cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John O'Conor
Opnames
O'Conor het meer as 20 opnames vir die Telarc-plate-etiket gemaak, waaronder die volledige Beethoven klaviersonates en die volledige Beethoven bagatelles, wat deur die New York Times gehuldig is as die beste opname van hierdie werke; die vyf Beethoven klavierconcertos, uitgereik in 2008; vier volumes van Mozart se klavierconcertos saam met Charles Mackerras en die Skotse Kamerorkes; talle werke van Schubert, waaronder die A majeur Sonate, die volledige Impromptus en Moments Musicals, walse en die Forelkwintet saam met die Cleveland-kwartet; en twee volumes kort klavierstukke getiteld  Piano Classics en Autumn Songs. Hy is 'n ywerige voorstander van sy landgenoot, die komponis John Field, en het die meeste van sy belangrikste komposisies opgeneem, waaronder die volledige concertos, sonates en nokturnes. Sy opname van Field se nokturnes was vir baie weke op die Billboard-tydskrif se klassieke speellys. Hy het ook 'n gewilde CD van sy gunsteling Ierse Airs (insluitend Danny Boy, Come back to Erin en The Banks of my own lovely Lee) op die After9- plate-etiket (getiteld Irish Classics) opgeneem.
Internasionale klavierkompetisies
John O'Conor was 'n medestigter van die Dublin Internasionale Klavierkompetisie, ten opsigte waarvan hy artistieke direkteur en voorsitter van die beoordelingspaneel is. Hy is uitgenooi om te dien op die beoordelingspanele van verskeie internasionale klavierkompetisies, waaronder dié in Leeds (Leeds Internasionale Pianoforte-kompetisie), Moskou (Internasionale Tsjaikofski-kompetisie), Wene (Beethoven), Warskou (Internasionale Frederick Chopin Klavierkompetisie), Tel Aviv (Rubinstein), Beijing, Sjanghai, München, Bolzano (Busoni), Keulen, Vevey (Clara Haskil), Cleveland (Cleveland Internasionale Klavierkompetisie), Salt Lake City (Gina Bachauer Internasionale Klavierkompetisie), Sydney, Pretoria, Londen, College Park (William Kapell), Valencia (Jose Iturbi) en Seoul.
Onderrig
O'Conor beklee tans die pos as professor in klavier en buitengewone besoekende kunstenaar aan die Shenandoah Konservatoria (naby Washington, DC). Hy het in September 2010 afgetree as direkteur van die Koninklike Ierse Musiekakademie, alhoewel hy steeds daar onderrig gee.
Hy het sedert 1997 die mantel van Kempff aangeneem, en bied die jaarlikse Beethoven interpretasiekursus in Kempff se eie villa in Positano, Italië aan waar Kempff die kursus vanaf 1957 aangebied het. 'n Televisieprogram wat in 2007 (die 50ste herdenking van die stigting van die kursus deur Kempff) gemaak is, is nou beskikbaar op YouTube met die titel Beethoven Bootcamp.
Hy bied meesterklasse en lesings aan in baie van die liggings waar hy optree, sowel as in baie van die belangrikste musiekinstellings, waaronder die Juilliard - en Manhattan - musiekskole in New York, asook by die Harvard, Yale, Temple, Rutgers, Indiana en Seattle universiteite, die Hamamatsu Klavierakademie in Japan, die Nasionale Universiteit van die Kunste in Korea, die Australiese Nasionale Akademie en Sydney Konservatoria in Australië en die Koninklike Musiekakademie en Guildhall Musiekskool in Londen.
Spoon
Spoon is 'n Amerikaanse indierockgroep uit Austin, Texas. Die groep bestaan uit Britt Daniel (stem en kitaar), Jim Eno (tromme), Rob Pope (baskitaar en agtergrondstem) en Eric Harvey (sintetiseerder, kitaar, perkussie, en agtergrondsang). Spoon is in 1994 deur Daniel en Eno opgerig.
Geskiedenis
Britt Daniel en Jim Eno het as lede van 'n ander groep, The Alien Beats, ontmoet en het die groep Spoon in 1994 tot stand gebring. Die naam is 'n eerbetoon aan die Duitse avant-gardegroep Can wat in 1972 'n treffer met die titel "Spoon" gehad het wat ook die temalied van die rolprent Das Messer (Duits, Die Mes) was.
Spoon se opnamedebuut was die vinielvrystelling van die EP Nefarious in Mei 1994.
In 1995 het die groep 'n platekontrak met Matador Records aangegaan en in 1996 het hulle hul eerste vollengte LP, Telephono, vrygestel. Die album het gemengde resensies ontvang en kritici het hul klank met dié van Pixies en Wire vergelyk. Maar — vergelykinge ter syde gestel — met Telephono het die groep 'n wegbreek van hul invloede getoon met hul mengsel van postpunk en pop. Minder as één jaar daarna het Spoon hul tweede EP, Soft Effects, vrygestel, wat as 'n oorgang tot hul meer herkenbare, versoete klank gedien het. In teenstelling met sy voorgangers was Soft Effects minder geraserig en suur en het dit 'n meer gesofistikeerde, minimalistiese benadering gedemonstreer.
Hoofstroom debuut
In 1998 het Spoon 'n platekontrak met Elektra Records aangegaan, onder wie se etiket die groep in Mei 1998 A Series of Sneaks vrygestel het. Weens swak verkope het Ron Laffitte, Spoon se verteenwoordiger by Elektra wat beloof het om die groep nie te verlaat nie, vier maande ná die vrystelling bedank en in daardieselfde week is die groep se kontrak gekanselleer. Uit wederaksie het Spoon 'n humoristies getitelde tweesnit-enkelspeler vrygestel, genaamd "The Agony of Laffitte" met die snitte "The Agony of Laffitte" en "Laffitte Don't Fail Me Now", waarin hulle oor hul ervaring in die musiekbedryf sing en Laffitte se persoonlike agenda bevraagteken.
Kommersiële sukses
In 2000 het die groep 'n platekontrak met die indierockuitgewer Merge Records onderteken en het hulle in dieselfde jaar die EP Love Ways vrygestel. Baskitaarspeler Josh Zarbo het nie saam aan hierdie EP gewerk nie, aangesien hy die groep vir 'n kort rukkie verlaat het.
Spoon se derde vollengte ateljeealbum, Girls Can Tell, is in 2001 tot suksesvolle ontvangs vrygestel: meer eksemplare daarvan is verkoop as van beide vorige vollengte albums tesame.
Die groep se volgende vrystelling in 2002, Kill the Moonlight, het soortgelyke sukses behaal. Kill the Moontlight het die enkelsnit "The Way We Get By" bevat, wat as deel van die klankbaan van The O.C. gewildheid verwerf het.
Burr DeBenning
Burr DeBenning (21 September 1936 – 26 Mei 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Incredible Melting Man (1977), A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child (1989), Turner & Hooch (1989), en Hocus Pocus (1993).
Spoon
Kommersiële sukses
Hul volgende album, Gimme Fiction, is in Mei 2005 vrygestel en het op posisie 44 op die Amerikaanse trefferlys Billboard 200 gedebuteer. Meer as 160 000 kopieë is verkoop.
Spoon se Britt Daniel het in samewerking met Brian Reitzell die 2006 rolprent Stranger Than Fiction se klankbaan gekomponeer en aangepas. Die klankbaan bevat ook menige snitte van Kill the Moonlight en Gimme Fiction wat tot instrumentele weergawes aangepas is.
Op 10 Julie 2007 is Ga Ga Ga Ga Ga vrygestel en het dit op 10de posisie op die Billboard 200-trefferlys gedebuteer.
Spoon se sewende ateljeealbum, Transference, is op 18 Januarie 2010 vrygestel. Dit het op #4 op die Billboard 200-trefferlys gedebuteer en daar is 53 000 kopieë daarvan in die eerste week verkoop.
Verskynings op TV-geselsprogramme
Sedert die vrystelling van Kill the Moonlight in 2002 het Spoon op laataand TV-kletsprogramme begin optree, soos The Late Show With David Letterman, Late Night with Conan O'Brien, The Late Late Show With Craig Ferguson, Last Call with Carson Daly, The Tonight Show with Conan O'Brien, en Austin City Limits. Hulle was ook musikale gaste op Saturday Night Live op 6 Oktober 2007, waar hulle "The Underdog" en "You Got Yr. Cherry Bomb" opgevoer het.
Nicola Peltz
Nicola Peltz (gebore 9 Januarie 1995) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Last Airbender (2010), Transformers: Age of Extinction (2014), en Back Roads (2018), en in die televisiereeks Bates Motel (2013).
Durban-Sentraal (kiesafdeling)
Durban-Sentraal was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Caledon (kiesafdeling)
Caledon was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Agtergrond
Afbakeningskommissies het van 1910 af telkens verander aan die grense en name van die kiesafdelings in die Helderberg en Overberg. In 1910, 1915, 1920, 1921 en 1924 was daar net Caledon-kiesafdeling. In 1929 kom Bredasdorp en Hottentots-Holland by. Die drie bestaan sy aan sy tot 1953 toe Caledon en Bredasdorp gekombineer word en Valsbaai sy opwagting maak. Caledon-Bredasdorp verdwyn voor 1958 se verkiesing en sy LV, Dirk Uys, word LV vir Valsbaai. In 1966 word Caledon opnuut afgebaken, maar Hottentots-Holland afgeskaf. Eers weer in 1974 regverdig die kiesertal in dié streek die instel van 'n derde kiesafdeling, wat tot 1994 as Helderberg sou bekend staan.
1910–1933
In 1910 word Christman Joel Krige Caledon onbestrede vir die Regerende Party in Caledon verkies, maar in 1915 se algemene verkiesing klop hy P.J. Cillié van die Nasionale Party met 'n meerderheid van 724 stemme. In 1920 staan die N.P. se M.G. Viljoen hom teen, maar verloor met 555 stemme. Krige behou Caledon in 1921 teen Cillié met 'n vergrote meerderheid van 731 stemme en in 1924 teen die N.P. se Frederik William Beyers, wat van 1918 tot LV vir Edenburg was, met 'n meerderheid van 593. Krige verloor Caledon amper in 1929 toe hy Viljoen, wat die tweede keer as Nasionale kandidaat staan, met net 177 stemme klop. Nadat die S.A.P. en N.P. 'n koalisie voor die verkiesing van 1933 sluit, word Krige onbestrede verkies, maar hy is blykbaar oorlede op 10 Augustus daardie jaar, want 'n tussenverkiesing volg op 25 September 1933 en die S.A.P.-Koalisie-kanidaat, Hendrik Christoffel de Wet word eweneens onbestrede verkies.
1938–1948
In 1938 se verkiesing daag die N.P. se L.H. Fick vir De Wet uit, maar verloor met 845 stemme. In 1943 staan J.H.O. du Plessis teen De Wet, maar ook hy verloor, met 1 112 stemme. De Wet bly LV tot sy dood op 5 Desember 1945 in 'n ongeluk op sy plaas, Boontjieskraal, en in die tussenverkiesing op 6 Maart 1946 wen Gabriël Delport Caledon vir die V.P. met 'n meerderheid van 446 stemme. In 1948 klop die N.P. vir Pieter van der Byl in Bredasdorp met 'n skrale 259 stemme, maar in Caledon is die stryd selfs meer gelykop toe Delport met 111 stemme teen die Herenigde Nasionale Party se J.C. de C. Louw wen.
1953 en later
Caledon en Bredasdorp word vir die 1953-verkiesing gekombineer en Dirk Uys wen die saamgesmelte kiesafdeling vir die N.P. met 'n meerderheid van 240 stemme teen die Verenigde Party se P.A. Myburgh. Hy sou ook in 1970 in Valsbaai teen die N.P.-kandidaat verloor en in 1974 teen min. Chris Heunis in Helderberg. In 1958 is Caledon afgeskaf en Uys word LV vir Valsbaai (tot 1970). Eers in 1966 se verkiesing keer Caledon terug en nou wen die N.P. se Frank Waring, die latere minister, met 1 986 stemme teen die V.P. se S.J. Delport. Waring behou Caledon in 1970 teen P.A. Myburgh, V.P.-kandidaat, met 'n meerderheid van 1 860 stemme, maar hy is waarskynlik oorlede in 1972, want in 'n tussenverkiesing op 19 April 1972 wen min. L.A.P.A. Munnik met 'n meerderheid van 2 034 teen die V.P. se David Graaff, die seun van sir De Villiers Graaff en later van 1987 tot 1989 NP-LV vir Wynberg.
Munnik word in 1974 onbestrede verkies. Van toe af bly Caledon 'n N.P.-vesting tot in 1994.
Callyspongia toxifera
Callyspongia toxifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Callyspongia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1989 deur Wiedenmayer.
Straatsburg
Straatsburg (Frans: Strasbourg [stʁasbuʁ], ; Elsassiese Duits (Alemannies): Strossburi [ˈʃd̥ʁɔːsb̥uʁi], ; Duits: Straßburg, [ˈʃtʁaːsbʊʁk], ) is die hoofstad van die gewes (région) Grand Est in die noordooste van Frankryk, met 'n bevolking van 287 228 in die stad (soos op 1 Januarie 2019) en sowat 790 087 in die metropolitaanse gebied. Die stad is ook die hoofstad van die département Bas-Rhin. Straatsburg lê teen die Illrivier, die Ryn-Rhône- en die Ryn-Marne-kanaal en beskik oor 'n rivierhawe. Die stad is 'n sentrum van die motor-, voedsel-, tekstiel- en masjienbounywerhede.
Straatsburg is die setel van die Europese Raad en die Europese Geregshof van Menseregte. Saam met die Belgiese hoofstad Brussel fungeer dit ook as die setel van die Europese Parlement.
Geskiedenis
Straatsburg is tydens die heerskappy van die Romeinse keiser Augustus Octavianus in 12 v.C. as Argentoratum ("Stad by die Rivier") gestig. Aanvanklik was dit 'n militêre kamp van die Agte Legioen naby die Romeins-Germaanse grens (limes), wat in dié gebied deur die Ryn gevorm is; tog het mettertyd aan die westelike kant van die kamp 'n siviele nedersetting (canabae) begin groei. Ingevolge die uitbreiding van die Romeinse Ryk is die grens na die ooste verskuif, en Argentoratum het as 'n belangrike binnelandse hawestad teen die Ryn gedien. Sedert die 4de eeu n.C. was die stad 'n biskopsetel. Die Hunne het die stad in 451 beset en verwoes.
Canon EOS 50D
Die Canon EOS 50D is 'n 15,1-megapieksel digitale enkellensreflekskamera. Dit is deel van die Canon EOS lyn van kameras, die opvolger van die EOS 40D en die voorganger van die EOS 60D.
Straatsburg
Geskiedenis
In 496 is die stad by die Frankiese Ryk ingelyf. In die 6de eeu het groepe Alemanne hulle in die gebied gevestig, wat gou gegermaniseer is. Die stad het die Germaanse naam Straatsburg gekry (wat in dokumente in sy gelatiniseerde vorm Strateburgum gebruik word, "Die Vesting by die Straat"). In die jaar 842 is die Straatsburgse Ede in die stad afgelê, wat as die oudste teks in die Franse taal en as die eerste dokument, wat van die verdeling van die Frankiese Ryk in 'n Frans- en Duitstalige gebied getuig, beskou word. Met die Verdrag van Mersen het Straatsburg in 870 'n Oos-Frankiese besitting geword. Tussen 982 en 1262 het die biskoppe daarin geslaag om die stad uit die hertogdom te los en onder die heerskappy van die bisdom te bring. In die jaar 1015 is 'n basiliek in die Romaanse boustyl opgerig.
In die Middeleeue het Straatsburg tot 'n belangrike ekonomiese sentrum gegroei en in 1262 'n Vrye Ryksstad geword. Hoogaangeskrewe geleerdes het die goeie naam van die stad as 'n Europese sentrum van die mistiek en later van die humanisme gevestig. Die katedraal van Straatsburg, wat in 1439 voltooi is, het tot en met 1874 met sy toring van 142 meter as die hoogste gebou ter wêreld bekend gestaan. Sedert 1482 was die politieke bedeling van die stad volgens stande georganiseer.
Canon EOS 50D
Oorsig en funksies
Die 50D beskik oor soortgelyke eienskappe as sy voorganger, die EOS 40D. Dit sluit in verskillende skietmodes, die vermoë om ISO en witbalans te verstel, 'n opwip-flitseenheid, en 'n LCD-skerm. Die LCD-skerm is die dieselfde grootte (3") as die 40D s'n, maar het 'n hoër resolusie (640 × 480 pieksel of 307,200 pieksels), meer as enige vorige model. Dit is ook die laaste Canon xxD wat 'n CompactFlash-skyf of Microdrive vir geheuestoor gebruik, saam met die BP-511-reeks battery.
Kenji Honnami
Kenji Honnami (gebore 23 Junie 1964) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het drie keer vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Straatsburg
Geskiedenis
In die 16de eeu het Straatsburg sy bloeitydperk as Vrye Ryksstad beleef. Tydens die Protestantse Hervorming het Straatsburg die Lutheraanse kant gekies, die stad het hom egter op die Ryksdag van Augsburg nie by die Protestantse Confessio Augustana aangesluit nie, maar verkies om saam met die stede Memmingen, Konstanz en Lindau 'n eie belydenis af te lê, die sogenaamde Tetrapolitana, wat deur Martin Bucer en Capito opgestel is.
Canon EOS 50D
Oorsig en funksies
Die kamera het Live View, wat toelaat fotograwe om te gebruik die LCD-skerm soos die soek. Omdat die sensor spieël nodig het om te wees in die geslote posisie (sien Live voorskou), sluiter geluid is verminder in hierdie modus.
Anne-Marie Juhl
Anne-Marie Juhl (gebore 3 Februarie 1927) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Lyntoget (1951), Avismanden (1952), Det var paa Rundetaarn (1955), en Storm Warning (1968).
Straatsburg
Geskiedenis
In 1605 het die Straatsburgse drukker en boekhandelaar Johann Carolus begin om gedrukte uitgawes van sy tot dusver handgeskrewe nuusversamelings uit te gee. Die nuusblad, wat onder die titel Relation verskyn het, word in die perswetenskap as die eerste gedrukte koerant ter wêreld beskou.
Canon EOS 50D
Verbeterings
Verbeteringe op die 40D sluit in 'n hoër-resolusie sensor (15.1 megapieksel in plaas van 10.1 megapieksel).
Straatsburg
Geskiedenis
Vanaf 1648 was die Franse konings die beskermhere van die Elsassiese Ryksstede. Franse troepe het die stad in September 1681 beset en in 1697 is Straatsburg volgens die Vredesooreenkoms van Ryswyk vir goed by Frankryk ingelyf. Alhoewel die stad, sy taal en sy kultuur nog Duits gebly het, is Protestante van loopbane in die staatsdiens uitgesluit en die katedraal weer as 'n Rooms-Katolieke Kerk gebruik.
Canon EOS 50D
Verbeterings
Die kamera maak gebruik van Canon se DIGIC 4-beeldverwerker. Die verwerker lewer beter reaksietyd, verbeter kleurvertolking en gee byna onmiddelike aansittyd. 'n Nuwe sensorskoonmaakstelsel is ook bekendgestel. Die kamera kan ook gebruik maak van Canon se draadlose lêeroordrag, die WFT-E3/E3A.
Straatsburg
Geskiedenis
Met die industrialisering in die 19de eeu het die bevolkingstal tot 150 000 inwoners verdriedubbel. Na die Franko-Pruisiese Oorlog van 1870 en 1871 moes Frankryk die gebied Elsas-Lotaringe aan die nuut gestigte Duitse Keiserryk afstaan. Straatsburg was sedert 1870 deur Pruisiese troepe beset. Later het dit die hoofstad van die gewes geword, wat net 'n laer status as "Reichsland" (Ryksland) toegestaan is.
Naas Metz en Keulen is Straatsburg ná 1871 as een van die belangrikste Duitse vestings in die weste versterk, terwyl in die omgewing forte op strategiese plekke gebou is.
Canon EOS 50D
Gehaltebeeld en geraas
Die 50D voeg 5 megapieksels by tot die APS-C sensorgrootte (in vergelyking met die 40D), en as gevolg het die grootte van die individuele fotosensors afgeneem. Om te vergoed vir die verhoogde geraas wat onvermydelik die resultaat is van kleiner fotosensors, het Canon die gapings verwyder tussen die mikrolense wat die fotosensors bedek. Daarmee het die mikrolense groter geword, en vang meer lig op en rig dit direk na die sensorplekke.
Billie Thomas
Billie Thomas (12 Maart 1931 – 10 Oktober 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente General Spanky (1936) en Colorado Pioneers (1945).
Straatsburg
Geskiedenis
As gevolg van die Eerste Wêreldoorlog is Duitsland gedwing om die stad in die Vredesoorkoms van Versailles van 1919 weer aan Frankryk af te staan. In ooreenstemming met die 14 voorstelle wat deur die Amerikaanse president Woodrow Wilson voorgelê is, het in Elsas-Lotaringe geen referendum plaasgevind nie. Die stad was in dié tyd nog oorwegend Duitstalig, en daar was ook soldate uit Elsas wat in die oorlog lojaal aan Duitsland was. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1938.
In die tyd tussen die Duitse Inval van Pole op 1 September 1939 en die Franko-Britse oorlogsverklaring teen die Duitse Ryk op 3 September 1939 is die stad soos ander grensstede en -dorpe ontruim. Behalwe vir die soldate in die kaserne het Straatsburg tien maande lank 'n leë stad gebly. In Junie 1940 het Duitse troepe Straatsburg beset, tot by sy bevryding deur Franse troepe onder die bevel van generaal Lattre de Tassigny in 1944.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die burgemeester Pierre Pflimlin hom tot versoening met Duitsland verbind, en Straatsburg het 'n simbool vir die vriendskapsbande tussen die twee lande en die Europese samewerking geword. Sedert 1948 is Straatsburg die setel van die Europese Raad.
Besienswaardighede en argitektuur
Die geskiedkundige stadskern ’grande île' tussen die twee arms van die kronkelende Illrivier, 'n takrivier van die Ryn, het bewaar gebly en word in 1988 deur Unesco tot wêrelderfenisgebied verklaar. Die romaans-gotiese katedraal Notre-Dame van Straatsburg, wat in die tydperk tussen 1176 en 1439 opgerig en in 1547 van sy beroemde astronomiese horlosie voorsien word, is die bekendste baken van die stad, en die plein voor die katedraal is een van die mooiste in Europa. Hy word oorheers deur die wesfasade van die katedraal en is omring deur talle vakwerkhuise in die Alemannies-Suid-Duitse boustyl met soms vier tot vyf verdiepings. Kenmerkend is die steil dakke wat nog eens vier tot vyf verdiepings huisves. Die bekende Haus Kammerzell met sy ryk versierings staan aan die noordelike kant van die plein.
Langs die oewer van die Ill en sy talle kanale lê die sogenaamde Looiersbuurt (Duits: Gerberviertel, Frans: La Petite France) met sy bekoorlike vakwerkboustyl, dakkapelle en klein straatjies.
Die Temple neuf in die historiese stadskern is in 1908 as die grootste Protestantse kerk in Frankryk opgerig. Ander bekende geboue uit die Duitse keisertydperk is die stasie en universiteit van Straatsburg. In 2017 is die Neustadt wat tydens die Duitse Keiserryk opgerig is, as wêrelderfenisgebied gelys en Straatsburg se inskrywing uitgebrei.
Die Synagogue de la Paix (Vredesinagoge) vervang in 1958 die ou sinagoge wat verwoes is.
Hoofstad van Europa
Die idee om van Straatsburg die hoofstad van Europa te maak gaan oorspronklik terug op Winston Churchill. Danksy die tweetalige en bikulturele geskiedenis is Straatsburg uiters geskik om as een van die Europese hoofstede te dien. Dit is die setel van die Europese Raad, die Europese Parlement (saam met Brussel) en die Europese Geregshof van Menseregte, wat soms ook net die "Straatsburgse Hof" genoem word. Die Europese Parlement beywer hom om 'n einde te maak aan die tweeledige stelsel van parlementêre geboue in sowel Brussel asook Straatsburg, maar dit is vir die Europese regerings om te besluit.
Straatsburg huisves ook 'n aantal Europese organisasies soos die hoofkommando van Eurocorps, die rekenaarsentrum van die Europese polisie Europol, die Sentrale Kommissie van die Skeepvaart op die Ryn en die Europese Register van Artsenymiddels. Daarnaas is dit ook die hoofkwartier van die tweetalige Duits-Franse kulturele televisiekanaal ARTE.
Frankryk en Duitsland is tans ook besig met onderhandelinge oor die stigting van 'n Europese distrik, wat die metropolitaanse gebied van Straatsburg en die Duitse distrik Oretenau oorkant die Ryn sal insluit, met 'n gesamentlike bevolking van 860 000.
Tersiêre onderwys en biblioteke
Die Universiteit van Straatsburg is ook die setel van die Franse Nasionale Skool vir Administrasie (École nationale d'administration). Die universiteit se wortels gaan terug na die jaar 1538, toe Jacques Sturm die Protestantse gimnasium stig. In 1556 kry dit die status van 'n akademie, 1621 dié van 'n universiteit en in 1631 word dit 'n koninklike universiteit. Tydens die Franse Rewolusie word die instelling gesluit en heropen eers in 1870. In 1918 word Frans in plaas van Duits weer as voertaal gebruik. Tydens die Tweede Wêreldoorlog word die universiteit na Clermont-Ferrand verskuif (tot 1945).
Saam met die universiteite van Karlsruhe (Duitsland), Basel (Switserland), Mulhouse (Frankryk) en Freiburg im Breisgau (Duitsland) is die Universiteit van Straatsburg vandag 'n lid van die Europese Konfederasie van Universiteite teen die Opper-Ryn. Dit beskik weens die besondere godsdienstige statuut van Elsas oor twee godsdienstige fakulteite (Rooms-Katoliek en Protestants), wat deur die staat gesubsidieer word. Sedert die sewentigerjare is die universiteit verdeel in drie instellings: Université Louis Pasteur (Strasbourg I), Université Marc Bloch (Strasbourg II) en Université Robert Schuman (Strasbourg III).
Die grootste openbare biblioteke in Straatsburg is die Bibliothèque Nationale et Universitaire en die Bibliothèque Municipale (Stedelike Biblioteek).
Spoorweë
Straatsburg is 'n belangrike vervoersentrum van die nasionale Franse spoorwegmaatskappy SNCF, waar ook Duitsland se nasionale en plaaslike spoorweë soos Deutsche Bahn en Ortenau-S-Bahn aandoen. Die sogenaamde Europabahn-spoorweg verbind Straatsburg via Offenburg met 'n groot aantal Duitse bestemmings. EuroCity-treine ry op die roetes Parys-Straatsburg-München-Wene en Zürich-Basel-Straatsburg-Luxemburg-Brussel. Tans bestaan daar nog geen Franse TGV-verbindings na Duitsland of Duitse ICE-verbindings na Frankryk nie. Internasionale hoëspoed-treinverbindings (TGV Est Européen) sal egter in die somer van 2007 op die roetes Parys-Straatsburg-Kehl-Karlsruhe en -Stuttgart en Straatsburg-Basel-Zürich ingestel word.
Straatsburg is ook die knooppunt vir Elsas se treinstelsel Metralsace; sneltreine op hierdie lyne bereik 'n maksimum-snelheid van tot by 200 kilometer per uur.
John Sackville (akteur)
John Sackville is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Wedding Date (2005) en The Hoarder (2015), en in die televisiereekse House of Anubis (2011) en The Crown (2016).
Straatsburg
Padverkeer
Straatsburg is die beginpunt van die nasionale Franse snelweg A4 in rigting van Metz en Parys. Daar is tans nog geen snelwegverbinding na die Duitse stad Kehl oorkant die grens nie.
Openbare vervoer
Straatsburg beskik naas talle busdienste oor 6 tremlyne met ultramoderne waens, wat lankal 'n toeriste-attraksie geword het. Op 29 April 2017 is die lyne tot by Kehl verleng.
Fietsryers
Die geriewe vir fietsryers is in die laaste jare aansienlik uitgebou, en Straatsburg beskik nou oor een van Frankryk se grootste fietspadstelsels met talle stasies, waar fietse teen 'n lae bedrag verhuur word.
Lugvervoer
Straatsburg se internasionale lughawe in Entzheim, sowat twintig kilometer suidwes van die stad, is met jaarliks meer as twee miljoen passasiers die sewende grootste in Frankryk.
Waterweë
Straatsburg is an die oewer van die Illrivier gestig en danksy die uitgestrekte netwerk van waterweë het watervervoer steeds 'n groot rol in die plaaslike ekonomie gespeel. Die stad beskik oor belangrike hawegeriewe aan die Ryn, die belangrikste waterweg in Europa en die wêreld.
Die setel van die Commission Centrale pour la Navigation du Rhin, 'n internasionale instelling wat die watervervoer op die Ryn koördineer en beheer, het sy setel reeds in 1920 van die Duitse stad Mannheim na Straatsburg verskuif. Die ou keiserlike paleis, wat hernoem is tot Palais du Rhin ("Rynpaleis"), dien as sy kantoorgebou.
Die waterweë bevorder ook die plaaslike riviertoerisme, en die sogenaamde bateaux-omnibus ("bus-bote") vervoer jaarliks meer as 650 000 besoekers op hulle rondvaarte. Straatsburg het met die Marne-Ryn-kanaal lankal 'n sentrum van die riviertoerisme geword en huisves die grootste Europese redery in dié bedryf, CroisiEurope.
Edenburg (kiesafdeling)
Edenburg in die Vrystaat was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Omwentelinge per minuut
Omwentelinge per minuut (afgekort opm of min-1) en dikwels na verwys as toere is 'n eenheid van frekwensie wat gewoonlik gebruik word om omwentelingsnelheid te meet, veral in die geval van omwentelinge rondom 'n vaste as. Dit verteenwoordig die aantal volle draaie wat 'n voorwerp in 'n minuut maak.
Kaitlyn Black
Kaitlyn Black (gebore 29 Julie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse NCIS (2003), Traffic Light (2011), en Hart of Dixie (2011).
Valentynsdag
Valentynsdag is 'n dag waarop geliefdes ekstra aandag aan mekaar gee deur geskenke, blomme of kaartjies uit te ruil. Valentynsdag word op 14 Februarie gevier, en is gewild in baie lande regoor die wêreld, alhoewel dit nie gewoonlik 'n amptelike vakansiedag is nie. Die dag is vernoem na 'n vroeë Christelike martelaar, Sint Valentyn, en is ingestel nadat Pous Gelasius I dit in 496 as die dag van die Heilige Valentyn verklaar het.
Aanvanklik is daar nie 'n romantiese betekenis aan Valentynsdag gekoppel nie. Dit is eers in die laat Middeleeue tydens die bloeitydperk van hoofse liefde dat romantiese gebruike met hierdie dag geassosieer is. Die gedigte van Chaucer word dikwels aangehaal as die eerste vorme van valentynsgedigte. Teen die vyftiende eeu het daar 'n tradisie ontwikkel waarvolgens verliefdes vir mekaar blomme, lekkergoed, en kaartjies gestuur het. Dit het belangrik geword om 'n gepaste valentynsgedig, of boodskap in die handgemaakte kaartjie te skryf. In die negentiende eeu, met die aanvang van meganisasie, is valentynskaartjies vir die eerste keer op grootskaal in fabrieke vervaardig. Hierdie gekoopte kaartjies het dan ook die vroeëre handgemaakte kaartjies gedeeltelik vervang.
Historiese agtergrond
Daar is onsekerheid oor die presiese oorsprong van Valentynsdag. Daar was verskeie vroeë Christelike martelaars met die naam Valentyn. Die Valentyne na wie Valentynsdag vernoem is, is waarskynlik Valentyn van Rome (Valentinus presb. m. Romae) en Valentyn van Terni (Valentinus ep. Interamnensis m. Romae). Valentyn van Rome was 'n priester in Rome wat in 269 nC gemartel is en begrawe is langs die Via Flamina ('n belangrike Romeinse pad van Rome na die Ooskus van Italië). Valentyn van Terni was die biskop van Interamna (die moderne stad Terni in Italië), en is moontlik tydens die vervolging van Keiser Aurelianus doodgemartel. Hy is ook langs die Via Flamina begrawe. Daar is dus onsekerheid na wie Valentynsdag vernoem is, en al wat werklik bekend is, is dat die Heilige Valentyn op 14 Februarie langs die Via Flamina begrawe is. In 496 nC het Pous Gelasius I die dag tot die dag van die Heilige Valentyn verklaar.
Die viering van Valentynsdag op 14 Februarie, vind plaas tydens die voormalige Romeinse fees Lupercalia wat van 13 tot 15 Februarie gevier is. Lupercalia was 'n baie ou, en moontlik selfs voor-Romeinse heidense fees wat bedoel was om bose geeste te verdryf, die stad rein te maak, en na vrugbaarheid toe te lei. Na die opkoms van die Christendom is Lupercalia, net soos die ander heidense feeste, deur die Rooms Katolieke Kerk verbied. Sommige skrywers dink dan ook dat Valentynsdag op die vrugbaarheidsaspekte van Lupercalia gebaseer is. Dit is egter onwaarskynlik, onder andere omdat Valentynsdag eers in die veertiende eeu met romantiese liefde verbind is, en aanvanklik slegs die herdenking van Valentyn se marteling was.
Deur die jare is daar menigte legendes oor die Heilige Valentyn geskep. Dit is aangehelp deur die feit dat byna niks oor sy lewe bekend was nie, of dat die bronne deesdae nie meer bestaan nie. Volgens die Passio Marii et Marthae, 'n werk van twyfelagtige betroubaarheid uit die vyfde of sesde eeu, was Valentyn vir sy Christenskap vervolg en deur die Romeinse Keiser Claudius II ondervra. Claudius was beïndruk deur Valentyn, en het hom probeer oortuig om sy Christenskap af te sweer en sy lewe te red. Valentyne het egter geweier en eerder probeer om Claudius te bekeer. As gevolg hiervan is hy tereggestel. Maar voor sy teregstelling, het hy 'n wonderwerk gedoen deur sy tronkwag se blinde dogter te genees. Hierdeur het die wag se hele familie tot bekering gekom en is hulle gedoop. Verder het Valentyn ook geheime Christelike troues uitgevoer vir soldate. Die Keiser het glo huwelike deur sy soldate verbied, aangesien hy geglo het dat getroude mans nie goeie soldate sou maak nie. Volgens ander legendes het Valentyn hartjies uit perkament uitgesny en aan die soldate en vervolgde Christene gegee om hulle "te herinner aan God se liefde en hulle aan te moedig om te volhard in geloof". Dit sou dan 'n moontlike oorsprong vir die latere gebruik van hartjies op Valentynsdag wees. Hierdie legendes is deur ander boeke herhaal en bygewerk.
Valentynsgedigte
Die moderne Valentynsdag met sy klem op romantiese liefde dateer terug na die veertiende eeu, en die gedigte van Geoffrey Chaucer word soms voorgehou as die eerste voorbeelde daarvan. Sy beroemde gedig oor die verliefde voëls, volg dan:
In moderne spelling (maar ou taal):
Of rofweg in Afrikaans: Want dit was op Sint-Valentynsdag, as die voëltjies hulle bruide kom soek
Die oudste behoue egte Valentynsgedig is in 1416 deur die Franse hertog Karel van Orléans aan sy vrou geskryf terwyl hy in Engeland in die Toring van Londen opgesluit was. Die gedig is eintlik baie hartseer en handel daaroor dat hy sy vrou al 'n meer as 'n jaar lank nie gesien het nie. Die oorspronklike Franse weergawe begin met:
'n Moderne weergawe van die hertog se eie vertaling in Engels:
Rofweg in Afrikaans: Ek is al siek van verlang na jou, my mooiste liefste Valentyn
Sommige gedigte het beroemde valentynsgedigte geword, soos Roses are red, and violets are blue. Hierdie gediggie is eintlik al baie oud, en die eerste weergawe kom in Edmund Spenser se gedig The Faerie Queene van 1590 voor:
Daar is dan ook honderde weergawes van hierdie gedig, waarvan sommiges heel satiries is. Die mees algemene moderne weergawe is waarskynlik:
Ermelo (kiesafdeling)
Ermelo was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Voyage au bout de la nuit
Voyage au bout de la nuit (Reis na die einde van die nag) is die eerste roman van Louis-Ferdinand Céline, gepubliseer in Parys in 1932.
Storielyn
Reis na die einde van die nag beskryf die wedervaringe van die hoofkarakter Ferdinand Bardamu, feitlik 'n alter-ego van Céline. Hy word op byna outobiografiese wyse gevolg, eers tydens die Eerste Wêreldoorlog, aan die front in Vlaandere (1917), waar hy die médaille militaire verwerf en blywende liggaamlike letsel opdoen; Daarna is daar sprake van 'n kortstondige en ongelukkige koloniale loopbaan in Afrika (1916-1917); later gaan hy na die Verenigde State, waar hy onder meer die werkomstandighede by Ford in Detroit ondersoek (Celine het dit self ook gedoen en gepubliseer rondom die tyd sy kritieke essay La médecine chez Ford). Uiteindelik eindig Bardamu (net soos weer Céline self) as dokter in Clichy, 'n voorstad van Parys.
Tipering en waardering
Reis na die einde van die nag kan wel gesien word as 'n roman oor die banaliteit en sinloosheid van die lewe, alhoewel die einde (die vestiging van Bardamu as dokter) ook wel gesien kan word as in lyn met 'n Bildungsroman: na die lyding wat hy self geken en gesien het tydens sy omswerwing in die ou en die nuwe wêreld, sal Bardamu voortaan beroepshalwe menslike leed verminder. Sy eie bestaan word egter skaars meer sinvol, eerder nog meer verward as wat dit was.
Reis na die einde van die nag word in belangrike mate getipeer deur Céline se lewendige taalgebruik, met baie hiperboliese oordrywings en die proses van weglatings (die oorslaan van dele, wat die leser dan self mag invul). Tog kan sy taalgebruik in Reis na die einde van die nag in die taal tog aansluit by klassieke prosavorme en het Céline dit vir sy latere werk tipiese ritmiese taalgebruik (sy "petite musique", met die kenmerkende drie punte) nog nie gevind nie. Dit neem nie weg dat baie Celine-liefhebbers Reis na die einde van die nag nog steeds sien as 'n hoogtepunt, vir menigeen 'n hoogtepunt uit Céline se oeuvre.
Reis na die einde van die nag is in 1932 bekroon met die Prix Renaudot. Le Monde het die boek in 1996 as sesde in 'n oorsig van die beste literêre werke uit die twintigste eeu aangewys. In 2008 behaal die boek 'n vyfde plek in die lys van beste buitelandse boeke, wat is opgestel deur 'n publieke menigspeiling, georganiseer deur NRC en NPS. In 2002 is die boek opgeneem in die lys van die beste 100 boeke uit die wêreld literatuur, saamgestel deur die gesamentlike Noorse boekeklubs en die Sweedse Akademie.
Deimos (maan)
Deimos (Grieks: Δείμος; ook Mars II ) is die kleiner en uiterste van die twee mane van die planeet Mars, die ander is Fobos. Dit is vernoem na Deimos, 'n seun van Ares (Mars) en Afrodite in die Griekse mitologie, wat "skrik" of "vrees" beteken. Dit is ook een van die kleiner mane in die sonnestelsel.
Voyage au bout de la nuit
Literatuur en bronne
•	A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984. ISBN 90-228-4330-0
Deimos (maan)
Ontdekking
Deimos is die eerste keer waargeneem deur die Amerikaanse sterrekundige Asaph Hall op 12 Augustus 1877 by die Amerikaanse marine-sterrewag in Washington, D.C. om 07:48 MGT. Asaph Hall het ook Fobos, Mars se ander maan, ontdek.
Voyage au bout de la nuit
Literatuur en bronne
•	Till R. Kuhnle: Louis-Ferdinand Céline, "Voyage au bout de la nuit" 1932. in Wolfgang Asholt, Hg.: 20. Jahrhundert: Roman., Tübingen 2007 ISBN 978-3-86057-909-1
Deimos (maan)
Ontdekking
Die name is voorgestel deur Henry Madan (1838–1901), natuurwetenskapmeester by Eton, vanuit Boek XV van die Ilias, waar Ares sy twee seuns (Phobos en Deimos) oproep.
Deimos is van naderby gefotografeer deur Mariner 9 in 1971, Viking 1 in 1977, Phobos 2 in 1988, Mars Global Surveyor in 1998 en 2003, en deur die Mars Express in 2004 en 2008.
Eksterne skakels
Eietydse verwysings na die eerste waarneming van Phobos en Deimos:
Siëna
Siëna (Italiaanse fonetiese uitspraak: ˈsjɛːna) is 'n stad wat geleë is in Toskane, Italië. Dit is die hoofstad van die provinsie Siëna.
Die historiese middedorp van Siëna is deur UNESCO as wêrelderfenisgebied geïdentifiseer. Dit is een van die land se gesogste toerismestede, met meer as 163,000 internasionale besoekers in 2008. Siëna is bekend om sy kookkuns, kuns, museums, middeleeuse karakter en die Palio di Siena, 'n tweejaarlikse perdewedren.
Geskiedenis
Siëna, soos ander Toskaanse dorpe, is aanvanklik gevestig in die tyd van die Etruskiese beskawing (ongeveer 900–400 v.C.), toe dit bewoon is deur 'n stam genaamd die Saina. Die Etruskers was 'n gevorderde stam wat die aard van sentraal-Italië verander het deur gebruik te maak van besproeiing om grond wat voorheen onbewerkbaar was te herwin, en deur hul gebruik om hul nedersettings in goed verdedigde heuwelforte in te bou. 'n Romeinse stad genaamd "Saena Julia" is op die terrein gestig in die tyd van Keiser Augustus. Sommige argeoloë beweer dat Siëna vir 'n tydperk beheer is deur 'n Galliese stam genaamd die Senones.
Volgens die plaaslike legende is Siëna gestig deur Senius en Aschius, twee seuns van Remus en dus neefs van Romulus, na wie Rome vernoem is. Blykbaar het hulle na Romulus se moord op hul vader, uit Rome gevlug en die standbeeld van die wolf wat die babas speen (Kapitool-Wolf) saamgeneem en sodoende die simbool vir die stad toegeëien. Ook het hulle op wit en swart perde gery, wat aanleiding gegee het tot die Balzana of wapen van Siëna, met 'n wit band bo-op 'n donker band. Sommige beweer dat die naam Siëna afgelei is van Senius. Ander etimoloë ontleen die naam aan die Etruskiese familienaam Saina, die Romeinse familienaam Saenii, of die Latynse woord senex- "oud"- of die afgeleide vorm daarvan- "seneo" -om oud te wees.
Siëna het nie onder Romeinse heerskappy gedy nie. Dit was nie naby groot paaie geleë nie, en het nie geleenthede vir handel gehad nie. Die stad se ingeslote status het beteken dat die Christendom eers in die 4de eeu n.C. gearriveer het. Dit was eers toe die Lombarde Siëna en die omliggende gebied binnegeval het dat welvaart geskep is. Na die Lombardiese besetting het die ou Romeinse paaie van Via Aurelia en die Via Cassia deur gebiede geloop wat blootgestel is aan Bisantynse strooptogte, sodat die Lombarde 'n groot deel van hul handel tussen die Lombarde se noordelike besittings en Rome langs 'n veiliger pad deur Siëna herlei het. Siëna het gedy as 'n handelspos, en die voortdurende instroming van pelgrims wat na en van Rome vertrek, het 'n waardevolle bron van inkomste in die komende eeue geword.
Die oudste aristokratiese families in Siëna se herkoms kan terug herlei word na die oorgawe van die Lombarde in 774 aan Karel die Grote. Op daardie tydstip is die stad oorstroom met Franke wat in die bestaande Siënese adel ingetrou het en 'n nalatenskap agtergelaat het wat gesien kan word in die abdye wat hulle in die hele Siënese gebied opgerig het. Die feodale mag het egter afgeneem, en deur die dood van Matilda van Toskane in 1115 is die grensgebied wat onder beheer van die Canossa-familie was in verskeie outonome streke opgebreek. Dit het uiteindelik gelei tot die totstandkoming van die Republiek van Siëna.
Die Republiek het meer as vierhonderd jaar bestaan, vanaf die 12de eeu tot 1555. Gedurende die goue era van Siëna voor die koms van die Swart Dood in 1348 was die stad die tuiste van 50,000 siele.
Tydens die Italiaanse oorlog van 1551–59 is die republiek verslaan deur die mededingende Hertogdom van Florence in bondgenootskap met die Spaanse kroon. Na 18 maande van weerstand het Siëna op 17 April 1555 oorgegee aan Spanje, wat die einde van die republiek beteken het.
Die nuwe Spaanse koning, Koning Filippus II, wat groot bedrae aan die Medici geskuld het, het Siëna afgestaan (afgesien van 'n reeks kusvestings wat deel was van die Staat van Presidi) aan die Groothertogdom van Toskane, waaraan dit tot die eenwording van Italië in die 19de eeu behoort het.
'n Republikeinse regering van 700 Siënese families in Montalcino het tot 1559 weerstand gebied.
Geografie
Siëna is geleë in die sentrale deel van Toskane in die middel van 'n uitgestrekte heuwelagtige landskap tussen die Arbia-riviervallei (suid), die Merse-vallei (suid-wes), die Elsa-vallei (noord), die Chianti-heuwels (noord-oos), die Montagnola Senese (wes) en die Crete Senesi (suid-oos). Die stad lê 322 meter bo seespieël.
Klimaat
Siëna het 'n tipiese binnelandse Mediterreense klimaat. Die gemiddelde jaarlikse reënval is 750 mm, met die maksimum reënval van 206 mm wat in November voorkom en die minimum in Julie op 41 mm. Julie is die warmste maand, met 'n gemiddelde temperatuur van 22.2 °C, met Januarie die koudste maand op gemiddeld 2 °C.
Buffy Dee
Buffy Dee (* 15 September 1923, † 1995) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lady Ice (1973), Mako: The Jaws of Death (1976), Go for It (1983), en Miami Supercops (1985).
Fauresmith (kiesafdeling)
Fauresmith was 'n kiesafdeling van die Suid-Afrikaanse Volksraad vanaf die eerste algemene verkiesing op 15 September 1910 ná Uniewording op 31 Mei daardie jaar.
Elizabeth Peña
Elizabeth Peña (23 September 1959 – 14 Oktober 2014) was 'n Amerikaanse aktrise en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Jacob's Ladder (1990), Lone Star (1996), Rush Hour (1998), en The Incredibles (2004).
Jacques Perk
Jacques Fabrice Herman Perk (10 Junie 1859 – 1 November 1881) was 'n belangrike Nederlandse digter uit die laat-19de eeu. Hy is op 'n jeugdige ouderdom oorlede. Sy sonnettekrans Mathilde, wat deur Willem Kloos gepubliseer is, was die eerste belangrike teken van 'n hernuwing in die Nederlandse poësie wat teweeggebring sou word deur die kunstenaars wat weldra bekend sou staan as die Tagtigers. Perk se liriese gedigte oor die natuur, en veral sy sonnette, is beïnvloed deur Shelley en was van groot belang vir die Nederlandse digkuns.
Jeug en opvoeding
Jacques Perk is uit 'n prominente gesin gebore; hy was die seun van Marie Adrien Perk, 'n predikant in die Waalse kerk, (deel van die Nederduits Gereformeerde Kerk) asook 'n neef van Betsy Perk. Perk se vader het in Frans gepreek. Sy vader was 'n progressiewe indiwidu wat 'n groot belangstelling in die letterkunde gehad het. Perk het in 'n omgewing grootgeword wat in groter mate die Europese aristokrasie as die Nederlandse bourgeoisie weerspieël het.
Hierdie omgewing was bevorderlik vir die jong Jacques, wat op die ouderdom van ongeveer tien poësie begin skryf het. In 1872 het die gesin van Breda na Amsterdam verhuis, waar Perk die Hogere Burgerschool (HBS) bygewoon het. Hy het, onder die invloed van sy Nederlandse onderwyser Willem Doorenbos, 'n belangstelling begin ontwikkel in die Renaissance-ideaal van 'n uitgebreide, gebalanseerde opvoeding. Hy was teleurgesteld deur die intellektuele klimaat van die HBS, en het die skool in 1877 verlaat. Teen die volgende jaar het sy vader vir hom 'n pos by die Algemeen Handelsblad, 'n belangrike liberale koerant, gekry. Hier het hy die vertaling en redigering van Franse skryfstukke gedoen. Hy het ook verskeie kort gedigte geskryf, waarvan die meeste gewy was aan die liefde van sy jeug, Marie Champury. Sy was die dogter van sy Franse onderwyser aan die HBS. Haar vader het egter geen vertroue in die verhouding gehad nie, en trouens ook nie Marie nie. Alhoewel sy gevlei was is sy nie oorreed deur die jong digter se romantiese neigings nie, wat hy in poësie en in 'n vyfbedryf toneelstuk getiteld Herman en Martha uitgedruk het.
Nadat Marie hom verwerp het, het Perk op onsuksesvolle wyse gepoog om by die Willem Barents pool-verkenningskip aan te sluit vir 'n ekspedisie na die poolgebied. Hy het die sonnette van Petrarch, Shakespeare, Goethe en Alphonse de Lamartine begin lees en noukeurig bestudeer. In hierdie tyd is een van sy gedigte vir die eerste keer in die maandblad van Jan ten Brink (Nederland) gepubliseer. Hy het hom begin onttrek aan die geloof van sy vader, meer buitensporig begin aantrek, en nagte deurgebring waartydens hy die lewe saam met sy vriende, insluitend die latere skrywer en sosialis Frank van der Goes, bespreek het. Hy was op die tydstip reeds deur die Handelsblad ontslaan.
Mathilde, Kloos, en poësie
In 1879 het hy 'n jong Franssprekende vrou genaamd Mathilde Thomas ontmoet terwyl hy op 'n gesinsvakansie in die Belgiese Ardennes was (hy het waarskynlik vir Oscar Wilde daar ontmoet, hoewel daar geen afdoende bewyse daarvoor bestaan nie). In die pittoreske omgewing van rotse, kasteelruïnes, bome en berge, het die twee gesinne vyf dae saam deurgebring. Toe hulle afskeid geneem het in La Roche-en-Ardenne, het Perk aan Mathilde en sy susters 'n afskeidsgedig gegee wat geïnspireer is deur Alphonse de Lamartine. Perk se bewondering het in liefde verander. Dit het hom op sy beurt geïnspireer om Mathilde in verskuns te herskep; die resultaat was 'n sonnettekrans wat uit meer as honderd gedigte bestaan en wat hy wou publiseer as Mathilde, een sonnettenkrans. Hy het gedeeltes hiervan uitgestuur na literêre tydskrifte, insluitende Carel Vosmaer se Spectator en Ten Brink se Nederland, maar geen dele daarvan is gepubliseer nie; sy moderne liriek en sterk individuele gevoel was nie waarna die tradisionele literêre kritici gesoek het nie.