cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noordpool
Noordelike Yssee
Dit is arktiese tafelysberge wat hier, in teenstelling met die Suidpoolgebied, seldsaam is en slegs rondom die Ellesmere-eiland en Franz Josef-land gevorm word. Die eerste yseiland is in 1946 noord van Point Barrow in Alaska ontdek en Tx (Target X) gedoop. Na die ontdekking van ander eilande is die naam na T1 verander. Die yseilande verskil van die res van die see-ys deurdat hulle 'n reëlmatige, effens golwende oppervlak het, besonder hard en permanent is. Die eerste permanente waarnemingstasie is in 1952 (tot 1954) deur die Verenigde State gevestig op Fletchers-yseiland (T3), wat twee jaar tevore ontdek is. Origens kom in die winter sowel as in die somer oop watervlakke voor en is gemiddeld sowat 80% van die seegebied met ys bedek. Hierdie ys, wat 2 tot 4 m dik is, beweeg voortdurend, nie net as gevolg van die stroming nie, maar ook as gevolg van die wind. Dit veroorsaak dat die gebied se oppervlak voortdurend verander en moeilik begaanbaar is.
Die ys word onderbreek deur skeure, oop vlakke water en ysbultjies wat ontstaan deurdat die gebreekte ys opgewaai word. Hierdie bultjies is soms meer as 100 m dik. Sowat 3000 km³ see-ys word jaarliks deur die stroming langs die ooskus van Groenland suidwaarts afgevoer. Dit smelt gewoonlik voor dit breedtegrade laer as 60˚ bereik,
Landskap
Naas die werking van die ys het ook vulkaniese uitbarstings en twee periodes van bergvorming tot die tipiese landskap van die Noordpoolgebied bygedra. Aktiewe vulkane kom nog in Alaska, in Kamtsjatka, op Jan Mayen en op die Aleoetiese Eilande voer. In Groenland word warmwaterbronne aangetref. Daar word aangeneem dat die eilande Franz Josef-land en Spitsbergen, wat nie op die vastelandsplat lê nie, deur vulkaniese uitbarstings gevorm is.
Jong berge met hoë pieke word langs die kus van Groenland, langs die oostelike rand van die Kanadese Arktiese Argipel, in Noordoos-Siberië en in Alaska aangetref. Die eiland Nowaja Zemlja, die Siberiese skiereiland Taimir en die Kanadese eilande noord van die McClure-seestraat lê op 'n ouer plato met 'n heuwelagtige terrein. Die grootste deel van die landgedeelte van die Noordpoolgebied is egter 'n laagliggende vlakte met toendraplantegroei in die somer.
Die grond is tot 'n groot diepte permanent geys en in die somer ontdooi slegs die boonste lae. Die grondys voorkom dan dat die water afvloei, waardeur in die warmer seisoen mere en moerasse ontstaan. Teen die hellings kom aardverskuiwings dikwels voor, wat gladde profiele tot gevolg het. Landskapstreke kenmerkend vir gebiede met afwisselende periodes van bevriesing en ontdooiing kom ook voor, byvoorbeeld in die vorm van klipperige streke wat ontstaan deurdat rotse aan wisselende temperature blootgestel word.
Slegs sowat 40% van die landgedeelte rondom die Noordpool is permanent met ys bedek. Feitlik nêrens in die Noordpoolgebied kom gebiede wat permanent met sneeu bedek is, laer as seevlak voor nie. Permanente yskappe wat wel laer as seespieël voorkom, is die gevolg van gesmelte sneeu wat onmiddellik weer verys vanweë die inwendige temperatuur van die yskap bo seespieël. Die ysbedekking het tydens die Pleistoseen (sowat 2,4 miljoen jaar gelede) baie groter afmetings aangeneem.
Die landgedeelte was in die tydperk laer geleë en nadat die ys teruggetrek het, is die land met seesedimente oorstroom. Sulke sedimente word nag op groot hoogtes aangetref as gevolg van die opheffing van die land, wat steeds voortgaan. In Kanada styg die land sowat 1 m per eeu. Daar is aanduidings dat die ysbedekking teenswoordig opnuut afneem en daar is bewys dat sommige gletsers nog (relatief) onlangs tot by die see gestrek het.
Heidelberg-konsentrasiekamp
Ten spyte daarvan dat die Britse militêre owerhede sedert September 1900 dit sy doelbewuste strewe gemaak het om die nievegtende bevolking van die twee Boererepublieke op verskillende punte in konsentrasiekampe saam te trek, het hul geen stappe geneem om te sorg dat daar behoorlike akkommodasie vir die krygsgevange grysaards, vroue en kinders op die beplande konvergeerpunte beskikbaar gestel word nie. Die hoofkenmerk van die konsentrasiekampe was dus uit die staanspoor gebrek aan huisvesting.
By gebrek aan tente was die kampowerhede verplig om van ander middels gebruik te maak om die mense – wat in sommige gevalle die eerste nag of twee na hul aankoms op die konvergeerpunte onder die blote hemel moes deurbring – onder dak te bring. Alle beskikbare kamers, krotte en barakke op die saamtrekplekke is gekommandeer en vol van die nievegtende gevangenes geprop, terwyl selfs sooi- en riethutte inderhaas opgerig is om die mense te bevat. In Heidelberg is die vroue en kinders orals in die dorp rond ingestop, aangesien hier geen voorbereidende maatreëls vooraf vir hule beskutting getref is nie.
In die Heidelberge kamp het die Engelse medikus, dr. Kendal Franks, gemiddeld vyf persone in elke vertrek van die sooihuisies wat daar opgetrek is en waarvan die oppervlakte maar twaalf by tien voet was, aangetref.
Om die groot probleem van tentbehuising in al sy aspekte te bestry, is in verskillende kampe mettertyd, maar veral teend ie einde van 1901, raamhuise opgerig. Hierdie raamhuise “formed of wooden frames shaped like the gable end of a house, waaroor gewoonlik ŉ groen geskilderde seil styf gespan was, het gewissel in grootte van 14 voet by 13 voet tot 18 by 15 voet en was in sommige gevalle selfs in twee vertrekkies verdeel.
Hierdie nuwe wonings het, ondanks die feit dat die vertrekkies swak geventileer was, aan die mense redelik doeltreffende huisvesting verskaf, en is dan ook deur die gevangenes verkies bo tente. Hulle het hul verskyning op noemenswaardige skaal egter eers laat in die oorlog gemaak – en nie as ŉ plaasvervanger vir tente, sooihuise en dies meer nie, dog slegs as ŉ aanvulling daarvan.
Voeding van die kampbewoners
Aanvanklik, met die stigting van die konsentrasiekampe, was die verkryging en voorsiening van voedsel aan die gekonsentreerdes in die verskillende kampe ŉ saak wat by die verskillende distrikskommissarisse berus het. Namate meer en meer kampe ontstaan het, het die behoefte aan ŉ sentrale beheer oor hierdie aangeleentheid steeds groter geword. Teen November 1900 het dit inderdaad in die hande van die militêre goewerneur wat in elkeen van die twee republieke aangestel is, gekom, wat elkeen ŉ eie rantsoenskaal vir die kampe onder sy beheer opgestel het.
In die Transvaals e kampe is daar aan “bona fide refugees” (families van hensoppers of verraaiers), wat vir beskerming teen die Boere na die kampe gegaan het, daagliks die volgende toegestaan: In die gevalle van persone van 12 jaar en ouer, 7 lb. meel (3.2 kg), 4 onse (113.4 g) sout, 6 onse (170.1 g) koffie en 12 onse (340.2 g) suiker, benewens 1 lb. (454 g) vleis twee maal per week. Kinders onder 12 jaar sou dieselfde hoeveelheid suiker en die helfte van die ander genoemde voedselsoorte ontvang.
Aan “alle ander klasse gevangenes” sou daagliks vergun word: 7 lb. (3.2 kg) meel, 4 onse (113.4 g) sout, 4 onse (113.4 g) koffie en 8 onse (226.8 g) suiker vir elke persoon ouer as 12 jaar, en in die geval van kinders: 8 onse (226.8 g) suiker en die helfte van die ander voedselsoorte.
Die distrikskommandant van Heidelberg het die mense in die kamp onder sy beheer as “starving people” bestempel.
Teen die einde van Januarie 1902 het die hoofsuperintendent van die Transvaalse kampe gemeld dat bevrore vleis so ver moontlik aan al die kampe voorsien word “... and is greatly appreciated by the inmates of our camps”. Hy moes desondanks in dieselfde asem toegee dat as gevolg van vervoermoeilikhede “... the delivery of this meat is uncertain and irregular at present”.
ŉ Saak wat mens opval as jy die rantsoenskale wat tot einde 1901 bestaan het bestudeer, is dat geen spesiale voedsel vir kinders voorsien is nie. Klein en groot het presies dieselfde voedsel ontvang. Daarom het die kinders weggekwyn. Nog die militêre nog die siviele owerhede het hulle egter oor die toestand verknies; dit was eers as gevolg van daadwerklike onthullings van Emily Hobhouse, die gade van die militêre goewerneur Maxwell, dr. Kendal Franks en uiteindelik die Dameskomitee dat die Britse regering tot die besef gekom het dat die kampe, veral sover dit die kindertjies betref, niks minder as “moordkampe” was nie.
Onderwys in die kampe
Die oorlog het natuurlik ’n end gemaak aan die georganiseerde skoolwese in die Boererepublieke en met die vorming van die konsentrasiekampe was daar van so iets as onderwysgeriewe hoegenaamd geen sprake nie. Die Boeremoeders wat altyd daarop gesteld was dat hul kinders nie as analfabete sou opgroei nie, was met hierdie toestand ontevrede. Hulle kon nie toesien dat hul kinders nutteloos en doelloos van tent tot tent rondslenter nie en het spoedig begin om privaatskooltjies in verskillende kampe op te rig. Oud-onderwyseresse en onderwysers het as leerkragte opgetree teen ’n vergoeding wat deur die ouers van die skoolgaande kinders self bygebring moes word. Gevolglik is die skooltjies maar swak bygewoon, aangesien die oorgrote meerderheid van die kampbewoners nie eers geld gehad het om kos te koop ne. Tog het daar verskeie sulke kampskooltjies ontstaan.
Toe die Engelse owerhede hierdie ywer om te leer by die Boere agterkom, het hulle dadelik besluit om die geleentheid aan te gryup om deur middel van die onderwys die Afrikaners te probeer verengels. Weldra het daar in die verskillende kampe Engelse skooltjies onder beheer van die distrikskommissarisse verrys.
Teen April 1901 was daar 7 onderwysers en 300 skoliere by die Heidelbergse kampskool.
Die voogeskrewe leerplanne was egter skynbaar nie volstrek bindend op alle kampskole nie en daar is in verskillende kampskole daarvan afgewyk. In elkeen van hierdie kampe is enkele vakke gedoseer wat nie in die leerplanne voorsien is nie, onder andere sang, liggaamsoefening, huishoudkunde, fisika, skeikunde, naaldwerk, Latyn, Hollands, geskiedenis en musiek, en in sommige van hierdie kampe is leerlinge selfs vir die junior sertifikaat voorberei. In al die kampe was die Engelse taal egter verreweg die vernaamste vak en daaraan is deurgaans die meeste aandag en tyd bestee.
Millard Mitchell
Millard Mitchell (14 Augustus 1903 – 13 Oktober 1953) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Foreign Affair (1948), Twelve O'Clock High (1949), The Gunfighter (1950), en Singin' in the Rain (1952).
Tarnobrzeg
Tarnobrzeg is 'n stad in die Suidoos-Poolse woiwodskap Subkarpate, aan die Weichsel-rivier met 'n bevolking van sowat 49 000 soos op 2010, sowat 220 kilometer suidoos van Warskou.
Die spoorwegstasie Station Tarnobrzeg is hier geleë.
John Agar
John Agar (31 Januarie 1921 – 7 April 2002) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Fort Apache (1948), Sands of Iwo Jima (1949), The Mole People (1956), en Nightbreed (1990).
Elektrisiteit
Elektrisiteit kan gedefinieer word as die energie wat deur gelaaide elementêre deeltjies verskaf word deur middel van elektriese stroom vir 'n verskeidenheid doeleindes, bv. beligting, verhitting, dryfmeganismes ens.
Elektrisiteit omskryf
Elektrisiteit is een van die wonders van die natuur wat deur die mens ontdek is en wat hy tot sy voordeel begin aanwend het. Dit is een van die eienskappe van materie, wat saam met ruimte en tyd die drie gegewes van die heelal is.
Elektrisiteit kom van die Griekse woord elektron, wat Grieks vir barnsteen (versteende boomgom) is. Die Griek Thales het aangeteken dat, indien jy ’n stukkie barnsteen met ’n wollappie vryf, dit die vermoë verkry om ligte voorwerpe aan te trek.
Die beginpunt daarvan is kortliks die kerne van atome, wat elektries positief gelaai is en die negatief gelaaide elektrone wat om hulle wentel.
Omdat die krag tussen elektriese ladings miljoene keer groter is as swaartekrag, is die opwekking van baie energie moontlik en dié energie kan selfs vir latere gebruik opgegaar word.
Daar is 'n aantal eenvoudige eksperimente wat die teenwoordigheid van elektriese krag en lading demonstreer. As mens 'n kam deur jou hare trek op 'n droë dag, sal die kam stukkies papier aantrek. Hierdie aantrekkingskrag is dikwels sterk genoeg om die papier op te lig.
Deur 'n aantal stelselmatige eksperimente van hierdie soort uit te voer, kan dit bepaal word dat daar twee tipes elektriese ladings bestaan. Benjamin Franklin (1706–1790) het hierdie twee tipes lading positief en negatief genoem en hierdie konvensie word tot vandag toe nog gebruik.
As mens egter nog 'n rubberstaaf met wol vryf en dit nader bring, sal die staaf wat hang afgestoot word. Die lading op die glasstaaf is positief en die lading op die rubberstaaf negatief. Enige voorwerp wat aangetrek word deur die gelaaide rubberstaaf (of afgestoot word deur die glasstaaf) het dus positiewe ladings. Aan die ander kant: enige voorwerp wat afgestoot word deur die gelaaide rubberstaaf (of aangetrek word deur die glasstaaf) het negatiewe ladings.
Lading
Lading word altyd behou. Hierdie is 'n natuurwet en beteken dat lading nie vernietig of geskep kan word nie. Lading word slegs verplaas, soos wat negatiewe lading van die wol na die rubberstaaf verplaas is in die bogenoemde voorbeeld.
In 1909 het Robert Millikan (1868–1953) vasgestel dat elektriese lading altyd voorkom as 'n veelvoud van 'n sekere fundamentele eenheid van lading, e. Dit wil sê, lading is gekwantifiseer, waar q die standaardsimbool is wat gebruik word vir lading. Anders gestel, kom lading voor in diskrete pakkies. Verdere eksperimente in hierdie tydperk het gewys dat die elektron 'n lading het van -e het en dat die proton 'n gelyke maar teenoorgestelde lading van +e het. Sommige elementêre deeltjies, soos die neutron, is nie gelaai nie. 'n Neutrale atoom sal gelyke hoeveelhede protone en elektrone besit.
Charles Coulomb het die kragte tussen gelaaide voorwerpe kwantitatief gemeet en vasgestel dat die elektriese krag tussen twee klein gelaaide sfere omgekeerd eweredig is aan die kwadraat van die afstand tussen hulle. Dit wil sê,.
Magnetisme en elektrisiteit
Magnetisme is ’n aspek van elektriese krag wanneer beweging plaasvind. Magnetiese krag is ’n kombinasie van Coulomb se beginsel van elektriese krag tussen gelaaide voorwerpe en Albert Einstein se relatiwiteitsteorie.
Elektrisiteit en magnetisme is op twee maniere verwant:
Die Brit Michael Faraday (1797-1878) en die Amerikaner Joseph Henry (1797-1878) het in ongeveer 1830 onafhanklik vanmekaar gevind dat dit moontlik is. Faraday het in ’n poging om ’n elektriese stroom van ’n magnetiese veld voort te bring ná verskeie eksperimente met ’n battery, yster en ’n galvanometer (swakstroommeter) bevind dat ’n induksiestroom moontlik gemaak word deur ’n veranderende magnetiese veld. Dit word elektromagnetiese induksie genoem.
Die magnetisme van ’n elektromagneet is ’n gevolg van elektriese ladings wat beweeg. Die uitwerking van magneetkragte is die opvallendste op ferromagnetiese materiale soos yster en nikkel. Die elektriese strome wat die magnetisme by ’n permanente magneet meebring, is die gevolg van die beweging van die elektrone binne-in in die atome van die magneet.
Dit is laastens nodig om te sê dat swaartekra g niks met elektriese ladings te doen het nie: dit is die krag wat ons en alles anders op die aarde hou en die planete om hul bane om die son hou.
Elektrisiteit in die praktyk
Hoewel die mens elektrisiteit reeds vir sowat ’n eeu tot sy voordeel benut, is daar verskeie vissoorte wat hul eie elektrisiteit gebruik om hulself te beskerm en ook koers te hou in sterk strome. Hulle kan elektrisiteit in groot hoeveelhede opwek en ook daarvan ontslae raak.
Die groot kragtorings wat algemeen langs die paaie is en die kraggeleiers dra, is van staal en is in staat om ’n baie sterk stroom elektrisiteit te vervoer sonder om self deur die stroom beïnvloed te word.
Dit is moontlik deur doelgemaakte insulators, wat onder meer van getemperde glas of porselein gemaak is en in ’n reeks van tien of meer gebruik word. Dié insulators (gewoonlik soos ’n klok gevorm) is spesiaal toegerus om die uitwerking van weerlig te absorbeer wat die geleiers mag raakslaan.
Die elektrisiteit tydens ’n donderstorm is die gevolg van wolke wat deur elektrisiteit gelaai word wanneer hulle oor luglae beweeg teen verskeie temperature. Verskillende ladings van die wolke en die aarde trek mekaar aan en weerlig (elektriese ladings) is die gevolg: van die wolke na die aarde en van die aarde na die wolke en soms ook van wolk tot wolk.
Die lug is normaalweg nie ’n geleier van elektrisiteit nie, maar deur ’n proses van ionisering ontstaan toestande wat die beweging van elektrisiteit moontlik maak. Die stroom van die ontlading kan miljoene ampère wees – daarom is swaar weer so gevaarlik. Die hoë hitte van die weerlig verhit die lug en dié verhit só vinnig dat dit skokgolwe afgee wat ons as donderweer hoor.
Dit word geraam dat elke dag gemiddeld 1 800 donderstorms op aarde kan ontwikkel.
Dit is ’n feit dat vliegtuie in donderstorms soms deur weerlig getref word. Hulle is almal van metaal gemaak en dit is ’n goeie geleier van elektrisiteit. Die kajuit is hol (Faraday-ruimte genoem) en, omdat dit deur ’n metaalgeleier omhul is, raak die elektriese velde buite die geleier nie die passasiers binne die kajuit nie.
Scott Sowers
Scott Sowers is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Under Siege 2: Dark Territory (1995), Money Train (1995), Blue Streak (1999), en The Village (2004).
Elektrisiteit
Elektrisiteit in die praktyk
Om dié kragverliese te oorkom, word wisselstroom gebruik en relatief dun geleiers kan dan gebruik word om die stroom teen hoogspanning te vervoer. By die punte waar die elektrisiteit gebruik gaan word, word geskikte transformators gebruik om die stroom tot minder gevaarlike vlakke te verklein, soos 220 volt of 240 volt – afhangend van watter land jy jou in bevind.
Gebruikers koop in werklikheid nie elektrisiteit van die kragvoorsiener Eskom nie: slegs die arbeid wat die elektriese stroom verrig.
Berekeninge
Waar:
Burseraceae
Burseraceae is die mirre-familie wat hoort tot die orde Sapindales. Twee genera van die familie lewer produkte wat onder vroeë handelaars om die Middellandse See gewild was. Die Boswellia genus lewer wierook en die Commiphora genus lewer die welriekende harpuis waarvan mirre, wierook en Balsem van Gilead verkry word. Die Suid-Afrikaanse Commiphora-spesies lewer egter nie die harpuis nie. Daar is 540 spesies wat hoort tot die familie wêreldwyd waarvan 34 in Suider-Afrika voorkom en daarvan is 25 bome.
Boomspesies
Van die Suid-Afrikaanse spesies is:
Gao
Gao (Arabies: غاو) is die grootste stad in Noord-Mali en is aan die Nigerrivier geleë. Die stad het 'n bevolking van 86 633 in 2009 gehad. Vanaf 6 April 2012 tot 14 Februarie 2013 het dit as hoofstad van die voormalige omstrede gebied Azawad gedien.
Frank Cellier (akteur)
Frank Cellier (23 Februarie 1884 – 27 September 1948) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Doss House (1933), Lorna Doone (1934), The 39 Steps (1935), en The Man Who Lived Again (1936).
Erfurt
Erfurt is in die vrugbare Gerarivier-vallei van die Thüringer Bekken geleë. Reeds in 742 het die sendingbiskop Bonifatius in 'n brief aan pous Sagarias na die gunstige ligging van die destydse nedersetting Erphesfurt verwys en die stigting van 'n bisdom voorgestel. Erfurt het later tot die geestelike sentrum van Thüringen ontwikkel. Die ligging by die kruispunt van ou Duitse en Europese handelspaaie, uitgebreide handelsbetrekkinge en sy status as markstad het net soos die bestaan van 'n koninklike palts die groei van Erfurt tot die beduidendste stedelike sentrum in Thüringen verseker, alhoewel dit in politieke opsig eers in 1944 deel van Thüringen geword het (die stad was 'n besitting van die Keurvorstedom Mainz en vanaf 1802 van Pruise). Die plaaslike universiteit, wat in 1392 gestig is, is op twee na die oudste akademiese instelling in Duitsland, met die latere reformator Martin Luther as sy bekendste student.
Erfurt beskik oor 'n byna volledig bewaarde historiese stadskern uit die Middeleeue met 'n oppervlakte van bykans drie vierkante kilometer en argitektoniese besienswaardighede soos die Domkerk van Erfurt, die Severikerk, die Kramerbrug (Duits: Krämerbrücke), 25 parogiaalkerke en talle vakwerk- en burgerhuise.
Ambrose Lomax
Ambrose Lomax (Lichfield, Engeland, 15 Augustus 1867 - Adelaide, 20 Januarie 1943) was 'n Suid-Afrikaanse fotograaf en apteker van Britse herkoms.
Agtergrond
Hy was die seun van Arthur Lomax, die landelike deken van Cradock en Anglikaanse predikant van Steynsburg. Hy het saam met sy ouers na Suid-Afrika gekom toe hy nog 'n klein seuntjie was. Hy gaan in Kaapland skool, bes moontlik die St. Andrew's-kollege in Grahamstad, en begin daarna sy vakleerlingskap by die aptekersfirma Mager en March op Queenstown. Hy kwalifiseer op 21-jarige leeftyd en doen eers 'n bietjie afloswerk op Aliwal-Noord en vestig hom daarna op Molteno, waar hy sy eie sakeonderneming en fotografiese ateljee begin. Sy fotografiese afdeling het bekendgestaan as The Rembrandt Studio. Die geboutjie wat hy opgerig het, staan nog en was later jare weer 'n apteek, wat intussen ook gesluit het. Lomax het van 1894 tot 1909 op Molteno gewoon.
Apteker
Lomax stel belang in boererate en gebruik dié resepte vir medisyne. Met die oprigting van Molteno se kloktoring in 1903 laat hy dit as sy handelsmerk registreer. Sy Kloktoringsalf en Zinkpyn Specific word landswyd bekend. Die toekoms van Molteno begin egter so onseker lyk toe die laegraadse steenkool wat in die Stormberge ontdek is, nie meer winsgewend ontgin kon word nie en beter steenkool uit Transvaal na Kaapland gebring word, dat Lomax in 1909 na Adelaide verhuis, waar hy 'n nuwe sakeonderneming begin. Daar het veral fotografiese werk hom weer welvarend gemaak. Hy het aanvanklik die apteek op Molteno as 'n tak aangehou totdat dit mettertyd deur ene Cardno oorgeneem en uiteindelik deur Glyn Evans oorgeneem is, wat die interieur gemoderniseer en uitgebrei het. The Rembrandt Studio was agter dié gebou en is in 1972 gesloop. Ná sy dood word die firma op Adelaide deur sy oudste seun oorgeneem en met die hulp van een van sy susters uitgebou sodat A. Lomax (Edms.) Bpk. later jare 'n groot en bekende firma word wat slegs boererate by die vervaardiging van medisyne gebruik. Geeneen van sy kinders het egter Lomax se liefde vir fotografie geërf nie.
Fotograaf
Lomax was ook bekend vir die hoë gehalte van sy foto's en het 'n waardevolle fotografiese beeld van Molteno en sy mense geskep. Hy was wetenskaplik maar ook kunssinnig; slegs die beste lense is gebruik en hy het 'n fyn aanvoeling gehad vir komposisie, tekstuur en lig-effekte. Johannes Meintjes skryf van hom: "As fotograaf het Lomax uitstekende gebruik gemaak van eenvoudige agtergronde, 'akamediese' agterdoeke, plant, bank, stoel en staander, en beligting wat soms magies is. Sy ateljee het 'n glasmuur en glasdak gehad met eenvormige lig dwarsdeur die dag." In sy tyd is al gesê: "Mr. Lomax's pictures are examples of photographic excellence which would be difficult to surpass."
Tydens die Anglo-Boereoorlog, die sentrale punt van sy produksie, neem hy honderde foto's van Britse soldate en militêre onderwerpe. Soldate het by die Rembrandt Studio tougestaan om foto's te kry wat hulle huis toe kon stuur. Hulle het hulle te perd laat afneem, in groepe, op Stormberg-stasie, op begrafnisse en voor geboue. Sy versameling negatiewe is in 1960 op Molteno ontdek deur 'n vriend van die kunstenaar Johannes Meintjes, wat die ou apteekgebou gekoop en toe weer verkoop het en Lomax se ou fotografiese ateljee deur 'n nuwe aptekersfirma oorgeneem is. Sowat 1 400 studies is ontdek, waarvan baie reeds in skerwe of beskadig was. Elkeen was in 'n geelbruin koevert, in drie groottes, met die naam van die besteller op die flap. Dit bied 'n aangrypende beeld van Suid-Afrikaners aan die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu.
Hy was 'n aantreklike man met wakker, blink oë in sy rooierige gesig en 'n groot snor, gewoonlik geklee in 'n tweedpak met 'n paisleydas. Kenmerkend van hom was sy swygsaamheid, want tensy dit nodig was, het hy nooit gepraat nie. Sy enigste tydverdryf was gholf.
Hy trou op 5 Mei 1904 met Ellen Augusta Dodd, dogter van eerw. Douglas Dodd van Molteno. Van hul agt kinders het drie seuns hul as geneesheer en 'n vierde hom as apteker gekwalifiseer. Lomax se broer was John Lomax, 'n prokureur, kranige sportman en dramaturg.
Bekende uitvoerprodukte
duimnael|regs|240px|Lomax en sy vrou se grafsteen in Adelaide se begraafplaas. Die Burger berig op 21 Julie 2001 as volg oor twee van Molteno se bekende uitvoerprodukte: "Twee handelsname wat Molteno op die internasionale landkaart geplaas het, is die Kloktoring Medisyne-reeks en die bekende Ouma Beskuit waarvan daar na raming 1 000 miljoen per jaar geëet word. Die eerste baksel Ouma Beskuit is in die winter van 1939 op die plaas Friedenheim net buite die dorp gebak. Daar word vertel dat die destydse AGS-pastoor op 'n dag - op die hoogtepunt van die depressie - na die Bybelstorie oor 'talente' verwys het en toe aan elk van sy vrouelidmate 'n halfkroon (25c) gegee het om mee te gaan woeker. Mev. Nannie (Ouma) Greyvensteyn het toe bestanddele vir beskuit gekoop en die eerste baksel uit die oond van die houtstoof op Friedenheim was die voorloper van 'n produk wat vandag na verskeie lande toe uitgevoer word. Met 140 werknemers is die beskuitfabriek net buite Molteno die grootste werkverskaffer in die omgewing.
"Die eerste medisyne in die bekende Kloktoringreeks was 'n hoesmiddel, Borstol, wat die plaaslike apteker, mnr. Ambrose Lomax, in die winter van 1894 vir die mense van Molteno gemaak het. Gedurende die Groot Griep (1918) het Borstol 'n huismiddel geword. Salf en 'n senupynmiddel is later by die reeks gevoeg. Lomax het die kloktoring op Molteno gekies as kenteken vir sy medisyne. Dié toring - vandag 'n nasionale gedenkwaardigheid - is in 1903 ter ere van koningin Victoria opgerig. Besoekers aan Molteno besoek ook graag die Johannes Meintjes-kunsgallery by die plaaslike hoërskool terwyl damfeeste by die dorpsdam ook baie gewild is. Winterbesoekers moet onthou, die Buffelsfontein-weerstasie, waar die koudste temperature in die land elke winter aangeteken word, is in dié omgewing geleë!"
Administratiefreg
Administratiefreg dek 'n baie wye veld en is soms moeilik omskryfbaar. Dit behels gewoonlik die optrede van die uitvoerende gesag van 'n staat. Dit is al die reëls wat aan regsubjekte die bevoegdheid verleen om op te tree. Dit skryf verder ook die prosedures voor hoe opgetree moet word en verseker dat derglike optredes binne perke is.
Gewoontereg
Gewoontereg is die ongeskrewe reëls wat 'n gemeenskap van geslag tot geslag oorlewer en wat deur die gemeenskap as bindend beskou word.
Vir Gewoonte om regserkening te geniet moet dit aan die volgende vereistes voldoen, dit moet redelik wees, lank bestaan, algemeen erken word en duidelik wees.
Proton (voertuig)
Proton, kort vir Perusahaan Otomobil Nasional (Maleisies vir Nasionale Voertuigmaatskappy), is Maleisië se eerste motorvervaardiger en is in 1985 gestig deur 'n voormalige Eerste Minister van Maleisië, Mahathir Mohamad. Proton is gelys op die Bursa Malaysia.
Albanie-adder
Die Albanie-adder (Bitis albanica) is 'n skaars adder wat in die Algoabaai-gebied van die Oos-Kaap aangetref word; dit is dus endemies tot die area. In Engels staan die slang bekend as die Albany Adder.
Carike Keuzenkamp
In 2010 ontvang sy 'n SAMA-toekenning vir 'n leeftyd se bydrae tot plaaslike musiek.
Musiek
Carike is bekend vir liedjies soos Timothy, Byeboerwa, Hoeka Toeka en Dis 'n Land. Van haar kinderliedjies sluit in: Heidi en Daantjie Kat.
TV
Carike was die aanbieder van die SAUK se kinderprogram Kraaines.
Rolprente
Carike het in 1967 in Jamie Uys se rolprent, Die Professor en die Prikkelpop gespeel. Sy het die treffer, Timothy, in hierdie rolprent gesing.
Carike was in die 1986-rolprent You Must Be Joking! te sien saam met bekendes soos Rina Hugo, Kallie Knoetze, Leon Schuster, Mike Schutte en Janine Pretorius.
Sy het ook haar verskyning in die rolprent Liefling in 2010 gemaak asook in die 2012 rolprent Pretville.
Suid-Afrikaanse Inkomstediens
Die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (SAID), ook bekend as SARS, is 'n administratief onafhanklike staatsinstelling wat verantwoordelik is vir die invordering van staatsinkomste uit belasting en heffings, asook om die nakoming van die verskillende belastingwette af te dwing. Die organisasie het op 1 Oktober 1997 ontstaan met die inwerkingtreding van die Wet op die Suid-Afrikaanse Inkomstediens (Wet 34 van 1997). Die organisasie se voorgangers was die staatsdepartemente Binnelandse Inkomste en Doeane en Aksyns, asook die 10 belastingadministrasies van die voormalige onafhanklike tuislande en selfbesturende gebiede.
Die belastingraamwerk en die verskillende belastingwette is die verantwoordelikheid van die Nasionale Tesourie. Die relevante wetgewing, met die belastings en heffings wat die SAID moet invorder, sluit in:
Verder vorder die SAID ook streeksdiensteraadheffings, vaardigheidsontwikkelingsheffings en bydraes tot die werkloosheidversekeringsfonds namens die betrokke instansies in.
Grosse-Île
Grosse-Île of Île de Quarantaine ("Kwarantyn-eiland") is 'n eiland in die Sint-Laurensrivier sowat 46 kilometer van Quebecstad (Kanada) af. Die eiland met 'n lengte van 2,9 kilometer en 'n wydte van een kilometer is in 1832 in 'n kwarantynkamp omskep om die uitbreiding van 'n cholera-epidemie te bekamp, wat volgens die owerhede deur immigrante na Kanada oorgedra is. Meer as 50 000 immigrante-kandidate uit Ierland en Groot-Brittanje het hier 'n mediese ondersoek ondergaan voordat hulle uiteindelik aanvaar is. Ondanks die owerherde se maatreëls het die epidemie egter uitgebrei en in die jare 1833 en 1834 3 800 slagoffers in Quebec en 1 900 in Montréal geëis.
Ierse immigrante is ook in 1847, tydens die groot Ierse aartappelhongersnood, in Quebec verwelkom, ten spyte van 'n tifus-epidemie in Ierland. Immigrante het onder onmenslike omstandighede aan boord van 441 skepe in Kanada aangekom, ná 'n seereis van tussen ses en nege weke. Die mense was reeds deur die hongersnood verswak, toe hulle as gevolg van die onhigiëniese toestande en swak sanitasie die siekte opgedoen het. Meer as 5 000 het op see gesterf, en hulle lyke is oorboord gegooi. 2 200 oorledenes is op die skepe gevind nadat hulle in Québec aangekom het. In daardie jaar is altesaam meer as 90 000 immigrante op Grosse-Île ondersoek, terwyl 5 400 mense hier oorlede is.
'n Aantal immigranteskepe is na Pointe Saint-Charles in Montreal gestuur, waar 'n verdere 6 000 Iere aan tifus beswyk het. In Quebec en Montreal het veral geneeskundiges, ander mediese personeel, seemanne, priesters en nonne die siekte opgedoen en gesterf.
Die kamp is ná sowat eenhonderd jaar in 1937 gesluit. Geheime bakteriologiese ondersoeke het in 1947 begin, en die eiland was vir 'n lang tydperk nie toeganklik vir die publiek nie. In 1984 is Grosse-Île tot nasionale monument verklaar en staan nou oop vir besoekers. Die ou lasaret van 1847 en 'n monument ter ere van die lasaret-artse, wat in 1853 opgerig is, getuig vandag nog van die tragiese gebeurtenisse op die eiland.
Seimas
Die Seimas van die Republiek Litaue (Litaus: Lietuvos Respublikos Seimas), of kort Seimas (Litaus: [sæ̠iˑmɐs]) is die parlement van Litaue. Die naam is afgelei van die Poolse Sejm en dateer uit die tyd van die Pools-Litause Gemenebes of Rzeczpospolita. Dit het destyds na die hoogste wetgewende gesag van die Grootvorstedom Litaue verwys.
Suid-Afrikaanse Inkomstediens
Die organisasie se hoof is die Kommissaris van die Suid-Afrikaanse Inkomstediens, bygestaan deur 'n uitvoerende komitee. Die organisasie het ongeveer 14 000 werknemers (status Maart 2006).
Eenkindbeleid
Die eenkindbeleid was deel van ’n bevolkingsbeplanningsbeleid van China. Dit is in 1979 bekend gestel en in 2015 amptelik uitgefasseer. Daar was uitsonderings vir baie groepe soos minderheidsgroepe. In 2007 was 36% van China se bevolking onderworpe aan die streng eenkindbeperking, met nog sowat 56% wat toegelaat is om ’n tweede kind te hê as die eerste ’n dogter was. Provinsiale owerhede het boetes opgelê vir oortredings, en voorsiening is gemaak vir registrasies en inspeksies. Die vader van die beleid was Song Jian.
Volgens die Chinese regering is 400 miljoen geboortes voorkom. Dié bewering is deur sommige as vals afgemaak omdat vorige dwanggesinsbeplanning en ekonomiese ontwikkeling tot die afname sou bygedra het. Hoewel 76% van die Chinese bevolking die beleid volgens ’n opname in 2008 ondersteun het, was dit buite China omstrede.
Op 29 Oktober 2015 is berig die beleid sou verander word in ’n tweekindbeleid, volgens ’n verklaring van die Kommunistiese Party van China. Die nuwe wet het op 1 Januarie 2016 van krag geword.
Britse mandaat van Palestina
Die Britse Mandaat van Palestina, soms na verwys as die Mandaat van Palestina (Arabies: الانتداب البريطاني على فلسطين, Engels: Mandatory Palestine, Hebreeus: המנדט הבריטי), was 'n Volkebondmandaat wat na die Eerste Wêreldoorlog ontstaan het toe die Ottomaanse Ryk volgens die Verdrag van Sèvres verdeel is. Die Britse Mandaat van Palestina het bestaan uit die gebied van die hedendaagse Jordanië, Israel, die Wesoewer en die Gasastrook. Die grense van die Mandaat van Palestina het gestrek van die Middellandse See tot die weste van die Franse Mandaat van Libanon, Franse Mandaat van Sirië, en die Britse Mandaat van Mesopotamië in die Noorde, die Koninkryk van Saoedi Arabië aan die ooste en suide, en die Koninkryk van Egipte aan die suidweste.
Die Britse Mandaat het gefunksioneer van 1923 tot met die onafhanklikheid van Transjordanië in 1946 en van Israel in 1948. Die oogmerk van die Volkebondmandaat was om die disfunsionele Ottomaanse Ryk, wat sedert die 16de eeu in beheer van die Middeooste was, te administreer, "tot op 'n stadium wat hulle op hulle eie sou kon staan."
Britse Bewind (1918–1948)
Die Joodse leierskap wat in Konstantinopel opgelei is en hul mede-burgers in die Turkse parlement verteenwoordig het, moes kies om hulle òf by die Britte aan te sluit in die hoop dat Brittanje uit dankbaarheid vir hul ondersteuning hulle sou toelaat om 'n tuisland te vestig, òf by die Turke om te verseker dat 'n grondwet deurgevoer sou word wat Joodse immigrasie na Israel sou wettig.
Twee van die Jisjoew-leiers, David Ben Gurion en Yitzchak Ben Zvi, was ten gunste van samewerking met die Turke, terwyl die meerderheid neutraal wou bly om sodoende die woede van beide die Turke en die Britte vry te spring. Die besluit is egter vir hulle geneem deurdat die Turke die setlaars van die Tweede Alijah uitgekryt het as vreemdelinge en meer as 12 000 Jode uit die land verban het. Die meeste van hierdie bannelinge het per boot na Egipte gevlug en hulle by die Britse magte aangesluit wat in dié land gestasioneer was.
Die Jode in Egipte het probeer om die Britse magte te oortuig om hulle toe te laat om te veg. Die Britte was egter skepties en agterdogtig; hulle het nie geglo nie dat die Jode in staat was om te veg nie. Josef Trumpeldor het hulle egter van die teendeel oortuig.
Joodse gevegsmag
Trumpeldor het in Rusland grootgeword en hom by die Russiese Weermag aangesluit. Hy het in die Russies-Japannese Oorlog (1904–1905) geveg en hom beskikbaar gestel vir gevaarlike sendings. Tydens een van hierdie sendings is hy gewond en moes sy arm geamputeer word. Dit het hom egter nie verhinder om verdere sendings aan te pak nie. Hy is uiteindelik gevang.
Nadat hy vrygelaat is, het hy na Palestina geëmigreer. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is hy na Egipte toe gedeporteer. Hier het hy die Britte oortuig om die Jode die geleentheid te bied om diens te doen in die Britse weermag.
Op 23 Maart 1915 het die Britte die Jode toegelaat om 'n die Sion-muilkorps, bestaande uit 500 man, op die been te bring. Hul taak was om lewensmiddele na die soldate te vervoer. Deur hul heldhaftige optrede tydens die slag van Gallipoli in Turkye het die Muilkorps die Britte oortuig dat hulle Jode moet toelaat om wapens te dra. Zeev Jabotinski was die eerste om aan die Britte voor te stel dat 'n Joodse gevegsmag gestig moet word. Hy was 'n skrywer en het 'n charismatiese persoonlikheid gehad. Die Britte is beïndruk deur die Sion-muilkorps en het ingestem dat 'n Joodse regiment gestig kon word. Jabotinski het onmiddellik begin om vrywilligers te werf en in 1917 is die Joodse Legioen onder twee verskillende vaandels in die lewe geroep. Sommiges het geveg onder die vlag van die Yishuv (die blou Ster van Dawid) en ander onder die kenteken van die menorah. Die Joodse Legioen was die eerste Joodse gevegsmag in meer as 2 000 jaar.
Terug in Palestina het die Turke die meer as 56 000 Jode wat agtergebly het, vervolg. Onder leiding van Aaron Aaronson het die Jode 'n spioenasienetwerk op die been gebring om die Britte te help. Hulle het bekend gestaan as die NILI, 'n afkorting vir die Hebreeuse uitdrukking "Die trots van Israel sal nie geblus word nie".
Ondanks hul dapper pogings is sommige van dié Jode gevang, gemartel en doodgemaak. Die Turke het aangeneem dat alle Jode betrokke was by spioenasie en het verdere beperkinge op die Jisjoew geplaas. Tel Aviv is ook onder dwang ontruim.
Verdeling van die Midde-Ooste
Brittanje wou beheer oor die Midde-Ooste gehad het en in 'n poging om dit te kon bekom, het die Britse departement van buitelandse sake 'n reeks geheime verdrae met verskillende bondgenote aangegaan. Hierdie verdrae het mekaar weerspreek. In 1915 is die Anglo-Hedzjaz-verdrag gesluit, waarvolgens Brittanje aan die Arabiese Nasionaliste beloof het dat die Midde-Ooste 'n Arabiese staat sou word.
In 1916 het Brittanje die sogenaamde Sykes-Picot-ooreenkoms met Frankryk gesluit. Ingevolge hierdie ooreenkoms is die Midde-Ooste verdeel tussen Frankryk en Engeland. Engeland wou Egipte, asook die nuut gestigte Saoedi-Arabië, hê; Frankryk die Staat van Sirië-Libanon. Palestina sou 'n internasionale gebied wees.
Dr. Chaim Weizmann, 'n senior lektor in chemie aan die Universiteit van Manchester van Russies-Joodse afkoms, het 'n waardevolle bydrae tot die Britse stryd gemaak deur die ontdekking dat sintetiese asetoon (die bestanddele om TNT te vervaardig) gebruik kon word om onder gekontroleerde omstandighede te ontplof. As erkenning vir sy waardevolle bydrae tot die Britte se oorlogpogings het hulle ingestem om te luister na sy pleidooi vir 'n Joodse-staat in Palestina.
Brittanje het ook gevrees dat die meer as 56 000 Jode wat in Palestina agtergebly het, 'n samewerkingsooreenkoms met die Duitsers (nieteenstaande vervolging deur die Turke, 'n bondgenoot van Duitsland) sou aangaan. In 1917 het Brittanje onderneem om die vestiging van 'n Joodse staat in Palestina te bepleit.
Op 2 November 1917 het lord Lionel Rothschild 'n brief van die verteenwoordiger van die Britse regering, Arthur Balfour, ontvang. In dié brief het Engeland sy steun aan die vestiging van 'n Joodse staat in Palestina toegesê, mits die godsdienstige en etniese regte van alle sektes en groepe in ag geneem sou word. Hierdie drie paragrawe het bekend gestaan as die Balfour-verklaring.
Britse verraad
In 1917 het generaal Edmund Allenby die seëvierende Britse Weermag (insluitende die Joodse Legioen) in Jerusalem ingelei. In 1918 het hy daarin geslaag om die Duits-Turkse magte uit Palestina te verdryf. Intussen het T. E. Lawrence (Lawrence van Arabië) en sy Arabiese magte Damaskus binnegekom. Dit was tyd om die buit te verdeel en Brittanje se verraad is ontbloot.
Brittanje het die hele gebied geannekseer – soos uiteengesit in die Sykes-Picot-ooreenkoms. Die Britte het ingestem dat Frankryk beheer sou hê oor die nuut gestigte Arabiese state in Sirië en Libanon. Weizmann en Emir Faisal, die leier van die Arabiese nasionaliste, het saamgestem dat die Jode en Arabiere vreedsaam sou kon saamleef.
Die meerderheid Arabiese nasionaliste het egter dié uitspraak verwerp. Hulle het verwag om 'n eie Midde-Oosterse staat te ontvang en het die ooreenkomste wat tussen Brittanje en Frankryk aangegaan is, beskou as verraad. Hulle het nou die Jisjoew kwalik geneem vir die politieke gemors waarin hulle hulle bevind het.
Sowel die Jisjoew as die Arabiese nasionaliste het verwag dat hulle Palestina as staat van die Britte sou ontvang. Frankryk het druk op Brittanje geplaas om Palestina tot internasionale gebied te verkaar. Brittanje het ingestem en hom onttrek aan oostelike Galilea. Die vier Joodse nedersettings in dié gebied het hulle skielik in niemandsland bevind. Beide Frankryk en Engeland het hulle aan hul eie genade oorgelaat en geen beskerming meer gebied nie.
Derde Immigrasie
In 1919 het die Arabiere verenig in 'n poging om die Franse uit die Midde-Ooste te verdryf en Palestina met geweld oor te neem. Hulle het beweer dat Franse soldate in die vier Joodse nedersettings skuil en het begin om dié gebied aan te val. Tussen 1919 en 1924 het meer as 50 000 Jode uit Pole, Rusland en selfs die Verenigde State van Amerika (VSA) in Palestina aangekom. Hierdie massa-immigrasie staan bekend as die Derde Alijah.
In 1920 het die Arabiere die Tel Chai-nedersetting aangeval. Die Joodse verdedigers het daarin geslaag om die aanval af te weer, maar die Arabiere het hul aanvalle voortgesit. Op 1 Maart 1920 het hulle uiteindelik die nedersetting beset en agt setlaars vermoor. Een van die slagoffers was Josef Trumpeldor, die stigter van die Sion-muilkorps. Die oorblywende groep verdedigers van Tel Chai het teruggeval en hulle aangesluit by nedersettings in die suide wat beter bewaak was.
Twee maande later het die Franse beheer van dié gebied oorgeneem en die setlaars kon terugkeer. Hulle het 'n bloedbevlekte vlag saam met hulle teruggebring wat oor Tel Chai gewapper het. Die beeld van 'n brullende leeu is by die grafte van die agt slagoffers opgerig. Op die leeu is die volgende woorde aangebring: "Dit is goed om vir ons land te sterf".
In dieselfde jaar het die Arabiere hul tradisionele pelgrimstog na Nebi Moesa, waar Moses volgens die Moslem-tradisie begrawe is, onderneem. Daar aangekom, het die Moslems se godsdienstige leier, die Moefti, hulle aangehits om die Jode aan te val. Aangevuur deur slagspreuke soos "Moor die Jode", het die Arabiese skare 'n moordtog wat drie dae geduur het, deur die strate van Jerusalem onderneem. Die Britse owerheid het niks gedoen om dit te verhinder nie.
Zeev Jabotinski het veterane wat in die Joodse Legioen en HaShomer diens gedoen het, herorganiseer en dié twee groepe het begin terugveg. Die Britte het hulle egter in hegtenis geneem op aanklag dat hulle onwettige wapens in hul besit gehad het. Jabotinski het trots erken dat hy verantwoordelik was vir hierdie poging. Hy het dié groep die Haganah of Verdediging genoem. Jabotinski is uiteindelik tot vyftien jaar tronkstraf gevonnis. Sy vonnis is egter opgeskort, maar hy moes die land verlaat en het nooit weer daarheen teruggekeer nie.
Die Jisjoew het Jabotinski se voorbeeld gevolg. Hulle het besef dat die daarstelling van 'n weermag noodsaaklik was – selfs al het die Britte dit onwettig verklaar. Onder leiding van die Israeliese vakbond Histadroet het hulle 'n ondergrondse weermag op die been gebring wat die Haganah gedoop is.
Vierde immigrasie
Die Volkebond het uiteindelik bymekaargekom om oor die lot van Palestina te besluit. 'n Groep Amerikaanse Jode het 'n afvaardiging na Versailles gestuur om Joodse belange te bevorder. Dié afvaardiging het bekend gestaan as die Amerikaans-Joodse Kongres. In 1920 het die Volkebond 'n verklaring uitgereik waarvolgens Brittanje gevolmagtige beheer oor Palestina verkry het totdat die Arabiere en die Jode kon bewys dat hulle vreedsaam kon saamleef. Brittanje het presies gekry wat hy begeer het: beheer oor die gebied.
In Julie 1922 het die Britse premier, Winston Churchill, 'n Witskrif uitgereik wat voorsiening gemaak het vir die afstigting van Transjordanië van die gebied waarin 'n Joodse staat gevestig sou word. Die Witskrif het ook bepaal dat Joodse immigrasie voortaan gekoppel sou word aan die "ekonomiese kapasiteit" van die land. Tussen 1924 en 1928 het meer as 35 000 Jode vanuit Pole en Duitsland die gebied binnegestroom en in 1928 het die Vierde Alijah plaasgevind toe meer as 62 000 Jode Palestina binnegekom het. Die feit dat die VSA vanaf 1924 strenger immigrasiebeheer toegepas het, was een van die redes vir hierdie massa-instroming.
Vyfde immigrasie
In 1929 het opstande onder die Arabiere in Jerusalem uitgebreek waartydens die Hebron-gemeenskap op die Sabbat aangeval en uitgemoor is. Dit het die woede van Jode wêreldwyd uitgelok en die Britte het die Witskrif teruggetrek. Vir die Jode het dit baie voordele ingehou. Tussen 1933 en 1936 het sowat 164 250 Jode uit Duitsland na Palestina gevlug.
Dit staan bekend as die Vyfde Alijah. Hierdie Jode het geld saamgebring wat gebruik is om sake-ondernemings te vestig en stede te bou. Teen 1936 het Tel Aviv meer as 150 000 inwoners gehad en Haifa het ontwikkel tot 'n vername hawestad met meer as 50 000 Jode.
In 1933 het die Jisjoew besef dat hulle iets moet doen om Joodse kinders in Europa te help. In dieselfde jaar het Henrietta Szold en die Hadassah die Jeug-Alijah op die been gebring. Dit was 'n organisasie wat hulle beywer het om aan Joodse kinders van Duitse herkoms 'n tuiste te bied. Tussen 1933 en 1942 het meer as 5 000 Joodse kinders Palestina binnegekom, terwyl sowat 15 000 na Westerse lande gestuur is omdat Brittanje geweier het om hulle in die land toe te laat. Sedert sy stigting het die Jeug-Alijah aan meer as 140 000 Joodse kinders 'n heenkome in Israel gebied.