cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2018 Britse Grand Prix
Bande
Bandverskaffer Pirelli verskaf spanne met die sagte, medium en harde samestellings van die P-Zero band - die drie hardste samestellings beskikbaar - vir die wedren, asook twee soorte reënbande.
Kwalifisering
Die Toro Rosso-bestuurder, Brendon Hartley, kon nie 'n tyd aanteken nie omdat die suspensie van sy motor in die derde vrye oefening gebreek het. Sy motor het te veel skade opgedoen om betyds herstel te word. Williams-bestuurder Lance Stroll het ook nie 'n tyd aanteken nie nadat hy van die baan getol het in die eerste deel van die kwalifiserende sessie.
Wasige stringpassing
In rekenaarwetenskap is wasige stringpassing of wasige stringsoektog 'n tegniek om karakterstringe te soek wat 'n patroon min-of-meer pas (eerder as presies). Die probleem van wasige stringpassing word tipies in twee subprobleme verdeel: die vind van benaderde substringpassings in 'n gegewe string, en die vind van woordeboekstringe wat min-of-meer pas by die soekpatroon.
Oorsig
Die nabyheid van 'n passing word gemeet in terme van die aantal primitiewe bewerkings wat nodig is om die string om te skakel in 'n presiese passing. Dié getal word die redigeerafstand genoem tussen die string en die patroon. Hierdie drie bewerkings kan veralgemeen word as vorme van vervanging deur 'n NULL-karakter (hier aangedui met *) waar 'n karakter geskrap of ingevoeg word: Wasige passing kan ook transposisie hanteer, waarin die posisies van twee letters in die string omgeruil word, as 'n primitiewe bewerking. Die verandering van boet na bote is 'n voorbeeld van transposisie.
Verskillende benaderings tot wasige passing kan verskillende beperkings stel. Sommige gebruik 'n enkele globale ongeweegde koste, dit wil sê, die totale aantal primitiewe bewerkings wat nodig is om die passing in die patroon te verander. By voorbeeld, as die patroon boek is, verskil boet met een vervanging, boeke met een invoeging, bok met een skrapping en plek met twee vervangings. As alle bewerkings tel as 'n enkele eenheidkoste en die drempel is op een gestel, sal boet, boeke en bok pas en plek sal nie.
Ander benaderings spesifiseer die aantal bewerkings van elke soort apart, en ander weer stel 'n totale koste maar laat verskillende gewigte toe om toegeken te word aan verskillende bewerkings. Sommige benaderings laat aparte toekenning toe aan individuele groepe in die patroon wat drempels en gewigte betref.
Probleemformulering en algoritmes
Een moontlike definisie van die probleem van wasige stringpassing is die volgende: Gegewe 'n patroonstring en 'n teksstring, vind 'n  substring  in T, wat, vir alle substringe van T die kleinste redigeerafstand het tot die patroon P.
'n Beter oplossing wat deur Sellers voorgestel is, maak staat op dinamiese programmering. Dit gebruik 'n alternatiewe formulering van die probleem: vir elke posisie  j in die teks T en elke posisie i in die patroon P, bereken die minimumredigeerafstand tussen die i eerste karakters van die patroon P_i en enige  substring T_{j',j} van T wat eindig by posisie j.
Vir elke posisie j in die teks T, en elke posisie i in die patroon P, gaan deur alle substringe van T wat eindig by posisie j, en bepaal watter een van hulle het die kleinste redigeerafstand na die i eerste karakters van die patroon P. Skryf dié kleinste afstand as E(i, j). Na die berekening van E(i, j) vir alle i en j kan ons maklik 'n oplossing vir die oorspronklike probleem vind: dit is die substring waarvoor E(m, j) die kleinste is (m is die lengte van die patroon P.)
Die berekening van E(m, j) is baie soortgelyk aan die berekening van die redigeerafstand tussen die twee stringe. Om die waarheid te sê, ons kan die algoritme vir berekening van die Levenshtein-afstand gebruik vir E(m, j), met die enigste verskil dat ons die eerste ry met nulle moet inisialiseer, en die pad van berekening moet stoor, d.w.s. of ons E(i − 1,j), E(i,j − 1) of E(i − 1,j − 1) gebruik het om E(i, j) te bereken.
In die skikking wat die E(x, y)-waardes bevat, kies ons die kleinste waarde in die laaste ry, stel dit as E(x2, y2), en volg die pad van berekening agteruit, terug na ry nommer 0. As die veld waar ons aankom E(0, y1) was, dan is T[y1 + 1] ... T[y2]  'n substring van T met die kleinste redigeerafstand na die patroon P.
Die berekening van die E(x, y)-skikking neem O(mn) in tyd met die dinameseprogrammeringalgoritme, terwyl die terugwerkfase O(n + m) in tyd neem.
Aanlyn teenoor vanlyn
Tradisioneel word wasige stringpassing geklassifiseer in twee kategorieë: aanlyn en vanlyn. Met die aanlynalgoritmes kan die patroon verwerk word voordat die soektog gedoen word, maar die teks kan nie. Met ander woorde, aanlyntegnieke soek sonder 'n indeks. Vroeë algoritmes vir aanlyn wasige stringpassing is voorgestel deur Wagner en Fisher en deur Sellers. Altwee algoritmes is gebaseer op dinamiese programmering maar los verskillende probleme op. Sellers se algoritme soek by benadering na 'n substring in 'n teks terwyl die algoritme van Wagner en Fisher die Levenshtein-afstand bereken, en is dus slegs gepas vir "woordeboek" wasige soek.
Aanlyntegnieke is herhaaldelik verbeter. Moontlik die mees bekende verbetering is die Bitap-algoritme (ook bekend as die shift-or- en shift-and-algoritme) wat baie doeltreffend is vir relatief kort patroonstringe. Die Bitap-algoritme is die hart van die soekprogram agrep vir Unix. 'n Oorsig van aanlyn-soekalgoritmes is gedoen deur G. Navarro.
Alhoewel blitsvinnige metodes bestaan, is hul werkverrigting op groot data onaanvaarbaar. Voorafverwerking van die teks of indeksering maak soektogte aansienlik vinniger. Daar is reeds 'n verskeidenheid van indekseringsalgoritmes voorgestel. Dit sluit in suffiksbome, metrieke bome en n-gram-metodes. 'n Gedetailleerde oorsig van indekseringstegnieke wat die vind van arbitrêre substringe in 'n teks toelaat, is gegee deur Navarro et al.. 'n Oorsig van woordeboekmetodes (d.w.s. metodes wat mens toelaat om alle woordeboekinskrywings te vind wat by benadering by 'n soekpatroon pas) is gegee deur Boytsov.
Toepassings
Die algemeenste toepassing van wasige passing tot onlangs was speltoetsing. Met die beskikbaarheid van groot hoeveelhede DNS-data het die passing van nukleotiedkettings 'n belangrike toepassing geword. Wasige passing word ook gebruik in die filtrering van gemorspos. Stringpassing kan nie gebruik word vir meeste binêre data soos beelde en musiek nie. Dié data benodig ander algoritmes soos akoestiese vingerafdrukke.
Kategorie (wiskunde)
'n Kategorie is in wiskunde 'n algebraïese struktuur wat uit objekte en die afbeeldings tussen hierdie objekte bestaan. 'n Kategorie het twee basiese eienskappe: die vermoë om die afbeeldings assosiatief te komponeer en die bestaan van 'n identiteitsafbeelding vir elke objek. 'n Eenvoudige voorbeeld is, die kategorie van versamelings, wie se objekte versamelings en afbeeldingsfunksies is. Aan die ander kant kan enige monoïde, en so-ook enige preorde, as 'n spesiale soort kategorie beskou word. Oor die algemeen kan die objekte en afbeeldings abstrakte entiteite van enige aard wees, en die idee van kategorie voorsien 'n fundamentele en abstrakte manier waarop wiskundige entiteite en hul verhoudinge beskryf kan word. Dít is inderdaad die sentrale idee van kategorieteorie, daardie vertakking van wiskunde wat poog om die hele wiskunde te veralgemeen in terme van objekte en afbeeldings, onafhanklik van wat die objekte en afbeeldings in der werklikheid voorstel. Feitlik elke vertakking van moderne wiskunde kan in terme van kategorieë beskryf word, en sodoende kom diepe insigte en ooreenkomste tussen skynbaar verskillende areas van wiskunde na vore. Vir meer uitgebreide motiverende agtergrond en historiese notas, sien kategorieteorie en die lys van kategorieteorie-onderwerpe.
Twee kategorieë is dieselfde indien hulle dieselfde versameling objekte, dieselfde versameling afbeeldings, en dieselfde assosiatiewe metode van komposisie van enige twee afbeeldings het. Twee kategorie mag ook as "ekwivalent" beskou word vir die doeleindes van kategorieteorie, al is hulle nie presies dieselfde nie.
Bekende kategorie word deur 'n kort gekapitaliseerde woord of afkorting in vet- of skuinsteks aangedui: voorbeelde sluit in kategorie van versamelings, die kategorie van versamelings en funksies; kategorie van ringe, die kategorie van ringe en ringhomomorfismes; en kategorie van topologiese ruimtes, die kategorie van topologiese ruimtes en kontinue funksies. Al die voorgenoemde kategorieë het die identiteitsfunksie as identiteitsafbeelding en komposisie as die assosiatiewe bewerking op afbeeldings.
Die standaard teks op kategorieteorie is Categories for the working mathematician deur Saunders Mac Lane. Ander verwysings word in die Verwysings hieronder aangegee. Die basiese definisies in hierdie artikel word in die eerste paar hoofstukke van enige van hierdie boeke bevat.
Bleek soldaat
Identifikasie
Die vis word tot 30 cm lank en is silwerwit van kleur met groot skubbe wat rooi rante het. Die kop, stertvin, agterste dorsale vin en anale vinne is donkerooi met wit rante en swart punte. Die vis leef in aflandige koraal- en rotsriwwe in water wat 1 tot 25 m diep is. Hulle leef in groepies saam naby die ingang tot hulle skuiling gedurende die dag. Hulle vreet snags skaaldiere en larwes.
Walt Whitman Rostow
Walt Whitman Rostow (* 7 Oktober 1916 in New York Stad; † 13 Februarie 2003 in Austin, Texas) was 'n Amerikaanse ekonoom, ekonomiese historikus en in die tydperk tussen 1960 en 1969 'n Amerikaanse kabinetslid.
Biografie
Walt Whitman Rostow is in 1916 as die seun van die Joods-Russiese immigrante Viktor Aaron en Lillian Rostow in New York gebore. Op die ouderdom van vyftien jaar het hy in 1932 die high school-eksamen in New Haven afgelê en 'n beurs ontvang om aan die Yale-universiteit vir 'n graad in ekonomie en geskiedenis te studeer. In 1936 het Rostow 'n befaamde Rhodes-beurs ontvang wat hom in staat gestel het om van 1936 tot 1938 aan die Universiteit van Oxford te studeer. In 1940 het hy in Yale met sy dissertasie oor British Trade Fluctuations, 1868–1896 sy doktersgraad behaal. In die volgende jaar was hy dosent in ekonomie aan die Columbia-universiteit.
Ná die Verenigde State se toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog het Rostow 'n lid van die Office of Strategic Services onder die leiding van William Donovan geword. Ná die oorlog was hy tussen 1946 en 1947 Harmsworth-professor vir geskiedenis in Oxford en in die volgende jare dosent aan die Columbia-universiteit en die Massachusetts Institute of Technology (MIT).
In 1958 is Rostow as president Dwight D. Eisenhower se spookskrywer benoem. Tydens die presidensiële verkiesingsveldtog van die jaar 1960 het hy 'n lid van John F. Kennedy se span geword. Ná Kennedy se verkiesing het Rostow by die MIT bedank en as veiligheidsraadgewer en later in die Amerikaanse State Department (Departement van Buitelandse Sake) as stafhoof van Politieke Beplanning gefungeer. In dieselfde jaar het ook sy opspraakwekkende werk The Stages of Economic Growth: A Noncommunist Manifesto verskyn wat 'n nuwe waardevolle bydrae tot die wetenskaplike debat oor ekonomiese moderniseringsmodelle gelewer.
Ná die moord op Kennedy in November 1963 het hy sy werk onder die nuwe president Lyndon B. Johnson voortgesit. Aan die begin van die jaar 1966 is Rostow as Nasionale Veiligheidsraadgewer benoem en het hierdie amp tot by Januarie 1969 beklee. Hy is destyds in toenemende mate daarvan beskuldig dat hy een van hoofverantwoordelikes vir die eskalasie van die Viëtnam-oorlog sou wees. Met die verkiesing van Richard Nixon as nuwe president in 1969 het Rostow uit die politiek bedank.
Aangesien die MIT geweier het om hom weer tot sy ou leerstoel toe te laat, het hy as Junior Professor Emeritus aan die Universiteit van Texas (Austin) se Lyndon B. Johnson School of Public Affairs begin werk. Hier het hy tot by sy afsterwe in 2003 lesings in ekonomie en geskiedenis gehou.
Dene Smuts
Mudene Smuts (noemnaam Dene, Bloemfontein, 13 Julie 1949 – Kaapstad, 21 April 2016) was 'n Suid-Afrikaanse tydskrifredakteur en parlementslid van die Demokratiese Party en die Demokratiese Alliansie.
Smuts is in Bloemfontein gebore en getoë. Haar vader was regter Frank Smuts. Dene het haar skoolloopbaan voltooi aan die C&N Meisieskool Oranje waar sy reeds uitgeblink het. Ná skool het sy ’n B.A. (Hons.) aan die Universiteit Stellenbosch behaal waar sy in die studenteraad gedien het. Sy betree die joernalistiek as verslaggewer by die Kaapse dagblad Die Burger. Later was sy redakteur van die Naspers-vrouetydskrif Fair Lady. Haar bedanking was een van die opspraakwekkendste deur ’n redakteur in Suid-Afrika. Sy is oornag by die tydskrif weg nadat die Nasionaalgesinde bestuur haar verbied het om ’n artikel te plaas wat die Nasionale Party ’n grenssetel in ’n algemene verkiesing kon kos. Daarna was sy besturende redakteur van die meningsblad Leadership. Smuts was ook ’n bekroonde skrywer.
In die algemene verkiesing op 6 September 1989 het Smuts die veilige opposisiekiesafdeling Groote Schuur vir die toe vyf maande oue Demokratiese Party gewen. Sy was ’n voorstander van spraakvryheid en onder andere skaduminister van uitsaaiwese en telekommunikasie vir die DP. Tydens KODESA was Smuts een van die DP se afgevaardigdes wat moes verseker dat dié party se liberale waardes in die nuwe Grondwet vervat word. In 1992 het sy die eerste vroulike sweep in die parlement geword en van 1994 tot 1997 as die DP se partyvoorsitter opgetree.
In die eerste demokratiese verkiesing op 27 April 1994 was Smuts een van net sewe LP’s van die DP wat die paal gehaal het en die enigste vrou. Sy het onder andere gedien as DP-woordvoerder oor die Waarheid-en-versoeningskommissie, die Grondwet en menseregte. Smuts het meegehelp aan die opstel van die Handves van Menseregte in die Grondwet. Ná die stigting van die Demokratiese Alliansie in Junie 2000 was sy dié party se woordvoerder oor justisie en grondwetlike ontwikkeling.
Sy was gekant teen die DP se samesmelting in 2000 met sy aartsvyand, die Nuwe Nasionale Party, ten einde die DA te vorm, maar het haar later daarin berus en as DA-LP gedien tot 2014, toe sy uit die openbare lewe getree het.
Haar afsterwe
Smuts het haar dogter, Julia, op Donderdag 21 April 2016 gebel en gekla oor 'n kwaai borspyn. Teen die tyd dat Julia haar ma se huis in Kenilworth in Kaapstad se suidelike voorstede bereik het, was sy reeds oorlede. Sy word ook oorleef deur ’n seun, wat ’n ingenieur is.
Stanley Fields (akteur)
Stanley Fields (20 Mei 1883 – 23 April 1941) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Border Legion (1930), Little Caesar (1931), Cimarron (1931), en Island of Lost Souls (1932).
Bestialiteit
Bestialiteit is om seks met diere te hê.
Van 'n persoon wat dit praktiseer word gesê dat hy/sy 'n soöfiele voorkeur het. Die twee terme word soms as verskillend beskou, soms ook nie. Deur baie mense word bestialiteit as "teennatuurlik" gesien en in sommige lande is dit teen die wet. In Nederland byvoorbeeld is dit teen die wet op diermishandeling.
Kobus van Zyl
Kobus van Zyl (* 24 Desember 1931, Garies – † 22 April 1985, Kaapstad) was ’n Afrikaanse skrywer, digter, amateur fotograaf. Van Zyl was 'n besonders veelsydige skrywer en het gedurende sy loopbaan in verskeie genres gepubliseer. Hy het onder andere 'n digbundel, 'n roman, jeugverhale, kortverhale, novelles en ook vertaalwerk gepubliseer. Hy het ook bydrae gelewer aan nie-fiksie publikasies soos die Wynland reeks.
Vroeë lewe en opleiding
Izak Jacobus van Zyl is op 24 Desember 1931 op Garies in Namakwaland gebore. Tot en met standerd agt het hy op Nieuwoudtville skool gegaan, maar daarna gematrikuleer op Calvinia. Hy het van n jong ouderdom n liefde vir die geskrewe woord ontwikkel en toe verder studeer aan die Universiteit van Kaapstad. Hy het sy graad ontvang in BA Tale 3 jaar later. Gedurende die tyd het hy sy eerste vrou ontmoet, Cecilia.
Persoonlike lewe
Na twee huwelike, met twee kinders gebore uit die tweede huwelik met Naomi (neè Jordaan) van Calvinia, naamlik Izak in 1957 en André in 1959 trou hy in 1962 met Susanna Magrietha van der Merwe, oorspronklik van Vanwyksvlei in die Noordweste. Die egpaar het geboer op Kobus se familieplaas in Nieuwoudtville distrik waar hulle dogter Suretha in 1963 gebore is. Die boerdery het egter nie uitgewerk nie as gevolg van droogte en hulle verlaat die plaas en keer in 1966 terug Kaapstad toe, waar hulle in ’n huis in Constantiaweg in Tamboerskloof gebly het. Hiervandaan het hulle verhuis teen die einde van die sestigerjare na Kampstraat en in 1971 na ’n huis in Bo-Oranjestraat in Oranjezicht, waar sy twee seuns uit sy tweede huwelik by hulle kom bly het, op aandrang van hul pa.
Werk in die Parlement
Vanaf 1967 is hy werksaam by die Parlement en was later as assistent-sekretaris aangestel. In hierdie kapasiteit het hy ’n handboek vir voorsittende beamptes van die Parlement saamgestel en na die aanvaarding van die Nuwe Bedeling in die tagtigerjare, waarin daar aparte kamers vir Kleurlinge en Indiërs ingeruim is, word hy aangestel as Sekretaris van die Indiërs se Raad van Afgevaardigdes. Weens sy siekte (kanker van die lewer) was hy egter nie in staat om hierdie posisie op te neem nie. Gedurende sy aanstelling as 'n staatsbeampte was hy ook kunsresensent vir Die Burger.
Sterfte
Op 21 April 1985 is hy in sy huis in Kaapstad aan kanker oorlede. Hy word oorleef deur sy vrou Susanna, sy vrou uit sy tweede huwelik Naomi, en sy kinders André en Suretha.
Skryfwerk
Hy het sy hand gewaag aan die roman, novelle en kortverhaal en het ook jeugverhale en gedigte geskryf.
Romans
Die roman Want ons is van gister behandel ’n jong student (Andries Beukes) wat betrokke raak by die Kommunistiese ondergrondse politieke beweging teen die apartheidsregering. Die hooffiguur, in sy adolessensie steeds op soek na betekenis en sekerheid, vind egter nie die sin in sy verset nie. Eindelik moet hy met sy lewe boet vir geen goeie rede nie. Hierdie roman spreek veral die belangrikheid van betekenis in die lewe aan.
Novelle en kortverhale
In Skerwe word ’n novelle en vyf kortverhale opgeneem wat onder andere sterk aangeprys word deur André P. Brink, wat dit die “mees miskende boek van sewentig” noem. In aansluiting by die titel is die verhale almal brokstukke van lewe, waar ook die karakters se lewens op een of ander wyse in skerwe lê. Die novelle, Doolweë, behandel die soeke van ’n avonturier na ’n legendariese wit koningin in Afrika, wat deur die inboorlinge verafgod word. Hy vind haar, half-mal en aantreklik, waar sy met haar beperkte verstandelike vermoëns in der waarheid onskuldig leef (omdat sy letterlik nie weet nie) binne wat in realiteit ’n paradys is. Die terugkeer uit hierdie paradys na die normale draai die sprokie nek-om, met die koningin wat gestig toe gaan en die avonturier wat weer in drankmisbruik verval. Besonder treffend is ook die half-sprokie, half-gelykenis, half-storie Die pêruiter se pê is uit, oor die ruiter wat oor die koning se tuinmuur loer en verlief raak op die prinses, maar bedroë daarvan afkom wanneer hy daarin slaag om nader kennis te maak. Brink voorspel dat hierdie verhaal nog een van die klassieke verhale in Afrikaans gaan word.
Vertaalwerk
Hy is ook oorverteller van die Oud-Ierse sprokie Guleesh. Ten tyde van sy dood is hy besig met ’n onvoltooide Engelse roman.
Digkuns
Nadat hy per geleentheid gedigte in Standpunte gepubliseer het, verskyn sy digbundel Wintervure, wat veral herinneringsverse bevat. Die gedigte spreek van ’n terugverlang na die kinderfantasieë en jeugwêreld, waar die herinneringe ’n skuilplek en beskerming bied, soos ’n vuur in die winter. Daar is egter ’n bewustheid dat hierdie dinge onherroeplik verby is. Titels soos Dolende ridder, Askeet en Boemelaar gee ook blyke van die buitestaanderskap en afsondering (selfs eensaamheid) wat ’n deurlopende tema is.
Eerbewyse
Sy sestigste verjaarsdag was in 1991 postuum herdenk met ’n gedenkbundel Kobus van Zyl 60, wat in ’n beperkte, genommerde oplaag uitgegee was en op daardie dag aan sy weduwee oorhandig was. Die bundel bevat ’n boodskap van sy weduwee, bydraes deur Leon Rousseau en Johan Vosloo en ’n fragment uit sy onvoltooide roman.
Glenn Ford
Gwyllyn Samuel Newton "Glenn" Ford (1 Mei 1916 - 30 Augustus 2006) was ’n  Kanadese akteur.
Loopbaan
Hy was die seun van ’n Kanadese spoorwegamptenaar. Toe hy agt jaar oud was, het sy gesin na Kalifornië verhuis.
Verhoog en rolprente
Op 19 het hy sy debuut op die verhoog gemaak. Sy eerste rolprentrol was vir 20th Century Fox, maar daarna het hy ’n kontrak geteken met Columbia, waarvoor hy in 18 jaar in sowat 50 prente gespeel het. Sy eerste groot rol was in Heaven with a Barbed Wire Fence.
Sy mees noemenswaardige rol was in 1946, saam met Rita Hayworth in Gilda. Verskeie flieks met Ford in was hierna egter minder suksesvol. Sy beste rolle was in die flieks van die Oostenrykse regisseur Fritz Lang: The Big Heat en Human Wishes. Nog groot en duur prente, hoewel nie almal kommersiële suksesse nie, was Framed, Experiment in Terror en Four Horsemen of the Apocalypse.
Ford het nooit ’n Oscar gewen nie, en in die 1960's het sy ster stadigaan verdof. In 1978 het hy ’n byspelerrol gehad in Superman as Jonathan Kent, Clark se aangenome pa.
Televisie
In 1971 was Ford in die televisiereeks Sam Cade. Hy was ook te sien in verskeie prente wat vir TV gemaak is, soos The Brotherhood of the Bell (1970), The Greatest Gift (1974), The Disappearance of Flight 412 (1974), The 3,000 Mile Chase (1977) en The Sacketts (1979). Sy laaste rol was in die drama Final Verdict (1991).
Gevlekte speg
Die Gevlekte speg (Campethera cailliautii) is 'n skaars tot algemene standvoël van woudrand, rivierbos, breëblaarboomveld en ruigtes. Die voël is 15 – 18 cm groot en weeg 35 - 46 gram. In Engels staan die voël bekend as die Green-backed Woodpecker.
1316
Die jaar 1316 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 16de jaar van die 14de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Drie (sport)
'n Drie (of doel) is een van die belangrikste maniere waarop punte in rugby aangeteken word. 'n Drie word aangeteken wanneer 'n speler die bal in sy teenstanders se doelgebied druk (teen die grond met sy hande of ander liggaamsdeel).
Televisieskeidsregter
Indien 'n televisieskeidsregter (TMO of videoskeidsregter) aangestel is, mag die skeidsregter op die veld hom vir advies vra voordat 'n drie toegestaan of afgewys word. Onder huidige protokol mag die TMO slegs adviseer of die bal werklik gedruk is op die grond in die doelarea; of die baldraer of die bal die kantlyn geraak het in die proses van die driedruk; en of enige ontoelaatbare spel gepleeg is deur enige speler tydens die proses.
Puntewaarde
'n Drie in rugby is tans vyf punte werd. Dit was egter nie altyd so nie en was op 'n stadium drie punte werd. Die puntewaarde is egter oor die jare aangepas om die waarde van 'n drie relatief tot dié van 'n strafskop of skepskop te verhoog. Dit is hoofsaaklik gedoen om die spel aanskoulik te hou vir toeskouers deur meer klem op die druk van drieë te plaas.
Verdoel (Vervyf onder die ou reëls)
duimnael|220px|[[Stirling Mortlock skop die bal deur die pale om 'n drie suksesvol te verdoel vir die Brumbies tydens 'n oorwinning teen die Western Force]] Wanneer 'n drie gedruk word, kry die span wat gedruk het die geleentheid om die drie te verdoel (of te vervyf onder die ou reëls, vanweë die feit dat 'n verdoelde drie voorheen 5 punte werd was) om die puntewaarde van die drie om te skakel in meer punte. Die skop word geneem van enige punt op die veld wat in lyn is met die plek waar die drie gedruk is, wat parallel is met die kantlyn. Die skopper kan dus die bal so plaas dat hy 'n wyer aansig van die pale het om sy skop te vergemaklik. 'n Doelskop is suksesvol wanneer dit bo-oor die dwarslat gaan en tussen die regop pale (of dié se verlenging boontoe) deur is. Die skop kan in die vorm van 'n skepskop of 'n stelskop wees. Die meeste skoppers verkies egter die stelskop omdat dit meer akkuraat geag word as 'n skepskop. In sewesrugby (wat met dieselfde reëls as die 15-man weergawe gespeel word) mag 'n doelskop egter net 'n skepskop wees, om tyd te bespaar.
In 'n poging om die skop makliker te maak sal die aanvallende span probeer om die drie so naby aan die pale as moontlik te druk. 'n Doelskop is twee punte werd wat beteken dat 'n suksesvolle skop die waarde van 'n drie opskuif van vyf na sewe punte.
Toeka tot nou
In vroeë vorme van rugby was die doel van die spel om doele aan te teken. 'n Drie is toegeken vir wanneer die bal in die opponente se doelgebied gedruk is; dit was egter geen punte werd nie maar dit het die span wat die drie gedruk het in staat gestel om die bal oor die pale te probeer skop sonder dat die opponente inmeng. Indien hierdie skop suksesvol was sou die drie omgeskakel word in 'n doel. (Die Engelse terme stel dit so: the opposition can "try" to kick at goal; if the kick is successfull the "try" would be "converted" in a "goal".)
Moderne rugby verkies egter om eerder drieë te druk omdat die drie meer punte tel. Daar word steeds 'n verdoelskop toegeken wanneer 'n drie gedruk is, maar dit word deur spanne gesien as ekstra punte. Hierdie skoppunte kan egter die verskil tussen wen en verloor beteken, dus poog spankeurders om een betroubare stelskopper in hul span in te sluit.
Abell 2218
Abell 2218 is ’n swerm sterrestelsels meer as 2 miljard ligjare van die Aarde af in die sterrebeeld Draak.
Dit dien as ’n kragtige gravitasielens: Dit vergroot en verwring alle sterrestelsels agter die kern van die swerm in lang boë. Dié stelsels lê almal uitgestrek om die kern van die swerm en van sommige is meer as een beeld te sien – laasgenoemde is gewoonlik sigbaar as ’n dubbele stelsel met ’n derde, dowwer een daarnaby.
Gravitasielens
Die afstand en soort sterrestelsel kan aan die kleur uitgeken word. Die oranje boog op die foto is ’n elliptiese sterrestelsel met ’n rooiverskuiwing van z=0,7. Die blou boë is stervormende stelsels met ’n rooiverskuiwing van z=1-2,5.
Oos-Kaapse reusebroodboom
Dit is een van die grootste broodbome en kan tot 4 m hoog en die blare tot 3,5 m lank word. Die sade is rooi, ovaalvormig en ongeveer 2,3 cm lank. Dit word deur die IUBN as 'n kwesbare spesie geklassifiseer. Die boom lyk baie soos die reusebroodboom.
Die boom se FSA-nommer is 3
Gougheiland
Gougheiland (ook bekend as Gonçalo Alvares) is 'n vulkaniese eiland wat uit die Suid-Atlantiese Oseaan rys tot 'n hoogte van 900 meter (2950 voet) bo seespieël en 'n benaderde oppervlakte van 65 km² (25 myl²).
Dit sluit klein satellieteilande en rotse soos Suidweseiland, Saaleiland (suid), Tristianarots, Isoldarots (wes), Ronde-eiland, Kegeleiland, Lot se Vrou, Kerkrots (noord), Pikkewyneiland (noordoos), en Die Admirale (oos) in.
Dit is 'n afgeleë en eensame plek, omtrent 350 km (220 myl) suidoos van ander eilande in die Tristan da Cunha-groep, 2700 km (1700 myl) van Kaapstad, en meer as 3200 km (2000 myl) van die naaste punt van Suid-Amerika. Dit is 'n besitting van die Verenigde Koninkryk en die enigste inwoners is die bemanning van 'n weerstasie wat Suid-Afrika konstant sedert 1956 instand hou.
Die eiland is vernoem na Charles Gough, wat dit na bewering in 1731 (her)ontdek het. Die Gough- en Inaccessible-eilande is in 1995 deur UNESCO as wêrelderfenisgebied gelys. Dit is deel van die Tristan da Cunha-eilandgroep op die Atlantiese oseaanrif in die middel van die Atlantiese Oseaan, en is ongeveer 2 200 km wessuidwes van Kaapstad en 2700 km oos van Suid-Amerika geleë.
Die ander eilande van die groep is, soos die naam aandui, Tristan da Cunha, en 2 kleiner eilande, bekend as Inaccessible en Nightingale. Gough-eiland is ongeveer 350 km suidoos van Tristan da Cunha, byna op die subtropiese konvergensie, geleë. Hierdie konvergensie is, soos die Antarktiese konvergensie, ŉ gebied waar kouer water onder warmer water inbeweeg.
Die kouer water is in hierdie geval die sub- Marion-antarktiese water, wat reeds heelwat warmer as die Antarktiese water is. Die oorgang van koue na warm water is nie sigbaar nie, maar die verskil in klimaat wat daarmee gepaard gaan, kan duidelik gevoel word.
Die kenmerkende sterk westewinde van die suidelike oseane is ook by Gough-eiland aanwesig. Die geologie en geomorfologie van die eiland kom baie ooreen met dié van Marion-eiland. Die eiland is egter heelwat kleiner as Marion-eiland en nie so hoog nie. Die hoogste pieke is Edinburghpiek (910 m) en Expeditionpiek (894 m).
Fauna
Die muise is veronderstel om in die komende jare uitgewis te word. Die Breëbekwalvisvoël broei ook op die eiland. Soos op Marion-eiland bestaan die fauna hoofsaaklik uit rondtrekkende seevoëls en robbe wat op die eiland broei. Een van die volopste voëls is die geelkuifpikkewyn (Eudyptes cristatus), waarvan daar in die broeiseisoen ongeveer twee miljoen oor die eiland versprei is. 'n Interessante aspek van die eiland is die twee endemiese landvoëls wat daar voorkom.
Hulle is die Goughstreepkoppie (Rowettia goughensis) en 'n nie-vlieënde waterhoender (Gallinula nesiotis). Die 2 soogdierspesies wat die eiland gereeld besoek, is dieselfde as op Marion-eiland, naamlik die olifantrob en die Kerguelen-pelsrob. Van eersgenoemde is daar egter maar ongeveer 250, terwyl daar ongeveer 20 000 pelsrobbe is. Die pelsrobbe neem toe in 'n tempo van ongeveer agt persent per jaar.
Muise (Mus musculus) het reeds lank gelede van skepe af op die eiland gekom, maar hulle rig blykbaar min skade aan; daar is geen katte nie. Indringerspesies is verantwoordelik vir die grootste verlies van biodiversiteit op eilande; en is die tweede grootste oorsaak van uitsterwings na habitatverlies. Gough-eiland is by geleë. Topografiese kenmerke sluit die High Peak, Mount Argus, Hags Tooth, Mount Rowett, die Sea Elephantbaai, Questbaai, en die Hawkinsbaai in.
Geskiedenis
Portugese seevaarders het die eiland in 1505 ontdek en dit Gonçalo Alvarez genoem. In 1731 het 'n Britse seekaptein, ene Gough, 'n eiland ontdek wat hy Gough-eiland genoem het, maar die posisie daarvan het hy verkeerdelik ongeveer 640 km oos van die huidige Gough-eiland aangedui, waar daar geen eiland bestaan nie. Namate kaarte van die suidelike oseane oor en oor geteken is, is die posisie van Gough-eiland al hoe meer wes aangedui, totdat kaarttekenaars in die 18e eeu besef het dat Gough-eiland en Gonçalo Alvarez dieselfde eiland is.
In 1938 het 'n Britse oorlogskip die eiland besoek en is dit deur die Britte tot 'n besitting van St. Helena, 'n Britse kolonie, geproklameer. Die enigste intensiewe navorsing wat tot onlangs op die eiland gedoen was, was toe 'n groep Britse navorsers die eiland in 1955/56 vir 'n periode van 6 maande besoek het.
Tans word daar egter veral deur Suid-Afrika heelwat navorsing gedoen as deel van die algemene Antarktiese navorsingsprogram. Op 2 April 1976 is Gough-eiland tot natuurreservaat verklaar, wat beteken dat daar, buiten die Suid-Afrikaanse weerstasie, geen versteuring op die eiland mag plaasvind nie.
Plantegroei
Die invloed van die warmer seewater op die klimaat word duidelik in die plantegroei weerspieël; dit is naamlik heelwat meer tropies as die van Marion-eiland. Van seevlak tot op 'n hoogte van ongeveer 300 m is ruigtes van Phylica arborea ('n boom wat tot 5 m hoog word) algemeen, terwyl tussen en ook onder die ruigtes hoofsaaklik varings, insluitende die dwergboomvarings (Blechnum palmi forme), groei. Die hange van die valleie het nat veen as oppervlakbedekking en hierop groei plate mos en digte opstande varings.
Die seevoëls maak graag nes in hierdie veen en dit is gevolglik deurspek met voëlgate. Polle met 'n deursnee van tot 2,5 m van die gras Spartina arundinacea groei in sekere van die laagliggende dele van die eiland, veral op pikkewynbroeiplekke. Hierdie gras het 'n wye verspreiding oor die suidelike oseaniese eilande. Nog 'n gras, maar met heelwat kleiner polle, Poa flabellata, groei teen goed gedreineerde hange en kranse. In 'n spesifieke vallei groei daar meer as 500 m van die see af ŉ groepie Nieu-Seelandse Kowhai-bome (Sophora microphylla), maar niemand weet hoe hulle daar gekom het nie.
Hulle groei nêrens anders op die eiland nie. Van ongeveer 300 m tot op 450 m word die plantegroei deur 'n paar klein struiksoorte van minder as 50cm hoog oorheers. Die substraat waarop hulle groei, is ook veen. Van ongeveer 450 m tot op die hoogste pieke word die plantegroei deur kort gras, rietgras (familie Cyperaceae), en 'n groot verskeidenheid mossoorte gedomineer. Die veenlaag is hier maar baie dun. In holtes kom moerasse voor met 'n tipiese geelbruin kleur, wat ŉ sterk kontras vorm met die swart basalt. Die moerasse kom baie met die Sphagnum-moerasse van die Noordelike Halfrond ooreen.
Chamonix-Mont-Blanc
Chamonix-Mont-Blanc (Frans: [ʃamɔni mɔ̃ blɑ̃]; dikwels kort Chamonix, Frankoprovensaals: Chamônix) is 'n internasionaal bekende skioord en die kosmopolitiese sentrum van Bergklim in Frankryk. Die dorp met 8 640 inwoners (wat in Frans "Chamoniards" genoem word) in die département Haute-Savoie (administratiewe gewes Rhône-Alpes) was in 1924 die gasheerstad van die eerste Olimpiese Winterspele.
Aiguille du Midi
Die Aiguille du Midi is 'n rotsige voorpos van Europa se hoogste berg Mont Blanc. Die berg in die Franse gedeelte van die Mont Blanc-massief het 'n hoogte van 3 842 meter en toring sowat 2 800 meter oor die skioord Chamonix-Mont-Blanc.
Chamonix-Mont-Blanc
Chamonix (afgelei van die Latynse campus munitus) was oorspronklik net die naam van die vallei (terwyl die dorp self as Prieuré of Bourg bekend gestaan het), en die vroegste historiese verwysings na die gebied dateer uit die jare 1229 (Chammonis) en 1236 (Chamonix).
Aiguille du Midi
Die kabelkar (Frans: Télépherique de l'Aiguille du Midi), wat besoekers in twee seksies – met 'n tussenstop by die stasie aan die Plan de l'Aiguille teen 'n hoogte van 2 310 meter – na die bergspits neem, is in 1955 geopen en was destyds met sy eindstasie teen 'n hoogte van 3 777 meter die hoogste ter wêreld. Ná die opening van die kabelkar van die Klein Matterhorn in Zermatt (Switserland) is dit egter nog steeds die tweede hoogste. Die bergstasie met sy uitsigpunt, restourant en kafee is een van die gewildste besienswaardighede in Chamonix. Op die bergspits is ook radio- en televisie-uitsaaigeriewe ingerig.
Die kabelkar na die Aiguille du Midi maak deel uit van 'n reeks kabelkarre in die Mont Blanc-massief. Twee ander belangrike kabelkarre neem toeriste oor die gletser Glacier de Géant en vanuit Entrèves naby Courmayeur (Aostavallei) – met 'n tussenstop by die Refugio (berghotel) Torino (3 375 meter) na die Italiaanse Pointe Helbronner teen 'n hoogte van 3 462 meter. Die sweefspoor oor die gletser is weens die sterk winde in die gebied slegs onreëlmatig in bedryf.
Chamonix-Mont-Blanc
Die Mont Blanc-tonnel met 'n lengte van 11,6 kilometer, wat Frankryk met Italië verbind, lê naby Chamonix.
Geografie
Chamonix-Mont-Blanc lê in die Chamonixvallei, wat van glasiale oorsprong is en met 'n skouspelagtige landskap spog, in die noord-weste van die Alpe-bergreeks. Die dorp word deur 'n aantal hoë berge omring, waaronder die Mont Blanc met sy voorpos Aiguille du Midi in die suide en die bergmassief van die Aiguilles Rouges in die noorde. Van hier vloei die Bossons-gletser (Frans: Glacier des Bossons) in die rigting van Chamonix. Die Arverivier verenig in die Chamonixvallei met die bergstroompie l'Arveyron, wat sy oorsprong in die gletser Mer de Glace het.
Aiguille du Midi
Die bergstasie op die Aiguille du Midi is die uitgangspunt van 'n roete na die Mont Blanc, wat oor die berghut Refuge des Cosmiques en die Mont Maudit-bergspits lei, en van die beroemde skiroete Vallée Blanche, wat oor die gletsers Glacier de Géant en Mer de Glace tot by Montenvers en Chamonix lei. Dit is met 'n lengte van sowat 20 kilometer en 'n hoogteverskil van 2 800 meter die langste in die Alpe.
Chamonix-Mont-Blanc
Geografie
Die Chamonixvallei beslaan 'n oppervlak van 24 546 hektaar en strek oor 'n lengte van meer as 17 kilometer van die Col des Montets tot by die bergstroom Taconnaz. Die sentrum van Chamonix lê teen 'n hoogte van 1 035 meter bo seevlak.
'n Aantal kleiner dorpe maak deel uit van die Chamonix-munisipaliteit, soos byvoorbeeld les Bossons, les Praz de Chamonix, les Tines, le Lavancher en Argentière met sy bekende skigebied Les Grands Montets, wat veral jonger skisportgeesdriftiges lok, asook Le Tour in die uiterste noorde van die vallei. Die bergpas Col des Montets met 'n hoogte van 1 461 meter lê eweneens in die noorde van die Chamonixvallei en verbind die gebied in noord-oostelike rigting met Switserland. Die Mont Blanc-tonnel verbind Chamonix met Italië. Die Switserse en Italiaanse grens is elkeen sowat 15 kilometer van Chamonix af, en die grense van Frankryk, Switserland en Italië loop op die bergspits van die Mont Dolent (teen 'n hoogte van 3 820 meter) saam.
Aiguille du Midi
Die panorama
In die weste bied die bergspits 'n asemberowende uitsig oor Chamonix en 'n aantal berggebiede, waaronder die bergmassief van die Aiguilles Rouges, die Aravis, die Chablais, die Genevois, die Jura en die Chartreuse.
Chamonix-Mont-Blanc
Geskiedenis
Die geskiedenis van die Chamonixvallei begin nie só ver terug in die verlede soos dié van baie ander Franse gebiede nie. Die vallei was gedurende die Ystydperk met ys bedek, en eers in die antieke tydperk begin volke soos die Liguriërs, Ceutrone, Allobrogers en Kelte hulle in die vallei vestig. Ná die einde van die Romeinse heerskappy het die plaaslike bevolking die landbougrond met die Germaans-Boergondiese invallers gedeel.
In 1032 het Chamonix, wat nou verbonde was aan die stad Genève, 'n deel van die Koninkryk van Boergondië geword. Die dorp se geskiedenis begin eers in 1091, toe graaf Aimon de Genève die Chamonixvallei met sy 31 gehugte aan die Piëmontese Benediktyne-klooster van St. Michel de la Cluse naby Turyn geskenk het.
Op 21 Junie 1741 het die Britte Windham en Pocock, wat as die eerste moderne reisigers beskou word, Chamonix as 'n reisbestemming ontdek. Die Chamonixvallei was toe nog 'n baie afgeleë gebied wat veral op landbou gesteun het. Handel is hoofsaaklik met aangrensende gebiede gedryf; so is onder meer wyn na Wallis (Valais) in Switserland uitgevoer. Die Britte se geesdriftige berig oor hulle besoek aan die gletser Mer de Glace is in Londen gepubliseer en het vervolgens in 'n aantal literêre tydskrifte in Europa verskyn. Die reisjoernaal het toere na die Alpegletsers gou gewild gemaak.
Desondanks het die ruwe bergwêreld nog steeds baie gevare ingehou. Die gletsers het destyds nog tot by die laer geleë gebiede gestrek en 'n gedeelte van die landbougrond bedek, terwyl die onberekenbare berge weens die lawines en rottstortings 'n konstante bedreiging vir die bewoners van die vallei was. Slegs 'n klein aantal jagters en versamelaars van kristalle het die bergwêreld aangedurf.
Die belangstelling van die geleerdes en navorsers van die 18de en 19de eeu het 'n nuwe tydperk vir die vallei ingelui. In 1760 het die Geneefse natuurkundige Horace-Bénédict de Saussure 'n reis na Chamonix onderneem en die Brévent beklim, van waar hy ook die Mont Blanc ontdek het. Hierdie ontdekking het hom nog meer aangespoor om meer oor daardie bergspits te wete te kom, waarop tot dusver nog deur geen mens betree is nie. De Saussure het 'n groot beloning aan die eerste mens uitgeloof wat vir hom 'n pad na die Mont Blanc-bergspits sou wys. Hy was veral van voorneme om bo-op die berg 'n aantal natuurwetenskaplike eksperimente uit te voer.
Op 8 Augustus 1786 het Jacques Balmat en Michel-Gabriel Paccard die "dak van Europa", soos die Mont Blanc dikwels genoem word, vir die eerste keer beklim en sodoende die moderne alpinisme "uitgevind". Ook de Saussure was ná hierdie eerste bestyging daarin geslaag om die Mont Blanc te beklim. In dieselfde jaar het die Chamoniards van die priory onafhanklik geword.
Ná die eerste bestygings deur Balmat, Piccard en de Saussure het talryke wetenskaplikes die bergpieke in die omgewing aangedurf, en in hulle voetspore het baie bekende persoonlikhede gevolg – waaronder skrywers en digters soos Ruskin, George Sand, Victor Hugo en Duhamel; skilders soos Loppé, Linck en Bouillette; Engelse avonturiers soos Whymper, Moor, Mummery en Isabella Straton; adellikes soos Henriette d'Angeville, die Belgiese koning Albert I, die Franse keiser Napoléon en sy eggenote en President Fallières. Almal het daartoe bygedra om Chamonix en die Mont Blanc aan 'n groter publiek bekend te stel.
Die bergbewoners het 'n nuwe inkomste as berggidse gevind en hulle in 1821 in die Compagnies des Guides saamgesluit. In 1860 is Savoie by Frankryk ingelyf, en keiser Napoléon III het 'n amptelike besoek aan sy nuwe provinsie afgelê. In 1870 is die eerste rypad na Chamonix geopen, tussen 1901 en 1908 het 'n sweefspoor ontstaan, en vervolgens is die eerste skilifte opgerig. In Januarie 1924 het Chamonix as die gasheerstad van die eerste Olimpiese Winterspele opgetree. Die wintersport het sodoende 'n ongekende promosie gekry.
Chamonix het vervolgens tot een van die wêreldsentrums van alpinisme en wintersport ontwikkel. Sedert 1965 word Chamonix deur die Mont Blanc-tonnel met omliggende gebiede verbind. 'n Skiroete (die Haute Route) loop tot in die Walliese Alpe in Switserland.
Besienswaardighede
Die Montenverstrein is 'n tandrattreinspoor, wat sedert 1909 Chamonix met die Hôtel de Montenvers-stasie (1 913 meter bo seevlak) naby die Mer de Glace-gletser verbind. Die eindstasie spog met 'n hotel, 'n panorama-restourant, 'n galery van Alpekristalle en 'n museum wat die Alpefauna behandel.
Die Mont Blanc-tonnel is 'n padtonnel naby die Mont Blanc, wat in die tydperk tussen 1957 en 1965 gebou is. Die tonnel met 'n wydte van 8,6 meter en 'n lengte van 11,6 kilometer loop onder die berg tussen Chamonix en die Italiaanse dorp Courmayeur in die Aostavallei. Dit is een van die belangrikste transalpynse roetes, veral vir Italië wat sowat 'n derde van sy goedere, wat vir Noord-Europa bestem is, deur hierdie tonnel vervoer.
Vundu
Die Vundu (Heterobranchus longifilis) is 'n varswatervis wat voorkom in die middel- tot laer gedeeltes van die Zambezirivier, die Kongorivier insluitende die Tanganjikameer, Edwardmeer en die Nylrivier. In Engels staan die vis ook bekend as Vundu.
Voorkoms
Die vis het 'n groot kop met lang baarde wat verby die kop strek. Die vis is olyfgrys of rooibruin van kleur terwyl die kop en pens aan die onderkant wit is. Die onvolwasse visse het swart vlekke op die tweede dorsale vin. Die vis word tot 1,17 m lank en kan tot 55 kg weeg. Die Zimbabwe-hengelrekord is 50 kg en die Malawi-rekord is 29,71 kg.
Habitat en gewoontes
Die vis leef in die hoofstroom van diep riviere of in diep poele of mere. Die vis is naglewend, vreet feitlik enigiets insluitend ongewerweldes, insekte, vis en ander gewerweldes in hul larwestadia.
Die vis broei in die somer gedurende die reënseisoen, en die eiers en klein vissies word langs plante in vlak water aangetref. Die vis kan tot 12 jaar oud word en is die grootste varswatervis in Suider-Afrika.
VfL Kirchheim
VfL Kirchheim is 'n sportklub uit Kirchheim unter Teck in die deelstaat Baden-Württemberg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub nog 17 ander afdelings, onder andere vir atletiek, swem, ski, kegelbal, karate, tafeltennis, gimnastiek, pluimbal, handbal, tennis en stoei.
Die klub het op 6 Julie 1881 ontstaan as die gimnastiekklub Turnverein 1861 Kirchheim. Die sokkerafdeling het in 1911 onafhanklik geword as VfB Kirchheim. Op 20 Mei 1933 is daar weer met die moederklub (op daardie stadium bekend as TSV 1861 Kirchheim nadat daar met TB 1888 Kirchheim 1922 saamgesmelt is) saamgesmelt om Turn- und Sportvereinigung Kirchheim te vorm. Die vereniging het egter weer uitmekaar gespat op 26 Februarie 1935, maar in 1945 het die klubs weer saamgesmelt as VfL Kirchheim.
Lucy May Barker
Lucy May Barker (gebore 4 April 1992) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Woman in Black (2012) en in die televisiereekse Doctors (2000) en The Impressions Show with Culshaw and Stephenson (2009).
VfL Kirchheim
In 1941 het die klub aan die uitspeelwedstryde om promosie na die Gauliga Württemberg deelgeneem, maar was onsuksesvol. Kirchheim het in 2003 as Württembergse uitklopbekerkampioen aan die eerste rondte van die DFB-Pokal deelgeneem, maar is deur Hannover 96 uitgeskakel.
Rhydian Vaughan
Rhydian Vaughan (gebore 10 Maart 1988) is 'n Britse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Girlfriend Boyfriend (2012), Chronicles of the Ghostly Tribe (2015), Empire Hotel (2018), en The Ark: An Iron Sky Story.
Ernest Whitman
Ernest Whitman (21 Februarie 1893 – 5 Augustus 1954) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Prisoner of Shark Island (1936), Jesse James (1939), Third Finger, Left Hand (1940), en Road to Zanzibar (1941).
1317
Die jaar 1317 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 17de jaar van die 14de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Ekistika
Ekistika (ook nedersettingsleer) het betrekking op die wetenskap van menslike nedersettings, insluitend streeks-, stads- en gemeenskapsbeplanning en woningontwerp. Die groot dryfveer van ekistika was die opkoms van groterwordende en ingewikkelde stedegroepe wat selfs na ’n wêreldwye stad geneig het. Die studie betrek elke tipe menslike nedersetting en gee besondere aandag aan geografie, ekologie, menslike sielkunde, antropologie, kultuur, politiek en soms ook estetika.
As ’n wetenskaplike studiemodus is ekistika afhanklik van statistiek en bewkrywing wat in vyf elemente of beginsels georganiseer is: natuur, antropos, gemeenskap, strukture en netwerke. Dit is in die reël ’n meer wetenskaplike veld as stadsbeplanning en het ’n noemenswaardige oorvleueling met sommige van die minder bedwonge velde van argitekturele teorie.
In toepassing word gevolgtrekkings gemaak wat gemik is op die bereiking van eendrag tussen die bewoners van ’n nedersetting en hul fisiese en sosio-kulturele omgewings.