cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (rolprent)
Storielyn
Twee en 'n half millenniums later word die ring weer gevind deur die skepsel, Gollum, wat dit, danksy die "onnatuurlike lang lewe" wat die Ring bied, vir die volgende vyfhonderd jaar in besit neem. Die Ring verlaat hom egter en word gevind deur die hobbit, Bilbo Baalens, tot die ontsteltenis van Gollum. Bilbo keer terug na sy tuiste in die Shire en die verhaal spring sestig jaar voorwaarts.
Hangul
Sommige taalkundiges beskou dit as een van die mees fonologies getroue skryfstelsels wat vandag gebruik word. Een interessante kenmerk van Hangul is dat die vorms van sy konsonante naboots oënskynlik die vorms van die spreker se mond wanneer elke konsonant uitgespreek word.
The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (rolprent)
Storielyn
Tydens sy 111de verjaarsdag gee Bilbo die ring aan sy nefie en aangenome erfgenaam, Frodo Baalens. Die towenaar, Gandalf, kom gou agter dat dit die Een Ring is en stuur Frodo na die dorpie, Bree, saam met Frodo se vriend, Samwise Gamgee, met planne om hom binnekort weer daar te ontmoet. Gandalf vertrek na die vesting, Isengard, om met die hoof van sy orde, Saruman, te vergader. Saruman openbaar dat die Nazgûl, spookagtige ridders in diens van Sauron, reeds uit Mordor vertrek het om die Ring te vind en enigeen wat dit in sy besit het dood te maak. Saruman openbaar homself ook as 'n bedrieër: hy het 'n volgeling van Sauron geword en neem Gandalf gevange bo-op die toring, Orthanc.
Frodo en Sam verkry die geselskap van twee ander hobbits, Meriadoc Brandybuck (Merry) en Peregrin Took (Pippin). Na 'n noue ontsnapping van een van die Nazgûl bereik hulle die dorpie, Bree, waar hulle 'n Mens ontmoet met die naam Strider. Strider stem in om hulle na Rivendell, die tuiste van die Elwe te neem, aangesien Gandalf nie opgedaag het nie. Tydens die reis oornag hulle op 'n heuwel genaamd "Weathertop", waar hulle aangeval word deur die Nazgûl. Strider probeer die hobbits te beskerm, maar Frodo word ernstig beseer met 'n vervloekte swaard. Die tog na Rivendell word allerhaas voortgesit, aangesien Frodo eers daar genees kan word. Hulle ontmoet die elf Arwen en Frodo word in haar sorg oorgelaat. Met die Nazgûl op haar hakke, jaag sy te perd na Rivendell, waar Frodo deur haar vader, Elrond, genees word.
Die Genootskap begin hul reis, maar hulle word by die berg, Caradhras, stopgesit deur die bose Saruman se towerspreuke. Hulle word geforseer om onderdeur die berg te reis deur die Moriamyne. Halfpad deur die myne gee Pippin per ongeluk hulle posisie weg aan 'n aantal gedrogte. By die Brug van Khazad-dûm het die Genootskap 'n ontmoeting met die Balrog, 'n antieke demoon van vuur en skaduwee. Gandalf konfronteer die Balrog op die brug, wat die ander toelaat om uit die myne te ontsnap, terwyl Gandalf saam met die Balrog in die peillose diepte onder die brug val.
Die groep vlug na die elfgebied, Lothlórien, waar die heersers van die gebied, Galadriel en haar man, Celebron, hulle beskerm en toevlug bied. Na 'n rustydperk sit die Genootskap hulle reis voort op die Anduin-rivier oppad na Parth Galen. Tydens hulle vertrek gee Galadriel aan elke lid van die Genootskap 'n geskenk, waaronder die Botteltjie van Galadriel, wat sy aan Frodo skenk. Na hulle voet aan wal gesit het by Parth Galen, probeer Bormir die Ring van Frodo neem. Frodo slaag daarin om te ontsnap deur die ring aan te sit en onsigbaar te word. Frodo besef dat die versoeking wat die Ring bied te sterk sal wees vir die res van die Genootskap en besluit om hulle te verlaat en alleen na Mordor te reis. Die Genootskap word deur Uruk-hai-vegters aangeval, maar Merry en Pippin trek hulle aandag af sodat Frodo kan ontsnap. Boromir snel die twee hobbits te hulp, maar word dodelik gewond deur die aanvallers se bevelvoerder, Lurtz, en Merry en Pippin word gevange geneem. Aragorn, Legolas en Gimli ontdek 'n sterwende Boromir, wat spyt is dat hy die Ring probeer steel het. Na Boromir sterf besluit die drie om die gedrogte agterna te sit en Merry en Pippin te red. Sam sluit by Frodo aan voordat hy vertrek en die twee sit saam die reis na Mordor voort.
Rolverdeling
Elijah Wood was die eerste akteur om gekies te word op 7 Julie 1999. Voor die verfilming begin het op 11 Oktober 1999 het die betrokke akteurs vir ses weke lank swaardgeveg geoefen, asook perdry en hoe om met 'n boot te vaar. Jackson het gehoop dat met sulke aktiwiteite die akteurs 'n band sou ontwikkel, wat dan op film sou deurskemer. Gevolglik het Sean Astin, toe 'n vader van een, homself oor die 18-jarige Wood ontferm. Hulle moes ook oefen om Tolkien se versies korrek op te sê.
Vergelyking met bronmateriaal
Jackson, Walsh en Boyens het talle veranderings aan die verhaal aangebring, in 'n poging om die tempo en karakterontwikkeling vir die rolprentmedium aan te pas. Jackson het gesê dat sy hoofbegeerte was om die rolprent hoofsaaklik op Frodo en die Ring te fokus en dat enigiets anders 'n afleiding is. Die voorwoord kondenseer die geskiedenis van die verhaal soos deur Tolkien weergegee: die Laaste Bondgenootskap se sewe jaar lange beleg van die Barad-dûr word verkort tot 'n enkele veldslag, waar Elendil eenvoudig deur Sauron verslaan word. Sauron se nederlaag is 'n vinnige hou van Isildur met sy vader se gebroke swaard, Narsil. In die film ontplof Sauron, terwyl Tolkien se boek slegs meld dat sy gees vlug. In die boek behou Isildur die Een Ring as 'n herdenking, maar hy word nie deur die Ring korrup gemaak, soos in die rolprent weergegee word nie. Hy word aanbeveel om die Ring te vernietig, maar daar is geen melding van die toneel in die rolprent waar Isildur en Elrond by Mount Doom is en Isildur weier om die Ring te vernietig nie.
Gebeurtenisse aan die begin van die boek word in die film gekondenseer of weggelaat. 'n Groot verskil is die feit dat Gandalf nie bewus is van Bilbo se planne om die Shire te verlaat nie. In die boek is daar 'n 17 jaar lange periode tussen die oomblik wat Gandalf die Ring in Frodo se sorg laat en sy terugkeer om die gravering daarvan te openbaar. Die tydperk word vir tydsduur en speeltyd in die rolprent verkort. In die bronmateriaal spandeer Frodo ook 'n paar maande aan voorbereiding vir sy vertrek na Bree: in die rolprent word dit verkort na een dag, om dramatiese spanning te verhoog. Die verhaal tot en met Frodo en Sam se vertrek vanaf Bag End en hulle ontmoeting met Merry en Pippin is ook in die rolprent verkort. Sommige karakters, soos Tom Bombadil, is geheel en al uitgelaat vir vereenvoudiging van die storielyn, asook om plek te maak vir tonele wat die bedreiging van die Nazgûl uitbrei. Dié dele is ook verkort of uitgehaal om die karakter van Saruman voor te stel, aangesien die karakter slegs in terugflitse in die boek verskyn tot en met volume twee, The Two Towers.
Die gevangeneming van Gandalf word ook in die rolprent uitgebrei met 'n vegtoneel tussen Gandalf en Saruman. Saruman se rol word self ook uitgebrei: hy is verantwoordelik vir die sneeustorm op die berg, Caradhras, terwyl 'n bose gees daarvoor verantwoordelik was in die boek.
'n Aansienlike toevoeging aan die rolprent is Aragorn se onsekerheid oor sy rol as koning. Hierdie element is nie in die boek teenwoordig nie: daar beplan Aragorn om die troon op 'n geskikte tydstip te eis. In die boek laat hy die gebreekte swaard, Narsil, opnuut smee sodra hy by die Genootskap aansluit, maar in die rolprent word dit uitgestel tot en met die derde deel, The Return of the King.
Hierdie veranderings was alles te danke aan Jackson se vereiste van "karaktergroei"; die idee dat elke karakter moet verander of iets leer deur die loop van die verhaal. Die Elf, Arwen, het ook 'n groter rol in die rolprent as in die boek: sy neem die rol van Glorfindel oor in die toneel waar Frodo van die Nazgûl gered word. Die rol van Elrond is ook anders as sy ewebeeld in die boek; in die rolprent twyfel hy aan die krag van die Mens om sonder die leiding van 'n koning te oorleef.
Die gedrukte verhaal, The Fellowship of the Rings, het 'n skielike einde in terme van dramatiese struktuur, siende dat die verhaal, The Lord of the Rings, 'n verhaal is wat slegs in drie dele uitgegee is. Om 'n klimaks aan die einde van die rolprent te bewerkstellig, het Jackson die slagveld voorgestel waarin hy ook die nuutgeskepde en onbenaamde karakter, Lurtz, vir die eerste keer voorstel. In die boek word die geveg wat tot Boromir se dood lei in terugflitse in die tweede volume verhaal, maar die geveg is na die eerste rolprent verskuif en gebeur in die rolprent se huidige tyd. In 'n poging om die einde meer bevredigend te maak, is Aragorn bewus van Frodo se vertrek, terwyl die Genootskap in die boek in chaos verkeer.
Produksie
Jackson het in Augustus 1997 begin om saam met Christian Rivers die beelddraaiboek vir die trilogie te skep. In hierdie tyd het hy ook Richard Taylor en Weta Workshop genader, en hulle het begin om Jackson se interpretasie van Middel-aarde te skep. Jackson het hulle gevra om die Middel-aarde so geloofwaardig moontlik te maak en om daaraan op 'n geskiedkundige wyse te dink.
In November het Alan Lee en John Howe die primêre konsepontwerpers vir die trilogie geword. Beide het ervaring as illustreerders van boeke en verskeie ander koppelprodukte gehad. Lee het met die kunsafdeling plekke soos Rivendell, Isengard, Moria en Lothlórien geskep. Vir die elwe se wonings het Howe meestal van art niveau-styl gebruik gemaak, terwyl hy geometriese vorms gebruik het vir die dwerge se wonings. Hoewel Howe bygedra het tot die ontwerp van Bag End en die Argonath, het hy gefokus op die ontwerp en ontwikkeling van die wapenrusting, aangesien dit 'n area is wat hy sy lewe lank bestudeer het. Weta Workshop en die kunsafdeling het aangehou met hul konsep ontwerpe, terwyl Grant Major die ontwerpe verwesenlik het. Dan Hennah het plekbepalings vir toekomstige verfilming gemaak.
Op 1 April 1999 het Ngila Dickson by die bemanning aangesluit as kostuumontwerper. Saam met 40 ander naaldwerksters het hulle uiteindelik 19 000 kostuums geskep: 40 weergawes vir elke spesifieke kostuum van elke akteur of aktrise en hulle dubbelgangers. Die kostuums moes deur verskeie prosesse gaan om dit ouer te laat voorkom.
Buiteopnames
'n Lys van die buite-opnames, volgens hulle verskyning in die rolprent:
Kleinmond
Kleinmond, 'n kusdorp in die Wes-Kaap se Overbergstreek, is een van die dorpe in die Overstrand Plaaslike Munisipaliteit en is geleë tussen Bettysbaai en Hawston naby Hermanus. Die R44 provinsiale pad gaan deur die dorp.
Agtergrond
Daar is bewyse, in die vorm van bylkoppe van klip, dat daar sowat 20 000 jaar gelede (die tyd van die Neandertal-mense in Europa) reeds mense in die omgewing van Hangklip gewoon het. Inligting oor die gebied bestaan sedert die sewentiende eeu op skrif.
Die dorp het 'n permanente bevolking van ongeveer 4 000 persone, maar word in vakansietye deur ongeveer 20 000 mense bewoon.
Kleinmond se ekonomie is hoofsaaklik van toerisme afhanklik. Die dorpie se dienstesektor is goed ontwikkel en maak voorsiening vir die meeste behoeftes van sy inwoners en besoekers. Dit is ook 'n gesogte aftreedorp. Die strand is as 'n blouvlagstrand gesertifiseer.
Wapen
Kleinmond het vanaf 1959 tot 1996 sy eie munisipaliteit gehad. Die raad het in 1970 'n wapen by die Buro vir Heraldiek geregistreer: Gedeel in drie: I, in groen, 'n Latynse kruis van silwer; II, in silwer, 'n golwende blou staak; III, in oranje, 'n protea gestengel en geblaar van natuurlike kleur; 'n golwende blou skildvoet belaai met drie golwende streepbalke van silwer en daaroorheen 'n swemmende vis van natuurlike kleur deurboor met 'n swart weerhaak. Die helmteken was 'n stygende seemeeu op 'n goue muurkroon, en die wapenspreuk "Ora et labora".
Die munisipaliteit se opvolger, die Hangklip/Kleinmond-oorgangsraad, het die wapen in 1997 op sy naam herregistreer.
Omgewing
Die Palmietrivier-opvanggebied aan die weste is 'n ekologies-sensitiewe area, waar goeie eksemplare van fynbos waargeneem kan word. Die rivier met sy donker palmietwater is ook 'n gesogte swemplek, een van die min riviere in die Wes-Kaap waar mense in suiwer water kan swem.
Naby aan Kleinmond is daar die Kogelberg Natuurreservaat, maar toegang is slegs moontlik met 'n geldige permit.
Aan die oostekant van die dorp is daar 'n toegangspad na die Botriviervlei, 'n gebied waar die beroemde wilde perde gedy, en voëlkykers die bedreigde swarttobie kan sien.
Die bergreeks agter die dorp het goed-ontwikkelde wandelpaaie wat 'n manjifieke uitsig op die kuslyn en vleilandskap bied.
Vanaf Junie tot November, kan walvisse gesien word vanaf die kuslyn, waar hulle kom om te paar en te kalf.
Primrose
Primrose is 'n voorstad van Germiston in die Ekurhuleni Metropolitaanse Munisipaliteit.
Ayran
Ayran is 'n verfrissende drank wat van jogurt berei word en sy oorsprong in die Kaukasus en Anatolië het. In landelike gebiede van Turkye is ayran die tradisionele drank wat aan gaste aangebied word.
Om ayran te berei word jogurt en water in die verhouding 2:1 tot 1:1 met 'n knippie sout geroer totdat dit skuimerig is. Gewoonlik dien skaapmelk- of koeimelkjoghurt met 'n hoë vetinhoud en baie suur jogurtkulture (Streptococcus thermophilus en Lactobacillus bulgaricus) as basis vir die drank. Indien dit nie beskikbaar is nie, word minder suur jogurt met 'n bietjie suurlemoensap vermeng. Soms word ayran met suurlemoen-melisse, pepermunt of basiliekruid gegeur.
Ander variante
In Rusland het ayran as deel van die Kaukasiese kookkuns onder sy Armeense naam tan gewild geraak. Tan word hier met of sonder koolsuur aangebied, en daar is ook variante met 'n verskeidenheid geure soos bokmelk-tan met komkommersap, met dille, ander kruie of swart peper. Hierdie soorte is nou verwant aan Kaukasiese kefir.
Soortgelyke jogurtdranke is ook gewild in ander Suid-Asiatiese en Oosterse lande, soos byvoorbeeld lassi in Indië en Pakistan asook dugh in Iran waarvan souterige en soet variante met 'n verskeidenheid kruie aangebied word.
Daarnaas is laban, 'n soort dik- of suurmelk, nou verwant aan ayran.
Kromme
In wiskunde is 'n kromme 'n begrip wat poog om die intuïtiewe idee van 'n meetkundige eendimensionele en kontinue voorwerp te vervang. 'n Eenvoudige voorbeeld hiervan is die sirkel. In die alledaagse gebruik van die term "krom" is 'n reguitlyn nie 'n kromme nie, maar in wiskunde sluit krommes reguitlyne en lynsegmente in. 'n Groot aantal krommes is reeds in meetkunde bestudeer.
Dit is moeilik om 'n eksakte definisie wat ter selfde tyd heel algemeen is vir 'n kromme te verskaf en verskillende takke van meetkunde pak dit op verskillend maniere aan. In elementêre meetkunde word die konsep van 'n kromme nie duidelik gedefinieer nie en word dit soms gedefinieer as 'n "lengte sonder wydte"  of as 'n "grens van 'n oppervlak". By gebrek aan 'n algemene definisie beskou elementêre meetkunde dus spesifieke krommes soos die reguitlyn, veelhoeke, die sirkel en so voorts. Elementêre meetkunde het dan ook die eienskappe van sekere krommes soos die keëlsnitte, sekere algebraïese krommes en transendentale krommes in heelwat diepte bestudeer, met die gebruik van spesifieke metodes vir elke geval.
In analitiese meetkunde word 'n kromme in 'n vlak gedefinieer as 'n versameling punte in 'n vlak waarvan die koördinate 'n vergelyking F(x,y) = 0 bevredig. Beperkings moet toegepas word op die funksie sodat die vergelyking 'n oneindige aantal oplossings kan hê, maar dat die versameling oplossings nie "die 'n deel van die vlak vul" nie. In takke van wiskunde waarin die metodes van funksieteorie oorheers soos analise en differensiaal meetkunde word 'n natuurlike definisie van 'n kromme verskaf deur die spesifikasie daarvan deur parametriese vergelykings. 'n Meer algemene definisie van 'n kromme in 'n vlak is in die 1870's deur Georg Cantor verskaf met die skep van die teorie van puntversamelings. In topologie is 'n konsep van 'n kromme in 1921 deur die Russiese wiskundige Pavel Samuilovich Urysohn ingevoer wat selfs meer algemeen is waarin 'n kromme gedefinieer word as: "'n Eendimensionele kontinuum, dit wil sê, 'n verbonde kompak metriese ruimte waarvan elek punt 'n arbitrêr klein omgewing met 'n grens van dimensie nul het".
Meterkonvensie
Die Meterkonvensie is 'n internasionale verdrag wat in 1875 in Parys onderteken is. Onder die verdrag het agtien lande ooreengekom om saam te werk om die Franse metriese stelsel 'n gemeenskaplike stelsel vir meeteenhede te maak. Daar is ooreengekom dat veertig kopieë van die oorspronklike Franse meter en veertig kopieë van die oorspronklike kilogram gemaak sou word. Hierdie kopieë is teen mekaar gekalibreer. Een meter-artefak en een kilogram-artefak is lukraak gekies. Hierdie artefakte het wêreldwyd die meester-kopieë van die meter en die kilogram geword. Die oorblywende kopieë is versprei aan lidlande as hul nasionale kopieë van die meter en die kilogram. Drie organisasies is opgestel om hierdie werk te koördineer:
Nationaal Park De Hoge Veluwe
De Hoge Veluwe Nasionale Park is 'n nasionale park in die Nederlandse provinsie Gelderland wat in 1935 gestig is. Dit is ongeveer 5 400 hektaar groot. Die Kröller-Müller-museum is deel van die park.
Meterkonvensie
Internasionale Buro vir Mate en Gewigte (BIPM)
Die Internasionale Buro vir Mate en Gewigte, (Frans: Bureau international des poids et mesures) afgekort BIPM, is 'n internasionale, gestig is vir die instandhouding van die SI-stelsel (Frans: Le Système International d'Unités) onderhewig aan die voorwaardes van die Meterkonvensie (Frans: Convention du Mètre). Die BIPM bied laboratorium en sekretariële fasiliteite vir die koördinering van internationale metrologie. Dit bewaar ook die Internasionale Prototipe Kilogram en die voormalige Internasionale Prototipe Meter.
Nationaal Park De Hoge Veluwe
Ligging en kenmerke
Die park is grotendeels geleë op die grondgebied van die munisipaliteit van Ede en in 'n klein mate in die munisipaliteit van Arnhem. Die park beslaan ongeveer vyf persent van die Veluwe. Dit is deel van die grootste laaglandse natuurreservaat in die noordweste van Europa en bestaan uit naaldbos, sagtewoud, heide, sanddrywing en landbougrond. Boonop is daar in De Hoge Veluwe baie ruimte opsy gesit vir spesiale kultuurhistoriese elemente, spesiale argitektuur soos die jaghuis wat deur Berlage ontwerp is, en visuele kuns in die Kröller-Müller-museum. Wat besonders is, is dat fietsloodse op verskillende plekke in die park opgerig word vir sogenaamde wit fietse, wat gratis gebruik kan word. 'n Verdere spesiale kenmerk is dat die park sonder veel staatssubsidie bedryf word; dit is die enigste nasionale park in Nederland waar die verkoop van toegangskaartjies 'n belangrike bron van inkomste is.
Meterkonvensie
Internasionale Buro vir Mate en Gewigte (BIPM)
Na die ondertekening van die Meterkonvensie (1875), het die Franse regering die Pavillon de Breteuil, tot die beskikking van die BIPM geplaas. Die Pavillon, wat geleë is in Sèvres in die buitewyke van Parys was erg beskadig tydens die Frans-Pruisiese Oorlog (1870–1871). Die BIPM het die gebou herstel en sy eerste laboratorium daar in 1884 gevestig. In 1969 erken die Franse regering dat die terrein waar BIPM gevestig is internationale terrein is.
Judson Laire
Judson Laire (3 Augustus 1902 – 5 Julie 1979) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent Shock Treatment (1964) en in die televisiereekse Kraft Theatre (1947), Mama (1949), en The Defenders (1961).
Nationaal Park De Hoge Veluwe
Landskap en natuur
Park De Hoge Veluwe was oorspronklik 'n beboste gebied, maar as gevolg van menslike ingryping (houtkap en weiding), is heide en dryfsand geskep. Later is daar weer woude aangeplant, maar toe die dryfsand dreig om te verdwyn, is 'n gebied in die middel van die park, De Pollen, ontbos om alle soorte natuur te bewaar wat ooit in hierdie gebied was. Heide is hoofsaaklik ten suide en ooste hiervan, en woud veral na die noorde, waar die besoekersentrum geleë is.
In die ooste van die park is die Deelense Veld, 'n heideveld met 'n aantal vlak mere, insluitend die Deelense Was en die Gietense flesse. Hierdie poele is geskep omdat 'n ondeurdringbare laag op die sand gevorm het waarin reënwater nie kan wegsink nie. Die naam Deelense Was dui aan dat die herders hul skape in hierdie hek was. In en om die heining, wat dus slegs reënwater bevat, groei in Nederland spesiale plante, soos veenpluis, knolrus en veenmos.
Bestuur van die natuur
Die bestuur van De Hoge Veluwe verskil in vele opsigte van dié van ander natuurreservate. Een van die redes is dat die stigting wat die park bestuur, altyd regeringsubsidies teengestaan het, al is die park in 1935 met die steun van die staat aangekoop. Gevolglik moes inkomste op ander maniere gegenereer word, byvoorbeeld uit houtkweek, maar toenemend uit toegangsgeld vir besoekers. Dit maak dit die enigste natuurreservaat in die Veluwe waarvoor besoekers moet betaal. Dit was nodig om die gebied met hoë heinings te beveilig, waarin daar drie gange met kasregisters is. Die heining het ook gewaarborg dat diere soos edelherte binne die park sou bly en besoekers met wild in aanraking kon kom. Benewens die gereelde onderhoud in die bos en die oop landskappe, neem die park ook maatreëls vir biodiversiteit deur die werking van ekosisteme te herstel. Dit word gedoen, onder andere, deur die aanpassing van die waterbalans en deur die toevoeging van klipmeel om die grond te verbeter. Die Park het die Belleuropa-toekenning in 2017 gewen, 'n Europese prys vir die wildtuin met die beste bestuurde biodiversiteit.
Flora en fauna
Die Hoge Veluwe is tradisioneel sy fauna-naam te danke aan die relatiewe groot soogdiere, veral die edelhert en die mouflon. Die park is egter ook die tuiste van spesiale voëlspesies en insekte.
Die bestuur van flora en fauna is hoofsaaklik daarop gemik om die huidige situasie te bewaar en in sommige gevalle die lewensomstandighede van sommige spesies te verbeter. Daar is byvoorbeeld gewerk aan die terugkeer van die swart korhoen. Terwyl baie natuurreservate eksotiese spesies probeer bekamp (diere- en plantspesies wat uit ander streke gekom het met behulp van menslike optrede), is eksotiese spesies welkom in die park. Die belangrikste eksotiese is miskien die Korsikaanse mouflon, maar daar is ook Amerikaanse eike en verskillende naaldboomspesies wat gekoester word.
Alhoewel eksotiese spesies welkom is, word sommige daarvan gejag. Jag vind in die park plaas om die bevolking van alle groot soogdiere te reguleer, insluitend dié van die mouflone. Hierdie jag is nie onbetwis nie. Die bestuur is baie gretig om hierdie diere te onderhou, maar te groot getalle is ongewens, deels as gevolg van skade aan die plantegroei. Dit maak jag nodig. Ryjagters vind nie meer plaas nie, maar jag word gesien as 'n onlosmaaklike deel van die park se identiteit.
Kröller-Müller Museum
Die kunsversameling van die Kröller-Müller-egpaar vorm die basis vir die Kröller-Müller-museum in die park. Dit is deur die Belgiese argitek Henry van de Velde namens die Kröllers ontwerp. Die museum bevat skilderye, veral deur Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Fernand Leger en Piet Mondriaan.
Meterkonvensie
Internasionale Buro vir Mate en Gewigte (BIPM)
Die BIPM is gefinansier deur ledegeld van sy lede. In 2015 is die BIPM se begroting €11.800.000 waarvan Suid-Afrika €56.953 en Namibië €11.810 betaal het. Die grootste bedrag is deur die VSA betaal - €1.107.108.
Nationaal Park De Hoge Veluwe
Kröller-Müller Museum
Die Kröller-Müller Museum se beeldepark is een van die grootste in Europa en bevat werke van onder andere Auguste Rodin, Henry Moore, Richard Serra en Claes Oldenburg.
Meterkonvensie
Internasionale Buro vir Mate en Gewigte (BIPM)
As 'n land 'n lid van die BIPM wil word, moet hy diplomatieke betrekkinge met Frankryk hê en moet ook 'n nasionale laboratorium besit. Sedert 1999 kon lande wat nie vir volle lidmaatskap kwalifiseer aansoek doen vir geassosieerde lidmaatskap. Volle lede mag hul eie nasionale prototipe kilogram vanaf die BIPM koop. Nationale prototipe kilogramme is teen die internasionale prototipe kilogram met tussenpose van ongeveer 25 jaar herkalibreer. Suid-Afrika het die konvensie in 1964 as 'n volle lid ondergeteken en in 2012 het Namibië die konvensie as 'n assosiaatlid ondergeteken. Op 23 September 2021 bevat die lidmaatskap van die BIPM 63 volle lede en 39 is assosiaatlede.
Internasionale Komitee vir Mate en Gewigte (CIPM)
Die CIPM is die die regerende raad vir die BIPM. Die bestaan uit agtien wetenskaplike wat deur die GCPM vanuit agtien verskillende lande gekies word. Die bestuurder van die BIPM is ex-officio ook 'n lid van die CIPM. Die CIPM het 'n aantal raadplegende komitees wat verskeie aspekte van die CIPM se werk versorg. Een van hierdie raadplegende komitees, die CCU wat saam werk met 'n aantal andere internasionale en nasionale orginisasies onder andere die Internasionale Standaardeorganisasie, is verantwoordelik om die amptelike definisie van die SI-stelsel te skryf en in stand te hou.
Algemene Konferensie vir Mate en Gewigte (CGPM)
Die Algemene Konferensie vir Mate en Gewigte (CGPM) is 'n byeenkoms van al die lede van die BIPM. Dit vind plaas ongeveer elke vier tot ses jare. Die meter konvensie is in 1875 geteken en die eerste CGPM het in 1889 plaasgevind nadat die nuwe kilogram en meter voorwerpe vervaardig is. Die belangrikste byeenkomste is die sesde CGPM (1921) toe die BIPM se mandaat uitgebrei is om ook elektriese metings te dek en die elfde CGPM toe die SI-stelsel aangeneem is. Die vyf-en-twintigste CGPM het in 2014 plaasgevind en die ses-en-twintigste CGPM vind plaas in 2018. Die byeenkomste vind altyd in Sèvres (vlakby Parys) plaas.
Duvha-kragstasie
Die Duvha-kragstasie in Mpumalanga, Suid-Afrika, is 'n steenkoolkragsentrale wat deur Eskom bedryf word. Die 300 meter-hoë skoorstene by Duvha is die tweede en derde hoogste strukture in Afrika, slegs 'n skoorsteen in die Secunda CTL-aanleg is hoër.
Geskiedenis
Bouwerk aan die Duvha-kragstasie het in November 1975 begin en die laaste eenheid is in 1984 in werking gestel.
In 1993 word Duvha die eerste kragstasie in die wêreld wat toegerus is met polsstraalfilteraanlegte op drie van sy ses eenhede. Hierdie aanlegte dra grootliks by tot die vermindering van lugbesoedeling deur 99,99% van die vliegas te verwyder, wat andersins deur die stasie se skoorstene in die lug vrygestel sou word.
Op 8 Januarie 2003 het die eenheid 2-kragopwekker ontplof terwyl hy na 'n wanfunksie weer in gebruik gestel is. Op 9 Februarie 2011 het 'n ander eenheid katastrofies gefaal tydens 'n spoedtoetsing. Die eenhede het 'n topsnelheid van 3600 r/min en die laaste waargenome snelheid voor die mislukking was 4250 r/min.
Dit was die eerste kragstasie in Suid-Afrika wat 'n swart kragstasiebestuurder, Ehud Matya, gehad het.
Kragopwekking
Die stasie bestaan uit ses 600 MW eenhede met 'n totale geïnstalleerde kapasiteit van 3600 MW wat werk teen 'n turbine maksimum deurlopende waardering van 37,6%.
Die stasie is 'n tweelingsuster van die Tutuka-kragstasie.
Bewerings van korrupsie
In April 2017 het die Amerikaanse maatskappy, General Electric, Eskom daarvan beskuldig dat hulle 'n tender by die Duvha-kragstasie gemanipuleer het om na die Chinese staatsbeheerde maatskappy Dongfang te gaan, al was hul bod R1 miljard hoër as dié van sy mededingers. Die besluit is geneem agt dae nadat die polities verbonde adviesfirma Trillian die voorlegging van Dongfang aanbeveel het. Die meerderheidsaandeelhouer van Trillian, Salim Essa, is 'n hegte vennoot van die Guptafamilie, wat 'n gesellige verhouding met voormalige president Jacob Zuma gehad het.
Sycon munitum
Sycon munitum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1908 deur Jenkin.
Ingrid Bolsø Berdal
Ingrid Bolsø Berdal (gebore 2 Maart 1980) is 'n Noorse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Cold Prey (2006), Chernobyl Diaries (2012), Hansel & Gretel: Witch Hunters (2013), en Hercules (2014).
Poznań
Poznań of Posen (Pools: Poznań, [ˈpɔznaɲ], ; Duits Posen, [ˈpoːzn̩], ; Jiddisj פּױזן Poyzn), is 'n Wes-Poolse stad aan die Warta-rivier met 'n bevolking van 532 048 soos op 31 Desember 2021. Die stad word onder die oudstes in Pole gereken en het as een van die vernaamste sentra van die vroeë Poolse staat tydens die heerskappy van die Piaste-dinastie gedien. Die eerste Poolse heersers is in die plaaslike Sint-Pieter-en-Paulus-katedraal ter ruste gelê.
Die historiese hoofstad van Groot-Pole (Pools Wielkopolska) en huidige administratiewe sentrum van die Woiwodskap Groot-Pole het tot die vyfde grootste stedelike nedersetting in die land asook 'n beduidende kulturele, wetenskaplike, onderwys- en nywerheidsentrum ontwikkel. Poznań beskik oor 'n universiteit en is die belangrikste vervoersentrum langs een van die historiese hoofroetes wat Wes- en Oos-Europa met mekaar verbind. Die stad is halfpad tussen Berlyn en Warskou en 156 km van die Pools-Duitse grens af geleë. Naas die Internasionale Handelskou van Poznań, wat hier gereeld gehou word, het die stad ook as gasheer van die Verenigde Nasies se Konferensie oor Klimaatsverandering opgetree. Poznań was een van die gasheerstede tydens die Europese Sokkerkampioenskap 2012 wat Pole en Oekraïne saam aangebied het.
Vervoer
Poznań is een van Pole se hoofvervoersentra en langs sewe grootpaaie van nasionale en internasionale belang geleë. Verskillende padbouprojekte is gewy aan die verbetering van die stad se vervoerinfrastruktuur. So sal 'n seksie van die A2-snelweg tussen Konopa naby Warskou en Świecko saam met 'n kringpad van 13,3 km in die suide van die stad as die hoofvervoerkorridor dien wat die Pools-Duitse grens, Poznań, Warskou en die grens met Wit-Rusland in Terespol met mekaar verbind.
Poznań se Ławica-lughawe hanteer met sy moderne passasier- en lugvragterminale internasionale en nasionale vlugte met jaarliks sowat 1,5 miljoen passasiers. Gereelde vlugte verbind Poznań onder meer met Europese metropole soos Londen, Madrid, Rome, Parys, München en Frankfurt am Main asook 'n twintigtal ander bestemmings. Ook buite Poznań geleë is die militêre lugmagbasis Krzesiny.
Getty Villa
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
J. Paul Getty Museum
in die Getty Villa, Pacific Palisades
Kalifornië
Stigting
2006 San Marino Grand Prix
Die 2006 Formule 1 San Marino Grand Prix is op 23 April 2006 op die Autodromo Enzo e Dino Ferrari in Imola, Italië gehou.
Getty Villa
Versameling: 1954 Getty Villa: 16 Januarie 1974 Heropening na uitbreiding: 2006
Tipe
Kunsmuseum
Versamelings
44 000 Griekse, Romeinse en Etruskiese antikwiteite
Direkteur
Timothy Potts
Webtuiste
www.getty.edu
Die Getty Villa in Pacific Palisades, Los Angeles, Kalifornië, VSA, geleë sowat 25 km wes van Los Angeles se middestad, is een van twee liggings van die J. Paul Getty Museum (naas die moderne Getty Center-kompleks). Die villa dien as opvoedingsentrum en museum en het hom op die studie van die kuns en kultuur van antieke Griekeland, Rome en Etrurië toegespits. Die museum verwelkom jaarliks 'n halfmiljoen besoekers wat gratis toegang geniet (mits toegangskaartjies vooraf bespreek word).
Die versameling behels tans 44 000 Griekse, Romeinse en Etruskiese antikwiteite wat uit die tydperk tussen 6 500 v.C. en 400 n.C. dateer, waaronder die Herakles van Lansdowne en die Oorwinnende Jeug. Die meestersprogram in Argeologiese en Etnografiese Konservering word gemeenskaplik deur die Universiteit van Kalifornië te Los Angeles (UCLA) en die Getty Museum op die plaaslike kampus aangebied.
Die Getty Villa se kunsversameling word sowel aanlyn in die GettyGuide asook deur oudio-toere gedokumenteer en aangebied.
Die Villa is in die vroeë 1970's ontwerp deur argitekte in samewerking met J. Paul Getty volgens die voorbeeld van 'n 1ste eeuse Romeinse landhuis, die Villa dei Papiri, wat teen die stadsrand van Herculaneum regstreeks aan die kus geleë was en as een van die indrukwekkendste voorbeelde van antieke villa-boukuns beskou word. Groot dele van die Villa dei Papiri, wat blykbaar aan Lucius Calpurnius Piso Caesoninus behoort het, die skoonvader van Gaius Julius Caesar en 'n bekende versamelaar van literatuur op papirusrolle, is tydens die uitbarsting van die vulkaan Vesuvius in 79 n.C. onder as begrawe. In 1709 is die Villa dei Papiri herontdek, maar tot vandag nie volledig uitgegrawe nie. So berus baie van die Getty Villa se argitektoniese besonderhede, insluitende die landskapstuin, op ander antieke Romeinse woonhuise in Pompeii, Herculaneum en Stabiae.
Desondanks is die Villa dei Papiri een van die bekendste argeologiese ontdekkings in antieke Herculaneum. Die villa het sy Italiaanse naam aan sy unieke biblioteek met meer as 1 000 papirusrolle te danke - die enigste biblioteek van sy soort wat bewaar gebly het.
J. Paul Getty het die villa nooit met sy eie oë gesien nie, maar konstruksiewerk vanuit sy woning in Engeland deur middel van verslae, foto's en rolprente gemonitor en besluite van grondleggende betekenis geneem asook na kleiner besonderhede omgesien. Twee jaar nadat die museum in 1974 geopen is, is die sakemagnaat in Engeland oorlede.
Bob Denard
Robert ("Bob") Denard (Grayan-et-l'Hôpital, 7 April 1929 - Parys, 13 Oktober 2007) was 'n bekende Franse huursoldaat wat betrokke was by talle Afrika-konflikte en vier staatsgrepe in die Comore-eilande uitgevoer het. Vir die skrywer skrywer Frederick Forsyth was Denard die groot bron van inspirasie tydens die skryf van die besverkoper The Dogs of War.
Lewensloop
Denard was die seun van 'n Franse soldaat en het op die ouderdom van 16 by die weermag aangesluit. Hy het gedien in die Franse Mariniers in Indo-China totdat hy betrokke was by 'n vuisgeveg in 'n kroeg in Saigon, en afgedank is. Hy was ook 'n lid van die koloniale polisie in Marokko vanaf 1952 tot 1956. Hy was toe vir 'n jaar gevange geneem weens 'n sameswering teen premier Pierre Mendes France, wat 'n onafhanklike Marokko bepleit het en deur die regsgesindes in Frankryk gehaat was weens Frankryk se ontrekking uit Indo-China. Hy het toe tydens die Algerië-oorlog vir die Franse intelligensiediens gewerk.
Getty Villa
Historiese rekonstruksies
Die miljoenêr John D. Rockefeller het selfs 'n groot deel van die fortuin, wat hy as oliemagnaat gemaak het, vir 'n verskeidenheid musea geskenk wat as historiese rekonstruksies verwesenlik is. Een van die bekendste projekte, wat danksy Rockefeller se donasies moontlik gemaak is, is The Cloisters in New York, 'n kompleks van oorspronklik Franse kloostergeboue en binnehowe uit die Middeleeue wat op 'n heuwel langs die Hudsonrivier ontstaan het. Na 'n soortgelyke museum word verwys met die Franse vakterm musée d'ambiance - en beskryf die poging om vir die besoeker die oorspronklike historiese boustyl, omgewing en atmosfeer te herskep, terwyl hy gelykertyd gebruik kan maak van alle geriewe van 'n moderne museumgebou.
Bob Denard
Lewensloop
Hy begin sy loopbaan as huursoldaat in Katanga, waarskynlik in Desember 1961. Denard noem homself 'n kolonel en lei 'n groep huursoldate wat as gevolg van die meedoënlose vegmetodes, Les Affreux, die verskriklikes genoem word. Na die bewind van Moïse Tshombe geval het, het die groep na Portugese Angola gevlug. Denard was toe betrokke by konflikte in Rhodesië, Jemen, Iran, Nigerië, Benin, Angola, Zaïre en die Comore-eilande. Sy optrede agter die skerms is gewoonlik ondersteun deur die Franse intelligensiediens. Weens die aanhitsing van die presidensiële adviseur Jacques Foccart is Frankryk deur militêre ingryping in die voormalige Franskoloniale Ryk voorberei om 'n voorkeur regime te ondersteun of 'n onaanvaarbare regime omver te werp.
Getty Villa
Historiese rekonstruksies
Romeinse villa's en die landelike lewe met otium (kunsvolle en intellektuele vryetydsbesteding en ontspanning), wat daarmee verbind word, neem 'n belangrike plek in die oorgelewerde Latynse literatuur in, soos in die beskrywings van digters soos Statius en prosaskrywers soos Vitruvius en Plinius die jongere. Hierdie tekste het sedert die Renaissance-tydperk steeds weer die verbeelding van argitekte gewek. Die herontdekking van villa's in Pompeii en Herculaneum in die 18de eeu was die inspirasie vir pogings om historiese rekonstruksies te bou. Koning Lodewyk I van Beiere het 'n Pompejaanse huis vir homself in Aschaffenburg laat oprig, terwyl prins Albert 'n soortgelyke rekonstruksie vir sy eggenote Victoria in die tuin van die Buckingham-paleis laat bou het.
Bob Denard
Lewensloop
In Junie 2006 is Denard, wat destyds reeds aan Alzheimersiekte ly, skuldig bevind aan sy betrokkenheid in 'n staatsgreep in die Comore-eilande. Omdat die Franse owerhede bewus was dat die staatsgreep gepleeg sou word, is Denard nie gestraf nie. In appèl is hy egter in Julie 2007 tot vier jaar tronk toe gestuur, waarvan drie jaar opgeskort was.
Sy suster het sy dood op 14 Oktober 2007 aangekondig. Bob Denard, wat 78 jaar oud was, het agt kinders gehad van sewe poligame huwelike.
Literatuur
•	Samantha Weinberg: Last of the pirates ; in search of Bob Denard. London, 1994. ISBN 0224033077
Andrea Berntzen
Andrea Berntzen (gebore 25 Februarie 1998) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Utøya: July 22 (2018) en in die televisiereeks HasBeen (2018).
Erica adaequata
Erica adaequata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Kaapse provinsies.
Sycon natalense
Sycon natalense is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1967 deur Borojevic.
KwaThema
KwaThema is 'n groot township suidwes van Springs op die Oos-Rand van Gauteng, Suid-Afrika. Dit is in 1951 gestig.
Erica adnata
Erica adnata is 'n plant wat tot die genus Erica behoort en deel van die fynbos vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Arthur Lake (akteur)
Arthur Lake (17 April 1905 – 9 Januarie 1987) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Harold Teen (1928), Tanned Legs (1929), Topper (1937), en 16 Fathoms Deep (1948).
Lys van munisipaliteite in Nederland
Hierdie is 'n lys van munisipaliteite in Nederland. Sedert 2023 tel Nederland 345 munisipaliteite: 342 in Europa en 3 in die Karibiese gebied.
Knellpoortdam
Die Knellpoortdam is 'n gekombineerde swaartekrag & boogtipe betondam, geleë in die Rietspruit naby Wepener, Vrystaat, Suid-Afrika. Bouwerk aan die dam is in 1989 voltooi.
As gevolg van toeslikking, het die stoorkapasiteit van die Welbedachtdam vinnig verminder van die oorspronklike 115 miljoen m3 tot ongeveer 16 miljoen m3 gedurende die twintig jaar sedert sy voltooiing. Hierdie stoorafname het probleme geskep om aan Bloemfontein se watervraag te voldoen, teen 'n aanvaarbare vlak van betroubaarheid, en as 'n gevolg is die 50 m hoë Knellpoortdam in 1989 gebou. Dit was die eerste booggravitasie rolbetongekompakteerde (RCC) dam in die wêreld en beslaan byna 64 600 m3 rolbeton en 14 200 m3 beton met 'n bruto stoorkapasiteit van 136 miljoen m3.
Ten einde soortgelyke probleme van toeslikking as dié wat by die Welbedachtdam ondervind is te verhoed, is die Knellpoortdam se funksie 'n buitelynstoordam met 'n relatiewe klein opvanggebied van slegs 764 km2 en 'n ooreenstemmende gemiddelde jaarlikse afloop van ongeveer 20 miljoen m3. Water word uit die Caledonrivier na die Knellpoortdam gepomp deur die Tienfontein-pompstasie via 'n 2 km lange kanaal wat toegerus is met 'n slikvanger om toeslikking in die belangrikste reservoir te verminder.
Die dam se primêre doel is om water vir munisipale en industriële gebruik te verskaf en sy gevaarpotensiaal word as hoog aangeslaan (3).
Overberg
Die Overberg is 'n streek in Suid-Afrika, oos van Kaapstad anderkant die Hottentots-Hollandberge. Dit is geleë langs die Wes-Kaapprovinsie se suidkus tussen die Kaapse skiereiland en die gebied wat as die Tuinroete bekendstaan in die ooste. Die grense van die Overberg is die Hottentots-Hollandberge in die weste; die Riviersonderendberge, deel van die Kaapse Plooiberge, in die noorde; die Atlantiese en Indiese Oseane in die suide en die Breederivier in die ooste. Die N2 nasionale pad gaan deur die Overberg.
Die naam beteken "oor die berg" en is 'n verwysing na die streek se ligging ten opsigte van Kaapstad.
Die streek is nog altyd as die broodmandjie van die Kaap gesien en word meestal vir graanlandbou — hoofsaaklik koring — gebruik. Die koringlande is 'n belangrike broeiplek vir Suid-Afrika se nasionale voël, die Bloukraanvoël. 'n Ander belangrike voedselsoort wat in die Overberg verbou word, is sagtevrugte. Die Elginvallei is die tweede grootste verskaffer van vrugte in Suid-Afrika.
Die Kogelberg-biosfeerreservaat naby Hermanus het 'n groot verskeidenheid blomplante wat nêrens anders in die fynbosbioom aangetref word nie.
Die hoofdorpe is Hermanus, Caledon en Swellendam, en die streek sluit ook Kaap Agulhas, die mees suidelike punt van Afrika, in. Die landskap word oorheers deur golwende heuwels wat deur die see en berge ingesluit word.
Alisha Boe
Alisha Boe (gebore 6 Maart 1997) is 'n Noorse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent 68 Kill (2017) en in die televisiereekse Ray Donovan (2013), Casual (2015), en 13 Reasons Why (2017).
Lexington, Nebraska
Lexington is 'n stad in die deelstaat Nebraska en die administratiewe setel van Dawson County. Die stad is geleë aan die oewers van die Platterivier en is ongeveer 362 km suidwes van Omaha. Die eerste nedersetting is eers Plum Creek genoem maar in 1870 hernoem as Lexington toe dit in 1889 stadstatus gekry het. Beesboerdery word beoefen in die omgewing.
Sycon okadai
Sycon okadai is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Sycon en tot die familie Sycettidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1929 deur Hozawa.
Sycon ornatum
Sycon ornatum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Vlaamse Taalbeweging
Die term Die Vlaamse Beweging dui meestal op die emansipasie van die Vlaamse volk. Soms egter word onder Vlaamse Beweging ook die Vlaamse Taalbeweging verstaan. Die Vlaamse Taalbeweging was egter 'n poging om Vlaams van Nederlands te skei. Die Afrikaanse Taalbeweging het die Vlaamse Taalbeweging as 'n voorbeeld beskou. Die Afrikaanse Taalbeweging het aanvaar dat Vlaandere ook 'n eie koers sou vaar op taalgebied en dat die Vlaminge ook suksesvol sou wees in die verwerwing van 'n eie inheemse kultuurtaal: Vlaams.
Taaleenheid
Sedert die instelling van die Grote Raad in 1445 het die Lae Lande 'n eenheid gevorm. Maar gedurende 1648 vind die definitiewe politieke skeiding plaas tussen België en Nederland, nadat Nederland sy onafhanklikheid van Spanje verkry het. Die twee gebiede sou van mekaar geskei bly, tot en met die val van Napoleon in 1814, toe België en Nederland weer verenig kon word onder koning Willem I, as Het Verenigd Konkinkrijk der Nederlanden. As gevolg van die emigrasie van Vlaamse intellektuele na Nederland, het Vlaandere op intellektuele sowel as ekonomiese terreine, swak begin presteer.
Oostenrykse Tyd
In 1715 neem Oostenryk die gesag oor in België. België het toe nog onder Spaanse gesag gestaan. In die tyd het Frans 'n baie belangrike rol gespeel as taal van die adel. Maar 'Vlaams' was wel nog gebruik in die plaaslike besture van Vlaandere en Brabant. Dit is ook in die Hoge Raad (Parlement) gebruik, en ook in die gereghowe. ) 'Vlaams' was ook die onderwystaal en tydens die periode sou Jan des Roches 'n belangrike rol speel op die gebied van die Nederduitse taal in Vlaandere. Des Roches skryf onder andere gedurende 1761 sy Nieuwe nederduytsche Spraek-konst, en in 1769 'n woordeboek: Nouveau dictionnaire françois-flamand et flamand-françois, wat tot in 1830 herdruk is. In al sy werke gebruik hy die Antwerpse dialek as norm, en sedert 1777 word ook die onderwys in Vlaandere gebaseer op die norme van Des Roches, wat spelling en spraakkuns betref. Des Roches sou dan ook bekend staan as die grondlegger van die Nieuwe-Belgisch-Vlaemsche spelling. Nederland en Vlaandere hanteer nou elkeen sy eie spelling en eie grammatika. 'Vlaams' skei van 'Nederlands' en ontstaan hier twee onafhanklike tale.
Die Franse tyd
In 1794 word België deel van Frankryk onder Napoleon. Napoleon sou 'n kragtige verfransingspolitiek toepas. Gedurende die tyd het Vlaandere vinnig verfrans. Franse amptenare, onderwysers, regters en advokate het die land binnegestroom, en Nederlands was verbode verklaar. Alle moontlike maatreëls is getref om Nederlands in Vlaandere uit te roei. Nederlands is uit die stadsbestuur, gereg en die leer verban. Daarby is die Nederlandstalige pers ook vervolg. Selfs die groot stede Gent, Antwerpen en Brussel, waar die stadsbesture Nederlands gebruik het, was verplig om slegs Frans te gebruik. Tog was daar ten minste een ligpuntjie: Die laer onderwys kon in 'Vlaams' gegee word, maar die gehalte van die onderwys was beroerd, en die meeste van die onderwysers kon hul eie taal slegs met groot moeite onderrig.
Die Hollandse tyd
Nadat Napoleon verslaan is, is België (inklusief Luxemburg) met Nederland verenig onder koning Willem I, onder Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Willem I sou dieselfde beleid as die Franse volg, naamlik, één land, één taal. Vir dié Verenigde Koninkryk moes die taal Nederlands wees, en het hy ook gehoop om mettertyd die Waalse en Duitse gebiede vir die Nederlandse taal te wen, deur die invoering van Nederlands as vak in alle skole van die Ryk. Die vreugde oor die verwerping van Franse gesag in veral Vlaandere was groot. Baie Vlaminge het die eenmaking met Nederland verwelkom.