cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dudu van Akkad
Hy het koning geword in ’n tyd van redelike onrus ná die dood van Shar-Kali-Sharri. Die koningslys noem vier ander konings wat in die drie jaar ná Shar-Kali-Sharri se dood om die troon meegeding het. Daar is geen ander bewyse vir die bewind van enige van Dudu se mededingers nie, maar ’n paar artefakte met inskripsies bevestig Dudu se heerskappy oor ’n klein deel van die Akkadiese staat wat dalk nie veel meer as die hoofstad, Akkad, behels het nie. Volgens die inskripsies was hy "koning van Akkad".
Kiesieblaaragtiges
Die plantorde kiesieblaaragtiges (Malvales) is genoem na die kiesieblaar (Malva parviflora), 'n bekende onkruid in Suid-Afrika wat in die volksgeneeskunde teen allerlei kwale gebruik is. Die orde is in drie families verdeel, naamlik kiesieblare (Malvaceae), linde (Tiliaceae) en kakaobome (Sterculiaceae), wat saam 'n wye verskeidenheid plante soos bome en struike, nywerheidsgewasse en tuinblomme insluit.
Die plantorde Kiesieblaaragtiges (Malvales of Columniferae) het sy naam te danke aan die volksnaam vir die blom Malva parviflora, wat in Nederlands kaasjeskruid genoem word omdat die vrugte soos klein, plat kasies lyk. Die Afrikaanse naam het ontstaan uit 'n vervorming van kaasjesblaar tot keesjesblaar en vandaar tot kiesieblaar. Naas kiesieblaar is daar in Afrikaans nog verskeie ander name vir hierdie plant, soos byvoorbeeld kasie(s)blaar, kesieblaar, kessieblaar of brood-en-botter.
Drie plantfamilies behoort tot die kiesieblaaragtiges, naamlik die lindefamilie (Tiliaceae), die kiesieblaarfamilie (Malvaceae) en die kakaoboomfamilie (Sterculiaceae). Dit is almal bome, struike of kruide met enkelvoudige blare wat dikwels in twee rye langs die stingel gerangskik is. Die blomme is reëlmatig en binne die kroonblare kom gewoonlik twee kranse meeldrade voor, maar by die meeste spesies is die buitenste krans afwesig of bestaan dit uit onvrugbare meeldrade. Die vrugbare meeldrade is dikwels vertak en die helmdrade is met mekaar vergroei. Hierdie eienskap het tot die ouer Latynse naam Columniferae aanleiding gegee aangesien die vergroeide meeldrade 'n klein suil (Latyn: columna) in die middel van die blom vorm.
Verteenwoordigers
Die familie van die linde (Tiliaceae) bestaan hoofsaaklik uit bome en struike met reëlmatige, tweeslagtige blomme wat in klein, hangende byskerms gerangskik is. Aan die voet van die kelkblaar word 'n nektar afgeskei wat veroorsaak dat die blomme ’n indringende, soet geur versprei. Die lindefamilie bestaan uit 45 genera en sowat 400 spesies, waarvan die onderskeie lindebome die bekendstes is. Hulle is in die gematigde klimaatstreke van die Noordelike Halfrond inheems en word dikwels in parke, tuine en veral lane aangeplant.
Die hibiskus- of kiesieblaarfamilie (Malvaceae) sluit onkruid, tuinplante en nywerheidsgewasse in. Die gewone kiesieblaar is ’n kruidgewas wat inheems in Europa is maar wat omstreeks die jare 1700 na Suid-Afrika ingevoer is en sedertdien wydverspreid as onkruid aangetref word. Die wit of ligpers blomme is vyfdelig en buiten die gewone kroon en kelk, is daar nog 'n bykelk aanwesig. Die meeldrade het slegs een helmhokkie en is tot ’n buis vergroei. Die vrugbeginsel is veelhokkig en die stamper bestaan uit verskillende style wat onderling vergroei is, terwyl die stempels losstaande is. Wanneer die vruggies ryp word, breek dit in eensadige dele op. In die volksgeneeskunde is die blare van die kiesieblaar in die vorm van 'n pap of tee gebruik teen swere, bloedvinte, senuweepyne en keelaandoenings.
Wanneer perde of beeste die plant vreet kan hulle dronksiekte (drilsiekte) opdoen, veral as hulle aangedryf of gery word kort nadat hulle dit gevreet het. In die tuin word die kiesieblaarfamilie onder meer deur stokrose (genus Althea), hibiskusse (genus Hibiscus), bebroeide-eiers en Chinese lanterns (genus Abutilon) verteenwoordig. Belangrike nywerheidsgewasse van die familie kiesieblaar is die verskillende katoenspesies (genus Gossypium), waarvan die vrugtesade hare van tot 6 cm lank het. Hierdie saadpluis word tot weefstowwe verspin of tot watte verwerk.
Nouverwant aan die katoenplante is die kapokboom (Ceiba pentandra), wat tot die familie Bombaeaceae behoort. Sy wollerige vrugpluis is vroeër vir matras- en kussingvullings gebruik. Katoenplante en kapokbome is tropiese plante. Van die derde familie, die van die kakaobome (Stereuliaceae), is die gewone kakaoboom (Theobroma cacao) die belangrikste. Dit is inheems in die VSA maar word ook elders gekweek. Die blomme van hierdie plant kom direk aan die hout voor en word deur luise en miere bestuif.
Uit die sade (kakaobone) word vet gepers waarvan kakaobotter gemaak word, en die res word vir die bereiding van sjokolade gebruik. Binne hierdie familie val ook die kolabome (genus Cola), wat inheems aan die tropiese dele van Afrika is. Die sade, wat deur die inheemse bevolking gekou word, bevat die alkaloïede kafeïen en kolatien, wat 'n stimulerende uitwerking het.
Patrick Duncan
Sir Patrick Duncan (21 Desember 1870, Fortrie, Aberdeenshire - 17 Julie 1943, Pretoria) was die sesde goewerneur-generaal van die Unie van Suid-Afrika en die eerste bekleër van dié amp wat deur Suid-Afrika self aangewys is.
Duncan is in Skotland gebore en het grade in die klassieke tale verwerf aan die Universiteit van Edenburg en Balliol College (ook die alma mater van sy kollega in die Verenigde Party, Jannie Hofmeyr), Oxford-universiteit. Daarna studeer hy in die regte aan die Inner Temple en sluit hom aan by die Britse staatsdiens.
Na Suid-Afrika
In 1901 tydens die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) is hy gewerf deur burggraaf Alfred Milner om by die span jong administrateurs aan te sluit, wat later as Milner se Kindertuin bekend gestaan net, om die Brits-besette Transvaal te bestuur en te verengels. Hy was koloniale sekretaris van Transvaal van 1903 tot die kolonie selfbestuur verkry het in 1907 toe hy 'n belangrike aandeel aan die repatriasie van oudkrygsgevangenes gehad het en in die maatskaplike en geldelike heropbou van die voormalige Boererepubliek.
Politieke deelname
Hy was lid van die Unie-Volksraad van 1910 tot 1936, eers as lid van die Unionisteparty en later die Suid-Afrikaanse Party en sy opvolger, die Verenigde Party. Hy wen die kiesafdeling Fordsburg in 1910 met 'n meerderheid van slegs 46 stemme bo die kandidaat van die Regerende Party, F.E.T. Krause. Die kandidaat van die Arbeidersparty het 520 stemme gekry, Krause 544 en Duncan 590. In 1915 staan hy weer in Fordsburg vir die Unionisteparty en behaal dié keer 'n meerderheid van 259 bo die Arbeidersparty se D. Dingwall. In 1920 moes hy met die derde plek in Fordsburg tevrede wees toe die Arbeidersparty se M. Kentridge wen met 804 stemme, die Nasionale Party se J.S.F. Pretorius 592 stemme kry en Duncan 365.
In die 1921-verkiesing verslaan Pretorius vir Kentridge, maar dié keer staan Duncan in Yeoville waar hy onbestrede vir die Suid-Afrikaanse Party verkies word. Die S.A.P. verloor die 1924-verkiesing teen die N.P. en Arbeiders, wat die Pakt-regering vorm, maar Duncan is weer suksesvol in Yeoville waar hy die Arbeiderskandidaat A. Jacobson met 'n meerderheid van 927 stemme klop. In 1929 kom hy in dieselfde kiesafdeling teen die N.P. se H.J. Schlosberg te staan en wen met 'n meerderheid van 824 stemme. Ná die N.P. en S.A.P. 'n koalisie vorm, word Duncan in 1933 onbestrede vir Yeoville verkies. Dit was die laaste verkiesing waaraan hy deelgeneem het voor Hertzog hom as goewerneur-generaal aanbeveel het.
Hy was minister van onderwys, binnelandse sake en volkswelsyn in die S.A.P.-administrasie van 1921 tot 1924 en minister van mynwese in die V.P.-administrasie van 1933 tot 1936.
Goewerneur-generaal
Hoewel hy wyd gerespekteer is en bo partypolitiek verhewe was, het hy omstrede geword toe hy in 1939 weier om 'n algemene verkiesing uit te skryf nadat genl. J.B.M. Hertzog oor die toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog bedank en hom versoek om die kiesers geleentheid te gee om hul mening te lug. Genl. Jan Smuts word eerste minister en Hertzog lid van die opposisie voor hy uit die aktiewe politiek tree en twee jaar later sterf.
Duncan is in 1943 in die amp oorlede. Sy as is bewaar in 'n gedenkteken in die nuwe Duncandok, wat na hom vernoem is, in Kaapstad se Tafelbaaise Hawe. Daar is 'n voorstad in Oos-Londen, Duncan Village, na hom vernoem, asook 'n voorstad van Vereeniging, Duncanville.
Karlsruher SC
Karlsruher SC is 'n sokkerklub uit die stad Karlsruhe in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland.
Die klub het op 6 Junie 1894 ontstaan as KFC Phönix, nadat ontevrede lede van die gimnastiekklub Karlsruher Turngemeinde weggebreek het. Die span was vroeg suksesvol toe dit in 1909 die Duitse kampioen geword het. In 1912 is daar met KFC Alemannia (gestig in 1897) saamgesmelt.
Na die hervorming van die Duitse sokkerstruktuur tydens die Derde Ryk, het die klub elke jaar, behalwe 1936, op die hoogste vlak in die Gauliga Baden-Württemberg meegeding. Op 16 Oktober 1952 het Phönix met VfB Mühlburg saamgesmelt, wat self 'n fusie was met VfB Karlsruhe sedert 1933. Die klub het hiermee ook sy huidige naam Karlsruher Sport Club von 1894 Mühlburg-Phönix e.V. aangeneem, wat meesal afgekort word na Karlsruher SC. In 1956 haal die span vir die eerste keer sedert 1909 die eindstryd om die nasionale titel, maar verloor teen BV Borussia Dortmund met 2-4.
In 1963 was die klub een van die oorspronklike deelnemers aan die Bundesliga.
'n Hoogtepunt in die klubgeskiedenis was toe die klub in 1994 in die tweede ronde van die UEFA-beker met 1-3 teen Valencia CF van Spanje verloor het, maar in die terugwedstryd met 7-0 gewen het! KSC het voortgegaan om ook PSV Eindhoven, Boavista FC Porto en Girondins de Bordeaux uit te skakel voordat hulle in die halfeindronde teen SV Austria Salzburg op die wegdoelreël uitgeskakel is.
Erelys
Duitse sokkerkampioen DFB-Pokal
Bill Quinn
Bill Quinn (6 Mei 1912 – 29 April 1994) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Birds (1963), Twilight Zone: The Movie (1983), en Star Trek V: The Final Frontier (1989), en in die televisiereeks Hawaiian Eye (1959).
Anne Lucas
Anne Lucas (gebore 1951) is 'n Australiese skryfster en aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Cop Shop (1977), Prisoner (1979), Embassy (1990), en All Saints (1998).
Padtekens in Suid-Afrika
Padtekens in Suid-Afrika is geskoei op die SAOG-padverkeerstekenhandleiding, ’n dokument wat ten doel het om padtekens in lidlande van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap eenvormig te maak. Die meeste van die tekens was in die voorafgaande Suid-Afrikaanse PVTH.
’n Wit agtergrond beteken die teken is permanent en ’n geel agtergrond dat dit tydelik is. Waarskuwingstekens is op ’n rooi driehoek waarvan die een punt boontoe wys en ’n swart illustrasie beskryf die gevaar of hindernis. Spoedbeperkingstekens is swart syfers in ’n rooi sirkel. Suid-Afrikaanse motorryers ry aan die linkerkant van die pad.
Grootrivier (Tuinroete)
Die Grootrivier is 'n rivier in die Tuinroete in die Wes-Kaap, Suid-Afrika. Die rivier ontspring in die Tsitsikammaberge en vloei via 'n ravyn na die monding in die Indiese Oseaan naby Nature's Valley. Die N2 nasionale pad kruis die rivier met die bekende Grootrivierbrug. Die ou nasionale pad (tans die R102 hoofpad) het die rivier en ravyn gekruis via die Grootrivierpas.
Noem my Skollie
Noem my Skollie is 'n Afrikaanse rolprent wat op 2 September 2016 vrygestel is. Die film speel in die Pollsmoor-gevangenis op die Kaapse Vlakte af. Dit vertel die verhaal van die draaiboekskrywer, John W. Fredericks (hy word AB in die film genoem). Dit is Daryne Joshua se eerste film as regisseur.
Noem my Skollie is die derde Afrikaanse fliek, ná Paljas (1997) en Skoonheid (2011), wat deur Suid-Afrika vir die Oscars ingeskryf is.
Genre
Die rolprent is ’n drama, gebaseer op die ware verhaal van ’n jong storieverteller in die tronk in die 1960’s. Dit raak temas soos vriendskap, verraad, vergifnis en aanvaring aan.
Rolverdeling
Die rolverdeling bestaan verder uit onder andere: Christian Bennett, Gershwin Mias, Oscar Peterson, Abdu Adams, Peter Butler, Charlton George, Jill Levenberg, Denise Newman, Sandi Schultz, Andre Roothman, Paul du Toit en Irshaad Ally.
Storielyn
AB en sy beste vriende, Gimba, Gif en Shorty groei in ’n armoedige bendewêreld op die Kaapse Vlakte op. Ten spyte van hulle omstandighede probeer hulle die bendes vermy, maar wanneer AB ’n traumatiese voorval beleef, besluit hulle om self ’n bende te stig om hulself te beskerm. Die vier pleeg nie ernstige misdade nie, maar die polisie hou hulle deur hul tienerjare dop, totdat hulle ’n groep gewilde jong mans word.
AB en Gimba word tydens ’n inbraak gearresteer en tot twee jaar tronkstraf gevonnis. AB besluit om sy talent vir storievertel te gebruik in Polsmoor-tronk om die geharde misdadigers in die tronk te vermaak en sy status te verhoog. Gimba het egter ’n ander pad ingeslaan om sy veiligheid te verseker.
Wanneer hy vrygelaat word, sit AB sy verhouding met sy vriendin, Jenny, voort. Storieskryf word ’n manier om haar te beïndruk. Sy bendevriende oortuig hom egter om weer by hulle aan te sluit – wat rampspoedige gevolge vir almal inhou.
Beringsee
Die Beringsee is ’n binnesee van die Stille Oseaan. Dit is ’n relatief vlak see.
Die see word deur die Alaska-skiereiland geskei van die Golf van Alaska. Die oppervlakte is meer as 2 000 000 km². Dit word in die ooste en noordooste deur Alaska begrens, in die weste deur Rusland se Verre Ooste en die Kamtsjatka-skiereiland, in die suide deur die Alaska-skiereiland en die Aleoete-eilande en in die verre noorde deur die Beringstraat, wat die Beringsee en die Arktiese Oseaan se Tsjoekotkasee verbind. Die see is genoem na Vitus Bering, ’n Deense navigator in Russiese diens wat in 1728 die eerste Europeër was wat dit stelselmatig verken het.
Die Beringsee-ekostelsel sluit bronne van Amerika en Rusland in, sowel as van internasionale waters. Die interaksie tussen strome, see-ys en weer maak dit ’n lewendige en produktiewe ekostelsel.
Geskiedenis
Die meeste wetenskaplikes glo die seevlak was so laag tydens die laaste glasiale tyd dat mense en diere per voet van Asië na Noord-Amerika kon migreer oor wat nou bekend is as die Beringstraat. Daar word algemeen na verwys as die Beringlandbrug, en sommige glo dit is die manier waarop die eerste mense die Amerikas binnegegaan het.
Biodiversiteit
Baie bedreigde spesies walvisse kom hier voor, onder meer die blouwalvis, rorkwal, seiwalvis, bultrugwalvis, potvis en die skaarsste soort in die wêreld, die noordelike Stille Oseaan-noordkapper. Ander seesoogdiere sluit in die walrus, sterseeleeu, noordelike seebeer, witdolfyn, moordvis en ysbeer.
Die Beringsee is baie belangrik vir die seevoëls van die wêreld. Meer as 30 spesies en sowat 20 miljoen individuele voëls broei in die streek. Seevoëlspesies sluit in die kuifpapegaaiduiker, die bedreigde kortstertalbatros, brileend en klipmeeu. Baie van dié spesies is uniek aan die streek. Die Beringsee is ook die tuiste van die kuifalk, met tot ’n miljoen individue.
Daar is ook baie visspesies, minstens 419, waarvan baie belangrik is vir kommersiële vissery soos 6 spesies van die Stille Oseaan-salm, die Alaskakoolvis, rooikoningskrap, Pasifiese kabeljou, Pasifiese heilbot en sandvis.
General Dynamics F-111
Die General Dynamics F-111 is 'n Amerikaanse vliegtuig wat aanvanklik ontwikkel is as 'n vegvliegtuig maar eindelik as 'n bomwerper gebruik is. Nadat die vliegtuig uit diens onttrek is het die Amerikaanse Lugmag die vliegtuig amptelik die General Dynamics F-111 Aardvark genoem, vermoedelik na aanleiding van sy lang neus. Dit het vir lank reeds nie-amptelik as die Aardvark bekend gestaan.
Model F-111A
Model F-111A is in Oktober 1967 in diens gestel in die Amerikaanse Lugmag. Nadat die aanvanklike probleme opgelos is, was die F-111 'n formidabele bomwerper wat konvensionele- sowel as kernbomme kon dra en loslaat van lae hoogtes. Die vliegtuig se wapenbeheerstelsel het oor 'n radar beskik wat die grondkontoere kon volg; nadat dit vir 'n sekere hoogte gestel is het dit die kontoere gevolg op daardie hoogte. Die vliegtuig kon homself vlieg oor enige oppervlakte, dag of nag in enige weerstoestande.
Die brandstoftenks was in die vlerke en die spasie agter die kajuit. Met slegs sy interne brandstoftenks het die vliegtuig 'n togafstand van 4 000 km gehad. Eksterne brandstoftenks kon onder die vlerke gedra en afgegooi word indien nodig.
Die F-111 kan konvensionele sowel as kernbomme dra. Dit kan twee ekstra bomme of brandstof in die interne bomlaai dra. Onder die vlerke kan bomme, missiele of brandstof gedra word.
Model F-111E
Model F-111E se luginlate was herontwerp om die vliegtuig se vermoë bo Mach 2,2 te verbeter. Die meeste F-111E's was gebaseer in Upper Hayford, Engeland in die 20ste Gevegsvleuel as deel van die NAVO-mag. Op 17 Januarie 1991 is van die F-111E's na die Incirlik-lugmagbasis in Turkye ontplooi as deel van Operasie Desert Storm tydens die Golfoorlog. Hiervandaan het hulle van die eerste bommissies voltooi.
Meer as 100 F-111 van alle modelle het aan die oorlog deelgeneem, as bomwerpers en ook om radar te blokkeer. Soos die oorlog gevorder het, is die F-111 gebruik vir presisiebombardering met lasergeleide wapens op versterkte vliegtuig- en bomskuilings. Later is die F-111 ook snag teen tenks gebruik.
Model F-111F
Die F-model is met verbeterde turbowaaiermotore toegerus wat oor 35% meer stukrag beskik het en is afgelewer in November 1976. Die RAF se 48ste Gevegsvleuel te Lakenheath was toegerus met die F-111F en het hulle staal gewys in 1986 in luggevegte oor Libië.
Model EF-111A
Model EF-111A is ontwikkel as elektroniese oorlogvoeringvliegtuie: hulle moes die vyand se elektroniese toerusting nutteloos maak met elektroniese tegnieke. Ontwikkeling van die vliegtuie het reeds in Januarie 1975 begin.
Model F-111C
Model F-111C is ontwikkel as 'n uitvoerproduk en verskaf aan die Koninklike Australiese Lugmag, die enigste land waarheen dit uitgevoer is.
Agelas fascicularis
Agelas fascicularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Weefsel
'n Weefsel is 'n versameling min of meer eenders gedifferensieerde selle met hul tussenmateriaal wat as 'n geheel funksioneer. Weefsel is dus 'n groep selle met 'n bepaalde bou en tussenmateriaal (matriks) wat 'n bepaalde funksie verrig. Die hoeveelheid en die aard van die tussenmateriaal verskil van weefsel tot weefsel en speel 'n belangrike rol in die funksionele aktiwiteit van die betrokke weefsel. Gewoonlik word daar tussen vier hoofgroepe weefsels in die soogdierliggaam onderskei, naamlik epiteelweefsel (dekweefsel), bindweefsel, spierweefsel en senuweefsel.
By klein organismes soos die Amoeba en ander protosoë vind al die biologiese prosesse wat vir voortbestaan nodig is, in 'n onverdeelde massa protoplasma plaas. 'n Deel van die sitoplasma tree bv. op as 'n beskermende "vel", 'n ander deel skei die ensieme af wat nodig is vir vertering van voedsel, en die sel as geheel kan van vorm verander en op die manier rondbeweeg.
By groter, veelsellige dier, is die lewensprosesse baie ingewikkelder. Die biologiese funksies word deur 'n groepering van selle wat saam optree, uitgevoer. So bv. vorm een groep selle die vel en 'n ander groep vorm die spiere. In elke groep kom die selle voor saam met 'n sekere hoeveelheid van 'n bindmiddel, of matriks, en saam vorm die selle en die matriks 'n weefsel. Albei is so gerangskik dat hulle hul besondere funksie behoorlik kan verrig, en dit kan ook maklik van mekaar onderskei word tydens mikroskopiese ondersoek.
By organismes wat so groot en kompleks soos die mens is, word 'n groot aantal verskillende soorte weefsel aangetref. Tog kan dit in die vier bogenoemde weefseltipes geklassifiseer word. Selle in elke deel van die liggaam behoort nie slegs tot een weefselgroep nie. Op baie plekke van die liggaam word verskillende weefseltipes saam aangetref en gekombineer om organe te vorm.
Alle organe in die dierlike en menslike liggaam is uit 4 tipes weefsels opgebou: epiteel, bindweefsel (steun- of stutweefsel), spierweefsel en senuweeweefsel.
Epiteel
Epiteel vorm die bedekking van die uitwendige liggaamsoppervlak, van die liggaamsholtes (byvoorbeeld buikholte, borsholte) en van hol organe (bloedvate, lugpyp, spysverteringskanaal). Die epiteelweefsel kan afkomstig wees van 3 embrionale kiemlae: ektoderm, entoderm en mesoderm. Van ektodermale oorsprong is byvoorbeeld die epiteel van die vel, mond, neus en anus.
Die van die spysverteringskanaal en lugweë is van entodermale oorsprong. Die epiteel van die niere is van mesodermale oorsprong. Epiteelweefsel bestaan uit hoofsaaklik dig teenmekaar geleë selle met min matriks tussenin. Aan die basis van die epiteel vorm die glikoproteïene 'n min of meer homogene laag (basale membraan) wat ŉ skeiding vorm met die onderliggende bindweefsel. Die meeste stowwe kan gemaklik deur die basale membraan beweeg.
Philippus de Klerk
Prof. dr. Philippus Jacobus Stephanus de Klerk (Philippolis, Oranje-Vrystaat, 3 November 1895 – 28 Augustus 1971) was van 1924 tot 1949 agtereenvolgens predikant in drie gemeentes van die Gereformeerde Kerk (GKSA) en daarna tot sy aftrede in 1961 professor aan die dieselfde kerkverband se Teologiese Skool op Potchefstroom.
Weefsel
Epiteel
Dit is nodig omdat daar geen bloedvate in die epiteel voorkom nie en alle voedingstowwe dus vanuit die onderlaag opgeneem moet word. Afgesien van die verbindingswerking van die glikoproteïene tussen die afsonderlike selle is die epiteelselle ook deur spesiale selkontakte met mekaar verbind. Die belangrikste hiervan is die desmosome, maar ook ander elemente speel 'n rol as verbindingsmeganisme. Die selkontakte maak onderlinge kommunikasie moontlik.
Dikwels lê hulle soos 'n gordel aan die bokant rondom die selle. Mikrovilli kan op die vry oppervlakke van die oppervlakkige selle voorkom. Epiteelselle kan differensieer en gespesialiseerde epitele vorm. Wanneer epiteelweefsel beskadig word, kan dit gewoonlik regenereer (herstel). Epiteelweefsels kan geklassifiseer word as dekepitele, klierepitele en gespesialiseerde epitele.
Philippus de Klerk
Herkoms en opleiding
duimnael|regs|300px|Professore en studente van die Teologiese Skool Potchefstroom, 1918. De Klerk staan links in die vierde ry. De Klerk was die tweede seun van Barend Jacobus de Klerk en Cecilia Maria Pretorius. Sedert 1913 studeer hy aan die Teologiese Skool op Potchefstroom. Ná voltooiing van die matrikulasie-eksamen en die propedeutiese studie lê hy die kandidaatseksamen af en behaal terselfdertyd die B.A.-graad in 1921. Geïnspireer deur 'n boek van dr. Henry Beets (1869–1947), leraar in die Christelike Gereformeerde Kerk in die VSA, word dit sy ideaal om 'n studie te maak van die sending in Suid-Afrika. In 1922 vertrek hy na Nederland, waar hy in 1923 promoveer onder leiding van prof. G.C. Aalders en professore Julius Richter en T. Hoekstra met 'n proefskrif oor "Kerk en sending in Suid-Afrika".
Weefsel
Funksies van epitele
Behalwe ŉ bedekkende en beskermende funksie het epiteelweefsel 'n belangrike taak by die suurstof- en koolsuurgaswisseling (longblasies), die opname (absorpsie) van voedingstowwe in die derm, uitskeiding (ekskresie) van afvalstowwe (nier) en die afskeiding van sekere produkte (sekresie) soos slym, sweet en speeksel.
Philippus de Klerk
Loopbaan
Hy het agtereenvolgens in die volgende gemeentes gedien: Germiston (1924–1927), Johannesburg-Oos (1927–1931) en Pretoria-Oos (1931–1949). In 1949 is hy benoem tot professor in dogmatiek aan die GKSA se Teologiese Skool. In 1961 moes hy weens swak gesondheid aftree en het hy in Pretoria gaan woon.
Weefsel
Funksies van epitele
Dit bring die beskermende slymlaag in beweging om ongewenste en skadelike deeltjies (wat via asemhaling die lugpyp binnegedring het) na buite uit te werk. Een van die ongewenste effekte van rook is die aantasting van die trilhaarstelsel, waardeur stofdeeltjies ongesteurd in die longe te lande kan kom. Epiteelweefsel is baie onderhewig aan slytasie en die selle het ook ŉ hoë verdelingsfrekwensie. So word die selle van die dermepiteel elke 2 tot 3 dae vervang.
Philippus de Klerk
Gesinslewe
In 1924 tree hy in die huwelik met Johanna Catharina van der Walt van Steynsburg. Uit die huwelik is 'n dogter en 'n seun, ds. P.J.S. de Klerk (tussen 1959 tot sy aftrede in 1991 agtereenvolgens leraar van Koffiefontein, Ladybrand, Derdepoort en Ladysmith/Estcourt; oorlede op 17 Mei 2014). Sy dogter, Celestien, is in 1949 getroud met dr. Petrus Jacobus Pretorius (gebore Ugie, 4 Desember 1923). Uit dié huwelik is twee seuns gebore.
Skrywerk
Uit dr. De Klerk se pen het verskyn: Kerk en sending in Suid-Afrika; Handboek gewyde geskiedenis; Van stryd en oorwinning (preekbundel); Die navolging van Christus (preekbundel); Die genadeverbond; Die gebed in die Heilige Skrif; Die fondamente ondergrawe; Woorde en dade van Jesus; Woorde en dade van die profete; Gereformeerde Simboliek; Konings van Juda; Konings van Israel; Verklaring van die brief aan die Hebreërs.
Weefsel
Eenvoudige plat epiteel
Hierdie epiteel, wat presies inmekaarpas, word as 'n enkellaag afgeplatte selle aangetref. Kenmerkend vir hierdie epiteel is sy teenwoordigheid in die voering van sereuse ruimtes, byvoorbeeld die perikardiale, peritoneale en pleurale holte. Dit staan as mesoteel bekend. Eenvoudige plat epiteel kom ook voor in die voering van bloedvate en limfvate en staan ook bekend as endoteel.
Eenvoudige kubiese epiteel
Dit bestaan uit 'n enkellaag kubiese selle en die kern lê in die basale derde van die sitoplasma. Die selle rus op 'n basale membraan. Eenvoudige kubiese epiteel kom voor in afvoerbuise van eksokriene kliere en in die follikels van endokriene kliere, soos byvoorbeeld onderskeidelik die speekselkliere en tiroïedklier.
Eenvoudige silindriese epiteel
Hierdie epiteel bestaan uit 'n enkellaag hoë, silindriese selle wat een ovaal kern per sel in die basale derde van die sitoplasma bevat. Sommige selle het op hul oppervlak cilia en staan dan bekend as eenvoudige, gesilieerde, silindriese epiteel; hulle kom voor in die uterus, tuba uterina (Fallopiusbuis) en kleiner brongi van die longe. Eenvoudige nie-gesilieerde silindriese epiteel dien as 'n voering vir die spysverteringskanaal vanaf die maag tot by die anus. Mikrovilli kom op die vry oppervlak van die epiteel voor.
Pseudomeerlagige silindriese epiteel
Dit is gewoonlik 'n enkellaag onreëlmatige, silindriese selle van verskillende hoogtes. Al die selle rus op ŉ basale membraan, maar bereik nie noodwendig die vry oppervlak nie. Die wat wel die vry oppervlak bereik, kan gesilieerd of nie-gesilieerd wees. Kenmerkend vir die selle is dat die kerne van naasliggende selle nie op dieselfde vlak aangetref word nie. Die indruk van 'n meerlagige epiteel word dus gewek. Pseudomeerlagige, nie-gesilieerde silinderepiteel word in die hoofafvoerbuise van die speekselkliere en in die manlike uretra aangetref. Die gesilieerde tipe kom in die tragea voor.
Meerlagige plat epiteel
Dit bestaan uit twee of meer lae selle waarvan die oppervlakkige laag/ lae afgeplatte selle bevat. Die selle rus op 'n basale membraan. Die oppervlakkige selle kan keratinisering ondergaan en word dan as 'n horinglaag afgeskilfer (byvoorbeeld die droë oppervlak soos velepidermis). So 'n epiteel word ŉ meerlagige, plat, verhoringde epiteel genoem. Wanneer die epiteel 'n " nat" oppervlak bedek, byvoorbeeld die esofagus en vagina, keratiniseer die selle nie. Hulle bly lewensvatbaar en vorm 'n meerlagige, plat, onverhoringde epiteel.
Meerlagige kubiese epiteel
Hierdie epiteel rus op 'n basale membraan en kom soms in die hoofafvoerbuise van sweetkliere voor.
Meerlagige silindriese epiteel
Hierdie epiteel, wat op 'n basale membraam rus, kan gesilieerd of nie-gesilieerd wees. Die gesilieerde tipe word gedeeltelik in die asemhalingskanaal aangetref, terwyl die nie-gesilieerde tipe selde voorkom. Dit word soms wel in die farinks of epiglottis, die manlike uretra en in die hoofafvoerbuise van kliere aangetref.
Oorgangsepiteel (uroteel)
Dit kom voor in die blaas en ureter en bestaan uit 'n groot aantal lae wat veral waargeneem kan word wanneer bogenoemde saamgetrek is. In so 'n geval is die vorm van die basale laag selle kubies en dit word gevolg deur lae onreëlmatige selle en 'n bo liggende laag groot selle met konvekse, vry oppervlakke. Wanneer die blaas vol is, word die epiteel tweelagig en is saamgestel uit 'n basale laag kubiese selle en ŉ laag afgeplatte selle.
Bindweefsel
'n Kenmerk van bindweefsel is die groot hoeveelhede matriks (tussenselsubstans) waarin die bindweefselselle ingebed is. Die intersellulêre materiaal, wat deur die bindweefselselle self geproduseer word, bestaan meestal uit 3 tipes vesels met 'n duidelike struktuur, en 'n struktuurlose grondstof of matriks. Globaal gesproke word onderskei tussen: kollageenvesels, elastiese vesels, retikulêre vesels, kraakbeen, been en bloed.
Meestal word slegs die eerste 3 tipes vesels as komponente van algemene bindweefsel beskou, terwyl kraakbeen, been en bloed as spesiale bindweefsel gegroepeer word. Bindweefselstrukture kom op verskeie plekke in die liggaam voor. Alle kapsels rondom organe, pese, ligamente en ook die los vulstof (fassia) tussen afsonderlike organe bestaan uit die een of ander tipe bindweefsel. By werweldiere vorm kraakbeen en been die boumateriaal van die Bindweefsel is van mesodermale oorsprong.
Selle wat in bindweefsel aangetref word
As gevolg van die samestelling en relatiewe hoeveelhede van die drie elemente (naamlik selle, tussensellulêre stof en ekstrasellulêre vesels) kan bindweefsels wissel van 'n vloeibare bindweefsel (bloed) tot 'n soliede bindweefsel (been). Oor die algemeen kan gesê word dat bindweefsel ander weefsel saambind en dien as steun of stutweefsel. Daar word in bindweefsels verskeie selle aangetref, wat in twee groepe verdeel word, naamlik stabiele en mobiele selle:
Die stabiele selle
Hierdie selle produseer en hou die ekstrasellulêre vesels in stand, en is ook vir die berging van vet verantwoordelik:
Fibroblaste
Dit is die algemeenste seltipe wat in losmasige bindweefsels aangetref word en produseer ekstrasellulêre vesels. Die transformasie van fibroblaste tot vet- of beenselle kan onder abnormale toestande geskied.
Vetselle
Vetselle vervaardig en berg vet en word in groot hoeveelhede langs bloedvate aangetref. Waar baie vetselle saamgegroepeer word, ontstaan vetweefsels. Vet versamel in die sitoplasma van diesel, die kern is afgeplat en na een kant gedruk en slegs 'n dun lagie sitoplasma kan gesien word.
Makrofaagselle (histiosiete)
Makrofaagselle kom algemeen in losmasige bindweefsel voor, veral met betrekking tot die bloedvate. By infektiewe toestande voer die makrofage ameboïede bewegings uit en fagositeer vreemde materiaal. Hierdeur speel makrofage ŉ belangrike rol in die immune reaksie van die liggaam.
Plasmaselle
Hoewel plasmaselle selde in losmasige bindweefsel voorkom, is hulle 'n algemene seltipe van bindweefsel en die spysverteringstelsel. Plasmaselle is belangrik vir die immuunstelsel deurdat hulle teenliggaampies en immunoglobulien in die bloed produseer.
Limfosiete
Die limfosiete in bindweefsel word waarskynlik uit die bloed verkry. Onder veral infektiewe toestande vind beweging van die limfosiete deur die bindweefsel plaas.
Eosinofiele
Hierdie selle kom waarskynlik van die bloed en word hoofsaaklik in die bindweefsel van die longe en die dunderm aangetref. Eosinofiele is belangrik vir die opbou van 'n teenreaksie op allergiese toestande.
Messelle (mastselle)
Messelle word algemeen in bindweefsel aangetref, veral naby bloedvate. Hulle produseer heparien, histamien en serotonien, wat as antikoaguleermiddel die sametrekking en deurlaatbaarheid van haarvate beïnvloed.
Pigmentbevattende selle
Dit is selle wat 'n kenmerkende deel van sekere bindweefsels vorm. Hulle kom voor as melanosiete en chromatofore in die digte bindweefsel van die dermis, die pia mater en die choroïedlaag van die oog.
Ekstrasellulêre vesels in bindweefsels
Die vesels wat in bindweefsel aangetref word, verleen daaraan elastisiteit, duursaamheid en 'n baie goeie herstelvermoë. Drie tipes vesels kom voor, naamlik:
Kollageenvesels
Kollageenvesels kom in alle bindweefsels voor en is verantwoordelik vir die produksie van kollageen.
Elastiese vesels
Hulle word hoofsaaklik in ligamente en as membrane aangetref (byvoorbeeld in groot arterieë soos die aorta) en verskaf elastisiteit.
Retikulêre vesels
Hierdie vesels word deur die fibroblaste geproduseer wat uit groepe kollageenfibrille saamgestel en in ŉ fyn netwerk gerangskik is.
Die tussensellulêre stof (matriks) in bindweefsels
Die homogene matriks of tussensellulêre grondstof van die bindweefsels is deursigtig en ryk aan mukopolisakkariede, en bevat verskillende hoeveelhede kollageen.
Indeling van bindweefsels
Bindweefsels kan skematies soos volg ingedeel word:
Mesenchimale of embrionale bindweefsel
Hierdie bindweefsel bestaan uit mesenchimale selle wat tydens die ontwikkeling van die embrio die grondslag lê vir al die bindweefselelemente by die volwassene. Stelselmatige verdwyning van hierdie bindweefsel tree in namate groei plaasvind.
Gelatienagtige bindweefsel
Dit is slegs in die embrio en die fetus teenwoordig. Waar dit in die naelstring voorkom, staan dit as Wharton se jellie bekend.
Areolêre bindweefsel
Dit word in min of meer alle orgaanstelsels aangetref en dien as stutweefsel. Dit kom voor as onderhuidse en as intermuskulêre bindweefsel, asook in die pleura en peritoneum.
Vetweefsel
Die funksie van vetweefsel is die berging van vet in die liggaam. Dit kom voor in veral die subkutane weefsels en mesenterium.
Retikulêre bindweefsel
Hierdie selle word in die limfkliere, milt, lewer, beenmurg en pankreas aangetref. Retikulêre bindweefsels is hoofsaaklik opgebou uit ŉ netwerk van retikulêre vesels met groot, stervormige, retikulêre selle soms daarin aanwesig. Die sel le vorm die belangrike retikuloëndoteliale stelsel, wat vanweë die fagositiese werking daarvan belangrik is vir liggaamsbeskerming.
Morane-Saulnier M.S.406
Die Morane-Saulnier M.S.406 was 'n Franse monovlerk, enkelsitplek vegvliegtuig was deur die Franse Lugmag gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig was ontwikkel na aanleiding van 'n versoek deur die Franse Lugvaart Kantoor. Die prototipe het sy nooiensvlug op 8 Augustus 1935 voltooi.
Weefsel
Digte bindweefsels
Digte bindweefsels bevat veral ekstrasellulêre vesels, terwyl daar min matriks en selle is. Hierdie bindweefsel kan reëlmatig of onreëlmatig gerangskik wees. Reëlmatige, digte bindweefsels is kenmerkend vir ligamente en pese waar spanning lineêr verloop. Onreëlmatige bindweefsel kom voor in die fassiale lae van die liggaam, die dermis, die kapsels van organe en in minder mate ook in die perichondrium en periosteum, waar spanning in die vorm van rekking en drukking nie altyd lineêr verloop nie.
Morane-Saulnier M.S.406
Die vliegtuig was gebou met laaghout en bedek met plaat metaal. Die romp tussen die stert en kajuit was bedek met materiaal. Alhoewel die vliegtuig oor 'n intrekbare onderstel beskik het, het dit nie oor 'n stertwiel beskik nie maar 'n gly ski; later is dit verander.
Weefsel
Gespesialiseerde bindweefsels
Hierdie bindweefsel bestaan ook uit selle, tussensellulêre stof en ekstrasellulêre vesels. Behalwe hul ondersteunende rol vervul hulle ook ander gespesialiseerde funksies.
Morane-Saulnier M.S.406
Die ontwerp was deeglik getoets met die voorproduksie M.S.405 series vliegtuie. In Maart 1938 het Morane-Saulnier 'n bestelling van 1000 vliegtuie vir die M.S.406C-1 model ontvang. Die eerste M.S.406C-1 het in Januarie 1939 gevlieg.
Bestellings is daarna ontvang vanaf China, Finland, Turkye, Lithuania, Pole en Joego-Slawië. Switserland het ook twee vroeë modelle gekoop wat hulle later onder lisensie vervaardig het.
Daar was egter produksie probleme met die 12Y motor en slegs 572 van die vliegtuie word afgelewer aan die Franse Lugmag voor die val van Frankryk. Die Franse vlieëniers vind gou uit dat die vliegtuig, alhoewel net ses jaar oud, nie werklik opposisie vir die Messerschmitts is nie. Meer as 400 Morane-Saulnier M.S.406 word vernietig vir slegs 175 vyandelike verliese tydens die Slag om Frankryk. Nadat Frankryk oorgegee het, het die Vichy Frankryk lugmag slegs een groep van die vliegtuig bedryf.
Vierbalk-nooientjie
Die vierbalk-nooientjie (Abudefduf natalensis) is 'n vis wat voorkom aan die ooskus van Suid-Afrika vanaf die Oos-Kaap tot by die noorde van KwaZulu-Natal en mag moontlik endemies aan Suid-Afrika wees. In Engels staan die vis bekend as die Fourbar damsel.
Steve Brodie (akteur)
Steve Brodie (21 November 1919 – 9 Januarie 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Out of the Past (1947), The Big Wheel (1949), The Wild World of Batwoman (1966), en The Giant Spider Invasion (1975).
Vierbalk-nooientjie
Identifikasie
Die vis word tot 17 cm lank, sy lyf is wit en daar is vier swart vertikale breē strepe op die lyf. Die strepe strek egter nie tot by die pens nie. Die kop is dofkleurig en die stertvin het 'n swart rant. Ouer visse ontwikkel 'n reënboogkleurige skynsel op die sye. Hulle leef in rotsagtige kusareas en aflandige riwwe in water wat 1 tot 20 m diep is. Die onvolwasse vissies mag in getypoele voorkom. Hulle is streng territoriale alleenlopers maar kan ook in pare of klein groepies voorkom. Die visse vreet soöplankton, alge en klein skaaldiere.
Hoërskool Zwaanswyk
Hoërskool Zwaanswyk is 'n voormalige Afrikaansmedium hoërskool in die Kaapstadse voorstad Retreat.
Die skool bied onderrig in hoofsaaklik Engels aan 'n multikulturele leerdergemeenskap, waarvan driekwart uit die voorstede Retreat, Steenberg en Lavender Hill kom. Die skool se verwante laerskool is Zwaanswyk Akademie, hoewel sommige leerders van Laerskool Paul Greyling in Vishoek tradisioneel ook die skool bygewoon het.
Die leerdertal was 461 in 2008, 'n drastiese toename sedert die invoer van Engels as onderrigmedium. In daardie jaar was daar van gr. 10 tot 12 179 leerders, almal Afrikaans, maar in graad agt en nege, waarin Engels trapsgewys ingevoer word, altesaam 282, van wie na raming tweederdes Engels was. Teen 2011 het die totale leerdertal tot 557 toegeneem. In die hoogste drie grade het 98 leerders Afrikaans as huistaal geneem vergeleke met 183 Engels-huistaal. In 2012 het die totale leerders toegeneem tot 566 en in 2013 tot 600.
In die drie hoogste grade het 222 leerders in 2012 Engels as huistaal geneem, vergeleke met 89 Afrikaans. In 2013 was dit 264 Engels-huistaal vergeleke met 41 Afrikaans-huistaal, van wie 38 in gr. 12 was, 3 in gr. 11 en geen in gr. 10 nie. Einde 2015 het was daar 64 leerders in gr. 11 en 12 wat Afrikaans as huistaal geneem het, maar weereens geen gr. 10's nie. Die totale leerdertal was toe 532.
In 2016 was die leerdertal 610. Van hulle het in die hoogste drie grade 100 Afrikaanse Huistaal geneem en 233 Afrikaans Eerste Addisionele Taal.
1963
Die jaar 1963 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 63ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
J. C. Quinn
J. C. Quinn (30 November 1940 – 10 Februarie 2004) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Maximum Overdrive (1986), Barfly (1987), The Abyss (1989), en The Prophecy (1995).
Atalanta Bergamasca Calcio
Atalanta Bergamasca Calcio, dikwels genoem Atlanta, is 'n professionele sokkerklub gebaseer in Bergamo, Lombardye, Italië. Die klub speel in Serie A vandat dit in 2010–11 uit Serie B bevorder is. Hulle het derde geëindig in die 2018–19 Serie A- seisoen, wat beteken dat hulle vir die eerste keer in die klub se geskiedenis in die UEFA Kampioenskapsliga kan speel. Hulle speel by die Gewiss-stadion, wat 'n kapasiteit van 21 300 het. Hulle het 'n langdurige wedywering met die nabygeleë klub Brescia.
Agelas flabelliformis
Agelas flabelliformis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Agelas en tot die familie Agelasidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1883 deur Carter.
Tsolo
Tsolo is 'n nedersetting in die voormalige Transkeistreek in die Oos-Kaap, Suid-Afrika. Die dorpie is 5 km vanaf die N2 nasionale pad en sowat 42 km noordwes van Mthatha.
Geskiedenis
Die naam beteken "gepunt" en verwys na die gepunte koppies wat in die gebied voorkom. Die setel van die eerste magistraat is in 1879 hier naby gevestig maar ná die Pondo-opstand van 1880 na Tsolo verskuif.
Distrik
Die distrik is 1 680 km2 groot. Die Jongelizwe-kollege vir die seuns van die hoofmanne is in 1959 gestig. Die kollege moet die seuns van die Xhosa- en Basotho-hoofmanne in die kuns van stamregering oplei.
Sint Joris en die draak
thumb|180px|Sint Joris en die draak.
Die verhaal van sint Joris en die draak het 'n Bisantynse oorsprong en is ná die Kruistogte hervertel. Die storie het aanvanklik in die bronne van die 11de en 12de eeu in Cappadocia afgespeel, maar is na Libya verskuif in die 13de-eeuse Legenda aurea.
In die volledige verhaal het die draak 'n nes gemaak by 'n stroom wat water voorsien aan die stad Sirene in Libië. Die inwoners moes van tyd tot tyd die draak weglok om water te kry. Daarvoor het die stadsvaders elke dag 'n menslike offerande aan die draak gemaak. Hulle het hul slagoffer gekies deur lootjies te trek.
Op 'n dag het hulle die prinses gekies. Skielik verskyn sint Joris (omstreeks 275/281 tot 23 April 303), verslaan die draak en verlos die inwoners van hulle smart. Uit dankbaarheid bekeer al die inwoners hulle tot die Christendom.
Verwysings
Sant Jordi
Bandkeelvink
Die Bandkeelvink (Amadina fasciata) is 'n gelokaliseerde, algemene standvoël en nomade in droë breëblaarboomveld. Hulle is dikwels in swerms en ook dikwels saam met ander saadeters. Die voël is 12 cm groot en weeg 17 - 18 gram. In Engels staan die voël bekend as die Cut-throat Finch.
Hoërskool Voortrekker, Kenilworth
duimnael|regs|340px|Vir Voortrekker was dit jare lank moeilik om 'n geskikte perseel te kry, maar na jare se gesukkel kon die skool uiteindelik sy intrek neem in die voormalige administrateurswoning "Highclere" in [[Kenilworth, nadat die provinsiale administrasie besluit het om die meer gerieflik geleë Leeuwenhof in die stadskom aan te koop.]]
Cornelis Vermaak Nel
Ds. Cornelis Vermaak Nel (Newcastle, Natal, 26 Desember 1876 – Graaff-Reinet, 4 Junie 1936) was ’n predikant in drie gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk.
Hoërskool Voortrekker, Kenilworth
Die Hoërskool Voortrekker in die Kaapstadse voorstad Kenilworth is 'n voormalige Afrikaansmedium hoërskool wat tans (2016) onderrig in Engels bied aan 598 leerders (569 in 2014, 190 meer as in 2010 en 221 meer as in 2008). Die verhouding van Afrikaanse tot Engelse leerders was in 2010 sowat 1:2. Die tendens was egter dat die Afrikaanse leerders minder en die Engelse leerders meer word sodat daar in 2014 net 34 leerders was wat Afrikaansmoedertaal geneem het en net in die hoogste twee grade. Vroeg in 2016 is Afrikaans Huistaal afgeskaf. Van die 612 leerders wat begin 2016 aan die skool ingeskryf het, het nog net 18 in gr. 12 Afrikaans Huistaal geneem maar dis blykbaar kort daarna afgeskaf. Dié neiging het ook voorgekom by die Hoërskool Groote Schuur in Nuweland, wat sedert die invoer van Engels as onderrigmedium uitsluitlik Engels geword het en die Hoërskool Zwaanswyk in Retreat, wat sedert 2007 ook parallelmedium geword het.
Cornelis Vermaak Nel
Ds. H.C. Hopkins skryf in die NG gemeente Cradock se gedenkboek van 1968: "Hoflikheid, ’n gesonde oordeel, beslistheid en die onverskrokke moed van sy oortuiging was aan sy sterk persoonlikheid eie. Sy voorbereiding vir die kanselarbeid was besonder deeglik en sy noue gemeenskap met die Onsienlike het by hom die gesindheid van kalmte en vrede bestendig." Ds. J.W. Snyman, wat nege jaar lank (twee op Oudtshoorn en sewe op Robertson) intiem met hom saamgewerk het, het in sy huldigingsrede by ds. Nel se roudiens op 14 Junie 1936 gesê die ontslape predikant het op Robertson ’n "groot en geseënde werk verrig; albei die landstale magtig, vurig, ywerig en welsprekend, het hy oral harte verower, nie alleen vir homself nie, maar veral vir Jesus Christus". In sy 10 jaar in die gemeente Robertson het die lidmate hom leer ken met al sy talente en uitstaande karaktertrekke, wat ds. Snyman as volg opsom: "Vriendelikheid, hulpvaardigheid, beginselvastheid, gesonde oordeelkundigheid, onverskrokke moedigheid om sy oortuiging uit te spreek en te handhaaf, sterke persoonlikheid en opregte Christelike vroomheid. Daarby was hy ’n man van staal: ’n wil van staal, ’n gees van staal, ’n karakter van staal."
Herkoms en opleiding
duimnael|links|320px|Die Holy Brigade, in 1896 die Victoria-kollege se heel eerste rugbytoerspan, so genoem omdat hulle nooit 'n druppel drank oor hul lippe laat gaan het nie. Agter: D. Kloppers, C.V. Nel, P.A. Bergh, [[Herman van Broekhuizen|H.D. van Broekhuizen, P. de Waal, P.K. Albertyn, A.L. Hofmeyr, Ebbe Dommisse, C.A. Neethling, H.R. Kemsley. Middel: M.S. Daneel, H.J. Bergh, J.M. Hofmeyr (kaptein), D. Morkel, G. Chapman. Voor: A.M. McGregor, Piet de Vos, C. Gonin, P.A.M. de Vos.]]
Hoërskool Voortrekker, Kenilworth
Die skool het in die middel van die dekade na 1930 uit die Laerskool Simon van der Stel as die Sekondêre Skool Simon van der Stel ontstaan. Die naam is waarskynlik omstreeks 1938 ten tyde van die eeufeesherdenking van die Groot Trek na Hoërskool Voortrekker verander. Simon van der Stel was dekades lank Voortrekker se voederskool, maar sedert die hoërskool van omstreeks 2005 drasties begin verengels het, woon die oudleerders van die laerskool nou die Hoërskool Jan van Riebeeck in Tamboerskloof by waarheen hulle daagliks per bus vervoer word.
Cornelis Vermaak Nel
Herkoms en opleiding
duimnael|regs|180px|Nel het van 1894 tot 1898 vir die Victoria-kollege of Stellenbosch se eerste span rugby gespeel en was in 1897 ook lid van die [[Westelike Provinsie se eerste span.]]
links|320px|duimnael|Maties se eerste rugbyspan van 1896 wat die eerste keer die Groot Uitdaagbeker gewen het. (Die latere ds.) C.V. Nel sit regs in die middelste ry. [[Pieter Kuypers Albertyn|P.K. Albertyn staan agter, vierde van links. Die kaptein, in die middel met die bal op sy skoot, is John Hofmeyr, later NG predikant van Somerset-Oos. Links van Hofmeyr sit Herman van Broekhuizen, later NG predikant van Kuilsrivier en Pretoria voor hy oorgegaan het na die Hervormde Kerk. Marthinus Daneel (later NG predikant van Fraserburg en Victoria-Wes sit links in die middelste ry.]]
duimnael|regs|320px|Nel was op Stellenbosch lid van die Unie-Debatsvereniging. Hierdie foto van die ampsdraers en joernaliste is in 1895 geneem. Agter: Cornelis Nel, J. Radloff, Andrew Rowan, [[Marthinus Daneel|M.S. Daneel en Christie Neethling. Voor: Dawie Mostert, Henri Gonin, D.F. Malan, E.T.F. Malan (voorsitter), C.H. Murray en George Rudman. Sover vasgestel kon word, het Nel, Daneel, Neethling, Gonin, D.F. Malan, Murray en Rudman predikant in die NG Kerk geword.]]