cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andries Breytenbach
Lewe en werk
Op kerklike gebied speel hy ’n belangrike rol en hy is lid en later voorsitter van die Psalmberymingskommissie van die Hervormde Kerk en word dan ook daarna aangestel as voorsitter van die Gesangehersieningskommissie. Hierdie kommissies is aangestel deur vyf deelnemende kerkgenootskappe. Twee van die psalms word deur hom omgedig. Verder is hy vise-voorsitter van die Kommissie van die Algemene Kerkvergadering van die Nederduits-Hervormde Kerk, adviserende lid van die Kuratorium vir Teologiese Opleiding, lid van die Raad vir Bybelvertaling en vanaf 1991 tot 1993 voorsitter van die Tussenkerklike Kommissie,  wat die amptelike onderhandelingsgroep van die drie susterskerke was tydens die onderhandelinge vir demokrasie in Suid-Afrika. In 1997 neem hy vanuit die Hervormde Kerk die leiding in onderhandelings vir die  stigting van ’n gemeente vir lidmate van al die Afrikaanssprekende kerke  in die Noorde van Zambië. Hy is ook vanaf 1999 tot 2004 projek-koördineerder van die vertaling van die Bybel in Suid-Ndebele. Sy professionele lidmaatskappe sluit in die Ou-Testamentiese Werkgemeenskap in Suider-Afrika, die Suid-Afrikaanse Vereniging vir die bevordering van Bybelkunde, die Hervormde Teologiese Vereniging, die Kerkhistoriese Genootskap van die Nederduits Hervormde Kerk van Afrika en die Suider-Afrikaanse Vereniging vir Semitistiek. In Junie 2009 aanvaar hy sy emeritaat by die Bronkhorstspruit gemeente van die Nederduits Hervormde Kerk van Afrika.
Skryfwerk
Klein kroniek” (subtitel “oorloopstories van ’n verlede”) is herinneringe oor die ou dae in veral Bethal (waar hy “mens geword het”) en Bronkhorstspruit (waar hy geleer het om “mens te bly”). Hierin skets hy die natuur, mense en gebruike van die omgewings. Die sketse het aanvanklik in ’n rubriek in Konteks verskyn, wat die maandblad is van die Hervormde Kerk van Afrika. Verskeie van sy vakkundige artikels verskyn in tydskrifte soos Hervormde Teologiese Studies en Acta Theologica. Hy skryf ook die boek “Dilemma van ’n teologie van die Ou Testament”.
Voortplanting
Geen plant of dier kan vir ewig leef nie, daarom is een van die belangrikste lewensfunksies vir enige lewende organisme om ander lewende organismes, van dieselfde spesie, voort te bring voordat dit self doodgaan.
Voortplanting verbind een geslag met die volgende. Die oorlewing van spesies, sowel as die verskeidenheid wat in elke generasie voorkom, hang van voortplanting af. Gene word oorgedra na die nakomelinge gedurende voortplanting.
Gene beheer die eienskappe wat 'n organisme van sy ouers kry, byvoorbeeld die vorm van die ore en neus, die kleur van blare en blomme, ensovoorts. Die voorkoms van elke lewende organisme hang af van die genetiese materiaal wat oorgeërf is van die voorgeslagte. Daar is twee maniere waarop nuwe organismes voortgebring en gene oorgedra kan word, naamlik:
Naas voedselopname vorm die vermoë om nakomelinge voort te bring, die vernaamste kenmerk van lewende wesens. Tot nog selfs in die 19e eeu was die mensdom daarvan oortuig dat lewe in sommige gevalle uit dooie stof kan ontstaan (spontane generering). Louis Pasteur het eers in 1862 die onjuistheid van hierdie opvatting aangedui.
Benewens geslagtelike voortplanting - deur die versmelting van saadselle en eierselle - kan plante en diere nuwe individue deur middel van ongeslagtelike vermeerdering voortbring. Ongeslagtelike of vegetatiewe voortplanting kom dikwels by plante voor: steggies, bol- en knolvorming, ente, ensovoorts, is bekende voorbeelde hiervan. Die groot vrugbaarheid van lewende organismes is opvallend. Hoewel 'n groot aantal nakomelinge voortgebring word, bereik slegs ŉ klein aantal volwassenheid, sodat die getalle van die spesie in sy geheel in slegs geringe mate toeneem.
Hierdie verskynsel is die gevolg van die reguleringsmeganisme in die natuur. Voedsel mededinging en die aanwesigheid van roofdiere is vir die vroegtydige afsterwe van 'n groot deel van die kleintjies verantwoordelik. Hierdie natuurlike reguleringsmeganisme is by slegs die mens uitgeskakel, sodat daar sprake van oorbevolking by hom ontstaan.
Geskiedenis
Die Italianer Francesco Redi (1626 - 1698) het aangetoon dat vlieë nie uit bedorwe vleis ontstaan nie, maar uit papies. Toe Antoni van Leeuwenhoek (1632-1723) die tot destyds onbekende wêreld van die mikroörganisme met behulp van sy mikroskoop in 'n druppel hooi-aftreksel ontdek, het die teorie van spontane generering opnuut posgevat. Louis Pasteur (1822 - 1895) het egter in 1862 definitiewe bewyse van die onjuistheid van hierdie opvatting gelewer.
Volgens hom het die mikroörganismes in die hooi-aftreksel van Van Leeuwenhoek nie uit die dooie plantmateriaal ontstaan nie, maar was dit die gevolg van infeksie uit die lug. Om sy stelling te bewys, het hy 'n aantal flesse met 'n gesteriliseerde (dus kiemvrye) suurdeeg-ekstrak gevul en dit na die Alpe gebring. Hier, waar die lug volgens hom volkome suiwer moes wees, het hy die flesse oopgemaak en die inhoud etlike ure aan die lug blootgestel.
Daarna is die flesse verseel. Na selfs 4 jaar was die vloeistof nog volkome helder. Daar het dus geen mikroörganismes ontwikkel nie. 'n Aantal flesse is in Parys oopgemaak en vir enkele ure aan die lug blootgestel. Hierdie flesse se inhoud het heeltemal vertroebel en daar het talle mikrobe in hulle ontwikkel. Sedertdien was die mensdom daarvan oortuig dat slegs lewende wesens lewe kon voortbring; hoe dit gebeur het, was egter nog onbekend.
In 1651 het William Harvey gepostuleer dat alle lewe uitsluitlik uit een eiersel ontstaan en dat die manlike organisme geen bydrae lewer tot die samestelling van die nageslag nie. Toe Antoni van Leeuwenhoek ongeveer 20 jaar later die manlike saadsel ontdek, het daar 'n meningsverskil ontstaan tussen die aanhangers van Harvey se teorie en diegene wat beweer het dat dit nie die vroulike eiersel is nie, maar wel die sperm wat die volledige kode vir die toekomstige organisme bevat.
Albei groepe was van mening dat die kiemsel reeds 'n volledige, dog miniatuurwesentjie (homunculus), bevat. Teenoor hierdie gedagte het die opvatting ontstaan dat die kiemsel volkome struktuurloos was en dat dit eers veel later organe vorm (epigenie). Eers in 1875, toe daar vir die eerste keer waargeneem is hoe 'n spermsel ŉ viseier binnedring, het 'n beter begrip ontstaan van die voortplantingsproses en van die rol wat seksualiteit daarin speel.
Ongeslagtelike voortplanting
Ongeslagtelike of vegetatiewe voortplanting kom by veral plante voor, maar ook by veral die laer diere. By hierdie vorm van vermeerdering ontstaan nuwe individue deur seldeling (eenselliges), weefselafsnoering (fragmentasie), of deur die vorming van spore, bolle, knolle of wortelstokke. Die nakomelinge wat so ontstaan, is in hul genetiese opset volkome identies aan die ouerindividu en aan mekaar. By eensellige organismes is dit die normale wyse van voortplanting.
Die sel deel in 2 gelyke helftes, wat elkeen uitgroei tot die oorspronklike formaat. By verskillende spesies groenalge (klas Chlorophyta) kom tweedeling nie voor nie. Die protoplasma verdeel binne die selwand in 'n groot aantal fragmente, die moedersel bars oop en die plasmafragmente wat vrykom, groei uit tot volledige individue. Giste (klas Endomycetes) vermeerder via knopvorming. Die selkern deel in 2 en terselfdertyd stulp 'n klomp protoplasma na buite.
Een van die 2 kerne kom hierin te lande en vervolgens word die plasmaknop afgesnoer. Die dogterselle bly meestal aan die moedersel vassit sodat 'n kettingvormige kolonie ontstaan. Skimmels (afdeling Mycophyta) en alge (afdeling Phycophyta) kan ongeslagtelik voortplant deur die vorming van spore, wat tydens ŉ gewone seldeling ontstaan. So kan haploïede of diploïede ontstaan wat deur 'n beskermende spoorkapsel (sporangium) omsluit word.
Die ongeslagtelike spore is meestal enkelkernig; in enkele gevalle besit hulle wel 2 of meer kerne. Die verspreiding kan passief (deur die wind) of aktief (met behulp van trilhare) plaasvind. By mosse (afdeling Bryophyta) en varings (afdeling Pteridophyta) word geslagtelike voortplanting afgewissel deur die vorming van ongeslagtelike voortplantingsorgane. In enkele gevalle is ongeslagtelike vorme die gevolg van 'n afwyking van die normale gang van sake. So byvoorbeeld word by 'n variëteit van die varing Athyrium filix-femina uit ŉ spoor nie 'n haploïede nie, maar ŉ diploïede "voorkiem" gevorm; om die een of ander rede bly die reduksiedeling wat normaalweg plaasvind, hier agterweë (aposporie).
Die omgekeerde is ook moontlik: uit 'n haploïede "voorkiem" ontstaan nie 'n normale diploïede varingplant nie, maar ŉ haploïede plant. In hierdie geval bly die versmelting van die saad- en eiersel agterweë (apogamie). Apogamie is bekend by sommige soorte niervarings (genus Dryopteris). Hoewel voortplanting by saadplante (afdeling Spermatophyta) in die reël geslagtelik plaasvind, kom daar ook by hierdie afdeling van die planteryk talryke vorme van ongeslagtelike vermeerdering voor. Uit stingels of uit ander dele van die plant (bolle, wortelstokke, stingelknolle) kan maklik nuwe plante gekweek word.
Sommige plante vorm uitlopers, waarvan aan die punt nuwe plantjies ontwikkel. In landbou en tuinbou maak die mens op groot skaal gebruik van hierdie moontlikhede van vegetatiewe vermeerdering. So byvoorbeeld word suikerriet gekweek deur ou stingels in stukke te kap en dit te plant. Aartappels word vermeerder deur die knolle te plant. Op hierdie wyse kan die mens  bepaalde geskikte vorme raseg hou - dit wil sê sonder dat die gunstige eienskappe deur verbastering verlore gaan - en hulle onbeperk voortkweek.
'n Versameling plante wat ongeslagtelik ontstaan het, staan bekend as 'n kloon. Alle lede van 'n kloon is geneties identies aan mekaar en aan die ouerplant. Nog 'n verskynsel is maagdelike voortplanting of partenogenese, waar 'n embrio gevorm word sonder dat bevrugting vooraf plaasgevind het. Dit kom veral by laer plante voor. By 'n aantal hoër plante, waarvan sommige belangrike landbouprodukte is, soos piesangs, komkommers, sitrusvrugte en sultanas, het die mens vorme gekweek wat saadlose vrugte lewer. Sulke plante kan alleen deur steggies vermeerder.
Geslagtelike voortplanting
By geslagtelike of seksuele voortplanting is die nakomelinge in die reël die resultaat van die paring van 2 individue van verskillende geslagte. In die geslagsorgane van albei lede word daar tydens ŉ reduksiedelingsproses geslagselle (gamete) gevorm.
Die manlike testes produseer saadselle (spermatosoa) en die vroulike ovaria bevat die eierselle. Albei tipes geslagselle bevat slegs die helfte van die aantal chromosome van die liggaamselle en is dus haploïed. Die manlike gamete bevat 50 % X-en 50 % Y-chromosome (heterogamete); die vroulikes, met slegs X-chromosome, staan bekend as homogamete. Tydens paring (by plante deur bestuiwing, waar stuifmeel op die stempel val) bevrug die manlike die vroulike organisme en vind versmelting van geslagselle plaas.
Die bevrugte eiersel (sigoot) verkry die normale aantal chromosome vir sy spesie en is dan diploïed. Met verloop van tyd ontwikkel 'n nuwe organisme hieruit. By eensellige plante kan enige individu die funksie van ŉ geslagsel vervul. Meersellige plante vorm spesiale voortplantingsorgane of-selle. Hoe laer die organisatoriese vlak van ŉ plant, hoe eenvoudiger verloop die gameetvormings- en bevrugtingsprosesse.
By alge, mosse en varings, waar klein, beweeglike manlike en groot, onbeweeglike vroulike gamete voorkom, word daar van oögamie gepraat. Dikwels word die geslagselle in ŉ spesiale voortplantingsorgaan (gametangium) gevorm. Die manlike selle kom vry en word aangetrek deur 'n chemiese stof, wat deur die vroulike gametangiumselle geproduseer word (chemotropie). Soms versmelt volledige gametangia met mekaar (gametangiogamie).
Die saadplante besit manlike meeldrade en vroulike stampers waarin die geslagselle gevorm word. Die manlike en vroulike geslagselle kan of op afsonderlike plante of op dieselfde plant gevorm word. By die naaksadige plante (onderafdeling Gymnospermae) is die manlike en vroulike organe, en later ook die gevormde sade, onbeskerm; die blomplante of bedeksadiges (onderafdeling Angiospermae) het blomme wat die meeldrade en stampers omhul. Die sade word in ŉ vrugbeginsel gevorm en is deur ŉ vrug beskerm wanneer hulle ryp is.
Die faktore wat 'n invloed uitoefen op die vorming van voortplantingsorgane en geslagselle is slegs gedeeltelik bekend. Dit is wel bekend dat temperatuur en dagliglengte 'n invloed uitoefen. Tweejarige plante is teen koue bestand en bot sodra hulle 'n koue periode deurgemaak het. 'n Koue skok of behandeling met 'n planthormoon (gibberellien) bring die plante vroeg tot bloei. Plantspesies soos sojabone en ander tropiese plante vorm alleen bloeisels sodra hulle aan hoe temperature blootgestel word. Uit proefnemings het dit geblyk dat die voedingstoestand van die plant 'n belangrike rol speel. Die vermindering van die hoeveelheid stikstof in die voeding en ekstra koolstof stimuleer die vorming van blomknoppe.
Funksie
Die grootste belangrikheid van geslagtelike voortplanting sluit in die samesmelting van saad- en eierselle, waardeur vermenging van die erflike materiaal van albei ouers plaasvind. Die nakomelinge verenig dus die eienskappe van hul ouers in hulself. Hierdie vermenging van oorerflike faktore vergroot die aantal moontlike tipes en is gunstig vir die spesie as geheel: daar sal ook op hierdie wyse tipes ontstaan wat beter aangepas is by bepaalde omstandighede van 'n milieu en sodoende word die posisie van die spesie versterk.
Derhalwe word gesê dat geslagtelike voortplanting die voortbestaan en ontwikkeling van die spesie moontlik maak, terwyl ongeslagtelike voortplanting veral ŉ snelle toename en verspreiding van die aantal individue tot gevolg het. Slegs 'n klein aantal van die nakomelinge bereik die geslagsrype leeftyd; die res gaan lank voor hierdie stadium- tot niet. Plantsade beland byvoorbeeld op ongeskikte grond of word geëet. Jong diere word bedreig deur roofdiere of moet die onderspit delf in die onderlinge mededinging om voedsel en lewensruimte.
'n Baba se kanse op oorlewing is biologies gesien abnormaal hoog en dit is daarom noodsaaklik dat die mens sy voortplanting aan bande lê. Hiervoor moet sy seksuele gedrag losgemaak word van die biologiese gevolge daarvan. So 'n wyse van geboorteregulering is aanvaarbaarder as die biologiese regulering van die aantal individue deur middel van siekte, epidemies, kindersterftes en aggressie, wat die gevolge is van oorbevolking.
Diere
Die vorming van geslagsorgane en die produksie van gamete vind slegs onder bepaalde omstandighede plaas. By die hidrosoë wat in die see lewe, word die moederpoliep skottelvormig ingesnoer. Voortplantingsliggaampies ontstaan deur knopvorming, word van die moederpoliep losgemaak en ontwikkel tot vryswemmende vorme. Hulle vorm die geslagtelike fase van die poliep. Seeanemone (klas Anthozoa) ontstaan ook deur afsnoering van 'n deel van die voet waarmee die dier aan die grond vasgeheg is.
Die genus Planaria (suborde Tricladida), wat tot die platwurms (phylum Platyhelminthes) behoort, plant ongeslagtelik voort deur deling. Sodra die liggaam ŉ bepaalde afmeting bereik, verskyn daar in die middel van die liggaam ŉ tweede kop, wat die agterlyf gaan beheer. Die agterste deel word uiteindelik afgesnoer en groei uit tot 'n normale platwurm. Ook sommige insekte, soos bladluise (familie Aphidae) en wespe (familie Cynipidae), beskik oor die vermoë om ongeslagtelik te vermeerder.
By bye (familie Apidae) ontstaan die mannetjies uit onbevrugte eiers, terwyl bevrugte eiers wyfies (werkers en koninginne) oplewer. Diere wat ongeslagtelik voortplant, beskik meestal ook oor ŉ groot regenerasievermoë. Met regenerasie word bedoel die herstel van beskadigde of selfs geheel en al verlore liggaamsdele deur die organisme self. Soms is dit selfs moeilik om 'n grens te bepaal tussen ongeslagtelike voortplanting en regenerasie. Afgebreekte arms van seesterre (klas Asteroidea) kan uitgroei tot volledige individue.
Aanvanklik ontstaan 'n komeetster, dit wil sê 'n dier met een groot arm (die afgebreekte arm) en 'n klein liggaam met 4 kleiner arms wat besig is om te vorm. In die natuur word regenerasievorme gebruik om ongunstige toestande te oorleef. In kritieke situasies breek die seester in 5 dele op (outonomie) en verkry sodoende 5 oorlewingskanse in plaas van 1.
By die hidrosoë, wat meer as 2 eeue geskikte proefdiere was op die gebied van regenerasie, kan daar op enige plek van die kolonie 'n stuk liggaamswand weggeneem word en dit sal tot ŉ volledige nuwe individu ontwikkel. By hoër diere is die vermoë tot regenerasie baie swakker ontwikkel; die aangroei van die stert by akkedisse (familie Lacertidae) is egter bekend. Die herstel (gesond word) van wonde is ook 'n vorm van regenerasie.
Geslagtelike voortplanting
By stekelhuidiges (phylum Echinodermata), geleedpotiges (phylum Arthropoda) en eierlêende werweldiere bestaan die geslagsorgane, benewens die testes of ovaria, ook uit afvoergange waarlangs die geslagselle die liggaam verlaat. By 'n aantal diere wat in water leef, word die saad- en eierselle sonder meer in die water losgelaat en vind uitwendige bevrugting plaas. By landdiere bevrug die mannetjie die wyfie tydens paring, waarna die saadsel en eiersel in die liggaam van die wyfie met mekaar versmelt (inwendige bevrugting).
Die versmeltingsproduk (sigoot) ontwikkel tot 'n nuwe individu. By diere wat eiers lê, vind die ontwikkeling buite die liggaam plaas; die eiers word in 'n nes gelê en verder aan hulle lot oorgelaat, of, soos by voëls (klas Aves), 'n tyd lank bebroei. Eiers van visse, amfibieë, voëls en reptiele is al 'n lang tyd aan die mens bekend. Die eierselle van soogdiere en die mens is eers in 1827 ontdek. Afgesien van hul klein afmetings (maksimum 2 mm) het die feit dat hulle in die liggaam bly, veroorsaak dat hulle so lank onbekend gebly het.
Nieu-Brunswyk
Nieu-Brunswyk (Engels: New Brunswick, Frans: Nouveau-Brunswick) is een van Kanada se drie Maritieme of Atlantiese provinsies en die enigste in die land wat volgens sy grondwet Engels sowel as Frans as ampstale erken en gebruik. In teenstelling met die konflikte in ander Kanadese provinsies streef die twee taalgroepe in Nieu-Brunswyk die beginsel van vreedsame naasbestaan na.
Volgens 'n skatting van Statistics Canada/Statistique Canada was die bevolking op 1 Oktober 2007 750 851, van wie 35 persent Franssprekendes wat merendeels van Akadiese afkoms is en veral in die Akadiese kusgebied aan die Sint-Laurensrivier tussen die stede Shediac en Caraquet woon. Die provinsiale hoofstad is Fredericton wat net soos Saint John (Saint-Jean) sterk deur die Britse tradisies van sy oorspronklike Lojaliste-bevolking beïnvloed is.
Voortplanting
Voortplantingsgedrag
Diere se voortplantingsaktiwiteit is meestal beperk tot 'n kort tydjie elke jaar. Die diere word bronstig en loon kenmerkende gedragspatrone waarby hulle deur middel van kleure, reuke en geluide 'n maat probeer verower. Die bronstyd val meestal so dat die kleintjies in die wêreld sal kom wanneer die voedselsituasie en die temperatuur gunstig is vir hulle optimale ontwikkeling. Vir die meeste diere van die gematigde streke val die brons- en paartyd in die najaar en word die kleintjies in die lente gebore.
Nieu-Brunswyk
Die provinsie se naam is afgelei van die Engelse benaming vir die Noord-Duitse stad Braunschweig, van waar die voorouers van die Engelse koning George III en die koninklike Huis Hannover oorspronklik gekom het.
Voortplanting
Voortplantingsgedrag
In die trope toon baie diere geen spesiale bronstyd nie, maar plant hulle dwarsdeur die jaar voort, waarskynlik omdat toestande dwarsdeur die jaar konstant bly; afgebakende seisoene ontbreek, die meeste tropiese plante vertoon geen tyd van groeistilstand nie en voedsel is derhalwe altyd beskikbaar. Die feit dat sekere tropiese diere wel seisoensbronstigheid vertoon, hou moontlik verband met die afwisseling van nat en droë tye.
Bronstigheid staan onder beheer van bepaalde hormone wat ook die voortplantingsprosesse in die liggaam reguleer. Dit het tot gevolg dat die paringsdrang op sy grootste is wanneer die kanse op bevrugting maksimaal is. Hoewel die aantal eiers en saadselle wat geproduseer word, steeds baie groot is, bly die aantal individue van 'n spesie naastenby konstant. Oor die algemeen is dit so dat die aantal potensiële nakomelinge (voortplantingskapasiteit) grater is namate die bedreiging (deur roofdiere, maar ook deur oorbenutting, jag, visvang, ensovoorts) groter is.
Nieu-Brunswyk
Fisiese geografie
Nieu-Brunswyk word in die noorde deur Quebec se Gaspé-skiereiland en die Baie des Chaleurs en in die ooste deur die Golf van Sint-Laurens en die Northumberland-seestraat begrens. In die suide verbind die Chignecto-landengte Nouveau-Brunswick met die skiereiland van die provinsie Nova Scotia, wat grotendeels deur die Fundy-baai van die vasteland geskei word.
Voortplanting
Voortplantingsgedrag
ŉ Ander verskynsel wat waargeneem kan word, is dat die aantal kleintjies minder en die dratyd langer is namate die ouers meer sorg aan hul kroos bestee. 'n Olifantkoei kry op ŉ slag slegs een kalf, wat by geboorte reeds baie goed ontwikkel is en sodoende 'n groter kans op oorlewing het. Diere met 'n klein oorlewingskans en met baie natuurlike vyande bring dikwels meer as een keer per jaar 'n nes vol kleintjies voort.
Nieu-Brunswyk
Fisiese geografie
In die weste grens Nieu-Brunswyk aan die Amerikaanse deelstaat Maine; naas Alberta is Nieu-Brunswyk die enigste provinsie aan Kanada wat net aan een VSA-deelstaat grens. Die grensgebied is gedurende die "Aroostook-oorlog" van die jare 1838 en 1839 gekoloniseer.
Voortplanting
Voortplantingsgedrag
'n Konynwyfie kan 6 werpsels per jaar hê, wat neerkom op ongeveer 50 nakomelinge. Rotte en muise besit 'n nog groter voortplantingskapasiteit. Normaalweg word die aantal prooidiere min of meer in beheer gehou deur roofdiere. As die natuurlike vyande egter verdwyn of ontbreek omdat die prooidiere nie inheems in die bepaalde gebied is nie, maar ingevoer is (byvoorbeeld konyne in Australië), vermeerder die prooidiere so geweldig dat hulle binne 'n kort tydjie 'n plaag word.
Nieu-Brunswyk
Fisiese geografie
Alhoewel Nieu-Brunswyk by Kanada se Maritieme Provinsies gereken word, verskil die provinsie in etnies-kulturele en fisiografiese opsig duidelik van sy buurprovinsies. Sowel Nova Scotia asook die Prins-Edward-Eiland word heeltemal of byna heeltemal omring deur die waters van die Atlantiese Oseaan wat sodoende sy stempel op hulle klimaat, ekonomie en kultuur afgedruk. Daarenteen word Nouveau-Brunswick ondanks sy lang kuslyn deur 'n beskermde ligging gekenmerk wat sy landskap in 'n mindere aan die Atlantiese Oseaan se invloede blootstel - dit geld veral vir sy uitgestrekte binneland. Die provinsie word dus eerder deur sy riviere as die oseaan oorheers.
Die belangrikste rivierstelsels in die provinsie sluit die Saint-Jeanrivier (St. Johnrivier), Petitcodiacrivier, Miramichirivier, St. Croixrivier en Restigoucherivier in. Die Saint-Jeanrivier word as die tweede langste rivier aan die Noord-Amerikaanse ooskus tussen die Sint-Laurensrivier en die Mississippirivier beskou.
Die noordwestelike gedeelte van die provinsie behels die afgeleë en ongerepte Miramichi- en Chaleur-Hooglande en die Notre Dame-berge met Mount Carleton (820 meter) as hulle hoogste bergspits.
Riviere
Die Petitcodiac-rivier mond naby die top van Fundybaai in die Chignectobaai uit. Ook hier veroorsaak die Fundybaai se getye dat die rivierwater stroomop vloei - 'n fenomeen wat as getygolf bekend staan. Die bou van 'n straatweg oor die rivier naby Moncton, sowat 50 kilometer stroomop, het die getygolf se effek verswak en die rivier se ekostelsel verander.
Banjul
Banjul (voorheen Bathurst) is die hoofstad van Gambië. Die bevolking van die eintlike stad is slegs 34 828 maar die totale stedelike gebied is baie groter met 'n bevolking van 523 589 (2003-sensus). Dit is geleë op St Maryeiland (of Banjuleiland) waar die Gambiërivier in die Atlantiese Oseaan uitmond. Banjul is geleë by 13°28' Noord, 16°36' Wes (13.4667, -16.60).
Nieu-Brunswyk
Riviere
Ander riviere, wat in die Fundybaai uitmond, sluit die St. Croix, Digdeguash, Magaguadavic, Musquash en Big Salmon in.
Die Miramichirivier mond naby die stad Miramichi in die Miramichibaai uit, en sy rivierstelsel dreineer 'n groot gedeelte van Nouveau-Brunswick se hartland. Daar is twee groot takriviere, die Suidwes- en die Noordwes-Miramichi, en 'n aantal kleiner takke soos Dungarvon, Renous, Bartholomew en Cains. Die Miramichi-rivierstelsel staan bekend vir sy forelvywers en parke.
Banjul
Geskiedenis
In 1816 stig die Britte Banjul as 'n handelspos en basis om slawehandel te onderdruk. Dit is eers Bathurst, genoem na Henry Bathurst, die sekretaris van die Britse Koloniale Kantoor, genoem, maar in 1973 na Banjul herdoop.
Op 22 Julie 1994 was Banjul die toneel van 'n staatsgreep. Om die gebeurtenis te herdenk is Arch 22 gebou as die ingangsportaal tot die hoofstad. Die hek is 35 meter hoog en is die middelpunt van 'n oop plein. Dit huisves 'n tekstiel museum.
Nieu-Brunswyk
Riviere
'n Groot gedeelte van Noordwes- en Noord-Sentraal-Nieu-Brunswyk word deur die Restigouche-rivierstelsel gedreineer. Die rivier mond naby Dalhousie in die Baie des Chaleurs (Chaleurs-baai) uit en lok net soos die Miramichi talle salmhengelaars. Belangrike takriviere sluit die Kedgwick, Patapedia en Upsalquitch in.
Banjul
Geskiedenis
Besienswaardighede in die stad sluit die Gambiese Nasionale Museum, die Albert Mark, Banjul Staatshuis, Banjul Court House, twee katedrale en verskeie groot moskees in.
NG gemeente Kangovalleie
Die NG gemeente Kangovalleie is ’n gemeente in die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Sinode van Wes-en-Suid-Kaapland in die omgewing van die dorp Oudtshoorn in die Klein-Karoo. Dit lê in die valleie onder die Swartberge. Die beroemde Kangogrotte val in die gemeente, asook die ou plase van genl. Koos de la Rey en genl. Louis Botha se ouers. Baie San-rotskuns word in die omgewing gevind.
Banjul
Ekonomie
Banjul is die hoof stedelik gebied van Gambië en vorm die land se ekonomiese en administratiewe middelpunt. As die vierde mees digbevolkte land in Afrika het Gambië meer as een stedelike gebied. Grondboontjie verwerking is die land se hoof nywerheid, maar byewas, palmhout, palmolie, en velle word ook uit die hawe verskeep.
Ponte seil van Banjul na Barra. Banjul Internasionale Lughawe is naby die stad geleë.
Regulêre uitdrukking
'n Regulêre uitdrukking is 'n reeks karakters wat 'n soekpatroon definieer. Sulke patrone word gewoonlik deur stringsoekalgoritmes in vind- of vind-en-vervang-operasies op stringe, of vir invoervalidering aangewend. Dit is 'n onderwerp wat in teoretiese rekenaarwetenskap en formeletaalteorie bestudeer word.
Die konsep ontstaan in die 1950's toe die Amerikaanse wiskundige Stephen Cole Kleene die beskrywing van 'n regulêre taal formaliseer. Die konsep kom met die aanvang van teksverwerkernutsgoed in Unix in algemene gebruik. Verskillende sintaksisse vir die skryf van regulêre uitdrukkings bestaan sedert die 1980's, waaronder die POSIX-standaard en die Perl-sintaksis.
Regulêre uitdrukkings word in soekenjins, vind-en-vervang-operasies in woordverwerkers en teksredigeerders, teksverwerkernutsgoed soos sed en AWK, en leksikale analise gebruik.
Baie programmeertale verskaf regulêre-uitdrukkingvermoë ingebou of deur middel van biblioteke.
Plácido Domingo
José Plácido Domingo Embil (Spaanse uitspraak: xoˈse ˈplaθiðo ðoˈmiŋɡo emˈbil, gebore op 21 Januarie 1941) is 'n Spaanse operasanger, dirigent en kunsteadministrateur. Hy het reeds meer as 'n honderd volledige operas opgeneem en is bekend vir sy veelsydigheid en vindingrykheid. Hy tree gereeld in van die mees glansryke operahuise in die wêreld op, en sing in Italiaans, Frans, Duits, Spaans en Russies. Alhoewel hy grotendeels lirico-spinto tenoorrolle gesing het, en veral gewild is om sy rolle as Cavaradossi, Hoffmann, Don José, en Canio, het hy spoedig aanbeweeg na meer dramatiese rolle, en sodoende die mees aangeprysde Otello van sy generasie geword. In die vroeë 2010's het hy oorgeskakel van die tenoorrepertorium na rolle vir baritonstem, mees opvallend diè van Simon Boccanegra. Met ingang 2020 het Domingo reeds 151 verskillende rolle vertolk.
Domingo het ook aansienlike sukses behaal in ander genres, veral in die genres van Latyns-Amerikaanse musiek en populêre musiek. Bykomend tot sy veertien Grammy bekronings en Latin Grammy Awards, het verskeie van sy albums silwer, goud, platinum en multi-platinum status bereik. Sy eerste pop album, Perhaps Love (1981), het tot gevolg gehad dat sy bekendheid ver buite die operawêreld versprei het. Daar is byna vier miljoen kopieë van die titelliedjie, wat as duet opgevoer is saam met die country- en folk sanger John Denver, verkoop, wat gelei het tot verskeie televisieverskynings. Hy het ook verskyn in verskeie operafilms, vernaam onder regie van Franco Zeffirelli. In 1990 begin hy saam met sy mede-tenore Luciano Pavarotti en José Carreras sing as deel van The Three Tenors. Die eerste Three Tenors album was 'n topverkoper en hou die rekord vir die meeste verkope vir 'n klassieke-musiek album.
NG gemeente Kangovalleie
Ds. P.A.C. Weidemann (emeritus) het die gemeente tydelik bearbei. Hy is beroep en in Augustus 1950 bevestig. Sy seun, ds. J.A.C. Weidemann van Gamkavallei op Beaufort-Wes, het die rede gevoer. Die kerkraad en kommissie het toe 'n huis van die weduwee Kitty Schoeman, saam met ses morge besproeiingsgrond, buitegeboue en 70 morg buiteveld, teen £4 000 gekoop. Die huis is teen 'n bedrag van sowat £2 000 gemoderniseer. Die gemeente het tydens sy stigting bestaan uit 430 lidmate, wat in 1950 'n dankoffer van £2 400 gegee het, benewens £203 vir die Sending en £57 vir die Algemene Armesorg.
Plácido Domingo
Hy dirigeer toenemend operas en konserte en was vanaf 2017 tot 2019 algemene musiekdirekteur van die Los Angeles Opera in Kalifornië. Hy was aanvanklik die artistieke direkteur, en later, vanaf 1996 tot 2011, die algemene direkteur van die Washington National Opera. Hy was betrokke by verskeie humanitêre werke, sowel as by die verlening van hulp aan jong operasangers, en is die stigter en organiseerder van die internasionale sangkompetisie, Operalia.
NG gemeente Kangovalleie
Die gemeente het twee kerksale op twee sentrale plekke gehad, maar altesaam is in sewe wyke om die beurt dienste gehou. Kangovalleie het omstreeks 1952 begin geld insamel vir 'n godsgebou. In daardie jaar het Ons gemeentelike feesalbum berig (waarskynlik geskryf deur ds. Weidemann): “(Dit) is 'n kerklik opgevoede gemeente. Bywoning van eredienste, kollektes en dankoffers is uitstekend goed.”
Plácido Domingo
Eksterne skakels
Biografie, onderhoude en profiele
Nieu-Brunswyk
Riviere
Die Nepisiguit is 'n ander belangrike rivier wat in die Baie des Chaleurs uitmond, naas kleiner riviere soos die Caraquet, Tetagouche en Jacquet.
Die Kouchibouguac, Kouchibouguacis, Richibucto, Bouctouche, Cocagne en Shediac mond in die Northumberland-seestraat uit, terwyl die Tabusintac, Big Tracadie en Pokemouche in die Golf van Sint-Laurens uitmond.
Eilande
Daar is twee groot eilandgroepe in Nieu-Brunswyk:
Die Fundy-eilande is by die ingang tot die Fundybaai geleë. Die drie hoofeilande is Campobello, Deer en Grand Manan. White Head voor die suidooskus van Grand Manan is die enigste ander bewoonde eiland in Fundybaai. Sowel Kanada asook die Verenigde State maak aanspraak op Machias Seal Island in die weste. Partridge Island by die ingang tot Saint John-hawe het 'n belangrike rol in die geskiedenis gespeel aangesien hier in die 19de en vroeë 20ste eeu 'n kwarantynkamp vir nuwe immigrante geleë was.
'n Ander eilandgroep lê in die Golf van Sint-Laurens voor die kus van die Akadiese Skiereiland in die noordoostelike hoek van die provinsie. Die twee grootste eilande is Lamèque-eiland en Miscou-eiland, terwyl 'n ander bewoonde eiland, Pokesudie, in die weste aan die ander kant van Shippaganbaai geleë is.
Japannese Alpe
Die term "Japannese Alpe" is deur die dominee Walter Weston, die "bergdominee", bekend gemaak. Hy het die skoonheid van die Japannese Alpe opgemerk en in sy reisgids oor Japan (1881) beskryf. In 1896 het hy 'n tweede boek, "Mountaineering and Exploration in the Japanese Alps", gepubliseer wat die belangstelling van die Japanners aangewakker het. Vanaf dié tyd het uitstappies in die Japannese Alpe één van die grootste stokperdjies van die Japanners geword. In Kamikochi is ter nagedagtenis aan Walter Weston 'n standbeeld opgerig.
Nieu-Brunswyk
Eilande
Min groot eilande is in die Northumberland-seestraat of Chaleurs-baai geleë. Verskeie binnelandse eilande lê in die Saint-Johnrivier, alhoewel geeneen van hulle bewoon is nie. Baie van hierdie eilande is tydens die bou van die Mactaquac-dam in die 1960's oorstroom. Twee eilande in die Kennebecasis-rivier - Kennebecasis-eiland en Darlings-eiland - is permanent bewoon.
Japannese Alpe
Die Japannese Alpe bevat berge met 'n hoogte van meer as drieduisend meter bo seevlak soos Kita-dake (北岳, 3 193 m) en Hotaka-dake (穂高岳, 3 190 m). Ontake (御嶽山, 3 067 m ) is nie net 'n bestemming van pelgrimstogte nie, maar ook 'n aktiewe vulkaan; onlangse uitbarstings was in 1979, 1980 en 2014.
Nieu-Brunswyk
Klimaat
Die noorde van Nieu-Brunswyk word deur 'n kontinentale klimaat met warm somers en koue winters gekenmerk, terwyl maritieme invloede in die suide 'n meer gematigde klimaat met relatief milde winters en effens koeler somers tot gevolg het. Die gemiddelde jaarlikse temperatuur wissel van 2,8 °C in die noorde tot 5 °C in die suide. Die uiterste temperature, wat ooit in die provinsie aangeteken is, was -47,2 °C in 1955 by die Sisson-dam in Noordwes-Nieu-Brunswyk en 39,4 °C in 1935 in Nepisiguit Falls in die noordooste.
Gemiddelde jaarlikse neerslae wissel van 889 millimeter in die noorde tot 1 143 millimeter in die suide en is min of meer oor die hele jaar versprei. Langs die kuslyn van Fundybaai is mis ' gedurende die lente en vroeë somer 'n algemene verskynsel.
Japannese Alpe
Die Japannese Alpe behoort tot die Stille Oseaan se Ring van Vuur, vervolgens is vulkaanuitbarstings en aardbewings algemeen.
Agtergrond
Die berge halveer die hoofeiland Honsjoe van Japan. Die pieke wat bo sentraal Honsjoe uittroon, is lank reeds die voorwerp van verering en pelgrimstogte. Hierdie berge is lank reeds deur plaaslike mense gebruik vir grondstowwe, insluitend hout, brandstof, kunsmis, voer, vleis, minerale en medisyne. Die meeste besoekers het na die berge gekom vir pelgrimstogte, veral na die Boeddhistiese tempel en die heilige piek van Mount Tate.
Die naam is geskep deur die Engelse argeoloog William Gowland, en later gewild gemaak deur Walter Weston, 'n Engelse sendeling vir wie 'n gedenkplaat by Kamikōchi, 'n toeristebestemming wat bekend is vir sy alpiene klimaat, gemaak is. Toe Gowland die frase geskep het, het hy net na die Hida-berge verwys, maar dit geld nou ook vir die Kiso- en Akaishi-berge.
Geskiedenis
Die Japannese Alpe het 'n lang geskiedenis voordat William Gowland hierdie naam gevestig het. Die Japannese Alpe is sedert antieke tye as 'n plek van asketiese praktyk vir Boeddhiste-monnike en Shugenja gebruik. Van die 1600's tot die 1800's het samoerai-offisiere van die Kaga-domein diep in die Hida-berge gereis met plaaslike jagters en boere as gidse om die hout van die berge te bewaar en het voortgegaan om kaarte te skep wat rante, valleie en plantegroei aanteken. Hierdie opname word Okuyama-mawari (奥山廻り) genoem.
Selfs nou is dit baie moeilik om die steil Hida-berge, een van die wêreld se swaarste sneeuvalgebiede, in die winter oor te steek. Daarom word dit as 'n geskiedkundige gebeurtenis in Japan beskou dat daimyō Sassa Narimasa se magte in die winter van 1584 die bergreeks oor Zarapas en Harinokipas oorgesteek het. Hierdie gebeurtenis word "Sarasara-goe" (さらさら越え) genoem, afgelei van Sassa- en Zarapas.
Dit lyk egter of hierdie Hida-berge-opnames nie geërf is deur moderne Japannese bergklimmers wat as 'n sport deur die berge getrek het nie. Soos Kojima Usui later onthou het, “in daardie dae het niemand eens die name van die berge geken nie, nog minder hul liggings of hoogtes. Om te gaan bergklim was letterlik om 'n onbekende land in te slaan.”
Die eerste moderne geologiese opnameblaaie is in 1890 uitgereik. Die verslae het groot pieke genoem, maar die topografie was meestal raaiwerk. Vanaf 1891 kon buitelandse reisigers nuttige inligting in Basil Hall Chamberlain en W. B. Mason se Handbook for Traveling in Japan vind. Die Japannese het egter vir dekades hierdie berge geklim sonder 'n vergelykbare gids. Japannese mense het oor 'n dekade in die 1890's fisiese verkenning gedoen. Hulle het die berge in (noord, sentraal en suid) verdeel, afhangende van hoe hulle konvensioneel gegroepeer is.
William Gowland, 'n Engelse geoloog, het eers gedink dat hierdie stuk terrein 'n enkele samehangende landskap vorm, vergelykbaar met die Europese Alpe. Gowland se siening is verder ontwikkel deur 'n ander Engelsman en Christelike sendeling, Walter Weston, wat in staat was om "Gowland se geografiese opvatting te kanoniseer deur dit as 'n de facto eienaam te ontplooi". Gowland het verskeie dele van die reekse in die 1860's verken, en was die eerste gedokumenteerde buitelander wat twee pieke in die Alpe, Mount Yari en Mount Norikura, geklim het. Gowland was 'n argeoloog, en hy het hierdie reekse vir argeologiese redes verken. Terwyl Gowland die eerste buitelander was wat die berggebiede verken het, was dominee Walter Weston, 'n Christelike sendeling, die eerste buitelander wat sy ervarings gedokumenteer het.
Ongeveer twintig jaar ná Gowland se verkenningstogte het Weston self die reekse verken met Gowland se aantekeninge oor sy verkennings. Weston is op baie berge gelei deur Kamijō kamonji, 'n berggids wat in Kamikōchi gewoon het. Weston het nie net dieselfde gebiede verken wat Gowland voorheen deurkruis het nie, maar het ook die berge Shirouma, Jōnen, Kasa en Hotaka bestyg, en ander klein berge.
Weston het eers die twee hoofbergstelsels gedokumenteer wat deur geologiese struktuur onderskei kan word. Die eerste hiervan het hy die "China-stelsel" genoem vanweë sy verbinding met suidoos-China vanaf net suid van die Japannese argipel. Die tweede is die "Karafuto-stelsel" genoem, as gevolg van die feit dat dit Japan binnekom vanaf Karafuto na die noorde en suidwes loop. Hierdie twee is as die eerste westelike ontdekkingsreisigers van die reeks beskou, en gevolglik het Weston, met die hulp van Gowland, verskillende dele van die reekse op 'n ongelooflike in-diepte manier gewild gemaak en gedokumenteer sodat ander daarop kon uitbrei.
In 1907 het Yoshitaro Shibasaki en ander daarin geslaag om berg Tsurugi te klim, wat na bewering die laaste onontginde piek in Japan is en die moeilikste om te klim. By hierdie geleentheid het hulle die ornamente van 'n shugenja se kierie en swaard op die top van die berg gevind, en 'n wetenskaplike ondersoek het later bevestig dat die ornamente van die van die laat Nara-tydperk tot die vroeë Heian tydperk was. Dit het geblyk dat berg Tsurugi reeds meer as 1000 jaar gelede deur shugenja uitgeklim is.
Van die 1960's tot die 1970's is die vervoerinfrastruktuur van die Japannese Alpe verbeter, en toegang tot sommige gewilde berggebiede het dramaties makliker geword, wat nie net klimmers nie, maar ook toeriste laat toeneem het. Die Komagatake Ropeway is in 1967 geopen en die Shinhotaka Ropeway in 1970, en die Tateyama Kurobe Alpine Route is ten volle geopen in 1971.
Reekse
Vandag omsluit die Japannese Alpe die Hida-(飛騨山脈), die Kiso-(木曽山脈) en die Akaishi-berge(赤石山脈). Hierdie toringreekse sluit verskeie pieke in wat meer as 3 000 m hoog is, die hoogste na berg Fuji. Die hoogste is Mount Hotaka op 3 190 m in die noordelike gebied en Mount Kita op 3 193 m in die suidelike gebied. Aangesien berg Ontake ver van die Hida-berge af is, word dit oor die algemeen nie by die Hida-berge ingesluit nie, maar dit word dikwels saam met die Japannese Alpe in berggidsboeke genoem. Berg Ontake is welbekend as 'n aktiewe vulkaan, wat so onlangs as in 2014 uitgebars het.
Noordelike Alpe
Die Noordelike Alpe, ook bekend as die Hida-berge, strek deur die prefekture Nagano, Toyama en Gifu. 'n Klein gedeelte van die berge bereik ook die Niigata-prefektuur. Dit sluit die berge Norikura, Yake, Kasa, Hotaka, Yari, Jōnen, Washiba, Suisho, Yakushi, Kurobegorō, Tate, Tsurugi, Kashima Yarigatake, Goryū dake en Shirouma in.
Sentrale Alpe
Die Sentrale Alpe, ook bekend as die Kiso-berge, en is in die Nagano-prefektuur geleë. Dit sluit die berge Ena, Anpaiji (安平路山), Kusumoyama (越百山), Minamikoma, Utsugi, Hōken, Kisokoma en Kyogatake (経ヶ岳) in.
Suidelike Alpe
Die Suidelike Alpe, ook bekend as die Akaishi-berge, strek oor die Nagano-, Yamanashi- en Shizuoka-prefekture. Dit sluit die berge Tekari, Hijiri, Akaish, Arakawa, Shiomi, Nōtori, Aino, Kita, Hōō, Kaikoma, Senjō en Nokogiri (Akaishi) in.
Gletsers
Geograwe het voorheen geglo dat daar geen aktiewe gletsers in Japan bestaan ​​nie, maar die Society of Snow and Ice in Tokio het bevind dat dit vals is in Mei 2012. Deur oppervlakvloeisnelheid en sneeukolle in berg Tsurugi te bestudeer, het hulle gevind dat sekere meerjarige sneeukolle groot massas ys is, opwaarts tot 30 meter dik. Dit veroorsaak dat hierdie sneeukolle as aktiewe gletsers geklassifiseer word, en vanaf 2019 is daar sewe aktiewe gletsers geïdentifiseer in die Japannese Alpe, en die hele Japan.
Februarie-rewolusie
Die Februarie-rewolusie (Russies: Февральская революция / Fevral'skaja revoljuzija) in 1917 in Rusland was die eerste fase van die Russiese Rewolusie van 1917. Die onmiddellike gevolge was die abdikasie van tsaar Nikolaas II, die val van Keiserlike Rusland en die einde van die Romanof-dinastie. ’n Voorlopige regering onder prins Georgi Lwof het die tsaar vervang. Lwof is later weer deur Aleksander Kerenski vervang. Die Tussentydse Regering was ’n alliansie tussen liberale en sosialiste wat politieke hervormings wou teweegbring en ’n demokraties verkose regering wou daarstel.
Van ontevredenheid tot onrus
Die rewolusie het volgens die Gregoriaanse kalender in Maart 1917 plaasgevind. Volgens die Juliaanse kalendar, wat Rusland in dié tyd gebruik het, het dit egter in Februarie geval, vandaar die naam Februarie-rewolusie.
Dit het uitgebreek sonder enige spesifieke leierskap of vooraf beplanning. Die hoofstad, Petrograd (so genoem vanaf 1914; voorheen en tans weer Sint Petersburg), was die middelpunt van die aksie. Op 23 Februarie (8 Maart volgens die Gregoriaanse kalender) het mense in die rye vir kos begin betoog. Duisende vroulike tekstielwerkers het gou daarna by hulle aangesluit. Hulle het uit hulle fabrieke geloop – deels ter viering van Internasionale Vrouedag, maar ook om teen die geweldige broodtekort te betoog. Al hoe meer mense het uit die fabrieke gestroom om by die betogers aan te sluit. Die skares het deur die strate geloop en geskree "Brood!" en "Gee ons brood!" In die volgende twee dae het die staking, wat aangemoedig is deur sosialistiese aktiviste, versprei na al die fabrieke en winkels in die stad. Teen 25 Februarie was feitlik elke nywerheidsonderneming in Petrograd, asook talle handels- en diensondernemings, gesluit. Studente, witboordjie-werkers en onderwysers het by die stakers aangesluit. In die Staatsdoema het sosialistiese en liberale afgevaardigdes besef dat hulle ’n groot probleem op hande het. Hulle het die bestaande regering veroordeel en ’n kabinet van ministers geëis. Die Doema, wat hoofsaaklik uit lede van die burgerklas bestaan het, het druk op die tsaar uitgeoefen om te abdikeer en so ’n rewolusie te voorkom.
Abdikasie
Teen Saterdag 25 Februarie het die polisie beheer oor die situasie verloor. Nikolaas, wat geweier het om die erns van die situasie in te sien, het op dié aand ’n telegram aan die hoof van die Petrogradse militêre distrik, generaal Sergei Chabalog, gestuur: "Ek beveel jou om môre ’n einde te bring aan die wanorde in die hoofstad, wat onaanvaarbaar is in dié moeilike tyd van oorlog met Duitsland en Oostenryk." Die meeste van die soldate het die opdrag op die 26ste gehoorsaam, maar muiterye, wat dikwels deur offisiere van die laer range gelei is, het oornag versprei. Op die oggend van die 27ste het soldate wat gestuur is om die onrus te beëindig, aangesluit by die werkers in die strate, van wie baie teen dié tyd gewapen was. Die polisie, wat ver in die minderheid was, het self later by die stakers aangesluit.
Teen die aand van die 27ste het die kabinet bedank en ’n tydelike militêre diktatorskap voorgestel, maar Rusland se militêre leiers het dit verwerp. Nikolaas, wat aan die oorlogsfront was, was geweldig gefrustreerd en bekommerd oor die skaal van die oproer. Hy het vir sy lewe gevrees. Terselfdertyd was hy bekommerd oor die toestand van sy siek seun. Hy het eindelik oorgegee en op 2 Maart geabdikeer in die hoop dat dié laaste diens aan die volk (soos hy in sy manifes sê) die onrus sal beëindig en eenheid in Rusland sal bring. Kort ná hierdie ineenstorting van die Romanof-dinastie is die kroon aan Nikolaas se jonger broer, Michail, aangebied. Hy het dit geweier tensy dit die besluit van ’n verkose regering is.
Voorlopige Regering
’n Minderheid van Doema-afgevaardigdes het hulself daarna uitgeroep as ’n voorlopige regering onder die voorsitterskap van prins Georgi Lwof, ’n gematigde hervormingsgesinde. Aleksander Kerenski van die Sosiale Rewolusionêre Party het egter geleidelik die leierskap oorgeneem. Hy het vryheid van spraak voorgestaan, duisende politieke gevangenes vrygelaat en wou Rusland in die Eerste Wêreldoorlog hou ten spyte van talle probleme, soos ontevrede soldate, teenstand teen die oorlog en kos- en voorraadtekorte.
Wladimir Lenin, wat in ballingskap in die neutrale Switserland was, het op 3 April in Petrograd aangekom. Hy het die Voorlopige Regering onmiddellik begin ondermyn. Hy het die leiding van die Bolsjewiste-beweging oorgeneem en die proletariaat teen die regering opgesteek met onder meer beloftes van "vrede, brood en grond" vir almal.
Kerenski kon nie al die probleme hanteer nie. Die regering was onder geweldige druk van links én regs, asook van die Geallieerdes om voort te gaan met die oorlog teen Duitsland. Eindelik sou al die magteloosheid en ontevredenheid lei tot ’n nog groter, verreikender opstand, die Oktober-rewolusie.
Georgi Lwof
Prins Georgi Lwof (Russies: князь Георгий Львов) (2 November 1861 – 7 Maart 1925) was ’n Russiese staatsman en ná die era van die tsaars die land se eerste eerste minister, van 23 Maart tot 7 Julie 1917.