cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eswatini
Die eerste inwoners van die hedendaagse Eswatini was sedert 25 000 v.C. die Boesmans wat vir hul rotstekeninge orals in Suider-Afrika bekend staan en veral jagter-versamelaars was. Die Bantoevolke het sowat 1000 jaar gelede Suider-Afrika binne beweeg en hulle hier as landbouers en veewagters gevestig. Die land se bevolking bestaan veral uit Swazi's en hul taal is Swati, ook bekend as Swazi. Onder leierskap van Ngwane III het hulle in die middel van die 18de eeu hul koninkryk gestig. Beide die land en die volk is na Mswati II, die 19de-eeuse koning wat die koninkryk verenig en uitgebrei het, genoem; die hedendaagse grense is tydens die Wedloop om Afrika in 1881 bepaal. Na die Tweede Vryheidsoorlog het die koninkryk in 1903 'n Britse protektoraat geword. Op 6 September 1968 het die land onder sy destydse naam Swaziland van die Verenigde Koninkryk onafhanklik geword. Eswatini is 'n unitêre parlementêre absolute monargie binne die Statebond met 'n eie monarg (Ngwenyama) as staatshoof. Eswatini is een van slegs vyf lande binne die Statebond met 'n inheemse monarg op die troon (die ander vier is Broenei, Lesotho, Maleisië en Tonga).
Op 19 April 2018, met die dubbele viering van die land se goue herdenkingsjaar en die huidige koning se 50ste verjaardag, het Mswati III aangekondig dat sy land se naam verander van Swaziland na Eswatini, die naam wat algemeen in Swazi gebruik word.
Geskiedenis
Volgens oorlewering het die voorvaders van die huidige Swazi-volk gedurende die 10de eeu suidwaarts in Afrika getrek en hulle gevestig in wat vandag Mosambiek is. Na skermutselings met die plaaslike bevolking van die gebied waar die huidige Maputo is, het die Swazi's hulle in 1750 in die noorde van Zoeloeland gevestig.
Daar het hulle egter weer met die veel magtiger Zoeloebevolking gebots, waarop hulle noord beweeg en hulle in die begin van die 19de eeu in die gebied gevestig het wat vandag as Eswatini bekend staan. Tydens die regering van Mswati, een van die belangrikste leiers sedert hulle vestiging, het die Swazi's vir die eerste keer met die Britte in aanraking gekom. Die Swazi's het die Britse verteenwoordigers gevra om hulle teen die aanvalle van die Zoeloes te beskerm.
Erica petrophila
Erica petrophila is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap.
Eswatini
Geskiedenis
Een van die eerste take van die Britse administrateurs was om die groot aantal verwarrende konsessies wat Mbandzeni aan vreemdelinge toegestaan het, te ontrafel. Ondanks die feit dat die Swazi's se stamwette bepaal dat die grond nooit aan iemand anders mag behoort nie, het die Britse regering besluit om dit tussen die konsessiehouers en die Swazi's te verdeel en twee derdes daarvan is aan die konsessiehouers toegewys.
Die kwessie van die konsessies het sedertdien die politiek van Swaziland beïnvloed: toe koning Sobhuza II in 1921 as Ngwenyama – die leeu en opperhoof van die Swazi's – gekroon is, het hy onmiddellik met 'n politieke en regstryd begin om weer beheer oor die konsessies te kry.
Die Britse regering het aanvanklik gehoop dat Swaziland by Suid-Afrika ingelyf sou word. Die Swazi's het egter deurentyd daarteen beswaar gemaak en na die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde Koninkryk ingestem om die land op onafhanklikheid voor te berei.
Die onderwys, mediese dienste en landbouprojekte is grotendeels verbeter in 'n poging om die land te ontwikkel. Verskeie politieke partye is na die voorbeeld van Westerse lande gestig, almal met die strewe om onafhanklikheid te verkry en die land ekonomies te ontwikkel. Die aktiwiteite van die politieke partye was egter hoofsaaklik tot die stede beperk en het weinig steun geniet.
80% van die Swazi's het dekades gelede op die platteland gewoon. Die tradisionele Swazileiers, insluitende die koning en die Nasionale Swazi-raad, het toe 'n ander politieke groep, die Nasionale Imbokodvo-beweging, gestig. Die beweging het 'n noue verband met die tradisionele leefwyse van die Swazi's gehad. In reaksie op die ontwakende politieke bewustheid en druk het die Britse regering in 1964 besluit om ’n verkiesing uit te roep sodat 'n wetgewende raad ingestel kon word.
Die Imbokodvo het in die verkiesing 24 setels verower, maar het na sy oorwinning radikaler beginsels van ander partye aangeneem en net so sterk druk vir onafhanklikheid begin toepas. In 1966 het die Britse regering ingestem om samesprekings oor 'n nuwe grondwet te hou.
Die Blanke inwoners van die land wou hê dat daar 'n afsonderlike verkiesing vir gereserveerde Blanke setels in die parlement gehou moes word, maar die Grondwetkomitee, wat bestaan het uit verteenwoordigers van die koning, die Nasionale Swaziraad, die ander politieke partye en die Britse regering, het die voorstel verwerp.
'n Grondwetlike monargie is as staatsvorm vir Swaziland aanvaar en in 1967 is 'n verkiesing uitgeroep om die verteenwoordigers vir die parlement te verkies. Swaziland het op 6 September 1968 onafhanklik geword.
Buitelandse betrekkinge
Eswatini is 'n lid van Verenigde Nasies, Afrika-unie, Beweging van Onverbonde Lande, Britse Statebond, die gemeenskaplike mark vir Oos- en Suider-Afrika en die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap. Tans beskik die Koninkryk Eswatini oor 11 ambassades en 15 konsulate en ander verteenwoordigers regoor die wêreld, terwyl daar vyf ambassades in Eswatini is, sowel as 14 konsulate en ander verteenwoordigers. Eswatini is een van min lande wat diplomatiese betrekkinge met die Republiek China op Taiwan pleks van die Volksrepubliek China handhaaf.
Geografie
Die Koninkryk Eswatini is met sy oppervlakte van 17 364 vierkante kilometer die tweede kleinste staat op die vasteland van Afrika ná Gambië. Eswatini is landgebonde en word deur Mosambiek in die ooste en die Suid-Afrikaanse provinsies Mpumalanga in die noorde en ooste en KwaZulu-Natal in die suide begrens. Die landsgrense het 'n totale lengte van 535 kilometer, waarvan 105 km met Mosambiek en 430 km met Suid-Afrika gedeel word.
Eswatini kan in vier geografiese streke verdeel word. In die ooste strek die Lebomboberge op 'n maksimumhoogte van 600 meter en 'n droë subtropiese klimaat in 'n noord-suidrigting. Die laeveld wes daarvan lê sowat 200 m bo seevlak en word deur 'n droë bosveldlandskap oorheers. Die klimaat hier is al byna tropies warm – gedurende die somermaande styg die kwik soms bo 32 °C. Die streek is onder meer geskik vir die verbouing van suikerriet.
Die middelveld met sy vrugbare heuwellande en valleie het 'n gemiddelde hoogte van 700 m bo seevlak. Dit beslaan ruim 'n kwart van Eswatini se totale oppervlakte. Die hoëveld in die weste van die land lê sowat 1 300 m bo seevlak en gaan in die weste in die Suid-Afrikaanse Drakensberge oor. Hier word onder meer bosgebiede aangetref.
Die streek het oor die algemeen 'n gerieflike klimaat, alhoewel die jaarlikse reënval hier net soos die humiditeitsvlakke hoër is as in die res van die land.
Die hoogste punt van Eswatini met 1 862 m is Emlembe in die noordweste digby die grens met Suid-Afrika, die laagste punt (21 m) is die rivierloop van die Groot Usutu. Die meeste neerslae in Eswatini sak as kort reënbuie uit, terwyl langdurige reën nouliks voorkom. Die langste rivier wat deur Eswatini vloei is die Lusutfu.
Demografie
Eswatini het 'n totale bevolking van 1,1 miljoen (2020-skatting), hoofsaaklik Swazi's (wat deel uitmaak van die Nguni-taalgroep binne die Bantoevolke en nouverwant aan die Zoeloes is) met klein minderhede van Zoeloes, Tsongas en Sjangaans.
Naas die amptelike tale Swati (verwant aan Zoeloe) en Engels word die tale van etniese minderhede gebesig.
Sowat 60 persent van die bevolking is aanhangers van onafhanklike kerke soos die Zionistekerk. Ander belangrike denominasies is Protestants (15 persent), Rooms-Katoliek (5 persent) en Anglikaans (1 persent). Aanhangers van inheemse godsdienste verteenwoordig sowat 'n vyfde van die totale bevolking.
Kwartêre Uitwissing
Die term Kwartêre Uitwissing verwys na die uitsterwing van verskeie groot dierespesies tydens die Kwartêre Periode, veral met die oorgang van die Pleistoseen- na die Holoseen-epog. Die uitwissing het nie aan die einde van die Pleistoseen geëindig nie, maar het voortgegaan in die Holoseen, veral op geïsoleerde eilande.
Onder die baie teorieë deur paleontoloë oor wat dit kon veroorsaak het, is natuurlike klimaatsveranderings en die doodmaak van diere deur mense, wat in die Middel-Pleistoseen hul verskyning gemaak en in die Laat Pleistoseen en Holoseen na ander streke gemigreer het. Die verspreiding van siektes word ook as ’n moontlike oorsaak beskou.
Die Pleistoseen-uitwissing
Die Laat Pleistoseen-uitwissing behels die uitsterwing van baie soogdiere van swaarder as 40 kg. In Noord-Amerika het 33 van 45 genera groot soogdiere uitgesterf, in Suid-Amerika 46 van 58, in Australië 15 van 16, in Europa 7 van 23 en in Afrika suid van die Sahara 2 van 44.
CSS
CSS (Engelse afkorting vir Cascading Style Sheets) is 'n maklike manier om die voorkoms van HTML- en XHTML-webblaaie te verander. CSS is deur die W3C ontwerp, en word deur die meeste moderne webblaaiers ondersteun. Die huidige weergawe van CSS is CSS2. Daar word tans aan CSS weergawe 3 gewerk. Dit sal nuwe eienskappe soos  insluit.
Kwartêre Uitwissing
Die Pleistoseen-uitwissing
In die Amerikas het al die soogdiere van Suid-Amerikaanse oorsprong wat swaarder as 100 kg geweeg het, uitgesterf – insluitende dié wat noord gemigreer het. In Noord- en Suid-Amerika asook Australië het uitwissings voorgekom op familievlak of hoër.
CSS
Een van die voordele van CSS is dat webblaaie vertoon en verstaan kan word, selfs al is die CSS-kode stukkend of nie meer beskikbaar nie.
Kwartêre Uitwissing
Die Pleistoseen-uitwissing
Daar is veral drie hipoteses oor die oorsake van die Pleistoseen-uitwissing:
CSS
CSS-kode word gewoonlik in lêers met 'n .css uitbreiding gestoor.
Kwartêre Uitwissing
Jaghipotese
duimnael|links|Die persentasie soogdiere wat op sekere vastelande uitgesterf het ná die mens se aankoms. Volgens die jaghipotese het mense groot plantvretende soogdiere gejag totdat hulle heeltemal uitgewis was. As gevolg hiervan het karnivore en aasdiere wat van hulle geleef het, ook uitgesterf weens ’n gebrek aan prooi. Van die bewyse daarvoor is die fossiele van groot diere wat saam met menslike oorskotte gevind is, met pyle in die lyf en merke wat deur gereedskap gemaak is aan die bene. Daar is ook grottekeninge wat dié jagtogte uitbeeld. Volgens sekere teorieë het dié uitwissing in ’n redelike kort tyd gebeur.
CSS
Voorbeeld
Om al die paragrawe op 'n bladsy blou en 20% groter as normale teks te maak, kan die volgende CSS-kode toegepas word:
Kwartêre Uitwissing
Jaghipotese
Die noue verband tussen die tye van uitsterwing en tye waarin die mens in sekere streke aangekom het, is verdere bewyse vir die jaghipotese. Groter diere op sekere eilande het nog vir duisende jare voortbestaan ná die verdwyning van hul eweknieë op die vasteland. Reuseluidiere het byvoorbeeld in die Antille oorleef lank ná dié in Noord- en Suid-Amerika. Die latere verdwyning van die eilandspesie stem ooreen met die tydperk waarin die eilande deur mense betrek is. Net so het dwergwolhaarmammoete op Wrangel-eiland naby Siberië en St. Paul-eiland in Alaska duisende jaar langer as dié op die vasteland oorleef.
Die vroegste uitsterwings in Australië word geraam op sowat 50 000 jaar gelede in die tyd toe mense daarheen gemigreer het, lank voor die laaste glasiale maksimum en voor temperatuurstygings. In Tasmanië het groot spesies soos die reusekangaroo baie langer oorleef, waarskynlik omdat die mens daar eers ’n paar duisend jaar later as in Australië aangeland het.
Uitsterwing van groot diere in Noord- en Suid-Amerika en Madagaskar het ook tegelykertyd toegeneem – dit is plekke sonder enige gemeenskaplike klimaatstoestande. Die enigste gemeenskaplike faktor was die aankoms van die mens in dié gebiede.
Rysblommetjie
Die Rysblommetjie  (Wurmbea stricta) is 'n meerjarige, blomdraende plant wat deel is van die Colchicaceae familie en word ook beskou as deel van die fynbos. Dit plant is endemies aan die Wes-Kaap en Noord-Kaap. Die naam stricta beteken baie reguit en verwys na die stingels. Die plant word 20 tot 40 cm hoog en die blommetjies is pienk. Die plant groei in vleie en poele. In Engels staan die plant bekend as die Greater waterphlox.
Kwartêre Uitwissing
Jaghipotese
Biogeografiese bewyse dui daarop dat gebiede waar die mens sy oorsprong het, tans meer van sy groot Pleistoseense diere oorhet (soos die olifante en renosters van Afrika en Asië) as streke soos Australië, die Amerikas, Madagaskar en Nieu-Seeland waar in dié tyd geen mense was nie. Dit dui daarop dat diere in gebiede waar hulle saam met die mens ontwikkel het, ’n vrees vir hulle ontwikkel het en geleer het om hulle te ontwyk. In gebiede waarheen die mens eers later gemigreer het, was die diere naïef en sonder vrees vir die mens, en dus makliker om te jag.
Argumente teen die jaghipotese
Die grootste argumente teen die jaghipotese is: duimnael|220px|Die Noord-Amerikaanse bison, wat oorleef het.
Klimaathipotese
duimnael|220px|links|’n Kunstenaarsvoorstelling van die laaste glasiale tyd op sy maksimum. Daarna het dit al hoe warmer geword, totdat ons ons vandag in 'n interglasiale tyd bevind. Die mees vanselfsprekende verandering aan die einde van ’n glasiale tyd is die toename in temperatuur. Tussen 15 000 en 10 000 jaar gelede het die wêreldwye gemiddelde temperatuur met 6 °C toegeneem. Daar is aanvanklik geglo dit het die uitwissing veroorsaak. Dit sou groot genoeg druk op soogdiere wat by die koue aangepas het, geplaas het om te vrek. Hul warm pelse, wat hulle in die glasiale tyd teen die koue beskerm het, kon verhoed het dat hulle van oortollige hitte ontslae raak en dan sou hulle van hitte-uitputting doodgegaan het. Die groter soogdiere sou erger getref gewees het weens die kleiner verhouding tussen hul oppervlakgrootte en volume.
Kritici het gemeen daar was verskeie glasiale en interglasiale tye in die evolusiegeskiedenis van baie van die groot diere, en die temperatuurstygings ná die Pleistoseen was nie hoër as met vroeëre interglasiale tye nie. Daarom is dit onwaarskynlik dat diere net ná die laaste glasiale tyd uitgesterf het. Dit verduidelik ook nie hoekom spesies op eilande soos Wrangel- en St. Paul-eiland langer oorleef het nie, want hul bevolkings sou kleiner gewees het en hulle sou nie na ander, gunstiger gebiede kon trek soos dié op die vasteland nie.
’n Onlangse studie het egter getoon die uiteindelike bevolkingsamestelling van die Pleistoseense groot diere kon aansienlik verskil het van dié van groot diere in die vroeëre interglasiale tye, veral wat betref die oorvloed en geografiese omvang van Pleistoseense bisons aan die einde van die epog. In vroeëre interglasiale tye was bisons nie so volop nie.
Daar is veral bewyse teen die klimaathipotese wat Australië betref. Die klimaat tydens die uitwissing daar (40 000 – 50 000 jaar gelede) was soortgelyk aan dié van vandag, en daar is bewyse die diere was goed aangepas by ’n droë klimaat. Die uitsterwings het ook in ’n baie kort tydperk plaasgevind, wat ooreenstem met die tyd dat mense op die kontinent aangekom het. Die hoofrede vir uitwissing was waarskynlik brande (wat deur die mens veroorsaak is) omdat brande vroeër nie so algemeen was nie. Isotopiese bewyse bestaan dat daar veranderings in die dieet van oorlewende spesies was, wat te doen kon gehad het met die stres wat hulle voor die uitwissing ondervind het.
Bewyse bestaan ook dat klimaatsveranderings en ’n toenemende seevlak in Suidoos-Asië belangrike faktore was in die uitwissing van verskeie plantvretende spesies, in teenstelling met Europa, Australië en die Amerikas. Veranderings in plantegroei en nuwe toegangsroetes vir mense en soogdiere na voorheen geïsoleerde ekostelsels was nadelig vir sekere diergroepe.
Ontledings van die tande van mastodons uit die Amerikaanse Groot Mere-gebied weerspreek skynbaar ’n klimaathipotese hier. Oor verskeie duisende jare voor hul uitwissing in dié gebied het mastodons ’n afname in ouderdom met volwassewording getoon. Dit is die teenoorgestelde van wat ’n mens sou verwag as hulle stres weens verswakkende omgewingstoestande ervaar het, maar stem ooreen met ’n afname in intraspesie-kompetisie wat veroorsaak sou kon word deur die verkleining van die bevolking deur jagpraktyke.
Kontinentaliteit-hipotese
Ander wetenskaplikes het voorgestel dat toenemende seisoenverskille – warmer somers en kouer winters, bekend as "kontinentaliteit" – of verwante veranderings in reënval die uitwissing kon veroorsaak het
Daar is bewyse dat die plantegroei verander het van gemengde gras-en-woudlande tot aparte prêries en woude. Dit kon ’n invloed gehad het op die soort kos wat beskikbaar was. Korter groeiseisoene kon die uitwissing van groot plantvreters en die verkleining van baie ander veroorsaak het. Bisons en ander groot herkouende diere is minder geraak as diere soos perde en olifante omdat diere wat herkou, meer voedingstowwe uit beperkte hoeveelhede hoëveselkos kan onttrek en plantgifstowwe beter kan hanteer. As die plantegroei meer gespesialiseerd raak, sal plantvreters met ’n kleiner dieetaanpasbaarheid in die algemeen minder in staat wees om in ’n spesifieke gebied die nodige mengsel van plante in te kry om te kan voortbestaan.
Die groter seisoenverskille het gelei tot ’n kleiner en minder voorspelbare reënval, en dit het die beskikbaarheid verminder van plante wat nodig is vir energie en voeding. Axelrod en Slaughter het voorgestel die verandering in reënval het die tyd verkort wat gunstig was vir voortplanting. Dit kon groter diere weer eens erger getref het omdat hulle langer, meer onbuigsame paringstydperke het – en daarom het baie van hulle kleintjies gekry op ongunstige tye (wanneer daar byvoorbeeld nie genoeg kos, water of skuiling beskikbaar was nie weens veranderings in die groeiseisoen). Kleiner soogdiere het korter lewens-, voortplantings- en dragtigheidsiklusse en kon daarom makliker by die toenemende onvoorspelbaarheid van die klimaat aanpas – as individue én saam as ’n spesie, wat hul voortplantingsmetodes met veranderende toestande kon sinchroniseer.
Argumente teen die kontinentaliteit-hipotese
Kritici se besware teen dié hipotese sluit in: duimnael|240px|Equus conversidens, een van die perdespesies wat in Noord-Amerika uitgesterf het.
Die uitwissing van groot diere kon gelei het tot die verdwyning van die mammoetsteppe. Alaska het deesdae grond met min voedingstowwe en sal nie mammoete, bisons en perde kan onderhou nie. Dit kan wees dat die gebrek aan groot plantvreters om die ysgrond op te breek, die koue grond tot gevolg het wat die oorlewing van groot plantvreters onmoontlik maak. In die Noordpoolgebiede, waar groot vragmotors die ysgrond vandag opbreek, kan grasse en uiteenlopende flora en fauna oorleef.
'n Kombinasie van die jag- en klimaathipotese
Sommige geleerdes meen nie die jag- of die klimaathipotese kan die uitwissing van groot diere heeltemal verduidelik nie. Die twee hipoteses sluit mekaar nie uit nie. Daar kon ’n kombinasie van faktore gewees het, soos dat die aantal diere reeds weens klimaatsveranderings afgeneem het en dit dus vir mense makliker was om ’n groot uitwissing onder die reeds sterwende soogdierbevolkings te veroorsaak.
Siektehipotese
Die siektehipotese skryf die uitwissing van groot soogdiere in die Laat Pleistoseen toe aan indirekte invloede van die mens wat na nuwe gebiede gemigreer het. Daarvolgens het die mens en mak diere (soos hoenders en honde) skadelike siektes oorgedra aan kwesbare bevolkings plaaslike soogdiere. Die groter diere is swaarder getref omdat kleiner spesies talryker was en korter dragtigheidsperiodes gehad het. Volgens die hipotese was mense die oorsaak omdat vroeëre migrasies van soogdiere na Noord-Amerika nie uitwissings veroorsaak het nie.
Siektes wat deur mense veroorsaak is, was verantwoordelik vir uitwissings in die onlangse verlede, soos die oordrag van voëlmalaria na Hawaii.
Afrika en Asië
Dié streek se diere het die Kwartêre Uitwissing grootliks vrygespring. Afrika en Suidoos-Asië is die enigste streke wat vandag aardsoogdiere het wat meer as 1 000 kg weeg. ’n Paar groot diere het egter in die vroeë, middel- en laat Pleistoseen hier verdwyn sonder dat hulle deur ander soortgelyke spesies vervang is. Klimaatsveranderings is die mees waarskynlike oorsaak daarvan in Suidoos-Asië.
duimnael|200px|Die [[Chalicotheriidae-familie het in die vroeë Pleistoseen verdwyn.]] Groot diere wat in die Pleistoseen in Afrika en Asië verdwyn het, sluit in:
Groot diere wat in dele van Afrika en Asië verdwyn het, is:
Australië en Nieu-Guinee
duimnael|250px|Diprotodon het sowat 50 000 jaar gelede uitgesterf.
Die skielike vlaag uitwissings het in dié streek vroeër plaasgevind as in die Amerikas. Die meeste bewyse vir die oorsaak dui op die aankoms van die mens, vermoedelik net minder as 50 000 jaar gelede, maar daar is verskille oor die presiese tydperk. Die Australiese uitwissing sluit in:
Noord-Eurasië
duimnael|250px|Die [[wolhaarmammoet het sowat 12 000 jaar gelede uitgesterf – buiten ’n dwergsubspesie op Wrangel-eiland naby Siberië en St. Paul-eiland in Alaska, waar die mens eers heelwat later aangekom het.]]
(80 000 – 4 000 jaar gelede)
Noord-Amerika
In die laaste 60 000 jaar, insluitende die einde van die laaste glasiale tyd, het sowat 33 genera groot soogdiere in Noord-Amerika uitgesterf. Van hulle kan 15 genera se uitsterwing verbind word met ’n kort periode van 11 500 tot 10 000 radiokoolstofjare gelede, kort ná die aankoms van die Clovis-volk op die kontinent. Die tydperke waarin die meeste ander uitsterwings plaasgevind het, is minder bekend, hoewel sommige beslis buite dié periode plaasgevind het. In vergelyking hiermee het net sowat ses klein soogdiere in dié tyd verdwyn. Van die groot soogdiere wat uitgesterf het, is:
duimnael|200px|Die grootte van die kortgesigbeer, Arctodus simus, in vergelyking met dié van ’n mens.
Suid-Amerika
duimnael|200px|’n Voorstelling van die [[reuseluidier.]] Suid-Amerika was miljoene jare lank afgeslote as ’n kontinent-eiland en het ’n groot verskeidenheid soogdiere gehad wat nêrens anders voorgekom het nie. Baie van hulle het egter uitgesterf tydens die Groot Amerikaanse Fauna-uitruiling sowat 3 miljoen jaar gelede. Dié wat die uitwisseling oorleef het, sluit in die reuseluidier, Glyptodontidae, Pampatheriidae en Notoungulata. In die Pleistoseen het Suid-Amerika grootliks ysvry gebly behalwe in die Andes, en die groot diere is nie juis geraak nie. Aan die begin van die Holoseen het al die groot diere uitgesterf, terwyl kleiner spesies oorleef het. Van dié wat uitgesterf het, sluit in:
Stille Oseaan, insluitende Hawaii
duimnael|200px|’n Voorstelling van twee spesies moa-nalo's. Onlangse navorsing, wat geskoei is op argeologiese en paleontologiese uitgrawings op 70 verskillende eilande, het getoon verskeie spesies het uitgesterf namate die mens oor die Stille Oseaan getrek het. Dit het 30 000 jaar gelede in die Bismarckargipel en Solomoneilande begin (Steadman & Martin 2003). Daar word tans geraam 2 000 voëlspesies van die Stille Oseaan het uitgesterf sedert die aankoms van die mens (Steadman 1995). Onder die uitgestorwe diere is:
Madagaskar
Vanaf die aankoms van die mens op die eiland sowat 2 000 jaar gelede het feitlik alle groot soogdiere uitgesterf, onder meer:
Indiese Oseaan
Van sowat 500 jaar gelede af, toe mense op die eilande van die Indiese Oseaan aangekom het, het verskeie spesies uitgesterf, onder meer:
Ashley Johnson
Ashley Johnson (gebore in Wynberg, 16 Mei 1986) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat vir die Cheetahs as ’n losvoorspeler speel in die Curriebeker en die Superrugbyreeks. Hy het vir Suid-Afrika in die IRR Onder 21 Wêreldkampioenskap gespeel. In 2008 het hy vir die Opkomende Bokke gespeel in die Nasiesbeker en in 2009 is hy ingesluit in die Springbokgroep wat oorsee getoer het. Hy het sy eerste wedstryd in die Springboktrui in 2009 gespeel maar het eers in 2011 sy eerste toets gespeel, tydens die Drienasiesreeks.
Johnson was ook kaptein van Peter de Villiers se Southern Spears wat nooit in die Superrugbykompetisie deelgeneem het nie. Dié span het uiteindelik die Southern Kings geword.
Michael Goodliffe
Michael Goodliffe (1 Oktober 1914 – 20 Maart 1976) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The End of the Affair (1955), Quentin Durward (1955), A Night to Remember (1958), en Peeping Tom (1960).
Grünenfelder
Grünenfelder is ´n Switserse familienaam/ van wat soveel as "´n persoon afkomstig van die dorp Grünenfeld" beteken. Grünenfeld is ´n dorpie op die berg Pizol in die munisipaliteit van Vilters-Wangs in die Kanton St Gallen. Die familienaam kom sedert die 13de eeu voor in die kronieke van die streek. Volgens onbevestigde familie-legendes was die familie oorspronklik die Freiherren Arth von Grünenfeld wat in die 13de eeu die dorpie Grünenfeld besit het. Die familie is afstammelinge van die duitssprekende Walser settlaars wat hulle in die vroee 13e eeu in die hoeë bergstreke van die Romaans-sprekende Alpe kom vestig het.
Grünenfelder is die familienaam van die volgende bekende persone:
A.J.J. Visser
Abraham Jacobus Johannes Visser (31 Mei 1925 – 15 November 2008) was ’n Afrikaanse digter.
Lewe en werk
Abraham Jacobus Johannes Visser is op 31 Mei 1925 op Laingsburg in die Karoo gebore en gaan skool op Montagu. Hy studeer vanaf 1945 tot 1948 aan die Universiteit van Stellenbosch, waar hy hom as onderwyser bekwaam en in 1947 ’n B.A.-graad en in 1948 ’n Senior Onderwysdiploma verwerf. Vanaf 1949 gee hy vir vyftien jare onderwys aan verskeie Bolandse skole, onder andere in Vredenburg. Dan aanvaar hy in 1964 ’n pos as dosent aan die Fakulteit Opvoedkunde van die Universiteitskollege Durban en in 1968 ’n soortgelyke posisie aan die Onderwyskollege Graaff-Reinet. Hierna word hy in 1969 senior lektor en in 1970 hoof van die Departement Handel, Tale, Onderwysopleiding en Drukkerskursusse aan die Witwatersrandse Kollege vir Gevorderde Tegniese Onderwys in Johannesburg. In 1976 word hy inspekteur van skole in die Departement van Nasionale Opvoeding in Pretoria, waarna hy op 1 April 1980 aangestel word as Adjunk-Direkteur van Onderwys in die destydse Suidwes-Afrika (tans Namibië). Na agtien maande keer hy terug na die Departement van Onderwys en Kultuur in Pretoria, waar hy voorsitter is van die keurraad tot met sy aftrede in 1985.
In sy loopbaan dien hy op verskeie komitees met betrekking tot onderwysopleiding en na sy aftrede is hy steeds betrokke by die korrespondensie-kollegeraad. Hy is in Desember 1950 met mej. C.W. (Wilna) de Villiers getroud en die egpaar het twee dogters, Estelle en Maretha. Na aftrede woon hy en sy vrou vir ’n ruk in die aftree-oord Afsaal in Linden in Johannesburg, maar verhuis dan weer terug na Pretoria. Vanaf 1972 dien hy in die kommissie verantwoordelik vir die hersiening van die gesangebundel van die N.G. Kerk. Hy is op 15 November 2008 in Pretoria oorlede.
Skryfwerk
Reeds op skool begin hy gedigte skryf en debuteer dan op universiteit in die Stellenbosse Student. Vanaf 1950 lewer hy gereeld bydraes vir Helikon, Standpunte, Die Huisgenoot en Tydskrif vir Letterkunde en hy tree op as letterkundige adviseur van Tydskrif vir Letterkunde tussen 1962 en 1964. Hy debuteer met “Kaleidoskoop”, waarin hy fokus op die lewe se pyn en vreugde, telkens met ’n verrassende en raak siening. Die gedigte is hoofsaaklik op die menslike bestaan gerig en selfs die talle gedigte oor diere het meermale nie die dier self as hoofonderwerp nie, maar aspekte van die menslike. Hoogtepunte in die bundel, veral as gevolg van die sterk beelding daarin, is die gedigte “Besoek aan ou familiekerkhof” (waarin die oorlewende in ’n gesin baie bewus raak van eie sterflikheid), “Wasdag” (waar die wasvroue geteken word in hulle gemeensaamheid in arbeid maar verwydering in geneentheid) en “Michelangelo” (met sy weergawe van hoe die kunstenaar in sy werk iets van die ewigheid vasvang). “Gedagtes tydens die laaste inskrywing in sy dagboek” probeer om die lotgevalle uit te beeld van trekkers na die vreemde om daar ’n heenkome te vind. Die bundel skiet egter daarin tekort dat meeste van die gedigte nog in dele of in die geheel onaf is, met veral ’n onvermoë om ’n sterk begin bevredigend te laat ontknoop tot ’n samevatting, onthulling of konklusie aan die einde. “Labirint” is soortgelyk aan sy debuut en hierdie bundel toon nie wesenlike vooruitgang nie. Die titel van die bundel vind uiting in die tema van hoe die mens die goddelike patroon verwar tot ’n doolhofbestaan, telkens met gebruik van surrealistiese beelde. Enkele gedigte beïndruk met die vernuf en vindingrykheid daarvan. Die reeks gedigte “Doolhof van die hart” bespreek die visie van onvermydelike afrekening tussen blank en swart in Afrika, wat slegs deur liefde van tragedie gered kan word. In “Lig en donker” word eenvoudige boeremense uitgebeeld, soos die ou oom en tannie wat in “Oud-boere se dorpsaand” op hulle slaaptyd en die dood wag, terwyl “Aandgodsdiens” ’n uitbeelding is van die eenvoudige geloof van die oupa. Die gedig “Kees in die kou” word voorgeskryf vir graad twaalf-leerlinge in die Wes-Kaap. Sy gedigte word in meer as twintig bloemlesings opgeneem, waaronder “Groot verseboek”, “Die Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigte”, “Goudaar”, “Woordpaljas”, “Digters en digkuns”, “Voorspraak” en D.J. Opperman se “Nuwe Kleuterverseboek”. Verskeie opvoedkundige studies verskyn in vaktydskrifte soos Die Unie en Tydskrif vir Tegniese en Beroepsonderwys.
Later spits hy hom veral toe op kinderverse wat in die bundels “Stories klein en versies fyn”, “Hier kiep-kiep en hiep-hiep daar” en “Die harlekyn verskyn” gepubliseer word. Hy stel “Só klink Afrikaans” saam, ’n bloemlesing vir kinders onder tien wie se moedertaal nie Afrikaans is nie. Verder skryf hy ook kinderverhale wat in Die Kleinspan, Die Jongspan en Die Klein Burger verskyn en in die jeugprogramme van die SAUK uitgesaai word
Bram Stoker
Bram Stoker
Ierse skrywer
Gebore
in Clontarf, Dublin, Ierland
Oorlede
20 April 1912
in Londen, Engeland
Literêre genres
Gotiese romans, romantiek
Bekendste werk
Dracula (1897)
Eggenote
Florence Balcombe
Handtekening
Abraham "Bram" Stoker (* 8 November 1847; † 20 April 1912) was 'n Ierse skrywer wat vandag veral vir sy Gotiese roman Dracula (gepubliseer in 1897) bekend staan. In sy lewenstyd het hy bekendheid verwerf as die persoonlike assistent van die akteur Henry Irving en as sakebestuurder van die Lyceum Theatre waarvan Irving die eienaar was.
Vroeë lewe
Bram Stoker is gebore as die seun van Abraham Stoker (1799–1876), 'n boorling van Dublin, en Charlotte Mathilda Blake Thornley (1818–1901), afkomstig van Ballyshannon, graafskap Donegal. Hy was die derde van sewe kinders wat vir die egpaar gebore is. Abraham en Charlotte was lede van die Kerk van Ierland se gemeente in die parogie Clontarf en het saam met hul kinders kerkdienste in die parogiekerk bygewoon. Al hul kinders is hier gedoop.
Stoker was bedlêend tot op die ouderdom van sewe. Hy het volledig genees toe hy sy skoolloopbaan begin het. Later sou Stoker oor hierdie lewensperiode skryf: "Ek was nadenkend van nature, en die lang tyd van siekte het my die geleentheid gegun om gedagtes te prikkel wat in latere jare geblyk het om op hulle manier vrugbaar te wees." Hy het sy opleiding by 'n privaat skool ontvang wat deur eerwaarde William Woods bestuur is.
Ná sy genesing, wat deur dokters as wonderlik en raaiselagtig beskryf is, het hy geen verdere gesondheidsprobleme ontwikkel nie en by die Trinity-kollege te Dublin, wat hy tussen 1864 en 1870 bygewoon het, as atleet uitgeblink. Hy het met lof in wiskunde gegradueer. Hy was ouditeur van die Trinity-kollege se geskiedkundige vereniging en voorsitter van die wysgerige vereniging, waar hy sy eerste verhandeling oor "Sensasionalisme in fiksie en die samelewing" geskryf het.
Vroeë loopbaan
Danksy die invloed van 'n vriend, Dr. Maunsell, het Stoker in sy studentetyd in toneelkuns begin belangstel en is as die teaterkritikus van die dagblad Dublin Evening Mail aangestel – 'n koerant waarvan Joseph Sheridan Le Fanu, 'n skrywer van Gotiese romans, die mede-eienaar was. Toneelkritici het destyds min erkenning geniet, maar desondanks het Stoker se resensies vanweë hul gehalte belangstelling gewek.
In Desember 1876 het Stoker Henry Irving se Hamlet aangeprys wat in die Theatre Royal te Dublin opgevoer is. Irving het Stoker vir middagete na sy hotel uitgenooi, en die twee het vriende geword.
Stoker het daarnaas verhale geskryf waarvan The Crystal Cup in 1872 deur die London Society gepubliseer is. Vervolgens het The Chain of Destiny in vier dele in The Shamrock verskyn. In 1876, toe hy as amptenaar in Dublin werksaam was, het Stoker met The Duties of Clerks of Petty Sessions in Ireland 'n nie-fiksieboek geskryf wat drie jaar later gepubliseer is en steeds as 'n standaardwerk beskou word. As kunsliefhebber het Stoker in 1874 die Dublin Sketching Club gestig.
Lyceum Theatre en latere loopbaan
Sy werk vir Irving, die bekendste akteur van sy tyd, en sy aanstelling as bestuurder van een van die suksesvolste teaters in Londen het van Stoker 'n belangrike persoon, maar ook 'n besige man gemaak. Stoker was volledig aan Irving toegewy en het hom vereer, soos uit sy herinneringe blyk. In Londen het Stoker ook 'n kennis en noue vriend van Hall Chaine geword aan wie hy later sy roman Dracula sou wy.
Irving het Stoker op sy toere deur die wêreld saamgeneem, alhoewel hy nooit 'n besoek aan Oos-Europa gebring het nie – die streek waar sy bekendste roman afspeel. Hy het veral die reise na die Verenigde State geniet waar Irving gewild was. Saam met die akteur is hy twee keer na die Withuis genooi en het kennis gemaak met die presidente William McKinley en Theodore Roosevelt. Twee van Stoker se romans speel in die VSA af, met Amerikaanse karakters waarvan Quincey Morris die bekendste geword het. Hy het daarnaas kennis gemaak met een van sy literêre idole, Walt Whitman.
Literêre werk
Terwyl Stoker as bestuurder vir Irving en sekretaris en direkteur van die Londense Lyceum Theatre werksaam was, het hy begin om romans te skryf. Die eerste werk in 'n reeks werke was The Snake's Pass wat in 1890 gepubliseer is. Sewe jaar later het Dracula verskyn. In hierdie periode was Stoker 'n lid van die Londense Daily Telegraph se literêre span, en ander fiksie, wat uit sy pen gekom het, het die gruwelromans The Lady of the Shroud (1909) en The Lair of the White Woman (1911) ingesluit. Ná Irving se afsterwe het Stoker in 1906 'n biografie van die groot akteur gepubliseer, wat groot aanklank by die publiek gevind het, en toneelopvoerings by die Prince of Wales Theatre bestuur.
Stoker het enkele jare lank navorsing oor Europese volksverhale en vampier-mitologie gedoen voordat hy met die skryfwerk vir Dracula begin het. Hierdie werk is in die vorm van 'n briefroman geskryf en behels 'n versameling realistiese, maar nogtans volledig fiktiewe dagboekinskrywings, telegramme, briewe, skeepslogboeke en uittreksels uit koerantberigte, wat die spanningslyn van die storie met gedetailleerde en lewensgetroue beskrywings versterk – 'n vermoë wat Stoker in sy tyd as verslaggewer vir dagblaaie ontwikkel het.
Toe dit verskyn het, is Dracula as 'n "padlangse gruwelroman" bestempel wat op verbeelde bonatuurlike wesens berus. "Dit het literêre vorm aan 'n universele fantasie gegee... en 'n deel van die volkskultuur geword."
Volgens die Encyclopedia of World Biography word Stoker se verhale tans by literêre kategorieë soos "gruwelfiksie", "geromantiseerde Gotiese" verhale en "melodramas" gereken. Hulle word saam met ander "gewilde fiksie-werke" soos byvoorbeeld Mary Shelley se Frankenstein geklassifiseer – 'n werk wat volgens die geskiedkundige Jules Zanger eweneens gebruik maak van 'n bepaalde stylvorm om 'n lewensgetroue beskrywing van die gebeure te lewer – dié van 'n verskeidenheid verhalers wat dieselfde storie vanuit verskillende perspektiewe vertel. Hierdie verhaaltrant laat die leser dink dat "hulle nie almal kan lieg nie".
Stoker het die inspirasies vir sy verhaal naas Whitby moontlik ook tydens besoeke aan die Slains-kasteel in Aberdeenshire, Skotland en die kripte van St. Michan's-kerk in Dublin, asook in Joseph Sheridan Le Fanu se novelle Carmilla gevind.
Die oorspronklike notas, wat Stoker tydens sy navorsing gemaak het, word in die Rosenbach Museum and Library in Philadelphia, Pennsilvanië bewaar. 'n Faksimile van hierdie notas is in 1998 deur Elizabeth Miller en Robert Eighteen-Bisang gemaak.
Dood
Alhoewel Dracula uiteindelik ook 'n kommersiële sukses was, kon Stoker nie meer die vrugte daarvan pluk nie. Ná 'n aantal beroertes is Stoker op 20 April 1912 in 26 St George's Square oorlede. Die skrywer, wat hier in beskeie omstandighede gewoon het, is moontlik van fisieke uitputting dood, alhoewel sommige biograwe die oorsaak van sy afsterwe aan tersiêre sifilis toegeskryf het. Stoker se sterflike oorskot is veras en sy as in 'n sierurn in die Golders Green-krematorium begrawe. Ná Irving Noel Stoker se afsterwe in 1961 is ook sy as by daardie urn gevoeg.
Die oorspronklike plan was om die as van sy ouers saam te begrawe, maar Florence Stoker se as is ná haar afsterwe in die Gardens of Rest verstrooi. Om vandalisme te voorkom, mag besoekers die kamer, waarin Stoker se sterflike oorskot bewaar word, slegs onder toesig en begeleiding van krematorium-personeel betree.
Oortuigings en wêreldbeskouing
Stoker is as 'n Protestant in die Kerk van Ierland grootgemaak en was 'n oortuigde aanhanger van die Liberale Party. Hy het baie belang gestel in die politieke gebeure in Ierland en het homself as 'n "filosofiese aanhanger van Ierse selfregering" ("philosophical home ruler") beskryf. Hy was ten gunste van 'n vreedsame politieke skikking in die land om selfregering (Home Rule) te verwesenlik, maar as 'n vurige monargis was hy ook daarvan oortuig dat Ierland 'n deel van die Britse Ryk moes bly wat hy as mag van die goede beskou het. Stoker was 'n groot bewonderaar van die Britse premier William Ewart Gladstone, wat hy persoonlik geken het, en sy planne vir Ierland.
Daarnaas het ook okkultisme belangstelling by die skrywer gewek, alhoewel hy bewus was van die gevaar wat okkultiese bedrog ingehou het en geglo het dat bygeloof deur wetenskaplike kennis vervang moes word. Teen die middel van die 1890's was daar gerugte dat Stoker tot die Hermetic Order of the Golden Dawn toegetree sou het, alhoewel hierdie bewering nie deur bewyse gestaaf kan word nie. Een van Stoker se hegte vriende was J.W. Brodie-Innis, 'n leidende persoonlikheid in die Orde, en dit was Stoker wat Pamela Coleman Smith, wat onder meer met haar Tarot-illustrasies bekendheid verwerf het, as kunstenares by die Lyceum Theatre aangestel het.
Postume werke
'n Bundel met kortverhale, Dracula's Guest and Other Weird Stories, is in 1914 deur Stoker se weduwee Florence gepubliseer. Die eerste verfilming van die meesterwerk Dracula, Nosferatu onder regie van Friedrich Wilhelm Murnau, het in 1922 in rolprentteaters gedraai. Die maak van die rolprent, waarin Max Schreck die hoofrol as Graaf Orlok vertolk het, is egter nie vooraf deur Florence Stoker gemagtig nie, en sy het ook geen tantième van die Duitse vervaardigers ontvang nie. Ná 'n hofsaak, wat deur prokureurs van die British Incorporated Society of Authors namens Florence Stoker enkele jare lank gevoer en in Julie 1925 ten gunste van haar besleg is, moes alle negatiewe en kopieë van die rolprent vernietig word.
Nogtans het enkele kopieë van Nosferatu bewaar gebly sodat die rolprent een van die bekendste verfilmings van Dracula geword het. Die eerste gemagtigde verfilming van die roman, Universal Studios se Dracula onder regie van Tod Browning, het egter eers sowat 'n dekade later in 1931 verskyn. Bela Lugosi het die hoofrol van Graaf Dracula vertolk.
Vanweë die slegte ervarings met die kopiereg op Dracula het die Kanadese skrywer Dacre Stoker, 'n agterneef van Bram Stoker, met die aansporing van die draaiboekskrywer Ian Holt besluit om "'n vervolgroman te skryf wat die naam Stoker dra" om "die kreatiewe gesag oor" die oorspronklike roman te herstel.
In 2009 het Dacre Stoker en Ian Holt Dracula: The Un-Dead gepubliseer. Volgens die skrywers berus die werk op Stoker se eie handgeskrewe notas ten opsigte van karakters en storielyne wat vir die oorspronklike uitgawe geskrap is, naas hul eie navorsing vir die opvolgroman. Dit was Dacre Stoker se debuutwerk as romanskrywer.
In die lente van 2012 het Dacre Stoker in samewerking met professor Elizabeth Miller Bram Stoker se "verlore" Dublin-dagboek aan die publiek bekend gestel. Die joernaal was in besit van Stoker se kleinseun Noel Dobbs. Stoker se dagboekinskrywings werp lig op Stoker se lewe voor sy tyd in Londen. 'n Aanmerking oor 'n seun, wat vlieë in 'n bottel vang, gee moontlik 'n aanduiding oor die latere ontwikkeling van Renfield, een van die karakters in Dracula.
Katedraal van Christus die Verlosser
Die Katedraal van Christus die Verlosser (Russies: Храм Христа Спасителя; Chram Christa Spasitelja) is ’n katedraal op die oewer van die Moskwa-rivier in Moskou, Rusland, ’n paar blokke wes van die Kremlin. Dit is die grootste Russies-Ortodokse kerk ter wêreld.
Ontwerp
Toe Napoleon se laaste soldate Moskou verlaat, het tsaar Aleksander I ’n manifes op 25 Desember 1812 onderteken waarin hy onderneem om ’n katedraal te bou ter ere van Christus die Verlosser uit dankbaarheid en as gedenkteken vir die opofferings van die Russiese volk.
Dit het ’n hele ruk geduur voor die bouwerk begin het. Die eerste ontwerp wat Aleksander in 1817 goedgekeur het, was deur Aleksander Witberg. Dit was ’n flambojante Neoklassieke ontwerp met Vrymesselaarsimbolisme. Bouwerk is begin op die Mossieheuwels, die hoogste punt in Moskou, maar dit het geblyk dat die terrein nie stewig genoeg vir so ’n hoë gebou was nie.
Alekander is intussen deur sy broer tsaar Nikolaas I opgevolg. Hy was streng Ortodoks en patrioties, en het nie van die Neoklassieke en Vrymesselaarselemente gehou nie. Hy het sy gunsteling-argitek, Konstantin Thon, aangestel om ’n nuwe kerk te ontwerp. Thon het die Aja Sofia in Konstantinopel as inspirasie gebruik. Sy Neobisantynse ontwerp is in 1832 goedgekeur en ’n nuwe terrein, nader aan die Moskouse Kremlin, is in 1837 deur die tsaar gekies. ’n Klooster en kerk op die terrein moes verskuif word en bouwerk het eers in 1839 begin.
Sloping
Ná die Russiese Rewolusie van 1917 en spesifiek die dood van Wladimir Lenin, is die prominente terrein van die katedraal deur die Kommuniste gekies vir die bou van ’n monument aan sosialisme bekend as die Paleis van Sowjets. Dit sou in modernistiese lae gebou word en bo-op sou ’n enorme standbeeld van Lenin opgerig word met sy arms omhoog as teken van ’n seëning.
Op 5 Desember 1931 is die katedraal in opdrag van Josef Stalin met dinamiet gesloop. Dit het meer as ’n jaar geduur om die bourommel te verwyder.
Die bou van die Paleis van Sowjets is onderbreek weens ’n geldtekort, die uitbreek van oorlog en oorstromings deur die nabygeleë Moskwa-rivier. Ná ’n lang ruk, onder Nikita Chroesjtsjof, is die terrein omskep in die wêreld se grootste opelugswembad, die Moskou-swembad.
Nuwe katedraal
Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie het die Russies-Ortodokse Kerk in Februarie 1990 toestemming gekry om die Katedraal van Christus die Verlosser te herbou. Die restoureerder Aleksei Denisof is gevra om ’n presiese replika van die oorspronklike gebou te ontwerp.
’n Fonds is in 1992 gestig en geld het begin instroom van gewone burgers. Nadat die bouwerk ver gevorder was, is Denisof deur Zoerab Tsereteli vervang wat verskeie omstrede veranderings aangebring het. So het die oorspronklike marmer-reliëfwerk teen die mure plek gemaak vir moderne bronswerk.
Die kerk bestaan uit twee dele, die onder- en die bokerk. Die onderkerk is in 1996 ingewy en die volledige Katedraal van Christus die Verlosser op 19 Augustus 2000.
Aan die katedraal se regterkant is standbeelde van tsaars Aleksander II en Nikolaas II. Op die kerkplein is verskeie kapelle wat in dieselfde styl as die katedraal ontwerp is.
Die laaste Russiese tsaar, Nikolaas II, en sy familie is in 2000 in dié kerk tot heiliges verklaar. Die eerste president van Rusland, Boris Jeltsin, wat op 23 April 2007 aan hartversaking dood is, het hier in staatsie gelê tot met sy begrafnis in die Nowodewitsji-begraafplaas.
Haming
Haming (lat. Amingus; * 539, d. 554) was 'n Frankiese Hertog van die Alemanne.
Haming word, saam met Butilin, as een van die Hertoë genoem wat in die 6de eeu die Alemanniese Hertogdom onder Frankiese heerskappy regeer het. Sy verblyf hy het in die Villa Iburninga, vandag se Überlingen by die Bodenmeer gehad. Die presiese datums van sy lewe en regering is nie oorgelewer nie.
Kay Lenz
Kay Lenz (gebore 4 Maart 1953) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Breezy (1973) en House (1985), en in die televisiereekse Midnight Caller (1988) en Reasonable Doubts (1991).
Sean Gilder
Sean Gilder (gebore 1 Maart 1964) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gangs of New York (2002), King Arthur (2004), en The Fall (2006).
Pierre Jaccoud
Lewensloop
Jaccoud was 'n bekende prokureur in Genève. Hy was in 1953 en 1954 voorsitter van die Geneefse Orde van prokureurs. Daarbenewens verteenwoordig het hy prins Ali Khan tydens sy egskeiding van Rita Hayworth en was hy advokaat vir talle Switserse en buitelandse maatskappye in Genève. Hy was ook lid van die gemeenteraad van Genève en beklee baie soortgelyke posisies. Hy was getroud en het twee dogters en 'n seun.
Jaccoud was die hoofverdagte van die moord op Charles Zumbach, 'n verkoper van landboumasjinerie, op 1 Mei 1958, omdat hy jaloers sou gewees het op sy seun, wat 'n verhouding het aangeknoop het met Jaccouds se buite-egtelike vriendin. Die proses waar hy in 1960 skuldig bevind en tot sewe jaar gevangenisstraf veroordeel is, bly tot vandag kontroversieel. Baie van die openbare mening is dat die veroordeling van Jaccoud gebaseer is op 'n geregtelike dwaling.
79ste Oscar-toekenningsaand
Die 79ste Oscar-toekenningsaand is op 25 Februarie 2007 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Hollywood gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 2006. Ellen DeGeneres was die aanbieder.