cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lausanne
Geskiedenis
Reeds in die 3de eeu is op die huidige katedraal-heuwel 'n klein nedersetting van ambagsmanne of 'n refugium (toevlugsoord) gestig, wat die naam van die Romeinse dorp oorgeneem het. Die eerste kerk op die heuwel, wat aan die heilige Thyrsus gewy was, is in die 6de eeu opgerig. Marius, die biskop van Avenches, het sy setel in die tweede helfte van die 6de eeu na Lausanne verskuif en sodoende die bisdom van Lausanne gestig.
Aanvanklik het Lausanne net 'n klein dorpie gebly, wat in die tydperk tussen 888 en 1032 deel uitgemaak het van die Koninkryk Hoog-Boergondië. Eers gedurende die 11de eeu het Lausanne tot 'n politieke, ekonomiese en godsdienstige sentrum ontwikkel. Dit was die administratiewe sentrum van die plaaslike biskoppe. Veral die 12de en 13de eeu word as die bloeitydperk van die stad beskou.
Met die verowering van Vaud (Duits: Waadtland) deur Bernse troepe in 1536 het 'n nuwe periode in Lausanne se geskiedenis begin. Die stadsbewoners het hulle ten gunste van die Reformasie uitgespreek, en die destydse biskop Sebastiaan van Montfaucon het na Savoie gevlug. Lausanne het sy status as bisdom sodoende weer kwytgeraak (die setel van die bisdom van Lausanne, Genève en Fribourg is in 1613 na Fribourg verskuif).
Die afskaling van Lausanne, wat nou net 'n provinsiale stad was, is deur die inwoners met weerstand begroet. Die sameswering van Isbrand Daux, wat in 1588 beplan het om Vaud aan Savoie te oorhandig, en die weerstand van Jean Daniel Abraham Davel in 1773 is die bekendstes in 'n hele reeks insidente.
Die Bernse owerhede het in 1536 die distrik Lausanne gestig wat destyds 'n groter oppervlak beslaan het as sy huidige eweknie. Dit het van die Venoge langs die oewer van die Meer van Genève in oostelike rigting tot naby die stad Vevey gestrek. Die distrik het in die noorde die Jorat-plato ingesluit en in die noordooste tot by die gebied van die Broye gestrek.
Ná die ondergang van die Ancien régime het Lausanne as gevolg van die Rewolusie van Vaud in 1798 die hoofstad van die Canton du Léman geword, wat tot by die einde van die Helvetiese Republiek in 1803 bestaan het. Daarna het Lausanne die hoofstad van die Switserse kanton Vaud geword.
As 'n belangrike administratiewe sentrum het Lausanne met sy industrialisering vinnig begin groei. Danksy die omvangryke boubedrywighede het Lausanne se woonbuurte omtrent 1900 al tot by die stadsgrense uitgebrei. Nogtans het die inwoners van aangrensende dorpe soos Renens, Prilly en Epalinges in die eerste helfte van die 20ste eeu nie ingestem om by Lausanne ingelyf te word nie.
Die histories belangrike Verdrag van Lausanne is op 24 Julie 1923 in die kasteel van Ouchy gesluit. Die onderhandelinge oor Duitsland se herstelbetalings het tydens die Konferensie van Lausanne van Junie tot Julie 1932 hier plaasgevind.
Sport
Lausanne huisves as die hoofkwartier van die Internasionale Olimpiese Komitee sedert 1993 ook die Olimpiese Museum.
Naas die IOK het ook 'n aantal internasionale sportorganisasies hulle hoofkwartiere in die stad, soos byvoorbeeld die International Table Tennis Federation, die Fédération Internationale de Volleyball, die International Baseball Federation, der Fédération Internationale d'Escrime, die International Equestrian Federation, die Fédération Internationale des Luttes Associées, die International Dance Sport Federation en die Fédération Internationale de Natation Amateur.
Lausanne beskik self oor gesofistikeerde sportfasiliteite soos die Olimpiese stadion La Pontaise en die Centre Intercommunal de Malley met sowat 10 000 sitplekke. Dit was een van die gasheerstede tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 1954.
Ekonomie
Naas Genève is Lausanne die belangrikste ekonomiese en administratiewe sentrum van Wes-Switserland, alhoewel die nywerheidsektor vandag 'n kleiner rol speel met net 17 persent van alle werkgeleenthede. Die tersiêre sektor – met meer as tagtig persent van alle werkgeleenthede – steun veral op handel, toerisme, administrasie, banke, assuransies en vervoer. Lausanne is die setel van 'n aantal belangrike nasionale en internasionale instellings soos die Switserse Federale Geregshof en die Sekretariaat van die Verenigde Nasies se Program vir Omgewingsake.
Belangrike navorsingsinstellings is die Centre de Recherches européennes – Fondation Jean Monnet pour l'Europe, die Centre de recherches sur les lettres romandes, die Institut Benjamin Constant uen die Switserse Insituut vir Kunswetenskappe.
Die begin van die 20ste eeu is die bloeitydperk van Lausanne se nywerhede. Nywerheidsgebiede ontstaan langs die spoorweglyn in die weste van die stad en naby die oewer van die Meer van Genève. 'n Aantal bedrywe is egter weens gebrek aan ruimte na die westelike en noordwestelike voorstede verskuif.
Die huidige nywerheidsektor steun op die bou-, ingenieurs-, metaal-. voedsel-, tabak-, meganiese, elektroniese, optiese, grafiese, druk- en uitgewersbedrywe.
Margaretha Mes Instituut vir Plantfisiologie
Die Margaretha Mes Instituut vir Plantfisiologie op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria, bestaan uit drie geboue naamlik die Bateman-, Stoneman- en Vetman-geboue. Dit het tot stand gekom met die bou van die Bateman-laboratorium in 1949. Die Vetman- en Stoneman-geboue het daarna gevolg en teen 1954 was die drie geboue voltooi, en het bekend geword as die Navorsingsinstituut vir Plantfisiologie. Dié naam is in 1959 verander na die Margaretha Mes Instituut vir Plantfisiologie. Dié drie geboue huisves kantore en laboratoriums wat deur die Departement Plantkunde gebruik word. Die Bateman-laboratorium is vernoem na mnr HW Bateman wat nou betrokke was by die beplanning van die gebou, wat ook een van die eerste fitotrons (geslote kweekhuise) ter wêreld insluit. Die Vetman-gebou is vernoem na ’n veteraan van die Tweede Wêreldoorlog. Die Stoneman-gebou is vernoem na dr. Bertha Stoneman, ’n botanikus van die Hugenoot Universiteitskollege van Wellington wat ’n groot skenking aan die Universiteit gemaak het om die Navorsingsinstituut vir Plantfisiologie te ontwikkel. Prof Margaretha Mes was die hoof van die Departement Plantkunde van 1944 tot 1959 en ’n navorser op die gebied van plantfisiologie. Sy was ook die eerste vrou om die hoof van 'n wetenskap-departement aan 'n Suid-Afrikaanse universiteit te word.
Lausanne
Ekonomie
Tot by die begin van die 20ste eeu bestaan teen die suidelike hellings van die ou stadskern 'n aantal klein wingerde en akkers. Hulle het met die uitbreiding van die woongebiede byna volledig verdwyn. Op die hoogvlaktes van Jorat is veeteelt en melkboerdery nog steeds 'n belangrike bron van inkomste. Daarnaas het 'n bosbedryf in die Bois du Jorat ontwikkel.
Die belangrikste werkgewers in Lausanne is die Centre Hospitalier Universitaire Vaudois, die stadsregering, die tabak-maatskappy Philip Morris en die Universiteit van Lausanne.
Demografie
Teen die einde van 2004 het Lausanne 117 161 permanente inwoners en 'n bykomende 11 000 sogenaamde saisonniers, wat slegs oor 'n tydelike verblyfpermit beskik. Dit maak van Lausanne die vyfde grootste stad in Switserland. Die metropolitaanse gebied (agglomération) het 312 000 inwoners.
Naastenby 79 persent van die bevolking is Franssprekend, vier persent praat respektiewelik Duits en Italiaans. Meer as 'n derde van die inwoners is in die buiteland gebore, die grootste groepe buitelanders is Italianers, Spanjaarde en Portugese.
Baffie Coetzee
Herkoms en opleiding
Johannes Coetzee is op 9 Desember 1907 in die distrik Bethulie gebore. Hy matrikuleer in 1926 aan die Hoërskool Edenburg. Hierna werk hy in 1927 vir ’n jaar in die bank en studeer dan vanaf 1928 verder aan die Glen Landboukollege en in 1929 en 1930 aan die Bloemfonteinse Onderwyskollege, waar hy hom as onderwyser bekwaam. In 1931 begin hy sy onderwysloopbaan aan ’n plaasskooltjie in die Marquard distrik, terwyl hy deeltyds verder studeer. Op hierdie wyse verwerf hy verskeie grade en diplomas, soos die B.A.-graad aan die einde van 1938 en later die B.Com.-graad.
Loopbaan as joernalis en onderwyser
In 1942 word hy dan aangestel as Handelsonderwyser aan die Hoërskool Kroonstad. Hy hou ook skool in Harrismith en Steynsrus en is dan vanaf 1953 tot 1972 hoof van die Laerskool Ficksburg. Na sy aftrede hou hy vir ’n jaar lank skool by die Hoërskool Ficksburg en die Hoërskool Clocolan. Vir baie dekades is hy Die Volksblad se korrespondent op Ficksburg.
Persoonlike lewe
Sedert 1953 is hy voorsitter van die Ficksburg kultuurraad en Oos-Vrystaatse kunswedstrydvereniging, poste wat hy beklee tot met sy aftrede in 1972. Hy is ook hoofouderling in sy gemeente en kommandant van die Voortrekkerbeweging.
Hy ontmoet sy vrou Jacoba (Bessie) Hough in 1935 in Rosendal en hulle trou op 27 Junie 1938. Sy vrou gee ook onderwys en die egpaar het drie kinders, Johan, Japie en Erna. Japie is op 31-jarige ouderdom oorlede. Die gesin woon in Ficksburg in ’n huis tot na aftree-ouderdom, waarna Baffie en Bessie trek na die Imperanipark tehuis vir bejaardes op die dorp. In 2000 verlaat hulle Ficksburg om by hulle dogter Erna in Kroonstad te gaan woon. Wanneer veral Bessie, ’n diabeteslyer, se gesondheid vinnig agteruitgaan, trek hulle in 2002 na Huis Silwerkroon in Kroonstad. Bessie is kort hierna oorlede. Baffie is op Sondag 15 Junie 2003 in Kroonstad oorlede, kort nadat hy ’n operasie ondergaan het.
Romans
Hy skryf oor ’n armblanke seun se stryd om bo uit te kom in Arm maar ryk.
In Die Bobankers van Malieshoek is die held die nuwe onderwyser Hercules Clase by die eenmanskool op Petrusverdriet. Hy leer die mense van Malieshoek ken, veral die armoedige maar opregte mense van die Bobank. Met Petrus Erwee en sy dogter Hester word hy gou bevriend en hy deel die Bobankers se lief en leed. Wanneer hy vir Lila uit die rivier red besef hy dat sy die meisie van sy drome is, maar sy behoort aan sy vriend. Hercules gaan met vakansie, maar wanneer hy terugkom konfronteer Petrus Erwee en Hester hom met ’n wandaad wat hy nie gepleeg het nie. Om sy onskuld te bewys gaan moeilik wees en wanneer die aanklag bekend word, gaan dit die lewe vir hom baie moeilik maak. Die skrywer werk verskeie skoolkwessies soos debatte, rugby en dissipline en ook boerderykwessies soos goeie buurskap en droogtes in die verhaal in.
Twee pyle aan een boogsnaar is die verhaal van die jong Adri Besselaar, wat in haar matriekjaar haar ouers deur ’n ongeluk verloor. Sy verloor geloof in God, in haarself en ook haar kêrel Pieter en vlug dan na ’n wildvreemde skool in die stad. Hier is die goddelose Nickey haar kamermaat en Adri raak verlief op die jong onderwyser André Marx. Adri leer hier dat ’n mens nie van jouself en jou probleme kan wegvlug nie en dis eers wanneer sy terugkeer na haar tuisdorp wat sy insig kry oor die lewe en haar ouers se dood kan verwerk.
In  Spore en sleepsels doen Fanie Sevenster aansoek vir die pos as skoolhoof by Dreyersrus met sy vrou Alta wat hom ondersteun. Fanie kry die pos maar moet hierdie nuwe uitdaging alleen aanpak, want Alta is nie meer daar om hom te onderskraag nie. Baffie skryf ook sy outobiografie, maar verloor in die vroeë dae van rekenaars die manuskrip wanneer hy per ongeluk die verkeerde knoppie druk en die hardeskyf skoonmaak.
Kinder- en jeugverhale
Hy lewer ook ’n belangrike bydrae op die gebed van kinder- en jeugverhale, insluitende Die ongelukkige koningsdogter, Hans die reus, of Die verborge skatte, Jannie en sy ideaal en Nieksie en ou Blindjie. Kinders van die Imperaniberg word in Engels vertaal as Children of Mount Imperani.
Eerbewyse
Die Laerskool Ficksburg vereer hom met ’n erepenning vir sy dekades lange diens aan die kultuur en die onderwys van die dorp.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Witvlerkkorhaan
Die Witvlerkkorhaan (Afrotis afraoides) is 'n endemiese, algemene standvoël wat voorkom oor sentraal Namibië, die hele Botswana en sentraal Suid-Afrika. Die voël leef in Karoograsveld en dorre savanne. Die voël is 48 tot 52 cm groot en weeg 520 tot 950 gram. In Engels staan die voël bekend as die Northern Black Korhaan.
Kane Richmond
Kane Richmond (23 Desember 1906 – 22 Maart 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Spy Smasher (1942), Jungle Raiders (1945), Traffic in Crime (1946), en Brick Bradford (1947).
Chrissy Amphlett
Chrissy Amphlett (25 Oktober 1959 – 21 April 2013) was 'n Australiese aktrise en komponis. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sixteen Candles (1984), A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988), Austin Powers: International Man of Mystery (1997), en Good Luck Chuck (2007).
Orgaan van Weber
Die orgaan van Weber is 'n anatomiese struktuur wat die swemblaas van sommige visse met die middeloor verbind. Dit bevorder gehoor en kan gebruik word om druk en diepte waar te neem. Die vis se swemblaas verander van vorm soos die waterdruk toe- of afneem. Dit word dan na die sintuigselle in die vis se oor oorgedra.
Al die visse in die superorde Ostariophysi beskik oor 'n orgaan van Weber. Die orgaan is na die Duitse natuurkundige, Ernst Heinrich Weber (1795 – 1878) vernoem.
Nuwejaarspruit (lopie, Valsrivier, Vrystaat)
Die Nuwejaarspruit is 'n lopie wat in die Noord-Vrystaat, Suid-Afrika vloei. Dit is 'n regterhandse sytak van die Valsrivier.
Lepel
'n Lepel is 'n gereedskap wat uit 'n hol bak, ovaal of rond, aan die punt van 'n handvatsel bestaan. Lepels word meestal vir bediening gebruik, alhoewel dit ook vir sommige disse as eetgerei gepas is. Lepels word ook by die disbeplanning gebruik wanneer daar gemeet, gemeng en geroer word. Lepels word van metaal (soos silwer), hout of plastiek gemaak.
Eksterne skakels
Essbesteck
Muishond
Muishonde (Herpestidae) is 'n familie van klein, katagtige roofdiere. Hulle kom wyd verspreid in Asië, Afrika, die Karibiese gebied en Suid-Europa voor. Die familie bestaan uit sowat 35 spesies.
Hierdie diere wissel, met die stert uitgesluit, van 24 tot 58 cm in lengte. Hulle weeg van 320 g (soos die dwergmuishond) tot 5 kg (soos die witstertmuishond), wat ongeveer so groot soos 'n kat is.
Muishonde vreet insekte, krappe, wurms, akkedisse en ander klein diertjies. Hulle sal soms ook eiers en vrugte vreet. Hulle is bekend vir hulle vermoë om giftige slange, soos kobras, dood te maak.
Sommige spesies is oorwegend alleenlopend en soek net vir hulself kos. Ander spesies reis weer in groepe, terwyl hulle kos met die res van die trop en hul nageslag deel.
In die algemeen is muishonde klein, slank diere met kort pote en lang sterte wat klein knaagdiere, voëls, akkedisse, slange, krappe, insekte en eiers eet. 'n Aantal klein roofdiere met langwerpige liggame, kort pote en lang sterte van die families Mustelidae en Viverridae word in Afrikaans muishonde genoem. Tot eersgenoemde familie behoort die stinkmuishond (Ictonyx striatus) en die slangmuishond (Poecilogale albinucha), wat daarvoor bekend is dat hulle 'n olierige, onwelriekende klierstof afskei wanneer hulle kwaad is of bedreig voel.
Die stinkmuishond kom feitlik oor die hele Suider-Afrika voor. Sy lang, sagte pels is swart en wit gestreep en sy gesig is swart met 'n wit kol op die voorkop en wit strepe langs die wange. Dit is 'n alleenlopende nagdier wat bedags in rotssplete of gate wegkruip. Die slangmuishond kom net in die oostelike dele van die land voor. Sy onderkant is heeltemal swart, terwyl hy op sy rug vier geelwit strepe het.
Die stert is spierwit. Hy is of alleenlopend, of kom in pare of in klein famjliegroepe voor. Die slangmuishond jag bedags en snags en kan aansienlike skade aan 'n pluimveeboerdery aanrig, waar hy soms meer diere doodbyt as wat hy eet. Muishonde wat tot die familie Viverridae behoort, is onder meer die kleingrysmuishond (Herpestes pulverulentus), die rooimuishond (Herpestes sanguineus), die dwergmuishond (Helogale parvula) en die watermuishond (Atilax paludinosus), wat ook soms die kommetjiegatmuishond genoem word. Hulle is nou verwant aan meerkatte, van wie hulle uiterlik min verskil.
Boergondiërs (party)
duimnael|regs|250px|Wapenskild van Jan sonder Vrees, Hertog van Boergondië duimnael|regs|250px|Die sluipmoord op Jan sonder Vrees, Hertog van Boergondië Die Boergondiese party was 'n politieke brongenootskap in Frankryk wat gevrom is tydens die bewind van Karel VI van Frankryk tydens die laaste helfte van die Honderdjarige Oorlog. In die tydperk was die term "Boergondies" ook van toepassing op die lojale onderdane van die Hertoë van Boergondië.
Muishond
Die kleingrysmuishond is grys gespikkel en hy word in die suidelike dele van Suid-Afrika aangetref. Die rooimuishond se kleur is geel- tot rooibruin en sy stert het 'n opvallende swart punt. Hy kom baie volop in die oostelike en noordelike dele van die land voor.
Boergondiërs (party)
Geografie
Die Hertoë van Boergondië het 'n groot aantal verspreide grondgebiede geërf van wat nou die grens van Switserland is tot by die Noordsee. Die Hertogdom van Boergondië is as 'n appanage aan Filip die Stoute toegeken in die 14de eeu. Dit is gevolg deur ander gebiede wat deur Filip en sy erfgename geërf is in die laat 14de en 15de eeue, insluitend die Graafskap van Franche-Comté, wat ook as die Graafskap van Boergondie bekend gestaan het, Vlaandere, Artois, en baie ander domeins in wat nou België, Luxemburg, Nederland en noordoos-Frankryk is. Bloeiende tekstielvervaardiging in die Lae Lande het dit een van die rykste realms in Europa gemaak.
Muishond
Die dwergmuishond is 'n klein, donkerkleurige dier wat in hol boomstompe of mierneste woon en hoofsaaklik in die oostelike dele voorkom. Hy "drink" water deur sy voorpote nat te maak en hulle dan af te lek. Die watermuishond onderskei hom van die ander deurdat hy 'n goeie swemmer is. Hierdie groot, donkerbruin dier word oral in Suider-Afrika naby water of in moerasagtige gebiede aangetref.
Hy eet klein waterdiere, asook krokodileiers. Twee minder bekende muishonde is die grootgrysmuishond (Herpestes ichneumon) van die suidoostelike dele en die gebande muishond (Mungos mungo), wat hoofsaaklik in die oostelike dele voorkom. Eersgenoemde is vroeër in Egipte as 'n heilige dier beskou. AI hierdie muishonde lewe alleen of in klein groepe in selfgeboude of verlate gate en rotssplete en eet 'n wye verskeidenheid klein diere en eiers.
Boergondiërs (party)
Politiek
Partisane gebruik van die term "Boergondies" het ontstaan tydens 'n vete tussen Jan II, Hertog van Boergondië en Lodewyk van Valois, Hertog van Orléans. Laasgenoemde was die broer van Koning Karel VI, eersgenoemde was sy neef. Toe geestesongesteldheid die koning se vermoë om te regeer onderbreek het, het hulle om die mag meegeding in 'n bittere dispuut. Gerugte het die rondte gedoen dat dit deels te wyte was aan 'n buite-egtelike verhouding tussen die Hertog van Orléans en die Franse koningin Isabeau van Beiere. Ondersteuners van die twee hertoë het as "Boergondiërs" en "Orleaniste," of Armagnacs bekendgestaan.
Buiten in Boergondiese gebiede was die Hertog van Boergondië se ondersteuning veral sterk in Parys, waar die slagtersgilde hom onderandere sterk ondersteun het.
Die partisane terme het die lewens van die twee figure oorleef. Jan, Hertog van Boergondië het 'n sluipmoord op Lodewyk, Hertog van Orléans in 1407. Boergondies partisane by die Universiteit van Parys het 'n verhandeling wat dit as tirannemoord regverdig gepubliseer in die geloof dat die Hertog van Orléans van plan was om die koning te vermoor en die troon te bestyg. Leierskap van sy party het nominaal na sy seun, Karel, oorgegaan, maar dit was inderwaarheid die jong hertog se skoonvader, Bernard VII, Hertog van Armagnac wat die inisiatief oorgeneem het. Na Orléans deur die Engelse beset is in die Slag van Agincourt in 1415 en Armagnac se moord deur 'n Boergondiese mob in Parys in 1417, het die leierskap van die party op die jong Dauphin geval wat na Bourges teruggeval het.
Na 1417 het Boergondië beide Parys en die koning beheer. Die dispuut het egter die aandag van die oorlog teen die Engelse afgetrek aangesien beide kante sterker gefokus het op gevegte teen mekaar as om te verhoed dat die Engelse Normandië oorwin. In 1419 het die Hertog en die Dauphin 'n vrede onderhandel wat beide kante sou toelaat om hulle toe te spits op die stryd teen die Engelse. Die hertog is egter in 'n verdere ontwikkeling vermoor deur die Dauphin se ondersteuners in weerwraak vir die moord op die Hertog van Orleans twaalf jaar te vore.
Boergondiese party leierskap het oorgegaan na Filip III, Hertog van Boergondië. Hertog Filip het 'n alliansie met Engeland gesluit. Onder sy invloed en die van die koningin, Isabeau, wat haar teen hierdie tyd by die Boergondiërs aangesluit het, is die waansinnige koning oortui om die Verdrag van Troyes te teken in 1420. Volgens die verdrag sou Karel VI Hendrik V van Engeland as sy erfgenaam erken en sodoende sy eie seun die Dauphin onterf.
Toe Hendrik V en Karel VI beide binne maande van mekaar te sterwe gekom het, wat Hendrik se suen Hendrik VI van Engeland, as opvolger tot beide die Engelse en Franse troon gelaat het, het Filip die Goeie aangehou om die Engelse te ondersteun. Onmin het egter begin opbou tussen Filip en die Engelse regent, Jan, Hertog van Bedford wat namens die jong koning Hendrik regeer het. Familiebande tussen Boergondië en Bedford, wat met die hertog se suster getrou het, het egter 'n volslae breuk tydens Bedford se leeftyd verhoed. Boergondië het geleidelik hulle ondersteuning aan die Engelse ingekort en het begin om 'n verstandhouding met die Dauphin, teen hierdie tyd deur die toedoen van Johanna van Arkel gekroon as Karel VII van Frankryk, te onderhandel. Die twee kante het uiteindelik in die Verdrag van Arras in 1435 versoen. Volgens die verdrag kon die Franse koning uiteindelik na sy hoofstad terugkeer.
Fama Fraternitatis
Die Fama Fraternitatis word beskou as een van die brondokumente van die oorspronklike Orde van die Rosekruis. Die notaris Haselmeer het die bestaan van die manuskrip (moontlik) reeds in 1610 genotuleer, asook in 'n paragraaf in die Cassel uitgawe van 1614. Die dokument is in 1615 gepubliseer saam met twee ander brondokumente van die Orde van die Rosekruis. Die dokument nooi mense uit om hulle by die broederskap te skaar. Baie mense het gereageer op die uitnodiging maar geen rekord is beskikbaar van enige mense wat wel deel geword het van so 'n broederskap nie.
Andrew J. West
Andrew J. West is 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Bipolar (2014) en in die televisiereekse Rockville CA (2009), The Walking Dead (2010), en Under the Dome (2013).
Fama Fraternitatis
Beskrywing
Alhoewel die Fama Fraternatis geskryf is asof dit histories gefundeer is, is die algemene beskouing dat die dokument eerder allegories is. Die dokument beskryf die lewe van die 'n mitiese persoon Christian Rosencreutz. Die dokument wei verder uit hoe die graf van Christian Rosencreutz herontdek is deur die stigters van die Orde van die Rosekruis.
Daar word algemeen aanvaar dat Christian Rosencreutz nie 'n werklike persoon was nie maar eerder 'n simboliese persoon was wat die ideale van die Orde van die Rosekruisers verteenwoordig het.
'n Interessante voorbeeld van die allergoriese aard van die dokument is die geboorte datum wat gegee word vir Christian Rosencreutz as 1378. Moderne Rosekruis organisasies trek hul mistisisme terug tot by die Egiptiese Farao Akhnathon wat volgens die orde in 1378 v.C. gebore is.
Ander persone waarna verwys word in die dokument kan nie histories bevestig word nie aangesien net voorletters gebruik is om na die eerste lede van die orde te verwys.
Die bronne van die Orde van die Rosekruis
Die dokument gee heelwat inligting weer in terme van die oorsprong en filosofiese gedagtes van die Orde van die RoseKruisers. Die afleiding kan gemaak word uit al die dokumente en filosofiee waarna verwys word in die Fama Fraternitatis.
Doelstellings van die Orde van die Rosekruis
Volgens die Fama Fraternitatis het die Orde van die Rosekruis die volgende doelstellings:
Outeurskap
Alhoewel die Fama Fraternitatis anoniem gepubliseer is word die outeurskap toegedig aan Francis Bacon. Johann Valentin Andrea het later in sy lewe beweer dat hy die Rosekruis dokumente as 'n grap geskryf het.
Amphimedon texotli
Die spons behoort tot die genus Amphimedon en tot die familie Niphatidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 2008 deur Cruz-Barraza & Carballo.
Naïve
"Naïve" is 'n snit deur die Engelse indierockgroep The Kooks wat op hul debuutalbum, Inside In/Insite Out, verskyn het. Dit is op 27 Maart 2006 as die vierde enkelsnit van daardie album op die enkelspeler Naïve vrygestel en het die #5-posisie op die VK-Enkelsnittrefferlys behaal. "Naïve" was die bes verkoopte enkelspeler van The Kooks se loopbaan, asook die VK se negentiende bes verkoopte enkelspeler in 2006. Die snit het ook goed in Nieu-Seeland gevaar en het daar die vyftiende plek op die gekombineerde verkope-/lugtyd-RIANZ-trefferlys behaal. Die snit het in die VSA ook die trefferlyste behaal, met 'n #22 op die Billboard Modern Rock Tracks-trefferlys. Lily Allen het 'n cover van "Naïve" vir MNMNA Live Session op die Jo Whiley Show opgevoer. Allen se weergawe is op die klankbane van die rolprente Angus, Thongs and Perfect Snogging en 17 Again ingesluit. Die snit is ook deur die voormalige Suga Babes-sangeres Muta Buena as 'n B-kant vir haar debuutenkelspeler "Real Girl" gecover.
"Naïve" het in die tweede plek, ná Klaxons se "Atlantis to Interzone", in MTV2 se Enkelsnit van 2006-lys beland.
"Naïve" is deur Luke Pritchard geskryf toe hy sestien jaar oud was.
SC Freiburg
SC Freiburg is 'n Duitse sokkerklub uit die stad Freiburg in die deelstaat Baden-Württemberg. Die klub het in 1912 ontstaan deur die samesmelting van SV 04 Freiburg en FC Union Freiburg.
J.E.H. Grobler
J.E.H. Grobler (Jackie) (9 Februarie 1951 - ) is 'n geskiedenisskrywer. Hy was 'n senior lektor in die Departement Historiese en Erfenisstudies aan die Universiteit van Pretoria, maar het in 2016 afgetree. Hy het reeds tien boeke en meer as 20 akademiese artikels geskryf. Een van sy bekende werke is The War Reporter: The Anglo-Boer War through the Eyes of the Burghers. Hy is getroud met Elize en hulle het vier kinders.
SC Freiburg
Die klub het die eerste keer in 1978 die 2. Bundesliga gehaal en in 1993 die Bundesliga.
Langeberg-tolbos
Die Langeberg-tolbos (Leucadendron radiatum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom op die Langeberg vanaf Grootberg tot by Kampscheberg.
Die struik word 60 cm hoog en blom van Oktober tot Desember. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val grond toe na 'n brand en word moontlik deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur die wind bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik op suidelike hellings op hoogtes van 910 - 1 700 m.
In Engels staan dit as die Langeberg conebush bekend.
Oog
Die oog is die orgaan in die menslike (of enige dierlike) liggaam wat inligting uit die ligomgewing aan die brein oordra.
Lig word op die netvlies (ook retina genoem) gefokus deur die lens. Die netvlies is 'n laag gespesialiseerde senuweeselle wat lig omskakel in senuwee-seine. Die oog kan sy fokusafstand verander deur spiere wat die vorm van die lens verander. Hierdie proses word akkommodasie genoem. Meeste mense het twee, en hulle is albei kante van die neus. Die konkawe lense in die oog is verantwoordelik vir die beeld se vorming.
Die oog en die kamera
Daar is seker min voorwerpe wat in voorkoms so baie verskil soos die oog en 'n kamera, en tog het hulle baie in gemeen. Sowel die oog as 'n kamera het 'n lens, en in albei is die doel van hierdie lens om 'n skerp beeld van voorwerpe wat waargeneem word, op 'n liggevoelige materiaal daaragter te vorm. In 'n kamera is hierdie liggevoelige materiaal die film; in die oog is dit 'n uiters gevoelige vlies wat die retina genoem word. 'n Verdere ooreenkoms tussen 'n kamera en die oog is die diafragma wat oop en toe kan gaan en sodoende die hoeveelheid lig wat binnegelaat word, beheer. 'n Diafragma van metaal word in 'n kamera gebruik; in die oog is dit die iris wat hierdie taak verrig.
Akkommodasie
'n Kamera se lens word van glas gemaak, en die vorm en brandpuntafstand is dus vas. As ons 'n skerp beeld op die film wil kry, moet ons die afstand tussen die lens en die film verander. Maar die oog se lens is sag en die vorm daarvan kan verander word deur die werking van die lensspiere. Veranderinge in die vorm verander ook die brandpuntafstand van die lens en sodoende word altyd 'n skerp beeld op die retina gevorm. Wanneer mens dus die blik van 'n nabye voorwerp na 'n afgeleë voorwerp verskuif, of omgekeerd, verander die brandpuntafstand van die lens. Dit geskied sonder ons medewete en heeltemal outomaties. Hierdie aanpassingsvermoë word akkommodasie genoem.
Die retina
Die liggevoelige retina bedek byna die hele binnekant van die oogbol. Dit het 'n uiters ingewikkelde struktuur en bestaan uit altesame tien verskillende lae van spesiale selle en senuvesels. Die belangrikste van hierdie tien lae is die negende laag. Dit bevat selle wat vanweë hul vorms stafies en keëls genoem word. Hierdie selle is die liggevoelige dele van die retina wat die ligstrale tot senu-impulse omskep. 'n Eienaardige kenmerk van die retina is dat die lagie stafies en keëls feitlik heel agter in die retina lê. Dit beteken dat lig wat deur die lens en die ander ligbrekingsmedia (die horingvlies, wateragtige liggaam en die glasagtige liggaam) gefokusseer word, deur agt lae weefsel moet dring voordat dit die liggevoelige laag bereik. Aangesien die retina deursigtig is, het dit geen invloed op die beeld nie.
Die gesigsenuwee
Die retina word deur die gesigsenuwee bedien. Hierdie groot senuwee gaan die oogbol aan die agterkant binne en versprei dan in fyn vertakkings oor die hele oppervlak van die retina. By die plek waar die gesigsenuwee die oogbol binnegaan, is daar geen keëls of stafies nie en hierdie deel van die oog is dus nie gevoelig vir lig nie. Dit staan dan ook as die blindevlek bekend. Hierdie blindevlek veroorsaak egter normaalweg geen gesigsprobleme nie, aangesien die blindevlek van die een oog se gesigsveld deur die retina van die ander oog ingesluit word.
Keëls en stafies
Na skatting is daar sowat 125 miljoen stafies en 7 miljoen keëls in die menslike retina. Die name van die twee soorte selle is afgelei van die enkele sitoplasmauitsteeksel wat elke sel het. Party uitsteeksels is lank en dun (die stafies), terwyl ander korter en dikker is (die keëls).
Die keëls
Soos by die stafies, bestaan die sitoplasmauitsteeksel van die keëls ook uit 'n buitenste en binneste segment. Die buitenste segment is kort en uiters delikaat, terwyl die binneste baie dikker en sterker is. Die binneste segment is 'n voortsetting van die selliggaam, wat die selkern bevat. Van die selliggaam van elke keel loop 'n sterk vesel deur die retina na die binnekant van die oog, waar dit in 'n Of driehoekige of bolvormige geswel, die keelstengel, eindig.
So werk die retina
Die keëls en die stafies verrig verskillende funksies. Die stafies is gevoelig vir swak lig en tree dus in werking die in swak lig. Hulle is egter nie gevoelig vir kleur nie en is ook nie in staat om besonder skerp visuele beelde te verskaf nie. Die keëls, daarenteen, werk slegs doeltreffend in skerp lig, wanneer hulle in staat is om skerp omlynde beelde te verskaf. Hulle is ook gevoelig vir kleur. Die meganisme waardeur lig in die retina in senu-impulse omgeskep word, hang gedeeltelik van 'n natuurlike pigment, gesigspurper (netvliespurpur, rodopsien), af. Hierdie pigment word in die staties aangetref en word deur lig verander in retinien en opsien. Vanweë hierdie verandering word vermoedelik klein molekules vrygestel wat die metabolisme van die stafies verander en veroorsaak dat hulle elektriese impulse uitstraal. Hierdie impulse beweeg dan langs die gesigsenuwee na die brein. Dit word aangeneem dat 'n soortgelyke pigment as gesigspurper dieselfde rol in die keëls speel.
Die oordra van visuele beelde na die brein
Die senu-impulse wat deur die stafies en die keëls veroorsaak word, word deur die buitenste uitsteeksels van die bipolêre selle in die middelste lae van die retina opgevang en na die binneste uitsteeksels oorgedra. Hier bereik hulle die eindpunt van die gesigsenuwee waarlangs hulle na die brein vervoer word. Die rigting van die lig wat deur die verskillende lae van die retina dring om die keëls en stafies te prikkel, is teenoorgesteld aan die rigting van die senu-impulse. Die twee gesigsenuwees verenig aan die onderkant van die voorste deel van die brein om die gesigsenukruising (optiese chiasma) te vorm (sien bl. 262). Hier verdeel die senuvesels sodat die vesels van die regterhelfte van elke oog langs die regterkantse gesigsbaan en die van die linkerhelfte van elke oog langs die linkerkantse gesigsbaan beweeg. Die visuele impulse word nou na die agterhoofse skors (oksipitale lob) aan ooreenstemmende kante van die brein oorgedra, waar hulle as visuele beelde waargeneem word.
Hoe neem ons visuele beelde waar?
Aangesien die lensstelsel van ons oë konvergerend is, is die beelde wat op die retina val omgekeerd en onderstebo. Die beelde van voorwerpe regs van die waarnemer val op die linkerhelftes van die retinas en word oorgedra na die visuele skors (visuele korteks) aan die linkerkant van die agterhoofse lob (oksipitale lob) van die brein. Op dieselfde wyse word voorwerpe links van die waarnemer na die regterkant van die agterhoofse lob oorgedra. Sodoende ontvang die visuele skors in elke agterhoofse lob slegs impulse wat veroorsaak word deur voorwerpe aan die teenoorgestelde kant van die gesigsveld. Die situasie is egter nog ingewikkelder, want nie alleen word die retinabeelde verdeel en van links na regs en van regs na links oorgeplaas nie, maar hulle word ook onderstebo gedraai. Die visuele skors verenig egter die beelde van die twee kante en draai hulle ook regop. Die gevolg is dat hulle as 'n geheel en regop waargeneem word.
Wiskunde-gebou UP
Die Wiskunde-gebou op die Hatfieldkampus van die Universiteit van Pretoria, was oorspronklik bekend as die Administrasiegebou. Die gebou, ontwerp deur Gordon Leith, ’n assistent van Sir Herbert Baker, weerspieël die kenmerkende elemente van die Klassieke argitektoniese styl. Dit was die eerste gebou op kampus wat afgewyk het van die destydse strukturele- en ontwerpneigings. Konstruksie het in 1930 begin en die gebou was later in 1954 vergroot. Die argitek Strauss Brink was verantwoordelik vir die ontwerp van die nuwe toevoeging. Daar is 'n groot geteëlde kompas in die binnehof, wat die ware magnetiese rigtings aandui. Die Departement Wiskunde het in 1982 in die gebou ingetrek, toe 'n administrasiegebou in gebruik geneem is. Sedertdien staan die gebou bekend as die Wiskunde-gebou.
Kaaimansrivier
Die Kaaimansrivier mond net wes van Wildernis (in die Suid-Kaap) in die Indiese Oseaan uit.
Die rivier ontspring oos van Tierkop en noord van Saasveld in die Outeniquaberge. Sy enigste beduidende sytak in die boloop, die Silwerrivier, kom van oos en sluit net suid van die Sewepassepad by die Kaaimans aan. Tussen Saasveld en Ginnesville op die Sewepassepad is twee ou brûe wat oor die Kaaimans- en Silwerriviere gaan. Die brug oor die Silwerrivier dateer uit 1869 en is 89m bo seevlak. By Kaaimansgat sluit die Swartrivier van noordwes by die Kaaimans aan. Die Swartrivier se vernaamste sytakke is die Kat- en die Modderriviere. Op die punt waar die Katrivier van wes aansluit, lê die Tuinroetedam in die oostelike stadsgebied van George. Die Swartrivier ontspring aan die westekant van Tierkop in die Outenwiquaberge. Net voor die samevloeiing met die Swartrivier neem die Kaaimans se loop die vorm aan van die buitelyn van Afrika. Die punt staan bekend as die Kaart van Afrika en kan vanaf Wildernishoogte goed gesien word.
Krokus
Krokus, ook bekend as die saffraanblom, is 'n irisagtige sierplant wat uit 'n genus van ongeveer 75 laaggroeiende bolagtige kormusse bestaan. Dit behoort tot die iris familie (Iridaceae) en is inheems in die Alpe, Suid-Europa en die Mediterreense gebiede. Die naam krokus is afgelei van die Griekse woord krokos.
Krokus (Latyn: crocus) is ’n eensaadlobbige plantgenus wat veral baie in Europa aangeplant word vanweë die mooi kelkvormige blomme wat in die vroeë lente oopgaan. Die krokusspesies is stingelloos (ondergronds is dit 'n kormus of stingelknol), die blare is kort en grasagtig en die wit, geel of lilakleurige blomme kom alleen op die kormus voor. Hulle is veral gewilde sierplante in randakkers en plantpotte en vertoon indrukwekkend in groot massas. Die blomme vou saans of tydens bewolkte weer toe. Omdat kormusse van 'n koue winter en 'n koel, nat lente hou, word hulle nie juis in Suid-Afrika gekweek nie.
Hulle blom in die lente en hou van son en goeie grond met baie sand en kompos vir goeie dreinering. Vroeër jare is Crocus sativus op groot skaal gekweek vir gebruik as spesery. 'n Oranjegeel tot oranjebruin poeier, bekend as saffraan, is verkry uit die vars gedroogde stempels en style van die plante. Saffraan is 'n outydse geneesmiddel sowel as 'n kleurstof vir tekstielware. Vandag word dit nog gebruik as geursel vir voedsel en vir die kleur van likeur.
Natuurlike logaritme
Die natuurlike logaritme, of neperse logaritme, is 'n spesiale geval van die wiskundig gedefinieerde logaritme. Die natuurlike logaritme het die wiskundige konstante e ('n simbool wat deur Leonhard Euler gedefinieer is) as grondtal. Die natuurlike logaritme word in meer prakties gerigte situasies aangedui deur ln (logaritmus naturalis), maar mens skryf ook wel log in vakgebiede waar dit vanselfsprekend is dat die natuurlike logaritme bedoel word. Die term 'natuurlike logaritme' is afkomstig van die Duitse wiskundige Nikolaus Mercator.
Die natuurlike logaritme van die getal x, is dus:
Dit kan ook soos volg geskryf wordː
Dieselfde rekenreëls wat vir logaritme met enige ander grondtal geld, geld ook vir natuurlike logaritmes.
In Microsoft Excel word dit soos volg gebruikː
Eienskappe
Die natuurlike logaritme het 'n aantal spesiale eienskappe, soos:
Reëls
Die volgende is 'n opsomming van reëls vir logaritme en natuurlike logaritmeː
Queenie Ashton
Queenie Ashton (11 November 1903 – 21 Oktober 1999) was 'n Australiese aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Strong Is the Seed (1949) en The Year My Voice Broke (1987), en in die televisiereekse The Love Boat (1977) en A Country Practice (1981).
Groot vyf
Die Groot Vyf is 'n groep wildediere wat oorspronklik die mees gesogte was in Afrika vir wildjagters. Vandag word die term steeds gebruik in toeristegidse wat Afrika se wildlewe bespreek. Vier uit vyf van hierdie diere is tans bedreig.
FC Beiere Alzenau
FC Beiere Alzenau is 'n sokkerklub uit Alzenau in die deelstaat Beiere in Duitsland. Alhoewel Alzenau in Beiere lê, is die klub ingedeel in die Oberliga Hessen, aangesien dit baie naby aan die grens geleë is (Alzenau was vroeër deel van Hessen). Die klub was tot 1992 in die Beierese sokkerstrukture opgeneem.
Die klub se grootste prestasie was om die Oberliga te haal in 2006.
Harlekynvylvis
Die Harlekynvylvis (Oxymonacanthus longirostris) is 'n vis wat voorkom in die westelike Stille Oseaan, die Indiese Oseaan en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die noorde van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Longnose filefish. Die vis kan maklik verwar word met die Rooiseeharlekynvylvis (Oxymonacanthus halli).
Identifikasie
Die vis word tot 10 cm lank. Die vis het 'n slanke lyf met 'n gepunte snoet en 'n bek wat opwaarts wys. Die lyf is groen en vol oranje kolle terwyl daar 'n oranje streep oor die snoet is. Daar is ook 'n swart kol op die stertvin.
Die vis leef in vlak koraalriwwe en tropiese strandmere waar die korale welig groei. Hulle word gevind in water wat 1 tot 30 m diep is. Die onvolwasse visse leef in groepe saam en die volwasse visse in pare. Hulle vreet poliepe.
Australiese sluierkat
Die Australiese sluierkat (Engels: Australian Mist) is ’n kortharige katras wat in Australië geskep is.
Geskiedenis
Die ras is van 1976 af deur dr. Truda Straede ontwikkel. Die Birmaanse kat, Abessiniese kat en kortharige huiskatte is gekruisteel om ’n kortharige kat met kolle te skep. Die Engelse naam was eers Spotted Mist, maar is in 1998 verander toe katte met ’n marmerpatroon ook aanvaar is as deel van die ras.
Beskrywing
Die katte is van gemiddelde grootte en het ’n ronde kop en groot, gevoelvolle oë. Die pels se patroon het drie vlakke van definisie:
Die Australiese sluierkat is as klein katjies lewendig en word later rustiger. Hulle is liefdevol en hou daarvan om binnenshuis te wees. Hulle gee nie om om gehanteer te word nie en krap nie maklik nie, wat hulle die ideale troeteldier maak, selfs vir klein kinders. Hierdie eienskappe is verbeter deur selektiewe teling.
Sien ook
Lys van katrasse
Amman
Amman (Arabies: عمان) is die hoofstad en grootste stad van Jordanië. Die stad het 'n bevolking van 1 919 000 en van 2 125 000 in die metropolitaanse gebied in 2010 gehad en het 'n oppervlakte van 1 680 km².
Hrithik Roshan
Hrithik Roshan ( Engelse uitspraak: / <span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ r <span title="/ɪ/ short 'i' in 'bid'">ɪ t <span title="/ɪ/ short 'i' in 'bid'">ɪ k <span title="/ˈ/ primary stress follows">ˈ r <span title="/ɒ/ short 'o' in 'body'">ɒ <span title="/ʃ/ 'sh' in 'shy'">ʃ <span title="/ə/ 'a' in 'about'">ə n  /, gebore 10 Januarie 1974) is 'n Indiese akteur wat in Bollywoodfilms verskyn. Die seun van die filmvervaardiger Rakesh Roshan, hy het 'n verskeidenheid van filmrolle vertolk en is ook veral bekend as 'n begaafde danser. Hy is een van die hoogste betaalde akteurs in Indië en hy het talle toekennings ontvang, waaronder ses Filmfare-toekennings.
Roshan het gereeld saam met sy pa gewerk. Hy het as 'n kinderakteur in verskeie films van die 1980's verskyn, en later het hy as 'n assistentdirekteur op vier van sy pa se films gewerk. Sy eerste leidende rol was in die box-office sukses Kaho Naa... Pyaar Hai (2000), waarvoor hy verskeie toekennings ontvang het. Optredes in die 2000-terrorismedrama Fiza en die 2001-ensemble-melodrama Kabhi Khushi Kabhie Gham... het sy reputasie in die bedryf gevestig maar sy films daarvolgens het minder sukses gehad.
Die 2003-wetenskapfiksie Koi... Mil Gaya, waarvoor Roshan twee Filmfare-toekennings (Beste Akteur en Beste Akteur – Kritici) ontvang het, was 'n keerpunt in sy loopbaan; hy het ook in suksesvolle opvolgprente: Krrish (2006) en Krrish 3 (2013) verskyn. Hy het wydverspreide lof verdien vir sy filmrolle van 'n dief in die 2006-avontuurfilm Dhoom 2, die Mogolkeiser Akbar in die 2008-historiese film Jodhaa Akbar en 'n kwadrupleeg in die 2010-drama Guzaarish. Roshan het meer sukses behaal met die 2011-drama Zindagi Na Milegi Dobara, die 2012-wraakfilm Agneepath en die 2014-aksiekomedie Bang Bang!.
Roshan het sy debuut op die televisieprogram Just Dance (2011) gemaak, hy het later as 'n beoordelaar op dieselfde televisieprogram verskyn. Hy het die hoogste betaalde filmster op Indiese televisie geword en hy raak betrokke by 'n aantal humanitêre oorsake; verskeie handelsmerke en produkte is ook deur hom onderskryf. Roshan was getroud vir veertien jaar met Sussanne Khan, by wie hy twee kinders gehad het. Hy staan as een van die mees gewilde Indiese bekendes.
Vroeë lewe en agtergrond
Roshan is gebore op 10 Januarie 1974 in Mumbai in 'n Punjabifamilie. Sy pa, filmdirekteur Rakesh Roshan, is die seun van musiekdirekteur Roshanlal Nagrath; sy moeder, Pinky, is die dogter van die produsent en direkteur J. Om Prakash. Roshan het 'n ouer suster, Sunaina. Hy het sy onderrig aan die Bombay Scottish School verwerf. Hoewel Roshan 'n Hindoe is, sê hy "Ek is nie godsdienstig nie. Ek besoek nie tempels nie. Maar ek hoop daar is 'n almagtig."
Geselekteerde filmografie
Roshan se mees krities en kommersieel suksesvolle films sluit in: • 2
Meubelstuk
Meubelstuk is 'n woord wat na voorwerpe soos stoele, tafels en kaste verwys.
In ander woord, meubels is die versamelnaam vir ál die voorwerpe in 'n huis of gebou wat deur mense gebruik kan word om op te sit, te lê, of om kleiner goed in te stoor, soos linne of koppies. Meubels kan van hout, leer, plastiek, ensovoorts vervaardig word.
In die Oudheid, met uitsondering van die tyd van die Romeinse Keiserryk, wat sterk op weelde ingestel was, is daar minder meubels as teenswoordig gebruik. Die meubels was nie juis gemaklik nie; die hedendaagse gemakstoel met sy ingeboude voetstoeltjie en verstelbare kopstuk en ruglening is tipies vir die 20e eeu.
Die name van die 19e-eeuse meubelmakers was egter ook onbekend omdat dit 'n tydperk was waarin die ou style bloot herhaal is. Gedurende die 20e eeu het die name van meubelontwerpers weer bekend geword.
In die 17e eeu is die toon deur die Franse hof aangegee; die sogenaamde Lodewyk-style is in verskillende Europese lande nagevolg. Daarna is daar ook meer aandag geskenk aan die samehang tussen meubels en die vertrekke waarin dit geplaas is: die mure, plafon, skoorsteen, ensovoorts is in dieselfde styl as die meubels versier. In die 18e eeu was daar 'n sterk voorkeur vir die Chinese en Japanse lakpanele, en gedurende die 19e eeu het die historiese neostyle ontstaan. Die Neo-Gotiek was die eerste en belangrikste verteenwoordiger hiervan.
Hierop het 'n periode gevolg van masjiengemaakte meubels, wat aanvanklik so goedkoop moontlik vervaardig is. Hierdie stukke was van swak gehalte en met sinlose sierwerk oorlaai. Na 1880 het daar 'n reaksie teen die massavervaardiging van meubels ontstaan en is daar na  eenvoud teruggekeer. Die konstruksie van die meubelstuk is-ook duidelik sigbaar gemaak. Funksionaliteit was die belangrikste maatstaf. Die mode me 20e-eeuse vormgewing is strak en doeltreffend.
Kleur speel 'n belangrike rol, terwyl sierwerk in groot mate verdwyn het. Daar word ook steeds hoër eise aan gemak gestel. Veral na die Tweede Wêreldoorlog het die Skandinawiese meubelnywerheid die toon aangegee. Naas hout is van verskillende kunsstowwe gebruik gemaak. Die heersende modes en style in Europa het 'n belangrike rol in meubelgebruik en meubelontwerp in Suid-Afrika gespeel. Gedurende die 17e eeu het veral die Nederlandse en in mindere mate die Duitse en Franse agtergrond van die nedersetters aan die Kaap die deurslag gegee. Na 1800 het die Engelse modes in toenemende mate 'n invloed op die Suid-Afrikaanse meubels gehad, maar daar was tog eienskappe wat die plaaslik vervaardigde meubels tipies Suid-Afrikaans gemaak het.
Bora Milutinović
Hy is bekend vir die vyf verskillende spanne wat hy tydens FIFA se Sokker-Wêreldbekertoernooie afgerig het. Naamlik:
Hy is ook die eerste afrigter wat vier verskillende spanne verby die eerste rondte kon neem, voordat hy dit nie met China regkry het nie. Hiermee verdien hy sy bynaam, Miracle Worker. Die bynaam is eerste aan hom toegedig deur Alan Rothenberg, destyds die president van die VSA se Sokkerfedersie.