cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orania
Ekonomie en landbou
Van 1998 tot 2002 het Orania 'n groot melkplaas bedryf. Hoewel die plaas as een van die mees mees moderne melkerye in Suid-Afrika gesien is, het toenemende koste van ingevoerde masjinerie, wat veroorsaak is deur 'n afname in die waarde van die rand, gekombineer met 'n styging in die prys van koring, wat gebruik is om beeste te voer, gelei tot sy likwidasie. Nog 'n ambisieuse projek, 'n meul om verskeie koringprodukte te verwerk, is in 2005 voltooi, maar was net so onsuksesvol en is gesluit. Die owerhede van Orania het sedertdien afgesien van grootskaalse projekte en fokus eerder op die ontwikkeling van klein- en mikro-ondernemings om die plaaslike ekonomie aan die gang te hou.
Kultuur en ontspanning
Kulturele instellings in Orania sluit die Orania Kunsteraad met orkes en koor (OKeR) en die Orania Kultuurhistoriese museum in. Uitstallings in die museum toon onder meer Felix Lategan se geweerversameling en die Vierkleur van Jopie Fourie. 'n Versameling van borsbeelde van Afrikaner-leiers, afkomstig van instellings wat dié borsbeelde na die einde van apartheid nie meer wou hê nie, staan op die Monumentkoppie in die dorp. Daar is ook die Verwoerdmuseum, waar items en foto's van Hendrik Verwoerd tentoongestel word. Dié museum is gehuisves in Betsie Verwoerd se huis waar sy van 1992 tot en met haar dood op die ouderdom van 98 in 2000 gewoon het.
Die Koeksistermonument, opgerig in 2003, vereer die vroue wat koeksisters gebak en verkoop het om geld in te samel vir liefdadigheid. Die Koeksistermonument is een van die dorp se toerisme-aantreklikhede. Orania huisves ook die Ierse Vrywilligersmonument. Die Ierse Vrywilligersmonument is gewy aan die Ierse soldate wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog aan die Boere se kant geveg het. Die monument is ontwerp deur Jan van Wijk, wat ook die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl ontwerp het. Die Ierse Vrywilligersmomunument is in 2002 vanaf Brixton (Johannesburg) deur 'n groep Afrikaners, wat bekommerd was oor sy naderende sloping, na Orania geskuif.
Die Orania Karnaval (voorheen Volkstaatskou) is die belangrikste kulturele gebeurtenis in die dorp. Dit word sedert 2000 jaarliks in April gehou en die karnaval sluit uitstallings, kompetisies, kosstalletjies en konserte van plaaslike en nasionale Afrikaner-kunstenaars in. Die reekse van die Ora as ook die Kleinreus-vlag is tydens die karnaval bekendgestel.
Jonger inwoners kla soms oor 'n gebrek van ontspanningsaktiwiteite, wat dikwels voorkom in klein gemeenskappe in die Karoo. Orania, veral 'n landboudorp, bied beperkte vermaak vir tieners en jong volwassenes, wat die stedelike vermaak moet mis. Quad-wedrenne is 'n gewilde tydverdryf, maar is verbode deur die Dorpsraad vanweë veiligheidsredes. Die Bistro was 'n gewilde uithangplek vir die jeug van Orania, maar het gesluit nadat die eienaar in 2009 oorlede is. Twee noemenswaardige besighede is Die Wynhuis ('n drankwinkel) en Die Vaatjie ('n kroeg). Die Wynhuis word nie net besoek deur die plaaslike bevolking nie, maar ook deur bruin mense van naburige plase. Die Vaatjie was 'n omstrede plek onder lede van die gemeenskap, omdat dit gesien is as 'n plek van losse sedes, waar gevegte soms tussen klante uitbreek. Die Vaatjie het afgebrand in 2009 en is heropen in 2011, maar is tans gesluit. Dinge het in 2014 aansienlik verbeter met die opening van Die Ou Karooplaas Winkelsentrum, wat ook 'n fliekteater en pizza- en DVD-winkels huisves, en die opening van die Stokkiesdraai Avontuurpark, wat ook 'n kroeg en koffiewinkel huisves.
Onderwys
In Orania is verskeie onderwysinstellings. Daar is twee gekombineerde skole vir primêre en sekondêre onderwys. Albei skole is gekombineerde skole wat onderwys van graad 0 tot graad 12 bied. Daar is ook drie naskoolse onderwysinstellings. Dié naskoolse onderwysinstellings vorm gesamentlik die Orania Kampus.
Alle opvoedkundige aktiwiteite in Orania vind onder toesig van die Orania Koördinerende Onderwysraad plaas.
Basiese onderwys
Daar is twee skole in Orania, die Orania CVO-skool (Christelik-Volkseie Onderwys) en die Volkskool Orania. Albei skole is Afrikaanse skole, terwyl Engels slegs as tweede taal geleer word. Albei skole volg die IEB-kurrikulum, wat deur die meeste privaatskole in Suid-Afrika gebruik word. Die skole ontvang geen staatsbefondsing nie en benadruk die Afrikanergeskiedenis en die Christelike etos. Die CVO-skool en die Volkskool gebruik egter verskillende onderrigmetodes.
Daar is 'n mate van wedywering tussen die twee skole, wat oor die algemeen vriendelik is. Nie alle plaaslike kinders gaan hier skool nie: sommige ouers kies tuisonderwys of stuur hul kinders na skole in stede soos Bloemfontein.
Orania se skole het sedert 1991 konsekwent 'n 100% matriekslaagsyfer behaal.
Naskoolse onderwys
In 2016 is die privaat tegniese kollege Bo-Karoo Opleiding geopen. Bo-Karoo Opleiding gebruik 'n stelsel van "werk en leer". Weens die groot vraag na bouers in Orania rig die kursusse veral op bou- en konstruksiepraktyke. Uitbreiding van die kursusaanbod word oorweeg.
Ander naskoolse onderwysinstellings is die Technik Akademie en die Exellencia Haarakademie.
Daar word tans met die Afrikaanse privaatuniversiteit Akademia onderhandel oor die vestiging van 'n studiesentrum in Orania. Ook word 'n kampus met koshuise in Orania ontwikkel.
Media
Die eerste plaaslike gemeenskapsradiostasie, Radio Club 100, is in November 2005 deur die Onafhanklike Kommunikasie-owerheid van Suid-Afrika gesluit, omdat die stasie sonder 'n lisensie sou uitsaai en 'n "rassistiese inhoud" sou hê. Die bestuur van die radiostasie het aangevoer dat hulle herhaaldelik aansoek gedoen het om 'n lisensie en dat hulle bloot besig was met die uitvoering van toetsuitsendings. Die uitsendings sou oor skadelose nuus soos verjaarsdae en sosiale geleenthede gegaan het. In Desember 2007 het OKOSA 'n lisensie aan die nuwe Radio Orania toegestaan, en die stasie het op 13 April 2008 op 95.5 MHz begin uitsaai. Die gemeenskapsradiostasie word deur vrywilligers bestuur en tel meer as 50 bydraers. Programme sluit onder meer voorlesings van Afrikaanse letterkunde in, soos Mikro se Ruiter in die nag.
Die Orania Stadskoerant (voorheen: Dorpsnuus) word sedert November 2005 uitgegee deur die Orania Dorpsraad en berig oor plaaslike gebeure en vergaderings van die Dorpsraad. Voorgrond is 'n twee-maandelikse tydskrif van die Orania Beweging, wat hoofsaaklik gemik is op die nie-inwoners wat die beweging ondersteun. Rede is 'n kwartaalpublikasie van EPOG en is veronderstel om 'n filosofiese tydskrif te wees.
Ditsem Nuus is 'n onafhanklike plaaslike, maandelikse koerant wat in Orania se omgewing, insluitend dele van Kimberley en Bloemfontein, gratis versprei word. Op 'n stadium het 'n verslaggewer van Volksblad in Orania gewoon. Flitslig is 'n maandelikse advertensieblad waar besighede hul dienste of afslag aanbied.
In September 2012 is 'n Duitse dokumentêr, getiteld Orania, bekend gestel op Londen se Raindance Film Festival. Die film is 'n sosiologiese studie van die dorp. Die dorp is ook te sien in 'n Franse dokumentêr uit 2009, genaam Orania, citadel blanche en Afrique.
Kulturele vakansiedae
Die belangrikste vakansiedag in die dorp is Geloftedag wat jaarliks op 16 Desember herdenk word. Tradisionele klere word gedra en die goddelike bystand met die oorwinning van 470 voortrekkers oor 'n weermag van 15 000 Zoeloe-krygers in 1838 word in herinnering geroep.
'n Lys van kulturele vakansiedae in Orania:
Persepsie
Die gemeenskap ontvang baie besoeke van plaaslike en internasionale media-organisasies, sodanig dat inwoners van Orania voortdurend met joernaliste in aanraking kom. Die bestaan van Orania as 'n homogene Afrikanerdorp is volgens sommige media omstrede en nuusbronne beeld Orania dikwels as kultureel agterlik en onverdraagsaam uit. Oor Orania word oor die algemeen gepraat as 'n toevlugsoord vir rassiste en separatiste. In 1994 het die Los Angeles Times dit beskryf as "een van die vreemdste dorpe [in Suid-Afrika]" en "'n bastion van onverdraagsaamheid". 'n Jaar later het die Chicago Tribune Orania omskryf as "die laaste patetiese vastrapplek van die voormalige regerende klasse van Suid-Afrika" en verder geskryf dat "die Afrikaners wat swart mense vroeër gedwing het om in afsondering van die res van die samelewing te leef, nou in hul eie tronk leef". Die Mail & Guardian skryf oor Orania dat die "dorp wyd bespot word" en dat die dorp "in die media 'n sinoniem is vir rassisme en separatisme". 'n Artikel in The Independent wys daarop dat die inwoners van Orania 'n reputasie het dat hulle rassiste is en dat die dorp baie negatiewe media-aandag kry.
Een kommentator merk die uiteenlopende persepsies van die dorp tussen wit liberale en swart mense op: die eersgenoemdes sien die dorp as 'n "patetiese buitepos van verbitterde rassiste", wat weier om in gelykheid met swart Suid-Afrikaners te leef; die laasgenoemdes sien die dorp as 'n fantasie uit die 1950's, waar inwoners die afnemende wit voorregte probeer beskerm. Daar bestaan egter ook die opvatting dat dit die inwoners van Orania ontbreek aan wit voorregte, omdat die inwoners geen toegang het tot goedkoop swart werkers nie en bra min luukshede het. Wit voorstede in die res van Suid-Afrika, met hul hoë vlakke van rasse-segregasie en intensiewe gebruik van huishoudelike hulp, sou meer na die apartheid-era voel as Orania. Ook sou Orania "een van die min plekke in Suid-Afrika [wees], waar die [sosiale] klasse nie bepaal word deur velkleur nie". Nog 'n joernalis het gedink vergelykings van Orania met apartheid is onvanpas, omdat Orania swart mense nie wil uitbuit of onderwerp nie, maar slegs afsondering voorstaan. In die nekrologie van Orania se stigter Carel Boshoff het die tydksrif Foreign Policy met Boshoff se stelling saamgestem dat die posisie van wit Suid-Afrikaners as 'n bevoorregte klas, met 'n afhanklikheid van goedkoop swart arbeid onvolhoubaar is.
In Oktober 2015 is die 30ste Suid-Afrikaanse Libertynse Lente-Seminaar in Orania gehou. Een van die deelnemers van die konferensie, Andrew Kenny, 'n rubriekskrywer van The Citizen het 'n oorwegend positiewe artikel oor die dorp geskryf. Die redakteur van The Citizen het vervolgens geweier om die artikel te publiseer met die rede dat dit "hoogs aanstootlik vir die slagoffers van apartheid" kan wees. Kenny het die artikel tesame met 'n betoog teen sensuur aanlyn gepubliseer. Die uitvoerende direkteur van die Suid-Afrikaanse Vryemarkstigting, Leon Louw, het ook 'n artikel geskryf, waarin hy die persepsie dat die dorp 'n toevlugsoord vir rassistiese idiote is, bevraagteken het.
Orania word ook genoem in Amerikaanse diplomatieke korrespondensie wat in 2010 uitgelek het. Een van die korrespondensiestukke meld dat die Amerikaanse diplomatieke diens in 2004 'n incognito-besoek aan die dorp gebring het. Orania word beskryf as 'n "rustige plattelandse dorp met min tekens van groei of vitaliteit".
Afrikanerpersepsie
Die meeste Afrikaners ondersteun nie die vestiging van 'n Afrikanerstaat nie en sien dit as niks anders as 'n onpraktiese droom nie. Kort na die eerste inwoners in 1991 na Orania getrek het, is die projek deur baie Afrikaners bespot as onrealisties en verwerp vir sy ligging in die dorre Karoo, ver van die tradisionele Boererepublieke. Orania en sy leierskap word deur verregse organisasies as swak beskou, omdat die anti-rassismestandpunt van Orania deur verregse organisasies as te liberaal beskou word.
'n Peiling van Beeld in 2010 het uitgewys dat 56% van die respondente sou oorweeg om na 'n volkstaat te skuif. In dieselfde jaar het Marida Fitzpatrick, 'n joernalis vir die Afrikaanse koerant Die Burger, vol lof oor die dorp se veiligheid en omgewingsvriendelike benadering geskryf, maar sy het ook geskryf dat sommige inwoners van Orania openlike rassistiese idees en ideologie koester. In 2014 het Gert Coetzee, redakteur van Volksblad, geskryf dat die "Skotse onafhanklikheidsdroom ook Orania se droom is" en dat die idees van Orania se leierskap opreg is. Lede van AfriForum het Orania in Februarie 2015 besoek en met veral positiewe indrukke van die dorp teruggekeer. Hulle het Orania vergelyk met 'n Clarens of Dullstroom in die Karoo. In reaksie daarop het die Sondagkoerant Rapport 'n peiling gehou, waarin 93% van die respondente Afrikaner-selfbeskikking ondersteun het.
Swartskouernaguil
Die Swartskouernaguil (Caprimulgus nigriscapularis) is 'n spesie in die Caprimulgidae (naguil) familie.
Dit kom voor in Angola, Benin, Burundi, Kameroen, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Republiek van die Kongo, Demokratiese Republiek van die Kongo, Ivoorkus, Ekwatoriaal-Guinee, Gabon, Gambië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Kenia, Liberië, Nigerië, Rwanda, Sierra Leone, Soedan, Togo en Uganda.
Austin-Bergstrom Internasionale Lughawe
Austin–Bergstrom Internasionale Lughawe (IATA: AUS, ICAO: KAUS) is 'n internasionale lughawe geleë in Austin, die hoofstad van Texas, in die Verenigde State, en bedien die groter Austin metropolitaanse gebied, die 34 grootste metropolitaanse gebied in die Verenigde State. Geleë ongeveer agt kilometer suidoos van die middestad van Austin, dit dek 1717 hektaar en het twee aanloopbane en drie helikopterlandingsplekke. Dit is op dieselfde terrein wat voorheen die Bergstrom Lugmagbasis was. Die lughawe en lugmagbasis is vernoem na kaptein John Augustus Earl Bergstrom, 'n offisier wat in die 19 Bombardementgroep gedien het. Die lughawe vervang Robert Mueller Munisipale Lughawe as die belangrikste lughawe in Austin.
'n Totaal van 13 570 711 passasiers het deur Austin–Bergstrom Internasionale Lughawe beweeg in 2021. Die lughawe is nou die 34 besigste lughawe vir totale passasiers in die Verenigde State.
Geskiedenis
Austin–Bergstrom Internasionale Lughawe is geleë op die ou terrein van Bergstrom Lugmagbasis. Austin-Bergstrom vervang Robert Mueller Munisipale Lughawe, die nuwe lughawe het op 23 Mei 1999 vir die publiek geopen.
Nis Bank-Mikkelsen
Nis Bank-Mikkelsen (gebore 10 April 1945) is 'n Deense akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent A Fish Tale (2000) en in die televisiereekse Matador (1978) en Alletiders jul (1994).
Austin-Bergstrom Internasionale Lughawe
Geskiedenis
Die lughawe beskik oor 'n aanloopbaan van 3730 m, een van die langste kommersiële aanloopbane in die Verenigde State. Daar is 25 poorte binne die Barbara Jordan passasierterminale, wat ontwerp is vir die uiteindelike uitbreiding na 52 hekke by die primêre terminaal, met die bou van bykomende satelliet busstoppe ook moontlik. Oorspronklik bedoel as 'n 18-hek fasiliteit met 'n voetspoor van 'n bietjie meer as 46 000 m2, is ABIA uitgebrei tydens konstruksie om ses bykomende hekke te neem vir 'n totaal van 25 poorte.
Alice Chapin
Alice Chapin (28 Augustus 1857 – 5 Julie 1934) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Youth for Sale (1924), Manhattan (1924), Icebound (1924), en Pearl of Love (1925).
Austin-Bergstrom Internasionale Lughawe
Barbara Jordan Terminaal
Die Barbara Jordan Terminaal is ontwerp deur die Austin firma Page Southerland Page met mede-argitek Gensler onder kontrak deur die Nuwe Lughawe Projekspan. Die hoofargitek was 'n professor in argitektuur aan die Universiteit van Texas in Austin, Larry Speck. Die terminaal is 61 000 vierkante meter met 'n totaal van 25 poorte, met twee wat gebruik kan word vir internasionale aankomste. Daar is verskeie restaurante en winkels in die terminaal. Die terminale het ook 'n stadion waar plaaslike musiekgroepe kan opvoer, in ooreenstemming met die gees van Austin as "die lewende musiekhoofstad van die wêreld". Die terminale is gekoppel aan 'n 3000 ruim parkeergarage vir openbare parkering. 'n Gekonsolideerde huurmotorfasiliteit is verbind deur 'n loopvlak aan die terminale en die parkeergarage. Beide American Airlines en United Airlines bedryf sitkamers by die lughawe vir die lede van hulle besigheidsitkamerprogramme. Alaska Airlines en British Airways First en Club World passasiers het ook toegang tot die fasiliteite van American Airlines.
Inheems
Die woord inheems het verskeie verwante betekenisse:
Dactylia australis
Dactylia australis is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Austin-Bergstrom Internasionale Lughawe
Barbara Jordan Terminaal
Die Barbara Jordan Terminaal se eerste groot uitbreidingsprojek, die Oos-Terminaal Gapingvernouingprojek, is in die somer van 2015 voltooi. Dit het 'n vergrote doeane- en immigrasiefasiliteit op die aankomsvlak bygevoeg, wat meer as 600 passasiers per uur kan verwerk, asook twee binnelandse bagasiegondels, en 'n vergrote sekuriteitskontrolepunt op die afwykingsvlak. Die byvoeging van die nuwe huurmotorfasiliteit, in Oktober 2015 voltooi, het toegelaat dat die 900 parkeerplekke voorheen vir huurmotors op die boonste verdieping van die parkeergarage omskep kon word in bykomende korttermynparkering.
'n Nuwe sewe poort uitbreiding is teen die laat 2015 begin, aan die oostekant van die terminale waar die internasionale poorte tans is. Die nuwe hekke sal verder van mekaar gespasieer word om groter vliegtuie te akkommodeer.
Suid-Terminaal
'n Sekondêre terminale bekend as die Suid-Terminaal is in opdrag as 'n gesamentlike onderneming met die Mexikaanse-gebaseerde laekoste-lugredery VivaAerobus, en wat die diens begin van Austin op 1 Mei 2008. Die fasiliteit het drie passasiershekke sonder lugbrûe—passasiers loop na die parkeerde vliegtuig en klim op by die trappe—en het 'n klein doeane fasiliteit. VivaAerobus het aanvanklik gevlieg na Cancún en Monterrey, met planne om uiteindelik ses bestemmings in Mexiko by te voeg, hoewel net Puerto Vallarta—nie een van die oorspronklik aangekondig stede—bygevoeg is voordat VivaAerobus beëindig diens aan die VSA op 1 Junie, 2009. Hul onttrekking uit die mark was te wyte aan 'n epidemie van varkgriep in Meksiko wat gelei het tot 'n hoë aantal kansellasies onder reisigers. VivaAerobus het sedertdien diens hervat aan die Verenigde State van Amerika, maar het nog nie teruggekeer na Austin nie. Die operateur van die terminaal het die sluiting van die fasiliteit op dieselfde tyd aangekondig.
Die Stadsraad van Austin het in Augustus 2015 'n 30-jaar huurkontrak vir die fasiliteit gemagtig, wat geopen is in die winter 2015–2016 na 'n $11 000 000 opknapping. Die ultra-laekostelugdienste Frontier Airlines en Allegiant Air sou hul bedrywighede verskuif van die Barbara Jordan Terminaal.
Passasiers
Vyftien kommersiële lugrederye en hul plaaslike vennote bedien 48 bestemmings in Noord-Amerika, die Verenigde Koninkryk en Duitsland vanuit Austin–Bergstrom.
Landvervoer
Roete 20, wat deur CapMetro bestuur word, vertrek elke 15 minute vanaf die aankomsvlak. Die roete neem passasiers deur die East Riverside Corridor na Downtown en UT-Austin voordat dit ooswaarts langs Manorweg beweeg.
Deur die Project Connect-plan, word beplan dat die lughawe die suidelike terminus van die Capital Metropolitan Transportation Authority Blue Line-ligspoor sal wees, wat deur die East Riverside Corridor sal loop na Downtown Austin en die Universiteit van Texas in Austin so ver noord as Noord-Lamar/US183. Blue Line-konstruksiekoste word op VS$1,3 miljard beraam en behoort reeds in 2029 voltooi te wees.
Die webwerf van Austin–Bergstrom Internasionale Lughawe vertoon 'n lys van gelisensieerde en toegelate vervoer-opsies: bus, pendeldiens, taxi, huurmotors, en nog baie meer.
Wolhaarstories
Wolhaarstories is 'n Afrikaanse rolprent wat op 23 September 1983 vrygestel is. Dit is die eerste en enigste Afrikaanse rolprent waarin Leon Schuster gespeel het.
Genre
Die rolprent is 'n lekkerlag komedie.
Storielyn
Leon besluit om Tant Lissie van Nommer Asseblief 'n streep te trek deur hom voor te doen as 'n vryer wat reageer op haar advertensie in die "Opsitkers". Maar Lissie is nie meer op Overdorp nie. Haar suster is skielik oorlede onder verdagte omstandighede en dié se wewenaar en Lissie erf die Royal Hotel op Helshoogte. Haar wewenaar-swaer probeer om van Lissie ontslae te raak sodat hy en sy "skelmpie" die lewe kan geniet. Lissie dink dit is Oom Fasie wat haar nog steeds terroriseer wanneer Leon haar bel. Sy onskuldige oproep laat hom kniediep in die gebeure op Helshoogte beland - met pogings tot moord, 'n vrouvermomde ontsnapte uit 'n gestig, 'n ou Italiaanse dokter wat meer weet van spagetti as spuitnaalde, 'n lyk waarvan niemand ontslae kan raak nie; en 'n bielie van die Bosveld wat sy boelie teëkom.
Skyler Samuels
Skyler Samuels (gebore 14 April 1994) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Duff (2015) en in die televisiereekse American Horror Story (2011), Scream Queens (2015), en The Gifted (2017).
Ron Hickman
Ronald Price Hickman OBE (1932-2011) was 'n Suid-Afrikaans-gebore, Jersey-gebaseerde motorontwerper en uitvinder. Hy het vir beide die Ford-motormaatskappy en Lotus gewerk, waar hy die oorspronklike Lotus Elan, die Lotus Elan +2 en die Lotus Europa ontwerp het. Hy is egter veral bekend vir sy ontwerp van 'n houtwerkbank wat die Black & Decker Workmate genoem word.
Motorkarontwerp
In 1954 met sy aankoms in Londen uit Suid-Afrika, was hy aanvanklik in diens van 'n musiekuitgewer, maar het vinnig werk gekry by die Ford Motormaatskappy op Dagenham. Hy het eers as 'n kleimodelleerder gewerk en later het hy gehelp met die stilering van die 105E Ford Anglia.
Hy het Colin Chapman, die bekende ingenieur en stigter van die Lotus motormaatskappy, by 'n motorskou in Earls Court ontmoet. Na drie jaar by Ford het Hickman na Chapman se nuutgestigte maatskappy in Noord-Londen geskuif en as produksie-ingenieur en algemene bestuurder gewerk. Hy het aan die eerste motor wat deur Lotus vervaardig is, die Elite, gewerk. Die motor, wat pragtig gestileer is en 'n uitstekende ritgehalte gehad het, was blykbaar te ingewikkeld om te bou en te swak in die publiek se mening.
Hickman het saam met John Frayling in die ontwerpspan van die Elan gewerk, wat in 1962 in produksie gekom het. Hy het ook die eerste Lotus Europa ontwerp as deel van Lotus se "Ford GT40"-projekbod.
Hy het Lotus in 1967 verlaat en verhuis na Hoddesdon, Hertfordshire, waar hy vir Cunard Line gewerk het op prototipes vir die sitplekke in die Queen Elizabeth 2 en op sy eie uitvinding, die Workmate.
Workmate
Hickman se inspirasie vir die Black & Decker Workmate het in 1961 gekom. Hy het 'n duur Sweedse stoel gebruik om op hout te saag en het die stoel se been afgesny. Sy vrou was nie beïndruk nie. Hickman het toe 'n eenvoudige, multifunksionele saagbank uitgedink - 'n kombinasie van 'n saagbank en 'n voubare legeringsraam. Dit het die gebruiker toegelaat om deur hout te saag sonder om die kante van stoele of tafels te gebruik. Hy het toe sy eie ontwerpmaatskappy, Mate Tools, bo 'n skuur in Hoddesdon, opgestel en sy Workmate-ontwerp verder verfyn.
Villa Devereaux
Hickman het in 1977 na Jersey getrek, waar hy sy eksentrieke huis Villa Devereaux ontwerp en gebou het. Die gebou is geïnspireer deur huise wat hy in Kalifornië gesien het, maar met die gebruik van materiale wat beskikbaar was in Jersey: leisteen dakwerk en granietmure. Die binnekant van die huis is beskryf as "eklekties" en "70s". Dit sluit 'n kandelaar van perspex en 'n binnenshuise swembad omring deur palm-frond plakpapier. Die sitkamer het stoele wat gemaak is van gedraaide takke, ontwerp deur John Makepeace.
Hickman se uitvindings was ook deel van die huis. Beklede trappe in die sitkamer kan herrangskik word om 'n oprit te vorm sodat 'n trollie op die stoep gerol kan word. Die huis het 'n inligtingspaneel wat gewys het watter deure of vensters oop was en die temperatuur van elke kamer.
In een van die boonste kamers het Hickman 'n groep ou Workmate-prototipes gehou, saam met die Sweedse stoel wat sy inspirasie vir die ontwerp van die Workmate was.
Ander patente
Hickman het verskeie ander patente geregistreer, waaronder:
Hy het ook 'n handwurger ontwerp vir klere wat aan enige plat oppervlak kon koppel en 'n kind se toiletpot wat teenstaan ​​om oor te val.
Persoonlike lewe
Hickman is gebore op 21 Oktober 1932 in Greytown, KwaZulu-Natal, Suid-Afrika aan Cyril Price Hickman (a boekhouer) en Helena Alberta Hickman. Na hoërskool het hy as 'n klerk van die hof in Pietermaritzburg gewerk terwyl hy ses jaar lank regs studeer het. Hy was behep met motorvoertuie en aan die voltooiing van sy regsopleiding in 1954 het hy £100 van sy pa geleen en na Londen gereis met die doel om werk in die motorvoertuigbedryf te vind.
In 1977 het hy na Saint Brélade, Jersey, verhuis waar hy 'n ontwerpfabriek gehad het en deel van die Jersey-se Oumotorklub was. Hy het nooit sy liefde vir motors verloor nie en sy versameling het 'n Elan Sprint en 'n Cadillac V-16 ingesluit.
Hickman het in 1982 afgetree en in 1994 is hy Kommandeur van die Orde van die Britse Ryk toegeken vir dienste met betrekking tot nywerheidsinnovasie.
Hy is op 78 jaar oud in die hospitaal op die eiland dood, ná 'n vyf-maande lange siekte wat deur 'n ernstige val veroorsaak is.
Na sy dood is meer as 100 motorsketse en konseptekeninge, insluitende die ondersteunende dokumente en foto's, geskenk aan die Nasionale Motor Museum in Beaulieu deur Hickman se weduwee, Helen.
Waratahs (Superrugbyspan)
Die Waratahs (voorheen bekend as die Nieu-Suid-Wallis Waratahs en nou as die HSBC Waratahs) is ’n Australiese rugbyspan wat as ’n konsessie aan Superrugby deelneem sedert 1996. Die konsessie sluit die grootste gedeelte van Nieu-Suid-Wallis in (die Riverina en ander suidelike dele maak deel van die Brumbies se konsessiearea uit). Die Waratahs se tuiswedstryde word op die Sydney Voetbalstadion in Sydney gespeel. Die huidige kaptein van die span is Michael Hooper.
Amateur era
Die NSWRU (of die Suidelike Rugbyunie (SRU) soos dit toe geheet het) is in 1874 gestig en die eerste klubkompetisie het in daardie jaar plaasgevind. Teen 1880 het die SRU meer as 100 klubs geregistreer in die metropolitaanse area. In 1982 is die eerste verteenwoordigende span van Nieu-Suid-Wallis gekies om teen die span van Queensland te speel in twee wedstryde. NSW het albei die wedstryde gewen.
In dieselfde jaar is die eerste NSW-toerspan gekies om na Nieu-Seeland te reis om daar te speel. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het NSW en Queensland die kompetisie tussen hulle gestaak. Die Queensland rugbyliggaam is egter eers weer in 1929 gestig wat beteken het dat NSW meer verantwoordelikhede teenoor Australiese rugby gehad het. In 1921 het die Waratahs weer na Nieu-Seeland getoer en het nege van hul tien wedstryde gewen, waaronder een teen die All Blacks.
Die bekendste Waratah-span was die span wat in 1927-’28 na Brittanje, Frankryk en Noord-Amerika getoer het. Hulle het 24 van hul amptelike 31 wedstryde gewen. Kort na hul terugkeer na Australië het wedstryde teen Queensland weer pos gevat. Die 1930’s was ’n besonder suksesvolle periode vir NSW. Die hoogtepunt in hierdie era was toe die verteenwoordigende span van NSW die toerspan van Suid-Afrika in 1937 op die SCG geklop het.
In 1963 is die Sydney Rugbyunie gestig om die sport in die stad te help uitbrei. Die NSW Rugbyunie het in 1974 hul eeufeesvieringe gehad en as deel van die feestelikhede is ’n wedstryd op 18 Mei teen die All Blacks op die SCG gespeel. Die Waratahs het met 20 - 0 verloor.
Professionele era
In die eerste seisoen van die Super 12 in 1996 kon die Waratahs slegs vyf wedstryde wen en het hulle in die middel van die punteleër geëindig met die ander twee Australiese spanne bo hulle. Die volgende seisoen het nog slegter verloop en die Waratahs kon slegs vier wedstryde wen om uiteindelik negende te eindig.
2002 was ’n drastiese verbetering op al die vorige seisoene vir die Waratahs. Hulle was aan die einde van die rondomtaliewedstryde tweede op die punteleër (hulle het agt wedstryde gewen), wat beteken het dat hulle na die uitspeelrondes deurgedring het. Die Waratahs het egter in hul laaste rondomtaliewedstryd met ’n yslike 96 - 19 verloor teen die Crusaders. Hulle het ook in die halfeindstryd teen die Brumbies verloor met 51 - 10. Die gekombineerde telling vir die twee weke was Brumbies/Crusaders 147 teen die 29 van die Waratahs.
In 2006 is die kompetisie uitgebrei na 14 spanne met die toevoeging van die Western Force van Australië en die Cheetahs van Suid-Afrika. Die Waratahs het goed gevaar in 2006 en het derde op die punteleer geëindig. In die laaste wedstryd van die rondomtalie het die Waratahs teen die Hurricanes met 29 - 14 verloor. Die nuus dat Wendell Sailor positief getoets het vir verbode middels en moontlike skorsing van rugby in die gesig gestaar het, het die Waratahs se voorbereiding vir die halfeindronde negatief beïnvloed. Hulle het na Nieu-Seeland gereis om weer teen die Hurricanes te speel in die halfeindronde en het die wedstryd verloor met 16 - 14. Wendell Sailor is later ’n tweejaar skorsing uit professionele rugby opgelê.
Die 2007-seisoen was die mees teleurstellende nog vir die Waratahs. Hulle kon slegs drie wedstryde wen (teen die Lions, Reds en Hurricanes) en het die seisoen in die dertiende plek afgesluit. Die 2008-seisoen het goed begin vir die Waratahs nadat hulle hul voorseisoenwedstryde gewen het en nadat hulle die Hurricanes in hul eerste wedstryd met 20 - 3 geklop het. Die oorwinning oor die Brumbies in die vierde ronde van die kompetisie was die Waratahs se 500ste oorwinning sedert hul eerste wedstryd in 1882. Die Waratahs het vir die res van die seisoen goed vertoon en het uiteindelik nege wedstryde gewen wat aan hulle ’n tweede plek op die punteleer besorg het. Hulle het ’n tuishalfeindstryd gehad teen die Sharks en het met 28 - 13 geseëvier. Hulle moes weer na Nieu-Seeland reis vir die eindstryd teen die Crusaders maar het weer vasgeval en die wedstryd met 20 - 12 verloor.
Jackson, Mississippi
Die byname van Jackson is Crossroads of the South en ''The City of Grace and Benevolence.
Waratahs (Superrugbyspan)
Professionele era
In 2009 het die Waratahs die uitspeelrondes net-net gemis. Hulle en die Crusaders het albei 41 ligapunte gehad maar die Crusaders het met vier punte ’n beter punteverskil as die Waratahs gehad, wat aan die Crusaders ’n plek in die uitspeelrondes besorg het.
Logo en kleure
Die span van Nieu-Suid-Wallis speel in ’n ligblou trui en vlootblou broek. Die blou kleur het ’n lang sportgeskiedenis in Nieu-Suid-Wallis en is in ’n bekende tweestryd met die rooi/maroen van Queensland. HSBC, die borg vir ’n aantal jare, pryk op die voorkant van die trui. Daar word soms ook van ’n alternatiewe trui gebruikgemaak. In die 2006-voorseisoen het die Waratahs ’n nuwe truiskema gebruik in ’n wedstryd teen die Crusaders. Hierdie stelsel het die tradisionele nommers agter op die truie vervang met die spelers se voorletters. Die alternatiewe truie is ’n wit-en-blou gestreepte trui.
Tot 1885 het Nieu-Suid-Wallis ‘heide groen’ drag gedra. Van 1891 tot 1897 het Nieu-Suid-Wallis in skarlakenrooi truie gespeel. Die volgende seisoen het die span in Cambridge blou truie uitgedraf. Die ligblou trui en vlootblou broek is in 1897 vir die eerste keer gebruik en word sedertdien gebruik vir Nieu-Suid-Wallis. Die rugbyspan van Nieu-Suid-Wallis was reeds voor die aanvang van die Super 12 bekend as die Waratahs aangesien die waratah (telopea) die staatsblom van Nieu-Suid-Wallis is.
Tuisstadion
Die Waratahs speel hul tuiswedstryde op die Sydney Voetbalstadion in Moore Park, reg langs die Sydney Cricket Ground. Die stadion het sitplek vir 45,500 mense. De Waratahs deel hierdie stadion met die Sydney Voetbalklub se sokkerspan en die Sydney Roosters rugbyligaspan.
Die Waratahs het ook al per geleentheid op ander stadions regoor Nieu-Suid-Wallis gespeel. Gedurende die Australiese Provinsiale Kampioenskap waarin die Waratahs twee wedstryde gespeel het, is die wedstryde in onderskeidelik in Bathurst en op die Sentrale Kusstadion in Gosford gespeel. Die Waratahs het ook van hul proewe in 2008 op die Campbelltown-stadion gespeel.
Super 12
Die volgende tabel som die Waratahs se Super 12-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Super 14
Die volgende tabel som die Waratahs se Super 14-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Superrugby
Die volgende tabel som die Waratahs se Superrugby-uitslae op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="25"|+/- ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="280"|Notas 1 Punte toegeken vir ’n loslootjie is nie hierby ingereken nie.
Die volgende tabel som die Waratahs se Superrugby-uitslae vir die uitgebreide toernooi van agtien spanne op: ! width="20"|Seisoen ! width="20"|Pos Alg ! width="20"|Pos Groep ! width="20"|Gespeel ! width="20"|Gewen ! width="20"|Gelyk ! width="20"|Verloor ! width="20"|Punte vir ! width="20"|Punte teen ! width="35"|+/− ! width="20"|BP1 ! width="20"|Pte ! width="250"|Notas
Huidige span
Waratahs 2017 Superrugbyspan
Susan Diol
Susan Diol (gebore 25 Mei 1962) is 'n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, en regisseuse. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Reality (2014) en in die televisiereekse Seinfeld (1989), Star Trek: Voyager (1995), en CSI: Crime Scene Investigation (2000).
Dactylia candelabrum
Dactylia candelabrum is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
Die spons behoort tot die genus Dactylia en tot die familie Callyspongiidae. Die wetenskaplike naam van die spesie is die eerste keer geldig gepubliseer in 1889 deur Lendenfeld.
Characidae
Characidae is 'n vis-familie van die orde Characiformes. Die familie is groot en kom in varswater in Suid-Amerika en Suid-Afrika voor. Min van die spesies het enige kommersiële waarde, die meeste leef in skole saam. Daar is agtien genera met oor die honderd spesies waarvan vyf genera en ses spesies in Suider-Afrika voorkom.
Pi-binding
Pi-bindings (π-bindings) is kovalente chemiese bindings waar twee lobbe van 'n orbitaal op een atoom twee lobbe van 'n orbitaal op 'n ander atoom oorvleuel en hierdie oorvleueling lateraal voorkom. Elk van hierdie atoomorbitale het geen elektrondigtheid op 'n gedeelde nodusvlak wat deur die twee gebinde kerne beweeg. Dieselfde vlak is ook 'n noduspuntvlak vir die molekulêre orbitaal van die pi-binding. Pi-effekte kan in dubbel- en drievoudige bindings vorm, maar vorm in die meeste gevalle nie in enkelbindings nie. Pi-bindings is gewoonlik swakker as sigma-bindings. Die C=C dubbelbinding, saamgestel uit een sigma- en een pi-binding, het 'n bindingsenergie van minder as twee keer die van 'n enkelvoudige binding C-C, wat aandui dat die stabiliteit wat deur die pi-binding toegevoeg word, minder is as die stabiliteit van 'n sigma-binding. Vanuit die perspektief van die kwantummeganika word die swakheid van die π-binding verklaar deur aansienlik minder oorvleueling tussen die komponent p-orbitale as gevolg van hul parallelle oriëntasie. Dit word gekontrasteer deur sigma-bindings wat bindingsorbitale direk tussen die kerne van die bindingsatome vorm, wat lei tot groter oorvleueling en 'n sterk sigma-binding.
Characidae
Genera
Die volgende genera en gepaardgaande spesies is deel van die familie:
Pi-binding
Elektrone in pi-bindings word soms pi-elektrone genoem. Molekulêre fragmente wat deur 'n pi-binding verbind word, kan nie om daardie binding draai sonder om die pi-binding te breek nie, omdat rotasie die parallelle oriëntasie van die samestelde p-orbitale vernietig.
Beloftes van môre
Beloftes van môre is 'n Afrikaanse rolprent wat op 25 September 1981 uitgereik is.
Die rolprent is gebaseer op die gelyknamige boek van Empie Maritz en speel teen die agtergrond van ‘n hospitaal af.
Genre
Die rolprent is 'n drama.
Storielyn
Verpleeg-inspekteur Ella Rossouw koester 'n jarelange wrok teen matrone Ria Vermeulen, wie se twee dogters, Heleen (Elzette Maarschalk) en Christa (Elize Lizamore), as verpleegsters in die hospitaal werk. Christa is veral baie gewild onder die kankerpasiënte met wie sy werk. Ella probeer om Ria te na te kom deur haar dogters te benadeel en Ria weens wangedrag aan die hospitaaldireksie te rapporteer.
London Borough of Hackney
Hackney, amptelik die London Borough of Hackney, is een van die distrikte in die middestad van Londen met 'n oppervlakte van 18 km² (7,4 vierkante myl) en 'n bevolking van sowat 'n kwartmiljoen. Die distrik, wat net noord van die City of London en Tower Hamlets geleë is en in die ooste deur die River Lea begrens word, het oorspronklik deel uitgemaak van die historiese graafskap Middlesex. Die huidige stadsdistrik is in 1965 met die samesmelting van drie vroeëre metropolitaanse distrikte (metropolitan boroughs) geskep - Shoreditch, Hackney en Stoke Newington. Dit sluit historiese nedersettings en stadsbuurte soos (van noord na suid) Stoke Newington, Upper Clapton, Lea Bridge, Lower Clapton, Dalston, Homerton, Hackney Wick, Hackney, Kingsland, Haggerston, Hoxton en Shoreditch in.
Shoreditch, 'n stadsdeel wat digby die City of London geleë is, het baie kenmerke van 'n besigheidsdistrik, terwyl die res van Hackney sterk residensiële karakter het, met enkele nywerheidsgebiede soos dié langs die Lea Valley.
Daar is uitgebreide groen ruimtes soos Hackney Marshes, Hackney Downs, Clissold Park, Springfield Park, London Fields en Millfields, terwyl ook die historiese Grand Union Canal deur die distrik loop. Sy gerieflike historiese behuising, sy ligging in die tans vooruitstrewende, maar vroeër minder aantreklike East End van Londen en die nabyheid van die middestad het van Hackney tradisioneel 'n gewilde vestigingsgebied vir opeenvolgende golwe van immigrante gemaak. Etniese minderhede verteenwoordig tans 'n derde van Hackney se bevolking, waaronder 'n groot gemeenskap Afro-Karibiërs. Stamford Hill is 'n tradisionele woonplek van ortodokse Jode.
Ligging
Hackney is 'n binnestedelike distrik van Groter Londen. Dit is noordoos van die City of London geleë en word deur die London Boroughs of distrikte Tower Hamlets in die suide, Islington in die weste (by Southgate Road), Haringey in die noorde en Newham in die suidooste begrens. Die River Lea vorm die oostelike distriksgrens met Waltham Forest. Die rivierloop was ook die historiese grens tussen die graafskappe Middlesex en Essex.
Hackney Town Hall, die distrik se raadsaal, is sowat agt km of vyf myl noord van Charing Cross geleë, met die St Pauls-katedraal halfpad tussen dié twee bakens, en 6,1 km of 3,8 myl vanaf die Greater London Authority (GLA) se administratiewe hoofgebou naby Tower Bridge.
Endemie (ekologie)
Gewoonlik word die term aan 'n diskrete geografiese eenheid toegeken, mees algemeen 'n eiland of eilandgroep, maar soms aan 'n land of ander gedefinieerde area.
Eilande is veral geneig om endemiese lewensvorms te ontwikkel juis as gevolg van hul geografiese isolasie; afgeleë eilandgroepe, soos Hawaii en die Galapagos het groot getalle endemiese spesies. Die afgesonderde area en kwesbaarheid aan die invloed van mense en ingevoerde spesies beteken dat endemiese spesies al té maklik kan uitsterf.
Endemiese spesies kan ook ontwikkel in ander biologies geïsoleerde areas, soos die hoëvelde van Ethiopië, of groot waterliggame soos die Baikalmeer.
Volgens die Wêreldnatuurlewefonds besit die volgende ekostreke die grootste persentasie endemiese plante:
Uitsterwing
Uitsterwing in biologie en ekologie is die einde van ’n organisme of groep organismes (takson), gewoonlik ’n spesie. Die oomblik van uitsterwing word gewoonlik beskou as die dood van die laaste lid van die spesie, hoewel die vermoë om aan te teel waarskynlik vroeër reeds verloor is. Omdat die gebied waarin ’n spesie voorkom moontlik baie groot is, is dit moeilik om die presiese oomblik vas te stel en word dit gewoonlik in terugskou gedoen. Soms gebeur dit dat ’n spesie wat as uitgesterf beskou word, "weer sy verskyning maak".
Laura San Giacomo
Laura San Giacomo (gebore 14 November 1962) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Sex, Lies, and Videotape (1989), Pretty Woman (1990), en Quigley Down Under (1990), en in die televisiereeks Just Shoot Me! (1997).
Uitsterwing
Deur evolusie maak nuwe spesies hul verskyning wanneer ’n nuwe variëteit van ’n organisme ’n ekologiese nis kan vind en tot sy voordeel gebruik, en spesies sterf uit wanneer hulle nie meer in veranderende omstandighede of weens sterker kompetisie kan oorleef nie. Die verhouding tussen ’n dier en sy ekologiese nis is goed aangeteken. ’n Tipiese spesie sterf uit binne 10 miljoen jaar ná sy eerste verskyning, hoewel sommige spesies honderdmiljoene jare lank feitlik onveranderd kan voortleef.
Die meeste spesies het uitgesterf voor die mens sy verskyning gemaak het; daar word voorspel dat 99,9% van alle spesies wat ooit op aarde bestaan het, reeds uitgestorwe is.
Massa-uitsterwings is relatief skaars, hoewel geïsoleerde uitsterwings algemeen voorkom. Uitsterwings is van redelik onlangs af eers aangeteken en wetenskaplikes is bekommerd oor die tempo waarmee spesies uitsterf. Baie spesies wat uitsterf, is nooit wetenskaplik gedokumenteer nie. Sommige wetenskaplikes glo tot die helfte van alle spesies wat tans bestaan, kan teen die jaar 2100 uitgesterf wees.
Definisie
’n Spesie sterf uit wanneer die laaste lid doodgaan. Uitsterwing is dus ’n voldonge feit wanneer daar geen oorlewende lede is wat kan voortplant en ’n nuwe generasie skep nie. ’n Spesie kan funksioneel uitgestorwe wees as daar net ’n paar lede bestaan wat weens onder meer swak gesondheid, ouderdom, yl verspreiding oor ’n groot gebied of te min lede van albei geslagte nie kan voortplant nie. Om ’n spesie as uitgestorwe te verklaar, moet daar ’n duidelike definisie van die spesie wees. Dit moet duidelik onderskei kan word van enige ouer- of dogterspesie, of enige verwante spesies.
Soms word die woord "uitgestorwe" in ekologie gebruik om te verwys na plaaslike uitsterwing, waar ’n spesie nie meer in ’n sekere gebied bestaan nie, maar wel nog elders. Die verskynsel is ook bekend as uitroeiing. Dit kan beveg word deur lede van die spesie van elders na die spesifieke gebied te bring. Spesies wat nie uitgestorwe is nie, maar deur uitsterwing bedreig word, word geklassifiseer as bedreig, byna bedreig of krities bedreig.
’n Belangrike aspek van uitsterwing tans is pogings deur die mens om spesies wat op die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur en Natuurlike Hulpbronne se rooilys voorkom, te bewaar. Dit is spesies wat nie meer in hul historiese habitat voorkom nie, maar net in aanhouding of in ’n beheerde gebied in die natuur. Van dié spesies is funksioneel uitgestorwe, aangesien hulle nie meer deel van hul natuurlike habitat is nie en dit onwaarskynlik is dat hulle weer in die natuur vrygelaat kan word.
Pseudo-uitsterwing
Soms is daar afstammelinge van ’n uitgestorwe spesie en soms nie. Dogterspesies kan uit ouerspesies ontstaan wat die meeste van laasgenoemde se gene dra en hoewel die ouerspesie uitgesterf het, bly die dogterspesie voortbestaan. Dit word pseudo-uitsterwing genoem.
Panke
Die Panke is 'n klein tot middelgroot rivier in die Duitse deelstate Brandenburg en Berlyn. Dit mond as Berlyn se derde grootste rivier in die Spree uit. Die Panke het 'n lengte van 29 kilometer, waarvan 20,2 kilometer op Berlynse stadsgebied. Sy stroomgebied beslaan sowat 200 km², waarvan 46,8 km² in Berlyn. Die Brandenburgse nedersetting Panketal en die stadsdeel Pankow in die gelyknamige administratiewe distrik van Berlyn is na die rivier vernoem.
Josephine Chaplin
Josephine Chaplin (28 Maart 1949-12 July 2023) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Four Charlots Musketeers (1974) en Shadowman (1974), en in die televisiereeks Histoires extraordinaires (1981).
Uitsterwing
Pseudo-uitsterwing
Pseudo-uitsterwing is moeilik om te bevestig tensy ’n mens sterk bewyse het wat ’n bestaande spesie aan ’n uitgestorwe spesie koppel. Daar word byvoorbeeld soms beweer dat die uitgestorwe Hyracotherium, ’n vroeë perd, pseodo-uitgestorwe is eerder as uitgestorwe, omdat daar verskeie bestaande spesies van Equus is, onder meer die sebra en donkie. Omdat fossielspesies gewoonlik geen genetiese materiaal bevat nie, is dit onmoontlik om vas te stel of Hyracotherium in moderne perdspesies ontwikkel het en of dit bloot ’n voorsaat met moderne perde deel.
Panke
Die deling van Berlyn het ook die Panke se rivierloop geraak wat tussen Pankow in Oos- en Wedding in Wes-Berlyn deur die Berlynse Muur in twee dele gesny is. Die natuurlike rivierloop word tans herstel, en langs sy oewers het wandelpaaie ontstaan.
Uitsterwing
Oorsake
So lank as wat nuwe spesies ontstaan, het ander spesies uitgesterf. Na raming is meer as 99,9% van alle spesies wat al op aarde geleef het, uitgestorwe. Die gemiddelde leeftyd van ’n spesifieke spesie is 10 miljoen jaar, hoewel dit baie wissel.
Daar is ’n groot verskeidenheid direkte en indirekte oorsake vir die uitsterwing van ’n spesie of groep spesies. "Net soos wat elke spesie uniek is," skryf Beverly en Stephen C. Stearns, "is elke uitsterwing uniek ... die oorsake van elk is uiteenlopend — sommige subtiel en ingewikkeld, ander ooglopend en eenvoudig." Enige spesie wat nie in sy omgewing kan oorleef en voortplant en nie na ’n nuwe omgewing kan trek waar dit wel kan oorleef en voortplant nie, sterf uit. Dit kan skielik gebeur soos wanneer ’n andersins gesonde spesies uitgewis word deur die toksiese besoedeling van sy hele habitat; of oor duisende of miljoene jare soos wanneer ’n spesie stelselmatig die stryd om voedsel verloor teen ’n sterker mededinger.
Of meer uitwissings deur genetiese of deur omgewingsfaktore veroorsaak word, is debatteerbaar. Mark Newman, die skrywer van Modeling Extinction, glo die twee weeg ewe swaar. Bewaringsgroepe en sommige regerings spits hulle tans toe op die uitsterwing van spesies aan die hand van die mens, en hulle probeer verdere uitwissings voorkom deur ’n verskeidenheid bewaringsprogramme. Die mens kan veroorsaak dat ’n spesie uitsterf deur die oorbewerking van grond, besoedeling, die vernietiging van sy habitat, die inbring van nuwe spesies wat om kos meeding, jag en ander maniere. ’n Groot rede is die ononderhoubare aanwas van die menslike bevolking.