cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mynbou
Geskiedkundige oorsig
Gedurende die 16e eeu is ŉ belangrike stap voorwaarts gedoen toe dit moontlik geword het om groot hoeveelhede rots met ŉ relatief klein hoeveelheid plofstof op te breek. Tegelykertyd het die kennis van die mynbou vinnig begin toeneem en dit is saamgevat in die beroemde werk van Georg Agricola (1494- 1555), De remetalica, wat in 1556 gepubliseer is. Die Spaanse ontdekkingsreise het 'n oorvloed van kosbare metale aan Europa besorg, met die gevolg dat die ontginningstempo daarvan in Europa aansienlik afgeneem het.
Die vraag na fossielbrandstof het egter toegeneem en gedurende die 17e, en veral die 18e eeu, het die ontginning van steenkool ŉ belangrike bedryf geword - eers in Engeland en later in Duitsland en Frankryk. In Suid-Afrika was grotbewoners uit die Steentyd die eerste mense wat myne bewerk het. Uitgrawings in die Bomvu-rûens in Swaziland is ongeveer 40 000 jaar gelede gedoen. Oop myne wat by Phalaborwa ontdek is, dateer uit die 8e eeuv.C.
Hy het verskeie ontdekkingsreise gelas met die bepaalde doel om ŉ deel van die goudhandel na Tafelbaai te lok. Die soektog na Monomotapa was onsuksesvol. maar Simon van der Stel het wel in 1685 'n suksesvolle ekspedisie na die sogenaamde koperberge in Namakwaland gelei. Drie skagte is gesink en goeie monsters is verkry, maar die koperberge was byna 600 km van Tafelbaai af en ontginning is deur die gebrek aan 'n gerieflike hawe gekortwiek. Die bepaalde probleme van steenkoolontginning (die lae was dikwels maar dun en die gesteentes erg gevou en gebreek) het 'n behoefte aan gespesialiseerde vaklui laat ontstaan.
Die eerste amptelike opleiding het in 1763 in Schemnitz, Hongarye, begin, en later ook by die beroemde skole in Freiburg (1765, Sergbauschule) en Parys (1783, Ecole de Mines de Paris). Die belangrikheid van delf- en brandstowwe het veral gedurende die Industriële Revolusie vinnig toegeneem. In Suid-Afrika het sir James Alexander teen die middel van die 19e eeu geprobeer om koperafsettings naby die Oranjerivier te ontgin en teen 1855 is die eerste kopermyne naby Springbok begin.
Later is myne ook by Okiep en Nababeep geopen. Die eerste grootskaalse goudontginning het in 1873 begin toe groot spoelgoudafsettings by Pelgrimsrus gevind is. Teen 1885 is die eerste goud uit die hoofrif verkry en in 1886 is Johannesburg aangelê. Teen 1910 was daar 67 myne aan die Witwatersrand, van Springs tot by Randfontein. Gedurende die 20e eeu is steenkool, aardgas en aardolie op ŉ al hoe groter skaal gebruik, maar dit het nou duidelik geword dat die olie- en gasreserwes beperk is. Gevolglik het die soektog na uraan, wat 'n belangrike element in die ontwikkeling van kernkrag is, teen die middel van die 20e eeu geweldig uitgebrei.
Opleiding
Na die stigting van die eerste mynbouskole in die tweede helfte van die 18e eeu, het studieinrigtings vir die mynbedryf oral in Europa verrys. Die eerste opgeleide mynboukundiges het gedurende die eerste ontginnings en stormlope uit die buiteland na Suid-Afrika gekom, en vir geruime tyd het Suid-Afrika staatgemaak op die kennis van hierdie buitelandse ingenieurs. Veral die "Cousin Jacks", wat in die tinmyne van Redruth en Camborne hul ambag geleer het, het oor die hele wêreld en ook in Suid-Afrika hul stempel afgedruk.
Die mynskool wat in 1896 by Kimberley gestig is, was gebaseer op die een by Redruth. 'n Afdeling van die Kimberley-skool is later in Johannesburg gestig, wat gelei het tot die stigting van die Universiteit van die Witwatersrand in 1922. Die meeste myningenieurs ontvang teenswoordig hul opleiding aan die universiteit of aan die Universiteit van Pretoria. Dit geld ook vir die metaalkundige, wat ook ŉ belangrike bydrae lewer tot die bedryf. By die opleiding van mynboupersoneel word aandag gegee aan alle aspekte van die opsporing en ontginning van delfstowwe.
Waar die mynbou in Suid-Afrika, met sy oorvloedige mineraalrykdom, die opbrengs van byna elke ander land oortref, is dit geen wonder nie dat Suid-Afrika ook op die gebied van die opleiding van personeel die voorste plek beklee. Suid-Afrikaanse mynboukundiges is vandag dwarsoor die wêreld in aanvraag en die land se kenners bedien mynmaatskappye wêreldwyd van raad.
Kellie Shanygne Williams
Kellie Shanygne Williams (gebore 22 Maart 1976) is 'n Amerikaanse aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Ride (1998), In the Mix (2005), en Blessed and Cursed (2010), en in die televisiereeks Family Matters (1989).
Mynbou
Opsporing
Die ontginning van die aardrykdom is tans so ver gevorder dat daar digby die aardkors geen besondere vondste meer gedoen word nie. Gevolglik speel geochemiese en geofisiese opsporingsmetodes die grootste rol by die opsporing van minerale. By die geochemiese metodes word ŉ ondersoek gedoen na die voorkoms van bepaalde elemente in 'n gebied.
By die geofisiese ondersoek word die geologiese struktuur van die ondergrond bepaal. Dit is veral belangrik by die opsporing van olie en gas bronne, wat hoofsaaklik ophoop in die kruingebiede van antiklinale (plooirûe of boogvormige formasies). Wanneer die bevindings dui op die aanwesigheid van die gesogte delfstof, word daar oorgegaan tot die eksplorasie.
Eksplorasie
Die eksplorasie is die ondersoek na die gehalte en hoeveelheid van die delfstof. Dit is veral belangrik om vas te stel of ontginning ekonomies lewensvatbaar is. Vir die doel word verskeie monsters deur middel van duur boorprosesse by die betrokke terreine geneem.
Tydens die oliekrisis van 1973/1974, toe die prys van ru-olie die hoogte ingeskiet het, het die ekonomies ontginbare reserwes skielik verdubbel. Sedertdien word daar ook aandag gegee aan die ontginning van olie: uit vaste gesteentes (olieskalie). Indien dit ekonomies ontgin kan word, sal die wêreld se reserwes weer verdubbel. Die grootste olieskaliereserwes is in die VSA.
Ontginning
Die metode van ontginning word bepaal deur die hoeveelheid en die aard van die delfstof.
Dagmynbou
Die eenvoudigste metode is die dagmynbou. Die delfstof word naby die grondoppervlak uit die steengroef ontgin. Wetlik behoort die ontginde delfstof aan die eienaar van die grond. In die meeste ontwikkelde lande word die metode slegs toegepas vir die verkryging van boumateriaal en vir padbou. In die VSA word bykans 25 % van die steenkool op die manier verkry. 'n Groot voordeel van dagmynbou is die lae produksiekoste, die hoe daaglikse opbrengs (in die groot groewe tot 100 000 m3 per dag), en die relatief groter veiligheid.
Die ontginning van dik lae is minder veilig omdat die gesteente in trappe bewerk word, dikwels gelyktydig op verskillende vlakke. 'n Soortgelyke metode word in Duitsland toegepas in die groot bruinkoolgroewe wat tussen Keulen en die Limburgse grens geleë is. Die gevaar van grondverskuiwings bestaan egter gedurig met die metode. 'n Spesiale vorm van dagmynbou word by baie diamantmyne aangetref. Dikwels lê die diamante in bepaalde stollingsgesteentes, bekend as kimberliet.
Die kimberlietpyp word geleidelik blootgelê en mettertyd ontstaan 'n nagenoeg ronde vertikale skag, byvoorbeeld die Groot Gat by Kimberley. Verskeie kimberlietpype word steeds in Kimberley ontgin. Dagmynbou word hoofsaaklik vir die ontginning van koper, steenkool en ystererts gebruik, asook vir die produksie van nie-metale soos klip, sand, klei, gips, ensovoorts. Die omvang van plofstofladings is gewoonlik groter as by ondergrondse ontginning.
Skietpatrone word uitgewerk sodat groot gebiede op 'n slag oopgeskiet kan word, hoewel die omvang van die skietwerk in die geval van dagmynbou dikwels beperk word deur die nabyheid van woongebiede. 'n Groot deel van die uitgrawing word gedoen deur stootskrapers en meganiese grawe. Die verwydering van water uit oop myne, sowel as die gevaar van oorstromings, geniet baie aandag, veral waar die reënval hoog is en waterdraende rots voorkom.
Sekere mineraalafsettings word deur 'n hidrouliese metode ontgin. Dit kom grootliks daarop neer dat die erts versit word deur middel van 'n sterk straal water uit 'n groot spuitkop. Die hidrouliese ontginningsmetode is verwant aan die baggermetode. Dit geskied met behulp van 'n bagger, gewoonlik op 'n dam of langs die kus. Die bagger het ŉ verdigtingstoestel aan boord en nadat die grondstof deur die toestel gegaan het, word dit aan die anderkant van die bagger uitgestoot.
'n Variasie van die baggermetode is die "ontginning" van uraan uit die slykdam nadat al die goud aan die slyk onttrek is. By die ystermyn by Thabazimbi word sowel dagmynbou as ondergrondse mynbou beoefen, en die Donkerpoortmyn daar naby is van ŉ ondergrondse myn in 'n dagmyn verander.
Mynbou ondergronds
Delfstowwe wat diep uit die ondergrond ontgin word, behoort wetlik meestal aan die Staat, wat 'n konsessie vir die ontginning aan 'n individu of ŉ maatskappy kan verleen. Die ontginningsmetodes ondergronds kan bale verskil. Die vir olie en gas is in beginsel baie eenvoudig. Die stowwe verkeer dikwels onder sulke geweldig hoe druk dat daar slegs 'n skag na die betrokke laag geboor hoef te word. Die gas of die olie kom dan sommer vanself na bo.
Die sout los daarin op en kan na bo gepomp word. By die algemeenste vorm van mynbou word 'n ondergrondse ertsliggaam (byvoorbeeld 'n uraanryke ekstrusie) of 'n stelsel van lae (byvoorbeeld steenkool) opgegrawe. Vir hierdie doel word vertikale skagte gesink, van waar die ertslae langs horisontale gange ontgin word. Hierdie metode vereis besondere tegniek ten opsigte van die bekamping van die hoe ondergrondse temperature, suurstoftoevoer, stof, gevaarlike gasse soos myngas, veral metaan (Ch4) en die gevaar van instortings.
In steenkoolmyne word daar ŉ horisontale gang in 'n steenkoollaag gegrawe, wat aan die een sy ewewydig met die gang verbreed word. Op die wyse word 'n nuwe tonnel, wat deur houtstutte ondersteun word, en 'n verlate gedeelte (die "ou man"), waaruit die stutte geleidelik verwyder word, gevorm. Die "ou man" word gou opgevul deur rotsstortings, waarvan die tekens dikwels by die oppervlak waargeneem kan word (mynskade). Nog 'n nuwe tegniek wat in steenkoolmyne toegepas word, is die vergassing van die steenkool, wat veral nuttig is in die ontginning van besondere dun lae steenkool.
Die proses bring ook mee dat bykans geen materiaal na die bogrond gevoer hoef te word nie. 'n Groot verskeidenheid grondstowwe kom in Suid-Afrika voor. Die land het groot reserwes ystererts, chroom, mangaan, vanadium, platina, goud, steenkool en baie meer. Bowendien het die mynbase reeds aan die begin van die eeu beset dat 'n wetenskaplike benadering tot die bedryf die beste langtermynvoordele sal verseker. Die stabiliteit van rotsmassas waarin die ertsafsettings voorkom, bepaal dikwels die metode van mynbou wat toegepas gaan word.
Die strewe bly steeds 'n metode wat die beste finansiële voordele sal lewer, in ooreenstemming met ŉ redelike mate van veiligheid. Wetenskaplike metodes word gebruik om die spanning, druk en verplasing van rotse in oop myne sowel as ondergronds te meet. Hierdeur word die stabiliteit van rotsstrukture bepaal en gevolglik kan die steunvereistes daarvoor bereken word. Verder word die geologiese faktore ook bestudeer, soos die grootte en vorm van die ertsliggaam, die diepte en aard van die bolaag, die ligging, die strekking en die helling van die afsetting.
Skaggrawing
Die grawe van 'n skag is waarskynlik die gevaarlikste operasie by die ontginning van ŉ myn. Die eerste stap is om die boonste 50 m rots met dinamiet los te skiet. Sodra die los rots uit die gat verwyder is, word daar begin met die boor van die skag.
Dit geskied na gelang van die aard van die gesteente waardeur daar geboor moet word. Afgesien van die skagboor wat tot 5 m in deursnee kan wees, word daar ook van plofstof en lug bore gebruik gemaak. 'n Enorme staal platform, wat soos 'n reuse-emmer in die skag hang, sak meter vir meter in die skag af namate dit dieper word. In die vloer van die platform is daar gate waardeur die groot hysemmers met die gebreekte rots na die oppervlak opgehys word. Namate die skag dieper in die aardkors insink, word die wande van die skag deur die werkers op die platform met gewapende beton uitgevoer.
Dwarsgange
Op vasgestelde dieptes in die skag word "stasies" uitgeskiet waar die sogenaamde skip (skaghysbak) sal stilhou wanneer die myn in werking is. Dit is ook van hierdie stasies af dat daar telkens horisontale tonnels of dwarsgange na die ertsdraende rif gegrawe word.
Sodra 'n dwarsgang deur die rif gaan, word 'n gang reghoekig met die dwarsgang en ewewydig met en ietwat laer as die rif gegrawe. Die effense laer vlak van die ewewydige gang sal die laai van die koekepanne met ertsdraende klip vergemaklik.
Boorwerk
Afgesien van algemene boorwerk in die myn vorm boorwerk 'n integrerende deel van die skietwerk van die myn. Verskeie soorte bore word gebruik. Slagbore stamp die rots stukkend deur middel van 'n beitelvormige boorpunt van wolframkarbied. Die sleurpuntdraaiboor skaaf of ploeg die rots weg.
Geoutomatiseerde boormasjiene met verskeie boorpunte, wat van 'n beheerpaneel af beheer word, word vandag algemeen gebruik. In oop myne word groter gate vir plofstof geboor as ondergronds. Die meeste ondergrondse skietwerk word gedoen in gate wat wissel tussen 3 cm tot 8 cm in deursnee. Spesiale boorpunte van etlike meters in deursnee word in spesiale gevalle gebruik, byvoorbeeld in uraanmyne en vir skaggrawing. In kwartsmyne word daar algemeen van die afsplinteringsmetode gebruik gemaak vir die boor of breek van rotse. Hiervoor word ŉ vlamstraalboor gebruik wat die rots deur skielike verhitting laat versplinter.
Hysmetodes
Die ophys van die mynhyser met sy passasiers of die erts word gedoen deur 'n dubbele kartrolstelsel wat twee mynhysers dra sodat die een mynhyser altyd afdaal terwyl die ander een na die oppervlak styg. Hierdeur word die stelsel gebalanseer. Die hyskabels moet gereeld ondersoek word, aangesien die spanning waaraan hulle onderwerp word, die veiligheid van die passasiers in gevaar kan stel.
Whitman Mayo
Whitman Mayo (15 November 1930 – 22 Mei 2001) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Main Event (1979), D.C. Cab (1983), en Boyz n the Hood (1991), en in die televisiereeks Sanford and Son (1972).
Mynbou
Beveiliging
Waar die mure of plafonne van ondergrondse gange nie sterk genoeg is nie, word meestal van houtstutte gebruik gemaak om rotsstortings mee teen te werk. Van wee die enorme drukking en onvoorspelbaarheid van die gesteentes in die bolaag word daar in Suid-Afrika van spesiale rekenaars gebruik gemaak om die hoedanighede van die gesteentes in die bolaag te ontleed en sodoende ongelukke te bekamp.
Navorsers in Suid-Afrika het ook 'n spesiale hidrouliese mynstut ontwikkel wat kan meegee sonder dat dit breek. Sir Humphry Davy se beroemde veiligheidslamp word steeds gebruik om die suurstof- en metaangasinhoud in die myn te monitor. Protospanne wat spesiaal opgelei is, staan altyd gereed om tydens mynongelukke die nodige reddingswerk te verrig.
Mynbou en die milieu
Byna oral waar mynbou beoefen word, word die landskap ontsier en die omgewing versteur. Veral die fauna en flora ly onder besoedeling, wat ŉ onvermydelike deel vorm van die mynbou. Onder druk van omgewingsbewaarders word daar in toenemende mate geprobeer om die versteuring van die natuurlike milieu teen te werk.
Die mynhope word met spesiale grassoorte beplant en die gedagte om mynafval in die myngange terug te plaas, wen steeds meer veld. Waar die gange met verloop van tyd ineenstort en verdere versteurings meebring, kan hulle eerder vir so 'n doel benut word. In Duitsland, waar bruinkool bogronds ontgin word, word die mynbase verplig om uitgewerkte myne weer met die afvalgrond op te vul. Daarna word 'n bolaag landbougrond daaroor gegooi en dit word opnuut verbou. Indien steenkool ooit in die Krugerwildtuin ontgin word, sal dit waarskynlik slegs op hierdie voorwaarde mag gebeur.
Herbert Marcuse
Herbert Marcuse (* 19 Julie 1898 – † 29 Julie 1979) was 'n Duits-Amerikaanse filosoof, sosioloog, en politieke teoretikus, wat verband hou met die Frankfurt Skool van die Kritiese teorie. Marcuse is in Berlyn gebore en het by die Universiteit van Berlyn en daarna by die Universiteit van Freiburg gestudeer, waar hy sy Ph.D ontvang het. Hy was 'n prominente figuur in die Frankfurt-gebaseerde Instituut vir Sosiale Navorsing – wat later bekend geword het as die Frankfurt Skool. Hy was getroud met Sophie Wertheim (1924–1951), Inge Neumann (1955–1972), en Erica Sherover (1976–1979). In sy skriftelike werk, lewer hy kritiek op kapitalisme, moderne tegnologie, historiese materialisme en vermaak-kultuur, met die argument dat hulle 'n nuwe vorm van sosiale beheer verteenwoordig.
Sy bekendste werke is Eros en Beskawing (1955) en Een-Dimensionele Man (1964). Sy Marxistiese siening het baie radikale intellektuele en politieke aktiviste geïnspireer in die 1960's en 1970's, beide in die Verenigde State van Amerika en internasionaal.
Soka Gakkai Internasionaal Suid-Afrika
Soka Gakkai Internasionaal Suid-Afrika (SGI Suid-Afrika) is die plaaslike tak van ’n Nichiren-Boeddhistiese leke-organisasie wat in 1975 deur Daisaku Ikeda, die Japannese beweging Soka Gakkai se derde president, in Guam gestig is.
Die SGI is die oorkoepelende organisasie vir Soka Gakkai wêreldwyd. Volgens hul webtuiste het hulle volgelinge in 192 lande en gebiede. Hulle beskou hulself as ’n steunnetwerk vir die beoefenaars van Nichiren-Boeddhisme en ’n wêreldwye Boeddhistebeweging vir "vrede, opvoeding en kulture uitruiling". Dit is ’n nieregeringsorganisasie met amptelike bande met die Verenigde Nasies.
Ürümqi
Ürümqi (Oeigoers: ئۈرۈمچى, [ʏrʏmˈtʃi]; Chinees: 乌鲁木齐, Pinyin: Wūlǔmùqí; Mongools: Үлэмжийн Хот / ᠦᠯᠡᠮᠴᠢ ᠢᠨ ᠬᠣᠲᠠ) is die hoofstad en grootste stad van die Chinese outonome gebied Xinjiang met 'n bevolking van 3 110 280 in 2010. Sowat 75% van die bevolking is Han-Chinese, gevolg deur 12,5% Oeigoere en 9% Hui-Chinese.
Die stad is geleë in die noordweste van die Volksrepubliek China, suidoos van Kasakstan en suidwes van Mongolië. Die stad grens in die suide aan die Tiensjan-gebergte. Ürümqi is dié stad – met 'n bevolking van meer as een miljoen – wat die verste van 'n oseaan of seë afgeleë is. Dit is die belangrikste stad van die streek Dsjoengarye en die grootste stad van Sentraal-Asië.
Die naam van die stad word uitgespreek as uruumtsjié en beteken "pragtige weiding" in Mongools. Ürümqi was tydens die Tang-dinastie 'n belangrike stad aan die syroete en tydens die Qing-dinastie 'n belangrike kulturele en kommersiële sentrum. Die stad is nou die grootste stad in die weste van die Volksrepubliek China. Dit het tydens die 1990's 'n sterk ekonomiese groei ervaar en vorm 'n plaaslike vervoerknooppunt asook kulturele en kommersiële sentrum. Die spoorlyn tussen Almati en Beijing loop deur Ürümqi.
Vlagswerwer
Die vlagswerwer (Valenciennea strigata) is 'n dikkop wat wydverspreid voorkom in die Stille Oseaan en die Indiese Oseaan; meer spesifiek aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by die suide van KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as pennant glider.
Identifikasie
Die vissie word tot 18 cm lank. Die vis se lyf is liggrys. Daar is 'n kenmerkende blou streep met 'n donker rand onder die oë en blou kolletjies of bande op die onderkant van die wang. Die onderste helfte van die kop is geel en die eerste dorsale vin het verlengde stekels.
Hulle leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 10 tot 25 m diep is. Hier verkies hulle sanderige bodems naby rommel op die rand van die riwwe. Hulle word gewoonlik gesien as pare saam waar hulle oor hul nes hang. Hulle grawe in die sand en sif dit deur hulle kieue om klein ongewerweldes te vreet. Hulle gaan vinnig in hulle neste in sodra hulle bedreig voel. Die spesie kom algemeen voor.
Orjol-oblast
Orjol-oblast (Russies: Орло́вская о́бласть, Orlofskaja oblast) is ’n deelgebied van Rusland. Dit lê in die Sentrale Federale Distrik en die hoofstad is Orjol. Die oblast grens aan Kaloega- en Toela-oblast in die noorde, Brjansk-oblast in die weste, Koersk-oblast in die suide en Lipetsk-oblast in die ooste. Van noord na suid is dit sowat 150 km lank en van oos na wes 200 km. Dit is een van die kleinste Russiese streke (24 652 km², met ’n bevolking van sowat 860 000).
Orjol-oblast het in 1937 ontstaan uit drie ander oblaste: Koersk, Wes en Woronezj.
Geografie
Die oblast lê in die middel van die Russie hoogland in die steppe. Daar is 4 800 km² vrugbare, swart grond (tsjernozjom) in die streek – dit is sowat driekwart van die wêreld se totale tsjernozjom-gebied.
Klimaat
Die klimaat is gematig kontinentaal; die gemiddelde temperatuur in Januarie is -9 tot -11 ºC en in Julie 19 tot 21 ºC. Die somers in oblast is warm en sonnig.
E-Sword
e-Sword is ’n gratis Bybelstudie-rekenaarprogrammatuur wat Rick Meyers vir Microsoft Windows en Pocket PC-bedryfstelsels geskryf het. Die ontwikkeling het amptelik in Januarie 2000 begin. Sedertdien het die programmatuur se gewildheid aanhou groei, met 15 000 000 aflaaie wat teen Januarie 2011 bereik is. Die gebruikerskoppelvlak is in sewe-en-twintig tale, waaronder Afrikaans, en die bronne in meer as tagtig tale beskikbaar.
Doel
Rick Meyers het ’n behoefte daaraan gehad om Bybelstudie vrylik aan ’n ieder en ’n elk beskikbaar te stel, terwyl daar ook krag en diepte aan navorsing gewy word. Sy temavers is Matteus 10:8: Julle het dit verniet ontvang, verniet moet julle dit gee. Rick Meyers berig op die e-Sword-tuisblad:
"As Bybelstudent en leraar het ek ervaar watter insettinge dit kos om die Skrif te deursoek om vir ’n Bybelstudie, Sondagskoolles of preek behoorlik voor te berei. Daar is volumes boeke vir studiebenutting beskikbaar (en die Christelike gemeenskap is baie aan die verskeie outers, vir hul volharding en kunde, verskuldig), maar daar is net nie genoeg tyd, geld of rakruimte tot ons beskikking om hierdie bronne ten volle te benut nie. Rekenaarprogrammatuur het die wyse verander hoe ons die Woord van GOD bestudeer. Met die eenvoudige soek en druk van ’n muisknoppie het ons nou toegang tot hierdie selfde volumes geleerdheid binne sekondes!"
Verskillende weergawes
Pocket e-Sword 1.0 is in Desember 2003 vrygestel. Teen Mei 2007 is 1 000 000 kopieë van die Pocket e-Sword-pakkette afgelaai. Dit is die weergawe wat op die Pocket PC loop. Pocket e-Sword 3.0.1, wat op 17 Mei 2007 beskikbaar gestel is, was die laaste weergawe wat vir Pocket PC 2002, Pocket PC 2003 en Windows Mobile 5.0 vrygestel is. Pocket PC 3.1.0, wat in Junie 2009 vrygestel is, loop slegs op Windows Mobile 6.0 en latere weergawes. Daar is amptelik op 12 Desember 2009 aangekondig wat daar geen toekomstige ontwikkeling van Pocket e-Sword sal wees nie.
Die ontwikkeling van e-Sword Live het in November 2007 begin en is in Mei 2008 aan die publiek bekend gestel as 'n webgebaseerde weergawe. Rick Meyers bevorder hierdie weergawe ten sterkste onder gebruikers wat nié Windows-bedryfstelsels gebruik nie.
Pocket e-Sword kenmerke
Behalwe om Bybels, kommentare en woordeboeke te vertoon, bied Weergawe 3.1.0 ook die volgende komponente:
Hierdie komponente bied soortgelyke werking aan die e-Sword eweknieë. Studie Notas en Onderwerp Notas is RTF-tekslêers, eerder as ’n databasis.
e-Sword kenmerke
e-Sword is beskikbaar in: Afrikaans, Deens, Duits, Engels, Fins, Frans, Hongaars, Iers, Indonesies, Italiaans, Katalaans, Nederlands, Noors, Pools, Portugees, Roemeens, Slowaaks, Spaans, Sweeds, Tsjeggies en Turks. Gedeeltelike ondersteuning word ook gebied vir: Arabies, Grieks, Japannees en Chinees. Behalwe Bybels, Kommentare en Woordeboeke, bied Weergawe 9.8.1. ook die volgende komponente en werking:
Die program laat die gebruiker die teks van die Bybel, Bybelkommentare, Studie Notas en Woordeboeke vertoon. Deur sy aanpasbare uitleg kan die gebruiker kies watter van die bronne op een slag vertoon of hoe hul op die skerm georden moet word.
Bedryfstelsels
Hierdie program is vir die Windows-bedryfstelsel geskryf. Amptelike ondersteuning word vir Windows NT 4.0, Windows 95/98/ME, Windows 2000, Windows XP, Windows Vista en Windows 7 gegee.
Die program sal ook op Windows 2003 en 2008 loop, hoewel dit nie amptelike ondersteuning geniet nie. Dit kan ook op ReactOS as ’n ingeboude toepassingsprogram (native application) loop.
In November 2010 het eStudySource met CodeWeavers saamgespan om beter ondersteuning te bied vir e-Sword wat CrossOver gebruik.
Die e-Sword lisensie
Die besieling vir die lisensie wat deur e-Sword gehou word, lê in Matthéüs 10:8 opgesluit: Julle het dit verniet ontvang, verniet moet julle dit gee. Die hoofsaaklike bedoeling van die lisensie is:
Alle dokumentasie en modules is onder hierdie lisensie, tensy die skepper van die dokumentasie of modules ’n ander lisensie noukeurig vermeld het. Die meeste dokumentasie wat deur die gebruikers geskep is, val onder die Creative Commons Attribution – Non Commercial – Share Alike 2.0 License. Sedert weergawe 7.8.1 uitgereik is, word ’n kopie (PDF) van die e-Sword-lisensie binne die e-Sword-gids ingebou. Die lisensies word ook in die Help-kieslys vertoon (deur op Oor… te kliek).
Amptelike bronne
Voor e-Sword 9.8.1 was die bronne afsonderlik by http://www.e-sword.net/downloads.html en e.StudySource.com gelys.
Gebruikers
Die projekte van ’n klein groepe e-Sword aktiviste word nie amptelik erken nie. Die uitkoms van daardie projekte het die populariteit van die program aangespoor.
Ondersteuningsgroepe vir gebruikers
e-Sword-users.org was die hoofinternetforum wat ondersteuning in ses tale (Afrikaans, Duits, Engels, Nederlands, Pools, Slowaaks, Spaans en Tsjeggies) aangebied het. Dit het tussen 7 Mei 2010 en 19 Julie 2010 ontkoppel vanweë ’n kwaadwillige programmatuurprobleem. Dit het in Mei 2011 gesluit.
Bible Support het e-Sword-users.org op 9 Junie 2011 vervang. E-Sword gebruikers kan nou duisende gratis e-Sword modules aflaai en toegang verkry tot die gebruikersvriendelike ondersteuning.
Blind e-Sword bied ondersteuning vir toeganklikheidskenmerke verwant aan e-Sword.
Gebruikergeskepte Nutsprogramme
Gebruikers het ’n aantal nutsprogramme geskep om die proses om nuwe bronne te skep te vergemaklik.
Die gewildste nutsprogramme is:
Gebruikergeskepte Bronne
Die nutsprogramme het dit vir gebruikers eenvoudiger gemaak om bronne te skep en te versprei. Die STEP-formaat is die enigste brontipe waarbinne gebruikers geen inhoud geskep het nie.
Gebruikers het meer as tienduisend bronne in tagtig tale (van Zoeloe tot Klingon) gemaak. Engels en Spaans is die gewildste moderne tale. Hebreeus en Grieks is die gewildste Bybelse tale.
Bronopsporing
Weens die afwesigheid van ’n gesentraliseerde lys van geskepte e-Sword bronne, het daar ’n duplisering van bronne plaasgevind. So is daar byvoorbeeld vyf verskillende weergawes van die Didache.
Meningsopname
Die Bible Software-webjoernaal het oor die meeste van 2005 ’n meningsopname geloods om te bepaal watter Bybelstudieprogrammatuur die meeste gebruik word. e-Sword het die meeste stemme in die vrye/deelprogrammatuur kategorie ingepalm. Dit het ook meer stemme as enige van die kommersiële programme verwerf.
Leo Tolstoi
Lewensloop
Tolstoi is uit 'n ou adellike familie gebore, op die landgoed Jasnaja Poljana naby Toela, omtrent 180 km suid van Moskou. Sy vader, graaf Nikolai Iljitsj Tolstoi, was 'n veteraan van die 1812-oorlog tydens die Franse inval van Rusland, en sy moeder was gravin Maria Nikolajewna. Sy ouers is oorlede toe Tolstoi nog klein was, en hy is deur ander familielede grootgemaak. Sy vroeë lewe op die landgoed het 'n sterk invloed op sy latere skryfwerk uitgeoefen, onder meer deur sy kennis van die lewe van arm boere. Hy het sy onderrig van besoekende tuisonderwysers ontvang en het baie gelees, insluitend werke uit Frans, Duits en Engels. Hy het vroeg al 'n bewondering vir Poesjkin sowel as Rousseau ontwikkel.
Hy is op sestienjarige ouderdom na die Universiteit van Kazan gestuur, waar hy veral Oosterse tale gestudeer het, om hom vir 'n loopbaan in die diplomatieke diens voor te berei. Met sy terugkeer na die familielandgoed het hy 'n skool vir die kinders van arm boere gestig. Daar is nie veel oor die skool bekend nie, en dit het ook nie langer as 'n jaar of so bestaan nie. Tolstoi was toe 21 jaar oud.
Oor die volgende paar jaar lei Tolstoi 'n wilde lewe en maak groot skuld met dobbelary. In 1851 vergesel hy sy ouer broer Nikolai, wat 'n offisier in die Russiese leër was, na die Kaukasus. Hierna sluit hy self ook by die leër aan en word 'n kadet. Hy is deel van die Russiese magte wat in die Kaukasus teen die Tatare in hulle onafhanklikheidsoorloë veg. In die Krimoorlog is hy as bevelvoerder van 'n artilleriebattery betrokke by die verdediging van Sebastopol. In hierdie jare skryf Tolstoi al sy Kinderjare en Jeugjare en 'n eerste reeks verhale. Dit is nie moeilik om 'n uitgewer vir sy skryfwerk te kry nie en hy raak gou as skrywer bekend. Deur die verhale wat hy oor sy oorlogservaring skryf, word hy soms die eerste oorlogsverslaggewer genoem.
In die jare van 1857 tot 1861 reis hy twee keer na Wes-Europa. Hy besoek Duitsland, Frankryk, Switserland, Italië, Engeland en België. Sy tweede toer is eintlik daarop gemik om sy sterwende broer Nikolai, wat in 'n Franse hersteloord bly, by te staan. Na sy broer se dood reis Tolstoi deur verskillende lande met die doel om laer en volwasse onderwys te bestudeer. In 1859 stig hy vir die tweede keer 'n skool vir boerekinders op sy familielandgoed. In 1862 gee hy 'n tydskrif uit waarin hy oor sy ervarings as onderwyser en opvoedkundige verslag doen.
In die somer van 1862, terwyl hy by 'n hersteloord in Suid-Rusland is, bereik die nuus hom dat die polisie sy huis en skoolgebou binnegedring en groot verwoesting gesaai het. Dit het op bevel van die minister van binnelandse sake gebeur en was daarop gemik om inkriminerende of onwettige materiaal te ontdek. Daar is egter niks gevind waaroor Tolstoi aangekla kon word nie. Hy reageer met uiterste verontwaardiging hierop en skryf na sy tuiskoms 'n brief aan tsaar Alexander II om sy griewe te lug. Die brief word deur Tolstoi se vriende aan die hof in Sint Petersburg persoonlik aan die tsaar oorhandig.
In September 1862 trou Tolstoi skielik met die 18-jarige Sofia Andrejewna Behrs, dogter van die Kremlin se geneesheer. Met hierdie bykomende familielewe verloor Tolstoi gou sy belangstelling in sy skool, wat dan ook in 1863 sluit. Oor die volgende dertien jaar kry die egpaar elke jaar ’n kind. Tolstoi skryf ook sy beroemde roman Oorlog en Vrede. Na die publikasie van die roman open Tolstoi weereens 'n skool. Hy ontwikkel 'n handboek vir die leesonderwys, wat 'n enorme sukses geword het. Daar word tussen een en twee miljoen eksemplare van die 1875-uitgawe verkoop. Intussen begin hy ook aan sy roman Anna Karenina werk, waarvan die eerste afleweringe vanaf 1877 in tydskrifte verskyn.
Hierna slaan Tolstoi 'n ander rigting met sy werk in. Hy fokus hoofsaaklik op geloof en skryf godsdiens-filosofiese traktate, en raak slaags met die Russies-Ortodokse Kerk omdat hy dink dat die eenvoudige boere die draers van die ware geloof is. Hy doen afstand van sy rykdom en bediendes, en begin 'n eenvoudige lewe lei. Hy bly wel op sy familielandgoed woon.
Met sy gesondheid gaan dit egter nie goed nie. In die herfs van 1910 probeer 'n heel verswakte Tolstoi om hom na 'n klooster êrens in die suide van Rusland terug te trek en daar op sy dood te wag. Maar hy kom nie so vêr nie. Op 20 November, na skaars 'n paar dae se reis, is hy in Astpowo in die huis van die stasiemeester aan longontsteking oorlede. 'n Groot groep nasionale en internasionale verslaggewers het hulle rondom die stasie versamel. Die dood van die beroemde skrywer was wêreldnuus. Tolstoi is in 'n eenvoudige graf op sy eie landgoed begrawe.
Werk
Tolstoi se eerste werke was die gedeeltelik outobiografiese trilogie Kindertyd (1852), Jeugjare (1854) en Studentejare (1857), waarmee hy sy aangebore skrywerstalent deeglik tentoonstel. Baie van sy romans is relatief arm aan gebeurtenisse. Dit is die karakters self, en nie hulle dade nie, wat na aan die middelpunt van die verhale lê. Anders as sommige Russiese skrywers, soos Dostojefski, beeld hy normale, gesonde en gebalanseerde mense uit, en hy fokus op hulle innerlike lewe. Sy realisme het ook 'n etiese sy, met dié dat hy gereeld oordele oor sy karakters se waardes uitspreek.
Tolstoi word algemeen as een van die grootse skrywers ooit beskou. Sy belangrikste werke het hulle krag behou, en word nog steeds deur die nuwe generasies gelees. Veral Oorlog en Vrede en Anna Karenina is monumente in die wêreldliteratuur.
Drie vertellinge oor die verdediging van Sebastopol in 1855 toon die invloed van die Franse skrywer Stendhal (1783- 1842). Eweneens toon Die kosakke (1853-1862), met sy tema van die wêreldwyse mens se minderwaardigheid teenoor die eenvoudige mens, die invloed van Rousseau.
In die laat vyftigerjare het Tolsjoi op sy landgoed 'n skool vir boerekinders gestig. In hierdie tyd het hy onder meer die novelles Albert (1857-1858), Lusern (1857) en Drie sterfgevalle (1858), asook die roman Familiegeluk (1857-1859) geskryf. In 1862 het Tolstoi met Sofia Andreiewna Bers getrou. Uit die huwelik is 13 kinders gebore en in die gesinslewe het Tolstoi voorlopig sin in die lewe gevind, wat 'n heilsame uitwerking op sy skeppingswerk gehad het.
In die eerste jare van sy huwelik het hy sy meesterstuk Oorlog en vrede (1863-1869) geskryf. Dit is 'n historiese, sielkundige en filosofiese roman wat wyd as een van die heel grootste romans in die wêreldletterkunde beskou word. Teen die agtergrond van Napoleon se inval in Rusland word die lotgevalle van vyf Russiese gesinne, die adel en die burgery, die offisiere en manskappe van die leër, die Russiese en die Franse keisers en die veldslae meesterlik uitgebeeld. Kenners is dit egter ook eens dat Tolstoi se beheptheid met sy lewensfilosofieë, wat in elk geval aanvegbaar was, afbreuk doen aan die groot werk.
In Anna Karenina (1873-1877) word die onafwendbaarheid van die noodlot as basiese lewensfilosofie gestel. Dit was 'n aanduiding van ŉ naderende morele krisis in Tolstoi se lewe. Die gesinslewe het vir hom nie meer genoegsame regverdiging vir die lewe gebied nie en hy het ŉ oplossing in godsdiens gesoek. Op 'n asketiese wyse wou hy afstand doen van al sy besittings, insluitende sy outeursregte, en hy wou geen letterkunde erken wat nie tot die morele ontwikkeling van die volk bydra nie.
Hierdie morele krisis word in Bieg (1878-1879) beskryf en sy toenemend kritiese houding teenoor die Kerk en Staat kom tot uiting in Opstanding (1889-1899). Hy is kort na die publikasie van die roman uit die Kerk geskors. Tolstoi het sy opvattings oor geestelike, morele, sosiale en artistieke vraagstukke in verskeie filosofiese pamflette en artikels uiteengesit. Na 1880 het hy ook toneelstukke geskryf met sosiale probleme as temas, soos Die mag van die duisternis (1888).
In hierdie tyd het hy ook 'n aantal novelles, onder meer Die dood van Iwan Ilitsj (1884-1886) en Die Kreutzersonate (1887-1889) geskryf. Tolstoi se literêre begaafdheid, sowel as sy morele en godsdienstige oortuiginge het aan hom internasionale roem besorg.
Oorlog en Vrede
In die omvattende roman Oorlog en Vrede (1865–1869) word 'n lang reeks episodes uit die lewe van die Russiese volk tussen 1805 en 1812 uitgebeeld. Dit vind alles plaas teen die agtergrond van die Franse inval van Rusland, en strek van die geveg by Austerlitz tot met die terugtog van Napoleon na die brand van Moskou. Die pragtige realistiese beskrywings van veldslae word afgewissel met breedvoerige beskrywings van die lewe van die adel. Die verhaal ontwikkel op twee vlakke: die algemeen Russiese nasionale vlak, en die indiwiduele vlak. Historiese gebeurtenisse en indiwiduele lotsbestemming is nou met mekaar verbind. Tolstoi gebruik die historiese figure van Napoleon en Koetoezof om uiting te gee aan sy siening dat magtige mense nie noodwendig 'n bepalende invloed op die loop van die geskiedenis het nie. Die werklike verloop van sake word bepaal deur 'n groot groep mense wie se lewens mekaar deurkruis, en onvoorsiene en onverwagte situasies veroorsaak.
Anna Karenina
In Anna Karenina (1877) handel oor Anna, wat getroud is met die ou hoë amptenaar Karenin maar verlief raak op die jonger graaf Wronski. Parallel hiermee word die verhoudings tussen twee kontrasterende egpare ook beskryf: Lewin (wat moontlik op Tolstoi self gebaseer is) en Kitty ondervind probleme in die eerste periode van hulle huwelik, maar die verhouding is tog suksesvol grootliks te danke aan die pligsbesef van die man. In teenstelling hiermee is Stefan Oblonski en Dolly al jare ongelukkig getroud, maar sy vrou aanvaar die huwelik ter wille van die kinders. Die roman vorm 'n gebalanseerde en afgeronde geheel. Alles bly tot op die laaste bladsye boeiend en geloofwaardig.
Ander werk
Benewens Oorlog en Vrede en Anna Karenina skryf Tolstoi nog 'n groot epiese roman, Opstanding (1899). Opstanding handel oor die gevalle waar die mens homself moreel kan verhef en verbeter. Die werk het 'n sterk moralistiese aanslag, en deels daardeur nie dieselfde grootsheid as sy vorige twee romans nie.
Buiten sy groot epiese werke het Tolstoi ook 'n aantal korter verhale geskryf, waaronder Luzern (1857), Die Kosakke (1863), Die dood van Iwan Iljitsj (1886), Die Kreutzersonate (1889) en Hadji Moerad (1904). Van hierdie werke word bekou as uitstekende voorbeelde van die novelle.
Tolstoi se toneelstukke was minder geslaag, maar Die mag van die duisternis (1886) word soms nog in Rusland sowel as internasionaal opgevoer.
Indonesië
Indonesië (Indonesies: Indonesia, [ɪndonesia]), amptelik die Republiek Indonesië (Republik Indonesia, [rɛpublik ɪndonesia]), is 'n eilandnasie in Suidoos-Asië, wat uit 17 508 eilande bestaan. Indonesië is die grootste eilandnasie ter wêreld en met meer as 270 miljoen inwoners die land met die meeste Moslems. Die hoofstad en grootste stad is Djakarta en Indonesië grens aan Maleisië, Oos-Timor en Papoea-Nieu-Guinee.
Indonesië het in 1949 ná 350 jaar van Nederlandse besetting sy onafhanklikheid gekry. Die naam van dié land is afgelei van die Griekse woorde Indós vir Indië en nèsos vir eiland, en beteken "Eilandindië".
Die eerste nedersettings
Niemand weet presies wie die oorspronklike inwoners was en waarvandaan hulle gekom het nie. Daar was waarskynlik drie hoofsoorte inwoners, naamlik die Negrito's van Wes-Maleisië, die Papoeas van Oos-Maleisië en 'n geel "Mongoolse ras" uit Indo-China.
Die Indiese invloed
Die eerste Indiese handelaars het ongeveer 2 000 jaar gelede op die eilande aangekom en die Boeddhistiese en die Hindoe-godsdiens met hulle saamgebring.
Die eerste koninkryk op Java waaroor inligting in Chinese en Indiese bronne bestaan, was die Salakanagara- of Rajatapura-ryk in Teluk Lada wat in die huidige Pandeglang-regentskap op die suidwespunt van Java geleë was. Die ryk se stigter, Dewawarman, het van Pallava in Indië gekom, maar getrou met 'n plaaslike prinses, Aki Luhur Sang Mulya. Salakanagara het van 150 tot 358 bestaan. Tussen 395 en 434 was daar 'n ander koninkryk, Tarumanegara, wat nogtans deur 'n skoonseun van Dewawarman VIII van Salakanagara gestig is. Sy naam was Jayasinghawarman. Sy kleinseun Purnawarman het oor 48 vasalryke geregeer wat gereik het van Salakanagara in die suidweste tot Purwalingga, wat vandag Probolinggo in Oos-Java is. Hoewel daar verskeie inskripsies oor hierdie vroeë ryke op Java gevind is, het argeoloë geen stedelike oorblyfsels opgespoor nie.
Die Kawi-skrif
Die eerste geskrewe tekste verskyn in die vierde eeu in 'n weergawe van die Indiese Brahmi-skrif. Omstreeks die 8ste eeu ontwikkel hieruit die kawi-skrif waarin Oud-Javaans geksryf word.
Srivijaya
Sumatra en Malakka begrens die Straat van Malakka en dit is 'n belangrike skakel in die oorsese verbindings tussen China en Indië. Die handel deur hierdie streke was reeds vroeg van groot belang. Rondom die huidige stad Palembang ontstaan 'n seeryk wat Srivijaya genoem word. Dit het kontakte met Indië, China, die Khmer-ryk en ook met Java.
Mataram en Śailendra
Op Java ontstaan verskeie ryke. Die ryk van Mataram onder die Sanjaya-dinastie is Hindoeïsties en vereer veral die god Shiva. Die Śailendra-dinastie volg die Mahayana-Boeddhisme. Beide is verantwoordelik vir 'n periode waarin op Java talle tempels gebou word. Die Javaanse naam daarvoor is candi. Die bekendste is die Borobudur, gebou deur die laaste Śailendra-koning Samaratungga. Hierdie indrukwekkende gebou weerspieël die groot rykdom van die Śailendra-hof. Hierdie rykdom was gegrond op die groot vrugbaarheid van Java asook op die handelskontakte met ander streke.
In 832 smelt die twee dinastieë saam. Die Sanjaya-koning trou met die dogter van Samaratungga. Haar broer vlug nogtans na Palembang. Op Java versmelt die Hindoeïsme en die Boeddhisme en ontstaan 'n tantriese Hindoeïsme wat Boeddhistiese kenmerke het. Op Bali is hierdie tradisie vandag steeds teenwoordig.
Majapahit
Vanaf 1222 word die konings van Kediri vervang deur die Singhasari-dinastie. In 1293 eis die Chinese Yuan-dinastie (die Mongole) dat die Javaanse koning hom moet onderwerp, maar hy weier dit. Hy word egter vermoor en daar ontstaan verwarring. Die Mongole voer 'n grootskaalse inval uit maar dit misluk. Die koning wat die verset organiseer stig 'n nuwe koninkryk wat Majapahit genoem word en 'n groot deel van die huidige Indonesië sal verenig.
Islam
In Sumatra het die Islamitiese godsdiens vinnig veld gewen. Die beroemde ontdekkingsreisiger Marco Polo, wat in 1292 op die eiland gevange gehou is, het opgemerk dat hele dorpe die Islamitiese geloof aanhang. Van Sumatra af het dié godsdiens langs die handelsroetes na die meeste eilande versprei. In 1475 word in Demak op die noordkus van Java die eerste sultanaat gestig, wat in 1498 Majapahit vernietig. In 1527 is amper die hele eiland onder 'n Islamitiese bewind.
Europese besetting
Die lang tydperk van Europese besetting het in 1511 aangebreek toe die Portugees Alfonso d'Albuquerque 'n han­delspos op Malakka gestig het. Die Spanjaarde het gedurende hierdie tyd ook gepoog om op die eilande handel te dryf, maar die Portugese het daarin geslaag om hulle te verdryf en vir byna 'n eeu was die Portugese die enigste Europeërs wat daar handel gedryf het. Teen die einde van die 16de eeu het ontdekkingsreisigers van ander Europese moondhede ook hul opwagting in die argipel gemaak. Die Engelsman James Lancaster in 1592 en die Nederlander Cornelis de Houtman in 1596.
Daar het nou bittere rusies tussen die Portugese, Engelse en Nederlanders ontstaan, maar uiteindelik het die Nederlanders, en by name die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, wat in 1602 gestig is, hul mededingers uitgeskakel. In die 17de eeu het die Kompanjie onder goewerneurs-generaal soos Jan Pieterzoon Coen en Antonie van Diemen sy handelsmonopolie stewig gevestig. Gedurende hierdie en die 18de eeu is sy gesag geleidelik uitgebrei. In 1747 moes die Islamitiese koninkryk finaal die gesag van die Kompanjie erken en in 1777 was die hele Java beset. Om sy handels­monopolie te handhaaf, het die Kompanjie die gebiede uiters streng beheer. Die Kompanjie was egter nie by magte om die streng handelsbeleid onbeperk toe te pas nie, veral ook omdat baie van sy amptenare korrup was en slegs daarna gestreef het om hulself te verryk. Die gevolg was dat die Kompanjie van die middel van die 18de eeu agteruitgegaan het, en in 1796 is dit as 'n insolvente liggaam ontbind.
Gedurende die eeue van Kompanjie­-beheer was daar natuurlik 'n noue verband tussen Kaapse (S.A.) geskiedenis en dié van die eilande. Nadat die Kompanjie sy gesag daar gevestig het, is die hoofkwartier van sy Oosterse handelsryk in die stad Batavia op die eiland Java gestig.
Die ontevredenheid van die eiland­bewoners het toegeneem. Hul eise om self­bestuur het al hoe dringender geword en die Nederlanders was verplig om in 1918 'n verteenwoordigende liggaam, die Volksraad, in te stel. In 1922 is provinsiale en regentskaprade ingestel.
Die Kaapse regeringsliggame, net soos dié van al die ander Nederlandse kolonies in die Ooste, was ondergeskik aan die regering van die Kompanjie in Batavia. Die Kaapse goewerneurs moes instruksies van die regering getrou uitvoer, en persone wat aan die Kaap gevonnis is, kon na die Hof van Justisie in Batavia appelleer.
Die Kompanjiesowerheid het ook heelwat inwoners van die eilande as bannelinge of slawe na die Kaap gestuur waar hulle as Kaapse Maleiers bekendgestaan het.
Die stryd om onafhanklikheid
Ná die ondergang van die Kompanjie het die Nederlandse regering beheer oor die eilande uitgeoefen. Van 1811 tot 1816 is Nederlands Oos-Indië, as deel van Napoleon Bonaparte se ryk, deur Brittanje beset, maar met die beëindiging van die Napoleontiese Oorloë is dit aan Nederland teruggegee. Die Nederlanders het hierna ook hul gesag oor die hele argipel, met die uitsondering van Timor (Portugees) en Borneo (Brits) uitgebrei. Die Nederlandse regering se bestuur van die kolonies, was gedurende die 19de eeu net so streng soos dié van die Kompanjie. Die roman Max Havelaar, in 1859 onder die skuilnaam Multatuli geskryf deur 'n Nederlander wat self 'n regerings-amptenaar in Indonesië was, bevat 'n felle aanklag teen die wanpraktyke van daardie tyd.
In 1926 is die Indonesiese Kommunistiese Party gestig. Hy het deur gewelddadige metodes begin agiteer om groter onafhanklikheid. Enkele Indonesiese leiers was bereid om met die Nederlanders saam te werk, maar ander, soos Soekarno, Hatta en Sjahrir, het geweier.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Japannese die eilande beset. Na die beëindiging van die oorlog het Soekarno en Hatta op 17 Augustus 1945 die Republiek Indonesië uitgeroep. Nederland se pogings om sy bestuur ná die oorlog te hervestig, het misluk. Soekarno is in hegtenis geneem, maar die Indonesiërs het in opstand gekom en Nederland was verplig om aan hul eise toe te gee. Op 27 Desember 1949 het al die eilande, behalwe Nieu-Guinee, onafhanklik geword. Tussen Indonesië en Nederland het 'n unie tot stand gekom, en hoewel Soekarno president van die republiek was, was die Nederlandse koningin Juliana aan die hoof van die unie. Die betrekkinge tussen die twee lande het egter sodanig verswak dat die unie in 1956 ontbind is en die Neder­landse invloed afgeneem het.
President Soekarno se regering het egter ook al hoe meer ongewild by die inwoners geraak en dit is in 1968 omvergewerp. Hy is deur generaal Soeharto opgevolg.
Demografie
Volgens die 2020-sensus is daar 270 203 917 mense in Indonesië. 147 795 000 van die bevolking woon op Java, die wêreld se mees bevolkte eiland.
Etniese verdeling
42% van die mense is Javane. Daar is ook Maleiers, Soendanese en ander etniese groepe, insluitende 'n Han-Chinese groep wat 2% van die bevolking beslaan.
Religie
Indonesië het die meeste Islam-aanhangers in die wêreld: 80% van die bevolking is Moslems. Van die orige 12% is 10% Christene en 2% Hindoe of Boeddhisties.