cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zeus-standbeeld van Olimpia
duimnael|200px|’n Voorstelling van die standbeeld van Zeus.
Bückeburg
Bückeburg is 'n stad in die noord-weste van Duitsland in die deelstaat Nedersakse. Die stad het 'n bevolking van 20 407 in 2011 gehad.
Zeus-standbeeld van Olimpia
Die Zeus-standbeeld van Olimpia was ’n standbeeld van ’n reusagtige, sittende figuur van sowat 13 meter hoog wat omstreeks 435 v.C. deur die Griekse beeldhouer Phidias gemaak is. Dit het in die Tempel van Zeus in die heiligdom Olimpia in Griekeland gestaan en het bestaan uit ivoor, goud en hout. Dit het die god Zeus voorgestel wat op ’n versierde sederhouttroon sit. Dit is beskou as een van die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld totdat dit eindelik omstreeks die 5de eeu n.C. verwoes is.
Geen namaaksel van die beeld is ooit gevind nie en besonderhede oor die voorkoms daarvan is slegs bekend danksy antieke Griekse beskrywings en voorstellings op muntstukke.
Beskrywing
duimnael|links|’n Munstuk van die Elis-distrik in Suid-Griekeland bevat ’n uitbeelding van die Zeus-standbeeld. Die groot standbeeld deur Phidias het die helfte van die gang van die tempel wat daarvoor gebou is, beslaan. Die geograaf Strabo het in die 1ste eeu v.C. gesê: "Dit lyk of Zeus die tempel se dak sal afstamp as hy sou opstaan."
Die standbeeld het bestaan uit ivoor- en goudpanele oor ’n houtraamwerk. Die reisiger uit die 2de eeu Pausanias het ’n gedetailleerde beskrywing gegee. Die standbeeld het ’n kroon opgehad wat van olyftakke gemaak was. Dit het goue sandale gehad en ’n goue kleed met ’n patroon van diere en lelies. In die regterhand was ’n beeldjie van Nike, die godin van oorwinning. In die linkerhand was ’n septer met ’n arend bo-op. Die troon was versier met ebbehout, ivoor, goud en edelstene.
Volgens legende is Phidias gevra wat hom geïnspireer het – of hy Berg Olimpus geklim het om Zeus te sien en of Zeus van die berg af gekom het sodat Phidias hom kon sien. Phidias het toe geantwoord sy inspirasie kom uit Homeros se Ilias (Boek 1, verse 528–530).
Verwoesting
duimnael|So het Phidias se werkwinkel in Olimpia in 2005 gelyk.
Volgens die Romeinse historikus Suetonius het kesier Caligula opdrag gegee dat alle standbeelde van gode met ’n groot heilige of kunstige waarde, insluitende die een van Zeus in Olimpia, na Griekeland gebring word sodat hul koppe verwyder en met afbeeldings van sy eie kop vervang kon word. Voordat dit kon gebeur, is die keiser egter in 41 n.C. vermoor.
Die omstandighede van die standbeeld se vernietiging is onbekend. Volgens een historikus is dit na Konstantinopel geskuif, waar dit in 475 in ’n brand verwoes is. Of dit het in 425 saam met die tempel afgebrand. Ander meen dit is vroeër verwoes, in die 2de eeu.
Rosa centifolia
Rosa centifolia, ook bekend as die Hollandse roos is 'n bekende roos. Dit is onder andere deur Jan van Riebeeck in Kaapstad aangeplant en was die eerste roos wat in Suid-Afrika geblom het op 1 November 1659.
Motor
'n Motor is 'n stuk gereedskap wat een of ander vorm energie omskep in meganiese energie. Die meeste motors werk in 'n draaibeweging, alhoewel lineêre motors ook algemeen is. Tipies word die woord enjin gebruik vir 'n motor wat 'n voertuig aandrywe.
Daar word gewoonlik onderskei tussen watter tipes drywing 'n motor of enjin gebruik. So kry ons:
Die 'stirling motor' en stoomenjin is voorbeelde van 'n buitebrandenjin.
Nog voorbeelde:
Soms word die woord motor gebruik as kort vir motorvoertuig, alhoewel lg. baie meer algemeen 'n "kar" genoem word.
Bonteheuwel
Bonteheuwel is 'n gekleurde township in Kaapstad. Volgens die 2011-sensus het Bonteheuwel 'n bevolking van 45 967 gehad, van wie 43 826 (95%) Kleurlinge was.
Olga Kosakiewicz
Olga Kosakiewicz was 'n student van Simone de Beauvoir en het 'n romantiese verhouding met beide Simone en Jean-Paul Sartre gehad gedurende die herfs van 1935, toe Olga 18 jaar oud was. Die verhouding is verewig in De Beauvoir se eerste roman L'Invitée (Die uitgenooide, in Engels beskikbaar as She came to stay), wat in 1943 gepubliseer is. Die boek is opgedra aan Olga (haar van word aangedui as Kosakievicz in die Engelse Norton vertaling).
Calyx nicaeensis
Die bekerspons (Calyx nicaeensis) is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Calyx en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1826 deur Risso.
Kalsiumoksalaat
Kalsiumoksalaat is kalsium-sout van oksaalsuur. Dit het die formule, maar dit kan as verskeie hidrate voorkom wat ook as minerale bekend is.
Indien die monohidraatin droë stiktof verhit word, verloor dit eers sy kristalwater, daarna ontbind dit in twee stappe, eers na kalsiumkarbonaat en dan na kalsiumoksied:
Casper de Vries
Casper de Vries is 'n Afrikaanse komediant en akteur. Hy is veral bekend vir sy eenman-vertonings en skurwe taal. Baie Afrikaners hou van sy humor, hoewel sommige dit as walglik beskou.
De Vries is op 1 Junie 1964 in Pretoria, Suid-Afrika gebore. Hy is die seun van 'n Suid-Afrikaanse vader en 'n Nederlandse moeder en het dubbele burgerskap. Hy het drama aan die Universiteit Stellenbosch studeer. Sy afstudeeropdrag in 1986 (die voorstelling: Hallo Suid-Afrika) was die begin van sy professionele loopbaan. Daarna tree hy jaar-na-jaar in vertonings op, tot hy in 1997 met sy eenman-vertonings begin het. Behalwe Afrikaans praat hy ook vlot Nederlands.
Kalsiumoksalaat
Kristalstukture
Die "weddeliet"-vorm van kalsiumoksalaat is tetragonaal. Dit is waarskynlik 'n dihidraat wat nog ekstra water kan opneem soos 'n seoliet. Die samestelling is ongeveer .(2+x) met 0<x<0,5. Die ruimtegroep is I4/m (nommer 87) Die sel is a=1230(2) pm en c=734(2). Kalsium het 8 buuratome, twee van water en ses van oksalaat. Hulle vorm 'n verwring-kubieseantiprisma. Die okslaatioon is plat en die C-C-binding word deursny deur 'n spieëlvlak.
Biologiese rol
Die meeste nierstene bestaan uit kalsiumoksalaat. Dit is die volopste vorm van nierstene. Dit word by 83% van mans en 66% van vroue met nierstene aangetref. Dit kan óf die monohidraat (whewelliet) óf die dihidraat (weddeliet) betref. Dikwels is dit effens gemeng met kalsiumfosfaat (apatief of brushiet). Dit kan die kristalkiem vorm. Whewellietstene hou verband met hiperoksaluria, terwyl weddelietstene met hiperkalsiuria verband hou.
Casper de Vries
Filmografie
Rolprente waarin De Vries gespeel het:
Kalsiumoksalaat
Biologiese rol
Dit word ook in grond en blaarvullis aangetref, veral die mono- en die dihidraat. Swamme vorm dit and dit is 'n belangrike onderdeel van die biologiese en geochemiese prosesse wat in grond plaasvind. Die vorming van kalsiumoksalaat skep 'n kalsiumreservoir in die grond en beïnvloed die beskikbaarheid van fosfate.
Evening Post
duimnael|regs|230px|Die Evening Post berig op 26 Julie 1952 oor 'n kunsuitstalling in die [[Port Elizabeth|Baai deur Johannes Meintjes.]]
Evening Post was 'n aandblad in Port Elizabeth van 1950 tot die sluiting van die koerant einde 2000 (die aankondiging is op 17 Oktober 2000 gedoen), enkele maande na die viering van sy vyftigjarige bestaan in Mei daardie jaar.
Die rede vir die sluiting was verliese en 'n afname in verkope sowel as reklame-inkomste. Soos Ric Wilson, uitvoerende redakteur van Johnnic Publishing se Port Elizabethse koerante met sy aftrede opgemerk het: "Die koerant was die slagoffer van 'n oorverhandelde mark en die mislukte poging om dit te herposisioneer as 'n koerant wat uitsluitlik op die swart mark gerig was. Ons het tereg 'n gaping in die mark raakgesien, maar op daardie tydstip, op hierdie plek, was daar nie 'n mark in die gaping nie, en die sirkulasie het afgeneem en die advertensies daarmee saam."
Die eerste redakteur was John Sutherland, wat die grondslag gelê het vir die beginsels van regverdigheid en vryheid wat die koerant regdeur die apartheidsera voorgestaan het. Die Evening Post was die eerste vername koerant in die land wat 'n swart, vroulike redakteur, Lakela Kaunda, aangestel het. Sy het die koerant tot begin Oktober 2000 toe sy 'n pos as hoof van pres. Thabo Mbeki se kommunikasiekantoor aanvaar het.
Die koerant het sy fokus in die jare negentig verander na Port Elizabeth se ontluikende swart mark, maar Johnnic Publishing het dit in 2000 gesluit toe die eksperiment tot verliese aan inkomste sowel as lesers gelei het. Sestien maande later, op Woensdag 13 Maart 2002 het Johnnic Publishing 'n weeklikse bylaag tot The Herald en losstaande publikasie, Ilizwi, van stapel laat loop.
Die Evening Post se sirkulasie was sowat 25 000 ten tyde van sy sluiting.
Bob Denver
Bob Denver (9 Januarie 1935 – 2 September 2005) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Many Loves of Dobie Gillis (1959), Gilligan's Island (1964), en Dusty's Trail (1973).
Russiese presidentsverkiesing, 2018
Die Russiese presidentsverkiesing van 2018 het op 18 Maart 2018 plaasgevind, met Wladimir Poetin wat vir sy tweede agtereenvolgende (vierde algehele) termyn in die amp herkies is met 76,69 % van die stemme. Pawel Groedinin van die Kommunistiese Party van die Russiese Federasie het 11,77% van die stemme gewen en Wladimir Zjirinofski van die Liberaal-Demokratiese Party van Rusland 5,65%. Hoewel Poetin in die verkiesing van 2012 die party Verenigde Rusland se kandidaat was, het hy in 2018 as onafhanklike gestaan.
Ander kandidate sluit in Sergei Baboerin (Russiese Volksunie), Grigori Jawlinski (Jabloko) en Boris Titof (Party van Groei).
Uitslae
Vanaf of 19:30 Moskoutyd op 19 Maart, het die CEC 'n landwye opdaaging van 67.53% berig.
Mads Keiser
Mads Keiser (gebore 2 April 1960) is 'n Deense akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Elsker elsker ikke... (1995) en Drabet (2005), en in die televisiereekse Gøngehøvdingen (1992) en Forbrydelsen (2007).
Cosimo I de' Medici
Cosimo I de' Medici (12 Junie 1519 – 21 April 1574) was vanaf 1537 tot 1569 die tweede Hertog van Florence, waarna hy die eerste Groothertog van Toskane geword het, welke titel hy tot sy dood gehou het.
Opgang na mag
Cosimo is op 12 Junie 1519 in Florence gebore as die seun van die beroemde condottiere Ludovico de 'Medici (bekend as Giovanni delle Bande Nere) en sy vrou Maria Salviati, self 'n kleindogter van Lorenzo die Manifieke. Hy was die kleinseun van Caterina Sforza, die gravin van Forlì en edelvrou van Imola. Cosimo het in 1537 op 17-jarige ouderdom aan bewind gekom, net nadat die 26-jarige hertog van Florence, Alessandro de' Medici, vermoor is. Cosimo was van 'n ander tak van die Medici-familie, wat afkomstig was van Giovanni il Popolano, die agterkleinseun van Giovanni di Bicci de' Medici, stigter van die Medici Bank. Dit was nodig om na 'n opvolger te soek buite die "senior" tak van die Medici-familie wat afgestam het van Cosimo di Giovanni de' Medici aangesien die enigste manlike kind van Alessandro, die laaste lineêre afstammeling van die senior tak, buite-egtelik en slegs vier jaar oud ten tye van sy vader se dood was. Tot die tyd van sy toetrede het Cosimo nog slegs in die Mugello-streek (die voorvaderlike land van die Medici-familie) gewoon en derhalwe was hy byna onbekend in Florence. Baie van die invloedryke mans in die stad was ten gunste van hom as die nuwe hertog. Verskeie het gehoop om deur hom te regeer en sodoende hulself te verryk ten koste van die staat. Die Florentynse intellektueel Benedetto Varchi het dit op onvergeetlike wyse gestel: "Die herbergier se rekening verskil van die vraat s'n." Cosimo was sterk van wil, skerpsinnig en ambisieus, en het die klousule wat hy onderteken het, wat 'n groot deel van die mag van die Florentynse hertogdom aan 'n Raad van Agt-en-veertig toevertrou het, spoedig verwerp.
Teen die einde van Julie 1537 het die ballinge onder leiding van Bernardo Salviati en Piero Strozzi na Toskane opgeruk. Toe Cosimo daarvan te hore gekom het, het hy sy beste troepe onder Alessandro Vitelli gestuur om die vyand aan te vat by Montemurlo. Nadat Vitelli die leër van die ballinge verslaan het, het hy die vesting binnegestorm waar Strozzi en 'n paar van sy trawante na veiligheid teruggetrek het. Dit is na slegs 'n paar uur ontset, en Cosimo het sy eerste oorwinning gevier. Die prominente gevangenes is daarna op die Piazza della Signoria of in die Bargello onthoof. Filippo Strozzi se liggaam is gevind met 'n bloedige swaard daarby en 'n nota daarby wat Vergilius aangehaal het. Baie is egter van mening dat sy selfmoord vervals is.
Heerskappy oor Toskane
In 1537 stuur Cosimo vir Bernardo Antonio de' Medici na die Heilige Romeinse keiser, Karel V, om erkenning te kry vir sy posisie as hoof van die Florentynse staat. Die erkenning het in Junie 1537 gekom, in ruil vir hulp teen Frankryk deur die loop van die Italiaanse oorloë. Met hierdie skuif het Cosimo die mag van die Medici, herstel, wat daarna Florence regeer het tot die dood van die laaste van die Medici-heersers, Gian Gastone de' Medici, in 1737. Die hulp wat aan Karel V verleen is, het Cosimo in staat gestel om Toskane van die keiserlike garnisoene te bevry en die juk van die oorweldigende Spaanse invloed in Italië af te werp.
Daarna het Cosimo sy aandag op Siena gevestig. Met die steun van Karel V het hy die Sienese verslaan tydens die Slag van Marciano in 1554 en hulle stad beleër. Ten spyte van die desperate verset van die inwoners, het die stad op 17 April 1555 na 'n beleg van 15 maande geval. Die bevolking het van veertigduisend tot agt duisend verminder. In 1559 is Montalcino, die laaste bolwerk van Sienese onafhanklikheid, geannekseer. In 1569 het Pous Pius V hom verhef tot die rang van Groothertog van Toskane.
Cosimo was 'n outoritêre heerser en het sy posisie verseker deur 'n wag, bestaande uit Switserse huursoldate, in diens te neem. Cosimo was ook 'n aktiewe bouer van militêre strukture, as deel van sy poging om die Florentynse staat teen die gereelde togte van buitelandse leërs te beskerm. Voorbeelde hiervan is die vestings van Siena, Arezzo, Sansepolcro, die mure van Pisa en Fivizzano en die vestings van Portoferraio op die eiland Elba en Terra del Sole.
Hy het 'n swaar belastinglas op sy onderdane geplaas. Ten spyte van sy ekonomiese probleme was Cosimo 'n beskermheer van die kunste en het hy ook die Florentynse vloot, wat sou deelneem aan die Slag van Lepanto in 1571, aan sy nuwe skepping, die Ridders van Sint Stefanus, toevertrou.
Beskermheer van die kunste
Cosimo is vandag waarskynlik die bekendste vir die skepping van die Uffizi ("kantore"). Dit was oorspronklik bedoel as 'n middel om sy administratiewe beheer oor die verskillende komitees, agentskappe en gildes wat in Florence se Republikeinse verlede gevestig is, te konsolideer. Dit huisves tans een van die belangrikste kunsversamelings ter wêreld, baie waarvan in opdrag van en/of in besit van verskeie lede van die Medici-familie was.
Sy tuine by Villa di Castello, wat ontwerp is deur Niccolò Tribolo toe Cosimo maar sewentien jaar oud was, is ontwerp om 'n nuwe goue era vir Florence aan te kondig en om die prag en deugde van die Medici-familie ten toon te stel. Die tuine is versier met fonteine, 'n doolhof, 'n grotto, en vernuftige ornamentele waterfokuspunte. Dit het as voorbeeld gedien vir die "Italiaanse Renaissance-tuin". Die tuine het 'n reuse invloed uitgeoefen op latere Italiaanse en Franse tuine in die agtiende eeu.
Cosimo het ook die Pitti-paleis as 'n tuiste vir die Medici voltooi en die manjifieke Boboli-tuine agter die Pitti geskep. Soos sy prominente voorouers was hy ook 'n belangrike beskermheer van die kunste. Hy het onder andere vir Giorgio Vasari, Benvenuto Cellini, Pontormo, Bronzino, die argitek Baldassarre Lanci, en die historici Scipione Ammirato en Benedetto Varchi ondersteun.
'n Groot brons-ruiterstandbeeld van Cosimo I deur Giambologna, wat in 1598 opgerig is, staan vandag nog in die Piazza della Signoria, die hoofplein van Florence.
Nissan X-Trail
Die Nissan X-Trail is 'n kompakte of mediumgrootte oorkruis SNV wat sedert 2000 vervaardig word deur die Japannese motormaatskappy Nissan. As gevolg van groter afmetings in sy derde geslag, word dit nou beskou as 'n mediumgrootte oorkruis SNV. Dit was een van Nissan se eerste oorkruis SNVs en is vrygestel op ongeveer dieselfde tyd as 'n paar ander mededingermaatskappye se motor-gebaseerde kompakte SNVs, soos die Suzuki Grand Vitara, Ford Escape en Mazda Tribute, die Hyundai Tucson, Honda CR-V en die Toyota RAV4.
Cosimo I de' Medici
Beskermheer van die kunste
Cosimo was ook 'n entoesias van alchemie, 'n passie wat hy van sy ouma Caterina Sforza geërf het.
Nissan X-Trail
Die X-Trail is benede die vragmotor-gebaseerde Xterra en Pathfinder geplaas en was nog nooit in die Verenigde State te koop nie. Die eerste geslag was beskikbaar in Kanada totdat dit vervang is deur die Nissan Rogue. Maar beide die Rogue en die X-Trail is verkoop in Meksiko. Die Rogue deel dieselfde platform as die tweede geslag X-Trail en is soortgelyk aan die Qashqai. Die X-Trail se alle-modus 4x4 oordragkas stel die bestuurder instaat om te kies tussen 2WD, 4WD of 4WD Lock deur 'n elektroniese skakelaar op die paneelbord. Die maatskappy bied tans 'n waterstof-brandstofsel model genaamd die X-Trail FCV op huurkontrak aan besighede.
Die belangrikste produksie-aanlegte van die X-Trail is in Kioesjoe, Japan (2013-huidig) en Kanda, Japan (2000-2013); alhoewel onderdele en enjins wat in Japan geproduseer word, ook deur ander Nissanfabrieke in talle lande gebruik word.
Cosimo I de' Medici
Huwelik en familie
In 1539 het Cosimo met die Spaanse edelvrou Eleanor van Toledo (1522 - 1562) getrou. Sy was die dogter van Pedro Álvarez de Toledo, 2de Markies van Villafranca, die Spaanse onderkoning van Napels, en derde neef van keiser Karel V. Die egpaar het 'n lang en vreedsame huwelikslewe gehad. Verbasend vir die era, was Cosimo gedurende hul gehele getroude lewe aan sy vrou getrou. Die voorbeeld van 'n tradisionele egpaar het sy verskillende hervormings versterk en hulle vervreem van die voormalige hertog. Eleanor was 'n politieke adviseur vir haar man, en het gereeld in sy afwesigheid regeer. Sy het die Pitti-paleis aan die Medici gegee en was 'n beskermheer van die nuwe Jesuïet-orde.
Die hertogin het saam met haar seuns Giovanni en Garzia in 1562 gesterf toe sy maar veertig jaar oud was; al drie van hulle is deur malaria neergeslaan terwyl hulle na Pisa gereis het.
Saam met Eleanor het Cosimo elf kinders verwek:
Voor sy eerste huwelik het Cosimo 'n buite-egtelike kind gehad met 'n onbekende vrou:
Na Eleanor se dood in 1562 het Cosimo twee kinders gehad saam met sy minnares, Eleonora degli Albizzi:
In 1570 is Cosimo getroud met Camilla Martelli (sterf 1590) saam met wie hy een kind gehad het:
Shimon Peres
Shimon Peres (Hebreeus: שמעון פרס ), gebore as Szymon Perski, (2 Augustus 1923 in Vishnyeva, Pole – 28 September 2016 in Ramat Gan) was 'n Israelse politikus. Hy was eers lid van die Mapai-party, daarna die Rafi-, die Verbond-, die Arbeidsparty en uiteindlik Kadima.
Peres is oorspronklik afkomstig uit Pole, maar emigreer in 1934 na die Britse mandaat van Palestina.
Hy was die Eerste Minister in 1977 (waarnemend), van 1984 tot 1986 en van 1995 tot 1996 gewees. Hy het ook van 2007 tot 2014 die amp van president beklee. Daarbenewens het hy (adjunk-)ministersposte beklee en was hy baie jare lank 'n partyleier. Van 1959 tot 2007 was hy 'n lid van die Knesset gewees.
Peres het sy mening gewysig en 'n voorstander van die Tweestaatoplossing geword: naas Israel, ook 'n Palestynse staat.
In 1994 het hy vanweë die Oslo-ooreenkomste saam met Jasser Arafat en Yitzhak Rabin die Nobelprys vir Vrede ontvang.
Kopiereg
Die regte afdwingbaar onder kopieregbeskerming dek slegs die gebruik van ontasbare goedere— die storie wat in 'n boek vertel word is beskerm teen misbruik eerder as die kopie self, of die vorm van 'n beeldhouwerk eerder as die fisiese gekerfde rots. Kopieregte beskerm nie idees nie, wat eerder die domein van patente beslaan (indien enigsins), maar eerder die uitdrukking van die idee. 'n Kopiereg op 'n tekenprentkarakter soos bv. Mickey Muis, kan nie ander verhoed om ook pratende muise te skep nie, maar slegs keer dat hulle nie die karakter en kenmerke van die muis te naby kan namaak nie.
Kopiereg funksioneer soortgelyk aan patente in die sin dat hulle albei die uitsluitlike regte toeken oor hulle onderskeie onderwerpe en wat afdwingbaar is teen enigeen (behalwe vir 'n paar uitsonderings hieronder bespreek). Dit staan in teenstelling met handelsmerkbeskerming, wat byna altyd slegs teen mededingers in dieselfde mark afgedwing kan word en slegs vir beperkte kommersiële gebruike. Verder word kopiereg- en patentbeskerming, in teenstelling met handelsmerke, vasgestel vir 'n statutêr gedefinieerde tydperk, waartydens die kopiereg eienaar nie noodwendig van sy werk gebruik hoef te maak om te keer dat ander dit wel doen nie.
Sammee Tong
Sammee Tong (21 April 1901 – 27 Oktober 1964) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent It's a Mad Mad Mad Mad World (1963) en in die televisiereekse General Electric Theater (1953), The Adventures of Spin and Marty (1955), en Bachelor Father (1957).
Pierce Brosnan
Pierce Brosnan (1953-) is ’n Ierse akteur, bekend vir sy rol as James Bond in flieks soos Golden Eye (1995) en Die Another Day (2002).
Kopiereg
Regte van 'n houer van kopiereg
'n Eienaar van kopiereg het tipies die volgende uitsluitlike regte:
Pierce Brosnan
Lewensloop
Pierce Brendan Brosnan is op 16 Mei 1953 in Drogheda, Ierland gebore, maar word in Navan groot. Sy pa was die meubelmaker, Thomas Brosnan, en sy ma May Smith. Ná sy ouers se egskeiding word Brosnan deur sy grootouers en ander familielede opgevoed. In 1964 verhuis hy na Londen. Hy verlaat skool op 16 en begin in 1973 teaterwetenskappe studeer.
Kopiereg
Regte van 'n houer van kopiereg
Wat beteken word deur die term "uitsluitlike reg" is dat die kopieregeienaar en slegs die eienaar van die kopiereg die reg het om bostaande aksies te neem; alle ander persone word verbied om dit te doen sonder die kopieregeienaar se toestemming. Kopiereg word dikwels 'n "negatiewe reg" genoem, om te beklemtoon dat dit minder te doen het met mense toestemming (bv. skrywers) te gee om iets te doen, as wat dit te doen het met mense te verbied (bv. lesers, kykers of luisteraars) om iets te doen d.w.s. die beskermde werk te kopieer.
Pierce Brosnan
Lewensloop
Ná sy toneelwerk word Brosnan bekend vir sy rol in NBC se TV-speurreeks, Remington Steele (1982–87). Daarna verskyn hy in rolprente soos die Koue Oorlog-spioenfilm The Fourth Protocol (1987) en die komedie ''Mev. Doubtfire'' (1993).
Kopiereg
Oordrag van regte
Kopiereg mag toegeken, verkoop of opgesê word. Dikwels sal 'n kopiereghouer deur middel van 'n kontrak sy kopiereg oordra aan 'n maatskappy. 'n Musikant wat 'n opname maak kan byvoorbeeld 'n onderneming aangaan met 'n platemaatskappy waarin hy instem om al sy kopieregte in die opnames aan die maatskappy oor te dra in ruil vir tantième of ander voorwaardes. Die vraag mag dalk opduik oor waarom 'n kopieregeienaar dan ooit sy regte sou opsê. Die antwoord is natuurlik dat groot maatskappye vervaardigings- en bemarkingsvermoëns vêr buite die bereik van die betrokke skrywer het. In die digitale era van musiek kan musiek gekopieer en versprei word teen minimale koste oor die internet, maar plate etikette (Engels: Record label) poog om 'n promosie- en bemarkingsdiens te lewer wat die kunstenaar aan 'n wyer publiek bekend stel. 'n Kopiereghouer hoef egter nie noodwendig al sy regte oor te dra nie. Sommige van die regte kan oorgedra word, of die kopiereghouer kan 'n ander party 'n nie-uitsluitlike lisensie gee om die werk te kopieer en te versprei in 'n bepaalde gebied.
Idee-uitdrukking verdeling en die verbindingsleerstelling
Kopiereg sluit die uitdrukking van 'n idee in en nie die idee self nie — dit word genoem die idee-uitdrukking verdeling. As 'n boek byvoorbeeld geskryf word wat 'n nuwe manier beskryf om boeke in 'n biblioteek te organiseer, kan die leser vryelik gebruik maak van die metode daarin beskryf en dit ook aan ander verduidelik sonder om regsaanspreeklik te wees; dit is slegs die manier waarop die oorspronklike skrywer die proses beskryf het wat deur kopiereg beskerm word. 'n Patent kan verkry word om 'n metode te beskerm. Samestellings van feite of data kan beskerm word as die feite geselekteer en gerangskik is op 'n oorspronklike metode, maar dit sal slegs die grootskaalse reproduksie van die seleksie en rangskikking keer aangesien die data en feite nie self beskerm word nie.
Pierce Brosnan
Lewensloop
In 1996 stig hy en Beau St. Clair die Irish Dreamtime-produksiemaatskappy. Saam produseer hulle onder andere The Thomas Crown Affair (1999) met Brosnan in die hoofrol.
Kopiereg
Idee-uitdrukking verdeling en die verbindingsleerstelling
In sommige gevalle kan 'n idee slegs op een of 'n beperkte aantal maniere uitgedruk word. Die uitdrukking is in sulke gevalle onbeskermd of die beskerming is slegs beperk tot woordelikse kopiëring. In die Verenigde State staan dit bekend as die verbindingsleerstelling (Engels: merger doctrine), omdat die uitdrukking beskou word as sou dit onlosmaakbaar verbind te wees aan die idee.
Die eerste verkoping leerstelling
Neem kennis dat kopiereg nie die verkoop of herverkoop van kopieë van werke beskerm nie, op voorwaarde dat daardie kopieë gemaak is met die goedkeuring van die oorspronklike eienaar van die kopiereg. Dit is wettig om dus byvoorbeeld 'n boek te herverkoop wat jy aangekoop het op voorwaarde dat jy nie 'n kopie vir jouself hou nie. In die Verenigde State staan dit bekend as die eerste verkoping leerstelling, en is daar in die howe gevestig om die wetlike aspekte van die herverkoop van boeke uit te klaar.
Pierce Brosnan
Lewensloop
In 2001 speel hy weer 'n geheime agent in die fliek The Tailor of Panama, en 2004 is hy 'n meesterdief in die fliek After the Sunset.
Kopiereg
Die eerste verkoping leerstelling
Onderhewig aan morele regte, verhoed kopiereg ook nie die eienaar van 'n fisiese kopie van 'n werk om dit te wysig, te ontsier, vernietig ens. nie, solank as wat die aksie nie duplisering behels nie.
Pierce Brosnan
Lewensloop
In 1997 ontvang hy 'n ster op die Hollywood Walk of Fame en in 2003 is hy met die Orde van die Britse Ryk vereer.
Kopiereg
Billike gebruik en handeling
Kopiereg verbied nie alle vorme van kopiëring nie. In die VSA, word die billike gebruik leersteling in die wet opgeneem en laat reproduksie en verspreiding toe. Die wet daar definieer nie duidelik wat billike gebruik is nie, maar gee eerder vier nie-eksklusiwiteitsfaktore om te oorweeg vir die evaluering van billike gebruik. Ander lande het ook wette wat die konsep van billike gebruik insluit, maar dit word hoofsaaklik gebou deur geregtelike presedent en is swak gedefinieer (veral in die Suid-Afrikaanse wet).
Nissan Pathfinder
Die Nissan Pathfinder is 'n oorkruis SNV wat sedert 1985 deur Nissan vervaardig word. Dit is afgelei van Nissan se kompakte bakkieplatform. Die Pathfinder pas in grootte tussen die Nissan Murano en Armada of Patrol, maar sy prys tussen is die Xterra en Murano. Die Pathfinder se tradisionele Japannese mededinger is die Toyota 4Runner.
Kopiereg
Statutêre en verpligte lisensies
In sommige regsgebiede word daar voorsiening gemaak vir 'n sekere klas beskermde werke (bv. musikale werke in die V.S.A) wat onderhewig is aan 'n statutêre lisensie (wat blykbaar nie in die R.S.A. van toepassing is nie). Dit word ook 'n verpligte lisensie genoem aangesien onder hierdie reëling enigeen wat 'n kopie van sodanig beskermde werk wil maak dit kan kopieer sonder toestemming van die eienaar van die kopiereg, maar moet eenvoudig die vereiste kennisgewing indien en die voorgeskrewe fooi deur die statuut, betaal. Aangesien dit moeilik is om die proses vir elke indiwiduele werk te volg is organisasies soos kopieregverenigings en uitvoerende kunste-organisasies gestig. Voorbeelde hiervan is BMI, RIAA, en MPAA wat gevorm is om die regte op baie werke op een slag te kan verkoop. Hierdie markgedrewe oplossing omseil die statutêre lisensies maar die beskikbaarheid van statutêre lisensies help om die prys binne perke te hou. Dit wil sê so laag as wat die vermyding van burokratiese prosedure dit regverdig.
Hoe kopiereg verkry en afgedwing word
Tipies moet 'n werk aan sekere minimum standaarde van oorspronklikheid voldoen om te kwalifiseer vir kopiereg. Verskillende lande het verskillende toetse waaraan die werk moet voldoen, al is die toets oor die algemeen nie baie streng nie; in die Verenigde Koninkryk moet daar bewys wees van 'n mate van 'vaardigheid, oorspronklikheid en werk' wat in die werk ingesit is. Oor die algemeen is klein hoeveelhede van dié elemente egter voldoende.
Kopiereg word algemeen afgedwing deur die eienaar in 'n siviele hof, maar daar bestaan ook statute wat kriminele vervolging moontlik maak. Kriminele sanksies word algemeen gemik op ernstige vervalsingsaktiwiteite, maar mag meer algemeen begin word noudat kopieregverenigings soos die RIAA meer en meer hulle visiere op lêerdeling deur tuis internetgebruikers stel. Tot dusver is die meeste van hierdie gevalle buite die hof geskik na eise van betaling van etlike duisende dollar deur die organisasie onder die dreigement van eise. Dus bereik baie van die sake uiteindelik selde selfs die siviele howe.
Kopieregkennisgewings
Vanweë ouer wetlike vereistes is die meeste werke soos boeke en rolprente vervaardig met 'n kopieregkennisgewing. Die kennisgewing deur die statute gespesifiseer moes bestaan uit die letter c binne in 'n sirkel ©, of die woord "kopiereg", gevolg deur die jaar van die kopiereg en die kopiereg eienaar se naam. Sekere alternatiewe vorme was toegelaat vir sekere tipe werke.
Die doelwit was om enige potensiële verbruikers in kennis te stel dat die werk deur kopiereg beskerm word.
Hierdie vereiste is egter sedert 1989 in die V.S.A., byna geheel en al opsioneel gemaak. Met die uitsondering van 'n paar lande wat steeds die kennisgewing op die werk vereis, is die vereiste ook algemeen opsioneel behalwe waar die werke geskep is voordat daardie land 'n lid geword het van die Berne Konvensie vir die beskerming van literêre en artistieke werke, andersyds ook bekend as die Berne Unie, of Berne Konvensie.
Kennisgewing word nie vereis vir die werk om die wetlike beskerming te geniet in nasies wat hulself tot die Berne Konvensie verbind het nie. Kopiereg kennisgewing kan dit egter makliker maak om skadevergoeding te eis vir kopieregskendings, aangesien dit die eiser toelaat om aan te voer dat die oortreder se skending doelbewus was.
Die simbool, ©, is die Unicode simbool  in heksadesimaal, en kan in (X)HTML ingevoer word as ,  , of
Jaar van kopiereg
Die jaar of jare van kopiereg word gelys na die © simbool. As die werk gewysig is (d.w.s. 'n nuwe uitgawe) sal daar meer as een jaar gelys wees.
Alle regte voorbehou
Die uitdrukking, Alle regte voorbehou was 'n formele kennisgewing dat alle kopieregte onder die kopieregwet behou word deur die kopiereg eienaar en dat enige kopieregskendingwetlike vervolging tot gevolg sou hê. Dit was 'n gevolg van die Buenos Aires Konvensie van 1910 wat vereis het dat 'n stelling oor die reservering van regte gemaak moes word om die regte internasionaal van toepassing te maak op lidlande van die Buenos Aires Konvensie. Terwyl die stelling nog algemeen voorkom is die kennisgewing nou oorbodig aangesien elke land wat lede was van die Buenos Aires Konvensie nou ook lede is van die Berne Konvensie, wat bepaal dat kopiereg geldig kan wees sonder enige formele kennisgewing.
Kopiereg op lettertipes
In die Verenigde State bestaan daar geen kopiereg op die ontwerp van lettertipes nie, patentreg kan egter verkry word indien dit oorspronklik genoeg is.
In Europa, Duitsland (in 1981) en die Verenigde Koninkryk (in 1989) is wette uitgevaardig om beskerming aan lettertipes te verleen. Die wet in die Verenigde Koninkryk is selfs terugwerkend, dus kan ontwerpe wat voor 1989 geproduser is ook beskerming verkry, op voorwaarde dat die kopieregtermyn nie reeds verval het nie. Die Duitse wet is nie terugwerkend nie.
Regte buiten normale kopiereg
Baie Europese lande (en ander lande as 'n gevolg van die GATT Handelverwante Intellektuele Eiendom of "TRIPS" ooreenkoms) maak voorsiening vir bykomende morele regte vir kopiereg wat outeurs besit, soos die reg tot erkenning van hulle werk en dat hul werk nie verkleineer mag word nie.
Terwyl kopiereg normaalweg aan 'n uitgewer verkoop of gelisensieer word, behou outeurs oor die algemeen hul morele regte. In sekere omstandighede word vereis dat 'n outeur hierdie morele regte bevestig deur byvoorbeeld 'n bladsy met sodanige uiteensetting in te voeg.
Geskiedenis van kopiereg
Terwyl regerings voorheen dikwels monopolie regte aan uitgewers toegeken het om gedrukte werke te verkoop, het die moderne begrip van kopiereg sy oorsprong in 1710 met die Britse Statuut van Anne. Die statuut het vir die eerste keer erkenning verleen aan outeurs en nie uitgewers nie, as die primêre bevoordeeldes van sodanige wette en het ook beskerming verleen aan verbruikers om te verseker dat uitgewers nie die gebruik van die werk kon beheer na dit verkoop is nie. Dit het ook die tydperk van sodanige eksklusiewe regte tot 28 jaar beperk, waarna al die werke die publieke domein betree het.
Die Berne Konvensie van 1886 het vir die eerste keer kopiereg erken tussen onafhanklike, soewereine state (Kopiereg is ook voorsien deur die Universele Kopiereg Konvensie van 1952 maar daardie konvensie is vandag slegs van geskiedkundige belang). onder die bepalings van die Berne konvensie word kopiereg outomaties toegeken aan kreatiewe werke; 'n outeur hoef nie die werk te "registreer" of "aansoek" te doen vir 'n kopiereg nie. Sodra die werk vasgestel, d.w.s. geskryf of opgeneem is op een of ander fisiese medium, word die outeur outomaties alle eksklusiewe regte toegeken en vir enige afgeleide werke daarvan tensy die outeur die reg uitdruklik opsê.
Kritiek op kopiereg
Ander geleerdes glo weer dat ongeag die huidige vooruitgang in tegnologie, kopiereg die fundamentele manier bly waarop outeurs, beeldhouers, kunstenaars, musikante en ander hul nuwe werk kan finansier en dat sonder die beskerming baie waardevolle boeke en kunswerke nooit geskep sou gewees het nie. Die belang word betwisbaar gedien selfs deur herhaalde verlenging van die kopiereg se lewensduur tot vele geslagte na die outeur se afsterwe. Nie net omdat vele "outeurs" en kopiereghouers korporasies is nie, maar ook omdat die vermoë van die outeur se erfgename om voortdurend voordeel te trek uit 'n beskermde werk as bykomende aansporing dien om te skep.
Ongewone kopieregtoekennings
In seldsame gevalle kan regte toegeken word buite die gewone wetgewing. Toe die kopieregwet van die Verenigde Koninkryk bespreek is, het James Callaghan ('n Voormalige Eerste Minister) 'n suksesvolle voorstel gemaak om die Great Ormond Street Hospitaal vir siek kinders toe te laat om hul reg tot tantième onbepaald te behou vir opvoerings van Peter Pan. Hierdie bepaling kan hier gelees word (Schedule 6 ).
Kopiereg in Suid-Afrika
Volgens die IIPA (International Intellectual Property Alliance) word kopiereg in Afrika suid van die Sahara nie voldoende afgedwing nie aangesien howe kopieregsake as lae prioriteit beskou. (2005 verslag )
Die Volkstem
Die Volkstem was 'n Nederlandse en later Afrikaanse dagblad (in die dekade na 1880 het dit 'n kort ruk lank in Engels en Nederlands verskyn).
Stigting
Die Volkstem was die eerste Afrikaans-Hollandse koerant noord van die Oranjerivier. Dit het die eerste keer as weekblad verskyn in Pretoria op 8 Augustus 1873 en later tweeweekliks onder die naam De Volksstem, Nieuws- en Advertentieblad. Pres. Burgers het met Jan F. Celliers (bynaam Jan Volkstem), assitentredakteur van Het Volksblad in Kaapstad, onderhandel om 'n regeringsgesinde koerant in die Transvaalse hoofstad op te rig. N.J.R. Swart, staatsekretaris, James Buchanan, prokureur-generaal, H.C. Bergsma en Fred Jeppe het elkeen £80 belowe as aanvangskapitaal. Met sy aankoms in Transvaal word Cilliers die koerant se eienaar en bestuurder en hy bly ook aan as redakteur tot 1888.
links|180px|duimnael|[[Jan F. Celliers|J.F. (Jan Volkstem) Celliers.]]
duimnael|links|180px|Die Volkstem was 'n spreekbuis vir genl. [[Jan Smuts se Verenigde Party en sy voorganger, die Suid-Afrikaanse Party.]]
Tydens die eerste anneksasie van Transvaal het die Britse administrasie die uitgee van die koerant verbied van 1 tot 23 Oktober 1878 toe beslag op die drukpers gelê is en weer van 20 Desember 1880 tot 2 April 1881 nadat Celliers en sy assistent, W.E. Bok (later staatsekretaris en die man na wie Boksburg vernoem is), in hegtenis geneem is op 'n klag van hoogverraad.
Celliers verkoop die drukpers in 1888 aan die Transvaalse regering, maar enkele dae later neem Wichert Jonker van die Vrystaat die koerant oor, terwyl die regering 'n gedeelte van die toerusting gehou het om die grondslag te vorm van die Staatsdrukkery. Jonker bly slegs 'n jaar as redakteur aan voor hy selfmoord pleeg.
Onder die leiding van dr. Frans Engelenburg, wat die redakteur was van 1889 met slegs kort onderbrekings tot 1929, het die koerant gefloreer. In 1890 is De Volksstem Maatschappij Beperkt opgerig met 'n kapitaal van £15 000, waarvan aandele ter waarde van £1 125 aan die regering van die Zuid-Afrikaansche Republiek behoort het. Sewe jaar later is die maatskappy egter gelikwideer en Engelenburg bekom sodoende al die bates, waarvan die helfte die volgende jaar oorgeneem is deur die drukker Izaak Wallach. In 1905 is 'n nuwe onderneming, Wallach's Printing and Publishing Company Ltd. opgerig met 'n groter kapitaal ten einde die koerant voort te sit en tot aan die einde was dié maatskappy Die Volkstem se eienaar en uitgewer.
Ná die Anglo-Boereoorlog
Intussen het die naderende oorlog Engelenburg genoop om die koerant daagliks te begin uitgee nadat dit jare lank tweeweekliks verskyn het. Die middagkoerant maak sy verskyning in 1895 en, soos die geval was met 'n weeklikse uitgawe in Frans, La Semaine (Die Week), was die doel daarvan om die Z.A.R. te verdedig teen binnelandse sowel as buitelandse aanvalle. In 1889 kom ook 'n weeklikse uitgawe in Engels by. Toe die Anglo-Boereoorlog uitbreek, vertrek Engelenburg na die front waar hy 'n velduitgawe die lig laat sien. Die eerste uitgawe verskyn op Glencoe in Natal op 27 Oktober 1899, wat gedruk is op 'n trappers in 'n treinwa van die Nederlandsch-Zuid-Afrikaansche Spoorwegmaatschappij (NZASM). Weens die rampspoedige verloop van die oorlog is die publikasie van De Volksstem gestaak van Junie 1900 tot Maart 1903. Ná die oorlog het genls. Louis Botha Jan Smuts die leiding geneem om die koerant weer te laat verskyn, nou as tweeweeklikse blad.
In Mei 1904 is 'n vergadering op die perseel van die koerant gehou waar die afgevaardigdes besluit het om Het Volk as 'n politieke party vir die Afrikaners in Transvaal te stig. Net soos die koerant die spreekbuis van pres. Paul Kruger voor die oorlog was, word dit nou die spreekbuis van genls. Botha en Smuts en bly getrou aan hulle beleid tot aan die einde, selfs nadat die Nasionale Party die hoofstroom van die Afrikaners se politieke denke begin verteenwoordig het.
Aan die begin van die 20ste eeu het die koerant hom vir Uniewording beywer. Sy naam is vereenvoudig tot De Volksstem op 1 Januarie 1905. Harm Oost, vroeër 'n krygsgevangene op St. Helena tydens die oorlog, toe onderwyser in die Christelike Nasionale Onderwysbeweging en later 'n politikus, was assistent van die adjunk-hoofredakteur, Gustav Preller. Van omstreeks 1908 af het Oost min of meer onafhanklik van die hoofkoerant opgetree toe hy 'n byblad met die naam De Boer moes behartig. Die hoofblad het genl. Louis Botha se politiek ondersteun en die byblad dié van genl. J.B.M. Hertzog.
Politieke skeiding
So het die aanhangers van albei denkrigtings lesers van De Volksstem gebly, maar in 1911 het genls. Botha en Smuts hul oorheersende invloed op De Volkstem laat geld omdat hulle gereken het die Hertzog-hand word te sterk. Uiteindelik het die koerant se redakteur Oost versoek om in die gees van Botha te skryf of 'n ander joernalistieke heenkome te vind. Oost tree gevolglik op 1 Desember 1911 uit die redaksie van De Volkstem sodat hy Hertzog met 'n ander publikasie kon ondersteun.
Hy laat die eerste Die Week op 23 Februarie 1912 die lig sien as "Een Nationaal en Landbouw Blad, Geïllustreerd, Onder redaktie van H. Oost met vaste medewerking van Nig Mimmie e.a., Kantoor: 159, Potgieterstraat, Pretoria". Onder die koerant se ondersteuners het getel adv. Tielman Roos, adv. A.S. van Hees, prok. H.S. Webb, Henry Moll en ds. (later dr.) H.D. van Broekhuizen. Al die destydse koerante was heftig gekant teen genl. Hertzog en Die Week was die enigste wat hom ondersteun het. Dit was die voorloper van die latere middagblad Die Vaderland.
Met die herverskyning van De Volkstem was ander lede van die redaksie onder meer Frederik Rompel, Nathan Levi en J.P. la Grange Lombard (later redakteur van De Vriend des Volks in Bloemfontein). Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog ontstaan die behoefte aan 'n dagblad weereens sodat die koerant opnuut in Augustus 1914 as middagblad verskyn, hoewel die plattelandse distrikte steeds deur 'n tweeweeklikse uitgawe bedien is.
Laaste tydvak
Die Engelenburg-skool het 'n belangrike bydrae gelewer tot die skoling van 'n geslag joernaliste wat elders baanbrekers van die pers sou wees. J.M.H. Viljoen het later bekendgeraak as redakteur van Huisgenoot, L.W. Hiemstra het assistentredakteur van Die Volksblad en taalredakteur van die Nasionale Pers geword en E.A. Malga politieke medewerker vir dieselfde maatskappy. Hulle en ander verslaggewers is deur Frederik Rompel na Die Burger oorgebring. Hy was die Nasionale Pers se eerste tegniese redakteur in 1921.
Bristol F.2 Fighter
Die Bristol F.2 Fighter is 'n dubbeldekker, tweesitplek Britse vegvliegtuig wat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Die vliegtuig het 'n bemanning van twee gehad, die vlieënier en die verkenner; beide persone het 'n masjiengeweer gehad wat onafhanklik van mekaar gewerk het. Die vliegtuig is ontwerp deur kaptein Frank Barnwell. Die vliegtuig was ontwikkel as 'n geïntegreerde eenheid rondom die Rolls-Royce Falcon motor; van die bewapening tot by die uitsig van die bemanning.
Die Volkstem
Laaste tydvak
Van 1923 tot 1925 was C. Louis Leipoldt assistentredakteur van Die Volkstem. Met Engelenburg se aftrede in 1924 het Gustav Preller redakteur geword, maar bly net 'n jaar in die pos toe hy in 1925 redakteur van Ons Vaderland word, die mondstuk van die Nasionale Party, wat pas die jaar vantevore die bewind in die sogenaamde Pakt-regering met die hulp van die Arbeidersparty oorgeneem het by die Suid-Afrikaanse Party van genl. Smuts. Engelenburg keer terug as redakteur, met Nathan Levi as waarnemende redakteur. Sy opvolgers was C.S. Coetzee van 1929 tot 1942 en Hubertus C. de Kock van 1942 tot 1950, later lid van die Volksraad sou wees, vir Pretoria-Oos van 1950 tot 1958 en vir Pretoria-Rissik van 1958 tot 1966.
Bristol F.2 Fighter
Die vliegtuig het sy oorlog debuut gemaak op 5 April 1917 tydens die Slag van Arras. Die vliegtuig was egter nie suksesvol nie vir twee redes; die vlieëniers het 'n taktiese fout gemaak deur die verdediging van die vliegtuig aan die verkenner oor te laat in stede van die voorste masjiengewere daarvoor te gebruik. Die tweede probleem was dat die olie gevries het wat van die masjiengewere nutteloos gemaak het met die gevolg dat vier van die ses vliegtuie afgeskiet is. 'n Paar dae later het die vlieëniers die vliegtuig gebruik asof dit 'n enkel sitplek vliegtuig is met dodelike gevolge. Dit word die beste twee sitplek vliegtuig van die Eerste Wêreldoorlog.
Die Volkstem
Laaste tydvak
Die laaste uitgawe verskyn op 31 Oktober 1949 in Pretoria, sodat die grootste Afrikaanse stad in die land tot 1968 (met die koms van Hoofstad), uitgegee deur die Afrikaanse Pers (1962) Beperk, sonder 'n Afrikaanse dagblad gelaat is. Van 1 November 1949 is Die Volkstem op die rolpers van die Sunday Express in Johannesburg gedruk, waar dit tot aan die einde van Junie 1950 as oggendblad voortbestaan het. Tot op 31 Maart 1951 het dit as 'n weekblad met C.A.P. Viljoen as redakteur voortgeleef.
In Kaapstad het Die Suiderstem, wat ook die Verenigde Party ondersteun het, in dieselfde tyd gesluit. Daarna was alle Afrikaanse dagblaaie (Die Burger, Volksblad, Oosterlig, Die Vaderland en Die Transvaler) spreekbuise van die Nasionale Party.
Bristol F.2 Fighter
Die Vickers-masjiengeweer wat vorentoe gevuur het, was in die middel van die vliegtuig, onder die enjinkap gemonteer met 'n tonnel wat deur die brandstoftenk gegaan het. Na die oorlog was die vliegtuig gebruik onder andere vir opleiding en die vliegtuig was in produksie tot in 1927. Die laaste Bristol F.2 Fighter is afgelewer in Desember 1926 aan die Britse Lugmag. Veertien lugmagte het die vliegtuig gebruik onder andere Kanada, Griekeland en Meksiko. Vyftien jaar nadat die vliegtuig in diens geneem was deur die Britse Lugmag het dit nog gevlieg. Die Koninklike Nieu-Seelandse Lugmag het die vliegtuig nog gebruik tot in 1938.
Buite-Mongolië
Buite-Mongolië (Mongools: Ar Mongol, Mantsjoerys: Tulergi Monggo, Chinees: 外蒙古) was 'n politieke onderafdeling van die Qing-ryk. Dit het bestaan uit die volgende vier provinsies (aimags), van oos na wes:
Die term word vandag soms steeds gebruik om na die land Mongolië te verwys omdat die grondgebied grootliks daarmee ooreenstem. Die historiese definisie het ook Tannu Uriankhai ingesluit, waarvan die grootste deel die huidige Republiek Tiwa in die Russiese Federasie beslaan. Dit het egter nie die moderne Mongoolse provinsies Khovd en Bayan-Ölgii ingesluit nie.
Die naam Buite-Mongolië staan teenoor Binne-Mongolië (内蒙古; Nèi Měnggǔ), vandag 'n Mongoolse outonome gebied van die Volksrepubliek China. Die terme Buite- en Binne-Mongolie is administratiewe terme wat deur die Qing-disnastie (1644–1911) geskep is. Mongole self gebruik terminologie wat na die liggaam verwys, naamlik Övor ("boesem") vir Binne-Mongolië en Ar ("rug") vir Buite-Mongolië.
Die Republiek China (Taiwan) het nie grondwetlik die land se aanspraak op Buite-Mongolië laat vaar nie. Artikel 3 van die “Toespassingsreëls vir die Wet wat die verhoudings tussen die mense van die Taiwan gebied en die vasteland gebied bepaal”, wat op 30 Januarie 2002 van krag geword het, is aangepas om Buite-Mongolië van die vastelandgedeelte uit te sluit.
Masakiyo Maezono
Masakiyo Maezono (gebore 29 Oktober 1973) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.