cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elma McKenzie
Elma vertel hoe dat sy by verskeie universiteite gaan navorsing doen het en lank daar in biblioteke spandeer het. Daar was geen internet, of enige moderne tegnologie nie. Sy was aanvanklik die uitvoerende hoof van die firma, die boekhouer, die verkoopsagent en die koerier. Placècol was die eerste volle kosmetika reeks wat slegs in apteke en skoonheidsklinieke beskikbaar was. Hul kompetisie was duur, welbekende kosmetika reekse van oorsee. Bemarking van ‘n nuwe Suid-Afrikaanse produk was baie moeilik. Op soek na ‘n “besondere plantaardige olie” vir Placècol, het hulle die manketti neut ontdek.
Placècol het ook patentreg op die gebruik van manketti-olie gehad (Patent 83/8842). Tydens ‘n CIDESCO-wêreldkongres het Elma die eerste Soft Laser machines daar gesien. Sy het ‘n lasermasjien gekoop en haar eie laserbehandeling met Placècol saamgestel. Daarna het sy laserbehandelings in verskillende apteke aangebied. Daarom was ‘n laserbehandeling uiters gesog. Dames wou graag ‘n laserbehandeling by die apteke kry - en dit het terselfdertyd Placècol se verkope laat styg. Elma het haar Elma Mckenzie Laser Treatment gepatenteer.
Embandleni
Embandleni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Elma McKenzie
Sy het daarna skoonheidsterapeute opgelei om hierdie laserbehandeling in apteke te kan doen. Sy het hulle terselfdertyd ook geleer hoe om Placècol professioneel te bemark aan kliënte. Sy het laseragentskapkonsessies aan die terapeute verkoop en hulle sodoende bemagtig om hul eie besighede te kon hê. Later jare het dit verander in die welbekende Placècol klinieke van vandag. Die laserbehandelings het ’n reuse styging in die verkope van Placècol tot gevolg gehad. In 1998 het Elma Placècol verkoop. Daar was op daardie stadium 800 apteke en skoonheidsklinieke in Suid-Afrika wat Placècol kosmetika aangehou het.
Vroeë loopbaan
In Januarie 1977 het McKenzie haar eerste skoonheidskliniek in die hoëveld op Ermelo geopen. Die finansiering wat sy van die bank ontvang het, was R 5000, haar doel was om so spoedig moontlik die lening af te betaal. ŉ Gesigbehandeling was R10.50, ŉ manikuur R8.00 en ŉ pedikuur was R3.50. Haar klein salon was op dieselfde erf as hul huis en was vanuit ŉ tweekamervertrek bedryf. In 1987 kon die woonhuis uitgebrei word om ŉ groter kapasiteit te skep vir die salon. Meer personeel is aangestel en die salon het SAAHSP en CIDESCO akkreditasie ontvang, wat op daardie stadium slegs een van agt CIDESCO geakkrediteerde salonne in Suid-Afrika was. Om CIDESCO akkreditasie te kon ontvang, was daar verwag van die firma om uitstaande diens te lewer en net die nuutste en beste tegnologie te gebruik, CIDESCO Internasionaal het ook gereeld inspeksies kom doen om te verseker dat hul standaarde gehandhaaf word.
Verslanking
In 2016 het McKenzie ŉ mediese en estetiese kursus in Madrid bygewoon en het tot die besef gekom dat die Nova Shape-masjien ŉ alternatiewe gebruik is vir liposuiging. Vyf Nova Shape-masjiene is toe ingevoer na Suid-Afrika, een na Ermelo en vier is versprei na mediese verslankingspraktyke. Nova Shape is ŉ behandeling waar ultraklank en radiofrekwensie gebruik word om vetsel kawitasie af te bring. Tydens behandeling kan die ultraklank gehoor word, op die rekenaarskerm kan gesien word hoe diep die masjien in die vetweefsel werk en na ŉ uur se behandeling kan ŉ merkbare verskil waargeneem word op die gedeelte waar die behandeling toegepas was. Na so ŉ behandeling voel die vel sagter omdat die vetselle in die behandelde dele afgebreek word.
Spa
In 2006 is die spa aangebou wat ŉ verskeidenheid behandelings gebied het, onder andere: masseringskamers, twee hidro-terapie spa baddens, ŉ sauna en stoombaddens.
Grimering
As deel van ŉ fondsinsamelingsprojek vir liefdadigheid, het die stigter van Proffesional Makeup, Joy Terri, werkswinkels ontwerp om grimeringtegnieke aan vroue bekend te stel. Die grimeringswerkswinkels is in samewerking met Elma McKenzie Skoonheidskliniek aangebied.
Placécol
Die idee om kosmetiese middels te vervaardig het in die vroeë 1980’s by McKenzie ontstaan. In ŉ era voor internet en vinnige posdiens, het Elma en haar man, Leslie begin om navorsing te doen omtrent grondstowwe vir die produkte. Tydens navorsing aan die Noordwes Universiteit van Potchefstroom, het hulle op die kwaliteite van die Manketti neut afgekom. Die olie van hierdie harde neute het waarde gedra en kon die sleutel grondstof wees van hul produk. Nadat menigte apteke nie die produk wou aankoop nie, omdat dit nog so onbekend was, moes sterker bemarking begin intree om die verkope aan te help. Met beperkte fondse, maar noodgedwonge, het Placécol begin om in vroue tydskrifte hul produk te adverteer. Placécol was die eerste Suid-Afrikaansvervaardigde kosmetika wat net in apteke en skoonheidsklinieke bemark was. Teen 1984 is Placécol ontwikkel tot ŉ volledige velsorgreeks, asook Placécol haarprodukte en teen 1997 was Placécol produkte in 800 apteke en skoonheidsklinieke landswyd beskikbaar.
Kathleen Kirkham
Kathleen Kirkham (15 April 1895 – 7 November 1961) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Arizona (1918), The Romance of Tarzan (1918), Tarzan of the Apes (1918), en The Isle of Retribution (1926).
EMombeni
eMombeni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Sprokie
'n Sprokie of feeverhaal is 'n kortverhaal wat tot die folklore-genre behoort. Sulke verhale bevat tipies magie, betowerings en mitiese of fantasievolle wesens. In die meeste kulture is daar geen duidelike lyn wat mite van volk- of sprokiesverhale skei nie; al hierdie saam vorm die literatuur van voorgeletterde samelewings. Sprokies kan onderskei word van ander volksverhale soos legendes (wat gewoonlik geloof in die waarheid van die beskrewe gebeure behels) en eksplisiete morele verhale, insluitend dier fabels.
The Matter with Things
The Matter with Things: Our Brains, Our Delusions, and the Unmaking of the World is 'n 2021-boek oor neurowetenskap, epistemologie en metafisika geskryf deur psigiater, denker en voormalige letterkundige Iain McGilchrist. Na aanleiding van McGilchrist se 2009-werk, The Master and His Emissary: The Divided Brain and the Making of the Western World, ondersoek The Matter with Things die radikaal verskillende wêreldbeskouings wat deur die twee hemisfere van die brein aangebied word, en die vele kognitiewe en wêreldse implikasies van dit.
Die boek "is 'n poging om 'n manier oor te dra om na die wêreld te kyk wat heeltemal anders is as die een wat die Weste vir ten minste driehonderd-en-vyftig jaar grootliks oorheers het [dws sedert die Wetenskaplike Revolusie en die Verligting] - sommige sou sê so lank as tweeduisend jaar."
Oorsig
Die werk is 1 500 bladsye lank en verdeel in twee volumes – "The Ways to Truth" en "What Then is True?" – met baie wetenskaplike, filosofiese en literêre aanhalings, aanhalings en voetnote, en verskeie bylaes. Die bibliografie alleen is 180 bladsye lank.
Basiese uitgangspunt: Die verdeelde brein
McGilchrist distansieer homself van die diskoers oor die linkerbrein-regterbreinverdeling in popsielkunde, en skryf dat "omtrent alles wat oor die hemisfere in popsielkunde gesê word, verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen, nie oor hoe hulle dit benader nie."
Een van die fundamentele verskille tussen die hemisfere van die menslike brein (en dié van ander spesies, soos voëls), is volgens McGilchrist dat die linkerhemisfeer ontwikkel het om sy aandag skerp op detail te fokus; dit breek dinge uitmekaar en is geneig om te handel in abstraksies, die eksplisiete, en "óf/of" (differensiasie). Die regterhemisfeer, aan die ander kant, het 'n breë en buigsame aandag wat oop is vir watter moontlikhede ook al kom, en dit sien dinge in hul wyer konteks, waardeer die implisiete en bevoordeel "beide/en" (integrasie, holisme). Die regterhemisfeer het 'n beter waardering van homself en die linkerkant as die linkerhemisfeer van die regterkant.
Albei benaderings is nodig en aanvullend, maar die linkerhemisfeer se werking behoort nie die regterkant te oorheers nie. Dit maak "'n goeie dienskneg, maar 'n baie arm meester."
Hy glo dat "ons deesdae nie meer in die teenwoordigheid van die wêreld leef nie, maar eerder in 'n hervoorstelling daarvan. Die betekenis daarvan is dat die linkerhemisfeer se taak is om dit wat eerste 'teenwoordighede' aan die regterhemisfeer voor te stel."
Volume 1: "The Ways to Truth"
In Deel I van "Die weë na die waarheid" kyk McGilchrist na die neurowetenskap en verskillende wêreldbeskouings van die twee hemisfere van die brein, en die middele tot waarheid: aandag, persepsie, oordeel, vrees, emosionele en sosiale intelligensie, kognitiewe intelligensie, en kreatiwiteit. Hy ondersoek ook die geestesversteurings skisofrenie, en outisme.
Volume 2: "What Then is True?"
In Deel III, "Wat is dan waar?", vra McGilchrist en probeer om die vraag "wat is die waarheid?" te beantwoord, voordat hy oorgaan tot 'n wye verkenning van die aard van die werklikheid: die toeval van teenoorgesteldes (die idee dat by 'n dieper, hoër of transendente vlak, oënskynlike teenoorgesteldes versoen kan word of vereniging vind); die een en die baie; tyd; vloei en beweging; ruimte en materie; materie en bewussyn; waarde; doel, lewe en die aard van die kosmos; en die sin van die heilige. McGilchrist voer verder aan dat bewussyn, eerder as materie, ontologies fundamenteel is.
In Deel II kyk die skrywer na die breinhemisfere en die paaie na waarheid, wat hy sien as wetenskap, rede, intuïsie en verbeelding. Hy toon die voordele en beperkings van elke benadering, die wenslikheid daarvan om hierdie in kombinasie te gebruik, en argumenteer dat in elk van hierdie benaderings, die regterhemisfeer van die brein 'n belangriker en meer vedienlike rol speel as die linkerhemisfeer.
Ontvangs
In September 2021 is The Matter with Things opgeneem in 'n hoofartikel getiteld "Top 10 boeke oor menslike bewussyn", wat geskryf is deur skrywer en filosoof, Charles Foster en in The Guardian gepubliseer is. Foster is van mening dat die "massiewe boek" 'n "massiewe prestasie" is, en bied 'n "verwoestende aanslag" op die oorheersende materialistiese wêreldbeskouing.
Hy sê dat The Matter with Things hierdie basiese idees baie verder neem, en prys die "reuse-omvang van aanbieding en pragtige prosa", en weerspieël dat hy, nadat hy 'n dekade spandeer het om die eerste werk te verteer, uitsien na 'n leeftyd se leer met The Matter with Things.
Professor in filosofie Ronan Sharkey, wat in Desember 2021 in The Tablet geskryf het, beskryf The Matter with Things as 'n "boek van merkwaardige inspirasie en geleerdheid". Hy is van mening dat McGilchrist "'n stil maar verreikende revolusie lei in die begrip van wie ons as mense is, een met potensieel belangrike gevolge vir baie van die bekommernisse - van ekologie en gesondheidsorg tot ekonomie en kunsmatige intelligensie - wat op ons hede kompliseer en ons toekoms verduister." Hy skryf dat McGilchrist ons voorsien van die hulpbronne en aanmoediging om "ons wêreld, ons werklikheid te herontdek", om 'weer te leer om te sien'". Alhoewel McGilchrist se benadering gedetailleerd en streng is, sê die resensent, dit is minder van 'n argument "as 'n pleidooi vir openheid vir wat die werklikheid ... ons kan leer."
In Desember 2021 skryf Rod Dreher in The American Conservative dat alhoewel Deel I van The Matter with Things 'n "redelik tegniese bespreking van neurowetenskap" is, is die boek "meer gefokus op die filosofiese en metafisiese implikasies" van die hemisferiese funksionering van die brein voorgestel in sy vroeëre boek, The Master and His Emissary.
Dreher vertel dat McGilchrist fundamentele vrae vra en aanspreek soos: "Wie is ons? Wat is die wêreld? Hoe kan ons bewussyn, materie, ruimte en tyd verstaan? Is die kosmos sonder doel of waarde? Kan ons werklik die heilige en goddelike verwaarloos?" en dat "Deur dit te doen, voer hy aan dat ons verslaaf geraak het aan 'n weergawe van dinge wat deur die brein se linkerhemisfeer oorheers word, een wat ons verblind vir 'n ontsagwekkende werklikheid wat oral om ons is, as ons maar oë gehad het om dit te sien." Die resensent is van mening dat "deur die pad van voorpunt ontwikkelinge in neurologie, filosofie en fisika", bied McGilchrist"'n visie wat die wêreld terugbring tot lewe, en ons na 'n beter manier om daarin te lewe: een wat ons moet omhels as ons wil oorleef."
Ed Smith het in Januarie 2022 in die New Statesman geskryf en vertel dat "terwyl dit in neurowetenskap geanker is, brei [die werk] vinnig uit tot 'n verhandeling oor filosofie, die wetenskaplike metode, intuïsie, kreatiwiteit, waarheid, rede en die opkoms en val van die beskawing self."
Smith beskryf die boek as 'n "uiters breë en ambisieuse werk". Hy merk op dat "daar beslis groot vermetelheid in McGilchrist se prosastyl is ... Maar dit is moeilik om te sien hoe groot veralgemenings [soos 'Die Weste is verkeerd om ...'] vermy kon word, deels omdat die soort idees – of supra-rasionele insigte – onder hersiening word meer dikwels deur digters en komponiste aangespreek as skrywers van nougeset beredeneerde nie-fiksie."
Jonathan Gaisman, wat in Februarie 2022 in The Spectator geskryf het, verklaar dat "die Westerse beskawing in 'n penarie is wat geïllustreer word deur vervreemding, omgewingsvernieling, die atrofie van waarde, die steriliteit van kontemporêre kuns, die toenemende voorkoms van reglynige, geburokratiseerde denke en die triomf van prosedure bo substansie." Gaisman sien dat die mindere doel van die boek is om die gemeenskaplike basis van hierdie toestande te identifiseer en te verstaan, en hopelik hulle te verbeter, terwyl hy die groter doel sien as "om ons in staat te stel om die wêreld te ken wat ons bewoon."
Die resensent verklaar dat "McGilchrist poog om 'n verslag te gee 'uiteindelik, getrou aan ervaring, aan wetenskap en aan filosofie'." Hy is van mening dat "[d]ie omvang en erudisie verstommend is", en dat McGilchrist as 'n "allesweeter" op die skouers staan van die reuse wie se woorde hy ruimskoots aanhaal. Sy voorvaders sluit in Herakleitos (nie Plato nie), Pascal (beslis nie Descartes nie), Goethe, Wordsworth, Schelling, Hegel, Heidegger, William James, Whitehead en Bergson."
Die resensent kom tot die gevolgtrekking dat "daar niks gek of moeilik aan hierdie boek is nie. McGilchrist skryf leesbaar en met poëtiese aanvoeling. Die toon is hoflik ... beskeie en bowenal wys". Hy beveel aan dat "nadat jy dit gelees het, jy nooit weer die wêreld op dieselfde manier sal sien nie."
H. F. Maltby
H. F. Maltby (25 November 1880 – 25 Oktober 1963) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Britannia of Billingsgate (1933), Over the Garden Wall (1934), Those Were the Days (1934), en The Ticket of Leave Man (1937).
The Matter with Things
Ontvangs
In Maart 2022 skryf Nick Spencer in die tydskrif Prospect dat alhoewel linkerbrein-regterbrein-diskoers in populêre sielkunde 'n "slegte pers" gehad het en ontken is, is McGilchrist se werk "heeltemal meer gesofistikeerd." Die resensent merk op dat McGilchrist het self het daarop gewys dat "omtrent alles wat in popsielkunde oor die hemisfere gesê word, verkeerd is omdat dit berus op oortuigings oor wat die hemisfere doen, nie oor hoe hulle dit benader nie."
In 'n lang en gedetailleerde resensie vir Beshara Magazine in Junie 2022, beskryf Richard Gault McGilchrist as 'n begaafde "renaissance-man" - 'n polimaat met 'n "uitsonderlike reeks" van kennis en belangstellings. Hy is van mening dat The Matter with Things "baie bydra tot ons begrip van die wêreld en 'n formidabele kontemporêre argument bied vir 'n verenigde visie" wat "kan help om weerstand teen die verandering wat nodig is [in die wêreld af te breek] ] terwyl dit ook maniere oopmaak om vorentoe te gaan."
Rowan Williams,voormalige aartsbiskop van Canterbury, skryf vir die Los Angeles Review of Books op 8 Januarie 2023, en beskryf McGilchrist se werk as "twee oorweldigend gedetailleerde en gesofistikeerde volumes".
Oor die algemeen waarderend vir die "magistrale argument" wat die skrywer aanbied, skryf hy dat "dit juis die fatale skeeftrekking van persepsie is wat die omgewing waarin ons woon verkeerd lees wat ons op ons selfvernietigende pad sit." Hy is egter meer krities oor McGilchrist se hantering van die "metafisiese vrae", wat "aanloklik is net vanweë die krag en samehang van die res van die werk." Williams skryf dat "Dit is geen disrespek nie, ek hoop, aan McGilchrist se genialiteit om te sê dat hierdie afdelings soms meer sorgeloos voel of in hul effek as die liggaam van die argument voel," Nietemin kom hy tot die gevolgtrekking dat "dit inderdaad baie geringe sake is. Daar kan nie ontken word dat dit, soos McGilchrist se vroeëre werk is 'n werklik baanbrekende en buitengewoon belangrike uitdaging vir wat Mary Midgley, in 'n boek wat baie hiermee ooreenstem, "the myths we live by" in Noord-Atlantiese moderniteit/laatmoderniteit/postmoderniteit genoem het. Dit is die era van infotainment, gruwelike openbare leuens, korrosiewe sinisme, wetenskaplike fundamentalisme, die barbaarse funksionalisering van onderwys, en die Balkanisering van openbare argument."
Phorbas posidoni
Phorbas posidoni is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
The Matter with Things
Ontvangs
Aan die einde van hierdie gedetailleerde resensie kom Williams tot die gevolgtrekking dat "op die lang termyn, dink ek, McGilchrist sou sê dat dit 'n onvergewensgesinde groot boek is omdat sy onderwerp onvergewensgesind dringend en kompleks is. En hy spreek dit aan met 'n buitengewone mengsel van gedetailleerde kliniese bewyse, 'n skerp oog vir die illusies van populêre kultuur, 'n styl van voorbeeldige eenvoud en energie, en 'n konsekwente morele passie."
Kritiek
Raymond Tallis, wat in April 2022 in die Literary Review geskryf het, sê filosoof en kultuurkritikus, dat die skrywer "wydlopende, inderdaad wêreldwye ondersoeke bied wat uiteindelik geanker is aan die argumente wat hy in sy vroeëre boek aangevoer het." Maar, Tallis is nie oortuig deur die skrywer se tesis nie, en opper verskeie besware. Hy is van mening dat die "afwykingsryke ontdekkingsreise welkome oases is na die dig-verwysde neurowetenskap. Dit sal meer verfrissend wees as dit nie altyd teruglei na sy tweeling-obsessies met die stoute linkerhemisfeer nie - daardie arrogante weet-niks weet- almal – en die heilige regterhemisfeer." Die resensent is "simpatiek" teenoor sommige van die skrywer se sienings. Hy is egter nie oortuig daarvan dat "as die hegemonie van die linkerhemisfeer onbetwis bly, die Westerse beskawing in duie sal stort," en hy kom tot die gevolgtrekking dat "[terwyl] The Matter with Things 'n paar interessante insigte in ons natuur en die wêreld bied waarin ons onsself bevind, word hulle gedevalueer deur ondergeskik te wees aan wat ironies genoeg 'n taamlik reduksionistiese kritiek op reduksionisme lyk."
Phorbas posidoni
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Voultsiadou-Koukoura & Van Soest.
The Matter with Things
Kritiek
Teoloog Andrew Louth het ook The Matter with Things vir die Los Angeles Review of Books op 8 Januarie 2023 geresenseer. Louth skryf dat "McGilchrist se hoofargument is dat ons oor die afgelope drie en 'n half eeue 'n wêreldbeskouing ontwikkel het wat feitlik geheel en al op die neigings van die LH-kant van die brein steun, en die bydrae van die RH-kant vir die grootste deel ignoreer. Dit beteken dat ons begrip van die wêreld grootliks op die besondere fokus, met die oog daarop om dit te beheer en te manipuleer. Dit word gedryf deur 'n soeke na sekerheid, wat bereik word deur 'n soort 'verdeel en heers'-strategie, wat die fragmentariese bevoordeel en alles wat gemeet en ontleed kan word, terwyl alles wat nie aan hierdie regime onderwerp kan word nie, ignoreer of as 'subjektief' beskou word."
Louth is bekommerd oor die manier van McGilchrist se aanbieding, en skryf dat "Benewens sy streng wetenskaplike geleerdheid, is hy 'n man van wyd en diep lees wat sy saak ondersteun deur 'n beroep op filosowe en digters, sowel as wetenskaplikes, veral fisici, wat besin oor die implikasies van hul ontdekkings. Ek het egter gevoel dat sy beroep op hul ondersteuning te dikwels neerkom op aanhalings en te min op werklike betrokkenheid by hul gedagtes." Hy merk op, byvoorbeeld in die behandeling van Plato, dat "die probleem met sulke oorkoepelende besprekings is dat hulle te veel hoeke sny en die risiko loop van wanvoorstelling," en hy het ook kommer oor McGilchrist se behandeling van die afdeling oor paradoks. Louth kom tot die gevolgtrekking dat "die saak wat [McGilchrist] maak ... nie ongehoord is nie: dit val saam met al te algemene klaagliedere oor moderniteit, wat wys op die heerskappy van kwantiteit, die opkoms van individualisme, die verlating van tradisie - menings maklik verwerp deur diegene wat trots is op die prestasies van moderniteit. Miskien is dit vir hierdie 'gekultiveerde veragters' wat McGilchrist se saak gerig is - 'n [regterhemisfeer (RH)] saak teen die hegemonie van die [linkerhemisfeer (LH)]." Hy verklaar dat "hierdie boek amper uniek is deur uitgebreide wetenskaplike kundigheid te kombineer met leer kenmerkend van die geesteswetenskappe, 'n sensitiwiteit vir taal en 'n beroep op poësie as die uiteindelike taal van waarheid. McGilchrist klink soos iemand wat weet wat hy praat. [Die] RH, vertel hy ons, is geneig tot pessimisme, maar hierdie boek gee gronde vir ten minste 'n versigtige optimisme, wat neerkom op 'goeie gedagtes in slegte tye'.
Peet Pelser
Petrus (Peet) Cornelius Pelser (gebore op 28 Februarie 1907 te Reddersburg in die Oranjerivierkolonie en oorlede op 24 Desember 1974 in Klerksdorp, Transvaal) was 'n Suid-Afrikaanse advokaat en politikus en 'n lid van die regerende Nasionale Party. Hy was 'n lid van parlement vir die kiesafdeling Klerksdorp (1953-1974) en Minister van Justisie en Gevangenisse van September 1966 tot April 1974 in twee kabinette van John Vorster.
IndiGo
InterGlobe Aviation Ltd., handeldrywend as IndiGo (IATA: 6E, ICAO: IGO, Roepteken: IFLY) is 'n Indiese laekostelugredery met sy hoofkwartier in Gurgaon, Haryana, Indië. Dit is die grootste lugredery in Indië volgens passasiers vervoer en vlootgrootte, met 'n 53,5% binnelandse markaandeel teen Oktober 2021. Dit is ook die grootste individuele Asiatiese laekoste-vervoerder in terme van vlootgrootte en passasiers vervoer, en die vierde grootste vervoerder in Asië met meer as 64 miljoen passasiers vervoer in die boekjaar 2018–19.
Bestemmings
IndiGo het sy eerste internasionale diens op 1 September 2011 tussen Nieu-Delhi en Doebai ingestel.
Vlootbeplanning
IndiGo het in Junie 2005 'n bestelling geplaas vir 100 Airbus A320-200-vliegtuie ter waarde van VS$6 miljard tydens die Parys-lugskou met planne om middel-2006 met bedrywighede te begin. Die lugredery het sy eerste A320 in Julie 2006 ontvang en sou beplan om 100 vliegtuie teen 2015–2016 in te voer. IndiGo het op 11 Januarie 2011 'n memorandum van verstandhouding onderteken vir 'n bykomende 180 Airbus A320-vliegtuie, insluitend 150 met die New Engine Option (NEO) ter waarde van VS$15 miljard. In 2012 het die lugredery sy 50ste vliegtuig in ontvangs geneem en die 100ste vliegtuig is op 4 November 2014 afgelewer, wat sy aanvanklike bestelling voor skedule voltooi het.
Damas
Damas (دمشق) is 'n omkeerbare tekstielstof van sy, wol, linne, katoen, of sintetiese vesel, met patrone wat tydens die weefproses gevorm word. Damas word met een skering- of lengtedraad en een inslag- of breedtedraad geweef. Die patroon word gewoonlik gevorm deur skeringdrade van satyn op die oppervlak, terwyl die agtergrond met inslagdrade of satinetweef geskep word. Keperdamas bestaan uit 'n kepergeweefde agtergrond of patroon.
Geskiedenis
Die vervaardiging van damas was een van die vyf basiese weeftegnieke - die ander was tabyn, keper, lampas en tapisserie - van die Bisantynse en Midde-Oosterse weefsentrums tydens die vroeë Middeleeue. Damas se naam is van die stad Damaskus ontleen. Damaskus was gedurende daardie tydperk 'n groot stad wat by sowel handel (as deel van die syroete), as vervaardiging, betrokke was. Ná die 9de eeu het Damas buite Islamitiese Spanje skaars geword, maar dit het in die 13de eeu weer op sommige plekke herleef.
Die woord "damas" het vir die eerste keer in Wes-Europese taalrekords in Frans verskyn. Teen die 14de eeu, is damas in Italië met die hand op trekweefstoele geweef. Van die 14de tot die 16de eeu is die meeste damas in een kleur, met 'n glansryke satynpatroon, wat deur die skeringdrade geskep is, teen 'n dowwer agtergrond, geweef. Tweekleurige damas het kontrasterende kleure skering- en inslagdrade gehad. In die geval van veelkleurige damas is goue en metaaldrade, of addisionele gekleurde inslagdrade, bygevoeg. Middeleeuse damas is gewoonlik van sy geweef. Wewers het egter ook van wol en linne gebruik gemaak om damas te vervaardig.
Moderne gebruik
Moderne damas word op gerekenariseerde Jacquard-weeftoestelle geweef. Damasstowwe word meestal as monochromatiese (eenkleurige) materiaal, van sy-, linne- of sintetiese vesels, soos rayon, vervaardig. Ontwerpe bestaan dikwels uit blomme, vrugte en gekurfde patrone. Die lang los satyngeweefde skering- en inslagdrade op die oppervlak van die tekstielstof het 'n subtiele speling van lig en ligweerkaatsing tot gevolg. Damastekstielstowwe word meestal as tafellinne en stoffeermateriaal gebruik, maar dit kan ook vir kledingstukke aangewend word. In die modebedryf word Damas, vanweë die veelsydigheid en hoë kwaliteit afwerking, wydverspreid gebruik. Damas word meestal vir klere van middel tot hoë gehalte gebruik, wat tot gevolg het dat dié tipe klere 'n 'duurder' voorkoms het.
Miles Mander
Miles Mander (14 Mei 1888 – 8 Februarie 1946) was 'n Engelse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The First Born (1928), The Woman Decides (1931), The Flying Doctor (1936), en Murder, My Sweet (1944).
Phorbas punctatus
Phorbas punctatus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2007 deur Picton & Goodwin.
Helen Kleeb
Helen Kleeb (6 Januarie 1907 – 28 Desember 2003) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Magnificent Obsession (1954), Seven Days in May (1964), en The Party (1968), en in die televisiereeks Playhouse 90 (1956).
Hardy Krüger
Hardy Krüger (12 April 1928-19 Januarie 2022) was 'n Duitse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hatari! (1962), The Flight of the Phoenix (1965), Barry Lyndon (1975), en A Bridge Too Far (1977).
Matthys van Rensburg
Matthys (Basie) Janse van Rensburg (gebore op 12 Desember 1919 en oorlede in 1970) was 'n Suid-Afrikaanse politikus en lid van die Nasionale Party. Hy het as parlementslid (1953–1970) en minister van pos- en telegraafwese gedien van 1968 tot 1970.
Biografie
Basie van Rensburg (doopname: Matthys Cornelis Grove Janse van Rensburg), afkomstig van 'n familie wat afstam van die Voortrekkers, was lid van die Nasionale Party in die Oranje-Vrystaat, en ook lid van die provinsiale raad (1949-1953) voordat hy in 1953 tot volksraadslid vir Bloemfontein-Sentraal (later Bloemfontein-Oos) verkies is.
Hy was sekretaris van die Nasionale Party in die Oranje-Vrystaat sedert 1951, voor hy die provinsiale leier geword het van 1968 tot 1970.
Van Rensburg was aanvanklik die adjunkminister van Vervoer (1966-1968) in die regering van John Vorster, voordat laasgenoemde hom op 7 Februarie 1968 as minister van Pos- en Telegraafwese aangestel het in die plek van Albert Hertzog, wat toenemend gekant was teen Vorster se hervormings. Hy het tot in April 1970 as minister gedien.
Louise Willy
Louise Willy (11 Februarie 1875 as Ida Jeanne Émilie Sesquès – 18 Desember 1940) was 'n Franse kabaretkunstenaar, teater- en rolprentaktrise.
Damaskus Internasionale Lughawe
Damaskus Internasionale Lughawe (Arabies: مَطَار دِمَشْق الدَّوْلِيّ Maṭār Dimašq ad-Dawaliyy) (IATA: DAM, ICAO: OSDI), is die internasionale lughawe van Damaskus, die hoofstad van Sirië. Dit is in die middel-1970's ingewy en was ook die land se besigste lughawe. In 2010 het 'n geraamde 5,5 miljoen passasiers die lughawe gebruik, 'n toename van meer as 50% sedert 2004.
Louise Willy
Sy was die eerste aktrise wat naak in 'n film verskyn het.
Damaskus Internasionale Lughawe
In die laat 1980's het die Damaskus-lughawe 'n omvattende lugdiens gebied. Meer as 30 lugrederye het by die stad aangedoen, met ononderbroke vlugte na verskeie bestemmings in Europa, Noord-Afrika, die Midde-Ooste en Suid-Asië.
Phorbas purpureus
Phorbas purpureus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Damaskus Internasionale Lughawe
In Maart 2007 het Iran Air 'n direkte verbinding tussen Damaskus en Suid-Amerika ingewy. Die lugredery het vir 'n kort tydperk na Caracas gevlieg met Boeing 747's voordat sy vennoot Conviasa die roete oorgeneem het. Vlugte het aanvanklik in Teheran ontstaan. Teen vroeg in 2011 het Conviasa 'n stop in Madrid by die vlug gevoeg.
Sedert die aanvang van die Siriese Burgeroorlog is die lughawe en die pad wat daarheen lei af en toe gesluit en die meeste internasionale lugrederye het vlugte gestaak. Verskeie lugrederye soos Emirates en EgyptAir met voormalige gereelde diens na Damaskus het hul vlugte na Damaskus gekanselleer. British Midland International en British Airways het in Mei 2012 ook opgehou om na Damaskus te vlieg, terwyl Royal Jordanian in Julie 2012 opgehou het. In November en Desember 2012 is intense gevegte rondom die lughawe aangemeld, wat gelei het tot 'n tweedae-lange sluiting.
Phorbas purpureus
Die spons behoort tot die genus Phorbas en tot die familie Hymedesmiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Damaskus Internasionale Lughawe
Op 20 Mei 2022, as deel van voortdurende Israeliese aanvalle op Sirië, het Israel 'n missielaanval op 'n Siriese militêre pos naby die lughawe geloods en drie Siriese soldate het gesterf. Verskeie Israeliese missiele is glo ook deur Siriese lugverdedigingstelsels afgeskiet. Sommige vlugte is ook gekanselleer as gevolg van die aanval.
Fasiliteite
Die lughawe is 30 km suidoos van Damaskus geleë en word met 'n hoofweg aan die stad verbind. 'n Pendelbus ry tussen die middestad en die lughawe.
Die lughawe is van Islamitiese argitektuur en het twee terminale, een vir internasionale vlugte en een vir binnelandse vlugte. Die lughawe beskik oor twee belastingvrye verkooppunte. Die vertreksaal sluit ook 'n koffiewinkel, verskeie aandenkingswinkels, drie restaurante en 'n sitkamer vir eerste- en sakeklaspassasiers in.
Die suidelike deel van die lughawe het verharde vliegtuigskuilings en artilleriebeskerming.
Alec Mango
Alec Mango (16 Maart 1911 – November 1989) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Captain Horatio Hornblower R.N. (1951), Race for Life (1954), The 7th Voyage of Sinbad (1958), en The Strange World of Planet X (1958).
Opoku Ware I
Opoku Ware I (1700-1750) was die Asantehene, of koning van die Asjanti. Hy was van die Oyoko-clan van die voormalige Asjantiryk, wat dele van die hedendaagse Ghana beslaan het. Hy word beskou as die bouer van die ryk. Hy het die grense uitgebrei en ’n groot deel van die hedendaagse Ghana verower.
Jon Jon Briones
Jon Jon Briones (gebore 7 Augustus 1965) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Las Vegas (2003), Sons of Anarchy (2008), American Crime Story (2016), en Designated Survivor (2016).
Opoku Ware I
Hy was getroud en het twee kinders, Adusei Atwenewa en Adusei Kra, gehad.
Tydens sy bewind as koning, wat geduur het van 1720 (volgens sommige bronne 1718, toe hy die weermag teen die Akanstaat van die Akyem aangevoer het) tot met sy dood in 1750, het hy oorlog teen nog ’n Akanstaat, Bono, gevoer en hulle teen 1723 verslaan. Tussen 1741 en 1744 het hy ook ’n paar oorloë gewen.
Evalyn Knapp
Evalyn Knapp (17 Junie 1906 – 12 Junie 1981) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Smart Money (1931), Bachelor Mother (1932), Perils of Pauline (1933), en One Frightened Night (1935).
Khartoem Internasionale Lughawe
Khartoem Internasionale Lughawe (IATA: KRT, ICAO: HSSK) (Arabies: مطار الخرطوم الدولي) is die hooflughawe in Khartoem, die hoofstad van Soedan.
Khartoum-lughawe is in die hartjie van die hoofstad geleë en dien as die land se hoofpoort na die wêreld. Die huidige fasiliteit sal vervang word deur die Nuwe Khartoem Internasionale Lughawe in Omdourman 40 kilometer suid van die sentrum van Khartoem in 2022. Dit word beplan om twee 4000 meter aanloopbane, 'n passasiersterminaal van 86 000 vierkante meter en 'n 300-kamer internasionale hotel te hê. Konstruksie sal deur China Harbour Engineering Co. (CHEC) uitgevoer word. Op 4 Maart 2021 is die lughawe se ICAO-kode van HSSS na HSSK verander.
Horst Kube
Horst Kube (19 September 1920 – 18 Oktober 1976) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Wedding Night in the Rain (1967), Frau Venus und ihr Teufel (1967), He Du! (1970), en Tecumseh (1972).
Ixia saundersiana
Ixia saundersiana is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Ixia behoort en deel is van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en kom op die Swartruggens- en Hexrivierberge voor. Die plant het 'n voorkomsgebied van 500 km² en kom op hoë hoogtes voor. Die spesie word as seldsaam beskou.
Philipp Manning
Philipp Manning (23 November 1869 – 9 April 1951) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hast Du geliebt am schönen Rhein? (1927), Ein Burschenlied aus Heidelberg (1930), Die Tänzerin von Sans Souci (1932), en Ein Unsichtbarer geht durch die Stadt (1933).
EMthonjeni
eMthonjeni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
June Knight
June Knight (22 Januarie 1913 – 16 Junie 1987) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Ladies Must Love (1933), Cross Country Cruise (1934), Wake Up and Dream (1934), en The Lilac Domino (1937).
Khatia Buniatishvili
Khatia Buniatishvili (Georgies: ხატია ბუნიათიშვილი, Georgiese uitspraak: xɑtʼiɑ buniɑtʰiʃvili; gebore 21 Junie 1987 is 'n Frans-Georgiese konsertpianis.
Vroeë lewe en opvoeding
Khatia Buniatishvili is in 1987 in Georgië gebore en het op driejarige ouderdom onder haar moeder klavier begin studeer. Sy het haar eerste konsert saam met die Tbilisi Kamerorkes op 6-jarige leeftyd gegee, en teen die ouderdom van 10 internasionaal opgetree. Khatia het in Tbilisi onder Tengiz Amiredjibi en in Wene onder Oleg Maisenberg studeer.
Loopbaan
Buniatishvili het in 2010 'n platekontrak geteken met Sony Classical as 'n eksklusiewe kunstenaar. Haar 2011 debuutalbum sluit Liszt se Klaviersonate in B mineur, Liebestraum No. 3, en Mefisto Wals No. 1 in.
In 2012 het Buniatishvili haar tweede album, Chopin, vrygestel wat solo klavierwerke bevat sowel as Chopin se Klavierconcerto No. 2 in F mineur, begelei deur die Orchestre de Paris en Paavo Järvi.
Friedrich Kühne
Friedrich Kühne (24 April 1870 – 13 Oktober 1959) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Der Hund von Baskerville (1914), Detective Brown (1914), Das dunkle Schloß (1915), en Othello (1922).
Indira Gandhi Internasionale Lughawe
Indira Gandhi Internasionale Lughawe (IATA: DEL, ICAO: VIDP) is die primêre internasionale lughawe wat Delhi, Indië bedien. Die lughawe, versprei oor 'n gebied van 2 066 hektaar, is geleë in Palam, Delhi, 16 km vanaf die sentrum van Nieu-Delhi. Dit is vernoem na Indira Gandhi, die voormalige Eerste Minister van Indië, en is die besigste lughawe van Indië in terme van passasiersverkeer sedert 2009. Dit is ook die besigste lughawe in die land wat vragverkeer betref, wat Mumbai laat in 2015 verbygesteek het. Dit is die tweede besigste lughawe in die wêreld volgens sitplekkapasiteit, met 'n sitplekkapasiteit van 3 611 181 sitplekke, en die besigste lughawe in Asië deur passasiersverkeer wat byna 37,14 miljoen passasiers in 2021 hanteer het.
Patricia Knight
Patricia Knight (28 April 1915 – 26 Oktober 2004) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Fabulous Texan (1947), Roses Are Red (1947), Shockproof (1949), en The Magic Face (1951).
Indira Gandhi Internasionale Lughawe
Die lughawe is voorheen deur die Indiese Lugmag bedryf voordat die bestuur daarvan na die Lughawe-owerheid van Indië oorgeplaas is. In Mei 2006 is die bestuur van die lughawe oorgedra aan Delhi International Airport Limited (DIAL), 'n konsortium gelei deur die GMR Group. In September 2008 het die lughawe 'n nuwe aanloopbaan van 4430 meter ingewy. Met die aanvang van bedrywighede by Terminaal 3 in 2010, het dit Indië en Suid-Asië se grootste lugvaartsentrum geword. Die Terminaal 3-gebou het 'n kapasiteit van 34 miljoen passasiers jaarliks en was die wêreld se 8ste grootste passasiersterminaal na voltooiing. Die lughawe gebruik 'n gevorderde stelsel genaamd Airport Collaborative Decision Making (A-CDM) om opstygings en landings op tyd en voorspelbaar te hou.
Sekere internasionale lughawens, insluitend Delhi se Indira Gandhi Internasionale Lughawe, het die spesiale "2021 COVID-19 Airport Excellence"-toekenning ontvang vir die behoorlike toepassing van COVID-19-riglyne, insluitend die gebruik van gesigmaskers, handreiniger, sosiale afstand, higiëneprosedures by sekuriteit, sosiale afstand by sekuriteit/immigrasie, terminaalnetheid en skoon badkamers.
Aanloopbane
Delhi-lughawe het drie byna-parallelle aanloopbane: aanloopbaan 11/29, 4 430 meter x 60 m met CAT IIIB instrumentlandingstelsel (ILS) aan beide kante, aanloopbaan 10/28, 3 810 m x 46 m, en aanloopbaan 09/27, 2 813 m x 45 m. Die 09/27 aanloopbaan van die Delhi-lughawe was die lughawe se eerste aanloopbaan ooit, die Britte het die 2 816 meter lange en 60 meter breë aanloopbaan in die voor-onafhanklikheidera gebou en dit ook tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik. Benewens die Chaudhary Charan Singh Internasionale Lughawe in Lucknow en Jaipur-lughawe in Jaipur, is Delhi-lughawe die enigste lughawe in Indië wat toegerus is met die CAT III-B ILS.
In die winter van 2005 was daar 'n rekordgetal ontwrigtings by Delhi-lughawe as gevolg van mis/rookmis. Sedertdien het sommige binnelandse lugrederye hul vlieëniers opgelei om onder CAT-II-toestande van 'n minimum 350 meter sigbaarheid te werk. Op 31 Maart 2006 het IGI die eerste Indiese lughawe geword wat twee aanloopbane gelyktydig bedryf, na 'n toetslopie wat behels het dat 'n SpiceJet-vliegtuig op aanloopbaan 28 land en 'n Jet Airways-vliegtuig gelyktydig vanaf aanloopbaan 27 opstyg.
Die aanvanklik-voorgestelde modus wat gelyktydige opstyging in westelike rigting behels om die hantering van verkeerskapasiteit te verhoog, het verskeie byna misslae oor die westekant van die lughawe veroorsaak waar die middellyne van aanloopbane 10/28 en 9/27 kruis. Die gebruik van die aanloopbaan is op 25 Desember 2007 verander na afsonderlike afhanklike modus, wat 'n paar dae ná die beslissende amperse mis waarby 'n Airbus A330-200 van Qatar Airways en 'n IndiGo A320-vliegtuig betrokke was. Die nuwe metode het die gebruik van aanloopbaan 28 vir alle vertrekke en aanloopbaan 27 vir alle aankomste behels.
Op 21 Augustus 2008 het die lughawe sy derde aanloopbaan, 11/29, ingewy, wat ₹ 10 miljard gekos het en 4 430 meter lank is. Die aanloopbaan het een van die wêreld se langste geplaveide drempelverplasings van 1 460 meter. Dit verminder op sy beurt die beskikbare landingslengte op aanloopbaan 29 tot 2 970 meter. Die doel van hierdie groot drumpelverplasing is om geraas wat gegenereer word deur vliegtuie oor nabygeleë buurte te verminder. Die aanloopbaan verhoog die lughawe se kapasiteit om tot 100 vlugte te hanteer vanaf die vorige 45–60 vlugte per uur. Die nuwe aanloopbaan is op 25 September 2008 vir kommersiële bedrywighede oopgestel en het teen die einde van Oktober dieselfde jaar geleidelik met volle bedrywighede begin.
Sedert 2012 word al drie aanloopbane gelyktydig bedryf om verkeer gedurende dagure te hanteer. Slegs aanloopbane 11/29 en 10/28 word gedurende nagure (2300–0600 IST) bedryf met enkelaanloopbaanlandingsbeperking tydens westelike verkeersvloei wat laatnag (0300 IST) geroteer word en weekliks omgekeer word om naglandingsgeraas te versprei en te versag oor nabygeleë woongebiede.
Om in die vraag van toenemende lugverkeer te bevredig, is die meesterplan vir die bou van 'n vierde parallelle aanloopbaan langs die bestaande aanloopbaan 11/29 goedgekeur.
Terminale
Onlangs het die Delhi-lughawe-operateur DIAL 'n e-instapfasiliteit vir passasiers by al die drie terminale van die lughawe ingestel, waardeur alle instaphekke kontaklose e-instaphekke met instapkaartskandeerders sal hê, wat passasiers sal toelaat om hul fisiese of e-instapkaarte te flits om vlugbesonderhede te verifieer, voor hul aanbeweeg na die sekuriteitskontroles.
Terminaal 1
Terminaal 1 word tans gebruik deur die laekoste binnelandse vervoerders, soos SpiceJet en IndiGo. In 2022 is Terminaal 1D volledig uitgebrei met 'n aankomsaal, met die doel om sy jaarlikse passasiershanteringskapasiteit van die vorige 18 miljoen tot 30 miljoen te verbeter. Die binnelandse aankomsteterminaal 1C is gesluit, wat 1D as die enigste bedryfsterminaal gelaat het, dus is dit herdoop na Terminaal 1.
Terminaal 3
Terminaal 3 is 'n geïntegreerde terminaal wat vir beide internasionale en binnelandse vlugte gebruik word. Die Indiese vervoerders wat internasionale vlugte bedryf, is Air India, IndiGo, SpiceJet, GoAir en Vistara.
Wat binnelandse bedrywighede betref, word Terminaal 3 deur Air India, AirAsia India, Vistara en uitgesoekte vlugte van SpiceJet en IndiGo gebruik. GoAir en uitgesoekte vlugte van IndiGo gebruik Terminaal 2 vir hul binnelandse bedrywighede.
Algemene lugvaartterminaal
Indië se eerste algemene lugvaartterminaal is in September 2020 by hierdie lughawe in gebruik geneem. Die terminaal maak voorsiening vir die beweging en verwerking van passasiers wat deur huurvlugte of privaatvliegtuie vanaf die lughawe vlieg.
Vraghantering
Die lugvragkompleks is 1 km vanaf Terminaal 3 af geleë. Dit bestaan uit afsonderlike brownfield- en greenfield-vragterminale. Die vragbedrywighede by die brownfield-terminaal word bestuur deur Celebi Delhi Cargo Management India Pvt. Ltd., wat 'n gesamentlike onderneming is tussen Delhi International Airport Private Ltd (DIAL) en die Turkse maatskappy Celebi Ground Handling (CGH). Die kontrak is aan CGH toegeken om die bestaande vragterminaal te ontwikkel, te moderniseer en te finansier en om die terminaal vir 'n tydperk van vyf-en-twintig jaar deur DIAL in November 2009 te bedryf. Dit het sy bedrywighede in Junie 2010 begin.
Toekomstige uitbreiding
Terminale 4, 5 en 6 sal op 'n later stadium gebou word, wat deur 'n groei in verkeer aangedui sal word. Sodra dit voltooi is, sal alle internasionale vlugte na hierdie drie nuwe terminale beweeg. Terminaal 3 sal dan slegs vir die hantering van binnelandse lugverkeer gebruik word. ’n Nuwe vraghanteringsgebou word ook beplan. Volgens Delhi International Airport Limited (DIAL), sal hierdie nuwe terminale die lughawe se jaarlikse passasiersvolumekapasiteit tot 100 miljoen verhoog.
Guardia Piemontese
Die dorp is in die 12de eeu deur godsdienstige Waldense-vlugtelinge uit Bobbio Pellice in Piëmont gevestig en het in die verlede ook as Guardia Lombarda bekendgestaan. Met tans sowat 300 aktiewe sprekers vorm Guardia Piemontese 'n klein Oksitaanse taaleiland in die suide van Italië.
Rothmannia ebamutensis
Rothmannia ebamutensis is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Rubiaceae familie. Die spesie is endemies aan Kameroen.
Patrick Bristow
Patrick Bristow (gebore 26 September 1962) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente So I Married an Axe Murderer (1993), Showgirls (1995), The Longest Yard (2005), en Transformers: Age of Extinction (2014).
Rhododendron
Rhododendron (van Antieke Grieks ῥόδον (rhódon) 'roos', en  δένδρον déndron 'boom')  is 'n baie groot genus van omtrent 1,024 spesies van houtplante in die Ericaceae familie. Hulle kan of immergroen of bladwisselend wees.
Alan Rickman
Alan Sidney Rickman (21 Februarie 1946 – 14 Januarie 2016) was ’n Britse akteur. Rickman was lid van die Royal Shakespeare Company in sowel moderne as klassieke teaterproduksies. Sy groot deurbraak was in die rol van Vicomte de Valmont in die toneelstuk Les Liaisons Dangereuses in 1985, waarvoor hy ’n Tony gewen het. Rickman het wyer bekendheid verwerf deur sy rolprentoptredes, soos as Hans Gruber in Die Hard en Severus Snape in die Harry Potter-rolprentreeks.
Rickman se ander fliekrolle sluit dié as die sheriff van Nottingham in Robin Hood: Prince of Thieves, Jamie in Truly, Madly, Deeply, kol. Brandon in Ang Lee se 1995-film Sense and Sensibility, Harry in Love Actually, en P.L. O'Hara in An Awfully Big Adventure in. Meer onlangs was hy regter Turpin in die rolprentweergawe van Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street. In 1995 is ’n Golden Globe, Emmy en Filmakteursgilde-prys aan hom toegeken vir sy vertolking van die rol Rasputin in Rasputin: Dark Servant of Destiny.
Rhododendron
Die meeste spesies het helderkleurige blomme wat van laat winter tot vroeë somer blom.
Alan Rickman
Rickman en sy vrou, Rima Horton, het mekaar ontmoet toe hulle nog tieners was. Sy het later 'n lektor in ekonomie geword en 'n raadslid van die Britse Arbeidersparty. Die twee is eers in 2012 getroud nadat hulle sedert 1965 saam was.
Buiten bogenoemde pryse het hy ook ’n Bafta-prys gewen. Hy is in Londen aan kanker oorlede in die ouderdom van 69 jaar, vier dae ná die Britse sanger David Bowie, ook weens kanker en ook in die ouderdom van 69 jaar.
EPhosheni
ePhosheni is 'n nedersetting in die Jozini Plaaslike Munisipaliteit, Umkhanyakude-distrik van KwaZulu-Natal provinsie in Suid-Afrika.
Rothmannia annae
Rothmannia annae is 'n struik of 'n boom wat deel is van die Rubiaceae familie. Die spesie is endemies aan die Seychelle-eilande.