cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Legendariese Sweedse konings
Historiese egtheid
Sturluson se Ynglinga saga is heeltemal te laat geskryf om 'n betroubare bron te wees van die gebeure en konings wat daarin voorkom: Dit is eers verskeie eeue daarna geskep. Die Ynglinga saga is oënskynlik geskoei op 'n vroeëre skaldegedig, Ynglingatal, wat aansienlik deur Sturluson aangehaal word. Dié is ook nie 'n betroubare bron nie, hoewel tradisioneel geglo word dit is aan die einde van die 9de of begin van die 10de eeu geskryf, hoewel dit eers in die 12de eeu kon gewees het. Sturluson sou toegang gehad het tot ouer (nou verlore) manuskripte toe hy die Ynglinga saga geskryf het, maar dit bewys niks in die saga as waar nie.
Dit is vandag onmoontlik om te bepaal wat historiese waarheid en wat mites en legendes is, en dus moet alles in die saga as legendaries of fiktief beskou word. Moderne geleerdes beskou nie sagas soos die Ynglinga saga as goeie bronne vir ware historiese inligting nie. As historiese bron kan die Ynglinga saga baie beter gebruik word as 'n bron van die geskiedenis en gemeenskap tydens Sturluson se eie tyd en nie as 'n bron van Swede se vroeë geskiedenis nie.
Die meeste sagas wat vandag bekend is, ook die Ynglinga saga, is geskryf in 'n relatief kort tydperk, van die 12de tot 13de eeu, 'n tyd toe koninklike mag in Noorweë, Denemarke en Swede gevestig is. Die skepping van die sagas kan dus stam uit politieke en sosiale behoeftes, byvoorbeeld as 'n manier om die heerskappy van 'n dinastie te regverdig.
thumb|240px|Koning Fjölnir berei hom voor om in 'n vat heuningbier te verdrink. (Karikatuur deur Albert Engström). Benewens dat die sagas geskryf is eeue voor die gebeure wat dit beskryf, is daar talle ander probleme wat hulle onbruikbaar maak as historiese bronne. Baie van die elemente van die Ynglinga saga lyk of dit geskoei is op latere, gedokumenteerde gebeure en mense in Skandinawië. Die figuur Aun, wat beskryf word as die persoon wat uit Uppsala verdryf is en in Västergötland gaan woon het, is byvoorbeeld soortgelyk aan die historiese Sweedse koning Inge die Ouere (bewind: 1079-1084, 1087-1105), wat in die 11de eeu uit Uppsala na Västergötland verdryf is.
Die Ynglinga saga kan ook 'n voorbeeld wees van antikoninklike sosiale kommentaar eerder as 'n poging om die geskiedenis te boekstaaf. Baie van die konings in die saga word oorskadu deur hulle vasalle en vroue, en hulle word selde in 'n positiewe lig uitgebeeld. Die onglorieryke dood van baie van die Sweedse Ynglinge is dalk Sturluson se manier om te sê die konings wat Swede in dié tyd regeer het en verklaar het hulle het 'n Yngling-herkoms, moenie ernstig opgeneem word nie. Voorbeelde is maniere waarop die konings dood is, wat wissel van moord en 'n branddood tot verdrinking in heuningbier en 'n gery deur 'n "merrie" (nagmerrie) tot hulle dood is. Hoewel 'n herkoms van figure soos Odin en Njord, gode in Noorse mitologie, prestigeryk klink, kon dit in die vroeë Middeleeue problematies gewees het aangesien die konings Christene was en hulle vermeende voorouers as heidense gode aanbid is. Dit kon dus nog 'n poging van Sturluson gewees het om koninklike ideologie te ondermyn.
As sommige van die Ynglinge werklike historiese figure was, sou hulle in die Migrasietydperk (omstreeks 375 tot 550 n.C.) of die daaropvolgende Vendeltydperk (omstreeks 550 tot 790 n.C.) regeer het, en dit was voor die Wikingtydperk. Historiese bewyse van vroeë geopolitiek in Skandinawië dui daarop dat groter politieke strukture soos die Middeleeuse Swede, Nooorweë en Denemarke nie gevorm het tot in die laat Wikingtydperk nie. Die sentralisasie van mag onder een monarg het vermoedelik ontstaan vanweë, of kan ten minste verbind word met, Wikinguitbreiding, toe minder belangrike konings hulle mag uitgebrei het deur middel van aggressiewe militêre operasies teen beide die buiteland en hulle binnelandse bure.
Vidfamne-dinastie
thumb|240px|Harald Oorlogtand in die Slag van Bråvalla, deur Lorenz Frølich (19de eeu).
Reeks konings
Die volgorde van konings hier onder kom uit die Hervarar saga, wat in die 12de of 13de eeu geskryf is.
Historiese egtheid
Moderne geleerdes beskou die bestaan van Ivar Vidfamne en sy dinastie, ten minste op die manier wat in die sagas beskryf is, as hoogs onwaarskynlik. Nes met die Yngling-konings, is daar nie presiese datums in die sagas vir Ivar en sy afstammelinge nie, maar sy bewind was na raming in die 7de eeu. Die enigste bronne wat Ivar noem, is Yslandse sagas van eeue ná sy dood.
Omdat Ivar volgens die sagas 'n uitgebreide ryk gestig het, insluitende dele van Brittanje en Noord-Duitsland, is dit onwaarskynlik dat Europese skrywers van destyds of later nie oor hom sou geskryf het as hy sou bestaan het nie. Dit is moontlik dat daar 'n greintjie waarheid in die sagas is, dalk 'n optooiing van vae herinneringe aan 'n antieke vegterkoning, maar die grootste deel van die beskrywing van Ivar Vidfamne moet as legendaries en fiktief beskou word.
Munsö-dinastie
Die Munsö-dinastie is die vroegste koninklike lyn wat nie net in Yslandse sagas genoem word nie, maar ook in Middeleeuse Sweedse bronne. Hoewel net 'n paar weergawes bewaar gebly het, begin die meeste Middeleeuse Sweedse lyste konings met Olof Skötkonung, Swede se eerste Christelike koning.
thumb|240px|Ragnar Lodbrok sterf in 'n slangkuil. Dit lyk dus of hy, en nie een van die vorige legendariese figure nie, as Swede se eerste koning beskou is. In Yslandse bronne, soos die 12de- of 13de-eeuse Langfeðgatal, word Olof Skötkonung beskou as 'n latere leier van 'n aansienlik ouer dinastie, wat terugstrek tot by die legendariese Wiking Ragnar Lodbrok. Ragnar se koninklike dinastie word ook in 'n meer vertellende vorm in die Hervarar saga uit dieselfde tyd beskryf.
Reeks konings
thumb|240px|'n Muntstuk van Olof Skötkonung, 'n vroeë historiese Sweedse koning (bewind; 995-1022), wat volgens Yslandse sagas na bewering 'n latere lid was van 'n ouer dinastie wat deur die legendariese Wiking Ragnar Lodbrok gestig is.
Die volgende lys konings kom in Langfeðgatal voor:
Johanna Hofer
Johanna Hofer (30 Julie 1896 – 30 Junie 1988) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Der Verlorene (1951) en Possession (1981).
Legendariese Sweedse konings
Historiese egtheid
Die Langfeðgatal se rekonstruksie van die Munsö-dinastie en die latere lyn van Sweedse konings daarin stem nie ooreen met Middeleeuse Sweedse primêre bronne nie. Hoewel die meeste konings ná Olof Skötkonung in die Yslandse bronne verskyn, met dieselfde naam en volgorde, bevat die Yslandse bronne ook die figuur Blot-Sweyn, wat net in sommige Sweedse bronne genoem word (en nie in Västgötalagen, 'n belangrike vroeë Sweedse regsdokument, nie).
'n Koning met die naam Kol of Erik Årsäll kom ook glad nie in die Sweedse bronne voor nie. Dieselfde geld vir die Hervarar saga, waarvan die reeks konings identies aan die reeks in Langfeðgatal is. In 'n sekere mate is die koninklike lys meer korrek in die Langfeðgatal; Sweedse Middeleeuse bronne laat gewoonlik die konings Anund Jakob en Emund die Oue uit, hoewel hulle bestaan geverifieer kan word deur buitelandse dokumente en die geld wat hulle laat munt het.
Terwyl die Sweedse bronne sommige konings as alleenheersers aandui, is dit ook bekend dat van hulle (soos Inge die Ouere) saam met ander regeer het; dit word korrek aangedui in die Yslandse weergawes.
Botteniga
Die Botteniga is 'n rivier in die Noordoos-Italiaanse provinsie Treviso wat net noord van Treviso naby San Pelaio uit sogenaamde risorgive, 'n soort Karstbronne, ontspring en in Treviso in die Sile uitmond. Die rivier ontvang in sy boloop water uit die La Cerca-kanaal, die Pegorile en die Piavesella di Nervesa voordat dit naby die stadsmuur van Treviso, digby die brug Ponte de Pria, in meerdere takriviere en kanale verdeel:
Jagter-versamelaar
thumb|270px|[[Pigmee-jagter-versamelaars in 2014 in die Kongobekken.]] Jagter-versamelaars is gemeenskappe wat die meeste van of al hulle kos kry deur wilde diere te jag en wilde plante te versamel. Daarteenoor is landbougemeenskappe afhanklik van gedomestiseerde spesies.
Om te jag en versamel was die mens se eerste en suksesvolste aanpassing – dit het deur minstens 90 persent van die menslike geskiedenis voortgeduur. Ná die Neolitiese Omwenteling, waarin landbou ontwikkel het, is baie jagter-versamelaars wat nie hulle leefstyl verander het nie, deur landbougemeenskappe verdring of verower.
Net ’n paar moderne gemeenskappe word as jagter-versamelaars geklassifiseer, en baie van hulle vul hulle versameling aan met eenvoudige vorme van landbou.
Argeologiese bewyse
thumb|links|200px|’n Lid van die [[San van Suider-Afrika berei ’n gifpyl voor. Sommige lede van die Sanbevolking is nog jagter-versamelaars.]] Die Amerikaanse argeoloog Lewis Binford het in die 1970's voorgestel die mens het aanvanklik sy kos gekry deur te aas en nie te jag nie. Mense in die vroeë Steentydperk het in woude en beboste gebiede gewoon en seekos, eiers, neute en vrugte bymekaargemaak wat hulle saam met die aas geëet het. Volgens dié hipotese het hulle nie groot diere doodgemaak vir vleis nie, maar die karkasse gebruik van diere wat óf deur roofdiere doodgemaak is óf aan natuurlike oorsake dood is. Jagter-versameling en aasetery kon ná mekaar of selfs terselfdertyd toegepas gewees het.
thumb|270px|’n Wêreldkaart wat die afname van jagter-versameling wys. In dié tydperk is die verbouing van plante in woude ook toegepas. Dit het in prehistoriese tye begin aan beboste rivieroewers en aan die nat voorheuwels van die moesonstreke. Families het hulle lewe probeer verbeter deur hulle onmiddellike omgewing aan te pas – hulle het nuttige plante geïdentifiseer, beskerm en verbeter terwyl ongewenste spesies uitgeskakel is.
Sommige groepe het hulle jagter-versameling voortgesit, maar hulle getalle neem voortdurend af. Baie van hulle kom in die ontwikkelende wêreld voor, in óf droë streke óf tropiese woude. Gebiede wat hulle voorheen bewoon het, word al hoe meer deur nedersettings en landbougrond oorgeneem, en dit lei daartoe dat hulle dikwels na ander plekke trek.
Vanweë die byna universele afhanklikheid van die mens op landbou, kom die paar hedendaagse jagter-versamelaarskulture meestal voor in streke wat nie vir landbou geskik is nie.
Botteniga
Die gesofistikeerde stelsel van kanale en waterlope dateer uit die 16de eeu en is deur Giovanni Gioconda as deel van Treviso se versterkings beplan en gebou. Alle kanale en waterlope mond in die Sile uit.
Water uit die Botteniga voed ook 'n Karstbron binne die stadsmuur van Treviso se Centro storico waaruit die Cantarane-kanaal ontspring. Sy loop van 447 m is tans grotendeels ondergronds.
Legendariese Sweedse konings
Historiese egtheid
Die sendeling Ansgar het in die 9de eeu verskeie kere na Swede gereis in 'n poging om die Swede te kersten. In die geskrif van sy metgesel Rimbert, die Vita Ansgari, noem hy verskeie Sweedse konings (almal voor Erik die Oorwinnaar) wat hulle ontmoet of van gehoor het by Birka, 'n belangrike handelsentrum van die Wikingtydperk.
Pogings is al aangewend om Ansgar se konings te laat ooreenstem met dié in die sagas, maar dit is onbetroubaar en onverifieerbaar. In die Vita is geen genealogiese inligting oor die konings nie. Die volgende vier konings word genoem:
In terme van bronne oor konings van die Wikingtydperk was Adam van Bremen, wat in die 11de eeu gewerk en oor Sweedse konings geskryf het, aansienlik nader in tyd en plek aan die konings wat hy beskryf het (verskil: sowat 150-100 jaar) as in die sagas, wat eeue later eers geskryf is. Sy werk verskil aansienlik van die Yslandse bronne. Adam van Bremen noem die volgende konings:
Kathryn Minner
Kathryn Minner (3 Januarie 1892 – 26 Mei 1969) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die televisiereekse I Spy (1965), The Wild Wild West (1965), Get Smart (1965), en Batman (1966).
Bonatea steudneri
Bonatea steudneri is 'n meerjarige blomdraende plant en geofiet wat inheems in Suid-Afrika in KwaZulu-Natal is. Dit kom ook in Angola, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eritrea, Ethiopië, Jemen, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Rwanda, Saoedi-Arabië, Somalië, Soedan, Tanzanië, Uganda, Zambië en Zimbabwe voor.
Frederick Coffin
Frederick Coffin (16 Januarie 1943 – 31 Julie 2003) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Mother's Day (1980), Hard to Kill (1990), Wayne's World (1992), en Identity (2003).
Ficus pachyclada
Ficus pachyclada is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar. Die boom het twee subspesies:
Tulista
Tulista is 'n klein genus van vetplante endemies aan Suid-Afrika. Dit was voorheen deel van die Haworthia genus.
Eienskappe
Die genus word gekenmerk deur 'n groot grootte (in verhouding tot ander haworthias), deur hul stamlose rosetgroeivorm, deur die geel ekssudaat in hul nie-veselagtige blare, en deur hul kenmerkende blomme met robuuste stingels.
Spesies
In 2014, het Manning et al. vier spesies in die Tulista genus erken, alhoewel, die World Checklist of Selected Plant Families aanvaar net drie van hulle. Al vier spesies is hoogs veranderlik, elk met baie verskillende vorms.
Galery
Sommige van die vele varietiete van die vier spesies in die genus:
Psammocinia bergquistae
Psammocinia bergquistae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2001 deur Sim & Lee.
Androginie
Androginie is wanneer 'n mens beide manlike en vroulike eienskappe besit. Androgine kan gebruik word in verband met biologiese geslag, genderidentiteit of genderuitdrukking.
Wanneer "androginie" verwys na gemengde biologiese geslagseienskappe in mense, verwys dit dikwels na interseks mense, wat gebore is met aangebore variasies wat dit moeilik maak om hulle geslag by geboorte te bepaal. In vergelyking is hermafroditisme die besit van beide manlike en vroulike voortplantingsorgane.
Wat genderidentiteit betref, kan androginiese individue identifieer met niebinêre identiteite. Ander kan as transgender identifiseer. Op fisieke gebied kan 'n androginiese voorkoms bereik word deur persoonlike versorging, modes en hormoonbehandeling.
Etimologie
Die term is afgelei van die Griekse ἀνδρόγυνος (van ἀνήρ andro, "man", en γυνή gunē, gyné, "vrou-") deur die Latynse androgynus.
Biologiese geslag
Die woord "androginie" is histories toegepas op mense met 'n mengsel van manlike en vroulike geslagseienskappe en is soms as sinoniem vir die woord "hermafrodiet" gebruik. In sommige dissiplines, soos botanie, word "androginies" en "hermafrodities" steeds om die beurt gebruik.
Wanneer androginie gebruik word om na fisieke eienskappe te verwys, verwys dit dikwels na iemand wie se biologiese geslag moeilik is om dadelik by geboorte vas te stel omdat hulle gemengde manlike en vroulike eienskappe het. Omdat androginie dui op bykomende betekenisse wat verband hou met genderidentiteit en -uitdrukking wat niks met biologiese geslag te doen het nie, word die woord vandag selde gebruik om gemengde biologiese geslagseienskappe in mense te beskryf.
Genderidentiteit
'n Individu se genderidentiteit – sy persoonlike aanvoeling van sy eie gender – kan as androginies beskryf word as hulle voel hulle het beide manlike en vroulike eienskappe. Die woord kan verwys na iemand wat nie netjies in een van die geslagsrolle van hulle gemeenskap pas nie, of na iemand wie se gender 'n mengsel van manlik en vroulik is (nie noodwendig half-half nie). Baie androginiese individue identifiseer as geestelik of emosioneel beide manlik en vroulik.
Hulle kan ook as genderneutraal, "genderqueer" of "niebinêr" identifiseer. 'n Androginiese persoon kan vrylik deelneem aan wat as manlike en vroulike gedrag beskou word, en kan hulle dissosieer van die gedrag wat tipies toegeskryf word aan die gender waartoe hulle sosiaal of fisiek behoort.
Sommige nie-Westerse gemeenskappe erken bykomende androginiese genderidentiteite wat die "derde geslag" genoem word.
Genderuitdrukking
thumb|160px|Louise Brooks was die beliggaming van die flapper. Flappers het tradisionele genderrolle teengestaan, en het mansagtige haarstyle en androginiese figure gehad.
Genderuitdrukking wat 'n mengsel van manlike en vroulike eienskappe behels, kan as androginies beskryf word. Die kategorieë manlik en vroulik word maatskaplik bepaal en berus op gedeelde waarnemings van kleredrag, gedrag, kommunikasiestyl en ander aspekte van hoe 'n mens jou voordoen. In sommige kulture word androginiese genderuitdrukking gevier, terwyl dit in ander beperk is of onderdruk word.
Die woord genderqueer word dikwels deur androginiese individue gebruik om na hulleself te verwys, maar die terme "genderqueer" en "androginies" is nie dieselfde of uitruilbaar nie. "Genderqueer", vanweë sy verbintenis met die queer kultuur, het sosiopolitieke konnotasies wat "androginies" nie het nie. Om dié rede kan sommige androginiese mense die etiket "genderqueer" onakkuraat, ontoepaslik of beledigend ervaar.
In agenderisme word die verdeling van mense in mans en vroue (in die fisieke sin), as verkeerd en kunsmatig beskou. Agender individue verwerp gender-etikettering in die waarneming van selfidentiteit en ander sake. Hulle beskou hulleself as 'n "persoon" en nie as "man" of "vrou" nie. Volgens E.O. Wright kan genderlose mense eienskappe, gedrag en 'n gesindheid openbaar wat ooreenstem met wat tans as manlik of vroulik beskou word, en dié kombinasie kan van persoon tot persoon verskil. Dit beteken egter nie almal sal in die afwesigheid van genderverhoudings androginies in hulle identiteit en praktyke wees nie. Wat met die idee van genderloosheid verdwyn, is enige verwagting dat sommige eienskappe en gesindhede streng volgens 'n persoon se biologiese geslag bepaal word.
Moderne neigings
thumb|160px|links|[[Coco Chanel met 'n broek en matroostrui, 1928.]]
Deur die grootste deel van die Westerse geskiedenis het sosiale reëls mense se kleredrag streng volgens gender bepaal. Broeke was tradisioneel net vir mans.
In die 1900's, van om en by die Eerste Wêreldoorlog, het genderrolle begin vervaag en modeontwerpers soos Paul Poiret en Coco Chanel het broeke vir vroue ontwerp. Die flapper-styl vir vroue van dié tydperk het broeke en 'n netjiese bobhaarstyl ingesluit, en dit het vroue 'n androginiese voorkoms gegee. Coco Chanel, wat self graag broeke gedra het, het broekmodes vir vroue ontwerp soos strandpajamas en perdryuitrustings. In die 1930's het glansryke aktrises soos Marlene Dietrich baie betower en geskok met hulle broeke en androginiese styl. Dietrich word onthou as een van die eerste aktrises wat 'n broek na 'n première gedra het.
thumb|160px|Yves Saint Laurent se aandpak "Le Smoking", wat in 1966 geskep is. In die 1960's en 1970's het die vrouebevrydingsbeweging waarskynlik tot idees bygedra en modeontwerpers soos Yves Saint Laurent beïnvloed. Hy het Le Smoking-aandpak vir vroue in 1966 bekend gestel, terwyl Helmut Newton se erotiese androginiese foto's daarvan dit ikonies en klassiek gemaak het.
thumb|220px|links|Die [[Popmusiek|popsterre Boy George (op foto) en Annie Lennox het in Desember 1983 op die voorblad van die tydskrif Smash Hits verskyn met die opskrif: "Which one is the boy?" ]] In 1972 het David Bowie sy alter ego Ziggy Stardust bekend gestel, 'n karakter wat 'n simbool van seksuele dubbelsinnigheid was, toe hy die album The Rise and Fall of Ziggy Stardust and Spiders from Mars uitreik. Marc Bolan, nog 'n baanbreker van glam rock, het in 1971 op die BBC se Top of the Pops verskyn met blinkers en satynklere. Volgens die koerant The Independent het sy voorkoms "'n generasie tieners toegelaat om met die idee van androginie te begin speel". Die Weseinde-musiekspel van 1973 The Rocky Horror Show het ook seksuele vloeibaarheid uitgebeeld.
In die 1980's het nuwe modeontwerpers voortgegaan om die sosiale idees van gender uit te tart. Hulle het klem gelê op androginie in modeontwerp en gendersake. Dié beeld is ook deur popsterre soos Annie Lennox en Boy George uitgedra.
thumb|160px|Jaden Smith het 'n paar jaar gelede aan Louis Vuitton se vroueklereveldtog deelgeneem. Kragkleredrag vir vroue het in die 1980's selfs prominenter geword, terwyl it vroeër hoofsaaklik deur mans gebruik is om invloedryk en magtig te lyk. In die artikel “The Menswear Phenomenon” deur Kathleen Beckett in 1984 in Vogue word die begrip kragkleredrag bespreek. Vroue het in die 1980's werke gekry wat hulle op 'n gelyke voet met mans geplaas het en hulle het dienooreenkomstig begin aantrek. Dit het 'n gewilde styl vir vroue geword. Vroue het begin agterkom hulle kan mans met hulle kleredrag oorreed om meer aandag aan hulle intellektuele vermoëns te gee, eerder as aan hulle fisieke aantrekkingskrag.
In dié tyd het Grace Jones, 'n sanger en model, se androginiese voorkoms die publiek laat regop sit. Haar styl het baie mense geïnspireer en sy het 'n androginiese stylikoon vir moderne glansrykes geword.
Androginie het in die vroeë 21ste eeu nog groter prominensie in die populêre kultuur gekry. Beide die modenywerheid en popkultuur het die androginiese voorkoms aanvaar en selfs gewild gemaak.
In 2016 het Louis Vuitton bekend gemaak dat Jaden Smith aan hulle vroueklereveldtog sou deelneem. Danksy gebeure soos dié is gendervloeibaarheid in die mode lewendig in die media bespreek, met mense soos Lady Gaga en Ruby Rose wat aan die begrip uiting gegee het. Jaden Smith en ander jong individue het die beweging geïnspireer met hulle beroep dat klere nie meer genderspesifiek moet wees nie, wat beteken mans moet rompe kan dra en vroue boksbroeke as hulle sou wou.
Simbole en ikonografie
In die antieke en Middeleeuse wêreld is androginiese mense en/of hermafrodiete in die kuns voorgestel deur die boodskapperstaf (caduceus), 'n staf met transformerende kragte in die Griekse en Romeinse mitologie. Die boodskapperstaf is deur Tiresias geskep en verteenwoordig sy transformasie in 'n vrou deur Juno as straf omdat hy na parende slange geslaan het. Die staf is later deur Hermes/Mercurius gedra en was die basis vir die sterrekundige simbool vir die planeet Mercurius en die botaniese teken vir hermafrodiete. Die teken word soms vir androginiese mense gebruik.
Nog 'n algemene androginiese ikoon in die Middeleeue en vroeë moderne gekiedenis was die rebis, 'n gesamentlike manlike en vroulike figuur, dikwels met son- en maanmotiewe. Nog 'n simbool is wat vandag die "sonkruis" genoem word en wat die kruis vir manlik verenig met die sirkel vir vroulik. Die teken is nou die sterrekundige simbool vir die planeet Aarde.
Ficus polyphlebia
Ficus polyphlebia is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
Tulbaghia maritima
Tulbaghia maritima is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap en kom van Nature's Valley tot by die Gamtoosriviermonding voor. Dit het 'n voorkomsgebied van 1046 km² en daar is minder as tien subpopulasies oor. Die plant bly habitat afstaan aan ontwikkeling aan die kus.
Teenpous Filippus
Filippus  was 'n teenpous vir slegs een dag op 31 Julie 768. Filippus was die ab van die klooster van St. Vitus in Rome en 'n kardinaal (volgens Miranda), maar hy was afkomstig uit Lombardye. Nadat koning Desiderius van die Lombarde Rome verower het op graaf Toto van Nepi en sy broer Teenpous Constantinus II, benoem hy Filippus op 31 Julie 768 tot die nuwe pous. Die kerklike regbank ontslaan egter Constantinus offisieel op 1 Augustus en Filippus trek vrywillig terug.
Baltimore/Washington Internasionale Lughawe
Baltimore/Washington Internasionale Thurgood Marshall-lughawe (IATA: BWI, ICAO: KBWI, FAA LID: BWI), algemeen na verwys as BWI Marshall, is 'n internasionale lughawe in die oostelike Verenigde State wat hoofsaaklik Baltimore, Maryland en Washington, D.C. bedien. Saam met Dulles Internasionale Lughawe en Ronald Reagan Washington Nasionale Lughawe, is dit een van drie groot lughawens wat die Washington-Baltimore-metropolitaanse gebied bedien. Die lughawe is geleë in 'n ongeïnkorporeerde area van Anne Arundel County, 14 km suid van Downtown Baltimore en 48 km noordoos van Washington, D.C..
BWI Thurgood Marshall-lughawe, 'n basis vir Southwest Airlines, is die 22ste besigste lughawe in die Verenigde State en die besigste in die Washington-Baltimore metropolitaanse gebied. Dit is vernoem na Thurgood Marshall, 'n boorling van Baltimore en die eerste Afro-Amerikaner wat as mederegter in die Amerikaanse Hooggeregshof gedien het. Hierdie lughawe trek ook groot getalle reisigers uit die Harrisburg, Philadelphia en Richmond metropolitaanse gebiede. BWI beslaan 1 279 ha grond.
In die vroeë1980's en vir 'n groot deel van die 1990's was BWI 'n spilpunt vir Piedmont Airlines en sy opvolger US Airways, maar die lugredery se finansiële probleme in die nasleep van die dot-comvoorspoedgolf, die aanvalle op 11 September 2001 en lae tarief-mededinging het dit gedwing om sy diens te verminder. Die lughawe was 'n toevlugsoord vir laekostevlugte in die Baltimore/Washington Metropolitaanse Gebied sedert Southwest Airlines se aankoms in September 1993 en daaropvolgende uitbreiding in die vroeë 2000's. Southwest is die lughawe se grootste vervoerder, verantwoordelik vir 56,12% van passasiers wat in 2011 vervoer is Southwest Airlines bedien tans gemiddeld 245 daaglikse vertrekke na die VSA, Meksiko en die Karibiese Eilande.
Terminaal
Baltimore/Washington Internasionale Lughawe het vyf gange met 78 hekke. Hiervan is 14 internasionaal (al 11 hekke in Gang E is internasionale hekke, vier van E se hekke is slegs aankoms, en drie hekke in Gang D is ook internasionale hekke).
Tulbaghia friesii
Tulbaghia friesii is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is inheems in Mosambiek en Zimbabwe waar dit op die Nyangaberge voorkom.
David Bailey
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;"> David Bailey
Ficus assimilis
Ficus assimilis is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is endemies aan Madagaskar.
David Bailey
Loopbaan
Assistent-fotograaf in John French se ateljee (1959)
Fotograaf in John Cole se ateljee Studio Five (1960)
Fotograaf vir die Britse uitgawe van Vogue (1960)
David Royston Bailey, CBE (* 2 Januarie 1938) is 'n Engelse mode- en portretfotograaf wat met sy innoverende werk ikoniese status in die wêreld van moderne kuns en popkultuur bereik het. Saam met ander bekende fotograwe soos Terence Donovan en Brian Duffy het Bailey in sy fotokuns die gees, swier en elegansie van Swinging London in die 1960's met eenvoudige middele vasgevang.
Vertering
Vertering is die afbreek van groot onoplosbare voedsel-molekules in klein wateroplosbare voedselmolekules sodat dit in die waterige bloedplasma geabsorbeer kan word. By sekere organismes word hierdie kleiner stowwe deur die dunderm in die bloedstroom opgeneem. Vertering is 'n vorm van katabolisme wat dikwels in twee prosesse verdeel word gebaseer op hoe voedsel afgebreek word: meganiese en chemiese vertering. Die term meganiese vertering verwys na die fisiese afbreek van groot stukke voedsel in kleiner stukke wat later deur verteringsensiemes verkry kan word. Meganiese vertering vind plaas in die mond deur kou en in die dunderm deur segmentasiekontraksies. In chemiese vertering, breek ensieme voedsel af in die klein molekules wat die liggaam kan gebruik.
Ronald Reagan Washington Nasionale Lughawe
Ronald Reagan Washington Nasionale Lughawe soms in die omgang na verwys as National Airport, Washington National, Reagan National Airport, DCA, Reagan, of bloot National, is 'n internasionale lughawe in Arlington County, Virginië, oorkant die Potomac-rivier vanaf Washington, D.C. Dit is die kleiner lughawe van twee lughawens wat deur die Metropolitan Washington Airports Authority (MWAA) bedryf word wat die National Capital Region (NCR) rondom Washington, DC bedien (die grootste is Dulles Internasionale Lughawe ongeveer 40 km na die weste in Virginia se Fairfax- en Loudoun -graafskappe). Die lughawe is 8 km vanaf die middestad van Washington, DC, en die stad is sigbaar vanaf die lughawe.
Vlugte na en uit die lughawe word oor die algemeen nie toegelaat om meer as 2 000 km ononderbroke in enige rigting te vlieg nie, in 'n poging om kus-tot-kus en oorsese verkeer na Dulles Internasionale Lughawe te stuur, alhoewel daar 40 gleufvrystellings op hierdie reël is. Daar word van vliegtuie vereis om buitengewoon ingewikkelde paaie te neem om beperkte en verbode lugruim bo sensitiewe landmerke, regeringsgeboue en militêre installasies in en om Washington, DC te vermy, en om te voldoen aan sommige van die strengste geraasbeperkings in die land.
Reagan National bedien tans 91 ononderbroke bestemmings en is 'n spilpunt vir American Airlines. Alhoewel dit tegnies 'n internasionale lughawe is, het dit geen immigrasie- en doeanefasiliteite in die Verenigde State nie. Daarom word dit hoofsaaklik vir binnelandse vlugte gebruik, met die enigste internasionale vlugte na en van lughawens met Amerikaanse doeane- en grensbeskermingsfasiliteite, insluitend groot lughawens in Kanada en van sommige bestemmings in die Karibiese Eilande.
Emory Cohen
Emory Cohen (gebore 13 Maart 1990) is 'n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Place Beyond the Pines (2012), Brooklyn (2015), en War Machine (2017), en in die televisiereeks The OA (2016).
Ronald Reagan Washington Nasionale Lughawe
Internasionale passasiersvlugte na en van die Washington, D.C.-omgewing gebruik Washington Dulles Internasionale Lughawe of Baltimore/Washington Internasionale Thurgood Marshall-lughawe. Voor die Covid-19-pandemie was daar vyf geskeduleerde internasionale roetes na stede in Kanada, die Bahamas en Bermuda.
Kyrkbron
Die Kyrkbron (die Kerkbrug) is 'n betonbrug in die Sweedse stad Umeå.
Carola Höhn
Carola Höhn (30 Januarie 1910 – 8 November 2005) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Königswalzer (1935), Beatrice Cenci (1941), Abenteuer im Grandhotel (1943), en Schloß Königswald (1988).
Tulbaghia macrocarpa
Tulbaghia macrocarpa is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies in sentraal Zimbabwe.
Mary Miles Minter
Mary Miles Minter (25 April 1902 – 4 Augustus 1984) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Innocence of Lizette (1916), Peggy Leads the Way (1917), Anne of Green Gables (1919), en Nurse Marjorie (1920).
Hyundai i40
Die Hyundai i40 is 'n groot gesinsmotor vir die Europese mark ontwerp deur die Suid-Koreaanse vervaardiger Hyundai. Dit deel sy platform met die Hyundai Elantra, Verenigde State bemark word en is by die Barcelona-motorskou in 2011 onthul.
In sommige markte word die Sonata steeds as 'n aparte model verkoop, soos in die Verenigde State, waar die i40 nie beskikbaar is nie. Die estate-variant van die i40 is in September 2011 in Europa en Suid-Korea vrygestel, gevolg deur die sedanmodel in Januarie 2012, en is ook beskikbaar in Australië en Nieu-Seeland.
In Maleisië het Hyundai die i40 by die 2013 Kuala Lumpur Internasionale motorskou vrygestel, in beide die sedan- en toerspesifikasies. Dit is bokant die Hyundai Sonata geplaas. Die enjin is die tweeliter GDI-motor wat gekoppel is aan 'n vingerskuif-sesgang-outomatiese ratkas.
Ontwerp
Afhangende op die mark, is tot drie enjins beskikbaar uit 'n totaal van vier, 'n 1.7 L diesel in twee instellings (114 bhp en 134 bhp) en drie petroleenhede 1.6 L (133 bhp) en 2.0 L (175 bhp) GDI (of 'n 2.0 L (164 bhp) MPi petrol eenhede. 'n "BlueDrive" opsie sluit in intelligente stop-aansittegnologie en 16 duim laerolweerstandbande, wat lei tot 'n verminderde CO2-vrystelling van 113 g/km vir die 85 kW-diesel.
Psammocinia bulbosa
Psammocinia bulbosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1995 deur Bergquist.
Ficus tiliifolia
Ficus tiliifolia is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is inheems in die Comore-eilande en Madagaskar.
Ficus bojeri
Ficus bojeri is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is inheems in die Comore-eilande, Madagaskar en die Seychelle.
Tanner Cohen
Tanner Cohen (gebore 1986) is 'n Amerikaanse akteur en sanger van Joodse afkoms. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Were the World Mine (2008), Getting Go, the Go Doc Project (2013), en White Girl Problems, en in die televisiereeks Looking (2014).
Marianne Hold
Marianne Hold (15 Mei 1933 – 11 September 1994) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Marianne of My Youth (1955), Die Lindenwirtin vom Donaustrand (1957), Mein Schatz ist aus Tirol (1958), en Schwarzwälder Kirsch (1958).
Psammocinia charadrodes
Psammocinia charadrodes is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Rotsklim
Rotsklim is 'n aktiwiteit waarin deelnemers op, af of oor natuurlike rotsformasies of kunsmatige rotsmure klim. Die doel is om die bopunt van 'n formasie of die eindpunt van 'n vooraf gedefinieerde roete te bereik sonder om te val.
Om 'n klim suksesvol te voltooi, moet 'n mens veilig terugkeer na die basis van die roete. As gevolg van die lengte en uitgebreide uithouvermoë vereis, gebeur ongelukke meer tydens afdaling as klim, veral op die groter en saamgestelde pieke.
Rotsklim is 'n fisiek en geestelik veeleisende sport, dit toets dikwels 'n klimmer se krag, uithouvermoë, behendigheid en balans sowel as geestelike beheer. Dit kan 'n gevaarlike sport wees en kennis van behoorlike klimtegnieke en die gebruik van gespesialiseerde klimtoerusting is van kardinale belang vir die veilige voltooiing van klimroetes. As gevolg van die wye verskeidenheid van rotsformasies in die wêreld, word rotsklim in verskillende style en sub-dissiplines verdeel.
Hoewel dit nie 'n Olimpiese byeenkoms-item is nie, word rotsklim nogtans deur die Internasionale Olimpiese Komitee as 'n sport erken.
Psammocinia compacta
Psammocinia compacta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1884 deur Poléjaeff.
Missy (aktrise)
Missy (24 September 1967 – 13 Augustus 2008) was 'n Amerikaanse aktrise en skryfster.
Jared Cohn
Jared Cohn is 'n Amerikaanse akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Hold Your Breath (2012) en Street Survivors: The True Story of the Lynyrd Skynyrd Plane Crash (2017).
Ficus vasta
Ficus vasta is 'n boom wat tot die Moraceae-familie hoort. Die spesie is inheems in Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Jemen, Kenia, Oman, Saoedi-Arabië, Soedan, Sokotra, Somalië en Uganda.
Pfalz D.III
Die Pfalz D.III was 'n Duitse dubbeldekker vegvliegtuig wat eers in 1917 tydens die Tweede Wêreldoorlog in diens gestel was. Die ontwerp is beinvloed deur die LFG-Roland vegvliegtuie wat Pfalz gebou het. Die D.III was 'n rats, beweeglike vliegtuig en maklik om te vlieg.
Aanvanklik was slegs die Beierse eenhede voorsien van die vliegtuig; hoofsaaklik omrede die Pfalz fabriek deur die Beierse Regering beheer was. Die Pfalz D.XII was ontwikkel uit die D.III en is in 1918 in massas begin produseer. Een van die verbeteringe was dat die verkoeler geskuif is van die boonste vlerk tot by die motor. Dit het verhoed dat vlieëniers brandwonde opdoen indien die verkoeler beskadig word in luggevegte. Die Pfalz D.XII was ook effens vinniger as die Pfalz D.III.
Mikronasie
'n Mikronasie is 'n politieke entiteit waarvan die lede beweer dat hulle aan 'n onafhanklike nasie of soewereine staat behoort wat nie regs erkenning van regerings of internasionale organisasies het nie. Die meeste mikronasies is geografies baie klein, maar wissel in grootte van 'n tientalle vierkante meter (Sealand) tot 'n miljoen vierkante kilometer (Wes-Artika). Hulle is gewoonlik die idee van 'n enkele individu.
'n Mikronasie hanthaaf 'n formele en aanhoudende nie erkende eis van soewereiniteit oor een of ander fisiese gebied uit. Mikronasies is anders as ware afskeidingsbewegings; mikronasies se aktiwiteite is byna altyd triviaal genoeg om geïgnoreer te word eerder as om uitgedaag te word deur die gevestigde state van wie hulle grondgebied eis. Verskeie mikronasies het munte, vlae, posseëls, paspoorte, medaljes en ander staatsverwante artikels uitgereik, dikwels as 'n bron van inkomste.
Die term "mikronasie" om daardie entiteite te beskryf, dateer minstens uit die 1970's. Die term mikropatriologie word soms gebruik om die studie van mikronasies en mikrostate deur mikronasionaliste te beskryf, waarvan sommige na soewereine nasiestate as "makronasies" verwys.
Mikronasies kontrasteer met mikrostate, wat klein maar erkende soewereine state soos Andorra, Bahrein, Liechtenstein, Monaco, San Marino, Singapoer en Vatikaanstad is. Hulle verskil ook van denkbeeldige lande en van ander soorte sosiale groepe (soos ekodorpe, kampusse, stamme, geslagte, sektes en residensiële gemeenskapsverenigings).
Philip Johnson
<div style="background:#f9f9f9; border:1px solid #aaaaaa; clear:right; float:right; font-size:90%; margin:1em 0 1em 1em; padding:1em; text-align:center; width:20em;">
Amerikaanse argitek
Skool Internasionale Styl Postmoderne argitektuur
Beduidende projekte
Glass House, New Canaan, Connecticut (1949)
Toekennings en pryse
Goue Medalje van die AIA in 1978
Pritzker-prys (VSA) in 1979
Philip Cortelyou Johnson (* 8 Julie 1906, † 25 Januarie 2005) was 'n invloedryke Amerikaanse argitek wat veral vir sy postmoderne ontwerpe bekend staan wat vanaf die 1980's ontstaan het.
Johnson het reeds in die 1960's begin wegbeweeg van die puristiese Internasionale Styl en moderne wolkekrabbers met nie-funksionele elemente uit die klassieke boukuns soos suile en boë versier - 'n nuwe benadering tot moderne argitektuur wat hy postmodernisme genoem het.
In 1930 het Johnson, wat sy opleiding aan die Harvard Graduate School of Design ontvang het, die Afdeling vir Argitektuur en Ontwerp in die New Yorkse Museum of Modern Art gestig. Vir sy werk as argitek is hy in 1978 met die American Institute of Architects (AIA) se Goue Medalje vereer en was in 1979 die eerste wenner van die Pritzker-prys vir argitektuur. Nadat die National Academy of Design reeds in 1961 geassosieerde lidmaatskap aan Johnson verleen het, is hy twee jaar later as volle lid aanvaar.
Johnson is in 2005 in sy aftreeplek Glass House in sy slaap oorlede. Hy is oorleef deur sy lewensmaat van 45 jaar, David Whitney, wat nog in dieselfde jaar in die ouderdom van 66 gesterf het.
Tulbaghia coddii
Tulbaghia coddii is 'n geofiet wat tot die Amaryllidaceae familie hoort. Die spesie is endemies in Mpumalanga en kom van Mariepskop tot by Mount Sheba en Graskop voor. Dit het tans 'n voorkomsgebied van 272 km² en in die verlede groot gedeeltes van sy habitat afgestaan aan die aanplant van plantasies. Meer as 80% van sy oorblywende habitat is in beskermde gebiede soos die Blyderivierspoort en die populasie is tans stabiel. Die plant word as seldsaam beskou.
Gussy Holl
Gussy Holl (22 Februarie 1888 – 16 Julie 1966) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente America to Europe in an Airship (1913), Prostitution (1919), Die Nacht auf Goldenhall (1920), en Desire (1921).
Psammocinia conulosa
Psammocinia conulosa is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Psammocinia en tot die familie Irciniidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2004 deur Lee & Sim.
2018 Italiaanse Grand Prix
Die 2018 Formule Een Italiaanse Grand Prix het op 2 September 2018 op die Autodromo Nazionale Monza, in Italië, plaasgevind. Dit was die veertiende wedren van die kampioenskapseisoen.
Bande deur Pirelli beskikbaar gestel
Die Grand Prix by Monza is nie net die tuiswedren van Scuderia Ferrari en Scuderia Toro Rosso nie, maar ook vir Pirelli. Die Italiaanse bandvervaardiger, die enigste verskaffer van bande vir Formule 1, het self goed gevaar.
Kwalifisering
'n Groot ongeluk het in die eerste draai van die vorige ren in België plaasgevind, waarin vyf bestuurders betrokke was. Die Renault-bestuurder, Nico Hülkenberg, het 'n straf van tien wegspringplekke vir dié wedren ontvang vir sy aandeel in die ongeluk. Later het Hülkenberg 'n verdere straf ontvang omdat hy sy enjin verander het, waarmee hy die maksimum aantal toegelate enjins per seisoen oorskry het en daarom aan die stertkant moes begin. Red Bull-bestuurder Daniel Ricciardo het ook hierdie straf gekry. Sauber-bestuurder, Marcus Ericsson, het 'n heelnuwe onderstel gekry nadat hy in die tweede vrye oefening in 'n groot ongeluk was, wat veroorsaak is deur die versuim van die DRS om behoorlik te sluit. Hy het ook 'n nuwe Ferrari-enjin aangevra, wat hom tien wegspringplekke gekos het.
Wedren
Max Verstappen het oorspronklik derde oor die eindstreep gejaag, maar is met 5 sekondes beboet omrede hy vroeër 'n botsing met Valtteri Bottas veroorsaak het.
Kampioenetrofee 2006
Die Kampioenetrofee 2006 (Engels: 2006 ICC Champions Trophy) is van 7 Oktober tot 5 November 2006 in Indië beslis. Dit was die vyfde Kampioenetrofee in EDI-krieket wat deur die Internasionale Krieketraad (IKR) aangebied is.
Die tien destydse toetskrieketlande het aan die Kampioenetrofee 2006 deelgeneem: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe. Die vier laagste spanne op die EDI-ranglys soos op 1 April 2006 het in die kwalifiseringsrondte gespeel, waarvan die twee beste spanne tot die groepfase gevorder het. Die groepfase het uit twee groepe met vier spanne elk bestaan, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die groep gespeel het. Die twee beste spanne van elke groep het hierna vir die halfeindrondte gekwalifiseer en die wenners het mekaar in die eindstryd ontmoet.
Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika en Wes-Indië het vir die halfeindrondte gekwalifiseer, wat dit die eerste vername IKR-toernooi sedert die Krieketwêreldbeker 1975 gemaak het, waartydens geen span van die Indiese subkontinent die uitklopfase gehaal het nie. Australië het Nieu-Seeland en Wes-Indië het Suid-Afrika geklop, waardeur Australië en Wes-Indië in die eindstryd ontmoet het. In die eindstryd op die Brabourne-stadion in Mumbai het Australië die verdedigende kampioen Wes-Indië met agt paaltjies (D/L-metode) verslaan en sodoende sy eerste Kampioenetrofeetitel gewen. Saam met hul oorwinnings tydens die krieketwêreldbekertoernooie in 1987, 1999 en 2003 was dit Australië se vierde internasionale kriekettitel. Die gasheer Indië is reeds in die groepfase uitgeskakel.
Toewysing
Die Internasionale Krieketraad het Indië as gasheer vir die Kampioenetrofee 2006 aangewys.
Deelnemers
Die destydse tien toetslande het regstreeks vir die Kampioenetrofee 2006 gekwalifiseer: Australië, Bangladesj, Engeland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe. Die deelnemende spanne is bepaal volgens die IKR se EDI-ranglys soos op 1 April 2006. Bangladesj het op 23 Maart 2006 die laaste kwalifiserende span geword, nadat hulle Kenia verbygesteek het. Die ses beste spanne op die IKR se EDI-ranglys (Australië, Suid-Afrika, Pakistan, Nieu-Seeland, Indië en Engeland) het regstreeks vir die groepfase gekwalifiseer, terwyl die volgende vier spanne (Sri Lanka, Wes-Indië, Zimbabwe en Bangladesj) in ’n kwalifiseringsrondte moes speel om te bepaal watter twee spanne tot die hooftoernooi vorder. Geen assosiaatlid het aan die toernooi deelgeneem nie.
Stadions
Tydens die toernooi is vier Indiese stadions gebruik. Altesaam 21 wedstryde is tydens die Kampioenetrofee 2006 gespeel, waaronder twee halfeindstryde en die eindstryd.
Formaat
Die Kampioenetrofee 2006 is oor 30 dae tussen tien verskillende spanne oor 21 wedstryde beslis. Dit het op 7 Oktober 2006 op die Inderjit Singh Bindra-stadion in Mohali met die kwalifiseringswedstryd tussen Bangladesj en Sri Lanka begin. Die toernooi het geëindig op die Brabourne-stadion in Mumbai op 5 November met die eindstryd tussen Australië en Wes-Indië, waartydens Australië die Kampioenetrofee ingepalm het.
Kalender
Die volgende tabel dui die Kampioenetrofee 2006 se daaglikse program aan. ’n Pers blokkie dui op wedstryde tydens die kwalifiseringsrondte, ’n siaan blokkie die groepfase, ’n groen blokkie die uitklopfase en ’n geel blokkie op die eindstryd.
Kwalifiseringsrondte en groepfase
Die Kampioenetrofee 2006 is deur tien nasionale krieketspanne beslis. Die ses beste spanne op die EDI-ranglys soos op 1 April 2006 het vir die groepfase gekwalifiseer, terwyl die vier volgende spanne in die kwalifiseringsrondte begin het, waarvandaan die twee beste spanne die groepfase gehaal het. In die kwalifiseringsrondte het die vier spanne een wedstryd elk teen die ander drie spanne gespeel. Twee punte is vir ’n oorwinning toegeken, een vir ’n onbesliste wedstryd en geen punte vir ’n nederlaag: spanne wat met dieselfde aantal punte geëindig het, is volgens lopietempo, dan boultempo en dan die uitslag van die direkte ontmoeting gerangskik. Die twee beste spanne van albei groepe het na die groepfase deurgedring.
Die groepfase is deur agt spanne in twee groepe van vier elk beslis, waartydens elke span een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde groep gespeel het, dus het elke span drie wedstryde in die groepfase gespeel. Die kwalifisering was gegrond op dieselfde kriterias as in die kwalifiseringsrondte.