 Mei 1927, is Annie Visser oorlede. Dit is kenmerkend van haar dat haar laaste versoek was: 'Laat net die kinders by my graf sing.'"
Craig Woods
Craig Woods (14 April 1918 – 12 September 1974) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Career Girl (1944), Raiders of the Border (1944), Partners of the Trail (1944), en Angel and the Badman (1947).
Raiatea
Raiatea (Tahitiaans: Ra'iātea) is naas Tahiti die grootste eiland van die Geselskapseilande in Frans-Polinesië in die Stille Oseaan. Dit word algemeen bskou as die "middel" van die oostelike eilande in antieke Polinesië, en die georganiseerde migrasie na Hawaii, Aotearoa en ander dele van Oos-Polinesië het waarskynlik hier begin. ’n Tradisionele naam vir die eiland was vermoedelik Havai'i.
Faisal II van Irak
Faisal II (2 Mei 1935 - 14 Julie 1958) was van 1939 tot 1958 die laaste Irakse koning. Hy was 'n kleinseun van die beroemde koning Faisal I.
Raiatea
Aan die suidooskus is die historiese Taputapuatea-marae, wat van 1000 n.C. dateer. Dit word genoem in die tradisies van die Polinesiese volke, insluitende die Maori van Nieu-Seeland, wat dit beskou as ’n heilige marae van hul voorouers.
Die hoofdorp van die eiland is Uturoa, die administratiewe sentrum van die Benedewindse Eilande. Raiatea se kolleges is die vernaamste sentrum vir sekondêre skole van die omringende eilande soos Bora Bora, Tahaa, Huahine en Maupiti.
Faisal II van Irak
As 'n tiener het Faisal skoolgegaan by Harrow Skool in die Verenigde Koninkryk saam met sy neef die latere Koning Hussein van Jordanië. Die seuns was maats en het klaarblyklik selfs beplan om hulle twee koninkryke saam te laat smelt om die bedreiging van militante pan-Arabiese nasionalisme teen te staan.
Tot met 2 Mei 1953 was Irak onder regentskap van Faisal se oom, Prins Abdullah (1913-1958). Selfs nadat hy meerjarig verklaar en ingehuldig is as koning van Irak bly die mag grootliks nog in die hande van Prins Abdullah.
In April 1941 word 'n staatsgreep deur pro-nasionalistiese offisiere onder leiding van Rasjid Ali geloods. Die staatsgreep word gesteun deur die antisemitiese en pro-nazistiese "Goue Vierkant"-organisasie. Die koning moes saam met sy moeder na Transjordanië vlug, maar kon na die onderdrukking van die staatsgreep met behulp van die Britte terugkeer.
Raiatea
Naam
Die uitgestorwe Ulieta-voël en ander onbekende spesies het hul oorsprong op dié eiland – daar is net een tekening van die Ulieta wat in die Londense Natuurhistoriese Museum gehou word.
Faisal II van Irak
Op 14 Julie 1958 loods nasionalistiese soldate 'n staatsgreep. Die koninklike villa in Bagdad waar Faisal met die koninklike familie woon, word deur die opstandige soldate bestorm. Bykans die totale koninklike familie word in die tuin byeen gedwing en vermoor, insluitende koning Faisal. Die lyk van die gehate Prins Abdullah word in triomf deur die strate gesleep en verbrand. Die omvang van die moorde op die koninklike familie het enige toekomstige terugkeer van 'n monargie in Irak vir alle praktiese rede onmoontlik gemaak.
Raiatea
Geskiedenis
Die eerste Europeër wat Raiatea gesien het, was Pedro Fernandes de Queirós, in 1606. Hy het dit as Fugitiva aangeteken. Die Polinesiese seevaarder Tupaia, wat saam met die ontdekkingsreisiger James Cook gereis het, is omstreeks 1725 in Raiatea gebore. Omai (omstreeks 1751-1780), nog ’n jong man van die eiland, het in 1774 saam met Europese ontdekkingsreisigers na Londen gevaar en was ’n tolk vir kaptein Cook op sy tweede en derde besoek.
Koning Tamatoa VI was die laaste monarg. Hy het van 1884 tot 1888 regeer.
Toerisme en vervoer
Daar is minder toeriste op Raiatea as op ander eilande in die argipel. Daar is losieshuise, twee marinas, ’n viersterhotel (die Hawaiki Nui) en ’n hawe vir besoekende bote. ’n Plaaslike nywerheid is skeepsbou en die onderhoud van seiljagte.
Europese Sokkerkampioenskap 2012
Die Europese Sokkerkampioenskap 2012 (UEFA Europa-beker; amptelik UEFA EURO 2012, Pools: Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012, Oekraïens: Чемпіонат Європи з футболу 2012) het van 8 Junie tot 1 Julie 2012 in Pole en Oekraïne plaasgevind. Dis was die 14de aanbieding van die UEFA Europa-beker-toernooi en die eerste keer wat Pole en Oekraïne die geleentheid gekry het om as gashere op te tree, en die derde keer dat dit deur twee lande gesamentlik aangebied is.
Toewysing
Vir die Europese Sokkerkampioenskap 2012 het sewe lande hulleself as kandidate beskikbaar gestel: Griekeland, Italië en Turkye het afsonderlik meegeding, Kroasië en Hongarye asook Pole en Oekraïne het elkeen gemeenskaplike aansoeke ingedien.
Die stemming was in twee fases opgedeel, die eerste rondte op 8 November 2005 en die tweede rondte op 18 April 2007 in Cardiff. In die eerste rondte is die aansoeke van Griekeland en Turkye uitgeskakel en die getal kandidate tot drie verklein. In die tweede rondte is eers die gemeenskaplike kandidatuur van Kroasië en Hongarye uitgeskakel en aansluitend dié van Italië. Uiteindelik is Pole en Oekraïne op 18 April 2007 in Cardiff deur die UEFA gekies as die gashere vir die Europese Sokkerkampioenskap 2012.
Die stemming het as volg verloop:
Kwalifiserende spanne
Die volgende 16 spanne het vir die finale toernooi gekwalifiseer:
[[Lêer:UEFA Euro 2012 Qualifiers Map.png|duimnael|400px|Uitslag van die kwalifisering:
Stadions
Die wedstryde is in agt stede en in agt stadions gespeel:
Wedstrydbal
Die Adidas Tango 12 was die Europese Sokkerkampioenskap 2012 se amptelike wedstrydbal. Dié bal is na die oorspronklike Adidas Tango-balle genoem; die Tango 12 en sy variante het egter ’n heeltemal ander ontwerp. Variante van die bal is al in ander vername toernooie soos die Afrikanasiesbeker 2012 en die Olimpiese Somerspele 2012 ingespan. Dit is ontwerp vir ’n makliker balbeheer as die volgens bewerings onvoorspelbare Adidas Jabulani van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010.
Kalender
Die volgende tabel dui die Europese Sokkerkampioenskap 2012 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die groepfase, ’n groen blokkie op wedstryde tydens die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Groepfase
Die Europese Sokkerkampioenskap 2012 is deur 16 nasionale sokkerspanne uitgespeel. Vir die groepfase is die 16 deelnemende spanne in vier groepe van vier spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Drie punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens aangetekende doele gerangskik.
Klassifisering binne elke groep was gegrond op die volgende puntestelsel:
Aan die einde van die groepfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vierde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die uitklopfase deurgedring het. As twee spanne gelyk op punte was, is die rangorde deur hul aantal aangetekende doele bepaal.
Uitklopfase
Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.
Elke wedstryd in die uitklopstadium moes met ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. As daar ná negentig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om die wenner te bepaal. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel, 15 minute in elke rigting. As daar steeds nie ’n wenner was ná 120 minute nie, is die wenner deur ’n strafskopkompetisie bepaal.
Wedstryde
Die wedstryde is in twee fases opgedeel, naamlik die groep- en die uitklopfase. Die loting vir die groepfase het op 2 Desember 2011 in die Oekraïnepaleis in Kijif plaasgevind.
Groepfase
16 spanne het aan die groepfase deelgeneem. Die boonste twee spanne in elke groep het na die uitklopfase deurgedring.
Sol Plaatjedam
Die Sol Plaatjedam, oorspronklik Saulspoortdam, is 'n opgaardam by die samevloeiing van die Asrivier met die Liebenbergsvleirivier, net oos van Bethlehem. Dit is in 1968 gebou en voorsien hoofsaaklik water vir munisipale en huishoudelike gebruik. Die reservoir ontvang sy water van die Lesotho-Hoogland-waterprojek via die Asrivier.
Die Saulspoortdam se naam is na Sol Plaatjedam verander na die noodlottige busramp op 1 Mei 2003 van werkers van die Sol Plaatje Plaaslike Munisipaliteit in Kimberley wat op pad was na 'n werkersdagbyeenkoms in Bethlehem.
Partizan Belgrado
Partizan Belgrado is 'n Serwiese sokkerspan wat in Belgrado, Serwië gebaseer is. Die span speel in die SuperLiga. Hulle sterkste mededinger is Rooi Ster Belgrado, wat ook in Belgrado gebaseer is. Die derby tussen die twee spanne staan bekend as die Ewige Derby.
Lucy Gaskell
Lucy Gaskell (gebore 10 Julie 1980) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Cutting It (2002), Doctor Who (2005), Misfits (2009), en The A Word (2016).
Jamalo-Nenetsië
Jamalo-Nenetsië of Jamalië (Russies: Яма́ло-Нене́цкий автоно́мный о́круг, Jamalo-Nenetski Aftonomni Okroeg) is ’n outonome okroeg (’n deelgebied) van Rusland. Die hoofstad is Salechard.
Willie Fung
Willie Fung (3 Maart 1896 – 16 April 1945) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Shanghai (1935), 6,000 Enemies (1939), The Gay Falcon (1941), en Captains of the Clouds (1942).
Abel Kraamsaal
Abel Kraamsaal is 'n Afrikaanse sanger wat hoofsaaklik rock-musiek sing. Sy eerste solo CD, Woorde op 'n wynboks, word in 2003 opgeneem en vrygestel ('n Gian Groen produksie).
Zaccagnaïet
Dit kom voor as wit heksagonale kristalle wat geassosieer word met kalsiet wat in holtes in Carrara-marmer van die Italiaanse Alpe voorkom, en word vermoedelik gevorm deur hidrotermiese verandering van sfaleriet in 'n aluminiumryke omgewing.
Dit is vernoem na Domenico Zaccagna (1851–1940), 'n Italiaanse mineraalversamelaar.
Smolensk
Smolensk (Russies: Смоленск [smʌˈlʲensk]) is die hoofstad van die Smolensk-oblast in Wes-Rusland. Volgens die 2014-sensus het die stad 'n bevolking van 330 961.
Timaru
Timaru (Māori: Te Tihi-o-Maru) is 'n hawestad in die suidelike Canterbury-streek van Nieu-Seeland, geleë 157 km suidwes van Christchurch en ongeveer 196 km noordoos van Dunedin aan die oostelike Stille Oseaankus van die Suideiland. Die stedelike gebied van Timaru huisves 28 700 mense, en is die grootste stedelike gebied in Suid-Canterbury, en die tweede grootste in die Canterbury-streek in sy geheel, na Christchurch. Die stad is die setel van die Timaru-distrik, wat die omliggende landelike gebied en die dorpe Geraldine, Pleasant Point en Temuka insluit, wat saam 'n totale bevolking van 48 400 het.
Caroline Bay-strand is 'n gewilde ontspanningsgebied naby Timaru se hoofsentrum, noord van die aansienlike hawefasiliteite. Buiten Caroline Bay, is die industriële voorstad Washdyke by 'n groot aansluiting met State Highway 8, die hoofroete na die Mackenzie Country. Dit bied 'n padverbinding na Pleasant Point, Fairlie, Twizel, Lake Tekapo, Aoraki/Mount Cook en Queenstown.
Timaru is gebou op golwende heuwels wat ontstaan het uit die lawastrome van die uitgestorwe Mt Horrible-vulkaan, wat duisende jare gelede laas uitgebars het. Die gevolg is dat die meeste hoofstrate golwend is, 'n duidelike kontras met die plat landskap van die Canterbury-vlaktes in die noorde. Hierdie vulkaniese gesteentes word gebruik vir die bou van plaaslike "blousteen"-geboue.
Os
'n Os is 'n gekastreerde beesbul. Dit is een van die oudste trekdiere wat deur die mens gebruik word. Osse is reeds in die 6de eeu v.C. in Middel-Europa vir landbou ingespan.
Timaru
Maori-nedersetting
Dit lyk asof Māori waka die plek Timaru al jare lank gebruik het tydens hulle reise op en langs die oostelike kuslyn voor die koms van die eerste Europeërs in die 19de eeu. Die gebied bevat meer as 500 persele met tekens van Maori-rotskuns, veral in die rotsoorhangings en grotte van die Opuha- en Opihi-riviervalleie, wes van die hedendaagse Timaru. Argeoloë vermoed dat Māori-stamme voor 1400 n.C. permanent in die distrik gevestig was. Gedurende die 17de of 18de eeu is die inwonende Ngāti Mamoe suidwaarts na Fiordland gedryf deur 'n inval in die Ngāi Tahu, wat van die Noordeiland afkomstig was.
Os
Kastrasie maak die bul vir mense hanteerbaar en maak dit moontlik om die groot werkkrag van die dier te ontsluit. Dit gee hulle 'n minder temperamentele karakter wat hulle meer geskik maak om as werkdiere gebruik te word.
Timaru
19de eeu en later
Die Europese nedersetting het begin met die bou van 'n walvisstasie in 1839 deur die Weller-broers van Otago by Patiti Point, naby die huidige middestad. 'n Voorraadskip, The Caroline, het sy naam aan 'n plaaslike baai verleen. Later is 'n skaapstasie, bekend as The Levels, opgerig op grond wat deur die Rhodes-broers verkry is, en wat deur George Rhodes bestuur is. Een van die vroegste setlaars was kaptein Henry Cain, wat in 1857 'n winkel geopen het namens Henry Le Cren van Lyttelton, en Le Cren verhuis self in die daaropvolgende jaar na Timaru.
Timaru het gedurende die 20ste eeu steeds uitgebrei, met 'n groot deel van die ontwikkeling in die vorm van bungalows in koloniale styl in individuele dele van die land. Die Sacred Heart Basilica is in 1911 geopen.
Assassyne
Die Orde van Assassyne, of bloot die Assassyne, is ’n algemene naam wat verwys na ’n Islamitiese sekte wat amptelik as die Nizari-Ismaili's bekend was. Gebaseer op geskrifte van Alamoet het hul grootmeester, Hassan-i Sabbah, sy dissipels Asāsīyūn (أساسيون, "mense wat getrou is aan die grondslag van die geloof") genoem, maar sommige mense het verkeerdelik geglo die naam is afgelei van die term hasjisj.
Retoriek
Retoriek, of "redekuns", is die kuns en studie van die aanwending van taal met oortuigende effek. In Aristoteles se sistematisering van retoriek, was een belangrike aspek van retoriek die bestudering en teoretisering van die drie aansporings tot oortuiging van 'n gehoor, naamlik logos, pathos en ethos, benewens die vyf kanons van retoriek: uitvinding of ontdekking, ordening, styl, geheue en voordrag. Tesame met grammatika en logika of dialektiek, is retoriek een van die drie antieke kunste in redevoering. Van antieke Griekeland tot die laat 19de eeu, was dit sentraal tot die Westerse opvoeding, deurdat dit die behoefte vervul het om publieke sprekers en skrywers op te lei om gehore tot aksie te oorreed deur argumente.
Assassyne
Die Nizari's het ’n strategiese bedreiging ingehou vir die Soennitiese Seldjoekse owerheid deur die besitneming van verskeie bergforte dwarsoor Persië en later Sirië. Asimmetriese, sielkundige en sjirurgiese oorlogvoering was dikwels deel van die Assassyne se taktiek; hulle het hul vyande eerder tot oorgawe gedwing as om hulle dood te maak.
Meteren, Nederland
Meteren is ’n nedersetting in die munisipaliteit West Betuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Assassyne
Hoewel "Assassyn" gewoonlik na die hele sekte verwys, was net ’n groep kommandolede bekend as die fida'i in werklikheid in konflik betrokke. Omdat hulle nie hul eie leër gehad het nie, het die Nizari's op hierdie vegters staatgemaak vir spioenasie en sluipmoordaanvalle op belankrike vyande, en oor ’n kwessie van 300 jaar het hulle baie kaliefs, visiere en Kruistogleiers doodgemaak. Die Kruistogvaarders het die Nizari's geken en gevrees.
Dialektiek
Dialektiek (ook bekend as denkleer, redeneerkunde of die dialektiese metode) is 'n beredeneringsmetode, wat sedert antieke tye sentraal staan tot die Indiese asook Europese filosofie. Die woord "dialektiek" het sy ontstaan in antieke Griekeland, en is deur Plato gepopulariseer in sy Sokratiese dialoë. Dialektiek berus op 'n dialoog tussen twee of meer persone, wat ten spyte van die verskillende sienswyses wat hulle mag handhaaf, tog wens om die waarheid van 'n saak na te speur deur die uitruil van beskouings en oortuigings, onderhewig aan beredenering. Dit verskil van 'n debat, waarin albei partye tot hul sienswyses verbind is, en oorgehaal is om die debat in hul guns te beklink deur oortuiging of 'n bewys van hul juistheid (of van die teenparty se onjuistheid) – waarin 'n jurie of arbiter gevolglik dikwels benodig word om die saak te beslis. Dit verskil ook van retoriek, 'n spraakkuns wat hom beroep op logos, pathos of ethos. Retoriek is kommunikasie gemik op oorreding van 'n gehoor tot die aanhang van 'n spesifieke argument of aksie.
Assassyne
Tydens die bewind van imam Rukn-ud-Din Khurshah het die Nizari-staat agteruitgegaan en dit is eindelik deur die invallende Mongole verslaan en vernietig. In Europese bronne, veral die werk van Marco Polo, is verwysings na die Assassyne gevind as opgeleide moordenaars wat verantwoordelik was vir die stelselmatige uitwissing van mense wat hulle teengestaan het. Die Engelse woord assassin, "huurmoordenaar", is van hul naam afgelei.
Oorsprong
Die oorsprong van die Assassyne kan teruggevoer word na net voor die Eerste Kruistog, omstreeks 1094, in Alamoet in die hedendaagse Noordwes-Iran tydens ’n opvolgingskrisis in die Fatimidiese Kalifaat. Dit is moeilik om inligting oor die orde te kry, aangesien dit meestal voorkom in bronne wat deur hul vyande geskryf of op legendes geskoei is. Die meeste bronne wat die orde se binnewerkings beskryf, is vernietig met die Mongoolse besetting van Alamoet, die Assassyne se hoofkwartier, in 1256. Dit is egter moontlik om die kultus se oorsprong terug te voer na sy eerste grootmeester, Hassan-i Sabbah (1050's-1124).
Dialektiek
Sokrates het "waarheid" gehuldig as die hoogste waarde, menend dat dit ontdek kan word deur redenasie en logika in redevoering: oftewel, dialektiek. Sokrates het beredenering hooggeag, d.i. beroeping op die logiese, eerder as emosionele aansporing, as die gepaste middel tot oorreding, die ontdekking van waarheid, en as die bepaler van aksie. Vir Sokrates was waarheid, nié arête nie, die hoëre verdienstelikheid, en elke persoon sou bowenal moes strewe na waarheid as riglyn vir sy lewe. Sokrates het daarom die Sofiste en hul lering van retoriek as artistieke, emosionele redekuns teëgestaan, wat nie logika of bewyse vereis het nie. Verskillende vorme van dialektiese redenasie het in die Indosfeer en die Weste ontstaan, uit verskillende tydvakke onderskeidelik. Onder die vernaamste vorme van dialektiese redenasie is die Sokratiese, Hindoe, Boeddhistiese, Middeleeuse, Hegeliaanse, Marxistiese, Talmoediese en die Neo-ortodoksie.
Assassyne
Oorsprong
Hy was ’n passievolle aanhanger van die Ismaili-geloofsoortuigings en geliefd onder ander Ismaili's in Egipte, Sirië en die grootste deel van die Midde-Ooste, en verskeie mense het sy volgelinge geword. Hy het sy roem en gewildheid gebruik om die Orde van die Assassyne te stig. Hoewel sy motiewe onbekend is, was dit na bewering vir sy eie politieke en persoonlike gewin en om wraak op sy vyande te neem. Vanweë die onrus in die Heilige Land weens die Kruistogte het Sabbah nie net om mag teen ander Moslems geveg nie, maar ook teen die invallende Christelike magte.
Nadat hy die orde gestig het, het Sabbah ’n plek gesoek wat geskik sou wees as hoofkwartier. Sy keuse was die fort by Alamoet. Dié kasteel dateer van omstreeks 865n.C. Sabbah het die fort aangepas om in sy behoeftes te voorsien: nie net verdediging teen vyandelike magte nie, maar ook die indoktrinasie van sy volgelinge. Hy het sy invloed na nabygeleë dorpe en distrikte uitgebrei deur die plaaslike bevolkings te laat intimideer en politieke invloed te kry.
Sabbah sou nooit weer die kasteel verlaat nie. Hy het die grootste deel van sy tyd daar deurgebring met die skryf van godsdienstige werke en die opstel van leerstellings vir sy orde. Hy het ’n dodelike kultus van sluipmoordenaars volgens ’n hiërargiese struktuur ontwikkel. Onder Sabbah, die "grootmeester", was die "groter propagandiste", gevolg deur die gewone "propagandiste", die rafiqs ("metgeselle") en die lasiqs ("volgelinge"). Dit was die lasiqs wat opgelei is om van die mees gevreesde sluipmoordenaars, of fida'in ("selfopofferende agente") soos hulle genoem is, te word.
Dit is onbekend hoe Sabbah sy fida'in se vurige lojaliteit gewen het. Een teorie, dalk die bekendste een maar ook die een wat die meeste kritiek kry, kom uit die verslae van Marco Polo tydens sy reise na die Ooste. Hy het ’n storie wat hy gehoor het, vertel van ’n man wat sy jong volgelinge met hasjisj bedwelm, hulle na ’n "paradys" gelei en beweer het net hy het die middele om hulle te laat terugkeer daarheen. As ’n mens Sabbah as óf ’n profeet óf ’n towenaar beskou, sou sy dissipleks geglo het net hy kan hulle in die "paradys" laat kom en daarom sou hulle toegewy aan hom gewees het en bereid om enige bevel uit te voer. Dié storie word egter betwis omdat Sabbah in 1124 dood is en Sinan, wat algemeen as "die Ou Man van die Berge" bekend was, in 1192, terwyl Marco Polo eers omstreeks 1254 gebore is.
Sabbah het begin om selfmoordaanvalle te reël, op van politici tot groot generaals. Die Assassyne het selde gewone mense aangeval en was hulle nie eintlik vyandiggesind nie.
Hoewel die fida'yin die laagste rang in Sabbah se orde was en net gebruik is as vervangbare pionne in die grootmeester se planne, is baie tyd en hulpbronne afgestaan om hulle op te lei. Die Assassyne was gewoonlik jonk en sterk met ’n groot stamina, wat nodig was om dié sluipmoorde uit te voer. Hulle moes egter ook geduldig, koud en berekend gewees het. Hulle was gewoonlik intelligent en belese, want hulle moes nie net kennis oor hul teikens gehad het nie, maar ook oor hul kultuur en moedertaal. Hulle is opgelei om hulle te vermom en in vyandelike terrein in te sluip om die moorde te pleeg, in plaas daarvan om hul teikens oop en bloot aan te val.
Etimologie
Die woord asas in Arabies beteken "beginsel". Asasyun (meervoud, letterkundige Arabies) het beteken "mense van beginsel". Asasi (enkelvoud) en asasin (meervoud) is ’n letterlike variasie sowel as die gesproke vorm en meer algemeen. As gevolg van die verkeerde uitspraak van asasin kan geglo word die oorsprong van die woord is hashashin (hasjisj-rokers of -gebruikers). Die eerste bekende gebruik van die woord hashishi kan teruggespoor word na 1122, toe die Fatimidiese kalief Al-Amir daarmee neerhalend na die Siriese Nizari's verwys het. Figuurlik gebruik, beteken die woord "uitgeworpenes" of "gepeupel". Dié term is deur anti-Ismaili-historici begin gebruik vir die Ismaili's van Sirië en Persië. Die gebruik is verder aangevuur deur militêre botsings tussen die Nizari's en die Kruisvaarders, wat dit oor Europa versprei het.
Middeleeuse Westerse skrywers oor die Ismaili's het bygedra tot die siening dat hulle ’n radikale sekte van sluipmoordenaars was. Teen die 14de eeu het Europese skrywers nog nie veel verder gevorder as die werke en verhale van die Kruisvaarders nie. Die oorsprong van die woord het verlore gegaan en die term assassin het die betekenis van "professionele moordenaar" gekry.
Volgens die Libanese skrywer Amin Maalouf het Hassan-i Sabbah sy dissipels Asāsīyūn (Arabies: أساسيون, "mense wat getrou is aan die grondslag van die geloof") genoem, soos blyk uit tekste van Alamoet. Hieruit het buitelandse reisigers verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat die term met hasjisj verband hou.
Nog ’n skrywer, Edward Burman, dink dis onwaarskynlik dat die sober Hassan-i Sabbah persoonlik dwelms sou gebruik het. Daar is ook geen verwysings na hasjisj in verband met die Persiese Assassyne nie – in elk geval nie in die biblioteek van Alamoet nie.
Sluipmoorde
In die nastrewing van hul godsdienstige en politieke doelwitte het die Ismaili's verskeie militêre strategieë aangewend wat gewild was in die Middeleeue. Een daarvan was sluipmoorde, die selektiewe uitskakeling van prominente teenstanders. Die moorde is gewoonlik in die openbaar gepleeg, wat as bykomende afskrikmiddel vir ander moontlike vyande gedien het. Die moorde is gepleeg deur die laagste rang van Ismaili-aanhangers, die fida'is.
Die eerste bekende moord in die poging om ’n Nizari-Ismaili-staat te stig, was dié op die Seldjoek-visier Nizam al-Mulk. Die moordenaar was soos ’n Soefi aangetrek en sy identiteit is onbekend. Die moord het in die openbaar, in ’n Seldjoekse paleis, plaasgevind.
Omdat die Assassyne hul moorde in die openbaar gepleeg het, het hulle ’n besondere reputasie gekry. Baie ander sluipmoorde is ook dikwels aan hulle toegeskryf, hoewel die Kruisvaarders en ander faksies ook persoonlike sluipmoordenaars gebruik het.