cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kulturele Rewolusie
Bombardering van die Hoofkwartier
Benewens die skommeling van die topbestuur, is die hele nasionale burokrasie van die Kommunistiese Party ontbind. Die uitgebreide departement van organiasie, wat in beheer was van partypersoneel, het basies ophou bestaan. Die Kulturele Rewolusiegroep (KRG), Mao se ideologiese Pretoriaanse Garde, se aansien het geweldig gestyg om sy ideologie te bevorder en openbare steun daarvoor in te win. Die topamptenare van die departement van propaganda is afgedank en baie van hul pligte is in die KRG opgeneem.
Rooi Gardes en die vernietiging van die "Vier Ou Dinge"
Op 8 Augustus 1966 het die party se sentrale komitee sy "Besluit oor die Groot Proletariese Kulturele Rewolusie", later bekend as die "Sestien Punte", deurgevoer. Die besluit het die Kulturele Rewolusie beskryf as "’n groot rewolusie wat mense tot in hul siel raak en ’n dieper en meer uitgebreide fase verteenwoordig in die ontwikkeling van die sosialistiese rewolusie in ons land":
"Hoewel die bourgeoisie omvergewerp is, probeer dit steeds om die ou idees, kultuur, gebruike en gewoontes van die uitbuitende klasse te gebruik om die massa te besmet, hul verstand oor te neem en ’n terugkeer te bewerkstellig. Die proletariaat moet net die teenoorgstelde doen: Dit moet elke uitdaging van die bourgeoisie direk konfronteer […] om die beskouings van die gemeenskap te verander. Op die oomblik is ons doel om te stry teen daardie mense in gesagsposisies wat die kapitalistiese weg volg en hulle te onderdruk, om die reaksionêre bourgeois akademiese 'owerhede' en die ideologie van die bourgeoisie en alle ander uitbuitende klasse te kritiseer en veroordeel, en om opvoeding, letterkunde en kuns, en alle ander dele van die superstruktuur wat nie in ooreenstemming met die sosialistiese ekonomiese basis is nie, te hervorm, om so die versterking en ontwikkeling van die sosialistiese stelsel te vergemaklik."
Die gevolge van die Sestien Punte was verreikend. Dit het wat voorheen ’n studentebeweging was, opgehef tot ’n landwye massaveldtog wat werkers, boere, soldate en laervlak-partyamptenare aangemoedig het om in opstand te kom, mag te bevraagteken en die "superstruktuur" van die gemeenskap te hervorm. Op 18 Augustus 1966 het meer as ’n miljoen Rooi Gardes van oor die hele land in en om Tiananmen-plein in Beijing byeengekom vir ’n persoonlike ontmoeting met die partyvoorsitter. Lin Biao het die voortou geneem en alle soorte vyande in die Chinese gemeenskap wat die "vooruitgang van die Rewolusie" benadeel, luidkeels veroordeel.
Mao het persoonlik met die Rooi Gardes gemeng en sy steun aan hul saak gegee; hy het self ook ’n Rooi Garde-armband gedra. Tussen Augustus en November 1966 is agt massabyeenkomste gehou waaraan meer as 12 miljoen mense van oor die hele land, meestal Rooi Gardes, deelgeneem het. Die regering het die uitgawes betaal van Rooi Gardes wat deur die land reis en hul "rewolusionêre ondervindings" deel.
Kammanassierivier
Hierdie rivier ontspring op 1200 m bo seespieël op die noordwestelike punt van die Kougaberge by omtrent 33° 37ˈ  suid en 23°  13ˈ  oos. Dit is 16 km oos van Uniondale, noordnoordoos van Avontuur en by die waterskeiding tussen die bekken van die Gouritsrivier en die Kougarivier ('n boloop van die Gamtoosrivier).
Lys van Suid-Afrikaanse staatshoofde
Goewerneur-generaal
Die Britse koning(in) was die staatshoof van die Unie van Suid-Afrika vanaf 1910 tot 1961. Hy/sy is deur 'n goewerneur-generaal verteenwoordig. Aanvanklik is die goewerneur-generaal deur die Britse regering gekies, maar vanaf 1937 is hy deur die Suid-Afrikaanse regering benoem. Hy was 'n seremoniële staatshoof: die regeringshoof was die eerste minister.
Seremoniële staatspresident (1961–1984)
Toe Suid-Afrika in 1961 'n republiek geword het, is die koningin en die goewerneur-generaal deur 'n seremoniële staatspresident vervang. Hy is deur die parlement verkies, vir 'n ampstermyn van sewe jaar, en in die praktyk was die regerende party se kandidaat altyd verkies. Met die afskaffing van die amp van eerste minister in 1984 het die staatspresident ook regeringshoof geword, en sy ampstermyn was daarna dieselfde as dié van die parlement wat hom verkies het ('n maksimum van vyf jaar). In die praktyk was hy die leier van die regerende party.
Uitvoerende staatspresident (1984–1994)
Vanaf 1981 tot 1984 was daar 'n adjunkstaatspresident, wat voorsitter was van die destydse Presidentsraad:
Doggersland
Verdwyning
duimnael|180px|Die [[Doggersbank is met rooi omlyn; dit is heel waarskynlik ’n moreen (klippe meegevoer deur ’n gletser) wat in die Pleistoseen gevorm het. ]]
Lys van Suid-Afrikaanse staatshoofde
President (1994–)
Die staatspresident is in 1994 met 'n president vervang. Soos sy voorganger is hy beide staatshoof en regeringshoof, en hy word deur die parlement verkies vir 'n ampstermyn wat saamval met dié van die parlement self. In die praktyk is hy die leier van die party met die meerderheid van die setels in die parlement.
Venster
'n Venster is 'n deursigtige of deurskynende (gewoonlik soliede) struktuur wat gebruik word om 'n opening toe te maak. 'n Venster bestaan tipies uit 'n (meestal glas-) paneel wat in 'n vensterraam binne die opening gepas word. Sommige vensters is aan skarniere geheg en kan oop en toe maak terwyl ander vensters permanent die opening toemaak.
Vensters word tipies in mure van geboue en by voertuie gebruik om toegang van lug en lig te beheer. Vensters word ook gebruik om temperatuur en klank te reguleer.
Lys van Suid-Afrikaanse staatshoofde
President (1994–)
Die president word bygestaan deur 'n adjunkpresident. Van 1994 tot 1996 was daar twee: een benoem deur die meerderheidsparty en een deur die grootste minderheidsparty. Sedert 1996 is daar slegs een, wat deur die president aangestel word.
Afkortings vir politieke partye:
Lewende voormalige staatshoofde
Daar is vier lewende voormalige Suid-Afrikaanse staatshoofde:
Kulturele Rewolusie
Rooi Gardes en die vernietiging van die "Vier Ou Dinge"
Sommige veranderings wat met die "Vier Ou Dinge"-veldtog verband gehou het, was goedaardig, soos die hernoeming van straatname, plekke en selfs mense; miljoene babas het in dié tyd name gekry wat met die rewolusie verband hou. Ander aspekte van die aanslag van die Rooi Gardes was veel meer verwoestend, veral wat kultuur en godsdiens betref. Historiese terreine in elke deel van die land is geplunder en vernietig. Die skade was die ergste in Beijing, ’n stad ryk aan geskiedenis en kultuurskatte. Duisende terreine van historiese belang is verwoes. Rooi Gardes het ook beslag gelê op die Tempel van Confucius in Qufu, in die provinsie Shandong.
Confucius se begraafplaas en talle ander histories belangrike tombes en artefakte is ontheilig en beskadig. Die oorskot van die 76ste-generasie-hertog van Yansheng is tydens die ontheiliging van die begraafplaas uit sy graf verwyder en nakend aan ’n boom voor die paleis gehang.
Biblioteke vol historiese en buitelandse tekste is vernietig en boeke verbrand. Tempels, kerke, moskees, kloosters en begraafplase is toegemaak en soms vir ander doeleindes gebruik, geplunder en verwoes. Marxistiese propaganda het Boeddhisme as bygeloof uitgebeeld, en godsdiens is beskou as ’n doel tot vyandelike buitelandse insypeling en ’n instrument van die "heersersklas". Geestelikes is in hegtenis geneem en na kampe gestuur; baie Tibettaanse Boeddhiste is met vuurwapens gedwing om aan die verwoesting van hul kloosters deel te neem.
Twee jaar lank, tot in Julie 1968, en in sommige gebiede vir veel langer, het die Rooi Gardes hul gesag uitgebrei en die pas van hul pogings tot sosialistiese "hervormings" versnel. Hulle het pamflette begin uitdeel waarin hulle hul aksies verduidelik om sosialisme te ontwikkel en versterk. Hulle het die name van vermeende "teenrewolusionêre" in die openbaar opgeplak. Hulle het in groot groepe vergader, debatte gehou en opvoedkundige toneelstukke geskryf. Hulle het openbare vergaderings gehou om vermeende "teenrewolusionêre" te veroordeel en selfkritiek onder hulle te ontlok.
Een van baie aanhalings in die Klein Rooi Boek (Mao Se Aanhalings) dat die Rooi Gardes later sou dien as ’n gids wat deur Mao verskaf is, is:
"'Die wêreld is julle s’n, sowel as ons s'n, maar in die laaste ontleding is dit julle s’n. Julle jong mense, vol drif en lewenskrag, is in die bloeityd van jul lewe, soos die son teen agt- of negeuur soggens. Ons hoop is op julle gevestig … Die wêreld behoort aan julle. China se toekoms behoort aan julle.'"
Altesaam 350 miljoen eksemplare van die boek is teen Desember 1967 gedruk. Dit was die meganisme wat die Rooi Gardes aangedryf het as die toekoms van China. Hoewel geweld verbied is in die Sestien Punte en ander verklarings van die sentrale Maoïstiese leiers ten gunste van ’n "verbale stryd", was fisieke geweld volop. Verbale gevegte tussen aktivistegroepe het in geweld ontaard, veral nadat aktiviste in 1967 op wapens van die weermag begin beslag lê het. Die sentrale Maoïstiese leiers het nie veel ingegryp nie en dit het soms selfs gelyk asof hulle ’n "fisieke stryd" aanmoedig. Eers nadat die Volksbevrydingsleër in 1969 tussenbeide begin tree het, het die owerhede begin om die massabeweging te onderdruk.
Op 22 Augustus 1966 is ’n sentrale bevel uitgereik om ’n einde te bring aan polisie-ingryping in die bedrywighede van die Rooi Gardes. Dié in die polisie wat die bevel teengestaan het, is gebrandmerk as "teenrewolusionêre". Mao se aanprysing van rebellie was in effek ’n onderskrywing van die Rooi Gardes se dade, wat al hoe gewelddadiger geraak het. Openbare veiligheid in China het vinnig agteruitgegaan weens die sentrale amptenare se opheffing van perke op gewelddadige optrede. Xie Fuzhi, die nasionale hoof van polisie, het gesê dit is niks vreesliks as Rooi Gardes "slegte mense" doodslaan nie.
Doggersland
Verdwyning
Namate die dik ysplaat geleidelik weggesmelt het aan die einde van die laaste ystyd, het seevlakke gestyg en die land gestyg en gedaal as reaksie op die swaar ys wat verdwyn het. Eindelik het Doggersland verdwyn onder die Noordsee en so is die voormalige skiereiland Brittanje omstreeks 6500 v.C. van die vasteland afgesny. Die Doggersbank, ’n hoogliggende gebied van Doggersland, het vermoedelik tot 5000 v.C. as ’n eiland oorgebly. Voordat dit heeltemal oorvloei is, was Doggersland ’n groot vlakte met ingewikkelde rivierstelsels, kanale en mere.
Kulturele Rewolusie
Rooi Gardes en die vernietiging van die "Vier Ou Dinge"
Die polisie het Xie se opmerking aan die Rooi Gardes oorgedra, en hulle het hul optrede verskerp. In die loop van sowat twee weke is nagenoeg 100 onderwysers, skoolbeamptes en opgevoede kaders net in Beijing se wesdristrik dood. Die gewondes was "te veel om te tel".
Doggersland
Verdwyning
’n Onlangse hipotese is dat ’n groot deel van die oorblywende land, wat reeds aansienlik verklein was, omstreeks 6200 v.C. oorvloei is deur ’n reuse-tsoenami wat veroorsaak is deur ’n landverskuiwing naby die kus van Noorweë bekend as die Storegga-landverskuiwing. Volgens dié teorie "sou die Storegga-landverskuiwing ’n katastrofale uitwerking gehad het op die destydse bevolking van die Middel-Steentydperk. Dit lyk of Brittanje ná die tsoenami weens die Storegga-landverskuiwing finaal van die vasteland geskei geraak het." Volgens ’n studie wat in 2014 gepubliseer is, was die enigste oorblywende dele van Doggersland ten tye van die Storegga-landverskuiwing laagliggende eilande, maar dit steun die siening dat die gebied omtrent dieselfde tyd as die tsoenami ontruim is.
Kulturele Rewolusie
Rooi Gardes en die vernietiging van die "Vier Ou Dinge"
Daar was talle voorvalle waarin mense gemartel, vermoor en in die openbaar verneder is. Baie mense wat geteiken is, kon nie meer die stres hanteer nie en het selfmoord gepleeg. In Augustus en September 1966 is 1 772 mense net in Beijing vermoor. In Sjanghai was daar in September 704 selfmoorde en 534 sterftes wat met die Kulturele Rewolusie verband gehou het. In Wuhan was daar in dieselfde tydperk 62 selfmoorde en 32 moorde. Peng Dehuai is na Beijing gebring om in die openbaar bespot te word.
Vilters-Wangs
Vilters-Wangs (tot 1996 amptelik Vilters genoem) 'n munisipaliteit in die Kanton St. Gallen. Dit is geleë in die kiesafdeling Sarganserland.
Geografie
Vilters-Wangs is op die westelike helling van die Rynrivier-vallei geleë by die snelweg-vertakking Sarganserland. Die munisipaliteit strek tot by die bergspitse van die Pizol wat die "Grauen Hörnern" (grys horings) genoem word.
Kulturele Rewolusie
Rooi Gardes en die vernietiging van die "Vier Ou Dinge"
In Oktober het Mao ’n "Sentrale Werkkonferensie" byeengeroep om partyleiers wat nog nie oortuig was nie, in te lig oor die "korrektheid" van die Kulturele Rewolusie. Liu Shaoqi en Deng Xiaoping is gebrandmerk as "bourgeois reaksionêre" en is gedwing om selfkritiek te lewer. Ná die konferensie is Liu, eens die magtigste man in China benewens Mao, in huisarres in Beijing geplaas en daarna na ’n aanhoudingskamp gestuur waar hy mediese sorg geweier is en in 1969 dood is. Deng is drie keer weggestuur vir ’n tydperk van "heropvoeding". Hy is eindelik na Jiangxi gestuur om in ’n enjinfabriek te werk.
Vilters-Wangs
Geskiedenis
In die laat middeleeue het grensgeskille tussen Vilters en Wangs ontstaan as gevolg van die Tobel Valeis, sodat die Abdy van Pfäfers, die beskadigde St Medards Kerk in 1785 nuut laat herbou het. In 1816 het Vilters en Wangs saamgesmelt, sodat beide deel van die politieke munisipaliteit van Bad Ragaz geword het.
Kulturele Rewolusie
1967
Op 3 Januarie 1967 het Lin Biao en Jiang Qing die plaaslike media en grondvlakorganisasies ingespan om die sogenaamde Januariestorm teweeg te bring waarin Sjanghai se munisipale regering omvergewerp is. Dit het die weg gebaan vir die jong fabriekswerker Wang Hongwen om beheer van die stad oor te neem as leier van die sogenaamde Sjanghai-volkskommune, later hernoem tot die Munisipale Rewolusionêre Komitee. In Beijing was Liu Shaoqi en Deng Xiaoping weer eens die teikens van kritiek; ander het die onderpremier, Tao Zhu, aangeval. Selfs sentrale regeringsamptenare was dus nou ’n maklike prooi vir aanvalle.
Vilters-Wangs
Geskiedenis
In 1800 vernietig 'n vuur die hele dorp, behalwe die Kerk, die pastorie en die meule. In 1909 het nog 'n brand die dorp verwoes. Die Rynrivier-vallei en die dorp is herhaaldelik deur vloede oorspoel, soos in 1764 en 1840. Die boere het die Alpe en die Rynrivier-vallei (Allmenden Baschär en Rheinau) as weiding benut.
In die moderne tyd het die saaiboerdery naby die dorp, en by Rheinau belangriker geword. Die ekonomiese situasie verbeter tussen 1865–1876 na die regstelling van die Saarrivier wat sy oog op Vilterser gebied het, later is ook die Vilterserstroom gekorrigeer. Die maatskappy Elco (Losser) & co. (olie- en gasverhittingstelsels) is in 1928 gestig en het gou 'n belangrike ekonomiese faktor in die dorp geword.
Die private seunshoorskool Sonnenberg bestaan sedert 1950. In 2000 het die laerskole en hoërskole van Wangs en Vilters saamgesmelt.
Toerisme
Die munisipaliteit besit 'n groot gedeelte van die Pizol streek, wat in die winter en in die somer 'n gewilde toeriste-aantreklikheid is. Naas staptoere is daar is ook 'n wye netwerk van kabelkarre.
Doggersland
Ontdekking en argeologiese ondersoeke
Teen die laat 19de eeu is besef die plek wat nou as Doggersland bekend is, het bestaan. Die oorblyfsels van plante wat van die Doggersbank na die oppervlak gebring is, is reeds in 1913 deur die paleobioloog Clement Reid ondersoek, en die oorblyfsels van diere en werkende vuurstene uit die Neolitikum is aan die rande van die gebied ontdek. In sy boek The Antiquity of Man, wat in 1915 gepubliseer is, bespreek die anatoom sir Arthur Keith die argeologiese petensiaal van die gebied. In 1931 het die vissersboot Colinda ’n stuk veengrond oos van Norfolk opgehark. Dit het die punt van ’n horing bevat wat waarskynlik as ’n harpoen of visvangspies gebruik is. Dit was 220 mm lank en later is bevind dit dateer van tussen 4000 en 10000 v.C.
Kulturele Rewolusie
1967
Op 8 Januarie het Mao hierdie optredes geprys deur middel van die partykoerant Volksdagblad, en ’n beroep op alle plaaslike regeringsleiers gedoen om selfkritiek toe te pas of ander te kritiseer wat van "teenrewolusionêre bedrywighede" verdink word. Baie plaaslike owerhede het Sjanghai se voorbeeld gevolg, met Rooi Gardes of ander rewolusionêre groepe wat die mag van gevestigde regeringsliggame oorgeneem het.
Doggersland
Ontdekking en argeologiese ondersoeke
Belangstelling in die gebied het weer in die 1990's opgevlam danksy die werk van professor Bryony Coles, wat die gebied "Doggersland" genoem het ("na die groot banke in die suidelike Noordsee" ) en ’n paar spekulatiewe kaarte van die gebied geteken het. Hoewel sy erken het die huidige reliëf van die suidelike Noordseebodem is nie ’n voldoende gids vir die topografie van Doggersland nie, is die topografie in onlangse tye meer wetenskaplik gerekonstrueer met seismiese opnames.
Kulturele Rewolusie
1967
In Februarie het Jiang Qing en Lin Biao, met die steun van Mao, daarop aangedring dat die klassestryd na die weermag uitgebrei word. Baie vooraanstaande generaals van die Volksbevrydingsleër wat sleutelrolle gespeel het in die Kommunistiese oorwinning in die Chinese Burgeroorlog, het hul kommer oor en teenstand van die Kulturele Rewolusie uitgespreek. Die minister van buitelandse sake, Chen Yi, en die onderpremier, Tan Zhenlin, het die gebeure in Sjanghai veroordeel en gesê die beweging sal nog die regering se ondergang beteken. Dié groep partyleiers is daarna die "Februarie-teenstroom" genoem. Baie van hulle is beskuldig dat hulle die revolusie saboteer en het in politieke onguns verval.
Doggersland
Ontdekking en argeologiese ondersoeke
’n Deel van die kopbeen van ’n Neanderdaller van meer as 40 000 jaar oud is ontdek in materiaal uit die Middeldiep, ’n gebied van die Noordsee aan die kus van Zeeland; dit is in 2009 in Leiden uitgestal.
Kulturele Rewolusie
1967
Terselfdertyd het sommige Rooi Garde-organisasies in opstand gekom teen ander Rooi Gardes wat rewolusionêre boodskappe versprei het wat van hulle s’n verskil, en dit het die chaos vererger. In April het Jiang Qing, in opdrag van Mao, probeer om die Rooi Garde-groepe in bedwang te bring deur middel van ’n bevel dat alle "ongesonde bedrywighede" gestaak moet word. Op 6 April 1967 is Liu Shaoqi openlik veroordeel deur ’n Zhongnanhai-faksie waarvan Jiang Qing en Kang Sheng, en ook Mao self, lede was.
Doggersland
Ontdekking en argeologiese ondersoeke
In Julie 2012 is die bevindings van ’n 15 jaar lange studie van Doggersland deur die Universiteite van St. Andrews, Dundee en Aberdeen by die Royal Society in Londen uitgestal. Dit het artefakte ingesluit, asook ’n ontleding van die bevindings.
In September 2015 het argeoloë van die Universiteit van Bradford in Engeland ’n groot projek aangekondig wat die kartering in 3D van Doggersland insluit, asook die intensiewe bestudering van DNS uit die see.
Kulturele Rewolusie
1967
Die situasie het vinnig handuit geruk. Daar was geen toesig oor plaaslike rewolusionêre bedrywighede nie. Terwyl regerings- en partyorganisasies deur die hele land in duie gestort het, was dit nie meer duidelik wie werklik lojaal jeens Mao se rewolusionêre visie was of wie die golf van chaos vir eie gewin gery het nie. Teen Julie was faksiegeweld deur die hele land algemeen. Op 22 Julie het Jiang Qing die Rooi Gardes opdrag gegee om die Volksbevrydingsleër te vervang indien nodig, aangesien die lojaliteit van plaaslike weermageenhede jeens die "rewolusionêre saak" nie meer seker was nie. Nadat Jiang Qing hulle aanvanklik geprys het, het Rooi Gardes kasernes en ander weermaggeboue begin plunder en besteel. Dit kon nie deur weermaggeneraals gekeer word nie en het tot die herfs van 1968 voortgeduur.
In die sentrale stad Wuhan het twee groot rewolusionêre organisasies nes in baie ander stede ontstaan – die een het die establishment gesteun en die ander was daarteen. Die twee groepe het gewelddadig beheer oor die stad probeer oorneem. Chen Zaidao, die weermaggeneraal in beheer van die streek, het gehelp om die betogers wat teen die establishment was te onderdruk. Midde-in die wanorde het Mao egter self na Wuhan gevlieg met ’n groot geselskap van sentrale amptenare in ’n poging om militêre lojaliteit in die streek te verseker. In reaksie het plaaslike opstokers Mao se onderhandelaar, Wang Li, gevange geneem. Daarna is generaal Chen Zaidao deur Jiang Qing en die res van die Kulturele Rewolusiegroep na Beijing gebring en veroordeel.
In dié jaar is die viering van die Chinese Nuwejaar in China verbied; dit is eers 13 jaar later heringestel.
1968
In die lente van 1968 het ’n reuseveldtog begin om Mao, wat reeds aanbid is, tot goddelike status te verhef. Op 27 Julie 1968 is die Rooi Gardes se mag oor die weermag amptelik beëindig en het die sentrale regering eenhede ingestuur om baie streke te beskerm wat steeds teikens van die Rooi Gardes was. ’n Jaar later is die Rooi Garde-faksies heeltemal ontbind; Mao was bang die chaos wat hulle veroorsaak het – en steeds kon veroorsaak – sal heeltemal buite beheer raak en dit wat oor was van die partyorganisasie vernietig. Hulle het in ’n groot mate hul doel gedien: Mao en sy radikale kollegas het hul politieke mag verenig.
Vroeg in Oktober het Mao ’n veldtog begin om van dislojale amptenare ontslae te raak. Baie is na die platteland gestuur om in strafkampe te gaan werk. Liu is "vir altyd" uit die Kommunistiese Party geskop.
Oordrag van mag
Die Negende Partykongres is in April 1969 gehou en het onder meer ten doel gehad om nuwe lewe in die party te blaas deur middel van vars gedagtes en nuwe kaders nadat baie van die ou kaders in die stryd van die vorige paar jaar vernietig is. Die institusionele raamwerk van die party wat twee dekades vroeër gevestig is, was feitlik heeltemal tot niet.
Afgevaardigdes na die kongres is deur rewolusionêre komitees verkies in plaas van deur partylede. Die weermag is op ’n veel groter skaal verteenwoordig as op die vorige kongres (28% van die afgevaardigdes was lede van die Volksbevrydingsleër, of VBL) en meer VBL-lede is tot die nuwe sentrale komitee verkies. Baie militêre offisiere wat in senior posisies aangestel is, was lojaal teenoor VBL-maarskalk Lin Biao, en dit het ’n nuwe faksieverdeling tussen die militêre en burgerlike leiers veroorsaak.
Lin Biao is amptelik verhef tot die party se tweede belangrikste figuur, en hy is in die Kommunistiese Party-grondwet genoem as Mao se "grootste strydgenoot" en "algemeen erkende opvolger". Lin het die beleidstoespraak op die kongres gelewer: ’n dokument wat onder Mao se leiding deur die onversetlike linkses Yao Wenyuan en Zhang Chunqiao opgestel is. Die verslag het Liu Shaoqi en ander "teenrewolusionêre" sterk gekritiseer en was vol aanhalings uit die Klein Rooi Boek. Die sentrale rol van Maoïsme in die party is bevestig, en Maoïsme is in die grondwet aanvaar as die party se amptelike toonaangewende ideologie. Die kongres het ook ’n nuwe Politburo verkies met Mao Zedong, Lin Biao, Chen Boda, Zhou Enlai en Kang Sheng as lede van die nuwe staande komitee van die Politburo. Lin, Chen en Kang het almal voordeel uit die Kulturele Rewolusie getrek. Zhou, wie se rang verlaag is, het Lin op die kongres sy onomwonde steun toegesê.
VBL kry ’n groot rol
Tussen 1966 en 1968 was China internasionaal geïsoleer nadat hy sy vyandelikheid teenoor beide die Sowjetunie en Verenigde State van Amerika verklaar het. Die wrywing met die Sowjetunie het in Maart 1969 toegeneem toe China vir ’n oorlog gereed maak ná grensbotsings aan die Ussuririvier. In Oktober is senior leiers uit Beijing ontruim. Midde-in die spanning het Lin Biao op 18 Oktober, sonder om Mao te raadpleeg, ’n bevel aan die VBL se elf militêre streke uitgereik wat gelyk het soos ’n uitvoerende opdrag om gereed te maak vir oorlog. Dit het die gramskap van Mao opgewek wat dit beskou het as ’n bewys dat sy aangewese opvolger voortydig sy mag probeer oorneem.
Die vooruitsig van oorlog het die VBL en Lin se aansien in binnelandse politiek verhoog, ten koste van Mao. Daar is bewyse wat daarop dui dat Mao beter betrekkinge met die VSA probeer aanknoop het om die VBL se oorheersing in binnelandse sake te voorkom wat sou ontstaan het uit ’n militêre konfrontasie met die Sowjetunie. Tydens sy ontmoeting met die Amerikaanse president Richard Nixon in 1972 het Mao daarop gesinspeel dat Lin gekant was teen beter betrekkinge met die VSA.
Bagdad Café
Bagdad Café (ook bekend as Out of Rosenheim) is ’n Duitse rolprent van 1987 wat deur Percy Adlon geregisseer is. Dit is ’n komedie wat by ’n afgeleë vulstasie, padkafee en motel in die Mojave-woestyn in Kalifornië afspeel. Dit handel oor twee vroue wat kort tevore van hul mans vervreemd geraak het en die vriendskap wat tussen hulle ontstaan.
Kulturele Rewolusie
VBL kry ’n groot rol
Faksie-onmin het toegeneem op die Tweede Volle Sitting van die Negende Kongres in Lushan wat laat in Augustus 1970 gehou is. Chen Boda, wat hom nou aan die kant geskaar het van die VBL-faksie, wat aan Lin lojaal was, het steun probeer inwin vir die herstel van die amp president, ondanks Mao se teenkanting. Boonop het Chen ’n aanval geloods op Zhang Chunqiao, ’n stoere Maoïs wat die verpersoonliking van die chaos tydens die Kulturele Rewolusie was.
Die aanval op Zhang is gunstig ontvang deur baie afgevaardigdes op die sitting, en is dalk deur Mao beskou as ’n indirekte aanval op die Kulturele Rewolusie self. Hy het Chen openlik gekonfronteer en hom ’n "vals Marxis" genoem, en hom uit die Politburo se staande komitee geskop. Daarby het hy Lin se voorste generaals gevra om ’n selfkritiek oor hul politieke posisie te skryf as ’n waarskuwing aan Lin. Mao het ook verskeie van sy ondersteuners in die Sentrale Miltêre Kommissie en in leiersrolle in die Bejingse Militêre Streek aangestel.
Bagdad Café
Storielyn
Die Duitse toeris Jasmin Münchgstettner (Sägebrecht) van Rosenheim en haar man baklei terwyl hulle deur die woestyn reis. Sy storm uit die motor en loop na ’n afgeleë vulstasie en kafee, wat bedryf word deur ’n rateltaai en humeurige Brenda (Pounder), wie se eie man kort daarna ná ’n rusie die pad vat. Jasmin huur ’n kamer in die aangrensende motel. Brenda vertrou aanvanklik nie die buitelander nie, maar raak later met haar bevriend en laat haar toe om in die kafee te werk.
Kulturele Rewolusie
Die vlug van Lin Biao
Teen 1971 was die uiteenlopende belange tussen die burgerlike en militêre vleuel van die leiers sigbaar. Mao was bekommerd oor die VBL se nuwe aansien en die ontslag van Chen Boda was die begin van ’n geleidelike afskaling van die VBL se politieke betrokkenheid. Volgens amptelike bronne het Lin se ondersteuners die afname van sy magsbasis en verswakkende gesondheid aangevoel, en hulle het beplan om die militêre mag wat hulle nog gehad het, te gebruik om in ’n staatsgreep van Mao ontslae te raak.
Lin se seun, Lin Liguo, en ander militêre samesweerders met hoë range het ’n plan in Sjanghai opgestel om Mao met geweld te onttroon. Hulle het dit "Breë Trekke vir Projek 571" genoem (wat in Mandaryns baie klink soos "Militêre Opstand"). Daar word betwis of Lin Biao by die proses betrokke was. Hoewel amptelike bronne aandui dat hy die beweerde staatsgreep beplan en uitgevoer het, beeld geleerdes soos Jin Qiu vir Lin uit as ’n passiewe karakter wat deur lede van sy familie en sy ondersteuners gemanipuleer is. Qiu glo Lin Biao was nooit persoonlik betrokke nie en dat getuienis daarop dui dat Lin Liguo die breë trekke opgestel het.
Bagdad Café
Storielyn
’n Verskeidenheid kleurryke karakters besoek die kafee, onder andere ’n vreemde Hollywoodse oudverwer van rolprentstelle (Palance) en ’n glansryke tatoe-kunstenaar (Kaufmann). Met die vermoë om stilweg aanklank te vind by elke besoeker aan die kafee, aangehelp deur ’n passie vir skoonmaak en towerkunsies, het Jasmin gaandeweg ’n invloed op die kafee en almal daarin.
Kulturele Rewolusie
Die vlug van Lin Biao
Die breë trekke bestaan hoofsaaklik uit planne vir ’n lugbombardement deur die lugmag. Aanvanklik sou Zhang Chunqiao en Yao Wenyuan geteiken word, maar eindelik Mao self. As die plan geslaag het, sou Lin sy politieke teenstanders gearresteer en die mag oorgeneem het. Planne om ’n sluipmoordaanval op Mao uit te voer, is na bewering tussen 8 en 10 September 1971 in Sjanghai beraam. Kommer oor Mao se veiligheid is na bewering teenoor die voorsitter geopper. Volgens een interne verslag sou Lin beplan het om die brug waaroor Mao na Beijing sou ry op te blaas. Mao het glo dié brug vermy nadat hy intelligensieverslae ontvang het.
Bagdad Café
Ontvangs
Die prent het positiewe resensies gekry. Dit het ’n positiewe reaksie van 88% gekry op Rotten Tomatoes. Dit was ook by die loket ’n treffer en het in Amerika $3,59 miljoen verdien.
Kulturele Rewolusie
Die vlug van Lin Biao
Volgens amptelike verslae het Lin Biao, sy vrou, Ye Qun, Lin Liguo en lede van sy personeel op 13 September 1971 probeer om na die Sowjetunie te vlug, skynbaar om asiel te soek. Op pad daarheen het die brandstof van Lin se vliegtuig glo opgeraak en het dit in Mongolië neergestort. Almal aan boord het gesterf. ’n Sowjetspan wat die ongeluk ondersoek het, kon nie die oorsaak daarvan vasstel nie, maar hul teorie was dat die vlieënier laag gevlieg het om radar te ontduik en hom met die vliegtuig se hoogte misgis het.
Die amptelike verslag word in twyfel getrek deur buitelandse geleerdes, wat vrae opper oor die Sowjetunie as Lin se keuse van bestemming, die vliegtuig se roete, die identiteit van die passasiers en of ’n staatsgreep werklik plaasgevind het.
Op 13 September het die Politburo ’n noodvergadering gehou om Lin Biao te bespreek. Sy dood is eers op 30 September in Beijing bevestig. Die sentrale komitee het inligting oor die gebeure weerhou, en die nuus van Lin se dood is eers twee maande ná die ongeluk bekend gemaak. Baie van Lin se ondersteuners het na Hongkong gevlug; dié wat op die vasteland agtergebly het, is uit hul poste ontslaan. Die gebeure het die partyleiers onkant betrap; die idee dat Lin vir Mao kon verraai, het ’n groot deel van die retoriek van die Kulturele Rewolusie ongeldig gemaak, omdat Lin reeds in die partygrondwet as Mao se "grootste strydgenoot" en "algemeen erkende opvolger" aangewys is. Verskeie maande lank het die partyleiers gesukkel om die "regte manier" te vind om inligting oor die voorval aan die publiek oor te dra.
Antagonisme teenoor Zhou en Deng
Mao het ná die Lin Biao-voorval depressief en kluisenaaragtig geword. Daar was geen aanduiding van wie hom sou opvolg nie. Hy was skielik rigtingloos en het probeer uitreik na kamerade wat hy voorheen veroordeel het. Intussen, in September 1972, het hy ’n 38-jarige kader van Sjanghai, Wang Hongwen, na Beijing laat kom en hom ondervoorsitter van die party gemaak. Wang, ’n voormalige fabriekswerker uit ’n kleinboeragtergrond, is skynbaar opgelei as Mao se opvolger. Mao se vrou, Jiang Qing, se posisie het ook versterk ná Lin se vlug. Sy het ’n groot invloed in die radikale kamp gehad. Met Mao se gesondheid aan die afneem, was dit duidelik Jiang Qing het politieke ambisies gehad. Sy het haar geskaar aan die kant van Wang Hongwen en die propagandaspesialiste Zhang Chunqiao en Yao Wenyuan; hulle het ’n politieke kliek gevorm wat later neerhalend die "Bende van Vier" genoem is.
Teen 1973 het die een politieke stryd ná die ander daartoe gelei dat baie laervlakinstellings, insluitende plaaslike regerings, fabrieke en spoorweë, ’n tekort aan bekwame personeel gehad het wat hul basiese funksies kon verrig. Die land se ekonomie was in ’n warboel, wat die rehabilitasie van afgedankte laervlakamptenare nodig gemaak het. Die party se kern is egter oorheers deur voordeeltrekkers uit die Kulturele Rewolusie en linkse radikale wat op ideologiese suiwerheid gefokus het eerder as ekonomiese produktiwiteit. Die ekonomie was in ’n groot mate in die hande van Zhou Enlai, een van die min gematigdes wat oor was. Hy het probeer om weer ’n werkbare ekonomie op te bou, maar was ongewild onder die Bende van Vier, wat hom beskou het as hul grootste politieke bedreiging in die opvolging van Mao.
Laat in 1973 het die "Kritiseer Lin, Kritiseer Confucius"-veldtog onder Jiang Qing se leierskap begin om Zhou se politieke posisie te verswak en om hulle van Lin se oënskynlike verraad te distansieer. Die doel daarvan was om China te suiwer van Neo-Confucianistiese denke en om Lin Biao se dade te veroordeel as verraadagtig en regressief. Net soos in die eerste jare van die Kulturele Rewolusie, is die stryd gevoer deur historiese allegorie, en hoewel Zhou Enlai se naam nooit tydens die veldtog gebruik is nie, was die premier se historiese naamgenoot, die Hertog van Zhou, ’n gereelde teiken.
Met die kwesbare ekonomie en Zhou se stryd teen kanker het Deng Xiaoping teruggekeer na die politieke toneel. In Maart 1973 het hy onderpremier geword in die eerste van ’n reeks bevorderings wat Mao goedgekeur het. Nadat Zhou hom in Januarie 1975 aan die aktiewe politiek onttrek het, was Deng in effek in beheer van die regering, party en weermag. Hy het in ’n kort rukkie die bykomende titels VBL-stafhoof, ondervoorsitter van die Kommunistiese Party en ondervoorsitter van die Sentrale Militêre Kommissie gekry.
Die spoed van Deng se rehabilitasie het die radikale kamp, wat hulself beskou het as Mao se "regmatige" politieke en ideologiese erfgename, onkant betrap. Mao wou Deng gebruik as ’n teenwig vir die militêre faksie in die regering om enige oorblywende invloed van mense wat lojaal teenoor Lin Biao was, te onderdruk. Hy het ook vertroue in die Bende van Vier verloor om die ekonomie te bestuur en het Deng beskou as ’n bekwame en doeltreffende leier. Om die land verarm te los sou nie goed wees vir die nalatenskap van die Kulturele Rewolusie nie, en Mao het hard gewerk om dit te beskerm. Deng se terugkeer het die verhoog geskep vir ’n uitgerekte faksiestryd tussen die radikale Bende van Vier en gematigdes onder Zhou en Deng.
In dié tyd het Jiang Qing en haar bondgenote die massamedia en die party se propagandanetwerk beheer, terwyl Zhou en Deng beheer gehad het oor die meeste regeringsinstellings. In sommige besluite het Mao die bende se invloed getemper, maar in ander het hy aan hul eise toegegee. Die bende se groot invloed op die politiek en media het nie verhoed dat Deng sy ekonomiese beleide ingestel het nie. Hy het partyfaksionalisme sterk afgekeur en sy beleide was daarop gemik om eenheid te bevorder as die eerste stap na die herstel van ekonomiese produktiwiteit.
Net soos wat Liu Shaoqi ná die Groot Sprong Voorwaarts hervormings ingestel het, het Deng die spoorweë, staalvervaardiging en ander sleutelgebiede van die ekonomie gestroomlyn. Teen laat 1975 het Mao egter gesien Deng se ekonomiese hervormings kan nadelig vir die nalatenskap van die Kulturele Rewolusie wees en het hy ’n veldtog begin om die "rehabilitasie van die saak vir die regses" teen te staan; hy het daarop gesinspeel dat Deng die land se voorste "regse" is. Mao het Deng in November 1975 aangesê om ’n selfkritiek te skryf, ’n stap wat die Bende van Vier verwelkom het.
Die dood van Zhou Enlai
Op 8 Januarie 1976 het Zhou Enlai aan kanker gesterf. Op 15 Januarie is hy begrawe in die teenwoordigheid van al China se mees senior leiers, behalwe Mao; hy het toenemend krities geraak jeens Zhou. Ná sy dood het Mao nie ’n lid van die Bende van Vier of Deng Xiaoping as premier aangestel nie, maar die relatief onbekende Hua Guofeng.
Die bende van Vier het gevrees spontane, grootskaalse steun aan Zhou kan tot hul politieke nadeel strek. Hulle het deur die media ’n stel beperkings ingestel op ’n openlike rouproses oor Zhou. Jare van gebelgdheid oor die Kulturele Rewolusie, die openbare vervolging van Deng Xiaoping (wat as Zhou se bondgenoot beskou is) en die verbod op ’n amptelike rouproses het gelei tot ’n algemene misnoeë teenoor Mao en die Bende van Vier.
Amptelike pogings om die verbod af te dwing het ingesluit die afbreek van openbare gedenktekens en die verwydering van plakkate wat Zhou se prestasies verkondig. Op 25 Maart 1976 het Sjanghai se Wen Hui Bao ’n artikel gepubliseer waarin Zhou genoem is "die kapitalistiese gematigde in die party wat die onboetvaardige kapitalistiese gematigde Deng sy mag help terugkry het". Hierdie propagandistiese pogings om Zhou swart te smeer het egter net die publiek se verknogtheid aan sy nagedagtenis versterk.
Tiananmen-voorval
Op 4 April 1976, aan die vooraand van China se jaarlikse Qingming-fees, ’n tradisionele roudag, het duisende mense om die Monument aan die Volkshelde in Tiananmen-plein byeengekom om eer te betoon aan Zhou Enlai. Hulle het kranse, plakkate, gedigte en blomme aan die voet van die monument neergelê. Die doel van die herdenking was om lof te bring aan Zhou, maar die Bende van Vier is ook aangeval vir hul aksies teen die premier. In ’n paar slagspreuke is selfs Mao en sy Kulturele Rewolusie aangeval.
Tot 4 miljoen mense kon Tiananmen-plein op 4 April besoek het. Alle vlakke van die gemeenskap, van die armste kleinboere tot die hoogste VBL-offisiere en die kinders van kaders met hoë range, is in die bedrywighede verteenwoordig. Die mense was gemotiveer deur ’n mengsel van woede oor Zhou se behandeling, opstand teen die Kulturele Rewolusie en onsekerheid oor China se toekoms. Dit het nie gelyk of die voorval deur iemand gereël is nie, maar net ’n uiting van mense se gevoelens was.
Die sentrale komitee, onder die leierskap van Jiang Qing, het die voorval "teenrewolusionêr" genoem en kort ná middernag van 6 April al die aandenkings van die plein af laat verwyder. Pogings om die rouklaers in bedwang te bring het tot ’n gewelddadige opstand gelei. Polisiemotors is aan die brand gesteek en ’n skare van meer as 100 000 het hul pad oopgeveg tot in verskeie regeringsgeboue om die plein. Baie van die mense wat gearresteer is, is later na tronkwerkkampe gestuur. Soortgelyke voorvalle het in ander groot stede voorgekom. Jiang Qing en haar bondgenote het Deng Xiaoping daarvan beskuldig dat hy die meesterbrein agter die voorval is en het verslae daaroor aan amptelike media gegee. Deng is op 7 April amptelik van al sy posisies "binne en buite die party" gestroop. Dit was sy tweede ondergang in 10 jaar.
Mao se dood en die arres van die Bende van Vier
Op 9 September 1976 het Mao Zedong gesterf. Vir sy aanhangers het sy dood die verlies van die rewolusionêre fondament van Kommunistiese China gesimboliseer. Die nasie het gerou; mense het in die strate gehuil en openbare instellings het vir langer as ’n week gesluit. Hua Guofeng was aan die hoof van die begrafniskomitee.
Mao het na bewering kort voor sy dood die volgende boodskap aan Hua geskryf: "Met jou in bevel is ek tevrede". Hua het hierdie boodskap gebruik om sy posisie as opvolger te bekragtig. Daar is algemeen geglo hy het nie politieke vaardigheid of ambisie nie, en hy het oënskynlik geen bedreiging vir die Bende van Vier ingehou nie. Die bende se radikale idees was egter ook ongewild by invloedryke oueres en baie partyhervormers. Op 10 Oktober het Spesiale Eenheid 8341, met die steun van maarskalk Ye Jianying, al die lede van die Bende van Vier in ’n onbloedige staatsgreep in hegtenis geneem.
Nadraai
Hoewel Hua Guofeng die Bende van Vier in 1976 in die openbaar veroordeel het, het hy steeds Mao se naam gebruik om die beleide uit die Mao-tydperk te regverdig. Hy het begin met ’n beleid wat bekend geword het as die "Twee Wat Ook Als", naamlik "Wat ook al die beleid is wat van Mao af kom, ons moet dit aanhou steun," en "Wat ook al die riglyne is wat Voorsitter Mao aan ons gegee het, ons moet dit bly volg." Nes Deng, wou Hua die skade van die Kulturele Rewolusie omkeer; maar anders as Deng, wat nuwe ekonomiese modelle vir China wou voorstel, wou Hua die Chinese ekonomie en politieke stelsels aanpas volgens die Sowjetbeplanningstyl van die vroeë 1950's.
Dit het gou vir Hua duidelik geword dat dit moeilik was om staatsake sonder Deng Xiaoping te hanteer. Op 10 Oktober het Deng ’n persoonlike brief aan Hua geskryf waarin hy vra om terug te keer na staats- en partysake. Ouer leiers het ook gevra dat Deng terugkeer. Met toenemende druk van alle kante het Hua Deng in Julie 1977 aangestel as onderpremier en hom later tot verskeie ampte bevorder. Deng was nou China se tweede magtigste figuur. In Augustus, op die party se Elfde Kongres in Beijing, is (in volgorde van rang) Hua Guofeng, Ye Jianying, Deng Xiaoping, Li Xiannian en Wang Dongxing aangestel as nuwe lede van die Politburo se staande komitee.
Sleutel (slot)
'n Sleutel verwys gewoonlik na 'n handgereedskap om 'n slot te open. Dit kan egter ook in digitale vorm na 'n lang reeks syfers verwys wat gebruik word, soos gebruik word in die kriptografie.
Lank voor die begin van die Christelike jaartelling het die mens reeds spesiale apparaat gebruik om te verhinder dat 'n ongemagtigde persoon 'n plek kon binnegaan of om iets privaat oop te maak. Die apparaat het met verloop van tyd ingewikkelder geraak, maar die beginsel het dieselfde gebly: 'n deur of slot kan net met behulp van ŉ spesiale instrument of na die uitvoering van sekere handelinge oopgemaak word.
Kulturele Rewolusie
Nadraai
In Mei 1978 het Deng van die geleentheid gebruik gemaak om sy protégé Hu Yaobang se mag te verhoog. Hu het ’n artikel in die Guangming-dagblad gepubliseer waarin hy slim gebruik gemaak het van Mao-aanhalings en waarin hy Deng se idees lof toeswaai. Hierna het Hua Deng begin ondersteun. Op 1 Julie het Deng Mao se selfkritiekverslag van 1962 bekend gemaak oor die mislukking van die Groot Sprong Voorwaarts. Met ’n uitgebreide magsbasis het Deng in September 1978 begin om Hua se "Twee Wat Ook Als" in die openbaar aan te val.
Sleutel (slot)
Die oudste bekende slot is sowat 4 000 jaar gelede deur die Egiptenare ontwikkel. Dit het bestaan uit ŉ houtgrendel wat deur los penne vasgehou is en slegs verskuif kon word deur die penne met 'n spesiale sleutel op te lig. Deur die aantal, lengte en stand van die penne af te wissel, is 'n groot verskeidenheid kombinasies verkry. Hierdie tipe slot was nie net in Egipte nie, maar ook in Japan, Skotland en Noorweë bekend.
Die Romeine het belangrike verbeterings aangebring deur penne te gebruik wat verskillend gevorm was. Die penne is deur middel van vere in die grendel geplaas terwyl die slot van yster en die sleutel van brons gemaak is. Die Romeine het later die beginsel van die veiligheidslot ontwikkel: 'n Silindriese pen met 'n uitsteeksel (die baard) waarin 'n aantal kepe was, is in die slot rondgedraai en die slot kon sodoende oopgesluit kan word.
In 1778 het Robert Barron die tuimelaarslot uitgevind. Dit was ŉ veiliger slot as enige van die bestaande slotte: Deur die draai van die sleutel is 'n hefboompie in die slot opgedruk, waarna die slot ontsluit kon word. Deur middel van bykomende hefboompies wat almal met dieselfde sleutel opgelig kon word, is nog groter veiligheid verseker. In 1784 het Joseph Bramah (1748-1814) die patent verkry op ŉ slot wat met 'n silindriese sleutel oopgemaak word.
Aan die punt van die sleutel was daar groewe wat in die lengte van die sleutel aangebring is. Deur die silinder in die sleutelgat te druk, is 'n aantal plaatjies van verskillende lengtes weggestoot, waardeur die inkepinge in die plaatjies op gelyke hoogte te staan gekom het. Eers dan kon die sleutel verder gedraai word. 'n Variant hiervan is die klavierslot, wat sy naam ontleen aan die sperplaatjies (klawers) wat deur die sleutelbaard in so 'n posisie gebring word dat daar een lang opening ontstaan.
Dit bring mee dat die sleutel verder gedraai kan word. Daar kan tussen 'n draaiklawer en ŉ skuifklawer onderskei word. Wanneer die sleutel rondom 'n pen draai, word daar van 'n pypsleutel gepraat; die slot kan dan net van een kant af ontsluit word. Wanneer ŉ sleutel in 'n gat draai en die slot van albei kante af oopgesluit word, word dit 'n pensleutel genoem. In 1848 het Linus Yale (1821-1868) sy silinderslot gepatenteer waarin dieselfde beginsels as in die ou Egiptiese slot toegepas is.
In die sestigerjare van die 19e eeu is die slot verbeter en het die bekende Yale-slot of Lips-slot ontstaan, wat deur 'n reeks penne of naalde beveilig is. Lips het sy bydrae in 1866 gelewer. Die groot voordeel van die soort slot is sy kompaktheid en sy enorme verskeidenheid van sleutels. Dit word veral in buitedeure gebruik. Teenswoordig word ook Lips-slotte met 3 rye van 5 penne gebruik waarvan die sleutelverskeidenheid baie miljoene kan beloop.
Die sleutel het geen tandvorm meer nie, maar klein gaatjies wat in diepte met die lengte van die penne ooreenstem. 'n Ander veiligheidslot is die kombinasieslot, wat veral in brandkaste, kluisdeure, ensovoorts gebruik word. Die slot werk met 3 of meer skywe wat voorsien is van letters of syfers wat met 'n knop in hul presiese posisies gedraai word. Teenswoordig word veral die syferslot gebruik.
Dit het 3 of 4 skywe wat elk 100 syfers het, en dus 1 miljoen of 100 miljoen kombinasies bied, 'n Bykomende voordeel is dat die eienaar self die kombinasies kan verander. Eenvoudige voorbeelde van die syferslot is die fietsslot (3 of 4 skywe elk met 10 syfers) en die hangslot. Baie nuwighede is ook al aangewend om veiligheid te verbeter, byvoorbeeld deur die skywe in ŉ sekere volgorde of rigting te draai, of deur die slot met 'n klokslot te kombineer.
Laasgenoemde bestaan gewoonlik uit 3 of 4 uurwerke wat verseker dat die slot net vir sekere tydperke op voorafbepaalde tye geopen kan word. Die slot kan nie eens deur sy eienaar self buite daardie tydperk ontsluit word nie. Die serieslot word gebruik in kantoorgeboue, hotelle en dies meer, waar party of al die deure met een enkele sleutel, die loper, geopen kan word.
Die private kluis ('n spesiale diens wat by 'n bank beskikbaar is) kan soms slegs met 2 verskillende sleutels wat deur 2 verskillende persone bewaar word, oopgemaak word. Die klokslot kan ook aan die private kluis gekoppel word. Sommige slotte is so gebou dat ŉ ongemagtigde persoon glad nie kan vasstel hoe die slot werk nie. Ander slotte het weer 'n sleutel wat van tyd tot tyd verander kan word.
Beskrywing
Meestal bestaan 'n sleutel uit 'n spesiaal geslypte stuk metaal, met groewe, bulte en gate wat dit in 'n slot laat pas. Die deel van 'n sleutel wat die meganisme bedien om die slot te ontsluit, heet die baard. Om 'n slot oop te maak moet die sleutel gewoonlik daarin gesteek word en vervolgens na links of regs gedraai word. Sleutels word meestal gemaak om slegs op een slot te pas. 'n Uitsondering hierop is die loper, wat 'n reeks slotte kan oopsluit.