cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Duits as vreemde taal
Engels is die Westerse taal wat tans die meeste ter wêreld wydverspreid voorkom en die Duitssprekendes sal nie skroom om Engels te gebruik nie. Baie wetenskaplike werke wat oorspronklik in Duits geskrywe is, is nog nie in Engels vertaal nie. Dit skep probleme. As die wetenskaplikes ook nie hul werk in Engels skryf nie, word hulle en hul goeie werk nie in die buitewêreld raakgesien nie.
Hermelyn
Eienskappe
Die dier kan 16 tot 31 cm lank word, met 'n stertlengte van 9,5 tot 14 cm, en 'n gewig van 90 tot 445 gram. Mannetjies is gewoonlik groter as wyfies. 'n Mannetjie se kop-romplengte, die afstand van die punt van die snoet tot waar die stert begin, is gemiddeld 297 mm, sy stertlengte 117 mm, en liggaamsgewig tussen 200 en 445 gram. Die wyfie se kop-romplengte is so 265 mm, haar stertlengte 110 mm, en gewig 140 tot 280 gram. Noordelike bevolkings het oor die algemeen 'n kleiner liggaamsbou.
Paraleucilla proteus
Paraleucilla proteus is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Duits as vreemde taal
Taalnavorsers soos Ammon vind dit "fataal" wanneer Duitse politici in die buiteland net Engels praat, veral in lande met belangrike Duitse minderhede soos Brasilië en die VSA. Die politici sal daar tweetalig optree, in Duits en Engels. Dit sou nutteloos wees om Duits aan te leer indien die Duitse politikus, diplomaat of afgevaardigde slegs in Engels praat. Dit werk egter net so teenproduktief wanneer Duitse taalaanleerders in Engels deur Duitssprekendes beantwoord word.
In die jaar 2015 het daar wêreldwyd omtrent 15,46 miljoen mense Duits as vreemdetaal aan verskeie instansies geleer.
Kameroen
Kameroen het drie regerings agtereenvolgens gehad wat elkeen sy afsonderlike taalbeleid afgedwing het. Aanvanklik word Kameroeners na Europa self gestuur om daar as tolke opgelei te word vir die handel. Later het Engelse Baptiste in plekke soos Victoria Engels as onderrigmedium aangebied, aangesien die kinders van vrygestelde slawe uit die Amerikas, Sierra Leone en Fernando Po reeds 'n Pidginengels gepraat het. Omrede die Baptiste juis sendingwerk gedoen het, was hulle ook gretig om die volkstale te leer ken.
Paraleucilla proteus
Die spons behoort tot die genus Paraleucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Dendy.
Duits as vreemde taal
Kameroen
Op 12 Julie 1884 word Kamerun amptelik die protektoraat van Duitsland. Die Baptiste het teen daardie tyd reeds 24 sendingstasies gestig wat die volkstaal gebruik het, asook vyf bykomende Engelsmediumskole. Die Engelse Baptiste het nou verslag gedoen aan die Duitssprekende Basel-sendinggenootskappe. Die nuwe sendelinge het twee volkstale (Douala en Mungaka) vanuit Suid- en Wes-Kamerun gebruik om sendingwerk mee te doen. Die Amerikaanse Presbiteriane is toegelaat om in Engels en ander volkstale pleks van Duits as onderrigtaal mee voort te sit. Vir 'n tyd lank is Pidginengels toegelaat om as taal in die handel en weermag gebruik te word. Maar in 1907 besluit Goewerneur Seitz alle onderrig moet voortaan slegs in Duits geskied. Hy was wel bereid om die volkstaal toe te laat, maar het dit probeer ontmoedig: die leerlinge sou tog hul hoërskoolloopbane in Duitsland moes voortsit, want in daardie jare is slegs laerskole, handelskole en seminaarskole in Kamerun aangebied.
Kameroen het 'n groot verskeidenheid tale, in so 'n mate dat nie een van die volkstale algemeen in al die landstreke gepraat word nie (wat anders is as Swahili in Oos-Afrika, wat tydens kolonisering maklik as lingua franca gebruik kon word). Teen 1910 was die vrees daar dat die een volkstaal die ander sal begin oorheers, wat die een volk meer oorheersend sal maak as ander, wat konflik tot gevolg sou hê. Daarom het die Duitse owerheid op 10 April 1910 aangekondig dat slegs die Duitse taal saam met die onmiddellike volkstaal in die gebied gebruik mag word. Dit was veral gedoen om Douala in te perk wat wydverspreid in die onderrigtaal gebruik is; anders sou die voortgesette neiging meer mag en prestige aan die Doualavolk gegee het. Die daaropvolgende regerings het almal dieselfde gedoen.
In 1914 breek die Eerste Wêreldoorlog uit en die skole word vir twee jaar lank gesluit. Na afloop van die oorlog palm Frankryk vier-vyfdes van Kamerun in en regeer uit Parys oor die kolonie. Die Britte het die ander vyfde beheer. Sedert 1921 was Frans die enigste onderrigmedium wat toegelaat is in die Franssprekende Kameroen. Die onderwysers is verbied om die volkstale of Pidginengels te besig. Die hoërskoolloopbane is nou in Frankryk voortgesit. Voor die onafhanklikheid van Kameroen in 1960 was die handboeke op die Kameroense skoolbank presies dieselfde as dié in Frankryk. In die Engelssprekende deel het Brittanje dieselfde beleid soos in Nigerië gehandhaaf: die eerste vier skooljare in die volkstaal, die res van die skoolloopbaan in Engels.
Nietemin het die belangstelling in Duits sedert die jaar 2000 voortdurend bly styg. Teen 2015 het die aantal leerlinge wat Duits studeer, vergeleke met 2010 (en in ooreenstemming met die demografiese ontwikkeling), met 10% gestyg na ongeveer 230 000. Daar is altesaam 2 133 skole wat Duits aanbied. Duits moet egter ook meeding met ander tale soos Sjinees, Spaans, Arabies en Italiaans, maar het gestabiliseer en daarop uitgebou. Dit is hoofsaaklik die gevolge van die meer vrye teuels wat die skole gegee is. Voorheen kry mense die ampstale Engels en Frans as onderrigtale, met Spaans en Duits wat elk tradisioneel in die kurrikulum as die eerste nie-nasionale vreemde taal aangebied is. Maar nou is ook Italiaans, Arabies en Sjinees by die leerplan opgeneem. In party skole is ook as 'n proeflopie verskeie Kameroentale opgeneem. Duits is neffens Spaans in die Franstalige skoolstelsel, naas Engels, die eerste vreemde taal wat onderrig word wat nie die amptelike landstaal is nie. Duitse universiteite het ook heelwat voornemende studente uit Kameroen met sukses gewerf. Teen die Europese Wintersemester 2012/2013 het altesaam 5 833 Kameroense studente by die universiteite ingeskryf; ongeveer soveel as die aantal studente uit die buurland van Duitsland, Frankryk.
In 2008 en 2009 word 'n nuwe onderwysopleidingsentrum in Maroua geopen. Daar kry in die vak Duits in die reël 30 studente per jaar wat die vak studeer: 20 op die voorgraads- en 10 op die meestersgraadvlak. Intussen is daar ook ongeveer 300 voornemende onderwysers wat die vak Duits neem. Ongeveer 120 studeer Duits vanaf die eerste- tot derdejaar wat in die jaar 2012 begin het.
Die aantal leerlinge en studente sien soos volg daaruit:
Mosambiek
Tydens die Portugese bewind was Duits 'n keusevak in die handjievol hoërskole wat uitgesit was vir die Portugese en diegene wat hul tot die Portugese kultuur assimileer het. Sedert 1975 se onafhanklikheid was daar vir drie dekades geen sprake van Duits in die Mosambiekse klaskamer nie. Weens die besondere band tussen die Volksrepubliek Mosambiek en die DDR, is Duits vir 'n tydjie lank (omstreeks 1978 tot 1981) opsioneel aangebied aan die Univeriteit Eduardo Mondlane in Maputo (vir diegene wat moderne vreemdetale studeer (letras modernas).
In 2003 rig Mosambiekers wat teen die einde van die 1980's uit die DDR na Mosambiek teruggekeer het, die Ambassade vir die Duitse Bondsrepubliek in Maputo op. Die Deutschen Entwicklungsdienst (DED) was weer betrokke by die Deutsch-Mosambikanischen Freundschaftsvereines (Associação de Amizade Moçambique-Alemanha/AAMA). Later, in 2017, groei Centro Cultural Moçambicano-Alemão (CCMA) Goethe-Zentrum uit verskeie organisasies. In 2005 was daar 130, in 2010 geen en in 2015 500 volwassenes wat Duits in Mosambiek geleer het.
Hoewel Duits in 2017 steeds nie deel van die nasionale skoolleerplan uitmaak nie, is daar tog 'n groeiende belangstelling by beroep-, handel- en buitelandse skole, soos Instituto Comercial de Maputo, Instituto Industrial e Comercial da Beira, American International School of Mozambique en Skandinaviska Skolan i Maputo.
Die aantal leerlinge en studente sien soos volg daaruit:
Suid-Afrika
Duitsonderrig het sedert 1830 'n amptelike skoolvak in Suid-Afrika geword; na enkele onderbrekings word eksamens vir Duits vanaf 1860 afgelê. In 1918 word leerstoele by die Universiteit van Stellenbosch en die Universiteit van Kaapstad ingerig. In die aanvang van die 1960's word aan alle blanke universiteite Duits aangebied en tot die 1970's ook aan vier nieblanke universiteite. By elke groot Afrikaanssprekende blanke skool is "Duits Derde Taal" aangebied, terwyl Engelse skole se derdetaal meestal Latyn en sporadies Frans was. Tot aan die begin van die 1970's was die universiteitstoelatingsvakke hetsy Wiskunde of 'n derdetaal wat in matriek (Senior Sertifikaat) afgelê moes word. Nederlands kon hier nie as derdetaal tel nie, omdat die Wet tot 1983 Afrikaans sinoniem met Nederlands beskou het (lees Erkenning van Afrikaans). By die destydse Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys is 'n student wat byvoorbeeld Afrikaans wou neem selfs in die 1980's nog aangeraai om Latyn of Duits te ken (ten opsigte van die Afrikaanse grammatika), terwyl 'n voornemende doktorsgraadstudent in hetsy die Afrikaanse letterkundige of grammatikarigting Frans of Duits moes ken:
Voorgraads: Daar is geen verpligte byvakke nie, maar kennis op matriekvlak van Latyn word aanbeveel en Duits is baie waardevol, omdat kennis hiervan lig op taalverskynsels werp. … Vir die doktorstudie word kennis van Frans of Duits vereis.
Vir die Afrikaner het Duits ’n besondere waarde omdat dit die herkoms van baie Afrikaanse en Nederlandse taalverskynsels en woorde verklaar. Terwyl Afrikaans ’n besondere eenvoudige struktuur het, aangesien feitlik alle fleksies en uitgange verdwyn het, het Duits ’n besonder sintetiese, gekompliseerde struktuur met geweldig baie vorme en uitgange. Juis daarin is die besondere vormende waarde van Duits geleë. Dit dwing die gebruiker tot presiese en suiwer gedissiplineerde uitdrukking en denke. ’n Nagraadse studie kan die student tot of ’n taal- of ’n literatuurwetenskaplike vorm wat as navorser of/en universeiteitsdosent ’n bydrae tot die geesteswetenskap kan lewer.
Sedert die laat-1970's (veral na afloop van die Soweto-opstande), word die derdetaalvereistes toenemend afgeskaf (met die uitsondering van Latyn, wat tot November 1994 kragtens die wet verpligtend was vir regstudente, ongeag die universiteite se outonomie), wat die teruggang van Duits bewerkstellig. Ander sien weer die groot agteruitgang in die jare 1989 tot 1992, toe onderwyshulpbronne meer onder alle skole verdeel moes word en Duits as taalvak weens rasionalisering geskrap moes word. Die Duitse onderwysers en dosente is sodoende drasties verminder. Teen 1994 word die Europese tale oorwegend as "elitisties" beskou, met die uitsondering van die oudkoloniale tale soos Frans, Portugees en Engels wat skielik as "Afrikatale" beskou word. Teen 2007 was daar meer as 10 000 skoolleerlinge landwyd wat die taal in 89 skole kon leer; asook die drie internasionale Duitse skole in Kaapstad, Johannesburg en Pretoria. Die onderwysvlak wissel wel: Ogwini High School (in die Durbanse Township Umlazi) is byvoorbeeld die eerste townshiphoërskool in Suid-Afrika wat tot B1-vlak volgens die Europese verwysingskader aanbied, terwyl die Wartburg-Kirchdorf-Schule in KwaZulu-Natal vir sy Duitse moedertaalsprekers C1 aanbied. Teen 2008 was daar 8 406 skoliere wat Duits as vreemde taal geleer het (vanaf Graad 1 tot Graad 12). Teen 2012 was daar reeds 13 universiteite in Suid-Afrika oor wat Duits aangebied het, waarvan drie egter reeds hul programme verminder het. Die Universiteit van Limpopo sluit sy Duitse Departement in 2007, die Universiteit van Johannesburg sluit sy Departement in 2012 (of, soos gestel word: Obwohl die Deutschabteilung nicht offiziell geschlossen wird, werden neue Studierende im Fach Deutsch nicht zugelassen.), terwyl Unisa (wat in 2004 die tweede grootste Germanistiekafdeling gehad het naas Stellenbosch, maar teen 2012 slegs eerstejaarsmodules aanbied) syne sluit in 2016. Die leerstoel "Germanistiek" word uit die voormalige agt slegs by twee universiteite nog aangebied: die Universiteit van Stellenbosch en die Universiteit van die Witwatersrand. Die Universiteit van Kaapstad het reeds sedert 2010 nog Duits in die eerste- en tweedejaar aangebied en kan daarom nie meer as hoofvak gekies word nie. Tog het die honneursjaar behoue gebly.
Sedert 2003 is nie een enkele MA-verhandeling in Duits aan die Universiteit van die Vrystaat geskryf nie. Die teruggang kan deels toegeskryf word aan die 14 Vrystaatse skole in die jaar 2000 wat Duits aangebied het, wat verminder het tot die enkele 4 skole in die jaar 2014. By die Universiteit van die Vrystaat was die Duitse afdeling die kleinste van die Departement Afrikaans, Nederlands, Duits en Frans in die jaar 2014. Daar is wel sedert 2013 moeite gedoen om buitelandse navorsers te lok, met werkswinkels en ander akademiese “kruisbestuiwing” wat plaasgevind het.
Naas die universiteite en rasionalisering wat Duits in Suid-Afrika in die gesig gestaar het, of steeds in die gesig staar, is daar ook ander probleme:
Die onderwysers het egter self nie oor baie bronne beskik nie: inligting was moeilik om te bekom en die onderwysers self was van die wêreld afgesonder. Daar was geen internet nie, die onderwysers het dikwels ver van die hoofstede gebly, daar was meestal een Duitse onderwyser per skool, die vakkolleges was nie so maklik bereikbaar nie (en probleme moes dikwels self opgelos word), resente Duitse handboeke was moeilik bekombaar, en Duitse koerante en tydskrifte het so te sê glad nie bestaan nie. Waar die Duitse onderwysers wel bymekaar kon kom, was die hooftema gewoonlik die matriekeksamen. Daar was geen tyd om die ontwikkeling van die didaktiek en landkunde en/of die Duitse taal te bespreek nie. Beurse om oorsee te gaan leer was vir die gewone onderwyser eenvoudig onbekend. Uitruilstudenteprogramme was daar ook nie.
Die onderwyser en leerling kon dus nie moderne en gesproke Duits leer nie. Onsamehangende en dikwels niksseggende (maar grammatikaal-korrekte) uitdrukkings moes geleer word soos:
F.D. Du Plooy lig reeds by sy intreerede in 1976 getiteld "Het die onderrig van Duits in ons skole die breë weg betree?" die volgende probleme by Afrikaanse skole uit:
Tönsing bou verder aan sy kollega se sienings uit.
"Die eise wat aan die leerlinge gestel word, is dikwels so minimaal dat ons eerder van ondervoeding as van opvoeding moet praat, en die begaafder leerling keer sy rug beledig en vol veragting op die vak, terwyl die luiaard en die onbegaafde, om minder prysenswaardige oorwegings, die vak dalk nog mag kies."
Teen die 1980's was die nuwer metode ingevoer om meer kommunikatief-pragmaties te wees; maar die aantal leerdergetalle word toe reeds al hoe minder (want baie universiteite stel Duits nie meer as vereiste nie). Soos die onderriggehalte verbeter het, word die staatsgeld egter minder gemaak. Teen die tyd toe die post-Apartheidregering se nuwe kurrikulum Duits weer toegelaat het, en eksamens moontlik gemaak het, was dit reeds te laat. 'n Verdere spyker in die doodskis was die post-1994 Suid-Afrikaanse onderwysstelsel wat weer teruggekeer het op die oordosis donkiewerk van huiswerk en opstelleskryf, wat glad nie kommunikatief-pragmaties is nie. Die Staat het hom ook nie sommer deur die Europese verwysingskader laat voorskryf nie. In die praktyk sou die Suid-Afrikaanse leerder hoogstens met die matrieksertifikaat Vlak-A1 in Duits kon bereik.
Diegene met Engels (L1) – Afrikaans (L2) – Duits (L3), put wel voordeel uit hul Germaanse taal, maar sukkel weer met die sinsbou. Dit blyk ook dat die Engelssprekendes selde of geensins van hul Afrikaanse kennis gebruik maak nie. Hulle ervaar dan ook nie die vreemdheidseffek of hiperkorreksie soos die Afrikaanssprekendes dit sal ervaar nie.
'n Soortgelyke probleem ontstaan ook onder diegene met Zoeloe (L1) – Engels (L2) – Afrikaans (L3) – Duits (L4). Al het die Zoeloesprekendes dikwels Afrikaans geleer, gebruik hulle steeds Engels as kruk. Dit word veral weerspieël in die sinsbou wat 'n duidelike Engelse patroon het (Engels is dikwels die hoërskoolonderrigstaal van die Zoeloesprekendes):
Nog 'n uitsonderlike probleem onder baie van die Zoeloesprekendes is die woordkeuse wat eerstens toon dat die Duitse woordeskat vir hulle onbekend is, en tweedens die keuse wat gemaak word so naby moontlik aan die Engelse woordeskat moet lyk: Hier volg die aantal leerlinge en studente van die Duitse taal in Suid-Afrika:
Wes-Kaap
Hier volg die aantal leerlinge wat Duits leer aan enkele Wes-Kaapse skole (2016):
Europa
In Europa is die aantal Duitslerendes altesaam 9 395 401 mense in 2015. Dit is sowat 60,79% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 8 036 768, wat op 'n groeikoers toon van 16,91%+
Ysland
In die skooljare 2015-2017 is Spaans en Duits op skool die geliefdste derdetaal naas Deens en Engels (laasgenoemde twee is dikwels pligvakke). Duits het egter veld teen Spaans begin verloor, en in die skooljaar 2012-2013 het die aantal leerlinge wat Spaans leer die Duitsleerlinge uiteindelik verbygesteek.
Hierdie volgehoue tendens duur die afgelope jare steeds voort. In die skooljaar 2016-2017 leer 4 200 leerlinge Spaans, en 3 837 Duits. Die skooldogters is meer geneig om Spaans te leer: daar was jaarliks vanaf 2015 tot 2017 omtrent 2 500 ingeskrewe dogters in die Spaanse klas; maar wel 1 900 in die Duitse klas. Duits is gewilder onder die seuns in dieselfde skooljare (2015-2017): omtrent 1 900 leer Duits, meer as 1 600 leer Spaans.
Midde-Ooste
In die Midde-Ooste is die aantal Duitslerendes in 2015 altesaam 310 904 mense. Dit beslaan sowat 2,01% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 wel 212 570, wat op 'n groeikoers toon van 46,26%+ die afgelope 5 jaar.
Gemenebes van Onafhanklike State
In die Gemenebes van Onafhanklike State is die aantal Duitslerendes altesaam 13 098 174 mense in 2015. Dit is sowat 20,05% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 4 332 582, wat op 'n afname toon van -28,49%.
Oos-, Suidoos- en dele van Suid-Asië
In die Oos-, Suidoos- en dele van Suid-Asië is die aantal Duitslerendes altesaam 793 531 mense in 2015. Dit is sowat 5,13% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 585 831, wat op 'n groeikoers toon van 35,45%+.
Japan
Soos in die geval van Nederland is daar geen wet in die Grondwet van Japan wat die Japannese taal afdwing of beskerm nie. Japannees is, weens sy groot Japanneessprekende bevolking, die de facto taal van Japan.
Terwyl die Japannese tydens die Meiji-era (1868–1912) ywerig aan Engels, Duits, Frans en Russies geleer het om soveel kennis moontlik uit die Weste so vinnig as moontlik op te neem, is veral groot ophef van Engels as dié vreemde taal gemaak (met Frans en Duits as keuses). In die jare net voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog is Engels toenemend as die taal van die vyand beskou, sodat meer aandag aan Sjinees en Maleisies bestee en toenemend by die middelbare skoolleerplan ingevoer is; na afloop van die oorlog is daar veral op Engels op skool gekonsentreer, terwyl die ander Westerse tale ondertussen na die universiteitsvlak geskuif is. Maar later het Frans en Duits as voormalige pligvakke op universiteit eenvoudig keusevakke geword, veral na die jaar 2000, toe opnuut die belang van Engels as internasionale kommunikasiemiddel benadruk is.
Op die universiteit in die jaar 2009–2010 bied uit die 747 Japannese universiteite omtrent 715 Engels aan, 610 Sjinees, 531 Frans, 528 Duits en 429 Koreaans. Die standvastigheid van Frans en Duits kan moontlik toegeskryf word aan die assosiasie met die moderniteitsperiode in die Japannese geskiedenis. Die openbare uitsaaier Nippon Hoso Kyokai het wel ook taalklasse elke week aangebied in Engels, Sjinees, Frans, Italiaans, Koreaans, Duits, Spaans, Russies en Arabies wat verdere belangstelling kon geprikkel het. Hier het Koreaans veral skoonskip gemaak deur sy sepies en die 2002 Wêreldbeker (in 1994 is slegs 80 000 lestekste verkoop, teenoor 2005 se 220 000).
In 1988 het die toenmalige Eersteminister Takeshita steun aan Frans en Duits verleen vir die onderwyseruitruilstudente (Japan Exchange and Teaching Program), hoofsaaklik om Japan se spektrum verder as die Verenigde State te verbreed en die Europese mark te benader. In die praktyk was daar weinig Japannese skole wat hierdie tale aangebied het. Dit het dan ook dikwels so uitgedraai dat die Franse en Duitse student op die lange duur Engels in 'n Japannese skool aangebied het. Dikwels is die uitruilstudente van die JET-Program uit die Engelssprekende lande ook eentalig Engels (en power wat Japannees betref), sodat herhaaldelik die stereotipe van "Engelssprekende buitelander" aan die lewe gehou word. Dit is wat betref die staatsdiens.
Met die gebrek aan die nodige taalbeleid het 'n ware privaattaalskoolsakesektor ontstaan waar die Japannese die tale kan studeer wat hulle nie op skool kon leer nie. In die 1980's was Engels, Frans en Duits (in daardie volgorde) die mees gesogte vreemdetale. Later het die opkoms van die Asiatiese mark in die vroeë 1990's die Asiatiese tale soos Sjinees en Thai en Indonesies weer veel aantrekliker gemaak. Maar die tersiêre onderwys het egter ook minder klem begin plaas op die aanleer van 'n tweede vreemde taal. By die universiteitstoelatingseksamen van 2009 het slegs 106 voornemende studente 'n vraestel oor die Duitse taal geskryf, teenoor Frans se 149, Koreaans 136 en Sjinees se 409 studente. Die res (99,84%) het almal 'n vraestel oor die Engelse taal afgelê.
Teen 1999 bly die aandag steeds gespits op Engels, hoewel die sakesektor toenemend begin insien het dat ander vreemdetale broodnodig is. Engels word nie meer as 'n kuns beskou nie: Spaans, Frans, Duits, Italiaans, Russies en Sjinees (sowel Mandaryns as Kantonees) of Indonesies word as 'n bate beskou.
Na afloop van die 2008 Wêreldwye Ekonomiese Insinking het ook die taalmark afgeneem. Op daardie stadium was Sjinees, Koreaans, Frans en Duits (in daardie volgorde) die gesogte tale.
Hier volg die aantal leerlinge en studente van die Duitse taal in Japan:
Australasië
In Australasië is die aantal Duitslerendes altesaam 120 700 mense in 2015. Dit is sowat 0,78% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 wel 125 021, wat op 'n daling toon van -3,46%
Sentraal- en Suid-Amerika
In die Midde-Ooste is die aantal Duitslerendes in 2015 altesaam 352 009 mense. Dit beslaan sowat 2,28% van die totale aantal Duitslerendes wêreldwyd. Vergeleke hiermee was die aantal Duitslerendes in 2010 wel 251 590, wat op 'n groeikoers toon van 39,91%+ die afgelope 5 jaar.
Manitoba
Manitoba is 'n Kanadese provinsie. Dit was in 1870 deur die Kanadese regering gestig as die vyfde provinsie. Die bevolking (2006) is 1 178 348. Manitoba is die mees oostelike van die drie Prairie-provinsies.
Die provinsiale hoofstad, en woonplek van die meeste van die bevolking, is Winnipeg. Brandon, Dauphin, Thompson, Portage la Prairie, Flin Flon en Churchill is ander belangrike dorpe. Saskatchewan grens aan die weste van Manitoba en Ontario aan die ooste.
Manitoba is bekend vir sy talle mere: vars water bedek ongeveer 14% van die oppervlak. Die grootste van die mere is die Winnipegmeer en Lake Manitoba. Groot riviere sluit in die Red, die Assiniboine, die Winnipeg, die Nelson en die Churchill.
Die klimaat is tipies van 'n noordelike kontinentale gebied, met baie koue winters en warm somers. Die suidelike gedeelte ontvang die meeste reën, hoofsaaklik in die lente. In die somer is dit dikwels vogtig en donderstorms is algemeen.
Die provinsie se hoofnywerheid is land- en beesbou. Die mees algemene gewasse is olie-saad (by voorbeeld vlas) en koring. Manitoba verteenwoordig 11% van Kanada se landbou oppervlak. Vervaardiging van motor- en vliegtuigonderdele sowel as verwerking van landbouprodukte is ook belangrik.
Die regering volg die Westminster-model, met 'n Luitenant-Goewerneur wat die Britse koning of koningin verteenwoordig. Die hoof van die party met die meeste setels in die enkel-kamer parlement word die Premier. Die huidige Luitenant-Goewerneur is die Eerbare John Harvard, en die Eerste Minister is Gary Doer.
Geskiedenis
Die inboorlinggroepe die Assiniboine die Ojibwa en die Cree het Manitoba bewoon toe die Engelse ontdekkingsreisiger Thomas Button dit eers besoek het in 1612. Franse reisigers het ook besoek, maar na die Sewejarige Oorlog het Franse kolonisasie van Noord-Amerika tot 'n einde gekom. Die hele noordwestelike gedeelte van moderne Kanada ('Rupert's Land') was toe in 1673 aan die Hudson's Bay Company, 'n Britse pelsbedryf-maatskappy gegee as 'n monopolie gebied. Toe Rupert's Land deel geword het van Kanada in 1869, was die nageslag van Franse en inheemse volke (die Métis), 'n belangrike bevolkingsgroep in die Red riviervallei. Hulle leier, Louis Riel, het 'n tydelike regering gestig en onderhandel met die federale regering van Kanada in Ottawa vir provinsiale status vir hulle streek. Eerste Minister John A. MacDonald het ingestem en in 1870 het die gebied 'n provinsie geword. Hierom word Louis Riel die vader van Manitoba genoem. Oor die jare het Manitoba tot sy huidige oppervlak gegroei.
In 1890 het die provinsiale parlement probeer om die regeringsondersteuning van Katolieke skole vir die Franssprekende minderheid af te sny; na 'n tydperk van onsekerheid het die regering in Ottawa die provinsie verplig om die diens te verskaf waar daar genoeg aanvraag was. Die provinsie was 'n gewilde bestemming vir Europese immigrante; op die manier was die suidelike bevolk met immigrant-boere. Winnipeg het egter aan probleme gely wat tiepies is aan 'n stad wat vinnig groei. Een van die bekendste onruste was 'n algemene staking in 1919. Deur die twintigste eeu het Manitoba saam met Kanada gemoderniseer, en geniet 'n belowende toekoms.
Larry Kert
Larry Kert (5 Desember 1930 – 5 Junie 1991) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent New York, New York (1977) en in die televisiereekse Alfred Hitchcock Presents (1955) en The Tonight Show Starring Johnny Carson (1962).
Prezi-voorleggingsagteware
Geskiedenis
Prezi (of Prezi.com) is in 2008 geskep met die ondersteuning van Kitchen Budapest en Magyar Telekom om gewone skyfiegebaseerde aanbiedings te vervang. Vandag word die projek bygestaan deur Sunstone Capital. Die werklike ontwikkeling is gedoen deur ZUI Labs gelei deur hul drie Hongaarse stigters, Péter Árvai, Szabolcs Somlai-Fischer en Péter Halácsy. Die woord "prezi" is die Hongaarse kort vorm van die woord "aanbieding".
Prezi ZUI
Die Prezi aanlyn en aflyn ZUI-redigeerders maak gebruik van 'n gemeenskaplike instrumentpaneel wat gebruikers toelaat om te inhoud te skuif, in te zoem, die grootte te verander, te draai of 'n voorwerp te wysig. Die gebruiker plaas voorwerpe op 'n doek en navigeer tussen video's, foto's, tekste en ander media-aanbiedings. Rame laat toe dat 'n groep aanbiedingsmedia saam as 'n enkele aanbiedingsvoorwerp hanteer word. Roetes is navigasiereekse wat aanbiedingsvoorwerpe verbind vir die doeleindes van die strukturering van 'n lineêre aanbieding.
Prezi Desktop
Prezi Desktop laat Prezi Pro- of Edu Pro-intekenaars toe om aflyn te werk, en stel hul in staat om hul aanbiedings te skep en te stoor op hul eie Windows- of Mac-stelsels. Prezi Desktop Editor laat gebruikers toe om aflyn op die aanbieding te werk in 'n .pez-lêerformaat. Gebruikers kan lêers tot 500 MB in grootte stoor wanneer met 'n skool-geaffilieerde e-pos adres aangeteken word. Hierdie stoorvermoë word nie beïnvloed wanneer gebruikers gebruik maak van 'n gepaste derde-party-omskakelingsagteware met .flv- of .swf-formaat nie.
Prezi Collaborate
Prezi Collaborate is 'n aanlyn samewerkingsfunksie wat toelaat dat tot tien mense (geografies naby of geskei) saam hul aanbiedings intyds wysig of vertoon. Gebruikers neem gelyktydig deel aan 'n prezi, en elkeen is visueel verteenwoordig in die aanbiedingsvenster deur 'n klein avatar. Hoewel Prezi Meetings gelyktydig gedoen kan word, is dit nie die enigste opsie nie. Deelnemers kan genooi word om die Prezi-aanbieding later te wysig as hulle wil. 'n Skakel sal gestuur word en die deelnemer het tot tien dae om die aanbieding te wysig. Prezi Meetings is ingesluit in alle tipes lisensie.
Prezi Viewer vir iPad
Prezi Viewer is 'n app wat ontwikkel is vir die iPad vir die besigtiging van prezis op mens se Prezi aanlyn-rekening. Die iPad raakskerm en multi-raak-gebruikerkoppelvlak stel gebruikers in staat om inhoud te skuif, en te knyp om in en uit te zoem van hul media.
Prezzip bied ook template vir PreziU, met gereedskapkiste en beeldmateriaal vir die lêer aanbiedings.
Inkomstemodel
Prezi gebruik die "freemium"-model. Kliënte wat gebruik maak van die produk se openbare lisensie moet hul werk op die Prezi.com webwerf publiseer, wat openbaar gesien kan word. Kliënte wat betaal vir 'n Prezi Enjoy of Prezi Pro kan hul aanbiedings privaat maak. Slegs Pro lisensie gebruikers het toegang tot die Prezi Desktop, wat hul in staat stel om veranderinge aflyn aan te bring. Prezi bied ook 'n opvoedkundige lisensie vir studente en opvoeders.
Onderwys
Prezi word gebruik aan die Staatsuniversiteit van Oregon, asook by die Dwight Skool en elders in primêre onderwys en die hoër onderwys. Dit kan gebruik word deur onderwysers en studente om saam te werk op aanbiedings wat verskeie gebruikers in staat stel om toegang te verkry en dieselfde aanbieding te wysig, en studente in staat stel om 'n prezi te bou en om hul kennis in verskillende leerstyle aan te bied. Die produk word ook gebruik in e-leer en opvoedkundige vermaak. Let wel daarop dat Prezi beskou word deur Web2Access as 'n "ontoeganklik diens".
Inligtingvisualisering
In Julie 2011 het The Guardian Prezi gebruik om 'n nuwe wêreldkaart grafies op hul webwerf te publiseer, vir 'n artikel oor die nuut onafhanklike Suid-Soedan.
Platformversoenbaarheid
Prezi is ontwikkel in Adobe Flash, Adobe AIR en gebou op Django. Dit is dus versoenbaar met die meeste moderne rekenaars en webblaaiers. Dit beteken egter nie dat dit voldoen aan webstandaarde nie, want dit is nog steeds nodig om Adobe se Flash-inprop te installeer.
Vanaf Julie 2014 is dit ook moontlik om Prezi's te lees sonder Adobe Flash, met behulp van slegs Javascript.
Kritiek
Die maatskappy het erken dat die "inzoem-gebruikerskoppelvlak (ZUI)" die potensiaal het om naarheid te veroorsaak, en bied tutoriale met aanbevelings vir die gebruik van die uitleg om oormatige visuele stimulasie te vermy. Daar is ook kritiek van Prezi se gebrek aan letter- en kleuropsies. Van belang is die skrywer van "Presentation Zen", Garr Reynolds, wat het een keer gesê dat hy nog nooit 'n goeie aanbieding met behulp van Prezi gesien het nie en op soek was na een; in 'n latere pos, het hy verwys na Chris Anderson se praatjie by TED Global 2010 as een van die beste TED-praatjies ooit, met kommentaar dat dit 'n goeie gebruik van Prezi was.
Aangesien Prezi 'n Flash-gebaseerde aanlyn inzoeminstrument is, kan die meeste elemente van die aanbieding nie hardop gelees word deur gebruikers met gestremdhede deur middel van 'n skermleser nie (bv. is dit nie moontlik om alt-eienskappe by te voeg waar foto's en iframes gebruik word vir die bladsyontwerp nie, en sjablone is gebou om te werk sonder toeganklikheidopsies). Prezi word beskou deur Web2Access om 'n "ontoeganklik diens".
111
Die jaar 111 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 11de jaar van die 2de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Koppelaar
'n Koppelaar is 'n onderdeel van 'n enjin se dryfstelsel wat ontwerp is om die koppeling of ontkoppeling van die enjin met 'n aangedrewe apparaat te bewerkstellig.
In sy eenvoudigste toepassing, koppel en ontkoppel koppelaars twee roterende aste (ry-aste of lyn-aste). In hierdie toestelle, is een as gewoonlik verbind aan 'n enjin of 'n ander krageenheid, terwyl die ander as (die gedrewe onderdeel) die uitsetting bied vir die aksie.
Wrywingkoppelaars
Die oorgrote meerderheid van die koppelaars maak uiteindelik staat op wrywingskragte vir hul werking. Die doel van wrywingkoppelaars is om tussen bewegende eenhede van verskillende snelhede in te tree, om spoed te sinchroniseer of om krag oor te dra.
Materiaal
Verskillende materiale word vir die skyfwrywingsbelegsels gebruik, in die verlede was asbes algemeen gebruik. Moderne koppelaars bestaan uit 'n mengsel van organiese hars met koperdraad of keramiek. Keramiek word tipies gebruik in swaar toepassings, soos wedrenne of swaar sleepaksies, die harder keramiekmateriaal verhoog die drakrag van die drukplate.
In die geval van "nat" koppelaars, is saamgestelde papiermateriaal baie algemeen. Aangesien hierdie "nat" koppelaars tipies gebruik word in 'n oliebad of met deurvloeiverkoelingsmetodes om die skyfpak gesmeer en afgekoel te hou, word baie min verwering waargeneem wanneer saamgestelde papiermateriaal gebruik word.
Stoot/trek
Wrywingskyfkoppelaars word oor die algemeen geklassifiseer as 'n stoottipe of trektipe, afhangende van die ligging van die drukplaat se draaipunte. In 'n trektipe koppelaar, lei die aksie van die druk op die pedaal tot vrylating, deur te trek aan die veer laat die voertuig beweeg. Die teenoorgestelde is waar met 'n druktipe, die vrylating van die draers word gestoot in die koppelaar, wat die voertuig stuit.
Dempers
'n Koppelaardemper is 'n toestel wat die reaksie van die koppelaar versag tydens koppeling en ontkoppeling. In motortoestelle, is dit dikwels deur 'n meganisme in die koppelaar skyfsentrums. Pre-dempers word ook gebruik om vibrasie te help verminder en keer dat daar 'n geritsel is in die ratte, wanneer die motor luier. Hierdie swakker vere word saamgepers uitsluitlik deur die radiale vibrasies van 'n enjin wat luier. Hulle is ten volle saamgepers en nie meer in gebruik wanneer die hoofdempervere begin om te werk tydens die ryproses nie.
Vervaardiging
Moderne koppelaarvervaardiging fokus op die vereenvoudiging van die samestelling van die eenheid, asook die vervaardigingsmetode. Dryfbande word nou byvoorbeeld ingespan om wringkrag te dra, asook om die drukplaat te lig, wanneer die voertuig ontkoppel word. Wat die vervaardiging van diafragmavere aan betref, is hittebehandeling uiters belangrik. Lasersweis word meer gereeld ingespan as 'n metode om die aandryfplaat aan die skyfring te heg, terwyl die laser gewoonlik tussen 2-3 kW en 'n toevoersnelheid van 1 m/min is.
Meervoudige koppelaarplaat
Hierdie tipe koppelaar het verskeie gedrewe dele ineengevleg of "gestapel" met ander gedrewe dele. Dit word gebruik in renmotors, onder andere Formule Een, IndyCar, Wêreldtydrenne en selfs die meeste klubwedrenne. Meervoudige koppelaars word veral in sleepwedrenne gebruik, wat die beste versnelling moontlik verg. Hulle kan ook in motorfietse, in outomatiese transmissies en in sommige diesellokomotiewe met meganiese transmissies gevind word. Dit word ook gebruik in sommige elektroniesbeheerde vierwielaangedrewe stelsels en in sommige oordragratkaste.
Dit kan ook gevind word in sommige swaar masjinerie soos tenks en AFV's (T-54) en grondverskuiwingstoerusting. Die voordeel in die geval van motorsport is dat dit moontlik is om dieselfde totale wrywingskrag met 'n veel kleiner algehele deursnee te bewerkstellig (of omgekeerd, 'n veel groter wrywingskrag vir dieselfde deursnee, wat belangrik is in gevalle waar 'n voertuig met groter krag verander word) en tog word die koppelingseenheid se maksimum grootte beperk deur die koppelingshuis). In motorsportvoertuie, wat met 'n hoë snelheid van enjins dryf, verminder die kleiner deursnee die traagheid van die motor, wat die aandryfkomponente vinniger laat versnel, en verminder die snelheid van die buitenste dele van die koppelaar, wat hoogs gespanne kan raak en kan misluk soos met die buitengewoon hoë rotasiesnelheid van die dryfkrag wat behaal word in sportsoorte soos Formule 1 of sleepwedrenne.
'n Ander tema op die veelvuldige koppelaar is die koppelings wat gebruik word in die vinnigste klasse van sleepwedrenne, hoogs gespesialiseerde, doelgeboude motors soos Top Fuel-dragsters of Funny Cars. Hierdie motors is so kragtig dat as daar met 'n eenvoudige koppelaar begin word, dit die totale traksie sal verloor. Om hierdie probleem te vermy, gebruik Top Fuel-motors eintlik 'n enkele, vaste ratverhouding en 'n reeks koppelaars wat een vir een aangeskakel word, wat geleidelik meer krag aan die wiele deurlaat. 'n Enkele van hierdie koppelaarplate (soos ontwerp) kan nie meer as 'n fraksie van die enjinkrag hou nie, dus begin die bestuurder met slegs die eerste koppelaar wat aangeskakel is.
Hierdie koppelaar word oorweldig deur die krag van die enjin, wat slegs 'n fraksie van die krag na die wiele laat, soos om die koppelaar in 'n stadiger motor te laat gly, maar werk sonder om die bestuurder te laat konsentreer. Terwyl die snelheid opbou, trek die bestuurder 'n hefboom, wat 'n tweede koppelaar aangryp, wat 'n bietjie meer van die enjinkrag na die wiele stuur, ensovoorts. Dit gaan deur verskeie koppelings totdat die motor 'n snelheid bereik het, waar die laaste koppelaar in aanraking kan kom. As al die koppelings aangeskakel is, stuur die enjin nou al sy krag na die agterwiele.
Dit is baie meer voorspelbaar en herhaalbaar as wat die bestuurder self die koppelaar laat gly het en dan deur die ratte beweeg, gegewe die uiterste geweld van die aanloop en die snelheid waarmee dit alles ontvou. Nog 'n voordeel, is dat dit nie nodig is om die kragvloei te onderbreek om ratte te ruil nie. 'n Tradisionele veelvuldige koppelaar is meer geneig tot oorverhitting en mislukking, aangesien al die plate aan hitte en wrywing onderworpe moet wees totdat die koppelaar ten volle ingeskakel is, terwyl 'n Top Fuel-motor sy laaste koppelings in "reserwe" hou, totdat die motor se spoed dit toelaat. Dit is relatief maklik om die laaste stadiums baie kragtiger te ontwerp as die eerste, om te verseker dat hulle die krag van die enjin kan opneem, selfs as die eerste koppelings as gevolg van die wrywing uitbrand of oorverhit.
Nat vs. droë stelsels
'n Nat koppelaar is onderdompel in 'n koel smeervloeistof wat die oppervlaktes ook skoon hou en gladder werkverrigting en langer lewensduur bied. Nat koppelaars is egter geneig om bietjie energie aan die vloeistof te verloor. Aangesien die oppervlaktes van 'n nat koppelaar glad kan wees (soos met 'n motorfiets-koppelaar wat in enjinolie gebad is), kan die stapel van verskeie koppelaarskyfies die laer wrywingskoëffisiënt vergoed en sodoende die glybaan onder krag uitskakel as dit ten volle aangeskakel is. Die Hele-Shaw-koppelaar was 'n nat koppelaar wat geheel en al op viskose effekte staatgemaak het, eerder as op wrywing.
'n Droë koppelaar, soos die naam impliseer, is nie gedompel in vloeistof nie en maak gebruik van wrywing om betrokke te raak.
Sentrifugale koppelaar
'n Sentrifugale koppelaar word in sommige voertuie gebruik en ook in ander toepassings waar die snelheid van die enjin die toestand van die koppelaar, byvoorbeeld in 'n kettingsaag, bepaal. Hierdie koppelaarstelsel gebruik sentrifugale krag om die koppelaar outomaties in te skakel as die enjin se toere bo 'n drempelwaarde styg en om die koppelaar outomaties te ontkoppel as die enjintoere laag genoeg is.
Keëlkoppelaar
Soos die naam aandui, het 'n keëlkoppelaar koniese wrywingoppervlaktes. Die taps van die keël beteken dat 'n gegewe beweging van die aktuator die oppervlaktes baie stadiger laat nader (of daal) as in 'n skyfkoppelaar. Ook gee 'n gegewe hoeveelheid werkingskrag meer druk op die paringsoppervlaktes. Die bekendste voorbeeld van 'n keëlkoppelaar is 'n sinchronisator ring in 'n handratkas. Die sinchronisator ring is verantwoordelik vir die snelheid van die skakelpen en die ratwiel om 'n gladde ratwisseling te verseker.
Wrinkragbeperker
Hierdie toestel, ook bekend as 'n gly-koppelaar of veiligheidskoppelaar, laat 'n draai-as toe om te gly wanneer 'n masjien hoër as normale weerstand ondervind. 'n Voorbeeld van 'n veiligheidskoppelaar is die een wat op die dryfas van 'n groot grassnyer gemonteer is. Die koppelaar lig op as die lemme op 'n rots, stomp of ander voorwerp beweeg, en sodoende vermy die wringkrag-oordrag na die enjin, wat die krukas kan draai of breek.
Motoraangedrewe meganiese sakrekenaars het dit tussen die dryfmotor en die ratkas gehad om skade te beperk as die meganisme vasgesteek het, aangesien motors wat in sulke sakrekenaars gebruik word, 'n hoë wringkrag gehad het en die meganisme skade kon berokken as die wringkrag nie beperk is nie.
Koppelaars gaan voort om die maksimum toegelate wringkrag oor te dra, in gereedskap soos met skroewedraaiers met beheerde wringkrag.
Nie-glybare koppelaar
Sommige koppelings is ontwerp om nie te gly nie; slegs volle wringkrag mag oorgedra word óf ten volle ontkoppel word om katastrofiese skade te voorkom.
Voertuie (algemeen)
Daar is veelvuldige ontwerpe van die koppelaar van die voertuig, maar die meeste is gebaseer op een of meer wrywingskyfies wat dig teen mekaar vasgemaak is of teen 'n vliegwiel met vere. Die wrywingmateriaal wissel in samestelling, afhangende van baie oorwegings, soos of die koppelaar "droog" of "nat" is. Wrywingskyfies het eens asbes bevat, maar dit is grotendeels gestaak. Koppelaars wat in swaardiens-toepassings soos vragmotors en kompetisiemotors voorkom, gebruik keramiekplate wat 'n aansienlike verhoogde wrywingskoëffisiënt het. Dit is egter 'n 'gryp'-aksie wat oor die algemeen ongeskik vir passasiersmotors beskou word. Die veerdruk word vrygestel wanneer die koppelaarpedaal ingedruk word, en sodoende óf die diafragma van die drukplaat druk of uittrek, afhangende van die tipe. Verhoging van die enjinsnelheid te hoog as die koppelaar aanskakel, veroorsaak oormatige slytasie van die koppelaarplaat. As die koppelaar skielik aanskakel as die enjin met 'n hoë snelheid draai, veroorsaak dit 'n harde, rukkerige begin. Hierdie soort begin is nodig en wenslik in sleepwedrenne en ander kompetisies, waar spoed belangriker is as gemak.
Die motor kragbron
In 'n moderne motor met 'n handratkas word die koppelaar bedien deur die linkerpedaal met behulp van 'n hidrouliese of kabelverbinding van die pedaal na die koppelingsmeganisme. Alhoewel die koppelaar fisies baie naby aan die pedaal geleë is, is sulke afstandbedieningsmiddele noodsaaklik om die effek van vibrasie en geringe enjinbeweging te elimineer, aangesien enjinmonterings ontwerp is om effens buigsaam te wees. Met 'n starre meganiese skakeling, sou 'n gladde aanslag byna onmoontlik wees, omdat die enjinbeweging onvermydelik plaasvind as die aandrywing opgeneem word.
Die standaardtoestand van die koppelaar is aangeskakel - dit wil sê die verbinding tussen enjin en ratkas is altyd "aan", tensy die bestuurder die pedaal intrap en dit ontkoppel. As die enjin loop met die koppelaar ingeskakel en die transmissie is in neutraal, draai die enjin die ingangsas van die transmissie, maar krag word nie na die wiele oorgedra nie.
Die koppelaar is tussen die enjin en die ratkas geleë, want dit is gewoonlik nodig om die rat oor te skakel. Alhoewel die ratkas nie ophou draai tydens 'n ratwisseling nie, word daar geen draaimoment daardeur oorgedra nie, dus is daar minder wrywing tussen ratte en hul koppelpenne. Die ratkas se uitgangsas is permanent aan die finale aandrywing gekoppel, dan draai die wiele, en so draai altwee altyd saam, teen 'n vaste snelheidsverhouding. As die koppelaar ontkoppel is, kan die ratkas-inlaatas sy spoed verander sodra die interne verhouding verander word. Die gevolglike verskil in snelheid tussen die enjin en die ratkas word eweredig, terwyl die koppelaar effens gly tydens heraansluiting.
Koppelaars in tipiese motors word direk aan die voorkant van die vliegwiel van die enjin gemonteer, aangesien dit reeds 'n gerieflike staalskyf met 'n groot deursnee bied wat as een stuurplaat van die koppelaar kan dien. Sommige renkoppelaars gebruik klein, veelvuldige plaatskyfpakke wat nie deel van die vliegwiel uitmaak nie. Beide koppelaar en vliegwiel is omhul in 'n koniese klokkie, wat (in 'n agterwielaangedrewe motor) gewoonlik die hoofbevestiging van die ratkas vorm.
'n Paar motors, veral die Alfa Romeo Alfetta en 75, Porsche 924 en Chevrolet Corvette (sedert 1997), wou 'n meer egalige gewigsverdeling tussen voor en agter plaas deur die gewig van die transmissie aan die agterkant van die motor te plaas, tesame met die agteras. Die koppelaar is met die transas gemonteer, en die skroefas draai dus voortdurend met die enjin, selfs as dit in neutrale versnelling is.
Motorfietse
Motorfietse gebruik gewoonlik 'n nat koppelaar met die koppelaar in dieselfde olie as die transmissie. Hierdie koppelings bestaan ​​gewoonlik uit 'n stapel afwisselende wrywingplate en staalplate. Die wrywingsplate het lugstukke aan hul buitendiameters wat hulle aan 'n mandjie vasmaak wat deur die krukas gedraai word. Die staalplate het hakies aan hul binnediameters wat hulle aan die transmissie-inlaatas heg. 'n Stel spiraalvere of 'n diafragma-veerplaat dwing die plate saam wanneer die koppelaar ingedraai word.
Op motorfietse word die koppelaar bedien met 'n handhefboom op die linkerstuur. Geen druk op die hefboom beteken dat die koppelaarplate ingeskakel is (ry), maar indien die hefboom na die ryer ingetrek word, word die koppelaarplate van kabel- of hidrouliese werking ontkoppel, sodat die ryer ratte kan wissel. Renmotorfietse gebruik dikwels glykoppelaars om die gevolge van die enjin se remming te elimineer, wat slegs op die agterwiel toegepas word, en dit kan onstabiliteit veroorsaak.
Motor sonder krag
Motors gebruik koppelings op ander plekke as die trein. Byvoorbeeld, 'n gordel-aangedrewe enjin-koelwaaier kan 'n hitte-aangedrewe koppelaar hê. Die dryf- en aangedrewe elemente word van mekaar geskei deur 'n silikoon-gebaseerde vloeistof en 'n klep wat deur 'n bimetaalveer beheer word. As die temperatuur laag is, kronkel en sluit die veer die klep, wat die waaier teen ongeveer 20% tot 30% van die as se snelheid laat draai. Soos die temperatuur van die veer styg, draai dit die klep oop en maak vloeistof verby die klep, waardeur die waaier met ongeveer 60% tot 90% van die as se snelheid draai. Ander koppelings - soos vir 'n lugversorgingskompressor - koppel elektroniese koppelings met magnetiese krag om die dryfdeel aan die aangedrewe deel te koppel.