cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ethiopië
Sport
Die gewildste sportsoorte in Ethiopië is atletiek (veral lang afstande) en sokker. Ethiopiese atlete het al baie goue medaljes op die Olimpiese Spele gewen. Abebe Bikila was die eerste atleet van Afrika suid van die Sahara en die eerste swart atleet uit Afrika wat ’n Olimpiese goue medalje gewen het: in die marathon op die Olimpiese Somerspele 1960 in Rome, met ’n wêreldrekordtyd van 2:15:16. Haile Gebrselassie, Kenenisa Bekele en Tirunesh Dibaba is almal wêreldbekende langafstandatlete, elk met verskeie goue Olimpiese en Wêreldkampioenskap-medaljes. Letesenbet Gidey en Almaz Ayana hou die wêreldrekord in onderskeidelik die 5 000 en 10 000 meter vir vroue. Ander noemenswaardige atlete is Mamo Wolde, Miruts Yifter, Derartu Tulu, Meseret Defar, Birhane Adere, Tiki Gelana, Genzebe Dibaba, Tariku Bekele, Gelete Burka en Yomif Kejelcha.
George Marshall (regisseur)
George Marshall (29 Desember 1891 – 17 Februarie 1975) was 'n Amerikaanse regisseur, skrywer, en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Can This Be Dixie? (1936), The Goldwyn Follies (1938), The Blue Dahlia (1946), en How the West Was Won (1962).
Mercedes-Benz OM604-enjin
Die Mercedes-Benz OM604-enjin is 'n 1997 cc en 2155 cc inlynviersilinder dubbelbonokas (DBNA)-dieselenjin met indirekte inspuiting wat tussen 1993 en 1998 deur Mercedes-Benz vervaardig is. Dit het die vorige enkelbonokas (EBNA) OM601-enjin vervang.
In teenstelling met ander Mercedes-Benz-diesels wat destyds 'n Bosch-inlynspuitpomp gebruik het, het die OM604 die Lucas elektroniesbeheerde inspuitpomp (EVE), wat minder betroubaar was, gebruik. Die seëls van die Lucas-inspuitpompe het mettertyd bros geword en begin lek. Aangesien die vervanging van die hele inspuitpomp baie duur is, is 'n herstelstel beskikbaar gestel waarmee die betrokke seëls vervang kan word.
Dit is verwant aan die Inlynvyfsilinder- 2,5 liter-OM605- en die inlynses 3-liter-OM606-enjins.
Illinois
Illinois is met sy groot kosmopolitiese bevolking die mees bevolkte deelstaat in die midweste van die Verenigde State en die vyfde mees bevolkte op nasionale vlak, met 12,8 miljoen inwoners volgens die sensus van 2010 en 'n oppervlakte van 149 998 vk km. Sy hoofstad is Springfield.
Met sy ewewig van uitgestrekte voorstede en die metropool Chicago in die noordooste, landelike gebiede, klein nywerheidsdorpe en hoogs produktiewe landboubedryf in Sentraal- en Wes-Illinois, en die steenkoolmyne in die suide beskik die deelstaat oor 'n hoogs gediversifiseerde ekonomiese basis. Sy sentrale ligging, wat die Groot Mere via die Illinoisrivier met die Mississippirivier verbind, het van Illinois sowat 150 jaar lank 'n beduidende vervoersentrum gemaak. Sy mengsel van nywerhede en plase, van stedelike en plattelandse gebiede, maak van Illinois 'n ware mikrokosmos van die Verenigde State.
Terwyl die Illinoisrivier dwarsdeur die deelstaat vloei, vorm die Mississippirivier sy westelike en die Ohio- en Wabashriviere sy suidoostelike grenslyn. Die Michiganmeer lê in die noordooste van Illinois, net soos Chicago. Die oudste nedersettings van plaaslike Indiaanstamme het reeds omtrent 8000 v.C. ontstaan. Die sogenaamde Mississippi-beskawing met sy sentrum in Cahokia het sy bloeitydperk omtrent 1300 beleef; toe die eerste Europeërs hulle in die gebied gevestig het, was dit deur Algonkin-stamme bewoon.
Geskiedenis
Die Franse ontdekkers Jacques Marquette en Louis Joliet het die gebied al in 1673 verken, en dit het tot en met 1763 onder Franse heerskappy gestaan. Ná die einde van die Franse en Indiaanse Oorlog het Illinois onder Britse bewind gekom. Ná die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring het dit eers deel uitgemaak van die Noordwesgebied (1783) en later van die Indianagebied (1800). Die Illinoisgebied, wat in 1809 gevorm is, is net nege jaar later as die 21ste deelstaat tot die Unie toegelaat.
Ondanks sy politieke verdeeldheid het Illinois gedurende die Amerikaanse Burgeroorlog 'n deel van die Unie gebly. Die 20ste eeu was gekenmerk deur politieke mededinging tussen die Demokratiese en die Republikeinse Party, en sy groot aantal kiesmanne het van Illinois 'n belangrike politieke slagveld in presidensiële verkiesings gemaak. Illinois is tans een van die belangrikste nywerheidsentrums in die VSA met 'n beduidende masjienboubedryf en dienstesektor met talle assuransies.
Die belangrikste besienswaardighede is Shawnee National Forest, die Cahokia Mounds en 'n groot aantal staatsparke en historiese plekke soos New Salem en president Abraham Lincoln se huis en graf in Springfield. In die somer lok die grootste skou in die deelstaat, die Illinois State Fair, talle toeriste na Illinois.
Klimaat
Illinois lê halfpad tussen die Kontinentale Waterskeiding en die Atlantiese Oseaan en meer as 500 myl noord van die Golf van Meksiko. Die deelstaat word dus deur 'n kontinentale klimaat met warm somers, koue winters en groot skommelings in temperatuur, humiditeit, windrigting en wolkbedekking gekenmerk, waar uiterste temperature nog deur berge nog deur oseane verlig word. Die weersomstandighede word gedurende die winter oorwegend deur koue Arktiese lug uit die noorde van Kanada en in die somer deur vogtige, warm lugmassas uit die Golf van Meksiko beïnvloed.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is 47 °F in die noorde en 58 °F in die suide. Temperature met meer as 90 °F kom gereeld sowat 45 dae per jaar in die suide voor, maar net twaalf dae in die noorde. In die suide daal temperature net een dag per jaar of minder benede 0° F, maar op twaalf dae per jaar in die noorde. Die jaarlikse reënval beloop 34 duim in die noorde en 46 duim in die suide, die gemiddelde sneeuval 30 duim in die noorde en tien duim in die suide.
Meestal waai westewinde oor die vlaktes van Illinois, met 'n gemiddelde spoed van tussen agt en twaalf myl per uur. Windspoed is egter gewoonlik hoër in Chicago, waarmee hy sy treffende bynaam Windy City gekry het. In die algemeen is die windspoed in Illinois hoër in die winter.
Die meeste streke van Illinois het vier verskillende jaargetye, met die uitsondering van Chicago, waar die winter byna onmiddellik na die somer begin en waar volgens 'n gesegde "die wind die blare van die bome afwaai". Die bome in die digbebosde suide pronk in die herfstyd met 'n pragtige kleurespel.
Raymond Keane
Raymond Keane (1906 – 1973) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Magic Garden (1927), The Lone Eagle (1927), The Power of Silence (1928), en Loose Ankles (1930).
Illinois
Geografie
Illinois grens in die noordooste aan die Michiganmeer, in die ooste aan die deelstaat Indiana, in die noorde aan die deelstaat Wisconsin en aan die Mississippi-rivier in die weste. Die Mississippi vorm ook die grenslyn tussen Illinois en die deelstate Missouri en Iowa.
Alhoewel Illinois deel uitmaak van die Binnelandse Vlaktes, is daar drie verskillende geografiese gebiede. Die Noorde word deur die metropolitaanse gebied van Chicago oorheers, met die Stad Chicago, sy voorstede en die aangrensende landelike gebiede, waarna die metropool begin uitbrei het. Volgens die definisie van die federale regering behels die metropolitaanse gebied van Chicago enkele distrikte in die deelstate Indiana en Wisconsin en strek oor die grootste deel van die noordoostelike Illinois. Hierdie kosmopolitiese streek is digbevolk en word deur hoë vlakke van industrialisering en etniese diversiteit gekenmerk. Teen die suide en weste lê Sentraal-Illinois, 'n gebied wat merendeels deur grasvlaktes oorheers word. Die westelike gebiede (wes van die Illinois-rivier) het oorspronklik deel uitgemaak van die Militêre Streek van 1812. Dit staan bekend as die Hart van Illinois en word deur kleiner dorpe en mediumgrootte stede gekenmerk. Landbou, veral mielies en sojabone, vorm naas 'n aantal nywerheidsgebiede en onderwysinstellings die gebied se ekonomiese basis. Stede sluit Peoria, die derde grootste metropolitaanse gebied in Illinois met 370 000 inwoners, Springfield (die hoofstad van Illinois), Decatur, Bloomington-Normal en Champaign-Urbana in.
Die Suidelike Illinois vorm die derde geografiese gebied, wat suid van die nasionale pad U.S. Route 50 lê en die streek Klein-Egipte naby die samevloeiing van die Mississippi- en Ohio-riviere insluit. Hierdie gebied verskil teenoor die ander twee veral ten opsigte van sy warmer klimaat, afwykende landbouprodukte (wat hier vroeër ook kleiner hoeveelhede katoen ingesluit het), die ruwe landskap, wat gedurende die verskillende Ystydperke nie vergletser was en die ontginning van steenkool. Daar is ook klein ru-olievelde in die suide.
Die suide van Illinois is effens digter bevolk as die sentrale gebiede. Die bevolking is veral gekonsentreer in Metro East, die tweede grootste metropolitaanse gebied in Illinois met naastenby 600 000 inwoners. Dit behels die voorstede van St. Louis wat in Illinois geleë is. Die tweede digbevolkte streek in die suide is die distrikte Williamson, Jackson, Franklin, Saline en Perry met 'n bevolking van sowat 210 000.
Die geweste buite die metropolitaanse gebied van Chicago word dikwels downstate Illinois genoem, alhoewel die bewoners van Sentraal- en Suid-Illinois hulle streke as aparte geografiese en kulturele gebiede beskou en hierdie term dus nie noodsaaklik gebruik nie.
Die Voor-Kolumbiaanse tydperk
Cahokia, die stedelike sentrum van die Voor-Kolumbiaanse Mississippi-beskawing, was naby die huidige Collinsville geleë. Hierdie beskawing het in die 15de eeu vir onbekende redes verdwyn. Hulle opvolger as beduidende moondheid in die gebied was die Illiniwek-konfederasie (soms ook Illini genoem), 'n politieke alliansie van verskeie stamme. Omtrent 1700 was daar sowat 25 000 Indiane in Illinois, maar as gevolg van stelselmatige aanvalle en volksmoordpogings deur die Irokese is hulle getalle met negentig persent verminder. Lede van die Potawatomi-, Miami-, Sauk- en ander stamme het vanuit die ooste en noorde na Illinois getrek om hulle hier te vestig. Gedurende die Amerikaanse Rewolusie het die Illinois en die Potawatomi die Amerikaanse saak ondersteun.
Europese ontdekkers
Die Franse ontdekkers Jacques Marquette en Louis Joliet het die Illinois-rivier in 1673 verken. As gevolg van hulle ekspedisie het Illinois tot by die jaar 1763 deel uitgemaak van die Franse koloniale ryk in Noord-Amerika en is daarna aan die Britte afgestaan. Die klein Franse nedersettings het voortbestaan, en afgesien van 'n klein aantal Britse soldate wat hier gestasioneer is, was daar geen Britse of Amerikaanse setlaars in die gebied.
Die vroeë 19de eeu
Die Illinois-Wabash Company was een van die eerste eisers wat op groot dele van Illinois aanspraak gemaak het. Die Illinois Territory ("Illinois-gebied") is op 3 Februarie 1809 met die hoofstad Kaskaskia geskep. Nege jaar later is Illinois as die 21ste Amerikaanse deelstaat tot die Unie toegelaat – maar eers nadat die plaaslike owerhede heeltemaal oordrewe bevolkingsyfers voorgelê het. Aanvanklik is daar 'n debat gevoer oor die invoering van slawerny in Illinois, maar met die grootskaalse vestiging van setlaars uit Kentucky in veral die suide van Illinois is sulke voorstelle verwerp. Danksy die afgevaardigde Nathaniel Pope uit Illinois het die Amerikaanse Kongres die noordelike grens van die deelstaat sowat 41 myl na 42° 30' Noord verskuif en sodoende 'n bykomende 8 500 vierkante myl by Illinois ingesluit, waaronder Chicago, Galena en mynbougebiede waar lood ontgin is. Kaskaskia het aanvanklik nog as hoofstad gedien, maar in 1819 is die administratiewe setel na Vandalia verskuif. Die Black Hawk War-Indiane, wat deur die owerhede in Iowa hervestig is, het in 1832 probeer om na Illinois terug te keer, maar is deur burgermagte verslaan en na Iowa teruggedryf.
In die winter van 1830–1831, wat nou as die "Winter van die Diep Sneeu" bekend staan, het 'n skielike swaar sneeuval die deelstaat met 'n diep sneeukombers oortrek. Die sneeuval het Illinois vir die res van die winter ontwrig, en baie reisigers het in die koue omgekom. Illionois is daarna nog deur 'n aantal baie koue winters geteister, waaronder die "Winter van die Skielike Vors" (Winter of the Sudden Freeze). Op 20 Desember 1836 het 'n kouefront oor die deelstaat beweeg wat waterplasse binne enkele minute laat vries het. Weereens het baie reisigers wat nie betyds 'n beskutting kon vind nie in die koue omgekom. Die ongunstige weersomstandighede het in die noordelike dele van Illinois 'n groot misoes tot gevolg gehad. Suid-Illinois het voedsel na die noorde gestuur en sodoende moontlik sy bynaam Little Egypt ("Klein Egipte") gekry – volgens die Bybelse vertelling van Josef in Egipte, wat graan aan sy broeders voorsien het.
Illinois staan vandag as die "Land van Lincoln" bekend, aangesien die 16de president van die VSA, Abraham Lincoln, hier die grootste deel van sy lewe gewoon het en as advokaat in Springfield gepraktiseer het. Op versoek van, en danksy die ondersteuning van, Abraham Lincoln het die deelstaat se Algemene Vergadering in 1837 ten gunste van 'n verskuiwing van die administratiewe setel na Springfield gestem. Reeds in 1840 het Illinois as die Sucker State bekend gestaan. Dit was nie sterk gekant teen slawerny nie – in 1853 het die wetgewende vergadering onder die leiding van die demokratiese afgevaardigde John A. Logan 'n wetsontwerp, die sogenaamde Black Code, goedgekeur wat daarop gemik was om die vestiging van vrye swartes in Illinois te verhoed.
Tot by 1839 het die utopiese Mormoonse nedersetting Nauvoo aan die oewer van die Missisippirivier sy bloeitydperk bereik. Die stigter en leier van die Mormoonse beweging, Joseph A. Smith, is in 1844 deur 'n gepeupel in 'n tronk van Illinois vermoor. Ná sowat ses jaar se vinnige ontwikkeling het Nauvoo, 'n sterk mededinger van Chicago as die grootste stad in Illinois, 'n skielike en vinnige agteruitgang beleef. Met hulle groot uittog na die weste het die Mormone Illinois in 1846 verlaat.
Chicago het belangrikheid verwerf as 'n beduidende hawe in die gebied van die Groot Mere en sy posisie ná die opening van die Illinois- en Michigankanaal in 1848 nog versterk. Dit het daarnaas ook tot 'n belangrike spoorwegsentrum ontwikkel en was in 1857 die grootste stad van Illinois.
Amerikaanse Burgeroorlog
Teen 1860 het Illinois se bevolking reeds meer as 1,7 miljoen beloop. Gedurende die Amerikaanse Burgeroorlog het meer as 250 000 mans uit Illinois in die Unie se leër gedien – meer as in enige ander noordelike deelstaat behalwe vir New York, Pennsylvanië en Ohio. Vanaf president Lincoln se eerste oproep van mans in die noordelike deelstate vir krygsdiens tot by die einde van die burgeroorlog was daar 150 regimente infanterie uit Illinois afkomstig. Daarnaas het die deelstaat ook sewentien berede eenhede en twee regimente ligte artillerie beskikbaar gestel.
Ekonomiese groei en sosiale onluste
Tot by die vroeë 20ste eeu is groot dele van die grasvlaktes as akkerland vir mielies en ander gewasse of as weivelde vir beeste en varke ontwikkel. Hoë belastingtariewe, oorproduksie en gepaardgaande lae pryse en die uitbreiding van die spoorwegnetwerk het nogtans tot onluste in die plattelandse gebiede gelei.
Ook die nywerheidsentrums soos Chicago was deur sosiale omwenteling gekenmerk. Swak werkomstandighede het die aanleiding tot die stigting van vakbonde gegee, en verskeie stakings en onluste het selfs menselewens geëis. Maar ondanks die sosiale vraagstukke was Illinois in 1890 die derde grootste deelstaat ten opsigte van sy bevolking en die belangrikste landbougebied vir koring en mielies. Die belangrikste plaaslike nywerhede was staal, landbou- en ander masjiene. Chicago het tot die tweede grootste stad in die VSA gegroei.
Die 20ste eeu
Met sy bevolking van bykans vyf miljoen het Illinois in die vroeë 20ste eeu tot een van die belangrikste deelstate van die VSA ontwikkel. Die metropool Chicago was in 1933 gasheerstad van die Century of Progress-wêreldtentoonstelling. Die olievelde van die Marion- en Ceawford-distrikte is in 1937 ontdek en het van Illinois net twee jaar later die vierde belangrikste olieprodusent in die VSA gemaak.
Sedert 1959 beskik Chicago danksy die opening van die Sint-Laurenswaterweg oor 'n oseaanhawe. In 1970 het Illinois se sesde konstitusionele konvensie 'n nuwe grondwet saamgestel wat die ouer versie uit die jaar 1870 vervang het. Teen die begin van die 21ste eeu was daar in Illinois reeds meer as twaalf miljoen inwoners.
Ekonomie
Die ekonomie van Illinois is goed gediversifiseerd. Die metropolitaanse gebied van Chicago huisves sommige van die grootste Amerikaanse maatskappye soos Boeing, McDonald's, Motorola en United Airlines. Daarnaas het ook 'n groot verskeidenheid finansiële instellings hulle hoofkwartiere in die gebied, waaronder twee van die grootste beurse in die VSA, die Chicago Board of Trade en die Chicago Mercantile Exchange.
Illinois se bruto geografiese produk het in 2004 VSA-$ 528 miljard beloop en was die vyfde grootste in die Unie. Die per capita-inkomste was in 2003 VSA-$ 32 965. Illinois se belangrikste nywerheids- en mynbouprodukte sluit masjienerie, verwerkte voedsel, chemiese produkte, elektriese uitrusting, verwerkte metaalprodukte, vervoertoerusting, ru-olie en steenkool in. Die deelstaat beskik daarnaas oor 'n belangrike uitgewersbedryf.
Demografie
In 2006 het Illinois sy totale bevolking 12 831 970 mense beloop waarvan sowat 1,7 miljoen of 13,3 persent in die buiteland gebore is.
'n Groot persentasie van Illinois se bevolking is in die metropolitaanse gebied van Chicago in die noordooste van die deelstaat gekonsentreer: In 2000 het Chicago, die derde grootste stad in die VSA, 23,3 persent van Illinois se bevolking gehuisves; die administratiewe distrik Cook County 43,3 persent en die verskillende counties van die metropolitaanse gebied van Chicago (Will, DuPage, Kane, Lake, McHenry en Cook Counties) 65,6 persent. Die res van Illinois se bewoners woon in kleiner stede en in die landelike gebiede van Illinois se vlaktes.
Volgens die sensus van 2005 was 65,6 persent van die bevolking Blankes, 15,1 persent Swartes, 13,2 persent Latyns-Amerikaners, 3,9 persent Asiate en 2 persent ander etniese groepe. Byna dertig persent van die Blanke bevolking is ten minste van gedeeltelik Duitse afkoms. Afro-Amerikaners is veral in Chicago, East St. Louis en in die mees suidelike deel van Illinois gekonsentreer. Bewoners van Anglo-Amerikaanse afkoms oorheers in die suidooste. Died metropolitaanse gebied van Chicago huisves die grootste aantal burgers van Iers-Amerikaanse, Meksikaanse en Pools-Amerikaanse afkoms.
Volgens die sensus van 2000 praat 10,85 persent van die bevolking wat vyf jaar of ouer is Spaans as huistaal en 1,6 persent Pools.
Rooms-Katolieke en Protestante vorm die grootste religieuse groepe in Illinois, alhoewel die persentasie Protestante laer is as in die buurstate. Sowat dertig persent van die bevolking is Rooms-Katolieke, wat veral in die metropolitaanse gebied van Chicago gekonsentreer is. Chicago huisves daarnaas 'n groot en steeds groeiende aantal Hindoes, Joodse Amerikaners, Moslems en Sikhs.
Speld
'n Speld is 'n soort gereedskap wat by die naai van byvoorbeeld kledingstukke gebruik word. Voordat 'n naaiwerk in mekaargesit word, word die kledingstuk eers gespeld. Die voordeel van die gebruik van spelde is dat daar eers gekyk kan word of die kledingstuk op die juiste manier inmekaargesit is. Spelde is ongeveer 2 cm lank en is meestal van staal. Soms het hulle 'n gekleurde plastiese kop. Om spelde maklik weg te sit en weer op te pak, kan hulle op 'n speldekussing geprik word.
Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe, BWV 25
Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe, BWV 25, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Hilary Haag
Hilary Haag (gebore 3 Januarie 1972) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Dark Water (2002), Appleseed Ex Machina (2007), en Children Who Chase Lost Voices (2011), en in die televisiereeks Chrono Crusade (2003).
Kurt Marshall
Kurt Marshall (13 November 1965 – 10 Oktober 1988) was 'n Amerikaanse akteur.
Fruering
Fruering is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Skanderborg-munisipaliteit. Daar bly 219 inwoners (2008).
Strong se Konkordansie
duimnael|James Strong (1822–1894)
Strong se Uitgebreide Konkordansie van die Bybel, algemeen bekend as Strong se Konkordansie, is ŉ konkordansie van die Koning Jakobus Bybel (KJV) wat saamgestel is onder leiding van Dr. James Strong (1822–1894) en is vir die eerste keer gepubliseer in 1890. Dr. Strong was ŉ Professor in eksegetiese teologie te Drew Teologiese Kweekskool ten tye van die vertaling. Dit is ŉ uitgebreide kruisverwysing van elke woord in die KJV na die woord in die oorspronklike teks.
Anders as ander Bybelse verwysingsboeke is die doel van Strong se Konkordansie nie om inhoud te bied of kommentaar te lewer op die Bybel nie, maar om ŉ indeks van die Bybel daar te stel. Dit stel die leser daartoe in staat om vas te stel waar woorde in die Bybel voorkom. Dit stel iemand wat die Bybel bestudeer daartoe in staat om ŉ frase of passasie na te spoor wat vroeër; bestudeer is of om dieselfde onderwerp te vergelyk soos wat dit voorkom op verskillende plekke in die Bybel.
Strong se Konkordansie sluit in:
James Strong het nie eiehandig die Strong se Konkordansie saamgestel nie; dit is die produk van meer as ŉ honderd kollegas se arbeid. Dit het die mees gebruikte konkordansie van die Koning Jakobus Vertaling (KJV) geword.
ŉ Inskrywingsnommer word toegeken aan elke woord in die oorspronklike taal en dienooreenkomstig gelys aan die einde van die konkordansie. Dit het bekend geword as "Strong se Nommer". Die hoof-konkordansie lys elke woord in die KJV Bybel in alfabetiese orde met elke vers waarin dit voorkom in die orde waarin dit verskyn in die Bybel, asook ŉ uittreksel van die omliggende teks (insluitend die woord in skuinsgedrukte letters). Strong se nommer verskyn aan die regterkant van die skrifverwysing. Dit stel die konkordansiegebruiker in staat om die betekenis van die woord in die toepaslike en oorspronklike taal na te slaan in die woordeboek aan die einde daarvan, en wys sodoende hoe die woord uit die oorspronklike taal in Engels vertaal is in die KJV Bybel.
Nuwe uitgawes van Strong se Uitgebreide Konkordansie van die Bybel was steeds in druk in 2007. Ander skrywers gebruik ook Strong se nommers in konkordansies van die Bybel in ander tale, soos die Nuwe Internasionale Vertaling en die Gestandaardiseerde Amerikaanse Vertaling. Daar word soms ook hierna as Strong se konkordansies verwys.
Alhoewel die Griekse woorde in Strong se Konkordansie genommer is vanaf 1–5624, is die nommers 2717 en 3203–3302 ongeallokeer weens veranderinge in die indeksering tydens prosessering. Daar is nie nommers toegeken aan elke woord nie, maar slegs aan die woord van oorsprong. Byvoorbeeld, dieselfde getal is toegeken aan αγαπησεις en aan αγαπατε — beide word gelys as "αγαπαω".
Strong se Konkordansie is nie ŉ vertaling van die Bybel nie en is ook nie bedoel om gebruik te word as ŉ vertalingshulpmiddel nie. Strong se Konkordansie is nie ŉ plaasvervanger vir professionele vertaling van die Bybel vanuit Hebreeus en Grieks in Engels of ander tale deur formeel geskoolde taalkundiges in antieke tale en literatuur van die kulture waarin die Bybel geskryf is nie.
Aangesien Strong se Konkordansie die oorspronklike woorde in Hebreeus en Grieks weergee, word Strong se nommers soms verkeerdelik geïnterpreteer deur leke sonder voldoende taalkundige opleiding deurdat die akkurate betekenis van die Bybel gewysig word deur woorde uit hulle oorspronklike kulturele konteks te haal. Die gebruik van Strong se nommers neem nie stylfigure, metafore, idiome, algemene uitdrukkings, kulturele verwysings, verwysings na historiese gebeure, of alternatiewe gebruike deur tydgenote om hulle denke in hulle eie taal uit te druk in ag nie. Gevolglik moet beide professionele persone en leke verskeie kontekstuele hulpmiddels gebruik ten einde die kulturele agtergrond te rekonstrueer. Baie akademiese Griekse en Hebreeuse Leksikons (bv.  Brown-Driver-Briggs Hebreeuse Leksikon, Thayer se Griekse Woordeboek, en Vine se Bybelwoordeboek) gebruik Strong se nommers in kruisverwysing ten einde ŉ hermeneutiese studiebenaderings te bevorder.
Muldersdrift
Muldersdrift is 'n klein nedersetting in Gauteng, Suid-Afrika. Dit is net noord van Krugersdorp waar die N14 nasionale pad Muldersdrift se loop, 'n voorloper van die Krokodilrivier, kruis. Die pad terug na Krugersdorp gaan teen die bekende Muldersdrift opdraand uit wat uiters gewild is onder die hardlopers en fietsryers as 'n oefenplek.
Ach wie flüchtig, ach wie nichtig, BWV 26
Ach wie flüchtig, ach wie nichtig, BWV 26, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Nederlanders
Die begrip Nederlanders (Nederlander, die Nederlandse volk) bevat verskeie definisies, en hulle kan afgesonder, verwant of deels oorlappend teenoor mekaar staan. Hieronder word die verskillende begrippe gedefinieer, waarna die artikel verder uitbrei oor die Nederlandse entisiteit.
Nederlandse nasionaliteit
Die Rykswet op die Nederlandskap (Nederlands: Rijkswet op het Nederlanderschap) bepaal of iemand 'n Nederlander is. 'n Gelykwaardige term is Nederlandse staatsburger, Nederlandse onderdaan (maar sien ook onder), en iemand met die Nederlandse nasionaliteit.
In die meeste andere lande (byvoorbeeld België of Spanje) word die woord nasionaliteit of 'n vertaling van die woord, meer gebruik vir 'n begrip wat digter by entisiteit lê. In Nederland word die staatsburgerskap in die reël bekom deur geboorte. Die hoofreël van die Rykswet op Nederlandskap is dat iemand 'n Nederlander is, as op die moment van geboorte één van die ouers 'n Nederlander is. Daarna kan die staatsburgerskap ook deur naturalisasie verkry word. Mens kan die Nederlandse staatsburgerskap verloor wanneer die staatsburgerskap van 'n ander land vrywilliglik aangeneem word. Om diens te neem in 'n vreemde krygsmag kan ook tot verlies van die Nederlandse nationaliteit lei, indien die krygshandelinge teen die Nederlandse belange druis. Dat mens by 'n veroordeling tot gevangenisstraf die staatsburgerskap sou kon verloor, is 'n misverstand wat berus op verwarring met die straf van ontsetting uit die kiesreg, waartoe mens wél veroordeel kan word.
Onderdaanskap
In die voormalige Nederlands-Indië het dit vir die inheemse bevolking gegeld. Dit was opgeteken in die wet oor die Nederlandse onderdaanskap (Wet van 10 Februarie 1910, Stb. nr. 55). In 1927 word hierdie wet ook van toepassing in Suriname en op Curaçao en hul onderhoriges. Vanaf 1949 was dit nie meer van toepassing op die selfstandig gewordene Indonesië nie, maar wel nog op die Nederlandse Nieu-Guinee. Na die invoering van die Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden in 1954 was daar slegs nog nie-Nederlandse onderdane in Nederlandse Nieu-Guinee. Na die oordrag aan Indonesië in 1962/'63 was daar geen meer aparte begrip "onderdaan" nie.
Die begrip "onderdaan" word wel nog gebruik in die internasionale verband, byvoorbeeld in die term "gemeenskapsonderdaan."
Nederlandse volk
Met "volk" kan, afhanklik van die konteks, sowel na die Nederlandse nasie (dit wil sê, die hele bevolking van Nederland) of na mense met die Nederlandse etnisiteit verwys. Hoewel die woord in die omgangstaaal vry voorkom word die term in die wetenskaplike veld deurgaans vermy vanweë sy onduidelike en dikwels vae betekenis.
Nederlandse nasie
Die begrip nasie is abstrak, en word bekendgestel tydens die tydperk van die Romantiese Nasionalisme aan die einde van die 18de eeu. 'n Nasie kan bestaan uit één enkele etnisiteit. Japan en Ysland is moderne voorbeelde, of uit meerdere, waarby byvoorbeeld gedink kan word aan die Volksrepubliek China of die Verenigde State van Amerika. Dikwels is dit so dat een etnisiteit kultureel (dikwels insluitende sy taal) dominant is. Ook in Nederland bestaan die nasie uit meerdere etnisiteite, waarby die Nederlandse die mees dominante is.
Nederlandse etnisiteit
Die Nederlandse etnisiteit is 'n sosiaal-kulturele identiteit. Deurgaans word mense met die Nederlandse etnisiteit eenvoudig Nederlanders genoem.
Nederlanders (in die sin van etnisiteit) is onderling verbonde deur 'n gemeenskaplike geskiedenis, kultuur, taal en afstamming. Etnisiteit is nie aan die Nederlandse landsgrense gebonde nie, en ook die Vlaminge word beskou as behorend tot die Nederlandse etnisiteit, tog nie tot die Nederlandse volk in 'n nasionale sin nie.
Ryan O'Neal
Ryan O'Neal (gebore as Charles Patrick Ryan O'Neal; 20 April 1941) is ’n Amerikaanse akteur en voormalige amateurbokser.
Loopbaan
O'Neal is as bokser opgelei voordat hy in 1960 begin toneelspeel het. Van die TV-programme waarin hy verskyn het, was The Many Loves of Dobie Gillis, Leave It to Beaver, Bachelor Father en Wagon Train. Van 1962 tot 1963 was hy gereeld in die moderne western Empire. In 1964 het hy die rol van Rodney Harrington losgeslaan in die sepie Peyton Place. Dit was dadelik ’n sukses en het O'Neal se loopbaan ’n hupstoot gegee.
Ander prente sluit in What's Up, Doc? (1972) saam met Barbra Streisand, Paper Moon (1973) saam met sy dogter, Tatum O'Neal, wat ’n Oscar vir haar spel gewen het, Barry Lyndon (1975), A Bridge Too Far (1977), Oliver's Story (1978, ’n opvolg van Love Story) en The Driver (1978). Sedert 2007 het hy ’n gereelde rol in die TV-reeks Bones.
Olivia Hack
Olivia Hack (gebore 16 Junie 1983) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rol in die rolprent The Brady Bunch Movie (1995).
Frankryk
Frankryk (Frans: France, [fʁɑ̃s], ), amptelik die Franse Republiek (République française, [ʁepyblik fʁɑ̃sɛːz], ), is 'n sentralistiese, demokratiese republiek in Wes-Europa, begrens deur België, Luxemburg, Duitsland, Switserland, Italië, Monaco, Spanje en Andorra.
Frankryk is 'n stigterslid van die Europese Unie (en tans volgens sy oppervlakte ook die grootste lidland) asook 'n stigterslid van die NAVO en die Verenigde Nasies. In 1999 is die Euro-geldeenheid ingevoer en in 2002 die Euro-banknote en -muntstukke.
Naas die metropolitaanse (Europese) gebied van Frankryk is daar oorsese gebiede in die Karibiese See (onder meer 'n gedeelte van die eiland Saint-Martin), Suid-Amerika (Frans-Guyana), Noord-Amerika (Sint Pierre en Miquelon), in die Indiese Oseaan (Mayotte en Réunion) en in Oseanië (Frans-Polinesië en Wallis en Futuna).
Die naam Frankryk is afgelei van die Franke, 'n Germaanse volk wat die gebied ná die einde van die Romeinse Ryk verower het. Hulle het met Frans 'n Romaanse taal aangeneem en uiteindelik die Franse geword.
Die land, wat meer as dubbel so groot is soos die Verenigde Koninkryk, het ná die Tweede Wêreldoorlog 'n vinnige groei van sy stedelike gebiede beleef. Desondanks is die grootste deel van die land plattelandse gebiede, en die landbousektor speel tradisioneel 'n baie belangrike rol in die binnelandse politiek van Frankryk.
Die land se lang en ryk geskiedenis bly lewendig in sy Romeinse ruïnes, middeleeuse katedrale en stede. Die erfenis van die tydperk voor die Franse Rewolusie van 1789 sluit talle 18de eeuse kastele (châteaux) in. Frankryk was ook in 2018 met 89,4 miljoen besoekers die gewildste toeristebestemming ter wêreld.
Etimologie
Die naam "Frankryk" het oorspronklik na die hele Frankiese Ryk verwys en is ontleen aan die Latynse Francia, "ryk van die Franke". Die moderne Frankryk word in Italiaans en Spaans steeds Francia genoem, terwyl die Afrikaanse "Frankryk", die Duitse Frankreich, die Nederlandse Frankrijk en die Noorse asook Sweedse Frankrike almal na die "land/ryk van die Franke" verwys.
Die naam van die Franke is verwant aan die Engelse woord frank ("vry"): laasgenoemde stem ooreen met die Ou Franse franc ("vry", "edel", "opreg") wat oorspronklik ontleen is aan die Middeleeuse Latyn francus ("vry", "van diens vrygestel"; "vryman", "Frank"), 'n veralgemening van die stamnaam wat 'n Laat Latynse leenwoord van die gerekonstrueerde Frankiese endoniem *Frank is. Volgens 'n teorie is die betekenis van "vry" oorgeneem omdat, nadat die verowering van Gallië, slegs die Franke belastingvryheid geniet het, of meer algemeen omdat hulle die status as vrye mans geniet het in teenstelling met bediendes of slawe.
Die etimologie van *Frank is onseker. Dit word tradisioneel ontleen aan die Proto-Germaanse woord frankōn wat vertaal word as "spiesgooi" of "lans" (die gooibyl van die Franke was bekend as "franziska"), hoewel dié wapens dalk weens hul gebruik deur die Franke só genoem is en nie andersom nie.
Funder Kirkeby
Funder Kirkeby is ’n plek in die Deense Midde-Jutlandstreek in die Silkeborg-munisipaliteit. Daar bly 587 inwoners (2008).
Frankryk
Geografie
Terwyl die grootste deel van Frankryk se staatsgebied in Wes-Europa lê, is daar wyd verspreide Franse gebiede en besittings in Noord-Amerika, die Karibiese See, Suid-Amerika, die westelike en suidelike Indiese Oseaan, die noordelike en suidelike Stille Oseaan en Antarktika.
Wanneer daar na die Europese gebied van Frankryk verwys word (insluitend Korsika), word dikwels die term die metropolitaanse Frankryk gebruik (afgelei van Frans la France métropolitaine, of net la Métropole), in teenstelling met die oorsese départements en gebiede, wat as die oorsese Frankryk (la France d'outre-mer, of kort les DOM-TOM, 'n afkorting van die Franse départements d'outre-mer – territoires d'outre-mer) bekend staan.
Die metropolitaanse Frankryk, wat danksy sy vorm dikwels ook l'Hexagone (die heksagoon) genoem word, het 'n oppervlak van meer as 'n halfmiljoen vierkante kilometer, wat in die noorde en weste deur kusvlaktes en heuwels gekenmerk word. Meer as die helfte van die oppervlakte lê minder as 250 meter bo seevlak. Die res van die land is bergagtig, met die Sentraalmassief (Massif Central) in die suidelike middel van die land, die Pireneë in die suidweste en die Alpe in die suidooste. Frankryk se hoogste berg, Mont Blanc, is tegelykertyd ook die hoogste in Europa met 4 810 meter. Die Bretonse Massief sluit 'n gedeelte van Normandië in en strek in suidwaartse rigting tot by La Rochelle. Ander berggebiede is die Vogese-bergreeks in Elsas en die Franse gedeelte van die Ardenne. Sowat 27 persent van Frankryk se oppervlak word deur bosgebiede beslaan; die land is die bosrykste in die Europese Unie.
Die Sentraalmassief, wat sowat 'n sesde van Frankryk se landoppervlakte tussen die Rhône-Saônevallei en die Akwitaanse bekken beslaan, is deur vulkaniese aktiwiteite sowat tien tot dertig miljoen jare gelede gevorm. Die hoogste bergpieke is Puy de Sancy (1 886 meter) en Plomb du Cantal (1 858 meter). Die oorheersende kalksteen maak die Sentraalmassief minder geskik vir landbouaktiwiteite.
Tussen die berggebiede lê uitgestrekte rivierbekkens soos dié van die Loire, Rhône, Garonne en Seine. Die groot riviere word deur kanale met mekaar verbind.
Frankryk het met uitsondering van die noordooste slegs natuurlike grense, waarvan die helfte deur die Ryn, die Alpe en die Pireneë gevorm word. Die ander helfte van die land se sowat 5 500 kilometer lange grenslyn word deur die kuste van die Engelse Kanaal in die noorde, die Atlantiese Oseaan in die weste en die Middellandse See in die suidooste gevorm.
Danksy die oorsese départements en gebiede, wat wêreldwyd verspreid is, beskik Frankryk oor die tweede grootste Eksklusiewe Ekonomiese Sone (EES) na dié van die Verenigde State, met 'n totale oppervlak van 11 035 000 vierkante kilometer.
Bergreekse
In die suide en ooste van Frankryk lê vier groot bergkettings: die Pireneë, wat die grens tussen Spanje en Frankryk vorm; die Alpe en die Jura, wat die grens tussen Frankryk, Italië en Switserland vorm; en die Vogese in die noordooste.
Die Pireneë strek sowat 450 km van oos na wes, van die Baai van Biskaje in die weste tot aan die Middellandse See in die ooste. Hoewel die ketting smal is, vorm dit 'n doeltreffende versperring tussen Frankryk en Spanje, aangesien daar slegs enkele maklike passe deur die berge is. Die hoogste pieke, wat bo die boomlyn uitstyg, is bedek met gras of net kaal rots. Die hoogste punt is die bergspits Vignemale (3 298 meter).
Die Franse Alpe strek van die Meer van Genève na die Liguriese See. Hierdie kort bergreeks is baie hoog en bevat een van die hoogste pieke in Europa, Mont Blanc (4 810 meter), waarvan die westelike helfte in Frankryk en die oostelike helfte in Italië is. Hierdie gebied ondervind 'n swaar sneeuneerslag in die winter, en word druk deur skiërs besoek. Die hoogste pieke is permanent onder sneeu bedek, en daar is verskeie gletsers.
Die Franse Jura is sowat 250 km lank en nêrens breër as 80 km, nie. Die oostelike deel bestaan uit geplooide lae, en daar is 'n hele aantal indrukwekkende, diep klowe. Die hooglandgebied in die weste is onvrugbaar en dun bevolk. Die hoogste piek is Crêt de la Neige (1 723 meter).
Die Vogese vorm 'n hooglandgebied met 'n lengte van omtrent 160 km. Dit bestaan in hoofsaak uit kristallyne gesteentes, wat in die noorde gedeeltelik deur sandsteen bedek is. Die pieke is in die algemeen gerond, in teenstelling met die van die Alpe en die Pireneë. Hohneck (1 423 meter) is die hoogste punt.
Riviere
Frankryk word in hoofsaak deur vier groot riviere gedreineer. Hulle is die Seine, die Loire, die Garonne en die Rhône. Die riviere ontspring almal in die Sentrale Massief en vloei daarvandaan na die see. Aangesien die meeste riviere self nie bevaarbaar is nie, word op groot skaal van kanale gebruik gemaak om hul bevaarbaarheid te verhoog, veral in die nywerheidsgebiede.
Die Seine (776 km) is die bedrywigste rivier in Frankryk. Die rivier word tot by die groot hawe Rouen deur getye beïnvloed, en dit is bevaarbaar tot by die groot nywerheidsgebied rondom Parys, waar fabrieke op die rivieroewers aangetref word. Die skeepsverkeer tussen Parys en die Rhône-rivier bereik die stad oor die Bo-Seine en die Bourgondiese kanaal.
Die Loire (1 005 km) is die langste rivier in Frankryk, maar dra nie juis baie skeepsverkeer nie. Die rivier kom sterk af in die winter, of wanneer die sneeu in die lente smelt, en dan voer dit ook groot vragte sand mee, sodat die rivierbedding verstop en skeepsverkeer ontwrig word. In die somer het die rivier baie minder water as in die winter.
Die Garonne (650 km) word ook nie op groot skaal vir skeepvaart gebruik nie. Soos die Loire kom die rivier sterk af in die winter en dra dan 'n groot vrag sediment, wat sandbanke in die rivier opbou.
Die Rhône vloei 812 km. van sy oorsprong in Switserland na die see. Hierdie rivier het twee nadele: 'n onreëlmatige afloop, en ’n steil gradiënt, sodat verkeer moeilik stroomop beweeg. Die delta-monding van die Rhône word dikwels toegeslik. In die moerasagtige gebied rondom die delta word rys gekweek.
Klimaat
Danksy vogtige lugmassas, wat vanuit die Atlantiese Oseaan na die binneland beweeg, word die noordweste van Frankryk deur 'n maritiem-gematigde klimaat met reënval dwarsdeur die jaar, relatief klein daaglikse en seisoenale temperatuurskommelinge en dikwels winderige weer gekenmerk. Die suide toon Mediterreense invloede met warm en relatief droë somers en hoë reënval gedurende die najaar. Die Paryse Bekken en Noordoos-Frankryk het 'n meer kontinentale klimaat met groter seisoenale temperatuurskommelinge en laer neerslae. In die berggebiede daal die kwik in die winterseisoen dikwels benede vriespunt, en sneeuvalle kom gereeld voor.
Volgens hierdie hooftrekke kan die metropolitaanse Frankryk rofweg in vier klimaatsones verdeel word:
Geskiedenis
Die huidige Frankryk kom grootliks met die antieke Keltiese Gallië ooreen wat deur Gaius Julius Caesar verower is, maar sy naam is nogtans van 'n Germaanse volk, die Franke, afgelei. Franke beteken letterlik "vrye mense"; die volk het hom in die laat-antieke tydperk in Romeinse gebiede gevestig. As 'n volk van oorwegend Keltiese en Romeinse afkoms het die Franse sodoende ook 'n Germaanse substraat gekry.
Wes-Frankiese Ryk (843–987)
Karel die Kale, die seun van Lodewyk die Vrome en Judith van Beiere, het tussen 843 en 877 as koning van die Wes-Frankiese Ryk geregeer. In 875 is hy deur pous Johannes VIII na Rome genooi en tot keiser gekroon, maar slegs twee jaar later oorlede. Weens die vroeë afsterwe van sy seun Lodewyk die Stamelaar (877–879) en sy twee seuns het die ryk egter geleidelik begin ontbind.
Neder-Boergondië het in 877 onder die heerskappy van Boso van Wene en Hoog-Boergondië (Franche-Comté) in 888 onder Rudolf I (888–912) onafhanklike koninkryke geword. Die seuns van albei heersers is later tot konings van Italië gekroon.
Ná die gedwonge bedanking van koning Karel III is Odo, graaf van Parys (888–898), tot die eerste teenkoning verkies. Die Karolingiese dinastie het vervolgens nog sowat honderd jaar lank aan die bewind gebly, maar die werklike gesag in die koninkryk is deur Odo se nasate, die Robertyne, uitgeoefen.
Net soos in Duitsland het ook in die Wes-Frankeryk groot administratiewe geweste begin vorm: Francia, Champagne, Akwitanië, Gascogne, Toulouse, Gothië, Katalonië, Bretagne, Normandië en Vlaandere.
Middeleeue
In die 14de eeu ontwikkel Frankryk met sy twintig miljoen inwoners (in vergelyking met Duitsland se veertien en Engeland se vier miljoen) tot die magtigste nasie in Europa.
Tweede Republiek (1848–1852)
Die verbod op 'n sogenaamde hervormingsbanket in Parys het die aanleiding tot die sogenaamde Februarie-rewolusie tussen 22 en 24 Februarie 1848 gegee. Studente, werkers en lede van die Nasionale Garde het straatversperrings opgerig en sodoende die "burgerlike koning" gedwing om afstand van die troon te neem. Ná die proklamasie van die republiek het 'n progressief-sosialistiese regering begin om sosiale wette soos die "reg op arbeid" af te kondig en "nasionale werkwinkels" vir werkloses in die lewe geroep. Die eerste algemene verkiesing van die Franse parlement in April 1848 is egter deur burgerlik-konserwatiewe partye gewen.
In Mei van dieselfde jaar het radikale Sosialiste soos Louis Auguste Blanqui begin om volskaalse betogings teen die nuwe regering te organiseer. Aangesien die nasionale werkwinkels nie lewensvatbaar was nie, is hulle in Junie gesluit. Die Paryse werkers het onmiddellik in opstand teen die regering gekom. Die oorlogsminister Eugène Cavaignac (1802–1857) het onbeperkte volmagte ter beëindiging van die onluste gekry en besluit om die "rooi gevaar" summier dood te skiet. Sowat 20 000 opstandelinge het hul lewens verloor.
Die nuwe Franse grondwet van November 1848 het voorsiening gemaak vir 'n eenkamerparlement en 'n regstreeks verkose staatspresident as regeringshoof. Die Franse burgery, wat besorg was oor die politieke stabiliteit van die land, het met driekwart van die uitgebragte stemme Louis Napoléon, 'n neef van Napoleon I, as prins-president verkies. Sy anti-parlementêre houding en beleid is deur groot dele van die bevolking en die kerk verwelkom, terwyl die Republikeine veral teen Louis se Roomse Ekspedisie in 1849 ter beskerming van die Kerkstaat beswaar aangeteken het. 'n Republikeinse opstand in Junie 1849 is neergeslaan.
Louis Napoléon se voorstel om die grondwet te wysig en sodoende sy herverkiesing moontlik te maak is in 1850 deur die parlement afgekeur. Met die staatsgreep van Desember 1851 het Louis die kamer ontbind, en die Franse kiesers het in 'n referendum ten gunste van 'n nuwe grondwet gestem wat voorsiening vir 'n tienjarige ampstermyn van die president gemaak het. In 'n tweede referendum het kiesers met 97 persent die herinstelling van die monargie ondersteun. In Desember 1852 het Louis as keiser Napoleon III 'n erflike monargie in Frankryk gestig.
Tweede Keiserryk (1852–1870)
Danksy die uitbou van die finansiële en die nywerheidsektor en grootskaalse kapitaaluitvoere het die Franse ekonomie vinnig begin groei. Die sosiale beleid was deur nasionale programme ten opsigte van werkverskaffing en armoedeverligting, maar ook deur 'n verbod op werkersorganisasie en stakings gekenmerk.
Die Paryse wêreldtentoonstellings van die jare 1855 en 1867 en die grootskaalse bouprojekte in Parys tussen 1852 en 1865, wat van die metropool die "wêreld se hoofstad" sou maak was kenmerke van Frankryk se nuwe welvarendheid. Tegelykertyd het Algerië 'n belangrike verskaffer van graan geword en talle Franse setlaars het hulle hier gevestig. Ook in Afrika, Libanon, Sirië, Indië en China het Frankryk as 'n koloniale moondheid opgetree. Tussen 1859 en 1869 het die Suezkanaal in Egipte onder meer danksy Franse steun ontstaan.
Die Franse steun vir nasionalistiese bewegings in Italië, Duitsland en op die Balkanskiereiland was daarop gemik om die Franse invloed ná die nederlaag van 1815 weer te vergroot. Die land het ook 'n belangrike rol in verband met die Krimoorlog (1854–1856) gespeel en as bemiddelaar tussen Rusland en Engeland opgetree.
Die teenstelling tussen die vryheidsbeleid ten opsigte van die buiteland en die diktatoriese binnelandse bewind het uiteindelik tot kritiek gelei; die keiser is genoodsaak om 'n "program van noodsaaklike vryhede" vir individue, die pers en die parlementskamer goed te keur. Die oorwinning van die opposisie in die verkiesing van 1869 het gepaard gegaan met die ontwerp van 'n nuwe grondwet, en in die referendum van 1870 het 83 persent van die kiesers vir 'n liberale monargie gestem.
Frans-Duitse Oorlog (1870–1871)
Dit was veral Frankryk se strewe om sy prestige in die internasionale politiek te behou en die dreigende Duits-Pruisiese hegemonie in Europa te beveg wat die land onder die minister van buitelandse sake, Gramont, tot militêre optrede teen Duitsland gedryf het. Die Duits-Franse geskil oor die Spaanse troonopvolging het die aanleiding tot die Franse oorlogsverklaring gegee.
Terwyl die meeste Europese moondhede danksy die bekwame Duitse kanselier Otto von Bismarck se diplomatiese onderhandelinge hul neutraliteit verklaar het, is die Franse troepe ná 'n Duitse offensief en hewige gevegte verslaan. Op 1 September 1870 het 'n Franse leër onder maarskalk MacMahon (1808–1893) naby Metz gekapituleer, en Napoleon III is deur die Duitsers gevange geneem. Gematigde republikeinse politici het op 4 September die Derde Franse Republiek geproklameer en 'n nasionale regering ter verdediging van die land gevorm.
Tydens die beleg van Parys het gewapende burgers, die sogenaamde Franctireurs, teen die Duitse troepe geveg, maar in Januarie 1871 het ook die Franse hoofstad gekapituleer. Die Nasionale Vergadering van Frankryk het in Bordeaux president Thiers tot die hoof van die uitvoerende gesag verkies. In die voorvrede van Versailles het Frankryk Elsas-Lotaringe aan Duitsland afgestaan en toegestem om 'n oorlogskadevergoeding ter waarde van vyf miljard frank aan Duitsland te betaal, terwyl gebiede in Oos-Frankryk onder Duitse besetting gekom het. Op 10 Mei 1871 is die amptelike Vrede van Frankfurt am Main gesluit.
Ná die oorlog het die nuut verenigde state Duitsland en Italië as nuwe moondhede in Europa opgetree. Nadat Frankryk se leidende rol op die vasteland aan die Duitse Keiserryk moes afstaan, het die kloof tussen Duitsers en Franse steeds verder gegroei.