cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Die NG gemeente Heidelberg (Gauteng) is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk op die dorp Heidelberg, Gauteng, wat tot omstreeks 1994 as Heidelberg, Transvaal, bekendgestaan het om dit te onderskei van die Wes-Kaapse gemeente met dieselfde naam.
Stigting
duimnael|regs|170px|Ds. [[Nicolaas van Warmelo|N.J. van Warmelo.]]
links|170px|duimnael|Ds. [[Attie Louw|A.J. Louw het van 1893 af 39 jaar lank in die gemeente gestaan.]]
Die NG gemeente Heidelberg is op 27 Junie 1865 gestig. Reeds aan die einde van daardie jaar kon die kerkgebou ingewy word. In 1891 is die bestaande sierlike en uitstaande gebou ingewy en deur die gemeente betrek. Die ou kerk is afgebreek en die materiaal is gebruik om die pastorie in Van der Westhuizenstraat te bou. Blykbaar was die bouwerk aan die kerktoring nie na wense nie, want weens 'n besonder nat reënseisoen in 1909, stort hierdie struktuur tydens die besige katkisasieweek, toe talle lidmate om die kerk kampeer, ineen. Dit was nadat ds. A.J. Louw en enkele kerkraadslede 'n paar uur vantevore in die toring opgeklim het om ondersoek in te stel. Deur die genade gebeur dit gedurende die etensuur toe niemand naby is nie, en val die toring weg van die kerk af sodat die hoofgebou nie beskadig is nie. Die slag kon duidelik twee straatblokke ver in, onder andere, die pastorie in Van der Westhuizenstraat gehoor word sodat ds. Louw aan tafel opmerk: "Daar val die toring." In 1911 is die herboude toring ingewy met ds. J.D. Kestell van Ficksburg wat die inwydingsdiens waarneem het.
Op 18 Julie 1867 is ds. N.J. van Warmelo tot eerste leraar van die Hervormde gemeente bevestig en in 1885 het hy met die vereniging tussen die NH en NG Kerk saamgegaan en leraar geword van die NH of G gemeente Heidelberg. Hy is opgevolg in 1893 deur die onvergeetlike ds. A.J. Louw, wat 39 jaar lank met seën hier gearbei en onuitwisbare spon nagelaat het. Na hom het ds. P.J. Viljoen hier gestaan van af 1932 tot 1951. In 1951 het ds. A.M. Meiring die bediening aanvaar.
Die gemeente en die opvoeding
In 1951 skryf die medewerker van Ons gemeentelike feesalbum: “Hierdie gemeente is een van die gemeentes van ons Kerk wat die Here tot 'n besondere taak geroep het. Ds. Louw was volksman in murg en been. Hy kon nie anders as om die opvoeding van die jeug van ons volk op Christelik-nasionale grondslag van die uiterste belang te beskou en met alle mag daarvoor te ywer nie. Hierdie oortuiging is by hom gesterk en deur die gebeurtenisse kort ná die Tweede Vryheidsoorlog tot rypheid gelei. In die ontredderde toestand van daardie dae moes die gemeente verantwoordelikheid aanvaar vir 28 weeskinders uit die konsentrasiekamp naby Heidelberg.”
Die enigste skool wat hierdie kinders kon besoek, was die staatskool, gehuisves in 'n gebou wat voor 1900 deur die gemeenskap opgerig is, wat onteien is deur die Milner-regime en tot vandag toe nog in hande van die staat is, alhoewel die transportakte daarvan nog altyd (1951) in besit is van die kerkraad van hierdie gemeente. Die vooropgestelde doel van hierdie staatskool, sowel as van al die ander van daardie skole, was om die Afrikaanse kind te verengels. Die enigste taal van onderrig was Engels, en onderrig in die gods-diens was heeltemal op die agtergrond geskuiwe. Baie ouers het die grootste beswaar gemaak om hul kinders in so 'n skool te laat onderrig, maar bo alles was die gedagte ondraaglik om daardie 28 weeskindertjies, wie se ouers alles op die altaar van vryheid opgeoffer het, daarheen te stuur.
Met groot geesdrif is onder leiding van ds. A.J. Louw besluit om 'n onafhanklike CNO-skool op Heidelberg te stig, met die 28 weeskinders as kern. In die begin was die hoofklaskamer van hierdie skool die kelder onder die kerk, in daardie dae bekend as die grot van Adullam. Hieruit het die opvoedingsinrigtings van Heidelberg gegroei: die Volkskool, die Hoër-Volkskool en die Onderwyskollege. Rondom hierdie skole het die kosinrigtings van Heidelberg verrys: Transvalia, Concordia, Excelsior en vier kleiner koshuise in aangekoopte geboue, waarin byna 500 leerlinge 'n Christelike tuiste gevind het. Hierdie geboue het die kerkraad ongeveer £70 000 gekos.
“Daar is reeds besluit om voort te gaan met hierdie taak en eerlang sal by 'n tagtigduisend pond gevind moet word om meer koshuise te bou,” aldus Ons gemeentelike feesalbum. “Die Kerklike Koshuise van Heidelberg is alom bekend. Al meer en meer lei die Here hierdie gemeente om in en deur hierdie koshuise reddingswerk te doen. Uit Kenia, Tanganjika, die Rhodesiës en Natal stuur die ouers hul kinders hierheen om in Christelike nasionale gees opgelei en gehuisves te word. Uit die groot stede kom hulle na ons om hulle te beskerm teen die gevare van die stad. Kinders van geskeie ouers klop gedurig smekend by ons aan om opname. Ouers wat albei moet werk, stuur graag hul kinders hierheen. Die werk waartoe die Here hierdie gemeente geroep het, gaan voort en sal tot in die verre toekoms moet voortgaan.”
In later jare het die gemeente se belangrike rol in die onderwys gekwyn ná die sluiting van die Heidelbergse Onderwyskollege en die afname in die skoolkoshuise se getalle van 500 in 1970 tot minder as 100 in 2004. Dis onbekend wat dit nou (2015) is.
Ds. Louw se koms
Voordat die kerkraad van die gemeente Heidelberg, Tvl., op 3 Desember 1892 'n beroep kon uitbring in die plek van wyle ds. Van Warmelo, moes die waarborglyste wat uitgestuur is, eers nagegaan word om vas te stel of die gemeente die salaris van die predikant wat beroep sou word, kon waarborg. Dit het geblyk dat die totale bedrag van £423-16-6 gewaarborg kan word. Aangesien die salaris van die predikant op £400 p.j. vasgestel is, kon die kerkraad toe 'n beroep uitbring. Op die tweetal uit die groslys het die name van ds. A.J. Louw van Vryheid en ds. D.P. Ackerman van Wakkerstroom gekom en eersgenoemde is gekies. Die beroepsbrief is in gereedheid gebring en aan hom afgestuur. Ds. Louw het egter nog om uitstel van twee weke gevra. In sy antwoord van 9 Januarie 1893 neem hy die beroep aan en skryf onder meer soos volg: “Het is nauwelijks noodig u te zeggen dat hoe vereerend ook, het voor mij zwaar uiterst zwaar was tot eene beslissing in deze zaak te komen. Een arbeidsveld te verlaten waarop de zegen des Heeren zoo kennelijk heeft gerust, eene gemeente op te geven met wier wording en leven wij op 't nouwst vereenzelvigd zijn geworden van vele en dierbare zielen afscheid te nemen, die door heilige banden aan ons verbonden zijn, dit alles, en veel meer nog vaarwel te zeggen, heeft geen geringen strijd gekost. Maar de stille overtuiging kwam langzamerhand over ons dat de stem uit Heidelberg die des Heeren was.”
Op ontvangs van hierdie brief is daar toe 'n kommissie benoem om die nodige stappe vir ’n behoorlike ontvangs vir ds. Louw op 8 April 1893 te reël. Ds. Louw sou gevra word om self 'n wa te vind wat sy goed van Vryheid af na Heidelberg kon vervoer, terwyl die kerkraad die transportkoste sou betaal. Ds. Louw het egter vereers alleen oorgekom, maar eers nadat hy saam met die gemeente die kerkgebou ingewy het. Aangesien mev. Louw nie gesond was nie, het hy die gesin Kaap toe geneem. Hy het al die huisraad op Vryheid verkoop en sou in Kaapstad of Johannesburg nuwe meubels aankoop. Die wa het net sy boeke vervoer.
Heidelbergse kerkstryd
duimnael|regs|240px|Ds. en mev. Louw en hul oudste twee kinders. Ds. Louw sou in die hitte van 'n kerkstryd op Heidelberg aankom. Op 17 Julie 1893 moes daar 'n buitengewone Algemene Kerkvergadering gehou word “van wegen den hachelijken toestand waarin de Kerk gedompeld is”, en daar sou benewens die predikant nog vier afgevaardigdes van Heidelberg dié vergadering bywoon. Die stryd het veral gegaan tussen die Verenigde Kerk en die herstelde Hervormde Kerk om die kerkeiendomme. Op Heidelberg was die toestande nie rooskleuriger nie. Die gesin van ds. Louw wat intussen aangekom het, het geen woning gehad om in tuis te gaan nie. Hulle moes 'n heenkome in 'n hotel vind. Die gevoelens teen ds. Louw in sommige kringe het so hoog geloop dat een van die boere met 'n geweer sou rondgeloop het om na ds. Louw te soek met die dreigement om hom te skiet. Intussen het die Hervormde kerkraad geweier om die sleutels van die pastorie aan die Verenigde Kerkraad af te gee. Die eintlike probleem in verband met die pastorie het op 'n buitengewone vergadering van 3 Julie 1893 sy ontstaan gehad. R.P. Ueckermann deel aan die vergadering mee dat hy gedurende daardie week die sleutels van die pastorie by mev. Van Warmelo gevra het. Maar sy het op aandrang van die Hervormde kerkraad geweier om dit te oorhandig. Die vergadering besluit toe om 'n kommissie van drie persone te benoem om as afgevaardigdes met mev. Van Warmelo te gaan onderhandel, terwyl die vergadering intussen sou verdaag. Mev. Van Warmelo weier egter volstrek om die sleutels te oorhandig aangesien sy skriftelik daartoe gelas om dit nie te doen nie.
By geleentheid van die volgende vergadering, op 31 Julie, doen Ueckermann verder verslag oor dié aangeleentheid: mev. Van Warmelo het intussen haar meubels verwyder. Maar 'n kriminele dagvaarding is deur die staat namens die Hervormde kerkraad teen Ueckermann uitgereik. Die voorlopige ondersoek het toe reeds plaasgevind, en sonder sy medewete is 'n borgtog van £150 aan hom toegestaan. Die Hervormde kerkraad het beweer dat, volgens 'n beëdigde verklaring van ene timmerman A. Owen verkry, Ueckermann met sy hulp die deur met 'n vals sleutel oopgemaak en die pastorie in besit geneem het. Op dieselfde vergadering is ook kennis geneem van 'n protesgeskrif waarin 'n ouderling en diaken namens die Hervormde gemeente beswaar aanteken teen die handelswyse van die kerkraad. Daar het egter niks van die hofsaak gekom nie omdat die waarnemende staatsprokureur geweier het om stappe te doen.
Harry Anderson
Harry Anderson (14 Oktober 1952 – 16 April 2018) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Night Court (1984), Tales from the Crypt (1989), en Dave's World (1993).
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Die Tweede Vryheidstryd
Op 4 September 1899 het die kerkraad vir die laaste keer voor die Driejarige Oorlog byeengekom. Op 11 Oktober het die bloedige stryd ontbrand wat byna drie jaar lank sou voortduur. Bokant die deur van die Gedenksaal by die Volkskool staan hierdie woorde: “Ter Roemryke nagedachtenis van hen, die tydens den oorlog 1899–1902 uit het distrikt Heidelberg zijn omgekomen, t.w. 90 burgers die sneuvelden, 624 mannen, vrouwen en kinderen in de kampen en 153 die te huis of in het veld gestorven zyn: 867 offers voor vryheid, vaderland en volk." Ook ds. Louw is as krygsgevangene weggevoer. Gedurende die afwesigheid van die predikant is die gemeentewerk deur ouderling J. Freislich met behulp van besoekende leraars behartig.
Ná die oorlog
Die eerste vergadering van die kerkraad ná die oorlog op 1 November 1902, vyf maande ná die vredesluiting op Vereeniging, moes 'n smartlike byeenkoms van verslae manne gewees het. Die vergadering is belê op gesag van die sinodale kommissie wat bepaal het dat die ampstermyn van die hele kerkraad van elke gemeente onder die omstandighede as beëindig beskou moet word. 'n Nuwe kerkraad moes dus ook op Heidelberg gekies word. Uit die ou kerkraad het twee manne gesneuwel, naamlik genl. C.J. Spruyt en kmdt. J.C. Kriegler, en nog twee broeders is deur die oorlog vermink. Die een was diaken G.D. van den Heever van wie die oë deur 'n liddietbom uitgeskiet is. Oom Gerrie, soos hy alombekend was, het nog tot in die vyftigerjare van die 20ste eeu die lewe behou en as 'n bejaarde gesterwe. Hy was 'n vrome man en het in sy testament 'n erf met 'n huis daarop aan die sending van die gemeente bemaak.
Die ander was oudl. P.J.J.D. Kilian wat bekendheid by Amajuba verwerf het tydens die Eerste Vryheidstryd. Sy een arm was so onherstelbaar vermink dat hy dit nooit weer kon gebruik nie. Ook hy het 'n hoogbejaarde geword. Om die gees wat toe geheers het werklik te begryp, is dit nodig om die rede van die voorsitter woordeliks weer te gee: “De voorzitter spreekt de vergadering toe met diepe aandoening, terwyl de leden allen met een bewogen gemoed voor het eerst weer zitting nemen in de kerkeraadsvergadering, na drie vreeselijke jaren en een vreeselijke stryd te hebben doorgemaakt. Een ieder gevoelt dat het oogenblik thans bykans te ernstig en te solemneel is voor woorden. Men kan moeielyk bevatten wat in dien donkeren nacht al niet is gebeurd en wat een ieder heeft moeten doormaken. En te meer is de tegenwoordigen toestand dubbel pijnlijk als men let, niet slechts op de akelige verwoesting die het gansche land heeft getroffen, maar ook opmerkt dat op geestelijk gebied er veel schade is geleden door verdeeldheid, verbittering, ontrouw en verraad, die op zulke treurige wijze zich hebben geopenbaard onder ons volk, alsmede in de kerk. De voorzitter heet verder de Broeders welkom aan deze plaats; en met hen dankt hij den Heer voor het gespaard leven en de uitredding uit duizend gevaren van de afgeloopen jaren; en tevens voor het voorrecht om weer de handen en harten in een te slaan om het werk Gods in de gemeente te aanvaarden. Veel stof tot dankbaarheid zegt hij, hebben wij, waar ons geloof, zoo zwaar op de proef gesteld, niet heeft opgehouden. Alleen de wonderlijke genade Gods kon in staat stellen te midde van al die bittere teleurstellingen de zware beproevingen, de verijdelde hoop en de schijnbare verkrachting van de gebedsverhooring, om niet tot vertwijfeling en wanhoop en onverschilligheid over te gaan. Dat het volk nog vasthoudt aan hun God, is dan ook genoegzaam bewijs dat God het volk nog niet heeft verlaten. En dit geeft moed en hoop voor de toekomst om in 't gebed en in des Heeren werk te volharden. Maar welk hart ook is dezen dag niet en te meer in deze stonde, vervuld met eene pijnlijke droefheid bij 't aanschouwen van de twee broeders, Kilian en Van den Heever, in ons midden, die op zulke eene hartroerende wijze zijn verminkt gedurende den oorlog! En wie is er niet die met de innigste aandoening vervul is bij het zien van de ledige plaatsen in deze vergadering, en bij de nagedachtenis treurt van de geliefde en gewaardeerde maar nu ontslapene broeders Spruyt, Kriegler en Hendrik Greyling! Goddank voor den troost van te weten dat zij in hoogere vergaderingen zijn gaan plaats nemen om het werk huns Heeren onder de gezaligden des hemels voort te zetten. De Heere vertrooste de weduwen en verzorge de weezen. De Heere ontferme zich over alle nooddruftigen en verarmden! De Heere verhoore het noodgeschrei van de teleurgestelden die alles hebben geofferd voor vaderland en volk! De Heere bezoeke Zijne Kerk en Zijne kinderen! De Heere bekwame U ook broeders tot het gewichtig werk als voorgangers in de gemeente en geve u Zijne genade!"
Die voorsitter het hierna Psalm 77 gelees en die broeders het aan ernstige smeekgebede deelgeneem. Daarna het die vergadering tot die verkiesing van 'n nuwe kerkraad oorgegaan. In hierdie gees het die Kerkraad hulle taak onderneem en besluit om nie moed op te gee nie, maar van meet af te begin. Die broeder Frieslich het dan ook kon meedeel dat die Kerkraad aan die einde van 1899 'n balans van £4-13-3 op hande gehad het. Ná die vertrek van die voorsitter het hy die geldsake na behore beheer, soos dit ingekom het. Ten tye van die vergadering was daar sowat £50 in die kas waarmee 'n begin gemaak kon word. Die enigste skuldlas was die agterstallige salaris van die predikant vir die afgelope drie jaar en wat 'n bedrag van £1 500 bedra het. Hierop het ds. Louw soos volg geantwoord: “De Voorzitter zegt, dat een ieder in onze gemeente, zowel als in 't gansche land, bitter heeft geleden; en ook hij is gewillig zijn aandeel van verlies zowel als lijden te dragen. Hy wil dan van het achterstallige salaris vooreerst niets vorderen van eene gemeente die zelve als uitgeroeid is. Hij wil echter onder aandacht brengen dat eenige vrienden, vooral oudkerksraadsleden, aan zijne vrouw en gezin zekere bedragen hebben voorgeschoten tot hare instandhouding en afreizen tijdens de ballingschap van den Leeraar. Zoo mogelijk, verzocht hij den Kerkeraad deze bedragen, zowat £200, aan gemelde vrienden te willen terugbetalen." Dit het hulle dan ook onderneem om te doen.
Die herbegrafnis van ses gesneuweldes
Op 17 Oktober 1903 het daar 'n baie groot en indrukwekkende gebeurtenis in die gemeente voorgekom: die herbegrafnis in die Kloof-kerkhof van twee diakens van die gemeente, genl. C.J. Spruyt en kmdt. J.L. Kriegler en nog ses ander gesneuweldes. Aan die verrigtinge het verskeie predikante deelgeneem, o.a. ds. H.S. Bosman, voorsitter van die Algemene Kerkvergadering, en onder die aanwesiges was daar manne soos kmdt.-genls. Louis Botha en C.R. de Wet, asst.-genls. J.C. Smuts en J. Kemp, genls. C.H. Muller, P.R. Viljoen, H.A. Alberts en C. Brits. Van hierdie manne het ook as slipdraers van genl. Spruyt opgetree. Agter die kis van genl. Spruyt het eers sy adjudant, Jurie Human, met genl. Spruyt se getroue perd, Scot, gestap, en daarna die naasbestaandes en offisiere van die distrik.
Vir kmdt. Kriegler het diakens as draers opgetree en ouderlinge as slipdraers, en hulle is gevolg deur die naasbestaandes en kerkraadslede van die gemeente. In die kerk het ds. Louw en ds. Jac van Belkum voorgegaan. Die hoofrede is waargeneem deur ds. J.M. Louw, wat die veldprediker onder genl. Spruyt was. In die kerk is daar toesprake gelewer deur kmdt.genls. C.R. de Wet en Louis Botha terwyl genls. Smuts en Viljoen in die kerkhof die woord gevoer het. Ds. H.S. Bosman het die gebed by die graf gedoen.
Genl. Cornelis Johannes Spruyt is op 24 April 1857 gebore. Hy was dus 44 jaar oud toe hy op 20 Julie 1901 oorlede is. Hy is langs die spoorlyn tussen Val en Standerton deur 'n vyandelike koeël getref en het as gevolg daarvan 'n halfuur later gesterf. Die kerkraad is in besit van 'n aantal briewe wat hy van die slagveld aan sy vrou geskryf het. Daaruit blyk dit onder meer hoe 'n innig gelowige mens hy was. Hy het sy kerk baie jare lank as diaken gedien. Ook was hy 'n Sondagskoolonderwyser. As gevolg van hierdie feit het die Sondagskoolkinders ’n koorsang by die graf gelewer. Sy besonderse persoonlikheid het 'n onbekende tot 'n lykdig van elf versies geïnspireer.
Heidelberg kry sy eerste permanente hulpprediker
duimnael|links|300px|Die kerktoring het in 1909 ineengestort, maar gelukkig weg van die gebou af. Gedurende al die jare sedert die stigting van die gemeente was dit die gebruik (of tradisie) dat hy oor 'n eerste leraar beskik wat as voorsitter van die kerkraad opgetree het. As die behoefte daartoe ontstaan, het die gemeente van tyd tot tyd van 'n tydelike of 'n permanente hulp vir die leraar gebruikgemaak. So 'n persoon het dan as hulpprediker diens gedoen en het alleen 'n adviserende stem in die kerkraad gehad, al was hy dalk bevestig. As hy lank genoeg bly, is hy as tweede leraar beroep en het dan eers 'n stem gehad. Eers op 16 September 1944 het die kerkraad vir die eerste keer besluit om hierdie leraarspos in een van 'n medeleraar te omskep. Ds. D. Theron, die latere eerste sendingsekretaris van Transvaal, het in Oktober 1896 as die eerste hulp na Heidelberg gekom het. Hy het slegs 'n jaar gebly en toe 'n beroep na Fordsburg aangeneem.
Meerjarige plant
'n Meerjarige plant is 'n saadplant wat meer as een keer tydens sy lewe kan bloei, en langer as twee jaar leef. Sommige meerjarige plante bloei eers na 'n paar jaar vir die eerste keer. Meeste bome en struike is meerjarige plante.
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Heidelberg kry sy eerste permanente hulpprediker
So het dr. D.F. Malan 'n loopbaan op Heidelberg begin wat sou oploop tot die amp van die eerste minister van Suid-Afrika. Met sy heengaan op 7 Februarie 1959 het die gemeente aan sy nagedagtenis hulde gebring. Daar is op Sondag 8 Februarie 'n huldebetuiging voor die aanvang van die diens voorgelees waarna die gemeente aan gesamentlike gebed deelgeneem het. In die huldebetuiging is onder meer die volgende gesê: “Ons hele land is armer as gevolg van die heengaan van die gryse staatsman en volksman, dr. D.F. Malan, wat gedurende sy lang openbare lewe vir sy land en volk so onuitspreeklik veel beteken het. Hy was onder die heel grootstes wat uit ons bodem gekom het, onder daardie seuns van Suid-Afrika wat deur God geroep is om in krisisjare in die bres te kom staan. .. Ons treur oor die heengaan van 'n groot kerkman, 'n geliefde volksman, 'n troue leidsman, 'n staatsman en godsman."
Meerjarige plant
Plante wat net vir een jaar leef word eenjarige plante genoem, terwyl plante wat twee jaar leef tweejarige plante genoem word.
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Afstigtings
duimnael|regs|170px|Ds. P.J. Viljoen. In 1909 het die eerste afstigting deur Greylingstad met 'n gedeelte van Heidelberg plaasgevind. Die grond vir die kerk en pastorie is deur Willem Bezuidenhout aan dié gemeente geskenk. Hy het destyds op 'n plaas naby Greylingstad gewoon. Twee jaar later is die NG gemeente Eendracht met gedeeltes van Heidelberg, Standerton, Erasmus (NG gemeente Bronkhorstspruit), Bethal, Boksburg en Middelburg gestig.
Meerjarige plant
בוטניקה - מונחים
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Ds. Louw word Moderator
In 1916 het ds. Louw vir die eerste keer moderator van die Sinode geword. Gedurende daardie tyd is dit, volgens sinodale besluit van die moderator verwag om gereeld die onderskeie gemeentes van Transvaal te besoek. Aangesien sy eie gemeente onteenseglik skade daardeur sou ly, het die kerkraad besluit om 'n hulpprediker vir die gemeente te kry. Die kerkraad se versoek aan die sinodale kommissie dat 'n bedrag van £100 onder die omstandighede deur die Sinode aan die gemeente toegestaan sal word, is voorwaardelik toegestaan. Dit sou dan die kerkraad help om 'n hulpprediker te bekom.
Die kerkraad het gedurende dié tyd ook besluit “dat het meer dan tijd geworden is een Hulpprediker voor deze gemeente te krijgen. De werkzaamheden 's Leraars zijn zeer vermenigvuldigd van wege zijn Moderatorschap alsmede de grote uitbreiding op opvoedingsgebied alhier enz. terwijl dan de gemeente niet behoorlijk bezocht kan worden, noch genoegzame buitendienste gehouden.” Die voorsitter moes dus onmiddellik probeer om 'n hulpprediker te kry aan wie 'n salaris van £20 per maand toegesê sou word. So het 'n gemeenteseun in die persoon van Justus D. Kilian na Heidelberg gekom en op die vergadering van 1 Oktober 1917 is hy ontvang. “De jonge broeder. .. wordt hartelijk welkom geheten en het vertrouwen uitgesproken dat hij als zoon der Gemeente met veel vrug mogen arbeiden." Hy het so vroeg as Februarie 1918 'n beroep na Hertzogville aangeneem.
Ds. Jacobus Cornelis Pauw
duimnael|regs|180px|Ds. J.C. Pauw, Heidelberg se eerste "tweede leraar". Kort nadat proponent Kilian vertrek het, is die dienste van ds. J.C. Pauw verkry. Hy word op 13 Mei 1918 in die kerkraadsvergadering welkom geheet, en ten spyte van die feit dat hy in 'n tydelike hoedanigheid na Heidelberg gekom het, het hy vir 'n beroep na Zoekmekaar bedank. Op dieselfde vergadering is daar eenparig besluit om hom as permanente hulpprediker teen 'n salaris van £300 per jaar en die gebruik van 'n vry woning aan te stel. Die beroepsbrief is vervolgens opgestel en onderteken, en die nodige reëlings getref vir sy ordening. Die plegtigheid het op 19 Oktober 1918 plaasgevind nadat hy en sy jong eggenote die vorige aand gesellig ontvang en daar aan hulle 'n huweliksgeskenk oorhandig is. Die woning wat die kerkraad vir hom ingeruim het, het regoor die eerste pastorie by Begemannstraat 27 gestaan. (Later die woning van die skoolinspekteur.) Op 10 November 1919 is hy as die eerste tweede leraar van die gemeente beroep en op die eerste vergadering daarna (9 Februarie 1920) het hy as volwaardige lid van die vergadering ook die notules kon teken. Ds. Pauw het op Heidelberg gebly tot hy in Oktober 1925 'n beroep na Fordsburg aangeneem het. Hy het goeie werk in die gemeente gedoen en was alombemind. By die ontvangs van sy demissie ná sewe jaar, het ds. Louw met groot waardering van sy arbeid melding gemaak “en wenst ds. Pauw verdere zegeningen Gods op zijn werk in de toekomst. Bovenal dankt hy God voor de hartelike samewerking in de byna agt jaar."
Ds. Pauw het tydens sy verblyf op Heidelberg as scriba van die kerkraad opgetree en met sy oorlye, op 14 November 1937, was hy assistent-scriba van die Sinode. In die Handelinge van die Sinode van 1940 is die volgende hulde aan hom gebring: “Dit sal moeilik gaan om in 'n paar woorde 'n getrouer en vollediger rekening te gee van die ontslape broer as. .. die geliefde en getroue" (Ef. 6:21). Dit was broer Jammie in die volste sin van die woord. Hy was die geliefde onder die broers en die getroue onder die dienaars. Hy was een van die veelbelowendes in 'n veelbelowende kerk. Vroeg in sy bediening wat helaas van alte korte duur was, het hy reeds sy merk gemaak Sy bediening word veral gekenmerk deur sy getroue pastorale arbeid, sy minsame omgang, sy vurige liefde vir die sending en die armes van sy volk, en sy ernstige prediking. .. Sy netheid en presiesheid het aan spreekwoordelikheid gegrens." Hy het nog lank na sy vertrek die vriendskapsbande met die gemeente behou en so het hy ook deelgeneem aan die teraardebestelling van dr. A.G. Visser in Junie 1929.
Mev. ds. Louw se dood
duimnael|links|180px|Mev. ds. Louw is oorlede terwyl haar man nog predikant was van Heidelberg. Op 29 April 1920 is mev. Maria J. Louw (geb. Rowan) in die ouderdom van 60 jaar oorlede nadat sy reeds geruime tyd lydende was. Op 1 Mei is sy in teenwoordigheid van 'n groot skare gemeentelede en 'n hele aantal evangeliedienaars begrawe. In die kerk is die rede gevoer deur di. H.S. Bosman en D. Theron terwyl ds. William Nicol die gebed gedoen het. By die graf het ds. J.M. Louw die woord gevoer. Die hulde wat die Kerkraad as mosie van roubeklag aan haar gebring het, was die volgende: “Wij willen verder bij deze gelegenheid onze hoge waardering uitspreken van wat uw ontslapene dierbare voor ons en onze gemeente vooral geweest is. Zij was een ware moeder voor de gemeente, en wij zullen haar zeer missen."
Ds. C.B. Brink kom na Heidelberg
duimnael|regs|180px|Ds. [[Cornelis Bertie Brink|C.B. Brink was Heidelberg se eerste vaste hulpleraar.]] Nadat ds. Pauw in 1925 vertrek het, het die kerkraad weer van tydelike hulp gebruik gemaak tot ds. Louw vir prop. C.B. Brink gevra het om Heidelberg toe te kom. Hy word op 30 Januarie 1928 in die kerkraadsvergadering welkom geheet. “Die vertroue word gekoester dat hy onder die seën van God 'n krag ten goede in die gemeente sal wees." In Maart ontvang prop. Brink 'n beroep na Alberton en die kerkraad besluit om hom as vaste hulpleraar aan te stel. Hy is op 3 Junie georden. Hy het egter reeds in Oktober 'n beroep na Dullstroom aangeneem. Ds. Brink het in latere jare 'n belangrike rol in die Transvaalse Kerk gespeel. Hy was eers actuarius en later moderator. Voor hy in 1964 sy demissie aanvaar het, was hy sendingsekretaris vir die Noordstreek-Sinode van Transvaal.
Jim Moran (publisiteitsagent)
Jim Moran (1 Januarie 1908 – 18 Oktober 1999) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Specter of the Rose (1946), The Mask (1961), en Is There Sex After Death? (1971), en in die televisiereeks The Mike Douglas Show (1961).
NG gemeente Heidelberg, Gauteng
Ds. J.P.W. de Vries word verwelkom
duimnael|regs|170px|Ds. J.P.W. de Vries, leraar van 1930 tot 1935.
duimnael|links|320px|Ds. P.J. Viljoen en sy gesin, afgeneem met sy koms na Heidelberg in 1932. Agter: Anna, Cecile en Myra. Middel: Phoebe, Hantie, Estelle, Schalk en Dirk.
duimnael|regs|170px|Ds. [[Arnold Meiring, leraar van 1951 tot 1961 en in 'n stadium moderator was van die Transvaalse Kerk.]]
Op 27 April 1929 is prop. J.P.W. de Vries as die volgende tydelike hulpprediker verwelkom. By geleentheid van dieselfde vergadering word besluit om hom as vaste hulpprediker aan te stel “in die vertroue dat hy dan vaste wortels hier sal skiet en nie soos sy voorgangers ons spoedig sal verlaat nie." Op 6 September 1930 is hy as tweede leraar vir die gemeente beroep en op 1 November bevestig. Daarvan het ds. Louw die volgende gesê: “Ds. De Vries word dan nou nie alleen as tweede leraar maar ook as lid van die kerkraad verwelkom en die vertroue uitgespreek dat sy werk 'n vrugbare en 'n geseënde sal wees." Tot aan die einde van ds. Louw se dienstydperk het ds. De Vries in die gemeentelike bediening gestaan en tydens die vakature wat toe ontstaan het, het hy alleen in die gemeente waargeneem. Vanaf 1932 tot 1935 het hy saam met die volgende eerste leraar, ds. P.J. Viljoen, gearbei.
Hy het op 22 Maart 1935 sy demissie ontvang en na Amersfoort vertrek. Omdat hy inderhaas moes gaan, is die afskeid binne 'n kort tydsbestek gereël. Dit was nietemin hartlik en innig. In die Junie-uitgawe van die gemeentelike kwartaalblad, “Opwaarts”, skrywe ds. Viljoen soos volg: “Ook langs hierdie weg wil ons ds. en mev. De Vries hartlik bedank vir wat hulle gedoen en beteken het vir die gemeente van Heidelberg in die tyd wat hulle hier gearbei het. Andermaal wil die gemeente hulle verseker dat hul beste wense hulle vergesel, dat hulle aan hulle dink in hulle gebede en dat hulle te eniger tyd hartlik welkom sal wees in ons gemeente."
Aftrede en dood van ds. Louw
Die dienstydperk van ds. Louw het ook ten einde geloop. 'n Paar maande voor die koms van ds. De Vries in 1929 het die kerkraad en gemeente by geleentheid van ds. Louw se sewentigste verjaardag op 23 Januarie 'n gesellige byeenkoms vir hom gereël. Op hierdie geleentheid het hy ook 'n geskiedkundige oorsig van die gemeente sedert 1865 gegee. 'n Geskenk is hom aangebied.
Shaleen Surtie-Richards
Shaleen Surtie-Richards (gebore 7 Mei 1955, Upington, Noord-Kaap - 7 Junie 2021, Kaapstad) was 'n Suid-Afrikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle as Fiela in die 1988-film Fiela se Kind, Nenna in die TV-reeks Egoli: Plek van Goud en meer onlangs as Fran in Villa Rosa op kykNET.
Vroeë lewe en loopbaan
Surtie-Richards is op 7 Mei 1955 op Upington in die Noord-Kaap gebore, en het te Upington en Kaapstad skoolgegaan. Haar pa was 'n skoolhoof en haar ma 'n onderwyseres. Toe sy as kind nie 'n rol in 'n musiekblyspel kon kry nie, het haar pa vir haar 'n klavier gekoop en gereël dat sy klavierlesse neem, sy het ook aan ballet deelgeneem en tennis gespeel.
Sterwe
Sy is op Maandag 7 Junie 2021 dood aangetref in 'n gastehuis in Kaapstad.
Televisie
Sy was ook in 'n paar ander televisieprogramme te sien, onder andere die sepies 7de Laan, Villa Rosa en Generations. In 2000 het sy haar eie geselsprogram aangebied, Shaleen, op die M-Net-kanaal.
Vanaf 2006 tot 2010 was Surtie-Richards ook 'n beoordelaar vir die televisie kompetisiereeks, Supersterre.
In 2013 verskyn sy op Suid-Afrika se Comedy Central-kanaal se The Comedy Central Roast-program, saam met Steve Hofmeyr, aangebied deur Trevor Noah.
Teater
Surtie-Richards het op verhoë regoor Suid-Afrika asook in Londen verskyn. Sy het by verskeie kunstefeeste regoor Suid-Afrika opgetree, onder andere Aardklop Kunstefees, die Klein Karoo Nasionale Kunstefees, die Nasionale Kunstefees in Grahamstad, Suidoosterfees en die Edinburgh Fringe Fees.
Sy het rolle vertolk geskryf deur skrywers onder ander William Shakespeare, Willy Russel, Athol Fugard en Pieter-Dirk Uys.
Toekennings
In haar loopbaan het Shaleen meer as 40 toekennings verower.
Lelspreeu
Die Lelspreeu (Creatophora cinerea) is 'n voël en algemene nomade op grasveld, landbougrond, savanne en oop boomveld. Die voël kom feitlik oor die hele Suider-Afrika voor. Hulle kom dikwels in groot swerms voor en sluit gereeld by ander spreeus aan. Die voël is 19 – 21 cm groot en weeg 52 - 84 gram. In Engels staan die voël bekend as die Wattled starling.
Elana Meyer
Elana Meyer (gebore 10 Oktober, 1966 in Albertinia, Suid-Afrika) is 'n voormalige langafstand hardloper van Suid-Afrika.
Van 1991 tot en met 1995 en van 1997 tot 2007 was sy die houer van die wêreldrekord in die halfmarathon. In totaal verbeter sy die wêreldrekord vier keer. Die laaste keer, op 15 Januarie 1999 in Tokio, behaal sy 'n tyd van 1:06.44. Die rekord staan tot 2007, waarna Lornah Kiplagat haar rekord breek.
Meyer het die silwer medalje tydens die Olimpiese Somerspele 1992 in die 10,000 meter item gewen. Na die item hardloop sy en 'n swart Ethiopiese hardloper, Derartu Tulu 'n ere rondte hand-aan-hand saam ter viering van Suid-Afrika se hertoelating tot die Spele.
Lakeith Stanfield
Lakeith Stanfield (gebore 12 Augustus 1991) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Short Term 12 (2013), Selma (2014), Get Out (2017), en Death Note (2017).
Kaap Canaveral
Kaap Canaveral (Engels: Cape Canaveral; Spaans: Cabo Cañaveral) is 'n kaap en kusstrook in Brevard County, 'n administratiewe distrik in die Amerikaanse deelstaat Florida. Die kaap is langs die Atlantiese seekus van oostelike Sentraal-Florida en oos van Merritt-eiland geleë. Die kaap word deur die Banana-rivier van die eiland geskei.
Die lang en smal sanderige versperringseilande van Florida se ooskus toon baie ooreenkomste met Noord-Carolina se Outer Banks verder noordwaarts. Sommige van hierdie eilande word slegs deur 'n smal strandmeer van die vasteland geskei wat deel uitmaak van die Intracoastal Waterway, 'n lang waterweg langs die Amerikaanse ooskus. So is ook Kaap Canaveral 'n versperringseiland wat deur seestrominge langs die kus gevorm is. Terwyl die strominge hier saamgevloei het, het hulle koraalriwwe uit die Pleistoseen met sandafsettings bedek.
Toe die Amerikaanse ruimtevaartpionier dr. Robert Goddard (1882–1945), 'n boorling van Massachusetts en professor in fisika, in 1920 sy wetenskaplike verhandeling A Method of Reaching Extreme Altitudes gepubliseer het waarin hy sy wiskundige teorieë oor aandrywingsmetodes vir vuurpyle beskryf, was Brevard County nog 'n rustige streek waar bewoners 'n bestaan gemaak het uit hul vee, die verbouing van gewasse en visvangs. Dit was steeds 'n afgeleë en yl bevolkte gebied toe die nuutgestigte lug- en ruimtevaart-agentskap Nasa (National Aeronautics and Space Administration) Kaap Canaveral in 1958 as lanseerterrein vir sy ruimteprogram gekies het nadat die eerste vuurpyle reeds in 1950 hier afgevuur is. Alle bemande Amerikaanse ruimtetuie sou later hier gelanseer word en internasionale bekendheid aan die kaap besorg.
Kaap Canaveral, wat tussen 1963 en 1973 ter ere van president John F. Kennedy amptelik Kaap Kennedy (Cape Kennedy) genoem is, maak deel uit van 'n gevoelige ekostelsel. Die lae bevolkingsdigtheid en nabygeleë Atlantiese Oseaan was – om veiligheidsredes – een van die kriteria waarvolgens Kaap Canaveral as lanseerterrein ontwikkel is. 'n Ander kriterium was oorwegings in verband met aardrotasie. Die sentrifugale krag van hierdie rotasie is die sterkste langs die ewenaar. Om voordeel daaruit te kan trek, word vuurpyle in ooswaartse rigting gelanseer. Al is daar ander plekke in die Verenigde State wat nog nader aan die ewenaar geleë is en deur uitgestrekte oseane omring word, soos Hawaii en Puerto Rico (waar die vlootbasis Roosevelt Roads 'n tyd lank as moontlike alternatiewe lanseerterrein oorweeg is), is hulle te afgeleë in vergelyking met Florida se ooskus en die logistieke voordele wat hierdie kusstreek bied.
Vanuit die Kaap Canaveral- ruimtemagstasie, wat by die kaap geleë is, en die Kennedy-ruimtesentrum (Kennedy Space Center - die lanseerterrein vir bemande sendings) op nabygeleë Merritt-eiland, is talle Amerikaanse ruimtetuie (insluitende die Apollo 11-ruimtesending wat in 1969 die eerste ruimtevaarders na die maan sou neem) sowel as die Hubble-ruimteteleskoop en ruimtependeltuie gelanseer wat onderdele vir die Internasionale Ruimtestasie vervoer en tientalle satelliete geloods of herstel het. Die hele kusstrook, wat halfpad tussen Florida se twee groot metropolitaanse gebiede Jacksonville en Miami geleë is, word derhalwe treffend Space Coast ("Ruimtekus") genoem.
Vroegste verkenning en etimologie
Ongelukkig was die inheemse bevolking blykbaar nog nie vertroud met moderne konsepte van toerisme nie en het sonder ophou pyle op die Europeërs laat reën. Die Spanjaarde was genoodsaak om vinnig na hul skepe terug te roei. Hulle het die naam Cabo Cañaveral aan die kaap gegee - na aanleiding van die suikerriet wat naby die strand gegroei het en waaruit die Indiane hul pyle vervaardig het.
Testament
'n Testament is 'n dokument waarvan die outeur sweer dat dit die waarheid is.
Testament kan ook verwys na:
Quebecstad-Windsor-korridor
duimnael|regs|250px|Die Quebecstad-Windsor-korridor. Distrikte, wat in rooi verskyn, lê in die korridor, terwyl die aangrensende groen distrikte weens hulle ekonomiese bande by die korridor gereken word Die Quebecstad-Windsor-korridor, wat oor 'n afstand van 1 150 kilometer strek, is die mees digbevolkte en hoogs geïndustrialiseerde gebied in Kanada. Met meer as 16 miljoen inwoners behels hierdie geografiese korridor die helfte van die Kanadese bevolking en drie van die vier grootste stede in die land. 'n Groot aantal aangrensende stedelike gebiede mag vanweë hulle sterk bande met die Quebecstad-Windsor-korridor by hierdie streek gereken word, waaronder Sherbrooke, Quebec; Buffalo, New York en Detroit, Michigan. Met hierdie gebiede het die korridor 'n totale bevolking van meer as 25 miljoen mense. Met sy groot belangrikheid vir die land se ekonomiese en politieke infrastruktuur, toon die korridor baie ooreenkomste met die gebied langs die Noordoos-korridor in die Verenigde State.
Die naam is afgelei van die stede aan weerskante van die korridor en is oorspronklik deur die spoorwegmaatskappy VIA Rail gewild gemaak, wat hier 'n groot aantal daaglikse passasierstreine laat loop. VIA Rail verwys na die gebied dikwels as "The Corridor". Net soos in die geval van die Amerikaanse Noordoos-korridor is die term uitgebrei om ook na die geografie en demografie van die gebied te verwys, waardeur die korridor loop.
Geografie
duimnael|links|250px|Die Ambassador-brug verbind die sakesentrums van Windsor (Kanada, links) en Detroit (VSA) met mekaar Die korridor strek van Quebecstad in die noordooste tot by Windsor, Ontario, net suid van die Amerikaanse stad Detroit, Michigan, in die suidweste en loop noord van die Sint-Laurensrivier, Ontariomeer en Eriemeer.
Die belangrikste stedelike gebiede langs die korridor is (in oos-westelike rigting) Quebecstad, Trois-Rivières, Drummondville, Montreal, Cornwall, Brockville, Kingston, Belleville, Oshawa, Toronto, Hamilton, Kitchener-Waterloo, London, Chatham en Windsor. Daarnaas maak ook Sherbrooke, Ottawa, Peterborough, Guelph, Brantford, St. Catharines, Niagara Falls, Fort Erie, Barrie en Sarnia deel uit van die korridor se vervoerstelsel van hoofpaaie en spoorweglyne.
Stede in die Amerikaanse deelstaat New York en in die suidooste van Michigan behoort nie regstreeks by die korridor nie, maar het beduidende kulturele, politieke en ekonomiese bande met die stedelike gebiede oorkant die grens (soos die Goue Hoefyster en Windsor). As hulle by die korridor gereken word, bereik die gebied 'n inwonertal van meer as sewe miljoen.
Mercedes-Benz OM603-enjin
Die OM603-enjin was 'n inlynsessilinder-dieselenjin van Mercedes-Benz wat van 1984 tot 1999 gebruik is. Die 603 het beperkte gebruik gehad in die voertuie W124, W126 en W140.
Die 603.96-enjin het 'n kapasiteit van 2,996 cc en is ontwikkel uit die vorige 5-silinder OM617. Dit lewer 143 pk teen 4600 ppm en 195 ft.lb by 2400 opm met 'n kompressieverhouding van 22,0:1. Weergawes 603.96x en 603.97x is turbo-aangejaag. Slegs turbo-aangejaagde modelle van die 603-reeks was op die Amerikaanse mark beskikbaar. Die enkele nokas en inspuitpomp word deur die dupleksketting vanaf die krukas aangedryf. 'n Afsonderlike enkelketting dryf die oliepomp aan. Die nokas het die kleppe bestuur deur middel van hidrouliese emmertappies; verstelling van die klepspeling is outomaties.
Kaapse skink
Die Kaapse skink (Trachylepis capensis) is 'n akkedis wat voorkom oor die grootste gedeelte van Suid-Afrika. Dit is 'n vet, middelgroot reptiel met 'n stomp kop. Die lyf is taankleurig, swart en roomkleurig gespikkel, terwyl die pens ietwat gelerig is. Daar is drie ligte strepe van die agterkop tot by die stert.
Die akkedis leef in sanderige ooptes, stompe, aalwynstamme en klippe. Hulle vreet kewers, sprinkane en insekte. Hulle natuurlike vyande is valke, sperwers en slange. Die akkedis word 16 tot 20 cm lank.
Patrick Bauchau
Patrick Bauchau (gebore 6 Desember 1938) is 'n Belgiese akteur, skrywer, en vervaardiger.
Jandorie
Die Jandorie (Zeus faber) is 'n seevis wat aan die hele kus van Suid-Afrika, die oostelike Atlantiese Oseaan, Australië, Nieu-Seeland, Japan en die Suid-Chinese See voorkom. In Engels staan die vis bekend as die John Dory.
Voorkoms
Die lyf is silwerbrons met golwende horisontale lyne en 'n groot kol bokant die pektorale vinne. Die dorsale vin het kenmerkende lang strale. Die vis word 90 cm lank en weeg tot 8.2 kg.
Habitat en gewoontes
Die jandorie kom op die kontinentale bank en boonste hellings voor in water van 50 – 400 m diep. Die onvolwasse vissies eet soöplankton en die volwasse visse eet vis en pylinkvis. Dit is 'n gesogte eetvis.
Kenneth Connor
Kenneth Connor (6 Junie 1918 – 28 November 1993) was 'n Engelse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Carry on Cruising (1962), Carry on Cleo (1964), en Carry on England (1976), en in die televisiereeks 'Allo 'Allo! (1982).
Grensposte van Suid-Afrika
Hier is 'n lys van grensposte van Suid-Afrika met sy buurlande.
Sizwe Ndlovu
Sizwe Ndlovu (24 September 1980 - ) is 'n Suid-Afrikaanse Olimpiese roeier wie se span in die 2012 Olimpiese Somerspele 'n goue medalje in die liggewig viermanspan roeikompetisie verower het. Ndlovu roei vir Tuks en het 'n graad in Sportwetenskap. Sy span het ook 'n silwermedalje in o.23-wêreldbyeenkoms in 2002 gewen.
Kosjtsjei
Kosjtsjei (Russies: Кощей) is in die Slawiese mitologie ’n bose persoon met ’n aaklige, seniele voorkoms wat veral jong vroue lastig val. Hy is ook bekend as "Kosjtsjei die Onsterflike" (Russies: Кощей Бессмертный) of "tsaar Kosjtsjei". Sy naam in Pools is "Kościej". Laasgenoemde spelling en spellings in ander Slawiese tale het die vermoede laat ontstaan dat sy naam afgelei is van "kost" (rus. кость; pol. kość – been); daarmee word ’n benerige voorkoms gesuggereer.
Kosjtsjei kan nie op die gewone manier doodgemaak word nie. Sy siel is nie in sy liggaam nie; dis versteek in ’n naald wat in ’n eier is wat in ’n eend is wat in ’n haas is wat in ’n ysterkis is wat begrawe is onder ’n groen eikeboom op die eiland Boejan in die see. Solank as wat sy siel veilig is, kan hy nie sterf nie. As die kis oopgemaak word, sal die haas weghardloop; as die haas doodgemaak word, sal die eend uitspring en probeer wegvlieg. Enigiemand wat die eier kry, het Kosjtsjei se siel in sy mag. Hy begin swak en siek word en verloor dadelik sy towermagte. As die eier rondgegooi word, word hy op dieselfde manier teen sy wil rondgegooi. As die naald gebreek word (in sommige verhale moet dit spesifiek teen sy voorkop gebreek word), sal Kosjtsjei sterf.
NG gemeente Brixton
Die NG gemeente Brixton was 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die westelike voorstad van Johannesburg met dieselfde naam wat in 1993 saam met die NG gemeente Johannesburg-Wes ingelyf is by die nuwe NG gemeente Vergesig. Brixton se kerkgebou het toe die middelpunt van die saamgestelde gemeente geword, waarby sedertdien nog twee gemeentes, NG gemeente Langlaagte (met daarby ingelyf NG gemeente Fordsburg, waarby NG gemeente Mayfair ingelyf is) en NG gemeente Crosby-Wes ingelyf is. Die sewende van die eertydse gemeentes wat in 2010 gesentreer het om die Brixtonse kerkgebou, is NG gemeente Cottesloe, wat reeds omstreeks 1985 deel van Brixton se gemeente geword het. Omstreeks 2014 het Vergesig se naam Brixton Kerk geword.
Agtergrond
Reeds tydens die dienstyd van ds. J.S. Marais, leraar van Fordsburg van 1920 tot 1925, het lidmate van Vrededorp en Brixton druk op die kerkraad van die moedergemeente begin uitoefen om om hierdie wyke óf af te stig óf 'n hulpprediker aan te stel om hulle beter te bedien. Die kerkraad was geruime tyd sterk daarteen gekant. In 1921 het die skriba van die Ring van Johannesburg aan die kerkraad geskryf en hom versoek om die eerste stappe te doen tot die afstigting van Vrededorp. Die kerkraad het egter volstrek geweier en aan die skriba laat weet "dat die kerkraad van Fordsburg botweg weier om een enkel lid van sy gemeente af te staan" (Kerksraadsnotule, Februarie 1922).
Die Ring was egter vasbeslote dat Fordsburg te groot was vir 'n enkele predikant en het laat weet as die kerkraad nie bereid was om Vrededorp af te staan nie, hy minstens moes onderneem om 'n medewerker vir die plaaslike predikant aan te stel. Die kerkraad het meer geneig in die rigting van 'n hulpprediker, maar hulle was destyds uiters skaars, sodat ene ds. Venter eers aan die begin van 1924 kon begin werk en ook net uiteindelik drie maande lank. Daarna moes die gemeente weer enkele maande aansukkel tot ds. D.J.J. Rossouw as hulpprediker, veral met die oog op Vrededorp en Brixton, aangestel kon word. Hy het egter ná ses maande vertrek en toe kon die kerkraad weer niks doen met betrekking tot die intensiewer bearbeiding van Vrededorp en Brixton nie. Ná ds. J.S. Marais gedwing is om te bedank, ds. J.C. Pauw bevestig is en die gemeente se sake reggeruk is, het die Ring weer die beter bearbeiding van die twee wyke onder die kerkraad se aandag gebring. Dit was veral in die lig van uitsprake deur die Transvaalse Sinode en Ringe ten gunste van kleiner gemeentes. Hulle het aangevoer 'n gemeente moes nie meer as duisend lidmate tel nie, waarna 'n hulpprediker aangestel of, nog beter, 'n gedeelte afstig moes word.
In 1926, toe dit op die sitting van die Ring van Johannesburg te Waterval blyk dat Fordsburg tussen 1 500 en 1 600 lidmate tel, het die Ring die Ringskommissie gelas om weereens die kerkraad van Fordsburg te pols oor die afstigting van 'n deel van die gemeente of so nie die verkryging van 'n hulpprediker. Die Ringskommissie het die kerkraad in Oktober daardie jaar ontmoet en die saak broederlik met hom bespreek. Uiteindelik het Fordsburg se kerkraad ná 'n uitvoerige bespreking op 'n daaropvolgende vergadering ingestem om dié deel van Vrededorp wat aan die gemeente behoort, af te stig, veral as gevolg van die ervaring met hulppredikers. Die kerkraad het Vrederus se kerkraad toe genader om sy gedeelte van Vrededorp ook af te staan sodat die hele voorstad as 'n enkele gemeente sou kon afstig. So stig die Ringskommissie Vrededorp op 26 Augustus 1927 af van Fordsburg én Vrederus, waarvan die naam toe Melville geword het om verwarring te voorkom.