cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dassault Mirage F1
Ontwerp
’n Sleutelrede vir die vooruitgang van die Mirage F1 bo sy voorgangers was sy aanboord-avionika. Die Thomson-CSF Cyrano IV monopuls-radarstelsel dien as die hoofsensor; dit werk in drie verskillende modusse: lugteikenverkryging en opsporing, grondkartering en terreinvermyding. Die latere Cyrano IV-1-model het ook voorsiening gemaak vir 'n beperkte afkykvermoë. Volgens die lugvaartpublikasie Flight International was die Cyrano IV-radar in staat om lugteikens teen dubbel die reikwydte van vroeëre modelle op te spoor. Die standaardproduksie Mirage F1 is toegerus met 'n instrumentlandingstelsel (ILS), radarhoogtemeter, UHF / VHF-radiostelle, taktiese lugnavigasiestelsel en 'n gronddataskakel. Ander avionika sluit 'n outoloods en swaaidemper in.
Die Mirage F1 is aangedryf deur 'n enkele SNECMA Atar 9K-50 turbojet -enjin, wat in staat was om ongeveer 7 tf se stukrag te lewer, wat die vliegtuig 'n maksimum spoed van 1,453 mpu en 'n hoogteplafon van 65,615 voet gee. Flight International het die Atar-enjin beskryf as "onverwags eenvoudig", ten spyte van die gebruik van 'n nabrander. ’n Verbeterde enjin, aanvanklik bekend as die Super Atar en later as die Snecma M53, was bedoel om uiteindelik op produksie-Mirage F1-vliegtuie, sowel as opvolgvliegtuie ingelui te word.
Die aanvanklike bewapening van die Mirage F1 was 'n paar interne 30 mm kanonne, en 'n enkele Matra R530 mediumafstand lug-tot-lug missiel, wat onder die romp gedra is. Dit kan 'n totale gekombineerde loonvrag van 13 889 pond bomme en missiele dra, wat almal ekstern gedra is. Ná 1979 is die mediumafstand R530 deur die verbeterde Matra Super 530 F-missiel vervang aangesien dit in groot hoeveelhede deur die Franse Lugmag in diens geneem is. In 1977 is die R550 Magic vrygestel; die Mirage F1 het hierdie missiele op relings op die vlerkpunte gemonteer. Omstreeks dieselfde tyd is die Amerikaanse AIM-9 Sidewinder ook aan die Mirage F1 se bewapening bekendgestel; beide die Spaanse en Helleense (Griekse) Lugmagte het die integrasie van die Sidewinder op hul eie Mirage F1CE- en Mirage F1CG- vegvliegtuie versoek.
Doornpoort
Doornpoort is 'n voorstad van Pretoria. Dit is 16 km noordoos van Pretoria se middestad geleë.
Blinkwaterspruit (Komati)
Die Blinkwaterspruit is 'n sytak van die Komatirivier in Mpumalanga in Suid-Afrika. Die spruit vloei noordwaarts langs die grens met Eswatini.
Stefanie Gercke
Stefanie Gercke (gebore 7 Junie 1941 in Bubaque, Guinee-Bissau, sterf 17 Oktober 2021 ) was 'n Duits-Suid-Afrikaanse skryfster. Sy was met die ingenieur Hans-Hermann Gercke getroud.
Lewensloop
Stefanie Gercke is as die eerste wit kind op Bubaque, 'n eiland van die Bissago-argipel, Guinee-Bissau in Wes-Afrika, gebore. Sy is amptelik deur die eilandbewoners, die Bissagos, in hul stam opgeneem. Nadat sy en haar ouers onder druk van die Geallieerdes Guinee-Bissau moes verlaat, bly hul tot met die inval deur die Russe in Macedonië. Sy bring haar jeug- en skooljare in Lübeck en Hamburg deur. Sy ontmoet ook daar haar toekomstige eggenoot. In 1961 emigreer die egpaar na Suid-Afrika. Al twee hul seuns is in Johannesburg gebore. Later verhuis hulle na Umhlanga Rocks.
Die Gerckes bly daar ononderbroke tot einde 1978. Omrede hulle seuns as gebore Suid-Afrikaners outomaties vir diensplig gedurende die Apartheidsjare opgeroep is, waarteen hul gekant was, het die Gerckes die land in die geheim verlaat.
As kind het Stefanie besluit om modes te ontwerp en verhale te skryf. In hierdie volgorde het haar droom 'n werklikheid geword. In Hamburg het sy in die 1980's haar eie modebedryf begin. Dan volg wat sy beskryf as "lang donker jare", waar die gesin nie na Suid-Afrika kon terugkeer nie. Sy begin nostalgies "daarheen" terug te skryf.
Ceratosauria
Ceratosauria is ’n groep dinosourusse wat gedefinieer word as alle teropodes wat ’n meer onlangse gemeenskaplike afstamming met Ceratosaurus as met voëls deel. Daar is geen lys spesies van Ceratosauria waaroor daar algemene konsensus is nie, maar volgens die jongste en mees aanvaarde teorie sluit Ceratosauria die Laat Jura- tot Laat Kryt-teropodes Ceratosaurus, Elaphrosaurus en Abelisaurus in wat hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, in die Suidelike Halfrond voorgekom het.
Stefanie Gercke
Lewensloop
Sedert Nelson Mandela staatspresident geword het, het die Gerckes jaarliks Suid-Afrika vir enkele weke besoek. Die egpaar was woonagtig in Sleeswyk-Holstein, hoewel Stefanie gehoop het om eendag weer permanent in Afrika te bly.
Boeke
Stefanie Gercke het in haar leeftyd elf bellettristiese boeke gepubliseer wat almal handel oor haar tweede vaderland, Suid-Afrika. 'n Deel van haar werke speel in Suid-Afrika in die 19de eeu af. Die ander boeke draai om die omgaan van die politieke verlede van Suid-Afrika.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Die Gereformeerde Kerk Pretoria-Annlin is ’n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA), geleë in die noorde van Pretoria. Die gemeente se bedieningsgebied lê hoofsaaklik noord van die Magaliesbergreeks met die Apiesrivier as westelike grens. Die oostelike grens val saam met die oostelike grens van die voorstad Wonderboom, maar dan word ook voorstede verder noord soos Sinoville en Doornpoort ingesluit. Daar is ook ’n groot aantal mense wat buite hierdie gebied woon en wat uit vrye wil lidmate van die gemeente wil wees.
Discodermia polymorpha
Discodermia polymorpha is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Agtergrond
In 1958 was daar maar enkele Gereformeerde lidmate woonagtig noord van die Magaliesberg en oos van die Apiesrivier. Hierdie lidmate het destyds binne ’n wyk van die Gereformeerde Kerk Eloffsdal-Wonderboom Suid geval. Die ontwikkeling van die gebied noord van die Magaliesberg het egter so vinnig plaasgevind dat die Pretoria-Annlin gemeente in 1965 as onafhanklike gemeente van die gemeente Eloffsdal-Wonderboom Suid kon afstig. Die enigste ander Gereformeerde kerke, noord van die Magaliesberg  was op daardie stadium Pretoria-Noord en Wonderboompoort. Beide hierdie gemeentes was egter wes van die Apiesrivier geleë.
Miofibril
'n Miofibril of spier fibril is'n basiese staafvormige eenheid van 'n spiersel. Spiere is saamgestel uit buisvormighe selle, genoem miosiete, bekend as die spiervesels in gestreepte spierweefsel, en elkeen van hierdie selle bevat baie kettings van miofibrille. Hulle ontstaan tydens embrioniese ontwikkeling in 'n proses wat bekend staan as miogenese.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Agtergrond
Twee jaar voor die afstigting van Pretoria-Annlin, in 1963, het ds J.H. Boneschans ’n beroep aanvaar as mede-leraar van die Gereformeerde Kerk Eloffsdal-Wonderboom-Suid. Die nuwe kerkraad van Pretoria-Annlin beroep toe net na die afstigting vir ds Boneschans as hul eerste predikant.
Discodermia polymorpha
Die spons behoort tot die genus Discodermia en tot die familie Theonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2011 deur Pisera & Vacelet.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Agtergrond
Aanvanklik was die eredienste in die klein kerksaaltjie in die staatsdorp van die Wonderboom Lughawe gehou maar later is die dienste verskuif na die skoolsaal van die Laerskool Wonderboom. Ds. Boneschans het in 1969 ’n beroep na die destydse Salisbury in Rhodesië (vandag Zimbabwe) aanvaar en ds. P.C. Snyman het hom as predikant van Pretoria-Annlin opgevolg.
Miofibril
Miofibrille bestaan uit lang proteïene insluitend aktien, miosien, en titien, en ander proteïene wat bymekaar hou. Hierdie proteïene is in dik en dun filamente gerangskik, die sogenaamde miofilamente, wat langs die hele lengte van die miofibril herhaal in segmente wat as sarkomere bekend staan. Spiere trek saam deurdat die dik vesels (miosien) verby die dun vesels (aktien) gly.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Kerkbou
Twee erwe, Nr 121 en 122 van Annlin was aanvanklik deur suster A.E. van der Linde aan die Gereformeerde Kerk Eloffsdal-Wonderboom Suid geskenk en hierdie twee erwe asook ’n bedrag van R2420,00 het as bruidskat na die Pretoria-Annlin gemeente gegaan. ’n Verdere 1 morg grond is deur suster C.M van Deventer aan die kerk geskenk en dit is die grond waarop die kerkgebou vandag staan. Die gemeente het hard gewoeker om hul boufonds so vinnig moontlik te laat groei en in 1972 gee die kerkraad vir argitek Johan de Ridder, lidmaat van die Gereformeerde kerk Pretoria-Sunnyside, opdrag om die kerkgebou te ontwerp. Die bouaannemer was ook ’n Gereformeerde, nl. J. Vierbergen wat onder die naam M.K. Bouers die kerkgebou voltooi het. Ds. P.C. Snyman het die gedenkplaat op die kerk se voorstoep op 20 April 1974 onthul en kort daarna, op 3 Augustus 1974, is die orrel met 800 pype in gebruik geneem. Die teksvers op die gedenkplaat is 1 Korintiërs 3:9: “Want ons is medewerkers van God; die akker van God, die gebou van God is julle.” Die kerkgebou is op 20 April 1974 amptelik met ’n erediens in gebruik geneem.
Discodermia ramifera
Discodermia ramifera is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Miofibril
Struktuur
Die vesels van die miofibrille, die miofilamente, bestaan uit twee tipes, dik en dun: Die proteïen-kompleks bestaande uit aktien en miosien word soms "aktinomiosien" genoem.
Discodermia ramifera
Die spons behoort tot die genus Discodermia en tot die familie Theonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1892 deur Topsent.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Kerkbou
’n Interessante aspek is dat die Nagmaalservies en doopbak uit die Gereformeerde kerk Eldoret in Kenia kom, wat in 1966 ontbind het.
Miofibril
Struktuur
In gestreepte spierweefsel, soos skelet- en hartspiere, het die aktien- en miosienfilamente 'n konstante lengte van 'n paar mikrometer, veel minder as die lengte van die spiersel ('n paar millimeter in die geval van menslike skeletspierselle). Die filamente kom in herhalende subeenhede oor die lengte van die miofibril voor. Hierdie subeenhede word sarkomere genoem. Die spiersel is bykans volledig met miofibrille gevul, wat parallel aan mekaar op die lang as van die sel gerig is. Die sarkomeersubeenhede van een miofibril is bykans perfekte opgelyn met dié van die myofibrille langsaan. Hierdie rangskikking leit tot sekere optiese eienskappe wat veroorsaak dat die sel gestreep voorkom. In gladde spierselle is hierdie belyning afwesig, en daarom is daar geen oënskynlike striasies nie en dus word die selle glad genoem. Spierselle wat teen sekere hoeke gesny het, byvoorbeeld in vleissnitte, kan strukturele verkleuring of kleurspeling toon weens die periodiese struktuur van die vesels en sarkomere.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Kerkbou
In 1975 aanvaar Ds Snyman ’n pos as pastorale terapeut by die Castle Carey Kliniek vir alkoholiste en op 17 Augustus word ds Snyman eervol losgemaak uit die amp van bedienaar van die Woord. Nadat die gemeente 5 maande vakant was, aanvaar ds Andries Myburg ’n beroep na die gemeente.
Miofibril
Vorming
'n Elektronmikroskoopstudie van die ontwikkeling van die beenspiere van 'n 12-dag oue hoenderembrio stel 'n meganisme vir die ontwikkeling van die miofibrille voor. Die ontwikkelende spiere selle bevat dik (miosien) filamente wat 160-170 Å in deursnee is, en dun (aktien) filamente wat 60-70 Å in deursnee is. Jong spiervesels het 'n 7:1 verhouding van dun tot dik filamente. Langs die lang as van die spierselle in subsarkolemmale areas, word geïsoleerde miofilamente inlyn gerangskik pak saam in hexagonale rangskikkings. Hierdie strukture vorm ongeag of Z-band of M-band materiaal teenwoordig is. Hulle aggregeer spontaan omdat die tersiêre strukture van aktien en miosien monomere al die "inligting" bevat om by sellulêre kondisies (ioniese sterkte en ATP-konsentrasie) te agregeer.
Discodermia proliferans
Discodermia proliferans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Miofibril
Voorkoms
Die name van die verskillende sub-streke van die sarkomeer is gebaseer op hul relatief ligter of donkerder voorkoms onder die lig-mikroskoop. Elke sarcomeer is begrens deur twee baie donker gekleurde bande wat Z-skywe of Z-lyne heet (afgelei van die Duitse woord zwischen - "tussen"). Hierdie Z-skywe bestaan uit digte proteïen wat nie maklik lig deurlaat nie. Die T-tubule kom ook in hierdie gebied voor. Die gebied tussen die Z-skywe is verder in twee ligter gekleurde bande aan beide kante, die I-bande, verdeel, en'n donker, grys band in die middel wat die A-band genoem word.
Discodermia proliferans
Die spons behoort tot die genus Discodermia en tot die familie Theonellidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1983 deur Lévi & Lévi.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Kerkbou
Die gemeente het bly groei en in 1977 stig die Gereformeerde Kerk Magalieskruin van die Pretoria-Annlin gemeente af.
Miofibril
Voorkoms
Die dele van die A-band wat teen die I-bande vasloop bevat beide aktien en miosien filamente wat inmekaar gevleg is. Binne die A-band is 'n relatief helderder sentrale streek wat as die H-sone bekend staan (vanaf Duits hell, "helder") waar die aktien en miosien nie oorvleuel wanneer die spiere in 'n ontspanne toestand verkeer nie. In die middel van die H-sone is daar 'n donker sentrale lyn bekend as die M-lyn (vanaf Duitse mittel, "middel").
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Latere ontwikkelings
In 1978 het die kerkraad besluit om die kerkgebou te vergroot vanweë ’n steeds toenemende lidmaattal. Die sykante is uitgebou en die werk is weereens deur broeder Vierbergen onderneem. Op hierdie stadium is katkisasie nog steeds op Sondae by die Laerskool Wonderboom aangebied. Die kerkraad en gemeente het egter besluit dat eie katkisasielokale asook ’n kerksaal nodig is en hierdie kompleks word in 1981 in gebruik geneem. Die kerksaal het plek vir 450 mense en altesaam 12 katkisasielokale is gebou.
Miofibril
Aksie
Die miosien koppe vorm kruisbrûe met die aktien miofilamente; dit is waar hulle 'n "roeiaksie" langs die aktien af uitoefen.
Wanneer die spiervesel ontspanne is (voor inkrimping), is ADP en fosfaat aan die miosienkop gebind.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Latere ontwikkelings
Die groei in aantal lidmate noop die kerkraad om meerdere bediening te oorweeg. Hulle gaan tot hierdie stap oor en beroep dr Jan L. Venter wat in die amp bevestig is op 7 Julie 1984. Die twee predikante, di Myburg en Venter bedien die gemeente tot in 2001 toe ds Myburg emeriteer a.g.v. ’n beroerteaanval. In 2000 aanvaar ds Attie Venter ’n beroep na die gemeente.
Miofibril
Aksie
Wanneer 'n senuwee-impuls aankom, veroorsaak Ca2+-ione 'n vormverandering van troponien; dit beweeg die troponien + tropomiosien komplekse weg, wat die miosien bindingsetels oop laat.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Latere ontwikkelings
Dr Jan Venter emeriteer in 2008 en word deur beroeping opgevolg deur die volgende predikante:
Miofibril
Aksie
Die miosien kop bind vervolgens aan die aktien miofilament. Energie in die kop van die miosien miofilament beweeg die kop, wat die aktien verbyskuif. ADP word daardeur vrygestel.
Gereformeerde kerk Pretoria-Annlin
Latere ontwikkelings
Dr Nico Vorster van 2008 tot 2011
Dr Heinrich Zwemstra van 2012 tot 2017
Ds Gideon (Giepie) Van Der Merwe van 2018 tot op hede.
Emeritus predikant, dr Jan Venter is oorlede op 3 Maart 2018.
Op 4 Mei 2019 stig 'n Engelse gemeente, Grace Reformed Church of Northern Pretoria, af van Gereformeerde Kerk Pretoria-Annlin. Dr Brian De Vries is tans die leraar van die gemeente. Die kerkgebou en fasiliteite word deur die twee gemeentes gedeel.
Die sendingopdrag is hoog op die prioriteit van die Gereformeerde Kerk Pretoria-Annlin en lidmate is aktief met evangelisasie in eie omgewing, omliggende gebiede en in die buiteland. Bybels word ook jaarliks versprei na mense wat nie ’n bybel kan bekostig nie.
Miofibril
Aksie
Die teenwoordigheid van kalsiumione aktiveer die miosien se ATPase. Die miosienkoppe ontkoppel dan van die aktien om die ATP te gryp. Die ATP word dan afgebreek in ADP en fosfaat. Die energie wat daardeur vrygestel is, word in die miosienkop gestoor om vir later beweging te gebruik. Die miosienkoppe keer terug na hul regop (ontspanne) posisie. As kalium teenwoordig is, word die proses herhaal.
Wanneer 'n spier saamtrek, word die aktien getrek langs die miosien in die rigting van die middel van die sarcomere getrek totdat die aktien en miosien filamente heeltemal oorvleuel. Die H-sone word kleiner en kleiner as gevolg van die toenemende oorvleueling van aktien en miosien filamente, en die spiere verkort. Wanneer die spiere ten volle saamgetrek is, is die H-sone nie meer sigbaar nie. Die aktien en miosien filamente verander nie self in lengte nie, maar gly net verbymekaar. Dit staan bekend as die gly-filament model van spiersametrekking.
Vlag van Brasilië
Die nasionale vlag van Brasilië is op 11 Mei 1992 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n blou skyf waarin ’n sterrenag afgebeeld word met ’n geboë strook gegraveer met die nasionale leuse, in ’n geel ruit in die middel van ’n groen agtergrond. Brasilië het hierdie ontwerp van die nasionale vlag op 19 November 1889 aanvaar en het daarmee die vlag van die tweede Keiserryk Brasilië vervang.
Die groen agtergrond en geel ruit van die vorige imperiale vlag is behou – die groen en geel kleure verteenwoordig die Branganza-Habsburg-vorstehuis. ’n Blou skyf met 27 wit vyfpuntige sterre het die wapenskild van die Keiserryk Brasilië vervang. Die sterre, waarvan die posisie in die vlag die lug bo Rio de Janeiro op 15 November 1889 weerspieël, verteenwoordig die unie se gefedereerde eenhede – elke ster verteenwoordig ’n spesifieke deelstaat. Die leuse “Ordem e Progresso” (“Orde en Vooruitgang”) is geïnspireerd deur Auguste Comte se leuse van positivisme: “L’amour pour principe et l’ordre pour base; le progrès pour but” (“Liefde as ’n beginsel en orde as die basis; vooruitgang as die doel”).
Die vlag word soms die Auriverde genoem wat "groen en goud" beteken. Die moderne vlag van Brasilië is amptelik op 19 November 1889 in gebruik geneem. Die konsep vir die vlag is ontwikkel deur Raimundo Teixeira Mendes in samewerking met Miguel Lemos en Manuel Pereira Reis. Die grafiese ontwerp is deur Décio Vilares gedoen.
Koloniale Brasilië (1500–1816)
Die Portugese gebiede in die Amerika’s wat rofweg ooreenstem met wat vandag Brasilië is, het nooit hul eie amptelike vlae gehad nie omdat die Portugese tradisie was om die vlag van die Koninkryk Portugal in al die Portugese kolonies te hys.
Die eerste Brasiliaanse banistieke simbole was private geuse wat deur die Portugese handelskepe gebruik is wat na Brasilië gevaar het. ’n Vlag met groen en wit bane is tot 1692 gebruik. Die groen en wit kleure het die Huis van Braganza en die nasionale kleure van Portugal verteenwoordig. In 1692 is daardie vlag nie meer gebruik deur skepe wat na Brasilië gevaar het nie, maar het dit die vlag geword van handelsvaartuie in die Portugese kusgebied. In 1692 is ’n nuwe vlag vir die handelskepe wat na Brasilië gevaar het, bekendgestel. Die nuwe vlag het ’n wit agtergrond met ’n goue armillosfeer vertoon. Die armillosfeer was die persoonlike embleem van koning Emanuel I. Gedurende die regering van Emanuel I is hierdie vlag algemeen gebruik deur Portugese skepe. Dit het uiteindelik die nasionale embleem van Portugal en, meer spesifiek, die Portugese Ryk, geword. ’n Soortgelyke vlag is bekendgestel vir die Portugese skepe wat na Indië geseil het, hierdie een met ’n rooi armillosfeer. Ten spyte daarvan dat die gehele Portugese Ryk daardeur verteenwoordig is, is die armillosfeer al hoe meer in Brasilië gebruik – die grootste en mees ontwikkelde kolonie van die tyd – nie alleen in seevlae nie, maar ook op munte en ander mediums. Dit het uiteindelik die nie-amptelike vaandel van Brasilië geword.
Koninkryk van Brasilië (1816–1822)
In 1815 is Brasilië verhef tot ’n koninkryk en die koninkryke van Portugal, Brasilië en Algarve is in ’n enkele soewereine staat verenig – die Verenigde Koninkryk van Portugal, Brasilië en die Algarve. In 1816 is die kentekens van die nuwe koninkryk deur wetgewing gevestig. Die wetgewing het gespesifiseer dat die wapenskild van die Koninkryk van Brasilië sou bestaan uit ’n goue armillosfeer op ’n blou agtergrond. Gedurende hierdie tyd is die vlag van die Koninkryk van Portugal, Brasilië en die Algarve gebruik as die vlag van Brasilië.
Keiserryk Brasilië (1822–1889)
Die imperiale vlag van Brasilië is ontwerp deur Jean-Baptiste Debret as die koninklike vaandel van die kroonprins van die Verenigde Koninkryk van Portugal, Brasilië en die Algarve, Pedro I.
Na die Brasiliaanse onafhanklikheidsverklaring en met die kroning van Pedro I as Keiser van Brasilië is die koninklike vaandel aangepas om die vlag van die Keiserryk Brasilië te word. Die nuwe vlag het die imperiale wapenskild binne ’n geel ruit op ’n groen agtergrond vertoon. Die groen en geel kleure het die vorstehuise van Pedro I en sy wederhelfte, Maria Leopoldine van Oostenryk, verteenwoordig.
Die imperiale vlag is weer effens aangepas gedurende die regering van Pedro II toe ’n bykomende ster toegevoeg is tot die imperiale wapenskild om met die nuwe territoriale organisering van die land in pas te kom.
Republiek van Brasilië (1889-huidig)
Met die verklaring van die Republiek het Ruy Barbosa, een van die burgerlike leiers van die beweging, ’n ontwerp vir die vlag voorgestel wat beïnvloed is deur die vlag van die Verenigde State. Dit is van 15 tot 19 November 1889 toe maarskalk Deodoro da Fonseca – waarnemende president van Brasilië – die ontwerp geveto het met die rede dat die vlag te veel lyk soos die vlag van een van die ander deelstate.
Fonseca het voorgestel dat die vlag van die republiek ooreen moet stem met die ou imperiale vlag. Die bedoeling was dat voortsetting van nasionale eenheid gedurende die oorgang van ’n grondwetlike monargie na ’n republiek onderstreep sou word. Raimundo Teixeira Mendes het ’n ontwerp voorgestel waarin die imperiale wapenskild vervang is deur ’n blou hemelsfeer en die positivistiese leuse. Dit is aan Fonseca voorgelê en is kort daarna aanvaar. Die vlag is ontwerp deur Mendes, Miguel Lemos, Manuel Pereira Reis en Décio Villares. Dit is amptelik op 19 November 1889 aanvaar.
Op 12 Mei 1992 is die vlag aangepas met die toevoeging van ses sterre in die hemelsfeer – dit het die nuutgeskape deelstate verteenwoordig – en die sterre se posisies is ook effens aangepas om beter ooreen te stem by die astronomiese koördinate.
Ontwerp
Die dekreet nr. 4 wat op 19 November 1889 uitgevaardig is, het die vlag wat onder die grondwetlike monargie gebruik is, op wetlike manier vervang met die nuwe nasionale vlag. Op 11 Mei 1992 het wet nr. 8421 die hemelsfeer verander met die toevoeging van ses sterre.
Samestelling
Die amptelike ontwerp van die Brasiliaanse vlag is gedefinieer deur wet nr. 5700 wat op 1 September 1971 geproklameer is. Die vlag se hoogte is veertien modules en die breedte twintig, wat ’n verhouding van 7:10 is. Die afstand van die hoekpunte van die geel ruit na die rante van die vlag is een en sewe-tiendes van ’n module. Die blou skyf in die middel van die ruit het ’n radius van drie-en-’n-halwe modules. Die middel van die boë van die wit baan is twee modules na links van waar die verlengde vertikale midellyn van die skyf met die basis van die rand van die vlag kruis. Die radius van die onderste boog is agt modules en dié van die boonste boog is agt-en-’n-half modules. Die hoogte van die wit baan is ’n halwe module.
Die sterre is in vyf verskillende groottes: eerste, tweede, derde, vierde en vyfde groottes. Hulle word binne sirkels geteken waarvan die deursnee soos volg is: drie-tiendes van ’n module vir die eerste grootte, ’n ¼-module vir die tweede grootte, ’n vyfde van ’n module vir die derde grootte, ’n sewende van ’n module vir die vierde grootte en ’n tiende van ’n module vir die vyfde grootte.
Sterre
Die suidpoolster, Sigma Octantis, is klein maar die enigste een in die lugruim van die Suidelike Halfrond wat stilstaan. Daarom verteenwoordig hierdie ster die Federale Distrik in die Brasiliaanse Unie.
Die vlag van Brasilië bevat 27 sterre wat die Brasiliaanse deelstate en die Federale Distrik verteenwoordig. Die sterreteken van die suiderkruis is op die meridiaan (aangedui deur die getal 6 in die diagram). Onder dit is Polaris Australis (die suidpoolster), genommer 7, wat die Brasiliaanse Federale Distrik verteenwoordig. Die leuse kom voor op ’n wat naastenby ooreenstem met die sonnebaan. ’n Enkele ster lê bo die baan en verteenwoordig die groot noordelike deelstaat van Pará, wat wydsbeen oor die ewenaar lê.
’n Lys van konstellasies en sterre op die kaart:
Die sterre wat op die vlag uitgebeeld word en die state war deur hulle verteenwoordig word is:
Kleure
Die vlag se kleure word nêrens in ’n wetlike dokument gespesifiseer nie. Hier onder is benaderde kleure vir gebruik.
Vlootgeus
Die Brasiliaanse vlootgeus is ’n reghoekige vlag (verhouding van 3:4) met 21 wit sterre op ’n donkerblou agterbrond. Die sterre is in ’n horisontale ry van 13 sterre en ’n vertikale kolom van 9 wat ortogonaal vertoon word.
Regeringsvlae
Die president en vise-president het ook hul eie vlae. Die presidentsvlag is donkergroen (verhouding van 2:3) met die Brasiliaanse wapenskild in die middel. Dit word gewoonlik gebruik by die president se amptelike woning, die Palácio de Alvorada, en die kantoor van die president, die Palácio do Planalto. Dit word ook as klein vlaggies op die president se ampsmotor gebruik. Die vise-presidentsvlag is ’n geel reghoekige vlag (verhouding van 2:3) met 23 blou sterre in ’n Sint Joriskruis met die land se wapenskild in die skildhoek.
Voormalige vlae
Die onderstaande lys toon vlae wat in die verlede in Brasilië gebruik is.
Afgekeurde vlae
Die bekendste afgekeurde vlae word onder gelys. Verskeie projekte is grootliks geïnspireer deur die groen-en-geel Imperiale Vlaf, terwyl ’n swart-wit-rooi patroon ook voorgestel is. Daardie kleure sou die meerderheid van die Brasiliaanse populasie verteenwoordig (rooi vir die Indiane, wit vir die Europeërs en swart vir die Afrikane.
Protokol
Die vlag moet halfstok gehang word wanneer die president ’n amptelike rouklag beveel. Daarmee saam mag staats- en plaaslike regerings amptelike rouklagte beveel met die afsterwe van ’n burgemeester of goewerneur. Wanneer die vlag halfstok hang moet dit eers tot bo-aan die vlagpaal en weer terug na die halfstokmerk gehys word voordat dit verder gehys of gestryk word. Wanneer die vlag in ’n prosessie gedra word, moet ’n swart lint van crêpe aan die punt van die paal vasgemaak word.
Buitelandse vlae mag slegs vertoon word met ’n Brasiliaanse vlag aan die regterkant van die buitelandse vlag. Die enigste uitsonderings is wanneer die buitelandse vlag in ’n ambassade of konsulaat vertoon word en wanneer sportlui tydens ’n prysuitdelingseremonie beloon word. Wanneer veelvuldige vlae gelyktydig gehys of gestryk word, moet die Brasiliaanse vlag die eerste wees om die bopunt van die vlagpaal te bereik en weer die laaste wees om die onderkant van die vlagpaal te bereik.
Vlaglied
Die Brasiliaanse Vlaglied (Hino à Bandeira Nacional) is ’n lofsang wat opgedra is aan die vlag van Brasilië. Dit word gewoonlik op 19 November (Vlagdag) opgevoer. Die teks is geskryf deur die digter Olavo Bilac en die musiek is gekomponeer deur Francisco Braga.
David Miscavige
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
David Miscavige
Voorsitter van die Raad van die Religieuse Tegnologiesentrum (RTC) & Kerkhoof van Sciëntologie
Kaptein van die Sea Org
Gebore
in Bucks County naby Philadelphia, VSA
Eggenote
Michele ("Shelly") Miscavige
Amptelike webtuiste
davidmiscavige.org David Miscavige ([ˌmɪsˈkævədʒ], * 30 April 1960 in Bucks County, net buite Philadelphia, Pennsilvanië, VSA) is die hoof van die Kerk van Sciëntologie. Sy amptelike titel is Voorsitter van die Raad van die Religieuse Tegnologiesentrum (Chairman of the Board of the Religious Technology Center (RTC), 'n instelling binne die Kerk se administratiewe strukture wat in Mei 1982 gevestig is om die handelsmerke en kopieregte van Dianetics (Dianetiek) en Scientology (Sciëntologie) te beskerm en beheer. Miscavige dien as godsdienstige leier van Sciëntologie.
Reeds in sy tienerjare het Miscavige 'n adjunk-posisie as Commodore's messenger beklee en nou saamgewerk met die kerkstigter L. Ron Hubbard (1911–1986). In die vroeë 1980's was hy een van die Kerk se leidende persoonlikhede en is in 1987 benoem as Voorsitter van die Raad van die RTC.
Toe die Kerk van Sciëntologie op 12 Maart 2018 die Scientology Network, 'n DIRECTV-uitsaai- en OTT-videostroomdiens geloods het, het David Miscavige, wat andersins selde 'n draai voor die kamera maak, self as aanbieder opgetree. Die netwerk se programinhoud word deur Scientology Media Productions (SMP) in Hollywood, Los Angeles vervaardig, 'n fasiliteit wat in Mei 2016 gestig is. SMP, een van die modernste digitale ateljees ter wêreld, word in 'n gerenoveerde historiese rolprentateljee-kompleks van 1912 gehuisves. Sy deure staan oop vir ander denominasies en weldadigheidsorganisasies.
Lewe
David Miscavige is op 30 April 1960 saam met sy tweelingsuster Denise in die Pennsilvaniese distrik Bucks County, net buite die metropool Philadelphia, in 'n Pools-Italiaanse gesin gebore. Hul ouers, Ron en Loretta Miscavige, was Rooms-Katoliek. Miscavige het in Willingboro Township in New Jersey grootgeword en het die hoërskool in Marple Newtown bygewoon. As kind het Miscavige aan asma en swaar allergieë gely. Nadat Ron Miscavige begin het om in Sciëntologie belang te stel, het hy sy seun na 'n Dianetiek-sentrum geneem. Volgens vader en seun het 'n Dianetiek-sessie van 45 minute David se genesing bewerkstellig.
In 1971 het die Miscavige-gesin by die Kerk van Sciëntologie aangesluit en hulle vervolgens in East Grinstead, Engeland gevestig waar die kerk se destydse hoofkwartier, Saint Hill Manor, geleë was. Ron Miscavige het sy bande met die Kerk van Sciëntologie in 2012 verbreek en bly met sy tweede vrou Becky, 'n vroeëre Playboy-klub-kelnerin, in Wisconsin. 'n Boek wat Ron Miscavige oor sy seun gepubliseer het, is deur die media as "onthullingsverhaal" gevier, terwyl David Miscavige sy pa - 'n professionele trompetspeler - daarvan beskuldig dat hy met sy naam geld probeer maak. Fotomateriaal, wat deur die kerk gepubliseer is, laat Miscavige Sr. se stellings - onder meer sy beweerde "vlug" uit die kerk se Sea Org - twyfelagtig lyk.
Péter Louis van Dijk
Vroeë lewe
Péter Louis is die seun van Pieter en Gré van Dijk en is in 1953 in Rotterdam in Nederland gebore. Op die ouderdom van nege jaar het Péter Louis begin komponeer, nadat sy familie reeds in Kaapstad gevestig was. Verskeie van sy famililede was baie musikaal, maar sy oupa aan moederskant, Jan Phillipus van den Berg (1896–1983) (kerkorrelis vir meer as 50 jaar, pianis en komponis) en sy pa Pieter van Dijk (ywerige violis) staan uit.
Péter Louis het sy eerste formele musiekopleiding ontvang van Max Adler op sewejarige ouderdom en het later geleer om instrumente soos kitaar, viool, mandolien, tenoor tuba, sousafoon en perkussie te bespeel. Hy het in die kadetorkes en die simfonieorkes van die Athlone Hoër Seunskool in Johannesburg gespeel van 1967 tot 1968. Nadat die gesin terug getrek het Kaapstad toe in 1969 het hy weer klavierles geneem by Lettie Schlemmer en dr. Carl van Wyk.
Op negentienjarige ouderdom verskyn Van Dijk se eerste opera, The Contract, (libretto (operateks) van die komponis na 'n kortverhaal van Giovanni Papini) wat by die Skool vir Opera aan die UK (produksieleier, Vetta Wise), by die Little Theatre in Kaapstad, in November 1973 opgevoer is onder musikale regie van die komponis self.
As 'n student van die Suid-Afrikaanse Musiekkollege (1972–1975), 'n fakulteit van die Universiteit van Kaapstad, het Van Dijk klavierles by Carl Nietsche en Thomas Rajna, tjello by Harry Cremers, altviool by Franco Seveso en komposisie by Gideon Fagan en Stefans Grové (laasgenoemde as privaatstudent) gehad. Nadat hy die Onderwyserslisensiaat Diploma voltooi het, het Van Dijk Uitvoerende Diploma in blokfluit onder Richard Oxtoby verkry. Na 'n aantal jare sy hoërskool musiekonderwys (1975–1983) het hy sy B.Mus. (Komposisie) onder Peter Klatzow (1983) voltooi. In 2004 het hy sy doktorsgraad aan die Universiteit van Kaapstad verwerf.
Lewe van 1976 tot 1984
'n Tweede opera van Van Dijk, Die Noodsein, (libretto van die komponis na die gelyknamige toneelstuk van Anna Rudolph) is geskryf en opgevoer deur die Skool vir Opera aan die UK in November 1975 (gedirigeer deur die komponis, produksieleier was Susi van Dijk – mede student en oorlede vrou van Van Dijk).
In 1976 was Van Dijk die jongste komponis om sy werke aan te bied vir die SAUK in Seepunt, Kaapstad, as deel van die Composer Speaks-reeks wat opgestel is deur KRUIK (Kaaplandse Raad vir Uitvoerende Kunste). Van die werke het Abstractions vir blokfluit en kitaar, Liedere van die Kruisiging – in Afrikaans – vir sopraan, klarinet, Franse horing, altviool, kitaar en klavier en die liedjiesiklus Stardrift, ingesluit.
Lewe van 1984 ot 2001
Nadat Van Dijk sy eerste ateljee, genaamd The Nook, gevestig het in September 1986 (vir komponering en privaat lesse), het hy baie stukke gekomponeer in opdrag van hoofsaaklik KRUIK en die SAUK. Tussen 1986 en 2001 was Van Dijk se lewe redelik woes, deurspek met opvoertoere saam met sy vrou Susi, plaaslike en internasionale dirigeerwerk, opvoering, klasgee, aanbied van werkswinkels en die beoordeling van kompetisies.
'n Tweede, groter ateljee, The Music Factory, is in die middestad van Kaapstad in 1991 gestig en later nog een (1993–2002) teen Tafelberg. Van Dijk se loopbaan as privaat dosent het ten einde gekom na die dood van sy vrou in Oktober 2001. 'n Keerpunt in sy loopbaan was Van Dijk se eerste besoek aan Chicago, VSA in 1996, waar hy die Chicago Kinderkoor in uitvoerings van sy San Gloria gedirigeer het.
Lewe van 2002 tot huidig
Sy werke word deur die Oxford Universiteitsuitgewery, Hal Leonard, Accolade (Duitsland), Prestige en onder die Marco Polo handelsmerk uitgegee.
Die opera, earthdiving is uitgevoer by die Spier Fees in Kaapstad in Maart 2003 onder leiding van Van Dijk se seun, Xandi van Dijk.
Mike Lobel
Mike Lobel (gebore 7 Maart 1984) is 'n Kanadese akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Suck (2009) en Rising Voices (2018), en in die televisiereekse Degrassi: The Next Generation (2001) en Degrassi: Minis (2005).
Helikopter
'n Helikopter is 'n tipe lugvaartuig wat deur 'n groot, roterende vlerk of vlerke aangedryf word. Helikopters kan vertikaal opstyg en land. Alhoewel eksperimentele helikopters reeds gedurende die vroeë 1920's verskyn het, het Igor Sikorsky eerste daarin geslaag om kommersiële produkte te bou.
Die konvensionele helikopter beskik oor twee rotors, die hoofrotor wat horisontaal en voor op die romp is en die kleiner, stertrotor wat vertikaal agter op die stert is. Die hoofrotor moet die helikopter laat opstyg, daal of op een plek laat hang. Die stertrotor moet die wringkrag van die enjin teenwerk sodat die romp nie in die teenoorgestelde rigting as die hoofrotor draai nie.
Hoe die helikopter werk
'n Helikopter se rotor kan twee, drie, vier of meer lemme hê. Sommige helikopters het twee rotors, maar gewoon­lik het hulle net een groot rotor met 'n klein rotor op die stert wat voorkom dat die stert in die rondte tol.
'n Vliegtuig se skroef draai vertikaal voor die vliegtuig en sleep dit vorentoe. Op dieselfde wyse draai die helikopter se rotor horisontaal bo­kant dit en verskaf drakrag aan die helikopter en sleep dit ook vorentoe wanneer die rotor effens vorentoe gekantel word.
Opstyg en neerdaal
Die draagkrag word bepaal deur die hoek van die rotorlemme en die krag  wat van die masjien op die rotor oorgedra word. Die hoek van die lemme en die krag van die masjien is aan mekaar gekoppel. As die vlieënier die hoek van die lemme verander, word meer of minder krag van die masjien vereis om die rotor te laat draai.
Hierdie verhouding word verkry d.m.v. 'n outomatiese verbinding tussen die masjienversneller en die gesamentlike steekreëlaar.
Hoe die helikopter gestuur word
Die helikopter kan vorentoe, agtertoe en sywaarts gestuur word deur die vlak van die rotor in daardie bepaalde rigting te laat kantel. Deur middel van die vlieënier se stuurkolom (die sikliese steekreëlaar) kan hy die hoek van elke lem van die rotor verander terwyl dit in die lug maal. Sodoende kan die rigting van die draagkrag vorentoe, agtertoe  of sywaarts gekantel word.
Begin die helikopter in 'n bepaalde rigting beweeg, bly die draaihoek van die rotor in die rigting van die beweging tot die vlieënier dit verander. Daarom lyk dit dikwels asof 'n helikopter wat vinnig vlieg met sy neus grond toe wys in die rigting waarin hy beweeg.
Die teenkoppelrotor
Wanneer 'n skroef of rotor deur 'n masjien aangedryf word, ontstaan 'n reaksie wat die masjien self in die teenoorgestelde rigting wil laat tol. Om dit teen te gaan, word helikopters óf van twee rotors voorsien wat in  teenoorgestelde rigtings draai en mekaar balanseer, óf van 'n klein stertrotor wat die draaimoment van die hooflugrotor teengaan.
Die vlieënier kan die hoek van die lemme se stertrotor met sy voetpedale beheer en sodoende die stukrag van die rotor laat toe- of afneem. Só kan hy die stert van die helikopter in enige rigting draai en die helikopter stuur. Hy kan selfs die helikopter in die rondte laat tol.
Voor- en nadele van die helikopter
'n Belangrike nadeel van  die helikopter is dat dit so duur is; dit is ook duur om in stand te hou. Dit is moeiliker om te bestuur as die gewone vliegtuig en het 'n kragtiger masjien nodig om dieselfde vrag te dra. Dit  gebruik meer brandstof as die vliegtuig, het 'n korter aksiestraal, vlieg heelwat stadiger, is lawaaieriger  en kan moeilik in die donker of  in mis reguit gestuur word.
VS-300
Sikorsky se eerste werkbare, konvensionele helikopter was die VS-300. Hy het gedurende Junie 1938 aan die helikopter begin werk wat aangedryf was deur 'n 75-perdekrag Lycoming enjin. Die enjin se dryfas was horisontaal en het die hoofrotor met 'n as-en-katrolstelsel aangedryf. Dit het ook oor 'n vryhardloopmeganisme beskik sodat die rotors aanhou draai indien die enjin faal. In Julie 1940 is die enjin vervang met 'n 90-perdekrag Franklin-enjin en in April 1941 met 'n 110-perdekrag Franklin-enjin. Tussen 15 April en 6 Mei 1941 het dié helikopter 'n reeks rekords opgestel; op 6 Mei is 'n internasionale uithourekord van 1-uur, 32-min en 26-sekondes opgestel.
XR-5
Gedurende Februarie 1942 het Sikorsky opdrag gekry van die Amerikaanse Weermag om 'n helikopter te bou wat die 450-perdekrag Wasp Jr-enjin gebruik. Die tandem-uitleg was verkies dit wil sê 'n waarnemer sit voor die vlieënier. Die helikopter se kajuit het bestaan uit Plexiglas wat 'n amper 360° visie verseker het.
Annlin
Annlin is 'n voorstad van Pretoria. Dit is 8 km noordoos van Pretoria se middestad geleë.
Myxilla mariana
Myxilla mariana is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Myxilla en tot die familie Myxillidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Ridley & Dendy.
Farrah Forke
Farrah Forke (12 Januarie 1968-25 Februarie 2022) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Heat (1995) en Ground Control (1998), en in die televisiereekse Wings (1990) en Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993).
Neanderdaller
Die Neanderdallers of Neanderdalmense is ’n uitgestorwe spesie van argaïese mense in die genus Homo, moontlik ’n subspesie van Homo sapiens, wat tot omtrent 40 000 jaar gelede in Eurasië voorgekom het.
Hoewel daar konsensus is dat die redes vir hulle uitsterwing "hoogs betwisbaar" is, word demografiese faktore soos klein bevolkings, verbastering en lukrake skommelings as waarskynlike faktore beskou. Ander redes wat aangevoer word, is opname in die moderne menslike samelewing, groot klimaatsveranderings, siektes of 'n kombinasie van dié faktore.
Hulle word gewoonlik geklassifiseer as die spesie Homo neanderthalensis, maar sommige wetenskaplikes beskou hulle as Homo sapiens neanderthalensis, ’n subspesie van Homo sapiens. Dit is onduidelik wanneer die Neanderdallers van die menslike lyn afgeskei het; studies dui op verskillende intervalle wat wissel van 315 000 jaar tot meer as 800 000 jaar gelede. Die tyd toe hulle van hulle voorouer H. heidelbergensis afgeskei is, is ook onduidelik. Die oudste moontlike Neanderdallerbene dater van 430 000 jaar gelede, maar die klassifikasie is onseker. Neanderdallers is bekend van talle fossiele, veral van ná 130 000 jaar gelede. Die tipespesimen, "Neanderthal 1", is in 1856 in die Neanderdal in die hedendaagse Duitsland ontdek. Vir 'n groot deel van die 20ste eeu het navorsers die Neanderdallers uitgebeeld as primitief, onintelligent en dierlik. Hoewel kennis en die persepsie van hulle sedertdien aansienlik verander het in die wetenskaplike gemeenskap, is die beeld van die onontwikkelde grotman-argetipe steeds gewild in die volkskultuur.
Die Neanderdallers se tegnologie was taamlik gesofistikeerd. Dit sluit in die kultuur van steengereedskap en die vermoë om vuur te maak, asook die bou van vuurherde, om boombasteer en minstens eenvoudige klere soos komberse en poncho's te maak, te weef en op die Middellandse See te vaar. Hulle het ook medisinale plante gebruik en ernstige beserings behandel, kos gestoor en verskeie kookmetodes gebruik soos die braai, kook en rook van vleis. Neanderdallers het 'n groot verskeidenheid kos geëet, veral ewehoewiges, maar ook ander diere van die Pleistoseen, plante, klein soogdiere, voëls en seediere. Hoewel hulle moontlik roofdiere aan die bopunt van die voedselketting was, het hulle nog met grotbere, grotleeus, grothiënas en ander groot roofdiere meegeding.
'n Aantal voorbeelde van simboliese gedagtes en kuns word onbeslis aan Neanderdallers toegeskryf, soos moontlike ornamente wat gemaak is van voëlkloue en vere of skulpe, asook versamelings ongewone voorwerpe soos kristalle en fossiele. Hulle het blykbaar musiek met 'n soort fluit en Spaanse grotkuns gemaak wat uit voor 65 000 jaar gelede dateer. Sommige bewerings van godsdiensoortuigings is al gemaak. Neanderdallers kon moontlik praat, maar dit is nie bekend hoe ingewikkeld hulle spraak was nie.
In vergelyking met die mens het Neanderdallers 'n robuuste liggaamsbou gehad met proporsioneel kort ledemate. Navorsers skryf dit dikwels toe aan aanpassing om hitte in 'n koue klimaat te bewaar, maar dit kon ook aanpassings gewees het om te hardloop in die warmer woudstreke waar hulle dikwels voorgekom het. Hulle het egter wel aanpassings vir die koue gehad, soos gespesialiseerde vetstoring en 'n vergrote neus om lug warm te maak. Die mans was gemiddeld 165 cm lank en vroue 153 cm, nes moderne mense voor die industriële tydperk. Die breinholtes van mans en vroue was onderskeidelik sowat 1 640 cm3 en 1 460 cm3, wat binne die omvang van moderne menslike breine is.
Die totale Neanderdalbevolking was klein. Tog is daar bewyse van streekkulture en dus gereelde kommunikasies tussen gemeenskappe. Hulle kon in grotte gelewe het na gelang van die seisoen. Die Neanderdalgenoomprojek van 2010 het bewyse gevind van verbastering tussen Neanderdallers en moderne mense. Dit het moontlik tussen 316 000 en 219 000 jaar gelede voorgekom, maar waarskynliker sowat 100 000 jaar gelede en weer 65 000 jaar gelede. Dit lyk ook of Neanderdallers in Siberië met Denisova-hominiene, 'n ander groep argaïese mense, verbaster het. Neanderdallergene kom ook in ander bevolkings voor en sowat 20% van dié gene het oorleef. Dit het blykbaar die mens se immuunstelsel beïnvloed en word ook genoem ten opsigte van verskeie ander biologiese funksies en strukture.
Etimologie
thumb|220px|links|Die Kleine Feldhofer-grot, waar Neanderthal 1 ontdek is.
Neanderdallers is genoem na die Neandertal in Duitsland (voorheen gespel Neanderthal). Die dal self is genoem na Joachim Neander, 'n Duitse teoloog en liedjieskrywer wat die streek dikwels besoek het.
Neanderthal 1, die tipespesimen, was in antropologiese geskrifte bekend as die "Neanderdalskedel" en die rekonstruksie wat op die skedel gegrond is, is die "Neanderdalmens" genoem. Die hele spesie is Homo neanderthalensis genoem, en dit onderskei dit is apart van mense, soos in 1863 die eerste keer voorgestel is deur die Ierse geoloog William King.
thumb|220px|Ernst Haeckel se stamboom van die primate dui H. stupidus (Neanderdallers) aan as die voorsaat van H. sapiens. thumb|220px|links|Die bokant van die skedel van Neanderthal 1, die tipespesimen, in die Musée de l'Homme, [[Parys.]] links|thumb|220px|Le Moustier deur Charles R. Knight, 1920.
Navorsingsgeskiedenis
Die eerste Neanderdalleroorblyfsel, 'n skedel, is in 1829 deur die Nederlandse naturalis Philippe-Charles Schmerling in die Grottes d'Engis in België, ontdek. Hy het egter gedink dit behoort aan 'n moderne mens. In 1848 is "Gibraltar 1" van die Forbes-groefsteen aan Gibraltar se wetenskapvereniging voorgelê, maar hulle het ook geglo dit is 'n moderne menslike skedel.
In 1856 het die plaaslike onderwyser Johann Carl Fuhlrott besef bene van die Kleine Feldhofer-grot in die Neanderdal, Neanderthal 1, is iets anders as dié van 'n moderne mens. Hy het dit in 1857 aan die Duitse antropoloog Hermann Schaaffhausen gegee om te bestudeer. Dit het bestaan uit die skedel, bene van die bobeen, regterarm, heupbeen, skouerblad, ribbes en ander bene. Ná die publikasie van Charles Darwin se On the Origin of Species het Fuhlrott en Schaaffhausen gemeen die bene behoort aan 'n antieke moderne mens. Fuhlrott en Schaaffhausen het teenstand gekry van veral die patoloog Rudolf Virchow, wat gereken het 'n mens kan nie 'n nuwe spesie definieer op grond van 'n enkele ontdekking nie. In 1872 het Virchow Neanderdallereienskappe verkeerdelik vertolk as tekens van seniliteit, siektes en misvorming. Dit het die navorsing oor die Neanderdaller vertraag tot aan die einde van die 19de eeu.