cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Breyten Breytenbach
Prosa
Om te vlieg (Opstel in vyf ledemate en ’n ode) is sy heel eerste voltooide prosawerk, al word dit na Katastrofes gepubliseer. Reeds in 1967 is dit aanvaar vir publikasie, maar dit word dan deur vrees vir die streng sensuurwette van die tyd gekelder. Dit is die verhaal van Panus (samestelling van penis en anus) se begeerte om te vlieg, wat oor ’n tydperk van vyf seisoene strek. Hy bevind hom tydens oorlog in Slagterstad, ’n stad wat verwantskappe met Parys en Kaapstad toon. Die werk word geskryf uit ’n dubbelperspektief aangesien Panus beide karakter en verteller is. Sy begeerte om te vlieg is ’n verlange om aan die groei en ontbinding, dood en lewe te ontvlug en homself volkome te verwesenlik, waar om te vlieg eindelik gelykgestel word aan Nirwana, die opperste bevryding. Hierdie begeerte kan ook gesien word as samehangend met die begeerte om te skryf. Die vyf seisoene (winter, winnel (winter en lente gekombineer), lente, somer en herfs) van die boek verwys ook na vyf wonderbaarlike vermoëns van Boeddha en omdat Boeddha die Al is, skep die vyf saam een liggaam wat meer as sy dele is. Hierdie vermoëns is kennis deur middel van die hemelse oor, kennis van ander se gedagtes, herinnering aan voorafgaande lewens, kennis van die dood en hergeboorte van ander wesens. So word die seisoene dan beide ’n herhaling van die ander en ’n nuwe perspektief, wat gelyktydig met die ander plaasvind. Dit is ’n werk wat heeltemal afwyk van die konvensionele verhalende prosa en dit skep ’n fantasiewêreld waarin die makabere en kosmiese ’n verbinding met mekaar aangaan.
Breyten publiseer verskeie prosasketse in Sestiger, Contrast en De Vlaamse Gids en uit hierdie werk (asook verskeie stukke wat uit die oorspronklike manuskrip van Katastrofes weggelaat is en prosastukke uit ’n Seisoen in die paradys) word keuses saamgebundel in De boom achter de maan in Nederland en Die miernes swel op ja die fox-terrier kry ’n weekend en ander byna vergete katastrofes en fragmente uit ’n ou manuskrip. Hierdie werk is dus verwant aan Katastrofes, alhoewel dit hoofsaaklik van mindere kwaliteit is. Die kortverhaal Strafbare onskuld word in Julie 1968 in Contrast gepubliseer en daarna deur Hennie Aucamp in die versamelbundel Bolder opgeneem. Breyten se prosawerk verskyn ook in ander versamelbundels, insluitende Borde borde boordevol saamgestel deur Hennie Aucamp, Vertellers van Merwe Scholtz en Die Afrikaanse kortverhaalboek en Kort keur, beide van Abraham H. de Vries.
In ’n Seisoen in die paradys (onder die skuilnaam B.B. Lasarus) doen hy verslag oor die besoek van hom en sy vrou aan Suid-Afrika in 1972–1973, waarin hy sy jeugwêreld ook herontdek en die Suid-Afrikaanse samelewing herevalueer. Die titel verduidelik die kortstondigheid van sy besoek aan sy oorsprong terwyl die skuilnaam BB (vir sy voorletters) na hom verwys en na Lasarus, die man wat die dood oorwin het nadat hy ’n seisoen in die graf deurgebring het. In die paradys is daar dus beide lewe en dood, hemel en hel. Die boek staan dan ook in die teken van vele afskeide van mense, gebiede en dinge wat hy geken het. Hy belig die teks met vele gedigte en sluit dan ook sy siening van die digterskap in die boek in. Die boek is in Nederlands vertaal deur Hans Ester en Adriaan van Dis en in Engels deur Rike Vaughan.
Na sy vrylating publiseer hy die prosabundel Mouroir, wat grootliks in die tronk geskryf is. Dit bestaan uit nege en dertig kortprosatekste, waarvan elf in Engels geskrywe is. Die titel is die Franse woord vir ’n tehuis vir bejaardes, waar die inwoners op die dood wag en dus ook die betekenis van veroordeelde of gevangene inkorporeer. In aansluiting by sy vorige prosawerke word die inhoud surrealisties aangebied, met die onderwerp hoofsaaklik ervarings in die gevangenis. In die subtitel word die boek as “bespieëlende notas van ’n roman”, waardeur die aard daarvan (fragmente, sketse en meditasies) wat tog op ’n manier saamhang, aangedui word. Die spieël van hierdie subtitel is ook aanduidend van die wyse waarop dinge nie direk gesê word nie, maar eerder soos in ’n spieël weerkaatsings is, met die weerkaatsings wat ook in die verskillende tekste na mekaar weerkaats en dus by mekaar aansluit. Dit is dus ’n verwikkelde werk wat nie maklik sy geheime prysgee nie. Mouroir is in 1984 op die kortlys vir die toekenning van die Louis Luyt-prys.
Europese rietsanger
Die Europese rietsanger (Acrocephalus palustris) is 'n algemene Palearkties-broeiende trekvoël in welige plantegroei, varing-en-doringwoudrande, rivierruigtes en digte tuine. Die voël word 12 – 13 cm groot en weeg 8 - 15 gram. In Engels staan die voël bekend as die Marsh warbler.
Breyten Breytenbach
Prosa
Boek (Deel een): Dryfpunt behandel die digaksie en die rol van waarneming en inspirasie. Dit is egter nie tegnies en realisties geskryf nie aangesien hy in die tronk (waar die boek geskryf is) uiteraard geen toegang tot verwysingswerke gehad het nie. Sy kennis van die literatuur en wye leeskennis sorg egter dat hy die wese van kuns, die skeppingsdrang en die skeppende daad kan ondersoek. Kreatiwiteit word hier verbind met fantasie, surrealisme, invoer van karakters uit sy vorige werke, hallusinasie en dies meer en hy sluit ook ’n beduidende aantal gedigte binne die teks in. Sodoende word dit beide fiksie en nie-fiksie, maar bied nogtans ’n boeiende blik op sy eie kreatiewe proses.
Ruimte
Die mens het in die 20ste eeu begin met die fisieke verkenning van die ruimte – eers met hoë ballonvlugte en daarna danksy die ontdekking van een- en meerfase-vuurpylaandrywers. Joeri Gagarin van die Sowjetunie was in 1961 die eerste mens wat om die Aarde gewentel het en onbemande ruimtetuie het intussen al die bekende planete in die Sonnestelsel besoek. Die ruimte is ’n uitdagende omgewing vir die mens weens die gevare van vakuum en straling. Die klein swaartekrag het ’n nadelige uitwerking op die menslike liggaam; dit veroorsaak spier- en beenverlies. Bemande vlugte was tot nou beperk tot ’n lae wentelbaan om die Aarde en die maan, en onbemande vlugte tot die Sonnestelsel; die res van die ruimte kan net deur waarneming deur teleskope verken word.
Olimpiese Somerspele 2012
Gelukbringers
Wenlock en Mandeville beeld twee staaldruppels in 'n menslike gedaante uit en word met die staalbedryf in Bolton in Groter Manchester verbind. Hul name gaan terug op die klein nedersetting Much Wenlock in die graafskap Shropshire naby die Walliese grens, waar reeds in 1850 die Wenlock Olympian Society Annual Games as voorloper van die moderne Olimpiese Spele gehou is, en Stoke Mandeville, 'n nedersetting in Buckinghamshire wat as gasheer van die eerste Paralimpiese Spele opgetree het.
Breyten Breytenbach
Prosa
Parool / Parole is ’n keur deur Francis Galloway uit sy openbare toesprake wat by verskeie geleenthede tussen 1968 en 2015 in Afrikaans en Engels gelewer is, asook briewe en ander tekste waarmee hy aan openbare debat oor aktuele kwessies deelgeneem het. Onder andere is daar sy toespraak by die Sestiger-somerskool wat in 1973 by die Universiteit van Kaapstad gehou is en ’n stimulus was vir Afrikaanse skrywers se maatskaplike betrokkenheid; die pleidooi wat hy in 1975 in die Hooggeregshof gelewer het voor die regter wat hom tronk toe gestuur het op aanklag van terrorisme; en sy omstrede toespraak by die aanvaarding van die Rapport-prys in 1986, waarin hy Afrikaners gekonfronteer het oor hulle instandhouding van ’n polisiestaat. Uit die stukke blyk Breyten se deurlopende verset teen ongeregtigheid en sy vermanings kan in alle gevalle na hierdie standpunt teruggevoer word.
Argentynse nasionale rugbyspan
Naoorlogse tydperk
Nadat ’n aantal mislukte pogings om die universiteite van Oxford en Cambridge vir ’n gesogte besoek aan Argentinië uit te nooi, het hulle in 1956 eindelik daarin geslaag. Die gemeensame keurspan van albei universiteite, wat ook verskeie Engelse nasionale spelers ingesluit het, het albei wedstryde teen die Argentynse nasionale span gewen en ook die ander wedstryde beklink. In September 1959 kon die Argentyne nog beter met die internasionale teenstanders meeding, toe die Junior Bokke ná ’n kwarteeu weer na Suid-Amerika getoer het. In albei wedstryde teen die Suid-Afrikaanse jeugspan het Argentinië net naelskraapse nederlae gely. In Julie en Augustus 1960 het die Franse nasionale span vir die derde keer Argentinië besoek. Tydens hul Suid-Amerikaanse toer het die gaste al die 13 wedstryde gewen, insluitende drie toetswedstryde. Nogtans was hulle van die gasheer se prestasies baie beïndruk.
Olimpiese Somerspele 2012
Gelukbringers
Die skrywer Michael Morpurgo het 'n storiekonsep vir Wenlock en Mandeville geskryf, en 'n animasierolprent is vervaardig. Twee verhale oor die twee gelukbringers is geskep: Out of a Rainbow en Adventures on a Rainbow.
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
Verskeie Engelse prosawerke van hom verskyn na sy vrylating. The true confessions of an albino terrorist bevat ’n meer realistiese uitbeelding van sy tronkervarings as Mouroir (al speel hy ’n vir hom normale spel tussen werklikheid en fiksie of droom) en is dan ook die eerste boek wat hy skryf na vrylating. Hy dikteer die teks op bande en praat hierop deurentyd met sy vrou (wat die bande vir hom transkribeer), om haar te vertel wat hy jare lank moes verswyg. Sy openbaarmaking van die werklikheid binne die Suid-Afrikaanse tronke is ontstellend. Hoewel sy bedoeling was om ’n politieke teks te skryf, is die uiteinde tog ook ’n geskrif met letterkundige meriete, hoewel dit duidelik is dat sy meesterskap van Engels nie so sterk is as sy Afrikaans nie. In 1984 is The true confessions of an Albino terrorist op die kortlys vir die toekenning van die Engelse C.N.A.-prys. End papers bevat essays, briewe en aantekeninge oor die toestand van blanke Afrikaners voor wat hy reeds beskou as die finale afbreuk van apartheid.
Die roman Memory of snow and of dust se titel dui reeds aan dat ons hier te maak het met paradoksale verbindings, motiewe van kortstondigheid en verganklikheid en die poging om daardie vervlietende tye te onthou of vas te hou. Dit is hoofsaaklik surrealistiese prosa, wat nogtans ’n boeiende intrige bevat. In 1990 wen “emory of snow and of dust die Engelse C.N.A.-prys.
Leucandra innominata
Leucandra innominata is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Argentynse nasionale rugbyspan
Toenemende internasionale kontak
In 1964 het die Suid-Afrikaanse Rugbyunie die UAR vir ’n toer na Suid-Afrika en Rhodesië uitgenooi. Ter voorbereiding het die UAR met die Suid-Afrikaner Izak van Heerden die eerste buitelandse hoofafrigter aangestel. In Mei en Junie 1965 het hul eerste besoek oorkant die Atlantiese Oseaan plaasgevind en hulle het in 16 wedstryde gespeel. Hulle het egter geen toetswedstryde gespeel nie, maar die teenstanders was nogtans deurgaans ernstige keurspanne met ’n hoë spelvlak. Tydens hierdie toer het die bynaam “Poemas” vir die Argentyne gevestig. Ná twee aanvanklike nederlae (insluitende teen die Rhodesiese span) het hulle aan die omstandighede gewoon geraak en altesaam elf keer geseëvier. Veral hul 11–6-oorwinning teen die Junior Bokke op 19 Junie voor ’n skare van 40 000 op Ellispark in Johannesburg is noemenswaardig. Tydens hul terugkeer is die Poemas deur ’n groot skare verwelkom. Hierdie toer word as die begin van die moderne rugbytydperk in Argentinië beskou en dit het tot ’n toenemende groei in gewildheid gelei. Vervolgens het ook meer internasionale spanne daarin belanggestel om teen die Poemas te speel. Aansluitend het Argentinië tuis teen die besoekende Franse kampioen Section Paloise te staan gekom; dié wedstryd word veral vir die oproer en oortredings van albei spanne, maar nie die Argentynse oorwinning onthou nie. Die gebeurtenisvolle jaar 1965 is afgesluit met die besoek deur die gemeensame keurspan van die twee universiteite van Oxford en Cambridge; die drie wedstryde teen die nasionale span het in ’n oorwinning, ’n gelykop en ’n nederlaag geëindig.
In September 1968 het die Walliese nasionale span na Buenos Aires getoer en onder andere in twee wedstryde teen Argentinië gespeel, wat egter nie as toetswedstryde erken is nie. Die Walliesers het in die eerste wedstryd ’n verrassende nederlaag gely en in die tweede is hulle in ’n gelykopwedstryd vasgebind. Daarmee het die Poemas vir die eerste keer daarin geslaag om ’n reeks teen ’n gevestigde rugbyland te beklink. ’n Jaar later het die Skotte vir die eerste keer Argentinië besoek en ook in twee nieamptelike toetswedstryde teen die Poemas gespeel. Argentinië het die eerste maklik gewen, maar in die tweede ’n naelskraapse nederlaag gely, waardeur dié reeks gelykop geëindig het. Gedurende die 1970’s het Argentinië sy opkoms as ’n topspan voortgesit. Hugo Porta, wat vanaf 1971 tot 1990 vir die Poemas uitgedraf het, het ’n leidende rol ingeneem en was in hierdie tydperk een van die wêreld se beste spelers op losskakel. In Junie en Julie 1971 het Argentinië ’n verdere toer na Suid-Afrika onderneem en soos ses jaar tevore weer goeie resultate behaal. Hulle het onder andere teen die Gaselle, die Suid-Afrikaanse o/23-span, ’n oorwinning en ’n nederlaag aangeteken. Oorspronklik was ’n wedstryd ook in Rhodesië beplan, maar dié moes onder druk van die Argentynse regering afgelas word. In Oktober en November 1973 het die Poemas na Ierland en Skotland getoer en in agt wedstryde gespeel. Hulle het albei nieamptelike wedstryde teen die nasionale spanne verloor, maar teen Skotland met net één punt.
Hul onoorwonne lopie in amptelike toetswedstryde sedert 1961 het in Junie 1974 geëindig, nadat die Poemas teen die Franse twee naelskraapse nederlae gely het. In Oktober 1975 het twee verdere toetsnederlae tydens hul Franse toer gevolg, waar hulle in sewe wedstryde gespeel het. ’n Jaar later het die Argentyne Wallis en Engeland vir ses wedstryde besoek. In die nieamptelike wedstryd teen die Walliese span op 16 Oktober 1976 in Cardiff was die Poemas op die punt van ’n historiese oorwinning teen die destyds beste span van die Noordelike Halfrond. Net ’n strafskop deur Phil Bennett ná ’n oortreding deur Gabriel Travaglini in die doodsnikke van die wedstryd het die Walliesers die wedstryd met 20–19 laat beklink. ’n Maand later het die Poemas vir die eerste keer die All Blacks uit Nieu-Seeland vir twee nieamptelike tuiswedstryde verwelkom, maar albei swak verloor. Op 2 Julie 1977 het die Poemas tuis vir die eerste keer gelykop teen Frankryk gespeel. In September en Oktober 1978 het hulle weer deur Europa getoer en in nege wedstryde gespeel. Hul eerste ontmoeting met die Engelse nasionale span (sonder toetswedstrydstatus) het op 14 Oktober 1978 in ’n verrassende 13–13-gelykop geëindig. Tien dae later is hulle in die eerste toetswedstryd teen Italië met 19–6 verslaan.
Olimpiese Somerspele 2012
Olimpiese fakkelloop
Die Olimpiese fakkelloop het vanaf 18 Mei tot en met 27 Julie 2012 in die Verenigde Koninkryk plaasgevind. Nadat die Olimpiese vlam op 10 Mei tradisioneel in Olimpia, Griekeland, aangesteek is, is dit tussen 10 en 17 Mei tydens 'n fakkelloop oor 'n afstand van sowat 3000 kilometer deur Griekeland gedra en het op die volgende in Land's End, die mees suidelike punt van Engeland in Cornwall, aangekom. Die vlam is van hier deur altesaam 8000 lopers langs 70 roetes en oor 'n afstand van 12 800 km deur die hele land gedra.
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
All one horse: fiction and images bevat sketse oor mens, dier en wêreld op soek na sin en insig, wat op ’n sekere manier aan Katastrofes herinner.
Leucandra innominata
Die spons behoort tot die genus Leucandra en tot die familie Grantiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1913 deur Dendy & Row.
Ruimte
Grense
Daar is geen natuurlike grens tussen die Aarde se atmosfeer en die ruimte nie – hoe verder weg van die Aarde, hoe dunner word die atmosfeer. Daar is egter ’n paar kunsmatige grense vasgestel:
Olimpiese Somerspele 2012
Olimpiese fakkelloop
By die fakkelloop is eilandgroepe langs die kus soos die Kanaaleilande, die eiland Man, die Orkney-eilande, die Shetland-eilande en die Hebride-eilande ingesluit, so ook die Ierse hoofstad Dublin. 'n Getal kulturele aanbiedings is ter geleentheid van die Olimpiese fakkelloop gehou.
385
Die jaar 385 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 85ste jaar van die 4de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
Return to paradise besin oor wedervaringe tydens ’n drie maande besoek van hom en Yolande aan ’n veranderende Suid-Afrika in 1991, waartydens hy in sy unieke posisie as beide buitestaander en inwoner weer helderheid oor sy geboorteland probeer verkry. Die boek verskyn aanvanklik in Nederlands (as Terugkeer naar het Paradijs) voordat dit in Engels verskyn en is ’n reis-aanvulling vir ŉ Seisoen in die paradys en daarna sy besoek wat op sy tronkstraf en die boek The true confessions of an albino terrorist uitgeloop het, om sodoende ’n drieluik te vorm. Die Sunday Times Alan Paton Award vir nie-fiksie word in 1994 toegeken aan Return to paradise.
Honda CBR600RR
Rensport
In die Supersport Wêreldkampioenskap, het die CBR600 agt van die twaalf titels verower sedert sy bekendstelling in 2003, terwyl dit ook tien vervaardigerskrone aan Honda besorg het sedert 2003 (korrek soos in 2015). Michael Dunlop hou die supersportrondterekord by die Isle of Man TT.
Olimpiese Somerspele 2012
Olimpiese fakkelloop
Vir die fakkelloop is 8000 fakkels vervaardig wat uit 'n aluminium-legering bestaan het en met goud oortrek is. Hulle was 80 sentimeter lank en 800 gram swaar. Elke fakkel is met 8000 klein gaatjies geperforeer wat die fakkeldraers versinnebeeld het. Kort nadat die fakkel-ontwerp op 8 Junie 2011 aan die publiek bekend gestel is, het dit ironiese kommentaar uitgelok en die bynaam Golden Cheesegrater ("Goue Kaasrasper") gekry.
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
The memory of birds in times of revolution is ’n versameling persoonlike geskrifte (essays, toesprake, referate en ope briewe) wat hy tussen 1987 en 1994 skryf. Hierin besin hy oor die politiek in Suid-Afrika en spreek sy menings uit oor aktuele sake, wat die apartheidsregering en die ANC-regering insluit, terwyl hy ook voorstelle aan die hand doen vir verbetering. Hy besef dat die ganse eeu immoreel is, waar die mensdom konsekwent wreed en destruktief optree teen sy buurman en die omgewing.
Olimpiese Somerspele 2012
Olimpiese fakkelloop
Die organisasiekomitee was egter onseker oor die betroubaarheid van die fakkels. Die Britse filiaal van die Duitse motorvervaardiger BMW, een van die amptelike borge van die Olimpiese Somerspele 2012, het aangebied om die fakkel-ontwerp in hul klimaatkanaal te toets. Die fakkels is hierby aan 'n verskeidenheid weerstoestande blootgestel, waaronder reën, sneeu, koue en hitte.
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
Dog heart (met subtitel a travel memoir) bevat sketse oor sy Bolandse jeug, geskryf in opdrag van die Duitse uitgewer Hanser. Dit is deel van ’n reeks waarin bekende skrywers oor hulle gunsteling streke skryf. Die subtitel verwys egter dat Breyten steeds op reis is, op soek na sy jeug en na homself. Die titel verwys na Nietzsche se besluit om sy menslike pyn “hond” te noem, omdat dit net so getrou en onopsigtelik is en hy sy gevoelens daarop kon uitleef. Hy verwoord dan ook sy pyn van onthou, maar in ’n beheerste toon, wat juis daarom meer aangrypend word. Die skrywer bevind hom hier in Middle World, ’n plek wat later weer sy verskyning in sy prosa sal maak. Hierdie middelwêreld is wanneer jy jou tuiste verlaat het, maar nog nie ’n geborgenheid in ’n nuwe tuiste gevind het nie. Dog heart is in 1999 op die kortlys vir die toekenning van die M-Net-prys.
Ralph James
Ralph James (29 November 1924 – 14 Maart 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Big Bad Mama (1974) en Sixpack Annie (1975), en in die televisiereekse Mork & Mindy (1978) en Spider-Man (1981).
Breyten Breytenbach
Engelse prosa
A veil of footsteps (met die subtitel memoir of a nomadic fictional character) is weereens ’n ongewone reisboek, waar die reis meer inwaarts as uitwaarts is. Die reis word in die boek ’n metafoor vir verbeelding, waar ’n bekende landskap voortdurend anders bekyk en beskryf word deur nuwe metafore daarvoor te vind. Hier is weer persoonlike refleksies van sy karakter Breyten Wordfool, wat hom in staat stel om die waarnemings in die derde persoon te maak en per geleentheid selfs in gesprek met homself te tree. Uiteindelik bly die refleksies egter vaag en verberg deur die sluier van voetstappe. Daar is ’n streep van moedeloosheid deur die boek, met kritiek op die verval, ongeregtigheid, misdaad en wanhopige toestande wat wêreldwyd ervaar word, maar sonder hoop dat die wêreld kan verander en dat verset werklik gaan help. Hierdie toestand gee ook deels uiting aan sy nomadiese karakter (vergelyk die subtitel) wat hom nêrens meer werklik tuis laat voel nie. In 2009 is A veil of footsteps op die kortlys vir die toekenning van die Herman Charles Bosman-prys vir Engelse letterkundige werk en outobiografieë.
By Archipelago Books in New York publiseer Breyten Intimate stranger, waarin hy besin oor die poësie in die algemeen en sy eie siening daarvan. Hy haal ander skrywers en digters ook aan en tree met hulle in gesprek oor die opvattings van die poësie, sodat poësie inderdaad ervaar kan word as ’n bepaalde manier van lewe. Dit is ook ’n siening van sy eie digtersaktiwiteit. Hierdie boek het reeds in 2006 in Nederlands verskyn as Intieme vreemde.
Notes from the Middle World bevat essays oor die sosiaal-politiese situasie in Suid-Afrika en twee gedigte. Die titel-essay definieer die middelwêreld as ’n tussenplek waar jy jou tuiste verlaat, maar dat jou tuiste jou nie verlaat nie, wat teenstrydigheid en onsekerheid teweegbring.
Ruimte
Omgewing
Die buitenste ruim is die naaste natuurlike benadering van ’n perfekte vakuum. Dit het geen wrywing nie en sterre, planete en mane kan vrylik met hul wentelbane langs beweeg. Selfs die vakuum van intergalaktiese ruimte is egter nie heeltemal sonder materie nie, want dit bevat ’n paar waterstofatome per kubieke meter. In vergelyking daarmee bevat die lug wat ons inasem sowat 1025 molekules per kubieke meter. Die dun verspreiding van materie in die buitenste ruim beteken dat elektromagnetiese straling groot afstande kan aflê sonder om versprei te word. Daar vind egter wel ’n verspreiding van fotone plaas deur stof en gas, en dit is ’n belangrike faktor in galaktiese en intergalaktiese sterrekunde.
Breyten Breytenbach
Drama
Breyten maak sy debuut as dramaturg in 1997 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees (KKNK) op Oudtshoorn met Boklied, waarin belangwekkende kommentaar gelewer word op tydgenootlike werklikhede binne die Afrikanergemeenskap, veral die oorgang vanaf ’n Europa-orde na ’n Afrika-orde. Hierdie drama is onmiddellik omstrede weens die eksplisiete sekstonele en pront dialoog wat daarin voorkom, maar word ook waardeer vir die wyse waarop daarin geslaag word om mites, legendes en rituele aaneen te vleg. Die titel verwys na die bokdans wat in antieke Griekeland deel gevorm het van die erediens vir die god van wyn en teater, Dionysos (die Romeinse Bacchus), waaruit die klassieke tragedie ontwikkel het. Hierdie is egter geen tragedie nie en die subtitel dui dit aan as ’n vermaaklikheid in drie bedrywe. ’n Groep digters woon ’n konferensie by in ’n gevangenis (maar dit kan ook die paradys of hel wees). Die karakter Maker, wat die rol van die skrywer van die stuk speel, spreek die gehoor aan die einde van die eerste bedryf regstreeks aan soos die gebruik was in die Middeleeue. Van die karakters roep ook verskeie figure uit die verlede en hede op, soos Madonna wat Moeder Maria, Marilyn Monroe of die sangeres kan verteenwoordig. Aan die slot word Maker as sondebok geoffer, nadat aspekte van die dramaturg se persoon simbolies nageboots is en politieke en sosiale kwessies in hedendaagse Suid-Afrika aangeraak is. Die drama is ryk aan intertekstuele verwysings na ander werke, soos Arthur Rimbaud se ’n Seisoen in die hel en Aristophanes se Die paddas en Die voëls. Hierdie verwysings word egter nie maklik deur die gemiddelde teaterganger gesnap nie, sodat die drama as ontoeganklik beskryf kan word. Boklied ontvang die De Kat-Herrieprys by die KKNK, asook agt ENB Vita Streekteatertoekennings vir 1997–1998.
Sy eerste Engelse drama, The life and times of Johnny Cockroach, word in 1999 tydens die Grahamstadse Kunstefees opgevoer. Dit is ’n vervolg op Boklied en is weereens ’n stuk deurdrenk van simboliek en filosofie. Die titel verwys na die onsterflike kakkerlak wat ’n beslissing oor die eeue heen kan uitbring. ’n Regbank van drie vroue (wat die vroue, moeders, dogters, minnaars en weduwees verteenwoordig) verhoor die hoofspelers in die afgelope eeu se belangrikste gebeure. Hulle word opgeroep om vir oulaas die oortuigings, passie en drome te herleef wat gelei het tot revolusies, oorloë en omwentelinge. In die proses word die onbenulligheid van elke ideologie ontbloot en gestel teenoor die onbeskryflike lyding en sinnelose geweld wat dit meegebring het. In die nuwe Suid-Afrika is die terugkry van grond waarvan swart gemeenskappe in die apartheidsjare ontneem is en die terugwen van ’n eie trots gesetel in tradisionele norme die dryfveer. ’n Hoofman keer van die myne terug na sy ou grond, maar as hy sterwe, word sy dogter van die universiteit gehaal om oor te neem. Daar is dan konflik tussen die tradisionele en die nuwe, stedelike leefwyse. In die nuwe tuiswêreld is daar ook reeds ’n mafia wat geld maak deur dienste aan die inwoners te verkoop. Hierdie drama word na hersiening in 2002 in die South African Theatre Journal gepubliseer.
Olimpiese Somerspele 2012
Olimpiese fakkelloop
Sedert die eerste Olimpiese fakkelloop in 1936 in Berlyn is al 'n verskeidenheid brandstowwe getoets, waaronder magnesium, kruit, hars en olyfolie. Vir die Londense Spele is gaspatrone gebruik, maar die toetse deur BMW-ingenieurs het getoon dat die brander te swak was vir tipiese Engelse wind en reënweer. Die ontwerp is dus aangepas. Na bewering is die Olimpiese vlam nogtans twee keer op sy pad geblus – onder meer terwyl dit per renboot vervoer is: BMW se toetse het nie voorsiening vir hierdie uiterste blootstelling aan sterk seewind gemaak nie aangesien die ingenieurs nie daaroor ingelig is nie.
Basilica minor
Basilica minor (Latyn, letterlik "klein basiliek") is 'n besondere eretitel wat deur die pous aan 'n beduidende kerkgebou verleen word, ongeag sy boustyl. Met die toekenning van dié eretitel word die bande tussen 'n kerk en die biskop van Rome versterk, terwyl die gebou ook vir sy omgewing beduidender word.
Die geboue en vlae van 'n Basilica maior dra soms die gekruiste sleutels wat ook op die pouslike wapen uitgebeeld word. Die padiglione (Latyn: umbraculum, Italiaans ook ombrellino), 'n geel-rooi gestreepte keëlvormige syskerm, wat oorspronklik as 'n sonbeskerming tydens prosessies gebruik is, en die tintinabulum, 'n liturgiese klokkie, is deesdae geen verpligte kentekens meer nie.
384
Die jaar 384 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 84ste jaar van die 4de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Utrecht (provinsie)
Utrecht (letterlik in Afrikaans: Utregt) is een van die 12 provinsies van Nederland en is in die sentrum geleë. Die provinsie het 'n bevolking van 1 361 000 in 2021 gehad en beslaan 'n oppervlakte van 1 560 km² met 'n bevolkingsdigtheid van 865 per km². Die hoofstad en grootste stad is Utrecht.
Basilica minor
Tans dra 1 477 kerkgeboue wêreldwyd die eretitel basilica (basiliek), waarvan 528 in Italië. Veral bedevaartskerke word met dié titel vereer. 'n Basilica minor kan maklik aan die pouslike wapen (van die huidige pous of dié wat die titel oorspronklik verleen het) herken word wat oor die portaal of enige ander opvallende plek aangebring is. 'n Hoër rang as dié van Basilica minor is die titel Basilica maior, wat egter tot op datum slegs aan sewe Rooms-Katolieke kerkgeboue toegeken is.
Breyten Breytenbach
Vertalings en redakteur
Breyten doen ook vertalings in Afrikaans, waaronder Titus Andronicus van Shakespeare (1970), Die skooltrein van Helen Acker (1970) en Die geheim van die houtbene van Griselda Gifford (1968).
As redakteur is hy verantwoordelik vir die bundel Imagine Africa, ’n versameling van essays, verhale, gedigte en genre-oorskrydende skeppings, asook ’n reeks afbeeldings van die grafiese werk van Amadou Kane Sy, ’n Senegalese kunstenaar. Werk van Suid-Afrikaanse skrywers en digters daarin is deur Charl-Pierre Naudé, Adam Small, Eben Venter en Breytenbach self.
Eerbewyse
Benewens die vele pryse wat sy individuele boeke verower, word Breytenbach se werk en persoon by herhaling bekroon en word hy op velerlei maniere vereer. In 1972 word hy verkies tot lid van die Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Tydens sy verhoor in 1975 ontvang Breyten ’n kunsprys ter waarde van R1 000 van die Stadsraad van Vitry in Frankryk. Hy verower die Prix de Septs in 1977 vir sy literêre werk, ’n prys wat deur sewe internasionale uitgewerye ingestel is en waarvan hy die eerste ontvanger is. In 1978 kry hy ’n spesiale toekenning van die komitee van die International Publisher’s Prize. Hy word in 1980 benoem vir die internasionale Neustadtprys (waar hy met slegs een punt tweede eindig na die Tsjeggiese skrywer Josef Skvorecky). Hy ontvang in 1981 die eregeld van Poetry International, ’n prys wat toegeken word aan ’n digter wat onder meer deur sy werk in ’n ernstige situasie beland het. Van die Jan Campert-stichting ontvang hy in Den Haag in 1983 ’n spesiale prys om sy vryheid te vier en sy digterskap te stimuleer. Hy is die onderwerp van ’n film wat deur Jobst Grabow gemaak word en in 1983 oor Duitse televisie gebeeldsaai word, naamlik Prison mailbag x4 South Africa, a letter to Breyten Breytenbach. In 1984 ontvang hy ’n toekenning van die beweging vir sosiale menseregte en in 1985 die Pierpaolo Pasolini-prys, vernoem na die wêreldbekende Italiaanse digter en filmregisseur. Breyten ontvang hierdie prys in erkenning vir die werk wat hy onder moeilike omstandighede gedoen het.
In 1988 vereer die Universiteit van Wes-Kaapland hom met ’n eredoktorsgraad vir wat hy vir die Afrikaanse taal gedoen het, ’n eer wat in 1993 gevolg word deur die Universiteit van KwaZulu-Natal in Durban in erkenning vir die groot sosiale en kulturele bydrae van sy werk en sy internasionale statuur. Die Universiteit van Gent in België vereer hom dan in 2014 met ’n eredoktorsgraad in erkenning van sy eiesinnige kunstenaarskap en sosiaal-kritiese werk. Die Internasionale Parlement van Skrywers verkies in November 1993 ’n Wêreldraad en ’n president. Sestig skrywers kom in Strassburg byeen en verkies Adonis, Pierre Bourdieu, Jacques Derrida, Carlos Fuentes, Edouard Glissant, Toni Morrison en Breytenbach tot die Wêreldraad, met Salman Rushdie as president. Hierdie parlement stel hom ten doel om vir verdrukte skrywers te veg en die onafhanklikheid van vryheid van spraak en skryf te verdedig. In 1995 kry hy in Nederland die Jacobus van Looy-prys vir ’n kunstenaar wat skryf- en skildertalent kombineer. Op 6 Mei 1995 reël die Oudskolierebond van sy alma mater, die Hugenote Hoërskool in Wellington, ’n huldigingsaand vir hom te Provence in Wellington, waartydens ’n voordragprogram van sy werke aangebied word, en op 8 Mei 1995 oorhandig die Hugenote Hoërskool ’n eretoekenning aan hom. Ook in 1995 ontvang hy die twaalfde Malaparte-prys wat jaarliks deur die Vriende van Capri toegeken word ter herdenking van die Italiaanse joernalis en skrywer en ter erkenning van die politieke betrokkenheid en die literêre prestasies van die ontvanger. Poetry International maak hom in 1996 die onderwerp van die jaarlikse vertaalprojek wat deel is van hierdie fees. Verskeie dokumentêre films oor sy lewe word gemaak. Hierdie sluit in ’n Engelse film oor ’n Seisoen in die Paradys in 1997 onder regie van die Sweed Richard Dindo, ’n film in Frans en ook die film Breyten the artist onder regie van Hennie Serfontein wat in 1997 op die rolprentprogram van die Grahamstadse kunstefees en ook op 3 vertoon word.
Die stigting Weltenbürger Verein, onder beskerming van die motorvervaardiger Volkswagen in die Duitse stad Hannover, vereer hom in 1998 as ’n wêreldburger. In 2005 ken Pallo Jordan, die minister van Kuns en Kultuur, ’n toekenning van sy departement aan hom toe vir sy lewenswerk, maar hy weier hierdie toekenning. Sy ouerhuis Grevilleas in Wellington in die Boland word gerestoureer en dit word in Februarie 2007 geopen as die Breytenbach-sentrum vir die Kunste, waar hy onder andere periodiek skryfopleiding aanbied. Die sentrum wil ’n geleentheid bied vir talentvolle kunssinniges om hulle kuns uit te leef en as die middelpunt van die kultuurlewe in die streek funksioneer. Hy word in 2007 deur die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns benoem vir die Nobelprys. Ten tye van sy sewentigste verjaarsdag hou die dorp Hengelo in Oos-Nederland vir twee weke vanaf 14-26 Junie 2009 ’n groot uitstalling van sy beeldende en letterkundige werk onder die titel “Raakruimtes”. Ook ter viering van sy sewentigste verjaarsdag word die Lente 2009 uitgawe van Tydskrif vir Letterkunde aan sy werk toegewy. In 2010 word die Mahmoud Darwiesj-toekenning vir sy lewenswerk in die Palestynse stad Ramallah aan hom oorhandig. Louise Viljoen publiseer in 2014 ’n indringende studie oor sy werk onder die titel Die mond vol vuur.
Sy werk word ook gereeld opgevoer. In 2002 word Lappesait by die KKNK opgevoer met Pedro Kruger en Eugenie Swanepoel wat van Breyten se getoonsette poësie sing. Sy tronkgedigte word in 2009 deur die komponis Martin Watt in ’n opera omskep onder die naam Tronkvoël. By Woordfees op Stellenbosch in 2010 word die produksie Verse in my vingers met die eerste prys vir woordmusiek bekroon.
Ruimte
Omgewing
Sterre, planete en mane behou hul atmosfeer danksy swaartekragaantrekking. Atmosfere het geen spesifieke grense nie: hoe verder van die hemelliggaam af, hoe kleiner word die digtheid van atmosferiese gas totdat dit nie van die omringende omgewing onderskei kan word nie. Die Aarde se atmosferiese druk neem af tot sowat 3,2 × 10−2 Pa by ’n hoogte van 100 km, in vergelyking met 100 kPA van standaarddruk. Daarna raak die isotropiese gasdruk onbeduidend wanneer dit vergelyk word met stralingsdruk van die Son en die dinamiese druk van die sonwind. Die termosfeer in dié streek se druk, temperatuur en samestelling wissel en hang grootliks af van die weer in dié streek.
Op Aarde word die temperatuur gemeet in terme van die kinetiese aktiwiteit van die omliggende atmosfeer. Die temperatuur in die ruimte kan egter nie op dié manier gemeet word nie. Dit word eerder bepaal deur die meting van die straling. Die hele sigbare heelal is gevul met fotone wat tydens die Groot Knal geskep is en is bekend as die kosmiese mikrogolf-agtergrondstraling (KMA). Die huidige swartstraler-temperatuur van die agtergrondstraling is sowat 3 K (-270 ºC). Sekere streke in die ruimte kan hoogs energieke deeltjies bevat wat ’n veel hoër temperatuur het as die KMA, soos die korona van die Son, waar temperature met 1,2 miljoen tot 2,6 miljoen K kan wissel.
Streke
Die ruimte is ’n gedeeltelike vakuum. Die verskillende streke word bepaal deur die onderskeie atmosfere en "winde" wat in hulle heers. Die Aarde se ruimte strek van die atmosfeer tot by die buitenste reik van die Aarde se magnetiese veld, waar dit plek maak vir die sonwind van die interplanetêre ruimte. Laasgenoemde strek tot by die heliopouse, waar die sonwind plek maak vir die winde van die interstellêre medium. Dié strek tot aan die uithoeke van die Melkweg, waar dit wegraak in die intergalaktiese ruimte.
Aardruimte
Die aardruimte is die streek om die Aarde. Dit sluit die boonste deel van die atmosfeer en die magnetosfeer in. Die Van Allen-stralingsgordel lê binne dié ruimte. Die buitenste grens van die aardruimte is die magnetopouse, wat ’n koppelvlak vorm tussen die planeet se magnetosfeer en die sonwind. Die binneste grens is die ionosfeer.
In die aardruimte is elektries gelaaide deeltjies teen baie lae digthede. Hul beweging word deur die Aarde se magnetiese veld beheer. Hierdie plasmas vorm ’n medium van waar stormagtige versteurings, aangedryf deur die sonwind, elektriese strome tot in die Aarde se boonste atmosfeer kan dryf. Tydens dié storms kan die stralingsgordels en die ionosfeer erg versteur raak. Die storms laat strome van energieke elektrone toeneem en hulle kan satellietelektronika permanent beskadig en ’n gevaar inhou vir ruimtevaarders, selfs in ’n lae aardwentelbaan. Hulle skep ook auroras naby die Aarde se megnetiese pole.
Hoewel dit voldoen aan die kriteria vir die buitenste ruim, is die atmosferiese digtheid binne die eerste paar honderd kilometer bo die Kármán-lyn steeds genoeg vir die vorming van aansienlike lugweerstand op satelliete. Dié streek bevat oorblyfsels van vorige bemande en onbemande vlugte wat gevaarlik vir ruimtetuie kan wees. Van dié afval dring soms die Aarde se atmosfeer binne.
Interplanetêr
Die interplanetêre ruimte, die ruimte om die Son en planete van die Sonnestelsel, word oorheers deur die interplanetêre medium, wat strek tot by die heliopouse, waar die invloed van die galaktiese omgewing die magnetiese veld en vloei van deeltjies vanaf die Son begin oorheers. Die interplanetêre ruimte word afgebaken deur die sonwind, ’n aaneenlopende vloei van gelaaide deeltjies vanaf die Son wat ’n yl atmosfeer (heliosfeer) skep vir miljarde kilometers die ruimte in. Die afstand en sterkte van die heliosfeer hang af van die aktiwiteitsvlak van die sonwind.
Die volume van interplanetêre ruimte is byna ’n algehele vakuum, tog bevat dit kosmiese strale, wat geïoniseerde atoomkerns en verskeie subatomiese deeltjies bevat. Daar is ook gas, plasma en stof, klein meteore en tientalle soorte organiese molekules.
Interstellêr
Die interstellêre ruimte is die fisieke ruimte binne ’n sterrestelsel wat nie deur sterre of planete beslaan word nie. Binne dié ruimte is die interstellêre medium. Die gemiddelde digtheid van die materie in dié streek is sowat 106 deeltjies per m3, maar dit wissel baie. Byna 70% van die massa bestaan uit waterstofatome. Die res is heliumatome en spore van swaarder elemente wat deur sterre gevorm word. Hierdie atome kan deur sterwinde in die interstellêre medium ingedryf word, of wanneer ou sterre hul buitenste lae begin verloor in die vorm van byvoorbeeld ’n planetêre newel. Die ontploffing van ’n supernova sal ’n skokgolf van materie veroorsaak, sowel as kosmiese strale.
Die lokale interstellêre medium is ’n streek in die ruimte binne 100 parsek van die Son af. Dit is interessant vanweë beide die nabyheid daarvan en die interaksie met die Sonnestelsel. Dit stem byna ooreen met die Lokale Borrel, ’n streek wat gekenmerk word deur ’n gebrek aan digte, koue wolke. Dit vorm ’n holte in die Orion-Cygnus-arm van die Melkweg met digte molekulêre wolke daaromheen, soos dié in die sterrebeelde Slangdraer en Bul. Dit bevat sowat 104–105 sterre en die lokale interstellêre gas vorm ’n teenwig vir die astrosfere wat die sterre omring. Die Lokale Borrel bevat dosyne warm interstellêre wolke met temperature van tot 7 000 K en radiusse van 0,5–5 parsek.
Gewone taaibos
Die gewone taaibos (Searsia pyroides), voorheen Rhus pyroides, is 'n boom wat feitlik reg oor Suid-Afrika voorkom behalwe die Noord- en Wes-Kaap. Die spesie kom ook in Botswana, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Kameroen, Kenia, Lesotho, Malawi, Mosambiek, Namibië, Rwanda, Soedan, Soedan, Tanzanië, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.
Die boom groei in 'n groot variëteit van habitats. Dorings is soms teenwoordig. Klein ronde vruggies word deur verskeie voëls geëet, o.a. spreeus, tiptolle, fisante en houtkappers. Ruspes van sommige skoenlapperspesies lewe op die bome.
Die spesie het vier subspesies:
Die boom se Engelse naam is common currant-rhus en sy FSA-nommer 392.
Olimpiese Somerspele 2012
Uitsaaidienste
Olympic Broadcasting Services (OBS), 'n agentskap van die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK), het as gasheer-uitsaaidiens opgetree. OBS het van sy eie kameras en van gehuurde personeel van ander Olimpiese uitsaaiers gebruik gemaak om die Spele te dek. Basiese video- en oudio is aan ander uitsaaiers verkoop wat dan hul eie kommentaar en aanbieding by te voeg.
Die amptelike opnameformaat van die Olimpiese Somerspele 2012 het gebruik gemaak van Panasonic se digitale tegnologieë waarby die amptelike videodekking, wat deur die Internasionale Uitsaaisentrum, die London Olympics Media Centre, vervaardig en versprei is, in 1080/50i hoëdefinisie (HD) aangebied is. Panasonic het vooraf bekend gemaak dat DVCPRO HD die amptelike opnameformaat sou wees.
Olympic Broadcasting Services London (OBSL), die gasheer-uitsaaier, het P2-HD-uitrusting gebruik vir die beeldsaai van Olimpiese wedstryde. Volgens die IOK se wens is die Spele vir wêreldwye gehore met terrestriële nasionale en streekgebonde uitsaaidienste gedek. In die gasheerland is die Olimpiese Spele deur die British Broadcasting Corporation (BBC) gebeeldsaai, terwyl Channel 4 die Paralimpiese Spele 2012 sal uitsaai. Die BBC het alle 5 000 ure se wedstryde op verskeie kanale uitgesaai. Naas uitgebreide dekking op BBC Three was altesaam 24 Olimpiese BBC-kanale beskikbaar wat deur Britse toeskouers per satelliet, kabel en die internet ontvang kon word.
Televisie-uitsaairegte vir die VSA is aan die NBC-netwerk verkoop en het meer as die helfte van die IOK se inkomste uit uitsaairegte verteenwoordig. YouTube het die Spele in 64 gebiede in Asië en Afrika suid van die Sahara gebeeldsaai waar geen amptelike uitsaaier verkies is nie. Alle uitsaaidienste, wat regte verkry het, het hulle dekking vanuit die Internasionale Uitsaaisentrum gebeeldsaai wat binne die Olimpiese Park se veiligheidskordon geleë was.
Openingseremonie
Die openingseremonie het op 27 Julie 2012 in die Olimpiese Stadion plaasgevind. Die skouspel van £27 miljoen is deur William Shakespeare se toneelstuk The Tempest ("Die Storm") geïnspireer en onder die titel The Isles of Wonder as 'n wipwa-rit deur die Britse geskiedenis aangebied. Die vervaardiger en kunsdirekteur was die rolprentregisseur en Oscar-wenner Danny Boyle, terwyl twee lede van die elektroniese musiekgroep Underworld, Rick Smith en Karl Hyde, as musiekdirekteur gefungeer het. Engelse vermaaklikheidsterre en sporthelde het hul verskyning gemaak.
Die eerste deel van die openingseremonie was aan die ekonomiese en maatskaplike ontwikkeling van die Verenigde Koninkryk gewy en het die tradisionele landelike lewe, die nywerheidsomwenteling en die 1960's behandel. 'n Verruklike landskap, waarvoor die heuwelpiek Glastonbury Tor as voorbeeld gedien het, is gaandeweg deur fabrieke, rokende skoorstene en stomende enjins verdring. Boere is deur 'n stedelike bevolking vervang. Werkers het 'n Olimpiese ring gesmee, terwyl betogers opgeruk het.
In die tweede deel van die seremonie is die Verenigde Koninkryk as 'n kultuurnasie uitgebeeld. Belangrike elemente was Engelse kinderliteratuur, Rowan Atkinson as Mr. Bean, die Britse alledaagse kultuur en popmusiek asook die maatskaplike veranderinge wat aan die wêreldwye web te danke is.
Kweekhuisgas
Kweekhuisgasse is gasse in die Aarde se atmosfeer wat radiasie in die termiese infrarooi band absorbeer en uitstraal. Hierdie proses is die fundamentele oorsaak van die kweekhuiseffek. Die vernaamste kweekhuisgasse in die Aarde se atmosfeer is waterdamp, koolstofdioksied, metaan, laggas en osoon. In die sonnestelsel bevat die atmosfere van Venus, Mars en Titaan ook gasse wat die kweekhuiseffek veroorsaak. Kweekhuisgasse het 'n geweldige invloed op die temperatuur van die Aarde se atmosfeer; sonder hierdie gasse sal die Aarde se oppervlakte gemiddeld 33°C kouer wees.
Olimpiese Somerspele 2012
Openingseremonie
Daarna het meer as tweehonderd lande se atlete die stadion binnegemarsjeer. Die vlae van deelnemerstate is op die terrasse van die namaaksel van Glastonbury Tor geplaas. Die amptelike deel van die seremonie het toesprake, die opening van die Spele deur die koningin en die hys van die Olimpiese vlag ingesluit. Sewe jong Britse atlete het die Olimpiese Vlam aangesteek. Paul McCartney het die seremonie met twee liedere afgesluit.
Argentynse nasionale rugbyspan
Vestiging en erkenning
In November 1980 het die Poemas vir die eerste keer Fidji gehuisves en albei toetswedstryde gewen. In Mei en Junie 1981 het die Engelse vir die eerste keer Argentinië vir toetswedstryde besoek en die Poemas het in die eerste wedstryd gelykop gespeel. As gevolg van die Falklandoorlog sou die Poemas oor die volgende nege jaar in geen wedstryd teen die vier Britse Tuisnasies speel nie. Aangesien dié oorlog ná net twee en ’n half maande beëindig is en grootliks buite die rugbyseisoen besleg is, is die speelprogram min aangetas. Reeds in November 1982 het die Poemas weer deur Europa getoer; hulle het twee keer teen Frankryk en vir die eerste keer teen Spanje te staan gekom. Tydens hul toer na Australië in Julie en Augustus 1983 het die Poemas hul eerste wegoorwinning teen die Wallabies aangeteken. Die jaar 1985 word as een van die mees suksesvolle in die Argentynse rugbygeskiedenis beskou. Frankryk het na Suid-Amerika getoer en onder andere twee keer teen die Poemas gespeel. In die eerste toetswedstryd op 22 Junie het Argentinië sy eerste oorwinning teen dié span aangeteken. Vyf maande later het hulle die onoorwinlik blykende All Blacks gehuisves. In die eerste toetswedstryd is hulle soos verwag met 33–20 verslaan, maar die Poemas kon hiervan herstel en hulle in ’n 21–21-gelykop vasbind; selfs ’n oorwinning was glo moontlik. Die uitstekende Hugo Porta het al die punte van die Poemas aangeteken. Tot vandag toe word dié wedstryd as ’n mylpaal beskou. In 1986 het Argentinië Frankryk gehuisves en die eerste van die twee toetswedstryde gewen. In dieselfde jaar het hulle deur Australië getoer, maar die Poemas is in albei toetswedstryde deur die Wallabies verslaan.
Kweekhuisgas
Die verbranding van fossielbrandstowwe sedert die begin van die Industriële Revolusie het die vlakke van koolstofdioksied in die atmosfeer beduidend laat toeneem.
Argentynse nasionale rugbyspan
Vestiging en erkenning
In Mei 1985 het die IRR op invoering van die rugbywêreldbekertoernooi besluit. Aan die nuwe toernooi sou oorspronklik net lede kon deelneem, maar die Franse beheerliggaamspresident Albert Ferrasse het vir sy instemming geëis, dat ook nielede mag deelneem. Vervolgens is onder andere Argentinië vir die toernooi genooi. In 1987 het die Argentynse beheerliggaam ’n lid van die IRR geword. ’n Jaar later was die UAR een van die vastelandse beheerliggaam CONSUR (vandag Sudamérica Rugby) se stigtingslede. Aan die begin van die eerste Rugbywêreldbeker 1987 in Australië en Nieu-Seeland was die Argentyne vol selfvertoue dat hulle ten minste die kwarteindstryd sou haal. In die eerste wedstryd het hulle egter ’n onverwagse 9–28-nederlaag teen Fidji gely. Aansluitend het hulle Italië met 25–16 verslaan en is soos verwag deur Nieu-Seeland geklop (met 15–46), waarvolgens Argentinië met die Fidjiane en die Italianers gelyk aan punte was en die laaste plek beklee het. In teenstelling met latere toernooie, waar die punteverskil beslissend is, was vir die kwarteindstrydkwalifisering die aantal gedrukte drieë belangrik; andersins sou Argentinië die tweede plek behaal en tot die uitklopfase gevorder het.