cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aberdeen, Australië
Aberdeen is 'n klein dorp in die opper-Hunterstreek van Nieu-Suid-Wallis, Australië. Dit is 12 kilometer noord van Muswellbrook op die New England-hoofweg, en 242 km (150 myl) noord van Sydney. Die dorp het 1 894 inwoners volgens die 2016-sensus gehad.
Combretum coriifolium
Combretum coriifolium is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan Demokratiese Republiek die Kongo, Malawi, Mosambiek en Tanzanië.
Ponsjo
'n Ponsjo (punchu in Quechua; Mapudungun pontro, kombers, wolstof)  is 'n oorkledingstuk wat ontwerp is om die liggaam warm te hou. 'n Reënponsjo word gemaak van 'n waterdigte materiaal wat ontwerp is om die liggaam droog te hou teen reën. Ponsjo's is gebruik deur die inheemse Amerikaanse volke (Indiane) van die Andes sedert die pre-Spaanse tyd, van die plekke wat nou onder die gebied van Bolivië, Peru, Chili en Ecuador val, en word beskou as tipiese Suid-Amerikaanse klere.
Combretum edwardsii
Die bosklouterboswilg (Combretum edwardsii) is 'n boom wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal, Mpumalanga en Oos-Kaap.
Die boom se FSA-nommer is 534.2.
Akademie vir Dramakuns
Die Akademie vir Dramakuns (afgekort: ADK) is 'n akademie wat spraak-en-drama-opleiding aanbied en diplomas aan suksesvolle studente toeken. Dit is 'n invloedryke organisasie wat verskeie Afrikaanse akteurs opgelewer het. Bekende Suid-Afrikaanse akteurs, soos Deon Lotz, Wilna Snyman, Milla Louw, Annie Basson, Kristie Herbst, David Rees, Sara Louw het hulle opleiding aan die akademie ontvang.
Geskiedenis
Die akademie is in 1939, onder die naam Die Kunsskool, in Stellenbosch gestig. Die stigterslede was Anna Richter-Visser (bekende TV- en rolprentakteur, wat in onder meer Agter Elke Man gespeel het) en Aletta Gericke. In 1940 neem Suzanne van Wyk ('n toonaangewende regisseur van radiodramas) by Visser oor en word die organisasie na sy huidige naam hernoem.
In die 1940's het hulle na Kaapstad, Paarl en Wellington uitgebrei. Ateljees is later ook in Johannesburg en Pretoria geopen. In 1944 het prof. J.P.J. van Rensburg Die vroue van Troje uit Grieks in Afrikaans vertaal en is 'n Griekse drama die eerste keer in Afrikaans opgevoer.
Die geleidelike verskyning van dramadepartemente aan universiteite soos Stellenbosch, Pretoria, Potchefstroom en Bloemfontein het die ADK se invloed tussen 1960 en 1975 ingeperk. Hulle het egter tot in die 1980's (en daarna) 'n groot rol in die voorbereiding van akteurs gespeel.
Die aftrede en afsterwe van die leidende figure in die organisasie het tot die sluiting daarvan in die Wes-Kaap gelei (dit het in Gauteng bly voortbestaan). Op 1 April 2001 is die Wes-Kaapse tak deur Elzeth Germishuys en Marinda Engelbrecht aan die Welgemoed-kunsskool (by die Laerskool Welgemoed) heropen.
Cenace Hilligoss
Candace Hilligoss (gebore 14 Augustus 1935) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Carnival of Souls (1962) en The Curse of the Living Corpse (1964), en in die televisiereekse Naked City (1958) en Quincy M.E. (1976).
Ta-Ha
thumb|links|130px|Kalligrafie van die letters "Tô" en "Haa".
Tâ-Hâ (Arabies: طه, "Tô-haa") is die 20ste soera, of hoofstuk, van die Koran. Dit bevat 135 ajat, of verse, en is vermoedelik in Mekka aan Mohammed geopenbaar, in die tweede Mekkaanse tydperk (615-619 n.C.),.
Van die onderwerpe wat behandel word, is die roep van Moses, die uittog van die Israeliete en die tog oor die Rooisee, die aanbidding van die goue kalf en die sondeval. Die hooftema is die bestaan van God. Dit behandel dié tema met verhale oor Moses en Adam. Dit is die hoofstuk wat Omar oorreed het om hom tot die Islam te bekeer.
Die oudste manuskrip van die Koran wat bewaar gebly het wat die soera Ta Ha bevat, is een in die Mingana-versameling op die Birminghamse Koranmanuskrip van 0-25 A.H.
Mitr Chaibancha
Mitr Chaibancha (28 Januarie 1934 – 8 Oktober 1970) was 'n Thaise akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Kon Nuer Kon (1967), Operation Revenge (1967), Fei xia shen dao (1971), en Xiang long fu hu (1971).
Maerua brevipetiolata
Die Lebombowitbos (Maerua brevipetiolata) is 'n struik wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Eswatini en Suid-Afrika waar dit in KwaZulu-Natal voorkom.
Die boom se FSA-nommer is 132.5.
Ellen Dubin
Ellen Dubin is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Napoleon Dynamite (2004) en Nobility (2017), en in die televisiereeks Mary Kills People (2017).
Combretum mussaendiflorum
Combretum mussaendiflorum is 'n struik wat aan die familie Combretaceae behoort. Die spesie is inheems aan die Demokratiese Republiek die Kongo en Republiek die Kongo.
Royce D. Applegate
Royce D. Applegate (25 Desember 1939 – 1 Januarie 2003) was 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Splash (1984), Doctor Dolittle (1998), O Brother, Where Art Thou? (2000), en Seabiscuit (2003).
Oscar Redding
Oscar Redding (gebore 1974) is 'n Australiese akteur, vervaardiger, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Tragedy of Hamlet Prince of Denmark (2007) en Van Diemen's Land (2009), en in die televisiereekse Cop Hard (2011) en Deep Water (2016).
Hanya Yanagihara
Hanya Yanagihara (gebore op 20 September 1974) is 'n Amerikaanse romansier, redakteur en reisskrywer. Sy het in Hawaii grootgeword.
Vroeë lewe
Sy is 'n vierde-generasie inwoner van Hawaii en is in Los Angeles, Kalifornië gebore. Haar vader, die hematoloog/onkoloog Ronald Yanagihara, is afkomstig van Hawaii en haar moeder is in Seoul gebore. Yanagihara is van gedeeltelike (deur haar vader) Japannese afkoms. Sy het as kind dikwels saam met haar gesin getrek, en in Hawaii, New York, Maryland, Kalifornië, en Texas gewoon. Sy het Punahou High School in Hawaii bygewoon.
Loopbaan
Na haar graduasie aan Smith College in 1995 het Yanagihara na New York getrek en vir verskeie jare as uitgewer gewerk. Sy is die senior redakteur van die T: The New York Times Style Magazine. Sy het gesê dat mense in die uitgewersbedryf verfomfaai was deur haar besluit om 'n pos by T te neem na die publikasie van haar literêre topverkoper, A Little Life. Sy beskryf die uitgewerswêreld as "'n provinsiale gemeenskap, min of meer nes die modebedryf, snobisties van aard". Sy het voorheen geskryf vir, en was 'n redakteur van, Condé Nast Traveler, voordat sy in 2015 die besigheid verlaat het ten einde adjunkredakteur by T te word.
Haar eerste roman, The People in the Trees, wat gebaseer is op die werklike lewe van die viroloog Daniel Carleton Gajdusek, is as een van die beste romans van 2013 geprys.
Kathy Hilton
Kathy Hilton (gebore 13 Maart 1959) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente The Dark (1979) en On the Air Live with Captain Midnight (1979), en in die televisiereekse Marcus Welby, M.D. (1969) en The Rockford Files (1974).
Hanya Yanagihara
Loopbaan
Yanagihara se volgende boek, A Little Life, is in Maart 2015 gepubliseer en het hoofsaaklik gunstige resensies ontvang. Die boek was op die kortlys vir die 2015 Man Booker-prys vir fiksie en het die 2015 Kirkus-prys vir fiksie gewen. Yanagihara is ook as finalis vir die 2015 National Book Award vir fiksie gekies. A Little Life het alle verwagtinge van die werk se redakteur (wat ook Yanagihara se agent is) oortref, asook Yanagihara se voorspelling dat dit nie goed sou verkoop nie. Bykomend tot die kritiese lof wat die werk ontvang het, word dit hoog aangeskryf deur lesers en het dit met ingang Mei 2018 grotendeels positiewe resensies op GoodReads ontvang, met 'n gemiddelde beoordeling van 4.28 uit vyf. 'n Noemenswaardige uitsondering hierop was die resensie van Daniel Mendelsohn vir The New York Review of Books, wat skerp kritiek gelewer het op die boek se tegniese uitvoering en die voorkoms van geweld, wat Mendelsohn eties en esteties ongegrond gevind het. Mendelsohn se resensie het 'n repliek van Gerald Howard, die redakteur van die boek, ontlok. Mendelsohn het hierop geantwoord deur te argumenteer dat Howard "so 'n streng redaksionele oorsig oor sy outeur moes toepas soos wat hy toepas het op haar resensente."
Yanigahara het gesê dat haar vader haar as kind bekendgestel het aan die werk van Philip Roth en aan "Britse skrywers van 'n sekere ouderdom," soos Anita Brookner, Iris Murdoch, en Barbara Pym. Sy het gesê dat "die hedendaagse skrywers wat sy die meeste bewonder Hilary Mantel, Kazuo Ishiguro, en John Banville is."
Jesdaporn Pholdee
Jesdaporn Pholdee (gebore 5 Junie 1977) is 'n Thaise akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente 2499 antapan krong muang (1997), Satang (2000), The Magnificent Five (2006), en I Miss U (2012).
Geiserik
Geiserik (of Genserik) (ca. 389 tot 25 Januarie 477) was tussen 428 en 477 koning van die Vandale en die Alane. Hy was in die 5de eeu een van die groot teenstaanders van die Romeinse Ryk en stigter van die Vandaalse Ryk in Afrika. Hy het veral bekend geword as 'n Vandalekoning wat vir meer as vyftig jaar daarin geslaag het om sy volk dominant te maak in die Middellandse See-gebied na die era van die Romeine. Na sy dood het die ryk gou ten gronde gegaan.
Rosemary Dunsmore
Rosemary Dunsmore (gebore 13 Julie 1953) is 'n Kanadese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent The Baby Formula (2008) en in die televisiereekse Mom P.I. (1990) en Orphan Black (2013).
Maerua decumbens
Die bloublaarwitbos (Maerua decumbens) is 'n struik en geofiet wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Djiboeti, Eritrea, Ethiopië, Kenia en Somalië.
Die boom se FSA-nommer is 133.2.
Connie Hines
Connie Hines (24 Maart 1931 – 18 Desember 2009) was 'n Amerikaanse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprent Thunder in Carolina (1960) en in die televisiereekse M Squad (1957), Mister Ed (1958), en Sea Hunt (1958).
Bailu
Tradisionele Oos-Asiatiese maansonkalenders verdeel ’n jaar in 24 sontermyne.
Cannes-rolprentfees 1951
Die 4de Cannes-rolprentfees is van 3-20 April 1951 in Cannes, Frankryk, gehou. Geen kompetisie is die vorige jaar gehou nie om finansiële redes. Die 1951-fees is in April pleks van September gehou om mededinging met die Venesiese Rolprentfees te voorkom.
Bailu
Bailu (Chinees: 白露; pinyin: báilù) of hakuro (Japannees: 白露) is die 15de sontermyn en die tyd wanneer dou op die grond gesien kan word. Dit begin wanneer die son die luglengtegraad 165° bereik en eindig wanneer dit die lengtegraad 180° bereik. Dit verwys meer dikwels spesifiek na die dag wanneer die son presies op die lengtegraad 165° is.
Cannes-rolprentfees 1951
Nes met die vorige twee feeste het die hele jurie uit Franse bestaan. Die president was die skrywer André Maurois. Die Palme d'Or is toegeken aan twee prente, Miss Julie deur Alf Sjöberg en Miracle in Milan deur Vittorio de Sica.
Die aktrise Michèle Morgan, akteur Jean Marais en rolprentmaker Jean Cocteau is op die fees vereer met die Victoire du cinéma français-prys.
Bailu
Volgens die Gregoriaanse kalender begin dit gewoonlik omstreeks 7 September en eindig dit omstreeks 23 September.
Pentades
Elke sontermyn word in drie pentades verdeel. Die pentades van bailu is:
Cannes-rolprentfees 1951
Pryse
Die volgende mense en prente het in 1951 pryse ontvang:
Rolprente
Kortprente
James Rees (vermaker)
James Rees (gebore 15 Julie 1987) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die televisiereekse Giggle and Hoot: Lullaby (2010), Juiced TV (2015), Tonightly with Tom Ballard (2017), en Whovians (2017).
Admiraliteitseilande
Die Admiraliteitseilande is 'n argipel van 18 eilande in die Bismarckargipel, noord van Nieu-Guinee in die suidelike Stille Oseaan. Hulle word soms die Manuseilande genoem, na die grootste eiland.
Geografie
thumb|250px|links|Manus is die grootste van die Admiraliteitseilande.
Tomas Arana
Tomas Arana (gebore 3 April 1955) is 'n Amerikaanse akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Gladiator (2000), The Bourne Supremacy (2004), Limitless (2011), en Guardians of the Galaxy (2014).
Admiraliteitseilande
Geografie
Die grootste eilande in die middel van die groep is Manus- en Los Negros-eiland. Die ander groot eilande is Tong, Pak, Rambutyo, Lou en Baluan in die ooste, Mbuke in die suide en Bipi wes van Manuseiland.
Die temperatuur van die Admiraliteitseilande wissel min deur die jaar en bereik bedags tot 30-32 °C en snags 20-24 °C. Die jaarlike gemiddelde reënval is 3 382 mm en is effens van die seisoene afhanklik; die natste maande is Junie tot Augustus.
Manus is tot 700 m hoog en vulkanies van oorsprong. Dit het waarskynlik in die laat Mioseen, 8-10 miljoen jaar gelede, deur die oseaan se oppervlak gebreek.
Die hoofdorp op die eilande is Lorengau op Manus, en word per pad verbind met 'n lughawe op die nabygeleë Los Negros-eiland. Die enigste ander soort vervoer tussen die eilande is per boot.
Daar is min toeriste, hoewel die see aanloklik is vir duikers, insluitende Jacques Cousteau se seun, Jean-Michel, wat in die 1970's tyd naby Wuvulu-eiland deurgebring het.
Voorgeskiedenis
Die Admiraliteitseilande was saam met Nieu-Guinee, die Bismarckargipel en die Salomonseilande die eerstes wat bewoon was, sedert sowat 40 000 jaar gelede in die aanvanklike golf migrasies uit Suidoos-Asië waartydens ook Australië bevolk is. Dit lyk of dié vroeë setlaars taro gekweek en wilde diere van Nieu-Guinee na die eilande gebring het, soos buideldasse en groot rotte. Obsidiaan is versamel en dwarsdeur die argipel verhandel.
Daar was ook aansienlike ontwikkeling in landbou en boottegnologie, wat die ontwikkeling van handel oor lang afstande bevorder het. Die Lapita-gemeenskap as 'n aparte kultuur en uitgebreide handelsnetwerk het sowat 2 000 jaar gelede tot 'n einde gekom.
Europese en Japannese tydperke
thumb|220px|'n Amerikaanse drywende droogdok in 1945 naby die Admiraliteitseilande.
Tussen 1884 en 1914 is die gebied as 'n Duitse kolonie geadministreer. In November 1914 is die eilande deur Australië beset en is dit deur dié land regeer.
Japannese troepe het op 7 April 1942 op Manus geland. In 1944 is die Japannese magte wat die eilande beset het, deur Geallieerde magte aangeval. Daarna is 'n groot Amerikaanse lugmagbasis by Lombrum naby Lorengau gebou.
Onafhanklikheid
Nadat Papoea-Nieu-Guinee in 1975 onafhanklik geword het, het die Admiraliteitseilande deel van dié land geword en vorm dit deel van die Manusprovinsie van die Eilandestreek.
Combretum bracteosum
Die hikklimop (Combretum bracteosum) is 'n boom wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan KwaZulu-Natal en Oos-Kaap. Die plant is ook bekend gestel in Bangladesh.
Die boom se FSA-nommer is 532.2.
Chatchai Plengpanich
Chatchai Plengpanich (gebore 17 Januarie 1960) is 'n Thaise akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente The Legend of Suriyothai (2001), Necromancer (2005), Hit Man File (2005), en Slice (2009).
Damien Richardson (akteur)
Damien Richardson (gebore 2 Augustus 1969) is 'n Australiese akteur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprent Rogue (2007) en in die televisiereekse City Homicide (2007) en Nowhere Boys (2013).
Hubert Lampo
Hubert Leon Lampo (1 September 1920, Antwerpen - 12 Julie 2006, Essen) was 'n Vlaamse skrywer en een van die grondleggers van die magiese realisme in Vlaandere. Sy bekendste boek is De komst van Joachim Stiller, waarin 'n geheimsinnige persoon genaamd Joachim Stiller as 'n Verlosser te voorskyn kom onder omstandighede wat herinner aan die dood van Jesus Christus. Ander temas wat in Lampo se werk voorkom, is die mites van Orfeus en die Heilige Graal.
Tydskrifte
Lampo was redakteur van De Faun (1945-1946) en mede-oprigter en redaksiesekretaris van die Nieuw Vlaams Tijdschrift (1946-1965). Hy was hoofredakteur van die kultureel-politieke Vlaamse weekblad Parool, wat na 'n jaar as gevolg van 'n gebrek aan lesers gesluit is. By De Morgen (De Volksgazet) was hy 20 jaar lank redakteur vir die Kunst en Letteren afdeling. Hy het ook boekresensies geskryf waarin hy hoë eise gestel het aan literatuur. Lampo was voorts redakteur van Diogenes, vaste medewerker van die tydskrif Bres en het met reëlmaat gepubliseer in Kroniek van Kunst en Kultuur.
Pryse en onderskeidings
Lampo ontvang vir sy werk, wat oor meer as 'n halwe eeu gestrek het, talryke pryse en onderskeidings. Afsonderlike romans en essays is ook bekroon, maar herhaaldelik ook sy gehele oeuvre.
Stoomlokomotief
'n Stoomlokomotief is 'n lokomotief wat deur stoomkrag aangedryf word. Stoom word opgewek deur water in 'n stoomketel deur middel van 'n steenkoolvuur te verhit. Die stoom se druk laat 'n suier heen en weer beweeg. 'n Stang, wat aan die suier en die lokomotief se wiele verbind is, word sodoende in die rondte gedraai, wat die trein vorentoe stoot.
Die eerste stoomlokomotief is deur Richard Trevithick gebou om ystererts by 'n ystergietery in Wallis te vervoer. Die lokomotief het egter op 'n pad, en nie op 'n spoor gery nie.
Stoomlokomotiewe is hoofsaaklik tussen omstreeks 1830 en 1970 gebruik. Daarna het diesel- en elektriese lokomotiewe meer gebruiklik geraak. Vandag word dit hoofsaaklik in ontwikkelende lande, waar die spoorlyne nog nie geëlektrifiseer is nie, gebruik.
Basiese ontwerp
Sekere modelle is met superverhitters toegerus om hulle effektiewer te maak.
Voor- en nadele
Die grootste voordeel van 'n stoomlokomotief oor andere lokomotiewe is sy relatiewe eenvoudigheid. In vergelyking met ander lokomotiewe, het dit min bewegende dele, dus is dit goedkoper om te bou as andere lokomotiewe. Ook verg sy brandstof (water en steenkool of hout, alternatief swaar- en verwarmingsolie of petrol) minder verwerking as diesel of elektrisiteit. Dus is die infrastruktuur vir 'n stoomspoorwegsisteem goedkoper as dié vir 'n elektriese of dieselspoorwegsisteem. In die Sowjetunie met sy groter en goedkoper ru-oliereserwes is baanbrekerswerk verrig met olie-enjins.
Die stoomlokomotief het heelwat nadele: Nota
Tenderlokomotief
'n Lokomotief wat 'n kolewa trek word 'n tenderlokomotief genoem. Die meeste stoomlokomotiewe in die wêreld is tenderlokomotiewe. Die basiese konsep van 'n stoomlokomotief is in Stephenson se Rocket (1829) opgeneem. Hierdie lokomotief is vir die Rainhill Trials (1825) ontwikkel. Dit sluit in die dra van water en steenkool op 'n aparte kolewa (die watertenk in die foto langsaan is die vat wat bo-op die kolewa sit). Die Rocket was ook die eerste stoomlokomotief om naby-horisontale suierbeweging te gebruik - vroeëre stoomlokomotiewe het gebruik gemaak van 'n vertikale suierbeweging. Al het die Rocket net twee dryfwiele, het Stephenson in 1825 die dryfwiele van 'n andere lokomotief, The Locomotion met mekaar gekoppel.
In 1837 is Hercules, 'n 4-4-0 lokomotief deur die Amerikaanse firma Eastwick and Harrison ontwikkel. Hercules was die eerste stoomlokomotief met 'n poniedraaistel, 'n uitvinding wat meer stabiliteit op skerp draaie gegee het. In die jare wat volg word die poniedraaistel 'n alledaagse konsep van die stoomlokomotief.
Die kragtigste tenderlokomotief op Suid-Afrikaanse Spoorweë was die 4-8-4 Red Devil. Die Red Devil is in 1953 as 'n Klas 25NC lokomotief gebou en is as 'n Klas 26 lokomotief in 1980 herbou. Hierdie lokomotief en sy tender was 27,90 m lank en kon 'n trein van 1 300 ton trek. Die gesamentlike operasionele massa was 236 ton en die lokomotief kon 'n trein met 'n topsnelheid van ongeveer 75 km/h trek.
Tenklokomotief
Lokomotiewe wat nie kolewaens het nie, maar hul brandstof en water aan boord van die lokomotief dra, word tenklokomotiewe genoem. Gewoonlik dra die tenklokomotief sy steenkool in 'n bak agter die masjinis en sy water in tenks wat langsaan of bo-op die stoomketel sit, dus dra hy minder water en steenkool as 'n tenderlokomotief.
Scott Dixon
Scott Ronald Dixon (gebore op 22 Julie 1980 in Brisbane, Australië), algemeen bekend as The Iceman, is 'n Nieu-Seelandse professionele motorjaer wat tans in die IndyCar-reeks jaag. Hy is verbonde aan die Chip Ganassi Racing-span.
Qiufen
Tradisionele Oos-Asiatiese maansonkalenders verdeel ’n jaar in 24 sontermyne.
Qiufen (Chinees: 秋分; pinyin: qiūfēn) of shubun (Japannees: 秋分) is die 16de sontermyn en dui op die herfs-nagewening, of die middel van die herfs. Dit begin wanneer die son die luglengtegraad 180° bereik en eindig wanneer dit die lengtegraad 195° bereik. Dit verwys meer dikwels spesifiek na die dag wanneer die son presies op die lengtegraad 180° is.
Pentades
Elke sontermyn word in drie pentades verdeel. Die pentades van qiufen is:
Stoomlokomotief
Tenklokomotief
Die voordeel van die tenklokomotief is dat hy kleiner en goedkoper is as 'n tenderlokomotief. Aangesien sy drywing minder is as dié van 'n tenderlokomotief en ook dat hy minder steenkool en water dra as 'n tenderlokomotief, is hy meer geskik vir die bedryf van kort treine op takspoorweë of rangeerwerwe eerder as op langafstandspoorweë.
Die Natalia, die eerste stoomlokomotief wat in Suid-Afrika geloop het, was 'n 0-4-0 tenklokomotief wat tussen sentrale Durban en Punt (Durban hawe), 'n afstand van ongeveer 3,1 km, gewerk het.
Die tenk van sommige tenklokomotiewe lê rondom die lokomotief se ketel. Hierdie lokomotiewe staan as saaltenklokomotiewe bekend want die tenk sit byna soos 'n perdesaal oor die ketel. In die Boere Republieke en ook in die onderskeie kolonies is saaltenklokomotiewe meestal vir rangeerwerk gebruik.
Garratt-lokomotief
Die Garratt-stoomlokomotief is vernoem na sy uitvinder, die Britse spoorwegingenieur William Henry Garratt. Garrett het 'n patent verkry in 1907. Al was die Britse firma Beyer Peacock een van die grootste vervaardigers van Garratt-lokomotiewe, was die meeste van die Garrattlokomotiewe na lande in die Britse Ryk uitgevoer en nie in Groot-Brittanje self gebruik nie. Die lokomotief het drie onderstelle. Die eerste en derde onderstelle het elk 'n stel dryfwiele, maar die tweede onderstel, wat tussen die ander twee gekoppel is, het geen wiele nie. Die watertenk word deur die voorste onderstel gedra terwyl die laaste onderstel die kole dra. Die kajuit, vuurkas, stoomketel en rookkas word deur die middelonderstel gedra.
Een van die voordele van die Garrattlokomotief is dat elke enjin 'n kort wielbasis het, dus kan hy op spore met skerp draaie werk. In Suid-Afrika het Garrattlokomotiewe op beide 1065 mm- en 610 mm-spoorwydtes gewerk. Al het elke enjin 'n kort wielbasis, word die massa van die lokomotief oor twee wielbasisse versprei, dus word die massa van die lokomotief ook oor 'n groter spoorlengte versprei. Nog 'n voordeel is die afwesigheid van dryfwiele onder die ketel, wat dit moontlik maak om groter ketels en vuurkaste te bou.
Die grootse nadeel van die Garrattlokomotief is dat hy duurder is as die tenderlokomotief en dat hy buigbare pype tussen die stoomkas en die suier nodig het.
Vuurlose lokomotief
Vuurlose lokomotiewe word op nywerheidswerwe gevind. Die stoom wat hulle gebruik word in die nywerheid se stoomketels gegenereer. Die stoomketel van hierdie lokomotiewe word op dieselfde manier as 'n kar se petroltenk gevul. In Suid-Afrika is vuurlose lokomotiewe deur Yskor en Eskom gebruik om steenkoolwaens van spoorwegstasies na kragstasies of staalwerke te trek.
Combretum albopunctatum
Die Okavangoboswilg (Combretum albopunctatum) is 'n struik of 'n boom wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is inheems aan Botswana, Namibië, Zambië en Zimbabwe. Die boom se FSA-nommer is 531.2.
Grondwetlike monargie
duimnael|400px|Kaart van hedendaagse [[monargieë wêreldwyd:
]]
Combretum caffrum
Die Kaapse vaderlandsboswilg (Combretum caffrum) is 'n boom wat aan die familie Combretaceae behoort. Die plant is endemies aan die Oos-Kaap.
Die boom se FSA-nommer is 533.
Shirakiopsis elliptica
Die springsaadboom (Shirakiopsis elliptica) is 'n boom wat deel is van die Euphorbiaceae familie. Die plant is inheems in Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Demokratiese Republiek die Kongo, Eswatini, Ethiopië, Gaboen, Ghana, Guinee, Golf van Guinee-eilande, Ivoorkus, Kameroen, Kenia, Liberië, Malawi, Mosambiek, Nigerie, Republiek die Kongo, Rwanda, Senegal, Sentraal-Afrikaanse Republiek, Sierra Leone, Soedan, Suid-Afrika, Tanzanië, Togo, Tsjad, Uganda, Zambië en Zimbabwe. In Suid-Afrika is die boom inheems in die Oos-Kaap en KwaZulu-Natal.
Die boom se FSA-nommer is 342.
Maerua gilgii
Die rivierwitbos (Maerua gilgii) is 'n struik of boom wat deel is van die Capparaceae familie. Die spesie is inheems in Namibië en Suid-Afrika. Die spesie kom in die laer vallei van die Oranjerivier voor, ooswaarts tot by Gordonia.
Die boom se FSA-nommer is 133.1.
Cannes-rolprentfees 1952
Die 5de Cannes-rolprentfees is van 23 April – 10 Mei 1952 in Cannes, Frankryk, gehou. Nes met die vorige drie feeste het die hele jurie uit Franse bestaan. Die president was die skrywer Maurice Genevoix.
Die Palme d'Or is toegeken aan twee prente, Two Cents Worth of Hope deur Renato Castellani en Othello deur Orson Welles. Die fees is geopen met An American in Paris deur Vincente Minnelli.
Pryse
duimnael|160px|Maurice Genevoix duimnael|160px|Orson Welles
Die volgende mense en prente het in 1952 pryse ontvang:
Kortprente
UNIVAC I
Die UNIVAC I (UNIVersal Automatic Computer I) was die eerste rekenaar in die Verenigde State wat ontwerp is vir kommersiële en administratiewe doeleindes. Dit was ontwerp vir die uitvoer van relatiewe eenvoudige wiskundige berekeninge en data beheer/skuif take, eerder as die komplekse wiskundige berekeninge wat verwag word van 'n wetenkaplike rekenaar.
Dit was grootliks ontwerp deur Presper Eckert en John Mauchly, the uitvinders van die ENIAC. Die ontwerp werk was begin deur hulle maatskapy Eckert–Mauchly Computer Corporation, en is eers voltooi nadat hulle maatspapy oorgeneem is deur Remington Rand (wat later deel word van Sperry, nou Unisys). In die jare voordat opvolg modelle van die UNIVAC I geproduseer is, was die rekenaar bekend as die “UNIVAC"
In 1951 was die UNIVAC voltooi. Die rekenaar weeg 15 000 kilogram en was 16 meter lank, 8 meter breed en 2,5 meter hoog. Die rekenaar bestaan uit 5 200 vakuumbuise en kon 1 900 berekeninge per sekonde doen. Die totale stelsel benodig net meer as 35.5 m² vloerspasie.
2001 Hongaarse Grand Prix
Die 2001 Formule Een Hongaarse Grand Prix is op 19 Augustus 2001 op die Hungaroringrenbaan in Mogyoród, Boedapest Hongarye gehou.
Dit was die dertiende ren van die kampioenskapseisoen. Die wedren is deur Michael Schumacher in 'n Ferrari gewen.
UNIVAC I
Altesaam 46 eenhede word gebou. Die eerste model kos 159 000 Amerikaanse dollar. Die latere modelle kos, afhangende van spesifikasies tussen 1 250 000 en 1 500 000 dollar. Die aanskaffingsprys was te hoog vir universiteite. Die vervaardiger het 'n aantal eenhede aan universiteite geskenk.
'n Paar UNIVAC I stelsels het in diens gebly lank nadat die tegnologie uigedien geraak het. Die Amerikaanse Sensusburo gebruik hulle twee eenhede tot in 1963. Sperry Rand het twee eenhede in Buffalo, (deelstaat New York) gebruik tot 1968. Die versekeringsmaatskapy Life and Casualty of Tennessee in Arnhem, gebruik 'n eenheid tot 1970, meer as 13 jaar in diens.
Cannes-rolprentfees 1953
Die 6de Cannes-rolprentfees is van 15-29 April 1953 in Cannes, Frankryk, gehou. Die Palme d'Or is toegeken aan The Wages of Fear deur Henri-Georges Clouzot. Die fees is geopen met Endless Horizons (Horizons sans fin) deur Jean Dréville. Jean Cocteau was die president van die jurie.
Tydens die openingseremonie is die "Legion of Honour" deur die minister van inligting aan Walt Disney oorhandig.
Pryse
duimnael|150px|Jean Cocteau duimnael|150px|Walt Disney
Van die mense en prente wat in 1953 pryse ontvang het, is:
Rolprente
Kortprente
Erica Durance
Erica Durance (gebore 21 Junie 1978) is 'n Kanadese aktrise en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente House of the Dead (2003) en Painkillers (2015), en in die televisiereekse Smallville (2001) en Saving Hope (2012).
Arnold J. Toynbee
Arnold Joseph Toynbee (14 April 1889 – 22 Oktober 1975) was 'n Britse historikus, wie se twaalfdeel-analise van die opkoms en val van beskawings, A Study of History ('n geskiedenisstudie), vanaf 1934 tot 1961 geskryf is. Die studie was 'n sintese van die wêreldgeskiedenis, 'n meta-geskiedenis, gebaseer op universele patrone van opkoms, bloei en verval, wat geskiedenis vanuit 'n globale perspektief aangebied het.
Hy was ook 'n navorsingsprofessor aan die Londense Skool vir Ekonomie en aan die Universiteit van Londen. Arnold Toynbee, 'n ander historikus met wie hy dikwels verwar word, was sy oom.
Gedagtegoed
Toynbee se idees en benadering tot die geskiedenis is soortgelyk aan dié van Oswald Spengler in Der Untergang des Abendlandes (Die ondergang van die Awendland). Toynbee het Spengler se deterministiese siklusteorie dat beskawings ontstaan en onder 'n natuurlike en onvermydelike siklus val, verwerp.
Toynbee het geskiedenis as die opkoms en val van beskawings aangebied, eerder as die geskiedenis van nasie-state of etniese groepe. Hy het sy beskawings volgens kultuur eerder as nasionale kriteria geïdentifiseer. So word die Westerse beskawing, bestaande uit alle nasies in Wes-Europa wat sedert die val van die Romeinse Ryk bestaan het, as 'n geheel behandel en onderskei van beide die 'ortodokse beskawing' van Rusland en die Balkan en van die Grieks-Romeinse beskawing, wat dit vooraf gegaan het.
Toe hy die beskawings as eenhede geïdentifiseer het, het hy met die uiteensettings en verklarings van hul geskiedenis van 'n uitdaging-en-antwoord (vertaling van challenge-and-response) die kriterium uitgegaan. Beskawings floreer as 'n reaksie op 'n sekere stel moeilike uitdagings. Elke keer het kreatiewe minderhede oplossings gelewer wat tot 'n heroriëntering van hul hele samelewing gelei het. Uitdagings en antwoorde was fisies, soos toe die Sumeriërs die onherbergsame moerasse van Suid-Irak benut het deur die Neolitiese inwoners te organiseer in 'n samelewing wat grootskaalse besproeiingsprojekte kon uitvoer. Of dit was sosiaal, soos toe die Katolieke Kerk na die Romeinse tyd die chaos van Europa geharmoniseer het deur die nuwe Germaanse koninkryke in 'n enkele godsdienstige gemeenskap in te sluit. Wanneer 'n beskawing op uitdagings reageer, groei dit. Wanneer dit versuim om 'n uitdaging te beantwoord, begin dit verval. Toynbee het geargumenteer dat beskawings van selfmoord sterf, nie deur moord nie. Volgens Toynbee was beskawings nie onaantastbare, onveranderlike organismes nie, maar 'n netwerk van sosiale verhoudings binne die grense en dus onderworpe aan beide wyse sowel as onverstandige besluite wat hulle maak. As die leidende magte van 'n beskawing het die interne proletariaat nie gekalmeer of verslaan nie, of nie met effektiewe militêre of diplomatieke middele teen dreigende eksterne magte kon veg nie, sou hulle beskawing vergaan.
Hy het groot bewondering uitgespreek vir Ibn Khaldun en veral vir die Muqaddimah, die voorwoord vir Khaldun se eie universele teorie, wat die aandag vestig op baie sistematiese tendense wat deur die bewyse in die historiese analise toegepas word.
Invloed
Toynbee se idees gee dikwels aanleiding tot debat. In Britse politieke kringe was Toynbee baie gewaardeerd en invloedryk in die vyftigerjare van die 20ste eeu.
Tydperk van die Strydende State
Die tydperk van die Strydende State (Chineesː 戰國時代 ; Pinyinː Zhànguó Shídài) in China was 'n era van voortdurende oorlogvoering vanaf die vyfde tot die derde eeu vC. Die periode is voorafgegaan deur die tydperk van die Lente en die Herfs en gevolg deur die Qin-dinastie.
Strydende State
Die chaos is veroorsaak deur die swakheid van die sentrale gesag van die Zhou-dinastie. Die feodale leenhere was magtiger as die koning self. Die staat Jin, wat gedurende die Lente- en Herfstydperk nog 'n soort hoogste gesag bestuur het, het in die state Hán, Zhao en Wei verdeel. In die deelstaat Qi het die Tian-gesin in 386 vC mag openlik oorgeneem. Hierdie vier state en die state Qin, Chu en Yan word ook die sewe magte genoem. Daar was ook verskillende kleiner state (sien hieronder). Die Sewe Magte het nie meer vir die koning omgegee nie en het nie voorgegee om in sy naam op te tree nie. Die mag en gebied van die Zhou-dinastie is verder beïnvloed. Die state het hoofsaaklik teen mekaar geveg. Anders as wat die geval was in die Lente- en Herfstydperk, was die konfrontasie tussen Chu en die noorde van die land nie meer sentraal nie.
Die kleiner state sluit in:
Die middel-periode van die Strydende State
In 357 v.C. bestyg die Prins Wei die troon van die staat Qi. Hy implementeer ook verreikende ekonomiese hervormings. Die strategiese Sun Bin staan aan die hoof van die militêre hervormings. Die posisie van die staat Wei het broos geraak omdat dit tussen die toenemend magtige state Qin en Qi vasgekeer was. Nietemin het die staat Zhao vir die staat Wei in 354 vC ingeval. Qi het die volgende jaar tot die redding van Zhao gekom en kon die mag wat deur Sun Bin versterk is, ontplooi. Toe hulle die hoofstad Daliang (nou Kaifeng) van die deelstaat Wei aanval, moes die Wei-staatsmagte uit Zhao onttrek om hul hoofstad te beskerm. Onderweg het die troepe van Qi hulle egter aangeval. In 352 v.C. het die staat Qin die staat Anyi (in die hedendaagse Xiaxian) van die staat Wei afgeneem.
In 342 v.C. het die Wei-staat 'n nuwe aanvalpoging geloods, hierdie keer op die staat Hán. Die staat Qi het weer ingegryp. Dit het die troepe van die deelstaat Wei na Maling (in die hedendaagse Hebei provinsie) gelok en hulle 'n swaar slag toegedien. Die kroonprins van Wei Shen word gevange geneem en generaal Pang Juan het selfmoord gepleeg. In 340 v.C. het die staat Qin het 'n grootskaalse aanval op die staat Wei begin onder die persoonlike leiding van Shang Yang. Die opperbevelvoerder van die Wei, prins Qiong word gevange geneem. Die troepe van Qin het ooswaarts gemarsjeer, en neem Yinjin (die huidige Huayin) in. In 330 vC word die grens van Qin tot aan die Huanghe-rivier geskuif.
Die Qin het die sterkste staat geword. In 325 v.C. verklaar Qin ditself as 'n koninkryk, net soos nege ander state. Die stand van Wei word aansienlik verswak. Die Qin-koning het in 318 vC met Ba 'n verdrag gesluit om Shu te verower. Toe hy slaag, verraai hy onmiddellik sy bondgenoot en beset Ba ook. Verder is die Yiqurong ('n etniese stam in die hedendaagse Gansu provinsie) ook onderwerp. Die ses ander van die "Sewe Magte" het begryp dat hulle Qin slegs in 'n alliansie sou kon weerstaan. Hulle het egter ook onderlinge teenstrydighede gehad wat deur Qin gebruik is om hulle teen mekaar af te speel. Qin slaag daarin om Chu te isoleer en aan te val. In 299 v.C. het prins Huai van Chu na Qin gegaan in 'n poging om te onderhandel. In plaas daarvan is hy in Xianyang, die hoofstad van Qin, gevange geneem, waar hy later sou sterf. Dit het Chu nog verder verswak.
Belangrike ontwikkelinge het intussen in die ooste plaasgevind. In die deelstaat Zhao in 307 v.C. het prins Wuling aan bewind gekom wat die kavallerie aansienlik versterk het, onder meer deur na die vegtegnieke en buigsame klere van nomadiese stamme te kyk. Die staat Qi het probeer om interne probleme van die staat Yan uit te buit en in 314 vC verower hulle die hoofstad van Yan en vermoor prins Kuai. Dit kom Qi duur te staan. Prins Zhao van Yan stuur generaal Yue Yi op 'n oorlogspad, en binne vyf jaar verower hy byna die hele staat Qi, behalwe vir twee stede. Prins Zhao se opvolger het Yue Yi vervang met die onervare Qi Jie. Generaal Tian Dan van Qi het hiervan gebruik gemaak en Yan se leër verdryf en Qi Jie doodgemaak. In die 35 jaar wat Qi en Yan oorlog gevoer het, het die state aansienlik verswak.
Ongeveer 300 v.C. het slegs die sewe groot state het oorgebly om vir oppergesag te veg. Hierdie state kon groot leërs skep, wat soms uit honderde duisende infanteriste en ruitersoldate bestaan het. Met die bekendstelling van 'n nuwe kragtige kruisboog kon eenvoudige boere ook as effektiewe soldate ontplooi word. In dieselfde tydperk is lang verdedigingsmure teen die noordelike grens van die state Qin, Zhao en Yan teen die "barbaarse ryk" van die Xiongnu gebou.
Intussen het Qin die stryd teen Chu voortgesit wat in 278 vC. gelei het tot die verowering van die hoofstad Chu. Dit bring die middeɬperiode tot 'n einde.
Die laat periode van die die Strydende State
In die laat periode het Qin hoofsaaklik op die state Wei, Hán en Zhao gekonsentreer, wat, nog onderling verbind was en steeds aansienlike weerstand teen die Qin-leërs gebied het. Qin het 'n strategie aangeneem om vriendelike betrekkinge met verafgeleë state aan te knoop en nabygelleë state aan te val.
Ray Aranha
Ray Aranha (1 Mei 1939 – 9 Oktober 2011) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Die Hard with a Vengeance (1995), Dead Man Walking (1995), Deconstructing Harry (1997), en Maid in Manhattan (2002).
Tydperk van die Strydende State
Die laat periode van die die Strydende State
In 260 v.C. het Qin en Zhao naby Changping (die huidige Gaoping in die Shanxi provinsie) geveg. Qin slaag daarin om 'n onenigheid in die Zhao-kamp te saai, waar die ervare generaal Lian Po vervang is deur die leunstoelstrateeg Zhao Kuo Die Qin-generaal Bao Qi kon die Zhao-leër omsingel en heeltemal verslaan, met Zhao wat 400 000 man verloor het en Zhao Kuo wat gesneuwel het. Later het die Koninklike Gebied in die hande van Qin geval (256 vC), wat die Zhou-dinastie beëindig het. Kort daarna is die Qin koning dood. Aangesien sy seun Ying Zheng (wat later Qin Shi Huangdi sou heet) nog te jonk was, het 'n wyse minister die regering voorlopig oorgeneem.
Intussen het die ander state saamgesweer om Qin te stop, maar die minister van Qin kon vals gerugte met spioene versprei en die state mekaar laat wantrou. In 247 v.C. was Ying Zheng oud genoeg om te regeer en begin sy veldtog vir die verowering van die hele China. Toe Shi Huangdi in 230 vC begin hy sy veldtog teen Hán. Nog voor die verowering 'n feit was, het boodskappers van Han met die aanbod vir vrywillige oorgawe aan Qin gekom. Twee jaar later is Zhao deur Qin-generaal Wang Jian verower, hoewel guerilla-vegters (in samewerking met Yan) aanhou sou veg teen die besetting. In 225 v.C. het Shi Huangdi hom op Wei gefokus. Dit blyk egter dat hierdie staat goed voorbereid was, met inbegrip van mure rondom die hoofstad wat te dik was vir die Qin-leërs om deur te breek, ondanks die beleggingstegnieke wat sedert die lente- en herfsperiode aansienlik verbeter is. Wang Jian het egter die nabygeleë rivier na die beleërde hoofstad laat afvoer en die koning van Wei gedwing om oor te gee.
Koning Shi Huang het besluit om die sterkste van die drie oorblywende state eerste te verslaan: Chu. 'n Generaal wat saam met 200 000 soldate hiervoor gemarsjeer het, was verras deur die wilde en onbekende terrein en word verslaan deur 500 000 soldate van Chu. Die Qin koning het sy veteraan Wang Jian op 'n offensief met 600 000 soldate gestuur. Hy het eers verkenners uitgestuur wat berig het dat die vyand baie verskans was en bereid was om tot die dood toe te veg. Daarom het Wang Jian 'n sterk kamp gebou en maande lank sy manne opgelei en gesorg dat hulle in 'n goeie gemoed is en gereed is vir die geveg. Die Chu-soldate het ongeduldig geraak en hul posisies verlaat. Toe val Wang Jian in 'n massa aan en oorval die vyand heeltemal. Chu is in 223 vC verower.
Toe het Qin met Yan geveg. Die koning van Yan het 'n sluipmoordenaar gestuur om Shi Huangdi dood te maak, maar het misluk ('n film is ook hieroor gemaak, naamlik Hero). Die Qin-leërs het Yan in 222 vC aangeval en Yan verower. Hiermee word die guerrilla-stryd van die Zhao-vegters ook beëindig.
In 221 vC is die tydperk van die strydende state beëindig met die oorwinning oor die staat Qi (wat soos Hán oorgegee het sonder om te veg) en met die stigting van die Chinese Ryk onder die Qin-dinastie.
Ekonomie en samelewing
Sedert die lente en herfs periode het die gebruik van yster baie gewild geword. Ertsmelterye met soms soveel as 200 werkers het 'n byna industriële karakter bekom. Ystervoorwerpe uit die die strydende state tydperk wissel van wapenrusting, swaarde, boë, hellebaarde, dolke, ploeë, pikke, grawe, asse, sae en hamers. 'n Studie van voorwerpe uit die staat Yan wys dat moderne smee-tegnieke gebruik is om die staal hard en kragtig te maak. Smeevorme is al gebruik vir massaproduksie. 'n Vroeë vorm van 'n kompas is ook uitgevind wat bekend gestaan het as die 'Sinan'. Die Guo Zong- en Zhuo-families van Zhao, Cheng Zheng van Qi, Kong van Liang en Bing van Cao is bekend dat hulle 'n fortuin in ysterproduksie gemaak het.
Benewens die vooruitgang in die produksie en gebruik van ystergereedskap, is landbouproduksie ook met besproeiing bevorder. Ximen Bao van die staat Wei het land vrugbaar gemaak deur lopende water uit die Zhanghe-rivier daaroor te laat loop. Li Bing van die staat Qin het die konstruksie van die Dujiang Weir in die huidige Guanxian (provinsie Sichuan) opdrag gegee, wat die Minjiang-rivier in twee verdeel het en sodoende die oorstromings beperk het en watervervoer en besproeiing bevorder het. Die staat Qin het ingenieur Zheng Guo van die deelstaat Hán gehuur om 'n 150 kilometer kanaal te bou wat die riviere Jingshui en Beiluoshui verbind. Die slyk van hierdie riviere het 40 000 hektaar ekstra vrugbare grond geskep.
Die boere kon reeds nege soorte grond onderskei en het tegnieke gehad om van een soort na 'n ander om te skakel. Afhangend van die gewasse, is verskillende soorte mis gebruik. Gewasse is in reguit lyne en op voldoende afstand van mekaar geplaas. Dit was bekend dat onkruid verwyder moes word en dat sekere soorte insekte, soos sprinkane, beheer moes word. Daar was handleidings oor landbou op die mark. Die bekende "Almanak van Lu" bevat enkele hoofstukke oor landbou.
Soutekstraksie is wyd gedoen. Seesout is byvoorbeeld in Qi en Yan, sout uit die varswatermere van Wei en mynsout in Ba en Shu, onttrek. Die Yi Dun-families van Lu en Diao Jian van Qi het veral ryk geword uit soutproduksie. Houtinstrumente en -kaste is verfynd met lakwerk versier. By die giet van brons, is tegnieke soos ets, invoeging van goud en silwer en vergulding is al gebruik. Die proses van feodalisering wat in die Lente- en Herfstydperk begin is, waarin vorste en hertogte van slawehouers verhuurders geword het, is voortgesit. Aangesien baie state 'n stelsel van meritokrasie ingestel het, kon boere en handelaars ook verhuurder status kry. Daar was 'n duidelike hiërargie tussen die verhuurders, wat bepaal is deur die verskillende politieke en sosiale posisies. Die administrasie van die state het mag en effektiwiteit verkry deur die pogings van mans soos Shang Yang en Wu Qi. Mans van eenvoudige afkoms met administratiewe talent kon makliker hoë posisies in die administratiewe hiërargie verwerf ten koste van die adel. 'n Klassestryd het op verskillende vlakke plaasgevind, wat onder meer duidelik geword het deur die moorde op Shang Yang en Wu Qi deur die adel en deur groepe weggeloopte slawe en dorpenaars wat deur die state as rowers rondgedwaal het. Die gebruik van slawe in die sout- en ysterbedryf het nog lank voortgeduur.
Nywerheid en handel het nog nie 'n belangrike rol in die ekonomie in die tydperk van oorlogvoering gespeel nie. Handelaars het egter dikwels 'n belangrike politieke rol vervul, soos dit duidelik geword het met die handelaar Lü Buwei. Die handel het hoofsaaklik in landbouprodukte en tekstiele plaasgevind. Dit is bekend dat Bai Gui, 'n handelaar van Wei, produkte gekoop het in tye van oorproduksie om dit te verkoop in tye van skaarsheid.
Geestelike lewe
Die voortdurende politieke onrus en oorlogvoering het besinning aangemoedig oor die beginsels waarop 'n samelewing gebaseer is. Idees hieroor is skriftelik opgeneem en kon dus na 'n wye gehoor versprei word. Die aantal privaatskole, waar veral literatuur onderrig is, het steeds toegeneem. 'n Nuwe konsep van Ci het na vore gekom met verwysing na 'n vorm van literatuur wat besin oor die ontwikkelinge wat destyds plaasgevind het. Daar was ook 'n beraad oor sosiale en politieke aangeleenthede gevoer in die groot, gespesialiseerde staatsdiensapparate. Omdat idees op rolle van sy of bamboes opgeteken is, kon hulle lank bestudeer word, ongeag die historiese konteks waarin hulle ontstaan het. As gevolg daarvan het hulle abstrak en tydbestand geraak en het 'n algemene Chinese wêreldbeskouing gevorm war tot die moderne tyd voortduur.
Benewens die Taoïsme, Konfusianisme en Mohisme wat al 'n geruime tyd bestaan het, het die filosofiese skole van logika, legalisme en jin en jang gedurende die tydperk van die die Strydende State ontwikkel. Vanweë die veelvuldige strome word daar soms na die 'Honderd Skole van denke' verwys. Die belangrikste geleerdes was Zhuang Zi (Taoïsme), Mencius (Konfusianisme), Xun Zi (Konfusianisme) en Han Fei (legalisme). Die laaste twee geleerdes het sterker teen hul voorgangers verset en idees ontwikkel wat meer ooreenstem met die sosiale ontwikkeling van feodalisering en die vereniging van China. Konfusianisme word deur baie geleerdes genoem, waarvan sommige kundiges geword het in rituele en ander in die bestudering van antieke tekste. Morele selfverheffing was altyd op die voorpunt. Die anonieme werke Daxue en Zhongyong moet in hierdie tradisie geplaas word. Die Daodejing is ook saamgestel, 'n belangrike Taoistiese boek. Ondanks die veelheid van geestelike strome, is daar die volgende gemeenskaplike spesifieke kenmerke om dit van die Westerse antieke filosofie te onderskei:
Kuns en letterkunde het in die laat periode gewilder geword. Die digter Qu Yuan het 'n groot invloed op die verdere ontwikkeling van Chinese letterkunde met sy 'Treurgedigte van Chu'.
In die mediese wetenskap is vordering gemaak. Die dokter Bian Que het verskillende nuwe metodes gebruik om diagnoses te maak, insluitend polsopname. Hy het ook akupunktuur toegepas.
Pongpat Wachirabunjong
Pongpat Wachirabunjong (gebore 2 September 1961) is 'n Thaise akteur, regisseur, en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Khaw hai rak jong jaroen (2007), Chocolate (2008), Happy Birthday (2008), en Plae kao (2014).