cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chloordioksied
Struktuur en binding
Die molekule ClO2 het 'n onewe aantal valenselektrone, en daarom is dit 'n paramagnetiese radikaal. Die elektroniese struktuur het chemici lank getreiter omdat geen van die moontlike Lewis-strukture baie bevredigend is nie. In 1933 het L. O. Brockway 'n struktuur voorgestel wat 'n drie-elektronbinding behels. Chemikus Linus Pauling het hierdie idee verder ontwikkel en by 'n twee resonansiestrukture uitgekom wat 'n dubbelbinding aan die een kant en 'n enkele binding plus 'n drie-elektronbinding aan die ander kant behels. Volgens Pauling moet laasgenoemde kombinasie 'n swakker effek hê as die dubbele binding. In die molekulêre orbitale teorie is hierdie idee algemeen as die derde elektron in 'n anti-bindende orbitaal geplaas word. Latere werk het bevestig dat die hoogste besette molekulêre orbitaal inderdaad 'n onvolledig gevulde, antibondende orbitaal is.
Voorbereiding
Chloordioksied is 'n verbinding wat geweldig kan ontbind as dit van verdunningsmiddels geskei word. Gevolglik word daar dikwels voorkeur gegee aan voorbereidingsmetodes wat oplossings daarvan vervaardig sonder om deur 'n gasfase te gaan. Dit is noodsaaklik om die hanteering daarvan op 'n veilige manier te reël.
Oksidasie van chloriet
In die laboratorium kan ClO2 voorberei word deur natriumchloriet met chloor te oksideer:
Tradisioneel is chloordioksied vir ontsmetting toegedien uit natriumchloriet of die natriumchloriet – hipochlorietmetode: of die natriumchloriet-soutsuurmetode: of die chloriet-swaelsuur metode:
Al drie metodes kan chloordioksied lewer met 'n hoë opbrengs vir die omskakeling van chloriet. In teenstelling met die ander prosesse, produseer die chloriet-swaelsuurmetode heeltemal chloorvrye chloordioksied, alhoewel dit onder die vereiste van 25% meer chloriet is om 'n ekwivalente hoeveelheid chloordioksied te produseer. Alternatiewelik kan waterstofperoksied doeltreffend in kleinskaalse toepassings gebruik word.
Reduksie van chloraat
In die laboratorium kan chloordioksied ook berei word deur kaliumchloraat met oksaalsuur te reageer:
of met oksaalsuur en swaelsuur:
Meer as 95% van die chloordioksied wat vandag in die wêreld geproduseer word, word vervaardig deur reduksie van natriumchloraat, vir gebruik in houtpulpbleiking. Dit word met 'n hoë doeltreffendheid vervaardig in 'n sterk suuroplossing met 'n geskikte reduseermiddel soos metanol, waterstofperoksied, soutsuur of swaweldioksied.
Erika Glässner
Erika Glässner (28 Februarie 1890 – 21 Julie 1959) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Moral und Sinnlichkeit (1919), Die drei Tänze der Mary Wilford (1920), Die sieben Gesichter (1920), en Laubenkolonie (1930).
Plaagdokter-kostuum
Beskrywing
Die masker het glasopeninge vir die oë en 'n geboë snawel, gevorm soos 'n voël se bek, met bande waarmee die masker agter die kop vasgemaak is, sodat die snawel van die masker voor die dokter se neus geposisioneer is. Die masker het twee klein neusgate gehad en was 'n tipe respirator waarin daar aromatiese voorwerpe was. Die snawel kon gedroogde blomme (insluitend rose en angeliere), kruie (insluitend kruisement), speserye, kamfer, of 'n asynspons, bevat. Die doel van die masker was om slegte reuke (miasma), weg van die dokter hou, omdat daar geglo is dat dit die hoofoorsaak van die pessiektes was. Hierdie teorie is eers later, met kennis rakende kiemteorie, weerlê. Dokters het geglo dat kruie die 'bose' reuke van die plaag sal teenwerk en sou voorkom dat hulle besmet raak.
Die plaagdokters het ook 'n breë leerhoed gedra om hulle beroep aan te dui. Hulle het gebruik gemaak van houtstokke om areas wat aandag vereis het aan te dui, en om pasiënte te ondersoek sonder om aan hulle te raak. Die stokke is ook gebruik om mense weg te hou, om klere van die plaagslagoffers te verwyder sonder dat hulle daaraan hoef te raak, en om die pols van die pasiënt te neem.
Geskiedenis
Lorme het geskryf dat die masker 'n neusgedeelte van 'n halwe voet lank gehad het, gevorm soos 'n snawel, met slegs twee openinge, een aan elke kant, naby die neusgate, wat met parfuum gevul is. Die neusopeninge in die masker het dit moontlik gemaak om steeds asem te haal en ook om die kruie of ander welriekende stowwe wat in die snawel geplaas is, in te asem.
Die Genevese geneesheer Jean-Jacques Manget, het in sy werk van 1721, Verhandeling oor die plaag, wat net na die Groot plaag van Marseille geskryf is, die kostuum wat plaagdokters in Nijmegen in 1636–1637 gedra het, beskryf. Die kostuum verskyn op die titelblad van Manget se boek. Die plaagdokters van Nijmegen het ook gesnawelde maskers gedra. Hul klere, beenbedekkings, hoede en handskoene was van Marokkaanse leer gemaak.
Hierdie kostuum is ook deur plaagdokters gedra tydens die plaag van 1656, waartydens 145,000 mense in Rome en 300,000 in Napels gesterf het. Die kostuum het 'n geweldige groot vrees by mense ingeboesem omdat dit 'n teken van naderende dood was. Daar was algemene ooreenstemming dat plaagdokters hierdie beskermende uitrustings sal dra wanneer hulle plaagpasiënte besoek of behandel het.
Kultuur
Die kostuum word ook met 'n commedia dell'arte- karakter genaamd Il Medico della Peste (die plaagdokter), wat 'n kenmerkende plaagmasker gedra het, geassosieer. Die Venesiaanse masker was gewoonlik wit, met 'n hol snawel en ronde oogholtes wat met helder glas bedek is, en is een van die kenmerkende maskers wat tydens Venesië se karnaval gedra word.
Die kostuum self hou verband met die dood (waar daar 'n plaag was, daar was die dokters met snawelmaskers, en ook die dood), wat in die populêre kultuur diep inslag gevind het.
Hans Strydom (akteur)
Hans Strydom is 'n Suid-Afrikaanse akteur en skrywer. Hy is veral bekend vir sy rol as dr. Stephen Marshall in The Gods Must Be Crazy II (1989). Hy is ook 'n bekende TV-persoonlikheid en het in verskeie Afrikaanse sepies en rolprente gespeel.
Biografie
Johannes Strydom is op 14 Mei 1947 in Durban in Natal, Suid-Afrika gebore. Hy studeer regte aan die Potchefstroomse Universiteit en begin in 1964 by die Departement van Justisie, in Durban se landdroshof te werk. In 1972 was hy 'n staatsaanklaer in Ladysmith en tussen 1972 en 1976 was hy 'n landdros by die hoofkantoor van die Departement van Justisie.
In 1976 bedank hy sy werk om 'n akteur te word. Hy was die eerste persoon (saam met David Hall-Green) om Suid-Afrikaners in Januarie 1976 op TV tydens die land se eerste nasionale uitsendings te verwelkom.
Strydom het sedertdien in verskeie TV-reekse opgetree, insluitende: Binnelanders, Plek van die Vleisvreters, Westgate, Generations, Egoli, The Res, Platinum en Oepse Daisy.
Dana International
Sharon Cohen (Hebreeus: שרון כהן; gebore 2 Februarie 1969), professioneel bekend as Dana International (Hebreeus: דנה אינטרנש'ונל), is 'n Israelse popsangeres. Sy het agt albums en drie bykomende versamelalbums uitgereik. Sy was die wenner van die Eurovisie-sangfees in 1998 in Birmingham met die liedjie Diva.
Hans Strydom (akteur)
Biografie
Hy het ook in verskeie rolprente gespeel, soos: Iemand Soos Jy (1976), Diamant en die Dief (1978), Someone Like You (1978), Herfsland (1982), The Emissary (1988) en The Gods Must Be Crazy II (1989).
In 2000 wen hy 'n saak teen die SAUK wat nie akteurs behoorlik vir heruitsendings vergoed het nie. Sedertdien help hy kunstenaars om die korrekte fooie van die SAUK te eis.
Dana International
Nadat sy haar aanvanklike kommersiële sukses met die albums Umpatampa (1994) en Maganuna (1996) gekonsolideer het, is sy in 1998 gekies om Israel te verteenwoordig by die Eurovisie-sangfees in Birmingham, Engeland, met haar liedjie "Diva". Nadat sy 'n eerste plek in die internasionale kompetisie behaal het, het sy dwarsoor Europa onder die algemene publiek se aandag gekom.
Nadat Dana hierdie sukses opgevolg het met die albums Free (1999), Yoter VeYoter (2001), HaHalom HaEfshari (2002) en Hakol Ze Letova (2007), verteenwoordig sy Israel in 2011 'n tweede keer in die Eurovisie-sangfees, hierdie keer met die liedjie "Ding Dong", wat nie die finale ronde gehaal het nie. In dieselfde jaar word sy 'n beoordelaar op die Israelse televisiemusiek-talentwedstryd Kokhav Nolad.
Hans Strydom (akteur)
Filmografie
As produksiebestuurder:
Dana International
Kinderjare en vroeë lewe
Cohen is in Tel Aviv, Israel, as Yaron Cohen (Hebreeus: ירון כהן) gebore in 'n gesin van Jemenities-Joodse afkoms. Haar grootouers aan haar vaderskant het in Petah Tikva, net buite Tel Aviv, gewoon. Sy was die jongste van drie kinders en is vernoem na 'n oom wat tydens 'n terreuraanval vermoor is.
Hans Strydom (akteur)
Filmografie
As homself:
Dana International
Kinderjare en vroeë lewe
Alhoewel sy as manlik by geboorte aangewys is, het sy van jongs af as vroulik geïdentifiseer. Vandat sy agt jaar oud was, wou Sharon 'n sangeres word. Nadat sy die Israelse sangeres Ofra Haza haar liedjie 'Chai' in die 1983 Eurovision-sangfees gesien uitvoer het, het sy haarself beloof dat sy ook eendag op 'n Eurovisie-sangfees verhoog sou optree. Alhoewel die gesin redelik arm was, het haar ma, Bat-Galim Cohen, gewerk om vir haar en haar suster se musieklesse te betaal. Sharon het haar kinderjare as 'baie gelukkig' beskryf. Sy het op 13-jarige ouderdom ontdek dat sy nie aangetrokke tot meisies was nie, maar slegs eers op die ouderdom van 16 haar vroulikheid volledig aanvaar en omhels. Dis onbekend wanneer presies sy as transgender uitgekom het.
Dana International het haar verhoognaam geskep uit 'n vroulike weergawe van 'n jeugvriend, Daniel, wat in 'n motorongeluk dood is.
1990–1993: Dana International
Op 18-jarige ouderdom het Cohen (destyds steeds wettiglik manlik) 'n bestaan gemaak en geld verdien as 'n fopdosser onder die naam Saida. Sy het verskeie bekende vroulike sangeresse geparodieer. Cohen het bekendheid verwerf in Tel Avivse klubs. Tydens een van haar optredes in 1992 word sy ontdek deur Offer Nissim, 'n bekende Israelse DJ, wat haar debuut-enkelsnit "Saida Sultana" ("Die Groot Saida") ('n satiriese weergawe van Whitney Houston se liedjie "My Name Is Not Susan") vervaardig het. Die liedjie het aansienlike blootstelling gekry, nie net in Israel nie, maar ook elders in die Midde-Ooste te danke aan die feit dat sy verskeie tale in die lied geïnkorporeer het, onder andere, Arabies, Hebreeus en Engels. Saida Sultana het haar loopbaan as professionele sangeres van stapel gestuur.
Nadat sy genoeg geld gespaar het wat sy deur die verkope van haar enkelsnit gemaak het, het Dana International in 1993 Londen toe gevlieg om 'n geslagsveranderingsoperasie te ondergaan en sy het haar naam wettiglik verander na Sharon Cohen. Met haar nuwe naam keer Sharon terug huis toe en stel haar eerste album, getiteld Danna International, in Israel vry. Kort daarna is die album in verskeie ander lande vrygestel, insluitend Griekeland, asook lande in die Arabiese wêreld. Ongeveer 6 miljoen onwettige kassetkopieë is in lande soos Egipte, Sirië, Tunisië en Jordanië verkoop onder die skuilnaam 'Shushu'. Sharon se verhoognaam Dana International kom van die titelsnit van die album, en was oorspronklik met twee n'e gespel. Danna International het vinnig 'n goue plaat in Israel verwerf.
1994–1995: Umpatampa en Eurovisie-sangfees
In 1994 het Dana haar tweede Trance-geïnspireerde album, Umpatampa vrygestel wat op die sukses van haar debuut gebou het en wat meer treffer-enkelsnitte besorg het. Die album het platinum-status in Israel bereik en het al meer as 50 000 kopieë verkoop. Te danke aan haar gewildheid en die sukses van die album was sy in 1994 as Beste Vroulike Kunstenaar van die Jaar in Israel toegeken.
In 1995 het Dana gepoog om haar kinderdroom te verwesenlik; om in die Eurovisie-sangfees op te tree. Sy het aan die Eurovisie-kwalifiserende wedstryd in Israel deelgeneem met 'n lied getiteld "Layla Tov, Eropa" ("Goeie Naand, Europa") wat slegs tweede in die voorkeurswedstryd geëindig het, maar steeds 'n treffer-enkelsnit geword het.
Later in 1995 het Dana 'n EP met die naam van EP Tampa vrygestel met drie nuwe liedjies en vier remixes en spesiale weergawes van haar vorige liedjies.
1996–1998: Konsolidasie van gewildheid, Diva en hoofstroom kollig
Na die sukses en gewildheid van Saida Sultana in Egipte, het Dana in 1996 besluit om in die geheim voor die Piramides van Giza te poseer vir 'n fotosessie. In 'n onderhoud aan Mako Weekend (סוף השבוע), het Dana vertel dat dit vreesanjaend was en dat "almal geweet het niemand in dié Islamitiese land sou 'n transgender vrou met minimale klere toelaat om daar te poseer nie". Die Egiptiese polisie het vinnig van haar teenwoordigheid geleer en sy is beskuldig daarvan dat sy as 'n Mossad agent na Egipte toe gestuur is om die jeug te vernietig. Dana is lewenslank uit Egipte verban. Die fotos van haar fotosessie in Egipte kan besigtig word by 'n uitstalling in Holon.
In 1996 het Dana haar derde album, Maganuna, vrygestel. Alhoewel hierdie album minder suksesvol was as haar vorige pogings, behaal dit steeds die verkope van goue plate in Israel en bevat die treffers "Don Quijote", "Menafnefet" en die klubgunsteling "Cinque Milla." In 1997 werk Dana saam met die Israelse kunstenaar Eran Zur aan sy album Ata Havera Sheli ("Jy is my meisie"), en saam sing hulle die duet 'Shir Kdam-Shnati (Sex Acher)' ('Pre-Bed Song (A Different Kind of Sex)') wat 'n groot treffer geword.
Dana was gekies om Israel te verteenwoordig in die Eurovisie-sangfees 1998 in Birmingham, Engeland met die liedjie " Diva ". Ortodokse Jode en ander mense met konserwatiewe sienings was sterk gekant teen hierdie keuse en het probeer om haar deelname aan die wedstryd te verhoed. In Mei 1998 voer Dana 'Diva' uit in die Eurovisie-eindstryd en wen die wedstryd met 172 punte. Sy het internasionale bekendheid verwerf en is onder meer deur CNN, BBC, Sky News en MTV ondervra. Die fokus van die onderhoude was veral op haar lewe as 'n transseksuele persoon voordat sy die wedstryd gewen het. Dana, 'n toegewyde en gelowige Jood, se eie woorde "die boodskap van versoening" was; My oorwinning bewys dat God aan my kant is. Ek wil my kritici 'n boodskap van vergifnis stuur en vir hulle sê: probeer om my en die soort lewe wat ek lei te aanvaar. Ek is wat ek is en dit beteken nie dat ek nie in God glo nie en ek is deel van die Joodse nasie.
Dana het 'Diva' as 'n enkelsnit in Europa uitgereik. Dit het 'n treffer geword en nommer 11 op die Britse trefferslys gehaal en die top tien in Swede, België, Finland, Ierland en Nederland.
1999-2001: Val op die verhoog, Streisand-cover en nuwe albums
In 1999 het Dana Woman in Love, 'n Barbra Streisand cover, vrygestel. In Mei 1999 neem Dana weer deel aan die Eurovisie-sangfees wat in Jerusalem gehou is. Dana was deel van die interval-optrede en het die Stevie Wonder-liedjie Free gesing. 'n Onvergeetlike oomblik van die aand was toe sy die toekenning aan die wenners van die wedstryd oorhandig het. Terwyl sy die swaar trofee gedra het, het een van die komponiste van die bekroonde Sweedse inskrywing per ongeluk op die lang sleep van haar rok getrap en sy het op die verhoog neergeval - voor 'n televisiegehoor van ongeveer een miljoen, wat dit een van die mees onvergeetlike oomblikke in die 50-jaarlange geskiedenis van die wedstryd maak.
Sy het in 1999 haar volgende album, Free, in Europe uitgereik, wat matige sukses behaal het. 'n Paar maande later trek Dana terug na Israel en begin om aan verskillende projekte te werk. Israelse en Japannese uitgawes van Free is in 2000 vrygestel. In dieselfde jaar is daar 'n Israelse dokumentêre film oor Dana gemaak, genaamd Lady D.
In 2001, ná 'n breuk, het Dana haar sewende album Yoter Ve Yoter (Meer en Meer) uitgereik. Die album het haar loopbaan in Israel weer op dreef gebring en het twee treffers genaamd 'Ani Nitzachti' (Ek het gewen) en 'Achrei HaKol' (Na alles) verskaf, wat uiteindelik albei goud verower het.
2002-2007: vervaging van die sangwêreld en Sony BMG-voorval
Dana was op die punt om by 'n groot etiket, Sony BMG Music Entertainment, 'n internasionale opnamekontrak te onderteken. Daar was meningsverskille wat daartoe gelei het dat Sony Music die transaksie gekanselleer het voordat dit afgehandel kon word.
In 2002 stel sy nog 'n album vry, HaHalom HaEfshari (Die bereikbare droom), wat 'n kleintrefferslys sukses was. In 2003 het sy 'n eksklusiewe 8-CD-boksreeks vrygestel wat alle enkelsnitte uit The Possible Dream bevat het, asook 'n nuwe house-weergawe van die treffer-enkelsnit "Cinque Milla", getiteld A.lo.ra.lo.la.
'n Paar jaar later, in 2005, neem Dana deel aan die 50-jarige bestaan van die Eurovisie-sangfees, wat in Kopenhagen gehou is, nadat 'Diva' gekies is as een van veertien liedjies wat beskou was as een van die beste Eurovisie-liedjies. Die liedjie het nie die top vyf bereik nie. Dana het die kans gekry om beide 'Diva' en 'n ou Eurovision-gunsteling van haar op te voer, Baccara se inskrywing uit 1978 Parlez-Vous Français? (Praat u Frans?). Sy het ook die liedjie Lola (in Frans gesing) opgeneem, waarop sy 'n video uitgereik het. Hierdie video kan gevind word op die CD Hakol Ze Letova, wat in 2007 vrygestel is as 'n bonus-CD-rom-video.
2007–2011: Terugkeer na musiek en Eurovisie
Na 'n paar jaar weg van vermaakbesigheid, saam met die herloodsing van haar amptelike webwerf, is daar in Maart 2007 'n eerste enkelsnit van die opkomende album vrygestel: "HaKol Ze LeTova" ("Dis alles vir die beste"). Die tweede enkelsnit wat vrygestel is van die album, "Love Boy", het die mees gespeelde liedjie op Israeliese radio in 'n dekade geword. Dit het ook 'n gerespekteerde plek op die Griekse radiostasie FLY FM 89,7 gekry. Die volgende album, ook getiteld Hakol Ze Letova, is op 15 Augustus 2007 vrygestel. "At Mukhana" (Jy is gereed) was die derde enkelsnit. "Seret Hodi" (Indian Movie; feat. Idan Yaniv) was die vierde liedjie wat vrygestel is van die album. Dit het 'n topverkoper in baie aanlynwinkels geword. Die volgende enkelsnit wat van die album vrygestel is, was 'Yom Huledet' (Verjaarsdag).
Op 26 Februarie 2008 behaal Dana 'n bykomende prestasie toe die lied, "Ke'ilu Kan" wat deur haar geskryf en gekomponeer is en deur Boaz Mauda uitgevoer was, op Kdam Eurovision gekies is om Israel te verteenwoordig by Eurovisie-sangfees 2008 in Belgrade, Serwië. Dit het 'n 5de plek in die halfeindronde behaal en 'n 9de plek in die finale rang behaal.
Dana het ook die liedjie "Mifrats HaAhava" ("Die baai van Liefde") opgeneem vir 'n Israeliese weergawe van die TV-program "Paradise Hotel". Sy het ook saam met die Oekraïense duo NeAngely (Nie Engele) gewerk en 'I Need Your Love' opgeneem en 'n video vrygestel. In 2009 speel Dana in 'n spotprent met die naam Dana Kama / Nama vir die selfoonverskaffer Cellcom
Dana het deelgeneem in 'n veldtog vir die Kadima-voorsitter, Tzipi Livni, kort voor die wetgewende verkiesing in Israel in 2009. Op 'n politieke byeenkoms vir vroue in Jerusalem het Dana 'n disko-lied saam met Livni op die verhoog uitgevoer en aangekondig: "Ek nooi jou nou formeel uit na die diva-susterskap."
In April 2009 tree Dana op tydens die openingskonsert van Tel Aviv-Yafo Eeufees. Sy het 'n cover-weergawe van Danny Robas se liedjie "Lo Nirdemet Tel Aviv" (Tel Aviv slaap nie) voor 250 000 mense uitgevoer.
Ook in 2009 sluit Dana International by die 7de seisoen van " Kokhav Nolad " (die Israeliese weergawe van Pop Idol) aan as 'n beoordelaar, so ook by die 8ste een in 2010. Dana het as haarself 'n gasverskyning gemaak in 'n episode van die tweede reeks van die Britse sitcom Beautiful People, wat rondom haar Eurovision-verskyning afspeel.
Op 8 Maart 2011 het Dana International die Israelse nasionale finaal vir Eurovisie gewen met die liedjie " Ding Dong ", en sy verteenwoordig Israel vir 'n tweede keer by Eurovisie. Die liedjie het nie die finaal gehaal nie; sy was die eerste Eurovisie-wenner wat dit nie gedoen het nie.
2013 – hede: nuwe enkelsnitte, TV-program en album
In April 2013, na 'n twee jaar onderbreking, het Dana 'n nuwe enkelsnit, "Ma La'asot" (Wat om te doen), uitgereik. Dit is op 24 April 2013 wêreldwyd digitaal vrygestel. Op 29 Mei het Dana 'n videogreep vir die lied Loca uitgeryk om die Tel Aviv Gay Pride 2013 te bemark. Dana tree op 7 Junie op tydens die hoofgeleentheid vir die Gay Pride. Haar derde enkelsnit vir daardie jaar, "Ir Shlema" ('n hele stad), is in Julie uitgereik. Laat in Januarie 2014 het Dana se nuwe musiekrealiteitsprogram "Yeshnan Banot" gepremière. Dana is die hoofbeoordelaar op die program en probeer Israel se volgende meisiesgroep vind.
Ook in 2014 was Dana die hoofaanloklikheid aan boord die eerste Joodse boot wat aan die Amsterdam Pride Kanaal Parade deelgeneem het. Dana het gesê: "Ek glo nie in enige godsdiens nie, dus is ek hier as 'n Israeli, nie as 'n Jood nie. Maar dit is tyd om die lyding weens godsdiens of nasionale redes te beëindig. Sny net al daai gemors uit. Dit is my boodskap." Voorheen, nadat sy die Eurovisie-liedkompetisie gewen het, is 'n godsdienstige debat gevoer oor of en hoe Dana in 'n sinagoge moes bid, met een rabbynse owerheid wat tot die gevolgtrekking gekom het dat Dana as 'n man in 'n minyan gereken moes word. Sy kon volgens die rabbi nie voor die gemeenskap sing nie, aangesien sy ook 'n vrou was, en dit sou die Ortodokse reel van kol isha oortree.
In April 2018 neem Dana 'n nuwe weergawe van die Joodse volksliedjie Hava Nagila op om Israel Calling, 'n pre-Eurovisie-geleentheid, te bemark. 20 jaar na haar oorwinning in die 1998 Eurovisie-sangfees in Birmingham met haar liedjie Diva, het Dana in Junie 2018 'n nuwe weergawe van haar treffer vrygestel, in samewerking met NYX Hotel en pagfilms.
In Julie 2018 tree Dana op tydens die betoging tydens die Israelse LGBT se stakingsgeleenthede in 2018 met haar liedjie "Ani Nitzakhti" (Ek het gewen). Later die maand het sy 'n nuwe weergawe van die Joodse liedjie "Mi Ha'Ish" (Wie is die man) vrygestel om die Jerusalem Pride and Tolerance Parade te bemark, waarin sy in Augustus opgetree het.
In Mei 2019 tree Dana op in die Eurovisie-liedjiewedstryd met Bruno Mars se liedjie "Just the way you are".
Iris Meredith
Iris Meredith (3 Junie 1915 – 22 Januarie 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Mystery of the Hooded Horsemen (1937), Cattle Raiders (1938), First Offenders (1939), en The Green Archer (1940).
Hugh Sinclair (akteur)
Hugh Sinclair (19 Mei 1903 – 29 Desember 1962) was 'n Engelse akteur en komponis. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Secret Four (1939), The Saint's Vacation (1941), The Saint Meets the Tiger (1943), en No Trace (1950).
Prosuberites longispinus
Prosuberites longispinus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Prosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1893 deur Topsent.
Julian Christopher
Julian Christopher (gebore 7 November 1944) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente McQ (1974), Severed (2005), X-Men: The Last Stand (2006), en Elysium (2013).
Emmy Göring
Emmy Göring (24 Maart 1893 – 8 Junie 1973) was 'n Duitse aktrise en die tweede vrou van Luftwaffe-opperbevelvoerder Hermann Göring. Sy het as gasvrou van Adolf Hitler by baie staatsfunksies gedien en sodoende 'n aanspraak gemaak op die titel "Eerste dame van die Derde Ryk".
Prosuberites laughlini
Prosuberites laughlini is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Jeremy Sinden
Jeremy Sinden (14 Junie 1950 – 29 Mei 1996) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977) en Chariots of Fire (1981).
Joan Meredith
Joan Meredith (28 Januarie 1907 – 1980) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Perfect Clown (1925) en King of the Saddle (1926).
Dennis Chun
Dennis Chun (gebore 18 Maart 1952) is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Inferno in Paradise (1974) en Goodbye Paradise (1991), en in die televisiereeks Hawaii Five-0 (2010).
Ursula Grabley
Ursula Grabley (8 Desember 1908 – 3 April 1977) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Annette in Paradise (1934), Mach' mich glücklich (1935), en Under the Bridges (1946).
Mariano Fortuny
Mariano Fortuny is die geïtalianiseerde naam van twee Spaans-Katalaanse kunstenaars wat in Italië werksaam was en daar in respektiewelik Rome en Venesië oorlede is:
Optiese as
In geometriese optika is die optiese as van ’n brekende of weerkaatsende optiese element die loodregte lyn wat saamval met die simmetrie-as van die element. By ’n lensstelsel is die optiese as die lyn wat gevorm word deur die optiese asse van die afsonderlike lenselemente.
In eenvoudige gevalle kan ’n mens die loodregte lyn deur die krommingsmiddelpunte van die lensoppervlakke as die optiese as beskou, maar dit is nie altyd die geval nie.
Campbell Singer
Campbell Singer (16 Maart 1909 – Maart 1976) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Dick Barton, Detective (1948) en Murder on Monday (1952), en in die televisiereekse The Saint (1962) en Take a Pair of Private Eyes (1966).
Prosuberites oleteira
Prosuberites oleteira is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Prosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1957 deur De Laubenfels.
Lys van Poolse komponiste
Hieronder volg 'n lys van noemenswaardige Poolse komponiste.
Eksterne skakels
'n Kort gids] Wat Maak 'n Komponis Pools?]
Sfinks
thumb|240px|Die [[Groot Sfinks van Giza, met die Groot Piramide op die agtergrond.]]
'n Sfinks (Grieks: σφίγξ, spʰíŋks) is 'n mitiese wese met die kop van 'n mens, die liggaam van 'n leeu en die vlerke van 'n valk.
In die Griekse tradisie het 'n sfinks die kop van 'n vrou, die lyf van 'n leeu en die vlerke van 'n voël. Sy is verraderlik en genadeloos, en sal enigiemand wat nie haar raaisel kan oplos nie doodmaak en eet. Dié dodelike weergawe van 'n sfinks kom voor in die mite van Oidipus.
Anders as die Griekse sfinks was die Egiptiese sfinks 'n man. Daarbenewens is die Egiptiese sfinks beskou as goedgunstig, maar met 'n boosaardige krag soortgelyk aan dié van die Griekse weergawe. Albei is as oppassers beskou en het dikwels die ingange na tempels bewaak.
In Europese sierkuns het die sfinks gedurende die Renaissance 'n groot oplewing beleef. Later is die sfinksbeeld, aanvanklik baie soortgelyk aan die oorspronklike antieke Egiptiese begrip, na baie ander kulture uitgevoer, maar dit is dikwels anders vertolk vanweë die vertalings van die beskrywings van die oorspronklike en deur die evolusie van die begrip met betrekking tot ander kulturele tradisies.
Die uitbeelding van sfinkse word dikwels verbind met argitektoniese strukture soos koninklike grafte en godsdienstige tempels.
Egipte
Die grootste en bekendste sfinks is die Groot Sfinks van Giza, wat geleë is op die Gizaplato langs die Groot Piramide van Giza aan die wesoewer van die Nylrivier. Dit lê suidoos van die piramides. Terwyl die oprigtingsdatum nie vir seker bekend is nie, is die algemene mening dat die gesig die ewebeeld van farao Chafra is en die beeld dus uit tussen 2600 en 2500 v.C. dateer.
Dit is nie bekend wat die Sfinks genoem is toe dit gebou is nie, maar 'n stele uit 1400 v.C. van farao Toetmoses IV noem die name van drie aspekte van die plaaslike songod van dié tydperk, naamlik Chepri-Ra-Atoem. Baie farao's het hulle gesigte laat uitkerf op die wagterstandbeelde van hulle grafte om hulle noue verband met die magtige songod Sechmet, 'n leeuwyie, te wys.
Europa
thumb|240px|La Granja, Spanje, middel 18de eeu.
Die herrese maniëristiese sfinks van die laat 15de eeu word soms as die "Franse sfinks" beskou. Haar kop met die hooftooisel is regop en sy het die borste van 'n jong vrou. Sy dra dikwels pêrels en ander ornamente.
Die eerste voorkoms van sfinkse in Franse kuns is in die Skool van Fontainebleau in die 1520's en 1530's, en sy kom voor tot in die laat Barokstyl van die Franse Régence (1715-1723). Van Frankryk af het sy deur Europa versprei na tuine in Wene, Potsdam, Spanje en Portugal.
thumb|240px|Caresses (1896) deur Fernand Khnopff, 'n uitbeelding van Oidipus en die Sfinks.
Griekeland
In die Bronstydperk het die Grieke handels- en kulturele kontak met Egipte gehad. Voor die besetting van Alexander die Grote van Egipte is die Griekse naam "sfinks" reeds vir standbeelde gebruik.
Daar was 'n unieke "Sfinks" in die Griekse mitologie, 'n demoon van vernietiging en slegte geluk. Apollodorus beskryf die Sfinks as iemand met 'n vrou se gesig, die lyf en stert van 'n leeu en die vlerke van 'n voël.
thumb|120px|links|Die Sfinks van Naxos op sy pilaar van 12,5 m, [[Delphi, 560 v.C.]]
Die sfinks se raaisel
Die sfinks het glo die ingang na die Griekse stad Thebe bewaak en aan reisigers 'n raaisel gevra wat hulle moes antwoord om toegang tot die stad te kry. Die vroeë vertellers van die mite het nie die raaisel genoem nie, en die een hier onder kom laat uit die Griekse geskiedenis.
Volgens latere mites het Hera of Ares die Sfinks van haar tuisland Aethiopia na Thebe gestuur, waar sy verbygangers die beroemdste raaisel in die geskiedenis gevra het: "Watter wese het een stem, maar word vier-, twee- en drievoetig?" Sy het enigeen verwurg wat nie kon antwoord nie.
Oidipus het die raaisel opgelos deur te antwoord: "Die mens, wat kruip as 'n baba, dan op twee voete loop as 'n volwassene, en dan 'n kierie gebruik as hy oud is."
Omdat sy oorwin is, het die Sfinks van 'n hoë rots gespring en gesterf; in sommige weergawes het Oidipus haar doodgemaak. Oidipus kan dus beskou word as 'n oorgangsfiguur van die ou godsdienspraktyke, wat deur die dood van die Sfinks verteenwoordig word, na die opkoms van die nuwe 12 Olimpiese gode.
Die raaisel in moderne kultuur
In Jean Cocteau se hervertelling van die Oidipus-legende, die toneelstuk The Infernal Machine, vertel die Sfinks aan Oidipus die antwoord op die raaisel sodat sy haarself kan doodmaak en nie iemand anders nie, asook sodat hy haar kan liefhê. Hy gaan weg sonder om haar eens vir die oplossing van die raaisel te bedank. Die toneel eindig waar die Sfinks en Anoebis na die hemel opstyg.
Daar is mitiese, antropologiese, psigoanalitiese en ander vertolkings van die Sfinks se raaisel en Oidipus se oplossing daarvan. Sigmund Freud sê die raaisel was "die vraag waar babas vandaan kom".
Talle raaiselboeke gebruik die Sfinks in hulle titel of illustrasies.
Asië
thumb|220px|'n Boeddhistesfinks op 'n [[stoepa, Bharhut, Indië. 1ste eeu v.C. ]] 'n Mitologiese figuur met die lyf van 'n leeu en die kop van 'n mens is teenwoordig in die tradisies, mitologie en kuns van Suid- en Suidoos-Asië. Dit is onder verskeie name bekend, soos puruṣamr̥ga (Sanskrit, "mens-dier"), purushamirugam (Tamil, "mens-dier"), naravirala (Sanskrit, "mens-kat") in Indië, of nara-simha (Sanskrit, "mens-leeu") in Sri Lanka, manussiha of manutthiha (Pali, "mens-leeu") in Myanmar en nora nair ("mens-leeu") in Thailand. Nes die "nara-simha" het laasgenoemde egter die gesig van 'n leeu en die lyf van 'n mens.
thumb|links|160px|'n Indiese sfinks hou wag by die ingang na die Shri Shiva Nataraja-tempel in Chidambaram. In teenstelling met die sfinkse van Egipte, Mesopotamië en Griekeland, waarvan die tradisies grootliks verlore gegaan het weens onderbrekings in die beskawing, is die tradisies wat met die "sfinkse" van Asië verband hou, vandag nog lewendig. Die vroegste artistieke uitbeeldings van "sfinkse" op die Suid-Asiatiese subkontinent is in 'n mate beïnvloed deur Hellenistiese kuns en geskrifte. Dit kom uit 'n tydperk toe Boeddhistiese kuns deur 'n fase van Hellenistiese invloed gegaan het. Baie sfinkse kan gesien word op die stoepa van Bharhut in Indië, wat van die 1ste eeu v.C. dateer.
In Suid-Asië is die "sfinks" bekend as puruṣamr̥ga (Sanskrit) of purushamirugam (Tamil), wat beteken "mens-dier". Dit word aangetref as beelde in tempels en paleise, waar dit 'n afwerende doel dien, nes die "sfinkse" in ander dele van die antieke wêreld. Dit neem glo die sondes weg van die aanbidders wanneer hulle die tempel binnegaan en keer die bose weg.
In die distrik Kanya Kumari aan die suidpunt van die Indiese subkontinent, hardloop gelowiges 75 km in die nag van Shiva Ratri, terwyl hulle 12 Shiva-tempels besoek en daar aanbid. Dié "Wedloop vir Shiva" word uitgevoer as 'n viering van die storie van die wedloop tussen die Sfinks en Bhima, 'n held van die epos Mahabharata.
In Birma (Myanmar) is die sfinksagtige standbeelde, met die kop van 'n mens en twee agterlywe van 'n leeu, bekend as Manussiha (manuthiha). Dit word op die hoeke van Boeddhistiese stoepas aangetref en die legende daarvan vertel dat dit deur Boeddhistemonnike geskep is om te keer dat 'n pas gebore koninklike baba deur dierasies geëet word.
Nora Nair, Norasingh en Thep Norasingh is drie van die name waaronder die "sfinks" in Thailand bekend is. Hulle word uitgebeeld as wesens wat regop loop, met die onderlyf van 'n leeu of bok en die bolyf van 'n mens. Hulle word dikwels in pare van mans en vroue aangetref. Hulle speel ook 'n beskermende rol. Hulle word ook aangetref onder die mitologiese wesens wat die reekse van die heilige berg Himapan bewoon.
Romulea maculata
Romulea maculata is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die struikveld. Die spesie is endemies aan die Noord- en die Wes-Kaap en kom voor in die Knersvlakte en Komaggas. Daar is twee populasies, die een het minder as 20 plante. Die ander sub populasie was in die 1980's laas gesien.
Novarupta
Novarupta ('n Latynse naam wat "nuut uitgebars" beteken) is 'n vulkaan op die Alaska-skiereiland, sowat 290 myl of 470 km suidwes van Anchorage in die Nasionale Katmai-park en bewaringsgebied (Katmai National Park and Preserve) geleë, wat in 1912 tydens 'n vulkaniese uitbarsting ontstaan het wat deur wetenskaplikes as die grootste in die 20ste eeu beskryf is. Die hoeveelheid magma, wat destyds vrygestel is, was met 13 kubieke kilometer dertig keer groter as dié gedurende die uitbarsting van Mount St. Helens in die deelstaat Washington in 1980.
Adriaan Basson
Adriaan Basson is 'n Suid-Afrikaanse joernalis en outeur en teenswoordig redakteur van News24. Hy was voorheen hoofredakteur van die Afrikaanse subskripsienuuswebwerf Netwerk24 en 'n verslaggewer by Beeld, City Press, en Mail & Guardian.
Alpha Lacertae
Dit is ’n A-tipe hoofreeksster met ’n sterreklassifikasie van A1 V, wat beteken dit verbrand nog waterstof in sy kern. Die ster is sowat 400 miljoen jaar oud en het ’n relatief vinnige rotasiespoed van sowat 128 km/s. Sy massa en radius is sowat 2,1 keer die Son s'n. Sy ligsterkte is amper 28 keer dié van die Son en dit het ’n effektiewe temperatuur van 9 050 K. Die ster se Bayer-naam is "Alpha Lacertae" en sy Flamsteed-naam is "7 Lacertae".
Alpha Lacertae het ’n visuele metgesel 36 boogsekondes van hom af. CCDM J22313+5017B is van spektraaltipe A en het ’n skynbare magnitude van 11,8. Dit is waarskynlik ’n optiese toeval.
Romulea lutea
Romulea lutea is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Romulea behoort en is deel van die strandveld. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap waar dit op die duine en sand, wes van Koekenaap, voorkom. Die plant het 'n voorkomsgebied van kleiner as 176 km2 en kan die grootste deel van sy habitat afstaan aan mynbou bedrywighede indien die projek voortgaan.
George Skillan
George Skillan (1893 – 1975) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Dreyfus Case (1931) en in die televisiereekse BBC Sunday-Night Theatre (1950), David Copperfield (1956), en Strife (1960).
Eddie Cibrian
Eddie Cibrian (gebore 16 Junie 1973) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Cave (2005) en The Best Man Holiday (2013), en in die televisiereekse Sunset Beach (1997) en Third Watch (1999).
City of London
Die City of London is 'n stad en seremoniële graafskap in Londen. Vanaf die 1ste eeu n.C., toe die Romeine hier 'n nedersetting gevestig het, tot die Middeleeue het dit die grootste deel van Londen beslaan, maar daarna het die stad ver buite die City se grense begin uitbrei. Die City of London beslaan tans net 'n klein deel van die Britse hoofstad, alhoewel dit 'n belangrike distrik van Sentraal-Londen bly. Naas die aangrensende City of Westminster is dit een van twee Londense distrikte wat stadstatus het.
Die City is verskeie kere deur brandrampe getref. Die Groot Brand van Londen, wat in September 1666 vier dae lank gewoed het, het groot dele van die historiese middestad met sowat 13 200 wonings verwoes en nege menselewens geëis – een jaar nadat sowat 68 000 Londenaars slagoffers van die Groot Plaag geword het. In die 20ste eeu is Londen in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog deur Duitse bomaanvalle getref. Gedurende die sogenaamde Slag van Engeland, wat in 1940 begin het, het duisende bewoners tydens 'n reeks nagtelike lugaanvalle, wat in die volksmond die Blitz genoem is, in die ruïnes van hul huise gesterf.
Vandag kontrasteer Victoriaanse geboue in doolhof-straatjies (die straatpatroon het sedert die Middeleeue onveranderd gebly) met die skitterende glasfasades van hipermoderne kantoorgeboue. Sowat 400 000 Londenaars stroom elke dag as pendelaars na die City, een van die belangrikste finansiële distrikte ter wêreld, maar saans verander die distrik in 'n rustige plek. Slegs enkele duisend bewoners het in die histories digbevolkte middestad oorgebly. Kerkgeboue, waarvan baie deur die befaamde argitek Christopher Wren ná die Groot Brand van 1666 ontwerp is, is die laaste getuies van die City se verlede as volkryke woonbuurt. Wren se meesterwerk, St Paul's Cathedral, oorheers steeds die City se stadsilhoeët.
Vandag staan die City of Square Mile, soos dit vanweë sy klein oppervlak van een vierkante myl dikwels genoem word, as die wêreld se leidende finansiële distrik bekend. Hier het ook instellings soos die Bank van Engeland en die Londense Effektebeurs hul setels. Die vestiging van 'n tweede Londense sakekern in Canary Wharf, sowat vier kilometer oos van die City, het nie sy rol as finansiële sentrum aangetas nie. Gedurende die 19de eeu was die City daarnaas ook die wêreld se voorste sake- en handelspilpunt.
Verskeie bedrywe word met sekere buurte in die City of London verbind. So is die hoofkwartiere van versekeringsmaatskappye veral aan sy oostelike kant saamgetrek, terwyl regsinstellings hul setels in die gebied van Temple en Chancery Lane het. Hier is die Inns of Court geleë waarvan twee, Inner Temple en Middle Temple, binne die City se grense geleë is.
Thomas Haden Church
Thomas Haden Church (gebore 17 Junie 1960) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Tombstone (1993), Sideways (2004), Spider-Man 3 (2007), en John Carter (2012).
Gardy Granass
Gardy Granass (gebore 7 Januarie 1930) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Heidelberger Romanze (1951) en Drei Mädels vom Rhein (1955).
Mesembryanthemum pseudoschlichtianum
Die Groot Skerpioenbos (Mesembryanthemum pseudoschlichtianum) is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Namibië en Suid-Afrika waar dit in die Noord-Kaap voorkom.
Proteleia
Proteleia is 'n genus van sponsdiere uit die klas van die Demospongiae (gewone sponse).
Anneli Granget
Anneli Granget (11 Augustus 1935 – 25 April 1971) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rol in die televisiereeks Hafenkrankenhaus (1968).
Pieter du Toit
Pieter du Toit is 'n Suid-Afrikaanse redakteur, joernalis, skrywer, en politieke kommentator. Hy is assistent-redakteur by News24. Hy dien sedert 1 Julie 2017 as hoofredakteur van HuffPost South Africa (publikasie sedertdien gestaak ). Hy was voorheen sedert die bekendstelling van HuffPost South Africa in Oktober 2016 daardie publikasie se adjunkredakteur.
Loopbaan
Du Toit is in 2017 deur die persombud van Suid-Afrika skuldig bevind aan die publikasie van fopnuus oor die burgerregte-organisasie AfriForum en is beveel om 'n verskoning aan die organisasie op die webwerf van HuffPost South Africa te plaas. Du Toit en News24 is op 15 November 2018 deur die persombud, Johan Retief, weer aan die publikasie van fopnuus oor AfriForum skuldig bevind en weer eens beveel om 'n verskoning aan die organisasie uit te reik.
Lois Meredith
Lois Meredith (26 Junie 1897 – 15 Januarie 1967) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Spellbound (1916), Sold at Auction (1917), In the Hands of the Law (1917), en The Headless Horseman (1922).
Dan Renton Skinner
Dan Renton Skinner (gebore 25 Januarie 1973) is 'n Engelse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent High-Rise (2015) en in die televisiereeks Shooting Stars (1993).
Maskulisme
Maskulisme of maskulinisme verwys na ideologieë en sosiaalpolitieke bewegings wat ten doel het om seksisme teen mans te bestry en hulle regte gelyk te stel aan dié van vroue. Dit is dus in 'n mate 'n teenpool vir feminisme en bevorder eienskappe wat tipies van mans en seuns is. Die terme kan ook verwys na die mansregtebeweging of 'n soort antifeminisme.
Buffelsrivier (Pringlebaai)
Die Buffelsrivier mond uit in die Indiese Oseaan se Valsbaai, by die dorpie Pringlebaai in die Wes-Kaap.
Lu Ann Meredith
Lu Ann Meredith (7 Julie 1913 – 12 November 1998) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Young and Beautiful (1934), Sporting Love (1936), With Pleasure, Madame (1936), en Sing as You Swing (1937).
Prosuberites sagamensis
Prosuberites sagamensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Prosuberites en tot die familie Suberitidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1898 deur Thiele.
Swartruggensberge (Wes-Kaap)
Die Swartruggensberge is 'n bergreeks wat in die binneland van die Wes-Kaap geleë is. Dit is onder andere die tuiste van die Swartruggens vexator, 'n blomdraende struik van die fynbos. Die vygie Mesembryanthemum knolfonteinense is ook endemies in die berg.
Steinhoff
Steinhoff is 'n Duitse van. Noemenswaardige mense met die van sluit in die volgende:
Effektiewe temperatuur
Die effektiewe temperatuur van ’n liggaam soos ’n ster of planeet is die temperatuur van ’n swartstraler wat dieselfde algehele hoeveelheid elektromagnetiese straling sal uitstraal. Effektiewe temperatuur word dikwels gebruik as ’n raming van ’n liggaam se oppervlaktemperatuur as die kurwe van die liggaam se uitstraalvermoë (as ’n funksie van golflengte) nie bekend is nie.
Lloyd Loom
Die Lloyd Loom-weeftegniek is in 1917 deur die Amerikaner Marshall B. Lloyd gepatenteer. Hy het kraftpapier om 'n metaaldraad gedraai, die papierdrade op 'n weefgetou opgestel, en 'n aaneenlopende stuk materiaal, wat as die tradisionele Lloyd Loom-stof bekend geword het, geweef. Die stewige, dog buigsame Lloyd Loom-stof word geknip en oor buighoutraamwerke getrek en vasgekram, om 'n verskeidenheid meubels en huishoudelike voorwerpe te maak. Lloyd Loom-stoele het vinnig baie gewild in die Verenigde State geraak.
Lusty Lloyd Loom
In 1921 het Marshall B. Lloyd die Britse regte aan W (William) Lusty & Seuns verkoop, wat die Lloyd Loom-stof gebruik het om 'n reeks meubels met eenvoudiger ontwerpe, as die oorspronklike Amerikaanse meubelstukke, te skep. Tydens die 1930s het Lloyd Loom-meubels 'n hoogtepunt van gewildheid bereik, en is dit in hotelle, restaurante en teekamers, sowel as aan boord van 'n Zeppelin en passasierskepe gebruik, sodat dit 'n huishoudelike naam geword het. Die Lusty-familie het meer as 'n duisend ontwerpe ontwikkel, en meer as tien miljoen Lusty Lloyd Loom-meubelstukke is voor 1940 in Amerika en Groot-Brittanje gemaak.
Teen 1933 was daar meer as 400 ontwerpe in die Lusty Lloyd Loom-katalogus. 'n Bomaanval in 1940, tydens die Tweede Wêreldoorlog, het die fabriek in Oos-Londen, waar die goedere vervaardig is, verwoes. Die besigheid is weer in 1951 op die been gebring, maar die na-oorlogse toestande het verkope nadelig beïnvloed.
Geoffrey Lusty, 'n kleinseun van William Lusty, wat die onderneming begin het, het die produksie in die laaste dekade van die twintigste eeu laat herleef deur produksie na die Verre Ooste te verskuif. Alhoewel die produksiestandaarde so goed soos die oorspronklike was, en al die artikels volgens die oorspronklike W Lusty & Sons-ontwerpe gemaak is, het die verkope nie in die Verenigde Koninkryk gevorder nie, en in 2008 het die onderneming adviseurs versoek om 'n nuwe eienaar te kry. In Julie 2008 het W Lusty & Sons die Lusty Furniture Company geword, gerugsteun deur private beleggers wat graag die nalatenskap van Marshall B Lloyd, die uitvinder van Lloyd Loom, wou bewaar. Die nuwe eienaars het die katalogus met die oorspronklike ontwerpe weer uitgegee, en die produksie van die meubels in Indonesië voortgesit. Hulle het dit ook moontlik gemaak om die oorspronklike ontwerpe in enige kleur te bestel, soos wat W Lusty & Seuns dit in 1922 aangebied het. Sommige vervaardigers en kleinhandelaars het sedertdien sintetiese vesels, wat op die oorspronklike Lloyd Loom-stof gebaseer was, ontwikkel. Die sintetiese weergawes word veral vir buitelewe-meubels gebruik.
Die grootste gedeelte van die huidige wêreldwye Lloyd Loom-produksie vind in Indonesië, China en Vietnam plaas. Alhoewel Lloyd Loom op 'n klein skaal in die Verenigde Koninkryk vervaardig word, word die meeste Lloyd Loom-ondernemings en kleinhandelaars as invoerondernemings bedryf, met die oorgrote hoeveelheid Lloyd Loom-meubels wat in die Verre Ooste vervaardig word.