cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NSU Ro 80
Die ontwerp deur Claus Luthe, wat hoof van ontwerp by NSU en later BMW was, was op daardie stadium as baie modern beskou en slaag vandag nog; die Ro 80 was al deel van menige galleryuitslallings van moderne industriële ontwerp. Die groot glas oppervlak het die 1970's ontwerpe van Citroën vooruitgeskou. Die vorm was baie glibberig, met 'n sleurkoëffisiënt van 0.355 (byna ongeēwenaar vir die tydperk, alhoewel gemiddeld vir moderne motors).
Reeks produksie het in Oktober 1967 'n aanvang geneem: die laaste voorbeelde het van die produksielyn gerol in April 1977. Slegs 37 400 voertuie is tydens die tienjaar produksielopie vervaardig.
F. A. Turner
F. A. Turner (12 Oktober 1858 – 28 Januarie 1980) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Man and His Mate (1915), Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916), Rebecca of Sunnybrook Farm (1917), en Restitution (1918).
Biomassa
Biomassa is 'n algemene term vir materiaal afkomstig van plante, diere, swamme en bakterieë. Biomassa verteenwoordig 'n groot hoeveelheid energie, en in gevalle waar dit verbruik word teen 'n tempo wat kleiner is as wat dit geproduseer word, word dit beskou as 'n hernubare energiebron. Dit is omrede die energie aanvanklik afkomstig is van die son en vasgevang word deur middel van die proses van fotosintese.
Bronne van biomassa
Biomassa is hoofsaaklik afkomstig uit die volgende bronne:
Daar word geraam dat bykans 11% van die wêreld se energiebehoeftes deur biomassa voorsien word, met ongeveer die helfte daarvan in die vorm van hout. Dit is egter moeilik om die presiese hoeveelhede vas te stel, omdat die meeste verbruik in veral die derde wêreld nie op 'n kommersiële basis geskied nie.
Nadele verbonde aan biomassa as energiebron
Alhoewel biomassa 'n volhoubare energiebron kan wees onder sekere omstandighede, is daar wel verskeie nadele en probleme wat oorkom moet word:
Suzuki Grand Vitara
Eerste geslag
Die eerste-geslag Grand Vitara was 'n effens groter, duurder en kragtiger weergawe van die Suzuki Vitara 4-deur. Dit is opgekikker in 2002 en weer in 2004. 'n Hernoemde weergawe is deur General Motors in Noord-Amerika verkoop as die Chevrolet Tracker.. Die Tracker is verkoop in Latyns-Amerika, maar in Meksiko as die Chevrolet Grand Vitara. In Meksiko is die Grand Vitara en Tracker verskillende voertuie, verkoop deur Suzuki en Chevrolet onderskeidelik. In Chili, is die 5-deur Grand Vitara bekend as Grand Nomade.
Sedert 2003 is die kleiner Suzuki Vitara onttrek uit die Noord-Amerikaanse mark. Verkope was maar swak, met net 4860 in die VSA verkoop in 2004, maar beter in Kanada. Alle Noord-Amerikaanse Vitaras word by CAMI Automotive in Ingersoll, Ontario gebou, terwyl die Noord-Amerikaanse Grand Vitaras in Japan gebou word as die Suzuki Escudo.
Die 2006-model het 'n strukturele herontwerp ondergaan met 'n nuwe leerraamonderstel, geïntegreer in 'n eenheidsbakkonstruksie. In Indië word die Grand Vitara verkoop deur Suzuki se Indiese filiaal, Maruti Suzuki. Die 2001-model Suzuki Grand Vitara kom standaard as 'n 2.0 liter 4WD voertuig in Nieu-Seeland. Die 2005 en later se Grand Vitara word in Ecuador verkoop deur Chevrolet, maar dit dra nog steeds sy Suzuki-kentekens.
Die voertuig word ook massageproduseer in Iran deur Iran Khodro Manufacturing Co.
Tweede geslag
Die eerste Grand Vitara is in September 2005 vervang deur 'n nuwe voertuig met 'n paar komponente van die GM Theta-platform, en is in Japan gebou. Die 2006 Grand Vitara is onafhanklik ontwikkel deur dieselfde Suzuki-ingenieurs wat die Theta ontwikkel het. Dit gebruik egter 'n inlyn-enjin met agterwielaandrywing op 'n 2639 mm wielbasis, terwyl alle ander Thetavoertuie 'n dwarsenjin met voorwielaandrywing as standaard het. Die huidige geslag Suzuki XL7 is 'n ware Theta voertuig, en word langs die Chevrolet Equinox en Pontiac Torrent deur "CAMI Automotive" gebou in Ingersoll, Ontario, Kanada.
Die standaardonderstel is 'n 5-deurweergawe, maar in baie lande is dit ook beskikbaar in 'n 3-deurweergawe, genaamd "Vitara" of "Escudo".
Die standaardpetrolenjin vir die 5-deurweergawe is 'n opgedateerde J20A (4-silinder 2.0 L van 140 pk); en 'n meer kragtige opsie is die Suzuki H27A (V6 2.7 L 181 pk). Voor 2001 was turbodieselmodelle toegerus met Mazda se tipe RF-enjin, maar latere modelle is toegerus met 'n turbodieselenjin (4-silinder 1.9 L 129 pk) deur Renault vervaardig. Die enigste enjin vir die 3-deurweergawe is 'n M16A 4-silinder 1.6 L van 105 pk.
2008
In die tweede helfte van 2008 het die Suzuki Grand Vitara 'n opkikkering asook twee nuwe enjins ontvang. 'n Nuwe 2.4 L inlynviersilinder lewer 122 kW krag en 225 Nm se wringkrag. Brandstofverbruik is ook verbeter met die toevoeging van VVT op beide kante, en die 1.9 L turbodiesel toon ook 'n verbetering in ekonomie. Veiligheid is verbeter met meer lugsakke en vastrapbeheer as standaard op alle modelle. Die viermodus-vierwielaandrywingstelsel is ook tans beskikbaar op alle modelle.
Nazanin Boniadi
Nazanin Boniadi (gebore 22 Mei 1979) is 'n Britse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Ben-Hur (2016) en in die televisiereekse How I Met Your Mother (2005), Homeland (2011), en Counterpart (2017).
2014 Formule Een-seisoen
Die Formule Een-seisoen van 2014 was die 65ste seisoen van die Formule Eenkampioenskap en is oor 19 Grand Prix-wedrenne beslis.
Mark Strong
Mark Strong (gebore 5 Augustus 1963) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol in die rolprent Kingsman: The Golden Circle (2017).
Konstantinos Paparrigopoulos
Konstantinos Paparrigopoulos (Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος) (1815-1891) word beskou as die grondlegger van moderne Griekse geskiedskrywing. Hy het sy ontleding van Griekse geskiedenis, van antieke tot moderne tye, as ononderbroke verloop van gebeure voorgelê in sy multi-band Geskiedenis van die Griekse Volk, en is ook bekend om sy oorspronklike ondersoek na die Bisantynse geskiedenis, asook ander Griekse studievelde.
Sy lewe
Paparrigopoulos is gebore in Konstantinopel in 1815. Sy pa, 'n boorling van Vytina, is om die lewe gebring deur die gepeupel van Konstantinopel met die uitbreek van die Griekse onafhanklikheidsoorlog in 1821. Paparrigopoulos het nie net dié grusame toneel aanskou nie, maar het ook die terregstelling van sy broer, Michael, asook van sy twee ooms bygewoon. Sy ma het die slagting ontsnap en na Odessa gevlug, waar Paparrigopoulos sy studies kon verwesentlik met 'n beurs van Tsaar Alexander I.
1555
Die jaar 1555 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Saterdag begin het. Dit was die 55ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Konstantinos Paparrigopoulos
Sy lewe
In 1830 het Paparrigopoulos na Griekeland gereis om te studeer aan die "Sentrale Skool" (Κεντρικό Σχολείο) van Aegina, gestig deur die Griekse leier Ioannis Kapodistrias. Hy het sy studies voortesit by universiteite in Frankryk en Duitsland.
In 1873 het Paparrigopoulos sy geliefde seun, die beroemde digter Dimitrios Paparrigopoulos, afgestaan aan die dood. In 1876 en 1884 het die Griekse staat hom aangewend in nasionale belang, deur hom aan te stel as president van die "Nasionale Verdediging" en as president van die "Uitstalling van gedenkwaardighede van die Onafhanklikheidsoorlog".
Sy werk
In 1843, tydens sy werksaamheid by die Ministerie van Justisie, het Paparrigopoulos sy eerste ondersoek bekendgestel, Omtrent die emigrasie van Slawiese stamme uit die Peloponnese, waardeur hy met robuuste argumente Fallmerayer se mening teëstaan dat moderne Grieke van Slawiese afkoms is, sonder enige bloedverwantskap aan die antieke Grieke. In 1844 het hy sy tweede verslag bekendgestel, Die laaste jaar van Griekse onafhanklikheid, 'n ondersoek na die val van Korinthe. In 1855 lewer hy sy intreerede as professor van die universiteit, as teenredenasie vir 'n teorie wat die belang van Doriese invloed op die antieke Griekse beskawing sou geringskat.
Nietemin is sy monumentale geskrif die Geskiedenis van die Griekse Volk, in 6 bande, wat later deur Pavlos Karolidis bygewerk is. Paparrigopoulos publiseer die eerste band in 1860 en voltooi sy werk in 1877 met die laaste band, 'n sinopsis van die Griekse onafhanklikheidsoorlog. Sy hoogs aangeskrewe boekdeel van die Geskiedenis van die Griekse Volk is die 1925 uitgawe van Eleftheroudakis wat bygewerk is deur Karolidis. In hierdie werk het hy die drieledige ontleding van eras aanvaar wat reeds deur Spyros Zampelios voorgestel is (antieke Hellenisme, middeleeuse Hellenisme en moderne Hellenisme) en dit aangewend as 'n hulpmiddel in die geskiedkundige verhaal van die Griekse volk deur die eeue.
Beoordeling
In Griekeland is Paparrigopoulos algemeen aangeslaan as die voorste geskiedkundige van moderne Griekeland, aangesien hy die eerste was wat, in sy Geskiedenis van die Griekse Volk, die Griekse verhaal van antieke tot onlangse tye as 'n eenheid behandel het, met 'n klem op die kontinuïteit van die Griekse volk. Terseldetyd het hy die belang van die Bisantynse ryk uitgelig en van die Bisantynse geskiedenis in die algemeen. Weens sy diepgaande ondersoeke, is vorige minagting jeens Bisantynse geskiedenis ingekort.
Sy geskrifte
Al sy vernaamste geskrifte is in Grieks.
Hiroshi Nanami
Hiroshi Nanami (gebore 28 November 1972) is 'n voormalige Japannese sokkerspeler. Hy het vir die Japanse nasionale sokkerspan uitgedraf.
Delos
Die eiland Delos (Grieks: Δήλος, uitgespreek ðilos), is effens afgeleë in die midde van die byna sirkelvormige kring van eilande, die Kuklade, naby Mykonos, en is een van die belangrikste mitologiese, historiese en argeologiese terreine in Griekeland. Die uitgrawings van die eiland is van die omvattendstes in die Middellandse See-gebied. Die werk vind plaas onder leiding van die Franse Skool in Athene en baie van die artefakte wat gevind is, word uitgestal by die Argeologiese Museum van Delos en die Nasionale Argeologiese Museum van Athene. Delos is in 1990 deur UNESCO tot wêrelderfenisgebied verklaar.
Delos is as heilig beskou 'n millennium voor die Olimpiese Griekse mitologie dit beskryf het as die geboorteplek van Apollo en Artemis. Van die Heilige Hawe af kan twee keëlvormige heuwels gesien word wat landmerke aandui wat elders toegewy is aan 'n godin: een daarvan steeds met 'n voor-Griekse naam, Berg Kynthos, wat beskik oor 'n hoogte wat aan Dionysos toegewy is.
As 'n kultuursentrum het Delos 'n belangrikheid gehad wat sy natuurlike hulpbronne nooit sou kon verwesentlik nie. Leto van Homeros, op soek na 'n geboorteplek vir Apollo, het die eiland so aangespreek:
Heilig Landstichting
Heilig Landstichting is ’n dorp in die munisipaliteit Berg en Dal in die provinsie Gelderland in Nederland.
Noordelike rooibekneushoringvoël
Die Noordelike rooibekneushoringvoël (Tockus erythrorhynchus) is 'n neushoringvoëlspesie in die Bucerotidae-familie. Dit word algemeen in savanne en halfdorre boomveld van suidelike Mauritanië tot in Somalië en noordoos-Tanzanië aangetref. Die voël is 38 – 45 cm lank en weeg 100 – 170 g. In Engels staan die voël bekend as die Northern red-billed hornbill.
Ceratopsion ferula
Ceratopsion ferula is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1991 deur Hooper.
Martha Plimpton
Martha Plimpton (gebore 16 November 1970) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Goonies (1985), The Mosquito Coast (1986), Parenthood (1989), en Beautiful Girls (1996).
Don
Die Don (Russies: Дон) is een van die belangrikste riviere in Rusland. Dit ontspring in die dorp Nowomoskofsk, 60 km suidoos van Toela (suidoos van Moskou), en vloei omtrent 1 950 km ver na die See van Azof.
Van sy bron af vloei die rivier suidoos na Woronezj, dan suidwes na sy mond. Die belangrikste dorp aan die Don is Rostof aan die Don en sy belangrikste sytak die Donets.
Geskiedenis
Argeologiese ontdekkings by Kostenki dui op beskawings wat 40 000 jaar gelede hier gewoon het. In die antieke tyd is die rivier beskou as die grens tussen Europa en Asië. In die tyd van die antieke Skitië was dit in Grieks bekend as die Tanaïs, en dit was sedertdien ’n belangrike handelsroete.
Die moderne naam kom van die Skitiese (Oos-Irannese) Dānu, "rivier". Die naam van die Don-Kosakke, wat die vrugbare vallei van die rivier in die 16de en 17de eeu beset het, kom van die rivier af.
Damme en kanale
By sy mees oostelike punt kom die rivier naby aan die Wolga-rivier, en die Wolga-Don-kanaal (lengte sowat 105 km) wat die twee riviere verbind, is ’n belangrike waterweg. Die watervlak van die Don word in hierdie gebied verhoog deur die Tsimljansk-opgaardam.
Duitse Ambassade in Windhoek
Die Duitse Ambassade in Windhoek (Duits: Deutsche Botschaft Windhuk) is die diplomatieke sending van Duitsland na Namibië. Dit is geleë by Sanlamsentrum, 154 Independence Avenue in Windhoek. Die huidige ambassadeur van Duitsland in Namibië is Christian Matthias Schlaga wat die pos sedert Julie 2015 beklee.
Harry Komdrup
Harry Komdrup (6 Januarie 1896 – 25 Mei 1958) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Hendes Helt (1919), En Aftenscene (1920), Jafet, der søger sig en Fader I-IV (1922), en Store forventninger (1922).
1557
Die jaar 1557 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 57ste jaar van die 16de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Reeth, Nederland
Reeth is ’n nedersetting in die munisipaliteit Overbetuwe in die provinsie Gelderland in Nederland.
Divine
Divine (19 Oktober 1945 – 7 Maart 1988) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Pink Flamingos (1972), Female Trouble (1974), Hairspray (1988), en Deep Blue Sea (1999).
Horingconcerto's van Wolfgang Amadeus Mozart
Die Horingconcerto's van Wolfgang Amadeus Mozart is deur die komponis geskryf vir sy vriend Josef Leutgeb, wie hy sedert sy kinderjare ken.
Naby-infrarooispektroskopie
Tipiese toepassings sluit mediese en fisiologiese diagnostiek en navorsing in. Dit sluit ook studies en behandeling van bloedsuiker, pols-oksimetrie, funksionele neuro-beelding, sportgeneeskunde, neonatale navorsing, urologie en neurologie in. Daar is ook toepassings in farmaseutiese, voedsel- en landbouchemiese kwaliteitskontrole, atmosferiese chemie, verbrandingsnavorsing en sterrekunde.
Geskiedenis
Die ontdekking van naby-infrarooi energie word toegeskryf aan William Herschel in die 19de eeu, maar die eerste industriële toepassing is in die 1950's begin. In die eerste toepassings is NIRS slegs as 'n byvoegingseenheid vir ander optiese toestelle gebruik wat ander golflengtes gebruik het, soos ultraviolet (UV), sigbare (VIS) of middel-infrarooi (MIR) spektrometers.
Die eerste pogings om hierdie straling te gebruik om monsters te ondersoek was in die 1960s. Aanvanklik het navorsers probeer om dit as 'n transmissiespektroskopiese metode te implementeer. Dit het egter vereis dat die monster tot 'n fyn poeier gemaal en met 'n stof soos koolstoftetrachloried gemeng word wat 'n vergelykbare brekingsindeks vir hierdie golflengtes besit. Sonder hierdie toevoeging is daar te veel verstrooiing.
Die aanwendings was egter hoofsaaklik gerig op monsters uit die landbou, soos sade of meel en is giftig en skadelik vir die gesondheid. Daarom het navorsers oorgegaan op die prinsipe van diffuse refleksie. 'n Cary 14-spektrofotometer wat in hierdie tyd baie vir sigbareligspektroskopie gebruik is, is omgebou met vier eenvoudige loodsulfied-detektore met 'n groot oppervlak wat die verstrooide naby-infrarooilig gemeet het. Die instrument het van 1000 tot 2600 nm kon skandeer.
In die 1980's is 'n alleenstaande NIRS-stelsel beskikbaar gestel, maar die toepassing van NIRS was meer gefokus op chemiese ontleding. Met die bekendstelling van optiese vesel-optika in die middel van die tagtigerjare en die ontwikkeling van monokromator-detektor in die vroeë negentigerjare, het NIRS 'n kragtiger instrument vir wetenskaplike navorsing geword.
Vog-, proteïen- en vetgehalte van oliesade het afsonderlik in net een meting bepaal kon word en dit het duidelik gemaak dat hierdie tegniek groot aanwendings kon hê.
Hierdie optiese metode kan op 'n aantal wetenskaplike terreine gebruik word, waaronder fisika, fisiologie of medisyne. Dit is eers in die laaste paar dekades dat NIRS begin het om as 'n mediese instrument te gebruik om pasiënte te monitor.
Teorie
NIRS is gebaseer op molekulêre botone en vibrasie-kombinasies. Sulke oorgange word deur die seleksiereëls van kwantummeganika verbied. As gevolg hiervan is die molêre absorpsie in die naby-IR-streek (d.w.s. hoe sterk die chemiese spesie lig verswak op 'n sekere golflengte) gewoonlik baie klein. Een voordeel is dat NIRS tipies veel verder in 'n monster kan binnedring as middel-infrarooi bestraling. NIRS is dus nie 'n sensitiewe tegniek nie, maar dit kan baie nuttig wees om grootmaatmateriaal te ondersoek met min of geen monstervoorbereiding nie.
Die molekulêre botoon en kombinasiebande wat in die naby-IR gesien word, is tipies baie breed, wat lei tot komplekse spektra. Dit kan dus moeilik wees om spesifieke eienskappe aan spesifieke chemiese komponente toe te ken. Daar word dikwels gebruik gemaak van meervoudige veranderlike kalibrasietegnieke om die gewenste chemiese inligting te onttrek. Noukeurige ontwikkeling van 'n stel kalibreringsmonsters en toepassing van meerveranderlike kalibrasietegnieke is noodsaaklik vir NIRS analitiese metodes.
Kenmerke
Die energie van die fotone in hierdie gebied is groter as die energie wat vereis is om die meeste vibrasies van chemiese bindings te veroorsaak. Die vibrasie-energie lê gewoonlik in die mid-infrarooi-gedeelte en is die onderwerp van die infrarooispektroskopie. Absorpsies in die NIR is daarom gewoonlik botone van die IR-vibrasies wat na hoër energietoestand as die 2de vlak voer. Hierdie absorpsies is gewoonlik nie sterk nie. Uitsonderings word gevorm deur 'n stof soos water wat baie waterstofbinding het. Dit veroorsaak dat die O-H-vibrasies uiters anharmonies word en die gevolg hiervan is botone wat strek deur die gehele NIR-gebied tot in die sigbare deel van die spektrum. DIt is dus maklik om vog in die NIR te detekteer.
Astronomiese spektroskopie
NIRS word in sterrekunde gebruik vir die bestudering van die atmosfeer van koel sterre waar molekule kan vorm. Die vibrasie- en rotasiehandtekeninge van molekule soos titaanoksied, sianied en koolstofmonoksied kan gemeet word en kan 'n leidraad gee vir die ster se spektrale tipe. Dit word ook gebruik om molekule in ander astronomiese kontekste te bestudeer, soos in molekulêre wolke waar nuwe sterre gevorm word. Die astronomiese verskynsel rooierigheid beteken dat golflengtes in die naby-infrarooi minder beïnvloed word deur stof in die interstellêre medium, sodat streke wat ontoeganklik is deur optiese spektroskopie in die naby-infrarooi bestudeer kan word. Aangesien stof en gas sterk geassosieer word, is hierdie stowwerige streke presies dié waar infrarooi spektroskopie die nuttigste is. Die NIR spektra van baie jong sterre bied belangrike inligting oor hul ouderdomme en massas, wat belangrik is om stervorming in die algemeen te verstaan. Astronomiese spektrografieë is ook ontwikkel vir die opsporing van eksoplanete met behulp van die Doppler-verskuiwing van die moederster as gevolg van die radiale snelheid van die planeet rondom die ster.
Landbou
NIRS word wyd in die landbou toegepas vir die bepaling van die kwaliteit van voer, graan en graanprodukte, oliesade, koffie, tee, speserye, vrugte, groente, suikerriet, drank, vette en olies, suiwelprodukte, eiers, vleis en ander landbou produkte. Dit word algemeen gebruik om die samestelling van landbouprodukte te kwantifiseer omdat dit aan die kriteria voldoen om akkuraat, betroubaar, vinnig, nie-vernietigend en goedkoop te wees.
Materiaalkunde
Tegnieke is ontwikkel vir die NIR-spektroskopie van mikroskopiese monsterareas vir die meting van filmdikte en navorsing oor die optiese eienskappe van nanodeeltjies en optiese bedekkings vir die telekommunikasiebedryf.
Mediese gebruike
Die toepassing van NIRS in medisyne fokus op die vermoë om inligting oor die suurstofversadiging van hemoglobien in die mikrosirkulasie te verskaf. In die breë kan dit gebruik word om oksigenasie en mikrovaskulêre funksie in die brein (serebrale NIRS) of in die perifere weefsels (perifere NIRS) te beoordeel.
Gordon se koppie
Net noord van Aberdeen in die Oos-Kaap op die pad na Graaff-Reinet staan aan die oostekant van die pad 'n klein gedenkteken met die inskripsie “Gordon's Kop, Aberdeen, 1955”. Dit herdenk die reis wat Robert Jacob Gordon in 1777 en 1778 in hierdie kontrei gemaak het. In die tekeninge wat Gordon nagelaat het, is die kop oos van die monumentjie duidelik herkenbaar.
Ceratopsion incrustans
Ceratopsion incrustans is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Ceratopsion en tot die familie Raspailiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1932 deur Burton.
Gereformeerde Kerk Atteridgeville
Die Gereformeerde Kerk Atteridgeville is die vierde oudste van die 10 gemeentes in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika se Klassis Pretoria-Suidwes. In 2017 was hier 350 belydende en 75 dooplidmate vergeleke met 200 en 50 in 2010.
Die begin van die Gereformeerde Kerk Atteridgeville was motorhuisdienste wat vanaf 1956 Donderdagaande deur oudl. J.M. van Tonder in Pretoria-Wes in sy motorhuis gehou is. Die Sendingkommissie van die Gereformeerde Kerk Pretoria-Wes het hierdie dienste gereël. Die opkoms by die dienste het spoedig te groot geword, en ’n ander heenkome moes gesoek word.
Die Sendingkommissie het aansoek om grond in Atteridgeville gedoen, en in 1957 is ’n kerkgebou opgerig. Die hoeksteen is op 29 Maart 1958 gelê. Die ou kerkklok van Pretoria-Wes en etlike stoele is aan die gemeente geskenk.
Spoedig was dié gebou te klein, en in 1960 is dit vergroot en ’n tweede hoeksteen gelê, op 5 Maart daardie jaar. Die kerkklok is in 2008 gesteel en vervang deur ’n groter klok, wat nou in die kerktoring hang.
Die noordelike wyk van Atteridgeville het in 1960 begin met eredienste in die woonbuurt Rooistad, noordwes van Pretoria, in die huis van broeder Makwala. Hierdie wyk was bekend as Bethlehem. In 1972 het die noordelike wyke van Atteridgeville as die Gereformeerde Kerk Ga-Rankuwa afgestig. Eers in 2009 kon die gemeente 'n eie kerkgebou oprig, waarvan ds. Sello Kenneth Museri die hoeksteen op 24 Mei 2009 onthul het.
Museri, Sello Kenneth, Hons.-B.A., Th.B., Atteridgeville 1998, Ga-Rankuwa.
Oos-Asië
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 27em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;"> <div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;"> Oos-Asië
Oos-Asië is 'n geografiese subgebied in die ooste van Asië wat op verskillende maniere gedefinieer kan word en wat met die verander het. Dit wissel van 'n eng-definisie wat net die lande in Asië insluit wat deur die subtropiese monsoon en die historiese Chinese beskawing beïnvloed is tot 'n baie breër polities-ekonomiese definisie. Oos-Asië en Oostelike Asië word soms as 'n alternatief vir die tradisionele term, die Verre-Ooste, gebruik. Die volgende politieke entiteite word konsekwent as deel van Oos-Asië gesien:
Verder word die volgende gebiede ook baie keer in die definisie ingesluit:
Breër definisies sluit in Mianmar, Broenei, Kambodja, Oos-Timor, Indonesië, Laos, Maleisië, Filippyne, Singapoer, Thailand en Viëtnam. Die East Asia Summit sluit die 10 lande van die ASEAN, plus China, Korea en Japan in.
Selfs in die eng definisie van Oos-Asië dek die gebied ongeveer 12 000 000 km², of omtrent 28% van die Asiatiese vasteland en is dit omtrent 15% groter as Europa. Meer as 1,5 miljard mense, of omtrent 40% van die bevolking van Asië, of 'n kwart van al die mense in die wêreld leef in die geografiese Oos-Asië, wat omtrent twee keer Europa se bevolking is. Die gebied is een van die digsbevolkste gebiede ter wêreld; teen 130 per km², is dit ongeveer drie keer die wêreldgemiddelde.
Kultureel omvat dit die samelewings wat lank deel was van die Chinese kulturele sfeer:
Andries Pretorius-monumente
Graaff-Reinet
“eenmaal sal daar wel 'n wiel oor ons wêreld rol, wat vir u en vir my onkeerbaar is”
Pretoria
Op 21 Oktober 1955 het Pretorius se agterkleinseun, kol. I.J. Meyer, 'n ruiterstandbeeld voor die stadsaal van Pretoria van sy oupagrootjie onthul. Hierdie beeld in brons is gemaak deur Coert Steynberg.
Voortrekkermonument
Een van die hoekfigure van die Voortrekkermonument stel Pretorius voor.
Hartbeespoortdam
Pretorius se destydse woning op Grootplaats word vandag deur die water van die Hartbeespoortdam bedek as die dam vol is. 'n Bronsplaat op 'n klip gedenkteken is daar naby op 12 Desember 1962 onthul.
Tiran
In klassieke politiek, is 'n tiran (Grieks: τύραννος, tirannos) iemand wat 'n magsgreep uitgevoer het en mag behou uit eie middele, in teenstelling met oorerflike of konstitusionele prosesse. Hierdie soort bewind word na verwys as tirannie (τυραννίς, turannis).
Plato en Aristoteles definieer 'n tiran as "iemand wat regeer buite die wet, kyk na sy eie voordeel eerder as dié van sy onderdane, en wat ekstreme en wrede taktieke toepas – teen sy eie mense asook andere".
In algemene gebruik, dra die woord "tiran" 'n konnotasie van 'n krasse en wrede regeerder wat sy of haar eie belange, of die belange van 'n klein oligargie verhef bo die beste belange van die algemene bevolking, wat deur die tiran regeer of beheer word. Die Griekse term het geen perjoratiewe (d.w.s. negatiewe of afkeurige) konnotasie gedra tydens die Argaïese en Klassieke periodes nie, en het slegs sodanige betekenis verkry tydens die Hellenistiese tydperk.
Historiese vorme
In antieke Griekeland was tiranne invloedryke opportuniste wat mag verkry het deur die steun van verskillende faksies van 'n dêmos te bekom. Die woord tyrannos, waarskynlik voor-Grieks, Pelasgiaans of van oostelike oorsprong, het dan geen etiese sensuur gedra nie; dit het eenvoudig na enigiemand verwys, hetsy goed of sleg, wat uitvoerende mag bekom het in 'n polis deur onkonvensionele middele. Steun vir die tiranne het gekom van die groeiende middelstand en die grondlose landelikes, of diegene wat by welgestelde landeienaars in die skuld was. Weliswaar kon hulle hulself op geen regsgronde beroep vir hul bewind nie, maar die mense het hulle bo die konings of die aristokrasie verkies. Die Griekse tiranne het mag behou deur huursoldate van buite aan te wend vir hul onderskeie stadstate. Thales het geskerts met tirannie deur 'n "bejaarde tiran" as die vreemdste verskynsel te beskryf, waarmee hy impliseer dat tiranne weens hul gebrek aan publieke steun, gou uit die kussings gelig word.
Stoppelbaard
’n Stoppelbaard is die ongeskeerde gesigshare van ’n man, wat nog nie lank genoeg is om die vel te bedek en as volgroeid gereken kan word nie. Die stoppelbaard-benaming word hoofsaaklik gebruik om na gelaatshare te verwys wat te kort is om as ’n volkweekte baard of snor bestempel te word. Elektriese skeermesse word ingespan om ’n stoppelbaard te help skep en die vorm daarvan te behou. Stoppelbaarde was veral ’n modegier onder die Duitsers teen die aanvang van die 16de eeu, toe baie jong mans ’n week lank stoppelbaarde gekweek het, voordat hul geskilder is.
Die Engelse woord, five o’clock shadow, verwys gewoonlik na ’n baard van ’n man wie se gesig die oggend skoongeskeer is, wat laatmiddag begin sigbaar word. Die benaming is afgelei van die tipiese (Amerikaanse) werksdag wat teen 5-uur namiddag eindig.
Gedurende die 1980’s het tweedae-stoppelbaarde vir ’n ruk lank as modegril gedien, wat grootliks deur die televisiereeks ,,Miami Vice” met die ongeskeerde hoofrolspeler James “Sonny” Crocket (Don Johnson) aangeblaas is. Dit het ook as die ontwerperstoppelbaard bekend gestaan, veral indien dit soos ’n gewone baard gevorm en versorg is. Later is die elektriese skeermes, ene die Miami Device, op die mark bekend gestel, wat stoppelbaarde só kon skeer dat dit ’n eendag-, tweedag- of heelwatdae-voorkoms kon skep. ’n Onlangse opname in die Verenigde Koninkryk het bevind dat vroue mans met stoppelbaarde as taai, volwasse, strydlustig, baasspelerig en manlik beskou, maar ook as die ideale minnaar, hetsy as losbol of as iemand wat vir ’n langtermynverhouding bestem is.
Selfbesering
Klassifikasie
Selfbesering, ook bekend as selfleed, selftoegediende geweld of selfbeserende gedrag, verwys na 'n spektrum van gedrag waar aantoonbare leed deur 'n persoon self toegedien word. Die gedrag behels doelbewuste weefselskade wat gewoonlik sonder selfmoordbedoelings aangerig word. Die mees algemene vorm van selfbesering is selfsny waar die vel met 'n skerp voorwerp, soos 'n mes of lemmetjie, gesny word. Die term selfmutilasie word ook gebruik, maar sommige mense vind dit kommerwekkend, onakkuraat of beledigend. Selftoegediende wonde is 'n term wat spesifiek met soldate geassosieer word en beskryf niedodelike selftoegediende beserings ten einde vroeë ontslag te ontvang. Dit verskil van die algemene definisie van selfbesering, aangesien beserings vir 'n spesifieke sekondêre doel aangebring word. 'n Breër definisie van selfbesering kan persone insluit wat hulle liggame deur middel van eetsteurings beskadig.
Net soos baie ander steurings (bv. middelmisbruik, dobbelverslawing) lê selfbesering sonder selfmoordbedoeling op 'n spektrum, en net soos hierdie ander steurings word selfbeserende gedrag as 'n geestesversteuring geklassifiseer sodra dit 'n sekere drumpel bereik.
'n Algemene beskouing van selfbesering is dat dit aandagsoekende gedrag is. In die meeste gevalle is dit egter onakkuraat. Baie selfbeseerders is baie selfbewus oor hulle wonde en letsels en voel skuldig oor hulle gedrag; hulle sal baie moeite doen om dit te verberg. Selfbesering word as 'n hanteringsmeganisme gebruik om emosionele pyn of ongemak te verlig of as 'n poging om hulle pyn te kommunikeer.
Tekens en simptome
Tagtig persent van selfbesering behels dat die vel met 'n skerp voorwerp gesteek of gesny word. Die aantal selfbeseringsmetodes word egter slegs beperk deur 'n individu se vindingrykheid en vasberadenheid om homself te beseer; dit sluit in brand, selfvergiftiging, alkoholmisbruik, self-inbedding ("self-embedding"), hare-trek, selfkneusing/-slaan, krap om te beseer, die opsetlike misbruik van toonbank- of voorskrifmedisyne, en vorms van selfbesering verwant aan anoreksie of bulimie. Selfbesering vind gewoonlik op liggaamsareas plaas wat maklik vir ander weggesteek en verberg kan word. Alhoewel selfbesering in terme van liggaamlike leed gedefinieer word, is dit dalk meer akkuraat om dit in terme van die intensie te definieer, sowel as die emosionele pyn wat die persoon probeer hanteer. Dit word dikwels as slegs 'n simptoom van 'n onderliggende steuring beskou, alhoewel baie mense wat selfbeseer, sou wou sien dat dit meer spesifieke aandag ontvang.
Geestesversteuring
Alhoewel sommige mense wat selfbeseer, nie aan enige erkende vorm van geestesversteuring ly nie, is daar by baie mense wat verskeie vorms van geestesongesteldheid ervaar, wel 'n hoër risiko vir selfbesering. Die vernaamste steurings wat 'n verhoogde risiko toon, is outismespektrumsteurings, grenslyn-persoonlikheidsversteurings, bipolêre gemoedsteurings, depressie,  fobies, en gedragsteurings. Skisofrenie kan ook 'n bydraende faktor vir selfbesering wees. Sommige persoonlike eienskappe kan ook risikofaktore wees, soos swak probleemoplossingsvaardighede en impulsiwiteit. Daar is ooreenkomste tussen selfbesering en Münchausen-sindroom, 'n psigiatriese steuring waarin individue siekte of trauma veins. Die begeerte om mediese personeel te mislei ten einde behandeling en aandag te ontvang, is egter groter by die Münchausen-sindroom as by selfbesering.
Psigologiese faktore
Mishandeling tydens kinderjare word as 'n primêre faktor beskou wat tot die voorkoms van selfbesering bydra, sowel as verlies en problematiese verhoudings met ouers of 'n wederhelf. Faktore soos oorlog, armoede en werkloosheid kan ook bydra. Selfbesering word dikwels as 'n gevoel van depersonalisasie of 'n dissosiatiewe toestand beskryf.
Dwelms en alkohol
Substansmisbruik, afhanklikheid en onttrekking word met selfbesering geassosieer. Bensodiasepien-afhanklikheid sowel as bensodiasepien-onttrekking word met selfbeserende gedrag by jongmense geassosieer. Alkohol is 'n een van die belangrikste risikofaktore vir selfbesering.
Terapie
Daar bestaan nie 'n spesifieke behandeling vir selfbeserende gedrag by kinders of adolessente nie. Die diagnose en behandeling van die oorsake van selfbesering word deur baie as die beste benadering tot die behandeling van selfbesering beskou. Daar is verder bevind dat behandelings soos kognitiewe gedragsterapie, gesinsintervensie, interpersoonlike terapie en verskeie psigodinamiese terapieë effektief vir die behandeling van selfbeserende gedrag by kinders en adolessente kan wees.
Vermydingstegnieke
Die aanleer van alternatiewe gedrag waarby die persoon kan betrokke raak in plaas daarvan om te selfbeseer, is een suksesvolle gedragsmetode wat aangewend word om selfbesering te vermy. Tegnieke wat daarop gemik is om besig te bly, kan die volgende insluit: dagboek hou, stap, deelname aan sport, oefening, of interaksie met vriende wanneer die persoon die drang het om hom-/haarself seer te maak. Die verwydering van voorwerpe wat vir selfbesering gebruik word, kan ook help om selfbeserende impulse te weerstaan. Selfbesering kan ook voorkom word deur vir die persoon 'n kaartjie met 'n noodkontaknommer te gee wat geskakel kan word wanneer die drang om te selfbeheer ervaar word. Alternatiewe en veiliger metodes van selfbesering wat nie tot permanente skade lei nie, soos om 'n rubberrekkie teen die gewrig te skiet, kan ook help om die drang na selfbesering te laat bedaar. Enige vermydings- of hanteringstrategie moet gepas wees vir die individu se motivering en rede vir selfbesering.
Epidemiologie
Dit is moeilik om 'n akkurate prentjie van die voorkomssyfer en -koers van selfbesering te vorm. Ondanks voldoende hulpbronne, is statistiese skattings vaag aangesien die meeste gevalle van selfbesering nie aan die mediese professie bekend is nie; selfbesering word dikwels in die geheim uitgevoer en wonde is dikwels oppervlakkig genoeg om maklik deur die individu self behandel te word. Aangetekende syfers kan op drie bronne gebaseer word: psigiatriese steekproewe, hospitaalopnames en algemene bevolkingspeilings.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie beraam dat daar vanaf 2010 ongeveer 880 000 sterftes as gevolg van selfbesering voorgekom het.
Geslagsverskille
In die jongste navorsing is daar geen verskil in die voorkoms van selfbesering tussen mans en vroue bevind nie. Dit is in teenstelling met vorige navorsing wat aangedui het dat tot vier keer meer vroue as mans direkte ervarings van selfbesering het. Mans kan by ander vorms van selfbesering (soos om hulleself te slaan) betrokke wees wat makliker weggesteek of aan ander omstandighede toegeskryf kan word.
Studies dui ook aan dat mans wat selfbeseer, 'n groter gevaar loop om uiteindelik wel selfmoord te pleeg.
Daar blyk nie 'n verskil in die motivering vir selfbesering by adolessente mans en vroue te wees nie. By albei geslagte is daar byvoorbeeld 'n stygende toename in doelbewuste selfbesering wat met die verhoogde verbruik van sigarette, dwelms en alkohol geassosieer word. Snellerfaktore soos 'n lae selfbeeld en vriende en familielede wat hulleself beseer, kom ook algemeen onder mans sowel as vroue voor.
Bewustheid
Daar is baie bewegings onder die algemene selfbeseringsgemeenskap om selfbesering en die behandeling daarvan onder geestesgesondheidspraktisyns sowel as die algemene publiek se aandag te bring. 1 Maart is byvoorbeeld regoor die wêreld as Selfbeseringsbewustheidsdag aangewys.
Ander diere
Selfbesering in niemenslike soogdiere is 'n goed gevestigde, maar 'n minder bekende verskynsel. Die studie daarvan onder dieretuin- of laboratoriumtoestande kan tot 'n beter begrip van selfbesering by menslike pasiënte lei.
Dieretuin- of laboratoriumteelt en isolasie is belangrike faktore wat tot verhoogde vatbaarheid vir selfbesering by hoër soogdiere, bv. makaak-ape, lei.
Obsessief-kompulsiewe versteurings onder honde kan tot selftoegediende beserings soos lekgranuloom lei. Voëls in gevangenskap is somtyds geneig om hulle vere uit te pluk. Die skade wissel van net bolangse veerplukkery tot die verwydering van die meeste of al die vere binne die voël se bereik, of selfs die verminking van die vel en spierweefsel.
Telers van skoumuise het soortgelyke gedrag opgemerk. Een so 'n vorm wat as "barbering" bekend staan, behels dat muise hulle eie en mekaar se snorbaarde en gesigpels afvryf. Ander sal hulle oortjies so erg krap dat hulle groot gedeeltes daarvan verloor.
Lewermos
Die Marchantiophyta is 'n divisie van briofiete plante wat algemeen bekend staan as Hepaticae of lewermosse. Soos ander briofiete het hulle 'n gametofiet-dominante lewensiklus waarin selle van die plant 'n enkele stel genetiese inligting oordra.
Na raming is daar sowat 6 000 tot 8 000 lewermossoorte. Sommige van die meer bekende soorte groei as afgeplatte blaarlose tallusse, maar meeste soorte is blaarryk met 'n vorm wat baie aan 'n afgeplatte mos herinner. Blaarryke soorte kan betroubaar van oënskynlik soortgelyke mosse onderskei word deur hulle enkelsellige risoïedes. Ander verskille geld nie universeel vir alle mosse en lewermosse nie, maar die voorkoms van blare wat in drie range gerangskik is, die teenwoordigheid van diep lobbe of gesegmenteerde blare, of enige gebrek aan 'n duidelik gedifferensieerde stam en blare dui almal daarop dat die plant 'n lewermos is.
Die lewermosse (klas Hepaticae) vorm saam met die egte of blaarmosse (klas Musci) die afdeling Bryophyta (mosse). Die meeste lewermosse het 'n beperkte verspreiding, en hulle kom normaalweg in vogtige omgewings voor omdat hulle vir voortplanting van water afhanklik is. Lewermosse (klas Hepaticae) is klein, eenvoudig geboude mosplantjies. Daar word tussen tallusvormige en blaarvormige lewermosse onderskei.
Die tallusvormige plante is opgebou uit weefsel wat nie gedifferensieer is in stingel, wortels en blare nie, maar wat as ŉ veel lobbige tallus op die substraat lê. Die blaarvormige lewermosse het 'n duidelike stingel met blaaragtige aanhangsels. Laasgenoemde is ovaalvormig, is meestal net een sellaag dik en sonder die middelnerf soos wat dit by die blaarmosse aangetref word. Dit is daarom nie egte blare nie, en tegnies gesproke is die plantvorm ook 'n tallus.
Die "blaartjies" ontwikkel uit 'n enkele sel wat voortdurend in dieselfde rigting deel. Die wortelagtige aanhangsels (risoïede) wat die plante aan die substraat vasheg, is eensellig. Om uitdroging te voorkom, word slym veral aan die groeipunte afgeskei. Dikwels word daar in sekere selle olieliggame, met ander woorde konsentrasies eteriese olie, aangetref.
Voortplanting
Net soos by wiere (alge) en varings word 'n proses bekend as generasiewisseling by masse aangetref. Die ongeslagtelike of sporofietgenerasie vorm spore wat ontkiem en aan 'n baie eenvoudige voorkiem of protonema (in teenstelling met die goed ontwikkelde protonema van die egte mosse) oorsprong gee. Die protonema ontwikkel normaalweg in ŉ enkele plantjie (dikwels meer as een by die egte mosse), wat dan as die geslagtelike of gametofietgenerasie bekend is.
Op die plantjie kom geslagsorgane in die vorm van anteridia (manlik) en argegonia (vroulik) voor. Dikwels word die anteridia en argegonia op aparte plante gedra. By tallusvormige lewermosse is die geslagsorgane ingesink en deur 'n tallusplooi (periant) omring, terwyl die blaarvormige lewermosse gesteelde voortplantingsorgane ontwikkel wat deur 'n periant van gekrulde blaartjies omring is. In die anteridia word spermselle of spermatosoïede, elk met 2 flagellums (sweephare) gevorm.
Met die flagellums swem die sperm selle deur 'n laag water na die argegonia, waar chemiese stowwe afgeskei word wat die spermselle aantrek. Water is dus noodsaaklik vir voortplanting. In die argegonia vind bevrugting plaas en die sigoot, wat gevorm word deur die samesmelting van ŉ eier- en 'n spermsel, is die begin van die sporofietgenerasie. Dit ontwikkel in 'n embrio, wat weer aan 'n sporogonium (spoorkapsel) oorsprong gee.
Die sporogonium, met ander woorde die hele sporofietgenerasie, bly in die argegonium totdat die spore ryp is, waarna dit deur die wand van die argegonium breek en oopbars en die spore vrygelaat word (by die egte mosse het die sporogonium 'n dekseltjie waardeur die spore ontsnap). Die verspreiding van die spore word aangehelp deur elaters (dun selle met spiraalvormige selwandverdikkings). Wanneer die elaters uitdroog, trek hulle skielik oneweredig saam en skiet so die spore uit.
Klassifikasie
Die lewermosse word meestal in 5 ordes ingedeel. Die tallusvormige Spaerocarpales is hoofsaaklik klein, plat plantjies. Die vroulike plante kan tot 10 keer so groot as die manlike plantjies wees en die voortplantingsorgane is deur groot, flesvormige organe (involucra) omring. Een van die families van hierdie orde is die Riellaceae, waterplante wat op die bodems van damme leef.
Die tallus van die Marchantiales is vurksgewys vertak, en aan die onderkant daarvan kom meestal ŉ groot aantal skubbe en risoïede voor. By baie spesies van die Marehantiaceae het die voortplantingsorgane redelike lang stele. In die geval van Marchantia polymorpha is die argegonia aan die onderkant van sambreelvormige strukture ingesink. Verskeie Riccia-spesies behoort ook tot die orde, wat meestal naby water of selfs in water groei.
Von der Deckense neushoringvoël
Von der Deckense neushoringvoël (Tockus deckeni) is 'n neushoringvoëlspesie wat in Oos-Afrika voorkom. Die naam is 'n eerbetoon aan die Duitse ontdekkingsreisiger Karl Klaus von der Decken (1833-1865), wat die voël ontdek het tydens sy ekspedisie op die berg Kilimanjaro.
Beskrywing
Von der Deckense neushoringvoël word 43-51 cm lank. Dit het 'n wit bors met egalige swart vlerke, dus sonder stippels of strepe. Die mannetjie het 'n helderrooi snawel met 'n ivoorkleurige uiteinde, terwyl die wyfie se snawel swart is.
Verspreiding en leefgebied
Von der Deckense neushoringvoël kom voor in 'n aantal lande in Oos-Afrika, by name Ethiopië, Somalië en sentraal-Tanzania. Dit is ook 'n tipiese soort van die droë gebiede van Kenia. Sy leefgebied bestaan uit droë struikgewas, oop bosgebiede met acacias en rivierbegeleidende bos. Sy roep, 'n aanhoudende "wot, wot....", is karakteristiek.
Status
Hierdie voël verskyn as "nie bedreig" op die IUBN-rooilys.
Lewermos
Klassifikasie
Riccia fluitans is byvoorbeeld 'n soort wat dikwels in akwariums geplant word. Die orde Metzgeriales word hoofsaaklik op grond van die bou van die sporogonium en die wyse waarop dit oopspring van die vorige orde onderskei. Verreweg die meeste soorte lewermosse (ongeveer 8 000 uit ŉ totaal van 8500) behoort tot die orde Jungermanniales. Die groep is blaarvormige lewermosse met vertakte stingels wat in vogtige omgewings op die grond of teen boomstamme groei. Die orde Anthocerotales word as die hoogste ontwikkelde groep lewermosse beskou.
Een van die redes is dat die sporofiet chlorofil bevat en self sy voedingstowwe kan bekom. Dit parasiteer dus nie op die gametofiet soos die ander lewermosse nie. Verder kom daar, soos by die groenalge, styselliggaampies (pirenoïede) in die selle van hierdie plante voor. In die rosetvormige tallus van die meeste spesies is talryke lugkamers wat met slym gevul is en waarin blougroenalge van die genus Nostoc voorkom. Die alge gee die plante 'n donkergroen, glansende voorkoms.
Giselle Bonilla
Giselle Bonilla (gebore 28 Oktober 1994) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en assistentregisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005) en Workaholics (2011).
Lewermos
Klassifikasie
Die kiemplantjies van verskeie Anthocerotales lyk baie soos klein grasplantjies. Lewermosse het oor die algemeen geen direkte ekonomiese nut vir die mens nie, maar het, soos alle organismes, hulle ekologiese rol in die natuur. Baie dien as voedselbron vir diere, terwyl sommige 'n belangrike rol speel in die verrottingsproses.
Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap
duimnael|regs|350px|Daar word algemeen aanvaar die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap, is die oudste kerkgebou van die kerkverband wat vandag nog as sodanig diens doen.Die hoeksteen van [[Gereformeerde kerk Colesberg|Colesberg se kerkgebou is wel eerste gelê, maar bouwerk aan die Middelburgse kerk is eerste voltooi.]]
Die Gereformeerde kerk Middelburg, Kaap is die oudste gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika op die Oos-Kaapse dorp Middelburg en die tweede oudste gemeente, naas Burgersdorp, van dié Kerkverband in die voormalige Kaapprovinsie.
Die stigting van die gemeente
Op 21 Januarie 1860 is die Gereformeerde kerk Burgersdorp deur ds. Dirk Postma gestig. Die beswaarde lidmate van Middelburg het van sy besoek verneem en 'n deputasie is na die plaas Roosterhoek gestuur met die versoek aan Postma om ook hier aan hulle 'n besoek te bring. So het dit gebeur dat ds. Postma gedurende Februarie 1860 'n groot byeenkoms van vriende en vyande op die plaas Grootfontein, waarvan C.J.H. Vorster en H.T.J. van der Walt die eienaars was, toegespreek het.
Volgens getuienis van tydgenote, soos opgeteken in De Vijftigjarige Feestviering te Middelburg, K.P., wou 'n groot aantal lidmate toe al hê dat ds. Postma hulle sou herstig as 'n Gereformeerde kerk, maar omdat hy gevrees het vir 'n oorhaastige besluit wat hulle later kon berou, was sy raad aan hulle om so 'n stap nie op daardie tydstip te doen nie, maar "weest voorzichtig en nuchter!" Dit ten spyt het vyf gesinne tog by hierdie geleentheid as lidmate van die Gereformeerde Kerk ingeskryf. Voornemende lidmate van die kerk het deeglik besef watter toekoms van opoffering, selfverloëning en stryd op hulle gewag het. Hulle het nie blindelings op die ingewing van die moment 'n sprong in die duister gegee nie; daarom dat, toe dit op hulle neergereën het, hulle nie vir hoon en smaad teruggedeins het nie.