cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosate
Mosate is 'n nedersetting in die Makhuduthamaga Plaaslike Munisipaliteit, Sekhukhune in die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Gladiolus robiliartianus
Gladiolus robiliartianus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan die Demokratiese Republiek die Kongo.
Gladiolus saxatilis
Gladiolus saxatilis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is endemies aan Mpumalanga waar dit van Mariepskop tot by Graskop voorkom. Die meeste plante groei in die Blyderivierspoort-natuurreservaat, 'n beskermende gebied. Die plant word as seldsaam beskou.
Maerua andradae
Maerua andradae is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Mosambiek.
Dirk Bach
Dirk Bach (23 April 1961 – 1 Oktober 2012) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse Kir Royal (1986), Verbotene Liebe (1995), Lukas (1996), en Der kleine Mönch (2002).
Maurie Fields
Maurie Fields (4 Augustus 1925 – 18 Desember 1995) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Country Town (1971) en Death of a Soldier (1986), en in die televisiereeks Homicide (1964).
Peyton Kennedy
Peyton Kennedy (gebore 4 Januarie 2004) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent American Fable (2016) en in die televisiereekse Grey's Anatomy (2005) en Everything Sucks! (2018).
Will Durant
William James "Will" Durant (5 November 1885 – 7 November 1981) was 'n Amerikaanse skrywer, historikus en filosoof. Hy was die bekendste vir sy werk The Story of Civilization, 11 volumes geskryf in samewerking met sy vrou, Ariel Durant, en gepubliseer tussen 1935 en 1975. Hy het vroeër aangdag getrek met The Story of Philosophy (1926), beskryf as 'n baanbrekende werk wat gehelp het om filosofie te populariseer. "Hy beskou filosofie as 'n totale perspektief of sien dinge subspecie totius ('n frase geïnspireer deur Spinoza se subspecie aeternitatis).
Hy het probeer om die groot volume van historiese kennis te verenig en te vernuwe, wat gefragmenteerd gegroei het in esoteriese spesialiteite en dit vir hedendaagse toepassings te vernuwe. Die Durants het die Pulitzer-prys vir Algemene Nie-Fiksie in 1968 gewen en die VSA Presidensiële Medalje van Vryheid is in 1977 aan hulle toegeken.
Vroeë lewe
Durant is in Noord-Adams, Massachusetts, in 'n Frans-Kanadese Katolieke familie met Joseph Durant en Mary Allard as ouers, gebore. Hulle was deel was van die Quebec-emigrasie na die Verenigde State. In 1900 is Durant opgevoed deur die Jesuïete by St. Peter's Preparatory School en later, Saint Peter's College in Jersey City, New Jersey.
In 1905 het hy met die sosialistiese filosofie begin eksperimenteer, maar na die Eerste Wêreldoorlog het hy tot die gevolgtrekking gekom dat "begeerte vir mag" die basis vorm van alle vorme van politieke gedrag. Maar selfs voor die oorlog, "het ander aspekte van sy sensitiewe gevoelens begin meegeding met sy radikale geneigthede," sê historikus Joan Rubin. Sy voeg by dat "Die mees konkrete van dié was 'n aanhoudende voorliefde vir filosofie." Met sy energie gefokus hy op Baruch Spinoza, maar gee min aandag aan die Russiese anargis Mikhail Bakunin.
Durant het in 1907 gegradueer. Hy het as verslaggewer vir Arthur Brisbane se New York Evening Journal vir 10 dollar per week gewerk. By die aandjoernaal het ek verskeie artikels oor seksuele misdadigers geskryf. In 1907 het hy Latyn, Frans, Engels en meetkunde aan die Seton Hall Universiteit, South Orange, New Jersey, onderrig. Hy was ook daar die bibliotekaris.
Onderwysloopbaan
In 1911 het hy die kweekskool verlaat. Hy het die skoolhoof geword van Ferrer Modern School, 'n gevorderde skool gefokus om die werkersklasse op te voed; hy het ook daar klas gegee. Alden Freeman, 'n ondersteuner van die Ferrer Moderne Skool, het hom geborg vir 'n toer in Europa. By die Moderne Skool het hy verlief geraak op en met 'n 15-jarige leerling, Chaya (Ida) Kaufman, en is later getroud. Hy het haar die bynaam "Ariel" gegee. Die Durants het een dogter, Ethel, gehad en het 'n seun, Louis, aangeneem.
Teen 1914 het hy begin om "intimasies van menslike boosheid" te verwerp, volgens Rubin en "het terug getrek van radikale sosiale verandering." Sy som die veranderinge in sy algemene filosofie op:
"In plaas daarvan om menslike vooruitgang tot die opkoms van die proletariaat te koppel, is dit die onvermydelike uitkoms van 'die lag van jongmense of die uithouvermoë van ouers se huwelik'. Soos Ariel dit later opgesom het, het teen die middel van sy 30s, 'daardie sentimentele, idealiserende mengsel van liefde, filosofie, Christendom en sosialisme het sy geestelike chemie' vir die res van sy lewe, oorheers."
Die eienskappe het hom uiteindelik weggedraai van radikalisme as 'n alternatiewe religie. In plaas daarvan het in 1913 'n ander strewe begin: die verspreiding van kultuur.
In 1913 het hy sy pos as onderwyser bedank. Om hulself te ondersteun, het hy in 'n Presbiteriaanse Kerk (VSA) vir $ 5 en $ 10 lesings aangebied; Die materiaal vir die lesings het die beginpunt vir The Story of Civilization geword.
Die verhaal van filosofie
The Story of Philosophy het ontstaan uit 'n reeks Little Blue Books (opvoedkundige pamflette wat gefokus was op werkers) wat so gewild was dat dit in 1926 deur Simon & Schuster as 'n hardeband boek gepubliseer is en ook 'n besverkoper geword het. Dit het aan die Durants die finansiële onafhanklikheid gegee wat hulle in staat gestel het om gereeld deur die wêreld te reis en dekades te spandeer om die verhaal van die beskawing te kan skryf. Will het die onderrig verlaat en begin werk aan die 11-volumes van die Story of Civilization.
Die verhaal van die beskawing
Die eerste volume van The Story of Civilization-reeks, Our Oriental Heritage (1935), word in 'n inleiding en drie boeke verdeel. Die inleiding neem die leser deur verskillende aspekte van beskawing (ekonomies, politiek, moreel en geestelik). Boek Een is gefokus op die beskawings van die Midde-Ooste (Sumerië, Egipte, Babilonië, Assirië, Judea en Persië). Boek twee is "Indië en haar bure." Boek drie beweeg na die Ooste, waar Chinese beskawing floreer en Japan begin om sy plek in die wêreld se politieke kaart te vind.
The Story of Civilization is die mees suksesvolle historiografiese reeks in die geskiedenis. Daar is gesê dat die reeks "Simon & Schuster op die kaart as 'n uitgewery geplaas het. In die 1990's is 'n onverkorte oudioboek produksie van al 11 volumes vervaardig deur Books On Tape Inc. en is gelees deur Alexander Adams (Grover Gardner).
Vir Rousseau and Revolution (1967), die 10de volume van The Story of Civilization, is die Durants die Pulitzer-prys vir literatuur toegeken. In 1977 is dit gevolg deur een van die twee hoogste toekennings wat deur die Verenigde State van Amerika aan siviele mense toegeken word, die Presidensiële Medalje van Vryheid, toegeken is deur Gerald Ford.
Ander werke
Op 8 April 1944 is Durant deur twee leiers van die Joodse en Christelike geloof, Meyer David en Christian Richard, genader om 'n 'beweging te begin om morele standaarde te verhoog'. Hy het eerder voorgestel dat hulle 'n beweging teen rasseonverdraagsaamheid begin en het sy idees vir 'n "Verklaring van Interafhanklikheid" uiteensit. Die beweging vir die verklaring, "Verklaring van INTER-afhanklikheid", is op 22 Maart 1945 by 'n gala funksie by die Hollywood Roosevelt Hotel geloods. Dit is bygewoon deur meer as 400 mense, waaronder Thomas Mann en Bette Davis. Die verklaring is ingelees in die VSA Kongresrekord op 1 Oktober 1945, deur Ellis E. Patterson.
Gedurende sy loopbaan het Durant verskeie toesprake gelewer, insluitende die "Persia in the History of Civilization", wat op 21 April 1948 as 'n voordrag voor die Iran-Amerika-vereniging in Teheran, Iran, aangebied is. Rousseau and Revolution is gevolg deur 'n dunner volume waarnemings genaamd The Lessons of History, wat beide 'n opsomming van die reeks sowel as analise was.
Alhoewel Ariel en Will beoog het om die werk aan The Story of Civilisation tot in die 20ste eeu voort te bou, het hulle op hul nou baie gevorderde ouderdom verwag dat die 10de volume hul laaste sal wees. Hulle het egter 'n finale volume, hul 11de, The Age of Napoleon in 1975, gepubliseer. Hulle het ook notas agtergelaat vir 'n 12de volume, The Age of Darwin, en 'n raamwerk vir 'n 13de, The Age of Einstein, wat die verhaal van beskawing tot in 1945 sou geneem het.
Drie werke van Durant is na sy dood gepubliseer, The Greatest Minds and Ideas of All Time (2002),Heroes of History: A Brief History of Civilization from Ancient Times to the Dawn of the Modern Age (2001), en Fallen Leaves (2014).
Finale jare
Die Durants het ook 'n intense liefde vir mekaar gedeel, soos verduidelik in hul dubbele outobiografie. Nadat Ariel in die hospitaal opgeneem is, het sy opgehou om te eet en het sy op 25 Oktober 1981 gesterf. Alhoewel hul dogter, Ethel en kleinkinders gepoog het om Ariel se dood van die verswakte Will te weerhou, het hy dit op die aandnuus gehoor en is hy twee weke later dood, op 96-jarige ouderdom, op 7 November 1981. Will is begrawe langs Ariel in die Westwood Village Memorial Park Begraafplaas, in Los Angeles.
Skryfwerk oor Indië
In 1930 het hy The Case for India gepubliseer terwyl hy in Indië op besoek was as deel van die insameling van data vir The Story of Civilization. Hy was so verbaas oor die verwoestende armoede en hongersnood wat hy as gevolg van die Britse imperiale beleid in Indië gesien het dat hy tyd van sy verklaarde doel af geneem het en in plaas daarvan gekonsentreer het op sy polemiek, wat die Indiese onafhanklikheid sterk bepleit.
Nalatenskap
Durant het hom beywer vir gelyke lone, stemreg vir vroue en regverdiger werksomstandighede vir die Amerikaanse arbeidsmag. Durant het nie net oor baie onderwerpe geskryf nie, maar ook sy idees in werking gestel. Durant, dit is wyd gesê, probeer om die filosofie na die gewone mens te bring.
Hy het probeer om begrip van sienings van mense te verbeter en om ander te vergewe en te vergewe. Hy het die gemaklike insulariteit van wat nou as Eurosentrisme bekend staan veroordeel, deur te wys op die oosterse erfenis van Europa. Hy het gekla oor "die provinsialisme van ons tradisionele geskiedenisse wat met Griekeland begin het en Asië in 'n lyn opgesom het" en gesê hulle het " 'n moontlik fatale fout van perspektief en intelligensie getoon".
Oor die agteruitgang en herbou van beskawings
Soos Oswald Spengler, het hy die agteruitgang van 'n beskawing gesien as 'n samevoeging van twis tussen godsdiens en sekulêre intellektualisme, en sodoende die instellings van konvensie en moraliteit omverwerp:
"Daarom is 'n sekere spanning tussen godsdiens en samelewing aanduiders van die hoër stadiums van elke beskawing. Godsdiens begin deur magiese hulp aan geteisterde en verwarde mans te bied; dit kulmineer deur aan 'n volk daardie eenheid van morele waardes en oortuiging te gee wat vir staatsmanskap en kuns so gunstig lyk; dit eindig deur selfmoordagtig te veg vir die verlore saak van die verlede. Want soos kennis voortdurend groei of verander, bots dit met mitologie en teologie, wat verander met geologiese vryetyd. Priesterlike beheer oor kuns en lettere word dan as 'n voetboei of haatlike versperring beskou, en die intellektuele geskiedenis neem die karakter aan van 'n 'konflik tussen wetenskap en godsdiens' in. Instellings wat aanvanklik in die hande van die geestelikes was, soos wette en straf, opvoeding en moraliteit, huwelik en egskeiding, is geneig om te ontsnap uit kerklike beheer, en word sekulêr, selfs onheilig. Die intellektuele klasse verlaat die antieke teologie en-na aarseling, die morele kode wat daarmee saamhang; literatuur en filosofie word anti-klerikaal. Die beweging van bevryding styg tot 'n uitbundige aanbidding van rede en val tot 'n verlammende ontnugtering met elke dogma en elke idee. Gedrag, ontneem van sy godsdienstige steun, versleg in epikuristiese chaos; en die lewe self, afgesonder van troos, word 'n las vir bewuste armoede en vermoeide rykdom. Op die ou end is 'n samelewing en sy godsdiens geneig om saam te val soos 'n liggaam en siel in 'n harmonieuse dood. Intussen ontstaan onder die onderdruktes 'n ander mite, gee nuwe vorm aan menslike hoop, nuwe moed vir menslike inspanning, en ná eeue van chaos bou 'n ander beskawing."
Meer as twintig jaar na sy dood, verskyn 'n aanhaling van Durant, "'n Groot beskawing word nie van buite verower nie, voordat dit self van binne verwoes is nie" as die openingsreël van Mel Gibson se 2006-film Apocalypto. Durant was ook die geskiedenis konsultant vir Anthony Mann se 1964 film The Fall of the Roman Empire. Die vertelling aan die begin en einde van die film word amper direk van Durant se werk, Caesar and Christus, geneem.
Oor godsdiens en evolusie
In 'n artikel in 1927 het hy sy gedagtes oor die versoening van godsdiens en Darwinisme geskryf:
"Om die evolusieteorie te harmoniseer met die Bybelse weergawe van die skepping, glo ek nie dat dit gedoen kan word nie, en ek sien nie hoekom dit moet wees nie. Die verhaal van Genesis is pragtig, en baie belangrik as simboliek: daar is geen goeie rede om dit tot in ooreenstemming met die moderne teorie te forseer nie."
Oor geskiedenis en Bybel
In Our Oriental Heritage het Durant geskryf:
"Die ontdekkings wat hier opgesom is, het 'n aansienlike bydrae gelewer aan die hoofstukke van Genesis wat die vroeë tradisies van die Jode opteken. In die buitelyne, en die uitsondering van bonatuurlike voorvalle, het die verhaal van die Jode soos in die Ou Testament ontvou, die toets van kritiek en argeologie gestaan; elke jaar voeg bevestiging van dokumente, monumente, of uitgrawings. Ons moet die Bybelse beskrywing voorlopig aanvaar totdat dit verwerp word."
Gérard Korsten
Gérard Korsten (gebore 1960 in Pretoria, Suid-Afrika) is 'n Oostenrykse dirigent en violis. Hy is die seun van die Suid-Afrikaanse sanger Gé Korsten en sy vrou, Elna. Hy het sy musikale loopbaan as orkestrale violis begin.
Loopbaan
Na sy studies by Ivan Galamian aan die Curtis-instituut in Philadelphia, VSA, is hy na Salzburg waar hy saam met Sándor Végh opleiding ontvang het. Daarna was hy eers konsertmeester en toe assistentmusiekdirekteur van Camerata Salzburg, waarvan Végh die hoofdirigent was.
In 1987 sluit Korsten by die Kamerorkes van Europa aan as konsertmeester. Hy bou gedurende die nege jare by die ensemble noue werksverhoudinge op met dirigente soos Claudio Abbado, Nikolaus Harnoncourt en Heinz Holliger. Sedert 1996 wy hy sy loopbaan aan dirigering en verskyn gereeld saam met orkeste soos die Adelaide-simfonieorkes, BBC-Skotse Simfonieorkes, Boedapest-feesorkes, Camerata Salzburg, Kamerorkes van Europa, Helsingborg-simfonieorkes, Hong Kong- Filharmoniese Orkes, Ierse Kamerorkes, Nasionale Simfonieorkes van Letland, Orchestra della Svizzera Italiana, Orchestra Padova e Veneto, die Skotse en die Sweedse Kamerorkes en die SWR Sinfonieorchester Freiburg.
Korsten is dikwels as gasdirigent in aanvraag vir optredes saam met teaters en orkeste dwarsoor Europa, Asië, Australië en Suid-Afrika. Hy het gedien as hoofdirigent van die Londense Mozart-spelers, die Suid-Afrikaanse Staatsteater in Pretoria en die Uppsala-kamerorkes in Swede. Van 1999 tot 2005 was hy musikale direkteur van die Orchestra del Teatro Lirico di Cagliari in Sardinië. Na 13 jaar as hoof-dirigent van die Symphonieorchester Vorarlberg Bregenz van Oostenryk is Korsten in die somer van 2018 bekroon as dirigent-Laureaat. Gérard Korsten se operauitvoerings het tot dusver optredes by Teatro alla Scala, Milaan (Le nozze di Figaro); Opéra National de Lyon (Ariadne auf Naxos, Idomeneo, La traviata, Siegfried, La Veuve joyeuse en Henze se L’Upupa); die Bregenz-fees (Simon Laks se 'L’Hirondelle inattendue, Die Zauberflöte, Le Rossignol, Der Schauspieldirektor); Deutsche Oper Berlyn (La Traviata); die Engelse Nasionale Opera (Aïda); die Glyndebourne-fees (Così fan tutte, Albert Herring); die Maggio Musicale Fiorentino (Così fan tutte); die Nederlandse Opera (Così fan tutte); die Nuwe Nasionale Teater, Tokio (Tosca); die Koninklike Opera Stockholm (Don Giovanni) en die Hongaarse Staatsopera (Don Pasquale) ingesluit. By die Teatro Lirico di Cagliari dirigeer hy nie slegs die Italiaanse première van Richard Strauss se Die ägyptische Helena, Weber se Euryanthe, Delius se A Village Romeo and Juliet en Schubert se Alfonso und Estrella nie, maar ook klassieke werke van die repertoire soos Don Giovanni, Die Zauberflöte, Il barbiere di Siviglia, Don Pasquale, La Traviata, Lucia di Lammermoor, Aida, Tosca, Carmen, Die Fledermaus en onlangs Un ballo in maschera van Verdi. Tydens die 2018/'19-seisoen volg heruitnodigings na die Boedapest-fees-orkes, Orquesta Filarmónica de Gran Canaria, die Sweedse Kamerorkes en Uppsala-kamerorkes.
Korsten se Arthaus-DVD van Le nozze di Figaro, opgeneem by La Scala met 'n rolverdeling gelei deur Diana Damrau en Ildebrando d’Arcangelo, is bekroon met 'n Diapason D'Or in Frankryk en word deur die Amerikaanse tydskrif Opera News aangewys as die Critic's Choice. Sy ander opnames sluit in Tsjaikofski se Serenade en Souvenir de Florence met die Kamerorkes van Europa (Deutsche Grammophon), orkeswerke van Crusell, Lindblad en Eggert (Naxos), La Veuve joyeuse (DVD, Erato) en 'n aantal lewendige opnames met die Teatro Lirico di Cagliari naamlik: Die ägyptische Helena, Euryanthe en Lucia di Lammermoor op CD (Dynamic) en, op DVD, Alfonso und Estrella (Dynamic) en Don Pasquale (Arthaus).
Korsten het twee dogters en woon in Zürich en Arezzo (Toskane) saam met sy vrou, die Italiaanse sopraan Eva Mei.
China Southern Airlines
China Southern Airlines is 'n lugredery met sy hoofkwartier in Baiyun-distrik, Guangzhou, Guandong-provinsie, Volksrepubliek China. Dit is die wêreld se sesde grootste lugredery gemeet aan passasiers vervoer en Asië se grootste lugredery in vlootgrootte en passasiers vervoer. Dit is die vierde grootste lugredery in die wêreld in binnelandse passasiersverkeer en die sesde grootste in geskeduleerde plaaslike passasierskilometers gevlieg. Sy belangrikste spille is op Guangzhou Baiyun Internasionale Lughawe en Beijing Capital Internasionale Lughawe. Die lugredery vlieg tans na 216 bestemmings met 'n vloot van meer as 650 vliegtuie.
China Southern Airlines is op 1 Julie 1988 gestig as gevolg van die herstrukturering van die Burgerlugvaartadministrasie van China. Sedertdien is dit oorgeneem en het ook saamgesmelt met 'n aantal plaaslike lugrederye, steeds as een van China se "Groot Drie" (naas Air China en China Eastern Airlines). China Southern Airlines is 'n lid van SkyTeam. Die redery se logo is 'n rooi kapokblom op 'n blou vertikale stertvin.
In 2012 het China Southern Airlines 86,5 miljoen plaaslike en internasionale passasiers vervoer met 'n gemiddelde laaifaktor van 81%.
Gladiolus rogersii
Gladiolus rogersii is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Joko Widodo
Joko Widodo (gebore Mulyono, 21 Junie 1961), ook bekend as Jokowi, is 'n Indonesiese politikus en sedert 2014 die 7de president van Indonesië.
Susan Kent (aktrise)
Susan Kent (gebore 12 Desember 1975) is 'n Kanadese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse This Hour Has 22 Minutes (1992), ReGenesis (2004), en Three Chords from the Truth (2009).
Frisgewaght, Elias Motsoaledi
Frisgewaght is 'n landelike nedersetting in die Elias Motsoaledi Plaaslike Munisipaliteit in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Justin Baldoni
Justin Baldoni (gebore 24 Januarie 1984) is 'n Amerikaanse akteur, vervaardiger, en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Clouds en in die televisiereekse My Last Days (2012), Madam Secretary (2014), en Jane the Virgin (2014).
Peter Finch
Peter Finch (28 September 1916 – 14 Januarie 1977) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Town Like Alice (1956), The Trials of Oscar Wilde (1960), Sunday Bloody Sunday (1971), en Network (1976).
Ernst Bach
Ernst Bach (10 Mei 1876 – 1 November 1929) was 'n Duitse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente A Warm Corner (1930), The Soaring Maiden (1931), Wehe, wenn er losgelassen (1932), en O, en så'n natt! (1937).
Robert de Niro
Biografie
De Niro is op 17 Augustus 1943 in die New Yorkse buurt Greenwich Village gebore. Hy is die seun van die skilder en beeldhouer Robert de Niro sr. en Virginia Admiral. Sy ouers skei toe hy slegs twee jaar oud was. Daarna woon hy saam met sy moeder in Little Italy (Manhattan). Sy pa het binne loopafstand gewoon en hulle het mekaar gereeld gesien.
Hy maak sy debuut as rolprentakteur in 1963 op 20-jarige ouderdom in The Wedding Party, maar dit is eers in 1969 vrygestel.
Sergey Bubka
Serhiy Nazarovytsj Bubka  (Lugansk ( USSR, nou Rusland), 4 Desember 1963) is 'n voormalige Oekraïense paalspringatleet. Hy het die Sowjetunie verteenwoordig tot sy ontbinding in 1991. Hy was 'n paar jaar daarna 'n lid van die Oekraïense parlement. Hy het die eerste paalspringer geword wat 6,10 m hoog gespring het. In totaal het hy die wêreldrekord 35 keer verbeter (17 keer buitenshuis en 18 keer binnenshuis). Sy persoonlike beste (buite) van 6.14 het hy op 31 Julie 1994 in Sestriere, Italië, gespring.
Biografie
Bubka het op negejarige ouderdom begin paalspring en in 1983 aktief aan internasionale atletiek begin deelneem, en met 'n hoogte van 5.70 in Helsinki gewen. In daaropvolgende jare het Bubka nuwe standaarde in paalspring gestel. Hy het op 13 Julie 1985 in Parys 6 meter oorskry. Hierdie hoogte is lank voorheen as onbereikbaar beskou. Bubka het voortgegaan om sy eie rekord bietjie vir bietjie te verbeter. In 1988 behaal hy 6.06 in Nice, Frankryk. Dit het die spanning verhoog of hy 6,10 by die Olimpiese Spele in Seoul in dieselfde jaar sou kon behaal. Hy het daar ietwat teleurgestel, maar het steeds die goue medalje met 5.90 gewen. Aangesien die Sowjetunie die Olimpiese Spele in 1984 geboikot het, kon hy nie deelneem nie.
Bubka het die wêreldrekord tussen 1984 en 1994 stelselmatig met 30 sentimeter verbeter. Gewoonlik het hy die rekord met een cm verbeter om prysgeld in te samel. Verbasend genoeg het Bubka vir die 1992 Olimpiese Spele in Barcelona nie daarin geslaag om goud te wen nie, want hy het drie keer op die aanvangshoogte misluk. Hy het toe in 1994 die wêreldrekord van 6.14 opgestel, nadat sommige kommentators reeds die groot sportman se agteruitgang voorspel het. In 1996 het Bubka vir die Olimpiese Spele in Atlanta gekwalifiseer. ’n Besering het hom egter verhinder om aan die kompetisie deel te neem.
Die sleutel tot Serhij Bubka se sukses was sy spoed en krag. Dit het hom toegelaat om stokke te gebruik wat langer en stywer was as dié wat normaalweg gebruik word. Dit het gelei tot 'n beter katapultaksie. Hy was ook bekend vir sy tegniek en het die stok merkwaardig hoër as sy mededingers vasgehou.
Bubka is drie keer in 'n ry, van 1984 tot 1986, as die sportman van die jaar van die Sowjetunie erken.
Euryops polytrichoides
Euryops polytrichoides is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in die Oos-Kaap. Die spesie is geïdentifiseer aan een monster wat in die 1800's by Grahamstown gevind is.
Oceanapia carbonilla
Oceanapia carbonilla is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Mantsjoekwo
Mantsjoekwo, amptelik die staat Mantsjoerye voor 1934 en die Ryk van (Groot) Mantsjoerye na 1934, was 'n vasalstaat van die Ryk van Japan in Mantsjoerye vanaf 1932 tot 1945. Dit is as 'n republiek in 1932 gestig na die Japannese inval van Mantsjoerye, en in 1934 het dit 'n grondwetlike monargie geword onder die de facto beheer van Japan. Dit het beperkte internasionale erkenning gehad.
Die gebied was die tuisland van die Mantsjoes, insluitend die keisers van die Qing-dinastie. In 1931 het Japan op die streek beslag gelê na die Mukden-voorval. 'n Pro-Japannese regering is een jaar later aangestel met Puyi, die laaste Qing-keiser, as die nominale regent en latere keiser. Mantsjoekwo se regering is in 1945 ontbind ná die oorgawe van Imperiale Japan aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Die gebiede wat Mantsjoekwo geëis het, is die eerste keer in die Sowjet-inval in Mantsjoerye in Augustus 1945 in beslag geneem, en toe formeel oorgedra na Chinese administrasie in die volgende jaar.
Arsinée Khanjian
Arsinée Khanjian (gebore 6 September 1958) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Exotica (1994), The Sweet Hereafter (1997), Felicia's Journey (1999), en Ararat (2002).
Oceanapia cancap
Oceanapia cancap is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1986 deur de Weerdt & Van Soest.
John Frawley (akteur)
John Frawley is 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die televisiereekse The Avengers (1961) en The Indian Tales of Rudyard Kipling (1963).
Olaf Bach
Olaf Bach (1892 – 1 November 1963) was 'n Duitse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Beichte einer Mutter (1921), Krach um Jolanthe (1934), The Legend of William Tell (1934), en Die verzauberte Prinzessin (1940).
Babiana purpurea
Babiana purpurea is 'n meerjarige blomplant en geofiet wat tot die genus Babiana behoort. Die spesie is endemies aan die Wes-Kaap en kom vanaf Botrivier tot Bredasdorp en Robertson voor waar dit deel van die fynbos en renosterveld is. Die spesie het 'n voorkomsgebied van kleiner as 5000 km² en daar is twee subpopulasies. Die plant het 80% van sy habitat oor die afgelope 60 jaar aan die aanlê van wingerde en boorde afgestaan. Die een subpopulasie is op meentgrond in Caledon en die ander is op 'n padskouer geleë en word bedreig deur instandhoudings werk en padkonstruksie.
Kgobokwane
Kgobokwane is 'n digbevolkte nedersetting in die Elias Motsoaledi Plaaslike Munisipaliteit in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Adam Baldwin
Adam Baldwin (gebore 27 Februarie 1962) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Full Metal Jacket (1987), Predator 2 (1990), Independence Day (1996), en Serenity (2005).
Janet Kidder
Janet Kidder (gebore 1972) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Bride of Chucky (1998) en Ginger Snaps 2: Unleashed (2004), en in die televisiereekse Tom Stone (2002) en Arrow (2012).
Malaysia Airlines
Die redery was op 17 Julie 2014 weer in die nuus, omrede dit sy tweede straler van 'n passasiersvlug (Malaysia Airlines-vlug 17) binne 4 maande verloor het.
Maerua brunnescens
Maerua brunnescens is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Mosambiek.
Ron Frazer
Ron Frazer (7 Desember 1928 – 8 Januarie 1983) was 'n Australiese akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprent The Great MacArthy (1975) en in die televisiereekse The Mavis Bramston Show (1964), Birds in the Bush (1972), en A Nice Day at the Office (1972).
Wolfgang Sawallisch
Wolfgang Sawallisch (26 Augustus 1923 – 22 Februarie 2013) was 'n Duitse dirigent en pianis.
Biografie
Sawallisch was die seun van Wilhelm en Maria Sawallisch. Sy vader was 'n direkteur van die Hamburg-Bremer-Feuerversicherung in München. Sawallisch het 'n broer genaamd Werner gehad wat vyf jaar ouer was. Hy slaag in 1942 sy Abitur aan die Wittelsbacher-Gimnasium in München.
Hy het reeds op 5-jarige ouderdom die klavier bespeel, en toe hy 10 was het hy besluit op 'n loopbaan as 'n konsertpianis. As kind is hy grootliks beïnvloed deur Strauss en Knappertsbusch. Hy is deur sy familie ondersteun in sy musiek, en veral deur sy weduweemoeder en ouer broer Werner. Hy het aanvanklik private lesse in komposisie en klavier ontvang. Dit het hom in staat gestel om voor te berei vir sy loopbaan as pianis en dirigent (vóór en ná die (Tweede Wêreldoorlog) sonder enige finansiële sorge. Sy professionele ontwikkeling is onderbreek deur militêre diensplig en deur Britse gevangehouding in Italië. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy in Frankryk en Italië in die Wehrmacht (Duitse Weermag) gedien. Hy is tydens die laaste stuiptrekkings van die oorlog aangehou in 'n Britse kamp vir oorlogsgevangenes.
Nadat hy na München teruggekeer het het hy onder Joseph Haas studeer en in 1946 na slegs een semester sy staatseksamen by die Staatliche Musikhochschule in München geslaag. Hy het dirigeerlesse onder Hans Rosbaud en Igor Markewitsj geneem. Sy eerste pos was by die Stadttheater Augsburg. Gedurende hierdie tydperk is hy met die sanger Mechthild Schmid (1921-1998) getroud. Sy was die dogter van die orrelbouer Magnus Schmid (1889-1964) van Pemmering, wie Sawallisch tydens sy jeug in München geken het. Sy vrou het 'n reuse invloed op hom uitgeoefen.
Deur die aanneming van haar seun uit haar eerste huwelik, wat in 1944 gebore is, het Sawallisch sy eie gesin tot stand gebring. Mechthild het haar eie loopbaan as sanger opgesê ten einde haar man se loopbaan te ondersteun. Sy is na 46 jare van getroude lewe op die ouderdom van 77 jaar oorlede aan skildklierkanker.
Die Wolfgang Sawallisch-stigting is in 2003 in Grassau gestig. Sawallisch is die laaste keer tydens 'n konsert van die Beierse Staatsorkes in Grassau onder Kent Nagano op 2 Februarie 2013 in die openbaar gesien. Sy seun Jörg is in Januarie 2013, slegs een maand voor sy aangenome vader, oorlede. Sawallisch het meer as vyftig jaar in Grassau in Chiemgau gewoon. Hy is ook daar begrawe. Die villa in Grassau waar hy vir dekades gewoon het is in 2014 deur die stigting oorgeneem, en word somtyds vir konserte deur die musiekskool benut.
Loopbaan
Sawallisch het sy loopbaan in 1947 by die operahuis in Augsburg begin. Hy het aanvanklik die pos van répétiteur gehou, en het later die hoofdirigent geword. In 1949 is die eersteprys tydens die Geneefse Internasionale Musiekkompetisie aan hom toegeken. Hy het die violis Gerhard Seitz tydens die kompetisie begelei. In 1952–53 was hy Markewitsj se assistent tydens die Internasionale Somerakademie van die Mozarteum in Salzburg, Oostenryk.
Hy was slegs 30 toe hy die Berliner Philharmoniker, waar von Karajan destyds nog die septer geswaai het, gedirigeer het. Sy debuut in 1957 tydens die Bayreuth Festspielhaus as dirigent van Tristan und Isolde het hom die jongste dirigent gemaak om daar te verskyn.
Nadat hy poste by die Weense Filharmoniese Orkes en die Metropolitan Opera van die hand gewys het, het Sawallisch in 1960 hoofdirigent van die Weense Simfonieorkes geword, wat hy vir 10 jaar sou hou. In 1961 het hy die Hamburg Simfonieorkes begin, en ook vir tien jaar aan die hoof daarvan gestaan. Hy was van 1970 tot 1980 musiekdirekteur van die Orchestre de la Suisse Romande.
Van 1971 tot 1992 was hy musiekdirekteur van die Beierse Staatsopera, en vir 'n aantal jare vanaf 1983 was hy, tesame met sy bestaande pligte, die operahuis se algemene bestuurder. Hy was vir 30 jaar nou betrokke by musiek in München. In München het hy byna al die groot operas van Strauss gedirigeer, met Strauss se Salome as die uitsondering. Hy het ook 32 volledige siklusse van Wagner se Ring des Nibelungen gelei. Hy het byna 1200 opera opvoerings in die stad alleen gegee.
In 1966 het Eugene Ormandy (musiekdirekteur van die Philadelphia Simfonieorkes van 1936 tot 1980), vir Sawallisch uitgenooi om hom te besoek. Sawallisch het gevolglik verskeie opnames daar gemaak en in 1993 vir Riccardo Muti as musiekdirekteur van die Philadelphia Simfonieorkes opgevolg. Hy het tot 2003 daar gebly. Van 2003 tot met sy dood in 2013 het hy die titel gehou van dirigentlaureaat van die NHK Simfonieorkes in Tokio. Hy het vir meer as dertig jaar ook jaarliks saam met die orkes in Tokio verskyn. In 1993 het hy die Suntory-toekenning ontvang.
Latere lewe
Na sy loopbaan by die Philadelphia Simfonieorkes het Sawallisch teruggekeer vir optredes as gasdirigent in Philadelphia en by Carnegie Hall. Swak gesondheid wat verband hou met ortostatiese hipotensie het hom egter in die daaropvolgende jare daarvan weerhou om met optredes voort te gaan. In 'n artikel in The Philadelphia Inquirer gedateer 27 Augustus 2006 het Sawallisch self sy uittrede aangekondig:
"'Dit kan sonder waarskuwing gebeur dat my bloeddruk te laag daal. Hierdie onstabiliteit maak dit noodsaaklik dat ek my loopbaan na 57 jaar se konserte stopsit.'"
Affiliasies
Hy het voortgegaan om op sy landgoedere in Grassau, Beiere te woon by sy aftrede.
Sterfte
Sawallisch en sy vrou Mechthild was vir 46 jaar getroud. Sy het op 24 Desember 1998 beswyk. Kardinaal Josef Ratzinger (later Pous Benedictus XVI), 'n familievriend, het tydens haar dodemis verrigtinge waargeneem. Sy het 'n seun genaamd Jörg uit haar vorige huwelik gehad, wie Sawallisch aangeneem het as sy eie seun. Jörg is in Januarie 2013 oorlede.
Sawallisch is by sy huis in Grassau op 22 Februarie 2013 op die ouderdom van 89 oorlede.
Prominente interpretasies
Sawallisch is al geprys as 'n interpreteerder van die musiek van Richard Strauss. As pianis het hy 'n aantal prominente sangers in lieder begelei, insluitende Dietrich Fischer-Dieskau, Dame Elisabeth Schwarzkopf en Dame Margaret Price. Hy is ook geprys vir sy interpretasies van die simfonieë van Anton Bruckner.
Opnamehoogtepunte
Sawallisch se opnames vir EMI sluit hoog aangeskrewe vertolkings van Richard Strauss se Capriccio en die vier simfonieë van Robert Schumann met die Staatskapelle Dresden in. In 1973 het hy 'n kwadrofoniese stereoplaat opname (waarskynlik die enigste een wat ooit gemaak is) van Mozart se Towerfluit vir EMI gemaak, met Peter Schreier as Tamino, Anneliese Rothenberger as Pamina, Walter Berry as Papageno, Edda Moser as die Koningin van die Nag, en Kurt Moll as Sarastro. Ander opnames (EMI, Orfeo, Phillips, and Sony) sluit in:
Sy finale konserte- en opname projek in Philadelphia was gefokus op die musiek van Robert Schumann en is in 2003 op die Philadelphia Simfonieorkes se eie plaatetiket vrygestel.
Gladiolus roseolus
Gladiolus roseolus is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort. Die plant is inheems aan die Ethiopië, Kameroen, Nigerië en Togo.
Datum van oprigting
A regering of 'n nasionale staat mag die datum van vestiging daarvan definieer as: Selfs meer definisies is moontlik gegewe die geskiedenis en kultuur van elke nasie.
Die datum van oprigting van 'n instelling word dus intern beslis deur die instelling self of deur 'n normatiewe gesag daarbuite. Vir alle instellings wat binne 'n spesifieke tipe van soortgelyke instellings val, as die datum van oprigting nie deur dieselfde gesag beslis word deur dieselfde kriteria te gebruik nie, kan variasies van die datum van oprigting dus ontstaan.
Kikvorschfontein
Kikvorschfontein is 'n nedersetting in die Elias Motsoaledi Plaaslike Munisipaliteit in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Maerua boranensis
Maerua boranensis is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is endemies aan Ethiopië.
Oceanapia cohaerens
Oceanapia cohaerens is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1886 deur Carter.
Euryops tysonii
Euryops tysonii is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is inheems in KwaZulu-Natal, Lesotho, Oos-Kaap en die Vrystaat. In Suid-Sotho staan die plant as Sehlakoana-se-senyenyane bekend.
Waalkraal
Waalkraal is 'n landelike nedersetting in die Elias Motsoaledi Plaaslike Munisipaliteit in Sekhukhune-distriksmunisipaliteit van die Limpopoprovinsie van Suid-Afrika.
Mia Kirshner
Mia Kirshner (gebore 25 Januarie 1975) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Black Dahlia (2006) en in die televisiereekse The L Word (2004) en Bloodline (2015).
Oceanapia coriacea
Oceanapia coriacea is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1904 deur Topsent.
Suid-Afrikaanse Sportkonfederasie en Olimpiese Komitee
Die Suid-Afrikaanse Sportkonfederasie en Olimpiese Komitee (SASKOK) (Engels: South African Sports Confederation and Olympic Committee) is 'n niewinsgewende organisasie wat as die Nasionale Olimpiese Komitee (NOK) en die Nasionale Paralimpiese Komitee (NPK) vir Suid-Afrika dien. Dit is die beheerliggaam van alle sportsoorte van Suid-Afrika en koördineer die verhouding met verskeie internasionale sportfederasies. Dit is ook die liggaam wat verantwoordelik is vir Suid-Afrika se verteenwoordiging by die Statebondspele.
William Freshman
William Freshman (1 November 1902 – 1980) was 'n Australiese akteur, skrywer, en regisseur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente The Luck of the Navy (1927), The Scarlet Pimpernel (1934), Come Up Smiling (1939), en Teheran (1946).
Organisasie sonder winsoogmerk
'n Organisasie sonder winsoogmerk (afgekort OSW, ook organisasie sonder winsbejag of -motief, of Artikel 21-maatskappy indien hulle ingevolge die Suid-Afrikaanse Maatskappywet geÍnkorporeer is) is 'n organisasie wat nie die wins daarvan onder aandeelhouers of eienaars verdeel nie, maar dit aanwend ter bereiking van die doel van die organisasie. Voorbeelde van OSW's sluit in liefdadigheidsorganisasies, vakbonde, en publieke artistiese organisasies. 'n Organisasie sonder winsoogmerk kan ook ingevolge ander wetgewing in die lewe geroep word, of kan selfs as klubs (byvoorbeeld sportklubs, boekklubs, ens.) deur onderlinge ooreenkoms tot stand kom. Die meeste regerings en regeringsagentskappe voldoen aan die definisie van 'n organisasie sonder winsoogmerk, maar hulle word dikwels nie as tipiese organisasies sonder winsoogmerk beskou nie.
Les Brodrick
Les Brodrick (19 Mei 1921 - 8 April 2013) was 'n vlugluitenant in die Britse Lugmag tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was die 52ste persoon wat uit die Stalag Luft III kamp via die Harry-tonnel ontsnap het. Hy is saam met twee ander makkers gevang toe hulle in die bitter koue skuiling in 'n huis gesoek het wat vol Duitse soldate was. Sy twee makkers is tereggestel, maar Brodrick is teruggestuur na Stalag Luft III. Hy is op 8 April 2013 in KwaZulu-Natal oorlede. Ander Suid-Afrikaners wat saam met hom ontsnap het is Johannes Gouws en Roger Bushell.
Organisasie sonder winsoogmerk
Voorbeelde
Enkele voorbeelde van organisasies sonder winsoogemerk:
Maerua candida
Maerua candida is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Ethiopië en Somalië.
Euryops anthemoides
Die plant het een subspesie:
Oceanapia constructa
Die spons behoort tot die genus Oceanapia en tot die familie Phloeodictyidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1965 deur Rützler.
Gladiolus rudis
Gladiolus rudis is 'n meerjarige geofiet wat tot die genus Gladiolus behoort en is deel van die fynbos. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap.
Sobek
Sobek (ook gespel Sochet, Sobki ens.) was in die Egiptiese mitologie ’n god van ’n komplekse en veranderlike aard. Hy is verbind met die Nyl-krokodil en is soms as een uitgebeeld, of as ’n man met die kop van ’n krokodil. Hy is ook verbind met die farao's se mag, vrugbaarheid en militêre mag. Hy was ook soms ’n god van beskerming, veral teen die gevare van die Nyl.
Xenobot
Xenobots, vernoem na die gewone platanna (Xenopus laevis), is sintetiese lewensvorme wat outomaties deur rekenaars ontwerp word om die gewenste funksie te verrig en gebou word deur verskillende biologiese weefsels saam te voeg. Of xenobots robotte, organismes of iets anders is, bly 'n onderwerp van debat onder wetenskaplikes.
Sobek
Eienskappe en mites
Sobek is eerstens ’n aggressiewe en animalistiese god wat die reputasie van die groot Nyl-krokodil gestand doen. Van sy algemene name dui op dié eienskappe: "hy wat hou van rowery", "hy wat eet terwyl hy paar" en "met gepunte tande". Hy het ook goeie dade in meer as een bekende mite verrig.
Xenobot
Xenobots is minder as 'n 1 millimeter (0,039 duim) breed en bestaan uit net twee dinge: velselle en hartspierselle, wat albei afkomstig is van stamselle wat van vroeë (blastula stadium) padda-embrio's geoes is. Die velselle bied stewige ondersteuning en die hartselle tree op as klein motors, wat saamtrek en uitbrei in volume om die xenobot vorentoe te dryf. Die vorm van 'n xenobot-liggaam, en die verspreiding van vel- en hartselle, word outomaties in simulasie ontwerp om 'n spesifieke taak uit te voer, met behulp van 'n proses van probeer en fouteer ('n evolusionêre algoritme). Xenobots is ontwerp om te loop, te swem, korrels te stoot, loonvragte te dra en in 'n swerm saam te werk om afval versprei oor die oppervlak van hul skottel in netjiese stapels te versamel. Hulle kan weke sonder kos oorleef en hulself genees na skeurwonde.
Ruimtetydperk
Die ruimtetydperk is 'n periode wat die aktiwiteite rakende die ruimtewedloop, ruimteverkenning, ruimtetegnologie en die kulturele ontwikkelings wat deur hierdie gebeure beïnvloed is, insluit. Die begin van die ruimtydperk word oor die algemeen beskou as die lansering van Spoetnik 1 in 1957.
Sobek
Eienskappe en mites
Ná sy verbintenis met Horus en sy daaropvolgende opname in die Osiris-triad van Osiris, Isis en Horus tydens die Middelryk, is Sobek verbind met Isis as ’n heler van Osiris, wat deur sy broer, Set, vermoor is in die Osiris-mite.
Xenobot
Ander soorte motors en sensors is in xenobots opgeneem. In plaas van hartspiere, kan xenobots kolle trilhare (cilia) opbou en dit as klein roeispane gebruik om te swem. Cilia-aangedrewe xenobot-beweging is egter tans minder beheerbaar as hart-aangedrewe xenobot-beweging. 'n RNS-molekuul kan ook bekendgestel word aan xenobots om hulle molekulêre geheue te gee: as hulle blootgestel word aan spesifieke soort lig tydens gedrag, sal hulle 'n vooraf gespesifiseerde kleur gloei as dit onder 'n fluoresserende mikroskoop gesien word.
Ruimtetydperk
Begin
Die ruimtetydperk het begin met die ontwikkeling van verskillende tegnologieë wat saamgevoeg is met die lansering van Spoetnik 1 op 4 Oktober 1957 deur die Sowjetunie. Dit was die wêreld se eerste kunsmatige satelliet wat binne 98,1 minute om die aarde wentel en 83 kg geweeg het. Die bekendstelling van Spoetnik 1 het die begin met 'n nuwe era van politieke, wetenskaplike en tegnologiese prestasies geloods wat bekend geword het as die ruimtydperk.
Sobek
Eienskappe en mites
Vanweë dié verbintenis met heling is hy as ’n beskermende god beskou, Hy het die bose afgeweer en die onskuldiges verdedig. In die Ptolemeïese en Romeinse Egipte het die Boek van die Faijoem gesentreer om Sobek, en ’n groot deel is afgestaan aan die daaglikse reis van Sobek-Ra deur die lug. Dit fokus ook op Sobek se sentrale rol in die skepping as ’n manifestasie van Ra, want daarvolgens het hy uit die oerwaters van die Moerismeer te voorskyn gekom, ’n verhaal wat ’n groot ooreenkoms toon met die oorspronklike skeppingsmite van Hermopolis.
Ruimtetydperk
Begin
Die ruimtetydperk is gekenmerk deur 'n vinnige ontwikkeling van nuwe tegnologie in 'n noue wedloop meestal tussen die Verenigde State en die Sowjetunie. Vinnige vordering is gemaak in vuurpyle, materiaalwetenskap, rekenaars en ander gebiede. Baie van die tegnologie wat oorspronklik vir ruimtetoepassings ontwikkel is, is in ander terreine aangewend en bykomende gebruike is gevind. Geheue-skuim is 'n voorbeeld hiervan.
Xenobot
Potensiële toepassings
Tans word xenobots hoofsaaklik gebruik as 'n wetenskaplike hulpmiddel om te verstaan hoe selle saamwerk om komplekse liggame tydens morfogeneties te bou. Die gedrag en bioversoenbaarheid van huidige xenobots dui egter op verskeie potensiële toepassings waarin dit in die toekoms gebruik kan word.
Sobek
Eksterne skakels
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Corrine Koslo
Corrine Koslo is 'n Kanadese aktrise en skryfster. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Better Than Chocolate (1999) en Best in Show (2000), en in die televisiereekse The X-Files (1993) en Anne with an E (2017).
Xenobot
Potensiële toepassings
Aangesien xenobots slegs uit paddaselle bestaan, is dit biologies afbreekbaar. En aangesien swerms xenobots geneig is om saam te werk om mikroskopiese korrels in hul skottel in sentraalstapels te stoot, word bespiegel dat toekomstige xenobots dieselfde in staat sou wees om mikroplastiek in die oseaan te doen: klein stukkies plastiek vind en saamvoeg in 'n groot bol plastiek wat 'n tradisionele boot of hommeltuig kan versamel en na 'n herwinningsentrum kan bring. In teenstelling met tradisionele tegnologieë, voeg xenobots nie meer besoedeling by nie, aangesien dit werk en afbreek: hulle gedra hulle met behulp van energie uit vet en proteïene wat natuurlik in hul weefsel gestoor word, wat ongeveer 'n week duur, en dan verander dit bloot in dooie velselle.
In toekomstige kliniese toepassings, soos die doelgerigte aflewering van geneesmiddels, kan xenobots gemaak word uit die selle van 'n menslike pasiënt, wat die immuunresponsuitdagings van ander soorte mikro-robotafleweringstelsels sal omseil. Sulke xenobots kan moontlik gebruik word om plaak van are te skraap, en met bykomende seltipes en bio-ingenieurswese, siektes opspoor en behandel.
Ruimtetydperk
Begin
Die ruimtetydperk bereik sy hoogtepunt met die Apollo-program, wat die verbeelding van 'n groot deel van die wêreldbevolking aangegryp het. Die maanlanding van Apollo 11 is deur meer as 500 miljoen mense oor die hele wêreld dopgehou en word wyd erken as een van die belangrikste oomblikke van die 20ste eeu. Sedertdien het die publieke aandag grootliks na ander gebiede verskuif.
In die Verenigde State het die pendeltuig Challenger-ramp in 1986 'n beduidende afname in die bemande pendeltuig-lanserings tot gevolg. Na die ramp het NASA (National Aeronautics and Space Administration) alle pendeltuie tot 1988 gestaak weens veiligheidsredes. Gedurende die negentigerjare het die befondsing vir ruimte verwante programme skerp gedaal namate die oorblywende strukture van die nou ontbindende Sowjetunie gedisintegreer het en NASA nie meer regstreekse kompetisie gehad het nie.
Sedertdien het die deelname aan ruimte-lanserings al hoe meer uitgebrei na meer regerings en kommersiële belange. Sedert die negentigerjare is ruimte verkenning en ruimteverwante tegnologieë deur baie mense beskou as alledaags.
NASA het alle Amerikaanse pendeltuie in 2011 permanent ontrek aan diens. NASA vertrou sedertdien op Rusland om Amerikaanse ruimtevaarders na en van die Internasionale Ruimtestasie te neem.