cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesus van Nasaret
Nalatenskap
Volgens die meeste Christelike interpretasies van die Bybel was die tema van Jesus se leerstellings berou van die sonde, onvoorwaardelike liefde (Johannes 13:34-35), die vergifnis van sonde, goddelike genade en die koms van die Koninkryk van God. Jesus het sy dissipels geleer en hulle het na sy dood sy leerstellings versprei. Binne 'n paar dekades was sy volgelinge deel van 'n geloof wat van Judaïsme onderskei kan word. Christendom het deur die Romeinse Ryk versprei onder 'n weergawe bekend as Niceaanse Christendom en het die staatsgodsdiens onder Konstantyn die Grote geword. Deur die eeue het dit na Europa en die res van die wêreld versprei.
Jesus is al op baie verskillende manier uitgebeeld in tekeninge, skilderye en beeldhouwerke, op die verhoog en in rolprente, wat strek van die ernstige tot die humoristiese. Die figuur van Jesus vertoon prominent in kuns en letterkunde. 'n Aantal gewilde romans, soos The Da Vinci Code stel verskeie idees rakende Jesus en sy lewe voor en 'n aantal rolprente, soos The Passion of the Christ, beeld sy lewe, dood en opstanding uit. Baie van die spreuke wat aan Jesus toegeken word, het deel van die Westerse kultuur geword. Daar is baie items wat beweerde relieke van Jesus is, soos die bekende Kleed van Turyn en die Sweetdoek van Oviedo.
Ander nalatenskappe sluit 'n siening van God in as meer liefdevol, genadevol, vergewingsgesind en die groei van 'n geloof in 'n vreugdevolle hiernamaals en die opstanding van die dood. Sy leerstellings bevorder die waarde van diegene wat oor die algemeen as ondergeskik beskou word: vroue, die armsaliges, etniese buitestaanders, kinders, prostitute, sieklikes, gevangenes, ens. Vir meer as 'n duisend jaar is tallose hospitale, weeshuise en skole uitdruklik in Jesus se naam gestig. Jesus en sy boodskap is en was deur baie mense geïnterpreteer, verduidelik en verstaan. Jesus is met name deur (onder meer) Paul van Tarsus, die Kerkvaders (waaronder Augustinus van Hippo), Maarten Luther en meer onlangs C.S. Lewis en Pous Johannes Paulus II verduidelik. Thomas Jefferson het Jesus se leerstellings beskryf as "die mees heerlike en liefdadige morele kode wat ooit aan die mensdom geskenk is".
Vir sommige Jode was die nalatenskap van Jesus 'n geskiedenis van anti-Semitisme,         alhoewel baie Christengroepe na die Joodse Volksmoord moeite gedoen het om versoening met die Jode te bewerkstellig en om wedersydse respek en dialoog te bevorder. Vir ander is die Christendom gekoppel aan Europese kolonialisme. 'n Omgekeerde siening voer aan dat, deur Bartolomé de las Casas se verdediging van die inheemse inwoners van Spanje se Nuwe Wêreldryk, een van die erfenisse van Jesus die begrip van universele menseregte is.
Tertullianus
Quintus Septimius Florens Tertullianus, (ca. 160 – ca. 220 n.C.), was 'n prolifieke vroeë Christenskrywer van Kartage in die Romeinse provinsie Africa. Hy was die eerste Christenouteur om 'n ekstensiewe korpus Latynse Christenliteratuur te lewer. Hy was ook 'n vername vroeë Christenapologeet en 'n polemikus teen kettery. Tertullianus is al "die vader van die Latynse Christendom" genoem. Alhoewel konserwatief, het hy wel nuwe teologie voortgebring en ontwikkel in die vroeë kerk. Hy is miskien mees beroemd as die vroegste behoue Latynse skrywer om die term Drie-eenheid (Latyn: trinitas) te vermeld, benewens vir die oudste ekstante formele uitleg van 'n Trinitêre teologie. Ander Latynse formulerings wat in sy werk vir die eerste keer na vore tree is "drie Persone, een Substansie" as die Latynse "tres Personae, una Substantia" (opsigself uit die Koine-Grieks "treis Hypostases, Homoousios"). Sekere van Tertullianus se idees was nie aanvaarbaar vir die ortodokse kerk nie; in sy latere lewe het hy 'n Montanis geword.
Roeping en toestand van die mens
Tertullianus het die industrie, ondernemerskap en vooruitgang van die mensdom geprys. Die mens se roeping en aard was trouens om die wêreld aan homself te onderwerp. Hierin sien hy egter ook 'n reaksie in die skepping. Die mens se ongebreidelde welvaart lei tot tekorte en wanbalanse, en word eindelaas deur rampe getemper. Rondom 210 n.C. skryf hy:
Gwen Watford
Gwen Watford (10 September 1927 – 6 Februarie 1994) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Fall of the House of Usher (1950) en Cleopatra (1963), en in die televisiereekse The Company of Five (1968) en ITV Saturday Night Theatre (1969).
Kameelstandbeeld
Die kameel- en ruiterstandbeeld in Upington is opgerig ter ere van die kamele en hul ruiters wat tydens die pioniersjare deur die polisie gebruik is om die Kalahari te patrolleer. Hierdie beeld staan voor die polisiekantoor in Schröderstraat. Die beeldhouer was brig. Buks van Staden en dit is op 29 April 1988 deur Adriaan Vlok, die minister van wet en orde, onthul.
Asynsuur
Voorbeeld: Bereken pH van suuroplossing
Ka = 1.8 × 105
In die algemeen:
Antwoord
Die dissosiasie reaksie vir CH3COOH is die volgende:
Die verandering in konsentrasie van elke element word in die tabel hieronder gewys:
Vanaf die algemene definisie vir K_a:
Die algemene oplossing vir 'n kwadratiese vergelyking is die volgende:
Indien waardes vervang word, word die volgende verkry:
Dus is:
Onthou dat x = [H^+]
Dus
Alternatiewelik kan die aanname gemaak word dat x baie kleiner as 1 is omdat dit 'n swak suur is (Ka is klein, dus dissosieer die suur baie min). Dus x << 1.3. Dus:
Dus:
Lisa Vidal
Lisa Vidal (gebore 13 Junie 1965) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mighty Aphrodite (1995) en Star Trek (2009), en in die televisiereekse The Event (2010) en Being Mary Jane (2013).
Veelhoringadder
Die Veelhoringadder (Bitis cornuta) is 'n slang wat endemies is aan Suider-Afrika. Die adder kom voor vanaf Citrusdal en Graafwater in die Wes-Kaap, noordwaarts langs die Weskus tot by Meobbaai in Namibië. In die binneland kom dit tot by Calvinia voor. In Engels word dit die Many-horned adder genoem.
Identifikasie
Die slang word tot 75cm lank terwyl die gemiddelde lengte 30 tot 40cm is. Die wyfies is gewoonlik groter en meer geset as die mannetjies. Hulle kleur wissel van lig- tot donkerbruin, grysbruin of rooibruin met drie tot vier rye van donker, hoekige vlekke wat ligte rande kan hê. Die vlekke aan die bokant is gewoonlik groter as die vlekke aan die onderkant. Daar is 'n tros van 4 tot 7 horings bo elke oog en die pupille is vertikaal. Die kop is driehoekig en onderskeibaar van die res van die liggaam.
Habitat en gewoontes
Die slang bak graag op klipperige plekke en skuil soms in lae, digte plantegroei. Hy is meestal aktief met skemertyd of vroeg saans. Sy natuurlike vyande is roofvoëls, ander slange en klein karnivore. Die slang is gewild onder versamelaars.
Gif
Die gif is matig sitotoksies en nie dodelik vir die mens nie. Min gif word voortgebring en die byt word nie as potensieel gevaarlik beskou nie. Simptone is onder meer plaaslike pyn, uitermatige swelsel om die bytplek en moontlike nekrose. Polivante teengif is nie doeltreffend nie en moenie toegedien word nie. Byte moet simptomaties behandel word.
Macchi C.202
Die Macchi C.202 was 'n Italiaanse vegvliegtuig wat deur die Italiaanse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit word deur die meeste geskiedskrywers as die beste Italiaanse vegvliegtuig van die Tweede Wêreldoorlog beskou. Die vliegtuig is die Folgore genoem; dit beteken weerligstraal. Hierdie vliegtuig is ontwikkel uit die Macchi C.200 en weens die onbeskikbaarheid van kragtige motors, is die Daimler-Benz DB 601 vloeistofverkoelde enjin uit Duitsland ingevoer in 1940. Die Macchi C.202 het begin vlieg in Augustus 1940 en die resultate was bevredigend; dit was 97 km/h vinniger as die Macchi C.200.
In November 1941 was die vliegtuig in Libië teen die Britse Lugmag ontplooi waar dit die Curtiss P-40 Warhawk en die Hawker Hurricane oortref het. Op sy beurt is hy slegs oortref deur die Spitfire en die P-51 Mustang.
Toe die voorraad Daimlermotors opgebruik is, het hulle dieselfde motors gebruik wat onder lisensie deur Alfa Romeo gebou is. Teen 1942 was die Macchi C.202 die volopste vliegtuig in die Italiaanse Lugmag. Daar is ongeveer 12 000 van hulle gebou. Die Luftwaffe het 'n klein aantal van die vliegtuie gebruik.
Erica innovans
Erica innovans is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom van Gansbaai tot by Quoin Point voor. Die plant se voorkomsgebied is 145 km2 en daar is vier subpopulasies. Twintig persent van die plant se habitat is ingeneem deur indringerplante soos die Acacia's, van Duinefontein tot by Pearly Beach. By Heidehof word die habitat bedreig deur die aanplanting van Protea-boorde. Twee populasies word beskerm in die Waterford en Groot Hagelkraal Privaat Natuurreservate.
Skermsport
Skermsport of skermkuns is 'n gevegsport waaraan twee spelers met sabels, florette of skermdegens deelneem. Die doel is om die opponent met die wapen aan te raak; die liggaamsdele wat aangeraak mag word, hang af van die wapen wat gebruik word. Geen skeidsregter word tydens die beoefening van die sport gebruik nie.
Skerm (Frans: escrime; ltaliaans: scherma) is 'n sport waarin behendigheid met die swaard by aanval en verdediging volgens vasgestelde reëls en bewegings getoets word. Die skermsport het sy oorsprong in die riddertyd van die Middeleeue, toe die uitvinding van buskruit die swaard in groot mate as oorlogswapen vervang het.
Sedert die Olimpiese Spele van Athene, wat in 1896 gehou is, is die skermsport in die program van elke internasionale byeenkoms ingesluit. Daar word met 3 soorte wapens geskerm, naamlik die floret, die sabel en die degen.
Geskiedenis
Die mens het van die vroegste tye af swaarde van verskillende vorme gebruik. Ou beskawings soos die van die Perse, Babiloniërs, Egiptenare, Grieke en Romeine het die wapen in oefengevegte gebruik asook in gevegte en in oorloë. Skerm as sport moes reeds voor die 13e eeu bestaan het. Die vroegste bewys hiervan is die beeldhouwerk teen die mure van die tempel van Madïnat Habu, naby Luxor aan die boloop van die Nylrivier in Egipte, wat in omstreeks 1190 v.C. deur die Egiptiese Farao Ramses III laat bou is.
Dit is ŉ afbeelding van 'n oefengeveg of toernooi, want die punte van die swaarde is met doek bedek, die skermers dra beskermende uitrusting en die toeskouers en 'n jurie hou telling. As oefening vir oorloë is die swaardkuns in alle kulture beoefen.
Aanvanklik is dit met stoei- en ander vegkunsies gekombineer en tot in die Middeleeue is swaarde veral as slaan- en kapwapens gebruik. Die skermkuns is eers verfyn nadat buskruit uitgevind is en die betekenis van die swaard as oorlogswapen gevolglik afgeneem het. Gedurende die 15e eeu het gildes van skermmeesters in die meeste Europese lande ontstaan.
Een van die eerstes, en waarskynlik ook die bekendste, was die van die Marx-broers, ofte wel die Vereniging van St. Markus van Leeuberg, wat sy hoofkwartier in Frankfurt (Wes-Duitsland) en takke in baie ander stede gehad het. Italiaanse, Franse en Spaanse skermmeesters het egter later die leiding op die gebied geneem. Die benaminge van die verskillende bewegings weerspieël die rol wat die lande in die sport gespeel het.
Hulle het die skermwapen tot 'n stootwapen ontwikkel, en die stoei-aksies het afgeneem. Met verloop van tyd het 'n skermtradisie ontwikkel waarby die gevegshandelinge volgens ŉ bepaalde vorm of ritueel uitgevoer moes word. Uit die tradisie het die skerm met florette ontstaan. Dit is 'n baie ligte wapen waarmee alleen gesteek mog word. Een van die eerste skermreëls met die wapen was dat 'n steek alleen geldig was wanneer dit in ŉ aanval toegedien is.
Die ander skermer moet dus eers die aanval afslaan (parade) en dan self ŉ aanval (riposte) doen. Die voordeel hiervan was dat die skermsport nie ontwikkel het tot 'n spel met identiese bewegings nie. Tot laat in die 19e eeu is geskille gewoonlik besleg deur middel van ŉ tweegeveg, wat dikwels met skermwapens beslis is. Tot in die 17e eeu is die rapier gebruik.
Dit was 'n lang en swaar swaard wat die teenstander op 'n afstand gehou het, maar vanweë sy grootte ongemaklik was in oorlogvoering. Om die rede is daar oorgeskakel na korter wapens soos die degen, wat deur die Franse skermskool ontwikkel is. Hierna is die sportdegen ontwikkel waarmee daar in die skermsaal geoefen kon word. Skerm met degens is minder formeel.
Manteldiere
Die manteldiere (Tunicata ) is 'n subfilum van die rugstringdiere (Chordata).
Hierdie diere leef in vlak seewater en word gekenmerk deur 'n gedaantewisseling van 'n vryswemmende vorm, wat baie soos die lansetvissies lyk na 'n volwasse vorm wat meestal sessiel is, permanent vasgeheg op 'n klip of ander ondergrond. Die Larvacea is 'n uitsondering. Hulle bly vryswemmend.
Manteldiere behoort tot die subphylum Urochordata (vroeër ook bekend as Tunicata). Hulle is uniek in die phylum Chordata omdat die volwasse manteldiere baie min eienskappe toon wat hulle as chordate kenmerk. Alle manteldiere - daar is ongeveer 2 100 spesies bekend – is seediertjies.
Sommige is sessiel (vassittend), terwyl ander vryelik in die water ronddryf (byvoorbeeld Appendicularia en salpe). Manteldiere kan solitêr of koloniaal leef en somtyds word 'n groot aantal individue onder 'n gemeenskaplike bedekking saamgegroepeer gevind. Die diertjies se liggame is sak- of balievormig, maar ondanks hierdie eenvoudige liggaamstruktuur word die Urochordata tog as naverwant aan die Vertebrata (werweldiere) beskou, aangesien die larwes ŉ dorsale senuweekoord (chorda dorsalis) het. Die diertjies wissel in grootte van amper mikroskopies klein tot ongeveer 30cm in deursnee.
Feitlik alle Urochordata is hermafrodities ('n enkele individu besit manlike sowel as vroulike geslagsorgane), maar die voortplantingswyses varieer. Sommige plant geslaglelik voort, terwyl ander deur middel van knopvorming ongeslagtelik voortplant. Die groep se naam verwys na die mantel of sakagtige bedekking oor die liggaam wat deur die diertjie afgeskei word.
Manteldiere leef van mikroplankton wat hulle filtreer uit water wat hulle insuig. Manteldiere (subphylum Urochordata, vroeër Tunicata) behoort saam met die lansetvisse (subphylum Acrania) en die werweldiere (subphylum Vertebrata) tot die phylum Chordata. Feitlik al die manteldiere besit tydens hulle larvale stadium 'n chorda dorsalis (vrugrugmurg, voorlopervan die rugstring) en 'n dorsaal geleë, longitudinale skeletstruktuur.
Bogenoemde is waar van die sakpype (klas Ascidiacea) en sommige spesies wat tot die orde Doliolida behoort. Sy die mantelvissies (klas Appendicularia) is die chorda dorsalis tydens die hele leeftyd aanwesig, terwyl dit heeltemal afwesig is by die salpe (orde Salpida) en by die spesies wat tot die orde Pyrosomatidae behoort. Die verwantskap tussen hierdie organismes en die vertebrate (werweldiere) is nie waarneembaar ten opsigte van hul uitwendige bou nie.
Water word deur die werking van ŉ groot aantal silia (borselhaartjies) deur die kieusplete geforseer. Die kieusak is vir die opname van voedsel en suurstof uit die seewater verantwoordelik. Die kloakale holte, waarin die kloaak uitmond, lê rondom die brangiale holte. Die ware dermkanaal bestaan hoofsaaklik uit ŉ eenvoudige lus. Aan die onderkant van die dier se liggaam word ŉ endostiel aangetref wat 'n taai slym produseer waaraan voedseldeeltjies uit die water vaskleef.
Urochordata groei en leef graag op ondergedompelde mensgemaakte strukture en waar hulle onderkant die waterlyn op die rompe van skepe voorkom, kan hulle die boot se vaart deur die water aansienlik vertraag. Manteldiertjies is feitlik reg oor die oseane en seë van die wêreld versprei en kom voor van die tussengetysone tot in die diepste dele van die oseane. Die sessiele vorm, soos sakpypies (klas Ascidiacea), is sakvormige diertjies wat alleen, in groepe of vergroeid in kolonies op die seebodem en kontinentale banke van alle seë en oseane lewe. Hulle groei ook op of onder rotse, op seebamboes, op sandbanke onder die wateroppervlak, op koraalriwwe en op ondersese kabels en pale waarop kaaie gebou is, asook op skulpe en doppe van molluske en krewe.
Taksonomie
Klasse
Anatomie
'n Sakpyplarwe (B. in die beeld links) het nes 'n lansetvissie (A.) 'n stert met 'n notochord (rugstring)(1) en 'n senukoord (2) wat in die volwasse vorm van die sakpyp verdwyn. Aldrie het 'n farinks (4) met kieusplete (5). Die volwasse vorm is deur 'n mantel (21) omgewe. Die sakpyp het twee suiers, 'n inlaat- (11) en 'n uitlaatpyp (12) waarin die anus (9) uitkom. Voedselryke seewater word deur die inlaatpyp ingesuig, gefilter en deur die uitblaaspyp saam met die afvalstowwe uitgeblaas.
Sakpypies
Sakpypies beskik oor ŉ instromingsopening (orale opening) aan die bokant van die liggaam, in die middel, met 'n uitstromingsopening (kloakale opening) net langsaan maar effens laer. Kolonievorme besit 'n gemeenskaplike kloakale opening. Die mantel is soms helderkleurig. Baie solitêre vorme kom in die Middellandse See voor.
Die gerimpelde solitêre rooi sakpyp (Halocynthia papillosa) word tot 15 cm lank. Die bokant van hierdie diertjie wys na die tig en is helderrooi van kleur, terwyl die onderkant wit is. 'n Ietwat kleiner spesie wat ook hier aangetref word, is die halfdeursigtige geel sakpyp (Ciona intestinalis). Die grootste (tot 30 cm) sakpyp (Microcosmus sabatieri) wat in die Middellandse See aangetref word, is altyd dig toegegroei met ander organismes soos sponse, mosdiertjies, seegras en kalkagtige alge.
Franse vissermanne beskou die geel bittersmakende kieusak (brangiale sak) as 'n lekkerny. Atlantiese spesies omsluit die seebessies (Dendrodoa grossularia) en die kolonievormende Botrylfus schlosseri. Laasgenoemde kom ook in die Noordsee voor en dit groei in die vorm van 'n jellieagtige kors op rotse en op groot seewiere soos die seegras Laminaria saccharina. Die geel, bruin of groen gekleurde individue lê radiaal uitgesprei om die gemeenskaplike kloakale opening,
Mantelvissies
Mantelvissies (klas Copelata, ook bekend as Appendicularia, Larvacea of Oikopleura) lyk baie soos die larwe van sakpypies. Hulle maak deel uit van die plankton van alle seë en oseane en kom soms in enorme getalle voor. Hierdie diertjies is klein (tot 30 mm), met 'n opvallende stert waarin 'n chorda dorsalis geleë is. Die liggaam skei (met behulp van klierselle) 'n gelatienagtige omhulsel (huis) af wat groter is as die diertjie self.
Die huisies beskik oor openinge met sifplate. Deurdat die diertjie sy stert voortdurend swaai, word die stroming van water na die huisie in stand gehou en die voedseldeeltjies in die water bly op die sifplate agter. Die diertjie se liggaam self is baie eenvoudig en kompak gebou. Oikopleura dioica een van die min manteldiere waarby die geslagte geskei is, word in die Noordsee aangetref.
Skermsport
Geskiedenis
By die afdeling van die skermsport is die hele liggaam die teiken omdat die teenstander in die tweegeveg nie gedood nie maar slegs gewond moes word. By die eerste tekens van bloed is die tweegeveg gestaak en die wenner se eer is gered. Tweegevegte is in die meeste lande verbied en oortredings is streng gestraf (soms met die dood). Skermwedstryde bestaan reeds sedert 1896 in die program van die Olimpiese Spele.
In die beginjare van die sport is skerminstrukteurs (maître) ook tot die Olimpiese Spele toegelaat. Die internasionale skermfederasie, die Fédération Internationale d'Escrime (FIE), is op 29 November 1913 in Parys gestig nadat Frankryk en Italië hulle in 1912 vanweë 'n meningsverskil oor die reëls van die sport aan die Olimpiese Spele in Stockholm onttrek het.
Op die vergadering in Parys, wat deur 9 lande bygewoon is, is die reëls ten opsigte van gevegte met die floret, die degen en die sabel vasgelê, en het die federasie die oorkoepelende beheerliggaam van die amateurskermsport geword. Skermsport vir vroue, wat alleen met die floret beoefen word, is sedert 1924 in die Olimpiese program ingesluit. Beroepskermers in baie lande het hul eie unies of akademies.
Prosedure
'n Geveg tussen twee skermers vind op 'n piste plaas. Dit is 'n area van 2 m by 14 m wat van geleidingsmateriaal gemaak is en elektries verbind is met registreer-apparaat.
Elke skermer se wapen en klere is ook elektries verbind met die elektroniese registreer-apparaat waarop trefslae met gekleurde ligte aangedui word.
Die tweegeveg vind plaas onder die toesig van 'n skeidsregter. Hy ken trefslae toe volgens die aanduidings op die registreer-apparaat en sy ontleding van die vegters se aksies. Dieselfde formaat geld vir alle skermkampioenskappe. In die eerste rondte neem alle skermers in poele van sewe skermers deel. Almal in 'n poel veg teen mekaar en 'n skermer wen 'n geveg ná vyf geldige trefslae.
Hierna word die skermers geklassifiseer vir die volgende rondte wat as die regstreekste uitkloprondte bekend staan. In dié rondte moet vyftien geldige treffers vir 'n oorwinning behaal word. Die proses van regstreekse uitskakeling word gevolg totdat slegs agt finaliste oorbly, wat ook volgens die regstreekse uitskakelingsprosedure veg om die uiteindelike kampioen te bepaal.
Manteldiere
Salpe
Die kolonievormende individue (daar is soms honderdduisende in ŉ kolonie) is in die wande van die silinder geleë, met hul monde na die buitekant en hul kloake na binne gerig. Die spiere van elke individu is verantwoordelik vir die regulering van die oopmaak en sluit van die liggaamsopeninge en is aan mekaar verbind om gelyktydige sametrekking moontlik te maak. Op hierdie wyse kan die kolonie voortbeweeg. Elke individu is egter selfstandig en bevat alle lewensnoodsaaklike organe.
Die opbouing van die kolonie vind plaas deur knopvorming. Die stolon, 'n buisvormige uitstulping, vorm tot drie knoppe wat tot nuwe individue uitgroei. Dit is 'n vorm van ongeslagtelike (vegetatiewe) voortplanting. Wanneer 'n spesifieke liggaamsgrootte bereik is (verskillend vir elke spesie), gaan die organisme oor tot die produksie van sperms en eierselle. Na bevrugting groei die eiersel uit tot 'n siatosoïed, wat 4 tot 90 stolonknoppe vorm en dan afsterf. Hierdie knoppe, die primêre soïede, word gelyktydig in die seewater vrygelaat en vorm die basis vir 'n nuwe kolonie.
Daar is ongeveer 15 spesies bekend, waarvan die meeste in warmer water voorkom. Die grootste spesie, Pyrostremma spinosum, kan 'n lengte van 20 m bereik. Lede van die orde Doliolida is deursigtige manteldiere wat soos vaatjies lyk: die effek word verder verhoog deur die aanwesigheid van agt of nege hoepelvormige spiere. Die mond- en kloakale openinge is op teenoorgestelde ente geleë. Die diertjies vertoon 'n besonder ingewikkelde voortplantingsiklus: na ŉ geslagtelike generasie (gonosoïed) kom drie ongeslagtelike generasies voor.
Die spesie wat die algemeenste voorkom, is Doliolum denticulatum. Die egte salpe (orde Salpida) is gewoonlik silindervormig en besit soms tentakels. Hulle word uitgeken aan 'n breë spierbandpatroon. Die geslagtelike en ongeslagtelike afstammelinge van 'n spesie verskil aansienlik ten opsigte van uiterlike voorkoms. Die geslagtelik-gereproduseerde vorme is in 'n ketting aan mekaar vasgeheg. Die ontwikkeling van die embrio vind grotendeels binne die moederdier plaas (viviparie = lewendbarend).
Die solitêre, ongeslagtelike individue produseer tydens hul lewe honderde knoppe wat in groot getalle in die seewater vrygelaat word en tot kettings van geslagtelike individue uitgroei. By kleiner spesies, soos Thalia demo cratica, kan dus binne enkele dae ŉ wolk geproduseer word wat uit miljoene diertjies bestaan. Salpe kom in die meeste warm en gematigde seë voor.
Ann-Mari Adamsson
Ann-Mari Adamsson (22 Januarie 1934 – 21 Desember 2011) was 'n Sweedse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Salka Valka (1954), Karneval (1961), en Roseanna (1967).
Internationale Grüne Woche Berlin
Geskiedenis
Die eerste Grüne Woche – destyds nog 'n nasionale landbouskou – is tussen 20 en 28 Februarie 1926 gehou. 'n Medewerker van die Berlynse toerismekantoor het toe die idee gehad om die tradisionele Winterkonferensie van die Deutsche Landwirtschafts-Gesellschaft ("Duitse Landbouvereniging") in Berlyn met 'n landbouskou te verbind. Sodoende kon ook landbouartikels, wat tydens die konferensie op straat aan die deelnemers verkoop is, op 'n geordende wyse aangebied word. Die skou, wat op 'n uitstalterrein met 'n totale oppervlakte van 7 000 vierkante meter gehou is, het reeds in die eerste jaar 50 000 besoekers gelok.
Die Grüne Woche is tot en met 1939 jaarliks gehou, met uitsondering van die jaar 1938 toe bek-en-klouseer uitgebreek het. Ná 'n onderbreking tydens die Tweede Wêreldoorlog is die skou in 1948 hervat. Die Grüne Woche het in 1950 weens boubedrywighede nie plaasgevind nie, maar is vanaf 1951 weer jaarliks gehou.
Broadway, Durban
Broadway, Durban is 'n noordelike voorstad van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Internationale Grüne Woche Berlin
Geskiedenis
Die aantal buitelandse uitstallers het vanaf daardie jaar steeds verder toegeneem – in 1963 het hulle reeds twee derdes van alle uitstallers verteenwoordig. Sedert die 1990's het die Grüne Woche danksy die Duitse hereniging en die politieke verandering in Oos-Europa 'n groot opswaai beleef. Die landbouskou word afgerond met 'n aantal spesiale uitstallings asook referate, seminare en simposiums vir vakkundiges. Die meeste deelnemende lande, waaronder Suid-Afrika (wat gewoonlik deur Duitse invoerders verteenwoordig word), het hul eie stalletjies waar spesialiteite geproe en gekoop kan word. Internasionale voedselprodusente beskou die Grüne Woche as 'n belangrike produk- en toetsmark.
Die aantal uitstallers het in 2009 1 536 beloop, waarvan 556 uit die buiteland (58 lande).
Mediadekking
Volgens die Messe Berlin GmbH, wat die landbouskou organiseer, is in 2009 meer as 7 000 joernaliste uit 72 lande geakkrediteer. Duitse televisiekanale het 700 bydraes en Duitse radiostasies 1 500 bydraes oor die Grüne Woche uitgesaai. Die aantal nasionale persberigte het 12 000 beloop.
IGW 2010
Ter geleentheid van die 75ste Grüne Woche in 2010 is agrariese produkte en tradisionele spesialiteite uit Hongarye in die kollig geplaas. In die internasionale Blumenhalle ("Blommesaal") het Johann Wolfgang von Goethe se "Blommereis" (Goethes bunte Blumenreise) sentraal gestaan. Vir hierdie spesiale uitstalling is 'n reusagtige skulptuur geskep wat die befaamde Duitse digter uitgebeeld het, asook 'n bloeiende lentelandskap wat met een van die koudste Berlynse winters in jare gekontrasteer het.
Volgens Messe Berlin het elkeen van die meer as 400 000 besoekers (waaronder 100 000 vakkundiges) aan die landbouskou 'n gemiddeld van 22 € vir kos en drank bestee (2009: 25 €) en daarnaas goedere ter waarde van 84 € bestel (2009: 76 €). Die 1 586 uitstallers uit 56 lande het 'n totale omset van meer as 42 miljoen € (2009: 41 miljoen €) behaal en bestellings ter waarde van honderde miljoen € gekry. By verskaffers uit die Russiese Federasie is byvoorbeeld bestellings ter waarde van 200 miljoen € geplaas. Besoekers en uitstallers het tydens hulle verblyf in die Duitse hoofstad meer as 150 miljoen € bestee.
Daniel Ricciardo
Daniel Joseph Ricciardo ( "Ricardo"; gebore 1 Julie 1989) is 'n Italiaans-Australiese renjaer wat by Formule Een betrokke is. Hy het sy debuut in 2011 by die Britse Grand Prix vir die HRT-span gemaak as deel van 'n ooreenkoms met Red Bull Racing, vir wie hy onder sy susterspan Scuderia Toro Rosso getoets het. Ricciardo se permanente bestuurdernommer is 3.
Ricciardo het hom in 2012 voltyds by Toro Rosso aangesluit nadat die span van bestuurders verander het en in 2012 en 2013 met 'n Ferrari-aangedrewe motor gejaag. In 2014 is Ricciardo bevorder tot die Red Bull-span as plaasvervanger vir die uitgetrede Mark Webber tesame met die meervoudige wêreldkampioen Sebastian Vettel. In sy eerste seisoen met Red Bull onder Renault-krag, eindig Ricciardo derde in die kampioenskap met sy eerste drie Formule Een-oorwinnings, in Kanada, Hongarye en België.
Ná twee jaar sonder enige oorwinning het Ricciardo weer na bo-aan die podium op die Maleisiese Grand Prix van 2016 teruggekeer en uiteindelik die derde plek in die kampioenskap vir die tweede keer in drie jaar by die Meksikaanse Grand Prix afgesluit. Hy het sedertdien oorwinnings by die 2017 Azerbeidjanse Grand Prix en die Chinese en Monaco Grands Prix in 2018 bygevoeg. Na 2018 het Ricciardo by Renault aangesluit en vir hulle in die 2019- en 2020- seisoen gejaag. Hierna het hy saam met Lando Norris vir McLaren vir die Formule Een-seisoene van 2021 en 2022 gejaag, maar reeds halfpad deur 2022 aangekondig dat hy die span aan die einde van die seisoen sal verlaat.
Formule Ford en Formule BMW
In Augustus dieselfde jaar het hy 'n uitstappie met Motaworld Racing gehad om tydens die agtste byeenkoms van die Formule BMW VK- kampioenskap te jaag. Ondanks sy onttrekking uit die eerste ren, het Ricciardo die agtste plek in die tweede ren behaal en drie kampioenskapspunte behaal in sy enigste inskrywing in die Britse kampioenskap. Aan die einde van die jaar het hy saam met Fortec Motorsport die Formule BMW- wêreldfinaal gehaal waar hy in die vyfde posisie geëindig het, net 14 sekondes agter die wenner Christian Vietoris.
Formule Renault
In 2007 het Ricciardo van kategorie oorgeskakel na Formula Renault met RP Motorsport, wat die Europese en Italiaanse kampioenskap in die kategorie betree het, hoewel hy hoofsaaklik op laasgenoemde reeks gefokus het toe hy 14 wedrenne vir die vier inskrywings vir die Europese kampioenskap ingeskryf het. Hy eindig die jaar sewende in die Italiaanse reeks met 196 punte en behaal 'n enkele podium op Valencia, maar slaag nie daarin om 'n punt aan te teken in sy handvol wegspronge in die Europese wedrenne nie.
Ricciardo het in 2008 vir 'n tweede jaar in Formule Renault vertoef en aan die Europese en Wes-Europese kampioenskap deelgeneem. Teen die einde van die jaar het die jong jaer sy eerste Europese titel in die Wes-Europese Beker behaal en die tweede plek in die Eurocup na die Fin Valtteri Bottas ingeneem.
Formule Drie
Ricciardo skuif na die Britse Formule 3-kampioenskap vir die 2009-seisoen vir Carlin Motorsport. Hy het ook sy buiging in die 3,5 liter-wêreldreeks deur die Renault-kampioenskap gemaak en saam met Charles Pic op Tech 1 Racing vir die rondes op die Autódromo Internacional do Algarve in Portugal gejaag. Hy het uit die eerste ren geval, voordat hy vyftiende in die tweede ren geëindig het. Toe hy terugkeer na Formule Drie, het hy sy voorsprong tot 45 punte vergroot voordat hy na die Portugese baan terugkeer het. 'n Oorwinning en 'n derde in die Britse geregistreerde motors het 'n voorsprong van 64 punte op Renger van der Zande met net 42 gemaak. Dit het beteken dat Ricciardo die eerste Australiese jaer geword het sedert David Brabham in 1989 wat die Britse Formule 3-titel verower het. Net soos Brabham, het Ricciardo die titel verower in 'n motor wat deur 'n Volkswagen-enjin aangedryf is. Ricciardo het die seisoen op 'n hoogtepunt afgesluit en albei die voorposisies vir die laaste ronde van die reeks op Brands Hatch ingeneem. Hy het die eerste ren met vyftien sekondes gewen en vierde geëindig (derde in die Britse geregistreerde motors terwyl Marcus Ericsson in die uitnodigingsklas gejaag het) in die seisoen-eindwedren.
Ricciardo het sy vennootskap met Carlin voortgesit deur saam met die span na die Grand Prix van Macau te gaan. Ricciardo het vinnig goeie tempo by die baan bemeester, en was die tweede vinnigste (en vinnigste groentjie) agter Marcus Ericsson in die eerste kwalifisering, voordat hy in die vyfde plek in die tweede kwalifisering geëindig het, wat die rooster vir die kwalifiserende ren opgestel het. Na 'n sesde plek in die kwalifiserende ren, moes Ricciardo in die eerste rondte van die hoofwedloop tou opgooi nadat hy 'n muur in San Francisco getref het. Hy het voortgegaan met 'n pap band teen die heuwel op voordat hy die muur van die Solitude Esses getref het en 'n baanversperring veroorsaak het, wat ook sewe van sy mededingers uitgehaal het.
Formule Renault 3.5-reeks
Op 30 Oktober 2009 is Ricciardo deur Tech 1 geteken om aan die 2010-seisoen deel te neem. Hy het in 2009 aan die Autódromo Internacional do Algarve in Portugal deelgeneem en was die spanmaat van Brendon Hartley, 'n ander bestuurder wat gedurende die seisoen vir Tech 1 gery het.
Formule Een
Ricciardo het sy debuut aan die stuur van 'n Formule Een-motor gemaak toe hy gedurende 1 tot 3 Desember 2009 vir Red Bull Racing op die Jerez-renbaan getoets het. Op die laaste dag van die toets het hy die vinnigste tyd van die toets met meer as 'n sekonde behaal. Dit het hom as die enigste bestuurder geplaas wat die 1:17-hakie ingeskakel het. Red Bull Racing se spanbestuurder, Christian Horner, het voorgestel dat Ricciardo sy 2010-wêreldmaat Hartley as die toets- en reserwebestuurder van die span mag vervang. Dit blyk toe dat Ricciardo en Hartley die toets- en reserwepligte vir beide Red Bull en die susterspan Scuderia Toro Rosso sou behartig, totdat laasgenoemde uit die Red Bull Junior-span weggelaat is.
Toro Rosso (2012–2013)
Op 14 Desember 2011 is bevestig dat Ricciardo vir die Scuderia Toro Rosso vir die 2012-seisoen saam met die Fransman Jean-Éric Vergne sou ry.
Red Bull (2014–2018)
Ricciardo vervang Mark Webber aan die begin van die 2014 Formule Een-seisoen by Infiniti Red Bull Racing, met Sebastian Vettel, 'n viermalige wêreldkampioen, as sy spanmaat.
2016
Ricciardo behaal agt podiumplekke vir Red Bull, waarvan die hoogtepunt 'n oorwinning in Maleisië was. In Monaco spring Ricciardo voor weg en jaag lank vooraan totdat hy 'n kuipestop moet maak. Toe hy in die kuipe aankom, was sy nuwe stel bande nog nie gereed nie en hy word opgehou, wat hom van die eerste plek beroof. Hy ry tot 2018 vir Red Bull.
Renault (2019–2020)
Op 3 Augustus 2018 word bekend gemaak dat Ricciardo vanaf 2019 vir die Renaultfabriekspan gaan jaag, op 'n tweejaar kontrak.
Formule Een-uitslae
* Seisoen nog aan die gang Kon nie die ren voltooi nie, maar is geklassifiseer omrede hy meer as 90% van die wedrenafstand afgelê het.
‡ Halwe punte is in België toegeken in 2021 omdat daar minder as 75% van die wedren afgelê is weens hewige reën.
Kit Eichler
Kit Eichler (gebore 24 Mei 1953) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Mord i mørket (1986), Sort høst (1993), en What Goes Around (2009), en in die televisiereeks Gufol mysteriet (1997).
Zulay Henao
Zulay Henao (gebore 29 Mei 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente S. Darko (2009), Fighting (2009), Boy Wonder (2010), en Takers (2010).
Hoogeveen
Hoogeveen, Nedersaksies:  't O(ge)veine en  't Ho(o)geveine, is 'n munisipaliteit en dorp in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 55 000 inwoners (2011) en 'n oppervlakte van 129 km². Die dorp Hoogeveen het sowat 38 000 inwoners (2007).
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Hoogeveen:
Elim, Fluitenberg, Hollandscheveld, Hoogeveen (dorp), Nieuw Moscou, Nieuweroord, Nieuwlande, Noordscheschut, Pesse, Stuifzand en Tiendeveen.
Oudste boot in die wêreld
In 1955 is die oudste boot in die wêreld in die Hoogeveense dorp Pesse opgegrawe. Dit gaan om 'n kano van omstreeks 8 000 v.C. en word die kano van Pesse genoem.
Eerste minister van Japan
Die Eerste minister van Japan (内閣総理大臣 Naikaku-sōri-daijin, of Shushō (首相)) is die regeringshoof van Japan. Die premier word deur die keiser van Japan aangestel nadat hy deur die nasionale dieet aangewys is en moet die vertroue van die Huis van Verteenwoordigers geniet om in sy amp te bly. Hy is die hoof van die kabinet en benoem en ontslaan die ander ministers van die Staat. Die letterlike vertaling van die Japanse naam vir die kantoor is die Minister van die Omvattende Administrasie van (of die Presidensie bo) die Kabinet.
Esias Bosch
Esias Bosch (1923–2010) was ’n Suid-Afrikaanse pottemaker en keramiekkunstenaar. Hy was bekend as "die Monet van klei". Bosch is in Londen opgelei en het internasionaal verskeie toekennings vir sy unieke aanslag ontvang. Van sy bekendste openbare opdragte is 'n reuse-muurpaneel op die O.R. Tambo Internasionale Lughawe (1970). Hy het die Smithsonian-medalje in 1963, die kanseliersmedalje van UP in 1990 en die kanseliersmedalje van US in 1991 ontvang.
Lewensloop
Esias Bosch is op 11 Julie 1923 in Winburg gebore. Hy was van jongs af 'n dromer en het as plaaskind klei-osse gemaak. Sy ouers het gehoop dat hy 'n tandarts sou word.
Hy studeer aan die Universiteit van die Witwatersrand, aanvanklik in tandheelkunde, maar gradueer met 'n BA in die skone kunste. Daarna studeer hy aan die Johannesburgse Kunsskool waar hy sy vrou, Valerie Verster, en sy kunsvriend, Zakkie Eloff, ontmoet. Hy is daarna na Kimberley, waar hy kuns aan die Diskobolos-skool vir gestremdes doseer.
In Januarie 1953 is hy as hoof van die keramiekdepartement van die Durbanse Kunsskool aangestel. Hy het al hoe meer sy eie stukke begin maak. Hy het hierdie stukke op straat, per kruiwa, tot verontwaardiging van sy departementshoof gesmous. Daarna was hy keramiekdosent aan die Pretoriase Kunsskool totdat hy op 33 bedank het om hom op 'n eie loopbaan en sy eerste uitstalling te fokus.
In 1961 verhuis hy na die Laeveld, waar hy sy kunsateljee, Die Randjie, op 'n klipkoppie buite Witrivier begin. Valerie is in 1992 hier oorlede.
Bosch is op 24 April 2010, enkele maande voor sy 87ste verjaardag, aan ’n hartaanval oorlede.
Van sy kinders is Esra bekend vir haar eetware, Andrée (1952-) is 'n skrywer, terwyl sy seun Anton (1958-) in sy voetspore volg.
Erica insignis
Erica insignis is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en is deel van die fynbos. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap en kom voor in die 	Anysberg, Prins se Kloof en die Groot-Swartberg. Die plant word as seldsaam beskou en die habitat word nie bedreig nie.
Andy Samberg
Andy Samberg (gebore 18 Augustus 1978) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hot Rod (2007), That's My Boy (2012), en Popstar: Never Stop Never Stopping (2016), en in die televisiereeks Saturday Night Live (1975).
Eerste Minister van Nederland
Die Eerste Minister Van Die Nederland (Nederlands: Minister-president van Nederland) is die hoof van die uitvoerende tak van die Regering van Nederland in sy hoedanigheid as voorsitter van die Ministerraad. Die Eerste Minister is de facto die regeringshoof van Nederland en koördineer sy beleid met sy kabinet. Die huidige Nederlandse Eerste Minister is Mark Rutte, sedert 2010 in die amp.
Deborah Watling
Deborah Watling (2 Januarie 1948 – 21 Julie 2017) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Invisible Man (1958), Doctor Who (1963), en The Wednesday Play (1964).
Izabela Vidovic
Izabela Vidovic (gebore 28 Mei 2001) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Homefront (2013) en Wonder (2017), en in die televisiereekse The Fosters (2013) en About a Boy (2014).
Morten Eisner
Morten Eisner (gebore 13 Junie 1954) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Second Chance (2014) en in die televisiereekse Bamses billedbog (1983), Gøngehøvdingen (1992), en Jul i Valhal (2005).
Bok van Blerk
duimnael|regs|300px|Afbeelding wat gebruik was in Bok van Berk se lied De la Ray. Die vlag is die ou [[Transvaalse Vierkleur.]]
Bok van Blerk (gebore Louis Andries Pepler op 30 Maart 1978) is 'n Afrikaanse musikant en akteur wat in 2006 bekendheid verwerf het met die liedjie "De la Rey" geskryf deur Sean Else en Johan Vorster.
Uitbeelding
Pepler het in Pretoria op Laerskool Menlopark skoolgegaan en aan die Hoërskool Die Wilgers gematrikuleer.
Loopbaan
Nadat hy konstruksiebestuur studeer het, het hy 'n tyd lank in die buiteland gewerk.
In Maart 2006 kom die album "Jy praat nog steeds my taal" deur Bok van Blerk en die Mossies uit. Dieselfde album word in Oktober 2006 weer uitgereik, hierdie keer onder die naam De La Rey, en met die kunstenaar nou slegs as Bok van Blerk aangegee. Volgens Pepler is die Mossies verwyder aangesien sy medesanger, Tanya van Graan, te besig was met modelwerk. Pepler word begelei deur Jaco Mans (asook somtyds Manie van Niekerk) op hoofkitaar, Francois Coetzee op bas-kitaar en Natan Smit as tromspeler.
Op 6 Februarie 2007 het die Suid-Afrikaanse departement van kuns en kultuur 'n verklaring oor die liedjie  De la Rey uitgereik. Die stap het gevolg op omstredenheid wat ontstaan het rondom die liedjie as gevolg van die gewildheid daarvan in regse kringe waar dit geïnterpreteer word as 'n oproep tot gewapende stryd. By van Bok van Blerk se konserte het van die toeskouers ook die ou Suid-Afrikaanse vlag en die Vierkleur rondgeswaai. In 'n Huisgenoot-artikel het die tydskrif minister Pallo Jordan gevra om kommentaar te lewer op die liedjie en die boodskap wat daarin gelees word. In die verklaring spreek die ministerie sy kommer uit dat die liedjie deur regse elemente gekaap kan word, maar hy wens die sanger nietemin voorspoed toe met die liedjie. Die minister verklaar ook dat hy nie 'n probleem het met protes of die mobilisering van opposisie nie, solank dit binne die raamwerk van die wet plaasvind.
Pepler self sê dat hy nie hom nie vereenselwig met die ou landsvlag nie en dat hy nie daarmee geassosieer wil word nie. Hy beywer hom egter wel vir Afrikaans en het byvoorbeeld geweier om deel te neem aan die radiostasie 94.7 Highveld se musiekkonsert as gevolg van die radiostasie se beleid om geen Afrikaanse musiek te speel nie. Hy maak dit ook duidelik dat hy nie met die Boeremag saamstem nie en dat hy nie glo dat geweld 'n oplossing vir Afrikaners se probleme is nie en wys daarop dat generaal De la Rey ten gunste van vrede was. Koos Kombuis wys ook daarop dat Bok van Blerk se rugby-liedjie oor die bruin rugbyspeler, Bryan Habana, handel.
Erica intermedia
Daar is ook 'n subspesie: ''Erica intermedia subsp. albiflora'' E.G.H.Oliv. & I.M.Oliv.
Bok van Blerk
Loopbaan
Op 19 Februarie het Bok van Blerk die prys vir beste video gewen vir die De La Rey-video in die eerste MK-toekennings.
Tydens die 2010 SAMA-toekennings is Bok van Blerk se album Afrikanerhart bekroon as die beste verkoper vir 2009.
Meppel
Meppel, Nedersaksies: Meppelt en Möppelt(e), is 'n munisipaliteit en stad in die Nederlandse provinsie Drenthe. Die munisipale gebied het sowat 33.000 inwoners (2014) en 'n oppervlakte van 57 km². Die stad Meppel het sowat 30.000 inwoners (2014).
Plekke
Plekke in die munisipale gebied van Meppel:
Broekhuizen, De Klosse, De Schiphorst, Havelterberg (gedeeltelik), Kolderveen, Kolderveense Bovenboer, Meppel (stad), Nijentap, Nijeveen, Nijeveense Bovenboer, Rogat en Slingenberg (gedeeltelik).
Beskermde gebied
'n Beskermde gebied of bewaringsgebied is 'n plek wat beskerm word vir sy natuurlike, kulturele of ander waarde.
Volgens die IUBN (World Conservation Union) is 'n beskermde gebied: "'n gebied op land en/of see wat toegewy word aan die beskerming en die bewaring van biologiese diversiteit".
Die IUBN onderskei tussen ses kategorieë van beskermde gebiede:
Boesmansrivier (Oos-Kaap, lat -33,70, long 26,66)
Die Boesmansrivier is 'n rivier in die Oos-Kaap, Suid-Afrika wat by Boesmansriviermond in die Indiese Oseaan uitmond.
Ontstaan en roete
Die oorsprong van die Boesmansrivier is noord van Kirkwood by, dit vloei oos verby Alicedale, waarna dit eers suid en dan oos swenk op pad na Kenton-on-Sea. Dit mond uit in 'n getymeer slegs 1,7 km suidwes van die monding van die Kariegarivier.
Umgeni Park
Umgeni Park is 'n noordelike voorstad van Durban, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Dit word geadministreer deur die eThekwini Metropolitaanse Munisipaliteit.
Max Theiler
Max Theiler is op 30 Januarie 1899 in Pretoria gebore as seun van sir Arnold Theiler (die bekende veearts wat die Onderstepoort-dierehospitaal gestig het) en Emma (née Jegge). Hy het by die Universiteit van Kaapstad en die Universiteit van Londen in die medisyne studeer en in tropiese medisyne gespesialiseer.
In 1922 is hy by die departement van tropiese medisyne by Harvard aangestel en het hy met navorsing oor die geelkoorsvirus begin. In 1930 het hy 'n aanbod van die internasionale gesondheidsdepartement van die Rockefeller Stigting in New York aanvaar om te help met die stryd teen geelkoors. Eers het hy 'n toets ontwerp waardeur dié dele van die wêreld waar geelkoors inheems is, akkuraat afgebaken word.
Laastens, in 1937, het hy 'n effektiewe entstof teen geelkoors ontwikkel, na hy in 1930 ontdek het watter virus die siekte veroorsaak. Hierdie entstof was geskik vir massaproduksie en sedert die uitvinding daarvan is miljoene mense teen geelkoors ingespuit. Ter herkenning van sy briljante werk is die 1951 Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde aan Theiler toegeken. Hy het ook belangrike navorsing gedoen oor denguekoors, Japannees-enkefalitis en kinderverlamming.
Theiler is in 1928 met Lillian Graham getroud en hulle het een dogter gehad. Hy is in 1972 in New Haven, Connecticut, oorlede.
Belangrikste prestasies
Max Theiler, 'n Suid-Afrikaner, was verantwoordelik vir die ontwikkeling van 'n entstof teen geelkoors, een van die mees gevreesde siektes van tropiese Amerika en tropiese Afrika. Dit word veroorsaak deur 'n virus en gekenmerk deur koors, geelsug en, in ernstige gevalle, bloeding van die slymvliese en "swart" vomeersel. Die bekendstelling daarvan tot die seepoorte van Europa en Afrika was dikwels gevolg deur 'n verwoestende epidemie met 'n hoë sterftesyfer.
Die entstof is in die laboratoriums van die Rockefeller Stigting ontwikkel deur 'n span wat deur Dr Max Theiler en Dr Hugh Smith gelei is en is een van die doeltreffendste en veiligste entstowwe wat tot dusver vervaardig is. Dit beskerm 90% van dié wat daarmee geënt is, ten volle.
Die wydverspreide gebruik daarvan het die gevaar vir gemeenskappe in Afrika en Amerika uit die weg geruim en het die bedreiging wat op 'n stadium deur hierdie infeksie bestaan het, grootliks verwyder. Max Theiler het 'n Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde in 1951 ontvang – die eerste Suid-Afrikaner wat hierdie internasionale eer behaal het.
Hy het ook die Chalmer Medalje van die Koninklike Vereniging van Tropiese Medisyne en Higiëne (Londen, 1939), die Flattery Medalje (Harvard, 1945) en die Lasker Toekenning van die Lasker Stigting (1949) ontvang.