cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oliestoei
Anders as by Olimpiese stoei, kan ’n oliestoeigeveg gewen word deur die hand deur die teenstander se kisbet te steek en hom so vas te pen. So ’n wen word paça kazık genoem. Gevegte het oorspronklik nie ’n maksimum tydsduur gehad nie en dit kon dus ’n dag of twee lank aanhou totdat die een stoeier wen, maar sedert 1975 is die tydsduur vasgestel op ’n maksimum van 40 minute of 30 minute, na gelang van die kategorie. As daar in dié tyd nie ’n wenner is nie, word vir ’n verdere 15 of 10 minute gestoei. In dié tyd word punte toegeken en telling gehou om die wenner te bepaal.
Stoeiers smeer mekaar voor die tyd met olie as ’n teken van balans en wedersydse respek. As een stoeier ’n ouer een klop, soen hy dié se hand (’n teken van respek teenoor ouer mense in Turkye).
Wedstryde word deur die jaar oral in Turkye gehou, maar in die vroeë somer van elke jaar kom sowat 1 000 deelnemers in Edirne in Turkye bymekaar vir die jaarlikse Kırkpınar-stoeitoernooi van drie dae om te bepaal wie die baspehlivan ("hoofstoeier") van Turkye is. Dié toernooi, wat sedert 1362 gehou word, is waarskynlik die oudste aaneenlopende sportkompetisie in die wêreld.
Kompetisies word ook in Griekeland gehou. In die afgelope tyd het dit ook veld gewen in ander lande, veral Nederland en Japan.
Pixie-bob
Die Pixie-bob is ’n katras wat moontlik afstammelinge is van hibrides, maar as ’n gedomestikeerde kat beskou word.
Geskiedenis
In die volgende paar jaar het Brewer nog 23 katte van die Kaskadegebergte by haar program ingesluit wat volgens haar die resultaat was van natuurlike parings tussen vos- en huiskatte. Terselfdertyd het ander telers in Amerika gewerk met plaaskatte met ’n duidelik wilde voorkoms. Hulle het met Brewer saamgewerk om ’n breë genetiese basis te skep vir die ontwikkeling van die moderne Pixie-bob.
Hulle het eindelik The International Cat Association (TICA) en die American Cat Fancier's Association (ACFA) oorreed om die kat te erken. Dit het in 1998 kampioenskapstatus gekry.
Hoewel tekens van wilde katte in die gene opgespoor is, word dit vir alle doeleindes beskou as ’n gedomestikeerde kat.
Beskrywing
Pixie-bobs kan groot wees, maar die gemiddelde gewig is sowat 5 kg. Hulle bereik ná sowat vier jaar ’n volwasse ouderdom in vergelyking met die een jaar van die meeste katrasse. Die meeste Pixie-bobs het swart hare en vel onder hul pote en swart lippe. Hulle het wit hare om die oë en op die bors, maar het dikwels ’n swart vel onder die wit hare. Die pels het ’n patroon soos dié van ’n voskat, dikwels gemeng met rooi skakerings. Hoewel sommige lang hare het, is die meeste kortharig. Die oë is groen of goud en het ’n driehoekige vorm. Sterte is afwesig, lank of tussen 5 en 10 cm (TICA-vereiste).
Die katte is intelligent, spelerig en sosiaal en sal hul eienaar in die huis rond volg. Hulle maak tjirp- en gromgeluide, maar die meeste miaau nie baie nie en sommige miaau nooit.
Bokkeveldpoppiesbos
Die bokkeveldpoppiesbos (Paranomus bracteolaris) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Paranomus behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap en Noord-Kaap, waar dit voorkom op die Bokkeveldeskarp, in die Koue Bokkeveld en die Olifantsrivierberge.
Die struik is eenstammig en word tot 2 m hoog en blom van Augustus tot Oktober. Die blare is fyn verdeel in naaldvormige segmente; hulle is harig wanneer hulle jonk is. Die blomme is in klein trosse gerangskik in are op die punte van die takke. Hulle is perspienk en 20 - 25 mm lank. Vuur vernietig die plant maar die sade oorleef. Die plant is tweeslagtig en bestuiwing vind deur die werking van insekte plaas. Die vrugte word twee maande nadat die plant geblom het ryp en die sade val na die grond waar dit deur miere versprei word. Die plant groei sandsteen grond op hoogtes van 250 - 1300 m.
In Engels staan die struik as die Smooth-leaf Tree Sceptre bekend. Die boom se FSA-nommer is 72.3.
Hyundai Delta-enjin
Die Hyundai Delta-enjin is 'n 2.5 L en 2.7 L V6-enjin wat in Ulsan, Suid-Korea vervaardig word.
Karatara
Barrington is 5 km oos en George 35 km wes van Karatara indien die kortste roete oor die padnetwerk gevolg word.
Welsynsdorp
Geskiedkundig was Welsynsdorp 'n area vir lede van die wit bevolkingsgroep en is huise aan gewese boswerkers, gestremde staatsamptenare en pensioentrekkers verhuur. Hoewel die dorp steeds oorwegend wit is, woon daar 'n aantal kleurlingfamilies. Daar is 'n Aksiekomitee wat uitsluitlik wit is en mense wat op die omliggende plase woon, insluit.
Welsynsdorp word deur die provinsiale regering besit en word grotendeels deur die provinsiale departement van maatskaplike ontwikkeling (voorheen die departement van maatskaplike dienste) gefinansier, wat die Eden-distriksmunisipaliteit betaal om sommige munisipale dienste te lewer. Toe die departement die ouetehuis op Karatara in 1996 sluit en sy administratiewe kapasiteit vanuit die gebied verwyder het, is die distriksmunisipaliteit gedwing om die lewering van dienste oor te neem.
Charles "Chic" Sale
Charles "Chic" Sale (25 Augustus 1885 – 7 November 1936) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Expert (1932), Dangerous Crossroads (1933), Treasure Island (1934), en Rocky Mountain Mystery (1935).
Karatara
Bergvallei
Bergvallei bestaan uit tien huise wat omtrent 'n kilometer wes van Welsynsdorp geleë is. Alhoewel hierdie huise ook van baksteen gebou is, is hulle op heelwat kleiner erwe geleë en was hulle tradisioneel arbeidersverblywe. Hierdie erwe word nes dié in Welsynsdorp gediens, besit en geadministreer. In Bergvallei was daar en is daar tans geen plakkersvestiging nie.
Pool (spel)
duimnael|200px|regs|Die 9-bal variant
Karatara
Bosdorp
Bosdorp lê ten noordooste van Welsynsdorp en bestaan uit 53 huise, waarvan die meeste uit hout bestaan en in 'n goeie toestand is. Hierdie erwe is kleiner as dié in Welsynsdorp, maar groter as dié in Bergvallei. Die huise word gediens, maar daar is gereeld probleme met veral die ontoereikende rioolstelsel. Hierdie nedersettings was tradisioneel meestal van swart en kleurling bosbouwerkers gereserveer. Akkommodasie was voorwaardelik op indiensneming by die nasionale Departement van Bosbou toegestaan. Huise moes op beëindiging van indiensneming ontruim word. Die meeste huise word tans deur kleurling en swart gewese bosbouwerkers bewoon, alhoewel 'n aantal wit families ook daar woon.
Pool (spel)
Pool is 'n biljartspel van Amerikaanse oorsprong en word op 'n pooltafel gespeel. Die spel is wêreldwyd baie gewild en word dikwels in kroeë en ander sosiale bymekaarkomplekke gespeel.
Karatara
Bosdorp
Die Bosdorp-grond was oorspronklik die eiendom van die nasionale Departement van Bosbou en is deur Safcol (MTO Bosbou) geadministreer. Dit is as besbougrond gedeproklameer en beide die grond en die huise is nasionaal berus. Die huise is aan voormalige bosbouwerkers belowe op die voorwaarde dat hulle hul diensgelde ten volle betaal het. Die grond word nou deur die nasionale Departement van Openbare Werke besit en is vir 'n grondhervormingsprojek geoormerk. Die Distriksmunisipaliteit bied sommige dienste wat deur die nasionale Departement van Openbare Werke vergoed word.
Pool (spel)
Die spel word op 'n reghoekige tafel gespeel met 'n sak (gat) aan elke hoek en een sak in die middel van elke lang sy van die reghoek. Die doel van die spel is om die balle in die sakke in te skiet net soos dit by snoeker die geval is.
Karatara
Bosdorp
Regeringsgrond in die area is deur die Regeringsgrondverwyderingskomitee vir toekomstige landbougebruik deur grondhervormingsbegunstigdes geïdentifiseer. Daar is in beginsel ooreengekom dat hierdie grond, of 'n deel daarvan, in toekomstige aansoeke aan die nasionale Departement van Grondsake vir toekennings vir landbouontwikkeling beskikbaar gemaak kan word.
Pool (spel)
'n Standaadstel poolballe word genommer van 1 tot en met 15, met die eerste 7 wat die 'heles' oftewel solids (balle met één kleur) genoem word en waar 8 die swart bal is. Die 9de tot en met die 15de balle word die 'halwes' oftewel die stripes genoem (met 'n wit sy en 'n gekleurde band).
Daar bestaan heelwat variante, waarvan die drie gewildstes is:
8-bal (spelreëls)
8-bal word gespeel met 16 balle, 1 speelbal (die witte) en 15 genommerde balle. Die spel word deur twee spelers gespeel.
Lys van Hyundai-enjins
Die Hyundai Motormaatskappy het reeds die volgende families van motorenjins geproduseer:
Pool (spel)
Doel van die spel
Die bedoeling van die spel is dat die een speler die heles van die tafel afspeel en die ander die halwes van die tafel afspeel. Die 8-bal (die swarte) word laaste afgespeel en die een wat daarin slaag is die wenner.
duimnael|200px|regs|'n Pooltafel in die De Munt-poolsentrum te [[Gorinchem.]]
Opstel van die balle
links|duimnael|150px|Korrekte opstelling met die twee hoekballe van teenoorgestelde soort en die swart bal in die middel. Die balle word in 'n driehoek op die tafel geplaas. Die 8-bal is die middelste van die drie balle. In die onderste ry van die driehoek word 'n halwe en op die ander hoek word 'n hele geplaas. Die res van die balle word dan willekeurig daarom geplaas.
Die breekskoot
Die wit bal word agter die lyn geplaas en 'n geldige breekskoot moet óf 'n bal sink óf ten minste 4 balle moet die kant geraak het. Indien die breek nie volgens hierdie vereistes geskied het nie kan die teenstander daarop aandring dat die balle weer opgestel word en word hy dan die een om te breek of hy kan kies om van die bestaande posisie af te speel.
Sink van die 8-bal
Wanneer 'n speler al sy genommerde balle gesink het, mag hy probeer om die 8-bal te sink. Om te wen moet die speler eers aandui in watter sak hy/sy die agt bal gaan sink en dit dan suksesvol in daardie sak sink. As die 8-bal tydens so 'n skoot in 'n ander sak as die aangewese sak val, van die tafel afgeskiet word of 'n fout begaan word tydens die skoot, verloor daardie speler die spel. Andersins is die speler se beurt oor. (In sommige formele reëls word die spel nie verloor indien 'n fout begaan word tydens die 8-bal skoot nie).
Wen
Enige van die volgende omstandighede kan lei tot 'n oorwinning in die spel:
Engelse reëls
'n Nouverwante stel reëls is die Engelse reëls oftewel Blackball pool. Die grootste verskil met Engelse reëls is dat die teenstander tydens 'n fout met twee skote beloon word in plaas daarvan dat die teenstander die bal enige plek op die tafel kan plaas soos met die Amerikaanse 8-balreëls.
Breëstreepplatwurm
Die Breëstreepplatwurm (Pseudoceros paralaticlavus) is 'n seedier en platwurm wat leef in rots- en koraalriwwe in water wat tot 30 m diep is. Die seedier kom voor in die Indiese- en Stille Oseane; ook aan die kus van Oos-Afrika suidwaarts tot by KwaZulu-Natal.
Hierdie platwurm het 'n plat, bykans swart, langwerpige lyf met witgrys breë streep wat deur die middel gaan. Die rand van die lyf is gryswit met geel strepe aan die binnekant. Daar is swart skyntentakels aan die voorkant met geel punte.
Frank Campeau
Frank Campeau (14 Desember 1864 – 5 November 1943) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente When the Clouds Roll by (1919), Battling Bunyan (1924), 3 Bad Men (1926), en Abraham Lincoln (1930).
Hyundai Alpha-enjin
Alpha-enjins is geproduseer in 1.3 L (1341 cc) en 1.5 L (1495 cc) weergawes, met 'n 1.6 L (1599 cc) Alpha II wat van 2005 tot 2011 geproduseer is, waarna dit deur die Hyundai Gamma-enjin vervang is.
Kulula.com
kulula.com was 'n Suid-Afrikaanse laekosteredery wat op groot binnelandse roetes vanaf die O.R. Tambo Internasionale Lughawe en Lanseria-lughawe naby Johannesburg gevlieg, en dit ook as basis vir hulle bedrywighede gebruik. . Die woord kulula beteken "dis maklik" in die Nguni-tale Zoeloe en Xhosa. Die redery het hoofsaaklik binnelandse lugroetes bedien en meegeding met die ander plaaslike laekostelugrederye.
Geskiedenis
Kulula is op 6 Julie 2001 gestig en het in Augustus begin opereer as Suid-Afrika se eerste "geen-fieterjasie"-lugvervoerder. Die verklaarde doel was om kulula.com as meer as net 'n lugredery-handelsmerk te posisioneer, maar om bespreking, betaling en die volledige reiservaring bekostigbaar te maak.
In 2010 is kulula deur FIFA gedwing om 'n veldtog te staak wat homself beskryf het as die "nie-amptelike nasionale draer van die jy-weet-wat", wat plaasgevind het "nie volgende jaar nie, nie verlede jaar nie, maar êrens tussenin ", verwysend klaarblyklik na die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 wat destyds in Suid-Afrika plaasgevind het. 'n Ander advertensie het "bekostigbare vlugte [aan] almal behalwe Sepp Blatter" (die FIFA-president) aangekondig, wat 'n gratis sitplek aangebied is "vir die duur van die ding wat nou gebeur".
In Julie 2012 het kulula aangekondig dat hy die eerste van sewe splinternuwe Boeing 737-800's bedryf, met drie wat voor die einde van die jaar in gebruik sou wees, en die oorblywende vier wat in 2015 en 2016 afgelewer sou word.
Eienaarskap
kulula.com was nie 'n aparte maatskappy nie, maar was 'n handelsnaam van Comair, wat ook vlugte bedryf het as konsessiesaak van British Airways. Die hoofkantoor van die lugredery was naby O.R. Tambo in die Bonaero Park-gebied van Kempton Park in Gauteng geleë.
Besigheidstendense
Finansiële en bedryfsresultate vir kulula.com was nie afsonderlik openbaar gemaak nie, maar volledig opgeneem in die finansiële jaarresultate vir Comair (vir jare geëindig 30 Junie).
Bestemmings
Teen Januarie 2020 het kulula.com die volgende bestemmings bedien:
Bankrotskap
kulula.com het hul sakebedrywighede beëindig op 9 Junie 2022.
Kaapse Dokter
Die Kaapse Dokter is 'n droë suidoostewind wat oor die Kaapse skiereiland waai vanaf lente tot laat somer (September tot Maart in die suidelike halfrond). Sonder hierdie wind sou die lugbesoedeling in Kaapstad en omgewing baie erg wees. Op warm, vogtige somerdae bring dit lafenis en veroorsaak die "tafeldoek" oor Tafelberg.
Die wind hou vir ure, maar soms vir selfs dae aan. Snags neem dit egter af. Tydens die lente en herfs kom die swart suidoos soms voor en gaan gepaard met 'n besondere swaar reënneerslag.
In die beginjare van die Kaapse nedersetting het die suidoostewind dikwels groot skade aan koringoeste berokken.
Agtergrond
Al waai die wind oor 'n wye area van die Wes-Kaap, is dit veral erg in en om die Kaapse Skiereiland, waar dit sterk kan wees. Mense in Kaapstad noem dit "die Suidooster".
Samantha Mathis
Samantha Mathis (gebore 12 Mei 1970) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Super Mario Bros. (1993), Little Women (1994), American Psycho (2000), en The Punisher (2004).
Atteridgeville
Atteridgeville is 'n woongebied wes van Pretoria, Suid-Afrika wat onder die Stad Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit val. Dit word begrens deur Saulsville in die weste, Proklamasieheuwel in die ooste, Laudium in die suide en Lotus Gardens aan die noordekant.
Opper-Sorbies
Opper-Sorbies (Hornjoserbšćina, hornjoserbska rěč, Duits: Obersorbische Sprache) is 'n Wes-Slawiese taal en word deur 13 490 mense hoofsaaklik in die Opper-Lausitz-streek in die Duitse deelstaat Sakse gepraat. Die grootste stede in die Opper-Sorbiese taalgebied is Bautzen (Budyšin) en Görlitz (Zhorjelc).
Die naaste taal wat nou aan Opper-Sorbies verwant is, is Neder-Sorbies. Die ander verwante tale is Kasjoebies, Pools, Slowaaks en Tsjeggies.
Siphiwe Tshabalala
Lawrence Siphiwe Tshabalala (gebore op 25 September 1984 in Soweto) is 'n Suid-Afrikaanse professionele sokkerspeler wat vir die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan uitdraf. Hy speel ook as vleuel vir Kaizer Chiefs.
Tshabalala het die eerste doel van die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 tydens die openingswedstryd teen Meksiko in die Sokkerstad-stadion aangeteken.
Bremen
Bremen (Duits: [ˈbʀeːmən], ; Nederduits ook Breem of Bräm; Nedersaksies: Breemn) is die hoofstad en grootste stad van die Duitse deelstaat Vrye Hansestad Bremen, wat dikwels ook net "Bremen" genoem word. As die kleinste deelstaat van Duitsland behels die stadstaat naas Bremen slegs een ander stad, Bremerhaven, wat as Noordseehawe sowat 60 kilometer verder noord geleë is.
Bremen is met 'n bevolking van 569 396 die tweede grootste stad in Noord-Duitsland na Hamburg en die elfde grootste in Duitsland. Die stad is die setel van die Breemse parlement (Duits: Bremer Bürgerschaft), die regering van die deelstaat (Senaat van Bremen, Duits: Bremer Senat) en van die meeste instellings en geregshowe van die deelstaat.
In die vroeë Middeleeue het Bremen 'n belangrike rol by die Christelike sendingwerk in Noord- en Noordoos-Europa gespeel en was ook die biskopsetel vir Noord-Europa. As een van die magtige seehandelstede van die Hansebond het Bremen in die 13de eeu tot een van die eerste republikeinse stadstate in Europa ontwikkel wat deur welvarende koopmansgesinne oorheers is. Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Bremen deur Amerikaanse troepe beset en het later een van drie stadstate in die Duitse Bondsrepubliek geword.
Alhoewel die oop see sowat een uur per motor van Bremen af lê, is die getye op die Weserrivier twee keer per dag duidelik waarneembaar. Die promenade langs die Weser was vroeër die middelpunt van Bremen se besige seehawe, en plaaslike koopmanne het handel met alle bekende gebiede gedryf. Vandag word seevrag veral in die Neustädter Hafen en Bremen se moderne susterstad Bremerhaven met hul uitgebreide houerterminale gehanteer. Die seehawe is die tweede belangrikste invoerhawe vir motors in Europa en hanteer jaarliks sowat 1,4 miljoen voertuie. Tans is Daimler AG (vroeër DaimlerChrysler AG) die grootste privaat werkgewer, terwyl Airbus in Bremen met 3 100 werknemers oor die tweede grootste werksterrein in Duitsland na Hamburg beskik.
Bremen het na die agteruitgang van sy tradisionele skeepsbou en die verskuiwing van hawegeriewe tot 'n moderne kulturele, wetenskaplike en hoëtegnologiesentrum ontwikkel. Bremen het daarnaas ondanks die grootskaalse oorlogskade van die jare 1940 tot 1945 'n ryke argitektoniese erfenis van verskillende tydperke bewaar, waaronder 'n historiese stadskern met winkellane en 'n groot aantal museums en ander kulturele instellings wat van die stad 'n gewilde toeristebestemming maak. Die stad bestaan vandag uit 'n historiese stadskern en uitgebreide voorstede wat meestal hul eie spesifieke, soms selfs landelike karakter bewaar het.
Geografie
Bremen lê aan die oewers van die Weserrivier en sowat 126 kilometer van sy monding in die Noordsee af. Die rivier verbreed in die stadsgebied tot 'n rivierdelta, die sogenaamde Unterweser (letterlik die benedeloop van die Weser) wat ook vir seeskepe bevaarbaar is en van Bremen een van die belangrikste hawens in Duitsland gemaak het. Die vroeëre seehawe is vandag 'n promenade langs die Weser, die sogenaamde Schlachte.
Ten opsigte van sy oppervlakte behoort Bremen tot die grootste stede in Duitsland. Die stadsgebied is sowat 38 kilometer lank en 16 kilometer wyd en sluit 'n verskeidenheid stadsbuurte in wat elkeen min of meer sy eie karakter bewaar het. Naas die stadsentrum en die aangrensende woongebiede is daar selfs landelike buitewyke met plase soos Blockland in die noorde van Bremen wat oorspronklik deur Nederlandse setlaars as landbougebied ontwikkel is.
Die susterstad Bremerhaven lê naby die samevloeiing van die kleiner Geesterivier met die Weser en ook naby die Wesermonding. Die internasionale seehawe van Bremerhaven maak in politieke opsig deel uit van Bremen, maar word deur Bremerhaven se stadsregering geadministreer.
As gevolg van die Noordsee se getye styg die Weser se watervlak tydens vloed tot sowat 2,40 meter bo seevlak sodat die stadsgebied oor 'n afstand van 155 kilometer deur dyke beskerm word. Naas die Noordsee se vloedwater hou die Oberweser (boloop van die rivier) soms 'n bedreiging vir Bremen in.
Aangesien die riviere Weser, Werra, Fulda en Aller 'n gebied met 'n oppervlakte van sowat 40 000 vierkante kilometer dreineer, loop die rivierwater tydens swaar reënvalle of die dooiweer van die lente nie vinnig genoeg af nie sodat dyke ook as beskerming teen oorstromings gebou is.
Vroeë geskiedenis
Terwyl die eerste menslike spore in die omgewing van Bremen uit die Steentydperk omtrent 150 000 v.C. dateer (soos byvoorbeeld 'n lans wat by die geraamte van 'n oer-olifant gevind is), was argeologiese opgrawings in die stadsgebied van Bremen in hierdie opsig nog nie suksesvol nie.
Skriftelike oorlewerings uit die Romeinse tydperk verwys na die Chauci of Haukes (Duits: Chauken), 'n Germaanse stam wat die gebied langs die benedeloop van die Weser bewoon het en hulle huise op klein meensgemaakte heuwels, sogenaamde Wurten, opgerig het. Die Chauci het hulle enkele jare lank aan die Romeinse gesag onder keiser Augustus onderwerp, maar daar is min oor hul latere geskiedenis bekend, en hulle het moontlik met die Saksers vermeng wat vanaf die 3de eeu n.C. vanuit Holstein na ander Noord-Duitse gebiede uitgebrei het.
Die sandduin met 'n lengte van 26 kilometer aan die Weser se regteroewer was beskerm teen die rivier se vloedwater en sodoende geskik vir die stigting van nedersettings en die bou van paaie, en kleiner Saksiese dorpe wat uit die tydperk tussen die 1ste en 8ste eeu dateer is in voorstede soos Hemelingen, Mahndorf, Grambke en Rekum opgegrawe. Urne en vuurplekke wat in die stadsentrum ontdek is, is tans nog nie presies gedateer nie.
Daar is verskeie teorieë oor die oorsprong van die naam Bremen. Die oudste bekende vorm was Bremun (Latyn: Brema), en 'n afleiding hiervan, 'n lokatiewe datief van die meervoudsvorm Brem, beteken letterlik "by die rande" en het moontlik na 'n vroeë nedersetting by die duinrand verwys.
Vroeë Middeleeue
In 780 het Karel die Grote die Angel-Saksiese sendeling Willehad na Bremen ontbied – twee jaar voordat die eerste historiese dokument uitgevaardig is waarin vir die eerste keer na Bremen verwys word. Blykbaar was sukses aan Willehad se sendingwerk beskore. Reeds in 787 kon Karel die Grote 'n bisdom in Bremen stig en Willehad as biskop benoem.
Godsdienstige oorwegings was nie die enigste motiverende faktor vir Karel se handelinge nie. Bremen was van begin af 'n strategiese nedersetting aan die noordgrens van die Frankiese Ryk. Karel het veral grawe en biskoppe ingespan om die nuut verowerde Saksiese gebiede in die noorde te oorheers. Die Breemse biskop Ansgar het in die 9de eeu 'n belangrike rol by die Christelike sendingwerk in Skandinawië en die Slawiese Oosseegebiede gespeel, en Bremen is in 845 tot aartsbisdom verhef. Eeue lank het teenstellings tussen die Frankiese veroweraars en geestelikheid en die Saksies-Friese stadsbewoners die geskiedenis van Bremen oorheers. Die eerste katedraal in Bremen is in 858 deur Deense Wikings aan die brand gesteek en later deur 'n steengebou vervang.
In 967 het keiser Otto I die Breemse aartsbiskop tot graaf van die plaaslike graafskap verklaar en sodoende 'n geestelike vorstedom in die hartland van die hertogdom Sakse geskep. Die pous het tegelykertyd Denemarke, Swede, Noorweë, Ysland en later ook Groenland onder die kerklike gesag van die Breemse aartsbiskop gestel. Bremen het in hierdie periode tot 'n beduidende handelsentrum en hawe begin ontwikkel wat op 10 Augustus 965 ook voorregte as 'n markstad gekry het.
Die meeste bewoners moes destyds nogtans 'n lewe maak uit bestaansboedery wat veeteelt en akkerbou asook vissery ingesluit het. Ambagte en handel met landbouprodukte het net 'n ondergeskikte rol gespeel.
Die kerklike owerhede in Bremen het hul organisasie geleidelik uitgebou en in die periode tussen 1013 en 1043 nuwe versterkings en 'n steenmuur rings om die katedraalkwartier gebou aangesien die stad og steeds deur Noormanne-aanvalle bedreig was. Die sendingwerk in Noord-Europa het voortgegaan, en die oprigting van nuwe kerke het net soos die luukse leefstyl van die wêreldlike aartsbiskoppe 'n sterk finansiële basis noodsaaklik gemaak. Die geestelikes het dus begin om nuwe grondbesit te koop.
In 1041 is die katedraal en nabygeleë kerklike geboue deur 'n brand verwoes. Aartsbiskop Benzelin, 'n boorling van Keulen, het onmiddellik met die heropbou begin en die katedraal van Keulen as argitektoniese voorbeeld geneem. Sy opvolger Adalbert het met die boubedrywighede voortgegaan, maar eers die bestaande geboue afgebreek en die katedraal in die Italiaanse stad Benevento tot nuwe argitektonise voorbeeld verklaar. Die Breemse katedraal se voorkant was al in 1049 voltooi, terwyl die wes-kripte eers in 1066 ingewy kon word.
Die Oewermark (Duits: Ufermarkt) was die bakermat van Bremen se vroeë welvaart. Onder die heerskappy van keiser Konrad II het die Bremenaars op 16 Oktober 1035 die reg gekry om jaarliks in die lente en herfs 'n vrymark (Duits: Freimarkt) te hou. Aartsbiskop Adalbert het vir sy verspilsug bekend gestaan waaruit veral buitelandse handelaars met hul luukse goedere uit oorsese gebiede voordeel getrek het. Adalbert se pogings om van Bremen die nuwe "Rome van die Noorde" gemaak het egter rampspoedige gevolge vir die stad ingehou.
Die Saksiese adel van die omgewing het steeds 'n sterk opposisie teen die Breemse aartsbiskop gevorm. Tydens sy afwesigheid in 1064 het hertog Hermann die stad geplunder. Die biskop se posisie het verder verswak, en hy was genoodsaak om hoër markdoeanes te hef – 'n stap wat tot die ekonomiese agteruitgang van Bremen gelei het nadat koopmans en handelaars weggebly het.
Die 12de eeu
Behalwe vir die Rynland met sy stedelike tradisie en selfbewuste burgerdom was Duitsland omtrent 1100 nog 'n oorwegend agrariese samelewing. Die kerk het aanspraak gemaak op belangrike markdorpe as deel van sy wêreldlike magsgebiede. Handel en ambagte het geleidelik begin om ook buite die Rynland die ontstaan van stedelike nedersettings te bevorder.
In 1106 het aartsbiskop Frederik 'n ooreenkoms met Nederlandse setlaars gesluit waarvolgens hulle die opdrag gekry het om in die omgewing van Bremen met die bou van dyke en die dreinering van moerasgebiede te begin. Die kolonisasie van die Stedinger Land aan die linkeroewer van die Weser het in die periode tussen 1142 en 1149 plaasgevind. In 1171 is die gebiede tussen Brinkum en Huchting volgens die Hollandse Reg gekoloniseer, in 1181 die oostelike Hollerland en Blockland en omtrent 1200 Neuenland. Binne 'n eeu was die omgewing van Bremen stelselmatig deur boere gekoloniseer, en nuwe dorpe is gestig terwyl ouer nedersettings vergroot is.
Die vinnige bevolkingsgroei het Bremen van 'n welvarende landelike omgewing voorsien, en die stad het op ekonomiese gebied voordeel getrek uit die landbou se oorskotte. Landbouprodukte is in Bremen gestoor, veredel en as handelsgoedere aangebied en ook buite die aartsbiskoplike hof beduidende koopkrag geskep wat steeds meer handelaars met luukse goedere na die stad gelok het. Bremen het sodoende tot 'n beduidende ekonomiese sentrum ontwikkel en is in 1157 van 'n nuwe stadsmuur voorsien.
Saam met die vestiging van boere en handelaars het ook gspesialiseerde ambagsmanne begin om hulle op die duinplato noord van die koopmansstad en wes van die St. Veits- en Vroue-kerk te vestig. Historiese straatname wat na spesifieke beroepe verwys soos Hutfilter-, Kramer- of Hakenstraße getuig van hierdie ontwikkeling. Volgens oorlewerings was Bremen omtrent 1150 reeds 'n belangrike hawestad; pelgrims uit Wesfale en Nedersakse het hier hul pelgrimstogte na die Heilige Land begin. In 1186 het keiser Frederik Barbarossa Bremen met die sogenaamde Gelnhauser Privileg as politieke liggaam en selfregerende stad erken wat onder sy onmiddellike gesag gestaan het; die burgers en hul regte (onder meer die reg op grondbesit) is deur die keiser amptelik gewaarborg. As vrye Ryksstad was Bremen vry van enige kerklike gesag. Ook lyfeienes kon voordeel trek uit hierdie nuwe politieke status. Ná 'n verblyf van meer as een jaar binne die stad se mure was hulle vry.
In die laat 12de eeu het die Breemse koopmansgesinne groter invloed op die stad begin uitoefen; in 1181 het aartsbiskop Siegfried skepe wat Bremen aangedoen het belastingvry gestel.
Die 13de eeu
Bremen se geskiedenis was in die 13de eeu net soos dié van baie ander handelsentrums deur ekonomiese vooruitgang gekenmerk. Die bevolkingsgroei, 'n hoër bevolkingsdigtheid en lewensgehalte het saam met nuwe handelsroetes na en -betrekkinge met Vlaandere, Engeland, Skandinawië, die Oosseegebied, die boloop van die Weser en Wesfale bygedra tot Bremen se ekonomiese welvaart. Ná hul vredesluiting in 1217 was die Breemse burgers en aartsbiskop Gerhard I partye met gelyke regte. Met sy nuwe stadsmuur, wat die kwartiere van geestelikheid, koopmans en ambagsmanne omring het, het Bremen aan alle kriteria van 'n Middeleeuse stad voldoen: Sentrale ligging, selfregering, versterkings, mark en stadstatus.
Omstreeks 1230 het Bremen se bevolking tussen sowat 10 000 en 15 000 siele beloop wat rofweg in drie groepe verdeel kan word:
Die stadsgebied is aansienlik vergroot; die gebied rondom Söge-, Obern- en Langenstraße was net soos die Martinikwartier op die Balge-eiland dig bevolk, en die markplein van Bremen het geleidelik gestalte gekry, alhoewel die Raadsaal nog nie opgerig was nie. Historiese dokumente verwys in 1229 vir die eerste keer na 'n raadsaal by die ingang tot die Obern- en Sögestraße.
By die Weseroewer langs die Schlachte – 'n gebied wat destyds buite die stadsmuur geleë was – is kaaiagtige versterkings gebou, vermoedelik omdat groot seeskepe dieper ankerplekke benodig het. Aan die noordelike kant van die Langenstraße is 'n stedelike weeghuis opgerig.
In 1229 is met die boubedrywighede van die Ansgarii- en Martinikerk begin, terwyl die oostelike deel van die Tiefereiland as 'n vermaaklikheidskwartier met kroeë en Staven (openbare badkamers) gedien het. Alhoewel reeds omtrent 1200 met die plaaslike vervaardiging van bakstene begin is, was die meeste huise in Bremen nog van hout en vlegwerk gebou en met leem bepleister. Net in die koopmansbuurt van Langenstraße was daar reeds woontorings van welvarende burgers wat van steen gebou en sodoende bestand teen brande was. Teen die einde van die 13de eeu het die oprigting van 'n groter aantal rooi baksteengeboue die ekonomiese welvaart van Bremen weerspieël, en volgens die Wesfaliese voorbeeld is kerke vergroot en van pragtige stylelemente voorsien.
Die 14de eeu
Die bevolkingsgroei het in die vroeë 14de eeu 'n nuwe organisasiestruktuur noodsaaklik gemaak. 'n Komitee van raadslede het in 1304 begin om voorstelle vir 'n nuwe stedelike reg uit te werk, maar hulle het tot skerp kritiek en uiteindelik geweldpleging gelei. Ná die herstel van wet en orde is Bremen in vier parogieë verdeel wat deur 'n klein aantal welvarende gesinne en gildemeesters oorheers is. Die lewenslange lede van die Stadsraad, wat uit 36 mans bestaan het en waarvan iedereen elke drie jaar as aktiewe raadslid gefungeer het, het uit hierdie heersende klas gekom. Die drie derdes van die Stadsraad het die sogenaamde Wittheit gevorm, en hulle het gemeenskaplik nuwe lede benoem sodra 'n ander oorlede is of die Raad verlaat het.
Mangifera
Mangifera is die botaniese naam van 'n genus van bome uit Asië. Die genus omvat ongeveer 69 spesies, waarvan die bekendste die veselperske (Mangifera indica) is. Die sentrum van diversiteit is in die subtropiese en tropiese suidoostelike dele van Asië. Die grootste aantal spesies kom in die Maleise skiereiland, Borneo en Sumatra voor. Hulle is oor die algemeen blaardak-bome in laagliggende reënwoude en bereik 'n hoogte van 30-40 meter.
Bremen
Die 14de eeu
Nogtans het geskille oor die kandidate vir die biskopsetel in 1348 tot onluste gelei waartydens die Ostertor-voorstad net soos 'n aantal plase in die omgewing afgebrand het. Eers 'n pesepidemie wat kort na die begin van die onluste in Bremen gewoed het en waaran 'n derde van die stadsbevolking (wat op sowat 21 000 beraam is) beswyk het, het 'n einde aan die politieke stryd gemaak. Die groot bevolkingsverlies het die bevordering van immigrasie noodsaaklik gemaak en talle lyfeienes uit die omgewing na Bremen gelok. Toe die horiges van die graaf van Hoya nie aan hom oorgelewer is nie, het hy oorlog teen Bremen gevoer en 'n oorwinning behaal. Talle Breemse burgers en raadslede is as gyselaars gevange geneem. Vir die bedrag, wat as losgeld betaal moes word, het die Stadsraad voorgestel om 'n nuwe belasting te hef. Vanweë die ekonomiese agteruitgang ná die oorlog en 'n aantal eise wat deur die Hansebond teen Bremen ingestel is, het die plaaslike koopmans daarop aangedring dat die stad by die Hansebond om lidmaatskap aansoek moet doen.
In 1365 en 1366 het politieke geskille tot nuwe onluste gelei; veral gewone burgers het onder die leiding van gildemeesters in opstand teen die Raad gekom en 'n alliansie met die aartsbiskop beding. Huursoldate van aartsbiskop Albert II het op 29 Mei 1366 met hul skepe in Bremen ingeval en die stadspoorte van binne geopen. Tydens 'n geveg op die Markplein is die houtstandbeeld van die ridder Roland aan die brand gesteek, en huise is geplunder. Sommige raadslede is deur die biskoplike troepe in hegtenis geneem, ander het gevlug. Biskop Albert II was nou in beheer van die stad en het 'n nuwe stadsraad met meer as honderd lede laat verkies wat gedwing is om 'n lening ter waarde van 200 000 Mark aan hom uit te betaal.
Die vlugtelinge het by die Hanse aansoek om bystand gedoen, en die aanvoerders van die rebellie is op die Hansedag van 24 Junie 1366 in Lübeck voëlvry verklaar. Soldate van die graaf van Oldenburg het die aartsbiskoplike besetters op 27 Junie verslaan. In dieselfde jaar is die sleutel van Sint Petrus vir die eerste keer op die stadswapen van Bremen gebruik. In 1384 is ooreenkomste met 'n aantal Friese hoofde gesluit, en Breemse skepe is in die Wesermonding nie meer deur Friese seerowers bedreig nie.
Bremen was nou by die kruispunt van belangrike handelsroetes geleë wat onder meer Vlaandere met Hamburg en Lübeck verbind het. Breemse koopmans het begin om internasionale handelsbetrekkinge aan te knoop en hulle dikwels deur huwelike bevorder. Alhoewel die Breemse handelsbelange eerder op die Noordseegebied as die Oossee gekonsentreer was, het die stad in 1358 amptelik by die Hansebond aangesluit. Daar was lankal belangekonflikte wat uit die Noordseegerigte Breemse handel voortgespruit het – Breemse koopmans het in die 14de eeu nie net die Hanseblokkades teen Vlaandere en Noorweë gebreek nie, maar selfs as seerowers opgetree. Om Hansesanksies teen Bremen te vermy het die Raad besluit om aansoek om lidmaatskap in die Hanse te doen. Die Hansebond was met die opening van kantore in Londen en Brugge immers ook besig om self as mededinger van Bremen in die Noordseehandel op te tree.
Die 15de eeu
Teen die einde van die 14de eeu was Bremen die derde belangrikste stad in die Hansebond naas Lübeck en Hamburg, en sy bydraes tot die bond het in hierdie periode 'n hoogtepunt bereik. Bremen is nogtans gekritiseer vir sy optrede in die oorlog teen die Viktualiëbroeders, 'n bond van seerowers in die Noord- en Oossee. Solank as wat die seerowers hulle rooftogte tot die Oossee beperk het, was Bremen min betrokke by die Hanse se stryd teen die pirate. Eers toe die seerowers ook die seehandel in die Noordsee bedreig het, was die Stadsraad bereid om 'n oorlogskoggeskip beskikbaar te stel. Die Breemse skip het egter nie betyds op die toneel verskyn nie aangesien dit eers teen plaaslike seerowers in die Eemsriviermonding geveg het.
Die Breemse burgers se selfbewussyn is in hierdie periode steeds meer bevorder en het sy uiterlike uitdrukking in die nuwe Roland-standbeeld (1404) en die pragtige raadsaal (1405–1414) gevind. Sommige Raadshere het selfs begin om historiese dokumente te vervals om sodoende aanspraak op die status van 'n vrye Ryksstad te kan maak.
Die Breemse koopmans het in 1451 hul eie regsorde, die sogenaamde Ordinanz, saamgestel wat later verskeie kere uitgebrei is. 'n Kollegium van vier Elderleute of senior raadslede het as sprekers van die koopmans opgetree, en hierdie kring van leidende burgers het geleidelik die Breemse hoërklas gevorm.
Die eerste helfte van die 15de eeu was daarnaas gekenmerk deur die gewapende stryd teen Friese stamhoofde langs die benedeloop van die Weser en 'n geskil met die Hansebond. Die bond was betrokke by 'n interne stryd, maar sy bemiddelaars is deur Breemse burgers daarvan beskuldig dat hulle partydig sou wees. Alhoewel hulle verskeie kere na die amptelike vergadering van die Hansestede, die Hansetag, genooi is, het geen Breemse afgevaardigdes daar opgedaag, en op 27 April 1427 is Bremen se Hanse-lidmaatskap opgeskort. Vanweë politieke geskille met die Duitse keiser is Bremen selfs in die ryksban geslaan wat eers in 1436 opgehef is.
In die periode tussen 1438 en 1441 het die Wendiese lede van die Hanseverbond begin om teen hulle Hollandse mededingers in die Oossee op te tree. Bremen het aanvanklik neutraal gebly, maar nadat ook Breemse skepe deur die Hollanders gekaap is, het die stad by die verdedigingsalliansie aangesluit. Ná die vredesluiting tussen die Hanse en die hertog van Boergondië in Augustus 1441 het die Breemse Raad danksy die invloed van plaaslike koopmans die seeoorlog teen Holland, Seeland en Wes-Friesland alleen voortgesit.
Aan die kapteins is twee derdes van die buit toegesê wat hulle sou maak, en hulle het gevolglik ook begin om skepe van ander vorstedomme te kaap. Veral Engeland en Skotland het protes aangeteken teen die Breemse aanvalle, terwyl Frankryk as vergelding op Breemse handelskepe beslag gelê het. Twee leeus, wat op 'n Genuese skip gebuit is, is in Bremen vertoon. Alhoewel Bremen in Mei 1446 uiteindelik amptelik vrede gesluit het met die Hollanders, was Breemse koopmans vir 'n lang tydperk "ongewenste gaste" in Nederlandse hawens, veral in Brugge en Antwerpen. Tussen 1469 en 1473 is 60 Breemse seemans in Brabant en Antwerpen as seerowers tereggestel.
Toe die Hanseverbond in 1446 'n verbod op die uitvoer van graan uit die Oosseegebied na Noorweë geplaas het, het die handel met hierdie Skandinawiese land sy belangrike rol verloor. Vis is nou hoofsaaklik vanuit Ysland, die Faroër- en die Shetland-eilande ingevoer. Sommige Breemse koopmans is daarvan beskuldig dat hulle meel van swak gehalte na Bergen verkoop en tegelykertyd minderwaardige vis uit Ysland as beweerde waardevolle Noorse handelsgoed in omloop gebring het.
Vanaf 1450 het die Huis Oldenburg 'n bedreiging vir Bremen ingehou – die oudste van drie broeders uit die dinastie, graaf Christiaan, is in 1448 tot koning van Denemarke verkies. Enkele jare later het hy ook die koningstitels van Noorweë en Swede en die grawetitels van Sleeswyk en Holstein ontvang. Die tweede oudste broer, graaf Gerd, het in Oldenburg gebly. Hy was 'n onstuimige heerser wat dikwels versuim het om sy beloftes of ooreenkomste te eerbiedig, by land- en seerowery betrokke was en ook nie geskroom het om nabygeleë gebiede of reisigers te beroof nie. Sy broer Christiaan het sy optrede net soos 'n aantal ander vorste gesteun.
Bremen het dertig jaar lank in verskillende alliansies teen hom oorlog gevoer, maar was ondanks sy hoë oorlogskoste nie altyd suksesvol met sy militêre veldtogte nie. Veral Delmenhorst, die omgewing van die Weser se benedeloop en sy monding was omstrede gebiede. Eers danksy die ondersteuning van die aartsbiskop het Gerd in 1482 'n militêre neerlaag gely, afstand van sy titel gedoen en tot die klooster Rastede toegetree. In 1500 is hy op die terugreis van 'n pelgrimsvaart in die Rhônevallei oorlede.
Die 16de eeu
Die politieke invloed van keiser en koning op die gebeure in Noord-Duitsland was ook in die vroeë 16de eeu nog uiters beperk. Die plaaslike heersers het in hierdie periode daarna gestrewe om hul eie magsgebied voortdurend uit te brei – veral omdat die steeds veranderende tegnologie van oorlogsvoering met kanonne en duisende huursoldate slegs deur groter politieke eenhede bekostig kon word. Ridders het oorbodig geraak. Sowel boererepublieke asook selfregerende stedelike nedersettings het magteloos gestaan teenoor die toenemende geweldpleging.
Vanweë Bremen se afhanklikheid van die Weser-rivier het die stad veral belang daarin gestel wie die rivieroewers oorheers het. Die stad was self te swak om 'n noemenswaardige magsfaktor in die Wesergebied te word en het sodoende diplomasie ingespan om sy ekonomiese en politieke belange te beskerm.
Die gesag van die Breemse aartsbiskop, wat in formele opsig nog as stadsheer gefungeer het, was in die praktyk beperk. Die stad is deur die lede van die sogenaamde Wittheit (wat vir 'n lewenslange ampstermyn benoem is) en die stadsraad geregeer wat administratiewe take waargeneem het, maar ook die regstelsel, verdediging, betrekkinge met ander magte, beheer oor die verskillende gildes en ander sake gereël het. Die meeste van hulle het uit 'n paar welvarende koopmansgesinne gekom, tog het die aantal raadslede met 'n akademiese opleiding ná 1500 toegeneem, terwyl ook steeds meer regsgeleerdes en sekretarisse by administratiewe besluite betrokke geraak het.
Die geestelik-kulturele lewe in Bremen was in die laat Middeleeue en vroeë moderne tyd allesbehalwe opspraakwekkend. Min is bekend oor die destydse onderwysstelsel. Die Dominikaanse orde in die Katharinaklooster het 'n teologiese fakulteit met lesings en disputasies bedryf, maar beduidende teologiese werke is in hierdie periode nie geskryf nie.
Die skilderkuns, goudsmeekuns en klokkegietery was die beduidendste kunsgenres in Bremen. Dit was byna uitsluitlik welvarende burgers wat in boukuns en binnenshuise versierings belang gestel het – die gewone bevolking het meestal vakwerkhuise bewoon. Welvarendes het daarenteen steenhuise met bakstene vir hulself laat oprig wat dikwels van indrukwekkende gewels en glasvensters voorsien is. Die meubilering en huistoebehore het die welvaart van die bewoners weerspieël – met kosbare kiste wat met houtsnywerk versier is, gereedskap van brons en tin, kussings en sierade van goud en silwer. Gesins- en openbare feeste asook staatsbesoeke was die hoogtepunte van die sosiale lewe.
Die 17de eeu
Teen die begin van die 17de eeu was die politieke proses, wat uiteindelik sy hoogtepunt in die ontwikkeling van die absolutistiese Europese staat sou vind, nog in wording. Die handhawing van hul selfstandigheid het kleiner politieke entiteite soos die vrye stede, waaronder ook Bremen met 'n bevolking van sowat 20 000 gereken kon word, genoodsaak om 'n versigtige balans tussen hul betrekkinge met groter moondhede te handhaaf – 'n moeilike taak waarin die stad ongeag van oorloë en toenemende merkantilistiese handelspraktyke in Europa se nasionale state geslaag het.
Terwyl plaaslike ambagte uitsluitlik in die behoeftes van die plaaslike mark voorsien het, het brouerye en metaalbedrywe hul bier, tin- en silwerware ook na die buiteland uitgevoer. Die vernaamste bron van inkomste was egter die handel met massagoedere soos graan uit die Baltiese Seegebied en streke langs die boloop van die Weserrivier. Graan uit die laasgenoemde gebiede is onder meer op markte in Amsterdam, Engeland, Frankryk en Spanje verkoop. Tydens militêre konflikte het Breemse koopmans in die graanbehoeftes van alle oorlogspartye voorsien – 'n winsgewende handel waaruit ook die stadsraad voordeel kon trek. 86 persent van sy inkomste is met doeanebelasting op in- en uitvoere verdien. Dié handel het ook dekades ná die einde van die Dertigjarige Oorlog in 1618 nog gefloreer voordat vanaf omstreeks 1675 minder handelsbetrekkinge met die buiteland onderhou is.
Nederland was steeds die belangrikste handelsvennoot. Daarnaas het Noorweë tot in die tyd van die groot oorlog groot hoeveelhede graan en bier uit Bremen in- en vis- en vleisprodukte na die stad uitgevoer. Later is vis hoofsaaklik uit Ysland en die Shetland-eilande ingevoer. Walvisvangs het eers vanaf die middel van die 17de eeu 'n noemenswaardige rol gespeel. Walvisspek is destyds vir die vervaardiging van seep benodig, terwyl traan as brandstof vir lampe gedien het. Breemse skepe het ook in Engelse seehawens aangedoen. So is graan na die Britse Eilande uit- en steenkool en doeke van daar ingevoer. Frankryk en Spanje het in die stad se behoefte aan wyn en sout voorsien, terwyl ook speserye en olie van die Iberiese Skiereiland ingevoer is. Om beskikbare skeepsruimte doeltreffend te gebruik, het koopmans op Europese roetes koöperasies gestig.
Ekonomiese voorspoed het omstreeks 1600 boubedrywighede sterk laat toeneem. Naas bakstene, die mees gebruiklike boumateriaal, het sandsteen steeds meer gewild geraak, veral vir fasades. Die raadsaalfasade is volgens die Weser-renaissance-styl herbou. Welvarende burgers het ook meer aandag geskenk aan die binneversiering en meubilering van hul wonings wat van weelderige houtmeubels, ruitvensters, muurbehangsels wat van leer gemaak is, ryklik versierde houtplafonne en kaggel- of ysteroonde voorsien is.
Gedurende die Dertigjarige Oorlog (1618−1648) het Bremen aanvanklik neutraal gestaan teenoor die wapenbotsing in ander dele van die Ryk. Eers vanaf 1632 het die stad die Sweedse saak begin steun, alhoewel geen troepe beskikbaar gestel is nie. Aartsbiskop Frederik II, prins van Denemarke, wat later die Deense en Noorse koningstroon sou bestyg, het die katedraal van Bremen in 1638 vir Lutherse kerkdienste geopen. Die Breemse stadsraad se huldiging vir Frederik II – 'n lid van die Deense koningshuis – in 1637 moes deur die Duitse keiser as affront beskou word en het Bremen se status as Vrye Ryksstad onder die onmiddellike gesag van die keiser, wat kort voor die huldiging deur Ferdinand III bevestig is, vir die toekoms ernstig bevraagteken. Vir die volgende bevestiging van Bremen se status in die sogenaamde Linzer Diplom van 1646 het die keiser 'n buitensporige fooi gevra.
In die winter van 1643/44 het Sweedse magte onder bevel van generaal Hans Christoph von Königsmarck noordwaarts getrek en die bisdomme Bremen en Verden binnegedring. Bremen het egter geweier om sy stadspoorte te open. In die laaste jare van die oorlog het Swede aanspraak gemaak op die twee bisdomme wat deur Denemarke in die Vrede van Brömsebro in 1645 afgestaan is.
Die noordweste van Duitsland het van groter oorlogsverwoesting gespaar gebly. Nadat die Protestantse en Rooms-Katolieke oorlogspartye ooreengekom het om Osnabrück en Münster as plekke vir vredesonderhandelinge te kies, het ook Bremen gesante daarheen gestuur. Hul opdrag vir onderhandelinge met die vredeskommissies vanaf 29 Augustus 1645 was om erkenning te kry vir Bremen se politieke status as Vrye Ryksstad, gelyke regte vir die gereformeerde stroming binne die reformatoriese beweging en die afskaffing van Weserdoeanes.
Onpresiese formulerings in die vredesooreenkoms betreffende die afbakening tussen die stad Bremen en die hertogdom Bremen, insluitende die enklawe van die katedraaldistrik, het politieke geskille tussen Bremen en Swede gevestig. So het Swede geweier om Bremen se status as Vrye Ryksstad te erken. Ook het die kommissies in die stryd oor Weserdoeanes die kant van graaf Anton Günther van Oldenburg gekies. Bremen se teleurstelling oor die vredesbepalings was so groot dat die vredesooreenkoms op 24 Oktober 1648 nie deur die Breemse gesante onderteken is nie.
Nadat Bremen ook nie bereid was om die Sweedse koningin Christina te huldig, belasting op ingevoerde produkte uit die hertogdom af te skaf, die oproeping van inwoners van landelike Breemse gebiede vir Sweedse diensplig toe te laat, aan landdae deel te neem of belasting te betaal nie, is 'n aanval deur Sweedse magte verwag.