cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gautier Capuçon
Biografie
Gautier Capuçon is in Chambéry, Savoie gebore; die jongste van drie kinders. Sy broer is die violis Renaud Capuçon.
Hy het op 4-jarige leeftyd die tjello begin leer. Hy het formele musikale opvoeding in sy tuisdorp begin ontvang by die Ecole Nationale de Musique de Chambéry, waar hy gegradueer het met eerste pryse in tjello en klavier.
In Parys het hy aanvanklik tjello onder Annie Cochet-Zakine gestudeer, wat Capuçon in Chambéry hoor speel het en hom saam met haar na die Conservatoire Supérieur de Paris (CNR) geneem het, en waar hy in 1997 gegradueer het met die eerste prys in tjello. Hierna het hy 'n leerling van die tjello-pedagoog Philippe Muller by die Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris (CNSMP) geword, waar hy in 2000 gegradueer het met eerste pryse in tjello en kamermusiek. Daarna het hy sy studies onder Heinrich Schiff by die Universiteit vir Musiek en Uitvoerende Kunste, Wene, voltooi.
Hy was tussen 1997 en 1998 as student 'n tjellis gewees in die Europese Gemeenskaps-jeugorkes en ook in die Gustav Mahler Jugendorchester waar hy onder dirigente soos Bernard Haitink, Pierre Boulez en Claudio Abbado gespeel het.
Hy is ook 'n gerekende pianis. Hy het die klavier op die ouderdom van 7 begin leer en dit as sy tweede instrument by die Conservatoire Supérieur de Paris onder Christophe Egiziano bestudeer. Hy geniet dit om klavierjazz vir ontspanning te speel. Hy gee tans klas by Classe d'Excellence de Fondation Louis Vuitton.
Diskografie
Capuçon was 'n eksklusiewe opnamekunstenaar vir Virgin Classics ('n afdeling van EMI) gewees. In 2015 het hy opnames gemaak vir Erato, 'n afdeling van die Warner Music Groep.
Orkes:
Kamermusiek:
Bykomend hiertoe, was Gautier Capuçon deel gewees van EMI se jaarlikse VD vrystellings van lewendige opnames van die Lugano fees; "Martha Argerich & Friends"; waar hy gereeld as gas optree.
Bestuur
Gautier Capuçon word verteenwoordig deur:
Oos-Kaapse rankaalwyn
Die Oos-Kaapse rankaalwyn (Aloiampelos ciliaris), voorheen Aloe ciliaris, is 'n rankaalwyn wat endemies is aan die Oos-Kaap waar dit voorkom van Gqeberha tot Kentani. Die plant se stam word tot 6 m lank en word deur omringende plantegroei gestut. Die stam is houtagtig en oor die grootste gedeelte blaarloos. Die blare word naby die punte van die takke gedra. Die blare is donkergroen en wyd gespasieer. Daar is wit haaragtige tande op die rand van die blare. Die bloeiwyse is gewoonlik 'n onvertakte raseem met groot helderrooi blomme met geel punte. Die plant blom regdeur die jaar.
Die plant groei in boomryke klowe en tussen bosse in ruig plantegroei in die Oos-Kaap van seevlak tot 600 m. Die naam ciliaris verwys na die harige fraiings.
Subspesies
Daar is vier subspesies:
NG gemeente Barrydale
Die NG gemeente Barrydale is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk met as middelpunt die dorpie Barrydale in die skilderagtige omgewing van die Langeberg aan die R62, 62,5 km suidoos van Montagu, 76 km suidwes van Ladismith en min of meer ewe ver (45 km) deur die Tradouwpas van Swellendam en Heidelberg. In 2014 het die gemeente 49 doop- en 211 belydende lidmate gehad. In daardie jaar was die leraar ds. W.J. van Zyl.
Agtergrond
Die handelaarsfamilie Barry van Swellendam, wat so 'n belangrike rol in die ontwikkeling van die Overberg, Klein-Karoo en omstreke gespeel het, het die dorpie vroeg in die dekade ná 1880 as 'n handelspos en kerksentrum laat aanlê en dit genoem na hul stamvader in Suid-Afrika, Joseph Barry, die handelaar, boer, skeepseienaar en parlementslid. Dié gebied is vroeër deur die leraar van die NG gemeente Swellendam, gestig in 1798, en NG gemeente Montagu, gestig in 1854, bedien, maar op 8 September 1880 is oorgegaan tot die stigting van die NG gemeente Barrydale. (Die stigtingsjaar word egter tradisioneel aangedui as 1881.) Die eerste konsulent was ds. Servaas Hofmeyr van Montagu, maar vanweë 'n nuwe indeling van ringe kort daarna, word ds. George Murray van Swellendam in 1881 as konsulent aangestel. Hy is in 1885 opgevolg deur ds. A.B. Daneel van Heidelberg.
Ds. P.J. Pienaar
Nadat die gemeente enkele jare deur 'n godsdiensonderwyser, D.Z. de Villiers, bedien is, is die eerste leraar, prop. Pieter Johannes Pienaar, eers in Maart 1888 (1887 volgens Ons gemeentelike feesalbum) bevestig. Hoewel hy net drie of vier jaar in die gemeente staan en toe na die NG gemeente Somerset-Wes vertrek waar hy werksaam was tot en met sy aftrede in 1936 (dis onbekend wanneer hy oorlede is, maar hy het nog gelewe met 1952-uitgawe van die NG Jaarboek en moes toe al sowat 90 jaar oud gewees het), "arbei hy met veel vrug en doen baie ter vorming en opbou van die gemeente", tot hy vertrek en in 1891 opgevolg word deur ds. J.F. Botha.
Dié boorling van Cradock het in 1893 na Uniondale vertrek en sy twee jaar in die gemeente Barrydale was selfs korter as sy voorganger se dienstyd. Daarna dien hy agtereenvolgens Richmond (van 1899), Potchefstroom (van 1905 nadat hy van 1903 sowat twee jaar uit die bediening was en vir die Bybelgenootskap gewerk het), Jeppestown (van 1908), Tarkastad (van 1912), Wellington (van 1918) en uiteindelik Molteno (van 1925 tot hy sy emeritaat aanvaar in 1935). Hy is op 9 Augustus 1945 op sy tuisdorp oorlede. Die ou kerk, wat later as sendingkerk gedien het, is waarskynlik in ds. Botha se tyd gebou.
Ds. G.P. van der Merwe
Van 1893 tot 1905 arbei in Barrydale die geliefde ds. G.P. van der Merwe. Gedurende die Tweede Vryheidsoorlog (1899–1902) het hy vele liefdesdienste aan die gemeente bewys. Hy verlaat die gemeente ná 12 jaar van getroue arbeid, waartydens 'n netjiese en gerieflike pastorie opgerig is, om die Kerk in 'n ruimer arbeidsveld te dien as Sekretaris van die Britse en Buitelandse Bybelgenootskap. Hy sterf in die amp in 1914.
Ds. M.M. du Toit
In 1905 verwelkom die gemeente Barrydale prop. Matthys Michielse du Toit as sy nuwe leraar. Hy het hom baie in belang van die sending beywer en het by die gemeente "veel liefde opgewek vir die saak van die grote Koning". Ds. Du Toit is 'n boorling van die omgewing, want hy is as oudste seun op 3 Desember 1874 op Montagu gebore. Na matriek het hy 'n tyd lank in sy pa se algemenehandelaarsaak gewerk voordat hy na Stellenbosch is waar hy in Desember 1904 tot die bediening toegelaat is. Hy was leraar hier en daarna op Reddersburg (1912–20), Excelsior (1920–21), Moria in Suidwes-Afrika (1921–22), Hopetown (1922–25) en uiteindelik Joubertina (1925–41). Op 13 Maart 1906 is hy met Anna Johanna le Roux (geb. 4 September 1879) getroud. Sy het op Sondagaand 17 Desember 1939 ná 'n lang siekbed van agt maande gesterf en is op Dinsdag 19 Desember 1939 te midde van groot belangstelling bokant die kerk op Joubertina begrawe. Ná sowat 16 maande as enkelouer het ds. Du Toit met die weduwee E.M. de Wet van Queenstown getrou.
Nuwe kerkgebou
Die nuwe kerkgebou, "so smaakvol en gerieflik ingerig", is tydens sy verblyf in die gemeente opgerig. Die kerkraad het die besluit om 'n kerkgebou op te rig en so die oue van 1877 te vervang, al in 1905 geneem en ook besluit die koste mag nie £5 000 oorskry nie. Van die 19 tenders wat ontvang is, was dié van die meesterbouers Moon & Ledbury die beste teen £4 518. Die gemeente het £300 daardeur bespaar dat geen argitek aangestel is nie. Uiteindelik het die boukoste £5 131 beloop. Die NG gemeente Montagu het £350 vir die boufonds geskenk en die NG gemeente Ladismith £176. Die gebou is binne drie jaar voltooi. Die hoeksteen is gelê deur ds. J.W. Louw van Ladismith op 28 Maart 1908. Die Engelse orrel, 'n Norman & Beard van 1908, is een van net drie in die land. Dit is reeds in 1997 vir R500 000 verseker.
Ds. W.F.P. Marais
Ds. Du Toit vertrek in 1912 na Reddersburg, waar hy bly tot 1920. Sy opvolger op Barrydale was ds. Willem Francois Petrus Marais, wie se eerste gemeente Dutoitspan van 1896 was tot sy koms na Barrydale in 1912, waar hy getroue en toegewyde diens lewer en "baie diep spore laat". Hy bly hier tot hy in 1928 'n beroep aanneem na die NG gemeente Albanie, toe nog gesetel op die dorpie Riebeek-Oos, maar later jare in Grahamstad. Ds. Willie Marais is op 25 April 1935 oorlede.
Dr. Gustav Kikillus
Barrydale verwelkom sy sesde leraar binne sowat 40 jaar met die bevestiging van dr. Gustav Kikillus in 1929. Dié boorling van Herbertsdale naby Mosselbaai se vader het omstreeks 1881 uit Oos-Duitsland na Suid-Afrika gekom as sendeling van die Berlynse Sendinggenootskap. Hy ontvang sy onderwys aan die Hoër Jongenskool op Mosselbaai en gaan in 1905 na Stellenbosch waar hy sy B.A.-graad aan die ou Victoria-kollege behaal. In 1908 gaan hy na die Normaal School, Kaapstad vir sy onderwysdiploma. Hierna was hy 11 jaar lank adjunkhoof op Tulbagh tot hy in 1919 na Stellenbosch terugkeer, aan die Kweekskool studeer en sy B.D. en kandidaatseksamen afgelê het. In 1922 vertrek hy na Nederland waar hy in 1924 sy teologiese doktorsgraad verwerf met die proefskrif "Die invloed van die Christendom op die ou Romeinse wetgewing ten opsigte van die sorg van die kind." Met sy terugkeer in Suid-Afrika het hy afgelos as hoof van die hoërskool op Klipdam en ook dienste daar waargeneem tydens die bediening van ds. D. Hugo op Barkly-Wes. In 1925 het hy 'n beroep aangeneem na die NG gemeente Nieuwoudtville en in 1929 na Barrydale.
Tydens ds. Kikillus se bediening is die reeds sierlike kerkgebou, die trots van die dorp en gemeenskap, nog verder verfraai deur die aanbring van die ringmuur om die kerk en veral die aanlê van die pragtige kerktuin, waarin veral die susters van die gemeente 'n groot aandeel gehad het. Mev. Kikillus het met haar aanleg en liefde vir en opleiding in mediese werk, in dié tyd 'n besonderse rol vervul. Ds. Kikillus was van die eerste ses leraars die een met die langste diens en verlaat die gemeente in 1950 vir die NG gemeente Bethanie in die destydse Suidwes-Afrika.
Kerkrestourasie
Barrydale se toe byna 90 jaar oue NG kerkgebou is in 1997 die derde keer buite en die tweede keer binne opgeknap. Die kerkraad het in 1996 op die grootskeepse opknapping besluit, aangesien dit in 1962 laas binne en buite, en in 1978, net voor die eeufeesviering, opnuut buite opgeknap en geverf is. 'n Vrystaatse bouaannemer, Koos du Plooy, van Deltex, het die taak met 'n span van agt werkers aangepak. Die buitekant van die kerksaal is ook opgeknap en die hele projek is binne twee maande afgehandel. Dit het sowat R110 000 gekos. 'n Boer van Barrydale, Johan Marais, het altesaam R22 000 onder die plaaslike gemeenskap ingesamel en die res het uit die kerkraad se reserwefonds gekom. Die kerkgebou se ingevoerde plafon van patroongedrukte staalpanele is in 1996 die eerste keer sedert die bou van die kerk geverf. Die hoogte van die kerkdak en -toring het die verfwerk bemoeilik, want die oprigting van die hoë steiers was tydrowend. Enkele dakteëls wat verweer was, is vervang. Ook die weerhaan wat met die jare ál skewer gestaan het, is herstel. Die staalpen waarop die haan staan, was voorheen in 'n houtbasis wat verweer het. Met die herstelwerk het die haan 'n staalvoetstuk gekry.
Isaac C. Singleton Jr.
Isaac C. Singleton Jr. is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Planet of the Apes (2001), Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), en Anger Management (2003).
Vlag van Kuba
Die nasionale vlag van Kuba is op 20 Mei 1902 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n rooi gelykbenige driehoek aan die vlagpaalkant met ’n vyfpuntige wit ster in die middel van die driehoek en vyf horisontale bane in blou en wit afwisselend op die wapperkant.
Simboliek
Die drie blou bane verwys na die drie historiese provinsies van Kuba: Sentraal, Westelik (Occidental) en Oostelik (Oriental). Die blou verwys ook na die seë om Kuba terwyl die wit Kuba se onafhanklikheid simboliseer. Die driehoek aan die vlagpaalkant is ’n vrymesselaarsimbool vir vryheid, gelykheid en broederskap en die rooi kleur van die driehoek verwys na die bloed wat gevloei het vir die Kubaanse onafhanklikheid. Die wit ster is die simbool vir die eenheid van die volk.
Ontwerp
Die Kubaanse vlag het ’n wydte-breedteverhouding van 1:2. Die vyf horisontale bane is ewe wyd en neem elk dus een vyfde van die wydte van die vlag in beslag. Die drie sye van die driehoek is gelyk aan mekaar en dus gelyk aan die wydte van die vlag. Die regterpunt van die driehoek is reg in die middel van die middelste blou baan en op 14/31 van die vlagpaalkant af. Die middelpunt van die wit ster is presies in die middel van die driehoek. Die afstand van die middel van die ster na elk van die vyf punte is gelyk aan 3/20 van die wydte van die vlag.
Onafhanklikheidstryd
Die oorsprong van die Kubaanse vlag lê in 1848 toe die verskillende bewegings wat Kuba van die Spanjaarde wou bevry opgeskiet het, veral onder bannelinge in die Verenigde State. Anti-Spaanse Kubaanse bannelinge onder leiding van die Venezolaan Narciso López het op aanbeveling van die digter Miguel Teurbe Tolón ’n vlag aanvaar met drie blou bane as verwysing na die seë om Kuba, twee wit bane as simbool van die suiwerheid van die patriotiese saak en ’n rooi driehoek as verwysing na die bloed wat gevloei het vir onafhanklikheid met ’n wit ster as simbool van onafhanklikheid. López het hierdie vlag gebruik tydens die Slag van Cárdenas in 1850 en weer ’n jaar later tydens die Slag van Playitas. Hoewel López albei veldslae verloor het, was hierdie twee die eerste geleenthede waarby die huidige Kubaanse vlag gebruik is.
Amerikaanse besetting en onafhanklikheid
Toe die Verenigde State Kuba tydens die Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898 verower het, het die Stars and Stripes op die eiland gewapper. Nadat Kuba in 1902 onafhanklikheid verkry het, is die huidige vlag aanvaar as simbool van die Kubaanse onafhanklikheid en soewereiniteit, wat effens sinies is aangesien Kuba in werklikheid slegs ’n vasalstaat van die Verenigde State geword het.
Die vlag is sedertdien steeds in gebruik, ook na die Kubaanse rewolusie onder Fidel Castro.
Pernille Kaae Høier
Pernille Kaae Høier (gebore 9 Mei 1991) is 'n Deense aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Oskar & Josefine (2005) en A Second Chance (2014), en in die televisiereeks Porno Leif (2017).
Tourtière
Die pastei word ook deur Frans-Kanadese in ander dele van Kanada geniet en het danksy die vestiging van talle Kanadese immigrante lankal in die Amerikaanse Nieu-Engeland-state Vermont, New Hampshire en Maine as 'n tradisionele Ou Kersaand-gereg gewild geraak.
Swartrand-vlindervis
Voorkoms
Die vis word tot 15 cm lank en kom in koraal- en rots riwwe voor; in water wat 8 – 200 m diep is. Die liggaam en kop is witterig met 'n donker kol op elke skub. Daar is 'n streep van die dorsale vin wat oor die oë gaan en verdwyn onder die oë. Die dorsale en anale vinne het 'n swart rand. Die stert is geel met 'n swart basis.
Erica jumellei
Erica jumellei is 'n plant wat tot die genus Erica behoort. Die plant is endemies aan Madagaskar.
35ste Oscar-toekenningsaand
Die 35ste Oscar-toekenningsaand is op 8 April 1963 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Santa Monica, Kalifornië, gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1962.
Manyamerivier
Die Manyamerivier (voorheen ook bekend as Hunyanirivier) in Zimbabwe is 'n sytak van die Zambezirivier.
Hierdie rivier ontspring suidoos van Harare op 'n hoogte van meer as 1 500 m bo seevlak. Ongeveer 15 km wes van Harare loop dit deur die Manyame-meer, vloei daarna noordwaarts en verby Chinhoyi. Nog verder noord sluit die rivier aan by die Panhamerivier wat van suidoos kom. Op 16° suiderbreeddte steek die versterkte rivier die grens met Mosambiek oor en verander sy naam na die Danderivier. So 'n 20 km suidoos van Zumbo vloei die rivier in die Cahora Bassa-dam.
Die Manyamerivier is nagenoeg 320 km lank en het 'n opvanggebied van 'n 26000 km². Dit is een van die vier groot riviere wat op Zimbabwe se sentrale plato ontspring en na die Zambezi vloei. Die ander is die Gwayirivier, die Sanyatirivier en die Mazowerivier.
Goudstert-engelvis
Die Goudstert-engelvis (Pomacanthus chrysurus) is 'n vis wat voorkom in die westelike Indiese Oseaan: die Golf van Aden en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Goldtail angelfish.
Identifikasie
Die vis word tot 33cm lank en sy lyf is donkerbruin tot swart met 5 tot 6 nou, wit vertikale strepe wat by die punte krom is. Daar is onreëlmatige blou merke op die kop en snoet. Die onvolwasse visse lyk amper soos die volwasse vis, die wit strepe staan meer uit. Hulle leef in vlak koraalriwwe in water wat 1 tot 25m diep is. Die visse vreet sponse, alge en klein ongewerweldes.
Williston, Noord-Kaap
duimnael|200px|links|Die kerkgebou van die [[NG gemeente Williston is in 1912 ingewy.]]
Williston is 'n dorp in die Karoo Hoogland Plaaslike Munisipaliteit van die Noord-Kaapprovinsie in Suid-Afrika.
Geskiedenis
Johan Abraham Nel, 'n burger van Stellenbosch, het op 10 Julie 1768 gedurende die geboorte van sy seun by 'n fontein naby die Sakrivier gerus en by hierdie geleentheid 'n amandelboompie geplant. Dit het later tot 'n reusagtige boom en 'n soort oase in die andersins boomlose gebied van die Karooberge ontwikkel.
Die Switser Johann Heinrich Lutz het hier in 1845 'n Rynse sendingstasie opgerig en dit Amandelboom genoem. Die naam is later ter ere van die Britse koloniale sekretaris van die Kaapprovinsie, H. Willis, gewysig tot Williston.
Karoo Hoogland munisipale area strek oor 'n oppervlak van 32 274 vierkante kilometer en Williston het in 1926 'n amptelike distrik geword. Die plaaslike ekonomie steun veral op skaapteelt.
Nakajima B5N
Die Nakajima B5N was 'n eenmotorige bomwerper wat deur die Japannese Keiserlike Vloot gebruik is tydens die Tweede Wêreldoorlog.
TomTom
TomTom NV is 'n Nederlandse multinasionale ontwikkelaar en vervaardiger van liggingstegnologie en verbruikerselektronika. Dit is in 1991 gestig met sy hoofkwartier in Amsterdam. TomTom het sy eerste generasie satellietnavigasietoestelle op die mark vrygestel in 2004. Teen 2019 het die maatskappy meer as 4500 werknemers wêreldwyd in diens en is in 29 lande regoor Europa, Asië-Stille Oseaan en die Amerikas bedrywig.
Geskiedenis
In September 2005 verkry TomTom Datafactory AG, 'n diensverskaffer vir telematika in Leipzig. Datafactory AG het ongeveer 30 mense in diens gehad en in 2004 'n omset van ongeveer € 5 miljoen getoon met 'n klein netto wins.
In Januarie 2006 het TomTom die Britse maatskappy Applied Generics verkry, waardeur TomTom Traffic gevorm is. In 2008 het TomTom Tele Atlas, 'n digitale kaartvervaardiger, vir € 2,9 miljard aangeskaf.
In 2014 werk TomTom saam met die Volkswagen Groep vir gesamentlike navorsing oor HAD-stelsels (Highly Automated Driving).
TomTom het ooreenkomste onderteken om hul navigasietoestelle aan verskeie motorvervaardigers te verskaf, waaronder Volkswagen Groep, Daimler, Toyota en ander.
In Januarie 2018 is die maatskappy gekritiseer nadat hy aangekondig het dat hy nie meer kaartopdaterings vir sommige toestelle sou bied nie. Die maatskappy het ook gesê dat 'leeftyd' die 'nuttige lewensduur' van 'n toestel beteken.
Produkgeskiedenis
Tot in 1996 het TomTom besigheid-tot-besigheid-toepassings ontwikkel, soos meterlesers en strepieskodelesers vir handtoestelle soos Palm Pilot, Compaq iPaq en Psion Series 5. Daarna het die maatskappy sy aandag verskuif na PDA-sagteware vir die verbruikersmark. Vroeë karteringsagteware het EnRoute, Citymaps en Routeplanner ingesluit.
In 2001 het hulle die eerste motorsatellietnavigasiesagteware, die TomTom Navigator, vrygestel, wat die onderneming se fokus na GPS-motornavigasie verskuif het. In 2004 is 'n ingeboude inskrywingsdiens vir verkeersopdaterings bygevoeg.
TomTom het in 2007 met Vodafone saamgewerk om 'n hoëdefinisie-verkeersdiens te skep wat ontwerp is om intydse verkeersdata aan Vodafone-gebruikers via hul toestelle te lewer.
In die herfs van 2008 is toestelle bekendgestel met ingeboude GSM-SIM-kaarte vir gekoppelde funksies, waaronder HD Traffic, Google Local Search, intyd-spoedkamera-opdaterings en die vermoë om vir die goedkoopste brandstof op die roete te soek.
In 2013 betree TomTom die GPS-sporthorlosiemark met die bekendstelling van die TomTom Runner en TomTom Multi-Sport GPS. TomTom het sy reeks GPS-sporthorlosies uitgebrei met die bekendstelling van die Runner Cardio GPS in 2014 met 'n ingeboude hartspoedmeter.
In 2015 betree TomTom 'n nuwe produkkategorie met die bekendstelling van sy nuwe aksiekamera, die Bandit. Dit het 'n ingeboude mediabediener wat gebruikers in staat stel om beeldmateriaal binne enkele minute te deel.
TomTom het in 2016 'n nuwe sporthorlosie bekendgestel, die TomTom Spark, wat benewens GPS en 'n hartspoedmonitor, ook musiek op die pols en 'n 24/7 aktiwiteitsopsporing ingesluit het.
In 2018 word TomTom die primêre verskaffer van data vir Apple se kaart-toep.
TomTom is vennote met verskeie motorvervaardigers en bied ingeboude navigasietoestelle aan. TomTom-eenhede bied 'n vlieënde koppelvlak met 'n skuins uitsig oor die pad, sowel as 'n direkte kaartaansig. Hulle gebruik 'n GPS-ontvanger om die presiese ligging aan te dui en visuele en gesproke aanwysings te gee oor hoe om na die gespesifiseerde bestemming te ry. Sommige TomTom-stelsels kan ook met mobiele telefone geïntegreer word deur Bluetooth, kaarte vir verkeersopeenhopings of om oproepe te neem en SMS-boodskappe hardop te lees.
Verkeersdienste
'n Verkeersmoniteringsdiens wat verskeie bronne gebruik om verkeersinligting te verskaf. Die diens doen dit deur data van:
Die inligting word deur TomTom saamgevoeg en algoritmes word gebruik om die data te verbeter en abnormale lesings uit te filter. Die stelsel stuur elke twee minute opdaterings aan alle TomTom Traffic-gebruikers (en die data wat die gebruikers ontvang is nooit ouer as 30 sekondes nie). Gebruikers kan die diens ontvang via die ingeboude SIM, via 'n slimfoonverbinding of op ouer toestelle via 'n standaard telefoonverbinding. Herleiding kan ingestel word om deursigtig te wees vir die gebruiker, met die enigste teken dat die roete verander is as gevolg van 'n verkeersknoop wat 'n geluidsaanduiding uit die toestel gee en 'n veranderde verwagte aankomstyd.
Die stelsel is in 2007 vir die eerste keer in Nederland bekendgestel en in 2008 uitgebrei na die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland en Switserland. Teen die middel van 2011 was TomTom Live-dienste, insluitend TomTom Traffic, beskikbaar in die Verenigde State, Suid-Afrika, Nieu-Seeland en sewentien Europese lande: Oostenryk, België, Denemarke, Finland, Frankryk, Duitsland, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorweë, Pole, Portugal, Spanje, Swede, Switserland en die Verenigde Koninkryk. Teen 2015 is die diens aansienlik uitgebrei en die huidige dekking is beskikbaar op die TomTom Traffic-webwerf.
Amy Yasbeck
Amy Yasbeck (gebore 12 September 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Pretty Woman (1990), Robin Hood: Men in Tights (1993), The Mask (1994), en Dracula: Dead and Loving It (1995).
Wilhelm Adolph Alheit
'''Ds. Wilhelm Adolph Alheit''' (Carnarvon, 25 Maart 1853 – Kleinmond, 31 Desember 1910) was ’n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, een van die groot leiersfigure in dié kerkverband tydens die tweede helfte van die 19de en vroeë 20ste eeu, saam met onder andere (in geen bepaalde volgorde nie) dr. Andrew Murray, ds. J.R. Albertyn, proff. Charles Murray, Nicolaas Hofmeyr, Adriaan Moorrees, dr. J.D. Kestell, di. D.S. Botha, P.G.J. Meiring, Daniël Jozua Pienaar, Paul Nel en ds. W.A. Joubert.
Herkoms en opleiding
Alheit was die enigste seun van die Rynse sendeling eerw. Christoph Wilhelm Alheit (1817-’82). Sy vader is op 14 September 1847 op Tulbagh getroud met Magchel Johanna Sanetta Vos (7 Oktober 1817 - 13 Junie 1906), 'n dogter van Tulbagh se bekende ds. M.C. Vos. Een van ds. Alheit se susters is getroud met eerw. J. Gerdener, die vader van dr. G.B.A. Gerdener. Hy ontvang sy skoolopleiding aan die seunskool op Stellenbosch en sy teologiese opleiding aan die Kweekskool. Na sy legitimasie op 13 Augustus 1876 reis hy ’n tyd lank in Europa.
Gemeentebediening
duimnael|links|220px|Die hoeksteen van die kerkgebou van die [[NG gemeente Dordrecht is vyf jaar voor ds. Alheit se koms gelê.]]
Eers op 16 Junie 1878 word hy in sy eerste gemeente, NG gemeente Colesberg, bevestig. Ná ’n geseënde bediening aanvaar hy op 22 September 1885 diens op Dordrecht. Hier beywer hy hom veral daarvoor om die Afrikaners wat verspreid in die Transkei gewoon het, kerklik te organiseer. Die totstandkoming van die nuwe gemeentes Elliot en Umtata was te danke aan sy en ander se ywer. Sy opvolger op Dordrecht was ds. D.S. Botha.
Op 19 Januarie 1894 aanvaar hy diens op Ceres in sy derde en laaste gemeente. In Maart 1900 verkry hy verlof van sy kerkraad om die Boerekrygsgevangenes in Groenpunt, Kaapstad, geestelik te bearbei.
In al sy gemeentes het hy uitstekende pastorale werk gedoen. Danksy sy geesdrif en bekwaamheid dien hy in talle Sinodale kommissies. Veral as lid van die Kakamas-kommissie verrig hy waardevolle werk en hy verdien die eer dat een van die nedersettings langs die Oranjerivier na hom vernoem is. As die seun van ’n sendeling het hy self ook ’n belangstelling in die sending getoon en was lid van die Binnelandse Sendingkommissie. Hy was ook lid van die Federale Raad van die NG Kerke, voor die totstandkoming van die Algemene Sinode die liggaam wat die vier provinsiale Sinodes saamgesnoer het.
Persoonlike lewe
Hy is op 12 Junie 1878 op Caledon getroud met Sibilia Margaretha Albertyn, ’n dogter van ds. P.K. Albertyn. Uit die huwelik is vier NG predikante gebore: di. C.W., P.A., J.R. en B. Alheit.
Swartpensglansspreeu
Die Swartpensglansspreeu (Notopholia corruscus) is 'n gelokaliseerde algemene standvoël in kus- en rivierwoude. Die voël is 'n ongereelde besoeker in die verre suide van sy gebied. Die voël is 19 cm groot en weeg 46 - 68 gram. In Engels staan die voël bekend as die Black-bellied Starling.
Wilhelm Adolph Alheit
Persoonlike lewe
Die Kerk is in rou gedompel toe hy saam met sy jongste dogter, Bella, op Oujaarsdag op Kleinmond verdrink. Hy was 56 jaar oud.
Umberto Eco
Umberto Eco (Italiaans: [umˈbɛrto ˈeːko]; 5 Januarie 1932 – 19 Februarie 2016) was 'n Italiaanse skrywer en filosoof. Hy word veral onthou vir sy roman The Name of the Rose (Il nome della rosa).
Biografie
In 1959 publiseer Umberto sy tweede boek Sviluppo dell’estetica medievale wat hom as 'n wêreldkenner van middeleeuse filosofie en semiotiek gevestig het.
Pieter van der Merwe
Ds. Pieter van der Merwe (12 Oktober 1860 - Somerset-Wes, 17 Junie 1940) was 'n predikant in die Nederduitse Gereformeerde Kerk, onder meer agt jaar lank in die NG gemeente Beaufort-Wes, waar hy die sesde leraar in die gemeente se 76 jaar lange bestaan geword het. Die gemeente Merweville is na hom genoem.
Van der Merwe het in 1882 saam met vyf ander voornemende predikante hul studie aan die Kweekskool op Stellenbosch begin. In 1886 is hy gelegitimeer en is later getroud met 'n dogter van prof. John Murray van die Kweekskool en een van ds. Andrew Murray se vyf seuns van predikant geword het. Sy skoonpa het hom dan ook al die jare getrou bygestaan in die bediening. Ná 'n paar maande as hulpprediker op Wellington het ds. Van der Merwe in 1887 'n beroep na Britstown aangeneem, 'n gemeente wat toe maar tien jaar oud was.
Op Britstown
Ds. Van der Merwe is op 30 Julie 1887, net drie maande nadat ds. S.P. Helm sy eerste dienstyd voltooi het, in die NG gemeente Britstown, sy eerste, bevestig. Hy was 27 jaar oud. In die nege jaar en vier maande dat hy hier leraar was, het die innemende en wakkere ds. Van der Merwe hom veral die sieleheil van die kinders en jong mense ter harte geneem. In 1887 het hy ’n tak van die Christelike Jongeliedevereniging gestig en die volgende jaar ook ’n Bybelklas vir die jong mense. In die moeilike onderhandelinge wat in 1890 eindelik gelei het tot die oordra van die dorp aan ’n onafhanklike dorpsbestuur, het ds. Van der Merwe ’n sleutelrol gespeel, veral met die opstel van die voorwaardes van oordrag.
Die plaaslike sendinggestig is onder sy leiding gebou en op 20 Junie 1896 ingewy. Hy sal egter veral onthou word as die stukrag agter die bou van die stewige en sierlike kerkgebou wat op 5 Mei 1894 ingewy is en vandag nog as sodanig gebruik word. Hy het, volgens ds. A.P. Smit, ’n besonderse slag met mense gehad en om hulle vir die een of ander taak te besiel.
Ds. Van der Merwe het in Augustus 1896 ’n beroep na die NG gemeente Beaufort-Wes ontvang en dit tot groot spyt van die gemeente aanvaar. Ds. R.J. van Niekerk van die NG gemeente Prieska, die konsulent en ’n seun van die oudleraar ds. Gerrit van Niekerk, het demissie op 2 November 1896 aan ds. Van der Merwe verleen.
Na Beaufort-Wes
Die moeilikhede wat in die NG gemeente Beaufort-Wes uitgeloop het op die bedanking en vertrek van ds. Louis Hugo het 'n jammerlike verdeeldheid teweeggebring en 'n langdurige vakature kon die gemeente onberekenbare skade berokken het. Onder die voorsitterskap van die konsulent, ds. G.A. Maeder, het die kerkraad in Mei 1896 sy eerste beroep uitgebring op ds. J.R. Albertyn van Wellington, dr. Andrew Murray se kollega aldaar. Hy het dit nie aangeneem nie. Kort daarna het hy wel 'n reeks baie geseënde spesiale dienste op Beaufort-Wes kom hou wat die regte atmosfeer vir versoening en toenadering in die gemeente geskep het. Nadat ook 'n tweede beroep op ds. A.J. Louw van Heidelberg, Transvaal, misluk het, is die wakkere en gewilde ds. Van der Merwe van Britstown op 24 Augustus 1896 beroep. Hy het dit aangeneem en die herderstaf vroeg in November daardie jaar opgeneem.
Verwelkoming op Beaufort-Wes
Die nuwe predikant en sy vrou het Vrydagmiddag 6 November per trein aangekom, die eerste predikant van Beaufort-Wes wat nie buitekant die dorp met karre en waens begroet is nie. Hy is egter nie minder hartlik deur 'n groot skare by die stasie ontvang nie en kort hierna is hom die gebruiklike welkomsadresse by die pastorie aangebied. Aan sy bevestiging die volgende oggend het, buiten ds. J.R. Albertyn van Wellington, ook deelgeneem: di. G.A. Maeder, die konsulent, J.P. van Heerden van Richmond, G.A. Scholtz van Colesberg, W.P. de Villiers van Carnarvon en eerww. L. Pienaar van Richmond, Gething en Gathercole van die plaaslike Engelse en Wesleyaanse gemeente. By dié geleentheid het die orreliste, mej. Johanna Hermans, en haar koor die pasbevestigde leraar en die gemeente vergas met die sing van "Hoe lieflik zijn op de Bergen". Die namiddag het ds. Van der Merwe sy intreeboodskap gebring aan 'n stampvol kerk. Sy tekswoorde was: "Beiden Grieken en Barbaren, beiden wijzen en onwijzen ben ik een schuldenaar. Alzo hetgeen in mij is, dat is volvaardig, om u ook, die te Rome zijt, het Evangelie te verkondigen (Rom. 1:14, 15, Statebybel)." Die aand ná die intreepreek is 'n konferensie met die gemeente gehou oor gebed. So is die gemeentelede heel aan die begin opgewek om hul leraar en sy eggenote op die vleuels van gebede te dra, een van die vernaamste voorwaardes vir 'n vrugbare evangeliebediening.
Nou het 'n rooskleurige toekoms weer op die gemeente gewag. 'n Paar maande daarna, op 24 Desember, berig die medewerker van die Kerkbode as volg: "Op tydelike gebied is die gemeente geseënd. Die veld is oraloor beklee met groen. Wat die geestelike betref, het ons ook stof tot dankbaarheid (uit die Hollands vertaal)." Binne drie jaar sou die hemelsblou deur die donker wolke van die Anglo-Boereoorlog versomber word, maar die vooruitsigte was tot op daardie tydstip goed.
duimnael|190px|links|Ds. Van der Merwe in 1917 toe hy Sendingsekretaris was.
Eerste Dankfeeste en hulpprediker
Toe ds. Van der Merwe hier aanland, het die gemeente 'n drukkende kerkskuld van sowat £7 000 gehad. Met voorbeeldige ywer en organisasievermoë het hy hom dadelik toegelê om hierdie skuld te verminder. Onder sy energieke leiding is daar van toe af jaarliks in September 'n groot dankfees en basaar gehou met 'n aansienlike veeveiling daarby. Vir die eerste maal in die geskiedenis van die gemeente kom daar nou sprake van dankfeeste en dankoffers. Ds. Van der Merwe en sy opvolger, ds. Paul Roux, het baie gedoen om die gemeente dankoffer-bewus te maak. So het die kerkraad in Julie 1902 besluit om die gemeente op te wek om hul dankoffers die Nagmaal in Oktober na die kerk toe te bring. Dit was destyds nog heeltemal 'n nuwe idee in die NG Kerk, wat eers later jare algemeen sou word. Dis interessant om te weet dat die gemeente in April 1897 vir die eerste maal toegetree het tot die predikante-pensioenfonds.
Die eerste sprake van 'n hulpprediker vir die groot en uitgestrekte gemeente is opgeteken in die kerkraadsnotule van April 1898. Die saak is kort daarna op 'n gemeentevergadering bespreek en in beginsel goedgekeur. Die eerste hulpprediker was ds. S.P. Helm, voorheen verbonde aan die Soutpansbergsending van die NG Kerk en as sodanig een van die eerste leraars wat namens die Kaapse Kerk "buitelandse" sending gedoen het. Na 'n kort dienstydperk moes hy in Februarie 1899 weens swak gesondheid sy werk staak. Daarna is slegs met die grootste moeite dan en wan daarin geslaag om 'n hulpprediker vir 'n kort tydjie te bekom. Meestal het ds. Van der Merwe maar dié groot gemeente alleen behartig. Deur sy toedoen is Loxton (1899) (afgestig van Victoria-Wes, hoewel Beaufort-Wes verskeie plase afgestaan het) en Merweville (1904) later afgestig en is sy taak effens verlig.
In April 1899 het die kerkraad aan ds. Van der Merwe buitengewone verlof toegestaan sodat hy vakansie kon gaan hou in Europa. Die emeritus-predikant, ds. C.S. Morgan is genader om hier waar te neem, maar hy moes om die een of ander rede verhinder gewees het en toe het die kerkraad besluit om geen plaasvervanger te kry nie. Op die kerkraadsvergadering van Junie word 'n brief van die leraar uit Parys voorgelees. Met sy terugkoms uit die vreemde in Oktober is hy en sy vrou hartlik terugverwelkom en op 25 Oktober was ds. Van der Merwe weer op sy pos in die kerkraadsvergadering. Tydens sy afwesigheid was die plaaslike sendeling, eerw. P. Pienaar, behulpsaam met dienste. Die toegewyde steunpilaar-ouderling broer J.A.S. de Wet het in dié tyd die leiding geneem in die kerkraad.
Die Anglo-Boereoorlog
Ds. Van der Merwe was skaars terug toe die oorlog tussen Groot-Brittanje en die Boererepublieke uitbreek. Dit het selfs 'n nadelige uitwerking op kerklike gebied op die aanliggende Kaapkolonie gehad. Kort voor lank het die een distrik na die ander die tirannie van Krygswet ervaar. Deur 'n proklamasie van 20 Desember 1900 is krygswet dan ook in die distrik Beaufort en omliggende streke uitgeroep. Natuurlik het die inperking van lidmate se persoonlike vryheid die bywoning van gemeentelike samekomste en dienste baie bemoeilik en later was dit heeltemal onmoontlik om kerkraadsvergaderings te hou. Byna twee jaar lank (Oktober 1900 tot Julie 1902) het die kerkraad van Beaufort nie vergader nie en is die kerklike opsig en tug net met die grootste moeite gehandhaaf.
Toe die berig van die Vrede van Vereeniging in Mei 1902 rugbaar word, was daar, by al die verliese wat dit vir die Boere ingehou het, nietemin 'n sug van verligting en dankbaarheid. Eers in Julie kon die kerkraad vir die eerste keer in byna twee jaar weer byeenkom en betuig die vergadering sy dankbaarheid uit vir die besondere voorregte wat die gemeente geniet het gedurende die oorlog en noudat die vrede herstel is.
Tussen die tragiese Boere-figuur kommandant Gideon Scheepers en Beaufort-Wes het daar 'n besondere band bestaan wat deur sieke veroorsaak is. Ernstig siek en liggaamlik uitgeput deur koorssiekte moes hy hom op 11 Oktober 1901 naby Prins Albert aan die vyand oorgee. 'n Week later is hy na Beaufort-Wes gebring en vanaf 19 Oktober tot 14 November in 'n tenthospitaal verpleeg. Dié markiestent het op die teenswoordige terrein van die Hoërskool Sentraal gestaan naby die rivier. Dis vanuit dié sogenaamde hospitaal dat hy verskeie kere aan sy weduwee-moeder op Middelburg, Transvaal geskryf het.
In sy nagelate dagboek skryf hy omtrent sy verblyf hier: "Hier brachten zij mij in een tent alleen, als pasient en werd ek zeer goed behandeld, kreeg alles waarom ik vraag. Dr. Kaptein Evans en Dr. Carren deden alles om het voor my gemakkelik te maken en de verpleegsters, (met) Matrone Johnson waren de goedheid zelf ... My aandacht werd hier getrokken door de groote onrust over my; 'n doorn draad heining werd om myn tent gespannen, van vier en twintig draden, en wachten met bejonetten in de tent, met 'n ander officier en twee wachten achter en voor de tent en 'n wacht langs de bomen. 'n Officier was op dienst by de wachten." Blykbaar het die Engelse gevrees die Boere sou 'n poging aanwend om hom te bevry. Net twee maande nadat Gideon Scheepers hier op die trein gelaai is, is hy deur die vyand op Graaff-Reinet gefusilleer, 'n gebeurtenis wat Olive Schreiner destyds en baie ná haar diep betreur het.
duimnael|320px|links|Beaufort-Wes se "nuwe" pastorie is in 1904 langs die vorige leraarswoning, wat 'n driekwart eeu deur die gemeente se predikant bewoon is, in Donkinstraat opgerig.
Nuwe pastorie
Die groot pastorie in Donkinstraat is in die tyd van ds. Van der Merwe kort ná die Anglo-Boereoorlog gebou. Die oudste pastorie, onder meer van ds. John Taylor, was die huisie by Birdstraat 107, waarin ene mnr. Du Toit ten tyde van die gemeente se 125ste bestaansjaar gebly het. Reeds in ds. Taylor se tyd het daar 'n paar groot moerbeibome voor die stoep gestaan en die dominee, so het die ou mense vir die 91-jarige oom Flippie Swarts vertel wat dié inligting oorgedra het met die skryf van Beaufort-Wes se Gedenkboek in 1945, het meer as een rooivlerkspreeu vir die pot uit hul takke in die moerbeityd doodgeskiet. Nadat ook ds. Colin Fraser die eerste vier jaar van sy bediening hier gewoon het, het die kerkraad in 1829 'n "pastorie" by Donkinstraat 102 aangekoop. Dié gebou is in 1846 en later jare veral heelwat verander en herbou, maar het in die middel van die 20ste eeu bekendgestaan as die "Ou Pastorie" en is destyds deur die kerkraad as sodanig verhuur. Teen 2012 het dit 'n supermark gehuisves. Dit het die gemeente byna 'n driekwart eeu as pastorie gedien.
In Januarie 1903 besluit die kerkraad die tyd is ryp om dadelik 'n aanvang te maak met die bou van 'n nuwe pastorie op 'n stuk grond langsaan die destydse leraarswoning. Behalwe die voorsitter het die volgende broers in die boukommissie gedien: J. Fourie, A. de Villiers, J. de Villiers, J.P. Verster, P.D. de Villiers, J.F. Pienaar en P.J. Weeber. Die diakens moes deur die gemeente gaan om vir dié doel sjieling-bydraes van elke lidmaat te kollekteer. Aangesien 'n tender van £2 390 aangeneem is, was die bedrag van £175 wat die kollektetoer ingebring het, heeltemal te min. Die kerkraad moes toe 'n volle £2 000 leen. Eers aan die begin van 1904 is die pastorie voltooi en kon ds. en mev. Van der Merwe hul intrek neem in die ruim en gerieflike woning. Die kerkraad het dit sonder versuim verseker vir £2 000, 'n aardige bedrag as in gedagte gehou word dat Molteno se indrukwekkende kerkgebou, wat op 20 April 1906 ingewy is, £7 000 gekos het.
Nagmaalsgebruik afgeskaf
In die eerste sowat 250 jaar van die Hollandse Kerke se bestaan in Suid-Afrika, soos trouens in alle Gereformeerde Kerke, was dit die gebruik om die brood en wyn by aparte Nagmaalstafels voor die kansel uit te deel. Die Nagmaalgangers, mans en vroue afsonderlik, het uit die banke opgestaan, plek geneem aan die tafel en nadat hulle bedien is, het hulle weer in die banke gaan sit om gevolg te word deur ander aan die tafel. So is met verskillende tafels aangegaan totdat almal bedien is. Die heen en weer lopery was nie juis stigtelik nie en as daarby in gedagte gehou word dat by elke tafelbediening 'n aparte "tafeltoespraak" deur die predikant gelewer is, spreek dit vanself dat so 'n Nagmaalsdiens maklik drie ure kon aanhou. Algaande is daar toe weggedoen met die ou gebruik en oorgegaan tot die gesamentlike en gelyktydige bediening van almal aan een gemeenskaplike "dis", naamlik die banke. Die heel eerste gemeente in die NG Kerk wat hierdie nuwe gebruik ingevoer het, was Riversdal, waar ds. J.R. Albertyn dit in Januarie 1888 ingevoer het. Hy is van verskillende kante af skerp hieroor aangeval en baie het beweer dat dit "onbybels en ongereformeerd" sou wees. Op die Kaapse Sinode van 1890 was dit 'n warm strydvraag en met meerderheid van stemme besluit die sinode: "Elke gemeente sal hul manier van die bediening van die Avondmaal behou soos hulle oordeel tot die meeste stigting sal dien, mits die uitwendige seremonies, voorgeskrewe in Gods Woord, nie verander nie en alle bygeloof vermy word."
Dit sou egter nog tot in die 20ste eeu duur voor dié verandering algemeen in die Kerk sou word. Die kerkraad van Beaufort-Wes het eers - en by baie lede bra teësinnig - in Julie 1904 in beginsel ten gunste van een Nagmaaltafel besluit, dit wil sê in die banke, maar nie gewaag om dit dadelik in te voer nie alvorens die kerkraadslede nie die gevoelens van die lidmate in dié saak getoets het nie. Die standpunt van ds. Van der Merwe, wat dit veral sterk bepleit het, het uiteindelik geseëvier. De Kerkbode berig in 1905, kort ná ds. Van der Merwe se vertrek: "Dit is tans hier die so ingerig dat die ganse gemeente meteens, manne en vroue saam, kommunikeer aan die eerste en enigste tafel ... Die hele gemeente is hoogs in hulle skik met die verandering, wat ingevoer is deur hul vorige leraar, ds. P. van der Merwe (uit die Hollands vertaal)."
Spesiale dienste
Besoekende predikante het dan en wan die gemeente besoek besonder geseënde spesiale dienste gehou. Dr. Andrew Murray en ds, Johannes Rudolph Albertyn het in onderskeidelik 1894 en 1896 sulke dienste gehou, hoewel daar destyds nog gepraat is van naweekkonferensies. Omstreeks 1888 of 1889 het eerw. Stephanus Hofmeyr van Soutpansberg, wat as onverskillige jong man op 'n plaas naby Prins Albert tot bekering gekom het, hier 'n reeks bekeringsdienste gehou. Die evangelis Spencer Walton is daarna uit die buiteland hier verwag. In Maart 1904 was dit weer eerw. Kloppers van Prins Albert, bygestaan deur Maria Kloppers van Fordsburg, wat hier geseënde werk gedoen het waardeur 'n "heerlike oes onder jeug ingesamel is". Aangemoedig deur die ryk geestelike "vangs" onder die jeug het ds. Van der Merwe, wat altyd in die geestelike heil van jonk sowel as oud belanggestel het, kort daarna weer vir ds. Koch van Loxton genooi vir spesiale dienste, veral dié keer onder volwassenes, wat ewe geseënd was. In November 1905 vra en verkry ds. Van der Merwe weer verlof van die kerkraad om die kerkgebou in Oktober van die volgende jaar tot die beskikking te stel van drie buitelandse evangeliste van die Keswick Convention. Een van die onmiskenbare vrugte van dié oplewing in die geestelike lewe, was stygende bydraes uit die gemeente vir die destydse sending-tekort. Ds. Van der Merwe het toe reeds 'n indruk gemaak as 'n groot sendingman.
Sy afskeid van Beaufort-Wes
Ná 'n besonder vrugbare dienstyd van sowat agt jaar, het hy 'n beroep na Boshof in die Vrystaat aangeneem. Dat die afskeid op 11 Desember 1904 die gemeente swaar geval het, blyk uit hierdie aanhaling uit De Kerkbode van 15 Desember van daardie jaar (hier uit die Hollands vertaal): "Ds. P. van der Merwe neem sy afskeid van die gemeente op Sondag, die 11de van vandeesmaand na aanleiding van 'n treffende rede oor Jehovah Jireh! Aan die einde van die voormiddagdiens word hom 'n hartelike adres met 'n goeie beurs (geldskenking) aangebied ... Op Maandagnamiddag ontmoet 'n groot getal susters die predikantsvrou in die kerk en bied aan haar 'n adres met 'n pragtige silwergeskenk aan. Vandag, Dinsdag, verlaat hulle die plek waar hulle albei so getrou gearbei het en met besonder veel seën, onder veel trane en met die beste seënwense. Die Ring van Beaufort sal hierdie nederige, dog wakere dienskneg van die Here baie mis ... Ds. P.J. Conradie is deur die kerkraad gevra om gedurende die vakature al die dienswerk hier te doen.
Waardering
Ds. A.P. Smit skryf in Beaufort-Wes se Gedenkboek van 1945 ds. Van der Merwe "het in ons kerk- en volkslewe 'n besondere plek ingeneem. Hy was iemand met 'n aantreklike, sterk en mooi karakter, 'opgewek en liefdevol, geestig en lewendig, innig en opreg - daar het u die uitstaande kenmerk in sy wese'." Ds. J.D. Kestell het hom bestempel as 'n "menslike mens" wat so opreg kon saamvoel met sy medemens. Met sy dood het die redaksie van Die Kerkbode onder andere van hom getuig (nou in Afrikaans): "Met diepe erns en toewyding het hy vriendelikheid, mensliewendheid en opgeruimdheid gepaar. Hy was eg-menslik en ongekunsteld, met die gevolg dat hy hom besonder bemind gemaak het by sy broeders evangeliedienaars, sowel as by dié wat hy in die evangelie gedien het."
Smit vervolg: "Sy organisasietalent was uitmuntend. Hy was 'n ware sielesoeker en 'n groot vriend van die kind en die jeug. Die Sondagskool was sy liefling en as predikant van Boshof het hy die Bybelklas-beweging onder die jongmense in die O.V.S. begin. Dit was hy wat die eerste tak van die Strewersbeweging op Beaufort-Wes gestig het (1897). Deur sy bemiddeling was Boshof die eerste gemeente in die Vrystaat wat 'n sendeling in die buiteland vir sy rekening gehad het. Hy het die gawe besit om mense in te span en aan die werk te sit en sy besondere takt kon hy met almal saamwerk en wat verstrooi is weer bymekaar bring. Waar hy gewerk het, het die gemeentelewe gebloei.
Saal-vlindervis
Die Saal-vlindervis (Chaetodon falcula) is 'n vis wat voorkom in die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van Mosambiek. In Engels staan die vis bekend as die Saddled butterflyfish.
Identofikasie
Die vis word tot 20cm lank. Die vis se lyf is wit aan die voorkant wat geel word na agter en aan die rugkant. Daar is twee prominente, swart wigvormige vlekke op die rug en 'n swart streep gaan deur oë. Die stert-, anale- en dorsalevinne is geel. Die onvolwasse vissies lyk net soos die volwasse visse.
Die vis leef in koraalryke areas van strandmere en aflandige riwwe in water wat 5 tot 20m diep is. Hulle is alleenlopers, kom ook in groepe voor. Die vis vreet ongewerweldes, koraal poliepe en alge.
Hiiumaa
Hiiumaa is op een na grootste eiland van Estland. Dit is 1024 km2 groot en het 12 000 inwoners. Dit is noord van die groter Saaremaa in die Oossee geleë. Die hoofdorp is Kärdla aan die noordkus, wat ook die hoofstad van die provinsie (maakond) Hiiumaa is. Die eiland, wat in Duits en in Sweeds Dagö heet, vorm 'n geheel met die kleiner Kassari, wat deur middel van twee walle met Hiiumaa verbind is.