cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mount Rushmore
Magtiging is in 1925 deur die Amerikaanse Kongres verleen om die monument te bou. Die werk is uitgevoer onder die toesig van Gutzon Borglum en daar is in 1927 met die projek begin. Borglum het ook die monument ontwerp. Die vier beelde, elk 18 meter groot, is tussen 1934 en 1939 onthul. Die beelde is uit die granietrots gekerf met lugdrukbore. Die werk is gestaak toe Borglum in 1941 oorlede is.
Aloe socialis
Aloe socialis is 'n aalwyn wat endemies aan Madagaskar is.
Eric Portman
Eric Portman (13 Julie 1901 – 7 Desember 1969) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 49th Parallel (1941), A Canterbury Tale (1944), Dear Murderer (1947), en The Whisperers (1967).
Plaag van Athene
Die plaag van Athene ( Ancient Greek: Loimos tôn Athênôn) was 'n epidemie wat verwoesting in die stadstaat Athene, in antieke Griekeland gesaai het. Dit het tydens die tweede jaar van die Peloponnesiese oorlog (430 vC), toe dit gelyk het of 'n Atheense oorwinning nog binne bereik was, plaasgevind. Die plaag het na raming 75,000 tot 100,000 mense laat sterf. Daar word vermoed dat die plaag die hoofstad van Athene deur Piraeus, die stad se hawe en die enigste bron van voedsel en voorrade, bereik het. Die siekte het ook by 'n groot gedeelte van die oostelike Middellandse See-area uitgebreek, maar met minder skadelike impak. Die plaag het ernstige gevolge vir die samelewing van Athene gehad. Dit het tot wetteloosheid en 'n verlies van geloof gelei. Dit het daartoe aanleiding gegee dat nie-burgers, wat beweer het dat hulle Atheners was, swaarder gestraf is. Die plaag het weer twee keer teruggekeer, in 429 v.C. en in die winter van 427/426 v.C. Daar word beweer dat ongeveer 30 patogene die plaag veroorsaak het.
Christiane Hammacher
Christiane Hammacher (gebore 1 Mei 1939) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Aktenzeichen XY... ungelöst! (1967), Tatort (1970), Derrick (1974), en Rosamunde Pilcher (1993).
Plaag van Athene
Agtergrond
Sparta en sy bondgenote, met die uitsondering van Korinte, was byna uitsluitlik landgebaseerde magte, wat groot, bykans onoorwinbare landleërs, kon oproep. Te midde van 'n gekombineerde landveldtog van Sparta en sy bondgenote, wat in 431 vC begin het, het die Atheners, onder leiding van Perikles, 'n beleid van terugwyking binne die stadsmure van Athene gevoer. Daar is op die Atheense maritieme oppergesag vir voorraadvoorsieng staatgemaak, terwyl die bekwame Atheense vloot die Spartaanse troepebewegings getrotseer het. Ongelukkig het die strategie ook tot massiewe migrasie van die Attiese platteland na 'n reeds digbevolkte stad gelei, wat oorbevolking en 'n tekort aan hulpbronne veroorsaak het. Die beknopte ruimtes en swak higiëne het Athene 'n teelaarde vir siektes gemaak. Baie burgers, waaronder Perikles, sy vrou en sy seuns Paralus en Xanthippus, is dood. In die geskiedenis van epidemies is die 'plaag' van Athene uitsonderlik weens die eensydigheid van die ramp, sowel as vir die invloed daarvan op die uiteindelike uitslag van die oorlog.
Moms Mabley
Moms Mabley (19 Maart 1894 – 23 Mei 1975) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Boarding House Blues (1948), Amazing Grace (1974), en Moms Mabley: I Got Somethin' to Tell You (2013), en in die televisiereeks ABC Stage 67 (1966).
Plaag van Athene
Agtergrond
In sy Geskiedenis van die Peloponnesiese oorlog, beskryf die historikus Thukydides, wat self tydens die epidemie teenwoordig was, en die siekte opgedoen en oorleef het, die epidemie. Hy skryf van 'n siekte wat vanaf Ethiopië gekom het, deur Egipte en Libië na die Griekse wêreld versprei het, en ook na die hele Middellandse See. Dit was 'n plaag wat so ernstig en dodelik was, dat niemand bewus was van iets soortgelyks nie. Dokters, wat onkundig was oor die aard van die siekte, was nie net hulpeloos nie, maar het self die vinnigste gesterf, omdat hulle die meeste kontak met die siekes gehad het. In die oorbevolkte Athene het nagenoeg 25% van die bevolking aan die siekte gesterf. Toe die Spartane die rook van die brandstapels van die Atheense begrafnisse gesien het, het hulle hul troepe onttrek, omdat hulle nie bereid was om met die siek vyand kontak te maak nie. Baie van Athene se infanterielede en kundige seelui, sowel as hulle generaal Perikles, het gesterf. Na die dood van Perikles is Athene gelei deur 'n opeenvolging van leiers wat deur Thukydides as onbevoeg of swak beskryf is. Volgens Thukydides het Athene eers in 415 v.C. voldoende herstel om 'n groot offensief, die rampspoedige Siciliaanse ekspedisie, te loods.
Die plaag is die eerste keer tydens opgrawings in 1994-95 bevestig, toe 'n massagraf gevind is. Na hierdie ontdekking is Thucydides se weergawe van die gebeurtenis, sowel as die ontleding van die oorskot, gebruik om die oorsaak van die epidemie te probeer identifiseer.
Sosiale implikasies
Weergawes van die Atheense plaag beskryf die sosiale gevolge van 'n epidemie grafies. In Thukydides se verslag word die totale verdwyning van sosiale sedes in die tyd van die plaag duidelik beskryf.
Die waargenome impak van die Atheense plaag op kollektiewe sosiale en godsdienstige gedrag is in ooreenstemming met weergawes van die Middeleeuse pandemie, wat oor die algemeen as die Swart Dood bekend staan. Wetenskaplikes het egter in beide gevalle die objektiewe geloofwaardigheid daarvan betwis deur te verwys na 'n historiese verband tussen epidemiese siektes en ongegronde morele paniek.
Vrees vir die gereg
Volgens Thukydides het mense opgehou om respek vir die gereg te hê, omdat hulle van mening was dat hulle reeds onder 'n doodsvonnis geleef het. Op dieselfde manier het mense onoordeelkundig geld begin spandeer. Baie mense was van mening dat hulle nie lank genoeg sou leef om die vrugte van oordeelkundige beleggings te geniet nie, terwyl sommige van die armes onverwags ryk geword het nadat hulle die erfgename van familielede se eiendom geword het. Daar is ook aangeteken dat mense geweier het om eerbiedig op te tree omdat die meeste nie verwag het om lank genoeg te leef om 'n goeie reputasie as gevolg daarvan te verkry nie.
Sorg vir siekes en dooies
Nog 'n rede vir die gebrek aan eervolle gedrag was die vlak van aansteeklikheid van die siekte. Diegene wat siekes versorg het, was die mees kwesbaarste om self die siekte op te doen. Dit het beteken dat baie mense alleen gesterf het omdat niemand bereid was om hulle te versorg nie. Die dooies is opmekaar gestapel, gelaat om te verrot, of in massagrafte geslinger. Diegene wat die dooies gedra het, het soms by 'n brandstapel verbygestap, 'n nuwe liggaam daarop gegooi en weggestap. Ander mense het op reeds bestaande brandstapels beslag gelê sodat hulle voorbereid sou wees om hulle eie dooies te veras. Diegene wat gelukkig genoeg was om die plaag te oorleef, het 'n immuniteit ontwikkel en het dus die belangrikste versorgers van diegene wat later siek geraak het, geword.
Net buite Athene se antieke Kerameikos-begraafplaas is 'n massagraf en byna 1 000 grafte, wat uit die tydperk 430 en 426 v.C. dateer, gevind. Die massagraf word deur 'n lae muur, wat die begraafplaas blykbaar teen 'n vleiland beskerm het, begrens. Die skagvomrige graf, waarin daar in totaal sowat 240 individue was, en waarvan minstens tien kinders was, is in 1994–1995 opgegrawe. Skelette in die grafte is lukraak geplaas, sonder dat daar lae grond tussenin was.
Efi Baziotopoulou-Valavani, 'n opgrawer van die Derde Ephoreia (Direktoraat) van Oudhede, het berig dat "die massagraf nie 'n monumentale karakter het nie. Die offerandes wat ons gevind het, was gewone, selfs goedkoop, grafkruike, byvoorbeeld swart-afgewerkte kruike, 'n paar met klein rooi figure, sowel as wit lekythoi (olieflesse) van die tweede helfte van die 5de eeu v.C. Die lyke is binne 'n dag of twee in die kuil geplaas. Hierdie faktore dui op 'n massabegrafnis, gekenmerk deur 'n toestand van paniek, heel moontlik as gevolg van 'n plaag."
Gedurende hierdie tyd het vlugtelinge van die Peloponnesiese oorlog na die binnekant van die mure van Athene geïmmigreer. Dit het die bevolkings van sowel die stad van Athene as die hawe van Piraeus opgejaag. Die bevolking het verdriedubbel, wat tesame met swak higiëne, die kanse op infeksie verhoog het.
Godsdienstige twis
Die plaag het ook godsdienstige onsekerheid en twyfel veroorsaak. Die siekte het sonder inagneming van mense se godsdiensvroomheid toegeslaan. Mense het gevoel dat hulle deur die gode in die steek gelaat is, en was van mening dat dit vir hulle geen voordele ingehou het om aan te hou om die gode te aanbid nie. Die tempels self was plekke van groot ellende, omdat vlugtelinge uit die Atheense platteland gedwing is om in die tempels verblyf te vind. Die heilige geboue was kort voor lank vol sterwendes en dooies. Die Atheners het die plaag beskou as 'n bewys dat die gode Sparta bevoordeel het; dit is deur 'n orakel dat Apollo(die god van siekte en medisyne) self vir Sparta sou veg as hulle met alle mag veg, bevestig. 'n Vroeëre orakel het gewaarsku dat "'n Doriese [Spartaanse] oorlog sal kom en 'n pes daarmee saam bring".
Thukydides was skepties oor hierdie gevolgtrekkings en was van mening dat mense bloot bygelowig was. Hy het op die heersende mediese teorie van die tyd, die Hippokratiese-teorie staatgemaak, en daarna gestreef om bewyse deur direkte waarneming te verkry. Hy het opgemerk dat aasvretende voëls en diere as gevolg van die plaag verdwyn het; hy laat dit egter as 'n ope vraag of hulle gesterf het nadat hulle die lyke geëet het, of geweier het om dit te eet en wegverdryf is.
Nadraai
Die plaag was 'n onvoorsiene gebeurtenis wat gelei het tot een van die grootste lewensverliese in antieke Griekeland en 'n ineenstorting van die Atheense samelewing. Die magsewewig tussen burgers het verander omdat baie van die rykes gesterf het en hul fortuine deur oorblywende familielede van die laer klasse geërf is. Volgens Thukydides was diegene wat siek geword het en oorleef het, die simpatiekste teenoor diegene wat gely het, omdat hulle van mening was dat hulle self nie meer vir siektes vatbaar was nie. Sommige van hulle het ook aangebied om die oorblywende siekes te verpleeg. Dit het ook tot Athene se algehele verlies aan mag en die vermoë om uit te brei, gelei. Daar is ook gevind dat baie van die oorblywende Atheners in werklikheid onwettige buitelanders was wat hul dokumentasie vervals het of amptenare omgekoop het om hul oorspronklike status te verdoesel. 'n Aantal van hierdie mense se status is tot dié van slawe verlaag nadat hulle uitgevang is. Dit het gelei tot strenger wette rakende wie 'n Atheense burger kon word, wat die hoeveelheid potensiële soldate en die hoeveelheid politieke mag verlaag het. Dit het ook tot 'n verlaging van die regte en behandeling van buitelanders in Athene gelei.
Die plaag het Athene twee jaar na die uitbreek van die Peloponnesiese oorlog groot skade, waarvan dit nooit herstel het nie, berokken. Hul politieke krag het verswak en die moraal onder hul leërs sowel as die burgers het aansienlik gedaal. Athene is as gevolg daarvan deur Sparta verslaan, en was nie meer 'n belangrike supermoondheid van die antieke Griekse wêreld nie.
Simptome
Volgens Thukydides het die plaag van Athene met kopsimptome begin, waarna dit na die res van die liggaam versprei het. Hy het ook die volgende simptome, wat slagoffers van die plaag ervaar het, breedvoerig beskryf:
Moontlike oorsake
Historici het lank probeer om die siekte wat met die plaag van Athene geassosieer word, te identifiseer. Die siekte word tradisioneel as 'n uitbraak van builepes in sy vele vorme beskou, maar die heroorweging van die gerapporteerde simptome en epidemiologie het daartoe gelei dat wetenskaplikes alternatiewe verklarings voorgelê het. Dit sluit tifus, pokke, masels en toksiese skoksindroom in. Op grond van opvallende ooreenkomste met onlangse uitbrake in Afrika, sowel as die feit dat die Atheense plaag blykbaar uit Afrika gekom het (soos Thukydides aangeteken het), word ebola of 'n verwante virale koorssiekte ook oorweeg.
Gegewe die moontlikheid dat profiele van 'n bekende siekte met verloop van tyd kan verander of dat die plaag deur 'n siekte wat nie meer bestaan nie veroorsaak is, is dit moontlik dat die presiese aard van die Atheense plaag nooit bekend sal wees nie. Daarbenewens het die oorbevolking, as gevolg van die toestroming van vlugtelinge na die stad, waarskynlik ook tot onvoldoende voedsel- en watervoorraad gelei. Daar was waarskynlik ook 'n proporsionele toename in insekte, luise, rotte en afval. Hierdie toestande sou meer as een epidemiese siekte tydens die uitbraak tot gevolg kon hê. Dit is egter moontlik dat gevorderde wetenskaplike tegnologieë in die toekoms nuwe leidrade sal openbaar.
Tifus
In Januarie 1999 het die Universiteit van Maryland tydens hul vyfde jaarlikse mediese konferensie, wat aan berugte gevallestudies in die geskiedenis gewy is, die plaag van Athene bestudeer. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat tifus die siekte was wat die Grieke en hul militêre en politieke leier, Perikles, doodgemaak het. Dr. David Durack, raadgewende professor in geneeskunde aan die Duke Universiteit, het gesê: "Epidemiese tifuskoors is die beste verklaring." "In tye van oorlog en ontbering tref dit die swaarste; dit het 'n mortaliteitsyfer van ongeveer 20 persent, dit maak die slagoffer ná ongeveer sewe dae dood, en dit veroorsaak soms 'n opvallende komplikasie: gangreen van die punte van die vingers en tone. Die plaag van Athene het al hierdie kenmerke gehad." In die geval van tifus veroorsaak progressiewe dehidrasie, verswakking en kardiovaskulêre ineenstorting uiteindelik die dood van die pasiënt.
Hierdie mediese verklaring word deur A.W. Gomme, wat 'n uitgebreide geannoteerde uitgawe van Thucydides geskryf het, en wat ook glo dat tifus die oorsaak van die epidemie was, ondersteun. Hierdie mening word in sy monumentale werk Historic Comments on Thucydides, wat na Gomme se dood deur A. Andrewes en K.J. Dover voltooi is, weergegee. Angelos Vlachos (Άγγελος Βλάχος), 'n lid van die Akademie van Athene en 'n diplomaat, het in sy Remarks on Thucydides (in Grieks: Παρατηρήσεις στο Θουκυδίδη, [1992] I: 177–178) erkenning aan Gomme se mening gegee en daarmee saamgestem: "Vandag word dit volgens Gomme algemeen aanvaar dat dit tifus was "(" Σήμερα, όπως γράφει ο Gomme, έχει γίνει από όλους παραδεκτό ότι ήταν τύφος "). Die teorie is ook onlangs in 'n studie van die plaag deur Griekse epidemioloë, ondersteun.
Simptome
Sommige kenmerke van tifoïde toon egter 'n duidelike verskil van Thukydides se beskrywing. Aasdiere sterf nie van tifoïde-infeksie nie, die aanvang van koors by tifoïde is tipies stadig en subtiel, en tifoïde het gewoonlik later deur die loop van die siekte sterftes tot gevolg. Aangesien tifoïde meestal deur slegte higiëne-gewoontes en openbare sanitasie-toestande in oorvol stedelike gebiede oorgedra word, is dit 'n onwaarskynlike oorsaak van 'n plaag, wat soos deur Thukydides berig, in die minder verstedelike Afrika ontstaan het.
DNS-analise
'n Tweede groep navorsers, waaronder die Amerikaanse evolusionêre molekulêre bioloog, dr. Beth Shapiro van die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz, betwis die bevindings van die Papagrigorakis-span en noem dat hulle navorsing ernstige metodologiese gebreke toon. In 'n brief aan die International Journal of Infectious Diseases het Shapiro et al. verklaar dat "hoewel hierdie DNS-ontleding bevestig dat die Athene-volgordes moontlik Salmonella is, dit duidelik toon dat dit nie tifoïde is nie."
Die tegniek (PKR) wat deur die Papagrigorakis-span gebruik is, het getoon dat dit geneig is tot vals-positiewe resultate wat deur besmetting veroorsaak is. Dit is bekend dat die begraafplaas in antieke tye erg verniel is deur varke, draers van nog 'n Salmonella-variant, wat moontlik met die een wat tifoïdekoors veroorsaak, verwar kan word. Die Papagrigorakis-span voer egter aan dat die basis van hierdie weerlegging gebrekkig is, en dat die metodologie wat deur die Shapiro-span gebruik is, histories botsende resultate opgelewer het.
Virale hemorragiese koors
Thukydides se vertelling verwys spesifiek na verhoogde risiko onder versorgers, wat meer tipies is van die persoon-tot-persoon kontakverspreiding van virale hemorragiese koors (bv. Ebola-virussiekte of Marburg-virus) as tifus of tifoïde. Volgens die beskrywings is die aanvallende Spartaanse troepe nie deur die siekte, wat naby hulle binne die stad gewoed het, geaffekteer nie. Dit was ongewoon in die geskiedenis van plae tydens militêre operasies. Thukydides se beskrywing lei ook tot verdere vergelykings met virale hemorragiese koors met betrekking tot die karakter en volgorde van die simptome wat ontwikkel, en die tipiese fatale gevolg op ongeveer die agtste dag. Sommige wetenskaplikes het Thukydides se uitdrukking "lugx kenē" (λύγξ κενή) as die ongewone simptoom van hik, wat nou as 'n algemene simptoom van die Ebola-virussiekte erken word, geïnterpreteer. Die uitbreek van virale hemorragiese koors in 2012 en 2014 in Afrika het die groter gevaar vir versorgers en die noodsaaklikheid om voorsorgmaatreëls vir die voorkoming van die verspreiding van die siekte tydens droefheids- en begrafnisrituele, versterk. Die 2015 Ebola-uitbraak in Wes-Afrika het getoon dat sommige oorlewendes blywende skade aan hulle geslagsdele of oē opgedoen het; dit is ook deur Thukydides beskryf. Dit wil voorkom asof die oordra van Ebola via handel en reise op die Nylrivier, tot by die hawe van Piraues, moontlik sou wees. Die virus het 'n kliniese inkubasietydperk van tot 21 dae, en in 'n onlangse semenoordraagbare infeksie het dit geblyk dat die virus die potensiaal het om vir 565 dae aansteeklik te wees. Antieke Griekse kennis van Afrika-bronne word in die akkurate weergawes van ape in fresko's en pottebakkery weerspieēl. Wat veral opmerklik is, is die uitbeelding van guenone ( <i id="mw3Q">Cercopithecus</i> ), die soort primate wat verantwoordelik was vir die oordrag van die Marburg-virus in Duitsland en Joego-Slawië, toe die siekte die eerste keer in 1967 omskryf is. 'n Interessante toevalligheid is dat daar 'n groot hoeveelheid ivoor, afkomstig van Afrika, gebruik is vir die Atheense beeldhouer Phidias se twee monumentale ivoor- en goue standbeelde van Athena en Zeus (een van die Sewe Wonders), wat in dieselfde dekade vervaardig is. Nooit weer in antieke tye is ivoor op so 'n groot skaal gebruik nie.
'n Tweede antieke verhaal wat die etiologie van hemorragiese koors suggereer, is dié van Titus Lucretius Carus. In die eerste eeu v.C. het Lucretius geskryf dat die Atheense plaag gekenmerk is deur 'bloederige' of swart afskeidings by liggaamsopenings. Lucretius was 'n bewonderaar van Empedokles en Acron, wetenskaplike voorgangers in Griekse Sicilië, en het hulle aangehaal. Alhoewel geen van die oorspronklike werke van Acron, 'n dokter, nog beskikbaar is nie, is hy volgens oorlewing 430 v.C. dood nadat hy na Athene gereis het om die plaag te bekamp.
June MacCloy
June MacCloy (2 Junie 1909 – 5 Mei 2005) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Reaching for the Moon (1930), June Moon (1931), The Big Gamble (1931), en Go West (1940).
Rhea Harder
Rhea Harder (gebore 27 Februarie 1976) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Flashback (2000) en in die televisiereekse Berlin, Berlin (2002), Sex & More (2005), en Notruf Hafenkante (2007).
Wolwespruit (dubbelsinnig)
Die Wolwespruit is:
Sitochroom P450
regs|duimnael|250px|Sitochroom P450 oksidase. Die Sitochroom P450-ensiemstelsel (soms verkort word tot CYP) is 'n groot familie ensieme wat die oksidasie van organiese stowwe kataliseer. Die ensiemstelsel is veral belangrik vir geneesmiddel metabolisme. Hulle word gevind in 'n aantal organismes soos in mense, muise en honde.
Kevin Carroll (akteur)
Kevin Carroll is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Paid in Full (2002) en in die televisiereekse The Leftovers (2014), Snowfall (2017), en Sacred Lies (2018).
Kermakultuur
thumb|links|220px|’n Grafheuwel van Kerma omstreeks 2450 v.C., Nasionale Museum van Soedan.
Wolke Hegenbarth
Wolke Hegenbarth (gebore 6 Mei 1980) is 'n Duitse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Freundinnen und andere Monster (1998) en Playa del futuro (2005), en in die televisiereekse Die Camper (1997) en Mein Leben & ich (2001).
Kermakultuur
Dit lyk of die staat een van ’n paar aan die Nylrivier was gedurende die Middelryk van Egipte. In Kerma se laaste fase, van omstreeks 1700-1500 v.C., het dit die Soedannese koninkryk Sai opgeneem en ’n taamlike groot, digbevolkte ryk geword wat met Egipte meegeding het. Omstreeks 1500 v.C. is dit in die Nuwe Ryk van Egipte opgeneem, maar rebellies het eeue lank voortgeduur. Teen die 11de eeu v.C. het die Koninkryk Koesj ontstaan, waarskynlik uit Kerma, en die gebied weer onafhanklik van Egipte gemaak.
Terrein
Die terrein wat die hart van Kerma gevorm het, sluit in ’n uitgestrekte dorp en ’n begraafplaas wat uit groot grafheuwels bestaan. Die vlak van weelde op die terrein demonstreer die mag van die koninkryk, veral tydens die Tweede Oorgangstydperk, toe Kerma die suidelike grens van Egipte bedreig het.
Kwesbaarheid vir klimaatsverandering
Kwesbaarheid vir klimaatsverandering (of klimaatkwesbaarheid of klimaatrisiko-kwesbaarheid) word gedefinieer as die "geneigdheid of vatbaarheid om nadelig beïnvloed te word" deur klimaatverandering. Dit kan van toepassing wees op mense maar ook op natuurlike stelsels (ekosisteme). Menslike en ekosisteem kwesbaarheid is interafhanklik. Klimaatveranderingkwesbaarheid omvat "'n verskeidenheid van konsepte en elemente, insluitend sensitiwiteit of vatbaarheid vir skade en gebrek aan kapasiteit om te hanteer en aan te pas". Kwesbaarheid is 'n komponent van klimaatrisiko. Kwesbaarheid verskil binne gemeenskappe en oor samelewings, streke en lande heen, en kan met verloop van tyd verander. In 2021 woon ongeveer 3,3 tot 3,6 miljard mense in omgewings wat hoogs kwesbaar is vir klimaatsverandering.
Kwesbaarheid van ekosisteme en mense vir klimaatsverandering word gedryf deur sekere onvolhoubare ontwikkelingspatrone soos "onvolhoubare see- en grondgebruik, ongelykheid, marginalisering, historiese en deurlopende patrone van ongelykheid soos kolonialisme en bestuur". Daarom is kwesbaarheid hoër in plekke met "armoede, bestuursuitdagings en beperkte toegang tot basiese dienste en hulpbronne, gewelddadige konflik en hoë vlakke van klimaatsensitiewe lewensbestaan (bv. kleinboere, herders, vissersgemeenskappe)"
Daar is verskeie organisasies en instrumente wat deur die internasionale gemeenskap en wetenskaplikes gebruik word om klimaatkwesbaarheid te evalueer.
1998 Australiese Grand Prix
Die 1998 Formule Een Australiese Grand Prix is op 8 Maart 1998 in Melbourne, Australië, gehou. Dit was die eerste wedren van die kampioenskapseisoen en is deur Mika Häkkinen in 'n McLaren-Mercedes gewen.
Pete Postlethwaite
Pete Postlethwaite (7 Februarie 1946 – 2 Januarie 2011) was 'n Engelse akteur en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Usual Suspects (1995), The Lost World: Jurassic Park (1997), Inception (2010), en The Town (2010).
Jeanette MacDonald
Jeanette MacDonald (18 Junie 1903 – 14 Januarie 1965) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente San Francisco (1936), Broadway Serenade (1939), Smilin' Through (1941), en Cairo (1942).
Nosher Powell
Nosher Powell (15 Augustus 1928 – 20 April 2013) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Krull (1983), Willow (1988), en First Knight (1995), en in die televisiereeks Department S (1969).
José P. Laurel
José Paciano Laurel y García (9 Maart 1891 – 6 November 1959) was van 1943 tot 1945 die president van die Tweede Filippynse Republiek, tydens die Japanse besetting gewees. Sedert die administrasie van president Diosdado Macapagal (1961–1965) is Laurel as 'n wettige president van die Filippyne erken.
Mesembryanthemum amplectens
Mesembryanthemum amplectens is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan Suid-Afrika en kom in die Noord-Kaap voor.
T-klas duikboot
Die T-klas duikbote was 'n klas diesel-elektriesaangedrewe duikbote van die Britse Vloot wat tydens die Tweede Wêreldoorlog en daarna diens gedoen het. Hierdie klas is bekend vir die HMS Thetis-ramp van 1939. Die klas is in die 1930's geskep om die O, P en R-klasse te vervang. Dit was die eerste Britse duikboot waar die brandstoftenks binne die romp was. Dit het die probleem van lekkende brandstoftenks uitgeskakel; lekkende brandstof laat 'n streep op die oppervlak van die see wat die duikboot se posisie weggee.
Die klas se ontwerp is grootliks beïnvloed deur die Londense Vlootooreenkoms van 1935 wat die grootte van duikbote en die aantal beperk het. Dit het byvoorbeeld 'n beperking geplaas op die fisiese grootte van die dieselenjins wat weer die duikboot se topspoed beïnvloed het. Die T-klas het twee ekstra torpedobuise gehad teenoor sy voorgangers. Die hele romp was ook gesweis; dus was die duikboot sterker en kon dieper duik. Daar was drie tipe dieselenjins geïnstalleer, Admiralty, Vickers en MAN. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek is MAN egter nie gebruik nie omrede dit 'n Duitse maatskappy is.
Rocky Carroll
Rocky Carroll (gebore 8 Julie 1963) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Crimson Tide (1995) en Yes Man (2008), en in die televisiereekse Chicago Hope (1994) en NCIS (2003).
T-klas duikboot
Een gros van die T-klas duikbote was toegerus met elf torpedobuise, een 20 mm lugafweerkanon en een 7,7 mm masjiengeweer.
T-klas duikbote in aksie
HMS Tetrarch het 'n handelskip in die Noordsee aangeval en word toe self die teiken van die skip se ondersteuningskepe. Hy duik tot op 120 m en bly daar vir 43 uur. HMS Triton het 'n Duitse konvooi aangeval en met 'n salvo van ses torpedo's tref hy die Friedenau, Wigbert en V1507 waarin 900 Duitse seemanne sterf. HMS Thistle loods 'n onsuksesvolle aanval op U-4 in April 1940 in die Noordsee; vier dae later verras U-4 vir Thistle en kelder hom met sy hele bemanning aan boord.
HMS Trenchant vuur 'n volle salvo van agt torpedo's af op die Japannese kruiser Ashigara, vyf tref die kruiser en ruk die boeg oop wat 'n groot vuur veroorsaak voor hy sink. HMS Truant het skepe gekelder op die tuisfront, die Middellandse See asook die Verre Ooste. Hy het ongeveer 81 284 ton vyandelike skepe gesink. Voor dit was die Truant op pad terug vanaf Amerika waar dit 'n opgradering ondergaan het, toe hy 'n Noorweegse skip teëkom wat snaaks optree. Die Truant se kaptein ontdek toe dat die Noorweegse skip deur die Duitsers oorgeneem is en deur 'n klein bemanning bedyf word. Ook aan boord was oorlewendes van die SS Braxby.
In Februarie 1945 het die HMS Tantalus die langste patrollie van die Tweede Wêreldoorlog voltooi van 55 dae waarin die duikboot 18 507 km afgelê het. In 1957 was die HMS Thorough die eerste duikboot wat rondom die wêreld gevaar het.
António de Saldanha
António de Saldanha was 'n Portugese seevaarder in bevel van die vlooteskader wat in 1503 van Lissabon na die Ooste gestuur is. Hy is die eerste Europeër wat in Tafelbaai anker gegooi het en het Tafelberg sy naam gegee. Hy was waarskynlik die eerste blanke wat Tafelberg uitgeklim het deur die Platteklip-roete te volg. Tafelbaai is meer as 'n eeu lank die Watersuipplek van Saldanha genoem en later is die naam oorgedra na die huidige Saldanhabaai.
Biografie
In 1503 het koning Emmanuel I van Portugal drie vlote beveel om die ingang na die Rooisee te verken, Arabiese handelaars te stuit en dan na die Indiese Eilande te vaar. Die vloot onder leiding van De Saldanha het die ander aan die Kaap die Goeie Hoop uit die oog verloor en in Tafelbaai vasgemeer. Daar het hy Tafelberg, wat hy na sy plat top genoem het, uitgeklim om die ligging van hoër af te bepaal. Ná die afklim is die Portugese deur sowat tweehonderd Khoikhoi aangeval, maar De Saldanha het daarin geslaag om met geringe beserings te ontsnap en sy vaart te hervat.
Tafelbaai was vir ongeveer 'n eeu daarna bekend as Saldanhabaai. In 1601 het die Nederlandse seevaarder Joris van Spilbergen na die hedendaagse Saldanhabaai gevaar en, met die veronderstelling dat hy by vandag se Tafelbaai was, die baai Saldanhabaai genoem. Sedertdien het hierdie naam in gebruik gebly en die oorspronklike Saldanhabaai is na Tafelbaai herdoop. Die dorp Saldanha op hierdie baai is ook vernoem na die navigator.
Sali Berisha
Sali Ram Berisha (15 Oktober 1944–) is 'n Albanese kardioloog en politikus wat vanaf 1992 tot 1997 as President van Albanië en van 2005 tot 2013 as Eerste Minister van Albanië gedien het.
Noba
Noba is ’n term wat aangetref word in ’n paar historiese bronne wat antieke en Middeleeuse Nubië bespreek. Die presiese betekenis van die naam in onseker; dit lyk of antieke bronne self verward was oor die streek suid van Egipte.
Dit verwys waarskynlik na twee aparte groepe: die Nuba, ’n volk van suidoos van Nubië, en ’n volk wat later as die Nobatae bekend gestaan het. Laasgenoemde was ’n groep van onbekende oorsprong wat die gebied tydens die agteruitgang van Nubië binnegeval het. Hulle het moontlik die Koninkryk Nobatië gestig en hulle naam aan Nubië self verleen.
Mesembryanthemum kuntzei
Mesembryanthemum kuntzei is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is inheems aan Angola en Namibië.
Karoline Herfurth
Karoline Herfurth (gebore 22 Mei 1984) is 'n Duitse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Perfume: The Story of a Murderer (2006), The Reader (2008), Passion (2012), en SMS für Dich (2016).
Mesembryanthemum dimorphum
Mesembryanthemum dimorphum is 'n vetplant wat deel is van die Aizoaceae familie. Die plant is endemies aan Angola.
Sydney Twentyman-Jones
Sydney Twentyman-Jones (20 Januarie 1849 - 3 Februarie 1913) was 'n Regter-president van die Oostelike Distrikshof. Hy is gebore in Kaapstad en ontvang opleiding aan die South African College en Cambridge. Hy word in 1874 toegelaat en praktisser n Kaapstad tot sy aanstelling in 1882 tot die regsbank van die Hoërhof van Griekwaland. In 1887 word hy verplaas na die Oostelike Dostriktehof en word Regter-president in 1901. Sy belangstellings het sport en opvoedkunde ingesluit. Hy was die stigter van die Villagers Rugbyklub. Hy is oorlede in 1913.
Mike Pratt (akteur)
Mike Pratt (7 Junie 1931 – 10 Julie 1976) was 'n Engelse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Repulsion (1965) en Sitting Target (1972), en in die televisiereeks My Partner the Ghost (1969).
Justus von Liebig
Justus Liebig, sedert 1845 Freiherr von Liebig (* 12 Mei 1803 in Darmstadt; † 18 April 1873 in München) was 'n Duitse chemikus en professor in Gießen en München. Hy was 'n pionier op die gebied van toegepaste chemie en word as die uitvinder en eerste gebruiker van kunsmis beskou. Van sy ander ontdekkings sluit in babakos, bakpoeier, vleis-ekstrak en etlike ander.
Kinderjare, opvoeding en opleiding
Justus Liebig is gebore as die seun van 'n apteker en verfhandelaar in Darmstadt. Hy het vroeg begin eksperimenteer met die materiaal wat hy in die werkswinkel van sy vader gevind het, en sodoende 'n sterk belangstelling in chemie ontwikkel. Die chemiese demonstrasies wat op jaarmarkte vertoon is, het ook sy belangstelling geprikkel, veral die produksie van gooiklappers, waarin hy vir die eerste keer kwikfulminaat teëgekom het.
Hy het op die Ludwig-Georgs-gimnasium in Darmstadt skoolgegaan, maar het in die Sekunda (graad 10) opgehou. Een van sy onderwysers het sy intellektuele vermoëns beskryf met die woorde: "Jy is 'n skaapkop! Jy het nie eers die verstand om 'n apteekleerling te word nie." Liebig het inderdaad sy aptekervakleerlingskap by Gottfried Pirsch (1792–1870) in Heppenheim vroeg beëindig omdat sy privaat eksperimente met silwerfulminaat 'n dakbrand in die apteek veroorsaak het. Hy het teruggekeer na Darmstadt om sy vader in die werkswinkel te help. Intussen het hy dikwels die groothertogsbiblioteek besoek om vir homself chemie uit boeke te leer en het hy ook sy privaateksperimente voortgesit.
Studies
Deur die bemiddeling van sy vader het Justus in die herfs van 1819 sy studies in chemie in Bonn by Karl Wilhelm Gottlob Kastner begin, wie Justus reeds in sy vader se besigheid leer ken het. Kastner het sy talent vinnig erken en hom as 'n assistent in sy laboratorium laat werk. Toe Kastner in 1821 professor by die Universiteit van Erlangen geword het, het Liebig hom gevolg, en sy doktorale proefskrif Oor die verhouding van minerale chemie teenoor plantchemie begin en by die Korps Rhenania, 'n studentevereniging, aangesluit. In Maart 1822 het Liebig, wat ook 'n lid van die Bonn en Erlangen Burschenschaft van 1820/22 was, aan die demonstrasies van die vryheidsgesinde studente teen die owerhede deelgeneem. Hy is gevolglik deur die polisie gesoek, en moes terug na sy ouerhuis vlug.
Sy professor, Kastner, het kort daarna vir Liebig aan die groothertog Ludwig I van Hesse aanbeveel, wat toe vir Liebig 'n tweejaar-beurs toegestaan het vir studie aan die Paryse Universiteit van die Sorbonne, wat op daardie stadium 'n toonaangewende sentrum van chemie was. Hier het hy onder andere minerale ontleed, en het by professore Joseph Louis Gay-Lussac, Louis Jacques Thénard en Louis-Nicolas Vauquelin die mees gevorderde chemie van die tydperk geleer.
Professoraat in Gießen
Hy het vinnig opspraak gewek met sy eie werk oor kwikfulminaat, wat die natuurwetenskaplike Alexander von Humboldt, wat toe ook in Parys gewerk het, se aandag getrek het. Deur Humboldt se aanbeveling aan die groothertog van Hesse, het die 21 jarige Liebig in Mei 1824 buitengewone Professor van Chemie en Apteekkunde aan die Ludwig-Universiteit, Gießen geword. 'n Jaar later het hy 'n volle Professor geword. Sy werksomstandighede het die lae aansien van die chemiese-fakulteit weerspieël: sy salaris was laag, en hy het slegs minimale toelaes vir toestelle, chemikalieë, steenkool, ens. gekry. So moes hy baie van die dringend noodsaaklike toerusting en materiaal uit sy eie sak betaal om hoegenaamd in staat te wees om sy opleidingswerk te verrig. Ten spyte hiervan, het sy onderrigmetodes groot belangstelling gewek, en hy het 'n toeloop van studente gehad.
In 1826 het Liebig vir Friedrich Wöhler ontmoet. Hulle het saam navorsing gedoen, en vriende geword. In dieselfde jaar het hy met Henriette Moldenhauer getrou.
Sy onderrigmetodes, ontdekkings en geskrifte het hom vinnig in die hele Europa beroemd gemaak, met die gevolg dat, naas baie Duitse studente, baie buitelanders, insluitend 84 Britte en 18 Amerikaners, na Giessen gekom het om Liebig se lesings by te woon. August Wilhelm von Hofmann het tussen 1836 en 1845 onder Liebig gestudeer, sy doktorsgraad verwerf en, terwyl hy as sy assistent gewerk het (sy habilitasie). Die dokter en chemikus Johann Joseph Scherer het ook onder Liebig gestudeer. In 1843 is Liebig tot die Amerikaanse Akademie van Kuns en Wetenskappe verkies.
Liebig het professorate by die universiteit van Tallinn 1827, Göttingen, 1835, Sint Petersburg, 1839, Wene, 1841, Londen, in 1845, en Heidelberg in 1851 afgekeur, maar het elke keer die kans gebruik om deur onderhandelinge met die verantwoordelike ministerie, sy finansiële en professionele situasie te verbeter.
In 1845 is hy op versoek van groothertog Ludwig II van Hesse vir sy verdienste die titel Freiherr verleen.
Skuif na München
Uiteindelik het die Ludwig-Maximilians Universiteit van München deur bemiddeling van Professor Max von Pettenkofer vir Liebig as professor probeer werf. Koning Maximilian II van Beiere het tydens 'n privaat oudiënsie vir Liebig aangebied dat hy vir hom 'n nuwe chemiese instituut met 'n naasliggende woonhuis sou bou, en het vir hom wydgaande vryheid in onderrig en navorsing belowe. Liebig het die aanbod aanvaar, en het vanaf 1852 in München onderrig gegee. Sy opvolger in Giessen was sy student Heinrich Will.
Rondom 1860 het die foto-chemikus en latere uitvinder Johann Baptist Obernetter Liebig se assistent geword.
In München is Liebig deur menige wetenskaplike verenigings in Duitsland en in die buiteland as 'n korrespondensie- of erelid vernoem en het hy talle toekennings en ordes van regeerders van regoor die wêreld ontvang. As uitvinder van superfosfaat-kunsmis was hy medestigter van die "Bayerische Aktiengesellschaft für chemische und landwirtschaftlich-chemische Fabrikate" (BAG) met hoofkwartier in München, wat tot 2012 onder die naam Süd-Chemie bestaan het en toe deel geword het van die Switserse Clariant-groep. Op 15 Desember 1859 is hy aangestel as President van die Beierse Akademie van Wetenskappe en Geesteswetenskappe. Hierdie amp het hy tot sy dood beklee. In 1870 is hy tot ereburger van München genoem. In 1859 is hy ook as lid van die Leopoldina Akademie van Duitse natuurnavorsers verkies.
In 1870 het Liebig tydens sy pogings om sy wetenskaplike instrumente te verbeter, daarin geslaag om glasvoorwerpe met behulp van 'n silweroplossing met silwer te bedek.
Liebig het op 18 April 1873 in München aan longontsteking gesterf. Hy is op 21 April begrawe.
Graf
Die graf van Liebig is in die Ou Suid-begraafplaas in München. Lede van die families van Liebig en Carriere is op grond van die familieverhoudings in dieselfde graf. Die grafsteen is ontwerp deur die beeldhouer Anselm Sickinger. Op die grafsteen is 'n borsbeeld van Justus von Liebig wat deur Michael Wagmüller geskep is. Oorspronklik is die borsbeeld in marmer geskep en deur 'n glas omhulsel beskerm, maar dit is sedertdien deur 'n brons kopie vervang.
Afstammelinge
Liebig en sy vrou Henriette het vyf kinders gehad, insluitend die dokter Georg von Liebig en die landbouwetenskaplike Hermann von Liebig, en sy dogters Agnes (getroud met die filosoof Moritz Carrière) en Johanna (getroud met die chirurg Carl Thiersch).
Hunter Carson
Hunter Carson (gebore 26 Desember 1975) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Paris, Texas (1984), Invaders from Mars (1986), en Scaramouch.
Justus von Liebig
Wetenskaplike Werk
Liebig het sy wetenskaplike aktiwiteit in Giessen met die ondersoek van Hessiese en Beierse genesingsfonteine en die gebruik daarvan vir die ontginning van sout begin. In die proses het hy vinnig gevind dat die voormalige analitiese metodes stadig en relatief onakkuraat was.
Hy het daarin geslaag om oor jarelange eksperimentering, sy analise-toestelle te vervolmaak, veral vir kwantitatiewe elementanalise, m.a.w. die bepaling van die samestelling van dier- en plantdele uit chemiese elemente met behulp van 'n apparaat wat hy in 1831 ontwikkel het met vyf glasbolle, wat oorspronklik as potasapparaat bekend gestaan het. Hy het ook verdere vernuwings gemaak om die proses aansienlik te vereenvoudig en te bespoedig. Hy het saam met sy kollegas en studente in die volgende jare honderde plante en plantdele, en baie dierorgane en -produkte se samestelling bepaal en gepubliseer. Hy het sodoende die organiese chemie begin, omdat niemand voorheen soveel presiese en verifieerbare ondersoeke uitgevoer het nie.
Saam met sy vriend Friedrich Wöhler, van die Hoër kommersiële skool (Politechnikum) in Kassel (totdat hy in 1836 'n leerstoel in chemie en apteekkunde in Göttingen aanvaar het), het hy in 1832 die teorie van radikale ontwikkel, wat die verskeidenheid van stowwe kon verduidelik wat suiwer uit waterstof, suurstof en koolstof bestaan.
Danny Teeson
Daniel "Danny" Teeson is 'n Engelse akteur, sanger, danser en komediant. Hy is veral bekend vir sy rol as "Mr. Six" in die "Six Flags"-advertensies.
Justus von Liebig
Wetenskaplike Werk
Ook saam met Wöhler, het hy aan die hand van die voorbeeld van silwerfulminaat aan die een kant, en silwersianaat aan die ander kant, die konsep van isomerie ontdek, naamlik die feit dat twee verskillende stowwe dieselfde samestelling kan hê, maar verskillende strukture en eienskappe.
Danny Teeson
Teeson is op 27 Mei 1975 in die Verenigde Koninkryk gebore.
Justus von Liebig
Wetenskaplike Werk
In sy private laboratorium het hy homself van 1846 tot 1849 onder meer aan die ontwikkeling van 'n water-oplosbare fosfaatkunsmis gewy, saam met sy Engelse studente, Edward Frankland en James Sheridan Muspratt. Die gevolg was die sogenaamde superfosfaat, wat selfs vandag die mees wyd gebruikte kunsmis ter wêreld is. Hierdie kunsmis het die oeste verbeter, en daardeur die voedselproduksie in die tweede helfte van die 19de eeu enorm verhoog.
Liebig het deur sy navorsing in die Giessen Institut, deur sy baanbrekende onderrigmetodes, veral sy eksperimentele lesings, en deur sy publikasies op die gebied van chemie, apteekkunde, fisiologie en landbou wêreld-wye erkenning verkry.
In München het hy verhuis na 'n nuwe woonhuis en aangrensende chemiese instituut. Hy het in die volgende jare ook hier voorlesings vir studente aangebied, maar baie minder dikwels; hy het hierdie taak grotendeels aan sy assistente oorgelaat.
Toe die dogter van sy vriend James Sheridan Muspratt in 1852 in sy huis Cholera opgedoen het, het hy op die idee van 'n "vleis-infusie" te ontwikkel, om mense met ernstige maag- en dermsiektes gered sou word van die dood. Uit hierdie infusie hy later "Liebig se vleis-ekstrak" ontwikkel.
Hy het ook gewerk aan die ontwikkeling van 'n silwerspieël, in plaas van kwikspieël wat op daardie stadium in algemene gebruik was, maar skadelik was vir die gesondheid. Alhoewel hy in 1858 begin het met die produksie van sy silwerspieël, moes hy dit na 'n paar jaar laat vaar, omdat die bevolking die kwikspieël verkies het. Eers toe dit in 1886 as gevolg van sy toksisiteit verbied is, het die silwerspieël weer in algemene produksie gekom.
Om te keer dat babas uit arm, swak-gevoede gesinne, waarvoor weens gesondheids- of ander redes, geen borsmelk of soogvrou beskikbaar was nie, sou verhonger, het Liebig na lang ondersoeke, 'n "sop vir suigelinge", soos hy dit genoem het, ontwikkel en in koerante aanbeveel. Dit was 'n vroeë voorloper van vandag se babakos.
Liebig het ook baie tyd en werk bestee aan die ontwikkeling van 'n chemiese mengsel waardeur brood gebak kon word sonder om op bederfbare gis aangewese te wees. Saam met sy Amerikaanse student Eben Norton Horsford het hierdie eksperimente gelei tot 'n produk wat ons is vandag as bakpoeier ken. In Amerika het Horsford hiermee groot finansiële sukses behaal. In Duitsland het bakpoeier vanaf 1892 wyd verspreid geword omdat August Oetker bakpoeier nie aan bakkers bemark het om brood te bak nie, maar aan huisvroue om koek te bak. Justus Liebig kon nie hierdie deurbraak maak nie, omdat akkurate weegskale nie in meeste huishoudings was nie. Oetker se idee om bakpoeier in afgeweegde porsies, elk genoeg vir 'n pond meel, aan te bied, het die ekonomiese sukses moontlik gemaak.
Die grootste publisiteit wat Liebig verkry het, was deur die ontwikkeling van sy vleisekstrak. Dit was die verdere ontwikkeling van die vleisinfusie wat hy in 1852 ontwikkel het, en was aanvanklik slegs in klein omvang in München se apteke beskikbaar. Eers nadat die Duitse ingenieur Georg Christian Giebert in 1862 van Liebig die lisensie vir grootskaalse produksie in Uruguay ontvang het, is "Liebig se vleis-ekstrak," in die stad van Fray Bentos, in grootmaat geproduseer en wêreldwyd verkoop. Liebig het die vleisekstrak veral as 'n voeding vir die armer dele van die bevolking gesien. Sy relatief hoë prys en sy samestelling het dit egter nie moontlik gemaak nie. Uiteindelik het die vleisekstrak sy waarde as 'n geurmiddel vir sop en ander geregte getoon, en het sodoende die voorloper geword van geurmiddels soos dié wat onder die Maggi en Knorr handelsmerke geproduseer word. Die verpakkings het versamelbare prente bevat. Hierdie sogenaamde Liebigprentjies het vir dekades 'n groot gewildheid geniet. Van 1873 tot 1975 het oor die 7 000 reekse verskyn.
In die laaste jare van sy lewe het Liebig hom met die fisiologie van fermentasie besig gehou en sy chemiese verklaring het in die Franse mikrobioloog Louis Pasteur 'n verbitterde teenstander gevind. Liebig het geglo dat 'n sel-vrye fermentasie moontlik was, terwyl Pasteur geglo het dat fermentasie slegs in die teenwoordigheid van mikro-organismes plaasvind. Die navorsing het uiteindelik die twee sienings versoen: beide fermentasie met mikroorganismes, byvoorbeeld gisfermentasie van alkohol, maar ook sel-vrye fermentasie, byvoorbeeld spierfermentasie is moontlik.
Die Liebig-minimumwet is na hom genoem, alhoewel die oorspronklike konsep deur Carl Philipp Sprengel beskryf is, omdat Liebig dit in 'n uitgebreide vorm op 'n geteikende wyse versprei en bekend gemaak het. Sprengel se weergawe het die belangrike nie-materiële faktore soos hitte, lig, ens. uitgelaat, wat Liebig bygebring het. Die Liebigkoeler is nie deur Liebig uitgevind nie: dit was reeds voor sy tyd in wye gebruik, maar Liebig het dit populêr gemaak.
Belang vir die organiese chemie
Liebig staan tereg as een van die mees suksesvolle chemici van sy eeu sowel as die vader van die landbouchemie bekend. Daarbenewens was sy eksperimentele en teoretiese ontdekkings toonaangewend vir die ontwikkeling van organiese chemie.
Deur middel van sy literêre aktiwiteit het hy 'n groot invloed op die ontwikkeling van sy vakgebied gehad. Hy was vanaf 1832, saam met Philipp Lorenz Geiger en Rudolph Brandes uitgewer van die leidende wetenskaplike joernaal Annalen der Pharmacie (later Annalen der Chemie en Pharmacie en Liebigs Annale der Chemie). Alleen of saam met sy kollegas, Poggendorff, Geiger en Wöhler het hy vanaf 1837 verskeie toonaangewende opvoedkundige en naslaanwerke gepubliseer.
Die stigter van die landbou-chemie
In 1840 het hy sy fundamentele werk oor landbou-chemie gepubliseer. Om die kennis van chemie aan 'n wyer gehoor oor te dra, het hy vanaf 1841 van tyd tot tyd populêre wetenskaplike essays, die sogenaamde Chemische Briefe, in die dagblad Augsburger Allgemeine Zeitung gepubliseer, wat groot aanklank by die lesers gekry het. In die tyd onmiddellik ná hulle publikasie was sy basiese stellings omstrede en is in die wetenskap sowel as die praktiese landbou as onbekwaam beskou. Slegs sowat 20 jaar na die publikasie van Agrikulturchemie het Liebig wye wetenskaplike erkenning gekry. Die praktiese toepassing van sy leerstellings het sedertdien tot 'n veelvuldige toename in oeste gelei. Die nodige voedselproduksie vir industrieël en stedelike samelewings sou sonder die landbou-chemie wat deur Liebig ontwikkel is, nie moontlik wees nie. In Duitsland het die landbou-produksie byvoorbeeld tussen 1873 en 1913 met 90% gestyg. Hierdie toename was gedeeltelik te danke aan die meganisasie van die landbou en wetenskaplike diereteelt, maar ook grotendeels aan die gebruik van kunsmis te danke wat van mynbou afkomstig was en industrieel vervaardig is.
Eksperimentele onderrig
Justus Liebig het met sy lesings die eksperimentele onderrig in natuurwetenskaplike vakke ingebring. Deur sy navorsing op die gebied van analise het chemie tot 'n presiese wetenskap ontwikkel. Op die 200ste herdenking van sy geboorte is die wetenskapjaar 2003 as die "jaar van chemie" verklaar.