cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Japannese Keiserryk
Geskiedenis
'n Direkte gevolg van die Japannese Keiserryk se ontbinding was die Korea-oorlog (1950–1953), die eerste konflik van die opkomende Koue Oorlog tussen Noord- en Suid-Korea, maar ook tussen die Sowjetunie en die Volksrepubliek China aan die een kant en die Amerikaans-geleide Westerse koalisie aan die ander kant. Sedertdien is Korea tussen die kommunistiese Demokratiese Volksrepubliek Korea in die noorde en die demokratiese Republiek Korea in die suide verdeel, wat nog steeds in 'n amptelike status van oorlog verkeer. Japan self is sedert die onttrekking van die Amerikaanse Gewapende Magte in 1951 (saam met Suid-Korea en die Republiek China op Taiwan) 'n getroue bondgenoot van die Verenigde State.
Die keisers (Tennō) gedurende hierdie tydperk, wat oor die hele bewind van Meiji en Yoshihito, asook 'n kleiner gedeelte van die Shōwa-tydperk streek, is in Japan onder hul postume name bekend, wat met dié van die tydperke ooreenstem: Keiser Meiji (Mutsuhito), Keiser Taishō (Yoshihito) en Keiser Shōwa (Hirohito).
Paulita Sedgwick
Paulita Sedgwick (7 Desember 1943 – 18 Desember 2009) was 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Savages (1972), Quartet (1981), en Bolero (1981).
Tapir
Die tapir (familie Tapiridae) is ’n taamlik groot, digbehaarde hoefdier  met 'n kort, beweeglike slurp aan die punt van die snoet. Teenswoordig kom tapirs net in Amerika en Asië voor, maar etlike miljoene jare gelede het hulle ook in Europa geleef. Die bekendste van die vier spesies is die laaglandtapir (Tapirus terrestris) omdat hy in die meeste dieretuine aangehou word.
Algemeen
Tapirs (familie Tapiridae) word saam met renosters en perde onder die orde van die onewetonige hoefdiere (Perissodactyla) geklassifiseer, ondanks die feit dat die voorpote 'n ewe getal (vier) tone dra; die agterpote dra drie tone. Die opvallendste kenmerk van tapirs is die kort, beweeglike slurp wat deur die neus en die bolip gevorm word.
Die kop word, soos by perde, deur 'n sterk, breë nekband met die werwelkolom verbind. In al vier kaakhelftes kom droe snytande en 'n klein hoektand voor, terwyl die bokaak ook sewe en die onderkaak ses maaltande dra. 'n Besondere kenmerk van die mannetjies is dat die teelballe (testes) binne die liggaam geleë is. Die verskynsel word selde by soogdiere aangetref.
Teenswoordig is daar nog net vier spesies oor van die eens talryke familie, wat moontlik tydens die Eoseen (sowat 54 miljoen jaar gelede) in Noord-Amerika ontstaan het en later oor Europa en Asië versprei het. In die Pleistoseen (sowat 2,4 miljoen jaar gelede) het die tapirs in Europa uitgesterf. Die bestaande spesies het oor die laaste 7 miljoen jaar uiterlik nouliks verander. Tans word hul voortbestaan bedreig omdat die mens hul natuurlike habitat vernietig.
Leefwyse
Tapirs, wat hoofsaaklik nagdiere is, leef in digte, vogtige oerwoude of bergwoude, waar hulle gewoonlik naby groot riviere aangetref word aangesien hulle 'n deel van die dag deurbring deur in die water te lê. Hulle kan ook uitstekend swem. Hulle word saans aktief en beweeg dan in die woud langs tonnelagtige paadjies. Die voedsel bestaan uit blare, lote en kruide en die diere kan deur middel van die slurp hoë takke bykom. In teenstelling met renosters en perde verloop die bronstyd van tapirs rustig.
Die mannetjie jaag wel die wyfie soms voor hom uit voordat paring plaasvind; ook ander paringsrituele is by diere in gevangenskap opgemerk. Na 'n dratyd van sowat 400 dae word een kleintjie gebore, wat geel en wit gevlek en gestreep is en effens soos 'n klein wildevark lyk. Na sowat ses maande vervaag die kleurpatroon.
Tapirs is vreedsame en betreklik weerlose diere wat veral deur hul verborge leefwyse en die dik huid beskerm word. Die huid kan by die nek tot 2,5 cm dik wees. Buiten die mens is die tier en die luiperd in Asië en die jaguar in Suid-Amerika hul vernaamste vyande. In Suid-Amerika jag die inheemse bevolking tapirs ter wille van hul huid en vleis, maar in Asië beskou die Moslems hulle as 'n soort vark en dus as onrein.
Verteenwoordigers
Die Indiese tapir of sjabratapir (Tapirus indicus) kom op Soematra, Malakka en Mianmar en in Thailand voor. As gevolg van die grootskaalse ontbossing van die oerwoud en die guerrillastryd in sy verspreidingsgebied, word die spesie se voortbestaan ernstig bedreig. Om te verhoed dat dit uitsterf, is spesiale reservate op Sumatra ingerig. Die laaglandtapir (Tapirus terrestris) is die talrykste verteenwoordiger en het ook die grootste verspreidingsgebied. Hy kom oor die hele laagland van Suid-Amerika voor.
Die spesie word ook dikwels in dieretuine aangetref, onder meer omdat hulle daar goed voortplant. Die bergtapir (Tapirus pinchaque) leef in die Andesberge van Colombia, Ecuador, Noord-Peru en Wes-Venezuela en wel in die dele van die gebergte wat met digte oerbos bedek is. Net soos die laaglandtapir word sy voortbestaan tot dusver nog nie bedreig nie. Dit is egter nie die geval met die Sentraal-Amerikaanse tapir (Tapirus bairdi) nie omdat hy kwaai gejag en sy leefgebied al hoe kleiner word. Dit is 'n donkerbruin dier met wit vlekke op die ore, wange, keel en bors.
Hy kom teenswoordig nog van Veracruz in Meksiko oor die hele landengte van Panama tot in Ecuador en Colombia wes van die Andes en die Rio Cauca voor. Die spesie verskil van die ander daarin dat dit 'n afwykende skedelvorm het wat eerder op 'n noue verwantskap met die uitgestorwe tapirs van Europa en Asië dui.
Nosipho Ntwanambi
Nosipho Ntwanambi is 'n lid van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika vir die African National Congress.
Steve Franken
Steve Franken (27 Mei 1932 – 24 Augustus 2012) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Time Travelers (1964), The Party (1968), Westworld (1973), en Can't Buy Me Love (1987).
Rosalind Harris
Rosalind Harris (gebore 19 Maart 1950) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Fiddler on the Roof (1971) en The Cotton Club (1984).
Catherine Benguigui
Catherine Benguigui (gebore 23 September 1964) is 'n Franse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Ninth Gate (1999), Gamer (2001), en Midnight in Paris (2011), en in die televisiereeks Lanester (2013).
Forcepia brunnea
Die spons behoort tot die genus Forcepia en tot die familie Coelosphaeridae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Inferno (Dante)
thumb|286px|Kanto I uit die Inferno, die eerste deel van die Goddelike Komedie deur [[Dante Alighieri.]]
Inferno (Italiaans vir "hel") is die eerste deel van die Italiaanse skrywer Dante Alighieri se 14de-eeuse epiese gedig Goddelike Komedie. Dit word gevolg deur Purgatorio en Paradiso. Die Inferno beskryf Dante se reis deur die hel, begelei deur die Romeinse digter Vergilius. In die gedig word die hel uitgebeeld in nege konsentriese sirkels van foltering wat in die aarde geleë is; dit is die "ryk ... van diegene wat spirituele waardes verwerp het deur hulle oor te gee aan dierlike aptyte of geweld, of wat hulle menslike intellek bederf het met bedrog of kwaadwilligheid teenoor hulle medemens". As 'n allegorie verteenwoordig die Goddelike Komedie die reis van die siel na God, met die Inferno wat die erkenning en verwerping van sonde beskryf. Die woord "komedie" beteken hier 'n gedig met 'n gelukkige einde, en moenie verstaan word in die moderne sin van 'n komedie nie.
Kanto I
thumb|240px|Gustave Doré se graveerwerk illustreer die Goddelike Komedie (1861-'68). Hier verdwaal Dante aan die begin van Kanto I van die Inferno. 240px|thumb|Gustave Doré se illustrasie van Kanto III: Aankoms van Charon.
Die gedig begin die nag van Wit-Donderdag op 7 April 1300, kort voor die aanbreek van Goeie Vrydag. Die verteller, Dante self, is 35 jaar oud en dus "halfpad op die reis van ons lewe" (Nel mezzo del cammin di nostra vita) – die helfte van die Bybelse lewensduur van 70 jaar (Psalm 90:10 in die Afrikaanse vertalings). Die digter verdwaal in 'n donker woud (selva oscura), weg van die reguit pad (diritta via) of smal weg van redding. Hy wil 'n klein berg uitklim, maar drie diere versper sy pad: 'n lonza (gewoonlik vertaal as luiperd), 'n leone (leeu) en 'n lupa (wyfiewolf). Die drie diere, wat uit Jeremia 5:6 kom, simboliseer vermoedelik die drie soorte sonde wat die onboetvaardige siel tot in een van die drie hoofafdelings van die hel bring. Volgens John Ciardi is dit onbeheerstheid (die wyfiewolf), geweld (die leeu) en kwaadwilligheid (die luiperd). Volgens Dorothy L. Sayers verteenwoordig die luiperd onbeheerstheid en die wyfiewolf kwaadwilligheid.
Kanto II
Vergilius verduidelik aan Dante dat hy deur Beatrice, die simbool van goddelike liefde, gestuur is. Beatrice is oorreed om Dante te help deur die Maagd Maria (simbolies van medelye) en sint Lucia (simbolies van genade). Ragel, simbolies van die peinsende lewe, verskyn ook in die hemelse toneel wat deur Dante beskryf word. Die twee mans begin dan hulle reis na die onderwêreld.
Kanto III: Voorhof van die hel
Dante loop deur die poort van die hel met die opskrif "Los enige hoop, jy wat binnekom" (Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate). Dante en sy gids hoor die beangste gille van die onverbondenes. Dit is die siele van mense wat in die lewe geen kant gekies het nie; die opportuniste wat nie goed of kwaad gekies het nie, maar hulle net oor hulleself bekommer het. Onder hulle herken Dante 'n figuur wat vir die "groot weiering" verantwoordelik was, wat pous Celestinus V impliseer wie se "lafhartigheid (uit 'n selfsugtige vrees vir sy eie welstand) gedien het as die deur waardeur so baie boosheid die Kerk binnegekom het".
Saam met dié mense is die uitgeworpenes wat nie kant gekies het in die "Oorlog van die Engele" nie. Dié siele is vir altyd ongeklassifiseerd; hulle is nie in of buite die hel nie, maar bly aan die oewers van die rivier Ageron. Hulle hardloop nakend in die mis rond in 'n ewige soeke na 'n ontwykende banier (wat simbolies is van hulle soeke na ewig veranderende eiegewin). Hulle word deur perdebye gejaag wat hulle sonder ophou steek. Walglike maaiers en wurms aan die sondaars se voete drink die stinkende mengsel van bloed, etter en trane wat teen hulle liggaam afrol. Dit simboliseer die steek van hulle skuldige gewete en die afsku van sonde. Dit kan ook beskou word as 'n weerspieëling van die spirituele stagnasie waarin hulle gelewe het.
Oorsig
Vergilius lei Dante deur die nege sirkels van die hel. Die sirkels is konsentries en verteenwoordig 'n geleidelike toename in boosheid. Die sirkels kulmineer in die middel van die aarde, waar Satan gevange gehou word. Die sondaars van elke sirkel word vir ewig gestraf op 'n manier wat by hulle misdade pas: Elke straf is 'n contrapasso, 'n simboliese voorbeeld van digterlike geregtigheid. Dante en Vergilius loop byvoorbeeld later in die gedig waarsêers raak wat vorentoe moet loop terwyl hulle koppe agtertoe wys. Hulle kan nie sien wat voor hulle aangaan nie, want hulle het in die lewe op ongeoorloofde maniere probeer om die toekoms te voorspel. So 'n contrapasso "dien nie net as 'n vorm van goddelike wraak nie, maar eerder as die vervulling van 'n bestemming wat elke siel vrylik in sy of haar lewe gekies het". Mense wat gesondig het maar voor hulle dood om vergifnis gevra het, is nie in die hel nie, maar in die vaevuur, waar hulle werk om verlos te word van hulle sonde. Dié in die hel is mense wat hulle sonde probeer regverdig en onboetvaardig is.
thumb|300px|links|'n Kaart van Dante se Inferno, deur Sandro Botticelli. Dante se hel is gestruktureer op die idees van Aristoteles, maar met "sekere Christelike simbolismes, uitsonderings en misvattings van Aristoteles se teks", en 'n verdere aanvulling van Cicero se De Officiis. Vergilius herinner Dante (die karakter) aan die drie groot sondes: onbeheerstheid, onsedelikheid en kwaadwilligheid. Cicero het op sy beurt sonde verdeel in geweld en bedrog. Deur Cicero se geweld met Aristoteles se dierlikheid saam te smelt, en sy bedrog met kwaadwilligheid of onsedelikheid, het Dante die digter drie hoofkategorieë van sonde geskep, soos gesimboliseer deur die drie diere wat hy in Kanto I teenkom: onbeheerstheid, geweld en kwaadwilligheid.
Sondaars wat vir onbeheerstheid gestraf word – die wellustiges, gulsiges, opgaarders en wraaksugtiges – demonstreer almal 'n swakheid in die beheersing van hulle aptyte, begeertes en natuurlike drange. Dié sondaars word in vier sirkels van die boonste hel (sirkels 2-5) aangetref. Hulle foltering is ligter as dié in die onderste hel, wat tussen die mure van die stad Dis geleë is en daar is vir die pleeg van gewelds- en bedrogmisdade. Die dieper vlakke is georganiseer in een sirkel vir geweld (sirkel 7) en twee vir bedrog/verraad (sirkels 8 en 9). As 'n Christen voeg Dante sirkel 1 (die voorhel) by die boonste hel en sirkel 6 (kettery) by die onderste hel, en dit maak altesaam nege sirkels. Saam met die voorhof is daar dus 10 hoofafdelings van die hel. Die struktuur "9+1=10" word ook in die Purgatorio en Paradiso aangetref. Die onderste hel word verder opgedeel: Sirkel 7 (geweld) word in drie ringe verdeel, sirkel 8 (bedrog) in 10 bolge en sirkel 9 (verraad) in vier streke of rondtes. Die hel bestaan dus uit altesaam 24 afdelings.
Eerste sirkel (voorhel)
thumb|240px|Die Redding uit die Hel, in 'n 14de-eeuse versierde manuskrip, die Petites Heures de Jean de Berry.
Kanto IV Dante word wakker en vind uit hy het die Ageron oorgesteek, en Vergilius lei hom die eerste sirkel van die hel, die voorhel, binne waar Vergilius self bly. Die eerste sirkel huisves die ongedooptes en deugsame heidene wat nie Christus aanvaar het nie, hoewel hulle nie sondig genoeg is om verdoemenis te regverdig nie. Dorothy L. Sayers skryf: "Ná dié wat keuses geweier het, kom dié wat nie 'n keuse gehad het nie. Hulle kon nie Christus kies nie, maar het eerder menslike deugsaamheid gekies, en daarvoor word hulle beloon." Die voorhel deel baie eienskappe met die Affodilland, en dus word die verdoemdes sonder skuld gestraf deur in 'n onvolwaardige vorm van die hemel te bly. Toe Dante vra of enigiemand al die voorhel verlaat het, antwoord Vergilius hy het gesien hoe Jesus die voorhel binnegegaan en Adam, Abel, Noag, Moses, Abraham, Dawid, Ragel en ander in sy allesvergewende arms neem en na die hemel vervoer as die eerste menslike siele wat gered is. Dié redding uit die hel het na bewering omstreeks 33 of 34 n.C. gebeur.
Dante loop die digters Homeros, Horatius, Ovidius en Lucanus raak wat hom in hulle midde insluit en hom die "sesde een in daardie hoë geselskap" maak. Hulle kom by die basis van 'n groot kasteel – die woonplek van die slimste manne van die oudheid – wat deur sewe poorte en 'n vloeiende spruit omring word. Nadat hulle deur die sewe poorte geloop het, kom die groep by 'n eksotiese groen vallei en Dante loop die inwoners van die kasteel raak. Dit sluit figure in wat met die Trojane en hulle afstammelinge (die Romeine) verbind word: Elektra (die moeder van Troje se stigter, Dardanus), Hektor, Eneas, Julius Caesar in sy rol as Romeinse generaal, Kamilla, Pentesileia (koningin van die Amasones), Lucius Junius Brutus (wat die Romeinse Republiek gestig het), Lucretia, Julia (dogter van Caesar) en Saladin, 'n Moslemse militêre leier wat bekend is vir sy geveg teen die Kruisvaarders.
Dante loop volgende 'n groep filosowe raak, insluitende Aristoteles, Sokrates en Plato. Hy sien die mitiese Griekse digters Orfeus en Linus, en die Romeinse staatsmanne Marcus Tullius Cicero en Seneca. Hy sien die Griekse wiskundige Euklides en die Aleksandrynse sterrekundige Ptolemaeus, sowel as die geneeshere Hippokrates en Galenus. Dante en Vergilius verlaat die ander vier digters en sit hulle reis voort.
Tweede sirkel (wellus)
thumb|links|240px|Gustave Doré se uitbeelding van Minos wat sondaars veroordeel aan die begin van Kanto V.
Kanto V Dante en Vergilius verlaat die voorhel en gaan die tweede sirkel binne – die eerste van die sirkels van onbeheerstheid – waar die strawwe van die werklike hel begin. Hulle pad word versper deur die slang Minos, wat almal wat met opset sondes gepleeg het, na een van die laer sirkels veroordeel. In dié stadium van die Inferno word van elke sondaar verwag om al sy sondes aan Minos te bely, en daarna veroordeel Minos hulle tot 'n straf deur sy stert 'n paar keer om sy lyf te draai, soveel keer as wat ooreenstem met die sirkel van die hel waarheen die siel moet gaan. Die rol van Minos hier is 'n kombinasie van sy klassieke rol as veroordelaar en onregverdige regter van die onderwêreld en sy rol as die klassieke Rhadamanthys, ondervraer en biegvader van die onderwêreld.
Hierdie verpligte belydenisse veroorsaak dat elke siel sy eie plek onder die veroordeeldes verbaliseer, want sy belydenisse is die enigste gronde vir sy plasing in die hel. Van Dante word nie vereis om 'n belydenis te doen nie; in die plek daarvan berispe Vergilius vir Minos, en hy en Dante hervat hulle reis.
Miriam Seegar
Miriam Seegar (1 September 1907 – 2 Januarie 2011) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente The Price of Divorce (1928), Seven Keys to Baldpate (1929), What a Man (1930), en The Dawn Trail (1930).
Inferno (Dante)
Tweede sirkel (wellus)
In die tweede sirkel van die hel is die siele van dié wat hulle aan wellus oorgegee het. Dié "seksuele oortreders" word veroordeel omdat hulle aptyte in die pad van hulle rede gekom het. Dié siele word sonder einde heen en weer geruk deur verskriklike stormwinde. Dit simboliseer die mag van wellus om sonder rede of doel te waai. Aangesien wellus wedersydse bevrediging vereis, en dus nie heeltemal selfgesentreerd is nie, beskou Dante dit as die minste gruwelik van die sondes, en die straf daarvoor is die ligste in die werklike hel.
In dié sirkel sien Dante vir Dido, Cleopatra, Helena van Troje, Paris, Achilles en baie ander wat hulle in hulle lewe aan seksuele liefde oorgegee het. Vanweë die teenwoordigheid van so baie heersers onder die wellustiges is die vyfde kanto van die Inferno al die "kanto van die koninginne" genoem.
Derde sirkel (gulsigheid)
thumb|240px|[[Kerberos (mitologie)|Kerberos, soos geteken deur Gustave Doré.]]
Marcus Carl Franklin
Marcus Carl Franklin (gebore 24 Februarie 1993) is 'n Amerikaanse akteur en komponis. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente I'm Not There. (2007), Be Kind Rewind (2008), The Art of Getting By (2011), en But Not for Me (2015).
Inferno (Dante)
Derde sirkel (gulsigheid)
Kanto VI In die derde sirkel woel die gulsiges rond in 'n walglike, stinkende slyk wat geskep word deur 'n oneindige, vuil ysreën – "'n groot storm van ontbinding" – as straf vir hulle oormatige aptyt. Kerberos (beskryf as "il gran vermo", letterlik "die groot wurm", reël 22), die monsteragtige, uitgehongerde, driekoppige dierasie van die hel, pas die gulsiges op en verskeur hulle met sy kloue terwyl hulle soos honde tjank. Vergilius verkry veilige deurgang deur die monster se drie bekke met modder te vul.
Dorothy L. Sayers skryf "die oorgawe aan sonde wat met wedersydse bevrediging begin het, lei deur 'n onmerkbare degradasie na eensame selfkoestering". Die gulsiges kruip op hulle eie in die modder rond sonder om hulle bure te sien, en dit simboliseer die koue, selfsugtige en leë sensualiteit van hulle lewe. Net soos wellus sy ware aard in die winde van die vorige sirkel getoon het, onthul die slyk hier die ware aard van sensualiteit – wat nie net tot uiting kom in te veel eet en drink nie, maar ook in enige ander soort verslawing.
Vierde sirkel (gierigheid)
thumb|240px|In Gustave Doré se illustrasies vir die vierde sirkel is die gewigte groot geldsakke.
Kanto VII Die vierde sirkel word bewaak deur 'n figuur wat Dante "Pluto" noem: Dit is Plutus, die god van rykdom in klassieke mitologie. Hoewel die twee karakters dikwels verwar word, is Plutus 'n ander figuur as Pluto (Dis), die klassieke heerser van die onderwêreld. Aan die begin van Kanto VII dreig hy Vergilius en Dante, maar Vergilius beskerm Dante teen hom.
Die mense wat 'n groot behoefte aan materiële goedere gehad het, se siele word in die vierde sirkel gestraf. Hulle sluit in die hebsugtiges en gierigaards (insluitende baie "kerklui, en pouse en kardinale"), wat besittings vergader het, asook die verkwisters, wat geld uitgemors het. Hulle dra groot gewigte wat hulle met hulle bors stoot.
Dorothy L. Sayers verbind dié sonde van onbeheerstheid met die vorige twee (wellus en gulsigheid), en skryf: "Wedersydse bevrediging het reeds gedegradeer tot selfsugtige aptyt; nou raak daardie aptyt bewus van die onverenigbaarheid en ewe selfsugtige aptyte van ander mense. Onverskilligheid word wedersydse antagonisme, wat hier uitgebeeld word deur die antagonisme tussen opgaring en verkwisting." Die kontras tussen dié twee groepe laat Vergilius verwys na die aard van die wiel van geluk, wat nasies tot grootsheid ophef en hulle later in armoede laat verval, namate sy "daardie leë goed van nasie tot nasie, clan tot clan" verskuif. Dié redevoering vul wat andersins 'n gaping in die gedig sou gewees het, want albei groepe is so verdiep in hulle aktiwiteit dat dit volgens Vergilius nutteloos sou gewees het om met hulle te probeer praat – hulle het inderdaad hulle individualiteit verloor en is nou "onherkenbaar".
links|thumb|200px|Die vyfde sirkel, geïllustreer deur Stradanus.
Vyfde sirkel (gramskap)
thumb|240px|Die Bark van Dante, deur Eugène Delacroix.
In die stink, moerasagtige water van die rivier Styx – die vyfde sirkel – baklei die aktiewe wraaksugtiges woes teen mekaar op die oppervlak van die slyk, terwyl die passiewe wraaksugtiges stuurs onder die water lê, teruggetrek "in 'n swart nukkerigheid wat geen vreugde in God of die mens of die heelal kan wegneem nie". Dorothy L. Sayers skryf: "Op die stinkende moeras van die Styx verskeur die aktiewe haters mekaar en grom vir mekaar; onder lê die passiewe haters gorrelend, nie eens in staat om te praat nie weens die woede wat hulle verwurg."
As die laaste sirkel van onbeheerstheid merk die "woedende selffrustrasie" van die vyfde sirkel die einde "van dit wat sag en romanties begin het met flankering en wedersydse passie".
Ingang tot Dis
In die verte kan Dante hoë torings sien wat soos rooi moskees lyk. Vergilius deel hom mee dat hulle die stad Dis nader. Dis, wat self omring is deur die Styx-moeras, omsluit die onderste hel tussen sy mure. Dis is een van die name van Pluto, die klassieke koning van die onderwêreld, asook die naam van die ryk. Gevalle engele bewaak die mure van Dis. Vergilius kan hulle nie oorreed om hom en Dante binne te laat nie.
Kanto IX Dante word gedreig deur die Eriniërs (wat bestaan uit Alekto, Megaera en Tisifone) en Medusa. 'n Engel wat uit die hemel gestuur word, verseker toegang vir die digters deur die poort met 'n staf oop te maak, en betig dié wat Dante teengegaan het. Allegories onthul dit die feit dat die gedig begin handel oor sondes wat die filosofie en humanisme nie heeltemal verstaan nie.
thumb|200px|Die onderste hel, tussen die mure van Dis, deur Stradanus.
Sesde sirkel (kettery)
Kanto X In die sesde sirkel is ketters soos Epikurus en sy volgelinge (wat sê "die siel sterf saam met die liggaam"). Hulle is vasgevang in brandende graftombes. Dante gesels met twee Epikuriese Florentyne in een van die tombes: Farinata degli Uberti, 'n beroemde Ghibellynse leier wat ná sy dood in 1283 skuldig bevind is aan kettery; en Cavalcante de' Cavalcanti, 'n Guelf wat die vader was van Dante se vriend en mededigter Guido Cavalcanti. Die twee mans se politieke bande lei tot 'n verdere bespreking van Florentynse politiek. In antwoord op Dante se vraag oor die "profesie" wat hy ontvang het, verduidelik Farinata dit wat die siele in die hel van die lewe op aarde weet, kom van in die toekoms insien, nie van huidige waarneming nie. Daarom, wanneer "die portaal van die toekoms gesluit is", sal dit nie meer vir hulle moontlik wees om enigiets te weet nie. Farinata sê ook saam met hulle in die tombe is keiser Frederik II van die Heilige Romeinse Ryk, wat vermoedelik 'n Epikureër was, en Ottaviano degli Ubaldini, na wie Dante verwys as il Cardinale.
Kanto XI Dante lees 'n inskripsie op een van die tombes wat aandui dit behoort aan pous Anastasius II – hoewel sommige moderne geleerdes meen Dante het 'n fout gemaak in die vers wat Anastasius noem ("Anastasio papa guardo, / lo qual trasse Fotin de la via dritta", reëls 8–9), en dat hy die pous verwar het met die Bisantynse keiser uit dié tyd, Anastasius I.
Voordat die digters teen die steilte afbeweeg na die stinkende sewende sirkel, verduidelik Vergilius die geografie en logika van die onderste hel, waarin die sondes geweld en kwaadwilligheid) gestraf word. In sy verduideliking verwys Vergilius na Aristoteles se Nikomachiese Etiek en Fisika, met Middeleeuse verduidelikings. Vergilius sê daar is net twee wettige bronne van rykdom: natuurlike bronne ("Natuur") en menslike werk en aktiwiteit ("Kuns"). Woekery, wat in die volgende sirkel gestraf word, is dus 'n oortreding teen albei; dit is 'n soort godslastering, want dit is 'n geweldsmisdaad teen Kuns, wat die kind van Natuur is, en Natuur kom van God.
Vergilius dui dan die tyd aan met 'n onverklaarde begrip van die sterre se posisies. Die Groot Beer lê nou in die noordooste oor Caurus (die noordwestewind). Die sterrebeeld Visse verskyn net aan die horison: Dit is die diereriemsterrebeeld voor die Ram. In Kanto I word gesê die son is in die Ram, en aangesien die 12 diereriembeelde twee uur uitmekaar opkom, moet dit nou sowat twee uur voor sonsopkoms wees: 04:00 op Heilige Saterdag, 9 April.
Sewende sirkel (geweld)
Kanto XII thumb|200px|links|Mense wat soms "tot die wenkbroue" in kokende bloed gedompel is. Die sewende sirkel, wat in drie ringe verdeel is, huisves die geweldenaars. Dante en Vergilius loop met 'n klomp rotse af wat eens 'n krans gevorm het om van die sesde tot die sewende sirkel te kom. Op pad moet hulle die Minotourus (L'infamia di Creti, "die skandteken van Kreta", reël 12) systap. Toe hy hulle sien, knaag die Minotourus aan sy vleis. Vergilius verseker die monster dat Dante nie sy gehate vyand, Teseus, is nie. Hierop storm die Minotourus op hulle af terwyl Dante en Vergilius vinnig die sewende sirkel binnegaan. Vergilius verduidelik die rotse wat om hulle rondlê, kom van die groot aardbewing wat plaasgevind het die oomblik toe Jesus sterf (Matteus 27:51).
Gereformeerde kerk Orkney
duimnael|links|340px|Die Gereformeerde kerk Orkney.
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Ring 1: teen bure: In die eerste ring van die sewende sirkel word die moordenaars, oorlogmakers, plunderaars en tiranne gedompel in die Flegeton, 'n rivier van kokende bloed en vuur. Ciardi skryf: "Nes hulle tydens hulle lewe in bloed gerol het, so is hulle vir ewig in die kokende bloed gedompel, elk volgens die graad van sy skuld." Die sentoure patrolleer die ring en skiet enige sondaar met 'n pyl as hy höer uit die bloed opkom as wat hy toegelaat word. Die sentour Nessus lei die digters met die Flegeton langs en wys Alexander die Grote (betwis) uit, asook "Dionysius" (I of II, albei bloeddorstige, ongewilde tiranne van Sisilië), Ezzelino III da Romano, 'n wrede Ghibellynse tiran, en ander.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Benaming
Die model is die opvolger van die 190-reeks. Die W202 het die eerste keer in 1993 op die mark verskyn. Met die bekendstelling van die W202 het die benaming van die Mercedes-Benz-passasiersmotorprogram 'n metamorfose ondergaan. Die modelle word nie meer net met syfers aangedui nie, maar die getal was dikwels 'n aanduiding van die enjinkapasiteit. Die program is geïdentifiseer deur letters gevolg deur syfers. Die duimreël was hoe vroeër die letter in die alfabet, hoe kleiner was die motor. 'n C-klas is dus aansienlik kleiner as byvoorbeeld 'n S-klas. Die W202 het 'n moeilike taak gehad om by die sukses van die 190 te pas. Uiteindelik was dit inderdaad suksesvol, en vandag is die C-klas 'n onmisbare deel van die Mercedes-Benz-stal.
Gereformeerde kerk Orkney
duimnael|links|270px|Ds. D.F. du Plooy het die kerk se hoeksteen op [[3 Oktober 1959 onthul.]]
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Die rivier word vlakker totdat dit by 'n drif kom, en loop van daar weer na die dieper dele waar Dante en Virgilius eerste was; hier in die rivier gedompel is tiranne soos Attila, koning van die Hunne (flagello in terra, "scourge on earth", line 134), Sextus Pompeius en ander.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Ontwerp
Die voorkoms van die C-klas was in 1993 nie besonders revolusionêr nie, maar daar was steeds 'n paar opvallende ontwerpelemente soos die skerp gesnyde agterligte in driehoekvorm. Die ontwerp het beslis die bekende Mercedes-profiel gedra; 'n groot sierrooster, vierkantige kopligte en driehoekige agterligte. In die algemeen kan gesê word dat dit 'n redelike tydlose ontwerp was wat selfs vandag nog nie té outyds lyk nie. Wat opvallend is, is die voorwaartse hoek, wat beslis steil is in vergelyking met moderne motors. Die binneruim is solied, 'n ietwat nugter ontwerp met duidelike instrumente, groot middelkonsole en stewige materiale.
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
thumb|200px|Harpye in die Woud van die Selfmoorde, Gustave Doré, 1861.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Ryeienskappe
Die gemak en gerief van die Mercedes W202 is ongelooflik. Rustige hantering, aangename stuur wat veral aangepas is vir gemak. Die W202 verkies egter nie uiterste draaie in die pad nie. Die motor ry beslis, maar skielike slote of kort hobbeltjies word ietwat duideliker aan die bestuurder gekommunikeer. 'n W202 is ook sensitief vir die wind. 'n Sterk dwarswind beïnvloed die bakwerk merkbaar en die bestuurder sal dit verseker aanvoel.
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Kanto XIII
Gereformeerde kerk Orkney
duimnael|regs|270px|Ds. J.F. du Plooy en sy eggenote. As [[Gereformeerde kerk Stilfontein|Stilfontein se leraar het hy die hoeksteen van die kerk op Orkney onthul.]]
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Ring 2: teen die self: Die tweede ring van die sewende sirkel is die Woud van die Selfmoorde, waar mense wat weens selfmoord gesterf of byna gesterf het, verander word in knoetserige doringbome waaraan harpye eet; dié is aaklige voëls met kloue en die gesig van 'n vrou. Die bome mag net praat wanneer hulle gebreek is en bloei. Dante breek 'n tak van een van die bome af en hoor van die bloeiende stam die verhaal van Pietro della Vigna, 'n magtige minister van keiser Frederik II, totdat hy ongewild geraak het en hy in hegtenis geneem en sy oë uitgesteek is. Hy het daarna selfmoord gepleeg; sy teenwoordigheid hier, in plaas van in die negende sirkel, beteken Dante glo die beskuldigings teen hom was vals.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Enjins en weergawes
Dieselenjins was ook in baie variasies beskikbaar. Aanvanklik was die C200 Diesel met 75 pk beskikbaar, 'n effens swak enjin vir die reeds swaar C-klas. Hierna kom die C220 Diesel met 95 pk en 150 Nm. Die topdiesel was die C250-diesel, 'n vyfsilinder met 113 pk. Dit is in 1995 vervang deur die C250 Turbodiesel, wat 150 pk en 280 Nm gelewer het.
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Die harpye en die eienskappe van die bloeiende bome is geskoei op Boek 3 van die Eneïde. Volgens Dorothy L. Sayers stel Dante selfmoord voor as 'n "belediging vir die liggaam"; hier word die bome ontneem van selfs enige ooreenkoms met die menslike vorm. Omdat hulle die lewe van die hand gewys het, bly hulle vir ewig in 'n dooie en verwelkte steriliteit. Hulle is die beeld van die selfhaat wat die hele essensie van energie opsuig en alle lewe onvrugbaar maak." Die bome kan ook vertolk word as die gemoedstoestand waarin selfmoord gepleeg word.
Gereformeerde kerk Orkney
Die Gereformeerde kerk Orkney is die 13de oudste van die 30 gemeentes in die GKSA se Klassis Noordwes. Einde 2015 was hier 67 belydende en 15 dooplidmate vir ’n sieletal van 82, vergeleke met 136 en 53 in 2001, toe die gemeente nog deel was van die Klassis Wolmaransstad. Dis ’n afname van sowat 57 persent.
Staatsgrepe in Afrika
Staatsgrepe in Afrika is meesal die gevolg van korrupsie, swak ekonomiese toestande en die opstaan van politieke leiers met anti-demokratiese neigings. Dit was die oorsake by die meeste van die staatsgrepe wat op die gegewe datums in daardie lande plaasgevind het. Tussen 1956 en 2001 was daar in Afrika suid van die Sahara 80 suksesvolle en 108 mislukte staatsgrepe.
Sabine Sesselmann
Sabine Sesselmann (13 Augustus 1936 – 3 Maart 1998) was 'n Duitse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Le Bossu (1959), The Devil's Daffodil (1961), Die ganze Welt ist himmelblau (1964), en Coffin from Hong Kong (1964).
Gereformeerde kerk Orkney
ln 1961 het enkele wyke van die Gereformeerde kerk Stilfontein (gestig in 1957 en ontbind in 2013) afgestig as die Gereformeerde kerk Orkney. Die kerkgebou van die Gereformeerde kerk Orkney is egter opgerig nog voor die gemeente se stigting en geleë op die hoek van Milton- en Sylvesterlaan. Die kerkgebou is in 1959 gebou, hoofsaaklik deur lidmate self. Die steenwerk is deur twee Nederlanders gedoen, maar vir die dakkappe en sinkplaatwerk kon geen kontrakteur opgespoor word nie omdat dit so steil was. Ds. J.F du Plooy, Stilfontein se leraar van 1958 tot 1974, en ’n lidmaat, Hansie Venter, het hierdie moeilike taak aangepak met baie hulp van ds. Du Plooy se twee seuns, Koos (ook ’n Gereformeerde predikant) en Dries (professor aan die Teologiese Skool Potchefstroom van 1986 tot 2009), met Johan Venter as agtjarige handlanger.
Ds. Du Plooy het die kerk se hoeksteen op 3 Oktober 1959 onthul. Die Skrifgedeelte op die hoeksteen is 'n aanhaling uit Deut. 32:4: "Die Rots – volkome is sy werk."
ln 1961 is die gemeente formeel gestig, maar moes destyds hard werk om die gebou te betaal. Veral die vrouelidmate het met die bak van koeksisters gehelp om geld in te samel. Sowat 10 jaar later (1969) is die kerkgebou vergroot en is 'n konsistorie aangebou. Hierdie vertrek kan met twee voudeure in drie katkisasielokale omskep word. Die kerkgebou is ook van 'n kombuis voorsien.
Gedurende 2002 is die kombuis met nuwe kombuiskaste toegerus. Die preekstoel is deur nog twee lidmate, Jannie Venter en Gert Kruger, gemaak. Die houtsneewerk agter die preekstoel teen die muur is in 1990 deur Kobus en Stienie van Eeden, twee lidmate, gemaak. Hulle het ook die Psalmborde gemaak. Die gebou het dikwels deurgeloop onder inbrake, en daarom het 'n alarmstelsel noodsaaklik geword. Begin 2007 is die hele kerkterrein van 'n veiligheidsheining voorsien sodat daar sedertdien veilige parkering vir lidmate beskikbaar is.
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Kanto XIV
Grace Hartman (aktrise)
Grace Hartman (7 Januarie 1907 – 8 Augustus 1955) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Sunny (1941) en Higher and Higher (1943), en in die televisiereekse The Philco-Goodyear Television Playhouse (1948) en The Colgate Comedy Hour (1950).
Inferno (Dante)
Sewende sirkel (geweld)
Ring 3: teen God, Kuns en die Natuur: Die derde ring van die sewende sirkel is 'n groot Vlakte van Brandende Sand wat warm gehou word deur vlamme wat stadig uit die lug val, 'n beeld wat kom uit die lot van Sodom en Gomorra (Genesis 19:24). Die godslasteraars (geweldenaars teen God) lê op die naat van hulle rug, uitgestrek op die brandende sand; die sodomiete (geweldenaars teen die Natuur) hardloop in sirkels rond, terwyl die woekeraars (geweldenaars teen Kuns, wat die kleinkind van God is, soos in Kanto XI verduidelik) op 'n bondel gehurk sit en huil. Ciardi skryf: "Godslastering, sodomie en woekery is alles onnatuurlike en steriele dade; daarom is die onuithoudbare woestyn die ewige blyplek van dié sondaars. Dus kom die reën, wat in die natuur vrugbaar en koel behoort te wees, as vuur uit die lug."
Dante vind Kapaneus uitgestrek op die sand; hy is daar weens godslastering teen Jove, hy is met 'n weerligstraal platgeslaan tydens die oorlog van die Sewe teen Thebe; hy vloek Jove steeds in die hiernamaals. Die oorloop van die Flegeton, die rivier van bloed van die eerste ring, vloei kokend deur die Woud van Selfmoorde (die tweede ring) en oor die Brandende Vlakte.
Kanto XV Dante en Vergilius loop oor die brandende vlakte, want hulle word teen die kokende bloed beskerm. Hulle loop verby 'n swerwende groep sodomiete en Dante herken, tot sy verbasing, vir Brunetto Latini. Dante praat met diepe en droewige teerheid met Brunetto, "en betoon hom die hoogste hulde wat 'n mens aan enige sondaar in die Inferno kan betoon". Daarmee ontken die digter enige bewerings dat hy net sy vyande in die hel geplaas het. Dante het baie respek vir Brunetto en voel hy is spiritueel baie aan hom en sy werk verskuldig; Brunetto voorspel Dante se slegte behandeling deur die Florentyne. Hy wys ook ander sodomiete uit. thumb|200px|Dante en Vergilius op die rug van Geruon, Kanto XVII (Bertel Thorvaldsen ).
Kanto XVI Die digters begin die waterval hoor wat oor die Groot Krans tot in die agtste sirkel val toe drie siele hulle groet. Hulle is Iacopo Rusticucci, Guido Guerra en Tegghiaio Aldobrandi – almal Florentyne vir wie Dante baie respek het. Rusticucci blameer sy wreedaardige vrou vir sy folterings. Die sondaars vra uit oor nuus oor Florence, en Dante vertel vir hulle die huidige toestand van die stad.
Canto XVII Die wese is Geruon, die Monster van Bedrog. Vergilius kondig aan hulle moet op die monster se rug van die krans af vlieg. Dante gaan eers alleen om die woekeraars te inspekteer. Hy herken hulle nie, maar elk het 'n wapen om sy nek wat aandui hulle is van vooraanstaande Florentynse families. Dante sluit daarna weer by Vergilius aan en op Geruon se rug begin hulle hulle afwaartse vlug van die krans na die agtste sirkel: die hel van die bedrieërs en kwaadwilliges.
Geruon, die gevlerkte monster wat Dante en Vergilius toelaat om af te vlieg na die agtste sirkel, is tradisioneel uitgebeeld as 'n reus met drie koppe en drie liggame wat versmelt. Dante se Geruon is egter 'n beeld van bedrog, wat mens, dier en reptiel kombineer: Hy is 'n "monster met die algemene vorm van 'n gevleuelde draak, maar het die stert van 'n skerpioen, harige arms, 'n reptiellyf en die gesig van 'n eerlike, regverdige man". Die aangename gesig op die groteske lyf verteenwoordig die oneerlike bedrieër wie se bedoelings "agter die gesig" monsteragtig, koudbloedig en giftig is.
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XVIII Dante bevind hom nou in die agtste sirkel, wat Malebolge ("Bose slote") genoem word. Dit is die boonste deel van die hel vir die bedrieërs en kwaadwilliges. Die agtste sirkel is 'n groot tregter van steen in die vorm van 'n amfiteater, waarom 10 diep, nou, konsentriese slote loop wat bolge (enkelvoud: bolgia) genoem word. Binne dié slote word dié gestraf wat skuldig is aan eenvoudige bedrog. Van die voet van die Groot Krans tot by die Put (wat die nek van die tregter vorm) is groot stukke rots wat uitsteek, soos die speke van 'n wiel, wat dien as brûe oor die 10 slote. Dorothy L. Sayers skryf die Malebolge is "die beeld van die Stad in korrupsie: die progressiewe disintegrasie van elke sosiale verhouding, persoonlik en openbaar. Seksualiteit, kerk- en staatsdiens, taal, eienaarskap, raadgewing, outoriteit, fisieke invloed en materiële interafhanklikheid – al die media van die gemeenskap se wisselwerking – is pervers en vervals". thumb|240px|Illustrasie deur Sandro Botticelli: Dante en Vergilis besoek die eerste twee bolge van die agtste sirkel.
Kanto XIX
Bolgia 4 – towenaars: In die middel van die brug van die vierde bolgia kyk Dante af na die siele van die fortuinvertellers, waarsêers, astroloë en ander vals profete. Die straf van dié wat "God se prerogatief ingepalm het deur in die toekoms te snuffel" is om hulle koppe agterstevoor gedraai te hê; in dié verwronge posisie is die sondaars verplig om vir ewig agteruit te loop, verblind deur hulle eie trane. John Ciardi skryf: "Dié wat probeer het om die toekoms te sien, kan dus nou nie eens meer voor hulle sien nie; hulle het probeer om vooruit in die toekoms in te beweeg; nou moet hulle vir ewig agteruit beweeg; en nes die kuns van towenary 'n verwringing van God se wet is, is hulle liggame verwring in die hel." Terwyl hoofsaaklik verwys word na pogings om die toekoms op verbode maniere te sien, simboliseer dit ook die verwronge aard van magie in die algemeen. Dante huil uit jammerte, en Vergilius betig hom. Een van dié sondaars is koning Amfiaraus (een van die Sewe teen Thebe; hy het voorspel hy gaan in die oorlog sterf en het dit probeer vermy deur weg te kruip, maar hy is in 'n aardbewing dood terwyl hy probeer vlug het). Vergilius dui aan die maan sak nou oor die Pilare van Hercules in die weste: Die tyd is net ná 06:00, die dagbreek van Heilige Saterdag. thumb|Dante se gids stoot Malacoda en sy vriende weg tussen Bolge V en VI, Kanto XXI.
Kanto XXI
Mercedes-Benz C-klas (W202)
AMG
AMG is in 1993 deur Daimler-Benz oorgeneem en hul eerste produk, die C36 AMG, is in 1994 vrygestel. Dit was in werklikheid 'n C280 wat deur AMG onder hande geneem is. Dit het 'n 3,6 liter-inlyn-6 met 280 pk en 385 Nm gehad. Die enigste ratkas wat beskikbaar was, was 'n outomatiese viergang. Die motor het ook anderse vering en is met 25 mm verlaag. Dit het van 0-100 km/h in 6,9 sekondes versnel. Die topsnelheid was selfs tot 250 km/h beperk.
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXII Een van die knoeiers (wie se naam nie genoem word nie) word deur die demone gegryp en Vergilius ondervra hom. Die sondaar praat van sy medeknoeiers, onder meer 'n korrupte monnik wat eindelik gehang is omdat hy omkoopgeld aanvaar het om gevangenes te laat ontsnap. Hy bied aan om van sy medelyers in die hande van die demone te lei, en toe sy plan aanvaar word, ontsnap hy terug in die teer. Twee demone, Alichino en Calcabrina, begin 'n geveg in die lug en val self in die teer, en 'n ander demoon, Barbariccia, organiseer 'n reddingsparty. Dante en Virgil maak van die geleentheid gebruik om weg te glip.
Kanto XXIII
thumb|240px|Die diewe wat deur die slange gemartel word, deur Gustave Doré. thumb|200px|Die digters kyk na die bose raadgewers.
Kanto XXIV
Kanto XXV Vanni vloek God en die slange krul oor hom. Die sentour Kakus kom daar aan en straf hom; daar is 'n draak wat vuur blaas op sy skouers en slange bedek sy rug. (In die Romeinse mitologie word Kakus, die monsteragtige seun van Vulkanus, deur Hercules doodgemaak omdat hy die held se beeste gesteel het; in Eneïde VIII, 193-267, beskryf Vergilius hom nie as 'n sentour nie). Dante ontmoet daarna vyf edele diewe van Florence en neem hulle onderskeie transformasies waar. Agnello Brunelleschi, in menslike vorm, is versmelt met die sespotige slang Cianfa Donati. 'n Figuur met die naam Buoso verskyn eers as 'n man, maar ruil vorms uit met Francesco de' Cavalcanti, wat Buoso byt in die vorm van 'n vierpotige slang.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
AMG
Ná die opkikkering is dit egter vervang deur die C43 AMG. Dit het 'n 4,3 liter-V8 onder die enjinkap gehad. Dit was dieselfde blok as in die E430 van destyds, maar danksy AMG het dit nou 306 pk teen 5850 opm en 410 Nm vanaf 3250 opm gelewer. Die naeltyd het tot 6,5 sekondes gedaal en die topsnelheid sou 'n onbeperkte 270 km/h wees. Die C55 AMG was ook op spesiale bestelling beskikbaar, met 'n V8 van 5,5 liter met 347 pk. Uiteindelik sou hierdie blok met 367 pk in 2004 terugkeer as kragbron in die W203 C55 AMG.
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXVI
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Opgesmuk
Op 2 Mei 1996 is Duitse ontwerppatente ingedien vir opdaterings aan die W202 C-klas. In Junie 1997 kry die C-klas 'n klein opkikkering in die middel van sy lewe, met nuwe donkerder agterligte, nuwe wielvellings asook subtiele veranderings aan die binne-details, insluitend aan die deurafwerking. Die buite-radioantenne is van die modderskerm verwyder in die agterruit geïntegreer. Die voor- en agterbuffers is ook hervorm, met kleurgepasde systroke. Die hersiene C 200- en C 230-modelle is met 'n superaanjaer toegerus en op die kattebak se deksel aangedui as 'n "Kompressor".
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXVII Dante word genader deur Guido da Montefeltro, hoof van die Ghibellyne van Romagna, en hy vra uit oor nuus oor sy land. Dante antwoord met 'n tragiese opsomming van die huidige toestand van die stede van Romagna. Guido vertel dan meer oor sy lewe: Hy het by pous Bonifatius VIII aanbeveel hy bied 'n vals amnestie aan die Colonna-familie wat hulleself in 1297 in die kasteel van Palestrina in die Lateraan met mure toegebou het. Toe die Colonnas die voorwaardes aanvaar en die kasteel verlaat, het die pous dit laat afbreek en hulle sonder 'n blyplek gelaat. Guido beskryf hoe sint Franciskus, die stigter van die Franciskaande Orde, gekom het om sy siel na die hemel te vat, maar 'n demoon het gesê hy het eerste aanspraak. Hoewel Boniface Guido vooruit vir sy bose advies absolusie gegee het, het die demoon hulle op die ongeldigheid daarvan gewys: Absolusie verg berou, en 'n man kan nie berou hê oor 'n sonde wat hy nog van plan is om te pleeg nie.
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Opgesmuk
Die belangrikste was egter die vervanging van die dieselenjins; vanaf 1997 is die sterk, direk-ingespuite 220 CDI by die reeks gevoeg naas die reeds bekende konvensionele 220 Diesel. Die nuwe 220 CDI lewer 125 pk en 'n - vir daardie tyd - baie hoë wringkrag van 300 Nm, wat reeds vanaf 1800 opm beskikbaar is. Hierdie enjin maak die C-klas skielik ook 'n vinnige middelafstand-diesel, 'n naelloop van 0-100 km/h in 10,8 sekondes en 'n topsnelheid van 194 km/h (weergawe met outomatiese ratkas). In 1998 is die 220 Diesel ook vervang met 'n gewone spoor-diesel, die 200 CDI. Hierdie enjin lewer 102 pk en 'n wringkrag van 235 Nm teen 1500 opm. 'n Naelloop tot 100 km/h kon binne 13,4 sekondes afgelê word, en die C 200 CDI sny eers uit as hy 183 km/h gehaal het. Benewens die twee moderne CDI-enjins, is 'n meer konvensionele turbodieselmodel ook in 1997 bekendgestel; die C 250 Turbodiesel. Alhoewel die 150 pk vinniger was as die 220 CDI (0-100 in 9,9 sekondes en 'n topsnelheid van 200 km/h (outomatiese weergawe)), was die wringkrag effens laer; 280 Nm teen 1800 opm.
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXVIII
Mercedes-Benz C-klas (W202)
Opgesmuk
Die produksie van die W202 is in 2001 gestaak ten gunste van sy opvolger; die C-klas W203.
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
Kanto XXIX
Vlag van Irak
Die nasionale vlag van Irak (Arabies: علم العراق) is op 22 Januarie 2008 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n horisontale driekleur in rooi, wit en swart met die takbir in groen Koefiese skrif op die middelste wit baan.
Inferno (Dante)
Agtste sirkel (bedrog)
thumb|200px|Dante en Vergilius by William-Adolphe Bouguereau: Capocchio, 'n alchemis wat as 'n ketter verbrand is, word aangeval deur Gianni Schicchi, wat voorgegee het hy is wyle Buoso Donati sodat hy van dié kon erf, Kanto XXX.