cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ben Conradie
Persoonlike lewe
Tydens sy skoolhoujare stig hy in 1951 die onderneming Saamtrek-Toere en in vakansietye bied hy toere aan na bestemmings soos Europa, die Verre Ooste, die naburige lande (Rhodesië, Suidwes-Afrika en Swaziland) en ook in die binneland. Twee kere (1960 en weer in 1970) is hy self die leier van groot toere na Europa. Hy begin ook die Dapper en Stapperklub sodat hy meer tyd saam met die jeug kan deurbring. Na sy aftrede in 1975 vestig hy hom in die Strand waar hy aktief deelneem aan die gemeenskapslewe en onder andere hoof is van die Sondagskool van die NG Kerk Strand-Noord en betrokke is by die Kultuuraksie op die dorp.
Haïti
Op 12 Januarie 2010 om 4:53 nm plaaslike tyd het 'n sterk aardbewing Haïti getref en die land se infrastruktuur grotendeels vernietig. Die episentrum was naby Port-au-Prince.
Islamitiese mitologie
duimnael|200px|Mohammed en sy metgeselle op pad na Mekka, vergesel van die engele Gabriël, Migael, Israfil en Azraël.
Haïti
Geografie en klimaat
Die Republiek Haïti beslaan die westelike derde van die Karibiese eiland Hispaniola asook 'n aantal eilande langs sy kuslyn soos die Île de la Tortue en die Île de la Gonâve. Die land bestaan hoofsaaklik uit twee lang gestrekte skiereilande wat deur die Golf van Gonâve van mekaar geskei word. Die twee skiereilande word deur 'n aantal bergreekse en valleie oorheers.
Ben Conradie
Persoonlike lewe
Hy is op 13 Maart 1990 in sy huis in die Strand oorlede. Sy vrou is op 4 Februarie 2008 in die Strand oorlede.
Islamitiese mitologie
Die Islamitiese mitologie is die versameling tradisionele vertellings wat met die Islam verbind word uit ’n mitografiese oogpunt.
Ben Conradie
Skryfwerk
In Oktober 1944 begin hy skryf aan ’n verhaal oor die onbekommerde dae in die Karoo met sy windbuks, met die hoop dat hy met sy skryfwerk ekstra inkomste sal kan verdien. Die manuskrip word egter afgekeur. ’n Tweede manuskrip word beter ontvang en hierdie aanmoediging laat hom voortgaan met sy skryfwerk.
Haïti
Geografie en klimaat
Die Morne de la Selle (2 680 meter) is die hoogste bergpiek in Haïti en die vierde hoogste in die Karibiese eilandgroep. Dit is in die bergreeks Sierra de Bahoruco in die suidooste van die land geleë, naby die grens met die Dominikaanse Republiek waar die landskap al hoe meer bergagtig word. In die sentrale dele van Haïti bereik die bergpieke maksimale hoogtes van tussen 1 500 en 1 800 meter bo seevlak, terwyl hulle in die Massif du Sud op die Tiburon-skiereiland tot by hoogtes van sowat 2 400 meter verrys.
Islamitiese mitologie
Bybelverhale in die Koran
Baie gebeure en helde in die Bybel is ook in die Islamitiese mitologie opgeneem. Verhale oor Moesa (Moses) en Ibrahim (Abraham) vorm deel van Islamitiese geskrifte. Die Koran vertel in besonderhede die storie van Joesoef (Josef), wat aan ’n Egiptenaar verkoop is, en van Marjam (Maria), die moeder van Isa (Jesus). In albei gevalle voeg dit besonderhede en ’n Islamitiese vertolking by: Jesus praat volgens die Islam byvoorbeeld as ’n baba, en hy is ’n profeet, nie die Seun van Allah (God) nie.
Haïti
Geografie en klimaat
Die natuurlike flora is lankal as gevolg van grootskaalse ontbossing vernietig sodat bosgebiede tans nog slegs sowat een persent van die totale oppervlakte beslaan en groot dele van die land deur erosie bedreig word. Daarnaas vorm sterk tektoniese aktiwiteit met die gepaardgaande aardbewings asook oorstromings en werwelstorms 'n konstante bedreiging vir die bewoners.
Ben Conradie
Skryfwerk
Sy vernaamste werk is jeugverhale, maar hy skryf ook boeke vir volwassenes, dramas en godsdienstige boeke.
Islamitiese mitologie
Die skepping volgens Islam
Volgens die Koran was die hemele en die aarde aan mekaar vas as een skepping, waarna hulle "weer oopgemaak" is. Daarna was dit ’n "soort wasem". In sommige dele van die Koran word gesê die skepping het ses dae geneem; in ander dele word besonderhede oor die skepping gegee: twee dae vir die aarde, twee dae vir die berge en nog twee dae vir die voedingsmiddele, en toe nog twee dae vir die sewe hemele en die sterre. Die Afrikaanse Koran gebruik hier die woord "tydperke", nie "dae" nie
Haïti
Geografie en klimaat
Haïti is in 'n oorgangsgebied tussen die subtropiese en tropiese sone geleë en word deur 'n wisselvogtige (matig droë) klimaat met 'n droë seisoen tussen Desember en Maart gekenmerk. Die boslose berggebiede aan die lykant kry jaarliks tot by 2 400 millimeter reën, terwyl in die vlaktes en valleie net omstreeks 300 millimeter neerslae aangeteken word.
Ben Conradie
Dramas
Hy skryf die drama Ons vir jou, Suid-Afrika, wat in 1657 afspeel tussen vier kinders van Vryburgers, terwyl hy ook Die stigtingsvergadering van die Genootskap van Regte Afrikaners dramatiseer. Uit die tyd van Jan van Riebeeck lewer hy ’n aantal dramatiese werke, waaronder Die Goeie Hoop (wat aan skole voorgeskryf word), Aantree Sekunde (wat oor die radio uitgesaai word en deur Dalro gepubliseer word), die ongepubliseerde versdrama Die voorste voorstes en die ongepubliseerde Journal Intimé. Die Strooidak preek in Het Afrikaans is ’n radiodrama wat hy vir die Afrikaanse eeufeesjaar in 1975 skryf, maar dit word nie uitgesaai nie.
Islamitiese mitologie
Die skepping volgens Islam
Volgens die Koran het God die wêreld en die heelal geskape, en "uit water alles gemaak wat lewendig is". Hy het die engele asook die son, maan en sterre gskape. Hy het reën afgestuur en die grond opgebreek om die graan, druiwe en ander plante voort te bring: dadelpalms en graan, olywe en granate.
Ben Conradie
Digkuns
In 1983 hanteer hy self die publikasie van ’n digbundel, getiteld Ode aan die Strand.
Haïti
Die pad na onafhanklikheid
Die eiland Hispaniola is in 1492 deur Christophorus Columbus namens die Spaanse Kroon in besit geneem. In 1697 is die Spanjaarde gedwing om die westelike gedeelte van die eiland (sowat 'n derde van die totale oppervlakte) aan Frankryk af te staan. Die grondgebruik het oorwegend uit suikerrietplantasies bestaan. Terwyl slawe uit Afrika vir die harde werk op die plantasies ingespan is, het die eienaars groot rykdomme verwerf.
Islamitiese mitologie
Die skepping volgens Islam
God het daarna die mens uit klei gemaak; dit was Adam. Hy het al die engele en die djin Iblis opdrag gegee om voor Adam neer te kniel. Die engele het dit gedoen, maar Iblis het geweier. Daarvoor is hy uit die Paradys gestuur.
Haïti
Die pad na onafhanklikheid
As gevolg van die Franse Rewolusie en die slawebevryding het die swart en kleurlingbevolking van Haïti in 1791 in opstand teen die Franse koloniale bewind gekom. In 1804 het Jean-Jacques Dessalines homself tot keiser van Haïti laat uitroep. Toe hy later vermoor is, het Spanje sy kans gegryp om sy vroeëre besitting te herower. In die suide van die land het 'n kleurlingrepubliek tot stand gekom, terwyl die swart bevolking in die noorde 'n eie staat gestig het. Die twee landsdele is in 1820 in 'n gemeenskaplike staat verenig en het in 1822 ook die Spaanse gebiede in die ooste van Hispaniola ingeneem. Hierdie gebiede het nogtans in 1844 as Dominikaanse Republiek weer hul onafhanklikheid van Haïti verklaar. Haïti het tussen 1849 en 1859 weer na 'n monargiese stelsel met 'n keiser as staatshoof teruggekeer. Daarna is die land deur burgeroorloë ontwrig.
Ben Conradie
Digkuns
Na sy aftrede gee hy privaat sonnetbundels uit, wat hy aan sy vriende skenk.
Islamitiese mitologie
Die skepping volgens Islam
God het Adam en Eva in ’n Paradys laat woon. Hulle mag van alles in die Paradys geëet het, behalwe die vrugte van ’n verbode boom. Iblis het hulle in die versoeking gelei om van die vrugte te eet. God het hulle toe uit die Paradys gestuur. Moslemse geleerdes verskil of dié Paradys die een in die hemel is wat op die Oordeelsdag aan alle gelowiges gegee sal word, en of dit ’n paradys op aarde is.
Haïti
Diktatuur en korrupsie
Die Verenigde State het Haïti vanweë sy politieke onstabiliteit in die tydperk tussen 1915 en 1934 beset. Tussen 1957 en 1986 het François Duvalier (wat in die volksmond "Papa Doc" genoem is, 1907–1971) en sy seun Jean-Claude ("Baby Doc", * 1951) die land as diktatore oorheers. Hul bewind het Haïti se ekonomie in chaos gedompel.
Ben Conradie
Nie-fiksie
Hy skryf ook ’n biografie oor Andrew Murray na honderd jaar en twee woordeboeke, een vir hoërskole in 1959 en een vir laerskole in 1967.
Islamitiese mitologie
Die Kaäba
Volgens Islamitiese tradisie het God aan Adam opdrag gegee om ’n gebou op te rig wat die aardse weergawe van die hemelse Huis sou wees. Dit is die vierkantige gebou wat die Kaäba genoem word, die heiligste plek in die Islam. Die Kaäba is in die vloed van Nuh (Noag) verwoes. Later het Ibrahim en Ismail (Ismael) opdrag van God gekry om die Kaäba op sy ou fondament te herbou. Terwyl Ismail ’n klip gesoek het om ’n hoek mee te merk, het hy die engel Jibrail (Gabriël) teengekom. Dié het vir hom die Swart Steen gegee. Volgens hadit was die steen wit nadat dit uit die hemel geval het, maar dit het later swart geword weens die sondes van die mense wat daaraan geraak het.
Ben Conradie
Romans
Heloise is ’n roman waarin die hoofkarakter wonder oor die gevoel wat sy kry dat sy reeds iewers in die verlede geleef het. Hierdie gewaarwordings bots met haar lewensbesluite en liefdeslewe. Sy het reeds jare ’n standvastige verhouding met ’n betroubare jong man, maar nou het sy enkele dae tevore iemand ontmoet wat haar voete onder haar uitgeslaan het.
Islamitiese mitologie
Die Kaäba
Ná Ibrahim se dood het die mense die Kaäba met afgode gevul. Toe Mohammed Mekka verower, het hy van die afgode ontslae geraak en die Kaäba weer aan God gewy. Dit is nou ’n belangrike plek in bedevaarte wat elke Moslem wat daartoe in staat is, minstens een keer in sy of haar lewe moet besoek. Moslems bid ook vyf keer per dag terwyl hulle in die rigting van die Kaäbla (genoem die kiebla) draai.
Haïti
Diktatuur en korrupsie
Die opposisieleier Jean Bertrand Aristide, 'n Rooms-Katolieke priester, is in 1990 as nuwe staatshoof verkies, maar reeds een jaar later in 'n militêre staatsgreep ontmagtig. Danksy Amerikaanse steun het hy die presidentsamp vanaf 1994 weer beklee. In 1995 is Réné Préval as sy opvolger verkies, tog het Aristide die volgende verkiesing in 2000 weer gewen. Sy bewind was deur sistemiese korrupsie gekenmerk, en vanaf 2003 was Haïti die skouplek van massabetogings en gewelddadige onluste wat tot 'n ope rebellie teen die regering gegroei het. In 2004 het Aristide as staatshoof bedank en na die buiteland gevlug. Die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad het 'n vredesmag in die land ontplooi om die oorgangsregering se stappe om demokrasie te konsolideer te steun. Réné Préval het die presidentsverkiesing van 2006 gewen en op 14 Mei 2011 word die sanger Michel Martelly president. Hy is op 7 Februarie 2017 deur die sakeman Jovenel Moïse opgevolg.
Demografie
Die huidige Haïtiaanse bevolking is oorwegend nakomelinge van slawe wat deur die koloniale Franse bewindhebbers as plantasiewerkers vanuit Afrika na die Karibiese land gebring is. Ook die plaaslike Vodou-godsdiens het sy oorsprong in Wes-Afrika.
Sowat 'n derde van die bevolking (35 persent) is kleurlinge, terwyl blankes 'n klein minderheid vorm. Ander statistieke toon afwykende proporsies met tot 95 persent swartes en vyf persent kleurlinge en blankes.
Byna veertig persent van die Haïtiaanse bevolking is verstedelik, terwyl vier vyfdes van die landelike bevolking onder die broodlyn leef. Die bevolkingsgroeikoers is die hoogste in Latyns-Amerika en word net deur 'n eweneens hoë babasterftekoers verminder. Met ruim 53 jaar het Haïtiane die laagste lewensverwagting van alle Karibiese lande. Meer as die helfte van die bevolking is ongeletterd.
Algemene situasie
Haiti word as die armste land in die Westelike Halfrond beskou – die jaarlikse per capita-inkomste het in 2007 sowat 600 VSA-$ beloop. Sowat tagtig persent van die bevolking moet met minder as 2 VSA-$ per dag oorleef, die helfte van alle Haïtiane het selfs minder as 1 VSA-$ per dag.
Daarnaas het ook natuurrampe soos oorstromings en siklone, wat die land in 2008 getref het, en die sterk aardbewing van Januarie 2010 daartoe bygedra dat Haïti se ekonomiese situasie nie verbeter het nie.
Geldeenheid en bruto binnelandse produk
Die nasionale geldeenheid, die Gourde, fluktueer sterk teenoor ander geldeenhede. Die inflasiekoers het in laat 2007 sowat tien persent beloop.
Die bruto binnelandse produk (BBP) het in 2008 tot 6,7 miljard VSA-$ gestyg (in vergelyking met 6,1 miljard VSA-$ in 2007, 5,0 miljard VSA-$ in 2006 en 4,2 miljard VSA-$ in 2005). Sowat 'n vyfde van Haïti se BBP (meer as 1 miljard VSA-$) is afkomstig van geld wat Haïtiaanse burgers uit die buiteland huis toe stuur. In 2004 het die landbousektor (waarin sestig persent van die ekonomies aktiewe bevolking werksaam is) 27 persent tot die BBP bygedra, die nywerheidsektor 17 persent en die dienstesektor 55 persent.
In Junie 2009 is danksy die HIPC-inisiatief 1,2 miljard VSA-$ van Haïti se buitelandse skuldlas gekanselleer. Die amptelike skuldlas beloop tans nog 700 miljoen VSA-$. Daarnaas het die land se tekstielbedryf volgens die HOPE II-program (Haitian Hemispheric Opportunity through Partnership Encouragement) bevoorregte toegang tot die Amerikaanse mark.
Buitelandse handel
Haïti se handelsbalans word deur 'n konstante tekort gekenmerk – in 2007 is goedere ter waarde van 1,837 miljard VSA-$ ingevoer, terwyl uitvoere slegs 558,9 miljoen VSA-$ beloop het. Belangrike invoergoedere sluit voedsel, verwerkte goedere en masjiene asook brandstowwe en onverwerkte hulpbronne in. Haïti se uitvoere bestaan hoofsaaklik uit tekstiele en landbouprodukte soos olies, kakao, veselperskes en koffie.
Die Verenigde State is steeds die beduidendste handelsvennoot – sowat die helfte van die Haïtiaanse invoere kom uit die VSA, en sowat tagtig persent van alle uitvoere is vir die Amerikaanse mark bestem. Ander beduidende handelsvennote ten opsigte van invoere is die Nederlandse Antille (15 persent), Colombia en Maleisië (vyf persent).
Die belangrikste buitelandse markte vir Haïtiaanse uitvoere is die Dominikaanse Republiek (tien persent van alle uitvoere), Kanada (drie persent) en Meksiko (1,5 persent).
Ennio Morricone
Ennio Morricone, OMIR ([ˈɛnnjo morriˈkoːne]; 10 November 1928 – 6 Julie 2020) was 'n Italiaanse komponis, orkestrator, orkesdirigent en trompetspeler wat musiek in 'n groot verskeidenheid style gekomponeer het. Hy word onder meer onthou as die komponis van meer as 400 musiekklankbane vir rolprente en televisiefilms sowel as 'n honderdtal klassieke musiekstukke wat van hom een van die grootste meesters ooit in die genre gemaak het. Hy word veral onthou vir die klankbaan van die rolprent The Good, the Bad and the Ugly. Sewentig miljoen plate met sy musiek is wêreldwyd verkoop.
[[Lêer:Cartuchos.jpg|duimnael|links|Ennio Morricone se nalatenskap is 'n repertoire van onsterflike komposisies
Historiese 8-track-klankbande ]] Morricone, 'n boorling van Trastevere, een van Rome se tradisionele werkersklasbuurte aan die Tiber se regteroewer, en seun van 'n nagklub-trompetspeler, het al vroeg begin om trompet te speel en op die ouderdom van ses sy eerste musiekstuk gekomponeer. Hy het in klassieke musiek gestudeer en sy loopbaan as komponis met die skryf van musiek vir tonele (drama en musiekteater) en radioprogramme begin. Die Italiaanse afdeling van die platemaatskappy RCA het hom as musiekbewerker aangestel, terwyl hy ook musiek vir popkunstenaars begin komponeer het. Treffers vir sangkunstenaars soos Paul Anka, Françoise Hardy en Demis Roussos het uit sy pen gekom. Later het hy ook met die Britse popmusiekduo Pet Shop Boys begin saamwerk. Daarnaas het hy baanbrekerswerk vir die genre van avantgarde-musiek gedoen met sy werk vir die Gruppo di Improvvisazione di Nuova Consonanza, 'n kollektief van eksperimentele en improvisionele komponiste.
Maar dit is veral sy komposisies vir die silwerdoek en televisieprogramme waarvoor Ennio Morricone deur internasionale gehore onthou word. Die eerste musiekstukke in hierdie genre het hy vanaf die middel van die 1950's nog as spookskrywer vir ander komponiste gekomponeer. Ook het hy ander komponiste se stukke bewerk, onder meer vir rolprente wat onder die regie van meesterregisseurs soos Michelangelo Antonioni, Vittorio de Sica en Dino Risi ontstaan het. Uiteindelik het hy ook onder sy eie naam begin komponeer. Die musiekklankbane, wat in samewerking met Luciano Salce ontstaan het, het sy reputasie as komponis van formaat bevestig.
Verskeie kere het Ennio Morricone self as dirigent op die verhoog opgetree tydens opvoerings en konserte van sy filmmusiek en konsertstukke – waaronder sy legendariese opelugkonsert op Venesië se Markusplein in 2007 wat as musiek- en video-opname gedokumenteer en vrygestel is. Morricone se orkestrasies was dikwels ongewoon, uniek in die samestelling van klanke in sy orkestrasie. 'n Opname van die Amerikaanse sanger Woody Guthrie se lied Pastures of Plenty wat in Rome ontstaan het – met harde klanke van viole, die slaan van 'n sweep, kerkklokke, solo's vir elektriese en akoestiese kitare, klokkespel en koorsang (in latere Italiaanse western-rolprente (van die term spaghetti western het hy glad nie gehou nie) verder verryk deur byvoorbeeld die huil van 'n prairiewolf) – sou deure vir Morricone open. Die Italiaanse regisseur Sergio Leone (1929–1989) het – toe hy vir die eerste keer na hierdie opname geluister het – sy kontrak met 'n ander komponis gekanselleer en in 1964 aan Morricone die opdrag gegee om die musiekklankbaan vir A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari) te komponeer.
Gedurende die 1970's het Ennio Morricone sukses behaal met sy komposisies vir groot Italiaanse televisieproduksies soos Mosè, Marco Polo, I Promessi Sposi, La Piovra en baie ander.
Een van Ennio Morricone se kantates, Voci dal silenzio ("Stemme van stilte"; vir spreekstem, geluidsopnames, koor en orkes), wat in 2002 ontstaan het, baseer op 'n teks van die Suid-Afrikaanse digter, kritikus en anti-apartheidvegter Richard Rive wat in 1989 vermoor is. Die musiekstuk is deur Morricone onder die indruk van die terreuraanvalle in die Verenigde State op 11 September 2001 geskryf en gewy aan alle slagoffers van slagtings. In Februarie 2007 is die kantate met Morricone as dirigent in die Verenigde Nasies se hoofkwartier in New York opgevoer.
Morricone, Rome en Los Angeles
Ennio Morricone was passievol oor sy geboortestad. Hier het hy saam met sy vrou Maria 'n ruim en elegante paleisagtige woonstel met uitsig oor die Piazza Venezia, 'n plein in die middestad van Rome, bewoon.
Sy musiekklankbane het gewoonlik in sy eie ateljee in Rome ontstaan. Hy het net beperkte kennis van Engels gehad – een van die hoofredes hoekom hy die aanbod van 'n Amerikaanse ateljee om in 'n eie villa in Los Angeles, wat aan hom beskikbaar gestel sou word, te komponeer van die hand gewys het.
Al is hy enkele keer vir 'n Academy Award genomineer, is pryse vir die beste musiekklankbaan deur ander komponiste ingepalm. Sy musiek was moontlik te innovatief vir die Academy of Motion Picture Arts and Sciences wat sy lewenswerk eers in 2007 met 'n Academy Award (Oscar) bekroon het. Vir die prystoekenning het hy vir die eerste keer in sy lewe 'n besoek aan Los Angeles gebring.
Op 25 Oktober 2009 het hy sy lank verwagte debuut in Los Angeles se Hollywood Bowl gemaak vir die konsert Once Upon A Time in Hollywood. Hy het die Hollywood Bowl Orchestra gedirigeer, terwyl ook die Angeles Chorale opgetree het.
In Rome het Ennio Morricone in 1969 saam met Armando Trovajoli, Luis Bacalov, Piero Piccioni en die vervaardifger en ateljeebestuurder Enrico De Meli sy eie klankateljee Forum Studios (tans bekend as Forum Music Village) gevestig, geleë in die elegante stadsdeel Parioli benede die Rooms-Katolieke kerk Basilica del Sacro Cuore Immacolato di Maria op die plein Piazza Euclide. Hier het meesterwerke ontstaan soos Morricone se klankbaan vir die epiese rolprent C'era una volta in America (Once Upon A Time In America) wat in die Prohibisie-tydperk afspeel. Soos hy later sou opmerk, was hierdie klankbaan sy gunstelingwerk.
Die ateljee, wat is die mees prestigieuse in Italië beskou word, is tans in besit van Marco Patrignani. Bekende kunstenaars uit die musiekbedryf soos Quincy Jones, Placido Domingo, Andrea Bocelli, The Red Hot Chilli Peppers and Will. I.Am, Morrisey en Cher het hier langspelers opgenem wat met 'n Grammy Award bekroon of daarvoor genomineer is. Ennio Morricone het in die ateljee sy 90ste verjaardag gevier.
Dood
Volgens Ennio Morricone se wens was sy begrafnis deur dieselfde gees van beskeidenheid gekenmerk wees soos sy lewe en is dit net deur nouste familielede en sy twee beste vriende, die regisseur Giovanni Tornatore en die advokaat Giorgio Assumma, bygewoon. Die komponis het sy laaste rusplek op die Romeinse begraafplaas Cimitero Laurentino gevind.
Die Withuis se huldeblyk aan Ennio Morricone
Un grande italiano che con le sue opere ha raccontato l'America in modo unico e irripetibile. La sua musica continuerà a regalarci emozioni per sempre.
Ouditorium in Rome (of saal daarin) sal sy naam dra
Stadraadslede van die MoVimento 5 Stelle het voorgestel om Rome se multifunksionele ouditorium Parco della Musica, wat deur Renzo Piano ontwerp is, of 'n konsertsaal daarin, na die befaamde komponis te vernoem. Die voorstel om die hele gebou te hernoem word deur Rome se burgemeesteres Virginia Raggi (M5S) gesteun.
Edward Bunker
Edward Bunker (31 Desember 1933 – 19 Julie 2005) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Runaway Train (1985), Tango & Cash (1989), Reservoir Dogs (1992), en The Longest Yard (2005).
Ben Conradie
Kortverhale
Ben se kortverhaal, Spore op die bergpad, word opgeneem in die versamelbundel Geseënd is julle, onder redaksie van S.J. Malan en W.H. Vos.
Jeugverhale
Hy is egter veral bekend vir sy talle werke vir die jeug. Goue voete handel oor ’n swart sokkerspeler van Soweto wat groot sukses behaal.
Boomsingertjie, sing! speel af teen die agtergrond van die Groot Griep van 1918, waar Loffie se ouers beide platgetrek word deur hierdie siekte en hy die boomsingertjie vra om te sing, sodat hy van die siekte en alles wat hom bang maak, kan vergeet.
In Die wit Zaida moet ’n gesin uit die Vrystaat vir vier maande in die natuurtuin Disakloof naby Kleinmond in die Overberg vertoef. Die negejarige hoofkarakter Zaida ontdek die enigste wit disa in die tuin. Die kurator vra die kinders om op die uitkyk te wees vir plantdiewe en hulle betrap dan ook ’n man wat die disas steel. Die disa word dan na haar vernoem. Die boek het ’n duidelike natuurbewaringsboodskap en verskaf heelwat interessante inligting oor plante, veral disas.
As oom Markus weer kom bevat jeugherinneringe, waarin ervarings en die omgewing en natuur van vervloë dae opgeteken word.
In Die duiwe en die spreeu is Kanarie en sy maats in standerd nege. Kanarie wil dokter word, Prof predikant en Dawid het besluit om eers sy militêre opleiding te voltooi. Net so is Joana, Hester, Maryna en Frikkie ook reeds aan’t planne maak vir die toekoms. Die onderwysers en ds. Jansen maan, gee raad, skrobbeer en help so vorm en rigting gee aan elk van die jongmense se drome en ideale. Dan gebeur iets wat die maats tot stilstand ruk en hulle opnuut laat besef dat God alleen beskik.
Kogmatien is die verhaal van ’n prehistoriese dier wat oorleef het in die tyd toe die Karoo ’n waterryke en dig begroeide wêreld vol wonderlike gediertes was. In die Maart vakansie gaan Gertjie-hulle na Flinkfontein, die plaas in die Groot Karoo waar sy pa groot geword het. Sy pa praat voortdurend van die meerkatte en otters en dasadders wat daar hou. Gertjie het nooit regtig geglo dat dasadders bestaan nie, maar die voorlaaste aand vang hy iets in sy mandjie-wip. Hy waag nie om die mandjie oop te maak nie en gaan sit dit stilletjies agter in die motor. Terug in die Strand vind hulle uit Gertjie het ’n dasadder gevang, wat niemand eintlik geglo het werklik bestaan nie. Gertjie kan nie besluit of dit reg of verkeerd is om Kogmatien aan te hou nie, maar sy verlamde vriendinnetjie Lelia raak elke dag meer en meer geheg aan die rare wesentjie met sy grillerige stert.
Die skyngeveg is die verhaal van die jaarlikse skyngeveg op De Aar tussen die vyf skoolkadetpelotons. Dit is ’n hoogtepunt in die jaar waarna almal uitsien. Fasie en Riaan is in standerd sewe, maar Fasie se geesdrif word gedemp deur sy ouma se ernstige siekte en Riaan se pa wil nie hê dat hy ’n kadet moet wees nie, want dit maak die kinders mak vir oorlog, wat verkeerd is. Een van die pelotons het vanjaar ’n geheime wapen en die skyngeveg loop dan lelik verkeerd.
Nagwolwe-reeks
Conradie skryf ook die Nagwolwe-reeks, wat met die Speurdersbloed-reeks oorvleuel en dieselfde karakters het.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Kunsgeskiedenis
Kunsgeskiedenis is die studie van kunsvoorwerpe aan die hand van hulle historiese ontwikkeling en stilistiese kontekste, i.e. genre, ontwerp, formaat, en styl.
Die kunshistorikus gebruik historiese metodes om vrae te beantwoord soos: Om watter rede het die kunstenaar die werk geskep? Wie was die gehoor?, of Watter historiese kragte het die kunstenaar se oeuvre gevorm?
Kunsgeskiedenis is nie slegs tot biografiese studies beperk nie. Kunshistorici wortel hulle studies dikwels in die bestudering van individuele voorwerpe.
Metodologieë
Kunshistorici gebruik verskeie metodes in hulle navorsing oor die ontologie en geskiedenis van voorwerpe.
Hulle ondersoek werke dikwels binne die konteks van die wêreld waarin dit geskep is.
Kunshistorici maak ook dikwels van vormontleding gebruik om kunswerke te ondersoek: met ander woorde, die kunstenaar se gebruik van lyn, vorm, kleur, tekstuur en komposisie. Afhangende van die manier waarop hierdie individuele elemente gebruik is, is die kunswerk representatief of nierepresentatief. Is die kunstenaar se werk 'n nabootsing van 'n voorwerp of figuur? Indien wel, is dit representatief, realisties. Of het die kunstenaar van simbolisme gebruik gemaak en die natuur se essensie probeer vasvang in plaas daarvan om dit direk "af te teken"? Indien wel, is dit nierepresentatief, abstrak.
Gene Wilder
Gene Wilder was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Producers (1967), Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971), Young Frankenstein (1974), en Silver Streak (1976).
Kunsgeskiedenis
Metodologieë
'n Ikonografiese ontleding fokus op die spesifieke ontwerpelemente van 'n voorwerp. Deur 'n studie van hierdie elemente te maak, is dit moontlik om hulle afkoms na te spoor en om gevolgtrekkings rakende die oorsprong en ontwikkeling van hierdie motiewe te maak.
Plinius die Ouere en antieke voorbeelde
Die vroegste oorgeblewe geskrifte oor kuns wat as kunsgeskiedenis geklassifiseer kan word, is die gedeeltes in Plinius die Ouere se Natuurgeskiedenis (c. AD 77-79) wat oor die ontwikkeling van Griekse beeldhou en skilderkuns handel. Uit hierdie tekste is dit moontlik om die idees van Xenokrates van Sicyon (c. 280 BC), 'n Griekse beeldhouer wat waarskynlik die eerste historikus is, na te spoor.
Winckelmann en kunskritiek
Geleerdes soos Johann Joachim Winckelmann (1717–1768) het geredeneer dat die ware klem in die studie van kuns op die beskouings van die geletterde toeskouer behoort te wees, en nie op die unieke oogpunt van die charismatiese kunstenaar nie. Winckelmann se geskrifte was dus die begin van kunskritiek. Sy vernaamste werke waarin hy die konsep van kunskritiek bekendgestel het, was "Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in der Malerei und Bildhauerkunst", gepubliseer 1755, en "Geschichte der Kunst des Altertums". (Kunsgeskiedenis in die Oudheid), gepubliseer in 1764 (Dit was die eerste keer dat die woord "kunsgeskiedenis" in die titel van 'n boek voorgekom het.)  Jacob Burckhardt (1818–1897) het opgemerk dat Winckelmann die "eerste persoon was wat tussen die tydperke van antieke kuns onderskei het en wat kunsgeskiedenis met wêreldgeskiedenis in verband gebring het".
Wölfflin en stilistiese ontleding
Heinrich Wölfflin (1864–1945) is die "vader" van moderne kunsgeskiedenis. Wölfflin het aan die universiteite van Berlyn, Basel, München en Zürich gedoseer. Hy het 'n wetenskaplike benadering tot kunsgeskiedenis gevolg wat op drie konsepte gefokus het. Eerstens wou hy kuns studeer deur van sielkunde gebruik te maak. Hy het beweer dat kuns en argitektuur slegs goed is indien dit ooreenkomste met die menslike liggaam toon. Huise was byvoorbeeld goed as hulle fasades soos gesigte gelyk het. Deur individuele skilderye met mekaar te vergelyk, kon hy tussen style onderskei. Uiteindelik het hy sy studie van kuns op idees van nasieskap gebaseer. Hy was besonder geïnteresseerd in die idee dat daar moontlik 'n inherente "Italiaanse" en 'n inherente "Duitse" styl was.
Riegl, Wickhoff en die Weense Skool
Gelyklopend met Wölfflin se loopbaan het 'n vername skool van kunshistoriese denke aan die Universiteit van Wene ontwikkel. Die eerste geslag van die Weense skool is deur Alois Riegl en Franz Wickhoff gedomineer en is gekenmerk deur 'n neiging om verwaarloosde of onderskatte tydperke in die kunsgeskiedenis te hersien.
Die volgende geslag professore in Wene het Max Dvořák, Julius von Schlosser, Hans Tietze, Karl Maria Swoboda en Josef Strzygowski ingesluit. Die term "Tweede Weense Skool" verwys gewoonlik na die volgende geslag Weense geleerdes, insluitend Hans Sedlmayr, Otto Pächt, and Guido Kaschnitz von Weinberg. Hierdie kenners het in die 1930's begin om na die werk van die eerste geslag terug te keer, en het gepoog om dit in 'n volwaardige kunshistoriese metodologie te ontwikkel. Veral Sedlmayr het die noukeurige studie van ikonografie, beskermheerskap en ander benaderings wat op historiese konteks gebaseer is, verwerp. Hy sou eerder op die estetiese kwaliteite van 'n kunswerk konsentreer. Gevolglik het die Tweede Weense Skool 'n reputasie van onbeteuelde en onverantwoordelike formalisme verkry.
Panofsky en ikonografie
Ons 21ste eeuse begrip van die simboliese inhoud van kuns het by 'n groep kundiges ontstaan wat in die 1920's in Hamburg byeengekom het. Onder hulle was Erwin Panofsky, Aby Warburg, en Fritz Saxl. "Ikonografie" verwys na die inhoud in kunswerke wat uit geskrewe werke afgelei is – veral uit die Skrif en mitologie.
Panofsky was veral geïnteresseerd in ikonografie, en in die besonder temas wat uit die klassieke Oudheid na die Middeleeue en Renaissance oorgedra is.
In die 1930's is Panofsky, 'n Jood, gedwing om Hamburg te verlaat. Hy het in Princeton aan die Instituut vir Gevorderde Studies 'n tuiste gevind. In hierdie opsig was hy deel van 'n buitengewone toevloei van Duitse kunshistorici in die Engelssprekende akademie. Hierdie kundiges was hoofsaaklik verantwoordelik vir die vestiging van kunsgeskiedenis as 'n erkende studieterrein in die Engelssprekende wêreld.
Freud en psigoanalise
Psigoanalis Sigmund Freud het 'n boek oor die kunstenaar Leonardo da Vinci geskryf waarin hy Leonardo se skilderye gebruik het om die kunstenaar se psige en seksuele oriëntering te analiseer. Uit sy ontleding het Freud afgelei dat Leonardo waarskynlik homoseksueel was. Alhoewel die gebruik van postume materiaal vir psigoanalise kontroversieel is, veral aangesien Leonardo en Freud in verskillende tydperke met verskillende seksuele sedes gelewe het, word dit dikwels ingespan. Een van die bekendste psigoanalitiese kenners is Laurie Schneider Adams wat 'n gewilde handboek Art Across Time, en 'n boek Art and Psychoanalysis geskryf het.
Jung en argetipes
Ook Carl Jung het psigoanalitiese teorie op kuns toegepas. C.G. Jung was 'n Switserse psigiater, 'n invloedryke denker en die vader van analitiese sielkunde. Sy vernaamste bydraes sluit die konsep van die psigologiese argetipe, die kollektiewe onbewuste en sy teorie van sinchronisiteit in. Sy idees was besonder gewild onder die Amerikaanse Abstrakte ekspressioniste in die 1940's en 1950's. Sy werk het die surrealistiese konsep geïnspireer waarvolgens beelde van drome en die onbewuste geteken word.
Marx en ideologie
Gedurende die middel 20ste eeu het kunshistorici hulle op die maatskaplike geskiedenis toegespits deur van kritiese benaderings gebruik te maak. Hulle doel was om die wisselwerking tussen kuns en magstrukture in die samelewing aan te toon. Een van hierdie kritiese benaderings was Marxisme. Marxistiese kunsgeskiedenis was daarop gemik om aan te toon hoe kuns aan sekere klasse gekoppel word, hoe die inhoud inligting oor die ekonomie bevat en hoe die inhoud die status quo normaal laat lyk (ideologie).
Feministiese kunsgeskiedenis
Linda Nochlin se essay "Why Have There Been No Great Women Artists?" het gehelp om die feministiese kunsgeskiedenis in die 1970's te laat ontvlam en bly een van die gewildste essays oor vroulike kunstenaars. Nochlin gebruik 'n feministiese kritiese raamwerk om die sistematiese uitsluiting van vroue uit kunsopleiding te beskryf, en redeneer dat dit die gevolg van kulturele toestande was wat die kunswêreld vir vroue ontoeganklik gemaak het. Griselda Pollock was nog 'n feministiese kunshistorikus wie se gebruik van psigoanalitiese teorie hierbo beskryf word.
Barthes en semiotiek
In teenstelling met ikonografie wat daarop gemik is om betekenis te identifiseer, handel semiotiek oor die manier waarop betekenis geskep word. Roland Barthes se konnotatiewe en denotatiewe betekenisse is van die hoogste belang in hierdie ondersoek. By enige spesifieke kunswerk berus die interpretasie op die identifisering van denotatiewe betekenis – die herkenning van 'n visuele teken, en die konnotatiewe betekenis – die onmiddellike kulturele assosiasies wat herkenning vergesel.
In semiotiese kunsgeskiedenis word daar gepoog om die gekodeerde betekenis of betekenisse in 'n estetiese voorwerp te ontsyfer deur die kunswerk se verbondenheid met 'n kollektiewe bewustheid te ondersoek.
Semiotiek gaan van die teorie af uit dat 'n beeld slegs uit die kyker se perspektief verstaan kan word. Die kunstenaar word deur die kyker vervang as die verskaffer van betekenis, in so 'n mate dat die interpretasie geldig bly, ongeag of die skepper dit so bedoel het of nie.
Nuwe materialisme
Wetenskaplike vooruitgang het dit moontlik gemaak om die materiale en tegnieke wat in kunswerke gebruik is, baie meer akkuraat te ondersoek. X-straal- en infrarooi fotografiese tegnieke word vandag veral gebruik om ondertekeninge van skilderye na vore te bring. 'n Meer akkurate ontleding van die pigmente wat in verf gebruik is, is ook moontlik. Danksy dendrochronologie en radiokoolstofdatering is daar vandag wetenskaplike metodes vir die datering van voorwerpe ten einde datums wat uit stilistiese ontleding of dokumentêre bewyse afgelei is, te bevestig of weerlê. Die ontwikkeling van goeie kleurfotografie het die studie van baie soorte kuns, soos versierde manuskripte, Persiese miniatuurskilderye en allerlei argeologiese kunswerke, getransformeer.
Samevallend met hierdie tegnologiese vooruitgang het kunshistorici 'n groeiend belangstelling in nuwe teoretiese benaderings tot die aard van kunswerke as voorwerpe begin toon.
Verdelings in tydperke
Die verdeling van verskillende spesialisasies in Kunsgeskiedenis is tradisioneel op eras en streke gebaseer, met verdere onderverdelings gebaseer op medium. 'n Kunstenaar het dus in "19de eeuse Duitse argitektuur" of in "16de eeuse Toskaanse beeldhou" gespesialiseer.
Nie-Westerse kuns is 'n relatief onlangse toevoeging tot die Kunshistoriese versameling. Kenners wat in Afrika, antieke Amerika en Asië spesialiseer, is 'n groeiende minderheid.
"Kontemporêre kunsgeskiedenis" verwys na navorsing oor die periode van die 1960's tot op hede.
Gebou
'n Gebou is 'n mensgemaakte struktuur wat bedoel is vir skuiling (soos 'n huis of woonstel) of om 'n spesifieke aktiwiteit te ondersteun (soos 'n kerk, skool, kantoor of sportskompleks). Geboue word gewoonlik deur 'n argitek ontwerp en deur 'n konstruksiespan van bouers opgerig. Tydens die konstruksie van geboue word rou materiale soos bakstene, hout en beton saamgevoeg om 'n soliede geheel te vorm. Geboue in stede en dorpe moet aan streng munisipale bouregulasies voldoen.
Voorbeelde
Voorbeelde van geboue:
W. C. Robinson
W. C. Robinson (22 April 1873 – 13 Julie 1942) was 'n Amerikaanse akteur.
Polinesiese tale
Die Polinesiese tale is een van die twee bekendste en belangrikste taalgroepe van die Oseaniese tale, die ander is die Mikronesiese tale. Dit omvat 38 tale wat deur sowat 900 000 mense in die streek Polinesië gepraat word, vandaar die naam. Die Polinesiese tale bestaan uit drie subgroepe: Die Oos-Polinesiese, die Wes-Polinesiese en die Tongiese tale.
Die grootste van die Oos-Polinesiese tale (volgens moedertaalsprekers) is: Māori (148 000), Tahitiaans (68 000), Cookeilandse Māori (26 710), Rapa Nui (2 700) en Hawais (1 000).
Die grootste van die Wes-Polinesiese tale (volgens moedertaalsprekers) is: Samoaans (413 257), Tuvaluaans (12 510) en Tokelauaans (3 970).
Die Tongiese tak omvat die tale Niuies (7 067) en Tongaans (180 910).
Die meeste van die tale vorm saam met Engels die amptelike tale van die eilandnasies Cookeilande, Hawaii, Nieu-Seeland, Niue, Samoa, Tokelau, Tonga en Tuvalu, onderskeidelik. In teenstelling daarmee word Rapa Nui op die Chileense Paaseiland en Tahitiaans in Frans-Polinesië nie as amptelike tale erken nie. Daarbenewens is die meeste ander Polinesiese tale ernstig bedreig.
Mary Maguire
Mary Maguire (22 Februarie 1919 – 18 Mei 1974) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Flying Doctor (1936), That Man's Here Again (1937), Sergeant Murphy (1938), en The Outsider (1939).
George Bunny
George Bunny (13 Julie 1867 – 16 April 1952) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cap'n Eri (1915) en The Lost World (1925).
Taaibosspruit (Karoo)
Die Taaibosspruit is 'n spruit wat in die Karoo op die grens van die Noord- en die Wes-Kaap van Suid-Afrika vloei.
Wonderboom (roman)
Wonderboom (2015) is die debuutroman van die kunstenaar Lien Botha. Die verhaal handel oor Magriet Vos, wat ’n vioolspeler is, en in Bettysbaai in die Kaap woon. Die land waarin sy woon, word gekenmerk deur dinge soos armoede en voedseltekorte. “Die proteïen sal haar goeddoen, terwyl sy probeer onthou wanneer laas sy so iets te ete gehad het.” (Botha, 2015:11)
Die land word regeer deur Albino X en dit is duidelik dat sy onderdane, of dan die ander mense in die land, ’n heilige vrees vir hom het. Daar is ook verwysings na gebeure in Suid-Afrika se geskiedenis, byvoorbeeld die Marikana-slagting in 2012. “Op sy (Albino X) reis na diktatorskap het heelparty faktore in sy guns getel. Marikana se onsigbares het hom laat uitblink, gevolg deur ’n reeks stakings wat in verskeie sektore van die land posgevat het.” (Botha, 2015:18)
Magriet het ’n hunkering om weg te kom uit die Kaap en na Wonderboom in Pretoria te gaan. “Nou is dit net die lang tog noorde toe, terug na waar ek vandaan kom.” (Botha, 2015:57)
Daar is gedurig in die vertelling ’n terugblik op Magriet se verlede, onder andere na haar oorlede man Wim. “Sy en Wim stry oor die mossies wat nes maak onder die sinkdak by die voordeur.” (Botha, 2015:206) Dié terugblik op haar verlede dien ook as ’n nostalgiese terugblik op die land se verlede, juis omdat die land veral onder Albino X se regering ’n land is wat waarskynlik nie meer so voorspoedige plek is om te in te bly soos wat dit voorheen was nie.
Wanneer sy eindelik op die reis na Wonderboom in Pretoria vertrek, is daar verskeie insidente wat oor haar pad kom. Een hiervan is wanneer sy en die musikante wat saam met haar reis deur ’n korrupte polisievrou afgetrek word. Die polisievrou dring daarop aan om ’n papegaai wat saam met Magriet-hulle reis te vat. “Die agent frons en ignoreer vir Senzi. ‘I want dat (sic) bird.’” (Botha, 2015:99) Die beampte dwing hulle om vir haar ’n liedjie te speel voordat hulle kan gaan. “You play me a song, then you go.” (Botha, 2015:100) Toe sy hulle uiteindelik laat gaan, is dit sonder die papegaai.
Later kry Magriet ’n saamrygeleentheid by ’n karakter met die naam Hemingway. Wanneer Hemingway Magriet wil dwing om seks met hom te hê teen haar wil, vermoor sy hom deur dorings in sy nek in te druk. “Buite die motor, vir ’n sekonde, kry sy kans om die dorings los te ruk, en met elke milligram krag tot haar beskikking bring sy die een klein spits wit punt loodreg na sy nek en deur sy slagaar.” (Botha, 2015:178)
Haar reis neem haar onder andere na Bloemhof in die Noordwes-provinsie. Hier besoek Magriet ’n vrou met die naam Hildagonda, iemand wat sy uit haar kinderjare uit ken. “Tussen die bome gewaar sy die vrou met haar androgene onvergeetlikheid: Hildagonda, jongste dogter van die Jansens, wat eens op ’n tyd hul ouma se kannas met klappers in die lug geblaas het.” (Botha, 2015:194)
Van daar reis sy verder na Pretoria. “Dis Dinsdagoggend. Haar wysvinger volg die stukkende roete wat teen die inligtingsbord geplak is Lanseria, verby Diepsloot, Centurion, Pretoria-Sentraal.” (Botha, 2015:212) Wanneer sy in Gezina, ’n woonbuurt in die Pretoriase Moot aankom, word sy ook hier met haar verlede gekonfronteer. “Sy is naby die hoek waar haar pa se jongste broer, Ben, eens op ’n tyd sy tandheelkundige praktyk bedryf het.” (Botha, 2015:218)
Sy bereik nooit Wonderboom nie, en haar vioolrugsakkie het sy in die taxi agtergelaat waarmee is tot in Gezina gery het. “Haar laaste verbintenis met haar geheue is daarbinne; foto’s van haar familie en die notaboek om haar te herinner wie sy is en waarheen sy op pad is.” (Botha, 2015:218)
Al die hoofstukke het boomname as name, byvoorbeeld “Doringboom” en “Oorlogboom.” Elke hoofstuk het ook ’n foto met verskeie items op, waaronder ’n kaart van Suid-Afrika en ’n boek met die naam Paradise. Hoe verder die boek vorder hoe meer dele van die items op die foto raak weg, waaronder die letters van die woord “paradise”. Sou dit wys op Magriet se amnesie? Dat haar spore agter haar en ook voor haar uitgewis word?
Lien Botha het die Jan Rabie-Rapportprys vir beste debuutroman in Afrikaans vir Wonderboom gewen.
Barbara Mandrell
Barbara Mandrell (gebore 25 Desember 1948) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse The Rockford Files (1974), Baywatch (1989), Walker, Texas Ranger (1993), en Touched by an Angel (1994).
Stephanus Petrus Malherbe
Ds. Stephanus Petrus Malherbe (Daljosafat, Paarl, Desember 1863 - Darling, 20 September 1927) was 'n leraar in die Nederduitse Gereformeerde Kerk van 1888 tot 1925.
Herkoms en opleiding
Ds. Malherbe is in Daljosafat by die Paarl gebore as die enigste kind van sy ouers. Sy teologiese opleiding het hy aan die Kweekskool op Stellenbosch geniet van 1885 tot 1888. Sy eerste gemeente was Kruisvallei op Tulbagh, waar hy in 1888 georden en bevestig is. In dieselfde jaar is hy getroud met Jacomina H. Loubser, destyds woonagtig op Stellenbosch, maar gebore op die plaas Oortmanspos in die Koeberg. Uit dié huwelik is twee dogters gebore (mevv. V. van Breda en Vowles) en 'n seun (S.P. Malherde).
Einde 1894 is hy beroep na die NG gemeente Philadelphiain die Swartland. Hy het die beroep aanvaar en op 13 Desember 1894 is hy in die plaaslike kerkgebou bevestig. Ds. J.H. Neethling van Stellenbosch het die bevestigingsrede uitgespree. Op dieselfde dag nog is hy op die kerkraadsvergadering verwelkom.
In die Koeberg (Philadelphia)
duimnael|regs|230px|Die NG kerkgebou op Philadelphia. Dié gebou is eers in 1910, drie jaar nadat ds. Malherbe na die [[NG gemeente Steynsburg vertrek het, herbou en vergroot.]] As voorsitter van die plaaslike skoolkommissie op Tulbagh en lid van die Kaapse Skoolraad het ds. Malherbe, toe maar pas oor die 30 jaar, hom met jeugdige geesdrif aan die saak van die onderwys en opvoeding in die gemeente gewy. Dit was byvoorbeeld in sy tyd, in 1900, en hoofsaaklik deur sy bemoeiing dat 'n nuwe skoolgebou op die dorpie Philadelphia opgerig is. Hy was in 1899 ook die stigter van die sustentasiefonds wat met die gemeente se 75-jarige bestaan in 1938 reeds £1 000 beloop het. In sy tyd is die sogenaamde doktershuis gebou op voorstel van broeder J.W. Loubser van die plaas uitkyk. Verskeie lidmate het 'n behoefte aan 'n plaaslike geneesheer gevoel. Op 'n gemeentevergadering in April 1899 is aanbeveel dat daar deur die kerkraad 'n huis geskik vir 'n dokter op die plaaslike kerkgrond gebou word. Binne enkele maande is beloftes van meer as £400 vir die onderneming uit die gemeente ontvang. Die kerkraad het die tender van £620 van die heer Beydervellen aangeneem en in Julie die volgende jaar is die doktershuis voltooi. Tussen 1900 en 1911 het vyf dokters agtereenvolgens in die huis gewoon, maar toe dit na die dood van dr. Duthie vrugteloos geblyk het vir die kerkraad om 'n dokter na die dorpie te trek, is die doktershuis in 1913 verkoop.
Ook in ds. Malherbe se tyd (1904) het die kerkraad 'n poskantoor op die dorp gebou en dit tot 1914 af aan die regering verhuur, toe dit aan die regering verkoop is.
Die Anglo-Boereoorlog
Die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) het tot 'n mate 'n nadelige uitwerking op die gemeente gehad. Ds. Malherbe en sy kerkraad is byvoorbeeld "weens landsomstandighede" genoodsaak om in Februarie 1902 af te sien van die jaarlikse kerkbasaar. In hierdie tyd het ds. Winter, wat weens die Driejarige Oorlog sy gemeente, Hartbeesfontein, in die Transvaal moes verlaat, vir 'n tyd lank as banneling met gesin op Koeberg moes kom vertoef. Ná die beëindiging van die oorlog het die kerkraad 'n brief van dié van Hartbeesfontein ontvang waarin die gemeente bedank is vir wat hulle vir die leraar gedoen het tydens sy bannelingskap.
Philadelphia se leraar en gemeente het ook hul deel bygedra om hul volksgenote in die Vrystaat en Transvaal wat deur die oorlog geruïneer is, weer op die been te bring. In Oktober 1903 is byvoorbeeld 'n basaar gehou vir die noodlydendes in die Noorde, en die kerkraad het later selfs £50 afgestaan vir die Emily Hobhousefonds.
Afskeid van Philadelphia
Ná 'n geseënde dienstyd van byna 12 jaar het ds. Malherbe 'n beroep na die NG gemeente Steynsburg in die Noordoos-Kaap aangeneem. Hy ontvang sy demissie op Philadelphia op 26 November 1906. Sy afskeidspreek aan die gemeente was na aanleiding van Matt. 13:20. Mev. Van Breda van Darling, ds. Malherbe se dogter, het die volgende bydrae gelewer oor die gesin se verblyf op Philadelphia vir die gemeente 75-jarige gedenkboek: "Daar was nie meer as twaalf huisgesinne op die dorp nie ... Die pastorie was soos 'n klein plasie. herinner my baie goed hoedat vader Sondagaande vir die kleurlinge diens in die kerksaal gehou het en hoe dikwels in die somer ons met ons teruggaan en meer dan een nagslang teëgekom het op die pad en moeder en die kinders dan gehardloop het. "Moscow" en "Harry" was die twee wit perde wat voor vader se kar getrek en waarmee hy die gemeente met huisbesoek deurgegaan het."