cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buzz Aldrin
NASA-loopbaan
Aldrin is as deel van die derde groep van Nasa se ruimtevaarders, in Oktober 1963 gekies. Omdat toetsvlieënierervaring nie meer 'n vereiste was nie, was dit die eerste keer dat hy in aanmerking sou kom. Na die dood van die oorspronklike Gemini 9-span, Elliot See en Charles Bassett, is Aldrin en Jim Lovell bevorder tot die rugsteunbemanning vir die sending. Die hoofdoel van die hersiene missie (Gemini 9A) was om die ontmoeting en dok met 'n teikenvoertuig te oefen, maar toe dit misluk, improviseer Aldrin 'n effektiewe metode vir die vaartuig se ontmoeting met 'n ander voertuig in die ruimte. Hy word bevestig as vlieënier op Gemini 12, die laaste Gemini-missie en die laaste kans om metodes vir 'n suksesvolle ruimtewandeling te bewys. Aldrin het hierna 'n rekordtyd opgestel vir ruimtewandelings, wat onomwonde getoon het dat ruimtevaarders wel buite ruimtetuie kan werk.
Aldrin het NASA in 1972 verlaat en weer by die Amerikaanse Lugmag aangesluit.
Missie na Mars-voorspraak
In Junie 2013 in 'The New York Times', het Aldrin 'n bemande reis na Mars ondersteun.
Persoonlike lewe
Hy is vier keer getroud: met Joan Archer, met Beverly Zile, met Lois Driggs Cannon en laastens met Anca V. Faur in 2023. Hy het drie kinders by Joan, genaamd James, Janice en Andrew.
Isoglos
'n Isoglos is die grens van 'n gebied waarin 'n sekere taalverskynsel voorkom soos byvoorbeel die uitspraak van 'n vokaal, die betekenis van 'n woord, of die gebruik van 'n sintaktiese eienskap. Dit is dus is 'n lyn wat die grens vorm tussen dialekgroepe, op grond van 'n bepaalde dialekskeidingskriterium.
Die naam is geïnspireer deur kontoerlyne soos isobare, ens.; isoglosse skei egter, eerder as wat dit punte met gelyke taal verbind (miskien kan mens sê dit verbind punte met onbepaalde taal).
Wanneer verskillende isoglosse saamval, praat ons van 'n isoglosbundel. Dialekte word tipies afgebaken deur isoglosbundels
Lewis Sargent
Lewis Sargent (19 Augustus 1903 – 19 November 1970) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Huckleberry Finn (1920), Oliver Twist (1922), The Man from New Mexico (1932), en The New Adventures of Tarzan (1935).
Saitek X52
'n Saitek X52 is 'n gespsialiseerde vliegnabootser stuurstang met 'n geskeide gashendel en stuurstang.
Kenmerke
omdat die gashendel (Engels: throttle) en stuurstang fisiek van elkaar geskei is kan mens dit op 'n eie platform of bord monteer. Daar is tientalle indrukknoppe, en skuifknoppe. skakelaars op die gashendel en stuurstang waarmee stuurstange van moderne vegvliegtuie nagebootsd kan word. Die integrale rigtingroer kan aanstuur word deur de stuurstang met jou gewrig links of regs te buig. Saitek het die X52 volgens 'n HOTAS-beginsel ontwerp sodoende kan jy meeste vliegnabootsers vlieg sonder om 'n toetsbord te gebruik. Mens kan met die meegelewerde Saitek profile Editor Software ongeveer 600 toetsbord sleutel kombinasies in die X52 programmeer.
Ngwanallela
Ngwanallela is 'n Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Coup d'état (staatsgreep)
'n Coup d'état (Frans: /ˌkuː deɪˈtɑː/, letterlik: "slag van staat" of "treffer van die staat"; meervoud: coups d'état, (uitgespreek soos in die enkelvoud), ook kortweg bekend as 'n coup (/ˌkuː/), "putsch" of 'n omverwerping, is die onwettige oorname van 'n staat deur die weermag of ander elitiste binne die staatsdiens.  'n Coup d'état is suksesvol wanneer die vergryper vir minstens sewe dae beheer van 'n land oorgeneem het.
Etimologie
Die frase coup d'État ( Franse uitspraak: ​ <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ku deta] ) is Frans en beteken letterlik 'n "slag van die staat" of "aanslag teen die staat". In Frans beteken die woord "État", dat 'n soewereine politieke entiteit gekapitaliseer is.
Hoewel die coup d'état se oorsprong al uit die politiek van die antieke tye kom, is die frase wat die daad beskryf eers redelik onlangs gebruik;  die Oxford English Dictionary noem dit 'n Franse uitdrukking en die frase het nooit in enige Engelse teks, voor die 19de eeu voorgekom nie, behalwe wanneer dit in 'n vertaling van 'n Franse bron gebruik is, aangesien daar nie 'n eenvoudige frase in Engels is om die gekontekstualiseerde idee van 'n "uitklophou teen die bestaande administrasie binne 'n staat" te beskryf nie.
In die era voor die Franse Rewolusie is die frase gebruik om die reeks moorde van Napoleon Bonaparte se gehate geheime polisie, die Gens d'Armes d'Elite, te beskryf.
Die gebruik van die frase
Clayton Thyne en Jonathan Powell se datastel van staatsgrepe, beskryf staatsgrepe, of pogings tot staatsgrepe as, "onwettige en overte pogings deur die militariste of ander elitiste binne die staatsdiens om 'n regerende gesag omver te werp." Hulle kom tot hierdie slotsom deur die algemene definisies in die bestaande literatuur saam te vat en die onduideikhede, wat in baie van die definisies bestaan, uit te skakel.
In 'n losser verwysing, soos by 'n intelligensie-staatsgreep of raadsaal-staatsgreep, word die term eenvoudig gebruik om te verwys na 'n geval waar 'n onverwagse oorwinning teenoor 'n opponent verkry word.
Putsch
Sedert die onsuksesvolle coup d'état in 1920 (die Kapp Putsch), het die Switsers-Duitse woord Putsch (uitspraak: <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[pʊtʃ], die benaming vir die Züriputsch van 6 September 1839, in Zürich gekry), dit beskryf ook die polities-militêre optredes van die onsuksesvolle poging van 'n reaksionêre minderheidsgroep. Ander onlangse en noemenswaardige onsuksesvolle pogings van sulke reaksionêre minderheidsgroepe, waarna dikwels as Putsches verwys word, was die 1923 Biersaal Putsch en Küstrin Putsch, 1961 se Algerynse Putsch en die  1991 Augustus Putsch. Putsch is dikwels deur Adolf Hitler en sy Nazi ondersteuners as disinformasie gebruik met die verskoning dat hy 'n reaksionêre staatsgreep tydens die "nag van die lang messe" moes onderdruk. Die Duitsers gebruik steeds die uitdrukking,  Röhm-Putsch  wanneer daar na dié moorde verwys word, 'n term wat die Nazi-regering daarvoor gegee het, hoewel die waarheid nooit bewys is dat die moorde geregverdig was om 'n beweerde staatsgreep te verhoed nie. Duitse skrywers gebruik dikwels aanhalingstekens of verwys na die  sogenannter Röhm-Putsch ("sogenaamde Röhm Putsch") om dit te benadruk.
Geskiedenis
Volgens Clayton Thyne en Jonathan Powell se coup-datastel, was daar  vanaf 1950 tot 2010 457 staatsgreep-pogings, waarvan 227 (49.7%) suksesvol, en 230 (50.3%) onsuksesvol was. Hulle vind dat staatsgrepe "die algemeenste in Afrika en die Amerikas (36.5% en 31.9% respektiewelik) voorkom. Asië en die Midde-Ooste het 13.% en 15.8% (respektiewelik) van die totale aantal staatsgrepe in die wêreld beleef. Europa het by verre die minste staatsgrepe gehad met 'n statistiek van 2.6%." Die meeste staatsgrepe was in die middel-1960's, maar daar was ook 'n groot aantal staatsgreep-pogings in die middel-1970's en die vroeë 1990's. Suksesvolle staatsgrepe het deur die jare minder geword. Staatsgrepe in die tyd na die Koue Oorlog was merendeels om demokratiese stelsels te vestig. Staatsgrepe tydens burgeroorloë het sulke konflikte kortgeknip. Navorsing dui aan dat protesoptredes staatsgrepe aanhits aangesien dit die elitiste binne die staatsmasjinerie help om die staatgreep van binne af te koördineer.
Tipes
Volgens navorsing in 2016 kan staatsgrepe in in vier moontlike kategorieë geplaas word: Hierdie 2016 navorsing het gevind dat sowat die helfte van alle staatsgrepe- beide gedurende en ook na die Koue Oorlog-  het outokratiese leiers aan die bewind gestel. Nuwe diktature wat met staatsgrepe bewerkstellig is, het erger onderdrukking tot gevolg gehad as wat dit voor sulke staatsgrepe was. Een derde van die staatsgrepe gedurende die Koue Oorlog en 10% na die Koue Oorlog het 'n skommeling in die regerings se leierskappe veroorsaak. Demokrasieë is met 12% van die staatsgrepe gedurende die Koue Oorlog gevestig en so ook met 40% van die gevalle na die Koue Oorlog.
Samuel Huntington se drie soorte van staatsgrepe
Die politieke wetenskaplike, Samuel Huntington identifiseer in 1968 drie tipes van staatsgrepe, wat ooreenstem met die rolle wat die militêre speel in drie verskillende soorte van pretoriaanse samelewings. Netsoos die samelewing verander, so verander die rol van die militêre. In die wêreld van die oligargie, is die soldaat 'n radikaal; in die middelklas is hy 'n deelenemer sowel as 'n arbiter; wanneer die "massa samelewing op die horison verskyn, word hy die konserwatiewe bewaker van die bestaande orde".
Deurbraak-staatsgrepe
In deurbraak-staatsgrepe speel die soldaat die rol van "hervormer" deur die samelewing van "oligargiese na radikale pretorianisme" laat beweeg. "In die oligargiese pretorianisme is die grondeienaars die dominante sosiale magte, die kerkleiers, en die draers van die swaard". In die radikale samelewing, is die middelklas ewe belangrik in die sosiale en politieke klas. Die skuif na die "radikale" samelewing is 'n stadige evolusie, of 'n "deurbraak" na die middelklas se deelname wat deur die burgerlike intellektueles gelei word. 'n Deurbraak na radikale pretorianisme (waarby die militêre 'n belangrike rol onder die regerende middelklas speel) kan plaasvind wanneer die middelklas offisiere die burgerlike intellektueles, wat die deurbraak lei, verdryf, of die militêre die mag regstreeks van die monargie of oligarge in 'n militêre staatsgreep omskep.
Aanwysers van staatsgrepe
'n 2003 verslag het die volgende faktore genoem wat staatsgrepe kweek: offisiere se persoonlike griewe, organisatoriese militêre griewe, militêre gewildheid, militêre samehorigheid, ekonomiese agteruitgang, huishoudelike politieke krisis, die besmetting deur ander streeks-staatsgrepe, eksterne bedreiging, deelname aan oorlog, koloniale geskiedenis, offisiere se politieke kultuur, die legitimiteit van die bewind, die sterkte van die burgerlike samelewing en vorige staatsgrepe. 'n Verdere publikasie het in 2016 nog redes bygevoeg soos: etniese faksievorming, die steun van ander regerings, onervare leier, stadige groei, skokkende prysstygings van verbruikersgoedere en armoede.
Die kumulatiewe aantal staatsgrepe is 'n sterk aanduiding vir toekomstige coups. Baster-regerings is meer vatbaar vir staatsgrepe as baie outoritêre state of demokratiese regerings. 'n 2015 navorsing het gevind terrorisme baie sterk vereenselwig kan word met herskommelde staatsgrepe.
Staatsgreepbestendigheid
In die geval van die sogenaamde "staatsgreep-bestendigheid" skep regerings strukture wat dit onmoontlik maak vir enige klein groepies om die bewind omver te werp. Hierdie staatsgreep-bestendigheid sluit in die strategiese plasing van families, etniese en geloofsgroepe in die weermag. "Die skep van 'n gewapende mag wat parallel opereer van die gewone weermag; en die skep van veelvuldige interne sekuriteitsagentskappe met jurisdiksies wat mekaar oorvleuel om mekaar die heeltyd te monitor.  Staatsgreep-bestendigheid verminder egter die doeltreffenheid van die weermag.
Internasionale reaksies op staatsgrepeI
Die internasionale gemeenskap neig om negatief op staatsgrepe te reageer deur hulp te verminder en sanksies toe te pas. Staatsgrepe is, volgens 'n studie in 2015, die sterkste rede vir die instelling van internasionale sanksies. 'n Derde verslag het in 2015 bevind dat die Westerse state die hewigste teen staatsgrepe reageer oor die gevare wat dit vir die demokrasie en vir menseregte misbruike, inhou.
Aplysina fistularis
Aplysina fistularis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Jansenville
Jansenville is 'n dorp in die Oos-Kaap, sowat 80 km suid van Graaff-Reinet. Dit is geleë in 'n streek wat as die Kamdeboo bekend staan.
Geskiedenis
Die dorpie het ontstaan toe die NG Kerk te Uitenhage gedurende 1854 besluit het om 'n nuwe gemeente in die noorde te stig. Die plaas Vergenoegd van P.J. Fourie is uitgekoop. Die plaas lê aan die oewers van die Sondagsrivier. Die dorp is 1855 geproklameer en genoem na JW Janssens, goewerneur van die Kaapkolonie tydens die Bataafse bewind van (1803-1806).
Die NG gemeente Jansenville is amptelik op 4 Februarie 1855 van die moedergemeente Uitenhage, die tweede oudste in die Oostelike Provinsie, afgestig, maar Graaff-Reinet en Somerset-Oos het ook wyke bygedra. Op sy beurt het Jansenville twee dogtergemeentes afgestaan, Waterford in 1919 en Klipplaat in 1944. Teen 2013 was dit die kleinste twee gemeentes in die Sinode van Oos-Kaapland, met onderskeidelik 47 en 40 belydende lidmate.
Landbou
Die belangrikste produkte is merinowol en sybokhaar. Daar is ook angorastoetplase in die gebied.
John Foster Dulles
Hy was die seun van 'n Presbiteriaanse predikant. Sy oupa, John Watson Foster, was 'n diplomaat wat betrokke was by die totstandkoming van die Shimonoseki-verdrag wat die Eerste Sino-Japanse oorlog beëindig het. Sy vader se Christelike beginsels en sy oupa se diplomatieke ambisies het 'n belangrike rol gespeel in sy opvoeding en loopbaan. Dit word getoon in sy bydrae tot die vredesverdrag in San Francisco, die vredesverdrag met Japan gebaseer op gelyke regte van oorwinnaars en oorwindes; hy het nie in wraak geglo nie.
Regsstudie en diplomasie
Dulles is in Washington D.C. gebore en het 'n groot deel van sy kinderjare deurgebring in die staat New York. Hy studeer regte aan die Princeton-universiteit en die George Washington-universiteit in die hoofstad van die Verenigde State. Hy begin sy loopbaan in New York en spesialiseer in internasionale reg. Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het hy by die weermag aangemeld, maar sy swak sig het hom verhinder om aktiewe diens te betree. President Woodrow Wilson het Dulles 'n lid van die Amerikaanse afvaardiging aan die Parys-vredeskonferensie in 1918 aangestel waar die Vrede van Versailles onderteken sou word. Daar het hy gewerk vir sy oom, Robert Lansing, destydse minister van buitelandse sake (Dulles se oupa het ook in daardie pos gedien).
Na-oorlogse politieke loopbaan
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Dulles die San Francisco-konferensie bygewoon waar die vrede met Japan opgestel was en het ook die Verenigde Nasies se handves help opstel. Hy was ook verskeie kere lid van die Amerikaanse afvaardiging na die Algemene Vergadering van die VN. Dulles dien ook kortliks in die Senaat van die Verenigde State, waar hy die termyn van 'n afgetrede senator voltooi het.
In 1950 het Dulles sy boek War or Peace gepubliseer, waar hy in die vroeë stadiums van die Koue Oorlog alle aspekte van die inperkingspolitiek bespreek het. Dulles was krities oor die beleid van president Harry S. Truman, hoewel hy dit getrou toegepas het.
Ministerskap
Na die verkiesingsoorwinning van Dwight Eisenhower in 1952, het hy Dulles as sy staatsekretaris, of minister van buitelandse sake, aangestel. In hierdie hoedanigheid was hy daartoe verbind om Amerika se militêre alliansies met sy bondgenote te versterk. NAVO het belangrik geword en Dulles was ook instrumenteel in die vestiging van alliansies in Asië en Oseanië deur die ANZUS-verdrag met Australië en Nieu-Seeland en die Suidoos-Asiatiese Verdragsorganisasie (SEATO). Hy was ook 'n voorstander van terugrolpolitiek en noem die Koue Oorlogsneutraliteit as 'immoreel'.
Dulles self was ook ten tye van die Hongaarse opstand in 1956 nie konsekwent met sy standpunt oor neutraliteit nie. Ondanks die verwarrende en moeilik om te bevestig berigte uit Boedapest, het hy inligting oor die dreigende Russiese ingrypingsplanne gehad wat uiteindelik tienduisende Hongare gekos het. Dulles het president Eisenhower aangeraai om hom te weerhou om sy afkeuring van die inval aan die Verenigde Nasies voor te lê.
In April 1959 tree Dulles uit as gevolg van sy verswakkende gesondheid en op 24 Mei van daardie jaar is hy weens kanker oorlede. Hy is in die Arlington Nasionale begraafplaas naby Washington D.C. begrawe.
Dulles was 'n medestigter van die Raad vir Buitelandse Verhoudings (Council on Foreign Relations). Washington D.C. se belangrikste internasionale lughawe, Washington Dulles International Airport, is na hom vernoem.
John Foster Dulles was die vader van Avery Dulles, wat die Protestantse kerk van sy jeug verlaat, 'n Katoliek en 'n Jesuïet geword het en 'n befaamde Rooms-Katolieke teoloog. Op hoë ouderdom het pous Johannes Paulus II hom as kardinaal aangestel.
Die Dulles Internasionale Lughawe naby Washington, D.C. is na hom genoem.
Boesman
Die Boesmans of die San is 'n volk wat woonagtig is in Suider-Afrika. Hulle was oorspronklik jagter-versamelaars, deel van die Khoisan-groep en verwant aan die Khoikhoi wat, in teenstelling met die San, nomadiese veeboere was. Die Boesmans word beskou as die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika en woon reeds 40 000 jaar lank in die suidweste van die land. Uit die gebied wat vandag as Botswana bekend staan, het die Khoikhoi waarskynlik 2 000 jaar gelede na die Kaapprovinsie getrek, waar hulle die San aangetref het. Europeërs het hulle Hottentotte genoem, 'n verwysing na hul taal wat volgens die blankes só hortend gepraat is dat dit geklink het soos "hot" en "tot". Hierdie twee groepe het saamgesmelt en staan vandag bekend as die Khoisan.
Naamgewing
Die benaming Boesman kom van die Nederlandse woord bosjesman, aangesien dié mense tradisioneel in die veld tussen bossies gewoon het. Die benaming is dus van Europese oorsprong en nie selfgekose nie. Terselfdertyd is die benaming San oorspronklik deur die Boesmans se etnies verwante, tradisionele mededingers, die Khoikhoi gebruik. Die woord is neerhalend gebruik en beteken buitestaander. Die Khoisan het geen kollektiewe benaming vir hulself nie, en verwys na hulself volgens enger stam- of groepname, soos Ju/'hoansi (woonagtig tussen die grens van Noord-Namibië en Botswana), Hai//om (woonagtig naby die Etosha Nasionale Park) of !Kung. In hierdie name verteenwoordig die leestekens verskillende kliekklanke. Alhoewel die woord Boesman deur sommige as polities-verkeerd beskou word, verkies baie van dié mense die benaming bo San.
Edwin Carewe
Edwin Carewe (5 Maart 1883 – 22 Januarie 1940) was 'n Amerikaanse regisseur, akteur, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cora (1915), The Snowbird (1916), Resurrection (1927), en Evangeline (1929).
Potbrood
Potbrood is 'n soort gisbrood wat deel uitmaak van die tradisionele Afrikaner-kookkuns. Dit word op die kole gaargemaak in 'n ysterpot, die sogenaamde platpotjie.
Melanie Mayron
Melanie Mayron (gebore 20 Oktober 1952) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Harry and Tonto (1974), Girlfriends (1978), en Snapshots (2018), en in die televisiereeks Thirtysomething (1987).
Blake Woodruff
Blake Woodruff is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Cheaper by the Dozen (2003), Cheaper by the Dozen 2 (2005), en Whisper (2007), en in die televisiereeks The Young and the Restless (1973).
Rijksmonument
duimnael|regs|200px|Die teken wat in [[Den Haag die monumentstatus aandui.]]
'n Rijksmonument (letterlik ryksmonument in Afrikaans) is in Nederland 'n saak ((oorblyfsel van 'n) bouwerk of objek) wat van algemene belang is weens die skoonheid, die betekenis vir die wetenskap of die kultuurhistoriese waarde daarvan. 'n Monument moet minstens 50 jaar oud wees vir opname.
Amsterdam het tans die meeste ryksmonumente (7 385).
Opvoering
ŉ Opvoering, binne die uitvoerende kunste, bestaan normaalweg uit ŉ geleentheid waarin ŉ speler of ŉ groep op ŉ spesifieke manier optree vir ŉ ander groep mense, die gehoor. Koormusiek en ballet is voorbeelde hiervan. Gewoonlik is die spelers vooraf betrokke by repetisies en na afloop van die opvoering sal die gehoor normaalweg applous lewer.
Die manier waarop waardering getoon word kan van kultuur tot kultuur verskil. Chinese spelers sal saam met die gehoor hande klap na die afloop van ŉ optrede; die applous terug na die gehoor is om dankie te sê. In Japan lok opvoerings van tradisionele uitvoerende kunste gewoonlik indiwidue wat foto’s neem, en soms tot op die verhoog, sentimeters vanaf die spelers se gesigte.
In sommige gevalle kan die skeidslyn tussen speler en gehoor vervaag, soos byvoorbeeld met "deelnemende teater" waar lede van die gehoor betrokke raak by die produksie. Teateropvoerings kan daagliks voorkom of met gereelde intervalle. Dit kan uitgevoer word by aangewese lokale vir opvoerings (soos teaters of konsertsale), of onkonvensionele plekke, soos ŉ ondergrondse stasie, straat of iemand se huis.
George Savalas
George Savalas (5 Desember 1924 – 2 Oktober 1985) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kelly's Heroes (1970) en Fake-Out (1982), en in die televisiereeks Kojak (1973).
John Langalibalele Dube
John Langalibalele Dube (* 22 Februarie 1871; † 11 Februarie 1946) was 'n Suid-Afrikaanse essayis, filosoof, opvoedkundige, politikus, uitgewer, redakteur, skrywer en digter. Hy was die stigterspresident van die South African Native National Congress (SANNC), 'n politieke swart beweging waaruit in 1923 die African National Congress (ANC) voortgespruit het. Dube het tussen 1912 en 1917 as SANNC-president gefungeer.
Nokayamatlala
Nokayamatlala is 'n klein Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Middel-Europese Tyd
Middel-Europese Tyd (MET) (Engels: CET vir Central European Time) is 'n tydsone wat een uur voor UTC is (UTC+1). Die meeste Europese lande val in hierdie tydsone. In die somer skakel hierdie lande oor na MEST, Middel-Europese Somertyd, UTC+2 (in Engels CEST, Central European Summer Time).
Die teoretiese sone van Midde-Europese Tyd loop vanaf 7,5° oosterlengte tot 22,5° oosterlengte.
Die lande wat MET gebruik is:
Aplysina fulva
Die spons behoort tot die genus Aplysina en tot die familie Aplysinidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1766 deur Pallas.
Middel-Europese Tyd
Lande buite die geografiese MET
Europese lande wat Middel-Europese Tyd gebruik, maar geografies in die Wes-Europese Tydsone lê is: In Mei 1940 word Middel-Europese Tyd in Nederland, België, Luxemburg en Frankryk deur die Duitse besetting ingevoer. Na die besetting word die situasie gehandhaaf. Spanje gebruik MET sedert 1946.
Helpmekaar, KwaZulu-Natal
Helpmekaar is 'n dorpie in die Zoeloelandstreek van KwaZulu-Natal, Suid-Afrika. Die naam is afkomstig van die dae van die togryers; hulle het mekaar gehelp om oor 'n sekere nek te kom aangesien paaie nie bestaan het nie. Die Zoeloenaam vir die plek is Mankamane (die plek van dikmelk). Die dorp het 'n beduidende rol in die Tweede Vryheidsoorlog sowel as die Anglo-Zoeloe-oorlog gespeel.
Kees van Baaren
Kees van Baaren (Nederlandse uitspraak:ˈkeːs fɑm ˈbaːrə(n); 22 Oktober 1906 – 2 September 1970) was 'n Nederlandse komponis en onderwyser. Van Baaren is in Enschede gebore. Sy vroeëre studies (1924–29) was in Berlyn onder Rudolph Breithaupt (klavier) en Friedrich Koch (komposisie) by die Stern konservatoria. Nadat hy in 1929 teruggekeer het na Nederland, het hy onder Willem Pijper gestudeer. Hy het vanaf omtrent 1934 Pijper se "kiemseltegniek" ten opsigte van sy komposisies aangeneem.
Göttingen
Göttingen is 'n stad in die suide van die Duitse deelstaat Nedersakse met 'n bevolking van 116 052 in 2011. Göttingen het 'n lang tradisie as universiteitsstad en is die setel van talle akademiese en navorsingsinstellings.
Venterstad
Venterstad is 'n dorp op die noordwestelike uithoek van die Oos-Kaap en is naby die Gariepdam geleë. Die dorp is genoem na Johannes Venter.
Kees van Baaren
Hy is in 1970 in Oegstgeest oorlede.
Venterstad
Geskiedenis
Die dorp is op 24 Februarie 1875 op die plaas van JJT Venter deur die Gereformeerde Kerk gestig en oorspronklik Ventersburg genoem. Die naam is gou verander om verwarring met Ventersburg in die Vrystaat te vermy, hoewel dit ná die Oos-Kaapse dorp gestig is. Die NG gemeente Venterstad is in 1882 van die NG gemeente Colesberg en die NG gemeente Burgersdorp afgestig nadat die Gereformeerde Kerk in 1878 40 erwe aan die Nederduitse Gereformeerde Kerk geskenk het. Munisipale status is in 1895 toegeken; die Gereformeerde kerk Venterstad was toe steeds die enigste geregistreerde eienaar van die dorp. Beheer het eers in 1930 na die munisipaliteit oorgegaan.
Göttingen
Na Hannover, Brunswyk (Braunschweig), Osnabrück, Oldenburg en Wolfsburg is Göttingen die sesde grootste stad in Nedersakse. Die stad was tot in 1964 selfregerend en is daarna by die distrik Göttingen ingesluit. Dit fungeer as dié stad se administratiewe setel, maar geniet tegelykertyd nog alle voorregte van selfregerende stede.
Venterstad
Distrik
Merinoboerdery is die hoofbedryf in die distrik van 2 100 km2. Die bou van die Gariepdam in die 1960's het 'n hupstoot aan die voorspoed van die dorp gegee. Die R58-provinsiale pad gaan deur die dorp.
Shaheed Woods
Shaheed Woods is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Non Compos Mentis (2010), Pariah (2011), ''Life! Camera Action... (2012), en Full Circle'' (2013).
Venterstad
Besienswaardighede
Die inlaat van die Oranje-Visrivier-tonnel is sowat 8 km noord van die dorp by Oviston. Die Oviston-natuurreservaat is wes van die dorp. Paul Kruger is volgens oorlewering op die plaas Vaalbank, sowat 20 km noordoos van die dorp, gebore.
Knoffel
Knoffel (Allium sativum), word as spesery gebruik en is die tweede mees verboude spesie van die genus Allium. Hierdie genus bevat ook verskeie ander spesies wat as uie bekend staan en verbou word as voedsel, soos die bruinui (A. cepa), sjalotte, preie, die Japannese tros-ui (A. fistulosum), Egiptiese ui (A. ×proliferum), en die Kanadese ui (A. canadense).
Beskrywing van plant
Die knoffelplant groei tot 'n hoogte van 1,2 m en bestaan uit 'n waaier van hol, blou-groen blare. Die blare is vleesagtig, hol en silindries gevorm, met 'n afgeplatte kant. Dit produseer hermafrodiete blomme. Bestuiwing vind plaas met die hulp van bye en ander insekte. Wanneer knoffel ryp word, versamel voedingreserwes in die blaarbasisse en die bol swel uit.
As die bol deur die winter in die grond gelaat word, ontwikkel 'n nuwe groeipunt uit die middel van die bol in die lente. Nuwe blare verskyn en 'n lang, hol stammetjie skiet boontoe om die wit blomhofies wat vorm, te dra. Die sade is 'n blink swart kleur en driehoekig in dwarssnit.
Verbouing
Die knoffelplant is eintlik 'n twee- of meerjarige plant, maar word algemeen ge-oes na die eerste jaar van verbouing.
Harry Carey (akteur)
Harry Carey (16 Januarie 1878 – 21 September 1947) was 'n Amerikaanse akteur, skrywer, en vervaardiger. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Trader Horn (1931), Mr. Smith Goes to Washington (1939), Angel and the Badman (1947), en Red River (1948).
Knoffel
Verbouing
Die knoffelplant se bol aan die basis van die plant begin te swel wanneer 'n sekere dag-lengte bereik word. In die herfs sterf die blaardele af en die buitenste lae van die bol word droog en bros. Die oes word gepluk en gedroog, waarna die knoffel gereed is vir gebruik of om te stoor.
Die oes is vatbaar vir aanvalle deur peste, siektes en verskeie fungi wat verrotting veroorsaak.
Gebruike
Knoffel word wêreldwyd gekweek, verbou en verbruik. Gewoonlik word knoffel gebraai in kos, as 'n geurmiddel, of as bestanddeel van 'n gereg. Daarbenewens kan dit ook ingelê word in bottels bedek met olie. Knoffel het 'n skerp reuk wanneer dit gekap of gerasper word.
Daar word geglo dat die verbruik van knoffel sekere gesondheidsvoordele inhou, bv. anti-inflammatoriese, anticholesterol-, kankerbestrydende en antioksidant-eienskappe.
NAMPO Oesdag
NAMPO Oesdag is een van die grootste privaatgeorganiseerde uitstallings in die wêreld en is die grootste landbou-, masjienerie- en veeskou in die suidelike halfrond. Dit word jaarliks ​in Mei naby Bothaville in die Vrystaat gehou. Die skou lok jaarliks meer as 680 uitstallers en meer as 75 000 besoekers.
Geskiedenis
Die eerste NAMPO-skou is op die plaas Donkerhoek, naby Bloemfontein, gehou in 1967. In die daaropvolgende jare is die skou op verskeie plase gehou, totdat die skou in 1974 groot genoeg geword het vir 'n permanente tuiste by NAMPO-park naby Bothaville.
Golffunksie
In kwantumfisika is 'n golffunksie 'n wiskundige beskrywing van die kwantumtoestand van 'n geïsoleerde kwantumsisteem. Die golffunksie is 'n komplekswaardige waarskynlikheidsamplitude, en die waarskynlikhede vir die moontlike resultate van metings wat op die stelsel gedoen is kan daaruit afgelei word. Die mees algemene simbole vir 'n golffunksie is die Griekse letters ψ en Ψ (onderskeidelik kleinletter en hoofletter psi).
Grade van vryheid
Die golffunksie is 'n funksie van die grade van vryheid wat ooreenstem met 'n maksimum stel kommutatiewe "waarneembare". Sodra so 'n verteenwoordiging gekies is, kan die golffunksie afgelei word van die kwantumtoestand.
Vir 'n gegewe stelsel is die keuse van die grade van vryheid nie uniek nie, en die domein van die golffunksie is ook nie uniek nie. Dit kan byvoorbeeld beskou word as 'n funksie van al die posisie-koördinate van die deeltjies oor 'n posisie-ruimte, of die momenta van al die deeltjies oor 'n momentumruimte. Die twee word deur 'n Fourier-transform verwant. Sommige deeltjies, soos elektrone en fotone, het 'n spin-getal wat nie nul is nie, en die golffunksie vir sulke deeltjies bevat spin as 'n intrinsieke, diskrete graad van vryheid. Wanneer 'n stelsel interne grade van vryheid het, word die golffunksie 'n komplekse getal toegeken vir elke moontlike waarde van die diskrete grade van vryheid.
Die superposisiebeginsel
Volgens die superposisiebeginsel van die kwantummeganika kan golffunksies bymekaar gevoeg word en vermenigvuldig word met komplekse getalle om nuwe golffunksies te vorm en 'n Hilbert-ruimte te vorm. Die innerproduk van twee golffunksies is 'n maatstaf vir die oorvleueling tussen die ooreenstemmende fisiese toestande, en word gebruik in die fundamentele waarskynlikheidsinterpretasie van die kwantummeganika, die Born-reël. Die Schrödinger-vergelyking bepaal hoe golffunksies oor tyd ontwikkel. 'n Golffunksie tree kwalitatief op net soos ander golwe, soos watergolwe of golwe in 'n tou, omdat die Schrödinger-vergelyking wiskundig 'n tipe golfvergelyking is. Dit verklaar die naam "golffunksie" en gee aanleiding tot die konsep van golf-deeltjie-dualiteit. Die golffunksie in die kwantummeganika beskryf egter 'n soort fisiese verskynsel, wat steeds oop is vir verskillende interpretasies, wat fundamenteel verskil van die van klassieke meganiese golwe (bv. seegolwe).
Born se interpretasie
In Max Born se statistiese interpretasie in nie-relativistiese kwantummeganika, is die kwadraatmodulus van die golffunksie, |ψ|2, 'n reële getal wat geïnterpreteer word as die waarskynlikheidsdigtheid van die meting van 'n deeltjie in 'n gegewe plek - of met 'n gegewe momentum - op 'n gegewe tydstip. Die integraal van hierdie hoeveelheid, oor al die grade van vryheid van die stelsel, moet 1 wees volgens die waarskynlikheidsinterpretasie. Hierdie algemene vereiste waaraan 'n golffunksie moet voldoen, word die normaliseringstoestand genoem.
Aangesien die golffunksie 'n komplekse waarde het, kan slegs die relatiewe fase en relatiewe grootte gemeet word. Die twee waardes in isolasie vertel niks oor die groottes of rigtings van meetbare waarneembare nie. 'n Mens moet kwantumoperateurs, wie se eigenwaardes ooreenstem met stelle moontlike resultate van metings, op die golffunksie ψ toepas en die statistiese verspreidings vir meetbare hoeveelhede bereken.
Ontologie
Of die golffunksie werklik bestaan, en wat dit voorstel, is belangrike vrae in die interpretasie van kwantummeganika. Baie bekende natuurkundiges het al oor hierdie probleem gewonder, soos Schrödinger, Einstein en Bohr. Sommige pleit vir formulerings of variante van die Kopenhagen-interpretasie (bv. Bohr, Wigner en von Neumann), terwyl ander, soos Wheeler of Jaynes, die meer klassieke benadering volg en die golffunksie beskou as inligting in die gedagtes van die waarnemer, dws. 'n mate van ons kennis van die werklikheid. Sommige, waaronder Schrödinger, Bohm en Everett en ander, het aangevoer dat die golffunksie 'n objektiewe, fisiese bestaan moet hê. Einstein het gedink dat 'n volledige beskrywing van die fisiese werklikheid direk na die fisiese ruimte en tyd moet verwys, anders as die golffunksie, wat na 'n abstrakte wiskundige ruimte verwys.
Suid-Samies
Suid-Samies (åarjelsaemien gïele; Noors: sørsamisk; Sweeds: sydsamiska) is die suidwestelikste van die Samiese tale en word in Noorweë en Swede gepraat. Dit is 'n ernstig bedreigde taal; die taal word veral in die munisipaliteite Snåsa, Røyrvik, Røros (Trøndelag, Sentraal-Noorweë) en Hattfjelldal (Nordland, Noord-Noorweë) in Noorweë gebesig. Suid-Samies kan op die Nord-universiteit in Levanger, die Umeå-universiteit in Umeå en die Uppsala-universiteit in Uppsala studeer word. In 2018 is op die Umeå-universiteit twee meestersgrade in dié taal geskryf. Taalkursusse word ook by verskeie Samiese taalsentras in die Suid-Samiese gebied gehou.
In Noorweë is Suid-Samies een van drie amptelik erkende variante van Samies (saam met Lule-Samies en Noord-Samies) en geniet saam met Noors (Bokmål en Nynorsk) amptelike status.
Lepotlako
Lepotlako is 'n klein Swart nedersetting wes van Polokwane, in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Colosseum
Die Colosseum of Kolosseum is 'n amfiteater in Rome en een van die beroemdste Antieke Romeinse geboue wat uit die eerste eeu van die huidige jaartelling dateer. Dit is veral bekend as ’n plek waar swaardvegters en wilde diere teen mekaar moes veg om skares te vermaak.
Ligging
Die laagte, waarin die Colosseum sou ontstaan, is geleë tussen vier Romeinse heuwels - Palatyn, Velia, Oppius en Caelius. Oorspronklik het dit een van die vier «hoekpunte» van die vroegste vierkante stadsuitleg gevorm wat volgens oorlewering deur Romulus beplan is. As deel van die Septimontium - die vroegste gemeenskappe van Latynsprekende bewoners - word dit onder die oudste stedelike strukture gereken wat rondom die antieke kernstad begin vorm het.
In die 6de eeu v.C. is die terrein reguit gemaak en vir die eerste keer vir landboudoeleindes gebruik; so is die eerste akkers hier bewerk. Gedurende die Keisertyd het belangrike openbare geboue hier ontstaan. Keiser Nero het die gebied by sy reusagtige residensie, die Goue Huis of Domus Aurea, en omliggende landskapstuine ingesluit, maar onder die bewind van die keisers is die terrein aan die Romeinse volk teruggegee.
Ontwerp
Die Colosseum is 'n ovale vierverdiepinggebou. Dit was oorspronklik 57 meter hoog, 188 meter lank en 156 meter breed. Keiser Vespasianus ná keiser Nero het dit gebou. In die eerste verdieping het die senatore, priesters en hoë beamptes gesit. In die tweede ry het die normale volk gesit, in die derde ry die vrygelate slawe en in die vierde ry het die vroue en kinders gesit.
Die Colosseum is ŉ tipiese voorbeeld van die Romeinse argitektuur waarin meer aandag bestee is aan tegniese probleme as aan die daarstelling van ŉ mooi gebou. Die Romeine was baie prakties en hulle het minder omgegee vir estetiese volmaaktheid as vir praktiese doelmatigheid. Tog is daar in die reuse-massa van die Colosseum ŉ trots en sterkte wat ons herinner aan die bekende Middeleeuse gesegde: “Solank die Colosseum staan, sal Rome staan.”
Geskiedenis van die Colosseum
Die bouwerk aan die amfiteater is in 74 n.C. deur keiser Vespasianus begin, en dit is in 80 n.C. deur sy seun en opvolger Titus voltooi. Albei hierdie keisers was lede van die Flaviese familie en daarom is dit die Flaviese amfiteater genoem. Die bouwerk is - vier jaar ná die einde van die Joodse Oorlog (66 tot 70 n.C.) - deur Joodse krygsgevangenes verrig.
Openingsdag
Op die oggend van 1 Mei 80 n.C. was daar 'n gees van groot opgewondenheid in die strate van Rome. Orals het mense opgewonde in groepies gestaan en gesels en met die hande beduie. Dit was die dag van die inwyding van die nuwe Flaviese amfiteater deur keiser Titus. Op die plek waar die gehate keiser Nero se “Goue Huis” (Domus Aurea, 'n reusagtige en luukse-paleis vir homself en sy howelinge) gestaan het, is 'n reuse-amfiteater gebou vir die vermaak van die inwoners van Rome.
Elke man het ŉ kaartjie gehad waarop aangedui was watter een van die tagtig ingange hy moes gebruik, asook die nommer van sy ry en sitplek. Reeds vroeg die oggend was al 45 000 sitplekke gevul en met 'n geskal van trompette het die spele begin. Die digter Martialis het in sy geskrifte 'n beskrywing nagelaat van party van die vertonings wat in daardie honderd dae gereël is.
Baie van hulle was eienaardig en wreed vir ons smaak. Op die eerste dag het meer as honderd pare gladiatore of swaardvegters van die oggend tot die aand in die arena geveg. Die gladiator wat verloor, is gewoonlik deur die oorwinnaar doodgemaak, behalwe as die verloorder na die mening van die skare besonder dapper geveg het. Die daaropvolgende dae het vertonings van venationes (jagpartye) ingesluit wat in Rome al lank voor die bou van die Colosseum gewild was - die eerste venatio het in 264 v.C. plaasgevind, die laaste, nog in die Colosseum, volgens historiese oorlewerings in 523.
In die arena is bome en takke aangebring en dan het jagters op verskeie wildsoorte jag gemaak. Hoe kwaaier en hoe ongewoner die diere, hoe meer het die skare dit geniet; en tiere, volstruise en selfs renosters is teen 'n geweldige koste na Rome gebring net om in die arena van die Colosseum doodgemaak te word. By een so ŉ geleentheid is meer as 5 000 diere doodgemaak.
Eers in die Middeleeue het die gebou as die Colosseum bekend geword; die oudste historiese dokument, waarin die naam voorkom, dateer uit die 8ste eeu. Eienaardig genoeg, is hierdie naam nie ŉ verwysing na die grootte van die gebou nie, maar na die groot standbeeld (colossus) van keiser Nero wat oorspronklik op daardie plek gestaan het. Hoewel dit verwyder is om vir die amfiteater plek te maak, het die naam gebly.
Vir meer as twee eeue was die arena van die Colosseum ŉ plek van ongelooflike wreedheid; mense en diere is in hul duisende doodgemaak net om die Romeine se begeerte na opwinding te bevredig. Dit is ook die plek waar baie Christene gesterf het. Toe die Christendom in 313 n.C. die amptelike godsdiens van die Romeinse Ryk geword het, was daar minder gevegte in die arena, maar dit was eers in 404 n.C. dat keiser Honorius ŉ einde daaraan gemaak het.
Verval en restourasie
Met verloop van tyd het die Colosseum heeltemal in onbruik verval, en in die Middeleeue is dit deur die adellike Frangipani-familie omgebou en as 'n fort gebruik. Hoewel weerlig (in 320), vuur (die Colosseum is verskeie kere deur brande geraak waartydens die houtkonstruksies van die teater vernietig is) en verwoestende aardbewings (in 429 en 443) groot skade aan die gebou aangerig het, was dit veral die mens wat vir sy verwoesting verantwoordelik was.
In 1312 het keiser Hendrik VII, as regtelike opvolger van die antieke Romeinse heersers, die Colosseum aan die stad Rome en sy bewoners geskenk. Vervolgens was die amfiteater, net soos ander antieke geboue, eeue lank 'n steengroef vir Rome, en baie geboue, onder meer die St. Pieterskerk, is gebou van materiaal wat uit die Colosseum verwyder is. Ook die ysterhakies, waarmee die steenblokke met mekaar verbind is, was gedurende die Middeleeue 'n gewilde metaalbron. Al is groot dele van die suidfasade heeltemal verwyder, het daar nog genoeg van die Colosseum behoue gebly om moderne waarnemers ŉ idee te gee van hoe dit tweeduisend jaar gelede moes gelyk het. Die magtige suile en boë herinner 'n mens aan die groot prestasie van die boumeesters wat die hele kompleks in minder as sewe jaar gebou het. In 1744 het pous Benedictus XIV die Colosseum as plek, waar talle Christene die martelaarsdood gesterf het, laat wy, terwyl pous Pius VII die ruïne in 1805 laat beveilig het. Vervolgens is stelselmatig navorsing oor die teater en sy geskiedenis gedoen.
Grootskaalse restourasiewerk teen 'n koste van €25 miljoen, wat deur die Italiaanse entrepreneur Diego Della Valle geborg is, het in 2013 begin. Tydens die eerste fase is die Colosseum se wit travertynstene, wat deur motoruitlaatgasse swart ingekleur is, oor 'n tydperk van drie jaar met waterdamp en fyn borsels skoongemaak. Tydens die tweede fase sal die kelderverdieping gerestoureer en later vir besoekers toeganklik gemaak word.
Zach Woods
Zach Woods (gebore 25 September 1984) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente In the Loop (2009), The Other Guys (2010), en Ghostbusters: Answer the Call (2016), en in die televisiereeks Silicon Valley (2014).
Jayma Mays
Jayma Mays (gebore 16 Julie 1979) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Red Eye (2005), Epic Movie (2007), Paul Blart: Mall Cop (2009), en The Smurfs (2011).
Umbries
Umbries is 'n uitgestorwe taal uit Oskies-Umbriese groep van die Italiese taalfamilie, wat in die laaste eeue voor Christus in die antieke Italiaanse gewes Umbria gepraat is. Dit was nou verwant aan Oskies en Volskies en – alhoewel in 'n mindere mate – ook aan Latyn. Sy sprekers, die Umbri, het oorspronklik 'n groot gebied bewoon, wat tot by die Porivier gestrek het. Hulle is later egter deur die Etruskers tot hulle latere tuisland in die Apennyne-bergreeks teruggedring. Die taal het in die loop van die Romeinse geskiedenis volledig verdwyn en is deur Latyn as omgangstaal vervang.
Umbriese inskripsies, wat tot dusver gevind is, word in twee hoofgroepe verdeel: Oud-Umbriese tekste dateer uit die tydperk van die 7de tot 1ste eeu v.C., en hulle is in variante van die Oud-Italiese alfabet geskryf, wat uit die Etruskiese skrif ontwikkel is. Die Tabulae Iguvinae is die belangrikste van die sowat dertig bekende dokumente van Oud-Umbries, waaroor taalhistorici tans beskik. Hierdie sewe bronstafels, wat dikwels ook die "Ritueel van Iguvium" genoem word en waarskynlik tussen 300 en 90 v.C. saamgestel is, is in die huidige stad Gubbio gevind en bevat notas oor sakrale seremonies en statute vir priesters.
Laat-Umbriese tekste dateer uit die 1ste eeu v.C., en vir hulle is reeds van die Latynse alfabet gebruik gemaak is. Daarna het Umbries vinnig uitgesterf.
Josh Saviano
Josh Saviano (gebore 31 Maart 1976) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Ray Bradbury Theater (1985), The Wonder Years (1988), en Law & Order: Special Victims Unit (1999).
M.P.O. Burgers
Olivier Burgers (*22 April 1909, Johannesburg –† 30 April 1962) is ’n baanbreker Afrikaanse radio-omroeper en streekbestuurder van die SABC in die Wes-Kaap. Hy publiseer studies oor C.J. Langenhoven en C. Louis Leipoldt en is ook ’n dramaturg. Die bekende akteur Frederik Burgers is sy broer.
Herkoms en opleiding
Marius Philip Olivier Burgers is op 22 April 1909 in Johannesburg gebore. Sy broer is Frederik Burgers, bekende akteur en komediant wat bekendheid verwerf met die vele rolprente wat hy saam met Al Debbo maak. Olivier voltooi sy matriek aan die Hoër Seunskool Helpmekaar, waar dr. J.R.L. van Bruggen ’n liefde vir die letterkunde by hom kweek. Hy matrikuleer met ’n onderskeiding in Afrikaans en studeer daarna aan die Universiteit van die Witwatersrand, met Afrikaans, Engels en Sielkunde as hoofvakke. Nadat hy sy B.A.-graad verwerf het, studeer hy aan die Johannesburg Opleidingskollege vir Onderwysers, waar hy ’n Transvaalse Onderwysdiploma verwerf. Hy behaal ook ’n Diploma in Voordragkuns. Na sy voltydse studie gee hy vir sewe jaar onderwys. In Johannesburg neem hy aktief deel aan die Afrikaanse kultuurlewe en is onder andere lid van die Afrikaanse Skrywerskring onder voorsitterskap van C.M. van den Heever. Hy sit intussen op deeltydse basis sy studies aan die Universiteit van die Witwatersrand voort en behaal sy M.A.-graad in 1937 met ’n studie oor C.J. Langenhoven, wat later as Die mens Langenhoven gepubliseer word. Hy verwerf later ook ’n doktorsgraad aan die Universiteit van Leiden in Nederland met ’n proefskrif oor C.L. Leipoldt – ’n Studie in stof-keuse, -verwerking en -ontwikkeling.
Loopbaan as omroeper en akteur
Olivier verwerf bekendheid as een van die eerste voltydse omroepers van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK). Sy eerste kennismaking met die radio is reeds op skool in 1924, toe hy ’n opstelwedstryd met die tema Die gebruik en waarde van die draadloos wen. Ná voltooiing van sy voltydse studie aan die Universiteit van die Witwatersrand word hy in 1930 aangestel as deeltydse tweetalige omroeper en word dan een van die eerste heeltydse omroepers van die Afrikaanse radiodiens. Later word hy bevorder tot programorganiseerder en ateljeebestuurder van die Afrikaanse programme in Johannesburg. In 1949 verhuis hy na Kaapstad as streekbestuurder van die SAUK in Wes-Kaapland,  ’n posisie wat hy tot met sy dood beklee. Hy was ook ’n kenner van die Engelse taal en het jare lank die rubriek Knap u Engels op oor die Afrikaanse radiodiens aangebied. Vir lank is hy betrokke by die skryf van resensies oor boeke en die teater vir onder andere Die Brandwag, terwyl hy gereeld by kunswedstryde en dramafeeste as beoordelaar optree. As akteur vertolk hy verskeie rolle en tree onder andere op in die 1947 Afrikaanse opvoering van Hamlet van William Shakespeare. Vir verskeie publikasies, insluitende Trans-Afrika, skryf hy resensies en artikels oor die teater.
Skryfwerk
Hy verwerk Eugène Marais se kortverhaal Die wegraak van Sannie vir die verhoog onder die titel Sannie (gepubliseer onder die naam Olivier Burgers) en vertaal Henrik Ibsen se Gengangere of Ghosts as Spoke.
Sy gepubliseerde verhandeling, Die mens Langenhoven, is ’n vroeë poging om aan die hand van sielkundige ontleding die persoon en werk van ’n letterkundige te verklaar. Die sielkundige benadering is gebrekkig en by geleentheid ook onoortuigend, maar hierdie boek verskaf tog ’n waardevolle oorsig oor Langenhoven se letterkundige werke.
Sy proefskrif oor C.L. Leipoldt – ’n Studie in stof-keuse -verwerking en -ontwikkeling word ook gepubliseer. Hierin ondersoek hy Leipoldt se aangetrokkenheid tot sekere stofkeuses en die verwerking hiervan tot temas en probeer aan die hand hiervan ’n gevolgtrekkings te maak aangaande die psige van die skrywer. Terwyl die agtergrondgeskiedenis van Leipoldt se stofkeuses belangrike materiaal beskikbaar maak, is die psigologiese ontleding onoortuigend en berus dit op te veel voorveronderstellings.
Publikasies
Werke wat uit sy pen verskyn sluit in:
Literatuurkritiek
Die vraag of literatuurkritiek as ŉ studieveld apart van literatuurteorie of boekresensies aan die ander kant, oorweeg moet word of nie, is ŉ kontroversiële saak. Die Johns Hopkins Guide to Literary Theory and Criticism maak geen onderskeiding tussen literatuurteorie en -kritiek nie, en gebruik die terme saam om dieselfde konsepte te illustreer. Sommige kritici beskou literatuurkritiek as die praktiese toepassing van die teorie, aangesien kritiek altyd direk met spesifieke werke handel, terwyl die teorie meer algemeen en abstrak daarna kyk.