cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenmore
Vir sensusdoeleindes beslaan Glenmore net 0,34 km². In 2011 was die bevoling 1178, van wie amper 55% swart was en sowat 'n derde wit. Tog was Engels die huistaal van meer as die helfte van die bevolking, terwyl net 5,18% se huistaal Afrikaans was.
Transatlantiese slawehandel
Britse slawehandel aan die Kaap Die Goeie Hoop
Die private slaweskepe wat tussen Mosambiek en Madagaskar, hul bron van slawe, en Barbados, Virginië en Buenos Aires, via die Kaap, geopereer het, was nie aandeelhouers in die monopolistiese Royal African Company nie en hulle moes dus die seeroetes van die RAC se sogenaamde English West African Slave Trade vermy. Die roete wat hierdie vrye slawehandelaars gevolg het, was van Lightfoot River en Massailly in Madagaskar, om die Kaap en na die Amerikas. Daardie slawe wat die lang seereis na die Amerikas klaarblyklik nie sou oorleef nie, is aan die Kaap verkoop. Afhangende van wisselende marktoestande in die Amerikas is hele skeepsvragte slawe soms ook aan die Kaap verkooop as die prys goed vergelyk het met dié in die Nuwe Wêreld. Ook het die onmiddellike verhandeling van die slawe aan die Kaap die lang en gevaarlike reis oor die Atlantiese Oseaan na die Amerikas geriefshalwe uitgeskakel. Dikwels het die skeepskapteins egter net ŉ deel van hul slawevrag aan die Kaap verkoop as ŉ buffer teen lewensverliese tydens die oorgangsvaart en die soms onvoorspelbare marktoestande in die Amerikas.
Engeland se rol in die slawehandel
Vir die doeleindes van die transatlantiese slawebedryf was Engeland se ses basiese slawevergaarstreke aan die kus van Noord- en Sentraal-Afrika Senegal en Gambië, Sierra Leone en die Bowindse Eilande, die Goudkus, die Boog van Benin, die Boog van Biafra en Wes-Sentraal Afrika, met inbegrip van die Kongo en Angola.
Die eerste aangetekende verwysing na Engelse handelaars se betrokkenheid by die slawebedryf dateer van 1562, met Elizabeth I aan bewind, toe die invloedrykste handelswaarder van Plymouth, John Hawkins, na raming 900 slawe op verskeie plekke aan die kus van Guinee gevang en in sy drie skepe, asook ander vaartuie wat hy aan die Afrikaanse kus van Portugese koloniste buitgemaak het, na die Wes-Indiese Eilande ontvoer het om hulle aan die Spaanse koloniste daar te verkoop.
Johan Hawkins was een van die suksesvolste administrateurs en bevelvoerders van die Engelse vloot in die 16de eeu en word beskou as die inspirasie agter die opbou van die vloot wat die Spaanse Armada in 1588 verslaan het. In ŉ roemryke vlootloopbaan het hy tot tesourier en hoofkontroleur van die vloot gevorder.
In 1560 het Hawkins en Pedro de Ponte, lid van ŉ besonder invloedryke Joodse entrepreneursfamilie in Tenerife, handelstad in die Kanariese Eilande, ŉ sakevennootskap gesluit om slawe van die weskus van Afrika na die Karibiese Eilande en die Amerikas te verskeep.
Hawkins se eerste slawehandelsonderneming was so winsgewend dat Elizabeth I en die Engelse adel – in weerwil van die Spaanse verbod op Engelse handel in Spaanse gebiedswaters rondom die Amerikas – nou ook by die transatlantiese slawehandel betrokke wou raak.
Engeland en Spanje se voortslepende botsings is deur Filip II van Spanje se obsessie om die Rooms-Katolieke geloof in Engeland te herstel aangevuur. Henry VIII (Tudor) se breuk met Rome in 1534 was die begin van die Engelse Reformasie wat uitgeloop het op die vestiging van die Anglikaanse Kerk onder Elizabeth I. Daarby het die Engelse seerowers Spaanse handel ernstig benadeel en sy besittings onveilig gemaak, wat – alles bymekaar getel – daarop uitgeloop het dat die Merchant Adventurers sy handelsreg in die Spaanse Nederlande verloor het en dus nuwe handelsgeleenthede moes vind. Dít is presies wat Hawkins aan hulle gebied het: Die wolhandel is deur slawehandel vervang.
Bedryfstelsel
Die woord bedryfstelsel kan beteken:
Transatlantiese slawehandel
Engeland se rol in die slawehandel
Die slawebedryf het so winsgewend geword dat Hawkins op nog drie slawe-ekspedisies gegaan het, waarvan die tweede en derde uiters suksesvol was. Die vierde is in 1567 van stapel gestuur. Nadat Hawkins en sy rowersbende soos voorheen in Guinee ander slawevangers van hul “ware” beroof het, statte afgebrand het, die inwoners gevang het en hulle as slawe ontvoer het, is sy vloot na die Karibiese Eilande om die “vangs” aan die koloniste te verkoop. Daar het Spaanse oorlogskepe Hawkins-hulle egter in die hawe van San Juan de Ulúa onverhoeds betrap, aangeval en vyf van die Engelse skepe buitgemaak. Hawkins en Drake het die aanval oorleef, maar van die ekspedisie se vierhonderd bemanningslede het slegs honderd Engeland weer bereik. Die meeste van die vermiste driehonderd Engelse seemanne het in die verwoede gevegte gesterf of is deur die Spanjaarde gevange geneem, gemartel en tereggestel.
Die Britse slawebedryf het meegebring dat groot getalle Afrikane na Engeland gebring is om as gesogte diensknegte in welgestelde, veral adellike huishoudings opgeneem te word. Teen 1596 was daar so baie swartes in Londen dat Elizabeth aan die burgemeester geskryf het dat hulle ŉ probleem geword het. Sy wou hê dat hulle na Afrika gedeporteer moes word.
Die eerste korporatiewe Engelse maatskappy wat hom op Afrika toegespits het, was die Guinea Company of Adventurers of London Trading to Africa, onder aanvoering van baron Robert Rich, tweede hertog van Warwick (1587-1658), wat ŉ tabakplantasie in Virginië besit het. Hy het in 1618 amptelike toestemming van koning James I van Engeland en Ierland, ook bekend as James VI van Skotland, verkry om tot die slawehandel aan die kus van Guinee toe te tree. Hierdie private, monopolistiese handelsonderneming het ook bekend gestaan as A Company of Adventurers to Gynny and Bynny (Guinee en Benin).
25
Die jaar 25 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 25ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Transatlantiese slawehandel
Aanslag op die Iere
Charles I van Groot-Brittanje en Ierlan d, opvolger van James I, het in 1625 ŉ wet uitgevaardig ingevolge waarvan Ierse politieke gevangenes voortaan as slawe aan Engelse setlaars in die Nuwe Wêreld gelewer sou word. Hy het die daad by die woord gevoeg deur in dieselfde jaar 30 000 Iere na Antigua en Montserrat in die Wes-Indiese Eilande te verban. Teen 1637 het Ierse slawe nagenoeg 70% van die totale bevolking van Montserrat uitgemaak. Sy voorganger het egter reeds in 1612 gelas dat Iere in slawerny na die Nuwe Wêreld uitgevoer word om ŉ kitsoplossing vir die groot behoefte aan hande-arbeid in die Engelse besittings daar te vind sodat dit winsgewend ontwikkel kan word – onder meer by wyse van rys- en suikerrietvelde, asook boomplantasies vir houtproduksie.
Omdat Afrika-slawe beter aangepas was by die tropiese klimaat van die Wes-Indiese Eilande en dus beter slawemateriaal as die Iere was, was hulle meer gesog en het hulle veel hoër pryse op die slawemarkte behaal. Gevolglik het die belangstelling van die Engelse kapitalistiese handelaars in die lewering van swart slawe uit Afrika aan die Amerikas sterk toegeneem.
Die Engelse generaal Oliver Cromwell, wat die parlementêre magte in die Engelse burgeroorloë van 1649 tot 1653 teen Charles I gelei het en die republikeinse statebond uitgeroep het, het van 1653 tot 1658 aan die hoof van Engeland, Skotland en Ierland gestaan.
Hoewel hy ŉ oortuigde Calvinis en Puritein was wat verklaar het dat hy in godsdiensvryheid glo, was hy sterk gekant teen die Rooms-Katolisisme. En wat slawerny en die onderdrukking van volke betref, was hy totaal gewetenloos.
Soos sy voorgangers, het hy die Iere verag en hulle genadeloos vervolg en uitgebuit. In 1650 het hy 25 000 Iere laat opruim en as slawe aan die Engelse plantasie-eienaars in die Karibiese Eilande gelewer. Van 1641 tot 1652 is minstens 300 000 Ierse burgers voor die voet deur die Engelse slawevangers gevang en as slawe na die Amerikas ontvoer. Gedurende sy terreurbewind oor Ierland is meer as 100 000 Ierse kinders tussen 10 en 14 as slawe na die Wes-Indiese Eilande, Virginia en New England vervoer. Toe die Ierse slawe in 1649 in Barbados gerebelleer het, het die Engelse soldate hulle voor die voet op die gruwelikste wyse gemartel en vermoor. Moord op ŉ Ier is nie as ŉ misdaad gereken nie.
Van 1600 tot 1699 is meer Iere as Afrikane in slawerny gedwing en in die Amerikas verkoop.
Wetgewing steun slawehandel
In 1662 is slawerny as ekonomiese bedryf, deurslaggewend vir die imperiale ekonomie, deur wetgewing gereguleer en in die hande geplaas van ŉ organisasie wat deur die Britse kroon self in die lewe geroep is. Die Britte het van die begin van die 1600’s Noord-Amerika stelselmatig beset en vanaf 1618 slawe-arbeid van Afrika ingevoer om die nuwe Britse kolonies te bewerk.
Om die groeiende slawebedryf daar te reguleer, is wetgewing ontwikkel. Die sogenaamde Virginiese Wet van Desember 1662, Wet XII, en die Wet van September 1667, Wet III, het slawerny as instelling gevestig en die eienaarskap van slawe-eienaars verskans. Dit bepaal onder meer dat kerstening en die doop van slawe hulle geensins vry sou maak nie, en dat alle kinders van slavinne insgelyks slawe, en dus ook die eiendom van die slawe-eienaars, sou wees. Die parlement het in 1667 in Londen die sogenaamde Act to Regulate the Negroes on the British Plantations gepromulgeer. Daarvolgens word swartes gedefinieer as “of wild, barbarous and savage nature”. Dié wetgewing, wat met “strict severity and punishments” toegepas moes word, het bepaal dat slawe weens hul primitiewe aard deur beperkings en strafmaatreëls gereguleer moes word. Slawe-eienaars is van alle blaam onthef indien ŉ slaaf weens dwangarbeid of lyfstraf sou sterf. Slawe is deur die howe as verkoopsware bejeën en nie as mense nie.
Die eerste tree tot afskaffing
Die eerste Britse organisasie om die voortou te neem om slawerny af te skaf, was The Society for the Abolition of the Slave Trade van 1787. Dit is in die lewe geroep deur ŉ Protestantse sekte genaamd The Society of Friends, ook genoem Quakers (Kwakers), wat in 1650 gestig is. Vanaf 1750 was dié beweging egter regstreeks by die Merchants Trading to Africa betrokke en nagenoeg 84 van die Kwaker-leiers was aandeelhouers in die slawehandelsmaatskappye.
Van Bart (2012) skryf dat die Kwakers die slawebedryf as ŉ evolusie-bedryf beskou het, wat die primitiewe, heidense Afrikane uit hul onheilige samelewings ontruk sodat hulle in die Christelike samelewing beskaaf, opgehef en uiteindelik gekersten kon word. Hoewel slawerny wreed was, moes die slawe dankbaar wees dat hulle die kans gegun word om tot ŉ hoër, beter en saliger lewe te emansipeer, het die Kwakers aangevoer.
In 1787 het die Society for Effecting the Abolition of the Slave Trade onder leiding van die Kwakers van Brittanje en Amerika in Londen byeengekom. Hulle het ŉ simbool ontwerp wat ŉ knielende swart slaaf in kettings uitbeeld – ŉ kombinasie van die Christelike bekeringsmissie om die heiden te kersten en die meer wêreldlike beskawings- en emansipasie-ideaal. Die slaaf is naamlik dankbaar dat hy uit sy heidense en primitiewe agtergrond ontruk word om na ŉ Christelike, beskaafde lewenstyl te emansipeer. Wanneer die proses voltooi is en die slaaf bewustelik tot bekering en beskawing gevorder het, is hy of sy op vrystelling geregtig.
Einde van die Atlantiese slawehandel
In Brittanje, Amerika, Portugal en dele van Europa het verset teen die slawehandel ontwikkel. In Brittanje en Amerika is hierdie verset deur die Kwakers en individue soos William Wilberforce gelei. Baie mense het by die beweging aangesluit en teen slawehandel begin protesteer, maar hulle is deur die eienaars van die koloniale besittings teengestaan. Na aanleiding van Lord Mansfield se besluit in 1772, het slawe vry geword wanneer hulle die Britse eilande binnegekom het. Onder leiding van Thomas Jefferson het die nuwe staat van Virginia in 1778 die eerste staat geword en een van die eerste jurisdiksies om die invoer en verkoop van slawe te stop. Dit sou 'n misdaad wees vir handelaars om slawe van buite die staat of uit die buiteland in die staat in te bring en te verkoop. Migrante uit ander lande is wel toegelaaat om hul eie slawe in te bring. Die nuwe wet het alle slawe wat onwettig ingevoer is, bevry en het swaar boetes op oortreders opgelê. Denemarke, wat 'n aktiewe deelnemer aan die slawehandel was, was in 1792 die eerste land om die handel deur middel van wetgewing, wat in 1803 in werking getree het, te verbied. Brittanje het die slawehandel in 1807 verbied en stewige boetes opgelê vir enige slaaf wat aan boord van 'n Britse skip gevind is ( sien Slawehandelwet 1807 ). Die Royal Navy het aksie geneem teen ander nasies wat die slawehandel voortgesit het en het verklaar dat slawerny gelyk is aan seerowery en met die dood strafbaar was. Die Verenigde State se kongres het die Slawehandelwet van 1794 afgekondig, wat die bou of toerus van slaweskepe in die VSA verbied het. In 1807 het die Kongres die invoer van slawe verbied, 'n verbod wat op 1 Januarie 1808 in werking getree het.
William Wilberforce was 'n dryfkrag in die Britse parlement in die stryd teen die slawehandel in die Britse Ryk. Op 22 Februarie 1807 is 'n mosie om die Atlantiese slawehandel af te skaf met 283 stemme teen 16 goedgekeur. Die Verenigde State het die slawehandel dieselfde jaar afgeskaf, maar nie die interne slawehandel nie, wat tot die 1860's die dominante karakter in Amerikaanse slawerny was nie. In 1805 het die Britse Orde-in-Raad die invoer van slawe in kolonies wat van Frankryk en Nederland afgeneem is, beperk. Brittanje het voorts ook druk op ander nasies geplaas om hul handel te beëindig. In 1810 is 'n Anglo-Portugese verdrag gesluit waarvolgens Portugal ingestem het om sy handel in sy kolonies te beperk. Verder is daar in 'n 1861 Anglo-Sweedse verdrag gesluit waarvolgens Swede sy slawehandel verbied het, terwyl Frankryk in 1814 die Verdrag van Parys uitgereik het, waarin hy met Brittanje ooreengekom het dat die handel "teenstrydig met die beginsels van natuurlike geregtigheid" is en ingestem het om die slawehandel oor vyf jaar af te skaf. Met die 1814 Anglo-Nederland verdrag het Nederland ook sy slawehandel verbied het. Die Royal Navy of koninklike vloot se Wes-Afrika-eskader, wat in 1808 gestig is, het teen 1850 tot sowat 25 vaartuie gegroei, wat die taak gehad het om slawerny aan die Afrika-kus te bestry. Tussen 1807 en 1860 het hierdie eskader beslag gelê op ongeveer 1 600 skepe wat by die slawehandel betrokke was en 150 000 Afrikane wat aan boord van hierdie vaartuie was, bevry. Etlike honderd slawe per jaar is deur die vloot na die Britse kolonie van Sierra Leone vervoer, waar hulle gedwing is om as "leerlinge" in die koloniale ekonomie te dien, totdat slawerny in 1833 met wetgewing afgeskaf is. Die laaste opgetekende slaweskip om by die VSA aan wal te gaan was die Clotilde wat in 1859 'n aantal Afrikane onwettig na die stad Mobile, Alabama, gesmokkel het. Die Afrikane aan boord is as slawe verkoop. Die VSA het slawerny egter vyf jaar later afgeskaf, ná die einde van die Amerikaanse Burgeroorlog in 1865. Die laaste oorlewende van die reis was Cudjoe Lewis, wat in 1935 oorlede is. Die laaste land om die Atlantiese slawehandel te verbied, was Brasilië in 1831. Onwettige handel het egter voortgegaan met groot getalle slawe wat tot die 1860's na Brasilië en Kuba verskeep is. Britse ingryping en verdere diplomasie het die Atlantiese slawehandel uiteindelik beëindig. In 1870 het Portugal die laaste handelsroete met die Amerikas beëindig. Die laaste land wat slawe ingevoer het, was Brasilië. In Brasilië is slawerny self egter eers in 1888 beëindig, wat dit die laaste land in die Amerikas maak om onwillekeurige serwituut te beëindig.
Die dryf agter slawerny
Navorsers voer aan dat die slawehandel deur skeepseienaars en handelaars, oftewel kapitalistiese finansiers, aangedryf is, omdat hulle enorme profyte op hul kommersiële beleggings verdien het. Die skeepsbedryf het inderdaad aan die hart van die slawebedryf gelê.
Volgens Van Bart (2012) het hulle geweld van praktiese en konseptuele aard gepleeg. Konseptueel is die slaaf tot blote kommoditeit vir handelsdoeleindes verlaag en kon daarom sonder gevolge in die handelstruktuur ingedwing word. Dit het neergekom op geweld teen sy menslikheid. Op praktiese vlak het die toenemende aantal liggame wat gevange geneem en verslaaf is daartoe gelei dat slawehandelaars kort- en langtermyn arbeidsbehoeftes kon bereken sodat ŉ omvangryke stelsel van Atlantiese kapitalisme deur middel van die transnasionale vloei van arbeidskrag in en deur slaweskepe, plantasies en markte bepaal en gereguleer kon word. Albei geweldsaspekte was noodsaaklik vir die funksionering van die slawebedryf as masjien om die slaaf as kommoditeit vir die wêreldwye arbeidsmark te produseer.
William Wilberforce was ŉ politikus wat hom van 1789 tot 1807 in die Britse parlement daarvoor beywer het om die slawehandel te stuit, en wetgewing vir die verbetering van die lot van slawe in te stel. Hy beredeneer die gevolge van die praktiese en konseptuele geweld in sy toespraak, “Resolutions Respecting the Slave Trade”, wat hy op 12 Mei 1789 in die Britse parlement gelewer het, soos volg: “Does not everyone see that a slave trade carried on around [Africa’s] coasts must carry violence and desolation to her very centre? That in a continent just emerging from barbarism, i fa trade in men is established, if her men are all ceonverted into goods, and become commodities that can be bartered, it follows they must be subject to ravage just as goods are.” (International University Society’s Reading Course and Biographical Studies [IUS] 1935: 574).
Rondedraai
Rondedraai is 'n klein dorpie in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die dorpie lê in die suide van die provinsie.
24
Die jaar 24 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 24ste jaar van die 1ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Piper Mackenzie Harris
Piper Mackenzie Harris (gebore 26 Januarie 2000) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Blonde Ambition (2007), G-Force (2009), Sound of My Voice (2011), en R.I.P.D. (2013).
Gott, man lobet dich in der Stille, BWV 120b
Gott, man lobet dich in der Stille, BWV 120b, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Joachim Holst-Jensen
Joachim Holst-Jensen (16 Junie 1880 – 7 Maart 1963) was 'n Noorse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Boer Boerson Jr. (1938), Her Little Majesty (1939), Gjest Baardsen (1939), en Nine Lives (1957).
Reg Rogers
Reg Rogers is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Primal Fear (1996), Runaway Bride (1999), en Analyze That (2002), en in die televisiereeks Friends (1994).
La Défense
La Défense (Frans: [la de.fɑ̃s]; letterlik: "die verdediging") is die sentrale besigheidsdistrik van die Franse hoofstad Parys. Die hipermoderne sakesentrum met sy wolkekrabbers, groot woonstelblokke en inkoopsentra – die grootste van sy soort in Europa – het ná die Tweede Wêreldoorlog ontstaan om in die groeiende vraag na kantoorruimtes te voorsien. Om die historiese stadsbeeld van Parys te bewaar, is die sakesentrum buite die stadsgrense in die westelike voorstede (banlieues) Courbevoie, Nanterre en Puteaux, in die département Hauts-de-Seine – nadat eerste voorstelle in hierdie verband reeds gedurende die 1930's gemaak is – teen die middel van die 1950's beplan en vervolgens verwesenlik.
Geskiedenis
Die naam La Défense is afgelei van die standbeeld La Défense de Paris ("die verdediging van Parys") wat in 1883 ter ere van die Franse soldate, wat in die Frans-Duitse Oorlog (1870–1871) geveg het, opgerig.
Die stadsbeplanning vir die nuwe buurt begin in die vyftigerjare van die 20ste eeu, en aanvanklik word die hoogte van nuwe geboue tot 100 m beperk. Hoewel die ontwikkeling tydens die ekonomiese krisis van 1973 en later nog eens aan die begin van die negentigerjare tot 'n tydelike stilstand kom, groei La Défense steeds verder. Dit is nou die grootste Europese sakesentrum met sowat 30 000 inwoners en 150 000 mense wat in sy kantore werk. Danksy die ekonomiese betekenis van die buurt het dit die bynaam "Wall-Street-sur-Seine" gekry.
Die stadswyk is 'n reusagtige wandellaan, terwyl die parkeerplekke, stasies, buslane en ander geriewe ondergronds aangelê is.
Die utopiese karakter van die argitektuur word versag deur 'n aantal kunsobjekte soos die Stabile van Calder en die fantasieryke figure van Miró.
Ann Stephens
Ann Stephens (21 Mei 1931 – 15 Julie 1966) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente In Which We Serve (1942), Dear Octopus (1943), Man of Evil (1944), en The Franchise Affair (1951).
Carole Gray
Carole Gray (gebore 1940) is 'n Zimbabwiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Wonderful to Be Young! (1961) en Island of Terror (1966), en in die televisiereekse The Avengers (1961) en The Saint (1962).
Siberiese eekhorinkie
Die Siberiese eekhorinkie (Tamias sibiricus) word aangetref in woude van Rusland tot in China, Korea en Noord-Japan. Dit is die enigste lid van die genus Tamias wat buite Noord-Amerika aangetref word. Dit is 18 tot 25 cm lank, waarvan sy stert ’n derde uitmaak.
Borselaalwyn
Die Borselaalwyn (Aloe rupestris) kom in die noorde van KwaZulu-Natal, Eswatini en die suide van Mosambiek voor. Die aalwyn word 4 tot 6 m hoog, alhowel sommige reeds 8 m bereik het, en word geklassifiseer as 'n boom met die FSA-nommer van 30.3. Rupestris beteken: groei in rotsagtige plekke.
Die plant blom in die winter, aanvanklik is die blomme geel en verander later na diep-oranje. Die blomme lyk soos bottelborsels.
In Engels staan die aalwyn bekend as die bottlebrush aloe.
Afrika-Chinese betrekkinge
China-Afrika verhoudinge verwys na die historiese, politieke, ekonomiese, militêre, sosiale en kulturele verbindings tussen China en die Afrika-vasteland.
Min is bekend oor die antieke verhoudings tussen China en die Afrika-vasteland, alhoewel daar bewys is van vroeë handelsverbindings. Hoogtepunte van middeleeuse kontakte was die 14de-eeuse reis van Ibn Battuta, die Marokkaanse geleerde en reisiger, na dele van China ; die 14de-eeuse besoek van Sa'id van Mogadishu, die Somaliese geleerde en ontdekkingsreisiger, na China ; en die 15de eeuse Ming-dinastie-reise van Chinese admiraal Zheng He en sy vloot, wat verby die kus van Somalië gevaar het, die Ajuran-sultanaat verbygesteek het en daarna die kus na die Mosambiekkanaal gevolg het.
Moderne politieke en ekonomiese verhoudinge het begin in die era van Mao Zedong, die eerste leier van die Kommunistiese Party van China, na aanleiding van die Chinese Burgeroorlog. Vanaf die 21ste eeu het die moderne staat van die Volksrepubliek China toenemend sterk ekonomiese bande met Afrika gebou. Daar is 'n geraamde een miljoen Chinese burgers wat in Afrika woon. Daarbenewens word geskat dat 200 000 Afrika inwoners in China werk. Swaziland is vanaf 2019 die enigste Afrika-land wat nog Taiwan as die Republiek China erken.
Handel tussen die Volksrepubliek China en Afrika het gedurende die 1990's met 700% gestyg, en China is tans Afrika se grootste handelsvennoot. Die Forum vir China-Afrika-Samewerking (FOCAC) is in Oktober 2000 gestig as 'n amptelike forum om die verhoudings te versterk. 'n Paar Westerse lande, soos die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State, het bekommerd geword oor die belangrike politieke, ekonomiese en militêre rolle wat China in die vasteland van Afrika speel.
Die Chinese Ministerie van Buitelandse Sake beklemtoon China se ontwikkelingsbetrokkenheid met Afrika, terwyl hy ook verklaar dat China en Afrika gesamentlike pogings doen om die wettige regte van ontwikkelende lande te handhaaf en die skepping van "'n nuwe, regverdige en billikke politieke en ekonomiese orde in die wêreld".
Historiese verhoudinge
Afrika en China het 'n geskiedenis van handelsbetrekkinge, soms deur derde partye, wat sover terug dateer tot 202 v.C. en 220 n.C. Die eerste melding van Afrika in Chinese bronne was in die Yǒuyáng Zázǔ deur Duan Chengshi (863 dood), 'n samevatting van algemene kennis waar hy oor die land Po-pa-li geskryf het (verwysende na Somalië).
Daarbenewens is kameelperde, sebras en wierook uitgevoer na die Ming-dinastie in China, wat Somaliese handelaars leiers in die handel tussen Asië en Afrika maak. en beïnvloed die Chinese taal oor Somali in die proses.
In die 14de eeu het Marokkaanse reisiger en geleerde Ibn Battuta 'n lang reis na Afrika en Asië onderneem. Hy het China in April 1345 na 'n verblyf in Indië bereik voordat hy as 'n gesant van Sultan Muhammad Tughlaq van die Indiese Tughlaq-dinastie na China gedien het. Hy het geskryf:
"China is die veiligste, die beste reguleerde van lande vir 'n reisiger. 'n Man kan op 'n reis van nege maande alleen gaan, met 'n groot bedrag geld saam met hom, sonder enige vrees. Sy word gebruik vir klere, selfs deur arm monnike en bedelaars. Die porselein is die beste van alle pottebakkersware en sy hoenders is groter as ganse in ons land." Die Ming-dinastie reis van Chinese admiraal Zheng He en sy vloot, wat die om die kus van Somalië gegaan het en daarna die kus na die Mosambiek-kanaal gevolg het. Die doel van die ekspedisies was om Chinese kultuur te versprei en die Chinese mag te vertoon. Zheng het geskenke gebring en titels van die Ming-keiser aan die plaaslike heersers gegee, met die doel om 'n groot aantal afhanklike state te vestig. In Oktober 1415 het Chinese ontdekkingsreisiger en admiraal Zheng He die ooskus van Afrika bereik en die eerste van twee kameelperde gestuur as geskenke aan die Chinese Yongle-keiser.
Daar is 'n paar bronne wat noem dat Chinese skepe in 1415 naby Lamu-eiland in Kenia gesink het. Oorlewendes het na bewering hulle op die eiland gevestig en met plaaslike vroue getrou.
Argeoloë het Chinese porselein vervaardig tydens die Tang-dinastie (618-907) in Keniaanse dorpe gevind. Dit word egter geglo dat dit tydens die 15de eeuse oseaanreis deur Zheng He oorgebring is. Op Lamu-eiland langs die Keniaanse kus hou die plaaslike mondelinge tradisie aan dat 20 skipbreukelinge Chinese matrose, moontlik deel van Zheng se vloot, honderde jare gelede op die strand geland het. Hulle is toestemming  gegee om te vestig deur plaaslike stamme  nadat hulle 'n gevaarlike luislang doodgemaak het, is na Islam bekeer en met plaaslike vroue getroud. Nou word daar geglo dat hulle nog net ses afstammelinge daar het; In 2002 het DNS-toetse op een van die vroue bevestig dat sy van Chinese afkoms was. Haar dogter, Mwamaka Sharifu, het later 'n Chinese-regeringsbeurs ontvang om tradisionele Chinese medisyne (TCM) in China te studeer.
Hedendaagse verhoudinge
Die vestiging van moderne China-Afrika verhoudinge dateer uit die laat 1950's toe China die eerste amptelike bilaterale handelsooreenkoms met Algerië, Egipte, Guinee, Somalië, Marokko en Soedan onderteken het. Zhou Enlai het tussen Desember 1963 en Januarie 1964 'n toer van tien lande in Afrika gedoen. Verhoudings in daardie tyd was dikwels weerspieëling van China se buitelandse beleid in die algemeen: China "..het bande gekweek en bied ... ekonomiese, tegniese en militêre steun aan Afrikalande en bevrydingsbewegings in 'n poging om oorloë van nasionale bevryding en revolusie aan te moedig as deel van 'n internasionale verenigde front teen beide supermoondhede."
Diplomasie
Vroeg-moderne bilaterale verhoudings is hoofsaaklik geraak deur die Koue Oorlog en die kommunistiese ideologie. China het oorspronklik noue bande gehad met die anti-apartheid- en bevrydingsbeweging, die African National Congress (ANC), in Suid-Afrika, maar soos China se verhoudings met die Sowjetunie versleg het en die ANC nader aan die Sowjetunie beweeg het, het China van die ANC af weggedraai na die Pan Africanist Congress (PAC). China het verskeie beginsels aangeneem, onder meer om die onafhanklikheid van Afrika-lande ondersteun terwyl hulle in infrastruktuurprojekte belê. Die Somaliese Demokratiese Republiek het goeie verhoudinge met die Sowjetunie in die Koue Oorlog-era gevestig. Toe Somalië probeer het om 'n Groter Somalië te skep, het dit oorlog in Ethiopië verklaar. Met die hulp van die Sowjetunie het Somalië die Ogaden-streek in drie maande ingeneem, maar die Sowjetunie het sy steun van Somalië na Ethiopië verskuif. Ethiopië het die Ogaden-streek herower. Dit het president Mohamed Siad Barre kwaad gemaak en alle Sowjet-adviseurs en burgers is uit Somalië gesit, maar Somalië het goeie verhoudings met China gehandhaaf wat gebreek het met die tradisionele Russiese Kommunisme. Gedurende die Koue Oorlog het 'n paar kleiner lande ook in alliansies met China gesluit, soos Burundi onder Michel Micombero.
Ekonomie
Daar is sowat 800 Chinese korporasies wat sake doen in Afrika, waarvan die meeste private maatskappye is en belê in die infrastruktuur-, energie- en die banksektor. Onvoorwaardelike en lae-tarief krediet lyne (tariewe van 1,5% oor 15 jaar tot 20 jaar) het die plek van die meer beperkte en voorwaardelike Westerse lenings geneem. Sedert 2000 is meer as VS$ 10 miljard in skuld wat deur Afrika-state aan China verskuldig is, gekanselleer.
Een derde van China se olievoorrade kom van die Afrika-vasteland, hoofsaaklik uit Angola. Beleggings van Chinese maatskappye in die energiesektor het in onlangse jare hoë vlakke bereik. In sommige gevalle, soos in Nigerië en Angola, het olie- en gasskseksplorasie- en produksietransaksies meer as VSA$ 2 miljard bereik. Baie van die beleggings is gemengde pakkette van hulp en lenings in ruil vir infrastruktuurbou en handelstransaksies.
In die landbou voorsien Benin en die Sahel-lande van Burkina Faso en Mali tot 20% van China se katoenbehoeftes. Terwyl Côte d'Ivoire China voorsien van kakao, word koffie uit Kenia ingevoer. Wat visprodukte betref, bly Namibië een van die belangrikste verskaffers.
Gedurende die jaar 2011 het die handel tussen Afrika en China 'n verbysterende 33% van die vorige jaar tot VS$ 166 miljard toegeneem. Dit sluit in Chinese invoer uit Afrika, wat gelykstaande is aan VS$ 93 miljard, wat hoofsaaklik uit mineraalerts, petroleum en landbouprodukte bestaan en Chinese uitvoere na Afrika van VS$ 93 miljard. Dit bestaan hoofsaaklik uit vervaardigde goedere. In die eerste vyf maande van die jaar 2012 het die handel tussen hierdie twee dele van die wêreld uitgebrei met meer as 22% tot VS$ 80,5 miljard in die groeiende handel tussen die Afrika-vasteland en China. Invoer van Afrika het in die eerste vyf maande van 2012 met 25,5% tot VS$ 49,6 miljard gestyg. Uitvoer van Chinese produkte, soos masjinerie, elektriese en verbruikersgoedere en klere en skoene het met 17,5% toegeneem tot VS$ 30,9 miljard. China was in 2011 Afrika se grootste handelsvennoot vir die vierde agtereenvolgende jaar (beginnende in 2008).
Die noodsaaklikheid om China se verhoogde beleggings in Afrika te beskerm, het 'n verskuiwing van China se tradisionele nie-inmenging in die interne aangeleenthede van ander lande na nuwe diplomatieke en militêre inisiatiewe gelei om onrus in Suid-Soedan en Mali te probeer oplos.
Tydens die FOCAC-vergadering van Desember 2015 in Johannesburg, Suid-Afrika, het die Chinese president, Xi Jinping, VS$ 60 miljard oor 'n ooreenkoms van drie jaar in lenings en bystand aan die Afrika-kontinent belowe. China het ook steun uitgespreek vir pogings om fabrieke wat goedere vir uitvoer vervaardig, te ondersteun. Saam met paaie en hawens het die Nigeriese president Muhammadu Buhari sy begeerte gewys om spoorwegprojekte langs die kuslyn te voltooi, spesifiek 'n 1400 km-spoor vanaf Lagos na Calabar wat ongeveer 200 000 werksgeleenthede kan skep.
Ontwikkelingshulp
China het die Afrika-onafhanklikheidsbewegings sterk ondersteun en het in die 1960's en 1970's hulp verleen aan nuwe onafhanklike Afrika-state. Onder die bekendste vroeë projekte was die 1 860 km Tazara-spoorlyn, wat Zambië en Tanzanië verbind het, wat China van 1970 tot 1975 gehelp het om te finansier en te bou. Sowat 50 000 Chinese ingenieurs en werkers is na die vasteland gestuur om die projek te voltooi. Teen 1978 het China hulp verleen aan meer Afrika-lande as die Verenigde State. Aangesien China 'n belangrike skenker vir Afrika geword het, was daar 'n behoefte aan Afrika-regerings om toepaslike meganismes te formuleer om dit te gebruik om Afrika-ekonomieë te bevorder.
Gesondheidsorg
China is sedert die 1960's besig met 'n soort gesondheidsdiplomasie teenoor Afrika. Gesondheidsontwikkeling en mediese hulp was een van die belangrikste suksesvolle areas van samewerking. Tussen die vroeë 1960's en 2005 is meer as 15 000 Chinese dokters na Afrika gestuur om te help om verskillende gesondheidsbehoeftes aan te spreek in meer as 47 lande. Die mediese spanne, bekend as yiliaodui, het gedurende dieselfde tydperk meer as 170 miljoen pasiënte behandel.
n 2001 het die lidlande van G8 die Verenigde Nasies se gesteunde Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria met 'n aanvanklike begroting van VS$ 10 miljard. In 2007 is nog 'n bykomende VS$ 1,1 miljard in Kunming, China, goedgekeur, waarvan 66% aan Afrika toegewy is. In September van dieselfde jaar het China die Demokratiese Republiek van die Kongo belowe om 31 hospitaal-eenhede en 145 kleiner gesondheidsorgsentrums te bou, 'n projek wat in Maart 2010 voltooi moes word.
Militêre samewerking
Militêre samewerking gaan terug na die Koue Oorlog-tydperk toe China gretig was om Afrika-bevrydingsbewegings te help. Afgesien van sommige tradisionele bondgenote soos Somalië en Oeganda, het China ook militêre bande gehad met onverbonde lande soos Egipte. Militêre toerusting ter waarde van VSA$ 142 miljoen is tussen 1955 en 1977 aan Afrika-lande verkoop. Twee dekades na die ineenstorting van die Sowjetunie, is militêre verhoudings nou gebaseer op sakebelange eerder as ideologie.
Meer onlangs het China troepe na die vasteland gestuur om aan vredesoperasies deel te neem. In 2004 het China ongeveer 1 500 militêre personeel onder die VN-sambreel uitgestuur, tussen Liberië en die Demokratiese Republiek van die Kongo, hoewel China eers sedert 2011 infanteriesoldate gestuur het wat waarskynlik as gevegseenhede kon funksioneer. China het ook in 2007 militêre attachés in 14 verskillende Afrika-lande, terwyl daar 18 Afrika-lande is wat hul militêre attachés in Beijing plaas. Afgesien van vredesoperasies, bied China militêre opleiding en toerusting aan 'n paar lande, alhoewel dit nie vereis dat militêre magte ontplooi word nie. Tydens die FOCAC-byeenkoms van Desember 2015 in Johannesburg, het die Chinese president, Xi Jinping, gestel dat: "China glo sterk dat Afrika aan die mense van Afrika behoort en Afrika-probleme moet deur die Afrikane hanteer word." China se nuutste militêre pogings is om die terrorisme en radikalisme te bestry, en nie die plaaslike Afrika-konflikte nie.
'n Groeiende aantal Afrika-lande het hul verskaffingsbron van tradisionele verskaffers soos Rusland na China verskuif, hoofsaaklik as gevolg van die mededingende pryse wat deur Chinese verskaffers aangebied word. Wapenverkope deur China na sommige Afrika-state het Westerse kritici bekommerd wat daarop wys dat sommige kopers soos Soedan van oorlogsmisdade beskuldig word.
In teenstelling met kritici het Carter Ham, 'n voormalige Amerikaanse weermaggeneraal in beheer van die Amerikaanse Afrika-bevelstruktuur, ten gunste van die voordele en moontlike samewerking tussen China en die VSA op die militêre gebied van Afrika gepraat. Hy het as voorbeeld aanbeveel dat Chinese patrolliebote wat aan die DRK verskaf is en die bou deur Chinese kontrakteurs van 'n militêre instituut in Tanzanië as Chinese hardeware gekombineer kan word met Amerikaanse opleiding om gesamentlike bystand vir Afrikaweermagte te verleen.
In Julie 2017 het China sy eerste oorsese militêre basis in Djibouti in Afrika gestig.
Kultuur
Histories is min bekend oor vroeë Afrika-immigrasie na China. Weens die onlangse ontwikkelinge in verhoudings, het baie verhuis vir beter geleenthede. Plekke genaamd Little Africa en Chocolate City ontvang al hoe meer nuwe immigrante, meestal Nigeriërs. Die meeste van die Afrika-immigrante is in die omgewing van Guangzhou gekonsentreer met 'n beraamde getal van 20 000. Daar word beraam dat daar ongeveer 10 000 onwettige Afrika-immigrante in China is en dat aksies teen hulle van die polisie sedert die begin van 2009 toegeneem het.
In teenstelling hiermee is vroeë Chinese immigrasie na die vasteland van Afrika effens beter gedokumenteer. In 1724 is 'n paar Chinese prisoniers deur die koloniale Nederlandse Ryk as arbeiders na Suid-Afrika vanuit die Oos-Indië (hedendaagse Indonesië) gebring. In die vroeë 19de eeu het 'n ander immigrantegolf na Suid-Afrika gekom as werkers wat deur die Britte gebring is om in landbou, infrastruktuurbou en mynbou te werk. In onlangse jare was daar 'n toenemende teenwoordigheid van Chinese in Afrika, met een skatting wat Chinese in Afrika as een miljoen stel.
Kritiek
Daar is 'n verskeidenheid kritiese perspektiewe wat die Chinese rol in die verhouding met die balans van die magverhouding en menseregte ondersoek. Westerse lande is die hoofbron van beskuldigings dat China neo-kolonialisme in Afrika nastreef. As antwoord op sulke kritiek het China die Nege Beginsels uitgereik om Ondernemings se Buitelandse Belegging aan te moedig en te standaardiseer, 'n handves en gedragsriglyne vir Chinese maatskappye wat in die buiteland werk.
Die verhouding tussen China en Zimbabwe het die aandag van sulke kritici gevestig. China is daarvan beskuldig dat Zimbabwe met straaljagters, voertuie en ander militêre toerusting voorsien word. China het in 2007 verklaar dat China sodanige hulp staak en alle toekomstige hulp humanitêr van aard sal wees. In Julie 2008 het die Chinese diplomasie aan die destydse president Robert Mugabe 'n versoek gerig "om hom te gedra". Alhoewel kritici dit beskou as 'n manier van China om sy eie belange in hierdie land te beskerm, indien die regime sou verander, soos inderdaad gebeur het.
Volkskapitalisme
Volkskapitalisme of Afrikaner-kapitalisme verwys na die projeksie van Afrikanernasionalisme op die ekonomie van Suid-Afrika. Dit is 'n verskynsel wat in die 1940's tydens die sogenaamde Ekonomiese Beweging ontstaan het. Dit het gepoog om ná die nederlaag van die Tweede Vryheidsoorlog die ekonomiese lot van Afrikaners bo dié van die Anglo-Afrikane en die swart bevolking van Suid-Afrika te bevorder.
Afrika-Chinese betrekkinge
Kritiek
Nog 'n hoëprofiel gebeurtenis met kritici van China in Afrika was in die aanloop tot die Olimpiese Somerspele 2008. Menseregtegroepe het China gekritiseer vir sy ondersteunende verhouding met die regering van Soedan, wat daarvan beskuldig word van massamoorde in Darfoer. China is Soedan se grootste ekonomiese vennoot, met 'n 40% -aandeel in hul oliebedryf, en verkoop ook aan Soedan kleinwapens. China het gedreig om die VN-Veiligheidsraad se optrede te veto om die Darfoer-krisis te bestry, en het aangevoer dat "Aangesien die Darfoer-aangeleentheid nie 'n interne aangeleentheid van China is nie, en dit ook nie deur China veroorsaak is nie, is dit "onredelik, onverantwoordelik en onregverdig" om China daarvoor verantwoordelik te hou.
Ander kritiek is ekonomies van aard, insluitend die eis dat Afrika-markte benadeel word deur lae-koste-Chinese produkte, wat groot druk op plaaslike nywerhede en besighede plaas. Alhoewel sommige argumenteer dat China se betrokkenheid tans hoofsaaklik die elite bevoordeel, is daar gevalle van ekonomiese afwentel-effekte.
Filotheou-klooster
Die Filotheou-klooster (Grieks: Μονή Φιλοθέου) is ’n Oosters-Ortodokse klooster in die noordoostelike deel van Berg Athos in Griekeland. Dit is 12de in rang van die skiereiland se kloosters en is toegewy aan die stigter, Filotheus. Daar is tans sowat 60 monnike.
Die klooster is aan die einde van die 10de eeu gestig. Die biblioteek bevat 250 manuskripte en sowat 2 500 gedrukte boeke, waarvan ’n groot deel in Russies en Roemeens is.
Vought F7U Cutlass
Die Vought F7U Cutlass is 'n vegvliegtuig wat ontwerp is vir vliegdekskepe en is gebruik deur die Amerikaanse Vloot. Die spesifikasie, uitgereik deur die Amerikaanse Vloot, het 'n vegvliegtuig wat 965 km/h (600 mph) kan bereik gespesifiseer. Die vliegtuig het nie stertvlerke nie, slegs hoofvlerke. Daar is wel twee stertvinne. Hierdie ontwerp is beïnvloed deur werk gedoen deur die Duitse Arado-maatskappy. Die vlerke is amper deltavormig met 'n hoek van 38°.
Model F7U-3 was in diens gestel in 13 Eskaders in die Vloot en Marinierskorps. Hierdie model was in wese 'n nuwe ontwerp, die romp en vlerke was versterk. Meer paneel deksels en deurtjies was toegevoeg om instandhouding tye te verkort. Die neus was ook herontwerp, om uitsig vir die vlieënier te verbeter en ook omrede die neuswiel verleng en versterk was. Hierdie model was in diens gestel in 1954.
Model F7U-3M was toegerus om vier laser geleiding Sparrow lug-tot-lug missiele te kan dra. Die meeste van die vliegtuie was onttrek aan diens in 1956/7. Model F7U-3 het net so hoë ongevalle voorkoms gehad met 25% van alle vliegtuie wat verlore gegaan het in ongelukke.
26
Die jaar 26 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 26ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Waqurivier
Die Waqurivier is 'n rivier in die Oos-Kaapprovinsie, Suid-Afrika. Dit lê in die opvanggebied van die Groot-Keirivier.
Monding
Die Waqurivier sluit aan by die Swart-Keirivier net nadat dit onderdeur die N6-hoofpad tussen Komani (voorheen Queenstown) en Cathcart gevloei het.
Brontotheriidae
Die Brontotheriidae is 'n uitgestorwe familie van die orde onewehoewiges. Hulle taksonomiese posisie in onduidelik, hulle is waarskynlik 'n basale groep van die orde.
Brontoterië is blaarvreters soos die swartrenoster vandag. Die kleinste spesies was so groot soos 'n hond, maar die grootste was groter as vandag se renosters en het die huidige olifante in grootte genader. Die lede van die subfamilies Brontotheriinae en Dolichorhiniae het benige uitsteeksels op hulle neuse wat soos die horings van renosters lyk, behalwe dat dit nie uit keratien bestaan het nie, maar uit been.
Die groep het waarskynlik in Noord-Amerika bestaan (in die Wasatchian, die grens tussen Vroeë- en Midde-Eoseen). In die later deel van die Eoseen was hulle volop op die drie noordelike kontinente. In Noord-Amerika het hulle aan die einde van die Eoseen uitgesterf, in Asië het hulle dalk nog in die Midde-Oligoseen oorleef.
'n Belangrike kenmerk van die familie is die profiel van die kiestande. Die bokiestande het 'n kenmerkende W-profiel. Onder is dit 'n M-profiel.
Nicolaas Johannes Diederichs
Nicolaas Johannes Diederichs (17 November 1903, Ladybrand, Oranjerivierkolonie – 21 Augustus 1978, Kaapstad) was ’n Suid-Afrikaanse akademikus en politikus en die derde Staatspresident van Suid-Afrika.
Diederichs studeer aan die Grey-kollege in Bloemfontein en daarna aan die universiteite van München, Keulen en Leiden. Hy sluit hom aan by die personeel van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat en skryf breedvoerig, veral oor sy belangstelling in die ekonomiese heropbou van Afrikaners. Hy word hoof van die Reddingsdaadbond, voorsitter van die Ekonomiese Instituut van die FAK en van die Desimale Muntkommissie.
Hy sluit by die Nasionale Party aan en word tot die parlement verkies vir Randfontein (1948), later Losberg (1958) en uiteindelik Overvaal (1974).
Hy is van 1958 tot 1967 minister van ekonomiese sake en van 1961 - 1964 ook minister van mynbou. As minister van finansies (1967-1975) speel hy 'n leidende rol in die kabinet.
Van 19 April 1975 tot met sy dood op 21 Augustus 1978 in Kaapstad beklee hy die amp van staatspresident van die Republiek van Suid-Afrika. Marais Viljoen tree na sy afsterwe op as waarnemende Staatspresident en hy word uiteindelik opgevolg deur John Vorster.
Tendai Musoni
Tendai Musoni is 'n Zimbabwiese aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent Tanyaradzwa (2005).
Watermeisie
Die Watermeisie (tradisioneel en in sekere streke ook genoem die "Watermeid") is 'n mitologiese figuur wat leef in die mondelinge kulturele tradisie van sekere inheemse volke van Suider-Afrika.
Nederasselt
Nederasselt is ’n dorp in die munisipaliteit Heumen in die provinsie Gelderland in Nederland.
Watermeisie
Sy leef in donker en diep rotspoele en is in sekere verhale verantwoordelik vir reën, vloede en droogtes. Hierdie watergees lok verbygangers na die water, gryp hulle en verdrink die slagoffers. Gewoonlik word van haar gepraat in 'n gedempte toon uit vrees dat sy haar sal vererg en ook die spreker sal gryp.
Stories van sulke bonatuurlike wesens in die folklore boesem gewoonlik vrees in. Die verhale is deur ouers aan hul kinders oorvertel om die kinders teen die gevare van die rotspoele te waarsku.
In rotstekeninge van die San kom wesens voor met 'n ronde kop, arms en 'n stert soos 'n vis.
Lophiodontidae
Die Lophiodontidae is 'uitgestorwe familie van die onewehoewiges uit die Eoseen van Europa.
Die bevat die genusse Lophiaspis, Lophiodon, Eolophiodon en Paralophiodon. Hulle was in Europa- wat destyds 'n argipel was, die dominante groot blaarvretende herbivore.
Siberiese vlieënde eekhoring
Die Siberiese vlieënde eekhoring (Pteromys volans) word van Wes-Finland en die Baltiese lande tot aan die kus van die Stille Oseaan aangetref. Dis die enigste spesie vlieënde eekhorings wat in Europa voorkom.
Die spesie word as kwesbaar beskou binne die Europese Unie, waar dit slegs in Finland, Estonia en Latvia gevind word.