cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruin mense
Godsdiens en feeste
Daar word van elke Moslem verwag om minstens een keer in sy lewe 'n pelgrimstog na Mekka te onderneem. As hulle dit kan bekostig, word die bedevaart selfs meermale onderneem. Vir seuns is die Tamat-plegtigheid baie belangrik. Van die ouderdom van 9 tot 10 jaar word hulle in die leerstellinge van die Koran onderrig tot hulle gereed is vir die Tamat, die finale "eksamen". Die seuns stap in ’n stadige prosessie en gekleed in syklede en tulbande van die skool tot by die moskee, waar hulle lang dele uit die Koran moet kan voordra.
Die voordrag moet nie net woordeliks korrek wees nie, maar die Arabiese uitspraak en die nuanses moet perfek wees. Die fees wat daarop volg, word in die moskee gehou. Die Kaapse Maleiers heg ’n spesiale betekenis aan die feit dat hulle in 'n sirkel van graftombes of kramatte woon. Die belangrikste kramat is die van sjeg Joesoef (sjeik Josef) by Faure, terwyl ander op Seinheuwel, by Constantia en Dude Kraal en een op Robbeneiland geleë is. Die belangrikheid van die graftombes is meer as 250 jaar gelede deur Khardi Abdoesalem verkondig toe hy die Maleiers aan die Kaap belowe het dat hulle nasate in ’n heilige sirkel van kramatte sal woon waarbinne hulle teen vuur, hongersnood, plae, aardbewings en seegetye beskerm sal word.
Een van die skouspelagtigste Maleier-seremonies is die kalifa, wat oorspronklik 'n godsdienstige seremonie ter ere van een van Mohammed se dissipels was maar wat mettertyd 'n swaardspel geword het. Te midde van dreunsang en trommespel verval die deelnemers in 'n semi-hipnose en steek swaarde en ander skerp voorwerpe in hul liggame sonder om tekens van pyn of bloeding te toon.
Huwelike
Die troue is die kleurvolste Maleierseremonie. Die ortodokse Maleier nader nie self die meisie van sy keuse oor ’n moontlike huwelik nie. Die onderhandelings word deur die vaders gevoer. Die onderhandelings gaan onder meer oor 'n bedrag geld wat die bruidegom aan sy bruid moet betaal, en as ooreengekom word, is die paar verloof. Net die bruidegom woon die huweliksplegtigheid vroeg die oggend saam met sy vriende en manlike familielede in die moskee by. Die bruid word deur haar vader verteenwoordig. Die diens word oor die algemeen in Arabies gehou, hoewel sekere dele ook in Afrikaans aangebied kan word.
Kleredrag
Die hedendaagse Maleiers dra oor die algemeen Westerse kleredrag. Die vroue is steeds baie lief vir helderkleurige rokke en dra soms 'n swart sluier, die sogenaamde milaja, voor die gesig. Die ou tradisie dat vroue se gesigte in die openbaar bedek moet wees, het egter heeltemal in onbruik verval. Baie mans dra 'n fes, en priesters bind 'n woelsel ('n doek) om die fes. Mans wat van die pelgrimstog na Mekka terugkeer, word hadji's genoem en word van die ander onderskei deur 'n tossel op die fes te dra. By hul terugkeer dra die mans ook dikwels 'n soort mantel, 'n tulband en sandale, terwyl die vroue bont syrokke en ’n dubbele sluier, wat die onderste deel van die gesig bedek, dra.
Daaglikse lewe
Maleiers is oor die algemeen baie gesinsvas en groepsgebonde. Jong mense word aangemoedig om soveel moontlik tuis te wees en die vroue is minder geneig om beroepe buitenshuis te aanvaar as ander bruin vroue. Maleiers is lief vir sang, pieknieke en sekere sportsoorte soos rugby. krieket of sokker en leef die aktiwiteite grootliks binne die eie groep uit. Hulle het hul eie sportklubs en koorverenigings wat gereeld teen mekaar meeding.
Talle Afrikaanse volksliedjies, soos byvoorbeeld Daar kom die Alabama, het hul oorsprong by die Kaapse Maleiers. Die daaglikse lewe van die Maleier word tot groot hoogte deur godsdienstige gebruike beïnvloed. Hoewel geregte soos melktert en koesisters graag geëet word, mag vleis byvoorbeeld net by Moslemslagters gekoop word. Sterk drank word oor die algemeen nie in Maleierhuise bedien nie. By ortodokse Maleiers word 'n kind op die sewende dag ná geboorte in die huis van die ouers gedoop.
As deel van die seremonie word 'n klossie van die kind se hare afgesny. Seuns word op een of twee jaar besny. Wanneer 'n Maleier sterf, word hy nooit alleen gelaat nie en daar word aanhoudend vir hom gebid. Die lyk word eers met heilige water en daarna met gewone water en seep gewas en die vingernaels skoongemaak. Daarna word skoon water drie keer oor die kop, gesig, arms en bene gegooi en dan drie keer langs die regterkant van die lyk en drie keer langs die linkerkant. Drie lakens word om die lyk gevou en 'n diens word in die oorledene se huis of in die moskee gehou.
Die lyk mag nie in 'n voertuig na die begraafplaas vervoer word nie maar moet op 'n draagbaar soontoe gedra word. Slegs mans mag aan die begrafnisoptog deelneem en die lyk word met sy gesig na Mekka begrawe. Op die 7de, 40ste en 100ste aand ná die begrafnis word in die huis van die oorledene gebid. Lampe word op feesaande in die begraafplaas aangesteek en die grafte word oor die algemeen baie goed versorg.
Apartheidsjare
Tydens die apartheidsjare is die Suid-Afrikaanse bevolking in vier groepe verdeel, naamlik Blankes, Kleurlinge, Asiate en Swartes. Die Kaapse Maleiers, wat van Asiatiese oorsprong is, is egter nie as Asiate geklassifiseer nie, maar as Kleurlinge.
Ook die Namas, Boesmans en Hottentotte is as Kleurlinge geklassifiseer omdat hulle Afrikaanssprekend is en tot die San-familie behoort.
Geregte
Verskeie tradisionele Suid-Afrikaanse geregte kan na die bruin mense teruggespoor word. Bobotie, snoekgebaseerde geregte, koesisters, bredies en Maleise roti is stapelgeregte van sowel bruin as ander Suid-Afrikaners.
Klokversnelling
Klokversnelling is die proses waar 'n rekenaarkomponent gedwing word om teen 'n hoër kloksnelheid te werk as waarvoor dit deur die vervaardiger ontwerp of aanbeveel word. Dit word gewoonlik gedoen deur rekenaargeesdriftiges om die werkverrigting van hulle rekenaars te verhoog. Sommige van dié mense koop goedkoper rekenaars en verhoog die kloksnelhed om hoër snelhede te verkry of koop duur komponente en versnel dan die klok om selfs beter werkverrigting te verkry as wat die komponente gewoonlik toe in staat is. Ander mense gebruik klokversnelling van komponente om te verseker dat hulle ouer stelsels steeds aan stelselvereistes voldoen eerder as om nuwe hardeware aan te skaf soos voorgeskryf deur sagteware handelaars.
Gebruikers wat hulle komponente se kloksnelheid verhoog, fokus gewoonlik hulle aandag op die Sentrale verwerkingseenheid, videokaarte, die moederbord se geïntegreerde stroombane en RAM. Dit word gedoen deur die SVE-klokvermenigvuldiger te manipuleer en die moederbord se voorkantbus totdat 'n maksimum stabiele bedryfsfrekwensie bereik word. Die idee is eenvoudig, maar die variasies in die elektriese en fisiese eienskappe van rekenaarstelsels maak die proses ingewikkelder. SVE-vermenigvuldigers, busverdelers, elektriese potensiaalverskille, termiese ladings,verkoelingstegnieke en verskeie ander faktore kan dit beïnvloed.
Oorwegings
Daar is verskeie kwessies wat oorweeg moet word wanneer daar oorweeg word om die kloksnelhede te verhoog. Die eerste oorweging is om te verseker dat daar voldoende krag is om teen die nuwe spoed te bedryf. Omdat fyn toleransies vereis word vir verhoogde kloksnelhede sal slegs baie duur moederborde met ingeboude klokverstellings, wat rekenaarentoesiaste sal gebruik, toegerus wees. Moederborde met minder verstellings soos wat tipies op oorspronklike vervaardigerstelsels ingebou word, beskik gewoonlik nie oor sulke verstellingsmoontlikhede nie om die moontlikheid van verkeerde verstellings te vermy en die gevolglike ondersteunings- en waarborgkostes van die vervaardiger te vermy.
Verkoeling
Alle elektroniese stroombane wek hitte op as gevolg van die beweging van elektrone. Soos die klokfrekwensies in digitale stroombane verhoog word, sal die hitte wat opgewek word deur komponente ook verhoog. Vanweë die verhoogde warmte-opwekking deur komponente met verhoogde kloksnelhede, word 'n doeltreffende verkoelingstelsel benodig om te verhoed dat die hardeware beskadig word.
Verder is digitale stroombane geneig om stadiger te werk by hoë temperature as gevolg van veranderinge in die eienskappe van MOSFET-toestelle. Omdat die meeste standaard verkoelingstelsels ontwerp word vir die hoeveelheid warmte wat opgewek word met die klok in onversnelde toestand, moet daar tipies van meer doeltreffende verkoelingstelsels gebruik gemaak word, soos kragtige waaiers of groter koelplate. Grootte, vorm en materiaal beïnvloed almal die vermoë van 'n koelplaat om warmte te verwyder. Doeltreffende koelplate word dikwels geheel en al uit termies geleidende koper vervaardig, maar hulle is gewoonlik baie duur.
Aluminium word meer dikwels vir koelplate gebruik aangesien dit goedkoper is as koper. Gietyster is die goedkoopste maar het 'n baie lae termiese geleidingsvermoë.
Waterverkoeling wat ooreenkomste toon met 'n motor se enjinverkoelingstelsel is meer doeltreffend as koelplaat en waaierkombinasies as dit reg geïnstalleer word.
Termo-elektriese verkoelingstoestelle wat ook bekend staan as Peltier-toestelle het onlangs baie gewild geword vir gebruik met verwerkers wat baie warmte vrystel. Termo-elektriese verkoelingstoestelle skep temperatuurverskille tussen twee plate deur 'n elektriese stroom deur die plate te laat vloei. Die metode is baie doeltreffend op die punt waar verkoeling benodig word maar het die probleem dat daar meer afvalhitte opgewek word wat uit die rekenaarkas verwyder moet word. Om hierdie rede is dit dikwels nodig om termo-elektriese verkoelingstoestelle met konveksie gebaseerde koelplate of waterverkoelingstelsels aan te vul.
regs|duimnael|[[stikstof|Vloeibare stikstof kan ook gebruik word om 'n klokversnelde stelsel af te koel as uiterste maatreëls nodig is.]] Ander verkoelingsmetodes wat gebruik kan word is meganiese konveksie- en faseveranderingstelsels (soos wat in yskaste gebruik word). Vloeibare stikstof, -helium en ook droë ys kan gebruik word as verkoelingsmiddels in uiterste gevalle, soos wanneer pogings opgestel word om rekords op te stel of wanneer daar geëksperimenteer word, maar is nie prakties vir daaglikse gebruik nie aangesien die houers hervul moet word soos die verkoelingsmiddel verdamp en verder vorm kondensasie op rekenaarkomponente wat kan lei tot kortsluitings. Teen temperature laer as -173 °C sal silikongebaseerde spervlak veld-effek transistors (JFET) se werking vertraag word en teen - 233 °C sal die toestelle geheel en al ophou funksioneer.
Verkoeling kan ook bewerkstellig word deur die rekenaarkomponente direk in 'n verkoelde vloeistof te plaas soos in die geval van die Cray-2 superrekenaar. So 'n vloeistof moet 'n voldoende lae elektriese geleidingsvermoë hê en termiese geleidend wees. Die voordeel van hierdie tegniek is dat geen kondensasie op komponente kan vorm nie.
Stabiliteit en funksionele korrektheid
Aangesien 'n klokversnelde komponent buite die vervaardiger se aanbevole bedryfstoestande werk, mag dit moontlik foutiewelik funksioneer en lei tot onstabiliteite in die stelsel. Ander risiko's wat hiermee verband hou is dat die data korrup kan word en nie onmiddellik opgespoor word nie. Daar bestaan verskeie sagtewarehulpmiddele om te help met die opspoor van foute en stabiliteit. Dit bly egter moeilik om vas te stel of die komponente foutloos onder alle omstandighede sal werk in die versnelde toestand. Gewoonlik word komponente aan strestoetse onderwerp om vas te stel of die werking van die komponent onder versnelde toestande bevredigend is.
Faktore wat klokversnelling moontlik maak
Die vermoë om klokversnelling toe te pas volg gedeeltelik uit die ekonomie van die vervaardigingsproses van SVE's. In die meeste gevalle sal SVE's met verskillende aangeslane kloksnelhede in presies dieselfde vervaardigingsproses gemaak word. Die klokspoed waarvoor die SVE aangeslaan word is by of onder die spoed waarvoor die SVE die vervaardiger se funksionele toetse geslaag het. Vervaardigers moet ook gewoonlik 'n marge laat vir waarborgdoeleindes. Soms sal vervaardigers 'n oormaat hoë werkverrigting SVE's teen laer pryse en ander handelsname verkoop om van die produkte ontslae te raak sonder om die vlagskip produkte se beeld aan te tas.
Soms kan dit voorkom asof daar 'n oortollige marge bestaan wat in werklikheid noodsaaklik is vir die verwerker om korrek te werk tydens sy leeftyd. Halfgeleiertoestelle kan verouder en daar bestaan verskeie faktore wat die stroombaan se werkverrigting kan verswak.
Alf Malland
Alf Malland (24 Januarie 1917 – 16 Augustus 1997) was 'n Noorse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Nine Lives (1957), One Day in the Life of Ivan Denisovich (1970), Boer Boerson Jr. (1974), en The Terrorists (1974).
Preah Khan
Preah Khan (Khmer: ប្រាសាទព្រះខ័ន; "Koninklike Swaard") is ’n tempel uit die Khmer-ryk in Angkor, Kambodja. Dit is in die 12de eeu gebou vir koning Jayavarman VII ter ere van sy pa. Dit is noordoos van Angkor Thom geleë en wes van die Jayatataka-baray, waarmee dit verbind is, en was die sentrum van ’n aansienlike organisasie met amper 100 000 amptenare en diensknegte. Dit het ’n plat ontwerp volgens ’n basiese plan, met opeenvolgende reghoekige galerye om ’n Boeddhistiese heiligdom. Daaromheen is kleiner Hindoe-tempels en talle latere byvoegsels. Nes die nabygeleë Ta Prohm, wat Jayavarman VII vir sy ma laat bou het, is Preah Khan feitlik glad nie gerestoureer nie en talle bome an ander plante groei tussen die ruïnes.
Terrein
Preah Khan is gebou op die terrein van Jayavarman VII se oorwinning in 1191 oor die invallende Champa. Die terrein was vroeër beset deur die koninklike paleise van Yasovarman II en Tribhuvanadityavarman. Die tempel se hoofbeeld, van die bodhisattva Avalokiteśvara, is in die vorm van die koning se pa. Nog 430 gode het altare op die terrein. Die tempel se skatte sluit in goud, silwer, edelstene en pêrels. Die instelling het die rol vertolk van stad, tempel en Boeddhistiese universiteit.
Min werk is aan die tempel gedoen. Daar is probeer om ’n balans te handhaaf tussen restourasie en die bewaring van die natuurtoestande waarin die tempel ontdek is. Die buitenste muur van Preah Khan het 72 mitiese voëls en slange en word deur ’n grag omring. Die hoofingang kyk oos, maar daar is ook ander, elk met ’n paadjie oor die grag.
Die hooftempel was Boeddhisties, maar drie kleiner tempels op die terrein is onderskeidelik aan die Hindoegod Shiva, vorige konings en koninginne en Vishnu gewy.
Helgard Müller (predikant)
Ds. Helgard Müller (distrik Uitenhage, 14 Januarie 1859 – Burgersdorp, 3 Februarie 1898) was 'n predikant van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat in sy kort loopbaan vier gemeentes bedien het, een in Natal en drie in Oos-Kaapland, maar wat enkele weke ná sy 39ste verjaardag 'n slagoffer van koorssiekte geword het.
Hoewel daar baie van hom verwag is as 'n ywerige en wakkere jong predikant met blykbaar onuitputlike werkkrag, het sy arbeid onder die verstrooide lidmate van die NG Kerk in die afgeleë en onherbergsame Griekwaland-Oos en Temboeland, toe hy soms ure op sy perd in kapok en misreën moes deurbring, sy gesondheid in so 'n mate aangetas dat hy nie 40 jaar sou haal nie.
Herkoms en opleiding
Die toekomstige predikant is in die Coega-wyk van die distrik Uitenhage gebore as die seun van Antonie Michael Müller en Martha Jacoba van Niekerk. Hy het sy skoolopleiding op Uitenhage ontvang en sy naskoolse opleiding aan die Stellenbosse Kweekskool ontvang en is op 4 November 1884 tot die bediening toegelaat.
Ds. Müller se eerste gemeente was Pietermaritzburg waar hy op 16 Mei 1885 met handeoplegging bevestig is. Reeds hier is hy beskryf as 'n "ernstige prediker (en) trouwe zielzorger". Hy arbei slegs enkele maande in die Natalse hoofstad toe die Algemene Vergadering van die Natalse Kerk hom tot skriba gekies het, en die volgende jaar (1886) moes hy as uittredende skriba volgens die Kerk se bepalings die voorsitterskap van die Sinode op hom neem.
Op Barkly-Oos
duimnael|regs|300px|[[Barkly-Oos se ou kerksaal, opgerig in 1930, huisves nou die openbare biblioteek. Die gebou links het later die museum geword, maar was in ds. Müller se tyd die dorpsbiblioteek, in wie se komitee hy gedien het.]]
Hy was skaars twee jaar in die bediening toe hy in 1887 die beroep na die NG gemeente Barkly-Oos in die Noordoos-Kaap aanneem, maar in dié kort tyd het hy hom reeds bewys as as 'n bekwame en toegewyde man. So pak hy dan ook sy taak op Barkly-Oos met erns en deeglikheid aan. Dit het hom byvoorbeeld gepla dat die kerkbesoek, veral van die lidmate wat ver van die dorp af gewoon het, ongereeld was. Daarom het hy in sommige buitewyke met gereelde maandelikse wyksdienste begin waar kerkraadslede gewoonlik voorgegaan het. Ook het hy 'n sustersbiduur begin wat nog lank ná sy vertrek voortbestaan het. Nietemin het die bywoning van veral die namiddagdiens op die dorp hom bly bekommer. Van die getroue kerkgangers het ds. Müller in 'n stadium gesê: "Het is aangenaam onder de prediking des Woords eene ernstige heilbegerigheid op veler aangezichten te lezen." Destyds het die diensprogram vereis dat die predikant 'n oggenddiens om elfuur moes waarneem, die Sondagskool om tweeuur in die middag en die namiddagdiens om halfvier. Toe was aanddienste nog nie gebruiklik nie.
Sondagskole, Engelse dienste en huisbesoek
Dit het ds. Müller ook op Barkly-Oos gepla dat so baie kinders nie 'n Sondagskool bygewoon het nie. Ten einde bywoning te bevorder het hy in 1888 begin met een groot sentrale Sondagskool wat maandeliks op die dorp vergader het op die laaste Sondag van die maand. Toe moes soveel moontlik kinders se ouers hulle uit die buitewyke dorp toe bring waar hulle die lesse sou opsê wat hulle in die tussentyd tuis geleer het. Dit het daartoe gelei dat in baie huisgesinne in die distrik weeklikse Huissondagskooltjies ontstaan het waar die ouers hul kinders die lesse geleer het ter voorbereiding vir die laaste Sondag van die maand. Al het die bywoning van die Dorpsondagskool later weer afgeneem, het ds. Müller se plan ten minste die stigting van meer Buitesondagskooltjies in die hand gewerk. Die meeste hiervan is gehou saam met die maandelikse buitediens.
Ds. Müller het hom egter nie net bekommer oor die sieleheil van die Afrikaanse ingesetenes nie, maar ook dié van die Engelssprekendes op die dorp en in die distrik "die herderloos zijn en zich in die Episkopaalsche Kerk niet thuis gevoelen". In Februarie 1891 het hy dus met 'n maandelikse Engelse diens op Sondae begin.
Omdat hy 'n ware pastor was, het die jong predikant erns gemaak met herderlike huisbesoek in die buitewyke; daarom is die buitediens wat net ná so 'n huisbesoekrondte gevolg het, dan ook altyd besonder goed bygewoon. In sy godsdiensverslag van 1891 het ds. Müller berig dat hy sy hele gemeente, op 'n klein deeltjie na, met huisbesoek deurgegaan het. Dit was geen geringe prestasie nie, want tot en met die afstigting van Rossville op die dorpie Rhodes in 1893 het Barkly-Oos 'n groot, bergagtige gebied beslaan waarvan die paaie baie swak was.
Gesteld op ordelikheid
duimnael|210px|links|Ds. Müller, waarskynlik hier afgeneem in die dekade ná 1890. Ds. Müller was besonder gesteld op ordelikheid en dat alles volgens die reëls moes geskied. Hy het byvoorbeeld daarop aangedring dat voornemende doopouers wie se name nie in die lidmaatregister was nie, hul attestate en lidmaat sertifikate moes inlewer, so nie het hy geweier om hul kind te doop. Alle jong mense wat hulle vir aanneming tot lidmaat wou aanmeld, moes eers hul doopseëls vertoon voor hulle tot die ondersoek toegelaat sou word. Ook met sy kerkraadslede was hy streng, want nuutverkose broers wie se naam nie in die lidmaatregister voorgekom het nie, moes hul lidmaatskapsertifikaat inlewer voor hy hulle in die amp sou bevestig.
Dankbaarheid van gemeente
Hy het wel ses minderjarige kinders by oorlye gehad. Boedeldokument in die Kaapse argief MOOC1898 6-9-373 ref 481 Muller Hilgard Die ses kinders is na sy vrou se oorlye te Wellington 3 jaar later versorg deur haar jonger suster wat self 7 kinders gehad het
Pinksterdienste deur ds. Andrew Murray
duimnael|regs|190px|Ds. (later dr.) [[Andrew Murray het in Mei 1891 op ds. Müller se uitnodiging nege Pinksterdienste op Barkly-Oos kom waarneem, waar die kerkvader sy 61ste verjaardag op 9 Mei Mei gevier het.]] 'n Hoogtepunt tydens ds. Müller se dienstyd op Barkly-Oos was die besoek, op sy uitnodiging, in Mei 1891 deur ds. (later dr.) Andrew Murray, die gevierde predikant, kerkleier en skrywer. Ds. Müller het hom genooi om tydens die Pinkster spesiale dienste op dié afgeleë dorp te kom hou. Dié dienste was besonder geseënd. Ds. Murray het, bygestaan deur ds. I.F.A. de Villiers, wat hom hierheen vergesel het, op Hemelvaartdag 10 Mei 1891 begin en drie daaropvolgende drie dae elke dag drie dienste gehou. Die opkomste was buitengewoon groot, veral die laaste dag, Sondag 13 Mei. Die destydse kerkgebou kon nie almal huisves nie en daarom moes ds. De Villiers twee dienste in die Christelike Jongeliedevereniging-saal waarneem. Volgens ds. A.P. Smit, skrywer van die gemeente se gedenkboek met sy eeufeesviering in 1973, het "baie in hierdie dae tot sondebesef en tot waaragtige inkeer gekom".
Terwyl ds. Murray op Barkly-Oos was het hy op Saterdag 9 Mei sy 61ste verjaardag gevier. In die kort tyd dat hy hier was, het die diakens en die vroulike lidmate £30 ingesamel om as verjaardaggeskenk aan die waardige ou kerkvader te oorhandig. Die jong mense het gevoel dat ds. Müller nie uitgesluit moes word en so het die CJV die Sondagaand ook aan hom 'n beurs oorhandig.
Kerksaal gesloop en kerkbou uitgestel
Die kerkraad het al in Januarie 1891 blykbaar op ds. Müller se aandrang 'n kommissie van toesig benoem wat 'n wakende oog oor die kerklike geboue moes hou en die nodige herstelwerk van tyd tot tyd moes doen. Ds. Müller en sy kerkraad het juis in daardie jare baie kop gekrap oor die kerkgebou, wat veral met Nagmaalnaweke veels te klein vir die gemeente was. Met Nuwejaar 1888 was die opkoms so groot dat baie voornemende kerkgangers voor die kerkdeur moes omdraai. In die godsdiensverslag van daardie jaar roer ds. Müller die noodsaaklikheid van 'n ruimer en sierliker kerkgebou aan. Twee jaar later was die kerkraad eenparig van oordeel dat 'n nuwe kerkgebou dringend noodsaaklik was, en hulle besluit dan ook om dit vir oorweging aan 'n gemeentevergadering voor te lê. Die saak is egter keer op keer uitgestel, eers weens 'n beweging ten gunste van afstigting van 'n gedeelte van die gemeente en toe dit uiteindelik lei tot die afstigting in 1893 van die gemeente Rossville, is dit heeltemal op die lange baan geskuif. Dit is toe eers weer tydens die dienstyd van ds. Müller se opvolger, ds. F.W.R. Gie, geopper.
Eerste vaste orrelis
Ds. Müller het hom sterk beywer vir die aanstelling van 'n orrelis. In die kerkraadsvergadering van Maart 1892 het hy gepleit vir die aanstelling van so iemand teen 'n klein vergoeding, maar die kerkraad het op dié vergadering met 'n meerderheid van stemme besluit om nie 'n orrelis aan te stel nie, maar slegs 'n voorsinger aan te hou. Dier koster, D.J. Sutherland, moes gevolglik maar aas voorsinger die gemeentesang bly lei. Toe Sutherland egter kort daarna as koster bedank en J.H. Greyvenstein in sy plek aangestel word, het die kerkraad besluit om vir eers nie 'n voorsinger aan te stel nie. Daar was destyds 'n harmonium in die kerk, want in Junie 1892 besluit die kerkraad om iemand te soek wat die harmonium kon bespeel en wel gratis.
Dis nie duidelik of so iemand aangestel is nie, maar ds. Müller se gedagte van 'n vaste orrelis het geleidelik veld gewen, want op die vergadering van Julie 1893 het die kerkraad met die beslissende stem van die voorsitter besluit om 'n orrelis aan te stel teen 'n jaarlikse vergoeding van £24. Die predikant het egter 'n maand of wat later vertrek en dis onduidelik of 'n orrelis reeds voor sy afskeid gekry is.
Griekwaland-Oos en Temboeland
duimnael|regs|270px|Ds. Müller moes te perd oor die berge van Barkly-Oos na Griekwaland-Oos en Temboeland reis om die verstrooide lidmate van die NG Kerk te gaan bearbei. Ds. [[M.T.R. Smit skryf: "Die kapok en misreëns en lang ure op die perd het naderhand sy gesondheid aangetas en hom na 'n vroeë graf gesleur."]]
Sy voorganger, ds. Geo. S. Malan, het al in 1886 die verafwonende lidmate in Griekwaland-Oos en Temboeland besoek, maar dit was veral ds. Müller wat hom oor hierdie afgeleë buitewyke, wat eintlik buite die grens van die gemeente Barkly-Oos gelê het, ontferm het. Veral oor Ugie en Cedarville was hy baie bekommerd. Die eerste intrekkers in dié verre uithoek van die Kaapkolonie se verwagting was baie groot, maar so ook hul ontnugtering. Misreën het tot 12 dae aangehou en die grond het 'n pappery geword. Riviere het weke lank aaneen vol gebly en alle verbinding met die buitewêreld afgesny. Daar was nie paaie om van te praat nie. Gras het meer as 'n meter hoog gestaan en mens of dier wat daardeur 'n weg wou baan, het papnat geword. In die vleie wat moerasse was, het diere dikwels vasgesit en kon nie sonder hulp uitkom nie. Perde, wat die enigste vervoermiddel was, het gekwyn en gevrek. Die bosluis wat ooskuskoors gedra het, het vee uitgeroei. Armoede en neergedruktheid het die boere moedeloos gemaak. duimnael|links|180px|Ds. [[Wilhelm Adolph Alheit|W.A. Alheit van die NG gemeente Dordrecht het verantwoordelik vir die lidmate van Elliot, Cala en Embokotwa aanvaar, terwyl ds. Müller dié op Ugie, Maclear, Mount Fletcher, Cedarville en Umtata moes arbeid tot die stigting van die gemeente Cedarville in 1888 en Umtata in 1890, toe hy steeds konsulent van die vakante Cedarville was en Ugie deel van sy verantwoordelikheid gebly het.]]
Midde-in dié benaderde omstandighede het die Ring van Burgersdorp besluit om die uitgeweke lede van die Kerk geestelik te bearbei deur leraars van aangrensende gemeentes as konsulente na die setlaars in Griekwaland-Oos te benoem. Elliot, Cala en Embokotwa (laasgenoemde twee van 1919 die dienspunte van die NG gemeente Du Plessis) sou deur die leraar van die NG gemeente Dordrecht bearbei word en Ugie, Maclear, Mount Fletcher, Cedarville en Umtata deur die leraar van die NG gemeente Barkly-Oos. Dié reëling het voortgeduur tot 1888 toe daar nuwe lewe en ontwaking onder die NG lidmate in Griekwaland-Oos en Temboeland gekom het danksy die beroep wat ds. W.A. Alheit na Dordrecht aangeneem het. Hy het gesê dit is sy doelwit om "ons verstrooide geloofsgenote" in Griekwaland-Oos en Temboeland te bearbei. Kort voorheen het die NG gemeente Barkly-Oos 'n nuwe leraar in die persoon van die jeugdige en wakkere ds. Müller gekry. Hy sou hom in die besonder bepaal by die lidmate in Griekwaland-Oos.
Danksy di. Müller en Alheit se ywer is Cedarville in 1888 as afsonderlike gemeente afgestig, maar weens die geldelike toestand sou die gemeente aanvanklik nie 'n eie leraar beroep nie. Die NG gemeente Elliot het in 1891 gevolg en ds. J.C. du Plessis, na wie die NG gemeente Du Plessis in 1919 genoem is, is op Elliot as die gemeente se eerste leraar bevestig. Sy opdrag was om oral in Griekwaland-Oos en die Transkei-gebied waar ook al moontlik gemeentes te stig. Deur sy arbeid het Matatiele, Ugie, Kokstad en Embokotwa elk 'n gemeente gekry.
duimnael|regs|180px|Prof. J.I. Marais van die [[Kweekskool het ds. Müller in September 1889 op laasgenoemde se uitnodiging op Barkly-Oos kom besoek en saam met hom die lang pad na Cedarville en Umtata afgelê waar hulle op onderskeidelik 22 en 29 September die Nagmaal bedien het.]]
Toe Ugie van 1891 af onder Barkly-Oos ressorteer, het ds. Müller hierheen afgekom om die sakramente te bedien op al die verspreide plekke van samekoms. Hy het die uiterste ontberings uitgestaan, maar nooit verslap nie. Die kapok en misreëns en die lang ure op die perd het naderhand sy gesondheid aangetas en hom na 'n vroeë graf gesleur. Op Ugie was daar toe reeds 'n klein kerkie van sink en hout wat eers in 1910 deur 'n klipkerkie vervang sou word, sewe jaar ná die stigting van 'n afsonderlike gemeente. Die boere het destyds met hul waens ingekom en en om die kerkie uitgespan. Tydens die dienste het die kinders soms lawaai en luidrugtig gespeel. Ook het die honde, volgens ds. M.T.R. Smit in sy gedenkboek met die vyftigjarige bestaan van die gemeente Ugie, daarin behae geskep om die kerk in en uit te loop en onder mekaar te baklei. Ds. Müller se gesondheid was toe reeds nie goed nie en die steurings was vir hom 'n groot spanning. Hy het die gemeente versoek dat die honde met rieme aan die waens vasgebind moes word. Dit is gedoen, maar wanneer die gemeente begin sing het, het die honde ook 'n keel opgesit wat nie eintlik in harmonie met die gewyde sang was nie. Met sy vertrek het ds. Müller gesê: "Ek is seker dat die duiwel 'n handjie in die bou van hierdie kerk gehad het, want alles is daarop gespits om die prediking van die Woord te strem." Later het Ugie onder Umtata geval en is dit deur ds. Anderssen bearbei. Ook ds. August Ahrbeck het as hulpprediker van Umtata, nadat hy gedwing is om in die NG gemeente Prieska te bedank weens allerlei bewerings teen hom, Ugie besoek en bearbei.
Ondanks die moeilikhede verbonde aan die arbeid in die distrik Ugie, kon ds. Müller in sy godsdiens verslag van 1888 en 1889 'n hoopvolle prentjie voorhou. Al kon hy weens die afstand en die grootte van sy eie gemeente Ugie net een maal elke drie maande besoek, is hy bemoedig deur die blyke van meerdere belangstelling by die ingesetenes op Ugie. Een van die ouderlinge kon selfs met 'n maandelikse diens daar begin en ds. Müller kon boonop berig: "Men is ook begonnen met het bouwen eener eigene kerk, de hoeksteen waarvan gelegd wed door ds. Cormack van Burgersdorp." Dit was 'n blye dag toe die Ring van Burgersdorp in 1888 besluit om 'n hulpleraar vir Griekwaland-Oos en Temboeland aan te stel in die persoon van prop. W.S.E. Rörich, wat in Maart 1889 op Dordrecht georden is. Hy het as hulpprediker onder die toesig gestaan van die gemeente Barkly-Oos en Dordrecht. In sy godsdiensverslag kon ds. Müller berig dat danksy die toegewyde arbeid van ds. Rörich die buitewyk Ugie meer gereeld bearbei kon word. Die leraar van Barkly-Oos was vol vertroue dat die dag nie meer ver was nie waarop Slangrivier en Ugie tesame tot 'n afsonderlike gemeente afgestig sou kon word.
43
Die jaar 43 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Donderdag begin het. Dit was die 43ste jaar van die 1ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Helgard Müller (predikant)
Griekwaland-Oos en Temboeland
Ook vir Cedarville, waar in 1888 'n afsonderlike gemeente gestig is dog sonder 'n predikant weens die geldelike situasie, het ds. Müller gedoen wat hy kon. In September 1889 het hy byvoorbeeld vergesel van prof. J.I. Marais van die Kweekskool wat Barkly-Oos op ds. Müller se uitnodiging besoek het, die lang pad na Cedarville en Umtata afgelê waar hulle op onderskeidelik 22 en 29 September die Nagmaal bedien het. In 1890 het ds. Müller weer 'n konsulentsreis na Cedarville onderneem wat toe nog altyd vakant was. (ds. D.F. Bosman is trouens eers in April 1892 as Cedarville se eerste leraar bevestig. )
Sy afskeid van Barkly-Oos
Nadat ds. Müller ses en 'n half jaar met besonderse vrug hier gearbei het, het hy in Augustus 1893 'n beroep na die NG gemeente Tarkastad aangeneem. Die band tussen hom en die gemeente is reeds op 26 Augustus 1893 losgemaak, maar die eintlike afskeid was die naweek van 8 tot 10 September. Luidens 'n berig in die plaaslike koerant, die Barkly East Monitor and Afrikaner Vriend, van 16 September 1893, was dit 'n roerende afskeid. Van die Vrydag af het die gemeentelede al in groot getalle die dorp binnegestroom en met sy afskeidspreek die Sondagoggend het tussen 500 en 600 mense mekaar in die kerkgebou verdring. Sy afskeidspreek was na aanleiding van 2 Korintiërs 13:13 ("De genade van den Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes, zij met u allen" Statebybel ) en het in druk behoue gebly.
Ds. Müller het nog vir oulaas tien kindertjies gedoop. Volgens ds. A.P. Smit "dui alles op 'n besonder(s)e band van liefde tussen hom en Barkly-Oos". Ds. Müller was egter ook in die breë samelewing hoog aangeskrewe, soos blyk uit die wyse waarop die plaaslike koerant hom (in Engels) op 22 September gehuldig het: "As a preacher he is very eloquent, and sincere in his deportment. He has also taken a lively interest in school matters, as witness our fine school building, mainly due to his exertions, as well as schools established by hom in the country". Luidens dieselfde berig het ds. Müller hom baie beywer vir die aanplant van bome op die dorp, maar dit was veral in openbare liggame soos die skoolkomitee en die bestuur van die plaaslike biblioteek dat hy gemis sou word.
Tarkastad
duimnael|regs|230px|Die hoeksteen van Tarkastad se NG kerkgebou is op [[1 Junie 1877 gelê en die gebou is op 12 Februarie 1880 ingewy; daarom het ds. Müller die voorreg gehad om hier, anders as op Barkly-Oos waar hy tevrede moes wees met 'n klein en onsierlike kerkgebou, in 'n gepaste Godshuis die Woord te verkondig (van 1893 tot 1897).]] Ds. Müller is op 16 September 1893 in die NG gemeente Tarkastad, ook in Oos-Kaapland, bevestig. Hier het hy met seën gearbei tot hy einde 1896 'n beroep na sy derde Oos-Kaapse werkkring en sy laaste gemeente, Burgersdorp, aanvaar het. Ongelukkig is niks anders oor sy dienstyd op Tarkastad bekend nie omdat die dorp en gemeente se eeufeesboek tot dusver onverkrygbaar blyk te wees.
Burgersdorp
Ds. Müller is op 30 Januarie 1897 in sy laaste gemeente, Burgersdorp, bevestig. Die gemeente se verwagtinge was groot en met ds. Müller se "beminlike persoonlikheid" (volgens ds. J.A.S. Oberholster) het hy baie gou die harte verower. Niemand kon toe egter dink dat die sterk, jong predikant slegs 'n jaar in die gemeente sou werk nie. Dit was weliswaar 'n vrugbare jaar wat die bediening betref en die gemeente het ds. Müller se heengaan op 3 Februarie 1898 diep beween.
Daar was 'n groot opkoms by die begrafnis en dit was duidelik, volgens ds. Oberholster, dat daar iemand begrawe word wat vir almal dierbaar en vir baie onmisbaar was. Ds. Müller het ongetwyfeld die algemene agting van die publiek van Burgersdorp geniet. Ds. A.P. Smit voeg by dat sy heengaan ook op Barkly-Oos diep gevoel is, hoewel hy toe reeds ses jaar vantevore die gemeente verlaat het.
Dit is nie bekend of ds. Müller kinders gehad het nie, maar mev. Müller het haar mettertyd op Wellington gaan vestig en toe sy Burgersdorp verlaat, het die gemeente "op tasbare wyse" (volgens ds. Oberholster) getoon dat die ywerige dienste van ds. Müller hoog gewaardeer is, hoewel nie vermeld word wat dit behels het nie. Later het die kerkraad ook 'n steen op die ontslape leraar se graf laat aanbring.
Waardering
'n Tydgenoot van ds. Müller het ná sy dood dié getuienis van die ontslape leraar gegee: "Wil men weten hoedanig indruk Müller maakte als en waar men hem ontmoette? Die was een van uiterste bevalligheid. Dog, stem, geheel sy voorkomen, trok aan, deed denken … En dat zonder uiterst levendig of spraakzaam te wezen, zonder zich daarop toe te leggen aantrekkelijk te zijn. 't Was natuur, waartoe ook genade bij gekomen was, die de natuur met het schoone liefde van Christus beschilderde." Ds. J.A.S. Oberholster noem ds. Müller in sy Eeufees-Gedenkboek van die NG gemeente Burgersdorp 'n "voortreflike dienskneg van die Here".
Europeër
'n Europeër is enige persoon wat inheems is aan Europa. Hierdie term word dikwels ook gekoppel aan mense met blanke velle wat buite Europa woon. Na aanleiding van hul velkleur word daar ook na hierdie groep mense verwys as wit mense of dat hulle kaukasies is. Die term wit mens word deur sommige as 'n positiewe identiteit beskou, terwyl andere dit as 'n rassistiese term ervaar.
In Suid-Afrika is die term Europeër (saam met wittes of wit mense) gebruik om tydens die Apartheidstydperk onderskeid te tref tussen etniese Europeërs, etniese Afrikane, en ander rassegroepe.
Charlie Karumi
Charlie Karumi (gebore 17 Augustus 1991) is 'n Keniaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Nairobi Half Life (2012), Fundi-Mentals (2015), en Rafiki (2018).
Phumelela Plaaslike Munisipaliteit
Nedersettings
Nedersettings in die munisipaliteit:
Lobe den Herrn, meine Seele, BWV 143
Lobe den Herrn, meine Seele, BWV 143, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Koraalmooie
Die Koraalmooie (Centropyge bispinosa) is 'n vis wat voorkom in die Indiese-Pasifiese area en aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by Sodwanabaai. In Engels staan die vis bekend as die Coral beauty.
Brian Ronalds
Brian Ronalds (gebore 6 Julie 1973) is 'n Amerikaanse vervaardiger, akteur, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Netherbeast Incorporated (2007), The Graves (2009), en Dirty Little Trick (2011).
44
Die jaar 44 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Vrydag begin het. Dit was die 44ste jaar van die 1ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Plejades (dubbelsinnig)
Die term Plejades kan verwys na:
Jon Lennart Mjøen
Jon Lennart Mjøen (22 Oktober 1912 – 3 Januarie 1997) was 'n Noorse akteur, regisseur, en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Troll i ord (1954), Stevnemøte med glemte år (1957), en Skulle det dukke opp flere lik er det bare å ringe..... (1970).
Hunter S. Thompson
Hunter Stockton Thompson (Julie 18, 1937 – Februarie 20, 2005) was 'n Amerikaanse joernalis en skrywer, die stigter van gonzo joernalisme. Hy het eers bekend geword met die publiseering van Hell's Angels in 1967, 'n boek oor hoe hy 'n jaar spandeer het saam met die Hells Angels bende.
Hy bly mees bekend vir Fear and Loathing in Las Vegas.
Gerald Langiri
Gerald Langiri (gebore 29 Julie 1985) is 'n Keniaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente House of Lungula (2013) en Going Bongo (2015), en in die televisiereeks Selina - Telenovela (2018).
Nimm, was dein ist, und gehe hin, BWV 144
Nimm, was dein ist, und gehe hin, BWV 144, is 'n kantate van Johann Sebastian Bach.
Schwarzbuch WWF
In Schwarzbuch WWF beskou Wilfried Huismann die Wêreldnatuurlewefonds (WWF) as 'n gebruiksmiddel van die transnasionale firmas, wat heel toevallig lede van die WWF is, om hul handelsbedrywighede wêreldwyd uit te brei. Deur 'n soort aflaathandel (waarin 'n geringe som geld boete doen vir ernstige omgewingskade) word die "groen" of "panda"-keurmerk toegeken om die lede tevrede te stel, terwyl die niksvermoedende klant oorsee produkte koop wat opsetlik as "volhoubaar" voorgehou word. Die Panda-embleem volgens Wilfried Huismann is van nul en gener waarde.
Die boek vergesel Huismann se twee dokumentêre rolprente, Lachsfieber (2010) en Der Pakt mit dem Panda: Was uns der WWF verschweigt (2011).
Modus operandi volgens Huismann
Die WWF het jarelank die natuurbeskermende beeld uitgestraal deur hartroerende advertensies en skokkende beelde van die natuurlewe wat bedreig word. Deur 'n SMS te stuur en sodoende geld te skenk, sal dadelik opgetree word om 'n charismatiese dierespesie (tier, luiperd, olifant, renoster, walvis, panda, ens.) van uitwissing te red.
Volgens die klassieke redenasie van 'n ou lid van die WWF se geheime Club of 1001, Prof. Bernhard Grzimek ('n Frankfurtse dieretuinkurator) het ons mense die wilde diere vir eeue lank van hul lewensruimte en habitat afgerokkel en verwoes: nou moet opgetree word; die geskiedenis het getoon dat die mensdom 'n verwoester is; daarom moet die mense uit die omgewing padgee sodat die dierelewe kan herstel, aangesien die diere se habitat deur menslike bedrywighede versteur word. Die plaaslike wetenskaplikes wys anders daarop, maar die Westerse onkunde het hardnekkig bly vasklou: Die natuur moet 'n mensvrye plek wees. Nou is daar die kollektiewe skuldgevoel in die Globale Noorde van die ongerepte oerwoud van die Globale Suide wat gered moet word. In der waarheid gebeur net mooi die teendeel met dieselfde SMS- en skenkersgeld.
Kusgousblom
Die Kusgousblom (Arctotis stoechadifolia) is 'n blomplant wat endemies aan Suid-Afrika is. Dit is een van de vele blomplante wat met gousblom aangedui word. Op die SANBI-rooilys word dit as veilig (LC) gelys en dit kom in die Wes-Kaap voor, veral langs die kus tussen Langebaan en Kaapstad. Dit vorm aan die kus silwergrys matte op die grond wat meer as 'n meter breed kan word en 35 cm hoog kan word. Dit kry madeliefieblomme in die lente wat roomwit of liggeel kan wees. Soos by al die Arctotis-spesies gaan die blomme in sonlig oop en buig die blomhoofies neer as sy saad gaan vorm. Hierdie spesies word dikwels in tuine gebruik en is in verskillende kleure beskikbaar. In Kalifornië en Australië het dit indringerstatus gekry.
Die beweidingskapasiteit is gering:
Schwarzbuch WWF
Natuurreservate
1. Met die goedkeuring van regerings aan wie die ekonomiese voordele van ekotoerisme soos 'n wortel voor die neus gehou word, word die plaaslike bosbewoners of woudbewoners of vissersvolke of jagterversamelaars (wat dikwels nie ekonomies magtig is nie) in die geoogmerkte WWF-projekgebied, "vrywillig" gevra om hul grond te verkoop. Die propaganda van 'n beter "kans in die lewe", "ekonomiese vooruitgang", "julle troeteldiere sal veilig wees", "julle sal jul kinders na die skool kan stuur", "enigiets is beter as om rubber te tap of woudvrugte te versamel", asook ander leë beloftes word gemaak om die grond te verkoop, of te verlaat. Ander kere word die inwoners deur wetgewing van die grond verdryf. In Indië het die tierprojek (wat in 1972 begin is) die gevolg gehad dat omtrent 'n miljoen mense van hul grond verdryf is. Party natuurvolke dreig dikwels om elke tier af te maai, sodat daar geen rede is om hul van hul grond af te jaag nie.
2. Indien die natuurvolk saamspeel, word hulle verskuif na net buitekant die geoogmerkte terrein en word omhein en afgesny van hul oorspronklike woongebied waar hulle bv. rubber of heuning getap het, wildevrugte versamel en hul heilige aanbiddingsplekke besoek het. Dikwels is hierdie natuurvolke juis nie materialisties ingesteld nie en is tevrede met hul doodgewone bestaan. Dit is ook nie hierdie volk wat, onder normale omstandighede, hul eie bosgode sal jag om aan die Europese of Asiatiese mark uit te voer nie (wat in elk geval nie sou bestaan het as die buitelanders nie ingemeng en die buitelandse handel van tiervel oopgedwing het nie).
Volgens Muthamma, 'n woordvoerder en leier van die Adivasi:
Wir leben seit Jahrhunderten mit den Tieren zusammen; wir töten sie nicht, und die Tiger töten uns nicht. Der Tiger ist für uns eine Gottheit. Drüben im Wald gibt es einen Tigeraltar. Die Naturschützer aus der Stadt verstehen den Wald nicht. Solange wir hier leben, sind auch die Tiere sicher. Wenn wir weg sind, haben die Holzfäller und Wilddiebe freie Bahn.
Dit alles te midde van die WWF se verklaring dat die bosvolke juis nut het in die natuur:
Der WWF verweist gerne auf seine eigene »Prinzipienerklärung«, nach der Naturschützer und Naturvölker »natürliche Verbündete« im »Kampf für eine gesunde natürliche Welt« werden sollten. In dem Dokument erkennt der WWF an, dass die Naturvölker »häufig als Beschützer der Natur in Erscheinung getreten sind«. Trotz dieser hehren Erklärung hält der WWF in Indien an der Umsiedlungspolitik fest – allerdings müsse sie, wie es im Gesetz steht, auf »freiwilliger Basis« erfolgen.
Maar nou is daar geen manier hoe die woudbewoners of vissersvolke se ou leefwyse herstel kan word nie: hul ou lewensbestaan wat eeue lank bestaan het uit visvang, heuningtap ens. is onherroeplik verander. Hul kultuur verwesters, waar alles volgens Rand en sent geweeg word:
Naturvölker brauchen die Güter der Industriekultur nicht, sie brauchen auch kein Geld und keine Marktbeziehungen. All diese Dinge aus unserer Dominanzkultur zerstören das kulturele Selbstbewusstsein der Stämme. … Schon Buddha war von der egalitären Kultur der Adivasi tief berührt, als er vor 2500 Jahren durch Indien reiste. Er erhob sie zum Modell für seine Idee einer menschlichen, genügsamen und demokratischen Gesellschaft. So sollte der Mensch auf Erden leben: ohne Geld und ohne Gier nach materiellem Besitz. Viele Elemente dieser Kultur sind noch erhalten, aber auch die Adivasi sind nicht resistent gegen die Verlockungen des Konsums. Das wird klar, als die Stille des Waldes plötzlich vom elektronischen Ring-Ring eines Telefons gestört wird. Muthamma lächelt verlegen und kramt ein Handy aus der Tiefe ihres Kleides. Alle lachen.
Die natuurvolke kan kies: hulle kan hul kultuur (deur danse of momento's) as goedkoop vermaak kommersialiseer aan ekotoeriste (vir aalmoese) of vir die nuwe grondeienaars as personeel werk, of by onwettige bedrywighede (soos tierjag) betrokke raak om kop bo water te hou in 'n nuwe kapitalistiese stelsel wat aan hulle onbekend en vreemd was. Andersins bevolk hierdie ontworteldes reeds oorvol dorpe en stede en word vervreem van hul kultuur en stam. In Indië het net enkele van die verdrewene 'n werk gekry in die toerismebedryf, die res werk almal vandag soos slawe in die plantasies wat orals rondom die reënwoude opgeskiet het.