Aanpassing_(biologies)
Onder biologiese aanpassing verstaan ons die veranderings in eienskappe van organismes waardeur hulle in staat gestel word om beter in hul omgewing te funk­sioneer. Die funksie van biologiese aanpassing is om die oor­lewingskanse van die plant, dier of mens as individu te vergroot. Tydens sy leeftyd moet die plant, dier of mens voortdurend aanpas sodra sy omgewing verander, bv. as dit natter, kouer, droër of ligter word. Daarnaas bestaan daar ook'n vorm van aanpassing wat oor generasies strek. Dit is hier waar Charles Darwin se evolusieteorie ter sprake is, nl. dat goed aange­paste diere hulle besondere aan­ passingsvermoë erflik aan hulle nakomeling oordra, en dat swak aangepaste organismes deur selek­sie uitsterf. Aanpassing vergroot plante en diere se kanse op oorlewing. In die biologie onderskei ons twee vorme van aanpassing. Aanpassing op kort termyn, dus binne die lewensduur van een individu, en passing op lang termyn, dit wil sê deur erflikheid van die een geslag aan die volgende oorgedra. Aanpassing op lang termyn word dikwels genetiese aanpassing genoem, maar die woord evolusie gee eintlik die beste beskrywing. Dit is nie so dat 'n plant of dier die ervaringe wat hy in een leeftyd opgedoen het, sommer net so deur erflikheid aan die volgende geslag kan oordra nie. Dit kon die mens nog nooit bewys nie. Wat Darwin en sy volgelinge wel kon bewys, is dat daar in 'n groep plante in die erflike eienskappe verandererings intree. In die stryd om te kan bestaan, bly slegs die diere oor wat danksy gepaste erflike eienskappe en mutasie die beste in hulle omgewing aanpas. Dit is dus nie die individu wat hom aanpas nie, maar die soort, en wel in 'n proses van ontwikkeling. Die feit dat soveel diere swemvliese het (eende, meeue, pelikane, paddas, krokodille, otters, bewers en baie ander dieregroepe), is die gevolg van generasieaanpassing. Dit is heeltemal moontlik dat, as gevolg van mutasie, daar by diere met vry vingers en tone nou en dan een met vliese tussen die vingers of tone voorkom. Sulke "foute" as gevolg van mutasie is inderdaad bekend. By diere vir wie vry vingers en tone noodsaaklik is, soos knaagdiere en ape, sou afwykings in die verband maklik 'n ramp kon wees. Ape met swemvliese sou byvoorbeeld maklik uit die bome kon val of minder behendig hul kos bykom. Hulle sou net agterbly by hulle soortgenote. Die soort moet dus vry bly van swemvliese omdat die wat daarmee gebore word, waarskynlik nie sal oorleef nie. Sodra 'n groep diere egter in of naby water woon, sal die individue wat toevallig deur mutasie swemvliese gekry het, 'n voorsprong hệ op hulle soortgenote. Hulle word dus die beter oorlewers en hulle sal 'n kans kry om die mutasie as 'n erflike eienskap aan hulle nageslag oor te dra. Hierdie redenasie geld op presies dieselfde wyse vir eende en paddas, alhoewel hulle as groepe nie in die minste aan mekaar verwant is nie. Hulle het wel in dieselfde omstandighede op dieselfde manier gereageer of aangepas. So 'n ontwikkeling van dieselfde organe by nie-verwante diergroepe word konvergerende evolusie genoem. Dieselfde geld vir die feit dat groen diere byna uitsluitlik in groen omgewings gevind word, wit diere in die sneeu en grysgeles in woestyne en vlaktes. Die soort aanpassing word nabootsing genoem. By plante gebeur dieselfde. Woestynplante het hulle by die droogtetoestande aangepas deur geleidelik kleiner blare te ontwikkel sodat daar minder verdamping plaasvind, deur die stingel en worteldele te verdik sodat  hulle hulle water daarin kan opgaar en deur boonop dorings te ontwikkel sodat die woestyndiere hulle nie so maklik  opvreet nie. Dikwels vereis die aanpassing van een soort organisme 'n daarby aansluitende aanpassing van 'n ander organisme. Die verhouding tussen gras en die graseters is 'n goeie voorbeeld. In 'n poging om hulle teen opvreting te beskerm, het sekere grasse mettertyd 'n  hoë kieselgehalte (kalkagtige mineraal­ inhoud) ontwikkel sodat die gras inderdaad so hard en taai geword het dat dit oneetbaar is. Ná 'n lang evolusieperiode van tussen 40 en 50 miljoen jaar het perde, kamele, herte, boksoorte en runderagtiges egter 'n stel tande ontwikkel wat nie so maklik slyt nie, die kiesel­ inhoud kan baasraak en in staat is om dié soort gras fyn te maal. Die aanpassing van een organisme by 'n ander organisme kan ook nog anders verloop. Hulle kan hulle so sterk op mekaar instel dat hulle nie  meer, of moeilik, sonder mekaar kan lewe nie. Som­mige wiere en skimmels het hulle­ self verweef tot korsmosse; see­ koeie  laat  hulle  veile  skoon  pik deur vee-reiers of  renostervoëltjies (>simbiose ). Soms strek  hierdie  saamlewery of verweefheid tot voordeel van die een organisme en ly die ander een duidelik  daaronder. Dan het ons met 'n parasitiese aanpassing te doen  (>parasitisme).