cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kuns
Openbare toeganklikheid
Sedert antieke tye was meeste van die vernaamste kuns 'n opsetlike vertoning van rykdom of mag, dikwels bewerkstellig deur gebruik te maak van 'n massiewe skaal en duur materiaal. Meeste kuns was in opdrag van heersers of godsdienstige instellings, met meer beskeie weergawes net toeganklik vir die mees vermoënde in die samelewing. Nieteenstaande was daar heelwat tye waar kuns van baie goeie kwaliteit beskikbaar was, in terme van eienaarskap, vir groot dele van die samelewing, bowenal in goedkoop media soos erdewerk en verganklike materiale soos tekstiel en hout. Onder verskillende kulture word die keramiekwerk van inheemse volke van die Amerikas in so 'n wye reeks van grafte gevind dat dit duidelik nie net beperk was tot 'n sosiale elite nie, hoewel sommige ander kunsvorme beperk kon wees. Reproduksiemetodes soos gietvorms het massaproduksie vergemaklik, en is gebruik om hoë-kwaliteit Antiek-Romeinse erdewerk en Griekse Tanagra-beeldjies aan 'n baie breë mark te lewer. Rolseëls was beide kunstig en prakties en wyd gebruik deur wat losweg die middelklas genoem kan word in die Antieke Nabye Ooste. Namate muntstukke oral in gebruik geneem is, het dit ook 'n kunsvorm geword wat meeste in die samelewing bereik het. Nog 'n nuwigheid het in die 15de eeu na Europa gekom met die druktegniek van klein houtsneë, meestal godsdienstig, wat dikwels baie klein en handgekleur was, en bekostigbaar was vir selfs landarbeiders wat dit teen hulle huismure geplak het. Gedrukte boeke was aanvanklik baie duur, maar het geleidelik meer bekostigbaar geword totdat teen die 19de eeu selfs die armstes sommige boeke met gedrukte illustrasies kon bekostig. Gewilde drukwerk van verskeie soorte versier huise en ander plekke al vir eeue.
Openbare geboue en monumente in hul aard, sekulêr en godsdienstig, spreek gewoonlik tot die hele samelewing, en ook tot besoekers as toeskouers. Hul vertoon aan die algemene publiek is al vir lank 'n belangrike faktor in hulle ontwerp. Egiptiese tempels is tipies omdat die grootste en mees rojale dekorasies geplaas is in plekke waar dit deur die algemene publiek besigtig kon word, eerder as die gedeeltes wat slegs deur die priesters gesien word. Heelwat areas van koninklike paleise, kastele en huise van die sosiale elite was dikwels algemeen toeganklik. Groot gedeeltes van die kunsversamelings van sulke persone kon daar gesien word deur almal, of deur die wat kon bekostig om 'n klein bedraggie te betaal, of die met die korrekte kleredrag, ongeag van wie hulle was, soos by die Paleis van Versailles, waar die geskikte ekstra benodigdhede (silwer skoengespes en 'n swaard) van winkels aan die buitekant gehuur kon word.
Spesiale reëlings is getref om die publiek toe te laat om etlike koninklike en private versamelings, in galerye geplaas, te besigtig, soos met die Orleans versameling wat grootliks gehuisves was in 'n vleuel van die Palais Royal in Parys. Dit kon deur die grootste deel van die 18de eeu besoek word. In Italië het kuns-toerisme rondom die Grand Tour 'n vername industrie geword sedert die Renaissance, en regerings en stede het moeite gedoen om sleutelwerke toeganklik te maak. Die Britse Koninklike Versameling word apart gehou, maar groot skenkings soos die Old Royal Library is al gemaak aan die British Museum, gestig in 1753. Die Uffizi in Florence is in sy geheel as galery geopen in 1765, hoewel die funksie al vir 'n geruime tyd geleidelik die gebou oorgeneem het oor die oorspronklike staatsdienskantore. Die gebou wat nou gebruik word deur Prado in Madrid is voor die Franse Rewolusie gebou vir die publieke uitstalling van gedeeltes van die koninklike kunsteversameling. Gelykstaande koninklike galerye, toeganklik vir die publiek, het bestaan in Wene, München en ander hoofstede. Die opening van die Musée du Louvre tydens die Franse Rewolusie (in 1793), as 'n openbare museum vir meeste van die gewese Franse koninklike versameling, het definitief 'n belangrike fase ingelei in die ontwikkeling van openbare toegang tot die kunste, met die oordrag van eienaarsskap na 'n republikeinse staat, maar was 'n voortsetting van tendense reeds goed gevestig.
Meeste moderne openbare museums en kunsopvoedingsprogramme vir kinders in skole kan terug geneem word na hierdie impuls om kuns aan almal beskikbaar te stel. Museums in die Verenigde State is geneig om geskenke van die mees welvarendes aan die massas te wees (Die Metropolitan Museum of Art in New York, is byvoorbeeld op die been gebring deur John Taylor Johnston, 'n uitvoerende spoorwegbeampte wie se persoonlike versameling die museum laat ontkiem het.) Maar, ten spyte van dit alles bly een van die belangrike funksies van kuns in die 21ste eeu die van 'n stempel van rykdom en sosiale status.
Daar was al pogings deur kunstenaars om kuns te skep wat nie deur die rykes as statussimbool gekoop kan word nie. Een van die primêre oorspronklike motiveerders van meeste kuns van die laat 1960's en 1970's was om kuns te lewer wat nie gekoop of verkoop kon word nie. Dit is "noodsaaklik om iets meer as net voorwerpe te lewer" het die vernaamste na-oorlogse Duitse kunstenaar, Joseph Beuys gesê. Die periode in tyd het die opgang van dinge soos vertoonkuns, videokuns en konsepsuele kuns gelewer. Die idee was dat as die kunswerk 'n vertoning was wat niks sou agterlaat nie, of net 'n idee, kon dit nie gekoop of verkoop word nie. "Demokratiese voorskrifte wat wentel rondom die idee dat 'n kunswerk 'n kommoditeit is, het die estetiese innovasie aangedryf wat ontkiem het in die mid-1960's en die vrugte van gepluk is deur die 1970's. Kunstenaars algemeen geïdentifiseer onder die opskrif van Konsepsuele kuns... wat optrede vervang en aktiwiteite publiseer vir die verbintenis met beide die materiële en materialistiese belange van die geskilderde of beeldende vorm... [het] gepoog om die kunsvoorwerp as voorwerp te ondermyn."
In die daaropvolgende dekades het hierdie idees ietwat verlore gegaan namate die kunsmarkte geleer het om beperkte uitgawe DVD’s van videowerke te verkoop, uitnodigings vir eksklusiewe uitvoerende kunsoptredes te verkoop en selfs die voorwerpe wat na 'n konsepsuele optrede oorbly te verkoop. Verskeie van die optredes skep werke wat net deur die elite geïnterpreteer kan word, wat opgevoed is in hoekom 'n idee of video of skynbare gemors as kuns oorweeg kan word. Die stempel van status word insig in die werk eerder as die eienaarskap daarvan, en die kunswerk bly 'n hoër-klas aktiwiteit. "Met die wye gebruik van DVD-opname tegnologie in die vroeë 2000's, het kunstenaars, en die galerye-stelsel wat hulle winste ontleen aan die verkope van kunswerke, belangrike middele bekom met die beheer van video en rekenaarkunswerke in beperkte uitgawes aan versamelaars."
Polemiek
Kuns is lankal al kontroversieel, dit wil sê dit word afgekeur deur sommige toeskouers, om verskeie redes, hoewel meeste pre-moderne polemieke maar yl opgeteken is, of heeltemal verlore is vir 'n moderne oorsig. Ikonoklasme is die vernietiging van kuns wat weens verskeie redes afgekeer is, insluitend godsdienstige redes. Anikonisme is 'n algemene afkering in, of alle figuurlike beelde, of net religieuse figuurlike beelde en is 'n gevaar vir meeste van die vername godsdienste. Dit is 'n kritieke faktor in die geskiedenis van Islamitiese kuns, waar afbeeldings van Mohammed nog steeds besonder kontroversieel is. Heelwat kunswerke is al 'n afsku in gekry suiwer oor dit ongewilde leiers, partye of ander groepe uitbeeld of voorstel. Artistieke konvensies is geredelik konserwatief en word baie ernstig opgeneem deur kunskritikusse, en tot 'n mindere mate deur die groter publiek. Die ikonografiese inhoud van kuns kan polemiek veroorsaak, soos die geval met laat-Middeleeuse voorstellings van die nuwe motief van Die floute van Maria in tonele van Die kruisiging van Jesus. Die Laaste oordeel van Michelangelo was kontroversieel vir 'n paar redes, insluitend die oorskryding van welvoeglikheid as gevolg van nudisme en die Apollo-agtige houding van Christus.
Die inhoud van meeste formele kunswerke deur die geskiedenis is deur die donateur of saakgelastigde gedikteer eerder as net die kunstenaar. Met die opkoms van die Romantiek, en ekonomiese veranderinge rondom die produksie van kuns, het kunstenaars se visie die gebruiklike bepalende faktor geword vir die inhoud van hul kuns, wat die gevalle van kontroversie ook laat vermeerder het, hoewel die gewigtigheid daarvan dikwels verminder het. Groot aansporing vir waarneembare oorspronklikheid en publisiteit het kunstenaars ook aangespoor tot kontroversie. Théodore Géricault se Vlot van die Medusa (c. 1820), was deels politieke kommentaar op 'n pas gelede gebeurtenis. Édouard Manet se Le Déjeuner sur l'Herbe (1863), is as skandalig beskou, nie oor die naakte vrou nie, maar omdat sy langs mans sit wat ten volle geklee is in die drag van daardie tyd eerder as gewade van die antieke wêreld. John Singer Sargent se Madame Pierre Gautreau (Madame X) (1884), het polemiek veroorsaak as gevolg van die rooierige pink gebruik om die vrou se oorlob kleur te gee. Dit is beskou as verreweg te suggestief en sou glo die model uit hoë sosiale kringe se reputasie skaad.
Die geleidelike prysgawe van naturalisme en die weergee van realistiese voorstellinge van die visuele voorkoms in die 19de en 20ste eeu, lei tot 'n rollende dispuut wat langer as 'n eeu duur. In die 20ste eeu word in Pablo Picasso se Guernica (1937) gebruik gemaak van boeiende kubistiese tegnieke en strakte monochromatiese olies, om die hartverskeurende gevolge uit te beeld van die bombardering van 'n klein antieke Baskiese dorpie. Leon Golub se Ondervraging III (1981) beeld 'n naakte vroulike aangehoudene met 'n hoofdeksel uit, aan 'n stoel vasgemaak met haar bene oop om haar geslagsdele te ontbloot en omring deur twee folteraars in alledaagse klere. Andres Serrano se Piss Christ (1989) is 'n foto van 'n kruis, heilig vir die Christelike geloof en verteenwoordigend van Christus se offer en finale lyding, gedompel in 'n glas vol van die kunstenaar se eie urine. Die voortspruitende herrie daarop lei tot kommentaar in die Amerikaanse senaat oor die finansiering van die kunste.
Teorie
Die definisie en evaluasie van kuns het veral problematies begin raak sedert die 20ste eeu. Richard Wollheim onderskei drie benaderings vir die bepaling van die estetiese waarde van kuns: die Realis, waarvolgens estetiese kwaliteit 'n absolute waarde het, onafhanklik van enige menslike siening; die Objektivis, waarvolgens dit ook 'n absolute waarde besit, maar dit afhanklik is van algemene menslike belewenis; en die Relativistiese posisie, waarvolgens dit nie 'n absolute waarde het nie, maar afhang van, en varieer saam met die menslike belewenis van verskillende mense.
Die koms van Modernisme in die laaste deel van die negentiende eeu, lei tot 'n radikale breek in die voorstelling van die funksie van kuns, en ook weer aan die einde van die twintigste eeu met die opkoms van postmodernisme. Clement Greenberg se artikel "Modernist Painting" (1960) definieer moderne kuns as "die gebruik van karakteristieke metodes van 'n dissipline om die dissipline self te kritiseer". Greenberg pas die idee oorspronklik toe op die Abstrakte Ekspressionistiese beweging en gebruik dit as 'n metode om plat (nie-illusionistiese) abstrakte skilderkuns te verstaan en regverdig: "Realistiese, naturalistiese kuns het die medium verheel, die gebruik van kuns om kuns te verberg; modernisme het kuns gebruik om aandag te vestig op kuns. Die beperkings waaruit die medium van skilder bestaan — die plat oppervlakte, die vorm van die steunstuk, die eienskappe van die pigment — is deur die Ou Meesters as negatiewe faktore hanteer wat net implisiet of indirek erken kon word. Onder Modernisme is hierdie selfde beperkings beskou as positiewe faktore, en is dit openlik erken." Na Greenberg het verskeie belangrike kunsteoretici na vore getree, soos onder meer Michael Fried, T.J. Clark, Rosalind Krauss, Linda Nochlin en Griselda Pollock. Hoewel dit oorspronklik bedoel was as 'n metode om 'n spesifieke groepering van kunstenaars te verstaan, is Greenberg se definisie van moderne kuns belangrik vir talle van die idees van kuns binne die verskeie kunstebewegings van die 20ste en vroeg 21ste eeu.
Pop-kunstenaars soos Andy Warhol het vernaam en invloedryk geword deur werke wat populêre kultuur asook die kunswêreld insluit, en heel waarskynlik beoordeel. Kunstenaars van die 1980's, 1990's, en 2000's brei die tegniek van self-kritiek verder uit verby hoër kuns na alle kulturele beeldskepping, insluitende mode-afbeeldings, strokiesboeke, plakkaatborde en pornografie.
Duchamp het op 'n slag voorgestel dat kuns enige aktiwiteit van enige aard is- alles. Die manier egter wat slegs sekere aktiwiteite deesdae as kuns klassifiseer, is 'n sosiale konstruksie. Daar is bewyse dat daar 'n greintjie waarheid hieragter steek. 'The Invention of Art: A Cultural History' is 'n kunsgeskiedenisboek wat die samestelling van die moderne sisteme van kuns ondersoek bv. Skone kunste. Shiner vind bewyse dat die ouer sisteme van die kunste, voor ons moderne sisteem (skone kuns), beskou enige bedrewe menslike aktiwiteit as kuns. Die Antieke Griekse samelewing het byvoorbeeld nie die term kuns geken nie maar wel techne. 'Techne' kan verstaan word as nog kuns, nog ambag, aangesien die onderskeiding tussen kuns en ambag historiese produkte is wat eers later in die mensegeskiedenis na vore gekom het. 'Techne' het skilderkuns, beeldhouwerk en musiek ingesluit maar ook; kookkuns, geneeskunde, ruiterkuns, meetkunde, houtwerk, waarsegging, landbou ens.
Klassifikasiegeskille
Geskille oor of iets as kuns geklassifiseer moet word, word na verwys as klassifikatoriese geskille oor kuns. Klassifikatoriese geskille in die 20ste eeu het al kubistiese en impressionistiese skilderye ingesluit, Duchamp se Fontein, die rolprentwese, superlatiewe namaaksels van banknote, konsepsuele kuns en videospeletjies.
Die filosoof David Novitz voer aan dat meningsverskille oor die definisie van kuns selde die kern van die probleem is. Eerder, "die passievolle besorgdheid en belange wat mense aan hulle sosiale lewens verleen" is "'n groot gedeelte van alle klassifikatoriese dispute rondom kuns" (Novitz, 1996). Volgens Novitz is klassifikatoriese dispute meer dikwels oor gemeenskaplike waardes en waarheen die gemeenskap na op pad is as werklike teorie. Met byvoorbeeld die Daily Mail se kritiek op Damien Hirst en Tracey Emin se werk, waar geargumenteer is dat "Vir 1 000 jaar was kuns een van ons grootste beskawende kragte. Deesdae dreig gepekelde skape en vuil beddens om barbare van ons almal te maak", hulle is nie besig met die bevordering van 'n definisie oor die teorie van kuns nie, maar bevraagteken die waarde van Hirst en Emin se werk. In 1998 het Arthur Danto 'n dink-eksperiment voorgestel wat toon dat "die status van 'n artefak as kunswerk ontstaan uit die idees wat 'n kultuur daarop toelê, eerder as die inherente fisiese of waarneembare kwaliteite. Kulturele interpretasie ('n tipe kunsteorie) is daarom bepalend van 'n voorwerp se kunsheid."
Antikuns is 'n etiket vir kuns wat opsetlik die gevestigde parameters en waardes van kuns uitdaag; dit is 'n term geassosieer met Dadaisme en toegedeel aan Marcel Duchamp net voor die Eerste Wêreld Oorlog, toe hy kuns geskep het uit gevonde voorwerpe. Een hiervan, die Fountain (1917), 'n gewone urinaal, het aansienlike prominensie bereik en invloed op kuns gehad. Antikuns is 'n eienskap van werke deur Situationist International, die laetrou Mail art movement, en die Young British Artists. Dit is egter 'n kunsvorm wat steeds verwerp is deur die Stuckiste, wat hulself beskryf het as anti-antikuns.
Glastenbury, Vermont
Glastenbury is 'n dorp in die Bennington-distrik van die Amerikaanse deelstaat Vermont, wat sy dorpstatus ingevolge 'n wet in die jaar 1937 kwytgeraak het en nou in wese 'n spookdorp is. Volgens die sensus van die jaar 2010 het Glastenbury 'n bevolking van slegs agt, en dit is een van vyf dorpe in Vermont waar bevolkingsyfers so dramaties gedaal het dat hulle nou nie meer as dorpe geïnkorporeer is nie. Die dorp beskik nie oor 'n munisipale regering of dorpsraad nie, en sy belange word deur 'n bestuurder waargeneem wat deur die staat benoem word.
Geografie
Volgens die Verenigde State se Sensusburo beslaan die dorp 'n totale oppervlak van 115,2 vierkante kilometer (44,5 vierkante myl), wat uitsluitlik uit landgebiede bestaan.
Geskiedenis
Glastenbury is vir die eerste keer in 1761 deur die goewerneur van New Hampshire, Benning Wentworth, geoktrooieer, maar setlaars het hulle nogtans eers jare later in hierdie rotsagtige en barre gebied gevestig. In die tyd van Vermont se eerste sensus as 'n nuwe deelstaat in 1791 was daar net ses gesinne in die gebied woonagtig. Die lewensomstandighede op die bergspits Glastenbury Mountain was steeds swak, en die eerste setlaarsgesinne is in 1800 deur agt ander families vervang. Van hierdie agt gesinne het net drie in die tyd van die volgende sensus tien jaar later nog in die gebied gewoon, en slegs en van hulle het in die volgende dekades daar aangebly.
Ten spyte van alle moeilikhede het klein getalle nuwe setlaars hulle in die Glastenbury-gebied kom vestig, en tot by die jaar 1810 het die inwonerstal tot 76 gestyg. Weens die ekonomiese moeilikhede, waarin die deelstaat Vermont in die volgende dekades beland het, het hierdie syfers weer tot 53 mense in 1840 gedaal.
Glastenbury se bevolking het verder gegroei tot 199 mene in 1870 en 241 in 1880, en hierdie getalle het nie die baie trekarbeiders ingesluit wat in die groeiende houtbedryf gewerk het nie. Twee bykomende saagmeule is in die 1870's opgerig, waarvan een, Fayville, in die oorspronklike nedersetting en een by die eindpunt van die spoorweglyn, wat South Glastenbury genoem is. Hoogoonde, waarin die afgekapte bome en opgesaagde hout in houtskool verwerk is, het in South Glastenbury by die dosyne ontstaan. Die dorp het een van Vermont se drie belangrikste sentrums vir die houtskoolproduksie geword en sodoende die brandstof vir die ystervervaardiging in die nabygeleë Shaftsbury en in Troy (deelstaat New York) opgelewer. Teen die laat 1880's was egter byna alle uitgegroeide bome op die berg afgekap, en die ekonomiese agteruitgang van die dorp het begin. Die spoorwegvervoer is in 1889 gestaak. Later is 'n poging onderneem om South Glastenbury as 'n toeristebestemming te ontwikkel. Aanvanklik was daar sukses met hierdie planne, en 'n elektriese trolliediens is op die spoorweglyn ingestel om passasiers na die bergspits te neem. South Glastenbury is in die somer van 1898 as 'n bergvakansieoord geopen. Ongelukkig het 'n vloedramp die spoorweglyn in die volgende winter verniel, en die dorp het geleidelik begin om ageruit te gaan. Die dorpsbevoking het in die vroeë 20ste eeu gekrimp tot net sewe mense in 1937. Die dorp is in dieselfde jaar amptelik as 'n munisipaliteit ontbind.
Volksverhale
Alhoewel Glastenbury se inwonerstal nooit 300 oorskry het nie en die dorp sedert 1937 nie meer as 'n geïnkorporeerde munisipaliteit bestaan het nie, geniet dit selfs buite Vermont bekendheid - onder meer danksy sy legendariese status. Dit word as 'n misterieuse plek beskou, en dar is baie verhale oor vreemde gebeure in die gebied. Volgens een van hierdie legendes het die plaaslike Indiaanse stamme die streek as 'n vervloekte plek beskou en nie betree nie. 'n Ander ou storie vertel van 'n vreemde wese, wat poskoetse op hulle roete oor die berg laat omkantel het. Tussen 1942 en 1950 het 'n aantal mense op Glastenbury Mountain en in die omgewing spoorloos verdwyn. Die verslaggewer van 'n plaaslike dagblad het selfs die spekulasie na vore gebring dat daar 'n soort "Verlore Horison" op die berg sou wees, wat deur mense onopsetlik betree is. Die mees onlangse verhale in die gebied berig van vlieënde pierings en Bigfoot, die legendariese monster, wat mense na bewering hier teengekom het. Joseph Trainor, die uitgewer van die elektroniese tydskrif UFO Roundup, het Glastenbury die "Bonatuurlike Hoofstad van Vermont" genoem.
Magna Carta
Die Magna Carta (Latyn: Groot Handves) is in 1215 deur koning Jan sonder Land opgestel op aandrang van sy baronne. Oorspronklik onderteken as 'n soort vredesooreenkoms tussen die monarg en 'n groep oproerige baronne, word die dokument, wat in Latyn op perkament geskryf is, as 'n baanbrekende historiese prestasie beskou wat die grondslag vir Westerse demokratiese regeringstelsels, verklarings van burger- en menseregte en moderne regstelsels vorm.
Onder Jan sonder Land het Engeland die meeste van sy gebiede in Frankryk verloor. In 1215 het die Engelse baronne die magtelose koning Jan gedwing om 'n dokument uit te vaardig waarin hy onderneem om die regte van sy onderdane te respekteer.
Die Magna Carta het die mag van die Engelse koning formeel beperk en in beperkte mate regte aan sy onderdane toegestaan. Dit word oor die algemeen beskou as 'n deurbraak in die ontwikkeling van die konstitusionele regsbestel, hoewel daar in ander Europese lande eintlik reeds talle Magna Cartas bestaan het. Dit is in 1297 deur koning Eduard I van Engeland bevestig.
In 1295 is die staatsraad onder Eduard I, wat uit edellede en hoë geestelikes bestaan het, deur die toelating van twee burgers per stad en twee adellikes per graafskap tot 'n parlement uitgebrei. Dit het die weg gebaan vir die verdeling van die parlement in 'n Hoërhuis (House of Lords ) en 'n Laerhuis (House of Commons). Hierdie verdeling bestaan vandag nog.
Die Britse Museum in Londen huisves hierdie historiese dokument. Dit was die grondslag vir die Engelse grondwet. Tans is egter net drie van sy klousules nog geldig.
My Lai-menseslagting
Die Mỹ Lai-menseslagting, ook bekend as die Sơn Mỹ-menseslagting het op 16 Maart 1968 in die dorpie van My Lai naby die dorp Song My tydens die Viëtnamese oorlog plaasgevind. Tydens die slagting is honderde ongewapende burgerlikes (meestal ou mans, vroue, kinders, en babatjies) deur soldate van die VSA dood gemaak. Dit het steun vir die oorlog in die VSA verminder.
Agtergrond
Charlie kompanjie, 1ste bataljon, 20ste infanterie regiment, 11de brigade, Americal divisie het in Desember 1967 in Viëtnam aangekom.
Gedurende the Tết Offensief van Januarie 1968 het die 48ste bataljon van die Nasionale front vir die bevryding van Viëtnam (ook bekend as die "Viëtkong" of "VC" in die VSA weermag) aanvalle uitgevoer in Quang Ngai. Die VSA inligtingskorps het gesê dat die bataljon skuiling gesoek het in die dorp Song My, spesifiek in die dorpies My Lai 1 tot 4 (ook bekend as Pienkville).
Charlie kompanjie was ingelig dat slegs VC of VC-simpatiseerders in My Lai was, en dat hulle die dorpie moes vernietig. Kaptein Ernest Medina is gevra of vrouens en kinders ook doodgemaak moes word.
Geen opstandelinge kon gevind word nie.
Menseslagting
Tussen 347 en 504 ongewapende burgerlikes is doodgemaak, party is gemartel en verkrag deur die soldate. Een peloton was onder leiding van luitenant William Calley.
'n Suid-Viëtnamese weermagluitenant het dit aan sy bevelvoerders beskryf as 'n gruwelike insident van wraak na 'n geveg met VC-troepe wat met die burgerlikes vermeng het.
Die bemanning van 'n verkenningshelikopter van die VSA-weermag het geland tussen die VSA-weermagtroepe en die oorblywende lewende Viëtnamese. Die kaptein, adjudant-offisier Hugh Thompson, Jr., het die leiers van die VSA-grondtroepe gekonfronteer en gesê dat hy op hulle sal vuur indien hulle nie ophou skiet nie. Lawrence Colburn en Glenn Andreotta het swaar wapens gerig op die VSA grondtroepe terwyl Thompson ten minste 11 Viëtnamese gered het. Dié drie wat lank as verraaiers beskou is, is presies 30 jaar later met die Soldiers Medal toegeken — die hoogste toekenning vir dapperheid wat nie direkte kontak met die vyand betrek nie.
Michael Bernhardt van Charlie-kompanjie het geweier om deel te neem aan die slagting en het later gehelp om dit bloot te stel. In 1970 is hy die Ethical Humanist Award toegeken.
Witbank
Witbank (amptelik eMalahleni) is 'n stad geleë op die hoëveld van Mpumalanga, Suid-Afrika. Die naam Witbank is afgelei van 'n wit sandsteen uitspanplek waar transportdrywers voorheen gerus het. In Maart 2006 word die stad herdoop na eMalahleni, die Nguni woord vir "die plek van kool". Die stad is in 'n steenkoolmyngebied met 22 mynmaatskappye in 'n gebied met 'n radius van kleiner as 40 km. Daar is verskeie steenkoolaangedrewe kragstasies naby, asook 'n staalfabriek wat steenkool gebruik, naamlik Highveld Steel and Vanadium Corporation.
Ontstaan en groei
Witbank is gestig in 1890. Vroeëre pogings om steenkool te myn was onsuksesvol totdat die spoorlyn van Pretoria in 1894 die gebied bereik het. Witbank het 'n dorp geword in 1903, 'n munisipaliteit op 13 Mei 1910, en daarna stadstatus verkry (datum onbekend). Die Universiteit van Pretoria het in 1989 'n kampus hier opgerig.
Distrik
Die distrik is 2 900 km² groot en gemengde boerdery word beoefen: bees en suiwel, mielies, aartappels en patats. Daar is ook groot neerslae van ystererts, chroom, mangaan, asbes, mika en kobalt in die distrik.
Nestor Serrano
Nestor Serrano is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Lethal Weapon 2 (1989), Bad Boys (1995), The Day After Tomorrow (2004), en Act of Valor (2012).
NG gemeente Kestell
duimnael|regs|160px|Ds. W.K. Troskie, leraar van 1960 tot 1963.
Die NG gemeente Kestell is 'n gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk se Vrystaatse Sinode en wel in die Ring van Bethlehem, waarin dit die oudste gemeente is ná die inlywing van die gemeente Bethlehem by Bethlehem-Wes.
Agtergrond en stigting
Volgens Ons gemeentelike feesalbum van 1952 verleen die ligging van die dorp Kestell, tussen Bethlehem en Harrismith, 'n pragtige uitsig oor die majestueuse Drakensberge. Die dorp en gemeente is albei in die jaar 1905 gestig, laasgenoemde op 16 Augustus, en het die naam Kestell gekry ter ere van die volksvader ds. (later dr.) J.D. Kestell, vroeër predikant van Harrismith. Volgens Ons Kerk Album het ds. Kestell dié eer gekry omdat hy "door zijn optrede in den laasten oorlog een plaats heeft veroverd in de harten van het Afrikaner Volk". Kestell was die vierde van die 13 NG gemeentes wat in die eerste dekade ná die Driejarige Oorlog in die Oranje-Vrystaat gestig is.
Die plase wat met die oog op die aanlê van die dorp aangekoop is, Geluk en Mooifontein, was die eiendom van Adriaan en Johannes Bezuidenhout, seuns van Daniel Bezuidenhout, die held van Bloukrans. Toe die Oostelike Ringskommissie alhier met die oog op die stigting van die gemeente vergader het, het 'n stormwind die groot vergadertent omgewaai terwyl die verrigtinge aan die gang was en die byeenkoms moes in 'n sinkwinkel voortgesit word. Aan die einde van die vergadering het die voorsitter, ds. J.H. Enslin van Vrede, die wens uitgespreek dat die gemeente, wat tydens 'n storm gestig is, baie kalmte mag geniet! Tot konsulent van die nuwe gemeente is ds. J. Rabie van Harrismith benoem.
In Ons Kerk Album skryf ds. E.J.P Enslin die pas gestigte gemeente die eerste keer op Saterdag 23 en Sondag 24 September bymekaargekom in 'n groot tent wat behoort het die "Jongelings Vereeniging te Bethlehem". Die Sondag het die eerste Nagmaalsviering plaasgevind in dié geleende tent.
Kerklike geboue
Op stoflike gebied moes die jong gemeente tydens sy wordingsjare hard worstel om die mas op te haal, aangesien die Tweede Vryheidsoorlog groot verwoesting en verarming meegebring het. Dadelik het die gemeente besluit om 'n noodkerk op te rig, 'n boukommissie is aangestel en die werk aan die bekwame boumeester G. Zwillaume opgedra (volgens Ons gemeentelike feesalbum was sy van Gillaume. Ten spyte van swaarkry is moedig voortgebeur en so kon die noodkerk reeds op 7 Julie 1906 sonder skuld ingewy word. Hierdie gebou het later as kerksaal gedien.
Die pastorie, 'n stewige klipgebou, is in November 1907 ingewy, en by hierdie geleentheid was onder andere ook oudpres. M.T. Steyn en prof. J.I. Marais van die Kweekskool teenwoordig. Ter ondersteuning van die Helpmekaarfonds, wat ná die Rebellie in die lewe geroep is, het die gemeente ruim bygedra. Ook die Griep-Weesfonds is hartlik ondersteun.
In 1928 het die gemeente 'n groot mylpaal bereik toe die sierlike nuwe kerk, deur Gerard Moerdijk ontwerp, op 31 Maart ingewy kon word. Benewens die orrel, wat deur die susters van die gemeente geskenk is, was die koste £18 000. Ná die koms van ds. J.J. le Roux in 1941 kon die skuld eindelik gedelg word. Tydens sy bediening van agt jaar op Kestell is 'n doelmatige kerkkoshuis, wat honderd skoliere huisves, ten koste van £22 000 opgerig en op 21 Januarie 1948 in gebruik geneem. Ons gemeentelike feesalbum kon in 1952 berig: "Die gemeente beleef tans 'n tydperk van voorspoed, waarvoor alle lof die Here toekom. In 1951 was die Dankofferopbrengs £3 650."
Leraars
duimnael|regs|270px|'n Uitsig op die dorp. Op 26 September 1906 is ds. E.J.P. Smit as eerste leraar bevestig en hy het die gemeente 34 jaar lank met groot ywer en veel seën bearbei. Hy het in 1941 sy emeritaat aanvaar. Sy opvolger, ds. J.J. le Roux, voorheen van 1929 af NG gemeente Clarens se leraar, het die gemeente tot 1949 bearbei, toe hy vertrek het na die nuwe gemeente Parys-Oos, sy derde werkkring in die Vrystaat. Ds. P.D. Lückhoff is op 4 Februarie 1950 as die gemeente se derde leraar bevestig nadat hy van 1947 af leraar van die gemeente Bulawayo was. In 1959 het hy na Taaibosspruit vertrek as daardie gemeente se eerste leraar en van daar is hy in 1963 na Carletonville. Prop. J.C. Erasmus is in 1968 as die gemeente se leraar verwelkom, maar hy het reeds in 1972 'n beroep na Pretoria-Oos aanvaar.
Leraars:
Lidmaattal
duimnael|regs|320px|Die NG kerkperseel op [[Kestell.]]
Susterskerke
Kestell het nog nooit 'n gemeente van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika gehad nie, maar ressorteer onder die Gereformeerde kerk Harrismith, wat in 1938 gestig is. Dié gemeente se lidmaattalle vir enkele jare lyk as volg:
Die Nederduitsch Hervormde Kerk se naaste gemeente is Bethlehem, wat op 29 September 1962 gestig is en buiten Kestell ook Clarens, Fouriesburg, Paul Roux, Arlington en Lindley insluit. Die gemeente het in 2015 64 belydende en 12 dooplidmate gehad, vergeleke met 201 en 120 in 1989. Harrismith se NH gemeente in in 1982 gestig, maar het in 2014 ontbind. Die ander Vrystaatse NH gemeentes wat nie meer bestaan nie (tot einde 2014), is Allanridge (1955–2009), St. Helena (1950–2010), Vrede (1905–2013) en Welkom (1967–2010).
Thomas Gaarde
Thomas Gaarde (gebore 1977) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent The Arms Drop (2014) en in die televisiereekse Sjit Happens (2012), Dicte (2013), en Darkness - Those Who Kill (2019).
Celeste Holm
Celeste Holm (29 April 1917 – 15 Julie 2012) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Gentleman's Agreement (1947), Come to the Stable (1949), All About Eve (1950), en High Society (1956).
Lindequesdrif
Lindequesdrif is 'n area van landbouhoewes, tussen Vanderbijlpark en Potchefstroom, in die oostelike hoek van Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.
Dit lê op die noorderoewer van die Vaalrivier naby Sasolburg en die grens met die Vrystaat.
Bergen Williams
Bergen Williams (gebore 14 Julie 1959) is 'n Amerikaanse aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Clifford (1994) en Lord of Illusions (1995), en in die televisiereekse General Hospital (1963) en Nip/Tuck (2003).
Tydlyn van homo-, bi- en transseksuele geskiedenis
Hier volg 'n tydlyn van homoseksuele, biseksuele en transseksuele geskiedenis.
7de eeu v.C.
Mans kon nie in Griekeland wettig met mekaar trou nie, alhoewel lewenslange verhoudings tussen volwasse mans nie ongewoon was nie. Die vennootskappe tussen twee mans in Griekeland was dieselfde as heteroseksuele verhoudings deurdat daar gewoonlik 'n generasiegaping in die ouderdomme tussen die twee partye was en dat die ouer persoon as die opvoeder of mentor opgetree het.
1ste eeu v.C.
Tydens die bewind van die Romeinse Ryk word homoseksuele liefde in 'n positiewe lig in kuns en letterkunde uitgebeeld. Die Romeine, nes die Grieke, het liefde en seks onder mans verheerlik. Twee Romeinse keisers het in die openbaar met mans in die eg getree, sommige het minnaars van dieselfde geslag gehad, en belasting is amptelik op homoseksuele prostitusie gehef.
Rudolf Clausius
Rudolf Julius Emanuel Clausius (Duitse uitspraak: |ˈʁuːdɔlf ˈklaʊ̯zi̯ʊs; 2 Januarie 1822 – 24 Augustus 1888) was 'n Duitse fisikus en wiskundige wat beskou word as een van die pioniere van die wetenskap van termodinamika. Hy het deur sy hersamestelling van Sadi Carnot se beginsel, wat bekendstaan as die Carnot-siklus, aan die teorie van hitte 'n meer grondige basis verleen. Sy belangrikste stuk, "Oor die Bewegende Krag van Hitte", wat in 1850 gepubliseer is, het eerste die basiese idees van die Tweede wet van termodinamika gestel. In 1865 het hy die begrip van entropie bekendgestel. In 1870 het hy die virial-stelling bekendgestel wat van toepassing is op hitte.
Lewe
Clausius is in Köslin (die teenswoordige Koszalin in Pole) gebore in die Provinsie Pommerania in Pruise. Sy vader was 'n Protestantse predikant en skoolinspekteur, en Rudolf het in die skool van sy vader studeer. Na 'n paar jaar is hy na die Gimnasium in Stettin (die teenswoordige Szczecin). Clausius het in 1844 aan die Universiteit van Berlyn gegradueer waar hy wiskunde en fisika studeer onder Gustav Magnus, Peter Gustav Lejeune Dirichlet en Jakob Steiner. Hy het ook geskiedenis studeer onder Leopold von Ranke. In 1847 het hy sy doktorsgraad aan die University van Halle behaal op die optiese effekte in die aarde se atmosfeer. Hy het daarna professor in fisika aan die Koninklike Artillerie- en Ingenieurskool van Berlyn en Privatdozent aan die Universiteit van Berlyn geword. In 1855 word hy professor aan die ETH Zürich, die Switserse Federale Tegniese Instituut van Tegnologie in Zürich, waar hy tot 1867 bly. Gedurende daardie jaar het hy na Würzburg aanbeweeg en twee jaar later, in 1869 na die Bonn.
In 1870 het Clausius aan bevel gestaan van 'n ambulanskorps tydens die Frans-Pruisiese Oorlog. Hy is gewond in die geveg, wat hom met 'n blywende gestremdheid gelaat het. Hy is met die Ysterkruis beloon vir sy dienste aan sy vaderland.
Sy vrou, Adelheid Rimpham, is in 1875 tydens 'n bevalling oorlede, en gevolglik moes hy self hul ses kinders grootmaak. Hy het voortgegaan om onderrig te gee, maar minder tyd gehad vir navorsing.
In 1886 het hy met Sophie Sack getrou en nog 'n kind gehad. Hy het twee jaar later, op 24 Augustus 1888, in Bonn, Duitsland, gesterf.
Werk
Clausius se PhD verhandeling betreffende die refraksie van lig het voorgestel dat mens onder meer 'n blou lug tydens die dag en ook verskeie skakerings van rooi tydens die daeraad en sonsondergang waarneem as gevolg van die refleksie en refraksie van lig. Later sou Lord Rayleigh toon dat dit egter gebeur as gevolg van die verstrooiing van lig; nietemin het Clausius 'n veel meer wiskundige benadering geneem as wat sommiges sou neem.
Sy bekendste werk, Ueber die bewegende Kraft der Wärme ("Oor die bewegende krag van Hitte en die Wette van Hitte wat daaruit afgelei kan word") is in 1850 gepubliseer, en handel oor die meganiese teorie van hitte. In die werk het hy getoon dat daar 'n teenstrydigheid was tussen Carnot se beginsel en die konsep van bewaring van energie. Clausius het die twee wette van termodinamika hersaamgestel ten einde hierdie teenstrydigheid te oorkom (die derde wet is ontwikkel deur Walther Nernst, gedurende die jare 1906–1912). Hierdie werk het hom onder wetenskaplikes bekend gemaak.
Clausius se bekendste verklaring betreffende die tweede wet van termodinamika is in 1854 in Duits gepubliseer, en in Engels in 1856. Hitte kan nooit van 'n kouer na 'n warmer liggaam beweeg sonder dat daar terselfdertyd 'n ander verandering, wat daarmee verband hou, plaasvind nie.
Gedurende 1857 het Clausius 'n bydrae gelewer tot die kinetiese teorie na die verfyning van August Krönig se baie eenvoudige gas-kinetiese model om translasie-, rotasie- en vibrasie-molekulêre bewegings in te sluit. In dieselfde werk het hy die begrip Gemene gratis weg van 'n deeltjie bekendgestel.
Clausius het die Clausius-Clapeyron-verhouding afgelei uit termodinamika. Hierdie verhouding, wat 'n manier is om die fase-oorgang tussen twee toestande van materie soos vaste stowwe en vloeistowwe te karakteriseer, is oorspronklik in 1834 ontwikkel deur Émile Clapeyron.
Entropie
In 1865 het Clausius die eerste wiskundige weergawe van die begrip van entropie gegee, en ook die naam daarvan verskaf. Clausius het die woord gekies want die betekenis (uit Grieks ἐν "en" "in" en "τροπή" "tropē" "transformasie") is "inhoud transformatief" of "transformasie inhoud" ("Verwandlungsinhalt"). Hy het die nou-vergete eenheid 'Clausius' (simbool: Cl) vir entropie gebruik.
Die 1865 referaat waarin hy die begrip entropie bekendgestel het eindig met die volgende opsomming van die eerste en tweede wette van termodinamika: Die energie van die heelal is konstant. Die entropie van die heelal neig na 'n maksimum.
Monargie
[[Lêer:World Monarchies.svg|duimnael|400px|Kaart van hedendaagse monargieë wêreldwyd:
Monargie is 'n regeringstelsel of staatsvorm waar die staatshoof gebruiklik lewenslang 'n posisie beklee. Die posisie is gewoonlik oorerflik, dit wil sê dat opvolgers aan dieselfde familie behoort. Voorbeelde van lande wat 'n monargiese stelsel het is die Verenigde Koninkryk, België, Nederland, Japan, Lesotho, eSwatini, Australië, Kanada, Nieu-Seeland en vele andere.
Soorte monargieë
Monargieë word verdeel in absolute en grondwetlike monargieë. In 'n absolute monargie is die mag van die monarg 'absoluut', dit wil sê dat hy onbeperkte regeringsmag het. In 'n grondwetlike monargie word die rol van die monarg in die grondwet vasgestel, wat meestal bepaal dat die hoogste mag by die parlement lê. In ander gevalle, (byvoorbeeld in Swede) het die monarg slegs 'n seremoniële funksie. Daar is tans nie meer baie absolute monargieë in die wêreld oor nie. Brunei is een van die weinige voorbeelde.
Maleisië is net soos die Vatikaanstad 'n monargie waar die staatshoof verkies word. Nege van die dertien deelstate in Maleisië het erflike vorste, wat elke vyf jaar 'n koning uit hulle midde kies. Historiese voorbeelde van gekose monargieë is die konings van Duitsland, Frankryk, Griekeland, Hongarye, Italië, Pole en Portugal.
18de Oscar-toekenningsaand
Die 18de Oscar-toekenningsaand is op 7 Maart 1946 deur die Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Los Angeles gehou om erkenning te gee aan die rolprente van 1945.
Pryse
Hier volg ’n lys van die belangrikste wenners en benoemdes (die wenners word eerste genoem en is in vet druk):
Mbombela-stadion
Mbombela-stadion is 'n 43 500-sitplek stadion en was een van die tien stadions wat tydens die FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010 vir wedstryde gebruik is. Dit is ses kilometers wes van Nelspruit in Mpumalanga, Suid-Afrika geleë.
Die stadion is na die stad vernoem, wie se amptelike naam deur die Suid-Afrikaanse regering in Oktober 2009 in Mbombela verander is. Maar FIFA se 2010 Wêreldbeker-sokkertoernooi-webwerf het na die stad as Nelspruit verwys.
Die stadion is die middelpunt van 'n voorgestelde wyer sportsgebied met atletiek en krieket sowel as ander sportsoorte.
Die R1 050 miljoen se sportfasiliteite was gereed vir gebruik voor begin van die Wêreldbeker-sokkertoernooi in Junie 2010. Die stadion is moontlik gemaak deur befondsing van belastingbetalers.
Rugby by die Stadion
Die Pumas is die vernaamste rugbyhuurders. Hulle speel al hul Curriebeker-wedstryde by die stadion, terwyl die meeste Vodacombeker- wedstryde by die Puma-stadion gespeel word.
Die stadion het sy eerste rugbywedstryd op 27 Augustus 2010 gehou. Die Pumas was gasheer vir die Blou Bulle in 'n 2010 Curriebeker-wedstryd. Pumas het met 22–21 gewen, terwyl hulle rustyd 10–11 agter was.
Die Pumas het weer van die stadion gebruik gemaak toe hulle die Westelike Provinsie op 17 September 2010 ontvang het. Die Westelike Provinsie het die wedstryd met 62–10 gewen.
Die land se nasionale span, die Springbokke, het op 15 Junie 2013 hul eerste wedstryd in die stadion teen Skotland gespeel.
Suid-Afrika het Wallis op 21 Junie 2014 by die stadion in die tweede toets van Wallis se 2014 Suid-Afrikaanse toer ontvang. Die Springbokke het die wedstryd 31–30 gewen.
Die Bokke het op 20 Augustus 2016 in die stadion teen Argentinië te staan ​​gekom. Die Springbokke het met 30-23 gewen.
Natarivier
Die Natarivier is 'n seisoenale stroom in Zimbabwe en Botswana.
Die hele Nata-rivierstelsel is net oor die 300 km lank, waarvan tweederdes in Zimbabwe. In die opvanggebied van 23 000 km² woon ongeveer 12 000 mense. Langs die bolope word op kommersiële skaal geboer en op die delta is 'n voëlreservaat waarin daar o.a. pelikane en flaminke voorkom.
Skeweband-snapper
Die Skeweband-snapper (Pristipomoides zonatus) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die kus van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Oblique-banded snapper.
Voorkoms
Die vis is rooierig met 3-4 skuins strepe oor die lyf. Die stertvin is geel.
Habitat
Die vis word water wat 100–200 m diep is gevang.
Julian Mayfield
Julian Mayfield (6 Junie 1928 – 20 Oktober 1984) was 'n Amerikaanse skrywer en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Our Virgin Island (1958), Uptight (1968), en The Long Night (1976).
Josh Server
Josh Server (gebore 11 April 1979) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Good Burger (1997) en in die televisiereekse All That (1994), Sam & Cat (2013), en Good Girls Revolt (2015).
Hugenotetonnel
Die Hugenotetonnel is 'n tonnel in die provinsie Wes-Kaap wat Worcester en die Paarl op die N1 nasionale pad deur die Klein-Drakensteinberge verbind. Dit is met 'n lengte van 3,9 kilometer die langste padtonnel in die Suidelike Halfrond en Suid-Afrika se eerste toltonnel.
Redes vir die tonnel
Die Klein Drakensteinberge vorm 'n versperring tussen die suidwestelike deel van die Boland en die binneland. Ontwikkelinge in die landbou en nywerheid het die verkeersdrukte so laat toeneem dat die bestaande bergpasse ontoereikend geword het. Na jarelange beplanning en ondersoeke na verskeie alternatiewe skemas en roetes is besluit om die Hugenotetonnel te bou.
Verskeie redes het gelei tot die keuse van 'n tonnel. Die ekologie van die Klein Drankensteinberge is sensitief. Om 'n pad met 'n aanvaarbare helling oor die berge te bou sou groot uitgrawings en hoë opvullings vereis wat 'n nadelige invloed op die omgewing sou hê.
Die Hugenotetonnel is 'n veilige alternatief vir die gevaarlike Du Toitskloofpas tussen die Paarl en Worcester op die N1-hoofweg, wat in die tydperk tussen 1949 en 1988 die enigste roete oor die Klein Drakensteinberge. In die laaste ses maande van 1987 was daar 73 ongelukke op die Du Toitskloofpas. Die verkeersvloeisyfers vir die pas net voor die ingebruikneming van die nuwe tonnel was 3 700 ligte motorvoertuie en 800 swaar vragmotors per dag. Tydens vakansies het die passasiersmotors soms teen 1 000 per uur in een rigting beweeg. Baie minder ongelukke sou in die tonnel voorkom omdat alle skerp draaie uitgesny sou wees. Daarby sou swak weersomstandighede geen invloed op die verkeer hê nie.
Die tonnel verkort die roete met 11 km en 'n styging van 379 m word uitgeskakel. 'n Aansienlike brandstof-, slytasie- en tydsbesparing sou bereken kon word. Teen 90 km/h neem dit die motoris nou sowat 4 minute om deur die tonnel te ry.
Beplanning
Die tonnelprojek is vroeg in die 1970’s deur die Nasionale Vervoerkommissie aanvaar en raadgewende ingenieurs van Kaapstad, wat die opdrag gegee is om die tonnel te ontwerp, is bygestaan deur 'n Switserse firma. Die Switserse kundigheid het die grootste aandeel hierin gehad, maar die Suid-Afrikaners se bydrae word ook erken. Toe die hoofkontrak vir die bou in 1984 gesamentlik aan 'n Suid-Afrikaanse en 'n Duitse konstruksiefirma toegeken is, was dit die grootste enkele ingenieurskontrak wat nog ooit deur die Nasionale Vervoerkommissie gesluit is.
Esper Hagen
Esper Hagen (17 Mei 1948 – 25 Januarie 2015) was 'n Deense akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Soldaterkammerater på bjørnetjeneste (1968), Takt og tone i himmelsengen (1972), en Kniven i hjertet (1981), en in die televisiereeks Matador (1978).
Hugenotetonnel
Padoppervlak
Die pad deur die tonnel is van beton, want teer kan maklik brand. Dit het 'n effense helling sodat gevaarlike en dalk vlambare vloeistowwe wat per ongeluk gemors word, vinnig kan wegloop na vore langs die hele lengte van die tonnel. Elke 40 m is 'n dreineringsgat waarin die vloeistof opgevang en ondergronds weggevoer word. Skerp draaie en steil hellings kom nie in die tonnel voor nie.
In Suid-Afrikaanse Panorama word berig: "Die Hugorivierviaduk wat die suidelike toegangspad na die tonnel oor die rivier dra, is 'n ingenieursprestasie uit eie reg. Die viaduk van 536 meter is die langste gekromde struktuur in die land."
Ventilasie
Om die koolstofmonoksied- sowel as die dieselrookvlakke op 'n veilige peil te hou, is baie aandag aan ventilasie bestee. Oorskry dit 'n voorafbepaalde peil en sou dit byvoorbeeld sig beperk, word die stelle waaiers aan beide punte van die tonnel outomaties aangeskakel om vars lug in te trek en rook en gas te onttrek.
Beligting
Die uitleg van die hele beligting in die tonnel is so ontwerp dat motoriste se oë by die veranderende ligsterktes aanpas, soos byvoorbeeld te sien is in die hortjiesplafon aan die westelike ingang. In 1988 beskik die tonnel ook oor drie bykomende kragbronne indien 'n kragonderbreking sou plaasvind; die noodsaaklike stelsels word aan die gang gehou totdat die veiligheid van alle voertuie verseker is.