cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Datief
Pools
Dit word ook deur die volgende voornaamwoorde aangedui:
Koffie
Die internasionale koffie-ooreenkoms
Die voortdurende oorproduksie van koffie het in die vyftigerjare tot 'n verswakking in die prys op die wêreldmark gelei. Daar was steeds 'n groter aanbod van as vraag na koffie. Om die situasie te verbeter, het die koffieproduserende lande ooreengekom om ŉ uitvoerkwota in te stel. Die ooreenkoms het egter nie geslaag nie omdat sekere lande hulle nie daarby gehou het nie. Samewerking met die invoerlande het na 'n beter uitweg gelyk en in 1963 is 'n internasionale koffie-ooreenkoms by die Verenigde Volke tussen 41 uitvoer en 24 invoerlande gesluit.
Datief
Fins
Fins het nie 'n afsonderlike datief nie, maar die allatief vervul dieselfde rol as die datief.
Armeens
In Oos-Armeens word die datief geskep deur 'n lidwoord by die genitief te voeg.
Koffie
Die internasionale koffie-ooreenkoms
Die ooreenkoms sou 5 jaar duur, Dit sou dien om die koffieprys te stabiliseer deur aan elke land ŉ uitvoerkwota beskikbaar te stet wat deur invoerlande gekontroleer sou word. Die kwota is volgens skommelinge in die internasionale koffieprys vergroot of verklein. Die stelsel het aanvanklik goed gewerk. Toe die ooreenkoms in 1968 verstryk, is dit gewysig en 'n verdere 5 jaar toegepas. In 1972 het daar 'n einde gekom aan die oorproduksie van koffie en 'n redelike ewewig tussen vraag en aanbod het ontstaan.
Een van die redes vir die vermindering in die produksie van koffie was 'n afname in Brasilië se produksie weens swaar ryp in 1969 en 1972 en weens koffiesiektes wat die plantasies in 1970 aangetas het. Lande het ook onderling ooreenkomste bereik wat die uitvoer van koffie betref. Dit het tot gevolg gehad dat daar nie meer 'n beperking op die verhoging van koffiepryse was soos in die internasionale koffie-ooreenkoms bepaal is nie. Koffiepryse het in die daaropvolgende jare aansienlik gestyg.
ŉ Mate van wantroue het tussen die invoer- en uitvoerlande ontstaan en in 1973 is die koffie-ooreenkoms slegs met 2 jaar verleng, maar alle ekonomiese bepalings wat die kwota en pryse betref, het verval. Die konferensie wat in 1975 deur die Internasionale Koffie-organisasie in Londen gehou is, het ook geen veranderinge in die toedrag van sake gebring nie.
Jenna Ushkowitz
Jenna Ushkowitz (gebore 28 April 1986) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hello Again (2017) en Yellow Fever (2017), en in die televisiereeks Glee (2009).
Inxuba Yethemba Plaaslike Munisipaliteit
Die Inxuba Yethemba Plaaslike Munisipaliteit (voorheen Cradock Plaaslike Munisipaliteit) is een van die plaaslike munisipaliteite in die Chris Hani-distriksmunisipaliteit in die Oos-Kaap, Suid-Afrika.
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Brabant
Brabant (Frans: Duché de Brabant, Nederlands: Hertogdom Brabant) was 'n hertogdom in België en Nederland tydens die Middeleeue. Die belangrikste stede in Brabant was Antwerpen, Brussel, Leuven en Den Bosch ('s Hertogenbosch).
Skaap
'n Skaap (Ovis aries) is 'n ewehoewige soogdier wat deur die mens makgemaak is om onder andere wol en vleis te lewer.
Dit is 'n herkouer uit die familie Bovidae (herkouers met hol horings), nou verwant aan die bok. 'n Manlike dier word 'n ram genoem, die vroulike 'n ooi en 'n kleintjie 'n lam (mv. lammers).
By wolskape (bv. die Merino), word die wol eenkeer per jaar afgeskeer met 'n handskêr of 'n meganiese skêr. Daarna word die wol op 'n tafel gesorteer en geklas en in bale verskeep na die wêreld se wolmarkte.
Vleisskape en lammers (bv. dorper, dormer, Döhne-merino) word vir hul smaaklike vleis geproduseer; byna die hele geslagde dier is eetbaar en die vel het ook verskeie gebruike, bv. as kledingstukke en vloermatjies.
Wilde skape
Skape (genus Ovis) is holhoringsoogdiere (familie Bovidae) wat van die ander holhorings, byvoorbeeld bokke, onderskei kan word op grond van hul gedrag, inwendige bou en die aanwesigheid van sekere kliere naamlik 'n klier voor die oog en tussen die tone.
Hulle is herkouers van middelmatige grootte met sterk gedraaide horings. By wilde skape is die horings van die ooi altyd kleiner as dié van die ram, of hulle ontbreek heeltemal. Indien die ooi wel horings het, is dit na agter gebuig en nie spiraalvormig nie. Voedsel bestaan hoofsaaklik uit gras en lae kruidgewasse, en word met die beweeglike bolip teen die tandelose bokaak gedruk en dan met die snytande van die onderkaak afgesny.
Soos by beeste is die snytande omring deur elastiese weefsel en daarom effens beweeglik. Anders as beeste kan skape baie kort gras as weiding benut en gevolglik aard hulle goed op plekke waar ander herkouers nie sal aard nie.
Lewenswyse
Wilde skape is baie aanpasbaar, maar verkies hoogliggende dele. Die diere leef in kuddes, waarvan die samestelling en grootte deur die seisoen bepaal word. Na die bronstyd aan die einde van die herfs sonder die ramme hulle in klein groepies af, terwyl dragtige ooie die kudde gedurende die lente vir ongeveer 5 maande verlaat (dratyd).
Na die geboorte van die lammers (een of twee) voeg die ooie en lammers hulle weer by die kudde en die ramme keer gedurende die najaar terug. Gevegte onder die ramme kom dikwels voor, en hoewel die geklap van hulle horings tydens so 'n geveg van ver af hoorbaar is, word hulle selde beseer.
Soorte
Van die ongeveer 11 subspesies wat tot die wilde skaap (Ovis ammon) behoort is die moeflon (Ovis ammon musimon) die bekendste wilde verteenwoordiger. Die skaap word soms ook as ŉ afsonderlike spesie (Ovis musimon) beskou. Die moeflon het in die 17de eeu amper uitgesterf en vandag word die getal op ongeveer 20 000 geskat.
Eienaars van jagplase het die moeflon van Korsika en Sardinië na Europa ingevoer omdat hierdie diere minder skade aan boombas aanrig as ander diere. Die ciprus-moeflon loop egter gevaar om uit te sterf. Die steppeskaap (urial) en die argali met sy indrukwekkende horings word as die stamouers van die oudste mak skape beskou. Die dikhoringskaap (Ovis canadensis) is groter as die gewone skaap en onder hierdie soort tel die sogenaamde bighorns van Noord-Amerika en die sneeuskape van Siberië.
Die maanhaarskaap (Ammotragus lervia) word eintlik as 'n bok beskou vanweë die stertvorm, beenstelsel en die verdeling van die kliere in die liggaam. Hierdie soort kom oorspronklik uit die woestyngebergte van Noord-Afrika maar is daar so uitgeroei dat die maanhaarskaap in die toekoms net in Noord-Amerika wild sal voorkom nadat die soort skaap in 1950 ingevoer is.
Die blouskaap (Pseudois nahoor) lyk na 'n skaap en 'n bok en word gevolglik as tussenvorm beskou. Hierdie dier word in die Himalayagebied op 'n hoogte van tussen 3 000 en 5 500 m aangetref. Die muskusos (Ovibos moschatus) lyk nie baie na 'n skaap nie, maar is tog daaraan verwant, soos vasgestel is uit genetiese ondersoeke. Hierdie groot dier (tussen 200 en 300 kg) is afkomstig uit die Noordpoolgebied, van Alaska tot in Groenland, vandaar die lang hare en verdedigingstaktiek.
Daar word selfs in Alaska geprobeer om hierdie diere mak te maak sodat die bevolking 'n bestaan uit die kosbare wol van die muskusos kan maak. Skape is waarskynlik al in 6000 v.C. mak gemaak. Omdat die mak skaap ontstaan het uit plaaslike vorme van die wilde skaap, kon sterk uiteenlopende rasse vir vleis- of wolproduksie geteel word. Die skaap is 'n waardevolle dier, veral vanweë sy vermoë om goed te aard in gebiede wat ongeskik is vir ander diere.
Mak skape
Skape word volgens verskillende groepe ingedeel, byvoorbeeld vetstertskape soos die Afrikaner; vetstuitskape, byvoorbeeld die swartkop- Persiese skaap en Van Rooy; pelsskape, met die karakoelskaap as die vernaamste verteenwoordiger; skape wat hoofsaaklik vir wol geteel word, byvoorbeeld die merino; vleisrasse, byvoorbeeld die Dorper, die Suffolk, die Duitse merinovleisskaap en die Dorset Horn; melkskape, soos die Fries, wat veral in Europa en Asië voorkom: en dubbeldoelrasse, wat vir wol en vleis geteel word, waaronder die Corriedale, die Romney Marsh en die Letelle gereken word.
Afrikanerskaap
Hierdie ras is klaarblyklik deur die Khoi en Koranas na die Kaap gebring. Kenmerkend vir die skape was hare in plaas van wol, 'n goeie vleisgehalte en groot sterte. Gedurende die tweede helfte van die 19de eeu het die boere hulle daarop toegelê om hierdie ras deur teling te verbeter; later is daar ook na die Blinkhaar-Afrikaner verwys. Hierdie skaap is redelik groot, met 'n lang nek en bene en groot ore. Die stert weeg tot 8 kg. Die Afrikanerskaap word hoofsaaklik in die droë Noordwes-Kaap geteel.
Van Rooy-skaap
In 1919 het sen. J.C. van Rooy van Bethulie die Van Rooy-skaap begin teel deur die ronderib-Afrikaner met Rambouillet-ooie te kruis. Op 'n stadium het hy die swartkop-Persiese skaap ook gebruik, maar omdat die kruising 'n kleiner skaap gelewer het, is die proefneming laat vaar. Na ongeveer 40 jaar het telers daarin geslaag om 'n groot, sterk skaap met 'n beter verdeling van vet as die ronderib-Afrikaner te teel.
Die Van Rooy-skaap word veral in Noordwes-Kaap aangetref, waar die dier besonder goed aard. Hierdie skaap is bedek met hare, met 'n bietjie wol agter en op die sye. Die ore is redelik groot en die stert moet rond wees. Uitgegroeide ramme weeg tussen 68 en 73 kg, terwyl ooie 'n gemiddelde massa van 45 kg het.
Swartkop- Persiese skaap
Die groep vetstuitskape waartoe die swartkop- Persiese skaap behoort, is wyd oor Asië en Afrika versprei en sluit 'n aantal verskillende soorte in. Die groep waartoe die Suid-Afrikaanse vetstuitskape behoort, kom hoofsaaklik uit Somalië en Arabië. Die invoer van hierdie ras na Suid-Afrika was bloot toevallig toe 'n seilskip met 'n ram en 3 Persiese ooie in omstreeks 1870 hier aangedoen het.
Eers teen die begin van die 20e eeu het die swartkop-Persiese skaap oral in Suid-Afrika versprei geraak, en omdat die getalle van hierdie ras nog beperk was, is tot R20 vir ŉ skaap betaal - 'n baie hoë prys in daardie dae. Kenmerkend vir die swartkop-Persiese skaap is die swart kop en nek, die wit lyf en ledemate, en die stewige stert sonder enige sigbare wol. Hierdie ras word veral in die droër dele van Suid-Afrika aangetref vanweë sy besondere gehardheid en aanpasbaarheid, en sy natuurlike bestandheid teen sekere siektes.
Karakoelskaap
Die karakoelskaap kom aanvanklik uit Asië en is uit die Ooste na Duitsland gebring en van daar in 1907 na Namibië. In 1917 is hierdie ras na Suid-Afrika gebring. Die karakoelskaap aard goed in die droë suidelike deel van Namibië en Noordwes-Kaap. Wanneer dit baie reën, word die lammers nie geslag nie in 'n poging om die kudde op te bou. Gedurende die droë tye kan al die lammers wat gebore word, geslag word.
In Suid-Afrika word hoofsaaklik swart pelse geproduseer, maar die produksie van grys pelse neem steeds toe. Bruin en wit pelse word ook reeds geproduseer en heelwat aandag word aan die teel en seleksie van ander pelskleure gegee. Die meeste pelsprodusente probeer teenswoordig skape vir watersy en vlakkrul-pelse teel. Voeding het 'n groot invloed op die dikte van die lammetjie se vel wanneer dit gebore word. In droë jare is die vel dunner en die hare korter, wat verkiesliker is in die handel.
Merino
'n Goeie merino-ooi lewer tussen 7 en 8 kg wol op die ouderdom van 18 maande, terwyl 'n ram tot 14 kg lewer. In 1939 is daar begin met die teel van die Döhne- merino, deur Duitse merinoramme met merino-ooie te kruis. Die Duitse merinovleisskaap is weer 'n dubbeldoelras wat in 1932 ingevoer is, en in die Westelike Provinsie vir proefnemings in verband met die produksie van vetlammers gebruik is. Duitse merinovleisskape is later ook na die Vrystaat ingevoer en het in die droë toestande net so goed aangepas as in die koue, vogtige winterklimaat van die Westelike Provinsie.
Vanweë sy voortreflike eienskappe is hierdie ras gebruik in die ontwikkeling van 2 nuwe rasse, naamlik die Döhne-merino en die Dormer. Vandag word die merino hoofsaaklik in die bossiewêreld van die Karoo en Suidwes-Vrystaat aangetref.
Dorper
Uit 'n kruisteling tussen die Dorset Horn en die swartkop-Persiese skaap is 'n nuwe vleisskaap, die Dorper, geteel wat sedert 1950 onder die naam bekend staan. Hierdie ras kan of heeltemal wit wees, of swart koppe hê; die vet moet eweredig oor die liggaam versprei wees en lammers moet vinnig groei ten einde so gou as moontlik die verlangde gewig vir slagdoeleindes te bereik.
Dormer
Die Dormer is 'n dubbeldoel ras en is na 1940 geteel deur die Dorset Horn met Duitse merino-ooie te kruis. Hierdie ras is hoofsaaklik vir vetlamproduksie in die winterreënvalgebied geteel.
Suffolk
Die Suffolk, uit Engeland, soos die naam aandui, is 'n vleisrasskaap. Hierdie ras word oral in Suid-Afrika aangetref, met die grootste konsentrasie in die Vrystaat. Suffolkskape is bekend vir hulle vroeë volgroeidheid en goeie teeleienskappe.
Dorset Horn
Die ontwikkeling van die huidige Dorset Horn dateer uit die middel van die 19e eeu. Hierdie ras word omtrent oral ter wêreld aangetref en is veral belangrik in die VSA, Australië en Engeland. Die Dorset Horn is gebruik in die teel van die Dorper en die Dormer. Die horings van die ram me is groot en swaar, maar die ooie se horings is heelwat ligter.
Corriedale
Die Corriedale is 'n dubbeldoelras wat uit die merino en Lincoln in Nieu-Seeland geteel is. Suid-Afrika het reeds in 1924 hierdie geharde, aanpasbare skaap ingevoer. Soos in ander wêrelddele het die Corriedale ook hier bewys dat hy in die mees veranderlike toestande goed aard.
Letelle
T.P. van der Walt van Trompsburg het die Letelle in 1921 begin teel uit merino-ooie en Rambouillet-ramme. Die Letelle is 'n dubbeldoelras en is een van Suid-Afrika se belangrikste skaapsoorte.
Dieet
Skape verreis nie so 'n vrugbare landstreek soos beeste of perde nie. Hulle wei gewoonlik op kort gras of bossies en kan selfs onder woestyntoestande aangehou word. Daarom is die Karoo so 'n goeie skaapwêreld. Hoewel skape tot 6,5 liter water per dag nodig het, kan die dier die meeste hiervan uit dou en water in die plante verkry.
Sout speel 'n belangrike rol in die skaap se dieet en die dier kan maklik tot 14 gram daarvan per dag opvreet. Sout gee skape eetlus en is noodsaaklik vir sekere fisiologiese funksies in die liggaam.
Vag
Die liggaam van die skaap is bedek met miljoene fyn wolvesels wat as die vag bekend staan. Die funksie daarvan is om die dier teen koue te beskerm. In die somer kry 'n skaap met volle vag baie warm, en dit is dus vir die dier 'n groot verligting as die vag in die lente geskeer word. Die wol word dan baie nuttig deur die mens aangewend om die koue af te weer.
Bouvorm
Soos alle herkouers loop die skaap op die punte van sy tone. Die gedeelte wat op die grond rus, is nie die voet, soos baie mense dink nie, maar slegs die punte van die tone. Die tone waarop die skaap loop, twee aan elke poot, word beskerm deur 'n nael, wat die hoef genoem word. Soos by die bok, bees, vark, kameel en kameelperd, is die hoewe besonder sterk.
Loodvis
Die Loodvis (Labeo molybdinus) is 'n varswater vis wat voorkom in mere en riviere vanaf die middel en onderste gedeeltes van die Zambezirivier en verder suidwaarts tot by die Tugelarivier in KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Leaden labeo.
Voorkoms
Die vis is gryserig bruin en die boonste skubbe is helder groen terwyl die skubbe aan die onderkant ligter is. Die vis word 380 mm lank en die Suid-Afrikaanse hengelrekord is 1.685 kg.
Habitat
Die vis leef saam met die Rooioog-moddervis maar blyk meer die dieper poele te verkies. Hulle vreet alge en migreer stroomop tydens die reënseisoen om te paar.
William Keene
William Keene (4 Augustus 1915 – 23 Mei 1992) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Gunsmoke (1955), Perry Mason (1957), Shirley Temple's Storybook (1958), en The Twilight Zone (1959).
Rutenium
Rutenium is 'n chemiese element in die periodieke tabel met die simbool Ru en atoomgetal van 44. Dit is 'n seldsame oorgangsmetaal in die platinumgroep en word aangetref in platinumertse en word gebruik as 'n katalisator in sommige platinumlegerings.
Kenmerkende eienskappe
Rutenium is 'n polivalente harde wit metaal wat 'n lid is van die platinumgroep, dit het vier kristalmodifikasies en verdof nie by normale temperature nie maar kan wel plofbaar oksideer. Rutenium los op in gesmelte alkalies, word nie deur sure aangeval nie maar wel deur halogene teen hoë temperature.
Klein hoeveelhede rutenium kan die hardheid van platinum en palladium verhoog. Die korrosieweerstand van titaan word merkbaar verhoog deur die byvoeging an 'n klein hoeveelheid rutenium. Die metaal kan geplateer word deur elektroneerslag- of deur termiese ontbindingsmetodes.
Een rutenium-molibdeenlegering is gevind wat supergeleidend is by 10.6 K. Die oksidasietoestande van rutenium wissel in die bestek van +1 tot +8, 'n -2 toestand is ook bekend, die +2, +3 en +4 toestande is egter die meer algemene toestande.
Gebruike
Rutenium word gebruik in platinum en paladiumlegerings om die harde verweringsbestande elektriese kontakte te vervaardig. Dit word ook soms saam met goud gelegeer om juwele te maak.
0.1% Rutenium word by titaan gevoeg om sy korrosieweerstand honderdvoudig te vermeerder.
Daar word ook beplan om Rutenium te gebruik in sommige gevorderde hoë-temperatuur enkelkristal superlegerings, vir gebruik in turbinelemme van stralerenjins.
Viltpenne se punte word dikwels van legerings vervaardig wat rutenium bevat. Die bekende Parker 51 Viltpen was sedert 1944 met 'n Rutenium punt voorsien wat bestaan het uit 96.2% rutenium en 3.8% iridium.
Rutenium is ook 'n veelsydige katalisator: waterstofsulfied kan met lig ontbind word deur van 'n waterige suspensie van CdS partikels gelaai met ruteniumdioksied gebruik te maak. Dit kan moontlik 'n nuttige proses wees vir die verwydering van H2S by olieraffinaderye en ander nywerheidsprosesse.
Organometalliese ruteniumkarbene en allenielideenkomplekse het onlangs belofte getoon as baie doeltreffende katalisatore vir olefienmetatese met belangrike toepassings in organiese en farmaseutiese chemie.
Sommige ruteniumkomplekse absorbeer lig regdeur die sigbare spektrum en word aktief ondersoek vir moontlike gebruike in sonenergietegnologie.
Die fluoressensie van sommige ruteniumkomplekse word deur suurstof gedemp, wat daartoe gelei het dat gebruik word in optode sensors vir suurstof.
James Rebhorn
James Rebhorn is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Scent of a Woman (1992), Independence Day (1996), The Talented Mr. Ripley (1999), en The Box (2009).
Rutenium
Gebruike
Ruteniumrooi, [(NH3)5Ru-O-Ru(NH3)4-O-Ru(NH3)5]6+ is 'n biologiese kleurstof wat gebruik word om poli-anioniese gebiede van membrane sigbaar te maak.
Ruteniumgebaseerde komplekse word ook nagevors vir moontlike kankerwerende eienskappe. Rutenium toon anders as andre tradisionele platinumkomplekse, 'n groter weerstand teen hidrolise en toon 'n meer selektiewe aksie op kwaadaardige gewasse. NAMI-A en KP1019 is twee medikasies wat tans kliniese ondersoeke teen metastatiese gewasse en kolonkankers ondergaan.
Geskiedenis
Rutenium is in 1844 ontdek en geïsoleer deur die Russiese wetenskaplike Karl Klaus. Klaus het getoon dat ruteniumoksied 'n nuwe metaal bevat het en het 6 gram rutenium verkry uit die ru-platinum wat nie opgelos het in aqua regia nie.
Jöns Berzelius en Gottfried Osann het rutenium byna in 1827 ontdek. Die mans het die oorskot geanaliseer wat oorgebly het nadat ru-platinum uit die Oeral gebergtes in aqua regia opgelos is. Berzelius kon nie enige ongewone metale opspoor nie maar Osann het gedink dat dit drie nuwe metale bevat het en het een van hulle rutenium genoem.
Die naam is afkomstig van Roethenië die Latynse naam die gebied wat die hedendaagse Oekraïne, Belarus en dele van Rusland, die Baltiese streek, Slowakië, en Pole insluit. Karl Klaus het die naam gekies ter ere van sy vaderland. Hy is gebore in Tartu, Estonië toe nog deel van die Russiese Ryk.
Normale ontginning
Hierdie element word gewoonlik in ertse saam met ander platinumgroep-metale in die Oeralgebergtes en in Noord- en Suid-Amerika ontgin. Klein maar kommersieel belangrike hoeveelhede word ook uit pentlandiet vanaf Sudbury, Ontario en uit piroxeniet-neerslae in Suid-Afrika onttrek.
Die metaal word kommersieel ontgin deur 'n komplekse chemiese proses waarin waterstof gebruik word om ammoniumruteniumchloried te reduseer en sodoende 'n poeier agterlaat. Die poeier word dan poeiermettallurgiese tegnieke saamgebind of deur argon boogsweismetodes.
Vanaf uitgeputte kernbrandstowwe
Dit is ook moontlik om rutenium vanuit uitgeputte kernbrandstof te onttrek. Elke kilo fissieprodukte vanuit 235U sal tipies 63.44 gram rutenium-isotope bevat met halfleeftye van meer as 'n dag.
Isotope
Rutenium wat natuurlik voorkom bestaan uit sewe isotope. Die mees stabiele radio-isotope is 106Ru met 'n halfleeftyd van 373.59 dae, 103Ru met 'n halfleeftyd van 39.26 dae en 97Ru met 'n halfleeftyd van 2.9 dae.
Vyftien ander radio-isotpe is al geëien met atoommassas wat wissel tussen 89.93 (90Ru) tot 114.928 (115Ru). Die meeste van die isotope het halfleeftye van minder as vyf minute buiten 95Ru (halfleeftyd 1.643 uur) en 105Ru (halfleeftyd: 4.44 uur).
Die primêre vervalmodus voor die mees volopste isotoop, 102Ru, is elektronvangs en die primêre modus daarna is beta-emissie. Die primêre vervalproduk voor 102Ru is tegnesium en die primêre produk daarna is rodium.
Organometaalchemie
Dit is betreklik maklik om verbindings met koolstof-rutenium bindings te skep, hierdie verbindings neig om donkerder te wees en reageer makliker as die osmiumverbindings. Professor Tony Hill en sy medewerkers het onlangs daarin geslaag om verbindings van rutenium waar 'n booratoom 'n binding met die metaalatoom vorm.
'n Organometaalverbinding soortgelyk aan rutenoseen, bis(2,4-dimetielpentadieniel)rutenium, kan geredelik gesintetiseer word en word gebruik in dampfase neerslag van metaalagtige rutenium asook in katalise, insluitende Fischer-Tropsch sintese van voertuigbrandstowwe.
Voorsorgmaatreëls
Die verbinding ruteniumtetroksied, RuO4, wat soortegelyk is aan osmiumtetroksied, is baie giftig en is plofbaar. Dit word soms as kontrasmiddel in elektronmikroskopie gebruik Rutenium speel geen belangrike biologiese rol nie maar veroorsaak merkbare vlekke op die menslike vel, kan karsinogenies wees en bio-akkumuleer in beenweefsel.
Paardekraal-monument
Agtergrond
Op 12 April 1877 annekseer Sir Shepstone die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR) namens Brittanje sonder dat 'n enkele skoot geskiet is. Die anneksasie was 'n direkte gevolg van die ontdekking van goud in die ZAR, goud wat Brittanje vir hulself wou toeëien. Die gebeure word gevolg deur 'n periode van geleidelike verset deur die burgers van die ZAR en verskeie afvaardigings word onder leiding van Adjunkpresident Paul Kruger na Brittanje gestuur. Nadat hierdie afvaardigings en ander onderhandelings met Brittanje misluk het, word die burgers vir 'n vergadering na Paardekraal op 8 Desember 1880 opgeroep.
Tydens hierdie vergadering, besluit die sowat 6 000 burgers, dat die tyd aangebreek het om iets daadwerkliks te doen. Op 'n voorstel van Paul Kruger het die burgers 'n klipstapel gepak op die plek waar die monument vandag staan. Op hierdie tydstip is die Paardekraalgelofte ook afgelê.
Hierdie vergadering het die Slag van Majuba tot gevolg gehad en die herstel van vryheid van die ZAR op 27 Februarie 1881. Van 13 tot 16 Desember 1881, hou 'n dankbare volk 'n reusefees op die terrein en die eerste staatsfees in 1886 is ook hier gevier.
Oprigting en verrigtinge
In 1889 is die heer J.C. Human, wat die landdros van Krugersdorp was, na pres. Paul Kruger om toestemming te vra om 'n monument op die terrein te bou. In 1890 besluit die regering om die monument op Paardekraal te bou oor die klipstapel. Sytze Wierda was die argitek en die boumeester W.Y. Veitsch het in April 1890 met die oprigting van die monument begin wat in November 1890 voltooi is.
In Desember 1891 is 'n huldigingsfees op Paardekraal gehou, waartydens pres. Paul Kruger die monument onthul het. Dit was ook die eerste volksfees waar die Gelofte van 1838 weer herdenk is.
Tydens die ABO, in opdrag van lord Roberts (gedurende Junie 1901), is die klipstapel onder die monument verwyder en onder die treinbrug by Vereeniging in die Vaalrivier gegooi.
In 1916 is 'n groot volksfees op Paardekraal gehou onder leiding van Generaal Louis Botha. In die jare daarna het die Feeskommissie steeds voortgegaan om jaarliks ’n Geloftefees te reël, alhoewel dit beperk was tot die plaaslike omgewing. In 1946 is weer 'n begin gemaak met vyfjaarlikse feeste, wat goed bygewoon is.
Met die herdenking van die Anglo-Boereoorlog gedurende Oktober 1999 tot 31 Mei 2002, het die Volkskomitee vir die Herdenking van die Tweede Vryheidsoorlog al die geloftefeeskomitees in die land, wat hulle gebonde gevoel het aan die geloftes van 1838 en 1880, genooi om 'n gedenksteen tydens Geloftedag op 16 Desember 2002 aan die Paardekraal Feeskommissie te oorhandig om in 'n gedenkmuur ingebou te word. Die gedenkmuur, as mees onlangse toevoeging in 2001, is opgerig om die opkomende geslag te herinner aan die leuse: "Ons sal handhaaf, ons sal opbou".
Oerdoe Wikipedia
Die Oerdoe Wikipedia is die Oerdoe uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
College Station
College Station is 'n stad in Brazos County in die Amerikaanse deelstaat Texas. College Station het 'n oppervlakte van 128,5 km² en ongeveer 100 000 inwoners (2013). Die stad lê halfpad tussen Houston en Waco. College Station is die tuiste van die Texas A&M Universiteit. Die stad het beide sy naam en bestaan aan die universiteit se ligging langs 'n spoorlyn te danke. Te danke aan die universiteit, is die stad as die mees opgevoede stad in Texas aangewys (volgens Money tydskrif).
Leucilla echina
Leucilla echina is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1870 deur Haeckel.
Julián Rebolledo
Julián Rebolledo (* 1972) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Devil Wears Prada (2006), Reservation Road (2007), en Everybody's Fine (2009), en in die televisiereekse Daria (1997) en One Life to Live (2011).
Sarah Utterback
Sarah Utterback (gebore 12 Januarie 1982) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Family Guy (1998), NCIS (2003), Grey's Anatomy (2005), en Ghost Whisperer (2005).
Songs I Wish I Had Written
Songs I Wish I Had Written is 'n Sweedse platemaatskappy in Malmö wat platekontrakte met popmusici en -musiekgroepe soos The LK, Moto Boy, Gentle Touch, Le Sport, Regina en Unarmed Enemies het. Die maatskappy is 'n lid van The Swedish Model, 'n organisasie van sewe Sweedse musieketikette wat die internet as verspreidingskanaal hoog ag. Die etiket is in 2005 gestig en die huidige HUB van Songs I Wish I Had Written is Martin J. Thörnkvist.
Piëmontese Wikipedia
Die Piëmontese Wikipedia is die Piëmontese uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
Ydby
Ydby is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Thisted-munisipaliteit. Dit het 302 inwoners (2008).
The Swedish Model
The Swedish Model (Afrikaans: Die Sweedse model) is 'n organisasie wat uit sewe Sweedse onahanklike platemaatskappye met 'n gemeenskaplike agenda bestaan. The Swedish Model wyk af van die kommersiële fokus van die musiekindustrie en poog om kreatiwiteit effektief na 'n breër gehoor te versprei.
Die organisasie bestaan uit ledemaatskappye Adrian Recordings, Flora & Fauna, Hybris, I Made This, Nomethod Records, Songs I Wish I Had Written en A TenderVersion Recording.
Gage Golightly
Gage Golightly (gebore 5 September 1993) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Cabin Fever (2016) en in die televisiereekse The Troop (2009) en Teen Wolf (2011).
PPC
Pretoria Portland Cement, ook bekend as PPC, is 'n maatskappy wat sement vervaardig en naby Pretoria geleë is. Die maatskappy is reeds in 1888 gestig deur 'n Duitse sakeman, Edouard Lippert, en was aanvanklik bekend as Eerste Cement Fabrieken Beperkt. Gedurende 1902 is die naam verander na The First Portland Cement Company. Die maatskappy betaal nog sedert 1908 getrou elke jaar 'n dividend aan sy aandeelhouers.
Horingdoring
Die boom se FSA-nommer is 168.1.
Leucilla endoumensis
Leucilla endoumensis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur Borojevic & Boury-Esnault.
Enkeldoring
Die enkeldoring (Vachellia robusta), FSA-nommer 183, is 'n doringboom wat inheems is Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noordwes, die Oos-Kaap en die Vrystaat. Die boom het heldergroen blare in die lente. Daar is ten minste twee subspesies. Een hiervan is die brakdoring (Acacia robusta subsp. clavigera). Laasgenoemde boom se FSA-nommer is 183.1 Die boom is ook inheems in Botswana, Eswatini, Ethiopië, Kenia, Malawi, Mosambiek, Namibië, Somalië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.
Vastyd
Vastyd, Veertigdaetyd of Quadragesima is die periode wat begin op Aswoensdag as voorbereiding op Paasfees. Die veertigdaetyd is 'n periode van vas en besinning. Alhoewel daar 46 dae is van Aswoensdag tot Paasfees (die einde van die vastyd) word daar tradisioneel (in die Rooms-Katolieke Kerk) nie gevas op die ses Sondae tydens die periode nie en dus bly 40 dae oor. In die Oosterse Christendom word 48 dae gevas. Die laatste week vóór Paasfees word die Lydensweek genoem.
In die vroeë Christendom het mense gevas tot sononder. Onder andere koning David en die profeet Daniël het gevas om God se hulp en steun te soek (2 Samuël 12:16; Daniël 9:3). Ook Jesus het na sy doop veertig dae gevas (Matteus 4:2).
Rooms-Katolieke Kerk
Die vastyd is in die Katolieke Kerk ingevoer deur Pous Telesforus en begin op Aswoensdag, wanneer die as-kruisie toegedien word. Die periode eindig met Paasfees. Die vastyd duur in totaal 46 dae; op 40 weeksdae word gevas, op die ses Sondae word nie gevas nie. Die vastyd word voorafgegaan deur Vaste-aand en Karnaval. Behalwe vasdae ken die Rooms Katolieke ook onthoudingsdae, waarop nie vleis geëet mag word nie.
Die reëlings i.v.m. boetedoening, onthouding en vas is soos volg:
Gedurende die vastyd is vroeër 'n hongerdoek opgehang tussen die middeskip en die priesterkoor om die altaar af te skerm. Die skildery het gewoonlik armoede en hongersnood voorgestel.
Protestantisme
Binne die protestantisme is daar nie 'n eksplisiete gesamentlike tradisie van vastye nie. Daar is wel sekere groepe wat vas 40 dae voor Paasfees. Die inhoud van die vastyd is nie presies vasgestel nie. Party mense eet glad nie vir 'n periode nie terwyl ander hulle onthou van rook, drink of seks.
Die grondleggers van die gereformeerde protestantisme het wel die praktyk van vas goedgekeur. Calvyn wy in sy groot werk "die institusie" verskeie paragrawe aan die praktyk van vas. Voetius in sy groot werk oor godsvrug, beskrywe daadwerklike vas deur die gelowiges uitvoerig. Die gereformeerde vas is egter gekoppel aan boetedoening tydens biddae en nie gekoppel aan 'n periode soos die 40 dae voor Paasfees nie.
Boeglynknoop
Die boeglynknoop is 'n knoop wat die basis van die dubbele boeglynknoop en dubbele waterboeglynknoop vorm.
Eienskappe
Dit is 'n baie sterk, veilige knoop, wat nie maklik losgaan wanneer dit gebruik word nie, maar het die voordeel dat dit maklik na gebruik losgemaak kan word. Hierdie knoop is ook baie vinnig en maklik om te knoop en die lus verskuif nie onder las nie.
Gebruike
Die knoop is gewild onder bergklimmers, omrede dit 'n sterk en baie veilige knoop is. Alhoewel die syfer 8-knoop effens sterker is, verkies meeste bergklimmers hierdie knoop, of die soortgelyke waterboeglynknoop.
Dit is ook 'n baie handige knoop vir alledaagse gebruik. Beide die dubbele boeglynknoop en waterboeglynknoop is beter knope a.g.v. die dubbele lus.
Metode van knoop
A. Maak 'n lus in die tou.
B. Ryg die kort punt van die tou deur die lus.
C. Trek die kort punt agter om die lang kant van die tou, en ryg dan die punt weer deur die lus.
D. Trek die lang kant van die tou en die lus om die knoop styf te trek.
Let wel: Maak seker dat die lus die verlangde grootte is voor dit styfgetrek word, aangesien die lus nie verstel kan word sonder om die knoop los te maak nie.
Mongu
Mongu is die hoofstad van Zambië se Westelike Provinsie (die eertydse Barotseland) en het in 2020 'n geskatte bevolking van 113 237 gehad.
Mongu is die provinsie se grootste dorp met meer as tweekeer soveel inwoners as die naasgrootste Sesheke. Dit bied alle moderne geriewe soos banke, vulstasies, 'n paar klein hotelle en winkels, waaronder die Suid-Afrikaanse kruidenierswarewinkel Shoprite. Die nabygeleë Nayuma-museum huisves interessante uitstallings oor die Lozi-stam se kuns en kultuur. Noord van die dorp is daar verskeie hengel- en kampeerplekke aan die bolope van die Zambezirivier.
Hykie Berg
Hykie Berg (2 Mei 1978-) is 'n Suid-Afrikaanse akteur. Hy is bekend vir die rol van Darius du Buisson in Egoli: Plek van Goud en Conrad Bester in M-Net se sepie, Binnelanders. Hy het sedertdien in talle Afrikaanse rolprente gespeel. In 2011 neem hy aan die realiteitskompetisie Survivor South Africa deel en wen die reeks.
Berg is op 2 Mei 1978 in Pretoria gebore en matrikuleer in 1996. Hy het in gr. 8 aan die Hoërskool Die Wilgers met dwelms begin eksperimenteer en was op 19 ’n volslae heroïenverslaafde. Ná sy rehabilitasie in Kaapstad het hy 'n diploma in drama aan die Universiteit Stellenbosch verwerf. My maak sy TV-debuut in die jeugreeks The Res (2003), gevolg deur 'n hoofrol in die drama Plek van die Vleisvreters (2004). In 2007 verskyn hy in sy eerste rolprent, Ouma se Slim Kind.
Leucilla hirsuta
Leucilla hirsuta is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy steenselle bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1942 deur Tanita.
Arlene Golonka
Arlene Golonka (gebore 23 Januarie 1936) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Hang 'Em High (1968), Airport '77 (1977), en The In-Laws (1979), en in die televisiereeks Mary Tyler Moore (1970).
Vodstrup
Vodstrup is ’n plek in die Deense Noord-Jutlandstreek in die Morsø-munisipaliteit. Dit het 248 inwoners (2008).
Volkswagen Crafter
Die Volkswagen Crafter, wat in 2006 bekendgestel is, is die grootste bestelbus van 3 tot 5 ton wat deur die Duitse motorvervaardiger Volkswagen Commercial Vehicles vervaardig en bemark word. Die Crafter het die Volkswagen LT- naamplaatjie wat in 1975 bekendgestel is, amptelik vervang.
Net soos die tweede generasie LT, is die eerste generasie Crafter 'n hernoemde Mercedes-Benz Sprinter, gebou deur Daimler AG, met 'n aandrywingstelsel deur Volkswagen. Die Daimler-variant is ook deur Daimler verkoop as die Freightliner Sprinter en die Dodge Sprinter. 'n Vol-elektriese variant, die e Crafter, is beplan vir kleinhandelverkope in 2017.
Vanaf die 2017-modeljaar is die Crafter ontwerp en gebou deur Volkswagen, en word dit nie meer met die Sprinter geassosieer nie. 'n Weergawe van die Crafter word ook deur MAN Truck and Bus verkoop as die MAN TGE. Die belangrikste Europese mededingers is Renault Master, Ford Transit, Fiat Ducato, Mercedes-Benz Sprinter, Iveco Daily en Hyundai H350.
Die Crafter is beskikbaar in drie aslengte-opsies. 3250 mm, 3665 mm en 4325 mm Dit is standaard toegerus met lugsakke aan die voorkant, en sy- en gordynlugsakke as opsies, tesame met sluitweer-remstelsel (ABS), die lasaanpassing van die elektroniese stabiliteitsprogram (ESP), die traksiebeheer (ASR), en elektroniese ewenaargrendel (EDL).
William Keighley
William Keighley (4 Augustus 1889 – 24 Junie 1984) was 'n Amerikaanse regisseur en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente 'G' Men (1935), Bullets or Ballots (1936), The Adventures of Robin Hood (1938), en Torrid Zone (1940).
Jerry Rector
Jerry Rector (gebore 12 September 1958) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Mean Guns (1997), Ghost World (2001), en Bad Ass Angels, en in die televisiereeks Star Trek: The Next Generation (1987).
Bosniese Wikipedia
Die Bosniese Wikipedia is die Bosniese uitgawe van Wikipedia, 'n gratis aanlynensiklopedie. Dit het tans ongeveer 0 artikels, en is die grootste Wikipedia.
Statistiek
Die Wikipedia het tans bladsye, waarvan  artikels is. Dit het geregistreerde gebruikers, waarvan  as aktief gereken word. Hierdie gebruikers het in totaal wysigings aangebring en  lêers opgelaai.
Maria van Boergondië
Maria van Boergondië (13 Februarie 1457 – 27 Maart 1482) was die dogter en enigste erfgenaam van Karel die Stoute.
Ná die dood van haar pa, wat in die Slag van Nancy dood is, het die Franse koning Lodewyk XI begin al haar erflande wat onder die Franse kroon was, soos die hertogdom Boergondië self, oor te neem. Sy het in 1477 met Keiser Maksimilian I uit die huis van Habsburg getrou om haar erfenis te red. Die Boergondiese en die Habsburgse erflande smelt saam.
Filip die Skone, (Filip I van Kastilië) (22 Junie 1478 - 25 September 1506) was die seun van Maria van Boergondië.
Leucilla leuconides
Leucilla leuconides is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die kalksponse (Calcarea). Die spons leef in die see en sy parenkiem bestaan uit kalsiumkarbonaat.
Die spons behoort tot die genus Leucilla en tot die familie Amphoriscidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1891 deur Bidder.
Daleen Kruger
Daleen Kruger is ’n Afrikaanse dramaturg en kunstenaar.
Lewe en werk
Daleen Kruger matrikuleer aan die Hoërskool Tuine in Pretoria-Tuine Sy studeer verder aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys, waar sy ’n B.A.-graad in sosiale wetenskappe verwerf. Op universiteit raak sy betrokke by die studente se skrywerskring en skryf gedigte. In 1990 vestig sy haar op die dorpie Churchhaven, waar sy vir twee jaar in die vissersgemeenskap woon. Die dorpie is sonder elektrisiteit en lopende water, wat haar tot skilderkuns en fotografie inspireer. Daarna vestig sy haar op Darling as die dorp se toeristebeampte en word terselfdertyd Die Burger se plattelandse korrespondent aan die Weskus. Sy raak betrokke by toerisme aan die Weskus, Swartland en Wes-Kaap en ook by Darling se jaarlikse opelug-passiespel, wat sy skryf. In 2000 trek sy na Yzerfontein. Hoewel sy geen formele opleiding in hierdie rigting ontvang het nie, is sy hier ’n beeldhouer met haar eie keramiekateljee, Whale Tale Studio. Sy maak beelde in die warmer maande, wanneer toerisme toeneem en die klei nie so koud is nie. In die wintermaande skryf sy dramas, wat sy as beeldhou van die woord beskry
Skryfwerk
In haar kreatiewe skryfwerk spits sy haar op drama toe. Die maket is in 2007 ’n finalis vir die Sanlam-prys vir Afrikaanse teater. Dit speel af in ’n plattelandse sendingkerkie. Die bruin gemeente moes weens apartheidswetgewing verskuif na ’n ander gebou in die onderdorp en die NG Kerk verkoop die kerkie aan private eienaars. Dit beland in die hande van vier eksentrieke ou vroue. Hulle is onderskeidelik ’n kunstenaar, joernalis, politieke aktivis en dokter. Die joernalis het veelvuldige sklerose en vir haar toestand is die kerkie ’n onpraktiese plek om te bly. Sy benodig stilte en ’n versorgingsoord. Die ander inwoners, behalwe die dokter, is ontsteld by die vooruitsig dat hulle samesyn miskien verbreek kan word. Dan kom vra die predikant of die kerkie nie vir ’n versoeningsnagmaal gebruik kan word nie. Die politieke partye werk saam op raadsvlak, maar nog nie op kerklike vlak nie. Die politieke aktivis beveel aan dat hulle eerder die dorp se museum gebruik, want die kerkie is nou net nog ’n kultuurhistoriese gebou. God is nie meer daar nie. Hy is weg toe apartheid op die preekstoel toegelaat is. Die drama behandel die lewens en lotgevalle van die vroue en die kerkie, maar dit is eintlik indringende kommentaar op die rol van godsdiens en die politiek in die breë samelewing.
Jonas het Churchhaven se ou walvisfabriek as agtergrond en is in 2008 op die kortlys vir die Nagtegaal-prys. Hierdie drama word ook as radiodrama verwerk en in 2012 oor Radio Sonder Grense uitgesaai. Jonas is ’n mens-dier wat by ’n ou walvisstasie verskyn en onder ’n klein vissersgemeenskap aan die Kaapse Weskus kom woon om hulle te waarsku dat hulle besig is om die visbronne uit te put. Boeta is verteenwoordiger van die totale vissersgemeenskap. Hy glo dat die kwotastelsel teen hulle diskrimineer en hulle dwing om onwettig op te tree, deur byvoorbeeld in verbode broeigebiede te gaan visvang. Uiteindelik word die konflik tussen Bewaring (Jonas) en Benutting (Boeta) op die spits gedryf wanneer Boeta sy woede en frustrasie nie meer kan beteuel nie. Die drama gee ook interessante parallelle met die Christusverhaal.
In 2009 wen Draadwerk die Nagtegaal-prys. Hierdie drama handel oor die verhouding tussen die kunstenaars Helen Martins en Koos Malgas van die bekende Uilhuis in Nieu-Bethesda, waar hulle as kunstenaars ’n eie mitiese wêreld skep met beelde en ligweerkaatsing. Die begrip draadwerk kom op verskillende vlakke in die teks voor, met Koos wat ’n simboliese skeppingsverhaal vertel. Toe God die mens maak, het hy begin met die draadwerk en Hy het ogiesdraad gevat en gebuig om die liggaam te maak. Ogiesdraad is egter te sag om die liggaam regop te hou en die stampe en stote van die lewe te verduur, daarvoor is bloudraad nodig. Die konflik tussen donker en lig is ook ’n deurlopende motief in die drama. Wat donkerte betref, het Helen fisies blind geraak teen die einde van haar lewe, maar donkerte simboliseer ook haar depressiewe gemoedstoestand. Die problematiese verhouding met haar pa, wat haar gemolesteer het, vorm deel van die donker agtergrond, waar sy die buitekamer waarin hy gebly het ná sy dood swart laat verf. Hierteenoor staan die deurlopende soeke na lig. Helen se lewensdoel was om die Uilhuis vol lig te maak, deur fyngemaalde glas teen die mure te vernis en orals spieëls te hang om lig te weerkaats, met die glas wat ironies haar oë beskadig en haar laat blind word. Hier word die Skepping ook bygetrek, met lig wat eerste geskep was. Die beoordelaarspaneel vir die Nagtegaalprys was dit eens dat die teks op briljante wyse die leser uit ’n vars hoek laat kyk na die kwessie van kuns en kunstenaarskap Hierdie drama word ook vir die radio verwerk en op 17 Oktober 2013 oor Radio Sonder Grense uitgesaai.
In Labirint is Albert Olivier ’n suksesvolle sakeman op ’n klein Weskus dorpie. Hy is gelukkig getroud, die pa van twee kinders en woonagtig in sy eie klein stukkie paradys. Dan word hy afgelê en is hy werkloos en boonop het hy sy pakket in ’n skema belê wat ten gronde gegaan het. Hierdie drama fokus op die realistiese, alledaagse verhaal van mans wat van hulle trots ontneem word en die radikale impak wat dit op hulle psiges het.
Boksballade is gedeeltelik ontwikkel uit ’n persoonlike ervaring en debuteer in 2013 by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees. Mirte en Bea is besig om op te pak en te trek, maar besef dan dat daar baie goed is wat nie in die bokse inpas nie – veral die krake in hulle verhouding van meer as nege jaar. Om te trek is reeds baie traumaties, maar dit word vererger met die verbrokkeling van ’n intieme verhouding kort voor een van die partye se verjaarsdag. Dit is sover bekend die eerste keer dat ’n lesbiese verhouding in Afrikaans op die verhoog uitgebeeld word.
Sy skryf ook die teks van die drama “Bye Ma, Jaypee”, wat gebaseer is op die Kaapse haarkapper Jaypee Malherbe se jaarlikse briewe aan sy oorlede ma in die koerant. Die drama bring hulde aan ’n ma wat onvoorwaardelik liefhet en die kind wat so anders as ander is, volkome aanvaar.
Wilde roosmaryn word op 10 Desember 2015 oor Radio Sonder Grense uitgesaai. Die agtergrond van die verhaal is vier mense wie se drome nooit realiseer nie. Ivor du Randt is ’n internasionaal suksesvolle violis. Hy keer terug na Suid-Afrika en besoek die dorpie waar hy lank gewerk het. Sy goeie vriendin, Rosy, is onlangs dood nadat haar motor (wat Ivor voor sy vertrek aan haar geskenk het) by ’n krans afgestort het. Dit is nie seker of dit ’n ongeluk of selfdood was nie. Kort voor haar dood maak Rosy na ’n baie lang tyd kontak met Ivor omdat sy iets met hom wil bespreek. Rosy se restaurant op die dorp, Roosmaryn, is na haar dood om vir Ivor onverstaanbare redes herdoop na Wilde Roosmaryn. Rosy se dogter Donna behartig nou die restaurant en sy word gehelp deur Angie, Rosy se vriendin. Angie is onbeskof teenoor Ivor en hy kan dit ook nie verstaan nie. Donna kom dan op ’n boks briewe van Rosy af waar sy uitvind dat sy Ivor se kind is en dat Ivor belowe het om met haar te trou voordat hy weg is.
Saint-Ghislain
Saint-Ghislain, Pikardies: Sint-Guilin, is 'n Belgiese stad en munisipaliteit in die Waalse provinsie Hainaut. Die stad is in die noorde van die historiese mynboustreek Borinage geleë - sowat tien kilometer wes van die middestad van Mons. Die munisipale gebied het sowat 23 000 inwoners (2010) en 'n oppervlakte van 70 km².
Witjie
Witjies (Pieridae) is ’n familie van skoenlappers in die superfamilie Papilionoidea. Die familie bestaan uit meer as 1000 verskillende spesies, en word meestal aangetref in die Afrotropiese gebied en die suid-oostelike gebiede van Asië. Sommige spesies kom voor in die noordelike gebiede van Noord-Amerika.
Saint-Ghislain
Na Saint-Ghislain word dikwels as die (nie-amptelike) 'hoofstad van Borinage' verwys.
Hoë Middeleeue
Saint-Ghislain se geskiedenis strek terug na omstreeks 650 toe die monnik Ghislain die plaaslike klooster gestig het. Daar is min bekend oor sy herkoms en lewe, maar hy was - na aanleiding van sy voornaam - waarskynlik 'n boorling van Duitsland. Sekere bronne dui - ondanks die Germaanse etimologie van sy naam - Griekeland as sy geboorteland aan.
Saint-Ghislain het 'n kerk ter ere van Sint Pieter en Sint Paulus opgerig, en sy klooster was binnekort 'n geestelike trekpleister vir 'n aantal koinobiete wat by die monastiese gemeenskap aangesluit het. Ghislain is op 6 Oktober 680 in sy klooster oorlede.
Die Franse koning Dagobert I het sekere voorregte aan die gemeenskap verleen wat tot 'n florerende Bendediktyne-abdy sou ontwikkel. Volgens oorlewerings het Karel die Grote op versoek van sy vader, ab Éléphas, 'n indrukwekkende kloosterkerk vir die abdy laat bou. Dit is in die 11de eeu tydens 'n Noormanne-inval vernietig.